cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batz
Orixe do nome
A etimoloxía de "batz" parece estar no alto alemán Bätz, que en alemán moderno pasou a Bär, co significado de "oso". De feito, a imaxe dun oso heráldico é recorrente nestas moedas, á parte de formar parte do escudo de Berna.
Orixe e expansión
miniatura|Batz (4 [[kreutzer) de Bamberg, Alemaña, cuñado en 1696]] A finais do século XV, Berna e Soleura levaron a cabo unha reforma monetaria, no contexto da cal Berna creou, arredor de 1492, unha nova moeda con valor de catro kreuzer que debía servir para ocupar o espazo intermedio entre os valores máis pequenos do sistema e os máis grandes, como o tálero. Esta nova moeda tomou inicialmente o nome de rollbatz, simplificado de camiño a batz.
Os batzen estendéronse a finais do século XV pola Suíza occidental (Berna, Soleura, Friburgo...), polos estados do sur de Alemaña e polo norte de Italia. Tal difusión chegou a provocar mesmo cuñaxes inflacionistas (sobre todo en Italia), cara ás que se produciu un fenómeno de rexeitamento na rexión en torno a Berna.
A partir do século XVII os batzen foron cuñados soamente en billón, aínda que coa aparición de múltiplos e fraccións desta moeda varios dos seus múltiplos se emitiron en prata.
As tiraxes de batzen chegaron a ser moi numerosas e, por mor da súa rápida extensión xeográfica, responderon a padróns monetarios moi diferentes, en tanto que a proporción de prata na súa aliaxe ía minguando gradualmente. Como resultado deste proceso, a súa circulación foi prohibida polas cidades do sur de Alemaña (ca. 1535). Con todo, nesta rexión, en 1559 foi introducida en Augsburgo unha moeda co valor de medio batz que estendeu a súa vida ata o século XVII e da que se produciron grandes cantidades.
A tipoloxía máis habitual dos batzen de Suíza caracterizouse pola presenza nos seus reversos dunha cruz cos seus brazos rematados en flores de lis, e o escudo cantonal nos anversos. Nas emisións correspondentes ao sur de Alemaña, no entanto, era máis común a representación dunha aguia heráldica.
miniatura|360px|40 batzen de [[prata do cantón de Vaud de 1812]]
Na República Helvética
Despois da República Helvética, os batzen foron cuñados por todos os cantóns daquela existentes, coas excepcións de Appenzell Interior, Xenebra, Glarus, Tesino e Zug.
O Concordato de 1825
miniatura|220px|esquerda|5 batzen de [[Cantón de Berna|Berna (1826) consonte o Concordato de 1925]]
A reforma monetaria de 1850 supuxo a desaparición definitiva do batz, aínda que esta denominación segue a aplicárselle popularmente en Suíza ás moedas de 10 céntimos de franco.
Alcmeón de Crotona
Alcmeón de Crotona (século -VI) foi un filósofo pitagórico dedicado á medicina.
Traxectoria
Moi poucos son os que o coñecen polo seu propio nome, é da xeración de pitagóricos contemporáneos ou sucesores inmediatos de Pitágoras. O único pensador itálico entre Pitágoras e Parménides, de cuxas opinións temos testemuños suficientes como para xustificar o seu estudo, é Alcmeón de Crotona o cal tería o seu acmé a comezos do século -V. Sabemos que era dualista e que tivo algún tipo de contacto con Pitágoras. Iámblico cataloga a Alcmeón entre os contemporáneos de Pitágoras, un mozo discípulo seu, cando el era ancián. De todos os xeitos dado que na mesma lista sitúa a Filolao, Arquitas e Leucipo, o seu testemuño carece de valor ningún. Pola súa banda, Aristóteles, que menciona a Alcmeón polo seu nome en varias ocasións, afirma que era mozo cando Pitágoras era un ancián pero non di nada sobre que fose o seu discípulo ou que o coñecese. Tamén conxectura con que, Alcmeón, tomou as súas teorías dos pitagóricos ou eles del, pero nunca afirma que fose membro da escola. Pola súa banda Dióxenes Laercio fala da relación de Alcmeón con Brontino, e, dado que sabemos que este mantivo unha estreita conexión con Pitágoras, é unha mostra clara de que Alcmeón mantivo un estreito contacto coa escola pitagórica. Dióxenes cita tamén a León e Bátilo, os cales, segundo a lista de Iámblico, aparecen entre os pitagóricos. Parece que Alcmeón se interesou preferentemente por asuntos relacionados coa medicina e coa fisioloxía, aínda que o certo é que se preocupou tamén por cuestións de filosofía natural.
Investigación
Centrouse na orixe e proceso das sensacións sendo da súa creación a táboa pitagórica das oposicións (doce/amargo, branco/negro, grande/pequeno) que puña en relación sensacións, cores e magnitudes. Outra das súas contribucións foi a elaboración dunha teoría que supuña a alma inmortal e en continuo movemento circular. Alcmeón atribuíu a tenza de alma tanto aos homes como aos astros, e identificou a harmonía cunha lei universal.
"A doutrina de Alcmeón de Crotona, parece aproximarse moito a estas ideas, sexa que as tomou dos Pitagóricos, sexa que estes as recibiron de Alcmeón, porque florecía cando era ancián Pitágoras, e a súa doutrina parécese á que acabamos de expor. Di, en efecto, que a maior parte das cousas deste mundo son dobres, sinalando ao efecto as [68] oposicións entre as cousas. Pero non fixa, como os Pitagóricos, estas diversas oposicións. Toma as primeiras que se presentan, por exemplo, o branco e o negro, o doce e o amargo, o ben e o mal, o grande e o pequeno, e sobre todo o demais explícase dunha maneira igualmente indeterminada, mentres que os Pitagóricos definiron o número e a natureza das oposicións". Aristóteles, Metafísica, Libro 1º, V
Descubriu o nervio óptico e a trompa de Eustaquio.
Teoría da saúde
Alcmeón foi, como os pitagóricos, un dualista. O que sucede é que mentres estes recoñecían como principios primarios a uns pares particulares de opostos (límite-ilimitado), Alcmeón, afirma simplemente que a oposición era fundamental sen especificar ningún par ou pares primarios. Neste contexto, a súa teoría da saúde, é quen mellor ilustra o seú dualismo. É moi posíbel que esta doutrina, a pesar da súa rectricción ao campo da medicina, suxira a Platón a teoría que Simias, no Fedón ( 85 E - 86 D ) describe acerca de que a alma é simplemente unha harmonización dos opostos físicos que compoñen o corpo. Dado que Platón, nesta pasaxe, cita unha opinión pitagórica, resulta verosímil pensar que, neste punto, fose Alcmeón o pai da teoría o que demostraría que: ou ben era pitagórico, ou que exerceu influencia sobre os pitagóricos.
“O gran descubrimento do xenial Alcmeón de Crotona de que o cerebro era o sitio da conciencia, das sensacións e do entendemento, noutras palabras, do conxunto da vida psíquica, levaba implícita a idea que toda enfermidade mental e tamén a epilepsia, dependía dunha enfermidade do cerebro” (…) “o cerebro rexía todo o corpo, era o órgano central de toda a actividade humana tanto psíquica como corporal; nel terminaban os nervios e nel estaba o centro de toda a vida psíquica. A el debiamos as nosas sensacións e pensamentos (…) O cerebro levaba á conciencia as sensacións que os nervios traían desde os órganos sensoriais”.
Concepción da alma
Pénsase que os textos que nos falan sobre a concepción da alma de Alcmeón, a pesar de ser contraditorios, nos estarían a describir a mesma doutrina. A oposición presente nos textos sería a seguinte:
Por unha banda afírmase que a alma é inmortal e que posúe a calidade, do mesmo xeito que os corpos celestes, de estar sempre en movemento circular.
Doutra banda afírmase que os homes son mortais porque son incapaces de xuntar o principio co fin. É dicir neles existiría unha alma que permite realizar o movemento do corpo pero non levar a cabo un movemento circular continuo.
En definitiva mentres que os corpos celestes son inmortais e eternos xa que teñen a propiedade de realizar un movemento circular continuo; no caso do home, este seria mortal xa que non tería a capacidade de unir o principio co fin, é dicir, realizar un movemento de tipo circular continuo. Esta curiosa doutrina lémbranos a Heráclito cando afirma que nun círculo o comezo e o fin son o mesmo. Tamén Platón, no Timeo, fala acerca dos círculos xiratorios da alma dando a impresión de ter certa relación con esta teoría.
Soño
Alcmeón de Crotona foi un dos primeiros autores que tratou de formular unha hipótese sobre o soño, aínda que se tratou dunha hipótese non experimental, evidentemente. A hipótese de Alcmeón é coñecida como hipótese vascular, ao propor que o soño é o resultado dun aumento da cantidade de sangue.
Igrexa de Stenkumla
Historia e arquitectura
A parte máis antiga da igrexa é a torre, que foi construída a comezos do século XIII. Orixinalmente estivo unida a unha igrexa románica do século XII, pero esta foi substituída polo presente edificio en distintas etapas. O coro é de mediados do século XIII, mentres que a nave foi construída a comezos do XIV. Dende a idade media a igrexa permaneceu case inalterada.
A nave case cadrada está soportada por un único píar central. As paredes están decoradas con frescos do século XV, realizados polo artista coñecido como Passionsmästaren. Un conxunto de frescos representa a Paixón de Cristo e outro varias santas, que probablemente son Santa Bríxida, Santa Isabel, Santa Bárbara, Santa Catarina e Santa Margarida. As fiestras da nave e do coro teñen fragmentos das vidreiras orixinais. No coro hai outro conxunto de frescos, que datan do século XIII. Representan a San Lourenzo, San Pedro, San Bertomeu e San Paulo. O coro tamén ten un tabernáculo de madeira do século XIV.
Baixo o arco do presbiterio entre o coro e a nave hai unha cruz triunfal do século XII. Foi descrita como a mellor peza de arte da igrexa e fíxose para o anterior edificio románico. Representa a Cristo cravado na cruz só a través das súas mans; os pés colgan libres e de feito están cubertos con zapatos. O resto do mobiliario é de despois da Reforma, como o retablo de arenita, feito en 1681. O púlpito é de mediados do século XVII e a pía bautismal do século XVIII. A igrexa tamén ten dúas pedras rúnicas do século XI.
No seu cemiterio atópase a tumba de Konrad Petterson Lundqvist Tector, un ladrón e asasino que foi decapitado no exterior da igrexa o 18 de maio de 1876.
Cotton Comes to Harlem
Cotton Comes to Harlem ("O algodón chega a Harlem") é unha novela negra escrita por Chester Himes, publicada por vez primeira en 1965. É o sexto volume da saga con Grave Digger Jones e Coffin Ed Johnson como protagonistas.
En 1970 foi levada ó cine co título homónimo de Cotton Comes to Harlem, dirixida por Ossie Davis e coa actuación de Godfrey Cambridge, Raymond St. Jacques e Redd Foxx.
Trama
Un pastor evanxélico do Harlem promove entre a xente de raza negra o regreso a África, para o cal recada 1.000 $ por familia. Logo de recibir 87.000 dólares, a organización promotora sofre un roubo durante un encontro popular. Os detectives Grave Digger Jones e Coffin Ed Johnson saben que o reverendo é un ex presidiario e que está a estafar as familias, ás que intentan devolver os cartos.
Eduard Adolf Strasburger
Eduard Adolf Strasburger, nado en Varsovia o 1 de febreiro de 1844 e finado en Bonn o 18 de maio de 1912, foi un botánico, pteridólogo, micólogo e algólogo alemán de orixe polaco, dos máis famosos do século XIX.
Día da Toalla
miniatura|Unha toalla estendida en [[Innsbruck, Austria. A frase "Non entren en pánico" é unha cita célebre de Douglas Adams.]] O Día da Toalla é celebrado no día 25 de maio como unha homenaxe dos fans ao autor da saga do Guía do autostopista galáctico, Douglas Adams.
Eduard Adolf Strasburger
Despois dos seus estudos en Bioloxía en París, Jena, e Bonn, finalmente obtén o seu doutoramento en Jena en 1866.
Día da Toalla
Orixe
A denominada "triloxía de cinco libros" conta a historia de Arthur Dent e compañía en aventuras pola galaxia e polo tempo. Un detalle importante da historia é a importancia da toalla para os "autostopistas interestelares", a cal sería útil para as máis variadas e inimaxinábeis situacións. Conforme o primeiro libro da saga:
Eduard Adolf Strasburger
En 1868, comeza a ensinar na Universidade de Varsovia.
Día da Toalla
Orixe
Ao primeiro, cando faleceu Douglas Adams, as fans do autor querían encontrar unha forma de homenaxear unha persoa que fixera o mundo rir e chorar de rir, de maneira que precisaban dun tema con graza para a súa homenaxe. Como a súa obra máis coñecida é o Guía do autostopista galáctico, e como no libro o autor dedicou unha páxina enteira á toalla e á súa importancia para os autostopistas galácticos, decidiuse entón polo uso da toalla como tema da homenaxe.
Eduard Adolf Strasburger
En 1869, ten un posto de profesor de botánica na Universidade de Jena, ata 1880; cando pasa á Universidade de Bonn, ata a súa morte.
Día da Toalla
Orixe
O 25 de maio de 2001 os membros do h2g2 fixeron a primeira homenaxe. Despois discutiuse sobre a posibilidade de alterar o día para 42 días despois da data do falecemento, debido a outro detalle da saga, que afirma que a resposta para cuestión fundamental da vida, o universo e todo o demais sería 42. De todos os xeitos, acabou continuando na data da primeira conmemoración, 25 de maio. A data é lembrada polos fans que carrexan unha toalla durante o día enteiro con eles. Algúns úsana como capa, outros como turbante, en definitiva, cada un usa a toalla como desexa, sempre que a leve consigo.
Eduard Adolf Strasburger
Realiza exploracións con Ernst Haeckel (1834-1919).
Día da Toalla
Orixe
O 25 de maio tamén é coñecido como Día do Orgullo Geek ou Día do Orgullo Friki, por ser tamén o día da estrea do primeiro filme da serie Star Wars, A guerra das galaxias, o 25 de maio de 1977.
Eduard Adolf Strasburger
Conságrase ó estudo da embrioloxía vexetal, facendo observacións novidosas sobre a embrioloxía das ximnospermas. A súa obra sobre a citoloxía vexetal é igualmente pioneira.
Xunto a Walther Flemming, e Edouard van Beneden dilucida a distribución cromosómica durante a división celular. O seu estudo sobre o movemento do zume das plantas polo xilema e polo floema probou que o proceso era físico e non fisiolóxico.
Strasburger é designado membro estranxeiro da Royal Society o 26 de novembro de 1891, recibindo a Medalla Linneana en 1905, e a Medalla Darwin-Wallace en 1908.
Obra
Foi membro fundador do grupo que redactou a famosa obra Lehrbuch der Botanik de 1894, que dende aquela vén sendo traducido, reimprimido e reeditado, para ser utilizado como libro de texto por estudantes de botánica en todo o mundo.
Marc Singer
Marc Singer, nado en Vancouver o 20 de xaneiro de 1948, é un actor canadense nacionalizado estadounidense, coñecido polos seus papeis na serie de filmes The Beastmaster e por interpretar a Mike Donovan na serie de televisión V.
Arnado, Vilamartín de Valdeorras
San Clemente de Arnado é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 37 habitantes (19 homes e 18 mulleres), 12 menos ca en 2004 (25 mulleres e 24 homes) e 21 menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Penteo
dereita|miniatura|250px|[[Fresco na Casa de Vetii, Pompeia.]]
Mito
Dioniso é un deus de orixe tebana. Cóntase que despois de conquistar Asia decidiu volver a Tebas para instaurar ou seu culto nesta cidade. Penteo prohibiu o culto a Dioniso, o fillo da súa tía Sémele, e non permitiu que as bacantes de Cadmea participasen nos seus ritos e orxías. Penteo ordenou a detención de todos os participantes, pero Dioniso fixo que dese en tolo e entón Penteo púxolle os grilletes a un touro. As Ménades despedazaronalgúns tenreiros como ofrenda ao deus. Penteo trasladouse ao Citerón para espiar as bacantes e ser testemuña dos excesos aos que se entregaban con Dioniso. Penteo ocultouse nun piñeiro, pero as bacantes descubrírono e arrincaron a árbore.
A súa propia nai, Agave, trastornada polo sedutor deus confundiuno cun animal. Botouse sobre Penteo animando ao resto de bacantes a atacalo. Todas elas abalanzáronse sobre Penteo pensando que se trataba dun xabarín. Penteo comprendeu que era inútil oporse ao poder da divindade, pero as súas súplicas foron en balde. As súas irmás arrincáronlle os brazos e a súa nai arrincoulle a cabeza. Nun instante os membros de Penteo foron despedazados polas mans furiosas das bacantes provocando que fosen exiliadas de Tebas. O nome de 'Penteo', como Dioniso sinala, significa “home das penas”, ata polo seu nome estaba destinado á traxedia.
Requeixo, Chantada
Xeografía
A parroquia de Requeixo, con 10,04 km², é a terceira en extensión despois das da Laxe e de Nogueira. Está a 14 km da vila de Chantada, na parte baixa do monte Faro, que acada 1187 metros. A zona habitada da parroquia sitúase a unha altitude de entre 600 e 700 metros.
Dispón de abundantes mananciais e regatos. A montaña do Faro e as súas ladeiras están poboadas de árbores que supoñen unha fonte de riqueza para a zona. Destacan grandes exemplares de castiñeiros. Dende a montaña antes citada pódese gozar de amplas vistas panorámicas. En días claros chega a se albiscar a central térmica de Meirama, na comarca coruñesa de Ordes. Así mesmo esta montaña acubilla distintas especies de caza. Ultimamente pódense encontrar exemplares de caza maior, como o gamo ou o xabaril, entre outros. miniatura|Ermida de Nosa Señora do Faro en Chantada.
Historia
No monte Faro atópase a ermida dedicada á Nosa Señora do Faro, onde se celebran romarías os días 15 de agosto, e 7, 8 e 9 de setembro, xa descritas polo trobador Xoán de Requeixo nas súas cantigas de amigo no século XIII. O día 7 de setembro sóbese a Virxe en romaría deica a ermida, que dista uns 4 quilómetros da igrexa parroquial de Requeixo, mentres que o día 9 vólvese baixar.
A parroquia de Requeixo no momento de máximo esplendor chegou a ter preto de 1.000 habitantes. O val de Requeixo é moi rico en gandaría polos seus amplos pasteiros.
Economía
Tradicionalmente moitas mulleres de Requeixo traballaron como tecelás, entre as que se lembran especialmente as irmás Elvira e Evangelina. Os seus traballos eran coñecidos e apreciados en todo o país e mesmo tamén noutras rexións, como en Madrid. Tamén destacaron artesáns de ebanistaría.
Patrimonio
Entre o seu patrimonio monumental, salienta a igrexa románica de Santiago de Requeixo, do século XII, situada no lugar de Fontela. Nela destaca o tímpano embutido nunha parede lateral, que pertenceu á portada románica actualmente desaparecida. Ten un repertorio variado de canzorros de gran calidade, e no interior, interesantes pinturas murais do século XVI.
Mesa de Salomón
A Mesa de Salomón (de Salomón, rei de Israel, 978-931 a. C.), mito coñecido tamén polos nomes de Táboa de Salomón e Espello de Salomón, é o motivo dunha lenda que conta que nela o rei escribiu todo o coñecemento do universo, a fórmula da creación e o nome verdadeiro de Deus: o Shem Shemaforash, que non pode escribirse xamais e que só debe pronunciarse para provocar o acto de crear.
Segundo a tradición cabalística, Salomón confíao a unha forma xeroglífica de alfabeto sagrado que, aínda que evita a escritura do Nome, contén as pegadas necesarias para a súa dedución. Este xeróglifo ten como soporte material un obxecto: a chamada Mesa de Salomón. De acordo con esta lenda, a transcendencia da táboa está en que dará ao seu propietario o coñecemento absoluto (xa que o pronunciar o nome de Deus significa abarcar toda a súa creación), pero o día que sexa encontrada a fin do mundo estará próxima.
Descrición
Hai tantas descricións da Mesa como cronistas do mito:
Existe a teoría de que a Mesa de Salomón descrita polos musulmáns españois era a Tabula Smaragdina, atribuída a Hermes Trismegisto:
Franz Loidl
Franz Loidl, nado o 16 de marzo de 1905 en Ebensee (Alta Austria) e finado o 26 de xullo de 1987 en Payerbach (Baixa Austria) foi un sacerdote católico latino austríaco, escritor e historiador en materia eclesiástica, austríaca e cultural.
Traxectoria
Logo da guerra, Franz Loidl estivo en Ebensee, e entrou por vez primeira no campo de concentración de Ebensee o 8 de maio de 1945 para buscar sacerdotes prisioneiro. Estivo acudindo ao campo a diario durante dúas semanas, onde documentou a liberación. En 1946 escribiu a súa Habilitación en Historia eclesiástica e Patroloxía na Universidade de Viena. En 1950 pasou a ser profesor da Facultade de Teoloxía da Universidade de Viena, onde obtivo en 1953 a Cátedra de Historia da Igrexa e Patroloxía que mantivo até 1975. Entre 1958 e 1965 foi tamén director do Arquivo Diocesano de Viena, e membro da xunta do DÖW dende a súa fundación.
Premios e distincións
Foi Prelado de Honra da Súa Santidade. En 1980 recibiu o Premio Estatal Karl von Vogelsang na Historia das Ciencias Sociais.
Gonnosfanadiga
Gonnosfanadiga é un concello sardo de 6993 habitantes (2006) da provincia de Medio Campidano, ata o ano 2005 pertenceu á provincia de Cagliari, a vila está na aba do Monte Linas, antigamente eran dúas vilas separadas polo río Piras, Gonnos á dereita do río na faldra do monte e Fanadiga á esquerda, na terra cha.
Leone
O leone é a moeda oficial de Serra Leoa dende 1964 (tres anos despois da independencia do país africano), cando pasou a substituír a Libra de África Occidental a razón de 2 leones por cada libra. O seu código ISO 4217 é SLL e a súa abreviatura é Le. Tradicionalmente subdividiuse en 100 cents, a pesar de que na actualidade non se empregan as fraccións desta moeda. Son emitidos polo Bank of Sierra Leone (Banco de Serra Leoa) e deben o seu nome ao nome do país.
84, Charing Cross Road
84 Charing Cross Road é un breve libro epistolar da estadounidense Helene Hanff, onde se transcriben as relacións inicialmente comerciais e logo máis profundas entre unha clásica librería londiniense de segunda man (Marks & Co., situada no enderezo que dá título ó libro) e a propia autora.
Durante vinte anos vemos modificarse o trato e a historia que contextualiza ós remitentes: a época do racionamento na Inglaterra trala segunda guerra mundial, os contratos de Helen para a serie televisiva Ellery Queen e a súa mudanza de piso, as intencións de ilos visitar a Londres etc. Con lapsos de tempo sen misivas e outros documentados mesmo con cartas persoais, o texto amosa a relación de dous mundos coa mesma lingua e distintos parámetros na vida (só hai que ver os problemas coa premura nas entregas, coa comida koxer ou as confusións terminolóxicas respecto a "Madam" ou "Ground ground-nuts"), que se admiran e recean mutuamente e que van intercambiando posicións coma imperio a nivel global. A medida que vai pasando o tempo, a intimidade vaise estreitando, e o trato de cortesía vai deixando paso á informalidade (paso que sorprendentemente se dá antes nos "estirados" irmáns británicos que nos "pícaros" curmáns americanos), e comezan a aparecer non só remites e alusións íntimas entre Helene e Frank P. Doel ou bromas e xogos de palabras ("hotspurs"), senón cartas dos familiares del (a muller Nora e a filla Sheila) e dos compañeiros de traballo (Cecily Farr, Megan/Meg Wells, Bill Humphries, J[anet] Pemberton, George Martin e ó final Joan Todd) e veciñas (Mary Boulton). A seguinte táboa quere ser un índice de tódalas cartas transcritas no libro, o seu remitente e o seu destinatario (con certa diferenciación do tratamento formal ou informal), para poder observar a evolución destes cambios:
Escritos do enderezo 14 East 95th Street Escritos do enderezo 305 East 72nd Street
Remisións e referencias
As referencias fanse máis reais coa aparición de amigos de Helen na librería (Maxine ou Ginny e Ed), os encontros deportivos, o intercambio mesmo da receita do budin con Meg e a contextualización histórica (a Coronación da Raíña Sabela II ou a elección de Churchill), pero tamén se vai notando unha constante nos intercambios escritos: o amor pola literatura, polos libros ben encadernados (que mesmo se personifican) e polas historias ben contadas. Fronte ós ollos do lector vai pasando o máis variado da literatura inglesa e da cultura clásica: Geoffrey Chaucer, William Blake, o Beowulf, Stratford-upon-Avon, Sam Pepys, Safo, Catulo, a Vulgata, Jane Austen, Horacio, Charles Dickens, Hazlitt, Stevenson, Walter Savage Landor, Jonh Henry Newman, Mary Shelley, Keats, Walton, M. de Tocqueville, Platón, John Done, Louis, duque de Saint-Simon, Oliver Cromwell, E. M. Delafield, Virginia Woolf, Friedrich Haendel, Johan Sebastian Bach, Kenneth Grahame, Tristram Shandy (que quizais lle dese nome á editorial galega Tristram), Ródope, a orixe irlandesa de Nora etc.
A historia foi publicada por casualidade cando Helene as preparaba para un redixido curto: un amigo levoullas a un editor que as publicaría íntegras. Grazas á publicación do libro, a autora pode viaxar a Londres en 1971 e coñecer o tan longamente imaxinado Londres. En 1975, a BBC produce un telefilme coa obra e é levada ó teatro no Ambassador londiniense (1981) e no Nederlander Teatre neoiorquino (1982). En 1987, o director de cinema David Jones dirixe a Anne Bancroft coma Helene e a Anthony Hopkins coma Frank, nunha película sobre literatura convertida posteriormente en obxecto de culto.
Edicións existentes
O texto (publicada en castelán polo Círculo de Lectores) levouse á television británica en 1975 protagonizada por Frank Finley e Anne Jackson e ó cine en 1987 da man de Anthony Hopkins e Anne Bancroft. Existe tamén como obra para teatro (representada polo menos en Santiago de Compostela e Lugo durante 2006)
KK Mornar Bar
O KK Mornar Bar (cirílico: КК Морнар Бар) é un equipo de baloncesto profesional da cidade de Bar, Montenegro. O club compite actualmente na Opportunity League, a máxima competición do baloncesto montenegrino, así como na Liga do Adriático, sendo na temporada 2018−19 un dos dous equipos do seu país xunto co KK Budućnost Podgorica.
Historia
Fundado en 1974 co nome de Gimnazijalac Bar, os seus xogadores eran membro do Ximnasio Bar. Pronto mudaron o seu nome a KK Mornar Bar, no cal mantense até a actualidade. A mediados da década de 1990, o club se clasificouse para a prestixiosa Copa Korać a través da Liga Iugoslava de baloncesto, que naquela altura era unha das máis fortes de Europa. En 2006, tras a independencia de Montenegro, o Mornar Bar fusiónase co KK Primorka Bar. Entre os maiores éxitos do cub destacan o subcampionato de liga en 2011, 2016 e 2017 e de copa en 2010, 2016, 2017 e 2018, derrotandos sempre polo poderoso Budućnost, e da Balkan International Basketball League (BIBL) en 2016, pmde fprp derrotados polo Sigal Prishtina de Kosovo (82-68 en Pristina e 75-68 en Bar). Na temporada 2016−17 xogaron por primeira vez na Liga do Adriático, chegando na súa segunda tmeporada na competición ás semifinais, onde perden por dous partidos a un contra o KK Crvena zvezda (Estrela Vermella de Belgrado).
Temporadas
Fonte: Eurobasket.com
Basil van Rooyen
Basil van Rooyen, nado en Xohanesburgo o 19 de abril de 1939, é un expiloto de automobilismo de Suráfrica.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Antonio Vázquez Palacios
Antonio Vázquez Palacios, nado na Guarda, foi un farmacéutico e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo do farmacéutico Benito Vázquez Vázquez e Amelia Palacios, irmá de Antonio Palacios. Marchou a Montevideo e foi redactor de Terra. Retornado a Galicia en 1924, estudou farmacia. Abriu unha farmacia en Oia en 1934. Coa morte do pai en 1943, fíxose cargo da súa farmacia na Guarda. Foi Inspector Farmacéutico da Guarda.
-2205
-2206 < -2205 < -2204
Antonio Vázquez Palacios
Vida persoal
Casou en 1935.
-2205
Véxase tamén
Historia ano a ano
Mikako Tabe
Mikako Tabe (en xaponés:多部未華子), nada en Toquio o 25 de xaneiro de 1989, é unha actriz xaponesa.
Traxectoria
En 2002, con trece anos, asinou contrato coa axencia Hirata, e apareceu en pequenos papeis, como no vídeo musical Rainy (2003) da banda Janne Da Arc ou no especial ''Happy! Happy!'' da Nippon BS. Comezou a se facer coñecida ao encarnar a Kou Yaten nos musicais de Sailor Moon producidos en 2003 e 2004.
En 2005 pola súa participación nos filmes Hinokio e Aozora no yukue levou o premio Blue Ribbon ao mellor actor revelación concedido pola Asociación de Xornalistas Cinematográficos de Toquio. A súa primeira actuación importante nunha serie de televisión foi en Yamada Tarō Monogatari que se emitiu entre xullo e setembro de 2007 na TBS, baseada no manga homónimo, e que recibiu valoracións favorables da crítica. En 2009 logo dunha audición na que participaron 1593 persoas foi a elixida para protagonizar a serie da NHK, Tsubasa. En 2010 gañou o premio Elan d'or ao mellor actor revelación concedido pola Asociación de Protutores do Xapón. En 2011 protagonizou en Nihon TV a serie Deka Wanko, baseada no manga homónimo, ao que lle seguiron varios especiais, e tamén dese ano é o filme romántico Kimi ni Todoke. En 2015 protagonizou a serie de misterio Do S Deka da NTV, baseada na novela de Yoshi Nanao.
Independentismo catalán
miniatura|A [[estelada, a bandeira do movemento independentista.]] miniatura|dereita|Vista da manifestación do 10 de xullo de 2010, en [[Passeig de Gràcia de Barcelona, en contra da sentenza que o Tribunal Constitucional fixo sobre o Estatuto catalán de 2006 e a prol do dereito de autodeterminación.]] O independentismo catalán é a corrente política, derivada do catalanismo, que promove a independencia de Cataluña, ou dos Países Cataláns, de España e Francia, co obxectivo de instaurar a República Catalá, a cal foi proclamada en diversas ocasións. A visión pancatalanista inclúe á Comunidade Valenciana, as Illas Baleares, a «Cataluña do Norte» (Rosellón e Alta Cerdaña, antigos territorios cataláns cedidos por España a Francia no Tratado dos Pireneos do século XVII) ou a franxa oriental de Aragón.
O independentismo catalán basea as súas teses sobre o principio que Cataluña é unha nación, aludindo a unha diversidade de argumentos que teñen unha base común no dereito ao autogoberno pleno, a autoxestión financeira, a capacidade de decidir sobre o modelo socioeconómico, a defensa da cultura e a lingua catalás, a preservación do dereito civil catalán, así como sentimentos de pertenza ou motivos históricos.
A bandeira independentista catalá é principalmente a estelada, aínda que tamén se emprega a bandeira de Cataluña.
Comezos (1886-1923)
Josep Narcís Roca i Farreras, colaborador do xornal catalanista La Renaixença, considérase o primeiro nacionalista catalán independentista. O primeiro artigo onde apareceu claramente a súa proposta de que Cataluña tivese un estado propio foi publicado en 1886 co significativo título de Ni espanyols ni francesos (‘Nin españois nin franceses’). Porén, o primeiro grupo independentista non apareceu en Cataluña senón en Santiago de Cuba, pouco despois de que a illa se emancipase de España. No Centre Català desa cidade foi onde ondeou por vez primeira a estelada, creada precisamente por un residente catalán en Cuba, Vicenç Albert Ballester.
miniatura|270px|Documento en inglés titulado What says Catalonia con data do [[11 de setembro de 1918 no que o Comité Pro Cataluña pide á «vitoriosa Entente, polo Dereito e a Liberdade dos Pobos, a revisión do Tratado de Utrecht. Viva a Entente! Gloria a Wilson! Xustiza!!!». É o documento máis antigo no que aparece a estelada.]] En Cataluña haberá que agardar até 1918 para que xurdan as primeiras organizacións propiamente independentistas. Así, en xullo dese ano constitúese con xente da Unió Catalanista o Comité Pro Cataluña presidido por Vicenç Albert Ballester, o creador da estelada, e en decembro, nacionalistas cataláns constituíron en París o autodenominado «Comité Nacional Catalán» para reclamar aos países gañadores na primeira guerra mundial que se ocupasen do «preito catalán», mais este non se incluíu na orde do día da Conferencia de París.
En xuño de 1922, celebrouse unha Conferencia Nacional Catalá, onde xurdiron dous novos partidos nacionalistas cataláns máis radicais que a Lliga Regionalista: Acció Catalana, integrada por mozos da Lliga e por intelectuais republicanos, e Estat Català, integrado por un grupo liderado polo deputado Francesc Macià, este último de ideoloxía claramente independentista.
Ditadura de Primo de Rivera, Segunda República e guerra civil (1923-1939)
miniatura|esquerda|[[Francesc Macià, líder de Estat Català e do Complot de Prats de Molló.]] A política anticatalanista da ditadura de Primo de Rivera en Cataluña reafirmou a aposta de Estat Català pola vía insurreccional e con ese obxectivo formáronse os primeiros escamots e fundouse en París un Comité Separatista Català. A mediados de 1926, Macià decidiu levar a cabo unha invasión de Cataluña cun pequeno exército integrado por escamots por Prats de Molló, na Cataluña francesa, mais o plan foi desbaratado pola policía e Macià foi detido e xulgado en París en xaneiro de 1927, sendo desterrado a Bélxica. Macià desenvolveu a partir de entón unha grande actividade propagandística da «causa catalá».
Volveu a Cataluña contra xaneiro de 1931, un ano despois da caída de Primo de Rivera. Neses meses, unha onda republicana percorreu Cataluña e toda España, e Estat Català acabou confluíndo con outros grupos nacionalistas cataláns para dar nacemento a un novo partido, Esquerra Republicana de Catalunya, do cal l'Avi Macià foi elixido presidente por unanimidade.
O 14 de abril de 1931, Macià proclamou a República Catalá en Barcelona, integrada nunha «Confederación de Pobos Ibéricos». Tres días despois, tres ministros do Goberno Provisional viaxaron a Barcelona, onde se entrevistaron con Francesc Macià e chegaron a un acordo polo cal Esquerra Republicana de Catalunya renunciaba á "República Catalá" en troques do compromiso do Goberno Provisional de que presentaría nas futuras Cortes Constituíntes o Estatuto de Autonomía que decidise Cataluña e do recoñecemento do goberno catalán, que deixaría de chamarse Consello de Goberno da República Catalá para tomar o nome de Goberno da Generalitat de Cataluña, recuperando así «o nome de gloriosa tradición» da centenaria institución do Principado que foi abolida por Filipe V nos decretos de Nova Planta de 1714.
Case todos os partidos políticos cataláns aceptaron o acordo, agás o Bloc Obrer i Camperol, un grupúsculo comunista de recente creación, que afirmou que o Goberno Provisional de Madrid «esmagara a República Catalá, cuxa proclamación foi o acto revolucionario máis trascendental levado a cabo o día 14», e tampouco antigos membros de Estat Català que acusaron a Macià de traidor. Por outra banda, os sectores de Estat Català que se opuxeron á súa disolución en Esquerra Republicana formaron os seus propios partidos, como Daniel Cardona, que creou a organización paramilitar ‘’Nosaltres Sols!’’, a imitación do irlandés Sinn Féin, e un sector obreiro que fundou Estat Català-Partit Proletari. miniatura|190px|Luis Companys, Gobernador civil de Barcelona, no artigo «Cómo se proclamó la República en Barcelona» ([[Mundo Gráfico, número 1017, páxina 4, 29 de abril de 1931).]]
O 6 de outubro de 1934, Lluís Companys, sucesor de Macià á fronte da Generalitat, proclamou «o Estado catalán na República Federal Española». Mais a falta de planificación (malia que o conselleiro de Gobernación, Josep Dencàs, mobilizou os escamots, as milicias da Esquerra, e aos Mossos d'Esquadra) e a pasividade con que respondeu a principal forza obreira de Cataluña, a CNT, fixo que a rebelión catalá rematase axiña o día 7 de outubro pola intervención do exército. O presidente e os conselleiros da Generalitat foron encarcerados (agás Dencàs que conseguiu fuxir) e a continuación o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932 foi deixado sen efecto.
Tralo triunfo nas eleccións de febreiro de 1936 da Fronte Popular, Companys e os conselleiros foron amnistiados e repostos nos seus cargos. Pouco despois, Josep Dencàs, debido a que as súas relacións con Companys e con Esquerra Republicana eran cada vez máis tensas, entre outras razóns, por ter sido o único membro do goberno da Generalitat que non estivo no cárcere, decidiu refundar Estat Català. Dous meses despois, en xullo de 1936, estourou a guerra civil española, mais Estat Català non foi admitido no Comité Central de Milicias Antifascistas de Cataluña e, de feito, Dencàs viuse obrigado a abandonar Cataluña cara a Italia pola presión dos anarquistas, que dominaban o Comité de Milicias, e do propio Companys. En novembro de 1936, Estat Català, que até daquela experimentara un importante crecemento e que tiña como órgano de difusión o Diario de Barcelona, protagonizou o episodio do complot contra o presidente Companys que pretendeu derrubalo, e cuxo fracaso acabou converténdoo nun satélite de Esquerra Republicana de Catalunya.
Franquismo e Transición (1939-1980)
miniatura|esquerda|Logo de [[Front Nacional de Catalunya, fundado en 1940.]] Tralo remate da guerra civil coa derrota dos republicanos, constituíuse en Londres o Consello Nacional de Cataluña (CNC), presidido por Carles Pi i Sunyer, e que ao igual que o Consello Nacional de Euzkadi reivindicou a independencia de Cataluña, integrada nunha confederación ibérica formada por cinco ou seis estados soberanos, e rexeitou, polo tanto, o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932 e a Constitución republicana da que emanaba. O CNC foi recoñecido como máxima autoridade política catalá no exilio.
En abril de 1940, fundou no exilio a Front Nacional de Catalunya, que agrupaba a persoas procedentes de Esquerra Republicana de Catalunya e de forzas independentistas coa finalidade de constituír unha plataforma de resistencia á ditadura franquista até que se producise a vitoria dos aliados na segunda guerra mundial. Así, a súa actividade tamén se despregou no interior de Cataluña realizando algunhas accións como o despregue de senyeras no transbordador aéreo do porto de Barcelona, así como na Sagrada Familia, no Palau de la Música Catalana e no estadio de Montjuïc, e a colocación dun artefacto explosivo no monumento á Vitoria de Barcelona. Porén, estas actividades remataron cando a sección militar da Front foi desarticulada pola policía franquista coa detención de catorce dos seus membros.
Cernego, Vilamartín de Valdeorras
San Víctor de Cernego é unha parroquia que se localiza no oeste do concello ourensán de Vilamartín de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación. En 2004 tiña 64 habitantes (36 homes e 28 mulleres), 2 máis ca en 1999.
Independentismo catalán
Franquismo e Transición (1939-1980)
miniatura|[[Lluís Maria Xirinacs en 2007.]] Durante a transición democrática que seguiu á morte do ditador Francisco Franco en novembro de 1975, o independentismo catalán desempeñou un papel moi poco importante xa que todas as forzas políticas catalás estaban concentradas no restabelecemento do Estatuto de Autonomía de 1932. O PSAN encabezou o Bloc d'Esquerra d'Alliberament Nacional (BEAN) que se presentou ás eleccións xerais españolas de 1979, as primeiras que se celebraban trala aprobación da Constitución española de 1978, cunha candidatura liderada por Lluís Maria Xirinacs, mais non resultou elixido, aínda que obtivo máis de 50 000 votos. Por outra banda, nese mesmo ano de 1979, fundouse unha nova forza independentista chamada Nacionalistes d'Esquerra integrada por antigos militantes do PSAN e por persoas procedentes dos movementos feministas, antimilitaristas, homosexuais e ecoloxistas, xunto con personalidades do mundo da cultura. O seu obxectivo principal era acadar unha candidatura unitaria independentista para as primeiras eleccións ao Parlamento de Cataluña mais non chegou a callar, o que supuxo un duro golpe para os Nacionalistes d'Esquerra e moitos dos seus membros abandonaron a organización, e os que non o fixeron acabaron fundando anos despois a Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra, integrada finalmente en Iniciativa per Catalunya. Pola súa parte, o BEAN disolveuse en 1982.
Tamén foi durante a Transición, concretamente en 1978, cando apareceu Terra Lliure, unha organización independentista que a semellanza de ETA no País Vasco propuña a violencia política para acadar os seus obxectivos e que sucedeu a outra organización terrorista chamada Exèrcit Popular Català (EPOCA). Terra Lliure levou a cabo nos anos seguintes máis de 200 accións terroristas, nunha das cales resultou morta unha persoa.
«Pujolismo» e o «Tripartit» (1980-2010)
A comezos de 1981 naceu a Crida a la Solidaritat, un movemento xurdido como resposta ao manifesto dos 2300, que tomou o nome do seu manifesto fundacional titulado Crida a la Solidaritat en Defensa de la Llengua, la Cultura i la Nació Catalanes, e que en marzo de 1982 organizou unha gran manifestación en Barcelona en contra da LOAPA baixo o lema «Som una nació» (‘Somos unha nación’). Tres anos despois, en 1984, o PSAN e o PSAN-Provisional impulsaron o Moviment de Defensa de la Terra, que foi a orixe das Candidatures d'Unitat Popular (as CUP). miniatura|esquerda|[[Josep Lluís Carod Rovira, que substituíu a Àngel Colom en 1996 á fronte de ERC.]] En 1989, produciuse o «xiro independentista» de Esquerra Republicana de Catalunya, un partido até daquela moi condicionado pola súa alianza con CiU, a federación encabezada polo presidente da Generalitat Jordi Pujol. O xiro independentista produciuse como consecuencia da entrada en ERC de militantes procedentes do PSAN e de Nacionalistes d'Esquerra, como Josep Lluís Carod Rovira, ou da Crida a la Solidaritat, como Àngel Colom, quen asumiu a secretaría xeral do partido. miniatura|300px|Manifestación «Som una nació i tenim el dret de decidir» convocada en Barcelona o 18 de febreiro de 2006 pola Plataforma polo Dereito a Decidir e respaldada por [[Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) para opoñerse aos cambios introducidos polo Congreso dos Deputados no proxecto do novo Estatuto de Autonomía aprobado polo Parlamento de Cataluña. No centro, o secretario xeral de ERC Josep Lluís Carod Rovira. Esta manifestación está considerada como o punto de inicio do proceso independentista catalán.]]
Os 23 anos de «pujolismo» remataron en 2003 cando tralas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2003 se formou un goberno de coalición «tripartito» de esquerdas integrado polo Partit dels Socialistes de Catalunya (PSC), Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) e Iniciativa per Catalunya-Verds (ICV) e presidido polo socialista Pasqual Maragall, co independentista e líder de ERC Josep Lluís Carod Rovira como conselleiro primeiro. O «tripartit» marcou como principal obxectivo elaborar un novo Estatuto de Autonomía que ampliase o autogoberno catalán, o cal foi aprobado polo Parlamento de Cataluña o 30 de setembro de 2005 cos votos de todos os grupos agás dos deputados do Partido Popular.
Durante a súa tramitación no Congreso dos Deputados, o proxecto enviado polo Parlamento de Cataluña sufriu importantes trocos que rebaixaron o seu «soberanismo» aos que Esquerra Republicana se opuxo, polo que cando trala súa aprobación polas Cortes en Madrid foi sometido a referendo o 18 de xuño de 2006, pediu o ‘NON’, como o Partido Popular, aínda que por razóns completamente opostas.
En xuño de 2010, despois de catro anos de deliberacións, o Tribunal Constitucional publicou a sentenza sobre o Estatuto de Autonomía de Cataluña de 2006, respondendo a un recurso de inconstitucionalidade interposto polo Partido Popular, o cal supuxo unha labazada ás aspiracións do nacionalismo catalán en temas como a identidade «nacional», a lingua, a administración de xustiza ou a posibilidade de dispoñer dunha Facenda propia. Así, a partir da súa publicación produciuse un rápido crecemento do independentismo en Cataluña, cando doce anos antes, segundo unha enquisa publicada en 1998, só o 17 % dos entrevistados prefería a independencia.
Teobaldo I de Navarra
miniatura|Escudo de armas de Teobaldo I de Navarra e IV de Champaña Teobaldo I de Navarra e IV de Champaña o Trobador, nado en Troyes en 1201 e finado en Pamplona en 1253, foi conde de Champaña e Brie (1201 - 1253) e rei de Navarra (1234 - 1253).
Independentismo catalán
O crecemento do independentismo e a «consulta» do 9 de novembro de 2014
miniatura|300px|esquerda|Pancarta da [[consulta sobre a independencia de Cataluña en Arenys de Munt durante a diada do 11 de setembro de 2009.]] A grande eclosión do independentismo produciuse na multitudinaria manifestación celebrada en Barcelona o 11 de setembro de 2012, Diada de Cataluña, baixo o lema Catalunya, nou estat d'Europa e que non estivo organizada polos partidos políticos senón pola nova entidade independentista Assemblea Nacional Catalana. O enorme éxito da manifestación sorprendeu tanto aos políticos como aos medios de comunicación dentro e fóra de Cataluña. Porén, non era a primeira iniciativa que pretendía poñer a cuestión da independencia no centro do debate político en Cataluña. A finais de 2009, fixéranse as consultas locais sobre a independencia. A primeira celebrouse o 13 de setembro en Arenys de Munt, o 14 de decembro de 2011 fundouse a Associació de Municipis per la Independència (AMI) e o 10 de marzo do ano seguinte a Assemblea Nacional Catalana, estas últimas dúas organizacións fundamentais para o proceso independentista catalán.
Teobaldo I de Navarra
Orixes familiares
Era fillo de Teobaldo III de Champaña e Branca de Navarra. Por liña paterna era neto de Henrique I de Champaña e María de Francia, e por liña materna de Sancho VI de Navarra e Sancha de Castela.
Independentismo catalán
O crecemento do independentismo e a «consulta» do 9 de novembro de 2014
O impacto da gran manifestación do 11 de setembro de 2012 púidose comprobar axiña cando dúas semanas despois o Parlamento de Cataluña aprobaba unha resolución na que instaba ao goberno catalán a celebración dunha «consulta» na que «o pobo de Cataluña poida determinar libre e democraticamente o seu futuro colectivo». A continuación, o presidente da Generalitat de Cataluña, Artur Mas, adiantou as eleccións ao Parlamento de Cataluña previstas para 2014 e estas celebráronse o 25 de novembro. Nelas, CiU presentouse cun programa electoral no que abandonou o marco autonómico ao propoñer un proceso de «transición nacional» no que se porían en marcha «estruturas de estado» que constituirían o primeiro paso para a consecución da independencia de Cataluña.
Teobaldo I de Navarra
Matrimonios e descendentes
Cara a 1220 casou con Xertrude de Dagsburg, filla do conde Alberte de Dabsbourg.