cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Völkisch
Antes e despois da primeira guerra mundial
Desde a esquerda, estes elementos da "cultura popular" estendéronse nos partidos das 'clases medias'. Con todo, aínda que Volk podería significar o "pobo" entre a esquerda (cun sentido de xente común ou de clases desfavorecidas en xeral), o termo adoptou o significado de "raza" entre os partidos políticos do centro e da dereita. Aínda que o interese orixinal do movemento místico xermánico foi o renacemento das tradicións pagás (a miúdo colocadas no contexto do esoterismo cuasi teosófico, como a Ariosofía), unha marcada preocupación pola pureza racial veu a motivar os seus vástagos máis orientados politicamente, como o Germanenorden. Esta rama do movemento völkisch desenvolveu rapidamente un sentimento hipernacionalista e antisemita.
Esta última organización era unha sociedade secreta (fundada en Berlín en 1912) que obrigaba aos seus membros a demostrar que non posuían liñaxes non arias e a promesa de manter esa pureza de sangue nos seus matrimonios. Foi a organización que introduciu a esvástica no círculo político da época. Os seus membros celebraban o solsticio de verán e outras festas precristiás e estudaban as Eddas e as obras dos místicos alemáns. Desta organización xurdiu a Sociedade Thule.
A conexión co nazismo
Segundo Nicholas Goodrick-Clarke, existe toda unha mitoloxía esaxerada arredor da suposta influencia que un grupo völkisch tivo no seo do Partido Nazi: a Thule-Gesellschaft (Sociedade Thule), fundada o 17 de agosto de 1918 por Rudolf von Sebottendorff.
Esta sociedade non tiña nas súas filas ningún líder do partido e os funcionarios nazis tiñan prohibido calquera participación en sociedades secretas. Adolf Hitler nunca foi membro, mentres que Rudolf Hess e Alfred Rosenberg só visitaron a Sociedade Thule nos primeiros anos da súa adhesión ao partido nazi. Porén, un dos emblemas dalgúns círculos völkisch transcendeu realmente de forma significativa: Friedrich Krohn, membro da Sociedade Thule, deseñou a versión orixinal da esvástica nazi en 1919.
O Gorgullón, Carracedo, Caldas de Reis
O Gorgullón é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Völkisch
A conexión co nazismo
Non obstante, as ideoloxías völkisch foron moi influentes no desenvolvemento da ideoloxía do nazismo. Adolf Hitler escribiu en Mein Kampf ( A miña loita ): "As ideas básicas do movemento nacionalsocialista son völkisch e os ideais völkisch son os ideais do nacionalsocialismo". Joseph Goebbels afirmou publicamente no mitin de Nuremberg de 1927 que se o movemento populista (völkisch) entendese o seu verdadeiro poder, tería sido vitorioso na revolución do 9 de novembro de 1918 (a fracasada revolución comunista, coñecida como Liga Espartaquista, que trouxo o final da monarquía alemá). Ademais, a pseudociencia racial dos nazis expresouse en termos völkisch. Así, por exemplo, Eugen Fischer, reitor da Universidade Humboldt de Berlín, pronunciou un discurso de apertura titulado "A concepción do Estado Volkisch desde o punto de vista da bioloxía".
Narcissus bicolor
Narcissus bicolor é unha especie de planta bulbosa pertencente á familia das amarilidáceas que é endémica de España e Francia nos Pireneos. miniatura|311x311px|Detalle das flores.
Descrición
É un narciso clásico, con grandes flores. É similar a Narcissus abscissus, pero cos pétalos de cor amarela pálida e unha coroa de cor amarela escura. Medra ao longo da fronteira franco-española.
Taxonomía
Narcissus bicolor foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum ed. 2, 1:415, no ano 1762.
Número de cromosomas de Narcissus bicolor (Fam. Amaryllidaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=14
O nome deriva da palabra grega: ναρκὰο, narkào (= narcótico) e refírese ao cheiro penetrante e embriagante das flores dalgunhas especies (algúns sosteñen que a palabra deriva da palabra persa نرگس e que se pronuncia Nargis, que indica que esta planta é embriagadora).
bicolor: epíteto latino que significa "con dúas cores".
Convención Constitucional (Chile)
miniatura|250px|Logo da Convención Constitucional. A Convención Constitucional é o corpo constituínte da República de Chile a cargo de redactar unha nova Constitución Política da República após a aprobación do plebiscito nacional en outubro de 2020, e cuxa proposta será aprobada ou rexeitada mediante un referendo en 2022. A súa creación e regulación foron efectuados a través da Lei N.º 21 200, publicada o 24 de decembro de 2019, que reformou a Constitución Política da República para incluír o proceso de redacción dunha nova constitución. Comezou o seu funcionamento o 4 de xullo de 2021 e estímase que opere por nove meses cunha única prórroga de tres meses se así o solicita o organismo.
Etimoloxía
Segundo o senador Jaime Quintana (PPD), o termo «Convención Constitucional» foi cuñado durante a redacción do «Acordo pola paz social e a Nova Constitución» o 14 de novembro de 2019; devandita tarde recibiu unha comunicación de Mario Desbordes, daquela presidente de Renovación Nacional, no que solicitou que o órgano redactor da nova Constitución Política non recibise o nome de «asemblea constituínte» para facilitar a aprobación do acordo por parte dos partidos políticos de dereita.
De acordo a varios académicos, como por exemplo Claudia Heiss e Francisco Soto, o concepto de «Convención Constitucional» sería equivalente ao concepto de «asemblea constituínte», en canto ao seu funcionamento e composición serían os mesmos, e ambos corresponden a órganos colexiados que redactan unha Constitución. O avogado Leonel Sánchez sinala que a definición de ámbolos dous conceptos é semellante, tomando como base estudos do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD) e casos doutros países con órganos constituíntes análogos. Mario Herrera, académico da Universidade de Talca, sinala que non existen diferenzas entre a Convención Constitucional e unha Asemblea Constituínte, xa que en ambas os seus integrantes son elixidos por votación popular e o seu único fin é redactar unha nova Constitución Política.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Oriol Comas Bru
Oriol Comas Bru, nado en Gavà (provincia de Barcelona) o 23 de maio de 1985, é un adestrador de baloncesto catalán.
Traxectoria
Traballa como adestrador asistente no Club Baloncesto Breogán da Liga ACB. O 23 de xaneiro de 2022 exerceu como adestrador principal do Breogán no encontro disputado no Pavillón Multiusos Fontes do Sar de Santiago de Compostela ante o Obradoiro debido ás baixas de Veljko Mršić e Javier Muñoz por mor da COVID-19.
Parque Histórico Nacional da Cultura Chaco
O Parque Histórico Nacional da Cultura Chaco é un parque nacional histórico dos Estados Unidos de América que se atopa no suroeste do país e acolle unha concentración de "pueblos". O parque está situado no noroeste de Novo México, entre Albuquerque e Farmington, nun remoto canón cortado polo Chaco Wash. Contén a colección máis ampla de ruínas antigas ao norte de México, e o parque conserva unha das máis importantes áreas culturais e históricas precolombianas nos Estados Unidos.
Entre os anos 900 e 1150, o Canón do Chaco foi un gran centro cultural para os pobos anasazi. Os chacoanos extraeron bloques de gres e transportaron madeira a grandes distancias, montando quince grandes complexos que foron os edificios máis grandes xamais construídos en América do Norte até o século XIX. Propuxéronse probas de arqueoastronomía no Chaco, sendo o petróglifo "Sun Dagger" en Fajada Butte un exemplo popular. Moitos edificios chacoanos poden estar aliñados para capturar os ciclos solar e lunar, requirindo xeracións de observacións astronómicas e séculos de construción habilmente coordinada. Pénsase que o cambio climático provocou a emigración dos chacoanos e o eventual abandono do canón, comezando cunha seca de cincuenta anos que comezou en 1130.
Compón un lugar Patrimonio da Humanidade da UNESCO que se atopa na rexión árida e escasamente poboada de Four Corners. Os sitios culturais chacoanos son fráxiles: as preocupacións pola erosión causada polos turistas provocaron o peche de Fajada Butte ao público. Os lugares son considerados terras ancestrais sagradas polos hopi e os pueblo, que manteñen relatos orais da súa migración histórica do Chaco e da súa relación espiritual coa terra. Aínda que os esforzos de preservación do parque poden entrar en conflito coas crenzas relixiosas nativas, os representantes tribais traballan en estreita colaboración co Servizo de Parques Nacionais para compartir o seu coñecemento e respectar o patrimonio da cultura chacoana.
O parque atópase nas rutas dos Ancients Byway, unha das designadas New Mexico Scenic Byways.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Fronteira indómita
Fronteira indómita (en Untamed Frontier) é un filme estadounidense de 1952 dirixido por Hugo Fregonese e protagonizado por Joseph Cotten, Shelley Winters e Scott Brady.
Estreouse en galego o 31 de decembro de 1986 a través da TVG.
Inverso
Inverso (en The Peripheral) é unha serie de televisión estadounidense creada por Scott B. Smith. Producida por Amazon, está vagamente baseada no libro homónimo de 2014 escrito por William Gibson. Os creadores de Westworld Jonathan Nolan e Lisa Joy son os produtores executivos xunto con Athena Wickham, Steve Hoban, e Vincenzo Natali. Ambientada aproximadamente unha década no futuro, cunha nova tecnoloxía que cambiou a sociedade de xeito sutil, unha usuaria de realidade virtual recibe unha conexión cunha realidade alternativa, así como un futuro escuro propio.
José Pardo Gayoso
José Pardo Gayoso, nado na Coruña o 25 de marzo de 1904 e finado en Houston o 8 de setembro de 1978, foi un médico e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|[[Alejandro Viana Esperón|Alejandro Viana con José Pardo Gayoso e a súa dona, con ocasión dunha sesión de Cortes no exilio en 1945.]] Fillo de Alejandro Pardo Laborde. Fixo o bacharelato no Instituto da Coruña. Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela e na Universidade de Valladolid, onde rematou os estudos en 1925. Ingresou na Escola Nacional de Sanidade en 1927, e foi inspector provincial de Sanidade en Teruel e Cáceres. Tivo unha bolsa da Fundación Rockefeller para estudos de pediatría social. En 1932 dirixiu o consello local de Acción Republicana de Teruel, logo ingresou en Izquierda Republicana. Nas eleccións de febreiro de 1936 foi elixido deputado por Izquierda Republicana por esa provincia. Foi nomeado de subdirector da Sección Central de Hixiene Materno-Infantil da Dirección Xeral de Sanidade. Ao remate da guerra civil exiliouse en Venezuela, onde desempeñou traballos como pediatra do Ministerio de Asistencia Social en Mérida, Andes, Maracaibo e no Hospital de Trujillo, onde foi director da Revista de la Sociedad Médica de Trujillo. Revalidou os estudos de Medicina na Universidade Central de Caracas e abriu consulta como médico privado en Caracas. Regresou a España, pero faleceu nos Estados Unidos logo dunha intervención cirúrxica. E autor de libros e artigos médicos.
O Outeiro, Carracedo, Caldas de Reis
O Outeiro é un lugar da parroquia de Carracedo, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Revolta, Godos, Caldas de Reis
A Revolta é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Trois hommes et un couffin
Trois hommes et un couffin é un filme francés de 1985 dirixido por Coline Serreau. O filme tivo un remake de Hollywood titulado Three Men and a Baby e estreado en 1987. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 58ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
O Mourisco, Castrelo de Cima, Riós
O Mourisco é un lugar da parroquia de Castrelo de Cima, no concello de Riós.
Patrimonio
Na aldea está a capela de Santa Mariña.
Calcote, Godos, Caldas de Reis
Calcote é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Galope de Gish
Técnica e contramedidas
Durante un galope de Gish, o debatente pronuncia unha serie rápida de falacias, medias verdades e terxiversacións nun curto espazo de tempo, o que fai imposible que o opoñente as refute todas dentro do formato dun debate. Na práctica, leva moito máis tempo refutar un mal argumento que afirmalo. A técnica ocupa todo o tempo do opoñente e pode facer que pareza que é incapaz de refutar todos os puntos, especialmente a un público que non estea familiarizado coa técnica, en particular se non hai ningunha verificación independente ou o público non está familiarizado co asunto que se está a discutir.
En xeral, é máis difícil empregar o galope de Gish nun debate estruturado que nun de forma libre. Se un debatente sabe que se enfrontará a un opoñente que se sabe que usa o galope Gish, pode anticiparse e refutar primeiro os argumentos coñecidos do opoñente, antes de que este último poida iniciar o seu galope Gish.
O Coto de Abaixo, Godos, Caldas de Reis
O Coto de Abaixo é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Paula Pareto
Paula Belén Pareto, nada en San Fernando o 16 de xaneiro de 1986, é unha médica e judoka arxentina. Campioa do mundo en 2015 e gañadora dunha medalla de bronce nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 e dunha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro de 2016. Converteuse na primeira muller arxentina en ser campioa olímpica e a primeira deportista arxentina que gañou dúas medallas olímpicas en disciplinas individuais.
Traxectoria
Pareto comezou a practicar judo con nove anos xunto ao seu irmán máis novo Marco (ten ademais unha irmá máis vella, Estefanía) e até os Xogos Olímpicos de Londres 2012 representou ao Club Estudiantes de La Plata. Foi bolseira pola Secretaría de Deportes da Nación do seu país.
En 2010, a Fundación Konex outorgoulle o Premio Konex de Platino como mellor deportista destacada da década 2001-2010. O 19 de novembro de 2014, Paula gañou a medalla de prata na categoría de até 48 kg no Grand Prix de Judo de Qingdao, na China.
En agosto de 2015, consagrouse campioa no Campionato Mundial de Astana, Casaquistán, ao vencer á xaponesa Haruna Asami na categoría até 48 kg. O 22 de decembro dese mesmo ano, foi galardoada co Premio Olimpia de ouro, á mellor deportista do ano. O 21 de agosto de 2016, logo de consagrarse campioa olímpica ao derrotar á surcoreana Jeong Bo-Kyeong, e foi elixida abandeirada da delegación arxentina na cerimonia de clausura dos Xogos Olímpicos de Río de Xaneiro.
Gañou tres medallas no Campionato Mundial de Judo entre os anos 2014 e 2018, e doce medallas no Campionato Panamericano de Judo, entre os anos 2005 e 2019.
Crónica lusitana
A Crónica lusitana (coñecida como Chronicon Lusitanum e cuxo título orixinal era Chronica/Chronicon Gothorum), é unha crónica da historia de Portugal desde as primeiras migracións dos visigodos (que data no ano 311) ata o reinado do primeiro rei de Portugal, Afonso I (1139–1185).
Características
As entradas da crónica, ordenadas por anos e datadas en Era hispánica, son cada vez máis longas e a maior parte do texto trata sobre o reinado de Afonso. O título convencional da crónica significa "crónica lusitana (é dicir, portuguesa)" ou "crónica dos godos".
Foi publicada por primeira vez polo editor Enrique Flórez, quen rexeitou o título baixo o que fora editado anteriormente (Gothorum Chronica) pola súa temática. Flórez tamén afirma que o manuscrito do Chronicon fora utilizado anteriormente por André de Resende, o primeiro arqueólogo de Portugal, e Manuel Severim de Faria, o primeiro xornalista de Portugal; tamén foi editado no terceiro volume da Monarchia Lusitana de António Brandão (1632).
Currás, Godos, Caldas de Reis
Currás é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Río Madeira
O río Madeira é o principal afluente sur do río Amazonas e o único da marxe dereita que lle achega augas da parte do hemisferio sur da cordilleira dos Andes. O sistema fluvial do Madeira—Mamoré—Grande, cunha lonxitude de 4207 km, faino un dos principais cursos de auga de Suramérica e está entre os vinte máis longos do mundo, así como tamén é un dos dez máis caudalosos do mundo.
A súa enorme cunca comprende parte do Brasil, Bolivia e o Perú e proporciónalle un caudal duns 32 000 m³/s. O río Madeira transcorre case integramente por territorio brasileiro, sendo nun pequeno tramo a fronteira internacional con Bolivia.
Fauna
A fauna ictiolóxica do río Madeira é particularmente rica. Ademais, unha subespecie do golfiño Inia geoffrensis, o Inia geoffrensis boliviensis, habita no sistema do Madeira e está en perigo de extinción.
Melchor Manuel Núñez de Taboada
Melchor Manuel Núñez de Taboada, nado en Bendoiro (Lalín) o 5 de setembro de 1778 e finado en París o 12 de marzo de 1840, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Décimo cuarto fillo do tenente coronel Bernardo Núñez de Taboada e Taboada e María Estrella Moscoso Fariña de Luaces, naceu no Pazo da Calzada en Bendoiro de Abaixo. Ingresou no mosteiro de Samos e despois pasou ao covento bieito de Valladolid onde tomou o hábito o 6 de maio de 1796. Abandonou o mosteiro e marchou a Francia en 1803. Secularizouse en marzo de 1805 e quedou algúns anos en Baiona, dedicado a tarefas de tradución e dando clase de castelán. Fundou e dirixiu en Baiona o periódico Diario de Ciencias y Artes (1906). Instalado en París dirixiu a redacción do xornal bonapartista La Abeja Española, despois traballou para o Ministerio de Policía francés como tradutor de español. Entre 1814 e 1816 estivo involucrado nas redes de conspiradores liberais españois contra o réxime absolutista de Fernando VII, e seguiu mantendo contactos con afrancesados e liberais españois exiliados.
En 1815 dirixiu en París o Établissement d’Intérpretation générale des Langues (unha "institución de interpretación xeral e tradución de todas as linguas vivas e mortas") ata 1825. Foi tamén secretario do Gabinete Topográfico do rei. En 1827 nacionalizouse francés e ao ano seguinte volveu a España.
A súa principal dedicación foi o traballo lexicográfico: en 1812 publicou en París o Dictionnaire français-espagnol et espagnol-français, que tivo enorme éxito e foi mellorado en cada reedición durante todo o século XIX en Francia e España. Na obra seguía principalmente a Capmany e foi apreciada por ser escrita por un autor de lengua española. Tamén é autor da Grammaire espagnole a l’usage des français, e dúas obras políticas: Derniers efforts de la politique de Buonaparte pour séparer l’Espagne de la coalition formée contre lui, ou Manifeste des Cortès de la nation espagnole sur le traité proposé par Buonaparte dans le mois de decembre 1813 e ''Dernier soupir de l’inquisition en Espagne, ou conduite sage et mesurée de la regence du royaume d’Espagne envers le dernier defenseur de ce Tribunal de Sang. Recueil de pièces officielles traduites de l’espagnol''. Traduciu e imprimiu a Constitución de Cádiz en francés (París, 1814) e Lengua universal marítima, o sistema completo de señales de día y de noche do danés L. J. Rhode (Bordeos, 1837).
O Coto de Arriba, Godos, Caldas de Reis
O Coto de Arriba é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
O Cruceiro de Santiago, Godos, Caldas de Reis
O Cruceiro de Santiago é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
O Morido, Godos, Caldas de Reis
O Morido é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
CESCE
Cesce, Compañía Española de Seguros de Crédito á Exportación (Compañía Española de Seguros de Crédito a la Exportación), é unha empresa mixta pública-privada de xestión de risco comercial presente en 9 países. É o cuarto grupo mundial e o segundo de España en crédito e en caución. Conta con 140 000 clientes, 1,5 millóns de límites de risco en vigor, 24 oﬁcinas comerciais, 100 axentes e 1 462 empregados. É membro de UNESPA, Unión de Berna, ICISA, ALASECE e APFPASA. Á súa vez, é propietaria de Informa, empresa de información financeira e comercial.
Noutro ámbito, Cesce é unha axencia de crédito á exportación (ECA) encargada en España de xestionar o seguro de crédito á exportación por conta do Estado.
A parte de en España, Francia e Portugal, Cesce está presente no Brasil, Chile, Colombia, México e o Perú a través do Consorcio Internacional de Aseguradores de Crédito (CIAC), da que é a principal accionista, cun 63,12 %.
Historia
Cesce constitúese en 1971 como unha compañía de capital mixto na que o Estado español conta coa maioría e na que participan as principais entidades financeiras españolas, así como algunhas compañías privadas de seguros; comezando a operar en 1972.
En 1992 inicia a súa actividade de seguro por conta propia. Ese mesmo ano crea Informa, unha empresa de subministración de información comercial, financeira e de mercadotecnia.
No ano 2000 crea o Consorcio Internacional de Aseguradores de Crédito (CIAC) e inicia a súa expansión en Latinoamérica.
En 2004 Informa adquire o negocio de Dun & Bradstreet en España e Portugal.
Melanitta stejnegeri
Descrición
A especie foi descrita en 1887 polo ornitólogo estadounidense Robert Ridgway baixo o nome binomial Oidemia stejnegeri.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Melanitta.
CESCE
Historia
A finais do ano 2012, Cesce rompe o principio de globalidade até entón vixente no sector do seguro de crédito.
Melanitta stejnegeri
Etimoloxías
O epíteto específico, stejnegeri, escolleuno Ridgway para honrar ao ornitólogo noruegués Leonhard Hess Stejneger.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñecesue polos sinónimos:
CESCE
Historia
Privatización
Melanitta stejnegeri
Nota taxonómica
Antigamente considerábase conespecífica con Melanitta deglandi. Suxeriuse que era unha especie completa, segundo un novo estudo.
Características
Hai unha serie de características que diferencian a esta especie de Melanitta deglandi. Os machos desta última especie teñen os flancos máis marróns, unha cor amarela escura na maior parte do pico e o bulbo do pico menos alto, que se aproxima ao de Melanitta fusca. Melanitta stejnegeri ten un bulbo moi alto na base do seu pico, maioritariamente amarelo alaranxado. As femias son idénticas.
CESCE
Historia
O 13 de xullo de 2012 o ministro de Economía, Luís de Guindos, anuncia a privatización da compañía e o 14 de setembro de 2012 apróbase o Real Decreto Lei 20/2012, do 13 de xullo, de medidas para garantir a estabilidade orzamentaria e de fomento da competitividade, que suprime a restrición legal anteriormente existente que obrigaba ao Estado a manter unha posición maioritaria no capital da compañía. En xaneiro de 2013, a SEPI selecciona a PricewaterhouseCoopers e Pérez Llorca Abogados como asesores financeiro e xurídico, respectivamente, no proceso de privatización da compañía. O 20 de setembro de 2013 o Consello de Ministros aproba o anteproxecto da Lei de cobertura por conta do Estado dos riscos da internacionalización das empresas, que crea a figura do axente xestor, a entidade designada polo Estado para xestionar no seu nome determinados riscos da internacionalización, e estipula que Cesce será axente xestor durante 7 anos ampliables a 10, á vez que estipula que devandito axente xestor non poderá xestionar a ECA de ningún outro país. Finalmente, o 4 de abril de 2014 o Congreso aproba a privatización e o 23 do mesmo mes publícase a Lei 8/2014, de 22 de abril, sobre cobertura por conta do Estado dos riscos da internacionalización da economía española que entra en vigor o día 23 de xullo. Porén, en xuño de 2015 suspendeuse sine díe o proceso de privatización
Presenza internacional
Cesce está presente directamente en España, Francia e Portugal; e a través de Cesce Internacional (CIAC) en países de Latinoamérica como Perú, Colombia, Brasil, México e Chile.
Melanitta stejnegeri
Distribución
Melanitta stejnegeri cría no extremo norte de Asia, ao leste da conca do río Ienisei. Inverna máis ao sur en zonas temperadas, en Asia, no sur até a China. Forma grandes bandadas en augas costeiras adecuadas. Nestas bandadas están moi xuntos e tenden a engalar todos á vez.
Ameazas
Melanitta stejnegeri é moi susceptíbel á captura incidental nas redes de pesca e é probábe que tamén sexa capturada con artes de pesca abandonadas, como se observa para outras especies patos mergulladores. A especie tamén pode sufrir a competencia dos recursos coas pesqueiras comerciais que explotan organismos bentónicos mariños e mariscos.
Durante a muda e as agrupacións de inverno, a especie é altamente susceptíble ás verteduras de hidrocarburos e outros contaminantes mariños, e un vertido catastrófico de hidrocarburos podería destruír unha gran proporción da poboación mundial se ocorrese nunha zona clave de muda ou invernada.
A explotación de petróleo e gas natural é unha ameaza xeneralizada no Ártico e é probable que aumente no futuro, coa explotación humana dos recursos naturais na taiga e as rexións da tundra diminuirá a súa zona de reprodución por degradación do hábitat.
Existe un pequeno risco de que futuros brotes de gripe aviar supoñan un risco para a especie; porén, a enfermidade é principalmente asintomática nas aves silvestres e non hai rexistros de mortalidade significativa nesta especie.
O Reguengo, Godos, Caldas de Reis
O Reguengo é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Coup de foudre
Coup de foudre é un filme francés de 1983 dirixido por Diane Kurys. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 56ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Taifun
Taifun foi unha serie de satélites artificiais militares soviéticos e rusos usados para calibración de radares terrestres.
Taifun 1
Os Taifun 1, tamén coñecidos como Vektor, foron a primeira serie de satélites Taifun. Eran satélites para calibración de radar activos en forma de esfera de 2 m de diámetro e coa superficie cuberta por células solares. Tiñan unha masa de 500 kg e lanzáronse 24, todos foron lanzados mediante foguetes Kosmos-3M, enre 1974 e 1994.
Taifun 1B
Os Taifun 1B eran, ao contrario que os Taifun 1, satélites pasivos. Tiñan tamén forma de esfera de 2 m de diámetro e unha masa similar, pero sen as células solares da superficie. Lanzáronse 14 entre 1979 e 1996, todos mediante Kosmos-3M excepto un, lanzado mediante un Zenit 2.
Taifun 2
Os Taifun 2 eran satélites contedores que, unha vez en órbita, liberaban ata 24 subsatélites denominados Romb para simular o despregue de diversas oxivas por un mísil balístico e poder calibrar os radares de terra adecuadamente. Estaban estabilizados nos tres eixos e usaban o bus AUOS-3. Lanzáronse 27 usando foguetes Kosmos-3M entre 1976 e 1995.
Taifun 3
Os Taifun 3 iban ser unha versión mellorada dos Taifun 2. Non se chegou a lanzar ningún.
Arretén, Saiar, Caldas de Reis
Arretén é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Santa Catalina, Godos, Caldas de Reis
Santa Catalina é un lugar da parroquia de Godos, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
A Gándara, Saiar, Caldas de Reis
A Gándara é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Vieiras e vieiros, historias de peregrinos
Trátase dun dobre disco, cun total de 27 cancións orixinais e 14 temas recompilados de anteriores discos, coa temática do Camiño de Santiago. O tema "Dum Pater familias", cantado en latín, foi o primeiro sinxelo do álbum.
O deseño gráfico e as ilustracións son obra de Alfredo Erias.
Eugenie Scott
Eugenie Carol Scott, nada o 24 de outubro de 1945 é unha antiga profesora universitaria, divulgadora científica e educadora estadounidense dedicada á antropoloxía física. Foi activa contra o ensino do creacionismo da terra e do deseño intelixente nas escolas. Acuñou o termo "galope de Gish" para describir unha técnica pseudo-retórica empregada polos creacionistas para lanzar o maior número posible de argumentos a un interlocutor no menor tempo posible, por moi débiles ou falaces que sexan, co fin de que non dea tempo a refutar cada argumento un por un.
A Igrexa, Saiar, Caldas de Reis
A Igrexa é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Eugenie Scott
Traxectoria
De 1986 a 2014, Eugenie Scott foi a directora executiva do National Center for Science Education, unha organización sen ánimo de lucro para a educación científica, que apoia o ensino da ciencia evolutiva. Desde 2013, Scott figura no seu consello consultivo.
Scott é doutora en antropoloxía biolóxica pola Universidade de Missouri. É bióloga, e as súas investigacións centráronse na antropoloxía médica humana e na bioloxía do esqueleto. esquerda|miniatura| Vídeo de Eugenie Scott falando en público,, no Freethought Day (Día do Librepensamento), [[2022.]] Scott forma parte da Comisión de Separación da Igrexa e do Estado dos Estados Unidos. Ademais, Scott é membro do Consello de Asesores da publicación Scientific American. Tamén é membro do Committee for Skeptical Inquiry (CSI) e do GWUP.
Expertos en crise
Expertos en crise (en Our Brand Is Crisis) é un filme estadounidense de 2015 dirixido por David Gordon Green e escrito por Peter Straughan. Está baseado no documental homónimo de 2005 de Rachel Boynton, e é unha versión ficcionalizada da involucración dos estrategas de campaña electorais estadounidenses de Greenberg Carville Shrum (GCS) nas eleccións presidencias de Bolivia de 2002. Está protagonizado por Sandra Bullock, Scoot McNairy, Billy Bob Thornton, Anthony Mackie, Ann Dowd e Joaquim de Almeida.
A fotografía principal comezou o 29 de setembro de 2014 en Nova Orleáns, Luisiana. George Clooney e Grant Heslov foron os produtores. O filme estreouse na sección Special Presentations do Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2015. Estreouse nos cinemas a través de Warner Bros. o 30 de outubro de 2015. Recibiu valoracións dispares, e aínda que a interpretación de Bullock foi amplamente eloxiada, foi un fracaso de recadación.
Estreouse en galego o 31 de agosto de 2020 a través da TVG.
Calvelos, Saiar, Caldas de Reis
Calvelos é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Cardín, Saiar, Caldas de Reis
Cardín é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Infesta, Infesta, Monterrei
Xeografía e acceso
esquerda|miniatura|215x215px|Vista da aldea de Infesta. Ao fondo, a Igrexa de San Vicenzo A aldea atópase no val de Monterrei, a unha altitude de 442 m sobre o nivel do mar. Está franqueada polos seus extremos leste e oeste polos montes da serra de Meda, e polo seu extremo sur continúase co resto do val. O seu extremo norte mira cara a zona máis elevada da depresión de Monterrei.
Está atravesada polo río Rubín, un dos afluentes do río Búbal. Ao seu paso pola aldea é encorado, orixinándose unha balsa de auga que se emprega como zona de baño. Na entrada de Infesta, o Rubín recibe o río de Rebordondo, un dos seus afluentes. No curso deste último están as fervenzas da Lama.
As terras que rodean ao río son fértiles, e son idóneas, ao igual que o resto do val, para o cultivo da vide, a pataca e o trigo.
Chégase mediante o desvío á esquerda desde a estrada N-525, xa sexa desde Albarellos ou desde Guimarei.
Historia
O topónimo galego Infesta é un orónimo que indica un terreo irregular con bastante pendente. Outras orixes posibles do topónimo, neste caso o termo "Infesta", poderían acharse na presenza na localidade dun hospital de leprosos, onde eran tratados os peregrinos que padecían a enfermidade (os "infestados").
Cara a 1920 a aldea sufriu unha inundación logo de que o río desbordase, o que se repetiu en 2019. Consérvanse tres muíños hidráulicos, e canalizacións de auga (hoxe inservibles) na contorna da localidade que datan de 1918. A aldea contou, ata 1973, cunha escola para os rapaces e rapazas, e esta era atendida por mestres que se desprazaban diariamente dende a veciña Verín. Tamén chegou a ter tres bares.
O 3 de xullo de 1987 produciuse un accidente no km 275 da N-525, cando un autobús que transportaba un grupo de xubilados oscenses que viñan de facer unha excursión por Galicia saía despedido por un terraplén e acababa a poucos metros da aldea, deixando 38 mortos. Os veciños da localidade colaboraron todo o que puideron nas labores de rescate.
En 2021 a aldea de Infesta foi escollida (xunto a outras 14 localidades) pola Xunta de Galicia como aldea modelo.
Patrimonio
miniatura|221x221px|O lombelo A igrexa de San Vicenzo foi construída entre os séculos XVI e XVIII, e conserva a parede norte de estilo románico, coa inscrición "Esta obra se hizo siendo abad Don Valentín Diéguez Montesinos". A fachada de poñente conta cun óculo circular sobre a porta. Os vértices están rematados por pináculos. Accédese ao templo pola porta de estilo gótico, tamén na parede norte. No interior ten pinturas renacentistas, e unha tumba nunha das paredes interiores, que acolle os restos dun bispo. A igrexa de Infesta ardeu no incendio do verán de 2005, onde se perderon o altar maior, o teito e a maioría das imaxes dos santos. Foi nas posteriores labores de reconstrución cando se redescubriron as pinturas renacentistas.
No apartado da gastronomía, da localidade de Infesta é propio o lombelo, nome que recibe o costelar de porco cando é asado a lume lento e aderezado con fariña de millo.
Lockheed Hudson
O Lockheed Hudson foi un bombardeiro lixeiro e avión de recoñecemento costeiro estadounidense construído inicialmente para a Royal Air Force pouco antes do estoupido da segunda guerra mundial, e principalmente operado pola RAF durante o conflito. O Hudson era a conversión militar do avión de pasaxeiros Lockheed Model 14 Super Electra, e foi o primeiro contrato significativo para the Lockheed Aircraft Corporation (o pedido inicia da RAF por 200 avións superou con creces todos os pedidos anteriores da compañía). O Hudson operou durante toda a guerra, principalmente co Coastal Command pero tamén en tarefas de transporte e adestramento, ademais de entregar axentes na Francia ocupada. Tamén foi moi usado polos escuadróns antisubmarinos da Royal Canadian Air Force e pola Royal Australian Air Force.
Deseño e desenvolvemento
A British Purchasing Commission pediu 200 avións para ser operados pola Royal Air Force, e as primeiras unidades comezaron a realizar voos de proba dende Burbank o 10 de decembro de 1938. O voos de proba foron satisfactorios e as primeiras entregas á RAF comezaron o 15 de febreiro de 1939. A produción acelerouse despois de que os británicos indicasen que pedirían outros 50 aparellos se os 200 orixinais eran entregados antes do final de 1939. Lockheed subcontratou a montaxe dalgunhas partes a Rohr Aircraft de San Diego e aumentou a súa forza de traballo, permitindo á compañía fabricar a unidade númer 250 sete semanas e media antes do prazo dado polos británicos.
Lockheed subministrou un total de 350 Hudson Mk I e 20 Mk II (o Mk II tiña hélices distintas). Estes tiñas dúas metralladoras fixas Browning no morro, e dúas máis na torreta dorsal Boulton Paul. O Hudson Mk III incorporaba unha metralladora ventral e dúas laterais e substituía os motores radiais de 9 cilindros Wright R-1820 Cyclone de 1 100 hp por versións de 1 200 hp (fabricáronse 428).
Os Hudson Mk V (309 fabricados) e Mk VI (450) levaban equipados os motores de 1 200 hp Pratt & Whitney R-1830 Twin Wasp de 14 cilindros en dúas ringleiras. A RAF tamén obtivo 380 Hudson Mk IIIA e 30 Mk IV baixo o programa Lend-Lease.
Segunda guerra mundial
En febreiro de 1939 comezaron a entregarse os Hudson da RAF, equipando inicialmente ao escuadrón 224 baseado en RAF Leuchars, Escocia, no mes de maio. No inicio da guerra en setembro había 78 Hudson en servizo. Debido á neutralidade dos Estados Unidos ao principio do conflito, os aparellos das primeiras eran voados ata a fronteira co Canadá, aterrados, e despois remolcados en terra por tractores ou cabalos ao país veciño, antes de ser voados a aeródromos da Royal Canadian Air Force (RCAF) onde se desmontaban e preparaban para o transporte por barco ata Liverpool. Os avións eran subministrados sen a torreta dorsal Boulton Paul, a cal instalábase á súa chegada ao Reino Unido.
Aínda que posteriormente foi superado por bombardeiros máis grandes, o Hudson realizou algunhas fazañas significativas durante a primeira metade da guerra. O día 8 de outubro de 1939, sobre Xutlandia, un Hudson converteuse no primeiro avión aliado operando dende as Illas Británicas en derrubar un aparello inimigo (as vitorias anteriores foran de avións baseados en Francia ou en portaavións). Os Hudson tamén proporcionaron cobertura aérea durante a batalla de Dunquerque.
O 27 de agosto de 1941 un Hudson do No. 269 Squadron RAF, operatando dende Kaldadarnes, Islandia, atacou e danou ao submarino alemán U-570, facendo que a súa tripulación sacase unha bandeira branca e acabase rendéndose. O aparello conseguiu a pouca común distinción de capturar un buque de guerra. Os alemáns foron collidos prisioneiros e o submarino foi remolcado cando barcos da Royal Navy chegaron ao lugar.
Un PBO-1 Hudson do escuadrón da Armada estadounidense VP-82 converteuse no primeiro avión dese país en destruír un submarino alemán, cando afundiu o U-656 ao suroeste de Newfoundland o 1 de marzo de 1942. O U-701 foi destruído o 7 de xullo de 1942, mentres estaba emerxido preto do cabo Hatteras, por un Hudson do 396th Bombardment Squadron (Medium) da USAAF. Un Hudson do No. 113 Squadron RCAF foi o primeiro aparello do Eastern Air Command da RCAF en afundir un submarino, cando o Hudson 625 atacou ao U-754 o 31 de xullo de 1942.
Un Hudson da Royal Australian Air Force (RAAF) foi o aparello esnafrado no desastre aéreo de Canberra en 1940, no cal morreron tres ministros do goberno australiano.
Tras os ataques xaponeses en Malaisia, Hudsons do No. 1 Squadron RAAF foron os primeiros avións aliados en realizar un ataque na campaña do Pacífico, afundindo o barco de transporte xaponés Awazisan Maru en Kota Bharu, Malaisia, unha hora antes do ataque a Pearl Harbor.
Os seus oponentes atoparon que o Hudson tiña unha manobrabilidade excepcional para un avión bimotor; destacaban os seus xiros pechados se algún dos motores poñíase en bandeira brevemente.
Os Hudson tamén foron voados por unidades de operacións especiais da RAF realizando operacións clandestinas co No. 161 Squadron en Europa e o No. 357 Squadron en Birmania.
Posguerra
Tras a guerra os militares venderon algúns Hudson para operacións civís, principalmente en Australia. A aeroliña East-West Airlines operou catro Hudson en servizos regulares entre Tamworth e varias cidades de Nova Gales do Sur e Queensland entre 1950 e 1955. Adastra Aerial Surveys, baseada no aeroporto de Sydney, operou sete L-414 entre 1950 e 1972 como taxis aéreos, e en voos de recoñecemento e de fotografía aérea.
Beulah Bondi
Traxectoria
Bondi naceu en Chicago, Illinois, filla de Eva Suzanna Marble, escritores, e de Abraham O. Bondy, que traballaba en inmobiliaria. A familia mudouse a Valparaiso, Indiana, cando tiña tres anos e Bondi comezou a actuar no escenario aos sete anos, interpretando a Cedric Errol nunha produción de Little Lord Fauntleroy na Memorial Opera House de Valparaiso. Graduouse da Frances Shimer Academy (posteriormente Shimer College) en 1907, e obtivo graos en oratoria pola Universidade de Valparaiso en 1916 e 1918.
Debutou en Broadway na obra de Kenneth Seymour Webb One of the Family no 49th Street Theatre o 21 de decembro de 1925. A continuación apareceu noutro éxito, Saturday's Children de Maxwell Anderson en 1926. A interpretación de Bondi en Street Scene, obra gañadora do Pulitzer de Elmer Rice, estreada no Playhouse Theatre o 10 de xaneiro de 1929, a que levou a Bondi ao cinema con 43 anos. O seu debut nese medio foi con "Emma Jones" en Street Scene (1931), que protagonizou Sylvia Sidney, e en que Bondi repetiu o seu papel teatral, ao que seguiu "Mrs. Davidson" en Chuvia (1932), protagonizado por Joan Crawford e Walter Huston.
Bondi foi unha das cinco mulleres que foron nomeadas na primeira edición en que se entregou o Óscar á mellor actriz secundaria polo seu traballo en The Gorgeous Hussy, aínda que perdeu contra Gale Sondergaard. Dous anos despois volveu ser candidata por Of Human Hearts. Interpretou papeis de muller madura no primeiros anos da súa carreira, aínda que apenas entrara na corentena. En 1940 interpretou a Mrs. Webb en Sinfonía da vida e a Granny Tucker en The Southerner, dirixido por Jean Renoir e estreado en 1945.
Polas súas contribucións á industria cinematográfica, Bondi recibiu unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood en 1960. Está situada no 1718 de Vine Street.
Bondi tivo a súa última aparición na pantalla en The Waltons nos capítulos "The Conflict" (setembro de 1974) e "The Pony Cart" (decembro de 1976). Recibiu un Emmy pola súa interpretación nese último capítulo. Cando dixeron o seu nome, ao principio parecía que non estaba presente, mais recibiu unha grande ovación e mentres camiña paseniño ata a tarimo, onde agradeceu ao público que a honrasen mentres aínda estaba viva.
Bondi falecu por complicacións pulmonares causadas pola rotura dunhas costelas que sufriu cando tropezou co seu gato. Tiña 91 anos.
O Carballal, Saiar, Caldas de Reis
O Carballal é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Parque Nacional Olympic
O Parque Nacional Olympic é un parque nacional que se atopa no Estado de Washington, na Península Olímpica, nos Estados Unidos de América. O parque ten catro rexións: o litoral do Pacífico, áreas alpinas, a bosque chuvioso do lado oeste, e os bosques do lado do leste máis seco. Dentro do parque existen tres ecosistemas diferentes, incluíndo o bosque subalpino e os pasteiros de flores silvestres, o bosque temperado e a escarpada costa do Pacífico.
O presidente Theodore Roosevelt designou orixinalmente o parque como Monumento Nacional do Monte Olimpo o 2 de marzo de 1909. O monumento foi redesignado parque nacional polo Congreso e o presidente Franklin D. Roosevelt o 29 de xuño de 1938. En 1976, o Parque Nacional Olympic foi designado pola UNESCO como Reserva da Biosfera Internacional, e en 1981 como Patrimonio da Humanidade. En 1988, o Congreso designou o 95 por cento do parque (3,500 km2) como Rexión Silvestre Olympic, que foi renomeada Daniel J. Evans Wilderness na honra do gobernador e senador Daniel J. Evans en 2017. Durante o seu mandato no Senado, Evans copatrocinou o proxecto de lei de 1988 que creou as áreas silvestres do estado. É a maior área salvaxe de Washington.
Coup de torchon
Coup de torchon é un filme francés de 1981 dirixido por Bertrand Tavernier e adaptado a partir da novela Pop. 1280 de Jim Thompson. A ambientación do filme cambia a orixinal da novela (nunha vila de América do Sur) por unha vila do oeste de África. O filme vendeu 2 199 309 entradas en Francia e foi décimo sexto máis visto en Francia dese ano. Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 55ª edición dos premios, sendo finalmente nomeado.
Sinopse
África Occidental Francesa, 1938. Lucien Cordier é o único policía dunha pequena cidade colonial. Cando un oficial lle fai tomar conciencia da súa mediocridade, transfórmase nun xusticeiro inspirado por Deus.
O Pazo, Saiar, Caldas de Reis
O Pazo é un lugar da parroquia de Saiar, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas.
Diva (filme de 1981)
Diva é un filme francés de 1981 dirixido por Jean-Jacques Beineix, Foi escollido como candidato de Francia para o Óscar ó mellor filme internacional na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tatiana Țîbuleac
Tatiana Țîbuleac, nada en Chisináu o 15 de outubro de 1978, é unha escritora, xornalista e tradutora moldova-romanesa.
Traxectoria
Tatiana Țîbuleac naceu na capital de Moldavia, Chisináu. O seu pai era xornalista e a súa nai editora, polo que creceu rodeada de libros e xornais e afeccionouse pronto á lectura.
Estudou xornalismo e comunicacións na Universidade Estatal de Moldavia e durante eses anos xa empezou a colaborar con diversos medios en calidade de tradutora, correctora e reporteira.
Catro anos máis tarde pasou a traballar na televisión, nunha canle moldova chamada Pro TV Chișinăou, onde comezou como reporteira e posteriormente foi presentadora. Nalgunha ocasión comentou que no seu traballo tentaba escribir sobre persoas diferentes e non famosas, porque as atopaba máis interesantes. De feito, adoitaba dedicar días a coñecer persoas pobres, con enfermidades e en xeral con problemas sociais sobre os que despois escribir.
En 2007 deixou o xornalismo e trasladouse a París en 2008. Segundo ela contou, veulle moi ben o cambio de vida para atopar un modo novo de escribir.
Parque Internacional La Amistad
O Parque Internacional La Amistad, anteriormente o Parque Nacional La Amistad, é unha área protexida transfronteiriza en Latinoamérica, cuxa administré compartida por Costa Rica e Panamá, seguindo unha recomendación da UNESCO após a inclusión do parque na lista de Patrimonio da Humanidade en 1983. O parque e a Reserva da Biosfera circundante é unha das áreas de conservación máis destacadas de Centroamérica, conservando unha importante extensión de bosque tropical. É mundialmente coñecida pola súa extraordinaria biodiversidade e endemismos.
Tatiana Țîbuleac
Traxectoria
Publicou en Moldavia o seu primeiro libro Fabule Moderne, en 2014. Trátase dunha colección de 50 historias curtas sobre a migración. O libro tivo a súa orixe por mor de varias publicacións en Facebook, feitas co propósito de inspirar as persoas que vivían lonxe do seu fogar e falar sobre a migración desde unha perspectiva diferente. As opinións e os debates xerados na rede social fixeron de Fábulas modernas un fenómeno dos máis populares aquel ano.
A súa primeira novela Vara în care mama a avut ochii verzi publicouse en 2017. Segundo algúns medios, "unha crúa e íntima reflexión sobre as relacións maternofiliales que apela á forza do amor e o perdón" e tamén a crítica destacou a poesía que destila o estilo descarnado da autora. A novela gañou múltiples premios literarios e foi traducida ao francés e ao español. En Bucarest fíxose unha obra de teatro da novela.