cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Black Eyed Peas
Traxectoria
En 2009, co lanzamento do álbum The E·N·D·, o grupo cambiou de estilo musical, combinando unha música máis electrónica e adheríndose ao dixital e electro. O seu primeiro sinxelo, "Boom Boom Pow" alcanzou o número primeiro posto na Billboard, manténdose alí por 12 semanas consecutivas. Pero o maior éxito da banda foi o seu segundo sinxelo, "I Gotta Feeling", que substituíu a Boom Boom Pow no Billboard Hot 100, manténdose durante 14 semanas consecutivas. En 2010, co seguinte sinxelo "Meet Me Halfway" conseguiron unha aceptación semellante á dos dous anteriores. "I Gotta Feeling" converteuse na canción máis baixada no mundo. En novembro de 2010 o grupo lanzou o seu último disco: The Beginning, que, se estreou na Billboard 200 e en segundo lugar no mundo, sendo un dos discos con máis éxito de 2011. A partir extraéronse os sinxelos The Time (Dirty Bit) e Just Cant Get Enough.
Auguste Escoffier
Primeiros anos
Escoffier naceu nunha vila preto de Niza. Aos 13 anos comezou a súa aprendizaxe no restaurante do seu tío, Le Restaurant Français, en Niza. En 1865, moveuse para Le Petit Moulin Rouge restaurante de París. Alá permaneceu ata o inicio da Guerra franco-prusiana en 1870, cando se tornou cociñeiro do exército. A súa experiencia no exército levouno a estuda-la técnica de enlatar comida. En 1878 abriu o seu propio restaurante, Le Faisan d'Or en Cannes. En 1880, casou con Delphine Daffis. En 1884, múdanse para Monte Carlo, onde Escoffier asume o control da cociña do Grande Hotel.
César Ritz e o London Savoy
Durante os veráns, era responsable da cociña do Hotel National en Lucerna, onde coñeceu César Ritz (naquel tempo a Riviera Francesa era un destino de inverno). Os dous formaran unha sociedade e no 1890, transferíronse para o Savoy Hotel en Londres. A partir de aí, fundaran unha serie de famosos hoteis, incluíndo o Grande Hotel en Roma, e numerosos Hotéis Ritz en todo o mundo.
No London Savoy, Escoffier creou moitos pratos famosos. Por exemplo, en 1893 inventou o Pexego Melba, en homenaxe á soprano australiana Nellie Melba. Outra das súas creacións (copiada de Antoine Carême, de acordo con algunhas fontes) foi o Tournedó Rossini, homenaxe ao compositor italiano Gioachino Rossini.
Ritz e Carlton
En 1898 Escoffier e Ritz abriron o Hôtel Ritz en París. O Carlton, en Londres foi aberto en 1899, onde, pola primeira vez, Escoffier introduciu a práctica do menú à la carte.
A guía culinaria
En 1903 Escoffier publicou a súa primeira grande obra, Le Guide Culinaire, contendo 5.000 receitas. A importancia deste libro no mundo da culinaria francesa é inestimable e, aínda hoxe, é utilizado como libro de receitas e tamén libro didáctico para a culinaria clásica. En 1904 e 1912 Escoffier foi contratado para dirixi-las cociñas dos navíos pertencentes á frota da Hamburg-Amerika Lines. Na segunda viaxe, o Kaiser William II parabenizouno.
Morte
Escoffier faleceu aos 89 anos algúns días despois da súa esposa.
Ki
O termo ki pode referirse a:
Ieud
Ieud (en romanés: Ieud; en húngaro: Jód; en yiddish: יועד; en alemán: Joodt) é unha comuna do condado de Maramureş, na Romanía. A comuna está situada na parte central do condado de Maramureş, nas marxes do río Ieudişor, un afluente do río Iza. El está composto dunha única aldea, Ieud.
Historia
A comuna foi mencionada por primeira vez no 1391 nun manuscrito chamado Codicele de la Ieud. Este foi atopado na Igrexa do outeiro de Ieud. Esta igrexa é a igrexa de madeira máis antiga de Maramureş e unha das oito Igrexas de madeira de Maramureș, Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
7 Canal Rías Baixas
7 Canal Rías Baixas é unha canle de televisión local galega propiedade de Televisión da Mancomunidade do Salnés S.L. con sede en Ribadumia e delegacións na Pobra do Caramiñal e na cidade de Pontevedra (inaugurada en 2017). As súas emisións comezaron en 1994 co nome de Tele Salnés Barbanza (TVSB) e desde 2006 conta con licenzas de TDT na demarcación do Salnés e Caldas, na do Barbanza e na de Pontevedra abranguendo os concellos de Boiro, Noia, Rianxo, Porto do Son, Muros, A Pobra do Caramiñal, Outes, Carnota, Lousame, A Estrada, Sanxenxo, Cambados, O Grove e Vilanova de Arousa.
Ignacio Eizaguirre
Ignacio Eizaguirre Arregui, nado o 7 de novembro de 1920 en Donostia (Guipúscoa) e finado o 1 de setembro de 2013 ibídem, foi un futbolista e adestrador de fútbol que xogaba na demarcación de gardameta. Fillo do tamén gardameta Agustín Eizaguirre.
Traxectoria
Ao ano seguinte fichou polo Valencia CF de Primeira División pero foi declarado en rebeldía pola Real Sociedad polo que tivo agardar unha tempada para debutar co equipo valencianista. Porén no seu primeiro encontro encaixa cinco goles ante o Real Madrid polo que é relegado ao banco. Na súa segunda oportunidade, ante o Athletic de Bilbao fixo unha grande actuación facéndose cun posto no once inicial.
Permaneceu no Valencia nove tempadas (dez contando coa que non puido disputar) obtendo tres títulos de Liga e unha Copa do Xeneralísimo e a título persoal dous Trofeos Zamora ao gardameta menos goleado.
Na tempada 1950-51 volve á Real Sociedad, onde disputou outras seis tempadas a alto nivel en Primeira División.
En 1956 fichou polo CA Osasuna onde xogaría catro tempadas, na última das cales, xa con 39 anos tivo moi pouco protagonismo, polo que se retirou.
Foi internacional coa Selección de fútbol de España en 18 ocasións encaixando 31 goles e participando no Mundial de Fútbol Brasil 1950 e no Mundial de Fútbol Suíza 1954.
Como adestrador dirixiu a varios equipos entre os cales destaca o Sevilla FC de onde foi substituído por Juanito Arza e o Celta de Vigo onde tentou o ascenso a Primeira División durante dúas tempadas, non conseguiu o obxectivo.
Les Rêveries du promeneur solitaire
Les Rêveries du promeneur solitaire (en galego Os soños do paseante solitario), é unha das últimas obras do filósofo suízo Jean-Jacques Rousseau, escrita entre 1776 e 1778 e publicada postumamente en 1782.
Descrición da obra
miniatura|200 px|dereita|O lago de BienneA obra, malia estes problemas editoriais, é un dos títulos principais do romanticismo europeo. Ten un marcado carácter reflexivo e autobiográfico, e nel debulla Rousseau algunhas das súas opinións sobre a felicidade, a paisaxe, a natureza e o home. Está dividido en dez capítulos, chamados paseos (promenades), de tamaño e estrutura desiguais.
Estrutura da obra
O primeiro paseo actúa a modo de presentación, e recolle a motivación de Rousseau para escribir esta obra: a decepción pesimista ante o xénero humano e a perda da esperanza. Tamén explica a estrutura, e por que concibe o libro como o conxunto de reflexións que realiza cando sae a pasear ao campo.
O segundo paseo céntrase na causa real da escrita. Conforme conta Rousseau, o 24 de outubro de 1776, mentres se atopaba paseando polos agros de Menil-Montant (daquela unha viliña, na actualidade un barrio de París), un gran danés que vén correndo diante dun carro chimpa con el ao chan e déixao inconsciente. Rousseau ve no accidente, e na reacción dos ruxerruxes culturais franceses que o chegan a dar por morto, o argumento dunha conspiración contra a súa persoa. Se lle sumamos a isto un incidente coa escritora madame d'Ormoy, que cita a Rousseau no prólogo dunha novela súa, e mais a sospeita de que había quen quería aproveitar a súa morte para editar falsos escritos del, créase no autor un estado de completa paranoia.
O terceiro paseo comeza cunha cita de Solón (cheguei a vello aprendendo todos os días), e reflexiona nela sobre o coñecemento e a ancianidade. No cuarto, que arrinca de Plutarco, volta ao tema da verdade e da mentira, como xa fixera nas Confessions, a partir dunha anécdota de mocidade, cando roubou unha fita nun funeral e lle botou a culpa á cociñeira, que foi castigada. Na opinión de Rousseau, este é un exemplo de mentira reprobábel porque causa un dano a outras persoas, pero recoñece a existencia doutros tipos de mentiras, provocadas pola timidez, a vergoña ou o pracer, que non son moralmente problemáticas. Rousseau, como bo romántico, leva o debate moral ao terreo das persoas, á perspectiva humana.
O quinto paseo céntrase na contemplación da natureza a partir da lembranza da súa estadía, durante dous meses, na illa de Saint Pierre, no lago suízo de Bienne, cando se refuxiou aló logo de que lle acantazaran a casa de Môtiers. Nela louva a vida retirada, a ataraxia e a felicidade que outorga a contemplación.
O oitavo paseo condensa o pensamento rousseauniano sobre a soidade e o illamento como vía para acadar a felicidade. Como consecuencia dese complot que o persegue, a separación do mundo é unha vía para a ataraxia, unha posibilidade para a calmada reflexión e para a contemplación da natureza, e para o acceso a un coñecemento ao que se chega primariamente a través da percepción e non da razón.
O noveno paseo é unha mestura de paseos ocasionais xunguidos pola reflexión común sobre a infancia, a honradez e a sinxeleza das xentes populares, e parte dunha recensión de D'Alembert sobre o amor polos nenos, comentario que move a cavilación de Rousseau sobre a razón de abandonar os seus fillos no orfanato.
En galego
Les Rêveries du promeneur solitaire non están aínda traducidas ao galego. Porén, Ramón Otero Pedrayo traduciu parágrafos enteiros e incluíunos no seu discurso de ingreso na Real Academia Galega. Otero, que tomou moitos elementos das Rêveries de Rousseau, cítao tamén noutro artigo e refírese a esta como fonte de inspiración: Temos [nelas] maneira de paisaxe garimosa os primeiros romántecos.
Botánica
O sétimo paseo é sen dúbida o máis centrado na exploración do mundo vexetal, e nel describe como a botánica estivo presente na súa vida, primeiro como actividade de lecer na catalogación, despois como sinal da súa vellez destruíndo e desfacéndose do seu herbario por non poder atendelo, e finalmente como recuperación do pracer da contemplación vexetal nos últimos anos da súa vida. Cita o Regnum vegetabile de Murray e lembra algunhas das súas saídas ao campo para catalogar plantas en vexetais, tanto en París como nos Alpes suízos. Para Rousseau a botánica debe separarse da medicina e da farmacia e non entende o utilitarismo posto que el ve o reino vexetal como fonte de pracer máis que de coñecemento. E detense nun sucedido que lle aconteceu cando atopou un arbusto Hippophae rhamnoides e comeu sen máis consecuencias algunhas das súas bagañas, a pesar da advertencia dun paisano da ribeira do Isère de que eran velenosas.
Ebenáceas
As ebenáceas (Ebanaceae) son unha familia de plantas arbóreas ou arbustivas pertencente á orde Ericales. Componse de case 800 taxons específicos e infraespecíficos aceptados (uns 60 en Euclea e 8 en Lissocarpa) - dos case 2.000 descritos, en xeral de países tropicais.
Boimorto, Vilamarín
Santa Baia de Boimorto é unha parroquia do concello de Vilamarín, na comarca de Ourense, provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 227 habitantes, dos cales 116 eran homes e 111 mulleres. O que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2009 é o campionato anual número 60 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Nel están inscritos para competir dez equipos.
miniatura|[[Jenson Button Campión do mundo na tempada 2009.]]
Está programado que conte con 17 Grandes Premios, dando comezo o 29 de marzo co Gran Premio de Australia, estando prevista a finalización para o 1 de novembro co Gran Premio de Abu Dabi no Circuíto de Yas Marina, a cal é incluída por vez primeira no calendario. Os Grandes Premios francés e canadense, que estiveron incluídos na temporada, foron excluídos desta.
Calendario 2009
† Carreira nocturna
‡ Novo circuíto
Pilotos
† Os pilotos non remataron o Gran Premio, pero clasificou ó completar máis do 90% da distancia da carreira.
‡ A metade dos puntos foron dados no Gran Premio de Malaisia de 2009 dado que non se chegou a completar 75% da distancia da carreira.
Construtores
{|
† Os pilotos non remataron o Gran Premio, pero clasificou ó completar máis do 90% da distancia da carreira.
‡ A metade dos puntos foron dados no Gran Premio de Malaisia de 2009 dado que non se chegou a completar 75% da distancia da carreira.
Vite
O topónimo galego Vite pode referirse a:
Gilberto Gómez
Gilberto Gómez González, nado en Albeos o 12 de febreiro de 1953, é un bispo católico galego.
Traxectoria
Ordenouse crego católico en 1975 en Tui. Foi vicerreitor e profesor de lingua e literatura española do seminario menor da diocese de Tui-Vigo. Pertence á Sociedade Sacerdotal da Santa Cruz, dependente da Prelatura do Opus Dei, en 1986 marcha como misioneiro á diocese de Abancay da que é responsable esta organización, no Perú, onde ocupa os cargos de crego dunha parroquia e de reitor do seminario menor, e despois como reitor do seminario maior de Abancay. En 2001 é nomeado bispo auxiliar da diocese de Abancay, no Perú.
Ademais da súa actividade pastoral, monseñor Gómez é un gran amante da literatura, sobre todo teatro e poesía, e ten publicado poemarios de temática relixiosa.
Aiglun
Aiglun pódese referir a dúas comunas francesas:
Vera Zasulich
Vera Ivanovna Zasulich (en Ве́ра Ива́новна Засу́лич), nada en Mikhailovka (provincia de Smolensk) o e finada en Petrogrado o 8 de maio de 1919, foi unha escritora e revolucionaria marxista, membro fundador do Grupo para a Emancipación do Traballo. Nada nunha familia nobre empobrecida, frecuentou durante os seus estudos en Petrogrado os ambientes revolucionarios estudantís. Foi encarcerada en 1869 por manter correspondencia co líder nihilista e anarquista Sergei Netchaev. Trala súa excarceración en 1871, estabeleceuse en Kíiv, onde contactou con Insurxentes de Kíiv, un grupo revolucionario de seguidores de Mikhail Bakunin, chegando a converterse nunha líder respectada.
En 1878, Zasulich e a revolucionaria social María Kolenkina planearon asasinar Vladislav Zhelekhovski, un promotor famoso polos seus procesos contra a militancia revolucionaria, e o coronel Teodor Trepov, gobernador de Petrogrado, que era coñecido por proscribir as rebelións polacas en 1830 e 1863. O atentado contra Zhelekhovski resultou infrutuoso, mais Zasulich conseguiu ferir gravemente Trepov. Foi atrapada, mais no seu amplamente difundido proceso, un xurado favorable a ela declarouna inocente.
Infancia e mocidade
Naceu nunha familia da baixa nobreza rural o no distrito de Gzhatsk, na provincia Smolensk. Foi a cuarta filla do matrimonio formado por Feoktista Mikhailovna e Iván Petrovich Zasulich. A súa nai recibira unha pequena facenda que non soubo xestionar e o seu pai era capitán do exército de ascendencia nobre pero escasos recursos; ambos casaron en 1842. O seu pai deuse ao alcoholismo e pasou longos períodos afastados da familia até a súa morte cando Zasulich contaba con tres anos. Trala morte do pai, a nai enviou tres das súas fillas, incluída Vera, a vivir con familiares; Vera pasou a residir a escasos quilómetros da casa familiar, nunha leira duns tíos onde pasou a maior parte da súa infancia e adolescencia. Non foi un período feliz, como a propia Zasulich reflectiu nas súas memorias. A pesar do seu intenso desagrado pola institutriz da familia dos seus tíos, que tamén a educou a ela, esta inculcoulle un interese pola literatura, o mundo das ideas e as culturas estranxeiras que mantivo toda a súa vida. Tamén aprendeu alemán e francés, que lle foron de grande utilidade durante o seu posterior exilio.
Durante a súa adolescencia adoptou unha maneira peculiar de vestir, indiferente ás aparencias, que se asociaba aos nihilistas e que mantivo durante toda a súa vida. O seu aspecto daba a impresión aos seus achegados de convertela na personificación da loita revolucionaria. Durante a súa infancia desenvolveu ademais unha timidez, reserva e dificultade para o trato superficial que conservou toda a súa vida. Os seus silencios a miúdo interpretáronse máis adiante durante a súa carreira revolucionaria como falta de opinión sobre os asuntos tratados.
En 1866 a súa nai lograra reunir o diñeiro suficiente para enviala xunto cunha das súas irmás a Moscova a recibir a educación necesaria para presentarse aos exames oficiais para institutrices, oficio que Zasulich para entón xa detestaba. En Moscova, ademais da superficial formación oficial, comezou a ler autores revolucionarios e doutras ideoloxías. As dúas irmás entraron en contacto cos círculos revolucionarios moscovitas a través da súa irmá máis vella Ekaterina.
En 1867 graduouse e aprobou o exame para converterse en mestra privada. No outono do ano seguinte, trasladouse á capital coa súa nai, colocándose como axudante dun xuíz de paz mentres continuaba a súa formación de profesora. Na escola de mestres coñeceu o revolucionario Serguei Nechaev, que a presentou a algúns dos seus correlixionarios políticos.
Primeiras actividades subversivas, arrestos e deportacións
miniatura|A [[fortaleza de San Pedro e San Paulo en San Petersburgo onde Zasulich pasou un dos seus dous anos de prisión sen cargos en 1870. O seu encarceramento acelerou a súa conversión en revolucionaria.]] Nechaev partiu ao exilio e utilizou a Zasulich como intermediaria na súa correspondencia con outros revolucionarios; foi arrestada en Moscova xunto coa súa nai e unha das súas irmás o, de volta á capital e encarcerada sen xuízo até maio de 1870. Pasou dous anos en prisión sen ser acusada formalmente. O período de prisión levou a Zasulich a simpatizar cos revolucionarios, vistos por ela como altruístas dedicados a mellorar a instrución e acabar coa pobreza da poboación, e a involucrarse no movemento. Para Zasulich, o seu período en prisión levouna a convencerse da necesidade de acabar coa opresión e a identificar a súa vida nela coa situación xeral de Rusia, que consideraba como unha enorme prisión.
A comezos de 1870, foi trasladada á fortaleza de San Pedro e San Paulo onde pasou outro ano; foi finalmente acusada no xuízo a Nechaev, en marzo de 1871. Absolta, foi liberada inmediatamente. Poucos días despois, foi detida novamente e desterrada á provincia de Tver. Deportada con dous kopeks e o vestido que levaba, sen familia nin coñecidos na cidade, tivo que vivir varios meses da caridade. En xuño de 1871 e grazas á intercesión da súa nai, permitíuselle mudarse á capital provincial, onde residía unha das súas irmás e o seu cuñado. No verán de 1872 foi de novo arrestada acusada de distribuír literatura prohibida a algúns estudantes e exiliada á provincia de Kostromá. En decembro de 1873, foi trasladada a Khárkiv, onde quedou baixo vixilancia policial, o que lle impediu atopar traballo como matrona e volveu sufrir penurias. A finais de 1875, permitíuselle regresar a Penza e máis tarde á capital. Durante a súa estancia de catorce meses no sur de Rusia nesta década, dedicouse a estender a conciencia revolucionaria entre o campesiñado. Durante este período foi cando Zasulich comezou unha relación con Lev Deich que durou até a súa captura e envío a Siberia en 1884. Tamén en 1876 aprobou, aínda que non participou, o brutal intento de asasinato dun dos seus compañeiros revolucionarios, do que se sospeitaba que era un informador da policía, aínda que non se tiñan probas.
O atentado contra Trepov e as súas consecuencias
dereita|miniatura|Representación do atentado de Zasulich contra o xeneral Trepov. Trala delación do grupo á policía polo compañeiro torturado, que perdeu a vista e quedou coa cara deformada polo ataque dos seus correlixionarios, o grupo dispersouse e Zasulich trasladouse a San Petersburgo en decembro de 1876 tras pasar por Khárkiv. Na capital uniuse á recentemente creada Zemlia i Volia («Terra e Liberdade»), para a que traballou como tipógrafa. Durante unha das súas periódicas visitas á súa irmá e ao seu cuñado en Penza, decatouse en xullo de 1877 do azoutamento de Aleksei Bogoliubov (pseudónimo de Arjip Iemelianov) nos calabozos de San Petersburgo. A súa reacción á noticia levaríaa á fama internacional. Bogoliubov era un estudante que fora detido en decembro de 1876 por acharse preto dunha manifestación fronte á catedral de Kazán en San Petersburgo, xulgado en xaneiro de 1877, e condenado a quince anos de traballos forzados. Tras apelar a sentenza, achábase nos calabozos de San Petersburgo cando foi azoutado en xullo. O incidente debeuse a que o xeneral Trepov, adicto á disciplina e gobernador da capital naquel momento, entendeu que a actitude de Bogoliubov fora impertinente e ordenou o seu azoutamento como exemplo e escarmento. O castigo fora ilegal segundo as leis rusas.
O atentou contra o xeneral Trepov ao que acusou de maltratar un preso político, foi arrestada e xulgada polo disparo contra o militar. Presentouse ante o gobernador finxindo necesitar un certificado de boa conduta e logrou ferilo na pelve co segundo disparo.
O seu xuízo tivo lugar nun xulgado civil a finais de marzo, tratando o ministro de Xustiza, recentemente criticado por un xuízo político, de evitar as connotacións políticas do atentado de Zasulich e de lograr a súa condena, oprimindo o xuíz encargado do caso. Xulgada por un xurado (algo ilegal para o seu delito), foi absolta trala exaltada defensa do seu avogado, que presentou o seu caso como un intento de xustiza contra a arbitrariedade da administración. Asistiran importantes personalidades, como diversos ministros ou o escritor Fiodor Dostoievski, que utilizou o xuízo como inspiración para certas pasaxes dos Irmáns Karamazov. O seu xuízo supuxo unha derrota para o Goberno, que quedou desacreditado pola represión política.
A súa absolución, con todo, fixo que o Goberno aprobase pouco despois unha disposición pola que os ataques a funcionarios públicos quedaban excluídos dos xuízos con xurado. Os casos máis graves pasaron a depender de consellos de guerra. O seu atentado non só levou cambios na forma de xulgar os casos de subversión e unha humillación para o Goberno, senón que supuxo o comezo da campaña de terrorismo contra a administración autocrática tsarista, fundándose en 1879 o principal partido terrorista ruso, Naradnaya Volia («Vontade Popular»).
Ao día seguinte da súa absolución a policía acudiu a detela novamente, pero partira ao exilio, despois de varias semanas na clandestinidade nas que cambiou constantemente de residencia. A finais de maio, abandonou Rusia para instalarse en Suíza acompañada dun veterano revolucionario. Cinco días máis tarde e grazas á axuda de certos membros de Zemlia i Volia, alcanzou Suíza. Modesta e tímida, comezou por entón o seu costume de pasar tempadas en soidade no campo, que mantivo o resto da súa vida. Oposta cada vez máis ao terrorismo, regresou a Rusia clandestinamente a finais do verán de 1879 e pouco despois Zemlia i Volia disolveuse polas disensións internas relativas a este.
Durante estes primeiros tempos, Zasulich pertencía ao grupo da Repartición Negra, un dos grupos políticos xurdidos de Zemlia i Volia, minoritario fronte a Naradnaya Volia, pero que contaba con destacados revolucionarios que máis tarde se converterían en socialdemócratas (Plekhanov, Axelrod...). Este grupo opúñase aos seus antigos compañeiros que optaran por centrarse no terrorismo como método para acabar coa autocracia do tsar e seguían defendendo como alternativa a axitación do campesiñado. O seu exilio xunto co de destacados membros do grupo debilitou aínda máis a organización no país. Non regresou a Rusia até a amnistía de 1905, aínda que realizou dúas viaxes clandestinas ao país, unha en 1879 e outra en 1899.
Exilio e o Grupo para a Emancipación do Traballo
dereita|miniatura|[[Lev Deich (ou Deustch), parella de Zasulich, foi detido en Alemaña e deportado a Rusia en 1884 cando realizaba unha misión para o Grupo para a Emancipación do Traballo.]] Estableceuse en Suíza. A comezos da década de 1880, como outros exiliados, abandonou o seu anterior populismo para converterse ao marxismo. Antes participou nos infrutuosos intentos de reconstituír Zemlia i Volia. En setembro de 1883, participou na formación do Grupo para a Emancipación do Traballo, unha agrupación marxista dedicada á redacción e tradución de obras socialistas. Até 1890 sostivo a importancia da comuna rusa na futura revolución, actitude que Engels enxalzou pero que rexeitaron os seus colegas do grupo. A partir de entón, adoptou a opinión común a Plekhanov e Axelrod dunha revolución baseada no proletariado urbano tras un período de desenvolvemento capitalista, unha vez que aquel desenvolvese a súa conciencia de clase. Esta convicción da necesidade de que a revolución a realizase o propio proletariado levouna máis tarde a oporse á Revolución de Outubro por considerala prematura.
A diferenza de Plekhanov, conservou boas relacións con outros revolucionarios que non se converteron ao marxismo, o que levou a que fose elixida en ocasións como representante en actividades cerimoniais de todo o movemento revolucionario ruso.
Moi reservada e lenta na redacción das súas obras, ás veces foi subestimada polos seus colaboradores na súa capacidade de análise. Menos dotada que Plekhanov para a análise teórica, que Axelrod na organización dos socialistas rusos ou que Lenin no debate, achegou a súa gran sensibilidade cara a temas morais ao socialismo ruso. A combinación do talento dos tres, con todo, deu unha importancia ao grupo desproporcionada respecto ao número dos seus compoñentes. O arresto en febreiro de 1884 de Lev Deich, a súa parella, deprimiu a Zasulich que, frecuentemente enferma e de seu lenta como escritora, deixou en mans de Plekhanov e Axelrod a maior parte da produción literaria do grupo. Xa no seu período ruso e máis tarde no exilio, Zasulich quedou influenciada e sometida ao criterio de Plekhanov, considerado o pai do marxismo ruso e brillante teórico, aínda que irascible e arrogante. Zasulich adoraba a Plekhanov, pero era consciente dos seus defectos.
En 1881 escribiu a Marx para solicitar a súa opinión sobre a corrección da suposición dos populistas rusos de que a comuna rusa sería a base do futuro socialismo, que aquel respondeu con ambigüidade. Case ao mesmo tempo, o asasinato do tsar Alexandre II polos terroristas de Narodnaya Volia fíxoa sopesar a posibilidade de regresar a Rusia, a pesar do seu convencemento da inutilidade do acto. A represión do Goberno, que detivo os implicados no rexicidio, fixo que desbotase a idea e que se resignase a permanecer no exilio.
Como o resto do grupo, viviu con grande estreiteza no exilio e tivo que aceptar traballos sen relación coa tarefa revolucionaria para poder sobrevivir; na segunda metade da década de 1880, comezou a aceptar donativos –en forma de préstamos que non podía devolver– do tamén revolucionario Serguei Kravshinski. Con mala saúde desde o período carcerario, no exilio empeorou; en 1889 contraeu tuberculose mentres coidaba de Plekhanov, afectado tamén da enfermidade. Mal tratada, a enfermidade nunca quedou erradicada. Vivía nos arredores de Xenebra, lonxe dos cafés onde se congregaban os exiliados rusos coas súas disputas e apenas abandonaba o seu aloxamento para visitar os Plekhanov ou para ver a algún visitante interesado en coñecer en persoa a atacante de Trepov.
En 1889 seguiu a Plekhanov ao seu exilio en Francia tras ser expulsado de Suíza e pasou naquel país os cinco anos seguintes. En 1894 os dous foron expulsados de Francia e pasaron a Gran Bretaña. Zasulich permaneceu en Gran Bretaña até a primavera de 1897, encantada coas instalacións do Museo Británico, a pesar de regresar Plekhanov xa antes a Suíza.
Ante a fame negra de 1891, tratou de formar unha organización de axuda aos campesiños que agrupase as diversas correntes revolucionarias, con escaso éxito. A pesar das súas duras críticas aos populistas en 1890, en 1892 mostrouse novamente disposta a colaborar con eles para tratar de aliviar as privacións dos campesiños.
Residente en Gran Bretaña desde 1894, puido observar a evolución dunha sociedade capitalista desenvolvida e os acontecementos que levaron a Eduard Bernstein a poñer en dúbida a teoría marxista a finais da década de 1890 e fundar a corrente revisionista. Durante a súa estancia en Gran Bretaña, tratou de solicitar o apoio dos laboristas para aprobar resolucións en apoio aos folguistas rusos de San Petersburgo en 1896. Participou xunto con outros membros do grupo e figuras socialdemócratas rusas no cuarto congreso da Internacional Socialista.
Ideoloxía
A súa concepción do ideal socialista consistía en esencia en consideralo o modelo que podería producir o maior ben ao maior número de persoas, unha especie de altruísmo. Sobre a natureza do futuro partido socialdemócrata e a diferenza de Plekhanov e Axelrod que o consideraban unha expresión do proletariado urbano e un medio para aumentar a súa conciencia de clase, ou de Lenin, que o concibía como unha asociación de revolucionarios profesionais entregados ao que consideraban os intereses da clase obreira, Zasulich considerábao como unha asociación de individuos que quedaban moralmente purificados pola súa pertenza á organización. A mellora moral dos individuos reunidos no movemento servía, na súa opinión, como proba definitiva da superioridade do socialismo. O sacrificio e dedicación dos socialistas debían servir como modelo das calidades que se estenderían unha vez alcanzado o ideal. O partido convertíase nunha sociedade perfeccionada en miniatura.
Escribiu sobre Voltaire, unha biografía de Rousseau (1896) e unha historia da Primeira Internacional.
Foi membro editor de Iskra («A Chispa») e Zaryá («Amencer»). A súa influencia na primeira foi, con todo, escasa. Tras a división do Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia en dúas fraccións, menxevique e bolxevique, uniuse á primeira. Tras 1900, con todo, a súa tuberculose, que empeorara, impediulle implicarse nos temas máis relevantes do momento, quedando máis como unha icona revolucionaria que como unha contribuínte aos debates de entón.
A súa postura sobre a natureza do partido, que tratou en numerosas ocasións de manter unido, consistiu en defender a súa transformación dunha agrupación de revolucionarios de orixe burguesa a unha organización de masas controlada polo proletariado, única forma de alcanzar a revolución. Nunha carta a Friedrich Engels en 1890, aclaraba a súa opinión sobre a tarefa dos intelectuais burgueses no movemento socialista: Tras un período no que os intelectuais guiarían o proletariado, máis tarde, en vésperas da revolución, os papeis intercambiaríanse, tomando este a dirección do movemento. A súa postura rexeitaba calquera tentación de «xacobinismo», opóndose á formación dun partido elitista e centralizado máis aló do tempo necesario pola represión do réxime tsarista. A súa postura coincidía coa de Axelrod na primacía das masas obreiras na revolución fronte á golpista de Lenin e, en ocasións, á de Plekhanov.
A súa oposición á indefinida preeminencia da intelectualidade no movemento revolucionario e ao autoritarismo no partido levouna a condenar o leninismo xa en 1904. A súa ruptura con este sucedeu a un período de grande admiración mutua.
Defendeu a transformación da organización clandestina do movemento nun partido político de masas, postura condenada por Lenin e Plekhanov como «liquidacionismo». Para estes o cambio suporía a desaparición da organización, mentres que para os seus defensores, entre eles Zasulich, consistía en convertela nunha agrupación verdadeiramente obreira.
En 1917 formou parte da agrupación de Georgii Plekhanov, Yedintsvo («Unión»). Opúxose á Revolución de Outubro na que os bolxeviques tomaron o poder no país. Defendeu o mantemento dun sistema medianamente democrático que, na súa opinión, debía evitar que o novo Goberno dexenerase nunha tiranía.
A diferenza doutros revolucionarios cos que colaborou como Lenin ou Plekhanov, Zasulich non creou unha doutrina asociada ao seu nome, non creou partido propio nin tivo seguidores, sendo considerada unha figura menor dentro do movemento revolucionario ruso.
Véxase tamén
dereita|100px
Paenibacillus
Importancia
O interese polos Paenibacillus spp. creceu rapidamente desde que se viu que moitas das súas especies son importantes  para a agricultura e horticultura (como P. polymyxa), a industria (como P. amylolyticus), e para aplicacións médicas (como P. peoriate). Estas bacterias producen varios encimas extracelulares como encimas que degradan polisacáridos e proteases, os cales poden catalizar unha ampla variedade de reaccións sintéticas en campos que van desde a cosmética á produción do biocombustible. Varios Paenibacillus spp. producen tamén substancias antimicrobianas que afectan a un amplo espectro de microorganismos  como fungos, bacterias do solo, bacterias patóxenas de plantas e mesmo patóxenos anaeróbicos importantes como Clostridium botulinum.
Máis especificamente, varias especies de Paenibacillus serven como eficientes rizobacterias que promoven o crecemento das plantas, que poden colonizar competitivamente as raíces das plantas e poden actuar simultaneamente como biofertilizadores e como antagonistas (biopesticidas) de recoñecidos patóxenos das raíces, como bacterias, fungos e nematodos. Potencian o crecemento das plantas por medio de varios mecanismos directos e indirectos. Os mecanismos directos inclúen a solubilización de fosfatos, fixación do nitróxeno, degradación de contaminantes ambientais e produción de compostos que actúan como hormonas. Os mecanismos indirectos inclúen o control de fitopatóxenos ao competiren con eles por recursos como o ferro, aminoácidos e azucres, e ao produciren antibióticos ou encimas líticos. A competición polo ferro tamén serve como unha poderosa forza selectiva que determina a poboación microbiana da rizosfera. Varios estudos mostran que as rizobacterias que promoven o crecemento das plantas potencian este crecemento ao privar á microflora nativa do ferro. Aínda que o ferro é abundante na natureza, a solubilidade extremadamente baixa do Fe3+ a pH 7 implica que moitos microorganismos teñen que facer fronte ao problema de obter ferro abondo do seu ambiente. Para cubriren as súas necesidades de ferro, as bacterias desenvolven varias estratexias, como son: (1) a redución de ións férricos a ferrosos, (2) a secreción de compostos queladores do ferro de alta afinidade, chamados sideróforos, e (3) a captación de sideróforos heterólogos. O xenoma de P. vortex, por exemplo, contén moitos xenes que se empregan nestas estratexias, en especial a bacteria ten a capacidade de producir sideróforos en condicións limitantes de ferro.
Malia o crecente interese nos Paenibacillus spp., carecemos de información xenómica dabondo destas bacterias. Unha secuenciación máis exhaustiva dos seus xenomas podería proporcionar pistas fundamentais sobre as vías metabólicas implicadas no complexo comportamento social destas bacterias, e podería descubrirse unha rica fonte de xenes con usos biotecnolóxicos potenciais.
Formación de padróns nas colonias, autoorganización e comportamento social
Varias especies de Paenibacillus poden formar colonias con patróns ou deseños complexos ao creceren en superficies semisólidas. O desenvolvemento destas complexas colonias require autoorganización e comportamento cooperativo entre as células individuais que teñen que empregar unha sofisticada comunicación química. A formación de patróns e a autoorganización en sistemas microbianos é un fenómeno intrigante e reflicte os comportamentos sociais das bacterias que podería mellorar a nosa comprensión do desenvolvemento evolutivo da acción colectiva das células en organismos superiores.
Formación de patróns en P. vortex
Unha das especies máis fascinantes que forman patróns neste xénero é P. vortex, que son bacterias que se moven con flaxelos. P. vortex organiza as súas colonias xerando módulos, cada un dos cales consta de moitas bacterias, que se utilizan como os "ladrillos" para construír a colonia completa. Os módulos son grupos de bacterias que se moven arredor dun centro común a aproximadamente 10 µm/s.
Atentados contra Afonso XII
miniatura|Gravado da época que reproduce o momento en que o obreiro anarquista Juan Oliva Moncasi dispara contra o rei [[Afonso XII de España o 25 de outubro de 1878.]] Os dous atentados contra Afonso XII, rei de España, tiveron lugar en outubro de 1878, o primeiro, e en decembro de 1879, o segundo. Foron perpetrados por anarquistas que aplicaban a nova estratexia da propaganda polo feito aprobada pola Internacional anarquista no Congreso de Verviers celebrado en 1877. Nas dúas ocasións o rei Afonso XII resultou ileso e os autores respectivos —o obreiro catalán Juan Oliva Moncasi, do de 1878; e o obreiro galego Francisco Otero González, do de 1879— foron detidos, xulgados e executados mediante garrote vil.
Antecedentes
Desde 1874 a Federación Rexional Española da Asociación Internacional de Traballadores (FRE-AIT) estaba prohibida e como consecuencia diso estaba a ser obxecto dunha dura represión —un dous mil internacionalistas foron deportados ás Filipinas e ás illas Marianas; e a mediados de 1877 máis de cen seguían en prisión—. O «obrigado abandono da loita societaria, cotiá e laboralista», segundo Josep Termes, contribuíu á radicalización da FRE-AIT, que subsistía na clandestinidade, pero este feito tamén se debeu á evolución do movemento anarquista europeo cara a posicións favorables ao uso da violencia por influencia do populismo e do nihilismo rusos, que se concretaron no Congreso de Verviers de 1877 coa aprobación da política da «propaganda polo feito» —que tamén foi apoiada polo delegado da FRE Tomás González Morago—. esquerda|miniatura|280x280px|Atentando de [[Giovanni Passannante contra o rei Humberto I de Italia (17 de novembro de 1878).]]
Albaida (homónimos)
O topónimo Albaida pódese referir a:
Atentados contra Afonso XII
Antecedentes
Aínda que inicialmente a «propaganda polo feito» referíase sobre todo á acción insurreccional, comezou a aplicarse aos atentados individuais, seguindo o exemplo do perpetrado en febreiro de 1878 por Vera Zasulich que disparou e feriu o coronel Trepov, xefe de policía de San Petersburgo, e que causou un enorme impacto en Rusia e fóra dela. Aos poucos meses o emperador Guillerme I sufriu dous atentados errados perpetrados polos anarquistas alemáns Emil Hoedel e Carl Nobiling. En novembro o anarquista italiano Giovanni Passannante tentou acabar coa vida do rei de Italia Humberto I. Un mes antes produciuse o primeiro atentado contra o rei de España Afonso XII, tamén obra dun anarquista.
miniatura|Retrato de Karl Nobiling, que tentou asasinar o emperador alemán [[Guillerme I de Alemaña|Guillerme I.]] Sobre os atenta dos contra o emperador alemán o xornal L'Avant-Garde, órgano da federación francesa da Internacional anarquista editado na Chaux-de-Fonds, no Xura suízo, por Paul Brousse —a quen precisamente se atribúe a invención do termo «propaganda polo feito»—, e onde colaboraba o anarcocomunista Piotr Kropotkin, publicou un artigo no que fixo a apoloxía do atentado, aínda que con matices, como medio de propaganda das ideas anarquistas:
As conferencias «comarcais» (enténdase, rexionais) da Federación Rexional Española celebradas en setembro de 1878 tamén manifestaron a súa simpatía polos autores dos atentados contra Guillerme I, «homes que tiveron o suficiente ánimo e boa vontade para atentar contra a vida dos opresores e explotadores do xénero humano e moi principalmente contra os que impiden o desenvolvemento das ideas anarco-colectivistas».
Desenvolvemento
O segundo atentado tivo lugar un ano e dous meses despois. O 30 de decembro de 1879, cando os monarcas volvían de pasear polo Retiro, Francisco Otero González, de 20 anos, disparoulles case a pelacorpo sen ferirlles. Otero, nacido en Lindín, provincia de Lugo, pero residente en Madrid, tiña unha pastelaría que apenas lle daba para vivir a el e á súa compañeira, polo que pensou en suicidarse, pero alguén lle dixo que mellor que atentase contra o rei. Foi executado mediante garrote vil o 14 de abril de 1880.
Paenibacillus
Formación de patróns en P. dendritiformis
Outro intrigante patrón é o formado por P. dendritiformis, a cal xera dous morfotipos diferentes:     o Ramificante (ou de separación dos extremos), e o Quiral, que ten ramas retortas e con orientación definida (ver as imaxes).
Estes dous tipos de patróns en cepas de Paenibacillus mostran trazos xenéticos e fisiolóxicos distintos como actividade de tipo β-galactosidase, que fai que as colonias se volvan azuis en placas X-gal e a resistencia múltiple a drogas como a septrina, penicilina, kanamicina, cloranfenicol, ampicilina, tetraciclina, espectinomicina, estreptomicina e mitomicina C. As colonias que crecen nas superficies das placas de Petri de cultivo mostran unha resistencia a drogas varias veces maior que as que crecen en medios líquidos. Esta resistencia específica crese que se debe a unha fronte de líquido de tipo surfactante que forma un determinado patrón na placa de Petri.
Horticultura
miniatura|300px|Horta nun eido da aldea de [[Avaré, São Paulo, Brasil.]]
A horticultura é a ciencia, a arte, a tecnoloxía e os negocios involucrados na produción de hortalizas (é dicir, de plantas herbáceas) con destino ao consumo. Distínguese da pomoloxía ou fruticultura, é dicir, da produción e manexo de especies lígneas e semilígneas produtoras de froitas. Ambas as dúas disciplinas distínguense tanto no tipo de materiais empregados, de prácticas, de manexos e de requirimentos.
Pálpebra
As pálpebras do ser humano posúen unha fileira de cellas que serven para protexer o ollo do po e doutros contaminantes do medio externo.
A función das pálpebras é a protección do ollo e a súa humectación a base de estender as secrecións lacrimais e outras secrecións, xa que a córnea ha de estar húmida de forma continuada. No momento de durmir evita que os ollos se sequen.
Horticultura
Etimoloxía
A verba horticultura formouse tras a palabra agricultura, e provén etimoloxicamente das palabras latinas hortus (xardín, horta, planta) e cultūra ("cultivo" ou cultura), ", de cultus, o pasivo perfecto participio do verbo colō "Eu cultivo" ; é dicir «o cultivo nas hortas».
Pálpebra
No reino animal existen diversos tipos de pálpebras.
Horticultura
Etimoloxía
Hortus é un cognado coa palabra galega horta ou eido (co significado de terre ode cultivo asociado á casa) e tamén se relaciona coas palabras xardín, agro, cortiña , leira ou veiga.
Características
dereita|miniatura|Feira de froitas e verduras. Practícase dende un nivel individual dunha pequena horta ou pomar até as actividades dunha corporación multinacional. É moi diverso nas súas actividades, acollendo as plantas para a alimentación (froitas, verduras, cogomelos e herbas culinarias) e as non comestíbeis (flores, árbores e gamallos, céspedes, lúpulo, viticultura ou plantas medicinais). Tamén inclúe servizos relacionados na conservación das plantas, restauración da paisaxe, paisaxismo, deseño, construción e mantemento de xardíns, terapias hortícolas etc. Todos estes eidos de alimentación, medicinais, medioambientais e de produto se servizos sociais son fundamentalmente vencellados ao desenvolvemento e mantemento da saúde e benestar humano.
A horticultura aplica o seu coñecemento e tecnoloxía ao cultivo intensivo de plantas para a alimentación humana e outros usos, para cubrir necesidades persoais e sociais. Esta ciencia envolve a propagación de plantas e o cultivo co ánimo de mellorar o desenvolvemento, rendemento, calidade, valor nutricional e resistencia e insectos, doenza se estrés medioambiental. Acolle a xardineiros, labregos, terapeutas, deseñadores e técnicos nos sectores da alimentación e os outros sectores relacionados.
Os científicos hortícolas focalízanse na investigación que sostén o coñecemento, as técnicas, a educación e o comercio hortícola. A ciencia hortícola abrangue toda sas ciencias puras- a matemática, a física, a química, a xeoloxía e maila bioloxía- así coma as ciencias asociadas e tecnoloxías que sustentan a horticultura, coma a fitopatoloxía (estudo das doenzas vexetais), a edafoloxía (estudo dos solos), a entomoloxía (estudo dos insectos), a malherboloxía (estudo das herbas daniñas etc. Tamén inclúea s ciencias sociais, coma a educación, o comercio, a mercadotecnia, saúde e terapias que aumentan a contribución da horticultura á sociedade. A xardinaría tamén é parte da horticultura.
Os horticultores traballan na propagación das plantas, mellora das colleitas, fertilizantes das plantacións da plantas herbáceas. Os horticultores melloran o rendemento das colleitas, a súa calidade e o seu valor nutricional, a resistencia aos cambios ambientais. Emprégase a xenética como unha ferramenta fundamental no desenvolvemento de plantas que poidan sintetizar moléculas químicas para as empregar na loita de pragas ou pestes, doenzas e más herbas.
Áreas de estudo
De acordo con algúns informes, a horticultura acolle dez áreas de estudo, que poden ser agrupadas en dúas seccións principais: ornamentais e comestíbeis:
Nos países de fala hispana, o termo "Horticultura" designa o estudo e prácticas efectuadas nunha horta con especies herbáceas cuxo sino é a alimentación humana (hortalizas de folla ou de froito, por exemplo), mentres que a "fruticultura" designa o estudo e prácticas realizadas nunha horta establecida con especies lígneas e semilígneas (árbores e arbustos froiteiros produtores de froitas).
Industria
Os horticultores poden traballar para a industria, o estado, ou institucións educativas. Son enxeñeiros agrícolas ou agrónomos, vendedores, propietarios de negocios polo miúdo, traballadores de campo en propagación de especies ou cultivadores especialistas nun determinado eido (froita, verduras, ornamentais, e céspede), inspectores de colleitas, conselleiros expertos na produción de colleitas, especialistas nun determinado cultivo, coidadores de plantas, científicos investigadores, e por suposto profesores.