cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madrid
Clima
Os invernos son fríos, con temperaturas inferiores aos 4-5 °C, xeadas frecuentes e nevadas ocasionais. Os veráns son calorosos con medias ao redor dos 24 °C en xullo e agosto e con máximas que frecuentemente superan os 35 °C. A oscilación diaria é importante na periferia urbana, pero se ve reducida no centro da cidade polo efecto antrópico. A amplitude térmica anual é alta (19 graos, cifra propia da Meseta Sur) como consecuencia da gran distancia ao mar e a altitude (ao redor dos 600 m). As precipitacións anuais son superiores aos 400 mm, con mínimos moi marcados no verán (catro meses secos, de xuño a setembro) e grandes oscilacións entre a zona NO, bastante máis chuviosa, e a zona SE que resulta máis árida.
220px|miniatura|Climograma de Madrid (Parque do Retiro)
Historia
thumb|right|Festa na Praza Maior, c. 1630, por [[Juan de la Corte.]] Madrid é habitado dende tempos prehistóricos, pero a primeira referencia escrita está nas crónicas do Califato de Córdoba. Mohamed I construíu un pazo no século IX (onde hoxe está o Pazo Real), e a cidade foi chamada Magerit (de onde provén Madrid).
Afonso VI conquistou a cidade no 1085 na súa marcha ata Toledo, e derrubou a mesquita construíndo a igrexa da Virxe da Almudena.
Demografía
A poboación de Madrid foi experimentando un importante aumento dende que se converteu en capital. Foi especialmente significativo no século XX, debido á gran cantidade de inmigración, tanto interior coma exterior.
Non obstante, este aumento desacelerouse en favor dos concellos da zona metropolitana a partir dos anos setenta, nos que Madrid comeza a perder poboación. No comezo do século XXI hai un aumento da inmigración. Segundo os derradeiros datos dispoñíbeis, a 1 de xullo de 2005 a poboación de Madrid ascendía a 3.228.914 habitantes, cun aumento de 271.856 habitantes respecto ao censo do 2001.
Xentilicio
O xentilicio dos habitantes de Madrid é «madrileño» ou «matritense». Así e todo, aos habitantes de Madrid chamóuselles tamén «gatos» debido a que, segundo conta a lenda, a conquista da cidade polas tropas de Afonso VI no final do século XI realizouse mediante o asalto da muralla pola que agatuñaron as tropas castelás.
Outras lendas sinalan que o apelativo de gatos se outorgou aos cidadáns de Madrid na Idade Media pola súa grande habilidade á hora de gabear polas murallas e penedos coas mans espidas.
Distritos e barrios
400px|right A cidade divídese administrativamente en 21 distritos, divididos ao mesmo tempo en distintos barrios. Estes son:
Rañaceos en Madrid
miniatura|dereita|Skyline de Madrid. Madrid ten unha serie de edificios considerados rañaceos que se reparten en distintas zonas do centro da cidade. Actualmente, o parque empresarial chamado Cuatro Torres Business Area (CTBA) no norte do Paseo de la Castellana, reúne os catro rañaceos máis altos da cidade, que tamén son os máis altos de España: a Torre Bankia (250 metros), a Torre de Cristal (249 m), a Torre PwC (236 m) e a Torre Espacio (230 m).
Convertase de C5
miniatura|dereita|270px|Vías do complemento. miniatura|Sistema do complemento. A convertase de C5 (ou C5 convertase) é un encima que pertence á familia das serina proteases moi importante na inmunidade innata desenvolvida polo sistema do complemento, xa que participa na fervenza de reaccións do complemento que producen a morte da célula diana afectada.
Hai catro tipos de convertases de C5 que poden converter especificamente a glicoproteína do complemento C5 nos fragmentos C5a e C5b. Dúas destas convertases son encimas do complemento fisiolóxicos, asociados á superficie celular, que median a vía clásica (C4b2a3b) ou a vía alternativa (C3bBbC3b) da fervenza do sistema do complemento. Describíronse tamén dúas convertases de C5 de fase fluída, que son o encima da vía clásica C4b2aoxi3b e a convertase de C5 dependente do factor do veleno de cobra, CVFBb.
Madrid
Museos e galerías
miniatura|dereita|[[Museo do Prado]] Madrid ten importantes pinacotecas, as cales constitúen unha das principais atraccións turísticas da cidade. Tres dos principais museos atópanse no chamado triángulo da arte: o Museo do Prado, O Museo Thyssen-Bornemisza e o Museo Raíña Sofía.
Convertase de C5
Estrutura
A convertase de C5 da vía clásica está composta polos fragmentos máis grandes das proteínas do complemento, C4b, C2a producido por clivaxe mediada polo complexo C1, e C3b producido por clivaxe mediada pola convertase de C3 da vía clásica (C4bC2a). A formación da convertase de C5 da vía alternativa (C3bBbC3b) empeza coa clivaxe espontánea da proteína C3, que expón un enlace tioéster previamente oculto. En presenza do patóxeno o fragmento C3b únese á superficie do microbio por este enlace tioéster exposto. Por outra parte, se a infección non ocorre, C3b interacciona con moléculas de auga, e a proteína faise inactiva. Porén, cando C3b sofre o seu cambio conformacional post-clivaxe, queda exposto tamén un sitio de unión para unha proteína plasmática chamada Factor B. O Factor B únese despois a C3b e é clivado por unha serina protease do plasma chamada Factor D. O complexo C3bBb (= convertase de C3 da vía alternativa) permanece unido á superficie celular. Este complexo pode interaccionar con outra C3b e formar así a convertase de C5 da vía alternativa. CVFBb é un produto de asociación non covalente de CVF3 e o fragmento do complemento Bb. As subunidades catalíticas destas proteases multimoleculares son C2a e Bb. Estas subunidades pertencen a serina proteases atípicas. CVFBb non require C3 para a clivaxe de C5, mentres que C4b2aoxi necesita unha C3 nativa para a clivaxe da proteína C5. A convertase de C5 modificada, C4b2aoxi3b, contén C2a, que deriva de C2 oxidada polo iodo.
Madrid
Museos e galerías
Os máis significativos son:
Convertase de C5
Función
A diana da convertase de C5 é a proteína do complemento C5. C5 é unha glicoproteína plasmática de dúas cadeas (α, β) (masa relativa ou Mr = 196.000). C5 e C3 teñen unha estrutura similar. Porén, C5 non parece conter o grupo éster tiol que presentan C3 e C4. Ademais, C5 ten relativamente poucas pontes disulfuro. En C5a hai tres pontes disulfuro, a cadea α ten 15 medias cistinas, e a cadea β ten só 6 medias cistinas. Este nivel comparativamente baixo de pontes disulfuro estabilizantes pode proporcionar unha explicación parcial do cambio conformacional irreversible experimentado por C5 despois da clivaxe nos fragmentos C5a e C5b. Ademais, o número relativamente baixo de pontes disulfuro podería explicar a inestabilidade de C5 cando se expón a caótrofos como o tiocianato potásico. Micrografías electrónicas de C5 con tinguidura negativa indican que a proteína ten forma irregular e contén varios lóbulos.
Madrid
Monumentos
miniatura|dereita|Muralla Árabe de Madrid
Convertase de C5
Función
Primeiramente, C5 ten que unirse ao fragmento C3b. A capacidade de unirse a C3b é unha característica estable do compoñente C5, xa que o C5b tamén ten esta capacidade de unión. A convertase de C5 cliva selectivamente un enlace peptídico arxinil-leucina situado na posición 74-75 da cadea α (Mr = 116.000) de C5. Fórmase a cadea α´ (Mr = 105.000) e o péptido de activación C5a, mentres que a cadea β (Mr = 80.000) permanece sen cambios.
Madrid
Monumentos
miniatura|dereita|[[Ponte de Segovia]]
Convertase de C5
Función
O compoñente do complemento C5 pode ser tamén activado pola convertase de C5 da fase fluída. C5 é activada por CVFBb en presenza do compoñente do complemento C6 e fórmase o complexo C5b6. Porén, cando se engade C6 despois de que C5 se converteu en C5b, o complexo C5b6 non se chega a formar. Xa que logo, a activación de C5 orixina o sitio de unión transitorio para C6. Probablemente quedan expostos sitios hidrofóbicos despois da activación de C5 porque C5b sofre unha agregación cando C5 se converte en C5b en ausencia de C6. As interaccións entre C5 e C6 ou C5 e as membranas son de tipo non covalente. (A diferenza disto, o enlace tiol éster lábil é o que permite a unión covalente entre C3 e os aceptores nucleofílicos). A clivaxe proteolítica de C5 é o único evento encimático coñecido na ensamblaxe do complexo de ataque á membrana citolítico do complemento.
Madrid
Monumentos
miniatura|dereita|[[Plaza Mayor de Madrid|Praza Maior]]
Convertase de C5
Función
Unha vez unido, C5 é excepcionalmente eficiente na produción de hemólise, e cómpren menos de sete moléculas unidas especificamente por célula para que se produza unha lesión hemolítica. A cantidade de complexo intermediario de C5 que se forme depende principalmente do número de moléculas de C4, C2 e C3 presentes nas células empregadas par a súa xeración. Neste sentido, o modo de acción de C5 é completamente análogo ao doutros compoñentes do complemento. Porén, o paso de C5 na vía é diferente noutros aspectos. A unión de C5 está influída por C6 e C7, que son compoñentes que se cre que actúan despois na secuencia do complemento. Ademais, a actividade hemolítica do complexo intermediario C5 illado é moi lábil, cunha vida media a 30 °C moi baixa. Esta característica distingue o paso de C5, xunto co paso de C2, como potencialmente limitantes da velocidade da reacción do complemento. Con todo, a diferenza de C2, C5 permanece firmemente unido ás células durante a proceso de decadencia e aparentemente sofre unha alteración in situ que o fai non reactivo hemoliticamente. Finalmente, C5 é peculiar en que se adsorbe doadamente en forma nativa a eritrocitos insensibilizados. Este C5 unido non especificamente permanece firmamente unido, aínda que pode ser utilizado especificamente como unha fonte de C5 nunha reacción do complemento en curso.
Madrid
Monumentos
dereita|miniatura|[[Porta de Alcalá]]
Convertase de C5
Estabilización e regulación
Os encimas C4b2a3b e C3bBbC3b son ambos inestables e sofren disociación cunha vida media a 37 °C de aproximadamente de 1,5 a 3 minutos. A properdina estabiliza a convertase de C5 da vía alternativa, que ten unha vida media a 37 °C de 10 a 34 minutos. Ao contrario, a convertase de C5 de fase fluída CVFBb é estable (vida media a 37 °C = 7 horas). A oxidación da proteína C2 estabiliza o complexo C4b2aoxi. Identificouse a proteína 1 relacionada co Factor H (CFHR1) como un novo inhibidor da vía do complemento. A CFHR1 bloquea a actividade da convertase de C5 e interfire coa deposición na superficie de C5b e a formación do complexo de ataque á membrana (MAC). Aparentemente o Factor H e a CFHR1 controlan a activación do complemento dunha maneira secuencial. Na síndrome urémica hemolítica, a ausencia de CFHR1 pode ter como resultado a redución da inhibición da formación do complexo terminal e unha redución da protección das células endoteliais ante o ataque do complemento.
Madrid
Monumentos
miniatura|dereita|[[Porta de Toledo]]
Autovías
miniatura|Mapa da [[Comunidade de Madrid sinalando as áreas do transporte urbano en Madrid por concellos.]] As principais autovías de Madrid teñen un percorrido radial. As máis importantes son as coñecidas nacionais:
Estas autovías son herdeiras das anteriores radiais (numeradas con números romanos: N-I, N-II etc.). Algúns tramos destas autovías son de peaxe denominándose entón AP-X. Nestes tramos adoita perdurar a correspondente estrada radial sen peaxe.
Outras autovías que teñen a súa orixe en Madrid e de grande importancia pola densidade da súa trafico son a A-42 que une Madrid con Toledo e a M-607, unha autovía autonómica que une Madrid co porto de Navacerrada, dando servizo ás localidades de Colmenar Viejo e Tres Cantos. A A-52 é o ramal que se toma en Benavente en dirección a Ourense e Vigo.
Madrid ten ademais unha serie de estradas circunvalatorias á súa ao redor, estás son a M-30, que delimita a améndoa central da cidade, a M-40 nos barrios residenciais da cidade, a M-45, bordeando o municipio polo sueste, e a M-50, que non pecha o seu percorrido polo norte á altura do Pardo. Estas autovías serven para evitar que para que dirixirse dun punto a outro da periferia haxa que atravesar a cidade.
Metro
miniatura|200px|Estación de Príncipe Pío 200px|miniatura|Esquema da rede de [[metro de Madrid|metro]]
Actualmente o Metro de Madrid é a segunda rede de metro máis extensa de Europa Occidental logo da de Londres.
A rede de Metro de Madrid ten unha lonxitude de 296 km e comprende trece liñas. Delas, discorren integramente polo concello de Madrid nove e o ramal, tres teñen parte do seu trazado fose do concello e unha discorre integramente por outros concellos.
O metro ten correspondencia con 19 estacións da rede de proximidades de Renfe.
Ferrocarril
miniatura|Mapa de liñas de [[Proximidades Madrid (2017).]]
A compañía pública de ferrocarril Renfe Operadora opera en case todas as liñas de tren españolas. As estacións de ferrocarril máis importantes de Madrid son as de Puerta de Atocha, Chamartín e, para o transporte de mercancías, a estación de clasificación de Vicálvaro, ao leste da cidade.
Existe ademais unha rede de trens de alta velocidade, actualmente en crecemento, que parten de Madrid. As liñas que operan actualmente son:
E as seguintes están en execución:
Autobuses
miniatura|esquerda|Autobús da EMT Existe unha rede de autobuses urbanos xestionada, como o resto da rede de transporte público, polo Consorcio de Transportes de Madrid e pola Empresa Municipal de Transportes de Madrid, que ten máis de 2.000 vehículos e 194 liñas. Moitos habitantes dos barrios periféricos da capital, a mesma autonomía e provincias limítrofes utilizan os servizos do ferrocarril de proximidades e autobuses interurbanos para chegar á capital e logo utilizar o metro. Por iso tamén a rede de autobuses está amplamente interconectada cos ferrocarrís. Os principais intercambiadores son os de Avenida de América e Méndez Álvaro, aínda que hai outros menores como os de Moncloa, Príncipe Pío e Praza Elíptica.
Transporte aéreo
miniatura|Interior da Terminal 4 do [[Aeroporto de Madrid-Barajas.]]
O principal aeroporto de Madrid é o de Madrid-Barajas, situado no nordeste da cidade, a 12 quilómetros do centro. Iniciou o seu servizo en 1928, aínda que se inaugurou oficialmente en 1931 e actualmente está xestionado por AENA. É ademais o principal aeroporto de España por tráfico de pasaxeiros.
En 2005 o aeroporto moveu 45,5 millóns de pasaxeiros, cun crecemento respecto ao anterior do 8%. Ocupou o posto número 13 a nivel mundial e quinto europeo por número de pasaxeiros transportados. En 2007, o tráfico de pasaxeiros ascendeu a 52.122.702, convertendo a Barallas no décimo do mundo por volume de pasaxeiros e o cuarto de Europa, superando ao de Ámsterdam-Schiphol que ata agora ostentaba ese posto dentro dos aeroportos europeos.
A cidade conta ademais cun aeroporto de segunda categoría, o de Cuatro Vientos, destinado ao uso militar e escola de voo. Este último foi o primeiro en construírse de España.
Deportes
Entre os deportistas nados en Madrid destacan o tenista Manuel Santana, os esquiadores Francisco e Blanca Fernández Ochoa, o piloto de rally Carlos Sainz, os futbolistas Emilio Butragueño e Raúl González Blanco, os waterpolistas Jesús Rollán e Pedro García Aguado, ou a ximnasta Estela Giménez.
miniatura|O [[Estadio Santiago Bernabéu|Santiago Bernabéu, con capacidade para 85.454 espectadores, sede do Real Madrid.]] O deporte máis seguido en Madrid é o fútbol, representado na Primeira División da Liga española de fútbol por tres equipos: o Real Madrid Club de Fútbol, equipo máis laureado de España, o Club Atlético de Madrid, con numerosos títulos nacionais e internacionais, e o Rayo Vallecano de Madrid. Estes equipos xogan respectivamente no Estadio Santiago Bernabéu, Estadio Vicente Calderón e Estadio de Vallecas.
Tamén é popular o baloncesto. Os dous equipos máis representativos da cidade, ambos na Liga ACB, son o Real Madrid e o Estudiantes. A Volta ciclista a España tradicionalmente finaliza en Madrid. En atletismo, as competicións máis importantes son a denominada San Silvestre Vallecana, multitudinaria carreira de fondo que se celebra cada 31 de decembro, e o Maratón Popular de Madrid (MAPOMA) que se celebra anualmente na primavera.
Desde 2003 celebrábase o Masters 1000 de Madrid, antigamente coñecido como Master Series de Madrid, no pavillón Madrid Arena. É o único xunto con Masters de París que se xoga sobre pista cuberta. En maio de 2009 pasou a ser un torneo de terra batida, cambiando así de pavillón. A Caja Mágica é o recinto onde se disputa a partir de 2009. Ten unha capacidade duns 10.000 espectadores e foi unha das bazas fundamentais na candidatura de Madrid aos Xogos Olímpicos de 2016.
Candidatura olímpica
A historia da candidatura madrileña a organizar uns Xogos Olímpicos remonta ao 29 de decembro de 1965 cando foi presentada ante o Comité Olímpico Internacional unha candidatura conxunta con Barcelona para albergar a vixésima edición dos Xogos de 1972. A candidatura española quedou no entanto descartada na sesión do COI celebrada en Roma o 26 de abril de 1966 trala elección de Múnic.
miniatura|Pavillón [[Madrid Arena.]] Madrid foi candidata a celebrar os Xogos Olímpicos de 2012. Esta candidatura foi promovida durante o mandato do alcalde José María Álvarez del Manzano e continuada polo seu sucesor, Alberto Ruiz-Gallardón. O logotipo da candidatura foi deseñado por Javier Mariscal.
O COI seleccionou o 18 de maio de 2004 na cidade suíza de Lausana as cinco cidades candidatas oficiais para a organización dos Xogos Olímpicos do ano 2012: Madrid, París, Londres, Nova York e Moscova. O 6 de xullo de 2005, o COI deu a coñecer o resultado da elección da cidade que organizará os Xogos Olímpicos de 2012, a elixida foi Londres, quedando a cidade de Madrid en terceiro posto; máis tarde un membro do COI declarou á prensa que se equivocou ao marcar o seu voto, de modo que Madrid quedou eliminada na penúltima votación.
Durante o proceso de selección para os Xogos Olímpicos de 2012, existiu un movemento social minoritario de oposición á candidatura, á que acusaban de favorecer a especulación inmobiliaria e de aumentar o xa elevado endebedamento da cidade.
O Comité Olímpico Español renovou o 30 de maio de 2007 a candidatura olímpica da cidade para os Xogos Olímpicos de 2016. O 4 de xuño de 2008 Madrid foi preseleccionada como unha das candidatas á organización dos Xogos Olímpicos de 2016, xunto con Chicago, Toquio e Río de Xaneiro. O proxecto que presentou baseouse no da previa candidatura con melloras, o cal lle permitiu ser a segunda cidade coa mellor valoración, lixeiramente por detrás de Toquio. Finalmente, o 2 de outubro de 2009 foi elixida a cidade de Río de Xaneiro, pese a ter en principio unha valoración técnica xeral inferior á das outras tres cidades.
Madrid presentou de novo unha candidatura para albergar os Xogos Olímpicos de 2020.
Cidades irmandadas
A cidade de Madrid participa activamente na iniciativa de irmandamento de cidades promovida, entre outras institucións, pola Unión Europea, aínda que Madrid tamén estableceu gran cantidade de lazos con cidades de África, Asia e América, fundamentalmente capitais de nacións.
Álvaro Fernández Suárez
Álvaro Fernández Suárez, nado en Couxela (Ribadeo) o 21 de decembro de 1906 e finado en Madrid o 21 de agosto de 1990, foi un escritor e economista galego.
Traxectoria
Marchou a Xenebra como delegado do goberno republicano no Comité de Expertos para establecer as Sancións a Italia por parte da Sociedade de Nacións. Ao estalar a Guerra Civil española en 1936 estaba de Agregado Comercial na Embaixada de España en Roma, o goberno da República trasladouno a París, de onde o chamaron despois a Madrid. Pasou a guerra seguindo ao goberno republicano, de Madrid a Valencia e de Valencia a Barcelona. Cando caeu esta cidade en 1939, saíu en avión cara Orán e de alí a Francia.
En Francia conviviu con Manuel Azaña en Pyla, preto de Arcachón. De Francia marchou exiliado a Uruguai onde pasou grandes penurias ata que logrou diversas colaboracións literarias e un emprego na Universidade de Montevideo. En 1949 pasou a Buenos Aires, colaborando en La Nación, Sur e outras publicacións, mentres escribiu e publicou varias obras de ficción.
En 1954 solicitou o seu regreso á Embaixada de España, sendo admitido a pesar do que tiña escrito contra o réxime franquista. Obtivo o reingreso no Corpo de Técnicos Comerciais do Estado; lo obtuve con explícita constancia de mi ideología y de mi conducta durante la guerra civil.
En Madrid desempeñou tamén a subdirección da revista cultural Indice, e reiniciou a súa carreira de ensaísta social e económico, publicando un incisivo ensaio sobre política agrícola, Los mitos agrarios, e con El pesimismo español logrou ser finalista do prestixioso Premio Espejo de España en 1983.
Feces
miniatura|Feces de [[cabalo.]] As feces, caca, excrementos ou materia fecal son o conxunto de produtos de refugallo da dixestión, que se expulsan polo ano (ou a cloaca, no caso das aves) en forma xeralmente sólida ou, en caso de enfermidade, en forma máis ou menos líquida. Están formadas polos restos dos alimentos non absorbidos polo aparato dixestivo, como a fibra alimentaria e outros compoñentes, células do epitelio intestinal que se descaman, microorganismos e outras substancias que non logran atravesar a mucosa intestinal.
STS-76
STS-76 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 22 de marzo de 1996 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-76, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir para intercambiar equipamento, levar subministracións e facer experimentos. O Atlantis levaba o módulo Spacehab na súa bodega de carga. A tripulación estaba formada polo comandante Kevin P. Chilton, o piloto Richard A. Searfoss e os especialistas de misión Shannon W. Lucid, Linda M. Godwin, Michael R. Clifford e Ronald M. Sega.
Esta foi a terceira misión na que un transbordador se acoplou coa Mir. Durante ela tivo lugar unha actividade extravehicular de seis horas e trasnferíronse 862 kg de equipamento e subministracións do Atlantis á Mir, incluíndo un xirodino, un transformador, baterías, comida, auga, película e roupa. Tamén se levaron a cabo varios experimentos, como o MEFC para o estudo do campo eléctrico xerado pola estación espacial e experimentos biolóxicos da ESA.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 31 de marzo de 1996.
Walter Brennan
Walter Brennan, nado en Lynn, Massachusetts o 25 de xullo de 1894 e finado en Oxnard, California o 21 de setembro de 1974, foi un actor de cinema e televisión estadounidense.
Traxectoria
Nado nunha familia de emigrantes irlandeses, comezou a interesarse pola interpretación na escola.
Comezou no cinema coma extra en 1929, pasando logo a facer pequenos papeis. Nos anos trinta participou en diversos filmes, chegando a gañar en cinco anos tres Oscar ó mellor actor secundario, por Rivais, Kentucky e O forasteiro.
Filmografía
Walter Brennan interveu en multitudes de filmes, nalgúns deles, como A noiva de Frankenstein ou O home invisible sen aparecer acreditado.
Predator
Predator é un filme estadounidense dirixido por John McTiernan que foi estreado en 1987. Está protagonizado por Arnold Schwarzenegger.
Tivo dúas secuelas, Predator 2 (1990) e Predators (2010), así como dous filmes xunto á franquía de Alien, Alien vs. Predator (2004) e Aliens vs. Predator: Requiem (2007).
Sinopse
Un comando de mercenarios é contratado pola CIA para rescatar uns pilotos apresados pola guerrilla na selva centroamericana de Guatemala. A misión é un éxito, pero durante a viaxe de regreso decátanse de que algo invisible está dándolles caza un a un. Ese algo resulta ser un cazador alieníxena que queda coas caveiras das súas vítimas como trofeos.
Jean Behra
Jean Marie Behra nado en Niza, Francia, o 16 de febreiro de 1921 e finado en Berlín, Alemaña o 1 de agosto de 1959 foi un piloto de Fórmula Un que correu para os equipos Gordini, Maserati, BRM, Ferrari e Porsche.
Aparencia e personalidade
Behra era pequeno de estatura, rexo, e pesaba 81 quilos, tiña grandes ombreiros e estaba cheo de cicatrices resultado de 12 accidentes. En 1955 perdeu unha orella nunha colisión. Ás veces pilotaba magnificamente e noutras pilotaba sen entusiasmo.
Andaina
Aínda que nunca logrou unha vitoria nunha carreira do Campionato do Mundo de Fórmula Un, tiña unha paixón insaciable polos deportes de motor, considérase que foi un competidor formidable ata o día que morreu. Chegou aos titulares cando gañou o Gran Premio de Reims de 1952, unha carreira fóra de campionato. Desde entón e ata 1959 logrou moitas vitorias, pero ningunha nunha carreira do campionato de Fórmula 1.
Inicios
Jean Behra comezou súa carreira nas motos cunha Moto Guzzi, coa cal coroouse campión francés de 1948 a 1951. Comezou no automobilismo en 1950, disputando unha proba de subida de montaña en Mont Ventoux ao volante dun Maserati, no que obtivo o primeiro lugar. Tras esa experiencia, disputou outras probas durante o ano, entre as elas o Rally de Monte Carlo, que terminou en 3º lugar a bordo dun Simca, e as 24 Horas de Le Mans, cun Simca-Gordini, no que tivo que abandonar. A finais do ano foi contratado por Amédée Gordini, que o convidou para integrar o seu equipo en 1951, ao lado dos máis famosos pilotos franceses da época, como Maurice Trintignant, Robert Manzon e Andrè Simon. Ese ano, cun fórmula 2, obtivo o segundo lugar no Grand Prix des Sables-d'Olonne, logrando a volta rápida, e o terceiro lugar no Grand Prix de Cadours. Existe unha controversia sobre unha eventual participación do francés no Gran Premio de Italia de 1951, en Monza, segundo o xornalista especializado suízo, Gérard Crombac, Behra substituiría Trintignant, que o día da carreira sufriría un problema intestinal, aínda que sen ser inscrito na organización da proba. Precisamente debido a inexistencia de rexistros específicos, ese gran premio non é computado na súa carreira na F1.
1952-1955
En, Behra finalmente participou no Campionato Mundial de Fórmula 1, cun Gordini, soamente dous anos despois do seu inicio no automobilismo; na súa primeira carreira, o Gran Premio de Suíza de 1952, obtivo o 3º lugar. A pouca fiabilidade mecánica do coche, con todo, impediulle obter outras posicións destacadas, só un 5º lugar no Gran Premio de Alemaña de 1952, en Nürburgring. Na Fórmula 2, venceu en Reims, batendo aos Ferrari de Alberto Ascari e Giuseppe Farina, e en Aix-des-Bains, e chegou en 3º lugar no Gran Premio de Pau. Ao final do ano, sufriu un serio accidente cando lideraba a Carreira Panamericana, en México, ao volante dun Simca Gordini, quebrou sete costelas e sufriu varias contusións.
En 1953 obtivo o 3º lugar en Cadours na F2, mentres que na F1 tivo como mellor resultado un 6º lugar no Gran Premio da Arxentina, terminando a temporada sen puntuar. No ano seguinte novamente o seu mellor resultado non pasou dun 6º lugar, desta vez no Gran Premio de Francia, en Reims. No Gran Premio do Reino Unido, con todo, estabeleceu a volta rápida da proba; porén, ese tempo foi igualado por outros seis pilotos, Behra recibiu só 0,14 punto polo evento. Non obstante, na proba fóra de campionato da F1 disputada en Pau, Behra venceu de forma espectacular, superando ao Ferrari de Maurice Trintignant por só 2 décimas de segundo, tras superalo nas voltas finais da carreira despois dunha gran recuperación.
Á falta de competitividade dos Gordini sumouse a diminución das actividades do equipo, razón pola cal Behra asinou contrato con Maserati en. Co novo coche, a temporada foi bastante mellor. Behra venceu novamente en Pau e en Bordeaux, probas fora do campionato de F1. Na F1 obtivo o 3º lugar en Mónaco, compartindo o coche con Cesare Perdisa, o 4º lugar en Italia e o 5º lugar en Bélxica, en dúo con Roberto Mieres; terminou o ano na 9ª posición do campionato. E no Mundial de Marcas, venceu no Gran Premio Supercortemaggiore, en Monza, en dúo con Luigi Musso. No Tourist Trophy, porén, sufriu un grave accidente, que o afastou das pistas polo resto da temporada.
1956-1958
En, xa recuperado do accidente no Tourist Trophy, Behra disputou a súa mellor temporada na F1. Ao volante do Maserati, conseguiu o 2º lugar na Arxentina e o 3º lugar en Mónaco, en Francia, en Inglaterra e en Alemaña. A pesar de non vencer ningunha proba no Mundial, súa regularidade fixo que chegase á Italia, a última proba da tempada, con oportunidades de ser campión mundial, pero unha quebra do sistema de ignición de seu coche, forzouno a abandonar a carreira, deixándoo 4º na clasificación final do campionato. No Mundial de Marcas, obtivo o 3º lugar nos 1000 km de Buenos Aires, correndo con José Froilán González. Na tempada seguinte, Behra dividiuse entre BRM e Maserati, novamente fixo unha boa sesión. No Mundial de F1, chegou en 2º lugar na Arxentina, porén venceu as probas fóra de campionato de Pau, Caen, Silverstone, Modena e Marrocos, alén de terminar en 2º lugar en Reims. No Mundial de Marcas, venceu as 12 Horas de Sebring, a dúo con Juan Manuel Fangio, e o GP Sverige, con Stirling Moss, e foi 2º nos 1000 km de Buenos Aires, co arxentino Carlos Menditeguy. Sufriu un novo accidente, desta vez sen maior gravidade, probando un Maserati para a Mille Miglia. En chegou en 5º lugar na Arxentina, co Maserati; a partir de aí, correu con BRM nas demais probas do Mundial da F1, obtendo un 3º lugar en Holanda e un 4º lugar en Portugal. No Mundial de Marcas, pasou a correr con Porsche, foi 2º na Targa Florio, con Giorgio Scarlatti, e 3º en Buenos Aires, con Moss, e nas 24 Horas de Le Mans, con Hans Hermann. Na F2, venceu en Reims e en Avus. Venceu tamén a subida de Mont Ventoux.
1959
Para a tempada de Ferrari perdera aos seus pilotos Mike Hawthorn, campión de 1958, abandonara as pistas, mentres que Peter Collins e Luigi Musso morreran en accidentes en Nürburgring e Reims, respectivamente. Por iso, a renovación do equipo veu coa contratación de Behra e do inglés Tony Brooks, que destacara o ano anterior cun Vanwall. En Aintree, proba fora do campionato de F1, Behra venceu por primeira vez co coche italiano, chegando 10 segundos por diante de Brooks. En Mónaco, saíu en 2º lugar e liderou a proba por 21 voltas, ata abandonar con problemas mecánicos. En Holanda, porén, logrou os seus primeiros puntos, cun 5º lugar. No Mundial de Marcas, conseguiu o 2º lugar en Sebring, correndo con Cliff Allison. A seguinte proba da F1 válida para o Mundial foi disputada en Francia en Reims, Behra superou a marca de 51 grandes premios disputados por Fangio, tornándose o piloto con maior número de participacións en grandes premios. Correndo diante da súa afección, tivo unha mala saída, máis se recuperou de forma extraordinaria, disputaba a 2ª posición con Phil Hill, cando o motor do seu Ferrari estourou. Ao chegar aos boxes, Behra tivo unha violenta discusión co director deportivo do equipo, Romolo Tavoni, que o acusou de forzar deliberadamente o coche, causando o abandono. O piloto, á súa vez, acusou ao equipo de fornecerlle equipamento inferior ao dos seus compañeiros. A discusión terminou cun puñazo do francés ao italiano. Tomando coñecemento do ocorrido, Enzo Ferrari despediu a Behra o mesmo día. Tras a saída do equipo italiano, Behra, tras tentar, sen logralo, adquirir un Ferrari para proseguir no Mundial como piloto privado, volveu a Porsche, con quen estaba desenvolvendo un prototipo propio, o Behra-Porsche, para correr na categoría. O coche foi presentado para disputar unha carreira desa categoría, realizada como preliminar do Gran Premio de Alemaña, en Avus, o día 1 de agosto. Na cuarta volta, porén, cando corría en 3º lugar, atrás de Wolfgang Von Trips e de Joakim Bonnier, o francés derrapou na pista mollada, na temíbel Nordkurve, e chocouse contra un poste, provocándolle unha fractura de cranio que matouno instantaneamente.
O AVUS era único entre os circuítos de carreiras. Utilizaba un tramo da Autobahn de 4 km. de lonxitude. Dous carrís de norte a sur separados por 15 metros de distancia. Nun extremo había unha forquita que os pilotos negociaban a 48 km/h. No outro extremo había unha curva de lastras cun peralte de 43º sen ningunha barreira na parte superior. Behra perdeu o control baixo a choiva torrencial, mentres corría a 180 km/h. O Porsche comezou a colear co coche subindo máis e máis polo peralte o Porsche trompeou e foise por encima do peralte co nariz apuntando cara ao ceo. A súa roda traseira toca unhas pilastra de formigón, o coche desfaise e o piloto sae disparado nun voo duns 4 metros de altura, no que abre os brazos en cruz mentres se lle desprende o casco. Behra, a quen o motor do Porsche creba a espiña dorsal a nivel das vértebras lumbares e que probablemente rompeuse unha perna ao saír despedido do cockpit, rómpese a outra ao chocar contra un dos altos mastros para as bandeiras que adornan a cima do peralte, antes de caer ao firme do exterior e desnucarse. Un médico chegou nunha ambulancia da Cruz Vermella. Examinou a Behra brevemente e sacudiu a cabeza. O boletín do hospital declarou que Behra rompeu a maior parte das súas costelas, ademais da fractura de cranio que o matou. Actualmente o AVUS é unha parte vital do sistema alemá da Autobahn A 115.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados de Fórmula 1 fóra de campionato
(key)
Liña Zamora - A Coruña
miniatura|300px|[[Ponte de Gundián, sobre o río Ulla, na liña Zamora - A Coruña.]] dereita|miniatura|[[Tapa de rexistro do Ferrocarril Zamora - A Coruña na estación do Carballiño.]]
A liña Zamora - A Coruña é unha liña de ferrocarril de 453 km de lonxitude que pertence á rede ferroviaria española. Une a Meseta con Galicia polo sur percorrendo as provincias de Zamora, Ourense, Pontevedra e A Coruña.
Seguindo a catalogación de Adif é a liña 822. Foi aberta ao tráfico na súa totalidade por Renfe en 1958 tras unhas longas e complexas obras que duraron máis de trinta anos e se viron afectadas por diversos avatares históricos.
En 2015 estase a construír neste corredor a liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia.
Transparencia
O termo transparencia pode referirse a:
E por extensión,
-2350
Outros
Historia ano a ano
Virus informático
Un virus informático é un programa que se copia automaticamente e que ten por obxecto alterar o normal funcionamento da computadora, sen o permiso ou o coñecemento do usuario. Aínda que popularmente inclúese o "malware" dentro dos virus, no sentido estrito desta ciencia os virus son programas que se replican e executan por si mesmos.
Proceso
Os virus, habitualmente, substitúen arquivos executables por outros infectados co código deste. Os virus poden destruír, de xeito intencionado, os datos almacenados nun ordenador, aínda que tamén existen outros máis benignos, que só son molestos.
Dioptro
Un dioptro é un sistema óptico formado por unha soa superficie que separa dous medios transparentes de distinto índice de refracción.
Virus informático
Proceso
Os virus informáticos teñen, basicamente, a función de propagarse, replicándose, pero algúns conteñen ademais unha carga daniña (payload) con distintos obxectivos, desde unha simple broma ata realizar danos importantes nos sistemas, ou bloquear as redes informáticas xerando tráfico inútil.
Dioptro
O concepto de dioptro é útil á hora de formular os principios básicos da óptica xeométrica, xa que calquera punto do dioptrio pode tomarse como eixe óptico do sistema.
O dioptro pode ser plano ou esférico, segundo sexa a superficie.
Segundo o signo do raio de curvatura, pódense distinguir dioptros esféricos convexos, r>0, e cóncavos, r<0.
Virus informático
Proceso
O funcionamento dun virus informático é conceptualmente simple. Execútase un programa que está infectado, na maioría das ocasións, por descoñecemento do usuario. O código do virus queda residente (aloxado) na memoria RAM da computadora, aínda cando o programa que o contiña termine de executarse. O virus toma entón o control dos servizos básicos do sistema operativo, infectando de, xeito posterior, arquivos executables que sexan chamados para a súa execución. Finalmente engádese o código do virus ao do programa infectado e grávase en disco, co cal se completa o proceso de replicado
Dioptro
Nun dioptro perfecto a lei de Snell para a refracción da luz pode reformularse en función da posición dun obxecto s e do lugar onde se forma a súa imaxe s´. A expresión que relaciona estas dúas distancias coñécese como invariante de Abbe (en honor a Ernst Abbe).
Esta expresión é:
Virus informático
Segundo o infectado
Segundo algúns autores existen, fundamentalmente dous tipos de virus:
Existe unha terceira categoría chamada multipartite, pero corresponde aos virus que infectan arquivos e ao sector de arranque, polo que se pode dicir que é a suma das dúas categorías anteriores.
Segundo o seu comportamento
Os grupos principais (e máis simples) de virus informáticos son:
Ademais hai outros subgrupos dos anteriores grupos: Existen máis clasificacións segundo o seu comportamento, sendo as citadas, parte das máis significativas e recoñecidas pola maioría dos fabricantes de antivirus. Os virus máis enviados segundo a ICVS (Informatic control virus scanner) son:
Historia
O primeiro virus que atacou a unha máquina IBM Serie 360 (e recoñecido como tal), foi chamado Creeper, creado en 1972 por Robert Thomas Morris. Este programa emitía periodicamente na pantalla a mensaxe: "I'm a creeper... catch me if you can!" (son unha enredadera, atrápenme se poden). Para eliminar este problema creouse o primeiro programa antivirus denominado Reaper (segadora).
Con todo, o termo virus non se adoptaría ata 1984, pero estes xa existían desde antes. Os seus inicios foron nos laboratorios de Bell Computers. Tres programadores desenvolveron un xogo chamado Core Wars, o cal consistía en ocupar toda a memoria RAM do equipo contrario no menor tempo posible.
Logo de 1984, os virus tiveron unha grande expansión, desde os que atacan os sectores de arranque de diskettes ata os que se achegan nun correo electrónico e ocúltanse nun formato de imaxe comprimida coa extensión JPG.
Danos
Outra das características é a posibilidade que teñen de ir replicándose. As redes na actualidade axudan a dita propagación cando estas non teñen a seguridade adecuada.
Outros danos que os virus producen aos sistemas informáticos son a perda de información, horas de parada produtiva, tempo de reinstalación etc.
Sergudiño, Oleiros, Carballedo
Sergudiño é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 2 habitantes, 1 muller e 1 home.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de Sergude, na veciña parroquia de Vilaquinte. Sergude deriva do antropónimo gótico. Ningún outro lugar de Galicia leva este nome.
Virus informático
Métodos de contaxio
En calquera dos dous casos, o sistema operativo infectado comeza a sufrir unha serie de comportamentos anómalos ou imprevistos. Devanditos comportamentos poden dar unha pista do problema e permitir a recuperación do mesmo.
Voo 5634 de Lufthansa CityLine
O voo 5634 de Lufthansa CityLine era un servizo entre o aeroporto de Bremen e o aeroporto de París-Charles de Gaulle. O día 6 de xaneiro de 1993 o Dash 8-311 que operaba a ruta, con rexistro D-BEAT, engalou de Bremen ás 17:55 con 23 pasaxeiros e tripulantes a bordo.
Virus informático
Métodos de contaxio
Dentro das contaminaciones máis frecuentes por interacción do usuario están as seguintes:
Voo 5634 de Lufthansa CityLine
Cando o avión estaba preto de París, un Boeing 747 de Korean Air tocou cun motor na pista mentres aterraba, causando que os controladores pechasen a pista brevemente. Aos pilotos notificóuselles o cambio de rumbo para outra pista. Na aproximación final o avión comezou a baixar a un ritmo maior e esnafrouse contra o chan golpeando primeiro coa cola a 1 800 metros do inicio da pista. O aparello rompeu en dúas partes pero non se incendiou. O accidente matou 4 pasaxeiros e 19 resultaron feridos.
Xosé Porto Matalobos
Xosé Porto Matalobos, nado na Estrada o 7 de xuño de 1927 e finado no mesmo concello o 13 de maio de 2009, foi un escritor, músico, xornalista e dinamizador cultural galego.
Traxectoria
Fillo de Perfecto Porto Fraiz. Naceu nunha casa da rúa Fernando Conde, o seu pai chegou a ser concelleiro durante a Segunda República.
Vida persoal
Casou en Sabrexo con Socorro Taboada Ruza en 1956, e foi pai de José Andrés Porto Taboada.
Longa Marcha 11
Longa Marcha 11 (Chang Zheng 11 en pinyin, abreviadamente CZ-11) é o nome dun modelo da familia de foguetes Longa Marcha.
Características
O Longa Marcha 11 é un foguete propulsado por propelente sólido, de pequeno tamano e pensado para poder ser despregado con rapidez. Foi desenvolvido polo CALT co obxectivo de dispoñer dun lanzador sinxelo e barato de operar e que poida permanecer almacenado longos períodos de tempo ata que se o necesite. Está composto por catro etapas, todas de propelente sólido. Barállase a posibilidade de que se desenvolvera a partir do mísil DF-31, e como tal lánzase desde un tubo montado no remolque dun transporte móbil. Pode usar cofias de 1,6 e 2,0 m de diámetro e é capaz de poñer en órbita ata 700 kg de carga nunha órbita baixa e 350 kg nunha órbita heliosincrónica. Foi lanzado con éxito por primeira vez o 25 de setembro de 2015.
Eirexe, Bonxe, Outeiro de Rei
Eirexe é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 19 habitantes (7 homes e 12 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Tultitlán
Tultitlán é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Tlalnepantla de Baz, Cuautitlán Izcalli, Tultepec, Tonanitla, Coacalco de Berriozábal e Cidade de México. A súa área é de 69,15 km², e a súa poboación era de 524.074 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Tultitlán de Mariano Escobedo. Tamén conta cun exclave chamado San Pablo de las Salinas ao oriente.
Demografía
O concello ten moitas localidades e na seguinte táboa amósanse as principais poboacións cos seus habitantes no ano 2010.
O Vilar, Mondriz, Castro de Rei
O Vilar é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (16 homes e 14 mulleres).
Bagrat Shinkuba
Bagrat Vasilievich Shinkuba (en abkhazo, Багра Уасыл-иа Шьынқәба), nado o 12 de maio de 1917 e finado o 25 de febreiro de 2004, foi un literato, poeta, historiador, lingüista e político abkhazo.
Traxectoria
Estudou a historia e as linguas dos abkhazos, os adigueses e os ubikhes. A súa novela Poslednii iz ushedshikh : istoricheskiii roman está dedicada ao tráxico destino da nación ubikhe, que se extinguiu nos últimos cen anos.
Entre 1958 e 1978 foi o Presidente do Consello Supremo da República Socialista Soviética Autónoma de Abkhazia.
O seu busto aparece nunha das moedas conmemorativas emitidas en Abkhazia.
Eric Newman (produtor)
Eric Newman é un produtor estadounidense de cinema e televisión, así como o fundador de Grand Electric, unha compañía de produción con sede nos Ánxeles asociada con StudioCanal. Anteriormente, foi socio fundador de Strike Entertainment, xunto con Marc Abraham e Thomas A. Bliss.
Teoría de grafos
A teoría de grafos é unha rama das matemáticas e as ciencias da computación que estuda as propiedades dos grafos. Formalmente, un grafo G=(V,E) é unha parella ordenada na que V é un conxunto non baleiro de vértices e E é un conxunto de arestas. E consta de pares non ordenados de vértices, tales que se \in E dise entón que x e y son adxacentes; no grafo represéntase mediante unha liña non orientada que une os devanditos vértices. Se o grafo é dirixido chámase digrafo, denótase D e entón o par (x,y) é un par ordenado, e represéntase cunha frecha que vai de x a y, e dise que (x,y)\in A.
A teoría de grafos ten os seus fundamentos na matemática discreta e na matemática aplicada. É unha teoría que require de diferentes conceptos de diversas áreas como combinatoria, álxebra, probabilidade, xeometría de polígonos, aritmética e topoloxía. Actualmente ten maior preponderancia no campo da informática, as ciencias da computación e as telecomunicacións. Debido á gran cantidade de aplicacións na optimización de percorridos, procesos, fluxos e algoritmos de procuras, entre outros, xerouse toda unha nova teoría que se coñece como análise de redes.
Historia
miniatura|As 7 pontes do río Pregel en Königsberg. A orixe da teoría de grafos remóntase ao século XVIII co problema das pontes de Königsberg, que consistía en atopar un camiño que percorrese as sete pontes do río Pregel na cidade de Königsberg, actualmente Kaliningrado, de modo que se percorresen todas as pontes pasando unha soa vez por cada unha delas. O traballo de Leonhard Euler sobre o problema titulado Solutio problematis ad geometriam situs pertinentis (A solución dun problema relativo á xeometría da posición) en 1736, é considerado o primeiro resultado da teoría de grafos. Tamén se considera un dos primeiros resultados topolóxicos. Este exemplo ilustra a profunda relación entre a teoría de grafos e a topoloxía.
En 1847, Gustav Kirchhoff utilizou a teoría de grafos para a análise das redes eléctricas publicando as súas leis dos circuítos para calcular a voltaxe e a corrente nos circuítos eléctricos, coñecidas como leis de Kirchhoff, consideradas a primeira aplicación da teoría de grafos a un problema de enxeñaría.
En 1852 Francis Guthrie expuxo o problema das catro cores, que afirma que é posible, utilizando soamente catro cores, colorear calquera mapa de países de tal forma que dous países veciños nunca teñan a mesma cor. Este problema, que non foi resolto até un século despois por Kenneth Appel e Wolfgang Haken en 1976, pode ser considerado como o nacemento da teoría de grafos. Ao tratar de resolvelo, os matemáticos definiron vocábulos e conceptos teóricos fundamentais dos grafos.
En 1857, Arthur Cayley estudou e resolveu o problema de enumeración dos isómeros, compostos químicos con idéntica composición (fórmula) pero diferente estrutura molecular. Para iso representou cada composto, nese caso hidrocarburos saturados CnH2n+2, mediante un grafo onde os vértices representan átomos e as arestas a existencia de enlaces químicos.
O vocábulo grafo, provén da expresión graphic notation usada por primeira vez por Edward Frankland e posteriormente adoptada por Alexander Crum Brown en 1884, facía referencia á representación gráfica dos enlaces entre os átomos dunha molécula.
O primeiro libro sobre teoría de grafos foi escrito por Dénes Kőnig e publicado en 1936.
Aplicacións
Grazas á teoría de grafos pódense resolver diversos problemas por exemplo a síntese de circuítos secuenciais, contadores ou sistemas de apertura. Utilízase para diferentes áreas por exemplo, debuxo computacional, en todas as áreas da enxeñaría.
Os grafos utilízanse tamén para modelar traxectos como o dunha liña de autobús a través das rúas dunha cidade, no que se poden obter camiños óptimos para o traxecto aplicando diversos algoritmos como pode ser o algoritmo de Floyd.
Para a administración de proxectos, utilízanse técnicas como a técnica de revisión e avaliación de programas (PERT) nas que se modelan os mesmos empregando grafos e optimizando os tempos para concretar os mesmos.