cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viana do Bolo
Patrimonio
miniatura|220px|Vista da torre do castelo de Viana do Bolo. A vila de Viana do Bolo ocupa un pequeno promontorio, rodeado por un dos brazos do encoro do Bao, do río Bibei. En torno á praza Maior hai edificios barrocos con soportais, un frontón semicircular, pináculos, gárgolas e balconadas, xunto con galerías acristaladas e a fonte do pío, monumento erguido en conmemoración do alzamento liberal liderado por Antonio Rodríguez Bordás que tivo lugar na vila en outubro de 1830, abortado coa execución na praza dos protagonistas da revolta. A comarca de Viana conta con numerosas igrexas de orixe románica, destacando as de Bembibre, Grixoa e San Cibrao. A igrexa do Pai Eterno é un santuario neoclásico do século XVII, onde se celebra o día da Trindade unha romaría popular. A igrexa parroquial de Viana conserva restos románicos nas fiestras, de duplo arco de ferradura, con clara influencia mozárabe.
Entre os pazos do concello destacan o pazo de Humoso (do século XVIII, cun patio interior representativo da cultura palaciana ourensá), o pazo de Fradelo, o pazo de Punxeiro e o pazo de Grixoa (que aparece na obra OS Biosbardos de Eduardo Blanco Amor).
A torre da homenaxe do castelo de Viana acolle na actualidade o Museo Etnográfico de Viana do Bolo, que conta con seccións adicadas á arquitectura popular, o fogar e a vida doméstica, as técnicas agrícolas e gandeiras, e á artesanía e oficios tradicionais. Na planta baixa hai unha pequena pinacoteca con cadros de pintores como Nelson Zumel e Sofía García Mares.
Demografía
En 1900 Viana do Bolo tiña 8016 habitantes, descendendo até os 7.906 en 1930. En 1950 a poboación aumentará a 8.448 habitantes, pero a partir dese ano minguou debido a un progresivo proceso de emigración, principalmente ao Brasil, así como a diversas cidades españolas e a outros países de América e Europa, especialmente Alemaña e Francia. En 1981 o censo rexistraba 6.411 habitantes, e dez anos despois a poboación descendera a 4.672. En 2008 tiña 3.368 habitantes. Un feito destacable é o aumento do ano 2009 cando o concello vianés gañou 14 habitantes con respecto ao ano 2008, un feito que non tivera lugar en todo o século XXI.
Flora e fauna
Neste contorno natural destaca o equilibrio entre o monte baixo e a superficie arbórea, con prados nos pequenos vales entre os numerosos soutos de castiñeiros centenarios, carballos, coníferas, bidueiros e abeneiros. Nun destes soutos destaca o chamado Pai dos Rebolos, un carballo de grandes dimensións.
Existen diferentes vías para a práctica do sendeirismo, que percorren hábitats ocupados por bufos reais, aguias reais, petos reais ou vichelocregos. Hai exemplares de lobo ibérico, xunto a mandas de corzos, xabaríns e raposos. Nos ríos hai lontras, martas, xenetas, picapeixes e patos salvaxes.
Economía
Viana do Bolo é un concello eminentemente agrícola e gandeiro. A agricultura, limitada polo clima e o minifundio, é principalmente para o consumo particular, exceptuando a castaña, con grande expansión e demanda no mercado. Na gandería predomina o vacún, seguido do ovino, caprino e porcino, cun aproveitamento fundamentalmente cárnico.
A actividade forestal viuse incrementada notablemente, malia os incendios sufridos nos últimos anos. As coníferas foron as especies máis repoboadas.
A actividade industrial céntrase nas empresas de transformación agraria e na produción de enerxía hidroeléctrica nos vales dos ríos Bibei, Camba e Conso.
A principal vía de comunicación é a estrada OU-533, que une Freixido (A Rúa) e A Gudiña.
Gastronomía
As terras do concello ofrecen unha ampla gama de deleites culinarios, sendo o produto típico a androlla, un embutido elaborado a base de costela de porco adubada e curada ao fume das lareiras, celebrándose a súa festa gastronómica o domingo de Entroido. Preséntase en tripa gorda, afumada coma un chourizo e rechea de costela troceada con carne; todo sazonado con sal, pemento doce, pemento picante e allo. Logo pasa uns dez días afumándose e uns vinte de secado. É similar ao botelo do Bierzo pero con dúas diferenzas: para a androlla úsase a tripa gorda e para o botelo o estómago; ademais, a androlla énchese de costela adubada e troceada, mentres que o botelo se enche con ósos e carne da cabeza do porco.
O Domingo Gordo (Domingo de Entroido) celébrase a festa da Androlla no pavillón polideportivo e arredores, congregando até uns 3.000 comensais. O menú comeza cun caldo con picatostes, seguido dos célebres cachelos (patacas cocidas) con grelos, lacón, chourizo e androlla. A continuación sérvese año asado (criado na zona), para rematar o xantar coa bica de Viana e os vianos, uns bombóns recheos de mel.
Entroido
[[Boteiros.|dereita|miniatura]] O entroido de Viana do Bolo, de recoñecida sona, é o evento máis antigo e de maior tradición da zona. Os preparativos comezan tralo día de Reis, cos ensaios e a preparación de disfraces e carrozas. Ao rematar a xornada diaria e durante as fins de semana, os veciños organízanse para ir tocar o fulión polas aldeas.
Dous xoves antes do Domingo Gordo (domingo de Entroido) é o Xoves de Compadres. A véspera as mulleres perseguen os homes para roubarlles unha peza e colocarlla ao Lardeiro, un boneco de ferro recheo de palla e petardos que se colga nun poste da Praza Maior. O xoves os homes perseguen as mulleres para tirarlles fariña, tralo cal faise a cea de Compadres. O sábado de fariña volve haber festa, para os chegados que estudan e traballan fóra.
O Xoves de Comadres é a seguinte semana. A véspera son os mozos os que rouban unha peza ás rapazas para colocarlla á boneca Lardeira, que se coloca nun poste a carón do Lardeiro. Durante o día as mulleres perseguen os homes para botarlles fariña. Pola tarde, os nenos teñen desfiles de disfraces e carrozas, acompañados de grupos tocando o fulión. Á noite as mulleres, disfrazadas e agrupadas en comparsas que rivalizan entre elas, organizan unha cea. O venres celébrase unha festa de disfraces para nenos e maiores, xuntándose todos de noite, ao igual que o sábado, día de maior afluencia de turistas.
O Domingo Gordo é un día grande. Desde ben cedo a Banda de Gaitas Municipal percorre as rúas con alboradas. Trala recepción ás autoridades, o pregón e a entrega das insignias da androlla, iníciase o gran desfile que percorre as principais rúas, participando todos os personaxes típicos do entroido: os Boteiros, a Mula, os Fulións e as Carrozas. A camisa dos boteiros é artesanal, confeccionada con máis de mil metros de seda ou cinta de raso, que forman distintas figuras xeométricas. A Mula vai guiada por un maragato; antigamente subíase ao seu lombo ao cacique da aldea para que convidase a viño e viandas a todos os veciños. O Fulión é un conxunto de veciños que fan soar ritmicamente grandes bombos e apeiros de labranza. Ao remate do desfile ten lugar a comida da Festa da Androlla, unha festa gastronómica que en 2020 festexou a súa 50 edición.
O luns é o día adicado aos nenos, con desfiles, concursos e pasarrúas. O martes é o penúltimo día. O fulión percorre as rúas, despedíndose até o vindeiro ano. Disfrazados e cargados de fariña, os participantes na festa percorren as rúas até a hora do baile e dos concursos de disfraces, despois da queima dos lardeiros. Ao día seguinte, o mércores de cinsa, ten lugar a procesión do enterro da sardiña.
Todos estes festexos foron xa documentados en 1914 por Nicolás Tenorio Cerero no seu libro La aldea gallega. A este escritor adicóuselle unha rúa do concello.
Festas e feiras
Os días 13 e 28 de cada mes celébrase na vila a feira.
Ademais das festas patronais das diferentes parroquias, celébrase a Asunción da Nosa Señora do 13 ao 17 de agosto, a Romaría do Pai Eterno en maio, e a Romaría do Santo Antón, o 14 de xuño.
Dende 2015 vénse celebrando en Viana do Bolo e Vilariño de Conso a "Mascarada Ibérica" (renomeada como "Festival Internacional Mascarada Ibérica ViBoMask" en 2020 ). Este festival, que exerce de antesala do Entrudio local, ten lugar en xaneiro e na súa sexta edición chegou a congregar máis de 40 mascaradas de invierno de diversos puntos de España, Portugal e mesmo Italia, con cerca de 700 participantes, o que fai dela a maior concentración de mascaradas de toda a península Ibérica.
Lugares de Viana do Bolo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Viana do Bolo vexa: Lugares de Viana do Bolo.
Sinagoga de Tomar
A Sinagoga de Tomar é a mellor conservada das sinagogas medievais de Portugal. Atópase no centro histórico da cidade de Tomar, e contén un pequeno museo xudeu.
A sinagoga de Tomar foi construída a metade do século XV pola próspera comunidade xudía da cidade. Dende o exterior, non semella diferente das outras casas da rúa. A actual entrada principal, que dá cara ó norte, non existía na Idade Media. Era o arco gótico que apunta cara ó leste - en dirección de Xerusalén - o que adoitaba ser a entrada principal ó templo.
miniatura|dereita|Interior da sinagoga.
Rebordondo, Cualedro
San Martiño de Rebordondo é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Cualedro. Segundo o IGE en 2015 tiña 218 habitantes (113 homes e 105 mulleres) distribuídos en dúas entidades de poboación, Rebordondo e Pena Verde.
Os dous lugares desta parroquia civil xunto co lugar de Paradiña (Rebordondo, Monterrei), forman a parroquia eclesiástica de Rebordondo do arciprestado da Limia da diocese de Ourense.
Richard Laurence Millington Synge
Richard Laurence Millington Synge, nado en Liverpool (Merseyside) o 28 de outubro de 1914 e finado en Norwich (Norfolk) o 18 de agosto de 1994, foi un bioquímico británico galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1952.
Traxectoria
Estudou física, química e fisioloxía na Universidade de Cambridge, onde se licenciou en 1936. Desenvolveu as súas investigacións científicas en empresas privadas, entre 1941 e 1943 na Wool Industries Research Association de Leeds, entre 1943 e 1948 no Instituto de Medicina Preventiva de Londres, entre 1948 e 1967 no Instituto de Investigación Rowett de Aberdeen, e entre 1968 e 1976 no Food Research Institute de Norwich.
Investigacións científicas
Durante a súa mocidade estudou e traballou na Universidade de Cambridge e xunto a Archer John Porter Martin, introduciu o método de análise cromatográfico chamado de repartición sobre papel, o cal posibilita a separación dos aminoácidos das proteínas da materia viva.
Entre 1942 e 1948 estudou os péptidos do grupo proteínico da gramicidina, traballo utilizado posteriormente por Frederick Sanger na determinación da estrutura da insulina.
En 1952 recibiu o Premio Nobel de Química, compartido con Archer J. P. Martin, para a invención da cromatografía de partición.
Portugués de Goa
O portugués de Goa é a variedade lingüística da comunidade lusófona do estado indio de Goa, outrora a India Portuguesa, formada polos territorios de Goa, Damán e Diu.
Falantes
En continuidade co misionariado portugués no primeiro século da presenza portuguesa en Goa, o século XIV, os esforzos culturais céntranse en aprender e dominar a lingua dos habitantes, tanto a lingua marathi usada tradicionalmente para os textos relixiosos, como a lingua konkani, que era a lingua falada polo común do pobo. Este esforzo misionario caracterízase pola creación do colexio dos «moços da terra» anexo ao «Colégio de São Paulo» dos xesuítas en Goa. A iniciativa destacada, debida a San Francisco Xabier, líder eclesiástico da misión, foi a de adestrar rapaces asiáticos que puidesen servir de intérpretes e asistentes aos misioneiros nos seus respectivos países. San Francisco Xabier foi capaz de expulsar da Companhia de Jesus a un reitor dese colexio por non participar no seu ideal e por ter substituído os mozos locais por portugueses nunha das súas ausencias.
O colexio dos «moços da terra» educaba en 1563 a 645 alumnos, e uns anos máis tarde chegou a ter 800 mozos de varias etnias. Foi un alumno deste colexio quen axudou aos xesuítas a compor a primeira gramática da lingua konkani e axudou a algúns xesuítas a ensinala. Foi nese período inicial no que se habilitaron confesionarios en konkani. Así mesmo, producíronse varias obras didácticas en konkani destinadas ao adestramentos dos propios relixiosos, e varias obras devocionais na mesma lingua e en marathi para o uso dos fieis.
Por esta razón, e acusadamente cando o celo misionario comezou a diminuír a partir da segunda metade do século XVII, principiou a baixada de falantes de portugués e invertiuse a presión sobre a administración do Estado da India para forzar aos locais a aprender a falar a lingua portuguesa, baixo pena de non celebraren os casamentos na Igrexa, nin os seus fillos poder ser ordenados padres. A estratexia fracasa en grande medida, porque os locais xa estaban habituados á liturxia en lingua vernácula e o seu interese no portugués era nulo. Recóllese unha expresión proverbial atribuída a unha señora goesa: «Sermanvak gel'lim axên, sermanv zalo firangi bhaxên» (= Eu fun con grande entusiasmo para oir o sermón, mais que pena que o predicamento era en portugués).
En oposición ao acontecido noutras colonias, en Goa o portugués só enraizou nunha pequena clase académica. Nunca chegou a ser unha lingua de uso cotián pero perviviu a través dos séculos. Na actualidade o seu número de falantes estímase entre o 3% e o 5%. Segundo os datos de 2014, as equivalencias chegan aos 10.000 cidadáns, cunha nova afiliación de 1.500 estudantes nas academias do estado portugués, repartidas entre o Consulado, o Instituto Camões e a Fundação Oriente.
Blood on the Tracks
Blood on the Tracks é o décimo quinto álbum de estudio do cantautor estadounidense Bob Dylan, publicado o 20 de xaneiro de 1975 a través do selo Columbia Records. O disco marcou o regreso de Dylan a Columbia tras dous discos editados con Asylum Records. A meirande parte das letras do álbum xiran ao redor da anguntia, da ira e da soidade.
O álbum foi recibido con entusiasmo pola crítica e o público. Nos anos posteriores ao seu lanzamento chegou a ser considerado como un dos seus mellores discos; é moi común en traballos posteriores que estes se etiquetasen como "o seu mellor disco dende Blood on the Tracks". É tamén común velo como un estándar para os álbums confesionais do cantautor; aínda que Dylan negase que as cancións sexan autobiográficas, o seu fillo Jakob Dylan afirmou: "As cancións son o meu pai falando". No ano 2003 o disco foi elixido o número 16 da lista da Rolling Stones dos "500 mellores álbum de todos os tempos", e no 2004 foi colocado no posto 5 da lista de Pitchfork Media dos "100 mellores álbums dos 70".
O disco acadou o número 1 da lista Billboard 200 e o 4 da UK Albums Chart. O sinxelo "Tangled Up in Blue" chegou ao posto 31 da lista Billboard Hot 100. O álbum segue a ser un dos máis vendids de Dylan, cunha certificación de dobre platino nos €€Stados Unidos]].
A Valiña, Viladavil, Arzúa
A Valiña é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Gran Premio de Francia de 1977
O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de celebrouse no Circuíto de Dijon-Prenois en Francia o 3 de xullo de 1977. Foi a novena proba da tempada de Fórmula Un de, o 55º Gran Premio de Francia.
Resumo da carreira
Unha vez máis Mario Andretti logrou a pole con James Hunt segundo e Gunnar Nilsson terceiro na grella. Hunt conseguiu a mellor saída e lideraba na primeira curva por diante de John Watson e Jacques Laffite, con Andretti no cuarto lugar. Watson pasou a Hunt na quinta volta e empezou a construír unha brecha ata que Andretti chegou ao segundo posto e comezou a recortar. Durante as últimas voltas, o líder Watson e Andretti corrían pegados, pero Watson o mantivo a raia ata a última volta cando o seu motor fallou e inmediatamente Andretti pasouno. Así Andretti levouse a vitoria por diante dun abatido Watson e Hunt.
Harold e Maude
Harold e Maude (en inglés Harold and Maude) é un filme clásico de culto dirixido por Hal Ashby en 1971, protagonizado por Ruth Gordon e Bud Cort, e con banda sonora de Cat Stevens. O filme, un drama existencialista, con pinceladas de comedia bufa e humor negro, céntrase nas vivencias de Harold, un rapaz neurótico de gustos mórbidos que intenta liberarse da vida que a súa nai, emocionalmente fría, lle quere impoñer ó tempo que se namora da septuaxenaria Maude.
A película correspóndese co número 45 da lista dos 100 filmes máis divertidos do American Film Institute, e co número 42 dos filmes máis divertidos de Bravo e da lista dos 250 mellores filmes da lista da IMDb. En 1997, foi seleccionada para ser preservada polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso.
É notable, en particular, por ter un moi amplo grupo de seguidores que a teñen como “película de culto”. Foi considerada por moitos críticos como parte integrante das creacións artísticas da contracultura americana dos setenta. O filme foi un fracaso comercial que recibiu críticas mixtas de moi diferente signo cando foi estreada. O guión no que se baseou a longametraxe foi escrito por Colin Higgins, sendo publicado o mesmo ano da estrea como novela.
A rodaxe da película levouse a cabo na area da Baía de San Francisco. Harold e Maude converteuse tamén durante algún tempo nunha obra de teatro en Broadway.
Trama
O filme preséntanos primeiro a Harold, un xove triste, alleado e extravagante, dunha familia rica que vive nunha mansión coa súa nai, viúva desde hai tempo e de carácter dominante e aparentemente frío. Harold parodia á perfección distintos tipos de suicidio mais as súas pesadas bromas sucédense con tanta frecuencia que a súa nai xa fai como se non a afectasen. Ata que un día fai que se suicida na bañeira e o fai con tal desorde e estrago que súa nai o envía ó psicólogo. Como diversión, Harold ten por costume visitar funerais de xente que non coñece. Nun deles ve a Maude, unha velliña de 79 anos que trata de facerse a súa amiga con pallasadas. Maude é todo o contrario de Harold: unha señora maior, vitalista, chea de enerxía, impulsiva, e alegre. Os dous acaban por facerse amigos con consecuencias inesperadas.
Temas
Hal Ashby, o director da película, intenta representar unha parte da cultura da xuventude de San Francisco. O filme contrasta o fatalismo da xuventude co vitalismo de quen cre en algo e está disposto a preocuparse ou interesarse por algo. É, en certa maneira, o que os sobreviventes do Holocausto tiveron que facer para seguir vivindo, superar o nihilismo e atopar un propósito na vida. O pasado de Maude, aínda que é só un momento, revélase na marca que leva tatuada no brazo, o número de identificación do campo de concentración do que se supón que logrou saír con vida.
Harold forma parte dunha sociedade para a que non ten importancia ningunha, e, existencialmente, por tanto, carece de significado. Maude, porén, sobreviviu e, para ela a vida ten certo sentido. Só o feito de vivir en si é significativo. É nesta crise existencial, vista co pano de fondo da guerra do Vietnam representada no inmenso cemiterio de lápidas brancas que chega a cubrir toda a pantalla, que é posible entrever a diferenza entre dúas formas de entender a vida e a morte. A cultura inicial de Harold é significativa de como os americanos sobrelevan unha guerra sen sentido. A cultura de Maude, que experimentou os efectos desastrosos da guerra e do odio, enfatiza a necesidade de agarrarse á vida e rexeitar o holocausto que conduce á negación de todo tipo de sentido.
A película deu lugar á aparición de dúas novas palabras en inglés: "Harolding" (‘frecuentar os cemiterios’) descrita por Douglas Coupland en "Harolding in West Vancouver" (1996); e "Maudism" ou "Maudianism", a filosofía de vivir plenamente cada día. A connotación da palabra está vinculada dalgún modo a filosofía idéntica dos mods. O inglés, Modism (‘o estilo de vida dos mods’) presenta a mesma converxencia fonética.
Música
A banda sonora é do músico, cantante e compositor Cat Stevens. Inclúe dúas cancións, "Don't Be Shy" (Non sexas tímido) e "If You Want To Sing Out, Sing Out" (Se queres berrar, berra), que compuxo especificamente para a película pero que non foron reproducidas en disco nin casete ata unha década máis tarde en que apareceron no compacto Footsteps in the Dark (Pegadas na escuridade’). A banda sonora de Harold and Maude nunca foi lanzada nos EUA pero si se chegou a producir e vender no Xapón.
A lista de cancións, seguindo a orde na que aparecen no filme é esta:
Santa Ana, Sandiás, Sandiás
Santa Ana é un dos lugares da parroquia de Sandiás, no concello ourensán de Sandiás. Nel atópase a casona de Santa Ana, do século XVIII, unha casa grande con capela.
Lucy Lawless
Lucy Lawless, nada en Auckland o 29 de marzo de 1968, é unha actriz neozelandesa. Acadou sona internacional pola súa participación na serie de televisión Xena: Warrior Princess, como Xena.
Déficit orzamentario
miniatura|Gráfico sobre o funcionamento do déficit público: * T: taxas (impostos cidadás) * G: Gasto público * Eixo vertical: diñeiro * Eixo horizontal: produción *P1: acádase o pleno emprego * Área vermella, cando P2: hai déficit * Área verde, cando P3: superávit En materia orzamentaria, o déficit fiscal, déficit público, ou simplemente déficit, é a situación na que os gastos realizados polo Estado superan aos ingresos non financeiros, normalmente nun período de tempo dun ano.
O déficit público adoita referirse ao conxunto de administracións que engloban a un estado, tanto estatais, coma rexionais e locais. O déficit orzamentario, porén, refírese ao maior gasto que ingresos en calquera administración que posúa unha partida orzamentaria pública.
A medición cuantitativa do déficit orzamentario faise a través da contabilidade. Os criterios que se seguen na contabilidade do déficit segue un criterio de obrigas contraídas, independentemente dos pagos ou cobros que se efectúen.
En Galicia, o organismo encargado de controlar e vixiar o correcto cumprimento do déficit é o Consello de Contas.
Déficit orzamentario en Galicia
O déficit orzamentario de Galicia nos últimos anos foi, en termos de porcentaxe de PIB:
Déficit orzamentario en Europa
A continuación amósase unha táboa que contén o déficit ou superávit nos orzamentos da Unión Europea e os estados que a conforman, entre os períodos de 1981 e 2001, medido en porcentaxe do PIB, segundo os criterios fixados pola Unión Europea.
Vestiges of the Natural History of Creation
Vestiges of the Natural History of Creation (Vestixios da historia natural da Creación) é un libro de 1844 de historia natural especulativa e de filosofía escrito por Robert Chambers. Foi publicado anonimamente en Inglaterra, e expón diversas ideas sobre a evolución estelar xunto coa transmutación das especies progresiva, usando unha narrativa accesible na que vai incluíndo numerosas teorías científicas da época.
O libro foi inicialmente ben recibido pola educada sociedade vitoriana contemporánea e chegou a ser un éxito de vendas internacional, pero os seus temas non ortodoxos contradicían a teoloxía natural daquela de moda e foi denigrado polos cregos da época, e seguidamente polos científicos, que rapidamente atoparon fallos e deficiencias de leigo. As ideas do libro foron celebradas polos radicais, pero a súa argumentación seguiu sendo popular ante un público moito máis amplo. O príncipe Alberto leullo en alto á raíña Vitoria en 1845. Vestiges causou un cambio na opinión popular, que (como cría Charles Darwin) preparou a mente do público para as teorías científicas da evolución por selección natural formuladas no libro de Darwin On the Origin of Species de 1859.
Como se publicou anonimamente, durante décadas houbo especulación sobre a súa autoría. A 12ª edición, publicada en 1884, revelou oficialmente que o autor era Robert Chambers, un xornalista escocés, que escribira o libo en St Andrews entre 1841 e 1844 mentres se recuperaba dunha doenza psiquiátrica. Inicialmente, Chambers propuxera para o libro o título The Natural History of Creation (A historia natural da Creación), pero os seus amigos persuadírono para que revisase o título en deferencia ao xeólogo escocés James Hutton, que salientara que a xeoloxía era insondable no tempo: "ningún vestixio dun principio, ningunha perspectiva dun final". Parte da inspiración da obra derivaba da Sociedade Frenolóxica de Edinburgo, cuxa influencia materialista chegou ao seu clímax entre 1825 e 1840. George Combe, que encabezaba o pensamento frenolóxico, publicara o seu influente libro The Constitution of Man (A constitución do home) en 1828. Chambers estaba estreitamente implicado con asociados de Combe como William A.F. Browne e Hewett Cottrell Watson, que contribuíron moito ás explicacións da teoría materialista da mente. Chambers morreu en 1871 e está enterrado na catedral de St Andrews, dentro da antiga capela de St Regulus.
Publicación
O libro foi publicado polo editor John Spriggs Morss Churchill en Londres. Puxéronse os máximos coidados en asegurar que a autoría do libro permanecese secreta para Churchill e o público. Despois de que Chambers completaba cada sección, a súa muller copiaba o manuscrito, porque Chambers era ben coñecido no oficio. Alexander Ireland de Manchester enviou o manuscrito ao editor. As probas foron entregadas de novo polo impresor Mr. Savill a Alexander Ireland, quen llas pasou a Chambers. Chambers revelou o segredo a só catro persoas: a súa muller, ao seu irmán William, a Ireland, e a Robert Cox. Toda a correspondencia dirixida ou procedente de Chambers pasaba por Ireland como intermediario. Dous anos despois da publicación inicial, en 1846, un tal Dr. Neil Arnott foi tamén engadido ao reducido círculo dos que coñecían o segredo.
Contido
miniatura|dereita|Diagrama da 1ª edición que mostra un modelo de desenvolvemento no que os [[peixes (F), réptiles (R), e aves (B) representan ramas dun camio que leva aos mamíferos (M).]]
O trabllo presenta unha teoría cósmica da transmutación como "a historia natural da creación" que agora chamamos evolución. Suxire que todas as cousas que existen se desenvolveron a partir de formas anteriores: o sistema solar, a Terra, as rochas, as plantas e os corais, peixes, plantas terrestres, réptiles e aves, mamíferos, e finalmente o home.
O libro empeza abordando as orixes do sistema solar, usando a hipótese nebular para explicar a súa formación enteiramente por medio das leis naturais. Explica as orixes da vida por xeración espontánea, citando algúns cuestionables experimentos que afirmaban que se xeraban espontaneamente insectos por medio da electricidade. Despois apela á xeoloxía para demostrar a progresión no rexistro fósil desde os organismos máis simples aos máis complexos, culminando finalmente no home, identificando imperturbablemente aos europeos caucasianos como o pináculo dese proceso, xusto por riba doutras razas e do resto do reino animal. Incluso vai máis lonxe e conecta o poder de razoamento mental do home co resto dos animais como un paso evolutivo avanzado que pode ser rastreado cara atrás a través do resto dos animais inferiores. Neste sentido, as ideas evolutivas presentadas en Vestiges pretenden ser completas e universais.
Contén varios comentarios que é interesante mencionar á luz dos debates recentes nalgúns países sobre o Deseño intelixente. Por exemplo:
"Ningunha das especies de calquera criatura que floreceu antes o Terciario (agás os infusorios de Ehrenberg) existe agora; e dos mamíferos que se orixinaron durante esa serie, moitas formas desapareceron, mentres que das outras temos agora só especies emparentadas. Así, encontrar non só frecuentes adicións a formas previamente existentes, senón frecuentes retrocesos de formas que aparentemente se volveran inapropiadas (un constante cambio e avance), é un feito calculado moi convincentemente como para cativar a atención. Unha consideración sincera de todas estas circunstancias apenas pode deixar de introducir nas nosas mentes unha idea algo diferente da creación orgánica do que ata agora xeralmente se considera. (p.152)"
Noutras palabras, o feito da extinción, que pode observarse nos estratos fósiles, suxire que algúns deseños eran defectuosos. A partir disto, o autor conclúe:
"Debe entón chegarse a algunhas outras ideas con respecto ao modo no cal o Divino Autor procedeu na creación orgánica. (p.153)"
Pero a suxestión non é un mecanismo, como Darwin proporía quince anos despois. O autor simplemente indica que un Deus continuamente activo é innecesario:
"...como podemos supoñer que o Ser augusto que lle deu forma a todos estes incontables mundos polo simple establecemento dun principio natural que fluía da súa mente, ía interferir persoalmente e especialmente en cada ocasión cando un novo molusco ou réptil ía ser levado á existencia nun deses mundos? Seguramente esta idea é demasiado ridícula para ser considerada nin por un momento. (p.154)"
Ademais suxire que esta interpretación pode estar baseada nunha teoloxía corrupta:
"Así, a obxección baseada nas escrituras rapidamente se desvanece, e as ideas prevalentes sobre a creación orgánica aparecen só como unha inferencia errada sacada do texto, formado nun tempo no que a ignorancia do home impedíalle sacar de aí unha xusta conclusión. (p.156)"
E loa a Deus pola súa prevision de xerar tan abraiante variedade por medio dun método tan elegante, mentres que reproba aos que sobresimplifican o Seu logro:
"Para unha mente razoable deben aparecer os atributos Divinos, non diminuídos ou reducidos dalgún modo, ao supoñer unha creación por leis, senón infinitamente exaltados. É a máis estrieta de todas as visións da Deidade, e característica dunha clase humilde de intelectos, supoñer que El actúa constantemente por camiños particulares para cada ocasión particular. Iso, en primeiro lugar, réstalle valor grandemente á súa previsión, o máis innegable de todos os atributos de Omnipotencia. Isto rebáixao ao nivel dos nosos humildes intelectos. Moito máis digno del seguramente é supoñer que todas as cousas foron encargadas por El desde o principio, aínda que tampouco está El ausente dunha partícula da corrente dos asuntos naturais en certo sentido, vendo que o sistema completo está continuamente sostido pola súa providencia. (pp.156–157)"
miniatura|250px|dereita|Esqueleto dun [[mamut extinto. Unha de entre as aproximadamente un cento de ilustracións de gravados introducidas na 10ª edición de Vestiges publicada en 1853.]]
Despois da súa publicación, houbo un crecente apoio ás ideas da coexistencia de Deus e a Natureza, nas que a deidade establecía as leis naturais en vez de intervir continuamente con milagros. Quizais por esa razón On the Origin of Species de Darwin foi aceptado tan doadamente, despois da súa publicación. Por outra parte, o coñecemento do escándalo e a experiencia da reacción dos seus amigos científicos confirmaron a reticencia de Darwin a publicar as súas propias ideas ata que tivera respostas ben elaboradas a todas as posibles obxeccións (aínda que, ao final, Darwin tivo que publicar o libro antes do que el quería).
Os Vestiges e Lamarck
O libro avogaba por unha visión evolutiva da vida co mesmo espírito co que o fixo o francés Jean-Baptiste Lamarck. Lamarck estaba desacreditado entre os intelectuais na década de 1840 e as teorías evolutivas (ou desenvolvementos) eran moi impopulares, excepto entre os políticos radicais, materialistas, e ateos. Charles Lyell criticara amplamente as ideas de Lamarck na súa segunda edición da súa monumental obra Principles of Geology (Principios de xeoloxía). Así, era natural que algúns críticos intentasen simplemente desestimar Vestiges como un libro lamarckista. Porén, Chambers tratou de distanciar explicitamente a súa propia teoría da de Lamarck negándolle ao mecanismo evolutivo de Lamarck calquera plausibilidade. "Agora é posible que os desexos e o exercicio das facultades entrasen dalgunha maneira na produción dos fenómenos que estivemos considerando; pero certamente non na maneira suxerida por Lamarck, cuxa completa noción é obviamente tan inadecuada para explicar a aparición dos reinos orgánicos, que só podemos situala con pena entre as loucuras dos sabios. (p.231)"
Nun prefacio autobiográfico (anónimo) escrito en terceira persoa que só apareceu na 10ª edición, Chambers sinalou que "Oíra falar das hipóteses de Lamarck; peroparecéronlles que avanzaban nun círculo vicioso, e descartounas como totalmente inadecuadas para explicar a existencia das especies animadas."
Mesía (homónimos)
O topónimo galego Mesía pode referirse a:
Illa de Tierra
Está situada a 50 metros da praia marroquí de Sfiha e ascende ata uns 11 m sobre o nivel do mar. Está deshabitada e non ten ningunha edificación.
Desde o incidente da illa Perejil, foi cercada de arame. Desde entón formouse un núcleo reprodutor de gaivota de Audouin grazas á tranquilidade que se lle garante.
En setembro de 2012, un grupo de inmigrantes ilegais chega ao illote, aproveitando a proximidade ás costas marroquís das que se pode chegar facilmente a nado. As autoridades españolas recolleron aos menores e ás nais embarazadas e leváronos a Melilla, mentres que o resto foron deportados a Marrocos. ​ A expulsión que as autoridades españolas realizaron por “vía de feito” vulnera, segundo diversas organizacións da sociedade civil como APDHA, a lexislación española en materia de asilo e o procedemento de devolución previsto na normativa de estranxeiría, así como as convencións internacionais en materia de asilo.
Teina Bishop
Traxectoria
Bishop estudou na Universidade do Pacífico Sur e logo traballou como profesor de secundaria e en 1991 montou coa súa dona a súa propia empresa Bishops Cruises e en 1994 unha tenda en Arutanga. Accedeu por primeira vez ao Parlamento das Illas Cook como representante do Partido das Illas Cook na circunscrición de Arutanga-Reureu-Nikaupara. En 2003 renunciou ao seu escano logo de recurtes presupostarios que afectaban á súa circunscrición,, forzando eleccións parciais na súa circunscrición que gañou sen oposición. Bishop foi ministro de Medio Ambiente e Illas Exteriores durante cinco meses en 2006 e logo de gañar o seu partido as eleccións de 2010 entrou de novo en decembro de 2010 no gabinete como ministro de Educación, Recursos Mariños e Turismo.
Aleix Espargaró
Ten un irmán, Pol Espargaró, que tamén é piloto de motociclismo, da categoría de Moto2.
Inicios
No 2000, os éxitos chegaban no Campionato Rieju Supermotard no que acaba terceiro no rexional catalán e no español desa competición. Unha tempada na que Aleix gañaba a Copa Rieju e acababa cuarto no Open RACC de 50 cc. Repetindo o cuarto posto do Open RACC no 2001, Espargaró gañaba a Copa Rieju Supermotard de Cataluña e España e quedaba segundo da de Andorra.
O seguinte paso natural de Aleix foi o catalán de velocidade de 125 cc, paso que fixo no 2002. Quinto ese ano, Espargaró proclamábase campión dese campionato a tempada seguinte. Un 2003 no que debutaba no campionato español de 125 cc, acabando décimo.
En 2004 conseguiu o seu primeiro gran título ao proclamarse campión de España de 125cc. Tamén conseguiu ser campión de Cataluña.
125cc
Co título de campión español de 125cc abríronselle as portas do mundial en 2005 e asinou co equipo Seedorf Racing para pilotar unha Honda RS125 tendo como compañeiro a Álvaro Bautista. Non defraudou na súa primeira tempada mundialista e sumou 36 puntos que lle fixeron acabar en 16º posición o campionato.
250cc
En 2006 asinou co equipo Fonda BQR e empezou o mundial de 125cc pero pronto o equipo ascendeulle e colocoulle na súa estrutura de 250cc puntuando no seu debut no GP de Holanda. Esa tempada sumou 19 puntos e acabou en 20ª posición.
En 2007 seguiu no mesmo equipo, agora denominado Blusens Aprilia polo que cambiou a Fonda para pilotar unha Aprilia RS250 non oficial que lle serviu para conseguir 47 puntos e acabar en 15ª posición o campionato.
Barros, Vilantime, Arzúa
Barros é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Tiña 28 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 15 eran mulleres.
Aleix Espargaró
250cc
Ao finalizar a tempada 2007 recibe unha oferta do equipo Lotus Aprilia, campión de 250cc en 2007, para fichar por eles tendo como compañeiro a Alex Debón polo que Espargaró non desaproveita a oportunidade e pasa a formar parte do equipo. En 2008, Aleix participa no campionato do mundo de 250cc. Logo do seu grandísima tempada, Aleix termina duodécimo na xeral. Durante toda a tempada múltiples fallos mecánicos impídenlle estar diante.
Benigno Gómez Gómez
Benigno Gómez Gómez foi un político galego.
Aleix Espargaró
250cc
Tras a marcha de Dani Amatriaín, o equipo Lotus Aprilia (campión de 250cc en 2007) disólvese e quedan tanto Aleix como o seu compañeiro Debón sen equipo.
Benigno Gómez Gómez
Traxectoria
Na República, coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado alcalde de Carballeda de Avia a principios de marzo. Logo da sublevación do 18 de xullo fuxiu e estivo agochado. Capturado pola Garda civil a principios de 1939, foi xulgado en Ourense en xuño por rebelión militar. Foi condenado a cadea perpetua.
Aleix Espargaró
250cc
Na tempada 2009, Aleix non pode participar en 250cc posto que non ten equipo. A principio de tempada empeza a probar a Moto2, nova categoría e substituta de 250cc en 2010. O 7 de xuño, por primeira vez, aparecen as Moto2 no Campionato de España de Velocidade. Aleix lidera as primeiras voltas pero debido a problemas mecánicos e a unha caída ten que abandonar. Unha semana antes do Gran Premio de Assen (do campionato do mundo)recibe a noticia de que vai ser o substituto de Németh (do equipo Balantoring Team). Logo dunha magnífico fin de semana, Aleix acaba a carreira en cuarta posición, o seu mellor resultado en 250cc no campionato do mundo.
MotoGP
A tempada 2009 debuta en MotoGP (GP de Indianápolis), como substituto de Kallio no equipo PRAMAC RACING (Ducati), xa que este substitúe a Casey Stoner no equipo oficial de Ducati. No seu debut suma tres puntos.
Na tempada 2010, Aleix Espargaró fixo unha boa tempada, acabando en 14ª posición no mundial. En 2011 decidiu volver á Moto2.
A finais de 2011 anunciouse a fichaxe polo Mapfre Aspar Team onde pilota unha das novas CRT, xunto ao francés Randy de Puniet na categoría de MotoGP en 2012.
Alfagann é Flanagan
Alfagann é Flanagan é un libro escrito en 1996 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o quinto da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.
Trama
Principios de febreiro. Xa hai un mes que Nieves, unha das "corpos dez" de clase, está desaparecida. Malia que a carreira de detective de Flanagan está de capa caída, é contratado polo pai para que averigüe algo. Ao tempo, o pai pídelle información sobre Paco (o mozo da súa irmá Pili), e Charcheneguer pretende contratalo para que lle consiga un exame no instituto.
Un grupo de pícaros anda a loitar ó seu modo contra o señor Lage. Malia que ó principio ven a Flanagan como un inimigo, logo deciden que non é un mal tipo, e colaboran. Finalmente, aínda que nunha situación límite e logo de que o señor Lage ameace con disparar e matar a Nieves, chega a policía e o detén. Pero isto non serve de moito. Sae absolto da acusación da violación por falta de probas, e só está un ano na cadea polo delito de posesión de armas de fogo e ameazas. Por outra banda, Nieves é incapaz de recompoñer a súa vida, e finalmente mudará de barrio cos seus pais sen avisar a ninguén.
Narración
Logo de varios fracasos, semella que o asunto do amor pinta ben para Flanagan, que anda amigado con Blanca Online.
Nesta ocasión Flanagan volve ser enganado pola xente para desviar a súa atención, pero finalmente todo acaba saíndo ben. O libro convértese nunha clara alegación contra o silencio nos casos de violación e abusos a menores. Hai que falar do tema, para evitar que se repitan os casos e para que os culpables non queden impunes.
O título, un anagrama, débese a que varias personaxes intercambian mensaxes escritas codificadas para se comunicaren.
Castelán ecuatoriano
O castelán ecuatoriano é o conxunto de variedades da lingua castelá falada en Ecuador, sendo o castelán a lingua oficial do país e a primeira lingua materna da maioría da poboación, así como de uso máis estendido entre os seus habitantes. As variedades dialectais usadas no país encádranse dentro das variedades do castelán americano, con variacións de acento e vocabulario.
Os tres principais dialectos do país son:
CD16
En inmunoloxía, o CD16 (cluster de diferenciación 16), tamén chamado FcγRIII, é un antíxeno proteico da superficie de certas células do sistema inmunitario dos mamíferos. Exprésase especificamente en neutrófilos, células NK, monocitos e macrófagos. Ten un peso molecular de 50-80 kDa e polas súas características bioquímicas encádrase dentro da familia das inmunoglobulinas. A súa función na célula é funcionar como compoñente do receptor de baixa afinidade para a rexión Fc dos anticorpos e mediar na fagocitose e citotoxicidade debida a células dependentes de anticorpos IgG. O CD16 foi identificado como o FcγRIIIa (CD16a) e FcγRIIIb (CD16b). O CD16 pode utilizarse para illar poboacións das células que o conteñen por medio de anticorpos dirixidos contra o CD16, utilizando FACS (selección de células activadas por fluorescencia) ou MACS (selección de células activadas por magnetismo).
Benigno Gómez
Co nome Benigno Gómez podemos referirnos a:
Ulex micranthus
O toxo brañego (Ulex micranthus), é unha especie arbustiva de toxo, da familia das fabáceas, máis termófila que as especies relacionadas. É un endemismo galego. É o máis miúdo dos toxos. Mora en solos lamacentos, illós e brañas do sur da provincia de Pontevedra e norte de Portugal (Atópase por exemplo nas Gándaras de Budiño). É o toxo máis escaso de Galicia. Tamén se coñece co nome científico de Ulex lusitanica.
Aquelcabo, Vilantime, Arzúa
Aquelcabo é un lugar da parroquia de Vilantime no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Segundo o INE, en 2010 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Hämeenpuisto
Hämeenpuisto é unha vía pública e parque de máis dun quilómetro de longo que cruza de norte a sur o bordo occidental do centro da cidade finlandesa de Tampere, dende Näsinpuisto ata Eteläpuisto. Esténdese polos barrios de Finlayson, Tammerkoski e Nalkala. Inicialmente o nome da rúa era Esplanadi, e paralelamente era coñecida como "Itäinen" e "Läntinen Puistokatu", ata o ano 1936, cando adoptou a súa denominación actual.
Ao longo da rúa encóntranse a Biblioteca Principal de Tampere "Metso", a Igrexa de Alexandre, o Teatro dos Traballadores de Tampere, a Casa dos Traballadores, o Museo Lenin e o Pikkupalatsi. No seu extremo norte encóntrase a fonte de Näsikallio.
Antonio Pillado (Arxentina)
Antonio Pillado, nado en Viveiro en 1809 e finado na Arxentina en 1879, foi un político, bibliófilo e home de letras galego na Arxentina.
Traxectoria
Fillo de José Pillado, comerciante, loitou contra Juan Manuel de Rosas, foi feito prisioneiro na batalla de Chascomús e encarcerado en Buenos Aires. Fuxiu a Montevideo onde fundou La Gaceta del Comercio e El Conservador, foi comisario e xefe interino de policía, e seguiu loitando para derrocar o ditador arxentino proporcionando e transportando armas aos que o combatían. Cando caeu Rosas foi nomeado Xefe da Policía e secretario tesoureiro da Municipalidad de Buenos Aires e administrador do Asilo de Mendigos de La Recoleta. Fundou o Club del Progreso, o Instituto Histórico y Geográfico del Río de la Plata e a Asociación de Amigos de la Historia Natural. Escribiu Diccionario de Buenos Aires.
Recoñecementos
Unha rúa de Virrey del Reino leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Guillermina Manuela Díaz e tivo seis fillos: José Antonio, Ricardo, Emilio, Eugenia, Roberto e Jorge Pillado Díaz.
Xénero e Cooperación Internacional
A perspectiva ou enfoque de xénero no desenvolvemento é o resultado dos cambios na percepción do papel e a forma de comprender os problemas das mulleres en relación ao desenvolvemento.
Características
Trátase dunha proposta que xorde da crítica académica e dos movementos da mulleres dos países menos desenvolvidos e se instala nas políticas de desenvolvemento a partir da década de 1980. Na década de 1990 todas as axencias de desenvolvemento incorporan este enfoque como parte dos seus obxectivos, especialmente tras a Conferencia de Beijing de 1995.
Pódese falar de tres grandes enfoques dende os que se ten afrontado a cuestión da muller:
Esta perspectiva do apoderamento é o xerme do coñecido como enfoque de xénero no desenvolvemento (ou perspectiva GED) do que comeza a falarse dende 1995, a partir da Cuarta Conferencia Mundial sobre a Muller.
O enfoque de xénero e desenvolvemento traballa dende unha concepción de sistema, entendendo que as relacións de xénero só se poderán modificar se transformamos o sistema coma un todo, non unicamente algún dos seus elementos. Este enfoque entende os roles de xénero como construcións culturais, polo tanto susceptibles de cambio. Critica ao modelo anterior sinalando que a mellora no nivel de ingresos das mulleres non asegura que xa non sigan marcadas por situacións de violencia, de poder ou de dominación.
Neste senso, consideran 3 elementos claves a transformar:
Chapa e pintura
Chapa e pintura é unha comedia de situación emitida pola Televisión de Galicia dende o 7 de outubro de 2013.
Sinopse
Ambientada nunha veciñanza ficticia onde, entre outros negocios, conviven unha tenda-taller de motos e un salón de beleza, nos que traballan Chelo e Raúl respectivamente, unha parella recentemente separada. Como as súas vidas, os seus negocios precisan e buscan o mesmo obxectivo: unha renovación de chapa e pintura. En definitiva, unha tranquila e próspera rúa, en que a vida podería transcorrer moi pracenteira senón fora polas intrigas dos seus veciños.
Alvar Aalto
Hugo Alvar Henrik Aalto, nado en Kuortane o 3 de febreiro de 1898 e finado en Helsinqui o 11 de maio de 1976, foi un arquitecto e deseñador finlandés.