cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anxioxénese
miniatura|263px|Vasculoxénese seguida de anxioxénese. miniatura|263x263px|Inicio da anxioxénese nun vaso sanguíneo A anxioxénese é o proceso fisiolóxico por medio do cal se forman novos vasos sanguíneos a partir de vasos preexistentes, que foron formados na etapa previa de vasculoxénese (formación dos primeiros vasos de novo no embrión). A anxioxénese continúa o crecemento da vasculatura por procesos de brote e división. A vasculoxénese é a formación durante a embrioxénese de células endoteliais a partir de células precursoras do mesoderma e por neovascularización, aínda que as distincións non sempre son precisas (especialmente en textos vellos). Os primeiros vasos no embrión en desenvolvemento fórmanse por vasculoxénese, despois da cal a anxioxénese é a responsable da maioría, se non todo, o crecemento de vasos sanguíneos durante o desenvolvemento e nas enfermidades. Vascularización é un termo con significado parecido ao de anxioxénese.
A anxioxénese é un proceso normal e vital durante o crecemento e o desenvolvemento, así como na curación de feridas e na formación de tecido de granulación. Porén, é tamén un paso fundamenal na transición de tumores desde un estado benigno a outro maligno, o que motivou o uso de inhibidores da anxioxénese no tratamento do cancro. O papel esencial da anxioxénese no crecemento dos tumores propúxoo inicialmente en 1971 Judah Folkman, quen describiu os tumores como "quentes e sanguíneos", o que ilustraba que, polo menos para moitos tipos de tumores, a alta perfusión e incluso a hiperemia son algo característico.
Anxioxénese por brote
A anxioxénese por brote foi a primeira forma identificada de anxioxénese e debido a isto é moito máis coñecida que a anxioxénese intususceptiva (por división). Desenvólvese pasando por varios estadios ben caracterizados. O sinal inicial procede de áreas de tecido que están desprovistas de vascularización. A hipoxia reinante nestas áreas causa que o tecido demande máis nutrientes e oxíxeno que permitan que o tecido leve a cabo as súas actividades metabólicas. Por isto, as células parenquimáticas segregan o factor de crecemento endotelial vascular (VEGF-A), que é un factor de crecemento proanxioxénico. Estes sinais biolóxicos activan receptores das células endoteliais presentes nos vasos sanguíneos preexistentes. En segundo lugar, as células endoteliais activadas, tamén chamadas células dos extremos, empezan a liberar encimas chamados proteases que degradan a membrana basal para permitir que as células endoteliais escapen das paredes do vaso orixinal (parental). Entón, as células endoteliais proliferan pola matriz que as rodea e forman brotes sólidos que conectan vasos veciños. As células que proliferan están localizadas detrás das células dos extremos e denomínanse células do talo. A proliferación destas células permite que o brote capilar creza en lonxitude simultaneamente.
A medida que os brotes se estenden cara á fonte do estímulo da anxioxénese, as células endoteliais migran en tándem, usando moléculas de adhesión chamadas integrinas. Estes brotes forman despois aneis que se converten no lume de vasos completos a medida que as células migran ao sitio da anxioxénese. O brote medra varios milímetros por día e permite que crezan novos vasos a través dos ocos na vasculatura. A vasculoxénese por brote é marcadamente diferente da anxioxénese por división, porque a primeira forma vasos completamente novos, como ramificacións, en vez de dividir o lume vasos que xa existían.
Anxioxénese intususceptiva ou por división
A anxioxénese intususceptiva, tamén coñecida como anxioxénese por división, é a formación dun novo vaso sanguíneo pola división en dous dun vaso preexistente. Isto prodúcese porque o lume interno do vaso queda dividido en dous, non porque o vaso forme unha ramificación que se esgalla lateralmente do vaso principal.
A intususcepción observouse primeiro en ratas neonatas. Neste tipo de formación de vasos sanguíneos, a parede capilar esténdese no lume para dividir un determinado vaso en dous desde o seu interior. Distínguense catro fases na anxioxénese intususceptiva:
A intususcepción é importante porque é unha reorganización de células existentes. Permite un amplo incremento no número de capilares sen un incremento correspondente no número de células endoteliais. Isto é especialmente importante no desenvolvemento embrionario, xa que nesa etapa non hai recursos dabondo para crear unha rica microvasculatura con novas células cada vez que se desenvolve un novo vaso.
Estimulación mecánica
A estimulación mecánica da anxioxénese non está ben descrita. Hai moita controversia sobre se a tensión de cizalla que actúa sobre os capilares causa a anxioxénese, aínda que os coñecementos actuais suxiren que o aumento das contraccións musculares pode incrementar a anxioxénese. Isto pode deberse a un incfremento na produción de óxido nítrico (NO) durante o exercicio. O óxido nítrico orixina vasodilatación dos vasos sanguíneos.
Estimulación química
A estimulación química da anxioxénese realízana varias proteínas anxioxénicas como as integrinas, así como as prostaglandinas, incluíndo varios factores de crecemento como VEGF ou FGF.
FGF
A familia do factor de crecemento de fibroblastos (FGF) cos seus membros máis prototípicos FGF-1 (FGF ácido) e FGF-2 (FGF básico) consta polo menos de 22 membros coñecidos. A maioría constan dunha soa cadea polipeptídica de 16-18 kDa e mostran alta afinidade pola heparina e o heparán sulfato. En xeral, os FGFs estimulan diversas funcóns celulares ao unirse a receptores para o FGF da superficie celular en presenza de proteoglicanos de heparina. A familia do receptor de FGF comprende sete membros e todas estas proteínas receptoras son tirosina quinases receptoras dunha soa cadea polipeptídica, que son activadas por autofosforilación inducida por un mecanismo de dimerización do receptor mediada polo FGF. A activación do receptor dá lugar a un cadoiro de transdución de sinais que leva á activación xénica e diversas respostas biolóxicas, como a diferenciación celular, proliferación e disolución da matriz, iniciando así un proceso de actividade mitoxénica esencial para o crecemento de células endoteliais, fibroblastos e células musculares lisas.
O FGF-1, como caso único entre os 22 membros da familia do FGF, pode unirse aos sete subtipos de receptores de FGF, o que o fai o membro cun espectro de acción máis amplo da familia FGF e un potente mitóxeno para diversos tipos celulares necesarios para armar unha resposta anxioxénica en tecidos danados (hipóxicos), onde ocorre a regulación á alza dos receptores de FGF. O FGF-1 estimula a proliferación e diferenciación de todos os tipos celulares necesarios para construír un vaso arterial, incluíndo células endoteliais e células do músculo liso; este feito distingue o FGF-1 doutros factores de crecemento proanxioxénicos, como o factor de crecemento endotelial vascular (VEGF), que conduce primariamente á formación de novos capilares.
Ademais do FGF-1, unha das máis importantes funcións do factor de crecemento de fibroblastos 2 ou básico (FGF-2 ou bFGF) é promocionar a proliferación de células endoteliais e a organización física de ditas células en estruturas de tipo tubular, promovendo así a anxioxénese. O FGF-2 é un factor anxioxénico máis potente que o VEGF ou o PDGF (factor de crecemento derivado de plaquetas); porén, é menos potente que o FGF-1. Ademais de estimularen o crecemento de vasos sanguíneos, o FGF-1 ou ácido (aFGF) e o FGF-2 ou básico (bFGF) son importantes actores na curación de feridas. Estimulan a proliferación de fibroblastos e células endoteliais que dan lugar á anxioxénese e desenvolvemento do tecido de granulación; ambos os dous incrementan a subministración de sangue e enchen os espazos ou cavidades en feridas nas fases iniciais do proceso de curación da ferida.
VEGF
O factor de crecemento endotelial vascular (VEGF) está demostrado que contribúe de forma importante á anxioxénese, incrementando o número de capilares nunha rede capilar. Os estudos in vitro iniciais demostraron que as céllas endoteliais dos capilares de bovinos proliferan e mostran signos de estruturas de tubos baixo estimulación polo VEGF e o bFGF, aínda que os resultados eran máis pronunciados co VEGF. A regulación á alza do VEGF é un importante compoñente da resposta fisiolóxica ao exercicio e o seu papel na anxioxénese sospéitase que é un posible tratamento en lesións vasculares. Os estudos in vitro demostran claramente que o VEGF é un potente estimulator da anxioxénese porque, na súa presenza, as células endoteliais proliferan e migran, formando finalmente estruturas tubulares que lembran capilares. O VEGF causa un masivo cadoiro de sinalización en células endoteliais. A súa unión ao receptor de VEGF 2 (VEGFR-2) inicia un cadoiro de sinalización de tirosina quinase que estimula a produción de factores que estimulan variadamente a permeabilidade dos vasos (eNOS, producindo óxido nítrico, NO), a proliferación/supervivencia (bFGF), a migración (ICAMs/VCAMs/MMPs) e finalmente a diferenciación en vasos sanguíneos maduros. Mecanicamente, o VEGF é regulado á alza coas contraccións musculares como resultado dun incremento do fluxo sanguíneo nas áreas afectadas. O incremento do fluxo tamén causa un grande aumento na produción de ARNm dos receptores de VEGF 1 e 2. O incremento na produción de recptor significa que a contracción muscular podería causar a regulación á alza do cadoiro de sinalización relacionado coa anxioxénese. Como parte do cadoiro de sinalización anxioxénico, considérase xeralmente que o NO contribúe de forma importante á resposta anxioxénica porque a inhibición do NO reduce significativamente os efectos dos factores de crecemento anxioxénicos. Porén, a inhibición do NO durante o execicio non inhibe a anxioxénese, indicando que hai outros factores implicados na resposta anxioxénica.
Anxiopoetinas
As anxiopoetinas Ang1 e Ang2 cómpren para a formación de vasos sanguíneos maduros, como se demostrou con estudos de knockout de xenes en ratos. Ang1 e Ang2 son factores de crecemento proteicos que actúan uníndose aos seus receptores Tie-1 e Tie-2. Aínda que isto é algo discutido, parece que os sinais celulares se transmiten principalmente polo Tie-2, aínda que algúns artigos indican que tamén hai sinalización fisiolóxica a través de Tie-1. Estes receptores son as tirosina quinases. Así, poden iniciar a sinalización celular cando a unión do ligando causa unha dimerización que inicia a fosforilación en tirosinas clave.
MMP
Outro contribuínte importante á anxioxénese son as metaloproteinases de matriz (MMP). As MMPs axudan a degradar as proteínas que manteñen sólidas as paredes dos vasos. Esta proteólise permite que as células endoteliais escapen á matriz intersticial como se observa na anxioxénese por brote. A inhibición das MMPs impide a formación de novos capilares. Estes encimas están moi regulados durante o proceso de formación de vasos sanguíneos porque a destrución da matriz extracelular faría diminuír a integridade da microvasculatura.
DLL4
O ligando 4 similar a delta (Dll4 ou DLL4 ) é unha proteína cun efecto regulatorio negativo sobre a anxioxénese. O DLL4 é un ligando transmembrana para os receptores da familia Notch. Realizáronse moitos estudos que serviron para determinar as consecuencias da acción do DLL4. Un estudo avaliou os efectos de DLL4 sobre a vascularización e crecemento de tumores. Para que un tumor creza e se desenvolva, debe ter unha vascularización axeitada. A vía do VEGF é vital para o desenvolvemento da vasculatura que, á súa vez, axuda aos tumores a crecer. O bloqueo combinado de VEGF e DLL4 ten como resultado a inhibición da progresión de tumores e da anxioxénese no tumor. Isto débese ao impedimento da sinalización das células endoteliais, que detén a proliferación e brote destas células endoteliais. Con esta inhibición, as células non crecen descontroladamente, polo que o cancro detense neste punto. Porén se se levanta o bloqueo, as células empezan outra vez a proliferar.
Inhibición química
Un inhibidor da anxioxénese pode ser endóxeno ou proceder do exterior como medicamento ou como parte da dieta.
A anxioxénese como diana terapéutica
A anxioxénese pode ser unha diana á hora de combater enfermidades como as doenzas cardíacas caracterizadas ou ben por ter unha escasa vascularización ou ben por ter unha vasculatura anormal. A aplicación de compostos específicos que poidan inhibir ou inducir a creación de novos vasos sanguíneos no corpo pode axudar a combater tales doenzas. A presenza de vasos sanguíneos onde non debería haber ningún pode afectar as propiedades mecánicas dun tecido, incrementando a probabilidade de fallo orgánico. A ausencia de vasos sanguíneos nun tecido en reparación ou metabolicamente activo pode inhibir a reparación ou outras funcións exenciais. Varias doenzas, como as feridas crónicas isquémicas, son o resultado dunha formación de vasos sanguíneos insuficiente ou ausente e poden ser tratadas cun aumento local de vasos sanguíneos, o que traerá máis nutrientes ao lugar, facilitando a reparación. Outras doenzas, como a dexeneración macular relacionada coa idade, poden xerarse por un aumento local dos vasos sanguíneos, interferindo con procesos fisiolóxicos normais.
En canto ao mecanismo de acción, os métodos proanxioxénicos poden diferenciarse en tres categorías: terapia xénica, que actúa sobre os xenes de interese para amplificalos ou inhibilos; terapia de substitución de proteínas, que principalmente manipula factores de crecemento anxioxénico como FGF-1 ou o factor de crecemento endotelial vascular, VEGF; e terapias baseadas en células, que implican a implantación de tipos celulares específicos.
Aínda hai graves problemas sen resolver en relación coa terapia xénica. Entre as dificultades están a integración efectiva dos xenes terapéuticos no xenoma das células diana, reducindo o risco dunha resposta inmune non desexada, a toxicidade potencial, a inmunoxenicidade, as respostas inflamatorias, e a oncoxénese relacionada cos vectores virais usados na implantación de xenes e a gran complexidade da base xenética da anxioxénese. Os trastornos máis comúns en humanos, como as doenzas cardíacas, presión arterial alta, diabetes e enfermidade de Alzheimer, son causadas máis probablemente polos efectos combinados de variacións en moitos xenes, e, así, inxectar un só xene pode non ser significativamente beneficioso en tales doenzas.
A diferenza do anterior, a terapia con proteínas proanxioxénicas usa proteínas ben definidas e estruturadas con precisión, con doses óptimas previamente definidas da proteína concreta para estados de enfermidade, e con efectos biolóxicos ben coñecidos. Por outra parte, un obstáculo para a terapia de proteínas é o modo de entregalas na área desexada. As rutas de administración de proteínas oral, intravenosa, intraarterial ou intramuscular non sempre son efectivas, xa que a proteína terapéutica pode ser metabolizada ou eliminada antes de que entre no tecido diana. As terapias anxioxénicas baseadas en células aínda están nas primeiras etapas de investigación, con moitas cuestións abertas sobre cal é o mellor tipo de células ou as doses que usar.
Anxioxénese en tumores
270px|miniatura|Sen a anxioxénese un tumor só pode crecer ata un tamaño limitado.
As células cancerosas son células que perderon a súa capacidade de dividirse de forma controlada. Un tumor maligno consta dunha poboación de células que crecen e se dividen rapidamente e que acumulan progresivamente mutacións. Porén, os tumores necesitan unha subministración de oxíxeno axeitada e outros nutrientes esenciais para poder crecer alén de certo tamaño (xeralmente 1–2 mm3).
Os tumores inducen o crecemento de vasos sanguíneos (anxioxénese) ao segregaren varios factores de crecemento (por exemplo o VEGF) e proteínas. Os factores de crecemento como bFGF e VEGF poden inducir o crecemento de capilares no tumor, que algúns investigadores consideran que fornecen os nutrientes que precisan, permitindo a expansión do tumor. A diferenza dos vasos sanguíneos normais, os vasos do tumor están dilatados e teñen forma irregular. Outros médicos cren que a anxioxénese serve realmente como vía para a circulación de refugallos, retirando os produtos finais biolóxicos segregados polas células cancerosas en rápida división. En ambos os casos, a anxioxénese é un paso necesario para a transición desde un pequeno agrupamento inofensivo de células, que se adoita dicir que é de aproximadamente o tamaño da pequena bóla de metal da punta dun bolígrafo, a un tumor máis longo. A anxioxénese tamén cómpre para o espallamento do tumor ou metástase. Unha soa célula cancerosa pode separarse dun tumor sólido establecido, entrar na circulación sanguínea e ser levada a un sitio distante, onde pode implantarse e empezar a crecer formando un tumor secundario. As probas das que se dispón agora indican que o vaso sanguíneo dun tumor sólido pode, en realidade, ser vasos en mosaico, compostos de células endoteliais e células tumorais. Esta mosaicidade permite un desprendemento substancial de células tumorias na vasculatura, posiblemente contribuíndo á aparición de células tumorais circulantes no sangue periférico dos pacientes con tumores malignos. O subseguinte crecemento de tales metástases tamén requirirá unha subministración de nutrientes e oxíxeno e unha vía para a eliminación de substancias residuais.
As células endoteliais considéranse xeneticamente máis estables que as células cancerosas. Esta estabilidade xenómica ten a vantaxe de que se poden atacar mellor as células endoteliais usando unha terapia antianxixénica, en comparación coa quimioterapia dirixida ás células cancerosas, as cales mutan rapidamente e adquiren resistencia a fármacos durante o tratamento. Por isto, pénsase que as células endoteliais son unha diana ideal para as terapias contra o cancro.
Formación de vasos sanguíneos no tumor
O mecanismo de formación de vasos sanguíneos por anxioxénese iníciase pola división espontánea das células tumorais debido a mutacións. As células tumorais liberan despois estimuladores anxioxénicos. Estes seguidamente viaxan a vasos sanguíneos próximos xa establecidos e activan os seus receptores das células endoteliais. Isto induce unha liberación de encimas proteolíticos desde a vasculatura. Estes encimas teñen como diana un determinado punto do vaso sanguíneo e causan a formación dun poro. Este é o punto a partir do cal medrará o novo vaso sanguíneo. A razón pola cal as células tumorais precisan unha subministración de sangue é que só poden crecer ata os 2 ou 3 milímetros de diámetro a non ser que se estableza unha subministración sanguínea equivalente ao necesario para unhas 50-100 células.
Anxioxénese en doenzas cardiovasculares
A anxioxénese representa unha excelente diana terapéutica para o tratamento de doenzas cardiovasculares. É un potente proceso fisiolóxico natural polo cal o noso corpo responde ante unha diminución da subministración sanguínea a órganos vitais, denominado neoanxioxénese: a produción de novos vasos colaterais para superar os posibles danos isquémicos. Realizouse un gran número de estudos preclínicos con terapias baseadas en proteínas, xenes e células en modelos animais de isquemia cardíaca, así como con modelos de enfermidade arterail periférica. Éxitos cribles e reproducibles nestes estudos iniciais en animais espertaron grande entusiasmo neste novo enfoque terapéutico, que podería ser trasladado rapidamente ao un uso clínico beneficioso para millóns de pacientes. Non obstante, unha década de probas clínicas de terapias baseadas en xenes e proteínas deseñadas para estimular a anxioxénese en tecidos e órganos con rego sanguíneo menor do normal, levou a unha desilusión tras outra. Aínda que todos estes datos preclínicos, que eran moi prometedores para facer a transición da terapia anxioxénica desde os animais aos humanos, foron dunha maneira ou outra incorporados a ensaios clínicos de primeira fase, nos Estados Unidos, por exemplo, a FDA insistiu ata agora (2007) en que o feito final principal para a aprobación dun axente anxioxénico debe ser unha mellora no rendemento do exercicio dos pacientes tratados.
Estes fallos suxiren que ou ben estas son dianas moleculares erradas para inducir a neovascularización ou ben só poden ser usadas con efectividade se se formulan e administran correctamente, ou mesmo que a súa presentación no contexto do microambiente celular global pode xogar un papel vital na súa utilidade. Pode ser necesario presentar estas proteínas de modo que imite os eventos de sinalización naturais, incluíndo a concentración, perfís espaciais e temporais e a súa presentación simultánea ou secuencial con outros factores apropiados.
Exercicio
A anxioxénese está xeralmente asociada co exercicio aeróbico e o adestramento de resistencia. Mentres que a arterioxénese produce cambios nas redes de vasos que permiten un grande incremento da cantidade total de fluxo na rede, a anxioxénese causa cambios que permiten unha maior chegada de nutrientes en longos períodos de tempo. Os capilares están deseñados para ter a máxima eficiencia na entrega de nutrientes, polo que un incremento no número de capilares posibilita que a rede entregue máis nutrientes nun mesmo intervalo de tempo. Un maior número de capilares tamén permite un maior intercambio de oxíxeno na rede. Isto é fundamentalmente importante no adestramento de resistencia, porque permite que unha persoa continúe adestrándose durante un maior período de tempo. Porén, non hai probas experimentais que suxiran que o aumento da capilaridade sexa necesaria no adestramento de resistencia para incrementar a subministración máxima de oxíxeno.
Dexeneración macular
A sobreexpresión do VEGF causa un incremento da permeabilidade nos vaos sanguíneos ademais de estimular a anxioxénese. Na dexeneración macular húmida, o VEGF causa a proliferación de capilares na retina. Como o aumento da anxioxénese tamén orixina edema, o sangue e outros fluídos retinais fíltranse na retina, causando a perda da vista. Estanse a utilizar con éxito medicamentos antianxioxénicos que teñen como diana as vías do VEGF para tratar este tipo de dexeneración macular.
Construtos de tecidos preparados por enxeñaría
A anxioxénese que vai desde vasos do corpo do hóspede cara a construtos de tecidos preparados por enxeñaría implantados é esencial para o implante. A integración exitosa do tecido a miúdo depende da boa vascularización do construto, xa que esta proporciona o oxíxeno e os nutrientes e impide a necrose nas áreas centrais do implante. O PDGF estabiliza a vascularización en armazóns de coláxeno-glicosaminoglicano.
Cuantificación
Cuantificar os parámetros da vascularización, como a densidade microvascular presenta varias complicacións debido á tinguidura preferente ou a representación limitada de tecidos nos cortes histolóxicos. Investigacións recentes mostraron unha reconstrución 3D completa da estrutura vascular dos tumores e unha cuantificación de estruturas de vasos en tumores completos en modelos animais.
Vascularización
Vascularización é un termo que se pode utilizar case como sinónimo de anxioxénese (formación de vasos sanguíneos), pero ademais é un termo anatómico que se pode atopar na literatura referido aos vasos que achegan sangue a un determinado elemento do organismo, xa sexa un óso, músculo, órgano, tecido etc. Por exemplo, dise que un órgano ten maior densidade de vascularización ou está máis vascularizado que outro.
Os compoñentes que constitúen a vascularización son os seguintes:
Hai fluxo sanguíneo entre os diferentes tipos de vasos por mor da diferenza de presión entre as arterias e as veas. A presión arterial está condicionada polo grosor da arteria (menor presión canto máis calibre) e coa forza que o corazón impulsa o sangue (presión hidrostática). A presión venosa é netamente inferior á arterial e existe un gradiente de presión arterio-venoso que se fai mínimo nos capilares. Neles, as substancias saen ou entran na corrente de sangue por fenómenos de osmose. Ademais do sistema de recollida venoso, existe un sistema de recollida linfático, que drena os diversos territorios e devolve o seu contido ó sistema venoso.
A presión que exercen as proteínas do sangue, principalmente a albumina denomínase presión oncótica, e determina a cantidade de substancias que circulan entre vaso e tecido, xunto co resto das presións.
Bibliografía
''Guyton. Tratado de fisiología médica. 17ª edición'' (en castelán)
Polokwane
miniatura|250px|Rúa de Polokwane.
Historia
Na década de 1840, os Voortrekkers baixo o liderado de Andries Potgieter fundaron Zoutpansbergdorp, unha vila a 100 km ao sueste. Ese asentamento foi abandonado por mor dos enfrontamentos coas tribos locais. Fundaron unha nova vila en 1886 e chamárono Pietersburg en honra ao líder Voortrekker Petrus Jacobus Joubert. Os británicos construíron aquí un campo de concentración durante a Segunda Guerra Anglo-Boer para aloxar case 4.000 mulleres e nenos Bóer. A vila converteuse en cidade o 23 de abril de 1992 e o 11 de xuño de 2003 cambiou o seu nome a Polokwane.
Clima
A pesar da súa localización no trópico de Capricornio, o clima é espléndido porque a cidade atópase nunha meseta a trescentos metros sobre o nivel do mar. As temperaturas media alcanzan unha máxima de 27 °C no verán e de 20 °C no inverno permitindo a vida ao aire libre durante todo o ano. As choivas no verán varían entre 400 – 600 mm por ano.
Municipalidade Polokwane
A área da Municipalidade Local Polokwane alcanza o 3% da superficie total da Provincia de Limpopo e preto dun 10% da poboación de Limpopo reside na área Municipal. Sendo de feito o centro económico de Limpopo, Polokwane pose a maior densidade de poboación do Distrito Municipal Capricorn. A maioría da poboación de Polokwane é rural. Iso mostra que o maior sector da comunidade dentro do municipio reside nas aldeas tribais rurais seguido polos asentamentos urbanos.
Turismo
Esta zona é considerada como un lugar de "mitos e lendas". Existen numerosas oportunidades de observación, facendo de Polokwane un popular destino para o eco-turismo no Sur de África. Limpopo está dividida en catro rexións de turismo, representando cada unha un microcosmos da variedade e interesantes culturas na zona.
Illa Howland
A Illa Howland é un atol deshabitado situado xusto ao norte do ecuador, no Océano Pacífico, ao redor de 3.100 km ao suroeste de Honolulu.
Polokwane
Turismo
Outras atraccións son:
O Estadio Peter Mokaba foi utilizado na Copa Mundial de Fútbol de 2010.
Illa Howland
Está a metade de camiño entre Hawai e Australia e é un territorio non incorporado e non organizado dos Estados Unidos.
A illa é agora unha reserva nacional de vida salvaxe, a "Howland Island National Wildlife Refuge", xestionada polo "U.S. Fish and Wildlife Service" como unha área insular baixo o Departamento do Interior dos Estados Unidos. O "Howland Island National Wildlife Refuge" consiste nos 1,84 km² da illa e os 129,80 km² de terra mergullada que a rodean.
A illa non ten actividade económica. O seu defensa é responsabilidade dos EEUU e é visitada anualmente pola Garda Costeira dos EEUU.
Historia
Algúns escasos restos de camiños e outros artefactos indican unha presenza polinésica anterior, pero a illa estaba deshabitada cando os Estados Unidos reclamárona no Acta de Illas Guaneras de 1856. Os seus depósitos de guano foron explotados por compañías dos EE.UU. e Gran Bretaña na segunda metade do século XIX.
En 1935 comezou un curto intento de colonización cunha poboación rotativa de catro mozos de Hawai no asentamento Itascatown. Empezáronse proxectos similares nas próximas Illa Baker e Illa Jarvis, pero estes foron interrompidos pola segunda guerra mundial e as illas abandonadas.
A Illa de Howland debía ser unha parada de reposición para a piloto americana Amelia Earhart e o seu tripulante Fred Noonan no seu voo ao redor do mundo de 1937. Engalaron na illa de Lae, Nova Guinea, pero nunca foron vistos de novo. Por este motivo a illa tamén é coñecida como "a illa que Amelia Earheart nunca alcanzou".
Cordilleira Penibética
300px|miniatura|O [[Mulhacén, pico máis alto da cordilleira e tamén da Península Ibérica, visto desde Las Alpujarras]] A cordilleira Penibética é a máis sureña das Cordilleiras Béticas, e discorre pola costa Sur de Andalucía, desde a provincia de Cádiz ata a de Almería. Un pouco máis ao Norte, tras as denominadas unidades intermedias (conxunto de areas deprimidas, denominadas hoyas, entre as cales atópase a Hoya de Baza e de Guadix), atópanse as Cordilleiras Subbética e Prebética.
As serras principais que a conforman, de oeste a este, son Serra das Neves, Serra de Tejeda, Serra de Almijara, Serra Nevada, Serra da Contraviesa, Serra de Gádor, Serra de Baza e Serra dos Filabres.
Desde o punto de vista estrutural, atópase constituída por un complejísimo apilamiento de mantos de corremento que se superponen uns a outros, distinguíndose tres, estes son: o manto Alpujárride, o Nevado-Filábride e o Maláguide. O manto Alpujárride e o Filábride-Nevado afloran en Serra Nevada, constituíndo unha fiestra tectónica onde afloran materiais moi metamorfizados, predominando os micaxistos paleozoicos.
Illa Howland
Xeografía
Situado no norte do Océano Pacífico (0 48 N, 176 38 O), a illa é moi pequena (1,6 km²). O litoral ten 6,4 km de longo. A illa ten forma alargada nun eixo norte-sur. O clima é ecuatorial, con poucas precipitacións, vento constante e ardente sol. O terreo é baixo e areoso: unha illa coralina rodeada por un estreito de arrecife cunha superficie deprimida no centro. O punto máis alto está a 3 metros sobre o nivel do mar. A illa carece de auga potable. O único recurso natural é o guano.
Transportes
A illa carece de portos xa que os arrecifes poden ser perigosos. Hai un desembarcadeiro na costa occidental. Hai tamén un pista de aterraxe, pero xa non se utiliza. A pista de aterraxe construíuse no ano 1937 pero sufriu continuos danos durante a Segunda Guerra Mundial e quedou en desuso.
Alhama de Murcia
Alhama de Murcia é un concello da Rexión de Murcia, situado na comarca natural do Bajo Guadalentín, aos pés de Serra Espuña. Ten unha poboación de 19.417 habitantes (xaneiro de 2008) e unha densidade de poboación de 66,97 hab./km².
Localización e características
O termo municipal de Alhama de Murcia, ocupa unha superficie de 311,55 km², case no centro da Rexión de Murcia. A súa altura sobre o nivel do mar é de 176 metros. O termo municipal esténdese desde as cimas de Serra Espuña ata o cume da Serra de Carrascoy, atravesando a parte central da chaira prelitoral murciana coñecida como val do Guadalentín ou Campo de Sangonera.
Está situada a uns 30 quilómetros da capital da Rexión, Murcia e á mesma distancia da cidade de Lorca; a cincuenta de Cartagena e a trinta de Mula, e, en dirección sur, sepáraa a mesma distancia das praias de Mazarrón.
Cortes Xerais
As Cortes Xerais son o Parlamento español, constituído e regulado no título III da Constitución. De acordo con ela, son as representantes do pobo español, tendo unha configuración bicameral asimétrica, compostas por: En representación do pobo español, exercen os aspectos esenciais da soberanía nacional: posúen a potestade lexislativa, aproban os Orzamentos Xerais do Estado, controlan a acción do Goberno e desempeñan o resto de funcións que lles atribúe a Constitución.
Natureza
A Constitución española, seguindo o principio de división de poderes exposto por Charles de Montesquieu, define e regula os tres poderes básicos: lexislativo, executivo e xudicial. O primeiro encoméndase ás Cortes Xerais, o segundo ao Goberno da Nación e o terceiro aos tribunais de xustiza.
Segundo a configuración derivada da Constitución, as Cortes Xerais son un órgano complexo de natureza representativa, deliberante, inviolable e continua.
Poderes e potestades
As Cortes Xerais, como representantes do pobo español, posúen unha serie de poderes e potestades que lles veñen atribuídas pola Constitución e que non poderían atribuirse lexitimamente a outra institución debido á súa propia natureza e á condición de España como un Estado social e democrático.
Poder lexislativo
O poder lexislativo consiste en elaborar e votar as leis. Tradicionalmente, a práctica e o texto das diversas constitucións deixaron sentado o principio de que «a potestade de facer as leis reside nas Cortes co rei». Este principio tivo unha maior ou menor aplicación real en función da tendencia conservadora ou progresista do momento, e na actualidade aparece completamente superado por ser España un Estado democrático, cuxa forma política de goberno é a monarquía parlamentaria, e na que o rei carece totalmente de potestades para poder presentar ou impedir propostas lexislativas; outorgándolle a Constitución a prerrogativa, de tipo simbólico, de «sancionar e promulgar as leis», que deberá efectuala ineludiblemente no prazo de quince días coa súa consecuente e inmediata publicación (artigo 91), conformándose así o acto sancionador como unha mera función nominal: a sanción e promulgación real configúrase non como un poder, senón como un acto complementario e de obrigado cumprimento, no que o monarca non pode opoñerse. Así a sanción real é unha fórmula certificante de que a lei foi aprobada polo órgano lexislativo.
A Constitución confire todo o poder lexislativo ás Cortes Xerais; este poder comprende as facultades de elaborar e aprobar as leis e de modificalas ou derrogalas por medio doutras leis. As Cámaras das Cortes Xerais exercen este poder de forma conxunta, tramitando e votando sucesivamente as proposicións de lei que elabore calquera delas e tramitando e votando os proxectos de lei que remita o Goberno primeiro o Congreso dos Deputados e logo o Senado. No caso de que o Senado presente emendas ao proxecto de lei, o Congreso dos Deputados aprobará ou rexeitaraas todas ou soamente algunhas por maioría simple, e se o Senado por maioría absoluta veta un proxecto ou proposición de lei, este devolveráselle á Cámara baixa, que o pode ratificar por maioría absoluta ou pode esperar dous meses e aprobalo por maioría simple.
O poder lexislativo ten un único límite: o marco constitucional. En virtude do principio de xerarquía normativa, as leis non poden resultar contrarias á letra ou ao espírito da Constitución, e en tal caso o Tribunal Constitucional poderá declarar a súa nulidade. No entanto, é importante sinalar que as leis gozan de presunción de constitucionalidade mentres o Tribunal Constitucional non declare o contrario e que a validez das leis, unha vez aprobadas polas Cortes Xerais e sancionadas polo rei, non pode ser cuestionada nin combatida nos tribunais ordinarios.
A elaboración e aprobación das leis ten lugar no seo de cada Cámara segundo o establecido no seu respectivo regulamento, pero dado o tipo de configuración de bicameralismo imperfecto, queda claramente establecida a superioridade do Congreso dos Deputados sobre o Senado no proceso de formación da vontade lexislativa das Cortes Xerais.
Ambas as Cámaras teñen a iniciativa das leis, pero o Senado debe remitir ao Congreso dos Deputados para a súa tramitación os proxectos de lei que tome en consideración, polo que queda como cámara de segunda lectura; pode emendar ou vetar os proxectos de lei aprobados polo Congreso, pero este pode levantar o veto ou rexeitar as emendas por maioría absoluta, ou ben por maioría simple unha vez transcorridos dous meses.
As leis aprobadas polas Cortes Xerais non son eficaces ata que reciben a sanción real e a promulgación por orde do rei, que ademais decreta a súa inmediata publicación; esta sanción e promulgación é, como os demais actos do rei, un acto obrigatorio sobre o cal o xefe do Estado non pode deliberar nin decidir, e que polo tanto require de referendo; polo que queda excluído un posible dereito do rei a vetar un proxecto de lei, salvo na situación teórica na que se pretendese a sanción dunha lei que, de forma flagrante e coñecida, non sexa ratificada favorablemente polas Cortes Xerais.
Potestades de control da acción política do Goberno
miniatura|BOC ([[PDF|pdf).]] Un réxime parlamentario caracterízase, xunto á división de poderes, polo mantemento dunha serie de mecanismos que aseguren a comunicación entre o poder lexislativo e o poder executivo. Este obxecto cúmprese mediante a habilitación do lexislativo para controlar a acción política do Goberno, obrigándoo a contar coa confianza das Cortes para seguir desenvolvendo a súa actividade. Na Constitución, o Título V recolle as relacións existentes entre o Goberno e as Cortes Xerais, establecendo o artigo 108 que o Goberno responde solidariamente da súa xestión política ante o Congreso dos Deputados.
Ambas as Cámaras impulsan e controlan a acción do Goberno mediante preguntas e interpelacións e dirixen a súa acción nun determinado sentido mediante resolucións e proposicións non de Lei, ás cales o Goberno debe suxeitarse en virtude do principio de responsabilidade do executivo ante o lexislativo (principio parlamentario).
Preguntas, interpelacións e mocións
A pregunta constitúe un elemento relevante de control e de información. Xurdiu en Inglaterra e consiste en solicitar aclaracións ao Goberno para saber se un feito é certo, se unha información chegou ao executivo, ou se é exacta, se o Goberno adoptou ou vai adoptar medidas en orde a determinadas cuestións etc.
As interpelacións constitúen o medio normal, máis amplo e enérxico de fiscalización. As interpelacións son de orixe francesa e difiren das preguntas en canto a que a petición de aclaracións refírese especificamente á conduta ou intencións dun ministro ou de todo o gabinete e van destinadas a determinar un debate sobre a orientación política seguida. Diferénciase da pregunta por dous aspectos: a interpelación implica unha crítica á conduta tanto por acción como por omisión do Goberno ou dos seus membros. Tamén difire en canto ao seu procedemento, a interpelación pode dar lugar a unha moción, que se somete a votación e de ser aprobada, obriga ao Goberno a actuar de acordo co texto aprobado. A pregunta ten un alcance moito máis limitado.
Comisións de investigación
As Cortes Xerais exercen facultades de índole política como a constitución de comisións de investigación, a comparecencia e interrogatorio de autoridades e particulares sobre asuntos de interese xeral e a aprobación de resolucións non lexislativas.
As comisións de investigación configúranse como unha lóxica consecuencia da actividade fiscalizadora ou de control das Cortes. O seu obxectivo é recoller a información necesaria sobre calquera asunto de interese público que poida servir para unha posterior resolución das Cortes ou para esixir responsabilidades ao ministro correspondente.
A Constitución recoñece a ambas as cámaras o dereito de nomear, conxunta ou separadamente, comisións de investigación sobre calquera asunto de interese público. As conclusións de devanditas comisións non son vinculantes para os tribunais, nin afectan ás resolucións xudiciais, sen prexuízo de que o resultado da investigación sexa comunicado ao Ministerio Fiscal para o exercicio, cando cumpra, das accións oportunas. No entanto, si recoñece a obrigatoriedade de comparecer a requirimento das Cámaras e permite que a lei impoña sancións por incumprir dita obriga.
Cuestión de confianza e censura
Ademais, o Congreso dos Deputados ten encomendada a función de soster ao Goberno, expresando o outorgamento e retirada da confianza das Cortes Xerais nel, o que leva a cabo mediante a votación de investidura do presidente de Goberno e mediante mocións de censura e cuestións de confianza. A perda da confianza do Congreso dos Deputados obriga ao Goberno a presentar a súa dimisión ante o rei.
Potestade tributaria
En virtude do principio tradicional de que o rei só podía impor tributos co consentimento das Cortes, o constitucionalismo español reservou sempre a estas a facultade de impor gravames e cargas sobre a nación. Nin o rei nin funcionario algún pode esixir o pago de contribución que non sexa votada e autorizada polas Cortes Xerais.
Potestade orzamentaria
Como continuación do principio sinalado no apartado anterior, a potestade orzamentaria das Cortes Xerais comprende a facultade de realizar asignacións dos fondos do Estado e supón a obrigación de calquera outra autoridade ou funcionario público de contar coa súa autorización expresa para realizar gastos con cargo ao orzamento do Estado.
Potestades en materia de política internacional
Nesta materia, as potestades das Cortes contéñense nos artigos 93 e 94 da Constitución, que establecen a autorización mediante lei orgánica da celebración de tratados polos que se atribúa o exercicio de competencias derivadas da Constitución a unha organización internacional. Tamén se establece a previa autorización das Cortes Xerais para obrigarse por medio de tratados ou convenios internacionais en determinados casos.
Outras
Por último teñen atribuída unha intervención limitada en relación á Coroa, debendo reunirse ambas as Cámaras en sesión conxunta para recibir, como parlamento da Nación, o xuramento do rei e para proclamalo, para recibir o xuramento do príncipe de Asturias e dos rexentes, para designar aos integrantes da Rexencia no caso de que non haxa persoa algunha das chamadas a ela pola Constitución, así como para prover á sucesión no Trono no caso de que as liñas chamadas a iso pola Constitución se extingan. Ademais, están facultadas para recoñecer a inhabilitación do rei e poder prohibir expresamente a celebración de matrimonio daquelas persoas que teñan dereito á sucesión no Trono.
Chicken Run
Chicken Run é un filme de animación británico dirixido por Peter Lord e Nick Park que foi estreado no 2000.
Cortes Xerais
Garantías das Cámaras
En garantía do libre exercicio das súas funcións, a Constitución declara que «as Cortes Xerais son inviolables». A inviolabilidade das Cortes Xerais non pode ser quebrantada por ningunha autoridade ou particular, polo que son xuridicamente inatacables.
Chicken Run
Sinopse
A señora Tweedy é a dona dunha granxa na que a maioría das galiñas resignáronse a levar unha vida curta e infeliz: viven mentres poñen ovos e, cando deixan de facelo, acaban na mesa como comida dos domingos. Pero as cousas comezan a cambiar coa chegada de Rocky, un galo norteamericano, que mantén un romance con Ginger, unha galiña moi combativa que organizou innumerables intentos de fuga para acadar unha vida mellor.
Videoxogo
Chicken Run é un xogo de sixilo (alcumado "Pollo Gear Solid") 3-D sobre a base de platino do filme. O xogo é unha parodia da famosa película The Great Escape, que se basea na segunda guerra mundial.
Cortes Xerais
Garantías das Cámaras
A Constitución garante a autonomía plena de ambas as Cámaras das Cortes Xerais, ao declarar que as mesmas «establecen os seus propios Regulamentos, aproban autónomamente os seus orzamentos e, de común acordo, regulan o Estatuto do Persoal das Cortes Xerais».
A garantía da autonomía das Cámaras complétase coa proscripción de toda intervención exterior na vida parlamentaria, ao recoñecer ás cámaras a potestade exclusiva de elixir aos seus respectivos presidentes e aos demais membros das súas Mesas e aos devanditos presidentes o exercicio, en nome das súas Cámaras, todos os poderes administrativos e facultades de policía no interior das súas respectivas sedes.
Luigi Taveri
Luigi Taveri, nado en Horgen o 19 de setembro de 1929 e finado o 1 de marzo de 2018 nun hospital do cantón de Zúric, foi un motociclista suízo.
Cortes Xerais
Garantías das Cámaras
En canto á liberdade de funcionamento, a Constitución recolle dous períodos ordinarios de sesións para a reunión das cámaras: o primeiro, de setembro a decembro; e o segundo, de febreiro a xuño. Tamén poderán reunirse en sesións extraordinarias a petición do Goberno, da Deputación Permanente ou da maioría absoluta dos membros de calquera das Cámaras.
Luigi Taveri
Traxectoria
Debutou no mundo do motociclismo profesional en 1953 en 350cc pilotando unha AJS. En 1962 venceu o mundial de 125cc cunha Honda. Tamén conquistou seis grandes premios: Francia, Irlanda, Bélxica, Ulster, Alemaña Oriental e Holanda totalizando 48 puntos na clasificación xeral. En 1964 conseguiu o seu segundo mundial, tamén en 125cc, cun total de 46 puntos. En 1966 con cinco vitorias conseguiu o segundo posto. Ó remate desa temporada retirouse da alta competición.
Cortes Xerais
Garantías das Cámaras
Fóra das reunións regulamentariamente previstas en conformidade coa Constitución, as reunións de parlamentarios non vincularán ás Cámaras e non poderán exercer as súas funcións nin ostentar os seus privilexios.
Garantías de senadores e deputados
Para garantir a liberdade individual de acción dos membros das Cortes Xerais, a Constitución establece que «ninguén poderá ser membro das dúas cámaras simultaneamente, nin acumular a acta dunha Asemblea de Comunidade Autónoma coa de Deputado do Congreso», a fin de facilitar a dedicación máis completa posible ás tarefas parlamentarias por parte dos representantes do pobo.
A garantía da devandita liberdade individual continúa coa prohibición de que os membros das Cortes Xerais estean ligados por mandato imperativo, é dicir, poden opinar e votar libremente segundo o seu propio criterio aínda cando resulte contrario aos desexos dos seus respectivos partidos políticos e dos electores.
Composición das Cámaras
miniatura|250x250px|Fachada do Palacio do Senado, Madrid.
Senado
O Senado é a cámara de representación territorial, na que se combina a representación das comunidades autónomas e das provincias.
En cada provincia elíxense catro senadores por sufraxio universal, libre, igual, directo e segredo polos votantes de cada unha delas, segundo a lei electoral; nas provincias insulares, cada illa ou agrupación delas, con Cabido ou Consello Insular, constitúe unha circunscrición para os efectos de elección de senadores, correspondendo tres a cada unha das illas maiores —Gran Canaria e Tenerife, nas Canarias, e Maiorca, nas Illas Baleares— e un a cada unha das seguintes illas ou agrupacións: Eivissa-Formentera e Menorca, nas Illas Baleares, e El Hierro, Forteventura, A Gomera, A Palma e Lanzarote, nas Canarias; as cidades autónomas de Ceuta e Melilla elixen cada unha delas dous senadores.
O Senado é elixido por catro anos, de maneira que o mandato dos senadores termina catro anos despois da súa elección ou o día da disolución da Cámara.
Congreso dos Deputados
dereita|miniatura|250x250px|Fachada do Congreso dos Deputados, Madrid. O Congreso componse dun mínimo de 300 e un máximo de 400 deputados —actualmente 350—, elixidos por sufraxio universal, libre, igual, directo e segredo, nos termos que estableza a lei. Son electores e elixibles todos os españois que estean en pleno uso dos seus dereitos políticos.
A efectos da elección de deputados, a circunscrición electoral é a provincia. A lei orgánica de Réxime Electoral Xeral distribúe o número total de deputados, asignando unha representación mínima inicial de dous deputados a cada circunscrición, un a Ceuta e un a Melilla, e distribuíndo os demais en proporción á poboación.