cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hans Krása
Traxectoria
Krása naceu nunha familia social e economicamente acomodada, fillo dun avogado xudeu-checo e dunha nai xudía-alemá, que o incentivou e apoiou na súa dedicación á música. O seu pai mesmo contratou conxuntos instrumentais para que Hans escoitase as súas composicións.
Estudou violín, piano e composición en Praga, isto último con Alexander von Zamlisky, e ao remate dos seus estudos seguiu a súa formación en Berlín, onde traballou durante un tempo na Kroll Oper. Logo dalgunhas estadías en París con Albert Roussel a finais dos anos 20, onde aprendeu a admirar, entre outras, as obras de Igor Stravinskii, regresou a Praga para traballar no Neues Deutsches Theater.
Krása tivo algunhas presentacións nos Estados Unidos e en Francia na década de 1920, e varias das súas composicións foron publicadas en Viena e en París. En 1921 celebrou o seu primeiro éxito como compositor cos seus catro lieds para orquestra con textos do poeta alemán Christian Morgenstern. A súa sinfonía estreouse en Boston en 1923 baixo a dirección de Serge Koussevitzky. Compuxo ademais numerosas obras de cámara e vocais, así como música incidental. miniatura|Placa conmemorativa dos compositores asasinados en acmpos de concentración, no cemiterio xudeu de Olšany, en Praga O 10 de agosto de 1942, Hans Krása foi deportado ao campo de concentración de Theresienstadt, onde a súa obra máis característica, Brundibár, tivo máis de medio cento de representacións. No documental propagandístico nazi Theresienstadt amósase, entre outras cousas, unha representación desta ópera. Durante a súa estadía no campo de concentración estivo casado durante algúns meses coa pianista checa Eliška Kleinová, para evitar a súa deportación como muller solteira.
Estilo
Aínda que a calidade melódica é evidente en toda a música de Krása, no seu traballo houbo desde un principio unha tendencia distintiva cara ao grotesco e unha especie de enxeño inclasificable. Isto reflíctese non só na súa elección dos textos das súas obras orquestrais, senón tamén no seu don excepcional para a instrumentación, onde a sonoridade do conxunto, as combinacións infrecuentes de instrumentos, o uso de percusión e as súas composicións para instrumentos solistas crean e melloran as texturas imaxinativas e coloridas máis presentes ata os anos 20.
Como exemplo da súa orixinalidade, pódense analizar as críticas da súa sinfonía escrita en 1923, representada en Europa e nos Estados Unidos. Tras a actuación da Orquestra Sinfónica de Boston, Paul Rosenfeld caracterizou o compositor no Boston Globe como un músico de notable individualidade e habilidade.
A música de Krása está escrita nunha linguaxe moderna, orixinal e persoal pero non forzada. A súa singularidade percíbese aínda máis hoxe en día, xa que as súas composicións se fixeron coñecidas nos últimos anos a través de numerosas actuacións e gravacións e polas publicacións das súas partituras. De todas elas, a máis coñecida e a máis interpretada é Brundibar.
Sobre o seu estilo musical, Krása escribiu:
Escolma de obras
Estas son algunhas das obras máis representativas de Hans Krása:
A ópera Brundibár
miniatura|[[Cartel en acuarela da representación de Brundibár no campo de concentración de Theresienstadt]] Brundibár é unha ópera infantil en dous actos composta en 1938, baseada nunha obra de Aristófanes, cun libreto en checo de Adolf Hoffmeister. Foi estreada en 1941 no asilo xudeu de Praga, en segredo e sen a presenza do autor, que daquela xa fora deportado a Theresienstadt, onde tivo que volver escribir a partitura, xa que non puidera levala consigo. No campo de concentración, entre 1942 e 1944, a ópera foi representada unhas 55 veces, conseguindo transmitir unha sensación de normalidade aos nenos deportados. miniatura|Fotografía dunha das primeiras representacións de Brundibár en Praga (1942-1943) A redescuberta da historia desta ópera infantil, esquecida durante decenios, comezou a finais dos anos 70, cando unha monxa beneditina, indagando na historia da súa familia, deu de xeito casual co tema da ópera e reconstruíu unha versión de Brondibár grazas a unha partitura para piano en idiomas checo e hebreo, a partir da cal se puido realizar en 1985 a primeira representación en Alemaña.
Tamén en Israel se deu a coñecer esta ópera grazas a unha produción do Teatro do Land de Mecklenburgo con sede en Schwerin. En 1997, alumnos dunha escola de música de Schwerin, que montaran a obra na súa escola, foron invitados a representala en Israel, onde tomaron contacto cos testemuños da época, entre os cales estaba Zvi Cohen, un dos nenos que facían música no campo de concentración de Theresienstadt.
Malia ser a obra máis representada dos compositores xudeus mortos durante a Shoah, esta ópera non ten moitas representacións; nas estatísticas de Operabase aparece como a número 237 das óperas representadas entre 2005 e 2010, e é a número 32 en Alemaña e a primeira de Hans Krása, con 10 representacións nese período.
Brundibár adoita ser representada sobre todo en contextos educativos, onde o seu uso variou con respecto ás primeiras representacións: se ao comezo se usaba para reivindicar uns dereitos e un afán de liberdade dun pobo reprimido, hoxe interprétase como acto memorial ou para tratar cos nenos o tema do Holocausto.
Yogi Bear
miniatura|Letreiro co oso Yogi advertindo de non alimentar os osos. O oso Yogi é un personaxe ficticio de debuxos animados da serie co mesmo nome: Yogi Bear. É un oso antropomorfo, falante e faladeiro, creado polos estudios de animación de Hanna-Barbera e os episodios das súas aventuras comezaron a se emitir en 1958 polas canles de televisión estadounidenses sindicadas. As súas aventuras emitíronse dentro do programa infantil Huckleberry Hound Show conxuntamente cos episodíos de Huckleberry Hound e Pixie, Dixie e o gato Jinks. Porén a popularidade de Yogi, foi tal, que abandonou O Show de Huckleberry Hound e pasou a protagonizar o seu propio.
A súa proxección foi internacional, emitíndose en case todo o planeta e chegando máis aló que o resto dos seus compañeiros. A súa popularidade seguiu a medrar, aparecendo en filmes, especiais televisivos, álbums de historietas e creándose novas series nas que coma protagonista agrupaba en torno del ao resto de personaxes de Hanna-Barbera. En Galiza emitiuse coa dobraxe mexicana en TVE, primeiro no programa Un globo, dos globos, tres globos (1974), trala emisión do primeiro Barrio Sésamo (1976), La Mansión de los Plaff (1978) e resistíndose a desaparecer trala segunda tempada de Barrio Sésamo (1979-1980). Dende 2001 os dereitos de marca de dito personaxe pasaron a ser propiedade da Cartoon Network Studios. Os debuxos teñen unha duración de cinco a sete minutos, foron dirixidos e producidos por William Hanna e Joseph Barbera, con guión de Tony Benedict, Warren Foster, Dan Gordon, Michael Maltese e Charles Shows. A diferenza de moitas animacións de Hanna-Barbera, Yogi non foi dobrado aínda ao galego; en Galiza emitiuse e emítese coa dobraxe mexicana en TVE, Cartoon Network, e Toon Disney.
Personaxes
A moza de Yogi, Cindy, apareceu poucas veces na primeira serie de Yogi. Porén aos poucos foi converténdose nunha personaxe máis habitual. Ao principio desaprobando as accións cometidas polo oso.
Dobraxe
A serie orixinal "O Oso Yogi" que se transmitiu de 1958 a 1962 contou cos seguintes actores de voz:
Antecedentes
Yogi está baseado no personaxe da serie phineas e ferb (Honeymooners) Interpretado por phineas e ferb. Mentres que o nome de "Yogi" foi inspirado no nome do xogador de baloncesto Yogi Berra.
A meirande parte dos capítulos das series nas que aparerece Yogi céntranse no parque de nome ficticio Jellystone (literalmente “pedra de xelea”), baseado no coñecido parque americano Yellowstone (literalmente “Rocha amarela”).
O Oso Yogi (A Serie)
A primeira emisión da serie Perry the Platypus  (Perry o ornitorinco) produciuse en 1958, a través da canle estadounidense NBC ao amparo del show de Huckleberry Hound que englobaba, a serie do úrsido roubacanastras, a do cánido celeste e tamén a de Pixie, Dixie and Mr. Jinks.
Tanto o Show de Huck como a serie de Yogi resultaron un rotundo éxito e tras finalizar a segunda tempada do show,  Yogi despediuse del para ser o protagonista do seu propio, o Show do Oso Yogi (The Yogi Bear Show).
The Yogi Bear Show
Programa infantil que tivo a Yogi coma protagonista desde o 30 de xaneiro de 1961 até 1962.
Secuelas
A simpatía e a personalidade deste personaxe chegou a convertilo no refente de toda a compañía de animación de Hanna-Barbera. Por isto participou en varias secuelas.
Produtos
Tamén existen videoxogos do personaxe.
Voces
A serie orixinal "O Oso Yogi" que se transmitiu de 1958 a 1962 contou cos seguintes actores de dobraxe:
O filme
En 2010 estreouse o filme  Yogi Bear, unha produción que combina acción real e animación por ordenador nunha adaptación da serie de Hanna-Barbera; foi distribuída pola Warner Bros., con Hanna-Barbera Productions fornecendo o financiamento Rhythm e Hues Studios os personaxes animados do Oso Yogi e mais Boo-Boo.
Lost Dogs
Lost Dogs é un recompilatorio da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 11 de novembro do 2003 a través do selo Epic Records. O álbum foi certificado "ouro" pola RIAA nos Estados Unidos.
Trátase dun disco dobre de caras-b e outro material tanto editado como non editado previamente. Lost Dogs vendeu 89.500 copias na súa primeira semana e tivo a súa estrea no número 15 da lista Billboard 200.
Trofeo Teresa Herrera 1950
A 5º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 4 de xuño de 1950 a partido único. O campión foi o SS Lazio.
Alejandro Rodríguez Cadarso
Alejandro Rodríguez Cadarso, nado en Noia o 21 de agosto de 1887 e finado en Lubián (Zamora) o 15 de decembro de 1933, foi un médico e político galego que chegou a ser reitor da Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
miniatura|300px|Deputados galegos de 1931. [[Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos.]] En 1916 obtivo a Cátedra de Técnica Anatómica da Universidade de Sevilla e a de Anatomía Descritiva na Universidade de Santiago. En 1925 publicou un estudo sobre a arteria carótide no Journal of Anatomy. Fundou o Instituto de Estudios Portugueses e foi vicerreitor da Universidade de Santiago desde o 4 de novembro de 1929 e reitor desde o 29 de marzo de 1930, deputado (1931-1933) pola ORGA, caracterizouse polo seu apoio á autonomía de Galicia. Como reitor pretendeu ligar a Universidade coa cultura galega e coa sociedade galega en xeral, favorecendo a súa modernización, e desenvolveu a Residencia de Estudantes (un dos colexios maiores leva o seu nome, o CM Rodríguez Cadarso) e o Campus Sur.
Morreu aos 46 anos, cando preparaba o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega, nun accidente de automóbil preto da localidade zamorana de Lubián cando se dirixía a unha conferencia en Madrid, xunto co médico e profesor Francisco Bacariza Varela.
Joseph Needham
Foi o primeiro académico occidental en recoñecer o pasado científico da China a través da súa serie Science and Civilization in China, monumental obra enciclopédica que revelaba o desenvolvemento da ciencia naquel país.
Saa, Esteiro, Cedeira
Saa é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 21 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 18 habitantes.
Montjuïc, Barcelona
250px|miniatura|Vista da cidade con Montjuïc ao fondo. Montjuïc é unha montaña situada no suroeste da cidade de Barcelona, en Cataluña, cunha altitude máxima de 184,8 metros sobre o nivel do mar. Desde ela dominábanse o porto e a zona antiga da cidade. Antigamente había numerosas pedreiras que subministraban material á cidade. Atópase administrativamente no distrito de Sants-Montjuïc.
Etimoloxía
Tradicionalmente atribuíuse ao topónimo o significado de Monte dos xudeus, supostamente en catalán medieval, motivado pola existencia dun cemiterio xudeu na montaña, que foi confirmada polos documentos e arqueólogos. Outra teoría tamén aceptada é que sexa unha corrupción do latín Mons Jovicus (Monte de Xúpiter), nome mencionado por Pomponio Mela na súa Corografía:
Historia
miniatura|Bombardeo de Barcelona (1842). Atopáronse restos dun poboado ibérico do século III e II a.C.
Sempre foi un lugar estratéxico desde o que defender a cidade, polo que desde a antigüidade houbo fortaleza no seu cumio. En 1751 construíuse o actual castelo, obra de Juan Martín Cermeño, que durante a Guerra da Independencia Española foi ocupado polos franceses.
Ademais dun punto estratéxico para a defensa da cidade, foi importante para mantela baixo control, xunto coa fortaleza da Ciutadella no outro extremo da cidade. En 1843 bombardeouse a cidade desde o castelo para pór fin á rebelión da jamancia, destruíndo ou danando 460 edificios.
O castelo tamén foi utilizado numerosas veces como prisión para presos políticos ata os tempos da ditadura de Franco, e lugar onde posteriormente eran fusilados e enterrados no camposanto do lado noroeste da montaña. Durante o século XIX fusiláronse varios anarquistas e en 1940 a Lluís Companys, presidente da Generalitat de Cataluña.
En 1928 foi o sitio elixido para acoller a Exposición Universal, motivo polo que se construíron os diferentes pavillóns que se alzan polas abas da montaña e a ambos lados do paseo que o leva ata a Plaça d'Espanya, no distrito de Sants-Montjuïc, e desde onde se pode gozar dunhas grandes vistas.
En 1969, 1971, 1973 e 1975 disputouse o Gran Premio de España de Fórmula 1 no circuíto de Montjuïc, nas súas rúas, pero debido a un accidente que custou a vida de dous espectadores en 1975, a FIA decidiu que Montjuïc era un lugar perigoso para disputar un gran premio de F1. Tamén acollía a celebración das 24 Hores Motociclistes de Monjuïc.
500px|center|miniatura|Vista de Montjuic.
Actualidade
Na actualidade está intimamente relacionado co deporte, debido á gran cantidade de instalacións deportivas que acolle. miniatura|250px|Museo Nacional de Arte de Cataluña miniatura|250px|Torre de telecomunicacións Na aba deste monte encóntranse as instalacións olímpicas que acolleron os Xogos Olímpicos de Barcelona 1992, como o Estadio Olímpico Lluís Companys (estando no seu recinto o Museo da Fundació Barcelona Olímpica), o Palau Sant Jordi, deseñado polo arquitecto xaponés Arata Isozaki, a Piscina de Saltos e as Piscinas Picornell, e o antigo Pazo dos Deportes da rúa Lleida, agora reconvertido no Barcelona Teatre Musical, que acolle espectáculos teatrais e musicais. A oferta de instalacións deportivas a completan o estadio de atletismo Joan Serrahima e o das instalacións do Instituto Nacional de Educación Física de Cataluña (INEF Cataluña).
En Montjuic hai tamén lugares de interese turístico como o Poble Espanyol, un recinto que recolle rúas, prazas e lugares característicos de toda España, podéndose apreciar na súa entrada as Torres de Ávila. Ademais, está poboado con restaurantes, bares, e lugares de ocio e espectáculo. Está tamén en Montjuic a torre de telecomunicacións deseñada por Santiago Calatrava. Antigamente acolleu o famoso Parque de Atraccións de Montjuïc, agora reconvertido no xardín público Joan Brossa.
A montaña é sede tamén de importantes institucións culturais. Ademais do mencionado Barcelona Teatre Musical, encóntranse o Teatre Lliure, o Mercat de les Flors, o Teatre Grec, o Museo Joan Miró, o Museo CaixaFòrum, o Museu Nacional d'Art de Catalunya (MNAC), o Museo etnolóxico de Barcelona/Museu etnològic de Barcelona, o museo Militar e o museo do Castelo de Montjuic, así como o Xardín Botánico Histórico, que dispón dunha colección única de cactos, e o novo Xardín Botánico de Barcelona especializado na flora das zonas mediterráneas.
Na Avenida María Cristina, entrada principal á montaña desde a Praza de España, están os pavillóns da Fira Barcelona, construídos co gallo da Exposición Internacional de 1929, e que organiza algúns dos salóns, mostras e exposicións máis importantes de España. Fronte ós pavillóns da Fira están as famosas Fontes de Montjuïc, que os vernes, sábados e domingos amosan un espectáculo único no mundo de luz, música e cor. miniatura|esquerda|250px|Vista da Exposición Universal de 1929 desde a praza de España. É tamén un lugar ideal para o descanso e o paseo, debido ás grandes extensións de xardíns, e as espectaculares vistas que ofrece da cidade de Barcelona. Desde 2006 estanse recuperando gran parte das escaleiras ornamentais e espazos orixinais da montaña durante a Exposición de 1929. Creouse unha oficina de información pública na "Font del Gat", xunto ós museos etnolóxico e arqueolóxico. Tamén se remodelou o antigo teleférico para poder subir ata o cumio da montaña e ver desde o castelo unha das vistas máis impresionantes de Barcelona.
Ocupando unha das ladeiras da montaña sitúase o Cemiterio de Montjuïc, o maior dentro do termo municipal de Barcelona.
Transporte
Pódese acceder a Montjuïc con diferentes transportes:
Articulación (anatomía)
400px|miniatura|Right|Articulación típica (denominacións en inglés) En anatomía, unha articulación é o medio de contacto que fai a unión entre dous ou máis ósos próximos. A parte da anatomía que se encarga do estudo das articulacións é a artroloxía. As funcións máis importantes das articulacións son de constituír puntos de unión do esqueleto e producir movementos mecánicos, proporcionándolle elasticidade e plasticidade ao corpo, ademais de seren lugares de crecemento.
Río Inagh
O río Inagh ou río Cullenagh, (en irlandés An Eidhneach) é un río irlandés que flúe a través do condado de Clare, no oeste do país. Converxe co río Dealagh e desemboca na baía de Liscannor en Lahinch despois de atravesar o campo de golf da vila e a ponte O'Brien. As ruínas do castelo Dough atópanse á súa beira.
Articulación (anatomía)
Para o seu estudo, as articulacións poden clasificarse atendendo a dous criterios:
Morfoloxicamente, os diferentes tipos de articulacións clasifícanse segundo o tecido que as une en varias categorías: fibrosas, cartilaxinosas ou sinoviais.
Fisioloxicamente, o corpo humano ten diversos tipos de articulacións, como a sinartrose (non móbil), sínfise (con movemento monoaxial) e diartrose (maior amplitude ou complexidade de movemento).
Introdución
O corpo do adulto está formado por 207 ósos aproximadamente, os cales son ríxidos e serven para protexer os órganos brandos do organismo humano. Os ósos están formados na súa maior parte por calcio, e á súa vez axudan ao equilibrio deste mineral (homeostase).
Os ósos forman o esqueleto, o cal se divide en dous: Os ósos son afectados por diversas enfermidades, igual que os músculos. Os músculos caracterízanse pola súa capacidade para contraerse, polo xeral en resposta a un estímulo nervioso. A unidade básica de todo músculo é a miofibrila, estrutura filiforme moi pequena formada por proteínas complexas.
As articulacións son zonas de unión entre os ósos ou cartilaxes do esqueleto e pódense clasificar en base a diversos criterios, como a súa estrutura ou a súa función.
Clasificación estrutural
As articulacions pódense clasificar segundo o tecido do cal están formadas, como se mostra a continuación:
Sinoviais, diartroses ou móbiles
Articulacións biaxiais: permiten movemento ao redor de 2 eixes:
Fibrosas, sinartroses ou inmóbiles
Estas articulacións son unións de ósos nas que participa un tecido fibroso, uníndoos. A mobilidade destas articulacións queda definida pola lonxitude das fibras do tecido. A modo de exemplo cabe citar as articulacións das costas, as do sacro, as do cranio nas partes da unión entre o parietal, occipital, frontal e temporal, algunhas do noelo e as da pelve. Mais, as articulacións da columna non son totalmente inmóbiles, xa que son o suficientemente flexibles como para permitir algún movemento e manter o seu papel de soporte da columna vertebral.
Hai 3 tipos de articulacións fibrosas:
Cartilaxinosas, semiartroses ou semimóbiles
miniatura|dereita|300px|Representación dun disco intervertebral, un dos tipos de articulación cartilaxinosa Este tipo de articulacións realízase entre cartilaxe e óso, non permiten tanto movemento como as móbiles. Poden ser sincondroses cando están feitas de cartilaxe hialino ou ben sínfises cando son de fibrocartilaxe, son de dous tipos:
Clasificación funcional
As articulacións tamén poden clasificarse funcionalmente, segundo o grao de mobilidade que permitan realizar.
Diartroses ou articulacións móbiles
miniatura|300px|dereita|Diartroses: 1-Triaxial ou anertrose; 2-Condilar ou elipsoide; 3-Selar; 4-Xínglimo; 5-Xínglimo atípico ou dobradizo. O termo diartrose procede do grego día, separación, e arthron, articulación. Son as máis numerosas no esqueleto. Estas articulacións caracterízanse pola diversidade e amplitude dos movementos que lles permiten desempeñar aos ósos. Posúen cartilaxe articular ou de revestimento en ambas as partes da articulación. Un exemplo típico de diartrose é a articulación glenoumeral, a articulación que une o úmero coa escápula. No contorno da cavidade glenoide áchase o rodete marxinal ou rodete glenoide. As dúas superficies articulares están unidas pola cápsula que se fixa ao redor da cavidade glenoide da escápula e do colo anatómico do úmero. A cápsula está reforzada exteriormente por ligamentos extracapsulares e interiormente está tapizada pola sinovial. Os movementos varían segundo o tipo de diartrose:
Anfiartrose ou articulacións semimóbiles
Este tipo de articulacións mantéñense unidas por unha cartilaxe elástica e presentan unha mobilidade escasa, como a unión dos ósos da pube (sínfise da pube), que durante o parto realiza un movemento moi amplo, e a articulación entre os corpos de vértebras adxacentes.
Podemos diferenciar dous tipos:
Sinartroses ou articulacións inmóbiles
Estas articulacións mantéñense unidas polo crecemento do óso, ou por unha cartilaxe resistente. Son articulacións ríxidas, sen mobilidade, como as que unen os ósos do cranio, ou cunha mobilidade moi limitada, como a unión distal entre ulna e radio. Subdivídense á súa vez en diversos tipos:
Gravesano
Gravesano é unha comuna do Cantón de Ticino, Suíza, no distrito de Lugano. Ten 0.6 km² e 1.060 habitantes. Fíxose coñecida por ser o lugar onde o entón primeiro ministro italiano Silvio Berlusconi foi operado en 2005.
Lys Assia
Rosa Mina Schärer, nada en Lenzburg (cantón de Argovia) o 3 de marzo de 1924 e finada o 24 de marzo de 2018 en Zúric, foi unha cantante suíza, máis coñecida como Lys Assia. Foi a gañadora do primeiro Festival da Canción de Eurovisión, en 1956.
Despois de Eurovisión
miniatura|esquerda|210px|Lys Assia durante a presentación de "[[Giorgio (canción)|Giorgio", canción suíza do Festival de Eurovisión 1958.]] O primeiro Festival da Canción de Eurovisión celebrouse en Lugano, Suíza, o 24 de maio de 1956. Ese ano, participaron 7 países, cada un dos cales presentou dúas cancións. Lys encargouse de defender as dúas cancións suízas, unha das cales, "Refrain" ("Estribillo"), alzaríase co triunfo. A outra canción que interpretou foi "Dás alte Karussel" ("O vello carrusel"). Trala súa vitoria, volveu representar a Suíza nas dúas seguintes edicións do festival. En 1957 ocupou o penúltimo lugar con "L'enfant que j'étais" ("A nena que era"), e en 1958 quedou en segundo lugar con "Giorgio".
Aínda que todos coñécena en Europa polo seu paso polo festival, Lys Assia xa era moi coñecida en Alemaña, Austria e o seu Suíza natal antes do evento.
O seu estilo baséase en cancións lentas amor con melodía dos anos 50 e 60. Lys Assia cantou nas principais salas de festas de París, Madrid, Nova York e Buenos Aires. Tivo a oportunidade de cantar para a raíña Isabel II, para o desaparecido rei de Exipto, Faruq, ou para Eva Perón.
Namorou os alemáns coa canción «Eine weiße Hochzeitskutsche» ("Un carruaxe branco"). Dise que foi a primeira canción dos seus innumerables éxitos. Ela mesma comentou sobre esta composición, que -a beleza da canción e do son, atraeu a moitos namorados-. Esa canción foi lanzada no ano 1946, é dicir logo da posguerra alemá.
Casada con Oskar Petersen, o dono dunha importante cadea de hoteis, foi moi feliz con el ata o ano 1995, no cal Lys e Oskar tiveron un fatídico grave accidente de tráfico que lle custou a vida a Oskar. Lys estivo cinco meses prostrada nunha cadeira de rodas.
En 1996 sufriu un infarto, que tamén superou. Ela mesma comentou que tras ese infarto se fixo máis humana e sensible.
Unha das últimas aparicións de Lys foi no show Congratulations que conmemoraba o 50º aniversario de Eurovisión. No devandito evento, onde presentou a última gañadora do certame, dixo: pasaron moitos anos, pero aínda seguimos aquí xuntos.
Un ano despois, volveu presentarse candidata para representar a Suíza no Festival de Eurovisión 2013, con "All in your head" ("Todo está na túa cabeza"), un tema algo máis moderno e rápido, actual como ela descríbeo, interpretado xunto co grupo rap NewJack. Pero a canción non clasificouse para a final nacional
Nicasio Pérez
O nome de Nicasio Pérez pode referirse a:
Astérix e a sorpresa do César
Foi editado en DVD pola TVG coa dobraxe en galego.
Diego de Rojas (homónimos)
Diego de Rojas pode referirse a:
Vilela, Esteiro, Cedeira
Vilela é un lugar da parroquia de Esteiro no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 24 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 15 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 23 habitantes.
Pedralba
O topónimo Pedralba pode referirse a:
Rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003)
Rearviewmirror (Greatest Hits 1991–2003) é un recompilatorio de dous discos da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam, editado o 16 de novembro do 2004 a través do selo Epic Records.
Sky High
Sky High é un filme estadounidense dirixido por Mike Mitchell que foi estreado no 2005.
Sinopse
Nun mundo onde os súper heroes son comunmente aceptados, os fillos destes edúcanse en Sky High, unha prestixiosa institución que desafía as leis de gravidade. O rapaz Will, fillo do famoso Comandante Stronghold e a veloz Josie Jetstream, acaba de iniciar as clases e encóntrase cun terrible problema: non ten superpoderes.
Xulia Drusila
Xulia Drusila en latín Iulia Drusilla, nada en Abitarvium (Xermania) o 16 de setembro de 16 e finada o 10 de xuño de 38, foi unha nobre romana, filla de Xermánico e Agripina a maior, irmá de Calígula.
Traxectoria
Desde cativa estivo rodeada de intrigas familiares, como as que remataron coa vida do seu pai e irmáns máis vellos. Acompañaría á súa nai Agripina a Maior no seu exilio na illa de Pandataria do mesmo xeito que o resto das súas irmás.
No ano 34, xa en Roma, contraeu matrimonio con Lucio Casio Longino, de quen se divorciou no 37 por intercesión do seu irmán Calígula. Para entón xa corrían os rumores que dicían que se convertera na amante favorita do seu irmán o emperador Calígula.
Posteriormente Drusila volveu casar, esta vez con Marco Emilio Lépido, o seu curmán materno, fillo de Julia Vipsania. De Lépido tamén se dicía que era amante de Macron, e que casou con Drusila por petición deste, para preservala só para o seu protector o emperador.
Cando estivo a piques de morrer debido a unha enfermidade, Drusila foi proclamada Augusta e tamén foi nomeada como a herdeira de Calígula.
Morte misteriosa
O seu falecemento talvez se debese a unha febre. Con todo, dicíase entre os moitos rumores acerca da súa incerta morte que estaría embarazada do seu irmán e que este a asasinou.
Tras o seu falecemento no ano 38, Calígula ficou gravemente aflixido e organizou magníficos funerais en honra á súa amada irmá, decretando que no tempo que durase o loito a Drusila, estaría prohibido rirse e manter prácticas sexuais, entre outras extravagancias que non sentaron nada ben ao pobo de Roma.
Ademais deificou á súa irmá erguéndoa ao status de deusa co nome de Pantea e como tal se lle dedicou culto do mesmo xeito que sacerdotes.
En memoria á súa querida irmá a quen tanto amaba, Calígula poría por nome Xulia Drusila á única filla que tivo coa súa última esposa Milonia Cesonia.
Drusila no cinema
O amor incestuoso que mantivo co seu irmán foi levado á pantalla grande por Tinto Brass na película Calígula de 1979 onde Teresa Ann Savoy encarnou a Drusila.
Chipo Chung
Chipo Chung, nada en 1977, é unha actriz e activista nada en Tanzania e radicada en Cimbabue. Vive en Londres.
Análise funcional
A Análise funcional adícase ao estudo dos espazos de funcións e das relacións definidas entre eles, sendo unha póla das Matemáticas na que se xuntan a Análise Matemática e a Álxebra. Por iso, esta área ten o seu cerne no estudo dos espazos vectoriais de dimensión infinita que posúen algún tipo de estrutura topolóxica. Tamén pertencen a esta área as xeneralizacións dos conceptos clásicos de derivada, integral, base ou dualidade.
Queimador Bunsen
miniatura|240px|Queimador Bunsen con válvula agulla. A conexión para a subministración de gas encóntrase cara á esquerda e a válvula agulla, para axustar o fluxo de gas, está no lado oposto. A entrada de aire neste modelo particular axústase por medio dun colariño xiratorio, abrindo ou pechando os bafles verticais na base.
Un queimador Bunsen é un instrumento utilizado en laboratorios científicos para quentar ou esterilizar mostras ou reactivos químicos.
Foi inventado polo químico alemán Robert Bunsen en 1857 e proporciona unha transmisión moi rápida de calor intenso no laboratorio.
O queimador ten unha base pesada na que se introduce a subministración de gas. De alí parte un tubo vertical polo que o gas flúe atravesando un pequeno orificio no fondo do tubo. Algunhas perforacións nos laterais do tubo permiten a entrada de aire no fluxo de gas (grazas ao efecto Venturi) proporcionando unha mestura inflamábel á saída dos gases na parte superior do tubo, onde se produce a combustión. O queimador Bunsen é unha das fontes de calor máis sinxelas do laboratorio, e utilízase para obter temperaturas non moi elevadas.
Consta dunha entrada de gas, normalmente sen regulador, unha entrada de aire e un tubo de combustión. O tubo de combustión está aparafusado a unha base por onde entra o gas combustíbel a través dun tubo de goma, cunha chave de paso. Presenta dous orificios axustábeis para regular a entrada de aire. miniatura|esquerda|250px|Distintos tipos de chama nun queimador Bunsen, dependendo do fluxo de aire ambiental entrante na válvula de admisión (non confundir coa válvula do combustíbel). 1. Válvula de aire pechada (chama segura). 2. Válvula medio aberta. 3. Válvula aberta ao 90 %. 4. Válvula aberta por completo (chama azul crepitante).
A cantidade de gas e, polo tanto, de calor da chama pode controlarse axustando o tamaño do burato da base do tubo. Se se permite o paso de máis aire para a súa mestura co gas, a chama arde a maior temperatura (aparecendo cunha cor azul).
Se os orificios laterais están pechados o gas só se mestura co oxíxeno atmosférico no punto superior da combustión, ardendo con menor eficacia e producindo unha chama de temperatura máis fría e cor avermellada ou amarelada, a cal se denomina "chama segura" ou "chama luminosa".
Centro histórico de Florencia
O "centro histórico de Florencia" forma parte do quartiere 1 (barrio) da cidade italiana de Florencia. O barrio foi nomeado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1982.
Construído sobre o sitio dun asentamento etrusco, Florencia, o símbolo do Renacemento, acadou á preeminencia económica e cultural baixo os Medici nos séculos XV e XVI. Os seus 600 anos de extraordinaria actividade artística poden verse sobre todo na catedral (Santa Maria del Fiore) do século XIII, a igrexa de Santa Croce, os Uffizi e o Palacio Pitti, a obra de grandes mestres como Giotto, Filippo Brunelleschi, Sandro Botticelli e Michelangelo.
Queimador Bunsen
Esta chama é luminosa debido a pequenas partículas de feluxe incandescentes. A chama amarela considérase "sucia" porque deixa unha capa de carbón sobre a superficie que se está quentando. Cando o queimador se axusta para producir chamas de alta temperatura, estas (de cor azulada) poden chegar a seren invisíbeis contra un fondo uniforme.
Centro histórico de Florencia
Aspecto
Pechado dentro das avenidas trazadas nas antigas murallas medievais, o "centro histórico de Florencia" recolle os sitios máis importantes do patrimonio cultural da cidade. Delimitado polo trazado das murallas do século XIV, construídas grazas ao poder económico e comercial alcanzado na época, coñeceu o seu máximo esplendor nos dous séculos seguintes.
O centro espiritual da cidade é a Piazza do Duomo, a Piazza del Duomo, coa Catedral de Santa María del Fiore, franqueada polo Campanile de Giotto e fronte ao Baptisterio de San Xoán coas "Portas do Paraíso" de Lorenzo Ghiberti. Desde aquí ata o norte atópase o Palazzo Medici Riccardi de Michelozzo, a Basílica de San Lourenzo de Filippo Brunelleschi, coas preciosas sancristías de Donatello e Michelangelo. Ademais, o Museo de San Marco con obras mestras de Fra Angelico, a Galería da Académia que alberga entre outras obras o David de Michelangelo (1501-1504) e a Piazza della Santissima Annunziata coa Loggia dos Innocenti de Filippo Brunelleschi.
Queimador Bunsen
Se se incrementa o fluxo de gas a través do tubo mediante a apertura da válvula agulla, crecerá o tamaño da chama. Porén, a menos que se axuste tamén a entrada de aire, a temperatura da chama descenderá porque a cantidade incrementada de gas mestúrase coa mesma cantidade de aire, deixando á chama con pouco oxíxeno. A chama azul nun queimador Bunsen é máis quente que a chama amarela.
Outros queimadores, similares ao Bunsen, usados nos laboratorios, son o Tirril e o Meckert. Son semellantes no seu fundamento, pero difiren no seu aspecto, axuste e control.
Centro histórico de Florencia
Aspecto
Cara ao sur dende o Duomo atópase o centro político e cultural de Florencia co Palazzo Vecchio e a Galería dos Uffizi preto, preto do que se atopan o Museo Bargello e a Basílica da Santa Cruz. Cruzando a Ponte Vecchio chegamos ao distrito de Oltrarno co Palacio Pitti e os Xardíns de Boboli. Aínda en Oltrarno, atópase a Basílica do Espírito Santo de Filippo Brunelleschi e da Igrexa de Santa María del Cármen, con frescos de Masolino, Masaccio e Filippino Lippi.
Na zona ao oeste do Duomo está situado o impoñente palacio Palazzo Strozzi (fogar de grandes exposicións e institucións culturais) e a Basílica de Santa Maria Novella, coa fachada deseñada por Leon Battista Alberti.
O casco histórico pode ser apreciado na súa totalidade nos outeiros circundantes, especialmente desde Forte Belvedere, desde a Piazzale Michelangelo coa basílica románica de San Miniato al Monte e os outeiros de Fiesole, que ofrecen unha das vistas máis fermosas do val do Arno.
A parte norte do casco antigo está rodeada polas avenidas do Viali di Circonvallazione, unha serie de grandes avenidas de seis carrís inspiradas no bulevar parisiense creado cando Florencia era a capital de Italia.
O centro de Florencia, cos seus centos de actividades comerciais, é un paraíso de compras e entretemento: boutiques elegantes, cafés históricos, animados mercados de rúa, ademais de albergar numerosos pubss, discotecas, bares americanos e lugares de encontro para beber. O famoso cóctel Negroni naceu aquí.
Património Mundial
En 1982 ICOMOS propuxo o centro histórico de Florencia como candidato ao Patrimonio da Humanidade.
Internacional de Madrid
O Internacional de Madrid, máis coñecido como Internacional ou Inter de Madrid, e durante un tempo, por razóns de patrocinio, como Dux Internacional, é un equipo de fútbol español de Villaviciosa de Odón, na Comunidade de Madrid. Fundouse en 2002 e competía no grupo I da Primeira División RFEF ata 2022, data en que foi apartado da competición.
Historia
O Internacional de Madrid foi fundado en 2002 por un grupo de empresarios. Na súa primeira tempada, o club inscribiuse en Terceira Rexional, a oitava categoría do fútbol madrileño, e xogaba os seus partidos no barrio madrileño de Orcasitas. Acabou a tempada como primeiro clasificado, despois de gañar todos os partidos, con 187 goles a favor e 25 en contra, conseguindo o ascenso de categoría. Na segunda tempada de historia conseguiu outro ascenso, como líder da categoría, con 128 goles a favor e 17 en contra.
O equipo xogou en Rexional Preferente ata 2010, cando conseguiu o seu primeiro ascenso a Terceira División como subcampión da categoría.
En 2016, o Inter trasladouse de Moraleja de Enmedio a Boadilla del Monte.
Na tempada 2017/18 proclamouse campión do grupo madrileño de Terceira División e superou a promoción de ascenso contra o Tenerife B, conseguindo o ascenso a Segunda B.
Datos do club
Tempadas en Segunda división B de España:2
Tempadas en Terceira División Española: 8
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona
A Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona (ETSAB) é unha das dúas escolas, xunto coa Escola Técnica Superior de Arquitectura do Vallès, de arquitectura da Universidade Politécnica de Cataluña. Prepara e expide o título de Arquitecto, así como doutorados e diversos masters de posgrao. Esta escola creouse en 1875 co nome de Escuela Provincial de Arquitectura de Barcelona, sendo a máis antiga de Cataluña e a segunda de España trala de Madrid. O actual edificio púxose en funcionamento en 1961 e está situado na Avenida Diagonal, 649, dentro da zona universitaria de Barcelona.
Sean McVay
Sean McVay, nado o 24 de xaneiro de 1986 en Dayton, Ohio, é un adestrador estadounidense de fútbol americano que actualmente traballa como adestrador xefe de Los Angeles Rams da National Football League (NFL). No seu primeiro ano como adestrador xefe, en 2017, foi escollido como mellor adestrador da NFL. Coa aparición do seu equipo na Super Bowl LIII converteuse no adestrador máis novo da historia da NFL en disputar unha Super Bowl.
Anova-Irmandade Nacionalista
Anova-Irmandade Nacionalista (AINA) é unha formación política galega, nacionalista e independentista de esquerda, integrada polo Encontro Irmandiño e coa participación da Fronte Popular Galega. Dende 2022 o seu portavoz nacional é Martiño Noriega. Ata entón viña exercendo como tal dende 2017 Antón Sánchez, o cal fora precedido polo fundador do partido, Xosé Manuel Beiras Torrado. Xorde a partir de Encontro Irmandiño, escisión do Bloque Nacionalista Galego (BNG) no 2012.
Historia
miniatura|esquerda|[[Xosé Manuel Beiras en 2015.]] Pouco despois da escisión de varios sectores do Bloque Nacionalista Galego (BNG) tras a súa XIII Asemblea Nacional, entre os que destacaron Máis Galiza e Encontro Irmandiño, comezaron varios procesos de confluencia que, por unha banda, se materializaron na creación do Novo Proxecto Común. Con todo, sectores de Máis Galiza descolgáronse deste proceso, buscando crear un proxecto máis conservador e cuestionando o proxecto impulsado polo Encontro Irmandiño no chamado Novo Proxecto Común. No devandito proxecto participaron militantes de Fronte Popular Galega,, Fronte Obreira Galega , Movemento pola Base e Causa Galiza, entre outras organizacións; con todo Causa Galiza finalmente desmarcouse do proceso.
Finalmente, o 14 de xullo de 2012 celebrouse en Santiago de Compostela a Asemblea Nacional do Novo Proxecto Común, adoptando o nome de Anova-Irmandade Nacionalista, cunha coordinadora nacional de 75 membros entre os que se atopaban Xosé Manuel Beiras e Martiño Noriega, alcalde de Teo. Como elementos do seu programa, anunciouse que a formación incorporaría o ecoloxismo, o republicanismo e o independentismo.
Así mesmo o membro da coordinadora, líder da Fronte Popular Galega e concelleiro de Alternativa Canguesa de Esquerdas Mariano Abalo anunciou que traballaría para incorporar a Esquerda Unida ao proxecto.
Malia anunciarse no seu momento a integración de Unidade da Esquerda Galega en Compromiso por Galicia, posteriormente anunciouse que o seu líder Óscar Lomba foi elixido membro da Coordinadora Nacional de Anova e viuse forzado a abandonar o Consello Político Nacional de Compromiso por Galicia. Actualmente a militancia de Unidade da Esquerda Galega atópase repartida entre Compromiso por Galicia e Anova-Irmandade Nacionalista, aínda que todos manifestaron o seu desexo de contribuír á unidade da esquerda e o nacionalismo galego.
A pesar de non sumarse ao proceso que orixinou Compromiso por Galicia, ambas as partes mostráronse dispostas a seguir dialogando.
Anova-Irmandade Nacionalista rexistrouse como partido político o 11 de febreiro do ano 2013, baixo as siglas AINA.
Nese ano, o sector de Unidade da Esquerda Galega integrado en Anova dende a súa creación formou xunto cos militantes de Nova Esquerda Socialista un colectivo organizado dentro de Anova, baixo o nome Nova Esquerda Galega.
En setembro de 2014, os integrantes da Fronte Obreira Galega deciden abandonar Anova de xeito progresivo. Ao mes seguinte, tras a segunda Asemblea Nacional de Anova, a corrente Cerna decidiu tamén deixar a formación tras consultalo nun referendo interno.
Eleccións ao Parlamento de Galicia 2012
Tras o anuncio do adianto das eleccións autonómicas, Anova manifestou a súa vontade de conformar unha ampla coalición de esquerdas, que englobaría o Bloque Nacionalista Galego, Compromiso por Galicia e Esquerda Unida; Equo Galicia tamén mostrou a súa predisposición a unirse á fronte. Pola súa banda Compromiso por Galicia tamén ofreceulle só a ANOVA concorrer xuntos en coalición.
O 4 de setembro o Consello Político de Esquerda Unida aceptou presentarse con Anova ás eleccións; igualmente uniranse á coalición EQUO. Será esta unha alianza electoral de esquerda anticapitalista, denominada Alternativa Galega de Esquerda.
Malia a anunciarse a incorporación de Compromiso por Galicia (CxG) á coalición, esta finalmente presentarase en solitario.
Alternativa Galega de Esquerda obtivo o 13,99% dos votos nas eleccións de 2012 e 9 deputados, dos cales 4 corresponden a Anova.
En outubro dese mesmo ano, o parlamentario de Anova e cabeza de lista de AGE por Ourense, David Fernández Calviño, deixou o seu escano no Parlamento para marchar a investigar a Dinamarca. O seu posto ocupouno a número dous da lista, que era membro de Esquerda Unida, deixando en 3 os representantes de Anova no Parlamento.
En novembro de 2014, outra parlamentaria de Anova, Consuelo Martínez García deixa a formación xunto co resto de membros da corrente Cerna, pasando ao grupo mixto do Parlamento, e deixando a Anova con só 2 parlamentarios.
Eleccións ao Parlamento Europeo de 2014
Nas eleccións ao Parlamento Europeo do ano 2014, Anova participou na coalición La Izquierda Plural xunto con outras forzas políticas de esquerda do Estado, como Izquierda Unida, Iniciativa per Catalunya Verds e Espazo Ecosocialista Galego entre outras. Anova acadou un eurodeputado nestas eleccións, xa que dos seis parlamentarios que acadou La Izquierda Plural, a número cinco, Lidia Senra representaba a Anova.
Eleccións municipais de 2015 en Galicia
Nas eleccións municipais do ano 2015, Anova apostou por apoiar candidaturas cidadás de confluencia en varios concellos, participando militantes de Anova nas listas de Marea Atlántica na Coruña, Compostela Aberta en Santiago de Compostela, Marea de Vigo, Ferrol en Común, Marea Pontevedra e Lugonovo nas grandes cidades galegas, así como en listas de confluencia noutras vilas pequenas. Na cidade de Ourense, inicialmente apoiaron a lista Ourense en Común, pero finalmente presentáronse ás eleccións en solitario.
Así mesmo, promoveu xunto con Esquerda Unida o partido político instrumental SON coa finalidade de poder acadar algún deputado provincial. As candidaturas adscritas a esta coalición levaron a palabra SON no seu nome.
Tras as eleccións foron elixidos alcaldes cinco membros de Anova: Martiño Noriega en Santiago de Compostela, Rafael Sisto Edreira en Teo, Benito Portela Fernández en Sada, Antonio Negreira Noya en Val do Dubra e David Rodríguez Estévez en Manzaneda.
Eleccións ao Parlamento de Galicia 2016
Anova concorreu ás eleccións galegas de 2016 na coalición En Marea, obtendo dous deputados no Parlamento de Galicia (David Rodríguez Estévez e Antón Sánchez García).
Eleccións xerais de abril de 2019
Anova estivo negociando compartir listas con Podemos e Esquerda Unida para as eleccións xerais de abril de 2019. No entanto, non se chegou a un acordo, esas dúas forzas presentáronse canda Equo baixo a marca En Común-Unidas Podemos (Podemos-Esquerda Unida-Mareas en Común-Equo) e Anova non participou nos comicios.
Eleccións municipais de 2019 en Galicia
Igual que en 2015, nas eleccións municipais do ano 2019, apoiou candidaturas de confluencia en municipios diversos. Dos alcaldes citados en 2015, só conservou os de Teo e Sada. Este último, Benito Portela, foi destituído o 18 de novembro de 2022 mediante unha moción de censura, encabezada por María Nogareda (Alternativa dos Veciños) e asinada tamén polos concelleiros do PP e do PSOE. Todos eles foron expulsados dos seus respectivos partidos.
Eleccións xerais de España de 2023
Para as eleccións xerais de 2023 Anova rexeitou presentarse e pediu "concentrar o voto en defensa da democracia e da soberanía nacional de Galicia".
Internacional de Federacións Anarquistas
A Internacional de Federacións Anarquistas (IFA) é unha organización específica anarquista de carácter transnacional fundada en 1968. O seu obxectivo é contrarrestar o poder do Estado e o capitalismo na era da globalización, construíndo e fortalecendo estruturas anarquistas internacionais efectivas.