cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Condado de Uppsala
Concellos
esquerda|miniatura|150px
Lingua mang
O mang é unha lingua austroasiática falada en Vietnam e a China.
Grupo Globomedia
O Grupo Globomedia, antes coñecido como Grupo Árbol, é un conglomerado de empresas de comunicación de fala española con presenza en España, Iberoamérica, Europa e Estados Unidos. Os seus inicios remóntanse a 1995 cando se uniron Globomedia (España) e Promofilm (Arxentina). Outro compoñente importante do Grupo Globomedia é GECA (Gabinete de Estudios de Comunicación Audiovisual), empresa de consultoría no ámbito dos medios. Tamén forman parte Globomedia Música e Fundación Árbol.
En 2006 o Grupo Árbol fusionouse con Mediapro e coa multinacional de publicidade WPP dando lugar ao holding Imagina Media Audiovisual. No ano 2009 o Grupo Árbol cambiou a súa denominación para Grupo Globomedia.
Piove (Ciao ciao bambina)
«Piove (Ciao ciao bambina)» é unha canción composta e interpretada en italiano por Domenico Modugno. Lanzouse como sinxelo en 1959 mediante Fonit Cetra. Foi elixida para representar a Italia no Festival de Eurovisión de 1959 tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1959.
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Domenico Modugno, intérprete da canción, tras gaña-lo Festival da Canción de Sanremo 1959.]]
Selección
«Piove (Ciao ciao bambina)» cualificouse para representar a Italia no Festival de Eurovisión 1959 tras gaña-la final nacional italiana, o Festival da Canción de Sanremo 1959, onde foi interpretada dúas veces, unha por Modugno e outra por Johnny Dorelli.
No festival
Foi interpretada en terceiro lugar, seguindo a Dinamarca con Birthe Wilke interpretando «Uh, jeg ville ønske jeg var dig» e precedendo a Mónaco con Jacques Pills interpretando «Mon ami Pierrot». Ao final das votacións, a canción recibiu 9 puntos, obtendo o sexto posto de 11 xunto a Bélxica.
Batalla de Haelen
A batalla de Haelen foi unha batalla da fronte occidental da primeira guerra mundial. Produciuse o 12 de agosto de 1914 no contexto da batalla das fronteiras e enfrontou a tropas alemás dirixidas por Georg von der Marwitz e o exército belga, que finalizou cunha vitoria táctica belga.
Contexto da batalla
Haelen foi unha granxa que debían atravesar as tropas xermanas no seu avance cara Francia. A toma permitiría unha boa visión do río Gete. Os alemáns chegaron aquí unha semana despois da invasión de Bélxica. Pola súa banda, os belgas organizaron un ataque para deter o avance alemán a través do seu país. A vitoria belga tamén permitiría unha reorganización da retagarda aliada.
11 de agosto
O Alto Mando belga cría que os alemáns avanzarían cara Hasselt e Diest. Para deter ás tropas imperiais xermanas, o xeneral Leon de Witte foi destinado a Haelen, para protexer a ponte sobre o río Gete.
12 de agosto
Na mañá do 12 de agosto, o Alto Mando belga descubriu que un importante continxente xermano se dirixía cara as posicións do xeneral Witte e enviou unha brigada de infantería de reforzo.
A batalla iniciouse ás 8 da mañá cando tropas alemás avanzaron dende Herk-de-Stad e foron atacados polos continxentes belgas. Aproximadamente 200 belgas estableceron unha posición fortificada na cervexería de Haelen. Non obstante, tiveron que abandonar o edificio cando a artillería alemá disparou a este edificio. Ao mesmo tempo, os enxeñeiros belgas derrubaban a ponte sobre o Gete. As cargas non foron suficientes e só cedeu unha parte da estrutura. Isto permitiulle aos alemáns cruzar a ponte e enviar uns 1 000 homes ao centro de Haelen. Os oficiais do exército imperial confiaban nunha fácil vitoria e correron moitos riscos. As defensas belgas estaban ben situadas e causaron un elevado número de baixas nas tropas inimigas, provocando a retirada das mesmas cara o leste de Haelen.
Consecuencias
Para os belgas foi unha clara vitoria, pero de pouca repercusión, xa que non evitou a caída de Bélxica en mans dos alemáns. Para estes, foi un revés destacado, xa que as baixas foron moito maiores do pensado.
Beauty and the Beast (filme de 1991)
Beauty and the Beast é un filme estadounidense de animación e musical producido por Walt Disney Feature Animation e distribuído por Walt Disney Pictures en 1991. É o trixésimo filme de Disney e está baseado no conto de fadas A Bela e a Besta de Jeanne-Marie Leprince de Beaumont, e no filme francés de 1946 La Belle et la Bête dirixido por Jean Cocteau.
Sinopse
Céntrase na relación entre unha Besta (Robby Benson), que en realidade é un príncipe transformado maxicamante por mor da súa arrogancia, e Bela (Paige O'Hara), unha fermosa rapaza que el encerra no seu castelo. Para converterse nun príncipe outra vez, Besta debe gañar o amor de Bela para recuperar a súa forma orixinal, ou pola contra ficará como un monstro para sempre. O filme tamén conta coas voces de Richard White, Jerry Orbach, David Ogden Stiers e Angela Lansbury.
Galego coma ti
Galego coma ti foi o slogan empregado por Alianza Popular nas primeiras eleccións autonómicas en Galicia (1981), que se fixo rapidamente famoso e que contribuíu á vitoria dese partido nas eleccións.
Historia do slogan
O partido conservador Alianza Popular, dirixido polo exministro franquista Manuel Fraga, chegaba a aquelas eleccións moi debilitado: en todas as eleccións ás que se presentara fora amplamente derrotado: dúas eleccións xerais (1977 e 1979), unhas eleccións municipais, e as dúas convocatorias autonómicas de Cataluña e o País Vasco. Para a campaña das eleccións autonómicas o partido contratou un politicólogo, Xosé Luís Barreiro Rivas, para que se encargase do márketing político.
Segundo o propio Barreiro Rivas, Alianza Popular, o slogan tiña "dous sentidos fundamentais": por unha banda, deixar atrás a visión de Alianza Popular como un partido "cunha perspectiva reactiva contra a Constitución" e pasar a ser "partido comprometido co goberno de Galicia e sen cuestionar ningún" dos marcos legais que había, e por outra, rexeitar a visión paternalista doutras forzas que dicían quen podía e quen non podía ser galego e sinalar que viñan a "imitar o comportamento dos galegos".
Claude Debussy
Claude-Achille Debussy, nado o 22 de agosto de 1862 en Saint-Germain-en-Laye e morto en París o 25 de marzo de 1918, foi un compositor francés. Debussy está considerado como un dos compositores máis importantes do século XX. Recibiu en vida o alcume «Claude de Francia», en referencia ao seu papel de defensor dunha corrente musical dun certo ton nacionalista, e en alusion ao feito de que nacera no mesmo lugar ca Luís XIV de Francia. Sen deixar de admirar a Wagner, rompeu co romanticismo do século anterior e considérase un dos membros do movemento impresionista musical, aínda que sempre rexeitou as clasificacións e afirmou a súa liberdade total á hora de compor música.
Nacemento e contexto familiar
Naceu en Saint-Germain-en-Laye, no oeste de París, o 22 de agosto de 1862. Era o máis vello dos cinco fillos de Manuel e Victorine Debussy. En 1865, despois da quebra da tenda familiar de porcelanas, a familia establécese en París. O pai quería que se dedicase á mariña, pero a inclinación pola música de Claude comezou pronto. Seguiu un curso de iniciación antes de comezar a recibir clases da señora Mauté de Fleurville, alumna de Chopin e sogra de Verlaine. As clases pagoullas unha tía súa, a señora Rostand, que vivía en Cannes, onde os irmáns Debussy pasaban longas tempadas.
Os anos da aprendizaxe
Ós dez anos, Debussy foi admitido no conservatorio nacional de París en 1872, onde estudou durante os once anos seguintes e onde tivo por condiscípulos a Paul Dukas e Maurice Emmanuel. Era un alumno pouco disciplinado e soñador que bateu moitas veces coa incomprensión dos profesores. Debussy nunca tivo boas lembranzas dos seus anos de aprendizaxe. Desta época data unha anécdota segundo a que Giraud, un dos seus mestres, lle tería dito: "Non digo que o que vostede fai non sexa fermoso, o que digo é que é teoricamente absurdo", ó que Debussy lle tería respondido: "Non existen teorías. Non ten máis que escoitar. A única lei é o pracer". Massenet, que foi tamén o seu profesor no conservatorio, preguntado polo Debussy alumno respondeu: "Ah! Ese! Ese é un enigma...". Durante a adolescencia, foi pianista acompañante de Marguerite Pelouze-Wilson, amante do presidente da República, o que lle deu acceso á boa sociedade francesa. Foi presentado á baronesa rusa Nadezhda Von Meck, a famosa e rica viúva que foi a mecenas de Tchaikovski. Esta accolleu Debussy na súas residencias de Alemaña e de Rusia. O compositor converteuse no seu pianista titular, o que lle permitiu viaxar por Europa e Rusia nos veráns durante tres anos. De volta a París en 1880, Debussy retomou os estudos de composición e coñeceu ó compositor Erik Satie, probablemente no cabaret do "Chat noir", onde o futuro autor das Gymnopedias causaba sensación. Debussy fíxose amigo intimo da familia Vasnier, en particular da señora Vasnier, Blanche-Adélaïde, coa que se di que tivo unha relación amorosa e á que dedicou as súas obras de xuventude.
Estadía en Roma
En 1884, conseguiu un primeiro premio no conservatorio coa cantata "O fillo pródigo" (L'enfant prodigue) e recibiu a recompensa establecida dunha bolsa de tres anos na Vila Médici de Roma, para a que marcha en xaneiro de 1885. Debussy descubriu na Cidade Eterna a música de Palestrina e os encantos de Italia, mais permaneceu indiferente á ópera italiana. Coñeceu moitos músicos importantes coma Verdi e Liszt. A estancia italiana non o inspirou particularmente e non compuxo máis que catro pezas. A oda sinfónica "Zuleima" (baseada nun poema de Heinrich Heine, a peza orquestal "Primavera" (Printemps) e a cantata "A damisela escollida" (La Damoiselle élue) (1887-1888) foron xulgadas, en particular "Zuleima", como "estrañas, incomprensibles e imposibles de interpretar" polos membros do conservatorio de París. A cuarta obra, unha "Fantasía para piano e orquestra" influída por César Franck, foi axiña rexeitada polo propio compositor.
Volta a Francia
Despois de dous anos en Roma, Debussy fixo oficial a súa renuncia á bolsa do conservatorio e volveu a Francia, instalándose no barrio de Saint-Lazare. Empezou unha relación con Gabrielle Dupont, á que chamaba "Gabriela dos ollos verdes" que ía durar 10 anos. Contra 1887, Debussy comezou a frecuentar os famosos "martes literarios" de Mallarmé. En 1888, viaxou a Bayreuth para asistir á representación de varias óperas de Richard Wagner, pero foi sobre todo a Exposición universal de París en 1889 grazas á que descubriu ritmos e sonoridades exóticas, especificamente as do gamelán usado na música de Xava o que marcaría profundamente as súas composicións futuras: gama, "colores" sonoros e rupturas rítmicas.
A difícil aceptación
Coa "Suite Bergamasque" para piano obtivo o seu primeiro grande éxito. Seguiuna o poema sinfónico "Preludio á sesta dun fauno" (Le Prélude à l'après-midi d'un faune) baseada nun famoso poema de Mallarmé. A estrea en decembro de 1894 foi mal interpretada pola orquestra e mal recibida pola maior parte dos críticos. Tivo, porén, moito éxito en toda Europa. A continuación comezou o traballo na única opera que completou "Pelléas e Mélisande", con libreto do poeta simbolista belga Maeterlinck). A súa reputación medrara dabondo como para facilitar unha grande estrea na Opera cómica de París en 1902. O éxito da ópera permitiulle non ter que preocuparse por problemas económicos durante un tempo. A posta en escena non estivo libre de problemas. Maeterlinck cedera o libreto coa condición de que o papel principal da obra fora interpretado pola súa amante Georgette Leblanc, pero finalmente foi a soprano americano-escocesa Mary Garden quen representou o papel de Melisandre. Maeterlinck reaccionou violentamente e dise que provocou a Debussy para que se batera con el en duelo. Nunha entrevista antes da estrea, Maeterlinck desentendeuse da obra e desexoulle o fracaso. A isto seguiron intentos de sabotaxe, a distribución de panfletos contra a obra e mesmo a aparición dun libreto titulado "Péderaste e Médisante" (Pederasta e Maldecidor). O éxito da obra estableceu a fama de Debussy a nivel internacional, e a opera foi estreada, entre outras cidades, en Londres e Nova York.
Os últimos anos
En 1899 o compositor separouse de Gabrielle Dupont e casou con Rosalie Texier, unha costureira. Catro anos despois iniciou unha relación sentimental con Emma Bardac, muller dun banqueiro, e antiga amante de Gabriel Fauré. A ruptura con Rosalie provocou o intento de suicidio desta. O suceso causou moito escándalo e provocou duras críticas ao compositor, mesmo as dos amigos máis íntimos. Debussy, porén, obtivo o divorcio e casou con Emma en 1908. Tiveron unha filla, Claude-Emma Debussy, a quen dedicou a suite para piano Children's corner ("O recanto dos nenos"), composta entre 1906 e 1908. (A filla naceu o 30 de outubro de 1905 e morreu de difteria o 14 de xullo de 1919)
Para asegurarse a solvencia económica Debussy diversificou desde comezos do século XX as súas actividades. Publicou numerosos traballos de crítica musical co pseudónimo de Monsieur Croche, e colaborou co coreógrafo ruso Vaslav Nizhinski na creación dos ballets Prélude à l'après-midi d'un faune e Jeux ("Xogos"), que non tiveron moito éxito. Neses anos coñeceu ao daquela xove compositor ruso Igor Stravinskii.
A Capela, A Capela
Santiago da Capela é unha parroquia que se localiza no sur do concello da Capela. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 839 habitantes (415 homes e 424 mulleres), distribuídos en 52 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1 026 habitantes.
Os principais atractivos da parroquia son o parque natural das Fragas do Eume e o mosteiro de San Xoán de Caaveiro, localizado no corazón das fragas.
A Vila, Naraío, San Sadurniño
A Vila é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Kuningasjätkä
Kuningasjätkä é un filme finlandés de 1998 escrito e dirixido por Markku Pölönen. O filme está ambientado na década de 1950 en Finlandia Oriental e conta a historia dun pai, Tenho (Pertti Koivula) e dun fillo, Topi (Simo Kontio) despois da morte da muller de Tenho, o cal deixa ós dous incapaces de pagar o alugueiro. Os dous homes marchan da casa familiar e pasan o verán traballando. Foi escollido como candidato de Finlandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 71ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
O libro galego onte e hoxe
miniatura|As [[Cantigas de Santa María é o primeiro libro do catálogo da exposición]] O libro galego onte e hoxe foi unha exposición bibliográfica celebrada no antigo Convento de San Domingos (Museo do Pobo Galego) en Santiago de Compostela en maio-xuño de 1979. miniatura|Actos da Exposición|alt= Inaugurouse o 16 de maio (véspera do Día das Letras Galegas), estaba prevista a clausura o 3 de xuño mais debido ao éxito de público (11.835 visitas) prolongouse ata o 17 do mesmo mes. Foi acompañada con conferencias, concertos e representacións teatrais.
Foi organizada pola Federación de Libreiros de Galicia e pretendía reunir e mostrar toda a produción editorial en idioma galego, de todos os tempos e sobre todos os temas. En 1981 a USC publicou o catálogo da exposición.
Organización
Baixo a dirección de Ricardo Carballo Calero as bibliotecarias Daría Vilariño Pintos e Mª Virtudes Pardo Gómez coordinaron a procura dos exemplares.
Entidades que contribuíron economicamente
Banco de Bilbao, Banco de Crédito e Inversiones, Banco de Vizcaya, Banco Etcheverría, Banco Exterior de España, Deputación Provincial da Coruña, Xunta de Galicia. Especialmente o Banco Pastor e a Fundación Pedro Barrié de la Maza.
Shahnameh
miniatura|dereita Shahnameh (en, Šāhnāme), tamén coñecido como Shahnama, Shahnameh, Shahname ou Shah-Nama, ademais de como "O Libro dos Reis" ou "A Épica dos Reis", é unha grande obra poética épica escrita polo poeta persa Ferdowsi entre os anos 977 e 1010. Trátase da epopea nacional do mundo de fala persa, e conta a historia e mitoloxía de Irán dende a creación do mundo até a conquista de Irán polas forzas islámicas no século VII.
Cuns 50 000 dísticos ou versos de dúas liñas, o Shahnameh é un dos poemas épicos máis longos.
Lugares de Melide
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Melide.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Melide
Shahnameh
Historia e características
Ademais da súa importancia literaria, o Shâhnameh, que foi escrito case na súa totalidade en persa, foi clave para revivir a lingua persa logo da influencia exercida polo árabe. Esta obra voluminosa, é considerada polos falantes de persa como unha obra mestra da literatura, que tamén recolle a historia de Irán, os seus valores culturais, as súas relixións ancestrais (zoroastrismo), e un sentido profundo de patria. Ferdowsi conclúe o Shâhnameh nun momento no cal a independencia nacional fora ameazada. Aínda que existen varios heroes e heroínas memorábeis de características clásicas nesta obra, o grande heroe é Irán.
Ibn al-Athir chamouna o "Corán Persa", a pesar de que este título non é de uso corrente entre os falantes de lingua persa, pero nalgunha medida ilustra a importancia que este libro representa para todos os falantes de lingua persa, incluíndo Afganistán e Taxiquistán, para outros falantes de persa de Asia Central, Paquistán e mesmo na China, na India, e para os iranianos que viven fóra do seu país desde a revolución de 1979.
Este libro é tamén importante para os 200 000 zoroastrianos que quedan no mundo, porque o Shâhnameh permite relacionar os comezos do zoroastrismo coa derrota do último rei zoroastriano a mans dos invasores árabes.
Lingua gelao vermella
A lingua gelao vermella pódese referir a dúas linguas faladas na China e en Vietnam:
Shahnameh
Fontes
miniatura|Shâhnameh. Existe certa controversia entre con respecto ás fontes do Shahnameh. A épica de Ferdowsi probablemente está baseada nunha versión en prosa que podería proceder dun compendio de vellas historias persas, feitos históricos e lendas. Non obstante, hai unha forte pegada e influencia da literatura oral, o que se manifesta no estilo narrativo.
Algúns dos personaxes da épica son de orixe indo-iraniana, e existen referencias a eles en fontes tan antigas como o antigo Avesta ou mesmo no Rig Vedá hindú. O Shahnameh foi escrito en persa medio (Pahlavi), que nesa época estaba en remisión.
O Shahnameh de Ferdowsi, un poema épico con máis de 60 000 pareados, baséase principalmente nunha obra en prosa do mesmo nome compilada polo poeta nos seus primeiros anos en Tus, a rexión da que era nativo. Este Shahnameh en prosa á súa vez era en gran medida unha tradución dunha obra en Pahlavi, unha compilación da historia dos reis e heroes de Persia desde tempos míticos até o reinado de Khosro II (590-628), pero tamén contén material adicional que continúa a historia coa caída dos Sasánidos a mans dos árabes a mediados do século VII. O primeiro en comezar a versificación desta crónica da Persia lendaria e preislámica foi Daqīqī-e Balkhī, un poeta da corte dos Samánidas, quen completou uns 1000 versos antes de falecer. Estes versos, que contiñan o xurdimento do profeta Zoroastro, foron posteriormente incorporados por Ferdousí, co debido recoñecemento, no seu propio poema.
A obra
O Shahnameh relata a historia de Persia, comezando coa creación do mundo e a introdución das artes da civilización (o lume, a cociña, a metalurxia, o dereito) aos Arios - pobos iranios e conclúe coa conquista de Persia polos árabes. A obra non é estritamente cronolóxica, aínda que existe un certo fluxo de acontecementos a través do tempo. Algúns dos personaxes viven por centos de anos (ao igual ca algúns dos personaxes da Biblia), pero a maioría viven vidas de duración normal. Hai moitos xas que aparecen e que se eclipsan, ao igual que heroes e viláns, que tamén transcorren polos relatos. As únicas imaxes que subsisten ao longo da obra son as do Grande Irán, e unha sucesión de amenceres e solpores, ningunha das cuales é exactamente igual á outra, e que ilustran o paso do tempo.
O Pai Tempo, unha imaxe símil a Saturno, é un recordatorio da traxedia da morte e a perda, á que sucede un novo amencer, traendo consigo a esperanza dun novo día. No primeiro ciclo da creación, a maldade é externa (o demo). No segundo ciclo obsérvase o comezo do odio familiar, o mal comportamento, e a maldade penetrando a natureza humana. O fillo máis vello do Shāh Fereydūn sente avaricia e envexa cara ao seu irmán máis novo, que é inocente, e pensando que o seu pai o favorece a el, mátao. O fillo do príncipe asasinado vinga a morte do seu pai, e todos vense inmersos nun sanguento ciclo de morte e vinganza.
No terceiro ciclo preséntanse unha serie de shahs con debilidades. Hai unha historia como a de Fedra na mitoloxía grega do Shāh Kay Kāūs, a súa esposa Sūdāba, e a súa paixón e rexeitamento polo seu medio fillo, Sīyāvash.
No seguinte ciclo todos os personaxes son egoístas e malvados. Esta épica é a máis escura de todas as épicas, boa parte da cal posúe algún tipo de resolución e catarse. Este ton parecería ser reflexivo de dous temas: a conquista de Persia polos árabes, e os últimos días do zoroastrismo persa. A relixión antiga está pragada de herexías, e dalgún xeito a visión optimista de Zoroastro sobre a habilidade do home para elixir deulle as costas á vida e ao mundo. Aquí hai abundancia de mala sorte e destino malfadado.
Argumento
O Shahnameh é un gran monumento de poesía e historia, e é principalmente o relato poético do que Ferdowsi, os seus contemporáneos, e os seus predecesores consideraban a historia antiga de Irán. Moitos deses relatos xa existían en prosa, por exemplo o Shahnameh de Abu Mansur Abd-al-Razaq. Só unha pequena proporción da obra de Ferdowsi, en distintas seccións do Shahnameh, é completamente da súa autoría. Ademais das descricións detalladas de varias escenas e fenómenos, esta obra expresa as súas reflexións sobre a vida, as súas crenzas relixiosas e éticas e a súa admiración pola virtude, o seu eloxio aos seus patróns e as referencias que empregou. O resto da obra divídese en tres partes sucesivas: a "idade mítica", a "idade heroica" e a "idade histórica".
A idade heroica
Case dous terzos do Shahnameh están dedicados á "idade dos heroes", que abrangue dende o reinado de Manuchehr ata a conquista de Alexandre o Grande (Sekandar). A principal característica deste período é o destacado papel que desempeñan os heroes Sagzi (Saka) ou Sistānī que forman a columna vertebral do Imperio persa. Garshāsp é mencionado brevemente xunto co seu fillo Narimān; Sām (fillo deste último) é un paladín de Manuchehr durante o seu reinado en Sistān. Os seus sucesores foron os seus fillos Zāl e Rostam, os máis bravos entre os bravos, e despois Farāmarz.
O Shahnameh describe con mestría e precisión a sociedade feudal en que vivían con boato. En efecto, as descricíons dos mestres son tan vívidas que o lector se sente partícipe e observador achegado aos sucesos. O ton é épico e enérxico, mentres que a linguaxe é extremadamente rica e variada. Entre as historias que se relatan nesta sección atópase o romance de Zal e Rudāba, as sete etapas (ou traballos) de Rostam, Rostam e Sohrāb, Sīyāvash e Sudāba, Rostam e Akvān Dīv, o romance de Bižan e Manīža, as guerras contra Afrāsīyāb, o relato de Daqiqi da historia de Goshtāsp e Arjāsp, e Rostam e Esfandyār. Cómpre salientar que a lenda de Rostam e Sohrāb que se presenta no Shahnameh, comeza como é costume cun detallado preludio lírico. Aquí, Ferdowsi atópase no cumio do seu poder poético e amosa todo o seu potencial como un consumado mestre na arte de narrar historias. Os preto de mil versos desta traxedia conforman un dos contos máis emotivos da literatura mundial.
A idade histórica
Unha breve mención á dinastía arsácida de Partia segue á historia de Alexandre e precede á de Ardashir I, fundador da dinastía sasánida. Despois descríbese a historia sasánida con gran precisión. A caída dos sasánidas e a conquista de Irán polos árabes relátanse de xeito romántico e cunha linguaxe sumamente poética. Aquí, o lector pode facilmente ver a Ferdowsi en persoa lamentándose pola catástrofe, e sobre o que chama a chegada do "exército das tebras".
Segundo Ferdowsi, a edición final do Shahnameh contiña uns sesenta mil dísticos, mais isto é só un número aproximado; a maioría dos manuscritos confiables que chegaron ata a actualidade permitiron preservar uns cincuenta mil. Nezami-e Aruzi indica que a edición final do Shahname enviada á corte do sultán Mahmud de Ghazni foi armada en sete volumes.
A mensaxe do Shahnameh
miniatura|Relevos en pedra do Shahnameh en [[Tus, onde Ferdowsi está soterrado.]] O estilo de Ferdowsi é o dun poeta consumado. A súa linguaxe épica é rica, emotiva e suntuosa. Os trazos persoais que posúe o Shahnameh evitan que se converta nun árido relato de narrativas históricas. Ningunha historia foi lida en Irán con tanta avidez, crida con tanto convencemento e atesourada ardentemente como esta. É unha historia que influíu enormemente sobre os seus lectores. Ferdowsi triunfou onde tantos líderes militares e relixiosos fracasaran. De feito, Ferdowsi está seguro da inmortalidade e transcendencia da súa obra mestra e así o conta nos seus versos.
Ferdowsi non espera que o seu pase sobre os sucesos históricos de forma indiferente, senón que lle pide que considere os temas con coidado, para así comprender as causas do ascenso e da caída dos homes e as nacións e aprender do pasado para mellorar o presente e formular mellor o futuro. A mensaxe transmite o Shâhnameh é a idea de que a historia do imperio Sasánida era un todo inmutable e completo: comezou con Keyumars, o primeiro home, e rematou co seu sucesor número cincuenta, Yazdegerd III, seis mil anos de historia de Irán. A tarefa de Ferdowsi foi evitar que esta historia perdese a súa conexión coas futuras xeracións iranianas.
Igrexa de San Cirilo de Turaŭ (Londres)
A Igrexa de San Cirilo de Turaŭ e de todos os santos patróns do pobo belaruso (en Царква Сьвятога Кірылы Тураўскага і ўсіх сьвятых заступнікаў беларускага народу; en Church of St Cyril of Turau and All the Patron Saints of the Belarusian People) é un templo londiniense da Igrexa católica bizantina belarusa.
Historia
A igrexa foi erixida no centro cultural e relixioso belaruso do norte de Londres, que tamén inclúe a Biblioteca e Museo Belarusos Francis Skaryna. Foi a primeira igrexa de madeira construída na cidade dende o grande incendio de 1666, o primeiro templo especificamente construído para os greco-católicos en Londres, o primeiro memorial ás vítimas do desastre de Chernóbil en Europa occidental, e a primeira igrexa católica belarusa erixida no estranxeiro.
O proxecto foi ideado polo sacerdote da misión católica belarusa de Londres, Siarhiej Stasievič, e levado a cabo polo arquitecto británico de orixe chinesa e fiel greco-católico Tszwai So. O proxecto foi aprobado tanto pola Santa Sé como pola arquidiocese de Westminster.
Os traballos de construción comezaron en novembro de 2015, e os cimentos completáronse en xaneiro de 2016. A pedra angular foi traída do antigo mosteiro dos marianos de Druja (hoxe igrexa da Santa Trindade de Druja). O 17 de decembro de 2016 a igrexa foi consagrada polo bispo da Sagrada Familia de Londres Hlib Lonchyna, na que participaron tamén o nuncio Antonio Mennini, e o visitador apostólico para os belarusos Siarhiej Hajek.
O 13 de maio de 2017 unha parte das cinsas da poeta e tradutora do belaruso Vera Rich foron enterradas na capela de san Xurxo da igrexa, nunha cerimonia oficiada polo bispo de Chicago Venedykt Aleksiichuk. A igrexa tamén é sé da misión para os greco-católicos eslovacos de Londres.
Arquitectura
O templo basease na tradición de igrexas de madeira e no barroco belaruso, e tendo en conta a estética do rito bizantino. O arquitecto Tszwai So levou a cabo un estivo sobre o terreo en Belarús, estudando a arquitectura das igrexas greco-católicas anteriores á conquista rusa do século XVIII.
Sanuki
O concello de Sanuki limita pola terra cos concellos de Takamatsu, Miki, Higashikagawa (da prefectura de Kagawa); Mima, Awa (son da prefectura de Tokushima), e polo mar co concello de Shōdoshima (da prefectura de Kagawa).
Historia
A cidade de Sanuki foi fundado pola fusión de 5 concellos do distrito de Ōkawa (Tsuda-chou, Ōkawa-chou, Shido-chou, Sangawa-chou e Nagao-chou) no ano 2002.
Forza Aérea da India
A Forza Aérea da India (IAF) é a rama aérea das Forzas Armadas da India. O seu complemento de persoal e avións occupa o cuarto lugar entre as forzas aéreas do mundo. A súa misión primaria é a de asegurar o espazo aéreo indio e o de realizar guerra aérea durante un conflito armado. Creouse oficialmente o 8 de outubro de 1932 como unha forza auxiliar do Imperio Británico que honrou o servizo da aviación da India durante a segunda guerra mundial co prefixo Royal (Real). Despois de que o país gañase a súa independencia do Reino Unido en 1947, mantívose o nome de Real Forza Aérea da India e servía no nome do Dominio da India. Coa transición do goberno a unha república en 1950 quitouse o prefixo Royal.
Dende o ano 1950 a IAF participou en catro guerras contra o veciño Paquistán e nunha contra a República Popular da China. Outras grandes operacións na que participou a IAF foron a Operación Vijay, a Operación Meghdoot, a Operación Cactus e a Operación Poomalai. A Forza Aérea da India tamén participou en misións de paz das Nacións Unidas.
O Presidente da India mantén o rango de Comandante Supremo da IAF. No ano 2017 o seu persoal en servizo era de 139 576 membros. O Xefe do Estado Maior Aéreo, un mariscal xefe do aire, é un oficial de catro estrelas responsable da maior parte do mando operativo da Forza Aérea. Nunca hai máis dun mariscal xefe do aire servindo nun momento dado na IAF. O rango de Mariscal da Forza Aérea foi conferido polo Presidente da India nunha ocasión na historia, a Arjan Singh. O 26 de xaneiro de 2002 Singh converteuse no primeiro, e polo de agora único, oficial de cinco estrelas da IAF.
Marcenlos, Codeseda, A Estrada
Marcenlos é un lugar da parroquia de Codeseda no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 27 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 14 mulleres. a mesma poboación que en 1999 cando tamén tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres).
Baldaquino
250px|miniatura|Baldaquino de [[Bernini, na basílica do Vaticano.]] Chámase baldaquino ou ciborio a unha construción relixiosa de pequeno tamaño destinada a protexer un altar, formada basicamente por catro columnas que sosteñen un elemento de cubrición, habitualmente unha cúpula ou un dosel. Os catro arcos ou linteis que pechan os laterais do baldaquino adoitan estar decorados por relevos, inscricións, escudos ou outros elementos decorativos. Esta estrutura básica pode estar modificada por diversas variantes, segundo a época, o estilo ou o material de construción.
O nome procede de baldacchino, tea procedente de Baldac, nome da cidade de Bagdad durante a Idade Media, porque de alí proviñan os tapices cos que se confeccionaban as cortinaxes coas que se pechaban lateralmente. O nome de ciborio vénlle do latín ciborium, en alusión á forma de copa invertida.
Por similitude, denomínanse tamén baldaquinos os doseis de tea que cobren ou protexen tronos reais, camas etc. No escudo de Serbia ou o nos Países Baixos poden verse exemplos deste uso.
Historia
miniatura|250px|San Juan de Duero (Soria). O máis antigo baldaquino coñecido é ciborio de Kathoura, en Siria, do ano 195. Presentes noutros puntos de Oriente Próximo, estaban asociados a enterramentos. Do século IV era o fastigium de Latrán (roubado polos visigodos no século seguinte), así como o da basílica de Santa Petronila ou o da tumba de San Lourenzo.
Na Idade Media era usual pechar os laterais con cortinas, de modo permanente ou só durante o momento da consagración, que ocultaban os celebrantes da vista dos fieis. Nas igrexas de Oriente utilizaban mesmo portas de madeira que se pechaban durante ese momento.
Co paso dos séculos, aumentan os exemplos de baldaquinos e a súa difusión xeográfica. Do século X é o afamado baldaquino de San Marcos (Venecia) e do XI os de San Nicolao de Bari ou o francés de Cluny.
O exemplar máis afamado é o baldaquino da basílica de San Pedro do Vaticano, construído por Bernini e Borromini en broce, madeira e mármore entre 1624 e 1633.
Na Península Ibérica hai notables exemplos no Museo Nacional de Arte de Cataluña (Barcelona) (procedente de San Vicente de Estamariu)  ou o da catedral de Xirona. En Castela, os de San Juan de Duero (Soria), o do mosteiro de Rodilla (Burgos) ou o da igrexa da Madalena (Zamora ).
miniatura|200px|Ramiro II de León (Tumbo A da Catedral de Santiago) Ademais dos exemplos arquitectónicos existentes ou dos que se ten constancia histórica, os baldaquinos aparecen tamén representados en medallas romanas, no díptico de Monza, nun mosaico de Salónica, nas miniaturas medievais etc. A modo de exemplo, o Tumbo A da catedral de Santiago, de 1140, representa os reis Ordoño II (871-924), Ramiro II (898-951) e Sancho I (†966) debuxados baixo baldaquinos ornados con torres nos esquinais. Tamén se poden ver nas Cantigas de Santa María.
Baldaquinos en Galicia
En Galicia, o primeiro baldaquino do que se ten información foi o que mandou construír o bispo Xelmírez na Catedral ó redor do ano 1110. Era de madeira e estaba recuberto de ouro e prata e contiña o novo altar da catedral. Foi derrubado na segunda metade do século XVII.
Outro exemplar notable, tamén desaparecido, foi o do arcebispo Fonseca I. Sábese que dispuxo a construción en 1462 e que en 1476 seguía entregando prata para "fazer as ymaxes do cimborio e obra". En documentos de 1512 consta que se mandou "alimpiar e adereçar el cimborio que está sobre el altar".
miniatura|200px|Santa María a Nova (Noia) En 1930, Xosé Filgueira Valverde e Xosé Ramón Fernández-Oxea publicaron un primeiro estudo sobre a presenza destas estruturas na arquitectura relixiosa galega, xa construídas en pedra. Atá entón só se tiña constancia de dous baldaquinos en Galicia, os dous sobre cadanseu cruceiro: o de Santa María a Nova, en Noia, e o da Colexiata, en Baiona. Coñecíanse tamén distintos relevos e pezas soltas que se consideraban restos de frontes de altares (segundo Casto Sampedro Folgar) ou de retablos pétreos (segundo López Ferreiro), como os de Caldas de Reis, Bemil, Baíñas, Fisterra, Santiso, Curro, Sacos, Xeve, Fragas etc., algúns debuxados por Enrique Campo. En 1987, os mesmos autores publicaron unha revisión daquela primeira monografía, ampliando o catálogo desde os 37 da primeira edición ós 67 da segunda, con 11 exemplares armados (aínda que case todos modificados) e outros 56 xa desfeitos dos que se conservan máis ou menos restos ou, canto menos, memoria documental. Algún, coma o de Ventosa, consérvase completo pero desmontado.
Cronoloxía
Só cinco baldaquinos están datados, sendo o máis antigo deles un de Caldas de Reis (de 1482) e o máis moderno o de San Martiño de Meis (de 1543). Dado que practicamente todos asentan sobre arcos conopiais, de introdución tardía, non parecen ser anteriores ó século XV.
Só se ten constancia da autoría nun caso, no baldaquino que, procedente da igrexa de Santa María, hoxe está nunha fornela da capela de San Roque, en Caldas de Reis. As dúas pezas que se conservan só mostran escudos, inscricións e decoración floral, e consta que "Ioan Rico me laurou", coa data de 1482. Filgueira e Fernández Oxea propoñen a existencia de dúas escolas: unha que irradia desde Pontevedra e o Salnés (con influencia de Santiago) e outra localizada en Lugo, máis tardía, e á que identifican cun Mestre da Ventosa.
Distribución xeográfica
miniatura|300px|Distribución xeográfica dos baldaquinos catalogados en Galicia. Aínda que máis frecuentes ó sur de Compostela, [[:Ficheiro:Dioceses con nome.PNG|unha comparación amosa que non hai especial coincidencia coas dioceses de Galicia.]] Como se pode ver no mapa, a maior parte dos baldaquinos galegos inventariados atópanse na metade norte da provincia de Pontevedra, estendéndose polas zonas limítrofes das de Lugo e Ourense. Existen outros exemplares soltos no sur da provincia de Pontevedra e en puntos dispersos da da Coruña.
En total, hai 41 na provincia de Pontevedra, 12 na da Coruña, 11 na de Ourense e 3 na de Lugo.
Consérvanse armados e en pé os seguintes:
Estrutura
Os baldaquinos pétreos galegos eran de planta cadrada e situábanse exentos, no centro do cruceiro da igrexa. Actualmente, só o de Vilar de Donas (en Palas de Rei, Lugo) mantén esa posición mentres que o resto dos que se conservan en pé están apegados a unha parede ou nunha esquina da igrexa (excepción feita das cruces cubertas de Noia e Baiona).
Columnas
As columnas que os sustentan adoitan ser cilíndricas ou de sección hexagonal, e só nalgún caso presentan algunha decoración. Bases e capiteis son sempre simples.
Cuberta
A cuberta era habitualmente piramidal, rematada con pináculos, imaxes ou pequenos castelos, elementos que tamén podían estar decorando os esquinais. Interiormente adoitaban presentar crucerías. Os baldaquinos de Xurenzás e do pazo de Monroy (Noia) conservan pequenas cabezas aliñadas sobre os nervios da pirámide.
Linteis
Na maior parte dos casos, o que hoxe se conserva -completos ou partidos- son os paneis que, a modo de linteis dos arcos laterais, pechaban superiormente a estrutura. Trátase de pezas rectangulares esculpidas, cunhas medidas que oscilan entre o 1,80 e o 1,43 metros de longo por 70–85 cm de alto.
miniatura|300px|San Román de Santiso (Lalín) Estes frontais mostran diversas escenas, case sempre de tipo relixioso aínda que tamén hai motivos simbólicos e heráldicos. Algúns exemplares están policromados como o puideron estar orixinalmente, como as pezas conservadas no interior da igrexa de San Pedro de Rebón (Moraña), a de San Román de Santiso (Lalín) ou o baldaquino de Ventosa (Agolada).
Están pechados por abaixo por un arco, habitualmente conopial pero noutros casos florenzado ou ondulado, que deixaba aberto un espazo orixinalmente baleiro, aínda que tamén hai arcos cegos. Non son raros os arcos dobres nunha mesma peza; hai un único caso de arco trilobulado (na capela do Santo Espírito da Catedral de Santiago). Moitas veces este arco foi rebaixado ou mesmo eliminado ó recolocar a peza na nova situación. Estes rebaixes tamén se produciron nos laterais das pezas.
Tipoloxía
A temática representada nos paneis que se coñecen é moi variada, predominando as representacións evanxélicas: a Anunciación da Virxe en 19 casos; a adoración dos Reis, en 14; o desencravo ou o enterro de Cristo, en 13; así como o Nacemento de Xesús, a Santa Cea, o Xuízo Final etc., ata un total de 30 temáticas distintas. Por outra banda tamén son moi frecuentes as representacións de santos, encabezados por Santiago en 8 casos; San Sebastián, en 7; e San Pedro noutros 7, ata un total de 13 santos ou santas distintos.
Estado actual
miniatura|300px|Baldaquino de Ventosa (Agolada, Pontevedra) miniatura|300px|Paneis do baldaquino de Santa Mariña de Fragas (Campo Lameiro, Pontevedra), hoxe no Museo Provincial de Lugo Como se dixo, a maior parte dos baldaquinos galegos foron desmontados segundo se foi estendendo o gusto polo estilo barroco á vez que como consecuencia das sucesivas reformas e ampliacións que se fixeron nas diferentes igrexas. Os responsables eclesiásticos do momento substituíronnos por retablos barrocos e as pezas dos baldaquinos foron reaproveitadas como elementos ornamentais dispostos nos muros exteriores ou interiores das igrexas ou adros. No caso do da igrexa de Santa María de Laxe ou o do convento das Clarisas, na zona antiga da Coruña, aproveitáronse como linteis das portas de acceso.
Algúns foron parar ás coleccións históricas dos museos e mesmo a algunha propiedade privada.
Non son raros os casos nos que foron, simplemente, destruídos. Algunhas pezas foron inventariadas en 1930 sobre noticias orais pero sen que se puidese confirmar a súa existencia; outras desapareceran cando se fixo a nova catalogación en 1987. Entre os baldaquinos dos que se ten constancia, oral ou documental, pero que se dan por desaparecidos podemos citar, como exemplo, os de Arzúa ou Baíñas (Vimianzo) (citados por López Ferreiro); os de Valga ou Mourente (Pontevedra) (comunicados pola Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra); ou o que estaba á saída da ponte do Burgo, en Pontevedra, que debuxou Pier María Baldi en 1669. No caso do baldaquino de San Vicenzo de Cespón (Boiro), que se conserva en pé pero trasladado a unha esquina da igrexa, Bouza Brey recolleu a existencia dun Descendemento do que xa non se teñen noticias.
Na xa citada igrexa de Santa María de Laxe atopáronse cinco fragmentos do que parece ser un retablo, soterrados baixo o altar co simple obxectivo de levantar o piso.
Mon ami Pierrot
«Mon ami Pierrot» (en galego: «Amigo meu Pierrot») é unha canción composta por Florence Veran e interpretada en francés por Jacques Pills. Foi elixida para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión de 1959 tras ser seleccionada internamente pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.
Baldaquino
Estado actual
Todo o anterior explica que entre os expertos en arquitectura e escultura se estendese a idea de que non existían baldaquinos en Galicia. As pezas soltas que se coñecían, fóra de contexto, considerábanse, como se dixo, partes de retablos en pedra ou frontes de altares e só co estudo citado de Filgueira e Fernández Oxea se demostrou a súa presenza na imaxinería popular galega.
Mon ami Pierrot
Festival de Eurovisión 1959
miniatura|esquerda|[[Jacques Pills (centro), intérprete da canción, en 1945.]]
Selección
«Mon ami Pierrot» foi seleccionada para representar a Mónaco no Festival de Eurovisión 1959 pola emisora monegasca Télé Monte-Carlo.
No festival
A canción participou no festival celebrado no Palacio de Festivais e Congresos de Cannes o 11 de marzo de 1959, sendo interpretada polo cantante francés Jacques Pills. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Foi interpretada en cuarto lugar, seguindo a Italia con Domenico Modugno interpretando «Piove» e precedendo aos Países Baixos con Teddy Scholten interpretando «Een beetje». Ao final das votacións, a canción recibiu 1 punto, obtendo o undécimo posto (último) de 11.
Eliezer Setton
Traxectoria
Fillo de Salomão Setton Neto, que foi Rei Momo no carnaval de Maceió durante 19 anos consecutivos, e de Terezinha Otílio Setton, Eliezer Setton comezou a compor en 1976 e o ano seguinte participou no seu primeiro festival de música, o que resultou na súa primeira gravación, Desesperança, e a entrada no xa existente Grupo Terra, un fito da cultura alagoana de finais da década de 1970 e o inicio da de 1980.
En 1983, despois de distinguirse no IV Festival Universitario de Música, promovido polo Direcorio Central Estudantil da Universidade Federal de Alagoas, conquistando o segundo e terceiro posto como compositor, alén do premio aomellor intérprete, aventurouse como músico nocturno actuando en Maceió, São Paulo (1984) e Río de Xaneiro (1985-1989), facendo o tradicional voz e violón. De volta a Maceió, en 1989, continuou actuando en festivais, culminando coa participación no Canta Nordeste (transmitido en directo pola Rede Globo para toda a rexión), quedando finalista en 1994 e 1995 coas cancións Serra Pau e Quem dera que sesse, respectivamente.
Compositor ecléctico, é na música nordestina, onde máis se distinguiu. Da colaboración con Pedro Sertanejo, pai de Oswaldinho do Acordeon, xurdiu Campo Formoso, gravado por Eliezer nun disco de Pedro Sertanejo, en 1982. Da colaboración con Oswaldinho do Acordeon, naceu, entre outras, Na hora H, canción que Elba Ramalho gravou en 1992 e presentou para o VI Premio SHARP. Elizer converteuse nun dos referentes do Forró e numerosos intérpretes gravaron os seus temas.
En 2009, Eliezer amplía o seu abano de xéneros e grava o CD "Brasil - Hinos à Paisana", cun repertorio que atinxe dez dos máis representativos himnos do cancioneiro cívico brasileiro.
En 2011, Eliezer volta ao Forró co CD "O Quelso", que presenta unha versión da popular "My way", co título "Bem a meu jeito".
SOG (grupo musical)
SOG é un grupo musical castelán-leonés de folk, creado en 1997 en León.
Vilarbó, Naraío, San Sadurniño
Vilarbó é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Rose Gottemoeller
Rose Eilene Gottemoeller, nada en Columbus, Ohio, o 24 de marzo de 1953, é unha diplomática estadounidense especializada en temas relacionados con defensa, seguridade internacional e relacións con Rusia. Entre 2016 e 2019 foi vicesecretaria xeral da OTAN. Anteriormente fora subsecretaria de Estado para o Control de Armas e Seguridade Internacional no Departamento de Estado dos Estados Unidos.
Traxectoria
Gottemoeller estudou na Universidade de Georgetown e na Universidade George Washington. Fala ruso con fluidez.
Carreira no Departamento de Estado dos Estados Unidos
Con Hillary Clinton á fronte do Departamento de Estado dos Estados Unidos participou nas negociacións do tratado START III con Rusia para a redución de arsenais nucleares.
Cando foi nomeada traballaba como subsecretaria xeral da administración Obama para o Control de Armas e Seguridade Internacional con John Kerry.
Vicesecretaría xeral da OTAN
Gottemoeller foi vicesecretaria xeral da Organización do Tratado do Atlántico Norte entre o 17 de outubro de 2016 e o 16 de outubro de 2019 co secretario xeral Jens Stoltenberg. Foi a primeira muller en acceder ao cargo. Axudou a orientar a política da OTAN con Rusia, encargouse do traslado da Organización á nova sede e coordinou os esforzos da Alianza na loita contra o terrorismo.
Saimaan Pallo
Historia
O SaiPa foi fundado en 1948. O mellor resultado do equipo foi na tempada 1965-66, cando gañou a medalla de bronce ao finalizar terceiro. Na tempada 1995-96 SaiPa, logo de vencer a Forssan FoPS (3-1) na primeira rolda dos play-offs de ascenso ascendeu, conseguiu o ascenso á SM-liiga logo de derrotar na final ao colista da máxima categoría, o TuTo, por 3-0.
Armental, A Peroxa
San Salvador de Armental é unha parroquia do concello da Peroxa na comarca de Ourense, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 138 habitantes, deles 69 eran homes e 69 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Saimaan Pallo
Historia
SaiPa tamén xogou un partido pola medalla de bronce na tempada 1998-99, mais perdeu fronte ao HPK por 7-2.
Armental, A Peroxa
Xentilicio
O seu xentilicio é armentaleiro.