cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla de Xutlandia
Contacto
Desafortunadamente para Beatty, os seus cambios na ruta inicial ás 14:32 non foron recibidos polo 5º escuadrón de batalla de Sir Hugh Evan-Thomas (estaba demasiado lonxe para ler as súas bandeiras), porque o cruceiros de batalla HMS Tiger, o último barco da súa columna, xa non estaba nunha posición que lle permitise transmitir os sinais do reflector para Evan-Thomas, tal é como se lle ordenara previamente que fixese. Mentres que antes do xiro ao norte o Tiger era o barco máis próximo a Evan-Thomas, agora estaba máis lonxe que o Lion de Beatty. Os problemas agraváronse porque Evan-Thomas non fora previamente informado das ordes do escuadrón de Beatty, xa que o seu normalmente operaba coa Grand Fleet. Agardábase que os buques da frota obedecesen ás ordes de movemento con precisión e que non se desviasen delas. Como resultado, os catro acoirazados da clase Queen Elizabeth, que eran os máis rápidos e mellor armados do mundo nesa época, permaneceron na súa anterior ruta durante varios minutos, chegando aos 16 km por detrás de Bratty en vez de aos 5 que deberían estar. Beatty tamén tivo a oportunidade durante as horas anteriores de concentrar as súas forzas, sen que houbese razón algunha para non facelo, pero avanzou a toda velocidade, máis rápido do que os acoirazados podían moverse. Dividir as forzas tivo serias consecuencias para os británicos, custándolles o que tería sido unha gran vantaxe en barcos e potencia de fogo durante a primeiros media hora da batalla.
Coa visibilidade favorecendo aos alemáns, ás 15:22 os cruceiros de batalla de Hipper, dirixíndose aproximadamente cara o noroeste, viron ao escuadrón de Beatty a unha distancia duns 24 km, mentres que as forzas británicas non identificaron aos cruceiros de batalla alemáns ata as 15:30. Ás 15:45 Hipper xirou cara o sueste para levas a Beatty cara Scheer, que estaba a 74 km nesa dirección coa forza principal da Hochseeflotte.
A carreira cara o sur
O comportamento de Beatty durante os seguintes 15 minutos recibiu unha gran cantidade de críticas, xa que os seus barcos estaban fóra de alcance e superados pola escuadra alemá, aínda que disparou durante 10 minutos aos barcos alemáns que permanecían baixo o alcance dos seus canóns. Tamén fallou usando o tempo dispoñible para reorganizar os seus cruceiros de batalla nunha formación de combate, co resultado de que estes aínda estaban manobrando cando a batalla comezou. miniatura|esquerda|O [[HMS Lion (1910)|Lion ardendo tras recibir unha salva do Lützow]] Ás 15:48, coas forzas inimigas máis ou menos en paralelo separadas uns 14 km, estando os británicos ao suroeste dos alemáns, Hipper abriu fogo, seguido polos barcos británicos. Así comezou a primeira fase da acción dos cruceiros de batalla, coñecida como "a carreira cara o sur", na cal os británicos perseguiron aos alemáns, e Hipper intencionadamente levou a Beatty cara Scheer. Durante os primeiros minutos da batalla, todos os buques británicos agás o Princess Royal dispararon moi por riba dos seus opoñentes, debido ás condicións de visibilidade adversas. Só o Lion e o Princess Royal colocáranse en formación, polo que os outros barcos víronse obstaculizados á hora de disparar polo seu propio xiro. Beatty estaba a barlovento de Hipper, e polo tanto o fume dos seus propios disparos escurecían os seus obxectivos, mentres que que o fume de Hipper non afectaba aos seus barcos. Ademais, o ceo no leste estaba cuberto de nubes e os barcos alemáns eran difíciles de distinguir. miniatura|O Indefatigable afundíndose Beatty ordenou aos seus barcos formar nunha liña, con cada barco inglés enfrontado a un alemán (estando o seu HMS Lion enfrontado ao SMS Lützow). Porén, debido a outro erro coas bandeiras de sinais, e posiblemente porque o Queen Mary e o Tiger foron incapaces de ver ao barco líder alemán polo fume, o segundo buque alemán, o Derfflinger, quedou sen ningún opoñente e libre para disparar sen interrupcións. O SMS Moltke recibiu os disparos de dous dos cruceiros de batalla de Beatty, pero aínda disparou cunha precisión mortal durante ese tempo, acertándolle con nove proxectís ao Tiger nos primeiros 12 minutos. Coa axuda dunha mellor visibilidade, cinco cruceiros de batalla de Hipper rapidamente rexistraron impactos en tres dos seis cruceiros de batalla británicos. Pasarían sete minutos ata que os británicos conseguiron realizar o seu primeiro impacto.
O primeiro dano importante na carreira cara o sur ocorreu ás 16:00, cando unha salva de 300 mm do Lützow esnaquizou a torreta "Q" no medio do Lion, o buque insignia de Beatty. Ducias de tripulantes morreron no acto, pero evitouse un dano maior cando o oficial da torreta, mortalmente ferido, inmediatamente mandou pechar as portas da polvoreira e a munición e este inundouse. Isto evitou o estoupido masivo da munición ás 16:28, cando unha luzada incendiou cargas de cordita preparadas baixo a torreta e matou a todos os mariñeiros no exterior da polvoreira. O Lion salvouse, pero o HMS Indefatigable non tivo a mesma sorte; ás 16:02 recibiu en popa tres impactos de 280 mm do SMS Von der Tann, causándolle o suficiente dano como para deixalo fóra de combate e detonando a polvoreira "X". Pouco despois, a pesar de estar case á máxima distancia de disparo, o Von der Tann acertou con outra salva de 280 mm na torreta "A" dianteira. Os proxectís probablemente perforaron a delgada blindaxe superior, e segundo despois o Indefatigable foi esnaquizado por outro estoupido dunha polvoreira, afundíndose inmediatamente e salvándose só 2 homes dunha tripulación de 1019. miniatura|O HMS Queen Mary estoupando antes de afundirse A posición de Hipper deteriorouse un pouco cara as 16:15 cando o 5º escuadrón de batalla finalmente puido disparar, polo que tivo que facer fronte aos disparos dos catro acoirazados a popa ademais dos catro cruceiros de batalla restantes de Beatty a estribor. Pero sabía que a súa misión de hostigamento estaba a piques de rematar, xa que as súas forzas estaban achegándose rapidamente ao corpo principal de Scheer. Ás 16:08, o principal acoirazado do 5º escuadrón, o HMS Barham, alcanzou a Hipper e abriu fogo á máxima distancia, impactando un proxectil de 380 mm no Von der Tann en menos de 60 segundos. Aínda así, non foi ata as 16:15 cando todos os acoirazados foron capaces de enfrontarse plenamente aos alemáns a longa distancia.
Ás 16:25 a acción dos cruceiros de batalla intensificouse novamente cando o HMS Queen Mary foi golpeado polo que puido ser unha salva combinada do Derfflinger e o Seydlitz; o barco desintegrouse cando os dous polvoreiras de diante estouparon, afundíndose con só 9 superviventes de 1275 tripulantes. O comandante von Hase, primeiro oficial de artillería do Derfflingler, sinalaría:
Estímase que durante a carreira cara o sur, dende as 15:48 ata as 16:54, os cruceiros de batalla impatcaron con 42 proxectís de 280 mm e 12 de 300 mm nos cruceiros de batalla británicos (nove no Lion, seis no Princess Royal, sete no Queen Mary, catorce no Tiger, un no New Zealand, e cinco no Indefatigable), ademais de dous no acoirazado Barham, comparados con só 11 de 340 mm dos cruceiros de batalla británicos (catro no Lützow, catro no Seydlitz, dous no Moltke, e un no von der Tann), e seis de 380 mm dos seus acoirazados (un no Seydlitz, catro no Moltke e un no von der Tann).
"Algo vai mal cos nosos malditos barcos hoxe"
Ás 16:30 o acoirazado de cabeza de Scheer viu a distante acción dos cruceiros de batalla; pouco despois o HMS Southampton do 2º escuadrón de cruceiros lixeiros de Beatty, liderado polo comodoro William Goodenough, viu ao principal corpo da Hochseeflotte de Scheer, esquivando numerosas salvas de proxectís de calibre pesado puido informar en detalle da forza alemá: 16 dreadnoughts con seis vellos acoirazados. Estas foron as primeiras noticias que tiveron Beatty e Jellicoe de que Scheer e a súa frota estaban tamén no mar. Simultaneamente, unha frenética acción dos destrutores comezou no espazo entre as dúas forzas de cruceiros de batalla, xa que os destrutores de ámbolos dous bandos comezaron a loitar entre eles intentando torpedear aos barcos máis grandes. Dende cada bando disparáronse moitos torpedos, pero as forzas de cruceiros de batalla fuxiron dos ataques e todos escaparon ilesos agás o Seydlitz, que recibiu na proa o impacto dun torpedo disparado polo destrutor británico HMS Petard ás 16:57. Aínda que facendo augas, o Seydlitz mantivo a velocidade. O destrutor HMS Nestor, baixo o mando do capitán Barry Bingham, liderou os ataques británicos. Inhabilitaron ao torpedeiro alemán V27, que ao pouco tempo foi abandonado e afundido, e o Petard posteriormente torpedeou e afundía ao V29. O S35 e o V26 rescatarían aos tripulantes dos seus barcos irmáns afundidos. Pero o Nestor e outro destrutor británico, o HMS Nomad, foron inmobilizados por impactos de proxectís, e posteriormente afundidos polos dreadnoughts de Scheer. O capitán Bingham sería rescatado, gañando a Cruz Victoria polo seu liderado na acción dos destrutores.
A carreira cara o norte
Ás 16:40, tan pronto como o propio Beatty viu a liña de vangarda de acoirazados de Scheer a uns 19 km, virou a súa forza de cruceiros de batalla 180°, poñendo rumbo cara o norte para levar aos alemáns cara Jellicoe. A retirada de Beatty en dirección a Jellicoe chamóuselle "A carreira cara o norte", e durante esa etapa as tornas cambiaron e os alemáns perseguiron aos británicos. Debido a que Beatty fallou novamente sinalizando axeitadamente as súas intencións, os acoirazados do 5º escuadrón de batalla, que estaban demasiado lonxe para ler as súas bandeiras, atopáronse cruzándose cos cruceiros de batalla nun rumbo oposto dirixíndose directamente cara o corpo principal da Hochseeflotte que se aproximaba. Ás 16:48, á máxima distancia, os acoirazados de cabeza de Scheer abriron fogo.
As dificultades do 5º escuadrón de batalla complicáronse cando Beatty deulle a orde a Evan-Thomas de "virar en sucesión" (en vez de "virar xuntos") ás 16:48 xa que os acoirazados o pasaran. Evan-Thomas recoñeceu o sinal, pero o tenente-comandante Ralph Seymour, tenente de bandeira de Beatty, agravou a situación cando non arriou as bandeiras (para executar o sinal) durante algúns minutos. Ás 16:55, cando o 5º escuadrón movérase dentro do alcance dos acoirazados alemáns, Evan-Thomas izou a súa propia bandeira de ordes, advertindo ao seu escuadrón que agardasen manobras repentinas e que seguisen ao seu líder, comezando despois a virar baixo a súa propia iniciativa. A orde de virar en sucesión daría como resultado que os catro barcos virarían na mesma zona do mar un tras outro, dándolle aos alemáns a oportunidade durante un período de tempo longo de atopar a distancia axeitada para disparar. Porén, o caitán do último barco, o HMS Malaya, virou antes, mitigando os resultados adversos.
Durante a hora seguinte, o 5º escuadrón de batalla actuou como retagarda de Beatty, disparándolle a todos os barcos alemáns baixo o seu alcance, mentres que ás 17:10 Beatty sacara deliberadamente aos seu propio escuadrón fóra do alcance da superior orza de cruceiros de batalla de Hipper para darlle un respiro aos seus barcos danados. Xa que a visibilidade e a potencia de fogo favorecían agora aos alemáns, non houbo incentivo para Beatty para arriscarse a máis perdas de cruceiros de batalla cando a súa propia artillería non podía ser efectiva: ilustrando o desequilibrio, os cruceiros de batalla de Beatty non acertaron con ningún proxectil aos alemáns nesa fase ata as 17:45, pero eles recibiran cinco disparos antes de ampliar o alcance (catro no Lion, tres deles dende o Lützow, e un no Tiger dende o Seydlitz). Agora os únicos obxectivos que os alemáns podían acadar, os barcos do 5º escuadrón de batalla, recibiron fogo simultáneo dos cruceiros de batalla de Hipper dende o leste e dos acoirazados de Scheer dende o sueste. Tres dos buques recibirían impactos: o Barham catro dende o Derfflinger, o Warspite dous dende o Seydlitz, e o Malaya sete dos acoirazados. Só o Valiant estaba ileso.
Os catro acoirazados eran moito máis axeitados que os cruceiros de batalla para recibir ese tipo de castigo, e non se perdeu ningún, aínda que o Malaya sufriu grandes danos, un incendio na munición e moitas perdas na tripulación. Ao mesmo tempo o fogo de 380 mm dos catro buques británicos foi gañando en precisión e afectividade. A medida que os dous escuadróns británicos avanzaban cara o norte a toda velocidade, perseguidos con entusiasmo por toda a frota alemá, o 5º escuadrón acertou 15 veces nos cruceiros de batalla inimigos (catro no Lützow, tres no Derfflinger e seis no Seydlitz) e cinco nos acoirazados (aínda que só unha, no SMS Markgraf, fixo algún dano serio).
As frotas converxen
Jellicoe era agora consciente de que o enfrontamento total das frotas estaba próximo, pero non tiña suficiente información da posición e do curso dos alemáns. Para axudar a Beatty, ao principio da batalla sobre as 16:05, Jellicoe ordenara ao 3º escuadrón de cruceiros de batalla do contraalmirante Horace Hood acelerar para atopar e apoiar á forza de Beatty, e Hood estaba agora navegando cara o sur sueste na vangarda da forza de Jellicoe. O 1º escuadrón de cruceiros do contraalmirante Arbuthnot patrullaba a vangarda da principal Jellicoe a medida que avanzaba cara o sueste.
Ás 17:33, o cruceiro acoirazado HMS Black Prince do escuadrón de Arbuthnot, no flanco suroeste da forza de Jellicoe, púxose á vista do HMS Falmouth, que estaba a uns 8 km por diante de Beatty co 3º escuadrón de cruceiros lixeiros, establecendo o primeiro contacto visual entre os corpos converxentes da Grand Fleet. Ás 17:38, o cruceiro de exploración HMS Chester, foi interceptado pola vangarda das forzas de exploración alemás baixo o mando do contraalmirante Bödicker.
Moi superado en número polos catro cruceiros lixeiros de Bödicker, o Chester foi golpeado antes de ser relevado pola unidades pesadas de Hood, que se dirixían cara o oeste para tal fin. O buque insignia de Hood, o HMS Invincible, inmobilizou ao cruceiro lixeiro SMS Wiesbaden pouco despois das 17:56. O Wiesbaden converteuse nun branco doado para a meirande parte da frota británica durante a hora seguinte, pero permaneceu a flote e disparou algúns torpedos aos acoirazados inimigos que pasaban a longo alcance. Mentres tanto, os outros barcos de Bödicke fuxiron cara Hipper e Scheer na crenza equivocada de que Hood estaba liderando unha forza máis grande de buques capitais británicos dende o norte e o leste. Unha caótica acción de destrutores entre a néboa e o fume se produciu cando os torpedeiros alemáns intentaron frear a chegada desa nova formación, pero os cruceiros de batalla de Hood esquivaron todos os torpedos e comezaron a dispararlles. Nesta acción, despois de levar a cabo un contraataque de torpedos, o destrutor británico HMS Shark foi inmobilizado, pero continuou devolvendo o fogo aos numerosos buques inimigos que pasaban durante a seguinte hora.
A acción da frota
miniatura|350px|(1) 18:00 Forzas de exploración reúnense coas súas respectivas frotas (2) 18:15 A frota británica desprégase na liña de batalla (3) 18:30 A frota alemá baixo fogo afástase (4) 19:00 A frota alemá regresa (5) 19:15 A frota alemá afastouse por segunda vez (6) 20:00 (7) 21:00 Caída da noite: Jellicoe adoita a formación nocturna de cruceiro
Despregue
Jellicoe estaba nunha posición preocupante. Necesitaba coñecer a localización da frota alemá para decidir cando e como despregar os seus acoirazados dende a súa formación de cruceiro (seis columnas de catro barco cada unha) nunha única liña de batalla. O despregue podería ser na columna máis ao oeste ou na máis ao leste, e tiña que realizarse antes de que os alemáns chegasen; pero un despregue precipitado podería resultar na perda de calquera oportunidade nun encontro decisivo. Despregarse no oeste deixaría á frota máis próxima a Scheer, gañando un tempo valioso ante a chegada do solpor, pero os alemáns poderían chegar antes de que a manobra estivese completada. Despregarse no leste deixaría á frota lonxe de Scheer, pero os barcos de Jellicoe poderían ser capaces de cruzar o "T", e a visibilidade favorecería enormemente á artillería británica (as forzas de Scheer amosarían as súas siluetas contra o sol poñéndose no oeste, mentres que a Grand Fleet non se distinguiría contra os escuros ceos do norte e do leste, e podería ocultarse polos reflexos do sol na néboa e no fume). O despregue levaría vinte minutos, e as frotas estaban aproximándose a toda velocidade. Nunha das decisións de mando tácticas máis difíciles e críticas da guerra, Jellicoe ordenou despregarse no leste ás 18:15.
Windy Corner
Arbuthnot sentiuse atraído polo casco á deriva do ferido Wiesbaden. Co Warrior, e o Defence moi preto del para acabar co buque inimigo, o que fixeron foi meterse nas traxectorias dos canóns dos barcos capitais de Hipper e Scheer que se achegaban. O Defence foi atacado con proxectís de calibre pesado de varios acoirazados alemáns, que fixeron estoupar as súas polvoreiras nun espectacular estoupido visto pola meirande parte dos barcos da Grand Fleet; o Defence afundiuse cos seus 903 tripulantes. O Warrior tamén foi golpeado seriamente, pero salvouse da destrución por un contratempo do próximo acoirazado Warspite. O Warspite tiña os seus instrumentos de mando sobrequentados e atascados pola pesada carga de ir a toda velocidade, xa que o 5º escuadrón de batalla realizara unha viraxe dende o norte ás 18:19. O Warspite apareceu como un xugoso obxectivo para os dreadnoughts alemáns e recibiu 13 impactos. O barco puido regresar e sobreviviu ao ataque, pero quedou moi danado, tendo que reducir a velocidade e retirouse cara o norte; posteriormente, ás 21:07, ordenóuselle que regresase a porto. O W'arspite tería unha longa e ilustre carreira, servindo tamén na segunda guerra mundial. O Warrior, pola outra banda, sería abandonado e afundido o día seguinte, despois de que a súa tripulación fose recollida ás 08:25 do 1 de xuño polo Engadine, que remolcara ao cruceiro acoirazado 160 km durante a noite.
Co Defence afundido e o Warspite rodeado, a iso das 18:19 Hipper moveuse dentro do alcane do 3º escuadrón de cruceiros de batalla do contraalmirante Hood, pero aínda estaba fóra do alcance dos barcos de Beatty. Ao principio a visibilidade favoreceu aos británicos: o HMS Indomitable golpeou ao Derfflinger tres veces e unha ao Seydlitz, mentres que o Lützow rapidamente recibiu 10 disparos do Lion, o Inflexible e o Invincible, incluídos dous baixo a liña de frotación por parte do Invincible que poderían finalmente condenar ao buque insignia de Hipper. Pero ás 18:30, o Invincible aparecéuselles como un claro obxectivo ao Lützow e ao Derfflinger. Os dous barcos alemáns dispararon entón tres salvas cada un sobre o Invincible e afundírono en 90 segundos. Un proxectil de 300 mm da terceira salva golpeou a torreta Q do medio do barco, detonando as polvoreiras e causando o estoupido e afundimento do buque. Só seis dos seus 1032 tripulantes conseguiron sobrevivir. Dos restantes cruceiros de batalla británicos, só o Princess Royal recibiu impactos de calibre pesado nese momento (dous de 300 mm do acoirazado Markgraf). O Lützow, coa proa inundada e sen poder comunicarse por radio, estaba agora fóra da acción e comezou a retirarse; polo tanto Hipper abandonou o seu buque insignia e pasou ao torpedeiro SMS G39, agardando poder embarcarse nun dos outros cruceiros de batalla posteriormente.
Cruzando a "T"
Cara as 18:30, as frotas principais atopáronse por vez primeira, con Jellicoe "cruzando a T de Scheer". Os oficiais dos principais acoirazados alemáns, e o propio Scheer, foron collidos completamente por sorpresa cando saíron das nubes de néboa e fume para atoparse encarando á enorme potencia de fogo de toda liña de batalla principal da Grand Fleet, que non sabían que estaba no mar. O buque insignia de Jellicoe, o Iron Duke, rapidamente conseguiu sete impactos no principal dreadnought alemán, o SMS König, pero nese breve intercambio de disparos que durou apenas uns minutos, só 10 dos 24 dreadnoughts da Grand Fleet realmente abriron fogo. Os alemáns víronse obstaculizados pola pobre visibilidade, ademais de estar nunha posición táctica desfavorable, xusto como Jellicoe pretendera. Decatándose de que se dirixían cara a unha trampa mortal, Scheer ordenou á súa frota virar e fuxir ás 18:33. Baixo un manto de fume e brétema, as forzas de Scheer lograron con éxito o seu obxectivo executando perfectamente un xiro coordinado de 180°, a cal era unha manobra de emerxencia ben practicada pola Hochseeflotte.
Consciente dos riscos de que os seus buques capitais fosen atacados con torpedos, Jellicoe non perseguiu directamente ao inimigo e encarouse cara o sur, determinado a manter á Hochseeflotte ao oeste. A partir das 18:40, os acoirazados da parte posterior da liña de Jellicoe de feito avistaron e esquivaron torpedos, e ás 18:54 o HMS Marlborough recibiu o impacto dun deles (probablemente do inmobilizado Wiesbaden), que reduciu a súa velocidade ata os 16 nos. Mentres tanto, Scheer, sabendo que aínda non había a suficiente escuridade para fuxir e que a súa frota podería sufrir terriblemente nunha persecución, virou cara o leste ás 18:55. Nas súas memorias escribiría, "a manobra debeuse á necesidade de sorprender ao inimigo, para alterar os seus plans para o que quedaba de día, e se funcionaba podería facilitar a ruptura á noite". Pero a viraxe cara o leste puxo aos seus barcos novamente contra toda a liña de batalla de Jellicoe.
Simultaneamente, o incapacitado destrutor británico Shark loitaba desesperadamente contra un grupo de catro destrutores inimigos e inmobilizou ao SMS V48 cos canóns, pero finalmente foi torpedeado e afundido ás 19:02 polo S54. O capitán do Shark, Loftus Jones, gañou a Victoria Cross polo seu heroísmo.
Gefechtskehrtwendung
O 2º escuadrón de cruceiros lixeiros do comodoro Goodenough esquivou os disparos dos acoirazados alemáns por segunda vez para restablecer contacto coa Hochseeflotte despois das 19:00. Cara as 19:15, Jellicoe cruzara a "T" de Scheer "T" novamente. Desta vez o seu arco de fogo foi máis apertado e mortal, causando danos severos aos acoirazados alemáns, particularmente ao 3º escuadrón do contraalmirante Behncke (O SMS Konig, Großer Kurfürst, Markgraf e Kaiser foron golpeados, xunto co SMS Helgoland do 1º escuadrón), mentres que do lado británico só o acoirazado HMS Colossus foi golpeado (dúas veces polo SMS Seydlitz, pero con danos leves).
Ás 19:17, por segunda vez en menos dunha hora, Scheer virou a súa frota en inferioridade numérica e con menos potencia de fogo cara o oeste usando a mesma manobra que na vez anterior, pero nesta ocasión foi executada con dificultade, xa que os principais escuadróns da Hochseeflotte comezaron a perder a súa formación baixo un fogo concentrado. Para impedir unha persecución británica, Scheer ordenou un grande ataque de torpedos por parte dos seus destrutores e unha carga potencialmente suicida por parte dos catro cruceiros de batalla restantes do 1º grupo de exploración. Hipper aínda estaba a bordo do torpedeiro G39 e era incapaz de comandar o seu escuadrón para este ataque. Polo tanto, o SMS Derfflinger, ao mando do capitán Hartog, levou aos moi danados cruceiros de batalla alemáns directamente cara "a meirande concentración de fogo naval ao que calquera comandante dunha frota se enfrontara xamais", con alcances por baixo dos 6,4 km. No que foi coñecido polo "paseo da morte", todos os cruceiros de batalla agás o SMS Moltke recibiron impactos e danados, xa que 18 dos acoirazados británicos dispararon sobre eles simultaneamente. O Derfflinger perdeu dúas das súas torretas principais. As tripulacións do 1º grupo de exploración sufriron importantes perdas, pero os barcos sobreviviron aos danos e regresaron cos outros cruceiros de batalla unha vez que Scheer viuse fóra de problemas e os destrutores alemáns estaban movéndose para atacar. Nesta breve pero intenta parte do enfrontamento, dende as 19:05 ata as 19:30, os alemáns recibiron un total de 37 impactos pesados mentres que inflixiron só 2; só o Derfflinger recibiría 14 deses impactos.
Manuel Vázquez Queipo de Llano
Manuel María Vázquez Queipo de Llano, I Conde de Torre Novares de Quiroga, nado en Samos o 16 de maio de 1800 e finado en Quiroga o 25 de xuño de 1859, foi un avogado e político galego.
Batalla de Xutlandia
Gefechtskehrtwendung
O derradeiro grande intercambio de disparos entre os buques capitais desta batalla tivo lugar xusto antes da posta do sol, entre ao redor das 20:19 ata as 20:35, cando os cruceiros de batalla británicos superviventes atopáronse cos seus homólogos alemáns. Os británicos recibiron un impacto pesado no Princess Royal pero recibiron cinco no Seydlitz e tres máis noutros barcos alemáns.
Manuel Vázquez Queipo de Llano
Traxectoria
Fillo de Antonio María Vázquez Quiroga Arias e irmán de Vicente Vázquez Queipo. Foi deputado por Lugo de 1834 a 1846 e senador vitalicio (1849-1859). Casou con Ramona Joaquina Quiroga Prado e foi pai de Vicente Vázquez de Quiroga Queipo de Llano.
Batalla de Xutlandia
Acción nocturna e retirada alemá
Dende as 23:20 ata aproximadamente as 02:15, varias flotillas de destrutores británicos lanzaron ataques de torpedos contra a frota de batalla alemá nunha serie de violentos e caóticos enfrontamentos a moi curto alcance (a miúdo por debaixo de 1 quilómetro). A costa de perder cinco destrutores e de que varios máis resultasen danados, conseguiron torpedear ao cruceiro lixeiro SMS Rostock, que se afundiu varias horas despois, e ao pre-dreadnought SMS Pommern, que estoupou e afundiuse cos seus 839 tripulantes ás 03:10 durante a última fase dos ataques antes do amencer. Tres dos destrutores británicos colisionaron no caos, e o acoirazado alemán SMS Nassau arremeteu contra o HMS Spitfire, arrincando a meirande parte da superestructura do buque británico só coa onda expansiva dos seus enormes canóns, que non podían disparar o suficientemente baixo para golpear ao barco inimigo. O Nassau quedou cun burato de 3,4 metros no seu costado, reducindo a súa velocidade máxima a 15 nos, mentres que a capa metálica perdida quedou tendida sobre a cuberta do Spitfire. O buque británico sobreviviu e regresaría a porto. Outro cruceiro alemán, o SMS Elbing, foi embestido accidentalmente polo dreadnought Posen e abandonado, afundíndose a primeira hora do día seguinte. Dos destrutores británicos, os HMS Tipperary, Ardent, Fortune, Sparrowhawk e Turbulent perdéronse durante os combates nocturnos.
Xusto despois da medianoite do 1 de xuño, o SMS Thüringen e outros acoirazados alemáns afundiron o HMS Black Prince do malogrado 1º escuadrón de exploración, que penetrara por un erro na liña de combate alemá. Despregado como parte dunha forza pantalla a varias millas por diante da forza principal da Grand Fleet, o Black Prince perdera o contacto na escuridade e tomara unha posición preto do que el pensaba que era a liña británica. Os alemáns identificárono ao pouco tempo e abriron fogo. Atordado polos disparos a curta distancia, o Black Prince estoupou morrendo os seus 857 tripulantes. Perdidos na noite, os cruceiros de batalla SMS Moltke e Seydlitz tiveron encontros semellantes a curta distancia coa liña de batalla británica e foron recoñecidos, pero non tiveron a mesma sorte que o Black Prince xa que os capitáns dos buques británicos, novamente, decidiron non abrir fogo por medo a revelar a posición da súa frota. Ás 01:45, o cruceiro de batalla Lützow, afundíndose tras ser danado severamente polo Invincible durante a acción principal, foi torpedeado polo destrutor SMS G38 por orde do capitán do barco Viktor von Harder, despois de que os 1150 superviventes fosen transferidos aos destrutores que chegaron xunto a el. Ás 02:15, o destrutor alemán SMS V4 estoupou de súpeto; o V2 e o V6 achegáronse e rescataron aos tripulantes superviventes antes de que o barco se afundise. Xa que non había inimigos preto, asumiuse que golpeara unha mina ou que fora torpedeado por un submarino.
Ás 02:15, cinco barcos británicos da 13ª flotilla de destrutores ao mando do capitán James Uchtred Farie reagrupáronse e dirixíronse cara o sur. Ás 02:25 viron a retagarda da liña alemá. O HMS Marksman preguntoulle ao líder, o Champion, se pensaba que eran buques británicos ou alemáns. Respondeu que cría que eran alemáns, Farie entón virou cara o leste lonxe da liña inimiga. Todos agás o Moresby, que estaba atrás, seguírono, xa que a través da néboa avistou o que pensaba que eran catro pre-dreadnoughts a dúas millas. Izou unha bandeira para indicar que o inimigo estaba ao leste e achegouse para poñerse a distancia de disparo, lanzando un torpedo f a torpedo ás 02:37 e virando despois para reunirse coa flotilla. Os catro pre-dreadnoughts eran realmente dous pre-dreadnoughts, o Schleswig-Holstein e o Schlesien, e os cruceiros de batalla Von der Tann e Derfflinger. O Von der Tann viu o torpedo e tivo que virar forzosamente cara estribor para evitalo pasando moi preto da súa proa. O Moresby reuniuse co Champion convencido de que conseguira un impacto.
Finalmente, ás 05:20, cando a frota de Scheer estaba a salvo no seu camiño a casa, o acoirazado SMS Ostfriesland chocou contra unha mina británica no costado de estribor, matando a un home e ferindo a dez, pero foi capaz de regresar a porto. O Seydlitz, con danos críticos e moi próximo a afundirse, sobreviviu por moi pouco á viaxe de regreso: foi deliberadamente encallado no estuario do río Jade e posteriormente reflotado e levado a porto.
Informes
No mediodía do 2 de xuño as autoridades alemás deron a coñecer un comunicado de prensa adxudicándose a vitoria, e informando da destrución dun acoirazado, dous cruceiros de batalla, dous cruceiros acoirazados, un cruceiro lixeiro, un submarino e varios destrutores, pola perda do Pommern e o Wiesbaden. As noticias de que o Lutzow, o Elbing e o Rostock afudiran non foron reveladas para que o inimigo non soubese deses feitos. A vitoria no Skagerrak foi celebrada na prensa, aos nenos deuselles un día de vacacións e toda a nación festexouno. O Kaiser anunciou un novo capítulo na historia mundial. Tras a guerra, a historiografía oficial alemá eloxiou a batalla como unha gran vitoria e continuou sendo celebrada ata despois da segunda guerra mundial.
No Reino Unido as primeiras noticias oficiais chegaron das transmisións inalámbricas alemás. Os buques comezaron a chegar a porto, e as tripulacións comezaron a enviar mensaxes a amigos e parentes para informar tanto dos superviventes como dos 6000 homes perdidos. As autoridades consideraron suprimir a noticia, pero xa se estendera amplamente. Ás 7 da tarde do 2 de xuño o almirantado deu a coñecer un comunicado baseado na información de Jellicoe, contedo noticias básicas das perdas de cada bando. No día seguinte os xornais británicos informaron dunha vitoria alemá. O Daily Mirror informou que o director do departamento naval alemán dixéralle ao Reichstag: "O resultado do combate é un significativo éxito para as nosas forzas contra un adversario moito máis forte". A poboación británica sorprendeuse de que a batalla, agardada dende había moito tempo, fose unha vitoria para Alemaña. O día 3 de xuño o almirantado emitiu un comunicado ampliando as perdas alemás, e outro máis o día seguinte con afirmacións esaxeradas. Porén, o 7 de xuño a admisión alemá das perdas do Lutzow e o Rostock comezou a variar o resultado da batalla como unha derrota para Alemaña. A percepción internacional do enfrontamento comezou a cambiar cara a unha vitoria británica (os alemáns procuraran cambiar o equilibrio de poder no mar do Norte e foron rexeitados). En xullo, malas noticias da campaña do Somme varreron a preocupación sobre Xutlandia das conciencias británicas.
Avaliacións
miniatura|275px|O SMS Seydlitz danado tras a batalla En Xutlandia, os alemáns, cunha frota de 99 barcos, afundiron 117.000 toneladas de buques británicos, mentres que estes, con 151 barcos, afundiron 63.000 toneladas de buques alemáns. Os británicos perderon 6094 mariñeiros; os alemáns 2551. Varios barcos resultaron gravemente danados, como o Lion e o Seydlitz.
Cara o verán de 1916 a estratexia da Hochseeflotte era a de reducir a vantaxe numérica da Royal Navy, atraendo a pequenas unidades de buques capitais cara toda a súa frota, intentando evitar un enfrontamento xeral ata acadar a paridade de barcos pesados. En termos tácticos a Hochseeflotte inflixiu claramente máis danos dos que sufriu en Xutlandia e os alemáns non tiñan a intención de manter o lugar da batalla, polo que algúns historiadores apoian a vitoria alemá.
Porén, Scheer pareceu darse conta moi rápido de que máis batallas cunha taxa semellante de desgaste esgotaría á Hochseeflotte antes de reducir á Grand Fleet. Ademais, despois do avance do 19 de agosto que estivo a piques ser interceptado pola Grand Fleet pensaba que xa non podería ser posible atrapar a un único escuadrón de barcos da Royal Navy sen que a Grand Fleet interviñese antes de que puidesen regresar a porto. Polo tanto, a Hochseeflotte abandonou as súas incursións no mar do Norte e virou as súas intencións cara o mar Báltico durante a meirande parte de 1917 mentres Scheer cambiaba as tácticas contra Reino Unido cunha gurra sen restricións de submarinos no Atlántico.
A nivel estratéxico o resultado ten sido un enorme tema literario sen un claro consenso. Inmediatamente despois, a batalla foi amplamente vista cun resultado indeciso, e este feito segue a ser influente.
A pesar da superioridade numérica, os británicos quedaron decepcionados xa que tiñan a esperanza de obter unha vitoria decisiva comparada á de Trafalgar e de acadar o obxectivo das influentes doutrinas estratéxicas de Alfred Mahan. A Hochseeflotte sobreviviu como unha frota de seu. A meirande parte das súas perdas recuperáronse nun mes (incluso o Seydlitz, o barco máis danado en sobrevivir á batalla, estaba reparado en outubro e oficialmente volveu ao servizo en novembro). Porén, os alemáns fallaron no seu obxectivo de destruír unha parte substancial da frota británica, e non se fixeron progresos para permitir que a Hochseeflotte puidese operar no Atlántico.
Posteriormente apoiouse considerablemente o punto de vista de que Xutlandia foi unha vitoria estratéxica para os británicos. Aínda que estes non acabaron coa frota alemá e perderon máis barcos que os seus inimigos, os alemáns retiráronse a porto e ao final da batalla os británicos dominaban a zona. A frota alemá só sairía ao mar do Norte dúas veces máis, cun ataque o 19 de agosto e en outubro de 1916. Á parte desas dúas operacións (abortadas), a Hochseeflotte (reticente a arriscarse con outro encontro coa frota británica) limitou as súas actividades ao mar Báltico durante o resto da guerra. Xutlandia rematou así co desafío alemán á supremacía naval británica. Un experto naval alemán, escribindo sobre a batalla en novembro de 1918, comentou, "As perdas da nosa frota foron graves. O 1 de xuño de 1916 estaba claro para todo o mundo que esa batalla debía ser a derradeira".
Ao final da batalla, os británicos mantiveran a súa superioridade numérica e tiñan 23 dreadnoughts preparados e catro cruceiros de batalla aínda capaces de loitar, mentres que os alemáns só tiñan 10 dreadnoughts. Un mes despois da batalla, a Grand Fleet era máis forte que en Xutlandia. O Warspite estivo no dique seco en Rosythe, regresando á frota o 22 de xullo, mentres que o Malaya foi reparado en Invergordon, regresando ás súas tarefas o 11 de xullo. O Barham estivo en porto durante un mes en Devenport antes de someterse a probas de velocidade e regresar a Scapa Flow o 8 de xullo. O Princess Royal estivo inicialmente en Rosyth, pero foi transferido ao dique seco de Portsmouth antes de regresar ao traballo Rosyth o 21 de xullo. O Tiger foi enviado ao dique seco en Rosyth e estivo listo o 2 de xullo, O Queen Elizabeth, o Emperor of India e o HMAS Australia, que estaban en mantemento no momento da batalla, regresaron á frota inmediatamente, seguidos pouco despois polo Resolution e o Ramillies. O Lion inicialmente estivo listo para as súas tarefas no mar a a pesar da súa torreta danada, e posteriormente someteuse a unha reparación no mes de xullo cando a torreta Q foi retirada temporalmente e substituída no mes de setembro.
Un terceiro punto de vista, presentado por varias avaliacións recentes, di que Xutlandia, a derradeira acción de frotas entre acoirazados, ilustrou a irrelevancia das frotas de acoirazados tras o desenvolvemento do submarino, da mina e do torpedo. Neste punto de vista, a consecuencia máis importante de Xutlandia foi a decisión dos alemáns de participar nunha guerra submarina sen restricións. Aínda que un bo número de acoirazados foi construído no período de entreguerras, argumentouse que este resultado reflectiu o dominio social entre responsables de tomar as decisións navais dos defensores dos acoirazados, que limitaron as opcións tecnolóxicas para axustarse aos paradigmas tradicionais da guerra no mar. Os acoirazados xogaron un relativamente menor papel na segunda guerra mundial, na cal apareceron os portaavións como a arma ofensiva dominante na guerra naval.
Autocrítica británica
O exame do almirantago británico da actuación da Grand Fleet recoñeceu dous problemas principais:
Comportamento dos proxectís
miniatura|275px|Canóns do HMS Malaya Os proxectís perforantes alemáns foron moito máis efectivos que os británicos, que adoptaron a fallar ao intentar penetrar blindaxes pesados. O feito deuse principalmente en proxectís que caían nun ángulo oblicua, e incrementouse ao disparar a longas distancias. Alemaña adoptara o trinitrotolueno (TNT) como carga explosiva para os proxectís de artillería en 1902, mentres que o Reino Unido aínda continuaba usando unha mestura de ácido pícrico (lidita). O choque dun proxectil contra a blindaxe a miúdo detonaba prematuramente a lidita antes de que a espoleta se activase, mentres que o a detonación do TNT podía ser atrasada ata que a espoleta se activase tras a penetración na zona vulnerable tras as pranchas de blindaxe.
O tema do pobre comportamento dos proxectís era coñecido por Jellicoe, que como terceiro lord do mar dende 1908 ata 1910 ordenara que se deseñasen novos proxectís. Porén, tras o seu anuncio, non se continuou coa cuestión exposta e non se probaron novos tipos de proxectís. Beatty descubriu o problema nunha festa a bordo do Lion pouco tempo despois da batalla, na cal se atopaba un oficial da mariña sueca. Este visitara recentemente Berlín, onde a mariña alemá burlárase de como os proxectís británicos romperan as blindaxes alemás. A cuestión da efectividade dos proxectís tamén se cuestionara trala batalla do banco Dogger, pero non se fixera nada por resolvelo. Hipper posteriormente comentaría, "Non foi máis que a mala calidade das súas cargas o que nos salvou do desastre".
O almirante Dreyer, escribindo posteriormente sobre a batalla, na que fora capitán do buque insignia Iron Duke, estimou que proxectís máis efectivos como os introducidos máis tarde poderían ter afundido seis buques capitais alemáns máis, baseándose no número real de impactos durante a batalla. O sistema de probas de proxectís, que permaneceu en uso ata 1944, levou a que, estatisticamente, un lote de proxectís dos cales o 70% eran defectuosos tiña a mesma probabilidade de ser aceptado. De feito, incluso os proxectís que fallaban esta proba relativamente suave eran enviados aos buques. Análises dos resultados das probas realizados posteriormente pola Xunta de Artillería suxeriron que o 30–70% dos proxectís non terían pasado a roba de penetración estándar especificada polo almirantado.
O almirantado inicialmente resistiuse aos esforzos de substituír os proxectís, e non se tomou ningunha acción ata que Jellicoe converteuse no primeiro lord do mar en decembro de 1916. Como resposta inicial, os peores proxectís foron retirados dos barcos a principios de 1917 e substituídos por unidades en reserva. Foron deseñados novos proxectís, pero non chegarían ata abril de 1918 e nunca serían usados en combate.
Perdas de cruceiros de batalla
Jellicoe ee Beatty, ademais doutros altos oficiais, tiveron a impresión de que a perda dos cruceiros de batalla foi causada pola débil blindaxe, a pesar dos informes de dous comités e as primeiras impresións de Jellicoe e outros oficiais que culpaban á cordita e ao seu manexo. Isto levou a peticións para que se incrementase a blindaxe, e colocáronse 2,5 cm adicionais sobre a relativamente delgada capa da cuberta por riba das polvoreiras. Para compensar este incremento de peso os barcos tiñan que levar menos cobustible, auga e outras subministracións. Fose ou non a blindaxe da cuberta unha debilidade potencial dos buques británicos a batalla non proporcionou ningunha evidencia ao respecto. Polo menos entre os barcos superviventes non se atopou ningún proxectil inimigo que penetrase a blindaxe da cuberta. O deseño do novo cruceiro de batalla HMS Hood (que comezou a construírse no tempo da batalla) alterouse para proporcionarlle 5100 toneladas de blindaxe adicional.
Manexo da munición
As cargas de propulsión británicas e alemáns diferían no empaquetado, o manexo e a química. O propelente británico era de dous tipos, MK1 e MD. A cordita Mark 1 tiña unha fórmula de 37% de nitrocelulosa, 58% de nitroglicerina e 5% de vaselina. Era un bo propelente pero producía altas temperaturas e causaba problemas de erosión nos canóns. A vaselina servía tanto de lubricante como de estabilizador. A cordita MD foi desenvolvida para reducir o desgaste do canón. Estaba composta por un 65% de nitrocelulosa, un 30% de nitroglicerina e un 5% de vaselina. Mentres que esta última solucionaba o problema da erosión, non facía nada para mellorar as súas propiedades de almacenamento, que eran pobres. A cordita era moi sensible ás variacións de temperatura, e a súa deterioración podería levarse a cabo a un ritmo moi rápido. A cordita MD tamén desprendía pequenas partículas de po de nitrocelulosa e pirita. Cando o propelente de cordita era manipulado era preciso un oficial de artillería vixilando, un estrito control dos lotes e frecuentes probas dos paquetes nas santabárbaras dos barcos. miniatura|HMS [[HMS Marlborough (1912)|Marlborough]] O propelente británico de cordita tendía a arder violentamente, cando non estaba almacenada e estaba exposta na súa bolsa de seda, causando lumes incontrolables cando se incendiaba por impactos próximos. Un estudo realizado en 1945 polos Estados Unidos revelou que a cordita podía incendiarse moi doadamente cando estaba exposta a determinadas condicións. Os buques británicos tiñan unha protección pouco axeitada contra as chamaradas que podían facer incendiarse a cordita. O propelente alemán (o RP C/12, manexado en casquetes de latón) era menos vulnerable e dunha composición menos volátil. Os propelantes alemáns non eran tan distintos en composición á cordita, pero cunha grande excepción: a centralita. A centralita servía como un estabilizador que era superior á vaselina usada polos británicos. Almacenábase mellor e ao incendiarse non estoupaba. Almacenado e usado en cartuchos de latón, demostrou ser menos sensible ás chamaradas. O estaba era un 64,13% de nitrocellulosa, un 29,77% nitroglicerina, un 5,75% centralita, un 0,25% óxido de magnesio e un 0,10% grafito.
A frota de cruceiros de batalla da Royal Navy fixera énfase na velocidade de manipulación da munición por riba do protocolo de seguridade establecido. En exercicios de práctica, a cordita non podía ser subministrada ás armas coa suficiente rapidez a través dos guindastres e os zapóns. Para levar o propulsor a tempo para cargar a seguinte andanada, moitas portas de seguridade mantíñanse abertas en vez de pecharse para protexerse contra as luzadas. Ao manter as cargas nas cámaras entre a torreta do canón e as santabárbaras a Royal Navy mellorou a súa cadencia de fogo, pero facía aos seus barcos vulnerables a unha reacción en cadea se se producían incendios na munición e estoupidos nas polvoreiras. Este hábito pouco seguro levouse ao combate real. Por outra banda, a doutrina dunha alta cadencia de disparos tamén fixo que se tomase a decisión en 1913 de incrementar as subministracións de proxectís e cordita nos buques británicos un 50%, polo medo de quedar sen munición. Cando isto superaba a capacidade das santabárbara, a cordita almacenábase en lugares pouco seguros.
Un expedición submarina no verán do ano 2003 corroborou esta práctica. Examináronse os restos do Invincible, Queen Mary, Defence e Lützow para investigar as causa da tendencia dos buques británicos a sufrir estoupidos internos. A partir desta evidencia, unha gran parte da culpa pode deberse á manipulación pouco estrita do propelente de cordita para os proxectís dos canóns principais. Os restos do Queen Mary revelaron recipientes de cordita almacenados na cámara de traballo da torreta X en vez de estar na santabárbara.
Underground Railroad
miniatura|dereita O ferrocarril subterráneo clandestino, no orixinal en inglés Underground Railroad, foi unha rede clandestina organizada no século XIX nos Estados Unidos para axudar aos escravos afroamericanos que escapaban das plantacións (os chamados cimarróns). Esta rede estaba formada tanto por afroamericanos que foran escravos como por activistas brancos simpatizantes do movemento abolicionista.
O nome de Ferrocarril Subterráneo vén polo feito de que os seus membros utilizaban termos ferroviarios de modo metafórico para referirse ás súas actividades.
Batalla de Xutlandia
Manexo da munición
Había unha diferenza máis no propio propelente. Aínda que o RP C/12 alemán ardía cando se expoñía ao lume, este non estoupaba, ao contrario que a cordita. O RP C/12 foi extensamente estudado polos británicos e, despois da primeira guerra mundial, sería a base para a posterior cordita SC.
As memorias de Alexander Grant, artilleiro no Lion, suxiren que algúns oficiais británicos eran conscientes dos perigos da falta de coidado na manipulación da cordita:
Grant ademais introduciu medidas a bordo do Lion para limitar o número de cartuchos gardados fóra da polvoreira e para asegurarse de que as portas mantíñanse pechadas, probablemente contribuíndo ás súa supervivencia.
O 5 de xuño de 1916 o Primeiro Lord do Almirantado informou aos membros do gabinete de que os tres cruceiros de batalla foran perdidos debido a un manexo pouco seguro da cordita.
O 22 de novembro de 1916, tras entrevistas detalladas aos superviventes dos cruceiros de batalla destruídos, o Terceiro Lord do Mar, o contraalmirante Tudor, elaborou un informe detallando o almacenamento de cargas nos cuartos de manipulación por parte dos tripulantes, co obxectivo de recargar os canóns máis rapidamente. Tras a batalla, o B.C.F. Gunnery Committee publicou un informe (ao mando do almirante David Beatty) pedindo cambios inmediatos na protección contra luzadas e na manipulación das cargas explosivas.
A Mariña dos Estados Unidos en 1939 tiña cantidades de cordita N, un propelente canadense que se mellorara moito, porén, a súa oficina de artillería opúxose enerxicamente ao seu uso a bordo dos barcos de guerra estadounidense, considerándoo pouco axeitado como propelente naval pola súa inclusión de nitroglicerina.