cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Fitch
Andaina nas Carreira
En 1950, Fitch correu co seu Fiat 1100 con motor Ford flathead V8, que logo modificou no " Fitch Model B", e acabou o ano pilotando un Jaguar XK120 nas  Sebring Grand Prix of Endurance Six Hours. En 1951, ademais de facer campaña no seu Fitch-Whitmore, aumentou a súa reputación gañando o Gran Premio de Eva Duarte Perón - Spot no seu  Allard-Cadillac J2. Como resultado desa vitoria, Juan Perón outorgoulle xenerosamente a pertenza ao Partido Justicialista, mentres que Eva Perón entregoulle o trofeo e deulle un bico. Tamén obtivo o apoio de Cunningham, cuxa influencia económica permitiu correr a Fitch. Conduciu un Cunningham C-2R para o equipo Cunningham en varias carreiras, incluída as 24 Horas de Le Mans de 1951, logrando unha serie de impresionantes vitorias a principios dos anos 50, daquela en circuítos de estrada como  Elkhart Lake e Watkins Glen, e foi coroado como o primeiro campión nacional de coches deportivos SCCA. En 1951, John competiu cun coche de Fórmula Tres Effyh, gañando en Bridgehampton e gañando unha clase en Giants Despair.
En 1952, Fitch seguiu competindo co Fitch-Whitmore e tamén cun Cunningham C4-R con motor Chrysler para o equipo Cunningham en varias carreiras (unha vez máis incluído Le Mans), e un  Sunbeam oficial no Alpine Rally. Sete anos despois de loitar contra alemáns, estaba a competir cos seus coches: un Porsche 356 nunha carreira no mítico Nürburgring, e un prototipo Mercedes-Benz 300 SL na Carrera Panamericana. Foi en Le Mans cando Fitch estivo a piques de facer realidade o soño de Cunningham cunha vitoria de Le Mans totalmente américana, cando, tras marcar a volta rápida no seu C4-R, viuse obrigado a retirarse no final da carreira como resultado dun "mal combustible". Durante a carreira, Fitch quedou impresionado co novo Mercedes-Benz 300 SL, mentres que o enxeñeiro xefe do equipo de Mercedes, Rudolf Uhlenhaut, quedou impresionado co rendemento de Fitch, ofreceulle a Fitch a oportunidade de probar o coche en Nürburgring. Aconsellado polo director do equipo de Mercedes, Alfred Neubauer, que o tomase con calma, a axenda de Fitch foi máis agresiva ao ver isto como unha proba para unirse ao equipo de Daimler. Pilotou as dúas voltas asignadas coma se a súa carreira dependese diso. A resposta de Neubauer foi que Fitch fixera unha volta máis para demostrar que non eran casualidades. Fitch rebaixou uns segundos da súa volta anterior e a sesión rematou co proverbial: Estaremos en contacto se xorde algo. Decidiu facer que ocorrera "algo" e persuadiu a Neubauer de que enviara un equipo de 300 SL a México para a Carrera Panamaricana, unha carreira na que o equipo alemán non ía participar. A persistencia de Fitch deu resultado, e foi convidado a Cidade de México para pilotar un do trío de coches e pilotos do equipo Hermann Lang e Karl Kling, dous [[cupé]s para os alemáns e un novo, pero sen probar, roadster para Fitch. O coche de Fitch gastaba as bandas de rodadura dos seus pneumáticos e tamén experimentou un rebentón a alta velocidade que sacou un dos soportes do amortecedor, o que afectou á suspensión dianteira. Con Kling e Lang acabando primeiro e segundo, volveron a colocar a Mercedes-Benz no mapa en América do Norte, en canto a Fitch, as reparacións do seu coche foron ilegais e foi descualificado. Pode que non gañase a carreira, pero gañou o respecto de Nuebauer..
thumb | [[Briggs Cunningham | Cunningham-Chrysler C4-R no que Fitch gañou as 12 Horas de Sebring de 1953 con Phil Walters.]] No seu ano máis notable, 1953, Fitch e o seu copiloto Phil Walters derrotaron ao poderoso equipo de Aston Martin nas 12 Horas de Sebring, nun Cunningham C4R con motor Chrysler, para sorpresa do director do equipo inglés, John Wyer. Pensou que gañara a carreira ''Nunca imaxinei que ninguén nos gañaría. Especialmente non os estadounidenses''. Foi a primeira vitoria en Sebring para os pilotos estadounidenses nun coche americano. Fitch competiu en moitas carreiras europeas ese ano e foi nomeado Piloto de vehículos deportivos do ano pola revista Speed ​​Age. Ademais de competir de novo cun Cunningham C4R e un Cunningham C5R para o equipo Cunningham, competiu en rallyes europeos nun Sunbeam-Talbot para o equipo Sunbeam e competiu cun Porsche 356 en Nürburgring, tamén competiu na Mille Miglia nun Nash-Healey para o equipo de fábrica, no Gran Premio  Aix-les-Bains nun Cooper Monaco para o equipo Cooper, a carreira RAC Tourist Trophy nun Frazer Nash oficial, logo fixo a primeira das dúas saídas nun Gran Premio do Campionato do Mundo, sen conseguir rematar o  Gran Premio de Italia nun  HWM-Alta en  Monza, e fixo a súa primeira carreira como novato nas 500 Millas de Indianápolis nun Kurtis-Kraft - Offenhauser pero non clasificou para a carreira. Non obstante, mentres corría cun Cunningham C5R, Fitch sobreviviu a un aterrador choque a 225 km/h, durante as 12 Heures internationales de Reims. thumb | esquerda | Un Mercedes-Benz 300 SLR, similar ao que pilotou Fitch en 1955 En 1954, Fitch pilotou para Cunningham nun Cunningham C4R, e tamén para Ferrari, e de novo nun Mercedes-Benz 300 SL. En 1955, Fitch correu para o equipo de coches deportivos Daimler-Benz AG xunto a Juan Manuel Fangio, Karl Kling e Stirling Moss, sen dúbida o equipo de carreiras máis formidable de todos os tempos, dominando todos os niveis de competición, desde coches de Fórmula 1 ata coches de  diésel de produción. Ese ano, Fitch gañou a clase Gran Turismo 1300 na Mille Miglia ao volante dun Mercedes-Benz 300 SL de serie, quedando no quinto posto da xeral por detrás dos seus compañeiros de equipo Moss e Fangio nos seus Mercedes-Benz 300 SLR. Fitch informou de que a suspensión era tan mala que, tivemos que parar e amarrar o eixo cos nosos cintos. Con todo, só foi derrotado por coches de carreiras oficiais. Fitch tamén xogou unha man na vitoria de Moss, cando concibiu e construíu o famoso dispositivo "mapa desprazable nunha caixa" utilizado polo navegante de Moss Denis Jenkinson, para guiar os seus 300 SLR polo traizoeiro circuíto. Máis tarde esa tempada, asociouse con Moss para gañar o RAC Tourist Trophy no Circuíto de Dundrod, en Irlanda do Norte. Considerou que o estreito circuíto era perigoso e non apto para as carreiras de motor, como fixeron outros pilotos; e o Tourist Trophy mudouse ao circuíto de Goodwood en Inglaterra. Mentres tanto, quedou noveno no seu último Gran Premio do Campionato do Mundo en Monza, pilotando un Maserati 250F no Gran Premio de Italia.
Antes do Tourist Trophy, Fitch emparellouse con Pierre Levegh nun 300 SLR, nas 24 Horas de Le Mans de 1955. Levegh pilotaba no momento do peor accidente nas carreiras, no que morreron 85 espectadores e, na confusión inicial, avisouse á familia de Fitch nos Estados Unidos de que se estrelara. No momento do accidente, Fitch estaba no remolque de Mercedes despois dun café coa esposa de Levegh, xusto detrás dos boxes. Cando escoitaron a explosión, Fitch díxolle a Madame Levegh: Espera aquí, vou ver o que pasou. Atopándoo todo no caos, axudou a algúns xendarmes e xornalistas feridos. Despois volveu ao tráiler. Supoño que o meu rostro sombrío debeu dicilo todo, porque non tiña que dicir. Madame Levegh asentiu lentamente. ''Seino, Fitch. Foi Pierre. Está morto. Sei que está morto.'' O incidente espertou o seu interese polo resto da súa vida polas innovacións en seguridade nas carreiras e nas estradas.
Cando regresou das carreiras en Europa ao final da tempada '55, Fitch foi elixido polo enxeñeiro xefe de Chevrolet Ed Cole para dirixir o novo equipo de carreiras Chevrolet Corvette con oito pilotos, durante dous anos. Aínda que nese momento o Corvette era amplamente criticado por ter máis estilo que substancia, baixo a dirección de Fitch o ano comezou establecendo un récord de velocidade terrestre para coches de produción en Daytona Beach de 233 km/h, seguido de dúas vitorias de clase e unha vitoria por equipos en Sebring. Durante este período, Fitch seguiu correndo con éxito co equipo Cunningham, que agora competía nos Estados Unidos cos Jaguar D-Type. Foi tanto xefe de equipo como piloto na aparición do Corvette SS nas 12 Horas de Sebring de 1957. A finais de 1957, Fitch comezara a correr en Maserati, co que seguiu correndo en 1958, principalmente no novo Lime Rock Park, onde fora fundamental na promoción da pista e onde fora director do circuíto.
En 1959 pilotou un Porsche 718 RSK de fábrica nas  12 Horas de Sebring, compartindo con Edgar Barth o segundo posto da clase e o quinto posto na xeral. Seguiu correndo co seu amigo Briggs Cunningham no seu Jaguar D-Type e Lister Jaguar, xunto co  Stingray Racer] do deseñador  Bill Mitchell de Chevrolet, e un Cooper Monaco. Foi no seu papel de director de circuíto en Lime Rock cando organizou e pilotou na famosa carreira de Fórmula Libre, onde Rodger Ward sorprendeu aos caros e exóticos coches deportivos ao vencelos nun coche anano propulsado por un motor Offenhauser, normalmente considerado só para ser competitivo en pistas ovaladas.
En 1960, Fitch reincorporouse ao equipo de Briggs Cunningham para competir unha vez máis en Le Mans. Os Corvettes preparados por Cunningham foran probados e perfeccionados en Bridgehampton, e despois correron nas 12 Horas de Sebring. Con Bob Grossman como copiloto, o Corvette de produción do equipo Cunningham ocupou o primeiro posto na clase Grand Touring 5000 (e oitavo na xeral) en Le Mans, un récord de Corvette que estivo máis de 40 anos.
Despois diso, Fitch e Cunningham uníronse para competir cun Maserati de dous litros en eventos de resistencia en Sebring e Road America ata 1961, e nun Jaguar E-Type en Sebring en 1962 e de novo en 1963. Fitch tamén competiu cun Genie BMC en 1963, logo regresou a Cunningham para conducir un Porsche 904 en Sebring en 1965 e 1966. O conmovedor conto da súa última carreira comeza na carreira de Sebring de 1966. Fitch, Cunningham e Dave Jordan compartían un Porsche. Ben entrada a carreira, rompeu unha válvula e o coche quedou fóra da competición. Nese momento, Fitch e Cunningham xa non estaban entusiasmados en competir para gañar; segundo Fitch, ''O pensamento de que esta sería a nosa última carreira nunca se nos ocorreu. Non obstante, houbo a sensación de que realmente non planeamos gañar. No pasado, normalmente intentamos elaborar unha estratexia para gañar, pero esta vez non. Creo que estivemos alí porque só nos gustaba conducir. E en Sebring puidemos, durante 12 horas! Ademais, era o mellor lugar para ver a carreira''. Así, a rotura dunha válvula no coche en 1966, marcou o final das súas andainas nas carreiras para ambos.
Fitch seguiu pilotando en carreiras de época, particularmente en Lime Rock Park, así como en Goodwood Festival of Speed e no Monterey Historic Automobile Races.
Non obstante, Fitch volveu á competición oficial automobilística aos 87 anos de idade no 2003 e de novo no 2005, cando se uniu de novo cun Mercedes-Benz 300 SLR de 50 anos, propiedade de Bob Sirna, esta vez en Bonneville Salt Flats nun intento de bater o récord de velocidade terrestre da clase, un lugar novedoso tanto para o coche como para o piloto. Os intentos fallaron debido á bomba de inxección de combustible que limitou a velocidade máxima a só 241 km/h, pero o equipo prometeu volver o ano seguinte. Cun característico humor autocrítico, Fitch sinalou que pilotara eses coches máis rápido que iso baixoa choiva, pola noite e nunha estrada con outros 60 coches. O extraordinario suceso está documentado nunha película de Chris Szwedo titulada A Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch. Uns anos antes, Fitch estableceu un récord de velocidade, conducindo marcha atrás, alcanzando os 96 km/h, fixado en Lime Rock.
Especiais de carreiras
Fitch deseñou un total de cinco coches.
En 1950, Fitch construíu e competiu cun Fiat 1100 co pequeno (60 cabalos) motor Ford Flathead afinado para  midget racing, que logo modificou no "Modelo B de Fitch" engadindo un corpo Crosley. En 1951, ademais de facer campaña no Fitch-Whitmore, un Jaguar XK120 ao que cabía un corpo lixeiro de aluminio, aforrando 800 libras. John gañou o Gran Premio de Eva Duarte Perón - Deporte nun Allard J2 propulsado por Cadillac, que reconstruíra a partir dun naufraxio. Para 1952, Fitch continuou correndo co seu Fitch-Whitmore ademais doutros coches.
Fitch Sprint
Como piloto de estrada, Fitch estaba especialmente interesado no Chevrolet Corvair como base para un coche potente orientado ás estradas e á circuítos debido ao seu manexo, mentres que outros se concentraron máis no Ford Falcon ou no Ford Mustang con potencial de máis potencia. O seu Fitch Sprint só tivo pequenas modificacións no motor, levándoo a 155 CV (116 kW), pero a actualizacións de amortecedores e resortes, axustes na aliñación das rodas, relación de dirección máis rápida, rodas de aliaxe, melloras nos freos, volante con aro de madeira (coiro dispoñible por 9,95 dólares adicionais) e outras pequenas modificacións fixeron que fose extremadamente competitivo cos coches deportivos europeos que custaban moito máis. Estaban dispoñibles opcións de carrozaría como spoiler, pero a opción máis notable visualmente foi o "Ventop", unha capa de fibra de vidro superposta no Pilar C e a parte traseira do teito que daba ao coche un perfil de "arcobotante".
Fitch Phoenix
thumb | O Fitch Phoenix Fitch seguiu deseñando e construíndo un prototipo do Fitch Phoenix, un coche deportivo baseado no Corvair, que se asemella superficialmente a un Bizzarrini 1900 GT Europa (o superdeportivo italiano Bizzarrini GT Strada, baseado no Corvette) e unha versión máis pequena  baseada no Corvette. Cun peso total de 885 kg, incluso cunha carrozaría de aceiro, e co motor Corvair modificado con carburador Weber para entregar 175 CV ( 130 kW), o coche daba un potente rendemento por 8.760 $. Tamén estiveron presentes a influencia intermecanica e as luces traseiras da berlina Fiat 1500C de 1964-1967. Desafortunadamente, a Lei de seguridade no tráfico de 1966 impuxo restricións á capacidade de producir automóbiles a pequena escala, despois seguiu a decisión de Chevrolet de terminar a produción do Corvair, o que confirmou o final do plan de Fitch. Non obstante, conservou o prototipo e ocasionalmente o exhibiu en salóns de automóbiles. Vese brevemente na película "Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch", mencionada anteriormente. O Fitch Phoenix ten un papel importante nun episodio da serie Discovery Channel Chasing Classic Cars organizado por Wayne Carini onde lle fai unha pequena restauración antes de que saia á poxa. e vendérase por 230.000 dólares.
Outros coches
A compañía de Fitch, John Fitch & Co., Inc., chegou a fabricar e comercializar o Fitch Firebird e Toronado Phantom, pero obtivo menos atención que o Sprint.
Invencións de seguridade
Despois do desastre de Le Mans de 1955, Fitch dedicou un grande esforzo á tarefa de aumentar a seguridade nos deportes de motor e a condución en xeral, como resultado fundou a súa compañía, Impact Attenuation Inc. As súas innovacións caracterizáronse non só pola súa eficacia, senón tamén pola súa practicidade no mundo real, como solucións accesibles e de fácil instalación e mantemento. thumb | Barreira de Fitch Inspirado nas latas de combustible cheas de area que usou para protexer a súa tenda de campaña durante a guerra, ideou o sistema Fitch Barrier, agora omnipresente nas autoestradas americanas, para a instalación en torno a obxectos fixos en circuítos e autoestradas, para absorber o impacto. Normalmente, Fitch insistía en probar o sistema el mesmo. Desde que se utilizaron por primeira vez a finais dos anos 60, estímase que salvaron ata 17.000 vidas.
Outros sistemas de absorción de impactos deseñados por Fitch son a barreira de compresión Fitch, adecuada para pistas ovaladas e outras situacións de alta velocidade con pouca área de escape, que consta dun conxunto de cilindros de elastómero resistentes de paredes grosas, un diámetro de cerca du metro colocado entre o gardarail e o muro, absorbendo suavemente a enerxía do vehículo sen devolvela á pista, e o gardarail Fitch Desprazable onde hai máis espazo dispoñible, unha varanda montada sobre patíns para que poida deslizarse cara atrás ao impactar, capturando o coche gradualmente. Isto reduce as forzas mecánicas e redirixe o coche paralelo á parede.
Como modificacións vehiculares para a seguridade nas carreiras, Fitch tamén deseñou a Fitch Driver Capsule, un asento fácil de instalar que incorpora un respaldo que pivota integramente co cinto de seguridade para reducir a forza de inercia experimentada polo condutor. Máis tarde ampliou o principio coa Fitch Full Driver Capsule, ancorando o casco ao respaldo para evitar fractura basilar do cranio e a hiperextensión do pescozo, dun xeito similar á función do dispositivo HANS.
Outros inventos
Fitch tamén desenvolveu outras innovacións automobilísticas, incluído o Evans Waterless Engine Cooling System, un sistema de refrixeración baseado no propilenglicol que non require presurización, o DeConti Brake, un sistema de freada secundario arrefriado por líquido para camións lixeiros, autobuses e vehículos similares, o Fitch Fuel Catálise, que reduce a proporción de moléculas de cadea lixeira (C1 - C4) na gasolina e inhibe a oxidación e crecemento de microorganismos tanto na gasolina como no diésel, sistemas autonivelantes de  suspensión automotriz, polos que logrou varias patentes, a cheminea termo-sifónica de Salisbury que utiliza a calor residual para proporcionar calefacción por convección e a terapia de tracción de columna vertebral Fitch, que permite a liberdade de movemento na cama mentres continúa proporcionando tensión que alivia a presión do disco.
Empresas
Durante a súa vida, Fitch fundou ou estivo asociado a alto nivel con varias empresas, incluíndo John Fitch & Co., Inc., Advanced Power Systems International, Race Safety, Inc., Impact Attenuation, Inc., Impact Dynamics, LLC., Roadway Safety Service Inc., DeConti Industries Inc., Consulier Industries, Inc., Highway Safety Research Corp., así como Lime Rock Park.
Vida persoal
Fitch era mariñeiro afeccionado. Estivo casado coa súa esposa Elizabeth ata a súa morte en 2009. Residiu en Connecticut, preto de Lime Rock Park.
John e Elizabeth tiveron tres fillos, John, Christopher (Kip) e Stephen.
Fitch morreu o 31 de outubro de 2012 por carcinoma de células Merkel na súa casa de Connecticut.
Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Bibliografía
Ademais de numerosos artigos en revistas e na Encyclopædia Britannica, Fitch escribiu a súa autobiografía (algo prematuramente, en 1960), "Aventura sobre rodas", publicada por G.P. Putnam & Sons. En 1993 publicouse unha biografía autorizada titulada "John Fitch: Racing Through Life", escrita por James Grinnell. O libro Racing Through Life de Carl Goodwin tamén documenta a vida de Fitch. Fitch escribiu dos seus anos co equipo de carreiras de Mercedes-Benz no seu libro de 2005, "Racing with Mercedes" Photo Data Research. Ademais, estreouse en DVD un documental cinematográfico no que aparecía Fitch intentando bater un récord de velocidade nos salos de Bonneville, "A Gullwing at Twilight: The Bonneville Ride of John Fitch" Chris Szwedo Productions no sistema de radiodifusión pública estadounidense en 2006.
Guardians of the Galaxy (filme)
Guardians of the Galaxy é un filme estadounidense de superheroes baseado no equipo de Marvel Comics Guardians of the Galaxy, producido por Marvel Studios e distribuído por Walt Disney Studios Motion Pictures. É o décimo entrega de Marvel Cinematic Universe. O filme está dirixido por James Gunn, que escribiu o guión con Nicole Perlman, e conta entre o seu elenco con Chris Pratt, Zoe Saldana, Dave Bautista, Vin Diesel, Bradley Cooper, Lee Pace, Michael Rooker, Karen Gillan, Djimon Hounsou, John C. Reilly, Glenn Close e Benicio del Toro. En Guardians of the Galaxy, Peter Quill forma unha estraña alianza cun grupo inadaptados extraterrestres despois de roubar un cobizado orbe.
O guionista Nicole Perlman comezou a traballar na historia no 2009. O produtor Kevin Feige mencionou publicamente Guardians of the Galaxy como filme potencial no ano 2010, e Marvel Studios anunciou que o filme estaba en fase de desenvolvemento activo en xullo de 2012. Gunn foi contratado para escribir e dirixir o filme o mes de setembro dese ano. En febreiro de 2013, Pratt foi seleccionado para interpretar a Peter Quill / Star-Lord, e os actores de elenco foron escollidos nos meses seguintes. A rodaxe comezou en xullo de 2013 en Shepperton Studios, Inglaterra, e continuou en Londres ata outubro de 2013. Os traballos de posprodución remataron o 7 de xullo de 2014.
Guardians of the Galaxy estreouse en Hollywood o 21 de xullo de 2014. Foi lanzada nos cines o 1 de agosto de 2014 nos Estados Unidos, en versión 3D e IMAX 3D. O filme converteuse nun éxito da crítica e de recadación, gañando $732 millóns en todo o mundo. As mellores valoracións gabaron o seu humor, a banda sonora, a dirección de Gunn e a interpretación do elenco. Anunciouse que a súa secuela será estreada no 2017.
Sisalde, Muniferral, Aranga
Sisalde é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Fun Trick Noisemaker
A versión xaponesa de Fun Trick Noisemaker contén as cancións extra "Shine (In Your Mind)" e "Thank You Very Much". Eses temas poden atoparse en formato mp3 na páxina web de Elephant 6. Posteriormente foron incluídas no recompilatorio de rarezas e caras-b do 2008 Electronic Projects for Musicians.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Robert Schneider agás onde se indique.
Corpúsculo de Meissner
miniatura|dereita|Sensores do tacto na pel. miniatura|dereita|Papila da man, tratada con ácido acético. Magnificada 350 veces.<BR><BR>A. Corte lateral dunha papila da man. <BR>a. Capa cortical. <BR>b. Corpúsculo táctil de Meissner. <BR>c. Nervio da papila con neurolema. <BR>d. As súas dúas fibras nerviosas facendo espirais arredor do corpúsculo. <BR>e. Terminación aparente dunha desas fibras. <BR><BR>B. Corte transversal dunha papila táctil. <BR>a. Capa cortical. <BR>b. Fibra nerviosa. <BR>c. Capa externa <BR>d. Substancia interna. miniatura|dereita|Diagrama dunha sección vertical da pel. miniatura|dereita|Micrografía óptica da pel. A frecha sinala un corpúsculo de Meissner.
Os corpúsculos de Meissner son un tipo de mecanorreceptor táctil da pel. Son un tipo de terminacións nerviosas situadas na pel que son responsables da sensibilidade a toques lixeiros sobre a pel. Teñen a súa maior sensibilidade ás vibracións de menos de 50 hertz. Son receptores de adaptación rápida.
Reciben o seu nome do anatomista alemán Georg Meissner (1829–1905), que os descubriu.
Localización
Están distribuídos en varias áreas da pel, pero concéntranse en áreas especialmente sensibles ao tacto lixeiro ou fino, como as xemas dos dedos e beizos. Máis en concreto, están localizados principalmente na pel sen pelo (xemas dos dedos, palmas das mans, plantas dos pés) xusto debaixo da epiderme nas papilas dérmicas.
Estrutura
Os corpúsculos de Meissner son terminacións nerviosas encapsuladas e non mielinizadas, que constan de células de soporte aplanadas dispostas como láminas horizontais rodeadas por unha cápsula de tecido conectivo. O corpúsculo ten unha lonxitude de entre 30 e 140 μm e un diámetro de entre 40 e 60 μm e unha forma alongada, elíptica ou piriforme, con extremos arredondados.
Teñen unha soa fibra nerviosa que cursa facendo espirais entre as láminas por todo o corpúsculo.
Cambios relacionados coa idade
O número de corpúsculos de Meissner por milímetro cadrado na pel da xema dos dedos humanos cae a catro veces menos entre os 12 e os 50 anos, o que se corresponde coa perda de sensibilidade táctil observada coa idade en diversos estudos.
Funcións
Calquera deformación física no corpúsculo causa un potencial de acción no nervio do corpúsculo. Como son receptores de adaptación rápida ou fásicos, os potenciais de acción xerados decrecen rapidamente e finalmente cesan (por iso non e "sente" a propia roupa).
Se o estímulo se elimina, o corpúsculo recobra a súa forma e ao facelo causa a xeración doutro potencial de acción.
Debido á súa localización superficial na derme, estes corpúsculos son particularmente sensibles ao tacto e vibracións, pero, pola mesma razón, están limitados a informar só de que algo está tocando a pel.
As sensacións de presión profunda (por exemplo, a dun golpe) xéranse nos corpúsculos de Pacini (o único mecanorreceptor táctil fásico ademais do de Meissner), que están situados a máis profundidade na derme, e nalgunhas terminacións nerviosas libres.
Ademais, os corpúsculos de Meissner non detectan a dor, a cal é detectada exclusivamente polas terminacións nerviosas libres.
Vána
Vána é o nome dun personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion. É unha das Raíñas dos Valar (as Valier), os seres anxelicais que custodian e gobernan Arda, (o mundo no universo de Tolkien).
Vána tamén é coñecida polo alcume a Sempre Nova. En Élfico Primitivo o seu nome era Banā; en Sindarin Antigo, Bana. A forma Vána está relacionada con palabras como vanya ou vanima, que en Quenya significan 'bela'.
É a irmá máis nova de Yavanna e a esposa de Oromë. Velaquí o que Tolkien escribiu sobre ela: "Todas as flores agroman ao seu paso, e ábrense se olla para elas; e todos os paxaros cantan á súa chegada". Vive en xardíns cheos de flores douradas e vai a miúdo aos Bosques de Oromë.
Notas
Valar Valar (Tolkien)
Vila de Suso
O topónimo galego Vila de Suso pode referirse a:
Madeirudo
Altamente apreciado, a andoa é comercializada fresca no outono, no centro e sur de Europa, pero tamén se comercializa seco por todo o mundo.
Etimoloxía
Do latín edulis, «comestible», aínda que derivado do grego.
O nome vulgar galego madeirudo pode que veña polo aspecto robusto do pé (coma madeira).
Determinación e características
A forma deste cogomelo é moi característica, quizais similar á dun tapón de cava. Unha das características máis rechamantes deste cogomelo á hora de determinala é a cor entre marrón e negro do seu chapeu; posúe unha coloración inicialmente branca, que adquire pouco a pouco un aspecto máis escuro, case entre o marrón-negro. O himenio está unido ó pé; é desde o chapeu de cor branca.
Usos Gastronómicos
Cesto de andoas.|miniatura|esquerda Este cogomelo é unha das máis apreciadas polo seu sabor e textura. O nome latino do cogomelo indica esta característica: en latín edulis significa "comestible". Adoita empregarse tanto cociñada como en conservas (en vinagre ou aceite). A carne deste cogomelo é branca (tirando cara a marrón) e compacta, tanto no chapeu como no pé, aínda que os exemplares máis vellos adoitan mostrar unha carne máis branda. Non adoita despedir cheiros particulares e ten un sabor ben definido: doce como o das abelás.
Posibles confusións
Pódese confundir co Boletus reticulatus, pero este non ten a marxe esbrancuxada, a súa cor é uniforme, e a cutícula mate, seca e finamente reticulada. Tamén é un excelente comestible.
Sisalde
Co topónimo Sisalde podemos atopar:
Matilde
dereita|thumb|230px|Retrato de [[Matilde Ludovica de Baviera.]]
Matilde é un nome feminino galego de orixe xermánica. Provén do gótico, derivado de verbas do antigo alto alemán: "mahta" (forza) e "hildr" (batalla); é dicir forte na batalla. O nome Mafalda é unha variante portuguesa de Matilde, provén do francés antigo Mahalt (o son h, inexistente en portugués, foi substituído co f).
Estatísticas
O nome é actualmente (2008) común nos países escandinavos, aparece entre os 10 nomes máis populares das nenas dinamarquesas, e tamén é moi popular en Noruega, Suecia e Finlandia. A súa popularidade tamén está a aumentar noutros países europeos, incluíndo Francia, Reino Unido e outros países angófonos.
No caso de Galicia, o nome é abundante, mais a media de idade do nome é alta (uns 61 anos). O nome grafábase en galego antigo de Mathilde, porén non debeu ser un nome popular na antigüidade posto que ningunha parroquia ten a Santa Matilde coma patroa. Hoxe en día o nome é popular e 2.254 mulleres galegas levan o nome; a variante en desuso Mathilde só a levan 6 mulleres galegas; a variante Matilda lévana 22 galegas.
Cinnamomum
Cinnamomum é un xénero de árbores e de arbustos perennes que pertencen á familia das lauráceas. As especies de Cinnamomum posúen aceites aromáticos nas súas follas e na casca. O xénero contén arredor de 300 especies, distribuídas en rexións tropicais e subtropicais de América do Norte, América Central, América do Sur, Asia, Oceanía e Australasia.
As especies notábeis de Cinnamomum inclúen: a caneleira (Cinnamomum verum ou C. zeylanicus), tamén coñecida coma cinamomo verdadeiro (de onde se tira a canela); a caneleira bastarda (Cinnamomum aromaticum ou C. cassia), o alcanforeiro (Cinnamomum camphora), a caneleira de Saigón ou do Vietnam (Cinnamomum loureiroi).
Descrición
Son árbores ou arbustos; plantas hermafroditas. As follas son alternas (nas especies neotropicais) ou opostas, frecuentemente (sub) triplinervias. Teñen seis tépalos, iguais, erectos na antese; estames 9, 4-loculares, os 6 exteriores con lóculos introrsos, os 3 internos con lóculos extrorso-latrorsos, estaminodios 3, con ápice saxitado-cordado. O froito é unha baga asentada nunha cúpula non profunda, os tépalos frecuentemente son persistentes.
Produtos de interese
A casia xenuína, sen relación co xénero Cassia, que é o produtor de sen, obtense a partir de Cinnamonum cassia e, en menor medida, de C. tamala, C. burmannii etc; trátase dunha árbore oriúnda da Birmania cuxa cortiza seca se comercializa en forma de fitas ou fíos.
A canela ten a súa orixe na casca da caneleira (Cinnamomum zeylanicum), nativa do Ceilán, mais hoxe en día cultivada tamén noutras rexións tropicais de Asia, aínda que outros tipos de canela poden ser obtidos a partir de plantas diferentes, como Canella winterana, unha planta da familia Canelaceae procedente de América tropical. A canela só se extrae dos talos regromados, comercializándose en fitas, como aromatizante en comidas, licores, pasteis, perfumes etc., sendo os seus óleos de interese medicinal.
O alcanforeiro (Cinnamomum camphora), é unha árbore ornamental oriúnda da China, do Xapón e da Formosa, máis coñecido especialmente polo interese da súa madeira, da que se extrae por destilación o alcanfor, que hoxe en día tamén se obtén sinteticamente; trátase dun óleo sólido a temperatura ambiente de grande importancia en medicina, perfumaría e na fabricación de celuloide.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Jacob Christian Schäffer e publicado en  Botanica expeditior 74. 1760. A especie tipo é Cinnamomum zeylanicum Blume. Cinnamomum: nome xenérico que provén do grego Kinnamon o Kinnamomon, que significa madeira doce. Este termo grego probabelmente provén do hebraico quinamom, o cal ten orixe nunha versión anterior ao termo Kayu manis, que na linguaxe de Malaisia e Indonesia tamén quere dicir madeira doce. Listaxe de especies
Kristinehamn
Kristinehamn é unha localidade sueca no condado de Värmland, capital do municipio de Kristinehamn. No ano 2017 tiña unha poboación de 18 829 habitantes.
Kristinehamn está situado na ribeira do lago Vänern, onde desembocan os pequenos ríos Varnan e Löt. Ten un porto e é un centro de transporte ferroviario e por estrada. Preto atópanse as cidades de Karlskoga e Karlstad e sitúase xusto no medio de Oslo, Estocolmo e Gotemburgo, con 250 quilómetros de distancia a cada unha destas cidades.
Historia
O lugar estivo poboado durante séculos, polo menos dende a Idade de Pedra. A orixe da foi o porto e o mercado que habían xunto a ponte sobre o río Varnan, por onde pasaba a estrada que conectaba Suecia e Noruega. O seu nome foi Broo (ou Bro) ata 1642, significando "Bro" literalmente "Ponte" en sueco.
Matilda
Matilda é unha variante en inglés do nome Matilde. Pódese tamén referir a:
Fernando Álvarez de Sotomayor
Fernando Álvarez de Sotomayor Zaragoza, nado en Ferrol o 25 de setembro de 1875 e finado en Madrid o 17 de marzo de 1960, foi un pintor académico galego. Boa parte da súa obra destaca por reflectir diversos aspectos da vida de Galicia con luminosidade e colorido.
Primeiros anos
Nado no seo dunha familia burguesa ferrolá, o seu pai morreu cando Fernando era un rapaz. A familia trasladou a súa residencia a Toledo, e nesta cidade desenvolveu a súa vocación ao carón do profesor de debuxo José Gutiérrez e do paisaxista José Vera. En 1893 iniciou en Madrid os seus estudos universitarios; alí coñeceu ao pintor Manuel Domínguez, quen o orientou definitivamente cara a pintura. Estudou o bacharelato en Madrid. Intentou seguir varias carreiras, adicándose finalmente por completo á pintura.
Formación e viaxes
Tras a súa aprendizaxe do obradoiro de Manuel Domínguez, en 1899 gañou unha pensión da Escola de San Fernando para a Academia de Belas Artes de Roma. Dende a cidade italiana viaxou a París, Países Baixos e Bélxica. Iso permitiulle coñecer aos impresionistas franceses e á pintura flamenga e holandesa, que tiveron unha grande influencia na súa obra. Tras retornar a Madrid en 1904, logra a primeira medalla da Exposición Nacional de Belas Artes. Con posterioridade obtén outros recoñecementos como o primeiro premio na Exposición Internacional de Barcelona ou a medalla de ouro da Exposición Internacional de Múnic.
Asentamento en Galicia
En 1905 volveu a Galicia, onde foi seducido polo ambiente sinxelo da vida aldeá e preparou a súa serie de temas galaicos. Nesta etapa figuran obras como O segador, Saíndo de misa no pazo de Mende e Comida de voda en Bergantiños.
Comezou a pintar personaxes populares, como labregos galegos, cun estilo moi influenciado pola pintura do Século de ouro neerlandés, que provocou unha gran polarización na valoración das súas obras, pois a xente mostrábase entusiasmada ou moi en contra do seu xeito de pintar. Pola súa maneira de recoñecer a cultura do pobo e por introducir un xeito novo de pintar (aínda que moi alonxado das vangardas) foi un dos precursores dos Renovadores da arte galega do século XX.
Profesor en Chile
En 1908 instalouse en Santiago de Chile, de cuxa Escola Superior de Belas Artes foi director ata o seu regreso a España en 1915. En Chile a súa influencia foi fundamental, aínda que só viviu seis anos nese país. Coas súas clases primeiro e despois como director da Escola de Belas Artes, deixou unha pegada orixinal favorecendo os temas populares e a impronta peninsular na primeira xeración de artistas chilenos coñecida como a "Xeración do 13". Tras a súa volta, en España desenvolveu unha importante carreira artística que o converteu nun dos máis importantes e influentes personaxes do medio artístico oficial. Pódeselle considerar o pintor da Corte de Afonso XIII, e chegou a dirixir o Museo do Prado en diversos períodos (entre 1922 e 1931, e trala guerra civil española, de 1939 ata a súa morte no ano 1960) e a Academia de Belas Artes de San Fernando a partir do ano 1953.
Participación política e dirección do Prado
En 1938 foi designado alcalde da Coruña e, máis adiante, procurador nas Cortes españolas.
miniatura|Exposición no [[Palacio de María Pita, en 1917. De esq. a der., de pé: Tella, Abelenda, Barreiro, Sobrino, Palacios, Seijo Rubio, Sotomayor, Lloréns, Castelao, Concheiro, Francés, Madariaga (co chapeu nas mans), González Villar e dúas persoas sen identificar. Sentados: a muller de Francés, a Pardo Bazán e Picadillo.]]
Temática e estilisticamente, a súa obra enlaza coa de pintores como Rosales, Pradilla ou Muñoz Degrain. Mediante o emprego de cores puras e luminosas e unha temática campesiña ou folclórica persegue a exaltación da intrahistoria. No seu catálogo abundan os retratos de personaxes da vida política e económica do país. En 1922, cando foi nomeado director do Museo do Prado, a súa evolución artística abriuse a unha nova etapa, caracterizada polos retratos con paisaxes velazqueños, como o de Afonso XIII e a Duquesa de Santoña. Algúns cadros mitolóxicos, como Leda ou Sátiro e ninfas, pertencen tamén a este momento.
Últimos anos
Coa caída da monarquía, estableceuse en Inglaterra e non regresou a España ata finalizada a Guerra Civil. As exposicións de pintura española realizadas en Xenebra e Buenos Aires aumentaron o carácter tradicional da súa pintura, como o demostran os retratos da Duquesa de Alba e do Duque de Híjar. Nos últimos doce anos da súa vida produciu obras de ampla factura como Ceres, San Agustín, San Vicente Ferrer ou O infortunio.
Galería de imaxes
Unha boa parte da súa obra atópase en América, aínda que tamén é considerable o número de óleos, acuarelas e debuxos reunidos pola Fundación Caixa Galicia.
Recemonde, O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
Recemonde é un lugar da parroquia do Deveso no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Memórias do Cárcere
Memórias do Cárcere é un filme brasileiro de 1984 dirixido por Nelson Pereira dos Santos. Está baseado na novela autobiográfica homónima de Graciliano Ramos, e conta o seu tempo de encarceramento durante o goberno de Getúlio Vargas. O filme foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 57ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Minnie Mouse
miniatura|Minnie nunha insignia do [[portaavións de escolta da Mariña dos EEUU "USS Mindoro" de 1950.]]
Minnie Mouse é unha personaxe do mundo ficticio da Disney (estudios Walt Disney Pictures). Unha ratiña que pertence ao Universo de Mickey Mouse, o seu namorado. Creouse en 1928 polo mesmo Walt Disney.
Steamboat Willie
Fai todo polo seu namorado, o rato Mickey, co que estivo dende o comezo. Debutou en Plane Crazy, o 15 de maio de 1928, aínda que acadou o éxito xunto a Mickey no terceiro episodio de ambos os dous, Steamboat Willie (1928). No episodio, despois de discutir Mickey co gato Pete na ponte dun barco fluvial no que estaba empregado, avista a Minnie no peirao. Mickey consegue "pescar" a Minnie cun gancho e tráena a bordo. Ao chegaren a porto, desembarcan cos animais de granxa que o barco levaba, usándoos como instrumentos musicais e cos que improvisan a canción "Turkey in the Straw" (O perú na palla).
Minnie é tamén amiga da vaca Clarabela (Clarabelle Cow) e da parrula Daisy (a moza de Donald). E aparece como unha personaxe regular no programa de televisión House of mouse. Apareceu en diversos debuxos animados.
Primeira aparición
A súa primeira historieta en banda deseñada foi "Lost on a Desert Island", publicada en xaneiro de 1930, nos EUA.
O Corral da Igrexa
O topónimo galego O Corral da Igrexa pode referirse a:
Manuel Celso Garrido
Manuel Celso Garrido Rodríguez, nado na Merca o 2 de decembro de 1915 e finado en Santiago de Chile o 6 de outubro de 1960, foi un mestre, escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de José María Garrido Mouriño de Parderrubias e Aurora Rodríguez Rodríguez da Merca, o seu avó materno José María Rodríguez Acedo, foi xuíz municipal do concello da Merca. Orfo de pai aos 11 anos, trasladouse a Ourense para estudar o bacharelato e en 1930 iniciou os estudos de Maxisterio na Escola Normal, que rematou en 1933. Exerceu como mestre en Sanguñedo (Verea), militou na Xuventude Izquierda Republicana e vinculouse ás Mocedades Galeguistas de Ourense, actuando con elas na campaña electoral de febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi destituído como mestre e permaneceu agochado. En marzo de 1937 foi detido. Condenado a traballar no campo de concentración do Cumial, pasou dous anos na cadea, e cando foi posto en liberdade enrolárono pola forza e foi enviado a Oviedo. Ao rematar a súa situación militar como mobilizado, decidiu exiliarse. Cunha identidade falsa trasladouse a Lisboa e desde alí a Buenos Aires. Na Arxentina estivo un tempo breve, colaborando coa Federación de Sociedades Galegas e co seu periódico Galicia. Instalouse en Chile, traballou en La Opinión e foi delegado do Consello de Galicia, colaborando con Germán Vidal Barreiro e Ramón Suárez Picallo. Foi amigo do presidente de Chile Gabriel González Videla e ingresou a traballar no xornal La Hora órgano oficial do Partido Radical.
Puxo fin á súa vida en outubro de 1960. Aos poucos días da súa morte o Presidente da República Española no exilio concedeulle o título póstumo de Caballero de la Orden de la Liberación de España.
Vida persoal
Casou con Olga Elena Bouzo Vidal en 1951.
Bandeira de Acerbaixán
A bandeira de Acerbaixán (en azarí: Azərbaycan bayrağı) é a bandeira nacional de Acerbaixán. Consiste en tres franxas horizontais de igual tamaño, sendo azul a superior, vermella a central e verde a inferior. No centro da faixa vermella, aparecen unha lúa crecente branca e unha estrela de oito puntas tamén de cor branca.
A cor azul representa a herdanza túrquica, a vermella a modernización da sociedade e o progreso, e a verde ao islam. As cores oficiais e o tamaño foron adoptados oficialmente o 5 de febreiro de 1991. Dende entón a bandeira é mencionada na Constitución e dúas veces no himno nacional. A bandeira é usada en terra, como civil, estatal e de guerra; no mar, como civil, estatal, naval e de guerra. O 17 de novembro de 2009, por decreto presidencial, o 9 de novembro foi declarado Día da Bandeira Nacional.
Historia
A bandeira actual utilizouse por vez primeira en 1918, cando Acerbaixán logrou a súa independencia do Imperio ruso durante a Revolución e a súa posterior guerra civil. Esta bandeira (cuxa única diferenza era a posición da media lúa e a estrela e os seus tamaños) durou até 1920, ano no que Acerbaixán incorpórase á Unión Soviética. A partir desta data, adopta unha bandeira vermella coa inscrición ССРА (SSRA, iniciais en cirílico da República Socialista Soviética de Acerbaixán) na esquina superior ao lado do mastro. En 1937 engádese a fouce e o martelo e cámbianse as iniciais por AzSSR en caracteres latinos. Nos anos 1940, cámbianse os caracteres latinos por cirílicos, quedando АзССР. O 7 de outubro de 1952, adóptase unha nova bandeira, que é semellante á da URSS, pero cunha franxa azul na parte inferior.
Mallón, A Ramallosa, Nigrán
Mallón é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 270 habitantes (139 homes e 131 mulleres).
Lee Trevino
Lee Buck Trevino, nado en Dallas, Texas, o 1 de decembro de 1939, é un ex golfista estadounidense, considerado un dos mellores xogadores da historia dese deporte. Foi incluído no World Golf Hall of Fame en 1981.
Trevino gañou seis campionatos e 29 torneos do PGA Tour durante a súa carreira. É un dos só catro xogadores que gañaron o U.S. Open, The Open Championship e o PGA Championship. O Masters foi o único campionato importante que non logrou.
É unha icona dos mexicanos estadounidenses, e adoita ser alcumado "The Merry Mex" e "Supermex", nomes que lle deron outros golfistas.
Vitorias en campionatos
1 Venceu a Jack Nicklaus nun playoff a dezaoito buratos: Trevino 68 (−2), Nicklaus 71 (+1).
Serie de televisión
Unha serie de televisión é unha obra audiovisual que se difunde en emisións televisivas sucesivas, mantendo cada unha delas unha unidade argumental en si mesma e con continuidade, polo menos temática, entre os diferentes episodios que a integran. Aínda que o termo emprégase popularmente para designar á ficción seriada, outros xéneros son susceptibles de ofrecerse en serie, como o documental (por exemplo, Walking with Dinosaurs, Camiñando entre dinosauros).
Vilar de Suso
O topónimo galego Vilar de Suso pode referirse a:
Serie de televisión
Estrutura narrativa
Con todo, existen producións que non cumpren este requisito e, a pesar diso, son consideradas como series, pola súa factura, proceso de produción e forma de programación. É o caso de Lost (Perdidos).
Produción e programación
Por norma xeral, as series de ficción son producións moito máis custosas que os seriais. Iso débese a que adoitan exporse para cubrir os horarios de maior consumo televisivo ou prime time, mentres que os últimos destínanse ás bandas diúrnas ou daytime, onde os niveis de audiencia son menores.
Debido ao seu considerable custo, prográmanse unha vez á semana (ocasionalmente, dous ou tres) e case nunca en tira diaria (en inglés, strip), que é como adoitan emitirse os seriais.
Unha serie adoita concibirse de forma pechada, con final previsto, pero deixando aberta a posibilidade de ampliar a produción, en función dos resultados de audiencia. O máis habitual é que se realice unha primeira quenda de trece episodios e, se o éxito acompaña, é moi probable que a serie regrese con novas entregas.
Series documentais
O xénero do documental pode ser obxecto dunha emisión seriada en televisión, así como as súas distintas variantes, xurdidas a partir dun proceso de incorporación de técnicas características doutros xéneros. É o caso dos docudramas, nos que se aborda a realidade con recursos narrativos propios da series de ficción, como a guionización a partir de tramas e, ata, personaxes. Un exemplo de docudrama seriado é a produción española Vivir cada día, emitida por TVE1 entre 1978 e 1988.
Outra variante do documental é o docu-soap (docu, de documental; soap, de soap opera), aínda que, neste caso, as técnicas narrativas utilizadas non proceden das series de ficción, senón dos seriais televisivos. Como nestes, as tramas quedan abertas dun capítulo a outro. A produción española Bellvitge Hospital, ofrecida pola televisión autonómica catalá TV3, é un exemplo de docu-soap.
مسلسل تلفزيوني Fernsehserie Television program Serie de televisión Série télévisée テレビ番組 Lijst van televisieprogramma's Série de televisão TV-program 电视节目
Hiratsuka
Hiratsuka (平塚市, ひらつかし, Hiratsuka-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kanagawa. Está situado ao sur da rexión de Kanto e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 67,83 km² de superficie e unha poboación de 260.123 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 3.830 hab./km².
O concello de Hiratsuka limita cos concellos de Ōiso, de Ninomiya, de Nakai, de Hadano, de Isehara, de Atsugi, de Samukawa e de Chigasaki.
Carnaval Castro Barreiro
O Carnaval do Castro Barreiro é a Feira é un dos eventos culturais máis recoñecidos na parroquia de Salceda de Caselas. A  festividade comeza luns de Entroido e remata o martes pola noite.