cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
C-terminal
Sinais de retención
Mentres que o extremo N-terminal dunha proteína adoita conter sinais diana, o C-terminal pode conter sinais de retención para a correcta localización da proteína. O sinal de retención máis común é a secuencia de aminoácidos -KDEL (ou HDEL), que mantén a proteína no retículo endoplasmático, evitando así a súa entrada na vía secretora.
Modificacións do C-terminal
O extremo C-terminal das proteínas pode modificarse postraducionalmente, principalmente por medio da adición dunha ancoraxe de natureza lipídica que permite que a proteína sexa inserida nunha membrana celular sen a necesidade de posuír un dominio transmembrana. A continuación indícanse dúas das modificacións máis comúns que adoita sufrir un extremo C-terminal:
Dominio C-terminal
miniatura|dereita|A [[ARN polimerase II en acción.]] O dominio C-terminal (CTD) dalgunhas proteínas presenta funcións especializadas. Por exemplo, o dominio C-terminal da ARN polimerase II, que contén máis de 52 repeticións da secuencia Tyr-Ser-Pro-Thr-Ser-Pro-Ser, está implicado en diversos procesos como o inicio da transcrición, a adición do 5' cap ao ARN mensaxeiro e o acoplamento do espliceosoma para o splicing alternativo do ARN.
Tirich Mir
miniatura|300px Tirich Mir é a montaña máis alta do Hindu Kush, no norte de Paquistán, con 7.690 metros, escalado por primeira vez en 1950 por unha expedición norueguesa.
Valmarín, Ambroa, Irixoa
Valmarín é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres).
Tirich Mir
A montaña Tirich Mir está considerada máis difícil e perigosa de escalar có Monte Everest. É frecuente a morte de escaladores que caen por precipicios, sendo moi difícil o rescate dos seus corpos.
Screaming Trees
Screaming Trees foi unha banda estadounidense de grunge formada en 1985 polos amigos Mark Lanegan, Mark Pickerel, Van Conner e Gary Lee Conner (estes últimos irmáns), en Ellensburg, unha pequena cidade a 300 Km de Seattle. Pickerel foi substituído polo batería Barrett Martin cando a banda tico o seu período máis exitoso. Aínda que estivo moi asociada ao grunge, o son da banda incorporaba elementos hard rock e psicodélicos. Durante a súa carreira, Screaming Trees editou sete álbums de estudio, cinco EPs e tres recompilatorios.
Formación e primeiras edicións
A banda inicialmente foi ideada na escola onde Mark Lanegan, Van Conner e Gary Lee Conner se coñeceron. Despois dalgún tempo sen verse, Lanegan volveu a atopar aos irmáns, que nese tempo formaran unha banda co batería Mark Pickerel. Lanegan foi entón convidado a participar do grupo, e así formouse Screaming Trees (nome sacado dun pedal de distorsión). Lee encargouse da guitarra, Van do baixo, Lanegan das voces e Pickerel da batería.
En 1985, pouco despois da súa formación, a banda gravou unha demo con seis temas e acabou chamando a atención de Steve Fisk, produtor con certa influencia na recentemente creada discográfica local Velvetone Records. El conseguiu que o selo contratase á banda, e en 1985, Screaming Trees viaxou aos Ánxeles para a gravación do seu primeiro disco. O resultado saíu en 1986 baixo o título Clairvoyance. Coa boa repercusión do disco a banda conseguiu un contrato mellor co selo SST Records.
O primeiro disco pola nova discográfica foi Even If and Especially When, que foi lanzado en 1987. A esas alturas, a banda xa tiña o seu estilo propio: unha mestura da psicodelia dos anos 60 e do hard rock dos anos 70, con toques do rock de garaxe máis agresivo feito por moitas bandas nos anos 70 e 80.
A banda chegou a lanzar un EP pola discográfica Sub Pop, chamado Change Has Come, antes de separarse por un tempo. Durante case todo o ano de 1990, os membros da banda participaron en proxectos paralelos, como, no caso de Lanegan, un disco en solitario pola Sub Pop chamado The Winding Sheet, que contaba coas participacións dos aínda non moi coñecidos Kurt Cobain e Krist Novoselic.
Os irmáns Conner tamén se embarcaron nos seus propios proxectos. O baixista Van Conner asumiu o baixo, a guitarra e a voz en Solomon Grundy, lanzando un álbum autotitulado en 1990. No mesmo ano, Gary Lee montou Purple Outside, lanzando o álbum Mistery Lane. Ambos proxectos foron lanzados polo selo New Alliance (de propiedade da SST) e teñen unha sonoridade distinta a Screaming Trees, mergullándose aínda máis na psicodelia garaxeira dos anos 60.
Estrea cun grande selo
A finais de 1990 Screaming Trees retomou as actividades, asinando coa discográfica Epic, sendo unha das primeiras bandas de Seattle en conseguir un contrato cun grande selo. O seu primeiro lanzamento con Epic foi o EP Something About Today, e no ano seguinte lanzaríase o álbum Uncle Anesthesia, con Terry Date e Chris Cornell (vocalista de Soundgarden) como produtores. Antes de comezar a xira de divulgación do álbum, o batería Mark Pickerel deixou a banda e volveu a Ellensburg, onde abriu a tenda de discos Rodeo Records.
A xira continuou con dous baterías convidados, e ao final de 1991 a banda incorporou a un batería definitivo, Barrett Martin, ex-membro de Skin Yard (banda de Jack Endino, onde tamén tocou Matt Cameron de Soundgarden).
En 1992 a banda lanzou o álbum Sweet Oblivion, cunha produción máis coidada a cargo de Don Fleming, acentuando o lado melódico da banda. O disco tiña cancións como "Dollar Bill", "Julie Paradise" e "Winter Song", pero foi "Nearly Lost You" a máis importante do disco. Ese tema formou parte da película Singles (onde tamén había canción doutras importantes bandas como Soundgarden, Mudhoney, Pearl Jam e The Smashing Pumpkins), e fixo que Screming Trees fose un nome coñecido en todo o mundo, debido tamén ao seu videoclip. Sweet Oblibion vendeu preto de 300.000 copias nos Estados Unidos.
A banda promocionou Sweet Oblivion cunha longa xira dun ano, durante a cal comezou a haber tensións entre os membros. Despois de que a xira rematase o grupo tomouse un longo descanso. Durante ese tempo, Lanegan gravou o su segundo álbum en solitario, Whiskey for the Holy Ghost, que foi editado en 1994. O ano seguinte Martin participou como estrela convidada no proxecto paralelo de Layne Staley e Mike McCready Mad Season, para o cal Lanegan co-escribiu e cantou dúas cancións. Mad Season só editaría un álbum debido ao precario estado de saúde de Staley e a súa posterior morte en 2002.
A principios de 1995, Screaming Trees xirou por Australia formando parte do festival Big Day Out, antes de comezar a traballar no seu seguinte disco. Despois dun primeiro intento errado, a banda contratou ao produtor George Drakoulias, que traballara anteriormente con The Black Crowes e The Jayhawks. O álbum resultante, Dust, foi editado en 1996, case catro anos despois do seu predecesor. De Dust sacáronse os sinxelos "All I Know" e "Dying Days", e o álbum acadou o número 134 na Billboard 200, o 32 na lista británica de álbums e o 39 na canadense. A pesar das críticas favorables, o disco non acadou as vendas de Sweet Oblivion. Despois do lanzamento do disco, Josh Homme foi contratado como guitarrista rítmico por un breve período de tempo.
Despois da separación
Lanegan editou un álbum en solitario en maio do 2001 titulado Field Songs. Nese mesmo ano pasou a ser membro da banda Queens of the Stone Age con Josh Homme. Lanegan gravou dous discos como un dos tres vocalistas do grupo e deixouno a finais do ano 2005. O seu sexto traballo en solitario, Bubblegum, apareceu no 2004 e converteuse no seu disco máis vendido e no primeiro en entrar nas listas. Dende entón traballou con Greg Dulli en The Gutter Twins e The Twilight Singers. Lanegan tamén recibiu a aclamación da crítica polos seus álbums con Isobel Campbell.
Gary Lee Conner comezou as bandas The Purple Outside e Amanita Caterpillar, nas cales é vocalista. Lee Conner tamén traballou de músico de sesión con outros artistas. En 1999 editou o EP Grasshopper's Daydream/Behind The Smile, que contaba con Josh Homme. Van Conner inicialmente centrouse nos seus proxectos paralelos Solomon Grundy, Gardener, e posteriormente VALIS. Tamén colaborou no álbum de Lanegan Field Songs e foi membro de xira de Dinosaur Jr. durante un tempo.
Barrett Martin foi músico de xira con moitas notables bandas despois da separación de Screaming Trees. Traballou con Stone Temple Pilots e R.E.M., e editou dous álbums en solitario cun éxito limitado. Posteriormente colaborou no álbum de Lanegan I'll Take Care of You e en Rated R de Queens of the Stone Age. Na actualidade é o batería de Tuatara e o batería e vocalista de The Minus 5.
Semi-Mental
"Semi-Mental" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo dixital do seu cuarto álbum, Puzzle, o día 25 de decembro do 2006.
A Valiña de Freire, Romariz, Abadín
A Valiña de Freire é un lugar da parroquia de Romariz no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña dous habitantes (dous homes), a mesma cantidade ca en 2010.
O Souto, San Miguel de Reinante, Barreiros
O Souto é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 129 habitantes (66 homes e 63 mulleres).
Atol Akiaki
Akiaki (antes Lanciers e Thrum Cap) é un atol das Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente depende da comuna de Nukutavake. Está situado no centro e ao leste do arquipélago, a 130 km de Nukutavake.
Xeografia
Hoxe a lagoa interior está seca, e o atol está deshabitado.
Sociedade do Apostolado Católico
dereita|miniatura|Pais Palotinos Os Palotinos ou Pais Palotinos son unha comunidade relixiosa de irmáns e sacerdotes da Igrexa católica fundada en 1835 co nome de Sociedade do Apostolado Católico (societas apostolatus catholici) ou SAC. O nome de Palotinos débenllo ó seu fundador, un sacerdote romano chamado Pai Vicente Pallotti (1795-1850), declarado santo durante o Concilio Vaticano II, polo Papa Xoán XXIII o 20 de xaneiro de 1963. Aínda que foi fundada en Roma, actualmente están espallados por todo o mundo e son aproximadamente 2500 membros.
Historia
A Sociedade do Apostolado Católico foi fundada en Roma por Vicente Pallotti no ano 1835. Polo apelido do seu fundador os membros son chamados palotinos. A aprobación papal definitiva da orde deuna Pío X en 1904.
En 1914, un membro da congregación, Josef Kentenich fundou o Movemento Apostólico de Schönstatt no seminario palotino de Vallendar (Alemaña) canda outros estudantes.
A orde en España
No 1948 algúns pais palotinos da provincia do Sagrado Corazón de Xesús, localizados na Alemaña do sur, chegan a España procedentes do Uruguai, coa intención de obter vocacións para América Latina. Dende 1952 a orde toma máis corpo coa apertura dun colexio, cunha finalidade orixinal dirixida cara o envío de vocacións ás misións, seguindo as ordenanzas de Vicente Pallotti. Cos anos, o carácter e a finalidade das presenzas palotinas adaptouse ás necesidades dos distintos lugares onde se foi establecendo. Na actualidade, esta Comunidade está presente nas provincias de Biscaia, León e Tenerife, sendo a diocese de Astorga a fonte vocacional da comunidade en España.
Biscaia
Alí localízase a Casa de espiritualidade e acollida Vicente Pallotti. Esta construción é un antigo balneario que foi remodelado no 1983 e que actualmente é un fogar de acollida e encontro, aproveitando o manancial de augas termais da casa e a hospitalidade da comunidade. Inicialmente, fora colexio e lugar de formación. Tras as inundacións de 1983, a casa acondicionouse para a súa actual finalidade.
Souteliño, Corneda, O Irixo
Souteliño é un lugar da parroquia de Corneda no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 12 mulleres.
Sociedade do Apostolado Católico
León
Este lugar localízase entre León e Astorga, preto da poboación de Veguellina de Órbigo. Alí, os palotinos construíron no 1957 un colexio co obxectivo puntual de obter vocacións para América Latina, que era a finalidade inicial coa que chegaron a España. Tempo máis tarde, ademais de cumprir con esa misión, foron dando resposta á necesidade da época de ofrecer un ensino de calidade nun contorno rural. O colexio cumpriu con esa misión ata o seu peche no ano 2000. Os palotinos seguen colaborando na pastoral parroquial deste contorno, dende unha casa que se construíu nas inmediacións do antigo edificio do colexio.
Dende o 2006 os palotinos colabora na pastoral da Basílica da Nosa Señora da Aciñeira, atendendo á pastoral do Camiño de Santiago na zona e ocupándose da pastoral rural do Val do Silencio.
Tenerife
Os palotinos italianos deixaron unha pegada pasaxeira nos inicios do século XX. Logo, un palotino comezou o seu labor pastoral no sur da illa e dende fai xa uns anos, a Comunidade atende os labores parroquiais nas poboacións e inmediacións de San Isidro e O Médano. Tamén colaboran coa pastoral da Comunidade alemá dos Cristiáns, do aeroporto e do santuario da Cova do Irmán Pedro.
Arxentina
O Consello provincial de Limburg an der Lahn, Alemaña, mando ao padre Francisco Xavier Zeus á Arxentina para atender ás comunidades de inmgrantes alemáns en 1925. Co tempo tamén asumiron a xestión de dous centros educativos de Buenos Aires. Dende a delegación arxentina asumiuse a difusión da orde a Chile e Bolvia.
En 1976, cinco relixiosos palotinos, entre eles o galego Salvador Barbeito Doval, foron asasinados xuntos na igrexa de San Patricio durante a ditadura militar chamada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983). O feito é coñecido como o Masacre de San Patricio. Os cinco relixiosos son considerados mártires pola congregación dos palotinos. No 2006 o cardeal Jorge Mario Bergoglio iniciou os trámites para a canonización dos cinco relixiosos como mártires da fe.
Labor
As tarefas ás que se dedican parten dun punto común que é o convencemento profundo do seu fundador de que Deus creou ao home á súa imaxe e semellanza, e fíxoo movido polo seu infinito amor. Ese amor é o que debe mover a todos os cristiáns a buscar a Deus e facelo realidade na vida de todos. É ese amor o que fai que esta comunidade proclame a mensaxe salvadora de Xesús Cristo mediante as súas palabras e accións. Todos os bautizados, homes e mulleres, están chamados a ser apóstolos. Por iso, a colaboración cos laicos é parte fundamental do seu ser palotino/palotina, así como tamén o é a formación dun laicado competente, responsable e apaixonado da Boa Noticia. Por este motivo, A Sociedade do Apostolado Católico, convoca a sacerdotes, irmáns e laicos para establecer un compromiso común de vivir e propagar xuntos o evanxeo de Xesús Cristo.
Carnaval (periódico)
Carnaval foi un semanario editado en Vigo en 1924.
O Vilar da Viña, Ambroa, Irixoa
O Vilar da Viña é un lugar da parroquia de Ambroa no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (8 homes e 19 mulleres).
Schtonk!
Schtonk! é un filme alemán de 1992 escrito e dirixido por Helmut Dietl. É un filme satírico que conta a historia do caso dos falsos Diarios de Hitler.
O filme foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios.
Jairo Dorado Cadilla
Traxectoria
É licenciado en Tradución e Interpretación pola Universidade de Vigo dende 2002. É membro da asociación de tradutores ASETRAD. Entre as súas linguas de traballo figuran, amais do galego e do castelán, o portugués, o alemán, o inglés ou o croata.
É coñecido polas súas traducións ao galego das literaturas da área lingüística balcánica. Entre outras, traduciu obras de autores como Ivo Andrić, Josip Mlakić ou Slavenka Drakulić.
Cabanela, Seivane de Vilarente, Abadín
Cabanela é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 25 habitantes en 2015 (14 homes e 11 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
A Telleira, San Miguel de Reinante, Barreiros
A Telleira é un lugar da parroquia de San Miguel de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Johann Christoph Bach
Johann Christoph Bach, nado en Arnstadt o 6 de decembro de 1642 e finado en Eisenach o 31 de marzo de 1703, foi un compositor alemán do Barroco. Non debe ser confundido co fillo de Johann Sebastian Bach, Johann Christoph Friedrich Bach.
Carme
O nome propio Carme pódese referir a:
Johann Christoph Bach
Traxectoria
Johann Christoph Bach naceu en Arnstadt (daquela no Sacro Imperio Romano-Xermánico e actualmente no estado de Turinxia, Alemaña), fillo de Heinrich Bach, tío avó de Johann Sebastian Bach, polo que era o primo irmán de Johann Sebastian. Foi tamén o tío de Maria Barbara Bach, a primeira muller de J.S. Bach.
Carme
Persoas
O nome Carme, María do Carme, Carmiña e Carmela son moi comúns en Galiza. Carme tamén é o nome de muller en catalán:
Johann Christoph Bach
Traxectoria
Johann Christoph tiña unha reputación como compositor que só foi igualada por Johann Sebastian entre a familia Bach durante a súa vida. A partir de 1665 compaxinou o cargo de organista na Georgenkirche co de cembalista da orquestra de cámara da corte de Eisenach. Seu irmán, Johann Michael Bach (sogro de Johann Sebastian Bach e pai de Maria Barbara), foi tamén compositor. Estivo en contacto con Johann Ambrosius Bach, e deulle clasese ao seu fillo Johann Sebastian. Algunhas das súas obras foron posteriormente atribuídas a Johann Sebastian, mais recentemente foron recoñecidas como obras escritas por Johann Christoph. Catro dos seus fillos foron tamén músicos:
Foi un compositor de gran capacidade, mais a pesar do seu éxito como músico, Johann Christoph atravesou dificultades financeiras, que puideron ter dado lugar á súa non selección como titor de Johann Sebastian cando morreron os seus pais. Posiblemente non recibiu a apreciación que merecía polo seu carácter difícil e testalán co Consello de Eisenach. Johann Christoph tiña moitas débedas cando morreu en Eisenach.
Obra
miniatura|Manuscrito de Ach, dass ich Wassers. Johann Ambrosius Bach tiña as obras de Johann Christoph en grande estima, a quen consideraba "o compositor más grande e expresivo da familia". Unha das composicións máis famosas de Johann Christoph é a cantata Meine Freundin, du bist schön, baseada no Cantar dos Cantares, mais poucas obras súas sobreviviron, a maioría no Altbachisches Archiv:
Asparrena
250px|miniatura|Vista de Araia Asparrena é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Agurain e tiña en 2015 unha poboación de 1.647 habitantes.
Asparrena significa "a parte inferior da pena": Atz (pena) Barren (parte inferior) e o artigo -a.
O principal núcleo do municipio é a poboación de Araia, onde se concentran as tres cuartas partes da poboación do mesmo, así como a maior parte dos servizos. Os 9 restantes pobos que conforman o municipio son pequenas aldeas de escasa poboación e que forman concejos dotados de certa autonomía administrativa dentro do municipio: Albeiz, Ametzaga Asparrena, Andoin, Arriola, Egino, Gordoa, Ibarguren, Ilarduia e Urabain.
Becuadro
miniatura|dereita|Nota con becuadro
O Almacén
O topónimo O Almacén pode facer referencia a varios lugares de Galicia:
The Three Little Pigs (filme)
The Three Little Pigs é unha curtametraxe clásica de animación de 1933 producida por Walt Disney e dirixida por Burt Gillett. Está baseado no conto de fadas Os tres porquiños, e en 1934 gañou o Oscar á mellor curtametraxe animada na 6ª edición dos premios. A curta tivo un orzamento de $22 000 e recadou $250,000. No 2007, The Three Little Pigs foi escollido para a súa conservación na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América por ser "significativo cultural, histórica ou esteticamente".
Cipriniformes
miniatura|300px|[[Carpa común|Carpa (Cyprinus carpio)]] Os Cipriniformes (Cypriniformes) son unha orde de peixes teleósteos, dentro da superorde Ostariofisos (Ostariophysi). Comprenden máis de 6.000 especies amplamente distribuídas aínda que ausentes en Australia e en Suramérica, case exclusivamente en augas doces, algunhas delas de grande importancia económica tanto pola pesca como pola súa cría industrializada.
Características
Caracterízanse por ter unha aleta dorsal simple, pero nalgunhas familias existe unha segunda aleta adiposa. Algunhas especies teñen dentes farínxeos.
Clasificación
Ata hai pouco, os Cipriniformes eran considerados como un grupo parafilético pero actualmente constitúen unha orde propia. Divídense en dúas subordes con 6 familias:
Os Cipriniformes son a orde máis primitiva dos Ostariofisos, segundo se desprende das evidencias fisiolóxicas e do feito de teren unha distribución mundial, o que indica que dispuxeron de máis tiempo para se dispersaren. Os primeiros Cipriniformes deberon diverxer dos Caraciformes hai aproximadamente 250 millóns de anos. É probable que se orixinaran no sueste de Asia pola enorme diversidade que alí presentan.
Bemol
dereita|miniatura|200px|A nota La bemol na [[Clave (notación musical)|clave de sol.]]
Vilameá, Corneda, O Irixo
Vilameá é un lugar da parroquia de Corneda no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 mulleres.
Bemol
Na notación musical chámase bemol a unha alteración que provoca que unha nota baixe a súa altura en medio ton. Pódese anular mediante un becuadro.
Vilameá, Corneda, O Irixo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Bemol
Béčko (hudba) Etumerkki (musiikki) Бемоль
Fokker 100
O Fokker 100 é un avión de pasaxeiros de tamaño medio fabricado por Fokker. Os seus baixos custos operacionais e a escasa competencia no rango dos 100 asentos e curto alcance levaron a unhas fortes vendas do modelo cando foi introducido a finais dos 80, pero estas diminuíron a medida que a competencia aumentou. A fabricación rematou en 1997 con 283 unidades entregadas. En xullo do 2012 aínda quedaban 156 Fokker 100 en servizo con 30 aeroliñas de todo o mundo.
Deseño e desenvolvemento
O programa Fokker F28 Mk 0100 anunciouse en 1983 como un substituto mellorado para o popular Fokker F28. Comercializado como Fokker 100, o deseño estaba baseado no F28 orixinal pero con aviónica moderna, motores turboventilador Rolls-Royce Tay de nova xeración e unha á redeseñada. Porén a diferenza máis destacable foi a fuselaxe máis longa, incrementando o número de pasaxeiros dos 65 do F28 a 107 nunha configuración de clase única. Fokker afirmaba que a nova á era un 30% máis eficiente en cruceiro, mentres que aínda conservaba a simplicidade do bordo de ataque fixo. A cabina foi mellorada cun sistema electrónico de instrumentos de voo Rockwell Collins DU-1000. Ao igual que o F28, o Fokker 100 conta cos motores na parte traseira da fuselaxe e unha cola en T, semellante aos avións da familia Douglas DC-9.
Fabricáronse dous prototipos. O primeiro, PH-MKH, voou por vez primeira o 30 de novembro de 1986, e o segundo, PH-MKC, o 27 de febreiro de 1987. O modelo foi certificado en novembro de 1987. As primeiras entregas das versións impulsadas polo TAY620-15 comezaron para Swissair en febreiro de 1988. American Airlines (con 75 avións pedidos), TAM Transportes Aéreos Regionais (na actualidade TAM Airlines) (con 50 unidades) e USAir (con 40) foron os maiores clientes do Fokker 100 e os seus exemplares foron equeipados co máis potente motor TAY 650-15.
Cabaza, Seivane de Vilarente, Abadín
Cabaza é un lugar da parroquia de Seivane de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 22 habitantes en 2015 (9 homes e 13 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 27 habitantes (10 homes e 17 mulleres).
Ingo Hoffmann
Ingo Hoffmann, nado o 28 de febreiro de 1953, é un expiloto brasileiro da cidade de São Paulo. Participou en seis Grandes Premios de Fórmula Un, debutou o 25 de xaneiro de 1976. Non anotou ningún punto de campionato.
Inicios
Hoffman comezou a súa carreira no Brasil competindo en Fórmula Vee e coche berlinas. Marchou a Inglaterra en 1975 e competiu na Fórmula 3 nun March, antes de pasar a Fórmula 1 en.
Logo da Fórmula Un
miniatura|dereita|Hoffmann nun [[Chevrolet Opala no Campionato do Brasil de Stock Car, de 1988]]
Co final da súa carreira na Fórmula Un, Hoffmann competiu na Fórmula 2 e no proxecto catro cun Ralt e un March en 1977 e 1978, (que foi o seu último ano en Europa). Tamén competiu en coches deportivos e berlinas tanto en Europa como en Suramérica. En particular, Ingo Hoffmann gañou 12 veces o Campionato Stock Car do Brasil (1980, 1985, 1989-1994, 1996-1998 e 2002). En decembro de 2006, logrou a súa vitoria número 100 (nas carreiras nos circuítos brasileiros) no Autódromo Internacional Nelson Piquet na carreira final da tempada 2006.
Le Sacre du printemps
Le Sacre du printemps (en francés) ou Весна священная (en ruso, transliterado Vesna sviashchennaia) é un ballet e concerto orquestral do compositor ruso Igor Stravinskii. Foi escrito para a tempada dos Ballets Russes de Sergei Diagilev de 1913; a coreografía orixinal foi obra de Vatslav Nizhinskii, con deseños de escena de Nikolai Rerikh. Cando foi estreada, no Théâtre des Champs-Élysées o 29 de maio de 1913, a natureza vangardista da música e a coreografía causaron sensación e case orixinaron disturbios na audiencia. Aínda que creou a obra para a escena, con pasaxes específicas acompañando ás personaxes e á acción, a música conseguiu o mesmo, senón maior recoñecemento como peza de concerto, e é amplamente considerada unha das obras máis influentes da música do século XX.
Stravinskii era un compositor novo e practicamente descoñecido cando Diagilev o recrutou para crear obras para os Ballets Russes. Le Sacre du printemps foi o terceiro proxecto deste tipo, despois do aclamado L'oiseau de feu (1910) e Petrushka (1911). O concepto detrás de Le Sacre du printemps, desenvolvido por Rerikh a partir da idea dun bosquexo de Stravinskii, é suxerida polo seu subtítulo, «Imaxes da Rusia pagá en dúas partes»; no escenario, despois de varios rituais primitivos que celebran a chegada da primavera, unha moza é escollida como vítima dun sacrificio e baila ata a morte. Despois dunha recepción mixta por parte da crítica na súa forma orixinal e unha pequena xira por Londres, o ballet non volveu ser representado ata a década de 1920, cando unha versión coreografiada por Léonide Massine substituíu á orixinal de Nizhinskii. A de Massine foi a precursora de moitas producións innovadoras dirixidas polos principais mestres de ballet do mundo, coas que a obra gañou aceptación en todo o mundo. Na década de 1980, a coreografía orixinal de Nizhinskii, que durante moito tempo se pensou que estaba perdida, foi reconstruída polo Joffrey Ballet nos Ánxeles.
A partitura de Stravinskii contén moitas características novidosas para a época, entre as que se inclúen experimentos na tonalidade, a métrica, o ritmo, a acentuación e a disonancia. Os analistas teñen observado na partitura unha base significativa na música popular rusa, unha relación que Stravinskii tendía a negar. A música de Le Sacre du printemps influíu a moitos dos principais compositores do século XX, e é unha das obras máis gravadas do repertorio clásico.
Antecedentes
En 1909 Feu d'artifice foi interpretada nun concerto en San Petersburgo. Entre os que se encontraban na audiencia estaba o empresario Sergei Diagilev, que daquela estaba planeando introducir a música e a arte rusa nas audiencias occidentais. Ao igual que Stravinskii, Diagilev estudara inicialmente dereito, mais gravitara no mundo teatral por medio do xornalismo. En 1907 comezara a súa carreira teatral coa presentación de cinco concertos en París; ao ano seguinte introduciu a ópera de Musorgskii Boris Godunov. En 1909, aínda en París, presentou os Ballets Russes, inicialmente coas Danzas Polovtsian da ópera de Borodin Knyaz Igor e Scheherazade de Rimskii-Korsakov. Para presentar estas obras, Diagilev recrutou ao coreógrafo Mikhail Fokin, o deseñador Leon Bakst e o bailarín Vatslav Nizhinskii. A intención de Diagilev, con todo, era producir novas obras nun estilo distintivo do século XX, e estaba a buscar talento compositivo fresco. Tendo escoitado Feu d'artifice achegouse a Stravinskii, inicialmente cunha petición de axuda na orquestración da música de Chopin para crear o ballet Les Sylphides. Stravinskii traballou na abertura "Nocturne" e no peche "Valse Brillante"; a súa recompensa foi un encargo moito máis grande, escribiu a música para un novo ballet, L'oiseau de feu (O paxaro de lume) para a tempada de 1910.
Stravinskii traballou durante o inverno de 1909–10, nunha estreita asociación con Fokin, que foi coreografiando L'oiseau de feu. Durante este período Stravinskii coñeceu a Nizhinskii que, aínda que non bailaba no ballet, era un agudo observador do seu desenvolvemento. Stravinskii era pouco favorable cando rexistrou as súas primeiras impresións sobre o bailarín, dicindo que parecía inmaturo e torpe para a súa idade (tiña 21 anos). Por outra banda, Stravinskii encontrou unha inspiración en Diagilev, "a esencia mesma dunha gran personalidade". L'oiseau de feu foi estreado o 25 de xuño de 1910, con Tamara Karsavina no papel principal, e foi un grande éxito de público. Isto asegurou que a colaboración entre Diagilev e Stravinskii continuase, en primeira instancia con Petrushka (1911) e despois con Le Sacre du printemps.
Sinopse e estrutura
Os títulos en francés son tomados na forma na que aparecen na partitura de piano a catro mans publicada en 1913. Os títulos que aparecen no seguinte cadro son tomados da gravación de The Cleveland Orchestra baixo a dirección de Pierre Boulez en Cleveland (Estados Unidos) en marzo de 1991 para Deutsche Grammophon.
Concepción
miniatura|[[Sergei Diagilev, director dos Ballets Russes entre 1909 e 1929, retratado por Leon Bakst.]] Lawrence Morton, nun estudo sobre as orixes de Le Sacre du printemps, rexistra que en 1907–08 Stravinskii musicalizou dous poemas da colección de Sergei Gorodetskii Iar (Ярь). Outro poema na antoloxía, que Stravinskii non considerou pero é probable que tivera lido, é "Iarila" que, sinala Morton, contén moitos dos elementos básicos que Le Sacre du printemps desenvolve, incluíndo ritos pagáns, anciáns sabios, e o propiciatorio sacrificio dunha moza: «A semellanza é demasiado próxima para ser unha coincidencia». O propio Stravinskii deu versións contraditorias sobre a xénese de Le Sacre du printemps. Nun artigo de 1920 fixo fincapé en que as ideas musicais xurdiron primeiro, que o marco pagán fora suxerido pola música en lugar de ser ao revés. Con todo, na súa autobiografía de 1936 describiu a orixe da obra así: "Un día [en 1910], cando estaba rematando as últimas páxinas de L'Oiseau de Feu en San Petersburgo, tiven unha efémera visión ... vin na miña imaxinación un solemne rito pagán: anciáns sabios, sentados nun círculo, vendo a unha moza bailar ata a morte. Eles estábana a sacrificar para aplacar ao deus da Primavera. Tal foi o tema de Sacre du Printemps".
Contra maio de 1910 Stravinskii estaba a discutir a súa idea con Nikolai Rerikh, o maior experto ruso en arte popular e antigos rituais. Rerikh tiña unha reputación como artista e místico, e proporcionara os deseños de escena para a produción de Diagilev de 1909 das Danzas Polovtsianas. A parella pronto concordou no título da obra, O gran sacrificio (en ruso: Velikaia zhertva); Diagilev deulle a súa bendición á obra, aínda que a colaboración mantívose en suspenso durante un ano mentres que Stravinskii estaba ocupado co seu segundo maior encargo para Diagilev, o ballet Petrushka.
En xullo de 1911 o compositor visitou Talashkino, cerca de Smolensk, onde Rerikh se hospedaba coa Princesa María Tenisheva, unha célebre patroa das artes e patrocinadora da revista de Diagilev Mir iskusstva (Mundo da Arte). Alí, durante varios días, Stravinskii e Rerikh finalizaron a estrutura do ballet. Thomas F. Kelly, na súa historia da estrea de Sacre, suxire que o argumento pagán en dúas partes que xurdiu foi principalmente ideado por Rerikh. Stravinskii posteriormente explicou a Nikolai Findeyzen, o editor da Gazeta Musical Rusa, que a primeira parte da obra chamaríase «O bico da Terra», e consistiría en xogos e danzas rituais interrompidos por unha procesión de sabios, culminando nunha danza frenética coa xente abrazando a primavera. A segunda parte, «O sacrificio», tería un aspecto máis escuro; segredos xogos nocturnos das doncelas, que conducen á elección dunha delas para sacrificar e a súa eventual danza ata a morte diante dos sabios. O título orixinal da obra mudou a «Santa Primavera» (en ruso: Vesna sviashchennaia), mais a obra chegou a ser xeralmente coñecida pola súa tradución ao francés, Le Sacre du printemps, ou o seu equivalente en inglés The Rite of Spring, co subtítulo Pictures of Pagan Russia in Two Parts («Cadros da Rusia pagá en dúas partes»). Na publicación final da obra tamén se cambiou o título da primeira parte que finalmente quedou como Adoración da Terra.
Composición
Seguindo a decisión de Diagilev de atrasar a estrea ata 1913, Stravinskii deixou Le Sacre du printemps a un lado durante o verán de 1912. A decisión do empresario obedecía a unha doenza de Nizhinskii, e levou ao compositor a compoñer a súa obra Les noces mentres acompañaba aos Ballets Russes na súa xira por Budapest, Londres e Venecia para asistir ás representacións de L ' oiseau de feu e Petrushka. Nesta época gozou da tempada de París, e acompañou a Diagilev ao Festival de Bayreuth para asistir a unha representación de Parsifal, e asistiu a unha interpretación en Berlín de Pierrot Lunaire dirixida por Arnold Schönberg, dúas pezas que influirían no seu proxecto. Stravinskii retomou o seu traballo en Le Sacre du printemps en outono; o libro de notas indica que terminara o bosquexo da danza do sacrificio final o 17 de novembro de 1912. Durante os meses seguintes do inverno traballou na partitura orquestral completa, que asinou e datou «completada en Clarens, 8 e marzo, 1913». Ensinoulle o manuscrito a Maurice Ravel, que quedou entusiasmado e predixo, nunha carta a un amigo, que a estrea de Le Sacre du printemps sería tan importante coma Pelléas et Mélisande de Debussy. Despois de que a finais de marzo comezasen os ensaios da orquestra, Monteux chamou a atención do compositor en varias pasaxes que causaran problemas: trompas inaudibles, un solo de frauta afogado polos metais e as cordas, e numerosos problemas co balance entre os instrumentos da sección de metais durante as pasaxes en fortissimo. Stravinski modificou estas pasaxes, e aínda en abril estaba revisando e reescribindo os últimos compases da «Danse sacrale». A revisión da partitura non finalizou coa versión preparada para a estrea de 1913; máis ben, Stravinskii continuou a facer cambios durante os seguintes 30 anos ou máis. De acordo con Van den Toorn, «ningunha outra obra de Stravinskii se someteu a tal serie de revisións post-estrea».
Realización
miniatura|Nizhinskii en 1911, pintado por [[John Singer Sargent vestido para o seu papel no ballet Le Pavillon d'Armide, de Nikolai Cherepnin.]] Taruskin enumerou numerosas fontes que Rerikh consultou cando creou os seus deseños. Entre elas está a Crónica de Néstor, un compendio de indumentarias pagás de principios do século XII, e o estudo de Aleksandr Afanasev sobre o folclore campesiño e a historia pagá. A colección de traxes da princesa Tenisheva foi unha das primeiras fontes de inspiración. Cando os deseños estiveron rematados, Stravinskii expresou o seu pracer e os declarou como «un verdadeiro milagre».
A relación de Stravinskii co seu outro principal colaborador, Nizhinskii, foi máis complicada. Diagilev decidira que o xenio de Nizhinskii como bailarín debía traducirse no papel de mestre de ballet, non foi disuadido cando o primeiro intento de Nizhinskii como coreógrafo, L'après-midi d'un faune de Debussy, causou controversia e case un escándalo a causa dos novos movementos estilizados e os seus xestos abertamente sexuais ao final da obra. Da correspondencia contemporánea despréndese que, canto menos inicialmente, Stravinskii viu os talentos de Nizhinskii con aprobación; unha carta que enviou a Findeyzen louva «o celo apaixonado e a completa modestia» do bailarín. Con todo, nas súas memorias de 1936 Stravinskii escribe que a decisión de contratar a Nizhinskii neste papel o encheu de aprehensión; aínda que admiraba a Nizhinskii como bailarín non confiaba nel como coreógrafo: «... o pobre rapaz non sabe nada de música. Non pode nin ler nin tocar ningún instrumento». Aínda máis tarde, Stravinskii ridiculizou ás bailarinas de Nizhinskii como «Lolitas patexas e trenzadas». Stephen Walsh, un destacado analista de Stravinskii, suxeriu que o tardío rexeitamento á coreografía de Nizhinskii, xunto coa negación das influencias da música popular, formaban parte dun intento por parte do compositor, daquela no exilio, de restar importancia ás raíces e influencias rusas da música.
O relato autobiográfico de Stravinskii fai referencia a moitos «incidentes dolorosos» entre o mestre de ballet e os bailaríns durante o período de ensaios. A principios de 1913, cando Nizhinskii estaba gravemente atrasado na planificación, Stravinskii foi advertido por Diagilev que «a non ser que veñas aquí inmediatamente [...] Le Sacre non se levará a cabo». Os problemas foron superados lentamente, e cando tiveron lugar os ensaios finais en maio de 1913 os bailaríns parecían ter superado as dificultades da obra. Mesmo o escéptico director de escena, Serge Grigoriev, estaba cheo de loanzas pola orixinal e dinámica coreografía de Nizhinskii.
O director Pierre Monteux traballara con Diagilev dende 1911, e estivera á fronte da orquestra na estrea de Petrushka. A primeira reacción de Monteux ante Le Sacre, despois de escoitar a Stravinskii tocar a versión para piano, foi marchar da habitación e procurar unha esquina tranquila. A pesar de que podía exercer as súas obrigas con conciencia profesional, nunca chegou a gozar da obra; cerca de cincuenta anos despois da estrea dixo ás solicitudes de información que a detestaba. O 30 de marzo Monteux informou a Stravinskii de modificacións que consideraba necesarias para a partitura, todas elas levadas a cabo polo compositor. A orquestra, composta principalmente a partir da Concerts Colonne de París, era con 99 músicos moito máis grande que a que se empregaba normalmente no teatro, e tiña dificultades para coller dentro do foso da orquestra.
Despois de que a primeira parte do ballet recibira dous ensaios orquestrais completos en marzo, Monteux e a compañía partiron para actuar en Monte Carlo. Os ensaios continuaron cando regresaron; o número infrecuentemente alto de ensaios —dezasete só orquestrais e cinco cos bailaríns— foron axustados na quincena anterior á estrea, despois de que Stravinskii chegara a París o 13 de maio. A música contiña tantas combinacións de notas infrecuentes que Monteux tivo que pedir aos músicos que deixasen de interromper cando pensasen que atoparan algún erro na partitura, dicindo que el lles diría se tocaran algo incorrecto. Segundo Doris Monteux, «Os músicos considerárona absolutamente tola». Nun momento dado, fortísimo dos metais culminante, a orquestra rompeu nunha risa nerviosa ante o son, facendo que Stravinskii interviñese iradamente.
O papel da vítima do sacrificio ía ser bailado pola irmá de Nizhinskii, Bronislava Nizhinska; pero quedou embarazada durante os ensaios e foi substituída pola relativamente descoñecida Maria Piltz.
Estrea
Naquela época, o público de ballet parisiense estaba formado normalmente por dous grupos distintos: un grupo rico e elegante, que esperaba ver unha representación tradicional con música fermosa, e un grupo «bohemio», do cal o poeta e filósofo Jean Cocteau afirmou, «aclamará, con razón ou sen ela, todo o que é novo debido ao seu odio aos palcos». Os ensaios finais tiveron lugar un día antes da estrea, en presenza de membros da prensa e invitados varios. Segundo Stravinskii todo transcorreu pacificamente. Con todo, o crítico de L'Écho de Paris, Adolphe Boschot, preveu posibles problemas; preguntábase como recibiría a obra o público, e suxeriu que podían reaccionar mal se pensaba que se estaban a mofar deles.
Na noite do 29 de maio o teatro estaba cheo: Gustav Linor relatou: «Nunca [...] ten estado tan completa ou tan resplandecente; as escaleiras e os corredores estaban ateigados de espectadores desexosos de ver e oír». A noite comezou con Les Sylphides, na que Nizhinskii e Karsavina bailaron os papeis principais. Seguiulle Le Sacre; hai un acordo xeral entre as testemuñas e os comentaristas de que os disturbios no público comezaron durante a «Introdución» e medraron nun crescendo cando a cortina subiu na estampa dos bailaríns de «Os augurios primaverais». Marie Rambert, que estaba traballando como asistente de Nizhinskii, lembrou posteriormente que era imposible escoitar a música no escenario. Na súa autobiografía, Stravinskii escribe que as risas burlonas que recibiron os primeiros compases da «Introdución» o desgustaron, e que abandonou o auditorio para ver o resto da representación dende os laterais do escenario. As protestas, di, medraron «nun tumulto terrible» que, xunto cos ruídos do escenario, afogaron a voz de Nizhinskii, que estaba berrando os números dos pasos aos bailaríns. O xornalista e fotógrafo Carl Van Vechten rexistrou que a persoa que estaba detrás del deixouse levar pola emoción, e «comezou a golpear ritmicamente na parte superior da miña cabeza», aínda que Van Vechten non se deu conta nun principio, do grande que era a súa propia emoción. miniatura|Bailarinas cos traxes orixinais de Nikolai Rerikh. Dende a esquerda, Julitska, [[Marie Rambert, Jejerska, Boni, Boniecka e Faithful.]]
Monteux pensaba que o problema empezara cando as dúas faccións do público comezaron a atacarse mutuamente, mais a súa rabia mutua pronto foi desviada cara á orquestra: «Todo o dispoñible foi lanzado na nosa dirección, mais nós continuamos a tocar». En torno a corenta dos peores ofensores foron expulsados, posiblemente coa intervención da policía, aínda que isto non está corroborado. Entre todas as perturbacións a representación continuou sen interrupción. As cousas transcorreron dun xeito máis tranquilo durante a Segunda Parte, e segundo algúns informes a interpretación de Maria Piltz da «Danza sagrada» final foi vista nun razoable silencio. Ao final houbo varias chamadas ao escenario para os bailaríns, para Monteux e a orquestra, e para Stravinskii e Nizhinskii antes de continuar co programa da noite.
Entre as recensións máis hostís da prensa estivo a do crítico de Le Figaro, Henri Quittard, quen definiu a obra como «unha barbaridade laboriosa e pueril» e engadiu: «Dóenos ver un artista como M. Stravinskii involucrarse nesta desconcertante aventura». Por outra banda, Gustav Linor, escribindo na principal revista teatral Comoedia, pensou que a representación fora excelente, especialmente a interpretación de Maria Piltz; os disturbios, aínda que deplorables, foron simplemente «un debate ruidoso» entre dúas faccións maleducadas. Emile Raudin, de Les Marges, quen apenas escoitara a música, escribiu: «Non poderiamos pedirlle a M. Astruc [...] reservar unha representación para espectadores ben intencionados? [...] Podemos canto menos propoñer desaloxar ao elemento feminino». O compositor Alfredo Casella pensou que as protestas estaban máis dirixidas á coreografía de Nizhinskii que á música, unha visión compartida polo crítico Michel-Dimitri Calvocoressi, quen escribiu: «A idea era excelente, mais non se levou a cabo con éxito». Calvocoressi non observou ningunha hostilidade directa ao compositor a diferenza, dixo, da estrea de Pelléas et Mélissande de Debussy en 1902. Sobre as valoracións furiosas do veterano compositor Camille Saint-Saëns despois da estrea, Stravinskii fixo a observación de que non eran posibles, xa que Saint-Saëns non asistira á mesma. Stravinskii tamén rexeitou a historia de Cocteau de que, despois da representación, Stravinskii, Nizhinskii, Diagilev e o propio Cocteau tomaron un taxi ata o Bois de Boulogne, onde un choroso Diagilev recitaba poemas de Pushkin. Stravinskii limitouse a lembrar unha cea de celebración con Diagilev e Nizhinskii, na que o empresario expresou a súa total satisfacción co resultado. Para Maximilien Steinberg, un antigo compañeiro de estudos baixo a dirección de Rimskii-Korsakov, Stravinskii escribiu que a coreografía de Nizhinskii fora «incomparable: coa excepción duns poucos lugares, todo foi como eu quería».
Primeiras interpretacións e reavivamentos
miniatura|esquerda|[[Léonide Massine, quen fixo a coreografía do reavivamento de 1920.]] A estrea foi seguida de cinco representacións máis de Le Sacre no Théâtre des Champs-Élysées, a última delas o 13 de xuño. Aínda que nestas ocasións foron relativamente pacíficas, algo do estado anímico da primeira noite se mantivo; o compositor Puccini, que asistiu á segunda representación do 2 de xuño, describiu a coreografía como ridícula e a música cacofónica: «a obra dun home tolo. O público asubiou, riu e aplaudiu». Stravinskii, confinado na súa cama por febre tifoide, non se uniu á compañía cando foi a Londres para realizar catro representacións no Theatre Royal, Drury Lane. Nunha recensión da produción de Londres, o crítico de The Times estaba impresionado de como os elementos diferentes da obra se unían para formar un todo coherente, mais era menos entusiasta sobre a música en si, opinando que Stravinskii sacrificara por completo a melodía e a harmonía en favor do ritmo: «Se M. Stravinskii tivera querido ser realmente primitivo, tería sido intelixente para..., escribir o seu ballet só para tambores». O historiador do ballet Cyril Beaumont comentou sobre os «movementos lentos e groseiros» dos bailaríns, encontrándoos «en completa oposición ás tradicións do ballet clásico».
Despois da estrea en París e as representacións de Londres, os acontecementos conspiraron para impedir máis representacións do ballet. A coreografía de Nizhinskii, que Kelly describe como «tan sorprendente, tan escandalosa, tan fráxil en canto á súa conservación», non se viu de novo ata os intentos que se fixeron para reconstruíla na década de 1980. O 19 de setembro de 1913 Nizhinskii casou con Romola de Pulszky cando os Ballets Russes estaban de xira sen Diagilev en Suramérica. Diagilev desgustouse e enfureceu cando se decatou de que o seu amante casara, e despediu a Nizhinskii. Entón Diagilev viuse obrigado a volver a contratar a Fokin, que dimitira en 1912 porque Nizhinskii pedira facer a coreografía de Faune. Fokin puxo como condición ao seu recontrato que non se levase a cabo ningunha coreografía de Nizhinskii. Nunha carta ao crítico de arte e historiador Alexandre Benois, Stravinskii escribiu: «A posibilidade marchou por algún tempo ver algo valioso no campo da danza e, aínda máis importante, doutra vez vendo esta descendencia miña».