cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Planeta extrasolar
Primeiras especulacións
No século XVIII a mesma posibilidade foi mencionada por Isaac Newton no ensaio "General Scholium" que conclue o seu Principia. Facendo unha comparación cos planetas do Sol, Newton escribiu "E se as estrelas fixas son os centros de sistemas semellantes, todos eles estarán construídos segundo un deseño semellante e suxeitos ao dominio de Un".
Afirmacións desacreditadas
Dende o século XIX fixéronse reclamacións de deteccións de exoplanetas. Algunhas das primeiras están relacionadas coa estrela binaria 70 Ophiuchi. En 1855 o capitán W. S. Jacob do observatorio de Madras, da East India Company, informou de anomalías orbitais facendo "altamente probable" que houbese un "corpo planetario" nese sistema. Na década de 1890s, Thomas J. J. See, da Universidade de Chicago e o Observatorio Naval dos Estados Unidos, afirmou que as anomalías orbitais proviñan da existencia dun corpo escuro no sistema 70 Ophiuchi cun período de 36 anos ao redor dunha das estrelas. Porén, Forest Ray Moulton publicou un artigo probando que un sistema de tres corpos con eses parámetros orbitais sería altamente inestable. Durante os anos 50 e 60 do século XX, Peter van de Kamp do Swarthmore College fixo outra serie de importantes afirmacións de detección, desta vez de planetas orbitando a estrela Barnard. Actualmente os astrónomos consideran todos os priemiros informes de detección como erróneos.
En 1991 Andrew Lyne, M. Bailes e S.L. Shemar afirmaron descubrir un planeta de pulsar en órbita ao redor de PSR 1829-10. Ao pouco tempo o descubrimento recibiu gran cantidade de atención, pero Lyne e o seu equipo retractáronse pouco despois.
Confirmación dos descubrimentos
A primeira publicación dun descubrimento que posteriormente tivo confirmación foi feita no ano 1988 polos astrónomos canadenses Bruce Campbell, G. A. H. Walker, e S. Yang. Ás súas observacións da velocidade radial suxerían que a estrela Gamma Cephei orbitara un planeta. As súas propias precaucións a cerca do reclamo do descubrimento de plantas extrasolares, e o grande escepticismo que persistía na comunidade astronómica ó redor destas e outras observacións semellantes, deron como resultado que se tardase varios anos en confirma-lo descubrimento. Hai que ter en conta que este escepticismo era debido en boa parte polas limitacións tecnolóxicas dos instrumentos usados para as devanditas observacións naqueles anos, e tamén por que existía outra fonte de posible confusión, moitos destes planetas podían ser confundidos con ananas marróns, uns obxectos cunha masa intermedia entre os planeta tipo Xúpiter e ás estrelas de menor tamaño.
Ó seguinte ano, observacións adicionais deron soporte a que realmente existía un planeta orbitando Gamma Cephei, pero traballos do ano 1992 puxeron na mesa fortes dúbidas ó respecto. Finalmente, no 2003, técnicas máis avanzadas confirmaron a existencia do planeta.
En 1992, os radio astrónomos Aleksander Wolszczan e Dale Frail anunciaron o descubrimento de planetas ó redor dun pulsar, PSR 1257+12. Este descubrimento foi rapidamente confirmado, e xeralmente é considerado coma a primeira detección de planetas extrasolares confirmada. Pénsase que os planetas deste pulsar foron formados dos restos dunha supernova que aconteceu neste pulsar.
No 6 de outubro de 1995, Michel Mayor e Didier Queloz da Universidade de Xénova anunciaron a primeira detección dun exoplaneta orbitando unha estrela ordinaria na secuencia principal (51 Pegasi). Este descubrimento foi feito no Observatorio de Haute-Provence e entrou de cheo na era dos descubrimentos exoplanetarios. Os avances tecnolóxicos, notabilisimamente na espectroscopia de alta resolución, levan a un elevado incremento na detección de novos exoplanetas. Estes avances axudan ós astrónomos a detectaren exoplanetas por métodos indirectos medindo a súa influencia gravitacional nas súas respectivas estrelas nai. Moitos exoplanetas son detectados observando a variación da luminosidade aparente da súa estrela nai ó pasa-lo exoplaneta por diante da súa estrela.
A comezos de 2021 téñense resistrado máis de 4400 exoplanetas, incluíndo algúns controvertidos anuncios feitos nos anos 80 que foron posteriormente confirmados. O primeiro sistema con máis dun planeta orbitando unha estrela foi detectado ó redor da estrela υ And. Hoxe en día coñécense ó redor de máis de vinte destes sistemas múltiples. Ademais coñécense catro exoplanetas que orbitan dous púlsares diferentes. Observacións no infravermello de discos de po circumestelares, suxiren a existencia de millóns de cometas en moitos sistemas extrasolares.
En 2021 téñense xa descuberto diversas composicións, como sistemas con 6 exoplanetas, como o descuberto polas observacións de Cheops, TOI-178, a uns 200 a.l., na constelación do Escultor.
Grace Hopper
Grace Murray Hopper, nada en Nova York o 9 de decembro de 1906 e finada no condado de Arlington o 1 de xaneiro de 1992, foi unha científica da computación e militar estadounidense con grao de contraalmirante. Foi unha pioneira no mundo das ciencias da computación e foi a primeira programadora que empregou o Mark I. Entre as décadas de 1950 e 1960 desenvolveu o primeiro compilador para unha linguaxe de programación e tamén achegou métodos de validación.
Popularizou a idea dunha máquina independente das linguaxes de programación, o que derivou no desenvolvemento de COBOL, unha linguaxe de alto nivel de programación que aínda se emprega. Hopper intentou alistarse na mariña estadounidense durante a segunda guerra mundial, mais tivo que unirse á reserva da armada porque tiña 34 anos. Era coñecida polas súas amizades como ''Amazing Grace. ''
Traxectoria
thumb|Grace Hopper na estación de control da UNIVAC I arredor de 1960 Grace Brewster Murray, naceu en Nova York e era bisneta de Alexander Russell, un almirante da Armada dos Estados Unidos. Este foi o seu modelo e o seu heroe persoal. Tamén era neta dun enxeñeiro civil, John Van Horne. Os seus pais foron Walter Fletcher Murray, corretor de seguros e Mary Campbell Van Horne. Dende moi nena amosou aptitudes para as ciencias e as matemáticas. Recibiu sempre o apoio do seu avó e do seu pai para que as estudase, pois quería que as súas fillas tivesen as mesmas oportunidades que o seu fillo varón. Tamén a atraían moito todo tipo de dispositivos mecánicos, tanto que con sete anos desmontou todos os reloxos da súa casa para ver se podía entender como funcionaban. En 1930 casou con Vincent Foster Hopper, doutor en literatura en lingua inglesa, que foi durante anos presidente do departamento de inglés da universidade de Nova York. Vincent e Grace divorciáronse en 1945 sen teren fillos.
Estudos
Hopper estudou en varias escolas privadas para mulleres, e en 1924 ingresou en Vassar College en Nova York, onde estudou matemáticas e física, graduándose con honores en 1928. Pouco despois, obtivo unha bolsa para cursar un mestrado en matemáticas na universidade Yale, onde se graduou en 1930.
Ingreso na armada
Seguindo os pasos do seu bisavó, en 1943 decidiu unirse ás forzas armadas en plena segunda guerra mundial, para o que tivo que obter un permiso especial. Asistiu á escola de cadetes navais para mulleres, graduándose como a primeira da súa clase en 1944 co rango de tenente. Foi enviada a Harvard para traballar no proxecto de computación que dirixía o comandante Howard Aiken, a construción do Mark I.
Ao acabar a guerra, Hopper quixo seguir na armada, mais cumprira corenta anos en 1946 e o límite de idade era de 38, polo que foi rexeitada, aínda que si puido permanecer na reserva. Seguiu entón en Harvard como investigadora xunto con Aiken. Desenvolveu varias aplicacións contables para o Mark I, que estaba a ser empregado por unha compañía de seguros.
Permaneceu en Harvard ata 1949, cando comezou a traballar na Eckert - Mauchly Corporation en Filadelfia, que neses momentos estaban a desenvolver as computadoras BINAC e UNIVAC I. Traballou nesa compañía e nas súas sucesoras ata a súa xubilación en 1971. Alí foi onde Hopper realizou as súas maiores contribucións á programación moderna. En 1952, desenvolveu o primeiro compilador da historia, o A-0, e en 1957 creou o primeiro compilador para o procesamento de datos que empregaba ordes en inglés, o B-0 (FLOW-MATIC), utilizado principalmente para o cálculo de nóminas.
Cobol
Trala súa experiencia con FLOW-MATIC, Hopper pensou que podía crearse unha linguaxe de programación que usase ordes en inglés e que servise para aplicacións de negocios. Con esta idea, establecéronse as bases para COBOL e dous anos despois creouse o comité que deseñou esta linguaxe. Aínda que Hopper non tivo un papel destacado no desenvolvemento da linguaxe, foi membro o comité orixinal para crealo, e o FLOW-MATIC foi unha influencia tan importante no deseño de COBOL, que Hopper pasou á historia da informática como a súa creadora.
Ao final da súa carreira profesional participou nos comités de estandarización das linguaxes de programación COBOL e FORTRAN.
Reingreso na armada
Hopper permaneceu na reserva ata finais de 1966, cando tivo que retirarse co grao de capitán de fragata, por alcanzar o límite de idade. Con todo, este retiro durou pouco, xa que a armada a volveu chamar en agosto de 1967 en principio, por un período de seis meses para que estandarizase as linguaxes de alto nivel que empregaba, mais que finalmente foi de forma indefinida. Retirouse de novo en 1971 e pedíuselle que volvese ao servizo de novo en 1972. Foi ascendida a capitán de navío en 1973.
En 1983 ascendeu a Contraalmirante e en 1986 retirouse da armada definitivamente, sendo nese momento a oficial de máis idade da armada dos Estados Unidos. Tralo seu retiro, incorporouse como asesora en Digital Equipment Corporation, participando en foros industriais e dando unhas 200 conferencias por ano e participando en programas educativos ata a súa morte.
Faleceu mentres durmía no seu domicilio de Arlington, Virxinia, o 1 de xaneiro de 1992, aos oitenta e cinco anos. Foi enterrada con todos os honores militares o 7 de xaneiro no cemiterio Nacional de Arlington.
Recoñecementos
Ao longo da súa vida, recibiu numerosos recoñecementos, que inclúen máis de corenta doutoramentos honoris causa, a Medalla Wilbur Lucius Cross de Yale, o rango de capitán en 1973, o de comodoro en 1983 e o de contraalmirante en 1985.
En 1969 recibiu o título de Home do ano en ciencias da computación (Data Processing Management Association) e en 1973 foi a primeira muller nomeada membro distinguido da British Computer Society.
Trala súa xubilación recibiu a Medalla de Servizo Distinguido de Defensa (1986) e a Medalla nacional de tecnoloxía (1991). O 22 de novembro de 2016 foi galardoada a título póstumo coa Medalla Presidencial da Liberdade polos seus logros no campo da computación polo presidente Barack Obama.
O Garaxe Hermético
miniatura|dereita|Fachada do Garaxe Hermético, [[Pontevedra.]] O Garaxe Hermético é a primeira Escola Profesional de banda deseñada e ilustración de Galicia, fundada por Kiko da Silva no 2012 e localizada na cidade de Pontevedra. Trátase dunha escola privada que ofrece unha titulación privada.
Historia
A escola nace coa iniciativa de formar de xeito profesional a novos autores de BD e ilustradores. As clases están impartidas por profesionais do sector en activo como Fernando Iglesias, Fran Bueno Capeáns, Miguel Porto e o propio Kiko da Silva. A parte das clases anuais, tamén se ofertan Clases Maxistrais doutros profesionais con carácter gratuíto para os alumnos matriculados. Miguelanxo Prado tamén imparte un Seminario de Banda Deseñada mensual todos os cursos.
O Carballo, Lamas, San Sadurniño
O Carballo é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
What if Someone is Watching Their T.V.?
What If Someone Is Watching Their T.V.? é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Screaming Females, autoeditado orixinalmente o día 22 de xuño de 2007. O disco foi reeditado por Don Giovanni Records en 2009, e novamente o 4 de outubro de 2011, desta vez en vinilo.
Carres, Oza-Cesuras
San Vicenzo de Carres é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2017 tiña 89 habitantes (44 mulleres e 45 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 119 habitantes.
Topónimo
Carres é un topónimo posiblemente latino que se refire a unha vía romana.
Bigfoot (filme)
Bigfoot (en Harry and the Hendersons) é un filme estadounidense de 1987 dirixido e producido por William Dear. Está protagonizado por John Lithgow, Melinda Dillon, Don Ameche, David Suchet, Margaret Langrick, Joshua Rudoy, Lainie Kazan e Kevin Peter Hall. Steven Spielberg serviu como produtor exectivo sen acreditar, mentres que Rick Baker foi o encargado da maquillaxe e dos deseños da criatura. É a historia do encontro entre unha familia de Seattle cun pé grande. Está parcialmente inspirado nos numerosos realatos de avistamentos na costa do Pacífico, California e outras partes dos Estados Unidos e o Canadá dende a década de 1960. O filme gañou un Oscar á mellor maquillaxe na 60ª edición dos premios, e inspirou unha serie de televisión homónima.
Estreouse en galego o 2 de xaneiro de 2002 a través da TVG.
Caín
miniatura|Caín asasina a Abel (pintura do século XV). Segundo a Xénese (o primeiro libro da Biblia) Caín foi o primoxénito de Adán e Eva, o primeiro ser humano nado fóra do Paraíso e o primeiro fundador dun asentamento humano.
Na Biblia
Segundo a Biblia, Adán e Eva concibiron a Caín despois de ser desterrados do Paraíso por Deus por mor a que desobedeceran a súa orde de non comer da Árbore da Ciencia do Ben e o Mal.
Nomes
Caín e Abel son traducións dos nomes hebraicos קַיִן / קָיִן e הֶבֶל / הָבֶל,respectivamente. Na transliteración moderna do hebraico estándar, escríbense Qáyin e Hével (ou Hável), mentres que en hebraico tiberiano escríbense Qáyin (ou Qāyin) e Héḇo (ou Hāḇo). O Corán fala de Caín ( Qâbîl) e de Abel ( Hâbîl) como “os fillos de Adán”. Sería a tradición posterior a que introduciría os seus nomes propios. Dedícalles apena seis versículos (5,27-32), onde narra o fratricidio referido pola Biblia.
Literatura
Manuel Vicent escribiu a novela Balada de Caín que recibiu o Premio Nadal en 1986. Nesta obra Caín é narrador e protagonista.
O autor portugués, José Saramago, escribiu unha novela narrando a historia de Caín desde a súa perspectiva persoal de como sucederon os feitos.
Trimaz, Mourence, Vilalba
Trimaz é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 19 habitantes (12 homes e 7 mulleres).
Natalia Costas Lago
Natalia Costas Lago é enxeñeira de Telecomunicacións e dende 2004  traballa como Técnico Superior de Comunicacións para o Centro de Supercomputación de Galicia.
Traxectoria
Natalia Costas é enxeñeira de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo e mestrado en Seguridade da Información pola Universidad de Deusto. Tivo contacto coa informática dende pequena grazas a súa familia. Dende 2004 traballa no Centro de Supercomputación de Galicia, no mantemento e operación da Rede de Ciencia e Tecnoloxía de Galicia (RECETGA) e dos servizos TIC. Colaborou, achegando coñecemento nas áreas de comunicacións e de infraestruturas e servizos de altas prestacións, en proxectos de innovación como SIGAIM, PASITO, Nuba ou MHScaE.
Está involucrada en iniciativas que promoven a presenza das mulleres nas TIC, como o programa Unha enxeñeira ou científica en cada cole.
O Ramallal, Mourence, Vilalba
O Ramallal é un lugar da parroquia de Mourence, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña un habitante (un home).
Cidade Deportiva do Villarreal CF
A Cidade Deportiva do Villarreal é a cidade onde adestra o primeiro equipo do Villarreal CF e tamén os de categorías inferiores do club. É un dos complexos deportivos máis importantes de Europa.
Conta con nove campos de fútbol, algúns de céspede artificial e cunha extensión de 70.000 metros cadrados. A cidade deportiva dispón ademais dunha residencia para as novas promesas da canteira que veñen de calquera parte do mundo, pero sobre todo dos arredores e comarcas próximas.
É tamén un lugar onde se organizan moitos torneos ao longo do ano, AMN torneos locais, provinciais, universitarios, veteranos e, sobre todo, de fútbol escolar.
Instalacións
A cidade deportiva dispón de tres campos de fútbol de céspede natural, con iluminación. Nun deles, realiza a diario os adestramentos o primeiro equipo. Os outros dous o filial, un para exercitarse cada día e o outro para disputar os seus encontros. Este último utilízao o Villarreal B e conta con preto de 5.000 espectadores.
A cidade, ademais de todo isto, dispón de dous campos de fútbol-11, un de céspede artificial de 90x60 metros, con iluminación e que ten a posibilidade de converterse en dúas de fútbol-7. O outro tamén de céspede artificial de 100x65 metros e tres de fútbol-7, todos eles de céspede artificial, de 60 x 35 metros, e todos eles iluminados.
Estes oito campos de fútbol, contan, ademais, dun edificio formado por vinte vestiarios, catro para o fútbol-11, doce para o fútbol-7 e catro para os árbitros.
Estas instalacións tamén contan cun campo de fútbol-5 de céspede artificial e unha gaiola de fútbol-3 para os máis pequenos.
John Locke
John Locke, nado preto de Bristol o 29 de agosto de 1632 e finado o 28 de outubro de 1704, foi un pensador inglés, considerado o pai da tradición filosófica empirista dominante en Inglaterra desde o século XVII e, tamén, precursor do liberalismo político.
Traxectoria
Entre os catorce e os vinte anos estudou linguas clásicas na Escola de Westminster. Posteriormente graduaríase en filosofía en Oxford, aínda que as ensinanzas recibidas, de corte tradicional, non lle satisfixeron en absoluto. Por este motivo púxose a estudar medicina e trabou amizade con Sydenham, famoso médico, e con Robert Boyle, célebre químico tamén. Do contacto con estas disciplinas xurdiu o seu interese polo método empírico, moi usado na medicina, e polo procedemento da análise química, empregado para descubrir os elementos compoñentes da materia. Pero Locke non se dedicou á actividade científica. A lectura das obras de Descartes, Gassendi e Hobbes decidiron o seu destino cara a filosofía. En 1666 coñece ó Conde de Shaftesbury, cargo político durante parte de reinado de Carlos II, converténdose no seu secretario e médico persoal. O posterior declive político de Shaftesbury empuxou a Locke a viaxar por Francia. Finalmente, tras un breve retorno a Inglaterra, e ante os acontecementos adversos no seu país para o partido político dos Whigs, acabou refuxiándose nos Países Baixos. Cando Guillerme de Orange accede ó reinado de Inglaterra Locke volve outra vez e convértese nun personaxe célebre e polémico escribindo sobre os máis diversos temas de interese público, principalmente de tipo relixioso. Cara o ano 1700 comeza a ter problemas de saúde. Un ano antes de morrer escribe nunha carta ó seu amigo A. Collins: amar a verdade por si mesma é a parte máis importante da perfección humana neste mundo, e a base de todas as demais virtudes.
As principais obras de Locke son Carta sobre a tolerancia (1689), Dous tratados sobre o goberno (1690), Ensaio sobre o entendemento humano (1690) e A racionalidade do cristianismo exposta conforme á Escritura (1695).
Pensamento
No ámbito da filosofía teórica Locke anticipa toda a crítica posterior da metafísica especulativa deslindando claramente os terreos da filosofía e da ciencia. A primeira, basicamente, é unha teoría sobre o coñecemento humano sen achegar ningunha información acerca da natureza. A descrición desta última correspóndelle ás ciencias (química, física etc.). Son estas as únicas que poden determinar a estrutura fundamental da realidade, é dicir, a “esencia real” da natureza. Esta, para Locke, viría reflectida a través da teoría atómica da materia. O ser humano vulgar, en cambio, só coñece a “esencia nominal” das cousas, isto é, os aspectos soamente visibles das mesmas e que convencionalmente etiqueta cun nome determinado. En consecuencia, substitúese a metafísica pola ciencia no cometido de ofrecer unha explicación do mundo.
Teoría do coñecemento
Locke emprega a introspección psicolóxica, seguindo parcialmente a Descartes, como método para analizar o coñecemento humano. Os principios básicos que descobre con este procedemento, hai que dicir que non sempre consecuentes coa percepción da ciencia que ten o propio Locke, son os seguintes: a) o material que configura o coñecemento humano, e co que opera a mente humana, son as ideas, b) as ideas proceden unicamente da experiencia (externa ou interna), c) o papel da mente consiste simplemente en combinar as ideas entre si formando outras máis complexas. Armado con estes principios constrúe unha filosofía oposta ó Racionalismo, tanto de tipo cartesiano como o de tipo platónico dominante por aquel entón en Cambridge. Se para este último a mente humana é capaz de producir ideas á marxe da experiencia, para Locke, en cambio, esta é a única fonte de coñecemento.
A partir de ideas simples, recibidas pasivamente, a nosa mente componas de diferentes modos dando lugar a tres tipos de ideas derivadas: ideas complexas, ideas de relacións e ideas abstractas. Exemplos destes tres tipos de ideas son, respectivamente, a idea de “substancia”, a idea de “causalidade” e a idea de “animal”. Locke explica a orixe de todas as ideas recorrendo só a mecanismos psicolóxicos.
Teoría política
En filosofía política Locke desenvolve unha crítica das monarquías absolutistas. O poder político, sexa monárquico ou constituído mediante unha asemblea de notables, debe estar dobremente limitado polos dereitos naturais comúns a todos os humanos e polo fin do ben colectivo. En caso de non respectarse estes requisitos será lexítimo intentar o derrocamento do poder establecido. En política, John Locke é considerado o pai do liberalismo moderno. Propón que a soberanía emana do pobo; que a propiedade, a vida, a liberdade e o dereito á felicidade son dereitos naturais dos homes, anteriores á constitución da sociedade.
O Estado ten como misión principal protexer eses dereitos, así como as liberdades individuais dos cidadáns. Tamén sostén que o goberno debe estar constituído por un rei e un parlamento. O parlamento é onde se expresa a soberanía popular e onde se fan as leis que deben cumprir tanto o rei como o pobo. Anticipándose a Montesquieu, a quen Locke influíu, describe a separación do poder lexislativo e o executivo. A autoridade do Estado sostense nos principios de soberanía popular e legalidade. O poder non é absoluto senón que ha de respectar os dereitos humanos.
Fucosa
A fucosa é un desoxiazucre de seis carbonos (hexosa) cun grupo aldehido no extremo da molécula, polo que é unha aldosa coa fórmula química C6H12O5. Atópase en glicanos con enlaces N-glicosídicos da superficie de células de mamíferos, insectos e plantas, e é a subunidade fundamental do polisacárido fucoidano de algas, especialmente do xénero Fucus.
Hai dúas características estruturais que distinguen a fucosa doutros azucres de seis carbonos presentes nos mamíferos: a ausencia de grupo hidroxilo no carbono 6 (polo que é un desoxiazucre), e a configuración L, pouco frecuente nos monosacáridos. En realidade, a fucosa é o equivalente da 6-desoxi- L -galactosa.
Nos glicanos que conteñen fucosa ou glicanos fucosilados, a fucosa pode aparecer como unha modificación terminal ou servir como un lugar de unión para a adición doutros azucres. Estes compostos son sintetizados por fucosiltransferases, para as que se identificaron polo momento 13 xenes no xenoma humano. Nos glicanos humanos, a fucosa está normalmente unida por enlace α-1,6 a unha β-N-acetilglicosamina redutora terminal unida a unha asparaxina. Algunhas fucosas están unidas directamente a grupos OH dos aminoácidos serina e treonina da proteína.
Fraga de Vila, A Graña de Vilarente, Abadín
Fraga de Vila é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña doce habitantes (seis homes e seis mulleres), un máis ca en 2011 (5 homes e 6 mulleres).
John Locke
Teoría política
Postula que os homes viven no estado de natureza nunha situación de paz e sometidos a leis naturais que xorden da razón. Os homes saen a través do pacto social do estado de natureza porque non existe alí xustiza imparcial que asegure os dereitos naturais. O ingreso á sociedade civil é a través do contrato. Se é violado pola autoridade pública que resultou da vontade dos cidadáns, vólvese ao estado de natureza. A autoridade sostense en tanto asegure os dereitos naturais que o individuo buscou protexer ao entrar na sociedade.
Fucosa
Funcións
Algunhas glicoproteínas fucosiladas funcionan como antíxenos. Os antíxenos dos grupos sanguíneos AB0 son os glicanos fucosilados mellor coñecidos. Neles, a fucosa do extremo non redutor unida por enlace α-1,2 á galactosa forma o antíxeno H, que é a subestrutura dos antíxenos dos grupos sanguíneos A e B.
John Locke
Filosofía da relixión
Locke pasa por ser o fundador do racionalismo relixioso. Fronte á teoloxía da igrexa, que subordina o pensamento á fe, el somete a revelación relixiosa á criba da razón. Pero isto non ten no seu caso o significado dunha actitude atea ou irrelixiosa, senón que se trata máis ben dunha depuración que deixa como resultado a esencial racionalidade do cristianismo. Locke establece así unha identificación entre relixión natural e ética. Pero aínda así, hai que observar que na orde da fundamentación Locke pensa que a ética depende da relixión natural. Tanto unha relixión dogmática como a ausencia de relixión serían ambas fonte de inmoralidade. En cambio, é a relixión contida dentro da súa simplicidade e pureza o que nos humaniza. A esta condición algúns poden acceder por unha vía exclusivamente racional, pero hai outros moitos que carecen de capacidade racional suficiente para discernir os principios relixiosos naturais, por iso a revelación é necesaria para ilustrar a estes de forma sinxela os principios que deben guiar ó ser humano. Vemos como Locke mantén un certo elitismo moral das clases cultas fronte ó carácter iletrado das masas populares, que só poden acceder á moralidade a través da relixión revelada.
Fucosa
Funcións
Un núcleo de fucosa con enlace α-1→3 é probablemente o antíxeno glicídico que intervén na alerxia mediada por anticorpos IgE.
John Locke
Enfrontamento cos teólogos
O punto de vista relixioso de Locke, a pesar da súa moderación, foi obxecto de duros ataques por parte dos teólogos. Rapidamente asociouse a súa doutrina coa exposta en 1696 por John Toland no libro Cristianismo non misterioso, queimado publicamente en Dublín. Este clima de intransixencia afectou tamén á obra teórica de Locke, pois tamén se prohibiu ler o seu Ensaio na Escola de Oxford. De todas formas, as opinións de Locke neste punto exerceron unha considerable influencia nos Ilustrados franceses do século XVIII.
Fucosa
Funcións
Os glicanos fucosilados da superficie celular interveñen tamén no recoñecemento de células para a adhesión celular (por exemplo a adhesión de leucocitos ás paredes capilares previa á súa extravasación), na transdución de sinais, na adhesión de microbios (por exemplo a unión á superficie gástrica da bacteria Helicobacter pylori e de flora normal non patóxena), ou na adhesión de células durante o desenvolvemento embrionario.
Síntese e metabolismo
A fucosa engádese aos oligosacáridos en forma de GDP-fucosa. A GDP-fucosa pode formarse a partir da GDP-manosa en tres reaccións encimáticas, ou, en menor proporción, pode formarse a partir da fucosa libre extracelular que chega á célula ou de fontes lisosómicas en dúas reaccións encimáticas.
Aplicacións
A L-fucosa ten aplicacións en cosmética, farmacia, e suplementos dietéticos.
Doenzas
Existen doenzas relacionadas co metabolismo da fucosa. Por exemplo, no cáncer prodúcese unha alteración da glicosilación que afecta aos oligosacáridos con fucosa unidos a moléculas da superficie celular. Outros exemplos nos que se observan alteracións na fucosilación son a artrite reumatoide e a fibrose quística.
Abeledo, Foxado, Curtis
Abeledo é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis na comarca de Betanzos. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Este lugar dista 5 quilómetros da capital do concello.
Ten unha casa de turismo rural e un pazo.
Abraham Carreiro
Abraham Carreiro Fernández, nado en Vigo en 1981, é un debuxante e escritor galego.
Traxectoria
Formouse como debuxante en Barcelona, na escola Joso e na escola Massana. Profesionalmente traballa como debuxante, ilustrador e deseñador gráfico.
En 2016 fundou a revista infantil e xuvenil O papagaio.
Ilustrador
Tamén ten feito outros labores de ilustración, desde o deseño de mascotas ou libros ilustrados para concellos, até a colaboración en prensa periódica, como na revista Tempos novos.
Vida persoal
O seu pai é o tamén debuxante Pepe Carreiro.
San Adrián
miniatura|dereita|[[Casa do concello de San Adrián, 2009.]]
San Adrián é un municipio da Comunidade Foral de Navarra, en España, situado na Ribeira Alta e no Meiriñado de Estella. A súa poboación en 2007 era de 5.977 habitantes (INE). Dista 75 quilómetros de Pamplona.
O municipio está situado na Ribeira Alta de Navarra ten 20,91 Quilómetros cadrados, Está na marxe esquerda do río Ebro, formando fronteira coa Rioxa coa cal comunícase mediante unha ponte, que a une con Calahorra. A localidade atópase entre dous ríos, o Ebro, e o seu afluente o Ega, entre os que se estenden amplas bandas de terreo de alubión. Unha boa rede de canles e canles de rega distribúen as augas para a rega mentres que o pouco secaño existente destínase primordialmente ao espárrago.
San Adrián limita polo norte con Andosilla, polo sur con Azagra, polo leste con Peralta e polo oeste coa Rioxa.
Chao de Lamas, Lamas, San Sadurniño
Chao de Lamas é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 44 habitantes (26 homes e 18 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Abeledo, As Grañas do Sor, Mañón
Abeledo é un lugar da parroquia das Grañas do Sor no concello coruñés de Mañón na comarca do Ortegal.
Este lugar dista da capital do concello 15 quilómetros.
A Fumeira, A Graña de Vilarente, Abadín
A Carballeira é un lugar da parroquia da Graña de Vilarente no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
A Fumeira
O topónimo galego A Fumeira pode referirse a:
Cutián, Oza-Cesuras
Santa María de Cutián é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2018 tiña 92 habitantes (51 mulleres e 41 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 95 habitantes.
Topónimo
Cutián barállase que puidese ser un antropónimo latino que se orixinase entre o século III e V.
Longos
O topónimo Longos pode referirse a:
Matthew Murphy
Matthew "Murph" Edward Murphy, nado o 23 de xullo de 1984, é un músico inglés, máis coñecido por cantar e tocar a guitarra e o teclado para The Wombats.
The Wombats
O novo sinxelo da banda, "Our Perfect Disease", foi publicado o 14 de agosto de 2011.
O segundo álbum da banda, titulado "This Modern Glitch" foi lanzado o 25 de abril de 2011 en diferentes formatos: CD, descarga dixital e mesmo en vinilos de 7" e 12".
Publicidade/Aparicións na TV
Matthew Murphy apareceu nun episodio do popular concurso musical australiano Spicks and Specks dirixido por Adam Hills. Murphy foi un concursante neste episodio. Durante o programa, Knudsen e Haggis interpretaron a canción da serie O carteiro Pat en noruegués.
Infancia
Creceu no barrio Woolton Hill situado nas aforas da cidade de Liverpool. Matthew asistiu a escola pública de Liverpool College e ao Liverpool Institute of Performing Arts onde coñeceu aos seus compañeiros Tord Overland Knudsen e Daniel Haggis cos que formaría a súa banda.
Dordaño, Oza-Cesuras
Santa María de Dordaño é unha parroquia que se localiza no concello de Oza-Cesuras. Segundo o IGE en 2018 tiña 229 habitantes (113 mulleres e 116 homes), distribuídos en 25 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 341 habitantes.
En Castelo hai unha área recreativa dotada de piscina e zona de xogos e deportiva.
Wavves
Wavves é unha banda estadounidense de indie rock baseada en San Diego, California. Formada no ano 2008 polo cantante e compositor Nathan Williams (nado o 12 de xuño de 1986), no presente o grupo tamén conta con Alex Gates (guitarra, coros) e Stephen Pope (baixo, coros). Ata a data o grupo leva publicados seis álbums de estudio.
Aeroporto de Victoria
O aeroporto internacional de Victoria é un aeroporto canadense que serve a Victoria, Columbia Británica. Está situado a 22 quilómetros ao norte da cidade, na península de Saanich, coa meirande parte das súas instalacións en North Saanich, é uha pequena parte en Sidney. O aeroporto está operado pola Victoria Airport Authority.
No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 1 934 842 pasaxeiros e tivo 135 708 movementos de avións sendo o décimo aeroporto máis concorrido do Canadá en termos de pasaxe. Na Columbia Británica foi o segundo aeroporto máis concorrido en termos de pasaxeiros e movementos.
Courtney Barnett
Courtney Melba Barnett, nada o 3 de novembro de 1987, é unha cantante, compositora e músico australiana. Coñecida polo seu estilo de canto sen vida e por letras enxeñosas e divagadoras, chamou a atención co lanzamento do seu EP de estrea, I've Got a Friend Called Emily Ferris. O interese internacional por parte da prensa musical británica e estadounidense chegou co lanzamento de The Double EP: A Sea of Split Peas en outubro de 2013.
O álbum de estrea de Barnett, Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit, foi editado no ano 2015 coa aclamación da crítica. Nos ARIA Music Awards de 2015 Barnett gañou catro premios de oito nomeacións. Foi nomeada ao premio ao mellor artista novo na 54ª edición dos Grammy e ao premio á mellor artista feminina tnternacional en solitario nos Brit Awards de 2016.
No ano 2017 publicou Lotta Sea Lice, un álbum colaborativo con Kurt Vile.
O segundo álbum de Barnett, Tell Me How You Really Feel, foi editado no ano 2018.
Adeus ás armas (filme de 1932)
Adeus ás armas (en A Farewell to Arms) é un filme estadounidense dirixido por Frank Borzage e protagonizado por Helen Hayes, Gary Cooper e Adolphe Menjou. Está baseado na novela autobiográfica A Farewell to Arms de Ernest Hemingway, cun guión de Oliver H.P. Garrett e Benjamin Glazer. O filme conta a relación amorosa entre un condutor de ambulancias estadounidense e unha enfermeira inglesa durante a segunda guerra mundial. O filme recibiu os Premios Oscar ó mellor fotografía e mellor son, e foi nomeado a mellor filme e mellor dirección artística.
Estreouse en galego o 26 de agosto de 2012 a través da TVG.
O Couto, Lamas, San Sadurniño
O Couto é un lugar da parroquia de Lamas no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 41 habitantes (27 homes e 14 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Elisa Leonida Zamfirescu
Traxectoria
Elisa Zamfirescu naceu en Galați, Romanía o 10 de novembro de 1887. O seu pai, Atanase Leonida, era un oficial, mentres que a súa nai, Matilda Gill, era a filla dun enxeñeiro de ascendencia francesa. O seu irmán, Dimitrie Leonida, tamén foi enxeñeiro.
Despois de acabar o instituto tentou inscribirse no Escola de Pontes e Camiños de Bucarest, pero foi rexeitada debido aos prexuízos sexistas. Marchou a Berlín, e en 1909 inscribiuse na Universidade Técnica de Berlín, en Charlottemburg, onde se graduou en 1912. Tras ser rexeitada, o decano tratou de convencela de que renunciase, citando «os tres K» -kirche, kinder, küche (igrexa, nenos, cociña)- que definían o perfil da muller naquela época. Considerouse que Zamfirescu era a primeira muller enxeñeira do mundo, pero a irlandesa Alice Perry graduouse seis anos antes que Zamfirescu, en 1906.
Carreira
De regreso a Romanía, Zamfirescu traballou como asistente no Instituto Xeolóxico de Romanía. Durante a primeira guerra mundial, uniuse á Cruz Vermella e dirixiu un hospital en Mărășești, Romanía. En 1917, o seu hospital recibiu os feridos da batalla de Mărășești entre os exércitos alemán e romanés. Foi unha vitoria para Romanía durante 28 días durante os cales arredor de 12 000 romaneses e máis de 10 000 alemáns resultaron feridos. Durante ese tempo, coñeceu e casou co químico Constantin Zamfirescu, irmán do político e escritor Duiliu Zamfirescu.
Durante a guerra, Zamfirescu regresou ó Instituto Xeolóxico. Liderou diversos laboratorios xeolóxicos e participou en estudos de campo, incluíndo algúns nos que se identificaron novas fontes de carbón, gas natural, cromio, bauxita e cobre. Zamfirescu tamén ensinou física e química.
Exercicios Kegel
Este exercicio consiste na contracción e relaxación destes músculos, que ás veces se chaman músculos de Kegel, en referencia ao exercicio. O obxectivo é restaurar o ton muscular e a forza do músculo mencionado para previr ou reducir os problemas do diafragma da pelve e aumentar a gratificación sexual.
Os exercicios de Kegel vense como un bo xeito de tratar o prolapso vaxinal e previr prolapso uterino nas mulleres. Tamén pode ser beneficioso no tratamento da incontinencia urinaria, tanto en homes como en mulleres. Os exercicios de Kegel tamén se coñecen como exercicios de solo da pelve ou simplemente os Kegel.
Aínda que o doutor Arnold Kegel modernizou e popularizou estes exercicios, a súa práctica xa era coñecida polos taoístas da China antiga. Desenvolveron os exercicios para mellorar a saúde, a lonxevidade, a satisfacción sexual e o desenvolvemento espiritual.
Beneficios para as mulleres
miniatura| Peza para os exercicios de Kegel. Factores como o embarazo, o parto e o exceso de peso poden provocar o debilitamento dos músculos da pelve. Os exercicios de Kegel son útiles, nalgúns casos, para recuperar a forza destes músculos. Os exercicios regulares de Kegel tamén poden aumentar o goce do sexo, tanto para as mulleres como para as súas parellas. Despois do parto, a práctica destas contraccións do diafragma da pelve durante as relacións sexuais cunha parella masculina, permite unha reacción inmediata da súa parella, que pode saber se sente que os músculos se contraen ao redor do seu pene. Deste xeito, unha muller que recentemente deu a luz pode adestrar para restaurar os músculos do diafragma da pelve á forza e ton que tiñan antes do parto. Os exercicios de Kegel poden indicarse incluso durante o embarazo (con acompañamento médico e fisioterapéutico), xa que axuda a evitar e previr problemas como a incontinencia urinaria, por exemplo.
Beneficios para os homes
Os homes tamén poden usar exercicios de Kegel para fortalecer o músculo pubococcíxeo, o que lles pode permitir alcanzar o orgasmo sen exacular e incluso alcanzar múltiples clímax durante a actividade sexual. Nos homes, este exercicio eleva os testículos e tamén fortalece o músculo cremáster e o esfínter anal. Tamén para os homes, os exercicios de Kegel poden mellorar o control urinario e incluso utilizarse no tratamento da prostatite e da hiperplasia benigna de próstata, ademais de axudar no tratamento da exaculación precoz. Aínda que as mulleres poden mellorar o exercicio ofrecendo resistencia isométrica á contracción, por exemplo, comprimindo un obxecto como unha esponxa ou incluso o pene da parella, non se sabe que ningún exercicio funcional poida aumentar a resistencia aos exercicios de Kegel no caso masculino. Algúns cren que colocar unha toalla sobre o pene erecto e levantala pode ser un xeito de mellorar o exercicio.
Mais a forza aplicada neste proceso será nos músculos limitada á función biolóxica da erección do pene e a resistencia á flexión, onde entran factores como o fluxo sanguíneo ("dureza"), a construción xenética e a integridade do tecido muscular. Non se fixo ningún estudo serio sobre a estrutura corporal e a forza do pene por este método, aínda que definitivamente hai un gran mercado no ámbito da ampliación do pene e varios mitos urbanos da existencia de tales métodos que alimentan este mercado. O traballo na rexión pélvica sensibilízase, dando ao alumno unha mellor resposta eróxena. Isto é un feito. Tamén é un feito que os homes buscan o método de contracción e auto-manipulación para mellorar o seu rendemento sexual.
Posíbeis preocupacións
Os músculos puboccíxeos son os que se usan para deter o fluxo de ouriña durante a micción, e pódense identificar facilmente deste xeito. Non obstante, despois do músculo identificado, non se recomenda practicar exercicios de Kegel durante a micción, xa que isto pode provocar infeccións.
Oise
Oise (60) é un departamento francés que debe o seu nome ao río que o atravesa, o río Oise.
Xeografía
O Oise forma parte da rexión de Alta Francia. O departamento está situado a 35 km ao norte de París. É fronteirizo cos departamentos de Somme, Aisne, Sena e Marne, Val do Oise, Eure e Sena Marítimo.
Turismo
O maior atractivo turístico do departamento de Oise é o Parc Astérix, aberto en 1989. Outro importante atractivo é a Catedral de Saint-Pierre de Beauvais e o Castelo de Pierrefonds.
Lata Mangeshkar
Lata Mangeshkar (लता मंगेशकर), nada en Indore o 28 de setembro de 1929 e finada en Mumbai o 6 de febreiro de 2022, foi unha cantante india, coñecida como dobradora musical nos filmes de Bollywood. Era a irmá máis vella dos tamén cantantes Asha Bhosle, Hridaynath Mangeshkar, Usha Mangeshkar e Meena Khadikar.
Traxectoria
Adestrada dende os cinco anos de idade polo seu pai, o cantante clásico Deenanath Mangeshkar, iniciou a súa carreira en 1942. Tras sete décadas de carreira, cantou en máis de mil filmes en preto de vinte linguas da India, principalmente hindi e marathi. Por interpretar cancións tamén en bengalí e urdú é extremamente popular en Bangladesh e Paquistán. É célebre a anécdota sobre un xeneral paquistaní que, durante un acto diplomático con representantes indios, bromeou dicindo que estaría disposto a entregar os territorios en litixio de Azad Caxemira en troco de Lata.
Ademais de produtora dos filmes Vaadal (1953), Jhaanjhar (1953), Kanchan (1955) e Lekin (1990), tamén exerceu ocasionalmente como directora musical. A finais da década de 1960 compuxo a música de varios filmes en marathi co pseudónimo Anand Ghan.
Influencia
Freddie Mercury, fundador e voz principal da banda Queen, mencionouna como unha das súas grandes influencias. O produtor Dr Dre tivo que pagar 2 millóns de dólares a Lata Mangeshkar pola utilización en 2002 dun extracto da canción Kaliyon Ka Chaman Thoda Resham Lagta Hai (do filme Jyoti) na canción Addictive de Shari Watson.
Acurralado
Acurralado (en First Blood) é un filme estadounidense de acción dirixido por Ted Kotcheff que foi estreado en 1982. Foi coescrito e protagonizado por Sylvester Stallone no papel de John Rambo, un veterán da guerra de Vietnam que debe empregar as súas habilidades de combate e supervivencia para loitar contra a aplicación abusiva da lei nunha vila pequena. Está baseado na novela de David Morrell First Blood e é o primeiro título da franquía Rambo. Brian Dennehy e Richard Crenna tamén aparecen en papeis secundarios.
O filme foi estreado nos Estados Unidos o 22 de outubro de 1982. Malia as críticas diversas, foi un éxito de recadación con máis de $47,2 millóns. Dende a súa estrea, Acurralado foi eloxiado polas personaxes interpretadas por Stallone, Dennehy e Crenna, e recoñeceuse a súa influencia no xénero de acción. Tamén se converteu nun filme de culto. O seu éxito motivou tres secuelas (todas elas coescritas e protagonizadas por Stallone), a serie animada Rambo: The Force of Freedom, banda deseñada, novelas e un remake de Bollywood. Un quinto filme, orixinalmente titulado Rambo: Last Stand, foi cancelado en xaneiro de 2016 cando Stallone dixo que non retomaría a personaxe.
Personaxes
250px|esquerda|miniatura|John Rambo.
Waris Dirie
Waris Dirie (1965, Galkayo, Somalia) é unha modelo, escritora e activista na loita contra a mutilación xenital feminina. Dende 1997 ata 2003 foi embaixadora especial da ONU en contra da mutilación xenital feminina. En 2002 fundou a súa propia organización, a Fundación Waris Dirie.
Traxectoria
Waris Dirie criouse nunha familia musulmá somalí do clan de Darod 2005. Waris significa "Flor do deserto". A súa data de nacemento é descoñecida, só se sabe que naceu en 1965 e cando tiña tres anos foi mutilada xenitalmente. Á idade de trece ano foi entregada a un home moito maior ca ela nun matrimonio arranxado, algo ao que ela se opoñía, e fuxiu polo deserto á capital de Somalia, Mogadiscio, á casa da súa irmá, vivindo máis tarde coa súa tía.
En 1981, trasládase a vivir a Londres, á casa do seu tío, que era embaixador de Somalia en Londres. Cando este abandonou Londres pola guerra civil en Somalia, Waris estivo vivindo nas rúas londinienses e máis tarde nunha MICA. Traballou naquela época como empregada da limpeza no McDonald's, onde, por casualidade, foi descuberta polo fotógrafo inglés Terence Donovan cando tiña 18 anos de idade, e fotografouna coa naquel momento descoñecida modelo Naomi Campbell para a portada do calendario Pirelli de 1987. Un tempo despois, foi a primeira muller de cor que apareceu na portada de Vogue en Europa. Traballou para Chanel, L'Oréal, Revlon, Versace, Cartier, Levi's e moitas outras marcas de roupa.
Constantemente aparece nas pasarelas de moda de Londres, Milán, París e Nova York. En 1995, a cadea de televisión BBC realiza un documental sobre a súa vida, Unha nómada en Nova York.
No ano 1997, no cumio da súa carreira como modelo, nunha entrevista da revista Marie Claire, fala por primeira vez sobre a súa mutilación xenital, o cal recibe a atención dos medios de comunicación de todo o mundo. Ese mesmo ano foi nomeada embaixadora especial da ONU contra a mutilación xenital feminina. Viaxa a Somalia a visitar a súa familia, que sufría a guerra civil, no 1997 e no 2000. En 1998 saíu á venda o seu libro Desert Flower: The Extraordinary Journey of a Desert Nomad, no cal fala, entre outras moitas cousas, da súa mutilación. Grazas a que é unha persoa moi coñecida, consegue dar a coñecer este problema. En 1998, Waris Dirie recibe o premio África do goberno alemán polo seu traballo a favor dos dereitos das mulleres africanas.
No 2001 publica o seu segundo libro, Desert Dawn, polo cal recibe, xunto a Paulo Coelho, o premio Corine Award ao libro máis vendido no ano 2002.