cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baltar, Adina, Sanxenxo
Segundo o IGE, tiña 427 habitantes en 2016 (228 mulleres e 199 homes), o que representa un lixeiro descenso respecto ó ano 2009, cando tiña 439 habitantes.
Pazos, Torres, Vilarmaior
Pazos é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 7 eran homes e 4 eran mulleres.
John Churchill
John Churchill, nado en Musbury o 26 de maio 1650 e finado en Cumberland Lodge o 16 de xuño de 1722, foi un militar inglés.
Traxectoria
Primeiro duque de Marlborough, participou na Guerra de sucesión española. Favorito de Xacobe II de Inglaterra. En 1685 participou en contra da sublevación dirixida polo Duque de Monmouth. Membro do partido Whig.
Foi gobernador de Compañía da Baía de Hudson, 1685-1692.
Vida familiar
Foi antepasado de Winston Churchill.
Tyra Lex
Tyra Lex, nada no Río de Xaneiro o 17 de xaneiro de 1980, é unha ex actriz pornográfica brasileira. Fixo o seu primeiro filme porno en 2007, á idade de 27 anos.
Brahma
dereita|miniatura|Brahma Brahma (sánscrito: ब्रह्मा) é o deus (deva) hindú da creación e un dos Trimurti, xunto con Vishnu e Shiva.
De acordo co Brahma Purana, é o pai de Mānu de quen descenden tódolos seres humanos. O Ramayana e o Mahābhārata, acostuman referirse a el coma o proxenitor ou o grande avó de tódolos seres humanos. Non debe confundirse co Espírito Cósmico Supremo da filosofía hindú Vedānta coñecido coma Brahman, que non ten xénero. A consorte de Brahmā é Sāvitri e Gāyatri. Saraswati, a deusa da aprendizaxe, séntase tras del. Brahmā adóitase identificar con Prajapati, unha deidade védica.
Emanuel Lasker
Emanuel Lasker, nado en Berlinchen, Brandeburgo (Alemaña, actualmente Barlinek, en Polonia) o 24 de decembro de 1868 e finado en Nova York o 11 de xaneiro de 1941, foi un xadrecista, matemático e filósofo alemán. Foi campión do mundo de 1894 a 1921. Está considerado o segundo campión mundial deste deporte.
Traxectoria
Naceu en Berlinchen, Brandeburgo, Alemaña (actualmente Barlinek, en Polonia), onde o seu pai traballaba nunha sinagoga. Aos once anos foi a Berlín a visitar ao seu irmán máis vello, Berthold, quen lle ensinou a xogar e desde entón sentiuse fascinado polo xadrez. Na escola secundaria demostrou gran talento para as matemáticas e en 1888 regresou a Berlín para ingresar na facultade de Matemáticas e Filosofía.
-2250
-2251 < -2250 < -2249
Emanuel Lasker
Traxectoria
Dividindo o tempo entre os seus estudos universitarios e os xadrecísticos, progresou de tal forma no xogo que alcanzou o título de mestre en 1889. Máis tarde venceu en quendas individuais a Bardeleben, Mieses, Bird e Blackburne. Xa pensando na posibilidade de converterse en campión mundial, desafiou a Tarrasch, pero este declinou, respondendo que primeiro debía vencer nun torneo importante.
-2250
Véxase tamén
Historia ano a ano
Emanuel Lasker
Traxectoria
Así as cousas decidiu dar un paso audaz: viaxar a Estados Unidos, onde vivía o campión Wilhelm Steinitz. Logo de dous anos de vitorias, incluíndo un enfentamiento con Showalter, conseguiu que se concertase un encontro con Steinitz. O encontro celebrouse en 1894 en Nova York, Filadelfia e Montreal, e terminou co triunfo de Lasker ( +10 -5 =4). A partir dese momento, disputou os seguintes encontros polo título de campión do mundo de xadrez:
O Robledo, Cernego, Vilamartín de Valdeorras
O Robledo é un lugar da parroquia de Cernego, no concello ourensán de Vilamartín de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 19 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 8 eran mulleres.
Emanuel Lasker
Traxectoria
dereita|miniatura|220px|Lasker (dereita) vs. [[Capablanca, 1925]]
Tamén participou en numerosos torneos, gañando algúns moi prestixiosos: Hastings (1895), San Petersburgo (1896) e Nova York (1924).
O seu estilo foi chamado "psicolóxico", dado que moitas veces seleccionaba continuacións que non eran necesariamente as mellores, senón as que máis complicaban ao adversario co que se enfrontaba. Así, en posicións obxectivamente perdidas, introducía complicacións onde a súa formidable capacidade táctica permitíalle saír triunfante. Tamén inventou un xogo de taboleiro denominado Lasca cuxas regras publicou por primeira vez en 1911.
Da súa vida á marxe do taboleiro pode citarse que foi amigo de Einstein, cuxas teorías seguía con interese, así como que en 1934 os seus bens foron confiscados polos nazis dado a súa orixe xudía e tivo que abandonar Alemaña.
Lasker publicou un libro titulado Kampf ("Loita") en Nova York, editado en 1907 por Lasker Publishing Company, e que sería traducido ao inglés co título Struggle. En devandita publicación, que foi un desastre comercial, profunda sobre o concepto da loita, a estratexia e a confrontación desde un punto de vista filosófico.
O seu último gran torneo foi o celebrado en Nottingham en 1936. Morreu en 1941 nos Estados Unidos.
O Pumadiño, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
O Pumadiño é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 41 habitantes (24 homes e 17 mulleres).
Santa Baia de Berredo, A Bola
Santa Baia de Berredo é unha parroquia do concello da Bola na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 260 habitantes (121 homes e 139 mulleres).
Hampden Park
Hampden Park é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Glasgow. É propiedade do Queen's Park FC e xestiónao a Federación Escocesa de Fútbol. O primeiro xoga nel, como local, os seus partidos de liga e copas escocesas, mentres que a selección escocesa de fútbol disputa aquí tamén todos os seus partidos oficiais. Por iso está considerado o campo de fútbol nacional de Escocia. Está cualificado pola UEFA con cinco estrelas.
Localización
Está situado ao sur da cidade de Glasgow, no barrio de Queens Park, que pertence á antiga cidade de Rutherglen, absorbida por Glasgow en 1975.
É a sede da Federación Escocesa de fútbol e tamén do Museo Escocés do Fútbol.
Historia
miniatura|esquerda|Interior do campo dende o fondo leste, durante a disputa do partido oficial Escocia-[[selección nacional de fútbol de Lituania|Lituania clasificatorio para a Eurocopa de Fútbol 2008.|300px]] O Queen's Park FC xogou nun campo de fútbol denominado Hampden Park desde 1873. Posteriormente mudouse para un novo campo, tamén chamado igual, e finalmente para un terceiro, todos nas proximidades, de igual nome. Onde estivo o primeiro atópase agora a sede do club de bóla británica Hampden Bowling Club. Ao segundo trocáronlle o nome polo de New Cathkin Park e vendéronllo ao Third Lanark AC. En 1903 o Queen's Park mercou terreos en Mount Florida e, nese mesmo ano, o 31 de outubro inaugurouse o campo cunha vitoria 1-0 dos locais contra o Celtic
O Hampden Park era o maior estadio do mundo, con máis de 149.000 localidades, ata que se inaugurou o Maracanã no Río de Xaneiro. Posteriormente, diversas reformas en cuestións de seguridade (todas as localidades de asento) e de estrutura (a implantación dunha cuberta xeral que impide que haxa ningún afeccionado á choiva) reduciron a súa capacidade ata as 52.103 persoas actuais. Esta última reforma do teito produciuse no remate da década dos noventa e reabriuse o estadio o 14 de maio de 1999.
Acontecementos deportivos
miniatura|dereita|Vista da bancada sur|200px Ademais dos xa mencionados encontros da selección escocesa de fútbol e dos partidos do Queen's Park FC, tamén se disputan aquí con regularidade as finais da copa de Escocia, precisamente dende 1873. Tamén se teñen disputado nel moitos encontros finais de competicións europeas, como a final da Copa de Europa de 1960, 1976 e 2002.
Ocasionalmente, tamén se disputan en Hampden Park partidos de rugbi coma o Suráfrica-Uruguai do mundial de rugbi de 1999. O extinto equipo de fútbol americano dos Scottish Claymores xogou aquí os seus encontros da NFL Europa entre 1998 e 2004 cando mudou o club a súa sede para Hamburgo.
Ademais, será sede de encontros de preparación para os Xogos de Londres e, se sae Glasgow escollida como sede, dos Xogos da Commonwealth de 2014.
Récords de asistencia
Ademais, o de Hampden foi o primeiro campo en contar cunha sala de prensa (1906), con aparcadoiro de seu para automóbiles e en celebrar un partido con todas as entradas pagas (1884).
Melquíades Álvarez
Melquíades Álvarez González-Posada, nado en Xixón o 17 de maio de 1864 e finado en Madrid o 22 de agosto de 1936, foi un xurista e político español.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Oviedo, onde se licenciou en 1883. Logo dun primeiro intento infrutuoso, gañou a Cátedra de Dereito Romano na Universidade de Oviedo en 1889. Amigo de Leopoldo Alas, iniciou a carreira profesional de avogado en Oviedo. Entre 1894 e 1898 foi decano do colexio de avogados da cidade. Despois trasladouse a Madrid.
Excelente orador, a quen denominaban "El Tribuno" e "Pico de Oro", nos seus inicios adscribiuse ao republicanismo de Nicolás Salmerón. En 1912 fundou o Partido Reformista, de inspiración republicana pero disposto a gobernar nunha monarquía democrática, pois consideraba que, en democracia, a cuestión da forma de goberno -monarquía ou república- era accidental.
Na Segunda República o seu partido, naquel momento denominado Partido Republicano Liberal Demócrata, que era xa moi minoritario, situábase no centro-dereita do espectro político. Elixido deputado por Madrid (pola Candidatura de Apoio á República, nos escanos das minorías) e Valencia (na Conxunción Republicano-Socialista, nos escanos das maiorías) nas eleccións constituíntes de 1931 (celebrado un sorteo, adscribíuselle á circunscrición valenciana) e reelixido por Asturias en 1933 e 1936 (nas listas conxuntas coa CEDA). Tamén foi decano do Colexio de Avogados de Madrid.
En agosto de 1936, un mes despois do comenzo da Guerra civil, Melquíades Álvarez foi recluído, ao igual que outros dirixentes políticos conservadores, no Cárcere Modelo de Madrid e posteriormente asasinado por milicianos esquerdistas.
Sombra
miniatura|250px|A sombra da [[Torre Eiffel ao mediodía]]
Unha sombra é unha rexión de escuridade onde a luz é obstaculizada. Unha sombra ocupa todo o espazo de detrás dun obxecto opaco cunha fonte de luz fronte a el. A sección eficaz dunha sombra é unha silueta bidimensional ou unha proxección investida do obxecto que bloquea a luz.
Características da sombra de luz
miniatura|dereita|Sombras alongadas nunha [[praia]] Canto maior é o ángulo entre a dirección da luz e un obxecto alongado que a obstaculice, máis curta será a súa sombra. Doutra banda, canto menor sexa o ángulo entre a dirección da luz e a superficie na que aparece a sombra, máis longa será esta. Se o obxecto está preto da fonte luminosa, a sombra será maior que se o obxecto se atopase lonxe. Se a superficie está curvada, haberá máis distorsións.
Cando a fonte de luz non é puntual, a sombra divídese en umbra e penumbra. Canto máis ancha é a fonte de luz, máis difuminada ou borrosa será a sombra.
Se hai múltiples fontes luminosas, haberá múltiples sombras, coas partes solapadas máis escuras, ou cunha combinación de cores. Cando unha persoa ou un obxecto está en contacto coa superficie, como unha persoa sentada no chan ou un poste cravado, as sombras converxen ao momento de contacto.
Outras notas
miniatura|Sombra dun [[texto invertido]] Unha sombra proxectada pola Terra sobre a Lúa é unha eclipse lunar. Polo lado contrario, unha sombra proxectada pola Lúa sobre a Terra é unha eclipse solar.
Nas imaxes por satélite e fotografías aéreas, tomadas verticalmente, pódense recoñecer os edificios altos polas súas sombras igualmente longas (sempre que as fotografías non se tomen nos trópicos ao mediodía), o que tamén amosa mellor a forma dos devanditos edificios. Unha utilización soada das sombras é a que realizou Tales de Mileto para medir calcular a altura das pirámides, empregando o seu famoso Teorema.
Unha sombra amosa, distorsión á parte, a mesma figura que a silueta dun obxecto visto dende o punto de vista da fonte de luz, de alí a imaxe especular da silueta vista dende o outro lado (ver imaxe).
Ficción
Na novela Jack of Shadows de Roger Zelazny, o protagonista ten unha habilidade única para manipular maxicamente as sombras.
Na serie de Novelas de Ámbar, tamén de Zelazny, a sombra é unha substancia metafísica na que poden existir todos os universos posibles, se unha persoa que cumpra certos criterios desexa viaxar a eles.
N'O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien, Mordor é a terra «onde morren as sombras».
Na serie de Manga e Anime One Piece durante a saga de Thriller Bark aparece un inimigo, o Shichibukai Gecko Moria, quen é quen de arrebatar (literalmente cortándoas) as sombras da xente e con elas insuflar vida a cadáveres.
Ademais, ao arrebatar a sombra dun corpo, leste quedaba inconsciente un tempo e non podía ser exposto á luz directa do sol, non eran quen de reflectirse nos espellos e por suposto non tiñan sombra.
Pinscher miniatura
miniatura|Pinscher miniatura. Pelaxe: negra e vermella. O pinscher miniatura é un can de raza pequena caracterizado pola súa grande intelixencia e o seu áxil comportamento.
Orixe
O pinscher miniatura é unha raza de can orixinaria de Alemaña, máis concretamente, remóntase ao século XVIII en Wurtemberg, un antigo estado localizado no suroeste da actual Alemaña. O Mini-Pin, como tamén se asocia a esta raza, empregábase como cazador de roedores e, máis concretamente, de ratas. É unha miniaturización do pinscher mediano e, ademais cómpre ter en conta que, son animais que non sofren ningún defecto de ananismo, senón que se crearon xuntando xenes de Galgos Italianos con Teckels e mais a familia dos Terrier.
Características
miniatura|Pinscher miniatura. Altura: 25-30 cm.
Comportamento
O pinscher miniatura caracterízase por ser un can moi activo e áxil, que precisa de paseos diarios e que, a pesar do seu pequeno tamaño, sorprenderá ao dono pola súa enerxía e vitalidade.
É unha raza distinguida pola súa asombrosa fidelidade ao dono volvéndose, en ocasións, excesivamente protectores. É por isto polo que, se non se ten o coidado suficiente, convértense en cans moi ladradores. Precisan dun dono cunha grande autoridade que estableza regras xa que, do contrario, a raza conta cunha gran disposición para consolidarse como donos do fogar. Non obstante, é importante coñecer que se os educamos adecuadamente atopámonos ante unha raza de can moi equilibrada e intelixente. Esta intelixencia móstrase na súa capacidade para xogar agochando os obxectos na súa cama, ou mesmo, á hora de expresar as súas inquedanzas.
Finalmente, é necesario coñecer que esta raza se caracteriza pola súa constante actividade, ademais de seren cans moi cariñosos e, por suposto, grandes compañeiros ao longo de extensas andainas.
Cernego, Cernego, Vilamartín de Valdeorras
Cernego é un lugar da parroquia de Cernego, no concello ourensán de Vilamartín de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 35 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 15 eran mulleres.
Johnny Stecchino
Johnny Stecchino é un filme cómico italino dirixido e protagonizado por Roberto Benigni, que foi estreado en 1991. Conta a historia de Dante, un condutor de autobés cuxas vacacións en Sicilia convértense nunha trampa para que o famoso Johnny Stecchino engane á mafia. Está co-protagonizado por Nicoletta Braschi e Paolo Bonacelli.
Coreano do Pacífico
O coreano do Pacífico ou mendo do Pacífico, Glyptocephalus zachirus, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos pleuronéctidos e subfamilia dos pleuronectinos, unha das tres recoñecidas actualmente no xénero Glyptocephalus.
Trátase dunha especie de importancia comercial, que se captura ao longo das costas do Pacífico, desde a Baixa California (México) até as dos Estadou Unidos, a Columbia Británica (Canadá) e Alasca e a través do mar de Bering, até as costas de Rusia e o mar do Xapón.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1879 polo zoólogo inglés William Neale Lockington.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome orixinario, e actualmente válido, a especie foi coñecida ao longo do tempo polo sinónimo Errex zachirus (Lockington, 1879).
Nome específico
O nome específico, zachirus, deriva do grego antigo ζα- za- "moi", e χείρ cheír, "man" (no sentido de "aletas grandes"), coa desinencia latina -us, indicando substantivo masculino.
Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo ovalado, que pode acadar unha lonxitude máxima de 60 cm, aínda que os exemplares pescados rondan os 36 cm. O peso máximo rexistrado foi de 2 kg.
A súa columna vertebral está formada por de 62 a 65 vértebras. A aleta dorsal presenta de 87 a 110 raios, e a anal, de 78 a 93. A aleta dorsal orixínase á altura da metade do ollo superior. A marxe posterior da aleta caudal forma un 'V'. A aleta pectoral do lado pigmentado é moi longa (ao que alude o seu nome específico).
Hábitat, bioloxía e usos
É un peixe mariño, demersal, que vive a profundidades de entre os 0 e os 900 m, usualmente entre os 61 e os 500 m, en augas temperadas do Pacífico norte, entre os 67° N e os 31° N.
É unha especie de lento crecemento, que vive en fondos areosos ou lamacentos. Xeralmente desbotada polos arrastreiros, aínda que ás veces utilízase como fertilizante. A súa carne considérase saborosa. Comercialízase en fresco ou conxelado, e consómese cocido ao vapor, frito, asado no forno e en forno microondas.
Tour de Flandres
miniatura|O Tour de Flandres, ao seu paso por Koppenberg. O Tour de Flandres (De Ronde van Vlaanderen) é unha clásica ciclista disputada en Bélxica durante a primavera, o primeiro domingo de abril. A súa primeira edición tivo lugar no ano 1913 e só se veu interrompida dende 1915 ata 1918 debido a primeira guerra mundial.
O seu percorrido é un dos mais espectaculares que existen no ciclismo en ruta, cun gran número de curtas e duras subidas (os denominados muros), sendo algúns destes tramos enlastrados, como o famoso Koppenberg.
Dende 1989 estivo incluída no calendario da extinta Copa do Mundo de ciclismo. Na actualidade forma parte do UCI ProTour. É unha das cinco clásicas que se catalogan como Monumentos do ciclismo.
No ano 2004 comezou a disputarse a modalidade feminina da mesma.
Amizade
miniatura|Catro amigos dándose unha [[aperta.]] A amizade (do latín amicîtas, por amicitîa, de amicus, amigo, que deriva de amare, amar) é unha relación afectiva entre dúas ou máis persoas. A amizade é unha das relacións máis comúns que acostuman ter as persoas na vida. Esta prodúcese en diferentes etapas da vida e en distintos graos de importancia.
Por outra parte Philia (do grego φιλία, Phil-, Philo-) é un antigo termo grego para referirse ao amor fraterno, incluíndo amizade e afecto. Foi definida tamén como a intención de promover o ben común cando se traballa en conxunto con outros. miniatura|[[Clásicos en Galego 14. Cicerón: Sobre a vellez e Sobre a amizade.]]
Cultura popular
As relacións de amizade foron narradas, tanto no mundo da literatura como no do cine e televisión.
Filosofía
Aristóteles no seu escrito Ética a Nicómaco, dedicou dous libros a falar da amizade, o libro VIII e o libro IX. Nestes libros danse exemplos de philia que inclúen: amantes mozos, amigos de toda a vida, cidadáns, contactos políticos ou de negocios, pais e fillos, compañeiros de viaxe e soldados, membros da mesma sociedade relixiosa, do mesmo club, da mesma tribo, ou dun obreiro e quen usa os seus servizos.
Tipos de amizade
Diferéncianse algúns tipos de philia, como por exemplo:
A Recosta, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Recosta é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Picote, Torres, Vilarmaior
Picote é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 6 eran mulleres.
Justine Suissa
Justine Suissa, nada o 21 de marzo de 1970, é unha cantautora inglesa.
Traxectoria
É coñecida polo seu traballo co grupo de música Trance chamado Oceanlab, o cal inclúe traballos de Justine e de Above & Beyond. Colaborou con algúns DJs como Armin van Buuren, e tamén colaborou con Chicane na canción Autumn Tactics.
Sorga, A Bola
San Mamede de Sorga é unha parroquia do concello da Bola na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 144 habitantes, deles 65 eran homes e 79 eran mulleres.
7 Andromedae
7 Andromedae é unha estrela na constelación de Andrómeda. A súa magnitude aparente é de 4,54.
Arnuíde, Arnuíde, Vilar de Barrio
Arnuíde é un lugar da parroquia de Arnuíde, no concello ourensán de Vilar de Barrio na comarca da Limia. Tiña 315 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 154 eran homes e 161 eran mulleres.
Deportivo
Deportivo pode facer referencia a:
Galicia
Incluídos os equipos de Primeira, Segunda, Segunda B e Terceira:
España
Nota: Cabe aclarar que a pesar de que todos estes equipos españois teñen o nome de Deportivo, só o Deportivo da Coruña e o Club Deportivo Guadalajara son coñecidos como Deportivo ou Dépor''.
José Luis Elkoro
José Luís Elkoro Unamuno, nado en Elgeta, Guipúscoa, en 1935, é un histórico dirixente político abertzale.
Traxectoria
Comeza a súa andaina como activista social participando nunha das abondosas asociacións culturais do seu pobo, Bergara. Ante a inoperancia do concello franquista, estas agrúpanse baixo o nome de Alkartunai para traballar pola mellora dos servizos sociais do pobo, centrándose nos máis desfavorecidos (xordos, mudos, viúvas, enfermos mentais...). En xaneiro de 1976 Arias Navarro introduce un cambio na lexislación sobre o nomeamento do alcalde que permite que o 2 de febreiro de 1976 Elkoro, co apoio da maioría do consistorio, sexa elixido alcalde de Vergara.
Mentres tanto, nas vilas adxacentes tamén se produciron movementos semellantes, e a partir deles, un grupo de alcaldes con inquedanzas nacionalistas comeza a reunirse co obxectivo de impulsar a reivindicación da identidade nacional de Euskal Herria desde o interior do mesmo réxime. Esta iniciativa nace do pobo, polo que recibe un apoio popular crecente que, con ritmo acelerado, consecuencia das ansias de cambio político que se viven na sociedade, incide notablemente no panorama político.
No curto pero intenso percorrido do movemento desenvólvense as conversacións de Txiberta, encamiñadas a consolidar unha alianza entre todas as forzas políticas de Euskal Herria. Elkoro participa en representación do Grupo nas conversacións auspiciadas polo histórico dirixente nacionalista Telesforo Monzón. Durante estas forma parte da comisión negociadora que se entrevista co presidente Suárez para tratar a declaración dunha amnistía, que finalmente se traduce nos coñecidos como “extrañamentos”, medida que non contenta a todas as forzas e agrava o desentendimiento entre elas. Tras o anuncio do Partido Nacionalista Vasco de presentarse ás eleccións sen condición previa algunha, sobrevén o fracaso da oportunidade para presentarse ante o Estado como un único bloque, e unha vez legalizados a maioría dos partidos, celébranse as primeiras eleccións xerais “democráticas” en xuño de 1977.
Michael Haneke
Michael Haneke, nado o 23 de marzo de 1942 en Múnic, Alemaña é un director e guionista de nacionalidade austríaca coñecido polo seu estilo cinematográfico sombrío e perturbador. Os seus filmes acostuman documentar os problemas e os fracasos na sociedade moderna.
É un dos únicos oito directores que gañaron en dúas ocasións a Palma de Ouro do Festival de Cannes: en 2009 co filme Das weiße Band e en 2012 con Amour. Gañou tamén o Premio do Festival de Cannes ao mellor director co filme Caché. É ademais o director máis veces premiado como mellor director nos Premios do Cinema Europeo (tres veces), certame no que os seus filmes gañaron tamén tres veces o Premio ó mello filme. O seu filme Amour levou tamén o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa, o Globo de Ouro á mellor película en lingua non inglesa e o Goya á mellor película europea.
En 2013 foi galardoado co Premio Princesa de Asturias das Artes.
Xosé Manuel Sabucedo
Xosé Manuel Sabucedo Cameselle, nado en Vigo o 15 de febreiro de 1954, é un psicólogo galego.
Traxectoria
Licenciado e doutor en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, é catedrático dende 1993. É profesor do Departamento de Psicoloxía Social, Básica e Metodoloxía da Facultade de Psicoloxía, da que foi decano. Traballa sobre autoritarismo e actitudes políticas, participación e movementos sociais e violencia política. Foi premio de Investigación Social da Xunta de Galicia en 2006 e Premio Eugenio Montero Ríos de Investigación Social en 2010. É presidente da Sociedad Científica Española de Psicología Social (SCEPS).
Sociedad Deportiva Ponferradina
A Sociedad Deportiva Ponferradina é un club de fútbol español da cidade de Ponferrada que se fundou o 7 de xuño de 1922 e que compite na segunda división do fútbol español.
Uniforme
A marca do uniforme para a presente tempada é Nike. Os seus patrocinadores son bio3, Pongesur e Caja España.
Estadio
esquerda|200px|miniatura|Estadio El Toralín. O Estadio Municipal El Toralín foi inaugurado oficialmente o 5 de setembro de 2000 nun partido amigable que enfrontou ó Ponferradina contra o Celta de Vigo (0-2), aínda que o primeiro partido oficial de liga de Segunda División B disputado no estadio foi contra o AD Universidad de Oviedo con resultado 1-0 e gol marcado por Jesús Panadero, (3ª xornada - tempada 2000-2001). O aforamento do estadio é de 8200 espectadores (ampliado en 2006 por motivo do ascenso de categoría), todos eles sentados e cumprindo as normativas que a UEFA impón para os espectáculos deportivos internacionais. O primeiro encontro desta categoría que se disputou no estadio, foi o 1 de xuño de 2001 para o XIII Campionato de Europa Sub-21 co partido entre España e Bosnia (5-1).
As dimensións do terreo de xogo son de 105 x 70 metros, medida que a UEFA adoptou para as súas competicións oficiais. Ten unha drenaxe correcta, e rega por aspersión.
Datos do club
miniatura|250px|Partido da promoción de ascenso a Segunda en [[2010 contra o UE Sant Andreu en Barcelona.]]
Broullón
O topónimo galego Broullón pode referirse a:
Paiporta
Paiporta é un concello do País Valenciano que se atopa na bisbarra da Horta Sud.
Xeografía
Concello da Horta, situado ao sur da cidade de Valencia. O territorio é totalmente chan, e o seu accidente xeográfico máis importante é o barranco de Xiva, que divide en dúas partes a vila e o termo. O núcleo máis antigo atópase á esquerda do cantil, da beira da igrexa de Sant Jordi.
O clima é mediterráneo, con invernos suaves e estíos calorosos. A choiva, escasa, cae no outono e na primavera ao redor dos 450–550 mm/anuais. A proximidade do mar dálle ao aire un certo grao de humidade. A temperatura media anual é de 19 °C, con medias térmicas de 10 °C en xaneiro e 25 °C en agosto.
Pódese acceder a esta localidade a través da liña 1 do Metro de Valencia. A liña 5 tamén posúe unha ruta con paraxe na vila.
Localidades limítrofes
Paiporta limita coas localidades de Alfafar, Benetússer, Catarroja, Massanassa, Picanya e Valencia (a 5,5 km), todas elas da provincia de Valencia.
Historia
Segundo o Llibre de Repartiment (Libro de Repartición), no 1238 o rei Xaime I outorgou a Arnau Lago as aldeas de Cotelles e o Racó, onde posteriormente se asentou o pobo, denominado entón de Sant Jordi.
En 1366 o rei Pere III dá o lugar a Pere Boïl ie Castellar, que posuía o terzo décimo e o dereito de cobrar impostos para o monarca. No ano 1447, o señorío pertencía ó Xustiza de Valencia (Justícia de València), Genís Ferrer, e no 1494 pasou a ser patrimonio de Pere Joaquim Pons. No 1584, Elionor Pons contraeu matrimonio con Pere Ladron Pallàs, quen herdou o título de vizconde de Xelva; no ano 1599, o rei outorgou o título de conde de Sinarcas a Jaume Ladron de Pallàs; ao morrer Gaspar Ladron de Pallàs sen descendencia masculina o señorío separouse do vizcondado de Xelva. No século XVII un roubo de sacras formas no convento de Sant Joaquim e Santa Anna, levantado en 1595 e a estas alturas desaparecido, serviu de escusa ao vicerrei para iniciar unha dura represión do bandoleirismo en todo o país; no 1741, e até a desamortización, era propiedade do marqués de Valdecarzana, quen se titulou Barón de Paiporta. En 1841 vai engadirse o barrio de Casesnoves, tamén denominado Portugalet, que pertencía á xurisdición de Torrent e á parroquia de Picanya.
Demografía
Paiporta conta cunha poboación de 23.245 habitantes.
Economía
A economía local baséase na agricultura e na industria. O campo paiportí, que é regado pola canle do Faitanar, dá hortalizas, cítricos e flor natural. No tocante á industria, nos seus tres polígonos industriais hai fábricas de mobles, xoguetes, chapas e obradoiros de madeira, téxtiles, pinturas, materiais para construción etc.
A laranxeira leva camiño de converterse en monocultivo, a pesar de que inda hoxe se dedica a metade do regadío a hortalizas e millo. A gandaría ten cabezas de gando vacún e con aves repartidas entre varias granxas.
Política e administración
Alcaldes de Paiporta:
La flaqueza del bolchevique
La flaqueza del bolchevique é unha película dirixida por Manuel Martín Cuenca e presentada no ano 2003. Está baseada nunha novela de Lorenzo Silva, co mesmo nome que o filme.
Sinopse
Pablo López (Luís Tosar) é un tipo normal que traballa nun banco e está farto de todo. Un luns pola mañá e en pleno atasco ten un accidente co descapotábel dunha pija que lle monta un espectáculo en plena rúa. Para vingarse e divertirse, Pablo decide facerlle a vida imposíbel, pero un día atópase con María (María Valverde), a súa irmá máis nova. Entón a súa vida complícase ao non concibir poder namorarse dunha rapaza de quince anos.
Broz
O topónimo galego Broz pode referirse a:
Nicoletta Braschi
Nicoletta Braschi, nada en Cesena o 19 de abril de 1960, é unha actriz e produtora italiana, coñecida por traballar xunto co seu marido, o actor e director Roberto Benigni.
Rego de Horta, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
Rego de Horta é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
O Sestelo, Torres, Vilarmaior
O Sestelo é un lugar da parroquia de Torres no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Acetábulo
miniatura|dereita|Acetábulo
O acetábulo é, en anatomía humana, a superficie articular do óso coxal na pelve, formada polo ilio, o isquion e a pube onde se articula a cabeza do fémur, formando a articulación da cadeira. Nos réptiles e as aves o acetábulo colle a forma dunha cavidade profunda.
Soutomel, A Bola
Santa Locaia de Soutomel é unha parroquia do concello da Bola na comarca da Terra de Celanova, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 163 habitantes (81 homes e 82 mulleres).
A Ribeiriña, Posmarcos, A Pobra do Caramiñal
A Ribeiriña é un lugar da parroquia de Posmarcos no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 352 habitantes (172 homes e 180 mulleres).
A Broza
O topónimo galego A Broza pode referirse a:
Lo-fi
Lo-fi (do inglés low fidelity) é un enfoque estético da música onde predomina o uso de medios de gravación de baixa fidelidade. O obxectivo é obter un son auténtico, algo menos producido. Moitos artistas lo-fi usan medios económicos de gravación como as cintas de casetes.
O termo low-fi deulle nome a un movemento dentro do underground estadounidense dos anos 80, formado por bandas que gravaban o seu material en equipos de catro pistas caseiros. Estes grupos flutuaban entre cancións sinxelas de rock ou pop ata estruturas de noise puro ou experimentación.
Inicialmente o material das bandas lo-fi movíanse a través de casetes gravados na casa, pero algúns selos independientes, como K Records, publicaron os seus traballos en vinilo.
Peláxico
thumb|Diagrama dos niveis da zona peláxica (columna de auga). O adxectivo peláxico refírese ás zonas do mar moi distantes da terra, ou aos seres que viven nas zonas máis profundas do mar.
O termo deriva do grego antigo πέλαγος pélagos, "mar aberto", é dicir, a parte dos océanos que están sobre a zona peláxica, ou sexa, a columna de auga do océano que non está sobre a plataforma continental. Os organismos que habitan esta área denomínanse, por tanto, peláxicos.
En ecoloxía e hidroloxía a columna de auga é unha columna conceptual de auga que se estende desde a superficie dun mar, un río ou un lago até o sedimento do fondo.
Denomínase zona abisal ou zona abisopeláxica a un dos niveis nos que está dividido o océano segundo a súa profundidade; está por debaixo da zona batial ou zona batipeláxica, e por riba da zona hadopeláxica ou zona hadal, e corresponde ao espazo oceánico entre os 3 000 e os 6 000 m de profundidade. É unha zona escura, onde a luz solar non chega.
Estación de Tafalla
A estación de Tafalla é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Tafalla, en Navarra. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 138,3 da liña férrea de ancho ibérico que une Castejón de Ebro e Altsasu, a 421,5 metros de altitude.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 15 de setembro de 1860 coa apertura do tramo Caparroso-Pamplona da liña férrea que pretendía unir Zaragoza con Navarra por parte da Compañía do Ferrocarril de Zaragoza a Pamplona. Esta última non tardaría en unirse coa compañía do ferrocarril de Zaragoza a Barcelona dando lugar á compañía dos Ferrocarrís de Zaragoza a Pamplona e Barcelona. O 1 de abril de 1878 a súa mala situación económica forzouna a aceptar unha fusión con Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a integración de Norte na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
En 2013 os seus usuarios comezaron a preocuparse pola posible desaparición desta estación, dado que o proxecto do tren de alta velocidade de Navarra non contempla unha estación en Tafalla. Por este motivo solicitaron o apoio de máis de 3.000 veciños da comarca de Tafalla cunha recollida de firmas. O 15 de setembro de 2013, con motivo do 153 aniversario da inauguración desta estación, convocaron un acto nas súas instalacións para reivindicar o seu mantemento.
A estación
Sitúase ao oeste do núcleo urbano. O edificio para viaxeiros nunha ampla estrutura formada por un pavillón central de tres pisos e dúas ás laterais de menor altura. Os seus vans, están decorados con arcos de medio punto. Ten tres plataformas, unha lateral e dúas centrais ás que acceden tres vías. Dispón de venda de billetes, sala de espera, aseos e cafetería. No exterior existe un aparcadoiro habilitado.
Longa distancia
Actualizado a 22 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 22 de xuño de 2016.
Alfreda
Alfreda é un nome propio galego de muller, formado a partir da forma masculina Alfredo. En Galicia nunca foi un nome moi popular.
O seu masculino é Alfredo.
Metro
miniatura|200px|Metro patrón en platino iridiado. O metro é a unidade fundamental de lonxitude, pertencente ó Sistema Internacional de Unidades. O seu símbolo é m. Definiuse inicialmente como a 10 000 000 parte do cuadrante do meridiano terrestre, mais actualmente, o metro defínese como a lonxitude do traxecto percorrido pola luz no baleiro durante un intervalo de tempo de 1/299 792 458 de segundo (Unidade de Base ratificada pola 17ª CGPM - 1983).
Etimoloxía
As raíces da etimoloxía do vocábulo metro poden trazarse ata o verbo grego μετρέω (transliterado metreo, "medir, contar ou comparar") e o substantivo μέτρον (metron, "medida"), que se empregaban para medidas físicas, para a métrica e por extensión para a moderación ou evitar o extremismo (como en "ter unha resposta medida"). O rango de usos tamén se atopaba no latín metior, mensura e noutras linguas.
O lema ΜΕΤΡΩ ΧΡΩ (metro khro) aparece no selo da Oficina Internacional de Pesos e Medidas (BIPM), que era unha expresión do estadista e filósofo grego Pitaco de Mitilene e se traduce como "Emprega medida!", chamando tanto pola medida como pola moderación. A palabra metro chegou a partir do francés mètre.
Niue
Niue é un país insular no Océano Pacífico Sur, 2400 km ao nordés de Nova Zelandia. A superficie terrestre de Niue é duns 261 km² e a súa poboación, predominantemente polinesios, era duns 1.600 habitantes en 2016 (1.937, poboación estimada en 2021).
Metro
Múltiplos e submúltiplos
Poden empregarse os prefixos do Sistema Internacional de Unidades (SI) para denotar múltiplos e submúltiplos do metro como se mostra na táboa:
Niue
Niue está situada nun triángulo entre Tonga, Samoa e as Illas Cook e está composto pola illa homónima e polo Arrecife Antiope. Atópase a 930 km² das Illas Cook meridionais (do sur) e a 604 quilómetros ao nordeste de Tonga, e ten a Samoa Americana ao norte. A súa capital é Alofi.
Metro
Múltiplos e submúltiplos
Algunhas destas unidades empréganse máis raramente. Así, as distancias longas adoitan expresarse en quilómetros, unidades astronómicas (149,6 Gm), anos luz (10 Pm) ou parsecs (31 Pm), máis que en Mm, Gm, Tm, Pm, Em, Zm ou Ym; "30 cm", "30 m" e "300 m" son máis comúns que "3 dm", "3 dam" e "3 hm", respectivamente.
Niue
Niue é un estado autónomo en libre asociación con Nova Zelandia, e Nova Zelandia leva a maioría das relacións diplomáticas no seu nome. Como parte do Reino de Nova Zelandia, os niueos son cidadáns de Nova Zelandia e o rei Carlos III é o xefe de estado de Niue na súa calidade de Rei de Nova Zelandia. Entre o 90 % e o 95 % da poboación de Niue vive en Nova Zelandia, xunto con preto do 70% dos falantes da lingua Niueana. Niue é un país bilingüe, co 30% da poboación. que fala tanto niueano como inglés. A porcentaxe de persoas monolingües de fala inglesa é só do 11%, mentres que o 46% son falantes monolingües de Niueano.
Niue non é membro das Nacións Unidas (ONU), pero as organizacións da ONU aceptaron a súa condición de estado libre asociado como equivalente á independencia para os efectos do dereito internacional. Como tal, Niue é membro dalgunhas axencias especializadas da ONU (como a UNESCO, e a OMS), e está invitado, xunto co outro estado non membro da ONU, as Illas Cook, a asistir ás conferencias das Nacións Unidas abertas a "todos os estados". Niue é membro da Comunidade do Pacífico desde 1980.
Niue está subdividida en 14 vilas (municipios). Cada aldea ten un concello que elixe o seu presidente. As aldeas son ao mesmo tempo distritos electorais, cada aldea envía un asembleísta ao Parlamento de Niue. Unha pequena e nación democrática, os Niueanos celebran eleccións cada tres anos.
Metro
Equivalencias noutras unidades
Na táboa, "polgada" e "iarda" refírense a "polgada internacional" e "iarda internacional". O símbolo "≈" significa "aproximadamente igual a"; o símbolo "≡" significa "igual por definición" ou "exactamente igual a".
Niue
O Plan Estratéxico Integrado de Niue (NISP), adoptado en 2003, é o plan nacional de desenvolvemento, que establece prioridades nacionais para o desenvolvemento en áreas como a sustentabilidade financeira. Desde finais do século XX, Niue converteuse nun líder no crecemento verde; a Unión Europea está axudando á nación a converterse ás enerxías renovables. En xaneiro de 2004, Niue foi golpeada polo ciclón Heta, que causou grandes danos na illa, incluíndo a eliminación da maior parte do sur de Alofi. O desastre fixo que a illa atrasase uns dous anos desde o calendario previsto para implementar o NISP xa que os esforzos nacionais concentráronse na recuperación.
Metro
Primeiras medicións
miniatura|200px|Definición antiga do metro como a dezmillonésima parte da metade dun [[meridiano terrestre.]] Durante toda a historia leváronse a cabo intentos de unificación das distintas medidas co obxecto de simplificar os intercambios, facilitar o comercio e o cobro xusto dos impostos. En 1671 Jean Picard mediu a lonxitude dun péndulo cun período de dous segundos no Observatorio de París. Atopou un valor de 440,5 liñas da toesa de Châtelet, que acababa de ser renovada. Propuxo unha toesa universal (en francés, Toise universelle) que era o dobre da lonxitude do péndulo. Porén, descubriuse axiña que a lonxitude dese péndulo varía co lugar: o astrónomo francés Jean Richer medira unha diferenza do 0,3% de lonxitude entre Cayenne (na Güiana Francesa) e en París.
Niue
Historia
Polinesios de Samoa asentáronse en Niue ao redor do 900 d.C. Outros colonos chegaron de Tonga no século XVI.
Metro
Primeiras medicións
Jean Richer e Giovanni Domenico Cassini mediron a paralaxe de Marte entre París e Cayenne cando Marte estaba máis próximo á Terra en 1672. Chegaron a un valor para a paralaxe solar de 9,5 segundos de arco, equivalente a unha distancia Terra-Sol duns 22 000 raios terrestres. Foron tamén os primeiros astrónomos en ter acceso a un valor preciso e fiable para o raio da Terra, que fora medido polo seu colega Jean Picard en 1669 como 3 269 000 toesas. As observacións xeodésicas de Picard limitáronse á determinación da magnitude da Terra considerada como unha esfera, mais o descubrimento feito por Jean Richer volveu a atención dos matemáticos cara á súa desviación dunha forma esférica.
Niue
Historia
Ata principios do século XVIII, Niue parece non ter un goberno nacional nin un líder nacional, xefes e cabezas de familia exercían a autoridade sobre segmentos da poboación. Unha sucesión de patu-iki (reis) gobernaron, comezando por Puni-mata. Tui-toga, que reinou de 1875 a 1887, foi o primeiro rei cristián.
Metro
Primeiras medicións
Desde Eratóstenes, os xeógrafos utilizaron a medición dos arcos meridianos para avaliar o tamaño do globo terráqueo. Desde finais do século XVII, a xeodesia preocupouse de medir a Terra, para determinar non só o seu tamaño, senón tamén a súa forma. De feito, primeiro tomada como esfera, a Terra foi entón considerada como un esferoide de revolución. No século XVIII, a xeodesia estaba no centro dos debates entre cartesianos e newtonianos en Francia, porque era o medio para demostrar empiricamente a teoría da gravitación universal. Ademais da súa importancia para o mapeo, a determinación da figura da Terra era entón un problema de suma importancia en astronomía, xa que o raio da Terra era a unidade á que se referían todas as distancias celestes.
Meridiano terrestre
esquerda|miniatura|Panteón de París Na Revolución Francesa, xunto con outros desafíos considerados necesarios para os novos tempos, nomeáronse comisións de científicos para uniformar os pesos e as medidas, entre os que estaba a lonxitude. A tarefa foi ardua e complexa. Considerouse empregar como padrón a lonxitudo do péndulo nun segundo a unha latitude de 45°, pero acabou descartándose por non ser un modelo completamente obxectivo. O 7 de outubro de 1790 esa comisión aconsellou a adopción dun sistema decimal e o 19 de marzo de 1791 aconsellou a adopción do termo mètre ("medida"), unha unidade básica de lonxitude, que definiron como igual a unha dezmilionésima parte do cuadrante de meridiano, a distancia entre o polo norte e o ecuador ao longo do meridiano de París. Se este valor se expresase de xeito análogo a como se define a milla náutica, corresponderíase coa lonxitude de meridiano terrestre que forma un arco de 1/10 de segundo de grao centesimal. En 1793, a Convención Nacional adoptou a proposta.
A Academia de Ciencias Francesa encargou unha expedición dirixida por Jean Baptiste Joseph Delambre e Pierre Méchain, de 1792 a 1799, que intentou medir con precisión, mediante un sistema de triangulación, a distancia entre unha espadana en Dunkerque e o castelo de Montjuïc de Barcelona na lonxitude do Panteón de París. Esta porción do meridiano de París ía servir de base para a lonxitude do meridiano que conectaba o polo norte co ecuador. De 1801 a 1812 Francia adoptou esta definición do metro como a súa unidade oficial de lonxitude baseándose nos resultados desta expedición combinados cos da Misión Xeodésica ao Perú.
No século XIX, a xeodesia viviu unha revolución cos avances nas matemáticas, así como o progreso dos instrumentos e métodos de observación. A aplicación do método de mínimos cadrados ás medidas do arco dos meridianos demostrou a importancia do método científico na xeodesia. Por outra banda, a invención do telégrafo permitiu medir arcos paralelos e a mellora do péndulo reversible deu lugar ao estudo do campo gravitatorio da Terra. Unha determinación máis precisa da forma da Terra apareceu despois da medición do Arco Xeodésico de Struve (1816–1855) e deu outro valor para a definición deste estándar de lonxitude. Isto non invalidou o metro, senón que resaltou que os progresos científicos permitirían unha mellor medición do tamaño e forma da Terra.
Niue
Historia
Os seguintes visitantes europeos notables representaron a Sociedade Misioneira de Londres; chegaron no Mensaxeiro da Paz. Despois de moitos anos de tentar conseguir un misioneiro europeo, secuestraron a un niueano chamado Nukai Peniamina e adestrarono como pastor no Malua Colexio Teolóxico de Samoa. Peniamina regresou en 1846 no  John Williams como misioneiro coa axuda de Toimata Fakafitifonoua. Finalmente permitíuselle desembarcar en Uluvehi Mutalau despois de que fracasaran varios intentos noutras aldeas. Os xefes da aldea de Mutalau permitíronlle desembarcaar e asignaron a máis de 60 guerreiros para protexelo día e noite no forte de Fupiu. thumb|Primeiro ministro de Nova Zelandia [[Richard Seddon e o rei de Niue, arredor de 1900]]