cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Columbinae
Historia
A pomba é unha das especies que parece ter evolucionado co home desde a prehistoria. É difícil coñecer a densidade da poboación colombina prehistórica, pero sabemos que a prima norteamericana da pomba europea, a pomba viaxeira, constituíu até o século XVIII grandes poboacións en América do Norte onde só era cazada ocasionalmente polos amerindios. Os seus voos ocultaban o sol, segundo os cronistas. Cando a súa caza, nos tempos da colonización do medio oeste estadounidense se desenvolveu rápida e facilmente, xa que era pouco temerosa do home, trens enteiros cheos de cadáveres de pombas salvaxes foron enviados ás grandes cidades, até a súa extinción relativamente brutal ao final do século XIX.
A pomba foi domesticada desde a prehistoria. Desde a antigüidade, os militares utilizárona para transmitiren mensaxes. Tamén se usaban desde esa época para a alimentación.
Alfredo Bautista Alconero
Alfredo Bautista Alconero, coñecido como Reisiño e Rey, nado en Ponteareas o 4 de novembro de 1912 e finado no Porriño o 13 de decembro de 2000, foi un debuxante e político galego.
Recoñecementos
O Seminario de Estudos Porriñeses Alfredo Bautista Alconero leva o seu nome.
Vida persoal
Casou con Charo Hermida.
Illa do Oso
Foi descuberta por Willem Barents e Jacob van Heemskerk o 10 de xuño de 1596. Debe o seu nome a un oso polar que foi visto nadando cerca. A illa era considerada terra nullius até que o tratado de Svalbard de 1920 púxoa baixo soberanía norueguesa.
No 2002, e xunto ás suás augas adxacentes, foi declarada reserva natural.
Xeografía
A illa localízase na parte occidental do mar de Barents, aproximadamente a medio camiño entre a illa de Spitsbergen e o cabo Norte.
O seu punto máis alto está a 536 m sobre o nivel do mar, no Miseryfjellet, ao leste da illa.
Na actualidade está habitada tan sói por 9 persoas (censo de 2008).
Historia
260px|miniatura|esquerda|Mapa topográfico da illa. Aínda que pode ser que os navegantes da época viquinga a coñeceran, non foi descuberta oficialmente até o 10 de xuño de 1596 por Willem Barents, na súa terceira expedición.
Barnts chamou a esta illa Vogel Eylandt, "illa dos paxaros" en galego.
A partir de principios do século XVII, a illa utilizuose principalmente como unha base para a caza de morsas e especies de focas.
Por outra parte, ovos das aves mariñas recolectáronse das grandes colonias de reprodución destas aves até 1971.
Durante a segunda guerra mundial producíronse importantes batallas navais cerca da illa:
Trastorno por estrés postraumático
O trastorno por estrés postraumático ou TEPT é un trastorno mental clasificado dentro do grupo dos trastornos relacionados con traumas e factores de estrés (Dsm 5) como unha agresión sexual, a guerra, un accidente de tráfico, ou calquera outra ameaza da vida das persoas. Caracterízase pola aparición de síntomas específicos trala exposición a un acontecemento estresante, extremadamente traumático, que involucra un dano físico ou é de natureza extraordinariamente ameazadora ou catastrófica para o individuo. Os síntomas poden incluír trastornos de pensamento e emocionais, ou soños relacionados cos eventos que causaron o trauma, así como evasión da realidade e un incremento da reacción de loita ou fuxida. Estes síntomas adoitan durar máis dun mes despois do evento. Os nenos son menos propensos a amosar distrés pero poden expresar os seus recordos a través do xogo. Unha persoa con TEPT ten un alto risco de suicidio e de autolesións intencionadas.
Capela do Ciprés
A capela do Salvador, de San Salvador, ou capela do Ciprés, é unha sinxela construción relixiosa que data do século IX e que se atopa tras do mosteiro de Samos (Samos).
Características
Conserva a estrutura dun oratorio mozárabe afín ao culto que divide o espazo na cela ministerial e a nave principal percorrida por unha bancada datada no século XII. Non destaca nin polas súas dimensións nin polo seu exterior que ten como protagonista principal a cachotería de lousa da zona. O interior agocha uns importantes frescos, datados no século X que representan cruces, portadas, alfices, pigmentacións difíciles de atopar nesas terras, decoracións florais etc.
Historia
A súa localización, abrazada polo río e protexida por antigas construción, pode levar a pensar que a capela se sitúa onde estaba o primeiro mosteiro de Samos. Posteriormente serviu de oratorio para os monxes, e logo caeu en abandono, e foi un pendello onde se gardaban aveños de traballar no campo.
A capela recibe este nome por un ciprés próximo de 27 m de altura. Foi declarada monumento nacional en 1944.
A Proída, Reinante, Barreiros
A Proída é un lugar da parroquia de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Igrexa de Lummelunda
A igrexa de Lummelunda (sueco: Lummelunda kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Lummelunda, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A nave e a torre son as partes máis antigas da igrexa de Lummelunda, construídas ao redor do ano 1200. Orixinalmente, un coro construído no mesmo tempo formaba parte do edificio. Ese coro foi arrasado a mediados do século XIV e no seu lugar levantouse o presente, desproporcionadamente grande. A construción do novo coro pretendía ser o comezo dun completo proceso de reconstrución, pero só esta parte foi executada. Dende entón a igrexa permaneceu case intacta. A sancristía non se sabe en que data se construíu, sendo mencionada por vez primeira en 1739, e o chapitel é do ano 1636. Durante o século XVII engadíronse novas fiestras á nave, e a igrexa recibiu mobiliario novo e foi redecorada no seu interior. As fiestras foron alteradas novamente durante o século XIX. Entre os anos 1960 e 1961 a igrexa foi restaurada.
Cesáreo Giráldez
Traxectoria
Durante a ditadura de Primo de Rivera pertenceu á Unión Patriótica. Foi presidente do Sindicato Católico Vitivinícola do Ribeiro e despois secretario en 1934. Promoveu o cultivo do tabaco no Ribeiro. Calvosotelista, na República foi nomeado alcalde de Ribadavia logo da revolución de Asturias. Cesou co triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936. Colaborou en Noticiero del Avia.
Venancio Cibeira Rodríguez
Venancio Cibeira Rodríguez, nado en Tui en 1911 e finado no mesmo concello o 9 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Guillarei. Factor na estación ferroviaria do Porriño. Presidente da Sociedade Cultural Recreativa de Guillarei. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi multado a finais de agosto con 500 pesetas pola súa actitude respecto a forza armada. Detido e xulgado en Vigo por rebelión militar o 25 de novembro, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Tui, na explanada traseira do edificio do Instituto o 9 de decembro de 1936 con Brasilino Álvarez Sobrino, Juliano Díez Álvarez, Adelaido Barredo Sueiro, Camilo Carrero Lorenzo, Manuel Vicente Portela, Francisco Lloret Gándara, Antonio Rodríguez Rodríguez, Francisco Fandiño Piñeiro e Manuel Gómez Besada.
Vida persoal
Casou en 1935 con Delia Andrés Páramos.
Esfínxidos
Os esfínxidos (Sphingidae) son unha familia de avelaíñas (insecos lepidópteros), xeralmente chamados esfinxes, das que hai unhas 1.450 especies. O grupo está mellor representado nos trópicos, pero hai especies en todas as rexións. Son de tamaño moderado a grande e distínguense doutras avelaíñas pola súa capacidade de voo rápido e sostido. As súas ás estreitas e abdomes aerodinámicos son adaptacións ao voo rápido.
Os esfínxidos están ente os insectos con voo máis rápido; algúns son quen de voar a 5,3 m/s (19,08 km/h). Teñen unha envergadura alar de 4 a 10 cm.
miniatura|194px|dereita|Unha [[eiruga de Hyles gallii buscando un sitio para pupar: a cor da eiruga escurece despois da pupación.]]
Nalgúns esfínxidos a pupa ten unha probóscide libre, que non está fusionada coa cuberta pupal como é o máis común nos macrolepidópteros. Teñen un cremáster na punta do abdome. Xeralmente pupan fóra da planta hóspede, nunha cámara baixo terra, entre rochas ou nun casulo frouxo. Na maioría das especies, a pupa é o estadio no que pasan o inverno.
miniatura|dereita|194px|Un esfínxido alimentándose en [[Grecia.]]
Descrición
miniatura|dereita|250px|Freo (frenulum) nas ás dun macho de [[Nephele comma tal como se ve cando se bota para atrás a á anterior. Perfora un retináculo (retinaculum) na vea Sc (subcostal) do lado ventral da á anterior, e acopla as ás no voo para unha maior eficacia. Nos machos consta dunha soa seda composta, mentres que na femia consta de varias sedas compostas. Nalgúns Smerinthini encóntrase un freo reducido. ]]
As antenas non son xeralmene plumosas, nin sequera nos machos. carecen de órganos timpánicos, mais os membros do grupo Choerocampini teñen órganos auditivos na cabeza. Teñen un freo (frenulum) e un retináculo (retinaculum) co que unen as ás anteriores coas posteriores. O tórax, abdome e ás están densamente cubertas de escamas. Algúns esfínxidos teñen probóscides rudimentarias, pero a maioría teñen unha moilonga, que usan para alimentarse de néctar de flores. A maioría son especies crepusculares ou nocturnas, pero algunhas voan durante o día. Tantomachos coma femias teñen unha vida relativamente longa (viven de 10 a 30 días). Antes de botarse a voar a maioría das especies fan tremer os seus músculos e voo para quecelos, e durante o voo a temperatura corporal pode superar os 40 °C.
Nalgunhas especies hai dimorfismo sexual bastante marcado. Por exemplo, nas especies africanas Agrius convolvuli as antenas son máis grosas e as marcas das ás teñen máis pintas no macho que na femia. Só os machos teñen á vez un gancho frenular non dividido e un retináculo. Ademais, todos os machos teñen un peite parcial de pelos ao longo das antenas. As femias atraen os machos con feromonas. O macho pode mollar a femia cunha feromona antes de aparearse.
Comportamento
Algunhas especies só voan durante curtos períodos ao anoitecer e ao mencer, mentres que outras especies só aparecen máis tarde a partir do serán e outras arredor da medianoite, pero ditas especies poden ocasionalmente verse alimentándose nas flores durante o día. Unhas poucas especies comúns en África, como Cephonodes hylas virescens, Macroglossum hirundo e Macroglossum trochilus, son diúrnas.
Voo
En estudos feitos en Manduca sexta, viuse que estas avelaíñas teñen capacidades sensoriais que contribúen ao voo dinámico nas súas antenas. As antenas vibran nun plano para que cando o corpo da avelaíña rota durante as manobras aéreas controladas, as antenas esetan suxeitas a forzas inerciais de Coriolis que son linearmente proporcionais á velocidade angular do corpo. As forzas de Coriolis causan deflexións das antenas, que son detectadas polo órgano de Johnston situado na base da antena. A vibración das antenas é transducida polas unidades que forman os órganos de Johnston nun rango de frecuencias caracterísitco da forza de Coriolis experimentada. A magnitude relativa das respostas permite que a avelaíña distinga a rotación arredor dos diferentes eixes principais, e poida ter un rápido control da dirección durante as manobras aéreas.
Alimentación das larvas
miniatura|194px|dereita|Cephonodes kingii, [[Nova Gales do Sur, Australia.]] As larvas de esfínxidos adoitan alimentarse de plantas específicas, en vez de seren xeralistas. Comparados cos saturníidos de similar tamaño, os esfínxidos comen follas novas moles das plantas hóspede con pequenas moléculas tóxicas, e mastigan e machacan a comida en anaquiños moi pequenos. Algunhas especies poden tolerar concentracións bastante altas de toxinas específicas. Manduca sexta, que come a planta do tabaco, detoxifica e excreta rapidamente a nicotina, como fan tamén outras esfinxes relacionadas das subfamilias Sphinginae e Macroglossinae, pero os membros de Smerinthinae que foron comprobados eran susceptibles. As especies que eran quen de tolerar a toxina non a secuestraban nos seus tecidos; o 98% era excretada. Porén, outras especies, como Hyles euphorbiae e Daphnis nerii, secuestran as toxinas dos seus hóspedes, pero non as pasan ao estadio adulto.
Alimentación dos adultos
miniatura|dereita|250px|[[Hemaris thysbe alimentándose de flores de Lantana camara.]] A maioría dos adultos aliméntanse de néctar, pero unhas poucas especies tropicais aliméntanse de secrecións dos ollos de animais, e as Acherontia rouban mel ás abellas. Os esfínxidos que voan pola noite adoitan preferir flores pouco rechamantes, de corolas tubulares longas e olor doce, unha síndrome de poinización chamada 'esfingofilia'. Algunhas especies son bastante xeralistas nas súas visitas, mentres que outras son máis específicas, e algunhas plantas só son polinizadas con éxito por unha determinada especie de avelaíña. As orquídeas frecuentemente teñen relacións moi específicas cos esfínxidos e corolas tubulares moi longas. A orquídea Angraecum sesquipedale, unha rara planta de Madagascar que almacena o néctar na base dun tubo floral de 30 cm de longo, foi descrita en 1822 por Aubert du Petit-Thouars, e despois, Charles Darwin fixo unha famosa predición de que debería de haber un animal especializado en alimentarse dela e polinizala, daquela descoñecido. En palabras de Darwin:
"[A. sesquipetale ten] nectarios de 11 polgadas e media de longo, e só a polgada e media inferior está chea de doce néctar [...] é, porén, sorprendente, que calquera insecto puidese alcanzar o néctar: as nosas esfinxes inglesas teñen probóscides tan longas como o seu corpo, pero en Madagascar debe haber avelaíñas con probóscides capaces de estenderse ata unha lonxitude de entre 10 e 12 polgadas!" miniatura|dereita|A [[esfinxe colibrí (Macroglossum stellatarum) é un dos esfínxidos da fauna galega.]]
Alfred Russel Wallace publicou un debuxo de como tiña que ser esa posible especie e, concordando co seu colega, escribiu:
"[A probóscide da avelaíña] da África tropical ([Xanthopan] morganii) é de sete polgadas e media. Unha especie que teña unha probóscide dúas ou tres polgadas máis longa podería alcanzar o néctar nas flores máis longas de Angræcum sesquipedale, cuxos nectarios varían en lonxitude desde as dez ás catorce polgadas. Que unha avelaíña como esa existe en Madagascar pode predicirse con seguridade, e os naturalistas que visiten esa illa deberían buscala con máis confianza que coa que os astrónomos buscaron o planeta Neptuno, – e terán igualmente éxito."
21 anos despois descubriuse unha posible especie implicada na polinización desa planta, e era un esfínxido que se se descubriu como subespecie dunha das especies mencionadas por Wallace: Xanthopan morganii praedicta, á cal se lle deu o nome subespecífico praedicta ("a predita"). Porén, a subespecie foi despois declarada inválida debido á súa semellanza con especies do continente.
Relacións e exemplos de especies
miniatura|250px|dereita|[[Daphnis nerii en Mangaon, Maharashtra, India.]] Ás Sphingidae normalmente se lles asigna unha superfamilia propia, Sphingoidea, pero ás veces son incluídas entre a máis ampla superfamilia Bombycoidea. Segundo Hodges (1971) acéptanse dúas subfamilias, chamadas Sphinginae e Macroglossinae. Hai unhas 1.450 especies de esfínxidos, que son clasificadas nuns 200 xéneros. Algúns exemplos de especies son:
Michael Emerson
Michael Emerson, nado o 7 de setembro de 1954 en Iowa, é un actor estadounidense coñecido por interpretar a Benjamin Linus na serie de televisión Lost e a William Hinks en The Practice. Tamén traballou en The X-Files e protagonizou a serie da CBS Person of Interest como Mr. Finch.
Porén, Emerson é moito máis prolífico en papeis de teatro, aínda que tamén o puidemos ver na gran pantalla na primeira entrega de Saw e The Legend of Zorro.
Gañou o premio Emmy no ano 2001 como mellor actor convidade en Serie Dramática pola súa participación en The Practice, e no 2009 como mellor actor secundario polo seu traballo en Lost.
Toyoake
Toyoake (豊明市, とよあけし, Toyoake-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e no centro-oeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 23,18 km² e a poboación de 69.533 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.000 h/km².
O concello de Toyoake limita cos concellos de Ōbu, de Nagoya, de Tōgō e de Kariya.
Billa
miniatura|dereita|Debuxo explicativo dunha billa Coñécese por billa a conxunción dunha chave (dispositivo, xeralmente de metal, polímeros ou de materiais cerámicos, usado para dar paso ou cortar o fluxo de auga ou outro fluído) e dun cano de saída da auga.
Un exemplo de billa ou canela para a auga do fogar coa válvula de asento correspondente, consta de vásteza con rosca e ao final unha arandela grande e grosa de caucho, coiro ou de goma que, ao xirar o mando, pecha o conduto de chegada e desta forma interrompe o paso da auga. Tradicionalmente a peza de peche, chamada frisa, era de coiro. Actualmente son de caucho sintético.
Planador
Un planador é unha aeronave non motorizada que se mantén en voo no aire ao tirar proveito das correntes atmosféricas. As súas forzas de sustentación e translación proveñen unicamente do resultante xeral aerodinámico. A meirande parte das veces son remolcados por avións, que levan o planador a unha altura prudente onde este é liberado do arnés que o une ao avión, emprendendo o voo; tamén poden ser remolcados por outros métodos como mediante tornos. Ás veces logran ascender grazas ás correntes térmicas de aire que fan que o veleiro gañe altura. Hainos tripulados e non tripulados ou radiocontrolados así como de estruturas ríxidas ou semiflexíbeis (un veleiro planador é a á delta).
Lavabo
miniatura|Lavabo Un lavabo ou pía é un recipiente sobre o que se verte a auga para o aseo persoal. Fabricados tradicionalmente en porcelana, hoxe atópanse das máis diversas formas e materiais, tales como metal, gres ou vidro. Os lavabos actuais levan unha ou dúas billas que conectadas á fontanaría do edificio subministran auga fría e quente (actualmente a lei obriga en todo o estado español á instalación de billas cun só cano para saída de auga fría e quente). Na súa parte inferior teñen unha válvula de desaugadoiro, conectada ao saneamento, pola que se evacúa a auga usada.
Na actualidade, os lavabos fabrícanse en gran variedade de materiais entre os que se atopan a cerámica, o cristal, a resina, o metal, pedra puída ou madeira con tratamentos hidrófugos.
miniatura|Lavamáns nunha industria alimentaria. Nos establecementos de alimentación, a lexislación sanitaria esixe que os lavamáns utilizados polos manipuladores de alimentos sexan de accionamento non manual (de pedal, cóbado, células fotoeléctricas etc.) para evitar que, unha vez lavadas as mans, os manipuladores teñan que acciona-lo mando coas mans limpas. Ademais, deben dispor de auga fría e quente, xabón líquido e sistema de secado hixiénico de mans (papel).
Julian Barnes
Julian Patrick Barnes, nado en Leicester o 19 de xaneiro de 1946, é un escritor contemporáneo inglés. As súas novelas e relatos foron vistos como exemplos de literatura posmoderna.
Alex e a xitana
Alex e a xitana (en Alex & the Gypsy) é un filme estadounidense de comedia dirixido por John Korty e escrito por Lawrence B. Marcus. Está protagonizado por Jack Lemmon, Geneviève Bujold, James Woods, Gino Ardito, Robert Emhardt e Titos Vandis. O filme foi estreado o 3 de outubro de 1987 distribuído por 20th Century Fox.
Julian Barnes
Gañou o Premio Booker - un dos máis prestixiosos en lingua inglesa- no ano 2011 por The Sense of An Ending e foi tres veces finalista dese mesmo premio con Flaubert's Parrot (1984), England, England (1998), e Arthur & George (2005).
Alex e a xitana
Estreouse en galego o 16 de novembro de 1987 a través da TVG.
Julian Barnes
Arthur & George (2005), The Sense of An Ending (2011) e The Noise of Time (2018) foron verquidas a galego e publicadas en Rinoceronte Editora: Arthur e George (2006), O sentido dun final (2012), O ruído do tempo (2020). As dúas primeiras foron traducidas por Xesús Fraga e última por Moisés Barcia.
Tinetto
Tinetto é unha illa de Italia situada no mar da Liguria, no extremo occidental do Golfo de La Spezia. Forma parte dun arquipélago de tres illas que queda ao sur do continente en Portovenere. A máis grande das tres, Palmaria, atópase ao norte e Tino no medio.
Julian Barnes
É autor de novela policial baixo o pseudónimo de Dan Kavanagh.
Tinetto
En 1997, o arquipélago, xunto con Portovenere e as Cinque Terre, foron designadas como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Julian Barnes
Traxectoria
Despois de estudar na City of London School e no Magdalen College de Oxford, traballou como lexicógrafo para o Oxford English Dictionary. Con posterioridade, traballou como editor literario e crítico de cine.
Tinetto
Descrición
A illa de Tinetto é a illa de dimensións menores entre as tres illas do golfo de La Spezia. É a illa que está máis ao sur con respecto ás outras dúas, Palmaria e Tino, moi preto desta última illa. En realidade, a illa de Tinetto é pouco máis que unha illa cuberta de vexetación. Non obstante, mantén a presenza dunha comunidade relixiosa no seu pequeno territorio.
Julian Barnes
Traxectoria
Vive coa súa muller nas aforas de Londres, onde agora se dedica a escribir a tempo completo. O seu irmán, Jonathan Barnes é un filósofo especializado en filosofía antiga.
A súa axente literaria é Pat Kavanagh, que tamén fixo durante certo tempo de axente do seu amigo de outrora Martin Amis.
Tinetto
Historia
Na parte máis occidental da illa están os restos dun pequeno oratorio que se remonta ao século VI, mentres que ao leste hai restos dun edificio máis complexo, formado por unha igrexa con dous edificios con celas. preparados para os monxes, construídos en varias fases durante o século XI e definitivamente destruídos polos sarracenos. A poucos metros ao sur do illote, na parte superior dunha roca semi-mergullada, hai unha estatua de Stella Mari, duns dous metros de altura.
A Chaleira, Riofrío, Mondariz
A Chaleira é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 22 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 35 habitantes.
Tinetto
Vida salvaxe
Unha subespecie de lagarto da Podarcis muralis, Podarcis muralis tinettoi é endémica da illa.
Julian Barnes
Obras
A última novela publicada por Barnes, The Only Story, saíu do prelo o 1 de febreiro de 2018.
Tinetto
Vida salvaxe
Durante varios anos, a illa albergou unha colonia de gaivotas que se volve moi agresiva durante o período de reprodución, o que fai imposible acceder á illa.
Acceso
A diferenza da illa de Tino, a de Tinetto é accesible aos cidadáns que poden amarrar os seus barcos na illa e parar aí.
Julian Barnes
Obras
A listaxe completa de obras ofrécese a seguir. A menos que se especifique o contrario deben considerarse novelas.
Tenemos que hablar
Tenemos que hablar foi un programa de televisión presentado por Ana García Lozano. Emitiuse desde o 4 de marzo ata o 14 de xuño de 2013 de luns a venres de 18:30 a 19:30 en La 1 de Televisión Española.
Historia
Tenemos que hablar estreouse o luns 4 de marzo de 2013 ás 18:30. O programa substituíu aos primeiros sesenta minutos do programa +Gente, que acurtou a súa duración unha hora debido aos seus baixos datos de audiencia. Desde o 27 ata o 31 de maio do mesmo ano, Tenemos que hablar pasou a emitirse desde as 19:20 ata as 20:20 horas debido aos seus discretos datos de audiencia. Aínda así, á semana seguinte recuperou o seu horario anterior ao empeorar os seus rexistros de audiencia. Finalmente, malia os esforzos da cadea pública por revitalizar a tarde de La 1, o talk show de Ana García Lozano despediuse o 14 de xuño de 2013 tras non enganchar á audiencia.
Formato
O programa é un talk show que aborda cuestións e temas de actualidade contados en primeira persoa polos participantes. Conta cunha serie de colaboradores para tratar algúns dos temas, dos cales están presentes dous cada día, un cun perfil máis técnico e outro máis psicolóxico:
Ao comezo de cada programa, tras unha presentación en imaxes, analízase con eles o tema en profundidade. Ademais, durante o espazo, opinan e orientan aos invitados que o requiran. Trátase dun programa de participación aberta, no que se require a participación tanto do público do estudo como os espectadores para elixir a noticia do día como para saber a súa opinión. Así, no programa tamén ten o seu oco a experiencia dos usuarios, que poden contar a súa propia historia, propoñer temas e suxerir invitados afectados polos asuntos que se traten.
A Torre, Reinante, Barreiros
A Torre é un lugar da parroquia de Reinante no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Campionato de Galicia da Serie B (fútbol)
Para a tempada 1940/41, o Comité Directivo da Federación Española de Fútbol decidiu suprimir de facto todos os campionatos rexionais, agás os canarios, excluíndo de participar nos mesmos aos equipos encadrados no campionato estatal de Liga e modificando o sistema de clasificación para a Copa de España, que sería outorgada segundo a posición final acadada na propia Liga.
Mukaghali Makatayev
Mukaghali Makatayev, nado en Karasaz o 9 de febreiro de 1931 e finado en Almati o 27 de marzo de 1976, foi un poeta escritor e tradutor casaco.
Traxectoria
Naceu nunha aldea da provincia de Almati, estudou filoloxía da Universidade Estatal de Casaquistán e entre 1952 e 1969 traballou nun instituto como profesor de lingua rusa (1954-57) locutor na radio casaca (1957), dirixiu o xornal Советтік шекара (1960-62) e foi colaborador literario de diversas revistas, como Мәдениет және Тұрмыс ou Жұлдыз. En 1970 entrou na Unión de Escritores de Casaquistán. En 1973—1974 estudou no Instituto das Artes e Letras de Moscova.
Publicou as súas primeiras obras poéticas en 1948, e a fama veulle co seu poema Аппассионата (1962). Ленин (1964) e Мавр (1970) son poesías dedicadas devotamente ás figuras de Lenin e Marx. Entre as súas coleccións de poesía salientan Армысыңдар достар (1966), Қарлығашым келдің бе? (1968), Дариға жүрек (1972), Аққулар ұйықтағанда (1974), Шуағым менің (1975), Өмір-дастан (1976), Өмір-өзен (1978), Жырлайды жүрек (1982), Шолпан (1984). A súa prosa recolleuse no volume Қос қарлығаш (1988). Poeta popular, moitos dos seus poemas convertéronse en cancións.
Makatayev traduciu ao casaco sonetos de William Shakespeare (1970), poemas de Walt Whitman (1969), e A Divina Comedia de Dante (1971).
Carlomán de Baviera
Carlomán (en alemán: Karlmann), nado en 830 e finado o 22 de marzo de 880, foi o fillo máis vello do monarca carolinxio Luís o xermánico. Reinou como rei de Baviera desde o 876 e como rei de Italia desde o 877.
Traxectoria
Carlomán naceu no 830, o primeiro fillo de Luís o Xermánico e da súa muller Emma de Baviera. Cando chegou á idade adulta, reclamoulle ao seu pai un reino propio para gobernar, revoltándose no 861 e de novo no 863. Logo os seus dous irmáns máis pequenos Luís e Carlos o Gordo uníronse ás súas demandas e rebeláronse. Luís foi obrigado a establecer o repartimento do seu reino entre os tres fillos: a Carlomán prometeulle o reino de Baviera, que tamén incluía Pannonia, Carintia, Bohemia, Moravia e as marcas orientais. Saxonia foi asignada a Luís e a Carlos a Suabia.
En 876 morreu Luís o Xermánico e os tres irmáns herdaron os respectivos reinos. A diferenza do que sucedera entre o seu pai e os tíos, e estaba a suceder cos seus curmáns, os tres irmáns mantiveron a concordia entre eles e actuaron xuntos para coordinando as súas políticas. miniatura| O imperio carolinxio á morte de Luís II o Xermánico . Os territorios asignados a Carlomán están de cor púrpura. miniatura| O Imperio carolinxio á morte de [[Carlos II, Sacro Emperador Romano-Xermánico|Carlos o Calvo, Carlomán engade o reino de Italia ás súas posesións. ]] Á morte de Carlos o Calvo de Francia occidental, Carlomán aproveitou para atravesar os Alpes e proclamarse rei de Italia. Tamén buscou converterse en emperador, pero no 879 sufriu un ictus que lle provocou paraplexía e o incapacitou para gobernar. Dado que non tiña descendencia lexítima, dividiu o reino entre os seus dous irmáns, dando Baviera a Luís e Italia a Carlos. Carlomán morreu ao ano seguinte.
Matrimonio e descendencia
Carlomán casou coa filla (de nome descoñecido) de Ernesto I, conde de Nordgau.
Carlomán tivo unha amante de nome Liutwwindis, cuxa ascendencia non se coñece e con quen tivo un fillo. Ao seu fillo bastardo Arnulfo cedeulle o ducado de Carintia e máis tarde habíase converter en rei dos francos orientais.
Dihidrouridina
A dihidrouridina (abreviada como D, DHU, ou UH2) é un nucleósido formado pola base nitroxenada pirimidínica dihidrouracilo e o azucre ribosa. A dihidrouridina pode encontrarse en moléculas de ARNt e ARNr formando a 5,6-dihidrouridina. É o resultado de engadir dous átomos de hidróxeno á uridina, o que converte o seu anel de pirimidina en completamente saturado sen dobres enlaces, como se ve na imaxe. Como non é unha molécula planar, a dihidrouridina altera as interaccións de amoreamento das bases para formar as hélices de ácidos nucleicos e desestabiliza a estrutura do ARN. A dihidrouridina tamén estabiliza a conformación do azucre C2’-endo, que é máis flexible que a C3’-endo, e este efecto propágase ao residuo veciño do lado 5'. Deste xeito, mentres que a pseudouridina e as metilacións 2’-O estabilizan a estrutura do ARN local, a dihidrouridina fai o contrario.
O ARNt dos organismos que crecen a baixas temperaturas (psicrófilos) presenta altas proporcións de 5,6-dihidrouridina (un 40 a 70% máis como media), o cal lles proporciona a necesaria flexibilidade local ao seu ARNt por debaixo do punto de conxelación.
Fuji Television
Fuji Television é unha empresa xaponesa de telecomunicacións, propiedade de Fuji Media Holdings, Inc., a compañía holding do Grupo de Comunicacións Fujisankei, compañía filial do grupo Fujisankei Communications Group.
Historia
O 18 de novembro de 1957 varias compañías, entre elas as emisoras de radio Nippon Broadcasting System e Nippon Cultural Broadcasting, participan na creación da corporación Fuji Television, que pretendía lograr unha concesión de televisión.
Esta foille outorgada a principios de 1959, e a canle comezou a emitir a partir do 1 de marzo dese mesmo ano. Para lograr emitir en gran parte do país, Fuji TV decidiu formar unha rede de emisoras afiliadas. As primeiras que se uniron foron Tokai TV (Aichi), Kansai TV (Kansai) e Kyushu Asahi Broadcasting (Fukuoka), e a elas sumaríanse outras posteriormente. left|miniatura|A terceira e actual sede de Fuji TV en Odaiba, coñecida pola súa arquitectura única, realizada por [[Kenzō Tange|Kenzo Tange.]] Na década de 1960 prodúcense varios acontecementos na cadea, tales como a primeira emisión en cor, en 1964, e a creación da rede informativa Fuji News Network (FNN) en 1966.
O 1 de abril de 1986 Fuji TV cambiou a súa imaxe corporativa, abandonando o logotipo do "Channel 8" e adoptando o logotipo "Medama", consistente nun ollo, que tamén utiliza Fujisankei, propietario da cadea.
En 1986 e 1987 Fuji TV traballou con Nintendo para crear dous xogos chamados All Night Nippon Super Mario Bros. e Yume Kojo: Doki Doki Panic para a Famicom.
O 3 de marzo de 2006, Fuji Television Network Inc. consolídase en "Nippon Broadcasting Holdings, Inc." o negocio de transmisión da cal foi adquirida por Nippon Broadcasting System, Inc. dous días antes. O 1 de outubro de 2008, un ex Fuji TV converteuse nunha empresa de radiodifusión certificada como "Fuji Media Holdings, Inc.", E a recentemente fundada "Fuji Television Network Inc." fíxose cargo do negocio da radiodifusión. Máis tarde tamén se crea Fuji News Network (FNN).
Tras varios cambios na estrutura da empresa, en 2008 o grupo pasa a chamarse Fuji Media Holdings, mentres que os negocios de radiodifusión adoptan a denominación Fuji Television Network.
Ademais da canle de TDT e da rede FNN, Fuji TV opera tres canles por satélite de pago: Fuji TV One ("Fuji TV 739" - deportes e variedade), Fuji TV Two ("Fuji TV 721" - entretemento, drama e anime) e Fuji TV Next, unha canle experimental en alta definición con eventos premium.
Oficinas
As oficinas centrais atópanse en 2-4-8, Daiba, Minato, Toquio. A oficina de Kansai atópase no Aqua Dojima Oriente, Dojima, Kita-ku, Osaka. A oficina de Nagoya atópase en Telepia, Higashi-sakura, Higashi-ku, Nagoya.
Analóxico
Finalizado desde 24 de xuño de 2011
JOCX-TV - Fuji Television (フジテレビジョン)
Dixital
JOCX-DTV - Fuji Dixital Television (フジデジタルテレビジョン)
Programación
Fuji TV caracterízase por ofrecer unha programación xeneralista, con presenza especial dos programas de entretemento e de ficción, tanto anime como dramas e series.
Destaca pola emisión de varias series de éxito internacional como Dragon Ball, Ranma ½, Yu Yu Hakusho, Rurouni Kenshin, Digimon, Hellsing, One Piece, Dr. Slump, entre outras. Con todo, a serie de Fuji con máis audiencia é Sazae-san, en emisión desde 1969.
Fuji TV foi unha das primeiras cadeas en emitir o xénero do anime, sendo unha das súas primeiras series Astro Boy. Outras producións coñecidas da cadea son Heidi e Marco, que lograron unha boa repercusión en España cando foron estreadas na década de 1970.
Controversias
miniatura|Manifestación fronte a sede Fuji Television o [[21 de agosto de 2011.]] O 7 e 21 de agosto de 2011, máis de 2.000 manifestantes do Japanese Culture Channel Sakura e doutros grupos de dereita congregáronse fronte a Fuji Television e a sede Fuji Media Holdings en Odaiba (Toquio) para se manifestaren en contra dun maior uso da rede de contido de Corea, xa que a información mostraba manipulación e tratamentos en insultar aos xaponeses. A canle Sakura chama a Fuji TV a "Rede Traidora" nestas protestas.
Ademais o 29 de xuño de 2015, Fuji TV desculpouse por mostrar subtítulos erróneos durante unha presentación a principios dese mes, onde describía aos surcoreanos entrevistados na rúa dicindo que "odian" Xapón. A desculpa produciuse despois dunha petición en liña con éxito o fin de semana, onde a xente indicaba que a principal emisora ​​fabricaran os subtítulos para crear o sentimento anti-Corea entre o público xaponés. Fuji TV explicou que ambos os entrevistados de feito falaron do seu desgusto por Xapón durante as entrevistas, pero correu accidentalmente clips que non conteñen esa mensaxe. Segundo a emisora, "transmitimos estes clips inexactos debido a unha confusión durante o proceso de edición, así como o noso fracaso para comprobar os metros finais o suficiente".
Gran Premio de Italia de 1969
O Gran Premio de Italia de 1969 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 7 de setembro de 1969. Foi a oitava proba da tempada de. Foi unha carreira notable, xa que menos dunha quinta parte de segundo separaron ao gañador do cuarto clasificado, e calcúlase que é a chegada 1-2-3-4 máis pechada na Fórmula Un da historia. Jackie Stewart e Matra-Ford lograron o campionato de pilotos e de construtores nesta carreira, a falta de tres carreiras.
Nacionalismo vasco
miniatura|dereita|[[Ikurriña|Bandeira do País Vasco.]] miniatura|dereita|As sete provincias históricas vascas incluídas na defición de [[Euskal Herria.]] O nacionalismo vasco é unha corrente política de carácter nacionalista xurdida a finais do século XIX, trala Terceira guerra carlista e a case total supresión dos foros xerais vascos (leis propias), aínda que afunde as súas raíces no Padre Larramendi (1690-1766) e os seus seguidores, que defendían xa que: O primeiro partido político abertamente nacionalista é o Partido Republicano Navarro, que converxe coa organización biscaíña de Sabino Arana Goiri para formar o Partido Nacionalista Vasco (EAJ-PNV), no contexto da corrente do Romanticismo.
Orixe
A finais do século XIX aparecen no país vasco unhas correntes defensoras da lingua e cultura vascas, os chamados “euskeros”, que reaccionan contra a perda de valores provocada pola forte inmigración debida á crecente industrialización do País Vasco. Sabino Arana Goiri, considerado o creador do nacionalismo vasco xunto ao seu irmán Luis Arana Goiri, limitouse a recoller todas estas ideas presentes na sociedade vasca.. Ademais do EAJ-PNV que fundou e liderou, é o creador dalgúns sinais da identidade vasca: a Ikurriña e o substantivo Euzkadi (que hoxe se acostuma escribir Euskadi), aínda que moitos prefiren empregar o máis xenuíno Euskal Herria.
Partido Nacionalista Vasco
O PNV aparece como un dos primeiros partidos democristiáns de Europa, oscilando sempre entre os seus principios independentistas e o seu pragmatismo pactista. Ten sido en tódolos períodos democráticos de España a forza política principal do País Vasco. En Navarra, ten tamén unha importante presenza ata os anos 80, nos que os jeltzales navarros e gran parte dos guipuscoanos se escindiron para formar Eusko Alkartasuna.
República, Guerra Civil e Ditadura
O primeiro nacionalismo vasco de esquerdas é Acción Nacionalista Vasca (EAE-ANV), que ten certo peso durante o período republicano. Durante este período, as demandas nacionalistas de autonomía caen en saco roto no parlamento español, e non é ata o levantamento fascista de 1936 cando se recoñece o Estatuto de Estella para o País Vasco. Coa caída de Biscaia en 1937 e a rendición das milicias vascas en Santoña (Pacto de Santoña), finaliza este breve período de autonomía moderna. O ditador Francisco Franco declara a Biscaia e Guipúscoa provincias traidoras e retíralles os derradeiros restos de autonomía foral, ó tempo que os mantén en Áraba e Navarra. Os catro decenios de ditadura franquista, fortemente nacionalista, afectaron de forma especial ó País Vasco, ó, por exemplo, reprimirse a expresión en linguas vernáculas. Isto alimentou o sentimento anti-españolista na rexión, ata provocar o xurdimento de movementos terroristas posteriores.
Durante a primeira fase do franquismo a parte sur do País Vasco viviu algúns episodios de guerrilla (o maquis). En 1959 xorde ETA, que comezará a actuar como organización terrorista a partir de 1968. Neste período, entre outros atentados, ETA asasinou a Carrero Blanco, considerado como o posible continuador do réxime ditatorial.
Democracia
Trala morte de Franco, España inicia unha serie de reformas democráticas que inclúen o recoñecemento de autonomías diferenciadas para as diferentes rexións e nacionalidades -nunca consideradas nacións -.
A nova Constitución española de 1978 recibiu unha maioría abstencionista no País Vasco, co que, dende o punto de vista dos nacionalistas vascos, o consenso necesario para a aprobación da lei fundamental de calquera Estado moderno nunca se deu. A razón que esgrimiron é que dita Constitución contiña o axioma da indivisibilidade da “nación española”, e que ademais dito axioma estaba gabado polas armas do exército.
O novo estatuto si foi apoiado maioritariamente, pero moitas das competencias vanse cedendo ó goberno vasco segundo os pactos co goberno central do momento e outras moitas aínda non se traspasaron; e non parece que haxa vontade de transferilas xa que, a pesar de estar recollidas no Estatuto, os diferentes gobernos do PP e do PSOE negáronse explicitamente a transferilas. Por isto, os nacionalistas teñen acusado ó goberno español de non querer desenvolvelo plenamente.
Aínda que comparativamente, o nivel de autonomía do País Vasco é obxectivamente o máis alto da UE en canto a rexións nacionais se refire, este non recoñece o dereito dos cidadáns vascos a decidir libremente o seu futuro nin a súa posible separación de España (o chamado dereito de autodeterminación), xa que segundo a interpretación nacionalista, a nación vasca podería compararse aos casos de colonización de África, sendo un territorio subxugado desde antigo pola "nación española" ou por Castela.
Mentres tanto, ETA continúa coa súa actividade terrorista, esixindo (nos seus comunicados e a través de medios afíns) a soberanía do País Vasco. Coa chegada da democracia, a esquerda nacionalista divídese, formando os máis moderados Euskadiko Ezkerra (Esquerda Vasca), mentres os máis radicais agrúpanse na coalición Herri Batasuna (Unidade Popular), que inclúe ó histórico partido ANV. Este segundo grupo é o máis importante dos dous, tendo chegado a recoller o 20% dos votos nalgunhas eleccións. Mentres Euskadiko Ezkerra evoluciona cara a posicións máis estatutarias e remata por disolverse no Partido Socialista de Euskadi (PSE) e en Eusko Alkartasuna (escisión do PNV).
O PNV, mentres tanto, logra formar sempre parte do goberno vasco, unhas veces en solitario, logo en coalición co PSE. Durante unha década, funciona o chamado «Pacto de Ajuria Enea», polo que os partidos políticos con representación no parlamento vasco que rexeitan as actividades de ETA se reúnen regularmente para condenar os seus atentados e coordinar a loita político-policial contra ela. Ese pacto, nun dos seus puntos, recollía a conveniencia de que os cidadáns do País Vasco se expresasen libremente para decidir o seu futuro unha vez acadada a paz.
Desenvolvementos recentes
miniatura|300px|Mural nacionalista irlandés en [[Belfast, mostrando solidariedade co nacionalismo vasco. Pode apreciarse no mesmo un mapa de Euskal Herria.]]
Desde mediados dos 80, houbo tamén un cambio na estratexia de ETA, que comezaba a atacar a políticos, e posteriormente a civís e non xa só a forzas de seguridade do Estado, o que supuxo para dita organización unha perda de popularidade importante ante unha gran parte da opinión pública.
En moitos aspectos houbo grandes avances no País Vasco durante as décadas dos 80 e os 90.
Posteriormente, prodúcense dous acontecementos de grande importancia: ETA declara por primeira vez na súa historia unha tregua indefinida e os distintos partidos nacionalistas (PNV, EA, Batasuna) e Ezker Batua-Izquierda Unida (EB-IU), xunto a outros actores sociais, firman o acordo de Lizarra (ou de Estella) comprometéndose en que son os propios cidadáns vascos os que deben decidir o futuro de Euskal Herria e en buscar o fin da violencia. A tregua durou un ano, sen resultados dignos de mención, salvo un aumento significativo do número de votos da esquerda nacionalista. ETA rompe a tregua, acusando ó goberno de inmobilismo (hai que recordar que o goberno francés, segundo tódolos indicios a instancias do goberno español, detivo a Belén González Peñalva, unha das portavoces de ETA nas conversacións bilaterais "de paz" tras un dos encontros), e ó PNV e EA por non cumprir os compromisos dun suposto "pacto segredo" con ela. Trala ruptura, a esquerda nacionalista que apoia as ideas de ETA retrocede novamente á súa franxa de votos habitual, e incluso baixa.
Ó empezar a cometer de novo atentados terroristas, o Tribunal Supremo comeza unha serie de procesos contra varias organizacións vascas, por suposta pertenza ou colaboración con ETA. Péchanse dous periódicos (Egin e Egunkaria) e un bo número doutras empresas acusadas todas elas de apoiar economicamente á banda terrorista. Ilegalízase Herri Batasuna, aplicando unha nova lei de partidos creada ó efecto, e ó demostrarse o seu estreita vínculo coa banda terrorista: moitos casos de pertenza a ETA entre edís deste partido político ou de recadación de fondos para ETA. Herri Batasuna, (que mudou de nome en diferentes ocasións ata chegar a Batasuna) continúa coa súa liña política independentista e non condenando os diferentes actos criminais de ETA e o seu contorno.
Mentres tanto, o lehendakari Juan José Ibarretxe Markuartu (PNV) propuxo un novo estatuto para o País Vasco, que é coñecido como Plan Ibarretxe e que é aprobado tan só por un voto de diferenza no parlamento vasco. Dito plan incluía a celebración dun referendo sobre a soberanía para os habitantes do País Vasco. Este proxecto de estatuto topou con serios obstáculos, tanto xurídicos como políticos. Foi apoiado polos nacionalistas e Ezker Batua, e duramente atacado polo resto de partidos. Foi amplamente rechazado de forma definitiva no congreso dos deputados de Madrid, sendo esta unha das poucas veces que os dous partidos principais da cámara naquel momento (PSOE e PP) tiveron consenso sobre un tema na lexislatura.
Forzas políticas nacionalistas vascas
Outros partidos nacionalistas ó longo da historia
Diversos partidos de ámbito estatal sosteñen na CAV posturas moderadas e en parte coincidintes coa ideoloxía nacionalista, de tendencia federalista. Ditas tendencias, que son tamén diferentes ás que manteñen en Navarra, teñen sido criticadas polas executivas centrais de ditos partidos e, por suposto polas opcións partidarias do "nacionalismo español".
Estas federacións vascas, defendendo o dereito dos navarros a determinar democraticamente o seu futuro, coinciden no seu desexo de reforzar, en maior ou menor medida, a unión da CAV con Navarra, non sendo esta postura respaldada maioritariamente polas súas respectivas executivas navarras
Resultados electorais
Aquí amósanse os resultados electorais obtidos polos partidos nacionalistas vascos e Ezker Batua (federalista) nas diferentes eleccións.
Pé do Muíño, Riofrío, Mondariz
Pé do Muíño é un lugar da parroquia de Riofrío, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 66 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 29 homes e 37 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 78 habitantes.
Copa do Rei de baloncesto 2019
A Copa do Rei de baloncesto 2019 foi a 83ª edición da Copa do Rei de baloncesto, organizada pola Liga ACB. Tivo lugar no WiZink Center de Madrid do 14 ó 17 de febreiro de 2019.
Equipos
O Real Madrid e o Movistar Estudiantes foron os anfitrións do torneo. Ó remate da primeira volta da tempada 2018-19, clasificáronse os sete primeiros clasificados para a disputa da competición, entre os que se atopaba o Real Madrid. O Estudiantes, situado na 14ª posición, ocupou a oitava praza para a Copa.
Begonia
As begonias son as diferentes especies vexetais do xénero Begonia, xénero que comprende arredor de 1500 especies, das que arredor de 150, ademais de case 10 000 variedades e híbridos, comercialízanse para o seu uso en xardinaxe. Son oriúndas das rexións tropicais e subtropicais de América, África e Asia. O único outro membro da familia Begoniaceae é Hillebrandia, un xénero cunha soa especie nas illas Hawai, e o xénero Symbegonia que recentemente incluíuse en Begonia.
Copa do Rei de baloncesto 2019
Equipos
En cor verde, os clasificados coma cabezas de serie.
Begonia
O apelativo do xénero, acuñado por Charles Plumier, un referente francés en botánica, honra a Michel Bégon, un gobernador da ex Colonia francesa de Haití, e foi adoptado por Carl von Linné.
Copa do Rei de baloncesto 2019
Equipos
(A): Anfitrión