cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tíbet
Historia
O budismo, introducido no Tíbet no 747, convertese en relixión de Estado á fin do séc. VIII en concorrencia co bon-po, unha crenza tradicional fundada sobre a idea da transmigración das ánimas. Desenvólvense os mosteiros Budistas e forman a base do réxime feudal. Mais as disensións ao seo do clero facilitan a penetración dos mongois, quen, xa donos dunha parte da China, obteñen a soberanía sobre o Tíbet no séc. XII. A seita dos Bonetes amarelos medra en influencia. No seu seo xorde o Dalai-lama, xefe relixioso e temporal do país.miniatura|Mapa do Tíbet histórico.En 1720, o Tíbet convértese en estado vasalo dos emperadores da dinastía manchú das Qing. En 1904, unha expedición militar conducida por lord Curzon chega a Lhasa. A Gran Bretaña atribúese privilexios comerciais no Tíbet, que serán recoñecidos dous anos máis tarde polo emperador en contrapartida do mantemento da súa soberanía sobre o país. En 1908, os Británicos retíranse. En 1910, o Dalai-lama é destituído polos chineses, xusto antes da queda do imperio no 1911. Atopa refuxio na India, antes de volver para Lhasa en 1912. En 1924, o Panchen-lama, quen conservara o seu poder no Tíbet oriental, é obrigado a se refuxiar en Nankin. En 1929, a China acepta recoñecer a autoridade do Dalai-lama, mais obtén certas vantaxes en troques.
No 1958 os autonomistas tibetanos opóñense ao poder central, o Dalai Lama refúxiase na India con 100 000 fieis e forma un goberno no exilio en 1959. No Tíbet, o Panchen-lama dirixiu o goberno, antes de ser destituído en 1965.
Os chineses impoñen no 1961 a colectivización da economía tibetana. En 1966, a Revolución Cultural tradúcese en represión anti-budista e de numerosos vestixios do pasado e da influencia relixiosa sobre os tibetanos son destruídos polos Gardas Vermellos.
Relacións entre a República Popular da China e os Tibetanos
Os tibetanos no exilio e os que están no seu país, ou que voltan da India e do Nepal, quéixanse a miúdo dunha perda da cultura propia e do feito que de numerosos chineses han, a etnia maioritario da China, veñen a se instalar dentro do seu país.
Xeografía
Esténdese de leste a oeste sobre unha distancia de aproximadamente 2400 km, e do norte ao sur sobre aproximadamente 1000 km, a meseta do Tíbet sitúase entre as lonxitudes 78°24' e 104°47' e as latitudes 26°2' e 40°3' norte ao cerne do continente asiático. É un país xigantesco de aproximadamente 2,5 millóns de km² cunha altitude media de 4200 metros.
División administrativa
Conta cunha prefectura de nivel de cidade: Lhasa e seis prefecturas.
Extensión xeográfica
Antes da súa unión á República Popular da China no 1949, o Tíbet estaba gobernado por un Dalai Lama (xefe relixioso con poder secular) e estaba composto de tres rexións:
O Tíbet como area de poboamento dos tibetanos posúe fronteiras comúns co Turquestán Oriental, Mongolia, a China, Birmania, a India, Bután, e mailo Nepal.
Os tibetanos falan tibetano, unha lingua da familia tíbeto-birmana, e comparten unha relixión Budista, o lamaísmo, presente desde o século VIII e maioritario desde o século XI.
Clima
A gran cobertura de vexetación inflúe tamén na terra e nas temperaturas atmosféricas que participan na regulación do monzón. A deforestación a tan grande escala entraña serias preocupacións entre os climatoloxistas, que coidan que o clima mundial pode quedar perigosamente desestabilizado.
Ecosistemas, flora e fauna
miniatura|[[Iac|Iacs decorados e honrados polas familias ás que pertencen.]] O Tíbet contén unha gran diversidade de hábitats, unha fauna e unha biodiversidade con interese de conservación. É unha rexións climática que ten altas estepa glaciares, desertos de altas mesetas, bosques tropicais e prados alpinos. O Tíbet é a fonte dos ríos máis grandes de Asia, como o Mekong, o Brahmaputra, o Yang-tse-kiang. Son alimentados por unha precipitación media de 100 m no norte do país ata máis de 1000 m no sueste.
Economía
A economía do Tíbet é pouco desenvolta. As principais actividades son a crianza de ovellas, cabras e do iacs, o cultivo de cereais (dentro dos vales do Sur e do Sueste) e a explotación do bosque (no Sur). O turismo é posíbel hoxe en día e, aínda que limitado, representa unha parte importante da economía.
Recursos sobreexplotados
Cos seus numerosos recursos naturais, o Tíbet sofre as consecuencias dunha explotación comercial intensiva. O Tíbet e rico en minerais, ten reservas considerábeis de ouro, petróleo, gas natural, bauxita, cobre, estaño e litio, que son ás veces extraídos sen consideración polo medio. O resultado diso reflíctese nos niveis alarmantes de contaminación que afectan a hidrografía, a atmosfera e os solos.
Darth Maul
miniatura|240px|Cosplay de Darth Maul. Darth Maul é un personaxe ficticio da saga de ciencia ficción A guerra das galaxias. Aprendiz de Darth Sidious, é formado por este até chegar a ser un Lord Sith. Como arma nos combates porta un sabre de luz de dobre folla. É un personaxe antagónico no filme Star Wars Episode I: The Phantom Menace e na serie animada Star Wars: The Clone Wars, así como tamén en diversos libros, novelas e banda deseñada sobre a temática relacionada coa saga de Star Wars.
Deseño do personaxe
O deseño do personaxe correu a cargo do ilustrador e artista conceptual Iain McCaig en base ó comentario de George Lucas no cal Darth Maul debería ser un personaxe que reflectise o seu «peor pesadelo». As características faciais estiveron inspiradas nunha mestura de cores e formas vistas nas pinturas faciais dalgunhas tribos africanas, caras esfoladas, patrón dos circuítos, a simetría bilateral e figuras vistas no test de Rorschach. Aínda que nun principio estaba contemplado que o personaxe tivese plumas, o supervisor de efectos especiais Nick Dudman interpretounas como cornos.
Representación
No filme do ano 1999 Star Wars Episode I: The Phantom Menace, o personaxe estivo representado polo experto en artes marciais Ray Park e a voz a cargo de Peter Serafinowicz.
Pornografía
miniatura|230px|A grande epidemia de pornografía, ilustración francesa do [[século XIX]] A pornografía é o conxunto de materiais, imaxes, vídeos ou reproducións da realización de actos sexuais co fin de provocar a excitación sexual do receptor, etimoloxicamente procede do grego: πορνογραφíα, porne é "prostituta" e grafía, "descrición", é dicir, "descrición dunha prostituta". Designa en orixe, xa que logo, a descrición das prostitutas e, por extensión, das actividades propias do seu traballo. Hai que dicir, con todo, que o termo é de aparición moi recente pois na Antiga Grecia nunca se usou a palabra "pornografía".
A pornografía maniféstase principalmente a través de tres medios: o cine, a fotografía e a literatura, aínda que tamén admite representacións a través doutros medios como as revistas pornográficas, a escultura, a pintura, e inclusive o son (teléfono erótico), ou o cómic.
Historia
miniatura|Fotografía do [[século XIX, de autoría anónima.]] A pornografía emerxeu como un xénero específico entre o século XVIII e o XIX en relación coa nova literatura erótica de mediados do XVIII e da fotografía no XIX. Poucos anos despois de que Daguerre inventase o seu daguerrotipo xa se facían as primeiras fotos de espidos e as primeiras fotos de parellas no momento do coito. En Gran Bretaña existe unha fotografía tomada cara ao ano 1890 que mostra unha muller realizando sexo oral a un home, no que sería a primeira foto pornográfica nun país anglosaxón. A invención do cinematógrafo ampliou aínda máis as produción de pornografía, sobre todo logo da Segunda Guerra Mundial. Nos Estados Unidos, a chamada revolución sexual dos anos sesenta permitiu que temas de sexualidade se tratasen máis abertamente. Unha consecuencia indirecta destes cambios sociais foi o aumento na produción gráfica de material de contido erótico. De feito, en 1959 o posterior prolífico realizador Russ Meyer roda a súa primeira película "O Inmoral Sr.Teas", que marcaría o inicio da carreira de explotación do espido feminino no cine, sen alcanzar aínda a explicitude do actual porno; a estas películas de corte erótico denomináballas nudies. Durante o seu posterior desenvolvemento, na década de 1970 realizáronse unha serie de películas, algunhas con notable éxito comercial, entre elas, Garganta Profunda (Deep Throat), Taboo e Inside Jennifer Wells.
Na década de 1980 chegou ao público a través de vídeos. Coa difusión masiva do vídeo, millóns de persoas en todo o mundo puideron ver películas porno na privacidade dos seus fogares, sen ter que asistir a un cine porno, o que resultaba algo embarazoso. As estrelas pornográficas como Cicciolina ou Rocco Siffredi fixéronse populares e amplamente coñecidas. Co xurdimento de Internet, o porno alcanzou unha expansión aínda moito maior.As películas de Jean Yves Lle Castel, Rocco Siffredi e Cristoph Clark marcan un antes e un despois na historia do cine pornográfico.
Tipos de pornografía
Aínda que poden realizarse varias clasificacións segundo os participantes, a temática ou as posturas, unha forma moi estendida de agrupar os xéneros pornográficos é de menos a máis explícito (xa sexan as posturas de pouse ou as accións representadas). Deste xeito estarían:
Porno suave
É o xénero pornográfico no que as escenas de sexo non se mostran de forma explícita. No cine e a televisión, en particular, non inclúe primeiros planos de xenitais (masculinos nin femininos) e tampouco mostra en detalle penetracións e felacións. Os actores ou modelos adoitan tapar unha parte dos seus corpos. Os homes non ensinan penes nin testículos; no caso das mulleres, admítese o espido de corpo enteiro co que só quedaría fóra unha exposición frontal de vaxina ou ano. Este xénero practicárono e practican moitas mulleres e homes máis ou menos famosos como Demi Moore na película Striptease. Tamén se emprega na publicidade, aínda que este uso foi criticado por organizacións feministas.
Mediumcore ou pornografía convencional
É aquela onde os modelos ensinan a totalidade do corpo en posturas máis ou menos provocativas.
As famosas revistas Playboy ou Penthouse son quizais os exemplos máis coñecidos deste tipo de pornografía. A pesar de existir clasificacións que as colocan no apartado anterior.
Porno duro
miniatura|Trío lésbico explícito nunha fotografía da década de 1920. É o xénero pornográfico máis extremo, pois mostra explicitamente o acto sexual, xa sexa vaxinal, anal ou oral, ou con aparellos ou calquera outro tipo de utensilios.
Este tipo de pornografía subdivídese segundo a orientación sexual: heterosexual, homosexual (masculino ou feminino), e bisexual. As primeiras películas pornográficas e a gran maioría das pelícdulas actuais son heterosexuais, a películas gais son as segundas máis vendidas e producidas. Existe tamén a variante do xénero transexual e a zoofilia.
Literatura
miniatura|Primeira páxina de Justine do marqués de Sade. O sexo e o erotismo acompañaron o nacemento da literatura, a sexualidade e as súas manifestacións directas ou indirectas, son parte integrante da literatura e non se confinan ao xénero específico erótico ou pornográfico, que como tal existe e que abrangue historias e relatos reais ou de ficción de relacións sexuais humanas e que pretenden espertar a libido do lector, e que se presenta coa forma de novelas, relatos, memorias, poesía ou manuais sexuais. Unha feitura común do xénero son as fantasías sexuais sobre temas como a prostitución, orxías, homosexualidade, sadomasoquismo e moitos outros temas tabú e fetiches, que se poden expresar nunha linguaxe máis ou menos explícita. Como o resto da literatura ata a invención da imprenta, a súa circulación estivo restrinxida a un moi limitado grupo de lectores, e a partir do século XV coa imprenta comezou a achegarse ao gran público, aínda que o alfabetismo aínda era minoritario, ao tempo que tomaron forma a censura e as restricións legais para a publicación de obras obscenas. , isto provocou que moito do material se publicase de xeito clandestino. . Para a consolidación da novela pornográfica e a diversificación das súas opcións formais foi fundamental a aparición no século XVIII da ficción libertina francesa, que ten o seu máximo expoñente no marqués de Sade e na novela Fanny Hill de John Cleland, considerada a primeira pornografía en usar a forma de novela
Arte
miniatura|Escena amosando unha relación sexual nun templo hindú de Thirumayam Na arte paleolítica xa se rexistran pinturas e figuras con características sexuais esaxeradas, caso das venus paleolíticas, ou a figuriña coñecida como Adonis de Zschernitz, que suxire un acto sexual e que podería ser a máis antiga estatua pornográfica, e case todas as civilizacións representaron escenas de natureza sexual que asociaban con forzas sobrenaturais e que estaba integrado no seu sistema relixioso, con significados espirituais específicos en relixións como  hinduísmo, budismo ou taoísmo ; ou os antigos gregos e romanos que produciron moita arte e decoración erótica, en gran parte integrada coas súas crenzas relixiosas e prácticas culturais.
Audiovisual
miniatura|Cartel dun filme pornográfico norteamericano de 1976 A invención do cinema co remate do século XIX trouxo consigo a aparición dunha industria audiovisual, no que a pornografía se foi facendo un oco, a pesar de ser considerado obsceno e dos intentos por suprimilo, quedando reducida durante moito tempo a unha distribución marxinal e reducida, proxectándose en casas ou en clubs privados e posteriormente en cines nocturnos, só a partir da década de 1970 comezou a regularizarse a súa distribución co establecemento das salas X, e na década de 1980 a pornografía en vídeo acadou unha ampla distribución. O ascenso de internet a finais de 1990 e comezos de 2000 mudou o xeito no que a pornografía, e en especial o audiovisual pornográfico, se distribuía e complicou a censura que algúns réximes establecían á difusión da pornografía.
Conformada como unha industria multimillonaria, e con 11.000 títulos novos en DVD cada ano a comezos do século XX, con filmes distribuídos por medio de venda ou alugamento dos DVD, por internet, por canles de pago para adultos por cable ou satélite e en salas para adultos; pero xa para 2012 a ampla oferta de contido pirata por internet e competencia de múltiples páxinas web con contidos de baixo custo fixo que a industria pornográfica tornase máis pequena e menos rendible.
Os actores que participan en películas pornográficas deben ser maiores de idade (18 anos, por regra xeral), e en países como os Estados Unidos, as restricións que se autoimpuxeron as compañías obrigan os actores a someterse a exames médicos regularmente a fin de detectar enfermidades de transmisión sexual, sobre todo SIDA. Neste país existen unha rede de salas específicas para todas as películas onde apareza a rexión pubiana, que é o límite marcado pola súa lexislación para catalogar a unha película como pornográfica
Revistas
miniatura|Revistas pornográficas xaponesas nunha librería Tradicionalmente a forma máis difundida das pornografía son revistas con fotografías que retrataban mulleres que desenvolven actos sexuais explícitos, como masturbación ou relacións heterosexuais ou lésbicas, mentres que as imaxes de actos homosexuais entre homes quedan restrinxidas a publicacións dirixidas á comunidade gai. É un mercado que a pesar da competencia de internet conta con centos de publicacións en todo o mundo, con revistas coñecidas como Playboy, Penthouse, Hustler, Private e moitas outras. Tamén ten un notable éxito comercial a banda deseñada pornográfica, con autores gráficos que en países como Italia ou o Xapón contan cun amplo recoñecemento como é o caso dos italianos Guido Crepax, Milo Manara ou Giovanna Casotto.
Legalidade
miniatura|Leis sobre a pornografía por rexión. Verde: pornografía legal. Amarelo: pornografía legal con algunhas restricións. Marrón: pornografía ilegal miniatura|dereita|Ilustracións pornográficas nunha parede en Pompeia. A situación legal da pornografía depende de cada país e do tipo de material. A maioría dos países permiten cando menos algunha forma de pornografía, nalgúns países o porno suave pódese vender en calquera tenda ou emítese sen problemas na televisión. O porno duro adoita ter algún tipo de regulación. A produción, venda e posesión de pornografía infantil é ilegal en case todos os países, e algúns países teñen restricións na pornografía con violencia, como é o caso da pornografía que simula violación, ou da pornografía que representa sexo entre humanos e animais, ou ámbalas dúas
Na maioría dos países o acceso ao material pornográfico está restrinxido aos maiores de idade, limitándose a idade da entrada en sex shops ou canles de televisión porno; mesmo a distribución de pornografía a menores é con frecuencia ilegal, pero a aparición da pornografía por internet complicou o cumprimento das leis.
Falsa coral
A falsa coral (Lampropeltis triangulum) é unha especie de serpe real. Conta con 24 subespecies recoñecidas. Lampropeltis elapsoidesfoi anteriormente clasificada como a subespecie L. t. elapsoides, pero no presente está recoñecida como unha especie diferente. A subespecies aparencias sorprentemente diferentes, e moitas delas teñen os seus propios nomes comúns. Algúns estudosos suxiren que estes animais poden dividirse en especies separadas. Non son animais velenosos nin representan perigo para os humanos.
Blastophaga psenes
Blastophaga psenes é un himenóptero apócrito da familia Agaonidae. É unha das especies de avespas encargadas da polinización dos figos. A polinización realízana as avespas femias que entran ao sicono por un orificio natural chamado ostíolo e poñen os ovos dentro deste. B. psenes está especializado nunha soa especie de figos, o figo comestible ou cultivado Ficus carica.
miniatura|300px|left|Femia alada e macho sen ás.
A Croa do Castro
A Croa do Castro é un poboado castrexo situado no cumio dun monte en Santa Mariña do Monte, San Sadurniño.
Jamiroquai
right|200px Jamiroquai é unha banda británica de música acid jazz e funk. O grupo musical foi formado no 1992 na cidade capital de Londres.
A Croa do Castro
Ten forma elíptica cunha orientación L-O no eixe maior de 80 metros e no menor de 55 metros. Cunha soa liña defensiva con foxo.
Jamiroquai
Membros
Os membros da banda son: Jay Kay (vocalista), Derrick McKenzie, Sola Akingbola, Paul Turner, Matt Johnson, Rob Harris, Lorraine McIntosh e Hazel Fernandez.
Cristina Brea Lodeiro
Cristina Brea Lodeiro, nada en Vigo en 1973, é unha artista plástica galega, especializada na fotografía e o gravado.
Traxectoria
Licenciouse en Belas Artes na facultade de Belas Artes de Pontevedra, e realizou un máster organizado polo Centro Internacional da Estampa Contemporánea de Betanzos. Actualmente é profesora de debuxo no IES Alexandre Bóveda de Vigo.
Colaborou con fotografías no deseño de dous discos de Son de seu, un de Mercedes Peón e o da Señora Carmen.
Reacción anaplerótica
As reaccións anapleróticas (do grego ἀνά e πληρόω= encher) ou reaccións de recheo son reaccións que forman moléculas intermediarias dunha vía metabólica fóra desa vía metabólica, que se poden incorporar a dita vía, e o termo aplícase xeralmente á produción deste modo de moléculas do ciclo do ácido cítrico (ou de Krebs). Na función normal do ciclo do ácido cítrico na respiración celular, as concentracións dos intermediarios do ciclo permanecen constantes, pero como moitas outras vías biosintéticas usan eses intermediarios como substrato (como a síntese de bases nitroxenadas, aminoácidos e hemo), pode diminuír a cantidade destes necesario para alimentar o ciclo do ácido cítrico. A anaplerose consiste en reencher as cantidades dos intermediarios do ciclo do ácido cítrico que foron desviadas para a biosíntese para que a respiración celular poida continuar. Como esta ruta é un ciclo, calquera dos intermediarios pode servir para reencher o ciclo.
Como o ácido cítrico é unha ruta central do metabolismo para a produción de enerxía e a biosíntese, é fundamental que estean ben reguladas as concentracións dos seus metabolitos na mitocondria. O fluxo anaplerótico debe compensar a perda destas moléculas, que se desviaron a outras vías, para así manter a homeostase do metabolismo celular.
Principais reaccións anapleróticas
Hai catro reaccións principais clasificadas como anapleróticas, das cales crese que a máis importante é a produción de oxalacetato a partir de piruvato.
O malato orixínase pola PEP carboxilase e malato deshidroxenase no citosol. O malato, na matriz mitocondrial, pode utilizarse para producir piruvato (catalizado polo encima málico) ou oxalacetato, e ambos os dous poden entrar no ciclo do ácido cítrico.
A glutamina pode tamén utilizarse para producir oxalacetato durante as reaccións anapleróticas en varios tipos de células por medio da "glutaminólise", que se pode observar en moitas células c-Myc transformadas (tumorais).
Doenzas do metabolismo anaplerótico
A deficiencia de piruvato carboxilase é un exemplo de doenza que afecta ao metabolismo anaplerótico. É un trastorno metabólico hereditario no que a anaplerose está moi reducida. Para tratar este trastorno poden usarse outros substratos anapleróticos como o triglicérido que contén ácidos graxos de número impar de carbonos chamado triheptanoína.
Frutos Burgos Ramos
Frutos Burgos Ramos, nado en Casla (Segovia) o 29 de decembro de 1899 e finado en Higüey (La Altagracia, República Dominicana) o 29 de marzo de 1976, foi un mestre e político español.
Traxectoria
Fillo de mestra, con 17 anos fíxose mestre. Seguidor da Institución Libre de Enseñanza. Foi mestre interino en San Ildefonso e noutras escolas da provincia de Segovia. En 1927 conseguiu praza en Paraños (Covelo), onde casou con Luisa Costa Sampedro. Coa proclamación da Segunda República foi presidente da Comisión Xestora do concello de Covelo. En agosto de 1931 foi destinado a Gáldar (Illas Canarias). Foi o primeiro presidente da FTE-UGT das Palmas en 1932, presidente da directiva da Federación Obreira de Gáldar e participou no II Congreso da FTE en abril de 1933. Colaborou en La Prensa de Santa Cruz de Tenerife. En agosto de 1933 foi destinado a Pantín (Valdoviño). En febreiro de 1936 foi elixido alcalde de Valdoviño. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 agochouse un tempo en Pontevedra e despois fuxiu a Portugal. Foi xulgado en Ferrol por rebelión e declarado en rebeldía. A súa muller e fillos maltratados fóronse a Covelo. O seu pai foi ingresado nun campo de concentración en Segovia. Foi separado do servizo e dado de baixa na escala en 1940. Desde Francia exiliouse na República Dominicana arribando a Puerto Plata o 16 de maio de 1940.
Recoñecementos
O 25 de xuño de 2005 os veciños de Pantín colocaron na escola unitaria unha placa de homenaxe aos mestres represaliados en 1936 Frutos Burgos Ramos, Reinaldo Sarria Delgado, José Ambrós Gordillo, Manuel López González e Joaquín Pérez Garre.
Vida persoal
Casou en Covelo con Luisa Costa Sampedro en 1927, e foi pai de Frutos, Juan, Libertad e Hortensia Burgos Costa.
O Piricallo, Chavaga, Monforte de Lemos
Neste lugar o 20 de abril de 1949 milicianos do destacamento Santiago Carrillo (grupo de "Rocesvinto"), pertencente á II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que tiñan alí o seu refuxio, foron sorprendidos por un destacamento de 60 gardas civís de Lugo e Ponferrada, orixinándose un combate que tivo como resultado a morte de catro guerrilleiros: Evaristo González Pérez "Rocesvinto", Guillermo Morán García "Asturiano", Gregorio Colmenero Fernández "Porreto" de Torbeo e Julián Acebo Alberca "Guardiña". Outro guerrilleiro do grupo, Fermín Gutiérrez Lada "Segura", conseguiu fuxir.
En 2006 púxose unha placa recordando os feitos que foi roubada ás poucas horas de ser descuberta. A placa foi recolocada o 18 de abril de 2009.
Xosé Manuel Pérez Bouza
Traxectoria
Foi concelleiro do Bloque Nacionalista Galego no concello de Porqueira, venceu nas eleccións municipais de 2003, mais un polémico pacto entre os concelleiros do Partido Popular de Galicia e a única concelleira do Partido dos Socialistas de Galicia, Susana Vázquez Dorado, déronlle a alcaldía a esta última. Candidato nas seguintes municipais, volveu ser derrotado por Susana Vázquez, desta vez xa no PPdeG.
Dende marzo de 2008 foi senador por designación autonómica nas Cortes españolas. En 2011 presentouse ás eleccións xerais como cabeza de lista do BNG pola provincia de Ourense e non saíu elixido, deixando de militar nesa organización por discrepancias políticas o 10 de febreiro de 2012. Posteriormente pasou a militar en Compromiso por Galicia, sendo o candidato pola provincia de Ourense nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2012.
Chamaeleo calyptratus
Chamaeleo calyptratus é unha especie de réptil da orde dos escamosos, suborde dos lacertilios, infraorde dos iguanios, familia dos camaleónidos e subfamilia dos camaleoninos, propia da península de Arabia, onde se encontra no oeste do Iemen e da Arabia Saudita.
A especie foi introducida en Hawai, onde é invasora no ecosistema local. Hai unha poboación reprodutora establecida en Maui. Tamén se pode encontar na Florida, en plena natureza, onde mascotas escapadas estableceron poboacións estábeis.
Descrición
A especie foi descrita en 1851 polo zoólogo e naturalista francés André Marie Constant Duméril, e o seu compatriota e tamén zoólogo, especializado en herpetoloxía, Gabriel Bibron, na súa obra Catalogue Methodique de la Collection des Reptiles. Museo Nacional de Historia Natural de Francia, París: Gide & Baudry, pp: 1-224 (Ver o texto íntegro).
Etimoloxías
Para a do xénero véxase Chamaeleon.
O epíteto específico, calyptratus, deriva do grego antigo καύπτρω calýptrō, "cubrir", "envolver", "ocultar", de καύπτρα calýptra, "cuberta", "veo", en alusión á capaciade deste animal para ocultarse, mimetizándose co seu contorno.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido actualmente, a especie coñeceuse tamén, entre outro, polos sinónimos seguintes:
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies:
Catacterísticas
A súa masa corporal media é de 306,66 g.
A súa coloración pode verse afectada por varios factores, incluído o status social. En condicións experimentais, os camaleóns mozos criados illadamente son máis escuros que os criados con outros individuos. As femias cambian de cor durante os seus ciclos reprodutivos. Estes camaleóns tamén tenden a cambiar a unha cor moito máis escura cando están estresados.
Costumes, hábitat e ecoloxía
Chamaeleo calyptratus vive nunha serie de tipos de hábitats na súa área de distribución natural, incluíndo chairas, montañas e vales. Como outros camaleóns, é unha especie arbórea, vive en árbores, arbustos e outras plantas grandes. Prefire as zonas húmidas cunha alta amplitude térmica, xeralmente entre os 24 a os 35 °C durante o día e de non menos de 20 °C pola noite.
Chamaeleo calyptratus é omnívoro. Aliméntase de insectos, pero tamén come materia vexetal, especialmente como fonte de auga.
A súa lonxevidade é de aproximadamente 5 anos para as femias e de até 8 anos para os machos. Alcazan a madurez sexual aos catro ou cinco meses de idade. Crían máis de unha vez ao ano. A femia pon até 85 ovos, que enterra na area. Os ovos son brancos cunha casca dura. Os embrións experimentan unha diapausa, un tempo no que están durmidos no ovo antes de comezar a desenvolverse. O aumento da temperatura no substrato inicia o desenvolvemento.
Os machos exhíbense diante das femis durante o cortexo nupcial, realizando comportamentos como "rodar a cabeza" e "frotar a barbela". As femias cambian de cor cando son receptivas pra a reprodución, e os machos teñen máis probabilidade de cortexalas durante este tempo.
En catividade
Este camaleón pode criarse en terrarios. É a especie máis común de Chamaeleo no comercio de mascotas. É doado de criar e prolífico na súa produción de ovos. Tolera unha gran variedade de condicións e sobrevive ben en cativerio.
Na cultura
Chamaeleo calyptratus é o logotipo do sistema operativo SUSE Linux.
Real Casa da Moeda
A denominación Real Casa da Moeda pode estar referida a:
Racing Club
O Racing Club, tamén coñecido como Racing de Avellaneda, é unha entidade polideportiva arxentina da cidade de Avellaneda, fundada o 25 de marzo de 1903, cuxa principal actividade é o fútbol profesional. Ó longo da súa historia ten sido o primeiro club arxentino en acadar 3 campionatos nacionais seguidos, o segundo en acadar a Copa Libertadores e o primeiro en acadar a Copa Intercontinental. No seu palmarés ten 17 ligas, 9 delas da época de afeccionados (anterior a 1931), época na que gañou o alcume de La Academia.
O equipo xoga os seus encontros como local no Estadio Presidente Juan Domingo Perón, da súa propiedade, que ten capacidade para acoller a 51.389 seareiros. O máximo rival do Racing Club é o seu veciño Club Atlético Independiente, co cal disputa o chamado Clásico de Avellaneda.
O seu presidente dende 2013 é o galego Víctor Blanco.
Funplex
O álbum chegou como resultado da renovada xira da banda e o sentimento de que necesitaban algo novo para interpretar. O guitarrista Keith Strickland inspirouse para crear un son actualizado para o grupo cando escoitou o disco de New Order Get Ready e contratou ao produtor Steve Osborne. A produción de Osborne incorpora elementos máis modernos de música electrónica.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos e arranxados por The B-52s; música por Keith Strickland, letras e melodías de voces por Kate Pierson, Fred Schneider, e Cindy Wilson.
Querela das Investiduras
A querela das Investiduras, foi un conflito que enfrontou a papas e reis cristiáns entre 1073 e 1122. A causa do devandito desencontro era a provisión de beneficios e títulos eclesiásticos. Pódese resumir como o conflito que mantiveron pontífices e emperadores pola autoridade nos nomeamentos na Igrexa.
Orixe
175px|miniatura|O Papa [[Gregorio VII. Ilustración nun manuscrito de autor descoñecido do século XI.]] En 1073 é elevado á sede pontificia Gregorio VII. A primeira medida que tomou ese mesmo ano foi dirixida á prescrición do celibato eclesiástico mediante a prohibición do matrimonio dos sacerdotes.
Numerosísimos bispos, abades e eclesiásticos en xeral prestaban vasalaxe aos seus señores civís en razón dos feudos adquiridos deles. Aínda que un clérigo podía ser receptor dun reduto feudal en condicións paritarias ás de calquera laico, existían determinados feudos eclesiásticos concibidos para ser rexentados por un posuidor das ordes sacras. Sendo territorios de dominio señorial que levaban aparellados dereitos e beneficios feudais, a súa concesión era realizada polos soberanos seculares mediante o oportuno acto de investidura. O conflito xurdía da disociación de funcións e atributos que entrañaba tal investidura.
Pola súa propia natureza de feudo eclesiástico, o beneficiario debía ser un clérigo; de non selo, cousa que sucedía de ordinario, o aspirante quedaba investido eclesiasticamente de modo automático polo acto formal da súa concesión, de tal maneira que o investido recibía simultaneamente os dereitos netamente feudais e a consagración relixiosa. Segundo a doutrina da Igrexa un laico non podía consagrar clérigos, ou o que se tiña por equivalente; non estaba capacitado para outorgar a investidura dun feudo eclesiástico, prerrogativa que se atribuía en exclusiva para si ou para os seus legados o Sumo pontífice.
Para reis e emperadores os feudos eclesiásticos antes que eclesiásticos eran feudos. Os clérigos feudatarios, sen prexuízo da súa condición clerical, eran tan vasalos como os demais, obrigados na mesma medida para co seu señor, comprometidos a axudarlle económica e militarmente en caso de necesidade. Os monarcas non querían que a discrecionalidade lexislativa do Papa, desposuíselles da facultade de investir aos destinatarios daqueles feudos e de obter a cambio o proveito inherente á concesión feudal.
Dábase ademais a circunstancia de que nos dominios do emperador a clerecía feudal era moi numerosa e constituía un grupo ostentador de cargos de confianza na administración e fundamental para a marcha do goberno da nación. Así, os monarcas facían recaer os cargos eclesiásticos en parentes ou amigos, ou sexa, persoas que moitas veces eran indignas. Ademais, moitos bispos, abades e os simples clérigos opuxéronse ao cambio da súa situación polo risco de perda das prerrogativas de que xa gozaban nas súas posesións feudais.
Privar ao emperador da súa facultade de investir aos titulares dos feudos eclesiásticos era tanto como furtarlle o dereito de nomear aos seus colaboradores e funcionarios e subtraerlle boa parte dos seus vasalos, os máis leais, os seus valedores financeiros, os que lle sustentaban militarmente. Todo isto era parte da loita entre os Poderes universais, que se disputaban en Dominium mundi.
Transfermarkt
Transfermarkt é unha páxina web alemá que ten información do mundo do fútbol, como puntuacións, resultados, novas de transferencias e fichaxes. Segundo o IVW, está no top 25 dos sitios web alemáns máis visitados, e é un dos sitios web de deporte máis grandes despois de kicker.de.
Querela das Investiduras
Do Século escuro á Hierocracia
miniatura|Humillación de Henrique IV ante o Papa para pedirlle o seu perdón. A comezos do século XI, ante un Papado impotente ante as faccións nobiliarias, verificouse un auténtico cesaropapismo co emperador Henrique III (1039-1056) (verdadeiro dispensador de cargos eclesiásticos). Trala morte de Henrique III xorde un movemento tendente a liberar ao papado do sometemento ao imperio. En todo o mundo cristián comeza a reivindicarse a liberdade da Igrexa, principalmente para nomear os seus funcionarios.
Transfermarkt
Historia
O sitio web foi fundado en maio de 2000, por Matthias Seidel. No 2008, Axel Salmer publishing house fíxose co 51% de participación da páxina web. Aínda así, Seidel mantivo o 49% das participacións. A versión en lingua inglesa empezou en 2009.
Contido da páxina web
A páxina web ten puntuacións, resultados, novas de transferencias, fichaxes e valores de xogadores. Malia que os valores dos xogadores, xunto con algúns outros feitos, son estimacións, investigadores do Centre for Economic Performance atoparon que os 'rumores' de transferencias de xogadores son en gran parte coidadosas e acertadas.
Querela das Investiduras
Do Século escuro á Hierocracia
Pero este non suavizou os seus métodos nin rebaixou o ton das ameazas. Moi ao contrario, ditou novos decretos en 1075 (vinte e sete normas compendiadas nos Dictatus papae) que repetían as prohibicións dos decretos anteriores con maior severidade nas penas, que alcanzaban á excomuñón para quen, sendo laicos, entregasen unha igrexa ou para quen a recibisen daqueles, aínda non mediando pago. Os vinte e sete axiomas dos Dictatus papae resúmense en tres conceptos básicos:
A querela
Estas pretensións papais levaranlle a un enfrontamento co emperador alemán na chamada Disputa das Investiduras, que no fondo non é máis que un enfrontamento entre o poder civil e o eclesiástico sobre a cuestión da quen compete o dominio do clero. En efecto, Henrique IV non parecía disposto a admitir a menor diminución na súa autoridade imperial e comportouse con desdeñosa indiferenza cara ás prescricións pontificias. Seguiu investindo a bispos para cubrir as sedes vacantes en Alemaña e, o que foi máis ferinte para a sensibilidade vaticana: nomeou o arcebispo de Milán, cuxa poboación rexeitara ao designado polo papa.
Gregorio VII recriminou ao emperador o seu insolente actitude, dirixiulle un novo chamamento á obediencia e ameazoulle coa excomuñón e a deposición. Por resposta, Henrique IV convocou en Worms, no ano 1076, un sínodo de prelados alemáns que non se cohibiron en manifestacións de vesánico odio cara ao pontífice de Roma e de aberta oposición aos seus plans reformadores. Co apoio clerical expresado formalmente no documento que recollía as conclusións da asemblea, no que se deixaba constancia de desobediencia declarada ao papa e negábaselle o recoñecemento como sumo pontífice, o emperador cominoulle por escrito a que abandonase o seu cargo e dedicásese a facer penitencia polos seus pecados, á vez que lle daba traslado da acta do sínodo episcopal. A indignación en Roma superou calquera límite. O concilio que se estaba celebrando nesas mesmas datas na cidade santa ditou orde de excomuñón para Henrique IV e todos os intervenientes no sínodo alemán, ao que o papa engadiu unha resolución de dispensa aos súbditos do emperador do xuramento de fidelidade prestado, declarábao deposto do seu trono imperial ata que pedise perdón, e prohibía a calquera recoñecelo como rei.
A humillación de Canossa
miniatura|300px|O emperador Henrique IV diante do Papa Gregorio VII en Canossa. (Cadro de Carlo Emanuelle, c.1630.) Con motivo da publicación da bula de excomuñón contra o emperador, a nobreza opositora logrou convocar en Tribur a Dieta imperial coa manifesta intención de depor ao monarca, aproveitando ademais que os rebeldes saxóns estaban de novo en pé de guerra. Henrique IV viuse en situación comprometida. Ante o perigo de que o papa aproveitase esta reunión para impor as súas esixencias, e ameazado ademais de deposición polos príncipes se non era absolto da excomuñón, Henrique IV decide ir ao encontro do papa e obter del a absolución.
A principios de 1077 foi advertido o papa de que o emperador estaba en camiño cara a Italia. Non cuestionou as hostís intencións deste e buscou refuxio seguro no inexpugnable castelo de Canossa, preto de Parma. Pero Henrique non viña encabezando ningún exército, senón como penitente arrepentido que imploraba o perdón do santo pai e que desexaba retornar ao seo da igrexa mediante o levantamento da excomuñón. Chegou a Canossa o 25 de xaneiro daquel xélido inverno pedindo ser recibido pola súa Santidade. Cóntase que o papa demorou a entrevista por termo de tres días, durante os cales permaneceu o humilde emperador descalzo e arroupado cunha simple capa ás portas da fortaleza. O papa, sorprendido pola inesperada actitude do seu inimigo, vacilaba sobre a mellor forma de actuar: o sumo sacerdote non podía negar a absolución das súas faltas a un peregrino que se presentaba daquela guisa dando mostra de humildade e contrición; pero, de facelo, Henrique IV veríase de novo reintegrado na comunidade cristiá, confirmado no seu trono con dereito de cinguir a tripla coroa, e exento de calquera tara que servise de argumento aos seus inimigos para esixir a súa abdicación. Non tivo outra opción que perdoar e absolver, ennobrecido moralmente e derrotado politicamente.
Reactivación da querela
miniatura|270px|O antipapa [[Clemente III (arriba no centro) e o emperador Henrique IV (arriba á esquerda) expulsan a Gregorio VII. Abaixo represéntase a morte de Gregorio VII. A imaxe está tomada do Códice Jenesis Bose q.6 (1157).]] Ao regreso de Henrique a Alemaña, os partidarios do seu cuñado Rodolfo de Suabia, reunidos en Forchheim, proclamaron novo emperador a Rodolfo. Henrique IV quixo pór a proba ao papa e esixiulle en ton altivo que excomungara a Rodolfo de Suabia. As relacións agreáronse e o emperador volveu proceder como xa o fixo en ocasión anterior: convocou un concilio de prelados alemáns en Brixen que declarou desposuído da súa dignidade pontificia a Gregorio VII e nomeou no seu lugar a un antipapa, ao arcebispo de Rávena investido como Clemente III. A reacción do papa non se fixo esperar, e inmediatamente, nese ano de 1080, por un concilio celebrado en Roma depuxo do seu cargo imperial a Henrique IV, fulminouno coa excomuñón e recoñeceu como lexítimo rei ao seu cuñado Rodolfo.
Henrique IV púxose á fronte dun poderoso exército e marchou sobre Roma. Instalado na cidade santa, reuniu nela un concilio ao que foi convocado Gregorio VII, mais este non acudiu, sabedor de que ía ser xulgado e condenado. A súa ausencia non evitou a súa excomuñón e destronamento. No seu lugar colocouse a Clemente III que se apresurou a coroar a Henrique IV e á súa esposa Berta o 31 de marzo de 1084. Gregorio solicitou a axuda do normando siciliano Roberto Guiscardo, quen puxo en marcha as súas hostes de aventureiros, na súa maioría musulmáns, e lanzounas contra Roma. Henrique abandonou cautamente a cidade que quedou a mercé daquelas hordas incontroladas. Produciuse un verdadeiro saqueo, intolerable para o pobo romano que se sublevou contra os valedores da autoridade gregoriana. Foi a escusa para unha salvaxe represión sanguenta na que sucumbiron milleiros de cidadáns e a urbe quedou arruinada. Baixo a protección de semellante vasalo e escoltado polas súas milicias musulmás, Gregorio VII fuxiu da Roma devastada e aceptou o asilo que Guiscardo dispensoulle en Salerno, onde morreu ao ano seguinte.
Tras un fugaz paso pola sede pontificia de Víctor III, foi designado papa en 1088 Urbano II. En Roma, no entanto, seguía instalado o antipapa Clemente III cos seus partidarios. Urbano propúxose desaloxar da cidade santa ao seu opoñente, para o que confiou nos seus vasalos sicilianos. En efecto, co apoio do exército normando puido abrirse paso até Roma en novembro de 1088, onde houberon de librarse cruentas batallas entre as tropas do antipapa e as do papa para que este puidese por fin acceder ao seu lexítimo trono. Instalado nel buscou a maneira de derrubar ao emperador aglutinando na poderosa Liga Lombarda as cidades de Milán, Lodi, Piacenza e Cremona. Urbano II morreu en 1099, sen poder dobregar ao seu persoal inimigo Henrique IV.
O seu sucesor Pascual II ensaiou sen resultado similares procedementos que os empregados polos seus antecesores na súa pugna con Henrique IV. Este morría en 1106 deixando no trono imperial ao seu fillo Henrique V. A aparentemente dócil disposición do novo emperador fixo crer por un momento a Pascual II que tiña ao alcance da súa man a ansiada solución aos vetustos problemas que padecía a cristiandade. Pero a quimérica ilusión desvaneceuse ben pronto. Henrique V non tardou en clarificar a súa posición: no mesmo momento en que se viu alzado ao trono imperial enviou emisarios a Roma para lembrar ao papa a ancestral prerrogativa do rei xermánico de confirmar a elección dos bispos, tomarlles xuramento de fidelidade e entregarlles as credenciais da súa autoridade secular, ou, dito doutro xeito, a súa facultade de investir aos prelados nos seus feudos eclesiásticos. A loita volvía empezar e, como sempre, a excomuñón do emperador foi a primeira medida tomada no Concilio de Guastalla ese mesmo ano de 1106.
Cambio de actitude
Porén, Pascual II, nun achegamento á realidade, comezou a percibir o esaxerado das pretensións de Gregorio VII e o difícil de manter aquelas esixencias, polo que se foi mostrando receptivo a determinadas iniciativas que propuñan a renuncia dos clérigos á posesión de calquera bens materiais de concesión real, no entendemento de que habería de bastarlles para o seu sustento cos décimos e as esmolas dos fieis. A Henrique V non podía ofertárselle unha mellor solución, pois ela supuña a apropiación de todo o patrimonio da igrexa xermánica, por cuxo prezo estaba disposto a renunciar ao seu privilexio de sancionar a elección dos cargos eclesiásticos que, en diante, non ostentarían ningún poder territorial.
Con intención de acelerar un final satisfactorio para os seus intereses, Henrique penetrou en Italia en 1110 á fronte dun exército intimidador. Os seus enviados a parlamentar co papa e sentar as bases da coroación imperial, asinaron con este o concordato de Sutri, polo que se pactaba o abandono por parte do emperador dos seus supostos dereitos de investidura a cambio da entrega por parte do clero dos seus bens territoriais. Unha vez en Roma, dispúxose todo para que Henrique V recibise de mans do pontífice a coroa do Sacro Imperio o día 12 de febreiro de 1111. Chegado o momento, estando para iniciarse a solemne cerimonia na basílica de San Pedro, fíxose público o contido do tratado subscrito entre o papa e o emperador. Cando os prelados, abades e demais dignatarios eclesiásticos coñeceron que a paz se compraba cos seus bens desatouse a cólera dos afectados de forma tan tumultuosamente ameazadora que Pascual II non puido proseguir coa lectura do documento nin proceder á coroación do emperador. Este, pola súa banda, estaba resolto a forzar o cumprimento do pactado e, a tal fin, fixo que as tropas desaloxasen o templo e reduciu a prisión aos cardeais.
Cativo de Henrique, Pascual II non tivo outra opción que dobregarse aos imperativos daquel e, cedendo ás súas presións, corooulle pomposamente, non sen antes asinar un novo documento polo que se recoñecía ao emperador o dereito de investidura «polo báculo e o anel», isto é, en toda a súa plenitude, coa soa limitación de que non mediase contraprestación simoniaca. Recobrada a liberdade, e ante as premas, esta vez, dos burlados cardeais, o Papa denunciou o tratado subscrito baixo coacción e violencia e excomungou ao emperador.
A querela das investiduras, que por un fugaz momento pareceu chegar ao seu fin, intensificouse se cabe. Pascual II morreu en 1118 sen avanzar no camiño da solución.
O fin da querela
En 1117 sitúase á fronte da igrexa Calisto, papa de orixe francesa a quen hai que atribuír o éxito na anhelada conclusión da querela das investiduras. O inicio do seu pontificado non presaxiaba aquel bo final, pois unha das súas primeiras medidas consistiu en revogar a facultade de investidura arrincada coactivamente por Henrique V a Pascual II, o que deu lugar a renovadas tensións. Porén, porque rendese en ambas as partes a fatiga por tan prolongada loita, ou porque finalmente impuxésese a razón, o 23 de setembro de 1122 asinouse o Concordato de Worms, ratificado un ano despois polo concilio ecuménico de Letrán. Por aquel protocolo establecíase un acordo entre a Santa Sé e o imperio, segundo o cal correspondería ao poder eclesiástico a investidura clerical mediante a entrega do anel e o báculo e a consagración coas ordes relixiosas, mentres que ao estamento civil reservábaselle a investidura feudal con outorgamento dos dereitos de regalía e demais atributos temporais. Os así investidos debíanse ao papa no relixioso e ao soberano laico no civil. Ao emperador recoñecíaselle ademais a potestade de asistir á elección dos cargos eclesiásticos e de utilizar o seu voto de calidade cando non houbese acordo entre os electores. Como as presións que se exercían sobre os capítulos das catedrais e abadías eran moi fortes en orde á elección dun determinado candidato, o que dificultaba a obtención do quórum necesario, ao final acabou sendo con farta frecuencia o emperador quen impuxo a súa arbitraxe.