cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gemini 6A
Desenvolvemento da misión
Gemini 6A foi lanzada finalmente o 12 de decembro de 1965 ás 13:37:26,471 UTC (8:37:26 EST) desde o Complexo 19 de Cabo Cañaveral e insertada nunha órbita inicial de 161,0 km de perixeo e 259,4 km de apoxeo, a uns 1900 km por detrás de Gemini 7. Tras catro encendidos dos motores, Gemini 6 avistou a Gemini 7 no seu radar a unha distancia de 396 km. Tras dous encendidos máis, ás 14:33 EST, Gemini 6 conseguiu voar en formación con Gemini 7 e cunha velocidade relativa nula, a unha distancia de 110 metros. As manobras posteriores incluíron o rodeo dunha nave pola outra e aproximacións e alonxamentos entre elas durante un período de 5 horas e 19 minutos, unhas tres órbitas e media. Tras as manobras as naves alonxáronse 50 km para pasar o período de sono. miniatura|Gemini 7 vista desde o interior de Gemini 6. Durante a órbita 15, ás 9:53:24 EST do 16 de decembro, iniciouse o disparo dos retrofoguetes para iniciar a reentrada. A Gemini 6A amarou ás 10:28:50 EST no océano Atlántico, a 23,58° N e 67,83° O, a só 13 km do punto de amaraxe previsto, sendo a primeira reentrada controlada cara a un punto predeterminado e exitosa do programa espacial estadounidense. O tempo total de misión foi de 25 horas, 51 minutos e 24 segundos. A tripulación foi recollida polo U.S.S. Wasp ás 11:32.
Tamaguelos, Verín
Xeografía
Está situada no suroeste do concello e limita ó norte coa parroquia de San Martiño de Mourazos, ó sur co concello de Oímbra, ó leste coa parroquia de Santa María de Mandín, e ó oeste con Rabal e co concello portugués de Chaves.
A orografía condiciona a morfoloxía do territorio e o modelo de asentamento poboacional. A depresión do Támega é o elemento físico que inflúe máis na localización e no tipo de núcleos de poboación, na localización dos cultivos e nas vías de comunicación. A rede hidrográfica está caracterizada polo curso do río Támega e por unha rede de regueiros, afluentes do Támega, que teñen a súa cabeceira nos montes orientais da parroquia e que drenan esa área da parroquia.
A súa tipoloxía responde a edificacións concentradas de tipo tradicional, construídas con materiais do contorno, con poucos espazos entre elas, de disposición irregular e sinuosa, polos que pasan estreitos viais. No trazado da estrada, que se constitúe como eixo artellador da malla da parroquia, se localiza un poboamento lineal, que corresponde a vivendas construídas nas últimas décadas.
Destaca o cultivo da vide nas terras de cultivo do contorno do núcleo e nas ribeiras do Támega.
Topónimo
O topónimo Tamaguelos, ao igual có da veciña parroquia de Tamagos, está relacionado co pobo dos tamaganos, mencionado no Padrón dos Pobos, á súa vez relacionado co río Támega.
Urbicaria (eparquía)
Institución
300px|thumb|right|Italia en 580, subdividida en eparquías, segundo Xurxo de Chipre. Mapa baseado na reconstrución de PM Conti. En marrón claro, a eparquía Emilia. Sobre o 580, segundo a Descriptio orbis romani de Xurxo de Chipre, semella que Tiberio II dividiu en cinco provincias ou eparquías a Italia bizantina: Tal reforma administrativa de Italia semella motivada, segundo Bavant, pola adaptación da administración de Italia ás necesidades militares do momento, visto que gran parte da Península estaba suxeita ás devastacións dos longobardos e que todos os intentos (incluída e expedición de Baduario) para desaloxalos fallaran; recoñecendo as conquistas efectuadas polos longobardos, foi introducido coa reforma o sistema dos tractus fronteirizos anticipando a reforma do Exarcado, que foi realizada algúns anos despois. A nova eparquía foi, con todo, abolida sobre o 584 coa institución do exarcado
Límites
Comprendía os territorios que lle quedaban aos bizantinos na Liguria, Alpes Cocios, Tuscia, Valeria, Piceno, e o extremo norte da Campania. Limitaba ao norte co Reino longobardo, ao leste co Ducado de Spoleto (ámbolos dous longobardos), ao sur coa «ἐπαρχία Καμπανίας eparchía Kampanías», provincia bizantina e finalmente, ao oeste co mar Tirreno e co Ducado de Tuscia.
Historia
La provincia de Urbicaria, n grego ἐπαρχία Οὐρβικαρίας eparquía Urbikarías, tivo unha breve vida, de feito algúns anos despois o emperador Mauricio I (582-602) substituíuna co distrito militar de Roma polo que atangue a parte lacial, mentres que a parte lígur se converteu na provincia coñecida como Marittima Italorum; ademais semella que os bizantinos mantiveron as costas do Abruzzo ata polo menos o século VII.
Live at the Paramount
Listaxe de cancións
Encore:
Conferencia de Alxeciras
miniatura|280px|Unha reunión da Conferencia de Alxeciras. miniatura|280px|Sinatura do tratado. A Conferencia Internacional de Alxeciras tivo lugar na cidade española de Alxeciras entre o 16 de xaneiro e o 7 de abril de 1906, e reuniu os representantes do Sultanato de Marrocos e de once países europeos baixo os auspicios dos Estados Unidos.
Produto dun enfrontamento diplomático entre Francia e Alemaña, reuniu ademais dos Estados Unidos e Marrocos, once potencias europeas: o Imperio alemán e os seus aliados, o Imperio austrohúngaro e o Reino de Italia; Francia e o seu aliado, o Imperio ruso, así como o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, con quen Francia tiña unha Entente Cordiale; os Reinos de España, de Portugal, de Bélxica, dos Países Baixos e de Suecia.
O único obxectivo da conferencia foi decidir o que debería facerse en relación a Marrocos, un dos poucos países africanos que non tiña o apoio dunha potencia europea.
A acta final da Conferencia situou a Marrocos baixo a observación das grandes potencias europeas, co obxectivo de efectuar reformas, procurar a súa modernización e a internacionalización da economía marroquí.
Obxectivo da Conferencia
miniatura|300px|Apertura da Conferencia de Alxeciras, que puxo fin á primeira crise marroquí. Reunida por insistencia de Alemaña, acabou confirmando a preeminencia de Francia en Marrocos.
O obxectivo da Conferencia foi solucionar a chamada primeira crise marroquí que enfrontaba a Terceira República Francesa co Imperio alemán.
Dita crise xurdiu tras anos de rivalidade (desde finais do século XIX) sobre o territorio marroquí. En 1901, o asasinato dun comerciante francés na costa marroquí no Rif como acto salvaxe levou á intervención do ministro francés de Asuntos Exteriores, Théophile Delcassé. Alcanzouse un acordo que permitiu a Francia "axudar" a administración marroquí nas zonas descontroladas do leste de Marrocos. Aproveitando o acordo, o novo gobernador xeral de Alxeria Jonnart ordena ao coronel Lyautey, entón responsábel de Orán Sur, que "pacifique" a fronteira alxeriana-marroquí. A crise agudizouse en 1904 con motivo do acordo que subscribiran Francia e España, co visto e prace do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda, para delimitar as zonas de África sobre as que ditas potencias coloniais exercerían o seu dominio. E a partir de 1905, Lyautey xa non dubida en entrar en Marrocos e efectúa recoñecementos até o río Muluia.
Francia non era o único país interesado en Marrocos. España, o Reino Unido e Alemaña tamén tiñan plans sobre o reino Imperio Cherifiano (outro nome do sultanato de Marrocos). Renunciando a calquera obxectivo en Exipto, Francia asegura a neutralidade británica. España, que espera moito, atrasa as negociacións. O acordo franco-británico do 6 de outubro de 1904, de acordo con España, deixa a esta a capacidade de actuación sobre a porción máis pequena do territorio marroquí. En 1905, o diplomático francés Georges Saint-René Taillandier foi a Fez para reunirse co sultán Abd al-Aziz e ofrecerlle a axuda de asesores militares e financeiros para restaurar a orde nun reino que o necesitaba. Abd al-Aziz, aínda que interesado nas propostas de obras importantes e das reformas propostas, dubida de que pronto se cuestione a independencia do seu país. Xa non puido confiar no Reino Unido, volveuse cara a Alemaña, o único país capaz de frustrar as ambicións francesas.
Os alemáns amosaron a súa desconformidade con dito acordo porque estaban tamén interesados nun protectorado propio en Marrocos, alegando como xustificación a crecida débeda que tiña o sultán de Marrocos con bancos alemáns, así como o interese de importantes comerciantes xermanos en desenvolver as súas actividades en solo marroquí, e iniciaron unha ofensiva diplomática que culminaría o 31 de marzo de 1905 coa visita a Tánxer do káiser Guillerme II, onde este anunciou a súa defensa da independencia marroquí e exixiu a convocatoria dunha reunión das potencias afectadas pola situación inestábel do sultanato, o cal implicaba unha velada crítica aos intereses coloniais de Francia nesa rexión.
Durante os traballos preparatorios da Conferencia baralláronse como sedes da mesma as cidades de Tánxer e Madrid, aínda que finalmente designouse como sede a localidade española de Alxeciras, por ser un lugar equidistante entre Madrid e Rabat.
Nacións participantes
miniatura|200px|Bando municipal asinado polo alcalde de Alxeciras anunciando a clausura da Conferencia.
Ás sesións, celebradas no Salón de Plenos da Casa Consistorial de Alxeciras, asistiron os embaixadores das trece nacións participantes, co seguinte detalle:
Axenda da Conferencia
Ademais do tema principal que orixinou a celebración da Conferencia, tratáronse outros asuntos, como o de asegurar o pagamento do importante préstamo que Alemaña concedera ao sultán de Marrocos, Abd al-Aziz, en 1904, a integridade do Estado marroquí e diversos asuntos económicos e fiscais sobre dito territorio, como a liberdade de comercio, a recadación de impostos, a loita contra o contrabando e o control aduaneiro.
Celebráronse un total de dez e oito sesións os días 16, 22 e 24 de xaneiro, 1, 7, 10, 13, 14 e 17 de febreiro, 3, 8, 10, 26, 27, 29 e 31 de marzo e os días 2 e 7 de abril. A Conferencia clausurouse este último día, 7 de abril de 1906, coa sinatura da Acta de Alxeciras polos participantes europeos, e o día 18 de xuño foi asinada polo sultán de Marrocos.
Acta de Alxeciras, e as súas consecuencias
A Acta de Alxeciras foi asinada o 7 de abril de 1906 polos representantes do Reino de España, o Imperio alemán, a Terceira República Francesa e o Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda. Segundo esta acta, España adquire obrigas, canda Francia, para exercer un protectorado en Marrocos.
miniatura|300px|Mapa dos protectorados francés e español en Marrocos
A Francia correspóndelle o protectorado da maior parte so territorio, e a España o norte, territoritorio que sería designado como Marrocos español, e unha pequena parte no sur, a rexión coñecida como Cabo Juby que, canda Ifni, a zona de Saguia el Hamra e a colonia de Río de Oro constutuirían a chamada África Occidental Española.
Precisamente, a ambición alemá causou que o goberno da Gran Bretaña apoiase as pretensións francesas de repartir Marrocos en dous protectorados (un francés e outro español). Daquela Gran Bretaña desconfiaba de que Alemaña obtivese algunha concesión colonial en Marrocos, pensando na seguridade de Xibraltar e a posibilidade de que a Kaiserliche Marine (a Armada alemá) obtivese unha base naval no Mediterráneo, eclipsando a situación privilexiada da Royal Navy neste mar.
Tal acercamento franco-británico resultou unha novidade na diplomacia europea, que anos despois xeraría a Entente Cordiale de ambos os países en oposición a Alemaña. Rusia apoiou tamén as reclamacións do seu aliado francés, mentres que Austria-Hungría, aínda que favorábel a Alemaña, non tiña un interese tanxíbel ningún en Marrocos para xustificar a súa posición. Porén, os acordos non terminarían co conflito, que se reproduciu en 1911 cando estalou a segunda crise marroquí.
Linguas britónicas
miniatura|250px|Mapa dos asentamentos britónicos no occidente europeo arredor do século VI da nosa era. As linguas britónicas son linguas indoeuropeas, do grupo das linguas célticas xunto coas linguas goidélicas.
Subdivisións
O grupo britónico teríase separado en dous dialectos:
Entre as linguas mortas estarían o galo e o lepóntico.
Datación
A cuestión da data da separación entre linguas gaélicas e britónicas non está resolta, pero é seguro que estas dúas ramas se diferenciaron antes da aparición dos primeiros textos cobre o ano 600. De resultas da afluencia de falantes de linguas xermánicas a Gran Bretaña durante o século V, algúns falantes de linguas britónicas se instalaron masivamente en Armórica (a Bretaña actual), e, en cantidade menor, en Galiza, e no Leinster en Irlanda. Os falantes de linguas britónicas permaneceron tamén presentes na Escocia meridional durante varios séculos, no norte e o oeste de Inglaterra, e na Illa de Man. Pero o impulso progresivo dos gaélicos (celtas de proveniencia irlandesa) e dos anglosaxóns fixo que os falantes destas linguas se relegasen nos tras países que lles quedan hoxe: a Bretaña, Cornualla e o País de Gales.
Trazos distintivos das linguas britónicas fronte ás linguas goidélicas
Un trazo lingüístico permite distinguir as linguas britónicas das linguas goidélicas: hai unha alternancia entre o fonema «k» (celta Q) particular ao goidélico e os fonemas «p» ou «b» que lles corresponden en britónico (celta P). Nótase ademais que, nas linguas itálicas, curmáns das linguas célticas, o latín é unha lingua con «k» e o osco unha lingua con fonema «p» (comparar quinque e Pompeï).
Tintores, Verín
Santa Cristina de Tintores é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 493 habitantes, deles 259 eran homes e 234 eran mulleres, o que supón un incremento de 12 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Mono araña
Os monos araña  son o nome común de calquera dos primates do xénero Ateles («sen dedo polgar») pertencente á familia Atelidae. O nome Ateles fai referencia á ausencia dun polgar opoñible nas especies do xénero; só conta con apéndice vestixial. Habitan en bosques tropicais, dende México até o Brasil.
Taxonomía
A variedade morfolóxica no referente á cor da pelame dificultou a clasificación das diferentes especies do xénero, facendo máis crible a clasificación baseada en ADN mitocondrial e nuclear. A revisión de Kellogg e Goldman de 1944, recoñece 4 especies: Ateles belzebuth, Ateles fusciceps, Ateles geoffroyi e Ateles paniscus. Outro punto de vista defendido entre outros por Hershkovitz, considera que Ateles inclúe a unha soa especie, Ateles paniscus con diversas subespecies. En 2005 Groves, baseado en estudos de ADN, inclúe 7 especies dentro do xénero, Ateles belzebuth, Ateles paniscus, Ateles chamek, Ateles marginatus, Ateles fusciceps, Ateles geoffroyi e Ateles hybridus.
Distribución e hábitat
Viven en América Central e do Sur, dende o sur de México até o río Tapajós na Amazonia brasileira. Son primordialmente arbóreos, cumpren a maior parte das súas actividades nas densas cubertas dos bosques e selvas chuviosos e tupidos onde habita.
Descrición física
Segundo a especie, o seu corpo mide de 65 a 90 cm de lonxitude, e a cola prénsil de 60 a 92 cm. Son de aparencia máis esvelta que os outros monos da familia Atelidae e pesan entre 7 e 10 kg. Teñen catro dedos e carecen de polgar. O corpo é alongado e os membros longos; a cor das diferentes especies varía de castaño claro a negro. As femias teñen como particular característica un clítoris alongado que supera en ocasións o tamaño do pene do macho.
Antonio Díaz Ortiz
Antonio Díaz Ortiz, nado en Cangas (Foz) o 17 de xaneiro de 1909 e finado en Madrid o 22 de outubro de 2003, foi un militar e empresario galego.
Traxectoria
Fillo de Teresa Ortiz Carranza, de Covarrubias (Burgos), e Ángel Díaz Río, un emigrante de Cordido que traballou en fornos e pastelerías de Madrid. Ángel tiña fábrica propia na rúa Ayala e puido dar estudos ao seu fillo Antonio. Conseguiu a praza de oficial de Correos en Pola de Laviana e despois en Xixón, onde estaba traballando cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Incorporouse a filas co grao de capitán. Durante a guerra combateu en Albacete, Cuenca e Teruel. Cando as tropas franquistas entraron en Madrid en 1939, escondeuse na casa de José Novo Ferreiro onde permaneceu meses argallando un plan de fuga. Finalmente, no camión de Pascual Fernández Saá, que transportaba pescado de Galicia a Madrid, armaron entre o eixe e a caixa un trebello de madeira no que meteron a Antonio e así chegou a Cangas. Estivo agochado tres anos en Cangas e Cordido e foi xulgado en rebeldía en Xixón. De volta a Madrid, na posguerra chegou a ser un empresario de éxito: tiña panaderías en Madrid, barcos de pesca en Foz e A Coruña e terreos de cultivo de cereal en Cuenca e Toledo. Nos anos cincuenta gravou e fotografou diversos aspectos da Mariña de Lugo, entre outros o documental Foz, Cangas e Lourenzá.
Juan Manuel Vidal García
Juan Manuel Vidal García, nado en Baión (Vilanova de Arousa) en 1886 e finado en Santiago de Compostela a principios de setembro de 1936, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Estivo emigrado na Arxentina desde onde remitiu diñeiro para a construción de escolas en varias parroquias. Retornado a Arzúa, estableceu un negocio de importación de apeiros de labranza da Arxentina. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado concelleiro de Arzúa (1924). Na República foi elixido concelleiro de Arzúa en 1931. A finais de decembro de 1932 foi elixido alcalde de Arzúa, permanecendo no cargo até 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado en Santiago de Compostela a principios de setembro de 1936. Xulgado en Compostela por rebelión nun proceso iniciado o 25 de agosto, foi declarado en rebeldía. A pesar de ter sido paseado a principios de setembro, o Xulgado Militar de Santiago de Compostela publicou en novembro unha requisitoria citándoo xunto con José Corzo Conde. A súa familia quedou sen licenza para comercializar apeiros.
Vida persoal
Casou con María Alicia Viaño García.
Incesto
O incesto defínese como a relación sexual entre parentes próximos. Na maioría das culturas o incesto é un tabú, a gran maioría das lexislacións do mundo considérano como delito, mesmo de se practicar con "mutuo consentimento" entre maiores de idade, non obstante que o grao de parentesco en que esas relacións quedan prohibidas varía segundo as culturas e os períodos históricos. En toda a historia atópanse só tres excepcións á prohibición universal do incesto: as das monarquías do Antigo Exipto; a dos monarcas do Tawantinsuyo e as dos antigos monarcas hawaianos. En todos eses casos primaba unha razón de Estado que se podía resumir no intento de concentrar o poder nunha familia; por isto tales incestos adoitaban ser ás veces nominais e era frecuente a polixinia por parte dos homes nesas parellas legalmente incestuosas. A consanguinidade, a procreación entre parentes, aumenta a frecuencia de homocigose dentro dunha poboación, reducindo a súa variabilidade xenética.
Abraham Isaac Sidrak
Abraham Isaac Sidrak (en إبراهيم إسحاق سدراك‎), nado en Beni Chokeir (Exipto) o 19 de agosto de 1955, é o Patriarca de Alexandría da Igrexa Católica Copta e bispo da Alexandría dende o 15 e xaneiro de 2013.
Traxectoria
Laham naceu en Beni Chokeir, preto de Asiut, Exipto, o 19 de agosto de 1955. O 7 de febreiro de 1980 foi ordenado sacerdote da eparquía de Asiut.
O 29 de setembro de 2002 foi nomeado bispo de Minia. Recibiu a consagración episcopal o 15 de novembro, de mans do patriarca Estevo X Ghatas.‏‎
O 15 de xaneiro de 2013 foi elixido patriarca de Alexandría e bispo de Alexandría. O papa Bieito XVI concedeulle tres días máis tarde a comuñón eclesial.
O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco recoñeceuno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
Entroido de Ribadeo
O entroido de Ribadeo é unha festa popular galega que ten lugar en Ribadeo e que consta dalgunhas pecualiaridades con respecto a outras celebracións de entroido. O Día grande é o martes de coresma, que precede ao mércores de cinza. Malia que as actividades desenvólvense durante toda a xornada, a meirande parte teñen lugar na tardiña.
Información xeral
miniatura|dereita|Cabeza do boneco queimado no entroido ribadense ([[1988). Comparativa de tamaño da cabeza do boneco.]] Texto de Rebeca Gómez Yáñez tratando o tema do entroido ribadense:
[...]
O martes á noite, a mocidade adoita disfrazarse co gallo dunha nova algueirada. De xeito oficial, as festas non rematan ata a queima do entroido, que se celebra o sábado posterior, momento en que se prescinde das cores, deixando en troques un tropel de viúvas chorando. En Ribadeo, o peche do entroido vén marcado por un enorme boneco, que difire cada ano e que se denomina señor Antroido, ao cal se lle prende lume namentres as charangas e comparsas gañadoras tocan xa as súas composicións.
Gastronomía
miniatura|dereita|Certificado da marca acadada coa queima do maior boneco no entroido ribadense. O martes de entroido é habitual a preparación de pratos a base de: grelos con cachelos, cachola, butelo, lacón, chourizos e outros. Para a sobremesa, son comúns as rosquillas, freixolos e as orellas.
Publicacións
Non constan publicacións especializadas adicadas ó entroido ribadense. Non obstante, existen algunhas fontes auxiliares:
Existe así mesmo un libro descatalogado que atinxe ao entroido en Ribadeo antes do ano 1994, e mais outro, As festas populares no entorno Ribadense (2001), dedicado ás festas no contorno de Ribadeo.
Reboreda
O topónimo Reboreda pode referirse a:
Código Hays
miniatura|200px|Cuberta do código O Motion Picture Production Code (en galego, Código de produción de filmes), chamado popularmente Hays Code (Código Hayes) foi un conxunto de guías de censura moral que gobernou a produción da meirande parte do cinema dos Estados Unidos de América realizado polos grandes estudios entre 1930 e 1968. A Motion Pictures Producers and Distributors of America (MPPDA), logo convertida na Motion Picture Association of America (MPAA), adoptou o código en 1930, facéndoo obrigatorio en 1934 e abandonándoo en 1968 a favor do sistema de clasificación da MPAA. A oficina que obrigaba ao cumprimento do código chamábase popularmente Hays Office en referencia a William A. Hays, nome inapropiado porque a partir de que en 1934 Joseph Breen tomase o control creando a Breen Office, foi cando se volveu máis ríxido na censura dos filmes. O código foi sendo abandonado a partir da década de 1950.
Precedentes
En 1922, despois dunha serie de filmes “picantes” e escándalos da vida real de estrelas do cinema, como a suposta violación de Virginia Rappe por Roscoe "Fatty" Arbuckle, os estudios acolleron a Will H. Hays para recuperar a imaxe de Hollywood. A presión política ía en aumento, con lexisladores de 37 estados presentando case un cento de propostas de censura en 1921. Hays recibía 100 000 dólares ao ano. Hays, director xeral de correos con Warren G. Harding e antigo líder do Comité Nacional Republicano, serviu durante 25 anos como presidente da MPPDA.
A medida remedou a decisión da Major League Baseball de contratar o xuíz Kenesaw Mountain Landis como comisionado da liga o ano anterior para silenciar as preguntas sobre a integridade do béisbol tras o escándalo das series mundias en 1919. Hays presentou un conxunto de recomendacións, chamado "a Fórmula", que os estudios debían de tomar en consideración, e pediu aos cineastas que describisen á súa oficina o argumento dos filmes que estaban a planear. O Tribunal Supremo xa decidira en 1915 que a liberdade de expresión non se estendía aos filmes.
En 1927, Hays suxeriu aos executivos dos estudios que formasen un comité para discutir sobre a censura. Irving G. Thalberg de Metro Goldwyn Mayer (MGM), Sol Wurtzel de Fox, e E. H. Allen de Paramount responderon colaborando na redacción da listaxe que chamaron "Don'ts and Be Carefuls". A listaxe foi aprobada pola Federal Trade Commission (FTC), e Hays creou o Studio Relations Committee (SRC) para supervisar a súa posta en marcha. Porén aínda non había forma de facer cumprir os principios.
Non e Ten coidado
O código enumeraba unha serie de puntos coñecidos coma os "Don'ts" (“Non”) e "Be Carefuls" (“Ten coidado”):
Creación do código e os seus contidos
O código dividiuse en dúas partes. A primeira foi un conxunto de principios xerais ("correct standards of life", normas correctas da vida) que prohibían un filme pola “redución dos aspectos morais daqueles que o vexan”. A segunda parte, aplicacións particulares, era unha listaxe dos temas que non podían aparecer en pantalla. Indicábase que a creación dunha política de “só adultos” sería ineficaz e de difícil posta en funcionamento. Porén, permitiuse a posibilidade da realización dun cinema inspirado polo delito dentro dunhas limitacións.
O código non só buscaba que podía ser amosado, senón tamén promover os valores tradicionais. Por este motivo, as relación sexuais extramatrimonias eran presentadas sen atractivo nin paixón, as accións criminais tiñan que ser castigadas e non aparecer un criminal simpático para o público e as figuras de autoridade non podían representarse comicamente ou como malvados, agás se quedaba claro que eran personaxes excepcionais, e non a regra xeral.
O tema recorrente do código, escrito en ton católico, era “que desde o principio ao fin, o público se sentise seguro de que o mal é o incorrecto e o bo o correcto”. Un anexo do código regulaba tamén as imaxes dos anuncios.
O Hollywood pre-código
Os homes que vixiaban a execución do código, Jason Joy e o seu sucesor, Dr. James Wingate non eran especialmente entusiastas e en ocasións tamén eran ineficaces. O primeiro filme que revisou a oficina, The Blue Angel, que foi revisado por Joy sen obxeccións, foi considerado indecente por un censor de California. Aínda que houbo casos nos que Joy necociou cortes e fixo unha lista de limitacións definida pero frouxa, unha significativa cantidade de material morboso chegou ás pantallas. Joy tiña que revisar cincocentos filmes cada ano cun pequeno equipo e pouco poder. El estaba disposto a traballar cos estudios, e a súa escritura creativa levouno a ser contratado pola Fox. Na outra banda, Wingate loitaba para manterse ao día na morea de guións que lle chegaban, ata o punto de que o xefe de produción da Warner Bros., Darryl Zanuck, lle escribiu unha carta suplicándolle que seguise o ritmo. En 1930 a oficina Hays non tiña autoridade para ordenar aos estudios que quitasen material dos filmes e en lugar diso traballaba razoando e ás veces suplicando con eles. Para complicar o asunto, os chamamentos puñan a responsabilidade na decisión final nas mans dos estudios.
Un factor que facía ignorar o código era o feito de que algúns atopaban a censura puritana, debido ás actitudes libertinas dos anos vinte e principios dos trinta. Ademais, posto que os filmes que contiñan temas picantes e violentos vendías billetes, semellaba razoable seguir facéndoos.
Era Breen
O 13 de xuño de 1934 emendouse o código para establecer que os filmes estreados a partir do 1 de xullo tiñan que obter o certificado de aprobación. Durante máis de trinta anos, practicamente todos os filmes producidos nos Estados Unidos estiveron adheridos ao sistema. O código non foi creado ou obrigado por ningún goberno, senón que os propios estudios preferiron a autorregulación para evitar unha posible censura gobernamental.
Joseph Ignatius Breen (1888–1965) foi elixido ese mesmo ano xefe da nova Production Code Administration (PCA). Baixo o seu liderado, que durou ata a súa xubilación en 1954, a obrigación do código volveuse máis ríxida, chegando a modificar a personaxe de animación Betty Boop. O poder de Breen de cambiar guións e escenas enfadou moitos guionistas e directores.
O primeiro gran filme que sufriu a censura de Breen foi Tarzan and His Mate, no que unhas breves escenas de nudez cunha dobre de corpo de Maureen O'Sullivan tiveron que ser cortadas. O western de Howard Hughes The Outlaw (1943) atrasou a súa estrea varios anos ata que Hughes convenceu a Breen que o problema do filme, os peitos de Jane Russell non ían contro o código. Breen influíu tamén a produción do filme Casablanca, obxectando calquera referencia explícita a que Rick e Ilsa pasaran a noite xuntos en París ou os favores sexuais que recibía o capitán Renault das que lle pedían axuda. Finalmente ambos os dous temas aparecen implicitamente. A adhesión ao código garantía que non había ningunha posibilidade de que Rick e Ilsa consumaran o seu amor adúltero, facendo inevitable o final e creando unha das escenas máis famosas do filme.
O PCA tamén actuou en casos de censura política. Cando a Warner Bros. quixo realizar un filme sobre os campos de concentración da Alemaña nazi, a oficina prohibiuno porque non podían amosarse de xeito desfavorable institucións ou personaxes destacados doutros países. Esta política evitou a realización de moitos filmes antinazis
Cando Breen se retirou pola súa saúde foi substituído por Geoffrey Shurlock.
Declive do código
Hollywood traballou dentro dos límites do código ata que a finais da década de 1950 o cinema tivo que se enfrontar a serias ameazas. A primeira chegou da televisión, que non obrigaba os cidadáns a deixar a casa para ver filmes, polo que Hollywood precisaba ofrecer ao público algo que non puideser ver na televisión, moito máis restritiva que o cinema. Ademais, cada vez había máis filmes estranxeiros, como Ladrón de bicicletas, Hon dansade en sommar ou Un verán con Mónica. A integración vertical da industria do cinema violaba as leis antimonopolio e os estudios víronse obrigados a desprenderse dos cines que posuían en 1948. Por isto non podían deixar fóra os filmes estranxeiros, que non estaban obrigados a seguir o código.
A lei antimonopolio tamén axudou ao incremento das salas de arte independentes, que exhibían filmes artísticos de personaxes como Andy Warhol, que traballaban fóra do sistema de estudios. En 1952, no caso Joseph Burstyn, Inc. v. Wilson, o Tribunal Supremo decidiu que non podía prohibir a curtametraxe Il miracolo, incluída no filme O amor de Roberto Rossellini.
Nesa mesma década, a cultura estadounidense cambiou. Un boicot da National Legion of Decency xa non garantía o fracaso dun filme e varios aspectos do código xa non era tabú. En 1956 reescribiuse o código para aceptar aspectos como a mestizaxe, o adulterio e a prostitución. Comezaron a aparecer máis filmes explícitos como Anatomía dun asasinato (1959), De súpeto, o último verán (1959), e The Dark at the Top of the Stairs (1961). Os filmes de Otto Preminger violaban continuamente o código, como The Moon Is Blue e The Man with the Golden Arm. En 1959 Con saias e a rachar, de Billy Wilder non recibiu a aprobación da MPAA pero aínda así foi un éxito comercial.
En 1964 o filme de Sidney Lumet sobre o holocausto The Pawnbroker protagonizado por Rod Steiger foi inicialmente prohibido por dúas escenas nas que as actrices Linda Geiser e Thelma Oliver mostraban o seu peito espido e mais outra escena sexual entre Oliver e Jaime Sánchez. Finalmente permitiuse a súa exhibición como "caso especial e único". O filme de 1966 ¿Quen teme a Virginia Woolf?, foi o primeiro en levar a etiqueta SMA ("suxerida para audiencias maduras").
Abandono do código
A finais da década de 1960, a obrigatoriedade volvérase imposible e o código abandonous totalmente. A MPAA comezou a traballar nun sistema de clasificación restritivo. O 1 de novembro de 1968 entrou en vigor con catro categorías: G para a audiencia xeral, M para contidos adultos (“maduros”), R para os restrinxidos (non se admitían menores de 17 non acompañados por un adulto) e X para contidos sexuais explícitos. En 1969, o filme sueco Jag är nyfiken – en film i gult, dirixido por Vilgot Sjöman, foi inicialmente prohibido nos Estados Unidos pola súa descrición da sexualidade; porén a decisión foi revogada polo Tribunal Supremo. En 1970, a causa da confusión no significado de “audiencias maduras”, a clasificación M foi cambiada por GP, e en 1972 por PG (“suxírese guía paterna”).
Tomografía por emisión de positróns
miniatura|dereita|PET A tomografía por emisión de positróns, tamén coñecida polas súas siglas en inglés PET (Positron Emission Tomography) é é unha técnica de imaxe médica da Medicina Nuclear que nace na década dos 1970 pero non chega a clínica até os anos 90. O primeiro PET que chegou a Galiza foi o do Hospital Modelo da Coruña; posteriormente o primeiro público foi parar o Complexo Hospitalario Universitario de Santiago de Compostela.
Val de Boi, San Martiño de Berredo, A Bola
Val de Boi é un lugar da parroquia de San Martiño de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Parasaurolophus
Parasaurolophus (do gr. para/παρα "xunto" ou "preto", saurus/σαυρος "lagarto" e lophos/λοφος "crista" significa "Próximo ao lagarto cristado") é un xénero de dinosauros ornitópodos hadrosáuridos, que viviron a finais do período Cretáceo, fai aproximadamente 83 e 71 millóns de anos, no Campaniano, no que hoxe é Norteamérica. Foi un herbívoro que camiñaba tanto de xeito bípede como cuadrúpede. Parasaurolophus é un hadrosáurido, parte da diversa familia de dinosauros cretáceos coñecidos pola variedade de estraños adornos na cabeza. Este xénero en coñecido polo seu gran e elaborada crista cranial, coa forma dun tubo que se proxecta cara atrás e arriba do cranio.
Marianne Weber
Biografía
Marianne Schnitger era filla do doutor Eduard Schnitger e de Anna Weber, que á súa vez era filla dun prominente home de negocios de Oerlinghausen, Karl Weber. No ano 1873 despois da morte da súa nai ao dar a luz a un novo fillo, a familia mudouse a Lemgo onde Marianne foi educada pola súa avoa e a súa tía. Entre 1877 e 1886 acudiu á “Töchterschule” a cal hoxe se chama “Marianne-Weber-Gymnasium”. Cando morreu a súa avoa, Marianne volveu a Oerlingshausen para vivir coa súa tía Alwine.
O 20 de setembro de 1893 casou con Max Weber en Oerlingshausen. A parella mudouse a Friburgo. A partir de 1894 comeza a formar parte de actividades feministas, movemento no que se iniciou pola súa amizade coa dirixente da Federación de Asociacións de Mulleres Alemás, Gertrud Baümer. Ademais traballou co seu marido para aumentar a cota das mulleres nas universidades.
En 1897, vivindo en Heidelberg, fundou a asociación “Frauenbildung- Fauenstudium” na cal as mulleres recibían clases de historia da relixión e historia do imperialismo, ciencias naturais, ergonomía e ciencias económicas, así como unha formación en profesións artesanais e agrarias.
Os problemas familiares e mentais do seu marido afectaron moito a vida de Marianne Weber. Xa en 1898 Max sofre un colapso psicolóxico, que é probábel que tivese a súa causa na morte do seu pai, a cal aconteceu pouco despois de que Max expulsase o seu pai (déspota e maltratador da súa nai) da casa paterna, onde estivera vivindo durante un tempo despois do seu matrimonio. É así como Max se retira da vida pública, entrando e saíndo de institucións mentais, viaxando compulsivamente entre 1898 e 1904, e mesmo renunciando á súa cátedra no ano 1918, dous anos antes de morrer.
Durante a viaxe a Estados Unidos en 1904, Marianne Weber reuniuse con dúas feministas e activistas políticas: Jane Addams e Florence Kelley. Nesta época publica varios artigos sobre a experiencia das mulleres e involúcrase nas teorías de Charlotte Perkins Gilman. No ano 1907 morre o seu avó Karl, deixándolle á parella o diñeiro suficiente para vivir de forma folgada.
Cando estalou a primeira guerra mundial (1914-1916), Max Weber traballou como organizador de hospitais militares, como asesor na negociación da paz e para a oficina da recentemente nada República de Weimar.
En 1920, a irmá de Max, Lili, suicídase, Max e Marianne adoptarán os seus catro fillos, e ese mesmo ano Max Weber morre de pneumonía, o 14 de xuño, entrando Marianne nunha etapa de forte depresión, o que supuxo afastarse de maneira provisional do seu traballo intelectual e político.
En 1921 Marianne Weber volveu a Heidelberg e empezou a publicar algúns ensaios do seu marido falecido, e comezou un traballo biográfico: ''Max Weber. Ein Lebensbild'' (Max Weber, unha biografía), publicado en 1926. Logo de obter o seu título de doutoramento en 1924, comezou a súa carreira de conferenciante, chegando a reunir nalgunha conferencia a máis de cinco mil persoas. Está carreira acabouse cando Adolf Hitler disolveu a Federación Alemá da Organización das Mulleres, aínda que Marianne Weber seguiu escribindo e publicou en 1935 o seu libro Die Frauen und die Liebe (As mulleres e o amor) e en 1946 Erfülltes Leben (A vida plena).
Morreu en Heidelberg o 12 de marzo de 1954.
Traxectoria
Durante moitos anos coñeceuse a Marianne Weber como esposa de Max Weber, malia ser unha das primeiras mulleres en conseguir un doutoramento en Alemaña, ser a única muller do Partido Democrático Alemán (DDP) cun cargo no parlamento dun Land, e contribuír de maneira extraordinaria á recompilación e publicación da obra do seu marido. A pesar diso, practicamente se descoñece a súa propia obra sociolóxica, que apenas foi traducida, mesmo ao inglés. Ademais Marianne Weber pode ser considerada como unha líder intelectual do movemento feminista liberal alemán.
Marianne Weber inicia a súa vida pública como intelectual cando publica unha obra sobre o matrimonio, a maternidade e a lei (1907), obra á que seguirá outra sobre a cuestión do divorcio (1909), publicando despois sobre a autoridade e a autonomía no matrimonio (1912), sobre a valoración do traballo doméstico (1912) e as mulleres e a cultura obxectiva (1913). Tamén publicou sobre "a nova muller" e sobre "o ideal do matrimonio" (en 1914), sobre a guerra como un problema ético (1916), tipos de cambio de mulleres universitarias (1917), as forzas que configuran a vida sexual e as especiais tarefas culturais da muller (en 1919) (as dúas en 1919). .
Nestas obras presenta temas como a moral e o matrimonio que foran obxecto de debate entre a parella Weber, nuns momentos nos que Max Weber enganaba a súa muller con Else Jaffe, unha amiga común.
Obra e pensamento
A súa crítica feminista está baseada na súa experiencia no matrimonio e no traballo. A súa teoría sociolóxica ten como punto de partida o estudo das diferenzas entre as mulleres en relación á clase social, a educación, a idade e a ideoloxía. Loitaba para alcanzar a autonomía da muller e defendía a igualdade da muller na educación, na participación na vida socioeconómica e na achega das mulleres á ciencia e á cultura. Entende a familia como esencial para a sociedade e na cal cada membro ten os mesmos dereitos. Defende a ética sexual no matrimonio.
A súa obra principal Ehefrau und Mutter in der Rechtsentwicklung (matrimonio, maternidade e lei) analiza a historia e a estrutura da institución do matrimonio, ademais doutros asuntos como os dereitos das mulleres, o punto de partida na vida matrimonial e familiar, a coeducación e os problemas morais. Marianne Weber centra a súa análise histórica na ética protestante para explicar a autonomía das mulleres. Entende que cada persoa (muller ou home) é moralmente independente e tan só debe render contas ante Deus: "“Nas comunidades relixiosas do Novo Mundo animadas polo espírito puritano, a idea da igualdade relixiosa da muller empezou a ser tomada en serio por primeira vez... A liberdade de conciencia, nai de todos os dereitos persoais do individuo, estivo tamén, do outro lado do océano, na orixe dos dereitos das mulleres” (1912, Marianne Weber )"Outros libros importantes son Die Frauen und die Liebe (As mulleres e o amor) e a súa propia autobiografía Lebens-Erinnerungen (Memorias), na cal define unha nova concepción do matrimonio fronte á tradicional co ideal da igualdade moral e xurídica da muller como esposa.
Foi amiga do sociólogo George Simmel. Ambos investigaban "a cuestión da muller" e a interrelación entre os modos dos xéneros individualizados e a diferenciación social de xénero. Marianne Weber criticou o ensaio de Simmel do ano 1911 "O relativo e o absoluto do problema dos sexos" (The relative and the absolute in the problem of sexes) e o concepto das relacións de xénero no traballo do seu colega.
John Wesley Harding
John Wesley Harding é o oitavo álbum do músico estadounidense Bob Dylan, publicado o 27 de decembro de 1967 a través do selo Columbia Records. Producido por Bob Johnston, o disco marcou o regreso de Dylan á música acústca e as súas raíces tradicionais, despois de tres traballos de rock eléctrico. John Wesley Harding comparte moitos toques estilísticos, e foi gravado no mesmo tempo, que as prolíficas series de gravacións caseiras realizadas con The Band, que finalmente serían editadas en 1975 como The Basement Tapes.
John Wesley Harding foi excepcionalmente ben reciido pola crítica e conseguiu boas vendas, acadando o número 2 nas listas estadounidenses e o número 1 nas británicas. Menos de tres meses despois do seu lanzamento o álbum foi certificado ouro pola RIAA. "All Along the Watchtower" converteuse na súa canción máis popular tras ser versionada por Jimi Hendrix o ano seguinte.
Interiores holandeses
Os Interiores holandeses é unha serie de tres pinturas realizadas por Joan Miró no verán de 1928 despois dunha viaxe por Bélxica e os Países Baixos, inspiradas polos pintores flamenglos do século XVII. O Interior holandés I é unha reinterpretación da obra O tanxedor de laúde de Martensz Sorgh (1661); o Interior holandés II é unha versión de Nenos aprendéndolle a bailar a un gato de Jan Steen (1665); e o Interior holandés III está inspirado na obra do mesmo autor, Moza no baño (1659). Aínda que esta non é a primeira vez que un pintor se inspira no traballo doutro, a relación entre os mestres da Idade de Ouro holandesa e un dos artistas máis vangardistas do século XX foi motivo de interese para os estudosos.
Aínda que, a primeira vista, os Interiores holandeses non parecen gardar unha similitude coas súas obras flamengas de referencia, unha análise dos personaxes e obxectos pon de manifesto que Miró recolleu todos eles para representalos dentro da súa propia fantasía, tal como o demostran a serie de debuxos preparatorios.
2044
2044 (MMXXIV) será un ano bisesto comezado en venres no calendario gregoriano.
Verín, Verín
Santa María a Maior de Verín é unha parroquia do concello de Verín na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 9.796 habitantes, deles 4.739 eran homes e 5.057 eran mulleres, o que supón un incremento de 46 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Reguengo
Reguengo designa as propiedades que, desde a Idade Media ata a extinción do Antigo Réxime, pertencían ao rei;
O topónimo Reguengo pode referirse a:
Lucca Staiger
Lucca Staiger, nado o 14 de xuño de 1988 en Blaustein, é un xogador alemán de baloncesto profesional que xoga no Basketball Löwen Braunschweig da Basketball Bundesliga.
Traxectoria profesional
O 6 de agosto de 2018, Staiger asinou un contrato dun ano co Iberostar Tenerife da Liga ACB.
Agusta A129 Mangusta
O Agusta A129 Mangusta é un helicóptero de ataque deseñado e producido orixinalmente pola compañía italiana Agusta. Trátase do primeiro helicóptero de combate deseñado e fabricado totalmente en Europa. Continuou sendo desenvolvido por AgustaWestland, a compañía sucesora de Agusta. O A129 foi despregado en combate en varias ocasións dende que entrou en servizo no exército italiano nos anos 90.
Un derivado do A129, o TAI/AgustaWestland T129 ATAK, foi desenvolvido por Turkish Aerospace Industries en cooperación con AgustaWestland para o exército turco e outros potenciais clientes.
Orixe
En 1972 o exército italiano comezou a crear un requirimento para un helicóptero de observación lixeira e anti-carro; na mesma época os militares da Alemaña occidental identificaron unhas necesidades semellantes. Os requerimentos das dúas nacións levaron a un proxecto conxunto que se iniciou entre a compañía italiana Agusta e a alemá MBB; porén, tras realizar os traballos preliminares, a asociación chegou ao seu fin. Agusta estudara inicialmente o desenvolvemento dun derivado orientado ao combate do A109, pero decantouse por un deseño máis ambicioso. En 1978 a compañía comezou formalmente o proceso de deseño do que se convertería no A129.
O 11 de setembro de 1983 o primeiro dos cinco prototipos do A129 fixo o seu voo de estrea; o quinto voaría por vez primeira en marzo de 1986. Nese tempo o exército italiano realizou un pedido dun total de 60 unidades. Segundo a publicación de defensa Jane's Information Group, en 1985 o A129 era considerado un helicóptero de combate comparable ao estadounidense McDonnell Douglas AH-64 Apache, mostrando potencial para o mercado de exportación.
Mercado de exportación
Durante os anos 80 Agusta buscou asociarse con Westland Helicopters para desenvolver un helicóptero lixeiro de ataque común. Entre outros posibles participantes na fabricación do proxécto atopábanse Fokker e Construcciones Aeronáuticas SA. En 1986 os gobernos de Italia, Países Baixos, España e o Reino Unido asinaron un memorándum de entendemento para investigar unha versión mellorada do A129, chamada alternativamente Joint European Helicopter Tonal ou Light Attack Helicopter (LAH). Cara 1988 realizáranse estudos de viabilidade de catro opcións distintas para o LAH; examinouse tanto unha configuración monomotor como bimotor usando varias plantas de potencia novas, así como un novo sistema rotor, tren de aterraxe retractable, sensores mellorados e armamento máis potente. Porén, o programa LAH colapsou en 1990 despois de que o Reino Unido e os Países Baixos decidisen retirarse e finalmente facerse co AH-64 Apache no seu lugar.
A Igrexa, Vilaboa, Valdoviño
A Igrexa é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.