cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chantillí
thumb|Crema chantillí. O chantillí (a partir do francés: crème chantilly, pola vila francesa de Chantilly) é unha crema elaborada con nata batida a punto de neve, con adición de azucre ou aromas (normalmente vainilla), moi utilizada en repostaría e pastelaría. A receita orixinal débese a François Vatel do século XVII. Algúns autores, especialmente franceses, consideran ao chantillí sinónimo de nata batida, outros din que a nata batida non ten que necesariamente ter azucre ou aromas, mentres que o chantillí si.
Merengue (doce)
O merengue en Galicia
O primeiro rexistro do merengue en lingua galega foi feito por Antonio Fernández Morales en 1861 nos seus Ensaios poéticos en dialecto berciano : pois si a que colle dúas mamuquiñas gana indulgencias pra muitos días, a que merengues (cousa máis fina) papa, rezando a letanía, fincada no atrio cara pra arriba, ca boca aberta como unha mirla, gana as plenarias pra toda a vida..
Chantillí
Utilización e conservación
Fóra do ámbito da repostaría, adóitase ver o seu uso en xogos ou preliminares sexuais.
Arco musical
miniatura|300x300px|Un músico ibo tocando un arco musical. O arco musical é un instrumento musical formado por unha corda estirada entre as extremidades dun arco, normalmente de madeira.
Chantillí
Crema chantillí de chocolate
Unha variante da crema chantillí utiliza un chocolate fundido rico en manteiga de cacao no canto da crema de leite ou unha mestura de crema de leite azucrada e de chocolate fundido. A preparación manual é moito máis delicada, porque fai falla arrefriar a mestura aos poucos para evitarmos a solidificación e a aglomeración do chocolate antes de que se forme a escuma.
Nihoa
Nihoa (tamén coñecida como Bird Island ou Moku Manu) é a máis grande das illas de Sotavento de Hawai. Está situada a 450 km ao noroeste de Honolulú.
Características
Nihoa é unha illa rochosa rodeada de arrecifes de coral. A superficie total é de 0,7 km². A altitude máxima é de 273 metros no Miller's Peak, o máis alto das illas de Sotavento. A orografía fai que resulte difícil desembarcar na illa. O litoral leste, norte e oeste está cheo de cantís e o sur é máis suave pero sen protección entre a resaca do océano e as rocas.
Hai dúas especies endémicas de aves. Cando en 1917 descubriuse o pinzón de Nihoa os científicos pensaron que seria a última especie de ave por clasificar e chamáronlle telespyza ultima. Non foi o caso, pero o nome quedóuselle.
Nihoa foi habitada polos antigos hawaianos entre os anos 1000 e 1500. As expedicións arqueolóxicas identificaron 35 casas, 15 refuxios, 15 altares e 28 bancais agrícolas. Pero estaba deshabitada cando foi descuberta, en 1789 con poucas semanas de diferenza, por dous mercantes de peles de Alasca: os capitáns ingleses James Colnett do Prince of Wales e William Douglas da Iphigenia Nubiana.
O 1822 a raíña Ka'ahumanu visitou Niihau e explicáronlle as historias tradicionais sobre unha illa denominada Nihoa. Organizou unha expedición, visitou a illa e anexionouna ao Reino de Hawai.
Arco musical
Uso
Normalmente tócase só, aínda que ás veces tamén se emprega como parte dun conxunto de música apala. Para producir o son do arco frégase a corda, como un instrumento de cordas friccionada, pero tamén se pode bater na corda, como un Instrumento de cordas pulsada.
A diferenza dos instrumentos de corda que se usan na música sinfónica, non ten unha caixa de resonancia malia poder ter resoadores externos. O tipo máis común de resoador consiste nunha cabaza que se ata á man do portador. O arco tamén pode resoar nunha cavidade ou mesmo pode utilizarse a boca. Este último método permite conseguir unha melodía moito máis rica, variando o tamaño do resoador.
Os arcos musicais utilízanse en numerosas culturas de diferentes rexións do mundo. O berimbau pola súa asociación coa capoeira é un instrumento común no Brasil. Son comúns en toda África onde reciben diferentes nomes. Entre os siddis, indios de orixe africana, o malunga é un arco musical feito de bambú, cordas de catgut e un coco como resoador. O belembaotuyan é un arco de Guam. Os maorís empregan o ku.
Merengue (doce)
O merengue en Galicia
A primeira mención nun dicionario galego fíxoa Eladio Rodríguez González en 1958 no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, Galaxia, Vigo.
Estación de Sahagún
A estación de Sahagún é unha estación de ferrocarril de Adif situada no concello de Sahagún, na provincia de León. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 61,2 da liña férrea de ancho ibérico que une Venta de Baños e Xixón.
Historia
A liña férrea, construída pola Compañía do Noroeste en 1863, orixinalmente de vía única sen electrificar, foi inaugurada no período entre 1860 e 1868, cun trazado moi favorable entre Palencia e León. Na actualidade permite desenvolver velocidades de 160 km/h, que poderían aumentarse cambiando o modelo de catenaria. Cando se produciu o desdobramento da vía a principios do século XX, construíuse a segunda vía separada uns 50 metros da actual, cun trazado sinuoso, durante un traxecto dun 2 km en dirección a León.
A estación
miniatura|250px|Estación de Sahagún. A estación atópase ao sueste da localidade. Ata hai poucos anos aínda se mantiña en pé o edificio de viaxeiros da antiga estación. Ten servizos de venda de billetes, teléfono, aseos e cantina. Tamén hai unha parada de taxis.
Conta con dúas plataformas de máis de 300 metros cada unha, estando recrecidas uns 280 metros, e conectadas coa estación tanto en superficie como por paso inferior. Conta con once vías, delas catro son de circulación, outras catro de estacionamento -delas dous xunto ao peirao de carga, unha dá acceso ao silo, outra á subestación e unha última vía morta.
Longa distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 24 de xuño de 2016.
Francia no Festival de Eurovisión Júnior
Francia debutou no Festival de Eurovisión Júnior 2004 coa canción Si en voulait bien, quedando en 6º lugar. Pese ao gran resultado, Francia decidiu non participar a partir de 2005, porque non había motivación para participar e porque segundo eles "Demasiado Eurovisión mata a Eurovisión".
Gran Premio da China de 2013
O Gran Premio da China 2013 será unha carreira de Fórmula Un celebrada o 14 de abril de 2013 no Circuíto Internacional de Xangai da China. Será a terceira carreira da tempada de Fórmula Un 2013.
Q1
Do mesmo xeito que en anteriores sesións de cualificación, os equipos Caterham e Marussia foron eliminados na primeira rolda de clasificación. Esteban Gutiérrez de Sauber e o Williams de Valtteri Bottas tamén foron eliminados. O mellor tempo de 1:35.793 foi marcado por Lewis Hamilton. Todos os coches estaban comodamente dentro do tempo límite do 107% de 1:42.498.
Q2
Foron eliminados Vergne, Maldonado, Webber, Sutil, Pérez e di Resta.
Q3
Lewis Hamilton no Mercedes volveu rexistrar o mellor tempo da sesión e logrou a pole position. Kimi Räikkönen de Lotus Renault, foi segundo e Fernando Alonso de Ferrari, foi terceiro.
Hülkenberg optou por preservar os seus pneumáticos e non marcar un tempo para a Q3. Vettel tamén fallou en rexistrar un tempo, abortando o seu intento logo dun problema de freado. Jenson Button fixo unha volta simbólica para asegurar a oitava posición clasificatoria.
Carreira
Mark Webber sufriu un contratempo con Jean-Éric Vergne e ao entrar en boxes non lle apertaron ben unha porca e a roda desprendeuse ao final da recta. A roda estivo a piques de bater nos coches de Sebastian Vettel e Nico Hülkenberg. O australiano foi sancionado con 3 postos para a seguinte carreira polo accidente e Red Bull Racing multado con 5.000 $ polo problema da roda. Esteban Gutiérrez foi sancionado 5 postos para Bahréin polo accidente con Adrian Sutil.
One Albania
Os comezos
left|miniatura|122x122px|Antigo [[logotipo da AMC.]] A compañía foi constituída en novembro de 1995 da man do estado albanés e sendo este o seu propietario comezou as súas operacións comerciais en maio de 1996, converténdose no primeiro operador móbil en toda a Albania. A empresa foi privatizada con éxito en agosto do ano 2000ao adquirir a empresa de telecomunicacións grega COSMOTE o 85% das accións de AMC, a través do grupo COSMO-HOLDING ALBANIA S.A.
No ano 2008 a compañía de telecomunicacións alemá Deutsche Telekom Group líder en toda a Europa, adquiriu todas as accións de COSMO-HOLDING ALBANIA S.A. cambiando así de donos, e o 1 de xullo de 2015 a AMC é renomeada. O seu logotipo anteriormente verde foi substituído por un logotipo do grupo Telekom en cor maxenta.
Os servizos
Cando COSMOTE adquiriu a AMC, a empresa tiña 11 000 clientes de rede móbil. A finais de decembro de 2001 a AMC xa conseguira máis de 273 000 clientes e no 2009 xa tiña alcanzado unha base de clientes de 1,9 millóns.
Na actualidade, a cobertura da rede móbil da empresa cobre o 99,6% da poboación albanesa e o 95% da área xéografica de Albania, e no 2011 os seus clientes achegáronse aos 1,8 millóns de clientes.
Tamén Telekom Albania foi a primeira en ofrecer os servizos de cobertura móbil LTE 4G na capital do país, Tirana, e no sur da Albania. Ademais a empresa foi unha das primeiras en Europa que lanzou a tecnoloxía LTE-A Cat4 con até 150 Mbps de velocidade de baixada.
Cota de mercado
No 2012 a Albania tiña 5,3 millóns de clientes de rede móbil (cun 187% de cociente de penetración), dos cales 3,2 millóns son usuarios activos (cun 114% de cociente de penetración).
A autoridade reguladora de telecomunicacións na Albania é a Autoridade de comunicacións electrónicas e postais, e para esta unha numeración activa de móbil é aquela que fixese algún tipo de comunicación no número de móbil, como pode ser unha chamada mesmo nos últimos 3 meses.
Whatever
Whatever é o single nº6 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o 10 de febreiro de 1999 baixo o selo Avex Trax, só dous meses máis tarde que o seu primeiro álbum de estudio.
Información
Este single é o primeiro de Ayumi en posuír elementos de música electrónica e bailable, aspecto que posteriormente se convertería nunha característica da artista, que é considerada unha das cantantes xaponesas que foi mesturada máis veces en todo o mundo. O tema principal foi producido polo DJ xaponés Izumi Miyazaki, máis coñecido como Dub Master X, e chamouse estratexicamente “Versión M”. Tamén se incluíu unha versión J-Pop da canción baixo o nome de “Versión J”. Crese que as definicións das letras son de Mix e J-Pop respectivamente.
A primeira versión foi o tema principal promocionado, actuando na maioría dos programas de televisión os que Ayumi asistiu, así como tamén dentro do vídeo musical desta. A versión, similar ós anteriores traballos presentes no primeiro álbum da artista, estivo presente como tema principal do spot comercial do single, así como tamén interpretado nalgunhas ocasións, en programas de televisión. Para o lanzamento de LOVEppears, o segundo álbum, incluíuse o remix orixinal que realizou DMX para a canción, chamada "Whatever (Dub's 1999 Remix)", substituíndo o de “Versión M”(que era unha versión editada).
Sleep and Release
Sleep and Release é o segundo álbum da banda escocesa de rock alternativo Aereogramme, publicado o 18 de febreiro de 2003 a través do selo Chemikal Underground no Reino Unido e de Matador Records nos Estados Unidos.
Listaxe de cancións
Todos os teas compostos por Aereogramme.
Feixe colimado
miniatura|Na imaxe de abaixo os raios de luz foron colimados.
Un feixe colimado de luz visible ou outra radiación electromagnética é aquel que está formado por raios paralelos e, por tanto, dispérsase minimamente ao propagarse. Un feixe de luz perfectamente colimado, sen diverxencia, non se dispersaría coa distancia, pero a existencia de difracción impide a creación dun feixe dese tipo.
A luz pode ser aproximadamente colimada por diversos procesos, por exemplo por medio dun colimador. A luz perfectamente colimada ás veces dise que está enfocada ao infinito. Así, a medida que se incrementa a distancia a un punto, os frontes de ondas esféricos fanse máis planos e próximos a ondas planas, as cales están perfectamente colimadas. A luz colimada pode encontrarse nos raios láser. A colimación tamén se observa na luz das estrelas distantes.
Outras formas de radiación electromagnética poden tamén ser colimadas. En radioloxía, os raios X están colimados para reducir o volume dos tecidos do paciente que vai ser irradiado, e para eliminar os fotóns desviados que reducen a calidade da imaxe de raios X ("néboa da película"). En escintigrafía, utilízase un colimador de raios gamma fronte a un detector para só permitir a detección dos fotóns perpendiculares á superficie.
Etimoloxía
A palabra "colimar" procede do latín collimare, que se orixinou por unha mala lectura do verbo collineare, 'dirixir en liña recta'.
Láseres
A luz láser procedente de láseres de gas ou cristal está altamente colimada porque se forma nunha cavidade óptica entre dous espellos paralelos que restrinxe a luz a un camiño paralelo á superficie dos espellos. Na práctica, os láseres de gas poden usar espellos cóncavos, espellos planos ou unha combinación de ambos. A diverxencia de feixes láser de alta calidade é normalmente de menos de 1 milirradián (3,4 arcmin), e pode ser moito menor para feixes de gran diámetro. Os díodos láser emiten luz menos colimada debido á curta cavidade que teñen, e, por tanto, para obter unha maior colimación cómpre usar lentes colimadoras.
Luz de sincrotrón
A luz sincrotrón está moi ben colimada. Orixínase ao curvar electróns relativistas (é dicir, os que se moven a velocidades relativistas) arredor dunha pista circular. Cando os electróns van a velocidades relativistas, a radiación resultante está altamente colimada, pero iso non ocorre a velocidades menores.
Fontes distantes
A luz procedente das estrelas agás o Sol chega á Terra colimada con gran precisión, porque ditas estrelas están tan lonxe que non presentan un tamaño angular detectable. Porén, debido á refracción e turbulencia na atmosfera da Terra, a luz estelar chega á superficie lixeiramente descolimada cun diámetro angular aparente duns 0,4 arcsec. Os raios directos da luz do Sol chegan á Terra descolimados medio grao, e este é o diámetro angular do Sol visto desde a Terra. Durante un eclipse solar, a luz do Sol faise cada vez máis colimada a medida que a superficie visible diminúe ata ser un crecente e finalmente un pequeno punto, producindo o fenómeno da formación de sombras nítidas e bandas de sombra.
Lentes e espellos
miniatura|150px|Un exemplo dunha lente óptica colimadora. Un espello parabólico perfecto enviará raios paralelos a un foco nun só punto. Inversamente, unha fonte de tipo puntual no foco dun espello parabólico producirá un feixe de luz colimada, creando así un colimador. Como a fonte debe ser pequena, un sistema óptico dese tipo non pode producir moita potencia óptica. Os espellos esféricos son máis fáciles de construír que os parabólicos e úsanse a miúdo para producir luz aproximadamente colimada. Moitos tipos de lentes poden tamén producir luz colimada a partir de fontes de tipo puntual.
Sistema de presentación de imaxes en simuladores de voo con luz colimada
miniatura|esquerda|Diagrama dun sistema de pantallas con luz colimada, como se ven desde o lado dun simulador de voo. Este principio utilízase en simuladores de voo completo, que teñen sistemas especialmente deseñados para mostrar imaxes da escena do exterior ou de "fóra-da-ventá" (Out-The-Window, OTW) aos pilotos que están na réplica da cabina dun avión.
Nas aeronaves nas que os dous pilotos están sentados un a carón do outro, se se proxectasen as imaxes da escena de "fóra-da-ventá" en fronte dos pilotos nunha pantalla, un piloto vería a vista correcta da escena pero o outro vería unha vista na que algúns obxectos da escena estarían en ángulos incorrectos. 300px|dereita|Diagrama do sistema de mostraxe de imaxes que usa luz colimada e un simulador de voo real. Para evitar isto, utilízase óptica colimada no sistema de mostraxe de imaxes do simulator visual para que ambos os pilotos vexan a escena exterior a un foco distante en vez de á distancia focal dunha pantalla de proxección. Isto conséguese por medio dun sistema óptico que permite que ambos os pilotos vexan as imaxes nun espello que ten unha curvatura vertical, e dita curvatura permite que a imaxe sexa vista a un foco distante por ambos os pilotos, os cales despois ven esencialmente a mesma escena do exterior sen ningunha distorsión. Como a luz que chega ao punto ocular de ambos os pilotos faino desde diferentes ángulos do campo visual dos pilotos debido aos diferentes sistemas de proxección dispostos en semicírculo sobre os pilotos, o sistema completo de mostraxe das imaxes non pode ser considerado un sistema de mostraxe colimado, senón un sistema que usa luz colimada.
Colimación e descolimación
"Descolimación" é calquera mecanismo ou proceso que causa que un feixe coa mínima posible diverxencia de raios diverxa ou converxa desde o paralelismo. A descolimación pode ser deliberada por razón do sistema, ou pode ser causada por moitos factores, como as inhomoxeneidades no índice de refracción, oclusións, dispersión, deflexión, difracción, reflexión e refracción. A descolimación debe terse en conta para un tratamento completo de moitos sistemas como a radio, radar, sonar e comunicacións ópticas.
Kim Jong-un
Kim Jong-un (en coreano: 김정은, IPA: [kim dʑʌŋ ɯn]), tamén coñecido como Kim Jong-eun ou Kim Jung-eun, anteriormente Kim Jong-woon ou Kim Jung-woon, nado o 8 de xaneiro de 1983, é o líder supremo de Corea do Norte. É o terceiro e máis novo fillo do seu defunto predecesor, Kim Jong-il e a súa consorte Ko Young-hee.
Dende finais de 2010, Jong-un comezou ser visto como futuro herdeiro no liderado da nación e, despois da morte do seu pai, foi anunciado como o "gran sucesor" pola televisión estatal de Corea do Norte. Foi declarado Comandante Supremo do Exército Popular de Corea o 24 de decembro de 2011. É un Daejang do Exército Popular de Corea, un rango militar equivalente á un Xeneral. Dise que estudou de forma privada ciencias da computación en Corea do Norte. Ten dúas licenciaturas, unha en física na Universidade Kim Il-sung e outra na Academia Militar Kim Il-sung.
En 2012 foi elixido pola Asemblea Popular Suprema, como Primeiro Presidente da Comisión Nacional de Defensa da República Popular Democrática de Corea, o cargo de goberno máis alto do país e foi reelixido en 2014. En 2016 o nome do cargo mudou polo de Presidente da Comisión de Asuntos de Estado da República Popular Democrática de Corea. Foi reelixido en 2019.
Xardín Botánico de Missouri
miniatura|Xardín vitoriano.
miniatura|Invernadoiro tropical. O Xardín Botánico de Missouri é un xardín botánico situado en St. Louis, Missouri. Coñécese informalmente como Shaw's Garden polo seu fundador, o filántropo Henry Shaw. miniatura|Labirinto.
Casa das bolboretas
O xardín conta cun bolboretario, o Sophia M. Sachs Butterfly House, en Chesterfield.
Distrito de Leiria
Distrito de Leiria Localización do Distrito de Leiria
O distrito de Leiria é un distrito portugués que se atopa dividido entre as provincias tradicionais da Beira Litoral e a Estremadura. Limita ao norte co distrito de Coímbra, ao leste co distrito de Castelo Branco e o Distrito de Santarém, ao sur co distrito de Lisboa e ao oeste co océano Atlántico. Abrangue unha área de 3.517 km², sendo así o 13º maior distrito portugués en extensión. Ten unha poboación residente de 459.450 habitantes (2006), e a súa capital é a cidade de Leiria.
Concellos e división por rexións
O distrito de Leiria subdivídese nos seguintes 16 concellos:
Na división do territorio portugués en NUTS II, o distrito atópase totalmente integrado na Rexión Centro. Os seus concellos distribúense polas subrexións do Oeste, Rexión de Portugal (o cal foi transferido á Rexión Centro en 2002 coa redución da área da Rexión de Lisboa e Val do Texo), Pinhal Litoral e Pinhal Interior Norte. En resumo:
Poboación
O concello mais poboado é o de Leiria, que é o único con máis de 100.000 habitantes. Ademais deste, só os concellos de Alcobaça, Caldas da Rainha e Pombal teñen máis de 50.000 habitantes. Os concellos situados no nordeste tiveron un crecemento poboacional negativo nos últimos anos, mentres que Leiria, Caldas da Rainha e Marinha Grande son os concellos que máis medraron en poboación. No tocante á distribución por idades, Leiria é o concello con menor porcentaxe de poboación con máis de 65 anos.
Actividade económica
Actualmente, a dinámica económica do distrito é, predominantemente, do tipo urbano-industrial. Son poucos os concellos nos que non se deron as condicións necesarias para o desenvolvemento industrial, os cales seguen cunha actividade maioritariamente agrícola e rural.
De acordo cunha lista da NERLEI (asociación empresarial de Leiria), o sector primario produce no distrito, relativamente aos totais de Portugal: 80% de peras, 35% de mazás, 20% de pexegos, 15% de viños de calidade, 50% de efectivos porcinos, 19.500 hectáreas de piñeirais en réxime continuo, 8200 hectáreas de bosques comunais, 17% de pesca e unha boa parte do queixo denominado “Rabaçal”
Finalmente, o sector terciario supón máis do 50% de todo o tecido empresarial do distrito. A poboación activa relacionada con este sector medrou progresivamente nos últimos anos. Este crecemento foi sensibelmente proporcional ao incremento poboacional nos arredores dos principais centros urbanos, situándose xa por riba do 40%. Máis de 70% das empresas deste sector están ligadas ao comercio. Tamén existen importantes empresas de transportes, de servizos de saúde privados e públicos e unha notábel rede escolar, con varias Universidades privadas e seis Escolas Superiores do Instituto Politécnico de Leiria, situadas nesta cidade, en Caldas da Rainha e en Peniche. Tamén a prensa, falada e escrita, ten no distrito delegacións dos principais órganos portugueses.
Infraestruturas
O transporte ferroviario do distrito é un punto débil, debido á visíbel decadencia da liña do Oeste. Para solucionalo está proxectada unha futura liña de alta velocidade. O concello de Pombal está comunicado a través da Liña do Norte, a principal liña ferroviaria portuguesa.
Con respecto á rede viaria, o distrito está cruzado polas autoestradas A1 e A8, até a cidade de Leiria. Os restantes concellos teñen accesos a través de estradas IP e IC.
O futuro aeroporto de Ota facilitará as comunicacións aéreas do distrito, aínda que non se descarta a posibilidade de apertura ao tráfico civil do aeródromo militar de Monte Real.
Nas comunicacións por mar, é importante mencionar os portos de pesca de Peniche e Nazaré.
Patrimonio
O distrito de Leiría conta cun abundante e importante patrimonio arquitectónico e paisaxístico. Entre os monumentos e lugares máis salientábeis están os seguintes:
DC Gallego
O Deportivo Centro Gallego foi unha institución deportiva da Habana de principios do século XX, cuxa actividade principal era o fútbol. Participou no Campionato Nacional de Fútbol de Cuba, saíndo campión del en oito ocasións, o que o converte no segundo club máis laureado da historia do fútbol cubano, só por detrás do FC Villa Clara. Eran alcumados os "alacráns".
Historia
A institución ten a súa orixe nos inmigrantes galegos que crearon a Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia o 21 de xaneiro de 1872 na Habana, dando lugar a diversas institucións culturais e deportivas, como a creación en 1878 do Centro Galego da Habana, unha escola en 1880, un centro de idiomas, unha biblioteca e a institución deportiva.
O equipo gañou o Campionato Nacional de Fútbol de Cuba en oito ocasións (1931, 1932, 1937, 1938, 1939, 1940, 1945 e 1947). Ademais en 1951 e 1954 gañou o Campionato Cubano Profesional, un campionato paralelo do que se celebraron 7 edicións. Foi un dos mellores equipos de toda América na súa época, chegando a realizar xiras internacionais como a que fixeron por Suramérica e Centroamérica en 1937, que durou catro meses, e na que xogaron contra os mellores equipos de países como Colombia ou Costa Rica. Ademais participaron no Torneo Internacional de Cali, organizado como conmemoración polo 4º centenario da fundación de Cali, xunto ao Independiente Rivadavia, da Arxentina, o Deportivo Cali, de Colombia, a Selección Jalisco, de México e Ambato, de Ecuador entre outros. O Centro Gallego saíu campión, aínda que no partido fronte aos mexicanos, un dos xogadores "galaicos", Sergio Alonso, recibiu unha patada que o mandou ao hospital, onde faleceu pouco despois. En 1938 venceron á selección de Euskadi por 3 a 0 nun partido disputado na Habana.
Entre os xogadores destacados no club atopábanse o costarriqueño Alejandro Morera Soto, quen foi o primeiro costarriqueño en xogar no exterior, o colombiano Roberto Meléndez e o arxentino Amadeo Colángelo. Destacou tamén Mario López, notable figura da selección de fútbol de Cuba na década de 1930. Pero o xogador máis afamado do equipo foi Juan Tuñas, tres veces máximo goleador do Campionato Nacional co Centro Gallego e considerado por moitos como o mellor futbolista cubano de todos os tempos. Algúns dos futbolistas que integraron a selección cubana que disputou a Copa Mundial de Fútbol de 1938 pertencían ao Centro Gallego, como o propio Tuñas ou o coruñés Manuel Chorens.
Mantiña unha gran rivalidade co tamén habaneiro Juventud Asturiana.
Nijō In no Sanuki
Nijō In no Sanuki (二条院讃岐) foi unha poetisa xaponesa que viviu nas postrimerías da era Heian e inicios da era Kamakura. Tamén era coñecida como Nai Sanuki (内讃岐) ou Chūgū Sanuki (中宮讃岐). Seu pai foi Minamoto no Yorimasa.
Foi serventa do Emperador Nijō (Nijō In), e despois da morte deste en 1165 casou con Fujiwara no Shigeyori. Tamén durante este período se converte nunha poeta popular do waka coa obra Kasen Rakugaki (歌仙落書). Cara ao 1190, volve ser serventa, da Emperatriz (Chūgū) Kujō Ninshi de Gishū Mon In, esposa do Emperador Go-Toba, aínda que posteriormente renuncia como serventa e en 1196 faise monxa budista.
Estivo en varios círculos poéticos do Emperador Go-Toba e do Emperador Juntoku e participou en varios concursos de waka. Fixo a súa colección persoal de poemas, o Nijō In no Sanuki-shū (二条院讃岐集). É mencionada como unha das trinta e seis mulleres inmortais da poesía e un dos seus poemas está incluído na lista antolóxica Hyakunin Isshu. Tamén algúns dos seus poemas foron incluídos na antoloxía imperial Senzai Wakashū.
Korvpalli Meistriliiga
A Korvpalli Meistriliiga (KML), tamén coñecida como Alexela Korvpalli Meistriliiga por motivos de patrocinio, é a máxima competición de baloncesto profesional en Estonia. O primeiro campionato de baloncesto estoniano foi xogado no ano 1925. Durante os anos da Unión Soviética (1941–1991), a Liga recibiu o nome de Campionato da República Socialista Soviética de Estonia, mudando ao seu nome actual tras a independencia do país en 1992. O equipo máis laureado da historia da competición é o Tartu Ülikool/Rock. Desde o ano 2013 a liga está patrocinada polo Alexela, unha compañía enerxética estonia.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2015−16 da Korvpalli Meistriliiga.
Desde 1991
‡ Nota: MVP dos Play-offs.
Palmarés
‡ Nota: No ano 1944 foron xogados dous campionatos (v – torneo de verán; i – torneo de inverno).
Xogadores destacados
Estonia:
Canadá: Estados Unidos: Romanía:
Letonia: Lituania: Senegal: Xeorxia:
O Canto do Muro, San Breixo de Parga, Guitiriz
O Canto do Muro é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Altiplano, Murcia
O Altiplano é a comarca máis setentrional da Rexión de Murcia. Limita ao leste co Alt Vinalopó e o Vinalopó Mitjà (na provincia de Alacant); ao sur coa Comarca Oriental e a Vega Alta del Segura, ao oeste á Comarca de Campos de Hellín, e ao norte á Comarca de Almansa (na provincia de Albacete).
Está constituída polos municipios de Yecla e Jumilla e conta con 56.134 habitantes. Yecla ten a aldea de Raspay e Jumilla ten 13 pedanias o aldeas : A Estacada, a Alquería, Santa Ana, Fuente del pino, Cañada del trigo, Torre del Rico, Carche, a Raja, As Encebras, A Zarza, A Alberquilla, Román, Término de Arriba entre outras casas rústicas Está formada por anchos vales de certa altitude relativa atravesados por unha rede de corgos, a maioría das cales verten as súas augas ao río Segura a través dos corgos do Judío e do Muro. Os vales do Altiplano están rodeados por diversas serras pertencentes ao sistema prebético, entre as que destaca a Serra do Carche como máxima altitude. Destaca pola súa vitivinicultura.
Aelfwine de Deira
Aelfwine, nado c. 661 e finado en 679, foi un rei de Deira (670 - 679). Foi fillo de Oswiu de Northumbria e irmán de Ecgfrith de Northumbria.
Traxectoria
Despois de que Ecgfrith tomou o poder como rei de Northumbria en 670, nomeou a Aelfwine rei do reino de Deira. Aelfwine era apenas un neno nese momento, e nomeouno coa intención de designalo como o seu sucesor, xa que era solteiro e non tiña fillos. Con todo, morreu durante unha batalla contra os mercianos preto do río Trent en 679. Isto provocou a furia dos northumbrianos, pero previuse un conflito máis grande pola intercesión do arcebispo de Canterbury, Teodoro, quen persuadiu a Aethelred de Mercia a pagar unha suma monetaria como compensación pola morte de Aelfwine.
Seclusion
Seclusion é o tereiro álbum da banda escocesa de rock alternativo Aereogramme, publicado o 20 de setembro de 2004 a través do selo Undergroove Records. A súa portada foi creada polo músico e artista gráfico estadounidense Aaron Turner.
Club Rápido de Bouzas
dereita|miniatura|Rápido de Bouzas, 2022. dereita|miniatura|Rápido de Bouzas, 2023.
O Club Rápido de Bouzas é un club de fútbol da parroquia de Bouzas na cidade de Vigo, que milita na Terceira División RFEF. Fundado en 1914, é o segundo equipo de fútbol máis antigo de Galicia. O club acadou o seu cumio deportivo entre 2017 e 2019, cando militou durante dúas tempadas na Segunda División B, terceira categoría do fútbol español.
Historia
Participou na Serie B do Campionato de Galicia de fútbol, resultando campión na tempada 1922-23. No verán dese ano foi convidado a unirse co Real Vigo Sporting Club e mais o Real Club Fortuna de Vigo no proxecto de fusión que deu lugar ao Celta de Vigo, mais o club declinou a oferta.
Na tempada 2015-16 o equipo gañou o grupo galego da Copa RFEF, tras eliminar o Deportivo B e o Alondras, e vencer na final fronte ao Cerceda en Ribadumia por 3-0.
O 25 de xuño de 2017 logrou o ascenso a Segunda B por vez primeira tras eliminar o Peralada, o Cayón e o Villa de Santa Brígida. Mantívose nesta categoría dúas tempadas, clasificándose de novo para a Copa do Rei.
Presidentes
Na actualidade o presidente da entidade gualdinegra é Manuel Pedro Seoane Cordal. Así mesmo, o presidente honorífico é Baltasar Pujales Estévez.
Uniforme
miniatura|300px|Rápido de Bouzas vs [[Centro de Deportes Barco. Venceu o Rápido: 2-0.]]
Estadio
O Campo de Fútbol Municipal Baltasar Pujales é a sede onde o Club Rápido de Bouzas disputa os seus encontros.
Fondo de Vila, Líncora, Chantada
Fondo de Vila é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 5 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Jacques Vergès
Jacques Vergès, nado o 5 de marzo de 1925 en Ubon Ratchatani, en Tailandia e finado o 15 de agosto de 2013, foi un avogado francés coñecido polo seu comunismo anticolonialista e por defender a figuras polémicas como o nazi Klaus Barbie ou o denegacionista Roger Garaudy.
Traxectoria
Fillo dunha institutriz vietnamita e de Raymond Vergès, cónsul francés, a súa nai morreu cando el tiña tres anos e a familia trasladouse á illa de Reunión. Aos 17 anos deixou a illa e uniuse ao exército das Fozas Francesas Libres, radicado en París desde 1945 ingresou no Partido Comunista Francés, foi secretario da Unión Internacional de Estudantes con sede en Praga (1952-1954). Defensor dos combatentes da Fronte de Liberación Nacional alxeriana, entre os que está a que será a súa dona desde 1965, Djamila Bouhired. En 1957 abandonou o PCF. Cando Alxeria se independizou en 1962 Vergès instalouse en Alxer, converténdose en xefe de gabinete do ministro de Asuntos Exteriores, fundou a revista Révolution africaine, financiada polo FLN.
A partir de 1963 prodúcese unha viraxe na súa ideoloxía achegándose ás teses maoístas, destituído das súas funcións volveu a París, fundou a primeira revista maoísta francesa, Révolution. En 1965, tras a destitución de Ahmed Ben Bella, Vergès volveu a Alxeria, permanecendo alí ata 1970. Entre 1970 e 1978 desapareceu da vida pública, constituíndo un misterio o seu paradoiro.
Gisela de Francia
Gisela, tamén escrita coma Gisella ou Giséle, foi a filla do rei de Francia Carlos III e segunda esposa do caudillo viquingo e primeiro Duque de Normandía Rollo.
Traxectoria
O seu matrimonio en 911 co caudillo viquingo Hrolf Ganger, ou Rollo, formaba parte do tratado asinado entre este e o rei de Francia, seu pai, segundo o cal Hrolf Ganger obtiña a rexión de Normandía a cambio de protexer as costas francesas dos ataques viquingos, converterse ao catolicismo e xurar lealdade ao rei francés Carlos III.
Leonor de Aragón (1402-1445)
Leonor de Aragón, nada o 2 de maio de 1402 e finada en Toledo o 19 de febreiro de 1445), foi unha infanta aragonesa, que foi raíña consorte de Portugal polo seu matrimonio con Duarte I e, á morte deste, rexente durante parte da minoría de idade do seu fillo Afonso.
Gisela de Francia
Traxectoria
Polo tanto é considerada como a primeira Duquesa de Normandía.
Leonor de Aragón (1402-1445)
Orixes familiares
Por vía materna era neta de Beatriz de Portugal e, por tanto, bisneta do rei Pedro I de Portugal e Inés de Castro.
Gisela de Francia
Traxectoria
Non se teñen moitas referencias do seu nacemento e sobre o seu matrimonio, habendo dúbidas sobre a súa existencia e sobre se en realidade era unha filla bastarda de Carlos III.
Ligazóns externas
Dicionario sobre heroes medievais
Leonor de Aragón (1402-1445)
Orixes familiares
Tivo cinco irmáns e unha irmá: Afonso, María, Xoán, Henrique, Sancho e Pedro.
Alianza dos infantes de Aragón cos infantes de Portugal, contra Castela
En 1428 casou co herdeiro do trono portugués, Eduardo, e foi raíña consorte de Portugal dende a ascensión de Eduardo o trono en 1433 ata a morte deste en 1438. A voda foi concertada polo seu irmán Afonso e Pedro de Noronha, arcebispo de Lisboa e fillo do conde Alfonso de Noronha. Segundo as crónicas:
Con este enlace rubricábase a alianza dos infantes de Aragón cos infantes de Portugal contra o rei de Castela e os que levaban o cargo do goberno da súa persoa e estado (ou, o que é o mesmo, contra o condestable Álvaro de Luna). Ó paso do séquito da infanta camiño de Portugal por Valladolid, onde residía a corte nese momento, celebráronse xustas e correron lanzas con notable esplendor e boato na honra do acontecemento até que se reemprendeu a marcha o 21 de xullo de 1428.
Morte do rei Duarte
Trala morte do su esposo o rei Eduardo, foi designada polas Cortes de Torres Novas de 1438 rexente do reino durante a minoría do primoxénito e herdeiro, Afonso, que nese momento tiña só seis anos. Este feito provocou os receos dos grandes do reino, que formaron un partido arredor do infante Pedro, ó que atribuían mellor dereito para exercer a rexencia. Nas Cortes de Lisboa de 1439, Leonor foi obrigada a abandonar o cargo de rexente do reino, que lle foi encomendado a Pedro de Portugal, tío do neno.
miniatura|300px|Sepulcro dos reis [[Duarte I de Portugal e Leonor de Aragón no Mosteiro de Batalha.]]
Morte e sepultura
Leonor retirouse a Castela e faleceu no mosteiro de Santo Domingo el Real de Toledo o 19 de febreiro de 1445, envelenada —en opinión de Jerónimo de Zurita— polo Condestable de Castela.
Recibiu sepultura no convento de Santa María da Vitoria en Batalha.
Descendencia
Do seu matrimonio co rei Duarte naceron varios fillos, aínda que só algúns chegaron a adultos:
Parque Natural da Serra de Hornachuelos
O Parque Natural da Serra de Hornachuelos atópase en Andalucía. Esténdese pola provincia de Córdoba.
Flora
A formación forestal máis estendida é o bosque mediterráno. As especies máis habituais son a aciñeira, a sobreira ou o carballos ananos. Tamén están presentes a oliveira brava, a alfarrobeira, o lentisco, a uz moura e o cantroxo entre as especies arbustivas.
Fauna
O mamífero máis estendido é o cervo. Namentres o lince ibérico é escaso e o corzo desapareceu nos anos 50 do século XX. Entre as aves salientar colonias importantes de voitre negro e cegoña negra
Nata batida
miniatura|right|Unha cunca de [[chocolate quente cuberta con nata batida dun bote a presión.]] miniatura|Pasteliños de nata, un dos usos típicos en [[pastelaría.]] A nata batida ou crema batida é unha crema de leite que se bate enerxicamente até adquirir unha consistencia semisólida ou á que se lle engade ar ou gases inocuos. Diferénciase da crema chantillí en que esta sempre leva azucre e acostuma ir aromatizada, mentres que a nata batida non ten porque ser adozada. Contodo moitos autores considéranas sinónimos.
Se a nata ten un 30% ou máis de graxa pode ser mesturada con ar, de xeito que as burbullas de ar son capturadas nunha rede de pinguiñas de graxa e o coloide resultante adquire aproximadamente o dobre de volume da nata orixinal; porén, se o proceso de batido continúa as pingas de graxa péganse entre si destruíndo o coloide e formando manteiga e o líquido restante é soro de manteiga (cando dicimos que a nata se cortou). Ás veces engádeselle azucre glas ao coloide, co fin de endurecer a mestura e reducir o risco de exceso de batido.
Características
A nata batida prepárase normalmente cun batedor de globo (a man), un batedor eléctrico ou un batedor mesturador, aínda que tamén, con certa dificultade, pode facerse cun garfo. Cómpre ter en conta que o batido manual consegue un maior volume. Por outra banda, é primordial que tanto a nata como o garfo onde sexa batida e os utensilios de cociña estean fríos (entre 5 e 10 °C): a calor abranda a graxa da nata, e non permite que soba. A nata batida úsase popularmente para cubrir certas sobremesas (amorodos con nata), e tamén pasteis, cafés ou xeados.
Comercialización
A nata batida pode venderse prota para o seu uso en botes a presión; cando a crema sae da embocadura mestúrase co ar violentamente, producindo catro veces o volume da nata, o dobre do volume producido ao bater ar nela. Isto coñécese coma squirty cream no Reino Unido. Usando esta técnica, tamén pode ser preparada en dispensadores reutilizábeis, semellante a unha botella de sifón de auga carbonatada e utilizando cartuchos desbotábeis de baixo custo. A nata batida producida deste xeito é porén inestábel e tornará a un estado máis ou menos líquido en media hora ou unha hora. Polo tanto, o método non é axeitado para a decoración de alimentos que non serán inmediatamente servidos.
Ligazóns externas
Sahne
Gaelic Games Europe
O Gaelic Games Europe ou GGE é o ente regulador do hurling, fútbol gaélico, camogie e peil na Europa Continental. Está afiliada a Gaelic Athletic Association. Está dividida en 5 rexións que son Benelux, Sur/Este, Francia, Iberia e Nordica.
Torneos
E a encargada de organizar e xestionar o campionato Pan Europeo, a Liga de Campións, Campionato Benelux, Campionato Sur/Este, Campionato Ibérico e Campionato Nordico.
Igrexa de San Martiño de Cogeces de Íscar
Características
É de estilo gótico e foi modificada nos século XVI e XVII. A parte máis antiga é a do muro sur onde se atopa unha portada gótica de calidade con arquivoltas de dentes de serra e mediacanas. Consta dunha soa nave pechada con bóveda de canón e adornada con xeseiras barrocas. O edificio ten unha torre situada ós pes; accédese ós pisos superiores por unha escaleira de caracol exterior.
Marit Bjørgen
Marit Bjørgen, nada en Trondheim o 21 de marzo de 1980 é unha esquiadora de fondo norueguesa retirada. É a primeira na listaxe de todos os tempos da Copa do Mundo de Esquí de Fondo con 114 vitorias individuais. Bjørgen tamén é a esquiadora de máis éxito na historia da Copa do Mundo, con 29 vitorias. Liderou o medalleiro dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2010 con cinco medallas, incluídas tres de ouro. Olímpica en cinco ocasións, as cinco medallas que gañou en Pyeongchang 2018 elevaron o total a quince, o maior número de medallas gañada por persoa ningunha na historia dos Xogos Olímpicos de Inverno.
O 6 de abril de 2018, anunciou a súa retirada do esquí de fondo despois da tempada 2017–18.
Medicamentos para o asma
Na tempada 2009–2010 Bjørgen tivo un informe para unha exención por uso terapéutico ("Therapeutic Use Exemption, TUE) emitido pola International Ski Federation (FIS) para o medicamento Symbicort para a asma, que contén substancias da listaxe prohibida da Axencia Mundial Antidopaxe (WADA). Bjørgen continuaba a empregar o medicamento nos Xogos Olímpicos de 2010 e foi fortemente criticada por Justyna Kowalczyk que a acusou de dopaxe. Dende setembro de 2011, os deportistas non precisan dunha TUE para o Symbicort, e pode empregarse por calquera deportista, mais en doses restrinxidas.
Vida privada
Bjørgen vive coa súa parella Fred Børre Lundberg, antigo campión olímpico de combinada nórdica, en Holmenkollen, Oslo. En 2015, Bjørgen anunciou que estaba embarazada e non competiría na seguinte tempada, volvendo na tempada de 2017.
Hampshire
miniatura|dereita|Mapa salientando o condado de Hampshire dentro de Inglaterra Hampshire é un condado do sur de Inglaterra, Reino Unido. É coñecido por ser o condado da escritora Jane Austen, que aparece con frecuencia como contexto das súas novelas.
División administrativa
Ficheiro:Hampshire_Ceremonial_Numbered.png
Prionailurus bengalensis iriomotensis
Prionailurus bengalensis iriomotensis Imaizumi, 1967 é, para moitos autores, unha especie de mamífero carnívoro da familia dos félidos, subfamilia dos felinos, pertencente ao xénero Prionailurus, ou, para outros, unha subespecie de Prionailurus bengalensis (Kerr, 1792), Prionailurus bengalensis iriomotensis (Imaizumi, 1967) , que vive exclusivamente na pequena illa xaponesa de Iriomote.
Atópase en perigo crítico de extinción, segundo a Lista Vermella da IUCN dende 2008, xa que a súa poboación era nese ano de tan só 250 exemplares adultos, e crese que está a minguar. É unha das especies de gato máis ameazadas, cunha poboación estimada en menos de 100 individuos en 2007.
En xaponés, é chamado "gato de montaña de Iriomote" (西表山猫). No dialecto local da lingua yaeyama, coñécese como "o gato da montaña" (ヤママヤー), "o que brilla na montaña" (ヤマピカリャー), e "o que ten ollos parpadeantes" (メーピスカリャー).
Os Portos, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
Os Portos é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá.
Prionailurus bengalensis iriomotensis
Está considerado por algúns biólogos como un fósil vivente, xa que a súa forma actual non difire moito da súa forma primitiva.
Historia
Cando a especie foi descuberta en 1965 por un grupo de rapaces, os zoólogos considerárona como sobrevivente dunha liña extinta de felinos, e foi clasificada no xénero Mayailurus, co nome científico de Mayailurus iriomotensis.
Dous aanos máis tarde foi reclasificada por Imaizumi como unha subespecie de Prionailurus bengalensis, antes de volver a ser elevada, polo mesmo autor, ao nivel de especie no mesmo xénero de Prionailurus bengalensis, Prionailurus.
Esta postura aínda está en discusión, e moitos estudosos afirman que Prionailurus bengalensis iriomotensis debe ser clasificado nunha especie separada, posto que a súa aparencia é moi diferente á de Prionailurus bengalensis.
Etimoloxía
Para a etimoloxía do xénero, véxae Prionailurus.
O epíteto específico, iriomotensis, fai referencia á illa onde habita.
Características
A súa pelaxe é de cor marrón escura, e posúe unha cola moi poboada. Non pode retraer completamente as súas garras.
O cranio é máis longo e máis estreito que o dun gato doméstico. Cando se compara co cranio de Prionailurus bengalensis, Prionailurus bengalensis iriomotensis ten aproximadamente o mesmo tamaño, pero é máis groso. Debido a isto, o seu cerebro é máis pequeno; o cerebro dun Prionailurus bengalensis macho pesa uns 42 g, mentres que o cerebro masculino dun Prionailurus bengalensis iriomotensis pesa uns 30 g.
Os machos adoitan creceren até os 50 ou 60 cm, e pesan de 3,5 a 5 kg. As femias son máis pequenas, medido entre 50 e 55 cm de longo e pesando de 3 a 3,5 kg. As colas son grosas desde a base até a punta, medindo entre 23 e 24 cm de lonxitude. Os seus pescozos tamén son grosos, e os ombros son musculosos, aínda que a súa capacidade para saltar é comparativamente débil.
Hábitat e distribución
Prionailurus bengalensis iriomotensis é endémico da pequena illa de Iriomote, que ten unha superficie duns 290 km². Na illa predominan as montañas baixas, que van desde os 300 até os 460 m de altitude e están poboadas de bosques subtropicais sempre verdes, incluíndo amplas zonas de mangleirais ao longo dos cursos de auga. É o hábitat máis pequeno das especies de felinos salvaxes no mundo.
Estes gatos encóntranse predominantemente nos bosques subtropicais que cobren a illa, a altitudes non superiores aos 200 msnm, e prefiren as zonas achegadas aos ríos, os bordos dos bosques e lugares con baixa humidade.
Kauhsen
Kauhsen foi un construtor de Fórmula 1 alemán, fundado polo expiloto Willi Kauhsen. O equipo comezou na Fórmula Dúas en 1976, compraron dous coches Renault, e correron con varios pilotos cun éxito limitado. Kauhsen participou na Fórmula 1 na tempada de, en 1978 investiu no deseño do seu propio chasis con motores Cosworth. Participaron en dous Grandes Premios do Campionato do Mundo con Gianfranco Brancatelli, non logrou clasificarse en ningunha das dúas ocasións, antes de que o equipo pechase.