cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
OPERA (experimento)
Tempo de medidas de voo: anomalía dos neutrinos viaxando máis rápido que a velocidade da luz
En setembro de 2011, investigadores de OPERA observaron neutrinos muónicos que aparentaban viaxar máis rápido que a luz no baleiro. En febreiro e marzo de 2012, investigadores de OPERA culparon deste resultado á fibra óptica do cable que conecta un receptor de GPS a unha placa electrónica nun computador, que estaría mal ligada. O de 16 de marzo de 2012, un informe anunciou que un experimento independente no mesmo laboratorio, tamén utilizando o CNGS, mais o detector ICARUS, non tería atopado ningunha diferenza discernible entre a velocidade dun neutrino e a velocidade da luz. En maio de 2012, os experimentos do Gran Sasso BOREXINO, ICARUS, LVD e OPERA mediron a velocidade dos neutrinos dun feixe de pulso curto, cun acordo coa velocidade límite da luz, amosando o erro da primeira medición. En xullo de 2012, a colaboración de OPERA actualizou os seus resultados. Despois de que os efectos instrumentais mencionados se tivesen en conta, amosouse que a velocidade dos neutrinos é consistente coa velocidade da luz. En maio de 2013 foi confirmado por un novo conxunto mellorado de medidas.
O experimento da anomalía tiña unha ampla significación estatística de 6 sigma, o que o apartaba de ser unha flutuación estatística.
Pioneer 12
Pioneer 12, tamén coñecida como Pioneer Venus 1 e Pioneer Venus Orbiter, foi unha sonda espacial lanzada o 20 de maio de 1978 mediante un foguete Atlas-Centaur desde a base espacial de Cabo Cañaveral para orbitar Venus e estudar a súa atmosfera e superficie.
Características
Pioneer 12 formou parte dun proxecto maior xunto coa Pioneer 13, que consistiu nunha serie de sondas atmosféricas que chegaron a Venus ao mesmo tempo que Pioneer 12. A súa misión consistiu en estudar con detalle a estrutura da atmosfera superior de Venus e a súa ionosfera, a súa interacción co vento solar e o campo magnético nas proximidades do planeta. Tamén estudou o seu campo gravitatorio a partir das modificacións na súa órbita e, incidentalmente, detectou explosións de raios gamma de orixe extragaláctico. Pioneer Venus tamén fixo observación de cometas no ultravioleta.
Nave
A nave estaba formada por un corpo principal cilíndrico de 250 cm de diámetro e 120 cm de altura, cos lados recubertos de células solares que proporcionaban unha potencia de 312 vatios na órbita de Venus. A enerxía almacenábase en dúas baterías de níquel-cadmio cunha capacidade de 7,5 Ah cada unha. A sonda estabilizábase mediante xiro a unhas 15 r.p.m., co seu eixo perpendicular ao plano da eclíptica. As comunicacións tiñan lugar en banda S mediante unha antena de alta ganancia de 1,09 m de diámetro situada na parte superior do cilindro e que non xiraba co resto do conxunto para poder apuntar continuamente á Terra, ademais de posuir varias antenas de baixa ganancia para comunicación en caso de problemas coa antena principal. Tódolos instrumentos estaban situados no interior do cilindro da nave excepto o magnetómetro, situado ao final dun mastro de 4,8 m de lonxitude para que o corpo da nave non interferira nas medicións. O control de actitude realizábase mediante sensores solares e estelares conxuntamente con sete propulsores alimentados por hidracina. O motor principal, usado para a inserción orbital en Venus, tiña un pulo de 18 kN e funcionaba con propelente sólido.
Instrumentos
miniatura|right|250px|Venus observador por Pioneer 12 no ultravioleta.
Finnian de Clonard
Finnian de Clonard, nado no 470 en Myshall, condado de Carlow, no reino de Leinster e finado o 12 de decembro de 549 en Clonard, foi un dos primeiros monxes irlandeses, fundador e primeiro abade da Abadía de Clonard, posiblemente bispo da mesma diocese, e mestre dos Doce Apóstolos de Irlanda. Xunto a san Enda de Aran, é considerado un dos pais do monacato en Irlanda.
Traxectoria
Finnian naceu nunha familia nobre de Leinster e foi bautizado por san Abán de Magheranoidhe e desde moi cedo posto baixo a tutela de san Fortchern, bispo de Trim, que o instruíu ata os trinta anos de idade, cando o mozo asceta viaxou a Europa continental e a continuación ao país de Gales, onde foi instruído por san David de Gales en Llancarfan. Tras este longo período de aprendizaxe regresou a Irlanda, onde predicou en Wexford, Wicklow e Kildare, e onde estivo en contacto con santa Bríxida, antes de finalmente establecerse en Clonard.
Comezou en Clonard unha vida ascética e solitaria ata que, no 520, fundou oficialmente a súa abadía e a escola, atraendo miles de discípulos de todas as clases e orixes. Foi recoñecidos pola súa rixidez e os seus métodos ascéticos. Entre os seus alumnos destaca o grupo coñecido como os Doce Apóstolos de Irlanda.
Finnian morreu probablemente o 12 de decembro de 549 por mor da peste. As súas reliquias foron preservados na súa propia abadía, ata que foron destruídas no século IX.
Torta
O termo torta pódese referir a:
Fórmula integral de Cauchy
En matemáticas, a fórmula integral de Cauchy, denominada así por Augustin-Louis Cauchy, é a afirmación central da análise complexa. Expresa o feito de que unha función holomorfa definida sobre un disco está completamente determinada polos seus valores na fronteira do disco e achega fórmulas integrais para todas as derivadas dunha función holomorfa. A fórmula de Cauchy mostra que, na análise complexa, "a diferenciación é equivalente á integración": a diferenciación complexa, como a integración compórtase ben baixo límites uniformes, o que non ocorre na análise real.
Teorema
Comézase cun teorema que é menos xeral que o que se pode dicir. Supóñase que U é un conxunto aberto do plano complexo C, f : U → C é unha función holomorfa e o disco pechado D = { z : | z − z0| ≤ r} está completamente contido en U. Sexa \gamma o círculo que forma a fronteira de D. Entón para cada a no interior de D:
onde a integral de contorno se toma en sentido contrario ás agullas do reloxo.
A demostración desta afirmación emprega o teorema integral de Cauchy e como nese teorema só require que f sexa complexa diferenciable. Posto que o recíproco do denominador é o integrando na fórmula integral de Cauchy pode expandirse como serie de potencias na variable (a − z0) (especialmente, cando z0=0, ), séguese que as funcións holomorfas son analíticas. En particular f é infinitamente diferenciable, con
Esta fórmula denomínase en ocasións fórmula de diferenciación de Cauchy.
Árbore (homónimos)
O termo árbore pódese referir a:
Botánica
Tipos:
Especies:
Exemplos de árbores de sona:
Representación
Gráfico descritivo que segue a estrutura típica dunha árbore, coma:
Mecánica
Chámase árbore ou eixo ao elemento empregado para transmitir un movemento de rotación, coma:
Mário de Andrade
Mário Raul Morades de Andrade, nado en São Paulo o 9 de outubro de 1893 e finado no mesmo lugar o 25 de febreiro de 1945, foi un poeta, escritor, crítico literario, musicólogo, folclorista, ensaísta e fotógrafo brasileiro. Foi un dos pioneiros da poesía moderna brasileira coa publicación de seu libro Pauliceia Desvairada en 1922. Mario exerceu unha gran influencia na literatura moderna brasileira e, como ensaísta e estudioso, foi un pioneiro do campo da etnomusicoloxia. A súa influencia transcendeu as fronteiras do Brasil.
Mário foi a figura central do movemento de vangarda de São Paulo durante vinte anos. Músico adestrado e máis coñecido como poeta e novelista, Mario de Andrade estivo persoalmente envolvido en practicamente todas as disciplinas que estiveron relacionadas co modernismo en São Paulo, tornándose o polímata nacional do Brasil. . As súas fotografías e os seus ensaios, que cubrían unha ampla variedade de asuntos, da historia á literatura e á música, foron amplamente divulgados na prensa da época. Andrade foi a forza motriz por tras da Semana de Arte Moderna, evento ocorrido en 1922 que reformulou a literatura e as artes visuais no Brasil, sendo un dos integrantes do "Grupo dos Cinco". As ideas por tras da Semana serían mellor delineadas no prefacio do seu libro de poesía Pauliceia Desvairada e nos propios poemas.
Despois de traballar como profesor de música e columnista de xornal publicou a súa maior novela, Macunaíma, en 1928. Mario de Andrade continuou a publicar obras sobre música popular brasileira, poesía e outros temas de forma desigual, sendo interrompido varias veces debido ao seu relacionamento inestábel co goberno brasileiro. No fin da súa vida, tornouse o director-fundador do Departamento Municipal de Cultura de São Paulo formalizando o papel que el desempeñara durante moito tempo como catalisador da modernidade artística na cidade e no país.
Número áureo
200px|miniatura|Unha sección áurea é unha división en dous dun segmento segundo proporcións dadas polo número áureo. A lonxitude total a+b é ao segmento máis longo a como a é ao segmento máis curto b.
O número áureo ou número de ouro (tamén chamado número prateado, razón extrema e media, razón áurea, razón dourada, media áurea, proporción áurea e divina proporción) representado pola letra grega φ (fi) (en honor ao escultor grego Fidias), é o número irracional:
Frances Hodgson Burnett
Frances Hodgson Burnett, nada en Manchester o 24 de novembro de 1849 e finada en Nova York o 29 de outubro de 1924, foi unha escritora e dramaturga británica nacionalizada estadounidense en 1905.
Traxectoria
A morte do pai provocou a ruína económica da famlia e a necesidade de emigrar aos Estados Unidos de América en 1865. Con 23 anos, casou co doutor P. Burnett, co cal tivo dous fillos. En 1877 apareceu a súa primeira novela, That Lass O'Lowrie's, pero o éxito non lle chegou até a publicación de Little Lord Fauntleroy (1885), consolidado logo con The Little Princess (1905) e The Secret Garden (1910), que completan a súa triloxía para o público infantil.
No persoal, divorciouse do doutor Swann M. Burnett e casou de segundas co doutor Stephen Townsend, de quien tamén se divorciaría. Residiu nas Bermudas e en Long Island. Tras a perda do seu primoxénito, dedicouse á xardinaría, á teosofía e ao espiritismo, até a súa morte en 1924.
Lino Torre Sánchez-Somoza
Lino Torre Sánchez-Somoza, nado en Santiago de Compostela o 30 de marzo de 1866 e finado na mesma cidade o 7 de maio de 1921, foi un xurista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Casimiro Torre Castro. Licenciouse en Dereito en 1887 e doutorouse ao ano seguinte. Abriu bufete e despois foi xuíz de primeira instancia. Conseguiu unha cátedra de Dereito na Universidade de Salamanca. En 1899 obtivo o traslado á cátedra de Dereito Mercantil da Universidade de Santiago de Compostela. Vencellado ao monterismo, Concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Santiago de Compostela, exerceu como alcalde interino a finais de 1905. Presentouse ás eleccións de 1905 no distrito de Ponte Caldelas pero foi derrotado por Fernando Roca de Togores Aguirre, marqués de Rocamora. Foi nomeado alcalde de Santiago de Compostela por Real Orde de 16 de decembro de 1905, tomando posesión o 1 de xaneiro de 1906. O 17 de xaneiro de 1909 presentou a súa dimisión como alcalde de Santiago, por ser contrario á Lei de Descanso Dominical, enfrontándose ao gobernador civil da provincia, Felipe Crespo Lara. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos nas eleccións de 1910 e volveu ser reelixido polo mesmo distrito en 1916. Foi reitor da USC (1920-1921).
O Cepiño, San Pedro das Viñas, Betanzos
O Cepiño é un lugar da parroquia de San Pedro das Viñas no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 13 eran mulleres.
903
Mortes
Historia ano a ano
De Havilland Mosquito
O de Havilland Mosquito foi un bombardeiro lixeiro británico da segunda guerra mundial. Foi un dos avións máis versátiles da guerra xunto co Ju 88 alemán. Foi deseñado como bombardeiro de grande velocidade sen armamento defensivo e voou por primeira vez o 25 de novembro de 1940. Entrou en servizo en maio de 1942.
O Mosquito foi adaptado tamén para facer traballos de bombardeiro táctico diario a baixa e media altura, bombardeiro nocturno a grande altura, explorador, caza diúrno e nocturno, caza-bombardeiro, ataque marítimo e avión de recoñecemento rápido. Tamén sería usado pola British Overseas Airways Corporation (BOAC) como transporte.
Cando o Mosquito entrou en produción en 1941, era un dos avións operativos máis rápidos do mundo. Entrou en servizo facendo labores de defensa nocturna contra os ataques da Luftwaffe sobre Reino Unido, destacando na defensa contra a ofensiva aérea alemá da operación Steinbock en 1944. Ofensivamente, as unidades de Mosquitos tamén levaron a cabo misións nocturnas protexendo directa e indirectamente aos bombardeiros pesados británicos, axudando a que a RAF reducise as súas perdas en 1944 e 1945. O Mosquito incrementou as perdas de cazas nocturnos alemáns ata o punto de que as perdas destes eran o dobre das que lle facían aos aliados. Como bombardeiro tomou parte de "ataques especiais", tales coma ataques de precisión sobre campos de prisioneiros, ás bases Gestapo ou das forzas de intelixencia e seguridade alemás, así como ataques tácticos apoiando ao exército británico na campaña de Normandía. Algúns Mosquitos tamén traballaron no comando costeiro da RAF durante a batalla do Atlántico, atacando U-Boats da Kriegsmarine e concentracións de mercantes, particularmente na ofensiva do golfo de Biscaia en 1943, na cal foron afundidos ou danados bastantes U-Boats.
Porto do Liño, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
Porto do Liño é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
A Braña, Doso, Narón
A Braña é un lugar da parroquia de Doso no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 12 homes e 18 mulleres.
Broadway
miniatura|dereita|Broadway en 1909 Broadway, que significa 'vía ancha' en inglés, é unha avenida da cidade de Nova York, Estados Unidos. A avenida Broadway é, xunto coa Quinta Avenida, a rúa máis famosa de Manhattan.
É ademais a ruta máis antiga da cidade, podendo retrotraerse ó primeiro asentamento holandés de Nova Ámsterdan que atravesaba en diagonal, de norte a sur, a illa de Manhattan. O nome é unha tradución do neerlandés 'Breede weg'. A ruta holandesa, en todo caso, seguía o carreiro orixinal indio denominado 'Wickquasgeck', que serpeaba a illa seguindo o mesmo camiño. A primeira vez que se cita aparece nunha descrición do explorador David de Vries en 1642.
A avenida actual caracterízase por atravesar varias prazas importantes, entre elas Union Square, Madison Square, Herald Square e Times Square, e por ser punto de referencia para 43 teatros que conforman o "Circuíto Broadway". Destes corenta e tres, soamente seis deles están situados na avenida Broadway.
A maioría das obras de teatro que se presentan son musicais.
Os principais actores americanos e destacadas figuras do cine realizaron actuacións en Broadway, tal é o caso de Groucho Marx, Charlton Heston, Robert Redford, Orson Welles, Katharine Hepburn, Burt Lancaster, James Dean, Marlon Brando, Gene Hackman, Frank Ronald Reiss, Grace Kelly e Lauren Bacall, entre outros. Algúns deles incluso pasaron por Broadway antes que por Hollywood.
En Manhattan existen outros circuítos de teatro con menor prestixio, chamados Off-Broadway e Off-off-Broadway.
María I de Inglaterra
María I, nada o 18 de febreiro de 1516 e finada o 17 de novembro de 1558, foi raíña de Inglaterra e Irlanda desde o 6 o 19 de xullo de 1553 ata a súa morte. É coñecida polo seu intento de abrogar a Reforma anglicana, que comezara durante o reinado do seu pai, Henrique VIII. As execucións que marcaron a restauración do catolicismo en Inglaterra e Irlanda suscitaron que os seus opositores protestantes a alcumaran «María a Sanguinaria» (Bloody Mary en inglés).
Foi a única filla de Henrique VIII coa súa primeira esposa -Catarina de Aragón- en sobrevivir ata a idade adulta. O seu medio irmán Eduardo VI -fillo de Henrique VIII e Xoana Seymour- sucedeu ao seu pai en 1547 á idade de nove anos. Cando Eduardo VI enfermou de morte en 1553, intentou sacala da liña de sucesión porque supuxo que daría marcha atrás ás reformas protestantes que comezaran durante o seu reinado e as do seu pai. Á súa morte, os principais políticos trataron de proclamar a Xoana Grey raíña de Inglaterra. María reuniu aos seus seguidores en Anglia Oriental e depuxo a Xoana I, quen tempo despois foi decapitada.
Foi a primeira soberana de Inglaterra por dereito propio, excluíndo os disputados reinados de Matilde I e Xoana I. En 1554 contraeu matrimonio co príncipe Filipe de España, converténdose en raíña consorte da Monarquía Hispánica ao ascenso ao trono do seu marido en 1556, aínda que nunca visitou España. O matrimonio foi recibido cunha revolta popular organizada por Thomas Wyatt, quen buscaba derrocala en favor da súa media irmá Isabel -filla de Henrique VIII e Ana Bolena-; con todo, o levantamento fracasou e Isabel foi recluída na Torre de Londres.
Henry Jenner
Henry Jenner, nado en St Columb Major o 8 de agosto de 1848 e finado o 8 de maio de 1934 foi un investigador das linguas celtas, escritor e activista cultural córnico. Foi o impulsor do rexurdimento da lingua córnica.
Traxectoria
Fillo de Henry Lascelles Jenner, sacerdote anglicano que máis tarde acadaría a dignidade de bispo e neto do xuíz Herbert Jenner-Fust. En 1869 Jenner logrou un posto como empregado da división de sucesións do Tribunal Superior e dous anos despois empezou a traballar no departamento de manuscritos antigos do Museo Británico.
Lingua córnica
miniatura|200x200px|Placa en St Columb Major, na antiga sancristía, onde traballaba seu pai Interesado nas linguas célticas, leu varias disertacións na Sociedade Filolóxica de Londres sobre o córnico entre 1873 e 1876 e tamén sobre outras linguas celtas, en especial o manx. En 1877 descubriu, mentres traballaba no Museo Británico, corenta e dúas liñas dunha obra medieval escrita en córnico arredor do ano 1450, coñecida como Keynskrif an Chartour ou The Charter Fragment.
En 1901 fundou con L. C. R. Duncombe-Jewell a primeira sociedade da lingua córnica "Cowethas Kelto-Kernuak". En 1904 publicou A Handbook of the Cornish Language, obra considerada o inicio do rexurdimento córnico. A súa versión de córnico baseábase na fala do oeste de Cornualla no século XVIII non obstante o seu discípulo Robert Morton Nance orientaríaa máis tarde cara ao córnico medieval. Na edición de 2010, Michael Everson publicou unha nova edición con tres ensaios publicados anos antes e varias tarxetas de Nadal e ano novo con versos en córnico e inglés.
De ideas políticas conservadoras e xacobitas, foi chanceler da Order of the White Rose, formada por simpatizantes dos Stuart e tamén apoiou o xornal The Royalist, que se publicou entre 1890 e 1905. miniatura|Placa conmemorativa na casa dos Jenners en Hayle Despois de traballar no Museo Británico durante máis de corenta anos en 1909 Jenner e a súa dona Kitty establecéronse en Hayle, a cidade natal da súa esposa, e en xaneiro de 1912 converteuse en bibliotecario da Morrab Library, un posto que ocupou ata 1927. Tamén actuou como presidente da Royal Cornwall Polytechnic Society e da Royal Institution of Cornwall. e foi Gran Bardo da Gorsedh Kernow de 1928 a 1934 utilizando o nome bárdico de Gwas Myha. Contribuíu a Catholic Encyclopedia con artigos sobre ritos litúrxicos católicos.
Terry Pratchett
Traxectoria
Terry Pratchett publicou a súa primeira novela con 13 anos; porén, foi alternando durante boa parte da súa vida a súa faceta de escritor con outros traballos, como crítico editorial ou encargado de prensa para un grupo de centrais nucleares. A primeira novela de Pratchett, The Carpet People, publicouse en 1971. A primeira novela de Discworld, The Color of Magic (A cor da maxia), publicouse en 1983, na altura en que Pratchett escribía unha media de dous libros ao ano, e continuou escribindo máis entregas da saga do Mundodisco. A derradeira novela Discworld, The Shepherd's Crown, publicouse en agosto de 2015, cinco meses despois da súa morte.
Terry Pratchett viviu nos seus últimos anos en Wiltshire (Inglaterra) coa súa muller Lyn e a súa filla Rhianna, onde adicaba boa parte do seu ocio ó cultivo de plantas carnívoras.
Escribiu novelas como The Good Omens en colaboración con Neil Gaiman. Segundo este, o derradeiro desexo de Pratchett foi que se adaptase a novela a serie de televisión.
Santuario de Santa María de África
Historia
O actual santuario ten unha morfoloxía barroca. As primeiras noticias sobre obras no edificio datan do ano 1676, cando hai que habilitar o santuario como sede provisional do cabido catedralicio ante o estado de ruína da primitiva igrexa catedral debido aos danos causados polo Sitio ao que nese momento era sometida a cidade. Durante a primeira metade do século XVIII realizouse un amplo proceso de obras, que debeu de darlle a este a fisionomía que presenta actualmente, polo menos no seu interior.
Ten unha planta rectangular con tres naves, máis ancha e alta a central, divididas en cinco tramos, ás que se pega cabeceira tripartita, composta á súa vez pola capela maior e dous colaterais, todas elas rectangulares. A esta cabeceira péganse a sancristía e outras dependencias do templo. No camarín do altar maior é onde se encontra a imaxe de Santa María de África, a talla aparece sentada con Xesucristo morto nos seus brazos e coroada cunha coroa imperial e ricos mantos bordados en ouro. Ten varios mantos de diferentes cores que se cambian segundo os tempos litúrxicos.
Xanuli I da Coruña
Traxectoria
Xanuli I casou cunha filla de Federigo II Giustiniani Belletto de Ceos, señor dunha parte de Ceos, dunha parte de Serifos e de Sifnos. Con ela tivo ao seu sucesor e a unha filla que casou con Marino Barozzi de la Roche, da familia dos marqueses de Thirasia.
A familia Coruña continuou mantendo a illa como un señorío independente ata 1456, cando pasou á familia Gozzadini, que á súa vez a gobernou ata que foi anexada polo Imperio otomán en 1617.
Rugby Football Union
A Rugby Football Union (RFU) é a autoridade que regula a práctica do rugby masculino en Inglaterra. Entre as súas competencias están a organización dos partidos internacionais da Selección de rugby de Inglaterra, a promoción do rugby en Inglaterra e a formación de xogadores e árbitros. O Twickenham Stadium é da súa propiedade e nel están as súas oficinas. Ten 2'5 millóns de xogadores federados.
O empeño por parte da RFU de non crear un campionato de liga e de que no rugby o profesionalismo estivese prohibido, supuxo que en 1895 un grupo de 22 clubs do norte de Inglaterra proclamasen a súa secesión e fundasen a Northern Rugby Football Union que daría lugar á creación de normas novas, a novas competicións e finalmente a un deporte novo, o rugby a 13. Dende entón o rugby tradicional coñécese como rugby union para distinguilo do novo rugby league.
Final Fantasy I
Historia
En 1987 a consola Nintendo Entertainment System (NES) xa acollera ao RPG Dragon Quest de Enix, que ata o momento era considerado o mellor xogo do xénero. Nese mesmo ano SquareSoft lanzou un desafío moito máis sofisticado. Os obxectivos incorporados por Final Fantasy eran moito máis complexos que os de Dragon Quest (rescatar a unha damisela e matar a un dragón).
En efecto, Final Fantasy non tardaba en intensificarse ata converterse nunha aventura moito máis diversa e absorbente na que o xogador se facía co control de catro Guerreiros da Luz. Devanditos guerreiros viaxaban atrás no tempo a fin de vencer unha vil besta e revivir un mundo que se autodestruía aos poucos.
O xogo tiña unha longa e interesante historia que contar. Igualmente presentaba gráficos e banda sonora de calidade que deixou pegada nos xogadores. Por isto e por todos os demais aspectos sinalados, Final Fantasy I colócase en primeiro lugar nas listas de venda no Xapón.
904
Mortes
Historia ano a ano
Final Fantasy VII: Advent Children
Sinopse
Ao chegar Cloud dáse conta de que Kadaj logra controlar aos nenos infectados con Geostigma e entra nunha batalla contra o trío. Finalmente, é salvado por Vincent Valentine, un amigo do pasado. Vincent explícalle a Cloud o verdadeiro obxectivo de Kadaj e a verdade do Geostigma. Segundo Vincent, o Geostigma prodúcese pola reacción que ten a Corrente Vital do propio corpo dos afectados para combater contra as células de Jénova. Tamén lle di a Cloud que salvou a Elena e a Tseng e que eles lle deron toda esa información. Marlene aparece e convence a Cloud de ir axudar aos demais a Edge.
Mentres tanto en Edge, Loz e Yazoo atópanse a piques de derrubar o monumento en de Shinra en conmemoración do que ocorreu co Meteorito dous anos antes. Posto que é de Shinra, a banda cre que aí se atopa Jénova e están dispostos a derribalo para atopala. Usando aos nenos como escudos ven os seus plans frustrados por Reno e Rude, contra quen combaten. Ao mesmo tempo, Kadaj atópase no último piso dun edificio en construción con Rufus. Kadaj convoca a Bahamut Sen para atacar Edge e destruír o monumento. Lógrao pero chegan os antigos compañeiros de Cloud e Tifa a axudar: Cid, Yuffie, Rede XIII, Cait Sith, Barret e Vincent. Posteriormente chega Cloud e derrota a Bahamut Shin coa axuda de todos os seus amigos.
No outro lado da cidade, Rufus revélase e móstralle a Kadaj o contedor cos restos da cabeza de Jénova. Intenta salvalo de Kadaj, pero falla, e Kadaj escapa por unha estrada en construción. Cloud perségueos e empeza unha incrible batalla sobre motocicletas. Cloud gaña a batalla e Reno e Rude encárganse do resto.
Cloud vai por Kadaj, chegando así a Midgar. Na igrexa de Aerith teñen un pequeno enfrontamento e por accidente liberan parte da Corrente Vital que cura a Cloud do Geostigma. Cloud escoita unha voz familiar e sae a cazar a Kadaj. Teñen un gran combate no que Cloud completa a espada, converténdoa en "First Sword" (Primeira espada) e consegue a vitoria. É entón cando Kadaj decide terminar con todo e únese cos restos de Jénova, para así terminar a Reunión e formar a Sephiroth.
Sephiroth derrota a Cloud, pero grazas ao recordo de Aerith, logra recuperarse e usa o limit break "Omnislash Versión 5" no que separa todas as espadas da orixinal derrotando a Sephiroth que é reducido novamente ao seu estado de Kadaj. O espírito de Aerith manda a Kadaj de novo ao planeta mediante unha unha "choiva" de Corrente Vital (referencia directa ao seu límite Great Gospel en Final Fantasy VII), que tamén cura aos enfermos de Geostigma, xa que destrúe todo aquilo afectado por Jénova. Cando aparentemente todo está ben, Cloud recibe un disparo por detrás ao corazón. Cloud dáse a volta e atópase a Loz e Yazoo que se negan a renderse. Cloud atácaos facendo un último esforzo, pero eles intentan responder producindo unha explosión á vez que se desvanecen debido á "choiva".
Cloud esperta na igrexa de Aerith, mergullado no lago formado pola Corrente Vital e cos nenos ao seu ao redor. Todos son curados usando esa auga. Finalmente, Cloud ve os espíritos de Zack e Aerith na porta da igrexa.
Paradoxo de San Petersburgo
Comentario
A probabilidade de que gañes máis de $10.24 (por exemplo, 210 céntimos) é menor que unha entre mil. A probabilidade de que gañes máis de $1 é menor que unha entre cen. A pesar diso ¡o valor agardado do premio é infinito!
Para calculalo:
Esta suma diverxe a infinito. Así, de acordo á teoría tradicional do valor agardado, non importa canto pagues por entrar no xogo, porque sairás gañando a longo prazo (imaxina pagar 1 mil millóns cada vez, para gañar a maior parte das veces só un par de céntimos). A idea consiste en que as raras ocasións nas que gañes unha cantidade elevada pagarán sobradamente os centos de billóns que terás que pagar para xogar.
Se se aplica inxenuamente a teoría de decisións sen ter en conta a utilidade, obtense que pagaría a pena investir en calquera aposta inicial, sen importar a súa contía. Na práctica, ningunha persoa racional pagaría máis duns poucos céntimos para xogar.
Débese considerar ademais que ninguén ten nin o tempo nin o diñeiro necesario para xogar unha e outra vez para chegar ao longo prazo, ou aínda a unha aproximación boa do mesmo.
Estado de agregación da materia
Líquido
Nos líquidos, as partículas atópanse máis separadas ca nos sólidos, deixándoas máis libres e formando unha estrutura móbil, e permitindo que a súa forma de adapte ao recipiente onde están contidas. Ademais, o volume dos líquidos só é invariable cando a temperatura e mais a presión son constantes. Cando se quenta un sólido por riba do seu punto de ebulición, este convértese en líquido. A temperatura máxima ata a que un líquido pode existir é a súa temperatura crítica.
Gasoso
miniatura|O espazo entre as moléculas de gas é moi grande.
Ao falarmos de gases, cómpre salientar que estes teñen enerxía cinética, o que fai que o efecto das forzas intermoleculares sexa pequeno (ou mesmo cero para un gas ideal), dado que as moléculas están lonxe unhas das outras. Os gases non posúen nin forma nin volume fixo, amoldándose e ocupando todo o espazo do que dispoñen segundo o contedor no que estean confinados. Un líquido pasa a gas ao se quentar a presión constante ata o seu punto de ebulición, ou ben mediante a redución da presión a temperatura constante.
Plasma
miniatura|No plasma, os electróns son apartados dos seus núcleos e forman un "mar de electróns".
Na atmosfera terrestre baixa, calquera átomo que perde un electrón (cando o alcanza unha partícula cósmica rápida) dise que está ionizado, mais a temperaturas altas é moi diferente. Canto máis quente está o gas, as súas moléculas e átomos móvense máis rápido (lei dos gases ideais) e a temperaturas moi altas as colisións entre estes átomos son suficientemente violentas para liberar os electróns. Na atmosfera solar, unha gran parte dos átomos están ionizados permanentemente por estas colisións e o gas compórtase coma un plasma.
A diferenza dos gases fríos (por exemplo, o aire a temperatura ambiente), os plasmas conducen a electricidade e están fortemente influídos polos campos magnéticos. A lámpada fluorescente, contén plasma (o seu compoñente principal é o vapor de mercurio) que quenta e axita a electricidade, mediante a liña de forza á que está conectada.
Condensado de Fermi
O condensado fermiónico foi creado na universidade de Colorado en 1999, describindo o estado dos electrones nun supercondutor. O primeiro formado por átomos foi conseguido en 2003 por Deborah S. Jin. O condensado fermiónico, considerado como o sexto estado da materia, é unha fase superfluída formada por partículas fermiónicas a temperaturas baixas. Está moi relacionado co condensado de Bose-Einstein, mais a diferenza deste, fórmase empregando fermións en lugar de bosóns.
É un estado de agregación no que a materia adquire superfluidez. Créase a temperaturas moi baixas, extremadamente próximas ao cero absoluto.
Un condensado quiral é un exemplo dun condensado fermiónico que aparece nas teorías dos fermións sen masa con rotura da simetría quiral.
Supersólido
O supersólido é un sólido no sentido de que a totalidade dos átomos de helio-(4) que o compoñen están conxelados nunha película cristalina ríxida, de xeito semellante a como o están os átomos e as moléculas nun sólido normal como o helio. A diferenza é que neste caso "conxelado" non significa "estacionario". Como a película de helio-4 é tan fría (apenas unha décima de grao sobre o cero absoluto), comezan a imperar as leis de incerteza cuántica. En efecto, os átomos de helio comezan a comportarse como se fosen sólidos e fluídos á vez. En circunstancias axeitadas, unha fracción dos átomos de helio comeza a moverse a través da película como unha substancia coñecida como superfluído, un líquido que se move sen ningunha fricción.
Outros posibles estados da materia
Existen outros posibles estados da materia; algúns só existen baixo condicións extremas, como no interior de estrelas mortas ou no comezo do universo despois do Big Bang:
Cambios de estado
800px|miniatura|Diagrama que ilustra as transicións entre os catro estados da materia fundamentais. Para cada elemento ou composto químico existen determinadas condicións de presión e temperatura ás que se producen os cambios de estado, debendo interpretarse, cando se fai referencia unicamente á temperatura de cambio de estado, a que esta se refire á presión atmosférica. Deste xeito, en "condicións normais" (presión atmosférica, 0 °C) hai compostos tanto en estado sólido como líquido e gasoso (S, L e G).
Os procesos nos que unha substancia cambia de estado son: a sublimación (S-G), a evaporación (L-G), a condensación (G-L), a solidificación (L-S), a fusión (S-L), e a sublimación inversa (G-S).
Pobo ashanti
Antes da colonización europea, os ashantis desenvolveron un importante imperio na África Occidental. Posteriormente, desenvolveron a poderosa Confederación Ashanti e tornáronse dominantes na rexión.
miniatura|esquerda|160px|Mapa de Ghana de 1896. Os ashantis están instalados na parte central de Ghana nos días actuais, a cerca de trescentos quilómetros da costa. Actualmente os ashantis suman preto de 7 millóns de persoas (cerca do 30% da poboación de Ghana. O seu poder político ten flutuado desde a independencia de Ghana, mais continúan a ser amplamente influentes. O actual presidente ganense, John Agyekum Kufuor é ashanti. Kumasi, a capital da actual rexión Ashanti, tamén foi a histórica capital do Reino Ashanti. A rexión Ashanti conta cunha poboación de 3 612 950 habitantes, sendo a división administrativa máis poboada de Ghana.
Situados ao nordeste de Kumasi, a capital da rexión Ashanti, os edificios tradicionais feitos de terra, madeira e palla, vulnerábeis ao tempo, e que constitúen os únicos vestixios da antiga civilización ashanti, foron inscritos pola UNESCO, en 1980, na lista dos sitios considerados Patrimonio Mundial.
Copa do Rei de Rugby 2015-2016
Formato
O formato do torneo conta con 3 fases eliminatorias:
Participantes
Os sete equipos participantes saíron do campionato nacional de liga na súa División de Honra. Acadaban o dereito a participar na Copa do Rei os sete primeiros equipos da táboa ó remate da primeira volta, coa excepción da UE Santboiana, sancionada.
Así quedou a táboa da liga trala primeira volta. VRAC e Barcelona tiñan un encontro adiado. Os sete equipos clasificados para disputar a Copa do Rei están marcados en cor azul:
Torneo
miniatura|dereita|320px|Encontro de semifinais entre o [[Independiente Rugby Club|Independiente R.C. e o C.R. El Salvador en Santander.]] 320px|miniatura|O público de [[Valladolid encheu o Estadio José Zorrilla (26.100 espectadores) para ver a final entre os dous equipos da cidade, El Salvador e VRAC.]]
L'Espluga de Francolí
Tradicións
Grupo tradicional de diables fundado en 1879, e recuperado en 1990. Coñecido como "La rua de les 1000 disfresses" é a festa máis populosa da vila. En 2007 cumpriu a súa vixésimo quinta edición.
Lingua paleoirlandesa
Evolución ao irlandés antigo
Como exemplo, un rei de Leinster do século V, cuxo nome aparece nas listas reais e nos anais en antigo irlandés como Mac Caírthinn Uí Enechglaiss, é lembrado nunha inscrición oghámica preto de onde morreu. Este texto dá a versión paleoirlandesa do seu nome (en xenitivo), como MAQI CAIRATINI AVI INEQUAGLAS. A evolución entre esta e a anteriormente citada versión do nome amosa claramente a perda de sílabas átonas e a lenición dalgunhas consoantes.
Este cambios, trazados pola lingüística histórica, non son infrecuentes no desenvolvemento das linguas, pero parece que tiveron lugar especialmente rápido en irlandés. Segundo unha teoría propugnada por Koch (1995), estes cambios coinciden coa conversión ao cristianismo e a introdución da aprendizaxe do latín. A teoría baséase no feito de que todas as linguas teñen varios rexistros ou niveis de formalidade, o máis formal dos cales, normalmente o do ensino e a relixión, muda moi amodiño mentres que os máis informais cambian máis rapidamente, pero na maioría dos casos non se corre o perigo de volvérense dialectos mutuamente inintelixíbeis debido á existencia do rexistro máis formal.
Na Irlanda precristiá o rexistro máis formal da lingua puido ser o empregado polos relixiosos e as clases instruídas, os druídas, para as súas cerimonias e para a aprendizaxe. Koch baseábase na posibilidade de que as inscricións conmemorativas estivesen escritas nesta forma pero, cando os druídas foron substituídos como clase instruída polos monxes cristiáns, o paleoirlandés formal foi substituído como lingua de aprendizaxe polo latín. As formas vernáculas, libres da influencia conservadora do rexistro formal, cambiaron velozmente, ata que se estableceu un novo estándar escrito: o irlandés antigo.
Posíbeis influencias externas: o ivérnico
Antes de que os dialectos gaélicos se desenvolvesen en Irlanda, algúns postulan que os habitantes falaban ivérnico, especialmente en Munster. Recibe este nome dun grupo galo-belga coñecido como os iverni (despois Érainn), testemuñados na Xeografía de Tolomeo (século II). Esta hipótese pode sosterse polo que parece ser unha breve mención dunha lingua tal nun dicionario irlandés do século IX Sanas Cormaic, baixo os nomes Iarnnbélrae, Iarnbélrae, e Iarmbérla, que se se entenden como irlandés antigo, significan "Fala de ferro". Con todo, a maioría dos lingüistas explican estes préstamos britónicos como tomados directamente do galés, facendo notar que as inscricións oghámicas testemuñan unha presenza irlandesa antiga en Gales. O estudoso do gaélico T. F. O'Rahilly propón así a lingua destes Iverni, que el bautizou como Ivérnico, como a fonte destes préstamos.
Os que apoian esta hipótese cren que o ivérnico se separou do galo no século -V e que sobreviviu unha suposta invasión de Irlanda por xente que falaba unha lingua goidélica (nalgún momento entre -500 e -100). Din que aínda había un grupo minoritario en Munster na época de Beda sobre o 700. Con todo os seus falantes foron eventualmente absorbidos na poboación gaelicofalante, e na época na que os viquingos se estableceron en Limerick ao redor de 850, as linguas ivérnica e goidélica xa converxeran no irlandés.
Eduardo Sanjurjo (baloncestista)
Eduardo Sanjurjo, nado na Coruña o 8 de setembro de 1967, é un ex xogador profesional de baloncesto galego. Xogou tres tempadas no Club Baloncesto Breogán na máxima categoría do baloncesto estatal.
Muiñeira
A muiñeira é un baile e unha composición musical tradicional galega. O baile, que é executado por unha ou varias parellas soltas, recibe distintas denominacións ao longo da xeografía galega. Así, chamaselle tamén punteada na Costa da Morte: moliñeira nos Ancares e no Courel; ribeirana na comarca do Condado; e muiñeira nova cando é necesario distinguila da máis antiga muiñeira vella. Como xénero musical distínguese polo seu compás de 6/8, rápido e alegre, e adoita ser interpretada con gaitas ou pandeiretas.
Orixe
esquerda|miniatura|Panel explicativo a carón dos muíños da senda do río Sisalde ([[Arteixo)]] Existen diversas teorías, pouco fundamentadas, sobre a orixe da muiñeira. Adxudicaselle unha raíz céltica pola súa proximidade con certos ritmos irlandeses e escoceses e polas mencións nos textos clásicos as danzas guerreiras dos antigos galaicos. A etimoloxía do seu nome, derivada da palabra muíño, permite especular tamén cunha procedencia derivada do son emitido pola moenda.
Lingua paleoirlandesa
Posíbeis influencias externas: o ivérnico
Cormac mac Cuilennáin, rei e bispo de Cashel en Munster en Irlanda, nado en 836, e morto en 908, escribiu un extenso glosario que dicía que a "Fala de ferro" era "densa e difícil" e que morrera había pouco e que se lembraban dúas palabras: ond = "pedra" e fern = "algo bo".
Muiñeira
Orixe
A composición musical máis antiga rexistrada é unha panxoliña de Nadal de 1786, obra de Melchor López, mestre de capela da catedral de Santiago de Compostela. Se ben, na librería musical do rei portugués Xoán IV, xa aparecen recollidas trinta e seis danzas galegas.
Sobre o baile as informacións son case inexistentes, polo que para súa reprodución partiuse de recollas etnográficas do século XX. Nestes traballos de campo comprobouse a súa extensión por todo o pais. Nalgunhas zonas da costa da morte conservouse tamén outro tipo de muiñeira, máis arcaica, na que as pandeireteiras tocaban sempre co puño e no que as mulleres non bailaban puntos. Algúns estudosos consideran que a muiñeira "moderna" é unha evolución desta muiñeira vella, á que sucede no tempo.
Baile
Consérvanse dous tipos principais de muiñeira:
Características
A muiñeira nova é unha danza folclórica galega de ritmo rápido. A súa orixe é discutida, pero comunmente afírmase que foi nos muíños onde se moían o trigo e máis o millo onde naceu este baile; dado que as mulleres que traballaban alí tiñan que esperar algún tempo a que o millo estivese a punto, e para pasar o tempo bailaban. Para algúns estudosos é un baile de asimilación recente, non habendo testemuños escritos anteriores ó século XIX.
Bogotá
A cidade obtivo o posto 54 no índice Global Cities de 2010, sendo a única cidade global de Colombia e é considerada unha cidade global tipo Beta+ polo GaWC.
Muiñeira
Características
Como baile tradicional interpretábase en festas, romarías e canta xuntanza social o permitía. Se se dispuña de gaita, preferíase esta; pero senón, un grupo de percusión máis ou menos improvisado. A danza era colectiva, normalmente de tres a oito parellas colocadas fronte a fronte formando unha ringleira. A estrutura musical, composta de copla e volta, reflíctese na danza en xeito de punto e paseo. Un home interpretaba un punto, construído máis ou menos improvisadamente a base de embotados, saltos, picados e outras figuras, e o resto do grupo repite os movementos varias veces, mentres dure a parte da copla. Durante a parte de volta da melodía, o grupo realizaba paseos, en círculo, xirando as filas sobre o seu centro, ou outras figuras coreográficas sinxelas. Tanto punto como paseos execútanse cos brazos en alto ou facendo leves debuxos que dan máis graza á interpretación.
Bogotá
Toponimia
O nome Bogotá ten orixe na palabra chibcha «Bacatá», nome da capital da confederación do Zipa na antiga civilización muisca, a cal significa "cercado fóra da labranza". O cronista español Juan de Castellanos afirmou que a voz orixinal de bacatá traducese como "o final dos campos".
Muiñeira
Características
Na muiñeira vella, un ou dous homes bailan con dúas ou máis mulleres. O home realiza puntos complexos, mentres que a muller ten un papel secundario, limitándose a seguir o home con paseos con forma de oito, e con actitude máis recollida.
Bogotá
Toponimia
A área onde actualmente está a cidade recibía o nome de Muequetá ("campo ou sabana da labranza") e a poboación do zipa (o máis importante príncipe muisca) foi Funza ("varón poderoso"). Precisamente en territorio do actual municipio de Funza, suburbio de Bogotá, e probablemente na súa verea El Cacique, atopábase a cabeceira da poboación de Bacatá, a cidade máis importante do pobo muisca, un dos grupos indíxenas máis avanzados que atoparon os españois á súa chegada ás Indias; pero o príncipe muisca recibía educación no actual concello de Chía. A través da historia Bogotá e os seus arredores foron coñecidos con diferentes nomes. O nome orixinal, en lingua muisca, do lugar no que os españois fundarían a cidade era Thybzacá ou Teusacá, do cal derivouse Teusaquillo.
Muiñeira
Características
Tradicionalmente tanto a muiñeira como a xota galega son bailes de carácter lúdico e con compoñente social, ou incluso de galanteo.
Bogotá
Toponimia
En 1538, cando o conquistador Gonzalo Jiménez de Quesada fundou a cidade deulle o nome de Nuestra Señora de la Esperanza. Con todo, un ano máis tarde, en 1539, durante a fundación xurídica da cidade, o nome cámbiase polo de Santafé ou Santa Fe.
Muiñeira
Características
Na actualidade o baile da muiñeira séguese a interpretar moito, tanto de forma improvisada en seráns e festas, como en exhibicións e actuacións, onde a compoñente improvisada desaparece en favor dunha maior calidade interpretativa. Certos grupos folclóricos incrementan a complexidade coreográfica ou dos puntos, mentres que outros reflicten só figuras ou esquemas de carácter puramente tradicional.
Bogotá
Toponimia
Logo da independencia de 1819, Santa Fe recibiu novamente o nome indíxena da antiga capital muisca: Bogotá (nome que na época, tiña a actual poboación de Funza e debido a iso foi renomeada de tal forma). De feito, desde sempre o seu nome oficial foi Santafé de Bogotá pero denominábaselle comunmente só como Santa Fe para distinguila da actual Funza.
A Constitución de 1991 indirectamente cambia o nome da capital polo de Santa Fe de Bogotá. A polémica desatada por este cambio obriga a que o 18 de agosto de 2000 se aprobase unha reforma constitucional para suprimir as palabras «Santa Fe de», quedando a cidade de novo co nome de Bogotá, mediante o acto lexislativo 1 do Congreso da República.
Época precolombiana
miniatura|esquerda|A "[[Balsa muisca" facendo alusión á lenda de El Dorado, peza precolombiana, no Museo do Ouro de Bogotá.]] miniatura|[[Praza de Bolívar no centro histórico da capital colombiana.]]
Desde o 10.500 a.C., grupos humanos habitaban a zona con actividades de caza e recolección. Desde o 3500 a.C., xa se rexistran actividades hortícolas, de olaría e a domesticación do porquiño da India por grupos que aínda dependían da caza e recolección. No 500 a.C., xa estaba moi difundido o cultivo do millo e a papa. Cara ao ano 800 da era actual, os muiscas (pobo indíxena máis importante da familia chibcha) habitaban a zona, como resultado dunha migración de orixe chibcha, procedente doutro territorio (probablemente vidos desde Centroamérica), que se mesturou coa poboación anterior.
A cultura muisca careceu de escritura, por iso, os cronistas reconstruíron a historia aborixe recollendo os feitos a través de relatos orais que se remontan ao ano 1470, cando gobernaba Bogotá o zipa Saguamanchica. No cume da escala da organización social muisca estaba o monarca absoluto (Zipa), seguido polo estrato relixioso dos xeques e mohanes. Despois estaban os guerreiros ou güechas, seguidos polos artesans, mercadores, campesiños etc.