cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teléfono
Simboloxía
Os símbolos gráficos empregados para designar servizos telefónicos ou información relacionada co teléfono en carteis e outros medios inclúen ℡ (U+2121), ☎ (U+260E), ☏ (U+260F), ✆ (U+2706) e ⌕ (U+2315).
Francisco Cabo Pastor
Obras en galego
Publicou en 1908 ¡Despertad, gallegos! un berro de liberdade e de protesta en contra do caciquismo. En 1919 apareceu ''Versos Gallegos. Cantigas e cousas da Nosa Terra''. En 1924 publicou La Universidad Gallega (Aportaciones para su autonomía). E en 1929 a novela curta Semprenoiva na colección Céltiga.
Teléfono
Adopción e utilización
A finais de 2009 había un total de seis mil millóns de subscritores con liñas telefónicas no mundo, incluíndo 1260 millóns de liñas fixas e 4600 millóns de móbiles.
Francisco Cabo Pastor
Obras en castelán
En 1924 apareceu en Madrid ''Los Une-Borricos. Poema medieval agrario'', humorístico e xocoso. E en 1934 publicou ''Camino de hierro. Apuntes de un ciego en un viaje de El Ferrol a Madrid''. En 1935 apareceu Tertulia de rebotica.
Ard' o Eixo
Ard' o Eixo foi o título de dous periódicos:
El Eco (Baralla)
El Eco foi un semanario editado en Baralla en 1912.
Traxectoria
Periódico semanal dirixido por Evaristo Correa Calderón, apareceu o 25 de agosto de 1912. O administrador era Emilio Curiel e Ivo Fernández redactor. Publicou colaboracións literarias, noticias locais, anuncios comerciais e pasatempos.
José Rodríguez Carracido
Traxectoria
Pioneiro da bioquímica en España, Carracido foi unha persoa interesada por tódalas facetas do coñecemento. Foi catedrático de química orgánica e logo de química biolóxica. Antiatomista en principio, logo houbo de asumir a constitución atómica. Acadou unha grande cultura (tivo asemade a faceta de periodista e literato) e popularidade como científico. Foi elixido senador pola Universidade de Granada en 1910, e de 1914 a 1922. En 1923 foi nomeado senador vitalicio. miniatura|275px|Homenaxe a Carracido, en 1914. Entre 1922 e 1928 foi presidente da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais.
Obras (libros e artigos)
Moitos dos seus traballos foron ademais publicados noutras linguas. Á parte, prologou diversas obras científicas.
Quintán, Viascón, Cerdedo-Cotobade
Quintán é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 71 habitantes (39 homes e 32 mulleres), once menos ca en 2006. É o lugar máis habitado da parroquia.
Cultura Campesina
Cultura Campesina foi unha revista editada en Fene entre 1915 e 1917.
Historia e características
Subtitulada Folleto-revista (na contraportada incluía o lema Instrucción y agrarismo), apareceu a finais de 1915, ao servizo da sociedade agraria La Necesaria de Fene vencellada á Federación Agrícola Ferrol-Pontedeume. Revista mensual de 16 páxinas que incluía algunhas fotografías, estaba dirixida por Genaro Moreda Martínez e o administrador era Manuel Montero Corbeira. Entre os seus colaboradores figuraron Martín Lázaro Calvo, Francisco Cabo Pastor, Emiliano Balás Silva e Heraclio Pérez Placer. A partir do número de febreiro de 1917 asumiu a dirección Ramón Pena Miró, logo da detención do seu anterior director. O último número coñecido é o 24, que corresponde a agosto de 1917.
Azul Linhas Aéreas Brasileiras
Azul Linhas Aéreas Brasileiras é unha aeroliña brasileira con sede en Barueri, un suburbio da cidade de São Paulo.[1] O seu modelo de negocio baséase en estimular a demanada proporcionando voos frecuentes e económicos en mercados pouco sevidos por todo Brasil. Foi creada o 5 de maio de 2008 por David Neeleman (fundador da aeroliña estadounidense JetBlue), cunha frota de 76 Embraer 195. A aeroliña comezou a operar o 15 de decembro do mesmo ano.
Segundo a Autoridade de Aviviación Civil do Brasil (ANAC), entre xaneiro e decembro de 2015 Azul operou o 17% dos voos domésticos e o 8% dos internacionais do país, sendo a terceira aeroliña máis grande do Brasil tras LATAM e Gol.
Historia
David Neeleman, brasileiro criado nos Estados Unidos, que tamén foi o cofundador de WestJet e de Morris Air, tras afastarse da presidencia de JetBlue, aeroliña que tamén fundou, en marzo de 2008 anunciou os seus plans para fundar unha aeroliña de baixo custo no Brasil. Aínda sen un nome definido, a empresa xa tiña un pedido de 36 avións Embraer 195 con opción de 40 máis nun contrato estimado en 3 000 millóns de dólares.
Busca dun nome
Para definir o nome da nova operadora aérea, Neeleman creou unha páxina web chamada "voceescolhe.com.br" onde o público podería rexistrar suxestións de nomes. Despois de rexistrarse case 110 000 usuarios, seleccionáronse as mellores opcións e iniciouse unha nova votación. Entre os finalistas estaban "Abraço", "Alegria", "Azul", "Samba" e unha gran variedade de nomes coa palabra Brasil que non puideron ser usados porque xa estaban rexistrados. Ademais do nome, tamén se fixeron enquisas para definir as cores dos avións, o tipo de servizo a bordo e o estilo dos uniformes dos tripulantes. Para chamar a atención do público, Neeleman anunciou que o primeiro internauta que suxerise o nome escollido gañaria un pase vitalicio na nova compañía con dereito a un acompañante.
Despois dun mes recollendo suxestións e votos, o nome elixido foi "Azul Linhas Aéreas Brasileiras", a pesar de non ter sido a opción máis votada. Neeleman xustificou a súa decisión dicindo que o nome "Azul" inspira sentimentos positivos, remite ao ceo e é máis neutro que "Samba", nome que de feito gañou nas votacións. Neeleman concedeu o premio tanto ao internauta que suxeriu o nome Azul como ao que suxeriu o nome Samba.
Comezo das operacións
O 7 de novembro de 2008 a empresa recibiu da ANAC o Certificado de Homologación de Empresa de Transporte Aéreo. Así puido comezar a solicitar os Horarios de Transporte (HOTRAN), que son autorizacións para operación de transporte comercial aéreo no Brasil. No cadro executivo inicial atopábanse, entre outros, David Neeleman como CEO, Pedro Janot como presidente, Cmte Miguel Dau como COO/Vicepresidente técnico-operacional, Gianfranco Beting como director de mercadotecnia e John Rodgerson como vicepresidente financeiro. Azul iniciou a venda de billetes no día 4 de decembro de 2008.
O voo inaugural aconteceu o 15 de decembro de 2008, facendo a ruta entre Campinas e Salvador e, posteriormente no mesmo día, entre Campinas e Porto Alegre. No primeiro día de operacións a taxa de ocupación foi do 62%, igualando a media de ocupación para voos nacionais doutras compañías nese mesmo ano. En xaneiro de 2009 Azul xa operaba tamén rutas entre Campinas, Curitiba e Vitória e planeaba o inicio das operacións no Río de Janeiro, no aeroporto Santos Dumont. Nese mesmo mes Azul iniciou o serviço de autobús executivo para trasladar pasaxeiros entre o centro metropolitano de São Paulo e o aeroporto de Campinas, o seu centro de conexións operacional.
Aeroporto Santos Dumont
Tras o inicio das operacións Azul solicitou facer a ruta entre Campinas e Río de Janeiro utilizando o aeroporto Santos Dumont, pero a solicitude foille denegada pola ANAC porque había unha ordenanza do antigo Departamento de Aviación Civil aínda en vigor na época que limitaba o tráfico de aeronaves no aeroporto. Só podían usar o aeroporto avións procedentes de dentro do estado de Río e turbohélices con 50 asentos ou menos. Polo tanto, debido aos avións da súa frota, Azul só podería operar en Río no aeroporto de Galeão.
Coa negativa da ANAC, Azul iniciou un proceso xudicial para obter o dereito de operar no aeroporto, xa que cumpría todas as normas de seguridade vixentes e a ANAC, segundo a lei que a fundou, non podería impedir a explotación comercial do aeroporto dentro desas condicións. A axencia viuse obrigada por decisión xudicial a volver a avaliar a petición de operación e acabou por eliminar a ordenanza que limitaba o aeroporto ao considerar que a industria aeronáutica e os pasaxeiros de Río beneficiaríanse máis sen esas limitacións.
A decisión da ANAC xerou unha forte oposición por parte do gobernados de Río, Sérgio Cabral Filho. No intento de protexer as operacións no aeroporto de Galeão, que estaba destinado á privatización, chegou a ameazar con aumentar o Imposto sobre Circulación de Mercadorias e Servizos (ICMS) do combustible e non renovar a licenza ambiental do aeroporto para evitar a operación das compañías aéreas.
Fusión de Azul e TRIP
A fusión foi aprobada pola ANAC en novembro de 2012 e polo CADE (Conselho Administrativo de Defesa Econômica) en marzo de 2013, a compañía resultante quedou co nome Azul e incluíu algunhas marcas visuais de TRIP, que deixou de operar con este nome. A aeroliña deixou un Embraer e un ATR coa librea de TRIP.
En outubro de 2012, mentres TRIP e Azul unían as súas operacións, o aeroporto de Campinas, que nese momento tiña a Azul como principal usuario cun 85% das operacións, tivo que pechar durante 46 horas horas por mor dun MD-11 de carga operado por Centurion Air Cargo que tivo unha avaría no tren de aterraxe no aeroporto. Como en Viracopos só había unha pista, as operacións tiveron que suspenderse ata a retirada do avión accidentado e a reconstrución das partes danadas da pista. Estímase que 25 000 pasaxeiros víronse afectados nos 495 voos cancelados. Azul chegou a interromper a venda de billetes próximas ao día do ocorrido.
Voos internacionais
250px|miniatura|[[Airbus A330 de Azul en Fort Lauderdale]] En setembro de 2014 Azul pasou a vender billetes cara Fort Lauderdale e Orlando. As operacións comezaron o 1 de decembro e o 15 de decembro, respectivamente. Para as rutas internacionais a compañía comezou a utilizar os novos Airbus A330.
Azul comezou a voar entre Belém do Pará e Caiena, capital da Güiana Francesa, o día 20 de agosto. A partir de decembro de 2015 Azul comezou a operar dende Viracopos cara Punta del Este.
En maio de 2016 a aeroliña comezou a operar dende Porto Alegre cara Montevideo e dende Viracopos cara Lisboa. No mes de decembro iniciou a ruta entre Recife e Orlando.
O 6 de marzo de 2017 a aeroliña comezou a realizar voos directos entre Belo Horizonte e Buenos Aires.
Ampliación das colaboracións
En setembro de 2015 Azul foi procesada pola Associação Brasileira das Operadoras de Turismo (Braztoa) por prácticas en contra da competencia ao limitar o acceso a tarifas máis baratas só á súa propia axencia de viaxes, Azul Viagens. O proceso impuxo unha multa a Azul de 1,4 millóns de reais por ocultar que a axencia pertencía ao mesmo grupo que a compañía. Finalmente, o proceso arquivouse pois segundo a interpretación do CADE non houbo ningunha conduta indebida.
O 24 de novembro de 2015, Azul confirmou a venda do 23,70% da empresa ao grupo chinés HNA Group, un conglomerado con diversas compañía da área da aviación que avaliou a Azul en máis de 7 billóns de reais. O investimento foi de 1,7 billóns de reais e deu dereito ao HNA Group a un asento no consello de administración.
Un dos requisitos do negocio co HNA Group foi que Azul tería que ser investidora direta de TAP Portugal, e o 21 de marzo de 2016 aempresa anunciou o investimento de 100 millóns de dólaresen títulos conversibles en accións preferenciais da TAP, facéndose con aproximadamente o 40% da aeroliña portuguesa. O anucio chegou despois de que Azul fose autorizada pola ANAC para voar semanalmente a Lisboa.
Frota
En outubro de 2017 a frota de Azul Linhas Aéreas Brasileiras está formada polos seguintes avións:
A aeroliña tamén opera dous Pilatus PC-12/45 para tarefas de loxística e apoio.
Corrente de resaca
Unha corrente de resaca é unha forte corrente superficial (ou case superficial) de auga, que retrocede desde a costa cara o mar. Xérase fundamentalmente no rompemento irregular das ondas ao longo da crista, chegando bruscamente á praia cun índice elevado de enerxía, desvanecendo logo sobre o fondo para, posteriormente, regresar cara ao mar por un carreiro a través das ondas.
Perigosidade
O perigo real coas correntes de resaca non é o ser arrastrado por elas mar adentro, senón a forma en que a persoa reacciona: moitos bañistas éntralles o pánico e tratan de nadar contra da corrente, cansándose axiña e afundíndose. A chave para escapar non é nadar en contra senón nadar en paralelo á costa, escapando desta forma, xa que a anchura da zona de resaca non acostuma a ser de moito máis duns 10 metros.
Ligazóns externas
En inglés:
Carballeira de San Xusto
miniatura|250px|Carballeira de San Xusto. A carballeira de San Xusto é unha carballeira que se atopa na parroquia de San Xurxo de Sacos (Cerdedo-Cotobade), nunha lomba sobre o río Lérez.
Características
miniatura|Capela de San Xusto.
É un lugar tradicional de encontro e referencia de lendas e vellos contos; contén carballos centenarios ademais de castiñeiros e carballos americanos. Dunha ampla extensión no pasado, hoxe está moi minguada.
Entre 1990 e 1996 houbo un conflito pola propiedade da carballeira entre os veciños da parroquia de San Xurxo de Sacos e a arquidiocese de Santiago de Compostela. O 6 de xuño de 1990 o párroco Manuel Lorenzo efectuou en Ponte Caldelas o rexistro a nome da Igrexa deste espazo e do monte de Lixó. Logo de diversos actos de protesta, durante anos de enfrontamento, a Audiencia Provincial e o Tribunal Supremo ratificaron a resolución ditada por un xulgado de instrución que daba a razón aos veciños. A propiedade da carballeira é da Comunidade de Montes da parroquia.
Durante a vaga de incendios de 2006 un forte incendio baixou desde Cerdedo a Pontevedra seguindo a beira do río Lérez, e pasou xunto á carballeira xusto o 5 de agosto. Os veciños que celebraban a romaría tiveron que marchar ás présas, ben para escapar do lume, ben para axudar a apagalo. Finalmente a carballeira salvouse. Un devoto dos Santos Xusto e Pastor, en agradecemento, trouxo ás festas dos anos seguintes cantantes de sona, como Manolo Escobar, Bertín Osborne ou David Bustamante, que achegaron milleiros de persoas á carballeira.
Patrimonio arquitectónico
miniatura|esquerda|120px|Cruceiro. Está presidida por un cruceiro e unha capela, na que os días 5 e 6 de agosto se celebra a romaría de Santos Xusto e Pastor. Antigamente celebrábase na carballeira a danza das espadas, e os mozos da zona ían á caza de cabras salvaxes descolgándose sobre os cantís do val. A veciñanza e a xente chegada en peregrinación participaba na procesión do santo polos lugares da parroquia, na que amais das imaxes de diferentes santos, ía o estandarte da Sociedade de Agricultores de San Xurxo de Sacos, fundada en 1903. Algúns dos peregrinos ían ofrecidos, levando caixas de mortos e ofrendas para poxar por elas.
miniatura|Inscrición sobre a porta principal. A pequena ermida conserva o presbiterio cuberto, do século XV ou XVI, con bóveda de nervaturas. A nave é do século XVIII. Sobre a porta principal hai unha pedra coa seguinte inscrición:
miniatura|Inscrición no muro sur. Sobre unha porta no lateral sur hai outra pedra coa seguinte inscrición:
En xuño de 2007 inaugurouse unha estatua en memoria da loita veciñal, concibida polo escultor Alfonso Vilar e rematada polo alumnado da Escola de Canteiros de Poio. A escultura inclúe a seguinte inscrición:
A carballeira na literatura popular
miniatura|dereita|150px|Interior da capela.
Ademais de na literatura popular, tamén ten presenta na literatura erudita, como nun poema de Xosé Fraga Iglesias.
What the Toll Tells
What the Toll Tells é o segundo álbum da banda estadounidense de indie rock Two Gallants editado o 13 de febreiro do 2006 no Reino Unido e o 21 de febreiro nos Estados Unidos polo selo Saddle Creek.
Constantino Velarde Plá
Constantino Velarde Plá, finado en Madrid o 22 de xuño de 1926, foi un político galego.
O Valiño, Viascón, Cerdedo-Cotobade
O Valiño é un lugar da parroquia de Viascón, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2016 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres), 13 menos ca en 2006.
Constantino Velarde Plá
Vida persoal
Casou en primeiras nupcias coa súa curmá María de la O Leandra Velarde Cuervo e en segundas nupcias con María González Fariñas.
Giovanni Boccaccio
Giovanni Boccaccio, nado en 1313 seguramente na rexión de Florencia (Italia) e finado o 21 de decembro de 1375, foi un escritor e humanista italiano. É un dos pais, xunto con Dante e Petrarca, da literatura en italiano. Compuxo tamén varias obras en latín. É recordado sobre todo como autor do Decamerón.
Biografía
miniatura|Genealogia deorum gentilium, 1532 Giovanni Boccaccio naceu en xuño ou xullo de 1313, fillo ilexítimo do mercador Boccaccio (Boccaccino) di Chellino, axente da poderosa compañía mercantil dos Bardi. Nada se sabe con certeza acerca da identidade da súa nai. Discútese onde naceu Boccaccio: puido nacer en Florencia, en Certaldo ou, incluso, segundo algunhas fontes, en París, lugar ao que se desprazaba moitas veces seu pai por motivos de traballo. Sábese que a súa infancia transcorreu en Florencia, e que foi acollido e educado polo seu pai, e incluso continuou vivindo na casa paterna despois de 1319, cando o pai casou con Margherita dei Mardoli. Boccaccio viviu en Florencia até 1325 ou 1327, cando o seu pai o enviou a traballar á oficina que a compañía posuía en Nápoles.
Como Boccaccio mostraba escasa inclinación cara os negocios, o pai decidiu en 1331 encamiñalo caro o estudo do dereito canónico. Tras un novo fracaso, dedicouse por completo ás letras, baixo a tutela de destacados eruditos da corte napolitana, como Paolo da Perugia e Andalò di Negro. Frecuentou o ambiente refinado da corte de Roberto de Anjou, que era amigo persoal do seu pai. Entre 1330 e 1331 ensinou Dereito na Universidade de Nápoles o poeta stilnovista Cino da Pistoia, quen tivo unha influencia notable no Boccaccio mozo.
En decembro de 1340, despois de polo menos trece anos en Nápoles, tivo que regresar a Florencia a causa dun grave revés financeiro sufrido polo seu pai. Entre 1346 e 1348 viviu en Rávena, na corte de Ostasio da Polenta, e en Forlì, como hóspede de Francesco Ordelaffi; alí coñeceu aos poetas Nereo Morandi e Checco di Melletto, cos cales mantivo despois correspondencia.
En 1348 regresou a Florencia, onde foi testemuña da peste que describe no Decamerón. En 1349 falece o seu pai, e Boccaccio establécese definitivamente en Florencia, para ocuparse do que quedaba dos bens de seu pai. Na cidade do Arno chegou a ser un personaxe apreciado pola súa cultura literaria. O Decamerón foi composto durante a primeira etapa da súa estancia en Florencia, entre 1349 e 1351. O seu éxito valeulle para ser designado polos florentinos para o desempeño de varios cargos públicos: embaixador ante os señores de Romaña en 1350, camarlengo da Municipalidade (1351) ou embaixador de Florencia na corte papal de Aviñón, en 1354 e en 1365.
A tranquila vida de estudoso que Boccaccio levaba en Florencia foi interrompida bruscamente pola visita do monxe sienés Gioacchino Ciani, quen o exhortou a abandonar a literatura e os argumentos profanos. O monxe causoulle tal impresión en Boccaccio que o autor chegou a pensar en queimar as súas obras, do que foi disuadido por Petrarca. En 1362 trasladouse a Nápoles, invitado por amigos florentinos, esperando encontrar unha ocupación que lle permitise retomar a vida activa e serena que levaba no pasado. Mais, a cidade de Nápoles na época de Xoana I de Anjou era moi diferente da cidade próspera e culta que que coñecera na súa xuventude. Boccaccio, decepcionado, logo a abandonou. Tras unha breve estadía en Venecia para saudar a Petrarca, arredor do ano 1370 retirouse á súa casa de Certaldo, cerca de Florencia, para vivir illado e poder así adicarse á meditación relixiosa e ao estudo, actividades que só interrompeu nalgunhas breves viaxes a Nápoles en 1370 e 1371. No último período da súa vida recibiu do concello de Florencia o encargo de realizar unha lectura pública de A Divina Comedia de Dante, que non puido concluír a causa da enfermidade que lle causou a morte o 21 de decembro de 1375.
Saiar, Caldas de Reis
Santo Estevo de Saiar é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 872 habitantes (440 mulleres e 432 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 990 habitantes.
Linda coas parroquias de Bemil en Caldas, Portas e Lantaño en Portas, Godos en Caldas de Reis e Cea en Vilagarcía.
Antonio Belón Ventosinos
Antonio Belón Ventosinos, finado en Lugo o 27 de agosto de 1930, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi director da Escola de Artes e Oficios de Lugo. Militante do Partido Conservador, concelleiro en Lugo, foi elixido alcalde de Lugo logo da morte de Gonzalo Vázquez Moure en outubro de 1903.
Dura lex, sed lex
Dura lex, sed lex é unha locución latina que significa literalmente "a lei é dura, pero é a lei". Emprégase ao falar dunha lei ou regra que costa cumprir, pero á que debemos someternos.
Junta
Junta é un termo castelán e portugués equivalente ao galego Xunta. Ver Xunta (homónimos).
Afluente
miniatura|O [[río Sil é afluente do río Miño]]
En hidroloxía un afluente é un curso de auga que desemboca noutro río, considerándose como afluente aquel dos dous ríos que se une que teña menos importancia, polo seu caudal ou lonxitude ou superficie da conca, aínda que hai excepcións como o río Mississippi.
Orograficamente ordénanse desde o máis próximo ó nacemento do río ata o máis próximo á alfoz do río.
Eleccións municipais nas Nogais
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello das Nogais.]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas nas Nogais desde a aprobación da Constitución de 1978.
Isidis Planitia
Isidis Planitia é unha gran planicie orixinada a través dun impacto dun meteorito preto do ecuador marciano; está encaixada entre Utopia Planitia, que queda ó norte de Isidis, ó seu oeste está Terra Sabaea, ó sur Terra Tyrrhena e cara o leste de Isisdis atópase Terra Cimmeria, todas elas Terras Altas excepto Utopia; as súas coordenadas centrais son 13,94° N 88,38° E. É a segunda cunca de impacto máis grande do planeta, por detrás de Hellas e por diante de Argyre (que ten un diámetro medio duns 900 kms ) e mentres que non se certifique que tanto a Cunca do Polo Norte, coma Utopia Planitia se xeraron a partir dun impacto. Debido ó po, vese brillante a través dos telescopios, e na era anterior as sondas espaciais, foi clasificada coma un accidente xeolóxico de albedo e chamada Isidis Regio.
Tíñase previsto que a Beagle 2 aterrase na parte occidental de Isidis en decembro do ano 2003, pero perdeuse o contacto coa sonda. Xusto á oeste de Isidis está Syrtis Major Planum (dentro de Terra Sabaea), un volcán de escudo cun relevo extremadamente baixo, ademais de ser unha área cun albedo moi escuro que se formou con posterioridade ó nacemento da planitia.
A MRO atopou ó redor da planitia, carbonato de magnesio. Este mineral indica que a auga estivo presente na superficie da planitia e que non era ácida. Cabería a posibilidade de que nun pasado remoto se tivese formado a vida en Isidis.
O nome de Isidis retrotráenos a Isidis Regio (A rexíón de "Isis"). Isis era a deusa da fertilidade no Antigo Exipto.
Micrococcus
Micrococcus é un xénero de bacterias grampositivas do filo Actinobacteria. Viven en ambientes diversos, incluíndo a auga e o solo. Son esféricas (cocos) cun diámetro comprendido entre 0,5 e 3 micrómetros, e tipicamente aparecen agrupadas formando tétrades. Micrococcus ten unha grosa parede celular que pode abranguer o 50% da célula. Son catalase positivas, oxidase positivas, indol negativas e citrato negativas. O seu xenoma é rico en guanina e citosina, cun contido GC entre o 65 e o 75%. Con frecuencia conteñen plásmidos (cun peso de entre 1 e 100 MDa), que lle dan ao organismo características útiles.
Especies
Algunhas especies de Micrococcus, tales como M. luteus (de cor amarela) e M. roseus (avermellados) producen colonias de cor amarela ou rosa cando crecen sobre un medio sólido. En mostras de M. luteus detectouse que sobreproducen riboflavina cando crecen en medios con contaminantes orgánicos tóxicos como a piridina. Estudos de hibridación indican que as distintas especies do xénero Micrococcus non están moi emparentadas, e presentan unha homoloxía de secuencias xenéticas pequena de só o 50%. Isto suxire que algunhas especies de Micrococcus poderían ser reclasificadas noutros xéneros, baseándose en análises de ARN ribosómico, como no xénero Kocuria.
Hábitats
Estas bacterias illáronse da pel humana, produtos lácteos e outros de orixe animal, ou cervexa. Tamén se encontran en moitos outros ambientes, como o po, a auga e o solo. M. luteus vive sobre a pel humana (ver flora da pel), onde pode transformar a suor en compostos de cheiro desagradable. As especies deste xénero poden crecer ben en ambientes con pouca auga ou con altas concentracións de sales. A maioría son organismos mesófilos; algúns como Micrococcus antarcticus (encontrado na Antártida) son psicrófilos.
Aínda que non forman esporas, as células de Micrococcus poden sobrevivir durante longos períodos: cultivos non protexidos en mostras de chan reviviron despois de estar almacenados nun refrixerador durante 10 anos. Un traballo recente de Greenblat et al. informa de que se puido illar de ámbar fósil unha bacteria que polas análises bioquímicas e xenéticas parece ser da especie Micrococcus luteus.
Patoxénese
Pénsase que Micrococcus é xeralmente un organismo comensal ou saprofítico, aínda que máis raramente pode ser tamén un patóxeno oportunista, especialmente en pacientes con inmunodeficiencia, como os infectados polo VIH. Identificar a Micrococcus como o causante dunha infección pode ser difícil, porque o organismo está presente normalmente na microflora cutánea. O xénero raramente se asocia con enfermidades. En raras ocasións infeccións pulmonares por Micrococcus ocasionaron a morte de pacientes inmunodeprimidos. Tamén pode estar implicado noutras infeccións, como a bacteremia recorrente, shock séptico, artrite séptica, endocardite, meninxite e pneumonía cavitante (en pacientes inmunodeprimidos).
Usos industriais
Os Micrococcus, como as especies de moitos outros xéneros de Actinobacteria, poden ser catabolicamente versátiles, xa que teñen a capacidade de utilizar unha ampla gama de substratos infrecuentes, como a piridina, herbicidas, bifenilos policlorados e petróleo. Poden tamén realizar a detoxificación ou biodegradación de moitos outros contaminantes ambientais. Outros Micrococcus produce varios produtos útiles, tales como hidrocarburos alifáticos de cadea longa (C21-C34) usados en aceites lubricantes.
San Clemente de Cesar, Caldas de Reis
San Clemente de Cesar é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Caldas de Reis. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 853 habitantes (456 mulleres e 397 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 943 habitantes.
Linda coas parroquias de Setecoros en Valga, Estacas e Troáns en Cuntis, Santo André, Bemil e Carracedo en Caldas de Reis.
Jon Abrahams
Jon Avery Abrahams, nado o 29 de outubro de 1977 en Nova York, Estado de Nova York, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Abstracción
A abstracción é o proceso mental polo que se reduce a propia información dun concepto ó que é relevante para un propósito particular. A través da abstracción podemos imaxinar os resultados de determinada acción sen necesidade de recorrer a mecanismos físicos ou mecánicos. A disciplina coñecida como semántica xeral formula a hipótese que unha gran parte dos malentendidos entre os homes ou os grupos humanos veñen do feito que eles realizan abstraccións diferentes dun mesmo obxecto: non falan do mesmo aínda pensando na mesma cousa.
Aeroporto de Kristianstad
O aeroporto de Kristianstad (IATA: KID, ICAO: ESMK) é un aeroporto rexional sueco situado ás aforas da cidade de Kristianstad en Escania.
Historia
Foi construído durante os anos 40 para uso militar. No ano 1961 comezou a ser usado pola aviación civil. Estocolmo sempre foi o principal destino por número de pasaxeiros. Tamén operou algúns voos internacionais como Copenhague (antes da construción da ponte de Öresund), Londres, Liubliana, Kaunas e Palanga. O aeroporto pertenceu ao estado sueco ata 2004, pero a día de hoxe é da cidade e do condado de Kristianstad.
Ágape
Ágape pode referirse a:
Repertorio musical
Setlist ou Set list é un documento que fai relación das cancións que unha banda musical vai interpretar nun concerto en particular. Adoita a estar impreso ou escrito nun papel, nun cartón ou nunha lámina, aínda que xa hai conxuntos que empregan as novas tecnoloxías, coma a dun IPad. O termo pode facer tamén relación á lista das cancións, pero non nun sentido físico.
O setlist adoita a ser elaborado polos artistas, e mesmo poden escribir, ao carón dos temas que van a interpretar, diferentes notas sobre o modo da interpretación, parte da letra ou calquera outro comentario que sexa de utilidade durante o transcurso do concerto. Por iso, como algo singular, é un elemento que os fans dos grupos musicais gostan de obter.
Hai músicos que empregan o mesmo setlist ao longo dunha xira e outros que van mudando en maior ou menor medida a orde, o número e o nome das cancións interpretadas.
No corpo do setlist hai que distinguir entre as cancións que compoñen o programa e os "bises" (en inglés, encores), que son bloques de cancións extras que se ofrecen nun concerto (pode ser un tema ou máis). A meirande parte dos artistas inclúen dentro do setlist estes engadidos fora do programa, separándoos no papel escrito por unha longa liña ou un espazo en branco. Se hai varios "bises", cada un deles terá unha separación semellante.
Amara, Donostia
250px|miniatura|O barrio de Amara Amara, tamén coñecido como Amara Zaharra (en castelán: Amara Viejo), é un barrio céntrico da cidade de Donostia. Ten unha poboación de 34.642 habitantes.
A historia do barrio está vinculada ao río Urumea, que ata hai un século ocupaba gran parte do actual ensanche. O seu territorio pertencía á desembocadura do río, que foi desecado durante os séculos XVI e XVII para limitar o curso das augas xunto ao actual barrio.
Nel atópase o estadio de Anoeta onde xoga os seus partidos a Real Sociedad.
Aeroporto de Estocolmo-Västerås
O Aeroporto de Estocolmo-Västerås, tamén coñecido como Aeroporto de Västerås (IATA: VST, ICAO: ESOW) é un aeroporto internacional menor sueco situado preto da cidade de Västerås. A pesar do seu nome, atópase a 110 km de Estocolmo.
Universidade Pontificia da Santa Cruz
A Universidade Pontificia da Santa Cruz é unha institución universitaria situada en Roma, inaugurada o 15 de outubro de 1984. Está a cargo da Prelatura da Santa Cruz e Opus Dei.
O 9 de xaneiro de 1990, foi creado o Ateneo Romano da Santa Cruz, autorizado para impartir os estudos en teoloxía e filosofía. En 1998, tras cumprir os requisitos, o papa Xoán Paulo II outorgoulle o título de universidade pontificia. En 2021 ofertaba tamén as licenciaturas de Dereito canónico e Comunicazione istituzionale (en galego, Comunicación institucional). Os graos académicos de licenciatura e doutoramento teñen validez canónica completa.
O Instituto Superior de Ciencias Relixiosas de Apolinar (ISSRA), creado en 1986 e que depende da Facultade de Teoloxía, concede o título de Licenciado en Ciencias Relixiosas co primeiro ciclo, e de Licenciado Maxistral en Ciencias Relixiosas cando se acaba o bienio da especialidade. Ten tamén un Centro de Formación Sacerdotal e un Departamento de Idiomas.
En 2005 tiña 1 400 estudantes de 97 países e en 2009, 7 000 estudantes de 102 procedencias. Algúns deles reciben anualmente sostemento económico por parte do Centro Académico Romano Fundación (CARF) para realizar os seus estudos eclesiásticos.
Xulio Xiz
Julio Modesto Giz Ramil, máis coñecido como Xulio Xiz, nado o 17 de febreiro de 1947 en Vilalba, é un xornalista, guionista, escritor e produtor galego.
Traxectoria
Licenciado en CC. da información e mestre, xubilouse como funcionario da Xunta de Galicia. Cofundou e dirixiu con Carlos Rodríguez Arias a produtora e editorial Ophiusa (1986), Televisión Lugo (TVL, 1994) e o portal de Internet Galicia Dixital (2000)
Obras bibliográficas
Entre outras:
Trol (Internet)
Na terminoloxía de Internet, un trol é unha persoa que busca intencionadamente interromper as discusións en Internet (por exemplo en foros) ou anoxar os seus participantes, para o que adoita empregar mensaxes groseiras, ofensivas ou fóra de tema coa intención de provocar a reacción dos demais. A palabra tamén se emprega para describir ditas mensaxes.
Etimoloxía
O emprego contemporáneo do termo xurdiu nos grupos de noticias de Usenet a finais dos anos 1980. Adoita crerse que é un diminutivo da frase trolling for suckers (aproximadamente, ‘pescando pailáns’), que á súa vez deriva da expresión inglesa trolling for fish, alusiva a unha técnica de pesca na que se vai deixando tras un bote unha sedela con cebo ou chamarices para atraer os peixes.
O uso da palabra xeneralizouse probablemente debido ó seu apropiado segundo significado, o dos trols da mitoloxía escandinava e os contos infantís, retratados a miúdo coma criaturas feas e odiosas inclinadas á maldade. A imaxe do trol baixo a ponte no conto Os tres cabriños rabuxentos (tamén coñecido coma O xigante e as tres cabriñas) enfatiza a reacción negativa do trol cara ós estraños que se adentran no seu contorno físico, particularmente por aqueles que teñen a intención de pastar nos seus dominios sen permiso.
Estruga membranosa
A estruga membranosa (Urtica membranacea), é unha especie de planta herbácea pertencente á familia das urticáceas. É orixinaria da rexión do Mediterráneo, aparece en Galiza.
Trol (Internet)
Círculos viciosos
Para moita xente, a característica distintiva do comportamento dun trol é a percepción do intento por trastornar a comunidade dalgún xeito: escribir mensaxes incendiarias, sarcásticas, disruptivas ou humorísticas destinadas a arrastrar os demais usuarios a unha confrontación infrutuosa. Canto maior sexa a reacción da comunidade, máis probable será que o usuario volva a comportarse coma un trol, pois irá crendo que certas accións logran o seu obxectivo de provocar o caos. Isto fixo que xurda o protocolo a miúdo repetido na cultura de Internet: «Non alimente o troll» (Don't feed the troll).
Estruga membranosa
Descrición
esquerda|220px|miniatura|Detalle da estruga membranosa. Diferénciase da estruga maior (Urtica dioica L.), a máis común no territorio, por ser unha planta anual, xeralmente monoica, que presenta os acios masculinos simples, co eixo alargado, e follas con pelos unicamente urticantes.
Trol (Internet)
Círculos viciosos
A miúdo ocorre que alguén escribe unha mensaxe sincera sobre o que será emocionalmente sensible. Os troles habilidosos saben que unha forma sinxela de enfadalo é afirmar deshonestamente que dita persoa é un trol. Noutras ocasións, unha persoa pode non entender ou encaixar inmediatamente nas normas sociais dun foro onde a maioría dos participantes si o fan. Como resultado, actuar lixeiramente fóra das normas (a miúdo non intencionadamente e por razóns lexítimas) fai que dita persoa sexa cualificada de trol. Ás veces pode ser difícil distinguir entre un usuario que simplemente ten valores, puntos de vista ou ideas diferentes e un que se comporta intencionadamente coma un trol. Desafortunadamente, moitos usuarios reaccionan agresivamente á primeira impresión dun suposto trol, o que ás veces leva a que usuarios novatos desgustados ou minorías políticas sexan considerados troles.
Estruga membranosa
Hábitat
Planta nitrófila, ruderal, que se instala en cultivos, camiños e terreos ermos algo húmidos e sombrizos. Atópase a unha altura de 190 - 1000 metros.
Trol (Internet)
Cultura trol
A longa historia dos troles e o forte apoio cara ó discurso anónimo e pseudónimo en Internet suxiren que a historia do «troll anónimo» está só nos seus comezos. Se pode considerarse coma unha «cultura», formada por xente que non se coñece entre si, agás mediante a experiencia común de ser rexeitados en foros de Internet, é cuestionable, pero algúns afirman que é posible e que xa está ocorrendo.
Estruga membranosa
Distribución
Distribuída pola rexión mediterránea, na Península Ibérica áchase fundamentalmente localizada nas provincias marítimas. Aparece en Galiza.
Trol (Internet)
Cultura trol
Hai fortes evidencias disto na existencia de foros que afirman existir especificamente para dar apoio ós troles, para intercambiar trucos e identificar brancos que outros troles poden estar provocando ou discutindo frutiferamente.
A cultura trol obsérvase mellor nos troles que non coñecen aos outros cos que traballan. Debido a que os métodos comúns de crear mensaxes incendiarias son moi coñecidos e obxecto de bromas en moitos sitios de Internet, é ás veces posible para un trol identificar outro trol en acción. Un trol actuando sobre outro trol crea a miúdo tal cantidade de aparente drama entre eles que se toma en serio por observadores que non sexan troles (especialmente se toman partido por algún bando). O resultado final é que os dous troles poden colaborar para lograr que a discusión do foro xire en torno a eles ou que unha conversación saia de tema máis eficazmente que se o fixesen sen axuda.
Inicios
Antes de que Deja News comezara a arquivar Usenet, os informes sobre os troles eran imprecisos, con poucas probas que estudar. Con todo, a partir de entón os enormes arquivos estiveron dispoñibles para os investigadores. Pode que o primeiro caso (aínda que pouco documentado) sexa a saga de 1982-83 de Alex e Joan nos foros de CompuServe. Van Gelder, un periodista da revista Ms., documentou en 1996 o incidente nun artigo en dita publicación. Alex (na vida real un psiquiatra cincuentón moi tímido de Nova York) facíase pasar por unha rimbombante e antirrelixiosa muller muda chamada Joan, atada a unha cadeira de rodas tras un accidente de coche, «para poder relacionarse mellor coas súas pacientes femininas». Esta farsa prolongouse durante dous anos, e Joan chegou a converterse nun personaxe enormemente detallado cunha colección de relacións emocionais. Todo comezou a virse abaixo cando Joan persuadiu a unha das súas amigas en liña para que tivese unha aventura con Alex.
Os troles nos anos 1990
Unha das primeiras referencias a un trol no arquivo de Usenet de Google foi feita polo usuario Mark Miller sobre outro usuario chamado Tad (8 de febreiro de 1990). Con todo, non está claro se o termo «troll» se usou no seu sentido actual, ou se foi simplemente unha elección casual dun epíteto:
A máis probable orixe do termo pode atoparse na expresión trolling for newbies (que significa aproximadamente ‘pescando novos’), que a comezos dos anos 1990 fíxose popular no grupo de Usenet alt.folklore.urban. O seu uso era algo diferente á actual noción de trol, sendo unha broma privada relativamente suave sobre os usuarios novos consistente en facer preguntas ou mencionar temas de conversación tan trillados que só un deles respondería seriamente. Outros estenderon o termo para incluír a práctica de representar o papel dun usuario seriamente desinformado ou inxenuo, mesmo en grupos onde non se era un participante habitual, pero estas tentativas foron a miúdo máis broma que provocación. En tales contextos, o substantivo «troll» adoitaba referirse ó acto máis que ó autor.
Algúns usuarios veteranos de Usenet continuaron insistindo nestas primeiras definicións mesmo despois de que o termo fose aplicado máis xeralmente ás accións incendiarias previamente caracterizadas como flamebait.
Identidade
Na literatura seria a práctica foi documentada por primeira vez por Judith Donath (1999), quen usou varios exemplos anecdóticos de diversos grupos de noticias de Usenet na súa discusión. O ensaio de Donath trazaba a ambigüidade da identidade nunha «comunidade virtual» incorpórea :
Donath proporciona unha concisa visión xeral dos xogos de falsificación de personalidade que xorden da confusión entre a comunidade física e a epistémica:
Uso
O termo «troll» é altamente subxectivo. Certos lectores poden clasificar unha mensaxe como trol mentres outros verán a mesma mensaxe coma unha contribución lexítima á discusión, aínda que sexa controvertida. O termo úsase frecuentemente para desacreditar unha posición contraria ó seu propoñente mediante o argumento ad hominem. Igualmente, dicir que alguén é un trol significa facer suposicións sobre os seus motivos, que poden ser incorrectas. Deixando á parte os motivos do autor, as mensaxes controvertidas teñen moitas posibilidades de atraer unha resposta correctiva, protectora ou violenta daqueles que non distinguen entre as comunidades físicas reais (onde a xente está realmente exposta a algún risco compartido de dano corporal polas súas accións) e as comunidades epistémicas (baseadas nun mero intercambio de palabras e ideas). Normas de tratamento, ou etiqueta, que se orixinaron en tales comunidades físicas son con frecuencia aplicadas inxenuamente ó discurso en liña polos acabados de chegar que non están acostumados á gama de puntos de vista expresados en liña, a miúdo anonimamente. Deste xeito, tanto os usuarios coma as súas mensaxes son comunmente e ás veces inexactamente cualificados de troles cando ofenden o grupo: ironicamente, a xente pode estar máis inclinada a empregar epítetos coma «troll» nas discusións públicas en liña do que o estarían en persoa, xa que os foros en liña poden parecer máis impersoais. A miúdo emprégase a expresión «Prohibido dar de comer ó troll». En IMDb coméntase que o trol común non entende as palabras «opinión» nin «abandonar», o que significa que cre que ten opinións superiores e que non abandonará ata que obteña a satisfacción que busca.
Cando se aplica apropiadamente o comportamento en liña intencionadamente disruptivo, a palabra «troll» converte economicamente un código abstracto de conduta en liña nunha imaxe concreta. Os participantes experimentados en foros en liña saben que a forma máis efectiva de disuadir un trol normalmente é ignoralo, xa que as respostas animan os auténticos troles a continuar escribindo mensaxes disruptivas en ditos foros: de aí o frecuente aviso de «Prohibido dar de comer ó troll». Enviar este sinal publicamente, en resposta ó comportamento dun trol para desanimar máis respostas, pode disuadir ó trol. Con todo, tamén pode ter o efecto contrario, pasando a ser el mesmo comida para o trol. Polo tanto, cando un participante nun foro ve unha resposta aparentemente inocente a un trol como potencial comida para este, pode ser máis prudente enviar o aviso de «Prohibido dar de comer ó troll» nunha mensaxe privada (por exemplo, por correo electrónico).
Troles dun só golpe
As mensaxes dun trol dun só golpe intentan ser disruptivos e tenden a ser moi obvias para asegurar que reciben respostas anoxadas.
Troles que buscan atención
Este tipo de troles buscan incitar tantas respostas como sexa posible e absorber unha cantidade desproporcionada do total de atención colectiva.
Xunta Xeral das Sete Merindades de Castela a Vella
A Xunta Xeral das Sete Merindades de Castela a Vella era o órgano de goberno do agrupamento dos sete meiriñados de Castela a Vella e territorios dependentes nun Concello Maior ou Concello Xeral, para harmonizar a súa política en prol do interese común.
Trol (Internet)
Outros exemplos
Un caso particular da segunda variedade (mensaxes incendiarias) implica enviar contido obviamente oposto ós intereses (declarados ou implícitos) do grupo ou foro. Por exemplo, enviar receitas de carne de gato nun foro sobre animais de compañía, teorías evolutivas nun foro creacionista ou mensaxes sobre o aburridos que son os dragóns no grupo de Usenet alt.fan.dragons.
Xunta Xeral das Sete Merindades de Castela a Vella
A primeira Xunta Xeral celebrouse o 8 de xaneiro de 1551, e a primeira acta que se conserva data do 5 de xaneiro de 1556.
A súa orixe está nas asembleas medievais xurdidas ao abeiro da costume e práctica, e que posteriormente se converteron en norma escrita.
Nas Xuntas Xerais estaban representadas as seguintes entidades:
E os estamentos:
As xuntas celebráronse até 1835, ano en que se produce a reorganización dos Concellos.
Trol (Internet)
Outros exemplos
O envío cruzado (crossposting) é un método popular dos troles de Usenet: unha mesma mensaxe pode ser discutida simultaneamente en varios grupos de noticias non relacionados e mesmo opostos, o que probablemente remate nunha «guerra de chamas» (flamewar). Por exemplo, unha mensaxe-chama (flamebait) contra a comida rápida podería enviarse simultaneamente a grupos sobre a alimentación sa, a ecoloxía e os dereitos animais, así como tamén a un grupo sobre un tema totalmente alleo, como a intelixencia artificial.
Un exemplo de trol con éxito é o arquicoñecido fío de Usenet Oh how I envy American students (‘Ai, como envexo os estudantes estadounidenses’) que obtivo máis de 3.500 respostas. Este trol foi escrito por alguén facéndose pasar por un estudante europeo, e enviado con acerto a tódolos grupos de noticias de institutos e universidades, deixando entón que os estudantes americanos fixesen todo o traballo de difusión. O fío estivo activo preto dun ano (xerando de media unha resposta cada 160 minutos) e o seu mellor golpe foi cando unha inocente estudante estadounidense non só perdeu a súa conta de Internet senón tamén que foi expulsada do instituto por abusar dos ordenadores, pois dalgunha forma logrou cargar coa culpa de comezar o trol.
Motivación
Para complicar máis o asunto, moitos acusadores equivócanse ó cuestionar primeiro se o suposto material trol é realmente disruptivo (un compoñente obrigatorio de dito comportamento) antes de declaralo como tal. Así, moitos troles nacen da propia inferencia demasiado rápida da outra parte, sexa esta exacta ou non.
As motivacións propostas son: