cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Somos os Miller
Somos os Miller (en We're the Millers) é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Rawson M. Thurber e protagonizado por Jason Sudeikis, Jennifer Aniston, Emma Roberts, Will Poulter, Nick Offerman, Kathryn Hahn, Molly Quinn e Ed Helms. O guión foi escrito por Bob Fisher, Steve Faber, Sean Anders e John Morris, e está baseado nunha historia orixinal de Fisher e Faber. A trama segue a un pequeno traficante de marihuana (Sudeikis) que convence aos seus veciños para que o axuden facéndose pasar pola súa familia e así pasar drogas de México aos Estados Unidos.
Estreouse en galego o 17 de marzo de 2023 a través da TVG.
7 donne e un mistero
7 donne e un mistero é un filme italiano de 2021 co-escrito e dirixido por Alessandro Genovesi. É un remake do filme de 2002 8 femmes de François Ozon, que á súa vez está baseado na obra Huit femmes de Robert Thomas. Está protagonizado por Margherita Buy, Diana Del Bufalo, Sabrina Impacciatore, Benedetta Porcaroli, Micaela Ramazzotti, Luisa Ranieri e Ornella Vanoni.
O filme estreouse en Italia o 25 de decembro de 2021 a través de Warner Bros. Pictures, recadando 1.118,038 euros. Estreouse en Netflix o 28 de decembro de 2022.
Frieira a Nova, Ove, Ribadeo
Frieira a Nova é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Wedding Season
Wedding Season é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Tom Dey a partir dun guión de Shiwani Srivastava. O filme está protagonizado por Suraj Sharma, Pallavi Sharda, Rizwan Manji, Veena Sood, Ari Afsar, Sean Kleier e Manoj Sood.
Wedding Season estreouse o 4 de agosto de 2022 a través de Netflix.
Sinopse
Asha é unha economista que traballa en microfinanzas que recentemente rompeu o seu compromiso e deixou atrás unha carreira bancaria en Wall Street para traballar para unha startup de microfinanzas en Nova Jersey. A nai de Asha, Suneeta, preocupada polo seu futuro e contra o consello do seu marido Vijay, establece un perfil de citas a través do cal Asha coñece a Ravi. Aínda que a súa primeira cita vai mal, Asha finalmente convence a Ravi de finxir que están saíndo en varias vodas ao longo do verán para aliviar a presión para casar. Asha e Ravi lentamente se interesan un polo outro, e Asha descobre que Ravi é en segredo un rico DJ chamado DJ Spellbound.
Observatorio Palomar
O Observatorio Palomar é un observatorio de investigación astronómica no condado de San Diego, California, na cordilleira Palomar. É propiedade e está operado polo Instituto Tecnolóxico de California (Caltech). O tempo de investigación no observatorio concédese a Caltech e aos seus socios de investigación, que inclúen o Jet Propulsion Laboratory (JPL), a Universidade Yale, e os Observatorios Ópticos Nacionais da China.
O observatorio opera varios telescopios, incluído o Telescopio Hale de 5,1 m, o Telescopio Samuel Oschin de 1,2 m, e o Telescopio Palomar de 1,5 m. Ademais, aloxáronse outros instrumentos e proxectos no observatorio, como o Palomar Testbed Interferometer e o histórico telescopio Schmidt de 0,46 m, o primeiro telescopio do Observatorio Palomar, que data de 1936. A partir de 2021, o observatorio tamén alberga os proxectos Zwicky Transient Facility (ZTF) e Gattini-IR.
Historia
miniatura|Cúpula do observatorio
A visión de Hale sobre os grandes telescopios e o Observatorio Palomar
O astrónomo George Ellery Hale, cuxa visión creou o Observatorio Palomar, construíu o telescopio máis grande do mundo catro veces consecutivas. Publicou un artigo de 1928 propoñendo o que se convertería no reflector Palomar de 200 polgadas; foi unha invitación ao público estadounidense para coñecer como os grandes telescopios poderían axudar a responder preguntas relacionadas coa natureza fundamental do universo. Hale seguiu este artigo cunha carta ao International Education Board (posteriormente absorbido polo Consello Xeral de Educación) da Fundación Rockefeller con data do 16 de abril de 1928 en que solicitou financiamento para este proxecto. Na súa carta, Hale afirmaba:
Telescopio Hale
O telescopio Hale foi o máis grande do mundo desde 1949 ata 1975, cando o telescopio ruso BTA-6 viu a primeira luz. Os astrónomos que usaron o telescopio Hale descubriron obxectos afastados chamados quásares (un subconxunto do que se ía coñecer como núcleos galácticos activos) a distancias cosmolóxicas. Estudaron a química das poboacións estelares, o que permitiu comprender a nucleosíntese estelar sobre a orixe dos elementos do universo coas súas observacións e descubriron milleiros de asteroides. Un modelo de enxeñaría a unha décima escala do telescopio no Corning Community College en Corning, Nova York, sede do Corning Glass Works (agora Corning Incorporated), empregouse para descubrir polo menos un planeta menor, 34419 Corning.
Arquitectura e deseño
Russell W. Porter deseñou a arquitectura Art Deco dos edificios do observatorio, incluída a cúpula do telescopio Hale. Porter tamén foi responsable de gran parte do deseño técnico do telescopio Hale e das cámaras Schmidt, producindo unha serie de debuxos de enxeñaría de sección transversal. Porter traballou nos deseños en colaboración con moitos enxeñeiros e membros do comité de Caltech.
Max Mason dirixiu a construción e Theodore von Karman estivo involucrado na enxeñaría.
Sly Stone
Sylvester Stewart, nado 15 de marzo de 1943 e máis coñecido polo seu nome artístico Sly Stone, é un músico, compositor e produtor musical estadounidenses coñecido sobre todo como líder da banda Sly and the Family Stone, xogando un papel crítico no desenvolvemento do funk coa súa pioneira fusión de soul, rock, psicodelia e gospel nos anos 60 e 70. AllMusic dixo que "James Brown pode ter inventado o funk, pero Sly Stone perfeccionouno", e acredítao como "creandor dunha serie de discos eufóricos pero políticamente cargados que demostraron unha gran influencia en artistas de todas as orixes musicais e culturais". Crawdaddy! chamouno "o fundador do soul progesivo".
Nado en Texas e medrado na Bay Area do note de California, Stone dominaba varios instrumentos a curta idade e interpretab música gospel de neno cos seus irmáns (e futuros compañeiros de banda) Freddie e Rose. A mediados dos 60 traballou tanto como produtor musical para Autumn Records como disc jockey para a emisora de radio KDIA de San Francisco. En 1966, Stone e o seu irmán Freddie uniron as súas bandas para formar Sly and the Family Stone, un grupo de xénero mixto racialmente integrado. A banda conseguiría varios temas exitosos, como "Dance to the Music" (1968), "Everyday People" (1968), "Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)" (1969), "I Want to Take You Higher" (1969) "Family Affair" (1971) e "If You Want Me to Stay" (1973), e aclamados álbums como Stand! (1969), There's a Riot Goin' On (1971) e Fresh (1973).
Apio Claudio Craso
Apio Claudio Craso Regilense Sabino (en latín: Appius Claudius Crassus Regillensis Sabinus), foi un político romano do século V a. C. e pertencía á gens Claudia. Era fillo de Apio Claudio Sabino Inregilense (cónsul no 471 a.C.), pai de Apio Claudio Craso (cónsul no 424 a.C.) e avó de Apio Claudio Craso (cónsul no 403 a.C.).
Foi cónsul no 451 a. C. e encabezou os dous colexios de decénviros entre o 451 e 449 a.C. que se encargou da redacción da Lei das XII Táboas.
Familia e orixe
Apio Claudio era membro da gens Claudia, unha familia romana rica e patricia. O seu pai Apio Claudio Sabino, cónsul no 471 a.C., e o seu avó Apio Claudio Sabino, cónsul no 495 a.C., foran ámbolos dous cónsules e distinguíronse polo seu desprezo á plebe e a súa intransixente oposición aos seus representantes, os tribunos da plebe. Esta oposición aumentou durante os graves conflitos civís nos anos 495 a.C. e 471 a.C. Porén, o seu tío Caio Claudio Sabino Regilense exerceu no 460 a.C. un consulado sen chocar cos tribunos da plebe.
Segundo algunhas fontes antigas, como o Fastos Capitolinos que proporcionan o seu nome completo para o 451 a.C. (Ap. Claudius Ap.f. M.n. Crassinus Inregillensis Sabinus) os cónsules do 471 a.C. e 451 a.C. serían, de feito, a mesma persoa e non o pai e o seu fillo. Mais, se a conta de Tito Livio para o ano 470 a.C. é certa, Apio Claudio Sabino morreu no cárcere ese ano, polo que o cónsul do 451 a.C. había se-lo seu fillo. Os destinos dos dous cónsules son semellantes, engadindo á confusión, xa que ambos morreron no cárcere tras problemas cos plebeos.
Contexto político
Na segunda metade do século V a.C., foi medrando a oposición política entre a plebe, representada polos seus tribunos, e os patricios que conservaban o dominio do consulado, herdeiros dun poder real cuxo único límite era a duración do exercicio do mandato de cónsul; é dicir, un ano. Dende o ano 462 a.C., os tribunos reclamaban, coa rogatio Terentilia, a fixación por escrito das leis para limitar os poderes arbitrarios dos cónsules. Despois de dez anos de graves tensións civís, conseguiron por fin a constitución dunha comisión encargada de elaborar as leis aplicables a plebeos e patricios.
Primeiro decenvirato (451 a.C.)
No 451 a.C., Apio Claudio foi elixido cónsul e ao mesmo tempo, créase unha comisión de dez membros, os decénviros, por un mandato dun ano. Como cónsul, é vogal de oficio e obtén a súa presidencia do colexio de decénviros. A importancia desta comisión foi tal que tódolos actores da vida política romana aceptaron a suspensión dos mandatos ordinarios: xa non había cónsul nin tribunos da plebe, os decénviros tiñan o poder absoluto sen posibilidade de recurso.
Os decénviros exerceron o seu papel, sendo precedidos durante o día polos doce lictores, como auxiliares no exercicio do poder. Tito Livio sinalou como proba da moderación do seu goberno que se admitía que, a pesar da suspensión do dereito de recurso ante os tribunos da plebe, as resolucións xudiciais do decénviro que exercía un día determinado podían ser recorridas ante outro decénviro, ou que nunha ocasión, un decénviro en troques de levar unha acusación pública cedera este dereito ao pobo para que exercese xustiza.
En ausencia de conflitos cos seus veciños e sen disturbios internos, os decénviros puideron traballar na elaboración de leis que se organizaron segundo dez títulos, a "Lei das X Táboas", que se aprobou por votación popular.
Redacción da Lei das XII Táboas
Para completar estas dez primeiras leis, decidiuse renovar a comisión coa elección de novos decénviros. Apio Claudio presentouse á reelección, contradicindo o costume que significaba que non se podía ostentar as maxistraturas durante dous anos seguidos; malia todo, saíu reelixido tras unha activa campaña de sedución entre o pobo, multiplicando as promesas. Elixíronse outras nove personalidades, que formaron o segundo colexio de decénviros. Ao tomar posesión, o 15 de maio do ano 450 a.C., provocaron unha certa sorpresa ao presentárense cada un deles precedidos por cadanseus doce lictores; é dicir, 120 lictores en total, unha forza de coacción nunca vista en Roma. Os decénviros engadiron dúas novas táboas ás anteriores, pasando a ser denominado o código como a "Lei das XII Táboas".
Permanencia dos decénviros no poder
Segundo Tito Livio, Apio Claudio influíu nos seus colegas e creou unha camarilla que abusou do poder e gobernou con despotismo, intimidando á plebe e ignorando o Senado. Despois do 15 de maio de 449 a.C., aínda que cumprido o seu mandato dun ano e rematado o seu labor lexislativo, os decénviros adestrados por Apio Claudio mantivéronse no poder ilegalmente pola súa propia autoridade, rodeándose dunha numerosa garda e sufocando toda protesta emanada da plebe.
A guerra iniciada contra Roma polos sabinos e os Aequi obrigou aos decénviros a se uniren ao Senado para conseguir o recrutamento das tropas romanas. Os decénviros compartiron os sectores de operacións, e Apio Claudio e Espurio Opio Córnicen aseguraron a defensa de Roma.
Morte de Virxinia
miniatura|[[Asasinato de Virxinia|Asasinato de Virxinia por Camillo Miola (1882). Nápoles, Museo Capodimonte.]] Apio Claudio cometeu entón un exceso de poder que desencadeou unha revolta popular. Livio fai un relato detallado do feito, mentres que Diodoro de Sicilia relatou este episodio pero sen nomear a Apio Claudio.
Segundo autores antigos, Apio Claudio incitou a un dos seus clientes a reclamar como escrava á rapaza Verxinia ou Virxinia, filla do centurión Lucio Virxinio, prometida en matrimonio con Lucio Icilio, antigo tribuno da plebe. Deste xeito, Apio Claudio presionaba a dous dos prinicipais opositores ao seu poder. Á espera de que se constituíse un tribunal que deliberase sobre esta pretensión, a lei prevía que se encomendase a persoa en cuestión á custodia de quen afirmase a súa condición de libre. Mais incumprindo a lei, Apio Claudio ordenou que o fose gardada polo seu cliente. Cando os lictores intentaron apreixar á moza no medio do foro, o seu pai prefiriu apuñalala e matala dicindo: "Filla, douche a liberdade dó unico xeito que podo" e salvala así da violencia dos homes de Apio Claudio. Este xesto espertou a indignación da multitude contra Apio Claudio mentres o aflixido pai enviou aos seus amigos a avisar a Lucio Icilio, prometido de Virxinia, que estaba mobilizado preto de Roma. Ao mesmo tempo, Apio Claudio envíou aos seus xenerais a orde de arrestar a Lucio Icilio. Nesta carreira de velocidade, Lucio Icilio informou ao primeiro levantamento dos seus compañeiros, provocando unha revolta dos soldados.
Algúns historiadores modernos puxeron en dúbida a autenticidade do episodio de Virxinia, cuxa morte para salvar a súa virtude desencadeou unha revolución contra un poder despótico, atopando nela un paralelismo tamén marcado co derrocamento do rei Tarquino o Soberbio tras a morte de Lucrecio.
Descenso a nado da ría de Navia
O Descenso a nado da ría de Navia celébrase dende 1958 na fin de semana de agosto que a marea o permitir na ría que forma o río Navia ao seu paso pola localidade de igual nome. A proba organízaa a Asociación de Amigos da Ría de Navia e está declarada de Interese Turístico Nacional.
Historia
Navia é unha vila costeira da Terra Eo-Navia, que se sitúa á beira dunha ría e existe na localidade unha afección significativa pola natación como deporte competitivo polo menos dende o comezo do século XX. En 1958 esa afección deu lugar a unha convocatoria regular, o descenso a nado da ría, que continuou todos os anos dende aquela ao tempo que xurdiron ao seu redor outras actividades salientables, o Criterium dos Ases, o MiniDescenso, a Copa Asturias de Longa Distancia, e, recentemente, a celebración de probas da Copa de Europa de Natación de Longa Distancia (Copa LEN), entre elas, a Superfinal de 2006. No ano 2020 non se celebrou a competición por mor da pandemia de COVID-19.
Andið eðlilega
Andið eðlilega é un filme islandés de 2018 dirixido por Ísold Uggadóttir. Estreouse na sección World Cinema Dramatic Competition do Festival de Cinema de Sundance, onde recibiu o premio World Cinema Dramatic Directing.
Sinopse
Lára é unha loitadora nai solteira. Xa non ten cartos nas tarxetas de crédito, perdeu o seu apartamento e vive no seu automóbil co seu fillo de seis anos, Eldar. Acepta un traballo como aprendiz de seguridade fronteiriza na policía do aeroporto de Reykjanesbær, na rexión de Suðurnes. Adja, unha viaxeira de Guinea-Bissau cuxa moza foi asasinada por ser lesbiana, intenta escapar da persecución dos homosexuais do seu país solicitando o asilo no Canadá. Despois de que Lára sinala unha discrepancia no pasaporte de Adja, esta é separada dos seus compañeiros de viaxe (a súa filla e a súa irmá) e retida nun centro de refuxiados ata que se tome unha decisión sobre o seu estado migratorio. As vidas das dúas mulleres crúzanse e forman un vínculo improbable.
Soiuz T-14
Soiuz T-14 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 17 de setembro de 1985 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz T-14, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Vladimir Vasiutin, Georgi Grechko e Aleksandr Volkov a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7. A tripulación chegou á estación para facer experimentos militares no módulo Kosmos 1686.
Grañol, Ove, Ribadeo
Grañol é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Os Guildeiros, Ove, Ribadeo
Os Guildeiros é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Zineb Hattab
Zineb Hattab, nada en Blanes, Xirona o 23 de xullo de 1989, tamén coñecida como Zizi Hattab, é unha enxeñeira de software e chef catalá de orixe marroquí e propietaria do restaurante vegano KLE en Zürich, Suíza. Hattab foi escollida como "descubrimento do ano" por Gault Millau no ano de apertura do seu restaurante en 2020 e foi a primeira chef vegana en Suíza en recibir unha estrela verde Michelin. A cociña de Hattab salienta polos seus sabores intensos e pratos complexos e equilibrados nun ambiente informal.
Traxectoria
Zineb Hattab naceu o 23 de xullo de 1989 en Blanes, Xirona, filla de pais inmigrantes de Marrocos que chegaron de forma ilegal ao país para posteriormente fincarse na Costa Brava durante a década de 1980. Medrou en Blanes, unha pequena vila a carón do mar Mediterráneo.
En 2007, Hattab mudouse a Barcelona para estudar enxeñaría. Durante os seus estudos, viviu nun piso de estudantes onde comezou a cociñar para os seus amigos e familiares.
Carreira profesional
En 2012, Zineb Hattab trasladouse a Suíza onde traballou durante dous anos como desenvolvedora de software nunha empresa de enxeñaría. En 2014, á idade de 24 anos, decidiu deixar a súa vida empresarial e comezou unha nova carreira como cociñeira. Traballou en Osteria Francescana de Massimo Bottura, Nerua de Josean Alija e El Celler de Can Roca dos irmáns Roca. Tamén traballou para Andreas Caminada en Schloss Schauenstein.
En 2017, Hattab mudouse a Nova York, onde pasou un tempo en Blue Hill e traballou baixo a dirección do chef Enrique Olvera no restaurante Cosme. Despois de 2 anos traballando en Nova York, regresou a Suíza para abrir o seu propio restaurante.
En xaneiro de 2020, Zineb Hattab abriu KLE, un pequeno restaurante en Zürich Wiedikon con boa cociña e un menú completamente vegano. Só unhas semanas despois da súa apertura, Gault&Millau premiouno con 14 puntos e nomeou a Hattab como “Chef do Mes”. Durante 2021, KLE recibiu 15 puntos Gault Millau e converteuse no primeiro restaurante vegano suízo galardoado cunha estrela verde Michelin.
En outubro de 2021, Hattab abriu a súa segunda localización DAR cun restaurante e un bar de cócteles.
Provincia de Coclé
miniatura|dereita|250px|Localización da provincia de Coclé. Coclé é unha provincia do centro de Panamá. A súa superficie é de 4,927km² e conta con 260 292 habitantes (2010). A súa capital é Penonomé. Limita ao norte coa provincia de Colón, ao leste coa provincia de Panamá Oeste, ao sur coa de Herrera e o golfo de Parita e ao oeste coa de Veraguas. O centro e norte da provincia están accidentados pola cordilleira central; no sur atópanse as chairas centrais, terras baixas moi fértiles que se estenden até o litoral. Tamén é unha provincia de grande riqueza natural e material.
Toponimia
O seu nome orixínase probablemente do caudaloso Río Coclé do Norte e Río Coclé do Sur, que atravesan estas terras. Localmente chámaselle "coclé" a un paxaro, o Aramides axillaris. Outra orixe posible débese ao cacique Coclé, queví que dominaba a Chaira Central. Por outra banda, sábese que a rexión foi o territorio histórico dos chamados “indios coclé", gobernados polos seus quevi ou caciques.
Historia
A provincia de Coclé foi creada mediante Acta do 12 de setembro de 1855, co título de departamento, sendo presidente do Estado Federal o estadista Justo Arosemena. Polo decreto Nº 190 do 20 de outubro de 1886, o antigo departamento tomou o nome definitivo de provincia de Coclé, ratificado pola Constitución Política da República de Panamá de 13 de febreiro de 1904, sendo presidente Pablo Arosemena.
Xeografía
O norte da provincia é atravesada pola Cordilleira Central de Panamá, con escarpadas elevacións de orixe volcánica que van desde os 200 m s. n. m. até os 1.185 m s. n. m., ao sur atópase a gran chaira que se estende até a costa. O clima é tropical chuvioso, con precipitacións da orde dos 2500 mm anuais, que nalgúns puntos do norte das provincias alcanza os 4.000 mm. Os ríos principais da provincia pertencen á vertente do Pacífico (Grande, Chico) e no límite norte do territorio teñen orixe algunhas correntes que, a través do Coclé do Norte, van dar ao Mar Caribe.
División administrativa
A provincia de Coclé está dividida en seis distritos e 47 correxementos:
Os Malatos, Ove, Ribadeo
Os Malatos é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Ove, Ove, Ribadeo
Ove é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Sabrina Gonzalez Pasterski
Sabrina Gonzalez Pasterski, nada o 3 de xuño de 1993, é unha física estadounidense que estuda física de partículas. Completou os seus estudos de licenciatura no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) e despois recibiu o seu doutoramento en física pola Universidade de Harvard en 2019.
Traxectoria
En 1998, matriculouse no Edison Regional Gifted Center e asistiu á Academia de Matemáticas e Ciencias en 2010. esquerda|miniatura|Sabrina González (á esquerda) en [[2006.]] Sabina Gonzalez Pasterski ten unha paixón pola aviación, tanto que tomou a súa primeira clase de voo aos dez anos, co-pilotou o FAA1 no Salón Aeronáutico de Oshkosh aos doce e comezou a construír un avión cun kit aos trece. O seu primeiro voo en solitario foi con ese avión do kit en 2009 despois de ser asinado polo seu instrutor de voo Jay Maynard.
Afirmou que os seus referentes científicos son Leon Lederman, Dudley Herschbach e Freeman Dyson, e afirmou que se sentiu atraída pola física grazas a Jeff Bezos. Recibiu ofertas de traballo de Blue Origin, empresa aeroespacial fundada por Amazon.com, e da NASA.
Como estudante de segundo (sophomore), traballou no experimento CMS no Large Hadron Collider. Despois de licenciarse, realizou o seu doutoramento en física de altas enerxías baixo a supervisión de Andrew Strominger, producindo traballos que levaron ao descubrimento do efecto memoria de espín, no contexto dos efectos memoria das ondas gravitacionais, e dos efectos da memoria electromagnética, completando o chamado triángulo Pasterski-Strominger-Zhiboedov, citado tamén por Stephen Hawking en 2015. Recibiu o seu doutoramento na Universidade de Harvard en maio de 2019.
Vladimir Komarov
Vladimir Mikhailovich Komarov, nado en Moscova o 16 de marzo de 1927 e finado o 24 de abril de 1967, foi un cosmonauta soviético que formou parte das misións Voskhod 1 e Soiuz 1.
Traxectoria
Komarov adestrouse como cosmonauta entre marzo de 1960 e abril de 1961, participando nas misións Voskhod 1 e Soiuz 1, falecendo nesta última debido a que o paracaídas da cápsula de retorno se enredou, resultando nun impacto a alta velocidade contra o solo.
As Travesas de Ove, Ove, Ribadeo
As Travesas de Ove é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Vuta N'Kuvute
Vuta N'Kuvute é un filme tanzano de 2021 dirixido por Amil Shivji. É un drama político tanzano sobre o amor e a resistencia ambientado nos últimos anos da colonia británica de Zanzíbar. Está baseado na novela homónima de Adam Shafi. Vuta N'Kuvute é o segundo filme proposto por Tanzania, logo de 21 anos dende o primeiro, para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios. En novembro de 2022, foi galardoado co Tanit de Ouro, o maior premio do Festival de Cinema de Cartago, en Tunisia.
Sinopse
Ambientado na década de 1950 en Zanzíbar, Vuta N'Kuvute está ambientada durante o movemento para conseguir a independencia de Zanzíbar, daquela un protectorado británico. Denge, un mozo loitador pola liberdade adestrado na Unión Soviética, distribúe panfletos "Zanzíbar libre" e recruta xente para a causa. Unha das súas recrutas é Yasmin, unha noiva fuxida dunha familia privilexiada de clase alta india zanzíbara. Namórase de Denge e comprométese co movemento independentista.
A Pega, Ove, Ribadeo
A Pega é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Río de Ove, Ove, Ribadeo
O Río de Ove é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Corsage (filme)
Corsage é un filme histórico de 2022 escrito e dirixido por Marie Kreutzer. Está protagonizado por Vicky Krieps, Florian Teichtmeister, Katharina Lorenz, Jeanne Werner, Alma Hasun, Manuel Rubey, Finnegan Oldfield, Aaron Friesz, Rosa Hajjaj, Lilly Marie Tschörtner e Colin Morgan.
O filme é unha coprodución entre Austria, Alemaña, Luxemburgo e Francia. Estreouse internacional na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes o 20 de maio de 2022. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios.
O Río de Ramos, Ove, Ribadeo
O Río de Ramos é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Todd Rundgren
Todd Harry Rundgren, nado o 22 de xuño de 1948, é un multiinstrumentista, cantante, compositor, artista multimedia, enxeñeio de son e produtor musical estadounidense que ten interpretado un diverso rango de estilos como artista en solitario e como membro da banda Utopia. É coñecido pola súa música sofisticada e pouco ortodoxa, os seus espectáculos ocasionalmente luxosos, e os seus posteriores experimentas con entretemento interactivo. Tamén produciu videos musicais e foi un "early adopter" e promotor de varias tecnoloxías informátias, como o uso de Internet como medio para a distribución de música a finais dos 90.
Nativo de Filadelfia, Rundgren comezou a súa carreira profesional a mediados dos 60, formando a banda psicodélica Nazz en 1967. Dous anos despois deixou Nazz para centrarse na súa carreira en solitario e inmediatamente conseguiu o seu prmeiro top 40 nos Estados Unidos con "We Gotta Get You a Woman" (1970). Entre as súas mellores cancións están "Hello It's Me" e "I Saw the Light" do álbum Something/Anything? (1972), que foron emitidas con frecuencia en radios de rock clásico, e o sinxelo de 1983 "Bang the Drum All Day", que aparece moito en estadios deportivos, anuncios e trailers de películas. Aínda que menos coñecida, "Couldn't I Just Tell You" (1972) foi uha canción influínte para moitos artistas do xénero power pop. O seu álbum de 1973 A Wizard, a True Star segue sendo unha influencia nas xeracións posteriores de músicos de lo-fi.
Rundgren é considerado un pioneiro nos campos da música electrónica, do rock progresivo, dos videos musicais, do software informático, e da distribución de música por Internet. Rundgren organizou o primeiro concerto interactivo por televisión en 1978, deseñou a primeira tableta gráfica a cor en 1980, e creou o primeiro álbum interactivo, No World Order, en 1994. Ademais, foi un dos primeiros músico en destacar tanto como artista comoprodutor. Destaca o seu traballo de producións nos álbums Straight Up (1971) de Badfinger, We're an American Band (1973) de Grand Funk Railroad, New York Dolls (1973) de The New York Dolls, Bat Out of Hell (1977) de Meat Loaf, e Skylarking (1986) de XTC. Foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame en 2021.
Alianza Renovadora Nacional
A Alianza Renovadora Nacional (en portugués: Aliança Renovadora Nacional, ARENA) foi un partido político brasileiro creado o 4 de abril de 1965 coa intención de apoiar ao novo goberno militar xurdido tras o Golpe Militar de 1964 no Brasil. Era un partido fundamentalmente conservador e autoritario.
Historia
miniatura|esquerda|290px|Bandeira do ARENA A súa creación tivo lugar coa instauración do bipartidismo mediante a lei institucional número 2. En 1980 o pluripartidismo sería legalizado e de ARENA xurdiron o Partido Democrático Social (actualmente coñecido como Partido Progresista) e o Partido da Fronte Liberal (actual Demócratas).
O bipartidismo creou dúas liñas políticas no Brasil. A oficialista, protagonizada por ARENA, e a oposicionista, representada polo Movemento Democrático Brasileiro.
San Lázaro, Ove, Ribadeo
San Lázaro é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
O Río Pequeno, Ove, Ribadeo
O Río Pequeno é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Discografía de Sleater-Kinney
Sleater-Kinney é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Olympia, Washington en 1994. A discografía do grupo está formada por 10 álbums de estudio, un álbum ao vivo, unha caixa recompilatoria, 16 sinxelos e 10 vídeos musicais. A banda publicou o seu álbum de estrea, Sleater-Kinney, en 1995 a través do selo independente Chainsaw Records. O seu segundo álbum, Call the Doctor, apareceu en 1996 coa aclamación da crítica, cementando a reputación da banda como un dos grandes artistas do Noroeste do Pacífico. Dig Me Out, o terceiro álbum de Sleater-Kinney, editouse o ano seguinte a través de Kill Rock Stars. Este converteuse nun dos seus traballos máis exitosos, aparecendo en varias listas de mellores álbums.
Sleater-Kinney lanzou o seu cuarto álbum, The Hot Rock, en 1999. The Hot Rock converteuse no seu primeiro disco en entrar na lista estadounidense Billboard 200. O seu seguinte traballo, All Hands on the Bad One, lanzouse en 2000 e recibiu unha nomeación ao Outstanding Music Album na 12º edición dos premios da Gay and Lesbian Alliance Against Defamation. One Beat, o sexto álbum de Sleater-Kinney, apareceu en 2002 sendo loado pola crítica. Sleater-Kinney publicou o seu sétimo disco, The Woods, en 2005 a través de Sub Pop. O álbum produciu os sinxelos "Entertain" e "Jumpers". No ano 2006 a banda anunciou un hiato indefinido.
Tras dez anos de hiato, Sleater-Kinney publicou o seu oitavo álbum de estudio, No Cities to Love, en 2015. En 2019 apareceu o seu noveno traballo, The Center Won't Hold, a través do selo Mom + Pop Music. O seu derradeiro álbum ata a data, Path of Wellness, apareceu en xuño de 2021.
Santa Cruz, Ove, Ribadeo
Santa Cruz é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Maqueto
Maqueto (do éuscaro makito ou maketo) é o nome despectivo que recibiron as persoas que emigraron dende outras rexións de España a Biscaia, e en xeral ao País Vasco, a partir do último terzo do século XIX, como consecuencia do intenso proceso de industrialización que experimentaron estes territorios. O termo tiña un senso pexorativo, que foi estendido por Sabino Arana, fundador do nacionalismo vasco, a todos os españois (España era «Maquetania») a quen consideraba os responsábeis da «dexeneración» de Biscaia e de «Euzkadi» —un neoloxismo inventado por el—.
Uso e orixe da palabra
Ainhoa Arozamena recolle a idea de que o apelativo maqueto provén da zona mineira biscaíña e cita a Sabino Arana para corroboralo, quen escribiu que o seu uso inicialmente estaba restrinxido á zona «dende Galdakao até Portugalete e dende Mungia até Valmaseda». Así, segundo Arozamena, «maqueto» derivaría da palabra ou voz biscaíña makutua, que significa envoltorio, xa que os mineiros naturais do País Vasco chamaban makutuak aos vindos de fóra, querendo significar coa citada palabra «os do envoltorio», ou os da «casa ao lombo». Esta mesma interpretación é a que fai Juan José Solozábal, que di que o «vocábulo, con intención despectiva, aplicábase aos obreiros inmigrantes que chegaban doutras provincias para traballar nas minas co seu pobre hatillo, ou maco, ás costas».
Porén, tamén se sinalou que a palabra «maqueto» podería derivar da voz «rexional do noroeste de orixe descoñecida, probabelmente prerromano» magüeto, como aparece no Diccionario crítico etimológico de la lengua castellana, ou do meteco ('estranxeiro') da antiga Atenas.
Silvia Abril
Traxectoria
esquerda|miniatura|Silvia Abril (esquerda) actuando en [[Festival de Eurovisión 2008|Eurovisión 2008.]]
Comezou estudos de dereito, pero os abandonou para ingresar no Instituto do Teatro de Barcelona. Iniciou a súa carreira artística sobre os escenarios, tras integrarse no grupo de teatro Comediants. Con todo, a gran popularidade chegoulle grazas á televisión, cando se incorporou no 2003 ao programa de humor Homo Zapping, dirixido por José Corbacho, e no que durante preto de catro anos, deu renda solta aos seus dotes interpretativos e ao seu notable vis cómica, parodiando a celebridades da televisión española como Isabel Gemio, Mercedes Milá, Ana Rosa Quintana ou Cayetana Guillén Cuervo.
Paralelamente colaborou noutros programas como Las cerezas (2004-2005, La 1) de Julia Otero e series como Divinos (2006, Antena 3), xunto a Santi Millán. Tamén colaborou na curtametraxe El Juglar da la nota (2006) de Santiago Alvarado.
En 2006 foi fichada por Andreu Buenafuente para o seu programa homónimo Buenafuente, no cal permaneceu un tempo interpretando varios personaxes —en especial a esperpéntica "Niña de Shrek"— tanto na súa etapa de Antena 3 como na de La Sexta. Precisamente a través deste programa, Silvia Abril formou parte da representación de España en Eurovisión 2008 interpretando a "Gráfica", a bailarina torpe, vestida de rosa, que coa súa compañeira "Disco" acompañou ao "cantante" Rodolfo Chikilicuatre, un personaxe creado como parodia do reggaeton. Ese mesmo La que se avecinano tamén interpretou o papel de Violeta Recio, a irmá tola de Antonio Recio, en dous capítulos da segunda tempada de La que se avecina (Telecinco).
En 2010 colaborou no programa humorístico de televisión La escobilla nacional interpretando personaxes como Carmen Lomana ou Ana Rosa Quintana, e desde o 25 de abril do mesmo ano, presentou a versión feminina de Caiga quien caiga en Cuatro xunto con Ana Milán e Tània Sàrrias. Tras a finalización deste programa fichou como colaboradora en El Hormigueroi, onde realizaba semanalmente unha sección de cociña creativa express. En 2011 colaborou no programa humorístico de televisión Palomitas facendo sketches.
No verán de 2011 volveu aparecer en La que se avecina. Ese mesmo ano, tamén participou en Torrente 4: Lethal Crisis. En novembro dese mesmo ano comezou a presentar en Cuatro o programa de humor Las noticias de las 2, xunto a Ana Morgade.
En 2012 participou novamente na comedia La que se avecina dando vida outra vez ao personaxe de Violeta Recio, como personaxe fixo, e non episódico como anteriormente.
En 2013, a La que se avecinactriz deixa de participar nos primeiros capítulos da 7.ª tempada de La que se avecina, debido á baixa por maternidade tras dar a luz á súa filla Joana. A actriz incorporouse máis tarde ás rodaxes.
En decembro de 2013 uniuse ao xurado do novo programa da canle catalá TV3, Oh Happy Day!.
En abril de 2014 confírmase que forma parte da repartición da nova serie de TV3 39+1, no papel dunha xornalista carismática, alegre e divertida de nome Vilma Sancho. Na repartición acompañarana actrices como Marta Tornei e Thaïs Blume, entre outras.
Desde setembro de 2015 e até xaneiro de 2016, participou como concursante na cuarta edición do programa Tu cara me suena de Antena 3, nas que foi moi valorada polo xurado e público no programa debido ás súas actuacións de Ylenia Padilla ou Britney Spears. Ademais de participar xunto ao seu marido Andreu Buenafuente onde a parella cantou "The lady is a tramp", de Lady Gaga e Tony Benett, gala que deixou momentazos como a peculiar voda entre estes dous. Na gala n°7 na cal a actriz se meteu na pel de Heidi e tivo unha gran acollida por parte do público e do xurado, proclamouse gañadora.
A continuación de finalizar a cuarta edición de Tu cara me suena realizouse un especial do programa na que dez famosos concursaron por unha praza en TCMS 5, no cal Silvia Abril incorporouse como membro do xurado xunto aos demais: Carlos Latre, Lolita e Shaila Dúrcal, así substituíndo a ausencia de Ángel Llácer.
Desde o 11 de xaneiro de 2016 colabora como fixa no programa Late motiv de #0 onde comparte plató xunto á súa parella Andreu Buenafuente, como xa o fixo anteriormente en Buenafuente.
En a gosto de 2016 emítese en La Sexta o programa ¡Eso lo hago yo!, tras un ano gardado na recámara, onde Silvia foi xurado xunto a David Bustamante e o coreográfo Giorgio Aresu.
O 26 de agosto estréase en cines a película Cuerpo de élite de (Joaquín Monzón) na que non é protagonista pero aparece varias veces xunto a outros como Jordi Sanchez, Miki Esparbé, María León, Andoni Agirregomezkorta, Juan Carlos Adivuri, Carlos Areces, Joaquin Reyes e Pepa Aniorte entre outros.
O 22 de setembro de 2016 anúnciase que será a protagonista da nova serie de Antena 3 dos creadores de Allí abajo. Aínda que en febreiro de 2017 paralízase o proxecto, aprazando a produción.
A finais dese mesmo ano pasa a formar parte do cadro de persoal de colaboradores de Cero en Historia, novo programa de Cero presentado por Joaquín Reyes.
Desde xaneiro de 2017 é xurado do novo programa de La Sexta chamado Tú sí que sí presentado por Cristina Pedroche e que estará acompañada por Rafa Mendez e Soraya Arnelas.
O 15 de marzo de 2017, confírmase que volverá estar no regreso do programa Homo Zapping a Neox onde volverá a parodiar a famosos.
En 2017 foi concursante de MasterChef Celebrity, o cal compaxinou coas gravacións dos sketches de Homo Zapping, as súas colaboracións en Late motiv e Cero en Historia. Finalmente quedou como subcampioa do concurso de cociña.
Tamén fixo colaboracións en Hipnotízame e será a protagonista da nova película de Juana Macías Bajo el mismo techo que se empezou a rodar en setembro, xunto con Jordi Sánchez e Daniel Guzmán.
A principios de 2018 anúnciase que asina co grupo Atresmedia un contrato de longa duración para novos proxectos nas cadeas do grupo.
Tras isto, en marzo de 2018 anúnciase que copresentará xunto a Roberto Vilar o programa La noche de Rober no prime time de Antena 3, e un mes máis tarde anunciouse que presentará en solitario no prime time desa mesma cadea a adaptación española do formato Game of games. En febreiro de 2019, presentou xunto ao seu marido e presentador de televisión Andreu Buenafuente a gala dos Premios Goya. Ademais, colabora tamén ocasionalmente no programa Late Motiv.
Desde o 1 de xullo até o 30 de agosto de 2019 presentou o programa Agora Caigoǃ con motivo das vacacións de Arturo Valls.
Vida privada
Tras dez anos de relación, casou no verán de 2017 no Concello de Barcelona, oficiada pola alcaldesa Ada Colau, co presentador de televisión Andreu Buenafuente, co que tivo unha filla o 28 de novembro de 2012 chamada Joana.
Sophie's Choice (filme)
Sophie's Choice é un filme británico-estadounidense de 1982 dirixido e escrito por Alan J. Pakula. É unha adaptación da novela de 1979 Sophie's Choice escrita por William Styron. Está protagonizado por Meryl Streep como Zofia "Sophie" Zawistowski, unha inmigrante polaca nos Estados Unidos cun escuro segredo do pasado que comparte casa en Brooklyn co seu treboento amante Nathan (Kevin Kline no seu primeiro papel), e co escritor Stingo (Peter MacNicol). Rita Karin, Stephen D. Newman e Josh Mostel tamén forman parte do elenco.
Sophie's Choice estreouse nos Ánxeles o 8 de decembro de 1982 e nos cinemas dos Estados Unidos o 10 de decembro por Universal Pictures. Recibiu valoracións xeralmente positivas da crítica e recadou 30 millóns de dólares. A actuación de Streep foi eloxiada case por unanimidade. O filme recibiu cinco nomeamentos na 55ª edición dos Óscar, ao mellor guión adaptado, mellor fotografía, mellor deseño de vestiario e mellor banda sonora orixinal, con Streep gañando o premio á mellor actriz.
Veigadaira, Ove, Ribadeo
Veigadaira é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Ilyushin Il-76
O Il-76 usouse moito como cargueiro comercial para cargas entregadas por rampla, especialmente para obxectos moi pesados ou moi grandes que non poden transportarse doutro xeito. Tamén foi usado como transporte de resposta en emerxencias para evacuacións de civís e para transportar axuda humanitaria en desastres ao redor du mundo. Grazas á súa habilidade de operr en pistas ser pavimentar, ten sido útil en áreas subdesenvolvidas. Tamén se produciron modelos especializados para extinción de incendios e adestramento en gravidade cero.
Orixes
O avión foi concibido por Ilyushin en 1967 para cumprir co requisito dun cargueiro capaz de levar unha carga útil de 40 toneladas a unha distancia de 5 000 km en menos de seis horas, capaz de operar dende pistas sen preparar, e capaz de facer fronte á peores condicións meteorolóxicas para poder ser usado en Siberia e nas rexións árticas da Unión Soviética. O novo avión debería substituír tamén ao Antonov An-12. Outro deseño era un avión de 250 pasaxeiros de dobre cuberta, pero ese proxecto cancelouse. O Il-76 voou por primeira vez en marzo de 1971.
A produción do Il-76s foi asignada á Asociación de Produción de Aviación de Tashkent, Uzbekistán, entón república da Unión Soviética. Fabricáronse unhas 860 unidades das variantes básicas de transporte. A finais dos 90 desenvolvéronse versións modernizadas tamén equipadas con turboventiladores Soloviev D-30 (MF, TF), cun compartimento de carga de 20 m de longo, 3,4 m de ancho e 3,4 m de alto; esas versión máis grandes non foron fabricadas en cantidades significativas debido aos problemas económicos que estaba experimentando a Forza Aérea de Rusia, que era o principal operador do tipo. O prototipo do Il-76MF realizou o seu primeiro voo o 1 de agosto de 1995.
Máis desenvolvementos
miniatura|251x251px|Il-76 da aeroliña Volga-Dnepr A partir de 2004 modernizáronse varios aparellos en servizo comercial á versión Il-76TD-90VD; isto implicou a adopción do motor PS-90 recentemente desenvolvido para cumprir coas limitacións de ruído europeas. En 2005 China realizou un pedido por 34 novos Il-76MDs e por 4 Il-78 de reabastecemento en voo. En 2010 China pediu á axencia de exportación militar rusa Rosoboronexport a 10 avións Il-76MD de segunda man, sendo entregado o primeiro deles en xaneiro de 2013.
O Valín, Ove, Ribadeo
O Valín é un lugar da parroquia de Ove, no concello lucense de Ribadeo na comarca da Mariña Oriental.
Ilyushin Il-76
Il-76MD-90A
En 2010 anunciouse que comezaría a produción dun Il-76 modernizado, o Il-76MD-90A (tamén coñecido como proxecto Il-476 durante a fase de deseño); unha nova liña de produción proposta estaría situada nas instalacións de Aviastar en Ulyanovsk, Rusia, e operaríase en cooperación coas instalacións de Tashkent. Nese momento, a construción de dous prototipos Il-76MD-90A comezara nas instalacións de Ulyanovsk. O primeiro Il-76MD-90A presentouse na planta de Aviastar o 16 de xuño de 2014. O 29 de abril de 2015 informouse de que as Forzas Aeroespaciais de Rusia recibiran o primeiro Il-76MD-90A construído na fábrica de Ulyanovsk "Aviastar-SP" do contrato de 2012 por 39 avións. O Ministerio de Defensa ruso recibiu o seu primeiro Ilyushin Il-76MD-90A de serie o 2 de abril de 2019. A mediados de 2023 estaban pedidos 27 aparellos que terían que entregarse ata 2028 e 16 estaban fabricados.
Historial operacional
miniatura|250x250px|II-76MD soviético en 1990 O primeiro avión foi entregado á Forza Aérea Soviética en xuño de 1974, e converteríase no principal transporte estratéxico da Unión Soviética. Dende 1976 foi operado por Aeroflot.
Entre 1979 e 1991, os Il-76 da Forza Aérea Soviética realizaron 14 700 voos a Afganistán, transportando 786 200 soldados, e 315 800 toneladas de carga. Os Il-76 transportaron o 89% das tropas soviéticas e o 74% da carga aerotransportada. Como os rebeldes afganos eran incapaces de derrubar os Il-76 que voaban a gran altura, as súas tácticas pasaban por intentar danalos cando aterraban ou engalaban. Os Il-76s foron alcanzados a miúdo por mísiles de busca de calor Stinger e Strela disparados dende o ombreiro e por metralladores de gran calibre, pero debido á súa forte estrutura os avións eran capaces de recibir unha cantidade considerable de dano e seguir operativos, e a aeronave tivo unha taxa de desgaste notablemente baixa durante este período de conflito.
Partindo da experiencia soviética nos anos 80, a maior parte do equipo das Forzas Canadenses foi transportada a Afganistán, na guerra contra os talibáns, usando Il-76 civís. En 2006, a Forza Aérea Rusa tiña preto de 200 Il-76. Os usuarios civís en Rusia teñen 108. miniatura|249x249px|Il-76TD chinés En 2004, un Il-76 da Forza Aérea do Exército Popular de Liberación da China (PLAAF) realizou unha misión de voo en Afganistán, e en 2011 varios Il-76 da PLAAF foron enviados a Libia para evacuar cidadáns chineses. As dúas misións foron os primeiros pasos coñecidos da PLAAF para desenvolver a capacidade de transporte de longo alcance.
O 23 de marzo de 2007, un Il-76 de Transaviaexport foi derrubado por un mísil antiaéreo mentres engalaba de Mogadixo, Somalia. Os sete tripulantes e catro pasaxeiros a bordo morreron.
Os Il-76 da Forza Aérea de Siria, operando como avións civís de Syrianair, utilizáronse para enviar armas, diñeiro e outras cargas dende Rusia e Irán a Siria, segundo informou un piloto militar sirio desertado. Dende o inicio da guerra, en abril de 2011 (e ata xullo de 2012), realizáronse uns 20 voos militares entre Teherán e Siria, a través do espazo aéreo iraquí. Máis información expón que dende arredor de 2012, os Il-76 sirios voaron regularmente ao aeroporto de Vnukovo de Moscova para recoller envíos de billetes sirios que foron útiles para o goberno de Bashar al Asad para sobrevivir ás sancións occidentais.
O 30 de xaneiro de 2017, un Il-76 de extinción de incendios da axencia rusa EMERCOM despregouse en Chile para asistir aos bombeiros na extinción de incendios forestais no país. O avións estivo destacado en Chile 30 días.
Todos os Il-76 de transporte en servizo coas Forzas Aeroespaciais da Federación Rusa recibirán sistemas anti-mísiles. A reconfiguración dos aparellos comezou na primavera de 2019.
En febreiro de 2022, durante a invasión rusa de Ucraína, informouse de que as tropas ucraínas derrubaran dous a Axencia Estatal de Comunicacións Il-76 rusos en Bila Tserkva e Vasylkiv, nos arredores de Kíiv, aínda que en setembro de 2022 non se atoparan restos de ningún avión deste tipo.
O 4 de abril de 2022 apareceron fotografías de dous Il-76, pertencentes á 25ª brigada de transporte aéreo de Ucraína, destruídos en terra por forzas rusas no aeroporto de Melitopol. Un deles estaba activo, mentres que o outro non estaba operativo e levaba tempo estacionado no aeroporto.