cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
África Oriental italiana
Historia
O réxime fascista animou a campesiños italianos a que colonizaran a AOI mediante a creación alí de asentamentos agrícolas e pequenos establecementos industriais. Porén, poucos italianos chegaron á colonia, e a maior parte dos que chegaron eran procedentes de Eritrea. En 1940 só 3 200 agricultores chegadran a Etiopía, menos do dez por cento que o Réxime fascista tiñasa fixado como meta final. A persistente resistencia dos etíopes nativos, a falta de recursos, de terreo cultivábel, e a incerteza das condicións políticas e militares desalentou o desenvolvemento industrial e o asentamento no campo etíope. Así e todo, a Eritrea italiana experimentou un importante desenvolvemento apoiado por 80 000 colonos italianos.
A colonia resultou ser moi cara de manter, e o orzamento da AOI en 1936-1937 solicitou de Italia nada menos que 19 136 millóns de liras para crear a infraestrutura que requiría a colonia, debido aos constantes ataques dos combatentes guerrillieros etíopes. Os ingresos fiscais de Italia daquel ano só foron de 18 581 millóns de liras. Tamén houbo un proxecto urbanístico para a ampliación de Addis Abeba, co fin de convertela na capital artística da Africa Orientale italiana, aínda que estes plans arquitectónicos (ao igual que outros proxectos) víronse detenidos co inicio da segunda guerra mundial.
Xa iniciada a entrada na guerra de Italia, en 1940, a colonia veciña da Somalia británica foi ocupada por forzas italianas e automaticamente absorbida pola África Oriental Italiana. Esta conquista foi un dos poucos éxitos italianos na África Oriental, que en 1941 caería ante a ofensiva dos aliados e supuxo o fin de toda A AOI.
Organización administrativa
En 1936, A África Oriental Italiana abarcaba todos os territorios da actual Etiopía, de Eritrea e a maior parte de Somalia, coa excepción do territorio que compón a actualmente independente de facto República de Somalilandia (a antiga Somalia británica).
Provincias
A colonia foi dividida en seis provincias ou gobernacións (Governorati), cada unha dirixida por un gobernador italiano: miniatura|esquerda|300px|División administrativa en gobernacións da África Oriental Italiana.
As divisións administrativas da colonia eran importantes para o réxime fascista no intento de destruír as estruturas do antigo imperio de Etiopía e de fundar un ordeamento político administrativo novo. Estas reformas incluían, ademais, a construción de ferrocarrís, estradas, escolas, oficinas postais, edificios públicos, centros de saúde, comisarías de policía e un sistema bancario.
En agosto de 1940 a África Oriental Italiana foi brevemente ampliada, cando o exército italiano conquistou a Somalia británica, anexionándoa ao territorio da gobernación de Somalia. Un ano máis tarde, volvéronse a separar cando a África Oriental Italiana foi ocupada polas forzas británicas, durante a Campaña de África Oriental no marco da segunda guerra mundial.
Sistema bancario
miniatura|250px|Billete de 100 [[Lira de África Oriental Italiana|Liras da África Oriental Italiana, emitido polo Banco de Italia (1939).]]
En 1917, en Italia, o Banco Italiano de Desconto promoveu a creación do Banco para a África Oriental como sociedade anónima, para as colonias de Eritrea e Somalia. Este foi o primeiro intento para establecer un sistema bancario moderno no Corno de África, con sedes en Massawa e Mogadixo, comezando as súas funcións en 1918. En 1923, o banco cesou nas súas actividades, tras a quebra do Banco Italiano de Desconto. Porén, outras institucións financeiras italianas instaláronse na África Oriental. Así, en 1939, a organización bancaria presente na AOI era a seguinte:
Estradas
Nos anos 20 e 30 foron realizadas numerosas obras en estradas, dando lugar a unha rede de cerca de 18 000 km, entre as estradas prncipais e as secundarias, entre elas a estrada Asmara-Addis Abeba. En 1940 completouse a estrada máis importante, entre as tres cidades principais: Asmara-Addis Abeba-Mogadixo.
Ferrocarrís
As infraestruras ferroviarias da África Oriental Italiana son as seguintes:
Obras hidráulicas e mineiras
As obras de colonización nestes campos foron diversas. Entre elas poden mencionarse ás do encoro de Tesenei, en Eritrea, e en Somalia, as de Villabruzzi e de Genale, no río Shebelle, mentres que no capítulo da minaría pódense citar as grandes salinas de Dante en Migiurtinia, consideradas na época como as máis grandes do mundo.
O Candendo, Becín, Guitiriz
O Candendo é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2012 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres), dous menos ca en 2000.
Mykhail Mykytsei
Mykhail Mykytsei (en Михаїл Микицей), coñecido como Miguel Mykycej durante a súa etapa arxentina, nado o 17 de outubro de 1934 en Horokholyna (Ucraína) e finado o 20 de maio de 2017 Bos Aires (Arxentina), foi un eclesiástico católico ucraíno, bispo de Santa María do Patrocinio en Bos Aires entre 1999 e 2010.
Caraño de Abaixo, Caraño, Pol
Caraño de Abaixo é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Mykhail Mykytsei
Traxectoria
Naceu o 17 de outubro de 1934 en Horokholyna, entón parte da Segunda República Polaca (hoxe en Ucraína). Emigrou coa súa familia ao Paraguai en 1938, e en 1945 trasladouse novamente con eles a Bos Aires. En 1948 ingresou na congregación dos Fillos da Divina Providencia como aspirante, facendo os votos temporais o 11 de febreiro de 1954 e os perpetuos o 11 de febreiro de 1961.
En 1959 marchou a Roma a estudar Teoloxía na Pontificia Universidade Lateranense. Alí foi ordenado sacerdote o 21 de abril de 1963 polo metropolita de Galicia Yosyf Slipyi. Á súa volta a Arxentina exerceu o seu ministerio na súa congregación e atendendo as comunidades ucraínas.
Caraño de Abaixo, Caraño, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Mykhail Mykytsei
Traxectoria
O 23 de xuño de 1990 foi nomeado bispo auxiliar de Santa María do Patrocinio en Bos Aires e bispo titular de Nazianzus polo papa Xoán Paulo II. Recibiu a consagración episcopal o 14 de outubro de mans do bispo de Bos Aires Andrii Sapeliak, e tivo como co-consagrantes principais ao bispo de San Xoán Bautista en Curitiba Efraím Basílio Krevey e ao bispo de San Roque de Presidencia Roque Sáenz Peña Abelardo Francisco Silva. Residiu en Posadas, atendendo dende alí ás comunidades ucraínas do norte da Arxentina. O 20 de xaneiro de 1998 foi nomeado administrador apostólico da eparquía, e o 24 de abril de 1999 foi nomeado bispo da eparquía. Foi un grande impulsor da implantación e consolidación da súa congregación en Ucraína.
Retirouse o 10 de abril de 2010. Logo do seu retiramento continuou a traballar colaborando na eparquía, na catedral e noutras comunidades. Finou o 20 de maio de 2017 en Bos Aires, na sé da eparquía.
Xocín, Sumio, Carral
Xocín é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
O Regato, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
O Regato é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Wolfgang Pauli
Wolfgang Ernst Pauli, nado en Viena o 25 de abril de 1900 e finado en Zürich o 15 de decembro de 1958, foi un físico austríaco, nacionalizado suízo e logo estadounidense. Cóntase entre os pais fundadores da mecánica cuántica, en particular polo seu principio de exclusión, que ten como consecuencia que sexa imposible que dous electróns -nun átomo- poidan ter a mesma enerxía, o mesmo lugar, e idénticos números cuánticos.
Traxectoria
Foi fillo de Wolfgang Joseph Pauli e Berta Camilla Schütz. O seu segundo nome Ernst foille dado en honra ao seu padriño, o físico Ernst Mach. O pai de Wolfgang, Wolfgang Joseph Pauli (orixinalmente Wolf Pascheles), cuxos pais proviñan de importantes familias de orixe xudía de Praga, converteuse do xudaísmo ao catolicismo pouco antes do seu casamento en 1899. A súa nai Bertha Schütz, filla do escritor xudeu Friedrich Schütz, criouse na relixión católica materna. A pesar de criarse no catolicismo, Pauli e a súa familia acabaron por deixar a relixión.
Estudou no Döblinger Gymnasium de Viena, onde se licenciou en física en 1918. Logo de tan só dous meses publicou o seu primeiro artigo sobre a Teoría da Relatividade Xeral de Albert Einstein. En xullo de 1921 logrou o seu doutoramento en física, tutelado por Arnold Sommerfeld, na Universidade Ludovico-Maximiliano de Mónaco.
Foi nomeado profesor da Universidade de Hamburgo en 1923. Ó ano seguinte propuxo un cuarto número cuántico, necesario para poder especificar os estados enerxéticos do electrón, que poden adoptar os valores numéricos de ½ ou -½. A existencia destes números cuánticos, denominados spin, foi verificada máis tarde. Son representativos das dúas direccións de xiro posibles sobre o eixe de rotación dos fermións, mais non representan na realidade un tal xiro, senón unha propiedade estrutural.
Pasou un ano na Universidade de Gotinga como asistente de Max Born, e ó ano seguinte trasladouse ó Instituto Niehls Bohr de Física Teórica en Copenhague.
En maio de 1929 Pauli abandona a Igrexa católica e en decembro casa con Katy Margarita Dëpner, da cal se divorcia en 1930, tras pouco menos dun ano de matrimonio.
En 1928 é nomeado profesor de Física Teórica na Escola Politécnica Federal de Zürich, en Suíza. Baixo a súa dirección, esta institución converteuse nun importante centro de investigación nos anos precedentes á segunda guerra mundial. Dita despois algúns seminarios na Universidade de Míchigan en 1931 e no Instituto de Estudos Avanzados de Princeton en 1935.
En 1931 Pauli propuxo a existencia dunha partícula electricamente neutra e de masa nula, denominada con posterioridade neutrino por Enrico Fermi. En 1934 casa con Francisca Bertram, xunto a quen permanecerá ligado ata a súa morte. A anexión de Austria por alemaña baixo o mando de Adolf Hitler en 1938 convérteo en cidadán alemán. En 1940, pola segunda guerra mundial, trasladouse aos Estados Unidos para facerse cargo da cátedra de física en Princeton.
En 1945 recibe o Premio Nobel de Física polo seu descubrimento do Principio de exclusión, obtendo a nacionalidade estadounidense en 1946. Finalizado o conflito mundial, regresa a Zürich. Alí morre un 15 de decembro ós 58 anos de idade.
Traballos científicos
No 1924, Pauli propuxo un novo grao de liberdade cuántica para resolver inconsistencias entre o espectro molecular observado e a teoría en desenvolvemento da mecánica cuántica. A raíz dese grao de liberdade, formulou o Principio de exclusión de Pauli, pode que o seu traballo máis importante, que establece que dúas partículas non poden existir no mesmo estado cuántico (vg, dous electróns nun átomo). A idea de spin foi orixinal de Ralph Kronig. Uhlenbeck e Goudsmit identificaron, un ano despois, o grao de liberdade como o spin do electrón.
Kosmos 93
Kosmos 93 (Космос 93 en ruso), tamén denominado DS-U2-V Nº 1, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de outubro de 1965 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Wolfgang Pauli
Traballos científicos
No 1926, pouco despois de que Heisenberg publicara a formulación matricial da mecánica cuántica, Pauli usouna pata derivar dela o espectro do átomo de hidróxeno, un resultado importante para afianzar a nova teoría.
No 1927, introduciu as matrices de Pauli como base para os operadores de spin, solución da tería de spin non relativista. Este traballo influenciou a Dirac de cara ó seu descubrimento da ecuación de Dirac para o electrón na relatividade.
Kosmos 93
Características
Kosmos 93 foi o primeiro membro do modelo de satélites DS-U2-V. Estivo adicado a desenvolver tecnoloxía militar aínda clasificada. Foi seguido polo Kosmos 95. Kosmos 93 foi inxectado nunha órbita inicial de 522 km de apoxeo e 220 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 91,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 3 de xaneiro de 1966.
Wolfgang Pauli
Traballos científicos
No 1930, Pauli observou ó decaemento radioactivo do núcleo atómico. Nunha carta do 4 de decembro ás "Queridas radioactivas señoriñas e cabaleiros" (Lise Meitner et al.)], propuxo a existencia dunha partícula neutra inobservada ata aquel entón cunha pequena masa (non maior que o 1% da masa do protón), para explicar o espectro continuo da radiación beta. No 1934, Fermi incorporou a partícula, á que chamou neutrino, na súa teoría do decaemento radioactivo. O neutrino foi observado experimentalmente no 1959.
Cezary Wilk
Cezary Wilk, nado en Varsovia o 12 de febreiro de 1986, é un ex-futbolista polaco que xogaba de mediocentro defensivo. Foi internacional coa selección de Polonia.
Debutou na primeira división polaca co Korona Kielce e xogou logo cinco tempadas no Wisła Kraków, co que se proclamou campión de liga na 2010/11. En 2015 converteuse no primeiro polaco en xogar no Deportivo da Coruña, co que logrou o ascenso a Primeira División esa mesma campaña. Pasou despois ao Real Zaragoza, onde apenas puido xogar nas tres tempadas que pasou no club, por mor das súas continuas lesións de xeonllo, que provocaron finalmente a súa retirada pouco despois de cumprir 32 anos.
Traxectoria
Durante a súa infancia xogou nas categorías inferiores do club da súa cidade, o Polonia Varsovia, onde xogou ata 2005, cando pasou ao Korona Kielce. Debutou na Ekstraklasa (primeira división polaca) con 19 anos e xogou cinco tempadas no Korona, nunha delas cedido medio ano ao ŁKS Łódź.
En 2010 asinou un contrato de catro anos co Wisła Kraków, e foi parte do equipo que se coroou campión de liga ao ano seguinte. Estivo case catro anos no histórico club de Cracovia, xogando máis de 100 partidos e anotando 7 goles.
Co club xa na máxima categoría, disputou 12 encontros máis ata que o 18 de marzo de 2015 sufriu unha fractura nun pé durante un adestramento que o obrigou a pasar polo quirófano. Días máis tarde anunciouse que sería operado o 24 de marzo. O 25 de maio recibiu a alta definitiva, co campionato xa rematado.
O 7 de xullo de 2015, Wilk fichou polo Real Zaragoza cun contrato de dous anos, pero os problemas no seu xeonllo dereito fixeron que só puidese xogar 13 partidos nese tempo. A pesar disto, o Zaragoza renovouno por unha terceira tempadas, aínda que sen ficha, mentres se recuperaba. Con todo non conseguiu recuperarse completamente e o 20 de marzo de 2018 anunciou a súa retirada do fútbol.
Selección nacional
Formou parte das seleccións sub-21​​ e sub-23 polacas,​ ata que debutou coa selección absoluta o 10 de decembro de 2010, nun partido contra Bosnia e Hercegovina, onde entrou na segunda parte en substitución de Ariel Borysiuk. A súa participación na selección pechouse xogando outros poucos minutos noutro amigable contra Moldavia. Foi convocado a algúns partidos máis pero sen chegar a saltar ao campo.
Alfa-manosidose
A alfa-manosidose é unha desorde de depósito lisosomal provocada pola actividade deficiente da enzima alfa manosidase. Nos humanos, é causada por unha mutación xenética recesiva autosómica. No gando é causado polo envelenamento crónico con swainsonina.
Síntomas
miniatura|Características faciais con alfa-manosidose. A. Xemelgos de 18 mese. B. Os mesmos xemelgos con 8 anos. C. Rapaz de 27 anos. Os síntomas varían considerablemente no seu comezo e gravidade. O comezo da forma máis severa, a tipo III, comeza nos primeiros meses de vida e inclúe unha rápida progresión de atraso mental, aumento do fígado e do bazo (esplenomegalia), perda de oído, infeccións respiratorias e anormalidades esqueléticas. Acotío, a aparencia dun individuo afectado inclúe as seguintes características faciais: fronte saínte, tabique nasal nivelado, nariz pequeno e boca ancha. A debilidade muscular e as anormalidades espiñais poden ocorrer por mor da acumulación de material de almacenamento no músculo. Unha forma menos severa de alfa-manosidose implica discapacidade intelectual leve a moderada que se desenvolve durante a nenez ou a adolescencia.
Vis, Rellas, Silleda
Vis é un lugar da parroquia de Rellas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 13 habitantes, deles 9 eran homes e 4 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Xontes, Sumio, Carral
Xontes é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 2 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales un era home e a outra muller.
Mayte Martín
María Teresa Martín Cadierno, coñecida como Mayte Martín, nada en Barcelona en 1965, é unha cantaora de flamenco.
Excentricidade
miniatura|Excentricidade de diversas curvas e unha elipse.
Matemáticas
En matemáticas e xeometría a excentricidade é un parámetro que determina o grao de desviación dunha sección cónica con respecto a unha circunferencia. É un parámetro importante na definición das elipses.
A excentricidade e dunha elipse de semieixo maior a e semieixo menor b é:
Valores da excentricidade en seccións cónicas:
Tempada 2012-13 da NHL
A tempada 2012-2013 da National Hockey League e a 96ª edición (95ª disputada) da principal liga de hóckey sobre xeo de Norteamérica, a NHL. A liga regular comezou o 19 de xaneiro de 2013 e finalizará o 29 de abril de 2010, mentres que os play-offs está previsto que finalicen en xuño. A tempada estivo marcada polo lockout polo conflito entre os propietarios das 29 franquías -os Phoenix Coyotes pertencen á NHL dende 1999- e os xogadores da liga en torno a un novo convenio colectivo (CBA) da liga trala expiación do anterior, feito que atrasou o inicio da liga que debía ter comezado o 11 de outubro de 2012. Tras chegar a un novo acordo laboral entre os propietarios e a National Hockey League Players' Association (NHLPA), os campos de adestramento abriron o 13 de xaneiro de 2013 e a liga, reducida de 82 partidos a 48, comezou finalmente o 19 de xaneiro. Do mesmo xeito que na tempada 1994–95, a liga regular curta impediu os enfrontamentos entre equipos das dúas conferencias. O calendario da tempada abriuse co draft de 2012 que se celebrou no Consol Energy Center de Pittsburgh os días 22 e 23 de xuño de 2012.
Xogadores
Fonte: www.eurohockey.com
Clasificación das divisións
Conferencia Leste
Conferencia Oeste
Clasificación das conferencias
Conferencia Leste
Conferencia Oeste
Play-offs
O campión da edición 2012-2013 da NHL foi o Chicago Blackhawks.
A Graña, Becín, Guitiriz
A Graña é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 10 habitantes.
Kong Kristian stod ved højen mast
miniatura|Kong Kristian stod ved højen mast (instrumental). Kong Kristian stod ved højen mast (do dinamarqués: O Rei Cristian estaba no mastro maior) é o himno real de Dinamarca. Ten o status de himno nacional xunto con Der er et yndigt land, aínda que este está case exclusivamente relacionado co Casa Real Dinamarquesa e o Exército.
Milicia Nacional
miniatura|300px|dereita|Milicia do Gral. Martín Miguel de Güemes. A Milicia Nacional é unha organización de cidadáns armados, distinta do Exército ou dos corpos de policía, e similar ás que cos nomes de Garda Nacional, Milicia Urbana ou Garda Cívica, tiveron protagonismo nas grandes revolucións liberais europeas e americanas.
Características
Para o proxecto político liberal, este tipo de milicias encarnaba a base organizativa dun Estado participativo de ciudadáns armados, con capacidade para fiscalizar ás autoridades e resistirse aos seus mandatos se os consideraban inadecuados. Este proxecto contemplaba o carácter electivo de todos os cargos públicos, a descentralización territorial e o juízo por xurado. Na medida en que era a nación a que estaba en armas, a milicia encarnaba a virtude cívica, e por isoo era incorruptíbel e invencíbel.
Kong Kristian stod ved højen mast
Tradición
A letra refírese ao rei danés Cristian IV (1577-1648), quen mantivo encarnizadas guerras contra ingleses e suecos, en especial con estes últimos, perdendo un ollo nunha batalla naval xunto ao mastro maior. Na letra tamén se fala de Niels Juel (1629-1697), que foi un heroe naval de Dinamarca, almirante da armada danesa, que obtivo grandes vitorias neste campo contra os suecos nas guerras daneso-suecas en tempos de Federico III e de Peter Wessel, outro heroe da aramada, que se lle puxo o alcume de Tordenskjold, que significa "Escudo dos tronos". Obtivo grandes vitorias tamén contra os suecos e os ingleses, como a batalla do estreito de Skagerrak, da cal se fala nesa estrofa do himno. Tanto Niels Juel como Tordenskjold naceron en Noruega, que naquela época era danesa.
Milicia Nacional
Características
Para Thomas Jefferson, portavoz típico deste tipo de concepcións, un exército profesional en mans do goberno era un instrumento seguro de tiranía, mentres que se os cidadáns estaban armados e se rebelaban de vez en cando, recordarían aos gobernantes que tiñan que ter en conta a vontade popular.
Nalgúns países, como Francia, xa existían unhas milicias burguesas baixo o Antigo Réxime, encargadas de mantener a orde, de protexer a propiedade e de reprimir revoltas menores. Eran de corte menos popular que a Garda Nacional de Francia creada a principios da Revolución Francesa, e nunca tiveron o papel liberal que caracterizou á Garda Nacional francesa tanto nos episodios revolucionarios do século XIX como nos períodos de calma política.
Tras as revolucións liberais (1768, 1789, 1812, 1820, 1830, 1848, 1854, 1868 e 1871) en moitos países establecéronse este tipo de milicias. En xeral organizábanse en unidades de barrio ou poboación, e nelas estaban obrigados a participar todos os ciudadáns con dereitos plenos que estiveran en condición física para facelo. Quedaban excluídos de participar as mulleres e os hombres sen dereitos políticos.
Iso significaba que se armaba á parte da pobolación que pagaba suficientes impostos como para ser considerada cidadán e se excluía a gran parte da poboación rural, que en case todos os países era a maioritaria, e aos asalariados urbanos. Por iso en moitas ocasións tamén se chamou a estas forzas milicias burguesas. miniatura|300px|dereita|[[Luís Filipe I de Francia|Luís Filipe de Orleáns entrega as bandeiras á Garda Nacional de París tras a Revolución de 1830 (óleo de 1834 de Joseph-Désiré Court).]]
O servizo armado destas milicias adoitaba ser local. O típico é que se usase o domingo pola mañá como día de instrución e que cada cidadán no tuviese que server de maneira ordinaria dous ou tres veces por mes, realizando rondas de policía ou custodiando edificios públicos. No caso de que ocorreran motíns populares, ou se estuviera en estado de guerra, a mobilización podía ser máis continua e a milicia podía quedar subordinada ás autoridades militares.
En moitos episodios revolucionarios, motíns ou outras protestas populares, algunhas unidades das milicias podían participar armadas en contra das autoridades. Ese tipo de situacións levou a que os gobernos desconfiasen da milicia e tenderan a disolvela. En España, por exemplo, a milicia estivo en vigor mentres gobernaban os progresistas, porque os moderados disolvíana e preferían confiar no exército e na Garda Civil. En Portugal foi desarmada en 1838. En Francia, suprimida despois da revolución, foi restablecida tras a revolución de 1830, tivo un protagonismo especial na de 1848 e despois languideceu até a Comuna de París de 1871, despois da cal foi suprimida definitivamente.
Nalgúns países as milicias perviviron no século XX, evolucionando de distintas maneiras. Ás veces convertéronse nunha especie de segunda liña subordinada ao exército. En Estados Unidos as milicias do século XIX evolucionaron cara a actual Garda Nacional. No Brasil, en cambio, a oficialidade das milicias converteuse nun lugar privilexiado para os caciques, o que lles permitiu afianzar o seu poder local unha vez que estas perderan calquera carácter democrático interno. En Suíza, o propio exército organízase baseándose nun modelo miliciano, sen oficiais profesionais.
A tradición das milicias nacionais reviviu nos séculos XX e no que vai de XXI, adaptándose ás diferentes circunstancias, nunha multitude de formacións armadas. Nesta tradición pódense incluír o simple dereito a portar armas protexido constitucionalmente nos Estados Unidos, as milicias obreiras das revolucións socialistas, as milicias de partido ou sindicato —típicas da Europa da década de 1930—, algúns grupos paramilitares de América Latina, os Comités de Defensa da Revolución cubana ou mesmo as patrullas vecinais contra a delincuencia que durante as décadas de 1980 e 2000 se organizaron intermitentemente en barrios de Europa e América.
Carballeda, Taboada, Silleda
Carballeda é un lugar da parroquia de Taboada no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, deles 11 eran homes e 13 eran mulleres. Isto supón un mantemento no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Tete Montoliu
Vicenç Montoliu i Massana, coñecido como Tete Montoliu, nado en Barcelona o 28 de marzo de 1933 e finado na mesma cidade o 24 de agosto de 1997, foi un pianista e compositor de jazz catalán, o primeiro que transcendeu as fronteiras estatais e acadou sona a nivel internacional.
O Río, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
O Río é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 3 habitantes (1 homes e 2 mulleres).
Pío Baroja
Pío Baroja y Nessi, nado en Donostia o 28 de decembro de 1872 e finado en Madrid o 30 de outubro de 1956, foi un escritor vasco da chamada Xeración do 98 española.
Primeiros anos
Tanto por parte de pai (Serafín Baroja Zornoza), como por parte de nai (Carmen Nessi y Goñi), Pío Baroja pertenceu a familias moi distinguidas e coñecidas en Donosti relacionadas co xornalismo e os negocios de imprenta. O seu bisavó paterno, Rafael, foi en Oiartzun impresor do periódico La Papeleta de Oyarzun e doutros textos durante a guerra contra Napoleón. O seu avó, do mesmo nome, Pío Baroja, editou en Donosti o periódico El Liberal Guipuzcoano (1820-1823) durante o Trienio liberal e imprimiu a Historia da Revolución Francesa de Thiers en doce tomos, con tradución de Sebastián de Miñano y Bedoya. Os fillos de Rafael Baroja, Ignacio Ramón e Pío, continuaron co negocio de imprenta e un fillo deste último, Ricardo, tío do novelista, será, andando o tempo, editor e factótum do periódico donostiarra El Urumea. Entre os ascendentes da nai había unha rama italiana lombarda, os Nessi, á que o escritor debe o seu segundo apelido.
Pío foi o terceiro de tres irmáns: Darío, que morreu novo aínda en 1894; Ricardo, que sería no futuro tamén escritor e un importante pintor, famoso sobre todo polos seus augafortes, e Pío, o irmán menor, que deixaría a profesión de médico pola de novelista. Xa moi separada deles, naceu Carmen, que habería de ser a inseparable compañeira do novelista e a muller do futuro editor do seu irmán, Rafael Caro Raggio, e así mesmo unha ocasional escritora. O pai dos Baroja, Serafín, era, á par que home inquedo e movedizo e xornalista de ideas liberais, enxeñeiro de minas, o que levou á familia a constantes cambios de residencia por toda a xeografía nacional. Iso fixo do futuro novelista un desarraigado que coñeceu os máis diversos recunchos de España. Por outra parte, este continuo ir e vir inculcoulle unha característica afección ás viaxes. Con sete anos marchou coa familia a Madrid, onde o pai obtivo unha praza no Instituto Xeográfico e Estadístico; pero volveron a Pamplona e de novo a Madrid. Baroja lera xa a clásicos xuvenís (Jules Verne, Mayne Reid ou Daniel Defoe). Liberouse do servizo militar, que lle repugnaba. En 1891 terminou a carreira de medicina en Valencia e doutorouse en 1894 en Madrid cunha tese sobre El dolor, estudio psicofísico.
Como estudante foi pésimo, máis por falta de interese que de talento, e xa por entón aprecióuselle un carácter rosmón, arisco e descontentadizo; non simpatizou con profesor algún e mostrábase hipercrítico con todo; ningunha profesión lle atraía, só escribir non lle amolaba. Tímido e retraído ó mesmo tempo, nunca casou. Tras defender a súa tese, marchou ese mesmo ano a Cestona, en Guipúscoa, con praza de médico. Pero o oficio dáballe noxo e berrou co médico vello, co alcalde, co párroco e co sector católico da vila, que o acusaban de traballar os domingos no seu xardín e de non ir a misa, pois, en efecto, era ateo; tras pasar un ano alí volveu, pois, a Donosti, disposto a ser calquera cousa menos médico, e encontrou a súa oportunidade en Madrid, onde o seu irmán Ricardo dirixía unha panadería (Viena Capellanes) porque unha tía lle legara o negocio; Ricardo escribíralle que estaba farto e quería deixalo e Pío decidiu encargarse el mesmo de rexentar a tafona. Sobre iso gastáronlle bastantes bromas: «É un escritor de moita miga, Baroja» — dixo del Rubén Darío a un xornalista. Ó cal respondeu o escritor: «Tamén Darío é escritor de moita pluma: nótase que é indio». Instalado en Madrid, empezou a colaborar en periódicos e revistas, simpatizando cas doutrinas sociais anarquistas, pero sen militar abertamente en ningunha. Igual que o seu coterráneo Miguel de Unamuno, abominou do nacionalismo vasco, contra o que escribiu a súa sátira Momentum catastrophicum.
Traxectoria profesional
En 1900 publicou o seu primeiro libro, unha recompilación de contos titulada Vidas sombrías, a maioría compostos en Cestona sobre xentes desa rexión e as súas propias experiencias como médico. Nesta obra encóntranse en xermolo tódalas obsesións que reflectiu na súa novelística posterior. O libro foi moi lido e comentado por prestixiosos escritores como Miguel de Unamuno, que se entusiasmou con el e quixo coñecer ó autor, por Azorín e por Benito Pérez Galdós. Baroja foi así acercándose cada vez máis ó mundiño literario e abandonando o negocio de panadería ata deixalo por completo. Tivo especial amizade co anarquista José Martínez Ruiz, máis coñecido como Azorín, e fixo, impulsado por el, algún intento de entrar en política, presentándose de concelleiro en Madrid e de deputado por Fraga, pero fracasou. Ó acercarse Azorín ó partido de Antonio Maura, rompeu a súa antiga amizade.
Viaxou despois por toda Europa (residiu varias veces en París, estivo algún tempo en Londres, e pasou por Italia, Bélxica, Suíza, Alemaña, Noruega, Holanda e Dinamarca) e acumulou unha impresionante biblioteca especializada en ocultismo, bruxería e historia do Século XIX, que instalou nun vello casarío que comprou en Vera de Bidasoa e restaurou con gran gusto, converténdoo no famoso casarío de Itzea, onde pasaba os veráns coa súa familia. As súas viaxes por España fíxoas case sempre acompañado polos seus irmáns Carmen e Ricardo, pero tamén por Ramiro de Maeztu, Azorín e incluso José Ortega y Gasset nunha ocasión, na que fixeron en automóbil gran parte do percorrido realizado polo xeneral Gómez coa súa famosa expedición durante a Primeira Guerra Carlista.
Cando estalou a guerra civil veraneaba na súa residencia de verán, ó pé da fronteira con Francia. Detívoo a columna carlista que desde Pamplona dirixíase a Guipúscoa. Tras pasar un día en prisión, foi posto en liberdade. Nese momento decidiu trasladarse a Francia. Nun auto chegou a Ascain, provincia do País Vasco francés. Antes de trasladarse a París en setembro de 1939, o escritor residiu en Saint-Jean-de-Luz e en Hendaia. Volveu en 1940, trala fin da contenda e sufriu algúns problemas coa censura, que non lle permitiu publicar a súa novela sobre a guerra civil, Miserias de la guerra, nin a súa continuación, A la desbandada; a primeira foi recuperada hai pouco, a segunda imprimirase en 2007. Sostivo un faladoiro de orientación escéptica no que tivo a honra de participar Juan Benet.
Últimos anos
A súa irmá Carmen morreu en 1949 e o seu irmán Ricardo en 1953. Afectado pouco a pouco pola arterioesclerosis, morreu en 1956 e foi enterrado no camposanto civil como ateo, con grande escándalo da España oficial, a pesar das presións que recibiu o seu sobriño, o antropólogo Julio Caro Baroja, para que renunciase á vontade do seu tío. O seu ataúde foi levado en ombreiros entre outros por dous dos seus admiradores, Ernest Hemingway e Camilo José Cela, sendo un xa premio Nobel de literatura e o outro chegaría a selo anos máis tarde. Cela recorda a mala calidade do ataúde xa que comezou a chover durante o cortexo e a madeira destinguiu, manchándolle o seu traxe. Tamén o escritor norteamericano John Dos Passos declarou a súa admiración e débeda co escritor.
Obra
Baroja cultivou preferentemente o xénero narrativo, pero acercouse tamén con frecuencia ó ensaio e máis ocasionalmente ó teatro, a lírica (Canciones del suburbio) e a biografía.
O propio autor agrupou as súas novelas, un pouco arbitrariamente, en dez triloxías e algunha tetraloxía, aínda que é difícil distinguir que elementos poden ter en común: Tierra vasca, La lucha por la vida, El pasado, El mar, La raza, Las ciudades, Agonías de nuestro tiempo, La selva oscura, La juventud perdida e La vida fantástica.
Novelas que non agrupou en triloxía algunha son Susana y los cazadores de moscas (1938), Laura o la soledad sin remedio (1939), El caballero de Erlaiz (1943), El hotel del Cisne (1946) ou El cantor vagabundo (1950). Nos seus últimos anos intentou escribir unha nova triloxía sobre a guerra civil, pero a censura franquista impediu a publicación; modernamente, porén, coa chegada da democracia, empezaron a imprimirse algunhas delas; a primeira foi Miserias de la guerra, e anunciouse a publicación da seguinte, A la desbandada.
Entre 1913 e 1935 apareceron os 22 volumes dunha longa novela histórica, Memorias de un hombre de acción, baseada na vida dun antepasado seu, o conspirador e aventureiro liberal e masón Eugenio de Aviraneta (1792-1872), a través de quen reflicte os acontecementos máis importantes da historia española do século XIX, desde a Guerra da Independencia ata a rexencia de María Cristina, pasando polo turbulento reinado de Fernando VII. Son as seguintes: El aprendiz de conspirador (1913), El escuadrón del «Brigante» (1913), Los caminos del mundo (1914), Con la pluma y con el sable (1915), que narra o período en que Aviraneta foi rexedor de Aranda de Duero, Los recursos de la astucia (1915), La ruta del aventurero (1916), Los contrastes de la vida (1920), La veleta de Gastizar (1918), Los caudillos de 1830 (1918),La Isabelina (1919), El sabor de la venganza (1921), Las furias (1921), El amor, el dandysmo y la intriga (1922), Las figuras de cera (1924), La nave de los locos (1925, defendéndose no prólogo das críticas cara a súa forma de novelar vertidas por José Ortega y Gasset en El Espectador), Las mascaradas sangrientas (1927), Humano enigma (1928), La senda dolorosa (1928), Los confidentes audaces (1930), La venta de Mirambel (1931), Crónica escandalosa (1935) e Desde el principio hasta el fin (1935).
Baroja publicou tamén contos, como os que recolleu en Vidas sombrías (1900) e Idilios vascos (1902); libros autobiográficos e de memorias (Juventud, egolatría e os oito volumes Desde la última vuelta del camino, compostos por El escritor según él y según los críticos, 1944; Familia, infancia y juventud, 1945, Final de siglo XIX y principios del XX, 1946; Galería de tipos de la época, 1947; La intuición y el estilo, 1948; Reportajes, 1948; Bagatelas de otoño, 1949; e La Guerra Civil en la frontera. Ademais redactou biografías como Juan van Halen ou Aviraneta o la vida de un conspirador (1931); ensaios, como El táboado de Arlequín (1904), La caverna del humorismo (1919), Momentum catastrophicum, Divagaciones apasionadas (1924), Las horas solitarias, Intermedios. Vitrina pintoresca, ''Rapsodias. Pequeños ensayos, El diablo a bajo precio, Ciudades de Italia, La obra de Pello Yarza y otras cosas, Artículos periodísticos, e algunhas obras dramáticas: La leyenda de Jaun de Alzate (1922), Nocturnos del hermano Beltrán, Todo acaba bien... a veces, Arlequín, mancebo de botica, Chinchín, comediante e El horroroso crimen de Peñaranda del Campo''.
Análise
Defensor dunha novela aberta, xa que considera esta como un fluír en sucesión («La novela en general es como la corriente de la historia: no tiene principio ni fin; empieza y acaba donde se quiera.»), compón as súas obras a través dunha serie de episodios dispersos, unidos, moitas veces, pola presenza dunha personaxe central.
O escepticismo barojiano, a súa idea dun mundo que carece de sentido, a súa falta de fe no ser humano, lévano a rexeitar calquera posible solución vital, xa sexa relixiosa, política ou filosófica e, por outro lado, condúceno a un marcado individualismo que non é liberal porque non é optimista, senón que en todo caso podería cualificarse de anarquizante.
Decotío reprochouse a Baroja o seu descoido na forma de escribir. Iso débese á súa tendencia antirretórica, pois rexeitaba os longos e labirínticos períodos dos prolixos narradores do Realismo, actitude que compartiu con outros contemporáneos seus, así como o afán de crear o que denomina unha «retórica de ton menor», caracterizada por:
Becín, Becín, Guitiriz
Becín é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 38 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 20 homes e 18 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 39 habitantes.
Caraño, Caraño, Pol
Caraño é un lugar da parroquia de Caraño no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Parroquias de Pol
🇵🇱
Bureau Veritas
miniatura|dereita|ISO 9001 Bureau Veritas é unha sociedade de servizos de seguridade, calidade, avaliación de riscos e certificacións. Foi fundada en Antuerpen en 1828 (Bélxica) como sociedade de clasificación de buques, a súa sede está en Francia.
Raposeiro, Becín, Guitiriz
Raposeiro é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
Confederación muisca
A  Confederación muisca foi o tipo de organización político-administrativa que agrupou ós muiscas no territorio central da actual República de Colombia antes da invasión española. As catro unidades político-territoriais confederadas foron: o Zipazgo de Bacatá, o Zacazgo de Hunza, o territorio sagrado de Iraca e o territorio sagrado de Tundama, ademais dun grupo de territorios autónomos.
Poboación
Descoñécese en gran medida o número de habitantes que conformaban a Confederación muisca, por mor de non existir censos confiables. Algo semellante ocorre en todo o continente. Existen tres correntes principais sobre a poboación muisca prehispánica:
Xerarquía social
Os muiscas estimaban moito a pureza do sangue, polo que as familias nobres procuraban non mesturarse xamais cos plebeos, e menos aínda cos pobos das terras quentes, ós que consideraban bárbaros e inferiores. No seo de todas as familias muiscas aplicábase o sistema de sucesión matrilineal, e o zipa só nomeaba novos uzaques cando non había ningún herdeiro natural, en cuxo caso nomeaba a un xeneral dos güechas.
No muysccubun hai un amplo vocabulario para designar os rangos de xerarquía, organizada, en termos xerais, da seguinte maneira:
miniatura|Algúns ornamentos dun [[Gobernantes muiscas|gobernante muisca no Museo do Ouro de Bogotá.]]
Gobernantes muiscas
miniatura|A [[Balsa muisca é unha figura de ouro que representa a cerimonia de El Dorado, que tiña lugar na Lagoa Sagrada de Guatavita. Esta peza atópase no Museo do Ouro de Bogotá, e é considerada un símbolo de Colombia e da identidade cultural dos colombianos. ]]
Carmen Linares
Carmen Pacheco Rodríguez, coñecida como Carmen Linares, nada en Linares (provincia de Xaén) en 1951, é unha cantaora de flamenco e intérprete tamén de canción española. Así mesmo, ten traballado en teatro e zarzuela.
Carmen Linares conquistou por méritos propios un lugar privilexiado na cultura española contemporánea. Pertence á mellor xeración de flamenco xunto con Camarón, Paco de Lucía, Enrique Morente, Manolo Sanlúcar, José Mercé e Tomatito. Carmen Linares é recoñecida como unha lenda viva do flamenco.
Traxectoria
Nos anos setenta traballou en Madrid en tablaos e nos anos oitenta en festivais nacionais xunto con artistas do talle de Enrique Morente, Camarón de la Isla, Carmen Mora e os irmáns Juan e Pepe Habichuela.
Como cantaora en solitario comezou en 1980 con Juan e Pepe Habichuela, reivindicouse nos noventa con recoñecidos discos e consolidouse co seu disco esencial Antología de la mujer en el cante, declarado un dos mellores 10 discos da historia do flamenco.
Artista de recoñecido prestixio internacional, interpretou El Amor Brujo de Manuel de Falla con orquestras sinfónicas en escenarios de Nova York, París, Buenos Aires, Tokio e Sydney. Participou en proxectos de grandes artistas como Manolo Sanlúcar, Blanca Lí, Uri Caine, Víctor Ullate e Carlos Núñez.
Recibiu o Premio Nacional de Música de 2001 e publicou máis de 30 títulos incluíndo discos e colaboracións propias e dúos con Joan Manuel Serrat, Arcángel, Sílvia Pérez Cruz e Miguel Poveda. Mestra de novas xeracións, interpretou en versión flamenca obras dos poetas Federico García Lorca, Juan Ramón Jiménez, Miguel Hernández, Rafael Alberti e José Ángel Valente.
Creou o seu propio selo discográfico en 2007, realizou xiras internacionais coa súa compañía e acadou éxito en Nova York cunha histórica actuación con Marina Heredia e Arcángel en 2018 no Carnegie Hall. En 2019 obtivo o recoñecemento ao World Music Award da Universidade de Berklee.
Na tempada 2021/2022 estreou Cantaora: 40 anos de flamenco, proxecto cun grande elenco de músicos, coreografías de baile, momentos de cante jondo e homenaxes a Paco de Lucía, Enrique Morente e Mercedes Sosa.
Secuencia principal
miniatura|333px|Diagrama de Hertzsprung-Russell Denomínase secuencia principal á rexión do diagrama de Hertzsprung-Russell en que se encontran a maior parte das estrelas. As estrelas que se sitúan nesta banda son chamadas estrelas da secuencia principal. As máis frías desta curva son as ananas vermellas mentres que as que están máis ó extremo de altas temperaturas son as supermasivas xigantes azuis. O diagrama H-R é un diagrama estatístico que mostra a temperatura efectiva das estrelas en función da súa luminosidade. Outras rexións do diagrama están ocupadas por estrelas xigantes de curta vida e evolución rápida ou por ananas brancas moi estables.
As estrelas sitúanse nesta rexión debido a que tanto o tipo espectral, que se pode relacionar coa temperatura, que, como a luminosidade dunha estrela, depende da súa masa. Pero isto é certo só a orde cero, é dicir durante a etapa de fusión do hidróxeno.
A maioría das estrelas permanecen a maior parte da súa vida "activa" sobre a secuencia principal evolucionando lentamente nun proceso de contracción gravitatoria cuasiestático. A secuencia principal é, en realidade, unha rexión difusa debido á variedade de masas, á presenza de compañeiras próximas, campos magnéticos, á rotación e a indeterminacións observacionais, tales como a distancia e correcta avaliación de luminosidade estelar. A composición química das estrelas é, tamén un dos factores máis importantes á hora de situarse unha estrela no diagrama. Existe, de feito, toda unha gama de estrelas pobres en metais que se desprazan ó longo do diagrama distribuíndose en grupos suficientemente diferenciados e que reciben o nome de sub-ananas e subxigantes segundo se trate de estrelas na etapa de fusión do hidróxeno o de elementos máis pesados respectivamente.
En ocasiones, os astrónomos fan referencia á secuencia principal de idade 0 ou ZAMS (zero age main secuence). A ZAMS é unha liña calculada a partir de modelos numéricos realizados por ordenador e que simulan o comportamento de diferentes estrelas cando comezan a queimar o hidróxeno. A maioría de estrelas abandonaron xa da ZAMS porque transcorreu parte da súa vida. Pero a medida que miramos as estrelas máis masivas, estas están máis cerca xa que viven moi pouco tempo. Isto pódese observar na menor dispersión de puntos na zona superior esquerda do diagrama, é dicir a que representa ós xigantes azuis supermasivos.
O Sol é unha estrela da secuencia principal que permaneceu durante 4.500 millóns de anos nesta estable secuencia e permanecerá outros 4.500 millóns de anos máis dentro dela. Cando a subministración de hidróxeno no núcleo finalice, o Sol comenzará a expandirse e a súa superficie se arrefriará. Como resultado, converteráse nunha xigante vermella.
Datos da secuencia principal
dereita|miniatura|300px|Esquema das diferentes estruturas presentes nas estrelas da secuencia principal. Estas poden ser moi variadas. (Ver:[[Estrutura estelar#Radiación e convección na secuencia principal|Radiación e convección da secuencia principal) Os valores do diagrama están dados en masas solares. Os tamaños non están a escala, son soamente orientativos.]]
Esta táboa mostra os valores típicos das estrelas ó longo da secuencia principal. A luminosidade (L), o raio (R), e a masa (M) exprésanse en relación ó Sol. Os valores actuais para unha estrela poden variar en torno a un 20-30%. A cor da columna da clase estelar dá unha representación aproximada do colo fotográfico da estrela. !rowspan="2"|Clase estelar !Raio !Masa !Luminosidade !Temperatura
Banaba
thumb Banaba (ou illa Ocean), é unha illa de coral habitada de 5 km² no océano Pacífico, situada ao oeste das illas Gilbert e 300 km ao leste de Nauru. O nome Banaba na lingua local significa "pedregoso". Forma parte da república de Kiribati. O punto máis alto da illa é tamén o punto máis alto de Kiribati, con 81 metros de alto. Xunto con Nauru e Makatea, foi unha das grandes fontes de fosfato do Pacífico. A súa poboación, deportada para explotar os fosfatos da illa, abriu o proceso máis longo da historia, contra o goberno británico.
Historia
A illa foi habitada por melanesios desde o 1.500 adeC. Descubriuse en 1804 por Abraham Bristow pero mantívose relativamente intacta debido á súa illada localización e pequeno tamaño.