cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baalbek
Propileos
miniatura|250px|Esbozo planimétrico do santuario de Xúpiter e do templo de Baco (A: Templo de Xúpiter; B: Templo de Baco; C: Patio hexagonal; D: Gran patio.). Foron construídos no inicio do século III, no momento de Caracalla na parte superior dunha escaleira monumental e foron o acceso a área sagrada do templo de Xúpiter. Orixinalmente formaban parte dunha fachada de 12 columnas, entre dúas torres moi altas, que as que asentábase un frontón.
Na parte restante do muro abríase unha entrada central polo arco e dous pasos laterais, que despois foron tapiados. O muro foi estaba decorado con dous andares de nichos, que orixinalmente albergaban estatuas, enmarcadas por un pequeno santuario con frontóns alternativamente triangulares e arqueados, soportados por lesenas de orde corintia na planta baixa e orde xónica no piso superior.
Patio hexagonal
Dos Propileos accedíase a un patio hexagonal (metade do século III, baixo Filipo o Árabe), rodeado de pórticos que abría sobre o fondo cun templo ricamente decoradode de exedras rectangulares. O patio sufriu grandes modificacións no momento en que se instalou Capela dedicada á Virxe e, sucesivamente, pola transformación en bastión defensivo da cidadela árabe.
Patio grande
O patio (135 x 113 metros), construído baixo Traxano, contiña o grande altar con torre do tempo de Nerón e diques laterais para a choiva. Os pórticos laterais (128 columnas con fuste en granito de Asuán) sostidos por Criptopórticos e sobre o fondo abríanse exedras con planta alternativamente rectangular e semicircular, cubertas por semicúpulas en pedra. Inscricións pintada nalgunhas das exedras testemuñan o seu uso para as comidas sagradas de confraternidade e comunidade que debían formar parte do culto de Heliópolis.
A basílica teodosiana, dedicada a San Pedro, construíuse no patio.
Templo de Xúpiter
O templo (construído na primeira metade do século I) que contiña a grande estatua de Xúpiter Heliopolitan, dominaba o enorme patio, levantado sobre unha escalinata con tres ramplas. Foi o templo romano máis grande coñecido, orixinalmente un períptero con dez columnas na fronte e dezanove nos longos laterais. Quedan en pé seis columnas colosais, con fustes de 2,20 metros de diámetro. O entaboamento alcanzaba os 5 metros de altura incluíndo un friso decorado con prótomos (cabezas) de touros e de leóns e con grilandas.
Templo de Baco
miniatura|200px | Templo de Baco.
Elevado sobre un podio de 5 metros de altura, mide 69 por 36 metros e é accesible por unha escaleira con 33 pasos. Estaba precedido por un patio porticado cun acceso monumental. Remóntase á metade do século II (Antonino Pío, 128 - 161) é un templo períptero con oito columnas na parte da fronte ("octástilo") e quince nos longos lados, está moi ben preservado (agás o tellado da Cella e parte das columnas laterais). As columnas estriadas alcanzan con base e capitel unha altura de 19 metros e, tamén neste caso, o friso estaba decorado con cabezas de touros e leóns.
O enmarcado do portal de ingreso da cella presenta frisos figurativos e unha decoración que relaciona o templo co deus Baco, aínda que o teito do portal mostra unha aguia con caduceu, atributo característico do deus Mercurio. O culto do deus local, con características semellantes ao grego Adonis, consistía no uso de viño, opio e outros estimulantes para conseguir a éxtase relixiosa.
Dentro da cella as paredes laterais están decorados con nichos sobre dúas ordes, as inferiores son superados por frontóns arqueados e as superiores por frontóns triangulares, os nichos están enmarcados por semicolumnas Corintias. sobre o fondo do templo, un áditon contiña a estatua do deus.
No recuncho sueste do templo construíuse unha torre ao mesmo tempo, que no século XV, na época dos mamelucos, era a residencia do gobernador local.
Templo redondo ou templo de Venus
Está situado entre os outros dous templos. Estaba encerrado nun recinto sagrado que tamén contiña outro pequeno templo, agora en ruínas, coñecido como "Templo das Musas".
O templo, ao que se accede por unha escaleira, estivo orixinalmente precedido por un pronao rectangular octástilo. A cella redonda estaba decorada no exterior por nichos cubertos por cúpulas con forma de cuncha. As columnas que rodeaban a cella tiñan un entaboamento que non seguía as liñas das columnas, encorvándose en cambio ata tocar o muro exterior da cella, creando unha forma de estrela infrecuente e enmarcando os nichos de tal xeito.
O testemuño de Eusebio de Cesarea, que testemuña a continuidade do culto ao comezo da era cristiá, infórmanos da súa natureza orgiástica e da presenza, probablemente, de prostitución sagrada.
O templo transformouse na igrexa de Santa Bárbara, pero quedou fóra da cidadela árabe e todo o complexo foi inmediatamente cuberto por unha serie de aldeas. Os restos do templo foron desmontados e remontados nun espazo libre.
Baalbek na actualidade
Nos anos posteriores á independencia do Líbano, o Val de Beqaa sufriu unha relativa marxinación económica e política, aínda que Baalbek puido contar cos beneficios procedentes do crecente fluxo de visitantes locais e estranxeiros. Tras comezar a celebrarse esporadicamente espectáculos estivais desde 1922 é a partir de 1955 cando se organiza sistematicamente o Festival de Baalbek, comprendendo o seu programa unha serie de espectáculos de teatro, ópera, concertos de música clásica e lixeira, organizado no marco do gran patio. Directores de orquestras, intérpretes e grupos do calibre de Herbert von Karajan, Mstislav Rostropovich, Fairouz, Umm Kulthum, Ella Fitzgerald ou Joan Baez tiveron memorables concertos neste lugar monumental.
O festival foi interrompido en 1975, pola Guerra Civil Libanesa (1975 - 1990), cando a cidade de Baalbek convértese nun batión das milicias deHezbollah. Ao final da guerra civil en 1990, a situación está volvendo á normalidade aos poucos e hoxe a visita ao sitio arqueolóxico e á cidade é posible, sen perigo. En 1997, retomouse o Festival de Baalbek e en 1998 inaugurouse a colección permanente que constitúe o núcleo do novo museo arqueolóxico.
Bibliografía
Traducido do italiano que indica a siguiente bibliografía:
Valverde do Fresno
Valverde do Fresno (na fala: Valverdi du Fresnu; en castelán: Valverde del Fresno), é un concello da provincia de Cáceres que cobre unha superficie de 197,27 km², na que vivían 2.578 habitantes no ano 2004, cunha densidade de poboación de 13,07 h/km². O seu xentilicio tradicional é «».
Demografía
Evolución demográfica segundo datos do (INE ):
250px|miniatura|esquerda|Casa da cultura
Novas do Eixo Atlántico
Novas do Eixo Atlántico é un xornal dixital en galego e portugués que informa sobre o que acontece no Eixo Atlántico, Galiza e o norte de Portugal.
A Veiga do Pumar, Momán, Cospeito
A Veiga do Pumar é un lugar da parroquia de Momán no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres). O poboado creouse en 1966, no marco do plan do Instituto Nacional de Colonización.
A Cruz do Pouso, Santa María de Neda, Neda
A Cruz do Pouso é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 53 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 27 homes e 26 mulleres.
Xosé Cerviño García
Xosé Cerviño García, tamén coñecido como o Mestre Cerviño ou, máis popularmente, como Pepe da Pena nado en Aguasantas (Cerdedo-Cotobade) o 23 de maio de 1843 e finado no mesmo concello o 4 de xaneiro de 1922, foi un canteiro e escultor galego.
Traxectoria
Algúns especialistas considérano o escultor máis afamado da súa época e de toda a historia da cantaría galega. De Xosé Cerviño opinou así Castelao :
miniatura|[[Cruceiro do Hío.]] Aínda que a súa escultura máis nomeada foi sempre o cruceiro do Hío, en Cangas, o conxunto da súa obra merece ser tamén recordado, ben sexa polas esculturas atribuídas a el directamente, ben sexa polas atribuídas á súa dirección.
Villaverde, Madrid
dereita|miniatura|Localización en Madrid.
Villaverde é un dos distritos do sur da cidade española de Madrid, cunha poboación aproximada dunhas 140.000 persoas.
centre|miniatura|300px|Un dos barrios do distrito, a [[Ciudad de los Ángeles]]
Barrios
Este distrito está dividido en cinco barrios:
Ana Lau Jaiven
Ana Lau Jaiven, nada en México en 1948, é unha feminista, académica e investigadora da Universidade Autónoma Metropolitana-Unidade Xochimilco. Comezou estudos e investigacións dos movementos feministas mexicanos en 1980; investigou sobre as mulleres na Revolución Mexicana, os movementos e grupos de mulleres ao longo da historia de México do século XX. Francesca Gargallo colócaa no grupo de historiadoras feministas en América Latina, xunto con Julia Tuñón, Ana Arroba, Edda Gabiola e Araceli Barbosa.
Desde 2001 foi profesora investigadora no Departamento de Política e Cultura da División de Ciencias Sociais e Humanidades da UAM-Xochimilco.
O 20 de novembro de 2015, converteuse na primeira historiadora en recibir o Premio Clementina Díaz y de Ovando, outorgado polo Instituto Nacional de Estudos Históricos das Revolucións de México (INEHRM) pola traxectoria en historia social, cultural e de xénero, galardón creado en 2013 e que fora declarado deserto nas súas dúas emisións anteriores.
Educación
É doutora en Historia polo Colexio de Historia da Universidade Iberoamericana (2003). Estudou a Mestría en Historia de México polo Colexio de Historia da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Nacional Autónoma de México (1993); diplomada en Estudos da Muller pola UAM-Xochimilco (1991-1992), e estudou a licenciatura en Historia no Colexio de Historia da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade Nacional Autónoma de México (1983).
Carreira Académica
De 1983 a 2000 foi investigadora no Instituto de Investigacións Dr. José María Luis Mora, onde participou en proxectos sobre Historia Rexional de México e Historia da contorna urbana da Cidade de México.
== Publicacións ==
Radiografía
200px|miniatura|[[Manequín sendo sometido a unha raiografía.]] A radiografía ou raiografía é unha técnica de exame de imaxe que utiliza raios X para ver un material cuxa composición non é uniforme, como acontece co corpo humano. Un feixe heteroxéneo de raios X é producido por un xerador e proxectado sobre unha superficie. A densidade e a composición de cada área determina a cantidade de raios X absorbida. Os raios X que o atravesan son capturados detrás do obxecto por un detector (sexa un filme fotográfico ou detector dixital). Prodúcese pois unha representación en dúas dimensións de todas as estruturas superpostas.
Con contraste radiolóxico
Raramente utilitzadas dende a introdución da ecografía:
Claudie Haigneré
Claudie Haigneré, nada en Le Creusot (Burgundy), o 13 de maio de 1957, é unha astronauta francesa que formou parte das misións Soiuz TM-24, Soiuz TM-23, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-33.
Traxectoria
Haigneré graduouse en medicina e bioloxía na Universidade de Gyjon en 1981, especializándose en medicina espacial en 1982 e en reumatoloxía en 1984. É diplomada (1986) en biomecánica e fisioloxía do movemento.
Foi seleccionada como astronauta polo CNES francés en 1985, participando nas misións Soiuz TM-24, Soiuz TM-23, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-33 e converténdose na primeira muller astronauta francesa. Pasou un total de 25,60 días no espazo. Está casada co tamén astronauta Jean-Pierre Haigneré.
Val de Feardos, O Pao, Gomesende
Val de Feardos é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
Movemento Democracia en Europa 2025
Democracia en Europa 2025 (en inglés, Democracy in Europe Movement 2025, abreviado DiEM25), é un movemento político paneuropeo​ impulsado polo exministro de economía grego Yanis Varoufakis, que ten como obxectivo a democratización das institucións europeas desde a esquerda. ​ O movemento conta co apoio de intelectuais, activistas e políticos europeos como Julian Assange, o filósofo italiano Toni Negri,​ a socióloga neerlandesa Saskia Sassen, o músico inglés Brian Eno, o economista estadounidense James Galbraith, o exparlamentario laborista Stuart Holland ou o filósofo esloveno Slavoj Žižek,​ entre outros.
Ideas e proxecto
O acrónimo DiEM fai referencia ao concepto de carpe diem romano. O movemento sostén que hai que aproveitar o «hoxe» para organizarse a nivel continental, xa que consideran «obsoleto o modelo de partidos nacionais que forman alianzas fráxiles no Parlamento Europeo», polo que sería necesario que cristalice pronto un movemento paneuropeo de novo tipo, capaz de enfrontarse á grande crise económica, política e social na que está Europa. De acordo coa análise do movemento, esta crise ameaza con desintegrar Europa e que tería características similares á da Gran Depresión dos anos 30.
Orixes
O movemento presentouse publicamente o 9 de febreiro de 2016 no Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz de Berlín. O lanzamento estaba inicialmente planificado para novembro de 2015, pero, segundo Yanis Varoufakis, os atentados de París do mesmo mes obrigaron a pospolo. ​ O acto fundacional de Berlín contou cun discurso de Ada Colau, así como coa participación de Caroline Lucas, deputada no Parlamento Europeo polo Partido Verde de Inglaterra e Gales, representantes do movemento Blockupy de Alemaña, o partido Actúa de Baltasar Garzón e Federico Mayor Zaragoza e Miguel Urbán Crespo, deputado no Parlamento Europeo de Podemos.
Desenvolvemento, crítica e recepción
O lanzamento da iniciativa recibiu unha ampla cobertura na prensa internacional. Os principais medios europeos reflectiron nas súas reportaxes dos días sucesivos tanto o potencial do movemento, como as principais contradicións ás que se enfronta. Varoufakis foi interpelado pola prensa sobre a relación entre a súa iniciativa e as prostas que existen por parte doutros líderes da esquerda europea para enfrontar e xestionar a chamada «crise do neoliberalismo». En particular, a posición de Oskar Lafontaine en Alemaña e Jean-Luc Mélenchon en Francia, partidarios dunha recuperación de soberanía e dun retorno ás moedas nacionais, abandonando o euro. Respecto a esta cuestión, posiblemente a máis conflitiva debido ao enfrontamento de posicións contarias dentro da propia esquerda europea, Varoufakis respondeu de maneira clara e unívoca que rexeita esa proposta. A énfase do seu movemento está posta na repolitización de Europa como unidade e na democratización das súas institucións como maneira de facer fronte ás tendencias de separación, fragmentación, competencia e illamento.
Nun artigo titulado «Varoufakis' kleine Internationale gegen Kapitalismus» (en galego A pequena Internacional de Varoufakis contra o capitalismo), o periódico dereitista alemán Die Welt sinalou que as posicións de Varoufakis «esnaquizarían Europa en lugar de curala». Nesta nova sobre o lanzamento de DiEM25, o xornal sinala que esta iniciativa sería produto de que Varoufakis estaría «amargado» polo rexeitamento das súas ideas, sendo incapaz de aceptar que os seus colegas non quixesen seguilo e, xa que a nivel nacional non puido imporse, chegou á conclusión de que precisaba alianzas internacionais. Mentres en Hungría ou Polonia os sectores conservadores apostan pola soberanía, Varoufakis estaría intentando formar unha alianza de toda Europa para defender unha política de esquerda a nivel continental.
A Panadaría
A Panadaría é unha compañía de teatro galega creada en 2013 polas actrices e cantantes Areta Bolado, Noelia Castro e Ailén Kendelman. Nos seus anos de percorrido recibiu os seguintes galardóns: o 1º Premio Xuventude Crea en 2013, o Premio da Crítica Galicia na categoría de artes escénicas e audiovisuais en 2015 e o Premio María Casares ao mellor espectáculo por Elisa e Marcela en 2018. Unha das peculiaridades das súas producións é a ausencia de escenografía e de efectos sonoros dixitais, pois as bases musicais son producidas vocalmente polas actrices. Dirixiu en 2016 e 2017 as galas dos Premios Martín Códax da Música.
Recoñecemento
2020 - Premio Begoña Caamaño
Zabranjeno Pušenje
A banda naceu en 1981 en Saraxevo, ao abeiro do punk rock e do new wave do momento, facendo un garage rock con influencias folk. Gravaron catro álbums até a chegada da Guerra de Bosnia. Logo, a parte do grupo serbia seguiu tocando en Belgrado, inicialmente co mesmo nome, despois baixo o nome de No Smoking Orchestra, e a parte bosníaco-croata seguiu tocando co nome de Zabranjeno Pušenje no Zagreb.
Sinucleína
As sinucleínas son unha familia de proteínas solubles propia dos vertebrados, expresadas principalmente no tecido nervioso e en certos tumores.
Membros da familia
A familia da sinucleína comprende tres proteínas coñecidas: alfa-sinucleína, beta-sinucleína e gamma-sinucleína. O interese na familia das sinucleínas empezou cando se encontrou que a alfa-sinucleína estaba mutada en varias familias con enfermidade de Parkinson de herdanza autosómica dominante.
Todas as sinucleínas teñen en común un motivo de unión a lípidos en hélice alfa altamente conservado con semellanza coa clase de dominios de unión a lípidos da clase A2 de apolipoproteínas intercambiables. Os membros da familia da sinucleína non se encontran fóra dos vertebrados, aínda que estas proteínas teñen algunha semellanza estrutrual conservada coas proteínas de plantas "abundantes no embrión tardío".
Función
As funcións celulares normais non foron determinadas para ningunha das proteínas sinucleínas. As mutacións na alfa-sinucleína están asociadas coa enfermidade de Parkinson familiar de comezo temperán e as proteínas agregadas anormalmente das enfermidades de Parkinson e de Alzheimer, enfermidades con corpos de Lewy e outras enfermidades neurodexenerativas. A expresión da proteína gamma-sinucleína en tumores de mama é un marcador para a progresión de tumores.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
SNCA;     SNCB;      SNCG.
Villaverde
O topónimo Villaverde pode referirse a:
Puílla, Nebra, Porto do Son
Puílla é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 45 habitantes (23 homes e 22 mulleres).
Gran Premio de España de 2018
O Gran Premio de España de 2018 (oficialmente o Fórmula 1 Gran Premio de España Emirates 2018) é unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 13 de maio de 2018 no Circuíto de Cataluña, Montmeló, España. Foi a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2018 marca a cuarenta e oito proba do Gran Premio de España como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en  e a vinte e oito vez que se celebrou unha rolda do Campionato do Mundo no circuíto de Barcelona-Cataluña.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton é o último vencedor da carreira, e inicia a rolda cunha vantaxe de catro puntos sobre Sebastian Vettel no Campionato Mundial de Pilotos. No Campionato Mundial de Construtores, Ferrari lidera sobre  Mercedes por catro puntos.
Actualizacións de chasis
A carreira viu varios equipos, en particular Red Bull Racing e McLaren, presentando as súas primeiras principais actualizacións de chasis da tempada. Ferrari usou a carreira para probar os retrovisores montados no halo. Sebastian Vettel afirmou que o deseño mellorou a visibilidade, pero o enfoque de Ferrari foi controvertido porque os espellos incorporaron aletas adicionais, o que provocou acusacións de que Ferrari usara o pretexto de mellorar a visibilidade para introducir dispositivos aerodinámicos nunha zona do automóbil onde as axudas aerodinámicas están prohibidas. Tras unha investigación realizada polos comisarios de carreira, a práctica dos espellos montados no halo serán prohibidos no Gran Premio de Mónaco de 2018, Ferrari podera seguir utilizándoos en España debido á complexidade e impracticidade da conversión do chasis do SF71H á súa especificación previa a Barcelona a tempo para a carreira.
Penalizacións
Na semana anterior á carreira, o Williams presentou un recurso contra unha multa na grella entregada a Sergey Sirotkin. Sirotkin fora sancionado en tres posicións por causar accidentes evitables con Sergio Pérez, Fernando Alonso e Nico Hülkenberg na volta de apertura do Gran Premio de Acerbaixán de 2018. Williams argumentou que a sanción era moi grave en comparación coas sancións recibidas por outros incidentes similares durante a carreira e que, aínda que o contacto forzou a Sirotkin a retirarse, Pérez, Alonso e Hülkenberg non se viron afectados polo feito xa que ambos puntuaron. O recurso foi rexeitado polos comisarios de carreira alegando que Williams non proporcionou ningunha nova evidencia para revisar e que a capacidade dos outros pilotos para continuar en carreira non compensou o papel de Sirotkin nos incidentes.
Nanocompartimento de encapsulina
miniatura|Estrutura cristalina da [[encapsulina de Thermotoga maritima ]]
Os nanocompartimentos de encapsulina ou gaiolas da proteína encapsulina son orgánulos bacterianos esféricos duns 30 nm de diámetro que interveñen en varios aspectos do metabolismo, en particular o secuestro de ferro, que serven para protexer as bacterias do estrés oxidativo. En canto á súa estrutura e función son bastante similares ás ferritinas. Están compostos de varias proteínas encapsulina diferentes, incluíndo a proteína da cuberta EncA e as proteínas internas EncB, EncC e EncD. As súas estruturas foron estudadas en gran detalle utilizando cristalografía de raios X e microscopía crioelectrónica.
Gran Premio de España de 2018
Cambios de pilotos
Robert Kubica substituíu a Sergey Sirotkin en Williams durante a primeira sesión da Práctica Libre. A participación de Kubica marca a súa primeira aparición nun Gran Premio desde o Gran Premio de Abu Zabi de 2010 e unha lesión sufrida nun accidente de rally no 2011 que estivo preto de amputarlle o seu brazo.
Nanocompartimento de encapsulina
As encapsulinas purificadas de Rhodococcus jostii poden ensamblarse e desensamblarse cos cambios de pH. No estado ensamblado, o compartimento potencia a actividade do seu cargamento, un encima peroxidase.
Gran Premio de España de 2018
Práctica libre
Mercedes obtivo o primeiro posto na FP1, con Valtteri Bottas facendo o mellor tempo, por diante de Lewis Hamilton, que terminou segundo. Sebastian Vettel, Max Verstappen e Kimi Räikkönen ocuparon os seguintes tres lugares. Os cambios aerodinámicos de McLaren empuxaron os coches, permitindo a Fernando Alonso e Stoffel Vandoorne terminar sexto e noveno, respectivamente, con Daniel Ricciardo e Romain Grosjean, separando os dous McLarens. Ricciardo estrelouse despois de 11 voltas, perdendo o control na curva 4. Kevin Magnussen foi reprendido na sesión, despois de chocar con perigo co Sauber de Charles Leclerc. Robert Kubica regresou a un Gran Premio na práctica despois de oito anos, pero os problemas co Williams impediron que Robert Kubica saíse do fondo da grella, rematando 19º.
Nanocompartimento de encapsulina
Uso como plataforma para a bioenxeñaría
Recentemente, os nanocompartimentos de encapsulina empezaron a suscitar un considerable interese dos bioenxeñeiros debido ao seu potencial para a entrega dirixida a diana de fármacos, proteínas e ARNm a células específicas de interese.
Gran Premio de España de 2018
Práctica libre
Brendon Hartley estrelouse fortemente na terceira práctica e non conseguiu ter o cohe a tempo para a cualificación pero iniciara a carreira.
Carreira
thumb|center|600px|Resultados da carreira do GP de España de 2018.
Os Currás, Lamas, Cospeito
Os Currás é un lugar da parroquia de Lamas no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
American Ornithological Society
miniatura|Símbolo da Unión de Ornitólogos Estadounidenses, o [[extinto gran auk (arao xigante).]] A American Ornithological Society (AOS) ou Sociedade Ornitolóxica Estadounidense, é a máis grande e antiga organización do Novo Mundo dedicada ao estudo científico das aves. Ten a súa sede en Chicago, Illinois.
Historia
miniatura|esquerda|380px|Participantes no 13º Congreso da [[AOU.]] A sociedade formouse en outubro de 2016 pola fusión da American Ornithologists' Union (AOU), que fora fundada en setembro de 1883 por Elliott Coues, Joel Asaph Allen e William Brewster, e a Cooper Ornithological Society. Os seus membros son principalmente ornitólogos profesionais, aínda que a adhesión está aberta a calquera persoa que teña interese nas aves. A AOS é membro do Ornithological Council.
A sociedade publica dúas revistas científicas, The Auk,que se edita desde xaneiro de 1884, e The Condor, así como a lista de verificación AOS das aves norteamericanas.
En 2013, a American Ornithologists'Union anunciou unha estreita colaboración coa Cooper Ornithological Society, incluíndo reunións conxuntas, unha oficina centralizada de publicación e unha concentración das súas respectivas revistas para aumentar a eficiencia da investigación.
O South American Classification Committee (SACC) (Comité de Clasificación de América do Sur), é un comité oficial no marco da AOS que está encargado da creación dunha clasificación estándar, cos nomes en inglés, para as especies de aves de América do Sur.
Curuxeira, Santa María de Neda, Neda
Curuxeira é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
Kunming
Kunming é unha cidade chinesa capital da provincia de Yunnan situada na meseta homónima do extremo meridional da República Popular da China. A carón do lago Dian Chi goza dun clima temperado pola altitude (1.890 m) a pesar da súa latitude tropical. Centro industrial e comercial conta cunha poboación de máis de 3 000 000 de habitantes (2010 censo; 6 432 212 na municipalidade de 21.473 km2).
Aínda que nas beiras do lago Dian Chi houbo asentamentos dende o -279, a cidade chinesa foi unha fundación Han, que pasou definitivamente ao imperio chinés cos Yuan e Ming (s. XIII-XIV) cando se rodeou de murallas. O seu desenvolvemento veu coa construción de grandes complexos siderúrxicos e químicos despois de 1949.
Vanden Plas (automoción)
miniatura|right|Minerva 40CV, carrozaría Landaulette de Van den Plas 1932 miniatura|Carrozaría Alvis Speed 20 de Vanden Plas 1933 Vanden Plas é o nome dos carroceiros que produciron carrozarías para fabricantes de automóbiles especiais e de alta gama. Ultimamente o nome converteuse nunha designación de modelos de gama alta de luxo para os coches de varias filiales de British Leyland e do Grupo Rover, utilizado por última vez en 2003 para designar a versión longa do Rover 75.
Carrozarías personalizadas e a medida
O negocio comezou en 1870 en Bruxelas Bélxica como Carrosserie Van den Plas, inicialmente facendo eixes para carruaxes tirados por cabalos. Foi fundada por Guillaume Van den Plas, un ferreiro, e os seus tres fillos, Antoine, Henri e Willy, que máis tarde montaron unha sucursal en París. En 1884 trasladáronse de Bruxelas a Antuerpen. Co aumento do negocio abriron unha sucursal en Bruxelas outra vez en 1890. En 1900, traballaron con de Dion Bouton, Berlier, Germain, Packard. En 1908 Vanden Plas tiña 400 empregados que producían 300 corpos especiais ao ano e pronto aumentaron a máis de 750. A empresa belga cesou a produción en 1934 e da súa rama francesa da mesma. miniatura|right| Bentley 6½ litros, carrozaría de turismo aberta de Vanden Plas 1928 O nome do carroceiro apareceu por primeira vez no Reino Unido en 1906, cando os coches Métallurgique eran importados con carrozarías Vanden Plas.
Durante a I Guerra Mundial as actividades no Reino Unido foron cambiadas para producir avións e o negocio foi comprado por Aircraft Manufacturing Company con base en Hendon, preto de Londres. En 1917 constituíuse á empresa, Vanden Plas (1917) Ltd.. Logo da guerra houbo problemas para volver a fabricar carrozaías e en 1922 a empresa foi colocada baixo administración xudicial. Os dereitos exclusivos do nome no Reino Unido perderonse na década de 1920 a empresa belga estaba presente no London Motor Show xunto coa empresa británica. En 1923 os dereitos sobre o nome foron comprados polos irmáns Fox que fundaron a Vanden Plas (Inglaterra) 1.923 Limited. Trasladaron o negocio desde Hendon a Kingsbury baseandose nos contactos que fixeran con Bentley. Entre 1924 e 1931, Vanden Plas construíu as carrozarías para máis de 700 dos seus chasis.
Na década de 1930 a empresa pasou a ser menos dependente dun só fabricante de automóbiles e forneceu carrozarías a Alvis, Armstrong Siddeley, Bentley, Daimler, Lagonda e Rolls-Royce. A compañía tamén actualizou os seus métodos de produción que a levaron a facer pequenos lotes de carrozarías semellantes. Co estalido da guerra en 1939, a compañía volveu fabricar avións e abandonou as carrozarías. Durante a guerra a compañía fabricou o marco de madeira para o de Havilland Mosquito, un dos avións máis exitosos da segunda guerra mundial. Logo da guerra, a compañía continuou a súa asociación con de Havilland e fabricou pezas para o avión de combate DH Vampire.
Princess
miniatura|right | Limusina Princess Vanden Plas de 1966 Coa paz en 1945, a compañía buscou reiniciar o seu vello negocio cando chegou un novo cliente. Austin quería comercializar unha versión do Rolls Royce de 4 litros con condutor, o coche de luxo A110 Sheerline e achegouse a Vanden Plas. Vanden Plas converteuse nunha subsidiaria da Austin Motor Company en 1946 e produciu o modelo de Austin A120 Princess no chasis do Austin Sheerline.
Desde 1958 tamén incluíron a montaxe do chasis e o consello de administración de Austin (agora BMC, resultante da fusión de Austin Motor Company e a Nuffield Organisation (propietaria de Morris, MG, Riley e Wolseley) en 1952) recoñeceu a Vanden Plas como fabricante por dereito propio, Austin cedeu o nome, polo que o Princess podía venderse en concesionarios de Nuffield. En 1960 Princess converteuse en Vanden Plas Princess.
Daimler DS 420
miniatura|Daimler DS420 de Vanden Plas Jaguar (que fusionárase con BMC en 1966) fusionou Austin coa súa nova filial Daimler. a produción de limusinas Princess terminou en 1968, cando foron substituídas polas limusinas Daimler DS420 (Jaguar adquirira Daimler en 1960) construídas por Vanden Plas nunha plataforma alongada do Jaguar Mark X. O DS420 foi producido na fábrica de Vanden Plas en Kingsbury Lane ata que se pechou en novembro de 1979.
A xunta xeral da empresa British Leyland decidiu en 1967 que non había fondos suficientes no orzamento de publicidade do grupo para facer fronte á comercialización conxunta en América do Norte da marca Daimler, e da marca Jaguar. Esta decisión cambiouse máis tarde, pero en América do Norte utilizouse Vanden Plas no lugar de Daimler nos modelos de luxo superiores de Jaguar. A propiedade do nome Vanden Plas quedou no Grupo Rover polo que cando vendeu Rover, Jaguar viuse obrigado a deixar de usar a marca Vanden Plas no Reino Unido malia que continuu facéndoo en América. No Reino Unido o Daimler Double-Six Vanden Plas converteuse simplemente no Daimler Double-Six.
Emblema de Enxeñería
Tamén en 1957/8, os Vanden Plas deseñados por Leonard Lord agregaron accesorios de luxo nun lote de automóbiles Austin A105 Westminster, comezou a práctica de utilizar os coñecementos e o nome da empresa como emblema de enxeñería para versións de luxo (realmente melloradas) de moitos coches BMC (máis tarde British Leyland (BL)) como o 1100/1300 e o Allegro (coñecido como Vanden Plas 1500, 1,5 e 1,7 1975 ata 1980).
De 1982 a 1989, Austin Rover fixo series Vanden Plas de alta gama para os modelos Metro, Maestre, Montego e Rover SD1.
O nome tamén se utiliza en América do Norte nos coches marca Jaguar, e noutros mercados se utiliza baixo a marca Daimler.
En 1992, unha compañía xaponesa recreou o Vanden Plas 1100/1300 nun Nissan Micra K11. Tratábase de replicar a parte dianteira e traseira do Vanden Plas, co esquema de pintura en dous tons que baseabase no modelo orixinal da década de 1960.
O último coche británico mercado no Reino Unido co nome Vanden Plas foi o Rover 75 a principios do século XXI.
China
Os dereitos sobre o deseño dos coches Rover 75 e do Grupo MG (que antes fora MG Rover) foron comprados por unha empresa chinesa, Nanjing Automobile. Ford adquiriu o nome de Rover ao Grupo Rover propietario anterior a BMW para protexer a marca Land Rover de Shanghai Automotive que quería o nome Rover para o seu coche baseado no 75 (Ford era nese momento propietario de Land Rover e Jaguar). O nome Vanden Plas (para fóra de Norteamérica) e moitos outros nomes de Leyland adquiriunos Nanjing Automobile.
Mónica G. Álvarez
Mónica González Álvarez, nada en Valladolid o 11 de maio de 1979, é unha xornalista, escritora e guionista española.
Traxectoria
Licenciouse en Xornalismo en 2003 pola Escola Superior de Periodismo e Comunicación Social de Valladolid. Colaboradora habitual como experta en sucesos en programas televisivos e de radio, cunha sección semanal no programa Madrid Directo de Nieves Herrero Cerezo. Escribe en La Vanguardia, Muy Interesante, Enigmas, Historia de Iberia Vieja e Más Allá de la Ciencia.
Recoñecementos
Medalla de ouro do Foro Europa 2001 (2017)
Elvira Bao
Elvira Bao Maceiras, nada na Coruña en 1890 e finada na mesma cidade o 26 de abril de 1971, foi unha mestra galega e militante do nacionalismo e republicanismo.
Traxectoria
En 1906 obtivo o título de Mestra Elemental na Escola Normal da Coruña. Desenvolveu a súa actividade docente na Escola de Redes e nas Colonias Escolares do Sanatorio Marítimo de Oza desde 1920 até 1936, ano en que foi nomeada directora.
No ámbito político, foi unha activa militante do galeguismo e do republicanismo. Militou nas Irmandades da Fala da Coruña, sendo Secretaria da súa Xunta Directiva en 1918 e colaborou tamén no seu Cadro de Declamación como actriz. Foi proposta como mestra da escola feminina das Escolas de Ensino Galego creadas polas Irmandades na Coruña. Porén, non puido exercer o cargo pola falta de solicitudes e a repentina enfermidade dos seus pais. Foi membro da Agrupación Republicana Femenina da Coruña desde a súa constitución en 1933 e foi presidenta da primeira Xunta Directiva, integrada por outras destacadas republicanas como Amparo López Jeán. Como consecuencia do seu activismo político, logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasou uns meses no cárcere e foi separada definitivamente do ensino público. En 1945 puxo escola privada na súa casa do barrio coruñés de San Roque de Fóra até que un desprendemento de retina lle impediu o exercicio da profesión.
Recoñecementos
dereita|miniatura|Praza Elvira Bao Maceiras na Coruña.
O 8 de marzo de 2017 inaugurouse na Coruña unha praza co seu nome e ao ano seguinte unha residencia universitaria.
Vida persoal
miniatura|Bernardino Varela do Campo, Elvira Bao Maceiras e os fillos Elvira e Bernardino Varela Bao paseando pola Coruña. Casou con Bernardino Varela do Campo en 1923, e foi nai de Elvira e de Bernardino Varela Bao.
As Casas Novas, Cis, Oza-Cesuras
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Cis no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Alcoutim
Alcoutim é unha vila arraiana portuguesa pertencente ao distrito de Faro, na rexión do Algarve, que conta con cerca de 1 100 habitantes.
Até a división administrativa de 1832 pertencía á provincia do Alentejo.
Xeografía
A vila é a capital do municipio homónimo, o cal ocupa unha superficie de 576,57 km². O municipio tiña no ano 2011 unha poboación de 2 917 habitantes, o que facía unha densidade de  5,1 hab./km².
O xentilicio dos seus hbitantes é Alcoutenejo.
O municipio limita ao norte con Mértola, ao leste con España (municipios andaluces de El Granado, Sanlúcar de Guadiana e San Silvestre de Guzmán), ao sueste con Castro Marim, ao suroeste con Tavira e ao oeste con Loulé.
miniatura|esquerda|Freguesías de Alcoutim (antes da fusión Alcoutim-Pereiro). O concello está subdividido en 4 freguesías:
miniatura|305px|División do Algarve en concellos, de Barlovento e de Sotavento. Co nº 14, Alcoutim.
En 2014 só naceron catro nenos en Alcoutim, o que situou ao concello no último lugar do ranking da natalidade no europeo.
En 2015 naceron 13 nenos.
En 2014, máis do 60 % da poboación do municipio tiña unha idade superior a 65 anos.
Puílla Boa, Nebra, Porto do Son
Puílla Boa é un lugar da parroquia de Nebra no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Alcoutim
Comunicacións con España
Por estrada a distancia é de 70 km.
Itatiaia
Itatiaia é unha cidade do estado do Río de Xaneiro localizada a 257 km de São Paulo e a 174 km do Río de Xaneiro, coas cales liga a través da estrada Via Presidente Dutra.
Alcoutim
Historia
As investigacións arqueolóxicas, efectuadas no interior do recinto do actual castelo, indican que a ocupación humana desta zona remóntase á prehistoria (neolítico e calcolítico). Segundo os vestixios encontrados, existiría na zona un castro lusitano. A finais do século X a.C., os fenicios estabeleceron unha factoría no Guadiana, baixo a vixilancia do castro lusitano. Mediado o século XVII a.C., os gregos crearon unha colonia na zona, que se fundiu coa poboación lusitana. A pricipios do século II a.C, no curso da invasión romana da península Ibérica, os romanos conquistaron Alcoutim cando este era xa un centro rico, cun porto fluvial moi frecuentado; a antiga fortaleza transformouse nun forte militar, base da ocupación e importante centro político, denominado Alcoutinium. Durante as invasións bárbaras da península, no ano 415 a vila foi tomada polos alanos, e a praza entrou en franca decadencia debido á paralización das exportacións minerais. En 715, durante a invasión musulmá da península Ibérica, a vila foi conquistada polos mouros, que lle cambiaron o nome polo de al-Quṭamî. Durante o período musulmán a vila non conseguiu recuperar a súa antiga importancia política e comercial. A súa defensa concentrouse non no treito do Guadiana onde estaba a antiga fortaleza, senón noutro, cerca dun quilómetro cara ao norte da actual poboación, coñecido como Castelo Vello de Alcoutim, abandonado nalgún momento entre os séculos XI e XII. miniatura|Castelo de Alcoutim: vista sobre o róo Guadiana. Na época da reconquista cristiá, a rexión foi conquistada polas forzas de Sancho II de Portugal en 1240. Co fin de incrementar o poboamento e a defensa destes dominios, o soberano privilexiou o sitio da actual vila, para cuxa defensa erixiuse un novo castelo, prolongándose os traballos da súa construción durante toda a segunda metade do século XIII.
Itatiaia
miniatura|esquerda|Interior do Parque Nacional do Itatiaia. Ten como destacada actividade económica o turismo grazas ó Parque Nacional do Itatiaia, unha importante reserva de foresta tropical do sueste do Brasil e onde sitúase o Pico das Agulhas Negras, montaña formada por granito no seu topo, con altitude máxima de 2789 m.
Alcoutim
Historia
Baixo o reinado de Dinís de Portugal (1279-1325), a poboación recibiu a súa carta foral (1304). Data deste período a ampla cintura de murallas, na que se abren tres portas no castelo: a do Guadiana, a de Tavira e a de Mértola, dispostas segundo a orientación xeográfica correspondente.
Nas dependencias deste castelo foi asinado o tratado de Alcoutim, tratado de paz que se concertou o 31 de marzo de 1371 entre os reis Fernando I de Portugal e Henrique II de Castela, que poñía fin á primeira das guerras fernandinas, e estipulabase o casamento do rei portugués con Leonor de Trastámara filla do rei castelán.
Etimoloxía
Segundo Adalberto Alves, no seu Dicionário de Arabismos da Língua Portuguesa, a orixe do topónimo Alcoutim é a expresión árabe al-Quṭamî, "o falcón real". Porén, segundo outros autores, o nome derivaría do latino Alcontinium.
Irmandamento
O concello de Alcoutim está irmandado con:
Johann Gottlieb Fichte
miniatura|Johann Gottlieb Fichte.
Johann Gottlieb Fichte, nado en Rammenau o 19 de maio de 1762 e finado en Berlín o 27 de xaneiro de 1814, foi un filósofo alemán continuador da filosofía crítica de Kant e precursor de Schelling e da filosofía do espírito de Hegel, considerado un dos pais do chamado idealismo alemán.
Traxectoria
Johann Gottlieb Fichte naceu nunha familia moi pobre de orixe campesiña. Durante os anos de mocidade coñeceu unha auténtica miseria, e para axudar a súa familia traballou como gardián de gansas. Porén, a miseria serviulle de elevada escola moral, e nunca se avergoñou das súas orixes, mostrándose en distintas ocasións moi orgulloso delas.
Grazas ao barón von Militz, cidadán nobre e rico, Fichte puido iniciar os seus estudos. O aristócrata ficou marabillado ao ouvir que o rapaz repetía á perfección un sermón ao cal von Militz non puidera asistir, e comprendeu que se atopaba ante unha excepcional intelixencia, co que se dedicou a axudalo. Despois de cursar o segundo ensino en Pforta, en 1780 Fichte matriculouse na facultade de teoloxía de Jena e desde aquí pasou a Leipzig. Foron anos moi duros, porque a axuda de von Militz era escasa e máis adiante desapareceu por completo. Fichte gañou a vida dando clases particulares e levando a cabo o humillante oficio de preceptor. Entre 1788 e 1790 foi preceptor en Zürich, onde coñeceu a Xoana Rahn, quen máis adiante se converterá na súa esposa.
O ano decisivo para a súa vida foi 1790. Ata aquela data Fichte fora vagamente spinozista e determinista. Non só lle interesara Spinoza se non tamén Montesquieu e as ideas da revolución francesa. A Kant só lle coñecía o nome. Non obstante, un alumno pediulle que lle ensinase a filosofía de Kant e Fichte viuse obrigado a ler as obras do filósofo de Kónigsberg, que constituíron para el unha auténtica revelación. A Crítica da Razón práctica abriulle os insospeitados horizontes da liberdade, suxeriulle un novo sentido da vida e fíxolle abandonar o pesimismo que o dominara. Fichte descubriu en Kant a clave da súa propia vocación e do seu propio destino. Aínda que carecía de medios materiais e apenas gañaba o imprescindible para vivir, escribiu que aquela descuberta o enriquecera interiormente até tal punto que agora se sentía un dos homes máis felices do mundo.
Fichte comprendeu tan ben o pensamento de Kant que, ao ano seguinte, despois de pasar unha tempada en Varsovia (onde fora para traballar como preceptor), estivo en condicións de escribir unha obra titulada Ensaio dunha crítica de toda revelación, na que aplicaba á perfección os principios do criticismo e que presentou ao mesmo Kant en Kónigsberg. Este escrito foi o comezo do éxito para Fichte. A solicitude de Kant, o editor Hartung publicouno en 1792, pero sen imprimir o nome do autor, polo que foi considerado como unha nova obra de Kant. Cando este interveu para revelar a verdade e o nome do autor, Fichte atinxiu a celebridade e en 1794 foi chamado -por indicación de Goethe- a dar clases na universidade de Jena (como sucesor de Reinhold), onde permaneceu ata 1799. Estes foron anos dourados, anos de éxito e popularidade. A eles pertencen as obras de maior sona, entre as que cómpre lembrar os Fundamentos da doutrina da ciencia (1794), os Discursos sobre a misión do douto (1794), os Fundamentos do dereito natural (1796) e o Sistema da doutrina moral (1798).
En 1799 desencadeouse unha viva polémica sobre o ateísmo, na que se viu complicado Fichte, debido a un artigo dun dos seus discípulos, Forberg. Fichte sostiña que Deus cadra coa orde moral do mundo e que polo tanto non se pode dubidar de Deus. En cambio, Forberg ía mais alá e defendía que se podía non crer en Deus e a pesar diso continuar sendo relixioso, porque para o ser era abondo con crer na virtude (podíase ser relixioso e, asemade, ateo ou agnóstico). Debido á imprudente conduta de Fichte en relación á autoridade política e á súa actitude fachendosa, a polémica dexenerou ata unha situación na que o filósofo acabou por dimitir do seu cargo docente.
Fichte trasladouse a Berlín onde trabou amizade (pouco duradeira, porén) cos románticos (Schlegel, Schleiermacher, Tieck) e deu clases particulares para se gañar o sustento. En 1805 foi chamado á universidade de Erlangen, que tivo que abandonar despois da paz de Tilsit, xa que a devandita cidade foi perdida por Prusia. O seu activo compromiso cultural e político, así como o programa que trazou nos Discursos á nación alemá de 1808 -onde sostiña a tese de que Alemaña se recuperaría da derrota político-militar a través dun relanzamento moral e cultural, e se reafirmaba a primacía espiritual da aldea alemá - concedéronlle unha nova notoriedade. En 1810, ao ser fundada a universidade de Berlín, o rei chamouno para que ocupase unha praza de catedrático e tamén foi elixido como reitor. Morreu en 1814 como consecuencia da cólera, contaxiada pola súa muller, quen contraera a enfermidade mentres se dedicaba a atender os soldados nos hospitais militares.
As obras do período berlinés indican unha evolución moi notable desde o punto de vista teórico no pensamento do noso filósofo. Ademais do Estado comercial pechado (1800), hai que mencionar Á misión do home (1800), a Introdución á vida benaventurada (1806) e os Riscos fundamentais da época actual (1806). Cómpre sinalar, no entanto, os innumerables reformulamentos da Doutrina da ciencia. Fichte adicouse a reescribir esta obra durante toda a súa vida. Os especialistas chegaron a enumerar uns quince escritos que constitúen de maneira explícita versións sucesivas ou que poden considerarse como tales. Moitos deles só se publicaron despois da morte do filósofo. Son importantes as redaccións de 1801, 1804, 1806, 1810, 1812 e 1813, nas que Fichte supera con toda claridade as perspectivas da primeira redacción.
Non obstante, o grande éxito do noso filósofo ficou sempre ligado coa Doutrina da ciencia de 1794, na que os románticos atoparon unha resposta fundamental aos seus formulamentos e do que F. Schlegel puido dicir que xunto co Wilhelm Meister de Goethe e a revolución francesa- representaba unha das tres directrices principais do século.
Pensamento
Fichte creou o idealismo, cuxas liñas mestras imos examinar a continuación:
A doutrina da ciencia e a estrutura do idealismo en Fichte