cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Golda Meir
O Estado de Israel
O recibimento que ofreceu a comunidade xudía rusa á diplomática do recente estado foi apoteótico: ducias de milleiros de xudeus moscovitas achegáronse a Myerson durante a súa visita á Gran Sinagoga da cidade, e levárona ata a tora. A paixón popular non confundiu a Myerson: «Se naquel tempo mandasen a Moscova un pau de vasoira» — dixo — «dicindo que ía en representación de Israel, tería o mesmo recibimento». Foi embaixadora menos dun ano, durante o que tentou que as autoridades comunistas suavizasen o trato á comunidade xudía, e que eliminasen as trabas á inmigración a Israel, sen moito éxito.
miniatura|290px|esquerda|Golda Meir na [[Arxentina, entrevistándose con Eva Perón (9 de abril de 1951)]]
Primeira ministra
miniatura|dereita|800px|Golda Meir nunha visita ao presidente [[Richard Nixon na Casa Branca]] A súpeta morte do primeiro ministro Levi Eshkol en febreiro de 1969, atopou a Golda Meir fóra do goberno debido á súa doenza, pero aínda membro da Knéset. De entre os varios candidatos laboristas que se postularon para sucederlle, Meir foi sorprendentemente elixida para o cargo como candidata de compromiso. Ao pouco tempo celebráronse elección xerais para a sexta lexislatura da Knéset, onde saíu respaldada por unha folgada representación parlamentaria (56 de 120 escanos). Aínda así, prefiriu proseguir co goberno de coalición nacional, vixente dende a Guerra dos Seis Días, para o que sumou ao seu goberno a Menachem Beguin e a súa agrupación de dereitas. Neses meses realizou o coñecido discurso no que negou a existencia do pobo palestino:
Do seu período de goberno lémbranse os tristemente famosos ataques terroristas palestinos do ano 1972: o secuestro do avión de Sabena (9 de maio), célebre porque na súa liberación participaron dous xoves militares, futuros primeiros ministros, Ehud Barak e Benjamín Netaniahu; o masacre do Exército Vermello Xaponés no aeroporto internacional (30 de maio), cun saldo de 25 vítimas; e o máis importante, o asasinato de 11 atletas israelís nos Xogos Olímpicos de Múnic (5 de setembro). Golda Meir ordenou os servizos de intelixencia israelís abater a tódolos involucrados no "Masacre de Múnic", nun operativo que deu en chamarse Cólera de Deus, e que foi levado ao cinema da man de Steven Spielberg no filme "Múnic".
A Guerra de Yom Kipur
En 1973, Israel houbo de facer fronte a un novo ataque asestado polos países árabes, a chamada Guerra de Yom Kipur, que tomou o goberno e o país por total sorpresa. Aínda que durante os meses previos á guerra, fluíu abondosa información de intelixencia que previña sobre os riscos dun ataque combinado, o Exército cría que unha guerra era pouco probable, oufano aínda do seu grande éxito na Guerra dos Seis Días.
A parsimonia militar, confundiu e contaxiou o executivo presidido por Golda Meir. Ela mesma mantivo unha reunión secreta en Xerusalén co rei Husein de Xordania, que veu especialmente a previr a Israel da guerra xa inminente. Pero Golda dubidou das súas verdadeiras intencións. Só unhas horas antes do estoupido, a primeira ministra decidiu desoír os seus militares, o ministro de Defensa Moshé Dayán, e o seu ministro e ex-comandante en Xefe Jaim Bar-Lev e ordenou mobilizar as reservas, nunha das decisións cardinais da contenda. Aínda así, Golda Meir xamais se perdoou o erro: «Deberei vivir ata o fin dos meus días sabendo algo tan terrible», escribiu na súa autobiografía.
Se ben Israel rexeitou o ataque, respondeu cunha ofensiva vitoriosa e levou as súas tropas a só 100 quilómetros do Cairo, o que lle permitiu manter tódolos territorios ocupados en 1967, a guerra deixou unha profunda pegada na sociedade israelí. Golda Meir, desacreditada, conseguiu porén gañar as eleccións xerais de 1974, e beneficiouse das conclusións da Comisión Investigadora Agranat, que librou a tódolos políticos de culpa e responsabilizou unicamente do letargo israelí ao comandante en xefe militar, David Elazar. A opinión pública non estivo de acordo e o informe da Comisión alimentou unha onda de protestas que foi medrando en todo o país, e que levou a Meir a presentar a súa dimisión logo da súa reelección, o 11 de abril de 1974. Foi substituída por Isaac Rabin á fronte do Goberno e do partido Laborista.
Cos remorsos de Yom Kipur, Golda Meir retirouse ao quibuts Revivim, na casa da súa filla Sara, onde pasou os seus derradeiros anos, ata que o cancro a venceu. Finou o 8 de decembro de 1978; e foi sepultada no panteón dos «Grandes da Patria», no Monte Hertzl de Xerusalén.
Golda Meir non foi profeta na súa terra. O mundo xudeu e a comunidade internacional lémbrana como unha dirixente carismática e singular; unha matrona xudía visceral, capaz de sintetizar a máis complexa das situacións nunha frase sinxela e proverbial. En Israel, en cambio, moitos lémbrana, especialmente na esquerda, como unha muller teimuda e obstinada, cuxa incapacidade de ver a realidade e a súa actitude intransixente para cos árabes, deu lugar á traumática guerra de Yom Kipur.
Rosmerta
200px|dereita|miniatura|Imaxe de Rosmerta e Mercurio nun relevo de [[Autun. Rosmerta sostén unha cornucopia e á dereita, Mercurio sostén unha pátera.]] Na Mitoloxía celta, Rosmerta era unha deusa da fertilidade e da abundancia, sendo o seu atributo a cornucopia. Rosmerta está representada en estatuas e inscricións espalladas por Europa. Na Galia estaba emparellada con Mercurio, pero en ocasións representáballa soa.
Estatuas
Un baixorrelevo de Eisenberg mostra a Mercurio á dereita e a Rosmerta a esquerda. Eles sostén un bolso á dereita e unha pátera á esquerda. A inscrición permite identificar claramente a figura xunto a Mercurio. Nun par de estatuas de Paris, mostrando a Mercurio e Rosmerta, ela sostén unha cornucopia e un cestón de froita.
Rosmerta tamén aparece nunha estatua de bronce de Annecy, Francia, sentada sobre unha rocha sostendo un bolso e, infrecuentemente, mostrando as ás de Mercurio sobre a súa cabeza; e no baixorrelevo de Escolives-Sainte-Camille sostén ambos, unha pátera e unha cornucopia.
Inscricións
dereita|miniatura|200px|Mapa mostrando a localización de inscricións adicadas a Rosmerta (en vermello), tamén [[Cantismerta (verde) e Atesmerta (azul).]] Nicole Jufer e Thierry Luginbühl listaron vintasete inscricións de Rosmerta en Francia, Alemaña e Luxemburgo, principalmente nas provincias de Gallia Belgica e Germania Superior. Tamén son coñecidas dous incripciones adicionais, unha de Dacia. As seguintes inscricións son as máis típicas: a primeira procede de Metz e a segunda é de Eisenberg:
En dúas inscricións, ambas as de Gallia Belgica, Rosmerta ostenta o epíteto sacrum (sacra). Unha cita máis longa do habitual atópase en Wasserbillig, asociando a Rosmerta coa fundación dun hospital:
Etimoloxía
Analizando o nome coas raíces idiomáticas galas, atopamos a palabra Smert que significa provedor ou mensaxeiro e atópase noutras palabras como Ad-smerio, Smert-rios, Smertu-litani, Smerius, Σμερο, Smertae, Smertus etc. Ro- é unha variante que significa moito, grande ou principal, como pode observarse en combinacións como Ro-bili ('o mellor'), Ro-cabalus ('gran cabalo'), Ρο-βιος ('gran vida') (Delamarre pp. 261-2). O sufijo -a é o singular nominativo feminino típico da Galia. Por tanto o significado sería A Gran Provedora e axústase perfectamente aos seus atributos como deidade.
Interpol
A Organización Internacional de Policía Criminal, mundialmente coñecida pola súa sigla Interpol (en inglés: International criminal Police Organization), é unha Organización Internacional que axuda na cooperación de policías de distintos países. Foi creada en Viena, en Austria, o ano de 1923, polo xefe da policía vienense Johannes Schober, coa designación de Comisión Internacional de Policía Criminal.
Entre 1938 e 1945 despois da anexión de Austria polo Terceiro Reich, a organización foi comandada por catro diferentes oficiais nazis da SS: Otto Steinhäusl, Reinhard Heydrich, Arthur Nebe e Ernst Kaltenbrunner, todos mortos durante a segunda guerra mundial ou executados como criminais de guerra ao fin do conflito.
Ten a súa sede en Lión (Francia), adoptando o nome actual en 1956 e ten a participación de 188 países membros.
A sigla Interpol foi por primeira vez utilizada en 1946. A Interpol non se implica na investigación de delitos que non impliquen varios países membros ou crimes políticos, relixiosos e étnicos. Trátase dunha central de información para que as policías de todo o mundo poidan traballar integradas no combate ao crime internacional, o tráfico de drogas e os contrabandos.
Dende o 21 de novembro de 2018, o seu presidente é Kim Jong Yang, orixinario de Corea do Sur.
Un exemplo da participación da Interpol nun caso é a desaparición de Madeleine McCann, unha rapaza inglesa que desapareceu nun cuarto de hotel nunha cidade portuguesa próxima á fronteira coa España. En setembro de 2011 a Interpol publicou mandado de prisión contra o entón Xefe de Estado de Libia, Muammar al-Gaddafi, durante as protestas en contra do Goberno.
Cecilio Bedia Caballería
Cecilio Bedia Caballería, en ocasións escrito Cecilio Bedia de la Cavallería, nado en Viveiro o 22 de novembro de 1868 e finado en Buenos Aires o 18 de maio de 1953, foi un militar galego.
Traxectoria
Fillo de Urbano Bedia Cora. Estudou o bacharelato en Lugo e ingresou na Academia de Artillería de Segovia a principios de febreiro de 1886. Rematou en 1889 coa graduación de primeiro tenente, e foi adscrito provisionalmente ao 8º Batallón da Praza.
Volveu a Galicia, como militar, en 1893, coa función de encargarse da recepción de quintos na Coruña, Mondoñedo e Santiago de Compostela, até a súa reincorporación á gornición de Vicálvaro, e dende alí foi destinado ao 5º Rexemento montado de Segovia. En agosto de 1894 regresou a Lugo coa 4ª batería, permanecendo na capital lucense até o mes de marzo de 1895, alternando distintas xornadas ordinarias entre Mota del Marqués, Lugo e Córdoba. Ascendeu a Capitán de Artillería o 16 de marzo de 1898.
Incorporouse ao 13º Rexemento montado de Burgos. Casou nesa cidade con Fernanda Alfaro Alfaro en 1902 e nela residirían durante anos. En Burgos fíxose cargo das Academias Reximentales e do oficio de Profesor da Academia de Sarxentos. Ascendeu a comandante o 23 de maio de 1911, motivo polo que cesou na comisión de vocal no tribunal de exames dos sarxentos para o ascenso a oficiais, ocupándose da Comandancia de Artillería de Menorca, á que se incorporou en Maó, desempeñando distintos destinos como comandante maior.
Na Segunda República
Coa proclamación da República en abril de 1931 Bedia estaba en situación de reserva. Axiña fixo fervorosa promesa de Adhesión e fidelidade ao novo réxime. Co pase do xeneral Sanjurjo á Dirección Xeral de Carabineiros, o ministro da guerra, Manuel Azaña, nomeou para o cargo de Director Xeral da Garda Civil ao xeneral Cecilio Bedia.
Guerra civil e exilio
Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936, Bedia, que xa estaba na reserva, púxose de inmediato a disposición do réxime republicano, ocupándose da Xefatura da Sección Motorizada do Concello de Madrid e posteriormente doutras responsabilidades, entre elas a Inspección Xeral de Industrias Militares.
Ao producirse o final da guerra civil pasou a Francia en 1939, onde recibiu diversos ofrecementos e garantías para que regresase a España, ofrecementos aos que renunciou. Cara a 1942, en plena guerra europea, tratou de embarcar rumbo a México e despois a Chile, desde onde o reclamaba o propio presidente do estado chileno Juan Antonio Ríos, que solicitaba os seus servizos. Non obstante, o mariscal Petain, xefe do goberno francés de Vichy, colaborador dos nazis, opúxose sempre á súa partida. Unha vez liberada Francia logrou chegar a Buenos Aires coa súa familia. Alí seguiu fiel á República, finando o 18 de maio de 1953.
Mário de Araújo Cabral
Mário Manuel Veloso de Araújo Cabral, tamén coñecido como Nicha Cabral nado en Cedofeita (Porto) o 15 de xaneiro de 1934 é un ex-ximnasta olímpico e expiloto de carreiras portugués. Participou en cinco Grandes Premios do Campionato do Mundo (catro saídas), debutou o 23 de agosto de 1959. Non anotou puntos de campionato.
Historia
Cabral considerábase un piloto excepcional no Portugal de finais dos anos 50 Competiu nos Grandes Premios de 1959 e no 1960 finalizando décimo e retirándose respectivamente. No Gran Premio de 1959 no Circuíto de Monsanto, foi o responsable de causar o accidente no que o triplo campión do mundo Jack Brabham deu unha volta de campá da que saíu ileso, que deixou fóra da carreira ao futuro triplo campión do mundo. Chocou co australiano mentres estaba sendo dobrado, facendo que Brabham trompease e logo volcase ao bater contra un poste de telégrafo. Brabham foi lanzado do coche, aterrou no medio do circuíto, pero foi esquivado polos outros pilotos. Cabral terminou a carreira no 10º posto, a 4 voltas do gañador. Foi o primeiro piloto portugués en comezar unha carreira de Fórmula Un.
Cabral non tivo unha andaina nas carreiras a tempo completo pero pilotou para a Scuderia Centro Sud no Gran Premio de Pau de 1961. A súa carreira entón foi interrompida polo Servizo militar que pasou como paracaidista en Angola. Regresou á Fórmula Un con Centro Sud en 1963 e retirouse do Gran Premio de Alemaña. A súa andaina na Fórmula Un terminou cunha retirada do Gran Premio de Italia de 1964 nun Derrington-Francis-ATS.
Cabral resultou gravemente ferido no Gran Premio de Fórmula 2 de 1965 no Circuíto Rouen-Les-Essarts e estivo ausente da competición ata 1968 cando volveu á carreira deportiva e ocasionalmente á Fórmula Dúas antes de retirarse en 1975.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Explorer 43
Explorer 43, tamén coñecido como IMP-H ou IMP-6 (acrónimo de Interplanetary Monitoring Platform H ou 6), foi un satélite artificial da NASA lanzado o 13 de marzo de 1971 mediante un foguete Delta M desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral.
Características
A misión de Explorer 43 foi estudar o plasma interplanetario, as partículas enerxéticas cargadas e os campos magnéticos a distancias lunares. Tamén levaba a bordo un experimento de radioastronomía. A nave tiña forma de poliedro de 16 caras, cunha altura de 182,12 cm e un diámetro de 135,64 cm. A nave estabilizábazase mediante xiro a 5 r.p.m., co eixo de xiro perpendicular ó plano da eclíptica. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que alimentaban unha serie de baterías. O satélite levaba dous transmisores a bordo: un capaz de emitir datos a 1600 bps e outro usado ademais para calcular a distancia da nave. Do corpo do satélite sobresaían tres pares de antenas dipolo ortogonais, un dos pares cunha lonxitude de 2,9 m, outro con 45,5 m e o terceiro con 27,6 m.
Explorer 43 foi inxectada nunha órbita inicial de 204.576 km de apoxeo e 353 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 28,8 graos e un período de 5656,1 minutos. Funcionou sen problemas ata a súa reentrada na atmosfera o 2 de outubro de 1974.
Lista de músicos de jazz fusion
<CENTER>A  B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   Ñ   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z</CENTER>
Hélice (xeometría)
A hélice (do grego έλικας/έλιξ,hélix, espiral), é unha curva que se pode explicar como o enrolamento regular dunha recta sobre un cilindro, tendo polo tanto forma de parafuso ou espiral (máis correctamente, helicoidal).
Lista de músicos de jazz fusion
V
Victor Wooten
Hélice (xeometría)
En matemática, a hélice é descrita como unha curva no espazo tridimensional que combina un movemento de rotación arredor dun punto cun movemento de translación deste punto. As tres ecuacións a seguir definen unha hélice en coordenadas rectangulares:
En coordenadas cilíndricas (r, θ, h), a mesma hélice é descrita por:
Definición Matemática
Toda curva con tanxentes que formen un ángulo α, constante, cunha dirección fixa do espazo recibe o nome de hélice.
Se a súa ecuación vectorial é, sendo s o arco, quere dicir que existe un vector unitario \bar{a} fixo tal que para todo s verifícase (constante).
Teorema de Lancret
Unha caracterización das hélices vén dada polo teorema coñecido coma teorema de Lancret, que di que é condición necesaria e suficiente para que unha curva sexa unha hélice que se verifique, sendo tanα a constante, onde \kappa é a curvatura e \tau a torsión.
Hélice cilíndrica
Unha hélice cilíndrica é unha curva que corta as xeratrices dun cilindro recto cun ángulo constante. Isto quere dicir que a distancia entre dous puntos de corte consecutivos da hélice con calquera das mencionadas xeratrices (rectas paralelas ao eixo do cilindro e contidas na súa superficie externa) é unha constante da curva, independente da xeratriz ou os puntos escollidos, chamada "paso de hélice".
Expresión analítica
Dende un punto de vista analítico, unha hélice cilíndrica queda definida polas seguintes expresións:
O paso de hélice (o que "avanza" cando a curva dá unha volta ao redor do cilindro) é:
Hélice cónica
Chámase hélice cónica a toda hélice situada sobre un cono.
Hélice esférica
Chámase hélice esférica a toda hélice contida nunha esfera. Por ser hélice verificarase (constante), ou o que é o mesmo.
Por ser unha curva esférica, a esfera osculatriz será constante, sendo dita esfera osculatriz a esfera sobre a que está situada a curva. Entón o radio da esfera osculatriz é constante. Polo tanto (constante).
Como, será
Facendo o cambio, obtense:
, ou o que é o mesmo,
Integrando a igualdade anterior obtense:. Pódese facer C=0, tomando coma orixe de arcos, é dicir s = 0, o punto no que e polo tanto \rho = a. Aceptando esta hipótese e elevando ao cadrado  obtense. Como será:
e como resulta, e polo tanto:
As ecuacións obtidas anteriormente determinan as ecuacións intrínsecas das hélices esféricas. Despexando obtense:
No caso xeral, sen facer a particularización C=0, obtense coma ecuacións intrínsecas:
Festival de teatro grecolatino de Lugo
miniatura|[[Edipo Rei (Sófocles)|Edipo Rei de Sófocles, 2011.]] miniatura|Cistellaria de [[Plauto, 2011.]] O Festival de teatro grecolatino de Lugo é un evento creado en 2001 pola sección galega da Sociedad Española de Estudios Clásicos, co propósito inicial de achegar as grandes obras do teatro grego e romano clásico aos estudantes do ensino medio.
Descrición
Dende o comezo foi elixida como sede para este festival a cidade de Lugo, que ten, dende o 30 de setembro do 2000, a súa muralla recoñecida como Patrimonio da Humanidade por parte da UNESCO. O Concello de Lugo concede anualmente unha achega económica para a realización deste evento.
No ano 2003 as asociacións que organizan os festivais de Lugo, Tarragona, Zaragoza, Euskadi, Baleares, Sagunt, Clunia (Burgos), Mérida, Baelo Claudia (Cádiz) e Itálica (Sevilla) uníronse para sumar esforzos e crearon unha federación que leva o nome de Prósopon (máscara en grego), que, ademais de organizar os festivais, promove todo tipo de actividades encamiñadas á difusión e investigación do teatro clásico entre os máis novos.
Para que os alumnos poidan tirar o mellor proveito posible, Prósopon edita tamén unha colección cos textos das representacións, acompañados dunha unidade didáctica para traballar previamente nas aulas sobre o que logo se vai ver nos escenarios. Cada alumno e cada profesor reciben xunto coa entrada cadanseu libriño como instrumento de traballo e reflexión. Esta colección non se vende nin se pode adquirir por ningún outro medio.
Edicións
Alumnos de Galicia, León e Asturias asistiron ás representacións no Auditorio Gustavo Freire de Lugo.
Ollo da Providencia
miniatura|200px|O Ollo da Providencia pode verse no envés do [[Gran Selo dos Estados Unidos, amosado nun billete de dólar.]]
O Ollo da Providencia (ou o ollo de Deus que todo o ve) é un símbolo que representa un ollo arrodeado por raios de luz ou gloria polo xeral pechado nun triángulo. Representa o ollo de Deus observando a humanidade (ou divina providencia). Na era moderna, unha representación notable do ollo é o envés do Gran Selo dos Estados Unidos, que aparece no billete de 1 dólar.
Emprego relixioso
A asociación do ollo co concepto da divina providencia non xurdiu até ben entrada a Era cristiá, na iconografía do Renacemento europeo, onde foi unha imaxe explícita da Santa Trindade. Nas representacións do século XVII, o Ollo da Providencia era representado arrodeados por nubes ou raios de sol.
Escudos de armas e selos
O Ollo da Providencia aparece en moitos escudos de armas e selos oficiais como: miniatura|Escudo de [[Braslaw, Belarús.]]
Folga xeral en España de 1855
miniatura|280x280px|[[Ludismo|Ludistas: rompedores de máquinas golpeando un tear. As protestas dirixíanse contra o maquinismo e a mecanización propios da revolución industrial. As máquinas substituían ao traballador e aumentaban o desemprego provocando unha gran poboación obreira sobrante. O Parlamento do Reino Unido dispuña, desde 1721, de leis penais que castigaban coa deportación o dano ás máquinas. Mais ao non conseguir frear as actuacións contra a mecanización, aprobou a Frame-Breaking Act de 1812 que permitía castigar aos traballadores coa pena de morte.|alt=]] A folga xeral en España de 1855, considérase a primeira folga xeral convocada na historia de España. Tivo lugar en 1855 e, aínda que circunscrita a Cataluña, xa que era o principal, e case único, centro industrial español (maioritariamente téxtil) considérase pola súa importancia, seguimento e repercusión, a primeira folga xeral en España que ocorreu durante o reinado de Isabel II concretamente co goberno de Baldomero Espartero no Bienio Progresista.
Contexto político
O triunfo da revolución de 1854, iniciada o 30 de xuño co pronunciamento do xeneral Leopoldo Ou'Donnell -que recibiu o apoio de Francia e Gran Bretaña, a través das súas embaixadas en Madrid- e culminada cunha insurrección popular nas principais cidades durante o mes seguinte, deu paso ao Bienio Progresista (1854–1856) no que se formou un novo goberno baixo a presidencia do xeneral Baldomero Espartero, líder do (Partido Progresista).
En Cataluña, a diferenza do resto de España, a Revolución de 1854 tivo unha importante participación obreira, e a noticia da subida ao poder do xeneral Espartero foi recibida con gran xúbilo entre as clases populares.
Orixe da folga
Os traballadores mobilizáronse, inicialmente, contra o maquinismo no chamado conflito das selfactinas, pola introdución das selfactinas (do inglés self-acting, "de acción automática"), que mecanizaban unha parte importante do traballo de fiado. Grazas á nova liberdade adquirida trala Revolución de 1854 e á tolerancia do goberno de Espartero desenvolvéronse as asociacións obreiras, que chegaron a constituír trinta delas unha Xunta central. Pero o novo capitán xeneral de Cataluña, o xeneral Juan Zapatero y Navas, rematou coa tolerancia e iniciou unha política de represión do movemento obreiro. miniatura|Modelo de selfactina O 30 de abril de 1855 o gobernador civil de Barcelona prohibiu tanto os peches de fábricas polos patróns como o «abandono colectivo do traballo» polos obreiros, e ademais estableceu o requisito da autorización gubernativa para que as asociacións obreiras puidesen seguir funcionando. Tres semanas máis tarde, o 21 de maio, unha Real Orde sobre «liberdade de contratación» anulaba o conseguido polos traballadores nos acordos do verán anterior. O 6 de xuño era executado José Barceló —«xefe da Asociación de Fiadores desta capital», segundo comunicou o capitán xeneral ao goberno— ao ser condenado como «instigador» dun crime cometido no Mas de Sant Jaume, preto de Olesa, contando o tribunal coa única proba da declaración inesperada dun dos autores do roubo e do asasinato cando estaba á espera de ser executado. O 21 de xuño o capitán xeneral Juan Zapatero —que foi coñecido como «xeneral catro tiros»— deu o paso definitivo na ofensiva contra das asociacións obreiras promulgando un bando no que quedaban prohibidas. Un dos falsos argumentos que empregou foi a suposta conivencia das sociedades obreiras coas partidas carlistas que actuaban no norte de Cataluña —así mesmo encarcerou e deportou a moitos dirixentes obreiros e republicanos para «acabar coas folgas e co problema obreiro»—. A orde de Zapatero tamén puña baixo o control militar tódalas asociacións de socorros mutuos permitidas e así mesmo sometía á lei marcial a «todo aquel que directa ou indirectamente se propasase a coartar a vontade doutro para que abra as súas fábricas ou concorra traballar nelas, se non accede ás esixencias que colectivamente se pretenda impor».
Once días despois declarábase en Barcelona a primeira folga xeral da historia de España. Como dixo o delegado obreiro Juan Alsina meses máis tarde: «Se Zapatero non dese a orde de prohibir as asociacións, a clase obreira houbese permanecido tranquila nos seus talleres agardando o fallo da exposición que con data do 11 de maio de 1855 elevara ao Goberno pedindo remedio aos seus males».
Desenvolvemento (do 2 ao 11 de xullo)
A folga xeral durou do 2 ao 22 de xullo de 1855 e foi seguida de xeito masivo.
Día 2 de xullo
A folga principiou á hora do almorzo do 2 de xullo, cando os obreiros de Barcelona, Gràcia, Badalona, Sants e outras localidades da periferia, e Igualada, abandonaron as fábricas. En Sants morreu dun disparo o presidente da organización patronal, e deputado a Cortes, José Sol y Padrís. Esa mesma tarde, o capitán xeneral Zapatero facía pública a seguinte proclama:
Pola súa parte, o concello de Barcelona exhortou aos obreiros a non deixárense enganar por «pérfidos instigadores que detestan a causa liberal e ao Ilustre Duque da Vitoria». A este chamamento sumouse a Deputación de Barcelona e,o bispo de Vic falou de que a resignación e o sufrimento habían ser recompensados na "vindeira vida":
Mais estes chamamentos non conseguiron efecto e a folga continuou en forma de manifestación baixo o lema escrito nunha bandeirola vermella: «Asociación ou morte". Ademais dese lema, as reivindicacións incluían a liberdade de asociación, a redución da xornada de traballo e o aumento do salario. A «Unión de clases» publicou un Manifesto no que, dirixíndose á clase obreira de Cataluña, eran exhortados a se sumaren á ación folguista.
O 3 de xullo estendeuse a Vic, Roda e Sant Hipòlit de Voltregà e ese mesmo día unha gran manifestación dirixiuse até o concello de Barcelona para esixir a entrega dunha bandeira vermella que fora requisada o día anterior por un policía municipal. «Ás dez da noite foilles entregada a bandeira e a manifestación disolveuse entre cantos e aclamacións».
Día 4 de xullo
O 4 de xullo no diario liberal barcelonés La Corona de Aragón, publicouse o seguinte artigo:
Día 5 de xullo
O 5 de xullo partiron cara a Madrid dúas comisións para se entrevistaren co presidente do goberno, o xeneral Espartero, ao que ían pedir o recoñecemento do dereito de asociación, a xornada de dez horas e a constitución dun xurado integrado por obreiros e patróns. Espartero recibiunos friamente dicindo a «os fillos do pobo, os meus predilectos» que as súas reivindicacións serían atendidas se puñan fin á folga.
Día 9 de xullo
O día 9 houbo manifestacións nas Ramblas e unidades do Exército tomaron posicións nos barrios obreiros. As fábricas abriron pero case ningún obreiro se reincorporou ao traballo. A prensa liberal e conservadora atacou aos folguistas e só o xornal dos demócratas La Soberanía Nacional defendeu as súas reivindicacións, especialmente por medio dunha serie de artigos escritos por Sixto Cámara.
Entón, chegou a Barcelona o coronel Sarabia, enviado do xeneral Espartero, que mantiña o apoio das clases populares. Levaba unha mensaxe para os obreiros en folga que comezaba así: «Souben co máis profundo sentimento que algúns obreiros extraviados polos encubertos inimigos da liberdade e da orde pública invocan o meu nome, ao mesmo tempo que descoñecen a miña autoridade».
Día 11 de xullo
O coronel Sarabia conseguiu finalmente que se puxese fin á folga o día 11, facéndolles vagas promesas —na mensaxe o xeneral Espartero pedíalles que confiasen nel, que era «un fillo do pobo que nunca enganou ao pobo»— e constituíndo un xurado mixto. «Sarabia no seu despacho ao Goberno, fachendábase de que o principio de autoridade saía indemne, de que os presos cumprirían as súas penas e de non facer concesións».
Consecuencias
Os obreiros cataláns recibiron mostras de solidariedade por parte dos obreiros de Madrid —a mensaxe foi publicada en El Eco de la clase obrera do 26 de agosto de 1855— e de Sevilla.
O 7 de setembro fíxose pública en Madrid unha «Exposición presentada pola clase obreira ás Cortes Constituíntes» que estivo acompañada dunha «Alocución aos obreiros españois» para que apoiasen a proposta na que se pedía fundamentalmente o recoñecemento do dereito de asociación e dábanse instrucións para a recollida de sinaturas. Segundo Manuel Tuñón de Lara, «foi, probablemente, o primeiro gran movemento a nivel nacional, que facía saír aos traballadores da súa casuística local e tomar conciencia de problemas a nivel de clase, na categoría do que conviñemos chamar obxectivos societarios». A «Exposición» foi redactada por Francesc Pi i Margall e foi impresa e difundida en Madrid, Barcelona, Sevilla, Valencia e outras localidades. O goberno denegou o permiso para que a recollida de firmas culminase cunha «reunión da clase obreira» en Madrid, polo que a presentación da «Exposición» coas 33.000 sinaturas recollidas (22.000 de Cataluña; 4.540 de Sevilla; 1.280 de Alcoi; 1.141 de Navarra; 1.028 de Antequera; 1.000 de Valladolid; 958 de Málaga; 650 de Córdoba; 600 de Madrid; e as restantes de Valencia, de Murcia, da Coruña, de Santander e de «algúns outros pobos de menor importancia») realizouse o 29 de decembro nun acto no que participaron dous representantes dos obreiros de Cataluña, un dos de Málaga e outro dos de Madrid, xunto co director do O Eco da Clase Obreira que lanzara a iniciativa. A continuación entregaron a «Exposición» a unha comisión parlamentaria presidida por Pascual Madoz.
Emotivismo
O emotivismo ético é unha corrente metaética que afirma que os xuízos de valor non afirman nada sobre ningún obxecto externo (acción avaliada) ou interno (estado de ánimo), só expresan certas emocións. Expresar non é o mesmo que afirmar: así expresar unha dor (ás veces cun "Ai!") é distinto que afirmar que se sente. Ao non ser afirmacións, os xuízos de valor non son nin verdadeiros nin falsos; polo tanto carece de sentido falar de verdades morais ou dun coñecemento moral. A súa función é expresar emocións ou persuadir aos demais para que sintan o mesmo.
Desenvolvemento
Durante o século XX o emotivismo foi das teorías metaéticas máis influentes. Os seus representantes máis destacados foron o filósofo británico Alfred Jules, portavoz do empirismo lóxico en Inglaterra e o estadounidense Charles Leslie Stevenson.
Folga xeral en España de 1855
Consecuencias
No momento en que se entregou a «Exposición» o Congreso dos Deputados xa levaba máis de dous meses discutindo o proxecto de lei presentado o 8 de outubro polo ministro de Fomento, Manuel Alonso Martínez, sobre «exercicio, policía, sociedades, xurisdición e inspección da industria manufactureira» que en principio respondía as promesas feitas polo enviado de Espartero a Barcelona para rematar coa folga xeral, pero que deixaba de lado as reivindicacións obreiras máis importantes. No proxecto sometíase «toda sociedade de fabricantes ou operarios» á autorización previa do Goberno, incluídas as sociedades de socorros mutuos, e establecíase que non podían superar os 500 membros. En canto aos Xurados, estes non estarían formados por patróns e obreiros senón unicamente por «homes de prol da industria». Doutra banda limitábase a media xornada o traballo dos nenos de oito a doce anos e a dez horas diarias o dos mozos «maiores de doce anos e que non pasen de dezaoito». Dous delegados dos obreiros cataláns puideron falar ante a comisión parlamentaria para reivindicar o dereito de asociación. Responderon o argumento de que «xa estades asociados… formades parte dunha nación», dicindo: «Esta asociación non garante, con todo, o valor das nosas facultades contra as esixencias do capital, nin asegura a nosa vida de fame». Pero tanto o proxecto de lei como a «Exposición» non chegaron a nada porque en xullo de 1856 caeu o goberno de Espartero e púxose fin á experiencia do Bienio Progresista.
Segundo Tuñón de Lara, durante este período produciuse o paso dunhas asociacións obreiras onde prevalecía «un simple espírito mutualista» a outras onde o característico era «o espírito da sociedade de resistencia», «o que hoxe adoitamos chamar un sindicato». «O obxectivo de tipo profesional e o solidario empezan a ser fundamentais; para acadalos téndese xa a unha organización de carácter permanente. Ao redor desa estrutura asociativa, e en parte grazas a ela, prodúcense xa movementos nos que participan os non asociados; as folgas importantes, a campaña de firmas pola "Exposición"…».
Emotivismo
Alfred Jules
Sostén que os xuízos de valor non afirman nada nin sobre ningún obxecto do mundo (como aseveran as posturas obxectivistas) nin sobre o estado persoal de ánimo do enunciador (como supón o subxectivismo).
Bertrand Russell
O desexo moral manifesta a pretensión de estender universalmente a calidade valorada.
C. L. Stevenson
Stevenson admite que hai un razoamento moral, é dicir, que tendemos a apoiar os nosos xuízos morais mediante razóns. O que fai posible este apoio é o feito de que as nosas actitudes morais están psicoloxicamente emparentadas coas nosas crenzas, e a alteración das crenzas en xeral a modificación das actitudes do caso.
Segunda metade século XX
O filósofo Georg Henrik von Wright, creador da lóxica das normas, desenvolveu unha versión propia desta teoría. Allan Gibbard formulou unha teoría expresivista das normas. Nicolás Zavadivker intentou ampliar o emotivismo de forma tal de incorporar as pretensións de validez que segundo as correntes neo-racionalistas manifestan os xuízos morais, no marco dunha posición emotivista, contra o que afirmaban os primeiros partidarios desta doutrina.
O emotivismo moral
O emotivismo moral oponse ao intelectualismo moral. Esta última teoría moral afirma que a condición necesaria e suficiente para a conduta moral é o coñecemento. Esta teoría parece contraria ás ideas correntes pois para a maioría das persoas pódese ser malo sabendo con todo que é o que se ha de facer, cal é o noso deber. O emotivismo moral achégase moito máis á concepción corrente ou de sentido común ao destacar a importancia da esfera dos sentimentos e as emocións na vida moral.
David Hume
David Hume é o seu máis importante defensor, no Apéndice I da obra Investigación sobre os principios da moral, Hume presenta con claridade as teses básicas do emotivismo moral e da súa crítica ao racionalismo moral, e inmediatamente sinala que a razón ten unha achega notable na loanza moral: as calidades ou as accións que encomiamos son aquelas que gardan relación coa utilidade, coas consecuencias beneficiosas que traen consigo para a sociedade e para o seu posuidor. A razón pode axudarnos a decidir cales son as consecuencias útiles ou perniciosas das calidades e as accións.
Mastontán, Matasueiro, Outes
Mastontán é un lugar da parroquia de Matasueiro no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Cristiñade, Ponteareas
San Salvador de Cristiñade é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 477 habitantes (244 homes e 233 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación.
Historia
En xuño de 1920 inaugurouse no lugar do Puño un edificio construído pola sociedade La Antorcha del Porvenir de Buenos Aires destinado a Centro de ensino primario para nenos.
Suresnes
Suresnes é un concello (commune) francés, situado no departamento de Altos do Sena, na rexión de Illa de Francia. Os seus habitantes denomínanse, en francés, co xentilicio suresnois.
Metković
miniatura|150px|Localización de Metković en Croacia Metković [] é unha cidade do distrito de Dubrovnik-Neretva, no sur de Croacia. A súa poboación era de 13.873 habitantes no ano 2001, e o total do concello acadaba 15.384 moradores.
Situación
Metković está situada no límite de Croacia coa República de Bosnia-Hercegovina, ás beiras do río Neretva, onde comeza o seu delta, antes de desembocar no Mar Adriático. O río é precisamente navegábel xusto até Metković, a unha trintena de quilómetros do mar.
O Outeiro, Mesía, Mesía
O Outeiro é un lugar da parroquia de Mesía no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cobra lagarteira común
A cobra lagarteira común ou cobra lisa común (Coronella austriaca) é unha especie de cobra non velenosa que habita en Europa do norte e central, pero tamén chega ata o norte de Irán. O European Molecular Biology Laboratory (EMBL) recoñece actualmente tres subespecies, incluída a común descrita neste artigo.
Kasos
Kasos (tamén Kassos; (grego: Κάσος) é unha illa grega e un municipio do Dodecaneso. É a illa máis meridional do mar Exeo. No 2001, a súa poboación era de 990. A illa foi chamada Caso en italiano e Casciot en turco.
Xeografía
Kasos atópase ao suroeste de Karpathos, entre esta illa e Creta. A súa forma é elíptica, e aseméllase á de Rodas. A illa principal ten unha superficie de 49 km², e ten 17 km de longo e 6 km de ancho. É totalmente montañosa, e o seu monte máis alto é o monte. Prionas, que ten 550 m de altura. Na illa non hai auga doce.
Historia
En tempos antigos, a illa era un porto seguro para os Filisteos, e ata hoxe aínda é considerada como unha illa onde os propietarios de buques podían localizar a un grupo de valentes mariñeiros. Ten unha historia moi rica e orgullosa da náutica e as súas habilidades navais eran temidos polos países veciños, xa que declarou a guerra aos seus veciños e a Kassiots intervido.
En 1824, durante a guerra de Independencia grega, Mehmet Ali, o paxá de Exipto, furioso pola Kassiots, enviou a súa frota á illa e matou a poboación.
A principios do século XX iniciouse unha emigración forte. Diríxese principalmente a Exipto (aproximadamente 5.000 persoas), e logo a Istambul, Grecia, EUA. e Suráfrica. Nos anos vinte do século pasado, dos preto de 2.300 casas na illa, a só 400 estaban habitadas permanentemente.
Descrición da illa
O Municipio de Kasos inclúe varias illas deshabitadas, as maiores das cales son Armathia e Makronisi. A súa superficie total é de 69,464 km². As principais poboacións son Fry (335 hab.), Agia Mariña (393), Panagia (17), Poli (78) e Arvanitohori (167).
Fry é a capital, xa que ten o porto da illa, mentres que Agia Mariña é a vila máis grande da poboación. O aeroporto atópase preto de Agia Mariña e é o suficientemente grande para que aterre un ATR 42.
Provincia de Tarragona
A provincia de Tarragona é a provincia máis meridional das catro con que conta a Comunidade Autónoma de Cataluña. A súa capital é a cidade homónima de Tarragona. Ten unha superficie de 6.283,8 km² e a súa poboación era de 704.907 habitantes (2005), dos cales case o 20 % vivían na capital provincial.
As cidades de Tarragona (121.076 habs.), e Reus (94.407 habs.), son as únicas da provincia que superan os 50.000 habitantes.
División comarcal
Está composta polas comarcas seguintes:
Wilco (The Album)
Wilco (The Album) é o sétimo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 30 de xuño do 2009 a través do selo Nonesuch Records. Antes da edición, Wilco puxo en streaming o álbum na súa páxina web. O disco foi nomeado ao Grammy Award ao "Mellor álbum de Americana".
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jeff Tweedy agás "Deeper Down", escrito por Tweedy e Pat Sansone.
Versións
A banda de rock alternativo estadounidense Jimmy Eat World versionou "You and I" para a edición deluxe do seu álbum do 2000 Invented.
To Mother
To Mother é o primeiro EP da banda estadounidense de riot grrrl Babes in Toyland, editado no ano 1990. Está formado por cancións descartadas do seu anterior lanzamento, o álbum Spanking Machine, que foron gravadas en Europa despois da súa xira con Sonic Youth que pode verse no documental 1991: The Year Punk Broke.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Babes in Toyland.
Berres, Outes, Outes
Berres é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
The Bloom and the Blight
The Bloom and the Blight é o cuarto álbum da banda estadounidense de indie rock Two Gallants, publicado o 4 de setembro do 2012 a través do selo ATO Records.
Pobo bororo
Os bororos son pobo indíxena do Brasil que viven principalmente no estado de Mato Groso. A súa poboación tamén se estendeu a Bolivia e o estado brasileiro de Goiás. Os bororos occidentais viven arredor dos ríos Jauru e Cabaçal. Os bororos orientais viven na rexión dos ríos São Lourenço, Das Garças e Vermelho. Os bororos viven distribuídos en oito vilas.
Venecia
Venecia (en italiano: Venezia, en véneto: Venexia) é unha cidade e comuna italiana, capital da rexión do Véneto e da provincia de Venecia, situada no nordeste da península itálica. A cidade, con 270.516 habitantes (a 31 de xullo de 2010), é coñecida pola súa historia, canais, museos e monumentos, así como pola súa industria. Xunto con Padua, forma a área metropolitana de Padua-Venecia cunha poboación de 1.600.000 habitantes.
O nome da cidade deriva da antiga tribo dos veneti, que viviron na rexión nos tempos de Roma. Venecia foi historicamente capital dunha cidade-estado independente. Ao longo do tempo a cidade foi coñecida con distintos alcumes: "La Dominante", "Serenissima", "a raíña do Adriático", "a cidade da auga", "a cidade das máscaras", "a cidade das pontes", "a cidade flotante" e a "cidade das canles". Hoxe está clasificada como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Dos moitos monumentos e locais turísticos existentes, destacan a Basílica de San Marcos, na adxacente Praza de San Marcos, a Ponte de Rialto sobre a Gran Canle, construída en 1588 segundo proxecto de Antonio da Ponte, a Ca' d'Oro e numerosas igrexas e museos.
A cidade esténdese por 117 pequenas illas na Lagoa de Venecia ao longo do mar Adriático, entre a desembocadura do río Po (ao sur) e do río Piave (ao norte). Aínda que a poboación da cidade é de 270.516 habitantes tan só 60.000 viven nas illas do centro histórico (Centro storico), sendo a poboación en terra firme (Terraferma) de 176.000. Os restantes 31.000 viven noutras illas da lagoa.
A República de Venecia foi unha importante potencia marítima durante a Idade Media e o Renacemento, e un dos escenarios das Cruzadas e da Batalla de Lepanto, así como un importante centro de comercio (en especial seda, cereais e especias) e arte entre o século XIII e final do XVII. Todo isto fixo de Venecia unha cidade moi rica ao longo de case toda a súa historia. Venecia tamén tivo un papel importante na historia da música sinfónica e da ópera, sendo o lugar de nacemento de Antonio Vivaldi. Tamén en Venecia naceron numerosos papas, alén de numerosos artistas como Antonio Vivarini, Antonio da Ponte, Tintoretto ou Canaletto.
Orixes
Aínda que non haxa ningún rexistro histórico que lide directamente coas orixes de Venecia, os elementos dispoñíbeis fixeron que varios historiadores concordasen coa teoría de que a poboación orixinal de Venecia era formada por refuxiados de cidades romanas como Padua, Aquileia, Altino e Concordia (moderna Portogruaro), que fuxían das sucesivas invasións xermánicas e hunas á Península Itálica no século V. Máis tarde, algunhas fontes históricas romanas revelaron a existencia de pescadores nas illas da lagoa de Venecia. Foron referidos como incola lacunae (habitantes da lagoa).
Comezando en 166-168, os cuados e os marcomanos destruíron a actual Oderzo (vila preto de Venecia). As defensas romanas foron derrubadas no inicio do século V polos visigodos e, preto de cincuenta anos despois, polos hunos liderados por Atila. De máis longa duración foi a invasión dos longobardos en 568. Ao leste, o Imperio Bizantino estaba estabelecendo dominios na rexión do actual Véneto e as principais entidades administrativas e relixiosas do imperio na Península Itálica foron trasladadas para este. Foron construídos novos portos, incluíndo Malamocco e Torcello na lagoa de Venecia.
O dominio bizantino na Italia Central e Setentrional foi eliminado posteriormente en gran medida pola conquista do Exarcado de Rávena en 715 por Aistolfo. Durante este período, a sede local do goberno bizantino (a residencia do "duque/doux", despois chamado doge), foi situada en Malamocco. En 775-776, foi creada a sede do bispado de Olivolo (Helipolis). Durante o reinado do doge Agnello Participazio (811-827), a sede ducal foi movida de Malomocco para a illa protexida de Rialto (de "rivoalto", isto é, costa alta).
Os doges
esquerda|miniatura|A [[República de Venecia en 1796.]] O doge era o primeiro maxistrado da República de Venecia. Os seus atributos simbólicos eran aínda reminiscencias do Imperio Bizantino. O poder dos doges foi sempre limitado polos venecianos, a través, por exemplo, do promissio ducalis, unha carta de principios e promesas que debían xurar na data de entrada en funcións. O texto foi fixado en 1172, cando foi elixido Enrico Dandolo, e foi obxecto de modificacións en 1192 e 1229.
A partir dese último ano, a elección do doge ficou sometida ao exame do Consello dos Cinco Correctores. A partir de 1501, a promissio foi lida todos os anos ao doge en funcións. En 1646, a dogeza (a muller do doge) foi interdita á coroación. Durante o século XVII, os membros da familia do doge estaban interditos na maxistratura e embaixadas venecianas. O primeiro título de doge en Venecia foi dado no século IX como dux Veneciarum ("xefe dos Venezianos"), título que se mantivo durante toda a existencia do cargo.