cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
SCOP
Exemplo
A maioría das páxinas de SCOP conteñen unha caixa de busca. O introducir na caixa o texto "trypsin +human" obteñense varias proteínas, como a proteína tripsinóxeno humana. Ao seleccionar esa entrada móstrase unha páxina que inclúe a "liñaxe", a cal está na parte superior da maioría das páxinas de SCOP. A páxina inclúe a seguinte información:
Shibam
A cidade viuse afectada polas inundacións que arrasaron Iemen en 2008. Malas xestións no seu manexo, ameazas naturais e o conflito armado acontecido durante o ano 2015, fixeron que o comité do Patrimonio da Humanidade da Unesco inscribise ao sitio na lista de Patrimonio da Humanidade en perigo en xullo do ano 2015.
Arquitectura
A súa arquitectura con edificios de varios andares, feitos de adobe e separados por un labirinto de canellas estreitas, válelle o sobrenome de Manhattan do deserto ou "a máis antiga cidade de rañaceos do mundo". O método de construción dos edificios en terra crúa é ancestral, sendo os máis antigos que se conservan do século XVI.
A cidade é o exemplo máis antigo de planificación urbana baseada nos principios da construción vertical, un plano ben definido. Os edificios máis altos acadan os 16 andares e unha altura de até 40 metros, sendo o minarete, con 50 metros, o edificio máis alto da cidade. Para protexer as edificacións das inclemencias, as fachadas son recubertas cun baño espeso que hai que renovar regularmente.
SCOP
Exemplo
Aínda que ambas as proteínas son proteases, nin sequera pertencen ao mesmo tipo de pregamento, o cal concorda con que son un exemplo de evolución converxente.
Shibam
Na cultura popular
Foi en Shibam onde o director italiano Pier Paolo Pasolini rodou a película As mil e unha noites estreada en 1974 en Francia.
SCOP
Comparación con outros sistemas de clasificación
A clasificación SCOP depende máis de decisións manuais que a clasificación semiautomática por medio de CATH, o seu principal rival. Utilízanse expertos humanos para decidir se certas proteínas están relacionadas evolutivamente e, por tanto, deberían asignarse á mesma superfamilia, ou se a súa semellanza é o resultado de restricións estruturais e por esa razón pertencen ao mesmo tipo de pregamento. Outra base de datos chamada FSSP, é xerada de xeito totalmente automático (e con actualizacións automáticas periódicas) pero non ofrece unha clasificación, o que permite que o usuario tire a súa propia conclusión en canto ao significado das relacións estruturais baseadas en comparacións de pares de estruturas proteicas individuais.
Sucesores de SCOP
En 2009, a base de datos orixinal SCOP clasificaba manualmente 38000 entradas PDB nunha estrutura estritamente xerárquica. Coa aceleración que experimentou o número de publicacións sobre estruturas de proteínas, a limitada automatización da clasificación non podía manter a clasificación das mesmas ao mesmo ritmo, o que orixinou que o conxunto de datos xa non fose completo. En 2012 apareceu a base de datos Structural Classification of Proteins extended (SCOPe ou Clasificación Estrutural de Proteínas ampliada) que tiña unha moita maior automatización do mesmo sistema xerárquico e é totalmente compatible con SCOP. En 2014, a curación manual foi reintroducida en SCOPe para manter unha axeitada asignación de estruturas. En febreiro de 2015, SCOPe 2.05 clasificaba 71000 das 110000 entradas totais de PDB.
SCOP2 é un prototipo de sistema de clasificación que ten como obxectivo ter en conta a maior complexidade evolutiva inherente na evolución da estrutura das proteínas. Xa que logo, non é unha simple xerarquía, senón unha rede que conecta as superfamilias de proteínas que representan as relacións evolutivas e estruturais, como as permutacións circulares, fusión de dominios e decadencia de dominios. Consecuentemente, os dominios non están separados por unhas fronteiras estritamente fixadas, senón que se definen polas súas relacións coas outras estruturas que teñen máis similitude con elas. En febreiro de 2015, o prototipo SCOP2 clasificaba 995 entradas PDB.
Juan Carlos Unzué
Juan Carlos Unzué Labiano, nado o en Pamplona o 22 de abril de 1967, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de porteiro.
Ródano (homónimos)
O topónimo Ródano pode referirse a:
Ares
Ares é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Ferrol. Segundo o IGE o 1 de xaneiro de 2014 tiña 5741 habitantes (2845 homes e 2896 mulleres) (en 2012 5839, 5673 no 2009, 5405 no 2006, 5301 no 2005, 5265 no 2004, 5188 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Patrimonio histórico
Ares conta cun estilo arquitectónico orixinal, con casas dunha soa planta e galerías de madeira pintada de cores vivas. Todo o concello está salpicado por edificios de arquitectura indiana. Moitos deles son dunha grande beleza e gozan dun case perfecto estado de conservación. A súa singularidade converteuna nun destino de veraneo moi visitado nos anos 80 e 90. Este feito contribuíu á propia degradación do contorno arquitectónico, que se viu inundado de casas modernas de varios pisos, aínda que hai zonas que conservan o encanto orixinal da vila, como O Porto, onde abundan as casas dunha altura e paredes encaladas que envolven arrevesadas canellas.
As construcións máis relevantes son o Mosteiro de Santa Catalina de Montefaro e as Baterías militares do Segaño e Coitelada, ademais dos restos dunha antiga torre situada ao final do espigón, en dirección a Estacas.
Xeografía
Esténdese pola franxa costeira que vai desde a Ría de Ferrol ata o porto de Redes.
A vila aresá está situada á beira dunha enseada rodeada de praias que suman case tres quilómetros costeiros de areais de augas tranquilas. As praias máis coñecidas de Ares son A Rampa, O Cruceiro e a A Xunqueira, Redes, Seselle, O Raso, Sabadelle, Río Sandeu e Chanteiro. Tamén hai algunhas calas como Estacas e Centeás e outras calas máis illadas.
Fauna e flora
En Ares teñen presenza especies como as andoriñas, os morcegos ou os lucecús. A ría é rica en marisco; abundan as centolas, nécoras, ameixas, berberechos, percebes, vieiras etc. Tamén os muxos asoman pola ría e, nalgunhas épocas do ano, sobre todo no verán, é común divisar grupos de arroaces gozando das tranquilas augas desta ría.
Ares ten territorio, o seu litoral máis exterior na ría, dentro da zona especial de conservación (ZEC) e a zona de especial protección para as aves (ZEPA) da "Costa Ártabra".
Economía
A economía de Ares baséase na pesca, así como na agricultura e o turismo.
Turismo
Entre as festas locais destacan O Voto de Chanteiro, O Carme e as súas procesións marítimas tanto en Redes como en Ares, San Roque en Ares, San Pedro en Cervás e a festividade do Corpus Christi. Na véspera desta última, ata ben entrada a madrugada, toda a xente da vila afánase en cubrir varias rúas do centro con alfombras feitas de flores polas que pasará o día seguinte a procesión.
Ares conta ademais con dous cámpings próximos ás praias, hotel, bares e lugares onde gozar da gastronomía local.
Hai varias rutas de sendeirismo e bicicleta de montala polas que se pode gozar de vistas como a de Montefaro, coas Rías Altas e un Océano Atlántico sempre custodiado pola Torre de Hércules.
Goberno municipal
Julio Iglesias Redondo é o alcalde de Ares dende xuño de 2007. Goberna en solitario cos únicos apoios estables dos cinco concelleiros do seu grupo, o PSdeG-PSOE. Na oposición, sentan os edís de PPdeG, BNG e do grupo independente NAL.
Lugares de Ares
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Ares vexa Lugares de Ares.
-270
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bizantina
O termo bizantina pódese referir a:
A Ermida, Reigosa, A Pastoriza
A Ermida é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (6 homes e 12 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
O Barro, Gargamala, Mondariz
O Barro é un lugar da parroquia de Gargamala, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 85 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 38 homes e 47 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 128 habitantes.
Batería de polisulfuro bromuro
A batería polisulfuro de bromuro (PSB), (ás veces polisulfuro bromuro), é un tipo de células de combustible rexeneradora que implica unha reacción electroquímica reversible entre dous electrólitos de solución salina: bromuro de sodio e polisulfuro de sodio. É un exemplo e tipo de batería de fluxo redox (redución-oxidación).
En 2002, construíuse unha instalación de almacenamento eléctrico prototipo de 12 MWe na central eléctrica de Little Barford, no Reino Unido, que emprega baterías de fluxo de bromuro de polisulfuro. Aínda que se completou a instalación, debido a problemas de enxeñaría na ampliación da tecnoloxía, nunca foi plenamente posta en servizo. Unha planta de demostración similar situada nas instalacións de Tennessee Valley Authority (TVA) en Columbus, Mississippi, Estados Unidos nunca se completou.
Xarampón
O xarampón  ou sarampelo é unha doenza infecciosa exantemática como a rubéola ou a varíola, bastante frecuente, especialmente en nenos, causada por un virus, especificamente da familia paramixoviridae (non confundir co xénero paramixovirus ó cal pertencen o virus das papeiras e parainfluenza) do xénero Morbillivirus. Caracterízase por típicas manchas na pel de cor vermella (eccemas) (exantema) así como febre e un estado xeral debilitado. Nalgúns casos de complicacións, o xarampón causa inflamación nos pulmóns e o cerebro que ameazan a vida do paciente.
O período de incubación do xarampón usualmente dura de 4 a 12 días, durante os cales non hai síntomas. As persoas infectadas permanecen contaxiosas dende a aparición dos primeiros síntomas até os 3-5 días despois da aparición das broullas.
Merlán, Insua, Vilalba
Merlán é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Xarampón
En 1998, a Asemblea Mundial da Saúde estableceu o obxectivo da eliminación do xarampón indíxena da Rexión Europea en 2007, para poder certificar a súa eliminación antes de 2010.
Botánica
A botánica cobre un amplo abano de contidos, que inclúen aspectos específicos propios dos vexetais; das disciplinas biolóxicas que se ocupan da composición química (fitoquímica); a organización celular (citoloxía vexetal) e tisular (histoloxía vexetal); do metabolismo e o funcionamento orgánico (fisioloxía vexetal), do crecemento e o desenvolvemento; da morfoloxía (fitografía); da reprodución; da herdanza (xenética vexetal); das enfermidades (fitopatoloxía); das adaptacións ao ambiente (ecoloxía), da distribución xeográfica (fitoxeografía ou xeobotánica); dos fósiles (paleobotánica) e da evolución.
Alcance e importancia da botánica
Como para outros organismos vivos, a vida dos vexetais pódese estudar desde diferentes perspectivas, como pode ser a molecular, á xenética pasando polo estudo específico da ultraestrutura organular e celular e a anatomía tisular, a organografía (anatomía macroscópica), a xeobotánica e a ecoloxía vexetal. En cada un destes niveis o botánico pode deterse na clasificación, a estrutura anatómica, ou as funcións (fisioloxía) das plantas.
Historicamente, a botánica abarca todos os organismos que non eran considerados animais. Entre estes están os fungos (estudados pola micoloxía), as bacterias (estudadas en paralelo pola microbioloxía), e as algas (estudados pola ficoloxía). As algas, os fungos e as bacterias non se denominan actualmente plantas pero, salvo no caso destas últimas, ninguén discute que son materia para a botánica.
Significado da ciencia botánica
dereita|miniatura|A maior parte dos nosos alimentos proveñen (directa ou indirectamente) de plantas, como este arroz americano. Os distintos grupos de vexetais participan de xeito fundamental nos ciclos da biosfera. Plantas e algas son os produtores primarios, responsables da captación de enerxía solar da que depende toda a vida terrestre, da creación de materia orgánica e tamén, como subproduto, da xeración do osíxeno que alaga a atmosfera e xustifica que case todos os organismos saquen vantaxe do metabolismo aerobio.
Alimentar o mundo
Case todo o que comemos vén das plantas, xa sexa directamente de alimentos básicos como froita e vexetais, ou indirectamente a través do gando, que é alimentado polas plantas que compón o forraxe. Noutras palabras, as plantas son a base de toda a cadea trófica, ou o que ecólogos chaman o primeiro nivel trófico. Entendendo como as plantas producen o que comemos é importante coñecer o seu papel para ser capaces de alimentar ao mundo e prover seguridade alimentaria para futuras xeracións. Non todas as plantas son beneficiosas aos humanos, a maleza é considerada daniña para a agricultura e a botánica prové ciencia básica para mitigar o seu impacto. A etnobotánica é o estudo destas e outras relacións entre plantas e persoas.
O Estreito, A Regueira, A Pastoriza
O Estreito é un lugar da parroquia da Regueira no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Botánica
Entendendo os procesos biolóxicos fundamentais
As plantas son susceptibles de ser estudadas nos seus procesos fundamentais (como a división celular e síntese proteica por exemplo), pero sen os problemas éticos que supón estudar animais ou seres humanos. As leis da herdanza foron descubertas deste xeito por Gregor Mendel, que estudou como se herda a morfoloxía do chícharo. As leis descubertas por Mendel a partir do estudo de plantas coñeceron desenvolvementos posteriores, e aplicáronse sobre as propias plantas para conseguir novas variedades beneficiosas. Outro estudo clásico efectuado en plantas foi o realizado por Barbara McClintock, que descubriu os 'xenes saltaríns' (ou transposóns) estudando o millo. Son exemplos que mostran como a botánica tivo unha importancia capital para o entendemento dos procesos biolóxicos fundamentais.
Aplicacións das plantas
Moitas dos nosos medicamentos e algunhas drogas, como o cánnabis, veñen directamente do reino vexetal. Outros produtos medicinais derívanse de substancias de orixe vexetal; así, a aspirina é un derivado do ácido salicílico, que orixinalmente se obtiña da cortiza de salgueiro. A investigación sobre produtos farmacéuticamente útiles nas plantas é un campo activo de traballo que rende bos resultados. Estimulantes populares como o café (polo seu contido en cafeína), o chocolate, o tabaco (pola nicotina), e o té teñen orixe vexetal. Moitas bebidas alcólicas derivan da fermentación de plantas coma o orxo e a uva da videira.
As plantas tamén fornecen moitos materiais, coma o cotón, a madeira, o papel, o liño, o aceite vexetal, algúns tipos de cordas e plásticos. A produción de seda non sería posible sen o cultivo de árbores coma as moreira. A cana de azucre e outras plantas foron recentemente empregadas como biomasa para produciren unha enerxía renovable alternativa ao combustible fósil.
Entendemento de cambios ambientais
As plantas tamén poden axudar ao entendemento dos cambios do ambientais de moitas formas.
Naturalización (bioloxía)
miniatura|[[Piñeiro bravo nas illas Cíes. Inda que orixinarios do norte de África, os pinos están naturalizados en Galicia e son mencionados no himno.]] En bioloxía, a naturalización é o proceso de expansión de organismos alóctonos nos ecosistemas.
Este proceso implica a adaptación permanente duna especie animal ou vexetal á vida nunha área diferente daquela da que procede orixinalmente.
Igrexa católica bizantina
O termo igrexa católica bizantina pódese referir a:
Abdullah Abdullah
Abdullah Abdullah, nado o 5 de setembro de 1960, é un médico e político afgán, é o actual Xefe Executivo de Afganistán dende o 29 de setembro de 2014. Foi ministro de Asuntos Exteriores de Afganistán entre o 22 de decembro de 2001 e o 21 de marzo de 2006, sendo substituído no cargo por Rangin Dadfar Spanta. Como moitos afgáns, utiliza soamente un nome, aínda que se refiren a el en moitas ocasións como Abdullah Abdullah.
Traxectoria
Estudou oftalmoloxía no Departamento de Medicina da Universidade de Cabul, licenciándose en 1983 e traballando posteriormente na cidade até 1985. Máis tarde colaborou cos refuxiados afgáns en Paquistán, onde entrou en contacto cos muxahidin. O doutor Abdullah uniuse á fronte de Resistencia de Panjshir, e en 1986 converteuse no conselleiro de Ahmed Shah Massoud, un líder fundamentalista.
Abdullah foi Ministro de Exteriores do goberno da Fronte Unida Afgán dende 1998. Tralo asasinato de Massoud en 2001 pasou a ser unha das tres figuras máis importantes da Alianza do Norte e posteriormente do Goberno Transicional Afgán xunto ós ministros anteriores Mohammed Fahim e Yunus Qanuni, sendo os tres considerados os líderes da facción de etnia taxica, aínda que a nai de Abdullah é de etnia paxta. Ocupou o cargo de Ministro de Asuntos Exteriores dende 2001 até o 21 de marzo de 2006. Foi dos poucos ministros pertencentes á Alianza do Norte que non perderon a súa carteira tralas eleccións presidenciais de 2004. En agosto de 2009 presentouse como independente ás eleccións presidenciais como principal rival de Hamid Karzai segundo varias enquisas e analistas políticos. Na primeira volta das eleccións celebradas o 20 de agosto obtivo un 30,59% dos votos, o segundo mellor resultado detrás do Karzai. Porén, as eleccións estiveron salpicadas de múltiples escándalos de fraude e manipulación electoral en favor de Karzai provocando críticas contra el, a Comisión Electoral e as organizacións internacionais responsables de vixiar a transparencia. Abdullah, afirmando que as condicións nas que ía celebrarse a segunda volta fixada para o seguinte 7 de novembro serían semellantes, anunciou a súa retirada das eleccións; o que se traduciu ó día seguinte na confirmación de Karzai como vencedor e presidente de Afganistán para os seguintes 5 anos.
Volveu presentarse como candidato para as eleccións presidenciais de 2014. As sondaxes preelectorais sitúarono como uns dos principais favoritos.
A Eirexe, Líncora, Chantada
A Eirexe é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 23 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 12 eran homes e 11 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pachinko
miniatura|267x267px|Salón de pachinko.
miniatura|259x259px|Máquina de pachinko. O pachinko (パチンコ) é un sistema de xogo moi semellante ó dos pinballs. Estas máquinas combinan un sistema moderno de videoxogos co clásico pinball. Foi inventado na época na que o Xapón se atopaba sumido na segunda guerra mundial, na cidade de Nagoia. As máquinas de pachinko son típicas do Xapón, adoitan estar situadas nuns salóns de xogo chamados pachinko-parlors (パチンコ店), e son un sistema de xogo totalmente legal.
Modo de xogo
O pachinko consiste en que o xogador debe mercar unha gran cantidade de bólas de aceiro e despois insertalas na máquina. No centro da máquina hai unha especie de regulador que, ó tirar as bólas, xira facendo que estas sexan lanzadas cara a abaixo, onde a maioría cae no fondo da máquina sen proporcionar premio, e moi poucas realmente caen nunhas portas pequenas que bonifican gañando máis bolas, sendo este último o obxectivo do xogo.
Bridge Burning
"Bridge Burning" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Foo Fighters. É o quinto sinxelo do seu sétimo álbum Wasting Light. Foi escrita por Dave Grohl e co-producida por Butch Vig. A canción aparece na banda sonora do videoxogo Madden NFL 12.
Eleccións municipais de 1979 en Galicia
Tras as eleccións municipais do 8 de abril de 1979, as primeiras dende a recuperación da democracia en Galicia, a distribución das 313 alcaldías galegas quedou así:
Resultados xerais
A continuación móstrase unha lista ordenada alfabeticamente co nome do concello, nome do alcalde, partido ó que pertence e un gráfico coa distribución de concelleiros:
N
Goberno en coalición do UG, PSdeG-PSOE e o PCG
Lago Hillier
miniatura|250px|O lago Hillier visto dende o alto. O lago Hillier é un lago que se atopa na illa Middle, a maior illa do arquipélago da Recherche, Australia Occidental (Australia).
A cor rosada do lago é permanente e non cambia cando se verte a auga nun recipiente. A lonxitude do lago é duns seiscentos metros aproximadamente. O lago está rodeado por un bordo de area e un bosque denso de melaleuca e eucaliptos cunha estreita franxa de dunas de area ó norte, cubertas por vexetación, que o separa do Océano Antártico.
Crese que a illa e o lago foron cartografados por primeira vez pola expedición Flinders en 1802. Dise que o capitán Flinders contemplou o lago rosa despois de ascender o pico da illa. John Thistle, o capitán do buque, recolleu auga do lago descubrindo que estaba saturada con sal. Aínda que no caso do lago Hillier a orixe da súa cor rosa non foi definitivamente demostrado, sábese que a cor rosa doutros lagos salgados da rexión xorde dun medio de contraste creado por organismos Dunaliella salina e Halobacteria. Outra hipótese é que a cor rosa débese a bacterias halófilas vermellas ou algas nas costras de sal.
Malia a súa infreceuente tonalidade, o lago non presenta efectos adversos coñecidos nos seres humanos. Visto dende arriba o lago parece un sólido de cor rosa, pero dende a liña de costa parécese máis a un ton rosa claro que está na auga. O litoral está tamén cuberto por depósitos de costras de sal.
Xiadás, Gastrar, Boqueixón
Xiadás é un lugar da parroquia de Gastrar no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).
Mouzón, Insua, Vilalba
Mouzón é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Startin'/Born to be...
Startin' / Born To be... é o single nº 39 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado orixinalmente ó mercado o 8 de marzo do ano 2006.
Información
A canción "Startin" deuse a coñecer orixinalmente decembro de 2005, xa que incluíuse no videoxogo de Capcom para a consola Playstation 2 chamado Shin Onimusha: Dawn of Dreams, xunto coa canción "Rainy day". Ambas cancións serían utilizadas como openings e endings respectivos de dito videoxogo de ninjas.
As cancións estaban destinadas para ser incluídas no seguinte álbum de Ayumi Hamasaki, que estaba próximo a saír o mercado (sería (miss)understood), pero por razóns non aclaradas completamente, unicamente "Rainy day" incluíuse dentro do álbum, deixando "Startin'" fora deste. Aínda que as razóns no foron aclaradas, o máis obvio é que fose por razóns comerciais, e tamén para dar tempo os fans para que se foran acostumando á canción, que sería lanzada como single dun novo álbum meses despois.
"Startin'" finalmente foi acompañada por outra canción, supostamente gravada xa dentro do 2006, chamada "Born to Be...", canción utilizada dentro da cobertura de Nihon TV dos Xogos Olímpicos de Turín 2006, considerada tamén como todo un himno. Startin' / Born To Be..., como era de esperar, foi todo un éxito, debutando no primeiro lugar das listas de Oricon. Con este single, Ayumi Hamasaki logrou un novo récord, tras converterse na primeira cantante feminina en lograr levar 26 singles ó primeiro lugar das listas de forma consecutiva (batendo a Seiko Matsuda, que logrou levar 25 dos seus singles de forma consecutiva a primeira posición nos anos oitenta).
A canción incluída como bonus dentro do single, unha versión acústica de "Teens", tamén logrou facerse o seu propio recoñecemento, sen sequera ser utilizado nos medios de comunicación. A canción, orixinalmente do popular grupo de comezos dos anos noventa TRF, foi regravada por Ayumi para o novo álbum de dita banda, Lif-e-Motions, no cal tamén varios artistas do selo avex trax participaron facendo diversos covers. Pero a canción da artista destacou sobre os demais, xa que a única que cantou o seu cover en máis dun programa de televisión.
Alto de Santa Lucía, Castrosante, A Pobra do Brollón
Está formada por unha única casa e está situada a 453 m de altitude ao pé da estrada LU-653, que une O Incio e A Pobra do Brollón. Esta entidade recibe este nome polo monte do mesmo nome situado preto da entidade, de 462 m de altitude.
Guipúscoa
miniatura|dereita|Provincia de Guipúscoa no País Vasco. Guipúscoa (en éuscaro e oficialmente: Gipuzkoa; en Guipúzcoa) é unha das tres provincias españolas que forman a comunidade autónoma do País Vasco, ademais de ser unha das sete provincias (herrialdes) do País Vasco tradicional. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao oeste con Biscaia, ao sur con Áraba e ao leste con Navarra e Iparralde (País Vasco francés), parte do departamento dos Pireneos Atlánticos. A súa capital é Donostia.
Guipúscoa é a provincia de menor superficie entre todas as de España, cunha área de 1.909 km². A súa poboación no ano 2007 alcanzaba 694.944 habitantes, o que a converte nunha das máis densamente poboadas de España (360,7 hab./km²).
Localidades importantes
Ademais da capital provincial, na costa destacan Irún, Hondarribia, Pasaia e Zarautz, mentres que Arrasate, Tolosa, Errenteria, Bergara, Azpeitia e mais Éibar son poboacións importantes no interior do seu territorio.
Xeografía
Na zona litoral as montañas chegan até o mar. As rías son pouco profundas (Deba, Orio, Pasaia), excepto a do Bidasoa, que fai de fronteira con Francia. Na zona central hai unha rede de ríos á beira dos cales se sitúan os principais centros industriais. A zona sur é a máis montañosa e onde se erguen as cimas máis elevadas (Aizgorri, 1.544 m). miniatura|esquerda|225px|Vista de Getaria.
Clima
O clima é de tipo atlántico, con oscilacións de temperaturas non demasiado fortes, mais chuvia abundante e repartida durante todo o ano. En Donostia a temperatura media do mes máis frío é de 7,8 °C e a do máis cálido, de 15,1 °C. A media de precipitacións anual é de 1.506 mm. En consonancia, a vexetación é atlántica, con faias, carballos e grande abundancia de pradeiras. miniatura|dereita|225px|Macizo do Aizkorri desde Urbia.
Economía
A economía guipúscoana caracterízase polo seu forte desenvolvemento da industria, pero, ao contrario que Biscaia, que se desenvolveu a partir da industria pesada siderúrxica, Guipúscoa puxo en marcha unha industria lixeira diversificada sen perder. As industrias principais son a metalúrxica, a téxtil, a de fabricación de armas e a das artes gráficas. A agricultura consiste, sobre todo, na obtención de forraxes para a gandaría bovina, que abastece a importantes empresas alimentarias. No litoral é moi importante a pesca (Pasaia é o porto pesqueiro máis importante), así como o turismo.
A rede de estradas e de ferrocarrís está ben desenvolvida. Hai aeroporto en Hondarribia.
A Grandela, Reigosa, A Pastoriza
A Grandela é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Areas, Andavao, Boimorto
Areas é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 22 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 12 eran mulleres.
Este lugar dista 3 quilómetros da capital do concello.
Fixós, Líncora, Chantada
Fixós é un lugar na parroquia de Líncora, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 0 habitantes segundo datos do INE e do IGE.
Dai Zhen
Dai Zhen (en 戴震, pinyin: Dài Zhèn), nado o 19 de xaneiro de 1724, e finado o 1 de xullo de 1777, foi un destacado estudoso chinés da dinastía Qing de Xiuning, Anhui. Un estudoso versátil, fixo grandes contribucións ás matemáticas, á xeografía, á fonoloxía e á filosofía. As súas críticas filosóficas e filolóxicas do neoconfucianismo continúan a ser moi influentes.
Fixós
O topónimo galego Fixós pode referirse a:
Departamento de Tambacounda
Administración
A súa capital é a poboación de Tambacounda, que é tamén a única comuna do departemento.
Os seus tres arrondissements son:
Segundo o censo do ano 2002 a súa poboación era de 310.359 habitantes, e no 2005, esta estimábase en 342.204 persoas.
A Arentía, Andavao, Boimorto
A Arentía é un lugar da parroquia da Andavao no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 106 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 56 eran homes e 50 eran mulleres.
Este dista 4,5 quilómetros da capital do concello.
A Marcha do Paso
A Marcha do Paso é unha das tradicións máis arraigadas de Pontedeume. Ten lugar na madrugada do Venres Santo e consiste nun percorrido polas rúas da vila dun grupo de veciños acompañados por un improvisado grupo musical composto por diversos intrumentos que van interpretando unha e outra vez ata a madrugada, a mesma peza musical triste e sentida. O percorrido remata ao amencer na Praza Real, noutro dos momentos álxidos da Semana Santa: O Encontro das imaxes da Verónica, San Xoán, A Virxe das Dores e Cristo. Esta peza musical só se toca esta noite do ano e hai dúas versións: Unha máis sobria para clarinete, tambor, trompeta e baixo (monocorde), e outra na que teñen cabida un maior número de instrumentos como o violín e a guitarra, que é a que se interpreta na actualidade. A súa orixe é incerta e son moitas as hipóteses que se barallan sen terse escrarecido o misterio. Hai quen di que procede da veciña vila de Ares, outros opinan que a trouxo do sur de España un familiar dos Bellas, coñecida familia eumesa afecionada á música, e finalmente hai quen sostén que se trata dun fragmento dunha obra de Brahms.
Cirrose hepática
A cirrose hepática é a cirrose que afecta o tecido hepático como consecuencia final de diferentes doenzas crónicas.
As consecuencias da cirrose hepática sobre a saúde do individuo dependen fundamentalmente do grao de funcionalidade que o fígado poida conservar malia a alteración histolóxica.
Epidemioloxía
Segundo a OMS, en total morren anualmente arredor dunhas 27 000 persoas por mor da cirrose hepática nos países desenvolvidos.
En España, afecta a 4 de cada 10 000 persoas, destas a gran maioría son causados polo consumo excesivo de alcol.
Anatomía patolóxica
A anormalidade principal da cirrose hepática é a presenza de fibrose, que consiste no depósito de fibras de coláxeno no fígado, pero para que se poida facer a diagnose anatomopatolóxica de cirrose, esta acumulación de fibras debe delimitar nódulos, é dicir, debe illar áreas de tecido hepático, alterando a arquitectura do órgano e dificultando a relación entre os hepatocitos e os finos vasos sanguíneos a través dos cales exercen a súa función de síntese e depuración e a través dos cales se nutren.
De xeito esquemático, a fibrose forma algo semellante a unha rede tridimensional dentro do fígado, na que as cordas da rede serían a fibrose, e as áreas que quedan entre as mesmas, os nódulos de células que rexeneran dentro do mesmo. Esta alteración denomínase nódulo de rexeneración e é a característica que permite establecer a diagnose de cirrose. Existen outras alteracións hepáticas que se acompañan de fibrose, que non se consideran cirrose ó non cumprir a condición de formar nódulos de rexeneración.
-274
Véxase tamén
Historia ano a ano
Pino, Insua, Vilalba
Pino é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Bernardo Provenzano
Bernardo Provenzano, coñecido como Zio Binu (Tío Bernardo) ou U tratturi (O tractor, debido á súa forza e determinación para disparar e matar), nado en 1933 en Corleone (Sicilia) e finado o 13 de xullo de 2016 en Milán, foi o Capo di tutti i capi (máximo dirixente) da Cosa Nostra siciliana.
Biografía
A súa carreira mafiosa e escalada criminal comezou na década de 1950, cando xunto a Salvatore "Totò" Riina e Calogero Bagarella, converteuse no lugartenente do gran xefe da mafia corleonese Luciano Liggio. O seu primeiro traballo foi liquidar a Francesco Streva, do clan contrario de Michelle Navarra. O mafioso escapou nun primeiro momento, pero días despois foi asasinado. Provenzano, buscado pola policía, pasou a paradoiro descoñecido, no que chegaría a estar durante corenta e tres anos. Era o 18 de setembro de 1963.
Co paso dos anos e tras deixar un regato de sangue na guerra entre clans mafiosos da década de 1980, Riina e Provenzano fixéronse co control de Cosa Nostra, logo de vencer á poderosa mafia da capital de Palermo. Bagarella, entre tanto, foi asasinado. O clan dos Corleoneses dominou Sicilia e Riina erixiuse no máximo representante, mentres que Provenzano pasou a un suposto segundo plano.
A xustiza seguiulles os pasos e o nome dos dous aparece en decenas de procesos, mentres comezou a tecerse a súa fama de invisible. Segundo os coñecedores das reviravoltas da Cosa Nostra, Provenzano foi o que manexou a organización durante medio século. Cando Totó Riina foi detido o 15 de xaneiro de 1993, Provenzano asumiu o control total da organización. Destacados "arrepentidos mafiosos" (colaboradores da xustiza), como Totó Cancemi e Gioacchino Pennino aseguraron que Provenzano sempre mantivo o "control político" dentro da Cosa Nostra, mentres que Riina foi en realidade "o xefe militar".
A Provenzano relaciónaselle con 127 asasinatos mafiosos levados a cabo nos setenta e os primeiros anos dos noventa, delitos polos que está condenado en rebeldía a cadea perpetua. Provenzano estivo en paradoiro descoñecido durante 43 anos. Apoiado na "omertá" (pacto de silencio) que rexe na mafia e talvez axudado por personalidades importantes da vida siciliana, Provenzano pasou todo ese tempo na illa. Chegouse a asegurar que morrera. Ninguén o recoñecía e a súa voz nunca foi interceptada ou recoñecida por teléfono.
A única foto que se coñecía de Provenzano era de 1958, o que lle permitiu ata burlar unha vez máis ás autoridades italianas en 2005, cando viaxou a Francia para operarse de próstata nun hospital de Marsella, no que se aloxou baixo a identidade dun xubilado siciliano. O mafioso, polo que se ofrecía unha recompensa de 2,5 millóns de euros, chegou a presentar un formulario da sanidade siciliana para poder ser intervido no estranxeiro sen necesidade de pagar, e pasou á Rexión de Sicilia a factura da operación e dos sete días que estivo ingresado.
Bernardo Provenzano foi detido o 11 de abril de 2006 no seu pobo natal de Corleone.
Off the Wall (álbum)
Off the Wall é o quinto álbum de estudio do artista estadounidense Michael Jackson. Foi estreado o 10 de agosto de 1979 por Epic Records, despois da actuación ben recibida pola crítica no filme O meigo. Mentres traballaba nese proxecto, Jackson e Quincy Jones fíxeronse amigos, e Jones accedeu a traballar con Jackson no seu próximo álbum. A gravación tivo lugar entre decembro de 1978 e xuño de 1979 en Allen Zentz Recording, Westlake Recording Studios e Cherokee Studios da cidade dos Ánxeles. Jackson colaborou con numerosos artistas como Paul McCartney, Stevie Wonder e Rod Temperton. Lanzáronse cinco sinxelos dese álbum, tres dos cales tiveron o seu vídeo musical. Jackson escribiu tres das cancións el mesmo, incluíndo o máis famoso "Don't Stop 'Til You Get Enough". Foi o seu primeiro lanzamento con Epic Records, o selo co que gravaría dende aquela ata a súa morte no 2009.
Mundial de Fútbol de 2014
A Copa Mundial da FIFA Brasil 2014 (oficialmente: Copa do Mundo FIFA Brasil 2014) foi a edición número vinte do Campionato Mundial de fútbol de seleccións, a competición máis importante deste deporte. O torneo celebrouse no Brasil do 12 de xuño ao 13 de xullo, despois de que o presidente da FIFA, Joseph Blatter, estabelecera o criterio de rotación continental. Esta edición foi a primeira que se xogou en Suramérica desde o Mundial da Arxentina 1978.
En 2004, a FIFA elixiu a Suramérica como sede da Copa Mundial de 2014. Pese ao entusiasmo inicial dalgúns países, só Brasil e Colombia presentaron as súas candidaturas oficiais antes do peche do prazo, o 18 de decembro de 2006. Algúns meses despois, Colombia retirou a súa candidatura, deixando como único postulante a Brasil. O 30 de outubro de 2007 a FIFA designou de xeito oficial a Brasil como o país que albergaría a Copa do Mundo de Fútbol de 2014. proclamouse campioa do mundo por cuarta vez na súa historia, nunha disputada final contra na que gañou 0-1 cun gol de Mario Götze a sete minutos do final da segunda parte da prórroga.
Elección da sede
miniatura|right|[[Joseph Blatter anunciando a elección do Brasil.]] O 7 de marzo de 2003, a FIFA anunciou que a Copa do Mundo de Fútbol de 2014 tería lugar en América do Sur por primeira vez desde que a Arxentina acollera o Mundial de 1978, mantendo así a súa tradicional política de rotar o dereito a albergar o Mundial entre as diferentes confederacións continentais. Uns meses despois, o 3 de xuño de 2003, a Confederación Suramericana de Fútbol, a CONMEBOL, anunciou que a Arxentina, o Brasil e Colombia se postulaban como candidatos para albergaren a cita mundialista. A propia CONMEBOL votaría o 17 de marzo de 2004 de forma unánime ao Brasil coma a súa única candidata. A formalización das candidaturas non sucedería até máis de dous anos despois, cando en decembro de 2006 o Brasil anuncia formalmente a súa candidatura e seguindo o seu exemplo Colombia tan só uns días máis tarde. Finalmente, a candidatura arxentina nunca se chegaría a materializar. Aínda que orixinalmente o daquelas presidente da FIFA Joseph Blatter apoiara a candidatura, o 28 de febreiro de 2007, declarara que o desexo de Colombia de organizar a evento era un xesto para desviar a atención sobre os problemas do país. Finalmente, o 11 de abril do mesmo ano, Colombia confirmaría a súa renuncia a ser sede do torneo, deixando o Brasil como o único candidato.
Dous días despois, o 13 de abril, Blatter após visitar o Maracanã no Río de Xaneiro, o Morumbi en São Paulo, o Mineirão en Belo Horizonte, e o Beira-Rio en Porto Alegre, declara que os estadios non cumprían todos os requisitos precisos para albergaren a Copa. A pesar de todo, tanto Blatter como o presidente Lula da Silva saíron optimistas da reunión que mantiveron ao respecto. O 31 de maio pecharía o prazo dado pola FIFA e pola Confederação Brasileira de Futebol para que as cidades interesadas en acolleren encontros da copa fixesen as súas respectivas candidaturas. Vinte e unha cidades de dezanove Estados distintos, mais o Distrito Federal, entregarían á comisión organizadora a documentación precisa de acordo co Caderno de Encargos da FIFA. O 31 de xullo os documentos, nos cales aparecían as dezaoito cidades seleccionadas (incluída a candidatura conxunta de Recife e Olinda), serían confiados pola federación á FIFA en Zúric, Suíza. A finais do mes de agosto unha comisión formada por inspectores da FIFA estivo nas cidades de São Paulo, Río de Xaneiro, Belo Horizonte, Brasilia e Porto Alegre, para visitar persoalmente os estadios e infraestruturas destas cidades candidatas. Alén das visitas, os inspectores da FIFA asistiron ás presentacións dos proxectos das demais cidades candidatas. Finalmente, o día 30 de outubro de 2007 a FIFA ratificou o Brasil como país-sede da Copa do Mundo de 2014, sendo o único país que se presentou á votación final. Así, o Brasil organizará o seu segundo campionato do mundo de fútbol despois do Mundial de 1950. A escolla das cidades-sede ficaría para finais de 2008.
Sedes
miniatura|left|[[Dilma Rousseff e Pelé seguindo os traballos en Belo Horizonte.]] Dezaoito cidades, todas capitais de Estado, presentáronse como candidatas para albergaren partidos da Copa do Mundo: Belém, Belo Horizonte, Brasilia, Campo Grande, Cuiabá, Curitiba, Florianópolis, Fortaleza, Goiânia, Maceió, Manaus, Natal, Porto Alegre, Recife, Río Branco, Río de Xaneiro, Salvador e São Paulo. De primeiras, a FIFA propuxo reducir o número de sedes a entre oito ou dez e que ningunha cidade albergase máis de dous estadios, porén, dada a dimensión continental do país, a organización cedeu aos pedidos de Ricardo Teixeira, presidente da Confederação Brasileira de Futebol, e concedeu permiso para que se utilizasen finalmente doce sedes.
O investimento total reportado para os proxectos de construción e remodelación dos estadios acadou os 3,47 mil millóns de dólares estadounidenses. Cinco estadios foron construídos desde cero especificamente para a Copa do Mundo, mentres que o Estádio Nacional Mané Garrincha da capital Brasilia foi demolido e reconstruído, e os restantes seis foron amplamente renovados. O Estádio do Maracanã no Río de Xaneiro, que aínda ostenta o récord de espectadores para un partido da Copa do Mundo (o Maracanaço con 199 854), é o estadio máis grande desde cita. A Confederação Brasileira tiña a intención orixinalmente de que o partido inaugural se disputase no Estádio do Morumbi de São Paulo, pero foi rexeitado da candidatura en 2010 despois de non poder dispoñer de garantías financeiras para as melloras requiridas. O comité organizador da Copa en São Paulo estudou entón a construción dun novo estadio en Pirituba, na zona noroeste da cidade, mais esta opción foi descartada debido ao tempo insuficiente, así foi que o comité organizador xuntamente coa Prefeitura e o Goberno de São Paulo decidiron que o estadio sede en São Paulo sería o novo estadio do Corinthians en Itaquera, o Arena de São Paulo ou Arena Corinthians.
O primeiro dos novos estadios en estar finalizado foi o Castelão en Fortaleza, inaugurado o 16 de decembro de 2012 e operativo xa desde xaneiro do ano seguinte. De acordo con Joe Leahy do Financial Times, as obras do Castelão, "poderían sentar precedente para outras obras públicas deportivas", xa que o proxecto "entrou dentro de orzamento e foi máis barato por asento" que o estadio de Maracanã en Río. Pouco tempo despois, o 21 de decembro de 2012, inaugurouse o Estádio Mineirão de Belo Horizonte. O 5 de abril foi a vez da reinauguración da Arena Fonte Nova de Salvador, seguida pola do Maracanã do Río de Xaneiro o 27 de abril e polo Estádio Nacional Mané Garrincha, en Brasilia, o 18 de maio. Finalmente, o 20 de maio, foi inaugurada a Arena Pernambuco, en São Lourenço da Mata, Recife. Nas cerimonias de reapertura dos estadios estiveron presentes diversas autoridades gobernamentais, entre elas a Presidenta Dilma Rousseff.
Campamentos base
O 31 de xaneiro de 2014 a FIFA e o Comité Organizador anunciaron a localización dos campamentos base e lugares de adestramento das 32 seleccións participantes.
María Varela
María Varela Abelairas, nada en Lugo en 1974, é unha xornalista galega.
Os Gueimondes, Reigosa, A Pastoriza
Os Gueimondes é un lugar da parroquia de Reigosa no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
María Varela
Traxectoria
miniatura|alt=|Charlando con [[Víctor Freixanes na Casa das Campás de Pontevedra en xaneiro de 2020]] Desde o ano 2000 reside en Pontevedra.
Cursou estudos de Ciencias Empresariais na Universidade de Santiago de Compostela e despois de xornalismo na mesma USC e na UNED.
Mundial de Fútbol de 2014
Logotipo
miniatura|dereita|Cerimonia de presentación do logo oficial. O logotipo oficial da Copa do Mundo do Brasil 2014, creado pola axencia brasileira África, recibe o nome de "Inspiração". O proxecto está baseado nunha fotografía icónica de tres mans vitoriosas xuntas levantando o Trofeo que acredita ao campión do evento. Ademais da noción humanitaria das mans en interligazón, a representación das mans xunto co uso simbólico do verde e amarelo da bandeira do Brasil, simbolizan tamén ao pobo brasileiro dando calorosas benvidas ao mundo. O logotipo foi presentado nunha cerimonia realizada en Xohanesburgo, Suráfrica, o 8 de xullo de 2010.
A Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA) e o Comité Organizador Local (COL) Brasil 2014 convidaron a vinte e cinco axencias brasileiras a presentaren proxectos para o emblema oficial do torneo, a tarefa de escoller o vencedor foi delegada a un grupo de xuíces composto polo presidente da Confederação Brasileira de Futebol, Ricardo Teixeira, o secretario xeral da FIFA, Jérôme Valcke, a supermodelo Gisele Bündchen, o arquitecto Oscar Niemeyer, o novelista Paulo Coelho, a cantante Ivete Sangalo e o deseñador Hans Donner. Antes de desvelar o logotipo, os grupos de música brasileiros Barbatuques e Bossacucanova, así como a cantante gañadora dun Grammy Vanessa da Mata ofreceron un espectáculo presentado por Fernanda Lima e Rodrigo Hilbert.
María Varela
Traxectoria
Comezou o traballo de xornalista en Radio Televisión Terras de Lemos (Monforte de Lemos) e contiuou en Onda Cero, Radio Voz e La Voz de Galicia. No 2000 incorporouse ao Diario de Pontevedra no que foi columnista, redactora de cultura, coordinadora de suplementos e redactora xefa. Tamén fixo colaboracións con Galiciaé.
Mundial de Fútbol de 2014
Logotipo
A comunidade brasileira de deseñadores reaccionou con duras críticas á identidade visual escollida. Segundo Alexandre Wollner, un dos precursores do deseño moderno brasileiro e un dos maiores profesionais da área no país, o deseño semella unha man cubrindo o rostro de vergoña, sinalou ademais que o proceso de escolla por un xurado que excluía deseñadores gráficos profesionais, non fora correcto.
Al-Ghazali
Al-Ghazali de nome completo Abu Hamid Muhammad ibn Muhammad al-Ghazali ( أَبُو حَامِدٍ مُحَمَّدُ بْنُ مُحَمَّدٍ ٱلطُّوسِيُّ ٱلْغَزَالِيُّ ) coñecido nos países de fala persa como Imam Muhammad-i Ghazali (en persa: امام محمد غزالی ) ou na Europa medieval polo latinizado como Algazelus ou Algazel, foi un polímata persa   nado en Ghazaleh (Irán) en c. 1058 e finado en Tus, Irán, o 19 de decembro de 1111, é coñecido por ser un dos filósofos, teólogos, xuristas, lóxicos e místicos máis importantes e influentes do islam. contribuíu decisivamente no desenvolvemento teórico do sufismo e da súa aceptación como corrente islámica.
Mundial de Fútbol de 2014
Balón
O "Brazuca" é o balón oficial para o mundial. A pelota, fabricada por Adidas, foi presentada o martes 3 de decembro de 2013, dous días antes que tivese lugar o sorteo de equipos para os grupos, aínda que habitualmente adoitase presentarse o mesmo día. A presentación tivo lugar na cidade do Río de Xaneiro, no Parque Lage, acompañada con efectos de luz en 3D. O seu nome foi escollido o 2 de setembro de 2012, após unha votación na que participaron máis dun millón de seareiros do país anfitrión. Entre os nomes máis votados destacaron o "Brazuca" (77,8%), finalmente vencedor, o "Bossa Nova" (14,6%) e o "Carnavalesca" (7,6%). De acordo coa FIFA, "Brazuca é un termo informal, utilizado polos brasileiros para describir o orgullo nacional polo estilo de vida do país. Simboliza emoción, orgullo e boa vontade con todos, de forma semellante á abordaxe local ao fútbol".
María Varela
Traxectoria
Publicou oito poemas en galego (Noites, Silencio, As bocas caladas, Sen nome, Airexa de sal, 1 de novembro, Violeta, Indiferenza) no nº 221 de Grial.
Al-Ghazali
Algúns musulmáns consideran que foi un mujaddid, un renovador da fe, que, segundo o hadith profético, aparece unha vez cada século para restaurar a fe da comunidade islámica. As súas obras foron tan aclamadas polos seus contemporáneos que Al-Ghazali recibiu o título honorífico de "Proba do Islam" (Hujjat al-Islām).