Campionato_Mundial_de_Fórmula_1_de_1982
Pretempada
O dobre campión do mundo Niki Lauda regresou á Fórmula Un logo dunha ausencia de dous anos como parella de John Watson en McLaren. O campión de 1981 Nelson Piquet mantívose en Brabham, xunto a Riccardo Patrese. O equipo Williams mantivo a Carlos Reutemann, pero o seu campión de 1980 Alan Jones retirouse e foi substituído polo finés Keke Rosberg, que o ano anterior fracasara ao non anotar nin un só punto con Fittipaldi Automotive. Ferrari e Renault conservaron os seus pilotos, Villeneuve e Didier Pironi e Alain Prost e René Arnoux, respectivamente. Os dous principais temas tecnolóxicos da tempada 1982 foron a turboalimentación e o efecto chan. Os grandes fabricantes de automóbiles permitiríanse o luxo de desenvolver a nova e custosa tecnoloxía da turboalimentación, que ofrecía unha vantaxe significativa sobre os motores atmosféricos. Pero, os motores turboalimentados eran pesados e inicialmente sufrían de turbo lag, un atraso entre o funcionamento do acelerador e a entrega da potencia extra xerada polo turbo. Os equipos de fábrica Renault e Ferrari, xunto co pequeno equipo privado Toleman, foron os únicos que utilizaron os motores turbo durante toda a tempada de 1982. Os outros dous equipos de fábrica utilizaron motores V12 atmosféricos. Alfa Romeo estaba a desenvolver o seu propio motor turbo, pero para 1982 mantivo o que o periodista de automobilismo Doug Nye chamou o motor máis potente da F1 de 3 litros visto ata ese momento, con 548 CV Os franceses do equipo Talbot-Ligier usaban o motor Matra V12 menos potente. Brabham tamén tiña un pé no campo de turbo, desenvolvendo un coche impulsado por un motor turbo BMW desde o ano anterior, pero ao comezo do ano baseouse principalmente no seu coche máis vello impulsado polo motor Cosworth DFV de aspiración natural. miniatura|right | O Cosworth DFV que alimentou ao Williams FW08 foi o último coche que utilizou un motor de aspiración natural para gañar o campionato de pilotos ata 1989. Os fabricantes de automóbiles de carreiras de Gran Bretaña estiveran seguindo unha ruta técnica diferente, utilizando o menos potente pero compacto, fiable e amplamente dispoñible motor Cosworth e centrándose na eficacia do chasis. O equipo Lotus introducira efecto chan aerodinámico co seu Lotus 78 en, e tivo un rápido progreso por outros como Williams, McLaren e Brabham explotándoo máis e con maior eficacia. O DFV, e a introdución por McLaren e Lotus dos coches construídos en gran parte de compostos de fibra de carbono, permitiu aos equipos crear coches moi lixeiros. Varios dos equipos DFV pensaban que os coches turbo tiñan unha vantaxe "inxusta" e buscaban unha redución no peso para igualar o rendemento. Pero os regulamentos da Fórmula Un dicían que o peso dos vehículos debía ser de polo menos de 580 kg incluíndo lubricantes e refrixerantes. Traballando dentro da norma dos regulamentos, algúns equipos equiparon os seus coches con grandes tanques de auga, aparentemente para os "freos refrixerados por auga". Na práctica, a auga vaciábase a principios da carreira, o que permitía que os coches perderan 50 kg. de peso. As regulacións dicían que a auga podería ser reenchida de novo ao final da carreira, antes de que se comprobara o peso.