cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A night at the Opera (álbum)
Características
Neste álbum o grupo engadiu instrumentación, coros e arranxos máis complexos nos temas. A crítica e os fans recibiron cunha certa dose de escepticismo o novo traballo. Destacan temas como "And then there was Silence", de máis de 14 minutos de duración e baseada na guerra de Troia, ou "Battlefield".
A temática do álbum variou un pouco en relación ós traballos anteriores. Segue a haber cancións inspiradas na fantasía medieval como "The Soulforged", mais tamén aparecen desta vez varios temas inspirados na tradición cristiá como "Precious Jerusalem", "Sadly Sings Destiny" ou "Age of False Innocence".
Conta con colaboracións de The Choir Company, Oliver Holzwarth, Mathias Wiesner e Michael Schüren.
Tuula Ahola
Tuula Marjatta Ahola Rissanen, nada en Lieksa (Carelia do Norte) en 1951, é unha tradutora finlandesa.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Helsinqui no 1972, reside desde poucos anos despois en Cobres (Vilaboa). Tradutora de lingua finesa á galega.
É a nai de Tomás González Ahola.
Lingua xaponesa
O xaponés é a lingua falada no Xapón e noutros lugares do mundo onde existen inmigrantes xaponeses e os seus descendentes, como por exemplo o Brasil. O nome xaponés para a lingua é Nihongo (日本語).
O xaponés ten tradicionalmente tres formas de escrita: hiragana, katakana, e kanji, e ademais actualmente utilizase o rōmaji. O rōmaji refírese ao uso do alfabeto latino (para transliteracións). Xa a escrita común xaponesa mestura os tres outros sistemas: o katakana e o hiragana son silabarios, e o kanji é unha adaptación dos logogramas da escrita chinesa.
É unha lingua aglutinante e caracterízase por un sistema complexo de construcións honoríficas, que reflicten a natureza xerárquica da sociedade xaponesa, con formas verbais e vocabularios particulares que varían de acordo co status relativo entre interlocutores. O repertorio de fonemas da lingua xaponesa é relativamente pequeno, e ten diferenciación léxica baseada nun sistema de entoación.
A lingua xaponesa sufriu influencia importante da lingua chinesa por un mínimo de 1.500 anos. Moito do vocabulario importouse da lingua chinesa ou foi creado baseándose en modelos chineses.
Clasificación lingüística
O idioma xaponés agrúpase, xuntamente con outros idiomas minoritarios do Xapón, na familia lingüística das linguas xapónicas. En ámbito máis estendido, é común clasificar o xaponés, xunto coas linguas xapónicas, dentro das linguas altaicas debido a un gran número de analoxías. Non se sabe, con todo, se as semellanzas son por orixe común deses idiomas ou por converxencia.
Distribución xeográfica
Aínda que se fala case que exclusivamente no Xapón, a lingua xaponesa ten sido e aínda é falada noutros países. Cando o Xapón ocupou as Coreas, Taiwán, partes da China e varias illas do Pacífico, os habitantes de lugares deses países foron forzados a aprender a lingua xaponesa. Como resultado, aínda hai moitas persoas neses países que falan a lingua xaponesa, soamente ela ou tamén as linguas locais. Alén diso, emigrantes, a maioría viven no Brasil, onde está a maior comunidade xaponesa fóra do Xapón, en Australia (especialmente Sydney, Brisbane e Melbourne), nos Estados Unidos (notabelmente en California e en Hawai), tamén falan xaponés con frecuencia. Tamén hai unha pequena comunidade en Davao, Filipinas. Os descendentes dos emigrantes (coñecidos como nikkei, 日系, lit. "descendentes de xaponeses"), porén, raramente falan fluentemente a lingua xaponesa. Estímase que cerca dalgúns millóns de non xaponeses estean estudando a lingua.
Status oficial
O xaponés é a lingua oficial do Xapón e soamente neste país ela ten tamén status de lingua oficial de traballo.
O xaponés padrón pode tamén ser dividido en bungo (文語), lit. "lingua literaria", e kōgo (口語), "lingua oral", que teñen regras diferentes de gramática e algunha variación canto ao vocabulario. Bungo foi o método principal de escribir xaponés ata fins dos anos 1940 e aínda ten relevancia entre historiadores, académicos e avogados (moitas leis xaponesas que remaneceron despois da Segunda Guerra Mundial aínda están escritas en bungo, aínda que haxa esforzos en modernizalas a escrita). Kōgo é o método predominante de se falar e escribir xaponés nos días actuais, aínda que a gramática e o vocabulario rexido por bungo aínda apareza de vez en cando para efecto poético.
Dialectos
Existen dialectos varios. A profusión é debida ao terreo montañoso do arquipélago e á longa historia de illamento interno e externo do país. Os dialectos, en xeral, difiren en termos de entoación, morfoloxía inflexiva, vocabulario, uso das partículas e pronuncia. Algúns dialectos, aínda que sexa máis raro, varían ata no repertorio de vogais.
Os dialectos das rexións menos centrais, como os dialectos de Tōhoku ou Tsushima, poden ser inintelixíbeis para persoas doutras partes do país. O dialecto usado en Kagoshima, na illa Kyūshū, ao sur, é famosa por ser inintelixíbel non só para falantes do xaponés padrón mais tamén para persoas que viven en rexións de Kyūshū veciñas á Kagoshima. Kansai-ben, un grupo de dialectos da rexión centro-oeste do Xapón, é falado por moitos xaponeses; o dialecto de Osaca, en particular, asóciase co humor, e por iso moitos comediantes usan frases no dialecto de Osaka para dar senso de humor á ocasión.
As linguas ryukyuanas fálanse nas illas Ryukyu. Non son soamente inintelixíbeis a xaponeses, senón que bastante incomprensíbeis entre falantes de diferentes dialectos ryukyuanos. Debido á proximidade entre o ryukyuano e o xaponés, son ás veces considerados só dialectos, aínda que os académicos modernos considéranos linguas separadas.
Recentemente, o xaponés padrón volveuse prevalente en todo o Xapón, non só grazas á televisión e á radio, mais tamén pola mobilidade crecente dentro do país debida aos sistemas viarios, de trens e aeroviario. Os xaponeses novos xeralmente falan o seu dialecto local e a lingua padrón, mais, na maioría das veces, o dialecto local está influenciado polo dialecto padrón, creándose versións rexionais do xaponés "padrón".
Historia dos dialectos
As variantes do idioma foron confirmadas desde o antigo Xapón, a través do Man'yōshū. Coa modernización do xaponés na parte tardía do século XIX, o goberno promoveu o uso do xaponés estándar o cal fixo que este dialecto non só sexa altamente coñecido só no Xapón senón tamén en todo o mundo. O idioma foi cambiando ao fusionarse diversos dialectos e recibir influencia doutras linguas.
Variantes históricas
A historia da lingua xaponesa adóitase dividir en catro períodos diferentes.
Influencias
Algunhas das similitudes léxicas entre as linguas austronesias e o xaponés poderían deberse á influencia adstrato dalgunhas linguas, aínda que a evidencia en favor da devandita influencia prehistórica non é concluínte. A partir do século VII si é notoria a influencia da cultura chinesa no Xapón e a adopción nesta lingua de numerosos préstamos léxicos procedentes do idioma chinés para designar conceptos técnicos e culturais asociados á influencia chinesa. O chinés clásico é ao xaponés, algo similar ao que as raíces de orixe grega son ás linguas europeas: unha fonte de elementos léxicos para formar neoloxismos. O propio sistema de escritura xaponesa é en si mesmo unha mostra da influencia cultural chinesa no xaponés.
A partir do século XVI o xaponés adoptará algúns termos procedentes do portugués, do español, do neerlandés e doutras linguas de colonización europea. E a partir do século XX a influencia do inglés como fonte de novos préstamos ao xaponés é hexemónica.
Fonoloxía
dereita | Vogais. Ten cinco vogais e dezaseis consoantes e é moi restritiva na formación de sílabas. O acento é musical, con dous tons diferentes: alto e baixo.
O sistema sistema fonolóxico xaponés consta de cinco vogais, que están escritas con caracteres latinos: a, i, u, e, o, segundo a orde tradicional. Pronúncianse o mesmo que en galego / a, e, i, o / agás o u /ɯ/, que se pronuncia cos beizos estendidos, é dicir, é unha vogal non redondeada. As vogais poden ser normais ou longas, nese caso teñen unha duración dobre do normal e considéranse sílabas separadas.
Os fonemas consonánticos son dezaseis ou quince, segundo se considere ou non que o sokuon corresponde a unha consoante xeminada ou ao arquifonema /Q/, representado na escrita polo símbolo sokuon que adopta o mesmo son consonántico que o segue ou ás veces pronúnciase como oclusión glotal. A conta de sons é moito maior se contamos os alófonos de aparición consistente, representados entre parénteses na táboa seguinte. Tamén se debe considerar que os préstamos tomados doutras linguas do século XX, especialmente o inglés, poden manter os fonemas fóra do inventario tradicional.
Un fenómeno fonético común no xaponés é o ensordecemento das vogais /ɯ/ e /i/ (alteración da vogal sonora en vogal murmurada debido ao contexto) cando se atopan en posición non acentuada entre consoantes xordas. É o caso de moitas terminacións desu e masu en conxugacións verbais, que se escoitan como dess e mass respectivamente.
Outro fenómeno particular, frecuente e moi complexo é o rendaku, que consiste na sonorización dunha consoante xorda en palabras compostas nativas: A /k/ xorda do segundo kuni convértese na súa contraparte sonora /g/. Por tanto, non se pronuncia */kunikuni/, como podería esperarse, senón /kuniguni/ o cal significa «países».
En xaponés existen unidades de tempo ou moras, cada unha da mesma duración, que no xaponés estándar condicionan procesos como a formación de sílabas, de palabras e a acentuación. Unha mora pode estar formada por:
As sílabas soamente poden formarse cunha ou dúas destas moras e tanto N como Q só poden aparecer en final de sílaba, de modo que son posibles sílabas monomoraicas como no, a ou myu e bimoraicas como ī (i.i), on (ou.N), kyū (kyu.u), pero non é posible unha secuencia máis longa; así, unha palabra como o préstamo rain convértese nun bisílabo (ra-i.N) porque non se permite a presenza de catro mours nunha soa sílaba (*ra.i.N).
Gramática
O xaponés é unha lingua de estrutura aglutinante que combina diversos elementos lingüísticos en palabras simples. Cada un destes elementos ten unha significación fixa e apta para existir separadamente. O xaponés é case exclusivamente sufixante, con moi poucos prefixos, por exemplo, os honoríficos o-(お), go- (ご), polo que os únicos procesos para a formación de palabras son a composición e a derivación mediante sufijos.
A gramática do idioma xaponés é moi diferente da do galego. Algunhas das súas características son:
Exemplos de adxectivos ikeiyōshi e nakeiyōshi:
Positivo
Negativo
Escritura
A escritura xaponesa está baseada en dous sistemas de ortografía:
O kanji 犬( 'can')　ten dúas lecturas: Lectura Kun いぬ (inu) e Lectura On ケン (ken)
En xaponés os chamados «sons impuros«(b, d, g, z) fórmanse engadindo unha marca chamada «ten ten» ou nigori (濁り ou pode ser escrito にごり) que consiste en dúas liñas no extremo superior dereito en forma vertical, ao carácter do «son puro» correspondente (en h, t, k, s, respectivamente). Os caracteres en p («son medio impuro») fórmanse engadindo aos caracteres en h unha marca similar a un pequeno círculo, chamado maru.
Exemplos de «ten ten» ou nigori: ぎ, ご, げ, ぐ, が (con nigori: gi, go, ge, gu e ga respectivamente) (sen nigori: ki, ko, ke, ku, ka)
Exemplos de maru: ぴ, ぽ, ぺ, ぷ, ぱ (con maru: pi, pa, pe, pu, po) (sen maru: hi, ho, he, fu, ha)
Debido a razóns fonéticas chamadas rendaku on, algunhas palabras poden cambiar un son puro inicial por un impuro (por exemplo: 買い物袋, «kaimonobukuro» («bolsa de compras» en oposición a kaimono fukuro). Ademais, un «chi» ou «tsu» final pode facer que unha palabra se xunte coa seguinte, dobrando o son consonántico inicial desta. Por exemplo, ichi + ka --> ikka. A consoante dobre, na escritura, vén precedida dun pequeno carácter tsu.
Turbohélice
miniatura|dereita|Esquema dun motor turbohélice. miniatura|dereita|[[ATR-72, típico avión con motores turbohélice.]] Un turbohélice (en inglés: turboprop) é un tipo de turbina a gas. É un motor a reacción mixto, xa que basicamente é un reactor que acciona unha hélice. Entre o eixe da turbina e a hélice hai un redutor de velocidade. A forza impulsora deste motor é producida nun 90% pola hélice e nun 10% polos gases de escape.
Os motores turbohélice adoitan a usarse en pequenos avións subsónicos, pero algunhas aeronaves que os utilizan teñen velocidades de cruceiro que superan os 926 km/h. Grandes avións civís e militares, como o Lockheed L-188 Electra e o Tupolev Tu-95, usaron tamén turbohélices. O Airbus A400M está impulsado por catro motores Europrop TP400, que son os terceiros turbohélices máis potentes fabricados, despois dos Kuznetsov NK-12 e os Progress D-27.
Na súa forma máis sinxela un turbohélice consiste nunha entrada de aire, un compresor, unha cámara de combustión, unha turbina e unha tobeira propulsora. O aire é aspirado pola entrada e comprimido polo compresor. Entón engádeselle combustible ao aire comprimido na cámara de combustión, onde a mestura de queimase. Os gases quentes da combustión expándese a través da turbina. Parte da potencia xerada pola turbina úsase para accionar o compresor, e o resto transmítese pola engrenaxe cara a hélice. Unha maior expansión dos gases prodúcese na tobeira de propulsión, onde os gases expúlsanse a presión atmosférica. A tobeira proporcional unha relativamente pequena proporción da potencia xerada por un turbohélice.
Os turbohélices son moi eficientes en voos con velocidades por debaixo dos 725 km/h debido a que a velocidade de chorro da hélice (e da saída de gases) é relativamente baixa. Debido ao alto prezo dos motores turbohélice son principalmente usados cando se precisa eficiencia en velocidades de voo modestas e unha boa actuación en capacidades de aterraxes e engalaxes curtas. A aplicación máis común destes motores en aviación civil é en pequenos avións rexionais, onde a súa maior fiabilidade compensan o seu alto custo inicial. Os avións de turbohélices na actualidade operan case á mesma velocidade que un pequeno avión impulsado por motores turboventilador, pero queiman só dous terzos de combustible por pasaxeiro en comparación con estes. Porén, comparado cun turbojet (que pode voar a grande altura para mellorar a velocidade e a eficiencia de combustible) un avión de hélice ten un teito de servizo moito máis baixo.
Almanaque Gallego
O Almanaque Gallego foi unha publicación anual que se editou en Buenos Aires entre 1898 e 1927, editada por Manuel Castro López. Aínda que predominan os textos en castelán, o galego está ben representado no almanaque.
Descrición
Entre os colaboradores estaban Cayetano Aldrey Salvado, Manuel Bares Giráldez, Alfredo Brañas, Xosé María Cao Luaces, Eugenio Carré Aldao, Fortunato Cruces, Julio Dávila, Manuel Pérez Pérez (Numael Ezper), Alfredo Fernández, Manuel López Lorenzo, Andrés Martínez Salazar, Eduardo Pondal, José Rodríguez Carracido, Bernardo Rodríguez Ribeira, José Salgado Rodríguez, Galo Salinas, Francisco Tettamancy, Florencio Vaamonde, Avelina Valladares, Marcial Valladares, Indalecio Varela Lenzano ou Adolfo Vázquez Gómez.
No Almanaque Gallego para 1923 publicouse por primeira vez o Conto gallego de Rosalía de Castro. Noutros volumes reproducíronse cadros de Ovidio Murguía e ilustracións de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
Consérvanse algúns exemplares do Almanaque Galego nas bibliotecas das seguintes institución:
Robert Noyce
Robert Norton Noyce, nado en Burlington (Iowa) o 12 de decembro de 1927 e finado en Austin (Texas) o 3 de xuño de 1990, foi un físico estadounidense. Alcumado "o alcalde de Silicon Valley", foi cofundador de Fairchild Semiconductor en 1957 e Intel en 1968. É recoñecido xunto con Jack Kilby como o inventor do circuíto integrado ou microchip, motor da revolución dos computadores persoais, e por dar o nome a Silicon Valley. Noyce ideou métodos prácticos para producir circuítos integrados en masa e foi considerado un modelo para unha xeración de emprendedores.
Premios e legado
En xullo de 1959 inscribiu a patente dun tipo de circuíto integrado. Por este traballo independente sobre o circuíto integrado, rexistrado uns meses máis tarde que os do seu primeiro inventor, Jack Kilby, e polo impacto que tiveron as súas aplicacións no mundo ambos recibiron o recoñecemento de tres presidentes dos Estados Unidos.
Ademais foi o destinatario doutros premios, como a Medalla Nacional de Tecnoloxía outorgada por Ronald Reagan en 1987, e o concedido pola Academia Nacional de Enxeñaría, entregado por George H. W. Bush en 1989. No bicentenario da lei de patentes, celebrado en 1990, recibiu a Medalla en recoñecemento á súa carreira, conxuntamente con Jack Kilby e John Bardeen entre outros.
Así mesmo recibiu a Medalla Stuart Ballantine do Instituto Franklin en 1966; a Medalla de Honor do Instituto de Enxeñeiros Eléctricos e Electrónicos en 1978; a Medalla Nacional de Ciencias en 1979; foi elixido membro da Academia Estadounidense das Artes e das Ciencias en 1980; e a Academia Nacional de Enxeñaría outorgoulle o Premio Charles Stark Draper en 1989, un ano antes do seu falecemento.
A universidade onde estudou, Grinnell College, púxolle o seu nome ao edificio da facultade de ciencias.
Co motivo do aniversario 84 de Robert Noyce, Google deseñou un logotipo especial na hornra do cofundador de Intel.
No seu afán investigador, chegou a rexistrar ata quince patentes relacionadas co campo da electrónica e dos microprocesadores.
A súa familia creou a Fundación Noyce en 1991. Esta fundación dedícase a mellorar a educación pública en matemáticas e ciencias nos niveis de primaria e secundaria.
Melide, Melide
San Pedro de Melide é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 4.549 habitantes (2.347 mulleres e 2.202 homes) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 4.683 habitantes.
Scary Monsters (and Super Creeps)
Scary Monsters (and Super Creeps) é o décimo cuarto álbum de estudio de David Bowie, lanzado o 12 de setembro de 1980 por RCA Records. Foi o último álbum de estudio de Bowie baixo este selo e o primeiro despois da triloxía de Berlín (Low, "Heroes" e Lodger).
Basílica de San Vital de Rávena
A basílica de San Vital de Rávena (en Basilica di San Vitale) é un dos templos máis importantes da arte bizantina que, coma outras da cidade de Rávena, foi reformada por desexo expreso do emperador Xustiniano I a partir de construcións anteriores a fin de acelerar a integración dos territorios conquistados ó imperio Bizantino.
A obra financiouse cos cartos do banqueiro Xuliano Arxentario (Iulianus Argentarius), de quen se sabe pouca cousa: era de orixe grega e tamén patrocinou a construción da basílica de Santo Apolinar in Classe. Foi supervisada polo arcebispo da cidade, Maximiano de Rávena, quen a consagrou no ano 547. Todos estes personaxes aparecen na decoración de mosaicos que se fixo entre os anos 546 e 548, ano da morte da emperadriz Teodora. Estes mosaicos son un bo exemplo das artes figurativas bizantinas e dan unha idea de como puideron ser construídas estas obras durante a querela iconoclasta dos séculos VII e VIII e a caída de Bizancio en mans dos turcos otománs: en San Vital as obras preserváronse, en primeiro lugar, porque Rávena posiciounouse en contra dos iconoclastas e, en segundo lugar, porque a cidade xa non era bizantina durante a invasión turca. Por estas razóns, as imaxes salváronse de ámbalas dúas catástrofes artísticas.
No ano 1960, a igrexa de San Vital recibiu o título de basílica menor polo papa Xoán XXIII. Está incluída, xunto con outros monumentos de Rávena, na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO dende o ano 1996, dentro da serie "Monumentos paleocristiáns de Rávena ".
Last Dinosaurs
O seu primeiro EP Back from the Dead saíu en 2010, e o seu primeiro álbum de estudio In a Million Years (2012) recibiu boas críticas dos medios australianos, como Triple J, entre outros.
Orois, Melide
Santa Cristina de Orois é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 43 habitantes (25 homes e 18 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 63 habitantes.
Muscle Museum
Muscle Museum é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado o 22 de novembro de 1999 como parte do seu álbum de estrea Showbiz. O tema foi bautizado coma "Muscle Museum" vendo nun dicionario as palabras que estaban antes e despois de Muse. A canción acadou o posto 43 na lista británica de sinxelos.
Musical Instrument Digital Interface
O formato MIDI (Musical Instrument Digital Interface) é un protocolo industrial estándar que permite aos ordenadores, sintetizadores, secuenciadores, controladores e outros dispositivos musicais electrónicos comunicarse e compartir información para a reprodución e xeración de sons.
Na industria actual fabrícanse unidades de son MIDI conectables entre si ou a controladores tamén MIDI O sistema MIDI permite, por exemplo:
Muscle Museum
Listaxes de cancións
Todos os temas compostos por Matthew Bellamy.
Pedrouzos, Melide
San Mariña de Pedrouzos é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 42 habitantes (18 mulleres e 24 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 57 habitantes.
Sunburn
"Sunburn" é un sinxelo da banda inglesa de rock alternativo Muse, editado o 21 de febreiro de 2000 como cuarto sinxelo do seu álbum de estrea Showbiz. O tema acadou o número 22 na lista británica de sinxelos.
O Salgueiro
O topónimo O Salgueiro pode referirse a varios lugares de Galicia:
San Cibrao, Melide
San Xoán de San Cibrao é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 379 habitantes (189 mulleres e 190 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación.
Ameixeiras
O fitónimo Ameixeiras fai referencia á árbore ameixeira. Pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Antonio Culebras Souto
Antonio Culebras Souto, nado en Santiago de Compostela o 26 de outubro de 1907 e finado en Becerreá o 14 de agosto de 1954, foi un médico internista galego republicano.
Formación
Fillo de Xesús Culebras Rodríguez. Iniciou os estudos de medicina na Universidade de Santiago de Compostela, finalizándoos na Universidade de San Carlos de Madrid. Alumno interno da Cátedra de Roberto Nóvoa Santos. Bolseiro da Junta para la Ampliación de Estudios (JAE) para colaborar como profesor invitado da cátedra de hematoloxía dirixida polo prof. Müller na Universidade de Leipzig, de onde regresou precipitadamente a Madrid, ao inicio da Guerra Civil.
Médico Interno de Patoloxía Xeral dende marzo de 1931 (Prof. Azcárraga) e Axudante de Clases Prácticas durante o curso 1933/34. Médico Interno en febreiro de 1935, prorrogado por un ano o de marzo de 1936.
Actividade profesional
miniatura|esquerda|175px|Figura 1 Pola súa formación académica e polas necesidades da guerra, foi destinado en setembro de 1936 ao Hospital Clínico de Madrid, denominado a partir desas datas, Hospital de sangue intuíndo xa a súa función primordial de proporcionar todas as terapias relacionadas co fluído vital para tratar aos feridos que se presupuña chegarían en aluvión desde a fronte próxima. miniatura|175px|Figura 2 O Instituto hispano-canadense de transfusión, no número 36 da rúa do Príncipe de Vergara de Madrid, foi un dos primeiros bancos de sangue creados en España e tamén no mundo. Alí, en colaboración con Edward Barski da Brigada Lincoln norteamericana e Norman Bethune do Batallón Papineau do Canadá desenvolveron e instauraron as unidades de transfusión de sangue na fronte de Madrid e no que o Dr. Culebras, xunto ao resto do equipo sanitario, prestaron un extraordinario servizo; ver figura 1 onde se mostra a certificación de prestación de servizos no Hospital de Sangre, 1936. Posteriormente, Antonio Culebras trasladouse a Linares (Jaén) onde exerceu de Comandante Xefe de Transfusión de Sangre dos Exércitos de Estremadura e Andalucía ata a fin da guerra.
Figura como cesado o 28 de marzo de 1939 ao ser sinalado por Enrique García Ortíz como persoa identificada co Fronte Popular, e en consecuencia separado como docente.
Ao finalizar a guerra foi condenado polo delito de auxilio á rebelión en consello de guerra reunido en Madrid o 7 de outubro de 1939, á pena de doce anos e un día de reclusión, conmutada pola de seis anos e un día de prisión (recluído no cárcere de Porlier), en Madrid, onde cumpriu dous anos de condena. En consecuencia, foi apartado da universidade e inhabilitado para cargos públicos e de confianza.
En xuño de 1954, dous meses antes da súa morte, obtivo a cancelación da nota de antecedentes penais no rexistro Central de Penados e Rebeldes (ver imaxe).
Morreu aos 47 anos en accidente de automóbil.
San Cosme de Abeancos, Melide
San Cosme de Abeancos é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 102 habitantes (55 mulleres e 47 homes) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 145 habitantes.
Moldes, Melide
San Martiño de Moldes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 69 habitantes (36 mulleres e 33 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 123 habitantes.
Patrimonio
A igrexa románica de San Martiño de Moldes foi construída no século XII. A súa fachada principal é de perpiaño, e os muros laterais de cachotaría. O retablo principal foi traído da parroquia de Santo Estevo de Pezobrés (Santiso). O templo ten outros dous retablos: o das Angustias, baldaquino, e un retablo lateral de 1741. A súa portada occidental mostra un tímpano coa loita de Sansón e o león.
Arredor da igrexa está o camposanto, e do outro lado da estrada hai un cruceiro de 1897.
Santa María de Melide, Melide
San María de Melide é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 205 habitantes (98 homes e 107 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 264 habitantes.
Codesás
O topónimo galego Os Codesás é un fitónimo que indica a presenza de codesos. Pode referirse a:
José Alfonso Palomanes
José Alfonso Palomanes Martínez, nado o 2 de xaneiro de 1989, é un atleta galego na modalidade de triplo salto.
Traxectoria
Estudos no Seminario de Ourense. Comezou co salto de lonxitude ós 14 anos, para continuar con triplo salto ó saír do seminario. Cursa a licenciatura de Actividade Física e Deportiva en Pontevedra,
No ano 2008 acadou o título de campión de España e sétimo do mundo de triplo salto, con 16,01 metros. No ano 2009 tivo que ser sometido a unha intervención cirúrxica, e como consecuencia a súa marca non superou os 15,92.
No 2011 Palomanes obtivo o cuarto posto na final de triplo salto do Campionato de España Absoluto de Pista Cuberta disputado en Valencia. En varios momentos da proba situouse no terceiro posto grazas ós récords galegos logrados co seu terceiro intento, de 15,90, e co quinto, no que chegou ós 15,98.
Segundo Nine Fernández
Segundo Nine Fernández, nado o 16 de marzo de 1908 e finado na Illa de Arousa en setembro de 1962, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre na Illa de Arousa. Despois foi mestre nacional en Triabá (Castro de Rei). Estaba afiliado á Asociación de Trabajadores de la Enseñanza de Vigo. Foi un dos participantes na proclamación da República Federal da Illa de Arousa. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como mestre. Puxo unha academia na Illa de Arousa. Ocupouse dos seus sobriños Eligia, Víctor e Francisco Luís, orfos de Víctor Trabazo Serapio, que fora asasinado polos fascistas. Rehabilitado, foi mestre de Vilameá, O Burgo, Tabagón (onde foi correspondente de El Pueblo Gallego) e O Grove.
Virxe da Candelaria
A Virxe da Candelaria é a advocación da Virxe María que é a patroa das Illas Canarias. Coñecida como La Morenita, é unha das sete patroas das comunidades autónomas de España.
Lenda e características
O seu santuario é a Basílica de Nosa Señora da Candelaria, no municipio de Candelaria, ao sueste de Tenerife. A lenda conta que a imaxe da Virxe foi atopada por dous pastores guanches en 1390, antes da conquista das Canarias. Despois de cristianización, a imaxe da Virxe foi movida polos propios guanches á cova de San Blas, situada detrás da basílica actual. Máis tarde, en 1599, o papa Clemente VIII declarouna patroa das Illas Canarias.
A construción do primeiro santuario para a virxe morena foi conducida polo bispo das illas Canarias, Bartolomé García Jiménez en 1668 e rematada en 1672. Era un grande edificio con tres naves e unha torre alta, que desapareceu como resultado dun incendio que tivo lugar o 15 de febreiro de 1789.
O 12 de decembro de 1867, a Virxe foi declarada Patroa Principal das Illas Canarias polo Papa Pío IX. A Virxe da Candelaria foi canonicamente coroada o 13 de outubro de 1889, sendo a quinta imaxe mariana en España en selo.
Finalmente, o 1 de febreiro de 1959 a basílica actual foi consagrada nunha cerimonia relixiosa polo nuncio apostólico en España, Monseñor Hildebrando Antoniutti e polo Bispo de Tenerife, Don Domingo Pérez Cáceres.
Todos os anos, o 2 de febreiro e 15 de agosto, miles de persoas de todas as Illas Canarias e os puntos de España de peregrinacións a Candelaria para celebrar a festa da Virxe.
Liga Galega de Traiñeiras 2004
A tempada 2004 da Liga Galega de Traiñeiras foi a 2ª edición do campionato de traiñeiras de Galicia creado en 2003. Nesta tempada se disputaron 9 bandeiras.
Santalla de Agrón, Melide
Santalla de Agrón é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Melide na comarca da Terra de Melide. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 61 habitantes (30 mulleres e 31 homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 108 habitantes.
Choiva ácida
miniatura|250px|Bosque estragado pola chuvia ácida, na [[República Checa]] miniatura|250px|Efectos da chuvia ácida
A choiva ácida ou chuvia ácida caracterízase por un pH inferior a 4,5 por conter ácidos, orixinados polo xofre proveniente das impurezas da queima dos combustíbeis fósiles e polo nitróxeno do aire, que se combinan co osíxeno para formar dióxido de xofre e dióxido de nitróxeno, os cales difunden pola atmosfera e reaccionan coa auga para formar ácido sulfúrico e ácido nítrico, que son solúbeis en auga. Tamén se forma algo de ácido clorhídrico.
Lucy Terry
Lucy Terry, nada contra 1730 e finada en 1821, foi unha escritora en lingua inglesa.
Choiva ácida
As choivas normais teñen un pH de aproximadamente 5,6, que é levemente ácido. Esa acidez natural é causada pola disociación do dióxido de carbono na auga, formando o ácido carbónico, segundo a reacción:
Lucy Terry
Traxectoria
Lucy é a autora do primeiro poema escrito por un negro en América, Bars Fight, unha balada que narra un ataque a dúas familias brancas polos amerindios o 25 de agosto de 1746 no que morreron dous brancos, a autora claramente toma partido polos brancos e amosa desprezo para cos indios. O poema, que consta de 28 versos en transmitiuse como unha cántiga popular e non se recolleu por escrito ata 1855. Lucy, coñecida polas súas habelencias de oradora, defendeu e gañou un caso diante a Corte Suprema de Vermont.
Choiva ácida
Orixe
Os principais fenómenos naturais que contribúen á produción de gases ácidos lanzados á atmosfera son as emisións dos volcáns e procesos biolóxicos que ocorren nos solos, pantanos e océanos. Os efectos da deposición ácida foron detectados nos glaciares hai milleiros de anos en partes remotas da Terra.
As principais fontes humanas deses gases son as industrias, as centrais termoelétricas e os vehículos de transporte. Os gases poden ser transportados milleiros de quilómetros na atmosfera antes de seren convertidos en ácidos e entón precipitados.
A choiva ácida industrial é un problema substancial na China, Europa Occidental, Rusia e en áreas baixo a influencia de correntes de aire provenientes deses países. Esas áreas queiman carbón con xofre na súa composición para xerar calor e electricidade.
Formación
Unha posible reacción de formación da choiva ácida é a que segue:
Evidencias dun crecente aumento nos niveis de choiva ácida veñen da análise das capas de xeo procedentes de glaciares. Estas análises mostran unha repentina diminución do pH a partir da Revolución Industrial, de 6 a 4,5 ou 4. Outras informacións foron colectadas a través dos estudos de diatomeas que habitaban os lagos. Co trascurso dos anos, foron morrendo e resultaron depositadas en capas de sedimentos no fondo dos lagos. As diatomeas soportan certas variacións de pH, logo o número deses organismos atopados en capas de maior profundidade serve como indicador das mudanzas de pH ao longo dos anos.
Desde a Revolución Industrial as emisións de óxidos de xofre e nitróxeno na atmosfera aumentaron. As industrias e centrais termoelétricas que queiman combustibles fósiles, principalmente o carbón, son a principal fonte deses gases. Xa chegaron a rexistrarse variacións de pH de 2,4 en áreas industriais. Eses contaminantes, máis o sector de transportes, son os grandes responsábeis do aumento dos óxidos de nitróxeno.
O problema da choiva ácida non só aumentou co crecemento poboacional e industrial, senón que se espallou. O uso de grandes chemineas para reducir a contaminación contribuíu á diseminación da choiva ácida, liberando gases na atmosfera da rexión. Algunhas veces, a precipitación ocorre a unha distancia considerable, e as rexións montañosas reciben a maior parte (debido ás chamadas choivas de montaña). Un exemplo deste efecto é o baixo pH das choivas da Escandinavia comparado cos niveis de óxidos que libera esta zona.
Hai unha forte relación entre baixos niveis de pH e a perda de poboacións de peixes en lagos. Cun pH menor de 4,5, practicamente ningún peixe sobrevive, mentres que os niveis iguais a 6 ou superiores promoven poboacións saudables. Os ácidos na auga inhiben a produción das encimas que permiten que as larvas de troita escapen das súas ovas. O baixo pH tamén fai circular metais pesados como o aluminio nos lagos. O aluminio fai que algúns peixes produzan moco en exceso ao redor das súas guerlas, prexudicando a respiración. O crecemento de fitoplancto é inhibido polos grandes niveis de acidez e perxudícanse os animais que se alimentan deles.
Moitos lagos son afectados ao recibiren e concentraren o ácido proveniente de solos ácidos. Este fenómeno pode ser desencadeado por un patrón de choiva que concentre o ácido. Un lago de augas ácidas, con peixes mortos recentemente, pode non ser proba de contaminación extrema do ar.
A choiva ácida prexudica as árbores de varios modos. A superficie cerosa das súas follas é rompida e pérdense nutrientes, tornando as árbores máis susceptibles ao xeo, fungos e insectos. O crecemento das raíces tórnase máis lento e, en consecuencia, absorben menos nutrientes. Os ións tóxicos acumúlanse no solo e os minerais valiosos son dispersados ou (no caso dos fosfatos) tórnanse próximos á arxila.
Historia
A ocorrencia de choiva ácida foi primeiro relatada en Manchester, en Inglaterra, un importante centro durante a Revolución Industrial. En 1852, Robert Angus Smith identificou a correlación entre a choiva ácida e a contaminación atmosférica. A expresión choiva ácida foi empregada por el en 1872, e observou que esa choiva ácida podía levar á destrución da natureza. Aínda que a choiva ácida xa se descubriu no 1852, non foi ata a década de 1970 cando os científicos comezaron a observala.
Soiuz TM-17
Soiuz TM-17 foi unha misión espacial tripulada rusa lanzada o 1 de xullo de 1993 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-17, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Jean-Pierre Haigneré, Aleksandr Serebrov e Vasili Tsibliiev a bordo, foi unha misión lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, facer experimentos científicos e manter a estación. Durante a súa estancia, na noite do 12 ao 13 de agosto, producise o máximo da choiva das Perseidas, que para ese ano predeciuse moi intenso. En consecuencia mantívose a alerta en terra por se fora necesario un regreso de emerxencia desde a estación e os equipos de rescate necesitaran movilizarse de inmediato. A choiva non tivo consecuencias graves para a estación, que rexistrou dez impactos contra as xanelas mentres que os sensores mediron un fluxo de partículas 2000 veces superior ao normal. Despois da choiva os cosmonautas fixeron un paseo espacial para revisar o exterior da Mir.
Durante a súa estancia recibiron a visita da Progress M-19 e a Soiuz TM-18.
O 14 de xaneiro a Soiuz TMA-17 desacoplouse da Mir para volver á Terra. Antes fixo un voo arredor da Mir para examinala, como era costume, pero debido a unha configuración errónea da nave acabou impactando levemente contra o módulo Kristall. O piloto, Tsibliyev, retomou o control da Soiuz e evitou danos maiores. O exame tanto da estación como da Soiuz non mostrou danos graves. A Soiuz regresou a terra ese mesmo día ás 8:19 GMT.
Schizosaccharomyces pombe
Schizosaccharomyces pombe, tamén chamado "lévedo de fisión", é unha especie de lévedo utilizado na fabricación de certas cervexas tradicionais e como organismo modelo en investigacións de bioloxía molecular e bioloxía celular. É un eucariota do reino dos fungos formado por células cilíndricas con forma de bastón (parecen bacilos, pero máis grandes). As células miden xeralmente de 3 a 4 micrómetros de diámetro e de 7 a 14 micrómetros de lonxitude. O seu xenoma, que é de aproximadamente 14,1 millóns de pares de bases, estímase que contén uns 4.970 xenes codificantes de proteínas e polo menos 450 ARNs non codificantes.
Estas células manteñen a súa forma ao creceren exclusivamente polos extremos da célula e dividirse por fisión binaria medial para producir dúas células fillas de igual tamaño, o que o fai un poderoso modelo para estudar o ciclo celular.
O lévedo de fisión foi illado en 1893 por Paul Lindner da cervexa de millo miúdo producida no leste de África. O nome da especie pombe é unha palabra da lingua suahili que significa cervexa. Na década de 1950 empezou a utilizarse como modelo experimental por Urs Leupold para estudos de xenética, e por Murdoch Mitchison para estudar o ciclo celular. O investigador do lévedo de fisión Paul Nurse conseguiu unir as dúas escolas ata entón independentes dos estudos xenéticos e do ciclo celular. Xunto con Lee Hartwell e Tim Hunt, Nurse gañou o Premio Nobel de Medicina de 2001 polos seus traballos sobre a regulación dio ciclo celular.
A secuencia do xenoma de S. pombe foi publicada en 2002 por un consorcio liderado polo Sanger Institute, converténdose no sexto modelo de organismo eucariótico cuxo xenoma foi secuenciado completamente. Isto fixo del un poderoso organismo modelo, xa que se identificaron nel moitos xenes homólogos de enfermidades humanas. En 2006, foi publicada a localización subcelular de case todas as proteínas de S. pombe utilizando a proteína fluorescente verde como etiqueta molecular.
S. pombe é tamén un organismo importante para estudar as respostas celulares aos danos no ADN e o proceso da replicación do ADN.
EPROM
miniatura|250px|EPROM na que se aprecia a ventá que permite o borrado. EPROM (Erasable Programable Read-Only Memory, en galego Memoria reprogramable borrable de só lectura), é un tipo de memoria regravable (reprogramable) de acceso aleatorio inventada polo enxeñeiro Dov Frohman. As EPROM son memorias non volátiles, é dicir, manteñen a información almacenada cando se lles retira a alimentación.
Schizosaccharomyces pombe
Historia
S. pombe descubriuse en 1893 cando un grupo que traballaba no Laboratorio da Asociación de Cervexeiros de Alemaña examinou uns pousos sedimentados en cervexa de millo miúdo importada de África Oriental, que lle daba á cervexa un sabor ácido e desagradable. O termo schizo, significa "división" ou "fisión", e xa fora usado previamente no nome Schizosaccharomycetes. A palabra pombe elixida para nomear a especie significa cervexa en suahili, e débese á procedencia desa cervexa. As cepas estándar de S. pombe foron illadas bastante máis tarde por Urs Leupold en 1946 e 1947 a partir dun cultivo que obtivo da colección de lévedos de Delft, nos Países Baixos. Fora depositada alí por A. Osterwalder co nome S. pombe var. liquefaciens, despois de que a illara en 1924 dun viño francés (moi probablemente picado) na Estación Experimental de Vinicultura e Horticultura de Wädenswil, Suíza. O cultivo utilizado por Urs Leupold contiña (entre outras) células cos tipos de apareamento h90 (cepa 968), h- (cepa 972), e h+ (cepa 975). Despois disto, fixéronse dous grandes esforzos para illar S. pombe de froitas, néctar, ou fermentacións: un feito por Florenzano et al. nos viñedos do oeste de Sicilia, e o outro realizado por Gomes et al. (2002) en catro rexións do sueste do Brasil.
EPROM
Para gravar nunha EPROM, o usuario aplica impulsos eléctricos (envía unha corrente eléctrica equivalente a un 1 ou un 0 lóxicos) na porta dos transistores. En cambio, o borrado é máis complexo, xa que é necesario aplicarlle radiación ultravioleta. De feito, as EPROM teñen unha pequena ventá de cuarzo na parte superior do seu encapsulado que a protexe de radiación non desexada (evitando o borrado accidental) e a través da cal se pode ver o chip de silicio.
Schizosaccharomyces pombe
Ecoloxía
O lévedo de fisión S. pombe pertence ao filo Ascomycota, que comprende o grupo máis grande e diverso dos fungos. Os ascomicetos de vida libre atópanse comunmente en exsudados de árbores, raíces de plantas e no solo que as rodea, en froitos podres e maduros, e en asociación con insectos vectores que os transportan entre distintos substratos. Moitas destas asociacións son simbióticas ou saprofíticas, aínda que numerosos ascomicetos (e os seus parentes basidiomicetos) son importantes patóxenos que atacan a moitas especies de plantas, incluíndo plantas agrícolas comerciais. Entre os xéneros de lévedos ascomicetos, os lévedos de fisión Schizosaccharomyces son os únicos que depositan a-(1,3)- glucano ou pseudonixerano na parede celular xunto cos mellor coñecidos b-glucanos e presentan unha carencia virtual de quitina. As especies deste xénero tamén difiren na composición de mananos, que presentan azucres terminais de D-galactosa nas cadeas laterais dos seus mananos. S. pombe realiza a fermentación aerobia en presenza de exceso de azucre. S. pombe pode degradar ácido L-málico, un dos ácidos orgánicos dominantes no viño, o que os diferencia doutras cepas de lévedos do xénero Saccharomyces.
EPROM
Usos
Algúns microcontroladores anteriores á aparición das EEPROM e das memorias flash usan unha EPROM para o almacenamento do programa. Tamén a BIOS dos antigos ordenadores persoais era unha memoria deste tipo. Ademais, utilízase en prototipos xa que a produción a pequena escala usando EPROMs é rendible economicamente.
Schizosaccharomyces pombe
Comparación co lévedo de xemación Saccharomyces cerevisiae
As especies de lévedos Schizosaccharomyces pombe e Saccharomyces cerevisiae son ambas intensamente estudadas, e son importantes ferramentas na bioloxía molecular e celular. Algunhas características xenómicas e do ciclo celular que as diferencian son:
ATX
miniatura|250px|Placa Base ATX (enriba) e Micro-ATX (abaixo). O AXT é o formato usado polas placas base actuais.
O conector coa fonte de alimentación é un conector só, non esta dividido en dúas como en formatos anteriores. A tarxeta de son e a tarxeta de rede están integradas na placa, e tamén conta con numerosos portos de conexión con periféricos.
Schizosaccharomyces pombe
Ciclo vital
miniatura|300px|[[Centrosoma de S. pombe.]] O lévedo de fisión é un fungo unicelular cun xenoma simple e unha rápida taxa de crecemento. S. pombe ten forma de bastonciños de aproximadamente 3 µm de diámetro, e crece só por prolongación dos seus extremos. Despois da mitose, ten lugar a división pola formación dun septo ou placa celular que divide a célula no seu punto medio.
Os procesos principais da reprodución celular son a duplicación dos cromosomas, que ten lugar na fase S da interfase, seguida da segregación dos cromosomas e a división do núcleo (mitose) e a división do citoplasma (citocinese), que en conxunto forman a fase M (mitótica) do ciclo celular. G1 é o período entre as fases M e S, e G2 é o período entre as fases S e M. S. pombe permanece na fase G2 do ciclo celular durante un extenso período de tempo (a diferenza de Saccharomyces cerevisiae, que permanece moito tempo na fase G1).
A mitose dos lévedos de fisión está controlada por mecanismos similares aos dos organismos multicelulares animais. Normalmente prolifera nun estado haploide. Cando ten escaseza de alimentos, as células de tipos de apareamento opostos (P e M) fusiónanse formando un cigoto diploide, que inmediatamente entra en meiose, xerando catro esporas haploides nun asco. Cando melloran as condicións no seu medio, estas esporas xerminan e producen células haploides proliferantes.
Citocinese no lévedo de fisión
centro|600px|Citocinese no lévedo de fisión. As características xerais da citocinese móstranse aquí. O sitio onde se vai producir a división celular determínase antes da anafase. O fuso da anafase (en verde na fuigura) colócase despois de modo que os cromosomas segregados estean en lados opostos do plano de clivaxe predeterminado.