cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festival de Eurovisión 2021
O gañador foi coa canción “Zitti e buoni”, interpretada por Måneskin e escrita polos membros da banda Damiano David, Ethan Torchio, Thomas Raggi e Victoria De Angelis. Esta foi a terceira vitoria de Italia no festival, seguindo as de e, converténdose no segundo membro do denominado “Big Five” en gañar o festival dende que se estableceu o grupo, despois da vitoria de  en. Asemade, son a primeira banda en gañar o festival desde a vitoria de Lordi por en. ,, e  completaron os cinco primeiros postos, con Francia e Suíza conseguindo os seus mellores resultados desde  e  respectivamente. Foi a quinta vez que o gañador do festival non rematou co maior número de votos do xurado, dende a súa reintrodución xunto co televoto en ; Suíza foi o gañador do xurado, mentres que Italia gañou o televoto. Amais, por vez primeira desde o ano, ningunha das cancións dos tres primeiros postos foi interpretada en inglés.
Selección da cidade organizadora
Por tradición eurovisiva, os Países Baixos recibiron os dereitos para organizar o festival de Eurovisión tras a súa vitoria na competición de 2019. As emisoras neerlandesas organizadoras NPO, NOS e AVROTROS comezaron o proceso de selección o mesmo mes de gañar, o 29 de maio, no que cinco cidades—Arnhem, 's-Hertogenbosch, Maastricht, Rotterdam, e Utrecht— presentaron a súa proposta durante un evento cerimonial celebrado en Hilversum o 10 de xullo de 2019. O 16 de xullo, Maastricht e Rotterdam foron preseleccionadas, e tras a visita de ambas as cidades por parte da NPO, o 30 de agosto de 2019, Rotterdam foi anunciada como a cidade organizadora do Festival de Eurovisión 2020.
Tras a cancelación do festival de 2020, a UER comezou as conversas coas emisoras NPO, NOS e AVROTROS, así como coa cidade de Rotterdam, con respecto á posibilidade de poder organizar o espectáculo en 2021 na cidade. O 23 de abril de 2020, o municipio de Rotterdam aprobou un aumento no orzamento despois de que os medios de comunicación neerlandeses informasen de que a cidade necesitaría 6.7 millóns de euros adicionais para poder celebrar o evento. A decisión foi inminente xa que a UER demandaba ser informada, como moito, a finais de abril se Rotterdam desexaba organizar ou non o festival. Se Rotterdam tivera declinado a oportunidade, NPO, NOS e AVROTROS tiñan até mediados de maio de 2020 para atoparen unha alternativa.
Durante a emisión do programa Eurovision: Europe Shine a Light, estreado o 16 de maio de 2020, confirmouse que Rotterdam era a elixida para organizar o festival de 2021.
Outras localizacións
O evento "Turquoise Carpet", no que os participantes e as súas delegacións son presentadas antes da prensa acreditada e os fans, tivo lugar na Rotterdam Cruise Terminal o 16 de maio de 2021.
Produción
O Festival de Eurovisión 2021 foi unha coprodución entre tres organizacións televisivas neerlandesas — Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) e AVROTROS — cada unha asumindo un rol diferente. Sietse Bakker e Astrid Dutrénit foron os produtores executivos, mentres que Emilie Sickinghe e Jessica Stam foron os produtores executivos adxuntos.
En xaneiro de 2020, a Unión Europea de Radiofusión (UER) anunciou que Martin Österdahl sería o novo supervisor executivo para Eurovisión ao rematar a edición de 2020, substituíndo a Jon Ola Sand. Antes do seu nombramento, Österdahl foi un produtor executivo para as edicións de e, e foi un membro do grupo de referencia de Eurovisión entre 2012 e 2018.
Impacto da pandemia de COVID-19
O 7 de maio de 2020, as autoridades neerlandesas prohibiron todo tipo de aglomeracións no país ata que estivese dispoñible unha vacina contra a COVID-19. As emisoras organizadoras asumiron a decisión, informando de como ía impactar ao evento.
O 18 de setembro de 2020, a UER publicou un resumo do seu plan de continxencia coas diferentes posibilidades de celebración do festival, incluíndo:
En febreiro de 2021, a UER e as emisoras organizadoras informaron de que optaron por celebrar o evento de igual xeito que en anos anteriores (posibilidade A). A posibilidade C foi tamén modificada – todas as interpretacións serían interpretadas virtualmente como na posibilidade D. O 2 de marzo de 2021, publicouse un protocolo de saúde e seguridade para o festival, afirmando a UER que o evento sería organizado baixo a posibilidade B, reiterando que isto podería cambiar dun momento a outro segundo as circunstancias. O 30 de abril de 2021, a UER finalmente confirmou que a posibilidade B era a elixida para o festival.
O 1 de abril de 2021, anunciouse que a audiencia permitida era un total de 3 500 en cada un dos nove espectáculos, incluíndo os tres en directo e os seis ensaios; o goberno neerlandés aprobou a proposta o 29 de abril. Todos os membros da audiencia debían ter un test negativo de COVID-19.
Por precaucións fronte a pandemia, a "Turquoise Carpet" foi o único evento secundario organizado de xeito presencial no festival de 2021. Outros eventos secundarios afectados incluén: o evento de Cerimonia de Apertura, que non se celebrou; o Eurovision Village, que se celebrou do 15 ao 23 de maio de maneira virtual; e o EuroClub, que se cancelou.
Deseño visual
O 18 de setembro de 2020, a UER confirmou, xunto coas posibilidades de celebración, que o deseño virtual e mais o eslogan planeados do 2020, "Open Up", serían tamén utilizados para o festival de 2021. O logo oficial renovado e a estratexia da marca foi desvelada o 4 de decembro de 2020. Deseñado por Clever°Franke, é "unha presentación abstracta inspirada polo mapa do mundo e que visualmente conecta a localización das capitais dos 41 (daquela) países participantes con Róterdam como o corazón de Europa". A identidade visual renovada, deseñada por MediaMonks e NEP, foi construída sobre patróns e 'pistas' que simbolizan aos Países Baixos xunto co eslogan.
Presentadores
thumb|[[Chantal Janzen, Jan Smit e Edsilia Rombley, tres dos catro presentadores do festival de 2021]] O 18 de setembro de 2020, a UER tamén confirmou que o cadro de presentadores planeado para o 2020 sería recuperado e utilizado para o evento de 2021: a actriz e presentadora de televisión Chantal Janzen, o cantante e comentarista do festival Jan Smit, a cantante Edsilia Rombley, que representou aos Países Baixos en e, e mais a vlogger de beleza Nikkie de Jager (NikkieTutorials).
Asemade, De Jager e Krista Siegfrids (representante de en ) foron os presentadores do contido virtual do festival. Siegfrids presentou Krista Calling, unha serie semanal en YouTube con reportaxes detrás das cámaras desde Rotterdam, e De Jager presentou LookLab con NikkieTutorials, unha serie virtual de debate analizando e entrevistando un a un a 38 dos 39 participantes, ademais da Máxima dos Países Baixos como invitada especial. Koos van Plateringen, Hila Noorzai e Samya Hafsaoui moderaron as roldas de prensa do festival, mentres que Van Plateringen e Fenna Ramos presentaron a "Turquoise Carpet".
Deseño do escenario
thumb|Escenario e green room no recinto Durante o anuncio das datas do festival de 2021, Sietse Bakker, produtor executivo do festival nese ano, informou de que o plan do escenario en 2020 sería trasladado e utilizado en 2021. O deseño inspirouse no eslogan "Open Up" e na paisaxe plana típica neerlandesa. O escenario de Eurovisión foi deseñado por Florian Wieder, deseñador alemán que tamén realizou o mesmo traballo nos festivais de –,, e –. As súas características inclúen unha pantalla LED primaria xiratoria de 52 e 12 metros de ancho e altura, respectivamente, e unha pantalla LED semitransparante retractable que pode utilizarse como fondo do escenario secundario. O deseño do escenario foi complementado con efectos de realidade aumentada. En contraste, no ano 2019, a green room estaba posicionada no lugar principal do recinto, e abarcaba todo o espazo do chan, previamente reservado para audiencia, para facilitar o distanciamento social.
Propostas
O 18 de xuño de 2020, a UER anunciou que, este ano, as delegacións terían a opción de utilizar coros pregravados. Cada delegación podía, con todo, elixir se usar ou non coros, sexa ou non no escenario, ou unha combinación entre directo e pregravado. Todos os artistas principais que interpretan a melodía da canción debían ser en directo, segundo as normas.
O 18 de novembro de 2020, a UER revelou que, como medida para garantir que todos os participantes puidesen ser parte do evento, todas as emisoras nacionais debían preparar unha gravación da actuación en directo de reserva con anterioridade ao festival que podía ser utilizada se algún participante da mesma non puidese viaxar a Rotterdam, ou se fose posto en corentena. As gravacións tiveron lugar nun estudio preparado, en tempo real (como sería no festival) sen ningún tipo de edición nas voces ou sobre a actuación en si mesma en post-produción. Publicouse tamén un conxunto de pautas de produción para asegurar a equidade e a integridade das gravacións.
As demais normas para as propostas mantivéronse igual no festival de 2021. Isto inclúe que a máxima duración da canción é de tres minutos, que pode haber como máximo seis intérpretes no escenario, e que as composicións (letra e música) non deben ser lanzadas a nivel comercial antes do 1 de setembro do ano anterior. Coa cancelación do evento en 2020, a UER explorou a opción de permitir que as cancións seleccionadas para o festival dese ano puidesen competir no vindeiro, en 2021, o cal debía ser debatido co grupo de referencia do Festival da Canción de Eurovisión e mais as emisoras nacionais. Victoria, a representante de Bulgaria para 2020 e 2021, expresou o seu apoio a esta posible medida. Con todo, o 20 de marzo de 2020, o grupo de referencia decidiu que, en concordancia coas normas do Festival de Eurovisión, as cancións de 2020 non podían ser aptas para competir en 2021.
Sorteo de asignación de semifinais
Os bombos utilizados inicialmente para o festival de 2020 foron:
Postcards
As postcards son vídeos curtos de introdución mostrados en televisión mentres o escenario é preparado para o seguinte participante en actuar. Teñen unha duración de 40 segundos. Foron gravados entre xaneiro e abril, e dirixidos por Martijn Nieman e Laurence Drenthe, con Kevin Soares como produtor executivo, as postcards de 2021 están baseadas no slogan do festival, "Open Up". Nunha desviación do concepto inicialmente planeado para o festival de 2020 debido aos problemas coas restricións de viaxe, as postcards presentaban os actos mediante imaxes filmadas no país de orixe, inseridas mediante chroma no marco dun montaxe nunha 'pequena casa' en varias localizacións nos Países Baixos, decorada con artigos persoais do/s artista/s. Ao final de cada postcard, unha 'raia' de cor específica do país chega á casa e refráctase, emulando o prisma e as transicións ao escenario, onde o teito está iluminado coas cores da bandeira do seu país usando a realidade aumentada. As postcards foron producidas por unha axencia neerlandesa demoninada IDTV, con posprodución adicional e traballo VFX pola axencia amberina STORM. Os seguintes lugares foron usados para cada país participante:
Actos de apertura e intermedios
O 4 de maio de 2021, a UER publicou información con respecto aos actos de apertura e intermedios.
A primeira semifinal abriuna Duncan Laurence, interpretando "Feel Something", a cantante e YouTuber destacada Davina Michelle e a actriz Thekla Reuten nun acto intermedio titulado "The Power of Water" (en galego: "O Poder da Auga"), centrándose na historia neerlandesa de xestión da auga. Michelle interpretou a súa nova canción "Sweet Water" na súa actuación. En ambos os dous casos foi utilizada a realidade aumentada.
Ōtsu
Ōtsu (大津市, おおつし, Ōtsu-shi) é un concello xaponés da prefectura de Shiga, capital da súa prefectura. Está situado ao suroeste da prefectura, no centro-leste da rexión de Kinki e no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 464,1 km² de superficie e unha poboación de 331.084 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 713 hab./km².
Festival de Eurovisión 2021
Actos de apertura e intermedios
A final foi aberta co tradición desfile de bandeiras, introducindo aos vinte e seis finalistas, acompañados por un remix de "Venus" producido e interpretado por un DJ de tan só 16 anos chamado DJ Pieter Gabriel, cos copresentadores Chantal Janzen, Jan Smit e Edsilia Rombley cantando diferentes partes da canción. Os actos intermedios incluíron as melodías de "Hero", "Ten Feet Tall" e "Titanium" interpretadas polo DJ Afrojack, os cantantes Glennis Grace (que representou aos Países Baixos no Festival de Eurovisión de 2005) e Wulf xunto cunha orquestra sinfónica composta por músicos xoves neerlandeses; o acto intermedio "Rock the Roof", no cal seis antigos vencedores do festival — Lenny Kuhr, Teach-In con Getty Kaspers , Sandra Kim , Helena Paparizou , Lordi  e Måns Zelmerlöw  — interpretaron as súas respectivas cancións gañadoras – "De troubadour", "Ding-a-dong", "J'aime la vie", "My Number One", "Hard Rock Hallelujah" e "Heroes" – en varios lugares en Rotterdam; e Duncan Laurence, que actuou coa súa canción vitoriosa "Arcade" e o seu novo tema "Stars". Por último, un "sketch" de baile denominado "The Human Countdown" foi interpretado durante os últimos segundos de votación.
Ōtsu
O concello de Ōtsu limita cos concellos de Kusatsu, Rittō, Kōka, Takashima (da prefectura de Shiga); Quioto, de Uji e Ujitawara (da prefectura de Quioto).
Capibara
Os capibaras teñen o corpo en forma de bocoi e unha testa pequena coa pelaxe marrón avermellada na parte superior do corpo que se converte en marrón amarelado na parte inferior. Poden medrar até os 130 centímetros de longo e pesar até 65 quilogramos. Os capibaras carecen de cola e teñen vinte dentes. As súas patas posteriores son lixeiramente máis longas que as anteriores e o fociño é romo, cos ollos, o nariz e as orellas na parte superior da testa. As femias pesan un chisco máis que os machos.
Festival de Eurovisión 2021
Países participantes
thumb|{{legend|#D40000|Países participantes na primeira semifinal}} {{legend|#FFAAAA|Precualificados para a final que votan na primeira semifinal}} {{legend|#000080|Países participantes na segunda semifinal}} {{legend|#99CCFF|Precualificados para a final que votan na segunda semifinal}}
A UER inicialmente anunciou o 26 de outubro de 2020 que participarían 41 países no festival, sendo exactamente a mesma aliñación que estaba planeado que participase na edición de 2020. Bulgaria e Ucraína retornaron ao evento tras as súas ausencias en, mentres que Hungría e mais Montenegro confirmaron que non participarían.
En marzo de 2021, Armenia e Belarús confirmaron a súa retirada do festival; Armenia abandonou pola súa crise sociopolítica debida ao conflito de Nagorno-Karabakh e Belarús foi descualificada xa que a súa proposta violaba as normas da UER, reducindo así o número de países participantes a 39.
Artistas de volta
Tras a cancelación do festival de 2020, as emisoras participantes de 24 países anunciaron que seleccionarían internamente aos mesmos artistas planeados para ese mesmo ano para o festival de 2021. Amais, os artistas previamente seleccionados para representar a Estonia e Lituania en 2020 tamén gañaron as súas finais nacionais para 2021.
Descontando o 2020, o evento contou con tres representantes que tamén actuaron como vocalistas principais do mesmo país e cinco artistas que participaron noutros eventos de Eurovisión ou como vocalistas secundarios para o mesmo ou para outro país.
Semifinal 1
A primeira semifinal tivo lugar o 18 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST). 16 países participaron nesta primeira semifinal. Eses países e mais, e os  votaron nesta semifinal. tiña un posto reservado na primeira metade da semifinal, pero foi descualificada do festival por violar as normas coa súa proposta. Os países destacados cualificáronse para a final.
Semifinal 2
A segunda semifinal tivo lugar o 20 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST). 17 países participaron nesta segunda semifinal. Eses países máis, e  votaron nesta semifinal. tiña inicialmente un posto reservado na segunda metade da semifinal, pero abandonou o festival debido á súa crise sociopolítica polo conflito de Nagorno-Karabakh. Os países destacados cualificáronse para a final.
Final
thumb|right|400px|[[Måneskin, gañadores do Festival da Canción de Eurovisión 2021 cun total de 524 puntos, representando a .]] A final tivo lugar o 22 de maio de 2021 ás 21:00 (CEST). 26 países participaron nesta final, con todos os 39 países aptos para a votación.
12 puntos
A continuación móstrase un resumo dos 12 puntos máximos outorgados polo xurado profesional de cada país e o televoto na primeira semifinal. Os países destacados deron o máximo de 24 puntos (12 puntos por xurado profesional e televoto) ao participante en cuestión.
Outros países
A elixibilidade para a posible participación no Festival de Eurovisión require unha emisora nacional membro activo da UER que poida emitir o evento a través da rede de Eurovisión. A UER enviou unha invitación para participar no festival a todos os membros activos. O membro asociado non necesitou unha invitación para o festival de 2021, xa que se lle concedera permiso previamente para participar no evento até polo menos o ano 2023.
Emisoras, comentaristas e voceiros
A UER realizou emisións en directo de ambas as dúas semifinais e mais a Gran Final a través da súa canle de YouTube, sen comentarios. Estes foron xeobloqueados para espectadores de Australia, Grecia, Letonia, Lituania, Ucraína, Estados Unidos e Reino Unido. Despois das retransmisións en directo, os tres espectáculos xa estaban dispoñibles para todos os países anteriores excepto os Estados Unidos.
Voceiros
Os voceiros que anunciaron os 12 puntos dos xurados respectivos de cada país foron os seguintes:
Emisoras e comentaristas
Todas as emisoras participantes poden optar por ter comentaristas in situ ou remotos que ofrezan información sobre o espectáculo e sobre as votacións á súa audiencia local. Aínda que deben emitir polo menos a semifinal na que votan e a final, a maioría das emisoras emiten os tres programas con diferentes plans de programación. Do mesmo xeito, algunhas emisoras que non participan poden querer emitir o concurso. Estas son as emisoras que confirmaron os seus plans de emisión e/ou os seus comentaristas:
Descualificación de Belarús
O 9 de marzo de 2021, a emisora belarusa Compañía Nacional de Televisión e Radio e Televisión de Belarús confirmou que Galasy ZMesta representaría a Belarús no festival de 2021 coa canción "Ya nauchu tebya". A canción interpretaríase na primeira metade da primeira semifinal do concurso. Aínda que moitos artistas que estaba previsto inicialmente que participasen no evento cancelado de Eurovisión 2020 volveron en Eurovisión 2021, a emisora estatal de Belarús confirmou en setembro de 2020 que se negarían a seleccionar novamente a VAL como representantes do país debido ao apoio da banda ás protestas belarusas, alegando que o dúo "non tiña conciencia".
"Ya nauchu tebya" provocou unha resposta fortemente negativa por parte dos fans de Eurovisión. Ás poucas horas do seu lanzamento, iniciouse unha petición na plataforma Change.org na que se solicitaba a descualificación de Belarús de Eurovisión 2021 debido á letra da proposta interpretada como unha celebración da "opresión política e a escravitude". Xerou máis de mil sinaturas en doce horas. Máis tarde ese día, retirou o posto de Belarús no xurado do Melodifestivalen, pedindo ao  que interviñese como substituto. Varios sitios web de novas de Eurovisión afirmaron que deixarían de dar cobertura á entrada.
Dous días despois do anuncio da proposta, a UER emitiu un comunicado afirmando que, debido á natureza política da canción, non seguía as normas do festival. Posteriormente, a emisora Belarús tivo a opción de reenviar unha versión modificada da canción ou de seleccionar unha canción diferente. Se Belarús rexeitase ambas as alternativas, o país quedaría fóra da competición.
O 28 de maio de 2021, unha semana despois da Gran Final do festival, a UER decidiu suspender a emisora belarusa BTRC, dando como argumentos a inxerencia do goberno na liberdade de prensa e democracia, as polémicas declaracións do presentador Grigory Azaronak sobre os gañadores e o festival en xeral: "Mira o que gañou Eurovisión. É un bestiario de pervertidos, homosexuais dexenerados, lixo que sabe de SIDA." ; e o descontento por parte dos directores da emisora polas dúas propostas que foron rexeitadas por contido político explícito, proovocando a descualificación do país de Eurovisión. Dende a emisión do comunicado oficial, deuse un prazo de dúas semanas a BTRC para responder antes de que entre a suspensión en vigor o 11 de xuño. Con todo, ao non haber resposta pública oficial, a UER decidiu expulsar a emisora, medida que impedirá futuras participacións de Belarús en Eurovisión a menos que outra emisora tome a súa posición.
Substitución no 2º ensaio de Ucraína
Antes do segundo ensaio de o 12 de maio, a cantante da banda Go_A, Kateryna Pavlenko, informou de que se sentía lixeiramente mal. De acordo cos protocolos de seguridade e saúde do festival, Pavlenko foi obrigada a poñerse en corentena no seu cuarto do hotel. Os outros membros da banda deron negativo e puideron ensaiar, coa cantante holandesa Emmie van Stijn como vocalista principal, substituíndo a Pavlenko. Pavlenko fíxose un test de COVID-19, que resultou negativo ao día seguinte, permitíndolle actuar de novo.
Van Stijn recibiu reaccións positivas pola súa actuación, en particular pola pronuncia en ucraíno, e foi convidada a sentarse coa delegación ucraína na green room durante a primeira semifinal.
Infeccións por COVID-19
thumb|300px|Durante as semanas de duración do Festival de Eurovisión elaborouse unha zona para probas de detección de [[COVID-19 nos exteriores do Rotterdam Ahoy.]] Antes do evento da "Turquoise Carpet", un membro de cada unha das delegacións polaca e islandesa deu positivo en COVID-19. En consecuencia, esas delegacións tiveron que se ausentar do festival, ao ter que confinarse de acordo cos protocolos de seguridade e saúde do concurso. As delegacións romanesa e maltesa tamén estiveron ausentes por medidas de precaución, xa que tiñan a súa sede no mesmo hotel que as delegacións polaca e islandesa.
Os demais membros das delegacións polaca e islandesa deron negativo e permaneceron en corentena ata o jury show da segunda semifinal. Con todo, confirmouse máis tarde que un membro do grupo islandés Daði og Gagnamagnið dera positivo e, como resultado, o grupo tivo que ausentarse das actuacións en directo. O vídeo dun dos seus ensaios no Rotterdam Ahoy retransmitíronse durante o jury show e a segunda semifinal, así como na final. Os restantes membros da delegación polaca foron liberados posteriormente do confinamento.
O 20 de maio, a UER confirmou que Duncan Laurence dera positivo e non actuaría en directo na final. Estaba previsto que interpretase a súa canción gañadora, en, "Arcade" e o seu novo sinxelo "Stars" durante un dos actos intermedios, así como presentar os puntos en nome do xurado holandés durante as votacións; este último papel foi ocupado por Romy Monteiro. Durante a final emitíronse imaxes pregravadas do intervalo de Laurence. Debido ao resultado positivo da proba de COVID-19, Laurence tampouco estivo presente para entregar o trofeo ao gañador; os presentadores foron os que o entregaron no seu lugar.
O 23 de maio, un día despois da Gran Final, un membro da delegación norueguesa deu positivo e viuse obrigado a permanecer illado en Rotterdam. Máis tarde confirmouse que outros seis membros da delegación deran positivo tras regresar a Noruega.
Problemas no jury show
Durante o jury show da primeira semifinal, as delegacións romanesa, ucraína e maltesa informaron de problemas coas súas actuacións; sobre todo, Roxen escoitouse moi desafinada durante o estribillo da súa canción "Amnesia". A UER confirmou máis tarde que se produciron problemas de monitorización intrauricular e que todos os artistas implicados terían unha segunda oportunidade de actuar. Non se produciron problemas durante as segunda actuacións.
Durante a actuación final no jury show de, a plataforma xiratoria non parou cando debía facelo, levando a Senhit a ter que saltar dela mentres estaba en movemento. Máis tarde, a delegación sammarinesa presentou unha queixa, alegando tamén que todas as tomas da cámara foron distorsionadas debido a estes problemas de sincronización. A delegación ofreceu permitir a Senhit e Flo Rida retirarse do evento, aínda que finalmente decidiron quedar. O supervisor executivo do concurso, Martin Österdahl, pediu desculpas á delegación e reafirmou que o problema sería abordado e que estarían protexidos ao máximo.
Rotura de cámara antes da actuación de Irlanda
Durante a preparación da actuación de na primeira semifinal, unha cámara rompeu, o que provocou un atraso prolongado despois de que se amosase a postcard. A copresentadora Chantal Janzen improvisou na green room durante a transmisión en directo para facer tempo.
Módulo (álxebra)
Un módulo sobre un anel R é unha estrutura alxébrica que se define sobre un conxunto M. Sobre este conxunto defínese unha operación interna que o cualifica como grupo abeliano e unha operación entre os elementos de R e os de M que verifica certas propiedades.
Festival de Eurovisión 2021
Caída de micrófono de Moldavia
Na metade da súa actuación na Gran Final, a Natalia Gordienko de caeulle accidentalmente o micrófono. Un dos seus bailaríns axudouna inmediatamente a recuperalo, permitíndolle continuar a actuación.
Falsa acusación de consumo de drogas
Durante un segmento no que se enfocaba a green room na Gran Final, Damiano David, o cantante da banda italiana Måneskin, foi increpado por algúns espectadores en liña nas redes sociais por presumiblemente "ser visto esnifando unha raia de cocaína cando se inclinou sobre unha mesa", aínda que non había drogas nas imaxes e o cantante estaba sentado lonxe da mesa, preto dos membros da delegación italiana. Na conferencia de prensa da banda tras a súa vitoria, Torbjörn Ek, xornalista que traballaba no xornal sueco Aftonbladet, preguntou polas acusacións, que David negou, explicando que o seu compañeiro Thomas Raggi rompera un vaso embaixo da mesa que David estaba a recoller do chan, e dixo "Non uso drogas, por favor, non digan iso". Máis tarde, a banda publicou un comunicado na súa conta oficial de Instagram dicindo: "Estamos realmente sorprendidos polo que algunhas persoas din de que Damiano estaba a drogarse. Realmente estamos en contra das drogas e nunca consumimos cocaína. Estamos preparados para facernos a proba de drogas, porque non temos nada que ocultar". A UER publicou un comunicado ao día seguinte no que afirmaba que a banda, a súa dirección e o xefe da delegación italiana negaran calquera acusación e que o cantante en cuestión, Damiano, solicitara que lles fixesen a proba de drogas esa mesma noite, pero como as probas non podían organizarse nese mesmo instante, o cantante "tomaría unha proba voluntaria de drogas despois de chegar a casa". Tamén se confirmou que "se atoparon cristais rotos tras unha revisión no lugar". As acusacións foron maiormente forzadas pola prensa francesa e mesmo comentadas polo Ministro de Asuntos Exteriores francés Jean-Yves Le Drian, pero France Télévisions anunciou que non presentarán ningún cargo oficial, mentres que na prensa italiana describiuse como unha broma nas redes sociais que fora demasiado lonxe e converteuse en fake news.
O 24 de maio, a UER publicou unha declaración confirmando que non se consumiran drogas na green room durante a final, tras unha proba de consumo de drogas negativa e a inspección de todas as imaxes dispoñibles. A UER tamén expresou a súa preocupación polas "especulacións imprecisas que levaron a noticias falsas [que] ensombreceron o espírito e o resultado do festival, afectando inxustamente á banda".
Problemas co televoto neerlandés
A UER confirmou o 24 de maio que tiveron problemas na xestión do televoto neerlandés na final. Moitas persoas nas redes sociais queixáronse de que non se contasen os seus votos e só recibiran os seus textos de confirmación horas despois do festival. Máis tarde, a UER confirmou á NOS que eses votos non se contaron debido a un problema coa subsidiaria neerlandesa do provedor de telecomunicacións T-Mobile, ao tempo que aclarou que non tiñan autoridade no asunto. Con todo, o televoto neerlandés segue vixente.
Módulo (álxebra)
Definición
Especificamente, un módulo pola esquerda sobre o anel R consiste nun grupo abeliano (M, +) e unha operación R × M → M (multiplicación escalar, xeralmente escrita como xustaposición, é dicir, rx para r en R e x en M) tal que
Festival de Eurovisión 2021
Samira Efendi chama terroristas aos armenios
Durante o conflito de Nagorno-Karabakh entre o seu país e, Samira Efendi, a artista da canción que representou a Acerbaixán recibiu certa publicidade negativa despois de que chamase aos armenios "terroristas" e publicara fotografías nas súas redes sociais con uniformes militares apoiando ao presidente do país Ilham Aliyev, reprobado internacionalmente polo seu historial con respecto aos dereitos humanos. Foi entón iniciada unha petición para a descualificación do país en Eurovisión, obtendo case 10 000 sinaturas, mais quedando sen efecto algún, xa que non se produciu finalmente ningunha acción oficial por parte da UER.
Controversia da proposta de Chipre
Despois de que se lanzase "El Diablo", a Corporación Chipriota de Radiodifusión recibiu ameazas por parte de cristiáns ortodoxos por presunta promoción do satanismo. Máis de 20.000 persoas asinaron en Avaaz para instar á cancelación da participación en Eurovisión do país. A canción recibiu críticas por parte dalgúns membros do público, así como dalgunhas figuras públicas da illa pola inclusión na letra de frases como "I fell in love/ I fell in love/ I gave my heart to El Diablo" ("Enamoreime/ Enamoreime/ Deille o meu corazón ao diablo"). A Igrexa de Chipre considerou que a canción era ofensiva, irrespetuosa e pouco representativa e esixiu á emisora estatal CyBC que retirase a entrada de Eurovisión de Chipre. Non obstante, a canción contou co apoio total do goberno, CyBC e a maioría do público en Chipre. Desde entón, o goberno rexeitou publicamente as reaccións de grupos relixiosos e conservadores, alegando que respecta tanto os dereitos espirituais como a liberdade de expresión artística. En febreiro de 2021, os cristiáns ortodoxos de Chipre lanzaron unha petición en liña para pedir a retirada do Festival de Eurovisión.
Amais, varios xornalistas compararon "El Diablo" coa canción "Bad Romance" (2009) de Lady Gaga, algúns chegando a acusala abertamente de plaxio.
Outros premios
Ademais do trofeo do gañador principal do festival, os Premios Marcel Bezençon e o Premio Barbara Dex disputáronse durante o Festival de Eurovisión de 2021. A enquisa de votación OGAE (en francés: Organisation Générale des Amateurs de l'Eurovision; en galego: Organización Xeral de Amantes de Eurovisión) tamén tivo lugar antes do evento.
Premios Marcel Bezençon
Os Premios Marcel Bezençon honran as mellores cancións competidoras na final. Denominado así en honor ao fundador do concurso, os premios foron creados e entregados por primeira vez no por Christer Björkman (representante de  no  e actual xefe de delegación do país), e Richard Herrey (membro dos Herreys que gañaron o  por ). Os premios divídense en tres categorías: Premio Artístico, Premio de Compositores e Premio de Prensa. Os gañadores son desvelados pouco antes da final de Eurovisión.
Módulo (álxebra)
Definición
Para todo r, s en R, x, y en M, temos
Festival de Eurovisión 2021
OGAE
miniatura|263x263px|[[Destiny Chukunyere, representante por no Festival da Canción de Eurovisión 2021 e gañadora da votación da OGAE previa ao evento, interpretando a súa proposta "Je Me Casse" na primeira semifinal do jury show.]]
OGAE é unha organización internacional que realiza unha votación sobre as cancións favoritas entre os seus membros antes do festival anual. Está composta por unha rede de máis de corenta clubs de fans do Festival de Eurovisión en toda Europa e fóra dela. Os cinco mellores resultados globais, despois de emitirse todos os votos, móstranse a continuación.
Premio Barbara Dex
miniatura|266x266px|[[Tix, representante por no Festival da Canción de Eurovisión 2021 e gañador do Premio Barbara Dex 2021, interpretando a súa proposta "Fallen Angel" na primeira semifinal do jury show.]]
O Premio Barbara Dex é un premio humorístico que outorgan os fans ao artista que levase o conxunto máis destacable ao evento. Galardoado por vez primeira en, o premio orixinalmente outorgábase ao artista peor vestido do festival, até que este criterio cambiou en 2019. Denominado así en honor á representante de Bélxica que terminou no último posto no levando un vestido de deseño propio, o galardón foi entregado polo sitio web fan House of Eurovision desde 1997 ata 2016 e, desde 2017 ata hoxe, polo sitio web fan Songfestival.be.
Eurovision Song Celebration: Live-On-Tape
A UER anunciou o 29 de marzo de 2021 que a Eurovision Song Celebration regresaría nunha segunda edición, estreada na canle oficial YouTube do festival. O programa foi presentado por Krista Siegfrids e emitido en dúas partes o 28 e 29 de maio co fin de exhibir as 39 actuacións de apoio que gravaron as delegacións por se o festival non puidese levarse a cabo desde Rotterdam, xunto con outro material adicional.
Módulo (álxebra)
Definición
Xeralmente, escríbese simplemente "un R - módulo pola esquerda M" ou RM.
Festival de Eurovisión 2021
Eurovision Song Celebration: Live-On-Tape
A primeira parte do programa contou coas actuacións de apoio dos semifinalistas que non se clasificaron para a Gran Final (excluíndo a ), mentres que a segunda parte coas actuacións dos finalistas (excluíndo o ).
Módulo (álxebra)
Definición
Un R módulo pola dereita M ou MR defínese de forma semellante, só que o anel actúa pola dereita, é dicir, a multiplicación escalar é da forma M × R → M, e as tres propiedades escríbense cos escalares r e s á dereita de x e y.
Festival de Eurovisión 2021
Eurovision Song Celebration: Live-On-Tape
Os seguintes países confirmaron os lugares de rodaxe das súas respectivas actuacións de apoio pregravadas:
Módulo (álxebra)
Definición
Se R é conmutativo, entón os R-módulos pola esquerda son iguais cós R-módulos pola dereita e chámanse simplemente R-módulos.
Festival de Eurovisión 2021
Álbum oficial
Eurovision Song Contest: Rotterdam 2021 é o álbum recompilatorio oficial do festival de 2021, organizado pola Unión Europea de Radiodifusión e lanzado por Universal Music Group dixitalmente o 16 de abril de 2021 e fisicamente o 23 de abril de 2021. O álbum inclúe as 39 propostas, incluídos os semifinalistas que non conseguiron clasificarse para a final.
Módulo (álxebra)
Submódulos e homomorfismos
Se M é un R-módulo pola esquerda e N é un subgrupo de M. Entón N é un submódulo (o R-submódulo, para ser máis explícito) se, para calquera n en N e calquera r en R, o produto rn está en N (ou o nr para un módulo pola dereita). Se M e N son R - módulos, entón unha función f: M → N é un homomorfismo de R - módulos se, para calquera m, n en M e r, s en R,
Isto, como calquera homomorfismo entre obxectos matemáticos, é precisamente unha función que conserva a estrutura dos obxectos. Un homomorfismo bixectivo de módulos é un isomorfismo de módulos, e os dous módulos chámanse isomorfos. Dous módulos isomorfos son idénticos para todos os propósitos prácticos, diferenciándose soamente na notación dos seus elementos.
O núcleo dun homomorfismo de módulos f: M → N é o submódulo de M que consiste en todos os elementos teñen imaxe cero por f. Os teoremas de isomorfía familiares de grupos abelianos e de espazos vectorias son tamén válidos para R-módulos.
Os R-módulos pola esquerda, xunto cos seus homomorfismos de módulo, forman unha categoría, escrita como RMod. Esta é unha categoría abeliana.
Definición alternativa como representacións
Se M é un R-módulo pola esquerda, entón a acción dun elemento r en R se define como a función M → M que envía cada x ao rx (ou ao xr no caso dun módulo pola dereita), e é necesariamente un endomorfismo de grupo do grupo abeliano (M, +). O conxunto de todos os endomorfismos de grupo de M denótase EndZ(M) e forma un anel baixo a adición e a composición, e enviando un elemento r do anel R a súa acción define realmente un homomorfismo de anel de R a EndZ(M).
O homorfismo R do anel → EndZ(M) chámase representación de R no grupo abeliano M; unha maneira alternativa e equivalente de definir R-módulos pola esquerda é dicir que un R-módulo pola esquerda é un grupo abeliano M xunto cunha representación de R nel.
Unha representación chámase fiel se e só se a función R → EndZ(M) é inxectiva. En termos de módulos, isto significa que se r é un elemento de R tal que rx = 0 para todo x en M, entón r = 0. Cada grupo abeliano é un módulo fiel sobre os números enteiros ou sobre unha cierta aritmética modular Z/n Z.
Tortes, Becerreá
San Pedro de Tortes é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 139 habitantes (70 homes e 69 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 164 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 106 habitantes, sendo 53 homes e 53 mulleres.
Monumento Natural dos Volcáns de Teneguía
miniatura|dereita|200px|Volcán Teneguía O Monumento Natural dos Volcáns de Teneguía é unha zona protexida da illa da Palma, nas Canarias, situada no municipio de Fuencaliente de La Palma.
Foi creado pola Lei 12/1987 de 19 de xuño, pola que se declaraban os espazos protexidos das Canarias. Segregouse do Parque Natural de Cumbre Vieja pola Lei 13/1994 de 22 de decembro. Protexeuse para preservar os espectaculares conos e coladas de erupcións históricas e prehistóricas que ocorreron nel. Entre elas as do Volcán Teneguía e o Volcán de Fuencaliente. Ademais posúe unha interesante mostra de biodiversidade en terreos recentemente formados, como Anataelia lavicola, brións e "bejeque". O parque cobre 857,4 hectáreas.
Tour de Francia 2011
A 98.ª edición do Tour de Francia disputouse dende o 2 ó 24 de xullo de 2011. Estivo composta por 21 etapas para percorrer un total de 3452 kms. O vencedor foi o ciclista australiano Cadel Evans.
Nesta edición da carreira francesa, foi homenaxeado o Col du Galibier, xa que en 2011 fixéronse 100 anos dende o primeiro paso por el.
Participaron 198 ciclistas, repartidos en 22 equipos. Por segundo ano consecutivo ningún corredor galego tomou a saída no Tour de Francia. A última vez que un galego correu o Tour foi na edición 2009, da man de Óscar Pereiro.
Equipos e líderes
Participaron 22 equipos, 18 de categoría UCI ProTour e 4 equipos de categoría Profesional Continental, formando un pelotón de 198 ciclistas con 9 corredores cada equipo. Os equipos participantes foron:
Clasificación xeral
250px|miniatura|dereita|[[Cadel Evans na derradeira etapa.]]
Día de Castela e León
Cada 23 de abril celébrase na localidade valisoletana de Villalar de los Comuneros o Día de Castela e León, data na que conmemórase o aniversario da batalla de Villalar, decisiva batalla da Guerra das Comunidades de Castela.
miniatura|Celebración do Día de Castela e León, ofrenda floral ante o Monólito dos Comuneiros
Orixes
O nacemento de Villalar como símbolo remóntase tempo atrás. Xa no século XVIII León del Arroyal, ilustrado economista e sobranceiro protoliberal, manifestaba que Villalar foi "o último suspiro da liberdade castelá". Os antecedentes das conmemoracións de Villalar habería que situalos en 1821, cando o guerrilleiro castelán, Juan Martín Díez "El Empecinado", e os seus compañeiros da sociedade "Los Comuneros", organizaron unha expedición a Villalar en busca dos restos de Padilla, Bravo e Maldonado. Estes feitos tiveron o seu punto culminante cun acto de homenaxe aos Comuneros na praza de Villalar o 23 de abril de 1821. Nesta época é cando certos sectores, entre eles os membros das sociedades secretas "Los Comuneros" ou "Los Hijos de Padilla", empezan a empregar en ocasións o discutido pendón morado.
Durante o Trienio liberal (1820-1823) os Comuneiros pasaron a ser obxecto de admiración polas correntes progresistas do país. Durante a Primeira República Española, a revolución comuneira foi tamén un referente de liberdade para a á federalista do Partido Democrático Republicano, que en 1869 proclamou o Pacto Federal Castelán, o primeiro intento dunha organización territorial federalista en España. Así no último parágrafo do devandito pacto se afirma: "o sangue dos Padilla, Bravo e Maldonados que corre polas vosas veas e a afouteza da que gardan memoria estes pobos das comunidades, garanten o éxito das nosas aspiracións e desexos". Naquela época o propio Pi i Maragall, presidente da República, afirmaba que "Castela foi entre as nacións de España a primeira que perdeu as súas liberdades en Villalar baixo o primeiro rei da Casa de Austria".
Nos primeiros anos do século XX, durante a Restauración, houbo outros intentos de celebración en Villalar. Entre eles a iniciativa de José María Zorita Díez, deputado liberal por Valladolid, que realizou unha petición dun crédito extraordinario para conmemorar a batalla de Villalar. En 1920, o Concello de Santander propuxo que as corporacións castelás celebrasen o IV Centenario dos Comuneiros de Castela. Así mesmo, a Casa de Palencia acordou en 1923: "que o 23 de abril próximo vaian todas as representacións de Castela aos campos de Villalar, a xurar o Santo Grial castelán, ante o escenario da derrota Villalar (...). Que o mesmo día e á mesma hora se dedique en todas as cidades castelás un minuto de silencio aos heroes de Villalar".
Anos despois, son numerosas as referencias ao simbolismo de Villalar. Pere Corominas, intelectual catalán de esquerdas, manifesta no seu libro "Por Castilla adentro" (1930): "o carácter eminentemente nacionalista da guerra das Comunidades de Castela". Para el, o documento que remitiu a Santa Xunta ao rei é "a máis bela e libre Constitución que se dese nunca a nación castelá". Corominas afirma que o sentimento da liberdade política "fai dos comuneiros un núcleo precursor das revolucións inglesa e francesa. Non sei se en lingua algunha se defendeu o principio de soberanía popular nunha forma tan elegante e humana como a usada pola Santa Xunta na súa mensaxe ao emperador". Naqueles anos o profesor Misael Bañuelos manifestou que "Castela deixa de ser Castela nos campos de Villalar, e o castelán deixa de parecerse ao antigo castelán, coincidindo con aquel suceso desgraciado da nosa historia que aniquila a personalidade de Castela (...)".
Co golpe militar de 1936 e o comezo da guerra civil española, a referencia comuneira segue presente entre as guerrillas defensoras da Segunda República. Durante a contenda créase o "Batallón Comuneros de Castilla". Na súa orixe difúndese a convocatoria a formar parte dunha "columna castelá" para liberar as provincias de Ávila e Salamanca. Os seus membros eran basicamente casteláns e usaban o pendón morado como simboloxía.
Xa na década dos anos 60, o historiador José Antonio Maravall publica o libro "Las Comunidades de Castilla. Una primera revolución moderna", que constitúe a primeira contribución contemporánea que á vez revisaba e contradicía en parte a particular e deformada visión que dos comuneiros ofreceran ata entón historiadores próximos ás instancias oficiais do réxime de Franco. Maravall considera ás Comunidades de Castela non como unha simple rebeldía. Para este autor a guerra das Comunidades foi moito máis que unha serie de motíns e disturbios, inspirada por un pensamento político coherente que lle confire o carácter de primeiro movemento revolucionario da Europa moderna. Estas teorías son referendadas en estudos posteriores levados a cabo por investigadores de gran prestixio, como Juan Ignacio Gutiérrez Nieto en "Las Comunidades como movimiento antiseñorial" (1973) e por Joseph Pérez coa súa tese doutoral "La revolución de las Comunidades de Castilla (1520-1521) " publicada en 1977. Os estudos destes tres historiadores servirán de apoio aos novos movementos autonomistas que xurdirán durante a Transición cara á democracia, movementos que terán en Villalar un referente fundamental.
Coa actividade antifranquista de principios dos anos 70 e as loitas sindicais, prodúcense os primeiros episodios que en certo xeito poden considerarse como premonitorios para o posterior nacemento do castelanismo moderno, e que tiñan como obxectivo a consecución da democracia e as reivindicacións autonomistas. Na primavera de 1972 fúndase en Valladolid a libraría "Villalar", cuxo nome é unha homenaxe simbólica ás liberdades castelás. Dende esta libraría articulouse boa parte do movemento antifranquista clandestino en Valladolid. Ese mesmo ano, na libraría "Villalar" preséntase o poema "Los Comuneros" escrito por Luis López Álvarez, obra literaria que se converteu en referencia e himno do autonomismo castelán-leonés, e máis aínda cando en 1976 o grupo folk Nuevo Mester de Juglaría fixo unha adaptación musical do devandito poema.
En 1976 convócase a primeira concentración autonomista en Villalar de los Comuneros (Valladolid). Malia a prohibición do goberno, unhas 400 persoas concentráronse alí convocadas polo Instituto Regional de Castilla y León, asociación rexionalista que nacera meses antes e que aglutinaba intelectuais, profesores universitarios, xornalistas, ecoloxistas e representantes de partidos políticos. As persoas congregadas en Villalar foron disolvidas pola Garda Civil e as actuacións musicais previstas finalmente non puideron celebrarse. Estes feitos contribuíron a reafirmar a importancia posterior da conmemoración de Villalar. Durante o ano seguinte, en 1977, preto de 20.000 persoas asistiron ao Día de Villalar, nunha convocatoria conxunta dos dous principais colectivos rexionalistas da época: o Instituto Regional de Castilla y León e a Alianza Regional de Castilla y León.