cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zhang Zuolin
Vitorioso
As perdas militares foran notables: das cinco divisións coas que contara antes da guerra, perdera practicamente tres e unhas cinco das vinte e seis brigadas dispoñibles. Trala derrota, algunhas das unidades subleváronse e outras se converteron en bandas de salteadores dedicadas ao saqueo. Decidiuse realizar unha profunda reforma do exército, que quedou encadrado principalmente en brigadas: creáronse vinte e sete delas e mantivéronse tres divisións. Cambiouse tamén a gran número de oficiais facéndose fincapé na súa formación e a súa valía profesional, pero sen prescindir por iso dos vellos compañeiros de Zhang da súa época como bandido, o que limitou na práctica a reforma. Zhang estableceu academias de aviación e novos arsenais, contratou a instrutores militares estranxeiros e importou gran cantidade de armamento. As súas tropas alcanzaron os cento cincuenta mil homes.
Aproveitando a fraudulenta elección de Cao Kun como presidente da república, unha nova alianza de Zhang con Sun Yat-sen e Duan Qirui denunciou o nomeamento o e comezou o novo enfrontamento coa camarilla de Zhili. O conflito entre Wu e Zhang estalou finalmente varios meses máis tarde, en agosto de 1924, cando o gobernador de Jiangsu, subordinado do primeiro, tratou de invadir Zhejiang, a única provincia aínda baixo control da camarilla de Anhui, que tratara de aliarse con Zhang para equilibrar o poder dos seus inimigos no Yangzi. O que debía ser unha fácil campaña converteuse pronto nun conflito con ambos adversarios equilibrados que precipitou o choque entre o groso das camarillas rivais. A contenda entre ambas comezou oficialmente o 18 de setembro. Zhang declarou a guerra a Wu e ao Goberno e avanzou en auxilio do gobernador de Zhejiang, en dificultades. As súas forzas avanzaron en tres columnas, unha ao longo da liña Mukden-Pequín e outras dúas a través de Jehol, unha cara a Mongolia e outra cara á capital. As primeiras escaramuzas que tiveron lugar en Jehol a mediados de setembro favoreceron a Zhang. En outubro, os principais e cruentos combates libráronse en Shanhaiguan, onde ambos bandos mostráronse incapaces de vencer claramente ao inimigo. [[Feng Yuxiang, descontento caudillo da camarilla de Zhili, cambiou de bando inesperadamente o 22 de outubro de 1924, o que precipitou a derrota desta e a vitoria de Zhang. A concordia entre os vencedores foi pasaxeira e Feng tratou en balde de atizar a rebelión nas filas da camarilla de Fengtian contra Zhang. O motín de Guo Songling, favorecido por Feng, foi finalmente esmagado grazas á intervención xaponesa en favor de Zhang.|miniatura|esquerda]]
O cambio de bando do xeneral Feng Yuxiang a noite do 22 de outubro cambiou completamente o curso do conflito e permitiulle capturar a capital no outono de 1924, aínda que esta quedou controlada por Feng. Este, insatisfeito coa súa situación na camarilla de Zhili como subordinado de Wu, deixouse subornar por Zhang con diñeiro prestado polos xaponeses, que tiveron un destacado papel na manobra. Os xaponeses non só forneceran o substancioso suborno de Feng, senón que trataran de estorbar a mobilización da camarilla de Zhili a favor de Wu, participado no deseño do plan de batalla das unidades de Zhang e asignado diversos conselleiros militares a varias unidades. Malia iso, Toquio proclamara oficialmente a súa neutralidade na contenda.
As relacións entre Feng e Zhang eran tan tensas que durante todo 1925 estendéronse os rumores dun enfrontamento inminente entre ambos. Un dos momentos de maior tensión produciuse en maio, cando Zhang enviou tropas aos arredores de Pequín e só a retirada das forzas de Feng evitou o conflito. O dominio da capital e con el o do Goberno prometía maiores ingresos grazas á decisión das potencias de permitir a Chinesa maior autonomía arancelaria.
A súa expansión desencadeou a inevitable alianza dos seus rivais, ata dos teóricos aliados como Feng. Se no norte Zhang enfrontábase a leste polo control de Pequín, no sur facíao co principal representante da derrotada camarilla de Zhili, Sun Chuanfang, que dominaba Zhejiang e Fujian, por Shanghai, importante centro financeiro e de armamento grazas ao seu arsenal. A expansión cara ao centro da China que se produciu ao longo de 1925 ampliou enormemente o poder de Zhang, pero tamén acrecentou a súa debilidade. Nas novas provincias, a súa autoridade dependía do apoio do Goberno de Duan -dependente á súa vez da concordia entre Zhang e Feng- e da lealdade dos seus subordinados aos que quedaban encomendadas. Non só o crecemento da camarilla con oficiais de carreira e simples oportunistas con escasa lealdade a Zhang ameazaba o seu control: a necesidade de manter enormes exércitos, a imposibilidade de explotar as novas provincias pola continua inestabilidade, a consecuente crise económica en Fengtian e a incapacidade de Zhang para organizar ou unir á camarilla supoñían perigos para o seu poder. Incapaz de dotar á camarilla dunha ideoloxía que favorecese a unidade, optou polo anticomunismo, simple pero pouco atractivo. Nas provincias baixo control da camarilla, Zhang e os seus subordinados levaron a cabo unha decidida defensa dos intereses das potencias, esmagando as protestas xurdidas en distintas cidades polos incidentes de Shanghai e mostrando claramente o seu carácter reaccionario. En 1925 estendéronse polas cidades chinesas grandes movementos antiimperialistas e obreiros, que Zhang e os seus seguidores reprimiron sen miramentos. Esta actitude nutriu a hostilidade das clases urbanas progresistas cara á camarilla.
Guerra no Yangzi e enfrontamento con Feng Yuxiang
Reunión de vencedores en Pequín en xuño de 1926:á esquerda Zhang Zuolin, á dereita [[Wu Peifu, no centro entre os dous Zhang Zongchang, que controlaba Shandong. Tras Wu se pode ver ao fillo e sucesor de Zhang Zoulin, Zhang Xueliang.|miniatura|dereita]] A alianza con Feng mostrouse inestable: ambos trataban de ampliar a súa base de poder, chocando nos seus intereses. Malia a mediación de Duan, que logrou atrasar o enfrontamento militar, leste chegou en 1926, co rexurdimento do poder de Wu Peifu no Yangzi polo agrupamento dos caudillos de Zhili, que viron nas campañas de Feng cara ao sur unha ameaza á súa poder.
Zhang logrou a adhesión de Duan e dos restos do seu camarilla de Anhui.131 En decembro de 1924, obtivo o control de Zhili e logo pasou a tratar de estenderse ao longo do ferrocarril Tianjin-Pukou cara ao Yangzi. En xaneiro de 1925, cos seus aliados de Anhui, logrou controlar Jiangsu e tratou de someter tamén Shandong e Anhui, expulsando ademais ás tropas de Feng de Pequín en maio. Enfrontado cada vez máis abertamente con Feng segundo avanzaba 1925, os dous adversarios trataron de lograr o apoio de Wu Peifu.
O primeiro enfrontamento tivo lugar entre as forzas de Zhang e as de Sun polo control de Shanghai. Durante o verán, as primeiras penetraran na cidade para esmagar as protestas debidas ao incidente de maio e a súa acción contou co beneplácito das potencias. Os intentos de Zhang de utilizar o arsenal da cidade e o nomeamento dos seus seguidores como gobernadores militares de Jiangsu e Anhui fixeron que Sun sentísese ameazado e mobilizase ás súas unidades o 11 de outubro. Zhang evacúo Shanghai tres días máis tarde; o 15 de outubro Sun proclamou unha alianza de cinco provincias e atacou en varias frontes ás forzas de Zhang, tratando de atraelas ao sur para que, a continuación, o Guominjun de Feng cortáselles as liñas de comunicación cun ataque desde o oeste. As forzas de Fengtian, pola contra, decidiron non marchar a defender as novas provincias asignadas senón formar unha liña defensiva en torno a Xuzhou, importante nó ferroviario. O 21 de outubro, Wu abandonou o seu retiro para acaudillar unha forza que se dirixiu ao asalto das unidades atrincheiradas en Xuzhou. Isto produciu un notable cambio de alianzas, xa que Feng non estaba disposto a favorecer o rexurdir de Wu e comezou a negociar con Zhang por mediación de Duan Qirui. Trala derrota das forzas de Fengtian en Xuzhou e a incerteza sobre a reacción das potencias se os combates alcanzaban a capital, Zhang cedeu e pactou con Feng o 12 de novembro: accedeu a retirar as súas forzas do ferrocarril Pequín-Hankou e a dar acceso a Feng ao porto de Tianjin a cambio de pactar un ataque conxunto ás forzas da camarilla de Zhili. Feng debía lanzar unha ofensiva contra Wu e Zhang faría o mesmo contra as de Sun. Finalmente, con todo, estes embates non tiveron lugar e a situación na China central se estabilizou a finais de mes coa vitoria parcial de Sun, que quedou como señor de cinco provincias.
Á vez que pactaba con Zhang, Feng á vez conspiraba con Guo Songling, membro desafecto da camarilla de Fengtian, para desfacerse del. O 20 de novembro e co acordo entre as dúas camarillas recente, as principais forzas de Fengtian ao sur da Gran Muralla -uns setenta mil homes das mellores unidades- quedaron a cargo de Guo mentres Zhang Xueliang acudía a tratar co seu pai en Mukden. Guo alzouse en armas e esixiu a abdicación de Zhang no seu fillo; con todo, quedou pronto illado das forzas do Guominjun cando cruzou a Gran Muralla en dirección a Mukden e o gobernador de Zhili, aparentemente favorable á revolta, volveu someterse a Zhang e cortou o seu contacto con Feng. Aínda así, os primeiros combates favoreceron a Guo e demostraron unha vez máis a incapacidade dos dirixentes da camarilla de Zhang que lle acompañaron desde os seus tempos de bandido para dirixir operacións militares. Tras varios reveses, o 5 de decembro sufriron unha seria derrota a trescentos quilómetros ao leste de Shanhaiguan. Zhang, momentaneamente desesperado, comezou a prepararse para refuxiarse no territorio baixo control xaponés. A camarilla mostrou a súa ineptitude para defender a Zhang: os seus vellos camaradas mostraron unha mestura de incompetencia, indecisión e indiferenza pola sorte de Zhang cando non desexos de traizón. Varios elementos, con todo, debilitaron a posición de Guo e favoreceron a Zhang: as súas tropas non contaban con reforzos do Guominjun, estaban escasas de provisións, vestían con uniformes de verán en pleno inverno con temperaturas xélidas e contaban con diñeiro insuficiente. Segundo avanzaban cara a Mukden, ademais, parte das forzas de Guo desertaron. O motivo crucial do fracaso do alzamento, no entanto, foi o decidido apoio xaponés -especialmente das autoridades civís e militares destacadas na China- a Zhang. Malia a declaración de Toquio de total neutralidade no conflito, os xaponeses defenderon a Zhang como mellor xeito de manter os seus intereses na rexión. A advertencia aos contendentes das autoridades xaponesas de non interferir cos seus intereses favoreceu claramente a Zhang, que despregou as súas forzas en Xinmin. Ao tempo, os xaponeses impediron que Guo tomase Yingkou, de onde a gornición fiel a Zhang fuxira. Reforzaron ademais as súas unidades militares en Mukden, enviaron asesores ás forzas de Zhang e prestáronlle unha unidade de artillería pesada. Mentres, Zhang esperaba coas súas tropas frescas, pagas e ben equipadas ás exhaustas forzas de Guo. Os subordinados de Zhang que habían titubeado en apoiarlle ata entón decidíronse a facelo cando quedou claro que contaba co respaldo xaponés. A batalla final comezou o 21 de decembro e durou dous días. Guo tomou Xinmin, pero a artillería inimiga, probablemente dirixida polos xaponeses, detivo o seu avance; máis tarde, unha forza de cabalería -quizais tamén mandada por oficiais xaponeses- atacou a súa retagarda e causou a desbandada das súas forzas.
Así, o golpe, a piques de triunfar, foi finalmente esmagado por Zhang con apoio xaponés. A grave rebelión fixo patente a debilidade intrínseca da camarilla, que estivo a piques de descompoñerse á primeira ameaza. Moitos dos seus principais membros mostráronse incompetentes ou desleais; durante o perigo, quedou claro o seu interese pola riqueza e o poder e a súa disposición a cambiar de lealdades se Zhang deixaba de poder proporcionarllos. Só a decidida intervención xaponesa a favor de Zhang mantivera finalmente a cohesión da camarilla.
O fomento de Feng á traizón de Guo levou a Wu e Zhang a comezar a negociar malia o seu anterior rivalidade. Os primeiros contactos entre ambos tiveron lugar en decembro de 1925 e ao mes seguinte alcanzouse un acordo entre as dúas partes: Wu aceptou a primacía de Zhang no norte do país e leste a de Wu no Yangzi. O pacto xustificouse como necesario para a loita contra o comunismo, que Feng representaba polos seus contactos coa URSS. Wu atacou cara ao norte ao Guominjun de Feng ese mesmo mes. Ao longo de febreiro e marzo, logrou expulsalo de Henan. A finais de marzo, as forzas coaliadas de Wu e Zhang reuníronse en Tianjin e a mediados de abril expulsaran ao inimigo da capital. Feng concentrou entón as súas forzas no desfiladeiro de Nankou, a uns cincuenta quilómetros ao noroeste de Pequín.
Crise en Manchuria
A supervivencia de Zhang grazas ao decidido apoio xaponés acentuou algúns dos aspectos do seu goberno que xa antes se destacaron: o carácter represor, explotador e parasito da camarilla nos territorios que dominaba, o seu extremo anticomunismo e o seu sometemento aos intereses xaponeses. Os intentos de Zhang e dos xaponeses de utilizarse mutuamente en beneficio propio desembocaron no triunfo xaponés, ante a incapacidade e a aversión de Zhang para utilizar a forza do novo nacionalismo chinés para poñer freo ás crecentes esixencias xaponesas. Nos seus últimos anos, tivo que enfrontarse ao crecente descontento que causou desordes nos seus territorios e o afundimento do seu poder nas provincias que controlara tradicionalmente. Os intentos desesperados por manter o valor da moeda fracasaron. A necesidade cada vez maior de ingresos para financiar as campañas militares traduciuse na explotación crecente da maioría da poboación, que soportaba un sistema impositivo que prexudicaba aos máis pobres -o 70 % da recadación debíase a impostos indirectos-. Ademais dun enorme aumento dos impostos para pagar aos grandes exércitos en campaña case continua, fíxose que parte destes vivisen do saqueo da poboación alí onde se achasen destinados, para reducir os gastos da tesourería de Fengtian. A partir de 1924, creceu de xeito desorbitado tamén a emisión de moeda sen aval algún para poder financiar as campañas militares, o que conduciu a unha gran inflación. Outro importante instrumento para aumentar a recadación foi a implantación dunha gran rede de tendas de opio -presuntamente dependentes dunha axencia encargada da supresión da droga- na provincia de Fengtian que aportou fabulosos beneficios -uns dez millóns de iuáns-, cando a recadación total en 1925 calculábase en vinte e tres-. O efecto acumulado do incentivo ao consumo de opio, a manipulación económica, o aumento dos impostos e a exaccións foi desastroso para o groso da poboación, prexudicado pola inflación e o empeoramento das condicións de vida. A explotación parasita da rexión pola camarilla e a conseguinte crise económica dos últimos anos do goberno de Zhang avivaron as protestas, aumentaron a bancarrota das pequenas empresas e polarizaron a situación no campo, onde a gran masa de pequenos agricultores -moitos deles sen terras en propiedade- sufriu de cheo o aumento dos impostos. Mentres nas cidades crecían as folgas, no campo xurdiron revoltas no inverno de 1927-1928.
As artimañas recadadoras non tiñan como único fin o sufragar os xigantescos gastos militares da camarilla, senón tamén o enriquecemento persoal dos seus membros. No caso de Zhang, os seus axentes dedicábanse principalmente á especulación con mercadorías, en especial, da soia, importante exportación da rexión. Como outros membros destacados da camarilla, era multimillonario e posuía amplos terreos en diversas zonas e negocios variados -desde casas de empeño a compañías mineiras, empresas téxtiles ou comercializadoras de gran-. A maior parte da riqueza de Zhang e dos seus achegados gardábase ademais en bancos estranxeiros, a salvo da inflación e dos posibles cambios na sorte das sucesivas contendas.
Conflitos coa Unión Soviética
Zhang tamén se mostrou contrario á influencia soviética -cada vez maior- na zona de Manchuria, rexión coa cal a URSS compartía fronteira, e na que os soviéticos tamén posuían dereitos e responsabilidades de administración no ferrocarril transmanchuriano. A URSS recobrara os antigos dereitos rusos sobre esta liña ferroviaria mediante un pacto entre o seu embaixador Lev Karakhan e o seu homólogo chinés Wellington Koo en maio de 1924. Zhang rexeitou o acordo, pero, ameazado polos militarmente por soviéticos nun momento no que necesitaba concentrar as súas forzas contra Wu Peifu, houbo de transixir (20 de setembro de 1924). Pola súa banda, os soviéticos comprometéronse a non atacalo e a entregarlle armamento; aínda que respectaron a primeira condición, non fixeron o mesmo coa segunda.
As provocacións chinesas á Unión Soviética foron aumentando considerablemente entre 1925 e 1927. Eran coñecidas por Zhang, contaban coa súa aprobación e buscaban eliminar a influencia soviética no ferrocarril transmanchuriano. En 1927 alcanzouse un acordo entre ambas partes, aínda que en realidade tratouse máis dun paz temporal que dun acordo efectivo. De feito, en 1929 a actitude das autoridades chinesas acabou provocando o chamado conflito chino-soviético.
Loita contra Feng Yuxiang
De novo, trala derrota do inimigo da alianza, xurdiron discrepancias entre Zhang e Wu. Malia as declaracións de Zhang de que as súas tropas retiraríanse ao norte, as vantaxes de controlar a capital e con ela o Goberno -control dalgúns impostos, posibilidade de solicitar créditos oficiais en nome do país- fixeron que cambiase de idea. As negociacións con Wu sobre os asuntos gobernamentais alargáronse e só logrouse un acordo parcial tras dous meses de conversas. En xuño de 1926, os representantes dos dous apenas conseguiron pactar seguir a súa cooperación contra o Guominjun, que se refuxiou nas provincias o noroeste. Os dous acordaron que, mentres que Zhang mantería o control en Manchuria, Wu dirixiría a ofensiva para eliminar ao Guominjun. A longa campaña contra as forzas de Feng atrincheiradas en Nankou acabou a mediados de agosto coa retirada dos restos do Guominjun, uns cen mil homes; para lograr a súa expulsión das fortificacións, Wu e Zhang tiveron que empregar preto de catrocentos cincuenta mil homes durante varios meses, mentres o Guomindang aproveitaba a concentración de forzas no norte para avanzar no sur.
A vitoria sobre Feng levou a Zhang ao apoxeo do seu poder: Feng había ter que retirarse ás provincias máis occidentais e Wu, teoricamente tamén vencedor da campaña, había ter que marchar precipitadamente ao sur a enfrontarse ao Guomindang, que se apoderou mentres de Hunan. Pronto o outro gran caudillo militar do momento, Sun Chuanfang, tivo que aceptar a hospitalidade de Zhang, derrotado polo Guomindang a comezos do inverno. A derrota de Sun levou a Zhang a ordenar unha campaña inmediata contra o Guomindang que, con todo, abandonou case enseguida a finais de novembro.
Enfrontamento co Guomindang
[[Hankou, parte de Wuhan, estación terminal da importante liña férrea que a unía con Pequín, foi disputada duramente Zhang e o Guomindang a finais da primavera de 1927.|miniatura|dereita]] O comezo da Expedición ao Norte do Guomindang volveu agravar as disensións entre as camarillas de Zhili e Fengtian. Zhang tratou de aproveitar os apuros dos caciques de Zhili para subordinalos á súa persoa, sen lograr máis que dividir á camarilla entre partidarios de aliarse con el e aqueles que preferían a coalición con Feng Yuxiang, que pronto aliñouse, como outros caudillos militares como Yan Xishan -señor da provincia de Shanxi-, co Guomindang. Zhang e Sun Chuanfang, caudillo das provincias do baixo Yangzi, formaron unha coalición defensiva en decembro de 1926, a causa do agravamento da situación pola vitoria do Guomindang no Yangzi. Zhang foi nomeado xeral en xefe do novo Exército de Pacificación, mentres que Yan Xishan (aínda aliado), Zhang Zongchang e Sun Chuanfang deviñeran os seus lugartenentes; Wu Peifu, pola súa banda, negouse a entrar na nova formación malia a grave situación militar na que se atopaba. O nomeamento contaba co respaldo de trece provincias e tres rexións especiais; Zhang aceptouno o 1 de decembro e regresou triunfalmente a Pequín o 26 do mes. Na práctica, Zhang converteuse en ditador militar. O seu Goberno, extremadamente conservador e anticomunista, tratou de atraerse o favor das potencias mediante o respecto dos tratados e concesións, as súas proclamas anticomunistas e a represión dos movementos nacionalistas. Zhang mostrou unha crecente parálise e incompetencia nos dezaoito meses que pasou á fronte do Ankuochun e controlando efectivamente o Goberno, que deron a Pequín un aspecto de decadencia. O Goberno de Zhang entrou nun letargo cada vez maior, malia os perigos que o axexaban, mentres os principais membros do Goberno entregábanse aos praceres e Zhang se aislaba cada vez máis da realidade e dedicábase a xogar ao mahjong, a supervisar os sacrificios imperiais e a aprobar lexislación secundaria. Incapaz ademais para conquistar as provincias ou de impoñer nelas aos seus protexidos e asegurar as súas contribucións ao tesouro nacional que dominaba grazas ao seu dominio da capital, Zhang separou esta cada vez máis do groso das provincias e integrouna na práctica nos seus dominios do nordés, que si controlaba firmemente.
Emprendeu unha ofensiva en Henan contra o Guomindang en febreiro de 1927, pese á oposición de Wu. As forzas de Zhang, coa colaboración dalgunhas das da camarilla de Zhili, alcanzaron Kaifeng e Zhengzhou en marzo. A batalla decisiva polo control da provincia librouse en Wuhan; as forzas de Zhang tiveron que replegarse ao norte do Yangzi en xuño tras disputar duros combates a finais de maio.
Máis ao leste, ao longo da liña Pequín-Pukou, houbo de ordenar a retirada das súas tropas a Zhili e Shandong a finais de maio, apertado polos ataques desde o sur do Guomindang e desde o noroeste de Feng Yuxiang; Yan Xishan pasouse ao inimigo días despois (3 de xuño). Á vez que se libraban os combates, ambas partes, xa abertamente anticomunistas tanto as do norte como as do sur trala eliminación dos comunistas por Chiang, negociaron para tratar de chegar a un acordo, en balde malia coincidencias políticas dos dous bandos. Yan, unha vez aliado ao Guomindang, promoveu novas conversas entre os dous bandos, en parte para evitar unha invasión inmediata da súa provincia polas forzas de Zhang. As condicións de Chiang, emporiso, resultaron excesivas para Zhang e non se alcanzou o acordo.
Tralo fracaso das negociacións co Guomindang e os reveses militares, o, tomou o título de xeneralísimo do Goberno militar, que xa Yuan Shikai e Sun Yat-sen ostentaran, e decidiu manterse na capital, malia os intentos de Yan de que se sometese ao Guomindang e dos xaponeses de que abandonase o Goberno e regresase a Manchuria. Abandonou todo finximento de respecto constitucional e converteuse abertamente en ditador, cun gabinete formado por ministros claramente afíns á súa camarilla. Unha vez logrado o apoio de Yan e de Feng en xuño, o Guomindang renovou o conflito con Zhang a mediados de xullo. As forzas do Ankuochun ao mando de Sun Chuanfang atacaron e tomaron Xuzhou o 24 de xullo, acosaron ás forzas de Feng en Henan oriental, ameazaron Hankou e Yangzhou e asaltaron Nankín a finais de agosto. Privadas de reforzos e con liñas de subministracións demasiados estendidas, tiveron que repregarse á outra beira de Yangzi o 31 do mesmo mes, xa sen munición e acosadas polas forzas defensoras e as unidades que acudiran a auxiliar á cidade. A manobra, sen os medios adecuados, levou á destrución do exército de Sun, preto de dezasete mil homes. A derrota foi un grave revés tanto no aspecto militar como para o ánimo das forzas do Ankuochun. No outono de 1927, Feng logrou por fin rexeitar as forzas de Zhang en Henan e retomar Xuzhou o 26 de decembro, onde tomou contacto con forzas do Guomindang que avanzaran cara á cidade ao longo do ferrocarril Tianjin-Pukou. A partir dese momento, as forzas de Zhang concentráronse en defender Shandong e abandonaron toda pretensión de lanzar novas ofensivas cara ao sur. Máis ao oeste, as forzas do Ankuochun debelaron repetidamente ás de Yan en Shanxi desde outubro, pero as derrotas no leste fortaleceron a resistencia de Yan, que se negou a asinar unha tregua con Zhang.
A loita final entre os dous bandos comezou en marzo de 1928, ao longo das principais liñas férreas que partían da capital -Pequín-Suiyuan, Pequín-Hankou e Tianjin-Pukou-. Zhang ordenou a finais de marzo aos seus principais lugartenentes que atacasen as posicións inimigas, pero as tropas mostráronse pouco inclinadas a continuar combatendo. A ofensiva abandonouse tras pouco máis dun mes de combates ao longo da liña Pequín-Hankou coas forzas de Feng e adoptouse unha posición defensiva. Os embates de Sun Chuanfang e Zhang Zongchang máis ao leste tamén fracasaron en abril; logo de intentar en van conquistar Xuzhou, tiveron que repregarse e ceder Jinan, que Chiang ocupou o 2 de maio. Zhang ordenou aos seus exércitos tomar posicións defensivas en Dezhou, Baoding e Kalgan o 9 do mesmo mes.
Derrota, evacuación e atentado mortal
Os mandos militares xaponeses do exército de Guandong, emporiso, desexaban desarmar a Zhang ata se se retiraba antes da chegada das forzas de Chiang á rexión capitolina, ao contrario do prometido polo Goberno de Toquio. Os mandos en Manchuria decidiron actuar pola súa conta dadas as reticencias gobernamentais a ordenar o envío de forzas a Shanhaiguan para desarmar ás unidades de Zhang. O xeneral en xefe do Exército de Kwantung, Muraoka Chōtarō, tratou primeiro que o exército da China -xaponés- asasinase a Zhang antes de que volvese ao nordés, pero logo encargou a tarefa a un subalterno, o coronel Kōmoto Daisaku. Este empregou a varios oficiais e a un grupo de enxeñeiros para colocar os explosivos na vía férrea que debía percorrer o tren de Zhang camiño de Mukden.
A madrugada do 3 de xuño, Zhang tomou un tren con destino a Mukden, acompañado de importantes autoridades civís e militares. Foi asasinado por unha bomba posta por oficiais extremistas xaponeses quen esperaban que a súa morte provocase que o Xapón tomase o control de Manchuria. O seu tren voou polo aire ao redor das 5:30 a. m. no lugar en que a liña Pequín-Mukden cruzaba a do Ferrocarril do Sur de Manchuria e Zhang faleceu poucas horas logo da explosión. As forzas de Yan Xishan entraron en Pequín o 8 de xuño, poñendo fin efectivo ao conflito. As autoridades de Mukden pospuxeron o anuncio da morte de Zhang ata o 21 de xuño.
O seu fillo, Zhang Xueliang, o «mozo mariscal», sucedeulle ao mando da camarilla de Fengtian e someteuse ao Guomindang en decembro -o que puxo fin á Expedición ao Norte e reunificou nominalmente o país-; conservou o control de Manchuria durante tres anos máis antes da ocupación xaponesa da rexión en 1931.
Vilaragonte, San Simón da Costa, Vilalba
Vilaragonte é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Kolinda Grabar-Kitarović
Kolinda Gravar-Kitarović, nada o 29 de abril de 1968 en Rijeka, Iugoslavia, é unha política croata, que foi presidenta de Croacia de 2015 a 2020.
Formación
Como estudante de secundaria, entrou nun programa de intercambio de estudantes e aos 17 anos trasladouse aos Álamos, Novo México, (Estados Unidos) onde se graduou en 1986; de volta en Croacia estudou na Universidade de Zagreb, onde se graduou en 1992 con licenciaturas en inglés, castelán e literatura.
Fala croata, inglés, castelán e portugués e entende o alemán, o francés e o italiano.
Carreira
En 1992, Gravar-Kitarović converteuse en asesora do Departamento de Cooperación Internacional do Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía. En 1993 incorporouse á Unión Democrática Croata, un partido conservador. En 2003 era designada ministra de Asuntos exteriores, pero en 2005, este ministerio fusionouse con outro e foille asignado o cargo de Ministra de Asuntos Exteriores e Europeos. O 8 de marzo de 2008 converteuse en embaixadora de Croacia nos Estados Unidos.
De 2011 a 2014 foi a subsecretaria xeral de diplomacia pública na OTAN.
Polémicas
En 2010 produciuse un escándalo na embaixada croata nos Estados Unidos cando se descubriu que Jakov Kitarović, o marido de Kolinda Gravar, utilizaba un vehículo oficial para fins privados. Como contrapartida, en 2018 viaxou ó Mundial de Rusia pero non só pagando do seu propio peto a pasaxe e os gastos da viaxe, senón que se descontou do seu salario os días que pasou en Rusia.
Presidencia
Na primeira rolda das eleccións presidenciais do 21 de decembro de 2014 Kolinda Gravar-Kitarovic gañou 38,5% os votos, en segundo lugar figurou Ivo Josipović quen recibiu o 37,2 %, mentres que Senčić e Kujundžić, os dous candidatos seguintes, gañaron o 16,4% e o 6,3% dos votos respectivamente. Dado que ningún candidato obtivo máis do 50% dos votos, unha segunda volta estaba prevista entre os dous principais candidatos, Josipović e Gravar-Kitarović.
Kolinda Gravar-Kitarovic co presidente polaco Andrzej Duda son os iniciadores e fundadores da Iniciativa Tres Mares.
Trascastro, Santalla de Pena, Begonte
Trascastro é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Claudio Rodríguez Vázquez
Traxectoria
Militante do PCE. Non se presentou a filas cando foi chamado o seu reemprazo e uniuse ao grupo de José e Rogelio García Morales, os Maletas, activo desde 1938 entre Redondela e Vigo. Presentouse ante o gobernador civil Manuel Gómez Cantos en 1939 atraído pola promesa de amnistía. A principios de 1940 participou na reorganización do PCE. Pola presión policial botouse ao monte en novembro de 1945. Foi membro do destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, baixo o mando de Manuel Simón Campos. Acusado de participar no asasinato do veciño de Beade Manuel Leirós Pérez o 26 de xaneiro de 1946. O 14 de outubro de 1946 participou no asalto en Vilatuxe a oito ómnibus que se dirixían á feira da Bandeira. Despois da morte dos líderes Manuel Simón Campos e Avelino Otero Montes, o 21 de maio de 1947, os guerrilleiros sobreviventes dispersáronse. A principios dos anos cincuenta foi localizado pola Garda Civil en Lavadores. Foi morto pola Garda Civil en abril de 1951.
Pokémon Battle Revolution
Pokémon Battle Revolution (ポケモンバトルレボリューション) é un videoxogo de Pokémon, o primeiro da franquía para a consola Wii. Pokémon Battle Revolution conta con 11 coliseos diferentes que compoñen un parque temático de Pokémon chamado Pokétopia. Outras características do xogo inclúen que algún estadios teñen os seus propios efectos especiais, como exemplo facendo aleatoria a orde de aparición dos Pokémon.
Vixín, Adelán, Alfoz
Vixín é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres).
Rogelio García Morales
Traxectoria
Desertou do exército. En 1938 organizou co seu irmán José García Morales un grupo guerrilleiro ao que se incorporou en 1939 o militante comunista Claudio Rodríguez Vázquez. O grupo estaba composto por comunistas e anarquistas. O 15 de outubro de 1939, o seu grupo foi rodeado pola Garda Civil en Vilar de Infesta (Redondela), Rogelio resultou ferido grave polo tiro accidental do seu compañeiro Jesús Lago González, e foi logo rematado por outro, mentres que o resto dos guerrilleiros conseguiron escapar. Logo da súa morte, o seu irmán José reorganizou o grupo pero xa controlado por Manuel Simón Campos.
Joaquín Jovellar Soler
Joaquín Jovellar Soler ou Jover, nado en Palma o 28 de decembro de 1819 e finado en Madrid o 6 de abril de 1892, foi un militar balear. Foi presidente do goberno de España en 1875, capitán xeneral de Cuba entre os períodos de 1872 a 1874 e de 1876 a 1878, e capitán xeneral de Filipinas entre 1883 e 1885.
Traxectoria
Comezou a súa carreira militar durante a Primeira Guerra Carlista. Durante case toda a década dos anos 1840 estivo destinado en Cuba. En 1859 foi secretario de campaña do xeneral Leopoldo O'Donnell na guerra de Marrocos, participando nalgunhas operacións militares, entre elas na batalla de Wad-Ras, onde foi ferido o 23 de marzo de 1860. En 1863 foi ascendido a brigadier, sendo no ano seguinte nomeado subsecretario do Ministerio da Guerra. En xuño de 1866 resultou ferido de novo combatendo a sublevación progresista dos sarxentos do cuartel madrileño de San Xil, promovida polo xeneral Joan Prim. Porén, o feito de ser relegado polo goberno a continuación incidiu notabelmente no seu estado de ánimo, adheríndose á Revolución de 1868, que destronou a Isabel II.
Algúns anos máis tarde foi ascendido a tenente xeneral e en 1873 o presidente da I República, Emilio Castelar, nomeouno capitán xeneral de Cuba. Desde ese posto tivo que facer fronte á delicada crise do denominado asunto do Virginius. Á súa volta a España, en 1874, foi designado xeneral-xefe do Exército do Centro, co cal se sumou aos preparativos do pronunciamento encabezado polo xeneral Arsenio Martínez Campos en Sagunto, que tentaba restabelecer no trono español a Casa de Borbón.
Desempeñou por vez primeira o cargo de Ministro da Guerra no primeiro goberno presidido polo conservador Antonio Cánovas del Castillo, entre decembro de 1874 e setembro de 1875, recibindo ademais o ascenso a capitán xeneral. Posteriormente foi designado presidente do goberno que, desde setembro ata decembro de 1875, debía xestionar a celebración das eleccións para formar as Cortes Constituíntes da Restauración borbónica, no cal de novo ostentou o cargo de ministro da Guerra. Cánovas conservouno como ministro do mesmo ramo no seguinte goberno e poucos días despois foi nomeado outra vez capitán xeneral de Cuba, posto no que permaneceu entre 1876 e 1878. Anos despois foi designado capitán xeneral de Filipinas (1883). Retornado á península en 1885, ocupou unha vez máis a carteira de Guerra (1885-1886), no primeiro goberno da rexencia de María Cristina de Habsburgo-Lorena, encabezado polo liberal Práxedes Mateo Sagasta.
Ukiha
Ukiha (うきは市, うきはし, Ukiha-shi) é un concello da prefectura de Fukuoka no Xapón. Está situada ó norte da rexión de Kyūshū e ó sueste da prefectura, na zona da provincia histórica de Chikugo, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 117,55 km² e a poboación de 31.715 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 270 h/km².
O concello de Ukiha limita cos concellos de Hoshino, de Kurume, de Asakura (son da prefectura de Fukuoka); e de Hita (da prefectura de Ōita).
Historia
A cidade de Ukiha foi fundado pola fusión dos concellos da vila de Yoshii e da vila de Ukiha do destrito de Ukiha no ano 2005.
Simone Ortega
Simone Klein Ansaldy, nada en Barcelona o 29 de maio de 1919 e finada en Madrid o 2 de xullo de 2008, foi unha escritora culinaria española de best sellers, coñecida como Simone Ortega.
Traxectoria
Naceu en Barcelona, nunha familia orixinaria de Alsacia e publicou o seu primeiro e máis vendido libro, 1080 recetas de cocina en 1972. Estivo casada co editor José Ortega Spottorno, fillo do filósofo José Ortega y Gasset e fundador do xornal El País, ata a morte del en 2002.
O seu best seller 1080 recetas de cocina vendeu máis de 3,5 millóns de exemplares en España dende que se publicou por primeira vez, e en 2007 levaba 48 edicións. En 1987 recibiu o Premio Especial de Gastronomía de España, ao que seguiu o Premio Especial de Comida de España en 2006. Ao outorgar o último premio, o xurado falou de "unha vida enteira dedicada a aconsellar e ensinar aos consumidores sobre cociñar ben e a boa cociña, con especial énfase na calidade dos produtos nacionais". No 2006 tamén recibiu do goberno francés a Orde das Artes e das Letras nunha cerimonia en Madrid, en que Ortega comentou que "máis que ningunha outra cousa, a cociña é o que levou a Francia e a España a achegarse".
Ademais de escribir libros de cociña, Ortega tivo unha columna na revista ¡Hola!, e era colaboradora habitual de varios programas de radio. Os seus últimos libros foron escritos en colaboración coa súa filla, Inés Ortega Klein, chef e autora de libros de cociña.
Eduardo Matos Santos
Eduardo Matos Santos, finado en Pontevedra o 22 de marzo de 1898, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Vinculado ao Partido Liberal, home de confianza de Antonio Aguilar Correa, foi concelleiro e alcalde de Pontevedra, gobernador civil de Pontevedra (1881-1883) e deputado provincial. O 5 de novembro de 1886 foi elixido presidente da Deputación de Pontevedra.
Xerxes II
Xerxes II foi un rei persa, o fillo e sucesor de Artaxerxes I.
Traxectoria
Logo dun reinado de corenta e cinco días, foi asasinado en -424 por orde do seu irmán Sogdiano, que foi asasinado despois por Darío II.
É un personaxe histórico pouco coñecido, esencialmente polos escritos de Ctesias. Era supostamente o único fillo lexítimo de Artaxerxes I e da súa esposa Damaspia. Sábese que exerceu como príncipe herdeiro.
A última inscrición que menciona a Artaxerxes I en vida pode ser datada o 24 de decembro de -424. Xerxes aparentemente tomou o trono pero dous dos seus irmáns ilexítimos reclamárono para si. O primeiro era Sogdiano, o fillo da concubina Alogyne de Babilonia. O segundo era Oco, o fillo da concubina Cosmartidene de Babilonia. El casou coa súa media irmá Parisátide, a filla de Artaxerxes I e da concubina Andia de Babilonia.
Supostamente Xerxes só era recoñecido en Persia e Sogdiano en Elam. A primeira inscrición de Darío II pode ser datada o 10 de xaneiro de -423, era xa sátrapa de Hircania e pronto foi recoñecido polos medos, babilonios e exipcios.
Foi supostamente embriagado e asasinado por Pharnacyas e Menostanes ás ordes de Sogdiano.
Aínda que Sogdiano gañou aparentemente o apoio das súas rexións, morreu uns meses máis tarde. Darío II chegou así a ser o único gobernante do Imperio Pérsico reinando ata -404.
O Vento, Santalla de Pena, Begonte
O Vento é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Sistema locomotor
miniatura| O sistema locomotor ou aparato/aparello locomotor (tamén sistema musculoesquelético) é un sistema orgánico formado polos sistemas muscular e óseo, que permite realizar os movementos do corpo e dá forma, e proporciona soporte, estabilidade e protección ao corpo. Está constituído polos ósos do esqueleto, os músculos, cartilaxes, tendóns, ligamentos, articulacións e outros tecidos conectivos que sosteñen e unen os diversos tecidos e órganos. A principal función do sistema locomotor é permitir os movementos. A porción esquelética do sistema serve ademais como principal lugar de almacenamento de calcio e fósforo e contén os compoñentes esenciais do sistema hematopoético.
Dana Wynter
Dana Wynter, nada en Berlín o 8 de xuño de 1931 e finada en Ojai, California o 5 de maio de 2011, foi unha actriz alemá, cunha longa carreira internacional iniciada na década de 1950.
Sistema locomotor
Neste sistema os ósos está conectados a outros ósos e músculos por medio de estruturas do tecido conectivo, como tendóns e ligamentos. Os ósos proporcionan estabilidade ao corpo. Os músculos manteñen os óso no seu sitio e a súa contracción fai que se movan os ósos nas articulacións, xa que forman con eles pancas coas que se realizan os movementos. Os ósos están conectados por medio de articulacións,nas cales a cartilaxe impide que os extremos dos ósos rocen directamente un con outro.
Dana Wynter
Traxectoria
Educouse en Inglaterra e na adolescencia foi vivir a Suráfrica, iniciando estudos de Medicina na Universidade Rhodes. En 1956 recibiu un Globo de Ouro á mellor actriz revelación, conxunto con Anita Ekberg e Victoria Shaw. En 1981 divorciouse do seu marido, Greg Bautzer, con quen tivo un fillo, Mark Ragan Bautzer, nado o 29 de xaneiro de 1960.
Artaxerxes I
Artaxerxes I (<latín Artaxerxes, <antigo grego Artaxérxês e Artoxérxês, <antigo persa Artaxshaca, >persa moderno Ardashir; tamén Artaxerxes I Macrocheir e Artaxerxes I Lonximán ) foi un rei aqueménida de Persia (-465/-464 - -424), fillo e sucesor de Xerxes I.
Sistema locomotor
Porén, hai doenzas e trastornos que poden afectar o funcionamento e a efectividade global do sistema. Estas doenzas poden ser difíciles de diagnosticar debido á estreita relación do sistema locomotor con outros sistemas internos.
Artaxerxes I
Nome
O nome de Artaxerxes (persa Artaxshaca) é interpretado en Heródoto como "gran guerreiro", aínda que isto foi rexeitado pola crítica moderna, que prefire traducilo como "o que reina no Arta", "o que reina na verdade e rectitude". Artaxerxes I recibe os alcumes de Macrocheir nas fontes gregas, e Lonximán (Longimanus) nas latinas; ambos significan "o da longa man".
Sistema locomotor
Esquelético
miniatura|Vista frontal dun esqueleto dun humano adulto O ser humano nace cuns 300 ósos, pero despois moitos ósos fusiónanse ata chegar á madurez. Como resultado un esqueleto dun adulto medio consta de 206 ósos. O número de ósos varía de acordo co método usado para contalos, xa que algúns consideran certas estruturas como un óso único que consta de varias partes e outros consideran cada parte como un óso de seu. Hai cinco tipos xerais de ósos: longos, curtos, planos, irregulares e sesamoides. O esqueleto humano está composto de ósos fusionados ou separados unidos por ligamentos, tendóns, músculos e cartilaxes. É unha estrutura complexa dividida en esqueleto axial, que inclúe a columna vertebral e o esqueleto apendicular (as extremidades).
Artaxerxes I
Sucesión
Artaxerxes era o segundo fillo de Xerxes e a raíña Amestris. Xerxes morreu asasinado por Artabano, un oficial da corte, no ano -465; Artaxerxes tería por aquel entón ao redor de vinte anos. As fontes dinnos que Artaxerxes, enganado por Artabano, matou a Darío (primoxénito de Xerxes) créndoo asasino do seu pai, pero logo executou aos conspiradores. Aínda que os detalles (pola natureza das fontes, tardías e baseadas en rumores de corte) non se poden tomar ao pé da letra, o contexto xeral reflicte unha sucesión conflitiva.
Sistema locomotor
Función
O sistema esquelético realiza importantes funcións: proporciona forma ao corpo, dá soporte e protección a órganos vitais, permite o movemento do corpo, produce sangue (na medula ósea), e almacena minerais. O sistema esquelético serve de armazón para que se dispoñan e conecten os tecidos e órganos. Actúa como sistema protector dos órganos vitais, por exemplo o cerebro está protexido polo cranio e os pulmóns e corazón pola caixa torácica.
Artaxerxes I
Sucesión
Un novo pretendente, que se trataría de Histaspes, outro fillo de Xerxes, alzouse na satrapía de Bactriana, pero foi derrotado ao pouco tempo.
Sistema locomotor
Función
Dentro dos ósos longos hai dous tipos de medula ósea: amarela e vermella. A medula amarela ten tecido conectivo graxo. Durante períodos de inanición, o corpo pode usar a graxa da medula ósea amarela para obter enerxía. A medula ósea vermella dalgúns ósos é moi importante para a produción de células sanguíneas, por exemplo, fórmanse aproximadamente 2,6 millóns de eritrocitos por segundo para substituír as células existentes que foron eliminadas no fígado. Alí, fórmanse todos os eritrocitos, plaquetas e a maioría dos leucocitos nos adultos.
Jesús Gayoso (político)
Jesús Gayoso Rey, nado en Vilalba o 6 de xullo de 1930 e finado en Santiago de Compostela o 20 de febreiro de 1987, foi un empresario e político galego.
Sistema locomotor
Función
Outra función dos ósos é o almacenamento de certos minerais. O calcio e o fósforo son os principais minerais almacenados. Este centro de almacenamento serve para axudar a regular o equilibrio mineral no torrente sanguíneo. Cando a flutuación dos minerais aumenta, estes minerais son almacenados no óso, e cando baixa, estes son mobilizados do óso.
Jesús Gayoso (político)
Traxectoria
Fixo estudos de Maxisterio. Foi concelleiro polo terzo familiar e alcalde de Vilalba. Foi elixido parlamentario pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións autonómicas por Alianza Popular. Volveu ser elixido parlamentario autonómico pola Coalición Popular, nas autonómicas de 1985, escano que ocupou ata o seu falecemento como consecuencia dun accidente de tráfico.
Sistema locomotor
Muscular
miniatura|esquerda|O corpo contén tres tipos de tecido muscular: (a) [[músculo esquelético, (b) músculo liso e (c) músculo cardíaco.]] miniatura|Vistas anterior e posterior do sistema muscular arriba, músculos superficiais mostrados no lado dereito do corpo e músculos profundos (baixo os superficiais e normalmente non visibles) mostrados á esquerda do corpo. Nas pernas, os músculos superficiais móstranse na vista anterior, mentres que na vista posterior móstranse os profundos. Hai tres tipos de músculos: cardíaco, esquelético e liso. Os músculos esqueléticos son os fundamentais no aparato locomotor. Son músculos formados por fibras musculares estriadas, con estriacións visibles ao microscopio debido á disposición moi ordenada das proteínas contráctiles das que están cheos, e son de contracción voluntaria. Os músculos esqueléticos están unidos aos músculos e dispostos en grupos opostos arredor das articlacións. Os músculos están innervados por nervios que comunican as ordes do sistema nervioso central que os fan contraer
Artaxerxes I
A rebelión exipcia
As desordes internas polas que pasaba o Imperio Persa foron aproveitados polo líder libio Inaro para rebelarse no Baixo Exipto. Coa axuda de mercenarios atenienses, a primeira expedición persa foi derrotada en Papremis cara ao -460. Aquemenes, o seu comandante, foi morto polos rebeldes, e as tropas persas refuxiáronse no "Castelo Branco" de Menfis.
No -456, un exército persa comandado polos sátrapas Megabizo e Artabazo reprimiu a rebelión exipcia. Os mercenarios atenienses fuxiron a Cirene, mentres que Inaro foi capturado e crucificado anos máis tarde.
Sistema locomotor
Iniciación da contracción
En mamíferos a contracción muscular é estimulada pola neurona motora que envía a mensaxe aos músculos desde o sistema nervioso somático. A despolarización da neurona motora fai que se liberen neurotransmisores no terminal nervioso. O espazo entre o terminal nervioso e a célula múscular é a unión neuromuscular. Estes neurotransmisores difunden a través do [espazo sináptico]] e únense a receptores específicos na membrana plasmática da fibra muscular. Cando son estimulados suficientes receptores, xérase un potencial de acción e a altérase a permeabilidade do sarcolema. Este proceso coñécese como iniciación. Despois, isto provoca a contracción do sarcómero (formado polas proteínas contráctiles actina e miosina) e o acurtamento da fibra muscular.
Artaxerxes I
Artaxerxes e Grecia
A política de Artaxerxes con respecto a Grecia concentrouse no debilitamento do predominio naval da Liga de Delos, afianzado tras a batalla de Eurimedón (c.-468). Preto de -457 unha embaixada persa foi enviada a Esparta para que esta lle declarase a guerra a Atenas, e así apartar a atención ateniense de Exipto. A embaixada foi infrutuosa, e logo da vitoria persa en Exipto houbo enfrontamentos con Atenas en Chipre.