cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anticorpo neutralizante
Un anticorpo neutralizante (NAb, do inglés neutralizing antibody) é un anticorpo que defende unha célula dun antíxeno ou axente infeccioso ao neutralizar os efectos biolóxicos que este teña. Un exemplo de anticorpo neutralizante é a antitoxina diftérica, que pode neutalizar os efectos biolóxicos da toxina diftérica. Unha variedade deles son os anticorpos amplamente neutralizantes ou bNAb (do inglés broadly neutralizing antibodies), que se atopou se formaban durante a infección polo VIH e outros virus.
Método de neutralización
A maioría dos anticorpos funcionan uníndose a un antíxeno, sinalando a un glóbulo branco que este antíxeno foi marcado, despois do cal o antíxeno é procesado e finalmente destruído. A diferenza entre anticorpos neutralizantes e anticorpos de unión normais é que os anticorpos neutralizantes neutralizan os efectos biolóxicos do antíxeno, mentres que os anticorpos de unión normais etiquetan os antíxenos. Esta diferenza pode observarse con IFN-β; miniatura|Estrutura cristalina do [[interferón beta humano (IFN-β)]] "Os anticorpos poden semplemente unirse ao IFN-beta ou glatirámero acetato (anticorpo de unión ou BAb) sen ningún efecto subsecuente sobre a función, ou poden bloquear ou neutralizar (anticorpo neutralizante, ou NAb) a súa actividade biolóxica." --Mark S. Freedman, MD, MSc Esta diferenza é a que dá aos anticorpos neutralizantes a capacidade de loitar contra virus que atacan o sistema inmunitario, xa que poden neutralizar a función sen necesidade dos glóbulos brancos (excluíndo a produción)
Os anticorpos neutralizantes non deben confundirse cos anticorpos bloqueantes. O anticorpo bloqueante non causa reacción cando se combina co antíxeno, pero impide que outros anticorpos que si a causarían se combinen con dito antíxeno.
Anticorpos amplamente neutralizantes
Os chamados anticorpos amplamente neutralizantes (bNAb) afectan a múltiples cepas dun determinado virus. Coñécense bNAb contra o VIH e gripe. A base de datos para o VIH do Laboratorio Nacional de Los Álamos é unha fonte completa que ten moita información sobre secuencias do VIH, bNAb, e moito máis. miniatura|Anticorpo amplamente neutralizante
A maioría das mutacións que dan forma aos bNAb prodúcense nos extremos da molécula con forma de Y do anticorpo, que ten bucles para atrapar os epítopos virais. As mutacións facilitan esta unión, de modo que os bNAb se adhiren con máis forza que outros anticorpos.
O virus VIH ten só uns 10 trímeros proteicos na súa superficie en comparación cos 450 do virus da gripe. Porén, os bNAb poden compensar isto ao acoplarse a lípidos que forman a membrana viral ou incluso a azucres. Os bucles dos bNAb son normalmente máis longos que os dos anticorpos correntes, o que incrementa a variedade de epítopos que poden capturar. Tamén acumulan moitas mutacións na rexión armazón que incrementan a súa amplitude e potencia. Estas mutacións non comprometen a estabilidade do anticorpo por razóns polo de agora descoñecidas.
A maioría dos sitios para a unión dos bNAb están no antíxeno de superficie exposto no VIH, a proteína de envoltura con forma de flor (Env) (que consta de gp120 e gp41), que emerxe da membrana viral e está deseñada para agarrarse e penetrar na célula hóspede.
A investigación sobre os bNAb ampliouse a outras doenzas, como a hepatite C, o dengue e a infección polo virus do Nilo Occidental.
Historia
En 1990, os investigadores identificaron o primeiro bNAb para o VIH, que era moito máis potente que calquera anticorpo visto ata entón. Describiron o compoñente viral exacto ou epítopo ao que se une o anticorpo. Seis aminoácidos no extremo da proteína da superficie do VIH, a gp120, eran responsables da unión co anticorpo. O primeiro bNAb demostrou ser clinicamente irrelevante, pero en 1994 outro equipo illou un bNAb que funcionaba sobre células extraídas dos pacientes. Este anticorpo unido a unha porción "conservada" da gp120, que superaba moitas das súa mutacións, afectaba a 17/24 cepas comprobadas a baixas doses. Descubriuse outro bNAb que actuaba sobre a proteína gp41 en moitas cepas. Os anticorpos requiren antíxenos para desencadear a súa formación e algúns destes non foron identificados orixinalmente nas primeiras investigacións.
Co tempo foron illándose máis bNAb, mentres que a clonación de anticorpos a partir dunha soa célula fixeron posible que producisen grandes cantidades de anticorpos para o estudo. Baixos niveis de bNAb encóntranse agora en ata o 25% dos pacientes de VIH. Os bNAb evolucionan co paso dos anos, acumulando algúns ata tres veces máis mutacións que outros anticorpos.
En 2006, os investigadores identificaron algúns que foron chamados anticorpos amplamente neutralizantes (bNAb) que funcionaban sobre múltiples cepas do VIH. Analizaron 1 800 mostras de sangue de persoas infectadas polo VIH de África, Sur de Asia e países anglosaxóns. Ivestigaron individualmente 30 000 deles de células B produtoras de anticorpos dunha muller e illaron dous que podían evitar a infección de máis do 70% de 162 cepas diverxentes de VIH. Desde 2009, os investigadores identificaron máis de 50 bNAb para o VIH. Recentemente presentouse o recurso web integrado BNAber, centrado en anticorpos amplamente neutralizantes para o VIH-1.
En 2006, un home de Malawi participou nun estudo semanas despois de ser infectado. Doou varias veces sangue durante un ano, que os investigadores usaron para crear unha liña de tempo dos cambios na gp120 do seu virus (que sufría mutacións), a súa resposta de anticorpos e a aparición final dun bNAb. Os investigadores queren dirixir a evolución noutros suxeitos para conseguir resultados similares. Nun exame de bibliotecas de gp120 masivas atoparon unha destas proteínas que se unía fortemente tanto ao anticorpo orixinal coma ao bNAb maduro que evolucionou a partir del. Dar aos pacientes unha gp120 modificada que contiña pouco máis que o epítopo ao que se unían ambos os anticorpos podía actuar como "cebador" do sistema inmunitario, o que foi seguido da administración dun reforzo que contiña espículas trímeras na configuración máis natural posible. Porén, non se observou que os bNAb sevisen para previr unha infección.
En 2009, illáronse e caracterizáronse os primeiros novos bNab para VIH desde había unha década. Os dous neutralizadores máis amplos eran PGT151 e PGT152. Podían bloquear uns dous terzos dun gran panel de cepas de VIH. Estes anticorpos non se unían a epítopos coñecidos, de gp120 ou gp41 de Env (subunidades da proteína Env) a diferenza da maioría dos outros bNAb. En vez diso, adhírense a partes de ambos. A gp120 e gp41 ensámblanse formando un trímero. O sitio de unión dos bNAb existe só na estrutura trímera, a forma en que Evn invade as células hóspede.
Estudos modernos
Os anticorpos neutralizantes mostraron ter un potencial no tratamento de infeccións retrovirais. Os profesionais da medicina e investigadores atoparon que os xenes codificantes, que inflúen na produción deste particular tipo de anticorpo son unha axuda no tratamento de infeccións que atacan o sistema inmunitario. O tratamento da infección por VIH é un exemplo do posible uso destes anticorpos, sobre o que se estivo investigando. Recentemente, informouse de anticorpos amplamente neutralizantes humanos contra a gripe (como o CR6261), o VIH e a hepatite C, e suxeríronse posibles estratexias para xerar unha vacina mellorada que conferiría inmunidade de longa duración. Outra doenza que foi ligada á produción de anticorpos neutralizantes é a esclerose múltiple. O uso destas medicinas non é nada novo na regulación da esclerose múltiple desde 1998 cando o National Multiple Sclerosis Society Consensus Statement recomendou o seu uso.
Problemas con fármacos
Aínda que este tipo de anticorpo ten a capacidade de loitar contra as infección retrovirais, nalgúns casos ataca a fármacos administrados que doutro modo servirían para tratar a esclerose múltiple. Os fármacos de proteínas recombinantes, especialmente os derivados de animais, son comunmente a diana dos anticorpos neutralizantes. Uns poucos exemplos son Rebif, Betaseron e Avonex.
Joaquín Campoamor
Traxectoria
Enxeñeiro de profesión, foi escollido polo PSOE para figurar na segunda posición das súas listas ao Senado pola provincia da Coruña en 1982. Nesas eleccións lexislativas resultou escollido senador e permaneceu na Cámara Alta ata 1986.
Aleksandr Ivanovich Oparin
Traxectoria
En 1924 Oparin demostrou experimentalmente que o osíxeno atmosférico impedía a síntese de moléculas orgánicas, que son os constituíntes necesarios para o xurdimento da vida. Nese mesmo ano publicou unha pequena obra titulada A orixe da vida, onde expoñía unha teoría quimiosintética, que causou unha grande conmoción, cando foi coñecida, entre os biólogos. Segundo esta teoría, as moléculas orgánicas puideran evolucionar fóra de todo organismo, reunirse e formar sistemas cada vez máis complexos, sometidos aos principios da da evolución, particularmente á selección natural. A súa liña de investigación coincidiu en moitos puntos coa desenvolvida polo escocés John Burdon Sanderson Haldane, aínda que por camiños totalmente independentes. Hai que sinalar que o libriño de Oparin foi traducido ao inglés en 1939, polo que até esta data permaneceu practicamente descoñecido en occidente.
André Weckmann
André Weckmann, nado en 1924 en Steinbourg e finado o 29 de xullo de 2012 en Estrasburgo, foi un escritor alsaciano trilingüe.
Aleksandr Ivanovich Oparin
Traxectoria
As reaccións químicas que poderían producirse nesta atmosfera estarían favorecidas polas achegas enerxéticas procedentes de:
André Weckmann
Traxectoria
Os seus pais rexentaban un Dorfwirtschaft, unha pousada típica alsaciana onde paraban xentes de toda Alsacia e onde se familiarizou coas diferentes variedades do alsaciano. . Cando o Terceiro Reich incorporou Alsacia a Alemaña en 1943, enrolouse por obriga na Wehrmacht con destino na Fronte Oriental. Ferido preto de Fastov desertou en setembro de 1944. Conseguiu volver a Francia para unirse á resistencia. Tras a guerra estudou na Universidade de Estrasburgo, e traballou como profesor de alemán no liceo Neudorf de Estrasburgo de 1961 a 1989. Foi tamén locutor de radio.
Aleksandr Ivanovich Oparin
Traxectoria
Nestas condicións formaríanse moléculas orgánicas sinxelas, como o ácido cianhídrico e o formaldehido, a partir dos cales pódense formar aminoácidos (que son os compoñentes das proteínas, as bases bases púricas e bases pirimidínicas (que son un dos compoñentes dos nucleótidos que integran os ácidos nucleicos) e os azucres sinxelos (monosacáridos, como a glicosa). Estes compostos disolveríanse nos océanos primitivos, que se irían arrequecendo progresivamente en materia orgánica, formando o chamado caldo primitivo onde, segundo Oparin, xurdiría a primeira célula viva de modo espontáneo.
As moléculas orgánicas presentes no caldo primitivo iríanse asociando para formaren as macromoléculas que integran a materia viva, síntese que ocorrería unicamente en determinados lugares da superficie terrestre, como no lodo dos fondos oceánicos, na area dos esteiros, ou nos poros dalgunhas rochas volcánicas, como a pumita. Para tratar de pescudar como se desenvolvería o progresivo incremento no que ao grao de complicación se refire, realizou unha serie de experimentos que fundamentalmente se baseaban en engadir á auga que contiña macromoléculas de distintas características seroalbumina (proteína que está disolvida no plasma sanguíneo) e goma arábiga. Neste medio formábanse pequenas e viscosas gotas microscópicas de coloides semilíquida, que Oparin denominou coacervados (do latín coacervare, 'xuntar', 'amorear'). Estes coacervados estaban formados por macromoléculas organizadas, e posuían unha membrana que os separaba do medio externo. Este nivel de organización da materia corresponde ao que coñecemos como nivel de orgánulo celular.
Oparin pensou que algo semellante ocorrera coa materia que ía formar os organismos. Ademais, este proceso iría acompañado simultaneamente dunha selección natural en virtude da cal unicamente perdurarían os coacervados que tiveran capacidade de autosíntese e de autoduplicación, que irían evolucionando cara a formas cada vez máis complexas e estábeis. Atopariámonos así nos albores do tipo de célula máis sinxela, a primeira forma de vida ou nivel celular.
Segundo o profesor Loren S. Graham, no seu ensaio ''Science, philosophy, and human behavior in the Soviet Union. New York: Columbia University Press'', Oparin recibiu o pulo para comezar as súas investigacións nun intento de demostrar o materialismo dialéctico no contexto do que posteriormente se chamaría a guerra fría na antiga Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas. Pero, de feito, moitas teorías modernas da orixe da vida aínda toman as ideas de Oparin como punto de partida.
Ekran
miniatura|[[Selo postal|Selo soviético conmemorando o sistema de satélites de comunicacións Ekran.]] Ekran (Экран en ruso, significando pantalla), tamén coñecida como Stationar-T e polo código de artigo 11F647, foi unha familia de satélites de comunicacións xeoestacionarios soviéticos.
Os satélites Ekran formaron o primeiro sistema de satélites xeostacionarios soviéticos e puxeron en marcha o primeiro servizo en todo o mundo de emisión de televisión por satélite directa ó fogar, proporcionando sinal de televisión en cor a Siberia e ó norte distante. En total lanzáronse 21 satélites da familia Ekran entre 1976 e 1988, todos mediante foguetes Proton e desde o cosmódromo de Baikonur, con catro fracasos.
Os deseños preliminares contemplaban o uso de enerxía nuclear para alimentar os satélites e un foguete de elevación da órbita alimentado por hidracina e fluorina, pero este deseño foi desestimado cara 1973 pola complexidade técnica e os riscos asociados. O deseño final, que usaba o bus KAUR-3, alimentábase mediante enerxía solar fotovoltaica e usaba un foguete de elevación ata a órbita xeoestacionaria Block DM alimentado por oxíxeno líquido e queroseno. Estabilizábase nos tres eixos cunha precisión de 0,25 graos grazas a uns pequenos motores de corrección. O sistema de regulación térmica usaba un mecanismo activo de cambio de fase de líquido a gas e os paneis solares medían 25 m² e proporcionaban unha potencia de 1280 vatios.
Gran Premio de España de 1997
O Gran Premio de España de 1997 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 25 de maio de 1997 no Circuíto de Cataluña, Barcelona. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de. Este Gran Premio de España é lembrado pola grande actuación de Olivier Panis, que partiu do 12º posto na grella e terminou 2º recortando distancia co líder Jacques Villeneuve de 1´5 a 2 segundos por volta ao final da carreira.
Resumo da carreira
Michael Schumacher tivo un bo comezo. Empezou 7º, terminou a primeira volta na segunda posición e desafiou a Villeneuve que lideraba no Williams. Con todo, Schumacher, no Ferrari, non alcanzou ao líder e comezaba a alonxarse do resto dos coches. Na 13ª volta, a diferenza con Villeneuve era de aproximadamente 20 segundos e un tren de coches composto por David Coulthard, Jean Alesi, Mika Häkkinen, Heinz-Harald Frentzen, e Johnny Herbert estaba detrás del. Os seus tempos de volta eran aproximadamente de 1:26 mentres que o de Villeneuve era 1:22.
Nesta carreira de alto desgaste de pneumáticos, especialmente para os pneumáticos Goodyear, o primeiro pit stop comezou a aproximadamente na volta 14, e o último foi na volta 25, o fixo Olivier Panis, no seu finamente equilibrado Prost con pnemáticos Bridgestone. Pouco despois, a partir da volta 29, tres corredores comezaron a parar por segunda vez. Isto permitiu a Panis gañar posicións, e na volta 34, era cuarto, acercándose a Alesi e Coulthard que eran 2º e 3º respectivamente. Pouco despois, Panis superou a Coulthard, que montaba uns inferiores pneumáticos Goodyear, nun bo movemento achegándose á primeira curva. Panis logrou pasar ao segundo lugar por diante de Alesi nos pits.
Panis acercábase ao líder, Villeneuve, reducindo aproximadamente 1´5 segundos por volta ao líder. Ao final da volta 49, a diferenza era de 10´8 segundos, contra a diferenza de 13 segundos ao final da volta 47. No entanto, durante a volta 50, Panis foi detido polo tráfico, primeiro o Jordan de Ralf Schumacher e despois o Ferrari de Eddie Irvine. Os comisarios non axitaron as bandeiras azuis, Irvine non deixou pasar a Panis, permitindo así que Jean Alesi e Michael Schumacher puidesen collelo. Cando Irvine finalmente cedeu na volta 57, a carreira de Panis estaba arruinada, e a diferenza con Villeneuve aumentara a 16´1 segundos. Irvine obtivo máis tarde unha penalización de stop and go polas súas accións. Despois de que Panis abandonara o tráfico, estivo a facer de 1´5 a 2 segundos máis rápido que o líder e logrou pechar a brecha a menos de 6 segundos ao final da carreira pero era demasiado tarde e Villeneuve acadou a súa terceira vitoria da tempada.
Este foi o último podio de Panis na Fórmula Un. Foi tamén un podio moi raro de lingua francesa.
Posicións logo da carreira
Clasificación no campionato de pilotos
STS-37
STS-37 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 5 de abril de 1991 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-37, con cinco astronautas a bordo (Steven R. Nagel, comandante, Kenneth D. Cameron, piloto, e os especialistas de misión Linda M. Godwin, Jerry L. Ross e Jay Apt), foi lanzada para poñer en órbita o observatorio espacial de raios gamma CGRO. Con 15.620 kg, CGRO foi a carga máis pesada posta en órbita ata entón por ningún transbordador espacial. Durante a liberación do observatorio unha das súas antenas quedou atascada, sendo necesario un paseo espacial para despregala. Se fixeron outros paseos espaciais programados para probar diversas técnicas no espazo.
Entre os experimentos secundarios estaban CETA, APM, SAREX II, PCG, BIMDA, RME III e AMOS.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 11 de abril de 1991.
Rimini
Rimini é unha cidade de Italia, sita na rexión de Emília-Romana, na costa do mar Adriático. É a capital da provincia homónima. Ten uns 138.000 habitantes (2005) e o seu termo municipal ocupa unha área de 134,58 km².
O seu nome ven do río Rimini á orela do cal está construída. Está a uns 15 km ao sur do río Rubicón que foi o antigo límite entre a Galia Cisalpina e Italia. Antigamente pertencía á rexión da Umbría. O seu nome durante a época romana e até a Idade Media foi Ariminum.
Historia antiga
Cidade orixinariamente umbra, non pasou ao poder dos galos máis que até 268 a.C., data na que foi tomada polos romanos, que estabeleceron aquí unha colonia que gañou importancia en 211 a.C. cando se inaugurou a Vía Flaminia que conducía a Roma e logo Vía Emilia que levaba a Piacenza.
No 225 aC un exército romano ocupou a cidade durante as guerras contra os galos. En 218 a.C. Sempronio situou aquí as súas lexións para oporse a Aníbal, sendo Ariminum das escasas colonias que puido pagar a contribución de guerra que cadraba, tanto en homes como en diñeiro. Foi unha base importante durante toda a segunda guerra púnica e logo na guerra gala en 200 a.C., e máis nas guerras civís entre Sila e Caio Mario (nesta última guerra foi incendiada por Sila). Na guerra civil entre César e Pompeio, o primeiro ocupouna e desde ela dirixiu as súas operacións en Etruria e Piceno. No ano 43 a.C. volveu a estar en plena expansión, en riqueza e prosperidade, e Augusto levantou aquí varias edificacións, algunhas das cales aínda subsisten (entre elas a ponte de cinco arcos e un arco triunfal).
Idade Media
Manteuse como colonia durante o imperio e á súa caída foi unha das cidades da Pentápolis que estivo suxeita aos exarcas de Rávena até a invasión lombarda. Foi despois  unha comuna, que acadou á cimeira so o goberno da familia Malatesta, chegada a Rimini en 1216 e que van dirixiron a cidade até 1503, cando o último Malatesta, logo de loitas con o   o duque Valentino, venderon a señoría a Venecia, que a tornou ao Papa en 1509. En 1543 pasou definitivamente aos Estados da Igrexa, nos que estivo integrada até o período napoleónico.
Idade Moderna
No 1797 Rimini, xunto coa Romagna, van a formar parte da República Cisalpina e máis tarde do reino de Italia. Volveu so o Papa en 1815. Cando o dominio papal foi dividido entre a Comarcate (Roma e arredores), seis legacións e trece delegacións, Rimini foi un distrito da cuarta legación, dirixida por un administrador con o título de Gonfaloniere, asistido por un consello de maxistrados denominados Anziani. Foi unha época axitada, mais de progreso. Os Carbonarios dirixiron a axitación contra o dominio papal, rebelándose en marzo de 1831, pero foron rapidamente derrotados pola intervención de Austria que esmagou a xente de Rimini, dirixida per Carlo Zucchi (25 de marzo de 1831).
En marzo de 1860 Rimini e a Romagnola votaron pola unión ao reino de Italia.
Na segunda guerra mundial, Rimini foi destruída polos bombardeos, pero refíxose e na actualidade continúa a crecer.
Protestas de maio de 2011 en España
Historia e características
Comezaron o 15 de maio de 2011 cunha convocatoria en 58 cidades españolas, mais tamén se estendeu a outros países europeos. Trátase de protestas pacíficas que reivindican un cambio real na política e sociedade do Estado español, pois os manifestantes consideran que os partidos políticos nin os representan nin toman medidas que os beneficien. ¡Democracia Real Ya! escribiu un manifesto en castelán, galego, catalán, asturiano, vasco e inglés,
Xurdiron próximas ás eleccións municipais, fixadas o 22 de maio. Foron relacionadas pola prensa coa crise económica, o libro Indignádevos! de Stéphane Hessel, a problemática da xente nova canto da precariedade e o desemprego e o exemplo das revolucións e protestas do mundo árabe, en Grecia e en Islandia. Aínda que os manifestantes forman un grupo ambiguo e heteroxéneo, teñen en común o estaren fartos e amolados contra a clase política, polo que esixen poñer o fin ao bipartidismo político entre os dous principais partidos, PP e PSOE, o fin da corrupción, que roza niveis alarmantes, e o respecto polos dereitos básicos e recollidos na constitución e nos estatutos autonómicos: vivenda, traballo, cultura, saúde, educación, participación política, libre desenvolvemento persoal e dereito a bens de primeira necesidade.
As protestas aparecen nun momento en que a mocidade está academicamente máis preparada que nunca, a xulgar polos baremos educativos europeos, e en que, segundo a axencia Metroscopia, o 89% dos españois cren que os partidos políticos pensan só neles mesmos. A intención inicial dos manifestantes foi acampar nas principais prazas das cidades até as eleccións do día 22 de maio, entre elas a do Obradoiro en Compostela, mais continúa tras esa data.
O groso dos manifestantes son novos, pero tamén participan parados, maiores e mesmo familias. Todos eles repetiron a natureza pacífica das protestas, feito que tamén é reflectido pola prensa estranxeira. Os indignados en xeral e ¡Democracia Real YA! en particular, desvinculáronse publicamente dos diversos incidentes sucedidos durante as manifestacións.
Propostas
miniatura|230px|Protestas en Madrid. miniatura|230px|Manifestantes na praza da Bastilla en París o 20 de maio. Os subtítulos da pancarta, como #spanishrevolution ou #15M, fan referencia ao papel decisivo de [[Twitter e outras redes sociais]] O 18 de maio, os manifestantes de Madrid redactaron unha serie de propostas concretadas en tres puntos:
Venres 27 de maio - Desaloxo da praza Catalunya
A mañá do día 27 produciuse un grave incidente cando a Generalitat e o concello de Barcelona decidiron enviar os Mossos d'Esquadra e a Garda Urbana para desaloxar pola forza a praza de Catalunya co pretexto de limpala. Os manifestantes rexeitaron abandonar a praza e produciuse un desaloxo forzado da praza usando a violencia as forzas da orde mencionadas, de maneira que a violenta liorta acabou con 121 feridos leves. Esta actuación policial provocou novas convocatorias en todas as prazas tomadas do estado. A maioría dos feridos sufriron golpes provocados pola forza das porras dos axentes. Pouco despois do mediodía os desaloxados xa tiñan ocupada a praza outra vez.
Santo Eusebio
O nome de Santo Eusebio pode referirse a:
Reichsmarine
miniatura|Bandeira da Reichsmarine. A Reichsmarine foi o nome da mariña alemá durante a República de Weimar e os dous primeiros anos da Alemaña nazi. Foi o corpo naval do Reichswehr, que existíu ente 1918 e 1935. Nese último ano converteuse na Kriegsmarine, formando parte da Wehrmacht; un cambio levado a cabo por Adolf Hitler.
O diario vermello de Carlota
O diario vermello de Carlota é un libro escrito no 2003 por Gemma Lienas, publicado orixinalmente en catalán como El diari vermell de la Carlota. É o cuarto libro da saga protagonizada por Carlota. Este libro, parello a O diario vermello de Flanagan, de Andreu Martín e Jaume Ribera, segue a liña da saga. Neste caso é un libro de divulgación sobre a sexualidade, escrito para adolescentes. Foi traducida ao galego por Silvia Gaspar, que tamén traduciu O diario vermello de Flanagan, pero hai personaxes con traducións diferentes dos nomes, como Marc (Marcos) e Mireia (Mireya).
Trama
A trama dura entre comezos de febreiro e mediados de abril. Carlota coñece na estación do metro a Flanagan, e comezan a falar. Carlota dille que vai comezar un diario vermello, onde porá as súas ideas, experiencias e esperanzas sobre a sexualidade. Flanagan decide escribir un el tamén, para ó rematalo intercambialo e comparar dúbidas e aprender xuntos.
Pero a situación sáese de nai, e o que comezara como unha relación marcada por ese eixo, axiña se torna unha relación con forte carga sentimental, cos problemas que iso xera. A Carlota aínda lle gusta Koert, un rapaz holandés, e Flanagan tamén está confundida, pois aínda non deixou a relación con Nines, malia que pasan por unha época ben fría.
Logo de perderen a virxindade xuntos e de moitos sentimentos contraditorios, rematan como amigos. Carlota ten previsto viaxar a Ámsterdam para ver a Koert.
Temática
Máis alá da trama, o libro tamén serve de manual. Fala extensamente de métodos anticonceptivos, tendencias sexuais, enfermidades de transmisión sexual, e da relación entre o sexo e o amor.
Carlota recolle no seu diario inclúe moitos informes tirados de libros, crónicas de charlas feitas na clase e conversas con familiares e amigas, ademais de todo o que vai aprendendo con Flanagan.
Adaptación cinematográfica
O 23 de xullo de 2010 estréase a adaptación cinematográfica, unha comedia xuvenil dirixida por José Manuel Carrasco e protagonizada por actores do mundo da televisión (Maxi Iglesias e David Castillo) e debutantes (Andrea Ros e Lydia Fairen). A adaptación non inclúe o personaxe de Flanagan.
Ricardo Güiraldes
Ricardo Güiraldes, nado en Buenos Aires o 13 de febreiro de 1886 e finado en París o 8 de outubro de 1927, foi un escritor arxentino.
Traxectoria
Güiraldes naceu nunha familia de alto rango social e de grandes propiedades. O seu pai, Manuel Güiraldes, era un home de gran cultura e educación interesado pola arte, que chegou a ser intendente de Buenos Aires. A súa nai, Dolores Goñi procedía da familia Ruiz de Arellano, fundadora de San Antonio de Areco.
Un ano despois de nacer Ricardo, a familia trasladouse a Europa, onde permaneceu durante algún tempo. Alí aprendeu alemán e francés, influíndo esta lingua no seu estilo e as súas preferencias literarias.
A súa infancia e mocidade viviuna entre Buenos Aires e San Antonio de Areco, onde se puxo en contacto coa vida campestre e o ambiente dos gauchos, reunindo experiencias narradas posteriormente en Raucho e Don Segundo Sombra, inspirada esta obra na figura de Segundo Ramírez.
Tivo unha serie de institutrices e un profesor mexicano, que recoñeceu as súas aspiracións literarias e o animou a continuar con elas. Estudou en varios institutos até os dezaseis anos, cando rematou o Bacharelato, aínda que sen sacar unha notas brillantes. Comezou Arquitectura e Dereito, e emprendeu varios oficios. Aprendeu a pintar ao óleo, debuxando figuras campestres.
dereita|miniatura|150px|Adelina del Carril de Güiraldes.
En 1912, despois de decidir definitivamente converterse en escritor, foi a México. O 20 de outubro de 1913 casou con Adelina del Carril, filla dunha destacada familia bonaerense. A cerimonia tivo lugar na estancia Las Polvaredas. Nese mesmo ano apareceron varios dos seus contos na revista Caras y Caretas, relatos que xunto con outros de 1914 foron formar parte de Cuentos de muerte y de sangre, obra que publicou en 1915 animado pola súa muller e por Leopoldo Lugones. Dese mesmo ano é El cencerro de cristal. Mais non tivo éxito, polo que retirou os exemplares da circulación e botounos a un pozo, algúns dos cales foron recuperados pola súa muller, tendo hoxe un gran valor bibliográfico.
A finais de 1916 a parella foi xunto cun grupo de amigos de viaxe polas Antillas, visitando Cuba e rematando en Xamaica. Alí tomou apuntamentos para a novela Xaimaca, publicada en 1923. En 1917 aparece Raucho, a súa primeira novela, e en 1918 publica na revista El cuento ilustrado, de Horacio Quiroga, a novela curta Un idilio de estación. Esta obra curta foi publicada en 1922 co título de Rosaura.
miniatura|left|250px|Museo Ricardo Güiraldes, en San Antonio de Areco. En 1919 regresou a Europa coa súa muller, establecendo contactos en París con numerosos escritores franceses e frecuentando tertulias literarias e librerías. Quen maior pegada lle deixou foi Valery Larbaud. Volve a Europa en 1922, e amais de establecerse en París pasa unha tempada en Pollença (Mallorca), onde alugara unha casa. A partir dese ano ten lugar un cambio intelectual e espiritual no escritor, que se interesa cada vez máis pola teosofía e a filosofía oriental, buscando a paz do espírito. Froito desa crise, son as súas obras poéticas.
Nesa época as súas ideas literarias comezaron a ter aceptación en Buenos Aires, cidade que vivía a aparición dos movementos vangardistas. Güiraldes ofreceu o seu apoio aos novos escritores. En 1924 fundou a revista Proa xunto con Alfredo Brandán Caraffa, Jorge Luis Borges e Pablo Rojas Paz; con todo, a revista non tivo éxito na Arxentina, mais si noutros países hispanoamericanos. Tralo peche da revista, Güiraldes dedicouse a terminar Don Segundo Sombra, novela que rematou en marzo de 1926.
En 1927 fixo a súa última viaxe a Francia, a Arcachon. Doente, foi trasladado a París en ambulancia, falecendo na casa do seu amigo Alfredo González Garaño por mor dun cancro dos ganglios. O cadáver foi trasladado a Buenos Aires, sendo soterrado en San Antonio de Areco.
Obras
miniatura|right|170px|Don Segundo Sombra (1926).
US Triestina Hockey
A Unione Sportiva Triestina Hockey é unha sección de hóckey a patíns da Unione Sportiva Triestina, club fundado en 1922 adicado á práctica do fútbol, patinaxe, hóckey a patíns, hóckey herba, ximnasia e atletismo. É, despois do Hockey Novara, o equipo con máis campionatos de liga italianos de hóckey a patíns, sendo o máximo dominador da modalidade en Italia na primeira metade do século XX.
Traxectoria
O club foi fundado en 1922 e en 1925 conquista a súa primeira Liga italiana de hóckey a patíns, revalidando de xeito consecutivo o título os anos 1926, 1927, 1928 e 1929.
Posteriormente, de 1934 a 1942, seguiu disputando o campionato italiano, mais baixo a denominación de Dopolavoro Pubblico Impiego di Trieste, atinxindo 6 títulos de liga consecutivos entre os anos 1937 e 1942, racha truncada pola non disputa do campionato por mor da segunda guerra mundial os anos 1943 e 1944. En 1945, co retorno da competición, o equipo adopta novamente a denominación de Unione Sportiva Triestina Hockey, acadando un novo título de liga.
Conseguiu novamente a liga os anos 1952, 1954 e 1955, mais posteriormente, entre 1962 e 1964 acadou tres títulos de liga de xeito consecutivo.
En 1967 gaña a súa última liga italiana ata o momento, a número 19. A tempada seguinte, a 1967-68 disputa a final da Copa de Europa, na que caeu ante o Reus Deportiu catalán.
Rolda de Birmingham
A Rolda de Birmingham ou Galego-list foi a primeira lista de correos electrónicos na que se empregou a lingua galega. Iniciativa do lectorado de galego da Universidade de Birmingham apareceu no ano 1995. As mensaxes ían dirixidas a galego@birmingham.ac.uk e foi aquí onde apareceu por primeira vez a palabra rolda referida ás listas de correos.
Galería de imaxes de Soutomaior
Galería de imaxes do concello de Soutomaior na provincia de Pontevedra.
Mahiro Maeda
Mahiro Maeda (前田 真宏 Maeda Mahiro) é un director de anime, deseñador de personaxes e animador xaponés. Helen McCarthy en 500 Essential Anime Movies descríbeo como "un dos visualizadores máis imaxinativos do anime". Tamén traballou no deseño e a arte de Mad Max: Fury Road (2015), o cal gañou seis Premios Óscar.
Traxectoria
Foi un dos principais contribuidores do estudio de anime GONZO durante moitos anos, sendo o director de Blue Submarine No. 6, Final Fantasy: Unlimited e Gankutsuou: The Count of Monte Cristo.
Foi o creador dos deseños de dous dos "Anxos" de Neon Genesis Evangelion. Tamén colaborou na produción e o deseño mecánico de series como Magic User's Club (魔法使いTai!), The Vision of Escaflowne e Last Exile. Foi o deseñador dos invasores en Gate Keepers 21.
Gandarío, Ouces, Bergondo
Gandarío é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 133 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 70 eran homes e 63 eran mulleres.
No lugar está o albergue xuvenil de Gandarío, da Xunta de Galicia, construído orixinariamente co nome de Campamento - Albergue Francisco Franco como instalación da Frente de Juventudes.
Jaume Aragall
Jaume Aragall Garriga, nado en Barcelona o 6 de xuño de 1939, é un tenor español.
Iniciou os seus estudos musicais en Barcelona xunto a Jaime Francisco Puig. Máis tarde mudouse a Milán mercede unha bolsa concedida polo Gran Teatro do Liceo de Barcelona. Alí estudou xunto a Vladimir Badiali.
En 1963 gañou o concurso de voces verdianas de Busseto, e nese mesmo ano debutou en Italia, no Teatro de La Fenice de Venecia coa ópera Gerusalemme de Giuseppe Verdi. Na Scala de Milán debutou con L'amico Fritz de Mascagni. En xaneiro de 1964 interpretou o papel de Rodolfo en La Bohème.
Nas seguintes tempadas cantou no Liceu, así como na Ópera Estatal Húngara, La Fenice de Xénova, no Teatro Massimo de Palermo, o Teatro Regio de Parma, en Módena, Nápoles, Roma e Turín.
En 1966 interpretou o papel de Romeo na ópera de Vincenzo Bellini I Capuleti e i Montecchi na Scala xunto a Renata Scotto e o mozo Luciano Pavarotti. Foi este o que anos despois, nunha entrevista, dixo del que era "a voz máis fermosa do século XX".
Aragall actuou nos teatros máis importantes do mundo, interpretando as óperas máis coñecidas. O seu repertorio inclúe tamén algunhas obras menos populares como Esclarmonde de Jules Massenet ou Caterina Cornaro de Gaetano Donizetti, que gravou xunto a Montserrat Caballé.
Recibiu numerosos premios e distincións, como o título de Kammersänger da Wiener Staatsoper, a Cruz de Sant Jordi (1984) e a Medalla de Oro da Generalitat de Cataluña en 1997.
Primeiros anos
esquerda|miniatura|Placa commemorativa na casa paterna, colocada en 2005 Jaume Aragall naceu no número 30, do Passeig del Born, no barrio de Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera, no Distrito de Ciutat Vella de Barcelona. Moi preto da Basílica de Santa Maria del Mar.
Fillo de familia traballadora, o seu pai traballaba como mozo de carga no veciño Mercado Central do Born, a súa nai era ama de casa. Ámbolos dous eran moi afeccionados á música. O propio Aragal dice que o seu pai tiña unha fermosa voz, aínda que só cantaba na casa, nas reunións familiares.
Fai os primeiros estudos na Escola parroquial de Santa Maria del Mar, moi preto da súa casa. Aos nove anos ingresa na escolanía da Basílica de Santa Maria del Mar, onde recibe as súas primeiras leccións de canto.
Italia
Para dar unha idea da importancia que a época italiana tivo na carreira de Aragall, baste dicir que en practicamente todo o mundo se lle coñece como Giacomo Aragall, co nome de pila italianizado
A voz máis fermosa do século XX
Así respondía a este título o propio Aragall nunha entrevista a unha revista especializada
Repertorio
O seu repertorio centrouse, sobre todo, na ópera italiana, tanto no romántica como na verista: Verdi, Puccini, Donizetti. Concretamente, el mesmo asegura que as óperas que máis ten representado son Rigoletto, La Bohème e Tosca.
Nunca interpretou Wagner porque, como el mesmo dicía, porque creo que mi tipo de voz no pienso que sea para cantar Wagner, y estoy ya muy realizado con el tipo de ópera italiana que canto, o francesa, que creo que es lo mío.
Repertorio:
Terele Pávez
Teresa Marta Ruiz Penella, coñecida artisticamente como Terele Pávez, nada en Bilbao, o 29 de xullo de 1939 e finada en Madrid, o 11 de agosto de 2017, foi unha actriz española gañadora do premio Goya á mellor actriz secundaria polo filme Las brujas Zugarramurdi.
O seu apelido artístico, Pávez, proviña do segundo apelido da súa avoa materna, Emma Silva Pávez, de orixe chilena, e que empregaba para distinguirse artisticamente das súas irmás.
Traxectoria
Naceu en Bilbao, pero creceu e viviu en Madrid, de onde se consideraba. Era filla do político Ramón Ruiz Alonso (1903-1978) e de Magdalena Penella Silva (finada en 1974), irmá da actriz de xénero lírico Teresita Silva. Pertencía a unha dinastía de artistas: era neta e bisneta respectivamente dos compositores Manuel Penella Moreno e Manuel Penella Raga e irmá máis nova das tamén actrices Emma Penella e Elisa Montés. Tamén tivo outra irmá que non se dedicou á interpretación, María Julia (1937-2017, falecida un mes antes que Terele).
Seguiu o camiño emprendido polas súas irmás e axiña decidiu dedicarse ao mundo da interpretación. A súa voz desgarrada e certa fama de actriz tráxica levárona a encarnar en múltiples ocasións a muller que vive ao bordo da miseria, resentida pola rabia e a desesperación.
Primeira etapa: de Berlanga a Los santos inocentes
Con doce anos rodou o seu primeiro filme, Novio a la vista de Luis García Berlanga, papel conseguido por Jesús Franco, amigo da familia, que a dirixiu en Tenemos 18 anos (1959). Sendo as súas irmás máis vellas Emma e Elisa xa reputadas intérpretes, Terele foi a terceira da súa familia en facerse actriz. As tres irmás só rodaron un filme xuntas, La cuarta ventana (Julio Coll, 1963).
Destacou tamén no teatro, ás ordes de Miguel Narros ou Adolfo Marsillach; en 1968 protagonizou con éxito La casa de las chivas, que tamén realizou para Televisión española, ademais de intervir nalgúns espazos dramáticos (Estudio 1, Novela). En 1978 interpretou a personaxe de Elicia nunha montaxe da Celestina encabezado por Irene Gutiérrez Caba.
A súa presenza no cinema foi intermitente durante as décadas de 1960 e 1970, reducíndose a papeis secundarios como o de Mauricia en Fortunata y Jacinta, filme que produciu o seu cuñado Emiliano Piedra e protagonizou a súa irmá Emma Penella, e interveu nas series de televisión Juan y Manuela, Cañas y barro e La barraca. Traballou tamén en filmes da Transición como Tatuaje (1976) de Bigas Luna e Carne apaleada (1978) de Javier Aguirre xunto a Esperanza Roy.
Nesa época naceu o seu único fillo, Carolo Ruiz, froito da relación co editor José Benito Alique (falecido en 2008). Pávez non quixo que José Benito recoñecese a paternidade do neno. Previamente, a mediados da década dos 60, a actriz mantivera unha relación co pintor guipuscoano Rafael Ruiz Balerdi, quen a retratou en varias ocasións.
Até 1989 interveu en varios filmes, entre eles Réquiem por un campesino español, o éxito El Lute II: mañana seré libre, de Vicente Aranda e especialmente en Laura, del cielo llega la noche, de Gonzalo Herralde e Diario de invierno, de Francisco Regueiro, que lle valeron senllas candidaturas como mellor actriz secundaria aos Premios Goya de 1987 e 1988. Con todo, viviu uns anos de certo ostracismo a comezos da década de 1990.
Segunda etapa: de El día de la bestia a Cuéntame cómo pasó
En 1995 Álex de la Iglesia recuperou a Pávez para o gran público en El día de la bestia, desatendendo os produtores que a consideraban "unha muller difícil". Interpretou unha viúva típica da España máis retrógrada, que con orgullo conserva a memoria doutros tempos nunha fotografía de Tejero. En varios dos seus filmes, de la Iglesia logrou extraer da actriz unha vis cómica descoñecida.
Gerardo Vera chamouna ao ano seguinte para encabezar o elenco dunha versión en cinema de La Celestina, onde daba vida á alcaiota cuxas malas artes desencadean a traxedia. Regresou ao teatro en 1998 con Madre Caballo, obra de Antonio Onetti con música de Tomatito.
En 2000 consolidou a súa crecente aceptación na industria coa súa interpretación en La comunidad (Álex de la Iglesia), na que se dedica a perseguir polos tellados de Madrid a unha Carmen Maura que se apodera de todo o diñeiro dun veciño falecido e que lle valeu unha nova candidatura aos premios Goya.
Dous anos despois, incorporouse ao elenco da serie Cuéntame cómo pasó, onde encarnou unha muller de aldea, Purificación Barbadillo, nai de catro fillos e unha filla morta e viúva dun home fusilado polo bando sublevado, resentida polo abandono do seu fillo máis novo, Antonio Alcántara. Pávez foi recompensada co seu terceiro premio da Unión de Actores, así como unha sexta candidatura aos Fotogramas de Prata.
Posteriormente, interpretou personaxes máis próximos á comedia tanto no cinema (800 balas) como na televisión e tamén foi homenaxeada pola súa traxectoria nos festivais cinematográficos de Fontes de Ebro (2005), Alacante (2006) e Valencia (2008). Ademais, pola súa vinculación coa obra de Fernando de Rojas, o concello toledano de La Puebla de Montalbán concedeulle en 2008 o primeiro Premio Celestina.
Últimos traballos e premio Goya
En 2009 volveu ao teatro encabezando a comedia La duquesa al hoyo... y la viuda al bollo, inspirada nos últimos días da coñecida como Duquesa Vermella. Ao ano seguinte protagonizou a comedia Mamááááá!!!, xunto a Carles Castillo e dirixida polo grupo teatral La Recua Teatro. Por esta interpretación foi galardoada polos Amigos do Teatro de Valladolid co premio Meliá Recoletos.
Compaxinou a xira cun pequeno papel no filme Balada triste de trompeta, sendo a súa cuarta colaboración con Álex de la Iglesia. A pesar do seu breve labor, a Academia de Cine tívoa en conta nomeándoa por cuarta vez ao Goya.
En 2013 estreou outro proxecto con Álex de la Iglesia, Las brujas de Zugarramurdi, onde tiña un lucido papel de bruxa polo que gañou o Goya.
Falecemento
Faleceu o 11 de agosto de 2017 aos 78 anos de idade por mor dun derramo cerebral no Hospital La Paz de Madrid. Foi incinerada o domingo 13 de agosto de 2017 no Tanatorio-Crematorio del Escorial (Madrid).
Premios Pávez
En 2014 creáronse en Talavera de la Reina uns premios dedicados a premiar o traballo dos realizadores de curtametraxes en cada un dos departamentos dunha produción. Os seus creadores optaron por chamalos "Premios Pávez" como homenaxe á actriz, que estivo presente na primeira cerimonia de entrega.
Quico Valeiras
Francisco Valeiras González, nado en Arcos (O Carballiño) en 1990, máis coñecido como Quico Valeiras, é un poeta galego.
Traxectoria
Traballou na libraría especializada en poesía Chan da Pólvora de Santiago de Compostela.
Bloque Repubricán Nazonal Galego
O Bloque Repubricán Nazonal Galego (BRNG), fundado en Tolosa (Francia) o 21 de decembro de 1945, foi unha organización política dos exiliados galegos.
Festa do pemento de Oímbra
Características
O seu produto central é o pemento de Oímbra cultivado na zona de produción, que se colleita verde, nun estado de maduración intermedia. Estes pementos están amparados pola Indicación Xeográfica Protexida. As características deste pemento son peculiares: teñen un sabor doce, non pican pola ausencia de capsaicina e o seu olor é de intensidade media.
A feira tivo a súa primeira celebración no ano 1997 e dende entón celébrase anualmente o primeiro domingo de agosto. Comezou sendo unha festa popular ata chegar a ter unha media de 4000 visitantes. A festa celébrase na Carballeira, situada ao carón da Casa do Concello, alí ofrecese dende música folclórica en directo ata unha feira agrícola.
Bloque Repubricán Nazonal Galego
Historia e características
Creouse en Tolosa en 1946 froito da conferencia de unidade galega celebrada os días 21 e 22 de decembro de 1945. Impulsado polos exiliados que residían nesa cidade. Relacionado coa UNE e a ANG, e impulsado por Enrique Líster e o Partido Comunista de España, presentábase como unha plataforma unitaria de todos os movementos galegos de resistencia ao franquismo e avogaba pola creación dun "Consejo General de Galicia". Nel integrouse o Frente Liberador Gallego. O consello de dirección do Bloque, presidido por Manuel Portela Valladares, reunía a Santiago Casares Quiroga, Manuel Martínez-Risco, Manuel Varela Ferro e Antonio Núñez Vázquez (que foi elixido secretario) por Izquierda Republicana, José García López e César Alvajar por Unión Republicana, Enrique Líster e José Antonio Paz Martínez, comunistas, Luís Vázquez Rodríguez polo PSOE e Luís Vidal pola UGT, e Xoán Xosé Plá, polo Partido Galeguista.
Galería de imaxes de flores de Galicia
[[Caraveleira|Caravel e outras flores.|miniatura|dereita]] Galería de imaxes de flores de Galicia.
Bloque Repubricán Nazonal Galego
Historia e características
No seu Manifesto fundacional titulado "¡Gallegos! Compatriotas todos", enumeraban os seus obxectivos:
Festa do pemento de Oímbra
Características
A feira reserva un espazo destinado ao público infantil, cunha oferta de xogos de lecer. Tamén se acostuma ofrecer unha degustación de viño e dos propios pementos.