cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de episodios de Doraemon
Esta é unha lista de episodios de Doraemon, un exitoso anime xaponés que se vén emitindo pola TVG desde os anos 90 ata a actualidade. No Xapón, existen tres series de Doraemon: unha do 1973, outra de 1979 e unha derradeira do 2005. A primeira constou de 26 episodios pero, co paso do tempo, estes perdéronse. A segunda, a máis coñecida, posúe un total de 1787 capítulos e produciuse desde o ano 1979 ata o comezo do ano 2005. A terceira, que continúa producíndose nos nosos días desde ese ano, ten xa máis de 300 capítulos.
É importante ter en conta que as series que chegaron a Galiza foron as do 1979 e a do 2005. No caso da primeira, a numeración xaponesa ten en conta que un só capítulo equivale a unha soa historia da serie de 8 minutos, porén, en Galiza emitíanse en bloques de tres ou dous capítulos que formaban un total de 25 minutos. É por iso que se dobraron ao galego os máis dos episodios orixinais da serie, aínda que á hora de numeralos, son moitos menos. Cómpre sinalar que tampouco se seguiu a orde de emisión xaponesa. Antes de producirse a estrea dos episodios da serie do 2005 a versión galega meteu entre eles os especiais e as curtametraxes da serie de 1979, e numerounas tamén como capítulos normais. Será a partir do capítulo 772 cando se estree en galego a serie do 2005. Moitos episodios non son emitidos e outros non se emiten en orde, sendo deste xeito que o episodio 772 na numeración galega, por exemplo, correspóndese co primeiro episodio desta serie, e o 927 da TVG, é o 212 da serie do 2005. Tamén se incluíron os episodios especiais desta serie.
En resumo, a numeración galega establece que tres ou dúas historietas da serie de 1979 conforman un episodio, engade as curtametraxes e especiais desta serie e, posteriormente, os episodios da serie do 2005 xunto cos seus episodios especiais. Malia que xa se indicou que as curtametraxes incluídas nos DVD das longametraxes foron incluídas na serie coma episodios normais (eps. 737-751), houbo unha que non se introduciu: Ano 2112 - O nacemento de Doraemon.
Derek Walcott
Derek Walcott, nado o 23 de xaneiro de 1930 en Castries (Santa Lucía) e finado o 17 de marzo de 2017 na mesma illa, foi un escritor en lingua inglesa procedente de Santa Lucía. Gañador do Nobel de Literatura no ano 1992, destaca especialmente como poeta e como autor dramático.
Traxectoria
Na súa obra, vinculada ao realismo máxico, ten unha especial relevancia a mestizaxe cultural, producindo versións propias dos vellos mitos europeos. Considérase un dos representantes da literatura poscolonial. A súa escrita é barroca e emprega un inglés que recolle moitas das súas variantes caribeñas. En 1953 emigrou a Trinidad e Tobago, onde fundou o Obradoiro de Teatro de Trindade e comezaría a escribir as súas primeiras obras dramáticas. Hoxe é catedrático de literatura e composición da Universidade de Boston.
First and Last and Always
First and Last and Always é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk The Sisters of Mercy, publicado o 11 de marzo de 1985 a través dos selos Merciful Release e WEA. O álbum acabou dando forma ao xénero do rock gótico.
Reedición de 2006
Xunto cos outros dous álbums do grupo, First and Last and Always foi reeditado en novembro de 2006 coas seguintes cancións extra:
Ieste, Nebra, Porto do Son
Ieste é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Black Mirror (serie de televisión)
Black Mirror é unha serie de televisión británica creada por Charlie Brooker. A serie está producida por Zeppotron para Endemol. Atendendo ó contido e estrutura do programa, Brooker comentou que "cada episodio ten un elenco diferente, unha localización diferente e mesmo unha realidade diferente. Pero todos tratan do xeito no que vivimos hoxe e a forma na que poderiamos estar vivindo en 10 minutos se somos uns zoupóns".
Un comunicado de prensa de Endemol describe a serie como "un híbrido de The Twilight Zone e Tales of the Unexpected que se nutre das inquedanzas contemporáneas do mundo actual". Channel 4 describiu o primeiro episodio como "unha parábola retorcida da era do Twitter". A primeira temporada de Black Mirror foi estreada en DVD o 27 de febreiro de 2012. Un filme interactivo titulado Black Mirror: Bandersnatch foi estreado o 28 de decembro de 2018.
Na campaña da Mesa pola Normalización Lingüística Sentido Común, para garantir os dereitos lingüísticos do galego no ámbito socioeconómico, fixeron un vídeo coa feitura inspirada en Black Mirror.
Sinfonía nº 9 (Mahler)
A novena sinfonía de Mahler foi estreada en xuño do 1912 pola orquestra filharmónica de Viena dirixida por Bruno Walter.
Estrutura
Trátase dunha obra puramente orquestral, dividida en catro movementos. Seguía, por tanto, o modelo clásico de sinfonía. Porén esta obra mostra unha tensión entre estrutura e estilo, propia das últimas obras de Mahler. Esta tensión exprésase a través das novas técnicas musicais atonais, que naqueles momentos estaban desenvolvendo paralelamente Arnold Schönberg e Anton Webern. Así, non existe unha tonalidade central que se distribúa uniformemente ó longo da obra, senón que Mahler varía constantemente as notas, buscando unha maior expresividade musical.
Os catros movementos que conforman a peza son:
Villaquilambre
Villaquilambre é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 18.597 habitantes (INE, 2021).
Artisticamente destacan a Vila Romana da localidade de Navatejera, con restos dun asentamento agrario romano satélite da Legio VII, e bellos mosaicos. Tamén cabe destacar a beleza da ermida de Villaquilambre entre outras construcións relixiosas.
Pías, Zamora
derecha|miniatura|Igrexa parroquial. Pías é un concello da provincia de Zamora, pertencente ás Portelas e á comarca de Seabra, en Castela e León. Integran o municipio as localidades de Barxacova, Pías e Vilanova das Frieiras.
Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira. É un dos poucos concellos bilingües da provincia de Zamora, pois os seus habitantes utilizan habitualmente o castelán e o galego. . O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «.
Poboación
Pías posúe unha poboación moi avellentada. En 2020, a metade os veciños (50,5%) tiña máis de 65 anos. Só 3 dos 111 habitantes era menor de idade e 6,3 % do total da poboación ten menos de 30 anos.
Comisión Interamericana de Dereitos Humanos
A Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (ou CIDH) é unha das dúas entidades do sistema interamericano de protección de dereitos humanos. Ten a súa sede en Washington, D.C.. O outro organismo do sistema é a Corte Interamericana de Dereitos Humanos. A Comisión está integrada por 7 xuristas electos a título persoal e non como representantes de ningún goberno, senón que representan aos países membros da Organización de Estados Americanos.
Funcións
A Comisión, respecto dos Estados membros da Organización dos Estados Americanos, ten as seguintes atribucións:
En relación cos Estados partes na Convención Americana sobre Dereitos Humanos, a Comisión ten as seguintes atribucións:
En relación cos Estados membros da OEA que non son partes da Convención Americana sobre Dereitos Humanos, a Comisión terá, ademais, as seguintes atribucións:
Composición
Os membros, que deben ser persoas de alta autoridade moral e recoñecida versación en materia de dereitos humanos. Non pode formar parte da Comisión máis dun nacional dun mesmo Estado.
Os membros da Comisión son elixidos a título persoal pola Asemblea Xeral da OEA, dunha lista de candidatos propostos polos gobernos dos Estados membros. Son elixidos por un período de catro anos e só poderán ser reelixidos unha vez.
No ano(2005) foron parte da Comisión:
Colorimetría
A colorimetría é a ciencia que estuda as cores, caracterizándoas mediante números. Unha vez que están cuantificadas pódese operar con elas e deducir as características das cores obtidas mediante mesturas, así como atopar as cantidades que hai que mesturar de varias cores elixidas e consideradas como primarias para obter a cor desexada, sempre tendo en conta a maneira de percibilos polo ollo humano.
Instrumentos de medición
miniatura|Dúas curvas de reflexión espectral. Esta ciencia emprega un instrumento constituído polos seguintes elementos:
Un dos instrumentos máis empregados é o modelo "Spectronic 20" deseñado en 1952 por Bausch - Lomb, e que con algúns perfeccionamentos séguese fabricando na actualidade.
Conceptos de colorimetría
miniatura|As normais son liñas de teñen a mesma temperatura de cor correlativa. A colorimetría é cuantitativa, orientada ao físico, con medicións a través do espectro-radio, o colorímetro (que mide a cantidade de cores primarios) etc.
O efecto visual de calquera distribución espectral pode caracterizarse por tres termos diferentes:
Se a luz é acromática (sen cor), o seu único atributo é a súa intensidade, ou cantidade. ( Luz acromática é o que se ve nunha televisión en branco e negro, de forma que se define unha escala de frises que vai dende o negro ao branco.
A luz cromática refírese a sensación visual da cor, abarca o espectro de enerxía electromagnética dende aproximadamente 400 a 700 nm (nanómetros).
Mestura aditiva da cor
Cando sobre o noso ollo incide unha determinada radiación, sexa unha única frecuencia ou sexa un conxunto de varias frecuencias, decatámonos de algo que denominamos cor. Se modificamos a radiación, meténdolle unha ou varias frecuencias máis, acabamos de realizar unha mestura aditiva, pois sobre o ollo incide, ademais da primitiva radiación, as radiacións novas que lle engadimos con anterioridade. Como as luces se suman, este método recibe o nome de "Sistema Aditivo da cor". Deste modo, se sumamos fontes luminosas con diferentes lonxitudes de onda, podemos xerar moitas cores diferentes. Existen tres cores denominados primarios do sistema da mestura aditiva da cor que son o vermello, o verde e o azul; a razon pola que se empregan estas cores é que mesturándoos da maneira axeitada pódese obter unha gama de cores distintos máis ampla que para outras combinacións de cores.
Non é nada sinxelo especificar cal é o punto exacto que corresponde a cor vermella (R), verde (G) e azul (B), por isto, o C.I.E elixiu os seguintes valores:
Mestura substrativa da cor
As tres cores primarias dos sistemas substrativos son o amarelo, o cian e o maxenta, que son as cores complementarias dos sistemas aditivos. Mesturando as cantidades axeitadas destas tres cores podemos conseguir unha ampla gama de cores. Se os mesturamos en proporcións idénticas obteremos como resultado a cor negra.
Temperatura da cor
A radiación luminosa pode ser provocada de moi diversas maneiras, pero en principio unha clasificación pode ser por fontes térmicas e por fontes non térmicas. Xeran unha radiación na que parte de ela é captada polos sensores da pel, obténdose a sensación de calor. Estas radiacións encóntranse na zona do infravermello e a elas é sensible a pel, pero se o corpo se quenta a temperaturas moi altas, o seu espectro de radiacións expándese cara a zona superior e penetra na zona do espectro visible, activando aos sensores do ollo, o que sucede arredor dos 500 °C.
Denomínase corpo negro a aquel que absorbe tódalas radiacións, independentemente da lonxitude de onda que estas teñan, non reflectindo ningunha. Este mesmo corpo será un radiador integral, posto que todo o que el radie será xerado por el mesmo e nunca reflectido das radiacións externas a el.
A continuación danse temperaturas da cor dalgúns iluminantes
Aralar
Aralar foi un partido vasco de esquerdas que buscaba a independencia e o socialismo dos territorios do histórico País Vasco. O seu líder era Patxi Zabaleta e estaba presente en Biscaia, Áraba, Guipúscoa e Navarra.
Historia de Aralar
Naceu na década dos 90 como unha corrente crítica dentro de Herri Batasuna (HB) e Euskal Herritarrok (EH), liderada por Patxi Zabaleta e cunha presenza importante na formación, especialmente en Navarra.
A ruptura da tregua de ETA en 2000, provocou a refundación de Herri Batasuna en Batasuna xunto a independentes, pero non unha posta en cuestión da actitude da chamada esquerda abertzale respecto de ETA, suceso que, unido a discrepancias sobre o método de organización interna, precipitou o establecemento de Aralar como partido político independente que desde entón se constitúe como un partido nacionalista vasco de esquerdas, reclamandose tamén como "esquerda abertzale" (esquerda patriota) que reproba o exercicio da violencia e avoga pola acción exclusivamente política para a defensa da súa ideoloxía, motivo polo que foi ameazado polo outro sector ilegalizado desa "esquerda abertzale".
En novembro de 2004 tivo lugar en Donostia o II Congreso, no que o navarro Patxi Zabaleta volveu ser elixido como coordinador xeral do partido. Constituíronse as mocidades do partido, Iratzarri (¡Esperta! en éuscaro).
A irrupción de Aralar provocou un certo movemento no sector ilegalizado da "esquerda abertzale" expresado na chamada "Declaración de Anoeta", pero os militantes de Aralar decidiron continuar polo seu propio camiño como partido independente.
Catolicismo
Catolicismo (do grego καθολικός, katholikós, 'universal, que comprende todo') é un termo que fai referencia á principal rama actual do cristianismo, xurdida tralo Cisma de Oriente. Os católicos son fieis á Igrexa católica, como así tamén á teoloxía, doutrina, liturxia, principios éticos e normas de comportamento derivadas, do mesmo xeito que ao conxunto dos seus seguidores como un todo, a quen se lles denomina «católicos». O vocábulo «catolicismo» úsase polo xeral para facer alusión á experiencia relixiosa compartida polas persoas que viven en comuñón coa Igrexa de Roma.
O termo refírese aos cristiáns pertencentes á Igrexa católica, composta por 23 igrexas sui iuris que se atopan en completa comuñón co Papa e que en conxunto reúnen a máis de mil millóns de fieis (unha sexta parte da poboación mundial e máis da metade de todos os fieis cristiáns). A principal característica distintiva da Igrexa católica é o recoñecemento da autoridade e primacía do papa, bispo de Roma. Con todo hai varias igrexas que comparten tamén o adxectivo cualificativo de «católicas», como a Igrexa ortodoxa e as Antigas igrexas orientais, a Igrexa asiria do Oriente e as Igrexas que constitúen a Comuñón anglicana
Aralar
Historia de Aralar
Aralar obtivo nas eleccións do 1 de marzo de 2009 ao Parlamento Vasco un total de 62.214 votos (o 6,05% do total), conseguindo catro escanos e duplicando o número de votos que no 2005, converténdose así na cuarta forza política vasca tras PNV-EAJ, PSE-EE e PP. Por provincias circunscricionais, obtivo 1 deputado en Áraba (con 6.585 votos), 1 deputado en Biscaia (24.586 votos) e 2 en Guipúscoa (31.043 votos).
Catolicismo
Historia do catolicismo
O nome de Igrexa católica (ou catolicismo) utilizouse para referirse á "Igrexa universal" desde principios do século II; a primeira referencia que se ten do uso deste termo, é a aparición do mesmo nas cartas de Ignacio de Antioquía (en grego Ιγνάτιος Αντιοχείας), quen segundo Xoán Crisóstomo, sería ordenado polo propio Pedro.
En varias situacións durante os tres primeiros séculos do cristianismo, o bispo de Roma, considerado no catolicismo o sucesor do apóstolo Pedro, interviña nas comunidades para axudar a resolver conflitos, exemplos foron os papas Clemente I, Vítor I e Calisto I. Nos primeiros tres séculos da súa historia, a Igrexa organizábase en tres patriarcas, os bispos de Antioquía, con xurisdición sobre Siria, e máis tarde sobre Asia Menor e Grecia, Alexandría da xurisdición de Exipto, e Roma da xurisdición de Occidente. Máis tarde os bispos de Constantinopla e Xerusalén engadíronse os patriarcas, por razóns administrativas. O Primeiro Concilio de Nicea no ano 325, considerou ao bispo de Roma como o "primus" (primeiro) entre os patriarcas, establecéndoo así nos seus cuartos, quintos e sextos canons, "seguindo a tradición antiga", aínda que moitos interpretan que este título como o "primus inter pares" (primeiro entre iguais). Considerouse tamén que o patriarca de Roma posuía unha autoridade especial debido á súa relación con san Pedro, que morrera e fora sepultado nesta cidade.
Aralar
Historia de Aralar
O 13 de setembro de 2017, nunha entrevista en Radio Euskadi, Patxi Zabaleta explicou que a dirección da formación adoptara por unanimidade a decisión de disolverse e que os militantes que así o decidiran integraríanse en EH Bildu, ao considerar conseguidos os obxectivos de que a esquerda abertzale defendera todos os dereitos humanos, que houbera mellorado a súa democracia interna e que admitise as correntes.
Catolicismo
Igrexa católica apostólica romana
A Igrexa católica apostólica romana esténdese principalmente en países do suroeste de Europa, Europa central, de América Latina, África central e Filipinas. Esta é a igrexa cristiá con maior extensión e a máis antiga das confesións cristiás, da cal se derivan outras igrexas autodenominadas católicas. O seu centro actual é a cidade-estado do Vaticano, en Roma (Italia), onde reside o Papa, quen é considerado polos católicos romanos como cabeza do colexio dos bispos, sucesor de San Pedro, Vicario de Cristo e Pastor da Igrexa. A sede papal mudouse a Aviñón, Francia, por un breve período de tempo da Baixa Idade Media.
Dogmas de Fe
Os dogmas católicos son as crenzas esenciais que identifican e definen o credo católico fronte a outras confesións cristiás, aínda que algunhas destas crenzas son comúns a outras denominacións cristiás (e.g. Encarnación, Trindade). Para un católico o dogma é unha verdade revelada por Deus e proposta pola Igrexa para a crenza indubitable dos fieis.
Aralar
Repercusión electoral de Aralar
Nas eleccións municipais e a xuntas xerais de 2007 Aralar coaligouse con Ezker Batua no País Vasco e continuou a coalición electoral Nafarroa Bai. En Euskadi (ou CAV) obtivo en coalición con Ezker Batua (EB), en solitario ou mediante plataformas, 56 concelleiros propios, e 4 xunteiros nos 3 territorios superando os 30 concelleiros e 1 xunteira conseguidos en 2003. En Navarra, correspóndenlle 5 parlamentarios dos 12 totais conseguidos por Nafarroa Bai, e 30 concelleiros obtidos pola devandita coalición.
Catolicismo
Dogmas de Fe
Os dogmas católicos baséanse na Biblia e na tradición apostólica. Así como os hebreos tiñan a súa tradición (que foi a base de gran parte dos libros do Antigo Testamento), os católicos creen na tradición apostólica transmitida de xeración en xeración de forma escrita e oral.
Aralar
Repercusión electoral de Aralar
Aralar tivo tamén unha representante no Parlamento Vasco e compartíu a cadeira de Nafarroa Bai no Congreso dos Deputados de Madrid xunto cos outros 3 partidos da coalición.
Catolicismo
Sacramentos
Os católicos recoñecen sete sacramentos, os cales, segundo suscitan, foron instituídos polo mesmo Xesucristo:
Bautismo
Entre os sacramentos, ocupa o primeiro lugar porque é o fundamento de toda a vida cristiá, o pórtico da vida no espírito e a porta que abre o acceso aos outros sacramentos. Segundo o catecismo (n. 1213), polo Bautismo os cristiáns son liberados do pecado e rexenerados como fillos de Deus, chegan a ser membros de Cristo e son incorporados á Igrexa e feitos partícipes da súa misión.
Comuñón
A Sagrada Eucaristía culmina a iniciación cristiá. Os que foron elevados á dignidade do sacerdocio real polo Bautismo e configurados máis profundamente con Cristo pola Confirmación, participan por medio da Eucaristía con toda a comunidade no sacrificio mesmo do Señor.
Cabo mencionar que, para o catolicismo romano, a Eucaristía non representa un símbolo senón que é Xesucristo mesmo co seu corpo, sangue, alma e divindade, presentes na Eucaristía. Debido a isto é chamado O Santísimo Sacramento.
Confirmación
Co Bautismo e a Eucaristía, o sacramento da Confirmación constitúe o conxunto dos "sacramentos da iniciación cristiá", cuxa unidade debe ser salvagardada. É preciso, pois, explicar aos fieis que a recepción deste sacramento é necesaria para a plenitude da graza bautismal (cf OCf, Praenotanda 1). En efecto, aos bautizados "o sacramento da confirmación úneos máis intimamente á Igrexa e enriquéceos cunha fortaleza especial do Espírito Santo. Desta forma comprométense moito máis, como auténticas testemuñas de Cristo, a estender e defender a fe coas súas palabras e as súas obras" (LG 11; cf OCf, Praenotanda 2)
Penitencia, chamado tamén confesión ou reconciliación
De acordo co catecismo da Igrexa católica:
Unción dos enfermos (antes chamada extrema unción)
Coa sagrada unción dos enfermos e coa oración dos presbíteros, toda a Igrexa enteira encomenda aos enfermos ao Señor sufrinte e é glorificado para que os alivie e sálve. Ata os anima a unirse libremente á paixón e morte de Cristo; e contribuír, así, ao ben do Pobo de Deus" (LG 11).
Matrimonio
"A alianza matrimonial, pola que o home e a muller constitúen entre si un consorcio de toda a vida, ordenado pola súa mesma índole natural ao ben dos cónxuxes e á xeración e educación dos nenos, foi elevada por Cristo, o Señor á dignidade de sacramento entre bautizados "(CIC, ca. 1.055,1)
Orde sagrada
A orde é o sacramento grazas a como a misión que Cristo confía nos seus apóstolos segue sendo exercida na Igrexa ata o final dos tempos. É, polo tanto, o sacramento do ministerio apostólico. Inclúe tres grados: o episcopado, o presbiterado e o diaconado.
Notas
<references group="Nota" />
Liza Balkan
Liza Balkan é unha actriz, directora, escritora, profesora e bailarina canadense.
Liza Balkan é profesora da Universidade de Windsor.
Aimerico Picaud
Aimerico Picaud foi un monxe poitevin de Parthenay-le-Vieux, que viviu durante o século XII. Tradicionalmente foi considerado o autor da Guía do Peregrino, primeira obra dedicada á romaxe de Santiago de Compostela.
Traxectoria
miniatura|Ilustración do Codex Calixtinus. Realizou a romaxe a Santiago a cabalo, e visitou polo camiño un bo número de santuarios da cristiandade. Foi o primeiro que propuxo substituír a competencia entre os diversos santuarios por unha complementariedade: para chegar a Compostela, visitar de paso todos os santuarios que están na ruta. Existe un gran número de itinerarios posibles, mais os catro principais son denominados rutas compostelás e son rexistrados na guía baixo o nome de «camiños de Santiago».
A Guía do Peregrino ou Iter pro peregrinis ad Compostellam, antecesora da guía turística actual, foi orixinariamente escrita en latín e constitúe o quinto e derradeiro libro do Liber Sancti Jacobi ou Codex Calixtinus, conxunto de textos conformado por pezas litúrxicas e redactado entre os anos 1135 e 1140. Os catro camiños de Santiago que o autor describe son, de norte a sur, a vía turonensis, a vía lemovicensis, a vía podiensis e a vía tolosana.
Detállanse as etapas, as reliquias que se debe venerar, os santuarios a visitar antes de chegar até a catedral elevada á gloria de Santiago, así mesmo da informacións e consellos prácticos sobre as rexións que atravesan os camiños e maila súa opinión, pintoresca e por veces subxectiva, sobre os seus habitantes. A obra serviu de referencia durante os séculos seguintes.
Os Castros, Santa María de Neda, Neda
Os Castros é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 36 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 18 mulleres.
Blue Bell Knoll
Este foi o primeiro disco do grupo en ter unha gran distribución nos Estados Unidos, e foi orixinalmente licenciado a Capitol Records por 4AD para a súa edición norteamericana. Despois dun período descatalogado mentres 4AD reclamaba os dereitos de distribución nos Estados Unidos para o seu fondo de catálogo, o álbum (xunto con gran parte do material das bandas do selo) foi remasterizado por Robin Guthrie e reeditado en 2003. Elizabeth Fraser chamou ao álbum así por unha montaña no sur de Utah chamada Bluebell Knoll.
En 2014 o álbum foi reeditado en vinilo de 180 gramos usando másters novos de alta definición.
Real Politik
Real Politik é o cuarto álbum de estudio do músico de folk vasco Joseba Tapia. O disco publicouse en 2006.
O termo "Real Politik" trátase dunha expresión alemá que vén dicir "a política do posible".
A Varela, O Araño, Rianxo
A Varela é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza.
Pretzel
thumb|Un pretzel duro. thumb|Un pretzel brando.
Un pretzel ou en antigo alto alemán brezitella palabra que derivou en pretzels, brezl e incluso pretzel; en Baviera e Austria pretzels, na fala vienesa tamén Pretzel, no dialecto suabo tamén Bretzet ou Bretzg / Bretzga (sing. / pl.), no Baden e alemánico a miúdo Bretschl; no norte de Alsacia xeralmente Bredschdel ou Bradschdal, nalgunhas formas do conxunto de dialectos suízo-alemáns 'bretzel'. É un tipo de galleta ou bolo enfornado, e retorto en forma de lazo, cun sabor lixeiramente salgado. A súa orixe atópase en Alemaña, e é bastante popular en Alsacia, a Suíza alemá, América do Norte e Australia.
O seu nome provén da palabra alemá Brezel ou Breze, derivada do latín bracellus, 'braciño' ou 'bracelo'. Este nome débese a que a súa forma lembra a dous brazos entrelazados. En Alemaña e especialmente en Baviera, lugar do seu nacemento, o pretzel é moi diferente ao dos Estados Unidos. Forma parte da comida típica do país e é un tipo de pan salgado. thumb|Variedade de pretzels. Basicamente existen dúas categorías: os pretzels de galleta e os pretzels de pan mol. O segundo tipo pódese preparar cunha gran variedade de sabores, que inclúen améndoa, allo etc.
Ingredientes
Os seus ingredientes principais adoitan ser: fariña de trigo con fermento, leite e manteiga; a masa mergúllase brevemente nunha solución de hidróxido de sodio (sosa cáustica) ou bicarbonato de sodio ao 3% antes de enfornar, e usualmente se lle engade sal, aínda que tamén se fan doces, aromatizados con canela, vainilla etc. Algunhas receitas rexionais agregan ovo e reladura de limón.
Historia
A súa orixe parece estar relacionado coas festividades celtas que se realizaban ao inicio da primavera, cando o sol transita pola constelación de Aries, o carneiro, polo que a súa característica forma representaría os cornos deste animal zodiacal. thumb|Hortus Deliciarum 1190. Os romanos chamáronos panis tordus. Contra o 610, os freires bieitos de Borgoña e Renania adoptáronos para entregalos como premio aos cativos que realizaban as súas tarefas escolares. Eles explicaban que os "brezel" representaban os brazos dun neno a realizar as súas pregarias e chamáronos brachiola ou pretiola.
A súa representación máis antiga aparece no Hortus Deliciarum, realizado en 1190. É unha das miniaturas do códice aparece a escena dun banquete no que participan a raíña Ester e o seu home o rei persiano Asuero/Xerxes I. Sobre a mesa, óllase un brezel á dereita do rei.
Na tradición católica do sur de Alemaña utilizábanse os "palmbrezel" para adornar as palmas que se levaban a benzoar á Igrexa o Domingo de Ramos (Palmsonntag).
Béjar
Béjar é un municipio e cidade da provincia de Salamanca, na comunidade autónoma de Castela e León. É o núcleo de poboación máis importante do sueste salmantino e considérase a capital ou centro de servizos da comarca da Serra de Béjar. Conforma o partido xudicial de Béjar e a Mancomunidade Encoro de Béjar.
No seu termo municipal atópanse os núcleos de poboación de Béjar, Fuentebuena, Palomares, Valdesangil, El Castañar e La Glorieta. Ocupa unha superficie total de 45,74 km² e tiña en 2017 unha poboación de 13.221 habitantes.
Cladodio
miniatura|300px|[[Opuntia ficus-indica, cladodios e froitos.]]
Un cladodio é unha póla (macroblasto) comprimida, aplanada, ou até laminar, xeralmente con follas rudimentarias, de cor verde, na que se realiza, polo tanto, a función clorofílica. É dicir, exerce na planta a función dunha folla.
É un caule modificado que ten a aparencia duna folla e que a substitúe nas súas funcións, porque as follas existentes son moi pequenas ou rudimentarias para poderen cumprir as súas tarefas.
Cando son os pecíolos os que se especializaron para teren a aparencia e as funcións das follas, non son cladodios senón filodios.
Etimoloxía
O termo cladodio é unha adaptación do latín  científico cladodium, derivado do grego antigo κλάδος kládos, "ramiña".
Cladodios e filóclados
Segundo Strasburger, nos caules con función foliar, o parénquima cortical dos caules herbáceos é verde a causa dos cloroplastos, e tamén neles ten lugar a fotosíntese. Esta función, que destaca claramente nos arbustos xenistoides, pode forzarse aínda máis nos caules planos, os platíclados. Estes son braquiblastos, filóclados, ou macroblastos, cladodios. As follas reducíronse a escamas, ou a espiñas, ou caen prematuramente.
Algúns autores empregan o termo cladodio como sinónimo de filóclado. Porén outros distinguen entre ambos os termos, recomendando que se reserve o nome de filóclado para as ramas laminares de crecemento limitado, e que se aplique o de cladodio aos brotes dilatados. Pola súa parte Fitting, en Strasbuger, vén a expresar o mesmo criterio cando chama cladodios aos macroblastos e filóclados aos braquiblastos, uns e outros aplanados e comprimidos. No seu sentido primixenio, tal e como o definiu Martius, o cladodio é un órgano de natureza axial e mos ou menos foliiforme (en forma de folla), de morfoloxía e nervadura variábeis. Porén, en moitos casos resulta difícil facer a distinción entre ambos os conceptos.
Rexistro fósil
Os cladodios identificáronse en fósiles encontrados desde o pérmico.
Hagoromo
Características
Hagoromo iba acoplado á sonda Hiten e foi liberada para ser insertada en órbita lunar. Tiña unha masa de 12 kg e forma de polihedro de 26 caras, cunha distancia de 36 cm entre caras opostas. No interior do satélite atopábase un retrofoguete de 4 kg de propelente sólido para a inserción lunar. A enerxía para o satélite a proporcionaban células solares situadas en 16 das 26 caras do satélite, proporcinando 10 W de potencia. As comunicacións tiñan lugar en banda S mediante un transpondedor e unha antena dipolo omnidireccional. O satélite non levaba instrumentos científicos e solo transmitía datos relativos ao estado do satélite.
A Igrexa, Nebra, Porto do Son
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Vilerma, Muimenta, Cospeito
A Vilerma é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Joaquín Poza
O nome de Joaquín Poza pode referirse a:
Gemini Agena Target Vehicle
miniatura|O GATV da misión Gemini 8. O Gemini Agena Target Vehicle (abreviadamente, GATV) foi un modelo de foguete Agena usado durante o programa Gemini como vehículo obxectivo para as cápsulas tripuladas do programa para facer prácticas de cita espacial e atraque.
Características
miniatura|Detalle do porto de atraque do GATV 12, desde a Gemini 12. Os GATV consistían en etapas Agena D modificadas coa adición dun colar de atraque, un panel visualizador e capacidade de reencendido do seu motor Bell 8247. Os GATV chegaban a órbita con suficiente reserva de propelente como para propulsar ó conxunto GATV-Gemini a órbitas altas, ata a beira dos cintos de radiación.
Os GATV estaban divididos en tres seccións:
O panel visualizador (ASP, Gemini-ATV Status Panel) estaba situado sobre o porto de atraque do GATV, onde era visible para os astronautas desde a cápsula Gemini durante e despois do atraque. O panel era capaz de mostrar información sobre o estado e seguridade dos diversos sistemas do GATV: guiado, propulsión, enerxía, atraque... O panel estaba formado por nove luces e tres diais analóxicos e os circuítos asociados a cada sistema.
En total lanzáronse seis GATV, dous deles fallados.
O Caeiro
O topónimo galego O Caeiro pode referirse a:
República Soviética de Baviera
A República dos Consellos de Baviera ou República Soviética de Baviera (en alemán: Bayrische Räterepublik, tamén chamada Münchner Räterepublik), ou ás veces recordada como o "Consello de Baviera" ou "Soviet de Baviera", foi unha breve administración revolucionaria que consistía nunha serie de consellos obreiros, campesiños e soldados federados e un goberno coordinador que foi formada no estado alemán de Baviera entre finais de 1918 e principios de 1919, durante os primeiros días da República de Weimar, trala derrota do país na primeira guerra mundial. Se trata da segunda fase da Revolución de Novembro, que provocou a caída de todos os monarcas de Alemaña o ano anterior.
En abril de 1919 tivo lugar o intento de transformar a República de Baviera, proclamada en novembro de 1918, nunha administración socialista, baixo a forma dunha "democracia de consellos" ao estilo soviético, logo do asasinato do presidente Kurt Eisner, ocorrido a mans dun ultranacionalista de dereitas o 21 de febreiro de 1919. Durará desde o 7 de abril ao 3 de maio de 1919.
Historia
miniatura|300px|Marienplatz de Múnic: tropas do Reichswehr desfilando o 4 de maio de 1919 ao día seguinte de disolver a "República Soviética de Baviera". O 7 de novembro de 1918, no aniversario da Revolución Rusa de Outubro, o Consello de Obreiros e Soldados de Múnic forzou ao último rei de Baviera Luís III a abdicar, tras coñecerse as noticias do ocorrido no resto de Alemaña logo da revolta naval de Kiel e a Revolución de Novembro. Acto seguido, Kurt Eisner, líder bávaro do Partido Socialdemócrata Independente de Alemaña (USPD), declarou Baviera un "estado libre", dentro do contexto da Revolución de Novembro en curso en Alemaña. Como resultado, a dinastía dos Wittelsbach foi destronada e a monarquía bávara quedou abolida; aínda que Eisner postulaba a creación paulatina dun Estado socialista, distanciouse dos comunistas alemáns e admitiu o respecto ao dereito de propiedade, evitando tamén unha revolución violenta como a sucedida en Rusia.
Máis tarde, nas posteriores eleccións de xaneiro de 1919, o USPD obtivo unha votación bastante menor á esperada, en tanto o partido agora competía con grupos comunistas e anarquistas pola influencia entre as masas, mentres que os núcleos dereitistas de Baviera (católicos e antigos monárquicos) seguían activos. Ante iso, Kurt Eisner planeou renunciar ao seu cargo pero o 21 de febreiro de 1919 morreu asasinado en Múnic por un mozo oficial de extrema dereita. A morte de Eisner disparou a tensión política en Baviera e así un grupo de xefes máis radicais do USPD estableceu o luns 6 de abril de 1919, a "República Soviética de Baviera", formalmente proclamada en Múnic e presidida por Ernst Toller.
Inicialmente, a "República Soviética" foi sostida por membros das faccións máis próximas ao anarquismo do USPD. Destacou a participación do anarquista Gustav Landauer como ministro de cultura xunto ao economista liberal Silvio Gesell como ministro de economía e outros socialistas libertarios como o poeta e dramaturgo Erich Mühsam, Ernst Toller e Ret Marut (o novelista Bruno Traven), os cales deron ao Soviet unha forte dirección anarquista.
Tras apenas seis días, advertiuse que Toller e a súa facción do USPD carecía de forza entre as masas para soster o seu réxime, polo cal os líderes comunistas de Baviera liderados por Eugen Leviné, tomaron o poder o domingo 12 de abril mediante un golpe de estado incruento. Pronto Levine e os seus seguidores executaron un plan de reformas políticas e económicas copiadas da Rusia bolxevique: expropiación de diñeiro e valores, expropiación de fábricas e entrega destas aos obreiros organizados en sindicatos, trabas á liberdade de expresión, dirección gobernamental da economía local, substitución das institucións políticas (municipios, gobernacións), por soviéts etc. Do mesmo xeito, ordenouse que os particulares entregasen todas as súas armas de fogo ao goberno, constituíndo con iso unha milicia que Leviné denominou "Exército Vermello de Baviera" (Bayerische Rot Armee) formado por soldados a gornición local afectos ao goberno e por militantes comunistas, socialistas e anarquistas
As medidas de Leviné e os seus seguidores causaron alarma en Berlín, para o que o goberno de Gustav Noske enviou de inmediato 9000 soldados do Reichswehr destinados a reprimir a "sublevación de Baviera". A esta forza uníronse uns 3000 homes do Freikorps ultranacionalista e anticomunista, chegando a formarse co paso dos días unha tropas de 35000 homes, entre soldados regulares e Freikorps. Temendo sabotaxes e atentados, Leviné ordenou arrestar a un alto número de personaxes da aristocracia ou a alta burguesía para empregalos como reféns, pero tras poucos días de proclamar a "República Soviética" empezou a contraofensiva militar do goberno.
O goberno da "República Soviética" tratou de opoñer resistencia armada en diversas localidades pero foi en balde, ante a superioridade en número e calidade das tropas con que contaba o goberno, as cales pronto entraron en todas as cidades bávaras fóra diso Múnic. O 29 de abril, nunha medida desesperada, Leviné ordenou fusilar a dez reféns para desmoralizar ao inimigo, sendo case todos os executados militantes da ultradereita de importancia. Pouco despois as tropas do Reichswehr achegábanse aos suburbios de Múnic e o 3 de maio de 1919 as forzas gobernamentais tomaban a capital bávara tras días de batallas nas rúas que deixou un milleiro de mortos nas rúas da cidade. Tras isto, uns 700 militantes comunistas foron arrestados en toda Baviera, sendo varios deles condenados a penas de cárcere ou a matar. Eugen Leviné foi condenado a matar por fusilamento e executado en xuño de 1919.
Unidad
Unidad foi un periódico publicado en Santiago de Compostela en 1933.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1933. Periódico fascista, o seu propietario e director era Manuel Cambeiro. Só publicou o número cero.
Penamá, O Pao, Gomesende
Penamá é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran mulleres.
Arthur Adams
Arthur Adams, nado en 1820 en Gosport, Hampshire, e finado en 1878, foi un médico e naturalista inglés.
Traxectoria
Adams foi cirurxián na Royal Navy a bordo do H.M.S. Samarang, que levaou a cabo a exploración do arquipélago Malaio, os mares do Xapón, Corea e a China, desde 1843 a 1846. En 1850 publicou o libro Zoology of the voyage of H.M.S. Samarang, no que o zoólogo Adam White colaborou con el nas descricións dos crustáceos emcontrados na viaxe.
En 1857, durante a Segunda Guerra do Opio, serviu como cirurxián no H.M.S. Actaeon, estivo presente na toma de Cantón e foi condecorado.
En 1870 retirouse como cirurxián cando servía a bordo do buque insignia H.M.S. Royal Adelaide, en Plymouth.
Foi un prolífico malacólogo que describiu "centos de novas especies, a maioría delas non ilustradas e insuficientemente diagnosticadas".
Drive (filme de 2011)
Drive é un filme estadounidense dirixido por Nicolas Winding Refn que foi estreado no 2011.
Sinopse
Durante o día, Driver (Ryan Gosling) traballa nun taller e é condutor especialista de cinema, pero, algunhas noites de forma esporádica, traballa como chofer para delincuentes. Shannon (Bryan Cranston), o seu xefe, que coñece ben o seu talento ó volante, búscalle directores de cine e televisión ou criminais que precisan do mellor condutor para as súas fuxidas. Pero o mundo de Driver cambia o día en que coñece a Irene (Carey Mulligan), a veciña que ten un fillo pequeno e o marido no cárcere.
1 de novembro
O 1 de novembro é o 305º día do ano do calendario gregoriano (306º nos anos bisestos). Quedan 60 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|300px|Terremoto e maremoto de Lisboa
Mortes
miniatura|150px|dereita| Ezra Pound.
Festas e celebracións
miniatura|Feira de Santos de Monterroso.
Outros
Os 366 días do ano
Rubén Pérez Mínguez
Rubén Pérez Mínguez, nado en Valladolid o 24 de febreiro de 1980, é un exfutbolista español que xogou na posición de dianteiro centro.
Mehmed IV
Mehmed IV (en turco otomán: محمد رابع Meḥmed-i rābiʿ; en turco moderno: IV. Mehmet), tamén coñecido como Avcı Mehmet (Mehmed o Cazador), nado en Constantinopla o 2 de xaneiro de 1642 e finado en Edirne o 6 de xaneiro de 1693, foi o sultán do Imperio Otomán entre 1648 e 1687. Chegou ao trono aos seis anos, despois de que o seu pai fose derrocado nun golpe de estado. Mehmed tivo o segundo reinado máis longo dun sultán despois de Suleiman o Magnífico. Mentres que os primeiros e últimos anos do seu reinado caracterizáronse por derrotas militares e inestabilidade política, durante os seus anos medios viron o renacemento do imperio asociado coa era Köprülü.
Mehmed IV foi coñecido polos seus contemporáneos como un gobernante piadoso e foi referido como gazi ou "guerreiro santo" polo seu papel nas moitas conquistas realizadas durante o seu dominio. Baixo o seu reinado, o imperio alcanzou o máis alto da súa expansión territorial en Europa. Dende novo desenvolveu un grande interese na caza, polo que foi coñecido como avcı ("o cazador"). En 1687, Mehmed foi derrocado por soldados desencantados polo curso da guerra da Liga Santa. Posteriormente retirouse a Edirne, onde viviu ata a súa morte por causas naturais en 1693.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|upright|O mozo emperador Mehmed IV Nado no palacio Topkapı, Constantinopla, en 1642, Mehmed era fillo do sultán Ibrahim (r. 1640–48) e da Valide Sultan Turhan Hatice, concubina de orixe ucraína, e neto de Kösem Sultan de orixe grega. Pouco tempo despois do seu nacemento, o seu pai e a súa nai tiveron unha rifa violenta, e Ibrahim enfureceuse tanto que arrincou a Mehmed dos brazos da nai e o lanzou a un pozo. Mehmed foi rescatado por serventas do seu harén.
Sultanato
O seu sultanato é significativo debido a un breve florecemento do poder otomán, dirixido en maior medida polo firme e inflexible Gran Visir, Mehmed Köprülü. Köprülü recobrou as illas Exeas, que estaban en mans de Venecia, e combateu en triunfantes campañas militares fronte a Transilvania (1664) e Polonia (1670–1674). En certo momento, os dominios otománs estiveron moi preto de alcanzar unha ampliación cara a Podolia e Ucraína.
O novo visir Kara Mustafa Paşa foi menos capaz. Apoiando a insurrección húngara de Imre Thököly (1683) contra o dominio austríaco, Kara Mustafá Paşá marchou cun poderoso exército a través de Hungría e sitiou Viena na batalla de Viena. Nas elevacións de Kahlenberg, os otománs foron derrotados de forma brutal polo exército imperial austríaco baixo o mando de Carlos V, Duque de Lorena, e os polacos con ánimo de vinganza, dirixidos polo seu rei, Xoán III Sobieski. Kara Mustafa Paşa foi estrangulado en Belgrado por orde de Mehmed IV e a súa cabeza foi colocada nunha columna no exterior do antigo palacio imperial en Edirne; porén, isto non foi abondo para salvar o trono do sultán, que foi deposto e encarcerado en Edirne, preto dos seus coutos de caza favoritos, pasando alí o resto da súa vida xunto a dúas concubinas.
Familia
Mehmed tivo dúas consortes:
Astana
Astana (en ruso e casaco Астана), antigamente coñecida como Akmola (en casaco: Ақмола / Aqmola), Akmolinsk (ruso: Акмолинск), Tselinogrado (en ruso: Целиноград) e Nur-Sultan (en casaco: Нұр-Cұлтан e ruso Нур-Султáн), é desde 1997 a capital de Casaquistán.
É a segunda meirande cidade do país, despois de Almati, a antiga capital. Segunda as estimacións oficiais, a súa poboación é de 1.350.228 no ano 2022. Está localizada na parte norte de Casaquistán, na Provincia de Akmola. O seu nome, Astana, significa "capital" e foi escollido, entre outras razóns, por ser fácil da pronunciar en moitas linguas. Trala dimisión do presidente Nursultan Nazarbayev en 2019, a cidade foi rebautizada como Nur-Sultan, pero só tres anos despois recuperouse o nome de Astana.
O alcalde actual de Astana é Asset Issekeshev.
A Olimpíada Internacional de Informática de 2015 celebrouse en Astana.
Historia
No ano 1824 un grupo de cosacos siberianos, procedentes de Omsk, fundou unha fortaleza sobre as beiras do río Ixim. En torno a ela orixinouse a cidade de Akmolinsk. En 1961, na época da Campaña das Terras Virxes, foi rebautizada como Tselinograd e foi elixida como capital do Territorio das Terras Virxes Soviéticas (Celinnyj Kraj).
Sumas enormes de capitais -obtidas a través de exportacións petroleiras- foron investidas para construír as infraestruturas e edificacións precisadas pola nova función de capital, co obxectivo de convertela no gonzo da Asia Central.
Dentro deste programa de grandes infraestruturas no ano 2017 é sede dunha exposición universal que xira en torno ao tema das enerxías do futuro.
En marzo de 2019, tras a dimisión de Nursultan Nazarbayev, presidente do país durante 29 anos, o parlamento casaco aprobou o novo cambio de nome da cidade, sendo rebautizada como Nur-Sultan. Con todo, só tres anos despois, en 2022, realizouse un novo cambio de denominación, recuperando o nome de Astana.
Xeografía
A cidade está sita no Casaquistán central, sobre o río Ixim, circundada por unha zona plana, a estepa semi-desértica, que se estende pola maior parte do territorio casaco. Os barrios da cidade vella asentan ao norte do río, mentres os barrios novos sitúanse no sur do Ixim|Ixim. Astana está situada a 347 metros sobre o nivel do mar. miniatura|esquerda|225px|Climodiagrama de Astana
A Leiriña
O topónimo galego A Leiriña pode referirse a:
Astana
Economía
As funcións administrativas e de goberno son a principal actividade económica de Astana. A cidade pertence a unha Zona Económica Especial, que tenta desenvolver a cidade para que poida facer fronte á competencia de Almaty, que ten 1 500 000 de habitantes.
Pedralba de la Pradería
Pedralba de la Pradería é un concello español da comarca de Seabra, no noroeste da provincia de Zamora, en Castela e León. Está formado polas localidades de Calabor, Lobeznos, Pedralba de la Pradería, Rihonor de Castilla e Santa Cruz de Abranes. Calabor é a única entidade galegofalante do concello.
Astana
Lugares de interese
A Avenida da República é o centro principal de actividade na cidade, onde hai tendas, cafeterías, restaurantes e discotecas.
Pedralba de la Pradería
Lingua
Pedralba de la Pradería é un municipio caracterizado pola súa diversidade lingüística, ao estaren presentes nel tres linguas romances: o castelán, o galego (lingua tradicional da pedanía de Calabor) e o leonés (lingua tradicional das restantes localidades do concello). Así e todo, estas dúas últimas linguas fálanse alí nas súas respectivas variantes seabresas e por iso amosan unha gran semellanza entre si, cunha porcentaxe maioritaria de léxico compartido.