cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Villeurbanne
Historia
Ao transformarse de comunidade rural a cidade industrial, Villeurbanne experimentou un tremendo auxe demográfico. De 3.000 habitantes en 1928, a súa poboación disparouse a 82.000 en 1931. Por iso o alcalde Lazare Goujon (elixido en 1924) prometeu á cidade unha iniciativa de grandes obras públicas. Poderíase dicir que o resultado máis visible deste programa é o Gratte-Ciel, un complexo de vivendas constituído por dúas torres Art déco e edificios máis pequenos anexos, aderezados ao longo da avenida Henri Barbusse. Estas estruturas son obra do arquitecto Môrice Leroux, e unha das máis notables estruturas Art déco de Francia. Tras someterse a unha renovación exhaustiva, as altas torres xemelgas de 19 pisos convertéronse no emblema da cidade.
Aldara de Celanova
Traxectoria
Xa finada, foi soterrada no mosteiro de San Salvador de Celanova, por petición do seu fillo, san Rosendo. A súa festividade segundo o santoral católico ten lugar o 21 de decembro.
Villeurbanne
Educación
Moitos institutos e universidades normalmente listados como parte da "área de Lión" están realmente situados en Villeurbanne. Este é notablemente o caso do campus La Doua, fogar da Universidade Claude Bernard (Lión I), CPE Lyon e do Institut National des Sciences Appliquées de Lión.
Aldara de Celanova
Descendencia
miniatura|Anunciación a santa Aldara da concepción de san Rosendo no coro lígneo da catedral de Santiago de Compostela, hoxe no [[mosteiro de San Martiño Pinario.]] Froito da súa unión con Gutier Menéndez naceron dúas fillas, Adosinda e Hermesinda, e tres fillos, Munio, Rosendo e Froila. De entre todos eles destacou Rosendo, bispo da igrexa de Dumio e posteriormente santo.
Villeurbanne
Transporte
Villeurbanne está ben servida polo sistema de transporte público do Grand Lyon, o "TCL" (Transports en Commun Lyonnais). A ramificación Leste da liña A do metro de Lión atravesa o corazón da cidade, e a liña T1 do tranvía conecta o campus La Doua co distrito comercial e empresarial de Part-Dieu e o Presqu'île do centro.
Aldara de Celanova
Descendencia
Unha sobriña de Aldara, Aragonta González, será a segunda esposa do rei de Galicia Ordoño II. A primeira muller deste, Elvira, era irmá do seu home. Unha neta, Goto, será raíña de Galicia por ser esposa de Sancho Ordóñez.
Beechcraft Model 18
Durante e despois da segunda guerra mundial usáronse máis de 4 500 Beech 18 en servizo militar, como transporte lixeiro, bombardeiro lixeiro (por China), adestrador de tripulacións (para bombardeiros, navegadores e artilleiros), foto-recoñecemento, e "avión nodriza" para obxectivos. Entre esas variantes militares estaban os C-45 Expeditor, AT-7 Navigator, e AT-11 Kansan da United States Army Air Forces (USAAF); e os UC-45J Navigator, e SNB-1 Kansan da United States Navy (USN). Na guerra máis do 90% dos bombardeiros e navegantes da USAAF adestráronse neste avión.
Tras a guerra o Beech 18 era o avión de negocios e alimentador por excelencia. Ademais de transportar pasaxeiros, entre os seus usos civís incluíuse a fumigación aérea, liberación de insectos estériles, almacenamento de peixes, sementeira de nubes de xeo seco, extinción de incendios, transporte de correo, servizo de ambulancia, producións cinematográficas, paracaidismo, cargueiro, tráfico de armas e drogas, banco de probas para motores, escritura no ceo, remolque de pancartas e avión acrobático. No presente moitos destes avións están en mans privadas e en agosto de 2017 aínda quedaban uns 240 nos Estados Unidos segundo o rexistro da FAA.
Ventoso, Couso, Coristanco
Ventoso é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Salvatore Viale
Salvatore Viale, nado en Bastia o 6 de setembro de 1787 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 1861, foi un escritor e maxistrado corso. Considerado como o autor do primeiro texto literario en lingua corsa, Sirinatu di Scappinu, que se atopa no cuarto canto da súa obra Dionomachia. Está considerado un dos máximos expoñentes do italianismo corso.
Traxectoria
Nado nunha familia de clase alta de orixe xenovesa recibiu na súa cidade natal a súa primeira educación. En 1803 marchou a Roma para estudar medicina e alí descobre a paixón pola literatura. Volveu a Córsega en 1805 logo da morte de seu pai. Inscribiuse na Universidade de Pisa, graduándose en dereito en 1809 e comezou a dar clases no Collegio di Bastia e publicu en 1813 o tratado Principi delle Belle Lettere. Trala caída de Napoleón instaurouse na illa un goberno provisional independentista co que se involucrou Viale pero que acabou caendo en favor do mantemento da unión con Francia. Viale volve a Roma, achegándose aos círculos liberais italianos. En 1816 volveu a Bastia como procurador substituto no xulgado do criminal da cidade. E ao ano seguinte publica a primeira edición de Dinonomachia. Entre 1819 e 1831 foi xuíz de instrución nos tribunais de Bastia.
Obra
dereita|miniatura|258x258px|Primeira estrofa do Sirinatu di Scappinu
Porto de Tarifa
250px|miniatura|Porto de Tarifa O porto de Tarifa é un porto comercial, pesqueiro e de pasaxeiros situado na cidade española de Tarifa, na provincia de Cádiz. É xestionado pola Autoridade Portuaria da Baía de Alxeciras xunto ao porto da Baía de Alxeciras. É o porto europeo máis próximo ao norte de África e principal vía de embarque cara a Tánxer, en Marrocos.
Ten un calado de 3 metros e permite unha eslora de 25. Pertence á provincia marítima de Alxeciras, distrito de Tarifa.
Tiburón (filme)
Tiburón (en Jaws) é un filme estadounidense de terror dirixido por Steven Spielberg que foi estreado en 1975. Está baseado na novela Jaws de Peter Benchley.
Juan Manuel Ameijeiras
Juan Manuel Ameijeiras Delgado, tamén coñecido como "Mel" Ameijeiras, nado en Pueblo Viejo, Jesús Menéndez, Las Tunas, Cuba, o 23 de outubro de 1932 e finado en Santiago de Cuba o 26 de xullo de 1953, foi un revolucionario cubano de orixe galega.
Era un dos irmáns Ameijeiras. Participou en accións contra a ditadura de Fulgencio Batista e perdeu a vida no frustrado asalto liderado por Fidel Castro ao cuartel Moncada
Traxectoria
Seu pai foi o emigrante galego Manuel Ameijeiras Fontenla, natural de Campo Lameiro, quen despois de emigrar á Arxentina e volver a Galicia, partiu cara a Cuba. Alí coñeceu á súa futura esposa, María de las Angustias Delgado Romo, de Corral Falso, Matanzas, coa que tivo dez fillos. O último deles foi Juan Manuel, que levou o nome do pai e do primeiro irmán, morto na infancia. O pai volveu ao seu país onde desapareceu na guerra civil, polo que a nai tivo que ocuparse soa dos fillos.
Participou nas actividades do recentemente fundado Partido Ortodoxo de Eduardo Chibás. Tras o golpe de estado de Fulgencio Batista de 1952, moitos xoves acudiron á Universidade da Habana a reclamar armas, entre eles Mel e o seu irmán Efigenio.
Ese verán comeza a recibir instrución militar e o 25 de xullo de 1952 reúnese con Fidel Castro e con máis dun cento de combatentes na granxa Siboney, preto de Santiago de Cuba, para asaltar ao día seguinte o cuartel Moncada. Ao amencer, a maioría de coches dirixíronse ao cuartel, mentres tres deles foron ao hospital anexo: un deles conducido por Abel Santamaría, outro por Mel e o terceiro por Mario Muñoz. O asalto fracasou e tras un longo tiroteo, Mel foi detido xunto con outros combatentes. Máis tarde foron conducidos ás cortes do cuartel e asasinados.
Legado
Trala súa morte púxoselle o seu nome a unha das columnas do Exército Rebelde que loitaba en Sierra Maestra: a Columna 6 Juan Manuel Ameijeiras.
Tamén leva o seu apelido e o de seus irmáns o hospital máis importante de Cuba, o Hospital Hermanos Ameijeiras da Habana.
Oktoberfest
miniatura|300px|A Oktoberfest de noite A Oktoberfest é unha festa da cervexa e unha feira de produtos e diversións celebrada orixinalmente en Múnic, Baviera, e diseminada por varios lugares do mundo. En Múnic, a Oktoberfest comeza a mediados de setembro e remata dúas semanas máis tarde, no primeiro domingo de outubro. De aí o seu nome, Oktoberfest (en alemán, "Oktober" significa outubro, e "Fest", festa ou festival). Ao respecto da participación galega na festa, dicir que a comunidade galega de Múnic participa cunha carroza alusiva a temas galegos.
O festival
A Oktoberfest atrae a máis de 6 millóns de visitantes de todo o mundo, converténdose así no meirande festival do planeta. É habitual o uso de traxes típicos de Baviera, de modo que os visitantes visten con lederhosen (pantalóns curtos de pel) os homes e dirndl (traxe tradicional) as mulleres. O acontecemento máis importante durante a festa é o desfile de vestidos típicos da Oktoberfest, unha manifestación costumista, e o paso dos Schützen (tiradores). Isto ten lugar cada ano durante o primeiro domingo. Outros acontecementos pintorescos son o desfile dos cervexeiros, e a apertura oficial do primeiro bocoi de cervexa a cargo do alcalde da vila.
Para o tempo que dura a Oktoberfest os cervexeiros de Múnic fabrican unha cervexa especial (Wiesnbier) con maior contido de alcohol que as cervexas convencionais en Alemaña. Así mesmo, os concesionarios das carpas de venda de cervexa están obrigados a tocar música de banda tradicional até as 18 horas e cun volume máximo de 85 db. Á noite tócanse éxitos do momento e música pop.
Historia
A primeira Oktoberfest de Múnic, en 1810, nada tiña a ver coa multitude de turistas, enormes vasos de cervexa e o parque de atraccións da actual festa na capital da Baviera. Naquela época, foi instituída unha corrida de cabalos para conmemorar o casamento do príncipe herdeiro Luís, máis tarde rei Luís I da Baviera, coa princesa Teresa de Saxe-Hildburghausen.
A festa, para a cal estaban convidados todos os moradores de Múnic, tivo lugar nun parque afastado do centro, bautizado Theresienwiese, en homenaxe á noiva. Aínda hoxe é neste mesmo parque onde transcorren os meirdande eventos da Oktoberfest.
A fin e asemade o punto álxido da festa era a corrida de cabalos, coa presenza da familia real de Baviera. O enorme éxito fixo que fose marcada outra festa para outubro do ano seguinte, e así, devagar, comezou a tradición. Coa emigración dos alemáns, a festa mais popular da Alemaña espallouse polo planeta. Hoxe existen Oktoberfest en diversos países, como: Arxentina, Brasil, Estados Unidos, Hong Kong, Italia, Vietnam, entre outros.
Dornier Do 228
O Dornier Do 228 é un avión utilitario con dous motores turbohélices e capacidade STOL, deseñado e fabricado inicialmente por Dornier GmbH (despois DASA Dornier e Fairchild-Dornier) dende 1981 ata 1998. 245 fabricáronse en Oberpfaffenhofen, Alemaña. En 1983 Hindustan Aeronautics (HAL) mercou unha licenza de fabricación e produciu outros 125 aparellos en Kanpur, India. En xullo de 2017 aínda quedaban 63 aparellos en servizo.
En 2009 RUAG comezou a fabricar un Dornier 228 New Generation en Alemaña. A fuselaxe, as ás e a unidade de cola son fabricadas por Hindustan Aeronautics Limited (HAL) en Kanpur, India, e transportadas ata Oberpfaffenhofen, onde RUAG Aviation realiza a montaxe final dos aparellos. O Do 228NG usa a mesma estrutura con tecnoloxías melloradas e mellores rendementos, como unhanova hélice de cinco pas, cabina de cristal e un maior alcance. A primeira entrega realizouse en setembro de 2010 a un operador xaponés. En setembro de 2020 RUAG vendeu o programa Do 228 a General Atomics.
Herbert Rey Willisch
Herbert Rey Willisch, nado en Ribeira o 13 de marzo de 1987, é un futbolista galego. É un xogador zurdo, que se desenvolve como mediapunta ou extremo por ambas as bandas. O seu club actual é o Montañeros, da Preferente.
Traxectoria
Nacido en Ribeira, ten ascendencia alemá por parte materna, pois seu bisavó, por quen recibiu o seu nome, era o alemán Herbert Willisch, que se instalara en 1926 en Galicia, onde rexentou talleres de barcos e motores.
Aos 4 anos trasladouse coa súa familia á Coruña, e tras coñecer a Rubén Rivera, uniuse a el nas filas do Montañeros, en idade benxamín. Na categoría alevín pasou a formar parte do Deportivo da Coruña, co que disputou o Campionato Nacional de Fútbol 7 de Brunete organizado pola Cadena SER e Canal+. Subiu polas diferentes categorías inferiores do club ata chegar ao filial, da Terceira División, co que logrou o ascenso á Segunda División B na tempada 2006/07. Xogou dúas campañas máis co Fabril na categoría de bronce, disputando na primeira delas a fase de ascenso a Segunda División. No filial branquiazul coincidiu con xogadores como Fabricio, Mackay, Bergantiños, Laure, Pita, Rochela, Diego Seoane ou Juan Domínguez.
Tralo descenso do Fabril de novo a Terceira en 2009, volveu ao Montañeros, tamén de 2ª B, onde permaneceu tres tempadas. Alí coincidiu con varios dos seus antigos compañeiros da súa etapa branquiazul, como Jorge Cano, Rubén Rivera, Iago Iglesias ou Manuel Romay.
En 2012, despois do descenso e desaparición do equipo sénior do Montañeros, asinou polo Cerceda, da Terceira División. Tras un primeiro ano algo irregular, onde o equipo non acadou as expectativas creadas, o equipo sufriu unha revolución en forma de altas e baixas de xogadores, pero Herbert decidiu continuar no novo proxecto. Nas dúas seguintes tempadas o equipo logrou meterse na fase de ascenso a Segunda División B, onde o xogador tivo un papel relevante. Na súa segunda tempada como integrante do Cerceda foi nomeado mellor xogador do grupo I da Terceira División.
En 2015 fichou polo Boiro, tamén de Terceira, trala marcha do seu adestrador José Luis Lemos ao mesmo equipo, ao que tamén se incorporou o seu compañeiro Cano. Co equipo de Barbanza logrou o ascenso a Segunda B e a permanencia ao ano seguinte, pero o equipo foi descendido por motivos económicos.
En 2018 deixou Boiro e regresou ao Montañeros, que volvía contar con equipo sénior. Xogou co club coruñés na Preferente, disputando 33 partidos e marcando 9 goles. En 2019 pasou ao fútbol da Costa da Morte, fichando polo Fisterra, da mesma categoría, club co que conseguiu esa mesma tempada o ascenso á Terceira División. Militou dous anos no equipo, disputando 56 partidos, cun balance de 7 goles.
En agosto de 2021 iniciou a súa cuarta etapa no Montañeros, de novo en Preferente. Con todo, só puido disputar 7 partidos, nos que marcou 3 goles, pois en novembro sufriu unha lesión contra o Ribadeo que o afastou durante os terreos de xogo durante meses e o obrigou a pasar polo quirófano.
Illote Niuatui
Niuatui, é un illote do Océano Pacífico situado no nordés do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Actualmente atópase despoboado e a súa altura media sobre o nivel do mar é de 11 metros. Sitúase moi próxima ao Illote Oua, ao oeste de Lafanga.
Víctor García Hernando
Traxectoria
Na tempada 1941–42 foi contratado polo Deportivo da Coruña, onde permaneceu tres anos, facendo grande amizade con Juan Acuña. A súa primeira campaña foi a máis regular no club coruñés, perdendo presenza no once inicial nas dúas restantes tempadas debido á doenza de tuberculose que padecía.
Faleceu no verán de 1943 en Santander.
Yōji Enokido
Yōji Enokido (榎戸 洋司), nado na prefectura de Shiga o 27 de setembro de 1963, é un guionista e novelista xaponés. Escribiu guións para series e filmes como Sailor Moon, Neon Genesis Evangelion, Revolutionary Girl Utena, FLCL, RahXephon, Melody of Oblivion, Ouran High School Host Club, Nodame Cantabile, Redline, Star Driver, Captain Earth, Bungo Stray Dogs e The Dragon Dentist. Tamén escribiu tres volumes da novelización de FLCL, que foi estreado nos Estados Unidos por Tokyopop dende 2008 até 2009. Antes de convertirse en guionista, era un empregado da empresa Nippon Telenet Corporation que se centraba en servizos de comunicación por computador persoal MSX.
Premio Ig Nobel
miniatura|dereita|Unha ra levitando magnéticamente. Por este experimento André Geim da Universidade de Nijmegen e a Sir Michael Berry da Universidade de Bristol foron galardoados co Premio Ig Nobel de Física no ano 2000.
Os Premios Ig Nobel son unha parodia dos Premios Nobel que son outorgados cada ano a principios de outubro a dez logros que "primeiro fan á xente rir, e despois fana pensar". Da organización dos premios encárgase a revista de humor científico Annals of Improbable Research (AIR) e son presentados por un grupo de persoas entre os que se inclúen premios Nobel nunha cerimonia no Sanders Theater da Universidade Harvard.
Cerimonia
Os premios preséntanos auténticos premios Nobel. Orixinalmente a cerimonia tiña lugar nunha sala de conferencias do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), e actualmente outórganse no Sanders Theater da Universidade Harvard. A cerimonia inclúe unha serie de bromas, como Miss Sweety Poo, unha nena que continuamente repite "Por favor parade. Estou aburrida". Tradicionalmente a frase final é: "Se non gañaches un premio, e especialmente se o gañaches, mellor sorte o próximo ano".
A cerimonia está co-patrocinada pola Harvard Computer Society, a Harvard-Radcliffe Science Fiction Association e a Harvard-Radcliffe Society of Physics Students.
No desfile de Ignitaries varios grupos secundarios entran na sala. Na cerimonia de 1997, un equipo de "investigadores de sexo crioxénico" distribuíron un panfleto titulado "sexo seguro a catro Kelvin". Tamén é frecuente que delegados do Museo de Arte Malo mostren diversas obras da súa colección, demostrando que a arte mala e a ciencia mala van da man.
O actor Russell Johnson, coñecido pola súa interpretación do profesor na serie de televisión A illa de Gilligan, participou unha vez na cerimonia de entrega coma "O profesor emérito da illa de Gilligan".
Difusión
A cerimonia grávase e emítese na National Public Radio e móstrase en directo en Internet. A emisión ten lugar o venres despois do día de acción de grazas en Estados Unidos, no programa de radio Science Friday.
Publicáronse dous libros con reportaxes sobre algúns dos gañadores e unha xira dos Premios Ig Nobel percorreu o Reino Unido e Australia varias veces. A xira tamén visitou a Universidade de Dinamarca en 2009.
Crítica
En 1995, Robert May, Baron May de Oxford, o principal asesor científico do goberno británico, pediu aos organizadores que deixaran de repartir os Premios Ig Nobel a científicos británicos, argumentando que existía un risco de que experimentos "xenuínos" se ridiculizaran. Porén, moitos investigadores británicos desestimaron as declaracións de Lord May, e a revista británica Chemistry and Industry publicou un artigo rebatendo os seus argumentos.
O Vilar, Couso, Coristanco
O Vilar é un lugar da parroquia de Couso no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 54 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 24 homes e 30 mulleres.
Parroquias de Coristanco
{ORDENAR:Couso, Vilar}}
The Golden Age (álbum de Woodkid)
The Golden Age é o primeiro álbum de estudio do cantautor francés Woodkid. Foi lanzado o 18 de marzo de 2013 a través do selo independente Green United Music. Lemoine lanzou o cover oficial do álbum a través dun vídeo creado por el mesmo o 14 de decembro de 2012 e publicou a correspondente listaxe de cancións unha semana despois, o 21 de decembro de 2012, na súa páxina oficial de Facebook.
Durante unha entrevista con NBHAP, Lemoine que a súa nenez é "The Golden Age" para el.
STS-36
Características
STS-36, con cinco astronautas a bordo (John Creighton, John Casper, David Hilmers, Richard Mullane e Pierre Thuot), foi lanzada para poñer en órbita un satélite militar clasificado. Foi a misión do transbordador con maior inclinación orbital, 62 graos. Case toda a actividade durante a misión consta como clasificada.
Candea
dereita|200px|miniatura|Candea acesa.
Unha candea é unha fonte de iluminación consistente nunha mecha ou fía que sobe polo interior dunha barra de combustíbel sólido, como poden ser a cera ou a parafina.
Xeracións roubadas
miniatura|300px|Interpretación artística titulada The Taking of the Children por Chris Cook, [[1999.]] As Xeracións roubadas (tamén coñecidas co nome de Os nenos roubados) constitúena os fillos e descendentes dos aborixes australianos e os insulares do estreito de Torres que foron separados pola forza das súas familias polas axencias do goberno federal e os Estados de Australia xunto coas misións da Igrexa. Os traslados ocorreron entre os anos 1869 e 1969, aínda que nalgúns lugares moitos nenos foron trasladados mesmo até a década de 1970.
Historia e características
Na súa meirande parte, estes nenos eran mestizos de nai aborixe e pai branco. En canto eran detectados, víanse forzados a abandonar as súas familias e eran colocados en orfanatos, internados, misións cristiás ou familias brancas de acollida.
Estes actos son recoñecidos pola maioría da clase política de Australia como un dos episodios máis escuros da súa historia. Porén, o debate e a controversia continúan hoxe en día. En 1997, un informe titulado "Bringing them home" (Levalos á casa) detalla a historia destas prácticas, publica testemuños e suxire que preto de cen mil nenos pertencen ás Xeracións roubadas.
O 13 de febreiro de 2008, o goberno federal de Australia, encabezado polo Primeiro Ministro Kevin Rudd, emitiu unha desculpa formal ós indíxenas australianos por tódolos danos que sufriron polas Xeracións roubadas.
Últimas cartas de Jacopo Ortis
Últimas cartas de Jacopo Ortis (en Ultime lettere di Jacopo Ortis) é a novela máis importante de Ugo Foscolo, escrita entre 1798 e 1802.
Foi traducida ó galego por Isabel Soto e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.
Trama e características
miniatura|dereita|O autor da obra, Ugo Foscolo, retratado en 1813. Está considerada a primeira novela epistolar da literatura italiana. Consiste na reprodución das cartas do protagonista, Jacopo Ortis, por parte do seu destinatario, o editor e amigo Lorenzo Alderani. Este último, tras o suicidio de Jacopo, exponas de maneira cronolóxica ao tempo que lles engade un proemio e mais unha conclusión. Está vagamente inspirado nun feito real, segundo o modelo literario fixado n'As mágoas do mozo Werther (1774) por Johann Wolfgang von Goethe.
Porto da Baía de Alxeciras
250px|miniatura|Porto da Baía de Alxeciras O porto da baía de Alxeciras, tamén coñecido como porto de Alxeciras, é un porto comercial, pesqueiro e de pasaxeiros situado na baía de Alxeciras, no sur de Andalucía. Componse de numerosas infraestruturas marítimas diseminadas ao longo de toda a baía. Aínda que só as zonas urbanas de Alxeciras e La Línea de la Concepción se asoman á baía, existen tamén instalacións portuarias no resto da ribeira, pertencente tamén aos municipios de Los Barrios e San Roque. É xestionado pola Autoridade Portuaria da Baía de Alxeciras xunto ao porto de Tarifa, os dous pertencentes á provincia marítima de Alxeciras.
Santiago Otero Pouso
Santiago Otero Pouso, coñecido como Pajares, finado o 21 de setembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.
CDLU
CDLU é a marca deportiva propia do Club Deportivo Lugo, xestionada pola empresa Enfíos Texgroup con sede en Vilalba (Terra Chá). Creada no ano 2013, foi a marca oficial dos equipamentos do Lugo durante as temporadas 2013-14 e 2014-15, substituíndo a inglesa Umbro. Desde o 1 de agosto de 2015 deixa de ser a marca principal do Lugo, debido ao acordo do club coa firma dinamarquesa Hummel, continuando como encargada doutros produtos oficiais do club.
Santiago Otero Pouso
Traxectoria
Emigrou a Arxentina en 1921. Traballou nos xacementos petrolíferos de Comodoro Rivadavia ata 1923 e despois foi axudante segundo da aduana de Río Gallegos. En 1932 regresou a Galicia. Na Illa de Arousa participou da actividade política da República e foi un dos que proclamaron a República Federal da Illa de Arousa, da que foi nomeado presidente. Foi detido o 9 de outubro de 1934, o día 13 todos os detidos foron postos en liberdade acusados dun delito de sedición. Foron procesados e xulgados nun consello de guerra en marzo de 1935, que os absolveu. Tivo un enfrontamento cos armadores cos que traballaba, denunciounos e foron condenados a pagarlle 450 pesetas de indemnización. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi chamado ao cuartel dos gardas cívicos e ameazado de morte e obrigado a entregarlle aos armadores o oficio coa sentenza do preito. Na madrugada do 21 de setembro sacárono da casa e levárono ao cuartel onde o interrogaron; despois sacárono do cuartel, matárono e fondeárono. O 11 de outubro apareceu un cadáver flotando na praia dos Testos; avisado o xefe da Guardia Cívica, Benito Figueiras, e acompañado de dous “cívicos”, colleron a barca dun pescador, atáronlle ao cadáver un poste de pedra máis grande e fondeárono de novo mar adentro.
CDLU
Deseño dos equipamentos 2013-14
miniatura|Equipamentos CDLU do [[CD Lugo.]] Os equipamentos supoñen un lixeiro cambio nas cores do Lugo dos últimos anos, pasando de ser o pantalón do uniforme titular de azul escuro ao azul celeste da bandeira de Galicia. A camisola titular tamén leva detalles celestes acompañando ás tradicionais franxas verticais albivermellas. O segundo equipamento é completamente de cor gris con detalles en negro, diferenciándose do negro de anos anteriores, e o terceiro equipamento pasa ser negro con franxas diagonais celestes, semellante no deseño ao da selección galega. Ao igual que na anterior tempada, nas tres camisolas figura a lenda "1953. Forza Lugo" e a bandeira galega.
Santiago Otero Pouso
Vida persoal
Casou con Josefa Arís.
Praia do Son
A praia do Son, tamén chamada praia do Cruceiro é un pequeno areal urbano do lugar de Porto do Son, na parroquia de Noal. Até o século XIX estendíase desde Rocapillón até o pé do cruceiro situado no cruzamento da baixada á zona portuaria desde a estrada AC-550. Antes da ampliación do porto estendíase até o antigo peirao vello, e tras as sucesivas obras de ampliación do porto chegou a desaparecer, rexurdindo na actual configuración deste, ampliando a súa extensión até máis alá do cruceiro (polo que algúns chámana tamén a que se formou).
Características
miniatura|esquerda|Extremo da praia do Son, debaixo da estrada [[AC-550.]]
A súa lonxitude é de 170 m, e a súa anchura de 15 m. O nivel medio de ocupación nos verán é alto, sendo frecuentada sobre todo por familias con nenos, dado a súa escasa perigosidade. Está constituída por area branca moi fina, que o vento despraza até o novo xardín do porto. O estado habitual do mar é de ondas moderadas, e é moi ventosa. É apta para practicar o submarinismo. Dispón de servizos habituais como autobús interurbano, aparcadoiro non vixiado (de entre 50 e 100 prazas), ducha, sinalizacións de perigo claramente visíbeis.
Atención médica
Para atencións médicas, no centro urbano hai un Centro de Saúde, situado na rúa Atalaia, s/n. O hospital máis próximo é o Hospital da Barbanza, que se encontra a 15 km no lugar de Salmón, na parroquia de Oleiros no veciño concello de Ribeira.
Illote Temotuloto
Temotuloto, é un illote do Océano Pacífico situado no suroeste do atol Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Na actualidade atópase despoboada e a súa elevación media sobre o nivel do mar é de 14 metros.
Aeroporto de Lisboa
O aeroporto Humberto Delgado, tamén coñecido como aeroporto de Lisboa ou Aeroporto da Portela (IATA: LIS, OACI: LPPT) é un aeroporto internacional portugués situado na freguesía de Portela de Sacavém, no concello de Loures, próximo á cidade de Lisboa. É o maior aeroporto portugués en número de pasaxeiros, sendo tamén o que rexista un maior volume de tráfico.
Historia
As obras comezaron en 1938 e foi inaugurado en 1940. O 1 de agosto de 2007 abriuse ao público a terminal 2, orientada a voos domésticos. Agora, a terminal 2 está orientada a compañía de baixo custo (Easyjet, Ryanair, Transavia e Norwegian).
Batalla das Dunas (1639)
A batalla naval das Dunas foi unha batalla entre as armadas española e holandesa que tivo lugar o 21 de outubro de 1639 na rada das Dunas -ou dos Baixíos- (The Downs), preto da costa do condado de Kent, en Inglaterra, no transcurso da Guerra dos Oitenta Anos.
Antecedentes
Despois de que os franceses cortasen en 1638 o Camiño dos españois e atacasen varios portos da costa atlántica, nun intento desesperado por reforzarse, reabastecerse e pagar as súas tropas en Flandres, en 1639 fórmase en Cádiz unha escuadra de 23 barcos e 1 679 homes de mar para operar contra Francia e Holanda ao mando de Antonio de Oquendo. Saen cara a Flandres, uníndose na Coruña as outras escuadras que van formar parte da misión. A misión principal é levar tropas e diñeiro a Flandres.
Reunión da Armada na Coruña
O 17 de xullo chegaron a Cádiz a frota do almirante Ibarra que escoltaba as frotas procedentes do Novo Mundo, xa a finais de agosto chegan á Coruña as naves de Antonio de Oquendo, fondeando fora do porto para permitir a saída do resto da frota.
Reúnense así as escuadras de:
Na Coruña únense as escuadras de:
Ademais, acompáñanlles 12 navíos ingleses fretados como transporte das tropas que iban reforzar as dos Países Baixos. En total fretáronse 45 barcos de guerra de diferentes tamaños e trinta de transporte, divididos en sete escuadróns. Entre todas levaban, segundo as versións estranxeiras, 27 000 homes. Algunhas versións españolas redúcenos a 6 000. A realidade debeu ser uns 14 000, dos que 8 000 eran homes de mar e guerra e o resto, infantería.
Para o Conde-Duque de Olivares os buques e dotacións estaban nun estado excelente de preparación e adestramento, e non saíra armada como esta desde a xornada de Inglaterra (Véxase Armada Invencible). Para o almirante Feijó, da escuadra de Galicia, estaban faltos de todo, a xente era forzada, non había bastantes artilleiros e tiñan pouca experiencia etc.
Encontro cos holandeses no Canal da Mancha
O 31 de agosto fanse ao mar, deixando aos transportes ingleses navegar soltos, a vangarda formábaa a escuadra de Dunkerque, como expertos do Canal da Mancha.
Nestes tres días de combate, os contendentes esgotaron toda a pólvora e municións. Tromp entra en Calais, onde o gobernador facilítalle 500 toneladas de pólvora, repara os seus buques, desembarca aos feridos e, en 20 horas, está de novo no mar listo para o combate.
Entrada da Armada nas Dunas (Downs)
Oquendo podería facer o mesmo nos portos amigos de Dunkerque ou Mardique (hoxe Fort-Mardyck, 10 km ao leste de Dunkerque), pero, dubidando do calado de Mardique, onde pensaba que non podían entrar os seus galeóns grandes, así como dada a proximidade da rada das Dunas -ou dos Baixíos- (The Downs) na costa do condado de Kent, en Inglaterra, e considerando que os ingleses eran neutrais, decide refuxiarse alí, para intentar aprovisionarse e reparar os seus barcos.
Aos ingleses non lles fai graza a decisión española, e o enfado vese agravado por non saudar Oquendo á bandeira inglesa do almirante Pennigton, que se atopaba fondeado na rada. Ante o enfado inglés, e dada a súa precaria situación, Oquendo cede. Os ingleses ceden o fondeadoiro interior aos españois, e fondean entre a armada española e a holandesa.
Oquendo intenta conseguir provisións de guerra, informando da súa presenza ao embaixador de España en Londres e ao gobernador dos Países Baixos, conseguindo así reforzo de mariñeiros e soldados desde Dunkerque. Organiza transportes en buque lixeiros para levar a Flandres o diñeiro e os soldados que transportaba con ese destino. O 27 de setembro, aproveitando unha espesa néboa, organiza un convoi con 13 pataches e fragatas que acompañan a 56 embarcacións costeiras (a maioría pesqueiros vindos de Dunkerque), que chegan sen novidade a Flandres, a pesar de estar Tromp bloqueando a saída da rada.
Phaeophyceae
miniatura|dereita|200px|Leathesia difformis As algas pardas ou feófitos son un grupo de algas pertencentes á clase Phaeophyceae no reino Protista de cor castaña. Son organismos multicelulares que antes eran clasificados coma plantas "non vasculares" no reino Vexetal. Comprende uns 265 xéneros cunhas 1.500-2.000 especies, principalmente mariños; só seis xéneros son de auga doce.
Batalla das Dunas (1639)
Entrada da Armada nas Dunas (Downs)
Tromp mantén unha escuadra fondeada na saída da rada e outra navegando pola Canle. Dispón de 114 a 120 naves, entre elas 17 brulotes. Algúns relatos contan que permite o paso de buques de apoio españois con cordames e arboraduras, para que Oquendo poida reparar antes as súas naves e así poder establecer combate.
A batalla
O 20 de outubro Oquendo leva un mes fondeado na rada das Dunas, cando chegan as primeiras subministracións de pólvora, este é escaso, e repárteo entre os galeóns.
Phaeophyceae
A maioría dos feófitos viven nas costas rochosas do mar das zonas temperadas e subpolares, dominando a zona intermareal coma no caso das Laminariales da costa de California. Tamén se presentan en formas flotantes libres, coma o Sargassum, que forma grandes extensións no Mar dos Argazos. Son os principais produtores primarios de varias comunidades de animais invertebrados e microbios.
Batalla das Dunas (1639)
A batalla
Tromp ten noticias diso, e decide atacar antes de que os españois se rearmen completamente, polo que expón ao almirante inglés que foi atacado polos españois e que, polo tanto, procede a atacarlles. Lanza os seus brulotes sobre a escuadra fondeada, pero os españois pican amarras e fanse ao mar. Entre a confusión producida polos brulotes e unha espesa borraxeira, só conseguen saír da rada 21 buques para enfrontarse a máis de 100 holandeses. Os demais varan nos bancos de area e a costa dos Downs.
Phaeophyceae
Xeralmente están diferenciadas en talo e mais pé. O talo dalgunhas formas pode estar provisto dun baruto de tubos capaces de transportar auga e produtos da fotosíntese, vestixios dos verdadeiros tecidos condutores (xilema e floema) das plantas superiores. Presentan clorofila a e c e xantofila.
Batalla das Dunas (1639)
A batalla
Tromp lanza tres brulotes contra a capitá de Oquendo. Este consegue desembarazarse dos tres, pero un deles engánchase na proa do galeón Santa Teresa, de Lope de Hoces, que lle seguía e que se perde envolvido en chamas.
A batalla establécese cos galeóns españois pelexando illados contra forzas cinco veces superiores.
Phaeophyceae
A súa reprodución é sexual. Forman óvulos e espermatozoos biundulipodiados, que teñen un undulipodio mastigonemado dirixido cara adiante e outro liso cara atrás. O óvulo fertilizado xermola en resposta a unhas determinadas condicións de luz. O organismo diploide que se desenvolve a partir do óvulo fertilizado recibe o nome de esporófito.
Batalla das Dunas (1639)
A batalla
Pola noite, aproveitando a escuridade, algúns españois conseguen desembarazarse dos seus atacantes e, os que poden, diríxense a Mardique, chegando a nave de Oquendo, a de Masibriadi e 7 buques máis da Escuadra de Dunkerque.
Vindicación dos dereitos da muller
Vindicación dos dereitos da muller (en A Vindication of the Rights of Woman), escrita por Mary Wollstonecraft e publicada en 1792, supón unhas das primeiras obras da literatura e filosofía feministas en lingua inglesa. Foi traducida ao galego por María Fe González e publicada en 2004 por Sotelo Blanco.
Batalla das Dunas (1639)
A batalla
Do resto dos barcos, 9 rendéronse, estando en tan mal estado que tres afundíronse cando eran levados a porto holandés, e os demais embarrancaron nas costas francesas ou flamengas para non entregarse ao inimigo.
Vindicación dos dereitos da muller
Historia e características
Wollstonecraft rebate a postura sostida polos teóricos políticos e educativos do século XVIII de que as mulleres non debían ter acceso á educación. Wollstonecraft argumenta que as mulleres deberían recibir unha educación acorde á súa posición na sociedade xa que, segundo a escritora, son esenciais para a nación porque son elas as que educan os fillos e porque poderían ser consideradas non só simples esposas, senón pares dos seus maridos. En lugar de velas como simples elementos decorativos na sociedade ou bens cos que comerciar á hora de acordar un matrimonio, Wollstonecraft mantén que as mulleres son seres humanos que merecen os mesmos dereitos fundamentais ca os varóns.
Batalla das Dunas (1639)
A batalla
Dos que vararan nos baixíos (The Downs), 9 conseguiron chegar a Dunkerque.
Vindicación dos dereitos da muller
Historia e características
Wollstonecraft decidiuse a escribir Os dereitos da muller tras ler o informe de 1791 de Charles Maurice de Talleyrand-Périgord para a Asemblea Nacional Constituínte de Francia que sostiña que as mulleres soamente debían recibir educación relacionada co ámbito doméstico. Partindo da crítica a este postulado, a autora desenvolve un ataque máis amplo contra os dobres estándares sexuais e acusa os varóns de promover que as mulleres incorran nunha emotividade excesiva. Os dereitos da muller foi escrito apresuradamente como resposta directa aos eventos que estaban a ter lugar. Wollstonecraft tiña a intención de escribir un segundo volume máis meditado, pero morreu antes de poder completalo.
Aínda que a autora reclama igualdade entre os sexos en áreas específicas da vida, tales como a moralidade, en ningún momento chega a afirmar explicitamente que varóns e mulleres sexan iguais. Esta postura ambigua con respecto á igualdade de sexos fixo que sexa difícil clasificar a Wollstonecraft como unha feminista, especialmente tendo en conta que nin a palabra nin o concepto existían cando ela escribiu a súa obra. A crenza xeral de que Os dereitos da muller foi acollido desfavorablemente é un malentendido moderno, froito da presunción de que Wollstonecraft foi tan vilipendiada durante a súa vida como o chegou a ser despois da publicación de Memoirs of the Author of A Vindication of the Rights of Woman, escrito en 1798 por William Godwin, o seu marido. En realidade, Os dereitos da muller foi ben acollido cando foi publicado por primeira vez en 1792. Un biógrafo coetáneo, por exemplo, referiuse a el como «probablemente o libro máis orixinal do século».
Batalla das Dunas (1639)
Consecuencias
As perdas españolas foron estimadas polos holandeses en 43 buques e 6 000 homes e as holandesas estimadas polos españois en 10 buques e uns 1 000 homes. As frotas hispánicas non lograron un volume similar de barcos ata a década de 1780.
Din que Oquendo, que estaba gravemente enfermo, dixo ao chegar a Mardique: «xa non me queda máis que morrer, pois trouxen a porto con reputación a nave e o estandarte».
Houbo quen, desde España, viu a acción de Oquendo como unha gran fazaña, xa que conseguira levar os reforzos e os diñeiros ao exército de Flandres, e salvou á capitá e ao estandarte real ante forzas abrumadoramente superiores. Esquecen que, se en lugar de refuxiarse na rada de The Downs, se dirixise aos portos de Flandres, non perdería case toda a súa frota.
Segundo o historiador e almirante portugués Costa Quintella, Oquendo portouse máis como comandante [de buque] que como xeral e almirante, xa que, sen máis que pór en liña os seus navíos [no primeiro encontro], puido aniquilar aos seus inimigos''».
Illas do Almirante
As illas Amirante son un conxunto de illas coralinas e atois que se atopan no Océano Índico. Forman parte do conxunto de illas exteriores do arquipélago das Seychelles.
As illas do Almirante sitúanse a uns 230 km ao suroeste da illa de Mahé, no arquipélago das Seychelles, e a uns 650 km ao nordés da república de Madagascar. A uns 90 km ao sur das Almirante atópase o grupo de illas Alphonse as que ás veces en forma incorrecta son consideradas parte das Almirantes.
As Almirantes foron descubertas por Vasco da Gama durante a súa segunda viaxe de exploración en 1502, sendo chamadas "Ilhas do Almirante" (Illas do almirante). É posible que a existencia das illas xa fose coñecida polos comerciantes árabes e indios. En 1742 Francia proclamou o seu dominio sobre as illas xunto coas Seychelles. A posesión formal foi efectivizada no ano 1756. Mediante o Tratado de París (1814), a soberanía sobre as illas pasou oficialmente aos británicos, sendo parte de Mauricio. En 1909, as Seychelles se cosntituiron nunha colonia separada, que incluía as Almirantes. O 8 de novembro de 1965, o Reino Unido separou á Île Desroches das Seychelles para formar parte do novo Territorio Británico do Océano Índico que fora creado. O propósito era permitir a construción de bases militares para beneficio mutuo do Reino Unido e dos Estados Unidos. O 23 de xuño de 1976, Île Desroches foi devolta ás Seychelles ao adquirir estas a súa independencia.
A superficie total é de 9´91 km². A poboación total é menor de 100 habitantes, con 50 no principal asentamento de Desroches.
Hai oito illas individuais (cinco caios de area baixa e tres caios de area levantada), ademais de tres atois, cun total de 18 illotes (Atol St. Joseph con 14, Desroches con 1, Atol Poivre con 3). Ademais destas 11 unidades, a táboa seguinte tamén ten entradas para un arrecife e un banco sen illotes, en prol da exhaustividade. As cinco máis grandes da zona están habitadas. Os diferentes tipos de illas están marcados por diferentes cores de fondo na táboa.
Longa Marcha 2C
Longa Marcha 2C (Chang Zheng 2C en pinyin) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 2C é un lanzador orbital chinés deseñado para lanzar cargas á órbita baixa terrestre e base de toda unha subfamilia de foguetes. Deriva do Longa Marcha 2A, con cambios orientados a poder lanzar unha maior variedade de satélites e máis pesados e a poder usar diferentes etapas superiores, o que divide aos foguetes CZ-2C en varios submodelos, coas versións máis avanzadas podendo poñer en órbita cargas de 2800 kg en órbitas de 200 km de altura:
O Longa Marcha 2C pode ser lanzado desde tres centros: o centro de lanzamento de Jiuquan, o centro de lanzamento de Taiyuan e o Centro de lanzamento de Xichang.
Atracadoiro
miniatura|300px|Atracadoiros no [[Real Club Náutico da Coruña|R. C. N. da Coruña.]] Un atracadoiro é unha estrutura usada para atracar, amarrar barcos na costa dun corpo de auga.
Está normalmente formado por unha pasarela, sexa de pedras ou de madeiras, que se fixan no fondo do leito do río, lago ou mar.
Tipicamente un atracadoiro é un molle onde os barcos paran para deixar embarcar e desembarcar os pasaxeiros ou as mercadorías e parten enseguida.
Un atracadoiro é sempre unha construción máis lixeira que un ancoradoiro, máis destinado a navíos.
Takeshi Honda (animador)
Takeshi Honda (本田 雄) nado na prefectura de Ishikawa o 12 de marzo de 1968 é un animador, deseñador e director de animación xaponés.
Honda graduouse na Academia de Deseño de Toquio e uniuse ó equipo orixinal de Gainax. En Gainax, Honda debutou como supervisor de debuxo con 22 anos. O seu debut como deseñador de personaxes foi na serie Metal Fighter Miku, e continuou na animación, supervisando e deseñando personaxes para numerosas series de televisión e videoxogos.
Vaca e polo
Vaca e polo (en Cow and Chicken) é unha serie de animación estadounidense de comedia creada por David Feiss para Cartoon Network, sendo a terceira das producións de Cartoon Cartoons. Conta as aventuras surrealistas de dous animais irmáns, unha vaca e un polo. A miúdo lidian co seu antagonista, Red Guy, unha caricatura do Demo que trata de enganar ás dúas personaxes.
O piloto orixinal da serie estreouse como parte de What a Cartoon!. A popularidade da curta permitiu a Hanna-Barbera dar luz verde para a creación dunha serie completa, que se estreou o 15 de xullo de 1997. Orixinalmente, Vaca e polo estaba unido a outro segmento chamado Mandril e donicela, que máis tarde se convertería na súa propia serie, o 10 de xuño de 1999. A serie foi producida por Hanna-Barbera Cartoons. Foi nomeada a dous Premios Emmy.
Estreouse en galego a través da TVG no espazo infantil e xuvenil Xabarín Club.
O Casal, Ouces, Bergondo
O Casal é un lugar da parroquia de Ouces no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 111 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 52 eran homes e 59 eran mulleres.
Zee TV
Zee TV é unha cadea de televisión por satélite da India propiedade de Zee Entertainment Enterprises, que é parte de Essel Group, e que ten a súa sede en Mumbai, (Maharashtra), que emite programación en hindi e noutras linguas da India. As súas emisións chegan a Asia Meridional, Europa, Oriente Medio, África, Asia Oriental, Australasia e América do Norte.
Traxectoria
Zee TV fundouna Subhash Chandra en outubro de 1992, foi a primeira canle por satélite en hindi, en principio tiña un acorde de cooperación con STAR TV, non obstante, STAR finalizou a súa colaboración con ZEE TV cando News Corporation de Rupert Murdoch mercou STAR TV. Zee TV chegou ao Reino Unido en 1995 e aos Estados Unidos en 1998, país onde algúns programas subtitúlanse en inglés e onde algúns anuncios tamén se emiten nesa lingua.
Pascual Ruiz Huidobro
Pascual Ruiz Huidobro, nado en Ourense en 1752 e finado en Mendoza, Provincias Unidas do Río da Prata, 1813, foi un militar galego de longa carreira no Vicerreinado do Río da Prata, que loitou contra as invasións inglesas como gobernador de Montevideo.
As invasións inglesas
Fixo unha longa carreira naval en Cádiz e outros destinos. Chegou ó Río da Prata coa expedición do vicerrei Pedro de Ceballos en 1777. Logo de pasar por distintos destinos na América española, ascendeu a tenente xeneral de mariña. En 1803 foi nomeado gobernador civil e militar de Montevideo e xefe da frota alí estacionada. No ano seguinte, ó asumir Rafael de Sobremonte como vicerrei, ocupou o seu cargo de inspector de tropas do vicerreinado, é dicir, segundo no mando militar.
Ao saber que se estaban por producirse as invasións inglesas, o vicerrei mandou a maior parte das súas tropas a Montevideo, xa que pensaba que ese sería o obxectivo central da invasión. Pero os ingleses tomaron Bos Aires case sen resistencia.
Organizou unha expedición para reconquistar Bos Aires, pero xusto cando estaba listo para partir chegou o capitán Santiago de Liniers, que tiña boa información sobre a resistencia que se estaba organizando. Por iso entregoulle o mando das tropas. Con eles e cos voluntarios de Bos Aires, Liniers conseguiu a Reconquista.
O ano seguinte produciuse a segunda invasión inglesa, comezando por Maldonado e despois atacando Montevideo. Ruiz Huidobro cometeu un erro estratéxico moi grave ó non encerrarse na cidade amurallada, senón que saíu a facerlle fronte na zona das quintas que rodeaba a cidade e foron esnaquizados. Uns días máis tarde, a cidade caía en mans inglesas durante un ataque nocturno que non previra. Foi tomado prisioneiro e enviado a Inglaterra, en represalia pola resistencia que opuxera á anterior invasión.