cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Sand
Traxectoria
Sand comezou o seu paso polo Lanús sendo expulsado no xogo contra o Club Atlético Independiente, que acabou con derrota de 5-3. Naquela época, fixo dez goles en nove xogos pola liga. Coa súa boa suma de quince goles en quince xogos, no seu primeiro campionato co Lanús estabeleceuse como favorito da afección. En 2007, fixo parte do equipo que venceu o Torneo Apertura 2007, a primeira conquista do campionato do equipo.
Por causa da súa excelente forma no club, Sand foi chamado por primeira vez para a Selección de fútbol da Arxentina polo técnico Alfio Basile para substituír o suspenso Carlos Tevez, contra Chile, en xogo en Santiago de Chile no día 15 de outubro de 2008.
No comezo de 2010 foi transferido para o Al Ain FC dos Emiratos Árabes Unidos e tornouse, logo na súa primeira tempada, máximo goleador de case todas as competicións que disputou. Na liga nacional, chegou á impresionante marca de 24 goles en 20 partidos.
No mercado de inverno da tempada 2010-11 foi cedido ao Deportivo da Coruña; a pesar do interese do xogador no retorno ao Lanús. A operación realizouse en préstamo por 6 meses, por un valor de 500 000 euros, cunha obriga de compra ao finalizar a presente tempada de 3 millóns de euros. En caso de non concretarse isto último, o Deportivo debería compensar ao Al Ain noutros 500 000 euros. Tras só cinco partidos xogados sen converter goles e consumado o descenso do Deportivo á Segunda División, en xullo de 2011 foi fichado polo Club Tijuana para o Torneo Apertura 2011.
Tras un ano na Primeira División de México, en xullo de 2012 o xogador chegou a un acordo co Racing Club de Avellaneda por dúas tempadas, con posibilidade de estenderse por unha máis. O seu debut produciuse o 4 de agosto dese mesmo ano.
Finalizada a tempada, Sand mudouse ao Club Atlético Tigre, onde xogou 12 partidos e logo asinou co Club Atlético Boca Unidos onde xogou 15 partidos, aínda que non logrou ascender á Primeira División da Arxentina.
No mes de febreiro de 2015 asinou co Club Atlético Aldosivi de Mar do Prata
En decembro do ano 2015, aos 35 anos de idade, volve co Club Atlético Lanús cun contrato de 18 meses e o 29 de maio de 2016 conságrase campión, obtendo así o seu segundo título no club. O 14 de agosto de 2016 consagrouse campión da Copa do Bicentenario da Independencia ante o Racing Club, obtendo así o seu terceiro título co Club Atlético Lanús. O 4 de febreiro de 2017 volveu saír campión con Lanús da Supercopa Arxentina 2016 fronte a River Plate.
En xaneiro de 2018 asinou co Deportivo Cali, de Colombia por un ano, con opción a seis meses máis.
San Gil, Colombia
San Gil é un concello colombiano, no departamento de Santander. É a capital da provincia de Guanentá. Popularmente coñécese como a "perla do Fonce”, por atoparse na beira deste río. A distancia a Bucaramanga, a capital do departamento, é de 96 km.
Belocoi, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Belocoi é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 15 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 23 habitantes.
Jeanine Áñez
Antes de asumir a presidencia boliviana, Jeanine Áñez ocupou o cargo de vicepresidenta segunda da Cámara de Senadores de Bolivia. A súa ascensión ao cargo foi formalmente lexitimada polo Tribunal Constitucional Plurinacional horas máis tarde o mesmo día, que declarou que asumira legalmente o cargo "ipso facto", de acordo co precedente establecido pola Declaración Constitucional 0003/01 do 31 de xullo de 2001. Foi a segunda muller da historia de Bolivia en alcanzar a posición de presidenta despois de 40 anos, logo de Lidia Gueiler Tejada (1979-1980).
O 24 de xaneiro de 2020 anunciou a súa candidatura para as eleccións xerais de 2020 pola coalición "Juntos".
Traxectoria
Jeanine Áñez naceu o 13 de xuño de 1967 na poboación de San Joaquín no Departamento do Beni. Os seus pais foron profesores, sendo a última filla dun total de sete do matrimonio.
Comezou os seus estudos escolares en 1972, nunha escola rural denominada "21 de agosto" de formación só para nenas. A súa nai chegaría a ser directora desta pequena unidade educativa. Graduouse como bacharel no ano 1984 na súa localidade natal.
En 1985 trasladouse a vivir á cidade da Paz, motivada pola falta de oportunidades de estudo no seu lugar de orixe. Na Paz ingresou inicialmente a estudar cursos de secretariado no Bolivian Institute e logo no Instituto Abraham Lincoln. En 1988 trasladouse a vivir á cidade de Santa Cruz de la Sierra onde completou a súa formación técnica, pasando cursos de computación e tamén de inglés. Naquela cidade coñeceu ao avogado beniano Tadeo Ribeira Bruckner (1960-2020) quen sería o seu primeiro esposo e co cal tería aos seus dous únicos fillos; Carolina Ribeira Áñez (1990) e José Armando Ribeira Áñez (1995).
En 1990, Jeanine Áñez xunto ao seu marido decidiron trasladarse a vivir á cidade de Trindad, onde estableceron a súa familia e onde tamén nacerían os seus dous fillos. Xa naquela cidade e durante a década de 1990, Jeanine Áñez ingresaría a estudar na Facultade de Ciencias Xurídicas, Políticas e Sociais da Universidade Autónoma do Beni "José Ballivián" (UABJB), titulándose anos despois como avogada de profesión en Ciencias Xurídicas e Dereito en 1997. esquerda|miniatura|Jeanine Áñez en [[2016]] En 1993, o seu esposo ingresou á política como concelleira do municipio de Trindad en representación da partido Unidade Cívica Solidariedade (UCS), pertencente nese entón ao líder político Max Fernández Rojas. Nas eleccións municipais de decembro de 1995, Tadeo logrou saír elixido como alcalde da cidade de Trindad para o período 1996-2000 novamente representando á UCS.
Durante a súa vida laboral, Áñez exerceu como directora e presentadora de televisión en Totalvisión e como membro do Comité Executivo Nacional do Movemento Demócrata Social (MDS).
Membro da Asemblea Constituínte (2006-2008)
A entrada de Jeanine Áñez na política boliviana comezou a partir de 2006 cando en xullo dese mesmo ano participou nas eleccións para os membros da asemblea constituínte cuxo obxectivo sería redactar a nova Constitución Política do Estado de Bolivia. Aínda sendo unha muller de 38 anos de idade, Jeanine Áñez conseguiu ser elixida como membro da asemblea constituínte uninominal pola Circunscrición 61 en representación do partido do Poder Democrático Social (PODEMOS), liderado a nivel nacional Jorge Quiroga Ramirez. Durante o seu tempo como membro da asemblea constituínte (2006 - 2007), Jeanine Anez estaba vivindo na cidade de Sucre, onde formou parte da comisión de organización e estrutura do novo Estado, traballando tamén na parte do poder xudicial. Despois da conclusión da Asemblea Constituínte, volveu ao seu programa de televisión na cidade de Trinidad.
Senadora de Bolivia (2010-2015)
En decembro de 2009, Jeanine Áñez participou nas eleccións nacionais dese ano, onde logrou ser elixida senadora polo Departamento de Beni en representación da alianza Plan Progreso para Bolivia-Converxencia Nacional (PPB-CN), liderada a nivel nacional por Manfred Reyes Villa. Áñez foi senadora na Asemblea Lexislativa Plurinacional entre 2010 e 2015.
Senadora de Bolivia (2015-2019)
miniatura|270x270px|Áñez falando ante a prensa en [[2018. Despois de permanecer como senadora no lexislativo durante case unha década (2010-2019) na cidade da Paz, Jeanine Áñez chegou á Presidencia de Bolivia en novembro de 2019.|alt=]] En outubro de 2014, Jeanine Áñez participou de novo nas eleccións nacionais, logrando tamén ser elixida de novo como senadora polo departamento do Beni en nome da alianza política Unidad Democrática (UD), liderada naquela época, a nivel nacional por Samuel Doria Medina. A pesar de que o mandato lexislativo de Jeanine Añez remataba oficialmente en 2020, tivo que renunciar ao seu posto en novembro de 2019 para asumir a presidencia boliviana aos 52 anos. Divorciouse do seu primeiro marido, Tadeo Ribera Bruckner, co cal chegara a formar unha familia. Tempo despois coñeceu á súa segunda parella, o colombiano Héctor Hernando Hincapie Carvajal..
Presidencia de Bolivia
O 11 de novembro de 2019 tras a renuncia do presidente Evo Morales, (cualificada por algúns de golpe de Estado), do vicepresidente Álvaro García Linera, da presidenta do Senado Adriana Salvatierra (renuncia este última obxecto de certa controversia) e do Presidente da Cámara de Deputados Víctor Borda, Jeanine Áñez anunciou que estaría disposta a asumir provisionalmente a presidencia do país, seguindo a orde de sucesión para convocar novas eleccións de acordo coa liña de sucesión constitucional do país.
Asumir oficialmente a presidencia do Senado requiría a maioría dos votos do Senado, maioría en mans do Movemento ao Socialismo, antes de convocar unha sesión bicameral na que xuraría á xefatura interina e de transición do Estado.
Asunción ao cargo
esquerda|miniatura|278x278px|Jeanine Áñez como [[Presidente de Bolivia|Presidenta de Bolivia en decembro de 2019.]] O 12 de novembro de 2019, nunha curta sesión lexislativa sen quórum, Áñez proclamouse presidenta interina do Estado, alegando sucesión constitucional, baseándose así nun pronunciamento dese mesmo día do Tribunal Constitucional a favor da «inmediatez» da sucesión constitucional, sen necesidade de recorrer a algunha lei nin resolución do Lexislativo. Áñez obtivo o voto favorable dos partidos opositores, unha terceira parte do Parlamento, mentres que o Movemento Ao Socialismo, non participou na votación rexeitando a sucesión.
Tras o seu xuramento, Áñez dirixiuse ao Palacio de Goberno, acompañada dunha biblia, e entoando despois o himno nacional. Xa no palacio, ofreceu declaracións desde o balcón presidencial, portando a banda presidencial. Pouco tempo despois da súa investidura, o Tribunal Constitucional Plurinacional recoñeceu a Áñez como a presidenta constitucional de Bolivia, e sinalou que «o funcionamento do órgano executivo de forma integral non debe verse suspendido, polo que o seguinte na liña sucesoria asume "ipso facto" a presidencia». Desta maneira, converteuse na segunda muller xefa de Estado na historia boliviana, logo de Lidia Gueiler Tejada.
O 13 de novembro a expresidenta do Senado boliviano Adriana Salvatierra descoñeceu a proclamación de Áñez como presidenta, e afirmou estar aínda en funcións como presidenta da cámara alta, alegando que a súa dimisión se produciu baixo presións de grupos opositores para facelo, renuncia que non foi tomada polo pleno do Senado para que, segundo ela, se fixese efectiva.
A Cuca, San Xusto, Coristanco
A Cucal é un lugar da parroquia de San Xusto no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 107 habitantes (43 homes e 64 mulleres).
Jeanine Áñez
Asunción ao cargo
O 20 de novembro a bancada de ambas as cámaras do Movemento ao Socialismo (MAS) recoñeceu a asunción de Jeanine Áñez nun comunicado, afirmando que "a presidencia de Áñez xurdiu da sucesión constitucional" e sinalando que "o Presidente e Vicepresidente presentaron a súa renuncia" e que "cumprían asilo político en México, facendo abandono das súas funcións e provocando a vacante das mesmas".
Preparativos electorais
Despois do debate nas dúas cámaras sobre a lei, acordouse por unanimidade a anulación dos comicios do 20 de outubro e o nomeamento dunha nova xunta electoral dentro dos 15 días da súa aprobación, achandando o camiño para unha nova votación.
O proxecto de lei, aprobado conxuntamente polo MAS e os lexisladores anti-Morales, foi aprobado o 23 de novembro. Neste prohibiuse a Morales participar nas novas eleccións. A cambio, o goberno de Áñez acordou retirar as forzas armadas de todas as zonas de protesta (aínda que a algúns militares aínda se lles permitiu permanecer nalgunhas compañías estatais para "evitar o vandalismo"), revogar o seu decreto polo que concedía a inmunidade do exército contra persecución criminal, liberar os manifestantes arrestados pro-Morales, protexer aos lexisladores e aos líderes sociais dos ataques e proporcionar indemnización ás familias dos asasinados durante a crise.
Nunha entrevista publicada polo diario boliviano Página Siete, Áñez rexeitou a posibilidade de presentarse como candidata nas eleccións presidenciais que se celebrarán nos próximos meses. Máis tarde o ministro interino da Presidencia, Yerko Núñez, afirmou de maneira oficial que Áñez rexeitara esa posibilidade. O 20 de decembro, doce vogais, seis titulares e seis suplentes do Tribunal Supremo Electoral xuraron o cargo e días máis tarde o vicepresidente do Tribunal Electoral de Bolivia, Óscar
Hassenteufel, anunciou que as eleccións xerais se celbrarían o próximo 3 de maio. O 24 de xaneiro de 2020 tras non chegar a un consenso entre a oposición para diminuír o número de candidaturas e así evitar a fragmentación do voto anti-Morales e a pesar das promesas de Áñez, esta anunciou a súa candidatura.
O 31 de decembro de 2019, o seu goberno emitiu á Asemblea Lexislativa Plurinacional do país para a súa aprobación, un proxecto que establecía o debate público e obrigatorio entre os candidatos á presidencia e vicepresidencia no marco do proceso preelectoral. O proxecto, que modificaba a Lei 026 do Réxime Electoral boliviano, tamén prevía que os debates foran emitidos de xeito obrigatorio e en directo polos medios estatais. dereita|miniatura|250x250px|Áñez coa banda presidencial logo de prestar xuramento o 12 de novembro. De esquerda a dereita están o seu fillo José Armando Ribera Áñez, Jeanine Áñez, a súa filla Carolina Ribera Áñez e o cívico [[Marco Pumari|Marco Antonio Pumari.]]
Contra os feminicidios
A presidenta Áñez declarou o 13 de xaneiro de 2020 que ese ano sería o ano da loita contra o feminicidio e o infanticidio, co fin de deter a onda deses actos ilícitos que golpeaban Bolivia. Desde xaneiro, as autoridades rexistraron 73 feminicidios, o que o converteu no número máis alto desde 2013.
Neste contexto, o presidente anunciou un seguimento exhaustivo da creación de tribunais especiais para estes casos e criticou á xustiza polo lento avance dos procesos. Asegurou que o Estado boliviano ten a obriga de deter a violencia e evitar máis mortes de mulleres e nenos bolivianos e por iso declarou o ano da loita contra o feminicidio e o infanticidio.
Emerxencia sanitaria ante a COVID-19
Na etapa presidencial de Jeanine Áñez, tivo que enfrontarse á pandemia da COVID-19, onde o 10 de marzo de 2020 o seu goberno oficializou os primeiros dous infectados con coronavirus en Bolivia. Días despois, a cifra aumentaría progresivamente e Jeanine Áñez, xunto co seu gabinete presidencial, tomou decisións moi difíciles, que se aplicaron de inmediato en todo o país.
FARC
O goberno interino da presidenta Jeanine Áñez denunciou a "influencia estranxeira" no país desde que asumiu o poder, acusando a colombianos, peruanos, cubanos e venezolanos en diferentes momentos. O seu goberno culpou aos estranxeiros de provocar enfrontamentos violentos durante máis dun mes de violencia postelectoral en Bolivia que deixou decenas de mortos. A policía arrestou a un cidadán arxentino na provincia oriental de Santa Cruz de la Sierra, exmembro das Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC).
Médicos cubanos
Veciños da cidade de El Alto, detiveron a catro cubanos e entregáronos á policía baixo a acusación de que estaban a pagar a partidarios do Movemento ao Socialismo (MAS) para protestar violentamente nas rúas contra o goberno interino. Segundo a policía, os dous homes e unha muller viaxaban nun vehículo onde a policía atopou unha mochila con 90.000 bolivianos (algo máis de 13.000 dólares). Os sospeitosos dixeron que levaban ese diñeiro para pagar aos médicos cubanos de misión en Bolivia. Horas despois, a xefa da brigada médica cubana en Bolivia, Yoandra Muro, foi arrestada e liberada máis tarde.
En consecuencia, o presidente de Cuba, Miguel Díaz-Canel, anunciou a saída inmediata dos 725 membros da Brigada Médica Cubana destinados en Bolivia e xustificou a decisión por motivos de seguridade. Díaz-Canel denunciou o "acoso, as expresións anticubanas, o odio e o maltrato" aos que se estaba sometendo aos médicos cubanos que prestaban servizo en Bolivia e o ministro de Asuntos Exteriores cubano, Bruno Rodríguez, informou de que a embaixada dos Estados Unidos "participa na instigación da violencia contra os médicos cubanos". Despois da saída dos médicos cubanos, a ministra de Asuntos Exteriores, Karen Longaric, afirmou que a marcha era oportuna e necesaria, e que iso tamén permitiría "un trato respectuoso como sempre houbo entre Cuba e Bolivia".
O ministro de Sanidade do país andino, Aníbal Cruz, declarou que só 205 dos 702 cubanos que estaban na misión médica en Bolivia tiñan o título de doutor e que despois de revisar os documentos, o goberno determinou que eran na súa maioría técnicos ou condutores. Ata outubro de 2019, o goberno de Evo Morales gastou uns 7,7 millóns de dólares para manter a misión médica cubana, segundo datos facilitados polo goberno de Áñez. O goberno interino encargou unha auditoría co fin de coñecer con máis detalle como se utilizou o diñeiro que Bolivia pagaba a profesionais cubanos. O ministro de sanidade cubano, José Ángel Portal, cualificou ás autoridades bolivianas de "golpistas" e asegurou que mentían sobre os títulos dos cubanos. Pola súa banda, o viceministro de Asuntos Exteriores de Cuba, Rogelio Sierra Díaz, dixo que "a contribución da illa" á saúde en Bolivia "non é medible en termos financeiros".
Venezuela
Áñez recoñeceu a Juan Guaidó como presidente interino de Venezuela 24 horas despois de tomar posesión do cargo. O seu goberno interino tamén cortou as relacións diplomáticas co goberno venezolano de Maduro, dándolle aos seus diplomáticos 72 horas para saír do país. Áñez tamén lle pediu a Guaidó que designase ao novo embaixador venezolano en Bolivia, "que será recoñecido inmediatamente polo noso goberno".
Un mes despois, o seu goberno anunciou a entrada de Bolivia no Grupo de Lima. O ministro de Exteriores boliviano dixo nun comunicado que esperaba "contribuír a unha solución pacífica, democrática e constitucional á crise en Venezuela, que debe ser guiada polo pobo venezolano". O mesmo mes, o goberno interino anunciou que darían refuxio a 200 venezolanos "que fuxiron do seu país por motivos de persecución política promovidos polo goberno de Nicolás Maduro".
Conflito con México
En novembro de 2019 o Goberno de México concedeu asilo político a Evo Morales. Despois de obter o permiso das autoridades bolivianas para a entrada do avión mexicano de salvoconduto e tras voar a través de varios países latinoamericanos, que cederon o seu espazo aéreo por obrigacións derivadas do dereito internacional, o expresidente Evo Morales tocou chan mexicano a mañá do 12 de novembro.
O 30 de decembro, a ministra do Interior, Olga Sánchez Cordero, dixo que México non tiña intención de romper as relacións diplomáticas con Bolivia.
Unión Europea
O 2 de xaneiro representantes da Unión Europea reuníronse coa ministra de Asuntos Exteriores, Karen Longaric. O xefe adxunto da delegación da Unión Europea, Jörg Schreiber, cualificou as súas conversacións con Longaric de "abertas e construtivas" e a relación co goberno interino de "moi boa". Longaric dixo que tiña a comprensión e o apoio dos embaixadores da UE sobre os acontecementos na embaixada e mostrou o seu apoio á misión do goberno interino cara a novas eleccións.
Arxentina
As tensións nas relacións bilaterais entre Bolivia e Arxentina comezaron pouco despois da toma de posesión de Jeanine Áñez como xefa do poder executivo. Un grupo de xornalistas arxentinos pertencentes a A24, Crónica TV, Telefé Noticias e TN foron a Bolivia para exercer as súas funcións profesionais. En diferentes situacións, os xornalistas foron ameazados, agredidos e perseguidos. Roxana Lizárraga, nomeada responsable do Ministerio de Comunicación, acusou aos xornalistas de sedición e afirmou que xa estaban identificados. Unha vez publicada a situación, o Ministerio de Asuntos Exteriores arxentino pediu ás autoridades no poder en Bolivia "que garantisen a seguridade e a integridade física dos medios arxentinos ". Os equipos de traballadores de prensa buscaron refuxio na embaixada arxentina. O entón embaixador mostrou a súa preocupación pola súa seguridade e finalmente foron evacuados poucas horas despois. Como resultado destes episodios, a Asociación Internacional de Radiodifusión (AIR), a organización Reporteiros sen Fronteiras (RSF), a Asociación Interamericana de Prensa (SIP) e a Asociación de Entidades Xornalísticas Arxentinas (ADEPA) manifestaron a súa preocupación e rexeitamento.
Ante as declaracións políticas feitas por Evo Morales, o goberno de Áñez cualificou a relación coa Arxentina como "moi delicada" e anunciou a través da ministra de Asuntos Exteriores boliviana, Karen Longaric, que "imos consultar a Organización das Nacións Unidas (ONU): se se lles permite aos refuxiados expresar opinións de carácter político ou realizar actos que poñan en perigo a estabilidade do país que os persegue". En caso de recibir unha resposta convincente da oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR), ameazaron con enviar unha "queixa formal" ao goberno arxentino.
Gabinete de goberno
O 13 de novembro nomeou a once dos vinte ministros que compoñen o gabinete de goberno do Estado plurinacional de Bolivia. Áñez, que ten o control sobre a policía e as forzas armadas como presidenta, tamén modificou a dirección militar do país. Os seus principais ministros incluían prominentes empresarios de Santa Cruz de la Sierra.
Recoñecemento internacional
Os Estados Unidos recoñeceron a presidencia de Áñez o 13 de novembro de 2019, mostrando o seu interese en traballar co seu goberno para organizar eleccións no país. Tamén o fixo o Brasil, onde o seu presidente Jair Bolsonaro felicitou a Áñez pola súa asunción, que cualificou de constitucional, facendo fincapé na necesidade de celebrar eleccións en Bolivia. Do mesmo xeito, o Reino Unido afirmou: "Damos a benvida ao nomeamento da Sra Áñez e a súa declaración para convocar eleccións pronto", e instando aos partidos políticos a apoiar os esforzos para manter a calma en Bolivia e celebrar eleccións presidenciais. Así mesmo, Colombia, a través da súa chancelería, recoñeceu a Áñez como presidente o mesmo día 13 de novembro. O embaixador mexicano en Bolivia afirmou que o seu país, que deu asilo a Evo Morales e ex-funcionarios do goberno, non recoñece a Áñez como presidente boliviana. Pola súa banda, Rusia, a pesar de recoñecer a presidencia provisional de Áñez, indicou que isto non debería considerarse necesariamente un proceso lexítimo, senón que asegurou que o único poder con lexitimidade sería o que se produciría despois de que se convocasen novas eleccións. Arxentina decidiu agardar a que a Asemblea Lexislativa dese país (con maioría do Movemento ao Socialismo, de Morales) lle conceda esa investidura, aínda que expresou que toma a Áñez como "autoridade de referencia".
Posicións políticas
Áñez tense descrito a si mesma como unha conservadora relixiosa de dereitas e foi crítica con Evo Morales.
Servizos penitenciarios
A principios de 2019, Áñez pediu unha investigación sobre os gardas da prisión de Beni despois de falar con vítimas de violación e abuso por parte dos gardas. O seu obxectivo era establecer un precedente para a introdución de nova lexislación á espera de aprobación.
Relixión
Descríbese a si mesma como cristiá e levantou unha gran Biblia mentres se declaraba presidenta interina. The Guardian describiu isto como unha "reprimenda explícita" a Morales, que tiña unha historia tensa coa Igrexa católica e amosara o seu apoio ás tradicións relixiosas indíxenas. Durante o goberno de Morales, aprobouse por referendo unha nova Constitución que daba ao cristianismo o mesmo status que outras relixións.
Polémicas
Ao redor do 41% da poboación boliviana identifícase a si mesma como indíxena e a poboación adoita atopar discriminación con respecto á súa condición social en Bolivia, relacionada principalmente relacionada coa pobreza e a orixe étnica. Despois da elección en 2006 de Evo Morales, o primeiro presidente indíxena de Bolivia, a polarización entre os indíxenas e outros aumentou a medida que o sistema político boliviano pasou da política de esquerda-dereita á política urbana- indíxena.
A través das redes sociais, Áñez emitiu comentarios sobre os pobos indíxenas que foron cualificados de "racistas" por The Guardian, "anti-indíxenas" por Agence France-Press, e "provocadores" por The New York Times. En Twitter, Áñez calificou a celebración do Aninovo do pobo aimará de "satánica" e dixo que "ninguén pode substituír a Deus". Os chíos foron borrados e Áñez afirmou que ela nunca fixera tales comentarios, pero estes quedaron arquivados na web Archive.org.
Como presidenta en funcións, Áñez declarou que mantería a wiphala, a bandeira das comunidades indíxenas bolivianas, como bandeira cooficial de Bolivia, como estaba na era Morales, e declarou que estaba comprometida coa tarefa fundamental de "resaltar a unidade da "plural e diversa" nación de Bolivia. Ademais da whipala, o patujú móstrase de xeito destacado. O patujú é un símbolo dos pobos indíxenas do leste de Bolivia e de Santa Cruz, a cidade máis grande de Bolivia. Esta bandeira tamén foi adoptada pola oposición indíxena a Morales durante as protestas do TIPNIS. O 26 de novembro de 2019, representantes da comunidade indíxena concedéronlle un poncho vermello (unha prenda tradicional andina que levaban os líderes da comunidade) na investidura de Rafael Quispe como director do Fondo para o Desenvolvemento Indíxena.
Robert Neal Baxter
Robert Neal Baxter, nado en Shrewsbury en 1966, é un lingüista e tradutor británico vinculado a Galicia.
Traxectoria
Baxter é licenciado en Lingüística e Francés pola Universidade de York en 1989. Fixou a súa residencia en Galicia en 1993. Doutorouse en Tradución pola Universidade de Vigo en 2003, á que está vencellado como profesor de interpretación como membro da Facultade de Filoloxía e Tradución. É especialista nas linguas galega e bretoa. Foi corrector na publicación Terra e Tempo.
Canto á súa faceta política, é militante da UPG, partido integrado no BNG.
Illas Trobriand
O Arquipélago das Illas Trobriand chamadas oficialmente Illas Kiriwina é un arquipélago de atois de coral localizados ao oriente da costa da illa de Nova Guinea. Forman parte da provincia de Milne Bay (Papúa Nova Guinea). A maior parte dos seus doce mil habitantes están asentados na illa de Kiriwina, a maior delas, onde se sitúa a cabeceira do goberno local, o poboado de Losuia. Outras illas importantes no arquipélago son Kaileuna, Vakuta e Kitava. O grupo é considerado como unha importante zona de selva tropical que necesita de conservación.
Sociedade e cultura
Os trobriandeses son principalmente agricultores de subsistencia, e están organizados en poboados tradicionais. A estrutura está baseada en grupos de parentesco ou clans matrilineales, mesmos que controlan o acceso á terra e aos recursos naturais. Os homes participan dun circuíto de intercambio chamado Kula, razón pola cal con frecuencia embarcar para visitar aos seus compañeiros noutras illas e cumprir coas obrigacións cerimoniais que adquiriron pola súa participación no circuíto. Nas postrimerías do século XX, movementos autonómicos culturalistas e anticoloniais chegaron a recrutar seguidores nas illas Trobriand. Cando as autoridades coloniais prohibiron a guerra interétnica, os trobriandeses desenvolveron unha particular forma de crícket, que se caracteriza pola súa extrema agresividade.
Aínda na actualidade, os trobriandeses refusan crer que existe unha relación entre a sexualidade e o embarazo, e sosteñen que a muller é fecundada por espíritos da illa veciña de Tuma, onde viven os espíritos das persoas mortas.
Historia
O primeiro visitante europeo das Trobriand foi o barco francés Espérance, que chegou ao arquipélago en 1793. As illas foron nomeadas por Bruni d'Entrecasteaux en honra do seu primeiro lugartenente, Denis de Trobriand. Nos primeiros anos do século XX, cbjbjbjia, que se convertería nun centro importante para os oficiais da policía colonial, mercadores e misioneiros.
Cando iniciou a primeira guerra mundial, Bronislaw Malinowski chegou a Papúa, de onde se dirixiu ás Trobriand para realizar un estudo antropolóxico sobre os seus habitantes. As súas descricións do sistema de intercambio kula, da relixión e a maxia, a agricultura e as prámjjbbdigma da etnografía moderna. En 1943 desembarcaron nas Trobriand algunhas tropas aliadas, como parte da Operación Cartwheel na súa campaña a Rabaul. Na década de 1970, algúns pobos nativos formaron organizacións anticolonialistas.
Conventus iuridicus
300px|miniatura|dereita|Mapa dos conventi iuridici na Península Ibérica O conventus iuridicus (convento xurídico) foi unha subdivisión administrativa romana, utilizada nas provincias de Asia, Dalmatia e Hispania, cuxa creación atribúese á época de Augusto. Unha fonte importante para a identificación dos conventus é a Historia Naturalis de Plinio
Características
O convento posuía un territorio limitado adscrito a unha capital, da que recibía o nome e onde se centralizaban as funcións administrativas propias, que, nun principio, parecen ser militares e, en pouco tempo, de administración de xustiza, mais aínda fiscais, financeiras, relixiosas e militares (aínda que as fiscais e militares néganse nos últimos tempos).
Cada convento depende en realidade da capital da provincia e do seu maxistrado dirixente, que acode periodicamente á capital conventual, aínda que, no caso concreto da Gallaecia, desde o século I d.C., hai un legado (legatus iuridici pro Asturica et Gallaecia), con residencia en Asturica ou en Legio, á parte doutros maxistrados menores en cada un dos conventos (tabularii, exactores etc).
Conventos en Hispania
A Bética e Lusitania foron divididas en conventos xurídicos desde o inicio do Imperio, mais a Hispania Citerior, non o foi até Claudio, e con maior seguranza, desde os emperadores Flavios.
Estes conventos eran os seguintes: miniatura|330px|Límites da Gallaecia trala división de [[Diocleciano no 298.]] Na Tarraconense: Se ben, estes catro primeiros acabarían por integrarse entre os séculos III e V, nunha provincia propia chamada Gallaecia.
Na Lusitania:
Conventos da Gallaecia
miniatura|260 px|División tradicional dos conventos xurídicos da Gallaecia tras a reorganización administrativa do emperador [[Diocleciano]] Tradicionalmente cítanse para a antiga Gallaecia, tres conventos: o Conventus bracarensis, con capital en Bracara Augusta (a actual Braga), o lucensis con sede en Lucus Augusti (Lugo) e o Conventus asturicensis, cuxa capital era Asturica Augusta (Astorga). Porén a provincia da Gallaecia, comprenderá tamén o Conventus cluniensis, que tiña como capital Clunia, hoxe identificábel coa pequena localidade de Coruña del Conde, en Burgos.
Os límites precisos destes conventos non están suficientemente expresados na documentación antiga. De aí xorden certas contradicións entre os especialistas á hora de indicar a situación das lindes. Porén dun xeito aproximado coñécense:
Convento bracarense
O conventus bracarensis tiña como linde segura cara ao sur o curso do río Douro, que marcaba a raia coa Lusitania. Os lindes setentrionais, son mal coñecidas, mais abranguía, desde logo, a parte meridional da actual provincia de Pontevedra, e case toda a provincia de Ourense. Nesta fronteira, a respecto do convento lucense, existe un certo consenso en marcalo, nunha parte, no río Sil. Cara a oriente, o río Navea, afluente do Sil, sería a divisoria a respecto do convento asturicense, quedando as actuais comarcas de Trives (esta non completamente), Viana e o Valdeorras dentro dos dominios conventuais de Astúrica, como aínda son na actualidade territorio da diocese episcopal de Astorga. Verosimilmente, a actual comarca de Quiroga, sería tamén asturicense (até 1955 tamén pertenceu ao bispado astorgano). Os Tras-os-Montes e parte da actual provincia de Zamora, formarían parte do convento bracaraugustano.
Convento lucense
miniatura|370px|Gallaecia, onde podemos observar as catro capitais
Convento cluniense
O Conventus cluniensis, o máis oriental da antiga provincia da Gallaecia, incluía polo Norte a actual Cantabria, indicando a antiga Amaia (hoxe Retortillo en Burgos) un dos confíns co convento cesaraugustano; polo leste, os contrafortes montañosas do sistema Ibérico, sinalarían outros. As montañas do Sistema Central marcaban o límite sur.
Falcón dobre
Falcón dobre (posiblemente tamén Dju e Nebwy) foi un gobernante do Baixo Exipto desde Naqada III. Pode que reinase durante o Século XXXII a.C.. Descoñécese a duración do seu reinado.
Testemuña
En 1910, o exiptólogo M. J. Clédat descubriu as primeiras evidencias da existencia de Falcón Dobre. Clédat estaba escavando o sitio de El-Mehemdiah no nordés do Delta do Nilo cando un labrego trouxo un tarro e algúns fragmentos incisos (pezas decoradas con incisións superficiais) que descubriu durante a plantación dunha palmeira nas proximidades de El-Beda. Investigando o sitio, Clédat pronto descubriu catro serekhs de Falcón Dobre.
A seguinte certificación de Falcón Dobre descubríuse en 1912 durante as escavacións de Hermann Junker no sitio de Tura, onde nunha tumba descubríuse un frasco completo que levaba unha serekh encima de dous falcóns.
Máis recentemente, atopáronse serekhs de Falcón Dobre na Península do Sinaí, en Tell Ibrahim Awad no Delta oriental, en Adaima e Abidos no Alto Exipto, e na canteira de Palmahim no sur de Israel.
A concentración de serekhs de Falcón Dobre no Baixo Exipto e no noroeste do Sinaí indica que o seu dominio puido estar limitado a estas rexións. Non obstante, a máis ampla presenza xeográfica dos seus serekhs, principalmente no Alto Exipto e no Levante meridional, suxire que a expansión da autoridade a terras distantes dos reis Naqada III xa se iniciara cara ao final do período, xa fora a través de negociacións comerciais ou guerras.
Se as inscricións no lado recto (lado frontal) da Paleta libia son ​​nomes reais, Falcón dobre pode estar listado ao lado do lado Escorpión I ou Escorpión II na segunda liña de símbolos inscritos.
Nome
O serekh de Falcón dobre é único no seu deseño e composición. En primeiro lugar, é o único serekh coroado por dous falcóns de Horus, enfrontados. En segundo lugar, o serekh non ten un compartimento con nome, xa que énchese coas liñas verticais que normalmente representan a fachada en nicho dun palacio. Ao serekh tamén lle falta a liña horizontal que delimita a fachada do palacio co nome do gobernante superior. Finalmente, cada falcón atópasea na súa propia cima. Os chamados "serekhs anónimos" atopáronse con bastante frecuencia en todo o Alto e Baixo Exipto, algúns incluso atopáronse en Rafah, situada no sur de Palestina. Moitos descubríronse nas tumbas de Abidos, concretamente nas tumbas U-s e U-t. Ademais do serekh Falcón dobre orixinal, MJ Cledat tamén atopou varios serekhs de estilo similar procedentes de artefactos en el-Beda, un dos cales postulou representaba un nome dunha raíña "Ka-Neith". En canto a Falcón dobre, o faraón, Cledat e outros exiptólogos Günter Dreyer e Edwin van den Brink sospeitan que un simbolismo máis profundo explica estas peculiaridades. Os dous falcóns poderían representar o Baixo Exipto e o Sinaí, xa que parece que o Falcón Dobre reinou sobre ambas rexións. Dreyer cre que os falcóns son unha representación do "signo de montaña" N26 da Lista de signos de Gardiner: e le o nome como  Dju  ( ḏw ), de xeito que o nome do rei está representado por un par de falcóns en montañas por riba dun serekh chan. En contraste, A. Jiménez-Serrano le o nome como Nebwy (nb.wy), "os dous señores", e ve unha semellanza cunha paleta que se exhibe no Museo Barbier-Mueller de Xenebra.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Luise Rainer
Luise Rainer, nada en Düsseldorf o 12 de xaneiro de 1910 e finada en Londres o 30 de decembro de 2014, foi unha actriz de cinema alemá, nacionalizada estadounidense.
Traxectoria
Nada nunha familia xudía de clase alta, viviu en Hamburgo e Viena. Aos dezaseis anos comezou a actuar en teatro, estudando interpretación con Max Reinhardt pouco tempo despois.
Apareceu en varios filmes austríacos antes de ser descuberta polos buscadores de talentos da Metro-Goldwyn-Mayer en 1934. Tras mellorar o seu inglés debutou en Hollywood con Escapade, remake dun dos seus filmes que fora rexeitado por Myrna Loy.
A súa seguinte película foi The Great Ziegfeld. A pesar de ter nela un papel pequeno, a súa interpretación impresionou tanto que a levou a gañar o oscar á mellor actriz protagonista. Tras este filme interveu en The Good Earth, co que tamén gañou o oscar.
Os seus seguintes filmes tiveron pouco éxito e en 1938 abandonou Hollywood. Viaxou por Europa, onde estivo axudando a nenos vítimas da Guerra Civil Española.
Á volta, aínda foi chamada para algúns filmes, pero finalmente deixou a interpretación e instalouse en Londres, onde faleceu, vítima dunha pneumonía no 2014.
Rafael Ochoa Carrasco
Rafael Ochoa Carrasco, nado en Vilagarcía de Arousa en 1906 e finado en Francia, foi un mestre, pintor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Rafael Ochoa Rodríguez, factor do ferrocarril no Carril. En 1910 instalouse coa familia a Pontecesures ao ser nomeado o seu pai xefe desta estación. Estudou o Bacharelato no Instituto de Pontevedra. Ceramista e debuxante, foi discípulo de Carlos Maside. Foi pensionado pola Deputación de Pontevedra en 1930 para estudar a cerámica española e francesa. En Pontecesures estivo á fronte da fábrica de cerámica Celta. Militou no Partido Comunista. En 1933 marchou coa súa familia a Ourense, onde o seu pai fora trasladado como xefe de estación. Colaborou con deseños en La Zarpa. Preso na guerra, foi internado nun campo de refuxiados en Francia. Despois instalouse en París. Morreu no exilio.
Omnipresent (filme)
Omnipresent (en Вездесъщият) é un filme búlgaro de 2017 dirixido por Ilian Djevelekov. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Supposed Former Infatuation Junkie
Supposed Former Infatuation Junkie é o cuarto álbum da artista canadense Alanis Morissette, publicado o 3 de novembro de 1998. É o seu segundo álbum internacional, xa que os seus dous primeiros traballos só foron editados no Canadá.
O Bañal, Castro, Carballedo
O Bañal é un lugar da parroquia de Castro, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada.
Toponimia
O topónimo procede do latín, relacionado con charcos ou baños. . O lugar está próximo ao regato de Fondós.
RAIG
RAIG, Revista Artística Ilustrada de Galicia, foi unha revista editada en Vigo entre 1935 e 1936.
Historia e características
Tiña como lenda "Arte, industria, comercio, turismo". Apareceu en xaneiro de 1935. Revista mensual fundada e dirixida por Carlos Bock Bremer. Entre os seus colaboradores figurou J. Bautista M. Lemiña. O último número coñecido é de xuño de 1936.
Soto, Colombia
Soto é o nome dunha antiga provincia colombiana, que estaba situada no departamento de Santander.
Foi creada polo goberno da república en 1832, e tivo entidade ata que en 2005 o goberno decidiu crear as provincias de Soto Norte e Metropolitana, para dividir a antiga de Soto. Ademais, o concello de Sabana de Torres pasa a depender da provincia de Mares, ao igual cá parte meridional de Rionegro.
Os concellos que chegaron a integrar Soto eran Bucaramanga, Floridablanca, Girón, Piedecuesta, Lebrija, Los Santos, Santa Bárbara, El Playón, Matanza, Suratá, California, Vetas, Tona, Charta e Rionegro.
Amosa, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Amosa é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 5 habitantes.
Igrexa de Guldrupe
A igrexa de Guldrupe (sueco: Guldrupe kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Guldrupe, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A parte máis antiga da presente igrexa é a nave, que data de finais do século XII. Porén, no lugar atopáronse táboas de carballo decoradas con dragóns que indican que puido existir unha igrexa anterior de madeira. A torre é de principios do século XIII, e de finais dese século son os desproporcionalmente grandes coro e sancristía. O coro substituíu a un anterior máis pequeno, pero os plans para substituír tamén a nave nunca se levaron a cabo. Dende a Idade Media o edificio non sufriu cambios significativos. As fiestras son do ano 1865 e a igrexa foi renovada entre 1964 e 1965.
Arquitectura
A igrexa está construída con calcaria. A nave e a torre son de estilo románico, mentres que o coro, construído posteriormente, é de estilo gótico. O chapitel piramidal é pouco común xa que a súa construción é en gran parte orixinal.
Deia
O diario Deia (en éuscaro, A chamada) é un xornal vasco fundado en 1977, de ideoloxía nacionalista vasca. De carácter bilingüe, principalmente escrito en castelán aínda que tamén inclúe artigos en éuscaro, é o produto fundamental da Editorial Iparraguirre S.A. (EISA). Aínda que o seu obxectivo inicial era abarcar todo o País Vasco, actualmente engade ao seu nome o de Noticias de Bizkaia, xa que o seu mercado fundamental é Biscaia, onde é o segundo periódico máis vendido. Pertence ao Grupo Noticias, do que tamén forman parte Diario de Noticias en Navarra, Noticias de Gipuzkoa en Guipúscoa e Noticias de Araba en Áraba.
Historia
Deia, xunto coa súa empresa editora, foi impulsado polo Partido Nacionalista Vasco coa pretensión de dirixirse aos sectores moderados do nacionalismo vasco. Entre os promotores e fundadores estiveron nacionalistas como Mitxel Unzueta, Luzio Aginagalde, Luís María Retolaza e Eli Galdós. O seu primeiro número saíu o 8 de xuño de 1977, sendo Ignacio Iriarte  Areso o seu primeiro director. Os seus primeiros subdirectores foron Alfonso Ventura, Martín Ugalde, e Félix García Olano; con Manuel  Igarreta e Fernando Múgica como redactores xefe.
Aadu Hint
Aadu Hint ( Adolf Edmund Hint) nado o 10 de xaneiro de 1910 en Külasema e finado o 26 de outubro de 1989 en Tallin, foi un escritor estoniano.
Deia
Historia
Saíu á rúa con extraordinaria rapidez, tan só tres meses despois de que quedase constituída a súa sociedade editora Editorial Iparraguirre. Esta foi fundada o 21 de marzo de 1977 cun capital inicial de 40 millóns de pesetas que foron achegados por 25 socios fundadores. Meses máis tarde este capital foi incrementado mediante unha serie de subscricións populares e a intervención duns 600 accionistas. Dous feitos condicionaron a rapidez coa que este medio púxose en marcha: por unha banda, a inminencia das primeiras eleccións democráticas, que ían celebrarse o 15 de xuño; e por outro, o feito de que as sociedades " Orain" e " Ardatza" xa estivesen a traballar para crear un diario nacionalista de esquerdas, Egin. Deia converteuse así no primeiro diario nacionalista vasco xurdido tras a desaparición da ditadura franquista.
Entre os seus principios fundacionais destacaban o seu defensa dunha información puntual e veraz, así como dos dereitos humanos individuais e colectivos, fomentando o progreso solidario da sociedade vasca, entendendo este como a defensa de tradicións, cultura, idioma, política, vida social e familiar do País Vasco e o fomento da convivencia dos seus habitantes dentro dunhas institucións democráticas. Aínda que nunha primeira etapa Deia asumiu o papel de diario  aglutinador de todas as correntes de opinión que se opuxesen á ditadura, esta falta de definición fixo que enseguida o diario buscase unha identificación cada vez maior co nacionalismo vasco moderado, representado publicamente polo PNV.
Aadu Hint
Traxectoria
Aadu Hint naceu na illa de Muhu mais pasou gran parte da súa infancia na aldea de Kuusnõmmes, na illa de Saaremaa. Entre 1923 e 1929 estudou no instituto en Kuressaare e tras graduarse traballou como profesor de primaria na escola da aldea de Rootsiküla e de 1936 a 1940 foi profesor en Tartu. En 1940 ingresou no Partido Comunista de Estonia e foi editor da revista cultural Viisnurk. Durante a segunda guerra mundial e a ocupación alemá de Estonia (1941-1944) loitou no Exército Vermello e foi membro do Consello Supremo de Estonia e do Soviet Supremo da URSS e entre 1945 e 1946 foi presidente da Asociación de Pescadores de Estonia.
Obra literaria
Desde 1946 ata a súa morte Hint dedicouse case exclusivamente á creación literaria pero xa empezara a escribir antes, na década de 1930. En 1934 publicou a novela Pidalitõbi e en 1936 apareceu Vatku tõbilas, ambas as dúas tratan o tema da lepra na illa de Saaremaa. En 1937 deu ao prelo unha novela psicolóxica Kuldne värav, á que lle seguiu en 1939 Tulemees, onde trata dun tema que será recurente no resto das súas obras, a vida dos pescadores de Saaremaa e a súa relación co mar. Despois da guerra escribiu Vesse poeg (1948) e Angerja teekond (1950) dirixidas aos lectores xuvenís e os dramas Tagaranna meeste kalakuunar (1947) e Kuhu lähed, seltsimees direktor (1949). Entre 1951 e 1966 apareceron os catro volumes da que se considera a súa obra mestra Tuuline rand no que describe a vida de varias xeracións de humildes familias das illas estonianas ao longo do século XIX e principios do XX, que recibiu críticas das autoridades soviéticas por non facer fincapé na amizade soviético-estonianas e na revolución proletaria, o que provocou que en edicións posteriores do primeiro volume Hint engadiu pormenores da revolución en Tallin.
Albariza, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Albariza é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Félix Álvarez Villaamil
Félix Álvarez Villaamil, nado en Recaré (O Valadouro) e finado en Lourenzá o 26 de abril de 1881, foi un avogado, xornalista, investigador e escritor galego.
Traxectoria
Foi director e único redactor do Boletín Judicial de Galicia de 1863 a 1866. Adquiriu unha grande amizade con Manuel Vázquez de Parga, a quen ayudou a configurar a súa elaborada rede clientelista. Foi membro correspondente da Real Academia de la Historia e correspondente de Modesto Lafuente na súa Historia general de España. Colaborou en La Paz. miniatura|Cuestión dinástica.
Dire Dawa
Dire Dawa (en ድሬ ዳዋ, en Dirre Dhawaa, lit. "Lugar de remedio", en Diridhaba, en ديري داوا ) é unha das dúas cidades de Etiopía que gozan dun status especial (astedader akabibi), sendo a outra a capital, Adís Abeba. Segundo estimacións de 2008, Dire Dawa tiña unha poboación de 440 000 habitantes, o que a converte na segunda maior cidade de Etiopía.