cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glicóxeno fosforilase
Mecanismo
O mecanismo ilústrase na figura de abaixo. A glicóxeno fosforilase ten un fosfato de piridoxal (PLP, derivado da vitamina B6) en cada sitio catalítico ou activo. O fosfato de piridoxal está unido a residuos básicos (neste caso lisina, a Lys680) e forma por enlace covalente unha base de Schiff. Unha vez que se forma a base de Schiff, mantendo a molécula de PLP no sitio activo, o grupo fosfato do PLP (en vermello na figura) facilmente doa un protón a unha molécula de fosfato inorgánico (en verde), o que fai que o fosfato inorgánico sexa á súa vez desprotonado polo oxíxeno do enlace glicosídico α-1,4 (en azul). A doada desprotonación do PLP débese a que a súa carga negativa non está só estabilizada no grupo fosfato, senón tamén no anel de piridina, e así a base conxugada orixinada pola desprotonación do PLP é bastante estable. O oxíxeno (azul) protonado agora é un bo grupo saínte lábil (leaving group), e a cadea de glicóxeno sepárase da glicosa terminal nunha reacción SN1, orixinando a formación dunha molécula de glicosa cun carbocatión secundario na posición 1. Finalmente, o fosfato inorgánico desprotonado actúa como un nucleófilo e únese co carbocatión, formando glicosa 1-fosfato e unha cadea de glicóxeno cun residuo de glicosa menos. Na reacción libérase unha molécula de auga, pero non é unha hidrólise, senón unha fosforólise.
Propúxose tamén un mecanismo alternativo que implica a intervención dun oxíxeno cargado positivamente en conformación de media-cadeira.
900px|Mecanismo do [[sitio catalítico.]]
Estrutura
O monómero da glicóxeno fosforilase é unha proteína grande de 842 aminoácidos cunha masa de 97.434 Da nas células musculares. O encima pode existir na súa forma inactiva como monómero ou tetrámero, pero a súa forma bioloxicamente activa é un dímero formado por dúas subunidades idénticas (homodímero).
miniatura|400px|Á esquerda estado R da glicóxeno fosforilase b Hélices Torre, e á dereita o estado T. Nótese a posición relativa das hélices torre centrais, e o aumento das interaccións entre as subunidades no estado R. PDB3CEH, PDB3E3O.
O dímero de glicóxeno fosforilase ten moitas rexións de importancia biolóxica, incluíndo os sitios catalíticos, os sitios de unión ao glicóxeno ("de almacenamento"), os sitios alostéricos, e un residuo de serina que pode ser fosforilado reversiblemente.
Os sitios catalíticos están relativamente enterrados dentro da molécula, a 15Å da superficie da proteína e da interface da subunidade. Este difícil acceso ao sitio catalítico desde a superficie é significativo no sentido de que fai que a actividade da proteína sexa moi susceptible á regulación, xa que pequenos efectos alostéricos poderían incrementar moito o acceso relativo do glicóxeno ao sitio.
Quizais o sitio regulatorio máis importante é Ser14, o sitio onde se produce a fosforilación reversible moi próximo á interface da subunidade. O cambio estrutural asociado coa fosforilación, e coa conversión da fosforilase b en fosforilase a, é a disposición que adoptan os residuos 10 a 22 orixinalmente desordenados que pasan a formar α hélices. Este cambio incrementa a actividade fosforilase ata nun 25% mesmo en ausencia de AMP, e ademais potencia a activación feita polo AMP.
O último sitio e quizais o máis peculiar da glicóxeno fosforilase é o chamado "sitio de almacenamento de glicóxeno". Esta estrutura está formada polos residuos 397-437, e permite que a proteína se una covalentemente á cadea de glicóxeno a uns 30 Å do sitio catalítico. Este sitio é moi probablemente o sitio no cal se une o encima aos gránulos de glicóxeno antes de iniciar a clivaxe das glicosas terminais. De feito, o 70% da fosforilase dimérica da célula está unida aos gránulos de glicóxeno en lugar de flotando libre no citoplasma.
Nos mamíferos, os principais isoencimas da glicóxeno fosforilase encóntranse no músculo, fígado e cerebro. O tipo cerebral é o que predomina no cerebro adulto e nos tecidos embrionarios, e os tipos hepático e muscular son os predominantes no fígado adulto e músculo esquelético, respectivamente.
Importancia clínica
Propúxose utilizar a inhibición da glicóxeno fosforilase como un método para o tratamento da diabetes tipo 2. Como a produción de glicosa no fígado viuse que se incrementa nos pacientes con diabetes tipo 2, a inhibición da liberación de glicosa da reserva de glicóxeno hepática pode ser un bo tratamento. A clonación da glicóxeno fosforilase hepática humana (HLGP) revelou un novo sitio de unión alostérica preto da interface da subunidade, que non está presente na glicóxeno fosforilase muscular de coello (RMGP) utilizada normalmente nos estudos. Este sitio non era sensible aos mesmos inhibidores ca o sitio alostérico para o AMP, e o maior éxito na inhibición conseguiuse sintetizando novos inhibidores que imitan a estrutura da glicosa, xa que a glicosa 6-fosfato é un inhibidor coñecido da HLPG e estabiliza o estado T, que é menos activo. Estes derivados da glicosa tiveron algún éxito inhibindo a HLPG, cuns baixos valores preditos de Ki de 0,016 mM.
As mutacións na isoforma do músculo (PYGM) están asociadas coa enfermidade de McArdle (enfermidade de almacenamento de glicóxeno tipo V). Identificáronse ata agora máis de 65 mutacións no xene da PYGM que orixinan a enfermidade de McArdle. Entre os síntomas da enfermidade de McArdle están a debilidade muscular, mialxia, e falta de resistencia, todos debidos aos baixos niveis de glicosa no tecido muscular.
As mutacións na isoforma hepática da glicóxeno fosforilase (PYGL) están asociadas coa enfermidade de Hers (enfermidade de almacenamento de glicóxeno de tipo VI). A enfermidade de Hers está a miúdo asociada con síntomas leves normalmente limitados a hipoglicemia, e ás veces é difícil de diagnosticar debido á actividade encimática residual.
A isoforma cerebral da glicóxeno fosforilase (PYGLB) propúxose como biomarcador do cancro de estómago.
Regulación
A glicóxeno fosforilase está regulada por control alostérico e por fosforilación.
Hormonas como a adrenalina (epinefrina), a insulina e o glicagón regulan a glicóxeno fosforilase utilizando sistemas de amplificación de segundo mensaxeiro que están asociados a proteínas G. A adrenalina activa a adenilato ciclase por medio dun receptor acoplado á proteína G, que á súa vez activa a adenilato ciclase facendo incrementar as concentracións celulares de AMP cíclico (AMPc). O AMPc únese (e despois libérase) a unha forma activa de proteína quinase A (PKA). Despois, a proteína quinase A fosforila a fosforilase quinase, que á súa vez fosforila a glicóxeno fosforilase b, transformándoa na glicóxeno fosforilase a activa. Esta fosforilación realízase sobre a serina 14 da glicóxeno fosforilase b. No fígado, o glicagón activa outro receptor acoplado á proteína G que desencadea outra cascada de reaccións diferente, causando a activación da fosfolipase C (PLC). A fosfolipase C causa indirectamente a liberación de calcio do retículo endoplasmático dos hepatocitos no citosol. O aumento da dispoñibilidade de calcio fai que este se una á subunidade calmodulina e active a glicóxeno fosforilase quinase. A glicóxeno fosforilase quinase activa a glicóxeno fosforilase da mesma maneira mencionada previamente.
A glicóxeno fosforilase b non sempre é inactiva no músculo, xa que pode activarse alostericamente polo AMP. Un incremento na concentración de AMP, como a que ten lugar durante o exercicio extenuante, indica que hai unha gran demanda de enerxía. O AMP activa a glicóxeno fosforilase b cambiándolle a súa conformación desde unha forma tensa a unha forma relaxada. Esta forma relaxada ten propiedades encimáticas similares á do encima fosforilado. Un incremento na concentración de ATP oponse a esta activación ao desprazar o AMP do sitio de unión para o nucleótido no encima, indicando que hai reservas de enerxía dabondo.
Despois de comer hai unha liberación de insulina, o que indica que hai unha gran cantidade de glicosa no sangue. A insulina activa indirectamente a PP-1 e a fosfodiesterase. A proteína fosfatase 1 (PP-1) desfosforila directamente a glicóxeno fosforilase a, volvendo a orixinarse a glicóxeno fosforilase b inactiva. A fosfodiesterase converte o AMPc en AMP. Esta actividade elimina o segundo mensaxeiro (xerado polo glicagón e a adrenalina) e inhibe a proteína quinase A. Deste xeito, a proteína quinase A xa non pode causar a cascada de fosforilación que acaba coa formación de glicóxeno fosforilase a (activa). Estas modificacións iniciadas pola insulina deteñen a glicoxenólise para preservar as reservas de glicóxeno que quedan na célula e desencadear a glicoxenoxénese (formación de glicóxeno).
As fosforilases a e b poden existir en dúas formas, unha delas o estado T (tenso) inactivo e a outra o estado R (relaxado). A fosforilase b está normalmente no estado T, inactiva debido á presenza fisiolóxica de ATP e glicosa 6-fosfato, e a fosforilase a está normalmente no estado R (activa).
No fígado existe un isoencima da glicóxeno fosforilase sensible ás concentracións de glicosa, xa que o fígado actúa como exportador de glicosa. En esencia, a fosforilase do fígado é sensible á glicosa, o que causa unha transición moi sensible da forma R á T, inactivándoa; ademais, a fosforilase hepática é insensible ao AMP.
Importancia histórica
A glicóxeno fosforilase foi o primeiro encima alostérico que se descubriu. Este gran descubrimento foi un dos varios realizados por Carl e Gerty Cori. En 1943, coa axuda de Arda Green, determinaron que a glicóxeno fosforilase existía en dúas formas, a e b, dependendo do seu estado de fosforilación, e nos estados R ou T baseándose na presenza de AMP.
Bernabé Santelices
En 2012 foi galardoado co Premio Nacional de Ciencias Naturales de Chile. Actualmente reside en Chile e continúa exercendo como profesor da Pontificia Universidade Católica de Chile.
Primros anos
Santellices naceu en Calama, rexión de Antofagasta, Chile o primeiro de decembro de 1945.
Proviña dunha familia humilde do campo, e viviu a separación de seus pais cando era aída pequeno. Desde unha idade temperá interesouse pola natureza da súa contorna. Ao querer observar flores, insectos e outros elementos de cerca, sen ter acceso a un microscopio, superpoñía distintos pares de lentes para crear unha especie de microscopio caseiro.
As xentes próximas describírono como unha persoa estudosa, de personalidade máis ben reservada, pero sincera, e cun profundo interese polo seu traballo. O feito de provir dunha zona rural mantívoo constantemente en contacto coa naturaza, o que marcou o inicio do camiño que o levaría a dedicarse á bioloxía.
Estudos
A súa educación primaria realizouna nunha escola católica, e incluso tivo intención de dedicarse ao sacerdocio. Viuse nunha encrucillada na súa vida nese momento, xa que ao descubrir máis sobre as ciencias e o mundo que o rodeaba, comezou a ter unha crise relixiosa a unha idade moi temperá. Posteriormente, Bernabé mudouse á capital, Santiago, e matriculouse nun pequeno colexio one foi adiantado dous niveis grazas aos seus previos coñecementos, polo que comezou a cursar o primeiro ano de humanidades. Logo, despois de sufrir inconvenientes para entrar en medicina, optou por entrar na Escola de Educación da Pontificia Universidade Católica de Chile, para comezar seus estudos como docente de bioloxía.
Durante o seu terceiro ao de estudos, mentres traballaba realizando experimentos en botánica, Bernabé sentiu especial admiración poas algas e os seus mecanismos. Patricio Sánchez, bioxeógrafo chileno, foi seu mentor, que o impulsou a seguir o camiño da ficoloxía.
En 1966 titúlase coa máxima distinción como "Profesor de Estado en Ciencias Naturais e Bioloxía" na Universidade Católica de Chile. En 1971 obtén unha bolsa de estudos da Fundación Ford, coa cal logra o "Doutoramento en Ciencias Botánicas" na Universidade de Hawai en 1975.
Durante os anos 1980 a 1988 dedícase a estudar distintos tipos de algas presentes en diferentes partes do mundo (Europa, China, Xapón). Ademais, publica estudos sobre algas presentes en Chile. En 1984 volve á Universidade de Hawai a estudar e perfeccionarse no departamento de Bioloxía.
Durante a década de 1990 comeza a escribir artigos sobre a investigación biolóxica e científica e a súa relación co desenvolvemento e melloramento das políticas chilenas referentes ao tema, entre eles os que se citan,   entre outros. Isto valelle ganar en 1996 o diploma da Sociedade de Botánica de Chile, "en recoñecemento á súa traxectoria académica e o seu liderado en políticas de dessenvolvemento das ciencias biolóxicas en Chile".
Carreira profesional
Ao volver a Chile comezou a traballar no estudo das algas e a súa importancia dentro do ecosistema, o cal era un campo moi poco explorado no país, polo cal levar adiante este traballo non foi fácil, pero si tivo moito impacto a longo prazo. Os estudos taxonómicos das algas levárono a entender as moreas de usos destas, desde medicamentos até fertilizantes. Comezou a investigar formas de cultivar as algas e de preservar os seus recursos.
Nun momento determinado da súa vida recibiu unha proposta que o marcaría para sempre: danlle a noticia de que Chile e a Arxentina irían á guerra pola soberanía das illas Picton, Nueva e Lennox, e que, para gañar a xustificación internacional, debíase dar coñecemento dos beneficios que podería ter a explotación dos recursos desas illas. Así, o país que demostrara máis coñecemento e estudos sobre o potencial da zona, sería o ganador. Durante este período, Bernabé e os seus colegas tiveron oportunidade de explorar aínda máis e de publicar libros acerca das especies de algas e o seu comportamento, que alcanzarían importancia mundial debido ao carácter vangardista do estudo.
Bernabé Santelices pertence ao corpo docente do doutoramento da Pontificia Universidade Católica de Chile, na Facultade de Ciencias Biolóxicas. Posúe 34 publicacións científicas en Web Of Science, e 101 publicaciónes en Scopus, relacionadas co estudo, reprodución, dinámicas das poboacións, características e explotación de distintas especies de algas, até 2018.
Honores e recoñecementos
Durante 2005 descríbese unha nova especie de alga (Gelidium bernabei), que é así denominada en su honor polas investigacións sobre o xénero Gelidium. Durante 2007, unha nova especie volve a ser denominada co seu nome, Petrohua bernabei, a causa do seu traballo na investigación de algas chilenas.
En 2012 recibiu o Premio Nacional de Ciencias Naturales de Chile polos seus méritos na investigación e desenvolvemento no país das investigacións no campo da ficoloxía, ademais de ser unha eminencia internacional no tema.
Abreviaturas
As abreviaturas Santel., Santelices e B.Santelices empréganse para recoñecer a Bernabé Santelices como autoridade na descrición e taxonomía en botánica.
Síndrome de Rokitansky-Küster-Hauser
En medicina, a Síndrome de Mayer-Rokitansky-Küster-Hauser (MRKHS, as siglas en inglés), axenesia mulleriana ou axenesia vaxinal, é un cadro clínico malformativo debido a trastornos graves no desenvolvemento dos condutos de Müller. Cursa con amenorrea primaria en pacientes fenotipicamente femininas, con ausencia de vaxina e útero, pero con ovarios funcionantes. Refírese a un trastorno conxénito en mulleres nas que os condutos de Müller embrionarios non se desenvolven e como consecuencia o útero non está presente no nacemento. Esta enfermidade conxénita rara afecta a unha de cada 5000 mulleres. O síntoma principal é unha amenorrea primaria, é dicir, o fallo na aparición da menarquia ou primeira regra do ciclo menstrual.
Etimoloxía
O trastorno leva tamén o nome de síndrome de Mayer-Rokitansky-Küster-Hauser, en honra ás contribucións de August Franz Joseph Karl Mayer (en 1829), Carl Freiherr von Rokitansky (en 1838), Hermann Küster (en 1810) e Georges André Hauser (en 1861).
Epidemioloxía
Estímase que a prevalencia da axenesia mulleriana está preto de 1 por cada 5.000 bebés femininos. É probable que exista unha etioloxía xenética asociada con esta condición.
Etioloxía
A aplasia mulleriana é un trastorno conxénito, de modo que aparece no nacemento por fallo de desenvolvemento embrionario. Asociouse a unha falta de receptores ás hormonas sexuais nos condutos de Müller, así como un déficit da encima galactosa 1 fosfato uridiltransferasa.
Cadro clínico
Unha muller con esta síndrome ten produción normal das súas hormonas femininas, é dicir, ao chegar á puberdade desenvolverá as súas características sexuais femininas, incluíndo a telarquia e adrenarquia. As súas características cromosómicas son normais (46,XX) e usualmente produce ovulación.
Diagnóstico
As mulleres con axenesia mulleriana polo xeral descobren o trastorno durante o seu desenvolvemento sexual, pois non aparece o sangrado que evidencia o inicio do ciclo menstrual. Noutros casos descóbrese antes da adolescencia, durante operacións intraabdominales, como no caso dunha hernia. O exame clínico apoiado por un ultrasonido ou ecografía demostrará a completa ou parcial ausencia do pescozo uterino, útero ou vaxina. Varios especialistas prefiren o uso de resonancia magnética para o diagnóstico de trastornos conxénitos do aparello reprodutor.
O diagnóstico diferencial inclúe o descartar a síndrome de insensibilidad androxénica que tamén presenta cun conduto vaxinal curto.
Sobredo, Albarellos, Boborás
Sobredo é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 25 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 41 habitantes (20 homes e 21 mulleres).
Síndrome de Rokitansky-Küster-Hauser
Diagnóstico
O diagnóstico faise polo xeral antes dos 20 anos, pola amenorrea primaria Os estudos complementarios que axudan ao diagnóstico son a ultrasonografía xinecolóxico-abdominal e transrectal, así como a resonancia magnético-nuclear. Débese realizar tamén unha valoración e seguimento óseo.
Tratamento
Corríxese esta malformación con mellores resultados por técnicas incruentas ou de dilatación, obtendo unha neovaxina duns 8-10 cm, con boa distensibilidad e calibre, así como lubricable. Pódense realizar técnicas cirúrxicas para o tratamento, que consisten xeralmente en labrar unha canle entre o espazo recto-vesical, con ou sen asistencia dun revestimento para a neovaxina que vai desde porcións de saco amniótico, sigmoides, pel ou revestimento cutáneo-mucoso dos beizos menores, segundo as distintas técnicas cirúrxicas, que non están exentas de complicacións postoperatorias, sendo as máis frecuentes a infección da neovaxina, hemorraxias, necroses e fístulas.
Por razón de que o útero non está presente, as mulleres con esta síndrome non poden quedar embarazadas. Con todo, pódelle ser posible a estas mulleres ter descendencia por medio da fertilización in vitro ou transplante de útero.
Hortensia (flor)
A hortensia (Hydrangea macrophylla (Thunb.) Ser. ) é unha especie fanerógama do xénero Hydrangea orixinaria do Xapón, moi común na xardinaxe galega dende o século XIX onde adoita amosar grandes flores azuis pola acidez dos solos.
Descrición
Arbusto caducifolio lígneo na base que acostuma medrar até unha altura de entre 1 e 3 m de altura. O ritidoma é acastañado e fibroso nas pólas máis antigas, liso e esverdeado nas pólas novas.
O epíteto específico macrophylla, unha designación neolatina que significa grandes (longas) follas, é unha referencia ás grandes follas opostas que caracterizan a especie. As follas son simples, membranosas, ovais a elíptico-orbiculares, acuminadas, con 7 a 20 cm de longo, cos bordos serrillados.
Entre o inicio do verán e finais do outono produce amplas inflorescencias, con múltiples flores en tons de cor de rosa ou azul. A inflorescencia é un corimbo, xeralmente con todas as flores colocadas nun único plano, mais por veces coas flores formando unha estrutura hemisférica, ou mesmo esférica, nalgunhas formas cultivadas.
A especie produce dous tipos de flores: (1) as centrais, non ornamentais por seren desprovidas de pétalos ben desenvolvidos, son fértiles; (2) as periféricas, ornamentais, con grandes pétalos coloridos, son xeralmente descritas como "estériles".
A pesar das flores ornamentais seren xeralmente apuntadas como estériles, un estudo de varias cultivares mostrou que todas as flores eran fértiles, sendo que as flores non ornamentais son pentámeras, mentres as flores decorativas son tetrámeras. Os catro sépalos das flores decorativas teñen cores que varían do fucsia claro ao rosa púrpura e ao azul. As flores non decorativas teñen cinco pequenos sépalos esverdeados e cinco pétalos pequenos. A floración dura do inicio do verán ao inicio do inverno, persistindo até á caída das follas, mais co seu máximo no final da primavera.
A cor das flores varía entre tons de rosa, azul ou roxo (existindo diversos cultivares variegados — vexa a galería abaixo) en función da absorción radicular de aluminio, cuxa mobilización e biodispoñibilidade é dependente do pH do solo. En consecuencia, é posíbel manipular a colorción das flores utilizando aditivos que alteren a dispoñibilidade de aluminio no solo, aumentando a súaa concentración por adición de sales daquel metal ou variando o pH para controlar a súa biodispoñibilidade.
O froito é unha pequena cápsula subglobosa.
Cultivo e usos
A hortensia común Hydrangea macrophylla cultívase dende tempos remotos coma planta ornamental no Xapón, e dende mediados do século XIX tamén de xeito extensivo noutras áreas do mundo con climas temperados, sendo moi común na xardinaxe galega particular. Coñécense e cultívanse máis de 600 cultivares para xardíns, con flores de diferentes cores. Os xardineiros acostuman poder determinar a cor das flores engadindo determinados tipos de correctores de solo para alterar a acidez. A adición coidadosa de carbonato sódico no chan pode producir unha floración multicolor. En Galiza, pola acidez dos solos, a flor pode ser máis azul que rosada.
Nos últimos tempos estanse a usar as flores de hortensia coma substituto da marihuana nalgunhas zonas de Europa, atribúenselle efectos eufóricos e alucinóxenos.
Variedades populares de Hydrangea macrophylla
O té de hortensia, que recibe o nome de ama-cha no Xapón, é unha tisana feita de follas de té e pétalos de hortensia.
Gloria Méndez
Gloria Méndez Seijido, nada en Ferrol en 1969, é unha escritora e tradutora galega.
Traxectoria
Cando era nena marchou cos pais emigrada, primeiro a Guinea Ecuatorial e logo a Barcelona. Licenciouse en Filoloxía pola Universidade de Barcelona, e despois continuou os seus estudos na universidade de París 8, onde fixo un posgrao en Xestión cultural e Fotografía, e na Universidade Aberta de Cataluña, onde fixo un mestrado en Recursos humanos.
Ademais de en París, tamén viviu en México, os Estados Unidos, Kampala e Gran Bretaña. En 2008 vivía en Barcelona. Profesionalmente dedícase ao desenvolvemento persoal, e ten unha empresa diso. Preside a Asociación Catalá de Coaching.
Traducións
Ten unha extensa carreira como tradutora ao español. Entre as obras que verqueu atópase Little Women, a novela de Louisa May Alcott.
Vida persoal
Ten dúas fillas e un fillo.
Acceso
En informática, un acceso é o resultado positivo dunha autentificación. Para que o acceso dure un tempo predeterminado, o servidor garda no cliente unha cookie, a cal permitirá que o usuario poida entrar á súa conta no servidor ata que esta caduque.
Acceso autorizado
Un acceso autorizado é o resultado dunha autentificación correcta, un exemplo é o ingreso de usuario e contrasinal:
Usuario:NomeDeUsuario Contrasinal:******
No servidor compáranse os datos ingresados cos rexistrados na base de datos, xeralmente en linguaxe SQL; se os datos coinciden, no servidor almacénase unha cookie de sesión no cliente, o que permitirá que este poida ver e editar información dependendo dos privilexios que posúa.
Un exemplo da comparación de datos ingresados cos da base de datos nun pseudocódigo:
SE NomeDeUsuario.Existe EN BaseDeDatos FACER SE Contrasinal = BaseDeDatos.NomeDeUsuario.Contrasinal FACER "Acceso" SENÓN "Contrasinal incorrecto" SENÓN "Usuario incorrecto"
Ao primeiro comproba se existe ou non o usuario. De existir o usuario, daquela compara o contrasinal; se o contrasinal coincide co da base de datos, entón o usuario logra acceder; se o contrasinal non coincide co da base de datos, o usuario é informado de que o contrasinal é incorrecto; se o usuario directamente non se atopa na base de datos, infórmase que o usuario é incorrecto.
Acceso non autorizado
Un acceso non autorizado é produto da explotación dunha vulnerabilidade no sistema do servidor ou nalgunha das súas aplicacións ou a utilización dalgún outro método para subir privilexios como forza bruta, malware, sniffers ou enxeñería social, entre outros.
Exemplo dun acceso non autorizado por http explotando unha vulnerabilidade nos scripts do cgi-bin é o seguinte:
atacante>abrirurl> http://servidor/cgi-bin/scripts/.../.../.../comandos/directorio/ atacante>subirficheiro>...
Permisos
Os permisos ou privilexios determinan os límites do usuario sobre un servidor ou rede, se este usuario posúe permisos baixos só poderá ver e editar unha pequena parte da información. En troques, se o usuario ten permisos altos, poderá ver e editar toda a información sen ningún tipo de restricións; a este usuario con permisos altos denominámolo administrador.
Firewall
Un firewall é unha ferramenta útil para impedir o acceso a usuarios non autorizados. Este bloquea os portos TCP e UDP para que unha autentificación non poida lograrse aínda que o usuario teña os datos necesarios para se autentificar.
Ban
Un ban, ou bloqueo, é unha política moi útil para impedir accesos non autorizados. Mediante este procedemento bloquéase o acceso dun usuario parcial ou totalmente por un período de tempo definido ou indefinido. Este pode aplicarse manualmente (por un administrador) ou automaticamente (por un bot ou o mesmo sistema operativo).
Bans manuais
Son aqueles dados por administrador cando este observa un comportamento estraño no usuario autentificado.
Bans automáticos
Son aqueles dados por un bot ou o sistema operativo cando detectan (baseándose en intelixencia artificial) un comportamento estraño no usuario autentificado ou cando hai unha cantidade determinada de intentos errados nunha autentificación.
Gaetano Farò
Farò Gaetano, nado en Biancavilla o 16 de xuño de 1990, é un futbolista italiano. Xoga de porteiro e o seu club actual é o Teramo Calcio.
David Woodard
David Woodard, nado en Santa Barbara, California o 6 de abril de 1964, é un escritor e director de orquestra estadounidense.
Traxectoria
Durante os anos 90 acuñou o termo préquiem, unha palabra formada pola unión de preventivo e réquiem, para describir a súa práctica budista de compor música dedicada a ser tocada pouco antes ou durante a morte do suxeito.
Os servizos de memoria dos Ánxeles, nos cales Woodard traballou como líder ou director de música inclúen unha cerimonia cívica celebrada no ano 2001, no funicular Angels Flight, agora non operativo, na cal se honrou a Leon Praport, que morreu a causa dun accidente no que a súa viúva Lola resultou ferida. Dirixiu tamén réquiems á vida salvaxe, como ao pelicano marrón de California, na crista da berma dunha praia na que o animal caeu.
Woodard é coñecido polas súas réplicas da Dreamachine (máquina de soños), unha lámpada lixeiramente psicoactiva que foi exhibida en museos de arte arredor do mundo. En Alemaña e Nepal é coñecido polas súas contribucións ao xornal literario Der Freund, que inclúen escrituras sobre o karma entre especies, a conciencia das plantas e o asentamento paraguaio en Nueva Germania.
Educación
Woodard foi educado na New School for Social Research (Nova Escola Para a Investigación Social) e na Universidade de California, Santa Barbara.
Nueva Germania
No ano 2003 Woodard foi elixido asesor de goberno en Juniper Hills (Condado dos Ánxeles). Neste cargo propuxo unha relación de irmandade coa cidade de Nueva Germania en Paraguai. Para avanzar o seu plan, Woodard viaxou á antiga utopía vexetariana/feminista e encontrouse co liderado municipal. Tras unha visita inicial, elixiu non perseguir a relación pero atopara na comunidade un obxecto de estudo para posteriores escrituras. O que particularmente lle interesa son as ideas proto-transhumanistas do planificador especulativo Richard Wagner e de Elisabeth Förster-Nietzsche, quen co seu marido Bernhard Förster fundou e viviu na colonia entre 1886 e 1889. miniatura|230px|Woodard e Burroughs con Dreamachine, 1997
Do 2004 ata o 2006 Woodard liderou numerosas expedicións a Nueva Germania, gañando o apoio do vicepresidente dos Estados Unidos Dick Cheney. En 2011 Woodard concedeulle permiso ao novelista suízo Christian Kracht para publicar a súa numerosa correspondencia persoal, principalmente relacionada con Nueva Germania, en dous volumes baixo a imprenta da Universidade de Hannover, Wehrhahn Verlag. Acerca do intercambio de cartas, o periódico Frankfurter Allgemeine Zeitung di: "[Woodard e Kracht] fan desaparecer a fronteira entre a vida e a arte." Der Spiegel postula que o primeiro volume, Five Years, é “o traballo espiritual preparatorio” para a seguinte novela de Kracht, Imperium.
De acordo con Andrew McCann, "Kracht acompañou a Woodard nunha viaxe ao que queda do lugar, onde descendentes dos colonos orixinais viven [baixo] circunstancias drasticamente precarias. Como a correspondencia revela, Kracht axudou a Woodard a cumprir o seu desexo de avanzar o perfil cultural da comunidade, e de construír unha réplica en miniatura do teatro de opera de Bayreuth no lugar que unha vez foi a residencia da familia de Elisabeth Förster-Nietzsche.” Nos últimos anos, Nueva Germania transformouse nun destino máis agradable, con hoteis e un museo histórico improvisado.
Edward Bulwer-Lytton
Edward George Earle Lytton Bulwer-Lytton, nado en Londres o 25 de maio de 1803 e finado en Torquay o 18 de xaneiro de 1873, foi un escritor e político inglés. Foi extremadamente popular como orador e escribiu unha serie de obras novelísticas de gran difusión e vendas, o cal lle supuxo unha importante cantidade de diñeiro.
David Woodard
Dreamachine
Entre 1989 e 2007 Woodard construíu réplicas da Dreamachine, un dispositivo estroboscópico ideado por Brion Gysin e Ian Sommerville que involucra un cilindro con rañuras, feito de cobre e papel, xirando arredor dunha lámpada eléctrica. Cando é observada cos ollos pechados a máquina pode desencadear alteracións mentais similares ás intoxicacións por drogas ou aos soños.
Despois de contribuír cunha Dreamachine á retrospectiva visual Ports of Entry do LACMA de William S. Burroughs en 1996, Woodard fíxose amigo do autor e deulle un “modelo bohemio” (de papel) polo seu aniversario número 83 e final. Sotheby poxou a antiga máquina e entregoulla a un coleccionista privado en 2002, e a última fica nun préstamo estendido, propiedade de Burrough, no Spencer Museum of Art.
Estación depuradora de augas residuais
miniatura|Decantadores primarios nunha estación depuradora de augas residuais
Unha estación depuradora de augas residuais (EDAR) é unha instalación que recolle a auga residual dunha poboación ou dunha industria e, despois dunha serie de tratamentos e procesos, devólvea unha canle receptora (río, encoro, mar etc.). Distínguense dous tipos de EDAR: as urbanas e as industriais. As EDAR urbanas reciben augas residuais maioritariamente dunha aglomeración humana, mentres que as industriais reciben as augas residuais dunha ou varias industrias
A necesidade dunha EDAR
Cando unha vertedura de auga residual sen tratar chega a unha canle produce varios efectos sobre ela:
Deseño dunha EDAR urbana
Non todas as EDAR son iguais nin cumpren as mesmas especificacións. Habitualmente as autoridades que teñen encomendadas competencias ambientais definen primeiro os usos que van ter as canles para así establecer as necesidades ou situacións críticas das verteduras. Debemos distinguir, polo xeral, dous grandes liñas mestras para empezar:
Unha vez claros os límites de calidade da vertedura e as garantías que esta debe cumprir tense en conta unha ampla gama de variables tales como:
Estrutura dunha EDAR
As EDAR clasifícanse de varias formas pero e habitual clasificalas segundo o grao de complexidade e tecnoloxía empregada:
Partes dunha estación depuradora modelo
miniatura|Pretratamento da auga residual
Avaliación do funcionamento dunha depuradora
Os obxectivos dunha depuradora son:
As determinacións analíticas que sempre se usan nunha depuradora para coñecer o grao de calidade do seu tratamento son, entre outras (Véxase o libro “Standar Methods for the examination of water and wastewater” para máis detalle):
PAL
miniatura|300px|Distribución dos sistemas de televisión PAL (Phase Alternate Line), é un sistema de transmisión de sinais analóxicas de televisión en cor.
Desenvolvemento
O sistema PAL desenvolveuno Walter Bruch de Telefunken en Alemaña a partir do sistema NTSC, mellorando a súa calidade e reducindo os erros de fase que provocaba cambios na tonalidade das cores. As primeiras transmisións comezaron en 1964 no Reino Unido e 1967 en Alemaña, a maioría dos países europeos adoptaron o sistema, así como boa parte dos africanos e asiáticos.
Descrición
A base do PAL e do NTSC son semellantes, envíase o sinal de crominancia a unha frecuencia subportadora, 4.43361875 MHz, modulada en amplitude en cuadratura que se engade ao sinal de luminancia para formar un sinal vídeo composto de banda base. O seu nome "Phase Alternating Line" (liña de fase alternante) describe o xeito en que se transmite a información de crominancia do sinal de vídeo, inverténdose en fase en cada liña, corrixíndose automaticamente os erros de fase na transmisión do sinal ao se cancelaren entre si. As liñas onde a fase de cor está invertida en relación ao sistema NTSC denomínanse liñas PAL ou liñas, mentres as restantes denomínanse liñas NTSC. Os receptores PAL introducen unha liña de retardo no procesado do sinal de luminancia de aproximadamente 64µs que seirve para almacenar a información de crominancia de cada liña recibida. A media de crominancia dunha liña e a seguinte é o que se amosa na pantalla, ao comezo os dispositivos que tiñan a capacidade de producir ese retardo eran relativamente caros, polo que a maioría dos receptores incidían na impercepción do ollo humano para eliminar os erros de fase. Esta solución reduce a resolución vertical de cor en comparanza co sistema NTSC, pero como a retina humana é moito menos sensible á informaión da cor que á da luminancia ou brillo, este efecto non é moi visible.
Bernheze
Bernheze é un concello ao sur dos Países Baixos, na provincia de Brabante do Norte. Foi fundado en 1994 trala fusión dos antigos concellos de Heesch, Heeswijk-Dinther e Nistelrode.
Valdesenda, Albarellos, Boborás
Valdesenda é un lugar da parroquia de Albarellos no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 14 habitantes (6 homes e 8 mulleres).
Mýrasýsla
Xeografía
O condado de Mýrasýsla está situado ao oeste de Islandia, na rexión de Vesturland. Limita cos condados de Borgarfjarðarsýsla ao sur, Austur-Húnavatnssýsla, Vestur-Húnavatnssýsla, Strandasýsla e Dalasýsla ao norte, e Snæfellsnes-og Hnappadalssýsla ao noroeste. O seu territorio abrangue unha superficie total de 3.092 quilómetros cadrados e a súa altitude media é de 184 msnm. O seu fuso horario, ao igual que o do resto do país é o Atlantic/Reykjavik.
Demografía
Nos 3.092 quilómetros cadrados de extensión de Mýrasýsla residen un total de 744 habitantes, o que supón unha densidade de poboación de 0,24 habitantes por quilómetro cadrado.
Localidades
O condado de Mýrasýsla está formado polas seguintes localidades:
Humanismo
Humanismo pódese referir a:
Gran Premio de Italia de 1978
O Gran Premio de Italia de 1978 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autodromo Nazionale Monza o 10 de setembro de 1978. Foi a décimo cuarta proba da tempada de, o 47º Gran Premio de Italia e o 44º que se celebrou en Monza. Viuse empanado pola morte de Ronnie Peterson logo dun accidente no inicio da carreira.
Previa
A falta de tres carreiras, Mario Andretti (Lotus-Ford) lideraba o Campionato do Mundo de Pilotos con 12 puntos sobre o seu compañeiro de equipo Ronnie Peterson. Niki Lauda (Brabham- Alfa Romeo), en terceiro lugar, estaba 28 puntos por detrás de Andretti, e, con só 9 puntos por vitoria, non podería adiantarlle.
Andretti logrou a pole position xunto a Gilles Villeneuve ( Ferrari), con Jean-Pierre Jabouille ( Renault) no terceiro lugar, Lauda no cuarto e Peterson quinto.
Resumo da carreira e morte de Ronnie Peterson
O comisario de saída de carreira foi demasiado rápido, e acendeu as luces vermellas antes de que pararan todos os coches que facían cola na grella, polo que os coches desde o centro da grella cara atrás practicamente fixeron unha saída lanzada. O resultado foi un efecto de embude dos coches cando se achegaron á chicane, primeiro foi Gilles Villeneuve, seguido de Niki Lauda, Mario Andretti, Jean-Pierre Jabouille, John Watson, Alan Jones, Jacques Laffite, Jody Scheckter e Riccardo Patrese, que superara a James Hunt polo lado dereito, Hunt instintivamente virou á esquerda e golpeou a roda traseira dereita do Lotus 78 de Peterson, ocasionando un accidente no que se viron envoltos outros oito pilotos Vittorio Brambilla, Hans-Joachim Stuck, Patrick Depailler, Didier Pironi, Derek Daly, Clay Regazzoni, Brett Lunger e Carlos Reutemann. O Lotus de Peterson foise contra as proteccións do lado dereito e incendiouse. Estaba atrapado, pero Hunt, Regazzoni e Depailler lograron liberalo dos restos só con queimaduras menores. Foi liberado e colocado no medio da pista completamente consciente, pero con graves lesións nas pernas. Pasaron 20 minutos antes de que chegara a asistencia médica. Brambilla, que quedara inconsciente ao ser golpeado na cabeza por unha roda voadora, e Peterson foron levados ao hospital Niguarda próximo a Milán.
A carreira reiniciouse case tres horas máis tarde, durante a volta de formación para a segunda carreira, o Wolf de Jody Scheckter perdeu unha roda e estrelouse na segunda curva de Lesmo, dobrando o gardarail que estaba situado xusto á beira da pista. Andretti, Hunt, Lauda, Carlos Reutemann e Emerson Fittipaldi foron ao lugar onde se estrelou Scheckter e logo dunha inspección do estado da barreira, se negaron a comezar ata que fora reparada, polo que causaron máis demoras. Debido á cantidade de tempo entre a primeira e segunda carreira, a distancia acurtouse a 40 voltas. A segunda saída produciuse case as 18:00 horas, Villeneuve superou a Andretti no reinicio, pero os dous pilotos foron penalizados cun minuto por adiantarse na saída. Andretti retomou a dianteira a só cinco voltas para o final. Con Jabouille retirado, Lauda foi terceiro por diante de John Watson (Brabham), Carlos Reutemann (Ferrari), Jacques Laffite ( Ligier-Matra) e Patrick Tambay (McLaren- Ford). Dado que todos os que terminaron a menos dun minuto atrás, Andretti e Villeneuve caeron ao sexto e sétimo lugar. Andretti gañara o campionato, pero con Peterson no hospital, as celebracións foron silenciadas.
Logo da cirurxía, Peterson desenvolveu complicacións e morreu ao día seguinte dunha embolia.
Kotka
Kotka (en finés e sueco; en Котка) é unha cidade de Finlandia, situada na rexión de Kymenlaakso ao sur do país, a uns 50 km da fronteira rusa. A súa poboación ascende a 87.323 habitantes segundo o censo de 2012. É un dos portos máis activos do país por detrás da capital, Helsinqui.
Na batalla naval de 1789 entre Rusia e Suecia afundíronse máis de 1000 barcos nas proximidades do porto, e os seus restos déronlles boas ganancias aos buscadores de tesouros.
Cidades irmás
Kotka está irmandada con 10 cidades doutros países:
Tangaroa Tangaroa
Tangaroa Tangaroa, nado o 6 de maio de 1921 en Penrhyn e finado o 23 de maio de 2009 en Auckland ), foi un político das Illas Cook.
Traxectoria
Traballou como operador de radio para a administración neozelandesa (1939-1954) e despois para unha compañía navieira (1955-1963). En 1958 resultou elixido na primeira Asemblea Lexislativa do país pola circunscrición de como Penrhyn, permanecendo como deputado ata 1983, de 1969 a 1970 foi o líder do partido United Cook Islanders e ao ano seguinte integrouse no Partido Demócrata fundado por Tom Davis, a finais da década formou parte de varios gabinetes.
En 1985 foi o primeiro nativo en ser designado Representante da Raíña, permanecendo no posto ata 1990,.
En 2003 a raíña Isabel II nomeouno cabaleiro da Orde do Imperio Británico no Palacio de Buckingham".
Alfred Newton
Alferd Newton, nado o 11 de xuño de 1829 en Xenebra, Suíza, e finado o 7 de xuño de 1907 en Cambridge, Inglaterra, foi un zoólogo inglés especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
Nacido en Xenebra, era fillo do político William Newton, cuxa fortuna familiar debíase a unhas plantacións de azucre no Caribe, onde o avó de Alfred, Samuel Newton, tiña unha en Saint Kitts, e unha propiedade en Santa Cruz. William Newton estableceuse en Inglaterra en 1813, adquirindo unha propiedade en Elveden, preto de Thetford (condado de Norfolk).
En 1828 a familia Newton fixo unha viaxe a Italia e, no regreso, Alfred naceu o 11 de xuño de 1829 en Les Délices, un castelo achegado a Xenebra. Sufriu un accidente cando tiña uns cinco ou seis anos, que o deixou algo coxo dunha perna. Foi á escola en 1844 en Stetchworth, cerca de Newmarket, ocupándose alí das aves nas gaiolas, e coidou outros animais desde unha idade temperá.
Cando era xove, Newton cazou lagópodos, faisán común e perdices. As aves convertéronse para el nun interese perdurábel. Entre elas, Otis tarda, Circus pygargus, os corvos, os miñatos (Buteo buteo e outros), e os Jynx sp., que son pequenos paxaros carpinteiros especializados en alimentarse de formigas. "Os bosques e as praderías do val do Pequeno Ouse, e a veciña Fenland, foron un campo de adestramento ideal para un naturalista".
Este entusiasmo polas aves de Alfred Newton foi compartido co seu irmán máis novo Edward: os dous levaron a cabo observacións de aves cando estaban xuntos, e mantiveron correspondencia cando estaban separados.
En 1846 Newton tivo un titor en Biggleswade durante uns meses e, 1848 ingresou no Magdalene College de Cambridge, onde se graduou en B.A. (Bachelor in Arts) en 1853.
En 1854 Newton foi elixido Travelling fellow do Magdalene College de Cambridge, onde estudara, e visitou moitas partes do mundo, entre outras Laponia, Islandia, Svalbard, as Indias Occidentais e Norteamérica. En 1866 foi o primeiro profesor de Zooloxía da Universidade de Cambridge, e despois de Anatomía comparada na mesma Universidade, posto no que permaneceu até a súa morte.
Interesouse especialmente pola zooloxía e mantivo correspondencia con moitos ornitólogos da época. Unha reunión con John Wolley en Cambridge en 1851 fixo que se converteran en amigos para toda a vida.
En 1858 Newton foi un dos fundadores da British Ornithologists' Union. Escribiu numerosos libros, entre eles Zoology of Ancient Europe (1862), Ootheca Wolleyana (comezado en 1864), Zoology (1872) e un Dictionary of Birds (1893-1896). Newton contribuíu con numerosos artigos en Sociedades Científicas, e editó The Ibis (1865-1870), o Zoological Record (1870-1872) e Yarrell's British Birds (1871-1882). Así msmo, foi o encargado da redacción de numeosas entradas de ornitoloxía na 9ª edición da Encyclopædia Britannica.
Alfred Newton dedicou certo tempo ao estudo das aves das illas Mascareñas, cuxa poboación descendía por momentos. Nestas illas encontrábase o seu irmán máis novo, sir Edward Newton, que lle enviaba espécimes. Estes incluían o dodo e o solitario de Rodrigues (Pezophaps solitaria), ambos extintos. En 1865 foi o primeiro científico que describiu a especie Foudia flavicans, da familia dos ploceidos, endémica da illa Rodrigues, das Mascareñas, e en 1872 Psittacula exsul, que tamén vivía nesa illa, e que se extinguiu en 1875.
Pasou o resto da súa vida no Magdalene, e nunca casou. Unha caída máis que tivo cando estaba nunha viaxe en Heligoland, paralizoubo aínda máis, e tivo que camiñar despois coa axuda de dúas muletas, en lugar de con unha, como antes. "Despos de ter tres patas, converteuse nun home de catro patas" comentou un amigo.
Morte
Newton morreu o 7 de xuño de 1907 dunha insuficiencia cardíaca na Old Lodge de Magdalene. Está enterrado na Parish of the Ascension Burial Ground en Cambridge.
Abreviaturas
As abreviaturas Newton e A. Newton, empréganse para recoñecer a como autoridade na descrición en taxonomía en zooloxía.
Alén do Río, Buciños, Carballedo
Toponimia
O topónimo significa máis alá do río, cunha base latina illinc de rivo. Ningún outro lugar de Galicia ten ese nome
Ficheiro
Un ficheiro ou arquivo informático é un conxunto de información que se almacena nalgún medio de escritura que permita ser lido ou accedido por unha computadora. Un arquivo é identificado por un nome e a descrición do cartafol ou directorio que o contén. Os arquivos informáticos chámanse así porque son os equivalentes dixitais dos arquivos en cartóns, papel ou microfichas da contorna de oficina tradicional. Os arquivos informáticos facilitan un xeito de organizar os recursos usados para almacenar permanentemente información dentro dun computador.