cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carbohidrato
Clasificación
En calquera caso, a distinción química entre simples e complexos ten pouco valor para determinar a calidade nutricional dos carbohidratos. Algúns carbohidratos simples (coma a frutosa) elevan os niveis de glicosa sanguínea lentamente, mentres que algúns carbohidratos complexos (amidóns), especialmente se están procesados, elevan o azucre sanguíneo rapidamente. A rapidez con que se fai a dixestión dun carbohidrato está determinada por varios factores entre os que están os outros nutrientes que se consumiron xunto cos carbohidratos, a forma de preparación da comida, as diferenzas metabólicas entre os individuos, e a química dos carbohidratos. Para caracterizar o comportamento dos alimentos durante a dixestión en humanos ideáronse os conceptos de índice glicémico e carga glicémica. Clasifican por orde os alimentos ricos en carbohidratos baseándose na rapidez e magnitude do seu efecto sobre os niveis de glicosa sanguínea. O índice glicémico mide a rapidez con que se absorbe a glicosa dos alimentos, mentres que a carga glicémica mide a glicosa absorbible total nos alimentos. O índice de insulina é un método de clasificación similar máis recente, que ordena os alimentos baseándose nos seus efectos sobre os niveis de insulina sanguínea no corpo, os cales están determinados pola glicosa (ou o amidón) e certos aminoácidos presentes nos alimentos.
Dixestión dos hidratos de carbono
Durante a dixestión do alimento, os hidratos de carbono son obxecto da acción de numerosos encimas que van disgregando as moléculas en fraccións máis simples (mono e disacáridos) que o organismo pode absorber.
Esta sucesiva descomposición dos hidratos de carbono en moléculas cada vez máis simples continúa ata as células da parede intestinal, de modo que, finalmente, as moléculas dos monosacáridos glicosa, frutosa e galactosa son absorbidas polos capilares sanguíneos e son transportadas ata o fígado, que actúa de reservorio baixo a forma de glicóxeno, liberando glicosa ó torrente circulatorio cando se necesite. Esta reserva de glicóxeno permítelle ó organismo contar cunha fonte de enerxía dispoñible en calquera momento, sen esperar a novas inxestas de glicosa.
Dentro das células a degradación dos polisacáridos non é igual que a que ten lugar durante a dixestión no tracto dixestivo, xa que o encima que actúa é o glicóxeno fosforilase, que degrada o glicóxeno orixinando glicosa 1-fosfato en vez de glicosa libre.
Metabolismo dos hidratos de carbono
A glicosa, baixo a forma de glicosa 6-fosfato, é utilizada polas células do organismo para producir enerxía, mediante combustión ou oxidación. Neste conxunto de reaccións químicas libérase tamén auga e anhídrido carbónico.
Febreiro na cultura popular galega
Incluímos tamén as mencións ó entroido, por coincidir -habitualmente- con este mes.
Crenzas
O día da Candelaria -2 de febreiro- casan os paxariños. Ese día lévanse as candeas á igrexa e gárdanse para protexe-la casa da treboada ou para acompaña-lo viático.
Carbohidrato
Trastornos do metabolismo dos hidratos de carbono
Para penetrar no interior das células, a glicosa necesita da presenza da insulina (hormona segregada polo páncreas). A falta ou inactividade da insulina dá lugar á diabetes.
Febreiro na cultura popular galega
Crenzas
Crese que os nenos que morreron sen bautizar e que, polo tanto, están no limbo, están en perpetua escuridade e só poden ver a luz do día o día da Candelaria. Na Coruña, as nais ás que lles morreu un meniño antes de bautizar encenden unha candea; Risco menciona que as cigarreiras da cidade colocan na igrexa candeas acesas sobre feixes de romeu, en memoria dos pobres cativos (Vicente Risco 1962, 358). En Muros é costume acender unha candea por cada persoa que morreu na casa (Antón Fraguas, 107).
Refraneiro
miniatura|300px|Dure a mala veciña o que a neve febreiriña miniatura|300px|Polo San Antón xa a galiña pon. Pola Candelaria, a boa e a mala
Carbohidrato
Trastornos do metabolismo dos hidratos de carbono
Cando a glicosa non pode utilizarse normalmente se produce un aumento da concentración da glicosa en sangue (hiperglicemia), un aumento da eliminación de glicosa na urina (glicosuria) e outras alteracións do metabolismo celular.
Química dos carbohidratos
A química dos carbohidratos é unha ampla rama da química orgánica, moi importante economicamente. Algunhas das reaccións orgánicas principais nas que están implicados os carbohidratos son:
Arco do carpo
O arco do carpo é unha formación anatómica do membro superior, pertencente ao carpo. Está constituído por todos os ósos dos carpo, que se dispoñen formando un u, co gancho do ganchudo e o óso pisiforme coma extremos. miniatura A través do arco pasan diversas estruturas que discorren do antebrazo á man:
Por fóra, o arco está delimitado polo tendón do músculo braquiorradial por fóra e polo tendón do músculo flexor radial do carpo por dentro.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán)
Ramnosa
A ramnosa é un monosacárido de seis átomos de carbono metilado. Pode clasificarse como unha desoxihexosa, porque é un desoxiazucre cun grupo OH de menos, tamén denominado 6-desoxi-L-manosa, ou pode clasificarse como unha metilpentosa, é dicir, unha pentosa cun grupo metilo ou CH3, que está situado no último carbono (en total ten seis carbonos).
O enantiómero que se encontra na natureza é a L-ramnosa (ou 6-desoxi-L-manosa), xa que a forma D é extremadamente rara, o que é pouco habitual nos monosacáridos. O seu nome provén das plantas do xénero Rhamnus das que se illou por primeira vez. Tamén pode obterse da especie Toxicodendron vernix ou atoparse noutras plantas en forma de glicósido. Diversas substancias biolóxicas conteñen ramnosa, como os polímeros de pectina, característicos das paredes celulares vexetais, e na parede de certos microorganismos, como as micobacterias, entre eles as causantes da tuberculose.
Caira, Amoexa, Antas de Ulla
Caira é un lugar da parroquia de Amoexa no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Cretáceo
Na escala de tempo xeolóxico, o Cretáceo é o período da era Mesozoica do eón Fanerozoico que está comprendido entre 145 millóns e 500 mil e 65 millóns e 500 mil anos atrás, aproximadamente. O período Cretáceo sucede o período Xurásico da súa era e precede o período Paleoxeno da era Cenozoica do seu eón. Divídese nas épocas Cretáceo Inferior e Cretáceo Superior, da máis antiga para a máis recente.
Durante o Cretáceo, os dinosauros alcanzan a seu cumio, mais ao fin do período acaba ocorrendo a extinción dos dinosauros. É no mesmo período cando xorden os mamíferos placentarios primitivos.
Joaquim Antonio Peres Fontanes
Joaquim Antonio Peres Fontanes, nado en Conxo o 2 de novembro de 1750 e finado en Lisboa no 1818, foi un construtor de órganos galego establecido en Portugal.
Barroso, Portugal
miniatura|dereita|Paisaxe da [[Barroso, Portugal|serra do Barroso. Estrada Boticas-Salto.]] Barroso, ou Terras de Barroso, é o nome tradicional da comarca formada polos concellos portugueses de Montalegre e Boticas, no distrito de Vila Real, rexión Norte, subrrexión do Alto Trás-os-Montes e comunidade intermunicipal do Alto Tâmega.
Joaquim Antonio Peres Fontanes
Traxectoria
Construtor de órganos de tubos establecido en Lisboa a finais do século XVIII e principios do XIX. Construíu nos seus talleres algúns dos mellores órganos ibéricos coñecidos, incluíndo tres dos seis órganos históricos da Real Basílica de Mafra.
Barroso, Portugal
Tamén reciben o nome de Serra de Barroso as montañas desta rexión.
En Galicia
O termo "Barroso" conserva o nome dunha das antigas "terras", circunscricións administrativas e xudiciais en que o territorio galego-portugués estaba dividido desde o século XI, dentro do Reino de Galicia.
Posibelmente, o castelo que servía de centro a esta terra era o de San Román, hoxe un lugar deshabitado na marxe sur do encoro do Alto Rabagão.
A primeira mención do topónimo Barroso está nun documento galego de 1100, que indica que servía de termo á villa de Tourém. Pero xa antes, no ano de 942, o testamento de San Rosendo refire que el posuía un rabaño de vacas in Barosa.
No Portugal independente
O 6 de novembro de 1836, o concello de Montalegre foi dividido, creándose o novo municipio de Boticas, e perdéronse no proceso varias partes, a favor do municipio de Vieira do Minho, do municipio de Vilar de Vacas (con sede en Ruivães), e tamén o Couto Mixto de Santiago de Rubiás (Tourém).
Agricultura e gandaría
O comunitarismo é aínda un dos valores e costumes característico desta rexión, intimamente asociado ás prácticas rurais de vida colectiva e á necesidade de adaptación ao medio ambiente.
En 2018 a rexión do Barroso foi declarada patrimonio agrícola mundial pola Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura (FAO). A cerimonia de entrega do certificado realizouse o 19 de abril, en Roma (Italia), na sede da FAO. Así mesmo, o territorio do Barroso foi designado pola FAO o "primeiro sitio GIAHS" (Globally Important Agricultural Heritage Systems ou Sistema Importante do Patrimonio Agrícola Mundial) en Portugal. Trátase dunha iniciativa da FAO para a promoción e preservación do patrimonio agrícola.
A área GIAHS do Barroso esténdese sobre 1 127,40 km² e ten unha poboación residente que traballa neste sistema de 15 589 habitantes (2013). É unha zona montañosa na que os recursos de renda primaria son: agricultura, cría de animais e transformación de produtos alimenticios, silvicultura e pastoreo, e actividades turísticas. O Barroso ten unha paisaxe natural típica do norte de Portugal, que se integra en parte do Parque Nacional de Peneda-Gerês, onde o sistema agrario existente está fortemente influído polas condicións do solo e do clima, predominando as explotacións pastorais e gandeiras, ovellas, cabras e porco, que contribúen de forma significativa ás economías domésticas e desempeña un importante papel social.
Condado de Mesa
miniatura|250px|Situación do condado en Colorado miniatura|250px|Situación de Colorado nos EE.UU. miniatura|250px|City Hall de Grand Junction.
O condado de Mesa (en inglés: Mesa County), fundado o 14 de febreiro de 1883, é un dos 64 condados do estado de Colorado (EE.UU.).
Xeografía
Ten unha superficie de 8.653 km², dos que 8.619 son de terra firme e 35 (o 0,40 %) de augas continentais. A súa poboación, segundo o censo do ano 2000, era de 116.255 habitantes, polo que a súa densidade de poboación era de 13 hab./km².
A súa capital é a cidade de Grand Junction (58.566 habitantes en 2000), así chamada por estar na confluencia dos ríos Grand River e Gunnison River.
Datos económicos
Segundo o censo dos Estados Unidos do ano 2000, a renda per cápita media do condado era de 35.864 dólares, e os ingresos medios dunha familia era de 43.009 $.
En 2000 os homes tiña uns ingresos per cápita de 32.316 dólares, contra 22.374 das mulleres. O ingreso per cápita para o condado era de 18.715 dólares. Ao redor do 10,20 % da poboación estaba baixo o limiar de pobreza nacional.
Juan Karlos Izagirre
Juan Carlos Izagirre Hortelano, nado en Igeldo, Donostia, Guipúscoa en 1963, é un médico e político vasco. Foi alcalde de Donostia entre 2011 e 2015.
Biografía
Licenciado en Medicina pola Universidade do País Vasco en 1988, é médico de cabeceira no centro de urxencias extrahospitalarias de Errenteria, á vez que posúe unha consulta privada de medicina deportiva en Donostia. Debido á súa elección como alcalde da cidade tivo que apartarse da súa profesión como médico. Participou activamente na asociación "Itxas Aurre", unha asociación de veciños que leva anos reclamando a segregación do barrio de Igeldo de Donostia; así mesmo tamén participou como médico voluntario nos campamentos de refuxiados saharauís.
Ocupou a alcaldía donostiarra desde xuño de 2011 ata xuño de 2015, tras a vitoria de Bildu nas eleccións municipais de maio de 2011, ás que se presentaba como cabeza de lista independente. Representou, cos seus 8 concelleiros sobre os 27 da corporación, un 24,96% dos votos válidos da cidade.
Nas eleccións municipais de 2015, volveu presentarse como candidato á alcaldía por Euskal Herria Bildu, pero esta candidatura pasou a ser terceira forza política do concello con 6 concelleiros tras o PNV e o PSE-EE. O 13 de xuño de 2015 deu o relevo a Eneko Goia (PNV) na alcaldía de Donostia.
WordPress
miniatura|250px
WordPress é un sistema de xestión de contido orientado inicialmente á creación de bitácoras, ou blogues/blogs, (sitios web actualizados periodicamente e con orde cronolóxica descendente). Está estruturado en PHP, usa como xestor de base de datos MySQL, baixo licenza GPL, e foi fundado por Matt Mullenweg.
Características
WordPress foi creado a partir do desaparecido b2/cafelog e converteuse xunto a Movable Type no CMS máis popular da blogosfera. As causas do seu enorme crecemento son, entre outras, a súa licenza, a súa facilidade de uso e as súas características como xestor de contidos.
Outra razón para o seu éxito, é a enorme comunidade de programadores e deseñadores, que se encargan do seu desenvolvemento en xeral ou crear engadidos, ou plugins, (complementos modulares que ofrecen novas funcións) e temas (módulos de deseño que permiten cambiar a presentación do sitio web).
A última versión de WordPress é a 3.6, publicada en 2013.
A última versión en galego é a 3.6.
Historia
b2/cafelog, máis coñecido como b2 ou cafelog, foi o precursor de WordPress. Estímase que b2/cafelog foi empregado en aproximadamente 2.000 blogs dende maio de 2003. Foi escrito en PHP para ser usado con MySQL por Michel Valdrighi, quen agora é un importante programador de WordPress. Aínda que WordPress é o sucesor oficial, outro proxecto, b2evolution, tamén está en desenvolvemento activo.
WordPress apareceu por primeira vez no 2003 como o esforzo conxunto de Matt Mullenweg e Mike Little para crear unha bifurcación ou fork de b2. O nome WordPress foi unha suxestión de Christine Selleck, unha amiga de Mullenweg.
No 2004, cando Six Apart cambiou os termos da licenza do competidor Movable Type, moitos dos seus usuarios cambiaron o sistema de publicación do seu bitácora por WordPress, provocando un crecemento destacado e continuo na popularidade de WordPress.
No 2007, WordPress gañou un Premio Packt ao CMS Open Source.
Versións
250px|miniatura|Páxina "Add new post-Engadir unha nova anotación" da interface de administración de WordPress. Versión 2.8
A maioría das versións de WordPress teñen como nome en clave dun coñecido músico de jazz a partir da versión 1.0
WordPress.com
Ademais do WordPress normal que corre nun servidor propio, existe tamén o servizo WordPress.com, onde se pode crear un blog gratuitamente, sen ter que contratar un servizo de hospedaxe e instalar o WordPress no mesmo. É un dos competidores do Blogger (de Google. A pesar de actualizarse automaticamente, ao contrario do WordPress en servidor propio, onde o dono do site ten que actualizar manualmente ( nas versións actuais, existe unha aplicación que actualiza sen precisar borrar todo no FTP, mais mesmo así precisa de alguén para actualizar o mesmo), posúe algunhas restricións, como non poder colocar outros "templates" a non ser os permitidos, non acepta aplicacións Adobe Flash externos sen ser de certos lugares, non permite instalación de plugins entre outras cousas. Aínda así, recoméndaselle aos usuarios iniciais que non desexan intentar instalar o WordPress nun servidor.
Celia Parra
Celia Parra Díaz, nada en Ourense en abril de 1990, é unha escritora galega.
Traxectoria
Rematou o Grao Medio de piano polo Conservatorio Profesional de Música da súa cidade natal. Licenciada en Comunicación Audiovisual en Santiago de Compostela, e Mestrado en Produción e Xestión Audiovisual pola Universidade da Coruña.
Molle
miniatura|Molle ou embarcadoiro simple no [[lago Mapourika, en Nova Zelandia.]] Un molle ou peirao, é unha obra marítima de enxeñaría hidráulica que consiste nunha estrutura costeira alongada que se introduce nos mares ou océanos, fixada no leito acuático polo peso propio das pedras ou dos bloques de formigón, emerxendo da superficie da auga.
Etimoloxía
O termo molle deriva do catalán moll, obra de pedra, ferro ou madeira, construída en dirección conveniente na beira do mar ou dun río navegábel, e que serve para facilitar o embarque e desembarque de cousas e persoas e incluso, ás veces, para abrigo das embarcacións, e este do latín mōlēs, -is que, ademais de 'mole, 'peso', 'carga', tamén significa 'dique', 'quebraondas', 'peirao'.
Disposición
miniatura|Molle. Necesariamente unha punta do molle sitúase no mar, e a outra punta, en terra. É, por tanto, unha longa e estreita estrutura que se estende en dirección ao mar. Se as dúas puntas estivesen no mar, trataríase dun quebraondas e, se ambas as puntas estivesen na terra, sería un dique.
Usos
O molle acostuma ter a finalidade de servir de atracadoiro destinado a proporcionar un lugar de atracacada para navíos e embarcacións nas costas que non contan con augas suficientemente profundas. Pero tamén pode utilizarse para manter aberta a boca dun estuario dun río ou dunha lagoa, como no caso dos molles da barra da lagoa dos Patos no porto de Rio Grande, no Rio Grande do Sul, ou nas lagoas de Marapendi e de Saquarema, no estado do Río de Xaneiro, no Brasil. Algúns molles, non todos, poden tamén servir para manter aberta (libre de agradación ou acumulación de sedimentos) a boca dun estuario.
Estrutura
miniatura|Píer en [[Bélxica.]] A súa estrutura pode estar construída a base de bloques especiais de formigón (tetrápodes) ou de rochas. Están calculados, normalmente, para unha determinada altura de onda cun período de retorno especificado. O cálculo dunha estrutura marítima deste porte, así como de diques, esporóns e outras, é realizado por especialistas en enxeñaría hidráulica (en España, enxeñeiros de camiños, canais e portos), xeralmente co auxilio de modelos matemáticos ou físicos construídos nun laboratorio de hidráulica.
Diferenza co píer
O píer non é un molle, senón unha estrutura suspendida e apoiada en piares fixados no fondo do mar, que pode servir como atracadoiro (especialmente para pescadores, que pode ter áreas de lecer, e que non conta con quebraondas.
Panorama
miniatura|900px|centro|Molle en forma de ponte en [[Schönberg, Holstein|Schönberg, Schleswig-Holstein (Alemaña).]]
Mononoke Hime
Mononoke Hime (もののけ姫) (en galego A princesa Mononoke) é un filme épico de animación escrito e dirixido por Hayao Miyazaki. Foi creado por Studio Ghibli e producido por Toshio Suzuki. Está protagonizado polas voces de Yōji Matsuda, Yuriko Ishida, Yūko Tanaka, Kaoru Kobayashi, Masahiko Nishimura, Akihiro Miwa, Mitsuko Mori e Hisaya Morishige.
O filme está ambientado no período Muromachi (aproximadamente entre 1337 e 1573), nun Xapón épico e fantástico, onde conviven os homes, os deuses e os espíritos. A historia céntrase no guerreiro emishi Ashitaka e na loita entre os deuses do bosque e os humanos que consomen os seus recursos. O termo "Mononoke" (物の怪 or もののけ) non é un nome, senón que é a verba xaponesa para espírito ou monstro.
Mononoke Hime foi estreado no Xapón o 12 de xullo de 1997, e nos Estados Unidos o 29 de outubro de 1999 nalgunhas cidades escollidas. Foi aclamado pola crítica é tivo moi boa acollida do público, converténdose no filme con maior recadación do Xapón no ano 1997, e o máis exitoso do país ata a estrea de Titanic ese mesmo ano.
Sinopse
O derradeiro príncipe Emishi, Ashitaka, querendo protexer a súa aldea, loita contra Nago, un demo xabarín xigante. Durante a loita, Ashitaka é malferido nun brazo pola maldición que cubría o corpo de Nago coma se fosen vermes. Despois de matar ó xabarín, a curandeira da aldea dille que se non fan algo esa ferida maldita rematará por estenderse por todo o seu corpo, chegando a matalo. Ashitaka decide viaxar ás terras do oeste para atopar a orixe da maldición do xabarín e a cura do seu mal. Corta o seu cabelo como símbolo de que abandona a aldea e marcha con Yakul, o seu alce vermello. Pasado un tempo, atópase cunha vila atacada por un grupo de samurais. Algúns deses homes tamén o atacan a el, obrigándoo a se defender. O seu brazo malferido amosa entón unha forza e furia sobrehumanas chegando a actuar case por vontade propia cando curta cas súas frechas os brazos e as cabezas dos inimigos. Nun poboado preto de alí coñece a Jigo, un monxe vagabundo que o axuda a mercar arroz. Esa tarde, o monxe dille a Ashitaka que el podería atopar a axuda que precisa no bosque do Deus Cervo nas montañas do oeste, habitado por deuses animais xigantescos, e cuxo acceso está prohibido ós humanos.
Unha cidade próxima ás montañas do oeste, chamada De Ferro, limpa os bosques de árbores para facer carbón vexetal e extraer ferro, ó tempo que loitan coas bestas xigantescas que intentan protexer o seu bosque en perigo de desaparecer. Nunha desas batallas, tres lobos xigantescos, mandados pola deusa loba Moro, atacan ós aldeáns que transportan o arroz. Eles están acompañados por San, unha nena humana adoptada polos lobos, á cal a xente da Cidade de Ferro chama "a Rapaza lobo" e "Princesa Mononoke" (que quere dicir "demo maldito" ou "espírito").
No ataque, Moro e algúns aldeáns saen prexudicados. O día despois da liorta, Ashitaka atopa dous aldeáns feridos preto dun río. Camiño á Cidade de Ferro pasa polo bosque, onde se atopa con espíritos das árbores diminutos chamados kodama. No bosque tamén vive o Gran Espírito do bosque (Shishigami no xaponés orixinal), descrito como " o deus da vida e da morte ", quen toma a forma de kirin, semellante a un cervo durante o día "e un deus somnámbulo" que vaga polo bosque de noite.
Cando Ashitaka chega á cidade de Ferro danlle unha agradable benvida e coñece á seu líder, Lady Eboshi, que foi a causante da loucura do xabarín Nago ó dispararlle un tiro coas súas armas de fogo cando este defendía o bosque. Pero ó mesmo tempo, Eboshi é benfeitora dos leprosos e as prostitutas, ós que lles da a oportunidade de traballar para ela. Esa noite, San (A Princesa Mononoke) infíltrase na cidade e ataca a Eboshi. Ashitaka intervén na loita empregando o poder da súa maldición e toma a San de volta ó bosque, pero é ferido de gravidade ó recibir un disparo no peito. Co poder da maldición, logra abrila porta e deixar a cidade, pero derrúbase polo abatemento pouco despois. O Espírito do bosque, cura as súas feridas, pero non lle quita a maldición. San, descobre que os xabaríns, baixo o mando do deus xabarín Okkoto, artellan outro ataque sobre a Cidade de Ferro. Eboshi prepárase para o asalto e para matar o Espírito do bosque, porque a súa cabeza concede a inmortalidade a quen a teña.
Na inevitable loita os humanos emboscan ós xabaríns, e masácranos, mentres os cazadores corrompen a Okkoto cunha bóla de ferro envelenada, igual que fixeran con Nago. Malferida, Moro ataca a Okkoto para salvar a San, quen quedara atrapada nos fociños do xabarín xigante tratando de paralo antes de que se convertese nun demo. O Espírito do bosque aparece e quítallela vida a Moro e a Okkoto, pero San sálvase. Mentres Ashitaka limpa os vermes de demo que infectan a San, Eboshi dispáralle á cabeza ó Espírito do bosque. Pero esta á súa vez, perde un brazo pola cabeza reanimada de Moro. O corpo sen cabeza do Espírito do bosque convértese " nun deus estúpido de morte " que comeza a tapar a terra cunha lama negra que mata todo o que toca na busca da súa cabeza.
Enrique Otero Sotelo
Enrique Otero Sotelo, nado en Trasalba (Amoeiro) o 13 de xullo de 1849 e finado en Ourense o 28 de maio de 1904, foi un médico e político galego.
Mononoke Hime
Sinopse
Ashitaka e San toman a cabeza e devólvenlla ó Espírito do bosque. Este derrúbase sobre un lago, e a terra volve a ser verde outra vez e tódolos leprosos curan incluíndo a maldición de Ashitaka. O filme remata cun Kodama que aparece no bosque rexuvenecido, o que significa que a vida ábrese camiño outra vez.
Enrique Otero Sotelo
Traxectoria
Fillo do militar lugués Antonio Otero Rodríguez e Vicenta Sotelo Puga. Foi deputado provincial. Casou con Eladia Ramona Pedrayo Ansoar, filla de Ramón Pedrayo Silva, e foi pai de Ramón Otero Pedrayo.
Mononoke Hime
Banda sonora
A banda sonora de Mononoke Hime foi composta por Joe Hisaishi, o compositor de bandas sonoras en tódalas producións de Miyazaki. O propio Miyazaki escribiu a letra das dúas partes vocais, "The Tatara Women Work Song" e "Princess Mononoke Theme Song". A música foi interpretada pola Orquestra Filharmónica de Toquio e dirixida por Hiroshi Kumagai. Foi estreada no Xapón por Tokuma Japan Communications o 2 de xullo de 1997.
A canción titular do filme foi interpretada pola contra tenor Yoshikazu Mela.
Drumlin
miniatura|Fotografía dun drumlin Un drumlin (droimnín en irlandés) é un outeiro alongado en forma de dorso de balea formado pola acción dos glaciares. O seu eixo longo é paralelo ao movemento do xeo. Poden ter máis de 45 m de altura e máis de 0,8 km de longo e frecuentemente están agrupados por campos de drumlins con formas, tamaño e orientación idénticos. Xeralmente teñen camadas que indican que o material foi repetidamente adicionado ao núcleo, que pode ser rochosos ou moreas.
Retrato
O retrato é a descrición dunha persoa, tanto nos seus aspectos físicos como psicolóxicos. Se só se atende ós aspectos físicos denomínase prosopografía e se se fai unicamente referencia ás súas calidades morais etopeia.
No retrato tradicional os escritores, partindo da perspectiva clásica, seguían o esquema cabeza → tronco → extremidades.
Así e todo, o máis frecuente é encontrar o retrato dunha persoa en que se aluda tanto ós trazos físicos coma psicolóxicos (forma de pensar, preocupacións, carácter,...).
30 de xuño
O 30 de xuño é o 181º día do ano do calendario gregoriano e o 182º nos anos bisestos. Quedan 184 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Susan Hayward.
Mortes
miniatura|100px| Henri Rochefort.
Outros
Os 366 días do ano
Wulfhere
Wulfhere é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Galería de imaxes de Samos
Galería de imaxes do concello de Samos na provincia de Lugo.
Walkabout (filme)
Walkabout é un filme británico-australiano de 1971 dirixido por Nicolas Roeg, e está protagonizado por Jenny Agutter, Luc Roeg e David Gulpilil. Ambientado na Australia salvaxe, Edward Bond escribiu o guión, que está vagamente baseado na novela de 1959 Walkabout de James Vance Marshall. Céntrase na historia de dous rapaces brancos que son abandonados no deserto que se encontran cun rapaz aborixe que os axuda a sobrevivir.
Xintoísmo
miniatura|Un [[torii en Itsukushima, Hatsukaichi, Prefectura de Hiroshima]]
Walkabout (filme)
Un dos primeiros filmes da Nova onda australiana, recibiu críticas positivas malia o seu fracaso de recadación; entrou no Festival Internacional de Cine de Cannes de 1971, onde Roeg foi nomeado á Palma de Ouro.
Xintoísmo
O xintoísmo (do xaponés Shinto (神道 shintō?), é unha relixión nativa do Xapón. Involucra a adoración dos kami ou espíritos da natureza. Algúns kami son moi locais e son coñecidos coma espíritos ou xenios dun lugar en particular, pero outros representan obxectos naturais maiores e procesos, por exemplo, Amaterasu, a deusa do Sol.
Definición
O termo xinto refírese ás actividades desenvoltas polos xaponeses para venerar a todas as deidades do ceo e da terra; a súa orixe remóntase ós comezos do Xapón.
É considerada a relixión orixinaria do Xapón, un culto popular que pode describirse coma unha maneira sofisticada de animismo naturista con veneración ós antepasados, profundamente identificada coa cultura xaponesa.
Casilmoure, Amoexa, Antas de Ulla
Casilmoure é un lugar da parroquia de Amoexa no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
John Wilkinson Taylor
John Wilkinson Taylor, nado en Covington, Kentucky, o 2 de setembro de 1906 e finado en Denver, Colorado, o 11 de decembro de 2001, foi un educador estadounidense. Foi presidente da Universidade de Louisville de 1947 a 1949. Foi director xeral da Unesco entre 1952 e 1953.
Agustín José Antuña Alonso
Agustín José Antuña Alonso, nado en La Felguera (Asturias) o 19 de marzo de 1927, e finado en Xixón o 10 de marzo de 2012, foi un avogado e político asturiano da Unión de Centro Democrático (UCD).
Licenciouse en Dereito na Universidade de Oviedo.
Entre 1979 e 1983 foi cabeza de lista do concello de Xixón pola UCD sendo concelleiro e xefe da oposición, cargo que compaxinou co de Presidente da Deputación Provincial de Oviedo. Permanece nese posto até a aprobación do Estatuto de Autonomía asturiano o 6 de marzo de 1982, co cal a Deputación intégrase na Administración Autonómica converténdose na Xunta Xeral do Principado de Asturias e Agustín Antuña convértese no seu primeiro presidente provisional, posto que ocupa até o 14 de xaneiro de 1983.
Máis tarde desempeñou diversos cargos como o de decano do Colexio de Avogados de Xixón (1990-2000), conselleiro do Consello Xeral da Avogacía, vicepresidente da Cámara da Propiedade Urbana de Xixón e desde 1980 patrono-fundador da Fundación Príncipe de Asturias.
Concedéronselle varias distincións como a Gran Cruz de San Raimundo de Peñafort e a Insignia de Ouro do Colexio de Avogados de Xixón. É así mesmo, membro de honra da Academia de Medicina do Principado e é membro de número da Academia de Xurisprudencia do Principado.
The Perks of Being a Wallflower (filme)
The Perks of Being a Wallflower é un filme independente e dramático estadounidense. É unha adaptación da novela homónima, e foi escrito e dirixido polo autor da novela, Stephen Chbosky. Rodada en Pittsburgh, Pensilvania, o filme foi estreado o 2 de setembro de 2012, tendo unha boa acollida da crítica e certo éxito comercial, recadando $33,4 millóns sobre un orzamento de $13 millóns. Está protagonizado por Logan Lerman, Emma Watson e Ezra Miller.
Agustín José Antuña Alonso
Foi presidente da Fundación Foro Jovellanos do Principado de Asturias entre marzo de 1998 e o mesmo mes de 2002.
Áncora
miniatura|300px|upright=1.3|Terminoloxía : a. cana b. cruz c. brazo d. pata e. punta f. arganeo g. ollo h. cepo i. amarra
Unha áncora é un instrumento náutico pesado, xeralmente de metal utilizado para que un navío parado se manteña na súa posición dentro duns límites e non vaia á deriva.
En embarcacións pequenas a áncora agarra no fondo e mantense fixa e en navíos grandes é preciso un peso de cadea importante para conseguir este efecto.
Tipos de áncoras
Un tipo de áncora sinxela e de pequeno tamaño é un risón
This Place Hotel
"This Place Hotel" (orixinalmente chamada "Heartbreak Hotel") foi unha canción de The Jacksons que foi estreada en 1981. Escrita e composta por Michael (e producida por The Jacksons), a canción precedeu o grande éxito de Michael en solitario, "Billie Jean". Nesta canción, os seus irmáns non fan os coros, mais si tocaron percusión, e Tito contribuíu co solo de guitarra.
Merikarvia
O concello é unilingüe en finés.
Alba Iulia
Alba Iulia (Húngaro: Gyulafehérvár, Alemán: Karlsburg) é unha cidade do condado de Alba, Transilvania, Romanía cunha poboación de 66.369, localizada a carón do río Mureş. A cidade consiste en dúas partes, a alta foi construída por Carlos VI de Austria entre 1716 e 1735 e a cidade baixa, na que está a catedral gótica e o Batthyaneum, un museo fundado en 1794. A cidade é historicamente importante para as minorías húngara e alemá de Romanía. En 1992 o 93,7% da poboación era romanesa, o 3,5% húngara, o 2% xitana e o 0,6% alemá.
Historia
A cidade foi un importante centro político e económico dacio denomidado Apulon, mencionado polo xeógrafo grego Tolomeo. Cando o sur da Dacia se converteu nunha provincia do Imperio romano, a capital da Dacia Apulensis foi establecida aquí, e a cidade foi coñecida como Apulum Entre 1541 e 1690 foi a capital do Principado de Transilvania. O 1 de decembro de 1918 prodúcese a incorporación da Transilvania a Romanía, e o 15 de outubro de 1922 Fernando de Romanía foi proclamado rei de Romanía en Alba Iulia.
Jaime Torres Bodet
Jaime Torres Bodet, nado en Cidade de México o 17 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 13 de maio de 1974, foi un diplomático, escritor, ensaísta e poeta mexicano, director xeral da Unesco de 1948 a 1952. O seu traballo na alfabetización foi recoñecido, ademais de haber posto en funcionamento a política de relacións exteriores durante os inicios da guerra fría. Suicidouse en 1974.
Eradicate the Doubt
"Eradicate the Doubt" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como terceiro sinxelo do seu álbum do 2003 The Vertigo Of Bliss. Acadou o número 98 na lista británica de sinxelos.
Shake Your Body (Down to the Ground)
"Shake Your Body (Down to the Ground)" é unha canción disco/funk gravada por The Jacksons para o seu álbum de 1978 Destiny, e lanzada como un sinxelo o 8 de decembro de 1978. Conseguiu o número sete na Billboard Hot 100 en maio de 1979.
A gravación de máis éxito dos Jacksons na súa era disco/funk con Epic, "Shake Your Body" (orixinalmente chamada "Shake a Body") foi producida polos irmáns Jackson, escrita por Randy e Michael, e interpretada por Michael como voz principal. O coro "let's dance/let's shout (shout)/shake your body down to the ground" está insipirado no da canción de Marvin Gaye "Got to Give It Up": "Let's dance/let's shout (shout)/gettin' funky's what it's all about" e o patrón rítmico é o da canción de Teddy Pendergrass "Get Up, Get Down, Get Funky, Get Loose" (do álbum Life Is a Song Worth Singing, lanzado uns poucos meses antes).
Foolish
Foolish é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Superchunk, publicado o 19 de abril de 1994 a través do selo Merge Records. O disco foi gravado entre o 30 de novembro e o 2 de decembro de 1993 nos Pachyderm Studios por Brian Paulson, e foi mesturado pola banda e Paulson no estudio caseiro de Steve Albini.
A portada está acreditada á baixista da banda, Laura Ballance. Ballance dixo que aínda que a pintura xerara moita especulación sobre o seu significado máis profundo, fora sinxelamente un intento "sen practicar" de facer unha portada como as de American Music Club. Ela era a único modelo que tiña dispoñible e o coello morto foi engadido despois de que vise a a película de Michael Moore Pets or Meat.
Foolish completouse pouco despois de que Ballance e o guitarrista e cantante Mac McCaughan rompesen a súa relación. Aínda que para Ballance é o seu terceiro álbum favorito do catálogo da banda, dixo que, "....xirar para Foolish foi moi duro. Escoitar esas palabras cada noite e sentirse tan muda. Non cheguei a dicir nada, e aquí dicíao todo.Estaría alí enriba saltando cara arriba e abaixo coas bágoas que me corrían pola cara".
Factor de crecemento derivado de plaquetas
O PDGF é un potente mitóxeno para as células de orixe mesenquimático, incluíndo os fibroblastos, células do músculo liso e células gliais. Tanto en ratos coma en humanos, a rede de sinalización de PDGF consta de cinco ligandos, denominados do PDGF-AA ao -DD (incluíndo tamén o -AB), e dous receptores, PDGFRalfa e PDGFRbeta. Todos os PDGF funcionan como homodímeros ligados por disulfuro segregados, mais só os PDGFA e B poden formar heterodímeros funcionais.
Aínda que nas plaquetas se sintetiza o PDGF, que é almacenado (nos gránulos alfa das plaquetas), e liberado cando se activan as plaquetas, tamén é producido por outras células, como as células de músculo liso, macrófagos activados e células endoteliais.
O PDGF recombinante utilízase en medicina para axudar a curar as úlceras crónicas dermatolóxicas e en cirurxía ortopédica e periodóntica como alternativa aos autotransplantes de óso para estimular a rexeneración e reparación do óso.
Tipos e clasificación
Hai cinco isoformas do PDGF que activan a resposta celular por medio de dous receptores diferentes. Os seus ligandos coñecidos son o A (PDGFA), B (PDGFB), C (PDGFC) e D (PDGFD), e un heterodímero AB e receptores alfa (PDGFRA) e beta (PDGFRB). Hai uns poucos membros máis na familia de PDGF, por exemplo a subfamilia VEGF.
Mecanismos
O receptor do PDGF é o PDGFR, que se clasifica como unha receptor tirosina quinase (RTK), un tipo de receptor da superficie celular. Identificáronse dous tipos de PDGFR: PDGFR de tipo alfa e de tipo beta. O de tipo alfa únese ao PDGF-AA, PDGF-BB e PDGF-AB, mentres que o PDGFR de tipo beta únese con alta afinidade a PDGF-BB e PDGF-AB. O PDGF únese ao peto de unión ao ligando de PDGFR localizado no segundo e teerceiro dominios de inmunoglobulina. Despois de seren activados polo PDGF, estes receptores dimerízanse, e son "encendidos" pola autofosforilación de varios sitios nos seus dominios citosólicos, que serven para mediar a unión de cofactores e activar seguidamente a transdución de sinais, por exemplo, pola vía da PI3K ou pola activación mediada por especies reactivas do oxíxeno da vía STAT3. Os efectos augas abaixo disto inclúen a regulación da expresión xénica e o ciclo celular. O papel de PI3K foi investigado por varios laboratorios. Os datos acumulados suxiren que, aínda que esta molécula é, en xeral, parte do complexo de sinalización de crecemento, xoga un papel máis profundo en controlar a migración celular. As diferentes isoformas do ligando teñen afinidades variables para as isoformas do receptor, e as isoformas do receptor poden variablemente formar hetero- ou homodímeros. Isto orixina a especificidade da sinalización augas abaixo. Demostrouse que o oncoxene sis deriva do xene da cadea B do PDGF. O PDGF-BB é o ligando de maior afinidade para o PDGFR-beta; o PDGFR-beta é un marcador da activación de células estreladas hepáticas no proceso da fibroxénese.
Articulacións carpometacarpianas
As articulacións carpometacarpianas son un conxunto de articulacións do membro superior humano, situadas na man.
Factor de crecemento derivado de plaquetas
Función
Os PDGF son mitoxénicos durante as etapas de desenvolvemento iniciais, fomentando a proliferación de mesénquima indiferenciado e algunhas poboacións de células proxenitoras. Durante os estados de maduración posteriores, a sinalización do PDGF foi implicada na remodelación dos tecidos e na diferenciación celular, así como en eventos indutivos de creación de padróns e morfoxénese. Ademais de promover a proliferación mesenquimática, os PDGF dirixen a migración, diferenciación e funcionamento de diversos tipos celulares mesenquimais e migratorios especializados, tanto durante o desenvolvemento coma no animal adulto. Outros factores de crecemento desta familia son os factores de crecemento endotelial vascular B e C (VEGF-B, VEGF-C), que están activos na anxioxénese e o crecemento de células endoteliais, e o factor de crecemento placentario (PlGF), que está tamén activo na anxioxénese.
O PDGF xoga un papel no desenvolvemento embrionario, proliferación celular, migración celular e anxioxénese. A sobreexpresión do PDGF foi ligada a varias doenzas como a aterosclerose, trastornos fibróticos e tumores malignos. A súa síntese prodúcese debido a estímulos externos como a presenza de trombina, baixa tensión de oxíxeno, ou por outras citocinas e factores de crecemento.
O PDGF é un elemento requirido para a división celular dos fibroblastos, un tipo de célula do tecido conectivo que é especialmente abundante en áreas onde se están a curar feridas. En esencia, os PDGF permiten que unha célula salte os puntos de control G1 para dividirse. Demostrouse que en monocitos-macrófagos e fibroblastos, o PDGF administrado exoxenamente estimula a quimiotaxe, proliferación e expresión xénica e aumenta significativamente o fluxo de células inflamatorias e fibroblastos, acelerando a matriz extracelular e formación de coláxeno, reducindo así o tempo do proceso de curación de feridas.
Articulacións carpometacarpianas
Superficies articulares
As superficies articulares son os cinco metacarpianos e os ósos da fileira distal do carpo.
Factor de crecemento derivado de plaquetas
Función
En canto á diferenciación osteoxénica de células nai mesenquimais, comparando o PDGF co factor de crecemento epidérmico (EGF), que está tamén implicado na estimulación do crecemento celular, proliferación e diferenciación, as células nai mesenquimais teñen unha diferenciación osteoxénica máis forte orixinando células formadoras de óso cando son estimuladas con factor de crecemento epidérmico que se o son con PDGF. Porén, ao compararmos as vías de sinalización entre eles obsérvase que a vía PI3K é activada exclusivamente polo PDGF, mentres que o EGF non ten ningún efecto nela. Inhibir quimicamente a vía PI3K en células estimuladas por PDGF anula o efecto diferencial entre os dous factores de crecemento, o que dá realmente ao PDGF unha vantaxe na diferenciación osteoxénica. A wortmannina é un inhibidor específico de PI3K, e o tratamento de células con wortmannina en combinación con PDGF ten como resultado o aumento da diferenciación de osteoblastos en comparación co uso de PDGF só, e tamén comparado con EGF. Estes resultados indican que a adición de wortmannina pode incementar significativamente a resposta das células da liñaxe osteoxénica en presenza de PDGF, e así podería reducir a necesidade de maiores concentracións de PDGF ou outros factores de crecemento, facendo do PDGF un factor de crecmento máis viable para a diferenciación osteoxénica que outros factores de crecemento máis caros usados actualmente neste campo, como BMP2.
O PDGF tamén mantén a proliferación de células proxenitoras de oligodendrocitos. Tamén se atopou que o factor de crecemento de fibroblastos (FGF) activa unha vía de sinalización que regula positivamente os receptores de PDGF en células proxenitoras de oligodendrocitos.
Articulacións carpometacarpianas
Funcións
A articulación entre o primeiro metacarpiano e o óso trapecio é unha articulación especial, por encaixe recíproco, o que lle confire unha grande mobilidade. A articulación permite a oposición do polgar respecto da man.
As outras catro articulacións son de moita menor funcionalidade, con pequenos movementos de deslizamento. As articulacións máis externas son lixeiramente máis móbiles que as externas. Polo tanto, a articulación do quinto metacarpiano e o óso ganchudo é a menos móbil.
Factor de crecemento derivado de plaquetas
Historia
O PDGF foi un dos primeiros factores de crecemento que foi caracterizado. A primeira proteína negativa dominante de enxeñaría foi deseñada para inhibir o PDGF
Medicina
O PDGF recombinante utilízase para axudar a curar as úlceras crónicas (en pés de diabéticos, por exemplo) e en cirurxía ortopédica e periodontal para estimular a rexeneración e reparación do óso. O PDGF pode ser beneficioso cando se usa só ou especialmente en combinación con outros factores de crecemento para estimular a curación de tecidos duros e brandos.
Investigación
Igual que moitos outros factores de crecemento que foron asociados a enfermidades, o PDGF e os seus receptores orixinaron un mercado para antagonistas de receptores para tratar diversas doenzas. Entre estes antagonistas están, entre outros, anticorpos específicos que teñen como diana a molécula de interese, os cales actúan só de modo neutralizante.
O oncoxene "c-Sis" deriva do PDGF.
Un "bio parche" PDGF non viral pode rexenerar o óso perdido ou danado ao entregar ADN en nanopartículas directamente ás células por medio de xenes. Entre os seus usos potenciais están a reparación de fracturas óseas, arranxo de defectos craniofaciais e mellora de implantes dentais. O parche emprega unha plataforma de coláxeno sementada con partículas que conteñen os xenes necesarios para a produción de óso. En experimentos, facía que se cubrise completamente con novo óso feridas no cranio en probas feitas en animais e estimulaba o crecemento das células estromais da medula ósea humana.
Membros da familia
Xenes humanos que codifican proteínas que pertencen á familia do factor de crecemento derivado de plaquetas son:
Outeiro de Amoexa, Amoexa, Antas de Ulla
Outeiro de Amoexa é un lugar da parroquia de Amoexa no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Tołkiny
miniatura|300px|Igrexa da vila. Tołkiny (/tɔu̯ˈkinɨ/) (en Tolkynen), é unha vila do concello polaco de Korsze, no condado de Kętrzyn, Varmia e Masuria. Esta a unha distancia aproximada de 9 quilómetros ao sueste de Korsze, 11 quilómetros ao oeste de Kętrzyn e 60 quilómetros ao nordeste da capital rexional, Olsztyn. Antes de 1945 o territorio era parte de Alemaña (Prusia Oriental).
Juste-Aurèle Meissonnier
miniatura|225px|Deseño para unha mesa por Meissonnier, París, c. 1730.
Juste-Aurèle Meissonier (1695-1750) foi un ourive, escultor, pintor, arquitecto e deseñador de mobles francés.
Meissonier foi quen realizou a primeira e fundamental contribución á linguaxe artística coñecida como rococó xa que foi el quen propagou o estilo polos seus deseños e obras, caracterizados pola asimetría e o dinamismo das formas, baseadas na ondulación das curvas e contracurvas en tódalas direccións espaciais, a fluidez, a imaxinación e libre inventiva da súa linguaxe coa introdución da forma rochosa mariña e outros elementos mariños.
Da súa obra só se conservan tres pezas, unha caixiña de ouro e lapislázuli, un candelabro de prata e dúas sopeiras.
Margrethe Vestager
Margrethe Vestager Hansen, nada o 13 de abril de 1968 é a líder do partido dinamarqués Radikale Venstre dende o 15 de xullo de 2007. Dende outubro de 2011 é ministra de economía e interior no goberno do seu país.
Javier Maroto
Javier Ignacio Maroto Aranzábal, nado en Vitoria o 6 de xaneiro de 1972, é un político vasco, vicesecretario sectorial do Partido Popular. Foi o alcalde do concello de Vitoria entre 2011 e 2015.
Traxectoria
Tras cursar estudos no colexio San Viator da capital arabesa estudou Ciencias Económicas e Empresariais na Universidade de Deusto.