cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eliezer Ben-Yehuda
En Xerusalén
miniatura|Ben-Yehuda e a súa dona Hemda, 1912 Ben‑Yehuda educou o seu fillo, Ben‑Zion Ben‑Yehuda só en hebreo, converténdose no primeiro falante nativo do hebreo moderno.
Carreira xornalística
miniatura|Cabeceira de Hazewi Ben-Yehuda foi o editor de varias publicacións en hebreo: Hazewi e Hashkafa. Hazewi pechouse por un ano pola oposición da comunidade ultraortodoxa de Xerusalén, que se opuña ó uso do hebreo, a lingua sagrada, para a conversación profana.
Lexicógrafo
Ben-Yehuda foi o impulsor do establecemento do Comité da Lingua Hebrea, convertida en 1953 na Academia da Lingua Hebrea e o autor do primeiro dicionario hebreo moderno que se coñeceu como o renovador da lingua hebrea, a pesar da oposición dalgunha das palabras que creou. Moitas desas palabras convertéronse en parte da lingua, pero outras- arredor de 2000- nunca chegaron a formar parte do seu corpus.
Guamil, Guamil, Baños de Molgas
Guamil é un lugar da parroquia de Guamil no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 52 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 25 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 51 habitantes (27 homes e 24 mulleres).
La Boqueria
miniatura|Escudo na entrada principal. O Mercat de Sant Josep (en galego: Mercado de San Xosé), popularmente coñecido como La Boqueria, é un mercado municipal que se atopa en La Rambla de Barcelona (Cataluña). Ademais dun lugar onde comprar todo tipo de produtos frescos, é tamén unha atracción turística.
Ten unha superficie de 2.583 m² con máis 300 postos ofrecendo unha gran variedade de produtos locais e exóticos, tanto aos compradores particulares como aos restauradores da cidade. É o mercado máis grande de Cataluña, o máis variado en oferta alimentaria e tamén o máis visitado polos turistas.
Historia
Antes do mercado, estivo no mesmo lugar o convento de San Xosé. En 1586 os carmelitas descalzos (denominados els josepets por ser os difusores da advocación de San Xosé) fundaron o convento no lugar onde hoxe está o mercado. A medida que A Rambla foi tomando importancia como paseo urbano no século XVIII, considerouse necesario sacar as carnicerías do seu percorrido e foron desprazadas, aínda moi preto, cara ao interior, xunto ao horto do convento de San Xosé, que o pobo queimou o día de San Xaime de 1835 durante unha manifestación, xunto ao resto de mosteiros que había na Rambla.
Tras a destrución do convento, construír unha praza con grandes columnas rodeada de soportais, que sería a máis grande de Barcelona. Decidiuse trasladar o mercado de xeito temporal no seu interior, pero finalmente sería o seu lugar definitivo. As obras de techado iniciáronse o día de San Xosé de 1840.
miniatura|Posto de froita no mercado da Boqueria.
A principios do século XIX, a Rambla tiña desde a rúa do Carme ata a da Pexina toda a anchura que hoxe en día ten fronte ao Palau de la Virreina. O mercado situábase no espazo entre as casas e as árbores, dividido en sectores ben diferenciados segundo o produto que se vendía. Moitos vendedores obsequiaban unha flor pola compra dalgún produto de alimentación, e aquí atopamos a orixe dun colectivo popular e inseparable do conxunto deste paseo: os actuais floristas da Rambla. Máis tarde tamén se engadiu a venda de animais, sobre todo paxaros.
A cuberta metálica actual inaugurouse en 1914. A última modificación arquitectónica do mercado foi no ano 2000, e actualmente prepárase outra que afectará sobre todo a praza da Gardunya. Ao longo dos anos, converteuse no mercado emblemático de todos os de Barcelona. O colectivo de vendedores, a estrutura e situación do mercado convérteno nun lugar de visita obrigada para compradores e turistas.
Cada vez hai máis establecementos do mercado rexentados por inmigrantes, nos que se atopan especialidades de América do Sur, Xapón, Italia, Grecia ou os países árabes.
San Xián, Torea, Muros
San Xián é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 65 habitantes (26 homes e 39 mulleres).
Chasco rabipinto
O chasco rabipinto, (Saxicola rubetra) é unha pequena ave paseriforme membro da familia Muscicapidae, dos papamoscas do Vello Mundo, que antes era incluída en Turdidae. É unha especie migratoria insectívora que se reproduce en ásperas leiras de pasto ou campóns similares non cultivados en Europa e Asia. Aniña en canavais. Todas as poboacións da especie invernan en África.
A chasca é similar en talle ao paporroibo europeo (Erithacus rubecula). Ambos os dous sexos da especie teñen a rabadilla amarelada e a cola branca cunha banda terminal negra. O macho no verán ten as partes superiores pardas, a garganta anteada e os lados da cabeza ennegrecidos. Ten unha lista superciliar intensamente branca. Ten parches brancos nas ás. A femia ten os lados da cabeza castaños, a cella anteada e non ten os parches brancos nas ás.
O macho ten un canto crepitante. Chama facendo o "chac" típico da chasca ou cun chío suave.
Esta especie representa unha diverxencia bastante basal do xénero Saxicola (Wink et al. 2002).
miniatura|left|Debuxo dun macho e dunha femia da chasca rabipinta.
Notas
<References />
Músculo braquiorradial
Relacións
Ao longo do percorrido cobre o nervio radial, que o innerva. Na fosa do cóbado cobre a bifurcación deste nervio. Nas zonas máis distais soamente cobre á póla superficial, que discorre xunto á arteria radial.
Función
Flexor accesorio do cóbado cando o antebrazo está en pronación media.
Innervación
É innervado polo nervio radial, antes da bifurcación deste nunha póla superficial e noutra fonda.
Mayaguana
Mayaguana é a illa máis oriental das Bahamas nas Antillas e a menos desenvolvida de todo o grupo. É unha das dúas illas das Bahamas, que teñen un nome en arauaco (a outra é Inagua). Segundo o censo do 2.010 tiña unha poboación de 277 habitantes.
Situada a uns 80 quilómetros ao norte de Inagua e 500 quilómetros ao sur da capital das Bahamas, Nassau, Mayaguana é considerado como o punto medio entre a península de Florida e a illa de Porto Rico. É un fondeadeiro popular para navegantes en ruta dos Estados Unidos cara ao Caribe.
Historia
O historiador brasileiro Antonio Varnhagen suxeriu en 1824 que Mayaguana é a illa Guanahani, a primeira á que chegou Cristovo Colón o 12 de outubro de 1492.
Durante o Proxecto Mercury da NASA e o Programa Apollo, os Estados Unidos instalaron unha estación de restreo de mísiles no aeroporto da illa, que foi utilizada para axudar aos astronautas a manter o curso.
O goberno das Bahamas estivo traballando recentemente con investidores estadounidenses para facer de Mayaguana unha área de libre comercio e un centro turístico. A proposta foi resistida polos mayaguanianos e os bahamianos en xeral, entre eles o moi influente periódico Nassau Guardian.
Poboación e cultura
O maior asentamento é Baía de Abraham (Abraham's Bay) na costa sur. Outros asentamentos son Baía Betsy (Betsy Bay) e Pozo do Pirata (Pirate's Well) no noroeste. As areas deshabitadas de Upper Point (costa norte), Punto Nordés (Northeast Point) e Punto Sueste (Southeast Point) non teñenn rutas terrestres de acceso.
Mayaguana, a menos desenvolvida das illas Bahamas, nunca tivo un crecemento importante. A maioría da súa poboación vive da pesca e as súas granxas. A súa comunicación principal é o sistema de botes que distribúen o correo, que chega unha vez por semana.
Ambiente
Mayaguana ten un chan sumamente fértil, apto para a agricultura e os bosques. Madeiras duras como o lignum vitae, máis coñecido como Pau Santo, e outras poden atoparse na illa. A illa ten varias reservas naturais.
Debido á súa condición de ser a illa máis oriental da cadea das Bahamas, Mayaguana limita ao leste coas fosas profundas do océano Atlántico. Nos seus alrrededores poden atoparse moitos arrecifes de coral, así como restos de naufraxios.
Mayaguana é o fogar da hutia das Bahamas, un roedor que estivo a piques de extinguirse nos anos 60, tamén do flamengo das Indias Occidentais, e a iguana, entre outros. Na zona deshabitada da illa existen abundantes sitios de aniñaxe de tartarugas mariñas. Pódense achar unhas 118 especies de paxaros incluíndo dúas grandes colonias de alcatraces pardos (Sula leucogaster).
Turismo
A illa é accesible por vía aérea, a través do Aeroporto de Mayaguana (MYG), situado ao sueste de Baía de Abraham.
Saint-Erblon, Ille e Vilaine
Saint-Erblon (en Sant-Ervlon-an-Dezerzh) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Boeing 737 Next Generation
Boeing 737 Next Generation, comunmente abreviado como 737NG, é o nome dado ás series -600/-700/-800/-900 do Boeing 737. É a terceira xeración derivada do 737 e segue á serie 737 Classic (-300/-400/-500) que se comezou a producir nos anos 80. Son reactores de pasaxeiros de alcance curto a medio con fuselaxe estreita. Producido dende 1996 por Boeing Commercial Airplanes, a serie 737NG ten catro variantes e pode levar entre 110 e 210 pasaxeiros.
Vales, Borrifáns, Oza-Cesuras
Vales é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (20 homes e 17 mulleres).
Boeing 737 Next Generation
En xaneiro de 2022 pedíranse un total de 7 124 Boeing 737NG, dos cales 7 088 xa foran entregados, quedando por entregar 1 -700 BBJ1, 2 -800, e 33 -800A. A variante máis común foi o 737-800, con 5 205 avións pedidos (4 991 comerciais, 191 militares e 23 corporativos). Boeing deixou de fabricar os 737NG no ano 2019 e realizou as súas últimas entregas en xaneiro de 2020. O principal competidor do 737NG é a familia A320 de Airbus. O modelo mellorado e remotorizado 737 MAX substituirá á serie 737NG.
Vales, Borrifáns, Oza-Cesuras
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
Boeing 737 Next Generation
737-600
miniatura|250px|737-600 de [[WestJet]] O 737-600 é o substituto directo do 737-500 e compite co Airbus A318. O Boeing 737-600 non inclúe winglets como opción. WestJet ía ser o cliente de lanzamento do 737-600 con winglets, pero debido aos resultados no segundo trimestre de 2006 anunciou que non seguiría adiante con ese plan. O 737-600 foi lanzado por Scandinavian Airlines (SAS) en 1995, sendo o seu primeiro avión entregado o 18 de setembro de 1998. Fabricáronse un total de 69 unidades e o derradeiro exemplar entregouse en 2006 a WestJet.
Dende o ano 2012 Boeing retirou o 737-600 da súa lista de prezos de avións.
737-700
O 737-700 foi o primeiro da serie Next Generation cando o seu cliente de lanzamento Southwest Airlines realizou un pedido de 63 avións da versión en novembro de 1993. Esta variante está baseada no 737-300 e entrou en servizo en decembro de 1997. Substitúe ao 737-300 na liña de Boeing e o seu competidor directo é o Airbus A319. Ten unha configuración típica de 137 pasaxeiros en dúas clases ou de 149 en clase única. O principal usuario do 737-700 é Southwest Airlines.
O 737-700C é unha versión convertible onde os asentos poden retirarse para levar carga. Ten unha gran porta no lado esquerdo da fuselaxe. A Armada dos Estados Unidos foi o cliente de lanzamento do 737-700C, dándolle a designación militar C-40 Clipper.
737-700ER
All Nippon Airways comezou a usalo no seu servizo diario entre Toquio e Bombai. Este servizo iniciouse en setembro de 2007 e usa Boeing 737-700ER equipados con configuracións de 38 (38 Club ANA) e 48 (24 Club ANA/24 Economy) asentos de catro por liña e un tanque de combustible extra.
Cara novembro de 2015 entregáranse 1 118 -700, 119 -700 BBJ, 19 -700C e 14 -700W.
737-800
miniatura|250px|737-800 de [[Air Europa]] O 737-800 é unha versión alongada do 737-700, que substitúe ao 737-400. Tamén enche o oco deixado pola decisión de interromper a fabricación dos McDonnell Douglas MD-80 e MD-90 tras a fusión de Boeing con McDonnell Douglas. O -800 foi lanzado por Hapag-Lloyd Flug (no presente TUIfly) en 1994, entrando en servizo en 1998. O 737-800 pode levar 162 pasaxeiros nunha configuración de 2 clases ou 189 en clase única e compite co Airbus A320. Para moitas aeroliñas estadounidense o 737-800 substituíron aos vellos trimotores Boeing 727-200.
O 737-800 está tamén entre os modelos que substituíron á serie McDonnell Douglas MD-80; consome 3.200 litros de combustible por hora, un 80% do consumido por un MD-80 nun voo das mesmas características, incluso cando transporta máis pasaxeiros que este. Segundo o Airline Monitor, unha publicación da industria, oun 737-800 queima 18,5 litros por asento cada hora.
En 2011 United Airlines operou o primeiro voo comercial estadounidense impulsado or unha mestura de biofuel derivado de algas e combustible tradicional de avión utilizando un Boeing 737-800 dende Houston ata Chicago para reducir a súa pegada de carbono.
737-800BCF
En febreiro de 2016 Boeing lanzou un programa de conversión de pasaxeiros a carga designado 737-800BCF (Boeing Converted Freighter). Boeing comezou o programa con pedidos para 55 conversións, agardando a primeira entrega a finais de 2017. Finalmente o primeiro avión convertido entregouse a West Atlantic en abril de 2018.
No Farnborough Airshow de 2018, GECAS anunciou un acordo por 20 pedidos en firme e 15 opcións polo 737-800BCF, aumentando o seu compromiso ata os 50 avións. Os pedidos e compromisos totais ascende a 80 avións para media ducia de clientes.
Entre as modificacións da célula do 737-800 inclúense a instalación dunha gran porta de carga, un sistema de manexo de carga, e aloxamento adicional para tripulantes ou pasaxeiros. O avión está deseñado para voar a unha distancia de ata 3 695 km cun MTOW de 79 000 kg.
737-900
miniatura|250px|737-900 de [[Alaska Airlines]] Posteriormente Boeing introduciu o 737-900, a variante máis longa ata a data. Debido a que o −900 conserva a mesma configuración de evacuación que o -800, a capacidade de asentos está limitada a 189 nunha única clase, aínda que con dúas clases o seu número aumenta ata os 177. Alaska Airlines lanzou esta variante en 1997 e a súa primeira entrega foi o 15 de maio de 2001. O 737-900 tamén conserva o peso máximo na engalaxe e a capacidade de combustible do −800, perdendo alcance por carga útil. Estas deficiencias impediron que ata fai pouco puidese competir eficientemente contra o Airbus A321.
737-900ER
O 737-900ER (ER de extended range), que foi chamado 737-900X antes do seu lanzamento, é a variante máis nova e máis grande da liña Boeing 737 NG. Introducíuse para cumprir co alcance e capacidade de pasaxeiros do 757-200, que xa non se fabricaba, e para competir directamente co Airbus A321.
Biville, Sarria
San Miguel de Biville é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 61 habitantes (35 homes e 26 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 63 habitantes.
Patrimonio
A súa igrexa parroquial foi construída a mediados do século XII en estilo románico.
Turba
miniatura|Apañando turba en [[Westhay, Somerset (Inglaterra) en 1905]] miniatura|Pías e cortes de turba en Westhay, Somerset, Inglaterra
A turba é un material orgánico, esponxoso, rico en carbono e de cor parda escura. Ten unha orixe vexetal, xa que se forma por acumulación de vexetación parcialmente descomposta formando capas xeralmente en rexións pantanosas, brañas, e tamén en zonas altas húmidas. Estes ecosistemas coñécense como turbeiras. Un dos compoñentes máis característicos das turbeiras é a vexetación que cobre o chan, salientando os musgos do xénero Sphagnum, aínda que atopamos moitas outras especies de arbustos e pequenas plantas. O solo con gran cantidade de turba coñécese co nome de histosol. A turba fórmase en solos con condicións moi húmidas, onde as charqueiras impiden que fluxos de osíxeno da atmosfera atravesen o chan e entren no solo, reducindo o grao de descomposición da materia orgánica.
As turbeiras son a fonte máis importante de turba, malia que, en menor medida, outros ecosistemas húmidos tamén poden conter bos depósitos, incluíndo brañas ou lameiros, fens, pocosíns ou bosques húmidos turbeiros. As paisaxes con solos de turba teñen unha flora particular, especialmente musgos Sphagnum, ericáceas, e ciperáceas. Debido a que a materia orgánica vaise acumulando durante milleiros de anos, os depósitos de turba son un bo indicador da vexetación e o clima de tempos pasados, especialmente grazas á análise do pole que neles fica. Deste xeito é posíbel reconstruír o clima e os cambios climáticos que ocorreron no pasado así coma os cambios no uso do solo. A turba emprégase coma unha importante fonte de combustíbel nalgunhas partes do mundo. Por volume, hai uns 4 trillóns de m³ de turba no mundo cubrindo un total do 2% da superficie terrestre, contendo arredor de 8 billóns de terajoules de enerxía.
Distribución xeográfica
As turbeiras son terreos cunha capa natural acumulada de turba. As turbeiras pódense atopar en 175 países e cobren arredor de 4 millóns de Km² ou o 3% do total da superficie terrestre. En Europa as turbeiras ocupan 515.000 Km². Atopamos moitas turbeiras no norte de Europa e en Norte América. No Canadá e nos Estados Unidos encóntranse as turbeiras máis extensas, coma as da baía de Hudson e as do val do río Mackenzie. . As turbeiras escasean máis no hemisferios sur, en parte porque hai menos terra emerxida. Con todo, en Suramérica (sur da Patagonia / Terra do Fogo) atópase un dos maiores lameiros do mundo con gran cantidade de turba. . Tamén atopamos depósitos de turba en Nova Zelandia, nas illas Kerguelen, nas illas Malvinas e en Indonesia. Este último, ten máis turbeiras tropicais que ningún outro país do mundo, aínda que perde cada ano unhas 100 mil hectáreas de zonas húmidas.
En Galicia
miniatura|300px|Na [[Serra do Xistral en Galicia, abundan as turbeiras.]] En Galicia achamos turbeiras en todo o territorio grazas ás abundantes precipitacións características do clima oceánico. Segundo de onde proveñan os nutrientes que manteñen o ecosistema falamos de turbeiras baixas (brañas), cando os nutrientes proveñen do solo; turbeiras elevadas, cando os nutrientes proveñen da atmosfera, aínda que inicialmente había unha conexión co solo; e turbeiras de cobertor (tremedal, barreira, lagoa), cando os nutrientes proveñen exclusivamente da atmosfera. Salientas as turbeiras da Serra do Xistral.
Formación
A turba fórmase cando o material vexetal, normalmente en zonas húmidas, non pode descompoñerse completamente por mor de condicións acedas e anaeróbicas. Este material vexetal provén de plantas típicas das brañas coma musgos, xuncos, uces e outros pequenos arbustos. A turba acumula auga, polo que favorece as condicións de humidade no solo, axudando a incrementar a superficie da braña. A paisaxe típica dunha turbeira é unha superficie de herba, uces e musgos, alternado con charcas, poceiras e algún penedo.
A meirande parte das turbeiras actuais formáronse en latitudes altas despois da última glaciación, co retoceso do xeo, hai uns 12.000 anos. A turba adoita acumularse moi aos poucos, nunha media dun milímetro por ano. A turba que hoxe temos formouse durante uns 360 millóns de anos, e contén unhas 550 xigatoneladas de carbono.
Baixo condicións axeitadas, a turba pode considerarse un estadio previo da formación do carbón.
Tipos de turba
miniatura|Lume de turba A turba pode ser un material fíbrico, hémico ou sáprico. A turba fíbrica é a menos descomposta e aínda contén fibras intactas. As turbas hémicas están pouco decompostas, e as sápricas son, polo tanto, as máis descompostas. Os especialistas adoitan dicir que un solo é de turba cando ten un alto contido en materia orgánica. Estes solos adoitan ser problemáticos pois teñen unha estrutura bastante pobre (pouca aireación, pouca infiltración de auga).
Características e usos
A turba é un material mol que pode esmagarse de xeito doado liberando a auga que contén. Deste xeito a turba seca pode usarse coma combustíbel fósil. Este uso ten grande importancia industrial en países coma Irlanda, Finlandia ou Escocia, onde non abundan as árbores, polo que a turba empregábase tradicionalmente para cociñar e quecer o lar. Nalgunhas zonas rurais aínda se atopan pías de turba.
Ademais a turba emprégase en xardinaría para mellorar a estrutura dos solos e incrementar a capacidade de retención de auga.
A turba serviu de material de construción tradicional nas rexións onde non atopamos madeira ou pedra. Ten a vantaxe de ser facilmente manipulábel e de ser un bo illante térmico, grazas á súa posrosidade. En Islandia por exemplo, usouse moitísimo na Idade Media na construción de granxas. En Irlanda, as familias pobres utilizábana para a construción de casas pequenas e alpendres, especialmente nos séculos XVII e XVIII. . Os tixolos de turba tamén se empregaron no levantamento de muros. A turba tamén se empregou como cubrimento das cubertas.
Frank Giroud
Frank Giroud, nado en Tolosa o 3 de maio de 1956 e finado o 13 de xullo de 2018, foi un guionista de cómic francés.
Traxectoria
Estudou na École Nationale des Chartes. Obtivo o seu meirande éxito con Louis La Guigne. Tamén destacan as súas colaboración no mundo da música, sobre para a cantante Juliette no álbum Assassins sans couteaux.
Shibuya
O barrio de Shibuya limita cos barrios de Setagaya, de Meguro, de Shinagawa, de Minato, de Shinjuku, de Nakano e de Suginami.
Embaixadas
No barrio de Shibuya localízanse as embaixadas de varios países.
Triángulo de sinalización
miniatura|dereita|Triángulo de sinalización O triángulo de sinalización é un sinal en forma de triángulo de cor vermella nos bordos e branca no interior que se emprega nas estradas para indicar o lugar dun accidente ou onde hai un vehículo parado por unha avaría ou nun lugar perigoso. En moitos países a regulamentación do tráfico esixen a todos os condutores que o leven nos seus vehículos para usalo cando corresponda na dirección de chegada do tráfico, xeralmente na parte de atrás do vehículo.
Torea, Torea, Muros
Torea é un lugar da parroquia de Torea no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres).
Backus-Naur Form
O Backus-Naur form (BNF) (tamén coñecida como Backus-Naur formalism, Backus normal form ou Panini-Backus Form) é unha metasintaxe usada para expresar gramáticas libres de contexto: é dicir, un xeito formal de describir linguaxes formais.
O BNF utilízase cumpridamente como notación para as gramáticas das linguaxes de programación da computadora, dos sistemas de comando e dos protocolos de comunicación, así como unha notación para representar partes das gramáticas da lingua natural (por exemplo, o metro na poesía de Venpa). A maioría dos libros de textos para a teoría e/ou a semántica da linguaxe de programación documentan a linguaxe de programación en BNF. Algunhas variantes, tales como a augmented Backus-Naur form (ABNF), teñen a súa propia documentación.
Historia
John Backus creou a notación co propósito de expresar a gramática de ALGOL. No primeiro Congreso de Computación Mundial (World Computer Congress), Backus presentou o artigo "The syntax and semantics of the proposed international algebraic language of the Zúric ACM-GAMM Conference", o cal contén a descrición formal da linguaxe que sería coñecido posteriormente como ALGOL 58. Peter Naur identificou a notación de Backus como a Forma Normal de Backus (Backus Normal Form), e simplificouna para usar un conxunto de símbolos menor e, a suxestión de Donald Knuth, o seu apelido fué agregado en recoñecemento á súa contribución, substituíndo a palabra "Normal" por Naur, resultado en Forma de Backus Naur (Backus Naur Form). A Backus-Naur Form ou as gramáticas de BNF ten semellanzas significativas ás regras da gramática de, e ás veces tamén se coñece como Panini-Backus Form. O BNF foi creado como parte de crear as regras para ALGOL 60.
Introdución
Unha especificación de BNF é un sistema de regras da derivación, escrito como
onde <símbolo> é un nonterminal, e a expresión consiste en secuencias de símbolos e/ou secuencias separadas pola barra vertical, '|', indicando unha opción, o conxunto é unha posible substitución para o símbolo á esquerda. Os símbolos que nunca aparecen nun lado esquerdo son terminalé.
Exemplo
Como exemplo, considere este BNF para unha dirección postal dos EEUU
Isto tradúcese a galego como:
Observe que moitas cousas (tales como o formato dunha parte persoal, dunha especificación do apartamento, ou código postal) están deixadas sen especificar aquí. Se é necesario, poden ser descritas usando regras adicionais de BNF, ou deixadas como abstracción se é inaplicable para o propósito actual.
Outros exemplos
Bastante interesante, a sintaxe de BNF pódese representar en BNF como segue:
Isto asume que non hai Whitespace necesario para a interpretación apropiada da regra. O <QUOTE> presúmese para ser o carácter ", e o <EOL> para ser o fin de liña apropiado especificado (en ASCII, retorno de carro e/ou liña nova, dependendo do sistema operativo). O <rule-name> e o deben ser substituídos con nome/etiqueta ou o texto literal dunha regra declarada, respectivamente.
Variantes
Hai moitas variantes e extensións de BNF, posiblemente contendo algúns ou todos os comodines de expresións regulares como "*" un ou "+". O Estendede Backus-Naur form (EBNF) é unha variante común. De feito o exemplo anterior non é a forma pura inventada para o informe do ALGOL 60. A notación dos corchetes "[ ]" foi introducida algúns anos máis tarde na definición de PL/I da IBM pero agora recoñécese universal. A ABNF é outra extensión usada comunmente para describir protocolos do IETF.
As expresións gramaticales de analizadores sintácticos construídas en BNF e as notaciones de expresión regular para formar unha clase alternativa da gramática formal, que é esencialmente analítica máis que generativa en carácter.
Heliodoro Fernández Gastañaduy
Heliodoro Fernández Gastañaduy, nado en Pontevedra o 29 de setembro de 1859 e finado na mesma cidade o 15 de marzo de 1917, foi un médico e escritor galego.
Goián, Sarria
San Miguel de Goián é unha parroquia rural do concello de Sarria na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística no ano 2007 tiña 111 habitantes (60 homes e 51 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 113 habitantes.
Nick Raskulinecz
Nick Raskulinecz, nado o 4 de febreiro de 1970 en Knoxville, Tennessee, é un produtor musical estadounidense. Raskulinecz produciu álbum de bandas como Foo Fighters, Alice in Chains, Rush, Korn ou Mastodon entre outras.
Carreira
Raskulinecz é da área de Bearden de Knoxville, Tennessee. Comezou a producir e gravar bandas en Knoxville cunha gravadora de oito pistas que lle mercou o seu avó. Tocou tamén nunha popular banda local de thrash/funk chamada Hypertribe. Tres dos seus álbums foran producidos no Underground Recording Studio en Seymour, Tennessee, con Matt Lincoln como enxeñeiro e compartindo tarefas de produción. Pouco despois Raskulinecz mudouse aos Ánxeles co seu grupo, agora chamado Movement, en 1995, e atopou traballo en Sound City Studios como asistente despois dunha suxestión de Brian Bell de Weezer. Finalmente converteuse en enxeñeiro e aprendeu a producir.
En 2001, pouco despois de que Raskulinecz deixase Sound City, traballou como enxeñeiro independente nun estudio de ensaio e pensou en regresar a Knoxville coa súa muller Amber. Cando Dave Grohl, que o coñecera traballando como enxeñeiro no tema de Foo Fighters "A320" para Godzilla: The Album, invitou a Raskulinecz a traballar no novo álbum da banda no estudio caseiro de Grohl en Virxinia. Raskulinecz, que fixera a súa estrea como produtor co álbum Last Call for Vitriol de Superdrag, aceptou a proposición de Grohl e o resultado foi One by One, publicado en 2002. A experiencia foi exitosa e Raskulinecz volveu traballar con Foo Fighters no seu seguinte traballo, In Your Honor (2005). Tamén mesturou o son no DVDs de Foo Fighters Everywhere but Home e Live at Wembley Stadium, e no álbum ao vivo Skin and Bones, que estaba acompañado polo DVD dun vivo en Hyde Park tamén mesturado por Raskulinecz.
Ademais do seu traballo con Foo Fighters, Nick traballou tamén con artistas como Ghost, We As Human, Evanescence, Marilyn Manson, Soil, Deftones, Coheed and Cambria, Stone Sour, Trivium, Duff McKagan, Mondo Generator, Danzig, The Exies, Ash, My Ruin, Korn, Velvet Revolver, Halestorm, Rush, Mastodon, Shadows Fall, Superdrag, Goatsnake, Fireball Ministry, Rye Coalition, Death Angel, Danko Jones e Apocalyptica.
Raskulinecz produciu Snakes & Arrows co trío canadense Rush en 2007. Rush volveu contar con Raskulinecz para coproducir os seus sinxelos de 2010 "Caravan" e "BU2B", e despois o álbum Clockwork Angels, publicado en xuño de 2012. Con Rush gañou o alcume de "Booujzhe", da súa descrición de como quería que un particular ritmo de batería fose nunha canción. Ademais, Raskulinecz produciu Threads of Life para Shadows Fall.
En setembro de 2007, informouse que Raskulinecz produciría o disco Killing Season do quinteto de thrash Death Angel. Killing Season é o quinto álbum de Death Angel e foi publicado o 26 de febreiro de 2008.
Raskulinecz produciu un álbum da banda canadense Thornley. O disco, titulado Tiny Pictures, publicouse o 10 de febreiro de 2009. Tamén foi o produtor do cuarto traballo de Trivium, Shogun, editado en 2008.
Raskulinecz produciu Black Gives Way to Blue, o cuarto álbum de estudio da banda de grunge Alice in Chains. Publicado o 29 de setembro de 2009, este foi o primeiro disco do grupo en 14 anos, dende Alice in Chains, e tamén o primeiro co seu novo vocalista William DuVall tras a morte de Layne Staley. Raskulinecz tamén produciría os seus álbums de 2013, The Devil Put Dinosaurs Here, e de 2018, Rainier Fog.
En 2010, Raskulinecz mudouse a Nashville coa súa familia, xa que quería regresar a Tennessee, de onde tamén é a súa muller, e criar á súa familia alí. Nun primeiro momento traballou nos Blackbird Studios, onde produciu o disco de Stone Sour Audio Secrecy, o seu segundo coa banda despois do Come What(ever) May. Ese ano tamén se publicou o Diamond Eyes de Deftones, que Raskulinecz gravou en California.
Raskulinecz tamén traballou no terceiro álbum de Evanescence, o autotitulado Evanescence, lanzado o 11 de outubro de 2011. Raskulinecz no presente toca na banda Epic Ditch co antigo líder de Superdrag John Davis. En febreiro de 2012, Epic Ditch publicou o seu álbum de estrea, 36-Hour, a través do selo Velocity of Sound Records. Nick tocou o baixo e encargouse da produción do disco.
Algúns dos derradeiros traballos de Raskulinecz inclúen o primeiro álbum de Big Wreck en 10 anos, Albatross, o sétimo álbum de estudio de Deftones, Koi No Yokan, e o segundo traballo da banda sueca de heavy metal Ghost, Infestissumam.
Raskulinecz inaugurou Rock Falcon Studios, as súas propias instalacións de gravación en Franklin, no ano 2013. O primeiro álbum gravado alí foi Teeth Dreams de The Hold Steady, publicado no ano seguinte. Tamén gravado en Rock Falcon e lanzado ese ano foron o Once More 'Round the Sun de Mastodon, e o Stuck de Adelitas Way. Posteriormente coproduxo o disco de Bush Man on the Run. Raskulinecz gravou as primeiras sesións do álbum Madness de Sleeping with Sirens, pero a banda descartou as gravacións, agás dous temas extra.
En 2015 Raskulinecz gravou o álbum Shadowmaker da banda Apocalyptica, publicado o 17 de abril dese mesmo ano. Tamén en 2015 engarfouse da produción de The Killer Instinct de Black Star Riders, e este traballo levou a que Raskulinecz producise un EP en solitario do guitarrista Damon Johnson, Echo.
No ano 2016 Nick produciu o décimo segundo álbum de Korn, The Serenity of Suffering.
Karl Gegenbaur
Karl Gegenbaur (tamén escrito Carl Gegenbaur), nado o 21 de agosto de 1826 en Würzburg, Baviera, e finado o 14 de xuño de 1903 en Heidelberg, foi un anatomista alemán.
Traxectoria
En 1845 entrou na universidade de Würzburg, onde estudou con anatomistas e fisiólogos como Albert von Külliker e Rudolf Virchow. Despois de obter o doutoramento, viaxou por Italia antes de volver á súa cidade natal.
En 1855 incorporouse á Facultade de Medicina da universidade de Jena, onde tres anos máis tarde obtivo a cátedra de anatomía e fisioloxía.
En 1873 Gegenbaur pasou a ser catedrático da universidade de Heidelberg, onde dirixiu tamén o Instituto de Anatomía. Os seus traballos valéronlle a medalla Copley en 1896.
Obra
miniatura|300px|Gegenbaur: [[Homoloxía (bioloxía)|homoloxía entre membros anteriores (1870).]]
A súa obra máis coñecida é Grundriss der vergieichenden Anatomk (Elementos de Anatomía Comparada).
Publicada en 1859, antes da aparición de A orixe das especies de Darwin, a obra enmárcase na tradición da morfoloxía idealista. Porén, a partir da súa segunda edición (1870), Gegenbaur foi dotando ao enfoque transcendental dunha lectura filoxenética.
Ao igual que Jacques von Bedriaga e Ernst Haeckel, Gegenbaur suliña importancia da embrioloxía para o estudo da evolución, baseándose na anatomía comparada dos órganos homólogos.
Taxons descritos
Entre outros, Gegenbaur describiu os seguintes taxons:
Epónimos
Na súa honra varios autores dedicáronlle diversas especies; entre outras:
Velle, Borrifáns, Oza-Cesuras
Velle é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Gonzalo Carré Alvarellos
Gonzalo Carré Alvarellos, nado na Coruña o 24 de xaneiro de 1891 finado na mesma cidade o 18 de decembro de 1983, foi un deportista e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Uxío Carré Aldao e de Purificación Alvarellos Pena, foi irmán de Xosé, Uxío, Leandro e Lois Carré Alvarellos. Foi pai das escritoras María del Pilar Carré e May Carré.
Comezou a xogar como futbolista no Reina Victoria en 1905, e xogou tamén no FC Galicia e no María Pita. Desde 1908 foi comentarista deportivo no diario El Noroeste, e foi nomeado vicesecretario da Federación Galega de Fútbol. Foi un dos organizadores da primeira Volta ciclista a Galicia en 1933, e entre 1955 e 1972 estivo na directiva da Federación Galega de Atletismo. miniatura|300px|[[Uxío Carré Aldao cos seus fillos, de esquerda a dereita Gonzalo, Leandro, Uxío, Lois e Carlos.]] Recibiu a medalla de ouro ao mérito atlético da Federación Galega de Atletismo, a medalla de prata da Federación Española de Atletismo (1960) e a de bronce da Delegación Nacional de Educación Física y Deportes (1965). Foi xuíz nacional e honorario da Real Federación Española Atlética.
Gran Premio de San Marino de 1996
O Gran Premio de San Marino de 1996 foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 5 de maio de 1996 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari, Imola, Emilia-Romagna, Italia. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira de 63 voltas foi gañada por Damon Hill pilotando para o equipo Williams despois de comezar desde a segunda posición. Michael Schumacher terminou segundo pilotando un Ferrari, malia que o seu freo dianteiro dereito se agarrou á metade da volta final, con Gerhard Berger en terceiro lugar para o equipo de Benetton. Jacques Villeneuve retirouse preto do final da carreira tras ser golpeado por Jean Alesi.
Millán Astray
Os apelidos Millán Astray poden referirse a:
Parque nacional de Sagarmatha
miniatura|[[Tengboche]]
O Parque Nacional de Sagarmāthā é un parque nacional no Himalaia no leste do Nepal que está dominado polo Monte Everest. Abarca unha área de 1.148 km² no Distrito de Solukhumbu e vaí desde os 2.845 ata os 8.848 m., no cumio do Monte Everest. No norte, comparte a fronteira internacional coa Qomolangma National Nature Preserve do Tíbet. No leste linda co Parque Nacional de Makalu Barun e no sur esténdese cara ao río Dudh Kosi. Forma parte do Paisaxe Sagrado do Himalaia.
Sagarmāthā é unha palabra Nepali derivada de सगर् sagar que significa "ceo" e माथा māthā que significa "cabeza".
A área protexida identificouse como Área de Aves Importante pola BirdLife International.
Historia
O Parque Nacional de Sagarmatha creouse en 1976. En 1979, converteuse no primeiro parque nacional do país inscrito como Patrimonio da Humanidade. En xaneiro de 2002, engadiuse unha Zona de protección de 275 km². Baixo as Pautas de Xestión de Zona de proteccion a conservación dos bosques, a vida salvaxe e os recursos culturais recibiron a máxima prioridade, seguido da conservación doutros recursos naturais e do desenvolvemento de enerxía renovable. O turismo cara á zona comezou a principios dos anos 60. En 2003 chegaron preto de 19.000 turistas. A partir de 2005, preto de 3.500 Sherpas vivían en aldeas e asentamentos estacionais situados nos principais camiños turísticos.
O centro de visitantes do parque está situado na cima dun outeiro en Namche Bazaar, onde unha compañía do exército nepalés está estacionada para a protección do parque. A entrada sur do parque está a poucos centos de metros ao norte de Monzo a 2835 m, unha caminata dun día desde Lukla.
Paisaxe
O parque abrangue as áreas máis elevadas da conca do río Dudh Kosi, a conca do río Bhotekoshi e os Lagos Gokyo. Está composta principalmente por terreos accidentados e canóns do alto Himalaia, desde 2845 m. en Monjo ata o cumio máis alto do mundo no Sagarmatha (Monte Everest) con 8848 m. por riba do nivel do mar. Outros picos por riba dos 6000 m. son o Lhotse, Cho Oyu, Thamserku, Nuptse, Amadablam e Pumori. O terreo árido por encima de 5000 m. comprende o 69% do parque mentres que o 28% son pastos e o 3% restante son bosques. As zonas climáticas inclúen unha zona templada boscosa, unha zona subalpina superior a 3.000 m. e unha zona alpina superior aos 4.000 m. que constitúe o límite superior do crecemento da vexetación. A zona nival comeza nos 5000 m..
Noda
Noda (野田市, のだし, Noda-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situado no centro da rexión de Kanto e ao noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 103,54 km² e a poboación de 154.693 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.490 hab./km².
Río Ebola
O río Ebola (ás veces ortografado Ébola) é un río situado no norte da República Democrática do Congo que é o curso superior do río Mongala, á súa vez afluente do río Congo. Os ríos Dua (225 km) e Likame (130 km) teñen ambos os dous unha confluencia conxunta co río Ebola para orixinar o río Mongala. Os primeiros 225 km do curso superior do río Mongala corresponden ao río Ebola, e o curso inferior do Mongala ten outros 285 km.
O nome Ebola é unha adaptación en lingua francesa do nome local Legbala, en lingua ngbandi, que significa "auga branca". Durante a administración colonial belga utilizáronse eses dous nomes para o río, xunto coas denominacións Eau Blanche e, máis raramente, L'Ébola.
Nunha rexión próxima a por onde discorre este río deuse en 1976 un gromo epidémico dunha enfermidade hemorráxica nova producida por un virus descoñecido. Utilizouse o nome do río para darlle nome á doenza (enfermidade do virus Ebola), así como ao virus (virus Ebola ou EBOV, da especie Ebolavirus Zaire), e ao xénero destes virus (Ebolavirus). En realidade, a doenza empezara na vila de Yambuku, a uns 98 km ao sur das beiras do Ebola, pero o profesor Peter Piot, que lle deu o nome, preferiu non asociar o estigma da doenza con ningunha localidade e decidiu darlle o nome dun río relativamente próximo, que discorre pola rexión por onde viaxaran algúns dos primeiros afectados.
Anllo, Santa Cristina de Asma, Carballedo
Anllo é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 8 habitantes (4 mulleres e 4 homes).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, confluencia de dous ríos (orónimo).
Algúns dos microtopónimos da zona son O Agro das Bouzas, A Albariza, O Alboredo, O Bosque, A Bouciña do Río, O Camiño Vello, A Campaceira, A Carballa, A Casarella, A Cérveda, O Chouso, A Cotarreiria, A Cruz, A Cubela de Casdepedro, A Devesa de Valdoarado, O Fondal, A Forxa, A Gandeiriña, A Hortiña, O Lameiro, A Lamela, A Leira de Esmolfe, A Leira Grande, O Monte do Gaiás, A Nabeira da Aira, A Nabeira da Fonte, A Nabeira de Baixo, A Nabeira de Riba, A Nabeira Nova, O Outeiriño, Portaquintás, O Pradiño, O Prado de Baixo, O Prado do Medio, O Prado do Muíño, O Prado Novo, O Prado de Rubiás, O Puzo, Os Ramiños, A Revolta, A Rigueira, O Salgueiriño, O Soutiño, O Souto, O Tombo, O Toxal, A Xesteira (fonte: a señora Maruja do Torozas de Aspai e familia)
Marzán, O Rosal, O Rosal
A Cachada é un lugar da parroquia do Rosal no concello pontevedrés do Rosal, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE no ano 2012 tiña 411 habitantes (202 homes e 209 mulleres).
Vilariño, Lama Má, Baños de Molgas
Vilariño é un lugar da parroquia de Lama Má no concello ourensán de Baños de Molgas na comarca de Allariz - Maceda. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 63 habitantes (28 homes e 35 mulleres), seis máis ca en 2010 (27 homes e 30 mulleres nese ano).
O lugar está irmandado coa vila guipuscuana de Éibar
Ciclo do piruvato
O ciclo do piruvato xeralmente refírese aos movementos entre distintos compartimentos celulares e transformacións químicas que sofre o piruvato. Os movementos espaciais dentro da célula do piruvato ocorren entre as mitocondrias e o citosol e as transformacións químicas orixinan varios intermediarios do ciclo de Krebs. En todas as variantes, o piruvato impórtase á mitocondria para ser procesado introducindo os seus carbonos (en forma de acetil-CoA) no ciclo de Krebs. Ademais do piruvato, pode importarse tamén alfa-cetoglutarato. En varios puntos, o produto intermediario é exportado ao citosol para que sufra alí transformacións adicionais e despois reimportado. Xeralmente considéranse tres ciclos do piruvato específicos, cada un denominado pola principal molécula exportada desde a mitocondria: malato, citrato, e isocitrato. Poden existir outras variantes, como os ciclos fútiles ou disipativos do piruvato.
Este ciclo estúdase xeralmente en relación á secreción de insulina estimulada por glicosa (ou GSIS) e crese que hai unha relación entre a resposta á insulina e o NADPH producido neste ciclo, pero os detalles específicos non están claros e existe unha certa confusión sobre o papel dos encimas málicos. O fenómeno foi obsevada nas células dos illotes pancreáticos.
O ciclo do piruvato-malato foi descrito no fígado e preparacións de ril xa en 1971.
Olympic Air
Olympic Air (en grego: Ολυμπιακή) é unha aeroliña rexional, subsidiaria da aeroliña nacional grega Aegean Airlines. Inicialmente creouse a partir da privatización da antiga compañía de bandeira Olympic Airlines, unha empresa que levou o nome de Olympic Airways dende 1957 ata os comezos do século XXI. Olympic Air comezou a realizar voos limitados o 29 de setembro de 2009, despois de que Olympic Airlines cesara todas as súas operacións, tendo lugar a inauguración dos seus voos a grande escala o día 1 de outubro. O seu principal centro de operacións atópase no Aeroporto Internacional de Atenas, sendo o aeroporto de Rodas o seu hub secundario. A súa sede atópase no Edificio 57 do aeroporto de Atenas en Spata.
Ceolred de Mercia
miniatura|330x330px|Reinos de Britania a finais do [[século VII.]] Ceolred foi o rei de Mercia, reino situado no que hoxe constitúen as actuais Midlands inglesas, entre 709 e 716.
Situación do reino de Mercia a finais do século VII
A finais do século VII, Inglaterra atopábase dividida en reinos gobernados polos anglosaxóns, pobo que emigrara a Britania uns douscentos anos antes. O reino de Mercia ocupaba o que hoxe constitúen as actuais Midlands inglesas, e colindaba con Northumbria ao norte, Anglia Oriental ao leste, e Wessex, o reino dos saxóns occidentais, ao oeste. O reino de Essex, o dos saxóns orientais, incluía a cidade de Londres e atopábase entre Anglia Oriental e o reino de Kent.
Liñaxe e reinado
esquerda|miniatura|300x300px|Árbore xenealóxica de Ceolred. O pai de Ceolred, Aethelred, chegou ao trono de Mercia en 675, tras a morte do seu irmán Wulfhere. Aethelred abdicou en 704 e marchou a Roma, deixando o reino ao seu sobriño Coenred, fillo de Wulfhere.
O reducido prestixio que alcanzaron tanto Ceolred como o seu predecesor, Coenred, poida que servisen para que aparecese certo descontento contra a nobreza de Mercia. Aethelbald atopábase no exilio na época do reinado de Ceolred, e a existencia dunha facción hostil de Ceolred podería indicar unha insatisfacción máis xeral contra a liña gobernante.
En 709 Coenred abdicou en favor de Ceolred. Coenred acudiu a Roma e converteuse en monxe, sendo ordenado polo papa Constantino. En xeral os historiadores aceptaron a versión de Beda sobre a abdicación de Coenred, pero Barbara Yorke tamén suxeriu a posibilidade de que non renunciase ao trono de forma voluntaria. Existen casos de reis que foron desposuídos do trono á forza e logo obrigados a entrar a formar parte de ordes relixiosas, debido a que a condición de monxe os volvía incapaces para ser reis. Ese foi o caso, por exemplo, de Osred II de Northumbria, que foi obrigado a entrar nun mosteiro.
Ceolred era fillo de Aethelred, pero a súa nai non era Osthryth, a única esposa rexistrada que tivo Aethelred. e poida que aínda fose mozo no momento do seu acceso ao trono. Gran parte do que aparece rexistrado sobre Ceolred é negativo, acusándoo de cometer crimes e de inmoralidade, aínda que isto podía reflectir simplemente o dar un trato pobre ao estamento eclesiástico. En 715 coñécese a existencia dunha batalla de Mercia, comandada por Ceolred, contra os Saxóns Occidentais, dirixidos por Ine de Wessex, nun lugar chamado "Woden's Barrow", pero descoñécese o resultado final desta batalla, que foi o resultado dunha invasión dirixida por Ceolred contra o territorio de Wessex.
Ceolred estivo casado con Santa Werburgh.
Cartas de outorgamento
Ceolred confirmou un outorgamento a Waldhere, bispo de Londres, o cal é unha evidencia de que Londres se atopaba firmemente controlada por Mercia durante o seu reinado. Posteriores reis de Mercia trataron a Londres como unha posesión directa, e non tanto como unha provincia gobernada por un rei vasalo, pero Ceolred non chegou tan lonxe. Sobreviviron tres cartas posibelmente xenuínas de Ceolred.