cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Henrique III de Inglaterra
Realeza, goberno e lei
miniatura|Gravado co gran selo de Henrique. O goberno real en Inglaterra estivo tradicionalmente centrado en varias oficinas de Estado, ocupadas por baróns poderosos e independentes. Henrique abandonou esta política, deixando o posto de justiciar vacante e convertendo o papel do chanceler da tesourería nun menos importante. Formouse un pequeno consello real pero o seu papel estivo pouco definido: nomeamentos, padroados, e as políticas decidíanse directamente polo rei e os seus conselleiros máis achegados, no canto de facelo nos grandes consellos que marcaron os primeiros anos do seu reinado. Os cambios fixeron máis difícil a aqueles que estaban fóra do círculo íntimo do rei influír na política ou perseguir os agravios lexítimos, particularmente aqueles contra os amigos do rei.
Henrique pensaba que os reis debían gobernar Inglaterra dun xeito digno, rodeados dun ritual cerimonial e eclesiástico. Pensaba que os seus predecesores permitiron que o status da Coroa se perdese e buscou restauralo durante o seu reinado. Os sucesos da guerra civil na súa mocidade afectárono profundamente, e adoptou a Eduardo o Confesor como o seu santo patrón, esperando imitalo na forma na que o monarca anglosaxón trouxo a paz a Inglaterra e reuniu as súas xentes en orde e harmonía. Henrique tratou de usar a súa autoridade real dun xeito indulxente, esperando acalmar así os baróns máis hostís e manter a paz no seu reino.
Como resultado disto, a pesar da énfase simbólica no poder real, o poder de Henrique foi relativamente constitucional e circunscrito. Xeralmente, actuou segundo os termos descritos nas cartas, o que prevía a Coroa de tomar accións extraxudiciais contra os baróns, incluíndo as multas e expropiacións que foran tan comúns na época de Xoán. As cartas non falaban dos aspectos sensibles do nomeamento dos conselleiros reais e a distribución dos padroados, e carecían de calquera forma de aplicación se o rei decidía ignoralas. O poder de Henrique converteuse en laxo e descoidado, o que resultou nunha redución da autoridade real nas provincias e, en derradeira instancia, no colapso da súa autoridade na corte. A inconsistencia coa que aplicou as cartas durante o transcurso do seu reinado afastou do seu lado a moitos baróns, incluíndo a aqueles que estaban no seu bando.
miniatura|esquerda|Gran Sala do [[castelo de Winchester, mandado construír por Henrique.]]
A pesar das varias cartas, a provisión da xustiza real era inconsistente e conducíase pola necesidade de políticas inmediatas: ás veces a acción levábase a cabo para atender unha queixa lexítima dos baróns, noutras, o problema era simplemente ignorado. Os reais eyres, uns tribunais que viaxaban polo país para outorgar xustiza a nivel local, tipicamente para aqueles baróns de máis baixo status e reclamacións contra os grandes señores, tiñan pouco poder, o que permitía aos grandes baróns dominar os sistemas de xustiza locais. O poder dos shériffs locais tamén diminuíu durante o reinado de Henrique. O posto pasou a estar ocupado en moitos casos por homes de clases máis baixas nomeados polo tesoureiro, en lugar de pertencer ás familias máis importantes, e centrábanse en xerar ingresos para o rei. Os seus fortes intentos de impoñer multas e recoller débedas derivou nunha grande impopularidade entre as clases máis baixas. Ao contrario de seu pai, Henrique non explotou as grandes débedas que os baróns debían frecuentemente á Coroa, e isto provocou que diminuíse o ritmo de obtención dos ingresos.
Corte
miniatura|Un dos [[libra esterlina|peniques Long Cross introducidos polo rei no que aparece a súa efixie.]] A corte do rei estivo formada polos seus amigos máis próximos e de confianza, como Richard de Clare, os irmáns Hugh e Roger Bigod, Humphrey de Bohun, así como o seu propio irmán, Ricardo. Henrique quería utilizar a súa corte para unificar os seus súbditos continentais e ingleses, e incluíu nela a Simon de Montfort, orixinalmente un cabaleiro francés que casou con Leonor, a irmá de Henrique e foi nomeado Conde de Leicester, así como a afluencia posterior dos seus parentes savoianos e os Lusignan. A corte seguiu os estilos e tradicións europeos, e tivo unha grande influencia das tradicións anxevinas: o francés era a lingua habitual, tiña estreitos vínculos coas cortes de Francia, Castela, o Sacro Imperio Romano Xermánico e o Reino de Sicilia. O rei tamén promoveu aos escritores seguindo o costume doutros monarcas da época.
Gastou 58 000 libras nos seus castelos, especialmente na Torre de Londres e nos castelos de Lincoln e Dover. Fixéronse importantes melloras tanto nas defensas militares como nas estancias interiores destes castelos. No castelo de Windsor, a gran reforma resultou nun espléndido complexo cuxo estilo e detalles inspirou a moitos dos deseños posteriores tanto en Inglaterra coma en Gales. A Torre de Londres foi ampliada para formar unha fortaleza concéntrica con amplas vivendas, aínda que Henrique utilizou este castelo principalmente como un refuxio seguro en caso de guerra ou revolta civil. Henrique tamén mantivo a ménagerie da Torre, unha tradición comezada polo seu pai, na que se podían atopar un elefante, un leopardo e un camelo.
Henrique reformou o sistema de moedas de prata de Inglaterra en 1247, substituíndo os vellos peniques de prata coñecidos como Short Cross polos novos Long Cross de novo deseño. Debido ao custo inicial da transición entre unha moeda e outra, Henrique requiriu axuda financeira do seu irmán Ricardo para levar a cabo a reforma, pero a recuperación foi rápida e eficiente. Entre 1243 e 1258, o rei reuniu dúas grandes reservas de ouro. En 1257, Henrique necesitou gastar a segunda destas reservas e, en lugar de vender o ouro axiña e provocar a súa depreciación, decidiu introducir os peniques de ouro no país, seguindo así unha tendencia introducida en Italia con gran popularidade. Os peniques de ouro recordaban ás moedas de ouro que emitira Eduardo o Confesor, pero o elevado valor destas trouxo as queixas da cidade de Londres e finalmente quedaron en desuso.
Relixión
miniatura|Henrique levando a reliquia do Santo Sangue a Westminster en 1247. Obra de Mateo de París. Henrique foi coñecido polas súas mostras públicas de piedade, e semella que foi un gran devoto. Promoveu os ricos e luxosos servizos relixiosos e asistía a misa polo menos unha vez por día, algo nada usual na súa época. Outorgaba xenerosas doazóns ás causas relixiosas, pagou para alimentar 500 pobres cada día e axudou aos orfos. Xaxuaba antes de celebrar as festividades de Eduardo o Confesor, e probablemente lavou os pés aos leprosos. Con regularidade ía de peregrinación, particularmente para as abadías de Bromholm, St Albans e Walsingham, aínda que se pensa que nalgunhas ocasións empregaba estas peregrinacións como forma de eludir os problemas das súas responsabilidades políticas.
Henrique compartiu moitas das súas visións relixiosas con Luís de Francia, e semella que tiveron unha pequena competición na súa piedade. No final do seu reinado, Henrique puido adoptar a práctica de curar os enfermos de escrófula, ás veces chamadas o "demo do rei", tan só tocándoos coa súa man, posiblemente emulando a Luís, quen tamén adoptou esta práctica. Luís tiña unha famosa colección de reliquias da paixón que almacenaba na Sainte-Chapelle, e sacou en procesión por París un fragmento da Vera Cruz en 1241. Henrique fixo o propio cunha reliquia do Santo sangue en 1247, que acabou sendo instalada na Abadía de Westminster, nun intento de convertela nunha alternativa á Sainte-Chapelle.
Henrique deu especial apoio ás ordes mendicantes. Os seus confesores pertencían á orde dos Predicadores, e construíu numerosas casas mendicantes en Canterbury, Norwich, Oxford, Reading e York, axudando a atopar un espazo valioso para estas novas construcións nas xa masificadas aldeas e cidades. Tamén deu apoio ás ordes militares cruzadas, e foi nomeado patrón da orde Teutónica en 1235. As emerxentes universidades de Oxford e Cambridge tamén recibiron a atención do rei, quen reforzou e regulou os seus poderes e animou aos eruditos a que marchasen da Universidade de París para ensinar nelas. A institución rival de Northampton foi declarada polo rei como unha mera escola e non unha verdadeira universidade.
Atanagildo Pardo de Andrade
José Atanagildo Pardo de Andrade Sánchez, nado en Dexo (Oleiros) o 8 de abril de 1887 e finado na Coruña o 22 de agosto de 1963, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Lisardo Pardo Otero. Estudou o Bacharelato na Coruña rematando en 1903. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela (1904-1909). Exerceu como avogado e fiscal da Audiencia Territorial. Foi presidente da Fundación Escolas Labaca. Durante a República militou no Partido Radical, foi nomeado concelleiro polo Goberno e elixido alcalde da Coruña o 28 de outubro de 1934. Permaneceu no cargo ata finais de marzo de 1935.
Henrique III de Inglaterra
Relixión
O apoio recibido do papado durante os primeiros anos do seu reinado tivo unha grande influencia na súa actitude en relación a Roma, defendendo dilixentemente a Igrexa durante o seu reinado. A Roma do século XIII era tanto o centro da Igrexa europea, así como o poder político do centro de Italia, ameazada militarmente polo Sacro Imperio Romano. Durante o reinado de Henrique, o papado desenvolveu unha forte burocracia central, apoiada polos beneficios garantidos aos eclesiásticos ausentes que traballaban en Roma. As tensións creceron entre esta práctica e as necesidades das parroquias locais, exemplificadas pola disputa entre Robert Grosseteste, o bispo de Lincoln, e o papado en 1250. Aínda que a Igrexa escocesa gañou independencia da de Inglaterra durante este período, os legados pontificios axudaron a Henrique a manter a súa influencia sobre as súas actividades desde a distancia. Os intentos do papa Inocencio IV de aumentar os ingresos comezaron a atopar oposición na Igrexa de Inglaterra durante este período. En 1240, a chegada do emisario papal para a recollida das taxas para o pagamento da guerra contra Frederico II, resultou en protestas, nas que tiveron que intervir tanto o rei como o papa. Máis adiante, na década de 1250 volveu suceder o mesmo coa recadación do décimo para a cruzada do rei.
Políticas cos xudeus
Os xudeus de Inglaterra considerábanse propiedade da Coroa, e tradicionalmente foron usados como fonte de préstamos baratos e impostos doados, en troco da protección do rei contra o antisemitismo. Os xudeus sufriron unha considerable opresión durante a Primeira Guerra dos Baróns, pero durante os primeiros anos do goberno de Henrique a comunidade floreceu e pasou a ser unha das máis prósperas de Europa. Estas medidas debéronse principalmente á postura adoptada polo goberno da rexencia, que tomou unha serie de medidas para protexelos e así fomentar os préstamos, beneficiándose deste xeito da forte comunidade xudía en Inglaterra. Estas políticas ían contra as instrucións emitidas polo papa, quen establecera unha serie de medidas anti-xudías no IV Concilio de Letrán de 1215, porén William Marshal continuou coas súas políticas a pesar das queixas da Igrexa.
En 1239 Henrique introduciu unhas novas políticas, posiblemente coa intención de imitar as que establecera Luís en Francia: os líderes xudeus en Inglaterra foron retidos e forzados a pagar unhas multas equivalentes a un terzo dos seus bens, e calquera préstamo pendente debía ser cancelado. A isto seguiu unha gran demanda de cartos –40 000 libras en 1244, das cales dous terzos foron recollidas en cinco anos– destruíndo a habilidade da comunidade para emprestar cartos aos comerciantes. Henrique construíu o Domus Conversorum en Londres en 1232 para axudar a converter os xudeus ao cristianismo, e os seus esforzos intensificáronse despois de 1239. Preto do 10 % dos xudeus de Inglaterra convertéronse ata o final da década de 1250. As historias anti-xudías nas que estaban presentes os relatos de sacrificios de nenos, floreceron nesa década de 1250, e en resposta, Henrique emitiu o Estatuto dos Xudeus en 1253, o cal tratou de segregar os xudeus e forzalos a levar uns distintivos xudeus. Descoñécese ata que punto estiveron implantadas as medidas do estatuto xudeu.
Matrimonio
miniatura|Unha cronoloxía da época mostrando a Henrique na cima e os seus fillos (de esquerda a dereita) [[Eduardo I de Inglaterra|Eduardo, Margarida, Beatriz, Edmund e Catarina entre 1300–1308.]] Henrique dispuxo dun amplo abano de posibles parellas para o matrimonio durante a súa mocidade, pero todas elas resultaron non ser axeitadas por mor das políticas europeas e domésticas. En 1236 finalmente casou con Leonor da Provenza, a filla de Ramón Berenguer IV, conde da Provenza e Beatriz de Savoia. Leonor era unha muller de bos modos, culta e expresiva, pero o principal motivo do matrimonio foi político, xa que Henrique quería crear unha serie de alianzas xunto aos monarcas do sur e sueste de Francia. Durante os seguintes anos, Leonor destacou por ser unha política dura e firme. Os historiadores Margaret Howell e David Carpenter describírona como "máis combativa" e "moito máis loitadora e decidida que o seu marido".
Enxeñaría financeira
Enxeñería financeira ou finanzas computacionais é un campo no que se misturan diversas disciplinas como as matemáticas financeiras, os métodos numéricos e a simulación por ordenador para tomar decisións de investimentos, cobertura de riscos e facilitar a xestión do risco das decisións tomadas. Utilizando diferentes métodos, os profesionais desta especialidade tentan determinar os riscos financeiros dos produtos que eles crean.
Henrique III de Inglaterra
Matrimonio
O contrato de matrimonio confirmouse en 1235 e Leonor viaxou a Inglaterra para coñecer a Henrique. A parella casou na catedral de Canterbury en xaneiro de 1236 e Leonor foi coroada como raíña en Westminster pouco despois nunha luxosa cerimonia deseñada por Henrique. Había unha substancial diferenza na idade dos cónxuxes, xa que Henrique tiña 28 anos e Leonor só 12. A historiadora Margaret Howell apunta que o rei "foi xeneroso e cálido e preparouse para coidar con luxos e afectos a súa esposa". Henrique deu a Leonor grandes agasallos e puxo especial atención en establecer e montar a súa casa. Tamén a levou ata a súa profunda vida relixiosa, incluíndo a súa especial devoción por Eduardo o Confesor.
Enxeñaría financeira
Áreas de aplicación
Algunhas das áreas nas que as técnicas de enxeñería financeira se empregan son:
Enxeñeiros financeiros
Algúnhas das persoas que máis contribuíron ao campo son:
Henrique III de Inglaterra
Matrimonio
Tras a voda con Leonor, moitos dos seus parentes savoianos uníronse a ela en Inglaterra. Polo menos 170 chegaron a Inglaterra despois de 1236, procedentes de Savoia, Borgoña e Flandres, incluídos os tíos de Leonor: Bonifacio converteuse no arcebispo de Canterbury, e Guillerme foi o conselleiro de Henrique por un breve período. Henrique arranxou matrimonios para moitos deles con membros da nobreza inglesa, unha práctica que inicialmente causou friccións cos baróns ingleses, que se resistían que as súas propiedades pasasen ás mans estranxeiras. Os savoianos tiveron coidado de non exacerbar a situación e pouco a pouco integráronse entre a sociedade dos baróns, formando unha importante base de poder para Leonor no país.
Enxeñaría financeira
Enxeñeiros financeiros
Normalmente, as persoas que desempeñan traballos neste campo son coñecidos como analista cuantitativos ou ‘'quants’’. Os coñecementos mínimos que se necesitan para poder aspirar a un traballo como analista cuantitativo son, entre outros, programación en C++ e matemáticas, e en particular nos campos do cálculo estocástico, cálculo multivariante, álxebra, ecuacións diferenciais, teoría da probabilidade e inferencia estatística. A linguaxe C++ converteuse na linguaxe dominante por dous motivos: a natureza computacionalmente intensiva de moitos algoritmos e o enfoque a librerías máis que a aplicacións.
Henrique III de Inglaterra
Poitou e os Lusignans
miniatura|[[Leonor de Provenza (e) e Henrique (d) regresando a Inglaterra desde Poitou en 1243, por Matthew Paris.]]
En 1241, os baróns de Poitou, incluído o padrasto de Henrique, Hugo de Lusignan, rebeláronse contra o goberno de Luís de Francia. Os rebeldes contaban con recibir a axuda de Henrique, porén este non tivo moito apoio e a mobilización do exército fíxose lentamente, non chegando a Francia ata o seguinte verán. A campaña de Henrique foi esgotadora e socavada polo cambio de bando Hugo, quen volveu apoiar a Luís O 20 de maio o exército de Henrique foi rodeado polo francés en Taillebourg. O irmán de Henrique, Ricardo, persuadiu os franceses para que atrasasen o ataque e o rei tivo a oportunidade de escapar a Bordeos. Simon de Montfort, quen realizou unha xeitosa acción na retagarda durante a retirada, enfureceu pola incompetencia do rei e ameazouno dicindo que debía ser encerrado como o monarca carolinxio do século X Carlos o Simple. A rebelión de Poitou rematou e Henrique entrou nunha nova tregua de cinco anos. A súa campaña fora un completo desastre e custou máis de 80 000 libras.
Enxeñaría financeira
Enxeñeiros financeiros
Hoxe en día, moitas entidades financeiras contan con profesionais da enxeñería financeira nos seus cadros de persoal. Moitas empresas contan cuns poucos empregados, pero outras poden chegar a ter milleiros de profesionais especializados. JPMorgan Chase & Co. foi unha das primeiras firmas en crear un negocio de derivados extenso e empregar enxeñeiros financeiros.
Henrique III de Inglaterra
Poitou e os Lusignans
Despois da revolta, o poder francés estendeuse por Poitou, ameazando os intereses da familia Luignan. En 1247 Henrique animou aos seus parentes a que viaxasen a Inglaterra, onde serían recompensados con grandes propiedades, na súa maioría á custa dos baróns ingleses. Moitos poitevinos os acompañaron, preto de 100 se estableceron en Inglaterra, e case dous terzos deles recibiron uns ingresos medios de 66 libras ou máis de Henrique. O rei animou a algúns deles para que o axudasen no continente; outros actuando como mercenarios e axentes diplomáticos, ou loitando no seu nome nas campañas europeas. Moitos recibiron propiedades ao longo das Marcas Galesas, ou en Irlanda, onde protexeron as fronteiras. Para Henrique, a comunidade era un símbolo importante das súas esperanzas de recuperar algún día Poitou e o resto das súas terras francesas, e moitos dos Lusignans trabaron boa amizade co seu fillo Eduardo.
A presenza da familia de Henrique en Inglaterra resultou ser controvertida. Os cronistas contemporáneos mostraron a súa preocupación –especialmente Roger de Wendover e Matthew Paris– sobre o elevado número de estranxeiros en Inglaterra. O historiador Martin Aurell sinalou o ton xenófobo destes comentarios. O termo "Poitevino" comezou a aplicarse libremente entre este grupo, aínda que moitos proviñan de Anjou e outras partes de Francia, e para a década de 1250 había unha gran rivalidade entre os relativamente ben situados savoianos e os recentemente chegados poitevinos. Os Lusignans comezaron a incumprir a lei con impunidade, perseguindo agravios persoais contra os outros baróns e os savoianos, e Henrique apenas tomou medidas para contelos. Xa no 1258, o descontento xeneralizado cos poitevinos converteuse en odio, con Simon de Montfort como un dos seus principais críticos.
Escocia, Gales e Irlanda
A posición de Henrique en Gales viuse fortalecida durante as primeiras dúas décadas do seu reinado. Tras a morte de Llywelyn o Grande en 1240, o poder do rei estendeuse aínda máis na rexión. Nese ano leváronse a cabo tres campañas militares, construíronse novos castelos e expandíronse as posesións reais no Condado de Chester, incrementando así o dominio sobre os príncipes galeses. Dafydd, o fillo de Llywelyn, resistiu as incursións, pero finou en 1246, e Henrique confirmou o Tratado de Woodstock no ano seguinte con Owain e Llywelyn ap Gruffudd, os netos de Llywelyn, polo cal cedían terreo ao rei pero mantiñan para eles o centro do principado en Gwynedd. No sur de Gales Henrique foi estendendo a súa autoridade, pero as campañas non tiveron gran seguimento e o rei non puido facer nada para evitar que as Marcas aumentasen a súa independencia a respecto da coroa. En 1256, Llywelyn ap Gruffudd rebelouse contra Henrique e comezou así unha onda de violencia por todo Gales. Henrique prometeu unha resposta militar, pero non chegou a cumprir coas súas ameazas.
Irlanda tivo grande importancia para o rei, tanto como fonte de ingresos –enviábanse unha media de 1 150 libras desde a illa para a Coroa anualmente– e a súa fonte de propiedades coas que podía premiar os seus seguidores. Os maiores propietarios puxeron a mirada no leste para a corte de Henrique para obter liderado político, e moitos tamén posuían propiedades en Gales e Inglaterra. Durante a década de 1240 houbo grande axitación na propiedade das terras debido a un elevado número de mortes entre os baróns, o que permitiu a Henrique redistribuír as terras irlandesas entre os seus partidarios. Na década de 1250, o rei outorgou numerosas concesións de terras ao longo da fronteira irlandesa aos seus partidarios, creando unha zona de amortecemento contra os nativos irlandeses. Os reis nativos de Irlanda comezaron a sufrir o acoso segundo os ingleses avanzaban pola rexión. Estas terras foron en moitos casos non rendibles para os baróns e o poder inglés chegou ao seu cume baixo o poder de Henrique. En 1254, Henrique garantiu Irlanda ao seu fillo, Eduardo, baixo a condición de que nunca a separaría da Coroa.
Henrique mantivo a paz con Escocia durante o seu reinado, onde era o señor feudal de Alexandre II. Henrique asumiu que tiña o dereito de interferir nos asuntos escoceses e fixo uso da súa autoridade cos monarcas escoceses en momentos clave, pero careceu da inclinación ou dos recursos para facer máis. Alexandre ocupou partes do norte de Inglaterra durante a Primeira Guerra dos Baróns pero foi excomungado e obrigado a retroceder. Máis adiante a irmá de Henrique, Xoana, casou co rei escocés en 1221, e tras isto ambos monarcas asinaron o Tratado de York en 1237, polo que se aseguraba a fronteira entre ambos os dous países. Henrique nomeou cabaleiro a Alexandre III antes de que este casase con Margarida en 1251 e, a pesar do rexeitamento de Alexandre de render homenaxe a Henrique desde Escocia, ambos gozaron dunha boa relación. Henrique rescatou a Alexandre e Margarida do Castelo de Edimburgo cando foron feitos prisioneiros polos baróns rebeldes escoceses en 1255 e tomou medidas adicionais para manexar o goberno escocés durante o resto da minoría de idade de Alexandre.
Estratexia europea
miniatura|O elefante de Henrique, agasallo do rei [[Luís IX de Francia. Obra de Mateo de París.]] Henrique non tivo máis oportunidades de reconquistar as súas posesións en Francia tralo fracaso da súa campaña militar en Taillebourg. Os seus recursos eran bastante inadecuados comparado cos da coroa francesa, e no final da década de 1240 quedou claro que o rei Luís xa gañara un poder preeminente sobre Francia. No seu lugar Henrique adoptou o que o historiador Michael Clanchy describiu como a "estratexia europea", tratando de recuperar as súas terras en Francia a través da diplomacia no canto do uso da forza, construíno alianzas con outros estados preparados para facer presión militar sobre o rei francés. En particular, Henrique coidou a relación con Frederico II, esperando que se volvese contra Luís ou permitise á nobreza alemá que se unise ás súas campañas. No proceso, a atención de Henrique comezou a centrarse máis na política europea que na doméstica.
Saír de cruzada era unha causa popular no século XIII e en 1248 o rei Luís de Francia, despois de asinar unha nova tregua con Inglaterra e asegurarse de que o papa protexería as súas terras, uniuse á desastrosa sétima cruzada. Henrique puido unirse tamén á cruzada, porén a rivalidade entre os dous reis fíxoo imposible e, logo da derrota de Luís na batalla de Al-Mansurah en 1250, Henrique anunciou que emprendería a súa propia cruzada no Levante. O rei comezou a preparar os acordos para o paso a través do Levante xunto a outros gobernantes amigos, impoñendo recortes eficientes na corte e conseguindo os barcos para o transporte. Os plans de Henrique reflicten as súas profundas crenzas relixiosas, pero tamén lle deron máis credibilidade internacional cando exixía a devolución das súas terras en Francia.
A cruzada de Henrique nunca saíu de porto, xa que o rei tivo que facer fronte a problemas en Gascuña, onde as políticas de Simon de Montfort provocaron un violento levantamento en 1252, que tivo o apoio do rei Afonso X da veciña Castela. A corte inglesa dividiuse por mor do problema: Simon e Leonor afirmaron que os gascóns eran os culpables da crise, mentres que o rei, apoiado polos Lusignans, culpou a Simon. Henrique e Leonor pelexaron polo tema e non se reconciliaron ata o ano seguinte. Forzado a intervir persoalmente, Henrique levou a cabo unha efectiva, e cara, campaña xunto aos Lusignans e estabilizou a provincia. Afonso asinou un tratado de alianza en 1254 e Gascuña foi entregada ao príncipe Eduardo, quen casou coa medio irmá de Afonso, Leonor, traendo un longo período de paz con Castela.
O negocio siciliano
miniatura|Unha representación do [[século XIV do papa Inocencio IV (1) e Luís IX (d), 1248.]] Henrique non perdeu a esperanza de emprender unha cruzada, pero quedou cada vez máis absorbido no seu intento de conquistar o rico Reino de Sicilia para o seu fillo Edmundo. Sicilia estaba baixo o control de Frederico II do Sacro Imperio Romano Xermánico, rival do papa Inocencio IV. Tras a morte de Frederico en 1250, Inocencio comezou a pescudar por un novo gobernante que fose máis dócil co papado. Henrique viu en Sicilia tanto unha recompensa razoable para o seu fillo e unha excelente base para os seus plans de cruzada no leste. Sen case o consultar coa súa corte, Henrique chegou a un acordo co papa en 1254, polo que Edmundo sería escollido como o seguinte rei. Inocencio urxiu a Henrique para que enviase o seu fillo axiña cun exército para reclamar o trono siciliano fronte ao fillo de Frederico, Manfredo, ofrecendo contribuír nos gastos da campaña.
Inocencio foi sucedido por Alexandre IV, quen se tivo que enfrontar ao aumento da presión militar por parte do Imperio. O novo papa non puido seguir mantendo o apoio financeiro aos gastos de Henrique, e exixiu ao rei unha compensación polas 90 000 libras gastadas na guerra ata ese momento. Esta era unha suma moi elevada e Henrique foi ao parlamento para solicitar axuda en 1255, onde foi rexeitado. O rei fixo novos intentos, pero en 1257 o parlamento tan só ofreceu unha asistencia parcial. Alexandre comezou a molestarse pola prevaricación do rei e en 1258 enviou un legado a Inglaterra, ameazando con excomungar a Henrique se non pagaba as súas débedas ao papado e enviaba o exército prometido a Sicilia. O parlamento rexeitou de novo axudar ao rei. No seu lugar Henrique comezou a facer extorsión ao clero, que foi obrigado a asinar cheques en branco, prometendo pagar efectivamente sumas ilimitadas de cartos en apoio aos esforzos do rei, recollendo arredor de 40 000 libras. A igrexa inglesa entendeu que o diñeiro se ía malgastar e desvanecerse nunha prolongada guerra en Italia.
Namentres, Henrique tratou de influír nas eleccións do Sacro Imperio Romano Xermánico, nas que se ía escoller ao novo Rei de Romanos. Cando os candidatos alemáns non lograron gañar a atención suficiente, Henrique comezou a apoiar a candidatura do seu irmán Ricardo, dando importantes doazóns aos seus posibles apoios no Imperio. Ricardo foi escollido en 1256 coa esperanza de ser coroado emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, pero continuou xogando un importante papel na política inglesa. A súa elección tivo unha dobre resposta en Inglaterra. Aínda que Henrique agora aumentara o seu apoio no Imperio para unha posible alianza contra Luís de Francia, os dous reis avanzaban no proceso de poñer fin ás súas disputas pacificamente: para Henrique, un tratado de paz supoñía que podía centrarse en Sicilia e na súa cruzada.
Revolución
miniatura|Probable representación de finais do século XIII ou comezos do XIV do príncipe Eduardo. En 1258, Henrique tivo que afrontar unha revolta dos baróns ingleses. O descontento crecera debido á forma na que os oficiais do rei recadaban os impostos, a influencia dos pointevinos na corte e a impopular política siciliana. Ata mesmo a Igrexa de Inglaterra se sentía agraviada polo tratamento do rei. Os galeses estaban aínda na súa revolta, e agora aliáronse cos escoceses. Henrique experimentou dificultades económicas, e malia aínda conservar algunhas reservas de ouro e prata, estas eran insuficientes para cubrir os seus gastos potenciais, incluíndo a campaña por Sicilia e as súas débedas co papado. Os críticos suxiren que na realidade nunca pensou en unirse ás cruzadas, e que simplemente tratou de beneficiarse dos décimos cruzados. Para empeorar a situación, as colleitas resultaron un desastre en Inglaterra. Na corte de Henrique había un amplo sentimento de que o rei era incapaz de dirixir o país con estes problemas.
O descontento finalmente estoupou en abril, cando sete dos principais baróns ingleses e savoianos –Simon de Montfort, Roger e Hugh Bigod, John Fitzgeoffrey, Peter de Montfort, Peter de Savoy e Richard de Clare– formaron en segredo unha alianza para expulsar os Lusignans da corte, o que probablemente contou cun discreto apoio da raíña. O 30 de abril, Roger Bigod marchou para Westminster no medio dun parlamento do rei, apoiado polos seus cómplices, e deu un golpe de Estado. Henrique, temeroso de ser arrestado e enviado á prisión, aceptou abandonar a súa política de goberno persoal e aceptou gobernar a través dun consello de 24 baróns e clérigos, dos cales a metade serían escollidos polo rei e a outra metade polos propios baróns. Os seus propios escollidos para facer parte do consello baseáronse en larga medida nos odiados Lusignans.
Os desacordos entre os principais baróns involucrados na revolta axiña se fixeron evidentes. De Montfort defendeu reformas radicais que supoñían máis límites a autoridade e o poder dos baróns así como da Coroa. Outros como Hugh Bigod, promoveron só un cambio moderado, mentres que os máis conservadores, como de Clare, expresaron a súa preocupación a respecto das existentes limitacións ao poder do rei. O fillo de Henrique, Eduardo, opoñíase inicialmente a revolución, pero máis adiante aliouse con de Montfort, a quen axudou para aprobar as radicais Provisións de Westminster de 1259, que introducían maiores límites ao poder dos baróns e os oficiais reais.
Segunda Guerra dos Baróns
miniatura|Unha representación do século XIII da mutilación de Simon de Montfort tras a [[batalla de Evesham de 1265.]]
De Montfort regresou a Inglaterra en abril de 1263 e convocou un consello de baróns rebeldes en Oxford para establecer unha renovada axenda anti-poitevina. A revolta estoupou pouco despois nas marcas galesas e, para outubro, Inglaterra enfrontábase a unha guerra civil entre Henrique, apoiado por Eduardo, Bigod e os baróns conservadores, e de Montfort, de Clare e os radicais. De Montfort avanzou cara ao leste xunto a un exército e Londres sumiuse nunha revolta. Henrique e Leonor quedaron atrapados na Torre de Londres polos rebeldes. A raíña tratou de escapar a través do río Támese para unirse ao exército de Eduardo en Windsor, pero foi obrigada a retirarse polas multitudes da cidade. De Montfort tomou a parella prisioneira, e aínda que mantivo a ficción de gobernar en nome do rei, os rebeldes substituíron o goberno real e a corte cos seus propios homes de confianza.
A coalición de De Montfort comezou pronto a fragmentarse, Henrique gañou a súa liberdade de movemento e un renovado caos estendeuse por Inglaterra. Henrique apelou a Luís de Francia para que arbitrase na disputa, como se dispuxera no seu día no Tratado de Kingston. De Montfort mostrouse inicialmente contrario a esta idea, pero, cando a guerra parecía que se inclinaba para o seu lado decidiu someterse tamén á arbitraxe francesa. Henrique marchou para París, acompañado polos representantes do líder rebelde. Inicialmente predominaron os argumentos legais de de Montfort, pero en xaneiro de 1264 Luís anunciou o Acordo de Amiens, polo que condenaba aos rebeldes, defendendo os dereitos do rei e anulando as Provisións de Oxford. Luís tiña a súa propia visión dos dereitos dos reis sobre os dos baróns, pero tamén estivo influído pola súa esposa, Margarida, que era a irmá de Leonor, e polo papa. Deixando a Leonor en París para armar os reforzos mercenarios, Henrique regresou a Inglaterra en febreiro de 1264, onde a violencia creceu como resposta á impopular decisión do francés.
A Segunda Guerra dos Baróns estoupou finalmente en abril de 1264, cando Henrique dirixiu un exército aos territorios de de Montfort nas Midlands, e avanzou cara ao sueste para recuperar a importante ruta cara a Francia. Desesperado, de Monfort marchou a perseguir ao rei e os dous exércitos enfrontáronse na batalla de Lewes o 14 de maio dese ano. A pesar da superioridade numérica, as forzas de Henrique quedaron esmagadas. O seu irmán Ricardo foi capturado, e Henrique e Eduardo retiráronse ata un priorado local e rendéronse o día seguinte. Henrique foi obrigado a perdoar os baróns rebeldes e reinstaurar as Provisións de Oxford, deixándoo, segundo o describe o historiador Adrian Jobson, como "pouco máis que un monicreque".
De Montfort foi incapaz de consolidar a súa vitoria e a desorde seguiu expandíndose polo país. En Francia, Leonor fixo plans para a invasión de Inglaterra co apoio de Luís, mentres que Eduardo escapou dos seus raptores en maio e reuniu un novo exército. Eduardo perseguiu as forzas de de Montfort a través das marcas galesas, antes de golpear no leste e atacar a fortaleza de Kenilworth e converterse de novo no líder rebelde. De Montfort, acompañado polo retido Henrique, non foi quen de retirarse, tendo lugar a batalla de Evesham. Eduardo resultou vitorioso e de Montfort foi mutilado polos vencedores. Henrique que levaba unha armadura prestada, foi case asasinado polas forzas de Eduardo durante a loita antes de ser recoñecido e escoltado a un lugar seguro. Nalgúns lugares, a xa escabezada rebelión, continuou. Algúns rebeldes refuxiáronse en Kenilworth, que Henrique e Eduardo capturaron tras un longo asedio en 1266. Os remanentes da resistencia foron eliminados e os últimos rebeldes refuxiáronse na illa de Ely, onde finalmente se renderon en xullo de 1267, poñendo fin á guerra.
Reconciliación e reconstrución
Henrique vingouse axiña dos seus inimigos tras a batalla de Evesham. Inmediatamente ordenou o embargamento de todas as terras dos rebeldes, desencadeando unha caótica onda de saqueos en todo o país. Henrique rexeitou inicialmente calquera chamada a moderación, pero en outubro de 1266 foi persuadido polo legado papal, Ottobuono de' Fieschi, para que emitise unha política menos draconiana, chamada Dictum de Kenilworth, na cal permitía a devolución das terras dos rebeldes, en troco do pagamento de severas multas. A isto seguiu o estatuto de Marlborough de novembro de 1267, o cal restablecía efectivamente moitas das provisións de Westminster, establecendo límites nos poderes dos oficiais locais e os baróns máis poderosos, pero sen restrinxir a autoridade real. Moitos dos poitevinos exiliados comezaron a regresar a Inglaterra tras a guerra. En setembro de 1267, Henrique asinou o Tratado de Montgomery con Llywelyn, no que o recoñecía como príncipe de Gales e lle outorgaba grandes concesións de terras.
Nos últimos anos do seu reinado Henrique mostrouse cada vez máis enfermizo e centrado en asegurar a paz no seu reino, así como centrado as súas devocións relixiosas. Eduardo foi nomeado Administrador de Inglaterra e comezou a prestar un papel cada vez máis importante no goberno. As finanzas do rei estaban nun estado precario como resultado da guerra, e cando Eduardo decidiu unirse ás cruzadas en 1268 quedou claro que eran necesarios máis impostos. Ao rei preocupáballe que a ausencia de Eduardo puidese causar novas revoltas, pero foi influído por este para que negociase con múltiplos parlamentos durante os seguintes dous anos para obter o diñeiro. De Montfort exixira severas sancións aos xudeus que Henrique cancelou inicialmente, pero acabou reintroducindo xunto a unha serie de medidas anti-xudías baixo presión do parlamento nos anos finais do seu reinado. O rei continuou o seu investimento na Abadía de Westminster, que pasou a ser o substituto do mausoleo anxevino da abadía de Fontevraud, e na que en 1269 se celebrou unha gran cerimonia para levar o corpo de Eduardo o Confesor ata un novo santuario. O propio rei axudou a levar o corpo ata o seu novo lugar de repouso.
Crise
Cando de Montfort regresou a Inglaterra, Henrique, co apoio de Leonor, permaneceu en París onde aproveitou a oportunidade para reafirmar a autoridade real e comezou a emitir ordes reais independentemente dos baróns. Finalmente regresou para recuperar o poder en Inglaterra en abril de 1260, onde o conflito estoupara entre as forzas de De Clare e as de De Montfort e Eduardo. O irmán de Henrique, Ricardo, mediou entre ambas as dúas partes e evitou a confrontación armada. Eduardo reconciliouse co seu pai e de Montfort foi sometido a xuízo polas súas accións contra o rei. Henrique non foi quen de manter o poder e en outubro unha coalición liderada por de Montfort, de Clare e Eduardo tomou de novo o control por un breve período. Durante este tempo, o seu consello dos baróns tamén se sumiu no caos.
Henrique continuou apoiando publicamente as Provisións de Oxford, pero en segredo comezou as discusións co papa Urbano IV, coa esperanza de ser liberado do acordo que fixera en Oxford. En xuño de 1261, o rei anunciou que Roma o liberara das súas promesas e axiña deu un contra golpe co apoio de Eduardo. Purgou os rangos dos shériffs dos seus inimigos e retomou o control de moitos dos castelos da Coroa. A oposición dos baróns, liderada por de Montfort e de Clare, reuniuse temporalmente na súa oposición ás accións do rei, formando o seu propio parlamento, independente do oficial, e establecendo un sistema rival de control gobernamental sobre Inglaterra. Henrique e Leonor mobilizaron os seus apoios e reuniron un exército de mercenarios. Baixo a ameaza dunha guerra civil aberta, os baróns retrocederon: de Clare mudou de novo de bando, de Montfort marchou ao exilio en Francia e a resistencia dos baróns colapsou.
O goberno de Henrique recaeu principalmente en Leonor e nos seus partidarios savoianos. O rei tratou de solucionar a crise permanentemente forzando aos baróns a acordar o Tratado de Kingston. Este tratado reintroducía o sistema de arbitraxe para resolver as disputas entre o rei e os baróns, e tivo a Ricardo como o seu adxudicador inicial, co apoio de Luís de Francia. Henrique relaxou algunhas das súas políticas en resposta ás preocupacións dos baróns, mais axiña comezou a sinalar os seus inimigos políticos e reintroducir a súa impopular política siciliana. O goberno de Henrique quedou debilitado pola morte de De Clare, posto que o seu herdeiro, Gilbert, situouse xunto aos radicais. A posición do rei foi deteriorada polas incursións galesas nas Marcas e a decisión do papa de reverter o seu xuízo sobre as Provisións, desta vez confirmándoas como lexítimas. En principios de 1263 a autoridade do rei estaba desintegrada e o país estaba de novo a piques de sumirse nunha nova guerra civil.
Morte
miniatura|O sepulcro de Henrique na [[Abadía de Westminster en Londres.]] Eduardo partiu para combater na Oitava Cruzada, dirixida por Luís de Francia, no 1270, pero Henrique púxose cada vez máis enfermo. Creceron as sospeitas sobre unha nova rebelión e no ano seguinte o rei escribiu ao seu fillo para que regresase a Inglaterra, pero este non atendeu a petición. A saúde de Henrique mellorou lixeiramente e anunciou a súa renovada intención de unirse ás cruzadas el mesmo, pero nunca chegou a estar completamente recuperado e no solpor do 16 de novembro de 1272 finou en Westminster, probablemente baixo os coidados de Leonor. Foi sucedido por Eduardo, quen regresou amodo para Inglaterra a través de Gascuña, para finalmente chegar a Inglaterra en agosto de 1274.
Por petición propia, Henrique foi enterrado na Abadía de Westminster en fronte do altar maior, o antigo lugar de repouso de Eduardo o Confesor. Ao cabo duns poucos anos comezouse a traballar para construír unha tumba máis grande para o rei, e en 1290 Eduardo moveu o corpo do seu pai ata o seu lugar actual na abadía. A súa efixie funeraria, dourada e de latón, foi deseñada nos sotos da abadía por William Torell. Ao contrario das demais efixies da época, a de Henrique é particularmente realista, pero probablemente non mantén un gran parecido co rei.
Leonor probablemente esperaba que Henrique fose recoñecido como un santo, como o seu contemporáneo Luís IX de Francia. De feito o sepulcro final de Henrique semella o lampo dun santo, e contén nichos coa posible intención de albergar reliquias. Cando o corpo do rei foi exhumado en 1290, os contemporáneos apuntaron que o corpo estaba en perfectas condicións e que a longa barba do rei permanecía en perfecto estado, o que no seu tempo se consideraba un indicativo da pureza da santidade. Comezaron a reportarse milagres na tumba, pero Eduardo mostrouse escéptico a respecto destas historias. Os reportes cesaron e Henrique nunca foi canonizado. En 1292 o corazón do rei foi retirado do seu corpo e levado ata a abadía de Fontevraud xunto cos corpos dos demais membros da familia anxevina.
Na cultura popular
A vida de Henrique foi representada nunha serie de ilustracións debuxadas e coloreadas polo cronista contemporáneo Mateo de París, na súa maior parte debuxadas nas marxes da Chronica majora. París coñeceu a Henrique en 1236 e gozou dunha boa relación co monarca, aínda que non aprobara moitas das súas accións e as súas ilustracións resultasen frecuentemente pouco aduladoras. Henrique tamén aparece na poesía do italiano Dante, quen representou o rei na súa Divina Comedia como un exemplo dun monarca neglixente, sentado só no purgatorio a un lado doutros reis fracasados. Non está claro por que aparece afastado doutros dos seus contemporáneos, aínda que as posibles explicacións sexan que foi un código de Dante para representar que Inglaterra non facía parte do Sacro Imperio Romano Xermánico, ou como un comentario favorable ao rei, destacando a súa pouco usual piedade Ao contrario doutros monarcas medievais, Henrique non tivo un papel importante nas obras de William Shakespeare, e na época moderna non foi representado en filmes, teatro ou televisión, tendo tan só un pequeno papel na cultura popular.
Descendencia
Henrique e Leonor tiveron cinco fillos:
Henrique non tivo fillos ilexítimos.
Ascendencia
A ascendencia de Henrique III foi a seguinte:
O Mosteiro, O Mosteiro, Cervantes
O Mosteiro é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2020 contaba non tiña habitante algún.
Profundulus
miniatura|300px|Profundulus guatemalensis Profundulus (Hubbs, 1924) ou, popularmente, escamudos, é un xénero de peixes de auga doce, único xénero da familia Profundulidae (Hoedmann e Bronner, 1951), incluída na orde Ciprinodontiformes (Cyprinodontiformes). Distribúense por ríos das vertentes atlántica e pacífica de Centroamérica, en México, Guatemala e Honduras.
Características
Posúen unha aleta dorsal con 1 a 3 radios rudimentarios e 10 a 16 radios principais, con escamas en series laterais de 31 a 39.
Son ovíparos con fecundación externa.
A súa cor verdosa con reflexos metálicos fai que sexan apreciados como especies de acuario.
Clasificación
A familia Profundulidae comprende un único xénero con cinco especies:
Lingua pipil
O pipil (nome nativo nawat) é unha lingua nativa de América Central e o membro máis meridional da familia de linguas uto-aztecas. Foi falada polo pobo náhua en diversas partes da actual América Central antes da conquista española, mais no presente a maoría dos falantes quedaron reducidos a unha zona do oeste do Salvador. Estivo a piques de extinguirse mais grazas aos esforzos de recuperación e preservación das dúas últimas décadas, comezaron a aparecer novos falantes como segunda lingua.
Segundo o censo de 2022 ten uns douscentos falantes nativos, dos cales 57 son de Santo Domingo de Guzmán.
Edurne García Almagro
250px|miniatura|Edurne en [[Granada en 2011]] 250px|miniatura|Edurne no [[Europride 2007 en Madrid]] Edurne García Almagro, coñecida artisticamente como Edurne, nada en Collado Villalba, Madrid, o 22 de decembro de 1985, é unha cantante, actriz e presentadora española.
Deuse a coñecer coma finalista da cuarta tempada do talent show Operación Triunfo. Posteriormente participou noutros formatos televisivos En 2014 foi presentadora de Todo va bien en Cuatro.
Até 2015 ten lanzado seis discos ao mercado e diversos sinxelos. Tamén protagonizou o musical Grease: el musical por toda a xeografía española.
En 2015 representou a España no Festival de Eurovisión que se celebrou o 23 de maio de 2015 en Viena, co tema Amanecer, acadando o posto 21.
Premios e candidaturas
(*) Foi proposta para ser votada na web dos premios, pero finalmente non foi candidata.
A Figueira, Ledoira, Frades
A Figueira é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes. Segundo o INE no 2022 tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
The Jungle Book (filme de 2016)
The Jungle Book é un filme estadounidense de fantasía e aventuras dirixido por Jon Favreau estreado no 2016. Escrito por Justin Marks e producido por Walt Disney Pictures está baseado no Libro da selva de Rudyard Kipling e está inspirado no filme animado de 1967, Está protagonizado por Neel Sethi, que interpreta a Mowgli e conta coas voces de Bill Murray, Ben Kingsley, Idris Elba, Lupita Nyong'o, Scarlett Johansson, Giancarlo Esposito e Christopher Walken.
Fonte Maior, Ledoira, Frades
Fonte Maior é un lugar da parroquia de Ledoira no concello coruñés de Frades, na comarca de Ordes.
Alicia xa non vive aquí
Alicia xa non vive aquí (en Alice Doesn't Live Here Anymore) é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Martin Scorsese e escrito por Robert Getchell. Está protagonizado por Ellen Burstyn, que interpreta unha viúva que viaxa co seu fillo preadolescente polo suroeste estadounidense na busca dunha vida mellor. Tamén aparecen no filme Alfred Lutter que intepreta o papel do seu fillo e Kris Kristofferson, como o home que coñecen durante a viaxe. Foi o cuarto filme de Martin Scorsese. Os actores secundarios inclúen a Billy "Green" Bush, Diane Ladd, Valerie Curtin, Lelia Goldoni, Lane Bradbury, Vic Tayback, Jodie Foster (nunha das súas primeiras aparicións no cinema), e Harvey Keitel.