cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Astrid Kirchherr
Primeiros anos
Despois da súa gradación, Kirchherr matriculouse no Meisterschule für Mode, Téxtil, Graphik und Werbung —unha escola de arte de Hamburgo— para estudar deseño de moda. Con todo, demostrou ter talento para a fotografía en branco e negro. Reinhard Wolf, o profesor principal de fotografía, convenceuna para que cambiase de carreira e prometeulle que a contrataría como a súa asistente cando se graduara. Kirchherr traballou para Wolf desde 1959 até 1963.
A finais dos anos 1950 e principios dos anos 1960, Kirchherr e os seus amigos da escola de arte estiveron envoltos no movemento existencialista europeo, cuxos seguidores foron alcumados Exis por John Lennon. En 1995, ela declarou á BBC Radio Merseyside:
Os Beatles
Kirchherr, Voormann e Vollmer asistiron xuntos ao Meisterschule e tiveron as mesmas ideas acerca da moda, a cultura e a música. En 1960, despois de que Kirchherr e Vollmer discutisen con Voormann, este vagou pola rúa Reeperbahn no distrito de St. Pauli e escoitou a música que saía da discoteca Kaiserkeller. Voormann entrou ao lugar e observou a presentación dun grupo chamado 'The Silver Beatles'. Voormann pediu a Kirchherr e Vollmer que escoitasen esta nova música e, tras visitar o Kaiserkeller ao día seguinte, Kirchherr decidiu que quería estar tan preto dos Beatles como lle fose posible. Eles descoñecían que ese xénero era chamado Rock and roll e con anterioridade só escoitaran Trad jazz mesturado cun pouco de Nat King Cole e The Platters. O trío continuou visitando o Kaiserkeller case todas as noites, chegando ás 9 p. m. e sentándose en fronte do escenario. Kirchherr dixo máis tarde:
Kirchherr dixo que ela, Voormann e Vollmer sentíanse culpables de ser alemáns e da historia recente de Alemaña. Coñecer ós Beatles foi algo moi especial para ela, aínda que sabía que os ingleses pensarían que ela comía chucrut e que falarían do seu forte acento alemán. Stuart Sutcliffe, o baixista do grupo, estaba fascinado co trío, especialmente Kirchherr, a pesar de que parecían «verdadeiros bohemios». Bill Harry comentou que cando Kirchherr entraba a algún lugar, todas as cabezas volvíanse cara a ela e que sempre cativaba a toda a habitación. Sutcliffe escribiulle a un amigo que non podía quitarlle os ollos de encima e que tratara de falar con Kirchherr durante un receso, pero ela xa abandonara o club. Isto debeuse á estrita lei alemá que prohibía aos mozos frecuentar bares pasadas as 10 da noite.
Kirchherr deu a Sutcliffe e ao resto de Beatles Preludin, a cal, se se tomaba xunto con cervexa, facíaos sentir eufóricos e axudábaos a manterse espertos até a madrugada. Os Beatles usaran Preludin anteriormente, aínda que só era posible obtela cunha prescrición médica, polo que a nai de Kirchherr conseguiríaa dun farmacéutico local, que lla entregaba sen preguntarlle nada. Despois de coñecer a Kirchherr, John Lennon enchía as súas cartas a Cynthia Powell con «Astrid dixo isto, Astrid fixo aquilo», o que fixo que Powell se sentise ciumenta ata que se deu conta de que Sutcliffe mantiña unha relación con Kirchherr. Cando Powell visitou Hamburgo xunto a Dot Rhone (a noiva de Paul McCartney por aquel entón) en abril de 1961, quedaron en casa de Kirchherr. En agosto de 1963, Kirchherr reuniuse con Lennon e Cynthia en París mentres eles estaban nunha lúa de mel tardía e Kirchherr viaxou alí cunha amiga durante unhas vacacións. Os catro foron de bar en bar e finalmente terminaron indo ao hotel onde Kirchherr se hospedaba e remataron durmindo todos xuntos na cama individual de Kirchherr. Os Beatles atopáronse de novo con Kirchherr durante a rodaxe de A Hard Day's Night en 1964 e en Hamburgo en 1966, mentres realizaban unha xira por Alemaña. Kirchherr deulle a Lennon as cartas que el escribira a Sutcliffe durante 1961 e 1962, o cal foi considerado por Lennon como "o mellor agasallo que tiven en anos."
Corte de cabelo dos Beatles
Kirchherr foi acreditada como a inventora do corte de pelo moptop dos Beatles. Porén, ela negouno e é citada por Keith Badman en The Beatles Off The Record:
En 1995, Kirchherr declarou á BBC Radio Merseyside:
Stuart Sutcliffe
Stuart Sutcliffe escribiu aos seus amigos que estaba namorado de Kirchherr e preguntoulle aos amigos dela que cores, películas, libros e pintores lle gustaban e quen lle gustaba. Pete Best comentou que ó inicio da relación foi como "un deses contos de fadas." Kirchherr e Sutcliffe comprometéronse en novembro de 1960 e intercambiaron aneis seguindo a tradición alemá. Sutcliffe escribiulles aos seus pais contándolles o seu compromiso, o cal lles impactou, xa que pensaban que el abandonaría a súa carreira como artista. Kirchherr prestou diñeiro a Sutcliffe para que viaxase a Liverpool en febreiro de 1961, aínda que regresou a Hamburgo en marzo.
A parella viaxou a Liverpool no verán de 1961, xa que Kirchherr quería coñecer a familia de Sutcliffe e a cidade antes do seu matrimonio. Todos esperaban unha estraña artista beatnik de Hamburgo, pero Kirchherr chegou á casa da familia en Aigburth levando unha orquídea como agasallo e vestida cun xersei de caxemira e unha saia de xastre. En 1962, Sutcliffe tivo un colapso no medio dunha clase de arte en Hamburgo. El sufría de fortes dores de cabeza e a nai de Kirchherr fixo que varios doutores alemáns o examinaran, aínda que ningún foi capaz de determinar a causa das dores. Mentres vivía na casa dos Kirchherr, a súa condición empeorou. O 10 de abril de 1962, Sutcliffe foi levado ao hospital e Kirchherr acompañouno na ambulancia, pero morreu antes de chegar ao hospital. Tres días máis tarde, Kirchherr recibiu ós Beatles no Aeroporto de Hamburgo onde lles dixo que Sutcliffe morrera dunha hemorraxia cerebral, noticia que devastou aos membros da banda, sobre todo a John Lennon xa que era o seu amigo íntimo.
Fotografía
Kirchherr publicou as súas fotografías en 1995, nun libro chamado Liverpool Days, é unha colección, edición limitada, de fotografías en branco e negro. En 1999, publicouse outro libro chamado Hamburg Days (dous volumes de edición limitada) con fotografías tomadas por Kirchherr e debuxos realizados por Voormann. Os debuxos son representacións de lugares e situacións que Voormann lembraba claramente, pero que nunca foran fotografados por Kirchherr ou cuxas fotografías se extraviaran.
Kirchherr describiu o difícil que era ser aceptada como fotógrafa nos anos 1960:
Kirchherr dixo que When We Was Fab, publicado por Genesis Publications en 2007, sería o seu último libro de fotografía:
Kirchherr expresou a súa admiración por outros fotógrafos, tales como Annie Leibovitz, Irving Penn, Richard Avedon, Jim Rakete e Reinhard Wolf, e polos cineastas franceses François Truffaut e Jean Cocteau. Kirchherr dixo que as súas fotografías favoritas son as que lle tomou a Sutcliffe no mar Báltico e as de Lennon e Harrison no seu ático no 45a Eimsbütteler Strasse. Ela expresou as súas reservas cara á fotografía dixital, dicindo que un fotógrafo debería concentrarse na arte da fotografía e non nos resultados técnicos, aínda que admitiu ter poucos coñecementos de computación e estar «asustada de Internet».
Kirchherr admite que non é boa nos negocios e que non é abondo organizada, xa que nunca se preocupou dos negativos das súas fotografías para poder probar a súa autoría. O seu socio Ulf Krüger, un compositor e produtor discográfico, atopou exitosamente moitos dos negativos de Astrid así como varias fotografías, ás cales reservou os dereitos de autor, aínda que el cre que Kirchherr perdeu 500 000 libras esterlinas debido á xente que usou as súas fotografías sen permiso. En xullo de 2001, Kirchherr visitou Liverpool para a inauguración dunha exposición do seu traballo na galería de arte de Mathew Street, preto da antiga localización do Cavern Club. Tamén apareceu como convidada na Semana do Festival dos Beatles da cidade durante o bank holiday de agosto. O traballo de Kirchherr foi exhibido internacionalmente en lugares como Hamburgo, Bremen, Londres, Liverpool, Nova York, Washington D.C., Tokio, Viena e no Salón da Fama do Rock.
Últimos anos
En 1967, Kirchherr casou co batería inglés Gibson Kemp, quen substituíra a Ringo Starr no grupo Rory Storm and the Hurricanes. O matrimonio rematou en divorcio sete anos máis tarde. Kirchherr uniuse en segundas nupcias a un home de negocios alemán, pero volveu divorciarse en 1985.
Kirchherr traballou como conselleira no filme Backbeat, o cal mostraba a Kirchherr, Sutcliffe e os Beatles cando estiveron en Hamburgo. O actor Stephen Dorff (quen interpretou a Sutcliffe na película) impresionou a Kirchherr, quen comentou que el tiña a idade axeitada (19 anos daquela) e a maneira en que fumaba, falaba e se movía eran tan similares ás de Sutcliffe que lle puxeron a pel de galiña. O papel de Kirchherr foi interpretado por Sheryl Le.
Desde mediados dos anos 1990, Kirchherr e Krüger rexentaron a tenda fotográfica K&K en Hamburgo, a cal ofrece fotografías personalizadas, libros e obras de arte. K&K axuda a organizar, nalgunhas ocasións, convencións dos Beatles e outros eventos relacionados coa banda na área de Hamburgo.
Pino Caballero Gil
Traxectoria
Licenciouse en matemáticas na Universidade de La Laguna en 1990, e doutorouse na mesma universidade en 1995. É catedrática en Ciencias da Computación e Intelixencia Artificial desde 2015. As súas investigacións céntranse na criptografía, a criptanálise, protocolos criptográficos, seguridade das comunicacións inalámbricas, xeradores pseudoaleatorios, autenticación forte e aplicacións móbiles seguras.
Desde 1998 coordina o grupo CryptULL de investigación en Criptoloxía da Universidade de La Laguna. Participou en 47 proxectos nacionais e internacionais de investigación. Membro fundadora da Rede de Excelencia Nacional de Investigación en Ciberseguridade. Membro do Instituto Universitario de Desenvolvemento Rexional e do Instituto Univesitario de Estudos das Mulleres.
En 2017 recibiu o Premio do Instituto Universitario de Estudos das Mulleres da Universidade de La Laguna. En 1998 recibiu o Premio Día das Canarias para Novos Investigadores. Tamén recibiu o Premio “Proxecto Empresarial” da Fundación Fyde-CajaCanarias.
Dialecto altonavarro
330px|miniatura dereita|330px|miniatura|Clasificación dialectal de Louis-Lucien Bonaparte.
O altonavarro é un dialecto da lingua éuscara que se fala na parte central e norte de Navarra así como no extremo oriental de Guipúscoa. A súa denominación débese á clasificación feita por Louis Lucien Bonaparte a finais do século XIX, que á súa vez tiña dúas variantes, altonavarro meridional e altonavarro setentrional. Posteriores estudos, como os realizados por Koldo Zuazo, denominaron este dialecto como éuscaro navarro.
Xeografía de Exipto
A República Árabe de Exipto ocupa o extremo nororiental de África e unha pequena porción de Asia, a península do Sinai, ao outro lado do canal de Suez. A superficie total é de 1.001.449 Km2: 942.246 en territorio africano e 59.203 en territorio asiático, incluíndo os 379 Km2 da franxa de Gaza, ocupada por Israel desde 1967.
Exipto localízase entre os 31° 36' N (delta do Nilo, xusto ao norte de Baltim) e o paralelo 22 N, que vai desde o monte Uweinat, no deserto de Libia, até cabo Hadarba, no mar Vermello. De oeste a leste, os límites son o oasis de Garn el-Brein, na fronteira con Libia, (24° 42' E) e cabo Hadarba (36° 52'). A fronteira que separa Exipto de Libia ten 1.160 km e a e o Sudán 1.100 km. Ao norte ten o mar Mediterráneo e ao leste o mar Vermello. A península do Sinaí sitúase entre o golfo de Suez e o golfo de Aqaba, que separa Exipto da Arabia Saudita. Na costa máis interior deste último teñen un pequeno territorio Xordania e Israel.
Distribución da poboación
Exipto ten unha taxa de natalidade moi elevada, que durante os anos 70 do século XX chegou a atinxir o 40 por mil e que actualmente se sitúa arredor do 25 por mil. A poboación supera os 70 millóns de habitantes e a densidade aumentou até os 70 habitantes por km2. Por causa do 90% do territorio ser deserto e non estar habitado, a densidade real nas zonas cultivadas e habitadas (o val do Nilo, o delta do Nilo, os oasis e parte da franxa costeira), atinxe valores moito máis elevados: 910 habitantes por Km2 de densidade media e entre 1.000 e 2.000 nas cidades. A alta natalidade débese á xuventude da poboación: máis da metade dos exipcios ten menos de 20 anos e máis dun terzo menos de 12.
Características étnicas, lingua e relixión
A poboación do Antigo Exipto era camita, ou sexa, como os actuais libios e bérberes. Sendo territorio de pasaxe entre África e Asia e por causa da súa posición central nas relacións comerciais do Mediterráneo oriental, Exipto foi invadido en numerosas ocasións, sobre todo por pobos árabes (semitas). Os trazos físicos predominantes son os ollos e cabelo negros, a cute morena, nariz recto e cranio dolicocéfalo.
As linguas camitas faladas antigamente desapareceron coa adopción do árabe e só sobrevive o copto, conservado na liturxia copta, que practica un 10% dos exipcios. O 90% restante son musulmáns de rito sunita.
Tracto de poliglutamina
Un tracto de poliglutamina ou tracto poliQ é unha porción dunha proteína consistente nunha secuencia de varias unidades de glutamina. Un destes tractos consta normalmente de dez ata uns poucos centos de ditas unidades.
Unha multitude de xenes, en varias especies eucarióticas (incluíndo os humanos), contén varias repeticións do triplete de nucleótidos CAG ou CAA. Cando o xene se traduce a proteína, cada un destes tripletes dá lugar a unha unidade do aminoácido glutamina, o que ten como resultado a formación dun tracto de glutamina. Diferentes alelos deses xenes adoitan ter distinto número de tripletes, xa que a secuencia altamente repetitiva tende a contraerse e expandirse.
Poden aparecer diversos trastornos neurodexenerativos herdables, chamados enfermidades da poliglutamina, se unha mutación causa que un tracto de poliglutamina nun xene específico se faga demasiado longo. Algúns exemplos importantes destas doenzas son a ataxia espiñocerebelar e a enfermidade de Huntington. Crese que as células non poden eliminar correctamente as proteínas que teñen tractos de poliglutamina moi longos, o que co tempo dana ás neuronas. Canto maior é o tracto de poliglutamina, antes na vida aparecen estas doenzas.
Historia
As secuencias de nucleótidos que codifican un tracto poliQ de excesiva lonxitude foron descubertos primeiramente no xene que codifica o receptor Notch. A variación da lonxitude deste tracto poliQ de Notch, causado pola inestabilidade da repetición do triplete, atopouse despois que causaba defectos no desenvolvemento. A importancia de tractos expandidos de maneira similar en humanos fíxose evidente cando se encontrou que a presenza destes tractos poliQ podía explicar a enfermidade de Huntington e varias ataxias espiñocerebelares. En xeral, en varios trastornos neurodexenerativos están implicadas expansións de repeticións de nucleótidos en secuencias codificadoras de proteínas.
Skindred
Historia
Dub War formouse en Newport, Gales en 1993, firmando có selo discográfico Earache Records. Este grupo separouse no 1998, e Webbe formou Skindred có baixista Daniel Pugsley, o guitarrista Mikey Dee, e o batería Dirty Arya despois de que Webbe fora incapaz de xuntar nun novo proxecto aos outros membros Dub War. En 2002, Skindred lanzou o seu álbum de debut, Babylon. Tras ser remasterizado en 2003 baixo outro selo, o álbum lanzouse finalmente con Lava Records o 14 de agosto de 2004.
En Estados Unidos, o álbum chegou ao nº1 na lista Billboard "Top Reggae Albums", ao nº5 na lista "Top Heatseekers" e ao nº189 na Billboard 200, e o single "Nobody" chegou ata o nº14 na lista Mainstream Rock Tracks e ao nº23 na lista Modern Rock Tracks en 2004. O 23 de outubro de 2007, Skindred lanzou o seu segundo álbum, Roots Rock Riot con Bieler Bros. Records. En Estados Unidos, o álbum chegou ao nº6 na lista Top Heatseekers e ao nº22 na Top Independent Albums.
1462
Outros
Historia ano a ano
Maedi Visna
Maedi Visna é un grupo musical galego de rock alternativo, Post-all revival e grunge, fundado en 2008 en Marín. En 2010 estaba integrado por Roberto Benavides e Bene Riobó, (guitarras e voces), Mari Vázquez (batería e coros) e máis Isma Vidal (baixo).
Armando Márquez Ligorri
Armando Márquez Ligorri, nado en Vigo en 1908, foi un futbolista e adestrador de fútbol galego, que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Como futbolista xogou na máxima categoría no Celta de Vigo na primeira tempada deste en Primeira División Española a 1939-40, disputando 4 encontros e finalizando o contrato ao rematar a mesma.
Seguiu vinculado ao club como masaxista, preparador físico, e segundo adestrador. Como técnico adestrou ao Celta de Vigo en Primeira División en dúas etapas.
En decembro de 1945 asumiu o posto de adestrador ao deixar o cargo Platko por enfermidade trala xornada 11, até a chegada ao equipo de Ricardo Zamora, do que foi axudante. Na tempada 1947-48 acadaron o 4º posto e o subcampionato da Copa de España. Xa na tempada 1952-53 supliu o ourensán Odilio Bravo logo de caer na 20ª xornada fronte ao Deportivo da Coruña no Estadio de Riazor. Porén, Armando Márquez foi substituído trala xornada 30 por José Iraragorri.
New Bermuda
New Bermuda é o terceiro álbum da banda estadounidense de blackgaze Deafheaven, publicado o 2 de outubro de 2015 a través do selo ANTI-.
O Aido
O topónimo O Aido pode referirse a:
Joan Fontcuberta
Joan Fontcuberta i Villà, nado o 24 de febreiro de 1955 en Barcelona, é un artista, docente, ensaísta, crítico e promotor de arte catalán especializado en fotografía, premio David Octavious Hill pola Fotografisches Akademie GDL de Alemaña en 1988, Chevalier de l'Ordre des Arts et des Lettres polo Ministerio de Cultura en Francia en 1994, Premio Nacional de Fotografía, outorgado polo Ministerio de Cultura de España en 1998 e Premio Nacional de Ensaio en 2011.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información, Fontcuberta é profesor de Estudos de Comunicación Audiovisual na Universidade Pompeu Fabra de Barcelona e na Universidade Harvard de Cambridge, Massachusetts, funcións que desenvolve simultaneamente coa súa colaboración con diversas publicacións especializadas en imaxe. En 1980 foi co-fundador da revista PhotoVision, editada en formato bilingüe español e inglés, ocupando o cargo de redactor xefe.
Como promotor de eventos relacionados coa arte fotográfica, organizou as Xornadas Catalás de Fotografía en 1979, e en 1982 colaborou na constitución da Primavera Fotográfica de Barcelona. En 1984 foi o comisario da exposición ''Idas y Caos. Vanguardias fotográficas en España 1920-1945, exhibida na Biblioteca Nacional de Madrid e no Centro internacional de Fotografía (ICP) de Nova York, e máis tarde Creación Fotográfica en España 1968-88'' exhibida no Museo Cantini de Marsella e no Centro de Arte Santa Mónica de Barcelona. En 1996 foi nomeado director artístico do Festival Internacional de Fotografía de Arlés. En 1998 obtivo o Premio Nacional de Fotografía do Ministerio de Cultura de España. En 2011 obtivo o Premio Nacional de Ensaio que concede o Ministerio de Cultura pola súa obra La cámara de Pandora.
A súa extensa obra fotográfica caracterízase polo uso de ferramentas informáticas no seu tratamento e a súa presentación de xeito interactivo co espectador. Ao igual que outros artistas contemporáneos, representa unha visión crítica da realidade, as verdades fotográficas, históricas ou ficticias a través da fotografía e o seu contexto.
Entre 1985 e 2001, a obra de Fontcuberta foi exposta en máis de trinta museos e salas de arte de Europa, Norteamérica e o Xapón, como o Museo Folkwang de Essen en 1987, o Museo de Arte Moderna de Nova York en 1988, o Centro Andaluz de Arte Contemporánea en 1989, o IVAM de Valencia en 1992, a Parco Gallery de Toquio en 1992, o Museo de Belas Artes de Bilbao en 1995, o Museo do Elíseo de Lausana en 1999, o Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona en 1999, ou o Museo Redpath de Montreal en 1999.
A súa obra foi adquirida por coleccións públicas, especialmente dos Estados Unidos, Alemaña, Francia, España e a Arxentina, como o Centro Pompidou de París, o Museo Metropolitano de Arte e o Museo de Arte Moderna de Nova York, o Art Institute de Chicago, o Museum für Kunst und Gewerbe de Hamburgo, o IVAM de Valencia e o Museo de Belas Artes de Buenos Aires.
O Buzaco
O topónimo galego O Buzaco pode referirse a:
Anguieiro
o topónimo galego Anguieiro pode referirse a:
1461
Outros
Historia ano a ano
A Angustia
o topónimo galego A Angustia pode referirse a:
Alia Shawkat
Alia Martine Shawkat, nada o 18 de abril de 1989 en Riverside (California), é unha actriz estadounidense principalmente coñecida polo seu traballo na serie de televisión Arrested Development.
García Sánchez
García Sánchez pode ser o conxunto de antropónimo e apelido ou un apelido composto. Pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Antonio Resines
Antonio Fernández Resines é un actor español nado o 7 de agosto de 1954 en Torrelavega, Cantabria (España).
Resines é un dos actores españois máis coñecidos e de extensísima filmografía, na que figuran moitas películas de éxito do cine español, ademais de varias series de televisión.
Jerome Flynn
Jerome Flynn, nado en Bromley o 16 de marzo de 1963, é un actor e cantante inglés. É coñecido polo seu papel de Paddy Garvey na serie Soldier Soldier, de Bronn en Game of Thrones, e por formar parte do dúo musical Robson & Jerome, que conseguiu varios números 1 no Reino Unido na década de 1990.
Antonio Resines
Recibiu multitude de premios durante a súa traxectoria.
A Airexa
O topónimo galego A Airexa (variante de igrexa) pode referirse a:
Angustín
o topónimo galego Angustín pode referirse a:
SC Freiburg
O SC Freiburg é un club de fútbol alemán da cidade de Friburgo (Baden-Württemberg). Fundouse en 1904 e compite na 2. Bundesliga.
Galería de imaxes da Coruña
Imaxes do concello da Coruña na provincia da Coruña:
A Coruña, Castelo de Santo Antón
Ficheiro:Castell de San Anton.jpg|Emprazamento do castelo Ficheiro:Castelo Santo Antón imaxe.JPG|Castelo Ficheiro:Entrada del Castillo de San Antón.jpg|Entrada Ficheiro:Santo Antón dende arriba.JPG|Santo Antón dende arriba Ficheiro:Canón Santo Antón.JPG|Canón Ficheiro:Canón Santo Antón 2.JPG|Canón Ficheiro:San anton castle cistern.jpg Ficheiro:Barquiño en Santo Antón.JPG Ficheiro:Castelo de Santo Antón, A Coruña, Galicia.jpg Ficheiro:San Anton castle, La Coruna, Spain.jpg
</Gallery>
Cambeiro
O termo Cambeiro pode referirse a:
Nit del Foc
A Nit del Foc (en galego: A Noite do Lume) é unha das actividades máis famosas e das que máis público segue na festa das Fallas de Valencia. Consiste nun castelo de fogos de artificio na noite do 18 ao 19 de marzo, na véspera do día grande, San Xosé (Sant Josep).
Milleiros de cidadáns e visitantes saen á rúa esta noite para gozar da última noite das festas falleiras nos casais, os bailes e os concertos. Durante esta noite a Falleira Maior de Valencia deposita o seu ramo de flores na imaxe tapizada con flores da Mare de Déu dels Desemparats. Seguidamente vai á vella canle do río Turia e prende o castelo.
1460
Outros
Historia ano a ano
Coucieiro
San Vicente de Coucieiro é unha parroquia eclesiástica galega do arciprestado de Allariz da diocese de Ourense, que ten as súas terras e os seus lugares repartidos entre dous concellos: o de Baños de Molgas e o de Paderne de Allariz. No ano 2014 tiña 176 habitantes (83 homes e 93 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto a 2007.
Os lugares de Baamonde, A Costa, Coucieiro, O Covelo, O Moredo, A Neta, Ousende, Penelas e A Pousada pertencen ao concello de Paderne de Allariz; e o da Lamela ao concello de Baños de Molgas.
Ai Weiwei
Ai Weiwei (en 艾未未, en pinyin: Ài Wèiwèi), nado en Pequín o 28 de agosto de 1957 é un artista e activista chinés.
Primeiros anos
Nado en 1957, é fillo dun poeta chinés comunista, pero logo enfrontado co réxime de Mao e non se lle permitía vivir no mesmo sitio durante moito tempo, polo que tiñan que mudarse cada certo tempo.
Obra
Ai colaborou cos arquitectos suízos Herzog & de Meuron como asesor artístico do Estadio Nacional de Pequín para os Xogos Olímpicos de 2008. Como activista político, é abertamente crítico coa postura do Goberno chinés sobre democracia e dereitos humanos. Investigou a corrupción e os encubrimentos do goberno, en particular no escándalo de corrupción das escolas de Sichuan que seguiu ó Terremoto de Sichuan de 2008. No 2011, despois de ser arrestado no Aeroporto Internacional de Pequín-Capital o 3 de abril, estivo detido durante 81 días sen cargos oficiais, aludindo os funcionarios a denuncias de "delitos económicos", tras a devolución do seu pasaporte en 2015, Ai trasladouse a Berlín onde mantivo un grande estudio nunha antiga fábrica de cervexa. Viviu no estudio e utilizouno como base para o seu traballo internacional. Ai forma parte do Consello de Asesores do Comité para a Liberdade de Hong Kong (CFHK).
Foi o autor da película documental Coronation, filmada en Wuhan durante o confinamento debido a ser primeira cidade no mundo en ser atinxida pola pandemia de COVID-19.
Vida en Europa
En 2019, anunciou que deixaría Berlín, dicindo que Alemaña non é unha cultura aberta. En setembro de 2019 mudouse a vivir a Cambridge, Inglaterra.
A partir de 2021, Ai Wei Wei vive en Montemor-o-Novo, Portugal. De xullo de 2021 ao 6 de febreiro de 2022 expuxo obra no Museu Serralves do Porto (tamén no Parque, até xullo de 2022).
Aínda mantén unha base en Cambridge, onde o seu fillo asiste á escola, e un estudo en Berlín. Ai dixo que permanecerá en Portugal a longo prazo "a non ser que suceda algo".
Marcel Pagnol
Marcel Pagnol, nado en Aubagne o 28 de febreiro de 1895 e finado en París o 18 de abril de 1974, foi un comediógrafo francés. Marcel Pagnol foi académico de Francia desde 1946.
Traxectoria
Deuse a coñecer en 1925 coa comedia antimilitarista Les marchands de la gloire. Tres anos máis tarde obtivo un grande éxito con Topaz, unha comedia sobre os politiqueos contemporáneos chea de ironía. Seguiulle a triloxía marsellesa Marius (1929), Fanny e César (as dúas de 1931). As comedias de Marcel Pagnol son de tipo naturalista e popular, suavizado mediante a caricatura benévola e toques sentimentais.
A partir de 1931 dedicouse fundamentalmente ao cinema, adaptando textos para numerosas películas. Adaptou tamén libros autobiográficos: La gloire de mon père (1958), Le château de ma mère (1958) e Le temps des amours (póstumo, 1977).
Diocese episcopal estadounidense de Pittsburgh
A Diocese de Pittsburgh é unha diocese da Igrexa Episcopal nos Estados Unidos, parte da Comuñón Anglicana. Foi estabelecida en Pensilvania en 1865 coa división da Diocese de Pensilvania. A diocese inclúe 36 parroquias en varios condados do oeste de Pensilvania, e ten a súa sé en Pittsburgh. A súa catedral é a Catedral da Trindade.
Renina
A renina (EC 3.4.23.15) é un enzima de 340 aminoácidos que pesa 37 quilodaltons. É producida polo ril (polas células xustaglomerulares) en resposta a determinados estímulos:
Tratado de Bucarest de 1913
miniatura|225px|dereita|Mapa étnico dos Balcáns O tratado de paz de Bucarest (10 de agosto de 1913) puxo fin á Segunda Guerra dos Balcáns. Foi asinado polos representantes diplomáticos dos países intervenientes no devandito conflito: Bulgaria, Romanía, Serbia, Montenegro e Grecia.
Contexto
Bulgaria, que fora derrotada na Segunda Guerra Balcánica, perdeu a maior parte dos territorios que conquistara en 1912 e 1913 ao Imperio otomán durante a Primeira Guerra dos Balcáns: Serbia recibiu o norte de Macedonia, repartíndose con Montenegro o antigo sandjak turco de Novi Pazar; Grecia ocupou o sur de Macedonia e Salónica; mentres que, para rematar, Romanía obtivo a rexión da Silistria (ou Silistra), que se corresponde coa Dobruia meridional.
Seguindo o ronsel deste mesmo tratado, o Tratado de Constantinopla, asinado o 29 de setembro de 1913 na cidade turca de Istambul, fixou os límites territoriais entre Bulgaria e o Imperio otomán: a liña Enos-Midia seguía sendo o punto de referencia, mais unha rectificación menor no seu trazado permitía ao Imperio Otomán a recuperación das cidades de Edirne (Adrianópole), Kirk-Kilisse e Demotica.
Consecuencias
O Tratado non logra satisfacer as aspiracións de ningunha das partes, nin tampouco do resto de potencias con intereses na zona, contribuíndo ao agravamento da tensión nos Balcáns, o que a longo prazo desembocará no atentado de Saraxevo, detonante da primeira guerra mundial.
O Imperio otomán, inmerso nun proceso de reconstrución nacionalista tras a chegada ao poder dos Mozos Turcos, desexa a recuperación do control turco sobre, polo menos, unha parte maior dos Balcáns, dos que tan recentemente se viu privado. Este feito provocará o aliñamento do Imperio xunto ás Potencias Centrais durante a primeira guerra mundial.
Bulgaria seríaa gran perdedora, xa que foi incapaz de construír a súa idea dunha Gran Bulgaria que incorporase toda a Macedonia, e a idea irredenta, co apoio de Rusia, transfórmase en apoio aos nacionalistas macedonios. E con maior motivo canto xa sufrira fortes recortes territoriais dende que o Tratado de San Estéfano en marzo de 1878
Albania, malia obter a autonomía, segue nominalmente baixo dominio turco, á vez que nin Italia nin Serbia nin Montenegro agochan as apetencias sobre o territorio.
Serbia segue perseguindo unha saída cara ao Adriático, que só pode conseguir sexa mediante a ocupación de Albania, sexa ocupando Montenegro, ou enfrontándose a Austria-Hungría tentando ocupar Bosnia-Hercegovina. Co apoio de Rusia, convértese no puntal do paneslavismo na zona, potenciando as actividades de tipo subversivo en Bosnia e outras zonas de Austria-Hungría ocupadas por eslavos. A súa actuación impulsa grupos coma os responsables últimos do atentado de Saraxevo.
Montenegro, un minúsculo país, ve perigar a súa propia independencia polas apetencias de todos os seus veciños.
Romanía, que acaba de anexionar Dobruia, vólvese cara a outras zonas nas que reside poboación de etnia romanesa, como a Bucovina ou Transilvania, en poder de Austria-Hungría, ou Besarabia, integrada en Rusia dende 1812.
O Imperio austrohúngaro ve como un conxunto de pequenos países rchan o seu soño de lograr unha saída estable ao Mediterráneo á conta de Turquía, á vez que coa expansión do nacionalismo entre o conxunto de pobos que o forman alenta ao irredentismo serbio, romanés ou italiano.
Francisco Marhuenda
Francisco Marhuenda García, nado en Barcelona o 12 de xaneiro de 1961, é un avogado español, actual director do diario La Razón.
Biografía
Francisco Marhuenda é Doutor en Dereito e licenciado en Periodismo, adicándose tamén á vida política.
En febreiro de 2008 foi nomeado director de La Razón por acordo do Consello de Administración. Tamén é persoal docente na Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid.
Periodista
Traballou no ABC, ademais de colaborar en Economist & Jurist e El noticiero universal. Tras un período traballando no Goberno, volveu exercer como xornalista e incorporouse en 2001 a La Razón como subdirector en Cataluña. En febreiro de 2008, sete anos máis tarde, foi elixido Director do periódico, substituíndo a José Alejandro Vara.
É colaborador en diferentes programas de radio e televisión, como Julia en la Onda (Onda Cero, 2010-2011), La linterna (Cadena COPE, desde 2010), La Mañana (Cadena COPE, desde 2010), El món a Rac 1 (Rac 1 ), 59 segundos (TVE, 2008-2012), Los desayunos de TVE (desde 2009), El debate de La 1 (TVE), Espejo Público (Antena 3) ou Al rojo vivo (laSexta, desde 2012).
O 1 de febreiro de 2013, a raíz da publicación dun comentario editorial seu, exculpatorio do Presidente do Goberno sobre o "Caso Bárcenas" no xornal que dirixe, "La Razón" (http://www.larazon.es/detalle_opinion/noticias/919610/opinion+columnistas/causa-general-contra-el-pp ), suscitou unha enorme polémica, ao considerar moitas das opinións posteriores, que o seu artigo carecía de falta de obxectividade.
Profesor universitario
Desde 1993 exerce como profesor en distintas universidades españolas. Foi profesor de Comunicación e Dereito da Información na Universitat Abat Oliva e profesor de Dereito Constitucional na Universidade Autónoma de Barcelona. En outubro de 2018 foi nomeado profesor titular na Universidade Rei Xoán Carlos.
Política
Nos anos 1970 formou parte do Comité Executivo das Xuventudes de UCD. En 1995 afiliouse ao Partido Popular e resultou elixido deputado deste partido no Parlamento de Cataluña o 19 de novembro dese mesmo ano. O 10 de maio de 1996, cando o PP gañou as eleccións xerais, o Consello de Ministros nomeouno Director do gabinete do ministro de Administracións Públicas, baixo as ordes do que, anos despois, sería presidente do Goberno, Mariano Rajoy. Continuou no mesmo cargo xunto a Rajoy cando este, en 1999, foi nomeado Ministro de Educación e Cultura. Cando Rajoy era Ministro da Presidencia, Marhuenda foi nomeado, o 5 de maio de 2000, Director Xeral de Relacións coas Cortes en dito Departamento. Exerceu o cargo durante algo menos dun ano.
Comercio internacional
Defínese comercio internacional ou mundial, ao intercambio de bens, produtos e servizos entre dous ou máis países ou rexións económicas.
As economías que participan do comercio exterior denomínanse economías abertas. Este proceso de apertura externa iniciouse fundamentalmente na segunda metade do século XX, e de xeito espectacular na década de 1990, ao se incorporar as economías latinoamericanas, de Europa do Leste e o oriente asiático. Cada vez existe maior relación entre o que ocorre nos mercados internacionais e o que sucede na economía dun país determinado.
Galiza exporta o 8,2% do total estatal, principalmente a outros países da Unión Europea.
Galiza
As exportacións consolídanse como a locomotora da economía galega. Malia diminuír un chico en 2012, en 2011 incrementou as súas exportacións un 15,7% a respecto do 2010, lixeiramente por riba da media estatal, o que converte a Galiza na comunidade autónoma española cun mellor saldo comercial (diferenza entre o que se vende e o que se compra fóra), un superávit de 3.502 millóns de euros, máis do dobre que o acadado un ano antes (2010).
A marca histórica acadouse en 2011, exportándose mercadorías por valor de 17.532 millóns de euros, unha marca que supera o máximo acadado en 2007 (16.699 millóns), antes de que a crise afectase a Galiza.
Cristina de Pizán
miniatura|Christine de Pisan - Project Gutenberg Cristina de Pizán, coñecida en lingua francesa como Christine de Pisan, nada en Venecia en 1364 e finada no mosteiro de Poissy (Francia) cara a 1430, foi unha filósofa, poeta e humanista italiana medieval. Está considerada a primeira escritora profesional da historia.
Traxectoria
Foi filla de Tomás de Pizán, un físico, astrólogo da corte e chanceler da república de Venecia. Logo do nacemento de Cristina, o pai aceptou ir á corte de Carlos V de Francia como astrólogo real, alquimista e físico. Nese ambiente Cristina aprendeu a falar francés, italiano e latín. No arquivo real, que incluía un gran número de manuscritos, descubriu os textos clásicos e o humanismo do primeiro renacemento.
miniatura|De Pisán ensinando ao seu fillo, Jean Castel.
En 1380 casou con Étienne du Castel, secretario da corte, con quen viviu un matrimonio feliz. Nese mesmo ano finou o rei Carlos V, co que o seu traballo se viu reducido. En 1390 finaron o seu pai e o seu marido, quedando viúva a cargo de tres nenos, a súa nai e unha sobriña. A pequena cantidade de cartos herdada do seu marido foi obxecto dunha disputa legal.
Cristina decidiu manter a súa familia facéndose escritora. Os seus poemas, cancións e baladas axiña tiveron boa acollida. A súa popularidade aumentou e foi apoiado por cabaleiros e damas, como os duques de Burgundy (Berry, Brabante e Limburgo), o rei Carlos VI e a súa esposa Isabel de Baviera-Ingolstadt.
Cristina estaba devastada polas hostilidades con Inglaterra no marco da guerra dos Cen Anos, e en 1418 retirouse a vivir nun convento. Foi contemporánea da líder militar Xoana de Arco, quen convenceu o rei Carlos VII para que expulsase os ingleses de Francia. A ela dedicou unha das súas últimas obras, Ditie de Jehanne dArc, en 1429, onde celebra a súa aparición pois, segundo de Pizan, reivindica e recompensa os esforzos de todas as mulleres en defensa do seu propio sexo.
miniatura|De Pisán presenta o seu libro a Margarida de Borgoña. Ilustración da obra A cidade das mulleres, 1405.
Obra
miniatura|Ilustración del Epitre d´Othea ([[1400).]]
1459
Outros
Historia ano a ano
Cristina de Pizán
Obra
En 1400 publicou L'Épistre de Othéa a Hector, un conxunto de 90 contos alegóricos. De 1403 é Livre de la mutation de fortune, un poema longo con exemplos tomados da súa vida e da doutros personaxes famosos. Tamén dese ano é Le Chemin de long estude. En 1404 Filipe II de Borgoña encargoulle a biografía do seu irmán falecido, Carlos V de Francia. Así, en Le Livre des Fais et bonnes meurs du sage roy Charles V ("Os feitos e boas maneiras do rei Carlos V"), incluía un informe loubador e detallado do rei e da súa corte.
En 1406 publicou Le Livre des trois vertus ("O libro das tres virtudes"), adicado á delfina francesa Margarida de Borgoña, pouco despois do seu matrimonio con Luís de Valois, duque de Guiena. No texto aconselláballe "o que debía aprender e como debía comportarse". O manuscrito puido ser encargado polo pai de Margarida, Xoán I de Borgoña. Tempo despois Margarida casou en segundas nupcias con Artur III da Bretaña, quen combateu no bando de Xoana de Arco. O poema que Cristina lle adicou á doncela de Orleáns puido ser encomendado por Margarida de Borgoña antes de falecer.
Os seus poemas organízanse en coleccións que seguen unha trama narrativa. Moitos deles teñen carga autobiográfica, como Seulette suy et seulette vueil estr ("Soíña estou e soíña quero estar"), e contiñan información biográfica detallada, algo infrecuente na época. Os seus primeiros poemas, baladas de amores perdidos, transmitían a tristeza por quedar viúva de forma prematura, e fixéronse populares de inmediato. Calcúlase que entre 1393 e 1412 compuxo unhas 300 baladas e numerosos poemas breves.
miniatura|A autora presenta o seu libro a [[Isabel de Baviera-Ingolstadt|Isabel de Baviera.]]
Comercio internacional
Galiza
O que máis exporta Galiza (datos de 2011-2012) son bens relacionados cos automóbiles (21,9%), téxtiles (21,84%), pesca (10,4%), produtos enerxéticos (4,3%), materias primas animais e vexetais (3,89%), e material de transporte. O que máis importa son produtos enerxéticos (30%), equipamento (8,37%), e téxtiles (11%). O 77,18% expórtase a outros países europeos, supondo a Unión Europea o 72%, especialmente Francia (27%), Portugal (14%), Italia (8%), Alemaña (4,9%) e Reino Unido (4,2%). Outros países son Marrocos (2,9%), Alxeria (2,6%), Estados Unidos (2,5%), Países Baixos (2,10%) e Turquía (1,81%).
Á súa vez Galiza importa principalmente de Francia (17%), Portugal (12%), Alemaña (5%), Rusia (4,89%), México (4,49%), Estados Unidos (4,44%), Libia (3,91%), China (3,71%), Italia ou Nixeria.
Modelos do comercio internacional
As diferentes teorías que explican o proceso de funcionamento do comercio internacional, tratan de atopar cales son as causas deste comercio, por que comercian os países e estudan os efectos do comercio internacional sobre a produción e o consumo dos países.
Modelo da vantaxe absoluta de Adam Smith
A teoría clásica do comercio internacional ten as súas raíces na obra de Adam Smith, este pensaba que as mercadorías produciríanse no país onde o custo de produción (que no marco da súa teoría do valor-traballo se valora en traballo) fora máis baixo e dende alí exportaríanse ao resto de países. Defendía un comercio libre e sen trabas para acadar e dinamizar o proceso de crecemento, era partidario do comercio baseado na vantaxe absoluta e cría na mobilidade internacional dos factores produtivos. Segundo as súas teorías, a vantaxe absoluta téñena aqueles países que son quen de producir un ben utilizando menos factores produtivos ca outros, e polo tanto, cun custo de produción inferior.
Modelo de David Ricardo. Teoría da vantaxe comparativa
Esta teoría supón unha evolución a respecto da teoría de Adam Smith; para David Ricardo, o decisivo non son os custos absolutos de produción, senón os custos relativos, resultado da comparación cos outros países. De acordo con esta teoría un país sempre obtería vantaxes do comercio internacional, aínda cando os seus custos de produción fosen máis elevados para todo tipo de produtos fabricado, porque este país tenderá a se especializar naquela produción na que comparativamente fose máis eficiente.
Modelo Heckscher-Ohlin
Este modelo parte da teoría de David Ricardo da vantaxe comparativa e afirma que os países se especializan na exportación dos bens que requiren grandes cantidades dos factores de produción nos que son comparativamente máis abundantes; e que tende a importar aqueles bens que utilizan factores de produción nos que son máis escasos....
A nova teoría do comercio internacional e a política comercial estratéxica
O sustento básico das teorías antes expostas era a existencia de competencia perfecta, que permitía, pola vía do libre comercio, aumentar o benestar dos países. A finais dos anos 1970 e principios da década de 1980, xurdiron algúns economistas como Paul Krugman, Avinash Dixit, James Brander e Barbara J. Spencer que esbozaron unhas novas elaboracións teóricas fundadas na existencia de fallos de mercado que puñan en cuestión, non en todos os casos, a teoría clásica do comercio internacional de que os intercambios internacionais se fundamentan exclusivamente na teoría da vantaxe comparativa e que a defensa baixo calquera circunstancia do libre comercio e, da non intervención estatal nesta área económica puidese non ser a práctica óptima. En palabras de Krugman: a reconsideración da base analítica da política comercial é unha resposta ao cambio real ocorrido no ambiente e ao progreso intelectual logrado no eido da economía.
Estas novas teorías utilizan as ferramentas da teoría económica e mais da formalización matemática e supoñen unha crítica de maior profundidade ás teorías neoclásicas que as provenientes doutros eidos da economía como a socioloxía ou a estrutura económica. Así mesmo, tratan de responder a dúas cuestións: a primeira é por que se comercia e a segunda, como debe ser a política segundo estas novas explicacións.
A base argumental desta teoría radica en cando non é posíbel acadar un óptimo de Pareto a nivel mundial por mor de fallos de mercado, hai que optar por elixir situacións denominada second best ou segundo óptimo. Entre as infinitas situacións de segundo óptimo, os Estados poden preferir unhas a outras e tomar as medidas que leven a se colocar nun segundo óptimo distinto do establecido. Os fallos de mercado que xustifican a política comercial estratéxica son basicamente a existencia de beneficios extraordinarios nun sector económico e a existencia de externalidades tecnolóxicas de carácter positivo.
Estudos económicos
Para promover as exportacións, moitos organismos gobernamentais publican os estudos de mercado por sector industrial e país. Listaxe dos organismos gobernamentais por estado:
Regulación do comercio internacional
A maior parte dos países comunistas e socialistas cren na autarquía, a cal supón a ausencia completa de comercio internacional e a satisfacción das necesidades económicas mediante a autosuficiencia. Malia a existencia destas crenzas, todos os países involucráronse nalgún tipo de comercio internacional, xa que é moi difícil para un só país satisfacer todas as súas necesidades económicas.
Utilizáronse varios instrumentos para manipular o comercio internacional. Estes inclúen a taxa alfandegueira, as salvagardas, as cotas de exportación e importación e as barreiras non arancelarias. Un compoñente esencial do comercio internacional é o transporte internacional de mercadorías. As condicións e termos do mesmo están regulados polos Incoterms.
Termos internacionais do comercio (Incoterms)
A Comisión de Prácticas Comerciais da Cámara de Comercio Internacional desenvolveu o que se chamou Incoterms, acrónimo procedente da expresión inglesa International Commercial Terms. Pretendíase con isto que, con independencia da nacionalidade das partes ou do lugar xeográfico do seu uso, os implicados puidesen en todo momento saber cales eran cadanseus dereitos e obrigas nun contrato determinado.
Os Incoterms carecen de toda forza normativa ou legal, e obteñen o seu recoñecemento do seu cotián e constante uso a nivel mundial, polo que, para que sexan de aplicación a un contrato determinado, este deberá especificalo así.
Os Incoterms conteñen un total de trece posicións, ou tipos de cláusulas diferentes, que poden logo, mediante o uso de determinadas adicións, modificarse parcialmente. Ademais, ao longo da súa existencia teñen sufrido sucesivos cambios e modificacións, para os axeitar aos cambios nos usos comerciais, técnicas, avances tecnolóxicos etc. A última edición corresponde ao ano 2010, que aínda se atopa en vigor:
Comercio internacional e novas tecnoloxías
As novas tecnoloxías están a facilitar en gran medida a operativa do comercio exterior. Os sistemas informáticos e de xestión permiten facer seguimento dos envíos, acceder a todos os datos relevantes dun contedor ou grupaxe en destino e partillar e administrar a documentación necesaria de xeito doado. Existen plataformas informáticas que permiten facer todos os trámites de xestión por parte dos exportadores, importadores e organismos públicos. Un bo exemplo desta integración de sistemas é o Siscomex SISCOMEX do Brasil, centrado na xestión das exportacións.
O comercio internacional estase tamén vendo fomentado pola maior facilidade de atopar clientes no exterior, grazas ao maior alcance dos portais corporativos en Internet. Tamén axuda a maior difusión da información en Internet coa consolidación e crecemento de buscadores de Internet e directorios especializados.