cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tutankhamon
A súa morte
Unha análise, mediante escáner, coordinado por Ashraf Selim confirma que Tutankhamon sufriu unha complexa fractura no fémur esquerdo. Frank Rühli do Instituto Anatómico da Universidade de Zúric comentou: «A ferida desgarrou probablemente unha importante arteria e estaba aberta... unha ferida común entre os xinetes... puido morrer nun lapso de poucos días por unha septicemia»
Outras teorías suxiren que o rei Tutankhamon foi o causante de transmitir as súas deformidades físicas aos seus fillos, pois na súa tumba atopouse un feto cun defecto na columna.
Probas de ADN
Recentes estudos de ADN, realizados polo instituto IGENEA, de Zúric, reconstruíu o perfil xenético de Tutankhamon. Segundo estes investigadores "Tutankhamon pertencía a un perfil xenético coñecido como haplogrupo R1b1a2, ao que pertencen máis dun 50% dos homes de Europa occidental, o que indica que comparten un devanceiro común. Curiosamente este haplogrupo constitúe menos dun 1% os exipcios actuais". A proporción aumenta ao 70% entre españois e británico
Cronoloxía
miniatura|200px|Estatua de Tutankhamon, no Oriental Institute, Chicago, EEUU O que se pode tomar con relativa certeza é a idade aproximada da morte de Tut-ankh-atón (posteriormente cambiado baixo a ideoloxía tebana a Tutankhamon Hekaiunushema), dándose un intervalo que vai desde os 17 aos 19 anos de idade no momento de atopar a morte. Estas evidencias proveñen da momia, máis precisamente do desenvolvemento óseo do esqueleto do rei-neno. Agora ben, a esa mesma idade, procreouno Amenhotep III, ou o seu fillo Amenhotep IV (Akhenatón ou "O faraón herexe"). E aquí é onde se empeza a complicarse o tema dos lapsos de tempo. Se se considera que o reinado do herexe tivo un lapso de duración duns 17 anos, é menos probable a posibilidade de ser irmán do herexe no canto de ser un fillo (ou sexa fillo de Amenhotep III directamente).
A hipótese máis consistente é que Tutankhamon sexa fillo de Akhenatón e dunha segunda esposa do harén real, Kiya, quen é a única persoa do harén real mencionada á parte da gran esposa real Nefertiti; fóra destas dúas, ningunha outra integrante do harén pasou á posteridade por mención nalgún ronsel, monumento, papiro ou o que sexa, e o máis elocuente da mención de Kiya é "a miña amada esposa real Kiya". Esta importancia dentro da corte real, debe ser por dar un fillo home ao rei como sucesor (recórdese que Nefertiti unicamente o proveu de mulleres, como os murais das tumbas de Tell el-Amarna (Akhetaton) pintan moi ben), e tamén xustificaría o casamento dun fillo de Kiya cunha filla de Nefertiti, reforzando o seu carácter de realeza.
Determinación do período de reinado
Téñense referencias de datas en varios ronseis, non só en Akhetaton (actual Tell el-Amarna), senón en inscricións dos primeiros anos de reinado do "faraón herexe"; concretamente nos restos de bloques pétreos achados nos tempos de Karnak, en Tebas (Uaset en exipcio), onde as diferenzas de datas dan un período de reinado duns 17 anos; o que realmente non pode saberse na actualidade é cando finalizou a existencia de Akhenaton.
A maldición de Tutankhamon
O feito de que varios exploradores que participaron no descubrimento da tumba de Tutankhamon morreran pouco despois, algúns en circunstancias estrañas, deu pé a moitas historias fantásticas e lendas.
A ciencia ten varias hipóteses, normalmente aceptadas; unha é que no aire viciado da tumba de Tutankhamon habería virus, conservados durante varios milenios, que aínda foron capaces de infectar a varios destes exploradores ao inhalar o aire viciado.
Tutankhamón hoxe en día
O último descubrimento na tumba de Tuthakhamón foi na chamada habitación do tesouro preto da cámara funeraria dunhas vinte marcas cerámicas que conservan o cartucho do faraón. Desde o 4 de novembro do 2007 a momia de Tutankhamon está exposta ao publico nunha urna de cristal no Val dos Reis.
Primeiro nome de nacemento
Baixo influencia da teoloxía de Amarna
tut ˁnḫ itn (Tutankhatón) Imaxe vivente de Atón
Troco de titulatura
k3 nḫt tut msut (Kanaj Tutmesut) Touro potente, nacido perfecto nfr hpu sgrḥ t3uy (Neferhepusegeregtauy) Quen con perfecta xustiza pacifica as Dúas Terras
uṯs ḫˁu s ḥtp nṯru (Udyesjau sehotepnecheru) Aquel que leva as coroas, quen alegra aos deuses
nb ḫpru rˁ (Nebjeperura) O Señor das manifestacións é Ra
tut ˁnḫ imn (Tutankhamón) Imaxe vivente de Amón
tut ˁnḫ imn ḥq3 iunu šmˁ (Tutankhamón Heqaiunushema) Imaxe vivente de Amón, gobernante de Heliópolis (Museo Exipcio do Cairo)
Beiro, Ourense
Santa Baia de Beiro é unha parroquia situada ao norte do concello de Ourense, a 8 km da capital. Segundo o IGE en 2014 tiña 269 habitantes (133 homes e 136 mulleres), distribuídos entre 8 entidades de poboación, o que supón un aumento con respecto ao ano 1999 cando tiña 218 habitantes. Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.
Patrimonio
A igrexa parroquial é de arquitectura románica. O seu tímpano orixinal está nunha casa particular de Turei.
Desta parroquia foi titular o líder agrarista Basilio Álvarez.
Arribada
O topónimo Arribada pode referirse a:
3/24
Comezou a emitir o 11 de setembro de 2003, nunha iniciativa para desenvolver a televisión dixital terrestre (TDT), aínda que nun principio emitía simultaneamente a través da televisión analóxica convencional. Emitía programas informativos da primeira canle catalá (TV3) e desde outubro do mesmo ano comezou a producir as súas propias emisións.
Os directores que tivo 3/24 foron Esther Fernández (2003 – 2004), Jordi Ferrerons (2004 – 2006), Manuel Raya (2006 – 2012), Guillem Roig (2012-2015) e Agustí Esteve (desde 2015).
Programación
O obxectivo da canle 3/24 era transmitir información en directo e programas de actualidade. Xunto a TV3 emite os informativos Telenotícies Migdia e Telenotícies Vespre. A fórmula son informativos de media hora que inclúen información meteorolóxica, deportiva e de tráfico (a primeira hora da mañá), ademais de conexións coa Bolsa de Barcelona. Os informativos de 20:15 a 20:30 e de 00:05 a 00:30 están dedicados exclusivamente ao deporte. Dende as 08:00 horas ata as 10:15 horas do día 24/03 emítese o programa Els matins.
Na franxa horaria entre as 20:00 e as 20:30, deixa paso á emisión de Canal Parlament, tamén producido por Televisió de Catalunya. Ademais, cada media hora emite un boletín de noticias que inclúe información meteorolóxica e económica. O boletín das 00:00 dedícase exclusivamente aos deportes. Ademais dos noticieiros, realízanse diariamente entrevistas sobre temas de actualidade.
Serra da Esculqueira
A serra da Esculqueira é unha serra galega localizada no concello da Mezquita, na fronteira con Portugal. Está conformado por granitos hercinianos de dúas micas. Nas partes altas domina o monte baixo, con xestas, uces, carqueixas, carrascos ou tomelo, así como tamén zona de braña.
Abonda nesta serra os soutos de castiñeiros e hai tamén grandes áreas repoboadas con piñeiros.
Ana Carolina Reston
Traxectoria
Reston naceu no seo dunha familia de clase media de Jundiaí, nas aforas de São Paulo. Con 13 anos, comezou a súa carreira de modelo despois de gañar un concurso local de beleza. Foi representada por axencias como Ford, Elite e L'Équipe, en países como a China, Turquía, México e o Xapón, a apareceu en campañas publicitarias de Giorgio Armani.
En xaneiro de 2004, Reston fixo a súa primeira viaxe a Guangzhou, na China. Mentres facía un casting na cidade, achacóuselle estar 'demasiado gorda', un criticismo que marcaría a súa caída nunha anorexia nerviosa.
No momento da súa morte, Reston pesaba só 40 kg e medía 1,73m, e fora hospitalizada dende o 25 de outubro de 2006 por malfunción dos riles, producida pola anorexia nerviosa e a bulimia nerviosa que padecía. A súa dieta baseábase só en mazás e tomates. A súa situación fíxose cada vez máis grave, e unha infección xeneralizada levouna á morte con 21 anos.
O Barreiro, Abellá, Frades
O Barreiro é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Premio Antón Risco de literatura fantástica
O premio Antón Risco de literatura fantástica, cuxa 1ª edición se fallou o 10 de decembro de 2015, distingue con 3.000 euros e a publicación do libro un texto inédito escrito en lingua galega ou portuguesa cuxa temática xire ao redor do xénero da literatura fantástica; así mesmo, serve como unha forma de posta en valor da figura do escritor allarizao Antón Risco. Está organizado por Urco editora, en colaboración con Sacauntos Cooperativa Gráfica ou a Fundación Vicente Risco, entre outros.
O 11 de febreiro de 2017 deuse a coñecer o fallo da segunda edición, mentres que a terceira foi convocada o 20 de xullo de 2017.
Arroio
O topónimo galego O Arroio fai mención a unha pequena corrente de auga non permanente, propia das épocas de chuvia. Pode referirse a:
Quilovatio hora
miniatura|dereita|200px|Contador doméstico de enerxía eléctrica. O quilovatio-hora, simbolizado kWh, é unha unidade de enerxía. Equivale á enerxía correspondente a unha potencia dun quilovatio (kW) durante unha hora, que corresponde a 3,6 millóns de joules.
O quilovatio hora úsase xeralmente para a facturación da enerxía eléctrica, dado que é máis práctico de utilizar que a unidade de enerxía do Sistema Internacional de Unidades, o joule, o cal corresponde a un vatio por segundo (W·s), que sendo como é unha unidade pequena, obrigaría a empregar cifras grandes.
Equivalencias
Algúns múltiplos son:
1 kWh ≈ 3412 BTU ≈ a enerxía térmica producida por 0.1 Nm3 (metro cúbico en condicións normais) de gas natural.
Tereixa Constenla
Tereixa Constenla Fontenla, nada en Arca (A Estrada) en 1968, é unha xornalista galega.
Quilovatio hora
Equivalencias
Os aparatos eléctricos cando están funcionando xeran un consumo de enerxía eléctrica en función da potencia que teñan e do tempo que estean en funcionamento. O cálculo do consumo eléctrico en kWh dos contadores, realízase multiplicando a potencia utilizada polas horas de funcionamento.
Tereixa Constenla
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria profesional en 1990 no diario granadino Ideal, na delegación de Almería. Despois pasou a El País, primeiro na sección social da delegación de Andalucía e desde 2008 na sección de Cultura a nivel estatal.
Vida persoal
Casou en 2018 co tamén xornalista Alejandro Bolaños, do que enviuvou a mediados dese ano. Padeceu un cancro de mama.
Arroxiña
O topónimo Arroxiña pode referirse a:
Serra da Queixa
A serra da Queixa é unha serra localizada na parte central do macizo central ourensán. Nela atópanse os puntos máis altos deste: monte de Cabeza de Manzaneda con 1.781 m, Cabeza Pequena de Manzaneda con 1.775 m, Os Toleiros con 1.734 m e mais O Seixo con 1.706 m,. Está conformada na parte occidental por pelitas e areíscas, e na oriental por granito de dúas micas.
Xurxo Mariño
Xurxo Mariño Alfonso, nado en Lugo o 21 de abril de 1969, é biólogo, doutor en Ciencias Biolóxicas con especialización en neurofisioloxía pola Universidade de Santiago, profesor na Universidade da Coruña, escritor e divulgador científico en España.
Formación académica
Xurxo Mariño desenvolveu o seu posdoutorado no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT), en onde foi colaborador. Realizou traballos de investigación en entomoloxía, pero ao final decantouse por especializarse en neurofisioloxía, a cal lle levou a facer o doutoramento. Despois da realización de dito posdoutorado, é profesor do Departamento de Medicina da Universidade da Coruña, especializado na área de fisioloxía humana.
No que atinxe á súa investigación en neurobioloxía, centrou os seus estudos na análise de distintas propiedades biofísicas e dos circuítos neuronais e mecanismos sinápticos e vías sensoriais na zona do tálamo, así como distintos tipos de neuronas que poidan implicarse no control motor da percepción visual e somatosensorial e a regulación nos niveis de actividade durante o sono-vixilia.
Dedícase á investigación de distintos aspectos do cerebro e do sistema nervioso.
Vida persoal
Ademais de ser investigador e docente, é autor do blog Culturacientífica.org  e realiza o labor de divulgación científica a través de café-teatro- científicos (actividades de carácter divulgativo que leva á ciencia ser aplicada nos bares) que se vinculan co grupo Neurocom, diversos discurshows (actividades que mesturan a charla e o teatro), conferencias e deu diversas entrevistas reflectidas en páxinas web e xornais de tanto de carácter científico como non-científico, como por exemplo en GCiencia, xornal Público e na Asociación Española de Comunicación Científica, entre outros, onde relaciona cuestións científicas e mais as súas obras con diversas temáticas e as súas experiencias coa pretensión de fomentar a divulgación científica.
É membro da Sección de Ciencia, Natureza e Sociedade do Consello da Cultura Galega, do grupo de investigación Neurocom e doutras sociedades de corte científica tanto a nivel de España como internacional.
A súa pretensión na divulgación de coñecemento científico, pretende ademais de aplicar a ciencia a diversos temas, a interacción co campo das humanidades.
Colabora co portal de Culturagalega.org na sección de ADN e co portal Naukas.com.
Relevancia e presenza nos medios
Organiza monólogos a modo de reflexión no espazo de ciencia e tecnoloxía no canal da TVG, no programa Conexións.
CCTV-F
CCTV -F é unha cadea internacional en lingua francesa da CCTV chinesa.
Historia
CCTV-F comezou as súas emisións, xunto con CCTV-E, a partir do 1 de outubro de 2007 como unha das cadeas substitutas de CCTV-E&F.
Programación
A súa programación inclúe noticias, deportes, negocios e ademais curiosidades sobre China e outras partes de Asia, así como series chinesas subtituladas e documentais de viaxes polo interior deste país, xunto con percorridos culturais e artísticos. Esta canle emite tamén cursos de aprendizaxe da lingua chinesa.
Alloteuthis subulata
Alloteuthis subulata é unha especie de molusco cefalópodo da subclase dos coleoideos, superorde dos decapodiformes, orde dos téutidos, suborde dos miopsinos e familia dos lolixínidos, unha das tres que integran o xénero Alloteuthis.
É unha especie moi semellante a outra do mesmo xénero, Alloteuthis media.
Castelo de Bruce
O castelo de Bruce (en inglés Bruce Castle; anteriormente coñecido como Lordship House, Casa do Señorío) é unha leira catalogada oficialmente polo Reino Unido como un dos Monumentos rexistrados do Reino Unido, grao I, pertencente ao século XVI e situada na rúa Lordship Lane, distrito de Tottenham, ao norte de Londres. Recibe o seu nome da Casa de Bruce, que anteriormente posuíu as terras onde agora está o castelo. Anterior a este edificio existiu unha construción da que pouco se sabe na actualidade. A casa actual é unha das construcións existentes realizadas en ladrillo cerámico máis antigas de Inglaterra. Foi remodelada nos séculos XVII, XVIII e XIX.
Alloteuthis subulata
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Castelo de Bruce
Orixe do nome
miniatura|260x260px|A primeira descrición da casa do ano [[1619, extraído do mapa da vila de Tottenahn, onde tamén pode observarse a Igrexa de todos os Santos (en inglés: All Hallows Church) e o priorado pertencente á época dos normandos, que hoxe en día son as construcións máis antigas da zona. ]] O nome de castelo de Bruce provén da familia da Casa de Bruce, quen historicamente foron os donos dun terzo do señorío de Tottenham. Con todo nunca houbo un castelo nesta área, e é pouco probable que a familia Bruce vivise na zona. Despois da súa ascensión ao trono de Escocia en 1306, Roberto I de Escocia perdeu as súas terras dentro do territorio de Inglaterra, incluíndo as propiedades dos Bruce en Tottenham, dando fin á relación da familia coa rexión. As terras da Casa de Bruce concedéronse a Richard Spigurnell e a Thomas Hethe.
Alloteuthis subulata
Nomes galegos
Rolán e Otero Schmitt danlle os nomes castelanizados de puntilla e calamar, mentres que Lahurta e Vázquez denomínana puntilla común.
Castelo de Bruce
Orixe do nome
As tres partes das terras da casa en Tottenham uníronse a principios do século XV baixo o dominio da familia de Gedeney e permaneceu así desde entón. En todos os rexistros máis antigos a construción é coñecida como "Casa do Señorío". O nome de castelo de Bruce aparentemente foi adoptado por primeira vez polo segundo barón de Coleraine Henry Hare (1635–1708), aínda que Daniel Lysons supón no The Environs of London de 1795 que en realidade o uso do nome data de finais do século XIII.
Arquitectura
esquerda|miniatura|A torre do castelo. A torre cilíndrica ao estilo Tudor está separada e atópase ao sueste da casa principal. Xeralmente é considerada como a construción máis antiga do lugar; con todo Lysons supón que esta construción é unha adición posterior á casa. Esta torre está construída con ladrillos vermellos de fabricación local, ten unha altura de 6,4 metros e paredes de 91 cm de espesor. No ano 2006, unhas escavacións revelaron que a torre continúa a certa distancia por baixo do nivel actual do chan. En 1829 descríbese a torre, e indica que sería construída sobre un pozo e que foi utilizada como unha leitaría.
A data da construción da casa é incerta e as fontes difiren respecto diso. Ademais, non existe rexistro algún da súa construción, pero si existe algunha evidencia arqueolóxica que data algunhas partes do edificio no século XV. Na obra de William Robinson History and Antiquities of the Parish of Tottenham (en galego:"Historia e antigüidades da veciñanza de Tottenhan") de 1840, suxire que a data de construción da casa é de preto do ano 1514, con todo a Royal Commission on Historic Monuments (Comisión Real de Monumentos Históricos) atribúe a construción a finais do século XVI. Nikolaus Pevsner conxeturou que a fronte da casa puido ser parte dunha antiga casa con patio central na cal o resto da antiga estrutura xa desapareceu.
A fachada principal da mansión, considerada de "Grao I", foi substancialmente remodelada co paso do tempo. A casa está construída con ladrillos vermellos e con paredes de pedras labradas. Na fachada principal posúe terminacións de baías simétricas labradas, con xanelas de cristais altas. A casa e a súa torre, apartada da mesma, son por moito as construcións máis antigas nas que se usou o ladrillo como elemento principal para a súa construción en toda Inglaterra.
Alloteuthis subulata
Características
É moi semellante, e co manto do mesmo tamaño (20 cm) a Alloteuthis media, da que difire por ser o seu corpo algo máis estreito, e por ter os tentáculos máis curtos.
Castelo de Bruce
Arquitectura
Henry Hare, segundo barón de Coleraine (1635–1708), supervisou unha das remodelacións substanciais da casa no ano 1684, e gran parte da fachada sur existente hoxe en día é desa data. As baías foron ampliadas e o soportal central foi reconstruído con muros de pedras labradas e pilastras, unha cima cunha varanda ou balaustre, unha torre e unha cúpula. Un plano de 1684 amosa o vestíbulo no centro da casa, cos cuartos de servizo ao oeste e o salón principal ao leste. No primeiro piso, o salón comedor atopábase onde agora está o vestíbulo principal, a habitación principal estaba sobre a cociña actual, e a recámara dunha das fillas atopábase sobre o actual soportal.
Alloteuthis subulata
Hábitat
Tanto Alloteuthis media como a súa conxénere A. subulata, son demersais, e viven sobre fondos areosos e lamacentos, pero tamén poden estar presentes sobre substratos duros.
Castelo de Bruce
Arquitectura
A comezos do século XVIII Henry Hare, terceiro barón de Coleraine (1694–1749), supervisou a remodelación da parte norte da casa, sobre o cal se construíron varios cuartos adicionais e colocouse unha gran crista de armas de Coleraine sobre o frontón da fachada norte. A finais do século XVIII, baixo a dirección do propietario James Townsend, a fachada angosta ao lado leste da casa foi remodelada, converténdoa nunha das entradas principais do edificio. A intención era darlle a ese sector a aparencia dunha típica casa da arquitectura xeorxiana. Nesa mesma época, o ático a dúas augas ao lado sur foi cambiado logrando así a altura e a aparencia actual deste sector do edificio. Nun inventario realizado no ano 1789, con motivo de preparar a casa para a súa venda, figuran un recibidor, o salón principal, unha sala de debuxos, o salón comedor e unha sala de almorzo na planta baixa, cunha biblioteca e unha sala de billar no primeiro piso.
Alloteuthis subulata
Distribución
Alloteuthis subulata encóntrase no océano Atlántico oriental, desde Noruega, o mar Báltico occidental, o mar do Norte até o sur do noroeste de África, e no mar Mediterráneo.
Castelo de Bruce
Arquitectura
A comezos do século XIX a á oeste da casa foi demolida, dándolle ao edificio a súa aparencia simétrica que conserva hoxe en día. A casa foi convertida en escola e en 1870 construíuse unha extensión de tres pisos cun estilo arquitectónico neogótico no lado noroeste da casa.
Alloteuthis subulata
Distribución
En Galicia é abundante.
Castelo de Bruce
Arquitectura
As escavacións realizadas polo Museo de Londres no ano 2006 puxeron ao descuberto as marcas dos primeiros cimentos realizados para a construción orixinal do sitio, do cal nada se sabe na actualidade. Nuns rolos do goberno con rexistros financeiros do ano 1742 hai referencias a unha reparación dunha ponte levadiza, o que implica que o edificio de entón tiña un foso. Inclusive existe un informe arqueolóxico de 1911 que fai unha breve referencia de paso a "o recente enchido do foso".
Alloteuthis subulata
Estado de conservación
Os expertos da Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status da especie como CC (sen datos) porque se require unha investigación taxonómica para delimitarla da súa conxénere Alloteuthis subulata. Dado que esta especie se explota en gran parte da súa área de distribución, requírese con urxencia este traballo.
Castelo de Bruce
Primeiros residentes
dereita|miniatura|339x339px|Richard Sackville, por William Larkin, pertencente á colección de Iveagh Bequest na [[Casa Kenwood. A gran débeda de Sackville obrigouno a vender a casa a Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine.]] En xeral crese que o primeiro dono da casa foi Sir William Compton, un servidor da casa do rei Henrique VIII de Inglaterra e un dos cortesáns máis prominentes dese período, quen adquiriu o señorío de Tottenham en 1514. Con todo, non existen rexistros que aseguren que Compton vivise na casa. Pola contra, hai evidencia que indica que o edificio foi construído nun período posterior.
A primeira referencia coñecida da casa data do ano 1516, cando Henrique VIII se reuniu coa súa irmá, Margarita Tudor, raíña de Escocia, na "Casa Maister de Compton preto de Tottenham". A familia Compton foi propietaria da casa durante todo o século XVI, pero existen moi poucos rexistros na actualidade sobre a casa ou a familia nese período.
A comezos do século XVII a casa foi adquirida por Richard Sackville, terceiro conde de Dorset, e por Lady Anne Clifford. Debido á extravagante vida do conde Sackville e ás súas débedas a causa do xogo, tivo que alugar a aínda chamada "Casa do Señorío" a Sir Thomas Peniston. Rumoreábase que a esposa de Peniston, Martha, filla de Sir Thomas Amorne, primeiro baronés de Stowe, era a amante do conde de Dorset. Posteriormente a casa foi vendida a un adiñeirado terratenente de Norfolk chamado Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine.
Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine
Hugh Hare (1606–1667) herdou unha gran cantidade de diñeiro do seu tío avó, Sir Nicholas Hare, quen fora "Master of the Rolls" (en galego:"Mestre de rolos", é o terceiro maxistrado máis antigo de Inglaterra e Gales). Cando faleceu o seu pai, a súa nai contraeu matrimonio con Henry Montagu, primeiro conde de Manchester, facendo que o mozo Hugh Hare obtivese rapidamente un alto cargo na Corte dos nobres e nos círculos sociais máis exclusivos. Hugh Hare casou coa filla de Montagu no seu primeiro matrimonio e adquiriu o señorío de Tottenham, incluída A Casa do Señorío en 1625, e foi investido co título de Barón de Coleraine pouco tempo despois.
Hugh estivo estreitamente asociado á corte do rei Carlos I de Inglaterra, e durante a Revolución inglesa a súa fortuna comezou a diminuír. O seu castelo de Longford e a casa que posuía en Totteridge fóronlle incautadas polas forzas do Parlamento, posteriormente fóronlle devoltas durante a era da Restauración inglesa en moi mal estado. Non quedaron rexistros en Tottenham deste período en particular, e pouco se sabe da distribución das terras, a historia das familias e o estado ou condición da Casa do Señorío durante esta época coñecida como Mancomunidade de Inglaterra, onde o goberno republicano comezou a gobernar inicialmente Inglaterra (incluído Gales) e posteriormente Irlanda e Escocia desde 1649 até 1660. Hugh Hare faleceu na súa casa de Totteridge no ano 1667 debido a que afogou cun óso de pavo mentres estaba a beber e rir á vez. Foi sucedido polo seu fillo Henry Hare, segundo barón de Coleraine.
Henry Hare, segundo barón de Coleraine
Henry Hare (1635–1708) viviu na entón chamada Casa do Señorío, e renomeouna como o castelo de Bruce en honra á área histórica con estreita conexión á Casa de Bruce. Henry foi un notable historiador e autor do primeiro traballo de historia de Tottenham. Criouse na casa da familia Hare en Totteridge, e non se sabe cando se trasladou ao señorío de Tottenham. No momento do nacemento do seu primeiro fillo, Hugh, en 1668, a familia aínda vivía en Totteridge, mentres que cando falece a súa primeira esposa Constantia, en 1680, a familia xa vivía no castelo de Bruce. Segundo os relatos de Hare, Constantia foi sepultada no cemiterio adxacente á Igrexa de todos os Santos, en Tottenham. Porén, o rexistro párroco deste período está completo e non hai mención da morte de Constantia nin da súa sepultura. esquerda|miniatura|300x300px|O castelo de Bruce a finais do [[século XVII logo das modificacións realizadas por Henry Hare.]] Despois da morte de Constantia, Hare contraeu matrimonio con Sarah Alston. Eles xa estiveran comprometidos anteriormente no ano 1661, pero ela casou con John Seymour, cuarto duque de Somerset. Existe evidencia que indica que durante o lapso en que Sarah casa con Seymour e ata que Hare casa con Constantia, eles mantiveron unha continua relación.
A casa foi substancialmente remodelada durante o ano 1684, tralo matrimonio de Henry Hare coa acabada de enviuvada duquesa de Somerset, e gran parte da fachada actual ao lado sur foi construída durante esta reforma. A principal característica da nova fachada é a torre central co seu belvedere deseñado cunha serie de motivos repetidos típicos do Renacemento de Inglaterra de finais do século XVI e principios do século XVII, (a casa da familia Compton en Warwickshire coñecida como o castelo Ashby, tamén foi remodelada co estilo do renacemento inglés, onde se lle realizaron varias melloras). A Casa Hatfield, construída nas proximidades de Londres, tiña unha torre central similar á do castelo de Bruce, construída en 1611, do mesmo xeito que a casa Blickling Hall en Norfolk, construída aproximadamente no ano 1616. Con todo, en canto á súa semellanza, a casa parece favorecer o estilo do Burton Agnes Hall construído entre os anos 1601 e 1610.
A dama fantasmal do castelo de Bruce
Aínda que fontes como o traballo de "Pegram" supoñen que Constantia se suicidou por mor da relación que mantiña o seu esposo Hare e a duquesa de Somerset, pouco se sabe realmente sobre a súa vida e sobre as circunstancias da súa morte temperá, e dise que a súa pantasma supostamente se cerne sobre o castelo. miniatura|O parque público nos terreos do castelo de Bruce. O primeiro rexistro coñecido que fai referencia a estas temibles aparicións da pantasma data do ano 1858, e case douscentos anos despois da súa morte na obra Tottenham & Edmonton Advertiser relata:
Esta triste lenda quedou no esquecemento, e xa non se informou de avistamentos da pantasma nos últimos tempos.
Residentes no século XVIII
esquerda|miniatura|Vista do frontón norte coa crista de Coleraine. Sarah Hare faleceu en 1692 e foi sepultada na Abadía de Westminster, e Hare faleceu en 1708, e foi sucedido polo seu fillo máis vello Henry Hare, terceiro barón de Coleraine. Henry Hare foi un destacado anticuario, e residiu no castelo de Bruce só por un breve tempo por mor das súas longas viaxes por Europa.
A casa foi remodelada unha vez máis baixo a posesión do terceiro barón de Coleraine. Construíronse varias habitacións sobre o lado norte, e a fronte da fachada norte foi adornada cunha gran crista con brazos de Coleraine.
En realidade o matrimonio de Hare nunca chegou a consumarse, debido a que mantiña un affair cunha muller francesa, Rosa du Plessis, con quen tivo a súa única filla, unha nena chamada Henrietta Rosa Peregrina, nacida en Francia en 1745. Hare faleceu en 1749 deixando as súas terras á pequena Henrietta de só 4 anos de idade, aínda que a súa reclamación foi rexeitada por ser de nacionalidade francesa. Henrietta contraeu matrimonio aos 18 anos de idade con James Townsend, e logo de varios anos de resolver cuestións legais, o estado entregou ao seu marido as terras pertencentes ao seu pai, incluído o castelo de Bruce. miniatura|James Townsend remodelou a fachada este para obter a aparencia dunha típica casa [[Arquitectura xeorxiana|Xeorxiana.]] James Townsend foi un cidadán destacado na súa época. Traballou como maxistrado, foi Membro do Parlamento para West Looe, que era un concello corrupto con privilexios da realeza e con representación na Cámara dos Comúns do Parlamento do Reino Unido. En 1772 foi elixido para o cargo de Lord Maior da cidade de Londres, mentres que Henrietta chegou a ser unha artista prominente, e moitos dos seus gravados realizados durante o século XVIII en Tottenham exhíbense hoxe no Museo do castelo de Bruce.
A finais de 1764 a casa foi remodelada novamente, esta vez baixo a propiedade de James Townsend. A estreita fronte ao lado leste foi remodelada para ser unha das entradas principais, e déuselle a aparencia arquitectónica dunha típica casa da época Xeorxiana, mentres que á súa vez retiráronse os áticos de dúas augas no lado sur, dándolle á fachada a aparencia que conserva até hoxe.
James e o fillo de Henrietta Townsend, Henry Hare Townsend, demostraron pouco interese polas propiedades do castelo e nunca amosaron interese en desempeñar o rol de señores das terras. Logo de alugar a propiedade a unha serie de inquilinos, finalmente remataron vendendo o castelo de Bruce a Thomas Smith da Honorable Sociedade de Gray's coñecida comunmente como Gray's Inn, quen usaba a residencia a modo de casa no campo.
John Eardley Wilmot
John Eardley Wilmot (1749-1815) foi un membro do Parlamento en representación da localidade de Tiverton ao leste de Devon entre os anos 1776 e 1784, e representante no Parlamento para o Distrito de Coventry entre 1784 e 1796, e ademais en 1783 liderou unha Comisión Parlamentaria que investigou os distintos eventos que conduciron á Revolución estadounidense. Tamén dirixiu a tramitación de reclamacións por indemnizacións, e a oferta de vivendas básicas e disposicións dos 60.000 colonialistas refuxiados, coñecidos como os "lealistas", que chegaron a Inglaterra por mor da independencia dos Estados Unidos.
Tralo comezo da Revolución francesa en 1789, unha segunda onda de refuxiados arribou en Inglaterra. Aínda que o goberno británico nesta ocasión non ofreceu axuda na organización aos refuxiados. Wilmot, en asociación con William Wilberforce, Edmund Burke e George Nugent-Amorne-Grenville, primeiro marqués de Buckingham, fundaron o Comité de Wilmot, que recadou fondos para proporcionar aloxamento, comida e conseguir emprego para os refuxiados provenientes de Francia, dos cales un gran número estableceuse na zona de Tottenham.
En 1804 Wilmot retirouse da actividade pública e trasladouse definitivamente ó castelo de Bruce, onde se adicou a escribir as súas memorias acerca da Revolución estadounidense, e a súa participación persoal na investigación das distintas causas e as consecuencias desta revolución. Os seus escritos foron publicados pouco antes do seu falecemento en 1815.
Logo da morte de Wilmot, un mercador de Londres chamado John Ede mercou a casa e as terras circundantes, e demoleu a construción da á oeste. Esta sección nunca foi reconstruída, deixando ao edificio coa súa forma nesgada actual. En 1827 Ede vendeu a propiedade completa xunto coas terras ao pedagogo e creador do primeiro selo postal da historia, Rowland Hill, proveniente do condado de Worcestershire, quen usou o edificio para fundar unha escola.
Escola de Hill
dereita|miniatura|265x265px|Sir Rowland Hill. Hill e os seus irmáns fixéronse cargo da xestión da escola do seu pai en Birmingham en 1819, e trasladáronse ao castelo de Bruce en 1827 con Rowland Hill como director. A escola sempre foi rexida cunha liña ou doutrina política reformista radical inspirada polos amigos de Hill: Thomas Paine, Richard Price e Joseph Priestley.
Desde o comezo fíxose fincapé en que os profesores debían inculcar aos seus alumnos o desexo de aprender por riba de todas as cousas, e non só ensinar polo simple feito de transmitir un coñecemento, o castigo corporal dentro da escola foi abolido e as presuntas transgresións por parte dos alumnos eran xulgadas por un tribunal formado polos seus compañeiros. Ademais a escola deseñou o seu propio plan de estudos con conceptos bastante radicais ou innovadores para a súa época xa que implementou, por exemplo, o ensino de linguas estranxeiras, ciencias e enxeñaría. Até ese momento, os plans de estudo limitábanse case sempre aos temas clásicos, e por ser unha escola de enxeñaría debeu incluír un novo plan de estudos case único.
Entre os seus estudantes máis destacados, a escola educou aos fillos de varios diplomáticos asentados en Londres, particularmente aqueles provenientes das novas nacións independentes de América do Sur, e aos fillos do pioneiro en computación Charles Babbage. esquerda|miniatura|231x231px| Extensión realizada durante o século XIX durante o período que funcionou a escola de Hill. En 1839 Rowland Hill, quen redactou unha influente proposta para a reforma do servizo postal de Inglaterra, foi posto a cargo da Oficina postal xeral do Reino Unido (en inglés: Royal Mail), onde introduciu por primeira vez no mundo o uso do selo postal, polo que debeu delegar a dirección da escola ao seu irmán máis novo Arthur Hill. Arthur retirouse en 1868, e sucedeulle no cargo o seu fillo George Birkbeck Norman Hill. miniatura|267x267px|Entrada traseira do edificio. A inscrición sobre o portal di: "[[Epístola ós Gálatas|O que o home sementar, iso tamén segará".]] Durante os anos que funcionou a escola no castelo de Bruce, as características da zona cambiaron máis aló do recoñecible. Historicamente, Tottenham estaba formado por 4 vilas situadas sobre a rúa Ermine Street (posteriormente a Ruta A10), rodeadas por granxas e pantanos. A construción da liña ferroviaria da Northern and Eastern Railway en 1840, xunto coa estación de Tottenham Ale e a estación Marsh Lane, fixo posible por primeira vez o traxecto entre Tottenham e o centro de Londres dándolle a esta rexión un importante acceso ao Porto de Londres; aínda que o traxecto é algo complicado coas oito millas de percorrido a través de Stratford, sendo máis do dobre da distancia que percorre a estrada directa. En 1872 a compañía Great Eastern Railway abriu unha liña directa desde a estación Enfield até a estación de Liverpool Street, incluída a estación de Bruce Grove, próxima ao castelo de Bruce. Esta liña ferroviaria tiña tarifas subvencionadas para traballadores para así permitir aos viaxeiros menos podentes viaxar a diario desde Tottenham até o centro de Londres e poder ir ós seus traballos. Ao ser un punto principal da rede ferroviaria, Tottenham pasou a ser unha zona residencial e industrial moi importante. A finais do século XIX a única área conservada sen desenvolver eran as terras pertencentes ao castelo de Bruce, as costas alagadas do río Lee na zona das marismas de Tottenham e o río Moselle no distrito de Broadwater Farm ao norte de Londres.
Obra "Tottenham" de Heraud
O castelo Bruce é mencionado na obra épica spenseriana de John Abraham Heraud de 1820, "Tottenham", unha poesía romántica que describe a vida de Robert de Bruce:
Lovely is moonlight to the poet's eye,
That in a tide of beauty bathes the skies,
Filling the balmy air with purity,
Silent and lone, and on the greensward dies—
But when on ye her heavenly slumber lies,
TOWERS OF BRUS! 'tis more than lovely then.—
For such sublime associations rise,
That to young fancy's visionary ken,
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos da provincia de Ourense
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos da provincia de Ourense.
Castelo de Bruce
Obra "Tottenham" de Heraud
como se unha marea de beleza bañara o ceo,
enchendo o aire tépedo coa pureza,
silandeiro e solitario, que no céspede morre,—
pero cando en vós o seu sono celestial se atopa,
¡a TORRE DE BRUS! é máis fermosa entón.—
Para tales asociacións do sublime lugar,
que a fantasía do mozo visionario Ken,
É como o soño dun maníaco — irregular e aínda máis.
O castelo hoxe en día
thumb|Mostra de caixas de correos antigas.
Hoxe o castelo de Bruce é un museo, e posúe os arquivos do Concello Londiniense de Haringey, e é un sitio de exhibición permanente do pasado, presente e futuro do concello de Haringey e das súas personalidades, onde se exhibe unha mostra da historia contemporánea da rexión. Entre outras exhibicións inclúese a historia de Rowland Hill e o Servizo Postal, unha significante colección de fotografías antigas, a colección de documentos históricos dos distintos señoríos e rolos da corte relacionados coa rexión, e unha das poucas copias dispoñibles na actualidade para o público dos Spurs Opus, que relata a historia completa do club deportivo Tottenham Hotspur Football Club. En 1949, o edificio foi rexistrado na Lista de Edificios do Reino Unido coa categoría de "Grao I"; a torre circular foi listada por separado o mesmo día tamén como de "Grao I", e os muros circundantes do sur e oeste do parque, construídos durante o século XVII foron listados como de "Grao II" en 1974. En 1969 o museo do castelo tamén se converteu en sede do museo do rexemento da Armada Británica baixo o mando do Duque de Cambridge coñecido como Middlesex Regiment; cuxa colección foi trasladada posteriormente ó National Army Museum.
En xullo de 2006 unha importante comunidade arqueolóxica realizou unhas escavacións no castelo para o Centro de Investigacións e o Arquivo Arqueolóxico do Museo de Londres, como parte das celebracións do centenario da apertura do Museo do Castelo de Bruce, na cal un gran número de mozos da localidade participaron da xornada. Nestas escavacións descubríronse unha gran cantidade de obxectos descartados de uso cotián, así como as bases de xiz do que parece ser unha casa anterior construída no mesmo sitio.
Notas
<references group="N." />
Serra do Fial das Corzas
A serra do Fial das Corzas é unha serra galega localizada xunto á serra da Queixa. Ten cumios arrendodeados e está conformada por areíscas e lousas. A meirante parte da súa vexetación é mato, así como bosque nas partes baixas.
O cumio de maior altitude é o Cabeza da Veiga do Fial, con 1.552 metros sobre o nivel do mar.
Canedo, Abellá, Frades
Canedo é un lugar da parroquia de Abellá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 4 eran homes e 5 eran mulleres.
ASP
Asp pode referirse a:
Alasca (homónimos)
Alasca ou Alaska pode referirse a:
Historia da química
miniatura|220px|O lume. miniatura|220px|Os 4 elementos clásicos. miniatura|220px|[[Antoine Lavoisier|Lavoisier, fundador da química moderna.]] A historia da química é a historia, desde a antigüidade até os nosos días, da ciencia química e do seus precedentes filosóficos e pseudo e protocientíficos, en particular da alquimia. Está intrinsecamente ligada ao desenvolvemento da humanidade, xa que abarca todas as transformacións da materia e as teorías correspondentes.
Alfred Jarry
Alfred Henri Jarry, nado o 8 de setembro de 1873 en Laval, Mayenne e finado o 1 de novembro de 1907 en París, foi un dramaturgo, novelista e poeta francés, coñecido polas súas hilarantes obras de teatro e o seu estilo de vida disoluto e excéntrico.
Historia da química
Historicamente, o estudo da materia fíxose desde dúas perspectivas diferentes: a tecnolóxica ou factual e a filosófica ou teórica:
Alfred Jarry
Traxectoria
Naceu en Laval, fillo de Anselme Jarry, un acomodado negociante de cadros, e Caroline Quernest. Despois do fracaso comercial da empresa do seu pai, a súa nai márchase a vivir cos seus dous fillos a Saint-Brieuc e logo a Rennes, na Bretaña, onde Alfred Jarry cursa os seus estudos secundarios. Recibe unha esmerada educación. En outubro de 1891 chega a París para estudar no Instituto Henri IV onde será alumno de Henri Bergson xunto co poeta Léon-Paul Fargue; tralo bacharelato presentouse en tres ocasiones ao concurso de acceso á École Normale Supérieure, pero non ingresou. Ingresou entón na Sorbonne para cursar estudos de literatura pero non logrou licenciarse. Obtivo pronto o éxito literario cos seus poemas en verso e a súa prosa orixinal. Aos vinte anos publicou a súa primeira obra. Pouco despois morreu a súa nai; e aos dous anos, o seu pai, quen lle deixou unha boa herdanza, o cal, sumado ao éxito cedo das súas obras, permitiulle levar unha existencia despreocupada durante boa parte da súa vida.
Historia da química
A ciencia química xorde antes do século XVII a partir da alquimia, protociencia (ou pseudociencia) moi popular entre moitos dos científicos da época.
Alfred Jarry
Traxectoria
Coñece a Marcel Schwob, Alfred Vallette (director do Mercure de France) e a súa muller Rachilde. Na casa da parella, dá en 1894 a primeira representación de Ubú Rei. Redacta artigos para o Mercure de France e a La Revue Blanche, onde colaboraban os escritores e artistas máis prestixiosos da época.
Historia da química
Considérase que os principios básicos da química estableceunos por primeira vez Robert Boyle na súa obra The Sceptical Chymist (1661).
Alfred Jarry
Traxectoria
De 1894 a 1895, dirixe con Remy de Gourmont a luxosa revista artística Ymagier. Contrariado con de Gourmont, decide fundar a súa propia revista de estampas, Perhindérion, da que se publicarán só dous números. En 1896 empeza a traballar para o director Aurélien Lugné-Poë que lle confía a programación da tempada do Théâtre de l'Œuvre, en París, onde ten lugar a estrea de Ubú Rei o 10 de decembro de 1896.
Historia da química
A química como tal comeza a desenvolverse un século máis tarde cos traballos de Antoine Lavoisier que, xunto con Carl Wilhelm Scheele descobren o oxíxeno. Lavoisier, pola súa parte, propuxo a lei da conservación da masa e refutou a teoría do floxisto coa teoría da combustión.
Dirty Dancing
Dirty Dancing é unha longametraxe de xénero romántico con números de baile. Estreouse en 1987 e está escrita por Eleanor Bergstein e dirixida por Emile Ardolino. Acadou un importante éxito comercial e considerase un clásico da década dos oitenta. O intérprete masculino do filme é Patrick Swayze. Estreouse en galego na TVG o 7 de maio de 2011.
Historia da química
Os primeiros pasos da química
miniatura|250px|Facendo lume por fricción.
Alfred Jarry
Traxectoria
A obra é parte dun ciclo de varias obras, cuxa primeira versión escribiu aos 15 anos inspirándose nun dos seus profesores do instituto de Rennes, que segundo Jarry encarnaba "todo o grotesco que poida haber no mundo". Logo das primeiras funcións no Théâtre de l'Œuvre, a obra representouse no teatro de marionetas Théâtre des Pantins, en París, con marionetas creadas polo seu amigo o pintor Pierre Bonnard.
Historia da química
Prehistoria
O principio do dominio da química (que para algúns antropólogos coincide co principio do home moderno) é o dominio do lume. Hai indicios de que hai máis de 500.000 anos, en tempos do Homo erectus, algunhas tribos conseguiron este logro que aínda hoxe é unha das tecnoloxías máis importantes. Non só daba luz e calor nas noites de frío, senón que tamén axudaba a protexerse contra os animais salvaxes, e permitía a preparación de comida (cocción, asado), que reducía os microorganismos patóxenos e a facía máis facilmente dixeríbel. Así baixaba a mortalidade e melloraban as condicións xerais de vida.
Cabo (xeografía)
miniatura|225px|Cabo Fisterra miniatura|225px|[[Illas Estelas e Cabo Silleiro]] miniatura|225px|[[Estaca de Bares|Cabo de Bares]] En xeografía, un cabo é un accidente xeográfico formado por unha masa de terra que se proxecta deica o interior do mar; recibe este nome cando a súa influencia sobre o fluxo das correntes costeiras é grande, provocando dificultades para a navegación. Algúns cabos débenlle a súa sona por ser a característica a máis salientable, como o cabo de Fornos. Tamén se poden denominar como "puntas" aqueles cabos de pequenas dimensións ou con extremos moi agudos.
Dirty Dancing
Sinopse
Johnny Castle é un profesor de baile con certa experiencia profesional. Baby Houseman, pola súa banda, é unha idealista e inocente moza. Durante a estadía de Baby no hotel de montaña no cal Johnny traballa polo verán como bailarín e profesor, coñécense.
Historia da química
Prehistoria
O lume tamén permitía conservar mellor a comida, especialmente a carne e os peixes, secándoos e afumándoos.
How to Use Sexy
How to Use Sexy é o cuarto álbum da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 19 de setembro do ano 2007 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku. Tivo dúas edicións: unha edición normal que incluía unicamente un CD e outra limitada que ademais de CD incluía un DVD. Alcanzou a sexta posición nas listas de Oricon no seu primeiro día a venda, alcanzando unhas vendas finais de 14.996 unidades.
Historia da química
Prehistoria
Finalmente, foi imprescindíbel para o futuro desenvolvemento da metalurxia, para a fabricación de materiais como os cerámicos e o vidro, ademais da maioría dos procesos químicos.