cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eivisa
A illa é coñecida a nivel internacional pola beleza das súas calas e praias e a calidade das súas augas. É coñecida tamén pola súa vida nocturna, as súas festas e discotecas, que atraen a numerosos turistas. Parte da súa superficie foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1999 pola súa biodiversidade e cultura.
Xeografía
Está situada uns 75 km ao leste da Península Ibérica, fronte a Dénia, 140 km ao suroeste da illa de Mallorca, e ao norte da de Formentera, cunhas coordenadas 39° N, 1,4° E. A súa capital é Eivissa e as dúas vilas máis importantes, ademais da capital, son Sant Antoni de Portmany e Santa Eulària des Riu.
A illa de Eivisa, que xunto coa de Formentera reciben o nome de Pitiusas, ocupa unha superficie de 575 km² e por ela discorre un só río, o de Santa Eulària des Riu, que desde hai bastantes anos permanece seco pola excesiva explotación dos recursos acuíferos da illa. A máxima altitude da illa é Sa Talaia con 475 metros de altura.
Historia
A illa de Eivisa conserva restos arqueolóxicos (fenicios) pois foi un enclave comercial relevante dentro da cultura náutica deste pobo. Tanto na ruta do leste ao oeste como ao revés, a illa era punto de paso propicio para os navegantes polos ventos reinantes e as correntes do Mar Mediterráneo. Aproximadamente a metade do S. VIII a.n.e fúndase o primeiro asentamento estable na zona S-W, o asentamento de Sa Caleta, que se ocupará ata finais do mesmo século cando será abandonado. Aproximadamente na mesma época comézase a urbanizar a cidade de Eivisa, na mesma localización que a actual cidade, debido sobre todo ao seu gran porto, moito máis grande que o actual e á situación sobre un pequeno outeiro duns 100 sobre o nivel do mar. Entre o século VII a.n.e e un momento indeterminado a illa quedará dentro da órbita das polis Cananeas de Oriente Medio ata a súa conquista polos Asirios e de Qart Hadasht (Cartago) despois ata a súa destrución polos romanos o ano 146 a.n.e.
Tamén os romanos comerciaron coas Illas Baleares que posuían certas riquezas como o sal, figos ou a extracción de minerais (minas de galena-arxentífera e minio en s´Argentera - San Carlos). Ybshm(Yboshim?) foi o nome que lle deron os fenicios, e Ebusus a súa transcrición ao latín. Mentres nas illas maiores habitaban tribos menos desenvolvidas culturalmente e con tradicións bárbaras a ollos da cultura helenística, nas Pitiusas vivían xentes de tradición semita, descendentes de emigrantes de oriente medio, Qart Hadasht ou as polis semitas do sur da Península Ibérica. A razón para pór este nome ás illas só puido ser a de non chamalas "illas dos cananeos" que marcaría a pertenza a devandita órbita, pois piñeiros, aos que a tradición aduce o nome, hai tantos ou máis en Mallorca e Menorca como nas Pitiusas.
Tras as ocupacións visigoda e bizantina (séculos VII e VIII), as illas baleares, entre elas Eivisa, caeron nunha etapa de anarquía. Os árabes tomaron posesión do seu territorio en 902 e fundaron a cidade que hoxe pervive como capital, a parte antiga da cal recibe o nome de Dalt Vila (cidade alta). Xaime I de Aragón concedeu a reconquista das Pitiusas ao arcebispo electo de Tarragona, Guillerme de Montgrí, que se asociou co conde do Rosellón, Nunó Sanç, e co infante Pedro de Portugal para o empeño. As tropas cristiás ocuparon o castelo de Eivissa o día 8 de agosto de 1235. Eivisa foi incorporada ao recentemente fundado Reino de Mallorca, dentro da Coroa de Aragón. A poboación autóctona musulmá foi entón sometida e tróuxose a novos poboadores cristiáns.
Herdanza desta riqueza e utilizada sobre todo en época antiga, é a Necrópole de Puig dean Molins. Con máis de 3000 enterramentos conserva parte do tesouro arqueolóxico que o pasado legou á illa.
A illa é dominada desde o principio da Guerra Civil española (xullo de 1936) polos militares insurrectos contra o goberno da Segunda República española. O 8 de agosto de 1936 a Columna barcelonesa de Alberto Bayo (coñecida como Columna de Baleares) desembarca en Eivisa no contexto da operación militar chamada Desembarco de Mallorca e domínaa en poucos días coa axuda das milicias mandadas por Manuel Uribarri, formándose inmediatamente na illa un chamado Comité Antifascista de Eivissa, baixo a responsabilidade de Antonio Martínez, do Partido Comunista.
A principios de setembro, unha delegación do Comité Antifascista de Eivissa, formada entre outros por Xusto Tur, Angel Palerm, Juan Morais, Ramón Medina e García Rovira, solicita axuda a Barcelona ante a previsible retirada das forzas de Bayo de Mallorca e a precaria situación de Eivisa ante un futuro ataque dos militares alzados.
Cara aos días 9 e 10 chegan á illa de Eivisa en resposta ás peticións de apoio do Comité Antifascista de Eivisa, desde Barcelona, a bordo dos barcos Cidade de Barcelona e Cidade de Tarragona dous grupos de milicianos de douscentos e trescentos homes, integrando a chamada Columna Cultura e Acción, a pesar do cal o 19 de setembro os sublevados toman a illa, situación que se manterá durante o resto da guerra.
Eivisa mantivo sempre unha fama de lugar de potencial místico; foi un punto de referencia nos anos sesenta e setenta para a cultura hippie e para moitos viaxeiros. Foi visitada por Pink Floyd, que lle dedicou unha canción a un bar soado na illa no disco More.
En xullo de 2007 a illa sufriu a contaminación por chapapote debida á vertedura do barco mercante "Don Pedro" tras afundirse fronte ás súas costas, ameazando ao Parque Natural de ses Salines.
Administración e política
O órgano de goberno do arquipélago é o Goberno Balear, con sede en Palma de Mallorca. A nivel local gobernou ata 2007 en Eivisa e Formentera o Consello Insular de Eivisa e Formentera como administración territorial, asumindo gradualmente máis das competencias derivadas do Estatuto de Autonomía das Illas Baleares cunha cada vez maior dotación económica. Trala reforma estatutaria de 2007, Formentera emancipouse de Eivisa creando o seu propio Consello Insular e mantendo a figura nominal do seu Concello (ambas corporacións fusionáronse). Desde entón, a administración a nivel insular é levada a cabo polo Consello Insular de Eivisa.
A súa existencia fúndase na antiga institución da Universidade, herdada da Coroa Aragonesa, que fora disolta trala guerra de Sucesión Española a principios do século XVIII, sendo substituída por outra de menor entidade, o Concello.
Organización territorial
A illa atópase dividida en cinco municipios, divididos á súa vez en parroquias. A capital da illa é Eivisa.
Vida nocturna
Eivisa é considerada un destino turístico internacional, especialmente pola súa vida nocturna, centrada en dúas zonas: a cidade de Eivisa e Sant Antoni de Portmany. Posúe moitos clubs e discotecas moi coñecidos, como Privilege, Eden, Es Paradís, Amnesia, Space, Pacha, Gala Night, Ushuaïa Ibiza e DC10. Durante o verán, moitos dos mellores produtores e DJs de música acoden a traballar a Eivisa, tendo unha noite da semana dedicada a eles nalgún club. Moitos deles usan a illa como plataforma de presentación de novas cancións e temas de música house, trance e techno. A tempada de festas tradicionalmente comeza en xuño coas festas de apertura e termina en outubro coas festas de clausura.
Ministerio de Cultura de España
miniatura|300px|dereita|Casa das Sete Chemineas ([[Madrid), sede principal do Ministerio de Cultura.]]
Eivisa
Patrimonio da Humanidade
Forma parte deste lugar o Parque Natural de ses Salines, coñecido pola súa brillante praia.
Ministerio de Cultura de España
A partir de 2011 as competencias culturais que permanecían no estado e non foran transferidas ás comunidades autónomas foron traspasadas ao Ministerio de Educación.
Desoxiuridina monofosfato
A desoxiuridina monofosfato ou monofosfato de desoxiuridina, abreviado como dUMP, é un nucleótido que non forma parte dos ácidos nucleicos e que ten como misión intervir na biosíntese de nucleótidos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazado coa base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un fosfato esterificado no carbono 5'.
Ndamukong Suh
Ndamukong Ngwa Suh, nado o 6 de xaneiro de 1987 en Portland, Oregón, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de defensive tackle para Tampa Bay Buccaneers da National Football League (NFL). Xogou a nivel universitario en Nebraska, onde se converteu non dos xogadores máis galardoados da historia do fútbol americano universitario, sendo ademais recoñecido como All-American por unanimidade. En 2010 foi seleccionado en segundo lugar no Draft da NFL polos Detroit Lions, tendo gañado numerosos recoñecementos como varios nomeamentos á Pro Bowl, mellor Rookie Defensivo do Ano (2010).
Asparukh
Asparukh ou Isperih (búlgaro Аспарух, Asparuh ou Исперих, Isperih ou Ispor ) foi o gobernante dunha tribo protobúlgara na segunda metade do século VII, e a el atribúeselle a fundación do Primeiro Imperio búlgaro en torno ao ano 680. É o máis famoso entre os xefes protobúlgaros. A aplicación do título eslavo Kanas, tanto a el como aos seus sucesores, é obxecto de disputa hoxe en día.
Infancia e mocidade
A Nominalia dos khans de Bulgaria afirma que Asparukh pertencía ao clan Dulo e que reinou durante 61 anos. Este longo período non pode ser dado por bo debido a contradicións cronolóxicas, e pode referirse máis ben aos anos que viviu Asparukh. Segundo a cronoloxía desenvolvida por Moskov, Asparukh reinaría entre 668 e 695. Outras versións sitúan o final do seu reinado en 700 ou 701, pero non concordan co testemuño da Nominalia. Segundo fontes bizantinas, Asparukh era un dos fillos menores de Kubrat, que ocupara un amplo territorio (a "Gran Bulgaria") nas estepas da actual Ucraína. O xove Asparukh adquiriría experiencia política e de goberno durante o longo reinado do seu pai, falecido probabelmente en 665 (segundo Moskov). Tras a morte de Kubrat, someteríase ao seu irmán máis vello Batbayan, pero, tras a destrución da Gran Bulgaria polos ataques xázaros ao redor de 668, ambos os irmáns seguirían camiños separados, buscando un fogar máis seguro para os seus seguidores noutras terras.
Fundación do Primeiro Imperio búlgaro
dereita|miniatura|290x290px|O territorio búlgaro na época de Asparukh e Tervel. A Asparukh seguíano entre cincocentas mil e oitocentas mil persoas. Cruzou o delta do Danubio e, mentres Constantinopla estaba cercada polas tropas de Muawiyah I, califa omeia de Bagdad (674-678), guiou á súa xente até a terra coñecida como Ongala, no sur de Besarabia ou norte de Dobrudža. Cando o asedio concluíu, o emperador bizantino Constantino IV marchou contra os protobúlgaros e os seus aliados eslavos en 680 e forzounos a se refuxiaren nun campamento fortificado. Despois de que o emperador se vise obrigado a abandonar a campaña por motivos de saúde, o desalento rendeu entre as filas bizantinas e comezaron as desercións, o que aproveitaron os homes de Asparukh para romper o bloqueo e derrotar as tropas inimigas na batalla de Ongala en 680. Tras a vitoria, Asparukh dirixiuse rapidamente terra dentro, até a zona dos Balcáns.
Reinado
A vitoria do khan Asparukh abriu para os protobúlgaros as portas de Moesia e o establecemento de alianzas cos grupos eslavos locais (os severi, entre outros). Cando Asparukh comezou a realizar incursións na Tracia bizantina, Constantino IV decidiu asinar un acordo polo que se acordaba o pago de tributo aos protobúlgaros a cambio de protección. Estes feitos, vistos en perspectiva, sinalan a creación dun estado búlgaro e o seu recoñecemento polo Imperio bizantino. Tradicións posteriores atribúen a Asparukh a construción dos grandes centros de Pliska e Drăstăr, así como a de polo menos unha das murallas fronteirizas que ía desde o Danubio ao mar Negro. Estudos recentes cuestionaron que Asparukh usase Pliska como capital, indicando as proximidades de Varna como a localización máis probábel. Mentres que o carácter multitribal e hexemónico do estado búlgaro durante os primeiros séculos do Imperio parece probado, os historiadores búlgaros puxeron o acento no establecemento dunha capital e dunha tradición que quere ser vista retrospectivamente como nacional. Segundo unha tradición posterior, Asparukh faleceu na loita contra os xázaros no Danubio. O historiador búlgaro Vaklinov sitúa a súa tumba nas proximidades de Voznesenka ("Ascension") na beira do río Dniéper en Ucraína.
Pedrafita, Pacios, Castro de Rei
Pedrafita é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres).
Winston
O topónimo inglés Winston pode referirse a:
Como nome ou apelido pode referirse a:
Estación de Paderne-Cantoña
Paderne - Cantoña é unha estación de tren de Adif, situada en Cantoña, no concello de Paderne de Allariz, provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 224,5 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 312 metros de altitude, entre as estacións de Ponte Ambía e Taboadela. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación de Paderne-Cantoña quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A estación
O edificio de viaxeiros, construído en pedra, é unha estrutura de dous pisos con anexo lateral de menor altura. Conta con dúas plataformas laterais ás que acceden dúas vías.
Soyaniquilpan de Juárez
Soyaniquilpan de Juárez é un concello do Estado de México, en México. Limita coa municipalidade de Jilotepec e co o Estado de Hidalgo. A súa área é de 128,80 km², e a súa poboación era de 11.798 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é San Francisco Soyaniquilpan.
Ponte Buggianese
Ponte Buggianese é un concello italiano da provincia de Pistoia, na rexión da Toscana. Ten 8.398 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 29 km², cunha densidade de poboación de 295,5 hab/km². A altura media do concello é de 18 metros.
Fai fronteira cos concellos de Buggiano, Chiesina Uzzanese, Fucecchio (FI), Larciano, Monsummano Terme, Montecatini Terme, Pieve a Nievole.
Celso Montero
Celso Montero Rodríguez, nado en Quintela de Leirado o 14 de novembro de 1930 e finado o 18 de xuño de 2003, foi un sacerdote, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo dun emigrante en Guinea Ecuatorial. Licenciado en Teoloxía e Ciencias da Información pola Universidade Pontificia de Comillas, onde coincidiu con Jesús Aguirre, Gabino Díaz Merchán, Julián Marías e José Luis López Aranguren. En 1965 ensinou no seminario de Cochabamba (Bolivia), onde coñeceu varios compañeiros que se unirían posteriormente ao movemento revolucionario de Ernesto Che Guevara en Bolivia, en 1969 visitou A Habana. Consecuencia da súa experiencia nesta visita abandonou os seus contactos co marxismo, que iniciara da man de Régis Debray. De volta a Galicia deixou o sacerdocio. Traballou en La Región.
Militante do PSdeG-PSOE e da UXT, foi o seu refundador na provincia de Ourense a partir de 1976. Concorreu na lexislatura constituínte na Candidatura Democrática Galega formada por personalidades de impronta galeguista e á que apoiou o PSdeG e que se integrou no Grupo Socialista cando foi escollido senador pola provincia de Ourense en 1977. Repetiu o cargo nos comicios de 1979, pero nas de 1982 non o conseguiu directamente, e foi posteriormente designado pola Comunidade Autónoma. En 1986 volveu saír elixido pola provincia de Ourense, e non se presentaría á releección en 1989. Foi tamén conselleiro de Traballo da Xunta preautonómica (1978-1979).
Foi tamén vicevaledor do Pobo desde 1991 ata 1995.
Pulau Ujong
Pulau Ujong (malaio: literalmente 'illa do final'), tamén coñecida como Illa Singapur ou Singapur continental, é a principal illa constituínte de Singapur. Forma parte do Arquipélago Malaio e atópase na punta de Malaisia Peninsular. A illa forma a maioría do país en termos de superficie e poboación xa que os cidadáns non poden residir nas illas máis pequenas de Singapur. Cunha poboación de 5.469.700 habitantes e unha superficie de 710 quilómetros cadrados, Pulau Ujong é a 21ª illa máis poboada do mundo e a 31º illa máis densamente poboada do mundo.
Etimoloxía
Pulau Ujong foi a primeira referencia á illa de Singapur. A referencia chinesa do século III a Po Lo Chung (蒲羅中）corresponde á referencia malaia coñecida como Pulau Ujong. Os viaxeiros desde o Estreito de Malaca ata o Mar do Sur da China terían que atravesar a illa, de aí o nome Pulau Ujong. Como o antigo nome de Johor "Ujong Tanah" significa "Fin da terra", a illa era máis coñecida por Orang laut como Pulau Ujong literalmente significa "Illa do Final". Ujong Tanah ou as súas variantes tamén se usaron en fontes europeas como nome para Singapur.
Lenda
Segundo un libro do século terceiro "Rexistro de países estranxeiros durante o período oriental Wu" (吴时外国传), Pu Luo Jong (Pulao Ujong) estaba habitado por caníbales con cabeleiras de 15 cm.
Xeografía
A illa mide 50 quilómetros de leste a oeste e 26 quilómetros de norte a sur con 193 quilómetros de costa. O punto máis alto de Singapur é Bukit Timah Hill, cunha altura de 165 m está integrado por rocha magmática e granito. Os outeiros e os vales de rocha sedimentaria dominan o noroeste, mentres que a rexión oriental está formada por area e unha terra máis plana. Desde 1822, houbo obras de recuperación de terras por parte dos británicos, que nese momento controlaban a illa e o goberno de Singapur seguiu aumentando o tamaño da illa logo da independencia, o que aumentou a superficie da illa de 580 km² na década de 1960 aos 710 km² da actualidade.
Puntos extremos
O extremo máis setentrional da illa é Sembawang. Os puntos máis occidentais e meridionais atópanse en Tuas. O punto máis oriental da illa é Changi Bay.
O Pozo, Pacios, Castro de Rei
O Pozo é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Abel López Soto
Abel López Soto, nado en 1954, é un docente e político galego retirado. Foi en dúas etapas distintas alcalde de Sada e líder do Bloque Nacionalista Galego no concello durante case vinte anos.
Traxectoria
Após as eleccións municipais de 2003 accedeu á alcaldía de Sada logo de máis de vinte anos ininterrompidos de gobernos de Ramón Rodríguez Ares. Foi investido co apoio do Partido dos Socialistas de Galicia-PSOE e un partido independente local. Porén, en menos dun ano, o edil tránsfuga do PSOE José Luis Santamaría apoiou a Rodríguez Ares nunha moción de censura que lle devolvería a alcaldía a este último para o que quedaba de mandato. Este feito provocou as protestas na rúa de milleiros de veciños e a expulsión de Rodríguez Ares do Partido Popular.
Logo das eleccións municipais de 2007, López Soto conseguiu que o BNG fose a lista máis votada no concello e regresou á alcaldía, de novo co apoio do PSdeG-PSOE, dado que non fora quen de acadar a maioría absoluta. Durante esta etapa foi un dos protagonistas no proceso que supuxo a apertura do Pazo de Meirás ao público ante o rexeitamento dos herdeiros de Francisco Franco.
Lingua sipacapense
O sipacapense ou sipakapa é unha lingua maia estreitamente relacionada coa lingua kʼicheʼ. É falada polo pobo sipacapenses, que habita no concello guatemalteco de Sipacapa, no departamento de San Marcos.
Xogos Olímpicos de 1956
Os XVI Xogos Olímpicos de 1956 foron realizados na cidade de Melbourne, en Australia, entre os días 22 de novembro e 8 de decembro, coa participación de 72 estados, representados por 3314 atletas, sendo 376 mulleres.
Por primeira vez unha das modalidades deportivas dos Xogos non foi realizada nin na cidade nin no país anfitrión, xa que a hípica transferiuse a Estocolmo, Suecia, disputándose cinco meses antes de Melbourne polo que se impedía a entrada de cabalos estranxeiros no país.
Infelizmente, a política internacional, extremadamente tensa naqueles días de guerra fría, foi responsable dos primeiros boicots e desistencias dos Xogos Olímpicos. A invasión da Hungría por tropas soviéticas naquel ano causou a desistencia de España, Países Baixos e Suíza. Os exipcios, iraquís e libaneses boicotearon o evento en protesta pola presenza anglo-francesa, intervindo con tropas na cuestión do Canal de Suez.
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
Abel López Soto
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 volveu conseguir que o seu partido repetise como lista máis votada. Mais desta volta, os resultados acadados non foron abondo para evitar un pacto entre o novo Partido Demócrata Sada Popular de Rodríguez Ares e o PP, que outorgou a alcaldía ao líder deste último partido, Ernesto Anido.
Pasaría novamente tres anos máis na oposición até que en setembro de 2014 fixo pública a súa renuncia a anovar como candidato do BNG para as eleccións municipais de 2015.
27 de xaneiro
O 27 de xaneiro é o 27º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 338 días para finalizar o ano, 339 nos anos bisestos.
Nacementos
miniatura|100px|Wolfgang Amadeus Mozart. miniatura|100px|Lewis Carroll.
Mortes
miniatura|100px|Johann Gottlieb Fichte. miniatura|100px|Giuseppe Verdi.
Outros
Os 366 días do ano
Georgi Dobrovolski
Georgi Timofeievich Dobrovolski foi un cosmonauta soviético que participou na misión Soiuz 11 e que formou parte da primeira tripulación enviada á primeira estación espacial, a Saliut 1. Pasou un total de 23,76 días no espazo e faleceu ao regreso da misión xunto co resto dos tripulantes debido á despresurización da cápsula durante a reentrada, o 30 de xuño de 1971.
Dobrovolski naceu o 1 de xuño de 1928 en Odesa, Ucraína. Gradouse Academia Militar da Forza Aérea en Monino, oblast de Moscova, en 1961. Foi seleccionado como cosmonauta e adestrado entre 1963 e 1965.
Unha rúa en Kaluga, unha escola en Odesa e un asteroide levan o seu nome.
José Antonio Cortés Carretero
José Antonio Cortés Carretero, nado en Madrid o 27 de xuño de 1960, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Debutou profesionalmente no Pontevedra CF, fichando en 1983 polo Celta de Vigo recentemente descendido a Segunda División Española, debutou o 4 de setembro de 1983. Permanece no Celta tres tempadas, a última delas en Primeira División, sendo o máximo goleador do equipo na tempada 1984/85 con nove tantos.
A tempada 1985/86 remata cun novo descenso e Cortés rescinde o seu contrato co Celta e ficha polo Hércules CF e polo Xerez CD ao ano seguinte.
En 1988 ficha polo CD Ourense, en Segunda División B. Entre os anos 1991 e 1993 militou no SD Compostela en Segunda División.
Eudora, Arcansas
Eudora é unha cidade do condado de Chicot, Arcansas, Estados Unidos. Ten 2.819 habitantes, na súa maioría (84.5%) afroamericanos.
Arraiano Maior
O recoñecemento como Arraiano Maior e Arraiano Universal, véñense concedendo dende o ano 2009, pola Asociación Arraianos. Sendo o Arraiano Maior de carácter anual e o Arraiano Universal entrégase de xeito extraordinario.
Descrición
A distinción como Arraiano Maior non ten dotación económica, e a persoa premiada recibe unha Aguillada, que simboliza a autoridade da xente da raia, e unha boina ou pano da cabeza, prendas imprescindibles da xente arraiana. A aguillada mantense no poder da persoa recoñecida durante un ano, e ao seguinte faille entrega á quen sexa recoñecido Arraiano Maior nese ano.
Arraiano Universal é o recoñecemento que se fai a persoas, xa desaparecidas, institucións, ou á simboloxía ou mesmo lugares que teñen un especial significado na cultura e o arraigo arraiano. Entregase un diploma obra de Baldo Ramos.
Historia
A Asociación Arraianos decidiu, no ano 2009, conceder un recoñecemento anual ás persoas que destaquen polo seu traballo en prol da cultura arraiana compartida entre Galicia e Portugal.
O primeiro homenaxeado foi Xosé Luís Méndez Ferrín, autor do libro Arraianos, obra de cabeceira do colectivo. Esa primeira homenaxe decorreu o 26 de xullo de 2009 en Ludeiros e na fronteira da Madalena en Lobios. Comezou coa lectura do Manifesto Arraiano, no Corete do carballo do Santo na aldea da parroquia de Manín e continuou cun rota polos camiños do contrabando na serra de Santa Eufemia ata a fronteira da Madalena, aproveitando a celebración anual transfronteiriza da virxe da Madalena, que se mantén dende tempo inmemorial. a seguir, houbo unha comida fraternal e discurso do homenaxeado na carballeira da Madalena rematando cunha plantación dunha árbore na área de recreo e descanso ao pé da fronteira.
Méndez Ferrín entregoulle a Aguillada ao Padre Fontes, nesta ocasión noutro lugar simbólico da unión arraiana, a fronteira da Meixueira entre Entrimo e Castro Laboreiro. Continuouse cunha rota polas Brandas de Castro Laboreiro, e rematando cunha comida fraternal no mítico lugar da Pena de Anamán.
No ano 2011, o recoñecemento recaeu en Bento da Cruz. Os actos celebráronse na Terrachán, Entrimo, coa subida ata o Pedreiriño.
Allueva
No casco urbano destaca a igrexa parroquial, dedicada á Asunción (século XVIII) e que acolle no seu interior uns retablos barrocos dos séculos XVII e XVIII. Próximo ao poboado atópase a fonte do río Aguasvivas.
Arraiano Maior
Historia
Ao ano seguinte os actos celebráronse en Celanova, onde Xesús Alonso Montero recibiu a Aguillada das mans de Bento da Cruz. E nese ano concedeuse o primeiro Arraiano Universal á figura de Celso Emilio Ferreiro.
Allueva
Demografía
Evolución demográfica de Allueva dende 1996 até 2006.
Arraiano Maior
Historia
En 2013 a aguillada viaxou a Gres para homenaxear a Xosé Neira Vilas.
Allueva
Festa local
O 25 de agosto, San Luís de Francia
Arraiano Maior
Historia
No ano 2014 recoñeceuse ao colectivo cultural Porta Treze de Vila Nova de Cerveira.
No ano 2015, recibiu a aguillada Isaac Alonso Estraviz, nun acto celebrado na Igrexa da Virxe do Xurés, onde se recoñece á figura da virxe arraiana como Arraiana Universal.
Banesco Panamá
Banesco Panamá é unha entidade bancaria que se estableceu en Panamá o 17 de novembro de 1992 baixo o nome de Banesco International Bank Inc. para operar baixo licenza internacional, como subsidiaria de Banesco Holding, o que lle permitía facer operacións bancarias nese país e no resto do mundo. En febreiro de 2007 foille autorizada pola Superintendencia de Bancos de Panamá a licenza xeral, podendo ofertar produtos e servizos ao mercado local.
Arraiano Maior
Historia
No ano 2016 recoñeceuse ao enxeñeiro de montes e escritor Xosé Benito Reza, nun acto celebrado no centro de interpretación de Aquis Querquennis, de Bande.
Dende o ano 2017 véñense entregando en Entrimo, e estas son as figuras recoñecidas: Paula Godinho, Quico Cadaval, Xurxo Souto, Manuela Ribeiro, Mercedes Vázquez Saavedra.
Banesco Panamá
En 2008, a compañía estableceu Banesco Seguros Panamá, que é unha estrutura financeira totalmente autónoma (operativa e legalmente), que compite no mercado panameño e forma parte de Banesco Corporación Holding Hispania (do Grupo Banesco, establecido e conformado en España.
Hoxe en día conta con 18 sucursais a nivel nacional, máis de 22 caixeiros automáticos ou ATM.
Canle Nieuwe Delft (Delft)
A canle Nieuwe Delft (en galego: "canle nova de Delft") é unha das numerosas canles que sucan a cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos.
Esta canle, que corre paralela á máis vella da cidade, a Oude Delft, tamén é coñecida polos nomes das rúas que van paralelas a ela (sucesivamente, de norte a sur: Voorstraat, Hippolytusbuurt, Koornmarkt e Korte/Lange Geer.
Historia
Logo da construción, arredor do ano 1100, da primeira canle da que máis tarde sería a cidade de delft, cara a finais do século XII escavouse unha segunda gabia paralela a aquela, momento en que se empezaron a utilizar, para as diferenciar, os nomes de Oude Delft ("canle vella") e Nieuwe Delft. Tanto no seu límite norte coma no sur, ambas as canles estaban unidas por un estanque.
Os terreos intermedios entrambas as canles, que foron reforzados e elevados coa arxila retirada durante a escavación desta segunda (Neuwe Delft), constituíron a base da futura cidade de Delft. Nesa zona comezaron a establecerse os comerciantes máis prósperos e levantáronse grandes mansións, algunhas delas aínda hoxe conservadas e dotadas da consideración de monumento nacional (Rijksmonument).
Pontes
De norte a sur:
Fiction Records
Fiction Records é un selo discográfico británico fundado en 1978 por Chris Parry e coñecido sobre todo por ser a discográfica que editou os traballos de The Cure durante 20 anos. Fundouse como un selo independente pero na actualidade pertence a Polydor, unha subsidiaria do Universal Music Group.
Historia
O selo foi fundado en 1978 por Chris Parry, antigo representante de Polydor, para acoller a uns The Cure por aquel entón descoñecidos. O primeio álbum que editaron xuntos foi Three Imaginary Boys. A discográfica lanzou no Reino Unido todos os traballos da banda dende ese intre ata o ano 2000, cando, tras a edición de Bloodflowers, Robert Smith decidiu rescindir o contrato para asinar con Geffen Records. Porén, despois Fiction lanzaría o recompilatorio Greatest Hits en novembro do 2001 e o box set Join the Dots: B-Sides and Rarities, 1978-2001 en xaneiro do 2004.
Durante esta época, o selo editou a outros grupos notables do underground británico, como Eat e The Associates.
Tras permanecer inactiva durante algúns anos pola perda de The Cure, o selo foi reactivado no 2004 por Joe Munns, Paul Smernicki e Jim Chancellor, formalmente como un selo dentro de Polydor.
O primeiro lanzamiento da nova etapa foi o sinxelo "Run", da banda Snow Patrol, que entrou nas listas británicas no quinto posto, e o álbum Final Straw, que vendeu máis de 2 millóns de copias. En maio do 2006, Fiction editou un segundo álbum de Snow Patrol, que se converteu no primeiro número un da banda. Outros artistas do selo na súa época actual son, entre outros, Ian Brown, Yeah Yeah Yeahs, The Grates, Stephen Fretwell, Humanzi e White Lies.
Nova Friburgo
Nova Friburgo é unha cidade brasileira do estado do Río de Xaneiro, situada no centro-norte do estado, en medio das montañas da rexión serrana, a 846 m de altura sobre o nivel do mar. Dista 136 km por estrada da capital do estado.
A rexión foi inicialmente colonizada en 1820 (antes, por tanto, da independencia do Brasil) por 100 familias orixinarias da Suíza. Recibiu o nome Nova Friburgo nunha homenaxe á cidade da cal partiron eses primeiros inmigrantes, Fribourg (ou Freiburg, en alemán).
A súa poboación en 2004 era estimada en 173.321 persoas. As principais actividades económicas son: a industria de moda íntima (lencería), olaría, a cría de cabras, industrias téxtiles e de metalurxia, e o turismo. A cidade é tamén a segunda maior produtora de flores do Brasil (só detrás da cidade de Holambra, no estado de São Paulo.
Nos últimos anos, ten sido procurada por estudantes que desexan estudar nunha universidade dunha cidade máis tranquila, lonxe da violencia dos grandes centros urbanos.
Turismo
esquerda|miniatura|Nova Friburgo, vista da Rúa Emilia Falcheto, no barrio Cordoeira. A cidade ten un forte reclamo turístico grazas ao seu clima agradable, de montaña, e á paisaxe pintoresca, con moita vexetación, ríos e camiños en medio do bosque. O seu teleférico, a Pedra do Can Sentado, o distrito do Lumiar e a Praza Getulio Vargas son os locais máis visitados. O turismo de compras (roupas íntimas, doces, flores) tamén ten aumentado. Por iso, a cidade posúe a máis grande rede hoteleira do interior do estado.
Motor de xogo
250px|dereita|miniatura|Imaxe do motor de xogo [[Blender Game Engine]] Un motor de xogo (game engine) é un programa informático deseñado para a creación e desenvolvemento de videoxogos. Os desenvolvedores utilizan estes programas para crear xogos para consolas, dispositivos móbiles e ordenadores. As funcionalidades habituais que adoita fornecer un motor de xogo inclúen a renderización de gráficos 2D e 3D, un motor de físicas e detección de colisións, son, scripting, animación, intelixencia artificial e funcionalidades de rede entre outras. O proceso de desenvolvemento de videoxogos adoita economizarse en gran medida reutilizando ou adaptando o mesmo motor de xogo para a creación de diversos xogos.
Andemil
O topónimo galego Andemil pode referirse a:
François Mauriac
François Mauriac, nado en Bordeos o 11 de outubro de 1885 e finado en París o 1 de setembro de 1970, foi un escritor francés gañador do Premio Nobel de Literatura en 1952.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia profundamente católica. Sendo novo quedou baixo a custodia da súa nai debido ao falecemento do seu pai. Estudou bacharelato en Cauderan cos marianistas e logo licenciouse en Letras pola Universidade de Bordeos.
No ano 1906 trasladouse a París, onde escribe o seu primeiro libro de versos Les mains jointes, cinco anos máis tarde escribiu a súa primeira novela O neno cargado de cadeas.
Participou como soldado durante a primeira guerra mundial, onde enfermou gravemente. En 1933 foi nomeado membro da Academia Francesa. Durante a Guerra civil española, simpatizou co bando republicano e despois ao estalar a segunda guerra mundial formou parte da Resistencia francesa contra a invasión nazi. Editou as revistas Les Lettres Francaises e Le Cahier Noir, nas que denunciaba e criticaba as torturas e asasinatos cometidos contra os patriotas franceses.
Ao finalizar a guerra realizou unha segunda incursión no teatro, pero do mesmo xeito que ocorreu coa primeira Asmodée (1938), non tivo o mesmo éxito que as súas novelas. Colaborou co xornal conservador Le Figaro, para pasar máis tarde ao recentemente creado L'Express. O seu apoio nas súas páxinas ao xeneral Charles de Gaulle fíxolle pórse a mal cos seus compañeiros polo que volveu a Le Figaro. Anos máis tarde debido á súa defensa da causa alxeriana, recibiu ameazas da organización terrorista de extrema dereita OAS.
Elefante africano de sabana
O elefante africano de sabana (Loxodonta africana) é a maior das dúas especies de elefante africano, mentres que a menor é o elefante africano de bosque, tradicionalmente clasificados os dous como unha mesma especie, coñecida simplemente como elefante africano, pero evidencias recentes levaron a clasificalas como diferentes especies, con todo algunhas autoridades científicas consideraron esas evidencias insuficientes ata que un estudo xenético de 2010 confirmou definitivamente a súa división en dúas especies.
Os elefantes de sabana son os maiores animais terrestres vivos, chegando o exemplar máis grande aos 3.96 metros de alto, sendo a media nos machos de 3.3 metros e de 5.5 toneladas de peso e nas femias de 2.8 metros de alto e 3.7 toneladas de peso. A especie caracterízase pola súa gran cabeza, grandes e apuntadas orellas que lles cobren os ombreiros, longa e musculosa trompa e mandíbula pequena con dous cabeiros ben desenvolvidos, algo maiores nos machos.
Brian Shawe-Taylor
Brian Newton Shawe-Taylor, nado en Dublín o 28 de xaneiro de 1915 e finado o 1 de maio de 1999, foi un piloto de automobilismo irlandés. Participou en 3 Grandes Premios do Campionato do Mundo e numerosas carreiras fora do campionato de Fórmula Un. Non logrou puntos do Campionato do Mundo.
Traxectoria
Foi o menor dos dous fillos de Francis Manley Shawe-Taylor (1869–1920), maxistrado e gran sheriff do condado de Galway, e a súa esposa, Agnes Mary Eleanor antes Ussher (1874-1939). Os seus pais eran membros das clases dominantes anglo-irlandesas. Foi relacionado coa dramaturga e cofundadora do Abbey Theatre, Lady Gregory e primo de Sir Hugh Lane, que fundou a dublinesa galería de arte moderno.
Shawe-Taylor comezou a competir antes da guerra, gañando o Nuffield Trophy en 1939. Despois da guerra correu nun ERA, co que intentou participar no Gran Premio do Reino Unido de 1950. Os organizadores consideraron que o seu coche era demasiado vello, pero logrou participar na carreira de todos os xeitos, compartindo o Maserati 4CL de Joe Fry. O ano seguinte, practicou cun Ferrari presentado por Tony Vandervell no Gran Premio de Francia de 1951, pero finalmente Reg Parnell pilotou o coche durante a carreira.
A súa participación aceptouse para o Gran Premio do Reino Unido de 1951, malia que aínda corría no seu vello ERA e terminou a carreira na 8ª posición como primeiro privado, aínda que a seis voltas do vencedor. Tamén participou nas 24 Horas de Le Mans ese ano, compartindo un Aston Martin DB2 con George Abecassis, terminou quinto. Máis tarde resultou gravemente ferido nun accidente no circuíto de Goodwood, cando trompeou no seu ERA e foi golpeado por Toni Branca. Shawe-Taylor recuperouse pero rematou a súa carreira.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2016
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2016 foi a cuarta edición do torneo. Disputouse o 8 de agosto de 2016 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou ao Villarreal, logrando o seu primeiro título.
Eleusis
Eleusis (Ελευσίνα - Elefsina, grego antigo: Ἐλευσίς - Eleusis) é unha vila e concello de Ática Occidental, Grecia. Está localizada a 18 km ó noroeste de Atenas, no Golfo Sarónico.
Antigamente era unha pequena demo (poboación) de Ática. Aloxou un santuario dedicado á deusa Demeter e á súa filla Perséfone, que se converteu en moi importante como sede dos misterios eleusinos (ou Eleusis), unha das máis grandes cultos da antiga Grecia e despois do Imperio Romano. Tamén é famosa por ser o berce do gran poeta tráxico Esquilo, un dos tres grandes dramaturgos da antigüidade.
Na actualidade Elefsina é unha pequena cidade industrial e o centro administrativo da unidade periférica de Ática Occidental, case absorbida dentro da área metropolitana de Atenas. Está directamente conectado con ela tren suburbano e estrada. É un dos principais centros industriais de Grecia, coa maior refinería de petróleo de Grecia. Ten un sitio arqueolóxico e un museo.
Historia
Os primeiros asentamentos remóntanse ao ano 2000 a.C., converténdose durante o período micénico nun gran recinto fortificado. É nesta fase cando se introduciu o culto a Deméter, unha divindade relacionada coa natureza e o cultivo de cereais. A continuidade deste culto confirmouse ata a época romana, coa construción de sucesivos templos na parte oriental do outeiro onde se atopa a cidade.
No século VIII a.C. o santuario adquiriu un carácter panhelenico e o seu festival converteuse nun dos máis importantes de Atenas. O tirano ateniense Pisistrato rodeou a cidade e o santuario cunha gran muralla, reforzada por torres de defensa. Máis tarde erixíronse moitos outros edificios públicos, nos períodos clásico e romano, pero a expansión do cristianismo e, sobre todo, a invasión dos Ostrogodos levou ao abandono completo do santuario.
Segundo a tradición, Eleusis incorporouse a Atenas durante o sinecismo de Teseo. De feito, tería que datarse a finais do século VIII a.C. ou principios do VII B.C. Durante as guerras médicas, no ano 480 a.C. - 479 a.C., foi arrasada polo exército exército de Xerxes I e o templo de Deméter foi queimado. De novo foi arrasada durante a Guerra do Peloponeso, cando a Ática foi invadida polo Rei espartano Plistoanacte.
No 170 unha invasión do Imperio Romano, a dos Costobocos, habitantes da zona norte do Mar Negro, chegaron ata Grecia destruíndo parte do santuario de Eleusis. A poboación resistiu á invasión daqueles bárbaros, ademais enviáronse tropas romanas para rexeitalas.
Museo Numismático de Atenas
O Museo Numismático de Atenas (en grego: Νομισματικό Μουσείο Αθηνών) é unha das institucións museísticas máis importantes de Grecia, que aloxa unha das coleccións máis completas do mundo de moedas antigas e modernas.
O museo ten a súa sede na que foi a mansión do arqueólogo Heinrich Schliemann (1822-1890), coñecida como "Palacio de Llion" (Ιλίου Μέλαθρον -Iliou Melathron-).
Historia
esquerda|miniatura|267x267px|Fachada do Museo Numismático de Atenas A primeira tentativa de elaborar unha colección estatal produciuse pouco despois da independencia de Grecia en Exina. Aquela primitiva colección foi enriquecida a través de diversas escavacións, compras e doazóns.
O museo propiamente dito fundouse en 1838, na mesma época que o Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas, aínda que cumpriu o paso de varios anos e a publicación dunha regulación específica para que ambas as institucións chegasen a ser totalmente independentes, nunha primeira etapa en 1893 e, posteriormente, a partir de 1965.
Inicialmente, a colección formaba parte da Biblioteca Nacional de Grecia e estaba aloxada no edificio principal da Universidade de Atenas, onde se exhibiu ao público por vez primeira. En 1946, a colección foi trasladada á sede do Museo Arqueolóxico Nacional e, finalmente, en 1984 decidiuse levala á súa situación actual, na que se estableceu en 1998 logo das oportunas obras de acondicionamento.
O edificio Iliou Melathron
miniatura|O edificio do museo en [[1896]] O edificio de tres andares Iliou Melathron, que acolle o Museo Numismático, atópase na rúa Panepistimiou (Οδός Πανεπιστημίου; "Rúa da Universidade"), preto da coñecida praza Syntagma. Foi construído entre 1878 e 1880 para Heinrich Schliemann, baixo a dirección do afamado arquitecto Ernst Ziller.
Na época da súa construción, considerouse como a residencia privada máis abraiante de Atenas, cun deseño exterior de inspiración tanto neorenacentista como neoclásica, mentres que o interior amosa influencia da arquitectura de Pompeia. Os cuartos están decorados con mosaicos e murais que representan temas da Guerra de Troia e motivos gregos.
En 1927, a viúva de Heinrich Schliemann, Sofía, vendeulle o edificio ao Estado Grego, que o dedicou inicialmente á sede do Consello de Estado e posteriormente á do Tribunal de Casación.
O uso do edificio como tribunal de xustiza ocasionoulle moitos danos, que obrigaron a sometelo a unha importante renovación para poder albergar o Museo Numismático; entre outras cousas, restauráronse os mosaicos e os murais.
Finalmente, a colección numismática foi inaugurada na parte restaurada do edificio en 1998 e non acabou de estar totalmente visitable ata 2007.
Coleccións
miniatura|240x240px|Vista do interior do Museo Numismático de Atenas. A colección do museo componse de 600.000 obxectos, principalmente moedas aínda que tamén medallas, pesas padrón, cuños, selos e outros, desde o século -XIV a. de C. ata os tempos actuais. A disposición da colección ten unha orientación cronolóxica. O museo posúe unha importante colección de moedas desde o século VI a. de C. ata o século V d. de C., como as das cidades-Estado gregas e as dos períodos helenístico e romano. Tamén cómpre salientar as coleccións bizantinas e medievais de Europa Occidental, do Oriente e do Imperio Otomán.
Unha gran parte da colección está constituída por moedas procedentes de achados arqueolóxicos, e o resto provén da colección inicial de Exina e de diversas doazóns e adquisicións.
O museo aloxa tamén unha biblioteca de 12 000 libros especializados no estudo da da moeda, ademais dun laboratorio para a conservación dos obxectos expostos e custodiados.
Diario de Avisos
Diario de Avisos é o nome de varias publicacións:
Cándido Viana Valentín
Cándido Viana Valentín, nado en Badalona (provincia de Barcelona) o 10 de xaneiro de 1959, é un exfutbolista que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Formouse no Sant Gabriel, de Sant Adrià de Besòs. En 1973 pasou á canteira do FC Barcelona chegando a ser un referente do FC Barcelona B. En 1979 xogou cedido no Atlético Monzón mentres cumpría o servizo militar.
O Taboeiro, Pacios, Castro de Rei
O Taboeiro é un lugar da parroquia de Pacios no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (un home e unha muller).
Cándido Viana Valentín
Traxectoria
Ante a falta de oportunidades no primeiro equipo foi cedido ao CA Osasuna na Primeira División na tempada 1983/84. O seu bo papel fixo que fichase polo Celta de Vigo en agosto de 1984.
O primeiro ano en Vigo acadou o ascenso a Primeira División, porén na segunda tempada unha lesión no talón de Aquiles mantívoo sen xogar gran parte do ano, e ese ano o equipo volveu descender. A tempada 1986/87 sería a máis longa da historia da Liga, na que o Celta ascendeu despois dunha grande actuación dos dianteiros Baltazar, máximo goleador da categoría, e Pichi Lucas.
Deixou o Celta en agosto de 1989, e volveu a Cataluña para xogar no Palamós CF.
Unha vez retirado comezou a súa carreira de adestrador, dirixindo o Badaloní, Mataró, CF Badalona, AE Prat e Palamós CF.
Desoxiuridina difosfato
miniatura|dereita|300 px|Difosfato de desoxiuridina. A desoxiuridina difosfato ou difosfato de desoxiuridina, abreviado como dUDP, é un nucleótido que non forma parte dos ácidos nucleicos e que ten como misión intervir na biosíntese de nucleótidos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazado coa base nitroxenada uracilo por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 1 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
Os nucleótidos con uracilo teñen normalmente ribosa, polo que son ribonucleótidos, e o UMP é o nucleótido distintivo do ARN. Non obstante, o dUDP, aínda que pouco común, existe tamén na célula e a súa misión é intervir como intermediario da síntese do desoxirribonucleótido dTMP (ás veces chamado TMP). Tamén existe na mesma ruta metabólica o dUMP. As reaccións nas que están implicados son as seguintes : UDP + tiorredoxina reducida → dUDP + tiorredoxina oxidada + H2O dUDP + H2O → dUMP + Pi dUMP + N5N10-metilentetrahidrofolato → dTMP + dihidrofolato
O Batán, Dormeá, Boimorto
O Batán é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Andrómeda
Andrómeda pode referirse a: