cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marie-Pauline Soyer
Traxectoria
Casou co libreiro do seu pai e foi a nai do pintor e gravador Paul-Constant Soyer (1823-1903).
Asasinato de Samuel Luiz
miniatura|475x475px|Esquema do asasinato de Samuel Luiz na zona de Riazor, A Coruña O asasinato de Samuel Luiz é un caso de asasinato por unha malleira en grupo e abandono de Samuel Luiz Muñoz, un mozo español, de orixe brasileira, de 24 anos, ocorrido na Coruña, en Galicia, na madrugada do 2 de xullo de 2021, nun contexto de presumíbel homofobia.
O crime, ocorrido en plena semana do Orgullo LGBT, motivou a reacción de moitas figuras públicas e líderes de movementos LGBT+, sendo organizadas manifestacións en decenas de cidades de España, levando á rúa milleiros de persoas en protesta contra o asasinato de Samuel e outros recentes ataques a persoas LGBT con motivación homofóbica. A 8 de xullo, foran detidos tres sospeitosos relacionados con este crime.
Antecedentes
Samuel Luiz, coñecido como "Samu", naceu no Brasil, fillo de Maxsoud Luiz, e chegou a España cos pais cando contaba un ano de idade. Polos 18 anos iniciou os estudos no CIFP Ánxel Casal da Coruña, onde se formou como auxiliar de enfermaría, comezando a traballar aos 20 anos na residencia de persoas maiores da Fundación Padre Rubinos. En 2021, moraba no barrio de Meicende (Arteixo), sendo coñecido polo seu temperamento calmo e personalidade pacífica. Con 24 anos, estudaba para conseguir o grao de técnico de odontoloxía, dedicando moito do seu tempo á carreira universitaria. Debido ao seu traballo na Fundación Padre Rubinos, Samuel foi un dos profesionais da saúde que enfrontara a pandemia de COVID-19 na primeira liña, con impacto especial nas institucións de acollida e tratamento de anciáns. Segundo os compañeiros de traballo, era moi querido polos usuarios da institución. Cando Galicia reabriu os establecementos de lecer nocturno, o xoves, 1 de xullo de 2021, após un peche de 10 meses e medio por mor da pandemia, Samuel aproveitou a apertura para saír cun grupo de amigos no Andén, un pub do paseo marítimo da praia de Riazor, na Coruña.
Samuel volveu repetir o dí­a seguinte, noite de venres, 2 de xullo, con outro grupo de amigos: Lina, compañeira de estudos e de traballo, Diego e Andrea. Quedaron ás 22 horas na casa de Diego, para iren xuntos en coche até á praia de Riazor, e de aí ao Andén, onde estiveron até preto das 3 da mañá, hora límite de abertura decretada polas autoridades nas medidas adoptadas contra a COVID-19. Polas 2:50, Lina e Samuel saíron do pub para fumar e facer unha videochamada con Vanesa, compañeira de Lina, afastándose apenas uns metros, nas inmediacións da avenida de Bos Aires, deixando as outras dúas amigas no interior do establecemento.
Crime
esquerda|miniatura|Paseo marítimo e praia de Riazor. Á esquerda, o pub Andén. No centro, preto das árbores, o lugar onde Samuel Luiz foi golpeado, morrendo pouco despois. Segundo o relato de Vanesa, Samuel estaba divertido e tan animado coa posibilidade de poderen novamente saír á noite que tentou convencela a se xuntar a el, e saír novamente na noite seguinte, un sábado. A conversa decorreu animadamente, con Lina e Samuel relatando a Vanesa episodios que sucederan durante a noite, até que decidiron mostrar a Vanesa onde se atopaban, xirando o móbil. Nese momento pasou onda eles unha parella, rapaz e rapariga, de idades aproximadas á de Samuel, que lles berraron que deixasen de os gravar. Segundo unha das versións, o equívoco ocorreu por pensaren que Samuel gravaba as raparigas que acompañaba o grupo en que se encontraba esa parella.
Samuel e Lina explicaron ao mozo que se trataba dun malentendido, e que estaban soamente facendo unha videochamada, coa colaboración de Vanesa, que continuaba en liña. Sen atender as explicacións, o rapaz dirixiuse exclusivamente a Samuel, dicíndolle: "O paras de grabar o te mato, maricón". Segundo o relato de Vanesa, que coincide co de Lina, Samuel, que nunca escondera a súa orientación sexual LGTB, só tivo tempo de responder "¿Maricón de qué?" levando inmediatamente un golpe moi forte do rapaz. Lina comezou a gritar. O vídeo da chamada bloqueouse, mais o son continuou a funcionar, permitindo que Vanesa escoitase os ruídos de golpes e agresións, e os gritos de Lina "¡déjalo, es mi amigo, por favor, déjalo!". Segundo Lina, a rapariga que acompañaba o rapaz tentou separalos nun primeiro momento, mais cando Lina interveu, mandouna afastarse, agresivamente. Nese momento, un mozo que se atopaba nas inmediacións da discoteca meteuse na liorta, conseguindo rescatar a Samuel do agresor, despois de que se afastase un primeiro momento.
Samuel, golpeado e con contusións visíbeis na cara, suplicou a Lina que tentase encontrar o móbil, que caera mentres era agredido. Tentando calmalo, Lina comezou a procurar o aparello, deixando a Samuel co rapaz que o axudara a se librar do agresor. Mentres procuraba o móbil, no espazo de cinco minutos, o agresor retornou, desta vez acompañado doutras doce persoas, que aproveitaron a ocasións para acurralalo e mallar nel até deixalo inconsciente. Cando Lina viu aquela cantidade de xente movéndose rapidamente na dirección de Samuel, con berros de "¡maricón de mierda!", correu para o local pedindo axuda gritando que o mataban. Segundo a investigación policial, após as agresións iniciais, un grupo de polo menos catro persoas continuou a golpear a Samuel no chan, até este deixar de se mover. Outra versión refire que os agresores serían sete. Cando Lina logrou chegar xunto de Samuel, o mozo xacía no chan, do outro lado da rúa, para onde tentara fuxir, inconsciente, a cerca de 260 metros do local da primeira agresión, na berma da avenida de Buenos Aires. Vendo a vítima sen reacción, os agresores fuxiron correndo.
Samuel presentaba moitas contusións, sobre todo na cabeza e no tórax. Foi inicialmente socorrido no lugar, despois de que a patrulla da Policía Local chamase a Policía Nacional e unha ambulancia. Os paramédicos tentaron reanimar no lugar o mozo, que presentaba lesións graves, durante case dúas horas, sen éxito. Samuel foi entón trasladado en ambulancia ao Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (CHUAC), falecendo durante o transporte, segundo algunhas fontes, ou ao chegar ao hospital, segundo outras. A morte foi confirmada á chegada a aquela unidade hospitalar, na madrugada de 3 de xullo de 2021.
Investigación
Aínda que a investigación fose inmediatamente colocada polas autoridades baixo segredo, a 4 de xullo de 2021, fontes próximas á investigación informaron que algúns testemuños permitiran a identificación dos supostos autores das agresións. A Policía Nacional analizou vídeos capturados por persoas que se encontraban no lugar, así como de cámaras urbanas de vixilancia daquela céntrica zona da cidade. Para a identificación dos sospeitosos foron fundamentais as declaracións dunha testemuña, que minutos após a agresión fatal chamou o 092 e contou que vira un grupo de persoas escapar da escena do crime, deixando a Samuel moribundo no chan. O testemuño introduciu tamén as primeiras pistas sobre a identidade dos agresores, unha vez que o denunciante declarou á policía que estes eran do barrio de Elviña, na Coruña, dando detalles particulares sobre un deles, incluído o apelido polo cal era coñecido nesa zona. Adicionalmente, unha das raparigas que acompañaba a vítima conseguiu identificar a persoa que iniciou a agresión, ao visualizar un dos vídeos. As medidas decretadas polo goberno galego para facilitar o rastrexo en caso de gromo da COVID-19, esixindo a identificación de todas as persoas que entren nun local de diversión, facilitaron a tarefa aos axentes, unha vez que tanto a vítima como os presuntos autores da súa morte estiveran na discoteca Andén, deixando os seus datos.
O Xulgado de Instrución número 8 da Coruña conseguiu estreitar o cerco sobre o grupo de agresores, sendo tomadas pola policía declaracións de quince persoas, sinaladas pola investigación como autores da malleira e abandono de Samuel que resultou na súa morte. Algúns dos sospeitosos eran menores de idade, e varios deles foron voluntariamente, segundo declaracións da Delegación do Goberno en Galicia.
O 6 de xullo a policía confirmou a detención de tres presuntos autores do crime. Os detidos eran dous homes e unha muller, con idades entre os 20 e os 25 anos, todos moradores na Coruña.
Reaccións
miniatura|303x303px|Manifestación en repulsa polo asasinato de Samuel Luiz O pai de Samuel, Maxsoud Luiz, deixou no lugar onde o fillo foi asasinado unha longa carta, na cal agradeceu o esforzo feito polos servizos de saúde na tentativa de salvar o fillo, expresando a súa dor e de toda a familia coas palabras “levaron embora a única luz que iluminou a nosa vida. Sabemos que aínda teremos un longo camiño que percorrer; seremos apoiados pola nosa familia, amigos e compañeiros que nos axudarán a saír deste camiño tenebroso”.
Na residencia en que Samuel traballaba, a consternación foi xeral. Segundo Eduardo Aceña, presidente da institución, os residentes que coidaba queríano tanto, que os traballadores preferiron agochar a verdade sobre a súa fin a algúns deles, debido ao seu feble estado de saúde.
A pesar de que a versión oficial inicialmente descartase o carácter homofóbico das agresións, o testemuño dunha das amigas de Samuel, dando conta do carácter homofóbico do crime, patente no uso repetido da expresión "maricón" incendiou as redes sociais, sendo inmediatamente moi difundida. Após a difusión destes testemuños, a representación do goberno galego abriu a posibilidade de se tratar dun crime homófobo.
O presidente do goberno Pedro Sánchez declarou esperar que a investigación da policía atopase en breve os autores do asasinato de Samuel e esclareza os feitos, afirmando que "Foi un acto salvaxe e cruel. Non imos dar un paso atrás en dereitos e liberdades. España non vai tolerar iso".
O Bloque Nacionalista Galego esixiu que se investigase se o crime foi un delito de odio por homofobia. Os dous outros integrantes do parlamento galego, o Partido Socialista e o PP, condenaron tamén a violencia contra Samuel.
Manifestacións de protesta
miniatura|Cartel na manifestación da Coruña A organización Adiante LGTB+ convocou para luns 5 de xullo unha serie de concentracións en cerca de 50 cidades e vilas de toda Galicia como forma de demostrar a repulsa pola morte de Samuel, e reclamar que se esclareza a relación do crime coa orientación sexual da vítima. Tamén foron marcadas manifestacións en cidades de toda España para as 20 horas, hora das manifestacións en Galicia.
Na Coruña, onde poucos días antes unha parella LGBT fora agredida, a pesar da copiosa choiva, a manifestación encheu a praza de María Pita, destacando os carteis das amigas de Samuel Luiz, presentes na manifestacións, e dos seus amigos máis achegados, levando camisetas coa cara do mozo asasinado. O colectivo Adiante LGTB+, organizador da concentración, afirmou, nun breve discurso, estar seguro do carácter homófobo do asasinato. O pai de Samuel, a través da voceira do mesmo colectivo, pediu que fose esta a última morte violenta por este motivo, desafiando os agresores a dar a cara. Unha amiga de Samuel pediu aos medios de comunicación social que tivesen respecto cos pais de Samuel, duramente acosados durante todo ese día.
En Madrid, a manifestación organizada polo Movimiento Marikas de Madrid, na Porta del Sol, reuniu preto de tres mil manifestantes. Na manifestación participaron un dos cofundadores do Podemos, Juan Carlos Monedero, e a secretaria de organización do partido, Lilith Verstrynge, a voceira do grupo parlamentario madrileño Más Madrid, Rita Maestre, a voceira de Unidas Podemos no concello, Carolina Alonso, e o deputado socialista no parlamento rexional, Santiago Rivero. Os manifestantes exhibiron carteis con lemas contra a homofobia, como “homofobia e fascismo son o mesmo”. Algúns dos carteis mostraban a foto de Samuel sobre o texto “Descansa en paz”, entre numerosas bandeiras LGBTI. Após os discursos e gritos de orde, parte dos manifestantes abandonou a praza de forma espontánea, co obxectivo de dirixirse ao Ministerio de Xustiza. Ao pasaren pola Gran Vía, sentaron no chan, cortando o tráfico, facendo o mesmo na rúa de San Bernardo, onde se encontra a sede do ministerio, continuando a berrar "A Samuel lo mataron por ser maricón", "La lucha está en la calle y no en el parlamento" e facendo críticas ao goberno español. Ás 22 horas a manifestación continuaba co corte das vías principais da cidade até á rúa da Princesa, onde ocorreron enfrontamentos entre a policía e os manifestantes.
En Estrasburgo, unha trintena de eurodeputados, na súa maiorí­a españois, concentráronse no patio da sede do Parlamento Europeo.
Paleotéridos
A dos paleotéridos (Palaeotheriidae) é unha familia extinta de mamíferos perisodáctilos herbívoros relacionada cos équidos. Viviron en Europa e Asia desde o Eoceno ata o Oligoceno temperán, desde hai 55 a 33 millóns de anos, polo que existiron durante un período de aproximadamente 22 millóns de anos.
Recentemente incluíuse dentro dos paleotéridos ao xénero Hyracotherium (unha vez que se separaron del Eohippus e outros xéneros), que se relacionou cos cabalos.
Morfoloxía
miniatura|esquerda|Mandíbula de Plagiolophus annectens miniatura O tamaño dos paleoterios ía de 20 a 75 cm de altura ata a cruz, e o seu peso estímase entre 10 e 30 kg.
Extinción
As probas suxiren que os paleotéridos se extinguiron en Eurasia durante o Oligoceno temperán, aproximadamente hai 33 millóns de anos, como parte do evento de renovación de fauna que tivo lugar na chamada Grande Coupure (Gran Corte). Na transición Eoceno-Oligoceno houbo un significativo arrefriamento global do clima causado polo comezo da glaciación antártica. Isto tivo como resultado a creación de hábitats máis secos e abertos, que dominaban o Oligoceno temperán e a perda dos densos bosques que caracterizaron a época do Eoceno. Este cambio ambiental, acoplado á chegada de grupos de mamñiferos novos e mellor adaptados desde Asia, supuxo o comezo do declive dos mamíferos endémicos de Europa, como os palaeotéridos e os anoplotéridos. Na cunca de Hampshire do sur de Inglaterra os últimos paleotéridos rexistrados son do Membro Hamstead Inferior da Formación Bouldnor, que datan de aproximadamente 33,6 millóns de anos.
Xéneros
A familia dos paleotéridos comprende 18 xéneros:
Bandeira dos purépechas
A bandeira dos purépechas é a bandeira oficial do pobo purépecha, unha nación indíxena de Michoacán, México. Esta bandeira consta de catro campos de catro cores cun escudo e as palabras Juchari Uinapekua (A nosa forza en lingua purépecha) debaixo do escudo. Esta bandeira é única no seu tipo e xurdiu na cidade de Santa Fe de la Laguna en 1980. É unha bandeira étnica de México.
Historia
miniatura|dereita|200px|A bandeira purépecha orixinal de Santa Fe de la Laguna, Michoacán, deseñada en 1980. A bandeira purépecha xorde como símbolo de unión e identidade con todos os purépechas, e como resposta á explotación e discriminación das comunidades indíxenas. O pintor José Luis Soto González deseñou a bandeira dos purépechas, a cal formou parte do acto de toma da bandeira purépecha na comunidade michoacana de Santa Fe de la Laguna, concello de Quiroga, o luns 17 de novembro de 1980.
Nos últimos anos rexurdiu con forza a bandeira como símbolo deste pobo, trátase dunha insignia civil que retoma as cores da devandita bandeira e que comeza a ter unha forte presenza nas vilas de Michoacán, sobre todo nas que falan a lingua purépecha. Ao non existir ningún documento que regule o uso deste emblema, tomou infinidade de variantes que non se corresponden con ideas simbólicas e provocaron discusións sobre o deseño histórico da bandeira.
Seinäjoen Jalkapallokerho
Seinäjoki, Ostrobotnia do Sur O Seinäjoen Jalkapallokerho ou SJK é un equipo de fútbol da cidade de Seinäjoki, Ostrobotnia do Sur (Finlandia). foi fundado o 5 de novembro de 2007. En 2020 compite na Veikkausliiga, a máxima categoría do fútbol finlandés. Xoga os seus partidos como local no OmaSp Stadion, un estadio con capacidade para 5 817 persoas. O seu uniforme titular é integramente negro, mentres que o reserva é completamente branco.
O estudio de Abel de Pujol
O estudio de Abel de Pujol (en L'Atelier d'Abel de Pujol) é un cadro da pintora francesa Adrienne Marie Louise Grandpierre-Deverzy, realizado en 1822. Consérvase no Museo Marmottan Monet.
Historia
En 1822, Grandpierre-Deverzy enviou a súa obra ao Salón de París (Le Salon de Artistes Français), onde foi aceptada e exposta. A autora continuou expondo neste Salón dende 1822 até 1855.
A obra foi comprada por Giovanni Sommariva, un dos grandes coleccionistas e mecenas da época. Isto evidencia a presenza e importancia da autora nese momento, converténdose ademais nunha fonte para o estudo do ensino artístico feminina a partir do seu traballo.
Posteriormente, tanto o cadro como a autora, tras un período de completa invisibilización, foron recuperados na exposición Women Artists: 1550-1950, organizada por Linda Nochlin e Ann Sutherland Harris en 1976. De feito, esta obra conformou a portada do catálogo da exposición.
Descrición
No cadro obsérvase un grupo de mulleres que están no estudio, pintando, parolando, escollendo pigmentos ou mesmo, mostrándolle ao mestre, Abel de Pujol, o bosquexo que realizaron, como é o caso dunha delas. O espazo está ben iluminado, limpo e ordenado, en contraposición a outros cadros da época que representaban estudios masculinos.
O obradoiro está cheo de elementos que están vinculados ao artístico, como cabaletes, lenzos, moldes, bustos da Antigüidade nos andeis superiores, baleirados e tres pinturas relixiosas de Abel de Pujol colocadas na parede, as únicas pinturas visibles de toda a escena e que reforzan aquilo que é apropiado para o xénero feminino.
Outro dos aspectos salientables é a presenza dunha modelo no obradoiro, a cal se atopa totalmente vestida. A diferenza dos homes, elas non podían estudar espidos e isto excluíaas da pintura de historia, que era a máis valorada nese momento dentro do eido académico.
En contraposición á modelo, a autora ironiza coa presenza dun torso masculino que está localizado nun andel e que se atopa dado a volta de forma decorosa. Á súa vez, o torso de Afrodita, situado á beira da modelo, ten tapada a área xenital en referencia tamén aos límites estabelecidos para o ensino artístico das mulleres.
As Ferrerías, Vilalvite, Friol
As Ferrerías é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Penalonga, Vilalvite, Friol
A Penalonga é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Thérèse-Éléonore Lingée
Traxectoria
miniatura|Testa de neno (c. 1777) de [[Jean-Baptiste Greuze|Greuze, impreso en sepia, MET, Nova York.]] Nada en París, Thérèse-Éléonore é a irmá máis nova de Marguerite Hémery, gravadora nada en 1745, que casou co prolífico Nicolas Ponce, e do gravador Antoine-François Hémery, nado en 1751. Probablemente foi Marguerite quen a introduciu por primeira vez na arte do cicel e o punteado. Desenvolveu un talento particular para a técnica do crayón ao interpretar a Jean-Michel Moreau, André Pujos e Charles-Nicolas Cochin, incluídos moitos retratos en medallóns. Traballou para a colección do Gabinete de Poullain (1781), publicada por Basean e Poignant.
A súa presenza no Salón de París queda testemuñada en 1781 con O rapto das sabinas, segundo Cochin. Pouco antes da Revolución Francesa, realizou unha serie de retratos gravados dos membros da Sociedade Académica dos Fillos de Apolo segundo Moreau e Cochin e é mencionada neste momento como parte da Academia de Marsella.
Casou co gravador Charles-Louis Lingée (1748-1819), e tivo cando menos dous fillos. A parella residiu na rue Saint-Jacques. Asinou as súas propias obras co nome do seu marido, mesmo despois do seu divorcio. Logo casou cun tal Lefebvre (ou Lefèvre), pintor; con quen expuxo no Salón de 1793 baixo o nome de "cidadá Lingée, esposa Lefèvre". A parella viviu na rue des Lions-Saint-Paul.
Entre 1813-1814, aínda se atopa activa e participa na colección do Museo de pintura e escultura, coordinada por Étienne Achille Réveil. Unha das súas últimas direccións é a rue Mazarine. A súa data de morte varía entre 1820 e 1833.
O Rebolo, Vilalvite, Friol
O Rebolo é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Retorta, Vilalvite, Friol
A Retorta é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Santa Marta, Vilalvite, Friol
Santa Marta é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Sobrado, Vilalvite, Friol
O Sobrado é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Concello de Bollebygd
Bollebygd é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Antes formaba parte do desaparecido condado de Älvsborg. A súa capital é Bollebygd.
O municipio forestal de Bollebygd atópase no lado occidental da meseta sur de Suecia (sydsvenska höglandet). A súa proximidade con Borås converteuno nun concello de paso cunha vida empresarial diversificada.
Dende a fundación do concello no ano 1995 a tendencia de poboación ten sido positiva.
Mark C. Lee
Mark Charles Lee, nado en Viroqua, Wisconsin, o 14 de agosto de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-30, STS-47, STS-64 e STS-82.
Traxectoria
Lee graduouse en enxeñería civil pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1974 e é máster en enxeñería mecánica polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1980.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1984, participando nas misións STS-30, STS-47, STS-64 e STS-82 e pasando un total de 32,92 días no espazo. Retirouse da NASA o 1 de xullo de 2001.
Iteroparidade
miniatura|200px|O [[porco é un exemplo de organismo iteróparo.]] miniatura|200px|O [[salmón do Pacífico é un exemplo de organismo semélparo.]] A iteroparidade e a semelparidade son dúas posíbeis clases de estratexias reprodutivas dispoñíbeis para os organismos viventes. Unha especie é considerada iterópara se se caracteriza por ter múltiples ciclos reprodutivos no curso da súa vida e semélpara cando se caracteriza por ter un único episodio reprodutivo antes de morrer. Ao describir este fenómeno nas plantas utilízanse os termos paralelos policarpismo e monocarpismo.
Nas especies verdadeiramente semélparas, a morte despois da reprodución é parte dunha estratexia global que inclúe usar todos os recursos dispoñíbeis en maximizar a reprodución, a expensas da continuación da vida.
Esta distinción relaciónase coa diferenza entre plantas anuais e perennes. Unha planta anual é unha planta que completa o seu ciclo de vida nunha única estación, e é normalmente semélpara. As plantas perennes viven durante máis de unha estación e son normalmente (pero non sempre) iteróparas.
Bandeira das Illas Marianas do Norte
A bandeira das Illas Marianas do Norte foi adoptada en xullo de 1985 pola Segunda Constitución das Marianas do Norte. A bandeira das illas foi deseñada orixinalmente por Taga durante o ano 1985. Máis tarde, durante ese ano, finalizaron o bosquexo da bandeira na última convención constitucional da Commonwealth das Illas. Este foi o momento máis simbólico da anexión das illas.
A bandeira consta de tres símbolos: unha estrela que representa aos Estados Unidos, unha pedra latte que representa aos chamorros e unha warmwar (coroa decorativa) que representa a carolinos; o fondo azul representa o océano Pacífico e a foxa das Marianas.
Andrés Caamaño Martínez
Andrés Caamaño Martínez, nado en Noia cara a 1923, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José Caamaño Beiras e Segunda Martínez Caamaño. Dirixente do Frente de Juventudes de Noia. Licenciado en Filosofía e letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi nomeado alcalde de Noia en 1955, tomando posesión o 1 de marzo. Foi deputado provincial. Intentou anexionar o concello de Lousame. Permaneceu na alcaldía até 1964.
Recoñecementos
En 1964 concedéronlle a Cruz de Cabaleiro da Orde de Cisneros.
Dolichovespula
Dolichovespula é un xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, unha das comprendidas na subfamilia dos vespinos.
As súas especies son avespas eusociais que, xunto coas do taxon relacionado, Vespula, adoítanse chamar colectivamente co nome de avespas comúns.
Descrición
O xénero foi descrito en 1916 polo entomólogo estadounidense, especializado nos himenópteros, Sievert Allen Rohwer, nun traballo publicado en ''Bull. Connecticut Nat. Hist. Surv.'', 22: 642.
Etimoloxía
O nome científico Dolichovespula está formado polos elementos Dolicho- e -vespula. O primeiro está tirado do grego antigo δολιχός dolichós, "longo", e o segun do do xénero Vespula. Literalmente, "as avespas longas".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
A división do xénero orixinal Vespula Thomson 1869 nos novos xéneros Vespula e Paravespula é hoxe rexeitada pola maioría dos autores. Paravespula só se considera como un subxénero de Vespula e xa non é válido como nome xenérico. A relación entre os xéneros en función das características xenéticas móstrase no seguinte cladograma:
Os xéneros Vespula e Dolichovespula son, polo tanto, grupos irmáns, e a monofilia dos xéneros apóiase na análise xeral, pero o seu clado común non se confirma en todas as análises individuais. O xénero Vespula comprende 27 especies, en comparación coas 22 especies de Dolichovespula (ou 21, segundo a EOL).
Especies
No xénero recoñécense as seguintes especies:
Características
As especies de Dolichovespula son bastante semellantes ás do xénero Vespa, aínda que un conxunto de trazos as distingue, en especial o espazo óculo-malar, é dicir, o espazo entre o ollo e a mandíbula, que é máis alongado en Dolichovespula (ao que alude a etimoloxía do xénero).
Os niños de Dolichovespula adoitan seren aéreos, é dicir, construídos en arbustos, árbores ou espazos elevados, mentres que os de Vespula xeralmente están baixo terra.
Dieta
A causa da súa incapacidade para almacenaren mel, as especies de Dolichovespula son basicamente carnívoras. As larvas aliméntanse de multitude de insectos, arañas e outros artrópodos. Aínda estas avespas só atacan presas vivas, observouse que outras especies similares da subfamilia dos vespinos aproveitan tamén cadáveres e alimentos humanos de orixe animal (carne, peixe). Os adultos aliméntanse sobre todo de néctar e froitas, aínda que poden matar as presas e alimentarse dos seus zumes. As larvas producen unha secreción coa cal tamén se alimentan os adultos. A trofalaxe é un proceso común entre as avespas, mediante o que un membro transfírelle comida a outro membro de boca a boca. Os membros do niño anfitrión son os responsábeis de alimentaren ás larvas das tres especies parasitas, D. adulterina , D. arctica e D. omissa.
Satur Grech
Saturnino Grech Pomares, máis coñecido como Satur Grech, nado en Alacante o 6 de xuño de 1914 e finado en Palma o 31 de xullo de 2001, foi un futbolista e adestrador español.
Hyracotherium
Hyracotherium é un xénero extinto de mamífero ungulado perisodáctilo bastante pequeno (uns 60 cm de lonxitude) cuxo primeiro exemplar se encontrou fosilizado na formación London Clay (arxilas de Londres) do Eoceno temperán. Este pequeno animal do tamaño dun can foi outrora considerado como o membro máis antigo da familia do cabalo (Equidae) antes de que a especie tipo H. leporinum, fose reclasificada como paleoterio, é dicir, un animal perisodáctilo basal tanto respecto dos cabalos coma dos brontoterios, polo que non pertencería exactamente á familia dos équidos. Unha vez que se produciron os cambios taxonómicos, a única especie que quedou dentro deste xénero foi Hyracotherium leporinum, mentres que o resto das especies que estaban antes nel foron trasladadas a outros xéneros, entre eles Eohippus, o antepasado do cabalo, que durante algún tempo fora considerado como sinónimo de Hyracotherium.
Satur Grech
Traxectoria
Comezou a súa carreira como futbolista no Poble Nou de Barcelona, pasando despois polo Murcia, a UE de Sants, o Espanyol, o Sabadell e o Cartagena. En 1942 fichou polo Mallorca, onde militou durante varias tempadas, antes de pasar ao Arenas de Zaragoza e ao Constància, onde colgou as botas en 1949.
Dolichovespula
Busca do alimento
O proceso para procurar alimento en Dolichovespula é unha actividade principalmente visual, aínda que determinados olores poden desencadear o ataque por parte das avespas. As obreiras cazan en forma independente, sendo incapaces de comunicar a outras obreiras a situación de fontes de alimento. As obreiras poden comezar a buscar alimento unha hora antes da saída do sol, e terminan unha hora antes da posta do sol. A busca de alimento é máxima ao principio da mañá, despis diminúe lixeiramente e ao atardecer volve a ser intensa. A busca de alimento está en función da intensidade da luz solar. As obreiras buscan comida nunha zona que chega até 180-275 m de distancia do niño.
Relación obreiras-raíña
En Dolichovespula existe unha xerarquía social débil ente as raíñas e as obreiras. A miúdo as raíñas participan en actividades que normalmente só realizan as obreiras. Isto inclúe malaxar, é dicir, amasar ou bater as presas para facer unha pasta homoxénea, coidar os peches das celas e participar en actividades destinadas a manter a orde social do niño. En comparación con Vespula, isto é indicativo dun comportamento máis primitivo.
Satur Grech
Traxectoria
Iniciou a súa carreira como adestrador no propio Constància, pasando logo polo Mallorca en dúas etapas. En xaneiro de 1954 colleu as rendas da UD Las Palmas, coa que conseguiu o ascenso á primeira división por segunda vez na historia do club. Continuou durante tres tempadas máis no equipo canario, conseguindo sempre a permanencia.
Dolichovespula
Dominancia
A actividade de dominancia é un comportamento propio de Dolichovespula mediante o cal un membro da colonia "mastiga" a outro individuo, que permanece quieto durante o acto. Pensouse que este comportamento de "maltrato" está asociado a unha xerarquía e relación de dominancia, consistente en que o individuo dominante "maltrata" aos individuos inferiores e lles exixe que lle dean alimento. Esta teoría foi desbotada e require de investigacións adicionais que validen a hipótese orixinal. Tamén se observou que as obreiras que resultan marcadas cun aroma estraño tamén son "maltratadas". En realidade descoñécese a razón exacta deste comportamento.
Comunicación larvaria
Para facer saber que teñen fame, as larvas fan ruído rascando as paredes das súas celas. As raíñas e as obreiras de Dolichovespula  tamén se comunican coas larvas. Cando pousan sobre as celas do panal, os adultos producen unha vibración dorso-ventral co abdome. Unha vez que unha larva é alimentada, a vibración finaliza.
Satur Grech
Traxectoria
En 1957 chegou ao Sevilla, ao que dirixiu en varios partidos da Copa de Europa, e máis tarde pasou polos bancos de Hércules, Mallorca, Atlético Baleares, Cartagena e Tenerife. En 1965 converteuse no novo adestrador do Racing de Ferrol, co que se proclamou campión da Terceira División e logrou o ascenso á Segunda despois de varios anos de ausencia. Estivo á fronte do equipo durante dúas tempadas máis, e tras pasar polo Lleida e o Compostela, regresou ao Racing para a tempada 1971/72, pero foi destituído despois de só oito partidos, cun balance dun empate e sete derrotas. Por último adestrou de novo o Constància antes de retirarse.
Hyracotherium
Descubrimento
miniatura|esquerda|Holotipo BMNH M16336
O primeiro fósil que se identificou como pertencente a este xénero foi o espécime holotipo BMNH M16336, que se atopou nos cantís de Studd Hill preto de Herne Bay, Kent, e foi descrito polo paleontólogo Richard Owen nun artigo que leu na Sociedade Xeolóxica de Londres o 18 de decembro de 1839 como un "pequno cranio mutilado aproximadamente do tamaño do dunha lebre". Identificouno como pertencente á orde extinta dos Pachydermata, con dentes que lembraban aos de Chseropotamus e a forma xeral do cranio "compartía un carácter intermedio entre o do porco e o damán, aínda que o gran tamaño do seu ollo debeu de darlle á fisionomía do animal un parecido con ese roedor". Referíndose á súa semellanza co damán (Hyrax), Owen propuxo que o novo xénero se chamase Hyracotherium. Na súa descrición formal publicada pola Sociedade Xeolóxica en 1841, Owen escribiu: "Sen pretender implicar que o presente pequeno paquidermo extinto estaba máis estreitamente aliado co Hyrax como para ser un membro da mesma orde, e de tamaño similar, propoño chamar ao novo xénero o cal iso incuestionablemente indica, Hyracotherium, co nome específico leporinum."
In 1876, en América, Othniel C. Marsh atopou un esqueleto completo, que situou no xénero novo Eohippus, (en grego 'cabalo do mencer'). As súas semellanzas cos fósiles descritos por Owen foron sinalados formalmente nun artigo de 1932 de Clive Forster Cooper. A única especie do xénero, E. angustidens, foi seguidamente trasladada ao xénero Hyracotherium, que tiña prioridade segundo as normas de nomenclatura, polo que Eohippus se converteu nun sinónimo júnior dese xénero. Moitos outros équidos norteamericanos foron despois clasificados como especies de Hyracotherium; porén esta sinonimia foi recentemente cuestionada, e esas especies foron pasadas a outros xéneros e mesmo foi "resucitado" o xénero Eohippus, mentres que a única especie de Hyracotherium que quedou foi a inicial H. leporinum de Owen.
Bandeira de Guam
A bandeira do territorio de Guam, pertencente aos Estados Unidos, foi adoptada o 9 de febreiro de 1948. A bandeira territorial é de cor azul escuro cun estreito bordo vermello por todos os lados (o bordo foi un engadido posterior). O bordo vermello representa o sangue derramado na segunda guerra mundial e durante a soberanía española no territorio. No centro da bandeira está o escudo de armas; un emblema en forma de améndoa, que representa unha proa navegando na baía de Hagåtña preto de Hagåtña, e GUAM coloreado con letras vermellas. A forma do emblema lembra as pedras de tiracoios usadas polos antigos chamorros. O terreo do fondo representa o cantil Two Lovers Point de Guam.
Portofino
miniatura|Panorámica de Portofino Portofino é unha comuna de Italia da provincia de Xénova, na rexión de Liguria.
Xeografía
A comuna está situada nunha baía ao pé do promontorio homónimo, a 36 km de Xénova. O municipio ocupa unha superficie de 2,6 km², e segundo o censo no 2005 tiña unha poboación de 532 habitantes, cunha densidade de poboación nese ano de 205 hab./km².
O territorio de Portofino forma parte do Parque natural rexional de Portofino, no que están outras seis comunas, na Reserva mariña de Portofino.
A Folgueira, Vilafiz, Friol
A Folgueira é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
The Pod
The Pod é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Ween, publicado o 20 de setembro de 1991 a través do selo Shimmy-Disc.
David Leestma
David Cornell Leestma, nado en Muskegon, Míchigan, o 6 de maio de 1949, é un astronauta estadounidense retirado que formou partes da misións STS-41-G, STS-28 e STS-45.
Traxectoria
Leestma graduouse en enxeñería aeronáutica pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1971 e é máster na mesma materia pola Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos en 1972.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-41-G, STS-28 e STS-45 e pasando un total de 22,19 días no espazo. Retirouse da NASA o 30 de maio de 2014.
O Vento, Vilalvite, Friol
O Vento é un lugar da parroquia de Vilalvite no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Capercaille
Capercaillie é unha banda de música folk escocesa fundada na década de 1980 por Donald Shaw (músico) e dirixida por Karen Matheson.
Historia
Gravaron o seu primeiro álbum, Cascade, en 1984. O seu álbum debut A Prince Among Islands foi a primeira gravación en gaélico escocés en chegar ao Top 40 de sinxelos do Reino Unido ( UK Top 40). Entre as máis escoitadas, outra canción de Capercaillie chamada Dark Alan (Alein Dunn) acadou o número 65. O álbum Secret People alcanzou a posición 40, e o álbum To the Moon acadou a posición 41. Capercaillie popularizou as cancións tradicionais gaélicas utilizando técnicas de produción modernas, así como métodos de mestura, combinando música tradicional con batería e baixo.
Toman o seu nome do Tetrao urogallus, a pita do monte das Highlands de Escocia.
Capercaille ao longo de máis de tres décadas participou en numerosos concertos en Galiza, como no Festifolk en Carballo, no Festival de Ortigueira , nas Festas de San Froilán de Lugo , etc., gravaron unha actuación nos Directos da Galega da CRTVG e en setembro de 2022 está prevista unha colaboración da Capercaillie Symphonic coa Real Filharmonía de Galicia no Festival Maré de Compostela, no Auditorio de Galicia.
Fondemera, Vilafiz, Friol
Fondemera é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Acevedo, Vilafiz, Friol
Acevedo é un lugar da parroquia de Vilafiz no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Movemento Armado Quintín Lame
miniatura|250px|Bandeira do Movemento Armado Quintín Lame. O Movemento Armado Quintín Lame (en Movimiento Armado Quintín Lame; MAQL) foi unha guerrilla indíxena colombiana activa dende 1984 até a súa desmobilización en 1991. Foi a primeira deste tipo en América Latina. Fixo parte do conflito armado colombiano. Toma o seu nome de Manuel Quintín Lame Chantre (1880-1967) líder indíxena caucano que viviu a principios do século a violencia bipartidista colombiana e a explotación dos grupos indíxenas e caracterizouse polas súas loitas en defensa dos pobos indíxenas.
Orixes
O Movemento Armado Quintín Lame (comunmente coñecido como "O Quintín Lame") foi fundado como unha guerrilla indíxena que operaba no departamento do Cauca, no suroeste colombiano. O Departamento do Cauca ten un 40% de poboación indíxena e caracterízase pola presenza de grandes terratenentes, unha desigual tenencia da terra e conflitos territoriais entre resgardos indíxenas e donos de terras. O Quintín Lame foi inicialmente fundado como un movemento que buscaba estender os territorios indíxenas a través de ocupacións e defender ás comunidades indíxenas dos ataques dos terratenentes, militares, funcionarios do goberno e outros movementos guerrilleiros.
Historia
Até comezos da década de 1980, o Quintín Lame actuou na defensa dos territorios tradicionais e só usou armas cando a súa autonomía territorial e política se vía ameazada. Conformado dende as comunidades indíxenas do Cauca para defenderse da violencia de grupos de “paxaros”, exercida por terratenentes para impedir a loita pola terra, e da represión oficial en defensa dos mesmos e dos macroproxectos económicos.
Formación militar
En 1978 xurdiu no sur de Colombia o grupo Campesiño Indíxena Quintín Lame (CQL).Tivo achegamentos coas FARC, pero non acordaron a súa unión. O grupo recibiu adestramento militar do Movemento 19 de Abril (M-19), co apoio de dirixentes como Iván Marino Ospina, Jaime Bateman, entre outros, e conformouse logo dos asasinatos de varios líderes indíxenas rexionais, presuntamente por parte de axentes do estado e terratenentes. Grazas a unha organización creada anos atrás por Manuel Quintín Lame, o grupo tivo o apoio de varias comunidades indíxenas na rexión de Valle del Cauca, Huila e Tolima, así como nalgunhas zonas dos departamentos de Meta e Caquetá.
En 1984, tras o desaloxo da facenda López Adentro e o asasinato do sacerdote nasa Álvaro Ulcué Chocué en Santander de Quilichao (Cauca) nuns feitos nos que, segundo o Comité Permanente pola Defensa dos Dereitos Humanos, no feito atopábanse involucrados dous axentes do grupo F2 da Policía Nacional coa participación de terratenentes e políticos da rexión, deciden conformarse como grupo insurxente.
A súa primeira ofensiva militar tivo lugar o 29 de novembro de 1984, contra Ingenio Castilla 1984 en Castilla, un pequeno poboado do sur do Cauca e a toma do concello de Santander de Quilichao, e o 5 de xaneiro de 1985, cunha toma a Santander de Quilichao, conxunta co Comando Ricardo Franco Frente Sur, disidente das FARC-EP, saen á luz pública como o Movemento Armado Quintín Lame (MAQL) até o seu desmobilización en 1991.
O grupo armado foi parte dun vasto movemento social de recuperación da identidade negada por séculos aos indíxenas do Cauca, que protagonizaron, asumindo riscos enormes, a máis exitosa mobilización civil contra a guerra que se viu en Colombia.
Batallón América
Entre 1986 e 1987 desenvólvense alianzas temporais co M-19, o que conduciu á súa participación no “Batallón América”, opción inicialmente aceptada polo Quintín como unha resposta á morte do seu Comandante Luís Ángel Monroy, sucedido o 7 de novembro en inmediacións de Corinto, quen caeu aparentemente nunha trampa tendida por organismos de seguridade, cando pretendía comprar unhas armas. Doutra parte, no mes de decembro, produciuse a crise do Comando Ricardo Franco, co masacre de Tacueyó de 164 militantes desa organización, feito que produciu un profundo impacto entre as bases de apoio do Quintín.
O batallón América integrado por uns 500 homes do M-19 e do Movemento Armado Quintín Lame, de Colombia; de Alfaro Vive, de Ecuador, e o Movemento Revolucionario Túpac Amaru, do Perú co obxectivo de tomar a cidade de Cali co apoio das milicias populares de devanditos barrios. O Batallón América estivo comandado por Carlos Pizarro.
Esta campaña implicou a toma de varias localidades, o que ocasionou o incremento das accións militares e o aumento da presión sobre a poboación local. O efecto negativo destas accións ofensivas trouxo como consecuencia o aumento das tensións cos dirixentes e a poboación local. A guerra que o Quintín Lame se propuxo afastar das comunidades, pola contra, agravouse por conta das súas accións.
Organización e operacións
A estrutura orgánica do Quintín Lame contemplaba a existencia de dous niveis ao interior da organización:
Comando Quintín Lame
Tiña ao seu cargo as accións militares e de control territorial nas distintas zonas de operacións. A súa máxima autoridade era a Dirección Política quen tiña dentro das súas responsabilidades deseñar a estratexia militar e política; adiantar acordos e manter relacións con outros grupos insurxentes ou con organizacións políticas e sociais; nomear ao Comandante Xeral, os comandantes de zona e aos responsables políticos de zona; referendar as decisións operativas adoptadas polo Comandante Xeral e aprobar as decisións de tipo disciplinarias para os seus integrantes.
As Autodefensas ou grupos de apoio
Servían como unha especie de enlace ou contacto entre as comunidades e o corpo militar do Quintín Lame. Estas eran integradas por oito membros e un primeiro e segundo responsable nomeados polo mando correspondente do grupo armado.
Membros
O Quintín Lame distinguiuse doutros grupos armados do momento polo seu enfoque multicultural, o grupo estaba integrado por indíxenas de diferentes comunidades do sur do país como Manuel Antonio Julicué, Luís Ángel Monroy, Alberto Niquinás, Gildardo Fernández, mestizos como Gustavo Mejía, Pedro León Rodríguez e Edgar Londoño e estranxeiros como o húngaro Pablo Tattay, o arxentino Gustavo Soler e a chilena Teresa Tomish.
Proceso de paz e desmobilización
O proceso rematou o 31 de maio de 1991, coa sinatura e abandono das armas do acordo de paz entre os delegados do goberno e do Quintín Lame en Pueblo Nuevo preto de Caldono, Cauca, durante a denominada ‘Alborada por la Paz’, entregando 50 armas que foron fundidas na Siderúrxica de Occidente en Cali. Logo dunha negociación co goberno de César Gaviria, a comandancia do Movemento Armado Quintín Lame decidiu entrar nun proceso de desmobilización. Durante este proceso os 157 membros desta guerrilla deixaron as súas armas en troques da promesa do goberno de recoñecerlles un representante na Asemblea Nacional Constituínte, a garantía de entregarlle aos desmobilizados un subsidio mensual durante os primeiros seis meses de reinserción á vida civil e o compromiso do goberno de investir nas necesidades dos grupos indíxenas. O acordo de paz entre o Quintín Lame e o goberno foi asinado por Jesús Antonio Bejarano (negociador do goberno).
Bandeira das Illas Pitcairn
A bandeira das Illas Pitcairn é un dos símbolos das Illas Pitcairn e foi adoptada oficialmente o 2 de abril de 1984. O deseño foi suxerido polo Consello das Illas Pitcairn en decembro de 1980 e foi aprobado pola raíña Isabel II en abril de 1984. A bandeira ondeou nas Pitcairn por primeira vez en maio de 1984, durante unha visita do daquela gobernador Richard Stratton (1980—84).
A bandeira das Illas Pitcairn é unha bandeira azul coa bandeira da Unión no cantón e o escudo de armas de Pitcairn.
ASCAMP
ASCAMP foi o nome dun modelo de foguete sonda estadounidense usado en 27 lanzamentos ao longo de 1958.
Características
ASCAMP foi deseñado e construído por Cooper Development Co. por encargo do exército dos Estados Unidos para ser usado exclusivamente durante as probas nucleares Hardtack Teak e Hardtack Orange co fin de recoller datos atmosféricos. As probas tiveron lugar o 1 e o 12 de agosto de 1958, usándose 13 ASCAMP durante a primeira e 14 (cun lanzamento fallado) durante a segunda.
Os foguetes ASCAMP estaban formado por dúas etapas: unha primeira Asp e unha segunda Baby Sergeant. Tiñan unha lonxitude de 5,58 m, un diámetro de 16,5 cm e unha masa duns 160 kg, chegando a unha altura máxima duns 100 km. Os foguetes engalaban desde unha lanzadeira semiautomática debido á súa proximidade á zona das detonacións nucleares.
William B. Lenoir
William Benjamin "Bill" Lenoir, nado en Miami o 14 de marzo de 1939 e finado o 26 de agosto de 2010, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-5.
Estrutura cuaternaria dos ácidos nucleicos
ADN
A estrutura cuaternaria do ADN utilízase para referirse á unión do ADN coas proteínas histonas para formar nucleosomas, e despois a súa organización en fibras de cromatina de maior orde. A estrutura cuaternaria do ADN afecta fortemente á accesibilidade á secuencia de ADN da maquinaria de transcrición para a expresión xénica. A estrutura cuaternaria do ADN varía co tempo, xa que as rexións do ADN están ás veces condensadas dificultando a transcrición e ás veces expostas facilitando a transcrición. O termo tamén foi utilizado para describir a ensamblaxe xerárquica dos bloques de construción que forman os ácidos nucleicos artificiais usados en nanotecnoloxía do ADN.