cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Independentismo catalán
O crecemento do independentismo e a «consulta» do 9 de novembro de 2014
Nas eleccións do 25 de novembro de 2012, aínda que CiU sufriu un devalo perdendo 12 escanos, as forzas políticas «soberanistas» conseguiron a maioría absoluta. ERC obtivo 11 deputados máis e ICV 3 máis, e entrou no Parlament a CUP, que conseguiu tres deputados. O 23 de xaneiro de 2013, o Parlamento de Cataluña aprobou a «Declaración de Soberanía e do dereito a decidir do Pobo de Cataluña» cuxo artigo primeiro, que declaraba ao «pobo de Cataluña» «suxeito político e xurídico soberano», foi anulado polo Tribunal Constitucional en marzo do ano seguinte.
Mark Ibold
Mark Ibold, nado o 17 de outubro de 1962, é un baixista radicado en Nova York membro da banda de indie rock Pavement dende 1992 ata 1999. Na actualidade é membro da banda de rock alternativo Sonic Youth.
Independentismo catalán
O crecemento do independentismo e a «consulta» do 9 de novembro de 2014
O 11 de setembro de 2013, unha gran cadea humana uniu de norte a sur o territorio de Cataluña na que se chamou a «Vía Catalá cara a Independencia», e tres meses despois, o 12 de decembro, os partidos defensores de celebrar unha «consulta» ao «pobo de Cataluña» (CiU, ERC, ICV e CUP) acordaron a pregunta («Quere que Cataluña sexa un estado?» e «En caso afirmativo, quere que este estado sexa independente?») e a data da mesma, fixada para o 9 de novembro de 2014. Precisamente, o apoio á «consulta do 9-N» foi o lema fundamental da gran manifestación do 11 de setembro de 2014, consistente en formar un enorme “V” en dúas das principais avenidas de Barcelona.
O 9-N e as eleccións plebiscitarias de setembro de 2015
miniatura|esquerda|[[Estelada|Bandeiras independentistas catalás xunto cunha bandeira escocesa durante a manifestación da V catalá do 11 de setembro de 2014.]] O 27 de setembro de 2014, o presidente da Generalitat de Cataluña, Artur Mas, asinou o decreto de convocatoria da consulta sobre a independencia de Cataluña, mais o goberno de Mariano Rajoy presentou un recurso perante o Tribunal Constitucional  que o admitiu a trámite, polo que o 29 de setembro quedaron suspendidos cautelarmente o decreto e a Lei de consultas de Cataluña que o amparaba. Porén, o 9 de novembro celebrouse o proceso participativo sobre o futuro político de Cataluña de 2014, grazas á colaboración de máis de 40.000 voluntarios e sen que se producisen incidentes. A participación situouse arredor do 41 % do censo, votando 2.344.828 persoas. Gañou o Si-Si, é dicir, a opción favorable á independencia con 1 897 274 votos, o cal supuxo o 80 % dos sufraxios.
Rögle BK
O Rögle BK (de Rögle bandyklubb) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Ängelholm (Suecia). Actualmente compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo sueco, a Hockeyallsvenskan, e xoga os seus partidos como local no Lindab Arena, un pavillón con capacidade para 5.040 espectadores.
Independentismo catalán
O 9-N e as eleccións plebiscitarias de setembro de 2015
miniatura|397x397px|A prensa de Madrid informou da consulta do 9N como unha acción delitiva, mentres a de Cataluña o fixo como unha acción política democrática. O auxe do soberanismo catalán foi relacionado de maneira habitual  co tratamento que a prensa lle deu. Os xornais españois, tanto os radicados en Madrid como en Barcelona, informaron a diario na súa portada, como primeira ou segunda nova máis importante do día, sobre a consulta do 9-N entre o 20 de setembro de 2014, día no que o Parlamento catalán aprobou a Lei de Consultas, e o 3 de outubro de 2014, cando a Generalitat de Cataluña presentou un recurso contra a decisión do Tribunal Constitucional de suspender a Lei de Consultas e a convocatoria da consulta sobre a independencia de Cataluña para o 9 de novembro. Mentres os xornais de Madrid presentaron un proceso inzado de tinturas negativas que propoñía vulnerar a lei, os xornais de Barcelona relataron o normal funcionamento político das institucións dentro dun estado de dereito, dun modo neutral cando non positivo. Comprobouse que ámbobolos dous grupos tinguiron as súas informacións de maneira nacionalista, de tal xeito que os políticos e as institucións que lles resultan máis achegados tenden a protagonizar accións avaliadas dun modo máis positivo, mentres que os políticos e institucións máis afastados reciben un tratamento informativo máis negativo. As investigacións detectaron o éxito do termo «desafío» entre os medios madrileños e a súa ausencia nos medios cataláns. "Diríase que a prensa española percibiu un desafío á legalidade a á orde estabelecida por parte das institucións catalás, que pasou inadvertido na propia prensa catalá".
Teobaldo I de Navarra
Matrimonios e descendentes
En 1222 casou, en segundas nupcias, con Inés de Beaujeau, filla de Guichard de Beaujeau e Sibila de Hainaut e curmá de Luís IX de Francia. Desta unión naceu:
Rögle BK
Historia
O Rögle BK foi fundado en 1932 como club de bandy, polo que o club leva as siglas "BK" no seu nome ("BK" como abreviatura de Bandyklubb). O equipo de hóckey sobre xeo xogou na máxima categoría sueca deste deporte, naquel momento denominada Allsvenskan, entre 1966 e a tempada 1968–69; e novamente, na renomeada Elitserien, entre as tempadas 1992–93 e 1995–96. Logo doutros doce anos na segunda categoría (Hockeyallsvenskan), o equipo ascendeu de novo á Elitserien logo de rematar segundo no Dvalserien de 2008. O Rögle BK comezou a tempada 2008-2009 da Elitserien sorprendéntemente ben, e logo das primeiras 18 xornadas contaban con 33 puntos (teoricamente o Rögle BK era segundo porque o Linköpings HC tiña mellor diferenza de goles). Así e todo, o equipo rematou na décimo primeira praza ao final da liga regular, polo que tivo que disputar o Kvalserien de 2009 para manter a categoría, onde logo de rematar segundos por segunda vez consecutiva se aseguraron a súa participación un ano máis na máxima categoría. Na tempada 2009-2010 da Elitserien remataron na derradeira posición na liga regular, xogando un ano máis o Kvalserien, onde desta vez non puido conseguir a permanencia, descendendo á HockeyAllsvenskan. Logo de rematar na segunda posición o Kvalserien de 2012, o Rögle BK retornou á Elitserien.
Mark Ibold
Traxectoria
Sendo membro de Pavement, Ibold uniuse a Free Kitten xunto con kim Gordon de Sonic Youth, Julie Cafritz de Pussy Galore e Yoshimi P-We de Boredoms.
No 2006 Ibold uniuse a Sonic Youth na súa xira Rather Ripped, e tamén apareceu coa banda durante os concertos de Don't Look Back no 2007. O álbum do 2009 The Eternal é a súa primeira participación plena como membro da banda.
Independentismo catalán
O 9-N e as eleccións plebiscitarias de setembro de 2015
O 25 de novembro de 2014, catro días despois de que a fiscalía presentara unha querela contra el pola celebración do «proceso participativo», Mas presentou o seu plan para acadar a independencia de Cataluña en 18 meses, e o 14 de xaneiro anunciou o adianto das eleccións autonómicas para o día 27 de setembro de 2015 e que estas terían un carácter «plebiscitario» sobre a independencia de Cataluña.
A opción claramente independentista pola que optara Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) acabou rachando a coalición Convergència i Unió (CiU) xa que Unió Democràtica de Catalunya seguía sendo partidaria da vía «pactista» e do «autonomismo». O 22 de xuño de 2015, os conselleiros de Unió abandonaron o goberno da Generalitat e a federación quedou disolta. A partir de entón, CDC aumentou a presión sobre Esquerra Republicana para que integrasen unha candidatura conxunta ás eleccións «plebiscitarias» do 27 de setembro, chegándose a un acordo o 20 de xullo. Así naceu a «lista de país» que se chamou «Junts pel Sí». A ela sumáronse tamén destacados membros das entidades soberanistas, como Carme Forcadell, presidenta da Assemblea Nacional Catalana, ou Muriel Casals, presidenta de Òmnium Cultural.
Das eleccións de 2015 á declaración unilateral do 27 de outubro de 2017
miniatura|300px|Grupo parlamentario de [[Junts pel Sí. En primeira fila e no centro Muriel Casals, Artur Mas, Carme Forcadell, Raül Romeva (cabeza de lista por Barcelona), Oriol Junqueras e Germà Bel (cabeza de lista por Tarragona). No extremo esquerdo Lluís Llach (cabeza de lista por Xirona).]] Nas eleccións «plebiscitarias» do 27 de setembro de 2015, a forza política máis votada foi Junts pel Sí. Conseguiu o 39,59% dos votos e 62 escanos, que sumados á outra forza independentista, a CUP co 8,21 % dos votos e 10 deputados, supoñían a maioría absoluta no Parlamento, aínda que entre as dúas candidaturas non chegaban ao 50 % dos sufraxios (conseguiron o 47,8 %).
En canto á investidura de Artur Mas, esta resultou infutuousa xa que a CUP non a apoiou, aínda que abriu a porta ao acordo se Junts pel Sí presentaba outro candidato. Así, cando a comezos de xaneiro de 2016 estaba a piques de cumprirse o prazo de dous meses para que se tiveran que convocar novas eleccións, Artur Mas renunciou á investidura, propoñendo como o seu substituto a Carles Puigdemont, que si recibiu o voto favorable da CUP, polo que pasou a ser o novo presidente da Generalitat. No seu discurso de investidura, Puigdemont reiterou o compromiso de acadar a independencia de Cataluña en ano e medio. Porén, meses despois Puigdemont cambiou o plan previsto e propuxo a celebración dun referendo de autodeterminación no que o «pobo catalán» decidise se quería converterse nun estado independente en forma de república. A data fixada para a súa celebración foi o 1 de outubro de 2017.
O 6 de setembro de 2017, o Parlamento de Cataluña aprobou a Lei do Referendo entre as protestas dos grupos «constitucionalistas» (Cidadanos, Partit dels Socialistes de Catalunya e Partido Popular) que consideraban a lei contraria ao Estatuto e á Constitución, polo que abandonaron o pleno no intre da votación. O goberno de Mariano Rajoy presentou un recurso ante o Tribunal Constitucional que ao ser admitido a trámite supuxo a suspensión da lei. Porén, o goberno de Puigdemont mantivo a convocatoria do referendo. Entón, o presidente Rajoy asegurou que o referendo non se celebraría e que empregaría todos os instrumentos dos que dispoñía o Estado para impedilo.
Malia todas as medidas tomadas polo goberno, o referendo acabouse celebrando o domingo 1 de outubro, aínda que sen ningún tipo de garantías. Nas primeiras horas produciuse a intervención de gardas civís e de policías nacionais en varios colexios electorais para tentar impedir a votación e as imaxes das cargas policiais deron a volta ao mundo. Cinco días máis tarde, a Generalitat facilitou os resultados, sen que fosen verificados por ningún órgano independente: votou o 43 % do censo, é dicir, 2.286.217 persoas, das que 2 044 038 votaron ‘SI’, o que supoñía o 90 % dos sufraxios.
Dous días despois da celebración do referendo, o rei Filipe VI cualificou a actuación da Generalitat como de «deslealdade inadmisible aos poderes do Estado». Ese mesmo 3 de outubro, celebrouse en Cataluña un «Paro de País» como protesta pola actuación policial durante a xornada do referendo. Por mor da inseguridade xurídica que abría a posible declaración de independencia, moitas empresas con sede en Cataluña comezaron a trasladarse fóra dela. miniatura|300px|esquerda|Discurso de [[Carles Puigdemont o 10 de outubro de 2017 no Parlamento de Cataluña no que "suspendeu os efectos da declaración de independencia".]] En cumprimento da Lei de Referendo, aínda que con algúns días de atraso, Carles Puigdemont comunicou o 10 de outubro ao pleno do Parlamento de Cataluña que asumía «o mandato do pobo de que Cataluña se convirta nun Estado independente en forma de república» para engadir a continuación que propoñía suspender «os efectos da declaración de independencia para que nas vindeiras semanas emprendamos o diálogo». O goberno de Rajoy anunciou entón que poñía en marcha os mecanismos previstos para aplicar en Cataluña o artigo 155 da Constitución, o que suporía a suspensión da autonomía. miniatura|300px|O presidente Puigdemont, rodeado polos membros do goberno, dirixíndose aos alcaldes cataláns reunidos no interior do edificio do Parlamento inmediatamente despois de que o pleno aprobase a [[Declaración unilateral de independencia de Cataluña de 2017|declaración de independencia de Cataluña. 27 de outubro de 2017.]] Perante o risco de que a autonomía de Cataluña fose intervida polo goberno central, Carles Puigdemont sopesou o xoves 26 de outubro a posibilidade de convocar eleccións autonómicas e suspender así a posible proclamación da independencia prevista para o pleno do Parlamento de Cataluña que se ía celebrar o día seguinte, pero cando xa parecía convencido de que esa era a mellor opción ―chegou a convocar aos medios para comunicarlles a nova― botouse atrás pola «falta de garantías» por parte do Estado de que non aplicaría o 155 se convocaba eleccións.
O día seguinte, venres 27 de outubro, o Parlamento de Cataluña aprobou en votación secreta unha resolución que incluía a declaración de independencia de Cataluña. Os grupos "constitucionalistas" ―Ciudadanos, PSC e PP― ausentáronse da cámara en sinal de protesta mentres que a maioría dos deputados de Catalunya Sí que es Pot votaron en contra. Case ao mesmo tempo, o Senado aprobaba en Madrid a aplicación do artigo 155 en Cataluña.
Intervención da autonomía de Cataluña e as presidencias de Quim Torra e Pere Aragonés
O mesmo venres 27 de outubro, a última hora do serán, o goberno central acordou a destitución de Puigdemont e de todo o seu goberno e a asunción das súas funcións, e Mariano Rajoy, asumindo as do presidente da Generalitat, convocou eleccións ao Parlamento de Cataluña para o 21 de decembro. Pouco despois, a Fiscalía Xeral do Estado presentaba unha querela perante a Audiencia Nacional contra Puigdemont e todos os conselleiros pola declaración unilateral de independencia, e perante o Tribunal Supremo contra a presidenta do Parlamento, Carme Forcadell, e os membros da mesa por ter admitido a trámite a moción na que se declaraba. miniatura|300px|esquerda|[[Oriol Junqueras (dereita) acompañado do seu avogado dirixíndose a declarar perante a xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela, quen decretou a súa prisión incondicional. Madrid, 2 de novembro de 2017.]] O domingo 29 de outubro, Carles Puigdemont e catro conselleiros do goberno cesado marcharon a Bruxelas para evitar comparecer perante a Audiencia Nacional, mentres que o exvicepresidente Oriol Junqueras e o resto de conselleiros si se presentaron o xoves 2 de novembro perante a xuíza da Audiencia Nacional Carmen Lamela, quen logo de tomarlles declaración decidiu o seu ingreso en prisión incondicional, agás no caso do exconselleiro Santi Vila, que puido saír de prisión ao día seguinte tralo pago dunha fianza.
Pola súa parte, o xuíz do Tribunal Supremo Pablo Llarena, que se ocupou da instrución do caso contra a presidenta do Parlamento e os membros da mesa investigados, acordou a súa posta en liberdade condicional, aínda que Carme Forcadell estivo unhas horas no cárcere até que pagou ao día seguinte a fianza que lle impuxo o xuíz. Cando máis tarde asumiu a causa da Audiencia Nacional contra o goberno, puxo en liberdade con fianza a tódolos exconselleiros agás ao vicepresidente Oriol Junqueras e ao exconselleiro de Interior Joaquim Forn. Asemade, suspendeu a euroorde que pesaba contra o expresidente Puigdemont e os outros catro conselleiros fuxidos, mais mantendo a orde de detención española, para que puidesen ser xulgados polos mesmos delitos que os encausados en España. miniatura|Logo de [[Junts per Catalunya (coalición)|Junts per Catalunya, a candidatura encabezada polo expresidente Carles Puigdemont co apoio legal do PDeCAT.]] Segundo o previsto, o 21 de decembro de 2017 celebráronse as eleccións convocadas polo presidente Rajoy en virtude da aplicación do artigo 155, que as forzas políticas independentistas calificaron de «ilegais e ilexítimas», pero ás que acabaron presentándose. A participación foi a máis alta das rexistradas até daquela, xa que roldou o 80% e, aínda que a forza política máis votada foi Ciudadanos, que conseguiu máis dun millón de votos e 36 escanos (a primeira vez que un partido non nacionalista catalán gañou unhas eleccións ao Parlamento de Cataluña), os partidos independentistas (Junts per Catalunya, Esquerra Republicana de Catalunya e a Candidatura d'Unitat Popular, CUP) conseguiron a maioría absoluta ao sumar 70 deputados en total (conseguiron o 47,49% dos votos). miniatura|esquerda|300px|[[Roger Torrent, presidente do Parlamento de Cataluña, nun acto para pedir a liberdade dos presos políticos Oriol Junqueras, Joaquim Forn, Jordi Sànchez e Jordi Cuixart. Aparece no centro sostendo a pancarta Presos polítics. Llibertat.]] O novo Parlamento xurdido das eleccións do 21-D constituíuse o 17 de xaneiro de 2018, resultando elixido novo presidente da cámara Roger Torrent, de Esquerra Republicana de Catalunya. A mesa do Parlamento que se constituíu na mesma sesión contaba con maioría independentista.
Tres días despois, Torrent propuxo como candidato á presidencia da Generalitat ao cabeza de lista de Junts per Catalunya, o expresidente Carles Puigdemont, que continuaba en Bruxelas e que seguía considerándose a si mesmo como o presidente «lexítimo» de Cataluña. Pero a súa investidura non foi posible porque o Tribunal Constitucional advertiu ao presidente e á mesa do Parlamento que o candidato tiña que estar presente na cámara e ter o permiso para asistir do xuíz Pablo Llarena que levaba o seu caso no Tribunal Supremo. Torrent acatou a decisión do Tribunal Constitucional e aprazou o pleno de investidura o mesmo día 30 de xaneiro en que estaba prevista a súa celebración, sendo criticado por Junts per Catalunya e a CUP, que pretendían que se aceptase a «presenza» de Puigdemont no debate de investidura por vía telemática ou por delegación da lectura do seu discurso nalgún outro deputado, e a continuación proceder á votación. miniatura|300px|O presidente Puigdemont ao día seguinte da proclamación de independencia pronunciando un discurso por televisión dende Xirona. O discurso estaba gravado e cando foi emitido, Puigdemont estaba comendo cuns amigos nun céntrico restaurante de Xirona.
Tardouse máis dun mes para que Esquerra Republicana e Junts per Catalunya atopasen unha saída á situación de bloqueo da investidura. Así, o 1 de marzo de 2018, pouco despois de que o Parlamento aprobase unha moción na que se denunciaba a «destitución ilegal e ilexítima» de Carles Puigdemont como presidente da Generalitat, este anunciaba dende Bruxelas que renunciaba «provisionalmente» a ser o candidato á investidura e propoñía a Jordi Sànchez, número 2 da lista de Junts per Catalunya e daquela en prisión, como o seu substituto.
Porén, o xuíz do Tribunal Supremo Pablo Llarena denegou o permiso para que Sánchez puidese asistir ao pleno de investidura que estaba convocado para o día 12 de marzo ―que Torrent tivo que suspender até que se resolvese o recurso que ían presentar os avogados de Sànchez―, polo que a situación de bloqueo continuou, agravada ademais polo rexeitamento da CUP á candidatura de Sànchez porque apoiala suporía a «submisión á legalidade española» e porque non ía encamiñada á «materialización da república». miniatura|300px|esquerda|Entrevista no [[Palacio da Moncloa entre o presidente do goberno español, Pedro Sánchez, e o presidente da Generalitat Quim Torra (9 de xullo de 2018).]]
O terceiro intento de investir un presidente da Generalitat tamén resultou marrado porque o candidato, Jordi Turull, non conseguiu o apoio da CUP na primeira votación celebrada o 22 de marzo e porque ao día seguinte o xuíz do Tribunal Supremo Pablo Llarena enviouno ao cárcere xunto con outros tres exconselleiros e a expresidenta do Parlamento Carme Forcadell. Un cuarto intento tampouco tivo éxito porque o 12 de abril o xuíz do Tribunal Supremo Pablo Llarena, baseándose na posibilidade de reiteración delictiva e na restrición parcial dos seus dereitos políticos, volveu denegar o permiso carcelario a Jordi Sànchez, que por segunda vez fora proposto como candidato á presidencia da Generalitat, polo que o presidente do Parlamento, Roger Torrent, tivo que aprazar o pleno de investidura previsto para o día seguinte.
En marzo de 2018, a Mesa do Parlamento tramitou unha proposición para modificar a lei de Presidencia e do Goberno co obxectivo de permitir a investidura de Puigdemont a distancia. Devandita lei foi suspendida o 9 de maio de 2018 polo Tribunal Constitucional e declarada inconstitucional. Finalmente, o Parlamento investiu o 14 de maio como novo presidente da Generalitat a Quim Torra, o candidato designado por Puigdemont dende Berlín. Foi investido en segunda votación por maioría simple grazas aos votos de Junts per Catalunya e de Esquerra Republicana, a coa abstención da CUP. As primeiras palabras de Torra trala votación foron de agradecemento ao «presidente Puigdemont» do que asegurou: «Investirémolo». 300px|miniatura|Primeira comparecencia pública do novo goberno co presidente [[Pere Aragonès á fronte (26 de maio de 2021).]] Entre o 12 de febreiro e o 12 de xuño de 2019, tivo lugar o xuízo aos líderes do proceso independentista catalán. A sentenza deuna a coñecer o Tribunal Supremo o 14 de outubro de 2019 pola que os acusados foron condenados a penas de prisión de entre 9 e 13 anos por un delito de sedición e non de rebelión, como pedía a fiscalía. Logo de pasar tres anos e medio no cárcere, foron indultados o 22 de xuño de 2021 polo Goberno de coalición do PSOE e Unidas Podemos presidido por Pedro Sánchez.
O 14 de febreiro de 2021, celebráronse as eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021, nas cales os partidos independentistas reforzaron a súa maioría absoluta (Esquerra Republicana de Catalunya, 33 escanos; Junts, 32; e a CUP, 9) e superaron o 50% dos votos, cunha baixa participación (do 53%) por mor da pandemia de COVID-19. O partido máis votado, porén, foi o PSC con Salvador Illa á fronte (obtivo 33 escanos). O 21 de maio, máis de tres meses despois da celebración das eleccións, o candidato de Esquerra Republicana de Catalunya, Pere Aragonès, foi investido polo Parlamento como novo presidente da Generalitat de Cataluña grazas aos votos do seu partido e das outras dúas formacións independentistas, CUP e Junts. Aragonés declarou no seu discurso de investidura que o seu propósito era «culminar a independencia».
Teobaldo I de Navarra
Matrimonios e descendentes
En 1232 casou novamente con Margarida de Borbón-Dampierre. Desta unión naceron:
Tivo varios fillos ilexítimos:
Alcume: o Trobador
Teobaldo é coñecido como o Trobador pola súa fama de poeta, que xa tiña no seu tempo e que a historia confirmou.
Ascenso ao condado de Champaña
Nacido o mesmo ano da morte do seu pai, Teobaldo foi nomeado conde de Champaña ese mesmo ano. A súa nai comezou unha rexencia que durou ata 1222, cando fixo os 21 anos. A rexencia foi dura, especialmente polos constantes enfrontamentos coa familia Brienne, que lles demandaban o trono do condado ao seren curmáns de Teobaldo.
Relacións cos veciños
Sela pactos con Castela, Aragón e Inglaterra, o que lle permitiu consolidarse na coroa. Gobernou axudado por nobres do Champaña, que recibiron importantes postos. Reduciu a importancia das tenzas como división territorial e introduciu catro grandes distritos confiados a meiriños, aos que atribuíu funcións fiscais e de orde pública. Estableceu as súas leis por escrito e comezou a recompilación das tradicións xurídicas da monarquía navarra coñecida como "Foro xeral".
Para obter o apoio de Castela, acordou o matrimonio da súa filla Branca con Afonso, o futuro Afonso X o Sabio. Neste pacto, Fernando III de Castela ofrecía a Teobaldo as terras de Guipúscoa mentres vivise o navarro, pero non as de Áraba, como tamén pretendía Teobaldo; Así, o reino de Navarra tería unha saída natural ao Cantábrico. Este tratado, que non chegou a cumprirse, tería suposto a incorporación de Navarra a Castela. Parece que ao ano seguinte prometeu a súa filla Branca co duque da Bretaña.
Cruzadas
En 1238 dirixiu un exército cruzado en Terra Santa. A pesar de ser derrotado, as disputas entre musulmáns permitíronlle asinar a paz e obter para os cristiáns as cidades de Xerusalén, Belén e Ascalón. Volveu da cruzada a finais do ano 1240, pasando boa parte do seu reinado viaxando continuamente entre Navarra e Champaña.
Relacións coa igrexa
Mantivo grandes diferenzas co bispo de Pamplona, Pedro Jiménez de Gazólaz, e negouse a responder ante os tribunais papais. Un consello provincial celebrado en 1250 chegou a escomungalo, pero o papa Inocencio IV concedeulle un privilexio especial polo que, sen o mandato da Santa Sé, ninguén podería escomungar ao rei.
Morte
Morreu o 8 de xullo de 1253 en Pamplona ao regreso dunha das súas viaxes á rexión de Champaña, sendo enterrado na catedral desta cidade.
Paul Herijgers
Paul Herijgers, nado o 22 de novembro de 1962 en Herentals, é un corredor ciclista belga, especializado en ciclocross. Foi campión do mundo de ciclo-cross en 1994 en Koksijde (Bélxica). Tamén foi campión de Bélxica de ciclocross en 1993 e 1997. Retirouse en 1999. En 2011 era comentarista deportivo para a canle deportiva Sporza.
Atol Jaluit
Jaluit é un atol de 91 illas no Océano Pacífico. Constitúe un distrito lexislativo da cadea Ralik nas Illas Marshall. A superficie total ascende a 11 km², pero encerra unha lagoa de 690 km², a maior parte da superficie terrestre está en Jabor, (10´4 km²) o maior illote de Jaluit. A poboación, en 1999, ascendía a 1.669 habitantes.
Jaluit está situado aproximadamente a converter 220 km. ao suroeste de Majuro.
Historia
O atol Jaluit foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, e crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés, e foi a sede da administración xaponesa sobre as illas Marshall. Chegaron varios centos de inmigrantes do Xapón na década de 1930. A illa foi bombardeada en cinco ocasións, en novembro e decembro de 1943 por bombardeiros Consolidated B-24 Liberator do USAF sétima da Forza Aérea. Tras o final da segunda guerra mundial, Jaluit quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte da Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Xeografía
A illa de Jabor ten a maior poboación ao redor de 1.200 habitantes. A illa conta cun pequeno hotel con catro habitacións, ar acondicionado, auga corrente, electricidade e unha cociña comunal e a ducha. Hai varias pequenas tendas que venden os alimentos básicos como fariña, arroz, atún en conserva e verduras en conserva, e unha estación de gasolina. Jabor é tamén unha base para a pesca comercial e deportiva, onde poden se alugados botes de motor, e existen lugares para facer snorkel.
Instituto de Estudios Gallegos
miniatura|Fernando Martínez Morás, secretario do IEG.
O Instituto de Estudios Gallegos foi unha institución cultural creada na Coruña en 1918 por Manuel Casás Fernández. Tiña carácter rexionalista, e xurdiu como contrapunto ás Irmandades da Fala.
Traxectoria
O seu presidente foi propio Casás, e o secretario era Fernando Martínez Morás. A principal realización do organismo foi a organización dun Congreso de Estudios Gallegos que se celebrou na Coruña en agosto de 1919. Outra realización do Instituto foi a creación da Biblioteca Concepción Arenal en 1924.
En xuño de 1931 o Instituto elaborou as Bases para un anteproyecto de Estatuto Político de Galicia, que consistía nunha folla asinada por Manuel Casás e Fernando Martínez Morás con 18 artigos e unha disposición transitoria, que se inserían nunha traxectoria rexionalista sen considerar tan só a oficialidade plena da lingua galega.
Atol Jaluit
Xeografía
A illa de Jaluit está conectado a Jabor por unha estrada de 8 millas. Hai cabanas construídas tradicionalmente dispoñibles para alugamento nunha fermosa praia.
Educación
Jabor conta con dúas escolas primarias, unha privada católica: San José a veira da Igrexa católica, e unha pública no centro da cidade. Hai unha escola primaria en Jaluit, Jaluit e tamén en Iemej. Jaluit High School é un internado de secundaria que serve a estudantes do atol Jaluit e os atois do sur de Ebon, Ailinglaplap, Namu, Kili, Namorik e Jabat.
Transporte
O aeroporto de Jaluit está servido por Air Marshall Islands.
Ligazóns externas
300px|esquerda|Vista aérea do Atol Jaluit en 1978.
The Big Sleep
A expresión inglesa The Big Sleep ("o gran soño", ou "o soño eterno") pode referirse a:
Gustave Aimard
Gustave Aimard, pseudónimo de Olivier Gloux nado en París o 13 de setembro de 1818 e finado o 20 de xuño de 1883, foi un novelista francés.
Traxectoria
Abandonado ao nacer polos seus pais, de espírito rebelde non acepta á parella que o adopta e aos nove anos escapa da casa e marcha a América do Sur. En 1835 enrólase na mariña real, deserta en 1839 durante unha estadía en Chile, participa nas loitas contra o ditador arxentino Rosas, trasládase posteriormente a Estados Unidos, onde convive cos cheyenes.
De volta a Europa en 1847 viaxa por España, Turquía e o Cáucaso. Despois da Revolución de 1848 a súa deserción da Mariña Real quédalle perdoada e pode regresar a Francia. En 1852 volve a América, pero en 1854 regresa definitivamente a Francia e comeza a escribir a partir de 1856. As súas experiencias servíronlle para escribir numerosas novelas de oeste que se fixeron moi populares en Francia e os Estados Unidos, aínda que tamén é autor de novelas marítimas e patrióticas.
En 1879, apareceu asinado por Gustave Aimard e Jules Berlioz d’Auriac, Jim l’Indien, seguida de once novelas máis, estas novelas xa apareceran antes co nome só de Jules Berlioz d’Auriac, Aimard limítase a asinar as obras sen participar na súa creación. A situación complícase ao se descubrir que as obras de Jules Berlioz d’Auriac son plaxios de obras de escritores norteamericanos poucos coñecidos, en concreto Jim l’Indien é unha tradución da obra de Edward Stewart Ellis, ''Indian Jim. A Tale of the Minnesota Massacre''.
A Uceira, Pantín, Valdoviño
A Uceira é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 25 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 12 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 18 habitantes.
Gustave Aimard
Traxectoria
As súas obras están cheas de repeticións, con diálogos pouco elaborados e temáticas e personaxes repetitivas, malia iso foron un paso importante no desenvolvemento da novela de aventuras en Europa.
Placa suramericana
250px|dereita|miniatura|A placa suramericana atópase no centro do mapa, pintada con morado. A Placa suramericana é unha placa tectónica formada por litosfera continental e por litosfera oceánica, é dicir, mixta, que contén a Suramérica e ao suroeste do océano Atlántico. Está rodeada pola placa africana polo leste, pola placa caribeña e norteamericana polo norte, pola placa de Nazca polo Oeste e pola placa antártica polo sur.
Evolución
230px|esquerda|miniatura|Panxea Hai 225 millóns de anos formaba parte de Panxea, o único continente existente na Terra por entón. Suramérica estaba unida a África polo leste e a Norteamérica polo norte.
Hai 180 millóns de anos a Panxea sepárase. A placa suramericana forma parte da metade meridional, Gondwana. Aínda segue unida a África.
Hai 135 millóns de anos comézase a formar o Atlántico Sur, pola formación da Dorsal Suratlántica.
Hai 65 millóns de anos, segue crecendo o océano Atlántico, mentres a placa de Nazca subduce por debaixo da placa suramericana, o que provoca a formación da Cordilleira dos Andes.
Na actualidade segue crecendo o océano Atlántico a unha velocidade aproximada de 3 cm por ano. Ademais a placa de Nazca segue subducindo, o que provoca unha alta actividade sísmica no oeste de Suramérica.
En teoría, e sempre que non haxa un cambio, a placa suramericana tende a acercarse a Asia e a Australia, reducíndose o océano Pacífico. No futuro poderían chegarse a unir Suramérica con Australia e Asia.
200px|miniatura|Laurasia e Gondwana hai 200 millóns de anos.
Gino Bartali
Gino Bartali, nado en Ponte de Ema (Florencia) o 14 de xullo de 1914 e finado en Florencia o 5 de maio do 2000, foi un ciclista italiano. Gañou dous Tour de Francia e é o ciclista que o fixo dun xeito máis distante no tempo (10 anos entre un e outro).
Traxectoria
Iniciouse como profesional en 1935, ano no que gañou unha Volta ao País Vasco e a clasificación na montaña no Giro de Italia. Gañou tres Giros de Italia en 1936, 1937 e 1946, e obtivo 12 vitorias parciais. Foi catro anos segundo. Gañou sete veces o Gran Premio da Montaña nesa volta por tiradas.
Gañou o Tour de Francia en 1938 e 1948, e 12 tiradas nesa carreira. En 1949 foi segundo. Venceu catro veces na Milán-San Remo e dúas no Giro da Lombardía e adxudicouse en dúas ocasións a Volta a Suíza.
Rivalizou con Fausto Coppi. Relegouno á segunda posición no Giro en 1946. Coppi desprazouno a esa praza en 1947 e 1949. Ese ano foi a apoteose italiana no Tour, cando os dous campións dominaron a carreira, con Coppi primeiro e Bartali segundo.
Ponte Vasco da Gama
A Ponte Vasco da Gama é unha ponte pénsil de tirantes sobre o río Texo, na área da Grande Lisboa, ligando o Montixo e Alcochete a Sacavém, moi próximo do Parque das Nacións, onde se realizou a Expo 98. Inaugurada a 4 de abril de 1998, a ponte é a máis longa de Europa e a cuarta máis extensa do mundo, cos seus 17,2 km de lonxitude, dos cales 10 están sobre as augas do esteiro do Texo. O van (lonxitude do taboleiro) do taboleiro central é de 420 metros. Foi construída a fin de constituír unha alternativa á ponte 25 de Abril para o tránsito que circula entre o norte e o sur do país na zona da capital portuguesa.
Gino Bartali
Traxectoria
Tivo que afrontar a interrupción da segunda guerra mundial. A súa fe católica explica algúns do seus alcumes como Gino o pío. Un accidente obrigouno a retirarse en 1954.
Ponte Vasco da Gama
Durante a súa construción foi necesario tomar especiais coidados co impacto ambiental, visto que atravesa o Parque Natural do Esteiro do Texo, unha importante área a escala europea de alimentación e aniñadoiro de aves acuáticas. Foi tamén necesario proceder ao realoxamento de 300 familias.
Gino Bartali
Traxectoria
A República Italiana ten recoñecido o valor del e a súa dona por ter salvado moitos xudeus na época do fascismo. A súa dona Adriana recibiu a medalla de ouro ao valor civil no 2006.
Resultados en grandes voltas e no Campoonato do Mundo
-: Non participa
X: Edicións non celebradas
Lousã
miniatura|dereita|Imaxe da Cámara municipal.
Lousã é unha vila portuguesa no distrito de Coímbra, rexión Centro e subrexión do Pinhal Interior Norte.
Características
Situada nunha zona de transición entre as dúas dinámicas de desenvolvemento que demarcan a subrexión: dun lado, as terras máis «urbanas», máis próximas da capital rexional; do outro, as máis afastadas, con carácter máis «rural». De entre os concellos da subrexión con variación demográfica positiva, o concello da Lousã é o que ten a máis elevada (18 %), superior aos valores medios da rexión (3,4 %) e do país (4,6 %).
Watergate
thumb|miniatura|Fotografía do complexo Watergate en [[Washington D. C.]] dereita|miniatura|Nixon abandona a Casa Branca logo da súa dimisión, o 9 de agosto de 1974 O Watergate foi un escándalo político que supuxo unha crise constitucional nos anos setenta nos Estados Unidos de América. O escándalo tomou o nome do hotel de Washington, D.C. sede do comité electoral demócrata, no que tivo lugar un roubo de documentos e concluíu coa dimisión do presidente Richard Nixon.
En 1972 o partido demócrata establece nel a súa sede de preparación para as eleccións a presidente. Lidera esta operación o senador McGovern, que está oposto ao apoio dos Estados Unidos de América á guerra de Vietnam. Richard Nixon presidente en función anda mal de popularidade e para enfrontarse á campaña electoral utilizou métodos ilegais. Neste contexto o edificio foi o escenario dun episodio de espionaxe. Aínda que algúns elementos non quedasen aclarados, a consecuencia do escándalo foi a dimisión de Nixon e a limitación de poderes do executivo: de aí en diante o senado puido vixiar ao FBI, a CIA, e a empresas internacionais.
Historia do Watergate
O escándalo Watergate comezou cando, durante a noite do 17 de xuño de 1972, cinco individuos (Bernard Barker, Virgilio González, Eugenio Martínez, James W. McCord, Jr., e Frank Sturgis todos membros da Operación 40 da CIA) foron detidos no inmoble do hotel Watergate, na sede do comité electoral do Partido Demócrata, o principal partido opositor. Pretendían instalar micrófonos e cámaras para efectuar escoitas clandestinas. Todos eles (menos McCord) eran axentes da CIA. Como transportaban material de escoita, os detidos parecían axentes secretos máis que ladróns. Estes feitos e a subseguinte ocultación de información por parte do Presidente provocaron a súa posterior dimisión.
James McCord era o Director de Seguridade para o Comité de Reelección do Presidente (Committee to Re-elect the President ou CRP), ademais era empregado do FBI e da CIA, onde era o encargado da seguridade física do Cuartel Xeral en Langley.
Comeza a investigación
Dous xornalistas do The Washington Post, Carl Bernstein e Bob Woodward, investigaron para desenredar unha complexa maraña cuxos fíos apuntaban á Casa Branca a través do Comité para a Reelección do Presidente (CRP) de Richard Nixon. Os xornalistas recibiron a axuda anónima dun informador que se fixo chamar Deep Throat (Garganta Profunda) cuxa identidade non foi revelada ata trinta e tres anos despois do escándalo. Resultou ser William Mark Felt, Director Asociado do FBI no momento das accións do Watergate.
Bob Woodward xamais contou a súa relación coa Intelixencia Naval e menos coas Sociedades Secretas de Yale onde era membro destacado.
Xornalismo de investigación ou cobertura de Intelixencia?
En calidade de xornalistas de investigación, Bernstein e Woodward utilizaron con frecuencia o teléfono e non vacilaron en contactar con centenares de interlocutores. Obsesionados polo caso Watergate, conseguiron sacalo á luz pública.
O escritor inglés Adrian Havill, naturalizado estadounidense, foi catro anos paracaidista na 82º División Aerotransportada, unidade de elite do exército estadounidense con base en Fort Braggs, Carolina do Norte. En 1993, Havill publicou "Deep truth. The lives of Bob Woodward and Carl Bernstein", onde asegura que o xornalista do Washington Post foi axente da CIA.
De 1970 a 1971, Woodward traballou no xornal Montgomery County Sentinel, de Maryland, onde logrou destacar grazas a datos que lle fornecía Mark Felt desde o FBI. En Maryland -comenta Havill- o reporteiro fixo amizade con David Miller, ex axente da CIA en Vietnam, quen nalgún momento estivo involucrado con Task Force 157.
A comisión chegou á conclusión de que algunhas persoas próximas a Richard Nixon eran culpables dos feitos acaecidos no hotel Watergate. Finalmente revelouse (e difundiuse pola prensa) que Nixon mentira co fin de ocultar a súa participación no escándalo. Así mesmo, intentara subtraer á investigación as cintas magnéticas que contiñan as gravacións de todas as conversacións que tiveron lugar no Despacho Oval.
Tras defenderse das acusacións, Richard Nixon preferiu dimitir cando se iniciou un proceso de impeachment contra el. Abandonou as súas funcións o 9 de agosto de 1974 antes de terminar o proceso.
O seu vicepresidente Gerald Ford sucedeuno inmediatamente. A súa primeira acción oficial foi indultar a Nixon, co que se detivo todo procedemento contra el.
A identidade de Deep Throat
A verdadeira identidade foi revelada finalmente pola revista estadounidense Vanity Fair, da edición do 14 de xuño de 2005 e cuxo contido deuse a coñecer o 31 de maio como adianto. Tratábase de W. Mark Felt, o antigo director adxunto do FBI baixo a presidencia de Nixon. Á idade de 91 anos, desexou «liberar a súa conciencia». O xornal Washington Post confirmou a noticia horas despois.
Mark Felt como axente do FBI traballou conxuntamente con Bob Woodward en labores de intelixencia. Despois de que foi "licenciado" Felt dáballe datos de intelixencia desde dentro.
Hualpén
Hualpén é un municipio e unha comuna chilena pertencente á provincia de Concepción, na rexión de Biobío. Sitúase a uns 9 quilómetros da cidade capital rexional. A comuna foi creada no ano 2004, a partir da comuna de Talcahuano. Hoxe está integrada dentro da área metropolitana de Gran Concepción. Hualpén ten unha superficie de 53,50 km² e unha poboación de 92 975 habitantes, segundo o censo de 2012 do país. O xentilicio da comuna é hualpenino/a.
A comuna tamén alberga a refinaría de petróleo ENAP, e é sede da Universidade Técnica Federico Santa María. Limita polo norte coa comuna de Talcahuano, polo leste coa capital rexional Concepción, polo sur coa comuna de San Pedro de la Paz (cruzando o río Biobío), e polo oeste co Océano Pacífico.
Etimoloxía
O seu nome significa «mirar arredor»; palabra de orixe mapuche composta polas voces «wall», arredor e «pen», ver, atopar; asociado á vista que se ten dende os dous outeiros coñecidos como «Tetas do Biobío», por mor do val. Tamén se sinala co nome dun antigo lonco que viviu no século XVI. Co tempo, a esa zona chamóuselle «Hualpencillo», que quere dicir «Pequeno vixía» ou «Pequeno sentinela».
Moitos anos despois, no intre da fundación da comuna, optouse por eliminar o diminutivo «-illo», quedando estabelecido o nome oficial da comuna como «Hualpén».
Historia
No ano 1544, o capitán italiano Juan Bautista Pastene, remontou o río Biobío co seu barco divisando o actual territorio comunal, daquela habitado por mapuches.
O 30 de novembro de 1554, os mapuches intentaron atacar a cidade de Concepción valéndose dos outeiros comunais como refuxio. Porén, malia que participaron grandes caciques da época como Caupolicán, Paicaví ou Tucapel, foron derrotados polos españois, que foron dirixidos por Pedro de Valdivia e Jerónimo de Alderete.
Dous séculos máis tarde, estas terras pasarían a mans da orde dos xesuítas, pero coa expulsión da Orde en 1767 por mandato do Rei Carlos III de España, as terras foron requisadas e pasaron a mans de don Antonio Narciso de Santa María y Escobar.
A comezos do século XIX, Hualpén era un territorio de carácter rural, especializada en fundos leiteiros e chacarreiros. Durante a guerra de independencia serviu de agocho a patriotas. O patriota Miguel de Zañartu y Santa María, autor definitivo do Acta de Independencia, tivo relación co Hualpén da época, ó igual que Pedro José del Río de la Cruz, comisario de guerra da Segunda división do exército patriota. Xa entrada a república, personaxes recoñecidos de Hualpén foron José María de la Cruz y Prieto, e a súa filla, Delfina de la Cruz y Zañartu, esposa do presidente Anibal Pinto Garmendia.
Administrativamente, Hualpén estaba na 4ª Subdelegación Vegas de Talcahuano do Departamento de Talcahuano.
Por eses anos, Parmenia del Río y Zañartu resultou herdeira do fundo Hualpencillo, posteriormente adquirido por Samuel Price Oxley, lugar onde actualmente se atopan Cerro Verde, Lenga e o Club Hípico. Un século máis tarde, as terras herdaríaas o su tataraneto, Pedro del Río Zañartu, a través da súa nai, Doña Francisca Zañartu y Trujillo. Zañartu, no seu Fundo Hualpén, habilitou a súa casa habitacional de 1870 como un museo coas coleccións de obxectos que recolleu nas súas viaxes polo mundo, abrindo as súas portas ó público o ano 1935.
Entregou as súas terras e a súa casa a súa morte a mans do Concello de Concepción, a cal, máis tarde, as entregaría á Municipalidade de Talcahuano. miniatura|Parque museo, [[Parque Pedro del Río Zañartu|Pedro del Río Zañartu.]] A finais da década de 40, empezou un auxe industrial nos arredores do actual territorio comunal, coa instalación de grandes industrias como a siderúrxica Huachipato, o que atrouxo novos habitantes buscando oportunidades de traballo. Estes primeiros núcleos habitados se sumaron ós de La Cantera de Lenga e a Planta Ballenera de Chome.
Ponte Vasco da Gama
É unha das máis altas construcións de Portugal, con 148 metros de altura.
José Vázquez Fouz
José Vázquez Fouz, nado en Lugo o 19 de decembro de 1944, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Hualpén
Historia
Nas actuais poboacións de Lan A, Lan B e Lan C existiu un vello aeródromo que funcionou entre 1941 e 1967.
Tralo terremoto de 1960 eríxense na zona poboacións destinadas a abeirar os damnificados, como a Población Emergencia (actual 18 de setembro), ó que se suma o labor da Corporación da Vivenda (Corvi), organismo estatal que desenvolve un plan de vivendas sociais que deu orixe a varios sectores poboacionais, como Armando Alarcón del Canto.
En 1973, o Presidente Salvador Allende inaugura oficialmente a Sede Talcahuano da Universidade Técnica Federico Santa María "Rey Balduino de Bélxica".
Décadas máis tarde, produto do crecemento durante as décadas de 1980 e 1990, iniciouse a campaña por parte dos veciños de sectores de Talcahuano como "Hualpencillo", "Villa Acero", "Villa Empart", "Caleta Lenga", "Parque Central", "Parque Residencial Biobío", "Lan C", entre outros, para converterse en comuna.
Xurdiu un primeiro proxecto para formar a Comuna de Hualpencillo, que logo de moitas discusións, se arquivou no ano 2000. Posteriormente, no ano 2003, iniciouse un novo proxecto, modificando o nome comunal por Comuna de Hualpén, o que logo de varios debates e modificacións, foi aprobado e publicado o 15 de marzo de 2004, no goberno do presidente Ricardo Lagos Escobar.
Neste período, foi delegado como alcalde Leocán Portus Govinden, até as eleccións do mesmo ano. O primeiro alcalde electo foi Marcelo Rivera Arancibia.
O 24 de maio de 2006, o Xeneral Director de Carabineros de Chile, José Bernales, informou oficialmente que as comunas de Talcahuano e Hualpén se separaban administrativamente no plano policial.