cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
House (serie de televisión)
Argumento xeral
O doutor Gregory House, interpretado coma un misántropo xenio da medicina, lidera un equipo de diagnose médica no hospital Princeton-Plainsboro de Nova Jersey. A maioría dos episodios tratan sobre a diagnose dun paciente principal e comezan cunha apertura en frío nun escenario externo ó hospital, amosando os eventos previos ó comezo dos síntomas do paciente. O episodio tipo segue as accións do equipo no seu intento de diagnosticar e tratar a doenza do paciente, e habitualmente non o conseguen ata que a condición do paciente chega a un estado crítico. Os pacientes tratados adoitan ser casos que outros doutores non diagnosticaron con certeza, e House rexeita de forma rutineira os casos que non considera interesantes. A liña argumental tende a centrarse nas súas teorías e prácticas médicas pouco convencionais, e nas reaccións do resto de personaxes a estas, en lugar de centrarse nos detalles dos tratamentos.
O equipo emprega o método de diagnóstico diferencial, listando as posibles etioloxías nun taboleiro branco, procedendo a riscar a maioría deles seguindo razoamentos lóxicos para a súa eliminación, na maioría de ocasións por parte de House, ata quedar co máis plausible. Habitualmente o diagnóstico está errado polo menos nunha ocasión, polo que o paciente recibe tratamentos inútiles ou prexudiciais, provocándolle novas complicacións que segundo a súa natureza fornecen novas probas valiosas para o equipo e eventualmente axúdanlles a dar co diagnóstico correcto. House adoita chegar ó diagnóstico correcto aparentemente do nada, habitualmente inspirado por un comentario ou observación superficial doutra das personaxes. Os diagnósticos utilizados na serie varían dende doenzas relativamente comúns ata doenzas moi raras.
O equipo ten que facer fronte a dificultades no diagnóstico derivadas dos propios pacientes, que lles agochan síntomas, circunstancias e historias persoais, polo que House adoita proclamar durante as deliberacións en equipo as frases "O paciente mente" ("The patient is lying") ou "Todo o mundo mente" ("Everybody lies"). Este tipo de suposicións guían as súas decisións e diagnósticos, utilizando métodos pouco convencionais ou incluso ilegais de forma rutineira, como por exemplo entrar sen permiso nas casas dos pacientes para investigalos. Debido a que gran parte das súas hipóteses están baseadas en epifanías ou percepcións controvertidas, adoita ter problemas para obter o permiso do seu superior para realizar o tratamento correspondente que considera necesario, que agás na última tempada é a administradora do hospital, a doutora Lisa Cuddy. Isto acentúase nos casos en que os tratamentos propostos teñen un alto grao de risco ou son eticamente cuestionables. Son habituais os desacordos entre House e o seu propio equipo, e especialmente coa doutora Allison Cameron, cuns estándares de ética médica máis conservadores que os do resto de personaxes.
Un dos elementos importantes da trama é o consumo de Vicodina por parte de House para tratar a dor que sofre debido a un infarto no seu cuadríceps cinco anos antes do comezo da primeira tempada da serie, que lle obriga tamén a utilizar un bastón. No 11º episodio da primeira tempada, titulado "Detox", House admite que é un adicto á Vicodina, mais afirma que non ten un problema porque di que as pílulas "axúdanme a facer o meu traballo, e quítanme a dor". A súa adicción dá lugar a que os seus colegas, a doutora Cuddy e o doutor James Wilson, lle animen a ir a unha clínica de rehabilitación en varias ocasións. Cando non ten acceso á Vicodina ou experimenta unha dor moi intensa, automedícase con outros narcóticos analxésicos como a morfina, a oxicodona, ou a metadona. House adoita beber alcol cando non está de servizo médico, e clasifícase a si mesmo como un "gran bebedor". Cara a fin da quinta tempada House comeza a sufrir alucinacións, e tras eliminar outros posibles diagnósticos determina xunto a Wilson que a súa adicción á Vicodina é a causa máis probable destas. Tras rexeitar isto durante un breve período de tempo, no capítulo final da quinta tempada ingresa voluntariamente no hospital psiquiátrico Mayfield. No primeiro episodio da sexta tempada House sae de Mayfield coa súa adicción baixo control. Porén, no 15º episodio da sétima tempada, titulado "Bombshells", House recibe a nova de que Cuddy posiblemente ten cancro de ril provocado pola Vicodina, e acaba por recaer de novo na súa adicción.
Personaxes principais
Durante a tirada da serie seis dos actores recibiron a acreditación de protagonistas, todos eles representando doutores que traballan no hospital ficticio Princeton-Plainsboro de Nova Jersey. O doutor Gregory House (Hugh Laurie), o personaxe principal que dá título á serie, dirixe o departamento de medicina diagnóstica do hospital. House descríbese a si mesmo coma "un diagnosticador certificado cunha dobre especialidade en doenzas infecciosas e nefroloxía". O doutor James Wilson (Robert Sean Leonard), o único amigo verdadeiro de House, é o xefe do departamento de oncoloxía do hospital. A endocrinóloga Lisa Cuddy (Lisa Edelstein) é a administradora do hospital e a xefa de House. House mantén unha relación complexa con Cuddy, e as súas interaccións adoitan involucrar un alto grao de insinuacións e tensión sexual. No sexto episodio da quinta tempada, titulado "Joy", Cuddy e House bícanse por primeira vez na serie. A súa relación física non progresa durante a quinta tempada. No episodio final desta tempada House pensa que mantivo unha relación sexual con Cuddy, pero isto resulta ser unha alucinación provocada pola súa adicción á Vicodina. No episodio final da sexta tempada Cuddy revélalle a House que está namorada del. Os dous bícanse e acordan tentar sacar adiante a súa relación como parella. Durante a sétima tempada House e Cuddy procuran que a súa relación funcione, mais no último episodio desta tempada rematan a súa relación de forma efectiva.
O equipo de diagnóstico orixinal de House está composto polo neurólogo Eric Foreman (Omar Epps), o intensivista Robert Chase (Jesse Spencer) e a inmunóloga Allison Cameron (Jennifer Morrison). No episodio "Family" da terceira tempada Foreman anuncia a súa dimisión, dicíndolle a House: "Non quero converterme en ti". No episodio final desta tempada House dille a Chase que ou ben aprendeu todo o que podía, ou non aprendeu nada, e despídeo do equipo. Cameron, que durante a tempada desenvolve unha afinidade con Chase, dimite xusto despois. Isto deixa a House sen un equipo para o comezo da cuarta tempada.
Seguindo ordes de Cuddy para contratar un novo equipo, House realiza unha selección de entre 40 doutores. Os primeiros episodios da cuarta tempada céntranse neste proceso de selección, estruturado en forma de concurso reality de eliminación. House asígnalle a cada candidato un número entre o 1 e o 40, eliminándoos ata que só quedan 7 finalistas. Avalía o seu desempeño nos casos de diagnóstico coa axuda de Foreman, que volve ó departamento despois de ser despedido doutro hospital por ter un comportamento semellante ó de House. Malia que a volta de Foreman significa que só ten dúas posicións dispoñibles, House engana a Cuddy para que lle permita contratar tres dos candidatos. Finalmente selecciona o cirurxián plástico Chris Taub (Peter Jacobson), o especialista en medicina deportiva Lawrence Kutner (Kal Penn) e a internista Remy "Thirteen" Hadley (Olivia Wilde) (alcumada "Thirteen" polo seu número durante o proceso de eliminación). No último episodio da tempada Thirteen descobre que ten a enfermidade de Huntington, unha doenza incurable herdada da súa nai.
No 11º episodio da quinta tempada, "Joy to the World", Foreman e Thirteen teñen un encontro amoroso. Nun principio Thirteen non está convencida de querer unha relación con Foreman, mais os dous comezan a saír xuntos eventualmente durante toda a tempada, finalizando a súa relación nos primeiros episodios da sexta tempada. No 20º episodio da quinta tempada, "Simple Explanation", Kutner aparece morto no seu apartamento a causa dun disparo na cabeza. Como non hai nota de suicidio, House sospeita que hai xogo sucio, malia que o resto de personaxes acepta a súa morte como un suicidio.
No sétimo episodio da segunda tempada, "Hunting", Cameron e Chase manteñen unha relación dunha noite. Na metade da terceira tempada comezan unha relación sexual continuada que Cameron insiste en manter casual. Cando Chase lle indica que quere unha relación máis formal, Cameron pon fin á relación. Porén, cara á fin desta terceira tempada Cameron recoñece que ten sentimentos románticos por Chase e comezan unha relación seria. Tras deixar o equipo de diagnóstico asumen novos traballos dentro do hospital. Prométense no episodio "Saviors" da quinta tempada e contraen matrimonio no último episodio desta. No oitavo episodio da sexta tempada Chase únese de novo ó equipo de House e Cameron déixao e marcha do hospital. Volve como personaxe convidada nove episodios despois en Lockdown.
A comezos da sétima tempada Thirteen solicita unha excedencia sen dar explicacións do motivo. Cuddy ordénalle a House que cubra o seu posto con outra muller, pero eventualmente fai a escolla por el, contratando a estudante de medicina Martha M. Masters (Amber Tamblyn), que aparece por primeira vez no sexto episodio desta tempada. Thirteen volve no 18º episodio da tempada, "The Dig", revelando que estivera seis meses en prisión por axudar coa eutanasia do seu irmán, afectado pola enfermidade de Huntington nun estado avanzado. Malia que Jacobson e Wilde representan papeis protagonistas, non foron acreditados como tal ata a sétima tempada.
Personaxes recorrentes
As seis primeiras tempadas de House inclúen cada unha un ou máis personaxes recorrentes que aparecen en arcos narrativos de múltiples episodios. Na primeira tempada Edward Vogler (Chi McBride), multimillonario propietario dunha compañía farmacéutica, aparece en cinco episodios, doando 100 millóns de dólares ó hospital a cambio de presidir a súa xunta. Vogler representou un intento de introducir un vilán, a petición da Fox. Porén, no momento da introdución deste personaxe a serie comezou a obter un éxito notable e eliminouse ó pouco tempo. Segundo Shore, o concepto dun xefe malvado non era realmente viable para a serie: "Chámase House. A audiencia sabe que nunca o van a despedir".
Stacy Warner (Sela Ward), a exparella de House, aparece nos dous últimos episodios da primeira tempada, e en sete episodios da segunda. Procura que House trate o seu marido, Mark Warner (Currie Graham), ó que House diagnostica con porfiria aguda intermitente no último episodio da primeira tempada. Stacy e House volven intimar de novo pero House eventualmente dille a Stacy que volva con Mark, deixándoa desolada.
O detective Michael Tritter (David Morse) aparece en varios episodios da terceira tempada. Tenta conseguir unha desculpa por parte de House despois de que este o deixe tirado nunha sala de consulta cun termómetro no seu recto. Tralo rexeitamento de House a desculparse, Tritter acúsao de posesión de narcóticos sen receita e obrígao a asistir a rehabilitación. Cando o caso chega ós tribunais, Cuddy comete perxurio en favor de House e o caso queda sobresido. O xuíz reprende a Tritter por perseguir a House de forma excesiva e sentenza a House a unha noite no calabozo por desacato e este remata a súa rehabilitación aínda baixo a influencia da Vicodina.
Os candidatos para o novo equipo de diagnóstico de House son os principais personaxes recorrentes da cuarta tempada. A maior dos tres seleccionados finalmente, os outros catro finalistas son Jeffrey Cole (Edi Gathegi), o epidemiólogo Travis Brennan (Andy Comeau), Henry Dobson (Carmen Argenziano), e a radióloga Amber "Cut-throat Bitch" Volakis (Anne Dudek). Cada un destes sae da serie trala súa eliminación, agás Volakis que reaparece durante a tempada ó manter unha relación con Wilson. Volakis comeza unha relación sentimental con Wilson, e no final de dúas partes desta tempada acompaña a un bébedo House á súa casa xa que Wilson non está dispoñible. Vense involucrados nun accidente de autobús, ó que lle provoca a morte a ela, e reaparece ó final da quinta tempada como parte das alucinacións que sofre House.
O investigador privado Lucas Douglas (Michael Weston), inspirado en parte por The Rockford Files, aparece en tres episodios da quinta tempada. House contrátao nun primeiro momento para espiar a Wilson, quen dá por finalizada a súa amizade con el trala morte de Volakis (amizade que recuperan eventualmente na serie). Tras isto House págalle a Douglas para que investigue a vida privada dos membros do seu equipo e de Cuddy. Douglas volve aparecer na sexta tempada como o noivo de Cuddy, mantendo unha breve relación con ela ata que termina cando Cuddy se decata de que realmente está namorada de House.
Tempadas
Na súa primeira tempada House acadou o posto número 24 entre tódalas series de televisión dos Estados Unidos, sendo o 9º programa en horario de máxima audiencia máis popular entre as mulleres do país. Axudadas por introducións durante a emisión do popular programa American Idol, as seguintes tres tempadas estiveron entre os dez primeiros postos en canto a número de espectadores nos Estados Unidos. A serie acadou a súa máxima cualificación Nielsen na terceira tempada, cunha media de 19,4 millóns de espectadores por episodio. Segundo a produtora Katie Jacobs, o equipo de produción quedou sorprendido de que a serie atraera a unha audiencia tan grande. Na súa quinta tempada a serie tivo unha media de 12 millóns de espectadores por episodio e caeu ata a posición número 19, manténdose como o segundo programa máis popular da Fox por detrás de American Idol.
O episodio con maior número de espectadores foi "Frozen", da cuarta tempada, emitido despois da Super Bowl XLII. Tivo algo máis de 29 millóns de espectadores. House foi o terceiro programa máis visto nos Estados Unidos esa semana, igualando a American Idol e só superado pola propia Super Bowl e pola cerimonia posterior ó partido.
Concepción
En 2004 David Shore e Paul Attanasio, xunto coa produtora Katie Jacobs, propuxéronlle a serie (aínda sen título naquel momento) á Fox como un programa de detectives médicos ó estilo CSI, un whodunit nun hospital no que os doutores investigaban síntomas e as súas causas. Attanasio tivo a inspiración de desenvolver un drama médico de procedementos tras ler a columna titulada "Diagnosis" do suplemento The New York Times Magazine, escrita pola doutora Lisa Sanders do Hospital Yale-New Haven, e o Hospital Princeton-Plainsboro modelouse a partir desta institución. Fox adquiriu os dereitos da serie, malia que o entón presidente da cadea Gail Berman lles dixo ó equipo creativo: "Quero unha serie de médicos, pero non quero ver batas brancas camiñando polo corredor". Jacobs afirmou que esta estipulación foi unha das diversas influencias que deron lugar ó formato final da serie.
A serie pasou a ter o título de produción Chasing Zebras, Circling the Drain ("zebra" é o termo médico coloquial nos Estados Unidos para unha diagnose pouco habitual, e "circling the drain" fai referencia ós pacientes en estado terminal). A premisa orixinal da serie era a dun equipo de doutores traballando xuntos para tentar "diagnosticar o imposible de diagnosticar". Shore cría que era importante ter un personaxe central interesante, un que puidese examinar as características persoais dos pacientes e diagnosticar as súas doenzas descubrindo os seus segredos e mentiras. Segundo o equipo creativo foi explorando as posibilidades deste personaxe, o concepto da serie foise centrando máis no personaxe principal. O protagonista recibiu o nome "House", adoptado como título para a serie tamén. Shore desenvolveu máis as personaxes e escribiu o guión do episodio piloto. Bryan Singer, director deste episodio piloto e cun papel destacado na elección dos actores para os papeis protagonistas, afirmou que "o título do piloto era 'Everybody Lies', e esa é a premisa da serie". Shore afirmou que as liñas argumentais centrais de varios dos primeiros episodios estaban baseadas na obra de Berton Roueché, escritor para a revista The New Yorker entre 1944 e 1994, quen se especializara en artigos sobre casos médicos pouco comúns.
Shore trazou o concepto do personaxe protagonista baseándose na súa propia experiencia como paciente nun hospital. Unha parte principal da premisa da serie era que este debería estar incapacitado dalgunha forma. A idea orixinal era que House tivese que usar unha cadeira de rodas, pero a Fox rexeitou esta idea. Os guionistas finalmente decidiu que House tería unha perna danada debido a unha diagnose incorrecta, o que o obrigaría a usar un bastón e lle causaría unha dor que daría lugar á súa dependencia dos narcóticos.
Referencias a Sherlock Holmes
Durante toda a serie aparecen referencias ó feito de que Gregory House está baseado no detective ficticio Sherlock Holmes creado por Arthur Conan Doyle. Shore explicou que sempre fora un afeccionado de Holmes e consideraba a indiferenza cara ós seus clientes como algo único. As semellanzas evidéncianse na dependencia de House do razoamento dedutivo e da psicoloxía, incluso cando non parece obvia a súa aplicación, e na súa reticencia a aceptar casos que non considera interesantes. O seu método de investigación baséase na eliminación lóxica de diagnósticos segundo van probando ser imposibles, un método semellante ó de Holmes. Os dous personaxes tocan instrumentos musicais (House o piano, a guitarra e a harmónica mentres que Holmes toca o violín) e toman drogas (House está adicto á Vicodina mentres que Holmes toma cocaína de forma recreativa). A relación de House co doutor James Wilson evoca a de Holmes e o doutor John Watson. Robert Sean Leonard, quen representa a Wilson, afirmou que House e a súa propia personaxe estaban pensados para traballar xuntos nun primeiro momento de forma semellante a como traballan Holmes e Watson, e na súa opinión o equipo de diagnóstico de House é o que asume o aspecto do papel de Watson na serie. Shore afirmou que o propio nome de House está concibido como unha "sutil homenaxe" a Holmes. O enderezo de House na serie é 221B Baker Street, unha referencia directa ó enderezo de Holmes.
Varios dos episodios da serie conteñen referencias adicionais ás historias de Sherlock Holmes. O paciente principal no episodio piloto chámase Rebecca Adler por Irene Adler, unha das personaxes do primeiro relato curto de Holmes titulado "A Scandal in Bohemia". No episodio final da segunda tempada House recibe un disparo dun tirador acreditado como "Moriarty", o nome do antagonista de Holmes. No episodio da cuarta tempada "It's a Wonderful Lie", House recibe unha "segunda edición de Conan Doyle" como regalo de Nadal. No episodio da quinta tempada "The Itch", House colle as súas chaves e a súa Vicodina de enriba dunha copia de The Memoirs of Sherlock Holmes de Conan Doyle. Noutro episodio desa mesma tempada, "Joy to the World", nun intento de enganar o seu equipo House usa un libro de Joseph Bell, a inspiración de Conan Doyle para Sherlock Holmes. O último episodio da serie homenaxea a aparente morte de Holmes no relato "The Final Problem", a historia de 1893 coa que Conan Doyle procurara concluír orixinalmente as crónicas de Holmes.
Equipo de produción
miniatura|upright|[[Bryan Singer dirixiu o episodio piloto e o terceiro episodio, "Occam's Razor". ]] House foi unha coprodución de Heel and Toe Films, Shore Z Productions e Bad Hat Harry Productions en asociación con Universal Media Studios para a Fox. Paul Attanasio e Katie Jacobs de Heel and Toe Films, David Shore de Shore Z Productions e Bryan Singer de Bad Hat Harry Productions foron os produtores executivos de tódalas tempadas da serie. Lawrence Kaplow, Peter Blake e Thomas L. Moran uníronse como guionistas ó comezo da primeira tempada trala realización do episodio piloto. Os guionistas Doris Egan, Sara Hess, Russel Friend e Garrett Lerner uníronse ó equipo no comezo da segunda tempada. Os guionistas Eli Attie e Sean Whitesell uníronse a comezos da cuarta tempada, dende a que Moran, Friend, e Lerner foron acreditados como produtores executivos xunto a Attanasio, Jacobs, Shore e Singer. Hugh Laurie actuou tamén como produtor executivo para o segundo e o terceiro episodio da quinta tempada.
Os guionistas que participaron en máis episodios foron Kaplow (18 episodios), Blake (17), Shore (16), Friend (16), Lerner (16), Moran (14) e Egan (13). Os directores con maior número de episodios foron Deran Sarafian (22 episodios), que non participou na sexta tempada, e Greg Yaitanes (17). David Straiton dirixiu 10 episodios da sexta tempada, e Hugh Laurie dirixiu o 17º episodio desta, titulado Lockdown". Elan Soltes foi o supervisor de efectos especiais da serie dende o seu comezo. Lisa Sanders, profesora adxunta de medicina na Escola de Medicina de Yale, actuou como conselleira técnica da serie, ademais de ser a autora da columna que inspirou a súa premisa. Segundo Shore tiñan tres doutores distintos revisando os guións da serie, e a enfermeira titulada Bobbin Bergstrom foi a conselleira médica da serie.
Selección dos actores
miniatura|left|upright|[[Hugh Laurie gravou a súa audición improvisada mentres rodaba un filme en Namibia. ]] Laurie revelou posteriormente que nun primeiro momento pensara que o protagonista da serie ía ser o doutor James Wilson, asumindo que House sería un personaxe secundario pola natureza da personaxe, ata que recibiu o guión completo do episodio piloto. Laurie, fillo do doutor Ran Laurie, afirmou sentirse culpable por "cobrar máis para converterse nunha versión falsa do seu propio pai". Dende o comezo da terceira tempada recibiu entre 275 000 e 300 000 dólares por episodio, tres veces máis do seu salario nas tempadas previas. Na quinta tempada estaba recibindo uns 400 000 dólares por episodio, converténdose nun dos actores de televisión mellor pagados naquel momento.
Robert Sean Leonard recibira o guión da serie da CBS Numb3rs ó mesmo tempo que o de House, e tiña pensado presentarse a unha audición para a primeira. Porén decidiu que o personaxe que lle tocaría nesa serie aparecía en demasiadas escenas, afirmando posteriormente: "Canto menos traballo, máis feliz estou". Considerou que a súa audición para House non foi particularmente boa, pero que a súa duradeira amizade con Singer o axudou a conseguir o papel do doutor Wilson. A Singer gustáralle o papel de Lisa Edelstein en The West Wing, e envioulle unha copia do guión do episodio piloto. Edelstein quedou co papel da doutora Lisa Cuddy considerando que o guión era de calidade e indicando o seu gusto polos "enérxicos diálogos" da súa personaxe con House.
O axente do actor australiano Jesse Spencer suxeriulle que realizase unha audición para o papel do doutor Robert Chase na serie. Spencer cría que esta sería dun estilo semellante ó de General Hospital, mais cambiou de opinión cando leu o guión. Trala súa selección convenceu os produtores de que o seu personaxe fose tamén australiano. Patrick Dempsey tamén realizou unha audición para o papel de Chase, mais finalmente acabou representando o doutor Derek Shepherd na serie Grey's Anatomy. Omar Epps inspirouse na súa representación previa dun médico interino na serie ER para representar o doutor Eric Foreman. Jennifer Morrison considerou que a súa audición para o papel da doutora Allison Cameron fora un desastre, pero Singer xa coñecía varias das súas actuacións con anterioridade á audición, incluíndo a da serie Dawson's Creek, e quixo seleccionala para ese papel. Morrison deixou a serie cando a súa personaxe foi eliminada da historia principal na metade da sexta tempada. A actriz Robin Tunney protagonizou os dous capítulos piloto.
No remate da terceira tempada House despide a Chase mentres que Foreman e Cameron dimiten. Nos seguintes episodios House fai unha selección para contratar a un novo equipo, quedándose con sete finalistas. Os produtores tiñan planeado contratar dous novos actores a tempo completo, recuperando a Foreman no quinto episodio da cuarta tempada, mais finalmente tomaron a decisión de engadir tres novos actores. Durante a produción os guionistas foron eliminando un candidato por episodio. Segundo Jacobs, por mor disto nin os produtores nin os actores sabían quen ía ser contratado finalmente ata o último momento. No noveno episodio desta tempada quedou establecido o novo equipo, cos doutores Lawrence Kutner (Kal Penn), Chris Taub (Peter Jacobson) e Remy "Thirteen" Hadley (Olivia Wilde). Os candidatos rexeitados por House non reapareceron na serie, a excepción de Amber Volakis (Anne Dudek), que aparece no resto da cuarta tempada como a noiva de Wilson, e nas tempadas quinta e oitava como unha alucinación de House. Malia que Penn e Wilde tiñan perfís máis elevados que o resto de actores que representaban os finalistas, Jacobs afirmou que pasaron un proceso de audición idéntico a eles e que permaneceron na serie polo interese dos guionistas nos seus personaxes. Kutner foi eliminado da serie no 20º episodio da quinta tempada cando Penn aceptou un posto na Oficina de Relacións Públicas do goberno de Barack Obama. Os contratos de Edelstein, Epps e Leonard expiraron ó rematar a sétima tempada. Como medida de aforro os produtores pedíronlles ós tres actores que aceptasen unha redución dos seus salarios. Epps e Leonard chegaron a un acordo, pero Edelstein non, e en maio de 2011 anunciouse publicamente que non retornaría para a oitava tempada da serie.
Rodaxe e localizacións
miniatura|O Frist Campus Center da [[Universidade de Princeton utilizouse para as vistas aéreas do hospital Princeton Plainsboro.]] Gran parte da serie rodouse utilizando a técnica cinematográfica "walk and talk", que se fixera popular grazas a outras series de televisión como St. Elsewhere, ER, Sports Night e The West Wing. Esta técnica involucra o uso de tomas de seguimento, mostrando dúas ou máis personaxes camiñando entre localizacións mentres falan entre elas. A produtora executiva Katie Jacobs afirmou que a serie adoitaba usar esta técnica porque era "unha forma de crear unha urxencia e unha intensidade". Nancy Franklin do xornal The New Yorker describiu os efectos especiais da serie utilizados na representación do interior do corpo dos pacientes como "viaxes fantásticas". No lugar de basearse principalmente en imaxes xeradas por computadora, as tomas do interior dos corpos utilizaron efectos especiais con miniaturas e fotografía de control de movemento. En gran parte dos decorados incluíronse elementos non definidos no guión que lle permitían a Laurie improvisar fisicamente, revelando aspectos da súa personaxe e da historia.
O episodio piloto rodouse en Vancouver, mentres que a rodaxe principal do resto de episodios se realizou nas instalacións da Fox en Century City. Bryan Singer escolleu o hospital preto da súa vila natal, West Windsor, Nova Jersey, como a localización ficticia da serie. O Frist Campus Center da Universidade de Princeton é a fonte das vistas aéreas do hospital Princeton Plainsboro vistas na serie. Parte da rodaxe tivo lugar na Universidade de California do Sur para o episodio "Half-Wit" da terceira tempada, coprotagonizado por Dave Matthews e Kurtwood Smith. Parte da sexta tempada rodouse no abandonado Hospital Psiquiátrico Greystone Park de Parsippany-Troy Hills, Nova Jersey, para representar o psiquiátrico ficticio de Mayfield.
Crítica
A reacción xeral da crítica ó personaxe de Gregory House foi particularmente positiva. Tom Shales do The Washington Post denominouno "o novo personaxe protagonista máis electrizante da televisión en anos". Rob Owen do Pittsburgh Post-Gazette cualificouno como "fascinantemente antipático". A crítica comparouno con detectives ficticios como Nero Wolfe, Hercule Poirot e Adrian Monk, é o doutor Perry Cox da serie Scrubs. Segundo un estudo da serie por Leah Wilson, existe unha "poderosa afinidade" entre House e outro doutor televisivo, Hawkeye Pierce de M*A*S*H. A actuación de Laurie no papel de House foi eloxiada. Tim Goodman dixo que era "unha marabilla" e "case o único motivo para ver House", mentres que Gabrielle Donnelly do Daily Mail afirmou que por mor da complexa personalidade de Laurie este fora a "selección perfecta" para o papel. A crítica tamén reaccionou en xeral de forma positiva ós personaxes secundarios orixinais da serie, cualificados por Tom Shales como un "grupo de primeiro nivel". Os críticos de TV Guide, Entertainment Weekly e USA Today consideraron a representación do doutor Wilson por parte de Leonard como merecedora dun Emmy, mentres que David Bianculli afirmou que Edelstein "por fin recibiu un papel coprotagonista substancioso". O crítico Daniel Fienberg afirmou sentirse decepcionado porque Leonard e Edelstein non recibiran un maior recoñecemento polas súas actuacións.
As reaccións ós cambios principais da cuarta tempada foron mixtas. Todd Douglas Jr. de DVD Talk afirmou que "co novo equipo situado, House toma unha sensación lixeiramente máis enerxética", afirmando que "a preparación para a quinta tempada é bastante brillante". Alan Sepinwall de The Star-Ledger escribiu: "O estendido e enorme traballo de audición deulles ós guionistas unha oportunidade de revigorizar a serie e adoptar ó completo o xenio cómico de Laurie". Pola outra banda, Mary McNamara do xornal Los Angeles Times indicou que "o elenco non para de medrar, as historias son cada vez máis dispersas e desiguais ata quedar cun grupo de grandes actores forzados a quedar de pé vendo como Hugh Laurie mantén unida a serie pola súa propia forza de vontade".
A quinta tempada de House obtivo unha resposta máis positiva por parte crítica que a cuarta, cunha puntuación en Metacritic de 77 sobre 100 baseada en dez críticas. Obtivo un 100% de taxa de aprobación en Rotten Tomatoes, cunha puntuación media de 8,1 baseada en nove críticas. USA Today eloxiou a actuación de Laurie e as repercusións do final da cuarta tempada. O New York Daily News indicou que nesta tempada "a serie préstalle máis atención ás relacións que nos importan, da pistas doutras que amosan promesa, e polo tanto non depende en descoñecidos misterios médicos para levar a carga dramática ó completo". Mary McNamara do Los Angeles Times destacou as actuacións dos actores, especialmente a de Michael Weston como o detective Lucas Douglas." De forma inversa, Maureen Ryan do Chicago Tribune indicou que non lle gustaba a personaxe de Weston, cualificándoa de "distracción molesta". Pola súa banda no The Sunday Times indicouse que a serie "perdera o seu sentido do humor". O enfoque da serie en Thirteen e a súa relación eventual con Foreman tamén recibiron críticas negativas.
Premios
Hugh Laurie foi nomeado ó Premio Emmy ó Mellor Actor en Serie Dramática nos anos 2005, 2007, 2008, 2009, 2010 e 2011 polo seu papel na serie. A serie estivo tamén nomeada nestes premios na categoría de Mellor Serie Dramática nos anos 2006, 2007, 2008 e 2009, malia que non chegou a gañar ningún. David Shore gañou o Emmy ó Mellor Guionista de Serie Dramática en 2005 polo episodio "Three Stories" da primeira tempada, así como o premio Humanitas en 2006. O director Greg Yaitanes recibiu un Emmy ó Mellor Director de Serie Dramática en 2008 polo capítulo "House's Head", a primeira parte do final de dous episodios da cuarta tempada.
A serie estivo nomeada a seis Globos de Ouro, conseguindo dous deles. Hugh Laurie estivo nomeado en seis ocasións ó Globo de Ouro ó Mellor Actor de Serie de Televisión - Drama, gañándoo en 2006 e en 2007. En 2008 a serie recibiu o primeiro nomeamento ó Globo de ouro á Mellor Serie de Televisión - Drama, e de novo no ano seguinte, malia que non gañou nesa categoría.
A serie recibiu un premio Peabody no ano 2005, e o American Film Institute incluíuna na súa lista de 2005 dos 10 Programas de Televisión do Ano. No ano 2011 House gañou catro Premios People's Choice, e Laurie gañou o premio Screen Actors Guild en 2007 e 2009. O guionista Lawrence Kaplow gañou un premio Writers Guild of America en 2006 polo episodio "Autopsy" da segunda tempada. Ademais, a serie gañou un premio Creative Arts Emmy en 2007 á mellor maquillaxe.
Distribución
No ano 2008 a serie distribuíuse a un total de 66 países. Cunha audiencia de máis de 81,8 millóns de espectadores en todo o mundo, foi a serie de televisión máis vista no mundo superando os números das series líderes nos dous anos previos (CSI e CSI: Miami). Ó seguinte ano quedou en segundo posto por número de espectadores no mundo, por detrás de CSI.
Celtic League 2003-2004
A tempada 2003-2004 da Celtic League foi a terceira edición da liga celta de rugby, creada en 2001.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos (4 irlandeses, 5 galeses e 3 escoceses), e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 5 de setembro de 2003, e rematou o 14 de maio de 2004.
Federación Islandesa de Balonmán
A Federación Islandesa de Balonmán (en islandés Handknattleikssamband Íslands ou HSÍ) é o máximo organismo nacional que rexe o balonmán en Islandia e ten a súa sede en Reiquiavik. É tamén o organizador da N1 deild karla, a máxima categoría deste deporte no país.
Evelina Hervella
Evelina Lucila Crisóstoma Hervella Nieto, nada no Barco de Valdeorras o 21 de setembro de 1908 e finada en Vigo o 14 de xaneiro de 2007, foi unha farmacéutica galega.
Traxectoria
miniatura|300px|En Buenos Aires en 1954, con [[Francisco Fernández del Riego, Virxinia Pereira, Ramón Suárez Picallo, Antón Alonso Ríos, Manuel Puente e outros.]] Filla de Antonio Hervella Ferreira. Fixo o Bacharelato no Instituto de Ourense entre 1917 e 1927. Marchou a Madrid para facer o curso selectivo de Ciencias (1927-28). Permaneceu dous cursos máis na Universidade Central de Madrid (1928-30) e posteriormente trasladou o expediente a Oviedo, onde fixo o curso 1931-32. Volveu trasladar o expediente á Universidade de Santiago de Compostela, onde estudou de 1933 a 1936. Non chegou a exercer como farmacéutica.
Vida persoal
Casou con Francisco Fernández del Riego. Non tivo fillos.
Glándula hipófise
Consta de tres partes:
É importante saber que un tumor nos remanentes da bolsa de Rathke pode ocasionar un craneofarinxioma, o cal comprime á glándula hipófise.
Adenohipófise
As células cromófobas son en realidade células desgastadas e poden ser calquera das cinco anteriores.
Hormonas da adenohipófise
As demais hormonas son hormonas tróficas que teñen o seu efecto nalgunhas glándulas endócrinas periféricas:
A LH e a FSH denomínanse gonadotropinas, xa que regulan a función das gónadas.
Neurohipófise
As células da neurohipófisis coñécense como pituicitos e non son máis que células gliais de sostén. Por tanto, a neurohipófise non é en realidade unha glándula secretora xa que se limita a almacenar os produtos de secreción do hipotálamo. En efecto, os axoplasmas das neuronas dos núcleos supraóptico e paraventricular do hipotálamo secretan a ADH e a oxitocina, que se almacenan nas vesículas dos axóns que del chegan á neurohipófise; as devanditas hormonas son secretadas polo estímulo de impulsos eléctricos por parte do hipotálamo.
Síndrome de Cushing
A primeiros do século XX, o neurocirurxián Harvey Cushing (EE.UU., 1869-1939) comezou a estudar a glándula pituitaria, observando os efectos dun mal funcionamento. Descubriu que se era pouco ou demasiado activa podía alterar o metabolismo e o crecemento, e deulle o nome de síndrome de Cushing.
O Cushing é unha síndrome que afecta a varios sistemas e órganos. Caracterízase por unha hipersecreción de cortisol (xeralmente debido a unha hiperplasia da hipófise). Os síntomas do Cushing son:
Poden aparecer outros síntomas secundarios: hipertensión, diabetes ou psicose.
Regulación hipotalámica
A hipófise e o hipotálamo están conectados por un sistema capilar denominado sistema portal, o cal provén da arteria carótide interna e do polígono de Willis e irriga primeiro ó hipotálamo formando o plexo capilar primario, que drena nos vasos porta hipofisiarios que á súa vez forman o plexo capilar hipofisiario.
A importancia deste sistema é que transporta as hormonas liberadoras ou hipofisiotrópicas que secreta o hipotálamo con fins reguladores da secreción adenohipofisiaria. Estas hormonas son:
A prolactina está regulada negativamente pola dopamina, un neurotransmisor.
Hai que ter en conta que a regulación da secreción das hormonas hipofisiarias realízase mediante un mecanismo de retroalimentación negativa que se establece entre o hipotálamo, a hipófise e os receptores específicos para cada hormona, localizados nos órganos diana.
O proceso realízase no momento en que o o sistema nervioso central recibe un estímulo: o hipotálamo recibe parte dese estímulo e actúa sobre a hipófise. Á súa vez, o hipotálamo secreta as respectivas hormonas na adenohipófise ou libera as da neurohipófise; estas incorpóranse á circulación, viaxan por medio do sangue e son captados por receptores específicos situados nos órganos diana. Un exemplo é a captación da TSH por parte dos lóbulos tiroides da glándula tiroide.
Nese momento o órgano diana, que é calquera das glándulas endócrinas comeza a segregar as súas propias hormonas, co que se envía un estímulo ao sistema nervioso, especificamente ao hipotálamo, ou directamente á hipófise co cal se contrarresta o estímulo inicial.
Meirol, Mondariz
Santo André de Meirol é unha parroquia que se localiza no concello de Mondariz. Segundo o IGE en 2013 tiña 198 habitantes (96 homes e 102 mulleres), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 246 habitantes.
As Penizas
O topónimo galego As Penizas pode referirse a:
TEU (unidade de medida)
As súas dimensións son: 20 pés de longo, 8 de ancho e 8,5 de altura (6,096 metros de longo, 2,438 de ancho e 2,591 de alto). O volume exterior é de 1360 pés cúbicos (38,51 m³), e a súa capacidade é de 1165,4 pés cúbicos (33 m³). O peso máximo da carga no interior é de 28.230 kg.
Meirol, Mondariz
Xeografía
Os seus montes principais son Penalta, Picoto, Mouriz e Coto de Castro e está bañada polo río Xabriña.
Historia
En tempos antigos, a parroquia de Meirol era unha anexión á actual parroquia de Mouriscados; pero o 15 de decembro de 1924 consolidouse como parroquia independente grazas a unha investigación levada a cabo no século XVIII (1752), na que declararon ante o bispado varios veciños desta entidade, alegando para a súa independencia (xa reclamada neste século) a antiga tradición que proviña do mandato do marqués de Sobroso, o cal consideraba Meirol como un "marquesado" do que obtiña abundantes beneficios cobrados en forma de décimo.
Patrimonio
miniatura|Fachada da igrexa. A igrexa de Meirol presenta portada adintelada recercada por molduras acodadas. Sobre a portada, unha fornela e remate de pináculos laterais con espadana central de dobre van. Os muros laterais levan tres contrafortes. A ábsida sobresae en altura, cuberta a catro augas. A sancristía esta adherida ó lado sur do templo.
O cruceiro do adro está situado diante da igrexa, preto do muro que limita o adro. Ten varal octogonal fincada directamente no chan empedrado. O capitel é esférico con ecuador ben marcado a xeito de corda trenzada sobre o que se erixe unha cruz octogonal.
O cruceiro e peto de ánimas do Couto está situado nunha praza no barrio do Couto á esquerda da estrada local de Meirol a Mondariz. Constitúen unha unidade e comparten base. O cruceiro aséntase sobre un tronco de pirámide mediante unha vara estriada cilíndrica. O capitel é cadrado e forma un tronco de pirámide invertido labrado. Cruz rectangular con figura dun Cristo.
O peto de ánimas está sobre a pesa, por diante do cruceiro. O tellado ten forma de arco con dous pináculos modernos ós lados. Susténtase en dúas columnas con estrías ó longo nos laterais do fornelo protexido cun cristal e unha reixa.
O retablo é de azulexos de cerámica con representación do arcanxo san Miguel coa espada na man dereita e a balanza na esquerda sobre un dragón que sobrevoa as lapas do inferno.
No cumio dun muro en Campados atópanse os restos dun cruceiro. O muro pecha o eido que na antigüidade pertenceu a un cura. Posúe capitel e cruz, aínda que está a carón da cruz e non por baixo deste ó non estar montado sobre vara senón pousados sobre o muro. Hai tamén un reloxo de sol de pedra.
Cruz rectangular lisa con figuras a ambos lados. Cristo no anverso, de tres cravos, mirando á fronte, cos brazos paralelos ó chan. Ten as mans abertas, nó do pano ó lado dereito e pé dereito por riba do esquerdo. No reverso, a Virxe das Angustias collendo o fillo. O capitel e cuadrangular, cos lados curvos e cabezas de anxo con ás en cada cara.
O Peto do Outeiro é un peto de ánimas situado nunha encrucillada no barrio do Outeiro. Trátase dun peto de tipo pechado e pouca altura, antigamente coroado por cruz desaparecida na actualidade. Tellado chan, coa pedra partida. Fornelo arqueado coroado por cruz en relevo. Dous pináculos laterais esculpidos tamén en relevo. O retablo é de madeira, pintado en branco. En relevo figuras de Cristo sobre tres ánimas entre lapas.
O Peto de Penalonga é outro peto de ánimas situado no muro dunha casa datada no ano 1892, en Amil, Penalonga. Ocupa unha posición de tránsito. Carece de ornamentación. Ten unha pedra que sobresae lixeiramente na parte inferior facendo de mesa e reixa protectora. Sen retablo.
O Peto da Goleta está situado no lugar da Goleta, no barrio de Campados. Fornelo de forma rectangular adornado con pináculos en relevo ós lados. Ten porta de ferro con reixa protectora e caixa das esmolas no interior. Carece de retablo.
Finalmente, o Peto de san Xosé está situado na beira da estrada que discorre dende a igrexa de Meirol cara a Lougares, en posición de tránsito. Trátase dun peto de tipo pechado, situado enriba dun valado de delimitación dunha propiedade agrícola. O tellado é chan, coroado por unha cruz rectangular, de sección cadrada coas arestas rebaixadas. O fornelo arqueado, protexido con porta metálica e como único adorno un reborde ancho de cor branca arredor do fornelo. No interior do fornelo hai unha estatua de san Xosé.
Festas
En Meirol celébranse tres festas importantes:
Nueva Galicia (Vigo)
Nueva Galicia foi unha publicación periódica editada en Vigo en 1927.
Historia e características
Subtitulada Revista ilustrada, gráfica e informativa, apareceu o 16 de maio de 1927. Dirixida por Víctor Fraiz Villanueva. Dedicou atención á actualidade viguesa e aos problemas de Galicia. Tiña como característica que ningún dos artigos estaba asinado, nin con pseudónimo. Cesou probablemente no seu primeiro número.
Arroyuelos
miniatura|Ermida de Arroyuelos Arroyuelos é unha aldea de 23 habitantes (2004) do concello de Valderredible, en Cantabria. A ermida de San Acisclo e Santa Victoria está nun outeiro sobre aldea, é rupestre como tantas outras deste concello e data do século VII ou VIII aproveitando un oco natural, destaca un arco visigodo tallado na rocha que dá acceso á ábsida, o gran piar central que se abre na súa zona superior para soster a bóveda e formar un rústico dobre arco.
Dierks Bentley
miniatura|dereita|220px|Bentley en abril de 2010. Dierks Bentley, nado o 20 de novembro de 1975 en Phoenix (Arizona) é un cantante de música country.
Traxectoria
En 2003 o seu primeiro álbum Dierks Bentley foi certificado disco de platino e o sinxelo dese traballo What was I thinking acadou o número un nas listas country estadounidenses. Dous anos máis tarde acadou un novo disco de platino con Modern Day Drifter así como dous novos sinxelos números un Settle for Slow Down e Come a Little Closer. Nese ano acadou o premio da CMA ao mellor artista xove e foi convidado a entrar na Grand Ole Opry, sendo o cantante máis novo da mesma tras Carrie Underwood e Josh Turner.
En 2006 colocou dous novos sinxelos de número un: Every Mile a Memory e Free and Easy (Down the Road I Go). En 2009 volveu a acadar dous números un con Feel that Fire e Sideways
En 2011 Am I the Only One, primicia dun novo álbum por aparecer, acadou xa o número un.
Ligazóns externas
Páxina web oficial
Óscar ó mellor actor secundario
O Oscar ó mellor actor de secundario é unha as categorías dos Premios Oscar que cada ano entrega a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas nos Ánxeles. Entrégase para premiar actores con interpretacións destacadas en papeis non protagonistas na industria do cinema. O premio adoita ser entregado pola gañadora do Óscar á mellor actriz secundaria da edición anterior.
Na cerimonia da 9ª edición dos Óscar que tivo lugar en 1937, Walter Brennan foi o primeiro gañador polo seu papel en Come and Get It. Inicialmente, os gañadores nas categorías de interpretación secundaria recibían placas en lugar de estatuas. A partir da 16ª edición, celebrada en 1944, os gañadores reciben estatuas de tamaño normal.
Dous actores foron nomeados postumamente, Ralph Richardson e o gañador Heath Ledger.