cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Direccionalidade (bioloxía molecular)
Extremo 5'
A rexión 5' UTR (Untranslated Region, Rexión Non Traducida) é a rexión inicial dun xene no seu extremo 5' que se transcribe a ARNm, pero que non se traduce a proteínas no ribosoma. A ela únese a carapucha 5' durante a maduración do ARNm. Acaba no codón de inicio da síntese proteica AUG. Aínda que non se traduza, esta rexión ten secuencias, como o sitio de unión ao ribosoma e a secuencia Kozak, que determinan a eficiencia da tradución do ARNm, ou afectan á estabilidade do ARNm.
Extremo 3'
miniatura|200px|[[Enlace fosfodiéster|enlaces fosfodiéster (dentro dos círculos) entre nucleótidos.]] O extremo 3 prima (3') dunha cadea de ácido nucleico é o extremo que contén o grupo 3'-OH (hidroxilo) terminal no 3º carbono do azucre. O extremo 3'-OH é necesario para a síntese de novas moléculas de ácido nucleico, xa que se engaden a el nucleótidos, que se enlazan polo fosfato do extremo 5' destes, orixinando un enlace fosfodiéster, que alonga a cadea.
Os biólogos poden utilizar nucleótidos que carecen do grupo 3'-OH (chamados didesoxirribonucleótidos) para interromper a replicación do ADN. Esta técnica coñécese como o método de terminación da cadea didesoxi ou método de Sanger, e utilízase na secuenciación do ADN.
O extremo 3' dun ARNm nacente é o sitio onde se produce a poliadenilación postranscricional, na cal se engade unha cola de 50 a 250 residuos de adenosina durante a maduración do ARNm eucariótico. Esta cadea axuda a determinar a duración da vida do ARN na célula, o que afecta á cantidade de proteína que se traduce a partir del.
A rexión que flanquea ao xene en dirección 3' non se traduce. Antes pensábase que esta rexión non se transcribía en absoluto, pero descubriuse que se transcribe a ARN pero rapidamente se elimina durante o procesamento do transcrito primario para formar o ARNm maduro. Esta rexión a miúdo contén secuencias que afectan á formación final do extremo 3' e pode conter amplificadores (enhancers) e sitios de unión de proteínas.
A rexión 3' UTR situada inmediatamente despois do xene é unha rexión que é transcrita a ARNm pero que non se traduce a proteína no ribosoma. É a zona situada entre o codón de terminación e a cola poli(A). A rexión 3'-UTR pode afectar á eficiencia da tradución do ARNm ou á estabilidade do ARNm. Tamén ten secuencias necesarias para a adición da cola poli(A) durante a maduración do ARNm, como o hexanucleótido AAUAAA.
miniatura|esquerda|550px|ARNm maduro onde se ven os extremos ([[5' cap|cap e cola poli(A)) e as rexións UTR, que non se traducirán a proteína.]]
Augas arriba e augas abaixo
Augas arriba quere dicir en dirección ao extremo 5' (é dicir, movéndonos de 3' a 5'). Por exemplo, o promotor dun xene está situado augas arriba. O termo procede da comparación cun río, xa que se considera por convención que os ácidos nucleicos empezan ("nacen") no extremo 5', polo que ese sería o nacemento do río e ir nesa dirección denominouse ir upstream, augas arriba, corrente arriba, río arriba ou contracorrente.
Augas abaixo quere dicir en dirección 3' (é dicir, movéndonos de 5' a 3'), cara ao final da cadea do ácido nucleico (a desembocadura do río). Por esa razón esta dirección denominouse downstream, augas abaixo, corrente abaixo, río abaixo ou a favor da corrente. Por exemplo a cola poli(A) nun ARNm maduro está augas abaixo.
Como as dúas cadeas do ADN son antiparalelas, se nunha delas o extremo 5' está á esquerda, moverse á esquerda por ela sería ir augas arriba (upstream). Pero na cadea complementaria, ao ser antiparalela, tería o extremo 5' á dereita, polo que nela ir augas arriba sería ir cara á dereita.
En transdución de sinais
Na transdución de sinais nas que se producen fervenzas de reaccións tamén se utilizan os termos augas arriba (upstream) e augas abaixo (downstream) para ordenar os sucesivos eventos e reaccións e indicar se teñen lugar ao principio (upstream) da fervenza ou ao final (downstream).
Direccionalidade e sentido
Non ten nada que ver a direccionalidade con respecto aos extremos 3' e 5' co sentido e antisentido das cadeas de ADN en cada xene, que se refiren a cal das cadeas é a que leva a mensaxe xenética e cal se transcribe, xa que son complementarias en bases, pero só unha delas se transcribe. A cadea antisentido é a que se transcribe, polo que non é igual senón complementaria en bases ao ARN transcrito. A cadea sentido non se transcribe pero é idéntica ao ARN transcrito (pero con T en vez de U).
Conservatorio Profesional de Danza da Coruña
O Conservatorio Profesional de Danza da Deputación de Coruña foi creado en 1990 baixo a dirección de Luciano Gómez para ofrecer á mocidade que o demandaba unha formación regulada que ata aquela non existía na cidade da Coruña.
A especialidade do centro é a danza clásica, como actividades, o Conservatorio celebra espectáculos de danza con repertorio clásico e contemporáneo, e o seu alumnado participa asiduamente en concursos e festivais nacionais e internacionais.
Ao longo da súa historia aldúns dos seus alumnos obtiveron importantes distincións, gañando primeiros premios en distintos concursos de danza a nivel nacional, e algúns dos bailaríns formados na institución estiveron ou están hoxe en importantes compañías de danza como o Ballet de la Comunidad de Madrid, o Ballet de Carmen Roche, o Ballet da Ópera de Múnic, o Ballet de Lisboa, o Ballet de Ángel Corella, a Hubbard Street Dance de Chicago, Tulsa Ballet (Oklahoma), entre outras.
Cada ano a Deputación da Coruña outora bolsas aos novos valores artísticos da provincia e nas que hai un apartado especificamente dedicado á danza.
Casa Martelo
A sede do Conservatorio está localizada na Casa Martelo, no barrio da Pescadería. É un edificio de estilo barroco do século XVIII, que pertenceu á familia Martelo ata 1975 en que o permutaron por un terreo do concello. O ano seguinte comprouno a Deputación da Coruña.
O pazo ten baixo, dous andares e ático, con balcóns nos dous andares. As bufardas puideron ser engadidas posteriormente, igual que o escudo do século XIX. A sinxela fachada contrasta coa barroca escaleira de pedra interior.
Winchester
Winchester é unha cidade e capital do condado de Hampshire, Inglaterra. A cidade atópase no corazón da cidade de Winchester, un distrito do goberno local e está situada no extremo occidental do parque nacional de South Downs, ó longo do curso do río Itchen. Atópase a 98 quilómetros ó suroeste de Londres e 21.9 km de Southampton, a súa cidade máis achegada. Segundo o censo de 2011, Winchester tiña unha poboación de 45 184. O distrito da cidade de Winchester inclúe as vilas de Alresford e Bishop's Waltham, cunha poboación total de 116 800.
Winchester desenvolveuse a partir da vila romana de Venta Belgarum, que á súa vez era un oppidum da Idade de Ferro. O principal atractivo de Winchester é a súa catedral, unha das meirandes catedrais de Europa, que salienta por ter a nave máis longa e a maior lonxitude total de tódalas catedrais góticas de Europa. A cidade alberga a Universidade de Winchester e o Winchester College, a escola pública máis antiga do Reino Unido que aínda emprega os seus edificios orixinais.
Outremer
miniatura|400px|dereita|Ilustración da tradución ao [[Lingua francesa|francés medieval da obra de Guillerme de Tiro, Histoire d'Outremer]]
Outremer, en francés "ultramar", foi o nome xenérico dado aos Estados cruzados establecidos despois da Primeira Cruzada: o Condado de Edesa, o Principado de Antioquía, o Condado de Trípoli e, sobre todo, o Reino de Xerusalén. O nome usábase como equivalente a Terra Santa, Levante, Siria ou Palestina, e incluía territorios que na actualidade forman parte de Israel, Palestina, Xordania e Líbano.
Jorge García
Jorge García pode referirse a:
The Who
The Who é unha banda inglesa de rock formada en 1962. Orixinalmente chamábase The Detours, aínda que pouco despois adoptarían o nome de The High Numbers para máis adiante pasarse a chamar The Who.
Desa alienación só quedan vivos Pete Townshend e Roger Daltrey xa que Keith Moon faleceu por sobredose de pastillas en 1978 (polo que foi substituído por Kenney Jones) e John Entwistle por un ataque ao corazón en 2002.
O grupo é considerado un dos máis influentes na historia do rock, e foi descrita como "unha das bandas máis innovadoras e poderosas na historia do rock". . A banda é pioneira do concepto de ópera rock, e considerase precursora de subxéneros como o punk e o britpop.
Köthen
Köthen é unha cidade de Saxonia-Anhalt (Alemaña). É a capital do distrito de Anhalt-Bitterfeld, a uns 30 km ao norte de Halle.
En Köthen está situado o principal campus e o centro administrativo da universidade rexional, a Universidade de Ciencias Aplicadas de Anhalt/Hochschule Anhalt, que destaca especialmente en tecnoloxía. A cidade está nas confluencias de varias liñas ferroviarias importantes como a Magdeburg-Leipzig, Dessau–Köthen e Köthen–Aschersleben.
Köthen está situada nunha área fértil, e a súa industria inclúe a enxeñería de alta tecnoloxía, a fabricación de grúas, así como produtos químicos, a impresión, e os produtos alimenticios.
Historia
miniatura|esquerda|120px|A igrexa de S. Xacobe de Köthen. Debido ao solo fértil da rexión, a área de Köthen é extraordinariamente rica en achados arqueolóxicos. Os primeiros signos de ocupación humana datan da Idade de Pedra temperá, ao redor de hai 250.000 anos, e as evidencias de cada período histórico poden verse nas coleccións do Museo de Prehistoria local.
O primeiro documento que fai mención de "Cothene" data do ano 1115; en torno a 1194 xa era coñecida como un núcleo comercial, converténdose no trono dos príncipes de Anhalt. Durante uns dous séculos (1603–1847) foi a capital do principado independente (dende 1806, ducado) de Anhalt-Köthen.
Samuel Hahnemann, o fundador da homeopatía, exerceu en Köthen dende 1821 a 1834, e durante este período publicou moitas das súas obras máis coñecidas. En 1855 o seu discípulo Arthur Lutze abriu unha clínica homeopática palaciana. A cidade converteuse no centro nacional da homeopatía, centro de congresos, e sede da nova Biblioteca Homeopática Europea.
Xeografía
A cidade de Köthen está situada ao sur de Magdeburgo, ao norte de Halle, ao leste de Dessau e ao oeste de Bernburg. Ao norte do distrito de Köthen comeza a reserva biosférica do río Elba (Biosphärenreservat Flusslandschaft Mittlere Elbe).
Subdivisións
As subdivisións administrativas (Ortsteile) do concello son:
Logo da reestruturación administrativa de 2004 incorporáronse as seguintes vilas:
Cultura
A cidade foi sempre coñecida polos entusiastas da música clásica como o lugar de orixe das máis famosas obras seculares do compositor alemán Johann Sebastian Bach, estando entre estas os Concertos de Brandenburgo e Das Wohltemperierte Klavier. Bach traballou en Köthen dende 1717 ata 1723 como Kapellmeister (mestre de capela) para o Príncipe Leopold von Anhalt-Köthen. É tamén a cidade na que naceu o compositor Carl Friedrich Abel, quen xunto con Johann Christian Bach, fundaron os populares "Bach-Abel Concerts" en Londres, os primeiros concertos de abono en Inglaterra.
O castelo de Köthen foi totalmente restaurado excepto unha pequena á lateral bombardeada en 1944. O seu Salón dos Espellos no que hoxe en día soa a música de Bach é un popular atractivo. Pode verse na gravación en DVD dos Concertos de Brandenburgo da Freiburger Barockorchester. Dende 1967 celébrase en Köthen un Festival Bach bianual, no que se empregan varios salóns do castelo e igrexas locais. En 2008 abriuse unha nova sala de concertos.
Lugares de interese
miniatura|180px|Monumento a J.S. Bach en fronte á casa na que a familia do compositor viviu entre [[1719 e 1723.]] miniatura|180px|A á sur do castelo (Ludwigsbau). Nela se encontra o Salón dos Espellos e a capel.
Comunicación asíncrona
En telecomunicación, chámase comunicación asíncrona á que non necesita de ritmos temporais iguais entre os extremos conectados.
Carlos Menem
Carlos Saúl Menem, nado en Anillaco, La Rioja, o 2 de xullo de 1930 e finado en Buenos Aires o 14 de febreiro de 2021, foi un político e avogado arxentino.
Foi presidente da Arxentina polo Partido Xusticialista dende 1989 a 1999, sendo o único presidente arxentino en ocupar o cargo durante dez anos consecutivos. O seu primeiro mandato foi dende 1989 até 1995, logo do de Raúl Alfonsín, e para poder presentarse a unha nova elección presidencial inmediata impulsou a Reforma da Constitución Arxentina de 1994, que tamén diminuíu a extensión do cargo a catro anos. Menem foi reelecto en 1995, e o seu segundo mandato estendeuse até 1999, sucedido por Fernando de la Rúa.
Foi tamén Senador Nacional pola Provincia da Rioxa.
Neurose
Existe unha confusión xeneralizada sobre o termo neurose. Por unha banda aplícase, como síntoma, a un conxunto heteroxéneo de trastornos mentais que participan de mecanismos inadaptativos ligados á ansiedade. Por outra banda, o seu uso popular (como sinónimo de obsesión, excentricidade ou nerviosismo) provocou a súa extensión a terreos non estritamente ligados á enfermidade mental.
O termo neurose foi abandonado pola psicoloxía científica e a psiquiatría, substituíndose por trastornos.
Xeneralidades
O termo clásico fai referencia a un trastorno mental sen evidencia de lesión orgánica que se caracteriza pola presenza dun nivel elevado de angustia e unha hipertrofia disruptiva dos mecanismos compensadores da mesma. O suxeito mantén un adecuado nivel de introspección e conexión coa realidade, pero presenta a necesidade de desenvolver condutas repetitivas e en moitos casos inadaptativas con obxecto de diminuír o nivel de tensión. Trátase, en realidade, dun trazo caracterial que acompaña ao suxeito durante toda a súa vida, de gravidade moi variable, desde graos leves e controlables até situacións gravemente incapacitantes que poden chegar a precisar hospitalización.
Historia
miniatura|Fuga. [[Wassily Kandinski. "A arte procede dunha necesidade interna da alma". Kandinsky opinaba que o desequilibrio conducía á creación.]] A orixe do termo neurose atópase a finais do século XVIII aínda que o seu máximo uso circunscríbese ao XIX, en plena eclosión da especialidade psiquiátrica, sendo empregado orixinalmente para describir calquera trastorno do sistema nervioso.
O médico escocés William Cullen publica en 1769 a súa obra Synopsis nosologiae methodicae, referíndose co termo neurose a un trastorno xeral do sistema nervioso, sen febre nin outras lesións orgánicas demostrables, e capaz de alterar as capacidades sensitivas e motoras do individuo, mesturándose neste concepto patoloxías tan dispares como mareos e desmaios, o tétanos, a rabia, as crises histéricas, a melancolía (posteriormente denominada depresión) ou a teima.
Sigmund Freud desenvolveu diversos traballos en relación coa histeria e os trastornos obsesivos, publicados entre 1892 e 1899, sentando as bases psicoxénicas do que el denominou psiconeurose. A partir dos seus traballos elaborouse unha clasificación, xa en desuso, que distinguía varios tipos de neurose (en función da expresión final dos síntomas provocados polo síntoma nuclear da angustia): Neurose de angustia, neurose fóbica, neurose obsesivo-compulsiva, neurose depresiva, neurose neurasténica, neurose de despersonalización, neurose hipocondríaca e neurose histérica.
O principal interese de Freud centrouse no que denominou neurose de angustia, descrita ao redor dun estado de elevada excitabilidade do paciente expresada como "espera angustiosa" sobre a que o suxeito elabora expectativas funestas de futuro baseadas en simbolismos (determinado son significa que un familiar acaba de morrer, un xesto inapropiado carrexará mala sorte etc.). Para Freud o paciente posúe un caudal de angustia que permanentemente se vai depositando en forma de medos, fobias, ataques de angustia (taquicardia, taquipnea, sudación) etc.
No seu escrito A moral sexual "cultural" e a nerviosidade moderna Freud define así á persoa neurótica:
En 1909 Pierre Janet publica As neurose, obra na que establece o concepto de "enfermidade funcional" fronte ao modelo anatómico-fisiolóxico. Desenvolve así o paradigma médico que basea o dano non na alteración física do órgano, senón na súa función. As funcións superiores, adaptativas, provocan cando ven alteradas ou diminuídas, un estado "neurasténico" (ou de "nerviosismo") no que se sobreexpresan outros estados inferiores como a axitación ou a histeria.
Aspectos clínicos
O termo neurose foi abandonado pola psicoloxía científica e a psiquiatría. Concretamente, a OMS (CIE-10) e a A.P.A. (DSM-IV-TR) cambiaron a nomenclatura internacional para referirse a estes cadros clínicos como trastornos, entre os que se inclúen:
Quen a soubera cantar
Quen a soubera cantar é o quinto álbum de estudio do grupo galego de folk Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1981 polo selo Ruada.
Trátase do último disco da primeira etapa do grupo, que non conseguiu o espallamento que tivera o seu disco anterior, Sementeira (1978).
Balneario de Sousas
O balneario de Sousas é un balneario situado na vila Verín, a unha altura de 381 metros sobre o nivel do mar. A auga do manancial de Sousas brota entre rochas graníticas, a unha temperatura de 19 °C.
Funciona dende 1859. Un pequeno e sinxelo quiosco de 1892, con reformas posteriores, permite o consumo das augas no mesmo manancial. Conta cunha área contigua axardinada e de descanso, a carón da planta de envasado.
Enrique Angelelli
Enrique Angelelli, nado en Córdoba o 18 de xullo de 1923 e finado en A Rioxa o 4 de agosto de 1976, foi un bispo católico arxentino.
Traxectoria
Asesor da Juventud Obrera Católica, activo nas vilas miseria de Córdoba, foi profesor de doutrina social da Igrexa. Nomeado por Xoán XXIII bispo auxiliar de Córdoba, foi reitor do Seminario Maior e participou no Concilio Vaticano II. Involucrouse en conflitos laborais a prol dos desfavorecidos. Convocou campañas contra a fame.
Paulo VI nomeouno bispo da Rioxa. Alí promoveu a formación de cooperativas de labregos e deu azos á organización sindical de mineiros, peóns rurais e empregadas domésticas. Recibiu ataques de latifundistas.
Tras o golpe militar, manifestou a súa oposición á ditadura. Pereceu ao pouco tempo en circunstancias pouco claras, tras oficiar unha misa por dous sacerdotes asasinados. Oficialmente afirmouse que fóra vítima dun accidente de automóbil. Os bispos Jaime de Navares, Jorge de Novak e Miguel Hasayne, por exemplo, apoiaron a hipótese dun asasinato, que foi investigada de forma inconclusa pola Igrexa Católica arxentina. Quen logo sería papa Francisco, o cardeal Bergoglio, deu unha misa na súa honra.
Włodzimierz Smolarek
Persoal
O seu fillo Euzebiusz Smolarek é tamén futbolista.
Yanis Varoufakis
Yanis Varoufakis (Γιάνης Βαρουφάκης), nado o 24 de marzo de 1961 é un economista grego, que foi ministro de economía de Grecia. Nas eleccións de Grecia de 2015 foi elixido como parlamentario representando a SYRIZA, e pasou a formar parte do goberno de Alexis Tsipras o 27 de xaneiro ata o 6 de xullo de 2015.
Varoufakis é autor do libro The Global Minotaur e varios textos académicos nos campos da economía e teoría de xogos, profesor de teoría económica na Universidade de Atenas e consultor privado de Valve Corporation.
Swing Original Monks
Swing Original Monks é un grupo musical ecuatoriano que mestura estilos como o tropical, reggae, dance, rock, cumbia e o folclore ecuatoriano. Os seus compoñentes proceden de Ecuador, Colombia, Europa e os Estados Unidos. O 3 de maio de 2013, lanzaron o seu primeiro álbum, La Santa Fanesca, no Teatro Variedades de Quito.
Jorge García Torre
Jorge García Torre, coñecido como Jorge, nado en Xixón o 13 de xaneiro de 1984, é un futbolista profesional español. Xoga como defensa central na Unió Esportiva Llagostera da Segunda División.
Traxectoria
Nado na cidade asturiana de Xixón, Jorge comezou nos equipos de fútbol base do Estudiantes de Somió antes de incorporarse á canteira do Real Sporting de Gijón. No ano 2000, durante a súa etapa en categoría cadete, proclamouse campión de España cos xixoneses.
Foho Tatamailau
miniatura|300px|dereita|O Tatamailau localízase no oeste de Timor Leste
Jorge García Torre
Traxectoria
No ano 2003, debutou co Real Sporting de Gijón "B" e, posteriormente, fíxoo tamén co primeiro equipo na tempada 2005-06 da man do adestrador Ciriaco Cano. Na campaña 2007-08, formou parte dos xogadores que lograron o ascenso a Primeira División do Sporting, sendo titular no partido definitivo ante o Eibar no estadio El Molinón.
Foho Tatamailau
O Foho Tatamailau (ou Foho Ramelau) é unha montaña de Timor Leste, que cunha altura de 2.963 m é a maior elevación do país e de toda a illa de Timor. Durante a ocupación colonial portuguesa era denominado Pico do Ramelau.
Jorge García Torre
Traxectoria
No verán de 2009, despois dunha tempada con pouca participación en Primeira, foi cedido ao Club Gimnàstic de Tarragona, de Segunda División. Unha vez finalizado o período de préstamo regresou ao Sporting para a campaña 2010-11 en Primeira. Tras contar, de novo, con poucos minutos no conxunto branquivermello, decidiu desvincularse do club en agosto de 2011 para fichar polo Real Murcia C. F., onde se converteu nunha das pexas fundamentais do once na súa etapa en Segunda División. O 16 de xullo de 2013 converteuse en novo xogador do Club Deportivo Lugo da mesma categoría, onde tras non gozar de minutos de xogo rescinde o seu contrato e asina co UE Llagostera.
Foho Tatamailau
Xeografía
O Ramelau é unha montaña de orixe volcánica, situado no centro da illa de Timor e no oeste de Timor Leste, no norte do distrito de Ainaro no límite do distrito de Ermera. A capital do país, Dili, está a uns 70 km cara o sur do pico.
Ascensión
O Tatamailau é unha montaña relativamente fácil de escalar. Desde Hatu Builico, sito a unha altitude de 1950 m tárdanse unha 2 horas e media en atinxir o cume. A 2.700 m de altura hai un altar a aire libre. Na cima hai, desde 1997, unha imaxe da Virxe María, e unha inscrición, en portugués, datada en 1938, indica que o pico era a maior elevación do Imperio portugués. Desde a cima, en días claros, pódese ver a costa setentrional e a meridional de Timor e máis tamén o illa de Atauro.
Contorno ambiental
Desde os 2.000 m de altura a zona está so protección desde o ano 2000. Cunha superficie de 20.000 hectáreas é unha importante zona de aves salvaxes.
Good Song
"Good Song" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como terceiro sinxelo do seu álbum Think Tank o 6 de outubro do 2003. O tema chegou ao número 22 da lista británica de sinxelos. "Good Song" foi chamada orixinalmente "De La Soul" polo grupo de hip hop do mesmo nome. Damon Albarn posteriormente colaboraría con membros de De La Soul para os sinxelos de Gorillaz "Feel Good Inc." e "Superfast Jellyfish". Graham Coxon, que deixara abanda anteriormente, toca na cara-b do sinxelo, "Morricone".
Severino López López
Severino López López, finado o 18 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Militante do PCE na Coruña. Foi acusado da colocación dunha bomba no portal da comisaría de policía da Coruña con Eladio Arca Núñez e José Caramés Escariz na folga xeral de maio de 1933. Xulgados na Audiencia en agosto, o fiscal retirou as acusacións e foron postos en liberdade. Volveu ser detido en xaneiro de 1936 con Niceto San José Aguilera, Tomás Baños Ordóñez, Luís Peña Pérez e José López Castiñeiras por resistencia e desacato aos axentes da autoridade trala suspensión dun mitin do PCE no que interveu Dolores Ibárruri. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado. O seu cadáver apareceu no distrito coruñés o 18 de agosto de 1936.
Vilavidal, Santo André de Penosiños, Ramirás
Vilavidal é un lugar da parroquia de Santo André de Penosiños, no concello ourensán de Ramirás, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE, en 2020 tiña 127 habitantes (62 homes e 65 mulleres).
Historia
A vila foi creada en 1918, ao pé da estrada que unía Celanova con Cortegada (antiga C-531 de Xinzo de Limia a Vilagarcía de Arousa). A primeira casa foi construída polos irmáns Cristalina e Victoriano Vidal, que puxeron unha tenda. A vila chegou a ter 46 vivendas e case 300 habitantes.
Agudelo (uva)
Historia
Durante séculos produciuse viño con agudelo ata a desaparición das viñas por diversas pragas dende o século XIX ata finais do século XX. Os viños producidos con esta variedade de uva non tiñan saída comercial nin eran coñecidos xa que non aparecía nas etiquetas o tipo de uva. A variedade non existía no "Rexistro de variedades comerciais da oficina española de variedades vexetais" do Ministerio de Medio Rural. O 24 de marzo de 2011 foi publicada no BOE a orde que recolle a inscrición xunto co branco lexítimo e a tinta castañal. Este recoñecemento foi traballo da Misión Biolóxica de Galicia do CSIC co apoio da Fundación Juana de Vega e a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia.
Castañal (uva)
Castañal é unha variedade de uva tinta autóctona de Galiza.
Historia
Durante séculos produciuse viño con agudelo ata a desaparición das viñas por diversas pragas dende o século XIX ata finais do século XX. Os viños producidos con esta variedade de uva non tiñan saída comercial nin eran coñecidos xa que non aparecía nas etiquetas o tipo de uva. A variedade non existía no "Rexistro de variedades comerciais da oficina española de variedades vexetais" do Ministerio de Medio Rural. O 24 de marzo de 2011 foi publicada no BOE a orde que recolle a inscrición xunto coas variedades de uva branca agudelo e branco lexítimo. Este recoñecemento foi traballo da Misión Biolóxica de Galicia do CSIC co apoio da Fundación Juana de Vega e a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia.
Covas das Fadas de Saalfeld
miniatura|325px|"Reino das Fadas" (Märchendom) na Feengrotten de Saalfeld. As Covas das Fadas de Saalfeld, ou en alemán die Feengrotten, son unhas cavernas dunha antiga mina preto de Saalfeld, no estado alemán de Turinxia. Son famosas dende hai moito tempo polas súas coloridas formacións minerais (espeleotemas) formadas durante moitos anos polo pingar constante de auga sobre a pedra relativamente branda. Dende 1993, o Libro Guinness dos Récords considera as Feengrotten "as máis coloridas covas do mundo".
Pulso arterial
miniatura|Localización dos pulsos. En letra grosa os máis habituais. miniatura|Comprobación do pulso radial. En medicina, o pulso arterial dunha persoa é a pulsación provocada pola expansión das súas arterias como consecuencia da circulación do sangue bombeado polo corazón. Obtense polo xeral en partes do corpo onde as arterias se atopan máis próximas á pel, como nos pulsos ou o pescozo e mesmo nas tempas.
Medición do pulso
O pulso mídese manualmente cos dedos índice e medio. Cando se palpa a arteria carótide, a femoral ou a braquial tense que ser moi coidadoso, xa que non hai unha superficie sólida como tal para poder detectalo. A técnica consiste en situar os dedos preto dunha arteria e premer suavemente contra unha estrutura interna firme, normalmente un óso, para poder sentir o pulso. Débense usar os 3 dedos, o índice para ocluír a pasaxe do sangue desde proximal, o anular para ocluílo ao lado distal pondo en evidencia co medio que non haxa unha conexión anómala cubito-radial.
Observacións
O pulso non se debe tomar co dedo polgar. As arterias que veñen do antebrazo (radial e cubital) únense e forman o arco palmar; deste arco saen as ramas que van irrigar as falanxes (dedos da man), cada falanxe ten unha arteria a cada lado, pero o dedo polgar só ten unha arteria chamada arteria principal do polgar, a cal lle pasa pola súa liña media. Se se toma o pulso co polgar, pódese confundir o pulso que se quere tomar co propio pulso desta falanxe.
Puntos de pulso comúns
A facilidade para palpar o pulso vén determinada pola presión sanguínea do paciente. Se a súa presión sistólica está por baixo de 90 mmHg o pulso radial non será palpable. Por baixo de 80 mmHg non o será o braquial. Por baixo de 60 mmHg o pulso carótide non será palpable. Dado que a presión sistólica raramente cae tan baixo, a falta de pulso carótide adoita indicar a morte. Con todo, coñécese de casos de pacientes con certas feridas, enfermidades ou outros problemas médicos que estaban conscientes e carecían de pulso palpable.
Frecuencia cardíaca
Podemos dicir que o pulso se define como a onda de sangue creada pola contracción do ventrículo esquerdo do corazón e é útil para estimar a frecuencia cardíaca. A frecuencia cardíaca normal é:
Cando a frecuencia cardíaca se atopa fóra dos rangos normais temos: O normal é que o tempo entre pulso e pulso sexa relativamente constante, se é irregular constitúe unha arritmia. A característica da secuencia das pulsacións é denominada ritmicidade.
Actividade física e o pulso
Nun individuo o pulso pode variar durante o día, segundo as actividades que se atope realizando. As pulsacións aumentan cando se produce unha actividade física extenuante; isto é porque o corpo demanda un maior consumo de enerxía, e a enerxía prodúcese sobre a base dos alimentos e o osíxeno, o corazón é o que transporta isto a través das pulsacións, e para transportarse a cada célula do corpo polo sangue, é necesario incrementar as pulsacións; pola contra, cando a persoa se atopa en estado de repouso (durmindo), a frecuencia pode diminuír considerablemente por baixo dos límites normais.
EMBL
O EMBL, siglas de European Molecular Biology Laboratory (Laboratorio Europeo de Bioloxía Molecular) é un instituto de investigación de bioloxía molecular do que son membros 21 estados, xunto con tres candidatos e dous estados membros asociados. España forma parte del desde 1986. O EMBL é unha organización intergobernamental creada en 1974 financiada con diñeiro público dos seus estados membros destinado á investigación. A investigación no EMBL realízana aproximadamente 85 grupos independentes que abranguen todos os campos da bioloxía molecular. O laboratorio funciona desde cinco sedes: o principal laboratorio está en Heidelberg, e as subsedes están en Hinxton (o European Bioinformatics Institute, EBI), en Inglaterra), Grenoble (Francia), Hamburgo (Alemaña), e Monterotondo (preto de Roma, Italia). Os grupos e laboratorios de EMBL realizan investigación básica en bioloxía molecular e medicina molecular e adestran a científicos, estudantes e visitantes. A organización axuda ao desenvolvemento de servizos, novos instrumentos e métodos, e tecnoloxía nos seus estados membros.
Investigacións no EMBL
Todos as sedes de EMBL teñen un campo de investigación específico. O EMBL-EBI é un centro para a investigación bioinformática e servizos, que desenvolve e mantén un grn número de bases de datos científicas, que son gratuítas. En Grenoble e Hamburgo, a investigación céntrase na bioloxía estrutural. A Unidade de Bioloxía do Rato de EMBL está localizada en Monterotondo, Italia. Na sede central de Heidelberg, hai unidades de bioloxía celular e biofísica, bioloxía do desenvolvemento, xenómica e bioloxía computacional e estrutural, xunto con grupos de servizo que complementan os mencionados campos de investigación.
No EMBL fixéronse moitos avances científicos importantes, principalmente a primeira análise xenética sistemática do desenvolvemento embrional da mosca do vinagre feita por Christiane Nüsslein-Volhard e Eric Wieschaus, polo cal foron galardoados co Premio Nobel de Medicina de 1995.
Países membros
Velaquí unha lista dos países membros do EMBL ordenados alfabeticamente:
Adestramento
400px|miniatura|Os edificios de EMBL en Heidelberg, entre eles o novo Centro de Adestramento Avanzado. O adestramento avanzado é unha das catro misións principais do EMBL. Ao longo dos anos o Laboratorio estableceu varias actividades de adestramento, das cales o EMBL International PhD Programme (EIPP) é a estrela: ten uns 200 estudantes e desde 1997 ten o dereito de conceder unha titulación propia. Outras actividades son o programa de posdoutorado, que inclúe o EMBL Interdisciplinary Postdoctoral Programme (EIPOD); o European Learning Laboratory for the Life Sciences (ELLS) para adestramento de profesores; e o Visitor Programme.
Centro de Adestramento Avanzado de EMBL
En marzo de 2010, inaugurouse o EMBL Advanced Training Centre (ATC) no campus principal de Heidelberg. O seu edificio, inspirado na forma da dobre hélice, alberga conferencias e proporciona locais para o adestramento.
Historia
O EMBL foi ideado por Leó Szilárd, James Watson e John Kendrew. Os seus obxectivos eran crear un centro de investigación internacional, similar ao CERN, para poder rivalizar no campo fortemente dominado polos Estados Unidos da bioloxía molecular. Kendrew exerceu como primeiro Director xeral do EMBL ata 1982, e sucedeuno Lennart Philipson. Desde 1993 a 2005 o Director xeral foi Fotis Kafatos, e a este sucedeuno Iain Mattaj, que é o cuarto e actual (ano 2015) Director xeral do EMBL.
Positano
Positano e unha comuna italiana de 3 862 habitantes, que se atopa na rexión de Campania, á beira do golfo de Salerno, a uns 40 quilómetros de Nápoles. É, xunto con Ravello e Amalfi, o destino turístico mais importante da Costa Amalfitana.
Illas Virxes (homónimos)
Illas Virxes poden ser:
Grzegorz Lato
Grzegorz Bolesław Lato, nado o 8 de abril de 1950 en Malbork, é un exfutbolista polaco. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección polaca.
Xoán II Comneno
Xoán II Comneno, nado en Constantinopla o 13 de setembro de 1087 e finado en Cilicia o 8 de abril de 1143, foi un emperador bizantino.
Traxectoria
Fillo e sucesor de Aleixo I Comneno, interveu na Península Balcánica esmagando os restos dos pechenegos (1122), e interveu tamén en Hungría e Serbia. Menos éxito tivo na súa intervención nas loitas entre pisanos e xenoveses, sen lograr axuda de ningún para aliviar o dominio veneciano do comercio bizantino.
En Oriente logrou impoñer a súa autoridade sobre o principado de Antioquía, e sobre os estratéxicos condados de Edesa e Trípoli. Planeaba o avance cara a Palestina cando foi ferido mortalmente nun accidente de caza.
Foi considerado polos seus contemporáneos como o mellor emperador da dinastía Ducas-Comneno.
Andorra Club de Fútbol
O Andorra Club de Fútbol é un club de fútbol español de Andorra, na provincia de Teruel. Foi fundado en 1957 e actualmente compite na Rexional Preferente de Aragón (Grupo III). Por motivos de patrocinio foi coñecido como Endesa Andorra.
Villalba y su Comarca
Villalba y su Comarca foi unha revista editada en Vilalba entre 1915 e 1916.
Andorra Club de Fútbol
Historia
En 2007 o club celebrou o seu 50 aniversario.
Villalba y su Comarca
Historia e características
Subtitulado Semanario defensor de los intereses de Villalba y su comarca, apareceu o 15 de agosto de 1915. Entre os seus colaboradores figuraron Antonio García Hermida, Antonio Noriega Varela e José María Riguera Montero. Cesou a súa publicación en 1916.
Andorra Club de Fútbol
Estadio
O estadio do Andorra CF foi inaugurado en 1957 e recibe o seu nome de Juan Antonio Endeiza, quen fóra presidente da entidade nos anos 1960. Ten unha capacidade para 3.000 espectadores.
Vilarmeao
Co topónimo Vilarmeao podémonos referir a:
Ricardo Sánchez Oroza
Ricardo Sánchez Oroza, nado en Buenos Aires en 1957 e finado na Coruña o 9 de novembro de 2019, foi un arquitecto e político galego.
Traxectoria
Comezou en 1973 os estudos de Aquitectura na Escola de Arquitectura da Coruña e, no curso seguinte, tivo que marchar coa súa familia a Arxentina onde rematou a carreira.
Mestrado en urbanismo e territorio, dirixiu un estudo de arquitectura e urbanismo. Iniciou a súa carreira política no PSdeG, e nas eleccións municipais de 2011 foi elixido concelleiro. Despois abandonou o partido, e creou unha candidatura baixo as siglas de Compromiso por Galicia.
Proxecto Fadesa
O proxecto dunha macrourbanización pola construtora Fadesa estivo moi presente na campaña electoral de 2015. Así, as municipais de 2015 foron as primeiras gañadas pola esquerda no concello de Miño, co PSdeG-PSOE como partido máis votado, aínda que empatado a concelleiros co PP que perdeu a maioría absoluta anterior. Sánchez Oroza que encabezou a candidatura de Compromiso por Galicia e foi elixido único concelleiro de CxG co 6,81% dos votos, converteuse en alcalde grazas ao voto dos seis edís do PPdeG. A seguir, o 17 de xuño do 2015 o partido desvinculouse da súa candidatura. O 20 de xaneiro de 2016 anunciou un pacto de goberno co PP despois de presentarse ás eleccións coa promesa de "desafiuzar ao PP do Concello".
Fernando Ariel Barboza Rilo
Fernando Ariel Barboza Rilo, nado en Montevideo o 12 de maio de 1964 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 2014, foi un futbolista uruguaio que xogaba na demarcación de dianteiro.
Ricardo Sánchez Oroza
Proxecto Fadesa
Nas municipais de 2019 presentouse polo partido Xuntos por Miño e non acadou representación.
Fernando Ariel Barboza Rilo
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria no fútbol profesional no Nacional de Montevideo en 1983, despois xogou cedido en equipos uruguaios coma o Rampla Juniors FC e o Central Español FC antes de xogar cedido no Celta de Vigo a fase de ascenso a Primeira da tempada 1986/87.
Ricardo Sánchez Oroza
Proxecto Fadesa
En febreiro de 2018, foille diagnosticado un cancro.
Fernando Ariel Barboza Rilo
Traxectoria
Ese ano un dos puntais da dianteira celeste, Pichi Lucas, lesionouse o menisco no penúltimo encontro do torneo regular polo que se perdería toda a fase de ascenso, así é como chega Barboza a Vigo para acompañar a Baltazar na dianteira, por un prezo de 3 millóns de pesetas por oito encontros e catro goles, que axudaron a acadar o ascenso na liguilla de promoción.
Ricardo Sánchez Oroza
Vida persoal
Casou con Patricia Maggiora e foi pai de Santiago, Javier e Camila Sánchez Maggiora.
Fernando Ariel Barboza Rilo
Traxectoria
Ao ano seguinte o Celta tentou por tódolos medios facerse cos servizos do dianteiro charrua pero as altas pretensións do Naciontal de Montevideo fixeron imposíbel a operación, pese a que o xogador demostrou a súa preferencia por Vigo.
A partir dese ano cambiaría de equipo con bastante asiduidade, pasando po Wanderers FC, Novelda CF, Deportivo Quito, Tanque Sisley, CA Progreso, Villa Española, Club Bella Vista, Rocha FC, Colón Fútbol Club, CA Basáñez, Estoril, LDU Quito, Gimnástico e Salus Football Club.
Unha vez retirado do fútbol converteuse no secretario da FAP, Federación Americana de futbolistas Profesionales.
Maximus
Maximus é a mascota do Club Baloncesto Breogán de Lugo, equipo de baloncesto que compite na Liga ACB. Representa a un león antropomórfico que viste as cores do club. O seu nome é na honra dun dos fundadores da cidade de Lugo Paulo Fabio Máximo. O 15 de febreiro de 2019 foi escollido como a mellor máscota da ACB nun concurso por votación popular, trofeo que repetiu o 20 de febreiro de 2022 e o 18 de febreiro de 2023. Actualmente é interpretado por Susana Paz, xunto coa colaboración de varios membros do club.
Historia
Máximus foi creado no ano 2011 da man de Yolanda Tajes Lariño a raíz dunha aposto co entón director deportivo do Breogán, Cristino Menor. Após a saída de Rubén Domínguez como adestrador do club e a chegada de Pepe Rodríguez, Yolanda Tajes propuxo que se o equipo xogaba os playoffs polo ascenso se converetería na mascota do club. Escolleuse a forma dun león debido a que este animal é o símbolo do club, o cal provén dos leóns que estaban antigamente na Praza Maior (hoxe reproducidos á beira do Parque de Rosalía). Durante os primeiros anos a mascota participaba menos nos encontros, máis co paso do tempo o club decidiu incorporalo a todas as actividades posíbeis, desde os propios partidos até visitas ao hospital e outras actividades solidarias. Desde o club dotouse a Máximus dunha personalidade para poder facelo máis identificábel.
Baile de mascotas
Na temporada 2018−19 a Liga ACB organizou un concurso a través de Twitter para elixir á mellor mascota da competición por medio de votación popular, de forma que se disputaban diferentes eliminatorias dun contra un até decidir o campión. Maximus chegou á final após derrotar en cuartos de final ó ganso Petroni (Obradoiro CAB) e en semifinais a Auri (Iberostar Tenerife). Na final derrotou a Pam, mascota do Valencia, despois dunha votación con 14.684 participantes. Co regreso do Breogán á ACB en 2021, Maximus volveu gañar o concurso de Baile de Mascotas. Esta vez, venceu na final a Lynx, mascota do Casademont Zaragoza.
Mursilis II
Mursilis II, nado cara ao 1340 a.C. e finado cara ao 1310 a.C., foi un rei hitita, fillo de Suppiluliumas I e irmán máis novo de Arnuwandas II.
Títulos e familia
Levou os títulos de "Sol meu", "Gran rei", "Rei de Hatti" e "Heroe". A súa muller foi Gasulawiya (Gaššulawiya) que morreu, e a súa morte atribuíuselle a unha maldición da raíña nai Mal-Nikal que foi enviada desterrada a posesións privadas. Coñécenselle tres fillos: Halpa-sulupi (probablemente xefe militar xa antes do seu reinado), Muwatallis (o herdeiro Muwatallis II) e Hattusilis (III) que estaba enfermo e, por unha promesa, (ser consagrado a unha deusa se daba curado) foi sacerdote de Sausga en Samuha durante todo o reinado. Unha irmá do rei de nome Masanauzzi (Maššanauzzi) casou con Masturi, rei de Seha durante o reinado de Muwatallis II.
Xosé Landeira Yrago
Xosé Landeira Yrago, nado en Santiago de Compostela o 23 de outubro de 1922 e finado en Vigo o 16 de abril de 1995, foi un xornalista e escritor galego pertencente á Xeración La Noche.
Traxectoria
Obtivo o título de xornalista na Escola Oficial de Periodismo de Madrid. Formou parte da redacción de La Noche, do que foi redactor xefe, e foi secretario da primeira xunta directiva do Padroado Rosalía de Castro, fundado o 15 de novembro de 1947. En 1951 abandonou España e foi correspondente dos periódicos Madrid e La Vanguardia no Brasil, onde foi chanceler da Embaixada de España no Río de Xaneiro. Retornou en 1964 e foi xefe de redacción, subdirector (1965-1975) e director (1975-1979) de Faro de Vigo, e director da revista Grial. Foi vicepresidente da Asociación da Prensa de Vigo e xefe do Gabinete de Prensa do Tribunal Constitucional ata a súa xubilación.
Como xornalista tivo ao seu cargo páxinas literarias e realizou estudos centrados en aspectos literarios de escritores como Guimarães Rosa, Fernando Pessoa, Lima Barreto ou Camões.
Mursilis II
Fontes
A súa biografía pódese reconstruír sobre todo a partir dos seus anais (completos os primeiros dez anos e resumido nunha versión con 21 anos máis o primeiro), e como documentos complementarios o tratado con Duppi-Teshub de Amurru, edicto de confirmación de fronteiras de Niqmepa de Ugarit, regulacións e tratados con Ugarit, tratados con Tagarnalli de Hapalla e con Kupanta-Lamna de Mira e Kuwaliya, tratado con Manapa-Tarhunta de Seha e algún outro texto.
Acceso ao poder
Mursilis sucedeu ao seu irmán Arnuwandas II. Era considerado un rei sen capacidade para facer fronte aos desafíos da época, e demasiado xove; ademais era probabelmente tatexo; de pequeno asustárao unha treboada e perdera a fala e aínda que despois se había recuperar volveuna perder un soño; foi asistido por médicos de Ahhiyawa e Lazpa (Lesbos).
O rei encomendouse á deusa solar de Arinna e comezou a facer nomeamentos: ao copeiro da corte, Nuwanza, envíao a Karkemish a axudar a Piyasilis (Sarri-Kusuh) ameazado polos asirios. Ao oeste recoñeceu a Manapa-Tarhunta I de Seha para se asegurar un aliado leal na rexión de Arzawa, contra o reino de Arzawa. A epidemia que matou ao seu pai e ao seu irmán durou uns vinte anos e foi unha época de relixiosidade na que a xente (e os reis) se aferraban á relixión para escapar da morte invisíbel da peste.
Primeira campaña, contra os kaska
A súa primeira campaña ao cabo dun ano de chegar ao trono foi contra os kaskas que estaban a atacar a cidade hitita de Turmitta; o rei destruíu as dúas principais cidades kaskas da zona: Halila e Dudduska. Chegaron reforzos kaska doutras rexións pero foron derrotados. Cando volvía a Hattusa, os kaskas de Ishupitta, na Terra Alta, negáronse a aportaren os continxentes aos que estaban obrigados (para loitar contra outros kaskas) e o rei atacou a cidade e obrigounos, queimando unha das súas cidades; pouco despois de saír da zona, Ishupitta tornaba a estar en rebelión.
Segunda campaña, contra os kaska
no segundo ano, co seu irmán Sarri-Kusuh protexendo Karkemish contra os asirios (ademais puido enviar continxentes á Terra Baixa Hitita ameazada polos ataques do rei de Arzawa) o rei puido volver a facer campaña contra os kaskas ao norte, na Terra Alta Hitita, dirixíndose á rexión de Tipiya, que non enviara os continxentes esixidos polo gran rei; a principal cidade da rexión era Kathaidwa que foi destruída e fixéronse moitos prisioneiros cos que volveu á capital, e no camiño volveu a combater en Ishupitta, onde outra vez obtivo a vitoria, pero os líderes da revolta, Pazzanna e Nunnuta, antigos vasalos dos hititas, van poder fuxir, e dirixíronse a Palhwisa (Palhwišša), onde recrutaron continxentes locais, que non foron inimigos para o exército regular hitita, que os derrotou e o rei puido destruír a cidade polo lume e saqueouna; o exército dos kaskas fuxiu; daquela o rei dirixiuse a Istahara onde acampou e desde onde enviou gran á capital; os xefes rebeldes dirixíronse á cidade de Kammamma, e o rei pídelles que os entreguen ou, en caso contrario, destruiría a cidade; a cidade colleu aos dous rebeldes e matounos. Despois someteuse a Mursilis. Isto pacificou o país kaska e o rei pasou o inverno e Ankuwa.
Terceira campaña, contra Arzawa
Ao terceiro ano Sarri-Kusuh tivo un enfrontamento coa cidade de Huwarsanasa e con outra cidade da que non conservamos o nome; os xefes rebeldes das dúas cidades fuxiron a Arzawa. Mursilis esixiu ao rei Uhha-Ziti, a extradición dos rebeldes, cousa que o rei de Arzawa refusou. Arzawa estaba aliada co rei de Ahhiyawa, e indirectamente co rei de Millawanda, controlada por Ahhiyawa. O rei de Seha, Manapa-Tarhunta I, era nominalmente leal aos hititas pero en realidade favorecía ao rei de Arzawa; o rei de Hapalla, que se apoderara da metade de Mira e Kuwaliya (Maskhuiluwa mantivo o control da outra metade) era tamén aliado de Arzawa. Wilusa, case sempre aliada dos hititas, neste momento era aliada de Arzawa. Así que case toda Arzawa (no sentido rexional do termo, é dicir, a Anatolia occidental) estaba en mans do rei de Arzawa e os seus aliados.