cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O. J. Mayo
Profesional
O 26 de xuño de 2008, Mayo foi seleccionado terceiro no Draft polos Minnesota Timberwolves, aínda que máis tarde foi traspasado aos Memphis Grizzlies xunto con Marko Jarić, Antoine Walker e Greg Buckner a cambio dos dereitos do novato Kevin Love, Mike Miller, Brian Cardinal e Jason Collins. No seu debut nas ligas de Verán da NBA, Mayo liderou á vitoria aos Grizzlies sobre New Orleans Hornets con 15 puntos. Mayo logrou polo menos 10 puntos nos seus primeiros 21 partidos na NBA. Durante a súa primeira tempada na liga, Mayo anotou 30 ou máis puntos en sete ocasiones, finalizando con 18,5 puntos de media por partido e segundo na votación polo Rookie do Ano detrás de Derrick Rose. O 19 de xullo de 2012, Mayo asinou un contrato de dous anos con Dallas Mavericks. O 13 de xullo de 2013, Mayo asinou con Milwaukee Bucks.
O 1 de xullo de 2016, foi suspendido por dous anos pola NBA debido ó consumo de drogas.
Múnic
Historia
En 1882 coa introdución da iluminación eléctrica, a cidade foi a sede da primeira exhibición de electricidade en Alemaña. Dezanove anos despois, inaugurouse o Zoo Hellabrunn. Tras a I Guerra Mundial, a cidade foi o centro en que Adolf Hitler e os nazis comezaron a toma do poder sobre Alemaña. O 8 e o 9 de novembro de 1923, Hitler e os seus seguidores concentráronse na cidade para tratar de derrocar o goberno no infrutuoso Putsch de Múnic. A consecuencia disto, entre outras, foi o encarceramento de Hitler e Hess, entre outros dirixentes nazis. Porén, a cidade volveu ser un dos baluartes nazis cando conseguiron o poder o 30 de xaneiro de 1933.
En 1938, representantes de Alemaña, Italia, Francia e Gran Bretaña asinaron o Pacto de Múnic, polo que foi anexionada ao Terceiro Reich a rexión dos Sudetes, pertencente a Checoslovaquia. Un ano despois, no 1939, houbo en Múnic un infrutuoso intento de asasinato de Hitler. Múnic foi a cidade da coñecida como Die Weiße Rose (A Rosa Branca), un movemento de resistencia estudiantil entre xuño de 1942 e febreiro de 1943. Foron arrestados trala distribución de panfletos na Universidade de Múnic. A cidade foi duramente castigada durante a segunda guerra mundial e, despois da ocupación americana no 1945, foi reconstruída a partir dun ambicioso plan.
Cultura e turismo
A cidade ten varios museos, como a Alte Pinakothek (vella pinacoteca), a Neue Pinakothek (nova pinacoteca) ou a Pinakothek der Moderne (pinacoteca de arte moderna). Foi tamén o lugar do Blaue Reiter, grupo de artistas anterior á I Guerra Mundial.
miniatura|esquerda|Estatua de Baviera
Outras lugares de interese son o Englischer Garten (en galego, parque inglés), un espazo axardinado próximo ao centro da cidade, o Deutsches Museum, un museo de carácter científico, e o Rathaus-Glockenspiel, un reloxo ornamental con figuras móbiles na Casa do Concello. A festa máis famosa da cidade é a Oktoberfest, dende finais de setembro até primeiros de outubro, na que se exalta principalmente a cervexa.
A Olympiaturm, situada no parque olímpico, lembra o masacre ocorrido nas Olimpíadas de 1972, na que terroristas do grupo palestino "Setembro Negro" secuestraron ao equipo olímpico de Israel. O resultado foi o asasinato dos israelís hospedados, cinco terroristas e un policía alemán.
Arredores
Na chaira de Voralpenland (a terra antes dos Alpes), son varias as cidades tradicionais bávaras, entre elas Dachau, Fuerstenfeldbruck, Freising ou Erding.
Xeografía
O seu punto máis alto é o Warnberg, situado no décimo noveno distrito (Thalkirchen - Obersendling - Forstenried - Fürstenried - Solln), cunha altura de 519 m. O máis baixo, de 492 m, atópase ao norte, no distrito de Feldmoching.
O río Isar transcorre pola cidade durante un total de 13,7 km, do suroeste ao nordés. Ten varias illas, como a Museumsinsel (Illa do Museo), en que se atopa o Deutsches Museum, dedicado á ciencia e á tecnoloxía alemás, ou a Praterinsel.
Ao redor da cidade existen numerosos lagos, como o Ammersee, o Wörthsee ou o Starnberger See. Neste último ten a súa orixe o río Würm, que baña a cidade xunto co Hachinger Bach e algunhas das canles do río Isar.
Climatoloxía
miniatura|dereita|250px| A Nosa Señora en Marienplatz Múnic atópase nunha zona de transición entre o clima atlántico, húmido, e o continental, seco. Ademais, son factores climáticos decisivos os Alpes e a proximidade ao río Danubio. Esta combinación de elementos fai que, en termos meteoróloxicos, se trate dunha rexión moi inestábel.
O Föhn, vento procendente dos Alpes, transporta de maneira irregular aire seco desde o sur cara á cidade durante todo o ano. Estas correntes contribúen a unha moi boa visibilidade durante case a maior parte do ano, o que permite observar desde a distancia a cordilleira alpina. A temperatura máis alta rexistrada oficialmente foi de 35,8 °C na estación de medida de Nymphenburg.
Os trebóns son habituais. Até a actualidade, a máis prexudicial é a do 12 de xullo do 1984, con danos de aproximadamente 1,5 mil millóns de euros. A neve, principalmente debido á súa proximidade cos Alpes, é común no inverno.
Nunha análise por distritos, constatouse que o norte se atopa máis afectado polas brétemas, e que a parte leste é máis seca que a oeste. Estas marcadas diferenzas, que crean un microclima particular, teñen a súa base principal na división da cidade por parte do Isar.
Economía
miniatura|300px|Edificio [[BMW en Múnic, Alemaña. Un dos poucos edificios que foron construídos de arriba a abaixo. E o museo BMW.]] Segundo unha comparación entre as cincuenta cidades máis grandes de Alemaña, realizada pola revista Wirtschaftswoche, a INSM e a Kölner IW Consult GmbH, Munic é a que ten a mellor calidade de vida e maior benestar económico. O estudo, presentado en Berlín o 30 de xuño do 2006, considera a capital bávara a cidade con máis éxito económico do país, seguida por Frankfurt, Stuttgart, Düsseldorf e Maguncia. Nel valóranse indicadores económicos e de infrastruturas como a produtividade, os investimentos, a innovación, a taxa de paro, o número de habitantes altamente cualificados ou os soldos. Múnic conseguiu 77,6 puntos de 100, mentres que o resto de cidades da lista quedaron por baixo dos 70 puntos. Pola súa parte, segundo a revista económica Capital, Múnic tamén é a máis adiantada na clasificación de perspectivas económicas, seguida de Stuttgart, Düsseldorf e Hamburg. O poder adquisitivo da cidadanía muniquesa sitúase nos 26.648€ por habitante, a gran distancia doutras cidades alemás.
Os principais sectores económicos son o turismo, a construción de maquinaria, a industria automobilística, as telecomunicacións e a edición de software. Tamén teñen importancia as entidades financeiras e destaca por ser a sede do maior número de empresas de seguros de Alemaña. A biotecnoloxia é tamén importante na zona de influencia financeira, a pesar de que se concentra no municipio veciño de Planegg. A capital de Baviera acolle tamén acotío feiras de nivel internacional.
As empresas Allianz, BMW, Hypo Real Está, Infineon, MAN, Münchner Rück AG, Siemens AG e Linde AG, con sede na cidade, cotizan no índice DAX, o que lle outorga tamén nesta categoría o primeiro lugar da clasificación.
Empresas con sede en Múnic
Especialmente despois da segunda guerra mundial, moitas empresas con sede en Berlín ou na República Democrática Alemá trasladáronse a Múnic. Algunhas delas son:
Actividades culturais e lúdicas
Amais, destacan o Münchner Opernfestspiele (o festival de ópera) e o Filmfest München (mostra de cinema), ambos nos meses de verán.
Gastronomía
miniatura|Weißwurst con Priezl e [[Mostaza (condimento)|mostaza doce]] As Weißwurst (salchichas brancas) teñen a súa orixe en Múnic en 1857. O Leberkäse, unha especie de embutido quente, é outra das especialidades da cidade, acompañado normalmente cun pequeno bolo de pan (Semmel).
A cervexa é a bebida máis típica de Múnic. A máis popular é a Helles, unha cervexa de baixa fermentación. Tamén é común a Weißbier, de alta fermentación, na cal o 50% do cereal debe ser trigo. O duque Guillerme IV de Baviera promoveu a Reinheitsgebot, a lei que fixaba a composición da cervexa, aínda vixente. As marcas tradicionais da cidade son Löwenbräu, Paulaner, Spatenbräu, Augustiner, Hofbräu e Hacker-Pschorr.
Política
miniatura|150px|esquerda|Concello miniatura|dereita|128px|Escudo grande, utilizado soamente en ocasións especiais miniatura|dereita|128px|Escudo oficial, chamado escudo pequeno Múnic, como capital de Bavaria, é a sede do Parlamento e o goberno bávaros. Amais, é capital da súa rexión, Oberbayern, e do seu distrito administrativo, Landkreis München. Outros órganos federais, estatais e internacionais teñen tamén a súa sede na cidade, como a Oficina Europea de Patentes ou o Bundesfinanzhof (Tribunal Federal de Finanzas).
Tradicionalmente dominaron a política local os partidos de centro esquerda, mentres que en Baviera adoita gobernar o centro dereita. Desde 1993 Christian Ude (SPD) ocupa a alcaldía da cidade. O tenente de alcalde é Christine Strobl (SPD), e o terceiro tenente de alcalde, Hep Monatzeder (Die Grünen, Os verdes). Na actualidade, a cidade atópase gobernada mediante un acordo entre socialistas e verdes.
Símbolos
O escudo actual foi confeccionado en 1957 e chámase Kleines Stadtwappen (escudo pequeno). En ocasións especiais utilízase o chamado Großes Stadtwappen (escudo grande). Nel aparece, sobre fondo prateado, un portal vermello coas portas abertas e custodiado por dúas torres cunha táboa raiada de cores negro e dourado. Sobre o portal figura un león dourado coroado. Na porta pódese ver o monxe que tamén aparece no escudo pequeno.
Transporte
O aeroporto da cidade chámase Franz Josef Strauß na honra de dito político. É o segundo do país por volume de pasaxeiros, só superado polo de Frankfurt. O aeroporto de Memmingen constitúe unha alternativa de baixo custo, polo que algunhas aeroliñas denomínano Aeroporto de Memmingen/Múnic-Oeste.
Arnold Palmer
Arnold Daniel Palmer, nado en Latrobe (Pensilvania) o 10 de setembro de 1929 e finado en Pittsburgh o 25 de setembro de 2016, foi un golfista estadounidense, considerado xeralmente como un dos mellores e máis carismáticos xogadores da historia do deporte. A partir de 1955, gañou numerosos eventos tanto no PGA Tour como no PGA Tour Champions. Alcumado The King ("O rei"), foi unha das estrelas máis populares e está considerado un pioneiro, a primeira superestrela do deporte na televisión, que comezou na década de 1950.
O impacto social de Palmer no golf non tivo rival entre os seus colegas profesionais; a súa orixe humilde e popularidade axudaron a cambiar a imaxe do golf dun pasatempo da elite e das clases superiores (clubs de campo) a un deporte máis popular accesible ás clases medias e traballadoras (cursos públicos). Palmer, Jack Nicklaus e Gary Player foron "The Big Three" ("Os tres grandes") do golf durante a década de 1960; están amplamente considerados como os que popularizaron e comercializaron o deporte en todo o mundo.
Durante unha carreira de máis de seis década, gañou 62 títulos do PGA Tour. Ata hoxe, é o quinto máis vitorioso de todo momento do Tour, só superado por Sam Snead, Tiger Woods, Jack Nicklaus e Ben Hogan. Gañou sete títulos principais nos seis anos de dominio entre os Masters de 1958 e 1964. Tamén gañou o PGA Tour Lifetime Achievement Award en 1998, e en 1974 foi un dos trece incluídos orixinais no World Golf Hall of Fame.
Julián Cuenca
Julián Cuenca Sánchez, nado en Madrid o 14 de novembro de 1923 e finado o 3 de febreiro de 1969, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Desenvolveu toda a súa carreira entre o Atlético de Madrid e o Deportivo da Coruña, destacando especialmente neste último, co que xogou 154 partidos entre 1950 e 1957.
O 29 de maio de 1955 recibiu unha homenaxe no estadio de Riazor cun partido amigábel entre o Deportivo e o Vasco da Gama brasileiro. O xogador do Real Madrid Alfredo Di Stéfano, así como os célticos Pablo Olmedo e Carlos Torres participaron naquela homenaxe xogando coa camisola do Deportivo da Coruña.
Faleceu a consecuencia dun cancro.
Samiam
Samiam é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Berkeley, California, activa dende o ano 1988. No presente está formada por Jason Beebout (voces), Sergie Loobkoff (guitarra), Colin Brooks (batería), Sean Kennerly (guitarra/baixo) e Chad Darby (baixo). Ata a data o grupo leva publicados oito álbums de estudio.
A Fonteíña, Boiro, Boiro
A Fonteíña é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Omaha, Nebrasca
Omaha é a cidade máis grande do estado de Nebrasca, nos Estados Unidos, e é a capital do condado de Douglas. Está situada no medio oeste do país á beira do río Missouri, a uns 30 quilómetros ao norte da desembocadura do río Platte. Omaha é o centro da área metropolitana Omaha-Council Bluffs, que inclúe a Council Bluffs, no estado de Iowa, situada no outro lado do río Missouri.
Segundo o censo do 2010, a poboación de Omaha era de 408.958 habitantes, facéndoa a 40 máis grande dos Estados Unidos. Cos seus suburbios, Omaha formaba a 60 área metropolitana máis grande do país no 2010, cunha poboación de 865.350 habitantes que vivían en oito condados. Hai máis de 1,2 millóns de residentes nun raio de 80 quilómetros dende o centro da cidade, formando a área Greater Omaha.
Hoxe en día, Omaha é a sede de cinco compañías que se atopan na lista Fortune 500: ConAgra Foods, Union Pacific Corporation, Mutual of Omaha, Peter Kiewit and Sons, Inc., e Berkshire Hathaway. Berkshire Hathaway está encabezada polo investidor local Warren Buffett, que foi a persoa máis rica do mundo na primeira metade do ano 2008. Tamén é a sede de catro empresas Fortune 1000: TD Ameritrade, West Corporation, Valmont Industries, e Werner Enterprises. O First National Bank of Omaha é o maior banco de capital privado dos Estados Unidos. As oficinas centrais de Leo A Daly for Leo A Daly, HDR, Inc. e DLR Group, tres das 30 principais firmas de arquitectura e enxeñería do país están localizadas en Omaha.
A economía moderna de Omaha é variada e constrúese sobre empregos especializados. O turismo na cidade achega moitos beneficios á súa economía, achegando o torneo anual de béisbol College World Series importantes ingresos e sendo o Henry Doorly Zoo da cidade a principal atracción de Nebrasca. Omaha acolleu as probas de natación para as Olimpíadas en 2008 e fará o mesmo en 2012.
Un movemento de conservación histórica en Omaha permitiu que varios edificios históricos e distritos fosen designados como monumentos da cidade ou inscritos no Rexistro Nacional de Lugares Históricos. Dende a súa fundación, os grupos étnicos da cidade agrupáronse en enclaves do norte, centro e sur de Omaha. Hoxe en día a cidade ten gran variedade de lugares de espectáculos, museos e patrimonio musical, incluída a historicamente significativa escena jazz de North Omaha e o moderno e influente "Omaha Sound". Os deportes teñen sido de grande importancia durante máis dun século, e a cidade actualmente ten tres equipos profesionais. Omaha ten tamén varias sendas recreativos e parques localizados por toda a cidade.
Movemento
O movemento, no plano mecánico, é un fenómeno físico que se define como todo cambio de posición que experimentan os corpos dun sistema ou conxunto no espazo con respecto a eles mesmos ou conforme a outro corpo que serve de referencia. Todo corpo en movemento describe unha traxectoria.
A parte da física que se encarga do estudo do movemento sen estudar as súas causas é a cinemática. A parte da física que se encarga do estudo das causas do movemento é a dinámica.
Interpretación filosófica do movemento
A "inquietude" do ser humano por coñecer as causas do movemento procede da Antigüidade. Así, filósofos gregos coma Tales de Mileto (c. 639-547 a.C.) ou Aristóteles (384-322 a. C.) elaboraron teorías acerca do movemento dos corpos.
Porén, as afirmacións de Aristóteles e outros filósofos gregos sobre o movemento non tiñan fundamento empírico, é dicir, non tiñan o soporte da experimentación, xa que os filósofos gregos estudaban os fenómenos naturais máis dende a razón pura que dende a experimentación.
O movemento segundo Aristóteles
As ideas de Aristóteles sobre o movemento eran:
Interpretación científica do movemento
As ideas de Aristóteles sustituíronse polas de Galileo e as de Newton ao longo do século XVII, época na que instaurouse o método científico.
O movemento segundo Galileo
Os experimentos de Galileo sobre corpos que rodaban por un plano inclinado permitíronlle describir o movemento dos corpos, mais non analizou as causas que o producen, aspecto que si estudou Newton.
Algunhas das conclusións ás que chegou Galileo son:
Lingua ruxaní
A lingua ruxoniano pertence ao grupo de linguas do Pamir e ao subgrupo Xugnaniano-roxoniano xunto co xugnaniano, o bartangués, o roxorviano e o sariculiano. Ten moita similitude co xugnaniano, e de feito algúns lingüistas clasifícana coma un dialecto del.
Szekszárd
miniatura|dereita|400px| Fotografía aérea de Szekszárd - Hungría. Szekszárd e unha cidade de Hungría e capital do condado administrativo de Tolna. Szekszárd atópase na zona dos outeiros Transdanubiás na gran chaira Húngara. Pola súa poboación (34.656) Szekszárd é a capital de condado menor de Hungría; despois de Tatabánya é a capital máis pequena en superficie.
Arteria braquial fonda
miniatura|200px|Arteria braquial fonda
A arteria braquial fonda ou arteria umeral fonda é unha arteria do membro superior humano. É a maior rama da arteria braquial.
Características
Diríxese ao compartimento posterior do brazo. Entra no compartimento xunto co nervio radial a través do espazo triangular, que está formado polo corpo do úmero, o bordo inferior do músculo redondo maior e o bordo lateral da porción longa do tríceps braquial. A continuación sitúase na canle radial, por debaixo do tríceps.
As ramas da arteria umeral fonda irrigan os músculos próximos e se anastomosan coa arteria circunflexa umeral posterior. A arteria termina a nivel do cóbado, onde dá lugar a dúas ramas que forman un plexo vascular en torno ao cóbado.
Fosfatase ácida
A fosfatase ácida (, denominadas cos nomes fosfomonoesterase ácida, fosfomonoesterase, glicerofosfatase, monofosfatase ácida, fosfohidrolase ácida, fosfomonoéster hidrolase ácida, uteroferrina, nucleósido difosfato fosfatase ácida, monoéster ortofosfórico fosfohidrolase (óptimo ácido)) é un encima do tipo das fosfatases, utilizado para quitar grupos fosforilo unidos a outras moléculas durante a dixestión intracelular. Pode ser clasificada como unha fosfomonoesterase. A fosfatase ácida almacénase nos lisosomas e funciona cando estes se fusionan con endosomas, os cales durante o seu funcionamento están acidificados; polo que o encima ten un pH óptimo ácido. Este encima está presente en moitas especies de animais, plantas e microorganismos.
Atópanse diferentes formas de fosfatase ácida en distintos órganos, e os seus niveis no plasma utilízanse para avaliar o éxito do tratamento cirúrxico do candro de próstata e no pasado para o seu diagnóstico.
miniatura|450px|Rangos de referencia para análises de sangue, nos que se indican as fosfatases ácidas en vermello á esquerda.
A fosfatase ácida cataliza as seguintes reaccións a un pH óptimo ácido (inferior a 7):
Os encimas fosfatases on tamén utilizados polos microorganismos que viven no solo para acceder os nutrientes que teñen fosfatos unidos a compostos orgánicos. Pode utilizarse unha proba para medir as taxas de actividade destes encimas para estimar a demanda biolóxica de fosfatos no solo.
Certas bacterias como Nocardia asteroides, poden degradar este encima cando están no interior de macrófagos murinos e utilizalo como fonte de carbono, o que potencia o seu crecemento.
Fosfatases ácidas óseas
A fosfatase ácida resistente ao tartarato pode utilizarse como marcador biolóxico da función dos osteoclastos durante o proceso de resorción ósea.
Xenes
Os seguintes xenes codifican os compoñentes polipeptídicos para varios isoencimas de fosfatase ácida.
Unión Militar Republicana Antifascista
A Unión Militar Republicana Antifascista (UMRA) foi unha asociación española clandestina militar de esquerda xurdida en 1934 a partir da Unión Militar Antifascista, que concentraba a militares de esquerda, sobre todo socialistas. A súa alma foi o capitán Díaz Ternero, que habería de morrer anos máis tarde no campo de concentración de Mauthausen.
Xosé Fariña Jamardo
Xosé Fariña Jamardo, nado en Caldas de Reis o 26 de abril de 1919 e finado en Madrid o 19 de agosto de 2008, foi un escritor galego. Experto en Administración Local, exerceu como Secretario Xeral en varios concellos e na Deputación de Pontevedra. Publicou numerosos artigos sobre temas literarios e de administración local na prensa de Madrid e de Galicia.
Traxectoria
Durante a guerra civil española loitou co bando nacional en varios destinos, entre eles Madrid. Rematou estudos de Dereito e doutorouse con sobresaliente cum laude na Universidade Complutense de Madrid, e obtivo a diplomatura en Administración Local. Foi mestre un breve tempo en Xixón, até que obtivo praza de Secretario de Administración Local. Exerceu como tal nos concellos de Vila de Cruces, O Carballiño, Cáceres, Corral de Almaguer, Xetafe e a Deputación de Pontevedra, onde se xubilou.
No Carballiño exerceu como secretario do Concello entre os anos 1949 e 1959 e promoveu os encontros Tasca e Literatura, a primeira guía turística da vila ou o Boletín de Información Municipal.
No eido da empresa privada, foi durante dez anos director administrativo en Madrid da empresa Barreiros Diésel e despois de Chrysler España.
Cando se constituíu o Parlamento de Galicia foi designado Oficial Maior, e despois pasou a ser asesor. Foi membro correspondente da Real Academia Española da Historia, e Fillo Adoptivo e Cronista Oficial do municipio de Xetafe.
Foi secretario e despois presidente do Colexio Nacional de Secretarios, Interventores e Depositarios de España. Tempo atrás fora vicepresidente do Colexio de Ourense e Presidente do de Madrid. Foi tamén profesor e xefe de estudos do Instituto Nacional de Administración Local, así como membro numerario do Instituto de Estudios de Administración Local.
Estivo casado coa mestra María Elena Tojo Barreiro.
Usou os pesudónimos Freitoso, Montemar, Chis-pum.
Fonteneixe, Boiro, Boiro
Fonteneixe é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
A Cabana, Viladavil, Arzúa
A Cabana é un lugar da parroquia de Viladavil no concello coruñés de Arzúa, na comarca homónima. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do INE,.
José Izarzugaza de Velasco
José María Izarzugaza de Velasco foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Foi designado concelleiro de Redondela en outubro de 1934, na corporación que presidiu Buenhijo Pérez Sobrino. Foi nomeado alcalde de Redondela o 30 de novembro de 1936, permanecendo no cargo até maio de 1938. Foi inventor dun sistema hidráulico de peche automático de pasos a nivel e dunha grella e picagrellas automático.
Vida persoal
Casou con Adelaida Méndez Izarzugaza.
Vea braquial
As veas braquiais son dúas veas do brazo humano. Sitúanse a ambos lados da arteria braquial, e reciben veas diversas do brazo, que acompañan ás ramas colaterais da arteria braquial.
Baleiran o seu contido na vea axilar.
Estadio Municipal Luís Bodegas
O Estadio Municipal Luís Bodegas é un estadio de fútbol galego do concello de Monforte de Lemos. Ten capacidade para 2700 espectadores e nel xoga os seus partidos como local o Club Lemos.
Outeiro, Melias, Coles
Outeiro é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 23 eran homes e 23 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Estadio Municipal Luís Bodegas
Inicialmente chamouse campo de San Lázaro, e en 1962 pasou a nomearse Luis Bodegas en memoria do xogador do Lemos Luís López Cabo, máis coñecido co alcume de "Luís Bodegas", falecido entón con 26 anos.
In Spades
In Spades é o oitavo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Afghan Whigs, publicado o 5 de maio de 2017 a través do selo Sub Pop Records.
Cágado
Descrición xeral
miniatura|150px|Metamorfose de [[Bufo bufo.]]
Os cágados xeralmente viven na auga, aínda que hai uns poucos semiterrestres (Indirana beddomii e Thoropa miliaris) e terrestres (Indirana semipalmata e Leptodactylus andreae). Durante o estado de cágado a maioría dos anfibios respiran por branquias internas ou externas autónomas. As branquias externas quedan axiña internalizadas polo desenvolvemento do opérculo, ata quedar encerradas nun saco branquial que comunica co exterior só polo espiráculo. Xeralmente non teñen patas anteriores nin posteriores ata que se produce a transición a adulto, e tipicamente teñen grandes colas aplanadas coas cales nadan por ondulacións laterais, similares ás da maioría dos peixes. esquerda|miniatura|Cágados de [[Rana temporaria en catividade comendo peixe.]] A medida que o cágado madura, normalmente sofre unha metamorfose na que gradualmente lle crecen as patas (normalmente primeiro as posteriores) e despois (especialmente no caso das ras) absorben a súa cola por apoptose. Os pulmóns desenvólvense no momento en que se lle están formando as patas posteriores. Os cágados cando están ao final do seu desenvolvemento adoitan estar preto da superficie da auga, onde xa respiran aire. Durante as etapas finais da súa metamorfose externa, a boca do cágado cambia dunha boca pequena pechada na parte frontal da cabeza a unha boca grande coa mesma largura da cabeza. Os intestinos acúrtanse para acomodarse á súa nova dieta. A maioría dos cágados son herbívoros, e comen algas e plantas. Algunhas especies son omnívoras e comen detritos e ás veces cágados máis pequenos, e mesmo algunhas especies son caníbales se as condicións no seu medio son malas.
Os cágados varían considerablemente en tamaño, tanto durante o seu desenvolvemento coma entre especies. Por exemplo, nunha soa familia, Megophryidae, a súa lonxitude na última etapa do cágado varía entre 33 mm e 106 mm. Os cágados de Pseudis paradoxa crecen ata 25 cm, que é o maior tamaño entre as ras.
Os cágados propiamente ditos son os dos anuros. Os dos urodelos ou caudados denomínanse ás veces tamén cágados pero son bastante diferentes. Nacen sen patas, pero desenvólvense moi cedo e axiña se parecen aos adultos, agás por seren máis pequenos, menos pigmentados e polas branquias ramificadas que presentan aos lados da cabeza. Adoitan ser carnívoros, coma os adultos. Algunhas especies de caudados presentan adultos con dous fenotipos distintos, como é o caso do axolote (Ambistoma), en función das condicións ecolóxicas nas que vive. Un fenotipo particular é o individuo adulto neoténico de aspecto larval.
Tipos
miniatura|dereita|200px|Cágado de [[Rana temporaria.]] Orton en 1953 clasificou os cágados en catro tipos larvarios:
Rexistro fósil
Malia teren un corpo mol e careceren de partes duras mineralizadas, atopáronse cágados fósiles (duns 10 cm de longo) dos estratos do Mioceno superior. Foran preservados en biofilmes bacterianos, e as súas estruturas máis robustas (a mandíbula e os ósos) preserváronse como películas de carbono. Nos fósiles do Mioceno de Libros, Teruel, España, preservouse unha caixa cranial en carbonato de calcio, e o cordón nervioso en fosfato de calcio de cágados. Outras partes do corpo dos cágados preserváronse como restos orgánicos e biofilmes bacterianos, con detrito sedimentario nos seus estómagos. Restos de cágados con branquias externas tamén se coñecen de varios grupos dos primitivos anfibios labirintodontos.
Usos humanos
Algúns cágados serven de alimento nalgúns países. Os cágados de ras Megophryidae Oreolalax rhodostigmatus son especialmente grandes, de máis de 10 cm de lonxitude, e cómense na China. Na India, cómense os cágados de Clinotarsus curtipes, e no Perú os cágados de Telmatobius mayoloi entre outros utilízanse como alimentos e medicinas.
A pesar do seu nome, os fideos "de cágados" da cociña coreana son un prato vexetariano.
Mitoloxía e historia
Segundo James George Scott na orixe dos mitos do pobo wa da China e Myanmar, o primeiro wa orixinouse a partir de dous antepasados femias Ya Htawm e Ya Htai que pasaron a súa primeira fase como cágados (rairoh) nun lago chamado Nawng Hkaeo.
No Antigo Exipto os seus numerais xeroglíficos representaban un cágado para indicar un valor de 100.000.
Hiperoartios
Son moi primitivos, semellantes externamente ás anguías, aínda que moi afastados filoxeneticamente con elas, con corpo, cilíndrico, sen escamas e moi esvaradío.
A pesar de compartiren moitas características cos peixes, taxonomicamente non se inclúen neste grupo, senón que forman un grupo independente. Xunto aos mixinos forman o grupo parafilético dos ciclóstomos.
Características
As lampreas teñen unha boca circular, formando unha ventosa para fixarse ás presas das que se alimentan, con varios círculos concéntricos de dentes córneos, ademais dunha lingua, tamén córnea, usada para raspar os tecidos.
Estas características permítenlles raspar a carne e absorber o sangue de animais tan diversos como os tiburóns, salmóns, bacallaus e mamíferos mariños.
A lingua funciona como un émbolo: despois de facer o baleiro sobre o ventre dunha presa, dentro da súa boca, succiona o sangue ao recuar.
Hábitat
miniatura|Boca de lamprea na que se observan os distintos círculos concéntricos de dentes e a lingua. A lamprea común nace nos ríos, onde permanece durante 4 ou 5 anos en estado larvario, até chegar a medir 20 cm de lonxitude, momento no que se converte en adulto e descende cara ao mar onde vivirá, entre os 200 e os 500 m de profundidade, até chegar á madurez sexual.
É entón cando, cunha lonxitude de entre 80 e 100 cm e un peso de até 1 kg, en viaxe migratorio, remonta o río onde nacera para desovar. A desova ten lugar en primavera e verán, en lugares pouco profundos, onde constrúe un niño de pedras que transporta coa súa boca de ventosa. O número de ovos varía entre 50 000 e 200 000. Durante a posta o macho fíxase á femia coa súa boca e permanece enroscado a ela; a femia, do mesmo modo, fíxase a unha pedra do fondo.
Despois da desova, as lampreas morren.
En 2008 descubriuse que nun encoro de Galicia a lamprea adaptouse a vivir nun medio unicamente fluvial. Este proceso de adaptación aínda está en proceso de estudo pero, segundo parece, a lamprea conseguiu reproducirse sen problemas, e os novos exemplares adaptáronse ás condicións do río, polo que quedaría interrompido o ciclo mixto de auga doce e auga salgada.
Taxonomía
Dentro dos hiperoartios inclúense as lampreas modernas e os seus máis inmediatos antepasados; todas as especies actuais, unhas 40, pertencen á orde dos petromizontiformes (Petromyzontiformes) e á familia dos petromizóntidos (Petromyzontidae):
Pesca
miniatura|Arroz de lampreia, [[Portugal.]] miniatura|Lamprea á bordalesa, servida con arroz fervido e picatostes.
As lampreas péscanse nos ríos, con arpón ou "fisga" ou, mellor, para evitar a súa morte e a conseguinte perda de sangue en lugares acondicionados como as pesqueiras utilizadas no Baixo Miño, situadas a ambos os lados do río Miño, que son construcións paralelepipédicas de pedra que penetran no curso fluvial desde as dúas ribeiras e cuxa función é a de capturar distintas especies piscícolas, entre elas a lamprea. O conxunto construtivo componse de varios corpos, chamados poios, que deixan entre eles unhas canles estreitas nas que se colocan unhas redes cónicas tipo nasa ou butróns. Das pesqueiras ou pescos fálase xa en documentos do século XII, aínda que, probabelmente, moitas delas se remontan á época romana.
Usos
A carne da lamprea, aínda que dura, é moi prezada en Galicia (os romanos xa a consideraban verdadeiramente exquisita). Con ela fanse empanadas (famosas as de Padrón e Pontecesures), ou degústase guisada no seu propio sangue como prato típico da cociña de Galicia, denominado lamprea á bordalesa, e tamén se pode cociñar despois de ser curada unha vez aberta, afumada e seca para a súa conservación fóra da temporada de pesca.
Pita do monte cantábrica
A pita do monte cantábrica (Tetrao urogallus cantabricus), é unha subespecie de pita do monte, Tetrao urogallus, ave da orde dos galiformes, familia dos fasiánidos, subfamilia dos tetraoninos. É un endemismo da cordilleira Cantábrica.
Actualmente as súas poboacións están restrinxidas ás zonas montañosas de Asturias, algunhas zonas do norte de Castela e León (especialmente na provincia de León) e a áreas de montaña do occidente de Cantabria. En Galicia, até o ano 1940 encontrábase nos Ancares, nas serras de San Mamede e do Invernadeiro e Pena Trevinca. A última zona na que superviviu en Galicia son os Ancares, pero en 2005 deuse por extinguida tamén esta poboación (a máis occidental da especie) ao constatarse a desocupación dos últimos cantadeiros. Con todo, aínda se atopa esporadicamente debido ao movemento de exemplares de poboacións limítrofes, polo que segue incluída no Catálogo galego de especies ameazadas.
Descrición
A subespecie foi definida en 1967 polo biólogo galego Javier Castroviejo Bolívar, e diferénciase das outras subespecies por diversos caracteres morfolóxicos, como unha coloración máis clara e o pico máis débil, e ecolóxicos, como a alimentación baseada na vexetación propia da zona onde vive.
Características
Trátase dunha ave forestal de hábitos terrestres, inconfundíbel pola súa corpulencia e o seu marcado dimorfismo sexual. Os s adultos miden de 62 a 90 cm de lonxitude (as femias son algo menores), aínda que algún autores afirman que os machos miden de 80 a 115 cm, e teñen un peso de 3,9 a 4,3 kg, sendo as femias moito máis pequenas, e pesan de 1,7 a 2,0 kg. O macho ten a plumaxe de cor negra cincenta, con reflexos verdosos ou azulados no peito, ás acastañadas e cola negra cunha lista branca no centro (visíbel durante o cortexo nupcial, cando a abre en abano), ventre negro con manchas brancas e, na cabeza, unha cella vermella e barbas negras debaixo do pico, que é de cor branca marfil. A femia ten as partes superiores de cor castaña clara, densamente apencadas, a cola e o peito de cor arrubiada, e as partes inferiores abrancazadas con moitas pencas de cor crema e parda. Os inmaturos, no primeiro ano de vida, son semellantes ás femias; despois, son iguais aos adultos do respectivo sexo.
Hábitat e distribución
Tetrao urogallus é unha especie ligada á taiga boreal de coníferas de toda Eurasia, onde aínda é abundante, e que presenta con pequenos enclaves nas montañas de zonas temperadas como a cornixa Cantábrica, os Pireneos, os Alpes e o Xura. Nestas zonas temperadas considérase unha reliquia da era glaciar, pois tras a última (a glaciación de Würm) as súas poboacións fóronse desprazando cara ás rexións máis frías de Europa e á alta montaña.
Na península Ibérica mantéñense apenas dúas subespecies singulares, unha, a aquí tratada, na cordilleira Cantábrica (a outra, T. u. aquitanicus, nos Pireneos). Ocupa unha área de 1 700 km2, a alturas que van dos 800 aos 1 800 m, e está separada da subespecie veciña por unha distancia de máis de 300 km.
Menos de 1 500 exemplares sobreviven en España, onde experimentou un dos máis acusados declives de entre todas as aves ibéricas, sobre todo na área cantábrica, onde se considera que a poboación está no limiar dun proceso regresivo que podería levala en poucos anos á extinción.
Poboación
A subespecie cantábrica está sufrindo un progresivo declive, e é a única seriamente ameazada. O "Catálogo Español de Especies Ameazadas" redactado en cumprimento do Real Decreto 139/2001, de 4 de febreiro, inclúe á pita do monte do Canatábrico entre as especies "en perigo de extinción".
Alimentación
É un ave típica das fragas caducifolias, formadas en Galicia por bidueiros, capudres, carballos e acivros. A súa dieta componse da vexetación propia desde medio (Sphangum, Gallium, Luzulla, Blechnium, Pteridium aquilinum) e outros, ademais de amoras, landras, follas e bagas de acivro, e de arando, así como froitos de bidueiro, de capudre e de framboeseiro, segundo as estacións. Iglesias, en 1952, mencionaba tamén Polypodium. En Galicia, de modo especial, o arando e o acivro son esenciais para a súa supervivencia.
Costumes
É moi coñecida a conduta do macho nos cantadeiros, na época de celo, entre os 1 300 e os 1 400 msnm. Segundo José María Castroviejo,
Anna's Retreat
Como en moitas partes da illa, os turistas están a miúdo presentes na cidade.
Xeografía
Anna's Retreat sitúase no Val de Tutu no subdistrito de Tutu. no leste da illa de Santo Tome.
Clima
Segundo a Clasificación climática de Köppen, Anna's Retreat ten un clima tropical de sabana.
Comercio
Anna's Retreat é un dos distritos comerciais máis grandes das Illas Virxes Estadounidenses e é a casa do Tutu Park Mall, un dos centros comerciais máis grandes do país.
Rosalynn Carter
Eleanor Rosalynn Carter (de solteira Smith), nada en Plains (Xeorxia) o 18 de agosto de 1927, foi a Primeira Dama dos Estados Unidos de América entre 1977 e 1981 como a esposa de Jimmy Carter. Durante décadas foi voceira de numerosas causas.
Carter estivo politicamente activa durante os seus anos na Casa Branca, sentando nas reunións do gabinete. Foi a conselleira máis próxima ao seu marido. Tamén serviu como enviada no estranxeiro, particularmente en Latinoamérica.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Rosalynn Carter aos dezasete anos. Orfa de pai dende os trece anos, axudou a súa nai no seu traballo de modista para afrontar os seus estudos elementais. No Plains High School, Rosalynn traballou duro para facer realidade o soño do seu pai de que fose á facultade. Matriculouse no Georgia Southwestern College, mais despois abandonouno. Tiña aspiracións de saír de Plains, mais tivo que deixar a facultade debido á falta de diñeiro e por ter obrigas coa súa nai e irmáns.
Casou con Jimmy Carter en 1946 e dende que este abandonou a Armada dos Estados Unidos colaborou na empresa familiar dedicada ao cultivo e comercialización de cacahuetes, no departamento de contabilidade.
Cando en 1962, Jimmy Carter foi elixido senador polo estado de Xeorxia, Rosalynn dedicouse a apoiar a carreira política do seu esposo. En 1970 converteuse na primeira dama de Xeorxia e decidiu centrarse na saúde mental. Máis tarde fixo campaña para a candidatura de Carter á Presidencia dos Estados Unidos. Ao final do mandato incorporouse ao proxecto do Centro Carter, onde é codirectora.
Pita do monte cantábrica
Reprodución
A época de celo é na primavera. Constrúe os niños no solo. Seguno Iglesias, a niñada está composta de 6 a 10, ás veces até 14 ovos, mentres que outros autores sinalan que é de 6 a 8 ovos, dos que saen de 3 a 4 pitos.
Lodeiro, Boiro, Boiro
Lodeiro é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Pita do monte cantábrica
Ameazas
A área de dispersión histórica ocupada por esta subespecie, de 3 500 km2 diminuíu máis do 50 %. A área de ocupación actual está moi fragmentada, e cunha cobertura de hábitats de bosque baixo (22 % da paisaxe) e a maior parte do hábitat adecuado permanece en zonas pequenas, de menos de 10 ha. Os lugares de hábitat de boa calidade son escasos e descontinuos, particularmente nas partes centrais da área de dispersión, e as leiras nas zonas de bosques máis pequenas foron abandonadas durante as últimas décadas. E os anacos das "zonas de exhibición" (leks) dos machos que compiten, para convenceren ás femias visitantes de que están en busca de posíbeis parellas para a copulación, que permanecen ocupados agora encóntranse máis afastados dos bordos do bosque que os ocupados na década de 1980.
Outros factores que incidiron no declive da subespecie en Galicia foron a caza á que se someteu durante tantos anos (tanto a legal como o furtiva) realizada ao comezo da época de reprodución, antes de que os machos galeasen ás femias; as alteracións na vexetación (cortas masivas nos anos 1917 e 1945-1950); os actuais incendios forestais; as cortas de ramas nos acivrais para vendelos como adorno en Nadal; os aterrazamentos e repoboacións con coníferas; a apertura de pistas forestais que permite o acceso dos turistas aos lugares máis apartados, visitas que aumentaron grandemente nos últimos anos, e unha administración pública débil, que mesmo permitiu  a celebración de travesías automobilísticas con vehículos todo terreo, ou manobras militares.
Status
Na actualidade, o status da subespecie é de en estado crítico.
Gastronomía
Segundo J. M. Castroviejo
Pola súa parte, Cunqueiro, na mesma obra, deixou dito, entre outras cousas:
E despois de falar de como comían a pita do monte nobres, abades e arcebispos de Francia, e doutros lugares, Cunqueiro dá a receita:
Rosalynn Carter
Traxectoria
Participou activamente nas tarefas preparatorias para a asistencia da fundación ao Referéndum presidencial de Venezuela de 2004 a petición de todas as partes.
Vida privada
Rosalynn e Jimmy Carter casaron en Plains o 7 de xullo de 1946. O matrimonio cancelou os plans de Rosalynn de acudir ao Georgia State College for Women, onde planeaba estudar deseño de interiores. A parella tivo catro fillos: John William "Jack" (nado en 1947), James Earl "Chip" III (nado en 1950), Donnel Jeffrey "Jeff" (nado en 1952) e Amy Lynn (nada en 1967).
Lingua ixcaximí
A lingua ixcaximí, tamén coñecida como eshkashimi, ishkashim, ishkashmi, é unha lingua irania que se fala na provincia Autónoma do Badaghxán Montañoso de Taxiquistán, na provincia de Badaghxán en Afganistán e na rexión de Chitral de Paquistán.
Vaso de tubo
thumb|Un vaso de tubo baleiro.
Un vaso de tubo ou vaso collins é un vaso de cristal cunha capacidade de entre 300 e 410 ml. utilízase para servir combinados, en especial cócteis Tom Collins. É de forma cilíndrica e máis estreito que un vaso alto.
José Cavalcanti
José Cavalcanti de Alburquerque Padierna de Villapadierna, nado na San José de las Lajas, Cuba, o 1 de decembro de 1871 e finado en Donostia o 3 de abril de 1937, foi un militar e político español.
Traxectoria
Provén dunha familia de orixe italiana, establecida no Brasil (Pernambuco) dende inicios do século XV. En 1888 ingresou na Academia Xeral Militar de Toledo e despois na Academia de Cabalería de Valladolid. En 1895 formou parte do Escuadrón expedicionario a Cuba de Húsares de Lusitania, onde obtivo o emprego de comandante, permanecendo na illa ata 1898. Durante catro anos foi agregado militar na Embaixada Española en Roma . Con trinta e oito anos, por méritos de guerra, ascendeu a coronel, mandando o Rexemento de Húsares de Pavía.
En 1909 ascendeu a tenente coronel participando na campaña de Melilla na División de Cazadores do xeneral Tovar. Ao mando da cabalería e á fronte do Batallón de Cazadores Afonso XII nº 15, o 20 de setembro, na acción de Taxdirt obtivo a Cruz Laureada de San Fernando. Axudante de Campo do Xeneral Tovar, Xefe da División de Cazadores, recibiu ordes deste para poñerse á fronte do 4º Escuadrón do Batallón de Cazadores Afonso XII nº 15, 21 de Cabalería, e empregalo na forma que crera máis conveniente. Na honra desa carga, formouse o Rexemento de Cazadores de Taxdirt. Participou nos combates de Zeluán e do Zoco el Jemis de Beni Bu Ifrus. Ascendido a xeneral foi nomeado Comandante Xeral de Melilla en 1921, logo do desastre de Annual, reorganizou servizos e tropas. Resolveu con audacia o convoi a Tizza, en acción persoal levantou o asedio, sendo proposto para a Laureada.
Ascendeu a tenente xeneral en 1924. Foi xefe da Casa Militar de Afonso XIII (1923-1924).
miniatura|1930: en primeira fila: Primo de Rivera, Afonso XIII e Cavalcanti. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas eleccións de 1914.
En 1923 participou nos preparativos do Golpe de Estado de 13 de setembro de 1923, formando parte do Cuadrilátero, o primeiro Directorio Militar, que gobernou en España do 13 ao 15 de setembro. Lonxe de postos de responsabilidade, ata que en 1930 foi nomeado Capitán Xeneral de Andalucía.
Foi xulgado, en xuízo oral e público, polo Tribunal de Responsabilidades, nomeado polas Cortes Constituíntes da Segunda República Española, que viu a causa sobre as derivadas do Golpe de Estado de 13 de setembro de 1923. Monárquico convencido, participou na sublevación do xeneral Sanjurjo contra a República, sendo encarcerado.
Na sublevación do 18 de xullo de 1936, púxose á fronte das forzas do bando sublevado en Galicia.
Vida persoal
O 24 de outubro de 1910 casou con María de las Nieves Quiroga Pardo-Bazán, III condesa da Torre de Cela, filla de Emilia Pardo Bazán e José Quiroga Pérez de Deza.
Afonso XIII concedeulle o título de marqués de Cavalcanti o 17 de marzo de 1919. Foi tamén I Conde de Taxdirt.
Stéphane Peterhansel
Stéphane Peterhansel, nado en Échenoz-la-Méline (Alto Saona) o 6 de agosto de 1965, é un piloto de rallys de Francia. Obtivo a vitoria no Rally Dakar conducindo unha Yamaha en 1991, 1992, 1993, 1995, 1997, e 1998; e volveu gañar en 2004, 2005 e 2007 conducindo un Mitsubishi Pajero, convertíndoo nun dos pilotos con máis éxito na historia da carreira. Competiu na Carreira de Campións en 2005 e 2006 e foi tamén campión por dúas veces do Campionato Mundial de Enduro.
Muhammad XI de Granada
Muhammad XI, chamado polos cristiáns El chiquito, foi un sultán musulmán da dinastía nazarí de Granada entre os anos 1453 e 1454.
Traxectoria
Entre finais de 1453 e comezos de 1454, Muhammad XI El Chiquito, suceceu a Mohammed IX al-'Aysar quen designouno como sucesor desde 1451. Os Abencerraxes opuxéronse co seu propio candidato Sad al-Mustain.
En Castela, Álvaro de Luna, favorito do rei Xoán II, perdeu a confianza do rei, quen o fai executar o 2 de xuño de 1453 en Valladolid. O rei Xoán II finou o 22 de xullo de 1454, sucedeuno o seu fillo Henrique IV, quen intensifica a política de acoso na fronteira do reino de Granada.
Na primavera de 1455, o reino de Granada estaba dividido en tres partes:
Sad al-Mustain, apoiado polos Abencerraxes e por Castela, tomou o poder en Granada en 1455. En 1462, Muhammad XI cae prisioneiro e é executado xunto a súa familia na Alhambra. .
Limnea
As limneas son moluscos gasterópodos de auga doce pertencentes ao xénero Lymnaea da familia Lymnaeidae miniatura|377x377px| Cuncha de Galba truncatula. miniatura|Cuncha de Lymnaea auricularia.