cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Honorato IV de Mónaco
Honorato IV, nado en París, o 17 de maio de 1758 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1819, tamén en París, foi o príncipe soberano de Mónaco de 1795 até 1819.
Traxectoria
Foi fillo de Honorato III de Mónaco e de Marie Catherine de Brignole. Casou en París o 15 de xullo de 1777 con Louise Félicité Victoire d'Aumont, duquesa de Mazarin e da Meilleraye, de quen se divorciaría en 1798. Deste matrimonio nacerán Honoré e Florestan, ambos os dous príncipes reinantes de Mónaco.
Aínda que sucedeu no título a seu pai en 1795, non puido ostentar, de xeito efectivo o título até o 30 de maio de 1814 por mor da ocupación francesa do principado. No momento da ocupación, Honorato IV foi encarcerado durante varios anos. Como consecuencia do cárcere, soportou varias enfermidades que o incapacitaron nos últimos anos polo que, despois do restablecemento do Principado, estableceuse unha rexencia para gobernar no seu nome. Esta rexencia, nun primeiro momento, levouna a cabo o seu irmán Joseph Grimaldi e, dende 1815, o seu fillo, o Príncipe herdeiro Honorato que, en 1819, sucedeuno como Príncipe Soberano co nome de Honorato V.
Friedrich Schleiermacher
Friedrich Daniel Ernst Schleiermacher, nado en Breslau o 21 de novembro de 1768 e finado en Berlín o 12 de febreiro de 1834, foi un teólogo e filósofo alemán.
Traxectoria
Apreciaba a piedade e o estudo do latín, grego e hebreo dos Irmáns Moravos, mais separouse destes ante a súa resistencia a entrar en diálogo coa filosofía do seu tiempo.
Estudou a filosofía kantiana e foi discípulo de Friedrich von Schlegel, un líder do romanticismo nos círculos literarios de Berlín. Posto que Schlegel era o editor da revista Athenaeum, varios artigos seus foron publicados nela.
Foi o primeiro calvinista invitado a dar clases na Universidade luterana de Halle en 1804 e en 1810 foi o primeiro teólogo invitado a ensinar na Universidade de Berlín. Era un ecumenista consumado e avogou pola unión das igrexas calvinistas e luteranas en Prusia.
Teoloxía
Presentou unha alternativa teolóxica ao racionalismo kantiano. Fronte ao dogmatismo da Igrexa intentou relacionar o romanticismo coa teoloxía. En diálogo con Kant, negou que fose posible coñecer a Deus por medio da razón. O lugar para coñecer a Deus era a ética e a moral. Cuestionou a ética como o lugar para o coñecemento da deidade.
Para Schleiermacher, o camiño ao coñecemento da deidade era o sentimento de total dependencia na deidade e a intuición. Nas súas obras ''Über die Religion. Reden an die Gebildeten unter ihren Verächtern (1799) e Glaubenslehre'' (1822), definiu a relixión como "o sentimento e intuición do universo". Entendía o cristianismo como "o sentimento e a dependencia de Deus" (por este motivo foi logo criticado duramente polo fillo doutro pastor calvinista, Friedrich Nietzsche quen se burlou das ideas de Schleiermacher porque eran as dun "vendedor de veos", tradución do apelido Schleiermacher. ).
A relixión non podía ser estudada correctamente nin pola filosofía racionalista da Ilustración, nin polos dogmas eclesiásticos. O sentimento e a intuición eran os mellores camiños para relacionarse coa deidade. Na súa obra Soliloquios formula que "tantas veces como volvo a miña mirada cara a dentro do meu ser máis íntimo estou no campo da eternidade". Polo tanto, a experiencia piadosa e mística dos crentes é lugar de reflexión teolóxica.
A teoloxía polo tanto tiña un novo lugar teolóxico, o sentimento e a intuición humana. O sentimento e a intuición eran o labor da teoloxía. O concepto de sentimento era unha dependencia absoluta na deidade e este era "a esencia da piedade, idéntica consigo mesma", é dicir, era estar en relación con Deus. Non identificaba a experiencia coa subxectividade. Entendía que o sentimento era ese lugar onde o eu aprende do Eu divino. Entendía a relixión como unha dependencia absoluta da deidade. Tivo implicacións sobre a teoloxía e a dogmática no pensamento. Propuña que o dogma era unha aserción do noso sentimento e non sobre a deidade en si mesma. A doutrina só afirma a nosa concepción de Deus. Cuestionaba as definicións de Deus como unha proxección humana sobre a deidade.
Para Schleiermacher Deus era unha realidade suprapersoal e trascendente. Cuestionaba o dogma da trindade. Negaba a interpretación da morte de Xesús como un substituto polo ser humano. Entendía o pecado como un debilitamento individual e colectivo dos seres humanos. Negaba que o pecado fose un accidente ou unha simple falta superficial e afirma que o pecado é unha desorde profunda da "natureza humana", unha incapacidade total para facer o ben que só pode ser curada mediante a relixión, unha anormalidade e deformación da que xorde todo mal. Así tamén afirma que o pecado non só é individual, senón que ten un carácter social ou colectivo "en cada un a obra de todos, e en todos a obra de cada un".
Achegamento ao Novo Testamento
Dende 1819 a 1832 enfocou a súa reflexión do dogma cristolóxico á investigación sobre Xesús. Expuxo a total irreconciabilidade entre o Evanxeo de Xoán e os sinópticos (Mateo, Marcos e Lucas). A tendencia da súa época era que os sinópticos eran cada vez máis recoñecidos como os textos primarios e de maior proximidade a Xesús de Nazaret.
Argumentou a favor da preeminencia do Xesús xoanneo. O Evanxeo de Xoán procedía dun testemuño visual, mentres que os sinópticos eran obra dos discípulos dos apóstolos e polo tanto obras secundarias.
Era da opinión de que Xoán mostraba a Xesús como o ser humano en total dependencia coa divindade e que ensinaba a fortalecer esta dependencia na divindade.
Foi criticado por facer da teoloxía unha empresa esencialmente subxectiva a expensas da revelación da deidade.
Opinaba que o Evanxeo de Mateo mencionado por Papías na Historia Eclesiástica de Eusebio non se refería ao Mateo canónico. O Mateo canónico empregara o Mateo mencionado por Papías como unha fonte para construír a súa narración. Era da mesma opinión sobre a relación do Evanxeo de Marcos coa información sobre Marcos como un discípulo de Pedro presentada por Papías na Historia Eclesiástica de Eusebio.
Foi un dos precursores da discusión sobre as relacións entre os evanxeos sinópticos dende unha perspectiva non confesional. Propuña que os evanxeos sinópticos dependían de dúas fontes primarias na súa composición. Isto deu paso eventualmente á teoría das dúas fontes para explicar as relacións literarias entre Mateo, Marcos e Lucas.
Abordou outros asuntos relacionados co Novo Testamento tales como o corpus paulino e a pregunta hermenéutica. Sobre o corpus paulino cuestionou que Paulo fose o autor das Epístolas Pastorais. Era un erudito no manexo do grego da antigüidade. Entre os seus haberes atópase que traduciu a Platón ao alemán. Por iso percibiu as diferenzas lingüísticas entre as cartas paulinas auténticas e as Cartas Pastorais.
Na súa obra póstuma (1864) fai unha distinción entre o Xesús histórico que presentan os evanxeos sinópticos e o Xesús da fe que se amosa no Evanxeo de Xoán. Fiel ao racionalismo tardío alemán, negou a existencia dos milagres que non poidan explicarse racionalmente. A súa achega enmárcase dentro do período da antiga busca do Xesús histórico (olde quest).
Para Schleiermacher, o Evanxeo de Marcos era unha síntese de Mateo e Lucas, aos que consideraba máis antigos. Esta idea cambiou en 1838 coas achegas de Christian Hermann Weisse e Christian Gottlob Wilke
A Igrexa
Foi un dos primeiros eruditos en cuestionar a interpretación sobre os autores dos Evanxeos presentados pola tradición da Igrexa.
Soiuz 35
Soiuz 35 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 9 de abril de 1980 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur e que marcou un récord de permanencia no espazo cos seus 184 días de misión.
Friedrich Schleiermacher
A Igrexa
A Igrexa é un lugar de verdadeira comunidade humana. Unha comunidade que se basea neste sentido de dependencia absoluta na deidade compartida comunitariamente. Isto é base para unha plena humanización. Á relixión en canto re-ligare (re-ligar, reunir) e re-legere (reler) considéraa Schleiermacher como unha compoñente básica da natureza humana.
Hermenéutica
Outra grande achega foi a súa articulación dunha teoría hermenéutica. Para Scheleiermacher, a tarefa da hermenéutica era "entender o discurso tan ben como o autor, e despois mellor ca el". Intentou presentar unha teoría coherente sobre o proceso de interpretación dos textos. Por isto, está considerado como o pai da hermenéutica moderna e é actualmente considerado a súa grande achega á filosofía.
Beat Out!
Beat Out! é o terceiro álbum do grupo xaponés de Pop/Rock chamado GLAY, lanzado ó mercado o 2 de xullo do ano 1996 baixo o selo Platinum Records e producidos por eles mesmos. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon, con 821 890 copias vendidas.
Friedrich Schleiermacher
Hermenéutica
Non se comprende a razón e método de Schleiermacher sen a forte influencia de Hegel. A aceptación da dialéctica hegeliana é o fondo do seu dogmatismo hermenéutico, ao cal acomoda cunha pretendida coherente explicación epistemolóxica, e outras teorías. Foi criticado polos arqueólogos e escrituristas teólogos do seu tempo por non comprobar as afirmacións que facía para sustentar a súa teoría hermenéutica.
Presentou a teoría da comunicación entre un emisor e un receptor baseado nun contexto social e lingüístico común. Ese contexto común era o que facía posible a comunicación entre dúas persoas. O receptor podía comprender o discurso do emisor. Ambos posuían unha gramática e lingüística común. Ademais, un contexto social común favorecía a empatía.
Engadiu á teoría tradicional da interpretación unha dimensión psicolóxica. Previamente aquela estaba baseada na pura decodificación gramatical do discurso.
O individuo articula un discurso sobre o eixe da linguaxe. Na actividade discursiva hai unha dimensión dupla, por unha banda, a individual da persoa que fala, e pola outra, a social (do contexto social da lingua). Así, o discurso terá un carácter común coa cultura na que se articula e co carácter do escritor. Neste sentido, existen dous niveis de comprensión do discurso. Estes son a chamada comprensión comparativa e comprensión adivinatoria. Polo tanto, cada intérprete debe confrontar a dimensión social e individual do texto. Isto fai que a tarefa interpretativa sexa infinita. Cada intérprete pode recrear a actividade creativa e mental do autor a través do proceso interpretativo.
Schleiermacher propón un sistema circular que se coñece como o círculo hermenéutico. Cada intérprete precisa introducirse na dimensión social e a dimensión individual do autor para comprendelo.
Para iso, o intérprete deberá identificarse coas intencións, formas de pensamento, situación histórica e contexto histórico do autor. Deste modo, na medida en que o lector se identifique co autor e se poña no seu lugar, tanto mellor será a interpretación.
A intelección do lector é o que chama comprensión comparativa. O segundo nivel de comprensión, o adivinatorio, é intuitivo e subxectivo. É a comprensión da individualidade do autor dun texto.
Propuña unha metodoloxía interpretativa. O lector localizaba o contexto histórico-social e lingüístico e entraba en diálogo coa singularidade do autor.
Trataba de que houbese unha dimensión obxectiva e outra subxectiva no proceso de interpretar. Esta parte subxectiva era unha dimensión psicolóxica na tarefa interpretativa.
Deste xeito, postumamente, Schleiermacher influíu en gran medida sobre Wilhelm Dilthey.
Soiuz 35
Características
Durante a súa estancia, Popov e Ryumin recibiron a visita doutras catro tripulacións temporais e tres naves Progress de provisionamento, e intercambiaron nave cos membros da Soiuz 37. Adicáronse a facer tarefas de mantemento, como reparar e acondicionar o sistema de control de actitude e o sistema de soporte vital, substituír o aire da estación e instalar unha nova batería de 80 kg. Os cosmonautas volveron á terra na Soiuz 37 o 11 de outubro de 1980 ás 9:50 GMT, tras pasar 184,84 días en órbita.
.tc
.tc é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para as Illas Turks e Caicos.
Gran Premio de Suráfrica de 1971
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 6 de marzo de 1971. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de.
Resumo da carreira
Esperábase que os coches de 12 cilindros dominarían sobre o Ford Cosworth V8, Ferrari gañara catro dos últimos cinco grandes premios en, e cunha formación sólida de Mario Andretti, Clay Regazzoni e Jacky Ickx parecía certa a aposta polo título.
Jackie Stewart logrou a pole no Tyrrell cun tempo de volta excelente para unirse Chris Amon e Regazzoni na primeira fila. Denny Hulme sufría cunha nova suspensión que se comportaba de xeito moi estraño.
Provincia de Namur
Namur (valón Nameur e en neerlandés Namen) é unha provincia de Bélxica, localizada na rexión de Valonia. A súa capital é a cidade de Namur.
Concellos do Namur
Concellos da provincia de Namur.
.fi
.fi é o dominio de primeiro nivel xeográfico (ccTLD) para Finlandia. Está operado pola Autoridade Regulatoria de Comunicación de Finalndia (FICORA). miniatura|Logotipo do dominio .fi. FICORA O 4 de decembro de 1986, o Grupo Finlandés de Usuarios de Unix fixo unha solicitude de rexistro de dominio de primeiro nivel xeográfico para Finlandia, desde Tampere. A solicitude foi aceptada e a administración do .fi concedéuselle inicialmente á Universidade de Tecnoloxía de Tampere, aínda que máis tarde se lle transferiu primeiramente ao FICIX (Comunicación e Intercambio en Internet de Finlandia) e máis tarde á FICORA.
No pasado, FICORA regulou os dominios.fi dun xeito moi estrito. Os nomes de dominio só se admitían para nomes de compañías ou empresas que dispuxesen de marcas comerciais rexistradas. Esta política levou moitas empresas finlandesas a solicitar outros dominios de nivel superior diferentes. O criterio cambiou o 1 de setembro de 2003. Desde esa data, permíteselle rexistrar nomes baixo este dominio a calquera empresa.
Desde o 1de setembro de 2005, os dominios .fi poden conter os caracteres escandinavos (ä, å, ö), aínda que o seu uso non se recomenda como dominio primario. Desde o 1 de marzo de 2006, Tamén os particulares poden acceder a este dominio. Porén, seguen vixentes algunhas restricións, como a de que os nomes de empresas e de marcas só poden ser solicitados polos seus respectivos titulares, para evitar a fraude.
FICORA comezou a apoiar a seguridade do sistema de nomes de dominio (DNSSEC) no dominio .fi a finais de 2010.
Pé cadrado
Un pé cadrado é unha unidade de superficie do sistema anglosaxón de unidades equivalente a un cadrado dun pé de cada lado. A equivalencia con outras medidas é:
Outros "pés cadrados"
Antes do cambio ao sistema métrico, o pé cadrado empregábase por toda Europa, como parte do sistema imperial de medida, que posuía variacións segundo a rexión. Algúns exemplos:
Aparición mariana
miniatura|Virxe María de Umbe, España.
Unha aparición mariana é a suposta visión extemporánea da Virxe María que din ter algúns crentes católicos.
Ademais da católica a Igrexa Ortodoxa Copta recoñece aparicións marianas. Son numerosas as aparicións que se teñen propagado desde o comezo do cristianismo, pero só unhas poucas foron recoñecidas como auténticas pola Santa Sé. As aparicións máis coñecidas son as de Lourdes e Fátima. En España tiveron lugar aparicións marianas en Garabandal, Umbe, Zaragoza (O Pilar) e La Codosera. En Galiza tiveron lugar as aparicións de Pontevedra, en 1925 e 1926.
Eirexe, Moalde, Silleda
Eirexe é un lugar da parroquia de Moalde no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 17 habitantes, 9 homes e 8 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gin and Juice
"Gin and Juice" é a segunda canción do álbum Doggystyle, lanzado por Snoop Dogg en novembro do 1993. Alcanzou o Top 10 do Billboard Hot 100 nos Estados Unidos de América e foi nomeada aos premios Grammy como mellor actuación de rap en solitario. Nunha recente lista das 100 mellores canción de hip hop da historia (realizada por VH1) apareceu no número 8. Foi producida por Dr. Dre, e escrita por este e máis por David Ruffin Jr.
Naruto Shippūden 5: Blood Prison
Naruto Shippūden 5: Blood Prison (劇場版 NARUTO-ナルト- ブラッド・プリズン Gekijōban Naruto: Buraddo Purizun) é un filme de animación xaponés dirixido por Masahiko Murata que foi estreado no 2011. É o oitavo filme do anime e manga Naruto creado por Masashi Kishimoto. O tema oficial do filme é a canción "Otakebi" de Yusuke Kamiji.
Sinopse
Despois de ser capturado polo intento de asasinato ó líder de Kumogakure, o Raikage, e o asasinato de varios Jonin de Kirigakure e Iwagakure, Naruto é encarcerado nunha instalación de contención penal tamén coñecida como a prisión de sangue. O capitán do castelo, Mui, emprega o jutsu de prisión máxima para roubar o poder dos prisioneiros. A batalla para demostrar a súa inocencia e descubrir a verdade comeza para Naruto e os seus amigos.
.am
.am é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Armenia. Está administrado pola Internet Society de Armenia (ISOC-AM).
Introducido en 1994, este dominio é frecuentemente utilizado por emisoras de radio que transmiten en frecuencia AM.
Ligazón externa
Toppdomän
Industrias Pesqueras
Industrias Pesqueras é unha revista editada en Vigo dende 1927, unha das máis antigas do sector a nivel mundial.
Historia
Ten unha tirada de máis de 5.000 exemplares. No ano 2002 conmemorouse o seu 75 aniversario cunha exposición no Museo do Mar de Galicia.
Manua Patera
Manua Patera é un patera (un cráter irregular), ou un cráter complexo con ladeiras escaleiradas, na lúa de Xúpiter, Ío. Ten aproximadamente 110,5 kms de diámetro e está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Manua_Patera&params=35.78_N_321.73_W_globe:io&title=Manua+Patera 35,78° N 321,73° O]. O nome de Manua provén da mitoloxía hawaiana, onde Manua era o deus do Sol, este nome foi aprobado pola Unión Astronómica Internacional no 1979. Cara ó suroeste está Fuchi Patera, e cara ao leste está Amaterasu Patera.
Grinderman
Grinderman é unha banda formada por Nick Cave (voces, guitarra eléctrica, órgano, piano), Warren Ellis (bouzouki eléctrico, Mandocastor, violín, viola, guitarra acústica, voces), Martyn P. Casey (baixo, guitarra acústica, coros) e Jim Sclavunos (batería, percusión, coros). O grupo formouse no ano 2006 e todos os seus membros estiveron tamén na banda de post-punk Nick Cave and the Bad Seeds. O seu álbum de estrea, Grinderman, apareceu no ano 2007, e a este seguiuno Grinderman 2, editado o 13 de setembro do 2010.
Microsoma
Os microsomas poden ser concentrados e separados doutros restos celulares por centrifugación diferencial, na que a mostra é sometida en máquinas ultracentrifugadoras a enormes forzas de gravidade, miles de veces superiores á aceleración da gravidade terrestre (g), para que os seus compoñentes sedimenten secuencialmente. As células que no proceso non romperon, xunto cos núcleos, e as mitocondrias sedimentan a 10.000 g, mentres que os encimas solubles, e fragmentos do retículo endoplasmárico, que conteñen citocromo P450, permanecen en disolución. Centrifugando a 100.000 g, conséguese que sedimenten os fragmentos de retículo endoplasmático, que forman como gránulos no fondo do tubo da ultracentrífuga, pero os encimas solubles, debido ao seu menor peso molecular, permanecen aínda no sobrenadante. Desta maneira, pode concentrarse e illarse, por exemplo, o citocromo P450 presente nos microsomas. Os ribosomas unidos aos microsomas poden eliminarse cun tratamento con tripsina. Os microsomas teñen unha cor castaña avermellada, debido á presenza no citocromo P450 do cofactor hemo, que contén ferro. Os citocromos P450 (ou CYP) son unha superfamilia de encimas oxidativos especialmente abundantes no fígado de ratas, ratos e homes.
Os microsomas son unha valiosa ferramenta de investigación no estudo do metabolismo (inhibición encimática, identificación e eliminación de metabolitos) e para exames da interacción entre drogas in vitro. Os investigadores a miúdo seleccionan lotes de microsomas baseándose no nivel de actividade encimática de citocromos P450 específicos. Algúns lotes son axeitados para investigar poboacións específicas obxecto de estudo (exemplos: microsomas de pulmón para estudar a fumadores e non fumadores) ou poden ser divididos en clasificacións para estudos de inhibición e metabólicos.
Galileo Galilei
Galileo Galilei, nado en Pisa o 15 de febreiro de 1564 e finado en Arcetri o 8 de xaneiro de 1642, foi un astrónomo Italiano, filósofo, e físico, asociado coa revolución científica. Foi sinalado como o "pai da moderna astronomía" (título ó que pode que Kepler teña máis dereito), o "pai da física moderna", e o "pai da ciencia". Con Bacon, foi o pioneiro do método científico. Naceu en Pisa e foi coetáneo de Johannes Kepler. O seu traballo está considerado como unha ruptura coas ideas de Aristóteles; en particular, Galileo enfatizou a cantidade, máis que a calidade.
Ciencia experimental
No século XX a realidade dos experimentos de Galileo foi revisada por algunhas autoridades, en particular polo francés historiador da ciencia Alexandre Koyré. Os experimentos relacionados en Dúas Novas Ciencias para determinar a lei da aceleración na caída dos corpos, por exemplo, requiriu precisas medidas de tempo, que parecen ser imposibles coa tecnoloxía de 1600. De acordo con Koyré, a lei chegou á cabeza de Galileo dun xeito dedutivo, e os experimentos foron de tipo simplemente ilustrativo, experimentos mentais.
Investigacións posteriores, validaron as experiencias. Os experimentos de caída de graves (na actualidade bolas rodantes) foron replicados usando métodos descritos por Galileo (Settle, 1961) e a precisión dos resultados foi consistente co informe de Galileo. Investigacións feitas máis tarde sobre informes de traballos non publicados de Galileo en 1604 amosaban de xeito claro a realidade dos experimentos e aínda indicaba resultados particulares que levaron á lei do cadrado do tempo (Drake, 1973).
Astronomía
Galileo foi unha das primeiras persoas en usar o telescopio para observar o ceo. Baseado en bosquexos sobre telescopios xa existentes, fixo un cun aumento aproximado de 8x, e a partir de aí construíu modelos de aproximadamente 20x. Publicou as súas primeiras observacións telescópicas en marzo de 1610 nun curto tratado titulado Sidereus Nuncius (Mensaxeiro Sideral).
dereita|miniatura|Descubrimento das lúas de Xúpiter, aparecida en Sidereus Nuncius en marzo de 1610.
No 1610 Galileo descubriu os catro maiores satélites de Xúpiter (lúas): Ío, Europa, Ganímedes, e Calisto. Determinou que estaban orbitando o planeta pola desaparición ocasional delas, o que atribuíu ó movemento por tras de Xúpiter. Fixo observacións adicionais sobre elas no 1620. (Os astrónomos posteriores nomearon estes obxectos para honra de Galileo, que pasaron de ser “estrelas Médicas” en honor dos Medici a “satélites galileanos”. A demostración de que un planeta tiña orbitando ó seu arredor outros corpos era problemática pola vixencia naquel entón do modelo xeocéntrico do universo, no que se supuña que todo xiraba arredor da Terra.
Galileo notou que Venus exhibía un conxunto completo de fases como a Lúa. A causa de que o brillo aparente de Venus é case constante, Galileo razoou que Venus non podía estar xirando arredor da Terra a unha distancia constante. Por contraste, o modelo heliocéntrico do sistema solar desenvolto por Copérnico daba conta do brillo estático en razón da distancia moito maior dende a Terra no momento do “Venus cheo”, cando os dous planetas estaban en lados opostos do Sol e o hemisferio iluminado de Venus poñía cara á Terra.
Galileo fixo as primeiras observacións europeas de manchas solares (hai evidencias que as observaron primeiro astrónomos chineses. A propia existencia delas amosou outra dificultade de incompatibilidade coa perfección dos ceos como era asumida na filosofía antiga. As variacións anuais no seu movemento, das que deu noticia por primeira vez Francesco Sizzi, presentou grandes dificultades tanto para o sistema xeocéntrico ou o de Tycho Brahe.
Foi o primeiro en informar das montañas na Lúa, das que deduciu a súa existencia ó ver as figuras de luz e sombra na superficie lunar. Aínda estimou a súa altura a partir das observacións, chegando á conclusión de que a Lúa era “rugosa e desigual, cunha superficie parella á da propia Terra” e non unha esfera perfecta como pregoou Aristóteles.
Galileo observou Neptuno en 1611, pero creu que era unha estrela.
Física
O traballo teórico e experimental de Galileo sobre o movemento dos corpos, xunto co traballo independente de Kepler e Descartes, foi precursor da Mecánica clásica desenvolto por Sir Isaac Newton. Foi un pioneiro, ó menos na tradición europea, en levar a cabo rigorosos experimentos e insistir nunha descrición matemática das leis da natureza.
Galileo foi o primeiro que expuxo a Teoría da Relatividade, enunciando que as leis físicas deben ter a mesma forma en tódolos sistemas de referencia.
Unha das máis famosas historias sobre Galileo é que deixou caer bolas de diferentes masas da Torre de Pisa para amosar que a súa velocidade de caída era independente da súa masa (excluíndo o limitado efecto da resistencia do ar). Isto era contrario ó que dixera Aristóteles: que os obxectos pesados caen máis rápido ca os máis lixeiros, en proporcionalidade dereita co peso. O suceso da torre aparece por primeira vez nunha biografía do alumno de Galileo Viviani, e crese en xeral que non é certa. Non obstante, Galileo fixo experimentos con bolas rodando por un plano inclinado cara abaixo, que amosaban o mesmo feito. Determinou a fórmula matematicamente correcta para a lei da aceleración: distancia total cuberta, comezando dende o repouso, é proporcional ó cadrado do tempo. Concluíu que os obxectos en caída eran acelerados de xeito independente da súa masa, e que ditos obxectos reteñen a súa velocidade a menos que unha forza actúe sobre eles.
Galileo tamén notou que un péndulo oscilante sempre toma o mesmo tempo na oscilación, de xeito independente da amplitude. Mentres Galileo cría que esta igualdade de período era exacta, é só aproximada para pequenas oscilacións. Pero é abondo boa aproximación para regular un reloxo, porén, como Galileo foi o primeiro en aplicar. (Ver Tecnoloxía.)
Matemáticas
Galileo produciu unha peza orixinal e aínda profética no seu traballo matemático: o Paradoxo de Galileo, que amosa que hai tantos números impares como o total de números, tanto pares como impares. Tales contradicións foron postas baixo control uns 250 anos despois no traballo de Georg Cantor.
Tecnoloxía
Galileo fixo algunhas contribucións ás que nós poidamos chamar tecnoloxía de xeito diferenciado da física pura, e suxeriu outras. Hai que notar que no sentido aristotélico en voga naquel tempo, consideraríase a física de Galileo como techne ou coñecemento útil, como oposto a episteme, ou investigación filosófica sobre as causas das cousas.
Nos anos 1595 - 1598 Galileo concibiu e mellorou un "Compás xeométrico e militar" para uso de tiradores e outeadores. Este instrumento melloraba outros deseñados por Tartaglia e Guidobaldo. Para os tiradores, ofrecía a máis de vías novas e máis seguras de elevar o canón de xeito preciso, un xeito máis rápido de calcular a carga de pólvora para balas de canón de diferentes tamaños e materiais. Como instrumento xeométrico, permitiu a construción de calquera polígono regular, o cálculo da área de calquera polígono ou sector circular e unha variedade doutros cálculos.
Sobre 1606 - 1607 (ou pode que antes) Galileo fixo un termómetro, usando a expansión e contracción do aire nunha burbulla para mover a auga nun tubo unido a ela.
No 1610 usou un telescopio como microscopio composto, e despois (1623) fixo microscopios mellorados, no que parece ser o primeiro caso documentado de xeito claro dun microscopio composto.
No 1612, tendo determinados os períodos orbitais dos satélites de Xúpiter, Galileo propuxo que cun coñecemento suficientemente preciso das súas órbitas poderíanse usar as posicións de ditos satélites como reloxo universal, co que sería posible a determinación da lonxitude dun punto terrestre. Traballou sobre este problema de cando en vez durante o resto da súa vida, pero problemas prácticos fixeron imposible para el a súa solución, e foi un século despois cando John Harrison foi quen de medir a lonxitude a partir dun cronómetro.
No seu derradeiro ano, totalmente cego, deseñou un mecanismo de escape para un reloxo de péndulo. O primeiro reloxo de péndulo totalmente operativo foi feito por Huygens na década de 1650.
Fixo apuntamentos de varios inventos, como a combinación dunha candea e un espello para reflectir a luz a través dunha construción, unha picadora automática de tomates,un útil de comida que se dobraba e recollía no peto, e o que parece un bolígrafo.
Galileo escribiu varios libros que circularon fóra de Italia. De feito, o seu derradeiro libro, Dúas Novas Ciencias, foi publicado por Elzevir nos Países Baixos e non circulou publicamente en Italia, onde a Inquisición prohibiu a publicación de calquera cousa que tivera a Galileo como autor.
Controversia coa Igrexa
O modelo xeocéntrico foi aceptado de xeito xeral co tempo non só por razóns das escrituras. De feito, naquel tempo, a Igrexa católica abandonou o modelo Tolemaico polo de Tycho Brahe, no que a Terra era o centro do Universo, o Sol xiraba arredor da Terra e os outros planetas, arredor do Sol. Este modelo era, na súa xeometría, equivalente o modelo copernicano, e tiña a vantaxe extra de predicir a paralaxe das estrelas, un efecto que sabemos agora era imposible detectar cos instrumentos daquel tempo.
A comprensión da controversia, aínda se iso é posible, require a atención non só da organización política e relixiosa e aínda da academia filosófica. Antes de que Galileo tivera o seu enfrontamento cos Xesuítas e antes de que o dominico Gaccini o denunciara no púlpito, foi acusado de contradicir as Escrituras por un profesor de filosofía, Cosimo Boscaglia, que non era nin teólogo nin cura. O primeiro en defendelo foi un abade beneditino, Benedetto Castelli, que era tamén profesor de matemáticas e antigo discípulo de Galileo. Foi este o que levou a Galileo a escribir a Carta á Grande Duquesa Cristina. (Castelli permaneceu amigo de Galileo, visitándoo en Arcetri preto do final da súa vida, despois de meses de esforzo para ter permiso da Inquisición para facelo.)
Porén, o poder real era o da Igrexa, e os argumentos de Galileo foron atacados de xeito máis duro a nivel relixioso. O historiador de fins do século XIX e comezos do XX Andrew Dickson White escribiu dende unha perspectiva anticlerical:
O Pai Lorini probou que a doutrina de Galileo non só era herética senón tamén "atea", e clamou pola intervención da Inquisición. O bispo de Fiésole berrou de xeito rabioso contra o sistema copernicano, insultou publicamente a Galileo, e denunciouno o Gran Duque. O Arcebispo de Pisa buscou atrapar a Galileo e levalo á Inquisición en Roma. O arcebispo de Florencia condenou solemnemente as novas doutrinas como sen relación coas escrituras, e Paulo V, mentres reducía a importancia do tema e invitaba a Galileo a visitar Roma como o máis grande astrónomo do mundo, estaba instigando ó Arcebispo de Pisa a recoller evidencias contra o astrónomo.
Pero, de lonxe, o máis terrible campión que apareceu foi o cardeal Bellarmino, un dos máis grandes teólogos que o mundo ten coñecido. Foi serio, sincero e erudito, pero insistiu en facer ciencia conforme ás Escrituras. As armas que Bellarmino usou para golpear foron puramente teolóxicas. Este mantivo ante o mundo como consecuencias resultantes da Teoloxía Cristiá de que os corpos celestes daban voltas arredor da Terra e non do Sol. Así, asegurou de Galileo que "o seu suposto descubrimento viola o plan cristián de salvación." A esta acusación sumáronse as doutros que afirmaron "pon baixo sospeita a doutrina da encarnación" ou "Trastoca a base enteira da teoloxía. Se a Terra é un planeta, e só un entre varios planetas, non é posible que tan grandes cousas foran feitas especialmente nel como a doutrina cristiá ensina. Se hai outros planetas, como Deus non fai nada en van, deberán ser habitados; pero como poderían os seus habitantes descender de Adán? Como poden trazar a súa orixe ata a Arca de Noé? Como poden ter sido redimidos polo Salvador?" Tampouco quedou este argumento confinado ós teólogos da Igrexa romana; Melanchthon, Protestante como era, teríao usado nos seus ataques contra Copérnico e a súa escola. (White, 1898; texto en liña) </BLOCKQUOTE>
No 1616, a Inquisición prohibiu a Galileo manter ou defender a hipótese afirmada no traballo de Copérnico De Revolutionibus, conxuntamente coa admonición de non ensinar de ningún xeito a teoría heliocéntrica. Cando Galileo foi arrestado no 1633, a Inquisición procedeu baixo a premisa que lle tiña ordenado non ensinar en absoluto, baseado nun documento de 1616; pero Galileo produciu unha carta do Cardeal Bellarmino que amosaba só a orde sobre "manter ou defender". O anterior saíu da propia man de Bellarmino e de autenticidade incuestionable; é unha copia non asinada, violando a propia regra da Inquisición que lembra que tal admonición debera ser asinada por todas as partes e notarializada. Deixando a unha beira as partes técnicas da evidencia, que podemos concluír dos eventos reais? Hai dúas escolas de pensamento. De acordo con Stillman Drake, a orde de non poder ensinar foi liberada de xeito non oficial e impropio; Bellarmine non querería subministrar unha lembranza formal e asegurarse que Galileo, no escrito, entendera que a orde efectiva era só non "defender ou manter". De acordo con Giorgio di Santillana, porén, o papel non asinado era sinxelamente unha fabricación da Inquisición.
A pesar da súa insistencia continuada sobre que o seu traballo na área era puramente teórico, a pesar do seu estrito cumprimento do protocolo eclesiástico para a publicación de traballos (que requiría exame previo polos censores eclesiásticos e permiso), e a pesar da súa estreita amizade con Maffeo Barberini, que chegaría a ser o Papa Urbano VIII, Galileo foi forzado a retractarse repetidamente, e foi posto baixo arresto domiciliario de 1633 a 1642.
A Inquisición rexeitou anteriores súplicas de Galileo para pospor ou variar o lugar do xuízo, a causa da súa saúde. Nunha reunión presidida polo Papa Urbano VIII, a Inquisición decidiu notificar a Galileo que ou ía a Roma ou sería arrestado e preso encadeado. Galileo chegou a Roma o 13 de febreiro de 1633. Despois de dúas semanas en corentena, foi detido na confortable residencia do embaixador toscano, como favor debido á influencia do Gran Duque Fernando II de Medici. En abril de 1633, foi interrogado formalmente pola Inquisición. Non foi metido en prisión, senón detido nunha habitación nas oficinas da Inquisición durante 22 días.
Di a lenda que Galileo, tras a súa abxuración, dixo: "Eppur si muove!" (Porén, móvese!) o que posiblemente non é certo; ó dicir algo así, os oficiais da Inquisición terían obrado en consecuencia e a súa sorte tería sido diferente. A crenza, amplamente estendida, de que é algo inventado no s. XVIII é falsa. Unha pintura española, datada no 1643 ou 1645, amosa Galileo escribindo a frase no muro do seu alxube. Temos así unha segunda versión da historia, que tampouco pode ser certa, porque Galileo non estivo nunca prisioneiro nun alxube; pero a pintura amosa que algunha historia de "Eppur si muove" estaba xa circulando en tempos de Galileo. Nos meses inmediatamente posteriores tras a súa condena, Galileo residiu co Arcebispo Ascanio Piccolomini en Siena, que tiña un irmán militar destinado en Madrid, onde a pintura se realizou algúns anos despois. O anterior suxire que a historia foi difundida familiarmente antes de ter pasado á tradición oral.
Galileo foi sentenciado a prisión, pero a causa da súa avanzada idade (e/ou política eclesiástica) a sentenza foi conmutada por arresto domiciliario en Arcetri, barrio nas aforas de Florencia. a causa dunha hernia, recibiu permiso para consultar médicos en Florencia, o que lle fora denegado por Roma. Baixo arresto, foi forzado a recitar salmos penitenciarios de xeito regular, e os seus contactos sociais quedaron altamente restrinxidos, pero permitíuselle continuar nas súas investigacións menos controvertidas.
O publicar era outra cousa. O seu Dialogue fora posto no Index Librorum Prohibitorum, a lista oficial de libros prohibidos, na que permaneceu ata 1822 (Hellman, 1998). A pesar de que a sentenza contra Galileo non mencionaba outros traballos, Galileo atopouse coa prohibición de publicar calquera cousa saída da súa pluma. A prohibición foi efectiva en Francia, Polonia e os Estados Alemáns, pero non en Holanda.
Quedou totalmente cego no 1638 (a súa petición de liberdade foi rexeitada, pero permitíuselle mover á súa casa de Florencia, na que estaba máis próximo ós médicos).
Daniel Weisweiller
Daniel Bernard Weisweiller, nado en Frankfurt en 1814 e finado en París o 13 de xaneiro de 1892, foi un banqueiro español de orixe xudía-alemá.
Galileo Galilei
Controversia coa Igrexa
De acordo con Andrew Dickson White e moitos outros, as experiencias de Galileo ilustran o caso clásico de investigador forzado a retraerse por ofender as poderosas forzas sociais conservadoras: a igrexa do seu tempo, non era o método científico o que debera ser usado para atopar a verdade—especialmente en certas áreas—senón a doutrina, como interpretada e definida polos investigadores eclesiásticos, e a súa doutrina era defendida con tortura, morte, privación de liberdade e censura.
Daniel Weisweiller
Traxectoria
Naceu nunha familia de ascendencia xudía. A temperá idade pasou a traballar para a recoñecida casa Rothschild. Cara a 1835 marchou á Madrid para traballar ás ordes de Lionel Rothschild, quen lle deu plenos poderes para actuar en nome da casa Rothschild. En pouco tempo revelouse como un home activo e eficaz, que sabía moverse entre os círculos políticos e financeiros de Madrid. Como sinalou o historiador Niall Ferguson, Weisweiller era «o axente máis importante dos Rothschild na década de 1830». A través dos seus contactos emprendeu negocios en diversos sectores.
Galileo Galilei
Controversia coa Igrexa
Máis recentemente, os puntos de vista de White e outros volveuse menos aceptado pola comunidade académica, en parte porque White escribía dende a perspectiva da cristiandade como forza destrutiva. Esta actitude pode tamén verse no traballo de Bertolt Brecht, cuxa obra sobre Galileo é unha das fontes principais das ideas populares sobre o científico. Un exame máis profundo das fontes primarias relativas a Galileo e o seu xuízo amosa que as peticións de tortura e privación de liberdade foron esaxeradas. Dava Sobel na súa obra A filla de Galileo ofrece un conxunto diferente de vistas de Galileo e o seu mundo, en gran parte a través da súa correspondencia privada con Maria Celeste, a filla do título, e o seu pai.
Daniel Weisweiller
Traxectoria
Xa en 1838, mediante as súas influencias, fíxose cun importante contrato para o comercio do mercurio español, procedente das minas de Almadén. Con todo, non tardou moito en empezar a soportar unha gran carga de traballo, polo que en 1848 foi enviado desde Viena outro empregado da casa, Ignacio Bauer, para que o apoiase neste labor. Desde ese momento, tanto Weisweiller como Bauer actuaron como representantes de Rotschild en España. Outro dos seus grandes éxitos empresariais foi o ferrocarril. Weisweiller tería —xunto a Bauer— un importante papel na fundación da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant (MZA), e o seu posterior desenvolvemento. Posteriormente, chegou a ser membro do consello de administración de MZA. Nos seus últimos anos viviu retirado dos negocios, falecendo en 1892.
Galileo Galilei
Recoñecementos
150px|dereita No 1992, 359 anos despois do xuízo de Galileo, o Papa Xoán Paulo II emitiu unha apoloxía, limpando o edito da Inquisición contra Galileo: "Galileo sentía na súa investigación científica a presenza do Creador, que no profundo do seu espírito, estimulouno, anticipando e asistindo as súas intuicións." Tras a liberación deste informe, o Papa dixo máis tarde que "... Galileo, sincero crente, amosou ser máis perceptivo na súa mirada [a relación entre verdades científicas e bíblicas] que os teólogos que se opuñan a el."
A Unión Europea chamou Galileo ao seu sistema europeo de navegación por satélite.
Lis, Moalde, Silleda
Lis é un lugar da parroquia de Moalde no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 26 habitantes, 10 homes e 16 mulleres; o que supón unha perda de habitantes con respecto ao ano 2000.
Lingua bhojpuri
O bhojpuri é unha lingua que se fala no nordeste da India, no occidente do estado de Bihar, na parte norte de Jharkhand, e na rexión Purvanchal de Uttar Pradesh, así como ao sur do Nepal. Tamén se emprega na Güiana, Suriname, Fidxi, Trinidad e Tobago, Mauricio e Suráfrica, sendo un dos idiomas con máis falantes do mundo.
Vector
dereita|250px Un vector  en física e mais no cálculo vectorial é un concepto caracterizado por un valor, é dicir, un escalar (magnitude numérica), e por un sentido (que pode ser definido nun espazo 3-dimensional, ou en xeral p-dimensional). Os vectores utilízanse para describir magnitudes vectoriais tales como velocidades, aceleracións ou forzas, nas cales é importante considerar non só o valor senón tamén a dirección e máis o sentido.
Aínda que frecuentemente se describa a un vector por un número de "compoñentes", cada un deles dependente do sistema de coordenadas particular que se use, as propiedades dun vector non dependen do sistema de coordenadas usado para o describir.
Un exemplo común dun vector é a forza. Ten un valor e unha orientación en tres dimensións (a diferenza de moitas dimensións espaciais, que teñen dúas), e a suma múltipla das forzas de acordo coa lei do paralelogramo.
En matemáticas, un vector é un elemento dunha estrutura alxébrica chamada espazo vectorial, que esencialmente é un conxunto de elementos cun conxunto de axiomas que debe satisfacer cada un de eles.
Matematicamente un vector pode ser tamén un conxunto de elementos ordenados entre si mais, a diferenza dun conxunto normal como o dos números naturais, neste caso o conxunto está ordenado.
Represéntase por un segmento orientado para denotar o seu sentido (o da frecha), a súa magnitude (a lonxitude da frecha) e mais o punto de onde parte. Para este tipo de vectores (xeralmente bi ou tridimensionais) defínense módulo, dirección e sentido.
Notación
miniatura|250px|Compoñentes dun vector nun sistema tridimensional. Os eixos do sistema de coordenadas descríbense xeralmente empregando as letras x, y e z, xeramente o eixo z representa o perpendicular ao plano. Os vectores pódense representar con letras, cunha frecha enriba (\vec{a}), ou simplemente en letra grosa (\mathbf{a}). As coordenadas ou compoñentes dun vector nun sistema de referencia poden escribirse entre parénteses e separadas con comas:
No espazo vectorial de tres dimensións empréganse tres compoñentes:
.cc
.cc é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o territorio australiano de Illas Cocos.
Vector
Notación
Outro xeito típico de anotar un vector nas tres dimensións é definilo como a combinación dos vectores unitarios cartesianos i, j e k:
Propiedades
Un vector ten as seguintes propiedades:
- Módulo, expresa o valor numérico da magnitude vectorial. Represéntase pola lonxitude do segmento, sempre en valor absoluto. Por exemplo, se se quere expresar que o módulo de \vec{a} vale 5 unidades, faise así:. Expresado con fórmulas, dado un vector \vec{a} de coordenadas o seu módulo é.
- Dirección, que é a da recta soporte, que se expresa matematicamente cunha ecuación de recta, que se lle chama liña de acción.
- Sentido, distinguíndose dous sentidos sobre a recta de aplicación do vector, graficamente, a punta da frechiña.
Clasificación dos vectores
- Vector fixo, que ten un punto de aplicación definitorio, do que non se despraza.
- Vectores deslizantes, o seu punto de aplicación pode estar en calquera punto dunha recta soporte definida.
- Vector libre, non ten relevancia o seu punto de aplicación.
- Vector unitario, un vector cuxo módulo é unha unidade, que se calcula: . Os vectores unitarios correspondentes a (1,0,0), (0,1,0) e (0,0,1) denomínanse, e \hat{k}, sendo  o vector unitario do eixe do x,  o vector unitario do eixo y, e \hat{k} o do z.
- Vector oposto a outro é o que ten o mesmo punto de aplicación, módulo e dirección mais sentido contrario. Así o vector oposto a \vec{a} é -\vec{a}.
- Vectores equipolentes, vectores con igual módulo e sentido, e rectas soporte paralelas e, entón, tamén distintos puntos de aplicación.
- Vectores paralelos, que teñen coordenadas proporcionais entre si (equipolentes con distinto módulo, por exemplo).
- Vectores concorrentes, cando teñen o mesmo punto de aplicación, no caso de vectores fixos, ou cando simplemente teñen un punto en común (punto de concorrencia).
- Vectores coplanares, todos os vectores están contidos no mesmo plano.
- Vectores colineares, que comparten unha mesma recta de acción
Suma e resta de vectores
miniatura|250px|Suma de vectores miniatura|250px|Resta de vectores
Método gráfico
A suma e resta de vectores ten en conta, ademais da magnitude escalar ou módulo, o sentido das magnitudes intervenientes. Nas figuras achegadas nesta páxina esquematízase o método gráfico para buscar o resultado.
Método do triángulo
Consiste en poñer graficamente un vector a continuación doutro, facendo coincidir o extremo inicial dun vector co extremo final do outro vector. O vector suma resultante forma un triángulo canda estes dous vectores, que corresponde ao lado oposto ao vértice dos vectores colocados correctamente, ou dito doutro xeito, vai dende a orixe dun vector até a fin do outro (a e b respectivamente no debuxo adxacente)