cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación de Redondela
Situación ferroviaria
Redondela está situada no punto quilométrico 166,8 da liña férrea de ancho convencional que une Monforte de Lemos con Redondela. Ademais, é o quilómetro cero da liña férrea de ancho convencional que une Redondela con Santiago de Compostela. O primeiro tramo é de vía única electrificada mentres que o segundo é de vía única sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 17 de marzo de 1878 coa apertura do tramo Guillarei-Vigo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A compañía encargada das obras foi MZOV. En 1928, os graves problemas económicos que sufrían as empresas que xestionaban as liñas férreas do oeste español levaron ao estado á nacionalización das mesmas e á súa agrupación na Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste. En 1941, Oeste integraríase como o resto de compañías ferroviarias españolas en Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
250px|miniatura|Tren de mercadorías estacionado en 2009 na estación. A estación atópase a oeste do núcleo urbano de Redondela, na avenida da Estación. O edificio para viaxeiros ten unhas dimensións notables. Articúlase sobre un corpo central de dúas plantas que acompañan dúas ás laterais de igual altura. Ata 26 vans adintelados adornan as súas respectivas fachadas. Na parte máis alta un frontón que remata un elemento triangular loce un reloxo analóxico. No seu interior conta cun amplo vestíbulo, sala de espera, venda de billetes e aseos. Está ademais habilitada para persoas con discapacidade.
Na zona de vías a estación dispón de tres plataformas lixeiramente curvadas, unha lateral e outras dúas centrais. Todas están cubertas parcialmente con marquesiñas a excepción da plataforma central máis afastada do edificio principal. A distribución de vías segue o seguinte esquema: p-v-v-p-v-p-v-v-v. A estas seis vías principais hai que unirlle varias vías de apartado que conclúen en diversas topeiras situadas nos laterais do edificio para viaxeiros. alt=Tren Celta en Redondela|centro|miniatura|539x539px|Tren Celta saíndo da estación de Redondela
Longa Distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizados a 10 de xuño de 2016.
4 de xullo
O 4 de xullo é o 185º día do ano do calendario gregoriano e o 186º nos anos bisestos. Quedan 180 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Giuseppe Garibaldi. miniatura|100px| Henrietta swan Leavitt. miniatura|100px| Francisco Díaz-Fierros.
Mortes
miniatura|100px| Marie Curie.
Outros
Os 366 días do ano
War
War é o terceiro álbum de estudio da banda irlandesa U2, editado o 28 de febreiro de 1983 a través do selo Island Records. É o primeiro traballo de U2 abertamente político, en parte grazas a cancións como "Sunday Bloody Sunday" e "New Year's Day", ademais de polo título do mesmo, que se deriva da percepción que tiña a banda do mundo naquel tempo.
Lista de cancións
Todas as cancións escritas por U2.
Helena Miguélez-Carballeira
Helena Miguélez Carballeira, nada en Vigo en 1978, é unha filóloga galega.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Inglesa na Universidade de Vigo rematando en 2000. Fixo un máster en Estudos de Tradución na Universidade de Edimburgo, e doutorouse en Estudos Hispánicos. Foi profesora asociada no departamento de Estudos Hispánicos da Universidade de Aberdeen (2004) e en 2005 gañou a praza de profesora titular de Estudos Hispánicos no departamento de Linguas Modernas da Universidade de Bangor. É directora do Centro de Estudos Galegos en Gales. É editora fundadora da revista Galicia 21: Journal of Contemporary Galician Studies e ten publicado traballos nas revistas The Translator, Bulletin of Hispanic Studies, Translation Studies, Grial, Bulletin of Hispanic Studies, The Translator. En 2019 foi aceptada na Gorsedd Beirdd Ynys Prydain. Forma parte do proxecto Espaço Clara Corbelle.
Christa Wolf
Traxectoria
Naceu co nome de Christa Ihlenfeld, e foi criada dentro da clase media. Despois da derrota de Alemaña en 1945, mudou cos seus familiares á comunista Alemaña do Leste. Militou no Partido Socialista da RDA. Durante a guerra fría, aínda que se opuxo ao goberno da RDA, mantívose fiel ao marxismo. Opúxose á reunificación alemá. A súa obra reflicte as experiencias que tivo durante a segunda guerra mundial e a súa vida en plena posguerra. Entre as súas novelas pódense mencionar Der Geteilte Himmel (1963), Nachdenken über Christa T. (1968), severamente criticada na Alemaña Oriental; Kindheitsmuster (1976); Kassandra (1983), o seu libro máis lido, que vincula o poder nuclear e o patriarcal; Was bleibt (1990), que trata sobre a vixilancia do goberno e os seus propios nexos coa policía secreta, e Medea, novela que reelabora o mito tráxico grego.
Foi nomeada Doctora Honoris Causa pola Universidad Complutense de Madrid.
Finou o 1 de decembro de 2011 aos 82 anos de idade en Berlín (Alemaña), cidade na que viviu co seu marido.
Carlos Loureiro
Carlos Loureiro Rodríguez, nado en Callobre (A Estrada) o 30 de abril de 1957, é un filólogo e docente galego.
Traxectoria
Fillo de pais agricultores, estudou ata os nove anos na escola parroquial da súa aldea e posteriormente no INEM da Estrada (na actualidade o IES Manuel García Barros). No ano 1975 comezou os seus estudos universitarios na especialidade de Filoloxía Románica seguido da Galego-portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela.
Tras acabar os seus estudos, no ano 1981 comeza a impartir clases nun colexio privado na provincia de Pontevedra. No 1982 trasladase como docente ao IES Sánchez Cantón (Pontevedra). Un ano despois, aproba as oposicións, e é destinado ao IES Manuel García Barros, na Estrada; onde a súa vez, termina a súa etapa como docente, xubilándose de maneira anticipada no ano 2017.
Tanto na súa etapa como docente, así como na súa vida diaria, perseguía o obxectivo de dar a coñecer a obra de Manuel García Barros, autor que se pediu que fose conmemorado o 17 de maio de 2022, día das Letras Galegas.
Foi xurado dos premios de Álbum ilustrado Alberte Quiñoi e Manuel García Barros de novela.
Obras
miniatura|Carlos Loureiro con [[Xesús Fraga.]]
All Things Considered
All Things Considered (ATC) é un programa de radio da canle pública estadounidense NPR. Lanzado en 1971, é a primeira emisión de información da radio pública.
Emítese en directo de 16:00 a 18:00 (ET), e está presentado por Robert Siegel, Michele Norris e Melissa Block.
Pato frisado
dereita|miniatura|200px|Pato frisado alimentándose dereita|miniatura|200px|Macho e femia O pato frisado, pato cincento ou pato cinsento (Anas strepera) é un parrulo de plumaxe pouco rechamante e ampla distribución. Foi descrito cientificamente por primeira vez en 1758 por Carl von Linné. É unha das especies incluídas no Acordo para a protección de aves acuáticas migratorias de África e Eurasia (AEWA).
Descrición
Os patos frisados miden entre 44 e 55 cm e o seu peso vai dos 500 ós 1.300 g. A envergadura das alas acada os 95 cm. A plumaxe reprodutora dos machos e gris, cun debuxo de liñas finas no lombo e os lados. Teñen a cabeza parduzca, tamén cun vermiculado fino, e o bico negro. As plumas cobertoiras da cola son negras, o peito ten manchas escuras e claras en forma de medias lúas. O espello é branco brillante, bordeado por unha faixa negra e outra vermella, e destaca moito nas alas grises, tanto cando voan coma cando están pousados. A parte inferior do corpo é branca. A plumaxe de eclipse dos machos é semellante á das femias, que son castañas claras, coa cabeza agrisada, semellantes ás do lavanco, das que se diferencian polo menor tamaño, o bico escuro coa punta alaranxada e a falta dun espello visible.
As patas dos dous sexos son amarelas alaranxadas e os ollos negros.
Distribución
Os patos frisados crían no leste, norte e centro de Europa, en Nortemérica e en Asia. Atópanse principalmente en lagos das zonas de estepas e pradeiras. En Europa central son menos comúns que en Asia ou América do Norte. En 2015 unha parella desta especie de ave cría na Illa de Sálvora.
Conduta migratoria
Moitos dos exemplares asiáticos e europeos voan no inverno á cunca mediterránea, onde procuran preferentemente zonas de augas tranquilas con arredores de vexetación abundante. Nesa época ten lugar a parte máis importante do cortexo, polo que as aves volven xa emparelladas ós territorios de cría.
Alimentación
A súa fonte de alimentación principal son as plantas acuáticas, que obteñen mergullando a cabeza na auga, e os rizomas, sementes e partes verdes da plantas dos prados adxacentes á auga. Complementan a dieta cuns poucos insectos acuáticos, moluscos, anfibioss, vermes e peixiños.
Conduta
Os patos frisados son menos gregarios cós doutras especies de parrulos e só forma pequenos bandos fóra da época reprodutora. Son máis silenciosos: os machos emiten un asubío rouco e a chamada das femias recorda a da femia dos lavancos. miniatura|260px|Adulto con polos Maduran sexualmente ó ano de idade. A época de posta e incubación vai de maio a xullo. Fan os niños no chan, preto da ribeira, ben agochado entre a vexetación. As femias poñen de 8 a 12 ovos amarelos, que chocan soas entre 24 e 26 días. Os polos poden comezar a voar con sete semanas de idade.
O pato frisado en catividade
A plumaxe pouco rechamante e a conduta discreta dos patos frisados fai que non sexan populares como ave de adorno. É máis corrente velos en zoolóxicos.
Bainita
miniatura|dereita|Estrutura da bainita mediante [[Micrografía electrónica de transmisión|micrografía electrónica de réplica. Unha agulla de bainita vai da parte inferior dereita ap vértice superior esquerdo e consiste en partículas alongadas de cementita dentro dunha matriz de ferrita. A fase que rodea la agulla bainítica é martensita.]] miniatura|dereita|250px|Ferro-carbono [[diagrama de fase, mostrando a temperatura e composición no punto eutéctico, á cal pódese formar a bainita.]]
A bainita é unha mestura de fases de ferrita e cementita e na súa formación interveñen procesos de difusión.
A bainita forma agullas ou placas, dependendo da temperatura de transformación. Os detalles microestructurais da bainita son tan finos que a súa resolución só é posíbel mediante o microscopio electrónico. Está composta dunha matriz ferrítica e de partículas alongadas de cementita. A fase que rodea as agullas é martensita.
A transformación bainítica tamén depende do tempo e da temperatura e pódese representar nun diagrama de transformación isotérmico, a temperaturas inferiores ás de formación da perlita.
Nos tratamentos isotérmicos realizados entre 540º-727 °C, fórmase perlita e entre 215-540 °C, o produto de transición é a bainita. As transformacións perlítica e bainítica compiten entre si e só unha parte dunha aliaxe se pode transformar en perlita ou en bainita. A transformación noutro microconstituínte só é posíbel volvendo quentar até formar austenita.
Con todo, a diferenza da perlita, a ferrita e a cementita non están presentes en formas que dependen da aliaxe e a temperatura de transformación. A microestrutura depende da temperatura e distínguense dúas morfoloxías:
Bainita superior : Fórmase en rangos de temperatura inmediatamente inferiores aos de perlita. componse de agullas ou bastóns de ferrita con cementita entre elas.
Bainita inferior: Fórmase a temperatura da orde da martensita Ms (lixeiramente superiores ).
Prodúcese preferentemente en transformacións isotérmicas de (austémpera), aínda que tamén pode facelo a arrefriado continuo e corresponde a unha transformación intermedia entre a que corresponde a perlita e a martensita.
En Aceiros
Os aceiros bainíticos son máis duros e resistentes que os perlíticos porque teñen unha estrutura máis fina a base de partículas diminutas de cementita nunha matriz ferrítica. Por este motivo exhiben unha interesante combinación de resistencia e ductilidade.
Producindo Bainita
Para a produción de aceiro bainítico, que resulta resistente a fatíga e ao desgaste por rodaxe e exento de carburos (moi duros pero poden ser fráxiles). Existen múltiples métodos:
Stadion Narodowy
O Stadion Narodowy (do polaco: Estadio Nacional) é un campo de fútbol situado na cidade de Varsovia, capital de Polonia. Está construído onde, até 2008, se atopaba o Estadio 10º Aniversario (en polaco: Stadion Dziesięciolecia).
Descrición
O estadio ten capacidade para albergar 58.145 espectadores, menos que o desaparecido Stadion Dziesięciolecia cun aforamento do 71.008. A súa construción comezou en 2008 e terminou oficialmente o 29 de novembro de 2011. A estadio conta cun singular teito retráctil de PVC, que se desprega a dende a beira superior até unha agulla suspendida sobre o centro do campo. O estadio será o escenario onde se xogará o partido inaugural da Eurocopa 2012 (un partido da fase de grupos grupo), outros dous partidos da mesma fase, un de cuartos de final, e unha das semifinais. O Estadio Nacional non será novo estadio dos equipos de fútbol locais, o Legia Warszawa e o Polonia Warszawa, aínda que é posible que si o utilicen en caso de encontros de grande importancia.
Xunto co estadio, a planificación inclúe a construción dun pavillón polideportivo cuberto con capacidade para 20.000 espectadores, unha piscina de tamaño olímpico para 4.000 espectadores, un parque acuático, un hotel, un centro de conferencias, así como catering e outros servizos. A construción será seguida por unha completa renovación da Estación de Tren de Varsovia próxima, e a apertura dunha estación de metro e un segmento da segunda liña do Metro de Varsovia que conecta a zona co centro da cidade. Os terreos son propiedade do goberno nacional, polo que o investimento será financiado por el en lugar da cidade de Varsovia.
Traballos de construción
Os traballos de construción comezaron en 2008. A primeira fase da construción consistiu en demoler as vellas bancadas do antigo Estadio do 10º Aniversario. Durante a cerimonia de inauguración celebrada, o 7 de outubro de 2009, colocouse unha pedra angular (primeira pedra) e unha cápsula do tempo. A cápsula contén as bandeiras de Polonia, da Unión Europea e da cidade de Varsovia, xornais do día, moedas, billetes, e outros artefactos.
O 1 de decembro de 2009 atopábanse traballando dous obreiros nunha plataforma que estaba a ser erguida por un guindastre á unha altura de 18 metros cando a suspensión rompeu, causando a caída da plataforma morrendo un dos obreiros ao instante e o outro unhas horas máis tarde no hospital. Outro accidente fatal ocorreu o 9 de maio de 2011 cando un traballador caeu dende o teito. As autoridades están a investigar as circunstancias deste accidente
En 2009, as obras de construción prevíanse rematar para mediados de 2011. Con todo, déronse a coñecer fallos na construción a finais de maio de 2011, o que resultou no establecemento dunha nova data de remate das obras para o 29 de novembro de 2011. Ese mesmo día o estadio estaba xa finalizado, aínda que aínda non tivo a súa inauguración oficial.
Partidos
O Stadion Narodowy alberga durante o campionato cinco encontros: tres encontros da fase de grupos, un de cuartos de final, e unha semifinal. Os partidos son os seguintes:
Fungos imperfectos
miniatura|240px|Fungo do xénero [[Penicillium sobre unha mandarina.]] Os fungos imperfectos (Fungi Imperfecti), antigamente chamados deuteromicetos (Deuteromycetes) ou deuteromicotas (Deuteromycota), comprenden máis de 15 000 especies diferentes que se clasifican xuntas porque non se coñece nelas a fase sexual da reprodución.
Xeneralidades
As súas formas coñecidas son semellantes ás formas conidiais de fungos das divisiónss dos ascomicetos, na súa maioría, e algúns dos basidiomicetos, que se reproducen asexualmente por ter perdido a súa capacidade de reproducirse sexualmente ou por ser esta descoñecida. Salvo no caso dos lévedos, que son unicelulares, o resto dos fungos imperfectos teñen un micelio formado por hifas septadas, multinucleadas salvo excepcións, e ramificadas.
Estes fungos son de grande importancia para o home por ser o filo de maior patoxenicidade humana dentro do reino Fungi, e teñen un gran peso no campo da biotecnoloxía. Entre os seus membros tamén se encontran os xéneros Penicillium e Aspergillus, entre outros.
O termo deuteromicota —antes considerado un filo formal— caeu hoxe en desuso dado que os fungos imperfectos non encaixan na clasificación taxonómica común dos fungos baseada no concepto de especie biolóxica ou nas características morfolóxicas das estruturas sexuais. A clasificación tradicional atende ás características das súas estruturas conidiais, diferenciándose catro ordes segundo a localización destas: Sphaeropsidales, cando forman picnidios; Melanconiales, cando forman acérvulos; Moniliales, cando os seus conidios aparecen en hifas non diferenciadas, illados, en pequenos grupos chamados sinemas ou en esporodoquios, e Micelia sterilia, que non producen esporas. Cando o seu ciclo sexual se descubre, un fungo desta división adoita reclasificarse nunha das outras divisións.
Características
Os deuteromicetos son organismos saprófitos oportunistas que se reproducen asexualmente por medio de conidios formados en células conidióxenas no extremo dos conidióforos. Os conidios poden formarse illados ou máis comunmente reunidos en estruturas tales como picnidios ou acérvulos. Tras ser diseminado ao medio cada conidio forma unha hifa e logo un micelio constituído por hifas septadas.
Os deuteromicetos ou fungos imperfectos son fungos cuxa reprodución sexual xeralmente se descoñece. Algúns son parasitos que causan enfermidades en plantas e animais, incluído o home. As enfermidades humanas máis comúns causadas por este grupo son infestacións da pel e das mucosas, coñecidas como tiñas (que inclúe o "pé de atleta"). En froitos como o tomate desencólvense Alternaria sp., característica polas súas esporas de cor escura; é un dos fungos principais que atacan aos tomates no campo; dada a tonalidade que adquiren coñécese como "podremia negra".
A ciclosporina, un composto que suprime as reaccións inmunes que interveñen no rexeitamento dos transplantes de órganos é sintetizada por un deuteromiceto que vive no solo. Especies do xénero Aspergillus producen micotoxinas; estes compostos almacenanse nos alimentos e incluso son trasmitidos ao leite materno, e considéranse as substancias canceríxenas máis potentes descubertas polo home. Especies do xénero Trichoderma son actualmente utilizadas para o control biolóxico doutros fungos que atacan plantas de importancia económica para o home.
Lleu Llaw Gyffes
Lleu Llaw Gyffes (pronuncia galesa: [ˈɬəɨ ˈɬau ˈɡəfes], é unha figura da mitoloxía galesa que aparece na cuarta póla dos Mabinogion, Math fab Mathonwy. É o equivalente do Lugh irlandés e do Lugus galo.
Nacemento
Segundo o relato do Mabinogion o seu nacemento resulta dunha práctica máxica de Math sobre Arianrhod para probar a súa virxindade, pero esta falla e do seu ventre caen dous meniños, a Dylan ail Don veo todo o mundo pero ao outro Arinarhod méteo nunha cesta antes que ninguén o vexa. Máis tarde, o seu irmán Gwydion oe uns choros a rentes da súa cama e abre a cesta, descubrindo un meniño do tamaño dunha noz, ao que educa. Este nacemento interprétase como froito dunha relación incestuosa entre Arianrhod e Gwydion.
Blodeuwedd
Para eludiren o terceiro tynged Gwydion e Math crean a partir das flores de xesta, raíña dos prados e carballo a Blodeuwedd (faciana de flor) pero a muller ten un romance con Gronw Pebr e cóntalle como matar a Lleu Llaw Gyffes, este ao sentirse alcanzado por unha lanza arrebolada pola man de Gronw transfórmase en aguia. Gwydion vai na súa procura cantando unha serie de tres englyn e vólveo á súa forma humana, Gwydion e Math aténdeno na súa convalecencia ata que se recupera e pode enfrontarse con Gronw, ao que mata, Gwydion entrementres converte a Blodeuwedd nunha curuxa.
Nova York (homónimos)
O topónimo Nova York (en inglés New York) pode referirse a:
Prados, Sedes, Narón
Prados é un lugar da parroquia de Sedes no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 52 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 24 homes e 28 mulleres.
Birabongse Bhanudej
Primeiros anos
Os pais do príncipe Birabongse eran o Príncipe Bhanurangsi Savangwongse e a súa segunda esposa. O avó paterno de Birabongse foi o rei Mongkut, retratado nas películas de Hollywood The King and I e Anna and the King. A súa nai morreu cando o príncipe Birabongse tiña só catro anos Birabongse foi enviado a Europa en 1927 para completar a súa educación en Inglaterra no Eton College, onde se uniu a un dos seus propios sobriños, un neto do seu pai do seu primeiro matrimonio. Mentres estaba en Eton o seu pai morreu, deixándoo orfo. Foi posto baixo o coidado do seu primo, príncipe Chula Chakrabongse, que se converteu en última instancia no titor legal do Príncipe Bira. Ao saír de Eton aos 18 anos, a principios de 1933, o Príncipe Bira quedou co príncipe Chula en Londres, mentres decidía sobre o seu futuro.
O Príncipe Birabongse matriculouse para asistir ao Trinity College de Cambridge, pero ao saír da escola aínda non pasara o exame de ingreso na Universidade de Cambridge. Nun principio, o príncipe Chula contratou un titor para o Príncipe Bira, para preparalo mellor para o exame, pero o Príncipe Bira cambiou de opinión e expresou o desexo de aprender escultura en lugar de asistir á universidade. O Príncipe Chula presentouno ao escultor Charles Wheeler, e Wheeler tomou ao Príncipe Bira como alumno no seu estudo. Aínda que o Príncipe Bira mostrou algo de talento como escultor, en opinión de Wheeler tiña que aprender a debuxar, e así, no outono de 1934 o Príncipe Bira matriculouse na Shaw School Byam de Arte. O Príncipe Birabongse non asistiu á escola Byam Shaw por moito tempo, pero fíxose amigo dunha compañeira de estudos, Ceril Heycock, e comezou a cortexala en serio só unhas semanas máis tarde. Pero tanto o príncipe Chula como os seus pais puxeron severas limitacións na súa relación, e non foi ata 1938 que lograron casar.
Andaina nas carreiras antes da Segunda Guerra Mundial
Bira competiu primeiro co equipo do seu primo o príncipe Chula, White Mouse Racing, pilotando un Riley Imp en Brooklands en 1935. Neste coche Bira estableceu as cores nacionais do automobilismo de Siam: azul pálido con amarelo. Máis tarde viviu preto de Xenebra, Suíza, e no sur de Francia.
Máis tarde en 1935 o príncipe Chula proporcionoulle un dos novos coches de carreiras de ERA, o R2B, que foi alcumado Rómulo. Bira terminou segundo na súa primeira carreira en Romulus, malia ter que deterse para reparacións. O resto de carreiras da tempada viu a Bira colocado constantemente entre os vehículos máis potentes dos Grandes Premios, con outro segundo lugar, e un quinto no Gran premio de Donington.
En 1936 os príncipes decidiron que os resultados da tempada anterior merecían un segundo ERA. Compraron o chasis R5B (que Bira nomeou Remus) para utilizar en carreiras británicas e retivo a Rómulo para as carreiras internacionais. Chula tamén comprou un Maserati 8CM para o equipo White Mouse. A experiencia de Bira ao volante fixolle gañar a Copa do Príncipe Rainiero en Monte Carlo. Bira gañou outras catro carreiras co ERA esa tempada, e levouse o Gran Premio de Maserati, un quinto en Donington e terceiro en Brooklands. Este foi o punto culminante de Bira e o equipo White Mouse. Cando Dick Seaman fichou por Mercedes en 1937, os tailandeses compraronlle o Delage Grand Prix e todas as súas pezas de reposto, ademais dun segundo Delage. Malia varias melloras, e a contratación do experimentado enxeñeiro de carreiras e futuro director do equipo Jaguar Lofty England, os coches proporcionaban un rendemento moi baixo, e en moitas ocasións Bira correu nos vellos e substancialmente inferiores ERA. Ademais, o diñeiro gastado nas melloras do Delage esgotara os recursos do equipo. Máis adiante o equipo White Mouse investiu nun novo ERA C-Type, chasis R12c. O R12c chegou a ser coñecido como Hanuman. A raíz dun grave accidente en 1939 Hanuman foi reconstruído de novo coas especificacións do B-Type, á luz desta importante revisión Bira cambiou o nome do coche Hanuman II.
Mentres Bira mantivo uns resultados respectables nas carreiras británicas, as máis custosas carreiras internacionais foron en gran medida un desastre.
Posguerra
Logo da guerra, Bira regresou á competición con diferentes equipos. En 1951 competiu nun vello 4CLT equipado cun novo motor Osca V12. Non se obtiveron resultados este ano como consecuencia da degradación das prestacións do coche combinadas cun grave accidente. En 1954, cunha caixa de cambios nova, nun Maserati 250F, gañou o Grand Prix des Frontières no circuíto de estrada de Chimay e logo terminou cuarto no Gran Premio de Francia de 1954 co seu propio Maserati. En xaneiro de 1955, gañou o Gran Premio de Nova Zelandia en Ardmore, retirouse ao final desa tempada.
Desenvolvemento das cores de carreiras tailandeses
Príncipe Bira foi básico no desenvolvemento e o establecemento das cores de carreiras nacionais de Tailandia.
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados nas Carreiras de Fórmula 1 fóra de campionato
(key)
Craters of the Sac
Craters of the Sac é un álbum semi-oficial da banda estadounidense de rock alternativo Ween, publicado en 1999 unicamente en formato MP3. Debido a que Elektra Records publicou Paintin' the Town Brown, que fora a primeira edición en liña de Ween, Dean Ween filtrou Craters of the Sac en Internet en 1999 para amosarlle aos seus seareiros canto os apreciaba a banda. Aínda que aparece na cronoloxía de Ween como publicado tras Paintin' the Town Brown (1999) e antes de White Pepper (2000), polo menos unha canción ("Put the Coke on My Dick") procede das sesións de The Mollusk de 1997. "Suckin' Blood From The Devil's Dick" procede da cinta Pandy Fackler de finais dos 80.
Os temas "Big Fat Fuck", "How High Can You Fly?" e "Monique the Freak" tamén aparecen remesturados no álbum do 2005 de temas inéditos Shinola, Vol. 1.
Von Wafer
Vakeaton Quamar "Von" Wafer, nado o 21 de xullo de 1985 en Homer, Luisiana, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,03 m, xogaba na posición de ala-pivote.
Universidade
Wafer xogou durante dúas tempadas cos Seminoles da Universidade de Florida State. Na primeira delas, fixo unha media de 7,9 puntos e 1,9 rebotes en 17,5 minutos de xogo. Foi o terceiro entre todos os novatos da Atlantic Coast Conference en tiros de tres puntos. Na súa segunda tempada fixo 12,5 puntos, liderando ao seu equipo neste apartado. Terminou a súa etapa universitaria cunhas medias de 10,2 puntos e 2,2 rebotes.
Profesional
Foi elixido o posto 39 da segunda rolda do Draft da NBA de 2005 por Los Angeles Lakers, cos que xogou 16 partidos, sendo enviado a metade de tempada aos Colorado 14ers da NBDL, onde en xaneiro foi nomeado Xogador do Mes. En febreiro de 2007 asinou un contrato de 10 días con Los Angeles Clippers cos que xogou tan só un minuto. Ao finalizar a tempada 2006-07, asinou contrato con Denver Nuggets.
O 21 de febreiro de 2008 foi traspasado a Portland Trail Blazers por Taurean Green. O 10 de xullo de 2009 se oficializou a súa marcha ao baloncesto europeo, concretamente ao Olympiacos B.C. cun soldo de 10 millóns de dólares ao ano por dúas tempadas. No mes de decembro de 2009 chega a un acordo co Olympiacos B.C. para ser cortado e regresar á NBA, onde é contratado por Houston Rockets, o seu antigo equipo. Con todo, tras non pasar o recoñecemento médico non se oficializou devandito contrato. O 24 de febreiro de 2010 asinou con Dallas Mavericks un contrato de 10 días. A tempada 2010-11 comezará xogando cos Boston Celtics.
O 12 de decembro de 2011, foi traspasado aos Orlando Magic xunto a Glen Davis a cambio de Brandon Bass. Foi cortado polos Magic ó remate da tempada 2011-12.
José Ángel Aguirrebengoa
Actividade política
Na súa localidade natal foi alcalde (1995-1999) cargo desde o que impulsou, xunto diversos alcaldes arabeses e guipuscoanos, o desdobramento da estrada nacional N-1 ó seu paso por Etxegarate. Do ano 2000 ao 2007 ocupou o posto de concelleiro e de voceiro de concello de Altsasu en Cerderna-Garalur.
Ideoloxía
Como máximo representante do PNV en Navarra realizou declaracións públicas nas que expresou a súa condena da violencia e defendeu o dereito dos navarros a decidir o seu futuro
Mostrouse moi crítico co "rexionalismo" de UPN e favorable ó "proceso de paz" de 2006. Por esta razón o PNV sufriu diversos ataques e ameazas en Navarra por parte de sectores da denominada esquerda abertzale radical. Tamén é favorable á oficialidade do éuscaro en toda Navarra e da súa normalización.
Ausejo de la Sierra
Ausejo de la Sierra é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 69 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 20,12 km².
Alberto Garaizábal
Alberto Garaizábal Macazaga, nado en Donostia o 7 de decembro de 1875 e finado na Coruña o 13 de decembro de 1947, foi un músico, director, profesor e compositor vasco, residente en Galicia dende 1914.
Traxectoria
Garaizábal realizou estudos de piano, órgano, harmonía e composición con Bonifacio de Etxeberria, primeiro no Conservatorio de San Sebastián e, máis tarde, como axudante do seu mestre co órgano da igrexa de San Vicente. Desde 1895 e ata 1914 foi organista da igrexa parroquial de Zumarraga. En 1914 logrou a praza de organista na igrexa do Sagrado Corazón da Coruña. Na Coruña dedicouse tamén ao ensino privado pero a partir de 1933 foi director da agrupación de instrumentos de arco da a Sociedade Filharmónica da Coruña, que Garaizábal transformou na Orquestra Filharmónica Coruñesa. Ademais o seu labor foi fundamental para a constitución en 1935 do Conservatorio, converténdose Garaizábal no seu primeiro director.
Obra
Garaizábal realizou para a súa orquestra un gran número de adaptacións de obras do repertorio da época. Así e todo, a maior parte da súa produción orixinal está dedicada ao culto relixioso e amosa un absoluto respecto polas normas litúrxicas do momento. Os seus traballos para órgano expresan unha gran modernidade na súa textura, procedente da influencia do repertorio dos vangardistas franceses. Tamén salientan as súas obras corais en galego.
Ignalina
miniatura|dereita|Ignalina en Lituania 80px|esquerda
Ignalina (en polonés Ignalino) é unha cidade situada no leste de Lituania que posúe 6.591 habitantes. É famosa pola súa RBMK, unha planta de enerxía nuclear na próxima Visaginas, que se pechou en 2009. Ignalina é cabeceira do distrito de mesmo nome.
Dise que o nome de Ignalina obtivo o seu nome de Ignas e Lina, dous amantes con nomes moi populares de Lituania. Aínda que hai evidencias arqueolóxicas de que a xente vivía na zona de Ignalina xa na Idade de Pedra, Ignalina alcanzou unha entidade real como núcleo urbano cara a 1810, e comezou a crecer tras a construción do ferrocarril que conecta Varsovia e San Petersburgo, en 1866. É considerada como unha das novas cidades industriais. Con todo, hoxe en día é máis coñecida como destino turístico debido á presenza do parque nacional de Aukštaitija.
Organización Europea para a Investigación Nuclear
A Organización Europea para a Investigación Nuclear (CERN) é a institución que xestiona o maior laboratorio de investigación en física de partículas a nivel mundial, entre Francia e Suíza. As siglas proceden do seu primeiro nome oficial provisional Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire que data de 1952 cando se acordou o seu establecemento. Coa súa fundación oficial en 1954 o nome mudouse a Organisation Européenne pour la Recherche Nucléaire, mantendo aínda así as súas siglas anteriores CERN.
Historia
Fundado en 1954 por 12 países europeos dos cales dous deixaron logo de existir (Iugoslavia e República Federal Alemá), o CERN é, hoxe en día, un modelo de colaboración científica internacional e un dos centros de investigación máis importantes do mundo. Actualmente conta con 20 estados membros, os cales comparten o financiamento e a toma de decisións da organización. Á parte destes, outros 28 países non membros participan con científicos de 220 institutos e universidades en proxectos co CERN, utilizando as instalacións. Destes estados non membros, oito estados e organizacións teñen a calidade de observadores, participando nas reunións do consello.
O 4 de xullo de 2012 mostráronse ao público os resultados preliminares dos estudos que confirmarían finalmente a descuberta do bosón escalar no acelerador de partículas do CERN. Este achado reportaría o Premio Nobel para Peter Higgs e François Englert no ano 2013, ao vérense respaldadas as súas teorías científicas pola evidencia práctica.
No 2019 apróbase FASER (Forward Search Experiment), experimento deseñado para a procura de partículas lixeiras e de interacción débil asociadas á materia escura. É instalado no período de descanso do LHC para entrar en funcionamiento a partir de 2021.
Funcionamento
esquerda|miniatura|190px O CERN atópase en Suíza, preto de Xenebra, e próximo á fronteira con Francia. Conta cunha serie de aceleradores de partículas entre os que destaca o, xa desmantelado, LEP (Large Electron-Positron Collider, Gran Colisor Electrón-Positrón). No seu lugar construíuse o LHC (Large Hadron Collider, Gran Colisor de Hadróns), un acelerador protón-protón que opera a maior enerxía e luminosidade (prodúcense máis colisións por segundo) de 27 km de circunferencia e que constitúe a máquina máis grande xamais construída. Este incremento en enerxía e luminosidade permitiu descubrir o esquivo bosón de Higgs, e espérase que poida axudar a confirmar ou desestimar teorías de partículas como as teorías supersimétricas ou as teorías de tecnicolor. Púxose en funcionamento o 10 de setembro de 2008. Ten catro detectores principais, un deles é ALICE. Os outros, ATLAS, CMS e LHCb. O fluxo de datos producido é inmenso. Cavbe dicir ó respecto que ATLAS e CMS producen uns 50 Tbytes de datos cada segundo.
O éxito do CERN non é só a súa capacidade para producir resultados científicos de grande interese, senón tamén o desenvolvemento de novas tecnoloxías tanto informáticas como industriais. Entre os primeiros destaca en 1990 a invención da WWW polos científicos Tim Berners-Lee e Robert Cailliau, mais débese evitar esquecer o desenvolvemento e mantemento de importantes bibliotecas matemáticas (CERNLIB) usadas durante moitos anos na maioría de centros científicos, ou tamén sistemas de almacenamento masivo (o LHC almacenará un volume de datos da orde de varios PB (petabytes) cada ano). Entre os segundos podemos citar imáns de 9 T en varios metros, detectores de grande precisión, imáns supercondutores de grande uniformidade ao longo de varios quilómetros etc.
Os países e organizacións observadoras son a Comisión Europea (institución da Unión Europea), India, Israel, Xapón, Rusia, Turquía, a Unesco e Estados Unidos. A lista de países non membros involucrados en programas do CERN complétana Acerbaixán, Alxeria, Arxentina, Armenia, Australia, Belarús, Brasil, Canadá, Colombia, República Popular da China, Croacia, Chipre, Estonia, Xeorxia, Islandia, Irán, Irlanda, México, Marrocos, Paquistán, Perú, Romanía, Serbia, Eslovenia, Suráfrica, Corea do Sur, Taiwán e Ucraína.
Manuel Estiarte
Manuel Estiarte Duocastella, nado en Manresa o 26 de outubro de 1961, é un xogador español de wáter-polo.
Traxectoria
Manuel Estiarte Duocastella naceu en Manresa, Barcelona, sendo considerado un dos mellores xogadores de wáter-polo de tódolos tempos. Comezou neste deporte en 1975, no Club Natació Manresa.En 1980, con 19 anos de idade debuta nos Xogos Olímpicos de 1980 en Moscova, onde chegou a acadar o título de máximo goleador do torneo. Título que repetiu nos Xogos Olímpicos de 1984 nos Ánxeles e nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl. En total participou en seis Xogos Olímpicos, en 1980, 1984, 1988, 1992, 1996 e 2000, nos que marcou un total de 127 tantos.
Dende o ano 2000 e 2006 foi membro do Comité Olímpico Internacional e no ano 2001 foi galardoado co Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.
Román Rodríguez González
Román Rodríguez González, nado no Vento (Lalín) o 16 de novembro de 1968, é un xeógrafo e político galego do PPdeG.
Traxectoria
É licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela (1991) e doutor en Xeografía (1996). Foi profesor na Universidade de León e despois titular do Departamento de Xeografía da USC. No ano 2000 foi recoñecido co Premio da Crítica Galicia na modalidade de investigación polo seu estudo De aldeas a cidades.
Principiou a carreira política como concelleiro en Lalín dende as eleccións municipais de 1999, con responsabilidades en cultura, medio ambiente, urbanismo e desenvolvemento, ata 2015. Foi elixido deputado no Parlamento de Galicia por primeira vez en 2009, e foi voceiro de Educación e de Urbanismo e Ordenación do Territorio do grupo do Partido Popular de Galicia.
En febreiro de 2015 foi designado Conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Volveu ser elixido deputado nas autonómicas de 2016 aínda que pouco logo renunciou ao escano canda outros catro conselleiros para se dedicaren en exclusiva ás responsabilidades de goberno. Mediada a lexislatura, as competencias de Educación e Universidade foron asumidas por Carmen Pomar, en canto que Rodríguez seguiu a cargo de Cultura e Turismo cunha consellaría de seu.
Após as eleccións de 2020 volveu ao goberno da Xunta coas competencias reagrupadas agás Turismo, que pasou a depender do vicepresidente Alfonso Rueda. En setembro de 2021 volveu deixar o escano a canda moitos dos outros deputados que tamén eran conselleiros.
Vida persoal
É fillo de Xosé Manuel Rodríguez e Esther González. Está casado con María Begoña Mosteiro Blanco (directora do Instituto da Xuventude de Galicia) e ten dous fillos, Román e Xosé Manuel Rodríguez Mosteiro.
ItAli Airlines
ItAli Airlines S.p.A. era unha aeroliña con base en Pescara, Italia.
Historia
A aeroliña era o resultado da fusión entre TAI (Transporti Aerei Italiani) e Air Columbia. Utilizaba dúas aeronaves Fairchild Swearingen Metroliner para cubrir o traxecto de Pescara a Milán e Roma en abril de 2004, que foron substituídas por un Dornier 328 Jet en xaneiro de 2005 e por un segundo en agosto de 2005. En xullo de 2004 unha ruta Pescara a Olbia tamén entrou en servizo cun Dornier 328-110 alugado a Air Alps. Durante a tempada de verán de 2005 novas rutas (operadas polos Dornier 328Jet) uniron Olbia con Pescara, Brindisi e Bergamo.
Destinos
En decembro de 2006 ItAli Airlines empezou a operar servizos chárter desde Reggio Calabria, tomando o lugar deixado pola aeroliña neerlandesa Interstate Airlines.
Frota
En xaneiro de 2009 a frota de ItAli Airlines incluía :
Outras aeronaves:
En xaneiro de 2009 a idade media da frota de ItAli Airlines era de 22.8 anos.
Interkosmos 14
Interkosmos 14 (Интеркосмос 14 en ruso), tamén denominado DS-U2-IK Nº 7, foi un satélite artificial soviético lanzado o 11 de decembro de 1975 mediante un foguete Kosmos 3M desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Interkosmos 14 foi o sétimo e último membro da serie de satélites DS-U2-IK. Estaba adicado ó estudo da ionosfera terrestre e foi unha das contribucións ó programa de Estudo Magnetosférico Internacional (IMS pola súa sigla en inglés). O satélite levaba cinco experimentos a bordo para medir as emisións ELF (Extremely Low-Frequency, frecuencia extremadamente baixa) e VLF (Very Low-Frequency, frecuencia moi baixa) da magnetosfera terrestre, así como a variación da densidade do plasma ionosférico e temperatura de electróns ó longo da súa órbita, a variación do contido total de electróns da ionosfera e a enerxía e características de penetración das chuvias de meteoros.
O satélite orientábase magneticamente e contiña un sistema de telemetría estándar e un sistema de banda larga para transmitir datos en tempo real ou a partir do almacenamento de a bordo, consistente nunha grabadora de cinta.
Interkosmos 14 estaba enmarcado dentro do programa de colaboración internacional Interkosmos entre a Unión Soviética e outros países. Foi inxectado nunha órbita inicial de 1707 km de apoxeo e 345 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 74 graos e un período de 105,3 minutos. As operacións co satélite finalizaron o 28 de xuño de 1976 e reentrou na atmosfera o 27 de febreiro de 1983.
Tiago Splitter
Tiago Splitter Beims, nado o 1 de xaneiro de 1985 en Blumenau, Santa Catarina, é un ex-xogador profesional brasileiro de baloncesto. Actualmente traballa como adestrador de desenvolvemento de xogadores para os Brooklyn NewDrafteado polos [[San Antonio Spurs en 2007, gañou co equipo texano o títulos de campión en 2014. Splitter xogou durante varios anos na liga ACB, onde foi dúas veces campión de liga. Cunha altura de 2,11 metros xogaba nas posicións ala-pivote e pivote.
A Igrexa, Duancos, Castro de Rei
A Igrexa é un lugar da parroquia de Duancos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Francisco Rivera Pérez
Francisco Rivera Pérez, coñecido como Paquirri, nado en Zahara de los Atunes (Cádiz) o 5 de marzo de 1948 e finado en Cerro Muriano (Córdoba) o 26 de setembro de 1984, foi un toureiro español. Morreu por unha cornada recibida do touro chamado Avispado na praza de touros de Pozoblanco, na provincia de Córdoba.
Traxectoria
Era fillo de Agustina Núñez Pérez (1922-1977) e do novillero Antonio Rivera Alvarado (1920-2009) quen era o encargado do matadoiro municipal de Barbate, onde Paquirri e o seu irmán o tamén matador José Rivera «Riverita» comezaron a tourear. Creceu preto de ambientes toureiros. Recibiu influencias de Rafael Gómez Ortega "El Gallo", e de Miguelín.
Criouse en Barbate e alí tivo lugar o seu debut, o 16 de agosto de 1962, data na que se enfrontou con reses de Núñez Polavieja. En 1964 interveu na súa primeira novillada na praza de touros de Cádiz. En Sevilla o 1 de maio de 1966 cortou tres orellas nunha novillada na que lle acompañaron Pepe Luis Segura e Manolo Sanlúcar.
Morte en Pozoblanco
O 26 de setembro de 1984 na praza de Pozoblanco (Córdoba), compartindo cartel co Yiyo e El Soro, foi collido polo touro Avispado, da gandería de Sayalero y Bandrés. A cornada rompeulle as veas ilíaca, safena e a arteria femoral.
A cámara de Antonio Salmoral rexistrou a traxedia e mesmo escenas do toureiro falando na enfermería. Paquirri, aínda consciente, e cunha notable tranquilidade, dadas as circunstancias, explicaba ao doutor Eliseo Morán o tamaño e a traxectoria da ferida: «Doutor, eu quero falar con vostede ou non me vou a quedar tranquilo. A cornada é forte. Ten polo menos dúas traxectorias, unha para acá e outra cara alá. Abra todo o que teña que abrir, o demais está nas súas mans. E tranquilo, doutor».
O toureiro non puido ser ben atendido debido ás limitacións da enfermería e, sen poder conterlle a hemorraxia, faleceu cando percorría o 93 km que lle separaban do Hospital Reina Sofía de Córdoba, en plena estrada N-432, á altura de Cerro Muriano. Nun intento desesperado, continuouse viaxe ata o Hospital Militar, o máis próximo, coa esperanza de conseguir reanimalo alí, con todo, nada se puido facer por reverter a parada cardiorrespiratoria que sufrira.
Dous días despois, miles de persoas déronlle o último adeus na Praza de La Maestranza de Sevilla. Foi enterrado no Cemiterio de San Fernando, na capital andaluza.
Aquel cartel foi chamado "o Cartel maldito de Pozoblanco", pola morte do Yiyo once meses despois en circunstancias similares, e o collida ano máis tarde de El Soro que sufriría unha lesión de xeonllo que o retirou da profesión para sempre. Paquirri e o Yiyo seguen sendo ata a data os dous últimos toureiros en morrer nunha corrida en España.
Aínda que segundo o médico que o atendeu, a cornada non era mortal, Paquirri faleceu no traslado desde Pozoblanco ao hospital de Córdoba. A súa morte debeuse a un fatal cúmulo de circunstancias: os servizos sanitarios con que contaba a praza eran moi limitados, foi trasladado nunha ambulancia convencional e a estrada que unía ambas as localidades estaba en malas condicións. A transcendencia que a súa morte tivo na prensa contribuíu a cambiar a lexislación de espectáculos taurinos obrigando a que as prazas de todas as categorías dispuxesen de unidades UVI móbiles, e a que as prazas de 1ª e 2ª categorías contasen con quirófanos convenientemente equipados.
Vida persoal
Contraeu matrimonio o 16 de febreiro de 1973 con Carmen Ordóñez, filla do matador Antonio Ordóñez, na basílica de San Francisco el Grande de Madrid. Froito deste matrimonio naceron dous fillos (ambos os dous toureiros): Francisco e Cayetano. Paquirri e Carmen puxeron fin ao seu matrimonio en 1979.
O 30 de abril de 1983 volveu casar, nesta ocasión coa cantante Isabel Pantoja, na basílica de Jesús del Gran Poder de Sevilla. Este matrimonio só tivo un fillo: Francisco José Rivera Pantoja, alcumado Paquirrín e coñecido como Kiko Rivera.
Mantivo unha relación con Lolita Flores, filla de Lola Flores, e tamén con Bárbara Rey.
Pazo de Hermida
O Pazo de Hermida é unha construción civil situada en Lestrobe, é un dos lugares máis singulares do concello de Dodro. Está declarado Ben de Interese Cultural con categoría de monumento. É coñecido tamén como Torres de Lestrobe, e actualmente é unha casa de turismo rural.
Características
Encóntrase situado nunha ladeira e cunha boa vista de Padrón e do val. Atópase nun terreo de máis de 500 ferrados, unha das extensións máis grandes da comarca. Esta parcela está amurallada de pedra e repoboada de piñeiros na parte máis afastada da edificación. A situación na que se encontra o edificio crea un recanto moi agradable, cuberto por unha viña e cunha fonte de pedra no extremo.
A fachada principal do pazo presenta un corpo central e dúas torres de planta cuadrangular en cada extremo. Cara á parte posterior desenvólvese formando un L resultado dunha ampliación arquitectónica, aínda que nun principio a estrutura debeu ser rectangular. Na fachada suroeste hai unha pequena terraza con balaustrada de pedra. miniatura|190px|Brasón.