cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Faith No More
Faith No More é unha influente banda estadounidense de rock experimental formada en San Francisco, California en 1979. Antes de recibir o seu nome actual en xullo de 1983, o grupo actuou cos nomes Sharp Young Men e Faith No Man. O baixista Billy Gould, o batería Mike Bordin e o teclista e guitarrista Roddy Bottum son os membros que máis tempo estiveron no conxunto, tendo tocado en Faith No More dende a súa creación. A banda pasou por varios cambios de formación dende o principio. O grupo separouse oficialmente en abril de 1998, pero volvería a reunirse no ano 2009. A súa derradeira encarnación está composta por Gould, Bordin, Bottum, o guitarrista Jon Hudson, e o vocalista Mike Patton.
Primeiros anos
A traxectoria de Faith No More comezou moito antes da formación da banda. No ano 1981, os amigos Mike Bordin e Billy Gould xa tocaban xuntos e formaban parte da banda Faith No Man, o embrión do que sería Faith No More. Bordin tocaba a batería, Billy era o baixista e completaban a formación Wade Worthington nos teclados e Mike "The Man" Morris na guitarra e na voz.
A sonoridade da banda era un híbrido entre The Cure e Sex Pistols, evidente nas composicións e na postura e voz de Mike "The Man", o líder da banda. Despois dalgúns meses, o teclista Worthington saíu da banda por desentendementos. O escollido para substituílo foi Roddy Bottum, colega de cuarto de Billy. Desentendementos resultantes da postura ditatorial do vocalista espertaron en Billy, Bordin e Roddy a idea de que a banda funcionaba mellor cando estaban sen o vocalista.
Coa intención de botar ao vocalista, os tres integrantes decidiron saír da banda, para inmediatamente montar un novo conxunto sen o vocalista. O nome da banda sería Faith No More, utilizando un xogo de palabras, xá que o vocalista Mike "The Man", non tocaría "No More" (nunca máis) con eles.
Os primeiros tempos da banda como Faith No More foron bastante erráticos. Un número enorme de guitarristas e vocalistas pasaron polo grupo antes de atopar a súa primeira formación estable. Entre os guitarristas que pasaron pola banda están: Mike Morris, Jake Crucifix, Mark Stewart, Desmond Trial, Scott Colbertson e Mark Bowen; e como vocalistas pasaron: Joe 'Pop-o-Pie' Pye, Walter, Paula Frazer, Mike Morris e Courtney Love.
The Real Thing
Mosley sería substituído polo vocalista Mike Patton. Patton, que cantara na súa banda do instituto, Mr. Bungle, foi fichado por recomendación de Martin, despois de que escoitase unha demo de Mr. Bungle. Patton deixou a Humboldt State University para unirse a Faith No More, e en dúas semanas escribiu todas as letras das cancións do que sería o álbum The Real Thing.
O vídeo musical de "Epic" foi emitido regularmente pola MTV en 1990, a pesar das protestas de activistas polos dereitos dos animais por unha imaxe a cámara lenta dun peixe fóra da auga. Ese mesmo ano Faith No More realizou destacadas actuacións no MTV Video Music Awards (o 6 de setembro) e no Saturday Night Live (o 1 de decembro).
"From Out of Nowhere" e "Falling to Pieces" foron lanzadas como sinxelos, e unha versión do tema de Black Sabbath "War Pigs" tamén foi producida. En 1990 a banda iniciou unha extensa xira polos Estados Unidos, chegando The Real Thing a ser platino no Canadá, nos Estados Unidos e en Suramérica. O álbum tamén tivo vendas altas en Australia, Reino Unido e Europa, chegando ao redor dos 4 millóns de copias vendidas en todo o mundo.
En febreiro de 1991, Faith No More lanzou o seu único álbum ao vivo oficial, Live at the Brixton Academy. O álbum tamén incluía dous temas de estudio non editados anteriormente, "The Grade" e "The Cowboy Song". Ese mesmo ano a banda contribuíu coa canción "The Perfect Crime" á banda sonora de Bill & Ted's Bogus Journey. Jim Martin tamén realizaría un breve cameo no filme como "Sir James Martin" e cabeza do "Faith No More Spiritual and Theological Center".
Angel Dust
Faith No More amosou unha cara máis experimental no seu seguinte álbum, Angel Dust. Do disco editáronse como sinxelos as cancións "A Small Victory", "Midlife Crisis" e "Everything's Ruined". O traballo incluía unha gravación do tema da película Cowboy de medianoite, e posteriores edicións tiñan tamén unha versión do clásico de The Commodores "Easy", que nalgunhas partes do mundo converteuse no maior éxito da banda. Angel Dust, a pesar de non ser tan exitodo como The Real Thing nos Estados Unidos, vendeu 665.000 copias nese país, e conseguiu vender máis que The Real Thing en moitos outros países. En Alemaña foi certificado ouro, ao vender máis de 250.000 copias. O álbum tamén acadaría o mesmo número de vendas que The Real Thing no Canadá e Australia, e o superaría nos Países Baixos, Francia, Rusia e o Reino Unido.
Despois de xirar para promocionar Angel Dust no verán de 1993, o guitarrista Jim Martin deixou a banda debido a conflitos internos. Segundo Roddy Bottum, Martin foi despedido a través dun fax, e o propio Martin dixo que a decisión de marchar foi súa. O guitarrista de Killing Joke Geordie Walker foi convidado a unirse a Faith No More despois da saída de Martin, pero declinou a invitación. O posto sería ocupado finalmente polo compañeiro de Mike Patton en Mr. Bungle, Trey Spruance, que deixaría o grupo despois de gravar o álbum de 1995 King for a Day... Fool for a Lifetime; xusto antes de que a banda comezase a súa xira mundial de presentación. Spruance foi substituído por Dean Menta, o técnico de teclados do grupo.
King for a Day... Fool for a Lifetime
O álbum King for a Day... Fool for a Lifetime varía moito en estilo entre canción e canción, pasando por xéneros como post-hardcore/punk, country e jazz, xunto con elementos típicos da banda, entrelazándose perfectamente. Del sacáronse os sinxelos "Digging the Grave", "Evidence" e "Ricochet". O disco foi ouro en Reino Unido, Australia, Nova Zelandia, Países Baixos e Alemaña, e vendeu ao redor do millón e medio de copias. Porén, estas vendas foron significativamente menores que a dos seus anteriores traballos, e a banda decidiu acurtar a súa xira a catro meses. Unha box set de 7 discos de 7 polgadas foi editada, incluíndo caras b e entrevistas.
Album of the Year
Album of the Year foi lanzado en 1997 e conta cun novo guitarrista, Jon Hudson, que fora un atigo compañeiro de habitación de Billy Gould. O álbum estreouse máis arriba do agardado, entrado nas listas de varios países europeos. Ata a data o disco leva vendidao ao redor dos dous millóns de copias en todo o mundo. Os sinxelos "Ashes To Ashes" e "Last Cup of Sorrow" tiveron un éxito mínimo. "Stripsearch" foi tamén lanzada como sinxelo en varios países.
Separación da banda
A comezos de 1998 comezaron a circular rumores sobre a inminente disolución de Faith No More. Empezando por un rumor escrito no grupo de noticias da banda alt.music.faith-no-more, que afirmaba que Mike Patton abandonara o grupo para centrarse no seu proxecto paralelo; este co tempo confirmaríase parcialmente como certo. Faith No More realizaría o seu derradeiro concerto o 7 de abril de 1998 en Lisboa.
A banda cancelou a súa xira de abreconcertos con Aerosmith e o 20 de abril Billy Gould anunciaría a súa separación cunha declaración realizada a través de correo electrónico e fax, dicindo "A decisi´n entre os membros é mutua" e "a separación permitirá agora a cada membro adicarse aos seus proxectos individuais sen obstáculos". A banda "agradeceu a todos os seareiros e asociados que apoiaran ao grupo a través da súa hstoria". Tras a disolución os seus compoñentes pasarían a traballar en distintos proxectos.
Reforma
A finais de novembro de 2008 comezaron a circular rumores de que Faith No More podería reunirse para realizar concerton no verán de 2009 no Reino Unido, pero estes foron escartados polo baixista Billy Gould. El explicou: "Se algo como ocorrese, tería que vir da banda, e non falei con ningún deles no últmo ano. Así que polo que eu sei, non hai nada do que falar, e estou bastante seguro de que se contactases con Patton el diríache o mesmo". Porén, o 24 de febreiro de 2009, tras meses de especulacións e rumores, Faith No More anunciou que reuniríase cunha formación idéntica á da era do Album of the Year, embarcándose nunha xira bautizada como The Second Coming Tour.
Samantha Maloney
Samantha Maloney, nada en Nova York o 11 de decembro de 1975, é unha batería estadounidense. É coñecida por tocar nas bandas Hole, Mötley Crüe, Eagles of Death Metal e Peaches.
Traxectoria
Samantha recibiu a súa primeira batería con 5 anos. Aos 14 entrou na Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art e na Performing Arts in New York City, e durante os tres anos seguintes estudou percusión intensamente.
En 1998 ofrecéronlle unha audición para ser batería da banda dos Ánxeles Hole, para substituír a Patty Schemel. Foi aceptada na banda polo que deixou Shift para unirse a Hole no seu momento de popularidade máis alto.
No 2002, Maloney, xunto con Melissa Auf der Maur, Paz Lenchantin e Radio Sloan crearon unha nova banda chamada The Chelsea. O supergrupo só realizou un único concerto separándose ao pouco tempo.
Despois de ter traballado para outros, a batería decidiu compoñer o seu propio álbum, e a mediados do 2003 comezou a rexeitar concertos co obxectivo de comezar o seu proxecto en solitario, tocando só o 7 de xullo do 2004 coa banda Scarling.
No 2004, cando rematou o seu primeiro feixe de temas, Maloney foi convidada por Courtney Love para voar a Francia e tocar na súa estrea en solitario, America's Sweetheart. Ao regresar aos Estados Unidos, convidárona a formar unha banda en directo para Courtney Love, xunto con Radio Sloan e Lisa Leveridge nas guitarras e Dvin no baixo. Despois de tocar coa banda durante unhas semanas Love decidiu chamar á súa nova banda "The Chelsea" polo anterior proxecto de Maloney. Posteriormente entraría na banda a violinista Emilie Autumn e despois duns poucos concertos entrou en hiato.
Porén, Maloney foi contactada polo seu vello amigo Josh Homme para tocar no seu proxecto paralelo Eagles of Death Metal. Maloney aceptou e xirou coa banda sendo abreconcertos de Queens of the Stone Age por todo o mundo.
No 2006 Samantha xirou coa banda en directo de Peaches, The Herms, xunto co JD Samson e con Radio Sloan para promocionar o seu álbum Impeach My Bush.
San Tomé, Illas Virxes
dereita|miniatura|300px|Vista de Santo Tomás nos [[anos 1900]] San Tomé (Saint Thomas; Santo Tomás; Sint-Thomas; Sankt Thomas), é unha illa situada no mar Caribe. É a principal illa das Illas Virxes dos Estados Unidos e nela sitúase a principal cidade, Charlotte Amalie e, xunto con San Xoán e Water Island, forma un condado e constitúen o distrito das Illas Virxes Estadounidenses, un territorio non incorporado dos Estados Unidos. localizada na illa está a capital territorial e porto de Charlotte Amalie. Segundo o censo de 2010, a poboación de Santo Tomé era de 51.634 habitantes o 48,5% do total da poboación das Illas Virxes dos Estados Unidos. O distrito ten unha superficie de 80´9 km².
Historia precolonial
A illa foi ocupada orixinalmente ao redor do 1500 a.C. polo pobo Sibonei. Foron substituídos máis tarde polos arauaques e logo polos caribes. Cristovo Colón avistou a illa en 1493 na súa segunda viaxe aoNovo Mundo.
Período colonial danés
A Compañía Danesa das Indias Occidentais estableceu un posto en Santo Tomé en 1657. A primeira congregación foi a igrexa reformada de Santo Tomé, que foi establecida en 1660 e estaba asociada coa Igrexa reformada neerlandesa.
Os daneses conquistaron a illa en 1666, e en 1672 estableceu o control sobre toda a illa a través da Compañía danesa das Indias Occidentais e Guinea. A terra foi dividida en plantacións]] e produción de cana converteuse na principal actividade económica. Como resultado, as economías de Santo Tomé e as illas veciñas de San Xoán e Santa Cruz fixéronse dependentes da man de obra escrava e o comercio de escravos. En 1685, aBrandenburgisch-Africanische Compagnie tomou o control do tráfico de escravos en Santo Tomé, e durante algún tempo a máis grandes poxas de escravos no mundo lévanse a cabo alí.
Os recursos naturais do porto de Santo Tomás fixéronse coñecidos como "Taphus" polos establecementos de bebidas situadas nas proximidades. ( "Tap Hus" tradúcese como "tenda de ron" ou "casa da billa", en referencia aos establecementos de bebidas. ) En 1691, o asentamento orixinal se renomeou como Charlotte Amalie en honor da esposa do rei de Dinamarca Christian V. Foi declarado máis tarde, un porto libre por Frederick V.
A partir de 1796 unha pequena comunidade xudea desenvolveuse en Charlotte Amalie. Estableceuse unha sinagoga histórica, Beracha Veshalom Vegmiluth Hasidim, a sinagoga máis antiga en uso continuo nos Estados Unidos.
A primeira invasión británica e a ocupación das Indias Occidentais Danesas produciuse a finais de marzo de 1801, unha frota británica chegou a Santo Tomé. Os daneses aceptan os artigos da Capitulación propostos polos británicos e os británicos ocuparon as illas sen disparar un só tiro. A ocupación británica durou ata abril de 1802, cando os británicos devolveron as illas a Dinamarca.
A segunda invasión das Indias Occidentais Danesas polos británicos levouse a cabo en decembro de 1807 cando unha frota británica capturou Santo Tomé o 22 de decembro e Santa Cruz o 25 de decembro. Os daneses non se resistiron e a invasión foi incruenta. Esta ocupación británica das Indias Occidentais Danesas durou ata o 20 de novembro de 1815, cando Gran Bretaña devolveu as illas a Dinamarca.
Mentres que o comercio de azucre trouxera prosperidade aos cidadáns libres da illa, a principios do século XIX Santo Tomé estaba en declive. A exportación continua de azucre estaba ameazada polos furacáns, as secas e a competencia americana. A raíz da revolución danesa de 1848, a escravitude foi abolida e o conseguinte aumento dos custos laborais debilitaron aínda máis a situación dos produtores de azucre de Santo Tomé.
Tendo en conta os seus portos e fortificacións, Santo Tomé aínda conservaba unha importancia estratéxica, e polo tanto, na década de 1860, durante a Guerra Civil Americana e as súas secuelas, o goberno dos Estados Unidos considerou a compra da illa e as súas veciñas a Dinamarca por 7´5 $ millóns de dólares. Con todo, os defensores da compra non lograron obter o apoio lexislativo para a oferta.
David Hamilton Jackson
A medida que as illas foron mal gobernadas polos daneses, un insular, David Hamilton Jackson, foi fundamental para convencer aos daneses para permitir que os EE.UU. compraran a illa de Santo Tomé, San Xoán e Santa Cruz. En 1915, viaxou a Dinamarca e convenceu ao rei de Dinamarca para permitir a liberdade de prensa nas illas. Editou o primeiro xornal das illas, coñecido como The Herald. Logo disto, organizou sindicatos entre os insulares para mellorar as condicións de traballo. As illas teñen agora unha celebración anual en honor ao legado de David Hamilton Jackson.
Adquisición Americana
miniatura|300px | Os distritos e subdistritos das Illas Virxes dos Estados Unidos En 1917, os Estados Unidos compraron San Tomé (xunto con San Xoán e Santa Cruz) por 25 $ millóns en ouro, como parte dunha estratexia defensiva para manter o control sobre o Caribe e a Canle de Panamá durante a primeira guerra mundial. A transferencia produciuse o 31 de marzo de 1917.
Percival Wilson Sparks, un oficial da mariña dos EE.UU., deseñou a bandeira que representa na actualidade as Illas Virxes dos Estados Unidos. Sparks casou cunha muller das Illas Virxes americanas, Grace Joseph Sparks. Cando o superior de Sparks, o contraalmirante Summer Ely Wetmore Kitelle, encargou o deseño da bandeira, P. W. Sparks pediulle á súa esposa e a súa irmá, Blanche Joseph (máis tarde Sasso), que coseran a primeira bandeira. Esa bandeira utilizouse ata o momento en que se puido mercar unha bandeira de produción industrial.
A inspiración da bandeira de veu do selo presidencial dos Estados Unidos. Sparks decidiu que a aguia sostivera nunha pata ramas de oliveira (que representan a paz) e na outra as frechas (que representaban as tres illas: Santa Cruz, San Tomé e San Xoán). Cada ano Día da Transferencia recoñécese como un día de festa, para celebrar o a adquisición das illas polos Estados Unidos en 1917.
A cidadanía dos Estados Unidos concedeuse aos residentes en 1927. O Departamento do Interior americano fíxose cargo das tarefas administrativas en 1931. As forzas estadounidenses instaláronse na illa durante a segunda guerra mundial. En 1954, unha Lei Orgánica aprobou a concesión oficial ás Illas Virxes dos Estados Unidos da condición territorial das tres illas, e permitiu a formación dun senado local. A completa devolución de poderes logrouse en 1970.
A era de posguerra tamén viu o aumento do turismo na illa. Coas viaxes aéreas relativamente baratas e o embargo americano a Cuba, o número de visitantes aumentou considerablemente. Malia os desastres naturais, tales como o furacán Hugo (1989) e os furacáns Luís e Marilyn (1995), a infraestrutura da illa segue mellorando a medida de que o fluxo de visitantes continúa. Construíronse hoteis desde o West End ao East End.
Clima
miniatura|300px| Localización da illa
Demografía
Santo Tomé divídese nos seguinte subdistritos (poboación segundo os censo de 2010):
Andreu Buenafuente
miniatura|dereita|Andreu Buenafuente. Andreu Buenafuente Moreno, nado en Reus o 24 de xaneiro de 1965, é un humorista, presentador e produtor catalán.
Xornalismo
As súas primeiras aparicións televisivas foron no programa Tot per l'audiencia de TV3, conducido por Javier Sardá. O éxito chegoulle na mesma cadea con Sense Títol (e a súa secuela), e sobre todo co late show La Cosa Nostra: 268 programas de luns a xoves cada semana. Tempo logo da súa finalización (rodeada de polémica e lendas urbanas), iniciaría en outubro de 2002 un novo programa de similar contido pero distinto formato, emitíndose no prime time do martes en TV3: Una altra cosa. En xuño de 2004 terminou este programa e Buenafuente aceptou unha oferta de Antena 3 para traballar a nivel estatal.
Andreu Buenafuente tamén produciu e creou un bo número de distintos formatos televisivos desde El Terrat. Ademais, ten no mercado diversos libros recompilando os seus monólogos.
Colaborou nos xornais Diari de Tarragona, Sport, El País, Nou Diari ou La Vanguardia, así como colaboracións no País Semanal, Dominical ByN e a revista Marie Claire.
Outras actividades
miniatura|Andreu Buenafuente asinando libros na Diada de Sant Jordi. En teatro dirixiu varias obras como Ustedes se preguntarán cómo he llegado hasta aquí (xunto con Santi Millán e protagonizado por Paz Padilla), 20 anys i unha nit (con Nina) e a montaxe "Sotinho" (con Eduard Soto).
En cine, Santiago Segura contou con el para a saga de Torrente: Torrente: El brazo tonto de la ley, Torrente 2: Misión en Marbella e Torrente 3: El protector. Aparece como domingueiro zoupón ou veciño catalán. Tamén participou en Lo mejor que le puede pasar a un cruasán.
En Internet, Buenafuente e Santi Millán propulsaron o proxecto Captura.org, sobre a fotografía espontánea dixital.
Bescansa
O topónimo Bescansa pode referirse a:
Amais, o apelido Bescansa pode referirse a:
O Zapatal, Xuño, Porto do Son
O Zapatal é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
San Xoán, Illas Virxes
miniatura|Natural-colour satellite image of Saint John. miniatura|Coral Bay, San Xoán; Mapa de 1720 miniatura|250px| Mapa das illas Virxes estadounidenses. Saint John (San Juan ; Sint Hans; Saint-Jean ; Sankt Jan) é a máis pequena das tres illas principais e un distrito das Illas Virxes Americanas no Mar Caribe, un territorio non incorporado dos Estados Unidos.
Desde 1956, aproximadamente o 60% da illa está protexida como Parque Nacional das Illas Virxes, administrado polo Servizo Nacional de Parques A economía baséase no turismo.
San Xoán ten 50´8 quilómetros cadrados de superficie cunha poboación de 4.170 habitantes (censo 2010). A partir do censo de 2010, a poboación total do territorio das Illas Virxes dos Estados Unidos era de 106.405 habitantes, que comprende na súa maioría persoas descendentes de afrocaribeños.
Historia
San Xoán foi colonizada polos indios taínos que emigraron cara ao norte desde as zonas costeiras das actuais Colombia e Venezuela en torno ao ano 300. Os Arauaques habitaron a illa ata ao redor do ano 1300, cando foron expulsados polos máis agresivos e bélicos indios Caribe. En 1996 iniciouse un extenso traballo arqueolóxico na baía de canela. Os artefactos desta escavación estanse estudando e espérase que rendan información máis detallada sobre a civilización precolombiana nas Illas Virxes dos Estados Unidos.
Alimpadoiros, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Alimpadoiros é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
San Xoán, Illas Virxes
Historia
O explorador Cristovo Colón, viaxando en nome da coroa española, foi o primeiro europeo en ver as Illas Virxes en 1493, durante a súa segunda viaxe ó Novo Mundo. Un católico, nomeou o grupo de numerosas illas como Once Mil Virgenes (Once mil virxes), en honra á festa de Santa Ursula e as 11.000 virxes que foron martirizadas con ela.
Colonización e asentamento
miniatura|Litografía de San Xoán de 1850.
A Compañía danesa das Indias Occidentais e Guinea representaba aos primeiros europeos que se asentaron na illa en 1718. Tamén se lles recoñece o bautizo da illa de San Xoán (danés: Sankt Jan). A coroa danesa tomou o control total desta e as colonias próximas en 1754, incluíndo as bases nas illas chamadas de xeito similar Santo Tomé e Santz Cruz.
As plantacións de cana de azucre, tales como a famosa plantación de azucre de Annaberg, establecéronse en gran número en San xoán, a intensa calor e o fértil chan proporcionan condicións ideais de crecemento. O establecemento de plantacións de cana de azucre creou unha gran demanda de man de obra. Os indíxenas caribes e arauaques foron utilizados inicialmente como escravos, pero a súa poboación foi decimada rapidamente polas novas enfermidades infecciosas.
Os plantadores importaron moitos escravos de África nun comercio de escravos dominado por Portugal nos primeiros anos, pero no que tamén entrou Gran Bretaña. En 1733 San Xoán foi o escenario dunha das primeiras significativas rebelións de escravos no Novo Mundo. Enslaved Akwamu na Costa de Ouro se rebelou e tomou o control da illa durante seis meses antes de ser derrotado por unha combinación das mellores forzas armadas.
Os daneses derrotaron aos escravos africanos coa axuda dos colonos franceses de Martinica. En lugar de someterse ao cativerio e a escravitude, máis dunha ducia de homes e mulleres suicidáronse antes de que ox capturaran as forzas francesas. Estímase que para o 1775, os escravos superaban en número aos colonos daneses en San xoán nunha proporción de 5:1. Dinamarca finalmente abolíu a escravitude en San Xoán e as súas outras illas o 3 de xullo de 1848.
Compra
Durante o século XX, os investidores privados adquiriron propiedades na illa, a modernización as casas das plantacións como recursos de vacacións, como o  Laurence Rockefeller's Caneel Bay Resort. As illas convertéronse nun popular lugar turístico creando postos de traballo como unha parte importante da economía.
Non existen aeroportos na illa, así que o acceso é por barco. Os servizos por transbordador son por horas desde San Tomé e diarias desde Tórtola; hai tamén servizos regulares desde Virgin Gorda, Jost Van Dyke e Anegada.
Werner Goldberg
Werner Goldberg, nado o 3 de outubro de 1919 e finado o 28 de setembro de 2004, foi un soldado alemán de ascendencia xudía, ou mischling na terminoloxía Nazi, que serviu brevemente como soldado durante a segunda guerra mundial e cuxa imaxe apareceu nun xornal alemán como "o soldado ideal alemán".
Biografía
O seu pai criouse en Königsberg como membro da comunidade xudía, pero foi bautizado na igrexa Luterana local xa que quería ser asimilado, casando cunha cristiá. Despois de que Hitler chegou a ser Chanceler de Alemaña e a proclama en abril de 1933 da Lei para a Restauración do Servizo Civil Profesional, que expulsaba os xudeus do servizo público alemán e formaba parte do chamado párrafo ario (Arierparagraph), o Sr. Goldberg perdeu o seu posto de traballo.
Werner deixou a escola en 1935 e tornouse aprendiz de Schneller und Schmeider, unha empresa de roupa propiedade dun xudeu e dun non-xudeu, onde moitos dos seus compañeiros eran xudeus ou mischlinge. O tío materno de Werner era un oportunista que se xuntou ao partido nazi e se negou a ser visto coa familia Goldberg, incluíndo a nai de Werner.
A principios de 1938, Werner cumpriu unha pena de seis meses no Servizo do Labor do Reich, cuxo uniforme, como Werner recordou máis tarde, «tiña unha esvástica nunha pulseira». O 1 de decembro de 1938 Werner entrou no exército alemán, participando na invasión de Polonia o 1 de setembro de 1939. Estivo servindo ao lado do seu amigo da infancia Karl Wolf, cuxo pai era un alto rango das SS.
Pouco despois do inicio da guerra, a fotografía de Werner apareceu na edición do domingo no xornal alemán Berliner Tageblatt co título "O soldado ideal alemán ". A imaxe fora vendida para a prensa polo fotógrafo oficial do exército. Máis tarde, foi utilizada en carteis de recrutamento.
Julius Fučík
Julius Fučík, nado en Praga o 23 de febreiro de 1903 e asasinado en Berlín o 8 de setembro de 1943, foi un xornalista checoslovaco, membro destacado do Partido Comunista de Checoslovaquia e parte do movemento de resistencia durante a ocupación nazi. Encarcerado polos nazis e torturado foi finalmente asasinado por eles converténdose nun mártir e heroe durante o réxime comunista.
Werner Goldberg
Biografía
En 1940, tras o armisticio con Francia, Werner foi expulsado do exército de Hitler o 8 de abril de 1940, que declarou que todos os mischlinge debían ser expulsados das forzas armadas. Volveu ao seu antigo lugar de traballo en Scheneller, que mudara o seu nome ao de Feodor Schmeider, despois de ser obrigado a abandonar o apelido xudeu. Werner foi desenvolvendo un papel cada vez de máis responsabilidade dentro da empresa, obtendo contratos para os uniformes do Exército e da Mariña. Tamén participou no Consello Escolar do Reich (Reichsaussschuss für Arbeitsstudie, RAFA), onde foi un dos catro de cada oitenta estudantes que aprobaron o exame para converterse nun profesor da RAFA. Tornouse así en profesor de Estudos Laborais sobre o negocio da roupa, dando conferencias para as organizacións e executivos de empresas, incluíndo a publicación dun artigo no semanario comercial Textilwoche.
Julius Fučík
Traxectoria
Julius naceu no barrio obreiro de Smíchov en Praga o 23 de febreiro de 1903 dentro dunha familia da clase traballadora, amante do teatro, xa desde neno actuou en obras teatrais de afeccionados do seu barrio. En 1913, cando tiña dez anos, a súa familia ten que trasladarse a Plzeň, unha cidade industrial a 90 km de Praga, onde o pai atopara traballo nas fábricas de Skoda, Julius entrou no instituto da cidade e en 1915 escribiu e editou un único número dunha revista escolar, Slovan. En 1919 produciuse un feito significativo na súa vida cando abandona formalmente a Igrexa católica. En 1920 entrou no Partido Socialdemócrata dos Traballadores Checoslovacos e cando del se escindiu o Partido Comunista Julius tamén o fai. Ó rematar o bacharelato, Julius, volta a Praga para estudar na facultade de filosofía da Universidade Carolina ó tempo que traballa como auxiliar de oficina e escribe sobre todo de temas culturais para o semanario Pravda, o órgano do PCC de Plzeň e desde 1925 escribe para o Rudé Právo, o órgano central do PCC. En 1926 accede á dirección da revista literaria Kmen e colabora en Tvorba, cando en 1928 o goberno checoslovaco prohibe as publicacións do PCC consegue acceder á dirección de Tvorba e convertela nun órgano oficioso do PCC. En 1929 deixou a dirección de Kmen.
Werner Goldberg
Biografía
En decembro de 1942, o pai de Werner foi internado no Hospital da Baviera. Aínda así, a Gestapo tomou o control do hospital e enviouno para un hospital xudeu que fora incautado pola Gestapo para o seu uso como cárcere, desde o que os xudeus eran enviados a Auschwitz. Na véspera de Nadal, mentres os gardas estaban ebrios xogando a xogos de azar, Werner levou o seu pai de volta ao hospital. Porén, Goldberg caeu de novo nas mans da Gestapo en abril de 1943 e foi proposto para a deportación, pero salvouse de novo ao seguir o consello do seu fillo e non presentarse perante as autoridades. Pai e fillo foron os únicos membros da familia Werner que sobreviviron á guerra.
Julius Fučík
Traxectoria
En 1930 realizou unha viaxe de catro meses pola Unión Soviética, as reportaxes que escribiu nesa viaxe apareceron en libro co título de V zemi, kde zítra již znamená včera (No país onde mañá significa xa onte, 1932). Entre 1932 e 1933 Julius realizou o servizo militar en Eslovaquia. En 1934 vai a Moscova como correspondente do Rudé Právo, despois dun período no que se viu fustrigado polas autoridades, os artigos desta época foron publicados postumamente en libro co título de V zemi milované (No país amado, 1949).
Werner Goldberg
Biografía
Werner Goldberg participou no documental de 2006 titulado Os soldados xudeos de Hitler (Hitler's Jewish Soldiers – Nazi-Jews in Hitler's Army), película de 58 minutos producido por Larry Price en asociación coa Autoridade de Radiodifusión de Israel.
Julius Fučík
Traxectoria
Fučík realizou unha viaxe clandestina a Múnic en xullo de 1934 para observar a situación na Alemaña nazi. Despois do goberno checo prohibir o 30 de setembro de 1938 tódalas actividades do PCC, Fučík seguiu publicando na prensa artigos con alcumes diversos, son artigos que co pretexto de temas históricos fai un chamado á vontade de loita do pobo checo. A creación do Protectorado de Bohemia e Moravia o 15 de marzo de 1939 supuxo a entrada das tropas alemás en Chequia e que a fins de maio Fučík buscase a seguridade do fogar familiar en Chotimêrê. Tras saber que a Gestapo andaba detrás del marchou de novo a Praga, vivindo na clandestinidade en pisos de amizades e militantes da rede clandestina do PCC.
Werner Goldberg
Biografía
Werner Goldberg apareceu nun episodio da serie de televisión "Colaboradores nazis", estreada no Reino Unido en decembro de 2010.
Julius Fučík
Detención e asasinato
Cando a dirección clandestina do interior do PCC foi detida en xuño de 1941, Jan Zika foi o encargado de dirixir un novo equipo e encargou a Fučík a dirección da propaganda, conseguiu editar na clandestinidade o Rudé Právo, de forma mensual, asemade foi o principal responsable doutras 5 revistas clandestinas. O 24 de abril de 1942 Fučík foi detido pola Gestapo, na cadea escribiu Reportáž psaná na oprátce (Reportaxe ó pé da forca) que foi publicado en 1947, aínda que a versión integra non se publicou ata 1995, xunto a parte na que contaba como sucumbiu á tortura. Julius foi condenado por alta traizón e condenado a morte, sentenza que se cumpriu o 8 de setembro de 1943.
ABC (canción)
"ABC" é unha canción de The Jackson 5 que foi lanzada en 1970. Foi escrita co mesmo estilo que "I Want You Back", e foi escoitada por vez primeira en American Bandstand en febreiro de 1970. "ABC" substituíu á canción dos The Beatles "Let It Be" no número un dos Billboard Hot 100 en 1970, e permaneceu como número un dos sinxelos do soul durante catro semanas.
José Ángel Valente
José Ángel Valente Docasar, nado en Ourense o 25 de abril do 1929 e finado en Xenebra (Suíza) o 18 de xullo do 2000, foi un poeta e ensaísta galego. A inmensa maioría da súa obra poética escribiuna en castelán, estando a súa produción en lingua galega restrinxida a dous libros: Sete cántigas de alén (1981) e Cántigas de alén (1989). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras (1988) e o Premio Nacional de Poesía de España (1993 e, a título póstumo, no 2001).
Traxectoria
Tras pasar a infancia e a adolescencia na cidade das Burgas iniciou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose posteriormente en Filoloxía Románica pola Universidade Complutense de Madrid con premio extraordinario. Foi lector de español na Universidade de Oxford e traballou logo como tradutor en diversos organismos internacionais, tanto en Xenebra (funcionario da ONU desde 195) coma en París, desde 1982, onde foi director do Servizo de Tradución da UNESCO. Viviu en Ourense, Madrid, Oxford, Xenebra, París e na década de 1980 instalouse en Almería e continuou exercendo de docente como profesor visitante en centros universitarios estranxeiros. Ao final da súa vida alternou a súa residencia almeriense coa helvética.
O seu conto «El uniforme del general», incluído no volume Número trece, tróuxolle problemas coa ditadura franquista e foi sometido a un consello de guerra en 1972 acusado de alusións ofensivas a exército.
Estivo casado en primeiras nupcias durante case 30 anos coa súa compañeira da Facultade de Letras Emilia Palomo,​ coa que tivo catro fillos (un fillo e tres fillas) e en segundas, con Coral Gutiérrez (María Pilar Gutiérrez Sampedro).
Como poeta
A súa carreira lírica empeza como integrante da Xeración dos 50 ou Xeración do medio século. Na década dos 60 a súa poesía evoluciona a unha corrente denominada Poesía do silencio. Trátase dunha corrente profundamente mística que incorpora tradicións culturais e filosóficas de diversas procedencias, o que dá lugar a textos cada vez máis complexos. Os seus primeiros poemarios parten do realismo social, pero a súa obra foi evolucionando cara a un lirismo no que privan a meditación e a reflexión sobre os medios de expresión da poesía.
Partindo sempre de realidades inmediatas ou experiencias interiores, consegue unha fondura existencial a través do místico, do elevado, mais sen caer en dogmas relixiosos nin asumindo explicitamente a existencia de ningunha deidade. O traballo da palabra ata deixala ateigada de suxestións, de posibilidades comunicativas, é outra das características da poesía de Valente.
En 1968 foi incluído na Antología de la nueva poesía española. ​ Desde 1966 a súa poesía evoluciona cara a formas moi persoais de expresión, que enlazan a súa obra coa de Edmond Jabès ou Paul Celan. Trátase dun radical esencialismo lírico moi influído pola mística sincrética, como a cábala xudaica, o sufismo e o misticismo cristián (fundamentalmente a través de figuras como San Juan de la Cruz ou Miguel de Molinos) entre outros. A súa aproximación á mística, con todo, afástase de calquera dogma relixioso e non postula necesariamente a crenza nunha divindade persoal. Esta entrada no misterio produciuse en gran parte baixo o maxisterio da pensadora malagueña María Zambrano.
Asimilando tendencias filosóficas e tradicións culturais históricas en poesía e prosa e tamén a través da música e a pintura, a escritura de José Ángel Valente é unha das máis ambiciosas e profundas da literatura española contemporánea, segundo a opinión de  Gérard de Cortanze. En 2002 apareceu o volume ''Las ínsulas extrañas. Antología de poesía en lengua española (1950-2000)'', que Valente realizou en colaboración cos poetas Eduardo Milán, Sánchez Robayna e Branca Varela. As súas obras completas, en edición a cargo do segundo, están integradas por dous volumes: Poesía y prosa (2006) e Ensayos (2008), publicadas en Barcelona por Galaxia Gutenberg/Círculo de Lectores.
É interesante apreciar a retroalimentación intertextual entre os seus ensaios críticos e a súa obra poética, ao fío das reflexións ontolóxicas sobre a natureza da arte, do ser e da orixe da vida, do ser humano e dos seres da creación. A súa poesía transcendente mira cara ao orixinario e o inmanente, fronte ao espírito materialista da sociedade  posmoderna e  postindustrial. Trátase dunha penetración nas capas da memoria, tanto a persoal como a colectiva, sen esquecer "o descenso polos infinitos estratos ou cámaras da palabra", segundo sinalou o propio poeta nun dos seus ensaios de autolectura.
Co título de Punto cero, recolleu a súa poesía en 1972 (incluíndo tamén reinta y siete fragmentos, non publicado solto ata 1989) e en 1980. Con posterioridade apareceu Material memoria, que recompila a súa obra poética a partir de 1979. Foi traducido ao francés, portugués, italiano, inglés, alemán, checo etc. A súa produción poética foi obxecto de diferentes antoloxías, e estudadas en distintos congresos, seminarios e coloquios tanto nacionais como internacionais. No inicio do século XXI realizouse un documental sobre a súa vida, obra e morte: El Lugar del poeta, que expón a significación que tivo Almería na vida de  Valente, así como o seu paso polo mundo contado polas voces dos seus amigos e colaboradores.
A súa personalidade poética mantívose como unha das máis valoradas entre as da súa xeración e cunha poderosa influencia sobre as actuais correntes da poesía española.
Como ensaísta
Como ensaísta, destacan os seus libros Las palabras de la tribu (ensaios sobre literatura), La piedra y el centro e Variaciones sobre el pájaro y la red, unha serie de meditacións acerca de Miguel de Molinos, Santa Teresa e os pintores Matthias Grünewald ou OBosco. Póstumamente editouse La experiencia abisal, recompilación de ensaios escritos entre 1978 e 1999. Coordinou a edición do volume Hermenéutica y mística: San Juan de la Cruz (1995), en colaboración con José Lara Garrido. En 2002 editáronse os seus traballos críticos sobre arte co título Elogio del calígrafo. O seu Diario anónimo (2011), en edición de Andrés Sánchez Robayna, recolle interesantes notas e observacións de carácter persoal tanto sobre aspectos biográficos como literarios.
É autor de libros de arte en colaboración con pintores como Antonio Saura (Emblemas, 1978), Antoni Tàpies (El péndulo inmóvil, 1982), Paul Rebeyrolle (Desaparición Figuras, 1982) ou Jürgen Partenheimer (Raíz de lo cantable, 1991), así como coa fotógrafa Jeanne Chevalier (Calas, 1980).
Poesía
miniatura|[[Cemiterio de San Francisco de Ourense.]]
Cátedra José Ángel Valente de Poesía e Estética
A Cátedra de Poesía e Estética José Ángel Valente creouse tras a doazón de 7.000 libros realizada polo poeta galego á Universidade de Santiago de Compostela (que o nomeou Doutor Honoris Causa en 1999) do seu arquivo e biblioteca persoais. En consecuencia, a primeira función da Cátedra é a custodia, catalogación e estudo do importante material doado, así como a organización de actos e a publicación de obras relacionadas co legado recibido. Con todo, a actuación da Cátedra, denominada de Poesía e Estética por desexo do propio escritor, está aberta ás múltiples conexións interdisciplinares e interartísticas que a obra de Valente establece coa poesía e coa estética en xeral. ​ O Reitorado nomeou como director inicial da Cátedra ao por entón tamén director do Departamento de Literatura Española, Teoría da Literatura e Lingüística Xeral, Luís Iglesias Feijoo e, como secretario, a Claudio Rodríguez Fer, estudoso e amigo de Valente, que é o seu director desde 2005.
Cheiván
O topónimo galego Cheiván pode referirse a:
Nó
frame|dereita|250px|Algúns nós: 1. Splice 2. Manrope knot 3. [[Nó torto 4. Rosebud stopper 5. Matthew Walker knot 6. Shroud knot 7. Turks head knot 8. Nó botón, nó oito 9. Nó dereito 10. Volta con dous cotes.]]
Fe de Ratas
Fe de Ratas é un grupo musical de punk rock español formado en Avilés (Asturias) en 1995.
Nó
Un nó é un método de asegurar que se fai cun ou varios obxectos lineares flexíbeis (fío, corda...) e que se aperta tirando dos dous cabos, de maneira que sexa difícil de soltar por si só. Pode consistir nun anaco dun ou máis segmentos de corda, fibra, nailon, fitas e até mesmo correntes entrelazadas de xeito que permiten que a liña se prenda a si mesma ou a algún outro obxecto, a carga. Os nós téñense estudado dende a antigüidade, incluso na matemática: teoría dos nós.
Elviña, Elviña, A Coruña
Elviña é un lugar da parroquia de Elviña no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 236 habitantes, dos cales 128 eran homes e 108 eran mulleres.
The Love You Save
"The Love You Save" é unha canción do grupo The Jackson 5 que foi gravada en 1970 co selo discográfico Motown, así como un éxito que se mantivo no número nas listas musicais de soul durante seis semanas. Tamén mantivo a posición número un na Billboard Hot 100 durante dúas semanas, dende o 27 de xuño ó 4 de xullo de 1970. A canción é a terceira dos catro éxitos seguidos dos Jackson 5 (sendo os outros "I Want You Back", "ABC" e "I'll Be There").
Atahíde
O grupo Atahíde era un grupo de música tradicional galega que desenvolveu o seu traballo durante a segunda metade da década dos noventa do pasado século. Son orixinarios de Pontedeume.
Compoñentes
Tres dos seus membros viñan do grupo Iriadona, que había pouco tempo cesara as súas actividades. Eles son:
Uníronselles:
Traballos
En xaneiro de 1998 gravaron unha maqueta nos estudos de Víctor Gacio en Serantes, Ferrol, cun total de cinco cancións:
En xullo dese mesmo ano, participan nun CD dobre chamado Musiceum onde participaron a práctica totalidade dos músicos eumeses do momento, e de tódolos estilos. As dúas cancións elixidas para este CD son Jota de Pontevedra e O xustillo.
A disolución do grupo coincide coa chegada do novo século.
Híbrido (bioloxía)
Características
Moitos dos híbridos xerados entre especies diferentes nacen estériles. A utilidade para o home deste tipo de híbridos radica en que son máis fortes ou produtivos pola combinación das cualidades combinadas dos seus pais e, polo tanto, máis idóneos que estes na súa explotación específica (alimenticia, de transporte etc).
Xeneticamente, os híbridos son organismos heterocigotos por posuíren xenes para trazo distintos, que poden ser tanto recesivos como dominantes, herdados dos seus pais. Cando hai falta de xenes dominantes entre os seus alelos, maniféstanse neles os caracteres recesivos.
Formación de híbridos
Fálase de hibridación de especies, subespecies ou variedades xeográficas e de razas obtidas artificialmente producidas por dous métodos:
Yogyakarta
Yogyakarta é unha cidade de Indonesia situada no centro da illa de Xava preto da súa costa meridional, entre as ladeiras do volcán do Monte Merapi ao norte e o Océano Índico.
Lista de bandeiras da Arxentina
Esta é unha lista das bandeiras que son ou foron algunha vez utilizadas polas institucións públicas na Arxentina.
Viet Cong (álbum)
Viet Cong é o álbum de estudio da banda canadense de post-punk Viet Cong, publicado o 20 de xaneiro de 2015 a través do selo Flemish Eye no Canadá e de Jagjaguwar internacionalmente. Viet Cong é o único disco editado pola banda con ese nome, xa que o cambiaron a "Preoccupations" en 2016.
O primeiro sinxelo do álbum, "Continental Shelf", foi editado en streaming o 15 de outubro de 2014. O disco tamén conta cunha versión regravada dun tema anterior, "Bunker Buster". A banda realizou unha xira por América do Norte e Europa para promocionar o álbum.
Satsang
Satsanga, Satsangam ou Satsang (Sánskrito सत्सङ्ग sat = presenza, verdade; sanga = comunidade, grupo) significa, no contexto filosófico hinduísta:
(1) a presenza da verdade
(2) a compaña dun Guru
(3) a compaña de xente que se reúne para falar e asimilar a verdade.
O satsang adoita constar dun diálogo, reflexión e meditación na fonte da que parten as propias verbas, para levar o seu significado á vida cotiá. A idea do satsangam foi difundida en principio por Rishis coma Vedavyasa e Valmiki que definen os seus beneficios de diferentes xeitos.
Durante un satsang cun mestre os estudantes probablemente presentarán preguntas. Os satsangs tamén poden conter discursos, meditacións ou lecturas. Primordialmente, o propósito dun satsang non é a transmisión dunha ensinanza entendida no pano intelectual, senón que debe ser a experiencia da presenza dun ser "esperto" ou "iluminado", por medio da cal se supón que os estudantes se achegan ao mesmo nivel de comprensión a través do efecto producido polo "intercambio enerxético".
Aínda que provén da tradición hinduísta, hoxe en día o termo satsang aplícase en distintas tradicións, tanto orientais coma occidentais, como son o budismo mahayana, o zen, o neoadvaita etc...
Antonio Camiña
Antonio Benigno Camiña Bastos, Tucho Camiña, nado en Cangas en 1923, e finado o 24 de outubro de 2019, foi un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Cangas polo ministro da Gobernación e tomou posesión do cargo o 1 de abril de 1963. Permaneceu no posto até 1965. Durante ese tempo construíuse o dique de abrigo do peirao e asinou o inicio das obras para o instituto de Rodeira.
Células Vero
Características
A liña das células Vero é continua e aneuploide, o que significa que ten un número anormal de cromosomas. Unha liñaxe celular continua pode ser replicada durante moitos ciclos de división e non se fai senescente. As células Vero son deficientes en interferóns, e, a diferenza das células de mamíferos normais, non segregan interferón alfa nin beta cando son infectadas por virus. Porén, aínda conservan o receptor do interferón alfa/beta, polo que responden normalmente cando se engade inteferón recombinante ao medio de cultivo.
Uso en investigación
As células Vero son utilizadas para moitos propósitos, como:
A Esfarrapa, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
A Esfarrapa é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 10 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 4 eran homes e 4 eran mulleres.
Miriagramo
O miriagramo é o primeiro múltiplo do quilogramo, e o cuarto do gramo. Dado que o múltiplo miria ou myria non está recoñecido polo SI, é máis correcto denominalo centitonelada, aínda que é máis habitual a primeira forma.
O símbolo da centitonelada é ct, mentres que o de miriagramo é mag (en letras minúsculas).
Equivalencias
1 miriagramo ou centitonelada é igual a:
José María Pérez Barros
José María Pérez Barros foi un político galego.
Fontesnovas, Ponferrada
Fontesnovas (Fuentesnuevas na súa denominación oficial) é unha vila do concello leonés de Ponferrada (capital da comarca do Bierzo), a cinco quilómetros da cidade homónima. Ten unha poboación superior aos 2.600 habitantes. Limita con Camponaraia, Cuatrovientos, Columbrianos e Cortigueira.