cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Abelenda Zapata
Traxectoria
A partir deses anos realiza numerosas exposicións en cidades galegas (A Coruña, Vigo, Ferrol, Santiago etc.), Madrid e Barcelona, sendo considerado pola crítica da época un dos primeiros intérpretes da paisaxe galega. Novamente, cunha bolsa da Deputación coruñesa, viaxa a Italia, Suíza e Francia en 1930.
A guerra civil sorpréndeo en Madrid, onde se atopaba opositando a unha cátedra de profesor de debuxo, e permanece en Madrid ata 1939, data na que regresa á Coruña.
En 1957 morre repentinamente na súa casa de Perillo.
A súa obra móstrase en Europa e América, de feito, en museos de Suramérica figuran obras súas, así como no de Arte Moderna de Madrid e nos de Galiza.
Abelenda foi por completo alleo a todas as innovacións europeas do seu tempo. Pola contra, apegado á paisaxe da súa terra, interprétaa con modos técnicos emparentados co impresionismo e cun sentimento lírico intimista, de raíz literaria.
Vida persoal
Casou en 1923 con Obdulia Freire Mariñas, e foron pais de Obdulia, Leonardo e Manuela Abelenda Freire.
A Torre, Cenlle, Cenlle
A Torre é un lugar situado na parroquia de Cenlle, no concello de Cenlle, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 19 habitantes, deles 9 eran homes e 10 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 2007.
miniatura|esquerda|As dez parroquias que conforman o concello de Cenlle.
Iti, Tomari Dhaka
Iti, Tomari Dhaka (en ইতি তোমারই ঢাকা) é un filme bangladeshí de 2018 dirixido por once directores diferentes. Foi galardoado co premio ó "mellor guión orixinal" na 11ª edición do Festival Internacional de Cinema de Jaipur (JIFF) celebrado na India. É un dos primeiros filmes orixinarios de Bangladesh distribuídos por Netflix. Trátase dunha colección antolóxica de curtametraxes centradas na cidade capital de Bangladesh, Dacca, e a xente que vive nela. Foi escollido como candidato de Bangladeshi para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Economía de Tonga
Tonga ten unha economía pequena e aberta, e unha base de exportación reducida a poucos produtos agrícolas. Os principais son a cabaza, vainilla e o iñame. Incluíndose tamén o peixe, os produtos primarios representan o 2/3 das exportacións. O país importa unha gran cantidade de alimentos, especialmente de Nova Zelandia.
O país depende tamén das remesas de diñeiro das comunidades tonganesas residentes no exterior para equilibrar o seu déficit comercial. O turismo representa a segunda fonte de ingresos do país: o 2006 39.000 persoas visitaron o país.
O goberno estimula o desenvolvemento do sector privado, incentivando especialmente os investimentos, mentres concentra os gastos públicos en saúde e educación. Tonga ten unha infraestrutura básica razoable e un servizo social desenvolvido. O elevado desemprego entre os mozos, o crecemento da inflación, as presións por reformas democráticas e o crecemento dos gastos en servizos sociais son os principais desafíos do goberno.
Fernando Baiano
Joao Fernando Nelo, máis coñecido como Fernando Baiano, nado en São Paulo o 18 de marzo de 1979, é un futbolista brasileiro. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Mogi Mirim.
Traxectoria
Dianteiro centro desde moi pequeno, comezou a xogar no Corinthians, onde en 1999 gañou o primeiro Mundial de Clubs. Despois fichou polo Internacional (2002), polo Flamengo (2003) e polo Wolfsburgo (2004); deixando ver en todos os seus novos equipos detalles de calidade.
Pero a súa definitiva afirmación tívoa no Málaga CF, onde marcou 9 goles en 17 partidos convertendo a un Málaga agónico nun equipo de media táboa. Ó final da tempada Fernando non renovou co Málaga e fichou polo Celta de Vigo logo de protagonizar unha longa negociación co Celta e Deportivo da Coruña durante todo o verán.
Alcume
Debe o seu alcume ó seu primeiro adestrador, que non acordándose do seu nome chamouno así "Ei, ti, o Baiano" pensando que a rexión da cal proviña era a de Baía. Non era así, pero o seu alcume nunca cambiou e para todos pasou a chamarse Fernando Baiano.
Copas internacionais
(*) Incluíndo a Selección
North European Basketball League
A North European Basketball League (NEBL) foi unha liga de curta vida fundada en 1998 por Šarūnas Marčiulionis. Esta liga foi o primeiro proxecto de liga comercial rexional de Europa, e inicialmente estaba formada polos mellores equipos de cinco países: Lituania, Letonia, Estonia, Suecia e Finlandia.
Historia
En 1999 tivo lugar a primeira edición, que contou con oito equipos dos países creadores. Logo a competición comezou perdendo as súas características rexionais, incluíndo equipos de Europa central (Polonia, Chequia), Europa occidental (Dinamarca, Alemaña, Bélxica, Países Baixos, Reino Unido) e o Leste de Europa (Rusia, Ucraína, Belarús); logo, do Sur de Europa (Bulgaria, Macedonia do Norte, Romanía, Serbia) e mesmo de Israel e Turquía. Na tempada 2001-02 participaron 31 equipos de 19 países (dende Israel a Reino Unido). A Final Four da NEBL xogouse sempre en Vilnius, Lituania.
Na tempada 2002 os mellores clubs coma o CSKA Moscova, o Žalgiris ou o Maccabi perderon o seu interese na competición en favor da nova e máis atractiva comercialmente Euroliga. Na tempada 2002-03 disputouse por última vez esta competición entre os catro equipos que non abandonaran a competición nunha Final Four. A NEBL transformouse máis tarde (dende o 2004) na actual Baltic Basketball League cos 10 mellores equipos de Lituania, Letonia e Estonia participando nela.
Espírito Santo, Brasil
Espírito Santo é un estado brasileiro ao leste da Rexión Sueste. Limita ao leste co océano Atlántico, ao norte cos estados de Baía e Minas Xerais, ao oeste con Minas Xerais, e ao sur co estado do Río de Xaneiro. A súa capital é Vitória.
Topografía
O estado pode ser dividido en dúas áreas: a planicie costeira e as montañas interiores, que forman a serra. A parte máis alta da serra chámase Serra do Caparaó (cuxo punto máis alto -Pico da Bandeira- atinxe a 2.890 m de altitude).
Bandoxa, Bandoxa, Oza-Cesuras
Bandoxa é un lugar da parroquia de Bandoxa no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2010 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres), 6 menos ca no ano 2000.
Espírito Santo, Brasil
Clima
O clima do Espírito Santo é seco en xeral, e quente ao norte do río Doce. O clima de montaña é máis frío chegando ao clima tropical de altitude nas rexións máis altas, como o oeste e o suroeste. O clima predominante nas planicies costeiras é o tropical, tendendo a tropical seco no norte. En xeral o verán é chuvoso e o inverno é seco.
Ríos e lagos
O principal río do estado é o río Doce, que nace no veciño estado de Minas Xerais. Outro importante río é o Santa María, que desemboca próximo á illa onde se sitúa a capital, Vitória.
Bandoxa, Bandoxa, Oza-Cesuras
Lugar
Gráfica da evolución demográfica do Lugar de Bandoxa: { "version": 2, "width": 600, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 2000, "y": 40 },				{					"x": 2001, "y": 40 },				{					"x": 2002, "y": 38 },				{					"x": 2003, "y": 38 },				{					"x": 2004, "y": 39 },				{					"x": 2005, "y": 37 },				{					"x": 2006, "y": 34 },				{					"x": 2007, "y": 35 },				{					"x": 2008, "y": 36 },				{					"x": 2009, "y": 36 },				{					"x": 2010, "y": 34 },				{					"x": 2011, "y": 37 },				{					"x": 2012, "y": 33 },				{					"x": 2013, "y": 34 },				{					"x": 2014, "y": 34 },				{					"x": 2015, "y": 33 },				{					"x": 2016, "y": 33 },				{					"x": 2017, "y": 31 },				{					"x": 2018, "y": 30 },				{					"x": 2019, "y": 28 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	] } Datos segundo o INE
Espírito Santo, Brasil
Ríos e lagos
O estado ten unhas 26 lagoas, próximas ás marxes do río Doce. A máis importante delas é a Lagoa Juparanã.
Economía
Os cultivos máis importantes no estado son o arroz, o café (un dos máis importantes produtos de exportación agrícolas do Brasil), o cacao, a cana de azucre, o feixón, as froitas, (principalmente a banana e a papaia), e o millo.
Da cría de animais para fins comerciais, a máis importante é de gando, que é criado tanto para produción de carne como de leite. Destaca tamén a avicultura, que vende en todo Brasil e tamén exporta. As industrias de enlatados, produtos forestais, téxtiles, o aceiro e a minería de ferro son tamén grandes importantes. O estado acolle a maior fábrica de aproveitamento das minas de ferro do mundo (Val do Rio Doce), e unha das maiores industrias de produción de papel e celulosa do mundo, a Aracruz.
Os portos de Vitória e Tubarão son importantes para a exportación do mineral de ferro e do aceiro, e ademais na costa da rexión de São Mateus atopouse recentemente petróleo, o que impulsou a economía estatal, estando en vigor acordos comerciais para a súa explotación.
O turismo vén crecendo en importancia na economía de estado pero a maioría dos viaxeiros son de estados veciños, e non doutros países, así que os beneficios do turismo aínda son pequenos, en comparación con outros estados. Destinos turísticos coñecidos inclúen a zona costeira con cidades como Guarapari, Jacaraípe e Manguinhos. Pero cada vez máis os destinos de montaña gañan popularidade, como Domingos Martins e Castelo.
Antonov An-2
O Antonov An-2 (en ruso: Ан-2) tamén chamado Annushka é un robusto biplano monomotor. O seu primeiro voo tivo lugar o 31 de agosto de 1947 sendo o primeiro avión deseñado por Antonov. É empregado coma medio de transporte lixeiro con capacidade para 12 pasaxeiros, paracaidismo e traballos agrícolas. As súas extraordinarias capacidades para voar a baixa velocidade e realizar engalaxes e aterraxes en curtas distancias, o fan perfecto para voos a lugares con pistas improvisadas. Tamén foron creadas variantes para climas fríos e outras condicións extremas. é o maior biplano monomotor xamais construído e os 45 anos de produción ininterrompida o converten nun dos avións máis antigos aínda en uso.
Historia
miniatura|esquerda|Biplano An-2 particular na exhibición aérea de [[Miramar]] O An-2 é o biplano monomotor máis grande xamais construído e foi producido en grandes cantidades sendo construídos 5 000 ata 1960 na URSS. A partir dese ano a maioría dos An-2 foron construídos na factoría polaca WSK-P2L Mielec, con máis de 13 000 aparellos construídos ata o fin da produción do An-2 en 1991. Unha produción limitada para partes de recambio e cobertura de mantento continúa. O An-2 é tamén construído baixo licenza na China co nome de Shijiazhuang Y-5 (Avión de transporte Tipo 5).
Deseño
O An-2 foi deseñado como un avión de usos diversos para uso do goberno na agricultura e bosques. Porén é altamente adaptable e numerosas variantes foron creadas incluíndo versións científicas para estudos atmosféricos, avións cisterna para a loita contra incendios forestais, ambulancias voantes, hidroplanos, unha versión de combate lixeiramente armada para o lanzamento de paracaidistas e a versión máis común, o An-2T, con capacidade para 12 pasaxeiros. Todas as versións salvo o An-3 están dotadas dun motor radial Shvetsov ASh-62IR de 1000 CV de potencia e 9 cilindros o cal foi orixinalmente deseñado a partir do Wright R-1820.
Número positivo
En matemáticas, o conxunto dos números reais positivos,, é o subconxunto dos números reais que son maiores que cero.
Nun plano complexo, identifícase co eixe real positivo e adoita representarse cun raio horizontal. Este raio emprégase como referencia na forma polar dun número complexo. O eixe positivo correspóndese cos números complexos con argumento \varphi = 0.
Notación
Alternativamente a, adoitan empregarse os símbolos non estándar e. Con todo, isto pode levar a confusión, porque algún autores os empregan para denotar o conxunto dos números reais non negativos, que inclúe o cero explicitamente. Os números reais non negativos correspóndense co rango das métricas, normas e medidas nas matemáticas.
Propiedades
O conxunto é pechado para a suma, o produto e a división. Herda a topoloxía da recta real e polo tanto ten a estrutura de grupo topolóxico multiplicativo e semigrupo topolóxico aditivo.
Universidade de Constantinopla
miniatura|[[Nomisma|Sólido bizantino coa representación do emperador Basilio I e a súa dona Eudoxia Ingerina.|300px]]
A Universidade de Constantinopla, tamén coñecida coma Universidade de Magnaura polo nome do Palacio Imperial bizantino, foi recoñecida como tal no ano 848, sendo emperador Basilio I, mais coma moitas outras universidades do medievo, xa levaba moito tempo funcionando coma institución académica antes de ser recoñecida como universidade. A escola orixinal fundouse no ano 425, sendo emperador Teodosio II. É considerada por moitos especialistas como a primeira universidade do mundo.
A Universidade contaba con escolas de Medicina, Filosofía e Dereito, que xunto con outras institucións (escolas económicas, facultades, politécnicos, bibliotecas e academias de arte), fixeron de Constantinopla o centro de saber do mundo medieval.
Historia
A sociedade bizantina pode considerarse moi instruída, tendo en conta os padróns do seu tempo. Posuían un sistema de educación laico herdeiro das academias da antigüidade clásica. A educación primaria estaba amplamente estendida, chegando até as vilas e abranguendo os dous sexos. Só neste contexto pode ser entendida a universidade secular de Constantinopla, que ademais non era unha institución excepcional, xa que existían outras, antes da conquista musulmá, nalgunhas provincias, coma a de Alexandría e a de Antioquia.
Cando se refundou Constantinopla no 330 foron levados alí mestres e profesores doutras partes do imperio, e tomáronse medidas para que fosen supervisados e apoiados polo estado, pero sen formalizar nin regular o seu ensino. miniatura|O coloso de Barletta é unha representación do emperador [[Teodosio I.|200px]] A escola orixinaria, o Pandidakterion, foi fundada polo emperador Teodosio II no ano 425,, establecendo unha clara distinción entre mestres privados e públicos, estes últimos, pagados polo erario, disfrutaban de privilexios e prestixio. Eran en total 31 catedráticos: dez de Gramática latina e outros tanto de grega, dous de Dereito, un de Filosofía e oito de Retórica (cinco en grego e tres en latín). A Retórica era a máis importante e difícil entre as materias estudadas, e era básica para calquera cidadán que pretendese acceder a un posto público no Estado ou na Igrexa. .
Nos séculos VII e VIII (‘’A Idade Escura Bizantina’’) o Imperio atravesou graves dificultades: a presión dos árabes polo sur, e a dos eslavos, ávaros e búlgaros polo norte produciron unha crise económica e a decadencia e transformación do estilo de vida bizantino. Aínda así parece que o ensino superior seguía a recibir fondos públicos, se ben este punto non é abondo coñecido polos historiadores. No que si parecen coincidir é na baixada da calidade do ensino neste tempo.
O aumento da estabilidade no século IX permitiu unha mellora da educación, así no 863 fundáronse novas cátedras de Gramática, Retórica e Filosofía (incluíndo Aritmética, Xeometría, Astronomía, Música) con sede no Palacio Imperial de Magnaura. Todas as cátedras foron mantidas con cartos públicos durante o seguinte século e medio, cando o protagonismo da Educación pasa á Igrexa. Durante o século XII a Escola Patriarcal era o centro de ensino máis importante e de el saíron homes de letras coma Teodoro Pródromo e Eustacio de Salónica.
A captura de Constantinopla no 1204 polos cruzados na coñecida como cuarta cruzada supuxo a fin dos fondos para a Universidade, aínda que o goberno no exilio en Nicea (a İznik turca) mantivo algún profesores privados. Despois da restauración imperial (1261) fixéronse varios tentativas de restaurar o vello sistema, máis nunca se acadou de todo, recaendo a maior parte do ensino en mestres privados, coma: o teólogo e gramático Máximo Planudes (1260-1310), o historiador Nicéforo Grégoras (1291-1360), e o home de letras Manuel Chrysoloras, quen sería máis tarde profesor en Florenza e pioneiro na reintrodución da literatura grega en Occidente. No século XV moitos máis profesores de Constantinopla seguirían a Chrysoloras e acabarían ensinando en Italia, onde influíron grandemente aos humanistas. .
As principais materias da maior parte dos estudos eran a retórica, a filosofía e as leis, co obxectivo de formar un persoal culto e competente para asumir os postos burocráticos do Estado e da Igrexa (a universidade laica tiña o seu equivalente relixioso nas Escolas de Teoloxía). Na Universidade conserváronse activas as tradicións platónica e aristotélicas, sendo continuación da Academia de Atenas
A Escola de Magnaura fundouse no século IX, sendo engadidas novas facultades de Filosofía e Dereito na Escola Capitalina, xa no século XI.
O período de decaemento da Universidade comezou coa conquista e saque da cidade na IV Cruzada (1204), a pesar de ter sobrevivido coma institución laica, baixo o goberno da Igrexa até a Caída de Constantinopla. A universidade permaneceu aberta até o século XV.
Bundestag
Funcións
O Bundestag é a Cámara Baixa do parlamento alemán, con maiores funcións cás do Bundesrat (Cámara Alta e órgano de representación dos estados federados).
É ante el onde adoitan comparecer o Chanceler e os Ministros. Componse de polo menos 598 deputados elixidos para catro anos a través do que se chama elección proporcional parcialmente personalizada. Os deputados son representantes de todo o pobo e non están vencellados a ningún mandato máis co da súa propia conciencia; é dicir, prohibición do mandato imperativo. O seu labor garántese mediante a inviolabilidade e a inmunidade. Na práctica, no Bundestag trabállase mediante comisións parlamentarias e grupos parlamentarios. Os grupos parlamentarios son formados por polo menos un 5% dos membros da Cámara que pertenzan a un mesmo partido ou partidos diferentes con obxectivos comúns, pero que non compitan en ningún Estado (é o caso dos dous partidos cristián-demócratas CDU e CSU).
O Bundestag ten funcións lexislativas, funcións electorais (tales como a elección do Chanceler Federal, a moción de censura, a moción de confianza), funcións de control do Goberno (como as comisións de investigación, preguntas, revisión de contas) e funcións de representación e de formación da vontade pública.
Elección
Segundo a Constitución alemá, o Bundestag é elixido por todos os cidadáns alemáns maiores de 18 anos nunha elección libre, igual, directa e segreda. Non existe obrigación de votar.
As eleccións seguen un sistema mixto proporcional e maioritario. Os partidos preséntanse con listas rexionais para cada estado federado e cun "candidato directo" para cada circunscrición (299 en total). Cada elector ten dous votos: o chamado "primeiro voto" (Erststimme) para o candidato directo, e o "segundo voto" (Zweitstimme) para a lista dun partido.
Os escanos no Bundestag soamente repártense entre os partidos que obteñan un mínimo do cinco por cento do "segundo voto" (representación proporcional) ou tres mandatos directos polo "primeiro voto" (representación directa). Esta cláusula do cinco por cento (Sperrklausel) debe evitar a presenza de grupúsculos minoritarios no Bundestag. Se un partido obtén menos do 5 por cento e só un ou dous mandatos directos, só estes deputados elixidos directamente obteñen o seu escano.
O Bundestag é elixido dende o ano 1987 segundo o método Hare-Niemeyer por un período de lexislatura de catro anos. O método é o seguinte:
Nas derradeiras eleccións (2005) houbo 16 mandatos suplementarios (9 do SPD e 7 da CDU), polo que o número total de escanos do Bundestag elevouse a 614.
Edificio do Reichstag en Berlín
O inmoble construído a finais do século XIX trala unificación alemá alcanzada no Segundo Reich, baixo a hexemonía de Prusia, foi escenario do trasegar político do país.
Pouco logo de acadar o poder en 1933, Adolf Hitler disolveu o parlamento e convocou eleccións, liderando o partido Nazi. Unha semana antes das votaciones produciuse un incendio no edificio do Reichstag e Hitler, tras acusar á oposición comunista e social-demócrata do incendio, promulga leis de excepción, eliminando e perseguindo a moitos adversarios políticos.
Na actualidade, a moderna cúpula do edificio, aínda que totalmente diferente á orixinal, converteuse nun dos símbolos da cidade, pois o acceso a ela está aberto ao publico e desde o seu interior pódese contemplar unha ampla vista sobre a cidade.
Factor de choque térmico
En bioloxía molecular, os factores de choque térmico ou factores de shock térmico (HSF, do inglés heat shock factors) son os factores de transcrición que regulan a expresión das proteínas de choque térmico. Un exemplo típico é o factor de choque térmico de Drosophila melanogaster.
Función
Os factores de choque térmico (HSF) son activadores transcricionais dos xenes de choque térmico. Estes activadores únense especificamente a Elementos de Secuencia de Choque Térmico (HSE) por todo o xenoma cuxa secuencia consenso é un conxunto en támdem de tres motivos "AGAAN" con orientación oposta ou unha versión dexenerada deles. En condicións non estresantes, o HSF de Drosophila é un monómero non unido localizado no núcleo, mentres que a activación do choque térmico ten como resultado a trimerización e unión ao HSE. O Elemento de Secuencia de Choque Térmico (HSE) está moi conservado desde os lévedos aos humanos.
O factor de choque términco 1 (HSF-1) é o principal regulador da transcrición das proteínas de choque térmico en eucariotas. En ausencia de estrés celular, o HSF-1 é inhibido por asociación coas proteínas de choque térmico e, por tanto, non está activo. Os estreses celulares, como un incremento da temperatura, poden causar que as proteínas da célula sufran un pregamento incorrecto. As proteínas de choque térmico únense a proteínas mal pregadas e disócianse de HSF-1. Isto permite que o HSF1 forme trímeros e se traslade ao núcleo celular e active a transcrición. A súa función non só é crítica para superar os efectos proteotóxicos das perturbacións térmicas, senón que tamén cómpre para un axeitado desenvolvemento animal e a supervivencia global de células cancerosas.
Estrutura
Cada monómero HSF contén unha repetición de cremalleira de leucina C-terminal e tres N-terminais. As mutacións puntuais nestas rexións teñen como resultado a alteración da localización celular, o que fai que a proteína sexa constitutivamente nuclear en humanos. Dúas secuencias que flanquean as cremalleiras N-terminais concordan co consenso dun sinal de localización nuclear (NLS) bipartito. A interacción entre as cremalleiras N- e C-terminais pode orixinar unha estrutura que enmascara as secuencias do sinal de localización nuclear: despois da activación de HSF, estas poden quedar desenmascaradas, o que resulta na relocalización da proteína no núcleo. O compoñente de unión o ADN de HSF encóntrase no N-terminal da primeira rexión NLS, e denomínase dominio HSF.
Isoformas
Os humanos expresan os seguintes factores de choque térmico:
Sitta przewalskii
Sitta przewalskii (gabeador de Przewalsky), chamada orixinalmente co nomen nudum "Sitta eckloni", é unha especie de ave da familia Sittidae, os gabeadores. Durante moito tempo foi considerada unha subespecie de Sitta leucopsis, pero difire dela significativamente na súa morfoloxía e vocalizacións. Tanto S. przewalskii coma S. leucopsis foron consideradas especies moi próximas a Sitta carolinensis. É un gabeador de tamaño medio, duns 13 cm de lonxitude. A parte superior do seu corpo é de cor azul agrisado escuro, que se fai negro azulado escuro no píleo. A cara e gorxa son de cor laranxa-beige, que se fai cor canela intensa nas partes inferiores, intensificando a cor nas partes laterais do peito. As vocalizacións consisten en series alternantes de asubíos ascendentes e notas curtas.
Taxonomía
Os gabeadores constitúen o xénero Sitta de paseriformes que pertencen á familia Sittidae. O xénero pode dividirse en sete subxéneros, e S. przewalskii pertence ao subxénero Leptositta, xunto coa súa subespecie nomeada Sitta leucopsis e Sitta carolinensis. Os gabeadores caracterízanse pola súa única meneira de baixar boca abaixo polos troncos das árbores. A maioría teñen partes superiores grises ou azuladas e unha liña ocular negra, aínda que o gabeador de Przevalski carece de liña ocular.
Sitta przewalskii foi descrita cientificamente en 1891 polos rusos Mikhail Mikhailovich Berezovsky e Valentin Bianchi baseándose nun só espécime obtido na China na prefectura de Haidong, no leste de Qinghai. O nome científico da especie honra ao explorador ruso Nikolay Przewalsky, que decubriu a especie no Tíbet en 1884 e denominouna  Sitta eckloni  sen dar dela unha descrición adecuada, converténdose este nun nomen nudum. Aínda que áres de distribución principais de S. przewalskii e de S. leucopsis están separados case 1 500 km, o gabeador de Przevalski foi descrito como unha especie estreitamente relcionada con S. leucopsis, e foron desde entón consideradas como conespecíficas, tratándose S. przewalskii como unha subespecie de S. leucopsis.
En 2005, Pamela C. Rasmussen deulle ao taxon o status de especie separada no seu libro Birds of South Asia. The Ripley Guide. A clasificación foi utilizada polos ornitólogos Nigel J. Collar e John D. Pilgrim en 2007, e apoiada no Congreso Ornitolóxico Internacional por Alan P. Peterson no seu coñecido Zoological Nomenclature Resource (Zoonomen), e pola Internet Bird Collection (IBC), patrocinada poloHandbook of the Birds of the World. Non se identificaron subespecies dentro de S. przewalskii.
En 2014, Eric Pasquet, et al. publicaron unha filoxenia baseada no exame do ADN nuclear e mitocondrial de 21 especies de gabeadores. Aínda que S. leucopsis non estaba incluída no estudo, encontrou que dentro do grupo de gabeadores estudados, S. przewalskii é basal ("un antepasado na base (ou raíz)") na árbore evolutiva da familia dos gabeadores, e así un "grupo irmán de todos os outros gabeadores, sen ningún parente próximo". Estes descubrimentos resultaron de análises filoxenéticas (nas que se empregaron inferencias bayesianas e métodos de máxima verosimilitude). Despois realizouse unha análise bioxeográfica (usando o modelo de dispersión-extinción-cladoxénese). O cladograma que se debuxou a partir das evidencias indica que o primeiro clado e os descendentes máis próximos do gabeador de Przevalski son S. carolinensis e S. magna, o que desbota a hipótese de que S. przewalskii pertence á mesma especie que S. carolinensis.
Descrición
miniatura|Ilustración de S. przewalskii coa plumaxe gastada, feita por [[John Gerrard Keulemans|J.G. Keulemans ]]
Como Sitta przewalskii foi durante longo tempo considerada unha subespecie de S. leucopsis, a súa descrición fíxose con frecuencia en comparación con ela. Aínda que ambas as especies carecen da típica liña ocular dos gabeadores, a súa coloración é distinta, xa que S. leucopsis é máis branca ou beige crema na súa gorxa, cara, peito, flancos e ventre, onde S. przewalskii ten diversos tons e concentracións de cor canela. S. przewalskii é tamén o máis pequeno dos dous, e o seu peteiro é claramente máis delgado. Os machos e femias da especie son case idénticos en aspecto, excepto polas cores canela máis vivas do macho.
As áreas sobre os ollos, incluíndo a fronte, píleo e caluga, son dun negro azulado intenso. O propio manto é dunha cor azul agrisada escura a medio escura como tamén as remeiras terciarias e as coberteiras da parte superior da á, que se fan grises escuras nas coberteiras medias, grandes e nas primarias, así como na álula. As secundarias e primarias internas están beireadas de azul agrisado. As rectrices centrais son azul agrisadas e as rectrices externas son dun gris anegrado, facéndose máis claras cara ás puntas.
A cara e áreas próximas, incluíndo o loro, zona superciliar, coberteiras, meixelas e gorxa son dun beige-laranxa branco. Na zona ventral, a barriga e o peito son dunha cor canela viva, que se escurece a laranxa-canela nos laterais do peito. Os flancos posteriores e plumas coberteiras de debaixo da cola son avermellados. Na plumaxe gastada, a cor pode ser desigual nas partes inferiores e de tons máis claros. A mandíbula superior do peteiro é negra, e a inferior é gris cunha punta negra. O iris e patas son marróns escuras. Os xuvenís da especie lembran o adulto pero a base do seu peteiro é amarela, proporcionadamente máis curta, e a súa cor global é menos viva.
O gabeador de Przevalski é unha ave de medio tamaño, que mide de 12,5 a 13 cm de lonxitude. A á pregada do macho é de 72 a 77 mm de longo e a da femia de 69 a 74 mm; uns 4 mm máis curta como media que a de S. leucopsis. A envergadura das ás é duns 22,5 cm. O peteiro mide de 17 a 17,6 mm, e é máis delgado e curto que o de S. leucopsis, no cal o peteiro é de aproximadamente 21 mm de longo. O tarso é de 18 mm, e a cola de 43 mm de lonxitude.
Vocalizacións e comportamento
As chamadas territoriais de S. przewalskii difiren significativamente das de S. leucopsis, cuxas notas son máis nasais, mentres que o canto de S. przewalskii consta de longos versos compostos de asubíos de ton ascendednte, intercalados con notas curtas. De acordo co Handbook of the Birds of the World, as súas vocalizacións inclúen un "suave e amortecido 'chip' repetido en series irregulares..; un alto e enfático, 'duip' ou 'duip-ip' asubiado; un lixeiramente nasal e queixumento 'que', xeralmente repetido de 3 a 5 veces...; e unha notas máis febles 'pi-pi-pi-pi...' ou 'sit-sit-sit-sit...' no mesmo ton pero lentamente cara ao final da frase."
En 1950, o naturalista inglés Frank Ludlow informou dunha descrición da ave, que fora feita por Ernst Schäfer, que estudou un macho adulto preto de Litang en 1934. Caracterizouna como: "un dos máis tímidos e raros habitantes dos bosques de coníferas", que leva unha vida solitaria, moi similar ás poboacións próximas do peto de tres dedos (Picoides tridactylus funebris). En contraste, Ludlow observou a especie no sueste do Tíbet, probablemente durante o inverno, e non atopou que fose especialmente reservada. Informou que cazara un espécime nun salgueiro, afastado dos terreos usuais de nidificación de coníferas. O espécime foi capturado na periferia dun bosque, nunha elevación entre dous vales, onde estaba pousado sobre unha rama morta desde a cal se lanzaba en persecución de insectos en voo, como faría un muscicápido.
Distribución e hábitat
A especie é endémica dunha área da China central e sueste do Tíbet. Na China encóntranse no leste de Qinghai, desde as montañas Daba ata polo norte ao Condado autónomo de Menyuan Hui e polo sur ata a meseta de Amdo (35° N 101° E), e na parte sur de Qinghai no Condado de Nangqên; na área do río Amarelo no condado de Xinghai; en Gansu, suroeste de Xiahe e Min; en Sichuan, onde foi observada ao norte, centro e oeste da provincia, incluíndo algúns avistamentos no condado de Songpan na reserva natural do val de Jiuzhaigou, nas montañas Qionglai no distrito de Wolong, na rexión do condado de Barkam, e na área de Litang. A especie foi tamén observada en Kunming, Yunnan, na parte máis meridional da China, a onde migra probablemente para pasar o inverno.
S. przewalskii habita bosques de montaña de coníferas de píceas ou abetos. O seu rango altitudinal xeralmente aproxímase á liña de árbores do bosque. Na China foi observada a alturas de 4 270 m (en Sichuan durante agosto) e en Qinghai entre os 2 590 e 2 895 m de altura e a aproximadamente 2 250 m (durante xuño). No oeste do Nepal o seu intervalo altitudinal é de 2 745 a 4 575 m de altura. No Tíbet foron rexistrados a alturas de 3 500 a 4 500 m no noroeste, e de 2 895 a 3 050 m no sueste.
Ameazas e protección
S. przewalskii aínda non é tratada como unha especie independente por BirdLife International nin pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN), e o nivel de ameaza que soporta non foi avaliado. Malia que foi descrita como rara na China e sueste do Tíbet, dado que o taxon é tratado como unha subespecie de S. leucopsis, a avaliación da súa poboación incorpora a abundancia relativa da súa especie parental. Adopta a categoría da súa especie parental de "menos preocupante". Como S. przewalskii non foi estudada estensamente de forma independente de S. leucopsis, non se lle podería aplicar unha clasificación de "deficiente en datos", porén, a rareza de avistamentos desta ave indica que debería haber preocupación polo seu status; polo que pode garantirse que lle correspondería unha clasificación de "case ameazada" ou mesmo "vulnerable".
Bandín, Carcacía, Padrón
Bandín é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (6 homes e 12 mulleres).
Gran Comora
miniatura|Bandeira de Gran Comora. miniatura|dereita|Mapa de Gran Comora.
dereita|miniatura|Gran Comora (en branco) en relación as Comores (marrón claro). Gran Comora (tamén coñecida como Grande Comore ou Ngazidja) é unha illa no Océano Índico na costa sur de África. É a maior illa das Comores cunha superficie de 1012,9 km². A maioría da súa poboación pertence á etnia comoriana. En 1991 tiña unha poboación de 234.000 habitantes. A súa capital é Moroni, que tamén é a capital nacional. Segundo a constitución de 2002, é gobernada por un presidente electo, así como nas outras illas, co goberno federal que reduciu moito o seu poder.
Por varios séculos, Gran Comora estivo dividido en máis dunha ducia de sultanatos, incluíndo Bambao, Itsandra, Mitsamihuli, Bajini, Hambu, Washili, Hamahame, Mbude, Hamvu e LaDombe. Os sultáns eran coñecidos como falmes. En 1886 o gobernante de Bambao, Saidi Ali ibn Saidi Omar, unificou os sultanatos de Gran Comora no estado de Ngazidja, mantendo a autonomía nos outros sultanatos. Ese mesmo ano, Francia estableceu un protectorado sobre a illa e en 1893 Saidi Ali foi enviado ao exilio. En 1911 Francia anexionou a illa e os sultanatos foron abolidos. En 1975 Gran Comora se federóu con Anjouan e Mohéli para formar a nación das Comores. En 1997 as Comores comezou a disgregarse debido á secesión de Anjouan e Mohéli. Gran Comora converteuse na única illa baixo control federal. No 2002, con todo, Gran Comora foi reunificada coas outras illas baixo a nova constitución.
Happiness (filme de 1998)
Sinopse
Helen Jordan (Lara Flynn Boyle), a irmá máis nova, é unha exitosa escritora que é adorada e envexada pola xente que coñece, e pode ter calquera home que queira. Pero a súa encantadora vida ultimamente provócalle baleiro, e aborrece o feito de que a xente só a queira pola súa mística e que os eloxios cara a ela sexan desmerecidos.
Trish (Cynthia Stevenson), a irmá mediana, é unha ama de case de clase media-alta felizmente casada co psicólogo Bill Maplewood (Dylan Baker) e ten tres fillos: Billy, Timmy e Chloe. Aínda que Trish non o sabe, Bill é un pedófilo. Está obsesionado cun neno de once anos, compañeiro de clase do seu fillo Billy (Rufus Read).
Finalmente, os pais das tres irmáns, Mona (Louise Lasser) e Lenny (Ben Gazzara), estanse separando despois de 40 anos de matrimonio, pero non se divorciarán. Lenny está aburrido co matrimonio, pero non quere comezar outra relación, simplemente "quere estar só". Mentres Mona se afai á idea de ser solteira, Lenny trata de reavivar o seu entusiasmo pola vida tendo unha aventura cunha veciña.
Crítica
Na súa crítica á película, Roger Ebert escribiu: "...os depravados só están buscando o que todos buscamos, pero cunha falta de visión moral ordinaria (...) Nunha película que examina o extremo da desesperación humana, hai unha horripilante suxestión de que eses personaxes poderían non ser grotescas excepcións, senón realmente unha parte da humanidade".
Deulle á película catro estrelas sobre catro, e colocouna no posto número cinco das súas dez películas favoritas de 1998, comentando ademais que "non é unha película para a maioría da xente. Certamente é só para adultos. Pero amósanos a Todd Solondz como un cineasta que merece atención, que escoita a infelicidade no aire e busca as súas fonte".
Controversia
A película foi moi controvertida debido a algunhas das súas subtramas, fortemente sexuais, especialmente no personaxe de Bill, un pederasta e violador, individuo tridimensional con cualidades positivas.
Happiness foi cualificada NC-17 (sen admitir audiencias de menores de 17 anos) pola MPAA, o que causou que a película tivese unha distribución limitada ademais de dificultades publicitarias.
O Festival de Cinema de Sundance rexeitou o filme, alegando que era demasiado desagradable.
Franco (homónimos)
O termo franco pode referirse a:
O topónimo Franco pode referirse :
Amais, como apelido pode referirse a:
Lista das Nacións Unidas de territorios non autónomos
miniatura|300px|Mapa cos territorios non autónomos pasados (en azul) e actuais (en vermello).
A 'Lista das Nacións Unidas de Territorios Non Autónomos'  é unha lista de lugares que a Asemblea Xeral das Nacións Unidas considera "non autónomos" e suxeitos a proceso de descolonización. Soamente poden estar na lista territorios habitados permanentemente. A lista foi establecida pola Asemblea Xeral en 2002.
O capítulo XI da Carta das Nacións Unidas incorpora unha "Declaración sobre territorios non autónomos" que establece que os intereses dos ocupantes dos territorios dependentes son primordiais e esixe que os Estados membros das Nacións Unidas controlen os territorios non autónomos para enviar informes anuais sobre o desenvolvemento deses territorios. Dende 1946, a Asemblea Xeral mantén unha lista de territorios non autónomos baixo o control dos estados membros. Dende o seu inicio, decenas de territorios elimináronse da lista, normalmente cando chegaron á independencia ou ao autogoberno interno, mentres que outros territorios engadíronse a medida que novos países administradores que se uniron ás Nacións Unidas ou a Asemblea Xeral reevaluó o estado de determinados territorios.
En 1945, cando se fundou a ONU, había máis de 80 territorios non autónomos, nos que vivían 750 millóns de persoas, o que representa un terzo da poboación mundial. O Comité Especial de Descolonización da ONU é unha axencia creada en 1961 e encargada de controlar e promover o proceso de descolonización de territorios non autónomos baixo administración de potencias coloniais, co fin de poñer fin ao colonialismo.
Historia
A Carta das Nacións Unidas contén unha Declaración relativa a territorios non autónomos. No capítulo XI, da devandita carta, a "Declaración relativa a territorios non autónomos", especialmente o artigo 73 punto "e" da Carta establece que todos os Estados membros aceptan informar anualmente ás Nacións Unidas sobre o desenvolvemento de territorios que non se autogobernan baixo o seu control. A lista inicial de territorios non autónomos creosuse compilando listas de territorios dependentes presentados polos propios Estados administradores. En varios casos, aos estados administradores permitíuselles eliminar os territorios dependentes da lista, xa fora unilateralmente (como no caso de moitos departamentos e territorios franceses de ultramar), ou por voto da Asemblea Xeral (como nos casos de Porto Rico, Groenlandia, as Antillas Neerlandesas e Suriname).
thumb|left|200px| Mapa de territorios na lista de territorios non autogobernados das Nacións Unidas.
A lista ten as súas orixes no período do colonialismo e o Concepto de Carta de territorios non autogobernados. A medida que un número crecente de países antigamente colonizados se converteron en membros da ONU, a Asemblea Xeral afirmou cada vez máis a súa autoridade para colocar territorios adicionais na Lista e declarou repetidamente que só a Asemblea Xeral tiña a autoridade de autorizar a que un territorio fose eliminado da lista ao alcanzar calquera status distinto da independencia plena. Por exemplo, cando Portugal se uniu ás Nacións Unidas, sostivo que non controlaba territorios que non se autogobernaban, alegando que áreas como Angola e Mozambique formaban parte do estado portugués, pero a Asemblea Xeral rexeitou esta posición. Do mesmo xeito, o Sáhara Occidental engadiuse en 1963 cando era unha colonia española. O mesmo se pode dicir sobre a situación de Namibia (eliminada logo da súa independencia en 1990), que se viu, debido ao seu antigo status de territorio do Mandato da Sociedade de Nacións, como vestixio do Legado colonial alemán en África. Na Resolución 1541 (XV) da Asemblea Xeral de 1960 estableceuse un conxunto de criterios para determinar se un territorio debe considerarse "non autogobernado". Tamén en 1960, a Asemblea Xeral adoptou Resolución 1514 (XV), promulgando a "Declaración sobre a concesión da independencia a países e pobos coloniais", que declarou que todos os territorios non autónomos restantes e territorios fiduciaros tiñan dereito a autodeterminación e á independencia. Ao ano seguinte, a Asemblea Xeral estableceu o Comité Especial sobre a situación respecto da aplicación da Declaración sobre a concesión da independencia aos países e pobos coloniais (ás veces denominada o Comité especial de descolonización, ou o " Comité dos 24" porque durante gran parte da súa historia o comité estaba composto por 24 membros), que revisa a situación nos territorios non autogobernados cada ano e informa á Asemblea Xeral.
Territorios actuais
Na lista están actualmente incluídos os seguintes territorios. Notas
Alison Bechdel
Alison Bechdel, nada en Lock Haven o 10 de setembro de 1960, é unha autora de banda deseñada estadounidense.
O seu primeiro traballo a chamar a atención da crítica foi a serie de banda deseñada Dykes to Watch Out For (producida ao longo de 25 anos, entre 1983 e 2008), disruptiva por tratar nos anos 1980 os relacionamentos lésbicos. Mais foi en 2006 que Bechdel obtivo máis recoñecemento, coa publicación de Fun Home: Unha Familia Traxicómica, unha obra autobiográfica en banda deseñada, apuntado pola revista Time como o mellor libro do ano (única HQ a recibir esa distinción) e finalista do National Book Critics Circle Award. En 2007, o libro recibiu o Eisner Award, considerado o oscar da banda deseñada. Fun Home aínda gañou unha adaptación musical en Brodway, feita pola dramaturga Lisa Kron e pola compositora Jeanine Tesori, que recibiu cinco premios Tony Awards, inclusive o de Mellor Musical de 2015.
Bechdel tamén é a creadora do Test de Bechdel, que avalía prexuízos e estereotipos femininos en producións cinematográficas.
En 2014, foi agraciada cunha bolsa polo MacArthur "Genius" Award.
Carreira
Bechdel mudouse para Manhattan e tentou ingresar en escolas de arte, mais non foi aceptada e traballou en distintas empresas ligadas á edición. A súa primeira tira foi publicada en xuño de 1983, no xornal feminista Womannews. As tiras daquela época, máis tarde, orixinaron a serie Dykes to Watch Out For, onde as personaxes discutiron por primeira vez os criterios do Test de Bechdel. Tamén traballou facendo ilustracións para revistas e sitios web antes de se dedicar á banda deseñada a tempo completo, en 1990, e se mudar para Vermont, nos Estados Unidos, onde vive até hoxe.
Fun Home (2006)
En 2006, Bechdel publicou Fun Home, unha biografía "traxicómica", na que narra súa infancia e anos que antecederon e sucederon o suicidio de seu pai. A obra recibiu máis atención da crítica que os seus traballos anteriores, con recensións en medios importantes como Entertainment Weekly, The Guardian e The New York Times. Alén diso, o título estivo por dúas semanas na lista de best-sellers de non-ficción do New York Times.
En Fun Home Alison recorre a distintas referencias da literatura universal, como o mito de Ícaro e Dédalo, para rememorar a conturbada relación que a autora mantiña co seu pai, Bruce Bechdel. Profesor de literatura, Bruce era bisexual e dedicaba os seus días máis á reforma e aos reparos do caserón vitoriano onde vivía que aos fillos. A nai, á súa vez, esforzábase para manter as aparencias e, nese contexto, administrar as relacións familiares a fin de atender a convencións sociais. Na narrativa, Alison revela o amadurecemento da súa propia sexualidade nunha obra que, pola complexidade e innovación, xúntase a outros clásicos da banda deseñada, como Maus, de Art Spiegelman.
Are you my mother? A Comic Drama (2012)
Despois de escrutinar súa relación co pai, Alison ten como foco as relacións coa nai en ''Are you my mother? A Comic Drama''. No libro, Bechdel organiza a historia en sete capítulos, que dialogan coa teoría psicanalítica por medio da referencia a unha serie de textos de Freud (e tamén da escritora Virginia Woolf, da poeta Alice Miller e do psicólogo Donald Winnicott), da análise de soños e da representación de escenas de sesións coas súas distintas terapeutas. Chamada de "unha especie de Woody Allen lésbica" polo The Guardian, Bechdel non teme expor as dificultades que a nai tiña para aceptar a súa orientación sexual ben como a relación pouco afectiva que mantiña cos fillos.
En 2013, a obra recibiu o Judy Grahn Award para non-ficción lésbica e foi finalista do Lambda Literary Award na categoría memoria ou biografía lésbica.
UMTS
miniatura|dereita|Analizadores de sinal GSM/UMTS. O Sistema Universal de Telecomunicacións Móbiles (Universal Mobile Telecommunications System - UMTS) é unha das tecnoloxías usadas polos teléfonos móbiles de terceira xeración (3G). Sucesora de GSM, tamén coñecida coma W-CDMA.
A pesar de que inicialmente estaba pensada para o seu uso en teléfonos móbiles, a rede UMTS non está limitada a estes dispositivos, podendo ser utilizada por outros. As súas tres principais características son as funcións multimedia, unha velocidade de acceso a internet elevada (grazas á cal pode transmitir son e vídeo a tempo real) e unha transmisión de voz con calidade equiparábel á das redes fixas. Ademais dispón dunha variedade de servizos moi extensa.