cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem de Kooning
Madureza artística
Tamén mostrou algúns cadros que parecían remontarse ás obras mesopotámicas e acádicas primitivas, con enormes ollos, case "que o ven todo".
Durante máis de dez anos, de Kooning dedicouse a pintar este tipo de muller, unha caricatura esaxerada, "un travestido do concepto de feminidade idealizado polos medios de comunicación e polos clixés" (Lengerke). As pinturas Woman II a VI (1952-53) son variacións sobre o mesmo tema, como Woman and Bicycle (1953; Whitney Museum of American Art, Nova York) e Two Women in the Country (1954). A vulgaridade deliberada destas pinturas lembra a serie Corps de Dame (1950), do pintor francés Jean Dubuffet, non menos ríxida, en que feminino, formado por unha rica topografía de cores terrosas, está máis directamente relacionado cos símbolos universais.
No 1955, con todo, de Kooning pareceu volver a este aspecto simbólico das mulleres, como suxire o título da súa Muller como paisaxe, en que a figura vertical semella case absorbida pola paisaxe abstracta. A continuación continuou cunha serie de paisaxes como Police Gazette, Gotham News, Backyard on Tenth Street, Parc Rosenberg, Suburb in Havana, Door to the River e Rosy-Fingered Dawn at Louse Point, amosando unha evolución dende a complexidade colorida ata unha sinxeleza pictórica.
Últimos anos
Volveu a un certo lirismo cos seus últimos traballos, como Whose Name Was Written in Water e Untitled III; neles brillan as luces e os reflexos na auga. A partir de 1970, inducido por Henry Moore, comezou a facer grandes esculturas. Durante os seus últimos anos inclinouse cada vez máis cara á realización de esculturas de barro.
O 14 de setembro de 1964, o presidente Lyndon B. Johnson concedeulle a Medalla Presidencial da Liberdade, en 1984 a cidade de Frankfurt concedeulle o premio Max Beckmann e, en 1986, foille outorgada a Medalla das Artes do Congreso dos Estados Unidos.
Houbo moitos debates sobre a relevancia e o significado das súas últimas pinturas, que se fixeron claras, case gráficas, aínda que aínda aludían ás liñas biomorfas dos seus primeiros traballos. Algúns din que o seu estado mental e os seus intentos de recuperarse dunha vida de alcoholismo o fixeron incapaz de consumir a mestría que sinalaban os seus primeiros traballos, mentres que outros vían nas súas obras posteriores o precedente dos pintores dos anos noventa de liñas claras e cunha relación directa con artistas contemporáneos como Brice Marden. Outros que coñecían persoalmente a Kooning observaron que as súas últimas pinturas lle foron quitadas e vendidas antes de as acabar.
Vida persoal
Elaine e Willem de Kooning tiveron o que posteriormente se chamou matrimonio aberto; ambos eran informais sobre o sexo e as súas relacións con outras persoas. Elaine tivo relacións con homes que axudaron á carreira de Willem, como o recoñecido crítico Harold Rosenberg, Thomas B. Hess, escritor sobre arte e editor de Artnews, e Charles Egan, propietario da Charles Egan Gallery. Willem tivo unha filla, Lisa de Kooning, en 1956, froito da súa relación con Joan Ward.
Elaine e Willem loitaron contra o alcoholismo, o que finalmente levou á súa separación en 1957. Mentres estiveron separados, Elaine permaneceu en Nova York, enfrontándose á pobreza, e Willem mudouse a Long Island, tratando coa depresión. A pesar de todo, ambos continuaron a pintar. Aínda que estiveron separados case vinte anos, nunca se divorciaron e finalmente volveron xuntos en 1976.
Tiempo de silencio
Tiempo de silencio é unha novela en lingua castelá de Luis Martín-Santos, publicada por Seix Barral en 1961.
Asunto e tratamento da obra
O asunto da obra é unha mestura de relato folletinesco, novela policial e novela social. O que sucede é que o seu tratamento logra conferir á anécdota un amplo alcance existencial. O autor desbota o realismo obxectivista para dar entrada a unha desbordante imaxinación que somete á realidade a unha elaboración metafórica. A ironía e a linguaxe inchada e barroca (cargada, asemade, de intención irónica) son outros trazos relevantes do tratamento.
Denuncia e sátira social
O autor sitúa a obra no Madrid dos chamados anos da fame. Describe unha sociedade subdesenvolvida e opresiva, e caracteriza os estratos sociais insistindo no brutal contraste entre elas. Adoptando unha actitude dialéctica, carga contra a burguesía pero sen amosar piedade tampouco cos miserables.
A clase alta
Descríbea como unha clase inútil, superficial, satisfeita e que vive de costas á triste realidade da época.
A clase media
Presenta unha clase dominada polas arelas de medrar por riba de calquera consideración moral.
A clase baixa
Capa ínfima e sufocante onde se dan cita tódalas miserias.
Significación
Luis Martín-Santos inicia con esta novela unha nova etapa. Partindo dun monótono realismo social, reivindica cos seus alardes formais os dereitos da literatura como creación e experimentación. Porén, faino ao servizo dunha reflexión existencial, social e histórica ateigada dunha intensa carga crítica. Polos seus procedementos, atópanse nela ecos do Ulysses de James Joyce.
Bibliografía
Tiempo de Silencio
Hematofaxia
Características
Entre os casos máis notables de hematófagos están os mosquitos, dos que só as femias son hematófagas, as carrachas, as pulgas, piollos da cabeza, algúns morcegos (subfamilia Desmodontinae) aos que se chama vampiros, ou as sambesugas. Estas foron empregadas para a práctica de "sangrías", drenaxe controlada de sangue con fins médicos.
Transmisión de enfermidades
Os hematófagos son frecuentemente vectores de enfermidades infecciosas, de xeito que a miúdo é sobre eles sobre os que se centran os esforzos de erradicación. Entre os casos máis notables están a malaria, transmitida por mosquitos do xénero Anopheles (ver fotografía); as tripanosomiases, como a enfermidade do soño, transmitida por moscas ou a enfermidade de Chagas, transmitida por chinches da familia Reduviidae; a enfermidade de Lyme, transmitida por carrachas; ou a leishmaníase (ou kala azar) transmitida por pequenos dípteros da familia Phlebotomidae.
Parasitos hematófagos
Especies que se alimentan total ou parcialmente de sangue, de animais ou humanos: Sambesugas, chupasangres, carracha, piollo, ladilla, chinche, pulga, pulga humana, mosquito, Phlebotomus papatasi, tabán, mosco escavador da pel, arador da sarna, tenias intestinais, lamprea, morcego vampiro.
CNN International
CNN International, coñecida fóra dos Estados Unidos e o Canadá simplemente como a CNN, é unha canle de televisión internacional de noticias propiedade de Time Warner, afiliada á CNN que ten un ámbito de difusión limitado aos Estados Unidos e o Canadá. A CNN International pódese ver en case todo o mundo por cable, satélite e IPTV.
Historia
miniatura|Becky Anderson presenta o programa Connect the World desde Londres A canle comezou as súas emisións en 1985, ía dirixida a empresarios e directivos norteamericanos en viaxe de negocios por todo o mundo, pensada para verse en hoteis, a inmensa maioría da súa programación consistía en emisións da CNN e da CNN Headline News. A partir de 1992 aumentou a programación específica da canle, pensada xa a para os televidentes internacionais nun intento de competir coa BBC World Service Television, construíuse un novo complexo na súa sede de Atlanta en 1994 para albergar a canle, a partir de 1998 a canle adoptou a estratexia de dar unha visión máis internacional e menos americana. Ata 2004 a canle podíase ver nos Estados Unidos na canle financeira da CNN, a CNNfn e desde entón forma parte dos paquetes de diversas operadores de cable. En 2009 abriu un novo centro de produción en Abu Dabi
CNN International CNN International CNN International CNN International CNN International CNN International CNN International CNNインターナショナル CNN International CNN International CNN International CNN International CNN International CNN International CNN國際新聞網絡
Lista de países por PIB (PPA) per cápita
350px|miniatura|Mapa de países PIB (PPA) per capita ano 2014. Fonte: FMI (october 2015)
Pablo Amo
Pablo Amo Aguado, nado en Madrid o 15 de xaneiro de 1978, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Lista de países por PIB (PPA) per cápita
Esta é unha listaxe de países do mundo ordenados segundo o seu Produto Interior Bruto (PIB) a valores de paridade de poder adquisitivo (PPA) per cápita significando a suma de todos os bens e servizos finais producidos por un país nun ano, dividido pola poboación media do mesmo ano.
Pablo Amo
Traxectoria
Entre 1999 e 2002 xogou no Sporting de Xixón. En 2002 chegaría ao Deportivo da Coruña, sendo cedido en dúas ocasións, ao Real Valladolid en 2006 e posteriormente ao Recreativo de Huelva (tempada 2006/2007). Na tempada seguinte, 2007/2008, destacou como xogador do Deportivo cando o adestrador deportivista Miguel Ángel Lotina fíxoo un fixo no seu esquema de cinco defensas, xogando 19 partidos como titular e marcando 3 goles.
Tras non renovar o seu contrato co Deportivo quedou libre ao finalizar a tempada e o 3 de agosto de 2009 foi fichado polo Real Zaragoza, co que debutou nun partido disputado o 29 de agosto no estadio de La Romareda contra o CD Tenerife, correspondente á primeira xornada de liga, no que disputou todo o partido e que rematou co resultado final favorable ao Real Zaragoza (1–0).
Recentemente foi contratado polo Panserraikos FC da liga grega.
Ameixenda
O topónimo Ameixenda pode referirse a:
Peter Lovesey
Peter Lovesey, nado en 1936 en Whitton, é un escritor inglés de novela policíaca.
Clan Campbell
O Clan Campbell (en Clann Caimbeulach) é un clan escocés das Highlands. Historicamente un dos maiores, máis poderosos e exitosos clans das Terras Altas, as súas terras estaban en Argyll e o xefe do clan converteuse en Conde e despois Duque de Argyll.
Orixe
O máis antigo testemuño dun Campbell é Gilleasbaig de Menstrie (floruit 1260s), pai de Cailean Mór, de quen se pensa que os xefes do clan tomaron o seu título MacCailean Mór. O epíteto kambel é tomado nesa época. Reconstrucións imaxinarias derivárono do castelán Campo Bello, pero a orixe máis probable é caimbeul, do irlandés ou gaélico escocés, que significa boca torta, para referirse a un home cuxa boca está inclinada cara a un lado.
Escudo de Italia
dereita|miniatura|200px|Escudo de Italia. O actual escudo de Italia, é oficial dende 1948. O deseño inicial foi realizado por Paolo Paschetto, gañador do concurso público celebrado entre 1946 e 1947 para elixir un novo escudo que substituíse ás antigas armas reais, xa que se proclamara a República Italiana dous anos antes.
Clan Campbell
Orixe
En canto ós antergos do Clan Campbell, hai boas evidencia de que teñen parentesco cos Mac Duibne, ou quizais cos Uí Duibne, e de que están relacionados coa figura mitolóxica gaélica de Diarmuid Ua Duibhne. Tamén se suxeriu que as propiedades iniciais da familia, arredor de Menstrie e Cowal, estaban relacionadas coa partición do Condado de Menteith en 1213, e que Gilleasbuig ben puido ser parente de Muireadhach I, conde de Menteith. As terras que rodean o Lago Awe, que máis tarde formarían o núcleo das súas posesións, non o foron nos primeiros anos.
Guerras de Independencia de Escocia
A familia de Colin Campbell pasou a converterse defensora firme do Rei Robert the Bruce e beneficiáronse dos seus éxitos con doazóns de terras, títulos e bos casamentos. Loitaron polos Bruce contra os ingleses na Batalla de Bannockburn en 1314, durante as Guerras de independencia de Escocia. Durante o século XIV, o clan Campbell ampliou as súas terras e poder. Isto debeuse á lealdade de Sir Niall Campbell (Niall mac Caile), á causa de Roberto I de Escocia (the Bruce) – unha lealdade que foi recompensada cun matrimonio coa irmá de Bruce, Mary.
Escudo de Italia
Este escudo foi aprobado pola Asemblea Constituínte da República Italiana o 31 de xaneiro de 1948 e promulgado polo presidente Enrico De Nicola o 5 de maio daquel ano, mediante o decreto lexislativo número 535. Componse dunha estrela branca de cinco puntas con bordo vermello, o Stellone d'Italia (Estrela de Italia), un símbolo tradicional de Italia. A estrela atópase sobre unha roda dentada que simboliza o traballo e o progreso. O conxunto está rodeado por unha coroa formada por unha póla de carballo, como representación da forza e dignidade do pobo italiano, e unha de oliveira en alusión á vontade de paz da nación. As dúas pólas están unidas por unha cinta vermella coa frase "REPVBBLICA ITALIANA" ("República Italiana") escrita en letras brancas.
Clan Campbell
Guerras de Independencia de Escocia
A familia estaba intimamente asociada cos Bruces e Stewarts no tempo de Cailean Mór e o seu fillo Sir Niall mac Cailein. Cailean Mór morreu na batalla contra o Clan MacDougall, inimigos dos Bruce e Stewart, e Sir Niall foi un fiel aliado do Rei Robert Bruce.
Castelos
miniatura|right|300px|[[Castelo de Inveraray, asentamento do Duque de Argyll, Xefe do Clan Campbell.]]
Tartáns
miniatura|dereita|O tartán "Black Watch", tamén coñecido como Government sett ou Campbell tartan.
A pesar de haber fábricas que producen tecidos baseados no tartán Campbell, o xefe do clan recoñece só catro modelos como propios:
O sexto Duque de Argyll engadiu unha liña branca a este tartán para distinguirse a si mesmo como Xefe do Clan.
Exército de Chile
200px|miniatura|Escudo do Exército de Chile. O Exército de Chile é un organismo que se encarga da defensa territorial do país, axudando á manutención da soberanía, ordenamento e á integridade nacional. Conxuntamente coa Armada e a Forza Aérea, conforman as Forzas Armadas de Chile. Actualmente o Exército conta cunha forza aproximada duns 50 000 efectivos. O seu primeiro Comandante en Xefe foi o Xeneral José Miguel Carrera. O himno oficial en castelán da institución é Los viejos estandartes.
Organización
miniatura|center|600px| Mapa da organización e estrutura territorial.
Proceso de modernización
Actualmente, o exército creou 5 blindados cunha forza principal de tanques Leopard 2 A e cada unidade componse de :
Diocese de Canterbury
Diocese de Canterbury pode referirse a:
Chris Cornell
Christopher Cornell, nado en Seattle (Washington) o 20 de xullo de 1964 e finado en Detroit (Míchigan) o 17 de maio de 2017, foi un guitarrista, cantante e compositor coñecido sobre todo por ser o vocalista de bandas como Soundgarden e Audioslave. Foi tamén o líder de Temple of the Dog, dende 1990 ata 1992. Comezou a súa carreira musical como batería, antes de converterse en vocalista e guitarrista. Tamén é recoñecido o seu traballo en solitario, editando o seu primeiro álbum, Euphoria Morning, en 1999, e o segundo traballo en xuño do 2007, baixo o título Carry On.
Infancia
Cornell naceu e viviu a súa infancia en Seattle, Washington. Os seus pais, de relixión católica irlandesa, son Ed Boyle (farmacéutico) e Karen Cornell (contable). O apelido de Chris era Boyle, pero despois do divorcio dos seus pais, el e os seus irmáns adoptaron o apelido de solteira da súa nai. Chris sufriu dun caso severo de depresión durante a súa adolescencia, cando só en raras ocasións saía de casa. Chegou ao punto de non saír desta durante case un ano completo, no que se dedicou a tocar a batería e a guitarra.
Soundgarden
Xunto con Nirvana, Alice in Chains e Pearl Jam, Soundgarden converteuse nunha das maiores e máis exitosas bandas da emerxente escena grunge de Seattle. Cornell ficou coñecido pola potencia e rango da súa voz, e polas súas escuras letras a miúdo tratando temas de morte e existencialismo. Soundgarden alcanzou a popularidade en 1991 co seu álbum Badmotorfinger. Usando este éxito como trampolín seguiulle a edición do seu máis aclamado traballo, Superunknown, editado en 1994, con 7 millóns de copias vendidas en todo o mundo e co cal Soundgarden gañou dous premios Grammy. O seu derradeiro traballo, Down on the Upside, editouse no ano 1996, un ano antes da disolución da banda.
Carreira en solitario
En 1998 comezou a traballar nun álbum en solitario no que colaborou con Alain Johannes e Natasha Shneider da banda Eleven. O álbum, Euphoria Morning, editouse o 21 de setembro de 1999 pero non tivo éxito comercial a pesar de que o sinxelo "Can't Change Me" foi nomeado a un premio Grammy. Cornell tamén contribuíu co tema "Sunshower" á banda sonora do filme de 1998 Great Expectations, e unha versión de "Mission", chamada "Mission 2000", usouse na película do 2000 Mission: Impossible II.
Seva
Datos de interese
O concello atópase na zona noroeste do Parque Natural do Montseny. Este feito fai que o clima sexa mediterráneo de montaña media con influencia marítima. No inverno as temperaturas medias adoitan oscilar entre os 10 °C e os 14 °C, porén no verán as temperaturas medias poden superar os 30 °C. A vexetación predominante son as aciñeiras e os piñeiros na zona do parque natural. No resto do municipio predominan as matogueiras de diverso tipo. A poboación repártese nos núcleos de poboación de Seva, S.M Balenyà e as urbanizacións de Serrabardina, El Montanyà, Can Garriga, Perafita e el Pinós. Debido a súa orixe medieval, Seva conserva varias capelas e igrexas de estilo románico, de interese histórico e artístico.
Nopalina
A nopalina é un composto químico derivado dos aminoácidos ácido glutámico e arxinina, que se clasifica como unha opina. A bacteria Agrobacterium presenta uns plásmidos que lle permiten orixinar tumores nas plantas chamados plásmidos Ti. Estes plásmidos clasifícanse atendendo aos diferentes tipos de opinas que producen. Poden ser plásmidos de nopalina, de octopina e de agropina. As opinas utilízanse como fontes de carbono e enerxía no metabolismo de Agrobacterium.
Exército Arxentino
O Exército Arxentino é a rama terrestre das Forzas Armadas da Arxentina. O seu bautismo de fogo ten lugar entre 1806 e 1807 cando as forzas militares británicas invaden Buenos Aires, durante as Invasións Inglesas daquel entón colonia española. Ten un gran protagonismo nas guerras pola independencia do Imperio Español e noutros conflitos bélicos do século XIX.
Pedro Amigo
miniatura|page=29|[[Cancioneiro Colocci-Brancuti]] Pedro Amigo de Sevilha ou Pedr'Amigo foi un trobador galego, activo durante a segunda metade do século XIII na Corte do rei castelán Afonso X O Sabio, en Sevilla.
Traxectoria
Crese que era natural de Betanzos, estando rexistrada a súa condición de canónico nas catedrais de Oviedo e Salamanca. O último documento no que aparece citado é de 1308, polo que se cre que falecese nesa época. Compuxo trinta e seis cantigas que figuran no Cancioneiro da Ajuda, o Cancioneiro Colocci-Brancuti e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana. Neles atópanse catro cantigas de amor, 10 cantigas de amigo, 18 cantigas de escarnio, tres tenzóns e unha pastorela.
Vaira Vīķe-Freiberga
miniatura|dereita|Vaira Vike-Freiberga
Vaira Vīķe-Freiberga, nada en Riga o 1 de decembro de 1937, é unha política letoa, elixida presidenta do seu país en 1999. O 8 de xullo de 2007 foi substituída por Valdis Zatlers.
Victorio de Aquitania
Vitorio de Aquitania foi un monxe do século V, autor de varios traballos relacionados coa teoloxía, a astronomía e as matemáticas.
Traxectoria
Residente en Aquitania, probablemente nacera en Augustoritum (actual Limoges). Era, polo tanto, paisano do cronista Próspero, e coincidiu en Roma na mesma época ca el.
Cursus Paschalis
En 457 publicou o denominado Cursus Paschalis, baseándose na listaxe de cónsules que aparecía na chronica de Próspero. Esta relación fixo crer aos historiadores que Próspero estivera traballando en algo semellante durante algún tempo. O caso é que Victorio publicou o seu traballo só dous anos despois da última actualización que publicou Próspero da súa crónica.
A partir de 457 Victorio deixou baldeira a columna onde irían os nomes dos cónsules, pero as súas táboas continuaron ata o 559 d. C. ou Anno Passionis 532 (Victorio datou a Paixón no 28), de aí o nome cursus paschalis annorum DXXXII. Esta primeira versión tivo continuidade por parte doutros autores, que foron incluíndo os nomes dos cónsules a medida que pasaba o tempo.
Influencia posterior do cursus paschalis
En 541 un sínodo na Gallia declarou oficial o sistema de datación fixado no cursus paschalis.
En 773 usouse nunha carta dirixida a Carlomagno.
Probablemente, a continuación do traballo de Victorio foi unha das fontes utilizadas tanto por Beda, onde soubo que Flavio Aecio fora cónsul por terceira vez en 446, coma polo autor de Historia brittonum.
Outros traballos
Victorio tamén compuxo unha táboa de multiplicar, consistente en números romanos dispostos en 98 columnas, que proporcionaba o resultado de multiplicar cada cifra por outras cifras dende 2 ata 50. As filas eran "unha listaxe de cifras decrecentes de 100 en 100 dende 1000 ata 100, logo ata 10 de 10 en 10, logo ata 1 de 1 en 1, e logo as fraccións ata 1/144".
Segunda división B española 2015/16
A tempada 2015–16 da Segunda División B foi a 39ª edición do terceiro nivel do fútbol español. Empezou en agosto de 2015 e finalizou en xuño de 2016 coas eliminatorias de ascenso finais.
Resumo antes da tempada 2015–16
Playoffs de Ascenso:
Descendidos de Segunda División:
Campións de grupo
Os catro campións de grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores ascenderon directamente a Segunda División. Os perdedores pasaron á segunda eliminatoria cos segundos, terceiros e cuartos de grupo.
Ademais, os dous vencedores que ascenderon a Segunda xogaron outra eliminatoria a dobre partido para decidir o campión da categoría.
Cuartos de final
Os segundos, terceiros e cuartos de cada grupo xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os vencedores pasaron ás semifinais.
Semifinais
Os seis gañadores de cuartos de final e os dous perdedores da eliminatoria de campións xogaron as semifinais a dobre partido. Os vencedores pasaron ás finais.
Finais
Os catro gañadores de semifinais xogaron as finais a dobre partido. Os vencedores ascenderon a Segunda División.
Promoción de permanencia
Os catro décimo sextos clasificados xogaron unha eliminatoria a dobre partido. Os perdedores descenderon directamente a Terceira División, mentres que os gañadores mantiveron a categoría.
Lenny Wilkens
thumb|upright|Wilkens, 2013 Leonard Randolph "Lenny" Wilkens, nado o 28 de outubro de 1937 en Brooklyn, Nova York, Ohio, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu toda a súa carreira na National Basketball Association (NBA). Foi seleccionado no sexto posto primeira rolda do Draft da NBA polos St. Louis Hawks en 1960, equipo no que permaneceu até 1968. Posteriormente tamén xogaría nos Seattle SuperSonics (como xogador-adestrador), nos Cleveland Cavaliers e nos Portland Trail Blazers (tamén como xogador-adestrador). Despois de retirarse como xogador seguiu como adestrador, adestrando a múltimples equipos cos que conseguiu éximo como o título da NBA en 1979 cos Seattle SuperSonics, o premio ao Adestrador do Ano en 1994 cos Atlanta Hawks, ou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 adestradno á selección estadounidense.
Wilkens está incluído no Basketball Hall of Fame en tres categorías: como xogador, como adestrador e como parte do Dream Team, do que foi adestrador asistente. En 1996 foi seleccionado como un dos "Cincuenta mellores xogadores da historia da NBA" e como un dos "Dez mellores adestradores da NBA", sendo a única persoa que está nas dúas listas. Tamén cómpre destacar as súas trece participacións no All-Star, nove como xogador (sendo MVP do partido en 1971) e catro como adestrador. Os Seattle SuperSonics retiraron o seu dorsal 19 como homenaxe a súa carreira.
Xogador
Formado na Universidade de Providence, xogou alí durante 3 anos, nos cales fixo unha media de 14,9 puntos e 7,3 rebotes por partido, a pesar da súa escasa estatura (1,85 m). Foi dúas veces elixido no mellor quinteto do país. No seu paso a profesional, foi elixido polos St. Louis Hawks na sexta posición da primeira rolda do draft de 1960.
Adestrador
Comezou a súa carreira de adestrador sen aínda retirarse, combinando ambos os aspectos, en Seattle Supersonics (1969-72) e Portland Trail Blazers (1974-75). En 1979, xa só como adestrador, gañou o seu único título da NBA con Seattle. Ao longo das súas 32 tempadas dirixindo equipos, logrou innumerables récords. Foi elixido Adestrador do Ano en 1994 e elixido en 1996 como un dos 10 mellores adestradores da historia. Non en balde ten o récord de porcentaxe de vitorias dirixindo a equipos, cun 53,6%, o que equivale a gañar 45 partidos de media por tempada. Levou aos seus equipos en 16 ocasións aos Play-offs, gañando 69 partidos neles, sendo o sexto adestrador que máis vitorias conseguiu. En liga regular, é o segundo adestrador que máis vitorias conseguiu detrás de Don Nelson, con 1.332 e as de máis derrotas (1.155).
Festival da Canción Caribeña
O Festival da Canción Caribeña é unha competición anual de cancións celebrado entre os países da Unión de Radiofusión Caribeña (URC). É a competición de cancións mellor valorada do Caribe. A miúdo, refírese como o Festival da Canción de Eurovisión, e en ocasións chamado erroneamente o Festival da URC.
Cada illa e país participantes realizan unha final nacional onde se elixe un gañador. Esta emítese en vivo na competición nacional polas estacións de televisión dos membros da URC. O gañador desta final presentarase entón á competición. No festival, o finalista representa ao seu país.
O programa foi emitido en vivo desde que se estreou en 1984.
Villaescusa
O topónimo castelán Villaescusa pódese referir a:
Economía de Italia
Italia ten unha economía industrial diversificada que pode ser dividida en dúas zonas: o norte, máis industrializado e desenvolvido, dominado por empresas privadas e onde sitúase o principal centro financeiro do país, Milán; e o sur, menos desenvolvido e agrícola, dependente de subsidios estatais, e cun desemprego máis alto, aproximadamente 20%. Por comparación cos veciños da Europa Occidental, ten un gran número de Pequenas e Medianas Empresas PMEs. O rendimento total e per-capita da economía italiana é máis ou menos igual ao de Francia ou do Reino Unido. A maior parte das materias primas necesarias para a industria e máis do 75% da enerxía son importadas.
Durante a última década, a Italia seguiu unha política fiscal apartada a fin de cumprir os criterios da Unión Económica e Monetaria e beneficiouse de taxas de xuros e de inflación máis baixas, levando á adhesión ao Euro desde o inicio, en 1999.
A performance económica de Italia veuse atrasando en relación aos seus parceiros da UE, e o actual goberno pon en práctica numerosas reformas de curto prazo destinadas a aumentar a competitividade e o crecemento a longo prazo da economía.
A pesar diso, ten andado devagar na posta en funcionamento de reformas estruturais consideradas necesarias polos economistas neoliberais, como a diminuición dos impostos, a flexibilización das leis que rexen o mercado de traballo e a reforma do sistema de pensións por causa do abrandamento económico en curso e da oposición dos sindicatos.
250px|miniatura|Mapa de Italia.
Villafufre
Villafufre é un concello da comunidade autónoma de Cantabria (España). Limita polo norte con Santa María de Cayón, polo sur con Villacarriedo, polo oeste con Santiurde de Toranzo e polo leste con Saro. O municipio atópase na comarca do Pas-Miera (comarca dos Valles Pasiegos) e polo seu territorio discorre o río Pisueña, principal afluente do río Pas.
Esténdese sobre unha superficie de 30,1 km² no límite norte da comarca pasiega, entre as cabeceiras dos vales de Toranzo e Carriedo, atravesados polos ríos Pas e Pisueña respectivamente.
Os núcleos de poboación do concello (ten 1115 habitantes) aséntanse ao sur da Serra Manzano, a cal coroa os cotos de Sopeña (532 metros) e Caballar (656 metros). No centro elévase o coto de San Martín (319 metros), que ten dúas vertentes, pola occidental descende o arroio de La Plata e pola oriental numerosos regos que dan ao río Pisueña (Bustillo, Socorral, Álamos).
Economía
Un 28,1 % da poboación de Villafufre emprégase no sector primario, un 18,8 % na construción, un 17,6 % na industria e un 35,6 % no sector servizos. Predomina por tanto o sector terciario.
Demografía
Fonte: INE
Silva (apelido)
miniatura|150px|Dereita|Escudo de armas dos Silva. Silva (coas variantes: da Silva e D'Silva) é un apelido galego-portugués, que ten a súa orixe na "Torre e Honra de Silva" xunto á cidade de Valença, hoxe pertencente ao norte de Portugal. Ten unha orixe toponímica, deriva directamente da palabra galega/portuguesa: silva (planta rubideira que dá as amoras) ou da latina silva, que significa selva, foresta ou bosque.
É o apelido máis presente na onomástica portuguesa, sendo que en todo o mundo o seu uso é máis frecuente entre os habitantes de Portugal , Brasil  e en todos os países onde se fala portugués. En Italia é específico da zona que vai do Comasco ao Parmense pasando polo milanese, o pavese e o piacentino. En Galicia é moi frecuente (coa variante: Da Silva). Do antigo Reino de Galicia pasou coa reconquista ao sur de Portugal e a diferentes zonas de España. Coa emigración pasa a diferentes países latinoamericanos, sendo moi común en Chile entre outros.
Rory Best
Rory Best, nado en Poyntzpass (Condado de Armagh, Irlanda do Norte) o 15 de agosto de 1982, é un xogador británico de rugby retirado que xoguei de talonador (hooker) no Ulster Rugby da Magners League.
Traxectoria
Best estudou no Portadown College, e posteriormente Agriculture na Universidade de Newcastle, onde xogou na academia dos Newcastle Falcons. Volveu a Irlanda para xogar nos Belfast Harlequins no 2002, conseguindo o seu primeiro contrato polo Ulster no 2004. Debutou co Ulster nun partido fronte a Munster na Magners League 2004-2005. En novembro dese mesmo ano debutou coa selección de Irlanda fronte aos All-Blacks en Lansdowne Road, e no 2006 foi titular por primeira vez fronte aos Springboks. Na tempada 2007-08 substituíu ao seu irmán Simon como capitán do Ulster.
O 19 de marzo do 2011 foi convocado para xogar o derradeiro encontro do Torneo das Seis Nacións 2011 fronte a [[selección de rugby de Inglaterra|Inglaterra, conseguindo unha vitoria por un 24 a 8 que lle permitiu ao XV irlandés rematar o torneo na terceira posición.
Célula amácrina
miniatura|dereita|Célula retinal do anfibio [[Xenopus con marcaxe para cdk2/ciclina2 cunha frecha vermella indicando unha célula amácrina. A capa plexiforme interna da retina móstrase en branco.]]
miniatura|400px|Capas de neuronas da retina.
As células amácrinas son un tipo de interneuronas presentes na retina do ollo. Son as responsables do 70% dos sinais de entrada que reciben as células ganglionares da retina. Ademais, as células bipolares da retina, que son as responsables doutro 30% dos sinais, están reguladas polas células amácrinas. As células amácrinas conectan cos axóns das células bipolares e coas dendritas das ganglionares, e tamén con outras células amácrinas.
Introdución
Clasifícanse pola amplitude do seu campo de conexión, pola capa do estrato da capa plexiforme interna na que están, e polo seu tipo de neurotransmisor. A maioría son inhibitorias e utilizan os neurotransmisores GABA ou glicina.
Adolfo Emanuel Guimarães de Azevedo
Adolfo Emanuel Guimarães de Azevedo, nado en Rio das Flores o 12 de febreiro de 1871 e finado en Río de Xaneiro o 6 de febreiro de 1907, foi un escritor brasileiro.
Célula amácrina
Funcionalidade
Sábese relativamente pouco das funcións das células amácrinas. As células amácrinas con grandes árbores dendríticas pénsase que contribúen a realizar inhibicións por retroalimentación nos niveis das células bipolares e ganglionares. Neste papel considéranse que suplementan a acción das células horizontais. As células amácrinas envían moitos máis sinais de entrada ás células ganglionares M (magnocelulares) ca ás P (parvocelulares).
Outras formas de células amácrinas probablemente xogan papeis modulatorios, que permiten o axuste da sensibilidade para a visión fotópica (con moita luz) e escotópica (con pouca luz). As células amácrinas AII (tamén chamadas células amácrinas dos bastóns) son mediadoras de sinais chegados desde os bastóns en condicións escotópicas.
Tom Morello
Traxectoria
A súa nai, Mary Morello, é fundadora de Parents For Rock And Rap, un grupo anticensura. Foi tamén mestra na Libertyville High School. O seu pai, Ngethe Njoroge, foi membro da guerrilla Mau Mau. O tío-avó de Morello, Jomo Kenyatta, foi o primeiro presidente electo de Kenya.
Morello medrou en Libertyville, Illinois. Alí ía á Libertyville High School, onde cantaba no coro e estaba no club de debate e de teatro.
Ao redor de 1980, Morello comezou a estudar guitarra en serio. Formou unha banda en 1980 chamada Electric Sheep, co futuro guitarrista de Tool Adam Jones tocando o baixo.
Nese tempo os gustos musicais de Morello dirixíanse cara o heavy metal, sobre todo cara KISS, Alice Cooper, Led Zeppelin e Black Sabbath. Posteriormente a súa música foi influenciada por bandas de punk rock como The Clash, Sex Pistols e Devo.
Morello graduouse en secundaria en 1982 e comezou a asistir á Universidade Harvard. Alí graduaríase en 1986 en ciencias políticas. Despois da gaduación trasladaríase aos Ánxeles e comezou a buscar xente para formar unha banda.
Lock Up
En 1988 Morello uniuse a Lock Up, unha banda de glam rock que editou un álbum a través da Geffen Records antes de separarse. Esta gravación chamouse Something Bitchin' This Way Comes e non tivo demasiado éxito.
Rage Against the Machine
Morello visitou un club nos Ánxeles onde Zack de la Rocha estaba cantando. Despois de ver as letras de la Rocha, Tom preguntoulle se quería líderar unha banda. Morello conseguiu a Brad Wilk, un batería que fora ás audicións de Lock Up, e de la Rocha presentou aos dous ao seu amigo Tim Commerford. Os catro formaron unha nova banda, Rage Against the Machine.
A banda tivo un grande éxito, especialmente en Norteamérica e Europa. O seu primeiro álbum, Rage Against the Machine, destaca polas innovadoras guitarras de Morello así como pola súa orixinalidade, ao ser un dos primeiros discos en combinar rock e hip-hop.
Catro anos máis tarde, en 1996, e despois de rumores de ruptura, a banda editou o seu segundo traballo, Evil Empire. O disco escapa das tradicionais guitarras de metal do álbum anterior; é máis experimental e amosa a habilidade de Morello para usar a súa guitarra de formas estrañas.
En 1999 a banda edita The Battle of Los Angeles, o seu traballo máis exitoso comercialmente. A finais do ano 2000 editan un novo traballo, titulado Renegades. Pouco despois do seu lanzamento de la Rocha deixa a banda, e os tres membros restantes deciden que queren seguir facendo música xuntos.
O 29 de abril do 2007, a banda reuniuse para o Coachella Music Festival. Nun principio só pensaban tocar nesa ocasión, pero a banda posteriormente tocou en varios eventos máis. En xaneiro do 2008 Rage reuníse novamente para xirar co Big Day Out Music Festival en Australia e Nova Zelandia. Realizaron tamén tres concertos no Xapón no mes de febreiro, e entre os meses de maio e agosto realizarán 11 actuacións en Europa. Serán cabeza de cartel do Lollapalooza 2008 en Grant Park, Chicago xunto con Radiohead e Nine Inch Nails a principios do mes de agosto.
Audioslave
Despois de que de la Rocha deixase Rage Against the Machine, os membros restantes comezaron a tocar co antigo vocalista de Soundgarden Chris Cornell por recomendación do produtor Rick Rubin. O novo grupo chamouse inicialmente The Civilian Project, pero cambiaron o seu nome a Audioslave antes de editar o seu primeiro álbum.
A banda editou o seu promeiro álbum, Audioslave, o 22 de novembro do 2002, sendo un éxito comercial e de crítica.
Audioslave editou o seu segundo álbum, Out of Exile, o 24 de maio do 2005, estreándose no número 1 das listas da Billboard. Ese mesmo ano editaron un DVD documentando a súa viaxe a Cuba como primeira banda de rock que tocaba no país. O terceiro álbum, Revelations, lanzouse en outono do 2006. No mes de febreiro do 2007 a banda separábase como resultado da saída de Chris Cornell debido a conflitos persoais. Os restantes membros reuníronse con Zack de la Rocha para resucitar a Rage Against the Machine.
Street Sweeper Social Club
Despois da separación de Audioslave no 2007 Morello reuniuse con Boots Riley de The Coup, e despois de pasarlle unha cinta con varios temas que compuxera formaron o dúo Street Sweeper Social Club. Street Sweeper Social Club actuaron de abreconcertos para Nine Inch Nails e Jane's Addiction en maio do ano 2009.
Outros proxectos e colaboracións
Morello forma parte do grupo Prophets of Rage, un supergrupo estadounidense formado en 2016. O grupo componse do baixista e vocalista Tim Commerford, o guitarrista Tom Morello e o batería Brad Wilk da banda Rage Against the Machine, cos integrantes de Public Enemy, Chuck D e DJ Lord e de Cypress Hill B-Real.
Goven
Goven (en Goven, e en galó: Govaen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Praia de Bens
A praia de Bens é unha praia situada en Bens, no concello da Coruña. Está composta por area e grava, e atópase rodeada por acantilados. É unha praia airosa e de fortes ondas.
Pódese chegar a ela a través da liña de autobús 6A.
O areal ten escasa ocupación debido á contaminación das súas augas.
Contaminación e verteduras
Arredor da praia atópase a EDAR de Bens, a Refinaría da Coruña, a planta de tratamento de residuos de Nostián e unha caseta de bombas de augas fecais do concello de Arteixo. A praia foi empregada como vertedoiro da cidade até que se construíu o vertedoiro de Bens na década dos setenta.
A praia de Bens ten recibido numerosas verteduras contamintantes ó longo do tempo. En 2005, vertéronse na praia máis de 1000 litros de gasóleo procedentes da Refinaría da Coruña, a través do Río Napal. A praia sufriu unha vertedura de lixo procedente da rede de saneamento de Arteixo en 2006. No ano 2008, os veciños denunciaron o estado da cala, que se atopaba chea de lixo. En 2013, operarios da planta de tratamento de lixo de Nostián ameazaron cunha folga por verteduras de lixiviados preto da praia de Bens. Ese mesmo ano produciuse unha vertedura procedente da EDAR nas inmediacións da praia, bloqueando o paseo entre O Portiño e a praia de Bens.
Stephen R. Donaldson
Stephen Reeder Donaldson, nado en 1947 en Cleveland, é un escritor de fantasía e ficción científica norteamericano.
Traxectoria
Fillo dun médico misioneiro, viviu entre os catro e os dezasete anos na India, onde o seu pai traballaba nunha leprosería, declarouse obxector de conciencia durante a Guerra de Vietnam Comparado con Tolkien pola súa magnífica construción de mundos e culturas, tamén o influíron autores como William Shakespeare, Mervyn Peake ou mesmo as óperas de Richard Wagner. As tres series de Thomas Covenant son o maior éxito de Donaldson, a primeira novela da serie, Lord Foul's Bane, apareceu en 1977.
Emil Zátopek
Emil Zátopek, nado en Kopřivnice o 19 de setembro de 1922 e finado en Praga o 21 de novembro de 2000, coñecido como a "locomotora checa", foi un atleta checo coñecido por gañar tres medallas de ouro en atletismo nos Xogos Olímpicos de Helsinqui. Gañou o ouro en 5.000 m e 10.000 m, pero a terceira medalla conseguiuna de xeito case que incríbel, competindo por primeira vez na súa vida na maratón.
Zátopek foi o primeiro atleta en romper a barreira dos 29 minutos nos 10.000 metros no ano 1954. En 1951 xa correra por baixo da hora nos 20 km. En total conseguiu 18 récords do mundo. Está considerado como un dos mellores corredores do século XX e tamén foi coñecido polos seus brutais métodos de adestramento.
Traxectoria
Naceu en Kopřivnice en 1922, cidade pertencente entón a Checoslovaquia, o mesmo día que Dana Zátopková, que máis tarde se convertería na súa muller.
Catro anos despois, en 1944, bateu os récords checos nos 2.000, 3.000 e 5.000 metros. Foi escollido para formar parte do equipo nacional checo nos Campionatos de Europa de 1946. Terminou quinto nos 5.000 m, batendo o seu propio récord checo de 14:50, marcando 14:25.
Competición
Zátopek debutou internacionalmente nos Xogos Olímpicos de Londres, gañando os 10.000 m (a súa segunda carreira nesa distancia) e rematando segundo por detrás de Gaston Reiff nos 5.000 m.
O ano seguinte, Zátopek bateu dúas veces o récord mundial nos 10000 m. Tamén estableceu récords nos 5.000 m (1954), 20 km (en dúas ocasións en 1951), 25 km (1952 e 1955), e 30 km (1952).
Dúas semanas antes dos Xogos Olímpicos de Melbourne, Zátopek foi operado dunha hernia, aínda así rematou sexto na maratón. Zátopek retirouse despois da seguinte tempada.
Zátopek tiña un estilo característico de correr, moi criticado para o que na época se consideraría un estilo eficaz. Torcía a cabeza a miúdo, coa cara contraida polo esforzo, mentres o seu torso pivotaba de lado a lado. Xemía a miúdo atronadoramente, o que lle valeu o alcume da "locomotora checa". Cando lle preguntaban sobre os seus xestos el respondía: "Non é ximnasia ou patinaxe sobre xeo, xa ves". Ademais adestraba fixera sol ou nevara, e a miúdo usaba botas en troques de zapatillas de deporte.
Sempre estaba disposto a darlles consellos aos outros corredores. Un exemplo que case sempre daba era estar sempre relaxado e mentres corrían tocaba suavemente a punta do seu polgar coa punta dos seus dedos. Só facendo este leve contacto asegurábase de que os ombreiros e os brazos permaneceran relaxados. miniatura|dereita|Gravado de Emil Zátopek en [[Rožnov pod Radhoštěm]]
Derradeiros anos
Considerado un heroe no seu país natal, Zátopek foi unha figura influente dentro do Partido Comunista de Checoslovaquia. Apoiou a ala democrática do seu partido, e despois da Primavera de Praga, foi expulsado do exército e do partido. Tras isto conseguiu traballo nunha empresa que realizaba prospeccións en busca de recursos naturais en Bohemia.
Zátopek morreu despois dunha longa enfermidade, en 2000 á idade de 78 anos. Nese mesmo ano, en decembro do 2000 foi premiado postumamente coa Medalla Pierre de Coubertin un importante galardón en recoñecemento ao espírito olímpico.
Hunos
miniatura|300px|O Imperio Huno estendíase das estepas da [[Asia Central até a actual Alemaña, e do mar Negro até o mar Báltico.]] Os hunos (latín vulgar: huni; tamén como chuni; grego medieval: Oúnnoi / Οὕννοι) eran unha confederación de pobos formada a partir dun feixe de tribos de diferentes orixes que, na súa maior parte, proviñan das estepas de Asia Central e na que foron incluíndo a outros pobos conquistados ou asimilados do leste de Europa, segundo se producía o seu avance cara a occidente.
Desde que foron criados os primeiros cabalos fortes dabondo para seren montados, a historia da Asia e da Europa foi interrompida, periodicamente, por conquistadores bárbaros, cabalgando pola planicie e criando imperios.
A estepa
A vida na estepa da Asia Central é extremadamente dura; homes e mulleres dependen para case todo dos seus rabaños e do comercio coas nacións civilizadas á súa volta. As temperaturas no inverno descenden a -40 °C, e a auga é un recurso precioso. Simplemente sobrevivir nese ambiente é un éxito.
Atila
Atila o Huno, foi considerado un dos responsábeis da caída do Imperio Romano. As tribos xermánicas que conquistaron grandes anacos do Imperio estaban na verdade fuxindo de Atila, coñecido como o Flaxelo de Deus.
O emperador pasa a pagar un imposto de 900 quilos de ouro anual aos hunos. No ano 450, o novo emperador rexeita pagar o tributo. En vez de invadir o Imperio de Oriente, Atila invade o lado occidental do Imperio; non soamente era este máis feble, ademais el tiña unha desculpa: a irmá do emperador, Honoria, fora aprisionada, sospeitosa de traizón. Da prisión, ela enviou o seu anel a Atila, pedíndolle que servise de campión. Atila declarou que consideraba o xesto unha oferta de casamento, e pediu a metade do Imperio como dote. No 451, xunto con Xeiserico, rei dos vándalos, invade o imperio cun exército con, segundo os cronistas da época, 600.000 homes. (O número real probábel, segundo historiadores modernos, achegábase máis a 150.000, aínda así enorme para o século V.). Na batalla de Châlons, Atila é derrotado polo xeneral romano Aecio, mais este non ten tropas dabondo para impedir que o exército huno atravese o Danubio de volta, máis ou menos intacto. No ano seguinte, Atila invadiu novamente o Imperio, sen que desa vez ningún exército se opuxese a el. Ás portas de Roma, dá a volta, sen que ata hoxe se saiba exactamente por que. Dous anos despois, Atila morreu dun derramo. Cando a noticia chegou a Roma e Constantinopla, rezáronse misas en todas as Igrexas agradecéndollo a Deus.
Época post-Atila
Despois da morte de Atila, irromperon varias disputas entre os seus fillos polo poder. De resultas diso, os pobos dominados polos hunos aproveitáronse e conseguiron liberarse do seu xugo.
Novecentos anos despois, as armas de fogo marcaban o comezo da fin dos cabaleiros nómades. Con elas, a civilización á fin dominaría todos os pobos da estepa.
Subdivisións de Venezuela
Venezuela está subdividida e 23 estados, un distrito federal e unha dependencia federal.
Émile Lahoud
Émile Geamil Lahoud (en اميل لحود) nado o 12 de xaneiro de 1936, foi l presidente do Líbano entre 1998 e 23 de novembro de 2007. De relixión cristán maronita, é fillo do xeneral Jamil Lahoud, un dos línderes da independencia libanesa.
Debido á presións políticas da Siria o seu mandato, que remataría en 2004 foi estendido ata 2007.
Qu'est-ce que la propriété?
'Qu'est-ce que la propriété? ou Recherches sur le principe du Droit et du Gouvernement' é un ensaio de Pierre Joseph Proudhon, publicado en 1840 en lingua francesa. Nel aparece a súa cita máis coñecida, "a propiedade é un roubo".
Propiedade
Proudhon cría que a concepción habitual da propiedade combinaba dous compoñentes distintos, que unha vez identificados amosarían a diferenza entre a propiedade como unha forma de tiranía e a propiedade usada para defender a liberdade. Defende que o resultado do traballo do individuo, aquel no que se ocupa con regularidade, xera unha forma lexítima de propiedade. Pero opúxose a que a terra non ocupada fose concibida como unha forma de propiedade lexítima, aceptando soamente unha forma de "posesión" sobre a terra en virtude da súa real ocupación ou traballo. Por extensión, xa que só a terra traballada ou ocupada é unha forma de propiedade lexítima, puxo tamén en cuestión institucións como o interese dos préstamos ou a renda do alugamento.