cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Goberno provisional ruso
O Goberno provisional e a desilusión do campesiñado
A toma de terras e facendas dos terratenentes tampouco recibiu a resposta gobernamental que o campo esperaba: o Goberno condenou severamente as ocupacións e as revoltas no campo, insistindo en tratar legalmente o traspaso da propiedade e aconsellando paciencia aos campesiños. A utilización da forza por parte do Goberno para impedir as accións dos campesiños, aínda que esporádica, non gustou a estes e reforzou a súa percepción do mesmo como un representante dos intereses dos terratenentes. Nas rexións onde a comuna fora a forma tradicional de repartimento de terra entre os campesiños da aldea, a idea de que cada familia só debía ter a terra que puidese traballar estaba moi arraigada, e levaba a considerar aos terratenentes absentistas como parasitos do campo. Consideraban que os seus problemas económicos acabarían co inmediato repartimento das terras dos terratenentes, que debían outorgárselles de xeito inmediato e sen necesidade de compensar aos antigos propietarios.
A política agraria do Goberno era completamente insatisfactoria para os campesiños. Dirixida a aumentar a produción e a asegurar o abastecemento das cidades e do Exército, ordenaba a recollida de información que permitise á futura Asemblea Constituínte Rusa resolver o problema agrario, mantendo mentres a propiedade e estruturas existentes. Aínda que lóxica, a actitude do Goberno era politicamente insostible no ambiente de 1917, xa que impoñía un atraso á reforma agraria,ao que se opoñían os campesiños. As prioridades do Goberno e dos campesiños non coincidían, o que levou pronto ao conflito entre as dúas partes. A expropiación das terreos reais e aristocráticas, a anulación das leis de Stolypin, a prohibición da venda de terras ou a instauración de comités agrarios eran medidas demasiado conservadoras para satisfacer ao campesiñado. Os comités agrarios, nomeados para reunir a información desexada e xestionar as disputas sobre as terras, a miúdo quedaron en mans de elementos non campesiños e foron impopulares no campo. Mal vistos polos campesiños e sen unha estrutura clara, tampouco contaban con forza algunha para impoñer a política gobernamental no agro. Os niveis máis baixos de xerarquía de comités agrarios, pola contra, si quedaron en xeral nas mans dos propios campesiños, que os utilizaron a miúdo para xestionar as tomas de terreos dos terratenentes.
As diferenzas sobre a política agraria entre liberais e socialistas agravou ademais a tendencia gobernamental a pospoñer as medidas á futura reunión da Asemblea Constituínte. A pesar do nomeamento do prestixioso socialrevolucionario Víctor Chernov como ministro de Agricultura do primeiro gabinete de coalición en maio, este resultou incapaz de vencer a oposición dos seus colegas ministros e do seu propio partido a aplicar unha reforma agraria xeral; a pasividade gobernamental favoreceu a ocupación de terras polos campesiños, que o Goberno non podía evitar pola forza. A pesar do crecemento da violencia nestas accións segundo avanzou o ano e dos casos de asasinatos de terratenentes, en xeral a revolución campesiña foi incruenta; os campesiños estaban en xeral máis interesados no repartimento das terras e bens daqueles e en asegurar a imposibilidad do seu regreso.
A finais do verán, o Goberno perdera todo control efectivo sobre o campo ruso, que quedou en mans dos comités locais formados por campesiños que dirixiron a toma das terras. Privado dunha administración e dunha forza capaz de impedilo, o Goberno mostrouse impotente para deter a reorganización do campo.
Lugares de Xove
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Xove
Goberno provisional ruso
O Goberno provisional e o control das forzas armadas
Desde os primeiros días da Revolución de Febreiro, o Goberno fracasou nos seus intentos de tomar o control das forzas armadas, que quedaron na práctica baixo a influencia dos soviets. A elección de representantes militares para os soviets, a aprobación da Orde número 1, que limitaba a autoridade do gabinete á política do Soviet de Petrogrado, e a proximidade do programa de paz deste aos desexos maioritarios dos soldados, reforzaron a autoridade dos soviets e frustraron o control gobernamental das forzas armadas.
Desde que na crise de abril, as tropas da gornición da capital —uns 180 000 soldados, máis outros 152 000 nas localidades próximas — seguisen as ordes do Soviet de Petrogrado e non as do xeneral Lavr Kornilov, comandante da mesma, o Goberno non tivo máis remedio que tratar coas unidades de Petrogrado a través do soviet. O Goberno non contaba en realidade con tropas realmente fieis: as unidades revolucionarias tendían a seguir as directrices dos grupos de extrema esquerda. Os intentos, ilegais, do propio Goberno de frear a propaganda derrotista dos xornais entre as tropas, resultaron inútiles. A finais de xullo, o gabinete restaurou a censura militar na prensa a petición do alto mando, e ante a súa ineficacia, tratou de eliminar a prensa derrotista. A propaganda derrotista, principalmente bolxevique, era moito máis eficaz que a do Goberno, que rara vez chegaba aos soldados, e era moito máis próxima aos sentimentos destes, os máis afectados pola guerra. Foi o propio propio Goberno, porén, o que permitiu a discusión política aos soldados que non estivesen de servizo, por presión da esquerda e contra a opinión dos mandos. A posibilidade de debater, a propaganda derrotista, e a crise de avituallamento da fronte fixeron que o extremismo político de esquerda se estendese rapidamente entre as tropas.
Como no caso doutros grupos, as esixencias dos soldados —uns sete millóns na fronte e outros dous millóns e medio nas guarnicións de retagarda — ao comezo da revolución eran moderadas, centradas principalmente na democratización do Exército e a fin dos privilexios dos oficiais e da humillación das tropas. A incapacidade do groso dos mandos para adaptarse á nova situación, o apoio do Goberno aos oficiais, e a fundada sospeita de que as chamadas a recuperar a disciplina militar e a preparación dunha ofensiva tiñan ademais unha segunda intención contrarrevolucionaria levou ao descrédito do Goberno entre os soldados. A gornición de Petrogrado, oposta desde o comezo á continuación da guerra, foi perdendo a súa inicial confianza e apoio cara aos dirixentes socialistas moderados ante a falta de reformas. O errado golpe de Kornilov a principios do outono acelerou definitivamente o proceso de oposición das tropas ao Goberno de coalición social-liberal e a esixencia de que o soviet tomase o poder.
Na fronte, as malas condicións das tropas pola falta de recursos fixo crecer as desercións; na súa maioría "campesiños uniformados". Moitos dos desertores regresaron ás súas aldeas levando con eles o radicalismo que xa crecía nas cidades e que se estendeu deste xeito polas provincias do Imperio. Ademais dos axitadores bolxeviques que o partido enviaba ás provincias, os soldados de permiso ou que desertaran actuaban tamén como propagandistas das posicións extremistas en asuntos políticos e sociais, a miúdo con grande efecto nas poboacións do agro ruso. As desercións eran numerosas xa incluso na primavera: na fronte suroeste calculábanse uns dous mil soldados desertores nos ferrocarrís aos día a mediados de abril. A chegada dos desertores ás guarnicións da retagarda afectou á moral destas, ademais de influír no campo. No outono, contábanse arredor dos dous millóns deles por todo o país.
Os plans de paz
Os dirixentes menxeviques que controlaban o soviet da capital, propuxeron a firma dunha paz sen anexións nin indemnizacións, para o que levaron a cabo unha actividade paralela no Soviet e no Goberno desde o seu ingreso neste en maio. O seu plan consistía na reconstitución da Internacional socialista e posteriormente na convocatoria dunha conferencia socialista en Estocolmo que debía conducir ao apartamento do poder das burguesías nacionais e a toma do poder dos socialistas, a firma da paz, e o xurdimento dunha nova orde económica e social nas distintas nacións. Para isto necesitaban a cooperación dos socialistas dos resto de países belixerantes e dos seus Gobernos. Porén, os socialistas Aliados que acudiron a Rusia trala Revolución de Febreiro, estaban máis interesados en reforzar o esforzo bélico ruso que nas propostas de paz do soviet. As condicións impostas polos socialistas dos países Aliados negaban na práctica reticente aquiescencia á convocatoria da conferencia socialista proposta polos rusos. O acordo entre o soviet e aqueles resultou imposible, o que imposibilitou o rexurdimento da Internacional e fixo fracasar o plan de paz. Os Gobernos Aliados, pola súa banda, tampouco se mostraron dispostos a cooperar e prohibiron a viaxe dos seus cidadáns a Estocolmo (franceses, italianos e estadounidenses a finais de maio e comezos de xuño, máis tarde os británicos ). Dada a intención do Soviet de Petrogrado de continuar a defensa do país ata a consecución da paz desexada, o fracaso das súas propostas de paz levou a que a belixerancia de Rusia continuase. O Goberno, enfrontado á hostilidade Aliada aos plans de paz, limitouse a calmar á opinión pública rusa e dar sensación de actividade, pero sen avance real algún xa a comezos do verán. O temor á hexemonía alemá, a sospeita de que Rusia xa non era considerada un aliado útil polos seus aliados da Tripla Entente e o apego á alianza co Reino Unido e Francia fixeron que o Goberno non planificara presentar un ultimato, ameazando con abandonar o conflito no caso de que non se satisfixesen as súas esixencias de paz.
En parte para reforzar a súa posición negociadora, tanto o Soviet como o Goberno fomentaron a preparación dunha ofensiva militar durante o verán que, tras efémeros avances, acabou en derrota e acelerou a desintegración do Exército e, con el, a fortaleza da posición negociadora rusa ante os seus aliados.
Tralas crises gobernamentais do verán, a diplomacia rusa, tanto do Goberno como do Soviet de Petrogrado, retomou con nulo éxito os esforzos por lograr a paz, cada vez máis desexada pola poboación segundo se acercaba o inverno. A falta de resultados desprestixiou aos socialistas moderados, incapaces de adoptar un plan alternativo ou de aceptar unha paz separada con Alemaña. O Goberno británico finalmente negouse a estender pasaportes aos seus cidadáns para acudir á conferencia socialista de Estocolmo a mediados de agosto, e a comenzos de setembro os defensistas tiveron que admitir que as probabilidades de lograr a paz a curto prazo seguindo o seu plan eran desprezables. A vacilación dos socialistas Aliados, a oposición dos seus Gobernos, a falta de apoio entre a poboación destes países e a aparente falta de apoio do propio Goberno ruso desbarataron os planes dos socialistas moderados, o que reforzou a posición dos bolxeviques, única forza que parecía prometer unha paz inmediata. Poucos días antes do derrocamento do Goberno provisional polos bolxeviques, os Aliados expresaron a súa oposición a aceptar a un delegado do Comité Executivo Central (Skóbelev) na próxima conferencia interaliada que, aclararon, non trataría sobre a paz nin sobre unha posible revisión dos obxectivos dos belixerantes, senón de como revitalizar as operacións militares. O empeño dos Aliados na vitoria militar e o seu convencemento de que esta era posible, especialmente trala entrada en guerra dos Estados Unidos, impediron que frutificasen os intentos dos defensistas revolucionarios de lograr unha paz negociada e paralizaron a acción política destes. A actitude Aliada de alargar as conversas cos rusos frustrou os intentos rusos de lograr unha paz que non fose unha vitoria total, pero ao prezo de favorecer aos bolxeviques. O Goberno provisional mostrouse lento nas súas accións a favor da paz e, desde comenzos do verán, cada vez menos interesado en tratar a cuestión cos Aliados, considerando que o momento non era propicio para lograr un acordo con estes. A poboación e especialmente os soldados esperaban a firma rápida da paz e o regreso aos seus fogares para comezar a repartición das terras. A falta de resultados fixo que un número crecente abandonase a súa anterior actitude defensista para pasar a apoiar aos bolxeviques. A incapacidade dos sucesivos gabinetes de alcanzar a paz desprestixiou intensamente ao Goberno provisional.
Os nacionalismos
A caída da autocracia fomentou o crecemento dos nacionalismos do antigo Imperio Ruso, que xurdiron con diversa forza e variadas exixencias, desde modestas autonomías culturais ata a independencia. Estes movementos foron radicalizándose ao longo de 1917, aínda que as exixencias de independencia total da nova república rusa escasearon.
Socialistas e liberais coincidían en opoñerse a reformar o Imperio de acordo a divisións culturais e relixiosas, a pesar do seu desexo de reforzar os Gobernos locais. Trataron de impedir a secesión das diversas minorías culturais do país e pospoñer as medidas sobre posibles autonomías ata a convocatoria da Asemblea Constituínte, que confiaban apoiaría a centralización do país. Tanto o Soviet de Petrogrado como o Goberno provisional opuxéronse ás exixencias políticas das minorías non rusas do Imperio. Rexeitouse tamén a reforma das unidades militares para crear novas formacións de acordo á nacionalidade. O Goberno confiaba ademais que as novas liberdades políticas acabasen coas tensións nacionalistas e consideraban este problema como secundario. Os bolxeviques e o resto da esquerda radical mostráronse máis favorables ás exixencias nacionalistas, pero dunha maneira vaga.
As Cortes finlandesas encontráronse coa desaprobación de socialistas moderados e liberais ao proclamar a autonomía, e estes trataron de atrasar as negociacións cos nacionalistas ucraínos ata que finalizase a guerra. A proclamación dunha ampla autonomía pola Rada Central Ucraína o foi rexeitada polo Goberno provisional, que rogou á Rada que pospuxese calquera medida ata a reunión da Asemblea Constituínte. A negativa da Rada e as posteriores negociacións entre as dúas partes precipitaron a crise de Goberno que en xullo acabou co primeiro goberno de coalición pola dimisión en bloque dos ministros kadetes, opostos ás concesións aos ucraínos. Só o último gabinete de coalición do outono prestou certa atención aos nacionalismos e realizou algunhas concesións tardías que non satisfixeron aos nacionalistas das minorías e que en última instancia quedaban condicionadas ás decisións da Asemblea Constituínte.
As exixencias dos obreiros
Ao comezo do período interrevolucionario, as exixencias dos traballadores eran reformistas e buscaban mellorar as condicións de vida e traballo, a miúdo insalubres e perigosas: implantación da xornada de oito horas, subidas de salarios, fin dos abusos da patronal, seguro por enfermidade, descansos para comidas, campamentos para os nenos, sanatorios... En xeral, centrábanse en abandonar a miseria, limitar o horario laboral, e mellorar as condicións de vida e de traballo. O apoio ao Goberno foi desde o comenzo morno, ao contrario que aos soviets, aos que os obreiros dirixían a maioría das súas reivindicacións. Entre as peticións políticas, a exixencia dunha inmediata convocatoria da Asemblea Constituínte elixida por sufraxio universal —incluíndo o voto feminino— e segredo era máis habitual que a da implantación do socialismo. O país se consideraba de feito unha república e non se expresaba a volta á monarquía. O derrotismo era aínda minoritario.
A reacción represora do empresariado radicalizou aos traballadores, a pesar das peticións de moderación do Goberno e do Soviet de Petrogrado. Os obreiros responderon creando comités nas fábricas e, en ocasións, tomando o control das mesmas e atacando aos capataces e donos destas. O número de bolxeviques e anarquistas, ambos extremistas, elixidos como representantes nos comités, nos soviets e nas xuntas sindicais, foi crecendo co tempo. Os comités das fábricas se foron convertendo nun poder alternativo ao do Soviet da capital e ao gobernamental. Moi próximos ás fábricas e talleres onde eran elixidos, eran organismos primordiais para expresar as aspiracións dos traballadores e rexeitados en xeral polos industriais, particularmente polos seus desexos de supervisar o funcionamento das fábricas. A finais de maio, nun gran congreso de comités de fábrica con representantes de 300 000 obreiros, creouse un comité central de maioría bolxevique e avogouse pola creación dunha milicia obreira e o traspaso do poder aos soviets.
Os industriais comenzaron por ceder ás exixencias de aumentos salariais dos obreiros —principalmente nas grandes cidades, con máis resistencia nas localidades de tamaño medio e nas pequenas fábricas — pero a inflación acabou xa no verán coa mellora na situación económica destes e as novas peticións foron rexeitadas, en parte por razóns políticas e en parte económicas: os beneficios empresariais desapareceran co grande aumento dos custos das materias primas, o combustible, os soldos e a caída na produtividade. Incapaz de controlar a maioría dos custos de produción, o empresariado ruso centrouse nos salarios, o que enfrontouno aos traballadores. Mentres os primeiros desexaban asociar os salarios á produtividade, os segundos desexaban que se axustasen ao custo da vida. As exixencias obreiras de supervisar as fábricas víronse en xeral rexeitadas polos industriais. Os traballadores sospeitaban que os recortes tiñan un obxectivo político, cando en realidade a maioría das veces tiñan unha orixe económica. Os obreiros percibían os peches de empresas como un ataque á revolución, e esta impresión reforzaba a reivindicación de traspasar o Goberno aos soviets, que debían defender os seus intereses. Algúns destes peches, especialmente no verán, tiñan efectivamente carácter político e estaban organizados polos empresarios para premer ao Goberno e aos traballadores. O enfrontamento levou a un aumento das folgas e da tensión entre as dúas partes. A vacilación do Goberno entre as exixencias do proletariado e as do empresariado defraudou a ambas partes. Os intentos de mediación fomentados polo Goberno fracasaron nunha serie de conversas nas que as cuestións se delegaban a diversas comisións e os industriais alegaban problemas financeiros para aceptar as reformas exixidas polos representantes obreiros. Os industriais comenzaron a clamar por un «Goberno forte» que favoreceu aos conservadores ao final do verán; os obreiros, por unha maior intervención gobernamental na industria, incluso pola socialización das fábricas. A oposición do Goberno e a falta de apoio da dirección do Soviet de Petrogrado aos comités das fábricas conduciu a que estes apoiasen cada vez máis á esquerda radical. A continua inflación, a guerra e a pobreza alimentaron o crecente extremismo obreiro.
O abastecemento das cidades e da fronte
O problema do transporte, incapaz de abastecer á vez á fronte e de satisfacer as necesidades dos civís das cidades, agravouse trala caída da autocracia, en parte polas accións dos propios ferroviarios. Fronte aos 4272 km de liñas construídos o ano anterior, en 1917 só se instalaron 995, o número de vagóns dispoñibles afundiuse de 463.419 a 174.346, e tamén o fixo o número de locomotoras. O transporte por ferrocarril era caótico. O importante transporte fluvial, xestionado por empresas privadas, era tamén moi deficiente e apenas controlado parcialmente polo Estado desde 1916. As condicións dos traballadores deste transporte eran tan malas que creceu o número dos que cambiaban de traballo. O número de barcos dispoñibles tamén decreceu coa guerra e moitos estaban en malas condicións. O sistema de estradas era tan anticuado, e a falta de animais de tiro tan grande debido ás requisicións do Exército (dous millóns de cabalos ) que non tiña un papel relevante nos transportes rusos. A falta destes animais complicaba moito o traslado das colleitas ata as estacións de ferrocarril e reducía as zonas que aprovisionaban ao resto do país. A crise do transporte levou ao desabastecemento, a inflación e paro por falta de materias primas nas cidades, o desperdicio no campo, a especulación no comercio, a deterioración das comunicacións, e problemas na subministración da fronte. Todo isto facilitou a radicalización da revolución. A capital, con gran poboación e dependente do abastecemento exterior, sufriu pronto a inflación e a escaseza de alimentos, ao igual que Moscova. Os ferroviarios, a pesar de estar mal pagados, tardaron, porén, en mostrar activamente o seu descontento mediante folgas ata comezos do verán. O Goberno tratou de atrasar a satisfacción das exixencias destes ata a convocatoria da Asemblea Constituínte e tratou en balde de calmar os ánimos con subidas dalgúns soldos, en parte por non contar cos fondos para máis.
A comezos do período interrevolucionario, ao problema do transporte engadíase a imposibilidade de satisfacer á vez as necesidades do Exército e da poboación civil: calcúlase que o país contaba con gran unicamente para o 50% das necesidades do primeiro e apenas o 41% das da segunda. Os campesiños preferían vender os seus produtos ao Exército, en parte polo carácter campesiño da maioría dos seus recrutas. Xa na primavera, as principais zonas produtoras de alimentos comezaran a gardar os seus excedentes e a non distribuír nas cidades e noutras rexións menos favorecidas. As cidades mostráronse ademais incapaces de abastecer de produtos manufacturados ao campesiñado e á propia poboación urbana debido ao gran consumo do Exército, as malas comunicacións e o aumento da demanda. As fábricas sufrían ademais de falta de combustible para operar. A hostilidade política entre traballadores e patróns afectaba tamén á produción. O enorme aumento do prezo dos produtos manufacturados e a imposición gobernamental pouco despois da revolución dun prezo fixo polo gran acrecentaron o desabastecemento das cidades ao desincentivar a venda deste polos campesiños. Os escasos esforzos do Goberno por impoñer prezos fixos tamén aos produtos manufacturados de primeira necesidade foron inútiles. Os campesiños, convencidos da próxima desaparición dos impostos e incapaces de comprar os produtos industriais que desexaban coa venda do seu gran a un prezo excesivamente baixo, non vían razón para facelo.
O Exército, que crecera en millóns en 1916, tampouco recibía a cantidade de alimentos necesarios para manter ás tropas, e a recomendación de reducir o número de efectivos para non ter que reducir as racións non foi aceptada polas autoridades. O desabastecemento das tropas fomentaba o descontento e a insubordinación. Os pertreitos tamén escaseaban, en parte pola crise política que reduciu a produción de armamento, moi concentrada na capital. A falta de recursos foi crucial na decadencia do Exército e no aumento das desercións, que contribuíron a desbaratar aínda máis o sistema de transporte. O aumento do derrotismo, das desercións e a falta de control gobernamental do Exército tiveron importantes consecuencias: os soldados que abandonaban a fronte, na súa maioría campesiños, levaron con eles a propaganda bolxevique, que estendeuse polas provincias e avivou o desexo dunha entrega inmediata das terras; a falta dun instrumento de coerción impediu ao Goberno enfrontarse ao caos crecente. Desaparecida a antiga policía tsarista, as novas milicias non estaban baixo o control do Goberno de Petrogrado e, a miúdo, nin sequera dos Gobernos locais.
O Goberno provisional tratou de solucionar o problema do desabastecemento mediante tres medidas principais:
Incluso o moderado sindicato ferroviario, Vikzhel, acabou por apoiar unha folga no outono para lograr o aumento dos salarios dos traballadores que paralizou importantes liñas a comezos de outubro, aínda que non as da fronte; en total, 39 das 51 liñas de longa distancia seguiron a folga. O Goberno cedeu parcialmente ás exixencias e dous días máis tarde o sindicato acabou coa folga; a calma que seguiu, porén, era máis aparente que real.
Pouco antes da Revolución de Outubro, a competencia entre o Exército e a poboación civil polos alimentos era pública, e en varios lugares os mandos tiveron que ceder parte das escasas vituallas á poboación para evitar revoltas e ataques aos almacéns militares.
A incapacidade do Goberno para acabar co problema da falta de recursos afundiu a Kerenskii, conduciu ao enfrontamento entre o campo e as cidades, que acusábanse mutuamente de ser os culpables do mesmo, e fomentou a especulación.
Crise financeira
O déficit nos presupostos conduciu á inflación e á depreciación do rublo. Mentres o Goberno imprimía gran cantidade de moeda, a confianza da poboación nesta diminuía. As clases adiñeiradas trataron de transferir os seus bens ao estranxeiro por calquera método, incluso ilegal. As novas emisións de moeda, chamadas popularmente «kérenskis», perderon valor a ollos da poboación.
O intento do Goberno de obter crédito a través de bonos do chamado «crédito pola liberdade» resultou un fracaso e intensificou a división social entre as clases privilexiadas, que o apoiaron, e as baixas, que o rexeitaron. A alta burguesía rusa, porén, non subscribiu de forma destacada o empréstito. A axuda financeira Aliada, que se reducira substancialmente en xaneiro, continuou reducíndose, en parte pola percepción dos Gobernos Aliados e os seus representantes no país de que a situación do Exército impediría que este levasen a cabo operacións de ataque relevantes.
O Goberno carecía dunha política financeira ben perfilada; implantou diversos monopolios e tratou de frear a inflación, controlar os gastos e aumentar os ingresos, á vez que garantía aos investidores estranxeiros os seus préstamos, incluídos os subscritos polo antigo réxime tsarista. A finais de xuño, o Goberno aprobou unha lei que gravaba enormemente os beneficios —pero non na capital— obtidos nos últimos anos, aínda que facilitaba á vez evitar os pagos; os industriais e financeiros criticaron duramente a medida.
Primeiro gabinete
Ministros do primeiro gabinete do Goberno provisional.|miniatura|dereita Os membros máis destacados do primeiro gabinete do Goberno provisional foron políticos dos partidos burgueses, entre eles o profesor de historia Pavel Miliukov (na carteira de Exteriores e figura dominante do Goberno), Nikolai Nekrasov (Transporte), Andrei Shingariov (Agricultura) e Aleksandr Manuilov (Educación), todos eles membros do Partido Democrático Constitucional. O ministerio da Guerra quedou nas mans do magnate conservador Aleksandr Guchkov, do máis conservador Partido Outubrista. Finanzas pasou a estar dirixido por Mikhail Tereshchenko, magnate xurdido do nada, mentres que para xustiza nomeouse ao socialrrevolucionario Aleksandr Kerenskii que infrinxiu a prohibición do Soviet de Petrogrado de que os socialistas participaran no Goberno.
O Goberno, elixido principalmente pola Cuarta Duma que se formara por un censo moi restrinxido, non era tan representativo da poboación como pareceu a moitos dos seus contemporáneos. Os soviets, xurdidos en febreiro e durante o resto da primavera en todo o Imperio Ruso, crearon en maio e xuño uns consellos executivos (un de campesiños e outro de soldados e traballadores) que, en conxunto, eran un mellor reflexo da poboación e constituían un centro de poder alternativo ao Goberno. Os desacordos entre o Goberno, fundamentalmente liberal e decidido a pospoñer a reforma agraria e a continuar a guerra ata lograr a vitoria, e o Soviet de Petrogrado, formado por socialistas desexosos de aplicar reformas sociais, apareceron pronto. Estes diferentes puntos de vista plasmáronse xa na ausencia dunha postura sobre a guerra e o problema da terra no programa do Goberno publicado o. A pesar disto, foi durante o período deste primeiro gabinete do Goberno provisional cando levouse a cabo o groso da tarefa lexislativa aprobada durante os oito meses anteriores á Revolución de Outubro.
A deterioración da situación económica ao longo da primavera supuxo, porén, unha desilusión crecente dunha parte importante da poboación co novo Goberno. A continuación da guerra, o aumento da crise alimentaria e a escaseza de artigos, a inflación crecente e o caos nos abastecemento ás cidades e ao campo, o fracaso do racionamento implantado polo Goberno desluciron as esperanzas orixinais. Ao longo da primavera, o interese do Goberno por manter a fronte e as súas declaracións patrióticas fixeron que un número crecente de traballadores e soldados comezase a velo como o representante unicamente das clases adiñeiradas, lonxe do pobo. Os soviets gañaron prestixio, considerándose as institucións verdadeiramente democráticas, en contraste co Goberno.
A pesar da promesa de reunir a Asemblea Constituínte o antes posible, o Goberno realizou os preparativos moi lentamente: a xunta que debía redactar o estatuto regulador das votacións na Asemblea só fundouse formalmente o, os delegados do soviet á xunta elixíronse a mediados de maio e esta reuniuse por primeira vez o. O Goberno finalmente propuxo a data de eleccións para o e a apertura da Asemblea para o, propostas que Kerenskii reiterou o. Porén, o, o Goberno decidiu atrasar as eleccións ao e a reunión da Asemblea ao. A lentitude nos traballos preparatorios e o pospoñer a reunión da Asemblea Constituínte debeuse en gran parte á actitude dos kadetes. A primeira data elixida polo Goberno fixouse pola presión dos bolxeviques nas rúas, ante as continuas discrepancias na xunta electoral e os intentos dos kadetes de atrasar as eleccións e a apertura da Asemblea. Para cando finalmente se levaron a cabo as eleccións á Asemblea, o Goberno provisional xa fora substituído polo soviético, o Sovnarkom.
Foi a posición gobernamental ante a guerra, publicada por primeira vez o, a que provocou a primeira crise de Goberno do período interrevolucionario e a formación do primeiro gabinete de coalición social-liberal. Os liberais con Miliukov á cabeza desexaban continuar coa contenda ata a vitoria e non estaban dispostos a abandonar as compensacións acordadas co resto de países Aliados durante o período anterior, actitude que non compartía a maioría da poboación, farta xa para entón da Gran Guerra. O desacordo levou a manifestacións de ambos bandos e a choques violentos con derramamento de sangue. O temor a desencadear unha guerra civil levou ao Goberno e ao Soviet de Petrogrado a pactar unha solución que non acabou, porén, coa dualidade no poder.
Segundo gabinete, coalición de partidos liberais e socialistas
Os cambios no Goberno non afectaron ao seu carácter: os liberais tiñan como obxectivo entorpecer as reformas ata a convocatoria da Asemblea Constituínte, reforzar o poder gobernamental e manter o esforzo bélico; mentres que os socialistas preocupábanse de satisfacer as ansias populares por reformas inmediatas e tratar de lograr unha paz sen indemnizacións de guerra nin anexións o máis rapidamente posible. As tensións no Goberno agudizáronse; ás diferenzas políticas entre socialistas e liberais uniuse a incapacidade de manter a coalición entre estes e cumprir á vez as ansias da poboación. Incluso numericamente os ministros socialistas (seis) estaban en minoría respecto aos burgueses (nove ), ademais de non ser un grupo unido dentro do gabinete. A inclusión dos socialistas moderados neste fíxolles perder popularidade e a súa imaxe quedou asociada aos fracasos do Goberno, o que favoreceu aos bolxeviques, única forza relevante de oposición. O relevo de Miliukov tampouco cambiou a política exterior nin a actitude fronte á guerra do Goberno, que quedou en mans de Teréshchenko, quen continuou a liña do seu antecesor, pero con máis discreción. O novo gabinete prometeu loitar contra a desorganización da economía, mellorar as condicións de traballo, aumentar os impostos sobre os beneficios excesivos, aumentar o autogoberno e convocar canto antes a Asemblea Constituínte, pero a cuestión da propiedade da terra quedaba posposta ata a reunión da Asemblea. O seu principal obxectivo, porén, era o reforzamento do Exército; a finais de maio, Kerenskii comezou os seus esforzos para mellorar a súa moral e favorecer a próxima ofensiva, que todas as forzas políticas apoiaron a excepción da extrema esquerda. Para a dereita, o fortalecemento das forzas armadas podería servir incluso para debilitar aos seus rivais de esquerda. Para os socialistas moderados, a ofensiva era necesaria para demostrar a forza do país e reforzar así a súa posición a favor da paz ante os demais países enfrontados na guerra. A pesar deste amplo apoio político, a poboación mantiña un intenso rexeitamento á guerra, que desembocou nas Xornadas de Xullo.
O comezou o Primeiro Congreso Nacional dos Soviets, dominado pola fracción defensista revolucionaria encabezada por Tsereteli. a posibilidade, aínda aparentemente viable, de que se lograse a paz a través do plan da dirección do consello dunha conferencia socialista seguida dunha negociación dos contendentes, outorgoulle o apoio maioritario dos delegados, que aprobaron o seu programa. Os dirixentes do Soviet da capital puxeron en marcha dúas medidas para favorecer os seus plans de paz: tratar de obter o apoio da poboación nas nacións belixerantes á súa conferencia de paz mediante o envío dunha delegación socialista aos países Aliados, e apoiar a inminente ofensiva militar que debía servir, na súa opinión, para reforzar a importancia de Rusia ante os Aliados e demostrar que seguía sendo unha gran potencia. Esta última medida levou á perda do apoio da poboación, que opoñíase á continuación da guerra incluso se se xustificaba como un paso necesario para acadar a paz. A ofensiva militar foi moi impopular e resultou unha catástrofe militar e política. O optimismo da primavera deu paso a un verán de desilusión pola incapacidade do Goberno de resolver os graves problemas do país, e repleto de crises políticas constantes e empeoramento da situación económica.
Na véspera do fracasado alzamento contra o Goberno a mediados de xullo, este achábase gravemente debilitado pola retirada dos ministros kadetes o, que deixou ao gabinete unicamente con cinco ministros burgueses e seis socialistas. Unicamente o rexeitamento da maioría no Soviet de Petrogrado a tomar o poder como exixían os manifestantes armados, a fidelidade ao Soviet das tropas da fronte, que tiveron que ser despachadas finalmente á capital, e o efecto sobre as unidades indecisas de Petrogrado da acusación do Goberno contra Lenin como axente alemán fixeron fracasar o golpe. O esmagamento das protestas o non acabou, porén, coa crise gobernamental: ao día seguinte, os Imperios desencadeaban unha contraofensiva que varreu ás unidades rusas, e dous días máis tarde dimitía o Primeiro Ministro Lvov. O fracaso da ofensiva militar desbaratou os plans de paz dos defensistas do Soviet de Petrogrado e do Goberno.
Kerenskii primeiro ministro, gabinete provisional e segunda coalición
Tras rexeitar Lvov o programa de goberno elixido polos dirixentes do Soviet de Petrogrado, dimitiu como esperaban estes e Kerenskii sucedeuno como Primeiro Ministro. Inmediatamente abandonáronse varias medidas do programa que conduciran á renuncia de Lvov (abolición da Duma, proclamación da república e diversas medidas agrarias ). O novo Consello de Ministros con Kerenskii á fronte, formado a noite do, non contaba con representantes dos kadetes, aínda que si cun liberal que se separara deles. Os socialistas Tsereteli (novo ministro de Interior) e Chernov (aínda en Agricultura) permaneceron no executivo. O anuncio da súa formación coincidiu coa noticia dunha grave derrota militar na fronte que causou novas revoltas na capital.
Os intentos de reforma agraria de Chernov no verán produciron unha gran tensión interna no gabinete, e os kadetes exixiron a súa expulsión para continuar no Goberno. As relacións entre socialistas e liberais non eran boas e xa o dimitira o ministro kadete de Industria e Comercio A. I. Konoválov, e máis tarde sufrira duras críticas o tamén kadete A. A. Manúilov, ministro de Educación.
Ao desacordo en política agraria, sumouse a tensión entre o gabinete e as minorías: aínda que trala revolución a discriminación fora abolida, só no caso de Polonia prometérase a independencia dunha das minorías do Estado. A relación con Finlandia, á que se ofreceron concesións consideradas polos nacionalistas insuficientes, era mala e, co resto, a política gobernamental limitarase a pospoñer calquera cambio á reunión da Asemblea Constituínte Rusa. Esta situación, polo xeral insatisfactoria, empeorara polas accións dos nacionalistas ucraínos, que formaron un goberno autónomo, a Rada Central Ucraína, que arroxouse en xullo ao poder na rexión, acción rexeitada polo Goberno de Petrogrado. Os intentos de conciliación dalgúns dos ministros progresistas foron rexeitados polos membros do Partido Democrático Constitucional, que utilizou o desacordo para dimitir, a pesar de non limitarse este á cuestión ucraína, senón que era a política agraria a causa fundamental das discrepancias e da renuncia. Catro ministros abandonaron o executivo mentres que Nekrásov, kadete pero moi independente, abandonou o partido para permanecer no Goberno.
Tralo fracasado intento de golpe contra o Goberno a comenzos de xullo, apoiado pola ala radical do Partido bolxevique, o Goberno tratou de reforzar a súa autoridade e esmagar aos radicais de esquerda, con escaso éxito máis aló das aparencias. O arresto dalgúns dirixentes bolxeviques non impediu a fuga doutros (como o propio Lenin) e o Goberno mostrouse incapaz de sometelos a xuízo a pesar das presións dos conservadores.
Cuarto gabinete, terceira coalición, o regreso dos kadetes e o golpe de Kornilov
Escena da [[Xornadas de Xullo|revolta de comezos de xullo de 1917, que debilitou temporalmente o ascenso bolxevique.|miniatura|200px|right]] O dimitiu o segundo gabinete, e Kerenskii non logrou formar un novo ata o. As longas e complicadas negociacións cos kadetes para que regresasen ao Goberno concluíron coa súa volta ao Consello de Ministros, xa presidido por Aleksandr Kerenskii, que recibiu amplos poderes ademais de conservar o Ministerio de Defensa. Por exixencia dos kadetes, os ministros quedaban libres de responder ante os seus partidos ou ante o soviet, que comprometíase a non interferir na labor do Goberno. Kerenskii forzara o novo acordo entre os socialistas e os liberais ameazando con dimitir; tralo pacto do o gabinete tomou posesión dous días máis tarde, con catro ministros kadetes, outros tres liberais e varios ministros socialistas. Tsereteli abandonou o Goberno, pero permanecieron Skóbelev e Chernov, este a pesar do rexeito dos kadetes. Kerenskii logrou que os kadetes regresasen ao Goberno e que aceptasen a Chernov, ao que non tiña simpatía pero consideraba necesario. O novo Goberno, débil, quedou controlado polo triunvirato formado por Kerenskii, Teréshchenko e Nekrásov. Os kadetes impuxeron na práctica a Kerenskii un veto que impedía a promulgación de novas reformas sociais e políticas ata a resolución destas cuestións pola Asemblea Constituínte, cuxa reunión, pola súa banda, trataron de atrasar. Poucas semanas despois, para satisfacción de Miliukov, o Goberno pospuxo a elección da Asemblea. A preocupación kadete pola Asemblea debíase tanto ao seu desexo de que as eleccións se celebrasen democraticamente e de acordo a dereito, como ao seu temor de que o resultado lles privase do gran poder do que desfrutaban no Goberno provisional.
Días antes, o, Keresnkii nomeara ao xeral Lavr Kornílov, Comandante en Xefe do Exército ruso; este exixira autonomía para restaurar a disciplina nas Forzas Armadas que seis días máis tarde perderían Riga, tomada por unidades alemás.
Granda
O topónimo Granda pódese referir a:
Goberno provisional ruso
Cuarto gabinete, terceira coalición, o regreso dos kadetes e o golpe de Kornilov
[[Lavr Kornílov, Comandante en Xefe do Exército ruso e líder do fracasado golpe de Estado contrarrevolucionario en setembro de 1917.|miniatura|200px|esquerda]]
Consciente do descontento popular, Kerenskii non logrou, porén, acordar entre os seus ministros un programa de reformas que enderezase en parte a situación e non se decidiu a aplicar unha represión radical; o Goberno quedou paralizado. Ante esta situación, influentes elementos liberais e conservadores comenzaron a formularse a posibilidade de apoiar un intento de implantar un Goberno militar que restaurase a orde na fronte e frease o caos crecente. A maioría do Partido Democrático Constitucional, encabezado por Miliukov, adoptou esta postura, mentres unha minoría mantiña o seu apoio á coalición cos socialistas.
As organizacións partidarias dun Goberno militar sopesaron varios candidatos para o posto de ditador, decantándose finalmente polo xeneral Lavr Kornílov, Comandante en Xefe do Exército, valente pero pouco intelixente, de ideas políticas conservadoras e algo primitivas. Tralo fracaso da intentona militar a comezos de setembro, o poder real do Goberno desapareceu. Esfumouse definitivamente o espírito de cooperación entre socialistas moderados e liberais nos que se baseaba a súa autoridade. Importantes socialistas que defenderan anteriormente a cooperación cos kadetes comenzaron a criticar a continuación da colaboración, como o exministro socialrevolucionario Víctor Chernov; entre os menxeviques creceu o apoio á corrente internacionalista oposta aos pactos cos liberais.
O directorio e o quinto gabinete
Kerenskii creou un directorio de cinco membros o, ao tempo que proclamaba a república. Carente de figuras políticas de relevancia, no fondo supuxo a creación dun Goberno persoal do Primeiro Ministro, que quedou teoricamente reforzado polo nomeamento de Kerenskii como comandante en xefe do Exército; a autoridade civil e militar do país quedou nas súas mans. Consciente da súa debilidade política, buscou recuperar o apoio dos kadetes a pesar da hostilidade cara a estes de gran parte dos dirixentes socialistas tralo intento de Golpe de Estado do xeral Lavr Kornilov. Este aumentou o apoio aos bolxeviques, que acusaron aos socialistas moderados que controlaran ata entón o Soviet de Petrogrado de convenza co Goberno e os militares no golpe. A debilidade dos socialistas moderados plasmouse na perda da presidencia do Soviet da capital o, que Trotski pasou a presidir dezaseis días máis tarde. Os moderados tiveron que continuar coas súas actividades a través do Comité Executivo Central de Todas as Rusias, elixido no Primeiro Congreso dos Soviets de Todas as Rusias en xuño e que aínda controlaban. Incluso entre os socialistas moderados creceu o rechazo a continuar cos gabinetes de coalición cos liberais. Con grande esforzo, porén, Tsereteli e os seus partidarios lograron manter o apoio socialista á coalición na Conferencia Democrática a comezos de outubro: as confusas votacións aprobaron a continuación da coalición, pero rexeitaron que esta incluíse ao último partido liberal significativo —o Partido Democrático Constitucional— e deron paso ao encargo de Tsereteli de aclarar a situación con Kerenskii.
Un novo Consello de Ministros de coalición —con dous ministros socialistas— acabou formándose o. A pesar das votacións contrarias dos socialistas durante a conferencia democrática, Tsereteli logrou a aprobación final da nova coalición, incluso despois de non lograr manter a súa promesa aos delegados socialistas de que o novo Goberno respondería ante o Preparlamento formado pola Conferencia. Este último Goberno foi débil, pouco máis que unha camarilla de Kerenskii, carente de verdadeiro apoio de socialistas e liberais,  que sumíronse pronto en disputas no Preparlamento. Os ministros eran figuras de segunda fila da política nacional e, a pesar do reforzamento das correntes esquerdistas no país tralo golpe frustrado, máis conservadores que os seus predecesores.
A revolución bolxevique e a fin do Goberno provisional
O batallón da morte formado por mulleres e último defensor do Goberno provisional, xunto á sufraxista británica [[Emmeline Pankhurst.|miniatura|200px|dereita]]