cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Emilio Gutiérrez de la Cámara
Traxectoria
Fillo dunha familia de propietarios agrarios cordobeses. En 1853 ingresou como cadete no Colexio de Cabaleiría, en 1856 ascendeu a alférez e despois a tenente. Permaneceu en distintas guarnicións e en 1868 participou na batalla de Alcolea baixo as ordes do xeneral Antonio Caballero de Rodas. Fixo a primeira campaña de Cuba co xeneral Caballero de Rodas. Chegou a xeneral de división. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito da Estrada nas eleccións de 1876 e polo de Caldas de Reis nas eleccións de 1879. Foi elixido senador en 1886 pola provincia de Puerto Príncipe (Cuba). Nas eleccións de 1891 foi elixido deputado polo distrito de Sancti-Spíritus (Cuba). Foi secretario do Consello Supremo de Guerra e Mariña (1895-1898). Finou en Madrid en marzo de 1899.
Vida persoal
Casou en 1871 con Matilde de la Torre Perovani, filla de Elvira Perovani della Torre, neta do pintor italiano Giuseppe Perovani.
Reboredo, Régoa, Cedeira
Reboredo é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Ordem e Progresso (homónimos)
Ordem e Progresso pode referirse a:
Desfiladeiro do Aar
miniaturadaimagem|Interior do desfiladeiro
Economía de Suecia
miniatura|left|Bolsa de Valores de [[Estocolmo.]] A economía de Suecia, país altamente industrializado, é a 35ª maior do mundo. Axudada polo seu pacifismo e neutralidade durante todo o século XX, o país alcanzou un patrón de vida invexable, baixo un sistema mixto de capitalismo e beneficios sociais. Suecia ten un moderno sistema de distribución de renda, un excelente sistema de telecomunicacións interno e co estranxeiro, ademais dunha man de obra ben instruída.
Ramiro I de Oviedo
Ramiro I, nado ca. do ano 792, sucedeu a Afonso II como rei de Galiza após depoñer o nobre palatino Nepociano.
Economía de Suecia
A agricultura, antes un sector importante, responde hoxe por pouco máis de 1% do PIB e emprega 2% da man de obra. A industria beneficiase dos grandes recursos económicos do país, como as grandes forestas, os xacementos de ferro e o potencial hidroeléctrico.
Ramiro I de Oviedo
Traxectoria
esquerda|miniatura|Bandeira de Ramiro I durante a batalla de Clavijo. |130x130px Pasou a mocidade na corte ovetense. Parente do rei Afonso II (talvez sobriño), foi nomeado herdeiro cara o ano 829, sendo a continuación enviado á Galiza nuclear, un xeito de asegurar a súa sucesión.
Morto Afonso "o casto" sen herdeiros, o trono foi ocupado por Nepociano, segundo a Crónica Albeldense, un nobre emparentado co propio rei que contaba con apoios na parte oriental do reino. Porén, Ramiro foi coroado como rei en Lugo polos seus partidarios en xaneiro do ano 843, marchando a continuación contra Oviedo. Nepociano, cun exército de ástures e vascóns, saíu ao seu paso enfrontándoo nas proximidades da ponte do río Narcea. As forzas de Ramiro impuxéronse doadamente facendo fuxir a Nepociano quen, unha vez capturado foi cegado e confinado nun mosteiro por orde do rei Ramiro.
Acapulco
Acapulco de Juárez é unha cidade do estado de Guerrero, México, ten 638 000 habitantes, é o principal porto da costa oeste mexicana, e un dos destinos turísticos máis importantes do mundo. A voz acapulco procede do náhuatl e quere dicir, o lugar das canas. En 1873 engadiuse de Juárez ó nome da cidade como homenaxe ao presidente Benito Juárez, aínda que non se emprega popularmente. Ademais é un municipio no Estado de Guerrero, en México. Limita coas municipalidades de Juan R. Escudero, Coyuca de Benitez, San Marcos e con Chilpancingo. A súa área é de 1.724,64 km², e a súa poboación era de 673.479 habitantes en 2010. A cabeceira municipal é Acapulco.
Época prehispánica
esquerda|200px|miniatura|[[Códice Tudela: "Yndio Yope de Acapulco, en el Mar del Sur"]] No século XI houbo novas vagas de inmigracións náhuatl, coixcas procedentes de Aztlán no norte do país.
Ramiro I de Oviedo
Traxectoria
Durante o seu conflitivo reinado, Ramiro enfrontou incursións musulmáns por mar e terra e os primeiros ataques dos normandos. Segundo os Annales Bertiniani, no 1 de agosto de 844, un grupo procedente dunha expedición pola costa francesa foi rexeitado polo seu exército nos arredores da Coruña forzándoos a continuar cara Lisboa.
Ao seu tempo fíxose remontar posteriormente a ficticia batalla de Clavijo coa que se inventou a tradición do "Voto de Santiago". Cedeu a coroa ao seu fillo Ordoño I á súa morte no ano 850.
Acapulco
Época prehispánica
O anfiteatro da baía estivo habitado dende o 3000 a. C. e os primeiros asentamentos formais déronse no século XIII da nosa era por diversas tribos olmecas que habitaron Tambuco (entre Playa Larga e Cerro de la Aguada) e Icacos (entre o cerro El Guitarrón, Punta Bruja e o Farallón del Obispo). Na praia Hornos, Pie de la Cuesta e Tambuco, encontráronse obxectos de cerámica e pedra tallada de orixe maia que demostran os achados arqueolóxicos.
Megabeat
Megabeat foi un conxunto valenciano de música electrónica e selo discográfico (Megabeat Records) formado por Fran Lenaers, Julio "Nexus" e Gani Manero aparecido a finais de 1989 e que tivo o seu punto álxido entre 1990 e 1991. Tamén foron coñecidos por outros nomes coma Interfront, Invisible ou Sun Corporation.
Acapulco
Época prehispánica
Durante o reinado de Ahuizotl, tras unha campaña militar de catro anos, Acapulco pasou a formar parte do imperio azteca, anexado á provincia tributaria de Tepecuacuilco, aínda que só transitoriamente e como unha rexión de administración militar non consolidada, pois estaba dentro do territorio dos Yopes, quen habitaron e defenderon a rexión ata a chegada dos españois.
Megabeat
Traxectoria
Megabeat supuxo un sopro de aire renovador sobre as correntes eurobeat e ítalo house/spaghetti disco que predominaban nas discotecas españolas en 1990. De ascendencia techno/dancefloor se lles considera os pais do controvertido Son de Valencia. Entre as súas influencias principais salientan xéneros coma a EBM, o rock gótico, o tecnopop, o new beat e mailo trance alemán da primeira época. Tamén é remarcable a influencia que neles exerceron conxuntos veteranos coma Kraftwerk e Front 242, e en distinta medida unha longa lista de grupos europeos que comenzaron a se abriren paso, sobre todo no Levante español, propiciando un panorama favorable a esta formación valenciana.
Acapulco
Época virreinal
miniatura|200px|dereita|Vista de Acapulco en [[1628 polo enxeñeiro holandés Adrián Boot.]]
En 1521 consumada a conquista de México-Tenochtitlán, Hernán Cortés enviou diversas expedicións ao sur co obxecto de localizar vetas de ouro. O 25 de abril de 1528 por orde do rei Carlos I de España, Acapulco pasou ao poder directo da coroa tomando o nome de «Cidade dos Reis».
Megabeat
Traxectoria
Ao marxe dos rumores e a considerable lenda que xira en torno a este grupo hai que dicir que a súa música pouco o nada ten que ver co concepto actual do Son de Valencia, estilo que comenzou a masificarse polo ano 1992 e que desembocou no que hoxe enténdese como bakalao ou mákina, se ben estas etiquetas xa se empregaran en 1990 para se referir a todo tipo de música electrónica aplicada á pista de baile, independentemente do seu xénero.
Acapulco
Época virreinal
Foi fundada por Antonio de Mendoza e Pacheco, primeiro vicerrei da Nova España ao designar ao primeiro alcalde e Fernando de Santa Ana levou a 29 familias españolas que proviñan da Cidade de México, para colonizala no ano de 1550. Con todo, non foi ata o 17 de novembro de 1599 cando o rei Carlos II de España ascendeu a Acapulco a rango de cidade.
Pouco despois, por encargo da Realeza Española, Frei Andrés de Urdaneta cruzou o Océano Pacífico desde o arquipélago de Filipinas coa finalidade de atopar a mellor ruta, que por máis de 250 anos comunicaría ás colonias asiáticas españolas coa Península Ibérica. De aí xorde a famosa e equivocamente nomeada "Nao de China", que en realidade era un barco tipo galeón e que partía desde Acapulco e facía o tornaviaxe desde Filipinas. Frei de Urdaneta describe a Acapulco como un porto "Grande, seguro, moi saudable e dotado de boa auga". De 1571 a 1815, Acapulco convertíase unha vez ao ano e durante case dous meses, no punto de comercio máis activo e dinámico da Nova España, superando mesmo ao porto de Veracruz. En 1697, a poboación do porto triplicábase durante os días que chegaban os galeóns cargados de belas novidades de oriente, como: China, Xapón, Ceilán, Damasco.
Megabeat
Traxectoria
É importante suliñar que aínda que a carreira de Megabeat foi curta chegaron a lanzar unha trintena de discos ao mercado, editados baixo distintos nomes segundo o tipo de xénero, que ían dende a electrónica instrumental máis melódica ata a EBM, pasando polo techno máis corporal, nunha fusión moi persoal que axiña callou nos pratos dos discjockeys.
Acapulco
Época virreinal
Ao longo da historia do porto, fixéronse propostas frecuentes para cambiar a terminal de Acapulco a outro porto. A razón era que se buscaba maior accesibilidade á cidade de México, mellores condicións de clima, e outras vantaxes. As propostas máis serias deste tipo foron para transferir a terminal a San Blas ou a Baía de Banderas na costa de Xalisco. Como as provincias do noroeste do vicerreinado volvéronse máis poboadas no século XVIII, a idea de trasladar a terminal do Galeón a un porto do norte tomou forza. Isto deuse particularmente desde o establecemento do Departamento de San Blas. Este porto incrementou a súa importancia debido á súa posición como punto de partida para novas actividades ao longo da costa de California e partir de aí cara ao norte. Nas súas instrucións ao seu sucesor, o vicerrei Revillagigedo contendeu pola retención da terminal de Acapulco, pero o Marqués de Branciforte favoreceu a San Blas. Con todo, por eses tempos o comercio filipino entrou notoriamente en decadencia, e foi permitido que Acapulco mantivese a posición que ocupara ao longo de dous séculos por dereito de inercia oficial e polo seu incomparable porto. Durante o seu tempo como porto principal no Pacífico e polas riquezas que albergaba, Acapulco foi obxecto de ataques por piratas e corsarios, o que motivou a súa fortificación. Isto levouse a cabo entre 1615 e 1617. Edificouse un forte e nomeouse San Diego en honra ao vicerrei Diego Fernández de Córdoba, I Marqués de Guadalcázar.
Megabeat
Traxectoria
Chegouse a dicir que a obra de Megabeat eclipsou ós propios compoñentes do grupo, facéndose máis popular a súa música que o seu propio nome. De calquera xeito trátase dunha figura chave que absorbeu e sintetizou a vangarda europea para introduciren, coma un repetidor, un novo campo na escena electrónica española, orixinando toda unha morea de novos artistas e produtores.
Acapulco
Época virreinal
O 28 de novembro de 1799. Carlos IV outorgoulle Cédula Real dándolle o título de cidade.
México independente
Co inicio da guerra de Independencia en 1810, iniciouse un proceso que poría fin á comunicación e comercio con Manila a través do porto de Acapulco. A idea de tomar o porto de Acapulco por parte dos insurxentes data de 1810, cando en Indaparapeo reuníronse Miguel Hidalgo y Costela e José María Morelos. O obxectivo de tomar o porto consistiu en romper a rede de comunicacións do vicerreinado, illar a costa do Pacífico e as Filipinas, interromper o sistema comercial, beneficiarse dos produtos do mercado asiático e establecer relacións con países estranxeiros. En novembro dese mesmo ano, Morelos organizou un continxente cuxo fin era tomar Acapulco. Ao chegar rodeárono para cercalo, cortaron toda comunicación por terra coa capital, incluído a subministración de alimentos. Desta maneira, interrompeuse a comunicación entre a Cidade de México coa costa do Pacífico, e polo tanto, coas zonas que este porto conectaba, como América do Sur, Central e as Filipinas.
Entre 1810 e 1813 deuse un proceso de loita entre insurxentes e realistas que derivou na alteración das rutas de navegación do Pacífico. En ocasións, o forte de San Diego foi tomado polos insurxentes, noutras polos realistas. As feiras que regularmente se levaban a cabo pola chegada do Galeón interrompéronse. Unha consecuencia deste illamento do forte foi que en 1812 enviouse a orde á Nave de non chegar a Acapulco e dirixirse a San Blas, polo menos ata que non se pacificara a rexión. A feira levouse a cabo en Tepic, e só ata 1814 autorizouse que o Galeón de Manila chegase a Acapulco. A situación dexenerouse entre 1814 e 1820. O porto, que nestes anos estaba en poder dos insurxentes, foi esquecido por eles e non recibiu apoio nin subministracións. A tal grao chegou este descoido que Morelos, en 1814, chegou a anunciar o desmantelamento do porto. A pesar desta orde, o porto volveu caer en mans realistas e así se mantivo ata a culminación da guerra de Independencia en 1821.
Algúns cambios importantes neste período foron que o Galeón de Manila xa non desembarcou en San Blas, senón que volveu a Acapulco, que unha vez ao ano e durante case dous meses, era o punto de comercio máis activo e dinámico durante o vicerreinado, superando mesmo ao porto de Veracruz xa que a poboación do porto triplicábase durante os días que chegaban os galeóns cargados de belas novidades da China, Xapón, Ceilán e Damasco. Posteriormente, xa non regresaría a Nave, é dicir, o barco administrado polo goberno, senón embarcacións particulares que tiñan permiso para realizar comercio no porto. Por tanto, o último Galeón oficial foi o Magallanes en 1815.
Trala consumación da independencia de México en 1821, Acapulco formou parte do estado de México. O 27 de outubro de 1849, ao crearse o estado de Guerrero, o porto pasou a formar parte del, como cabeceira do distrito de Tabares.
O porto sofre de carencias durante o período da Revolución e a finais do ano 1919, o Partido Obreiro de Acapulco gaña as eleccións por medio de Juan R. Escudero.
Séculos XX e XXI
miniatura|200px|dereita|Monumento aos caídos, en honor ás vítimas do Furacán Paulina. En 1949, é inaugurada a avenida Costera Miguel Alemán, o paseo turístico do porto e máis tarde a principal arteria da cidade, o que marcaría o inicio do desenvolvemento da infraestrutura hoteleira de alto nivel no porto. Na mesma época, encárgaselle á construtora Techo Eterno Eureka, do empresario Manuel Suárez y Suárez, a construción da estrada Escénica co fin de comunicar a avenida Costera Miguel Alemán coa estrada Cayaco-Puerto Marqués e a baía de Puerto Marqués; a vía serviría máis tarde para conectar o centro de Acapulco co Aeroporto Internacional General Juan N. Álvarez, construído en 1954. Entre os anos 1950 e 70, Acapulco foi o lugar favorito das vacacións dos chamados Jet set. Entre as personalidades destacan John F. Kennedy e a súa esposa Jacqueline, quen pasaron a súa lúa de mel en 1953, así como a actriz estadounidense Elizabeth Taylor, quen contraeu matrimonio civil en 1957 co seu terceiro marido, Mike Todd. Neste contexto, o porto serve de escenario para algunhas películas con proxección internacional como Lady from Shangai (1947), Tarzan and the Mermaids (1948) e Fun in Acapulco (1963), entre outras. A finais dos anos 1950, creáronse os fraccionamentos Las Brisas e Brisas Guitarrón, albergando as casas máis luxosas de empresarios e artistas tanto nacionais como internacionais.
Na madrugada do 9 de outubro de 1997 a cidade foi case destruída polo furacán Paulina o que provocou unha das maiores traxedias na rexión dos últimos 88 anos. Os informes oficiais deron conta de entre 200 e 500 mortos e preto de 10 000 damnificados. Paulina produciu unhas precipitacións torrenciais récords en Acapulco de 411 mm acumulados en menos de 24 horas.
Entre o 14 e 16 de setembro de 2013, as chuvias provocadas pola tormenta tropical Manuel afectaron parcialmente o porto e deixaron a cidade incomunicada polas vías terrestre e aérea preto de cinco días, debido a que afectou gravemente a Autoestrada del Sol, a Estrada Federal 95, a Estrada Federal 200 e o Aeroporto Internacional General Juan N. Álvarez de Acapulco. Ata o 16 de setembro, informouse da morte de 24 persoas no concello e danos por inundacións en 17 colonias, a maioría delas localizadas en zona Diamante.
719
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mondoñedo (homónimos)
O topónimo Mondoñedo (do latín mindunietum, medieval) pode referirse a:
Ácido punícico
É un ácido linolénico conxugado; é dicir, ten tres dobres enlaces conxugados. É quimicamente similar aos ácidos linoleicos conxugados que teñen dous. Foi erradamente clasificado como un ácido graxo poliinsturado "n-5" ou "omega-5" porque o enlace dobre está localizado a cinco carbonos do carbono terminal "omega", pero, en realidade, a notación "n-x" só se pode aplicar aos ácidos graxos poliinsturados todo cis, interrompidos por metilenos.
En ratas de laboratorio, o ácido punícico era convertido ao ácido linoleico conxugado ácido ruménico (9Z11E-CLA). In vitro, mostra actividades anticanceríxenas contra as células do cancro de próstata. As ratas OLETF, unha cepa de ratas que se fan obesas, permanecen relativamente delgadas cando se engade ácido punícico ao seu alimento. esquerda|miniatura|O ácido púnico constitúe un 65% dos ácidos graxos do aceite de sementes de granada ou milgranda.
Larry Page
Page é o inventor de PageRank, o algoritmo de clasificación de procura máis coñecido de Google. Page recibiu o Premio Marconi en 2004.
Géyser
miniatura|O [[Strokkur Geysir, en Islandia.]] miniatura|Outro géyser. Un géyser,, ou geyser, pronunciado [ˈɡajzə] ou [ˈɡajse̝ɾ] , é unha nacente termal que entra en erupción periodicamente, lanzando unha columna de auga quente e vapor para o ar. O nome géyser provén de Geysir, o nome dunha nacente eruptiva en Haukadalur, na Islandia; este nome deriva pola súa vez do verbo gjósa, "chorrear".
Larry Page
É, ademais, un dos homes máis ricos do mundo; en outubro de 2017 estimábase que tiña un patrimonio neto de 40.7 mil millóns de dólares (2017).
Traxectoria
Page é fillo de dous docentes universitarios, Gloria Page, profesora de programación no Lyman Briggs College e na Universidade Estatal de Míchigan e Carl Victor Page, profesor de ciencias da computación e intelixencia artificial da Universidade Estatal de Míchigan, foi un pioneiro e autoridade no campo da Intelixencia artificial, prematuramente falecido en 1996.
Desde os dous anos de idade asistiu en Lansing a unha escola do método Montessori. A paixón de Page polos computadores e a informática empezou aos seis anos, e o seu interese pola tecnoloxía e os inventos aos doce. O seu ídolo xuvenil foi Nikola Tesla. Seguindo os pasos dos seus pais, e baixo a súa orientación, cursou estudos na East Lansing High School e graduouse con honras na Universidade Estatal de Míchigan, obtendo un grao en enxeñería de computadores (Computer Engineering). Doutorouse en ciencias da computación na Universidade Stanford. O Instituto de empresa premiouno cun máster honorífico en administración de empresas e foi o primeiro en recibir o premio Alumni society recent engineering graduate da Universidade de Míchigan.
Google
O primeiro artigo sobre Google que ambos publicaron nun periódico científico foi "The Anatomy of a Large-Scale Hypertextual Web Search Engine" (1998), que figurou pronto entre os dez artigos máis citados de todos os tempos. Page foi presidente de Google xunto con Sergey Brin ata 2001, ano en que decidiron contratar a Eric Schmidt. Page dirixe Google xunto a Serguey Brin e Schmidt.
A data 4 de abril de 2011 Eric Schmidt cesou a súa actividade como director executivo (CEO) de Google para dar paso a Larry Page.
Outros datos
Page deu conferencias en diversos foros internacionais, como o Foro Económico Mundial, a Conferencia de Tecnoloxía, Entretemento e Deseño, o Cume sobre Tecnoloxía do The Wall Street Journal, ou o Club Commonwealth. Foi nomeado World Economic Forum Global Leader for Tomorrow (Líder Global para o Futuro do Foro Económico Mundial) en 2002, así como Young Innovator Who Will Create the Future (Mozo Innovador Que Creará o Futuro) pola revista Technology Review do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT). Membro do National Advisory Committee (NAC) da Facultade de Enxeñería da Universidade de Míchigan, foi nomeado Innovator of the Year (Innovador do Ano) pola revista Research and Development e foi elixido membro da Academia Nacional de Enxeñería en 2004.
En 2004, xunto con Brin, recibiu o Premio Marconi, e o 24 de outubro de 2008, en nome de Google, o Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
O seu irmán máis vello, Carl Victor Jr., foi cofundador de eGroups, máis tarde vendido a Yahoo.
O 8 de decembro de 2007, na hawaiana illa Necker, Larry Page casou con Lucinda (Lucy) Southworth, licenciada en ciencias biomédicas das universidades de Pensilvania e Oxford.
Enrique Salcedo
Enrique Salcedo Molinuevo, nado en Salamanca o 15 de xullo de 1871 e finado en Ferrol o 9 de novembro de 1936, foi un militar español. Ao negarse a secundar a sublevación militar que deu orixe á Guerra Civil Española foi fusilado polos sublevados.
Traxectoria
Naceu en Salamanca, de pai español e nai filipina. Aos 17 anos ingresou na Academia de Infantería e, logo de graduarse, participou en campañas en Cuba e despois en Marrocos, obtendo a medalla militar individual. O 12 de xaneiro de 1917 foi nomeado Xefe do Grupo de Fuerzas Regulares Indígenas "Larache" Nº 4 substituíndo a Federico Berenguer Fuster. O 12 de xuño de 1919 foi substituído por Manuel González Carrasco.
Casou coa galega Amalia Portela. En 1928, durante a ditadura de Primo de Rivera alcanzou a graduación de xeneral de división. Cando se proclamou a República era gobernador militar de Tarragona.
Durante o período republicano seguiu en activo. A pesar da súa amizade co xeneral Sanjurjo, non participou no seu frustrado intento de golpe de Estado en agosto de 1932. Pouco antes das eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado xeneral xefe da VIII División Orgánica, con sede na Coruña, polo ministro da Guerra, o tamén militar Nicolás Molero Lobo. Logo da subida ao poder do Fronte Popular, foi confirmado polo novo ministro, Carlos Masquelet.
Salcedo coñecía a conspiración que culminou na sublevación de xullo de 1936. Pero ao producirse, mantívose leal á República. O día 19 de xullo (a sublevación en Galicia non se produciu ata o 20) o deputado de Unión Republicana, José Miñones Bernárdez, entrevistouse con el. O deputado insistiulle no perigo que a súa participación na sublevación suporía para a súa carreira, ao que Salcedo respondeu que faría o que indicase Sanjurjo. Porén, non puido recibir ningunha indicación do seu amigo, xa que este morreu ese mesmo día en Lisboa en accidente de avión. Salcedo si recibira, na noite do 18 de xullo, un telegrama de Queipo de Llano conminándoo a que se unira á sublevación e despois unha chamada telefónica, o mesmo día 19, do xeneral Mola. Salcedo e o xeneral Caridad Pita, xefe da 15.ª Brigada de Infantería con sede na Coruña, aseguráronlle ao gobernador civil, Francisco Pérez Carballo, a súa fidelidade á República. miniatura|Tumba de Enrique Salcedo no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] O día 20 ás cinco da madrugada, Salcedo reuniuse na Capitanía Xeneral co xeneral Caridad Pita, quen lle advertiu que o coronel Martín Alonso, ao mando do Rexemento de Infantería de Zamora número 54, e o tenente coronel Montel, secundados polo xefe de Estado Maior provisional de Capitanía, o tenente coronel Tovar, pretendían sublevarse.
Durante a mañá, Salcedo destituíu a Tovar. Porén, os sublevados reducírono no seu despacho en Capitanía e cominárono a unirse á sublevación, o que Salcedo rexeitou. Foi detido e despois trasladado a Ferrol, xunto co xeneral Caridad Pita, no buque correo Plus Ultra, convertido en prisión militar. Alí foron internados no castelo de San Felipe. Ambos foron procesados por un consello de guerra (24 de outubro de 1936), e acusados de traizón, foron condenados a morte e fusilados o 9 de novembro no castelo de San Filipe.
Fernando Vázquez
Fernando Vázquez Pena, nado en Castrofeito (O Pino) o 24 de outubro de 1954, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. O último equipo que adestrou foi o Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Fillo de familia numerosa, foi a el a quen lle tocou estudar, e así foi como acabou de mestre de inglés en Arzúa. Unha vez alí, comezou a colaborar moi activamente nas escolas deportivas de fútbol. Xogou no Sporting Lampón de Boiro a finais dos anos 70 e máis tarde no Loxo, en Touro, onde actuou como xogador-adestrador.
En 1987 sacou o curso de adestrador nacional en Getxo, sendo o número 1 da súa promoción, na que se encontraba entre outros Vicente del Bosque. Dende ese mesmo ano e ata 1991 foi adestrador do CD Lalín en Terceira División, con quen logrou dous ascensos a Segunda División B, nas campañas 1986–87 (despois de quedar terceiro) e 1990–91 (quedando como campión o ano despois de descender).
Na tempada 1991–92 foi contratado polo Racing de Ferrol, en Terceira División. Ese mesmo ano logrou o campionato e o ascenso a Segunda División B. Na tempada 1992–93 logrou un posto medio na táboa, quedando 12º clasificado. Na campaña 1993–94, a súa derradeira no Racing, o equipo alcanzou o 13º posto.
Na tempada 1994–95 adestrou o CD Lugo en Segunda División B, quedando no 11º posto da clasificación e alcanzando a terceira rolda da Copa do Rei.
Na tempada 1995–96 firmou pola SD Compostela, no seu debut en Primeira División. Co equipo santiagués logrou unha goleada fronte ao Deportivo da Coruña (4–0), fronte ao Real Oviedo (4–1) e importantes vitorias como fronte ao FC Barcelona (2–1) ou un empate contra o Real Madrid (3–3). Ese mesmo ano logrou o subcampionato de inverno, quedando ao final da campaña no 10º posto. Na tempada 1996–97 o equipo quedou nunha posición similar, logrando o 11º posto da clasificación. Na tempada 1997–98 presentou a súa dimisión tras a xornada 27, dicindo sentirse "premido". O seu substituto foi Gabriel Leis, que non logrou salvar o equipo do descenso.
Na tempada 1998–99 fíxose cargo do Real Oviedo, con quen logrou quedar 14º na clasificación.
Na tempada 1999–00 foi contratado polo RCD Mallorca na segunda xornada, en substitución de Mario Gómez. Co equipo balear logrou un posto na media táboa, quedando 10º clasificado.
Na tempada 2000–01 firmou polo Real Betis co obxctivo de ascender a Primeira División. Na xornada 29 foi cesado debido ás dúbidas no xogo do equipo andaluz, que levaba varios partidos sen gañar. Foi substituído por Luis del Sol, que logrou o ascenso.
Na tempada 2001–02 foi contratado polo UD Las Palmas, equipo co que descendeu a Segunda División ao final da campaña, quedando a 2 puntos da salvación.
Na tempada 2002–03 firmou polo Rayo Vallecano, sendo cesado logo de 18 xornadas. O seu substituto foi José Luis Martín, nunha campaña na que o equipo madrileño tivo catro adestradores, descendendo a Segunda División como último clasificado.
Na tempada 2003–04 foi contratado polo Real Valladolid, que o cesou na xornada 34 debido aos malos resultados, sendo substituído por Antonio Sánchez Santos. Finalmente o equipo descendeu a Segunda División.
Na tempada 2004–05 fichou polo Celta de Vigo, co que logrou o ascenso a Primeira División logo de quedar segundo clasificado. Na tempada 2005–06 o equipo celeste quedou en sexto lugar, clasificándose para a Copa da UEFA. Na tempada 2006–07 foi destituído na xornada 29 debido aos malos resultados, sendo o seu substituto Hristo Stoichkov. Finalmente o Celta descendeu.
Deportivo
Na tempada 2012–13 foi contratado polo Deportivo da Coruña, substituíndo trala xornada 23 ao técnico luso Domingos Paciência, que á súa vez substituíra a José Luis Oltra. Estreouse con derrota fronte ao Sevilla FC a domicilio (3–1) e Real Madrid en Riazor (1–2), obtendo a continuación unha serie de bos resultados que sacaron momentaneamente ao equipo coruñés do descenso. De cara ao final de liga, unha serie de derrotas nos derradeiros partidos condenaron ao Deportivo á Segunda División (quedando a dous puntos da salvación e mesmo chegando salvado na derradeira xornada). Non obstante, o seu bo facer co equipo provocou que, unha vez finalizada a campaña, fora renovado por dúas tempadas, cunha máis se o equipo estivera en Primeira División.
Na tempada 2013–14 de volta á Segunda División, o equipo de Vázquez comeza logrando bos resultados como visitante pero con problemas nos seus partidos como local, aínda que mellora e consegue ser campión de invierno. Finalmente, consegue o ascenso matemático á máxima categoría o 31 de maio de 2014, ao gañar por 1-0 ao Real Jaén na penúltima xornada.
O 8 de xullo de 2014 foi destituído, logo dunhas polémicas declaracións sobre a política de fichaxes. O club alegou "falta de confianza" no adestrador.
Mallorca
O 6 de decembro de 2016 foi destituído debido aos malos resultados. O seu substituto foi Javier Olaizola.
Deportivo (2.ª etapa)
O 29 de decembro de 2019 iniciou a súa segunda etapa no Deportivo da Coruña, substituíndo a Luis César Sampedro (que á súa vez substituíra a Juan Antonio Anquela), e collendo o equipo na última posición da táboa a 9 puntos da permanencia en Segunda División. Comezou o seu novo paso polo Deportivo con seis vitorias nos seis primeiros partidos, que serviron para sacar ao equipo dos postos de descenso e catapultalo ata a 14ª posición. Con todo, un mal final de tempada, con tres derrotas nos últimos catro partidos, fixo que o equipo acabase por descender á Segunda División B catro décadas despois. O balance dende a súa chegada foi de 10 vitorias, 6 empates e 5 derrotas.
Comezou a tempada 2020/21 vendo os partidos dende a bancada por mor dos 9 partidos de sanción que arrastraba dende a campaña anterior, cando acumulara tres castigos por protestas ao árbitro e por dar instrucións dende a bancada estando xa sancionado. O equipo mantívose invicto durante as sete primeiras xornadas, ocupando a primeira posición da táboa, pero dúas derrotas nos dous seguintes partidos, contra Celta B e Zamora, así como o pobre xogo do equipo provocou a súa destitución o 11 de xaneiro de 2021.
Outeiro, Aranga, Aranga
Outeiro é un lugar da parroquia de Aranga no concello coruñés de Aranga na Comarca de Betanzos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Gavan O'Herlihy
Gavan O'Herlihy, nado o 29 de abril de 1951 en Dublín, é un actor irlandés.
Traxectoria
O'Herlihy naceu en Dublín, fillo de Elsa Bennett e o actor irlandés Dan O'Herlihy. Na súa xuventude, foi un bo xogador de tenis, e mesmo se converteu en Campión Nacional de Tenis de Irlanda. Sae en máis de trinta filmes, a maioría deles interpretando a malvados ou antagonistas como Death Wish 3, 007: Nunca digas endexamais, Superman III, e Tales From The Crypt. O seu papel como Airk Thaughbaer no filme de fantasía de 1988 Willow é un dos seus poucos papeis heroicos.
Aldana
Aldana pódese referir a:
A Muchiqueira, Santa María de Neda, Neda
A Muchiqueira é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 52 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 25 mulleres.
Steady Diet of Nothing
Steady Diet of Nothing é o segundo álbum da banda estadounidense de post-hardcore Fugazi, editado en xullo de 1991 polo selo Dischord Records. O título (que podería traducirse coma "dieta constante da nada") esta collido dunha cita do cómico estadounidense Bill Hicks.
O Taraño, Régoa, Cedeira
O Taraño é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Steady Diet of Nothing
O álbum en xeral é máis político que calquera das demais edicións de Fugazi. Seis meses antes da edición do álbu, Dischord Records iña encargadas xa sobre 160.000 copias do álbum.
720
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Toxo, Régoa, Cedeira
O Toxo é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Mallando no Android
Mallando no Android é unha web en galego de actualidade tecnolóxica e análise de trebellos centrada no sistema operativo Android. Comezou a súa andaina independente o 1 de xullo de 2010, logo de ser unha sección da web matriz Mallando na e-ira.
Traxectoria
Mallando no Android comezou como unha sección do blog de difusión científica Mallando na e-ira, mais o 1 de xullo de 2010 iniciou a súa andaina en solitario. Aos tres cofundadores do proxecto fóronse sumando máis persoas ao longo destes anos até superar a decena actual, entre redactores e colaboradores puntuais.
Inicialmente a web estivo aloxada no servizo gratuíto Blogger. Porén, en agosto de 2013, e coincidindo co redeseño da páxina para adaptarse ás plataformas móbiles, comezou a usar hosting propio. Desde decembro de 2014, Mallando no Android emprega dominio .gal.
Ademais da web, os redactores de Mallando no Android colaboran eventualmente en diversos medios en galego, como a Radio Galega, Radiofusión, Sermos Galiza e Praza Pública.
Android en galego
En outubro de 2013 Mallando no Android puxo en marcha a campaña Android en Galego (#AndroidEnGalego), para reclamar a Google a tradución de Android ao galego.
A campaña contou cun manifesto que recibiu o apoio das tres universidades galegas, numerosas empresas tecnolóxicas do país e preto de 4300 sinaturas persoais, que foron enviadas ás oficinas centrais de Google en xaneiro de 2014. Paralelamente, os promotores foron recibidos por Google nas oficinas da compañía de Madrid para tratar o tema en novembro de 2013.
En outubro de 2014 a campaña acadou o seu obxectivo, sendo a versión 5.0 de Android (Lollipop) a primeira en estar dispoñíbel en galego.
Redes sociais e comunidade
Mallando no Android ten unha forte presenza nas redes sociais, con perfís activos en Twitter, Facebook, Google+, Instagram e unha canle de YouTube. A través delas retransmiten as principais feiras e eventos tecnolóxicos relacionados coa temática da páxina.
Chrome OS
miniatura|250px|Logotipo.
Chrome OS é un sistema operativo deseñado pola compañía Google que se basea no kernel de linux e utiliza o navegador web Google Chrome como o seu principal interface de usuario, é un sistema operativo baseado na nube. Polo tanto, Chrome OS soportan principalmente aplicacións web.
Chrome OS foi anunciado o 7 de xullo do 2009 a través do blog oficial da compañía. O sistema operativo foi orientado inicialmente para miniportátiles, estando dispoñible a partir de xuño do 2011. O primeiro portátil Chrome OS, coñecido como Chromebook, chegou en maio de 2011. Os envíos iniciais de Chromebook de Samsung e Acer ocorreron en xullo de 2011. Funciona sobre microprocesadores con tecnoloxía x86 ou ARM.
Pontellas, Ferreira, San Sadurniño
Pontellas é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (14 homes e 10 mulleres).
Chrome OS
Chrome OS ten un reprodutor de medios e un xestor de arquivos integrados. Soporta Chrome Apps, que se asemellan ás aplicacións nativas, así como acceso remoto ao escritorio. Algunhas aplicacións de Android estiveron dispoñibles para o sistema operativo dende 2014.
Chrome OS baséase no proxecto de código aberto Chromium OS, que, a diferenza de Chrome OS, pódese compilar a partir do código fonte descargado. Chrome OS é a versión comercial privativa instalada en hardware específico fabricado por socios de Google como Samsung, Acer e LG Electronics, entre outros.
Aplicacións compatibles
Inicialmente, Chrome OS era case un sistema operativo web que dependía principalmente de servidores para aloxar aplicacións web e almacenamento de datos relacionados. Google aos poucos comezou a animar aos desenvolvedores a crear "aplicacións empaquetadas", e máis tarde, as aplicacións de Chrome. Este último emprega HTML5, CSS, Adobe Shockwave e JavaScript para proporcionar unha experiencia de usuario máis próxima a unha aplicación nativa.
Mentres tanto, en setembro de 2014, Google lanzou App Runtime for Chrome (beta), que permite que certas aplicacións de Android se executen en Chrome OS. Ao comezo a actualización lanzouse coa posibilidade de descargar catro aplicacións para Android: Duolingo, Evernote , Sight Words e Vin. Actualmente pódense instalar moitas máis aplicacións dende a Google Play.
Código aberto
Chrome OS desenvólvese parcialmente baixo o proxecto de código aberto: Chromium OS. Do mesmo xeito que con outros proxectos de código aberto, os desenvolvedores poden modificar o código de Chromium OS e crear as súas propias versións, mentres que o código de Chrome OS só é compatible con Google e os seus socios e só funciona con hardware deseñado para este propósito. A diferenza de Chromium OS, Chrome OS actualiza automaticamente á última versión.
Anuncio
miniatura|Chrome Notebook (Cr-48). O 7 de xullo de 2009, Google anuncia un dos seus máis grandes proxectos, o seu propio sistema operativo, o cal é nomeado «Google Chrome OS» (ou simplemente abreviado Chrome OS), xusto 9 meses despois de lanzar o seu navegador Google Chrome. Google explica que Chrome OS é un sistema operativo diferente ao que se coñece comunmente como sistema operativo de escritorio, sendo o navegador Google Chrome a súa principal ferramenta de uso.
As primeiras características que destaca Google é, que o seu sistema operativo é un proxecto de código aberto e sen custo algún. Do mesmo xeito que o navegador Google Chrome que conta co proxecto Chromium como o proxecto aberto para o seu desenvolvemento, Google Chrome OS conta con Chromium OS como proxecto de código aberto para o seu desenvolvemento. Google tamén destaca que a súa interface de usuario é sinxela, rápida, e segura, debido a que a súa principal ferramenta de uso é o navegador Google Chrome. O sistema operativo está deseñado de tal forma que o usuario poida conectarse a Internet en cuestión de segundos. Contará con soporte para procesadores x86 e ARM, e co soporte dunha gran lista de fabricantes de hardware e software.
Lanzamento do código aberto
O 19 de novembro de 2009 lanzouse o proxecto aberto Chromium OS, proxecto que permite a colaboración aberta do desenvolvemento do sistema operativo de Google. O núcleo do sistema é Linux, e conta con ferramentas da contorna Linux.
Chrome Notebook (Cr-48)
O 7 de decembro de 2010, Google anunciou un programa piloto que consiste en enviar unha computadora portátil (notebook) sen custo algún, a aquelas persoas residentes nos Estados Unidos que queiran empezar a probar, nunha etapa previa, o sistema operativo Chrome OS. O computador conta cunha conexión 3G, grazas ao provedor de telefonía móbil Verizon, conexión wifi, unha pantalla LCD de 12,1 polgadas, cámara integrada, touchpad multitáctil, e un teclado modificado especialmente para Chrome OS.
Chromebook
O 11 de maio de 2011, no evento Google I/Ou son presentados dous Chromebooks potenciados con Chrome OS, fabricados por Samsung e Acer. Ambos Chromebooks contan con unidades SSD, sen unidade óptica, touchpad multitáctil, pantallas de 12,1 e 11,6 polgadas, conexión wifi ou 3G, e con baterías de longa duración de até 8,5 horas continuas. O 15 de xuño de 2011 os Chromebooks lánzanse á venda para o público, con prezos dende os $349 até os $499 USD.
Características fundamentais
Chrome OS está deseñado dunha forma minimalista, debido a que a súa principal ferramenta é o navegador web Google Chrome. Desta forma, a compañía planea mover gran parte da interface de usuario dende unha contorna de escritorio cara a Internet. De feito, Google refírese ao seu proxecto Chrome OS como unha extensión natural do navegador Chrome. Noutras declaracións para unha audiencia de desenvolvedores, Google salienta que a web é a plataforma, destacando que as aplicacións baseadas na web funcionarán en Chrome e viceversa.
As principais características da interface de usuario son:
Velocidade
Un dos puntos que máis destaca Google é a velocidade do sistema, cun tempo de arranque de 8 segundos e un tempo de apagado bastante curto, ademais da rapidez con que abre as súas aplicacións web.
Sincronización
Todos os documentos, aplicacións, extensións, e configuracións, son apoiados en liña baixo o concepto de computación en nube. Así que se o usuario perde a súa máquina, pode obter outra ou acceder dende outra máquina, e obter exactamente os mesmos datos que mantiña anteriormente.
Sempre conectado
Chrome OS soamente se pode obter por medio da compra directa dun Chromebook, contando con conexión 3G ou wifi para poder estar sempre en liña. A promesa de Google é que Chrome OS sempre estea conectado, non importa onde. Ademais, nas versións de desenvolvemento de Chromium OS, xa se están probando as conexións 4G (LTE) con outros dispositivos.
Aplicacións Web
Chrome OS non utiliza o típico sistema de aplicacións, as aplicacións utilízanse dentro do navegador web Google Chrome, e poden ser utilizadas en liña ou ser instaladas para poder utilizarse sen a necesidade dunha conexión a Internet. O principal medio para obter estas aplicacións web é a tenda en liña Chrome Web Store, a cal permite adquirir aplicacións, extensións e temas para o navegador Google Chrome nun só lugar. A tenda tamén permite comprar aplicacións, e que os desenvolvedores publiquen as súas aplicacións baseadas en linguaxe web actual.
Seguridade
Os puntos máis importantes con respecto á seguridade de Chrome OS son:
Multitáctil
Os primeiros xestos multitactiles víronse no Chrome Notebook (Cr-48), pero con funcionamentos básicos, como scroll de páxina con dous dedos. Porén, Google dará soporte multitáctil completo de até catro dedos en versións estables.
Reprodutor multimedia
Todo o contido multimedia descargado, como música ou vídeos, poderanse reproducir grazas ao reprodutor multimedia integrado de Chrome OS.
Impresión
para solucionar o problema de compatibilidade de controladores de hardware das diferentes impresoras dispoñibles no mercado, Google lanza Google Cloud Print (aínda en Beta). A cal permite imprimir documentos dende calquera dispositivo e aplicación, soamente é necesario conectar a impresora a Google Cloud Print e tamén conectarse mediante Chrome OS para mandar a orde de impresión.
Fabricantes de hardware e asociados
Google está a traballar con numerosas empresas para deseñar e construír dispositivos que soporten Chrome OS. Entre a lista de empresas destacan Intel, Acer, Samsung, Adobe, ASUS, Freescale, Hewlett-Packard, Lenovo, Qualcomm, Texas Instruments, Canonical, Dell e Toshiba.
Relación con Android
Chrome OS é un proxecto independente do sistema operativo Android, o cal foi deseñado principalmente para o seu uso en teléfonos intelixentes. O novo Chrome OS enfócase cara a usuarios que pasan a maior parte do seu tempo en Internet.
Redondela, Redondela, Redondela
Redondela é un lugar da parroquia de Santiago de Redondela, no concello pontevedrés de Redondela, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2012 tiña 7.070 habitantes (3.436 homes e 3.634 mulleres).
Saarbrücken
Saarbrücken é unha cidade alemá capital do estado do Sarre. Segundo o censo correspondente ao ano 2011 conta con 176.135 habitantes.
Cayetano Sánchez Bustillo
Cayetano Sánchez Bustillo, nado en Llanes en 1839 e finado en Madrid o 14 de setembro de 1908, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Con quince anos comezou a traballar como oficial na Dirección Xeral do Ministerio de Facenda. Despois licenciouse en Dereito. Na Restauración foi elixido deputado polo distrito de Caldas de Reis nas eleccións de 1876 e polo da Cañiza nas eleccións de 1879. Foi Ministro de Ultramar entre o 19 de marzo de 1880 e o 8 de febreiro de 1881. Nas eleccións de 1884 foi elixido deputado polo distrito de Villanueva de los Infantes (Cidade Real). En 1886 foi elixido senador pola provincia de Oviedo, mantendo o posto até 1896 cando foi nomeado senador vitalicio.
Foi requirido por Antonio Maura para ser ministro de Facenda nun dos seus gabinetes, ocupando a carteira entre o 23 de febreiro e o 14 de setembro de 1908.
Foi presidente do Banco de España (1890-1891), primeiro presidente do Banco Español de Crédito, presidente do Banco Hipotecario de España, Alcalde de Madrid en 1890 e presidente da Compañía Arrendataria de Tabacos.
Véxase tamén
Outros artigos
A Corredoira da Pega, Santa María de Neda, Neda
A Corredoira da Pega é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 7 mulleres.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Alex Kapranos
Alex Kapranos (grego: Άλεξ Καπράνος, nado Alexander Paul Kapranos Huntley, 20 de marzo de 1972, Almondsbury, Gloucestershire, Inglaterra) é un músico británico, máis coñecido polo traballo como vocalista e guitarrista da banda Franz Ferdinand.
Alex Kapranos, fillo de pai grego e nai inglesa, pasou a infancia en Sunderland e South Shields, Reino Unido, cidade natal de súa nai e pasaba as vacacións de verán en Grecia, terra do seu pai. Huntley é o nome de solteira da súa nai. Alex pasou a usar este nome temendo sufrir discriminación debido ao seu apelido grego mentres aínda estaba na escola e acabara de se mudar a Escocia. A súa nai insistiu en pórlle de segundo nome "Paul", pois ela era fan de Paul McCartney.
En 1980 mudouse xunto coa súa familia a Edimburgo e, máis tarde, para Glasgow, en 1984. Cando tiña 17 anos, Alex foi a Universidade de Aberdeen para estudar Teoloxía. Continuou os seus estudos en diferentes universidades, como a de Strathclyde en Glasgow. No inicio da década de 1990, participa activamente na escena musical da cidade, organizando noites con música ao vivo no 13th Note.
Despois de traballar como xefe de cociña, camareiro, profesor no Instituto de Tecnoloxía do Anniesland College, repartidor de comida india e en varios outros empregos, Alex tamén se uniu ás populares bandas de Glasgow, como The Amphetameanies, The Yummy Fur (Alex entrou na banda en 1998, e non participou en ningún álbum), e The Karelia.
Posteriormente, decidiu tirar o apelido "Huntley" do seu nome, e formou en 2001 a banda Franz Ferdinand, xunto con Bob Hardy que fora camareiro con el, Nick McCarthy, que o acababa de coñecer nunha festa, e Paul Thomson, ex-batería de The Yummy Fur. Franz Ferdinand comezou a recibir atención internacional co lanzamento do sinxelo Take me Out. A banda recibiu premios importantes como o Ivor Novello, o Mercury Music Prize, ou os Brit Awards.