cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vector viral
Vacinas
Os virus que expresan proteínas patóxenas están actualmente sendo desenvolvidos como vacinas contra eses patóxenos, baseándose nas mesmas razóns que as vacinas de ADN. Os linfocitos T recoñecen as células infectadas con parasitos intracelulares detectando as proteínas alleas producidas dentro da célula. A inmunidade de células T é crucial para a protección contra as infeccións virais e contra doenzas como a malaria. Unha vacina viral induce a expresión de proteínas patóxenas dentro das células hóspede de maneira similar á vacina da polio de Sabin e outras vacinas atenuadas. Porén, como as vacinas virais conteñen só unha pequena fracción de xenes patóxenos, son moito máis seguras e a infección esporádica polo patóxeno é imposible. Os adenovirus están sendo activamente desenvolvidos como vacinas.
Retrovirus
Os retrovirus son unha das columnas principais nas que se apoian as actuais estratexias de terapia xénica. O retrovirus recombinantes como o virus da leucemia murina Moloney teñen a capacidade de integrarse no xenoma do hóspede de maneira estable. Conteñen unha transcriptase inversa para facer copias en ADN do seu xenoma de ARN, e unha integrase, que permite a integración no xenoma do hóspede. Foron utilizados en varios ensaios clínicos como o ensaio SCID-X1.
Os vectores retrovirais poden ser competentes ou defectivos para a súa replicación. Os vectores defectivos para a súa replicación son a elección máis común nos estudos porque a estes virus se lles substituíron por outros xenes as rexións codificantes para os xenes necesarios para realizar roldas adicionais de replicación e empaquetamento dos virións, ou ben fóronlles eliminadas. Estes virus poden infectar as súas células diana e entregar o seu cargamento, pero despois non poen continuar o seu típico ciclo lítico, que causaría a lise e morte da célula.
Inversamente, os vectores virais competentes para a súa replicación conteñen todos os xenes necesarios para a síntese dos virións, e continúan propagándose por si mesmos unha vez que a infección empeza. Como o xenoma viral destes vectores é moito máis longo, a lonxitude do xene de interese que levan inserido está limitada comparada coa posible lonxitude do inserto en vectores defectivos para a súa replicación. Dependendo do vector viral, a lonxitude máxima típica do inserto de ADN permitido nun vector viral defectivo para a replicación é xeralmente de 8–10 kb. Aínda que isto limita a introdución de moitas secuencias xenómicas, a maioría das secuencias de ADN complementario poden, de todos modos, ser acomodadas no vector.
O principal inconveniente para o uso de retrovirus como o retrovirus Moloney é a necesidade de que as células se dividan activamente para a transdución. Como resultado, células como as neuronas son moi resistentes á infección e transdución por retrovirus.
Unha importante preocupación nestas técnicas é a mutaxénese insercional debida á integración no xenoma hóspede, que podería orixinar un cancro ou leucemia. Esta preocupación era só teórica ata que a terapia xénica realizada en dez pacientes do ensaio SCID-X1 usando o virus da leucemia murina Maloney tivo como resultado dous casos de leucemia causados pola activación do oncoxene LMO2, debido á integración do vector nun lugar próximo a ese xene.
Lentivirus
Os Lentivirus son unha subclase de retrovirus. Utilízanse ás veces como vectores para terapia xénica pola súa capacidade de integrarse no xenoma de células que non están en división, que é unha característica única dos lentivirus, xa que outros retrovirus poden infectar só células en división. O xenoma viral en forma de ARN é reversotranscrito cando o virus entra na célula para producir unha copia en ADN, o cal é despois inserido no xenoma nunha posición aleatoria (descubrimentos recentes indican, non obstante, que esta inserción non é aleatoria senón dirixida a xenes activos específicos e relacionados coa organización do xenoma ) polo encima integrase viral. O ADN do vector integrado, agora chamado provirus, permanece no xenoma e transmítese á proxenie da célula cando esta se divide. O sitio de integración non é predicible, o cal pode supoler un problema. O provirus pode distorsionar a función dos xenes celulares e levar á activación de oncoxenes que promoven a carcinoxénese, o cal fai que sexa preocupante a posible aplicación dos lentivirus en terapia xénica. Porén, algúns estudos mostraron que os vectores lentivirus teñen unha menor tendencia a integrarse en lugares que potencialmente poderían causar cancro que a que mostran os vectores gamma-retrovirais. Máis especificamente, un dos estudos atopou que os vectores lentivirais non causaban un incremento na incidencia de tumores ou un comezo temperán de tumores nunha cepa de ratos que tiña unha moita maior incidencia de tumores.
Por razóns de seguridade os vectores lentivirais nunca trasnportan os xenes necesarios para a súa replicación. Para producir un lentivirus, transféctanse varios plásmidos ás denominadas liñas celulares de empaquetado, normalmente HEK 293. Un ou máis plásmidos, xeralmente denominados plásmidos de empaquetado, codifican proteínas do virión, como as da cápside e a transcriptase inversa. Outro plásmido contén o material xenético que vai ser entregado ao vector. É transcrito para producir o xenoma viral de ARN monocatenario e é marcado pola presenza da secuenca ψ (psi). Esta secuencia utilízase para empaquetar o xenoma dentro do virión.
Adenovirus
Ao revés que nos lentivirus, o ADN de adenovirus non se integra no xenoma e non é replicado durante a división celular. Isto limita o seu uso en investigación básica, aínda que os vectores adenovirais seguen utilizándose en experimentos in vitro e in vivo. As súas aplicacións principais son en terapia xénica e vacinación. Como os humanos están frecuentemente en contacto con adenovirus, os cales causan infeccións respiratorias, gastrointestinais e oculares, a maioría dos pacientes xa desenvolveron anticorpos neutralizantes que poden inactivar o virus antes de que este poida chegar á célula diana. Para superar este problema estanse a investigar actualmente adenovirus que infectan outras especies para os cales os humanos non teñen inmunidade.
Virus adenoasociados
Os virus adenoasociados (AAV) son pequenos virus que infectan humanos e algunhas outras especies de primates. Polo que se sabe ata agora, os virus adenoasociados non causan enfermidades e orixinan unha resposta inmune moi suave. Poden infectar tanto a células en división coma non e poden incorporar o seu xenoma ao da célula hóspede. Ademais, fano permanecendo principalmente como episomas (replicándose sen incorporarse ao cromosoma); dando lugar a unha expresión longa e estable. Estas características fan dos virus adenoasociados uns candidatos moi atractivos para crear vectores virais para a terapia xénica. Porén, só poden entregar 5kb, o cal é un tamaño considerablemente pequeno comparado coa capacidade orixinal total do virus adenoasociado.
Ademais, debido ao seu potencial uso como vectores de terapia xénica, os investigadores crearon un virus adenoasociado alterado chamado virus adenoasociado autocomplementario (scAAV). Mentres que un virus adenoasociado empaqueta un ADN monocatenario e require o proceso da síntese da segunda cadea do ADN, o scAAV empaqueta as dúas cadeas que se emparellan para formar o ADN bicatenario. Ao evitaren a síntese da segunda cadea, os scAAV permiten unha rápida expresión na célula. Polo demais, o scAAV presenta moitas características dos virus adenoasociados (AAV).
Híbridos
Os vectores híbridos son virus vectores que son preparados por enxeñaría xenética para que teñan cualidades de máis dun vector. Os virus son alterados para evitar os defectos dos típicos vectores virais, os cales poden ter unha limitada capacidade de carga, inmunoxenicidade, xenotoxicidade e fallan ao manter unha expresión transxénica axeitada a longo prazo. Por medio da substitución de elementos indesexables polas capacidades desexadas, os vectores híbridos poden no futuro superar en resultados os vectores de transfección estándares en cato a seguridade e eficiencia terapéutica.
Dificultades na súa aplicación
A elección dun vector viral para entregar material xenético a células presenta algúns problemas loxísticos. Hai un número limitado de vectores virais dispoñibles para uso terapéutico. Todos estes poucos vectores virais poden causar que o corpo desenvolva unha resposta inmune se o vector é considerado como un intruso invasor. Unha vez utilizado, o vector viral non pode ser usado de forma efectiva por segunda vez no paciente porque será recoñecidopolo sistema inmunitario do corpo. Se a vacina ou a terapia xénica fracasa nos ensaios clínicos, o virus non se pode utilizar outra vez no paciente para administrar outra vacina diferente ou para terapia xénica no futuro. O paciente podería ter unha inmunidade preexistente contra o vector viral, facendo a terapia ineficaz para el. É posible contrarrestar a inmunidade preexistente cando se usa un vecor viral para a vacinación cebando o sistema inmunitario cunha vacina de ADN non viral, mais este método supón un gasto adicional e un atranco no proceso de distribución de vacinas. A inmunidade preexistente pode tamén ser sorteada incrementando a dose da vacina ou cambiando a ruta de vacinación. Algúns inconvenientes dos vectores virais (como a xenotoxicidade e a baixa expresión transxénica) pode ser superado polo uso de vectores híbridos.
A Armada, Queimadelos, Mondariz
A Armada é un lugar da parroquia de Queimadelos no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 49 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 21 homes e 28 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 70 habitantes. É o lugar da parroquia con máis poboación de Queimadelos. Comprende os barrios de O Outeiro, O Outeriro da Cruz, O Camiño da Igrexa e unha pequena parte da fraga.
Neste lugar localízase o Carballo da Armada con máis dun século de vida.
Roberto Heras
Roberto Heras Hernández, nado en Béjar, Salamanca, o 1 de febreiro de 1974, é un antigo ciclista español. Militou en tres equipos como profesional: Kelme, US Postal e Liberty Seguros-Würth. Durante a súa carreira gañou 4 veces a Vuelta a España, sendo o marca de vitorias nesta competición. Actualmente participa en competicións de BTT como a famosa Titan Desert, que ganou catro veces, tres delas de forma consecutiva (2008, 2010, 2011 e 2012).
Marçal Moliné
Marçal Moliné, nado en Barcelona en 1936 é un publicista catalán. Estudou xornalismo e foi un dos membros fundadores da axencia MMLB, xunto con Eddy Bosten, Joaquín Lorente e Miguel Montfort. Traballou nas axencias Clarín, Carvis, Támden DDB e Bassat Ogilvy, e foi xurado en tres edicións do Festival de Cannes. No ano 1974, gañou o Clavel Medalla de Prata ó mellor director de curtametraxes no Festival de Cine de Sitges pola curtametraxe Ta ta boom boom.
É membro de Fundación Mundo Ciudad e no ano 2009 foi nomeado membro de honra da Academia da Publicidade. Tamén recibiu o Premio Nacional de Comunicación da Generalitat de Cataluña e pertence ó salón da fama do Festival Iberoamericano da Publicidade. Considéraselle un dos publicistas españois máis importantes.
Bain-de-Bretagne
Bain-de-Bretagne (Baen-Veur en bretón, Bóen de Bertaèyn en galó) é unha vila francesa do departamento de Ille e Vilaine, na rexión da Bretaña, en Francia.
La scala di seta
La scala di seta (en galego A escada de seda) é unha farsa nun acto con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Giuseppe Maria Foppa. A súa estrea tivo lugar no Teatro San Moisè de Venecia o 22 de maio de 1813.
Esta ópera é pouco representada, aparecendo nas estatísticas de Operabase con só 4 representacións no período 2005-2010.
Argumento
Nesta farsa, cóntase como Dormont lle pediu matrimonio á súa pupila Giulia. Non obstante, había un grave problema: ela xa casara en segredo con Dorville, a quen obrigaba a subir tódalas noites ao seu cuarto por unha "scala di seta" (unha escada de seda). Felizmente, a prima de Giulia e un ridículo "valet de chambre" conseguen enguedellar as cousas e todo acaba ben.
Orquestración
A partitura de Rossini está pensada para pequena orquestra formada por: Para os recitativos:
MCE
MCE é unha sigla que pode responder a:
Shiver
Shiver é o noveno single da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 25 de marzo do ano 2005 baixo o selo BMG e producido por Stephen Lipson. Tanto a canción como o vídeo musical da mesma foron amplamente emitidos tanto en emisoras de radio como na televisión. Considerado como un éxito a nivel mundial, entrou nas listas dalgúns países e obtivo a oitava posición na lista oficial do Reino Unido, aínda así non conseguiu unhas vendas significativas. Foi a canción máis emitida no Reino Unido en cinco semanas non consecutivas, e se mantivo no Top 10 catorce semanas. "Shiver" é considerado o segundo grande éxito de Imbruglia tras "Torn".
Vídeo
O vídeo musical da canción, inspirado no filme The Bourne Supremacy, comezou a emitirse en febreiro de 2005. Foi dirixido por Jake Nava que tamén dirixiu o vídeo musical de "My Prerogative" de Britney Spears, e o vídeo de "State of Mind" de Holly Valance. Foi gravado en Kíiv, Ucraína, durante o inverno.
Magne Myrmo
Magne Myrmo, nado o 30 de xullo de 1943 en Rennebu, é un antigo esquiador de fondo noruegués.
Myrno gañou o Festival de Esquí de Holmenkollen dúas veces en 15 km (1970 e 1972) e unha vez en 50 km (1974), recibiu a medalla Holmenkollen en 1972, compartida con Rauno Miettinen. Nas Olimpiadas de Inverno de 1972 levou unha medalla de prata nos 50 km.
Costa occidental de Cantabria
A costa occidental de Cantabria é unha comarca de Cantabria de carácter urbano e de tendencia turística.
Características
Como o seu propio nome indica, esta comarca esténdese polo litoral do oeste da comunidade autónoma, desde o límite con Asturias, na desembocadura do río Deva, ata o municipio de Santillana del Mar; aínda que estes límites poden variar segundo a fonte, xa que esta comarca, como o resto das de Cantabria, non está regulada pero posúe uns elementos característicos comúns a todos os municipios que a forman.
Esta zona conta con grandes activos turísticos como son as praias, natureza, gastronomía e cultura. Dos municipios que a forman, son Santillana del Mar, Comillas e San Vicente de la Barquera os que máis renome teñen e polo tanto principais destinos, tanto na comarca como en Cantabria.
Na comarca occidental desembocan dúas dos ríos máis longos de Cantabria: o Deva e o Nansa ademais do río Escudo. Ademais das numerosas praias, podemos atopar o Parque natural de Oyambre e o Monte Coroa.
Destaca a cultura na zona, xa que nuns poucos quilómetros concéntranse a Cova e Museo de Altamira, o Zoólogico e Xardín Botánico, a Colexiata en Santillana del Mar. E en Comillas áchase o Palacio de Sobrellano, a Universidade Pontificia Comillas (actualmente recuperándose para o Campus Comillas) e o Capricho de Gaudí.
O occidente cántabro é unha comarca principalmente turística que, ao contrario que o oriente, permanecera a salvo da construción masiva debido á tardanza en construción da Autovía do Cantábrico, completada a do século XXI.
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 20.192 habitantes, segundo datos do INE do ano 2006. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: San Vicente de la Barquera (4.491), Santillana del Mar (3.983) e Val de San Vicente (2.670). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Ruiloba (762), Udías (843) e Valdáliga (2.414).
A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real..
Panorámica de [[San Vicente de la Barquera, ao fondo os Picos de Europa.|miniatura|centro|700px]]
Diágoras de Melos
Diágoras o Ateo de Melos aprox. (465 - 410 AEC) foi un poeta e sofista Grego do século V AEC.
Traxectoria
Era amigo do lexislador Nicodoro de Mantinea. Cando esta vila da Arcadia se puxo baixo a protección de Esparta, marchou a Atenas, onde pasou de ser poeta compositor de ditirambos e himnos relixiosos a ser un escéptico e ateo. Segundo Sexto Empírico volveuse ateo ao comprobar como un inimigo seu partía dun xuízo sen castigo algún logo de cometer perxurio ao xurar sobre os deuses ser inocente, o que lle bastou para saír sen pena. Dicía "Se a inmoralidade pode permanecer impune, para que crer en deuses que velan a virtude humana?".
Foi discípulo de Demócrito (segundo algunhas fontes foi comprado por este como escravo e converteuse no seu estudante) e contou os secretos misterios de Eleusis a todo o mundo e tratou de disuadir á xente para que non se iniciase, o que lle custou unha condena á morte, polo que marchou ao exilio no Peloponeso no 415; segundo Diodoro, púxose prezo á súa cabeza, pois Aristófanes escribiu que se prometía un talento pola súa morte e dous se era traído vivo.
O escritor romano Cicerón, no século I a.C., conta como un amigo de Diagoras intentou convencelo da existencia dos deuses, falándolle da cantidade de pinturas votivas existían de persoas salvadas de naufraxios facendo promesas aos deuses, ao que Diágoras replicou que "en ningunha parte hai pinturas dos que naufragaron e afogaron." Cicerón conta outra historia, Diágoras viaxaba nun navío que se encontraba nunha forte tormenta, a tripulación pensaba que sufrian ese mal tempo por levar a un ateo a bordo. El entón preguntoulles se o resto dos navíos que sufrían a tormenta tamén transportaban un Diágoras.
Baiuca
Unha baiuca é un local público onde se serve alcohol (taberna, tasca). O topónimo galego Baiuca pode referirse a:
Coordinación
No seu sentido máis xeral, a coordinación consiste na acción de coordinar, é dicir, dispor un conxunto de cousas ou accións de forma ordenada, con vistas a un obxectivo común. Segundo Malone, T. W. e Crowston, K. a coordinación é "o acto de xestiona-las interdependencias entre actividades". A partir desta base, o termo pode referirse a distintos significados segundo o contexto:
Alba, Vilalba
San Xoán de Alba é unha parroquia do concello de Vilalba (Lugo). Segundo o IGE, en 2022 tiña 281 habitantes (136 homes e 145 mulleres), distribuídos en 30 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1991 cando tiña 478 habitantes.
Patrimonio
Roza das Modias, megálito situado no monte de Galde. Forma parte dunha necrópole composta por seis túmulos. O túmulo ten 12 metros de diámetro e 1,50 de altura. A cámara é poligonal sen lousa de cobertura e oito ortóstatos visiblemente inclinados cara ao interior.
Antonio Rodríguez Pérez (xornalista)
Antonio Rodríguez Pérez, finado en Madrid, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo dunha familia humilde, con panadería en Lugo. Residía en Madrid onde foi redactor de El Imparcial. Próximo a Manuel Viturro Posse, foi deputado nas Cortes Españolas polo distrito de Padrón como independente polo Partido Liberal nas eleccións de 1918, 1919, 1920 e 1923, tendo como representante no distrito a Estanislao Pérez Artime. Foi nomeado Director Xeral de Obras Públicas en setembro de 1923. Posteriormente pasouse á Federación Republicana Gallega (futura ORGA), partido polo que foi elixido deputado pola provincia da Coruña nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931. Nas eleccións xerais de 1933 volveu ser elixido deputado pola mesma provincia como republicano independente polo Partido Republicano Radical. Militou no Partido Nacional Republicano de Sánchez Román. Nas eleccións xerais de 1936 presentouse a deputado integrado na Candidatura Republicana de Centro y Coalición, pero non foi elixido. Coa Guerra civil logrou fuxir a Francia en barco desde Cartaxena. Posteriormente volveu e fixou a súa residencia no Hotel Palace de Madrid, onde morreu.
Vida persoal
Casou xa maior con Amelia Sánchez Abril, dunha familia acomodada de Madroñera (Cáceres).
Samos (homónimos)
Co termo de Samos podemos referirnos a:
Lugrís
O apelido Lugrís pode referirse a:
Derick Baegert
miniatura|Crucifixión, Detalle: O capitán baixo a cruz; Colección Thyssen-Bornemisza, Madrid.
Derick Baegert, nado en Wesel cara a 1440 e finado na mesma cidade en 1502, foi un pintor alemán do período gótico serodio. Baixo a influencia da escola flamenga desenvolveu o seu propio estilo de extraordinaria cualidade. As súas obras caracterízanse por un alto nivel de detalle na pintura.
Obras
Cara a 1475 pintou a parte superior do altar da igrexa do mosteiro dominico de Dortmund, as pinturas foron patrocinadas polo duque de Kleves Xoán I, a obra é un autorretrato do artista, o primeiro coñecido no noroeste de Europa.
No seguinte período (1477-1478) foi o altar superior da igrexa de Mathena, Wesel, destruído na Segunda Guerra Mundial, só se conservan fragmentos no Museo Thyssen-Bornemisza. En 1493/94 pintou O Xuízo para a Cámara Municipal, actualmente no Museo Municipal de Wesel. Baegert é autor doutros altares no noroeste de Alemaña, incluíndo o altar da Crucifixión, en San Lourenzo, Colonia, datado en 1500 e agora na Alta Pinacoteca de Múnic.
Obradoiro
No obradoiro traballaba co seu fillo Jan e o seu sobriño Jan Joest, fillo dunha irmá de Derick
Liga ACT feminina
A Liga ACT feminina, coñecida por motivos de patrocinio por Liga Euskotren, é unha competición de traiñeiras que se disputa anualmente dende 2009.
Murph
Traxectoria
Murphy uniuse a Dinosaur Jr. despois de ser o batería da banda de hardcore punk All White Jury. Coa chegada de Murphy, J Mascis cambiou a batería pola guitarra e as voces. Murph estivo na banda ata que a abandonou no ano 1993 para unirse a The Lemonheads.
En abril de 2005 regresou a Dinosaur Jr. con J Mascis e Lou Barlow, reformando a formación orixinal do grupo. A banda gravou Beyond en 2007 e Farm en 2009, e leva xirando por todo o mundo dende o seu regreso.
Beauty on the Fire
Beauty on the Fire é o oitavo single da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 22 de xullo do ano 2002 baixo o selo BMG e producido por Pascal Gabriel e Gary Clark.
Santiso, Maceda
Xeografía
Está situada a carón da Serra de San Mamede, ao leste da vila de Maceda. Para achegarse a Santiso é preciso coller a estrada que sae de Maceda cara as piscinas e percorrer uns 9 km en dirección a Serra de San Mamede, pasando Tioira e Xinzo da Costa.
Historia
miniatura|250px|Carro baixando cara á encrucillada.
Os primeiros documentos nos que aparece Santiso datan da primeira metade do século XII, nun diploma de 1142 no que Afonso VII fai doazón do seu reguengo de "Sancti Thyrsi sub monte Coto" a Velasco Suárez. No ano 1276 pasa a mans do mosteiro de Santa María de Montederramo onde aparece nun documento con nome de Santisu. Daquelas, era unha pequena aldea empregada como casal para abastecer de castañas e patacas os frades do mosteiro de Montederramo. Os frades para ter un control máis directo dos seus vasalos fundaron o priorado de Santiso, vixente ata a desamortización de Mendizábal, o cal aínda se pode observar nas paredes dunha casa do lugar.
Renée Dunan
Renée Dunan, nada en Aviñón en 1892 e finada en 1936, foi unha escritora, crítica francesa vinculada ao feminismo e ao anarquismo. Destacou como escritora de literatura erótica e de ciencia ficción. Escribiu moitas das súas obras baixo pseudónimo.
Santiso, Maceda
Historia
Logo que o abade do mosteiro de Montederramo Frei Raimundo González tivese que entregar o cenobio ó goberno liberal no ano 1820, foi apresado e axustizado nos chans de Maceda xunto a quince persoas mais, entre elas cinco cregos (13 de agosto de 1823). Así pois, a desamortización de Mendizabal fixo que as terras dos frades fosen repartidas entre os campesiños, e o priorado pertenceu dende eses anos a familias da aristocracia castelá. Hoxe, o priorado é unha casa privada na cal se fan reformas sen control e sen conciencia dos seus máis de 500 anos de historia.
Salgueiro orelludo
O salgueiro orelludo (Salix aurita) é unha especie caducifolia pertencente á familia das salicáceas. Atópase distribuído por boa parte de Europa e cultívase ocasionalmente.
Santiso, Maceda
Economía
A xente que vive en Santiso dedícase principalmente á agricultura, aínda que algúns deles traballan noutras actividades na vila de Maceda ou mesmo en Ourense e Xinzo de Limia.
Salgueiro orelludo
Descrición
É un arbusto que alcanza un tamaño de até 2,5 m de altura, distínguese das especies semellantes, por ser un chisco máis grande ca Salix cinerea e polos seus pecíolos e pólas novas de cor avermellada. Déuselle o nome por mor da persistencia das estípulas en forma de ril ao longo dos gomos. thumb|240px
Santiso, Maceda
Economía
No ano 2005 remataron as obras da Casa do Pobo, casa que foi mercada en comunidade pola maioría das persoas que viven en Santiso, ou ben adoitan pasar alí as vacacións. As festas populares celébranse ao redor do 15 de agosto.
Salgueiro orelludo
Taxonomía
Salix aurita foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1019, no ano 1753. Salix: nome xenérico latino para o salgueiro, as súas pólas e madeira.
aurita: epíteto latino que significa "como unha orella".
Xosé VII Pedro al-Tian
Xosé VII Pedro al-Tian (en يوسف بطرس التيان, Yuwsuf Butrus al-Tyan), nado en Beirut (Líbano) o 15 de marzo‎ de 1760 e finado en Qanubin o 20 de febreiro de 1820, foi o 66º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 28 de abril de 1796 até a súa renuncia o 19 de novembro de 1808, e polo tanto cabeza da Igrexa Católica Maronita.
Traxectoria
Naceu en Beirut nunha importante familia maronita. Aínda novo, foi enviado a estudar ao Colexio Maronita de Roma, onde foi ordenado sacerdote en 1784. En 1786 foi nomeado bispo de Damasco, recibindo a consagración episcopal o 6 de agosto de mans do patriarca Xosé VI Pedro Istifan, e en 1788 foi nomeado vigairo patriarcal. O 28 de abril de 1796 foi elixido patriarca de Antioquía e de todo Levante.
Julia de Burgos
Julia Constancia Burgos García, nada en Carolina, Porto Rico o 17 de febreiro de 1914 e finada o 6 de xullo de 1953, coñecida como Julia de Burgos é considerada por moitos críticos como a máis excelsa poeta nada en Porto Rico. Foi tamén partidaria da independencia da illa. Os seus pais foron Consuelo García e Juan de Burgos.
Traxectoria
Julia de Burgos criouse en Santa Cruz, aldeíña humilde da localidade de Carolina. Isto non a privaría de desenvolver o seu amor pola natureza e polo seu país. Sendo a maior de todos, foi a primeira -de trece irmás e irmáns- en cursar estudos universitarios.
Obtivo o seu título de mestra na Universidade de Porto Rico aos 19 anos de idade, pero o seu amor pola literatura levouna a escribir poesía. Posibles influencias na súa obra serían Luís Llorens Torres, Luís Pales Matos, Clara Lair, Rafael Alberti e Pablo Neruda. Tamén foi mestra na escola elemental Rosa Luz Zayas Cruz, no Sector Feijoo, do Barrio Cedro Arriba en Naranjito.
En 1936 uniuse a "Hijas de la libertad", rama feminina do Partido Nacionalista de Porto Rico. Este grupo político, liderado por Pedro Albizu Campos, promovía o ideal de independencia.
Burgos publicou tres coleccións de poemas. Para os seus dous primeiros libros viaxou pola illa, dándose a coñecer e organizando os seus propios recitais. O seu terceiro libro foi publicado postumamente en 1954.
Casou con Rubén Rodríguez Beauchamp, e novamente —en 1944, en Nova York— con Armando Marín, pero o seu grande amor foi o historiador, médico e político dominicano Juan Isidro Jimenes Grullón, neto do extinto presidente dominicano Juan Isidro Jimenes. Este amor inspiraríalle moitos dos seus poemas. Pero o seu ánimo foi baixando e caeu no alcoholismo. O 6 de xullo de 1953 esvarouse sobre unha beirarrúa neoiorquina e morreu de pulmonía, nun hospital do barrio de Harlem, Nova York, á idade de 39 anos. Debido a que ninguén reclamou o seu corpo, e a que non levaba ningunha identificación, a cidade enterrouna baixo o nome de "Jane Doe". Algúns dos seus amigos, que foron capaces de rastrexala e atopar a súa tumba, reclamaron o seu corpo. Os seus restos foron enviados a Porto Rico. Foi solemnemente enterrada en Carolina e elevouse un monumento no lugar do enterro.
Entre os traballos destacados de Julia de Burgos atópanse: "Río Grande de Loíza", "Poema para mi muerte", "Yo misma fui mi ruta", "Alba de mi silencio" e "Alta mar y gaviota".
Viviu dous anos en Cuba, que quedan rexistrados na correspondencia da poeta coa súa irmá. Na Habana estudou grego, latín e Francés.
Feminista
Julia de Burgos, ademais de mostrar o sentimento de amor nos seus poemas, tamén estimulou nas mulleres a liberación feminina. Julia de Burgos fomentou no seu tempo a verdadeira muller portorriqueña a través dos seus poemas, onde plasmou os problemas das mulleres do seu país. Cunha voz de rebeldía e feminista, escribiu obras que ían en contra da norma da sociedade e os convencionalismos da súa época. Obras moi estudadas por Julia de Burgos foron destacadas polo gran contido feminista que trae nos seus versos. Un exemplo dunha obra moi estudada: "Yo misma fui mi ruta", que trata sobre a liberación feminina. Neste poema De Burgos móstrase decidida a ser ela quen manexe a súa vida. Aquí exprésase en desacordo cos mandatos da sociedade. Este poema exhortou ás mulleres da xeración do 30 -quen se achaban nunha loita de poder polos seus dereitos- que tivesen conciencia de tres factores moi importantes: o seu potencial como muller, o manexo das súas propias vidas e non sentirse inferiores.
Homenaxes
O 19 de febreiro de 1987, o Departamento de Español do Recinto de Humacao da Universidade de Porto Rico homenaxeouna concedéndolle un póstumo doutoramento Honoris Causa en Letras e Humanidades. A proclamación foi presentada á súa sobriña, María Consuelo Sáez Burgos.
A cidade de San Juan homenaxeou a súa memoria nomeando escolas e avenidas no seu nome. Existe tamén en San Juan a "Casa Protectora Julia de Burgos", que protexe a mulleres sobreviventes de violencia doméstica, e o Museo de Artes y Ciencias Julia de Burgos.
A cidade de Nova York homenaxeouna tamén cun "Centro Latino Julia de Burgos" en Manhattan e un "Centro de Arte Julia de Burgos" en Harlem, próximo ao lugar da súa morte. A poeta neoiorquina Giannina Braschi homenaxeou a Julia de Burgos na súa celebrada novela bilingüe Yo-Yo Boing! e Tomas Batista esculpiu un busto dela, que adorna o Parque Julia de Burgos en Carolina.
Joaquín Lorente
Joaquín Lorente, nado en Barcelona en 1943, é un ex-publicista e escritor catalán que creou cursos de estímulo da creatividade. Esteban Hernández considérao "a personalidade máis influente na publicidade española das tres últimas décadas".
Biografía
Á idade de 27 anos promoveu e fundou xunto a Marçal Moliné, Eddie Bosten e Miguel Montfort o grupo publicitario MMLB, que colocou a España en primeira posición internacional na área. Dende 1985, e durante 20 anos, estivo á fronte dese grupo, o maior do país.
Creador da imaxe e desenvolvemento de múltiples marcas —Osborne, Central Lechera Asturiana, Allianz, Dodot, Kas— e dalgunhas empresas españolas que hoxe son referencias mundiais como BBVA, Iberdrola, Camper, Fagor, entre outras.
Asesor persoal dos presidentes Felipe González e Jordi Pujol, exerceu un importante labor docente a través de numerosas conferencias e artigos.
O seu labor creativo recibiu máis de cen premios internacionais, entre os que destacan, ademais de Cannes, Fiap e San Sebastián, os de mellor creativo da década, Colexio de Publicitarios, Club de Creativos Españois, do Goberno de Cataluña e Académico de Honra da Academia da Publicidade.
A súa obra creativa foi motivo da exposición antolóxica (Barcelona- Palau Robert- 2006), Lorente, creador de marcas.
O seu primeiro libro, Casi todo lo que sé de publicidad, publicouno en 1987 e está baseado na súa carreira como publicista e a súa experiencia profesional. É a obra máis vendida da súa especialidade en España.
En 2004 saíu a súa primeira novela, Ciudadanos de la tierra.com, na que se adianta a un futuro próximo onde os cidadáns cambian o mundo actual a través dun movemento virtual por Internet.
Lingua iacut
A lingua iacut ou sakha, é unha lingua turca con preto de 360.000 de falantes nativos. Fálase na República de Sakha ou Iacutia, unha república federal de Rusia.
Joaquín Lorente
Biografía
Cinco anos despois apareceu Piensa, se gratis, libro no que nos presenta 84 principios para potenciar o talento e que foi un éxito: estivo durante seis meses nos primeiros postos de vendas na categoría de non ficción en España; foi tamén un best-séller en países como Xapón e foi traducido a 11 linguas. A súa continuación, Tú puedes (2011), afonda nos principios vistos no anterior libro, ampliándoos até un total de 202; tamén foi un éxito de vendas de non ficción en España.
Lingua iacut
Como tódalas linguas turcas, o iacut é unha lingua aglutinante con harmonía vocálica.
Joaquín Lorente
Biografía
Está casado coa escritora colombiana Ángela Becerra.
Tempada 2006 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2006 foi a 28ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 31 de marzo no Rally do Cocido e rematou o 2 de decembro no Rally Botafumeiro.
Permiso por maternidade
dereita|miniatura|200x200px|Celebración do permiso por maternidade no [[Parlamento Europeo.]] O permiso por maternidade é un beneficio laboral dispoñible en case todas as nacións. que prevé a ausencia remunerada do emprego para poder coidar dun neno ou para realizar tarefas que proporcionen benestar ó neno. O "permiso por paternidade" normalmente inclúe excedencia laboral por maternidade, paternidade e adopción. En 2014, a Organización Internacional do Traballo revisou as políticas de permiso de maternidade en 185 países e territorios, concluíndo que tódolos países, agás os Estados Unidos e Papúa Nova Guinea, posúen leis que protexen o permiso por maternidade. Estas leis diferen ligeiramente entre si, dependendo de se a remuneración é pagada pola entidade empregadora ou pola seguridade social.
Nalgunhas xurisdicións, a excedencia laboral familiar esténdese ás situacións de familiares doentes. A miúdo, os requisitos de elixibilidade son estabelecidos pola lei.
Hugh Jackman
Hugh Michael Jackman, nado en Sidney o 12 de outubro de 1968, é un actor e produtor australiano. Jackman gañou recoñecemento internacional polos seus papeis en grandes producións, interpretando a superheroes e personaxes de romances. É coñecido polo seu papel de Lobeto na serie de filmes de X-Men, así como por protagonizar Kate & Leopold, Van Helsing, O prestixio, Australia, Real Steel, Les Misérables e Prisoners. O seu traballo en Les Misérables valeulle o seu primeiro nomeamento ós Premios Oscar como mellor actor e o seu primeiro Globo de Ouro ó mellor actor - Comedia ou musical en 2013. Tamén é cantante, bailarín e actor de musicais, e gañou un Tony polo seu papel en The Boy from Oz.
Catro veces presentador dos Premios Tony, gañando un Emmy polas súas aparicións, Jackman tamén presentou a 81ª edición dos Oscar o 22 de febreiro de 2009.
Traxectoria
Coñecido por interpretar a Lobeto na serie de filmes X-Men, ademais de protagonizar filmes tales como Kate & Leopold, Van Helsing, O prestixio e Australia. Jackman tamén canta, baila e interpreta obras teatrais musicais, gañou un Premio Tony pola súa interpretación en The Boy from Oz. Jackman presentou os 81ª gala dos Premios Óscar en 2009 e nese ano tamén recibiu unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood.
Liga Galega de Rugby
300px CR Ferrol 12px|Ferrol 10px|A Coruña CRAT CD Zalaeta 10px|Arteixo Santiago RC 12px|Santiago de Compostela 12px|As Pontes CR Fendetestas 12px|Lalín CR Lalín 12px|Lugo Muralla RC 12px|Vilagarcía Os Ingleses RC 12px|Vigo Vigo RC 12px|Pontevedra Mareantes RC Pontevedra RC 12px|Pontevedra 12px|Ourense Ourense RC 12px|Ourense RO Keltia Equipos de rugby galegos:
A liga galega de rugby e a competición que enfronta ós clubs de rugby galegos, divididos en dúas divisións, a LGR1 e a LGR2. A liga está organizada pola FGR, que tamén organiza a Copa Xunta de Rugby. Tódolos clubs galegos participan na liga galega, mesmo os que compiten nas dúas competicións nacionais (a División de Honra A e División de Honra B), xa que os clubs que compiten en competicións nacionais teñen a obriga de ter equipos filiais nas súas ligas rexionais.
Campións
A actual liga galega de rugby naceu na tempada 1983/1984 con cinco equipos participantes, dous da Coruña (Zalaeta e CRAT), un de Santiago (Universitario), un de Ferrol (Marina) e un de Vigo (Bocoi), sendo o primeiro equipo campión o equipo de Santiago de Compostela. O cadro de campións é o seguinte:
Tempada actual
A primeira fase de liga regular comezou o 5 de outubro de 2019. Os trece equipos disputarán unha liga regular a unha volta na que tódolos equipos se enfrontarán entre eles unha vez, completando doce encontros. Tralo remate da primeira fase os oito mellores equipos da táboa pasarán a disputar as eliminatorias polo campionato, partindo dos cuartos de final do seguinte xeito: 1º contra 8º, 2º contra 7º, 3º contra 6º e 4º contra 5º; xogando na casa do equipo que xogou de visitante na primeira fase. As semifinais tamén se xogarán no campo do equipo que xogou de visitante na fase de liga regular. A final terá lugar na casa do equipo que rematou a primeira fase mellor clasificado. Por outra banda os equipos clasificados entre o 9º e o 12º posto tamén disputarán entre eles unhas eliminatorias que definirán a súa posición definitiva na competición: 9º contra 10º e 11º contra 12º.
O campión e subcampión terán dereito a participar na fase de ascenso á División de Honra B, a segunda división do rugby español.
Liga feminina
A liga galega feminina de rugby é de nova creación. A maioría de clubs de rugby galegos non teñen sección de rugby feminino, de xeito que a liga galega é de pequeno tamaño. Na tempada 2017-18 e 2018/19 houbo cinco equipos disputando o torneo, sendo algúns deles reforzados por xogadoras doutros clubs que non participan:
Felipe Ruza García
Felipe Ruza García, nado en Cequeril (Cuntis) en 1855 e finado en Pontevedra en xaneiro de 1950, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Conservador, foi redactor do Diario de Pontevedra. Home de confianza de José Riestra López, foi xuíz municipal de Pontevedra, deputado provincial polos distritos de Caldas (1878) e A Estrada-Lalín (1909, 1913 e 1917) e presidente da Deputación de Pontevedra (1915-1917). Foi decano do Colexio de Avogados. En agosto de 1919 foi nomeado gobernador civil de Badaxoz, posto no que cesou en xullo de 1920 ; e en setembro de 1922, gobernador civil de Cáceres , posto no que permaneceu até decembro dese ano.
Vida persoal
Viúvo e sen descendencia, o seu patrimonio pasou á súa sobriña Purificación Lorenzo Ruza, esposa de Ramón Sobrino Buhigas.
Münster, Baviera
Münster é unha municipalidade no distrito de Donau-Ries, en Baviera, Alemaña. A súa superficie é de 16.2 km² e a poboación de 1053 habitantes (2006) e ten unha densidade de poboación de 65 hab./km². A orixe da poboación é unha comunidade de monxes irladeses e escoceses, este mosteiro cistercense foi ata a súa secularización en 1803 o maior propietario de terras da zona.
Homo luzonensis
En 2019, nun artigo publicado na revista Nature describiu o "descubrimento de doce elementos homínidos adicionais que representan cando menos tres individuos que foron atopados na mesma capa estratigráfica da cova do Callao que o metatarso anteriormente atopado" e identificou os fósiles como pertencentes a unha nova especie, Homo luzonensis, sobre a base das diferenzas con outras especies do xénero Homo, incluíndo H. floresiensis e H. sapiens.
Karl Alvarez
Karl Matthew Alvarez (nado o 10 de marzo de 1964) é o baixista das bandas Descendents e All. Tamén toca a guitarra e canta en Underminer.
Traxectoria
Alvarez uniuse a Descendents despois do álbum Enjoy! da súa anterior banda, The Massacre Guys, e tocou en todos os traballos de All, da que é o principal compositor. No verán de 2006 uniuse á banda de gypsy punk Gogol Bordello para tocar en parte da xira Van's Warped Tour e nos festivais de Reading e Leeds.
Dende o 2004 Karl toca en The Last xunto co batería de Descendents e All Bill Stevenson. No 2006 tocou no álbum auto-titulado de The Lemonheads lanzado polo selo Vagrant Records. Tamén se encargou do baixo nas dúas últimas xiras canadenses da banda The Real McKenzies.
Naka, Ibaraki
Naka (那珂市, なかし, Naka-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situada ao nordeste da rexión de Kantō e no centro-norte da prefectura, e na area da provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 97,80 km² e a poboación de 54.304 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 555 h/km².
O concello de Naka limita cos concellos de Shirosato, de Hitachiōmiya, de Hitachiōta, de Hitachi, de Tōkai, de Hitachinaka e de Mito.
Arnould Galopin
Arnould Galopin, nado en Marbeuf (Normandía) o 9 de febreiro de 1863 e finado en París o 9 de decembro de 1934, foi un escritor francés, oficial da Lexión de honor e autor de obras de ciencia ficción e policíacas.
Midland F1 Racing
Midland F1 Racing, abreviado na escrita como MF1 Racing e coñecido como Spyker MF1 Racing nas tres derradeiras carreiras da tempada de 2006, foi a primeira escudería de Fórmula 1 rexistrada baixo licenza rusa. Estaba dirixida por Alex Shnaider, co-fundador do holding empresarial Midland, sendo o Xefe de Equipo Colin Kolles e o seu Director Técnico James Key.
Midland F1 só participou na tempada de 2006, despois de que Shnaider mercara a escudería Jordan Grand Prix no ano anterior por 60 millóns de dólares, e sendo vendida a falta de tres carreiras a Spyker Cars por 106.6 millóns de dólares , para formar ó remate dese ano a escudería Spyker F1.
A compra de Jordan
esquerda|miniatura|300px|[[Narain Karthikeyan no Gran Premio dos Estados Unidos de 2005.]]
Os intereses do Grupo Midland na Fórmula 1 confirmáronse en outubro de 2004, cando anunciaron a súa intención de contar cunha escudería na categoría para 2006. . Aínda que inicialmente especulouse con que ían comezar un proxecto dende 0 ou que ían mercar Jaguar, o 24 de xaneiro de 2005 fíxose pública a compra de Jordan polo Grupo Midland. , sendo este o que ía dirixir a escudería na xa próxima tempada de 2005. Este movemento dáballe dúas vantaxes a Alex Shnaider: non ter que paga-la cláusula de entrada no Campionato, que é de 48 millóns de dólares, e poder reclama-los ingresos procedentes dos dereitos televisivos pertencentes a Jordan.
Nesta tempada, a escudería mantivo o nome de Jordan, e pasou por ela sen pena nin gloria cos pilotos Tiago Monteiro e Narain Karthikeyan rematando as carreiras na parte baixa das clasificacións. O máis destacado foi o terceiro posto de Monteiro no Gran Premio dos Estados Unidos, onde tódalas escuderías que calzaban pneumáticos Michelin negáronse a participar, e a sorprendente xeira de carreiras rematadas deste mesmo piloto , amosando unha grande fiabilidade do monopraza EJ-15, que levaba un motor Toyota RVX-05 3.0 V10, e pneumáticos Bridgestone.
Porén, e por mor dos discretos resultados conseguidos durante toda a tempada, constantemente saíron rumores de venda por parte de Shnaider a outros investidores interesados moi fortes, aínda que sempre foron desmentidos polo propio magnate ruso-canadense ou dende o propio equipo. Estes rumores víronse alimentados pola marcha do anterior Xefe de Equipo, Trevor Carlin, tras sete carreiras, e do Deseñador e Enxeñeiro Xefe Mark Smith ó remate da tempada.
A tempada de 2006
esquerda|300px|miniatura|[[Tiago Monteiro conducindo o seu Midland M16 en abril de 2006.]]
O nome foi trocado a Midland F1 Racing de cara á tempada 2006, e inicialmente estaba previsto que Dallara fora quen construíra o chasis. Porén, o acordo entre ambas partes esnaquizouse a finais do ano 2005 durante a fase de deseño, alegando dende a escudería rusa que tiñan a capacidade suficiente, tras merca-las propiedades de Jordan que aínda non tiñan, como o túnel de vento, para construí-lo seu propio chasis. Isto fixo que James Key fora ascendido a Director Técnico.
O desenvolvemento propio deu como resultado ó Midland M16, equipado cun motor V8 deseñado por Toyota, o RVX-06 2.4 V8, e de novo con pneumáticos Bridgestone. As cores do monopraza coincidían coas cores da imaxe corporativa do Grupo Midland, o vermello, o branco e o negro.
Os primeiros tests do coche levounos a cabo o piloto ruso Roman Rusinov, aínda que o piloto de MotoGP Max Biaggi tamén fixo algunhas probas , levantando rumores sobre a súa posíbel entrada nesta categoría. Shnaider insistiu constanstemente que a intención inmediata de Midland era a de levar ó primeiro piloto ruso á Fórmula 1, pero despois de tentear a Takuma Sato , a escudería asinou como pilotos titulares o neerlandés Christijan Albers e o portugués Tiago Monteiro.
No plano deportivo, o ano da escudería foi un desastre. Non lograron ningún punto en toda a tempada, e no Campionato de Construtores só lograron quedar na décima posición, por diante de Super Aguri, única escudería á que conseguiron superar de maneira constante. Ademais, loitaron ocasionalmente con Red Bull Racing e Toro Rosso, chegando a quedar en mellor posto que esta última escudería nalgúns eventos. Na metade da tempada comezaron a amosar un progreso relativo, debido á mellora de rendimento dos pneumáticos subministrados por Bridgestone, xunto ós avances en aerodinámica e na facilidade de condución da man de Simon Philips e de Richard Fritz respectivamente , chegando a partir dunha diferenza de catro segundos coa cabeza de carreira ó comezo do ano a rematalo cunha diferenza de dous.
A venda da escudería a Spyker Cars
esquerda|300px|miniatura|[[Christijan Albers conducindo o Spyker M16 nuns tests en Silverstone en setembro de 2006.]]
O 10 de setembro, anunciouse oficialmente a venda da escudería a Spyker Cars, unha empresa holandesa fabricante de coches, pola cantidade de 106.6 millóns de dólares.