cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Petersburgo
Revolución e era soviética (1917–1941)
En marzo de 1917, durante a revolución de febreiro Nicolao II abdicou por si e en nome do seu fillo, poñendo fin á monarquía rusa e aos máis de trescentos anos do goberno dinástico Romanov. miniatura|upright|Os [[bolxeviques celebran o 1 de maio preto do Palacio de Inverno medio ano despois da toma do poder, 1918]] O 7 de novembro de 1917 (25 de outubro calendario xuliano), os bolxeviques, liderados por Vladimir Lenin, asaltaron o Palacio de Inverno, nun acontecemento coñecido a partir de entón como a Revolución de Outubro, que conduciu o fin do goberno provisional, a transferencia de todo o poder político ao soviet, e o xurdimento do Partido Comunista. Despois diso, a cidade adquiriu un novo nome descritivo, "a cidade das tres revolucións", referíndose aos tres grandes acontecementos da historia política da Rusia de principios do século XX.
En setembro e outubro de 1917, as tropas alemás invadiron o arquipélago da Estonia Occidental e ameazaron Petrogrado con bombardeos e invasións. O 12 de marzo de 1918, os soviéticos trasladaron o goberno a Moscova, para mantelo lonxe da fronteira estatal. Durante a guerra civil rusa, a mediados de 1919 forzas anticomunistas rusas coa axuda do exército de Estonia intentaron capturar a cidade, pero Lev Trotski mobilizou o exército e obrigounos a retirarse a Estonia.
O 26 de xaneiro de 1924, cinco días despois da morte de Lenin, Petrogrado foi rebautizada como Leningrado. Máis tarde algunhas rúas e outros topónimos foron renomeados en consecuencia. A cidade ten máis de 230 lugares asociados á vida e actividades de Lenin. Algúns deles foron convertidos en museos, incluíndo o cruceiro Aurora—un símbolo da Revolución de Outubro e o barco máis antigo da mariña rusa. miniatura|upright|esquerda|Leningrado en 1935 Nas décadas de 1920 e 1930, os arredores pobres foron reconstruídos en barrios planificados regularmente. A arquitectura construtivista floreceu por esa época. A vivenda converteuse nun servizo proporcionado polo goberno; moitos apartamentos "burgueses" eran tan grandes que numerosas familias foron asignadas ao que se chamaban apartamentos "comunitarios" (kommunalkas). Na década de 1930, o 68% da poboación vivía neste tipo de vivendas. En 1935 esbozouse un novo plan xeral, segundo o cal a cidade debía expandirse cara ao sur. Rexeitouse o constructivismo en favor dunha arquitectura estalinista máis pomposa. Ao afastar o centro da cidade da fronteira con Finlandia, Stalin adoptou un plan para construír un novo concello cunha enorme praza adxacente no extremo sur da Moskovsky Prospekt (Rúa Moscova), designada como a nova rúa principal de Leningrado. Tras a guerra de inverno (soviético-finlandesa) de 1939-1940, a fronteira soviético-finlandesa desprazouse cara ao norte. Nevsky Prospekt coa Praza do Palacio mantivo as funcións e o papel de centro da cidade.
En decembro de 1931, Leningrado foi separada administrativamente do Óblast de Leningrado. Nesa época incluía o Distrito Suburbano de Leningrado, algunhas de cuxas partes foron transferidas, en 1936, de novo ao Óblast de Leningrado e convertidas no Distrito Vsevolozhsky, o Distrito Krasnoselsky, o Distrito Pargolovsky e o Distrito Slutsky (rebautizado como Distrito Pavlovsky en 1944).
O 1 de decembro de 1934, Serxei Kirov, o popular líder comunista de Leningrado, foi asasinado, o que se converteu no pretexto para a Gran Purga. En Leningrado, aproximadamente 40.000 persoas foron executadas durante as purgas de Stalin.
Segunda guerra mundial (1941–1945)
O 1 de maio de 1945, Stalin, na súa Orde do Comandante Supremo nº 20, nomeou a Leningrado, xunto a Stalingrado, Sebastopol e Odesa, cidades heroicas da guerra. O 8 de maio de 1965 (vixésimo aniversario da vitoria na gran guerra patria), durante a época de Brezhnev, aprobouse unha lei que recoñecía o título honorífico de "Cidade Heroe". O Presídium do Soviet Supremo da Unión Soviética concedeu a Leningrado como cidade heroe a orde de Lenin e a medalla da estrela de ouro "pola heroica resistencia da cidade e a tenacidade dos sobreviventes do asedio". O obelisco da cidade heroe co signo da estrela de ouro foi instalado en abril de 1985.
Era soviética da posguerra (1945–1991)
miniatura|upright|Vista da rúa Lermontovski, a [[ponte Exipcia e o Río Fontanka, 1972]] En outubro de 1946 algúns territorios ao longo da costa norte do golfo de Finlandia, que pasaran á URSS desde Finlandia en 1940 en virtude do tratado de paz tras a guerra de Inverno, foron transferidos do óblast de Leningrado a Leningrado e anesionados a cidade de Sestroretsky do distrito de Kurortny. Leningrado e moitos dos seus suburbios foron reconstruídos durante as décadas da posguerra, en parte segundo os plans de antes da guerra. O plan xeral de 1948 para Leningrado incluía un desenvolvemento urbano radial tanto no norte como no sur. En 1953 o distrito de Pavlovski no Óblast de Leningrado foi abolido e partes do seu territorio, incluíndo Pavlovsk, fusionáronse con Leningrado. En 1954 os asentamentos Levashovo, Pargolovo e Pesochny fusionáronse con Leningrado.
miniatura|upright|esquerda|[[Canal Griboedov e a Igrexa do Salvador sobre o Sangue Derramado, 1991]] Leningrado deu o seu nome o caso de Leningrado (1949–1952), un acontecemento notable na loita política da posguerra na URSS. Foi produto da rivalidade entre os potenciais sucesores de Stalin, onde un bando estaba representado polos líderes da organización do Partido Comunista, a segunda máis importante do país despois de Moscova. Todo o liderado de elite de Leningrado foi destruído, incluíndo o antigo alcalde Kuznetsov, o alcalde en funcións Pyotr Sergeevich Popkov e todos os seus deputados; en total 23 dirixentes foron condenados á pena de morte, 181 a prisión ou exilio (exonerados en 1954). Uns 2.000 funcionarios de rango en toda a URSS foron expulsados do partido e do Komsomol (organización xuvenil do Partido Comunista da Unión Soviética) e retirados dos postos de liderado. Foron acusados de nacionalismo ruso.
O ferrocarril metropolitano subterráneo de San Petersburgo, Metro de San Petersburgo, foi deseñado antes da guerra e abriuse en 1955 coas súas primeiras oito estacións decoradas con mármore e bronce. Porén, despois da morte de Stalin en 1953, os excesos ornamentais herdados da arquitectura estalinista foron abandonados. Desde os anos 60 ata os 80 construíronse moitos novos barrios residenciais nos arredores; mentres que os bloques de apartamentos funcionalistas eran case idénticos entre si, moitas familias mudáronse alí desde as "kommunalkas" no centro da cidade para vivir en apartamentos separados.
Época contemporánea (1991-presente)
miniatura|upright|esquerda|Vista da cidade desde a [[Catedral de San Isaac]] O 12 de xuño de 1991, simultaneamente coas primeiras eleccións presidenciais rusas, as autoridades da cidade organizaron as eleccións á alcaldía e un referendo sobre o nome da cidade, que volveria a chamarse San Petersburgo. A participación foi do 65%; o 66,13% do reconto total de votos foi para Anatoly Sobchak, que se converteu no primeiro alcalde da cidade elixido democraticamente.
Mentres tanto, as condicións económicas comezaron a deteriorarse a medida que o país tentaba adaptarse a cambios importantes. Por primeira vez desde a década de 1940, introduciuse o racionamento de alimentos, e a cidade recibiu axuda humanitaria de alimentos do estranxeiro. Este momento dramático foi representado nunha serie fotográfica do fotógrafo ruso Alexey Titarenko. As condicións económicas comezaron a mellorar só a principios do século XXI. En 1995, unha sección norte da liña Kirovsko-Vyborgskaya do metro de San Petersburgo foi cortada por inundacións subterráneas, creando un gran obstáculo para o desenvolvemento da cidade durante case dez anos. O 13 de xuño de 1996 San Petersburgo, xunto as óblast de Leningrado e de Tver, asinaron un acordo de repartimento de poder co goberno federal, que lle outorgaba autonomía. Este acordo foi suprimido o 4 de abril de 2002.
Aínda que a parte central da cidade ten unha designación da UNESCO (hai uns 8.000 monumentos arquitectónicos en Petersburgo), a preservación da súa contorna histórica e arquitectónica tornouse controvertida. Despois de 2005, permitiuse a demolición dos edificios máis antigos no centro histórico. En 2006 Gazprom anunciou un ambicioso proxecto para erguer un rañaceos de 403 m (o Centro de Okhta) fronte a Smolny, o que podería provocar a perda da liña única da paisaxe de Petersburgo. As protestas urxentes de cidadáns e figuras públicas destacadas de Rusia contra este proxecto non foron consideradas pola gobernadora Valentina Matviyenko e as autoridades da cidade ata decembro de 2010, cando tras a declaración do presidente Dmitry Medvedev, a cidade decidiu buscar un lugar máis axeitado. para este proxecto. No mesmo ano, a nova localización do proxecto trasladouse a Lakhta, unha zona histórica ao noroeste do centro da cidade, e o novo proxecto chamaríase Lakhta Center. A construción foi aprobada por Gazprom e a administración municipal e comezouse en 2012. O Centro Lakhta de 462 m de altura converteuse no primeiro rañaceos máis alto de Rusia e Europa fóra de Moscova.
Demografía
miniatura|upright|Edificios de apartamentos da era soviética en San Petersburgo.
San Petersburgo é a segunda cidade máis grande de Rusia por detrás da capital, Moscova. Segundo o censo ruso de 2010, a poboación do suxeito federal era de 4.879.566 de habitantes, o que supón o 3.4% da poboación total de Rusia; por riba dos 4,879,566 (3.2% sobre o total) rexistrados no censo de 2010, e por debaixo dos 5.023.506 rexistrados no censo soviético de 1989.
O censo de 2010 rexistrou a seguinte composición étnica na cidade: rusos 80,1%, ucraínos 1,3%, belarusos 0,8%, tártaros 0,6%, armenios 0,6%, xudeus 0,5%, uzbekos 0,4%, taxicos 0,3%, azarís 0,3%, xeorxianos 0,2%, moldovos 0,2%, ingrios 0,1%, outros – 1,3%. Non se especificou a orixe étnica do 13,4% restante dos habitantes. |upright|miniatura|Unha manifestación multitudinaria no centro de San Petersburgo. O século XX viu fortes subidas e baixadas de poboación. Dos 2,4 millóns de 1916 pasouse a menos de 740.000 en 1920 durante a Revolución Rusa e a guerra civil rusa. As minorías de alemáns, polacos, finlandeses, estonianos e letóns foron completamente transferidos de Leningrado durante os anos 1930. Dende 1941 a finais de 1943, a poboación caeu dos 3 millóns a menos de 600.000, xa que moita xente morreu nas batallas, de fame durante o sitio de Leningrado, ou foron evacuadas. Logo do sitio, algúns evacuados regresaron, mais a meirande parte do influxo debeuse á migración dende outras partes da Unión Soviética. A cidade absorbeu en torno a 3 millóns de habitantes nos anos 1950 e medrou ata máis de 5 millóns nos anos 1980. Entre 1991 e 2006 a poboación da cidade diminuíu ata os 4,6 millóns, mentres que a poboación suburbana aumentou a causa da privatización do solo e ao movemento masivo aos suburbios. Segundo o censo de 2010, a poboación actual da cidade é de máis de 4,8 millóns de habitantes. A taxa de natalidade continúa a ser menor que a de mortalidade; a xente por riba dos 65 anos constitúe máis do 20 % da poboación e a idade media é duns 40 anos.
A meirande parte da poboación do San Petersburgo urbano vive en apartamentos. Entre 1918 e os anos 1990, o réxime soviético nacionalizou a vivenda e obrigou aos residentes a compartir apartamentos comunitarios (kommunalkas). Co 68% da poboación vivindo en pisos compartidos na década de 1930, Leningrado foi a cidade da URSS co maior número de kommunalkas. O realoxamento dos residentes das kommunalkas estase a levar a cabo, aínda que os apartamentos compartidos aínda son frecuentes. A medida que os novos barrios foron construíndose ás aforas da cidade nas décadas de 1950 e 1980, en torno a medio millón de familias de baixos ingresos recibiron apartamentos libres, e en torno a 100.000 apartamentos máis foron comprados. Mentres que a actividade económica e social concéntrase no centro histórico da cidade, a parta máis rica de San Petersburgo, a meirande parte das persoas viven na área metropolitana. No primeiro semestre de 2007, a taxa de natalidade foi de 9,1 por 1000.
Xeografía
miniatura|upright|Imaxe de satélite de San Petersburgo e os seus suburbios A área da cidade de San Petersburgo propiamente dita é 605.8 km2. A área da área federativa é 1439 km2, que contén San Petersburgo propiamente dito (composto por oitenta e un okrugs municipais), nove cidades municipais: (Kolpino, Krasnoye Selo, Kronstadt, Lomonosov, Pavlovsk, Petergof, Pushkin, Sestroretsk, Zelenogorsk ) – e vinte e un asentamentos municipais.
San Petersburgo atópase nas terras baixas da taiga media ao longo das beiras da baía do Neva do golfo de Finlandia, e nas illas do delta do río. As illas máis grandes son a Vasilyevsky (ademais da illa artificial entre a canle Obvodny e a Fontanka), Kotlin (na baía do Neva), a Petrogradsky, a Dekabristov e a Krestovsky. Esta última, xunto coa Yelagin e a Illa Kamenny, están cubertas na súa maioría por parques. O istmo de Carelia, ao norte da cidade, é unha popular zona de descanso. Ao sur, San Petersburgo cruza o Clint báltico e atópase coa meseta de Izhora.
A elevación de San Petersburgo varía desde o nivel do mar ata o seu punto máis alto de 175,9 m do outeiro Orekhovaya no sur dos Altos Duderhof. Parte do territorio da cidade ao oeste de Liteyny Prospekt non supera os 4 m sobre o nivel do mar, e sufriu numerosas inundacións. As Inundacións en San Petersburgo son desencadeadas por unha onda longa no mar Báltico, causada polas condicións meteorolóxicas, os ventos e a pouca profundidade da baía do Neva, aínda que ás veces estas son causadas ​​polo derretemento da neve. As cinco inundacións máis desastrosas producíronse en 1824 (de 4,21 m sobre o nivel do mar, durante a cal se destruíron máis de 300 edificios).); 1924 (3.8 m); 1777 (3.21 m); 1955 (2.93 m); e 1975 (2.81 m). Para evitar inundacións, construíuse o encoro de San Petersburgo.
Desde o século XVIII, o terreo da cidade elevouse artificialmente, nalgúns lugares en máis de 4 m, fusionaronse varias illas, e cambiouse a hidroloxía da cidade. Ademais do Neva e os seus afluentes, outros ríos importantes do territorio federal de San Petersburgo son o Sestra, o Okhta e o Izhora. O lago máis grande é o Sestroretsky Razliv no norte, seguido dos lagos Lakhtinsky Razliv o Suzdal e outros lagos máis pequenos.
Debido á súa localización setentrional, a uns 60º de latitude norte, a duración do día en San Petersburgo varía segundo a estación, oscilando entre 5 horas e 53 minutos e 18 horas e 50 minutos. Entre mediados de maio e mediados de xullo, o crepúsculo pode durar toda a noite, o que se coñece como "sol de medianoite" ou "noites brancas".
San Petersburgo atópase a un 165 km da fronteira con Finlandia, conectada a esta pola autoestrada M10 (E18), ao longo da cal tamén hai unha conexión coa histórica cidade de Vyborg.
Clima
A temperatura media diaria en xullo é de 23 °C; a temperatura máxima rexistrada foi de 37,1 °C durante a onda de calor no hemisferio norte en 2010. A temperatura mínima rexistrada en inverno foi de -35.9 °C e foi rexistrada en 1883. A temperatura media anual é de 5,8 °C. O río Neva dentro dos límites da cidade conxéase frecuentemente entre novembro ou decembro e desconxéase en abril. De decembro a marzo hai unha media de 118 días nos que a cidade está cuberta de neve, que alcanza un espesor medio de 19 cm en febreiro. O período libre de xeadas na cidade ten unha duración media de 135 días. A cidade ten un clima lixeiramente máis cálido que os seus arredores. As condicións climáticas son moi variables durante todo o ano.
A precipitación media anual varía en toda a cidade, promediando os 600 mm ao ano e alcanzando o seu máximo a finais do verán. A humidade do chan é sempre alta debido á baixa evaporación causado polo clima frío. A humidade relativa media é do 78%, e hai de media 165 días nublados ao ano.
Deportes
A cidade acolleu os xogos do Mundial de Fútbol de 2018, e en 2020 a Eurocopa.
Guy Berryman
Guy Berryman, nado en Kirkcaldy o 12 de abril de 1978, é un multiinstrumentista e produtor escocés, coñecido por ser o baixista dos grupos Coldplay e Apparatjik. Berryman é zurdo, pero toca o baixo como un destro.
Taramuño, Vigo, Carral
Taramuño é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 96 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 47 eran homes e 49 eran mulleres.
Fraíz, Villestro, Santiago de Compostela
Fraíz é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 179 habitantes (79 homes e 100 mulleres).
Henri Gervais
miniatura|250px|[[Sardiña deseñada por Henri Gervais no seu libro Les poissons (1877).]]
Henri Frédéric Paul Gervais, nado en 1845 en París e finado na mesma cidade en 1915, foi un ictiólogo francés que traballou no Museo Nacional de Historia Natural da capital de Francia.
Era fillo do zoólogo e paleontólogo francés Paul Gervais.
Abreviatura
A abreviatura H. Gervais emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Fagus (deus)
Fagus é un deus celta da Galia antiga. Coñécese da súa existencia por catros inscricións atopadas no departamento francés de Altos Pireneos. A lingua aquitana falada na rexión de Gallia Aquitania tense relacionado coa lingua éuscara. Fagus é a palabra latina para facer referencia á faia.
Outeiro, Veiga, A Pobra do Brollón
Outeiro é un lugar da parroquia de San Xián de Veiga no concello lucense da Pobra do Brollón. Outeiro está unido ao lugar do Campo, situándose na zona de maior altitude da aldea, cunha altura considerablemente máis alta que a ribeira do río Cabe. Neste lugar encóntrase a igrexa parroquial de San Xián de Veiga, de estilo románico.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pedrido, Villestro, Santiago de Compostela
Pedrido é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 44 habitantes (22 homes e 22 mulleres).
Inversión cromosómica
miniatura|300px|Esquema dunha inversión cromosómica. miniatura|300px|Inversión nun [[cromosoma politénico do insecto Axarus.]] miniatura|300px|Formación de lazos cromosómicos durante un proceso de inversión cromosómica en cromosomas politénicos de insectos. En Xenética, unha inversión cromosómica é un cambio estrutural por medio do cal un segmento cromosómico cambia de sentido dentro da mesma zona do cromosoma, e, por tanto, a ordenación dos loci que contén queda invertida en relación á secuencia considerada típica (ordenación estándar). Tendo en conta que o ADN está constituído por dúas cadeas antiparalelas 5’→3’, é necesario que tras o primeiro xiro de 180° que produce a inversión, haxa unha rotación doutros 180° en sentido perpendicular á primeira, para que se restableza a polaridade de ambas as cadeas. Unha inversión non implica perda de información xenética senón simplemente unha reordenación lineal da secuencia de xenes. Unha inversión require dúas roturas e a posterior reinserción do segmento invertido. Formando un lazo cromosómico antes da rotura, os novos extremos “pegañentos” creados achéganse e xúntanse. O segmento invertido pode ser curto ou moi longo e pode incluír ou non ao centrómero.
Aínda que pode parecer que as inversións teñen un impacto mínimo sobre os individuos que as levan, as súas consecuencias son de grande interese para os xenéticos. Os organismos heterocigotos para inversións poden dar lugar a gametos aberrantes cun impacto importante na súa descendencia. As inversións tamén poden dar lugar a efectos de posición e xogaren un papel salientable no proceso evolutivo.
Tipos
Poden clasificarse pola inclusión ou non do centrómero na inversión.
Aínda que na inversión paracéntrica a secuencia de xenes se inverteu, a proporción das lonxitudes dos brazos a partir do centrómero non cambia. Polo contrario, algunhas inversións pericéntricas dan lugar a cromosomas con brazos de lonxitudes diferentes comparadas coas do cromosoma sen inversión. O cambio na lonxitude dos brazos pódese detectar ás veces na metafase das divisións mitóticas e meióticas.
Consecuencia na formación de gametos
Se só un dos membros dun par de cromosomas homólogos ten un segmento invertido, na meiose non é posible unha sinapse lineal normal. Os individuos cun cromosoma invertido e co homólogo non invertido denomínanse heterocigotos para unha inversión. O apareamento na meiose entre tales cromosomas pode realizarse só cando se forma un lazo de inversión. Noutros casos, se non se forma o lazo, nos homólogos obsérvanse sinapses pero non na zona da inversión, onde permanecen separados. Se no heterocigoto para a inversión non hai entrecruzamento dentro do segmento invertido, os homólogos segregarán e darán lugar a dúas cromátides normais e dúas invertidas, que se distribuirán nos gametos, e a inversión pasará á metade dos descendentes. Se hai entrecruzamento dentro do lazo de inversión, produciranse cromátides anormais. Como en calquera tétrade meiótica, un entrecruzamento entre cromatides non irmás produce dúas cromátides paternas e dúas cromátides recombinantes. Unha das cromátides recombinantes é dicéntrica (con dous centrómeros) e a outra é acéntrica (carece de centrómero). Ambas as dúas teñen tamén duplicacións e delecións de segmentos cromosómicos. Na anafase, unha cromátide acéntrica móvese aleatoriamente cara a un ou outro polo, ou pode perderse, entanto que unha cromátide dicéntrica é atraída cara aos dous polos. Este movemento polarizado dá lugar a unha ponte dicéntrica (ou ponte anafásica). Unha cromátide dicéntrica normalmente romperá nalgún punto, polo que na división reducional parte da cromátide irá a un gameto e parte a outro gameto. Como consecuencia dun entrecruzamento entre unha cromátide cunha inversión pericéntrica e a súa homóloga non invertida, prodúcese un desequilibrio cromosómico similar. As cromátides recombinantes directamente implicadas no intercambio teñen duplicacións e delecións. Porén, non se producen cromátides acéntricas ou dicénticas.
Efecto de posición
Outra consecuencia das inversións é a nova posición relativa duns xenes respecto doutros e, especialmente, respecto de rexións do cromosoma que non teñen xenes, como a centromérica. Se a expresión do xene está alterada como consecuencia da súa reubicación, pódese producir un cambio no fenotipo.
Detección
As técnicas citoxenéticas poden detectar as inversións, ou ben estas poden ser inferidas da análise xenética. Porén, na maioría das especies as inversións pequenas non se detectan. Nos insectos con cromosomas politénicos, por exemplo Drosophila, as preparacións de cromosomas das glándulas salivares serven para detectar as inversións cando están en heterocigose. Esta útil característica dos cromosomas politénicos foi descuberta por Theophilus Shickel Painter en 1933.
Córcores, Avión
miniatura|Córcores no mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]] Santa Mariña de Córcores é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2015 tiña 26 habitantes, 10 menos ca en 2011 (10 homes e 26 mulleres), e 20 menos ca en 2010 (14 homes e 32 mulleres). No ano 2000 75 habitantes.
Inversión cromosómica
Detección
A inversión que se detecta máis comunmente nos humanos encóntrase no cromosoma 9 e denomínase inv(9)(p12q13). Esta inversión xeralmente non se considera deletérea ou daniña, pero hai algunhas evidencias de que incrementa o risco de aborto nun 30% das parellas afectadas.
Valiños, Vigo, Carral
Valiños é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 13 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 4 eran homes e 9 eran mulleres.
Fonte Arcada, Aguís, Os Blancos
Fonte Arcada é un lugar da parroquia de Aguís, no concello ourensán dos Blancos, na comarca da Limia. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2010 tiña 85 habitantes (42 homes e 43 mulleres), tres menos ca en 2009.
Subrexión de Alta Pirkanmaa
miniatura|200px|Localización da subrexión de Tampere en Finlandia. A subrexión de Alta Pirkanmaa (en finés Ylä-Pirkanmaan seutukunta) é unha das cinco subdivisións da rexión de Pirkanmaa. En 2017 tiña unha poboación de 23 745 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Arcadia Planitia
Arcadia Planitia é unha suave planicie de Marte, composta por depósitos de lavas frescas e coladas volcánicas asentadas na Época Amazónica. Ó oeste fai fronteira con Utopia Planitia e cara o leste coas terras altas de Tharsis, o seu sur pódense atopa-las planicies de Elysium Planitia e Amazonis Planitia, ó norte fican as vastas extensións do resto da Vastitas Borealis (rexión a cal pertence esta chaira), as súas coordenadas centrais son 56,01° N 188,63° E e posúe un diámetro medio segundo o USGS de 2.923,7 km. O seu nome provén dun vello accidente xeolóxico que aparecía nun mapa de Giovanni Schiaparelli feito no ano 1882, Arcadia fai referencia a unha antiga rexión de Grecia.
Esta é unha chaira con moi pouca variación de altitude, a súa variación de altitude vai dos 0 km ós -3 km respecto do datum marciano. Coma moitas outras planicies do hemisferios norte de Marte, Arcadia amosa uns característicos enramados quasi-poligonais que moi posiblemente estean asociados a chans compostos dunha mestura de xeos, lama viscosa e pequenas rochas, na Terra pódense atopar este tipo de patróns e trazos nos chans de permafrost do ártico. Outra formas xeolóxicas que indican a presenza pasada de xeos e unha posible presenza actual dos mesmos, son os outeiros totalmente redondeados e erosionados, e os pequenos fuchancos e simas fotografados co sistema Themis da Mars Odyssey.
A sonda Mars Odyssey puido fotografar varios cráteres con capas concéntricas de depósitos brillantes tanto cara o interior dos cráteres coma cara o exterior, así coma numerosos regueiros brillantes que partían das cristas dos bordos deses cráteres, cristas moi erosionadas e degradas, e tamén aparecían moi erosionados os depósitos de material asociados ós nacementos destes cráteres; estas características suxiren a presenza de xeos superficiais ou subterráneos que serían os causantes desta intensa erosión.
Robert Hardy
Robert Byron Hardy, nado en Dewsbury (West Yorkshire) o 16 de agosto de 1980, é un músico inglés, coñecido por ser o baixista da banda escocesa de post-punk revival Franz Ferdinand. Hardy nunca tocara un instrumento musical ata que formou a banda xunto a Alex Kapranos.
Stephen Carpenter
Stephen Carpenter, nado en Sacramento (California) o 3 de agosto de 1970, é un músico estadounidense, coñecido por ser o cofundador e guitarrista solista da banda de metal alternativo Deftones.
Traxectoria
Carpenter comezou a súa carreira musical con Deftones tocando a guitarra de 6 cordas tradicional. Tras recoller influencias de bandas como Fear Factory e Meshuggah comezou a tocar a guitarra de 7 cordas a finais dos anos 90. Tras o terceiro álbum de Deftones, White Pony, as edicións posteriores serían compostas con 7 cordas; ata os álbums de 2010 Diamond Eyes e de 2012 Koi No Yokan, compostos cunha guitarra de 8 cordas.
Villameriel
Villameriel é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 122 habitantes (INE 2012).
Cortegazas, Avión
Santo Antonio de Cortegazas é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense. Segundo o INE en 2015 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres), os mesmos ca en 2010. No 2000 (INE), tiña 16 habitantes.
Ezra Koenig
Ezra Michael Koenig, nado o 8 de abril de 1984 en Nova York, é un músico, cantante e compositor estadounidense. É o vocalista da banda de indie rock Vampire Weekend.
O Porto, Eixón, A Pobra do Brollón
O Porto é un lugar da parroquia de Eixón, no concello lugués da Pobra do Brollón. Está situado moi preto do lugar da Lama e conta cunha granxa bovina.
James Ussher
James Ussher, James Usher ou, simplemente Ussher (latinizado como Jacobus Usserius), nado en Dublín o 4 de xaneiro de 1581 e finado na mesma cidade o 21 de marzo de 1656, foi arcebispo anglicano de Armagh e primado de Irlanda entre 1625 e 1656.
Teólogo prolífico, é especialmente famoso por publicar unha cronoloxía, en 1658, no libro The Annals of the World (Os anais do mundo), tradución ao inglés doutro que publicara en latín tres anos antes, onde se precisa, con exactitude asombrosa, a idade exacta da Terra, situando a Creación no ano 4004 antes de Cristo.
Formación
Ussher naceu en Dublín, Irlanda, no seo dunha rica familia anglo-irlandesa. O seu avó materno, James Stanihurst, fora speaker (presidente) do Parlamento irlandés, e o seu pai Arnold Ussher era clérigo na Chancelería de Irlanda cando casou con Margaret Stanihurst. O seu irmán máis novo, Ambrose, o único (con el) que alcanzou a idade adulta, chegou a ser un eminente especialista en árabe e en hebreo. Segundo o seu capelán e biógrafo, Nicholas Bernard, Ussher aprendeu a ler grazas a dúas das súas tías, que eran cegas.
Demostrando grande aptitude para as linguas, James entrou na Dublin Free School, e despois, o 9 de xaneiro de 1594, no recentemente inaugurado (1591) Trinity College, Dublin, á idade de 13 anos. Despois de obter o seu diploma de Bachelor of Arts (Bacharel en artes) en 1598, pasou á universidade en 1600.
En maio de 1602, o seu tío Henry Ussher, arcebispo de Armagh e primado anglicano de Irlanda, ordénao diácono protestante da Igrexa de Irlanda na capela do Trinity College (e posibelmente sacerdote o mesmo día).
Carreira eclesiástica
Ussher foi Chanceler da St Patrick's Cathedral, Dublin en 1605 e Prebendary (cóengo) de Finglas. Foi profesor Controversias Teolóxicas no Trinity College e Bachelor of Divinity (Bacharel en divindade) en 1607, Doutor en divindade en 1612, Vicechanceler en 1615 e vice-provost en 1616. En 1613 casa con Phoebe, filla dun antigo vice-provost, Luke Challoner, e publica a súa primeira obra. En 1615 estivo estreitamente comprometido coa redacción da primeira confesión de fe da Igrexa de Irlanda.
En 1619, Ussher fai unha viaxe de dous anos a Inglaterra. A súa única filla, Elizabeth, naceu en Londres nese mesmo ano. James Ussher chegou a ser un gran personaxe despois do seu encontro con Xacobe I de Inglaterra. Foi nomeado bispo de Meath en 1621, e chegou a ser un personaxe de envergadura nacional en Irlanda. Accedeu ao Privy Council en 1623, continuando os seus traballos eruditos. De 1623 a 1626, Ussher estivo de novo en Inglaterra e foi dispensado das súas obrigas episcopais co fin de estudar a historia eclesiástica. En 1625, sucedeu, finalmente, ao seu tío nas funcións de arcebispo de Armagh e de primado de Irlanda.
Ussher era un calvinista convencido, e en tanto que primado accedeu á cabeza da Igrexa de Irlanda, protestante. Como moitos dos seus contemporáneos, alardeaba dun anti-catolicismo feroz, o que guía os seus primeiros traballos. O ton dos seus escritos reflicte a dureza dos debates teolóxicos no inicio da época moderna. Por exemplo, o seu Judgement of the Arch-Bishops and Bishops of Ireland (1626) comenza así:
Ussher emprendeu intensas disputas cos teólogos católicos romanos. Na época dos seus estudos, desafiara a un parente xesuíta, Henry Fitzsimon, a debater publicamente a identificación do papa co Anticristo. De maneira máis xeral, Ussher escribiu secasí moito sobre teoloxía ou historia eclesiástica, e estes temas substituíron pouco a pouco as diatribas anticatólicas. As súas investigacións sobre a antiga Igrexa irlandesa-céltica foron a única autoridade na materia até o século XX. De Graeca Septuaginta Interpretum Verisone (1655) constituíu o primeiro estudo serio da Septante (ou Septuaginta, en versión latina).
Cronoloxía de Ussher
En 1650 Ussher, baseándose na Biblia, escribiu o libro Annales veteris testamenti, a prima mundi origine deducti (Anais do Antigo testamento, que deducen as orixes primeiras do mundo), no que fixo unha excéntrica estimación do número de xeracións, tendo en conta a duración media a duración media da vida humana e as principais figuras bíblicas entre Adán e Eva e o nacemento de Xesús.
Deduciu datas exactas, por exemplo:
O efecto de verosimilitude xerado pola súa peregrina precisión deulle unha gran credibilidade entre os seus contemporáneos.
Cissonius
Cissonius era representado como un home barbudo e con casco montando un carneiro e cargando unha copa de viño, ou tamén como un mozo con casco alado acompañado por un galo e carneiro.
O significado do nome pode interpretarse como "valente" ou "condutor de carro". Probablemente foi un deus do comercio e protector dos viaxeiros, xa que Mercurio exercía funcións semellantes no panteón romano.
Izquierda Castellana
miniatura|Bandeira empregada por Izquierda Castellana Izquierda Castellana (IzCa) é un movemento político radical nacionalista de esquerdas de Castela, constituído definitivamente en 2002 en Madrid, coa incorporación de Izquierda Comunera a unha organización na que se atopaban Unidad Popular Castellana, Yesca, Mujeres Castellanas e o Círculo Castellano de Toledo. O Partido Comunista del Pueblo Castellano (sección do Partido Comunista de los Pueblos de España na comunidade autónoma de Castela e León) entrou en Izquierda Castellana, pero despois abandonou a organización.
Villamoronta
Villamoronta é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 279 habitantes (INE 2012).
Izquierda Castellana
Izquierda Castellana é internacionalista, razón pola cal apoia diversos movementos de construción nacional no País Vasco, Palestina ou Irlanda. Tal apoio faise sempre dende unha perspectiva democrática e de soberanía das clases traballadoras.
O obxectivo de Izquierda Castellana é conseguir unha Castela unida, superando a división da nación castelá entre cinco comunidades autónomas (consideran que Castela está formada por Cantabria, Castela e León, Madrid, A Rioxa e Castela-A Mancha), socialista, soberana e republicana, facendo propia a tradición comunera, que reivindica anualmente, cada 23 de abril, nas concentracións de Villalar de los Comuneros. Este día é considerado por organizacións nacionalistas castelás, como Izquierda Castellana e Tierra Comunera como o Día Nacional de Castela, pero oficialmente é o día da comunidade de Castela e León.
Kaleb Canales
Victor Kaleb Canales, nado o 7 de xullo de 1978 en Laredo, Texas, é un adestrador americano de baloncesto profesional que actualmente é adestrador asistente dos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA).
Adestrador NBA
En 2005, Canales foi contratado polos Portland Trail Blazers coma axudante da sección de vídeo do equipo. Máis tarde foi contratado coma coordinador principal de vídeo. En 2009, foi ascendido a adestrador asistente do equipo. En 2010, Canales fixo de adestrador dos Blazers na Liga de Verán da NBA. O 15 de marzo de 2012, Nate McMillan foi despedido coma adestrador principal dos Trail Blazers, e Canales foi ascendido a adestrador principal interino. Canales converteuse no adestrador máis novo en activo na NBA.
No verán de 2012, Portland contratou a Terry Stotts coma adestrador principal, pero Canales se quedaría no equipo coma asistente.
Piñeiro, Villestro, Santiago de Compostela
Piñeiro é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 227 habitantes (102 homes e 125 mulleres).
Mélanie Thierry
Mélanie Thierry, nada o 17 de xullo de 1981 en Saint-Germain-en-Laye, Yvelines, é unha actriz francesa. É coñecida polo seu papel de Aurora no filme de 2008 Babylon A.D..
Bobby Portis
Bobby Portis, nado o 10 de febreiro de 1995 en Little Rock, Arcansas, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Milwaukee Bucks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Portis foi seleccionado na 22ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Chicago Bulls. O 7 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Bulls.
O 9 de xullo de 2019, Portis asinou cos New York Knicks. O 19 de novembro de 2020, foi cortado polos Knicks.
Trofeo Teresa Herrera 1976
O Trofeo Teresa Herrera de 1976 foi a 31ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña entre o 13 e o 15 de agosto de 1976. O campión foi o Real Madrid, que derrotou na final ao Cruzeiro brasileiro, logrando o seu cuarto título.
O danés Henning Jensen, que facía o seu debut co Real Madrid, foi elixido mellor xogador do torneo. Recadáronse 28 millóns de pesetas coa venda de entradas, dos cales a metade foron destinados para beneficencia e a outra metade para os equipos modestos coruñeses.
Lapa de Gargantáns
miniatura|200px|dereita|Lapa de Gargantáns. miniatura|100px|dereita A Lapa de Gargantáns é un menhir datado no neolítico, situada na parroquia de Gargantáns, no concello de Moraña.
Características
Ten 192 cm de altura e 50 de diámetro, con forma cónica e base cadrada. Na súa superficie aparecen unha vintena de cazoletas gravadas, xunto a varias marcas en forma de ángulo e dúas liñas serpenteantes.
Permaneceu tirada no chan durante algúns meses e foi levantada por arqueólogos do Museo de Pontevedra.
Cumpría a función de pedra de termo entre as parroquias de Gargantáns e Santa Xusta de Moraña. O concello de Moraña adoptouno como peza ilustrativa no escudo do concello.
Eleccións municipais en Entrimo
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Entrimo dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Entrimo]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Entrimo desde a aprobación da Constitución de 1978.
Barbadás, Barbadás, Barbadás
Barbadás é un lugar da parroquia de Barbadás no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Segundo o INE e do IGE en 2011 tiña 262 habitantes (130 homes e 132 mulleres), catro máis ca en 2010 (129 homes e 129 mulleres) e 19 máis ca en 2009 (117 homes e 126 mulleres).
É a capital do concello, ao que dá nome.
The Horrors
The Horrors é unha banda inglesa de rock formada en Southend-on-Sea en 2005. Está composta polo vocalista Faris Badwan, o guitarrista Joshua Hayward, o teclista Tom Cowan (tamén coñecido como Tom Furse), o baixista Rhys Webb e o batería e percusionista Joe Spurgeon. A súa música ten sido clasificada como garage rock, garage punk, rock gótico, shoegazing e post-punk revival.
Rocket Mortgage FieldHouse
O Rocket Mortgage FieldHouse (antigamente Gund Arena e Quicken Loans Arena e coñecido coma The Q) é un pavillón deportivo situado en Cleveland, Ohio.
Ata o ano 2005, era coñecido coma Gund Arena, chamado así por Gordon Gund, un antigo propietario dos Cleveland Cavaliers, despois de pagar os dereitos.
É a casa actual dos Cleveland Cavaliers da NBA, os Lake Erie Monsters da AHL, os Cleveland Gladiators da AFL, e dos Cleveland Crush da LFL.
Alvite, Mesía, Mesía
Alvite é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 1 habitante no ano 2016 segundo datos do INE, que era un home.
Taboadelo, Ponte Caldelas
Santiago de Taboadelo é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 186 habitantes (104 homes e 82 mulleres). Ten dúas entidades de poboación.
Historia
No libro Manuel Murguía, de Vicente Risco, menciónase que en Taboadelo aínda se celebraba "A xunta dos homes". Trátase dunha asemblea rural con cargos vitalicios (repúblicos, todos os homes casados da parroquia) e electos cada ano (mordomo, elixido cada 1 de xaneiro).
Festas
Desde o ano 2004 celébrase na parroquia a Festa do Muíño, á beira do río Verdugo. Desde a restauración do muíño de Abaixo, por parte da Asociación de Veciños O Carballo, a penúltima fin de semana de xuño prográmanse degustacións gastronómicas e actos lúdicos e musicais, con zona de acampada.
Favourite Worst Nightmare
Favourite Worst Nightmare é o segundo disco dos Arctic Monkeys, unha banda de indie rock británica, lanzado o 18 de abril de 2007.
Transall C-160
O Transall C-160 é un avión de transporte militar desenvolvido por un consorcio de fabricantes alemáns e franceses para as forzas aéreas deses dous países e Suráfrica. O C-160 será substituído en Francia e Alemaña polo Airbus A400M, que está a ser desenvolvido na actualidade.
Porto Rico nos Xogos Olímpicos
Porto Rico participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1948, e dende entón enviou atletas para competir en cada edición dos Xogos de Verán. Porto Rico tamén participou nos Xogos Olímpicos de Inverno dende 1984, mais perdeu os Xogos de 2006, 2010, e 2014.
Os deportistas portorriqueños gañaron un total de dez medallas. Seis medallas foron gañadas en boxeo, dúas en atletismo, unha en tenis e unha en loita.
O Comité Olímpico Nacional de Porto Rico foi creado en 1948 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano.
Portela, Villestro, Santiago de Compostela
Portela é un lugar da parroquia de Villestro no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 155 habitantes (79 homes e 176 mulleres).
De amor e desamor
De amor e desamor foi un colectivo poético fundado en 1984 na cidade da Coruña.
Historia e características
Integrárono Lino Braxe, Xosé Devesa (José-Maria Monterroso Devesa), Miguel Anxo Fernán-Vello, Miguel Anxo Mato Fondo, Pilar Pallarés, Lois Pereiro, Manuel Rivas, Francisco Salinas Portugal, Xavier Seoane e Xulio López Valcárcel.
De amor e desamor deu título tamén a dous volumes aparecidos en 1984 e 1985, editados por Edicións do Castro e hoxe fóra de catálogo, que incluían textos dos membros do grupo. A súa posta en escena foi o recital de formato clásico, apoiado ás veces en músicos coma Alfonso Morán ou César Morán. As presentacións do colectivo contaron con gran asistencia de público.
Tras disolverse De amor e desamor moitos dos seus autores e autoras seguiron destacando en solitario. No ano 2010 celebrouse o XXV aniversario do colectivo cun recital poético. Lois Pereiro foi homenaxeado con motivo do Día das Letras Galegas no ano 2011.
Lima (froita)
right|thumb|250px|Limas right|thumb|250px|[[Natureza morta de Luis Meléndez no Museo do Prado, (cara 1760).]] thumb
A lima é un nome xenérico polo que se coñecen as froitas de varias especies de cítricos, as limeiras. As especies que reciben o nome de limeiro varían marcadamente segundo as rexións, mais a miúdo adóitase falar do limeiro acedo, Citrus × aurantifolia.
Son froitos miúdos, amarelos o as máis das veces verdes, de polpa aceda e fortemente aromática. A confusión remóntase á introdución do froito en Europa dende o Oriente Medio durante as Cruzadas, cando o termo persa لیمو (limu) designaba a varias especies sen relación entre si, incluíndo outras (coma Citrus × limon) hoxe coñecidas xeralmente coma limoeiros (limón)s. O termo yambira, documentado nas referencias hindús máis antigas ao froito, é tamén ambiguo.
As limas valóranse polo xeral polo seu contido aromático; a pela utilízase relada finamente en repostaría, os froitos secos e conservados en sal empréganse na gastronomía persiana como adubo, e as follas dalgunhas variedades empréganse como aromatizante na cociña do sueste asiático. Apréciase tamén o seu zume acedo e fresco, que se emprega para confeccionar bebidas refrescantes e na preparación de cócteles alcólicos; polo seu acedume, algunhas especies coñecidas noutros países coma limas, sobre todo en Latinoamérica, se lles chama limóns.
Valor nutricional
Cada 100 gramos de zume de lima conteñen:
Especies e variedades
A dificultade para identificar exactamente que especies vexetais reciben o nome de lima nas distintas rexións do mundo hispano e luso parlante vese complicada pola complexidade botánica do xénero Citrus, xa que as distintas especies deste xénero hibridan doadamente, e só estudos xenéticos recentes puideron coñecer ben a estrutura. A meirande parte das especies cultivadas son en realidade híbridos, procedentes da cidreira (Citrus medica), o mandarineiro (Citrus reticulata) e mais o pomelo (Citrus maxima ou Citrus grandis).
thumb|300px|right|Lima en póla e a súa [[flor.]]
Pato sombrío
O pato sombrío (Anas rubripes) é un parrulo norteamericano de tamaño grande. Os patos sombríos hibridan facilmente cos lavancos, cos que están tan relacionados que algúns estudosos mesmo consideran a esta especie unha forma escura do lavanco. De tódolos xeitos a validez da capacidade de formar híbridos para delimitar as especies do xénero Anas é hoxe posta en dúbida (Mank et al. 2004).
Descrición
Os machos adultos teñen o bico amarelo, as patas alaranxadas e o corpo escuro, coa cabeza e o pescozo máis claros. Os ollos son escuros. O dimorfismo sexual nesta especie non é moi marcado, e as femias adultas son moi semellantes ós machos. Ámbolos dous sexos teñen un espello azul púrpura brillante, ó que lle falta a beira branca característica dos lavancos, ós que semellan na voz e o comportamento.
Distribución e hábitat
Crían en lagos, estanques ríos, pantanos e outras áreas acuáticas do leste do Canadá (Grandes Lagos incluídos, e mos montes Adirondacks, do noroeste dos Estados Unidos.
É unha especie parcialmente migradora, e moitos exemplares pasan o inverno no centro leste dos Estados Unidos, especialmente en áreas de costa; outros pasan o ano enteiro na rexión dos Grandes Lagos.
Ocasionalmente aparecen en Gran Bretaña, malia que moitos avistamentos puideran te-la súa orixe en exemplares fuxidos da catividade. Nas illas Británicas adoitan cruzarse cos lavancos.
No pasado o pato sombrío e o lavanco estiveron separados polas súas preferencias á hora de escolleren os hábitats: a especie máis escura dominaba as zonas acuáticas dos bosques de Norteamérica, mentres que os lavancos se espallaban por zonas máis abertas e iluminadas, nas praderías e lagos abertos. A deforestación do leste e as plantacións de árbores en zonas de chaira provocou a mestura das dúas especies e o incremento da hibridación ata chegar os altos niveis de arestora.(Johnsgard 1967). Os híbridos son difíciles de distinguir a simple vista, polo que non se coñece ben a dinámica dos cruzamentos. Estudos en catividade amosan que a hibridación segue a regra de Haldane, morrendo moitas femias híbridas antes chegaren á madureza sexual (Kirby et al. 2004).
Alimentación e reprodución
Os patos sombríos obteñen o seu alimento en augas de pouca profundidade e pacendo na terra. A súa dieta componse basicamente de plantas, pero consomen tamén algúns moluscos e insectos acuáticos. Poñen entre 6 e 14 ovos de cor ante averdegada, que chocan durante uns 30 días.