cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
HMB Endeavour
Características
O Endeavour era un barco carboeiro construído en Inglaterra, que foi botado en xuño de 1764 co nome de Earl of Pembroke. Era unha fragata de 32 m de eslora e 8,9 m de manga. Tiña un velame de 897 m2 e podía acadar unha velocidade de 7 a 8 nós (13 a 15 km/h). Os carboeiros estaban especialmente deseñados para albergar nas súas bodegas unhas 600 t de carbón, que levaban desde o norte de Inglaterra até Londres. Tiñan unha liña ancha e profunda, cunha popa estreita e carecían de mascaróns de proa. O Endeavour tiña tres mastros. Os paus trinquete e maior levaban grandes velas cadradas, mentres que o de mesana posuía velas cangrexas diante e detrás. Este tipo de velame permitía a estes barcos navegar con case calquera condición meteorolóxica, facendo fronte ás máis violentas tempestades. Ademais, se facía falta varar o barco, podía facerse sen sufrir ningún dano.
Historia
O 26 de maio de 1768 James Cook elixiu este barco, que foi reconvertido para que realizara súa primeira gran expedición ao gran Mar do Sur (océano Pacífico), dado que podía levar carga pesada e moitos homes para unha travesía tan longa. Na súa xuventude Cook navegara neste tipo de barcos polo que os coñecía ben. Para este caso as características do barco foron modificadas para albergar os víveres e o material científico. A medida que as provisións se ían esgotando deixarían sitio ao instrumental e aos espécimes de plantas e animais recollidos ao longo da viaxe.
Tras a adaptación, o buque estaba armado con 10 canóns de 4 libras e 12 canóns swivel. Como condición de barco militar en misión científica, o His Majesty's Bark Endeavour tiña unha tripulación mixta composta de 85 mariñeiros, encargados das operacións do barco e as velas, e 12 militares con oficiais e infantes de mariña (Royal Marines), que impoñían a disciplina a bordo e protexían á embarcación de ataques hostís e, finalmente, científicos e artistas encargados de realizar observacións, debuxos e experimentos no tempo que durase a expedición.
Americruiser
Americruiser é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo Urge Overkill, publicado en 1990 a través do selo Touch and Go Records.
Transdanubia meridional
miniatura|300px|Rexións de Hungría A Transdanubia Meridional é unha rexión de Hungría. Forma parte da rexión da Transdanubia. A Transdanubia meridional inclúes os condados de Somogy, Tolna, e Baranya. A súa capital é a cidade de Pécs.
Marcha de Oriamendi
Letra de posguerra
Por Dios, por la Patria y el Rey lucharon nuestros padres. Por Dios, por la Patria y el Rey lucharemos nosotros también. Lucharemos todos juntos, todos juntos en unión, defendiendo la bandera de la santa tradición. Lucharemos todos juntos, todos juntos en unión, defendiendo la bandera de la santa tradición.
Cueste lo que cueste se ha de conseguir que los boinas rojas entren en Madrid.
Por Dios, por la Patria y el Rey lucharon nuestros padres. Por Dios, por la Patria y el Rey lucharemos nosotros también.
A Aguieira, Lesende, Lousame
A Aguieira é un lugar da parroquia de Lesende no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
A Devesa, Boa, Noia
A Devesa é un lugar da parroquia de Boa no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 51 habitantes (24 homes e 27 mulleres).
Club de Remo Vila de Cangas
O Club de Remo Vila de Cangas é un club de remo galego da localidade de Cangas (Pontevedra). O club foi fundado en 1986 e actualmente compite na Liga Noroeste de Traíñas.
Historia
O Club de Remo Vila de Cangas foi fundado no ano 1986 co afán de recobrar un deporte moi popular e tradicional das vilas costeiras galegas. Dende tal día o Club de Remo Vila de Cangas sempre tivo fama de posuír unha das maiores canteiras, principalmente en categorías femininas. Foron varios os Campionatos de España gañados polo club, tanto en banco móbil coma no banco fixo.
Gran Chaira do Norte
miniatura|300px|Rexións de Hungría A Gran chaira do norte é unha rexión de Hungría. Os condados de Hajdú-Bihar, Jász-Nagykun-Szolnok, e Szabolcs-Szatmár-Bereg forman parte da rexión.
Hilemorfismo
O hilemorfismo (do grego ὕλη ‘materia’, μορφή ‘forma’, e -ismo) é a teoría filosófica ideada por Aristóteles e seguida pola maioría dos escolásticos, segundo a cal todo corpo está constituído por dous principios esenciais, que son a materia e a forma. Como calquera obxecto material ten unha forma, a materia prima é o substrato básico de toda a realidade. No mundo material, a materia non pode darse sen forma e a forma non pode darse sen materia. Mentres que a materia pura non ten máis que unha existencia teórica, a forma pura existe realmente: é a divindade, o primeiro motor inmóbil. Materia: Aquilo do que a cousa está feita. Ex: Cadeira de madeira---> a madeira é a materia.
El Ariete
El Ariete foi un semanario editado en Vilagarcía de Arousa entre 1893 e 1908.
Historia e características
Apareceu en xullo de 1893. Tivo varias épocas máis de edición, pois apareceu en 1897, 1899, 1900 e 1908 (con suplemento).
Territorio de Belfort
Historia
Trala guerra franco-prusiana, os prusianos obrigaron aos franceses a que, polo tratado de Frankfurt, lles cederan o territorio, entre outros, do Haut-Rhin, a maioría do cal se someteu ao tratado, agás unha pequena parte situada no suroeste: o territorio próximo á cidade de Belfort. Ademais de pola resistencia que opuxeron aos "invasores" do leste, o feito de que os seus habitantes coñeceran mellor o francés que o alemán supuxo que o territorio non se anexionara e ficara en dominio francés. Tras varios anos cun status especial, o Territorio de Belfort converteuse no nonaxésimo departamento francés en 1922.
Demografía
A principal cidade é Belfort, que, segundo o censo de 1999, tiña 50.417 habitantes no municipio, e 81.524 na aglomeración, a cal desborda os límites departamentais.
Flying Fish Cove
Flying Fish Cove é o asentamento máis importante e a capital da Illa de Nadal. A cidade atópase bañada polas augas do océano Índico. Aínda que orixinalmente foi chamada así polo nome do buque británico  peixe voador. En moitos mapas a cidade aparece simplemente como «The Settlement» (o asentamento), trátase do primeiro asentamento inglés na illa, establecido en 1888.
Ao redor dunha terceira parte da poboación do territorio, uns 1 600 habitantes, reside en Flying Fish Cove. O asentamento atópase localizado no extremo nordeste da illa. Dispón dun pequeno porto que presta servizo aos iates propiedade dos turistas, así como dun pequeno aeródromo situado algúns quilómetros ao sueste. Ademais é posible practicar o mergullo nas praias de Flying Fish Cove. A poboación está formada na súa maioría por chineses, unha minoría de malaios e unha escasa presenza de australianos.
Obesidade
miniatura|dereita|300px|Persoa obesa cun IMC de 47 kg/m2. A obesidade (do latín obesitāte) é unha condición médica producida pola acumulación excesiva de graxa no organismo. Isto pode provocar efectos adversos na saúde, como a redución da esperanza de vida e o aumento de problemas derivados. Unha persoa é considerada obesa cando o seu índice de masa corporal (IMC), un indicador que se obtén ó dividir o peso da persoa en quilos entre o cadrado da altura en metros, excede 30 os kg/m2. Considerado dun xeito técnico, sempre que se dea unha inxestión de calorías (a través dos alimentos) maior que o gasto enerxético do corpo haberá un cúmulo de calorías en forma de graxa. O corpo humano almacena calorías extras nesta forma porque é o medio máis eficaz, almacenando o dobre de calorías no mesmo peso do que se almacenaría como carbohidratos ou proteína.
A obesidade incrementa a probabilidade de padecer diversas doenzas, particularmente doenzas do corazón, diabetes tipo 2, certos tipos de cancro, e artrose. A causa máis común da obesidade é a combinación do consumo excesivo de comida, falta de actividade física e a susceptibilidade xenética. Malia isto, algúns casos son causados polos xenes, desordes endócrinas, fármacos ou enfermidades mentais. As probas que apoian que hai persoas obesas que aínda comendo pouco gañan peso son limitadas; de media, as persoas obesas teñen un gasto enerxético maior que as que non o son debido á enerxía necesaria para manter un incremento de masa corporal.
A dieta e o exercicio físico son os piares do tratamento da obesidade. A calidade da dieta pode mellorar reducindo o consumo de alimentos con altos niveis de graxa ou azucre, e incrementando o consumo de fibra alimentaria. Os medicamentos anti-obesidade poden ser tomadas para reducir o apetito ou inhibir a absorción de graxa xunto cunha dieta saudable. Se a dieta, o exercicio e a medicación non son efectivos, os balóns gástricos poden axudar na perda de peso e tamén existe a posibilidade de recorrer á cirurxía para minguar o volume do estómago e lonxitude do intestino, o que supón unha redución da sensación de fame e da capacidade para absorber os nutrientes da comida.
A obesidade é a principal causa de mortes previsibles en todo o mundo, e está a ter un incremento da incidencia tanto en adultos coma en nenos. Para as autoridades é un dos máis serios problemas de saúde pública do século XXI. Socialmente, está estigmatizada na meirande parte do mundo (particularmente no occidente), malia ser vista como un símbolo de saúde e fertilidade noutras épocas da historia, como segue a ser nalgunhas partes do mundo. No 2013, a "Asociación Médica Americana" clasificou a obesidade como unha doenza.
O 14 de decembro celébrase en España o Día Nacional da Persoa Obesa.
Índice de Masa Corporal - IMC
O IMC (índice de masa corporal ou corpórea dunha persoa) é un indicador usado para avaliar cuantitativamente a obesidade. Obtense ó dividir o peso (en quilos) polo cadrado da altura (en metros). O IMC considérase normal cando o resultado é de 18 a 24,9; mentres que se está entre 25 a 29,9 considérase sobrepeso. De 30 a 34,9 é obesidade grao I; de 35 a 39,9, obesidade grao II e, por riba de 40, obesidade grao III ou obesidade mórbida. Por riba de 50 chámase super-obesidade.
Segundo a Enquisa Nacional de Saúde 2011-2012, presentada polo Ministerio de Sanidade o 14 de marzo de 2013, a obesidade afecta o 17% da poboación española de 18 anos ou máis (16% entre as mulleres e 18% entre os homes) e o sobrepeso ó 37% da poboación (33,5% e 45,3%, respectivamente). Facendo un estudo histórico obsérvase como estas porcentaxes van crecendo ano tras ano: en 1987 a obesidade afectaba o 7,9% das mulleres e o 6,9% dos homes, e en 2003, o 13,9% e o 13,3% respectivamente.
Na poboación infantil (entre 2 e 18 anos), as porcentaxes de obesidade son do 9,6% da poboación.
Insatisfacción co peso corporal
miniatura|esquerda|Nalgunhas situacións debe atenderse ós obesos con equipos especiais como cadeiras máis anchas. A obesidade caracterízase tamén como un problema de natureza estética e psicolóxica, alén de ser un gran risco para a saúde.
Sabemos que a relación dun individuo cos demais parte do xeito no que os nosos sentidos actúan e espertan en nós sensacións de atracción ou de rexeitamento. Sendo a visión un destes sentidos, a imaxe corporal que a persoa posúe é indispensábel para unha vida saudábel. A importancia da mesma leva a que a persoa se prece consigo, sabendo que a positividade deste factor contribúe, non só ao desenvolvemento de relacións coa sociedade, senón tamén coa autoestima e carisma presente en cada un de nós.
Esta imaxe corporal reflicte como vemos e o que vemos no mundo. A través das interaccións cos outros, modificamos a nosa imaxe, en función do que gustamos e do ambiente no que vivimos. Recollendo todos estes datos, podemos afirmar que a imaxe corporal está directamente influenciada por factores fisiolóxicos, psicolóxicos e sociolóxicos.
E aquí chega o conflito. O peso corporal está relacionado coa imaxe corporal que damos. Dentro das posibilidades do peso corporal dunha persoa, existe unha clase na que a persoa excede o peso ideal que debería ter, sendo chamada persoa obesa. Así, o peso corporal tamén se ve influenciado polos factores antes indicados e consecuentemente a obesidade é un problema derivado do mesmo.
Cando se sente un descontento grande coa imaxe corporal, hai unha tendencia ó comezo de dietas inadecuadas, inxestión emocional e compulsiva, disturbios na alimentación que poden xerar problemas aínda máis graves (anorexia, bulimia), exercicio excesivo e diminución da capacidade cognitiva.
A referencia a comportamentos perante a insatisfacción co peso corporal pode tender a un aumento excesivo de peso (cando a persoa é ou coida que é magra) ou a unha diminución drástica de peso (cando a persoa é ou coida que é gorda). Neste momento, son moitas máis as persoas que tenden a comportamentos de perda de peso que as outras. Porén, é de salientar que aínda que moitas persoas o tenten, son poucas aquelas que realmente conseguen atinxir plenamente os obxectivos propostos.
A consciencia de que é necesario mudar é dos puntos máis importantes nesta área. Se a persoa está insatisfeita ou está mesmo con problemas graves de saúde, a iniciativa persoal é esencial. Só así se pode tornar unha persoa receptiva á posta en funcionamento de programas e tratamentos adecuados á doenza en cuestión.
Obesidade mórbida
A obesidade mórbida é así chamada por ser unha condición causante de morbideza ou doenza por si soa. Os obesos mórbidos teñen máis tendencia ao diabetes mellitus (azucre no sangue), á hipertensión arterial (presión alta) e a problemas cardíacos e pulmonares.
O tratamento é con dietas e medicamentos inhibidores do apetito, podendo ata culminar coa necesidade de cirurxías para os obesos mórbidos refractarios ao tratamento medicamentoso e dietoterápico. Estes procedementos cirúrxicos son en xeral coñecidos como gastroplastias e só se deben facer despois da avaliación dun clínico, un nutrólogo, un psicólogo e un fisioterapeuta, alén do cirurxián. Equipos ben formados poden tamén contar con enfermeiros, asistentes sociais, profesionais de educación física e outros.
Subxectivismo
miniatura|Retrato de [[Lord Byron (1788-1824), un dos grandes expoentes do romanticismo. O romanticismo caracterizouse polo subxectivismo.]] O subxectivismo é a idea de que non hai outra realidade alén da realidade do suxeito. É correspondente ao solipsismo, cando se trata de análises textuais, como en literatura. En ciencias sociais, é o xeito de pensar que enfatiza ou leva en conta exclusivamente os aspectos subxectivos (como intención, acción, consciencia etc.) daquilo que é estudado ou daquel que estuda ou interpreta calquera cousa. O subxectivismo é a doutrina filosófica que afirma que a verdade é a mentira individual. Cada suxeito tería a súa verdade. A idea do suxeito é que proxectaría o obxecto. O subxectivismo atribúe a fonte da verdade ó suxeito. Mais, se cada un ten a súa propia verdade, se cadra sexa imposíbel chegar a un entendemento.
Piñeiras, Guntín
San Mamede de Piñeiras é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 62 habitantes, deles 31 eran homes e 31 eran mulleres, o que supón unha diminución de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Juan Ramón Somoza
Juan Ramón Somoza, nado en San Cosme de Barreiros (Barreiros) e finado o 12 de marzo de 1927, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Mondoñedo. Foi membro do Grupo Republicano Federal de Lugo. A finais do século XIX exiliouse en Cuba. Na Habana coñeceu a Curros Enríquez e colaborou no Diario de la Marina e El Comercio, publicou artigos en Galicia (1902 a 1905), da que foi xefe de redacción. Fundou o semanario La República Española e dirixiu o semanario España Republicana en América (1904). Na Habana publicou Horas de ocio (1905). Trasladouse a Lugo en 1906, onde foi xefe de Obras Públicas, e continuou o seu labor como xornalista: colaborou en La Alborada, Alma Gallega, Aires da Miña Terra, El Eco de Galicia e El Regional, La Ilustración Gallega e Revista Gallega, dirixiu La Democracia, foi redactor de El Progreso, El Norte de Galicia e redactor xefe de La Provincia. Moitas das súas colaboracións están asinadas como Juan R. Somoza. Tamén utilizou os pseudónimos Marqués de Barreiros, San Cosme e Pardo de Cela.
Vida persoal
Casou con Celsa Amieiro.
Pioneer 10
Pioneer 10, tamén coñecida como Pioneer F, foi unha sonda espacial lanzada o 3 de marzo de 1972 mediante un foguete Atlas-Centaur desde a base espacial de Cabo Cañaveral cara Xúpiter e o Sistema Solar exterior, converténdose na primeira nave en visitar o xigante gaseoso e no primeiro obxecto humano que saíu fora do Sistema Solar cara o espazo interestelar.
Características
Pioneer 10 chegou a Xúpiter 21 meses despois do lanzamento e pasou a unha distancia mínima duns 200.000 km do planeta o 4 de decembro de 1973, obtendo as primeiras imaxes de Xúpiter desde as súas proximidades. A sonda continuou o seu camiño, alcanzando a velocidade de escape do Sistema Solar e dirixíndose cara o espazo interestelar a unha velocidade de 2,6 Unidades astronómicas por ano e nunha dirección que apunta á estrela Aldebarán, a cuxas proximidades chegará dentro duns dous millóns de anos. Pioneer 10 tomou un rumbo que a leva pola cola da heliomagnetosfera ao contrario que outras sondas interestelares posteriores, como a Pioneer 11 e as Voyager 1 e 2, que se dirixen cara a fronte de choque entre a heliomagnetosfera e o gas do espazo interestelar.
Os obxectivos da Pioneer 10 foron, en Xúpiter, estudar a súa atmosfera, campo magnético, lúas e aneis, e na súa viaxe interplanetaria, facer medicións do campo magnético do Sistema Solar, do po interplanetario, do vento solar e dos raios cósmicos.
Nave
miniatura|right|250px|Diagrama da Pioneer 10 cos seus instrumentos.
Acaroada ao corpo da nave atópase unha placa destinada a posibles civilizacións extraterrestres con diagramas e debuxos representando unha parella humana e a situación da Terra e o Sol na nosa galaxia.
miniatura|right|200px|Xúpiter visto por Pioneer 10.
Béxeres, Lesende, Lousame
Béxeres é un lugar da parroquia de Lesende no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia.
Pioneer 10
Nave
As comunicacións entre nave e Terra tiñan lugar en banda S mediante as diversas antenas conectadas a un par de receptores a 2110 MHz e dous transmisores que producían ata 8 vatios de potencia para transmisións a 2292 MHz que eran recibidas na Rede do Espazo Profundo (DSN) da NASA a velocidades que chegaron aos 2048 bps nas proximidades de Xúpiter e que eran de só 16 bps ao final da misión.
Despois do paso por Xúpiter a nave seguiu facendo medicións do espazo interplanetario ata que os instrumentos foron fallando ou a potencia dos RTG non foi suficiente para mantelos todos acendidos co que había que turnalos para facelos funcionar.
As operacións de recollida de datos e seguimento rutineiros finalizaron o 31 de marzo de 1997 por motivos presupostarios. Posteriormente se fixeron contactos ocasionais baixo o apoio do proxecto Lunar Prospector, recollendo datos dos instrumentos de partículas e de radio. As últimas sesións de recollida de datos da Pioneer 10 tiveron lugar o 3 de marzo de 2002 (o 30º aniversario do lanzamento da sonda) e o 27 de abril dese mesmo ano. O sinal da nave escoitouse por última vez o 23 de xaneiro de 2003. Intentos posteriores realizados entre o 6 e o 7 de febreiro non conseguiron detectar máis sinais, polo que o contacto non volveu a intentarse máis veces.
Instrumentos
miniatura|right|250px|Representación da placa a bordo da Pioneer 10.
Pioneer 10 levaba a bordo os seguintes instrumentos científicos:
Paris
miniatura|Paris Paris é unha figura da mitoloxía grega, fillo de Príamo (rei de Troia) e de Hécuba, e irmán de Heitor.
Segundo a profecías dos oráculos, había causar desasosego na cidade, pois Hécuba, súa nai, tivera un soño no cal vía saír lume das súas pernas; así pois, foi abandonado no monte Ida, mais aleitouno unha osa (compárese o caso de Rómulo e Remo, aleitados por unha loba). Logo foi adoptado por un matrimonio e medrou como pastor.
Xuízo de Paris
miniatura|Xuízo do [[Monte Ida, mosaico de sol,110-150, vila do Atrium, Antioquía]] Era considerado polos deuses o home máis fermoso do mundo, e por iso o requiriu Hermes, que fora enviado Zeus, para que xulgase quen era a máis fermosa das deusas Atenea, Hera e Afrodita. A vencedora gañaría a mazá de ouro de Eris (deusa da discordia que non fora convidada á voda de Peleo e Tetis, pais de Aquiles; ela botara a mazá da discordia durante a cerimonia, na que figuraba escrito: "Á máis fermosa"). Paris escolleu a Afrodita, como a máis bela das tres, no xuízo levado a cabo no Monte Ida.
Guerra de Troia
Afrodita, agradecida, prometeulle a Paris o amor da fermosa Helena. Helena sería seducida por Paris, que lla roubou ao seu marido, Menelao, rei de Esparta, e marchou con ela a Troia. Isto causou a guerra (Guerra de Troia). Durante ela Paris matou a Aquiles, pero despois foi morto por Filoctetes, que posuía o arco máxico de Heracles (Hércules).
Na mitoloxía grega, e especialmente na Ilíada, é coñecido tamén polo nome de Alexandre.
Vostok 4
Vostok 4 foi o nome da cuarta misión tripulada da Historia, con Pavel Popovich a bordo. Foi lanzada pola Unión Soviética o 12 de agosto de 1962 mediante un foguete Vostok 8K72K desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Vostok 4 foi realizar a cuarta misión orbital tripulada da Historia e o primeiro voo en formación xunto coa Vostok 3. A Vostok 3 foi lanzada en primeiro lugar e a 4 un día máis tarde para atoparse en órbita e achegarse a tan só uns quilómetros unha da outra. Os obxectivos da misión foron estudar a capacidade do corpo humano para traballar en microgravedade, facer experimentos científicos e mellorar os sistemas das naves espaciais. O lanzamento da Vostok 4 foi tan preciso que no momento da inserción orbital as naves estaban a menos de 5 km de distancia. Os dous cosmonautas, Nikolayev na Vostok 3 e Popovich na 4, chegaron a contactar por radio, pero dado que as naves Vostok non tiñan capacidade de manobra, empezaron a alonxarse sen posibilidade de reunirse de novo. A cápsula de Popovich comezou a ter problemas no sistema de soporte vital, coa temperatura da cápsula baixando a 10 °C e a humidade ao 35%. Foi a primeira misión na que se transmitiron imaxes de televisión desde o espazo ao sistema de televisión terreste (da Unión Soviética). A nave regresou á Terra o 15 de agosto de 1962 ás 6:59 GMT na rexión de Karaganda.
Club de Remo Vilaxoán
thumb|right|300px|Traiñeira de Vilaxoán na praia de Riazor ([[Bandeira Teresa Herrera 2012).]]
O Club de Remo Vilaxoán é un club de remo galego da localidade de Vilaxoán, na parroquia de Sobrán, Vilagarcía de Arousa. O club fundárono o 30 de abril de 1982 un grupo de amantes do mar e das súas modalidades deportivas. Actualmente compite na Liga Noroeste de Traíñas.
Manuel Caamaño Añón
Manolo Caamaño Añón, nado en Buño en 1950, é un artesán ceramista e escultor galego.
Traxectoria
Dende cativo comezou a aprender o oficio de ceramista traballando no obradoiro familiar, nunha das olerías máis importantes de Galiza, a de Buño. Aos 27 anos, independízase do taller de seu pai e instala un obradoiro en Covas (Ames). Ten realizadas diversas exposicións como artista.
Técnica
Usa o torno de roda. Nos seus comezos traballou a arxila de Buño, pero evolucionou para traballar con gres, arxila refractaria e porcelana, ás que lles dá uns característicos acabamentos en esmalte.
Meruso, Boa, Noia
Meruso é un lugar da parroquia de Boa no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres).
Transdanubia central
miniatura|300px|Rexións de Hungría A Transdanubia central é unha rexión de Hungría formada polos condados de Fejér, Komárom-Esztergom, e Veszprém.
Brioche
dereita|270px|miniatura|Brioche típica. A brioche é un tipo de bolo doce, de masa inflada e bastante aireada, que contén manteiga.
Orixe
A brioche foi creada en Normandía no século XVI. A pasta de brioche remonta á Idade Media, época na que se fabricaban pasteis que se parecían ás brioches actuais.
Etimoloxía
A etimoloxía do termo « brioche » permaneceu moito tempo discutida. Entre as hipóteses máis fantasiosas que se teñen dito:
Enrique Hertzog
Enrique Hertzog Garaizabal, nado na Paz, Bolivia o 10 de decembro de 1896 e finado en Buenos Aires, Arxentina o 18 de decembro de 1980, foi un político boliviano e o cuadraxésimo segundo presidente do seu país de 1947 a 1949, ano en que renunciou ao cargo.
La Gorda
miniatura|Primeira páxina da revista "La Gorda", publicada o 10 de novembro de 1868. La Gorda foi unha revista antiliberal publicada en Madrid. Apareceu por primeira vez o 10 de novembro de 1868 e deixouse de publicar no ano 1870. Tiña catro páxinas e publicábase seis veces ao mes. A subscrición mensual era de 4 reais. Editouse en varias imprentas pero, sobre todo, na de J. Noguera, na rúa Bordadores nº7, de Madrid.
La Gorda, a pesar do seu subtítulo "Periódica (sic) liberal" era unha publicación carlista que tomara como título o nome popular dado á revolución de 1868, esaxeraba e apoiaba as propostas máis revolucionarias e extremistas para provocar unha reacción conservadora. Extremaba as críticas contra as autoridades do Sexenio o que provocou a actuación da denominada "Partida de la Porra" e que tivera que pechar a mediados de 1870. Entre os seus redactores estaban os condes de Liniers, Esteban Garrido, José María Fernández Bremón e Rafael Chico de Guzmán.
Tivo como competencia e réplica á revista republicana e federal, La Flaca.
Probablemente tivo unha ampla relación de continuación coa publicación La Gordísima que fora fundada o 8 de xaneiro de 1869, xa que esta publicábase tamén seis veces ao mes, con catro páxinas e tirábase na mesma imprenta, cun prezo de 4 cuartos.
La Avispa
La Avispa foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1897.
Historia e características
Apareceu en febreiro de 1897. Publicou polo menos dous números.
Prise de Pampelune
Prise de Pampelune é un cantar de xesta franco-italiano escrito por Nicola di Verona por volta de 1350 e do que se conservan 6.117 versos alexandrinos.
Tematicamente insírese na épica carolinxia ou ciclo do rei, relata as empresas que realizou Carlomagno en Hispania e en Compostela, baseado no Libro V do Códice Calixtino.
Hungría central
miniatura|300px|Rexións de Hungría A Hungría central é unha rexión de Hungría formada pola capital do país, Budapest e o condado de Pest.
Libra sursudanesa
A libra sursudanesa é a moeda oficial do Sudán do Sur. Antes da proclamación oficial da súa independencia o 9 de xullo do 2011, o goberno do Sudán do Sur anunciou o establecemento dunha moeda propia, inicialmente en paridade cambiaria coa libra sudanesa, que se efectuaría unha vez se producira a declaración.
A libra sursudanesa, que se espera substitúa ao dólar estadounidense e ao xilin keniata como unidades monetarias frecuentes no recentemente fundado país, foi lanzada o 18 de xullo e está dividida en 100 piastras sursudanesas.
Moedas e billetes
O 18 de xullo do 2011, puxéronse en circulación os primeiros billetes con valor facial expresado na nova unidade monetaria do Sudán do Sur, sendo emitidos en denominacións de 1, 5, 10, 25, 50 e 100 libras sursudanesas. En todas elas aparece o rostro de John Garang, primeiro presidente do Goberno Autónomo do Sudán do Sur no 2005 e que finou meses despois.
Aínda se descoñecen as características técnicas e deseños das moedas, aínda que todo apunta a que se acuñarán nun futuro próximo en valores de 1, 5, 25 e 50 piastras.
Redondelo, Boa, Noia
Redondelo é un lugar da parroquia de Boa no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres).
Jane Alexander
Jane Quigley, nada en Boston (Massachusetts) o 28 de outubro de 1939 é unha actriz estadounidense, coñecida como Jane Alexander.
Traxectoria
Descubriu o seu interese na interpretación cando estaba na escola. Persuadida polo seu pai de que estudase na universidade antes de iniciar esa carreira, asistitu ao Sarah Lawrence College, onde, ademais de concentrarse no teatro, estudou matemáticas.
O primeiro papel no que destacou foi en 1967 na obra The Great White Hope, de Howard Sackler en Washington, D.C.. Xunto co outro protagonista, James Earl Jones, tamén interpretou o papel en Broadway e na versión cinematográfica, conseguindo a primeira das catro candidaturas ao Oscar.
Participou tamén en series de televisión e telefilmes.
Union Bordeaux Bègles
O Union Bordeaux Bègles é un equipo profesional de rugby francés da cidade de Bordeos, a capital do departamento da Gironda e da rexión da Aquitania. O club fundouse fai pouco, no ano 2005, e dende entón segue progresando ata acadar o seu mellor resultado ata o momento, a vitoria nos playoffs por xogar na Copa de Campións Europea de Rugby 2015-2016. O equipo ten xogado en bastantes campos, mais os estadios nos que xoga actualmente son o Stade Chaban-Delmas con capacidade para 34.694 espectadores (estadio principal) e o Novo Estadio de Bordeos dunha capacidade para 40.000 espectadores (estadio secundario e no que xoga nunhas 3 ocasións ao ano).
Palmarés
O Union Bordeaux Bègles aínda non conseguiu ningún título de relevancia. A vitoria máis salientable foi a conseguida no play-off da Copa de Campións Europea de Rugby 2015-2016, coa que o club logrou clasificarse para mencionada competición.
Cairo, Lesende, Lousame
Cairo é un lugar da parroquia de Lesende no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Secretario xeral da CNT
miniatura|Mapa da distribución de Confederacións Rexionais da CNT en 2019 O secretario xeral da CNT é o cargo principal da Confederación Nacional do Traballo (CNT). Carece de poder executivo, limitándose as súas atribucións a cuestións técnicas e administrativas.
Accédese ó cargo vía elección nun pleno nacional de rexionais da CNT. Paralelamente desígnase como sede do Comité Nacional á federación local á que pertence o secretario xeral. É por este motivo que a CNT non conta cunha sede central fixa, senón que vai cambiando dependendo do lugar de residencia do secretario xeral elixido en cada ocasión.
O pleno local da federación local elixida como sede reúnese para designar o resto de secretarías, que serán:
O secretario xeral elixido polo pleno nacional de rexionais, e as secretarías escollidas polo pleno local da federación local que é sede, forman o Secretariado Permanente do Comité Nacional da CNT (SP-CN). O resto do comité nacional fórmano as secretarías xerais de cada Confederación Rexional.
O primeiro secretario xeral da CNT, escollido no Congreso de Constitución da organización en 1910, foi José Negre que era secretario xeral do sindicato catalán Solidaridad Obrera, xermolo da CNT, e a primeira sede do SP-CN foi Barcelona. Non se coñece o nome e duración no cargo de tódolos secretarios xerais da CNT, xa que durante anos o sindicato foi unha organización clandestina e que estivo suxeita a unha forte represión, polo que nalgunhas ocasións existen varias versións sostidas por distintas fontes. Ademais, ó non ser un cargo executivo, o posto non tivo -agás en certos momentos- unha excesiva importancia. Na actualidade Fidel Manrique ocupa o cargo desde agosto de 2007, sendo Torrelavega a sede do SP-CN.
Ata a guerra civil
1. Entre 1911 e 1914 a organización estivo na clandestinidade, de tal modo que non se pode asegurar que efectivamente José Negre ocupase o cargo entre 1913 e 1914. 2. Substituído por Manuel Buenacasa provisionalmente entre agosto e novembro de 1917. 3. Algúns consideran que a duración no cargo de Joan Peiró concluíu a finais de 1922 e que desa data a marzo de 1923 a secretaría xeral ocupouna Salvador Seguí. 4. Algunhas versións contan que Manuel Adame puido ser secretario xeral antes que Paulino Díez, e que a este puido substituílo Pedro Vallina. 5. O seu primeiro apelido aparece tamén como García e Gracia. 6. Algunhas fontes consideran que xa a finais de 1922 o SP-CN se establecera en Zaragoza. 7. Descoñécese se nesta época houbo secretario xeral, aventurándose a posibilidade de que Ángel Pestaña ocupase o cargo e o SP-CN retornase a Barcelona. 8. Substituído circunstancialmente por Manuel Sirvent segundo unhas fontes e por Fancisco Martínez segundo outras. 9. Segundo M. Pérez ata xuño de 1932. 10. Algunhas fontes colocan a Joaquín Ascaso inmediatamente antes, ata decembro de 1933. 11. Parece que dimitiu tralo congreso de Zaragoza de 1936 e que foi substituído provisionalmente por David Antona e Antonio Moreno en Madrid ó longo do verán, volvendo á secretaría xeral entre setembro e mediados de novembro.
Antes da escisión
1. Trala súa morte, ocupa o cargo Germinal Esgleas Jaume.
Fracción ortodoxa
1. Dimitiu en decembro de 1948.
Trala reunificación
1. Dimitiu en xaneiro de 1975.
Strap It On
Strap It On é o álbum de estrea da banda estadounidense de metal alternativo Helmet, publicado en marzo de 1990 a través do selo Amphetamine Reptile Records. Posteriormente sería reeditado por Interscope Records en novembro de 1991.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Page Hamilton.
Intervencionismo
O intervencionismo é unha política pola cal o estado participa na economía do país cando iso lle parece necesario para protexer os intereses dos cidadáns ou desenvolver alí aspectos da economía ou do social. Fálase igualmente de intervencionismo cando un estado se entremete nun conflito armado, para remedialo.
Ramón Piña
Ramón Piña Martínez, nado en Buño (Malpica de Bergantiños) o 2 de febreiro de 1956, é un exfutbolista e adestrador de fútbol galego. Xogaba de defensa.
Como xogador
Con 16 anos recibiu a visita de Alfonso Pintos, adestrador dos xuvenís do Deportivo da Coruña, que chegou coa intención de fichalo. Así, ingresou no equipo xuvenil coruñés, no que permaneceu dous anos xogando todos os partidos.
Hawad
Mahmoudan Hawad, nado en Aïr en 1950, é un poeta tuareg.
Ramón Piña
Como xogador
Tras pasar polo Fabril, debutou co Deportivo da Coruña en Segunda División na tempada 1973–74, na que xogou 25 partidos. Xogou nove tempadas máis co club coruñés, vivindo dous descensos a Terceira División e a Segunda B e outros dous ascensos, e disputando máis de 300 partidos, o que o coloca entre os xogadores con máis encontros coa camisola branquiazul.
Hawad
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia da nobreza tuareg da tribo ikaskazen no Sáhara central que hoxe forma parte de Níxer, atraído pola doutrina sufista, viviu en mosteiros sufís de Libia, Exipto e nun campo nómade preto de Bagdad. De volta a Níxer comezou a escribir en tuareg e dende 1982 vive en en Francia. Un dos piares da literatura tuareg, a súa poesía canta a liberdade do seu pobo, da súa mobilidade sobre a terra. Ademais escribiu ensaios para dar a coñecer a situación do seu pobo.
Ramón Piña
Como xogador
En agosto de 1983 asinou polo CD Lugo, de Terceira División, no que xogou unha soa tempada, antes de recalar no Bergantiños FC no verán de 1984. Co equipo carballés xogou tres anos, converténdose no capitán e logrando nas dúas últimas tempadas dous históricos ascensos consecutivos a Terceira e a Segunda B.
Selección nacional
Xogou dous anos na selección galega xuvenil e en 1972 disputou coa selección española xuvenil o Campionato de Europa.
Como adestrador
Tras o segundo dos ascensos colgou as botas e pasou a ser o axudante de Xulio Díaz, técnico do club, na tempada 1987/88, ademais de traballar nas categorías inferiores do club. Esa mesma tempada chegou a dirixir o primeiro equipo en varios partidos pola ausencia de Díaz. Na seguinte tempada foi o segundo adestrador de José Ramón Segura, ata que este foi cesado en febreiro de 1989, momento no que Piña se puxo á fronte do equipo carballés ata o final de tempada. Volveu dirixir o equipo entre 1991 e 1994, cando foi cesado a pesar de ter logrado ese ano o título de Terceira División e estar xogando a fase de ascenso a 2ª B.
En marzo de 1995 foi contratado polo Racing Vilalbés para tentar salvar o club do descenso á Rexional Preferente, cousa que non puido conseguir. En xullo converteuse en novo adestrador do Racing de Ferrol para a tempada 1995/96. En decembro foi destituído polo presidente Isidro Silveira a pesar de ir cuarto na clasificación.
En agosto de 1996 fichou polo Betanzos, de Terceira División, co que rematou a tempada 1996/97 no quinto lugar, a mellor clasificación da historia do club ata ese momento. con todo, non foi renovado, e despois dun ano sen equipo volveu ao Betanzos en novembro de 1998. Ao remate da tempada renovou por outro ano máis. No equipo betanceiro xogaba como porteiro o seu fillo Iván, e no partido contra o Fabril deuse a circunstancia de coincidiren tres membros da familia, pois o seu outro fillo, Queco, era o porteiro do filial deportivista. Acabou a tempada 1999/00 como quinto clasificado, pero non foi renovado.
En 2007 chegou ao banco do Mesón do Bento.
Persoal
Os seus fillos Iván e "Queco" Piña foron tamén futbolistas, xogando os dous como porteiros.
Pradeda, Guntín
Santa Eulalia de Pradeda é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 232 habitantes, deles 120 eran homes e 112 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
O templo parroquial data do século XVIII.
Sirimavo Bandaranaike
Sirima Ratwatte Dias Bandaranaike (en සිරිමා රත්වත්තේ ඩයස් බණ්ඩාරනායක, en சிறிமா ரத்வத்தே டயஸ் பண்டாரநாயக்கே), nada en Colombo o 17 de abril de 1916 e finada na mesma cidade o 10 de outubro de 2000, foi unha política cingalesa coñecida comunmente como Sirimavo Bandaranaike. Foi a primeira muller en acadar a xefatura do goberno de forma non hereditaria na historia moderna, ao ser elixida primeira ministra de Sri Lanka en 1960. Ocupou o cargo en tres períodos, 1960–1965, 1970–1977 e 1994–2000.
Traxectoria
Bandaranaike naceu nunha familia Kandyan aristocrática e foi educada en escolas inglesas católicas, aínda que continuou a ser budista Theravada e falaba cingalés ademais de inglés. Tras graduarse da secundaria, traballou en varios programas sociais. Como axudante do seu marido, S. W. R. D. Bandaranaike, político que chegou a ser primeiro ministro, gañou a súa confianza como conselleira informal. A súa obra social centrouse na mellora da vida das mulleres e as nenas en zonas rurais de Sri Lanka. Tralo asasinato do seu marido en 1959, Sirimavo Bandaranaike entrou oficialmente en política e en 1960 converteuse na primeira muller elixida primeira ministra dun país. Ademais, foi líder do partido político Freedom Party durante catro décadas.
Bandaranaike intentou transformar a antiga colonia británica de Ceilán nunha república socialista, para o que nacionalizou organizacións bancarias, educativas, industriais, medios de comunicación e institucións do sector do comercio. Co cambio da lingua administrativa do inglés ao cingalés, aumentou o descontento entre a poboación támil. Durante os dous primeiros períodos de Bandaranaike como primeira ministra, o país sufriu unha alta inflación, así como dependencia das importacións de alimentos, alto desemprego e polarización entre as poboacións cingalesas e támiles por consecuencia das súas políticas nacionalistas cingalesas.
Bandaranaike foi a nai de Chandrika Kumaratunga, tamén líder do partido previamente liderado polos seus pais e quen tamén foi presidenta e primeira ministra de Sri Lanka. Durante o último período de Bandaranaike como primeira ministra, a súa filla ocupaba o cargo de presidenta; en virtude de que a constitución cambiara dende a última vez que fora primeira ministra, agora estaba subordinada á súa filla.
Bandaranaike faleceu sendo primeira ministra, tras ir votar o día das eleccións nacionais.
Cleptoparasitismo
Larus occidentalis perseguindo a un Thalasseus elegans para quitarlle a súa presa|250px|miniatura O cleptoparasitismo (literalmente, parasitismo por roubo) é unha forma de alimentación onde un animal se aproveita de presas ou alimentos que outro animal capturou, apañou ou matou, incluíndo os alimentos almacenados (como no caso das abellas cuco, as cales poñen os seus ovos nas masas de pole feitas por outras abellas). O cleptoparasitismo é tamén o "roubo" de materiais do niño ou outros obxectos inanimados dun animal por outro.
O cleptoparasito gaña tanto por obter a presa ou outro obxecto que non pode obter, ou por aforro do tempo e o esforzo requirido para obtelo.
O cleptoparasitismo pode ser intraespecífico, onde o parasito é da mesma especie cá súa vítima, ou interespecífico, onde o parasito é de diferente especie. No derradeiro caso os parasitos son comunmente de parentesco próximo co organismo ao que parasitan ("regra de Emery").
Os animais que teñen métodos de alimentación extraordinariamente especializados a miúdo son afectados por cleptoparasitismo. Por exemplo, as gabitas son capaces de algo infrecuente: abrir as cunchas de ameixas; as gabitas adultas sofren cleptoparasitismo intraespecífico de parte dos xuvenís que aínda non son sufucientemente fortes ou hábiles como para abrir ameixas de xeito doado. As aves mergulladoras que traen á superficie as súas presas sofren cleptoparasitismo interespecífico de parte de gaivotas, as cales son incapaces de atrapar por si mesmas peixes do fondo mariño.
Cloruro de hidróxeno
Química
A molécula de cloruro de hidróxeno é unha molécula diatómica que consiste nun átomo de hidróxeno unido a un átomo de cloro por un enlace covalente sinxelo. Posto que o átomo de cloro é moito máis electronegativo que o átomo de hidróxeno o enlace entre estes átomos presenta polaridade. A molécula é un dipolo no que o átomo de cloro acumula unha fracción de carga negativa, δ-, e o átomo de hidróxeno acumula unha fracción de carga positiva, δ+. Esta polaridade posibilita a elevada solubilidade do cloruro de hidróxeno en auga. Na auga pura disólvense ata 38 g/100 mL aínda que a baixa temperatura pódense formar cristais de HCl•H2O cun contido do 68% de HCl. A disolución forma un azeótropo cun contido do 20,2% de HCl en masa e un punto de ebulición de 108,6 °C.
En contacto coa auga ionízase inmediatamente formando o catión hidronio, H3O+, e o anión cloruro, Cl-.
Federico Gutiérrez Estoa
Traxectoria
Aparellador de profesión, foi o candidato do BNG á alcaldía de Riotorto dende 1999. En 2007 foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE e Terra Galega. En 2011 foi elixido outra vez alcalde tamén co apoio do PSdeG-PSOE.
Cloruro de hidróxeno
Química
A disolución resultante recibe o nome de ácido clorhídrico e é un ácido forte. A constante de ionización do ácido correspondente ó clorhídrico, Ka, é moi grande o que indica que o ácido clorhídrico disóciase en auga de maneira practicamente total.
HCl protonizando a molécula de metanol (CH3OH)
Efectos na saúde
O cloruro de hidróxeno forma o ácido clorhídrico, que resulta corrosivo por contacto cos tecidos corporais. A inhalación dos fumes pode causar tose, respiración arfante, inflamación do nariz, da gorxa e das vías respiratorias superiores e, en casos máis graves, edema pulmonar, fallo do sistema circulatorio e morte. O contacto coa pel pode causar enroxecemento, dor, e graves queimaduras. Nos ollos pode causar queimaduras graves e dano permanente nos mesmos.
Historia
Os alquimistas da Idade Media coñeceron o ácido clorhídrico (para eles alcohol do sal ou acido do sal), que emite vapores de cloruro de hidróxeno, e que foi chamado aire marino ácido.
No século XVII Johann Rudolf Glauber empregou sal (cloruro de sodio) e ácido sulfúrico para a preparación de sulfato de sodio, reacción na que se desprende cloruro de hidróxeno gas.
En 1772, Carl Wilhelm Scheele tamén levou a cabo esa reacción polo que é igualmente é considerado o seu descubridor. Joseph Priestley preparou cloruro de hidróxeno puro en 1772, e en 1818 Humphry Davy demostróu que estaba composto quimicamente por hidróxeno e cloro.
Durante a Revoluciónn Industrial, a demanda de substancias alcalinas como a sosa incrementouse, o que deu lugar a que Nicolas Leblanc desenvolvera un novo proceso a escala industrial polo que convertía o sal, cloruro de sodio, en carbonato de sodio, (sosa), empregando para iso ácido sulfúrico, pedra calcaria e carbón, dando cloruro de hidróxeno como produto de refugallo. Unha lei de 1863 prohibiu as emisións de HCl, polo que os fabricantes de sosa absorberon o HCl, por entón un produto inútil, en auga, producindo ácido clorhídrico a escala industrial. Máis tarde, desenvolveuse o proceso de Hargreaves, similar ó de Leblanc salvo que en vez de empregar ácido sulfúrico empregaba dióxido de xofre, auga e aire. A principio do século XX o proceso de Leblanc foi substituído polo proceso de Solvay, que non produce HCl, pero para entón a utilidade e o uso do HCl estaban tan asentados que se continuou coa produción do mesmo por outros métodos.
O "proceso do acetileno", usado ata os anos 60 para facer cloropreno, comenza unindo dúas moléculas de acetileno, e incorporando a continuación unha molécula de HCl ó triplo enlace, para dar lugar ó cloropreno:
O "proceso do acetileno" foi substituído por un proceso que agrega Cl2 a un dos dobres enlaces do 1,3-butadieno para, a continuación, eliminar HCl, co que se obtén o cloropreno.
Produción
A meirande parte do cloruro de hidróxeno obtido a escala industrial destínase á produción do ácido clorhídrico. O método de obtención de HCl a partir de cloruro de sodio e do ácido sulfúrico tamén se emprega a escala industrial.
O Rial, Boa, Noia
O Rial é un lugar da parroquia de Boa no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 46 habitantes (21 homes e 25 mulleres).
Cloruro de hidróxeno
Produción
Unha maneira habitual de producir cloruro de hidróxeno é utilizando os chamados fornos de HCl, onde a reacción exotérmica entre o cloro e o hidróxeno dá lugar ó HCl gas.
Esta reacción pode ser usada para dar un produto de elevada pureza, válido para ser empregado na industria alimentaria.
O cloruro de hidróxeno pode producirse tamén a partir de cloro e de compostos que conteñan hidróxeno, como é o caso dos hidrocarburos:
A reacción posterior destas substancias cloradas con fluoruro de hidróxeno dá lugar a compostos fluorados e novo desprendemento de HCl:
Cando estas reaccións teñen lugar en condicións anhidras prodúcese HCl gas. Os produtos orgánicos resultantes inclúen derivados clorados, derivados fluorados e clorofluorocarbonos, CFCs.
Síntese
Con auga quente aínda poderíamos obter máis HCl do PCl5 pois a hidrólise chegaría ata o final obténdose ácido orto- fosfórico.[4]
A reacción da auga co tricloruro de fósforo (PCl3) tamén rende HCl.[4]
A reacción do cloruro de tionilo con auga daría dióxido de xofre, gas(SO2), e HCl.