Reino_de_Hungría_(1920-1946)
Poboación xudía privilexiada, discriminada e aniquilada
miniatura|dereita|Pequena tenda xudía. A comunidade desempeñaba un importante papel no comercio da capital húngara. A poboación xudía reducírase a case a metade logo das perdas territoriais da posguerra (de 938 458 a 473 310 persoas) e convertérase en máis homoxénea e máis marcadamente burguesa. En 1930, representaba o 5,1 % da poboación e un quinto da da capital. Case a metade residía na capital, onde ocupaba un papel primordial na industria, o comercio ou as finanzas. Tamén desempeñaba un papel importante na xestión dos latifundios da aristocracia nas súas industrias. Aínda que en conxunto a comunidade era pobre, érao moito menos que o conxunto da sociedade húngara: o 38 % das persoas xudías tiñan rendas altas ou medias, fronte ao 8,3 % do conxunto do país. A porcentaxe da riqueza nacional en mans da comunidade superaba amplamente a proporción do grupo respecto da poboación total —calcúlase nun cuarto do total do país, catro quintas partes da industria e catro dos cinco bancos principais— e esta situación converteuno nun importante apoio do réxime durante a primeira década dominada por Bethlen. Aínda que Bethlen non abrogou a lei de numerus clausus de 1920, durante o seu mandato fíxose caso omiso da lei e as persoas xudías puideron volver recibir educación superior nunha proporción maior que a da posguerra, aínda que nunca se acadara de novo a enorme proporción anterior á guerra mundial. A porcentaxe de xudeus nas profesións liberais descendeu así só moderadamente durante a primeira década do período de entreguerras. O declive, con todo, si que se notou na Administración e na política, onde a comunidade reduciu drasticamente a súa presenza. Estas limitacións, en todo caso, agrearon as relacións entre o Goberno e a comunidade: o primeiro podía seguir contando co apoio económico da burguesía xudía, mais xa non co anterior decidido apoio político, que foi parar en xeral aos liberais e aos socialdemócratas. A primeira guerra mundial puxo fin ademais a un intenso proceso de asimilación cultural da comunidade, favorecida anteriormente polos Gobernos para aumentar o número de húngaros fronte ás minorías. miniatura|esquerda|Arresto de cidadáns xudeus en Budapest en outubro de 1944, logo da toma de poder por [[Ferenc Szálasi.]] Chegada a crise económica da década de 1930, a ultradereita propuxo a discriminación racial como un xeito de expulsar á poboación xudía dos seus postos para entregalos a través dunha crecida Administración á intelectualidade húngara cristiá que carecía de empregos suficientes e de obter ao mesmo tempo financiamento para a industrialización sen ter que enfrontarse ao campesiñado. Sen a necesidade da poboación xudía para dar maioría húngara ao país como sucedera antes da guerra e con dura competencia entre a baixa nobreza desclasada e a burguesía polo emprego na Administración e nas profesións liberais, creceu o antisemitismo, que se acentuou coa chegada da gran crise económica ao principio dos anos trinta. A mediados da década e con apoio gobernamental, as protestas dos universitarios cristiáns lograron que o número de compañeiros xudeus diminuíra apreciablemente.