cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de Ucero
Historia
O lugar aparece nomeado por primeira vez en 1157 cando o rei Afonso VII sitúa a vila de Sotos de Suso entre Osma e Ucero, e ademais hai datos que indican que o castelo xa existía no século XIII. O vencello dos templarios coa zona é moi forte. Estímase que o importante convento de San Juan de Otero, xa extinguido, estaba situado preto da Ermida de San Bartolomé, a cal tamén é templaria. Hai constancia que en 1170 xa estaba asentada a Orde do Temple neste lugar, pois está documentado un litixio entre os templarios e a Orde de Calatrava ,onde se cita o convento de San Juan de Otero.
Alejandro Aylagas sinala a Juan González de Ucero como primeiro señor do castelo en 1212 e asegura que era un asentamento templario dende Afonso I de Aragón. Juan González de Ucero participou na batalla das Navas de Tolosa a carón do seu rei, Afonso VIII, e foi proclamado señor da vila por aquela acción. A vila e o castelo de Ucero pertenceu posteriormente a Juan García de Ucero, esposo de María de Meneses, e á morte daquel, a súa esposa herdouno e entregoullo á filla ilexítima que tivo co rei Sancho IV de Castela, Violante Sánchez de Castela. miniatura|Acceso ao Castelo Nun documento emitido o 13 de novembro de 1325 en Aviñón, o papa Xoán XXII encomendou ao arcebispo de Toledo, Juan de Aragón, que seguise o preito que mantiñan Violante Sánchez e o bispo de Osma, Juan Pérez de Ascarón, pola posesión do señorío de Ucero, que, segundo ela, lle pertencía legalmente pola herdanza da súa nai e fora ocupado e retido ilegalmente polo bispo de Osma dende que, segundo el, o mercou o 23 de maio de 1302 por 300.000 marabedís, xunto con outras propiedades, aos testamenteiros de Juan García de Villamayor, segundo a escritura de venda publicada no tomo II das Memorias de Fernando IV de Castela. Malia iso, Violante continuou considerándose propietaria do señorío e en 1327 doouno, xunto co resto das súas posesións, á Orde de Santiago, obviando que o señorío de Ucero pertencía dende 1302 aos bispos de Osma.
No século XVI o castelo é reconstruído por orde do bispo Pedro de Montoya. Honorato Juan coloca o seu escudo de armas sobre a entrada principal no século XVII. A utilización do castelo polo bispado de Osma foi moi dispar, dende mansión palaciana para os bispos (os cales acudían a esparexerse coa pesca da troita no couto do río Ucero) ata cárcere para clérigos.
Descrición
A construción consta dun triplo recinto amurallado protexido por un foso. O acceso realizábase por unha serie de ramplas e unha ponte levadiza. A defensa complétase polo lado sur cun muro. A este mesmo lado, construíuse unha ermida separada da construción defensiva pero relacionada con esta. O castelo dispoñía dunha porta de acceso que queda en fronte da ermida. Esta ermida podería ser a da Nosa Señora de Villavieja. miniatura|Torre da homenaxe Posuía un alxibe, do que quedan restos, e unha zona de estanzas onde hoxe en día se observan os encaixes das vigas nos muros.
A torre da homenaxe mantense ergueita e en relativo bo estado. Ten perpiaños en forma de cabalo e está rematada por unhas fileiras de mísulas que soportan o ameado. Hai unha xanela oxival con moldura decorada con dous gárgolas asimétricas. No exterior, hai varias gárgolas; unha delas ten tres figuras e outra ten unha figura que está a suxeitar algo mentres que sobre ela se pode ver unha aguia agarrando unha serpe. O teito da torre é unha bóveda oxival que ten restos de pinturas e está apoiada en mísulas decoradas con cabezas e personaxes. Na clave desta bóveda hai un agnus dei, é dicir unha figura dun cordeiro que algúns estudosos encadran dentro da simboloxía templaria. miniatura|Detalle do escudo da entrada Hai unha pasaxe subterránea que baixa dende o castelo ao río Ucero percorrendo en zigzag a aba do outeiro. A finalidade deste era ter acceso á auga en caso de asedio. A pasaxe está parcialmente derrubada, pero hai algunhas seccións practicables. Está construído escavando o oco no chan e cubríndoo con laxas de cachotaría. Ten unha largura de 1,16m e unha altura que varia entre os 2,13 m e os 1,5 m.
Dolmen de Menga
O dolmen de Menga é unha construción megalítica situada no concello de Antequera, (Málaga). Construído no 2.500 antes da era actual aínda que as datacións máis recentes son do 3790 ao 3730 antes da era actual.
Descrición
miniatura|esquerda|Vista interior do dolmen. O dolmen de Menga aparece citado por primeira vez nun manuscrito de Agustín de Tejada y Páez, de 1587, co título de Discursos históricos de Antequera no que se fala da existencia de “…una cueva que se dice de Menga y otra que junto a ella, poco ha, se ha descubierto…”. En 1847 Rafael Mitjana, Arquitecto de Málaga, na súa obra titulada: Memoria sobre el templo druida hallado en las cercanías de la ciudad de Antequera fai un estudo monográfico sobre Menga. En 1886 foi declarado Monumento Nacional.
Está situado a uns 3 km nas aforas da cidade de Antequera, Málaga xunto co dolmen de Viera e Tholos del Romeral os tres forman o maior conxunto megalítico de España e un dos maiores de Europa.
miniatura|150px|Gravados.|alt= Na primeira lousa de entrada á esquerda hai unhas inscricións de figuras antropomórficas.
Todo o dolmen esta baixo un túmulo de entre 50 e 120 metros de diámetro coa entrada orientada ao nordeste (acimut de 45 graos), ao norte do solsticio de verán. O monumento mira cara á Peña de los Enamorados.
O dolmen ten iluminación artificial interior e é visitable. Preto del hai un centro de interpretación. A Xunta de Andalucía está a traballar para que a UNESCO lle dea ao conxunto megalítico (Menga, Viera e El Romeral) o recoñecemento como Patrimonio da Humanidade.
Catálogo musical
Un catálogo musical ou catálogo temático é unha serie de obras dun determinado compositor, arquivo ou outros documentos musicais, no que se ordenan e numeran as obras de acordo con distintos criterios. Pode seguirse unha orde cronolóxica, en función da data de composición (ou da estrea), segundo o tipo de composición ou ambos os criterios. Tamén serve para ordenar as obras presentes en coleccións bibliotecarias ou particulares.
A súa finalidade é ordenar cada unha das obras dunha forma adecuada dando todos os datos posibles, como a data de composición e publicación, localización do manuscrito en caso de existir, colección á que pertence, lugar e data da estrea, etc.
As obras dalgúns compositores, especialmente da época barroca e clásica, catalogáronse posteriormente a eles, identificando cunhas letras que designan ao erudito ou musicólogo concreto que realizou a catalogación, seguidas duns números que identifican a obra, normalmente asignados por orde cronolóxica. Empregáronse diversos métodos, como a orde cronolóxica e o número de opus, ou segundo o criterio do propio catalogador.
Galería de imaxes do convento de San Francisco do Val de Deus
Convento de San Francisco do Val de Deus, Santiago de Compostela
Aa!
Aa! (あぁ!,) é un grupo xaponés feminino de J-Pop formado por dúas compoñentes de Hello! Project Kids e Reina Tanaka e máis outra de Morning Musume. O grupo unicamente lanzou un single, e unha das integrantes, Airi Suzuki tiña daquela só nove anos, o que a converteu na nena máis nova en aparecer como cantante principal nun single do Hello! Project. Natsuyaki converteríase en integrante do grupo Berryz Kobo en 2004, mentres que Suzuki uniríase a outro grupo do Hello! Project, °C-ute, o ano seguinte.
Membros
De Morning Musume:
De Hello! Project Kids:
Kannus
Kannus é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia Central. En 2018 a súa poboación era de 5 514 habitantes. A superficie do termo municipal é de 470,65 km2, dos cales 2,32 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 11,77 hab./km².
Limita cos concellos de Kokkola, Toholampi, Kalajoki e Sievi, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
A Malata, Vizoño, Abegondo
A Malata é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 6 eran homes e 6 mulleres.
Sigma
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra sigma. Sigma é a décimo oitava letra do alfabeto grego (σῖγμα); equivale ao /s/. Minúscula σ ou ϛ, maiúscula Σ. A primeira das formas minúsculas úsase en posición inicial ou en medio de palabra e a segunda en posición final. Adoita transcribirse como s. Provén da letra do alfabeto fenicio šīn, que representaba nesa lingua o son /ʃ/. Como signo numérico representaba o douscentos. En maiúscula serve tamén para designar o décimo oitavo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o décimo oitavo da Odisea.
Pociñas, Vizoño, Abegondo
As Pociñas é un lugar da parroquia de Vizoño no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 8 mulleres.
Clero
300px|miniatura|San Boaventura no Concilio de Lyon. [[Francisco de Zurbarán, 1629.]]Clero é o nome colectivo que engloba de forma xeral aos homes que foron ordenados para o servizo relixioso, sacerdotes e diáconos. O nome individual é crego.
Na maior parte das relixións o clero actúa dentro e, en ocasións, fóra dos lugares de culto: hospitais, escolas, misións e incluso no exército (clero castrense).
O clero, en moitos países, está protexido por leis especiais (foro eclesiástico) e, en moitos casos, financiado (ou cofinanciado) polo Estado, aínda que os seus recursos proveñen en gran parte das doazóns dos seus fieis. A confesionalidade do Estado ou a total separación Igrexa-Estado poden ter moi distintas situacións intermedias.
A oposición terminolóxica entre os ámbitos relixioso (vida consagrada) e clerical (ordes sagradas) dáse entre dous termos que teñen unha gran parte do campo semántico en común, no uso habitual e en literatura. Aínda máis confusión ou equivocidade tería a terna crego/eclesiástico/relixioso. A distinción entre os tria genera hominu: praelati, continentes e conjugati (clero secular, clero regular —ou vida consagrada— e laicos) víñase explicitando desde a Antigüidade Tardía e os primeiros séculos medievais por autores como Santo Agostiño e San Gregorio o Grande.
Etimoloxía
miniatura|300px|Líderes relixiosos. De esquerda a dereita: George Carey, Arcebispo de [[Canterbury (1991–2002); Jonathan Sacks, xefe dos Rabinos do Reino Unido; Mustafá Cerić, Gran Muftí de Bosnia e Jim Wallis, cristián evanxélico e líder político estadounidense, en 2009, no Foro Eonómico Mundial en Davos, Suíza.]]O termo deriva de crego, do latín eclesiástico clericus, que significa 'home de igrexa', á súa vez derivado do grego antigo κλῆρικός klērikós, que designaba, entre outras cousas, o 'conxunto dos eclesiásticos' (dunha igrexa, dun país, dunha cidade), voz derivada de κλῆρος, klēros, 'sorte', 'o que se obtén por sorte' ou, metaforicamente, 'herdanza' e tamén 'eclesiástico' (por seren estes os herdeiros da misión instaurada por Cristo na Terra).
Idade Antiga
Dentro da Cristiandade, especialmente no Cristianismo oriental pero tamén antigamente no occidental Igrexa Católica, o termo clérigo referíase a calquera individuo que recibira a tonsura clerical, incluíndo diáconos, sacerdotes e bispos.
No rito romano, a tonsura era un requisito previo para recibir calquera das ordes maiores ou menores. A tonsura suprimiuse (así como tamén a orde menor do subdiaconado) despois do Concilio Vaticano II. Agora, o estado clerical está ligado á recepción do diaconado. As Ordes menores aínda existen nas igrexas católicas orientais, e os que se reciben son 'cregos menores'. O uso da palabra "crego" tamén é apropiado para os cregos menores tonsurados das Igrexas Ortodoxas co fin de non confundir cor ordes como a do lector na Igrexa Oriental, ou para aqueles que non son tonsurado aínda e non teñen ordes menores ou maiores. Neste este sentido foi no que a palabra entrou na lingua árabe, máis comunmente no Líbano, desde o francés, como kleriki (ou, alternativamente, cleriki) que significa "seminarista". Isto está en consonancia cos conceptos ortodoxos do clero, que tamén se refiren a aqueles que aínda non recibiron, ou non planexan recibir, o diaconado.
O termo deriva de crego, xa que na época medieval o clero era un dos poucos grupos que podían ler e, polo tanto, a miúdo foron empregados para facer a contabilidade e traballos similares.
En xeral, o sacerdocio é un corpo de presbíteros, xamáns ou oráculos que teñen unha autoridade relixiosa ou desempeñan unha función especial. O termo presbítero deriva do grego πρεσβύτηρος presbýtēros, 'ancián', 'venerábel', pero a miúdo utilízase no sentido de sacerdote, é dicir, para o clérigo que realiza un ritual dentro da esfera da comunicación sagrada cos deuses en nome da comunidade.
Hold It In
Hold It In é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o 14 de outubro de 2014 a través do selo Ipecac Recordings. A formación para este disco está composta polos membros da banda Buzz Osborne (guitarra/voces) e Dale Crover (batería), cos compoñentes de Butthole Surfers Paul Leary (guitarra) e Jeff Pinkus (baixo).
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Osborne, Pinkus e Crover agás onde se indique.
Clero
Idade Antiga
Dependendo da relixión, pero principalmente referido aos sacerdotes pertencentes á Igrexa Católica e á Igrexa Ortodoxa), o clero dedícase sobre todo aos diversos aspectos do ritual relixioso, ou liturxia, ó ensino e a predicación, e a administración dos sacramentos, e na morte, como paso cara á vida eterna.
Idade Media
Na Idade Media o clero tiña un status de privilexio e prestixio na sociedade feudal, porque dicían facer a ligazón entre Deus e os seres humanos.
O Latón, Meira, Moaña
O Latón é un lugar da parroquia de Meira, no concello pontevedrés de Moaña na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 329 habitantes, dos cales 158 eran homes e 171 eran mulleres.
Clero
Idade Media
En canto aos monxes nos mosteiros rurais acumulaban funcións, pregaban e celebraba cultos, axudaban aos necesitados, e compilaban obras (libros). O clero era, na Idade Media, todo o estrato social asociado ao culto relixioso, especialmente o cristián.
Na Península Ibérica
Na península Ibérica (como noutras partes da Europa cristiá) xa na sociedade visigótica o clero desempeñaba un papel de gran relevancia. O seu prestixio mantívose entre as poboacións cristiás peninsulares durante a dominación musulmá, e fortaleceríase no período da Reconquista, sendo o principal patrocinador deste movemento.
Ás razóns que constitúen os fundamentos da cristiandade súmase a da peculiaridade ibérica, onde as loitas contra os infieis inflamaban a fe cristiá determinando o celo das crenzas profundas. E non só pola misión relixiosa, senón tamén polo cultivo das letras, á que moitos dos seus membros se dedicaban, o clero exerceu preponderancia social e política, desempeñando os eclesiásticos cargos importantes canda os reis. Até mediados do século XIV, o clero mantivo esta situación de privilexio.
Desamortización e exclaustración
No Renacemento a Reforma protestante supuxo a disolución das ordes relixiosas e a incautación dos seus bens polos príncipes alemáns ou os reis do norte de Europa.
Nalgúns países católicos do sur prodúcense procesos similares desde o século XVIII, comezando coa expulsión dos xesuítas
Caso de España
A expulsión dos xesuítas en tempos de Carlos III seguiron, xa no século XIX as sucesivas desamortizacións que culminan coa chamada Desamortización de Mendizábal (1836), nun momento en que os monxes eran claramente partidarios dos carlistas. Simultaneamente comeza un proceso de descristianización.
Tras a restauración de boa parte das comunidades relixiosas polos moderados e a mellora de relacións co Vaticano polo Concordato de 1851, que se acentuou durante a Restauración borbónica a finais do século XIX, os relixiosos concentráronse na asistencia social e a educación.
Co século XX chegou a chamada lei do cadeado (1910), que impedía a fundación de ordes relixiosas novas e, coa II República, unha nova expulsión dos xesuítas e un recrudecemento do anticlericalismo (con queima de conventos incluída). A gurra civil significou unha certa persecución relixiosa na zona republicana, con miles de relixiosos asasinados e, por outra parte, unha Cruzada (así chamada oficialmente) para o bando vencedor.
A posguerra significou o triunfo do nacionalcatolicismo, aínda que o réxime ditatorial de Franco non contou co apoio de todo o clero. Houbo un florecemento das vocacións sacerdotais (nalgúns casos, como en Galicia, estimuladas pola penuria económica), que decaeron a finais do franquismo, e até a actualidade, en que algunhas ordes relixiosas e, sobre todo, clérigos individuais, se implicarían en movementos sociais de todo tipo (como na teoloxía da liberación en América Latina, por exemplo).
Catolicismo
No Catolicismo o clero inclúe relixiosos de diverso tipo, desde o sacerdote dunha pequena parroquia ao bispo dunha diocese, desde o monxe dunha abadía á a alta xerarquía da Igrexa de Roma. É crego calquera que reciba as ordes sagradas do sacerdocio ou do diaconado; polo tanto os relixiosos non ordenados (como os irmáns salesianos, ou os de La Salle, entro outros) non forman parte do clero, pero si da Igrexa, ao igual que todos os bautizados. Debido a isto, as relixiosas (monxas) non forman parte do clero, porque tanto na Igrexa Católica como na Ortodoxa, e nas demais igrexas orientais, non existe o sacerdocio feminino.
Para os católicos, o Xefe e Pastor da Igrexa é o Papa, que é elixido polo Sacro Colexio Cardealicio no Conclave. 250px|miniatura|dereita|Bispo, sacerdotes e diáconos católicos.
Ademais de por este colexio, o Papa tamén é aconsellado e asistido pola Curia romana e, periodicamente, polo Sínodo dos Bispos. Entre outras funcións, o Papa, o Vigario de Cristo na Terra, ten a misión de manter a integridade e a fidelidade da doutrina e a fe católicas á Revelación divina, corrixindo se for necesario calquera interpretación errada na Igrexa. Para iso, convoca concilios ecuménicos onde exerce persoalmente a Infalibilidade papal. . Na Igrexa Latina e nalgunhas das Igrexas orientais, só o Papa pode designar os clérigos por riba do nivel de presbítero.
Pablo Moreda
Pablo Diego Moreda Gil, nado en Foz en 1973, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Clero
Catolicismo
A Igrexa defende que todos os seus Bispos (que son axudados polos presbíteros e os diáconos), debido á sacramento da Orde, son os sucesores dos Doce Apóstolos, sendo o Papa o sucesor directo do Apóstolo Pedro. De aí a autoridade e a primacía da que o Papa goza.
Pablo Moreda
Traxectoria
Enxeñeiro Técnico Agrícola en Mecanización Agraria e Construcións Rurais pola EPS de Lugo. Traballa no sector Inmobiliario e Hostaleiro. Nas eleccións municipais de 2015 foi candidato do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cedeira e foi elixido alcalde grazas a un pacto con AINA e BNG. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía con maioría absoluta.
Clero
Catolicismo
O alto clero (Arcebispos, Bispos, Cardeais, Abades (mitrados ou non) e Cóengos), compartían no Antigo Réxime coa nobreza a súa condición de estamento privilexiado.
Ricky Mabe
Richard "Ricky" Mabe, nado en Pointe-Claire (Quebec) o 24 de maio de 1983, é un actor canadense de cinema e televisión.
Clero
Catolicismo
No catolicismo diferéncianse dentro do clero dúas clases ou categorías, o clero secular e o clero regular, diferenza que se mantén tamén no clero ortodoxo. A Reforma protestante suprimiu o clero regular e estableceu o chamado sacerdocio universal, co que a mesma existencia dun clero como clase diferente do resto dos fieis deixou de ter sentido nalgunha das Igrexas reformadas, aínda que noutras mantívose unha clara xerarquía, como nas luteranas e na Anglicana. Nesta última confesión, a pesar de considerarse protestante, tamén existe clero regular.
Clero secular
É o que vive "no século", é dicir, "no mundo" dentro da sociedade dos homes, sometido ás súas leis humanas, e que administra os sacramentos. Tamén se lle chama diocesano (por depender directamente do seu ordinario ou bispo da diocese).
A súa organización xerárquica parte do papa —dos patriarcas na Igrexa ortodoxa—, continúa cos bispos, os presbíteros e os diáconos. miniatura|200px|Igrexa parroquial do Santo Cura de Ars, [[Teis, Vigo, Galicia.]]
A pesar de que se popularmente se chame cura ao presbítero en xeral, só son curas os que teñen ao seu cargo a cura de almas, é dicir, os que teñen nomeamento como párrocos dunha determinada parroquia, aínda que hoxe día se aplique a calquera presbítero. Por outra parte, o termo sacerdote non se aplica só ao presbítero senón tamén ao bispo.
Porén, a pesar de non ter que ver coa condición de clérigo nin coa orde sacerdotal, existen outros títulos que se aplican ao clero (nas súas tres ordes), como o de arcipreste, cóengo, maxistral, capelán, prelado, cardeal, vicario, beneficiado, arcebispo, exorcista, entre outros moitos.
San Xoán María Vianney, o santo cura de Ars foi designado como padrón do clero secular por Pío XI en 1925.
O celibato do clero secular
Todos os ministros consagrados son homes, porque os doce Apóstolos son todos homes e Xesús, na súa forma humana, tamén é home. . E homes célibes.
Non hai que confundir o celibato co voto de castidade do clero regular.
Clero regular
Denomínase clero regular aquel que segue unha regra monástica, e non é secular porque vive fóra do século, é dicir, fóra da sociedade dos homes. miniatura|150px|Estilitas. miniatura|150px|[[Icona (arte)|Icona copta de San Pacomio, fundador do monasticismo cenobítico cristián.]] miniatura|150px|[[Ignacio de Loiola|San Ignacio de Loiola, fundador da Compañía de Xesús (os chamados xesuítas), co fin de fortalecer a Igrexa contra o Protestantismo.]]
Ordes relixiosas
Son aquelas institucións aprobadas pola Igrexa Católica, nas que unha parte dos seus membros, ou todos, emiten votos monásticos solemnes. Hai moitas ordes distintas dentro do clero regular, cada unha das cales réxese por unha norma de conduta diferente. Entre elas podemos diferenciar entre as mendicantes e as contemplativas ou conventuais. Os monxes das primeiras viven en conventos urbanos, e predican o evanxeo mediante a ensinanza e, en ocasións, as obras. Os das segundas reclúense en mosteiros rurais, e dedican a súa vida ao estudo da biblia e dos autores canónicos.
Os membros do clero regular son habitualmente denominados relixiosos. Propiamente son clérigos só se recibiron as ordes sagradas, cousa que non se estende á maior parte dos seus membros, a excepción dalgunhas ordes (por exemplo, os cóengos regulares, como os premostratenses), e está excluída por principio nas ordes e congregacións femininas (o que implicaría o sacerdocio feminino). A pesar diso, utilízase habitualmente a expresión clero feminino e clero regular feminino, incluso na bibliografía especializada, e é de uso común na historiografía.
Os votos monásticos
O que distingue a un relixioso regular dun secular son os votos monásticos, cos que se accede a unha vía espiritual á salvación a través da renuncia aos praceres terreais. Os votos pretenden imitar, no relixioso, a vida de Xesucristo, segundo os consellos evanxélicos.
Historicamente, de feito nalgúns momentos serviron para implicar extraordinariamente aos monxes na sociedade feudal.
Os votos son tres:
No século XVI a Compañía de Xesús engadiu o chamado cuarto voto de obediencia especial ao Papa, nun momento en que a súa autoridade era cuestionada pola reforma protestante e as poderosas monarquías católicas de España e a cristiana Francia. O Defensor Fidei (defensor da fe), Henrique VIII de Inglaterra, xa se separara.
Congregacións e Carismas
En relixión, particularmente en distintas confesións cristiás, denomínase carisma a un don dado polo Espírito Santo a un crente para edificar espiritualmente a unha comunidade cristiá.
Unha das máis recentes e polémicas é o Opus Dei que, desde o pontificado de Xoán Paulo II, recibe a cualificación de prelatura persoal (pola relación directa dos seus membros en calquera parte do mundo cun bispo particular —o seu prelado—, non ligado a ningunha diocese territorial).
Por outra parte existen numerosos denominados movementos carismáticos (como o Pentecostalismo e o Neopentecostalismo).
Polígono industrial de Piadela
Historia e descrición
Este polígono encóntrase claramente subdividido entre norte e sur, cada parte ten sido promovida por empresas privadas distintas e a liña do ferrocarril Coruña-Palencia exerce como barreira física delimitadora entre ambas.
Piadela Norte
O 9 de xaneiro de 1989 o pleno municipal betanceiro aprobaba o Plan Parcial do Polígono Industrial de Piadela que promovía Tojeiro Transportes S. A., do empresario Roberto Tojeiro Díaz, quedando a obra inaugurada en 1991. A distribuidora de alimentación Gadisa é o seu principal inquilino.
Piadela Sur
Foi promovida pola empresa madeireira FINSA mediante a sociedade limitada Terrenos Piadela :
El Alacrán
El Alacrán foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1872.
Historia e características
Subtitulado Periódico semi-informativo y semibufo, apareceu en 1872. De tendencia republicana. Foi continuado por El Nuevo Alacrán.
Zabrze
miniatura|dereita|100px|Escudo de Zabrze dereita|200px|Localización de Zabrze en Polonia
Club Deportivo Tropezón
O Club Deportivo Tropezón, coñecido como Tropezón ou Tropezón de Tanos, é un club de fútbol español da localidade de Tanos, situada en Torrelavega (Cantabria). Foi fundado en 1983 e actualmente milita no grupo I da Segunda División B.
Zabrze
Zabrze [ˈzabʒɛ] ) (en alemán Hindenburg) é unha cidade de Polonia, da voivoda de Silesia na parte sur do país, sita a uns 150 km ao sueste de Wrocław e arredor de 90 km ao noroeste de Cracovia. É un importante centro industrial (mineiría,siderurxia e maquinaria). miniatura|esquerda|230px|Oficina de correos de Zabrze. A súa poboación, en xuño de 2007, era de 189.656 habitantes.
Club Deportivo Tropezón
Historia
O Tropezón fundouse na localidade de Tanos como peña de seguidores do primeiro club local, a Gimnástica; o seu nome era Peña Deportiva Tropezón. Posteriormente creouse o club de fútbol, que empezaría a competir en categorías rexionais e chegaría a competir coa propia Gimnástica en Segunda B e Terceira.
Agapito II, papa
Agapito II, nado en Roma e finado en outubro de 955, foi o Papa n.º 129 da Igrexa católica de 946 a 955.
Traxectoria
Foi elixido papa, ao igual có seu predecesor, por disposición do príncipe e senador romano Alberico II, que ao igual cá súa nai Marozia, someteu durante décadas aos pontífices á súa vontade.
Durante o seu pontificado, en 947 faleceu Hugo de Arlés cando xa abdicara como rei de Italia a favor do seu fillo Lotario. Este morreu no 950 envelenado por Berengario II de Ivrea, quen se fixo coroar rei de Italia xunto ao seu fillo Adalberto, e para afianzar a súa posición, quixo casar a este coa viúva de Lotario, Adelaida de Borgoña
Club Deportivo Tropezón
Estadio
miniatura|250px|Campo de fútbol de Santa Ana. Municipal de Santa Ana, con capacidade para 1.500 espectadores.
José Sánchez Bregua
José Sánchez Bregua, nado en Santa María de Oleiros (Oleiros) en 1818 e morto en Madrid o 19 de xuño de 1897, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Era de familia humilde e entrou no exército coma soldado raso, en 1835, loitando contra os carlistas na primeira guerra civil. Dende 1844 ata 1850 estivo coma alférez en Filipinas, e en 1852 ascendeu a capitán. Durante a guerra de África desempeñou o negociado de campaña no Ministerio da Guerra, e, a partir de entón, grazas ás súas dotes como militar e organizador, a súa carreira foi rápida e brillante. En 1868 ascendeu a xeneral de división.
Foi Subsecretario da Guerra con Prim, e á morte deste, Capitán Xeneral de Galicia. Neste último cargo reprimiu persoalmente a insurrección federal do Arsenal de Ferrol, polo que foi ascendido a tenente xeneral. Foi Ministro de Guerra no Gabinete de Emilio Castelar, cargo que ocupaba ao se producir o Golpe de Estado do xeneral Manuel Pavía. Despois da Restauración foi elixido senador pola provincia de Lugo en 1877, deputado a Cortes polo distrito de Huesca nas eleccións de 1879, senador pola provincia da Coruña (1879-1880) e en 1881 foi nomeado senador vitalicio.
Foi soterrado na Coruña o 20 de xuño de 1897. A gravación do seu enterro, coñecida como Entierro del General Sánchez Bregua, está considerada o primeiro filme cinematográfico rodado en Galicia, se ben a cinta non se conserva.
Gran Premio de Italia de 1952
O Gran Premio de Italia de 1952 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dúas, celebrada o 7 de setembro de 1952 no circuíto de Monza. Foi a oitava carreira da tempada de Fórmula Un de que se disputou baixo as regras da Fórmula Dúas en  e, en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Informe
A carreira final do Campionato do Mundo non foi un grande enfrontamento, xa que a superioridade de Ferrari resolvera o campionato no Gran Premio de Alemaña en agosto. Os equipos italianos, con todo, fixeron un grande esforzo, e Ferrari correu con cinco coches de fábrica o do Campión do Mundo Alberto Ascari, Giuseppe Farina, Gigi Villoresi, Piero Taruffi e André Simon. Maserati correu con tres coches de fábrica, o de Felice Bonetto, Froilán González e Franco Rol e había tres equipos de semi fábrica tamén. Gordini tiña tres coches o de Jean Behra, Maurice Trintignant e Robert Manzon, mentres que Connaught tiña un equipo de tres coches con Stirling Moss, Dennis Poore e Kenneth McAlpine pilotando e HWM tiña tres coches para Lance Macklin, Peter Collins e Mirada Tony. Os organizadores decidiron que só 24 dos 35 equipos debían ser autorizados a comezar, as vítimas máis notables desta norma foron Hans Stuck pai nun Ferrari Ecurie Espadon, os tres HWM, os vellos Maserati de Enrico Platé e a maioría dos privados. Elie Bayol foi impresionantemente rápido no único Osca. Na cualificación Ascari foi máis rápido que Villoresi e Farina que Trintignant o único coche non Ferrari na primeira fila. González encabezou a fila dúas, con Taruffi, Manzon e Simon, e na terceira fila xunto con Moss estaban Bayol, Behra e Mike Hawthorn no seu Cooper - Bristol. Ao comezo González tomou a iniciativa no seu Maserati con Ascari e Villoresi perseguindoo. Detrás deles estaba Bonetto, con todo un grupo de pilotos que intentaban pasar. A batalla na fronte decidiuse cando González fixo unha parada lenta, que permitiu a Ascari e Villoresi tomar a cabeza. O piloto arxentino logrou alcanzar e adiantar a Villoresi, pero Ascari sacou un minuto de vantaxe na meta. Farina terminou cuarto logo da retirada de Bonetto. Ferrari seguia sendo a forza dominante, pero Maserati era a estrela emerxente.
Agapito II, papa
Traxectoria
Adelaida pediu auxilio ao rei xermano Otón I, que no 951 entrou en Italia, e en Pavía se fixo proclamar rei dos francos e os lombardos e casou con Adelaida. Ante isto, Berengario cedeu e aceptou rendirlle vasalaxe, polo que foi recoñecido como rei de Italia.
Con esta intervención, Otón I perseguía ser coroado emperador polo papa Agapito II, pero Alberico opúxose e obrigou ao Papa a enviar unha embaixada ao rei alemán na que lle comunicaba a súa negativa á coroación imperial.
Esta non foi a última proba de forza por parte de Alberico II, pois antes de morrer no 954, fixo xurar ao pobo romano e ao papa Agapito que ao falecer este sería elixido como pontífice o seu propio fillo Octaviano.
Zabrze
Historia
En 1242 o nome de Zabrze é mencionado por vez primeira en documentación. Nos séculos seguintes a localidade pertencería ao Estado de Piast, a Bohemia, aosHabsburgo e máis a Prusia.
Até 1873 Zabrze foi un concello rural pertencente ao distrito de Opole, na provincia prusiana de Silesia ; tornouse por aquela na cabeceira dunha comarca que levaba o seu nome, degallado da comarca de Beuthen. Logo da disolución da provincia en novembro de 1919, o distrito de Opole formou unha provincia diferenciada con o nome de Alta Silesia. Entre 1915 e 1945, Zabrze, que pertencía á Alemaña, levou o nome de Hindenburg O.S. (é dicir, Oberschlesien ou Alta Silesia), en homenaxe ao marechal Hindenburg, nome que aínda é utilizado pola minoría alemá de Polonia.
O 1 de outubro de 1922 o antigo concello rural de Hindenburg O.S. recibiu o rango de cidade, consonte as regras estabelecidas o 30 de maio de 1853 para as seis provincias orientais do reino de Prusia. O 1 de xaneiro de 1927 a comarca de Hindenburg O.S foi derrogada e o concello urbano de Hindenburg O.S. conformou con o resto da comarca unha nova comarca urbana, aínda que sen incluír o concello rural de Sosnitza. miniatura|esquerda|230px|Zabrze: rúa Wolnosci
O 1 de abril de 1938 as antigas provincias prusianas da Baixa e da Alta Silesia foron reunificadas de novo nunha soa provincia de Silesia, mais para volver á antiga división outra vez, o 18 de xaneiro de 1941. Hindenburg O.S., entre tanto, xa non pertenceu ao distrito d'Opole, senón ao de Katowice e pasou a formar parte de novo da Alta Silesia.
Deportes
O Gornik Zabrze é o equipo fútbol de Zabrze. Ten a mellor marca do campionato polaco que obtivo en 14 ocasións.
Richard R. Schrock
miniatura|[[George W. Bush recepciona cinco agraciados co Nobel de 2005. Richard R. Schrock e o segundo empezando pola dereita]] Richard R. Schrock, nado o 4 de xaneiro de 1945 en Berne, Indiana, Estados Unidos, é un químico e profesor universitario estadounidense galardonato co Premio Nobel de Química do ano 2005.
Traxectoria
Cursou química nas universidades de California ( licenciouse en 1967) e Harvard, onde se doutorou en 1971, e realizou os seus estudos posdotorales na Universidade de Cambridge (Gran Bretaña).
En 1972 foi contratado pola compañía química E. I. DuPont de Nemours and Company, onde formou parte do grupo investigador de George Parshall.
Tres anos despois entrou no prestixioso Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT), onde se converteu en profesor en 1980 e segue exercendo a súa actividade docente.
Entre os galardóns que logrou ao longo da súa carreira figuran os premios en Química Inorgánica e Química Organometálica da Sociedade Química Americana.
Investigacións científicas
Xunto ao francés Yves Chauvin e o tamén estadounidense Robert H. Grubbs, gañou o Premio Nobel de Química de 2005 polo seu traballo no campo da metátesis olefínica, especialmente realizada acerca dos alcenos.
Richard R. Schrock en Galicia
O día 11 de novembro de 2011 estivo en Fisterra invitado polo físico baiense Jorge Mira
Aureliano Linares Rivas
Aureliano Linares Rivas, nado en Santiago de Compostela o 1 de xuño de 1841 e finado en Madrid o 31 de marzo de 1903, foi un avogado, xornalista e político galego. Foi ministro de Graza e Xustiza durante o reinado de Afonso XII e de Fomento durante a rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena.
Traxectoria
Licenciado en 1864 en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, iniciou a súa carreira política como deputado pola Coruña nas eleccións de 1872. Coa proclamación da I República afastouse da política e non retornou a ela ata a restauración monárquica. Obtivo novamente un escano pola Coruña nas eleccións de 1876 que repetiu nos sucesivos procesos electorais ata as eleccións de 1899, pasando en 1901 a ser nomeado senador por "Dereito Propio".
Foi ministro de Graza e Xustiza entre o 31 de outubro de 1883 e o 18 de xaneiro de 1884 no goberno que presidiu José Posada Herrera. Así mesmo foi Ministro de Fomento entre o 23 de novembro de 1891 e o 11 de febreiro de 1892 e entre o 14 de decembro de 1895 e o 4 de outubro de 1897 en senllos gobernos presididos por Antonio Cánovas del Castillo.
Tamén foi presidente do Consello de Estado e autor da obra ''La primera Cámara de la Restauración. Retratos y semblanzas'' (1878).
Vida persoal
Era irmán do tamén político Maximiliano Linares Rivas. Foi pai de Manuel Linares Rivas.
Manuel María Manso Quijano
Manuel María Manso Quijano, nado en Ferrol o 5 de outubro de 1918 e finado en Madrid o 4 de agosto de 2006, foi un militar da Mariña almirante da Armada, Capitán xeneral da zona marítima do Mediterráneo e xefe do Cuarto Militar del-Rei.
Carreira profesional
Aos 18 anos, ao comezar a guerra civil, incorporouse á Armada como mariñeiro voluntario no lado nacional; estivo embarcado no Almirante Cervera desde setembro de 1936 a xuño de 1938.
Obtivo os graos de gardamariña de segunda (1938), de primeira (1940) e alférez de navío (1942). Destinado, como alumno en prácticas, no buque escola Juan Sebastián Elcano e no minador Neptuno, formou parte da dotación de oficiais dos buques Escano, Minador Eolo, Almirante Cervera, Vulcano e Juan Sebastián Elcano. Foi segundo comandante do destrutor Melilla (1945). Ascendeu a capitán de corveta en 1950.
Neste tempo estivo destinado no Alto Estado Maior (1951), no Estado Maior da Escuadra e no Estado Maior da Frota como xefe de operacións (1952-1953). Exerceu o mando do cazasubmariños Audaz e asumiu a xefatura de operacións do Estado Maior da Frota entre os anos 1961 e 1962. En 1960, como capitán de fragata, foi comandante do destrutor Jorge Juan (1962-1964), logo xefe de operacións e segundo xefe do Estado Maior da Frota (1964-1965), e segundo comandante da Escola Naval Militar de Marín (1965-1968).
A bordo do Galicia, escribiu unhas reflexións sobre Camaradería, compañeirismo e amizade. En marzo de 1975 foi ascendido a contralmirante e a vicealmirante o 24 de novembro de 1977. Destinado ao Estado Maior da Armada, primeiro como xefe da división de Estratexia e, un ano despois, como segundo xefe do EMA (1978). O 3 de marzo de 1982 ascende a almirante e cesa na Frota para desempeñar a capitanía xeneral da zona marítima do Mediterráneo en Cartagena.
Datos persoais
Era fillo de María do Carme Quijano Gómez e de Xosé Manso Díaz, terceiro xeneral do Corpo de Maquinistas da Armada, que á súa vez foi o primeiro maquinista que acadou o grao de xeneral de división. Manuel María Manso cursou estudos de bacharelato no instituto de ensino medio de Ferrol.
Vaygach
A illa Vaigach (en ruso: Вайгач) é unha illa localizada no arquipélago de Nova Zembla, fronte á costa ártica de Siberia, entre o mar de Pechora e o mar de Kara.
A principal peculiaridade da illa Vaigach débese principalmente ao feito de que durante moitos séculos foi a illa sacra dos nenets, á que chamaban «Hebidya Ya», que significa «Terra Santa». De acordo ás súas lendas, era a morada dos seus deuses. Pastores de renos e cazadores visitaban anualmente a illa para facer sacrificios aos poderosos deuses e orar para pedir protección fronte aos inimigos e boa sorte na caza.
Xeografía
A illa de Vaigach está separada da península de Yugorsky, no continente, polo estreito de Yugorsky e de Nova Zembla polo estreito de Kara. Administrativamente, a illa é parte de Nenetsia do Óblast de Arjángelsk, de Rusia.
Diego Villares
Diego Villares Yáñez, nado en Samarugo (Vilalba) o 17 de xuño de 1996, é un futbolista galego que xoga de centrocampista no Deportivo da Coruña.
Vaygach
Xeografía
Datos da illa:
A illa Vaigach está formada principalmente por lousa arxilosa, areniscas e calcarias. A illa está composta principalmente por pedra calcaria, e a súa elevación sobre o nivel do mar é xeoloxicamente recente. Retortas cristas rochosas corren en xeral ao longo da súa lonxitude e a costa ten cantís baixos nalgúns lugares. As rocas están moi fracturadas polo xeo, pero probablemente polo xeo mariño máis que polo dos glaciares.
Diego Villares
Racing Vilalbés (2006-2018)
Formouse futbolisticamente no Racing Vilalbés, comezando nas categorías inferiores ata chegar ao primeiro equipo, co que debutou en Terceira División na parte final da tempada 2013/14 estando aínda en idade xuvenil. Na seguinte tempada continuou no equipo xuvenil pero xogando con máis asiduidade no primeiro equipo, co que disputou 24 partidos, anotando 5 goles. Na súa etapa xuvenil xogaba como pivote ofensivo, mentres que na escuadra sénior o adestrador Óscar Gilsanz escorouno cara a banda dereita. Xa asentado no primeiro equipo, xogou os seguintes tres anos en Terceira, sendo titular en case todos os partidos, disputando unha fase de ascenso na 2017/18 e converténdose no xogador máis importante do equipo.
Fabril (2018-2021)
En maio de 2018 fichou polo Deportivo Fabril, en Segunda División B. Debutou na primeira xornada de liga fronte ao Internacional de Madrid e marcou o seu primeiro gol na categoría en Pasarón, fronte ao Pontevedra. Con todo, no filial deportivista adestrado primeiro por Tito Ramallo e logo por Sergi Pellicer, non tivo continuidade, e no inverno foi cedido ao seu antigo club, o Racing Vilalbés.
Vaygach
Xeografía
Hai moitos ríos (20–40 km de lonxitude), pantanos e pequenos lagos na illa, que no seu maior parte componse de tundra. As praias elevadas son frecuentes.
Diego Villares
Cesión ao Racing Vilalbés (2019)
Cando volveu ao Racing Vilalbés, o equipo atopábase nunha situación moi diferente á que había cando marchara, co equipo ocupando postos de descenso a Preferente. Disputou co club lucense os 19 partidos restantes da tempada, anotando catro goles e logrando a salvación comodamente, ao rematar no 11º posto.
Vaygach
Xeografía
Na illa atópanse os asentamentos de Vaigach, Dolgaya Guba e Varnek.
Diego Villares
De regreso no Fabril (2019-2021)
Na tempada 2019/20, co Fabril en Terceira, gañou a titularidade dende o principio tendo un rendemento notable, pero foi na seguinte campaña cando se converteu no capitán e líder indiscutible do equipo, adestrado por Juan Carlos Valerón. Disputou 41 partidos co Fabril, anotando cinco goles e gañando a Copa Deputación 2019.
Vaygach
Fauna e flora
Herbas, brións e plantas con flores árticas son abundantes, pero non hai árbores fóra de ocasionais salgueiros ananos. Os raposos e os lemmings pódense ver de cando en vez. Aínda que non hai moitos animais na illa, as aves se que son moi numerosas, con gran variedade de patos, zancudas etc que son frecuentes en pantanos e lagos.
Diego Villares
Deportivo da Coruña (2021-presente)
O 1 de febreiro de 2021, último día do mercado invernal, o Deportivo da Coruña anunciou a tramitación das fichas de Rayco e Diego Villares co primeiro equipo, como reforzos invernais no peor momento deportivo da historia do club, na Segunda División B e fóra dos postos de ascenso. Debutou co Deportivo o 7 de febreiro no Campo do Vao fronte ao Coruxo, con derrota por 2-0. Foi titular en todos os restantes partidos, converténdose nun dos piares do equipo adestrador por Rubén de la Barrera e sendo galardoado ao remate da tempada como Xogador Estrella Galicia, tras unha votación entre os afeccionados do club para elixir ao mellor xogador da tempada.
Vaygach
Reserva Natural
En 2007, o Fondo Mundial para a Natureza (WWF) e o goberno ruso aprobaron crear unha reserva natural en illa Vaigach.
Etnografía
O nome da illa tradúcese dos nenets como «terra de aluvión». Ata o século XIX, a illa foi un importante santuario da tribo nenets. Houbo ídolos de madeira policefálicos, pintados co sangue de animais sacros, principalmente o reno. Algunhas das súas piras de sacrificio, que consisten en redes de deriva de madeira, cornos de veado e cranios de osos e cervos, foron observados polos viaxeiros. A pesar do seu conversión ao cristianismo, os nenets seguen considerando estas piras con superstición.
O capitán inglés Steven Barrow chegou á illa en 1556, e o navegante holandés Willem Barents avistou as súas costas 40 anos máis tarde. Barents menciona que os ídolos de Vaigach tiñan manchados de sangue os ollos e a boca, como alimento que os nenets lles daban co sangue dos renos sacrificados.
O ídolo de Hodako -un bloque de pedra parecido a unha figura humana cunha cabeza apuntada- está montado na parte setentrional de Vaigach, no cabo Bolvansky Nos. Hodako era a nai da Terra e a patroa da caza.
Ademais, o santuario do deus supremo Num estaba na parte central da illa, na montaña Bolshaya Bolvanskaya. E Neve-Hege (a Deusa nai) estaba preto del, nunha profunda hendidura dun cantil. Os europeos descubriron estes dous santuarios moito máis tarde, xa que estaban escondidos lonxe da costa, en zonas de difícil acceso.
Vesako e Hodako tiñan catro fillos que se foron a diferentes puntos da tundra: Nyu-Hegu era adorado preto dunhas pintorescas rocas no sur da illa; Minissei era adorado nun dos picos dos Urais (agora monte Konstantinov Kamen); Yalmal foi cedido a unha pequena península da baía de Obskoya (crese que a península de Yamal descende deste nome); o último lugar sacro era baixo o monte Kozmin na península de Kanin. En todos estes lugares levantáronse ídolos de madeira e tiñan lugar os sacrificios.
En 1898, Borisov, un paisaxista ruso visitou os santuarios de Neve-Hege e Numa no centro de Vaigach. Foi o primeiro europeo en facelo e deixou o seguinte relato:
Durante a época soviética a maioría dos singulares monumentos relixiosos neste "baluarte de escurantismo" foron destruídos e as visitas prohibidas. Foi construído un gulag na parte sudoccidental de Vaigach, na baía Lyamchin. Os presos extraían alí mineral de zinc.
Jóhanna Sigurðardóttir
Jóhanna Sigurðardóttir, nada en Reiquiavik o 4 de outubro de 1942, é unha política islandesa. Foi nomeada Ministra de Asuntos Sociais e Seguridade Social o 24 de maio de 2007, cargo que xa asumira entre 1987 e 1994, baixo o nome de Ministra de Asuntos Sociais.
Membro da Alianza Socialdemócrata, formou parte do Parlamento de Islandia ininterrompidamente dende 1978, sendo reelecta sucesivamente en oito ocasións. O 1 de febreiro de 2009 converteuse na primeira muller que asume o cargo de Primeiro Ministro de Islandia. Sendo publicamente lesbiana, converteuse na primeira xefa de goberno recoñecida como LGBT do mundo.
Traxectoria
Sigurðardóttir estudou no Commercial College of Iceland, unha escola vocacional operada pola Cámara de Comercio de Islandia. Logo da súa gradación en 1960, traballou como auxiliar de voo en Loftleiðir (empresa predecesora de Icelandair) e tamén como oficinista. Foi un membro activo en organizacións de traballadores desde o inicio da súa vida profesional, presidindo a Xunta da «Asociación Islandesa de Tripulantes de Cabina» nos anos 1966 e 1969, e tamén a Xunta de Svölurnar, Asociación de Ex Auxiliares de Voo, en 1975. Tamén foi membro da Unión de Traballadores do Comercio dende 1976 até 1983.
En 1978 foi elixida para ocupar un cargo no Alþingi pola lista do Partido Social Demócrata pola circunscrición de Reiquiavik. Gozou dun temperán éxito na súa carreira parlamentaria, asumindo a vicepresidencia do Alþingi en 1979 e posteriormente entre os anos 1983 e 1984. Tamén foi vicepresidenta do Partido Social Demócrata dende 1984, cargo que deixou en 1993.