cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pedrouzo
Co topónimo Pedrouzo podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Parentesco
miniatura|254x254px|Unha familia O parentesco é o vínculo que existe entre dúas persoas por consanguinidade, afinidade, adopción, matrimonio ou outra relación estable de afectividade análoga a esta.
Concepto
En sentido estrito, é o vínculo que une ás persoas que descenden unhas doutras ou que teñen un ascendente común, isto é, que se achan unidas por unha comunidade de sangue. En sentido amplo, parentesco é a relación ou unión de varias persoas por virtude da natureza ou a lei. En particular, pódese sinalar que o parentesco é común en todas as familias  do mundo.
Formas de parentesco
O parentesco entre dúas persoas pódese producir de tres formas diferentes: centro|miniatura|500x500px|Relacións de parentesco en español. Os sistemas terminolóxicos de parentesco poden ser completamente diferentes en distintas [[Sociedade|sociedades. Dentro desa clasificación antropolóxica, o sistema castelanfalante corresponde ao sistema esquimó de parentesco.]]
Parentesco de consanguinidade
O parentesco de consanguinidade é a relación que existe entre as persoas unidas por un vínculo de sangue, é dicir, que teñen polo menos un ascendente en común. A proximidade no parentesco por consanguinidade determínase polo número de xeracións que separan aos dous parentes, e mídese en graos, correspondendo cada grao á separación entre unha persoa e os seus pais ou fillos.
Poxviridae
Poxviridae (poxvíridos), é unha familia de virus que infectan a vertebrados e invertebrados, cuxos membros se coñecen comunmente como poxvirus. A raíz pox do seu nome procede do inglés, idioma no que inicialmente se aplicou á doenza máis famosa que producen, a varíola, que despois pasou a chamarse smallpox.
Hai catro xéneros de poxvirus que poden infectar a humanos, que son: Anteriormente o virus da varíola causaba grandes epidemias, pero foi erradicado pola vacinación. Actualmente, os máis comúns son o virus da vaccinia, que se pode atopar no subcontinente indio, e o virus do molusco contaxioso, aínda que están aumentando os casos de infeccións por virus da varíola do mono en zonas tropicais de África central.
Estrutura
miniatura|esquerda|A) [[Micrografía electrónica de transmisión de partículas de poxvirus na membrana sinovial dun morcego. B) Tinguidura negativa de partículas de poxvirus no sobrenadante dun cultivo celular. Barra de escala = 100 nm.]] As partículas virais (virións) dos Poxviridae teñen xeralmente envoltura (virión con envoltura externa ou EEV), aínda que a forma virión maduro intracelular (IMV) deste virus, contén envolturas diferentes, e é tamén infeccioso. Varían na súa forma dependendo da especie, pero xeralmente teñen forma de ladrillo ou forma oval similar a un ladrillo redondeado porque están envoltos polo retículo endoplasmático da célula. O virión é excepcionalmente grande, o seu tamaño é de arredor de 200 nm de diámetro e 300 nm de lonxitude e leva o seu xenoma nun segmento de ADN de dobre cadea linear e único. En comparación, a lonxitude dun Rhinovirus é só a décima parte da dun virión típico de Poxviridae.
Replicación
En virus como o da vaccinia distínguense varias formas do virión, que son:
A replicación dos poxvirus é pouco usual para un virus de ADN bicatenario (que xeralmente son pequenos) porque ocorre no citoplasma, aínda que isto é típico noutros virus de ADN gran tamaño. Os poxvirus codifican a súa propia maquinaria para a transcrición do xenoma, unha ARN polimerase ADN dependente propia, o que fai posible a replicación no citoplasma. A maioría dos virus de ADN bicatenario necesitan usar a ARN polimerase ADN dependente da célula hóspede para realizar a transcrición. Este encima do hóspede encóntrase no núcleo celular, e, por tanto, a maioría dos virus de ADN bicatenario levan a cabo unha parte do seu ciclo de infección no núcleo da célula.
Evolución
Baseándose na organización do xenoma e no mecanismo da replicación do ADN parece que pode haber relacións filoxenéticas entre os rudivirus (Rudiviridae) e os virus de ADN eucariotas grandes: o virus da febre porcina africana (Asfarviridae), virus de Chlorella (Phycodnaviridae) e os poxvirus (Poxviridae).
A taxa de mutación neses xenomas estímase que está entre 0,9 e 1,2 x 10−6 substitucións por sitio por ano. Outra estimación considera que está entre 0,5 e 7 × 10−6 substitucións de nucleótidos por sitio e por ano. Unha terceira estimación sitúa a cifra en 4-6 × 10−6.
O último antepasado común dos poxviruses existentes que infectan a vertebrados existiu hai 500 mil anos. O xénero Avipoxvirus diverxiu do seu antepasado hai 249 ± 69 miles de anos. O devanceiro do xénero Orthopoxvirus foi o seguinte en diverxir dos outros clados hai 300 mil anos. Unha segunda estimación do tempo desta diverxencia sitúa este evento hai 166.000 ± 43.000 anos. A división dos Orthopox ocorreu hai ~14.000 anos. O xénero Leporipoxvirus diverxiu hai ~137.000 ± 35.000 anos. Isto foi seguido polo antepasado do xénero Yatapoxvirus. O último antepasado común do Capripoxvirus e Suipoxvirus diverxiu hai 111.000 ± 29.000 anos.
Varíola
A data en que apareceu a varíola non foi establecida. Probablemente evolucionou a partir dun virus de roedores hai entre 68.000 e 16.000 anos. O amplo rango das datacións débese aos diferentes rexistros utilizados para calibrar o reloxo molecular. Un clado foi o das cepas principais da varíola (as clinicamente máis graves) que se espallou por Asia entre hai 400 e 1.600 anos. Un segundo clado incluía o alastrim (unha varíola fenotipicamente leve) descrita nos continentes americanos e illada en África occidental, que diverxiu a partir dunha capa ancestral hai entre 1.400 e 6.300 anos. Este clado despois diverxiu en dous subclados hai polo menos 800 anos.
Unha segunda estimación situou a separación da varíola do Taterapox virus (de roedores) hai 3.000–4.000 anos. Isto é consistente coas probas arqueolóxicas e históricas en relación coa aparición da varíola como doenza humana, o que suxire unha orixe relativamente recente. Porén, se a taxa de mutación se asume que é similar á dos herpesvirus, a datación da diverxencia entre a varíola e o Taterapox virus estimouse que se produciu hai 50.000 anos. Aínda que isto está en concordancia con outras estimacións publicadas, tamén indica que as probas arqueolóxicas e históricas son moi incompletas. Necesítanse mellores estimacións das taxas de mutación nestes virus.
Parentesco
Parentesco de consanguinidade
Estes vínculos de parentesco consanguíneo organízanse en liñas de parentesco, formadas por unha serie consecutiva de graos, entre as que se poden distinguir: Isto atópase regulado nos artigos 915 a 918 do Código civil español, no artigo 27 do Código civil chileno, nos artigos 190 a 198 do Código civil guatemalteco e nos artigos 37 a 39 do Código Civil venezolano.
Parentesco de afinidade
A afinidade é o vínculo que se establece entre un cónxuxe e os parentes consanguíneos do outro, ou ben, reciprocamente, entre unha persoa e os cónxuxes dos seus parentes consanguíneos. O grao e a liña da afinidade determínanse segundo o grao e a liña da consanguinidade. É dicir, unha persoa é parente por afinidade de todos os parentes consanguíneos do seu cónxuxe na mesma liña e grao que este o é deles por consanguinidade. Reciprocamente, os cónxuxes dos parentes consanguíneos dunha persoa son parentes por afinidade desta na mesma liña e grao que o parente consanguíneo do que son cónxuxes.
Poxviridae
Taxonomía
As especies da subfamilia Chordopoxvirinae infectan vertebrados e as da subfamilia Entomopoxvirinae infectan insectos. Hai 10 xéneros recoñecidos entre os Chordopoxvirinae e 3 entre os Entomopoxvirinae. Ambas as subfamilias conteñen ademais varias especies non clasificadas en xéneros para as cales seguramente se crearán novos xéneros no futuro. O virus Cotia é un virus infrecuente que pode pertencer a un novo xénero.
Análises xenómicas
O contido GC dos xenomas destes virus difire considerablemente. Os xéneros Avipoxvirus, Capripoxvirus, Cervidpoxvirus, Orthopoxvirus, Suipoxvirus, Yatapoxvirus e un xénero de entomopoxvirus, o Betaentomopoxvirus, xunto con varios outros entomopoxvirus non clasificados, teñen un contido GC baixo, mentres que outros, como Molluscipoxvirus, Orthopoxvirus, Parapoxvirus e algúns cordopoxvirus non clasificados, teñen un contido GC relativamente alto. Non se coñecen as razóns destas diferenzas.
Parentesco
Parentesco de afinidade
A relación existente entre un grupo de parentes consanguíneos e os parentes consanguíneos do cónxuxe dun deles, que podería denominarse «dobre afinidade» (por exemplo, a relación existente entre os consogros ou os concuñados, non xera parentesco no Dereito hispano. É dicir, o matrimonio non crea parentesco entre os consanguíneos dun dos cónxuxes e os do outro.
Tamén existe o termo «contraparente», que significa "parente de parentes": 'Non é curmán directo meu; é un contraparente porque é curmán do meu cuñado.'
Poxviridae
Análises xenómicas
A análise filoxenética de 26 xenomas de cordopoxvirus indicou que a rexión central do xenoma está conservda e contén ~90 xenes. As rexións terminais, ao contrario, non están conservadas entre especies. Deste grupo Avipoxvirus é o máis diverxente. O seguinte máis diverxente é Molluscipoxvirus. Os xéneros Capripoxvirus, Leporipoxvirus, Suipoxvirus e Yatapoxvirus poden agruparse: Capripoxvirus e Suipoxvirus comparten un devanceiro común e son diferentes do xénero Orthopoxvirus. Dentro do xénero Othopoxvirus o virus da varíola bovina cepa Brighton Red, o virus Ectromelia e o virus da varíola do mono non están agrupados estreitamente con ningún outro membro. O virus da varíola humana e o virus da varíola do camelo forman un subgrupo. O virus vaccinia é o que está máis relacionado con CPV-GRI-90.
Historia
As doenzas causadas polos poxvirus, especialmente a varíola, coñécense desde hai séculos. Un dos primeiros casos sospeitosos é o do faraón exipcio Ramsés V, que se cre que morreu de varíola aproximadamente no ano 1150 a. C.. A varíola pénsase que foi transferida a Europa arredor de finais do século VIII e despois a América a inicios do século XVI. Acéptase que a gran mortaldade causada entre os aztecas, que contribuíu grandemente á súa derrota, foi causada por unha epidemia de varíola e que en dous anos morreron uns 3,2 millóns de indíxenas mexicanos. Esta elevada cifra pode explicarse pola completa falta de inmunización contra ese virus da poboación americana. Un século despois Edward Jenner atopou que o virus máis leve da varíola bovina podía usarse para vacinar efectivamente contra a máis grave e mortal varíola humana, e no século XX fíxose un esforzo mundial para estender a vacinación contra a varíola. O último caso de varíola epidémica ocorreu en Somalia en 1977. Despois dunha ampla investigación durante dous anos sen que se detectasen novos casos, en 1979 a Organización Mundial da Saúde (OMS) declarou que a doenza estaba oficialmente erradicada. En 1986, todas as mostras do virus foron destruídas ou transferidas a dous laboratorios de referencia aprobados pola OMS: na sede central dos Centros para a Prevención e Control de Enfermidades (CDC) federais dos Estados Unidos en Atlanta, Xeorxia e no Instituto de Preparacións de Virus de Moscova, Rusia. A partir dos atentados do 11 de setembro de 2001 nos Estados Unidos, os gobernos dos Estados Unidos e o Reino Unido incrementaron a súa preocupación sobre o uso de virus causantes varíola ou de doenzas similares no bioterrorismo.
Parentesco
Parentesco civil
Entre os romanos coñecíase como agnatio ao vínculo puramente civil existente entre persoas suxeitas a unha mesma patria potestade, fosen ou non descendentes de quen a ostentaba. A natureza deste vínculo non residía no sangue, senón no poder.
A adopción tamén crea un tipo especial de parentesco, chamado «parentesco civil» ou «parentesco por adopción», entre o adoptado e o adoptante, así como entre o adoptado e a familia do adoptante. En xeral, o parentesco entre un adoptado e a súa familia adoptante considérase exactamente igual que o dun membro familiar de orixe consanguíneo.
Graos de parentesco
Estes son os graos de parentesco:
Efectos de parentesco
Serve para ampliar a esfera de dereitos entre parentes.
Brian Epstein
Brian Samuel Epstein nado en Manchester, (Inglaterra) o 19 de setembro de 1934 e finado en Londres o 27 de agosto de 1967 foi un home de negocios británico, coñecido principalmente polo seu rol como representante do grupo The Beatles.
Traxectoria
A familia de Epstein posuía unha tenda de mobles en Liverpool (onde a familia de Paul McCartney comprara un piano). Brian comezou os estudos na Royal Academy of Dramatic Art (RADA) en Londres, onde tivo compañeiros como os actores Susannah York ou Peter O'Toole, pero ao abandonalos tralo terceiro curso, o seu pai deixouno a cargo do departamento de música da tenda recentemente inaugurada North East Music Stores (NEMS), na rúa Great Charlotte. Posteriormente unha segunda tenda foi aberta na rúa Whitechapel, e Epstein foi asignado responsable de devandita operación. O 3 de agosto de 1961 Epstein comezou unha colaboración regular cunha columna musical na revista Mersey Beat.
Representante de The Beatles
A versión aceptada maioritariamente sobre o seu primeiro encontro co grupo musical que axudou a converter en estrelas, indica que Epstein viu por primeira vez o nome de The Beatles no cartel dun concerto, e pensou que o nome soaba "parvo". Cando despois unha serie de clientes comezaron a preguntar polo sinxelo que gravaran con Tony Sheridan en Alemaña, e non sendo capaz de atopalo a través de ningún dos seus contactos habituais nas compañías discográficas, decidiu ir preguntarlle directamente á banda. Epstein e o seu empregado Alistair Taylor acudiron a velos actuar ao abarrotado pub Cavern Club o 9 de novembro de 1961, que estaba na rúa á volta da tenda; admitíuselle no local directamente, sen necesidade de facer cola, e a súa chegada foi anunciada a través dos altofalantes do local. Epstein recorda a actuación do grupo esa noite: "Quedei impresionado de xeito inmediato pola súa música, o seu ritmo e o seu sentido do humor sobre o escenario. E ata máis tarde cando os coñecín tamén quedei impresionado polo seu carisma persoal. E foi nese mesmo instante onde todo comezou..." (Tamén recoñeceu aos membros do grupo como clientes habituais da tenda, onde pasaban o tempo entre os espectáculos ollando discos).
Esta historia citada pode ser ficticia: Bill Harry (por entón editor da revista Mersey Beat) asegurou que foi el quen persoalmente presentou a Epstein e Lennon. Aínda que esta versión está igualmente sen verificar, débese ter en conta que Harry convencera a Epstein para distribuír a recentemente nada revista na súa tenda de discos, e esas revistas realmente promocionaban aos Beatles, amigos de Harry.
Nunha reunión o 10 de decembro de 1961 decidiuse que Epstein se convertese no director da banda, e os membros asinaron un contrato de cinco anos con el en casa de Pete Best o 24 de xaneiro de 1962. Epstein nunca asinou o contrato, dando así a opción aos Beatles de romper a relación en calquera momento. Así mesmo, contactou co seu director anterior, Allan Williams, para confirmar que non lle quedaba ningún vínculo con eles. Williams confirmouno, pero tamén advertiu a Epstein de "non manexalos cun remo de lancha".
Tras ser rexeitados por todas e cada unha das principais discográficas de Inglaterra, Epstein finalmente conseguiu que a banda asinase polo pequeno selo Parlophone da discográfica EMI. Epstein acudiu á tenda local HMV para transferir unha cinta demo dos Beatles a vinilo. A un técnico de HMV, Jim Foy, gustoulle a gravación e remitiu a  Epstein con George Martin, produtor na  Parlophone. Martin accedeu a coñecer o grupo e planificou unha audición. Todos os Beatles pasaron a proba, excepto o batería Pete  Best, ao que Martin decidiu substituír nas gravacións por un músico de estudo. John Lennon, Paul McCartney e George  Harrison pediron a  Epstein que despedise inmediatamente a Pete, e Ringo  Starr tomou o seu lugar na formación.
Algunhas fontes atribúen o interese de Epstein polos  Beatles, a sentimentos deste por John Lennon, pero Lennon posteriormente desmentiu este punto; unha ficción sobre a relación aparece detallada na película "The  Hours  and Times".
En outubro de 1964, a autobiografía de Epstein, "A  Cellarful  of  Noise" (Un Faiado de Ruído), foi publicada,  coescrita con quen posteriormente traballaría como publicista dos  Beatles, o xornalista Derek Taylor.
Presidente de San Tomé e Príncipe
thumb|250px|Escudo de San Tomé e Príncipe. O presidente é o xefe de estado de San Tomé e Príncipe. É elixido pola poboación para un mandato de 5 anos e pode reelixirse unha vez. Desde o 1990 o país é unha democracia multipartidaria.
Brian Epstein
Representante de The Beatles
Ademais da os Beatles,  Epstein tamén manexou os destinos doutros artistas como, Gerry &  The  Pacemakers, Billy  J.  Kramer &  The  Dakotas,  The  Fourmost e Cilla Black.
Presidente de San Tomé e Príncipe
Esta é unha lista dos presidentes de San Tomé e Príncipe desde 1975.
Parentesco
Dereitos que derivan do parentesco
Os principais dereitos que derivan do parentesco son: a pensión alimenticia, a patria potestade e a herdanza.
Obrigacións que nacen do parentesco
A pensión alimenticia, no seu aspecto pasivo; o respecto e a consideración que os descendentes deben aos seus ascendentes, e a tutela lexítima.
Incapacidades que derivan do parentesco
A incapacidade para contraer matrimonio entre parentes próximos; a prohibición que impón a lei, en determinados casos, para servir como testemuñas, en xuízo, a un parente, e a incapacidade para ocupar determinados cargos da administración pública, cando un aspirante a devanditos cargos xa ocupa outros dentro da propia administración.
Bioloxía evolutiva
En evolución, parentesco significa parentesco evolutivo, é dicir, dous taxons relacionados filoxeneticamente.
Audi Dome
O Rudi-Sedlmayer-Halle, coñecido desde 2011 por motivos de patrocinio como Audi Dome, é un pavillón multiusos situado en Múnic, Alemaña. O recinto, con capacidade para 6.700 espectadores, abriu en 1972 para albergar as competicións de baloncesto dos Xogos Olímpicos de 1972. Desde o ano 2011 é utilizado nos seus partidos como local polo FC Bayern München.
Cruz Martínez Esteruelas
Cruz Martínez Esteruelas, nado en L'Hospitalet de Llobregat (Barcelona) o 4 de febreiro de 1932 e finado en Madrid o 17 de setembro de 2000, foi un político español.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Deusto. Director Xeral do Patrimonio do Estado (1962 - 1965), foi procurador en Cortes (1965 - 1976) e director da Fundación Juan March (1970 - 1973). En 1973 substitúe a Laureano López Rodó ao cargo dun novo ministerio, o Ministerio de Planificación do Desenvolvemento, baixo a presidencia do almirante Luis Carrero Blanco. Elabóranse ese ano os obxectivos de desenvolvemento para os seguintes 10 anos.
Meses despois, tralo asasinato de Carrero Blanco, pasa a ser Ministro de Educación e Ciencia co novo presidente Carlos Arias Navarro, cargo que ocupou entre os anos 1974 e 1975. Como ministro de Educación e Ciencia impulsou a Lei da Selectividade, e pechou a Universidade de Valladolid en plena axitación antifranquista.
Na Transición militou en Alianza Popular, federación de pequenos partidos conservadores á que se incorporou como líder de Unión del Pueblo Español. Nas primeiras eleccións democráticas de xuño de 1977, Martínez Esteruelas presentouse como cabeza de lista pola provincia de Teruel ao Congreso, mais non acadou o escano.
Retírase entón da actividade política pública, centrándose na avogacía e a dirección da Fundación Tomás Moro.
A Cabeira, Bretoña, A Pastoriza
A Cabeira é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
A Cabeira
O topónimo A Cabeira pode facer referencia a varios lugares de Galicia:
Roger Penske
miniatura|right|500 Millas de Indianápolis de 1994 gañado polo Penske PC23 pilotado por Al Unser, Jr miniatura|right|Penske en 2005
Roger Searle Penske, nado o Shaker Heights, Ohio, o 20 de febreiro de 1937, é un empresario estadounidense involucrado nas carreiras de autos profesionais. É famoso pola súa propiedade do Team Penske, DJR Team Penske, Penske Corporation e outros negocios relacionados co automóbil.
Penske ten a maior cantidade de vitorias como propietario de equipo nas 500 Millas de Indianápolis con 16 vitorias. En 1961 Sports Illustrated nomeouno piloto do ano do Sports Car Club of America. Logo de retirarse da pilotaxe uns anos máis tarde, creou un dos equipos máis exitosos nas carreiras de IndyCar Series e NASCAR. Tamén é coñecido polo seu alcumo de "The Captain" (O Capitán).
Penske é un dos directores corporativos de General Electric e foi presidente da Super Bowl XL en Detroit. Anteriormente foi membro da xunta directiva de The Home Depot e Delphi Automotive antes de renunciar para presidir o Comité do Super Bowl de Detroit. Ten un patrimonio neto estimado de 1.950 $ millóns en setembro de 2015.
Xuventude e educación
Nado en Shaker Heights, Ohio, O pai de Penske era o xerente dunha empresa de fabricación de metal e alentou ao seu fillo a converterse en empresario. Cando era adolescente, compraba automóbiles vellos, reparábaos e vendíaos cun beneficio para a súa familia en Cleveland, Ohio. En 10 anos, Penske competiu e vendeu ao redor de 32 autos. Penske abandonou a Universidade de Lehigh.
Andaina nas carreiras
A partir de 1958, Penske comprou, competiu e vendeu autos de carreiras, e tivo éxito tanto na parte financeira como na pista. Penske fixo o seu debut profesional no Marlboro Motor Raceway agora abandonado en Upper Marlboro, Maryland.
Penske continuou competindo ata 1965, cando se retirou como piloto, para concentrarse no seu primeiro concesionario Chevrolet en Filadelfia, PA.
Equipos de carreiras
Penske Racing debutou en 1966 nas 24 Horas de Daytona, e retirouse da carreira. O seu equipo competiu por primeira vez nas 500 Millas de Indianápolis en 1969, gañando ese evento en 1972 co piloto Mark Donohue, e o seu primeiro triunfo en NASCAR foi en 1973. Os seus equipos gañaron moitas carreiras nos campionatos dos anos seguintes. Pechou o seu equipo de Fórmula 1 con base en Europa en 1977. En 1982, converteuse no presidente da empresa Penske Truck Leasing.
Penske Racing opera na actualidade como un equipo da NASCAR cos pilotos Brad Keselowski e Joey Logano. Tamén opera como un equipo da IndyCar Series composto por Hélio Castroneves, Juan Pablo Montoya, Josef Newgarden, Simon Pagenaud e Will Power. Previamente, Penske Racing participou na serie CART que incluíu a algúns dos mellores pilotos da época, como Gary Bettenhausen, Tom Sneva, Mario Andretti, Bobby Unser, Al Unser, Al Unser, Jr., Emerson Fittipaldi, Rick Mears, Danny Sullivan, Paul Tracy e Gil de Ferran. Logo de moitos anos de intentalo, o seu equipo gañou a Daytona 500 en 2008 con Ryan Newman pilotando. Penske, máis tarde gañaría outra Daytona 500 en 2015 con Logano detrás do volante.
En 2005, Porsche estableceu o escenario para regresar ás carreiras de automóbiles nos Estados Unidos e escolleu a Penske Racing para correr na clase LMP2 das American Le Mans Series (ALMS). O Penske Porsche ocupou o centro do escenario no 2006, gañando de inmediato, incluíndo as vitorias no Mid-Ohio terminando 1-2 por diante de Audi (competindo nunha clasificación máis alta) e na Petit Le Mans anual, un evento de exibición de 10 horas celebrado en Road Atlanta. O seu equipo logrou unha vitoria xeral nas [12 Horas de Sebring] en 2008.
Penske tamén correu cun Pontiac Riley Daytona Prototype nas Rolex 24 de Daytona de 2008, con Kurt Busch, Ryan Briscoe, e Hélio Castroneves pilotando. O coche foi conucido en conxunto con SunTrust Racing de Wayne Taylor. Terminaron terceiros na xeral.
En 2009, Penske suspendeu a súa participación no ALMS, cambiando á serie rival do ALMS, a Grand-Am Rolex Sports Car Series para a tempada completa. Usaron un Porsche con motor Riley pilotado por Timo Bernhard e Romain Dumas.
Penske comprou a vella fábrica de aire acondicionado de Matsushita en Mooresville, NC e reconstruíuna para consolidar o seu negocio de carreiras. Todas as operacións de carreiras de Penske están baixo un mesmo teito, cos seus equipos da IndyCar, NASCAR e American Le Mans Series (desde 2009) compartindo 39.400 m2 de espazo que abarcan 42 hectáreas.
Penske gañou o seu primeiro Campionato da NASCAR Sprint Cup co piloto Brad Keselowski o 18 de novembro de 2012. thumbnail|Roger Penske inaugurado no Wall of Fame en [[Sonoma Raceway en 2015]]
A finais de 2014, anunciouse que Penske tería un 51% de participación no equipo australiano V8 Supercars Dick Johnson Racing, formando o equipo DJ Penske. O equipo presentou un coche en 2015, inicialmente para Marcos Ambrose antes de abandonar para dar paso a Scott Pye. O equipo expandiuse a un segundo coche para o neo celandes Fabian Coulthard en 2016, antes de que Pye fose substituído por outro Kiwi Scott McLaughlin en 2017. Coulthard gañou a primeira carreira na Tyrepower Tasmania SuperSprint de 2017.
Vida persoal
Penske ten cinco fillos, dous coa súa primeira esposa Lisa e tres coa súa segunda esposa Kathy: Roger, Jr, Gregory, Blair, Mark, e Jay Penske.
Penske, un ávido coleccionista de vehículos, posúe moitos automóbiles estadounidenses e europeos raros, incluíndo un Ferrari FXX, dos cales só se fixeron 30.
Actividades políticas
Penske Racing doou 500.000 dólares a Restore Our Future, Super PAC de Mitt Romney. Penske foi estimado como posible candidato para alcalde de Detroit, pero rexeitouno.
En 2016 comezou o movemento "Draft Roger Penske para o Senado dos Estados Unidos (Michigan)".
Penske Automotive Group
Como CEO de Penske Automotive Group en 2008, Penske obtivo unha compensación total de $ 2.706.388, que incluía un salario base de $ 1.000.000, sen bonos en efectivo, accións outorgadas por $ 1.680. Participou nun intento de compra de Saturn Corporation, fabricantes de automóbiles Saturn. O 30 de setembro de 2009, o seu Penske Automotive Group anunciou o acordo para comprar Saturn fracasara.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Holger Pedersen
Holger Pedersen, nado en Gelballe o 7 de abril de 1867 e finado en Copenhaguen o 25 de outubro de 1953, foi un lingüista dinamarqués que realizou contribucións significativas á ciencia da linguaxe e escribiu 30 obras con autoridade sobre varias linguas. Pedersen recibiu o doutoramento en 1897 na Universidade de Copenhaguen, onde comezou a traballar como profesor.
Estudos sobre linguas indoeuropeas
Entre os seus estudos sobre linguas celtas, o máis coñecido é Vergleichende Grammatik der keltischen Sprachen (Gramática comparada das linguas celtas), na actualidade tomada como principal obra de referencia da lingüística histórica celta.
O seu libro Hittitisch und die anderen indoeuropäischen Sprachen (O hitita e as outras linguas indoeuropeas), representou un chanzo significativo nos estudos sobre o hitita. Aparece citado con frecuencia na obra de Friedrich, Hethitisches Elementarbuch (2ª ed. 1960), o manual estándar sobre a lingua hitita.
Moi influente tamén foi o seu Tocharisch vom Gesichtspunkt der indoeuropäischen Sprachvergleichung (O tocario desde a perspectiva comparativa das linguas indoeuropeas). Por exemplo, André Martinet (2005:179n) indica que a súa discusión sobre aspectos da fonoloxía do tocario está fondé sur la présentation du tokharien par Holger Pedersen (fundada sobre a presentación do tocario feita por Holger Pedersen).
Dúas das súas teorías teñen recibido considerábel atención en tempos recentes logo de décadas de esquecemento. Hoxe son citadas, con frecuencia, como a teoría do nostrático/eurasiático e a teoría das glotais.
Orixe da teoría do nostrático
Parece que Pedersen usou por vez primeira o termo "nostraciano" nun artigo sobre fonoloxía turca publicado en 1903. Actualmente, ten sido substituído polo termo "nostrático".
A definición de Pedersen do nostraciano é a seguinte (1931:338):
.
Desde esta perspectiva, o indoeuropeo está en clara relación co finugrio e o samoiedo, con "similar, aínda que máis feble, parecido" co turco, mongol e manchú; co yukaghir; e co esquimó (1931:338). Coidou tamén que o indoeuropeo podía estar relacionado co semítico e que, con dúbidas, podía tamén ser relacionado co camita e quizais co vasco (ib.).
Hoxe en día, poderiamos dicir que houbo unha afirmativa relación xenética entre as familias lingüísticas do indoeuropeo e o urálico, altaico, yukaghir, esquimó, e afro-asiático (a existencia da familia altaica é controvertida, e hoxe poucos emparentan o vasco co afro-asiático). Porén, desde o punto de vista de Pedersen, as linguas listadas non esgotaban as posibilidades do nostraciano (ib.):
Orixe da teoría das glotais
Nunha obra publicada en 1951, Pedersen apuntou que a frecuencia de b no indoeuropeo é anormalmente baixa. A comparación de linguas, porén, mostra que podería ser normal se algunha vez houbera o equivalente da oclusiva xorda p, que é infrecuente ou mesmo ausente en moitas das linguas.
Propuxo tamén que as aspiradas sonoras, bh dh gh, poderían ter sido entendidas como aspiradas xordas ph th kh.
Pedersen propuxo ademais que as series de oclusivas indoeuropeas, p t k, bh dh gh, e b d g, foran en épocas primitivas b d g, ph th kh, e (p) t k, coas xordas e sonoras non-aspiradas invertidas.
Tal teoría atraeu relativamente pouco a atención até que o lingüista norteamericano Paul Hopper e os dous estudosos soviéticos Thomas V. Gamkrelidze e Vyacheslav V. Ivanov propuxeron en 1973 nunha serie de artigos, que culminaron cunha obra sobresaínte dos estudosos soviéticos publicada en 1984 (traducida ao inglés en 1995), que as series indoeuropeas b d g foran de feito orixinariamente series glotalizadas p' t' k'. So esta forma, a teoría despertou ampla interese.
Gondulfe, Taboada
San Lourenzo de Gondulfe é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 67 habitantes, deles 34 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Toponimia
O topónimo galego Gondulfe ten orixe xermánica, de ("loita") + - ("lobo").
Ally McBeal
Ally McBeal é unha serie estadounidense creada por David E. Kelley e protagonizada por Calista Flockhart. A serie emitiuse entre 1997 e 2002 por FOX.
Sinopse
Ós seus 27 anos, Ally McBeal (Calista Flockhart) é despedida do seu traballo por denunciar un acoso sexual por parte dun dos principais socios da firma. Todo cambia cando se atopa cun antigo compañeiro de carreira e consegue un posto no bufete Cage & Fish. Alí é onde estabelecerá unha amizade cos seus compañeiros, atoparase cunha sorpresa: o seu ex-noivo Billy (Gil Bellows), que agora está casado, vai ser o seu compañeiro de traballo, e peor aínda, reencontrarase con Georgia Thomas (Courtney Thorne-Smith), a muller de Billy.
Federico Mayor Zaragoza
Federico Mayor Zaragoza, nado en Barcelona o 27 de xaneiro de 1934, é un bioquímico e político español, que foi director xeral da UNESCO entre 1987 e 1999.
Doutorouse en farmacia pola Universidade Complutense de Madrid en 1958. Nomeado catedrático de bioquímica na Facultade de Química da Universidade de Granada, universidade da que foi reitor entre 1968 e 1972, nese trasladouse a Madrid ao ser nomeado catedrático de bioquímica da Universidade Autónoma de Madrid.
Foi subsecretario de Educación e Ciencia do goberno español entre 1974 e 1975, na transición ingresou na UCD e foi deputado e Ministro de Educación e Ciencia no goberno de Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo (1981-1982) e deputado no Parlamento europeo (1987). En 1978 nomeado vicedirector xeral da UNESCO. Dende o 2000 dirixe a Fundación Cultura de Paz.
Premios e distincións
En 2009 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade Xaime I.
Jeniferever
Jeniferever é unha banda sueca de post-rock pocedente de Uppsala formada no ano 1996. A súa música pode ser descrita como indie rock ambiental ou post-rock, cuns ritmos lentos, melódica e normalmente construída cara a un clímax de estilo orquestral. O seu son ten sido comparado ao de grupos como The Appleseed Cast e Sigur Rós. O seu nome vén da canción de 1989 de The Smashing Pumpkins "Jenifer Ever". Ata a data a banda leva publicados tres álbums de estudio e cinco EPs.
The Waterboys
The Waterboys é un grupo musical formado en 1983 por Mike Scott. Os membros da banda, pasados e presentes, compóñense principalmente de músicos de Escocia, Irlanda e Inglaterra. Ó longo da súa carreira exploraron multitude de estilos, mais a súa música é unha mestura de música folk celta e rock and roll. Disolvéronse en 1993 cando Scott deixou a banda para comezar unha carreira en solitario. Volvéronse xuntar en 2000, e continuaron a lanzar álbums e a facer xiras.
Condado de Montfort-l'Amaury
O condado de Montfort era unha xurisdición feudal de Francia centrada en Montfort-l'Amaury. Había outro señorío de Montfort (que máis tarde se converteu nun condado) en Bretaña, outro en Normandía (Montfort-sur-Risle) e un condado de Montfort en Suabia.
Historia
O condado de Montfort que aquí interesa xurdiu como señorío ao redor do ano 1000 cando un vasalo de Roberto II de Francia (996-1031), chamado Guillerme de Hainaut, construíu o castelo de Montfort e o de Epernon, para garantir a defensa do dominio real, e foi coñecido como Guillerme de Montfort. Simón IV de Montfort desempeñou un papel esencial na cruzada albixense e obtivo territorios en Languedoc que lle permitiu ao seu fillo elevar o señorío a condado a cambio de transferir estes territorios á coroa francesa. O condado pasou por matrimonio no século XIV á casa de Bretaña e finalmente desta á coroa francesa.
Casa de Montfort
miniatura| Escudo dos señores de Montfort
Salmoneo
miniatura|300px|Salmoneo rompe as súas cadeas e colle unha espada e un trebello co que produce raios. Á esquerda, Iris, e á dereita, a súa esposa, asombrada (crátera de figuras vermellas, primeira metade do s. V a.C., Instituto da Arte de Chicago)
Era irmán de Atamante e de Sísifo. Casou con Alcídice e foi o pai de Tiro, pero Alcídice morreu e casou en segundas nupcias con Sidero, que foi moi cruel coa súa filla.
Sísifo pretendeu matar ó seu irmán Salmoneo e o oráculo díxolle que debía ter fillos con Tiro e que eles o vingarían. Así o fixo, pero Tiro, cando soubo a razón, prefiriu matar ós seus propios fillos, aínda meniños. Sísifo sería castigado a intentar subir ata a cima dun monte unha rocha que caía unha e outra vez cando estaba a piques de alcanzar o cume.
O orgullo de Salmoneo levouno a querer igualarse ó mismísimo Zeus. Para demostrar ós seus conveciños que era o señor do trono construíu unha estrada con pavimento de bronce sobre a que conducía a súa cuadriga con rodas de cobre ou ferro, coa que arrastraba cadeas ou caldeiros de bronce, todo o cal provocaba un grande estrondo co que pretendía imitar o ruído dos tronos de Zeus. Simultanemanente lanzaba fachos acesos pretendendo imitar os raios.
Créndose un deus, obrigou ó seu pobo a adoralo a el en lugar de a Zeus e ofrecerlle a el os sacrificios. Zeus castigou a súa soberbia (Hybris ) e impiedade lanzando un raio contra el, que o destruíu, á vez que á cidade de Salmone e tódolos seus habitantes.
Artemia
Artemia é un xénero de crustáceos acuáticos, único xénero da familia Artemiidae. O xénero cambiou pouco externamente desde o Triásico. O primeiro rexistro histórico da existencia de Artemia data da primeira metade do século X a.C. no lago Urmia, Irán, e fíxoo un xeógrafo iraniano que o denominou "can acuático", aínda que o primeiro rexistro claro é o informe e os debuxos feitos por Schlösser en 1757 de animais de Lymington, Inglaterra. As poboacións de Artemia encóntranse por todo o mundo en lagos de auga salgada continentais, pero non vive en océanos. As Artemia poden evitar cohabitar coa maioría dos predadores, como os peixes, grazas á súa capacidade de vivir en augas de salinidade moi elevada (de ata o 25%).
A capacidade de Artemia de producir ovos dormentes, coñecidos como quistes, levou a un amplo uso de Artemia en acuicultura. Os quistes poden ser almacenados durante longos períodos e facerse eclosionar segundo a demanda para proporcionar alimento vivo para larvas de peixes e crustáceos criados en acuicultura. A larva nauplius de Artemia constitúe o alimento máis utilizado, e comercialízanse unhas 2 000 toneladas de quistes de Artemia secos en todo o mundo anualmente. Ademais, a resistencia de Artemia fai que sexa un animal ideal para ensaios de toxicidade biolóxica e converteuse nun organismo modelo utilizado para as probas toxicolóxicas de substancias químicas. Certas variedades de Artemia véndense como regalos co nome de monos de mar ou dragóns de auga.
Descrición
Os camaróns do xénero Artemia comprenden un grupo de sete a nove especies que probablemente diverxeron dunha forma ancestral que viviu na área mediterránea hai uns 5,5 millóns de anos.
O Laboratorio de Acuicultura & Centro de Referencia de Artemia (ARC) da Universidade de Gante posúe a maior colección de quistes de Artemia; cada banco de quistes contén unhas 1 700 mostras de poboacións de Artemia recollidas en diferentes lugares de todo o mundo.
Artemia é un artrópodo primitivo típico con corpo segmentado do cal colgan apéndices con forma de folla ancha. O corpo xeralmente consta de 19 segmentos, os primeiros 11 teñen pares de apéndices, os dous seguintes, que están a miúdo fusionados, levan os órganos reprodutores e o último segmento leva a cola. A lonxitude total adoita ser de entre 8 e 10 mm nos machos adultos e entre 10 e 12 mm nas femias, pero a anchura de ambos os sexos, incluíndo as patas, é duns 4 mm.
O corpo de Artemia divídese en cabeza, tórax e abdome. Todo o corpo está cuberto dun exoesqueleto fino flexible de quitina ao cal se unen os músculos pola parte interior e que mudan periodicamente. Nas femias cada ovulación está precedida dunha muda.
Moitas funcións, incluíndo a natación, dixestión e reprodución non están controladas polo cerebro senón polos ganglios locais do sistema nervioso, que poden realizar parte da regulación e sincronización destas funcións. A autotomía (muda ou caída de partes do corpo para a defensa), está tamén controlada localmente polo sistema nervioso. Artemia ten dous tipos de ollos. Teñen dous ollos compostos moi separados situados sobre pedúnculos flexibles, os cales son o principal órgano sensorial óptico nos adultos. O ollo medio ou ollo naupiliar está situado en posición anterior no centro da cabeza e é o único órgano sensorial óptico funcional na larva nauplius, e segue sendo funcional ata o estadio adulto.
Ecoloxía e comportamento
Poden tolerar calquera nivel de salinidade desde o 25‰ ao 250‰ (25–250 g/L), e o seu rango óptimo está entre o 60‰ e o 100‰, ocupando un nicho ecolóxico que pode protexelos dos predadores. Fisioloxicamente, os niveis óptimos de salinidade son de entre o 30‰ e o 35‰, pero debido aos predadores que se poden encontrar a eses niveis de salinidade, as artemias raramente aparecen en hábitats naturais con salinidades de menos do 60–80‰. A locomoción conséguese polo batido rítmico dos apéndices que actúan por pares. A respiración ocorre na superficie das patas por medio de placas con forma de pluma fibrosas (epipoditos lamelares)
miniatura|esquerda|Un quiste de Artemia
Partenoxénese
miniatura|right|Efectos das fusións central e terminal sobre a heterocigose.
A partenoxénese é unha forma natural de reprodución na cal ten lugar o crecemento e desenvolvemento dos embrións sen previa fecundación. A telitoquia é unha forma particular de partenoxénese na cal o desenvolvemento dunha femia ocorre a partir dun ovo non fertilizado. A automixe é unha forma de telitoquia, pero hai diferentes tipos de automixe. O tipo de automixe importante aquí é aquel no que dous produtos haploides da mesma meiose se combinan para formar un cigoto diploide.
Dieta
No seu primeiro estadio de desenvolvemento, Artemia non se alimenta senón que consome as súas proias reservas de enerxía almacenadas nos quistes. Na natureza as artemias comen algas planctónicas microscópicas. As criadas en cultivo poden tamén ser alimentadas con alimentos particulados como lévedos, trigo fariña, pos de soia ou xema de ovo.
Xenética
Artemia comprende especies diploides con reprodución sexual e varias poboacións partenoxenéticas obrigadas que constan de diferentes clons e ploidías (2n->5n).
Acuicultura
miniatura|Lagoas de cría de Artemia na [[baía de San Francisco]]
Nas granxas de acuicultura búscase un alimento facilmente dispoñible, doado de usar e rendible en canto ao seu custo que sexa preferido polo animal criado, e as larvas de artemias son unha boa posibilidade. Os quistes de artemias orixinan facilmente larvas nauplius que poden utilizarse despois de só un día de incubación para alimentar peixes e larvas de crustáceos criados en acuicultura. O ínstar I (as nauplius que acaban de eclosionar e con grandes reservas de xema no seu corpo) e as nauplius do ínstar II (despois da primeira muda e con tractos dixestivos funcionais) son as máis amplamente utilizadas en acuicultura, porque é fácil traballar con elas, son ricas en nutrientes e son pequenas, o que as fai moi axeitadas para a alimentación de peixes e larvas de crustáceos vivas ou despois de desecadas.
Probas de toxicidade
Artemia utilízase como organismo modelo en ensaios toxicolóxicos.
Na investigación da contaminación Artemia tivo un amplo uso como organismo de proba e nalgunhas circunstancias é unha alternativa aceptable ás probas de toxicidade de laboratorio de mamíferos. Como é moi fácil criar millóns de artemias isto facilita os estudos de avaliación dos efectos sobre elas de moitos contaminantes ambientais en condicións experimentais controladas. miniatura|esquerda|Artemia monica (macho)
Experimento espacial
Os científicos levaron ovos de artemia ao espazo exterior para comprobar o impacto da radiación sobre a vida nas misións estadounidenses do Biosatellite II, Apollo 16 e Apollo 17, e nas rusas do Bion-3 (Cosmos 782), Bion-5 (Cosmos 1129), Foton 10 e Foton 11. Algúns dos voos rusos levaban experimentos da Axencia Europea do espazo.
Adriana Ugarte
Adriana Sofía Ugarte Pardal, nada en Madrid o 17 de xaneiro de 1985, é unha actriz española.
Biografía
Ugarte debutou na curta Mala espina, dirixida por Belén Macías, e gañou un dos premios no Festival de curtas de Alcalá de Henares. Adriana Ugarte, que compaxinou as súas clases de interpretación e danza coa carreira de Filosofía, participou en series como Policías, en el corazón de la calle de Antena 3 ou Hospital Central en Telecinco. En 2006, con 21 anos, foi candidata ao Goya á mellor actriz revelación polo seu papel no filme Cabeza de perro, dirixido por Santi Amodeo.
Foi dous anos despois, en 2008, cando se estreou na televisión coa serie La señora (La 1) e Ugarte, que interpretou o personaxe principal, gañou popularidade. Ese mesmo ano, ademais, participou na película El juego del ahorcado, xunto a Clara Lago e Álvaro Cervantes. Despois viñeron Castillos de cartón (2010), película dirixida por Salvador García Ruiz e protagonizada xunto a Nilo Mur e Biel Durán, e Lo contrario al amor (2011), protagonizada xunto a Hugo Silva. Tamén participou na miniserie Niños robados de Telecinco, na que interpreta a Susana.
En 2013, dous anos despois de que finalizara a rodaxe, estreouse en Antena 3 El tiempo entre costuras, a serie baseada na novela homónima. Ugarte interpretou a protagonista da historia, Sira Quiroga, e a serie foi todo un éxito de audiencias.
Premios e candidaturas
Premios Goya
Fotogramas de Prata
Unión de Actores
Corbera de Llobregat
Corbera de Llobregat é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Está situado na marxe dereita do río Llobregat, a uns 342 metros de altitude e a uns 24 km ao norte da cidade de Barcelona.
O seu termo municipal limita cos de Gelida, Castellbisbal, Castellví de Rosanes, Sant Andreu de la Barca, Pallejà, La Palma de Cervelló e Cervelló. Ten unha poboación de 14.439 habitantes (2017) agrupados en tres entidades de poboación: l'Amunt, l'Avall e Corbera de Llobregat.
Bukhara
miniatura|300px|O palacio do [[emir de Bukhara.]] Bukhara, Bucara, Buxara ou Buxoro (en lingua uzbeka Buxoro, en alfabeto cirílico Бухоро) é a quinta cidade máis poboada do Uzbekistán e a capital da provincia de Buhkara (Bukhoro viloyati).
Tiña unha poboación de 237,900 habitantes (censo de 1999), maioritariamente taxicos de lingua persa.
Bukhara e Samarcanda son os dous principais centros da cultura e a historia taxico-persa.
Durante o período soviético, estes dous centros taxicos foron anexionados á República Socialista Soviética de Uzbekistán, en contra da vontade dos taxicos da Asia Central.
En 1993 o seu centro foi declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola Unesco.
Algunhas personalidades relacionadas con Bukhara son:
Helen Hunt
Helen Elizabeth Hunt, nada o 15 de xuño de 1963 en Culver City (California), é unha actriz, directora e guionista estadounidense. Foi protagonista da comedia de situación Mad About You durante sete anos. Posteriormente apareceu no filme de 1997 As Good as It Gets polo cal gañou Oscar á mellor actriz. Outros traballos notables inclúen Twister, Cast Away, What Women Want, Pay It Forward, Soul Surfer e The Sessions. Fixo o seu debut como directora no 2007, con Then She Found Me. Ó longo da súa carreira gañou catro Premios Emmy, catro Globos de Ouro, dous Screen Actors Guild e un Oscar.
Copa da UEFA 2005-06
A Copa da UEFA 2005–06 gañouna o Sevilla, ao vencer o Middlesbrough na final no Philips Stadion de Eindhoven, Países Baixos. Foi o primeiro título do Sevilla nunha competición europea.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 9 de marzo, e os partidos de volta xogáronse o 15 e 16 de marzo de 2006.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 30 de marzo, e os partidos de volta o 6 de abril de 2006.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 20 de abril, e os partidos de volta o 27 de abril de 2006.
Final
A final tivo lugar o 10 de maio de 2006 no Philips Stadion en Eindhoven (Países Baixos).
Plygain
O plygain é un servizo relixioso propio do día de Nadal en Gales, celebrábase, e nalgunhas aínda se celebra, nas igrexas parroquiais moi de mañá, entre as tres e ás seis, esta última hora era a máis habitual.