cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ibn Abdun (xurista)
Foi coetáneo do rei da taifa de Sevilla Al-Mu'tamid, que reinou de 1068 a 1091, e en época almorábide, polos comentarios despectivos que fixo nos escritos conservados sobre eles. Tampouco se coñece o ano da súa morte.
Foi coetáneo de Ibn Abdun, poeta de Al-Andalus natural de Évora, secretario do rei da taifa de Badaxoz.
Obra
Ibn Abdun foi autor dun tratado hisba, de ordenanzas para actividade artesanal nos zocos titulada Risala fil-Qada’ wa-l-hisba Epístola sobre o cadiazgo e o almotacenazgo, xeralmente coñecida como Tratado de Ibn Abdun. É unha das 2 ordenanzas municipais conservadas na Península ibérica xunto á de Al-Saqali de Málaga, sobre a legalidade e ética no mercado, destinada aos inspectores de mercado (zabazoque ou almotacene).
O manuscrito en árabe deste libro foi rescatado polo historiador francés Évariste Lévi-Provençal, quen o traduciu e editou por primeira vez en lingua francesa ao publicalo como Un document sur a vie urbaine et lles corps de métiers à Séville au début du XII.e siècle: Le traité de Ibn Abdun, en Journal Asiatique CCXXIV (1934, pp. 177-299).
En 1936 apareceu unha versión en italiano publicada polo profesor da Universidade de Roma Francesco Gabrieli, titulada Il trattado censorio dei Ibn 'Abdun sul buon governo dei Siviglia, en Rendiconti delle Clase de Scienze morali, storische e filologiche da Reale Academia Nacionale dei Linzei.
A maior parte do Tratado está dedicado a recomendar medidas para evitar as fraudes e a realizar un control de calidade dos numerosos produtos nos zocos, e a lograr unha hixiene axeitada nos alimentos para impedir a transmisión de enfermidades. O propio Ibn Abdún escribiu que as materias do tratado eran unha mínima parte das necesarias para emendar as nocivas prácticas comerciais e artesanais daquel momento.
Caminando Juntos
Caminando Juntos (CJ) é un partido político español fundado pola antiga deputada de Vox Macarena Olona.
Cosroes I
Cosroes I ou Khosrau I (en persa: انوشروان [Anushiravān]; 501 - 579) foi un dos reis máis importantes da dinastía sasánida do Segundo Imperio Persa. Foi o artífice da expansión do imperio ata o río Indo e o mar Vermello, e enfrontouse ao Imperio Bizantino polo dominio do Oriente Medio. Os seus ataques foron tan contundentes que o emperador bizantino Xustiniano tivo que comprar a paz pagando un tributo de 11.000 pezas de ouro. Reorganizou a administración do imperio, que dividiu en catro distritos. Foi un rei tolerante e acolleu aos últimos filósofos pagáns de Atenas cando o emperador pechou a Academia de Atenas. Reinou durante case medio século, dende o 531 ata o 579, cando Hormizd IV o sucedeu.
Caminando Juntos
Historia
O partido fundouno Macarena Olona, antiga membro do partido ultradereitista Vox. Olona foi elixida deputada no Congreso español nas eleccións xerais de España de abril de 2019, e deputada do Parlamento de Andalucía en 2022, eleccións na que foi candidata á Presidencia da Xunta de Andalucía.
Días após da investidura do Parlamento Andaluz, Olona anunciou o seu abandono da política, alegando "razóns de saúde". Tamén alegou que era parte dunha disputa interna en Vox e, sendo que a súa relación co liderazgo do partido empeorara, o cal provocou a súa saída. Anunciaría o seu novo proxecto político 11 meses máis tarde para concorrer ás Eleccións do 23 de xullo de 2023.
Philip W. P. Carlyon-Britton
Philip William Poole Carlyon-Britton, nado en Bristol o 13 de outubro de 1863 e finado en Fishbourne, Sussex, o 26 de xuño de 1938, foi un numismático inglés.
Caminando Juntos
Historia
O partido rexistrouse legalmente o 31 de maio de 2023 ante Ministerio de Interior español. A dirixente do partido, Macarena Olona confirmou o 1 de xuño de 2023 que o seu proxecto Caminando Juntos concorrerá nas Eleccións Xerais de 2023 e que ela, como candidata, encabezaría a lista para a provincia de Granada.
Philip W. P. Carlyon-Britton
Traxectoria
Philip Carlyon-Britton naceu en Bristol, Gloucestershire, o 13 de outubro de 1863, fillo máis vello de Hannah Canter Poole e do empregado de banca Henry William Britton.
Carlyon-Britton estudou Dereito e exerceu a profesión de avogado.
En 1904 formou parte do grupo de numismáticos que fundaron unha nova sociedade, a British Numismatic Society. Foi tamén o primeiro presidente desta institución, ata 1908, e posteriormente no período 1910-1914 e novamente en 1928.
Philip Carlyon-Britton foi membro da Sociedade de Anticuarios de Londres.
Vida persoal
Philip Carlyon-Britton casou con Agnes Cassandra Carlyon o 8 de setembro de 1886, na igrexa de San Xoán Evanxelista de Clifton, Gloucestershire. A parella tivo catro fillos.
Faleceu aos 74 anos, o 26 de xuño de 1938, en Fishbourne, Sussex.
A colección Carlyon-Britton
Como coleccionista logrou reunir unha importante colección de moedas e outros obxectos de orixe celta, romano-británica e normanda, que foi vendida en poxas públicas entre 1900 e 1918. Estes son os catálogos redactados para as devanditas poxas:
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos publicados por Carlyon-Britton ao longo da súa historia:
Susana Camba Castro
Susana Camba Castro, nada na Estrada o 9 de agosto de 1973, é unha política galega do BNG.
Traxectoria
Teleoperadora, traballa no 112. En marzo de 2017 foi elixida membro da Executiva Nacional do BNG, onde exerce a función de coordinadora de relacións con movementos sociais. Candidata do BNG ao concello da Estrada nas eleccións municipais de 2019, foi elixida concelleira e asumiu a portavocía en agosto logo da retirada do cabeza de lista Xosé Magariños.
Ibn Abdun
O nome Ibn Abdun pode referirse a:
Guimarás, Francos, Paradela
Guimarás é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Guimarás vén do antropónimo gótico, serían as súas posesións.
San Xián dos Prados
A basílica de San Xián dos Prados (en Santuyano) é unha igrexa prerrománica de comezos do século IX que se atopa en Oviedo (Asturias), sendo unha das principais mostras da arte asturiana. A igrexa está baixo a advocación dos santos mártires Xián e Basilisa.
Foi declarada Monumento Histórico Artístico en xuño de 1917 e Patrimonio da Humanidade o 2 de decembro de 1998.
Arquitectura
miniatura|esquerda|[[Ábsida da igrexa.]] É un templo espazoso que presenta claramente definidos os caracteres propios deste estilo. Ten planta basilical de tres naves, separadas por piares cadrados que sosteñen arcos de medio punto e presenta un transepto cun alzado remarcado. O iconostasio, que separa a parte reservada ao clero, do resto da templo, presenta unha remarcábel similitude cun arco triunfal.
Destaca deste templo a súa grandiosidade e a súa orixinalidade que se aparta de modelos visigodos. Pero sen dúbida, o que máis atrae deste templo é a súa decoración pictórica, con pinturas ao fresco seguindo a técnica bizantina, en tres corpos superpostos, anicónicas, con decoración arquitectónica, de clara influencia romana. Trataríase máis ben dun templo monástico e non palatino, aínda que se reservaba para o rei unha tribuna no transepto.
Das tres entradas ao templo, hoxe en día dúas están tapiadas.
Escultórica
A decoración escultórica que chegou aos nosos días redúcese aos capiteis de mármore nos que descansan os arcos de medio punto. Existen tamén dúas lousas de mármore labradas con figuras xeométricas de forma hexagonal e motivos florais que hoxe en día se atopan na capela central.
Pictórica
A decoración pictórica é o elemento de maior importancia que se pode ver na igrexa. Trátase sen dúbida da máis importante, tanto en extensión, conservación, como variedade de iconas representadas da súa época en toda Europa Occidental.
miniatura|Fachada sur de San Xián.
Iconografía
Aparece un concepto anicónico da pintura no que non hai representacións figuradas e a decoración corresponde ao gusto do comitente ou mecenas.
Manuel Gómez-Moreno relacionou este aspecto anicónico co rexeitamento ás representacións figuradas, xa que a partir do IV concilio de Elvira España se declara anicónica.
Xosé Antonio Pérez Valado
Xosé Antonio Pérez Valado, nado en Verea, é un político galego do BNG e alcalde de Verea desde o ano 2019.
Traxectoria
Voceiro do BNG en Verea dende 1999. En 2003 apoiou a elección do socialista Félix Parda Martínez como alcalde, porén tralo seu progresivo afastamento remataría por apoiar unha moción de censura do PPdeG que lle costaría a expulsión do BNG, se ben volveu a selo seu candidato en 2007. Mantívose na oposición ao goberno do PPdeG no concello. Accedeu a alcaldía de Verea tralas eleccións municipais de 2019 co apoio do único concelleiro do PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2023 revalidou a alcaldía logrando tódolos concelleiros posibles, 7 de 7, único municipio de Galicia onde o BNG conseguiu tal rexistro nesa convocatoria.
Spirulina (xénero)
thumb|Microespiras producidas por cobre [[galvanizado sobre bacterias Spirulina. ]]
Spirulina é un xénero de cianobacterias. Varias especies deste xénero sufriron cambios taxonómicos, como por exemplo Spirulina platensis (agora no xénero Arthrospira e chamada Arthrospira platensis) e Spirulina maxima (despois chamada Arthrospira maxima e Limnospira maxima), que se utilizan para producir o suplemento dietético espirulina (ou spirulina), que seguiu recibindo ese nome por razóns históricas, aínda que actualmente ningunha especie clasificada no xénero Spirulina é comestible. Moitas outras antigas especies de Spirulina foron cambiadas de xénero ou especie, polo que se creou certa confusión taxonómica.
As especies deste xénero forman filamentos non ramificados sen vaíña, xeralmente formando grupos ou tapetes, enroscados en toda a lonxitude do seu tricoma, con xiros moi apertados, que se tocan ou case. Forman tricomas isopolares, uniseriados, compostos de células cilíndricas, non constrinxidos nas paredes divisorias e moi móbiles (rotación).
Especies
Esta lista de especies é a que figuraba en AlgaeBase o 17 de xaneiro de 2022, e só se incluíron os que se consideran nomes válidos (non cambiados de xénero).
Especies que foron cambiadas de xénero ou de especie
O nome da dereita entre corchetes é o que se considera válido.
Sonsoles de Icaza
María Sonsoles de Icaza y de León, marquesa de Llanzol, nada en Ávila o 13 de agosto de 1914 e finada en Madrid o 21 de xaneiro de 1996, foi unha aristócrata española. Unha das súas fillas, Carmen Díez de Rivera, foi coñecida pola súa actividade política.
Traxectoria
Foi a filla máis nova de Francisco Asís de Icaza e Beña e Beatriz de León e Loynaz. O seu pai era embaixador mexicano e recoñecido poeta. A súa nai era sobriña de Dona María del Pilar de León y Gregorio, I Marquesa de Squilache, nada na Habana e criada en Granada. O matrimonio tivo seis fillos: Beatriz, María del Carmen, Ana María, Francisco de Asís, María de la Luz e María Sonsoles.
O 28 de maio de 1925 o seu pai faleceu e a familia comezou a ter problemas económicos. A súa irmá María del Carmen, convertida na irmá máis vella tras a morte de Beatriz, decidiu axudar economicamente á familia. Comezou a escribir primeiro en xornais e máis adiante novelas coas que alcanzou gran popularidade.
O 12 de febreiro de 1936, con 21 anos, Sonsoles casou con Francisco de Paula Díez de Rivera y Casares, marqués de Llanzol e 24 anos maior. O matrimonio tivo tres fillos: Sonsoles, Francisco e Antonio.
En 1940 iniciou unha relación extramatrimonial co entón ministro franquista Ramón Serrano Suñer, casado coa irmá da muller de Francisco Franco. En 1942 Sonsoles tivo unha filla extramatrimonial, Carmen Díez de Rivera, quen, con todo, será recoñecida polo seu marido como propia. De feito, o matrimonio nunca se separou. Sonsoles e Ramón mantiveron a súa relación durante case dúas décadas, até que a filla de ambos anunciou o seu noivado co fillo máis novo de Ramón, o seu medio irmán. Foi entón cando ambos descubriron o parentesco que os unía.
Foi amiga do deseñador de alta costura Cristóbal Balenciaga, quen deseñou mesmo os vestidos de comuñón das súas fillas. Era considerada unha das mulleres máis elegantes de España.
Sonsoles faleceu aos 81 anos, o 21 de xaneiro de 1996 en Madrid. A súa filla Sonsoles Díez de Rivera doou vestidos seus deseñados polo seu amigo Cristóbal Balenciaga ao Museo Balenciaga.
Celebridade
A súa aventura extramatrimonial e a paternidade real da súa filla foron de coñecemento público. A xornalista Nieves Herrero escribiu a novela semibiográfica Lo que escondían sus ojos, onde relata devanditos acontecementos. A novela foi adaptada á televisión e estreada en novembro de 2016. A actriz Blanca Suárez interpretou o papel de Sonsoles.
O dragón de papá
O dragón de papá (en My Father's Dragon) é un filme irlandés-estadounidense de 2022 dirixido por Nora Twomey. O guión é obra de Meg LeFauve, quen escribiu a historia xunto con John Morgan. Está baseado no libro infantil de 1948 My Father's Dragon de Ruth Stiles Gannett.
Coproducido por Netflix Animation, Cartoon Saloon, Mockingbird Pictures e Parallel Films, o filme tiña prevista a súa data de estrea en 2021 a través da plataforma de Netflix, mais foi adiada até o 11 de novembro de 2022. Conta cunha versión dobrada ao galego.
O Cotorelo, A Laxe, Paradela
O Cotorelo é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Cotorelo sería un diminutivo de coto (prerromano), pequena altura.
Spirolina
Spirolina é un xénero de protozoos foraminíferos da familia Peneroplidae. A súa especie tipo é Spirolina cylindracea. O seu rango cronoestratigráfico abrangue desde o Eoceno ata hoxe.
O Cruceiro, Lougares, Mondariz
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Lougares, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Razzhimaya kulaki
Razzhimaya kulaki (en Разжимая кулаки) é un filme ruso de 2021 dirixido por Kira Kovalenko. Foi rodado en lingua oseta. En xullo de 2021, o filme gañou o premio na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes. Foi escollido como candidato de Rusia para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Ada, unha rapaza oseta, quere escapar da súa vida na pequena vila de Mizur en Osetia do Norte, Rusia.
Outeiro de Pena, Francos, Paradela
Outeiro de Pena é un lugar da parroquia de Francos no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Armas e armaduras da Terra Media
thumb|75px|Imaxe da espada Glamdring forxada segundo a descrición presente no Señor dos Aneis. As armas e armaduras da Terra Media son aquelas presentes nos escritos sobre o mundo ficticio da Terra Media, entre eles O hobbit, O Señor dos Aneis e O Silmarillion, obra do autor inglés J. R. R. Tolkien.
Tolkien modelou a súa guerra de ficción nos períodos da historia antiga e medieval. A súa representación de armas e armaduras reflicte particularmente a cultura do norte de Europa, a influencia do poema épico Beowulf, as sagas nórdicas e outras obras semellantes. Tolkien estabeleceu esta relación en The Fall of Gondolin, a primeira obra do legendarium en ser escrita. Nesta historia, os elfos de Gondolin usan cota de malla, espadas, escudos, lanzas, machadas e arcos propios da guerra do norte de Europa. Nos escritos de Tolkien, este tipo de armas e armaduras son usadas polos distintos pobos e razas ficticios, incluíndo elfos, ananos, homes, hobbits eorcos.
Segundo as súas fontes, as armas de Tolkien moitas veces teñen nomes, en ocasións con inscricións rúnicas para demostrar que son máxicas e teñen a súa propia historia e poder.
Castrelo, A Laxe, Paradela
Castrelo é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Castrelo vén de Castrellum diminutivo de.
A Laxe, A Laxe, Paradela
A Laxe é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Laxe vén da voz hispano latina, pedra lisa e pouco grosa.
Juan Trallero
Juan Apóstol Trallero Palmer nado en Santa Eulalia la Mayor (provincia de Huesca), o 27 de decembro de 1817 e finado en Santiago de Compostela o 13 de decembro de 1891, foi mestre de capela, organista e cantor.
Traxectoria
En 1864 tomou posesión do cargo de mestre de capela da catedral de Santiago de Compostela, que ocupou ata a súa morte.
A Goleta, Meirol, Mondariz
A Goleta é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Sesmonde, A Laxe, Paradela
Sesmonde é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Sesmonde vén do antropónimo gótico, serían as súas posesións.
Porrón, Lougares, Mondariz
Porrón é un lugar da parroquia de Lougares, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
O Cruceiro, Vilasobroso, Mondariz
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Vilasobroso, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Vilalvite, A Laxe, Paradela
Vilalvite é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Vilalvite sería unha de Albitus, nome gótico.
A Retorta, A Laxe, Paradela
A Retorta é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Retorta está formada sobre o latín, retorcido, e pode referirse a contracurvas no Camiño de Santiago.
María de Portugal, marquesa de Tortosa
María de Portugal, nada en Évora en 1342 e finada despois de 1375 en Aveiro, foi unha infanta de Portugal, filla de Pedro I de Portugal e de Constanza Manuel de Castela.
Traxectoria
Quedou orfa de nai con 3 anos, o seu único irmán de pai e nai foi Fernando I de Portugal e tivo 4 medios irmáns pola relación do seu pai coa nobre galega Inés de Castro.
En 1354, o seu avó casouna cun familiar quince anos maior que ela, Fernando de Aragón, marqués de Tortosa, neto de Fernando IV de Castela, e de Afonso IV de Aragón. A noiva, no momento do matrimonio, aínda non cumprira os doce anos. Deste matrimonio non houbo descendencia, pois a infanta era estéril. Zurita menciona que "muestran al rey de Aragón mucho descontento y pesar".
O marido estaba exiliado en Castela desde xullo de 1348, cando derrotado polo seu medio irmán Pedro IV de Aragón, viuse obrigado a abandonar o reino de Valencia.
Durante a Guerra dos dous Pedros, entre o seu medio irmán Pedro IV e o seu curmán Pedro I de Castela O cruel, Fernando, que aspiraba ao trono deste último, resultou ser un aliado molesto para Pedro IV, quen fixo que o asasinasen o 16 de xullo de 1363.
A Pedreira, A Laxe, Paradela
A Pedreira é un lugar da parroquia da Laxe no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
María de Portugal, marquesa de Tortosa
Traxectoria
Viúva, María veu como o seu cuñado se apoderou dos dominios do seu marido (Tortosa, Albarracín, Fraga e outros lugares) e prohibiulle, regresar a Portugal até ela renunciar aos seus bens. Tras unha fuga infrutuosa, María foi presa baixo a custodia de dúas damas aragonesas da súa cuñada Leonor de Sicilia, a pesar das protestas de Carlos II de Navarra, que a apoiou. Durante os nove anos seguintes, María viviu en Barcelona rodeada de parentes do seu marido que a odiaban até o punto de querer matala, porén sospeitaban que ela podería usar maxia e feitizos contra os seus inimigos.
Rexeitou a proposta de matrimonio con Federico III de Sicilia que o papa Urbano V lle propuña. Finalmente, en 1373, María e Pedro IV chegaron a un acordo e ela estableceu herdeiro universal ao seu irmán Fernando.
Con todo, no contexto das Guerras Fernandinas, María esforzouse por establecer a alianza entre as coroas de Aragón e Portugal Segundo Zurita, nos termos do tratado de alianza entre os dous reinos, o conde de Barcelos, Martim García e Baltasar de Espinola "ballestero do rei de Portugal" serían reféns (garantes).
En 1375, ela regresou a Portugal, fíxose monxa no convento de San FrancIsco en Santarém, onde viviu até o seu pasamento. Non sabemos a data da súa morte, probabelmente despois de 1375; coñécese unha carta de 1374, do futuro Xoán I de Aragón para o seu pai, na que acusa a María de Portugal de ser a instigadora da morte da primeira esposa dese príncipe, polo que é de presumir que nese ano aínda vivía.
Selección de fútbol do Iemen
A selección de fútbol do Iemen (en منتخب اليمن الوطني لكرة القدم) é o equipo representativo do Iemen nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol do Iemen (الاتحاد اليمني لكرة القدم‎), pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA. Antes de 1990, cando o país estaba dividido en Iemen do Norte e Iemen do Sur, existían dúas seleccións nacionais, unha por país. Após a unificación, o equipo do Iemen está considerado como o herdeiro da selección do Norte. Pese a ser o quinto país máis poboado de Oriente Medio, e a pesar dos éxitos obtidos en categorías sub-17, sub-20 e sub-23, o Iemen non acadou os mesmos logros que países menos poboados como os, , , ou.
Os Campados, Meirol, Mondariz
Os Campados é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Tribunal Internacional de Arbitraxe
O Tribunal Internacional de Arbitraxe (ICC, polas súas siglas en inglés) é unha institución para a resolución de disputas comerciais internacionais. Opera baixo os auspicios da Cámara de Comercio Internacional e consiste en máis de 100 árbitros de preto de 90 países.
Ao contrario do que suxire o seu nome, o ICC non realiza xuízos formais. Polo contra, proporciona "supervisión xudicial de procedementos de arbitraxe."
As linguas oficiais de traballo do tribunal son o inglés e o francés. Con todo, os casos poden ser administrados en calquera lingua. A sede central do ICC está en París, Francia.
A 9 de xaneiro de 2020, o tribunal levaba rexistrados 25 000 casos dende a súa creación. Tamén viu un número recorde de casos rexistrados en 2019, unha mostra dos esforzos do ICC para expandir os seus servizos nos últimos anos.
Antecedentes
O Tribunal foi fundado en 1923 baixo o liderado do primeiro presidente do ICC, o socialista radical Étienne Clémentel, exministro francés de Finanzas.
Os membros do Tribunal do ICC son designados por períodos de tres anos polo Consello Mundial do ICC seguindo as recomendacións dos grupos ou "comités nacionais" do ICC. Nas xurisdicións nas que non hai grupo ou comité nacional, os membros son recomendados polo Presidente do Tribunal. Os membros suplentes son designados polo Consello Mundial seguindo as recomendacións da Corte do Presidente.
Campo Redondo, Paradela, Paradela
Campo Redondo é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Sedundo Nicandro Ares Campo Redondo procede latín, campo redondo, mais Rotundus tamén era nome de persoa.
Jesús Martínez Rivadeneira
Jesús Martínez Rivadeneira, nado o 7 de decembro de 1947 en Cangas de Foz, é un exfutbolista galego-arxentino. Criado na Arxentina, regresou a España en 1968 e militou durante dez anos no Valencia, co que gañou a liga na tempada 1970/71. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Orixes
Naceu en Cangas de Foz, sendo fillo de Jesús Martínez Hermida e Francisca Rivadeneira. Aos dous anos de idade, e aínda que a familia rexentaba un bar en Nois, emigrou con seus pais e os seus dous irmáns máis vellos, Gloria e Ramón, á Arxentina, país ao que emigrara tamén boa parte da famiia paterna.
Racing de Avellaneda
Comezou a xogar ao fútbol na canteira do Club Atlético Mar del Plata, e debutou profesionalmente en 1967 no Racing de Avellaneda, un dos mellores clubs do mundo naquel momento, que viña de proclamarse campión da Copa Libertadores e da Copa Intercontinental. Militou no club de Avellaneda só ata 1968. En agosto dese ano gañou o Trofeo Costa del Sol en Málaga, onde o viu xogar Héctor Núñez, que xestionou a súa fichaxe polo Valencia como recambio para Manolo Mestre, que xa daba síntomas de esgotamento.
Valencia
Debutou coa camiseta do Valencia nun partido amigable contra o Huracán arxentino. O seu primeiro partido oficial foi na primeira xornada da tempada 1968/69 da Primeira División, contra o Pontevedra en Pasarón. Disputou 22 encontros esa tempada, tendo como adestrador primeiro a Mundo e máis tarde a Joseíto, e marcou o seu primeiro gol contra a Real Sociedad en Mestalla. Durante a seguinte tempada non puido disputar ningún partido, xa que tivo que realizar o servizo militar no Aaiún, pertencente por aquel entón ao Sáhara Español.
Últimos anos como futbolista
En 1978 fichou polo Levante, co que disputou a primeira edición da Segunda División B, logrando o ascenso a Segunda. En 1979 regresou á Arxentina e formou parte do equipo de Kimberley de Mar del Plata no Torneo Nacional de 1979 que logrou unha vitoria histórica por 2-1 ante o River Plate, finalmente campión do torneo, (partido no que foi expulsado no minuto 77 por unha forte falta ao campión do mundo Beto Alonso). Máis tarde formou parte das filas de Huracán, Quilmes (co que foi subcampión da Primeira División en 1982), Banfield, Colón de Santa Fe, Almagro e Defensores de Belgrano. Colgou as botas en 1992, aos 45 anos de idade.
Selección nacional
En 1972 foi convocado por Kubala para disputar coa selección española un partido contra Grecia en Tesalónica, pero caeu lesionado tres días antes nun partido de liga contra o Deportivo da Coruña en Riazor. Finalmente debutou coa selección un ano e medio despois, nun partido de clasificación para o Mundial de 1974, contra Iugoslavia no estadio Maksimir de Zagreb. Formou na defensa daquel encontro xunto con Sol e Uría, pero lesionouse á media hora de xogo, sendo substituído por Javier Irureta. Disputou outros tres encontros coa selección ata 1974, contra Iugoslavia de novo, Alemaña do Oeste e Dinamarca.
Trala retirada
Despois da súa retirada do fútbol instalouse en Valencia. En 1994 o presidente do Valencia, o seu cuñado Francisco Roig, nomeouno secretario técnico, posto que ocupou durante tres anos, xestionando fichaxes como as de Mazinho, Carboni ou Claudio López. Máis tarde pasou a dedicarse á representación de futbolistas e adestradores, e foi o responsable da chegada a España de Manuel Pellegrini, técnico do que foi axente durante toda a súa traxectoria no país.
Meirol, Meirol, Mondariz
Meirol é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Filgueiras, Meirol, Mondariz
Toponimia
O fitónimo galego Filgueiras provén do latín filicariam, derivado de filicem, e refírese a un lugar abondoso en fentos.
Lucía de Trípoli
Era filla de Bohemundo VI de Antioquía e de Sibila de Armenia e crese que morreu polo 1299, sen descendencia.
Orixes
Lucía foi a derradeira descendente de Raimundo de Poitiers (1098 - 1149), o fillo máis novo de Guillerme IX, duque de Aquitania e Gascuña. O matrimonio de Raimundo foi concertado con Constanza, princesa de Antioquía, mentres el estaba aloxado en Inglaterra co rei Henrique I. Raimundo respectaba así a tradición da época, que pretendía que o fillo máis novo fose buscar fortuna nos reinos francos de Oriente.
Familia e marcha a Europa
Cando Bohemundo morreu a finais de 1287, sen fillos da súa muller Margarida de Beaumont, neta de Xoán de Brienne, a aristocracia local ofreceu o condado á súa nai Sibila. Esta aceptou e insistiu en nomear rexente ao bispo de Tortosa, que xa gobernara durante a minoría do seu fillo pero que era moi pouco apreciado. A nobreza local rexeitouno e advertiron que a liña sucesoria estaba rota polo que se gobernarían como nunha Comuna a semellanza de Acre. A seguir, apoiados polos templarios que odiaban ao bispo, nomearon como alcalde a Bartolomeu Embriaco, conde de Gibelet
Retorno a Trípoli
En 1288, retornou Lucía e reclamou o poder como herdeira lexítima mais a Comuna non a aceptou por mor do seu matrimonio en 1275 o 1278 con Narjot de Toucy en Auxerre. Como Bartolomé Embriaco era de orixe xenovesa, a Comuna buscou axuda no Dux de Xénova. Este aceptou decontado para controlar un importante centro comercial, e mandou cinco galeras de guerra. Pola contra, Lucía, recibiu o apoio de Venecia, que se opoñía aos xenoveses, e dos templarios que eran aliados, tamén de Venecia.
Pero, aos poucos, as alianzas mudaron de signo. O líder da Comuna, molesto cos xenoveses porque trataron de instalar un podestá -un administrador oficial de Xénova- polo que corrían o risco de quedar como unha colonia xenovesa, e decidiron recoñecer a Lucía mais esta, inesperadamente, se aliou cos xenoveses outorgándolles privilexios comerciais de paso. Os venecianos e pisanos, que tamén comerciaban con Trípoli, estaban moi disgustados e, parece ser que, conspiraron con Qalawun, o sultán mameluco, para atacar a cidade. Qalawun comezou o Asedio de Trípoli en marzo de 1289 levando catapultas contra a cidade e, malia a axuda de Hugo de Chipre que mandou un pequeno grupo de cabaleiros, un mes despois, a cidade foi capturada o 26 de abril e Lucía tivo que fuxir a Chipre. Trípoli foi arrasada, a poboación masacrada ou reducida á escravitude e unha fortaleza reconstruída no interior, ao pé do monte Pelerin, por orde de Qalawun. Dous anos despois, San Xoán de Acre, a derradeira fortaleza cruzada en Terra Santa trala perda de Margat, Latakia, Tiro e Beirut, caeu á súa vez.
Matrimonio e descendentes
As pretensións do seu soberano, Carlos de Anjou, sobre o reino de Xerusalén favoreceron o casamento de Narjot IV de Toucy, señor de Laterza, capitán xeral de Durazzo e almirante do reino de Sicilia, con Lucía, con quen casara en Auxerre. arredor de 1275 ou 1278. Narjot de Toucy nunca chegou a Trípoli, demasiado ocupado cos negocios no Reino de Nápoles, onde morreu en 1292.
Tiveron un fillo, Filipe de Toucy, que herdou o señorío de Laterza á morte do seu pai e o título de pretendente de Antioquía. Morreu despois de 1300, despois de estar brevemente casado con Éléonore d'Anjou.
Millarados, Paradela, Paradela
Millarados é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Millarados procede de Míllaras do latín, millo, non maínzo.
Peter Ramsey
Peter A. Ramsey, nado o 23 de decembro de 1962, é un ilustrador, artista de guións gráficos, artista de historias, director de cine e produtor de cine estadounidense. É coñecido por dirixir Rise of the Guardians (2012) de DreamWorks Animation, converténdose no primeiro afroamericano en dirixir unha importante película de animación estadounidense, e co-dirixir Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018) de Sony Pictures Animation. Por Spider-Man: Into the Spider-Verse, converteuse no primeiro afroamericano en ser nomeado e gañar un Oscar á mellor longametraxe de animación.
Vida temperá
Ramsey creceu no distrito de Crenshaw, no sur de Los Ángeles, graduándose aos 17 anos en Pali High. Estudou pintura na UCLA durante dous anos antes de matricularse en clases de cine no Los Angeles City College.
Carreira
O seu primeiro traballo en Hollywood foi pintar un mural, pero pronto traballou como artista de guións gráficos e ilustrador de produción en 26 películas, entre elas Predator 2, Backdraft, Independence Day, Fight Club e AI Artificial Intelligence. Foi director de segunda unidade de Poetic Justice, Higher Learning, Tank Girl e Godzilla. Aron Warner, o produtor de Tank Girl, suxeriu que se unise a DreamWorks Animation. Despois de non estar interesado inicialmente, Ramsey uniuse a DreamWorks como artista de historias para Shrek the Third e Shrek the Halls.
En 2012, dirixiu Rise of the Guardians, baseada nos libros de The Guardians of Childhood de William Joyce, o que o converteu no primeiro afroamericano en dirixir unha película de animación de gran orzamento. En 2018, codirixiu Spider-Man: Into the Spider-Verse, que gañou o Oscar 2019 á mellor longametraxe de animación.
Ramsey é membro da AMPAS, do Sindicato de Directores dos EEUU e do Sindicato de Animación.
Pacios, Paradela, Paradela
Pacios é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Capital do concello.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Pacios procede do latín, palacio.
A Collection of Songs Written and Recorded 1995-1997
A Collection of Songs Written and Recorded 1995-1997 é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 20 de xaneiro de 1998 a través do selo Saddle Creek Records. O disco é o primeiro lanzamento comercial de Conor Oberst e conta coas súas voces e guitarra. Trátase do 19º lanzamento de Saddle Creek, e foi reeditado xunto cun EP de acompañamento de seis temas por Dead Oceans o 27 de maio de 2022.
Rally de Pontevedra
O Rally de Pontevedra é unha proba de rally que se celebrou en 1984 e 1985, e de novo en 2021, puntuando para o Campionato de Galicia de Rally.
Penalonga, Meirol, Mondariz
Penalonga é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Community (serie de televisión)
Community é unha serie de televisión estadounidense de comedia de situación creada por Dan Harmon. A serie componse de 110 episodios en seis tempadas, as cinco primeiras emitidas a través de NBC dende o 17 de setembro de 2009 até o 17 de abril de 2014, e a tempada final en Yahoo! Screen dende o 17 de marzo até o 2 de xuño de 2015. A historia está ambientada nunha universidade comunitaria na vila ficticia de Greendale, en Colorado. A serie está protagonizada por Joel McHale, Gillian Jacobs, Danny Pudi, Yvette Nicole Brown, Alison Brie, Donald Glover, Ken Jeong, Chevy Chase e Jim Rash. Caracterízase polo uso do meta-humor e de referencias da cultura popular, rendendo homenaxes a clichés e tropos de filmes e series de televisión.
Tribunal de Arbitraxe Internacional de Londres
dereita|miniatura|O Tribunal de Arbitraxe Internacional de Londres ([[Fleet Street, 70, Londres)]] O Tribunal de Arbitraxe Internacional de Londres (London Court of International Arbitration, LCIA) é unha institución con sede en Londres, Reino Unido, que proporciona servizos de arbitraxe internacional.
Historia
O 5 de abril de 1883 o Tribunal do Consello Comunal da Cidade de Londres organizou un comité para elaborar propostas para o establecemento dun tribunal para a arbitraxe de disputas comerciais nacionais e, en particular, internacionais que tiñan lugar no ámbito da City.
A Law Quaterly Review escribiu na inauguración do tribunal: "Esta Sala terá todas as virtudes das que a lei carece. Será expeditiva cando a lei é lenta, barata onde a lei é onerosa, sinxela onde a lei é técnica, conciliadora en troques de axitadora."
En 1884, o comité entregou o seu plan para un tribunal que estaría administrado pola Corporación da Cidade de Londres coa colaboración da Cámara de Comercio e Industria de Londres. A pesar de que o plan xurdira dunha necesidade real e urxente tivo que quedar en suspenso ata a aprobación da Lei Inglesa de Arbitraxe en 1889.
En abril de 1891, o proxecto foi finalmente adoptado e o novo tribunal foi nomeado Cámara de Arbitraxe da Cidade de Londres. Estaba situada no Guildhall, na City, baixo o mando administrativo dun comité de arbitraxe formado por membros da Cámara de Londres e da Corporación da Cidade.
En abril de 1903, o tribunal foi rebautizado como Tribunal de Arbitraxe de Londres e, dous anos máis tarde, o Tribunal mudouse do Guildhall ás oficinas próximas da Cámara de Comercio de Londres. A estrutura administrativa do Tribunal permanecería sen grandes cambios durante os seguintes setenta anos.
En 1975, o Instituto de Árbitros (máis tarde Instituto Colexiado) xuntouse aos outros dous corpos administrativos e o anterior comité de arbitraxe deveu no Comité de Xestión Conxunta, reducindo o tamaño dos vinte e catro membros orixinais a dezaoito; seis representantes para cada unha das tres organizacións. O Director do Instituto de Árbitros pasou a ser o Secretario do Tribunal de Arbitraxe de Londres.
En 1981 o nome do Tribunal mudou a Tribunal de Arbitraxe Internacional de Londres, para reflectir a natureza do seu traballo, que era naquela altura maioritariamente internacional.
Operacións actuais e administración
O LCIA segue a ser unha das maiores institucións permanentes de arbitraxe internacional a día de hoxe. Dita as súas propias regras e procedementos, que con frecuencia son adoptados en arbitraxes ad hoc nas que o LCIA non está implicado.
O LCIA funciona como unha sociedade limitada por garantía sen ánimo de lucro. O consello de administración (formado en gran parte por prominentes profesionais da arbitraxe de Londres) ocúpase do funcionamento e desenvolvemento das actividades do LCIA e de que estas cumpran coas lexislación de sociedades aplicábel.
O consello de administración non ten un papel activo nos procedementos de resolución de conflitos, aínda que se preocupa do funcionamento administrativo do LCIA.
A Corte do LCIA é a autoridade final para a aplicación axeitada do Regulamento do LCIA. As súas funcións principais son designar tribunais, resolver recusacións de árbitros e controlar os custos.
A pesar de que a Corte do LCIA reúnese regularmente en sesión plenaria, a maioría das funcións que debería realizar segundo as regras e procedementos do LCIA son levadas a cabo, no seu lugar, polo Presidente, por un Vicepresidente ou por un Comité do Tribunal.
A Corte está formada por até trinta e cinco membros, seleccionados para proporcionar e manter un equilibrio de destacados profesionais en arbitraxe comercial, das principais áreas comerciais do mundo e dos que non máis de seis poden ser de nacionalidade británica.
Secretariado
Encabezado polo Secretario, o Secretariado do LCIA ten a súa sede no Centro Internacional de Resolución de Disputas, en Londres, e é o responsable para a administración no día a día de todas as disputas remitidas ao LCIA.
A administración dos casos do LCIA é moi flexíbel. Cada caso ten o seu propio computador, copias físicas dos arquivos e libros contábeis informatizados. Cada caso é monitorizado por computador, pero o nivel de apoio administrativo adáptase ás necesidades e desexos das partes e do tribunal (ou formas alternativas de resolución de conflitos), e ás circunstancias de cada caso.
Outeiro, Meirol, Mondariz
Outeiro é un lugar da parroquia de Meirol, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Amador García Coco
Amador García Coco, finado en Vigo o 25 de outubro de 1940, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Veciño de Lavadores. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. O seu irmán Juan de la Cruz García Coco foi asasinado polos franquistas na praia de Alcabre o 22 de decembro de 1936. Foi detido en 1940 e procesado en xullo por rebelión militar na causa 357/40 do Xulgado Militar de Vigo con Guillermo Santos Caride e Manuel Rodríguez Fernández, acusados dun atraco na estrada da Ramallosa a Baiona. Xulgado en consello de guerra, foi condenado a morte. Foi fusilado en Vigo o 25 de outubro de 1940. En agosto de 1941 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
How Do You Burn?
How Do You Burn? é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, publicado o 9 de setembro de 2022 a través do selo BMG Rights Management, sendo o seu primeiro álbum dende o 1965 de 1998 que non lanzaron con Sub Pop Records.
A banda lanzou tres sinxelos antes da edición do álbum: "I'll Make You See God", "The Getaway", e "A Line of Shots".
André de Resende
André de Resende, nado en Évora arredor do 1500 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1573, foi un frade dominico, intelectual, teólogo, arqueólogo e especialista na Roma antiga e a Grecia antiga. Tamén foi mestre do infante Dom Duarte, arcebispo de Braga.
Traxectoria
Orfo de pai aos dous anos, ingresou até os dez anos no convento da Orde de São Domingos de Évora, na adolescencia estudou en Castela co profesor portugués Aires Barbosa.
Tivo un profundo papel como ideólogo do Renacemento e como pedagogo promotor dos estudos latinos e gregos.
Na cidade belga de Lovaina entrou en contacto coas correntes humanistas, facendo amizade con personalidades próximas Erasmo de Rotterdam.
Viaxou moito por Europa co embaixador na corte de Carlos V, Pedro Mascarenhas. Vivamente interesado pola arqueoloxía romana, foi o primeiro en interesarse polos restos e antigüidades atopados, polo que é ás veces chamado "pai da arqueoloxía en Portugal", aínda se comprobou que non era moi rigoroso nin o movía o espírito científico, chegando mesmo a falsificar inscricións epigráficas.
Finou en 1573 o seu sepulcro está na Sé de Évora.
Toponimia
En 1933, o Concello de Lisboa homenaxeou ao humanista dando o seu nome a unha rúa da Calçada de Carriche, e hai un colexio que leva o seu nome, situado no barrio de Álamos.
Rodillón, Paradela, Paradela
Rodillón é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Rodillón procedería do nome persoal, ou tamén do xentilicio Rutilius.
A Carretería, Paradela, Paradela
A Carretería é un lugar da parroquia de Paradela no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Carreteira procede de carreta, voz moderna galega derivada de carro.
A Adega, San Facundo de Ribas de Miño, Paradela
A Adega é un lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Adega deriva da voz grecolatina, depósito.
Abeledo, San Facundo de Ribas de Miño, Paradela
Abeledo é un lugar da parroquia de San Facundo de Ribas de Miño no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Abeledo deriva de, lugar de abeleiras.
Selección de fútbol do Iemen do Sur
A selección de fútbol do Iemen do Sur (en منتخب اليمن الجنوبي الوطني لكرة القدم‎), oficialmente selección de fútbol da RPD do Iemen, foi o equipo representativo da República Democrática Popular do Iemen, máis coñecida como Iemen do Sur, nas competicións oficiais deste deporte entre 1965 e 1989. A súa organización estaba a cargo da Federación de Fútbol da RDP do Iemen, pertencente á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á FIFA.
A selección participou na Copa Asiática de 1976, onde caeron eliminados na fase de grupos, e formou parte da fase de clasificación para a Copa do Mundo de, onde perderon na primeira rolda ante. O equipo desapareceu en 1990 cando Iemen do Sur se uniu a Iemen do Norte. A actual considérase herdeira da.
The Baboon Show
The Baboon Show é un grupo sueco de punk orixinario de Estocolmo.
Traxectoria
Posteriormente ficharon co selo independente sueco National e lanzaron o seu primeiro álbum, Don't Don't Don't en outubro de 2005. Publicaron dous singles deste traballo, «Boredom Boredom Go Away!» e «It's a sin». Seguírono os álbums Pep Talk en maio de 2006 e Betsy's Revenge en 2007. En 2008 lanzaron unha versión do tema Money, Money, Money de ABBA como sinxelo, producida por Claes Olson. En 2009 publicaron un álbum recompilatorio, The Best of the Baboon Show.
En 2010 Helen Lindberg deixa a banda e entra Lisa Bünger no seu lugar como baixista. Ese ano publicaron o seu cuarto álbum, Punk Rock Harbor. A banda asinou, ademais, cos selos independentes Kidnap Music, de Alemaña, e Cargo Records, de Reino Unido. O álbum foi producido por Pelle Gunnerfeldt (The Hives, Randy). Con este álbum e a xira posterior The Baboon Show déronse a coñecer a nivel internacional. En Suecia xa soaban habitualmente na radio. A finais de 2011 o grupo fixo unha xira por Suecia, Alemaña, Noruega, Finlandia, Dinamarca, Francia, República Checa, Grecia e Cuba. En xaneiro de 2013 publicaron o álbum People's Republic of the Baboon Show Formerly Known as Sweden.
En xullo de 2013 o grupo anunciou que Frida Ståhl substituía a Lisa Bünger no baixo. Segundo o comunicado, Bünger non podía dedicarlle o tempo suficiente a The Baboon Show debido ao traballo no seu club de música en Estocolmo. O 28 de marzo de 2014 publicouse o álbum Damnation. Tras varias visitas a Cuba, en 2015 saíu o recompilatorio Havana Sessions, no que o grupo gravou as súas propias cancións xunto a músicos cubanos.
The Baboon Show foi o abreconcertos do grupo alemán Die Toten Hosen na súa xira «Laune der Natour», nos concertos en Colonia, Stuttgart e Berlín en decembro de 2017.
En marzo de 2022 a cantante Cecilia Boström, xunto co grupo alemán Itchy, gravou unha versión da canción Womanarchist do grupo estadounidense Bad Cop/Bad Cop. O título da canción é unha combinación das palabras inglesas «woman» (muller) e «anarchist» (anarquista).