cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gonzalo Torrente Ballester
Gonzalo Torrente Ballester, nado en Serantes (Ferrol) o 13 de xuño de 1910 e finado en Salamanca o 27 de xaneiro de 1999, foi un novelista galego en lingua castelá. Entre outros recoñecementos, recibiu o Premio Cervantes, o Premio Príncipe de Asturias das Letras e o Premio Nacional de Narrativa.
Traxectoria
miniatura|Casa natal de Torrente Ballester en [[Serantes, Ferrol|Serantes.]] miniatura|Placa na casa na que viviu en [[Vigo.]] Gonzalo Torrente Ballester naceu no concello de Serantes, dende 1940 integrado no concello de Ferrol. Era fillo de Gonzalo Torrente Piñón, militar da Mariña. Estudou no Colexio da Nosa Señora da Mercede, e fixo o bacharelato na Coruña como alumno libre. En 1926 matriculouse por libre na Universidade de Santiago de Compostela. miniatura|Estatua de Gonzalo Torrente Ballester en [[Ferrol.]] Por motivos familiares trasladouse a Oviedo, onde comezou a estudar Dereito. Alí tivo os seus primeiros contactos coas vangardas literarias, e iniciou a súa actividade periodística no diario El Carbayón. En 1928 foi vivir a Lavadores (Vigo), e en 1929 marchou a Madrid, onde coñeceu a Valle-Inclán, comezou a estudar Filosofía e Letras e colaborou na publicación anarquista La Tierra. En 1930 volveu a Ferrol, e en 1931 marcha coa familia a Bueu. Alí coñeceu a Josefina Malvido, coa que casou en 1932 e coa que tivo catro fillos entre 1934 e 1938. Logo dunha estancia en Valencia, regresou a Ferrol por mor da asma da súa muller. Nesta cidade traballou como profesor de gramática, latín e historia na academia Rapariz. Matriculouse de novo como alumno libre na Facultade de Letras de Santiago e afiliouse ao Partido Galeguista. En 1935 licenciouse en Historia, e exerceu de Secretario Local do Partido. En 1936 aprobou a oposición para profesor auxiliar na Universidade compostelá na especialidade de Historia Antiga.
Guerra e posguerra
miniatura|250px|Presentación dunha escultura no Café Novelty de [[Salamanca en 2000. De esquerda a dereita, o escultor Fernando Mayoral, Carlos Casares, a súa viúva María Fernanda Sánchez-Guisande Caamaño, e o director da RAE Víctor García de la Concha.]] O Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que deu pé á guerra civil española colleuno en París, onde preparaba a súa tese doutoral. Regresou a Galiza en outubro para estar coa familia. Por consello dun sacerdote coñecido seu afiliouse á Falange Española. En 1937 coñeceu en Pamplona a Dionisio Ridruejo e os demais intelectuais falanxistas do Grupo de Burgos, como Pedro Laín Entralgo, Luis Rosales ou Luis Felipe Vivanco, cos que en 1941 creou revista Escorial. Publicou o ensaio Razón y ser de la dramática futura na revista Jerarquía. En 1938 marchou a Burgos, onde publicou El viaje del joven Tobías. Milagro representable en siete coloquios. En 1939 incorporouse como profesor auxiliar á Universidade de Santiago, e publicou Las ideas políticas: el liberalismo, Antecedentes históricos de la subversión universal e El Casamiento engañoso (Premio Nacional de Autos Sacramentales). En 1940 preparou a oposición para ser docente de ensino medio e gañou a praza en Ávila, pero permaneceu en Santiago en comisión de servizo. Publicou Lope de Aguirre, na revista Vértice. En 1942 volveu a Ferrol, dando clases no instituto Concepción Arenal. Publicou República Barataria. Teomaquia en tres actos, el primero dividido en dos cuadros e Siete ensayos y una farsa.
En 1943 publicou a súa primeira novela, Javier Mariño, que foi secuestrada pola censura aos vinte días de saír. En 1944 publicou os relatos "Gerineldo" no diario Arriba, e "Cómo se fue Miguela", en El Español. En 1946 publicou El retorno de Ulises. Comedia e El Golpe de Estado de Guadalupe Limón, e traduciu, prologou e anotou Las elegías de Duino de Rainer María Rilke en Nueva Época, xunto coa alemá Metchild von Hesse Podewils.
Madrid
En 1947 trasladouse a Madrid como profesor de Historia Universal na Escola de Guerra Naval, onde permaneceu até 1962. En 1948 iniciou a súa actividade como crítico teatral no diario Arriba e publicou Compostela y su ángel. En 1949 comezou como crítico teatral en Radio Nacional de España, publicou Literatura Española Contemporánea e participou nos guións das películas Llegada de noche e El cerco del diablo de José Antonio Nieves Conde. En 1950 escribiu La Princesa durmiente va a la escuela (editada en 1983), e publicou Ifigenia, e Atardecer en Longwood. En 1951 escribiu o guión da película Surcos e en 1953 o de Rebeldía, as dúas de José Antonio Nieves Conde. En 1954 publicou Farruquiño, en Cid (La novela del Sábado).
En 1957 publicou El señor llega (primeiro volume da triloxía Los gozos y las sombras), e Teatro Español Contemporáneo. En xaneiro de 1958 enviuvou, e ao mes seguinte faleceu o seu pai. En 1959 publicou El señor llega, que recibiu o Premio de Novela da Fundación Joan March. Viaxou a Mallorca para continuar a triloxía, e alí escribiu Donde da la vuelta el aire. En xaneiro de 1960 coñeceu a María Fernanda Sánchez-Guisande Caamaño, coa que casou en maio e coa que tivo sete fillos. Viaxou a París e Alemaña, e en Ferrol mercou o seu primeiro magnetófono, que utilizou desde entón no seu traballo. Nese mesmo ano publicou Donde da la vuelta el aire. En 1961 publicou Panorama de la Literatura Española Contemporánea.
En 1962 firmou un manifesto na defensa da folga dos mineiros en Asturias, o que lle custou o posto de traballo como docente e como colaborador en RNE e Arriba. Tamén neste ano rematou a triloxía con La Pascua triste. En 1963 publicou Don Juan, que tivo problemas coa censura e pouca acollida entre o público, motivo polo que deixou de lado durante un tempo a escritura e se adicou á tradución. Interveu no Congreso de Escritores de Madrid. En 1964 solicitou a reincorporación no ensino medio, sendo destinado a Pontevedra. Comezou a colaborar no Faro de Vigo coa columna "Amodo". En 1965 publicou Aprendiz de hombre.
Estados Unidos
En 1966 foi invitado como profesor distinguido á State University of New York en Albany. Cruzou o Atlántico en agosto, cos seus cinco fillos do segundo matrimonio e a súa biblioteca particular. En 1968 recibiu as visitas de Dionisio Ridruejo, Ramón Piñeiro e Dámaso Alonso. Rematou a novela Off-side, escrita cunha bolsa da Fundación Joan March, e comezou a escritura de Campana y piedra, que deu pé a La saga/fuga de J. B..
Trala morte da súa nai en 1970, regresou a España e foi destinado ao instituto de Orcasitas (Madrid). En 1971 regresou temporalmente Albany e rematou La saga/fuga de J. B., que recibiu o premio da Crítica e o Ciudad de Barcelona en 1972. En 1973 abandonou a docencia nos EUA, sendo destinado ao instituto da Guía, en Vigo. Iniciou a columna "Cuadernos de la Romana" en Informaciones. En 1975 foi elixido membro da Real Academia Española.
Recoñecemento
Trasladouse a Salamanca para impartir aulas no instituto Torres Villarroel. Durante os case vinte e cinco anos que viviu en Salamanca congregou arredor súa a vida cultural da cidade universitaria, e era habitual velo no centenario café Novelty da praza Maior, onde actualmente hai unha escultura na súa memoria. Publicou o ensaio El Quijote como juego, e apareceu en libro a columna Cuadernos de la Romana. En 1976 sufriu un infarto, e publicou Nuevos Cuadernos de la Romana, continuación da columna de Informaciones. En 1977 leu o seu discurso de ingreso na RAE, na que ocupou a cadeira E, co título Acerca del novelista y de su arte. Foi contestado por Camilo José Cela. Publicou Fragmentos de Apocalipsis e saíu o primeiro volume dun proxecto de Obra Completa, que non rematou. En 1978 iniciou a redacción de relatos para Las sombras recobradas, libro publicado en 1979. En 1980 xubilouse da docencia. En 1981 acadou o Premio Nacional de Narrativa por La isla de los Jacintos Cortados e iniciou a serie de artigos Cotufas en el golfo, no diario ABC. Publicou un Curriculum, en cierto modo, na revista Triunfo. Supervisou o guión e a produción da serie de TV Los gozos y las sombras, baseada na súa triloxía e rodada en Pontevedra. A serie emitiuse ao ano seguinte en TVE, con grande éxito de crítica e público.
En 1982 recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras, ex aequo con Miguel Delibes Setién. Publicou Ensayos críticos, Los cuadernos de un vate vago e Dafne y ensueños. En 1983 foi nomeado Fillo Predilecto de Ferrol e publicou La Princesa Durmiente va a la escuela. En 1984 foi nomeado Fillo Adoptivo de Salamanca e publicou Quizá nos lleve el viento al infinito. En 1985 recibiu o Premio Cervantes, sendo o primeiro novelista español en acadalo; recibiu tamén o Premio Vitalicio da Fundación Pedro Barrié de la Maza polo conxunto da súa obra. Publicou La rosa de los vientos. En 1986 viaxou como conferenciante aos Países Baixos, Dinamarca e a Arxentina. Publicou Cotufas en el golfo e representouse por vez primeira unha versión dunha obra teatral súa, ¡Oh, Penélope!, baseada en El retorno de Ulises.
En 1987 publicou Yo no soy yo, evidentemente e foi nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade de Salamanca. En 1988 foino polas universidades de Santiago de Compostela e Dijon, e foi nomeado Cabaleiro de Honor das Artes e as Letras da República de Francia. Gañou o Premio Planeta con Filomeno, a mi pesar, e publicou Ifigenia otros cuentos. En 1989, ano en que foi operado de cataratas, publicou Crónica del rey pasmado e Santiago de Rosalía Castro. A Deputación da Coruña instituíu o Premio de Narrativa Torrente Ballester. En 1990 recibiu o premio Libro de Ouro da Confederación Española de Libreiros e a Medalla de Ouro ao mérito cultural de Santiago de Compostela. Supervisou o guión da película El rey pasmado, escrito polo seu fillo Gonzalo Torrente Malvido e mais por Juan Potau. O filme, dirixido por Imanol Uribe, acadou oito Premios Goya.
En 1991 publicou Las islas extraordinarias. En 1992 viaxou a Cuba para inaugurar a Cátedra de Cultura Galega da Universidade da Habana, e reuniuse con Fidel Castro e foi nomeado Doutor Honoris Causa pola Universidade da Habana. Inaugurouse unha praza co seu nome na Coruña e publicou La muerte del decano e Torre del Aire, onde recompilou os artigos firmados con ese título. En 1993 tivo lugar unha semana de estudos sobre a súa obra na Universidade de Vigo. En 1994 recibiu o Premio Azorín de novela por La novela de Pepe Ansúrez, unha sátira dos círculos literarios de provincias. En 1995 publicou La boda de Chon Recalde. Ao ano seguinte recibiu o Premio Castilla y León de las Letras. Viaxou a Luxemburgo para un encontro cos tradutores da súa obra (Claude Bleton, Colin Smith e António Gonçalves). En 1997 visitou en Lanzarote a Fundación César Manrique e a José Saramago. Participou nunha homenaxe en Lugo a Dámaso Alonso. En setembro ingresou no hospital durante dúas semanas por mor dunha pneumonía. Obtivo o Premio Rosalía de Castro do PEN Clube de Galicia. Foi nomeado Fillo adoptivo de Santiago de Compostela, Pontevedra, Nigrán e Fene. Publicou Memoria de un inconformista, recompilación dos artigos publicados baixo o título Amodo, en Faro de Vigo. Publicou Los años indecisos. En 1998 ingresou no hospital en xullo e setembro. Foi nomeado Cabaleiro da Orde de Santiago da Espada, máxima condecoración ás Artes da República de Portugal.
Faleceu en Salamanca o 27 de xaneiro de 1999. Foi soterrado no camposanto de Serantes, nunha cerimonia na que Carlos Núñez interpretou na gaita "Negra Sombra".
Obra
miniatura|Estatua no [[Café Novelty na praza Maior de Salamanca, obra de Fernando Mayoral.]] Torrente Ballester recoñeceu a influencia fundamental da narrativa oral galega de principios do século XX, como por exemplo a mariñeiros que falaban de pelexas en Hong-Kong. Como narrador destacou na exposición e resolución irónicas das narracións. Esta ironía está baseada na percepción do real no marabilloso e do marabilloso no real.
Pablo González Munín
Pablo González Munín, nado en Ourense en 1846 e finado en Santiago de Compostela o 9 de febreiro de 1886, foi un profesor universitario, político republicano e destacado masón galego.
Formación académica e ingreso no republicanismo compostelán
Fillo do facendado Ramón González e de Perpetua Munín, e irmán de Victoriana González Munín (Ourense, 1838 - O Carballiño, 1929), estudou no Instituto de Ourense desde o curso de 1857-58. En 1862 ingresou na Facultade de Medicina da Universidade de Santiago de Compostela onde se licenciou en 1874.
González Munín debeu participar, mentres estudaba Medicina, na fundación do Partido Republicano Federal de Santiago en 1869, do que o profesor Esteban Quet foi elixido presidente. Despois de celebrarse o Pacto federal astur-galaico, o 23 de decembro do mesmo ano González Munín participou nun manifesto revolucionario como membro do chamado Comité Republicano. Deste comité formaban parte ademais de González e Quet, Ramón Hermida Romero, Baltasar García Villar, José Cañizo, Joaquín María Castaños Ordóñez e Marcial Moure González. Todos eles foron denunciados pola Autoridade por «delito de inxuria, calumnia e desacato contra o Goberno, por algunhas das súas actuacións e a marcha seguida». Finalmente, esta denuncia foi arquivada pola Audiencia provincial da Coruña no mes de abril de 1871. Desde o 13 de outubro de 1872 ocupou a vicepresidencia do Comité republicano federal de Santiago, baixo a presidencia de Marcial Moure, do que tamén formaron parte Quet (tesoureiro), Julio Urrabieta Ortiz (secretario), Manuel Ruiz (vicesecretario), e os vogais Miguel Vilaseco, Ramón del Río Correa, Baltasar García Villar e Domingo Criado González (fundador de El Nuevo Alacrán).
A etapa no goberno local compostelán durante a Primeira República
Tras obter o bacharel en Ciencias e licenciarse en Medicina e Cirurxía, comezou a ofrecer clases particulares da materia de Anatomía descritiva e xeral, polo menos desde comezos de 1873 ata mediados deste mesmo ano, cando a caída de Amadeu I levouno a participar no goberno republicano da cidade. En efecto, González Munín foi un dos dez asinantes da proclama que comezaba cun «Cidadáns: proclamada pacífica e legalmente polos Corpos Colexisladores a República en España...» e constituíuse como a Xunta de Goberno Democrática Republicana Federal de Santiago entre o 12 e o 14 de febreiro de 1873. As persoas que formaron esta Xunta foron, novamente, Quet Puigvert (o presidente), Marcial Moure, Manuel Ozores Fernández, José Servino Ballesteros-del Mazo, Miguel Vilaseco, Nicolás Quintela Lago, Fortunato Rodríguez Arizmendi, Benito Sánchez e Julio Urrabieta. Unha vez que o Goberno republicano quedou asegurado, a Xunta resignou o poder municipal o día 14 de novo no alcalde Antonio Pérez Dávila e na súa antiga Corporación, e disolveuse. Non obstante, o día 2 de marzo, estes deron comezo á organización do Batallón de Voluntarios Republicanos da Milicia Nacional de Santiago desde o partido, o que demostraba que o consistorio estaba de facto baixo a vixilancia do republicanismo. Así para a Comandancia xeral foi elixido Manuel Ozores e como Comandante 2º Manuel Moure, mentres Pablo González foi designado o seu axudante.
Nas eleccións para as Cortes Constituíntes de maio de 1873 Marcial Moure obtivo a acta de deputado, polo que houbo unha redistribución de cargos no republicanismo santiagués. O 19 de abril celebráronse as eleccións municipais, e González Munín obtivo acta de concelleiro. Pretenderon por iso os republicanos presentalo como candidato á alcaldía. Porén, non foi aceptada esta opción, consensuándose finalmente a candidatura de José Sánchez-Villamarín Pereira como alcalde-presidente o día 19 de maio e outorgando a quinta tenencia de alcaldía a González. Sánchez-Villamarín era dentro do republicanismo local máis pragmático e non tan exaltado quizais como outros correlixionarios, polo que concitou os apoios suficientes para acadar o posto de maior representación do Concello. Non obstante, dentro do Partido Republicano a súa figura non era tan valorada, tal e como demostra o feito de que poucos días despois, o 26, o partido elixiu un novo Comité no que González levou a presidencia, sendo acompañado por Francisco Álvarez Ruiz (vicepresidente), Urrabieta (secretario), Cesáreo Tizón (vicesecretario), e os vogais José Cardalda Corral, Ramón Albán Barco, Blas Amat Amat, Cándido Pereira Garea e José María Ferro Díaz. Na cerimonia de proclamación da República federal en Santiago, celebrada o 15 de xuño, González tería un lugar principal, portando a bandeira republicana, e igualmente foi designado o día 22 para formar parte do chamado Centro de iniciativa para a nova organización de Galicia (proposto polo alcalde Sánchez-Villamarín inicialmente co nome de "Centro directivo") para avaliar a forma en que Galicia ía a integrarse como «organización político-administrativa» dentro da República Federal española. Xunto a González, que tivo o cargo de secretario 2º, o devandito Centro directivo estivo integrada polo propio alcalde (presidente), Bernardo A. Portela Pérez (vicepresidente), Manuel Vázquez Acebo, José Ventura Lorenzo Mouteira (contador), Pedro Pais Lapido (secretario 1º), Esteban Quet, Vicente Martínez-de la Riva Andrés e Olimpio Pérez Rodríguez (tesoureiro), nunha heteroxénea composición da sociedade compostelá.
A principios de xullo de 1873, o alcalde Sánchez-Villamarín ditou unhas disposicións orzamentarias polas que se crearon novos impostos locais, sendo apoiado por González Munín. Pero, estas decisións non contaron co apoio incondicional de todos os republicanos. Así, o día 3 tivo lugar unha reunión do Partido Republicano na que se pediron explicacións a estas novas taxas que, segundo o parecer dunha ampla parte das bases, afectaban «notablemente á clase artesá». Como tanto o alcalde como González abandonaron a reunión, ao día seguinte achegouse á casa do concello unha comisión encabezada por Álvarez Ruiz. Días despois, o día 16, o consistorio decidiu a «supresión de todo gravame sobre algúns artigos de primeira necesidade», entre outras cuestións orzamentarias. Aparentemente puido producirse unha transacción entre os dous grupos que dese viabilidade ao futuro económico do concello, que se encontraba fortemente endebedado.
Traballo na Universidade de Santiago
miniatura|300px|Patio de San Mateo no Hospital Real, onde Pablo González Munín comezou a traballar como profesor clínico en 1876 (foto de Paul Altmann, en [[1889, publicada en "Baudenkmaeler in Spanien und Portugal", de Constantin Uhde, 1892)]] Probablemente a súa filiación masónica facilitou que a partir do 5 de agosto de 1873 obtivese o importante posto de Secretario xeral da Universidade de Santiago de Compostela, durante o reitorado de Antonio Casares Rodríguez. Este ilustre catedrático de Ciencias era cuñado do catedrático Maximino Teijeiro Fernández, membro da mesma loxa á que González Munín pertencía polo menos desde 1873. A secretaría xeral da universidade controlaba a burocracia administrativa e económica desta institución. Ocupou este cargo até o 12 de decembro de 1874, segundo Barreiro, aínda que unha nova publicada en febreiro do ano seguinte posponía o seu relevo até entón. Foi substituído por un xenro de Teijeiro, Augusto Milón Reales.
Esteban Suárez
Esteban Suárez Méndez, nado en Santo Estevo (Ponte Castrelo, Castrelo de Miño) en 1983, é un político galego do BNG e alcalde de Castrelo de Miño entre xuño de 2019 e agosto de 2020.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 presentouse polo BNG en substitución do anterior alcalde Xurxo Rodríguez Méndez, sendo a forza máis votada con tres concelleiros. O 15 de xuño converteuse en alcalde do concello como candidato da forza máis votada. O 11 de agosto de 2020 perdeu a alcaldía en favor de Avelino Pazos despois dunha moción de censura que contou cos votos dos 3 concelleiros de PP máis 2 concelleiros tránsfugas do PSdeG-PSOE fronte aos 3 dos concelleiros do BNG máis a única concelleira que permaneceu no PSdeG-PSOE.
Pablo González Munín
Traballo na Universidade de Santiago
O seu ingreso na Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago supuxo a partir de xullo de 1874 o inicio da súa participación nas conferencias nocturnas do Ateneo compostelán, dirixidas á clase obreira. Nela deu charlas xunto a outros profesores universitarios como o propio Casares, Melchor Salvá Hormaechea, Ramiro Rueda Neira, Ramón Gil Villanueva, Vicente Martínez-de la Riva Andrés, Jerónimo Macho Velado e Francisco Romero Blanco, profesores do Instituto como José López Amarante e escritores como Manuel Ovilo Otero. Pouco despois González comezou a traballar como docente no Colegio de San Pelayo, dirixido por Ángel Rubido Prieto. Estivo neste colexio até xuño de 1876.
José Díaz Ramos
José Díaz Ramos, nado en Sevilla o 3 de maio de 1895 e finado en Tiflis o 20 de marzo de 1942, foi un político español.
Pablo González Munín
Traballo na Universidade de Santiago
Precisamente, a principios de 1876 convocáronse as oposicións a unha praza como profesor clínico na Facultade de Medicina e Pablo González Munín presentouse, enfrontándose ás candidaturas de Juan Barcia Caballero, Santiago López Mosquera e Jesús Novoa López, comezando as probas o día 8 e rematando o 15 de xaneiro. Tras gañar as oposicións, foi nomeado Profesor clínico a finais do mesmo mes, cunha remuneración de seis mil reais ao ano. Desenvolveu este labor no Hospital Real de Santiago de Compostela até a súa morte, distinguíndose especialmente como cirurxián. Tivo como colegas neste labor aos profesores clínicos Ignacio Caballero Villar e, sobre todo, ao compañeiro masón Braulio Félix Reino Gómez. A nivel cirúrxico, xunto a Teijeiro, Jeremías e un novo Enrique Lanzós Sánchez, foi un dos primeiros que aplicaron a antisepsia en España, así como novas técnicas cirúrxicas.
José Díaz Ramos
Traxectoria
Inicialmente militou no anarquismo, pasou despois ao Partido Comunista de España do que acabou converténdose en Secretario xeral, ocupando este cargo durante unha década. O seu período como dirixente do PCE coincidiu coa Segunda República e a guerra civil española. Gravemente enfermo durante os seus últimos anos, suicidouse en 1942.
Pablo González Munín
Traballo na Universidade de Santiago
En decembro de 1878 comezou a traballar tamén como médico da sociedade de socorros mutuos La Compostelana, que tiña sido creada en 1873 para dar asistencia médica e medicamentos aos seus asociados. Apenas un ano despois, pasou a colaborar coa decana das sociedades de socorros, La Benéfica, xunto doutro médico, Narciso Acosta Codesido. Tamén cómpre salientar a súa pertenza á comisión curadora das escolas da Sociedade Económica de Santiago desde novembro de 1881  , nas que desde o curso de 1883 foi profesor da materia de Nocións de matemáticas. Tamén impartiu clases nocturnas de Matemáticas no Instituto de Santiago aos obreiros desde 1884, de acordo ao compromiso social republicano, e no mesmo ano presidiu novas charlas no Ateneo, ao estilo daquelas nas que interveu unha década antes, dirixidas nesta ocasión a «alumnos internos» do Hospital.
Durante este período final da súa vida seguiu comprometido politicamente e, nas eleccións municipais de maio de 1879, participou nunha candidatura de integración, que se dicía de independentes, na que aparecían compañeiros masóns, como Maximino Teijeiro, pero, sobre todo, elementos moi próximos ao primeiro monterismo, como Gerardo Jeremías Devesa ou Bruno Bartolomé Pérez. Sorprende este achegamento aos monteristas, coñecendo o seu pasado federalista, toda vez que nestas eleccións tamén presentouse unha candidatura progresista con personaxes como Manuel Palmeiro, Daniel Rey e José Peón. Porén, ao examinar o cadro de médicos e docentes da Facultade de Medicina, comprobamos que nel estaban os propios Teijeiro e Jeremías, así como outro concelleiro da candidatura independente, Jerónimo Macho. Como se ve, moitos deles eran tamén membros da Sociedade Económica de Santiago. González viuse polo tanto pouco a pouco integrado nunha rede de influencias, xermolo do devandito monterismo. Proba destas novas afinidades personalistas foi que, perante a nova viraxe ideolóxica que Montero Ríos protagonizou ao asinar o manifesto do 1º de abril de 1880 de Manuel Ruiz Zorrilla (de corte republicano e socialista), González seguiuno e acabou sendo un dos fundadores do comité local do Partido Demócrata Progresista de Santiago nos últimos días dese mesmo ano. O primeiro comité formouse con Santiago de Andrés-Moreno García (presidente), o médico Acacio José Fráiz Andón (vicepresidente), Alfredo Vilas Iglesias (secretario) e, como vogais, Sánchez-Villamarín, Cándido Pereira Garea, Maximino Teijeiro, Gerardo Jeremías, Esteban Quet e o propio Pablo González Munín.
Falecemento
O martes día 9 de febreiro de 1886 Pablo González Munín faleceu en Santiago, cando só contaba 40 anos de idade. A súa curta carreira como profesor clínico non lle permitiu acadar suficientes aforros como para deixar á súa familia recursos tras a súa morte. Deste xeito, os seus funerais tiveron que ser sufragados por subscrición popular. Foi enterrado no Cemiterio Xeral, en Bonaval.
Terminación nerviosa de Merkel
As terminacións nerviosas de Merkel ou discos de Merkel son mecanorreceptores que se encontran na pel e mucosa dos vertebrados e proporcionan información táctil ao cerebro. Dita información ten que ver coa presión e a textura. Cada terminación consta dunha célula de Merkel situada moi próxima a unha terminación nerviosa alargada. As ramificacións dunha única fibra dun nervio aferente poden innervar ata 90 terminacións deste tipo. Clasifícanse como mecanorreceptores de adaptación lenta de tipo I.
Pablo González Munín
Falecemento
Por iniciativa dos alumnos internos de González Munín, organizouse unha «velada musical» para acadar cartos para a súa familia. Tivo lugar o día 3 de marzo no Teatro-Circo que desde xullo do ano anterior viña operando no Campo da Leña, xunto ao Colexio de San Clemente. Participaron neste evento músicos como o Cuarteto Curros, do músico José Gómez Veiga, así como o Orfeón Valverde. Puideron por este medio recadar catro mil reais, que entregaron á súa viúva.
González Munín e a masonaría
Tras a revolución setembrina e a promulgación do decreto de legalización do dereito de asociación (20 de novembro de 1868), comezaron a crearse as primeiras loxas masónicas do segundo grande período da masonaría en Galicia. A cidade da Coruña foi a pioneira en dar o primeiro paso. De enorme importancia, polo seu número de membros (99) e polo peso representativo de moitos deles, foi a constitución na segunda metade de 1869 da loxa La Herculina nº 10, entre os que estaban o avogado Vicente Cid Osorio, o enxeñeiro industrial Ricardo López Palacios, o médico Benito Losada Astray, o director da Escola de Belas Artes José Moreno Moreno, o político Juan Montero Telinge, o enxeñeiro Eugenio Roeset Liot, o enxeñeiro de telegrafía José Savall Salvat, o urbanista Arturo Soria Mata, o xornalista Francisco Suárez García, o futuro alcalde Federico Tapia Segade ou o avogado Saturnino Villelga García.
Probablemente a proximidade de González Munín ao progresismo compostelán, dentro do cal moitos dos seus membros mantiñan simpatías co asociacionismo masónico, animouno á creación en Santiago dunha loxa propia xunto a outros correlixionarios. Para poder facelo cumpría a súa iniciación previa noutra loxa, polo que entre o 4 e o 5 de xaneiro de 1870 ingresou na devandita La Herculina nº 10 e foi exaltado ata o grao 3º (mestre), empregando desde entón o nome simbólico de Guzmán. Xunto del obtiveron o mesmo grao, e no mesmo curto tempo, outros tres compañeiros-fundadores da loxa compostelá: Manuel López Navalón (futuro director do Colexio de Xordo-mudos de Santiago), o farmacéutico Marcial Moure e o profesor de instrución primaria Fortunato Rodríguez Arizmendi. Finalmente, en xaneiro deste mesmo ano estes catro hiramitas xunto ao empregado do Concello José Trigueros Somoza, ao mestre de instrución primaria Federico Fernández Calvet e a un sétimo compañeiro do que se descoñece o nome, fundaron a loxa Luz Compostelana nº 13 (máis tarde renumerada co 5). Para o historiador Alberto Valín, este sétimo membro, que era necesario para a fundación dunha loxa, puidera ter sido o tamén profesor universitario Esteban Quet, que pouco tempo despois sería alcalde republicano de Santiago. Rapidamente esta loxa concitou o rechazo frontal do arcebispo Miguel García Cuesta, declarado antimasón, que promoveu unha intensa campaña na súa contra.
Terminación nerviosa de Merkel
Funcións
A súa estrutura semirríxida e o feito de estaren encapsuladas fai que teñan unha resposta sostida (en forma de potenciais de acción ou picos) á desviación mecánica do tecido. Son os máis sensibles dos catro tipos principais de mecanorreceptores ás vibracións de baixa frecuencia, entre os 5 e os 15 Hz.
Pablo González Munín
González Munín e a masonaría
Á loxa Luz Compostelana nº 13 pertenceron destacadas figuras do federalismo santiagués, e de feito dos dez membros da Xunta de Goberno Democrática Republicana Federal de Santiago (12 de febreiro de 1873) foron irmáns masóns González Munín, Marcial Moure e Fortunato Rodríguez. Xunto deles tamén estivo na Xunta o catedrático Esteban Quet. E unha personaxe tan vencellada ao republicanismo como o alcalde José Sánchez-Villamarín, sábese que estivo nesta loxa polo menos en 1881. Outros coñecidos membros da loxa foron os catedráticos universitarios Braulio Reino e Maximino Teijeiro. Con todos eles, como xa vimos, Pablo González mantivo frecuentes contactos.
Terminación nerviosa de Merkel
Funcións
Debido á súa resposta sostida á presión, as terminacións nerviosas de Merkel clasifícanse como de adaptación lenta, a diferenza dos corpúsculos de Pacini (receptores de adaptación rápida que responden só ao inicio e final da desviación mecánica, e ás vibracións de alta frecuencia).
Nos mamíferos os rexistros eléctricos dunha única fibra nerviosa aferente mostran que as respostas das terminacións nerviosas de Merkel se caracterizan por unha potente resposta ao inicio dun estímulo mecánico desigual (dinámico), e logo continúan disparando impulsos durante a fase de meseta (estática). Os disparos durante a fase estática poden continuar durante máis de 30 minutos. Os intervalos entre picos durante os disparos sostidos son irregulares, a diferenza do patrón moi regular dos intervalos entre picos obtidos dos mecanorreceptores de adaptación lenta de tipo II.
Pablo González Munín
González Munín e a masonaría
A intensidade das súas inclinacións masónicas eran ben coñecidas e mesmo eran aproveitadas para facer chanzas. Así, o xornal ourensán El Trabajo informou o día dos Santos Inocentes de 1879 que González Munín, xunto aos seus compañeiros hiramitas Marcial Moure, Braulio Reino e Sánchez-Villamarín, tiñan entrado a formar parte do consello de redacción do moi conservador e católico xornal compostelán El Porvenir, que estaba ademais sacudido regularmente á súa vez por continuos cambios na súa dirección. Iso si, engadía tamén de que, antes de entrar no seu organigrama, recibiron todos eles a «beizón apostólica do Cardeal Arcebispo».
Terminación nerviosa de Merkel
Funcións
Disparan máis rápido cando tocan a pel pequenos puntos e disparan máis a modo cando tocan a pel obxectos con curvas suaves ou superficies planas.
Pablo González Munín
Vida persoal
Casou o 23 de agosto de 1869, cando aínda figuraba como estudante da universidade, na igrexa de San Fiz de Solovio (Santiago) coa asturiana nada nas Figueiras Rosina Díaz Fernández (1849—Santiago, 21-10-1924), filla dun propietario de Baiona. Nese momento vivían no número 3 da rúa do Mercado Vello (actual nº 13 da praza de Mazarelos). Outras moradas familiares foron o 4 da rúa da Acibechería (ca. 1877) e o 6 da praza das Ánimas (ca. 1884).
Tiveron polo menos sete fillos: César (que foi telegrafista e casou con Antonia Amor Neira en 1904), Julio (que faleceu en Santiago o 7 de outubro de 1891 cando estudaba Medicina), Víctor, María Asunción (falecida o 27 de xaneiro de 1884, en Santiago, cando era unha meniña) , Pablo (falecido sobre o 14 de xaneiro de 1884, en Santiago, cando era un meniño) , Aurora (falecida o 3 de abril de 1877, en Santiago, cando era unha meniña)  e Mercedes (que casou co industrial Manuel García Torres).
Terminación nerviosa de Merkel
Campos receptivos
O campo receptivo dun mecanorreceptor é a área dentro da cal un estímulo pode excitar a célula. Se a pel se toca en dous puntos separados pero dentro do mesmo campo receptivo, a persoa non poderá sentir os dous puntos por separado. Se os dous puntos se encontran alén dun único campo receptivo, ambos os dous poderán percibirse. O tamaño dos campos receptivos dos mecanorreceptores nunha área determina o grao en que se poden resolver os estímulos detallados: canto máis pequenos e densamente agrupados estean os campos receptivos, maior será a resolución. Por esta razón, as terminacións nerviosas de Merkel e os corpúsculos de Meissner están máis densamente agrupados nas sensibles xemas dos dedos, e están menos densamente agrupados nas palmas das mans. Os discos de Merkel teñen campos receptivos pequenos, o que lles permite detectar pequenas separacións espaciais entre dous puntos nos que se toca a pel.
Distrito de Vlorë
O Distrito de Vlorë (en albanés: Rrethi i Vlorës) é un dos 36 distritos de Albania localizado no suroeste do país, na prefectura de Vlorë. A súa capital é a cidade de Vlorë. Outras importantes localidades son Himarë e Orikum.
A súa poboación inclúe etnias non albanesas, especialmente gregos.
Vlorë é o punto de Albania máis próximo á península italiana, tendo moita sona a súa costa.
Jean-Bertrand Aristide
miniatura|Aristide con [[Bill Clinton en 1994]] Jean-Bertrand Aristide, nado en Port Salut o 15 de xullo de 1953, é un político e sacerdote salesiano haitiano, portavoz da Teoloxía da liberación. Presidente Constitucional de Haití (1991; 1995 a 1996; e 2001 a 2004), sendo o primeiro elixido democraticamente na historia da república, índose do país tralo golpe de estado do 2004.
Primeiros anos
Aristide naceu en Port-Salut. Asistiu a unha escola salesiana en Porto Príncipe, e logo a College Notre Dame, onde se graduou en 1974. Posteriormente fixo un curso de noviciado en La Vega, República Dominicana, antes de retornar a Haití para estudar filosofía no Grand Seminaire Notre Dame e psicoloxía na Universidade de Haití. Unha vez concluídos os seus estudos en 1979, viaxou a Europa e estudou en Italia, despois no Canadá e en Israel. Aristide volveu a Haití en 1983 para ser ordenado sacerdote salesiano, dominando diversos idiomas ademais das súas linguas maternas, francés e crioulo, como o español, o inglés e o italiano.
Aristide foi expulsado da orde salesiana en 1988. Os salesianos indicaron que as actividades políticas do cura 'incitaban ao odio e á violencia' e non correspondían co seu rol de clérigo. Coa súa nova condición de laico aumentou o seu activismo político, antes opuxérase ao ditador Jean-Claude Duvalier (ou Bébé Doc) e despois do seu derrocamento, aos gobernos militares posteriores que estableceran unha sorte de "neoduvalierismo". Aristide sufriu varios intentos de asasinatos por escuadróns da morte patrocinados polo réxime imperante liderado en 1988 polo militar Henri Namphy, logrando sobrevivir a todos os atentados. A pesar da súa oposición ao fraudulento sistema electoral, decidiu lanzarse como candidato presidencial, despois de ofrecerse garantías desde as organizacións internacionais patrocinantes dos comicios para poñer fin á ditadura de Haití ininterrompidamente establecida desde a mesma independencia do país. Aristide logra gañar contundentemente con máis do 60% dos votos.
Presidencia
O exercicio da presidencia de Aristide foi un bo exemplo da interferencia do goberno estadounidense nos asuntos internos haitianos. Eles mesmos restituíron a Aristide tras o seu derrocamento en 1991 polo golpe de estado perpetrado polo xeneral Raúl Cédras, que establecera unha férrea ditadura militar, e despois do boicot a este réxime pola comunidade internacional, véndose innecesario soster unha ditadura ultradereitista cando acababa de caer o comunismo e a guerra fría. Aristide retomou o poder en 1994, despois de culminar o seu período presidencial a pesar dos tres anos de ausencia.
O 29 de febreiro de 2004 Aristide foi derrocado e trasladado a Suráfrica. Facendo ver como que o Presidente Aristide renunciara, o seu cargo como presidente tómao Boniface Alexandre. Este solicitou ás Nacións Unidas a súa intervención co envío dunha Forza Multinacional Provisional (FMP) integrada nun primeiro momento por efectivos de Estados Unidos, Francia, Canadá e Chile, co fin de evitar unha masacre nacional, motivada polo descontrol e violencia imperantes. O 30 de abril, ao cumprirse o límite do seu mandato, esta forza sería substituída pola Misión de Nacións Unidas para a Estabilización de Haití (Minustah), e que actualmente segue no lugar.
Sobre a saída de Aristide existe gran controversia. Os seus partidarios e tamén -en xeral- os sectores vinculados á esquerda, cualifican os acontecementos do 29 de febreiro de 2004 como un secuestro perpetrado polas grandes potencias imperialistas, en contubernio coa dereita haitiana e os ex militares. Desta maneira, Aristide sería obrigado a abandonar o seu cargo e levado á forza fóra do país. Outras fontes indican que a saída de Aristide foi unha consecuencia inevitable do seu errático proceder, a partir do seu segundo mandato presidencial. Neste caso acúase a Aristide de ter levado adiante un goberno autoritario, personalista e sen disposición para dialogar coa oposición, que cada vez se fixo máis numerosa. A isto engadiríaselle a súa responsabilidade de ter armado e financiado bandas das barriadas populares (chiméres) e ter utilizado politicamente a Policía Nacional de Haití para reprimir a oposición.
O certo é que nos días previos á a súa renuncia, a situación do país era desastrosa. Sucedíanse as protestas contra o seu goberno, que a policía nacional reprimía con dureza ("masacre da Scierie"). Grupos armados, como a Fronte de Resistencia da Artibonite, tomaran importantes cidades do país: Gonaïves (5 de febreiro), Cap-Haïtien (11 de febreiro).
Logo da súa defenestración, Aristide foi acollido na República Centroafricana. o 31 de maio estableceuse en Suráfrica.
A "Tribu"
A 'Tribu'  é o quinto álbum de estudio da banda galega de rock Zënzar.
Condado de Manitowoc
O condado de Menitowoc (en inglés, Manitowoc County) é un condado no estado estadounidense de Wisconsin. No censo de 2000 o condado tiña unha poboación de 82.887 habitantes. A sede de condado e principal cidade é Manitowoc.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo, o condado ten unha área total de 3.870 km² (1.494 sq mi), da cal 1.530 km² (589 sq mi) é terra e 2.340 km² (905 sq mi) é auga.
Aeroportos
O aeroporto do Condado de Manitowoc (IATA:MTW), proporciona servizos de aviación xeral ao condado, así como tamén a rexións veciñas.
Demografía
No censo de 2000, houbo 82 887 persoas, 32 721 fogares e 22 348 familias residindo no condado. A densidade de poboación era de 140 persoas por milla cadrada (54/km²). No 2000 había 34 651 unidades unifamiliares nunha densidade de 59 por milla cadrada (23/km²). A demografía do condado era de 95,90% brancos, 0,30% afroamericanos, 0,43% amerindios, 1,98% asiáticos, 0,04% insular do Pacífico, 0,60% doutras razas e 0,76% de dúas ou máis razas. 1,62% da poboación era de orixe hispana ou latina de calquera raza.
Cantorna, A Pereiriña, Cee
Cantorna é un lugar da parroquia da Pereiriña no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 7 homes e 6 mulleres.
Demòcrates de Catalunya
Demòcrates de Catalunya (DC, en galego: Demócratas de Cataluña) é un partido político catalán fundado en 2015 a partir dunha escisión de Unió Democràtica de Catalunya (UDC). Ten unha ideoloxía democristiá e independentista.
O grupo que formaría Demòcrates de Catalunya decidiu escindirse de UDC tras a ruptura protagonizada entre este e Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), que durante 35 anos coexistiran xuntos a través da marca Convergència i Unió (CiU). Os seus principais impulsores son Antoni Castellà, Núria de Gispert e Joan Rigol.
Pouco despois da súa fundación, o novo partido uniuse á alianza independentista Junts pel Sí que concorreu ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de setembro de 2015.
Para as eleccións xerais de España de 2015 concorreu baixo a denominación Democràcia i Llibertat. O 13 de maio de 2016, Demòcrates de Catalunya anunciou que non se presentaría ás eleccións xerais do 26 de xuño, finalizando deste xeito a coalición con CDC.
San Bartolomeu de Chamoso, O Corgo
San Bartolomeu de Chamoso é unha parroquia do concello do Corgo na comarca de Lugo. Tiña 21 habitantes en 2019, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 10 homes e 11 mulleres. O que supón unha diminución de 4 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres) e 2 menos que en 2000.
Urna de San Cándido
A Urna de San Cándido (en Urna de Sant Càndid) é un relicario de madeira de autor anónimo, datada contra o ano 1292, que está recuberta por placas de relevos con escenas realizadas en estuco dourado. Tiña a función de gardar as reliquias de san Cándido. Procede do mosteiro de Sant Cugat e consérvase no Museo Nacional de Arte de Cataluña de Barcelona.
Excitación
miniatura|dereita|[[Erección do pene]] A excitación é a primeira parte dunha resposta sexual.
Urna de San Cándido
Na arqueta represéntase a escena do martirio a San Cándido baixo a goberno do emperador Maximiano no ano 300. A obra mantén a súa forma orixinal, aínda que lle faltan algúns anacos do estuco dourado e toda a ornamentación de pedras e cristais.
Excitación
Iníciase coa estimulación que pode ser física, psicolóxica ou unha combinación de ambas as dúas a través do olfacto, a vista, o tacto, o pensamento ou as emocións. En termos fisiolóxicos, relaciónase co fenómeno vasoconxestivo: fluxo de sangue en certas rexións do corpo, particularmente nos órganos pélvicos. As súas manifestacións fundamentais, que poden non ser instantáneas nin permanentes, son a erección do pene e a lubricación vaxinal. Así mesmo, ambos os dous sexos experimentan un aumento do ritmo cardíaco.
Urna de San Cándido
Historia
A realización da urna fíxose por mor da descuberta do sepulcro co corpo de Cándido de Tebas, o cal se atopaba na ábsida da cabeceira no lado da Epístola da igrexa do mosteiro de Sant Cugat del Vallès. A descuberta tivo lugar durante o mandato do abade Guerau de Clasquerí (1277-1294). A urna, de carácter relixioso, construíuse nun taller catalán de autor anónimo para honrar as reliquias do mártir Cándido.
Descuberta do sepulcro
Co paso do tempo e as diversas construcións que padeceu o mosteiro de Sant Cugat perdéranse os datos da sepultura de dan Cándido. Segundo consta en documentos, a descuberta realizouse grazas a unha muller endemoñada que foi levada á igrexa do mosteiro para expulsar do seu corpo os espíritos malignos; durante este proceso, a muller sinalou o lugar onde se atopaba o corpo de san Cándido na capela de san Miguel. Diante da presenza do rei Xaime II de Aragón e dun gran número de acompañantes, abriuse o sepulcro e levaron os ósos para poñelos nun «lugar decente».
Literatura galega dos Séculos Escuros
A creación literaria en lingua galega foi practicamente nula durante os séculos XVI, XVII e XVIII, razón pola que estes se denominan Séculos Escuros.
Contexto histórico
miniatura|135px|esquerda|[[Henrique II de Castela substituíu a nobreza galega.]]
Algúns estudosos consideran que o cronista Fernão Lopes (século XV) é o último escritor medieval pertencente á literatura galego-portuguesa. A partir dese momento, os sistemas literarios galego e portugués ficarán separados con desenvolvementos autónomos.
miniatura|140px|[[Isabel I de Castela mudou a nobreza galega por outra castelá.]] En primeiro lugar, durante o desenvolvemento das guerras trastamaristas (1370), a alta nobreza galega apoiou a Pedro I no seu intento de subir ao trono de Castela. Porén, o vencedor deste conflito bélico foi o seu rival, Henrique de Trastámara. Como consecuencia disto, Henrique II de Castela (ou Henrique de Trastámara) substituíu parte da nobreza galega por nobres casteláns, proceso bautizado polos historiadores como a primeira substitución nobiliaria. Repetiríase a historia pouco máis dun século máis tarde. Nunha nova guerra pola sucesión ao trono castelán, a nobreza galega apoiou a Xoana a Beltranexa (herdeira lexítima), mais o vencedor foi o bando de Isabel I de Castela, tamén coñecida como Isabel a Católica. Após a guerra, os Reis Católicos decidiranse por unha política que asegure o predominio do poder real en Galiza; trátase do denominado, polo padre Zurita, como o proceso de "Doma y castración del Reino de Galicia", mediante o cal a nobreza galega quedará totalmente "descabezada" e, o que é decisivo para a literatura, sen capacidade para producir un sistema literario en lingua galega. O galego continuou sendo a lingua habitual de toda a poboación, pero sen uso entre a alta nobreza, pois a emerxente clase fidalga aínda mantería ata a súa desaparición o uso da lingua galega en ámbitos informais, como pode verse nas novelas de Ramón Otero Pedrayo. E se a nobreza laica foi substituída, o mesmo ocorrerá coa eclesiástica. Mentres os bispos galegos exercían os seus cargos noutros lugares da Península Ibérica, especialmente en Sevilla, a Galiza chegaban bispos castelanófonos e favorecían os nobres casteláns. A nobreza eclesiástica empregaba o latín, agás nas relacións persoais dos bispos e nalgúns usos administrativos, onde empregaba o castelán. Isto seguía sendo así mesmo cando algún galego dirixía as dioceses galegas.
Mais sendo importantes todos estes apartados, acaso o factor fundamental que explica a decadencia política de Galiza -e xa que logo das letras galegas, en directa relación co anterior- é o feito de que o país galego atinxe a Idade Moderna sen un monarca de seu e, sobre todo, sen a presenza de institucións propias. Aínda que mantén o carácter de "reino", Galiza pasa a formar parte da coroa de Castela sen que exista ningunha institución autónoma que poida servir de contrapeso á política centralizadora; polo contrario, as novas que se crean -Capitanía Xeneral de Galicia, Real Audiencia de Galicia- non farán máis que afianzar esa dependencia con respecto da corte. Afastada dos centros de decisión, Galiza pasa a ser unha simple provincia que asiste, desde unha posición marxinal, á emerxencia da monarquía hispánica centrada no reino de Castela.
A partir do século XVI a lingua galega non ten estamentos de poder que lle sirvan de alicerce, ficando carente do prestixioso sistema literario do que gozara durante a Idade Media. Aínda así, consérvanse manifestacións literarias destes Séculos Escuros.