cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución romanesa de 1989
Transición cara a un novo réxime político
miniatura|250px|[[Dumitru Mazilu, Ion Iliescu e Petre Roman]]
Tras coñecerse no estranxeiro a nova da fuxida de Ceauşescu no contexto das revoltas en Bucarest, chegaron ao país mensaxes de apoio de varios países; entre eles hai que citar o de George Bush (presidente dos Estados Unidos), da Unión Soviética, do Partido Socialista de Hungría, do goberno da Alemaña Oriental, dos partidos comunistas de Bulgaria e Checoslovaquia, de François Mitterrand, de Margaret Thatcher, do Partido Comunista do Xapón e de varios países máis, principalmente da Europa Occidental.
Ao apoio moral achegado aos romaneses sumouse nos días posteriores o apoio material. Grandes cantidades de alimentos, fármacos, roupa, equipo médico e outros bens necesarios foron enviados dende múltiples países a Romanía. Ao redor do mundo, os acontecementos en Bucarest ocupaban espazos importantes nos medios de comunicación.
O 24 de decembro, Bucarest foi novamente escenario de enfrontamentos entre a disidencia e os grupos leais a Ceauşescu. A cidade continuaba baixo vixilancia da policía e o exército. As así chamadas actividades terroristas continuaron até o 27 de decembro, cando remataron abruptamente.
Ion Iliescu, antigo membro do PCR caído en desgraza e un dos personaxes máis representativos do movemento que derrocou a Ceauşescu, foi elixido líder do FSN, que como se dixo, foi a formación política que se encargou do goberno do país despois do abandono do poder por parte do ditador. O FSN conformábase na súa maioría por membros da segunda liña do PCR. miniatura|dereita|Selo conmemorativo da revolución Eles asumiron inmediatamente o control das institucións estatais, incluídos os medios. Empregaron esta posición de poder para lanzar virulentos ataques contra os opositores ao novo réxime, especialmente contra os antigos partidos liberais e demócratas que permaneceran na clandestinidade dende a instauración da República Popular en 1947 -coma o Partido Nacional Liberal e mailo Partido Democrático dos Campesiños-. Algúns autores opinan que o ascenso ao poder doutros membros do PCR tivo repercusións na nova organización política de Romanía:
A Fronte de Salvación Nacional compoñíase de representantes de diversos sectores da sociedade romanesa, mais a presenza dos antigos membros do Partido Comunista Romanés foi copando practicamente os principais espazos do poder. Unha proba diso é que en maio de 1990, nas primeiras eleccións da era poscomunista de Romanía, Ion Iliscu saíu coma presidente co 85% dos sufraxios. Asóciase este feito co uso parcial por parte do grupo dominante do FSN, que deixou case sen espazos dos medios aos partidos da oposición. En virtude do anterior, as eleccións romanesas de 1990 foron tachadas de antidemocráticas, tanto pola oposición como polos medios estranxeiros.
Aínda que a Fronte de Salvación Nacional gañouse a simpatía de varios axentes políticos en todo o mundo, axiña o goberno de Iliescu e Mănescu foi perdendo credibilidade, tanto no interno como no externo. O aproveitamento da conxuntura con fins persoais foi unha constante entre varios dos membros do goberno provisional. Exemplo diso é a Mineirada de xaneiro de 1990, cando os mineiros de Valea Juilui acompañados pola policía e convocados polo propio goberno de Iliescu ateigaron as rúas de Bucarest para arremeter contra as protestas opositoras ao novo réxime do FSN. Antes das eleccións, Romanía xa enfrontaba conflitos interétnicos -especialmente en Transilvania, onde o movemento nacionalista maxiar encabezado por László Tőkés provocou o arrefriamento das relacións entre Hungría e Romanía-; conflitos entre a Igrexa católica e a Igrexa ortodoxa, a máis de varios retrocesos na economía nacional.
Anteros
Anteros, na mitoloxía grega, era fillo de Ares e Afrodita, compañeiro de xogos do seu irmán Eros. É a personificación do amor non correspondido
A Rega, Cabovilaño, A Laracha
A Rega é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 4 mulleres.
O Rapadouro, Paramos, Tui
O Rapadouro é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres), un descenso de 9 habitante respecto ao ano 1999.
As Barbeitas, Vilaíz, Becerreá
As Barbeitas é un lugar da parroquia de Vilaíz no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 0 habitantes.
Fixós, Abegondo, Abegondo
Fixós é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña.
Louredo, Mourentán, Arbo
Louredo é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
O Regado, Cabovilaño, A Laracha
O Regado é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 70 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 36 homes e 34 mulleres.
Disolución de Checoslovaquia
Checoslovaquia antes da disolución.|miniatura|400px A disolución de Checoslovaquia foi o proceso de disolución do estado de Checoslovaquia nas nacións da República Checa e Eslovaquia, que tivo lugar o 1 de xaneiro de 1993.
A miúdo é referido como "o Divorcio de Veludo" en galego e outras linguas, unha referencia á Revolución de Veludo de 1989 que conduciu ao final do goberno do Partido Comunista de Checoslovaquia e á formación dun goberno novo, non comunista.
Antecedentes
Checoslovaquia naceu sobre a disolución do Imperio Austrohúngaro ao final da primeira guerra mundial. Foi dividida e unificada novamente por conquistas militares durante a segunda guerra mundial. A ocupación pola Unión Soviética logo da segunda guerra deveu na organización da República Socialista Checa e a República Socialista Eslovaca, federadas na República Socialista Checoslovaca. Por outra banda, un territorio antes checoslovaco no sueste foi convertido en parte de Ucraína. Esta configuración política pasou do socialismo ao capitalismo coa Revolución de Veludo de 1989.
Moitos checos e eslovacos desexaban a existencia continuada dunha Checoslovaquia federal. Unha maioría leve de eslovacos, con todo, avogaba por unha forma máis solta de coexistencia ou por unha independencia completa. En novembro de 1992, por exemplo, unha enquisa sinalou que o 49 % dos eslovacos e o 50 % dos checos estaba en contra da separación, mentres o 40 % dos eslovacos apoiábaa. A enquisa tamén atopou que o 41 % dos checos e o 49 % dos eslovacos pensaba que a cuestión debería ser feita nun referendo.
Finalmente, o destino do país decidírono os políticos. En 1992, os checos elixiron a Václav Klaus e a outros que esixían unha federación aínda máis firme ("federación viable") ou, na súa falta, dous estados independentes. Vladimír Mečiar e outros políticos eslovacos querían unha especie de confederación. Os dous lados estableceron negociacións frecuentes e intensas en xuño. O 17 de xullo, o parlamento eslovaco adoptou a Declaración de Independencia da nación eslovaca. Seis días máis tarde, os políticos decidiron disolver Checoslovaquia nunha reunión en Bratislava.
O obxectivo das negociacións era alcanzar unha división pacífica. O 25 de novembro, o parlamento federal adoptou a lei Constitucional durante o final da existencia de Checoslovaquia, que declarou que co vencemento do 31 de decembro de 1992, a República Federal Checoslovaca deixariá de existir e asegurou os detalles técnicos necesarios.
A revolución que precedeu a separación, debido a que ocorreu sen violencia foi chamada como a "Revolución de Veludo", foi levada a cabo por demostracións e accións pacíficas masivas. Isto contrasta coa desintegración a miúdo violenta de Iugoslavia e a Unión Soviética.
Ambos os dous países foron admitidos na Unión Europea en 2004.
División da propiedade nacional
A maior parte dos activos federais foron divididos en proporción 2 a 1 (a proporción aproximada entre a poboación checa e eslovaca dentro de Checoslovaquia), ata os equipos do exército, trens e infraestrutura de avións de pasaxeiros. Algunhas disputas menores (p.ej sobre reservas de ouro almacenadas en Praga) duraron durante uns anos logo da disolución. O público en ambos os países era bastante indiferente destas disputas e o seu resultado.
División monetaria
Ao principio, o antigo diñeiro checoslovaco, a coroa checoslovaca, aínda era usada en ambos os dous países (unión monetaria). Os medos a perda económica no lado checo fixeron que os dous estados adoptasen dúas moedas nacionais, o 8 de febreiro de 1993. Ao principio as divisas tiñan un tipo de cambio igual, pero máis tarde, a maior parte do tempo, o valor da coroa eslovaca era inferior có da coroa checa (ata o 30 %, en 2004 era ao redor do 25 % e o 27 %, actualmente é aproximadamente do 20 %).
Economía
A disolución tivo un pouco de impacto negativo nas dúas economías, sobre todo en 1993, cando os vínculos tradicionais tiñan que acomodar a burocracia do comercio internacional, foron cortados, pero o impacto era bastante inferior do esperado por moitas persoas.
As esperanzas de que a disolución comezaría rapidamente unha era de crecemento económico alto da República Checa (sen a necesidade "de patrocinar a Eslovaquia menos desenvolvida") demostraron ser claramente incorrectas ou moi esaxeradas. Tamén, a esperanza dunha Eslovaquia independente, inexplorada, que se converte nun novo "tigre económico" era parcialmente infundada. O nivel de PBI eslovaco é aínda inferior ao da República Checa; o crecemento do PBI eslovaco, con todo, foi consecuentemente máis alto que o checo desde 1994.
Cidadanía
A dobre nacionalidade entre os dous estados non foi ao principio permitida; só anos máis tarde fixo que os tribunais o fagan posible, se ben pouca xente exerceu este dereito. Xa que ambos os dous países son na actualidade membros de Unión Europea, esta cuestión fíxose menos importante debido á Liberdade de Movemento da Unión Europea para a política de traballadores. Aquela política significa que os cidadáns da Unión Europea teñen o dereito de vivir e traballar en todas partes dentro da Unión Europea (suxeito a algunhas excepcións durante un período de transición). En caso do movemento entre a República Checa e Eslovaquia, esta política entrou en vigor a partir de 2004. A xente dos dous países tivo permiso para cruzar a fronteira sen un pasaporte, e podía traballar en todas partes sen necesidade de obter un permiso oficial (este foi usado principalmente por eslovacos que traballan na República Checa).
O Outeiro, Paramos, Tui
O Outeiro é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres), a mesma poboación ca no ano 1999.
Disolución de Checoslovaquia
Xitanos
Un dos problemas non solucionados durante a disolución era a cuestión dun número grande de xitanos que vive na República Checa, que naceron e oficialmente se rexistraron na actual Eslovaquia. A maior parte deles non rexistraron de novo o seu lugar oficial de permanencia durante os meses antes da disolución, e entón a pregunta da súa cidadanía foi deixada aberta. A lei checa permitiu unha concesión de cidadanía automática só a aqueles sen un rexistro criminal e este, segundo se informa, excluíu unha porcentaxe bastante grande de xitanos. Eslovaquia non quixo conceder a cidadanía á xente que non vive alí e vista como problemática. A cuestión prolongouse durante anos e ao final, o estado existente foi codificado.
Contactos entre idiomas
Na antiga Checoslovaquia, a primeira canle de televisión era federal e as linguas checa e eslovaca eran usadas en proporcións iguais nas noticias de TV alí, aínda que as películas estranxeiras e series de TV case fosen exclusivamente dobradas en checo, por exemplo. Isto fixo que case toda a xente de ambas as nacións foran bilingües, sen problemas na comprensión da outra lingua (as dúas linguas son moi próximas de todos os xeitos).
O Outeiro, Paramos, Tui
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Disolución de Checoslovaquia
Contactos entre idiomas
Despois da separación, as novas canles de TV na República Checa practicamente deixaron de usar o eslovaco, e a xente checa moza agora ten unha comprensión moi inferior da lingua eslovaca. As noticias de TV checas, con todo, recentemente comezaron a introducir de novo a cobertura de lingua eslovaca. Tamén, o número de libros e xornais en lingua eslovaca vendidos na República Checa caeu drasticamente. En Eslovaquia, con todo, a maior parte dos abastecedores de televisión por cable ofrecen canles de TV checos, e por motivos económicos, moitos programas de televisión en canles de TV eslovacos aínda son dobrados en checo, algunhas películas en cines son subtituladas en checo e hai moito máis libros e revistas en lingua checa no mercado que antes da separación. A xente eslovaca moza aínda ten o mesmo coñecemento (se non mellor) da lingua checa, como os seus precursores.
Legado
Logo dun período de transición de aproximadamente catro anos, durante os cales as relacións entre os estados poderían ser caracterizadas como "un trauma post-divorcio", as relacións presentes entre checos e eslovacos, como moitas persoas indican, están probablemente mellor do que estiveron algunha vez.
Ningún movemento para reunir Checoslovaquia apareceu e ningún partido político avoga por iso no seu programa. As influencias políticas entre os países son mínimas. As relacións comerciais foron restablecidas e estabilizadas. Logo dunha interrupción curta, as montañas de Eslovaquia son outra vez o obxectivo dun número crecente de turistas checos.
Premio Nacional de Tradución de España
O Premio Nacional á Mellor Tradución, de España, é un premio literario que outorga anualmente o Ministerio de Cultura de España. Premia a mellor tradución feita en calquera das linguas españolas entre tódalas obras publicadas no Estado no ano anterior. O premio está convocado desde 1984, e é continuación do premio de tradución Fray Luis de León, que se creara en 1956.
Canda o Premio Nacional á Obra dun Tradutor, outorgado á traxectoria dun tradutor e non a unha obra concreta, trátase do premio de maior prestixio e dotación (en 2020, unha remuneración de 20.000 €) a nivel estatal no ámbito da tradución literaria.
Carlos Souto
Carlos Souto, nado en Buenos Aires o 13 de maio de 1955 é un publicitario arxentino que dirixe a axencia de publicidade La Ese, dedicada dende 1996 á publicidade política. Os equipos de traballo que forma e dirixe foron claves na transformación da linguaxe política latinoamericana na última década. Integrou grupos de traballo con David Ratto, Ramiro Agulla, Dick Morris, Miguel Sal e Darío Lanis. Na súa traxectoria profesional gañou máis de corenta premios nacionais e internacionais.
Traxectoria
Carlos Souto naceu no barrio de Parque Patricios de Buenos Aires, fillo de Maruxa e Celestino, inmigrantes galegos, sendo o galego a súa lingua materna grazas a seus pais e á súa avoa Carme. A súa infancia e primeira adolescencia transcorreron nos suburbios do sur da cidade de Buenos Aires. Aínda que comezou os seus estudos no Colexio Bernasconi, posteriormente, en segundo grao, cambiaría de escola (Cangallo Schule, un colexio alemán do barrio de Balvanera) e completaría alí os seus estudos primarios e secundarios.
Cursus Honorum
Logo do golpe militar na Arxentina e en vista do compromiso político asumido como delegado estudantil na Facultade de Enxeñería da Universidade de Buenos Aires, Souto viaxa ao Brasil e elixe a cidade de São Paulo como residencia. O seu primeiro traballo foi de cadete na axencia de publicidade Diálogo Propaganda. En 1976 edita o seu primeiro e único libro de contos, ilustrado por María Teresa Lemos Fontao. Pasado un tempo, comeza a traballar como asistente na produción de comerciais para televisión, primeiramente en Flipfilms e a axencia de publicidade Mauro Salles Interamericana. O seu ascenso foi rápido e, deste xeito, coñeceu ao director francés Olivier Perroy, quen xunto a Carlo Ponti (h), forman a internacional "Filmar do Brasil". En Angra dos Reis producen a película "Pirañas". Esta sería a única experiencia de Souto en longametraxes. Durante os catro anos que viviu en São Paulo, Carlos Souto compartiu departamento (quatorze), en Pinheros co artista plástico e publicista catalán Xavier Ruáix Durán. O quatorze transformaríase nun lugar de culto para os intelectuais, creativos e novos cineastas que coinciden en São Paulo durante a segunda metade da década dos setenta. Ao comezar a década dos oitenta, Souto decide regresar a Arxentina. En 1983 empeza a organizar o seu primeiro proxecto empresarial. En 1984 instala unha empresa dedicada ao desenvolvemento de eventos para marcas. Souto desempeñarase no eido das relacións públicas e a comunicación. Ao longo dos anos seguintes, instalado definitivamente na Arxentina, levará adiante o seu primeiro equipo de traballo relacionado coa industria publicitaria.
Primeiros éxitos publicitarios
Cara a finais da década de 1980, Souto decide enfocar toda a súa experiencia na creación dunha axencia publicitaria pequena de capital arxentino. Os alicerces fundamentais do seu proxecto residen no xeito de abordar a comunicación, cuxa función principal consiste no respecto pola identidade cultural da sociedade na que se actúa; algo que pode servir de foro para comprender o potencial construtivo da publicidade no desenvolvemento social. Mentres o seu proxecto toma firmeza, en 1991 gaña o seu primeiro premio, un terceiro lugar no Premio Clarín á Creatividade en Xornais. Este sería o inicio dun longo camiño de recoñecementos que axudarían ao asentamento e crecemento do seu proxecto. Por eses anos constrúe unha afamada dupla con Darío Lanis que será premiada tanto nacional como internacionalmente; ao mesmo tempo conforma un equipo de traballo con mozos notables como: Juan Cravero, Carlos Bayala, Pablo del Campo, Gustavo Taretto, Fernando Tchechenitsky e Álvaro Fernández Mendy. En 1993 finalmente funda a súa primeira axencia de publicidade. En 1994 ingresa na xerarquía creativa de axencias da Cámara Arxentina de Anunciantes, ocupando o décimo primeiro lugar do país. En 1995 participa por primeira vez nun concurso para a creación dunha campaña política e consegue o primeiro posto; realiza a súa primeira campaña política e gaña a correspondente elección. Con todo, o seu traballo no campo da comunicación no mercado de produtos e servizos continúa acumulando numerosos premios. En pouco tempo obterá un León de Prata en TV no Festival de Cannes, un Ouro en TV no London Festival, un Lapis de Ouro e un de Platino, ademais do Grand Prix na FIAP, e ouros en TV e na radio no mesmo festival. Tamén foi premiado en México, Brasil, Colombia, ademais doutros recoñecementos que recibiría en festivais como o de Nova York ou no Círculo de Creativos da Arxentina. O primeiro sitio WEB (website) de Souto resulta Prata no London Festival e na FIAP. Durante 1999 decide fundar unha nova compañía, Adlatina.com, un portelo de Internet dedicado á publicidade e mercadotecnia.
Mecadotecnia política
Carlos Souto principia a súa experiencia no campo da publicidade política en 1995 e, dende entón, o equipo de profesionais que lidera acompaña cada un dos momentos máis importantes da historia das eleccións arxentinas. Ao longo da súa carreira e grazas ao seu recoñecido traballo, Carlos Souto é convocado para as máis importantes campañas políticas da Arxentina, onde acada varios éxitos memorables. Gaña dúas eleccións presidenciais, dúas eleccións para Alcalde de Buenos Aires, unha para Gobernador na Provincia de Mendoza e recentemente unha elección lexislativa de medio termo na Provincia de Buenos Aires. Ten a oportunidade de ser o responsable da comunicación institucional de varias xestións de Goberno e de asesorar en situacións de crise a diversos políticos e empresarios. O seu traballo no campo electoral é recoñecido pola calidade creativa das súas pezas audiovisuais, así como polos anuncios na vía pública e polos estándares aplicados á produción. Moitos dos comerciais que realizou na súa carreira xa son parte do acervo cultural e do eido das comunicacións no seu país.
Premios
No ano 2000, Carlos Souto foi premiado co León de Prata no Festival de Cannes. Ademais, leva gañados premios nacionais e internacionais, tanto no eido da política, como polas súas pezas de comunicación; algúns destes menciónanse a continuación:
Barrymore
Co apelido Barrymore coñécese, entre outros, a unha familia de actores norteamericanos:
Maurice Barrymore: Herbert Arthur Chamberlayne Blyth (1849-1905).
Urobilina
A urobilina ou urocromo é un composto tetrapirrólico linear amarelo. A urobilina e o composto relacionado urobilinóxeno son produtos da degradación do grupo tetrapirrólico cíclico hemo. A urobilina excrétase na urina e é o principal responsable da súa cor amarelada.
Metabolismo
A urobilina xérase durante a degradación do grupo hemo, o cal se transforma primeiro en biliverdina e despois en bilirrubina. A bilirrubina é despois excretada coa bile, a cal é degradada polos microbios presentes no intestino groso a urobilinóxeno, e este reabsorbido no torrente sanguíneo, onde se converte en urobilina, que finalmente se excreta polos riles.
Importancia
En moitas análises de urina mídese a cantidade de urobilina presente na mostra, xa que os seus niveis poden dar unha indicación do funcionamento das funcións renais. Normalmente, a urina debería aparecer con cor lixeiramente amarela ou case incolora. Cando se inxire pouca auga durante un tempo, por exemplo despois de durmir varias horas ou por deshidratación, redúcese a cantidade de auga na urina, polo que se concentra a urobilina e a cor da urina é máis escura. A ictericia obstrutiva reduce a excreción de bilirrubina biliar, a cal é despois excretada directamente desde o sangue á urina durante a filtración renal, o que lle dá á urina unha cor escura pero, paradoxalmente, cunha concentración baixa de urobilina, ningún urobilinóxeno, e xeralmente cunha deposición de feces de cor pálida. Unha urina máis escura tamén se pode orixinar por causa doutros produtos químicos, como diversos compoñentes da dieta ou fármacos, porfirinas na porfiria, e o homoxentisato en pacientes con alcaptonuria.
Fukagawa
Fukagawa (深川市, ふかがわし, Fukagawa-shi) é un concello da subprefectura de Sorachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 529,23 km² e a poboación de 24.220 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 45,8 h/km².
Casares, Vilaíz, Becerreá
Casares é un lugar da parroquia de Vilaíz no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Sistema Integrado de Información Taxonómica
thumb O Sistema Integrado de Información Taxonómica (SIIT), coñecido habitualmente pola súa sigla en inglés ITIS (Integrated Taxonomic Information System), é unha sociedade deseñada para que sexa a fonte que subministre unha información fiábel e consistente sobre a taxonomía das especies biolóxicas.
O SIIT creouse orixinalmente en 1996 como o «Sistema Interaxencias de Información Taxonómica», un grupo dentro do Goberno Federal dos Estados Unidos con implicacións de varias axencias, desde o propio Departamento de Comercio até a Smithsonian Institution. Actualmente é un organismo internacional, con axencias partícipes dos gobernos canadense e mexicano, e que colabora con outras axencias internacionais.
O ITIS axuda a elaborar unha base de datos completa e accesíbel de información taxonómica para cada unha das especies e outros taxons recoñecidos, incluíndo tanto o seu lugar no sistema xerárquico da clasificación científica como as referencias ás autoridades na materia que o situaron na súa posición taxonómica. As súas prioridades iniciais son as especies de Norteamérica, pero utiliza os resultados das investigacións internacionais. A súa base de datos pódese consultar na páxina oficial da organización en Internet.
A taxonomía biolóxica non é inamovíbel, e as opinións sobre o correcto status dun taxon a todos os niveis, e sobre a súa correcta situación, son constantemente revisadas, como resultado de novas investigacións, e moitos aspectos da clasificación permanecen sempre en cuestión. A base de datos do ITIS está posta ao día tanto como é posíbel, contando coas novas investigacións, e a información que manexa é a máis aproximada para representar un claro consenso das opinións taxonómicas máis actualizadas. Esta información non é, obviamente, definitiva, e probabelmente é máis fiábel para algúns grupos que para outros. Debe, de todos os modos, contrastarse con outras fontes dispoñíbeis, e coa literatura científica primaria en todo o posíbel.
Esclusa
miniatura|Vista dunha esclusa do [[Canle de Panamá.]] miniatura|Vista do interior dunha esclusa en Alemaña.
Son moi coñecidas as esclusas do Canle de Panamá. En Europa, onde a navegación interior está desenvolvida, pódese navegar desde o Mar do Norte ata o Mar Negro atravesando varias esclusas.
O cruzamento dunha esclusa é unha operación bastante lenta; posto que hai que equilibrar os niveis de auga, primeiro co tramo de canle onde se atopa o navío e logo co outro nivel cara ao que sairá o navío. O consumo de auga é considerable; para diminuílo procúrase nunca facer un enchido ou baleirado da esclusa se non hai un navío que require de atravesala. Ese tamén é un dos motivos polos cales en xeral se constrúen dúas esclusas en paralelo; así, parte da auga de baleirado dunha pódese utilizar para o enchido da outra.
Tecnicamente, o límite de desnivel que pode ser vencido cunha soa esclusa é de aproximadamente 25 m. Para desniveis maiores debe pensarse en esclusas concatenadas, o que dificulta aínda máis a súa operación, ou debe pensarse noutros dispositivos como:
En Bélxica, sobre a "Canle du Centre", inaugurouse en 2002 o ascensor funicular de Strépy-Thieu, que permite franquear un desnivel de 73 m.
Fixós, Orro, Culleredo
Fixós é un lugar da parroquia de Orro no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
A Praza, Paramos, Tui
A Praza é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 45 habitantes (21 homes e 24 mulleres), un aumento de 12 habitantes respecto ao ano 1999.
Doune
miniatura|Rúa principal de Doune, coa igrexa de Kilmadock no centro. Doune é unha viliña do distrito de Stirling, na parroquia de Kilmadock, pero pertencente ao condado de Perthshire, en Escocia. En toda a parroquia, da que Doune é o único núcleo de importancia, hai 2003 habitantes (censo de xaneiro de 2004).
Descrición
O edificio principal de Doune é o seu castelo, unha fortaleza do século XIV onde se rodou boa parte do filme Monty Python and the Holy Grail, do grupo humorístico británico Monty Python.
Ademais, a sona principal de Doune vénlle pola súa artesanía de pistolas. Moitas delas son agora pezas de colección e pertencen aos museos bélicos e de historia do mundo, coma o Museo de Escocia, en Edimburgo. Dise, por exemplo, que foi unha pistola de Doune a que primeiro disparou na Guerra da independencia estadounidense.
As terras da parte oriental de Doune perténcenlle á nobre familia dos Stirling of Kier, do clan Stirling. Deles foi David Stirling, militar británico durante a segunda guerra mundial e fundador do Special Air Service. Na estrada que vai cara a Dunblane, preto das súas propiedades, hai unha estatua de homenaxe a David Stirling.
Doune é un deses lugares, coma Os Peares de adscrición administrativa confusa. Pertence ao concello de Stirling, pero ao mesmo tempo ao condado de Perthshire, ao que non pertence o resto do concello. Ademais, postalmente depende do distrito de Falkirk.
En Doune desenvólvese a Doune Speed Hillclimb, unha das máis importantes carreiras campo a través de Escocia.
Santiago de Covelo, Covelo
Santiago de Covelo é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Covelo na comarca da Paradanta. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 599 habitantes (309 mulleres e 290 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 565 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 494 habitantes, sendo 255 homes e 239 mulleres.
O seu monte veciñal foi recoñecido pola ONU en 2017 como exemplo de conservación e de xestión participada.
O Mato, Mourentán, Arbo
O Mato é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Svetlana Yevguénievna Savitskaya
Svetlana Yevguénievna Savitskaya, nada o 8 de agosto de 1948, foi unha cosmonauta rusa, foi a primeira muller en dar un paseo espacial, atopándose a bordo da Saliut 7 o 25 de xullo de 1984, cunha duración de 3h 35 min.
Traxectoria
Savitskaya entrou en 1972 no Instituto de Aviación de Moscova, Despois de acabar a súa formación, traballou de monitora de aviación. Posteriormente cursou estudos especializados na escola de pilotos de avión. En 1976 titulouse como piloto de probas do Ministerio de Industria Aérea da URSS, sendo capaz de pilotar máis de vinte tipos de avións. Ese mesmo ano ingresou na oficina do deseño de Yakovlev para contribuír á mellora das aeronaves. En 1980 entrou a formar parte dun grupo recentemente formado de cosmonautas mulleres preparándose para realizar voos espaciais en naves de tipo Soiuz.
Carreira espacial
Savitskaya viaxou ao espazo na Soiuz  T-7 e volveu a terra 19 días máis tarde a bordo da  Soiuz  T-5, debido a que a  T-7 quedou atracada na  Saliut 7. ​ Posteriormente tripulou tamén a Soiuz  T-12. Durante a súa estancia na estación espacial Saliut 7, o 25 de xullo de 1984, a cosmonauta  Savitskaya converteuse na primeira muller en dar un paseo espacial. Permaneceu fóra da estación durante 3 horas e 35 minutos realizando con éxito traballos de montaxe, cortes de metal e soldaduras. Naquel momento converteuse na primeira muller que viaxou dúas veces ao espazo. É considerada a última cosmonauta soviética, debido a que Elena  Kondakova, seguinte en viaxar ao espazo o 3 de outubro de 1994 na  Soiuz  TM-20, fíxoo xa como cidadá rusa.
Na súa carreira espacial ademais de dificultades técnicas e riscos vitais que asumiu como o resto, como muller pioneira neste ámbito profesional, sufriu o machismo dalgúns dos seus compañeiros como o testemuñan as palabras de acollida que tivo por parte dos mesmos cando se abriu a escotilla da estación espacial soviética: "Temos un mandil preparado para ti,  Sveta". En 1993 abandonou o corpo de cosmonautas.
Traxectoria política
Na etapa final da súa carreira como cosmonauta iniciou a súa carreira como política. Tras traballar como enxeñeira civil en enerxía NPO, en 1987 é nomeada deputada de enerxía. Foi deputada popular do Parlamento Soviético de 1989 ata 1991. Máis tarde, foi elixida para a Duma Estatal e membro como representante do Partido Comunista da Federación Rusa ademais de formar parte do Comité de Defensa.
Fraián de Abaixo, Vilaíz, Becerreá
Fraián de Abaixo é un lugar da parroquia de Vilaíz no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2011 tiña dous habitantes (dous homes).
Roger Ducret
Roger François Ducret, nado en París o 2 de abril de 1888 e finado na mesma cidade o 8 de xaneiro de 1962, foi un tirador de esgrima francés, gañador de oito medallas olímpicas.
Traxectoria
Especialista nas tres modalidades de esgrima: florete, espada e sabre, participou aos 32 anos nos Xogos Olímpicos de 1920 celebrados en Antuerpen, gañando a medalla de prata na proba por equipos e a medalla de bronce na proba individual de florete. Participou tamén na proba individual de espada, aínda ben que non tivo éxito. Nos Campionatos do Mundo de 1923 levou unha medalla de bronce en espada individual, a única da súa carreira nestas competicións. Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París converteuse no gran vencedor da esgrima, ao gañar cinco medallas nas cinco probas disputadas: a medalla de ouro nas probas de florete individual e por equipos, así como na proba de equipos de espada; e a medalla de prata na proba individual de espada e na individual de sabre. Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan logrou gañar unha nova medalla de prata na proba por equipos na modalidade de florete, finalizando quinto na proba de sabre por equipos, oitavo en sabre individual e noveno en florete individual.
Fernando Carlos Rodríguez Pérez
Fernando Carlos Rodríguez Pérez, nado en Rubián (Bóveda) o 28 de maio de 1946, é un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
Foi concelleiro en Bóveda de 1979 a 1999, deputado provincial na Deputación de Lugo entre 1979 e 1991, alcalde do concello de Bóveda (1984-1985), deputado do Parlamento de Galicia (1985-1999) co PPdeG, concelleiro en Sarria (1999-2003) e senador electo por Lugo (2000-2004). Presidiu e fundou a asociación Grupo Local de Desenvolvemento Rural Río Lor (1991-1995).
Daniel Río Rubal
Daniel Río Rubal, nado en Mondoñedo o 6 de marzo de 1955, é un escultor e ceramista galego, coñecido co pseudónimo de Caxigueiro.
Bandeira de Hungría
A bandeira de Hungría (en húngaro: Magyarország zászlaja) está dividida en tres franxas horizontais do mesmo tamaño, de cor vermella, branco e verde. Nalgúns casos na bandeira tamén aparece o Escudo de Hungría.
Historia
A partir do rei Santo Estevo (1001-1038) aparecen representacións dos monarcas húngaros portando emblemas coa cruz patriarcal e as franxas vermellas e brancas que forman o escudo de Hungría. Documéntase por vez primeira o uso das actuais cores nacionais da bandeira nun cordón de selo durante o reinado de Matías, en 1618.
Daniel Río Rubal
Traxectoria
As súas primeiras exposición foron en Lugo (1980) e na Bienal de Pontevedra (1981). Tras o seu paso polo Seminario de Estudios Cerámicos (Sargadelos), ditos materiais forman parte fundamental da súa obra. A narración e a temática social, entre outras, forman a base da súa obra. Reflexiona sobre cuestións que condicionan o desenvolvemento vital, tanto individual coma colectivo. Dende 1990 interésase pola instalación, aínda que a miúdo tamén se expresa a través doutras disciplinas (escultura, fotografía, poesía etc). Ten participado en diversas feiras internacionais de Arte Contemporánea, como: ARCO (Madrid), Foro Atlántico (A Coruña e Pontevedra) ou FIL (Lisboa), e as súas obras forman parte de coleccións como Fenosa ou Abanca.
Río Lule
O Lule é un río que se encontra no noroeste de Suecia, un dos máis importantes do país debido ao seu atractivo turístico e á enerxía hidroeléctrica. Este río desemboca no golfo de Botnia, e dálle nome á cidade de Luleå. O río Lule conxélase durante case todo o inverno, o que fai difícil a prosperidade dos negocios que este río fomenta.
Daniel Río Rubal
Traxectoria
Nos anos 2010 creou xunto coa súa dona, Flor Núñez, Espazo Caritel.
Bandeira de Hungría
Historia
Durante a Revolución e Guerra de Independencia húngara de 1848-1849 en contra do Imperio dos Habsburgo, declarouse á bandeira vermella-branca-verde como símbolo nacional de Hungría. A bandeira tricolor da Revolución Francesa tivo unha grande influencia sobre o deseño da bandeira húngara.
Na bandeira figurou o Escudo de Hungría coa coroa de Santo Estevo ata 1949, ano no que foi substituído polo escudo da República Popular. O escudo tradicional foi recuperado en 1990, pero dende entón existe certa indefinición legal sobre a inclusión ou ausencia do mesmo na bandeira.
Daniel Río Rubal
Obra
alt=Escultura no Espazo Caritel|miniatura|Escultura no Espazo Caritel
Escudo de Hungría
miniatura|dereita|120px|Versión actual do escudo de Hungría.
O escudo de Hungría é o tradicionalmente chamado "pequeno brasón de Hungría" que, despois de suprimirse dende 1949, foi recuperado polo Parlamento húngaro en xullo de 1990.
O escudo está dividido en dous flancos no sinistro, de goles, sobre tres montículos, atópase, no medio, unha coroa de ouro e sobre ela unha cruz patriarcal de prata. Sobre o bordo superior repousa a coroa húngara. A cruz patriarcal é un símbolo que aparece por primeira vez en moedas acuñadas a finais do século XII. O flanco destro está cortado en oito franxas horizontais de goles e prata, alternadas. O conxunto aparece timbrado coa coroa do rei Santo Estevo.
Festival do queixo a rolos
miniatura|dereita|250 px|Unha carreira o [[27 de maio de 2013.]] O festival do queixo a rolos (en inglés Cooper's Hill Chesse-Rolling and Wake) é un concurso anual que se desenvolve no outeiro Cooper, en Brockworth, unha viliña do oeste de Inglaterra preto de Cheltenham e de Gloucester. O concurso consiste en botar un queixo a rolos por unha forte pendente e tentar collelo despois. Como isto raramente sucede, considérase gañador a quen primeiro baixa o monte, correndo ou a rolos.
Historia
miniatura|esquerda|O mestre de cerimonias Rob Seex Existen moi diversas lendas que colocan o concurso do queixo a rolos nos albores da historia, pero ningunha delas está probada. Sir James George Frazer relacionouna con poboamentos fenicios e Michael James con ritos pagáns do século VII, e incluso hai quen a relaciona co despenamento de doncelas de época romana. Porén, non existe ningunha referencia escrita e probada ata 1836, e a partir de 1884 xa é unha cita anual nos xornais locais.
Ao longo dos anos incorporáronse e suprimíronse diversos costumes á práctica xeral da carreira a tras do queixo, como a creación do mestre de cerimonias, carreiras de fachos, sorteos de leitóns, ou mesmo o uso de queixos de madeira durante o racionamento da segunda guerra mundial. Está probada a existencia de seis mestres de cerimonias: Thomas Organ (primeira metade do século XIX), William Brookes (1884-1934), Tom Windo (1935-1955), Edward Millard (1958-1973), Arthur Bick (1973-1989), e Rob Seex (1990-actualidade).
Características
O outeiro Cooper atópase a 1,5 kms da viliña de Brockworth. A súa aba norte, que é onde se celebra o certame, ten uns 180 metros de longo e unhas pendentes que oscilan entre o 50% e o 100%.
A proba celébrase a finais de maio. En diversas series, o mestre de cerimonias guinda a rolos do monte unha gran peza de queixo de Gloucester redonda, de ata 40 centímetros de diámetro, e deseguido saen os participantes tratando de coller o queixo ou, no seu defecto, de cruzar antes cós outros a liña de chegada ao final do outeiro. O queixo pode acadar velocidades de ata 100 kms por hora. Os vencedores obteñen de premio o queixo que o precedeu na carreira, ademais dunha mención acreditativa.
No curuto do outeiro Cooper sitúase un fito de madeira, de varios metros de longo, cun galo de metal no extremo.
Factores negativos
A asistencia do público ao acto, así como as carreiras dos concursantes outeiro abaixo provocaron unha forte erosión, que fixo que na década de 1970 se pensase incluso en suspender o certame. Ademais, a dureza da proba, o costento do outeiro e o alcol que acompaña a moitos dos participantes fai que se produzan un bo número de lesións, fundamentalmente traumáticas. A falla dun dispositivo de seguridade fixo suspender oficialmente o festival, por exemplo, en 1998 e en 2003, se ben tiveron lugar carreiras non oficiais.
Air Belgium (2016)
Air Belgium é unha aeroliña belga con sede en Mont-Saint-Guibert e baseada no aeroporto de Bruxelas Sur-Charleroi.
Comité Olímpico Nacional de Armenia
O Comité Olímpico Nacional de Armenia (en Հայաստանի ազգային օլիմպիական կոմիտե) (ARMNOC) é o organismo responsábel da participación de Armenia nos Xogos Olímpicos.
Air Belgium (2016)
Historia
A compañía fundouna no verán de 2016 o CEO Niky Terzakis, que anteriormente traballara para ASL Airlines Belgium. O obxectivo era unir Bélxica con destinos asiáticos como Hong Kong, Pequín e Shanghai, ofrecendo un produto de alta calidade aos seus clientes.
O primeiro voo de Bruxelas a Hong Kong planeouse para outubro de 2017, porén, este foi adiado xa que a aeroliña non tiña aínda o seu certificado de operador. No mes de decembro Air Belgium anunciou que o primeiro voo sería finalmente en marzo de 2018 dende o aeroporto de Charleroi en vez de dende o de Bruxelas debido ás taxas máis baixas e a mellor accesibilidade; tamén se anunciou que para clase business e pasaxeiros premium a aeroliña operaría unha nova terminal dedicada que sería construída na terminal executiva, mentres que os pasaxeiros de clase económica usarían a terminal normal.
Comité Olímpico Nacional de Armenia
Historia
O Comité Olímpico Nacional de Armenia foi fundado en 1990. O comité converteuse en membro do Comité Olímpico Internacional (COI) en 1993, así como tamén en membro dos Comités Olímpicos Europeos e outras organizacións deportivas internacionais.
Air Belgium (2016)
Historia
O 14 de marzo de 2018 anunciouse que a aeroliña recibira o seu certificado de operador das autoridades de aviación civil belgas e planeaba comezar a operar voos regulares a mediados de abril.
O 29 de marzo a compañía realizou o seu primeiro servizo comercial operando o seu Airbus A340-300 coa librea de Air Belgium en nome de Suriname Airways, nun voo entre Ámsterdam e Paramaribo. O 25 de abril a aeroliña anunciou un atraso no seu voo inaugural a Hong Kong do 30 de abril ao 3 de xuño, debido a que non tiña os dereitos para operar no espazo aéreo ruso.
Frota
En marzo de 2018 a frota de Air Belgium estaba formada polos seguintes avións:
Ashes Divide
Ashes Divide (escrito como ASHES dIVIDE) é unha banda estadounidense de rock alternativo formada polo guitarrista de A Perfect Circle Billy Howerdel, que é o seu principal compositor, produtor e vocalista.
Young Fresh Fellows
Young Fresh Fellows é unha banda estadounidense de rock alternativo formada no ano 1981 en Seattle, Washington por Scott McCaughey e Chuck Carroll. Tad Hutchison, o curmá de Chuck Carroll, uniuse ao grupo para a gravación do seu álbum de estrea en 1983.
O seu primeiro álbum foi The Fabulous Sounds of the Pacific Northwest (1984), despois do cal Jim Sangster se uniu a eles como baixista e McCaughey pasouse do baixo á guitarra. Carroll deixou a banda en 1988, e foi substituído por Kurt Bloch de The Fastbacks.
O tema "Amy Grant", unha canción cómica sobre a música cristiana contemporánea e a artista pop Amy Grant, aparecida no seu álbum The Men Who Loved Music, foi un éxito nas radios universitarias e é probablemente o seu tema máis coñecido.
A banda continua xunta, a pesar de que despois do álbum de 1996 A Tribute To Music non volvesen a editar material novo ata Because We Hate You (2001), un traballo compartido co outro grupo de McCaughey, The Minus 5. McCaughey centrouse máis en The Minus 5 dende entón, mentres que Bloch e Sangster formaron o grupo Sgt. Major, e Hutchison traballa máis no deseño e as artes visuais, ademais de actuar e gravar como Chris & Tad con Chris Ballew de The Presidents of the United States of America. Porén, os Fellows editaron I Think This Is no ano 2009 e comezaron unha xira por España no mes de outubro.
O 27 de setembro de 2010 visitarían Santiago de Compostela como abreconcertos de Mudhoney nun concerto celebrado na Sala Capitol.
As Loureiras, Orro, Culleredo
As Loureiras é un lugar da parroquia de Orro no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Yepes
Yepes é unha localidade da provincia de Toledo, Comunidade Autónoma de Castela-A Mancha, en España. Pertence á comarca de Mesa de Ocaña.
Toponimia
Puidera provir de Hepes, que daría Hiepes, Iepes, Yepes. É posible que este "Hepes" sexa un topónimo mozárabe. Cítase no 1212, aparecendo como unha pequena aldea.
Historia
A antiga Hippo ou Hippona dos carpetanos, en época romana, onde os celtiberos derrotaron ás tropas dos romanos Quintio e Calpurnio, toma o seu nome actual baixo a dominación musulmá, cando a denominaron Hepes, que daría "Hiepes", "Iepes", "Yepes"..
No reinado de Afonso VII, cédese en 1145 "al Concello de San Nicolás Yepes y su castillo". En 1213, Afonso VIII dóalle ao arcebispo Jiménez de Rada o mortuorio das aldeas de Hepes e Fontes; e en 1223, o dito arcebispo, dota de foro de poboación á vila de Yepes. Aparece con frecuencia nomeado en documentos mozárabes do século XIII. En 1215 divídense os terreos de Iepes e Ocaña. O documento é importante, porque concédelle a zona montañosa ou desértica, denominada "Xara", a Yepes, fronte a pretensións de Ocaña que non puideron demostrar documentalmente os seus dereitos.
Yepes foi sempre, por privilexio real, gobernada polo Pobo, no seu concello os fidalgos non tomaron parte, constituíndo isto unha excepción. En 1517, Fernando Colón, na súa "Cosmografía", fala deste pobo. Con licenza do papa Gregorio XIII, Filipe II vende en 1576 a vila de Yepes ao seu Concello e debido ás súa puxanza durante os séculos XVI e XVII, fará que reciba o apelativo de "Toledillo".
Foi cabeza dunha comarca formada por seis pobos ademais de Yepes: Villasequilla de Yepes, Cabañas de Yepes, Pela, Cabeza, Cinco Yugos e Fontes.
Entre os seus muros asináronse os esponsais dos Reis Católicos, e son naturais da vila ou están vinculados a ela importantes figuras das artes e a literatura como son frei Juan de Yepes, san Juan de la Cruz, frei Diego de Yepes (confesor de Filipe II e Santa Teresa de Xesús), Luis Tristán (discípulo do Greco), e Calderón de la Barca, a quen esta vila lle encargou, en 1637, o auto sacramental El Mágico Prodigioso, para representar a obra o día do Corpus Christi; entre outros, que eloxiaron os seus viños nas súas obras como Góngora ou Jorge Manrique.
Xeografía
Atópase no extremo occidental da comarca da Mesa de Ocaña, nunha extensa e elevada chaira calcaria, ao nordeste da provincia de Toledo. Limita polo norte con Ciruelos e Ocaña (TO) e Aranjuez (M). Polo sur con Villasequilla e Huerta de Valdecarábanos (TO). Polo leste con Ocaña (TO) e polo oeste con Aranjuez (M) e Almonacid (TO). Ten unha extensión de 85 km², ocupando 19 km de leste a oeste e 10 km de norte a sur.
Ten as vías de comunicación Autovía de Andalucía (A4), Autoestrada Radial 4, e N-400, a 11 km, e pola mesma vila atravesan a CM-4005 (a Mora e Madrid), CM-4014 (a Ocaña), CM-4004 (á comarca da Sagra e Toledo), ademais da futura A-40 (Autovía de Castela a Mancha Maqueda-Cuenca).
Dista de Madrid 60 km, de Toledo 40 km, de Ocaña 12 km e de Aranjuez 17 km.