cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillar, Guillar, Outeiro de Rei
Guillar é un lugar da parroquia de Guillar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 36 habitantes (15 homes e 21 mulleres).
Aeroporto Internacional El Dorado
miniatura|Aeropuerto Internacional El Dorado. O Aeroporto Internacional El Dorado é un aeroporto colombiano, de rango internacional, considerado o aeroporto de Bogotá. Está situado ao sueste de Engativá, pero presta servizo, ademais de á capital do país, a Boyacá e a toda a zona centro do país. O seu código da IATA é BOG.
Miguel Ángel Lamata
Miguel Ángel Lamata (Zaragoza, 1968) é un guionista español de cine e televisión e director de cine.
Miesten vuoro
Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. É o primeiro filme documental en representar a Finlandia nos Premios da Academia. Foi nomeado na categoría de "mellor documental" na 23ª edición dos Premios de Cinema Europeo.
Gañou o Premio á mellor fotografía internacional no festival Documentary Edge en Nova Zelandia en 2011.
Ricosende, Soutadoiro, Carballeda de Valdeorras
Ricosende é un lugar da parroquia da Soutadoiro no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Mazarico negro
O mazarico negro (Plegadis falcinellus) é unha especie de ave pelecaniforme da familia Threskiornithidae propia do sur de Eurasia, África, Australasia, o Caribe e a costa atlántica norteamericana. É un ibis de cor parda avermellada escura, que é común en zonas húmidas costeiras. Malia a súa ampla distribución non se coñecen subespecies.
Caso Fritzl
O caso Fritzl foi un escándolo dos medios que saltou á opinión pública en abril de 2008 cando unha muller de 42 anos, Elisabeth Fritzl (nada o 6 de abril de 1966), declarou á policía na cidade de Amstetten, en Austria que estivera presa durante 24 anos nunha parte oculta do soto da casa familiar do seu pai, Josef Fritzl (nado o 9 de abril de 1935), e que fora sometida a múltiples abusos sexuais e violacións durante o seu cativerio. Elisabeth explicou que o seu levaba abusando dela dende os 11 anos de idade. A relación incestuosa forzada polo seu pai resultou no nacemento de sete fillos e un aborto involuntario.
Os outros tres nenos foron criados por Fritzl e a súa esposa Rosemarie fóra do soto. Josef obrigou á súa filla a escribir notas onde dicía que non podía coidalos e que llos deixaba ós seus pais. Fritzl deseñara a aparición destes nenos expósitos descubertos fóra da súa casa: Lisa de nove meses en 1993, Monika en dez meses en 1994 e Alexander ós 15 meses en 1997.
Josef Fritzl xa estivera en prisión cinco anos por unha violación nos anos sesenta. Era coñecido polas súas viaxes a Tailandia.
Historia do caso
miniatura|dereita|Hospital de Amstetten, onde Kerstin Fritz recibiu asistencia, con 19 anos, por atoparse enferma. A partir dese intre desvelouse todo o caso.
Crese que Josef Fritzl comezou a abusar da súa propia filla Elisabeth en 1977, mais non a encerrou no soto da casa da familia até o 24 de agosto de 1984. En setembro de 1984 apareceu unha carta manuscrita de Elisabeth, na cal explicaba ós seus pais que deixasen de buscala. Entre 1988 e 1989 naceu a súa filla Kerstin, a súa primeira filla. O seu segundo fillo, Stefan, naceu un ano despois. En maio de 1993, atopouse un neno no portal da casa da familia, a carón do cal apareceu unha nota de Elisabeth na que pedía que coidasen do neno, e en decembro de 1994 naceu outro bebé, Monika. Os pais de Elisabeth fixéronse cargo dos nenos. En maio de 1996, Elisabeth deu a luz xemelgos, un dos cales morreu ós tres días de nacer. Josef Fritzl confesou ter incinerado o corpo na casa. Cando a filla máis vella, Kerstin, se puxo gravemente enferma, Josef accedeu ás peticións de Elisabeth para levala a un hospital, provocando unha serie de acontecementos que conducirían ó descubrimento dos feitos.
Josef Fritzl foi detido o 26 de abril de 2008, con 73 anos, baixo sospeita de delitos graves contra os membros da familia e foi a xuízo en Sankt Pölten, Austria o 16 de marzo de 2009. Nun comezo, declarouse culpable de catro dos seis cargos ós que se enfrontaba, é dicir, o incesto, a violación, a coacción e o secuestro, pero negou os outros dous cargos de asasinato de Michael e o de escravitude. Ó terceiro día do xuízo, declarouse culpable dos seis cargos. O 19 de marzo, o cuarto día do xuízo, Josef Fritzl foi condenado por tódolos cargos a cadea perpetua.
Instituto de Estudos Ulloáns
dereita|miniatura|Cairón. O Instituto de Estudos Ulloáns (IEU) é unha entidade de ámbito comarcal que ten como obxectivos a divulgación e preservación cultural, patrimonial e paisaxística da Comarca da Ulloa; así como promover estudos sobre o Camiño de Santiago e impulsar a creación do Museo Etnográfico da citada Comarca, no centro xeográfico de Galicia.
Foi fundada en novembro de 2015 na aldea de Chorexe, parroquia de Pidre (Palas de Rei). As súas actividades teñen ámbito galego, mais centrándose basicamente na cultura dos tres concellos que conforman a comarca: Antas de Ulla, Monterroso e Palas de Rei.
O seu voceiro é a publicación Cairón, coordinada polo xornalista Daniel Salgado e que toma o seu nome dun verso de Lorenzo Varela, nado na Habana mais fillo de pai e nai de Monterroso.
Nabás, Paderne, Oza-Cesuras
Nabás é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Arciprestado de Tui-Entenza
miniatura|Igrexa parroquial de [[San Salvador de Budiño, O Porriño|San Salvador de Budiño]] miniatura|Igrexa parroquial de [[Entenza, Salceda de Caselas|Entenza]]
O arciprestado de Tui-Entenza é un arciprestado pertencente á diocese de Tui-Vigo. Formouse no ano 2016, como resultado da fusión dos Arciprestados de Tui e Entenza, aínda que algunhas parroquias desta última pasaron a formar parte do novo Arciprestado de Tea-Condado. En total, o arciprestado abrangue 20 parroquias dos concellos de O Porriño, Salceda de Caselas, Tomiño e Tui :
A Aldea de Arriba, Fraiás, Abadín
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Fraiás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Arciprestado de Tui-Entenza
San Salvador de Budiño (O Porriño), Santo Estevo de Budiño, Soutelo, Entenza, Parderrubias, San Xurxo de Salceda, Santa María de Salceda e A Picoña (Salceda de Caselas), Sobrada (Tomiño), Areas, Baldráns, Caldelas de Tui, Guillarei, Malvas, Paramos, Pexegueiro, Randufe, Ribadelouro e Tui (Tui).
Samosir
Samosir, ou illa Samosir, é unha grande illa volcánica no lago Toba, situada no norte da illa de Sumatra en Indonesia. Administrativamente, Samosir réxese como seis dos nove distritos dentro da rexencia de Samosir. O lago e a illa formáronse logo da erupción dun supervolcán hai uns 75.000 anos. A illa estaba orixinalmente conectada á parede circundante da caldeira por un pequeno istmo, que se cortou para axudar á navegación.
Ten uns 640 km², Samosir é a illa máis grande do mundo dentro dunha illa, e a quinta illa de lago máis grande do mundo. Tamén contén dous lagos máis pequenos, Lago Sidihoni e Lago Aek Natonang. Alén do lago ao leste da illa atópase a península de Uluan. A illa está unida á parte continental de Sumatra na súa parte occidental por un estreito istmo que conecta a cidade de Pangururan en Samosir e Tele na parte continental de Sumatra. Por conseguinte, Tele ofrece unha das mellores vistas do lago Toba e a illa de Samosir.
Turismo
miniatura|[[Sarcófago en Samosir ao redor de 1916]] Samosir é un popular destino turístico debido á súa exótica historia e as vistas que ofrece. Os centros turísticos concéntranse na área de Tuktuk. A illa é o centro da cultura Batak e moitas das casas tradicionais de Toba Batak (rumah adat) permanecen na illa. A maioría dos aloxamentos turísticos concéntranse na pequena cidade de Tuktuk, que se atopa a unha hora en transbordador a través do lago desde a cidade de Parapat. O transbordador de pasaxeiros sae do porto de Tiga Raja cada hora entre as 8.30 e as 19.00. Para aqueles que cheguen tarde hai unha opción para tomar o barco de pasaxeiros de Aji Bata a Tomok ata as 8:30 p.m. Un transbordador sae da terra firme desde Ajibata e atraca na pequena cidade de Tomok, a uns 10 minutos en coche de Tuktuk ata as 9 p.m. Tamén hai outros transbordadores de pasaxeiros e os hoteis individuais tamén poden ter barcos dispoñibles.
Patri Carballo
Patricia Carballo Penas, nada na Coruña o 16 de febreiro de 1996, é unha futbolista galega, coñecida como Patri Carballo. Xoga como dianteira no Club Deportivo TACON da primeira división de España.
Traxectoria
Foi corredora de velocidade antes da súa consolidación como futbolista e chegou a ter varias marcas no seu poder, ademais dun campionato xuvenil nos 200 metros lisos cunha marca de 25,09 segundos, e un subcampionato de España absoluto na mesma modalidade cunha marca de 24,36 segundos, récord de Galicia.
É licenciada en Fisioterapia pola Universidade Rei Xoán Carlos de Madrid.
Templo do Ceo
O Templo do Ceo (en chinés tradicional 天壇, en chinés simplificado 天坛, en pinyin "Tiāntán") é un complexo de templos taoístas en Pequín, o maior do seu xénero en toda a República Popular da China. Foi construído no ano 1420 e foi utilizado tanto pola Dinastía Ming como pola Dinastía Qing para pedir a intercesión celestial para as colleitas (na primavera) e dar grazas ao Ceo polos froitos obtidos (no outono). En 1998 foi catalogado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Está situado no parque Tiantan Gongyuan, ao sur de Pequín. O Templo do Ceo inclúe ao norte a Sala de oración polas Boas Colleitas; ao sur, o Altar Circular e a Bóveda Imperial Celestial.
O conxunto está rodeado dunha muralla interior e outra exterior formadas por unha base rectangular que simboliza a Terra, rematadas con formas arredondadas para simbolizar o Ceo. As murallas dividen o recinto en dúas zonas: a interior e a exterior.
Sala da Oración polas Boas Colleitas
miniatura|esquerda|300px|Sala da Oración polas Boas Colleitas. Este templo, (en chinés 天坛), é talvez o edificio máis coñecido de todo o conxunto e un dos máis representativos da cidade de Pequín. Trátase dunha construción circular, de 30 metros de diámetro e 38 metros de altura. Construído sobre tres terrazos circulares de mármore branco, o edificio érguese sobre 28 piares de madeira e muros de ladrillo. Non ten ningunha viga.
A sala ten un triplo tellado construído con tellas de cor azul e está rematado por unha bóla dourada na súa cúpula. Este edificio foi destruído por un incendio en 1899 e reconstruído no ano seguinte.
Altar Circular
O Altar Circular ou Altar do Ceo é unha construción aberta ligada á Sala da Oración polas Boas Colleitas mediante un camiño de pedra e ladrillos de máis de 350 metros de lonxitude. Construído en 1530, o altar consta de tres terrazos concéntricos rodeados de varandas de mármore branco.
Cada tramo das escadas que conducen ao cumio do altar ten 9 chanzos, xa que os chineses consideran o 9|número 9 como número de boa sorte. A acústica especial do lugar permite que, se alguén fala no centro do altar, o son aumente e se escoite en todos os lugares da sala.
Bóveda Imperial Celestial
A bóveda está rodeada polo muro do eco, unha singular construción redonda de cerca de 60 metros de diámetro. Unha persoa pode colocarse en calquera punto do muro e a súa voz ouvirase claramente no punto oposto, xa que o son se transmite ao longo da superficie da parede.
Sweevo's World
Sweevo's World é un videoxogo producido por Gargoyle Games en 1986 para ZX Spectrum e Amstrad CPC. A versión para o Spectrum 128 denominouse Sweevo's Whirled.
Videoventura de perspectiva isométrica, Sweevo's World está na liña de xogos como Knight Lore. O protagonista é un robot, Sweevo, torpe e despistado que debe recoller unha serie de obxectos ó longo de catro mundos comunicados entre si por elevadores aéreos e buratos gravitatorios, asemade debe loitar contra os inimigos de moi variada condición.
21 de abril de 1981 (canción)
"21 de abril de 1981" é unha canción da banda española Loquillo y Trogloditas, o último tema dos nove que forman o disco Cuero español. Ten unha duración de 5 minutos e 25 segundos.
Descrición
Loquillo escribiu a canción como homenaxe ao primeiro concerto de Bruce Springsteen no estado español, en Barcelona (cidade natal do devandito autor da letra), na data titular do tema. Grabiel Sopeña tamén consta na autoría.
Campionato Paulista
O Campionato Paulista, ou Paulistão, é unha competición de fútbol organizada pola Federação Paulista de Futebol, que enfronta cada ano ós principais equipos do Estado de São Paulo, no Brasil. O torneo lévase a cabo nos primeiros meses do ano (entre xaneiro e maio), ó mesmo tempo que se disputa a Copa Libertadores e o resto dos campionatos estatais no país, antes do comezo do Brasileirão.
Formato
Trátase dunha liga con 20 participantes na máxima categoría, chamada Serie A. Os 20 equipos enfróntanse todos entre si só nunha volta, e dicir, a tempada regular componse de 19 xornadas. Tralo remate desta tempada regular, os 8 primeiros equipos da táboa disputan unha rolda eliminatoria final con vantaxe de campo para os mellores clasificados da táboa. A rolda final parte duns cuartos de final a encontro único, seguidos dunhas semifinais a encontro único, para rematar cunha final a dobre encontro. Os 2 finalistas acadan o dereito a competir na Copa do Brasil do ano seguinte, non sendo que algún deles tamén teña praza para competir na Copa Libertadores, caso no cal a súa praza será para un dos equipos semifinalistas. No caso dos 4 últimos equipos da táboa, perden a categoría baixando dende a Serie A á Serie B.
Palmarés
A primeira edición disputouse no ano 1902, de xeito que é a competición oficial de fútbol mais antiga do país. O Campionato Paulista é un torneo tradicionalmente dominado por 4 equipos, o Corinthians, o Palmeiras, o São Paulo e o Santos (con 30, 24, 23 e 22 títulos respectivamente):
A Mind Forever Voyaging
A Mind Forever Voyaging (AMFV) é un xogo de ordenador interactivo creado por Steve Meretzky e publicado por Infocom en 1985. O nome procede do libro O preludio de William Wordsworth. O xogo está entre os máis respectados de Infocom polo seu ton serio e pola preocupación pola deriva social e política da humanidade, aínda que non tivo éxito comercial.
Plataformas:
Amiga, Apple II, Atari ST, Commodore 64, MS-DOS, TRS-80, TI-99/4A e Macintosh
Matelos, Guillar, Outeiro de Rei
Matelos é un lugar da parroquia de Guillar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
DOS
miniatura|350px|MS-DOS en alemán DOS (Disk Operating System) é unha familia de sistemas operativos para PC: PC-DOS, MS-DOS, FreeDOS, DR-DOS, Novell-DOS, OpenDOS, PTS-DOS, ROM-DOS e moitos outros. O MS-DOS de Microsoft foi o máis extensamente usado, estes sistemas operativos corrían en hardware do tipo IBM PC usando CPU Intel x86 de 16 bits ou compatibles. Tiña unha interface de liña de comandos. Coa aparición dos sistemas operativos gráficos, tipo Windows, o DOS quedou relegado a un segundo plano.
División de Honra de Rugby 1995-1996
A tempada 1995-1996 da Liga Española de rugby (División de Honra de Rugby) foi a edición número 29 da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos e estivo formada por 18 xornadas. Nela enfrontaron entre si tódolos equipos a dúas voltas. O campionato rematou o 3 de marzo de 1996 coa vitoria final da UE Santboiana por cuarta vez na súa historia.
Apeadoiro de Aranga
O apeadoiro de Aranga foi un apeadoiro de Adif situado preto da aldea do Apeadeiro, entre as parroquias de Vilarraso e Aranga, no concello de Aranga. O edificio permanece á beira da liña férrea A Coruña-León e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Situación
O apeadoiro atópase no extremo sur da parroquia de Aranga, no linde coa de Vilarraso e a poucos metros do termo municipal de Curtis. Está situado no punto quilométrico 481,2 da liña férrea de largo ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Teixeiro e Guitiriz, polo que era a derradeira estación da liña na provincia da Coruña en dirección a Lugo. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
miniatura|O apeadoiro de Aranga na [[Carta xeométrica de Galicia con el trazado de ferro-carriles y carreteras kilometradas (1917).]]
Entrou en funcionamento o 10 de outubro de 1875 coa apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. Recibiu o nome de Aranga, seguindo o costume castelán de pór os nomes dos concellos, e deu nome ó lugar do Apeadeiro.
En outubro de 1908 realizouse no apeadoiro unha xuntanza de foreiros veciños de Aranga, á cal acudiu César Sánchez Díaz, onde se discutiu a oposición ó pagamento das rendas con que contribuían á condesa Emilia Pardo Bazán. Ditas rendas foron adquiridas polo pai da escritora en 1845 e 1846 coa desamortización do mosteiro de Sobrado.
Na literatura
No relato curto «Un saxo na néboa» do libro Que me queres, amor? (1995) de Manuel Rivas, o protagonista e maila Orquestra Azul baixan do tren na estación ou apeadoiro de Aranga para logo proseguir a pé cara a ficticia Santa Marta de Lombás.
O apeadoiro aparece tamén en varios relatos do guitiricense Xosé Bergantiños, onde o autor conta como ía ás troitas ó río Mandeo desde Guitiriz, baixando no apeadoiro de Aranga e camiñando uns quilómetros pola vía do tren até o río.
Por outra banda, nalgunhas cantigas populares faise referencia ó apeadoiro, aínda que sobre todo ó paso do tren pola zona:
Suapena, A Balsa, Muras
Suapena é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Recebío, Paderne, Oza-Cesuras
Recebío é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Vila, Vila, Carballeda de Valdeorras
Vila é un lugar da parroquia da Vila no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Andrés Balsas Vello
Andrés Celestino Balsas Vello, nado en Camariñas cara a 1912 e finado na Guarda o 23 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño da Ponte do Porto. Secretario do Sindicato de Oficios Varios de Camariñas, afecto á CNT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu por mar a Portugal con Ramón Carballo Tajes e Manuel Carracedo Balsa. Alí foron detidos pola policía e entregados pola PIDE aos franquistas en Tui. Foi paseado o 23 de setembro de 1936 e o seu cadáver apareceu co de Manuel Carracedo nas inmediacións do cemiterio da Guarda.
William Blake
miniatura|dereita|William Blake en 1807, retrato por [[Thomas Phillips.]] miniatura|dereita|250px|O arcanxo Rafael con Adán e Eva, de W.Blake William Blake, nado o 28 de novembro de 1757 en Londres e finado o 12 de agosto de 1827 na mesma cidade, foi un poeta inglés, visionario, pintor, e impresor inglés. Amplamente recoñecido durante a súa vida, a súa obra é hoxe considerada fecunda e significativa tanto na poesía como nas belas artes. Con frecuencia é considerado como o escritor máis espiritual do seu tempo.
Biografía
Fillo dun chapeleiro, desde a infancia mostrou unhas asombrosas aptitudes tanto para o debuxo como para a poesía. Aos dez anos foi enviado a unha escola de debuxo, onde, á par, comporá os seus primeiros poemas. Alumno do gravador James Basire, foi encargado de debuxar as antigüidades da abadía de Westminster e doutros vellos edificios, lugares que non deixaron de exercer unha viva influencia sobre a súa imaxinación melancólica.
Gravou numerosas ilustracións para libros de Stothard e cos propios deseños. Participa, de xeito moi impulsivo, nos motíns de 1780, diante do cárcere de Newgate, a Bastilla londiniense. Casado en 1783 consonte aos seu gustos (ensinará a súa muller Catherine a ler, a escribir e a iluminar gravados), soñou en plasmar con pluma e xiz as visións que enchían o seu cerebro.
Un primeiro opúsculo, Poetical Sketches (1783) (Esbozos poéticos), contén as súas poesías compostas entre os doce e vinte anos de idade. Demasiado pobre para afrontar os gastos de imprenta das súas obras, fíxose o seu propio editor. Publicou así os Songs of Innocence (Cantos de Inocencia), ornamentados cos propios deseños (1799), obra singular, que acadou éxito, o que o animou para publicar do mesmo modo e sucesivamente: Books of Prophecy (1791) (Libros de profecía); Gates of Paradise (1793) (As portas do Paraíso) ; America, a prophecy (1793) (América, unha profecía); Europe, a prophecy (1794) (Europa, unha profecía); Songs of Experience (1794) (Cantos de experiencia). Ao mesmo tempo, puido mostrar, en varias exposicións da Academia Real, as súas pinturas alegóricas, históricas e relixiosas. Publicou The Marriage of Heaven and Hell (1790) (O matrimonio do Ceo e o Inferno), sátira de "Heaven and Hell" de Emmanuel Swedenborg.
En 1797 emprende unha edición ilustrada das "Noites" de Young, que deixou inacabada, pois marchou a vivir en Felpham, preto do poeta Hayley, para quen realizou deseños e pintou algúns retratos. Ao cabo de tres anos volveu para Londres.
Acuario Kaiyukan, Osaca
miniatura| Osaka Aquarium Kaiyukan. miniatura| Cangrexo araña xaponés (Macrocheira kaempferi) no acuario Kaiyukan.
William Blake
Biografía
Todos estes volumes son hoxe buscadísimos, en especial os exemplares coloreados polo mesmo artista.
Acuario Kaiyukan, Osaca
O acuario Kaiyukan (海遊館) é un dos maiores acuarios do mundo, localizado no distrito (ward) de Minato, en Osaca, no Xapón. Dispón de 14 tanques de auga nos que se reproduce a vida mariña de diferentes áreas do Océano Pacífico. O tanque máis grande contén 5 400 metros cúbicos.
William Blake
As visións de Blake
Desde novo, William Blake proclamou ter visións. As máis temperás ocorreulle entre oito e dez anos en Peckham Rye, Londres, cando manifestou ter visto unha árbore con anxos "adornando cada póla como estrelas". Segundo o biógrafo vitoriano de Blake, Gilchrist, volveu a casa para contar a súa visión, pero só se librou de ser trallado polo seu pai grazas á intervenzón da nai. Aínda que toda evidencia suxire que seus pais foron largamente comprensivos, sobre todo súa nai, con varios dos primeiros debuxos e poema de William que decoraban as paredes do seu cuarto.
Noutra ocasión, Blake veu xentes traballando nunha meda e pensou que eran figuras anxélicas entre as que el camiñaba. Da súa madurez, a súa esposa podería contar a vez en que el veu a cabeza de Deus "posta na fiestra".
É difícil, senón banal, interpretar medicamente a natureza do estado mental de Blake. Algúns psiquiatras cren que puido sufrir algunha forma de esquizofrenia. William Wordsworth escribiu: "Non ha dúbida que este pobre home estaba tolo, mais hai algo na tolería deste home que me interesa moito máis que a saúde de Lord Byron e Walter Scott"
Museos
Escolma de museos que posúen obras de William Blake:
Luís Villares
Traxectoria profesional
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, especializado na rama de Dereito do Consumo.
Xuíz de carreira dende 2005, exerceu na Fonsagrada (2007-2010) e despois como maxistrado do contencioso-administrativo da Audiencia Nacional (2010-2011), titular no Tribunal Superior de Xustiza do País Vasco (2011-2012), no Xulgado Contencioso-Administrativo de Lugo e na Sala do Contencioso-Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Foi coordinador en Galicia da asociación progresista Xuíces para a Democracia e é membro fundador da Irmandade Xurídica Galega.
Traxectoria política
O seu foi un dos nomes que soaron para liderar o proxecto político de En Marea para as eleccións galegas de 2016. O 6 de agosto do 2016 presentou a súa candidatura ás primarias deste partido, tralo cal foi elixido candidato á presidencia da Xunta de Galicia.
Logo dos comicios -nos que Villares encabezou as listas pola provincia de Lugo- En Marea foi a segunda lista máis votada e acadou un total de 14 deputados. Porén, o espazo político de En Marea crebou por mor das disputas internas. A finais de 2018, unha crise relacionada coa elección dun novo liderado do partido deveu nunha división entre os membros partidarios de Villares e os membros dos partidos fundadores de En Marea, Podemos, Anova-Irmandade Nacionalista (Anova) e Esquerda Unida (EU). Villares foi elixido como novo líder de En Marea o 24 de decembro de 2018 en medio de acusacións de fraude electoral, o cal provocou que Podemos, Anova e EU abandonasen En Marea considerándoo como un proxecto político "errado". Os parlamentarios de Podemos, Anova e EU formaron o Grupo Común da Esquerda no Parlamento de Galicia en setembro de 2019. Podemos e EU participaron tanto nas eleccións de abril como nas de novembro de 2019 baixo a marca En Común–Unidas Podemos, formando o subgrupo Galicia en Común dentro de Unidas Podemos no Congreso dos Deputados.
En febreiro de 2020, antes das eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020, anunciou que non se presentaría ós comicios e que a finais dese mes abandonaría a política.
OCP Art Studio
O software estaba deseñado para traballar remedando ó McPaint de Apple, o máis exitoso dos programas gráficos da época para ordenadores domésticos, pero en cor. Podíase utilizar con teclado, joystick e o que era unha novidade para a época, con rato xa que se manexaba mediante unha frecha que facía de punteiro e que se desprazaba por toda a pantalla. O programa tamén utilizaba fiestras, para cada unha das opcións, e iconas, para os modos de actuación.
Melbourne Rebels
Xogadores
300px|miniatura|dereita|[[Melbourne Rectangular Stadium|AAMI Park, fogar dos Rebels.]] Estes son os xogadores que defenderon as cores dos Melbourne Rebels na súa primeira tempada no torneo Super Rugby:
Traxectoria
Na súa primeira tempada no torneo Super Rugby os Rebels remataron na última posición, acadando 3 vitorias en 16 encontros.
Cupeiro, Guillar, Outeiro de Rei
Cupeiro é un lugar da parroquia de Guillar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres).
Cacahuete
O cacahuete (Arachis hypogaea), é unha planta anual da familia dos chícharos (Fabaceae), cuxos frutos, de tipo legume conteñen sementes apreciadas en gastronomía.
Características
A planta é fibrosa e mide de 30 a 50 cm de altura. Os froitos medran baixo a terra dentro dunha casca leñosa que, normalmente, conten dúas sementes. Vulgarmente coñécese como froito seco.
Cultivo
A. hypogaea, que é de orixe americana, foi cultivada para o aproveitamento das súas sementes desde hai 4000 ou 5000 anos. Os conquistadores españois observaron o seu consumo en México-Tenochtitlán, a capital do imperio azteca, no século XVI, e posteriormente distribuírono por Europa e o resto do mundo, xunto con outros mercantes europeos. Cultívase en maio, e colléitase a finais do outono.
O que non puideron observar os españois foi que xa o Señor de Sipán, no norte do Perú, se adornaba con réplicas de cacahuetes en ouro: orelleiras, colares e demais xoias que se exhiben agora no Museo de Sipán. As Tumbas Reales de Huaca Rajada foron descubertas en 1987 e asombra a súa tecnoloxía no manexo dos metais. Pertencente á cultura pre-inca dos mochicas, datouse no ano 250 d.c.
Na actualidade o cultivo do cacahuete estendeuse amplamente por rexións da Asia e África. As cascas, obtidas como subproduto, empréganse como combustíbel.
Pragas
A infección por certas especies de fungos (Aspergillus flavus ou A. parasiticus) contamina as sementes con aflatoxinas, perigosas substancias canceríxenas.
Nomenclatura
miniatura|Cacahuetes salgados O termo ven do náhuatl tlālcacahuatl, que significa cacao da terra, de tlalli: 'terra, solo', porque a vaíña das súas sementes está baixo terra e cacahuatl: 'grans de cacao'. A árbore e o seu froito coñécense en México como cacahuate ou cacahuete. Mentres que no español de España se adoptou este último termo, en case todos os demais países de fala hispana emprégase o vocábulo taíno maní. En portugués é coñecido por amendoim.
Usos
miniatura|Cacahuetes. Con este froito obtéñense alimentos tales como a manteiga de cacahuete ou o aceite de cacahuete moi empregado na cociña da India e do sueste de Asia.
En México é común encontralos en diferentes presentacións como botana ou lambonada (salgados, xaponeses, garrapiñados, enchilados etc.) ou en forma dun doce tradicional moi nutritivo feito con cacahuetes e mel, chamado palanqueta (tamén se pode facer con outras sementes, como pebidas de cabaza). Así mesmo, úsase para preparar distintos guisos, como o polo en mollo de cacahuete.
En España consómese a semente crúa ou torrada, denominándose entón panchito nalgunhas áreas localizadas.
Longinqua
miniatura|León XIII promulgou a encíclica Longinqua o 6 de xaneiro de 1895. Longinqua (en galego, Do remoto), foi unha encíclica escrita polo papa León XIII, e datada o 6 de xaneiro de 1895.
Cacahuete
Usos
Na Arxentina, gran produtor de cacahuete, este consómese torrado cos seus grans ou en garrapiñadas e pralinés ou recubertos por unha capa de chocolate ou, á inversa, dentro de tabletas de chocolate, sendo tamén un dos compoñentes principais das picadas; cando se vai a un bar, pub, restaurante ou "boliche" arxentino e se pide unha cervexa é moi común que esta sexa acompañada de "yapa" (gratuitamente) co que se chama "con ingredientes", os cales consisten nun pratiño ou pequena bandexa que contén grans de cacahuete torrado e salgado, xeralmente acompañados por unha pequena porción de patacas fritas e "palitos salados" (pequenos paus feitos dunha masa de fariña, os cales están fritos e salgados). Canto á manteiga de cacahuete, esta prodúcese en gran cantidade, mais o seu destino acostuma ser a exportación (o gusto por tal "manteiga" está relativamente pouco difundido aínda entre a poboación arxentina), aínda que é moi común que se consuma nunha especie de variante sólida moi parecida a un turrón: a chamada mantecol, que se toma na sobremesa.
Longinqua
Contido
É unha encíclica de contido social, dirixida aos católicos dos Estados Unidos. Nela volta ao tema do sindicalismo, que León XIII xa tratara na encíclica Rerum Novarum. A diferenza desta, onde avogaba por crear sindicatos só de católicos, que deran cabida tanto a empresarios como a obreiros, nesta nova encíclica mantén a tese dos sindicatos só católicos, pero permítelles aos obreiros católicos estadounidenses que formen e se afilien a sindicatos que acollen traballadores de distintas confesións.
Ramón Carballo Tajes
Ramón Carballo Tajes, nado cara a 1905 e finado na Coruña o 15 de marzo de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Viaxante de comercio e veciño da Ponte do Porto (Camariñas). Estaba afiliado á UGT. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu por mar a Portugal con Andrés Balsas Vello e Manuel Carracedo Balsa. Alí foron detidos pola policía e entregados pola PIDE aos franquistas en Tui. Ramón intentou suicidarse cortándose as veas. Unha vez restablecido, foi trasladado Prisión provincial da Coruña o 7 de xaneiro de 1937, e xulgado en consello de guerra por rebelión militar con Andrés García Ferreiro, Ventura Andújar Méndez, Constante Campa Santos, Manuel Mouzo Mouzo e Gumersindo Lema o 24 de febreiro. Condenado a pena de morte, foi executado na Coruña o 15 de marzo de 1937. En xaneiro de 1943 abríronlle expediente de responsabilidades políticas.
Venancio Pérez Lemos
Venancio Pérez Lemos, nado en Salceda de Caselas cara 1910 e finado en Tui o 21 de outubro de 1936, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou unha patrulla que se desprazou en auxilio das que se formaron no Porriño. Foi detido nos primeiros días de agosto con Gumersindo Rodríguez Casales por unha patrulla de falanxistas e gardas cívicos de Salceda de Caselas. Xulgados por rebelión militar en consello de guerra celebrado en Vigo o 12 de outubro, foron condenados a pena de morte. Foron executados en Tui o 21 de outubro de 1936.
Alcázar dos Reis Cristiáns
O Alcázar dos Reis Cristiáns, é un edificio de carácter militar ordenado construír polo rei Afonso XI de Castela no ano 1328, sobre construcións anteriores (o Alcázar andalusí, antes residencia do Gobernador Romano e a Aduana, situada nunha das marxes do río Guadalquivir), en Córdoba, España. O conxunto arquitectónico ten un carácter sobrio no seu exterior e espléndido no seu interior, cos magníficos xardíns e patios que manteñen unha inspiración mudéxar.
O Alcázar está declarado Ben de Interese Cultural dende o ano 1931. Forma parte do centro histórico de Córdoba que foi declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1994.
Historia
Tras a conquista castelá da cidade, o soar ocupado polo antigo alcázar andalusí foi repartido entre o rei Fernando III, o bispo, algúns nobres e a orde de Calatrava. Foi decidida a súa fortificación entre o ano 1328 e 1329, polo rei castelán Afonso XI, sobre construcións anteriores.
Tras a campaña de Granada e a finalización das campañas contra os musulmáns en España, os Reis Católicos cederon o inmoble ás autoridades eclesiásticas, as cales o converteron en Tribunal do Santo Oficio, perdendo entón o seu carácter palaciano. En 1812, e tras a abolición por parte das Cortes Constituíntes de Cádiz do Tribunal da Inquisición, converteuse en cárcere civil ata que no ano 1931, destinouse a instalacións militares, os cales o cederon no ano 1955 ao Concello de Córdoba.
Torres
Atópase rematado por catro torres (Pomba, Leóns, Homenaxe e Inquisición), dando ao edificio unha forma case cadrada.
Salón dos Mosaicos
miniatura|Salón dos Mosaicos. miniatura|Patio mourisco. miniatura|Sala de recepcións. A sala principal do edificio, construída no século XVIII, denomínase "Salón dos Mosaicos", xa que nela pódense admirar os impresionantes mosaicos atopados a finais dos anos 50 na Praza da Corredera e que formaban parte do circo romano, así como un sarcófago do século III. Na actualidade trátase dun lugar moi solicitado polos cordobeses para contraer matrimonio civil.
No subsolo da actual planta, é posible atopar aínda restos dos que se cren era baños reais utilizados polos altos dignatarios da época musulmá.
Patio mourisco
O patio mourisco, tamén coñecido como patio mudéxar, atópase no lado occidental do alcázar. É de planta cadrada e atópase rodeado de galerías arcadas, excepto na súa cara oeste, onde se acha a muralla que conecta a torre dos Leóns coa da Inquisición e a través da cal se pode acceder aos xardíns do alcázar. O patio posúe no seu centro unha fonte con chafariz e dous estanques situados a ambos os dous lados do mesmo.
Patio das mulleres
O patio das mulleres, tamén coñecido como patio oriental, atópase no lado oriental do alcázar. Recibe o seu nome da época na cal o alcázar foi utilizado como cárcere, xa que neste patio era onde se atopaba a sección feminina da mesma. Neste patio áchanse restos arqueolóxicos das distintas fases construtivas do alcázar así como dos edificios precedentes, o castellum romano e o alcázar andalusí.
Sala de recepcións
A sala de recepcións, tamén coñecida como sala do Océano, é un cuarto de planta cadrada situada xunto ao salón dos mosaicos. Nun dos seus muros áchase incrustado un mosaico romano dedicado ao deus Océano. Tamén se atopan aquí algúns sitiales do antigo coro capitular, que datan do século XVII.
Xardíns do Alcázar
A antiga Horta do Alcázar transformouse nunha impresionante superficie de aproximadamente 55.000m² de magníficos xardíns con especies como palmeiras, alciprestes, laranxeira s e limoeiros, que rodean a unhas elegantes fontes e estanques. Os xardíns estrutúranse en tres niveis: o xardín alto, o xardín medio e o xardín baixo.
O paseo dos Reis é un paseo bordeado por unha fila de alciprestes cilíndricos e dividido en dous por dous estreitos estanques. Neste paseo áchanse varias esculturas dos reis que construíron o alcázar, situadas sobre pedestais repartidos entre as sebes.
Douglas DC-5
O Douglas DC-5 é probablemente o menos coñecido da famosa serie DC de avións de pasaxe. Foi un aparello bimotor de entre 16 e 22 asentos para rutas máis curtas que as dos Douglas DC-3 e Douglas DC-4. Porén, no tempo que entrou no servizo comercial en 1940, moitas aeroliñas estaban cancelando pedidos de avións. Polo tanto só se fabricaron cinco DC-5 civís. Coa Douglas Aircraft Company volcándose xa na produción militar para a segunda guerra mundial, o DC-5 foi superado rapidamente polos acontecementos, aínda que se fabricaron unha cantidade limitada de versións militares.
Deseño e desenvolvemento
O Douglas Commercial Model 5 desenvolveuse en 1938 como un avión de pasaxeiros civil de 16-22 asentos, deseñado para usar tanto motores Pratt & Whitney R-1690 Hornet como Wright R-1820 Cyclone. Foi o primeiro avión de pasaxeiros en combinar "ás de ombro" (por riba da metade da fuselaxe) e tren de aterraxe en triciclo, unha configuración que aínda é común en avións turbohélice e transportes militares. O tren en triciclo foi unha innovación para os avións de transporte, xa que proporcionaba un mellor manexo e visibilidade en terra. A fuselaxe estaba a uns dous pés do chan polo que a carga de pasaxeiros e carga era máis doada que nos avións con tren convencional. Un dos primeiros cambios no deseño foi a alteración dos planos horizontais de cola para engadir un diedro de 15 graos co obxectivo de mellorar a estabilidade. Outra modificación significativa foi engadirlle escapes na carcasa do motor, que se aplicou retroactivamente despois de que a serie entrase en produción. Aplicouse un "truco óptico" pouco habitual ao perfil do prototipo. A parte superior do estabilizador vertical e o contorno das góndolas do motor pintáronse nunha cr máis escura seguindo o contorno do avión, facendo que a cola e os motores parecesen máis pequenos e o avión máis elegante.
Antes de que os Estados Unidos entrasen na segunda guerra mundial, foran fabricados un prototipo e catro unidades de produción.
Víctor Said Armesto
Víctor Said Armesto, nado en Pontevedra o 13 de agosto de 1871 e finado en Madrid o 17 de xullo de 1914, foi un escritor e o primeiro catedrático de Lingua e Literatura galaico-portuguesa.
Traxectoria
Era fillo do pedagogo krausista Federico Saiz Sánchez, catedrático no Instituto de Pontevedra, e de Amalia Armesto Aldao. Criouse cos seus avós maternos, Constantino Armesto (tío de Indalecio Armesto) e Carmen Aldao Sarmiento, na casa familiar da praza da Ferrería. Porén, tamén pasou tempo no pazo do Casal en Bueu. De neno fundou con Xerardo Álvarez Limeses a sociedade literaria "Los Amigos del Progreso", e con 15 anos dirixiu a publicación La Guindilla. Colaborou noutras publicacións locais facendo crónica social e crítica literaria. Formouse na biblioteca de Jesús Muruais, e o seu tío Indalecio influiría na súa ideoloxía republicana. En 1891 formou parte do Centro Republicano de Pontevedra. En 1892 impartiu conferencias no Recreo de Artesanos de Pontevedra e na inauguración do Centro Republicano de Compostela.
Comezou estudos de Dereito e Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela. Alí foi membro da tuna, coa que viaxou a París. En 1896 participou na festa de homenaxe ao Batallón Literario. Continuou a carreira de Filosofía e Letras en Madrid, da que se licenciou en 1898. Alí pertenceu á loxa masónica Comuneros de Castilla, da que tamén era membro a súa nai. Na capital española asistiu a numerosas representacións teatrais e conferencias.
Pertenceu ao coro que fundou o folclorista Casto Sampedro Folgar, con quen preparou o Cancionero Musical de Galicia en 1910 para o concurso convocado pola Academia de Belas Artes. En 1905 ambos foran comisionados por Pontevedra para a creación da Real Academia Galega, malia non poder ser elixido membro numerario ao exercer como docente lonxe de Galicia. En 1907 entrou en Solidaridad Gallega. Colaborou en prensa local, estatal e americana, como El Heraldo, El País, La Nación, Blanco y Negro, La Justicia, La Ilustración Española y Americana ou Galicia Literaria.
Malia aprobar oposicións para a cátedra de Figueres, mudou pola de Reus, e posteriormente trasladouse a León. En 1911 regresou como docente ó instituto de Pontevedra. Doutorouse ese mesmo ano coa tese Notas para el estudio de la materia de Bretaña en la poesía lírica gallega de los siglos XIII y XIV. En 1914 aprobou a oposición á cátedra de Lingua e Literatura Galegas, creada na Universidade Central de Madrid. Porén, faleceu pouco despois, polo que non puido tomar posesión.
A súa biblioteca, en parte herdada do seu tío avó Indalecio, consérvase no Museo Provincial de Pontevedra. Unha rúa leva o seu nome en Pontevedra, entre o barrio de San Roque e As Corvaceiras, na Moureira.
Vida persoal
En 1902 casou con Amadora Santoro (de Cuñas, Cenlle, e residente en Ribadavia), coa que tivo sete fillos: Soledad, Carmen, Jorge, Benigna (finada en 1909), María Eugenia, Rosario e Margarita Said Santoro.
Obra
miniatura|dereita|O grupo [[Aires da Terra. Sentado á esquerda, Víctor Said Armesto.]] miniatura|F. Tettamancy Gastón (1917): Víctor Said Armesto.
Shah Jahan
Shahab-ud-din Muhammad Khurram, nado en Lahore o 5 de xaneiro de 1592 e finado en Agra o 22 de xaneiro de 1666, foi un emperador mogol, máis coñecido como Shah Jahan (en persa: شاه جهان; "Rei do Mundo"), fillo do emperador Jahangir e da súa esposa Bibi Bilqis Makani (Jodh Bai), princesa rajput de Marwar (Jodhpur); a súa avoa paterna era tamén unha princesa hindú rajput de Amber (Jaipur), polo que o setenta e cinco por ciento dos seus antepasados eran príncipes hindús. Gobernou entre 1627 e 1658, cando o seu fillo Aurangzeb o confinou no forte de Agra.
O Imperio Mogol alcanzou o seu acme durante o reinado de Shah Jahan e está considerado o último dos grandes emperadores mogois.
Durante gran parte do seu reinado, ata 1648, a súa capital foi Agra e despois mudouse a Delhi, cando se reconstruíu o Shahjahanabad, o Forte Vermello, outra das súas grandes obras. É lembrado especialmente por ser quen mandou labrar o célebre trono do Pavón e levantou o Taj Mahal, ademais da Mesquita dos Venres de Delhi, os xardíns de Shalimar en Lahore, a mesquita que leva o seu nome en Sind e a tumba da súa filla favorita Jahanara Begum, xoias senlleiras da civilización komol.
Infancia, mocidade e familia
Shah Jahan naceu en xaneiro de 1592 co nome de Khurram na cidade de Lahore, cando aínda reinaba o seu avó Akbar, á esposa do cal, Ruqaiya Begum, princesa mogol curmá do seu esposo, foille encargado o coidado do neno, se ben pouco se sabe da súa vida no harén. De calquera xeito debe terse en conta que o seu pai Jahangir logrou o trono 1605, á morte de Akbar, en parte apoiado polas mulleres do harén: as viúvas de Akbar, Ruqaiya e Salima, e a súa avoa Hamida, nai de Akbar.
En 1607, aos dezaseis anos foi prometido á futura Mumtaz Mahal, filla de Asaf Khan e sobriña da esposa favorita do seu pai, Nur Jahan, quen con este matrimonio esperaba facerse coa lealdade do príncipe Khurram, que pouco despois foi designado herdeiro do imperio; porén, o casamento non se realizou ata 1612. Durante o reinado de Jahangir, Nur Jahan converteuse no poder detrás do trono e os cargos e a fortuna que conseguira para o seu pai e irmán foron obxecto de fortes críticas entre a nobreza cortesá.
Segundo o costume, Khurram foi tomando outras esposas. Primeiro, unha princesa persa safávida, Kandahari Begum; logo da voda con Mumtaz Mahal, casou con outra nobre musulmá, Izz un-Nisa Begum, e finalmente parece que contraeu matrimonio con algunha princesa rajput, mais non hai datos seguros ao respecto. De feito, cómpre sinalar que Mumtaz Mahal (1593- 1631) foi a nai de todos os seus fillos e fillas historicamente destacados e sen dúbida a súa esposa favorita.
En 1615 Khurram encabezou o exército mogol nunha campaña contra o levantamento do raxá Amar de Mewar, do clan rajput de Sisodia, e logrou unha destacada vitoria. Amar é considerado o último maraxá libre de Mewar e o día seguinte á derrota suicidouse, deixando a pretensión ao trono ao seu fillo Karan. Entre os hindús correu a voz de que Khurram estaba maldito por empurrar ao suicidio a quen era un parente político, pois polas súas veas corría abundante sangue rajput. Ao pouco da vitoria, o Emperador Jahangir outorgou a Khurram o título de Shah Jahan e elevouno ao rango máis alto da nobreza do reino.
Nur Jahan, a súa madrasta, cometeu un paso en falso en 1620, cando propiciou o casamento da súa propia filla dun matrimonio previo ao imperial con Shahryar, o máis novo dos medios irmáns de Kurru. Atribúese en parte a esta voda que Kurru se rebelase contra o seu pai en 1622, temendo ser desprazado da primoxenitura, que por outra banda distaba de ser un costume komol.
Non obstante, Jahangir non se mostrou demasiado rigoroso co seu fillo, limitándose a afastalo da corte. Posiblemente o emperador sabía que os seus outros fillos estaban lonxe da brillantez de Shah Jahan.
Goberno
Shah Jahan foi coroado en febreiro de 1628, co apoio do seu sogro Asaf Khan, que mantivo á marxe as aspiracións da súa propia irmá e emperatriz viúva Nur Jahan.
Durante o seu reinado produciuse un certo retorno á ortodoxia musulmá e mesmo prohibiu que se levantasen ou restaurasen templos hinduístas de acordo coa Xaria. Floreceron as seitas sufís e os festivais musulmáns convertéronse nos acontecementos máis importantes da corte; dúas veces por ano a corte pagaba peregrinacións á Meca.
En 1629 esmagou a última revolta dos nobres afgáns, liderada por Khan Jahan Lodi, gobernador de Malwa, e aínda que esta non logrou conmover os alicerces do poder imperial, a fronteira do Deccan seguiu a ser conflitiva, polo que o emperador volveu alí reiteradamente para lograr a submisión dos sultanatos de Bijapur e Golconda.