cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Silva
Valencia CF
Tras a Eurocopa 2008 sufriu unha operación no nocello esquerdo que lle tivo apartado dos terreos de xogo durante os tres primeiros meses da tempada 2008–09, ata a xornada 15 na que interveu desde o banco ante o RCD Espanyol.
Manchester City FC
O 30 de xuño de 2010, mentres se disputaba o Mundial de Suráfrica, confirmouse oficialmente o seu traspaso ao Manchester City, por 33 millóns de euros, asinando 4 anos de duración no seu novo contrato. No seu primeiro ano foi titular habitual nas aliñacións dos citizens acabando a tempada cun terceiro posto da Premier League e co título da FA Cup.
A tempada seguinte comézaa coa disputa da Community Shield ante o gañador da Premier League 2010/11 e máximo rival Manchester United, que obtivo tamén devandito título por un resultado de 3 a 2. Ao longo da tempada é titular indiscutible, achegando 6 goles e 15 asistencias a un City que acaba proclamándose campión da Premier League 2011-2012.
Selección nacional
Desde o seu debut xogou 61 partidos coa selección absoluta achegando 18 goles á mesma. Foi integrante das convocatorias campioas do Mundial de 2010, e das Eurocopas de 2008 e 2012.
Anteriormente foi internacional nas categorías inferiores participando nos europeos sub-17 (subcampión) e sub-19 (campión) e nun mundial sub-19 (subcampión). Tamén conta cunha participación coa Selección de fútbol das Canarias.
Estatísticas
Actualizado a 13 de maio de 2012.
Lingua ndebele
A lingua ndebele ou isiNdebele ou tamén sindebele é unha lingua bantú falada en tres países do sur da África polo pobo ndebele. Hai dous dialectos do ndebele na África do Sur: o do Transvaal norte e o do Transvaal sur.
Cando imperaba o réxime do apartheid surafricano, creouse un bantustán co nome de KwaNdebele, e instalouse alí unha emisora de radio que transmitía nesa lingua. A Biblia foi completamente traducida ao ndebele en 1978.
Primeira División de México
A Primeira División de México é a máxima categoría do campionato nacional de fútbol profesional en México. Organizada pola Federación Mexicana de Fútbol dende 1943, en 1996 comezou a disputarse cun formato de dous torneos por tempada, chamados Torneo Apertura e Torneo Clausura. O equipo máis laureado na historia do campionato é o Club Deportivo Guadalajara, con 11 títulos no seu palmarés, mentres que o actual campión é o Tigres de la UANL.
Trátase do campionato máis dominante na zona Concacaf, pois os equipos mexicanos conquistaron 27 das 46 edicións da Liga de Campións da Concacaf. Segundo a IFFHS é a 10ª liga máis competitiva do mundo.
Formato
18 equipos compiten cada tempada polos dous torneos, Apertura e Clausura. Ámbolos dous torneos consisten nunha liga de 17 xornadas, é dicir, cada equipo xoga un encontro fronte a cada rival. Ó remate da tempada regular, os 8 primeiros clasificados da táboa disputan as eliminatorias polo título, partindo dos cuartos de final. Cada eliminatoria é a dobre encontro, incluíndo a final. Nos cuartos de final e nas semifinais é importante a posición ocupada durante a tempada regular, xa que en caso de que unha eliminatoria remate con empate, non se disputa ningunha prórroga nin quendas de penaltis, senón que o gañador é o equipo mellor situado na táboa clasificatoria.
Equipos
Na seguinte táboa están representados os 18 equipos participantes no Torneo Apertura 2011 e no Torneo Clausura 2012, ó cabo do cal haberá descensos e ascensos:
Antonio Picallo Buela
Antonio Picallo Buela, nado na Estrada cara a 1896 e finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño de Pontevedra, era vendedor de periódicos de propaganda comunista. Foi detido en xaneiro de 1935 por agredir a Manuel Argibay Solla. Tralo golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por soldados de artillería o 20 de xullo. Foi trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outras dez persoas de Arbo e Lalín, para asasinalo na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade).
Televés
Televés é unha empresa galega con sede en Conxo, Santiago de Compostela dedicada á investigación, deseño, fabricación e comercialización de equipos para a recepción e distribución do sinal de radio, televisión, telefonía, Internet e telecomunicacións. A empresa fundouse no ano 1958, cando a televisión en España acababa de comezar as súas emisións. Inicialmente, a empresa operou desde un pequeno obradoiro cun cadro de persoal de 10 traballadores. . A facturación do seu primeiro ano foi de 400.000 pesetas.
En 2015, a Corporación Televés agrupa máis de 20 filiais cuns 700 traballadores, cunha cifra de vendas de 150 millóns de euros en 90 países, que procede nun 60% das vendas no estranxeiro. Dende o ano 1995 forma parte do DVB, un consorcio internacional de empresas que crea e mantén un conxunto de estándares relacionados coa televisión dixital. Televés é unha das tres empresas máis grandes do sector en Europa.
Historia
As orixes de Televés están nunha viaxe a Lisboa de Ricardo Bescansa Martínez (1912-1986), licenciado en farmacia. Alí descubriu a televisión e soubo ver as súas posibilidades de negocio. En 1955 xunto con Amador Beiras axente comercial e Domingo Carrascal enxeñeiro industrial iniciou probas con antenas na rúa Montero Ríos e tres anos despois fundan Televés en Santiago de Compostela.
Imaxe de marca
miniatura|Logo orixinal Tres BBB.
Nos anos 1950 o nome da empresa eran as iniciais dos apelidos dos tres fundadores da empresa, os tres empezaban por b. O nome da empresa era entón TresB. A nova dirección da empresa trocou ese nome por outro máis identificado co sector. Pasouse de Tresbés, un logo en forma de rombo con tres bes maiúsculas a Televés. Televés utiliza dende 1972 como imaxe de marca a cor laranxa, Pantone 137. Anteriormente a cor empregada pola empresa era a negra. Nos anos 1990 Televés empregou como logotipo as inicias "TV" nun círculo, en cor negra. Nos últimos anos, coa internacionalización da empresa, deixou de empregar o nome con acento gráfico, pasando a utilizar o nome Televes e a cor laranxa como elementos identificativos de marca. En novembro de 2013 Televés publicou o seu manual de imaxe corporativa fixando as normas para o uso da súa marca por terceiros.
No ano 2009 Televés puxo en marcha o HDTV Tour, unha iniciativa para achegar a televisión dixital. Dende entón contan con camións que percorren Europa organizando demostracións da tecnoloxía da empresa para os técnicos instaladores e distribuidores.
Produtos
miniatura|HDTV Tour, camión nas instalacións de Televés en Conxo. A gama de produtos de Televés inclúe tanto os produtos para facer instalacións de telecomunicacións, como o software para o deseño da instalación e a elaboración dos cálculos necesarios, así como os equipos de medida para os axustes e certificacións. Entre os produtos que a empresa fabrica destacan os seguintes:
Patentes
miniatura|Antena parabólica multisatélite no [[MUNCYT.]] Televés solicitou no período de anos que vai do 2000 ata o 2012 un total de 40 solicitudes de patentes e 19 modelos de utilidade. O 80% dos produtos que comercializaba Televés nese período foron desenvolvidos con tecnoloxía propia.
Fitos da empresa
Dende 1958 Televés presentou os seus propios deseños baseados en I+D+i en tecnoloxía de telecomunicacións.
Litixios
No ano 2000 Fagor Electrónica denunciou a Televés pola violación de varias patentes nas súas centrais amplificadoras Avant e Avant5. No ano 2010 pechouse o caso, resultando Televés absolto pola Audiencia Provincial da Coruña nunha sentenza ratificada polo Tribunal Supremo, polo Xulgado Mercantil nº 2 de Bilbao e pola Audiencia Provincial de Biscaia. A Corte Federal de Patentes de Alemaña tamén anulou unha das patentes concedidas a Fagor Electrónica. Blu:sens foi denunciada por Televés e condenada en 2012 polo Xulgado do Mercantil número 1 da Coruña pola elaboración e distribución dun catálogo en 2009 ao entender que infrinxía os dereitos de propiedade intelectual de Televés. Blu:sens tamén foi condenada ao pago de 123 euros de indemnización.
Empresas do Grupo Televés
miniatura|350px|esquerda|Empresas do grupo Televés e as súas filiais no ano 2014. miniatura|x220px|Cartel de acceso a Tredess, Gsertel, Arantia, Assamblia e Televés en Conxo. Dende a súa fundación, Televés integrou na súa organización todo o proceso produtivo creando un grupo de empresas colaboradoras que traballan tanto para a Corporación Televés como ofrecendo os seus servizos a outras empresas:
Instalacións
En Galicia, Televés ten fábrica en Santiago de Compostela e un centro loxístico en Sigüeiro, Oroso, inaugurado no ano 2006 e ampliado posteriormente. En Portugal conta con outra fábrica no concello de Maia, Televés Electrónica Portuguesa, Ltda. Ten delegacións comerciais en Madrid, Barcelona e Las Palmas. Parte da produción de Televés faise na China, como sistemas ópticos ou receptores ópticos.
Televés ten delegacións comerciais en Portugal, Francia, Italia, Alemaña, Emiratos Árabes Unidos, China (Shanghai), Estados Unidos, Polonia, Suecia e Reino Unido. En 2014 abriu delegación comercial en Rusia.
Organizacións ás que pertence Televés
miniatura|Centro loxístico de Televés en [[Oroso.]] Televés é membro numerario do proxecto Digital Video Broadcast (DVB) desde 1995 no desenvolvemento de tecnoloxía para a televisión dixital. A empresa participa noutras asociacións tecnoloxicas:
Televés ten certificacións:
Beneficio
Evolución das vendas do Grupo Televés dende 2002:
Manrique Fernández
Manrique Fernández Vázquez, nado en Sistallo (Cospeito) o 4 de xuño de 1965, é un escritor e xornalista galego.
Traxectoria
Como animador cultural, colabora co Concello de Ponteareas na organización de numerosas actividades, como os Xogos Florais, a colección de libros Creadores ponteareáns ou o ciclo Venres D_letras, do que é coordinador dende o seu nacemento. Mantén o blog de recensións literarias O meu andel.
Bastón (célula)
miniatura|dereita|300 px|Esquema dunha sección da retina. Bastóns á dereita cun cono no centro. Os bastóns da retina, ou bastonetes, son células fotorreceptoras situadas na retina do ollo humano e dos outros vertebrados. Reciben o seu nome pola súa forma cilíndrica. Concéntranse nas partes periféricas da retina e utilízanse na visión periférica, e poden funcionar con intensidades baixas de luz. Como son máis sensibles á luz cós conos (a outra célula fotorreceptora da retina) son case enteiramente responsables da visión nocturna. Hai aproximadamente 90 millóns de bastóns na retina humana.
Estrutura
miniatura|dereita|200px|Partes dun bastón da retina Os bastóns son células fotorreceptoras que se consideran derivadas de neuronas. Sitúanse paralelas unhas a outras e paralelas aos conos co segmento externo fotorreceptor cara á parte exterior do ollo (cara á coroide e esclerótica) e a parte interna cara ao interior do ollo. Son máis abundantes canto máis lonxe da fóvea.
A célula é longa, de 40-60 microns de longo e de 1 a 2 de largo. A célula divídese nas seguintes partes: segmento externo, segmento interno, fibra externa, corpo, fibra interna e esférula sináptica.
Sensibilidade
Un bastón da retina é tan sensible que pode responder a un só fotón de luz, e é unhas 100 veces máis sensible a un só fotón ca un cono. Os bastóns requiren menos luz para funcionar cós conos, polo que son as principais fontes de información visual de noite (visión escotópica). Os conos, pola súa parte, requiren decenas ou centos de fotóns para ser activados. Ademais, moitos bastóns converxen nunha soa interneurona, que recibe os sinais de todos eles, recollendo e amplificando os sinais. Porén, esta converxencia ten un custo: a agudeza visual (ou resolución de imaxes) dos bastóns é baixa, porque a información recibida de múltiples células é máis difícil de distinguir cá recibida dunha soa célula. miniatura|300px|dereita|A resposta ás lonxitudes de onda dos bastóns (curva descontinua gris) comparada coa dos tres tipos de conos.
Os bastóns tamén responden máis lentamente á luz cós conos, e os estímulos que reciben transmítense nuns 100 milisegundos. Isto fai aos bastóns máis sensibles a pequenas cantidades de luz, pero tamén fai que a súa capacidade de percibir os cambios temporais, como imaxes que cambian moi rapidamente, sexa menos aguda cá dos conos.
Os experimentos realizados por George Wald e outros demostraron que os conos son máis sensibles a lonxitudes de onda de arredor de 498 nm (verde azulado), e insensibles a lonxitudes de onda maiores de 640 nm (vermello). Este feito é o responsable do efecto Purkinje: conforme a intensidade da luz diminúe, como o anoitecer, os bastóns fanse responsables da visión, e antes de que a cor desapareza completamente, o pico de sensibilidade da visión cambia ao dos bastóns.
Resposta á luz
Nos vertebrados, a activación dunha célula fotorreceptora é en realidade unha hiperpolarización (inhibición) da célula. Cando non están sendo estimulados, como ocorre na escuridade, os bastóns e os conos despolarízanse e liberan neurotransmisores espontaneamente. Este neurotransmisor hiperpolariza as células bipolares da retina. As células bipolares están situadas na retina entre os fotorreceptores e as células ganglionares e actúan transmitindo sinais desde os fotorreceptres ás células ganglionares. Como resultado da hiperpolarización das células bipolares, estas non liberan os seus transmisores na sinapse coas células ganglionares e non as excitan.
A activación dos fotopigmentos pola luz envía un sinal hiperpolarizando os bastóns, o que fai que o bastón non libere os seus neurotransmisores, o cal orixina que as células bipolares poidan liberar os seus neurotransmisores na sinapse entre a célula bipolar e a ganglionar e a excite.
A despolarización dos bastóns (que causa a liberación dos seus neurotransmisores) ocorre porque na escuridade, as células teñen unha concentración relativamente grande de guanosina monofosfato cíclica (GMPc), que abre as canles iónicas (principalmente de sodio, pero tamén pode entrar por elas o calcio). As cargas positivas dos ións que entran na célula a favor de gradiente electroquímico cambian o potencial de membrana da célula, causando a despolarización, e orixinan a liberación do neurotransmisor glutamato. O glutamato pode despolarizar algunhas neuronas e hiperpolarizar outras, permitindo aos fotorreceptores interaccionar dun modo antagonista.
Cando a luz incide sobre estes pigmentos fotorreceptivos do bastón, o pigmento cambia de forma. O pigmento é a rodopsina e está formado por unha gran proteína chamada opsina (situada na membrana celular), que leva unida covalentemente como grupo prostético unha molécula orgánica chamada retinal (un derivado da vitamina A). O retinal está na forma 11-cis-retinal durante a escuridade, pero a estimulación pola luz fai que a súa estrutura cambie a todo-trans-retinal. Este cambio estrutural causa unha serie de cambios conformacionais na opsina que finalmente fan que active unha proteína regulatoria chamada transducina (un tipo de proteína G), o que leva á activación da GMPc fosfodiesterase, que transforma o GMPc en GMP. A redución da cantidade de GMPc permite que as canles iónicas se pechen, impedindo o fluxo de ións positivos, hiperpolarizando a célula, e detendo a liberación de neurotransmisores. O proceso completo polo cal a luz inicia unha resposta sensorial denomínase fototransdución.
Como o compoñente retinal da rodopsina deriva da vitamina A, unha deficiencia en vitamina A causa un déficit no pigmento necesario para o funcionamento dos bastóns. En consecuencia, menos bastóns poden responder adecuadamente en condicións de escuridade, e como os conos están pouco adaptados á visión nocturna, o resultado é a cegueira nocturna (nictalopía).
Reversión ao estado de repouso
Os bastóns utilizan os seus mecanismos inhibitorios (retroalimentación negativa) para permitir unha rápida reversión ao estado de repouso despois dunha luzada ou flash de luz.
Por outra parte, como as canles sensibles ao GMPc permiten non só o fluxo de ións sodio, senón tamén o de calcio, o descenso na concentración de GMPc, fai que as canles sensibles ao GMPc se pechen e se reduza o fluxo de calcio. O descenso na concentración de ións calcio estimula as proteínas sensibles ao ión calcio, as cales activan a guanilil ciclase para que volva a producir GMPc, restaurando rapidamente a súa concentración orixinal. Esta restauración do GMPc abre as canles sensibles ao GMPc e causa unha despolarización da membrana plasmática.
Desensibilización (adaptación)
Cando os bastóns están expostos a altas concentracións de fotóns durante un longo período de tempo, desensibilízanse (adáptanse) ao seu medio.
Como a rodopsina é fosforilada pola rodopsina quinase (unha quinase GPCR (GRKs)), únese con alta afinidade á arrestina. A arrestina así unida pode contribuír ao proceso de desensibilización polo menos de dúas maneiras. Primeiro, impide a interacción entre a proteínae G e o receptor activado. Segundo, serve como unha proteína adaptadora que axuda ao receptor da maquinaria de endocitose dependente da clatrina (inducindo a endocitose mediada por receptor).
A Marquesa
O topónimo galego A Marquesa pode referirse a:
Constante de Kaprekar
En matemáticas, coñécese como Constante de Kaprekar ao número 6174 por presentar unha curiosa propiedade descuberta polo matemático indio Dattatreya Ramachandra Kaprekar no 1949.
Tomemos un número calquera de catro díxitos, de tal xeito que non sexan os catro díxitos repetidos (por exemplo, 1111 ou 2222 non valerían). Ordenemos os catro díxitos, primeiro en orde ascendente e logo en orde descendente. A continuación, restémoslle á cifra obtida ao ordenar en orde ascendente a obtida ao ordenar en orde descendente. De non obtermos xa a constante de Kaprekar, repetimos esta operación ordenando convenientemente o resto obtido e volvendo restar a cantidade precisa de veces, nunca máis de sete. Sempre se rematará obtendo o 6174.
Exemplo:
1. Tomamos o número 6426.
2. Ordenamos en orde ascendente: 6642.
3. Agora en orde descendente: 2466.
4. Restamos 6642 - 2466 = 4176. Non obtivemos o 6174, así que repetimos o proceso.
5. Ordenamos o resto obtido en orde ascendente: 7641.
A Zapateira
O topónimo A Zapateira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Constante de Kaprekar
6. Agora en descendente: 1467.
7. Volvemos restar: 7641 - 1467 = 6174.
Ligazóns externas
6000
Refraneiro galego da chuvia
miniatura|300px A seguir recóllese a pegada da chuvia na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Outros
miniatura
Sonda Cassini-Huygens
dereita|miniatura|220px|Representación artística da sonda Cassini-Huygens sobre Saturno. miniatura|220px|dereita|Voo da sonda espacial Cassini-Huygens: o voo comeza na [[Terra, sobrevoando dúas veces a Venus e unha á Terra antes de achegarse a Xúpiter, aproveitando o impulso gravitacional dos planetas para coller abonda enerxía cinética e achegarse a Saturno.]] dereita|miniatura|220px|Titán dende a sonda Cassini, o 26 de outubro de 2004. Cassini-Huygens é unha sonda espacial feita en colaboración entre a NASA, a Axencia Espacial Europea (ESA) e a Axencia Espacial Italiana. Foi lanzada o 15 de outubro de 1997 ás 8:43 UTC desde Cabo Cañaveral, Estados Unidos, sobre un foguete Titan IV. A sonda finalizou a súa misión o 15 de setembro de 2017 ao entrar na atmosfera de Saturno de maneira intencionada ao rematar a súa vida útil.
A viaxe cara a Saturno fíxose usando catro veces a asistencia gravitacional: Venus o 27 de abril de 1998 e 24 de xuño de 1999, a Terra o 18 de agosto de 1999 e Xúpiter o 30 de decembro de 2000.
A duración nominal da misión a partir da súa chegada ó sistema planetario foi de catro anos, ata xullo de 2008, estendéndose ata 2017 en que se desintegrou na atmosfera do planeta.
A sonda
Cassini-Huygens é unha sonda de 5650 kg (peso no lanzamento) composta de dous módulos: o orbitador Cassini, feito para a exploración do sistema planetario de Saturno, e a sonda Huygens, un módulo destinado a entrar na atmosfera de Titán, a lúa máis grande de Saturno. dereita|miniatura|220px|Foto do [[9 de febreiro de 2004 da misión Cassini-Huygens sobre o planeta Saturno. Nese intre estaba a 69,4 millóns de km.]]
Cassini
A sonda Cassini foi feita pola NASA en colaboración coa ESA e a Axencia Espacial Italiana (para a antena de comunicación e alta ganancia). Foi chamada así polo astrónomo Jean-Dominique Cassini que estudou os aneis planetarios de Saturno en detalle e descubriu algunhas das principais lúas do planeta xigante (Iapeto, Rea, Tetis e Dione).
A sonda chegou en xuño de 2004 ós arredores de Saturno e comezou o seu programa de catro anos coa visita a Febe, a lúa coñecida máis distante de Saturno, o 11 de xuño de 2004. A inserción na órbita saturniana efectuouse o 1 de xullo de 2004 cunha serie de manobras que a levaron a cruzar os aneis de Saturno (entre os aneis F e G) e a achegarse a aproximadamente 18.000 km de Saturno (ou sexa, só 0,3 veces o raio de Saturno), o que non se repetiu ata o final da misión.
miniatura|Toma de fotos de Titán pola sonda Cassini.
A propia misión inclúe 74 órbitas arredor do planeta xigante, incluíndo 44 sobrevoos de Titán, así como numerosos voos das outras lúas de Saturno.
Cassini transporta a bordo 12 instrumentos científicos:
Huygens
Cassini serviu tamén de transporte a Huygens, un módulo de exploración de 318 kg destinado a penetrar na atmosfera de Titán, a lúa máis grande de Saturno, cunha composición de hidrocarburos. O seu nome provén de Christiaan Huygens, que descubriu o satélite en 1655.
Huygens foi liberado por Cassini o 25 de decembro de 2004 nunha viaxe de 22 días cara Titán, chegando o 14 de xaneiro de 2005 ás 11:30 UTC. Os seus instrumentos de a bordo permitiron o coñecemento dos detalles da composición química da atmosfera e da superficie -se ben non estaba deseñada para soportar moito tempo a atmosfera de Titán-. A sonda continuou a emitir (cunha produción de preto de 8 kbit/s) ata o esgotamento das súas baterías, ou cando Cassini (que serve de ligazón coa Terra), estivo fora do alcance da súa recepción. A duración aproximada prevista era de dúas horas a dúas horas e media, a partir da entrada na atmosfera de Titán, e rematou sendo de catro horas e trinta e seis minutos. Huygens foi o primeiro obxecto realizado polo ser humano que se pousou sobre un corpo celeste do Sistema Solar exterior (máis aló do Cinto de asteroides), sendo o descenso máis lonxe ata a data (20023).
Pobo xosa
Os xosa son un grupo étnico surafricano que falan a lingua xosa, que é unha das 11 linguas oficiais de Suráfrica. Aproximadamente 7,9 millóns de persoas fala aquela lingua (cerca do 18% de surafricanos), principalmente nas provincias do Cabo e sur do KwaZulu-Natal, así como nos países veciños, Botswana e Lesoto.
Sonda Cassini-Huygens
Huygens
Huygens está composto de dous módulos: o Modulo de entrada (ENA, ENtry Assembly) e o Módulo de descenso (DM, Descent Module). O primeiro aseguraba o transporte do segundo despois da separación de Cassini cara a Titán, e serviu de protección térmica na inserción na atmosfera de Titán, freando a sonda co seu paracaídas ata a liberación do Módulo de descenso. Este contiña toda a instrumentación científica, así coma os seus propios paracaídas para a aterraxe e os controis de orientación da sonda.
A instrumentación do Huygens situada no Módulo de descenso inclúe os seguintes módulos:
A-Plus
Adam Carter (A-Plus), nado en Denver (Colorado) o 10 de maio de 1974, é un rapeiro e produtor estadounidense. É un dos catro membros do grupo Souls of Mischief e, polo tanto, tamén parte do colectivo Hieroglyphics.
Biografía
Naceu no seo dunha familia de inmigrantes xamaicanos. Aos 5 anos múdase coa familia a Oakland (California), onde coñeceu nun futuro ao resto dos membros do seu grupo.
En 2005, A-Plus lanza un álbum de remixes titulado Pleemix, Vol. 1, mediante a discográfica Hieroglyphics Imperium Recordings.
O día 1 de maio de 2007 edita o seu primeiro disco en solitario titulado My Last Good Deed, tamén mediante Hieroglyphics Imperium Recordings. O primeiro single do seu debut en solitario titúlase "Patna Please".
Pena Maseira
A Pena Maseira é un cume e espazo natural galego catalogado como zona especial de conservación (ZEC) que inclúe o macizo do suroeste ourensá, a comarca de Viana, que xa limita coa Bragança portuguesa e a Seabra zamorana. Esta área de conservación ocupa 5.739 ha. do sur dos concellos da Gudiña e da Mezquita e linda co parque portugués de Montesinho. A súa característica principal é a de ser un espazo contiguo a ese parque portugués.
Xeografía
A Pena Maseira atópase nos concellos da Gudiña e da Mezquita, da comarca ourensá de Viana. Polo sur linda coa parte leste do parque natural portugués de Montesinho, en Bragança, e polo leste con Seabra, Zamora. O espazo abrangue parte ou a totalidade das parroquias gudiñás de Barxa e o Tameirón, e das parroquias mesquitenses da Esculqueira, Chaguazoso, Manzalvos, Cádavos, Santigoso, Castromil e da Vilavella. Polo sur linda coas coas freguesías de Quirás e Pinheiro Novo e Moimenta e Montouto do municipio de Vinhais, da Terra Fría do distrito de Bragança. Polo leste linda co concello xabrés de Hermisende, chegando preto da localidade de Castromil. Dentro do espazo atópase o Penedo dos Tres Reis, que é o que delimita os tres territorios anteriores.
Nesa zona de montañas baixan varios ríos e regos todos afluentes do río Mente, que está na cunca do río Douro e ao cal chega seguindo as terras da Bragança. Os principais ríos do espazo son o río de Cádavos, o rego ou regueiro das Veigas, o río Arbedo ou do Pereiro, o río Pentes e o río Lourenzo.
O clima predominante é o mediterráneo.
Flora
Neste espazo protexido domina as zonas de bosque, matogueiras en rochedos e nalgunha área as zonas húmidas. Dominan as formacións herbáceas, das que compre destacar aquelas que se compoñen de Nardus, así como os rochedos e covas. Existen ademais, inda que de menos extensión, queirogais de Erica ciliaris e Erica tetralix, e turbeiras activas.
Fauna
Na Pena Maseira existen catalogadas dez especies de interese de protección. En particular, destacan invertebrados como escornabois (Lucanus cervus) e Euphydryas aurinia ou réptiles como o lagarto das silvas (Lacerta schreiberi) e a lagarta da serra (Iberolacerta monticola). Así mesmo, conta con poboacións estables de lobos (Canis lupus).
A Encrucillada
O topónimo galego A Encrucillada é un hodónimo referido a un cruzamento de camiños. Pode referirse a:
Pena Maseira
Fauna
As especies de fauna catalogadas como especies silvestres en réxime de protección especial ou presentes no catalogo galego de especies ameazadas son:
Lexislación
A Pena Maseira foi declarada como lugar de importancia comunitaria (LIC) en decembro de 2004 e ascendeu a zona especial de conservación (ZEC) en marzo de 2014. É unha área protexida contigua ao parque natural portugués de Montesinho, que se declarou como parque en 1979 e reclasificou en 1997. A principal función de conservación do espazo galego é a de complementar ao parque natural portugués.
Corral
O topónimo galego Corral pode referirse a:
1000
Outros
Historia ano a ano
O Señor dos Aneis
O Señor dos Aneis (en The Lord of the Rings) é unha triloxía épica de fantasía escrita por J. R. R. Tolkien. A historia comezou como unha secuela da novela de fantasía de Tolkien de 1937 O hobbit, mais finalmente converteuse nunha obra moito maior. Escrita por etapas entre 1937 e 1949, O Señor dos Aneis é un dos libros máis vendidos de tódolos tempos, con máis de 150 millóns de copias vendidas.
O título da novela refírese ó principal antagonista da historia, o señor escuro Sauron, que na idade antiga creou o Anel Único para dominar os outros Aneis de Poder como a arma definitiva na súa campaña por conquistar e gobernar toda a Terra Media. A historia comeza na Comarca, unha terra de hobbits non moi diferente da campiña inglesa, e avanza por toda a Terra Media seguindo o curso da Guerra do Anel a través dos ollos dos principais personaxes, os hobbits Frodo Bulseiro, Samsagaz "Sam" Gamllí, Meriadoc "Merry" Brandigamo e Peregrin "Pippin" Tuc, os homes Aragorn e Boromir, un capitán de Gondor, Gimli, un guerreiro anano, Legolas, un príncipe elfo e Gandalf, un mago.
Orixinalmente, a obra foi concibida por Tolkien para ser un volume dunha colección de dous, sendo o outro O Silmarillion, mais esta idea foi rexeitada pola editorial. Por razóns económicas, O Señor dos Aneis foi publicado en tres volumes dende o 29 de xullo de 1954 até o 20 de outubro de 1955. Os tres volumes foron titulados A Irmandade do Anel, As Dúas Torres e O Regreso do Rei. Estruturalmente, a novela está dividida de xeito interno en seis libros, dous por volume, con varios apéndices de material de fondo incluídos no final. Algunhas edicións combinan a obra completa nun único volume. O Señor dos Aneis foi republicado en numerosas ocasións e foi traducido a 38 linguas.
A triloxía foi traducida ó galego por Moisés Barcia Rodríguez e publicada pola editorial Edicións Xerais no ano 2001. Esta tradución, revisada e actualizada polo propio Barcia, publicouna nun único volume Sushi Books, selo editorial de Rinoceronte Editora, no ano 2018.
Trama
O libro conta a aventura do hobbit Frodo Baggins (Frodo Bulseiro na tradución galega) na súa viaxe rumbo ó Monte do Destino, co fin de destruír o anel de poder forxado por Sauron, o grande Inimigo Escuro, motivo da trama da triloxía. Sauron, o Señor Escuro de Mordor, é o principal vilán da historia, creador do Anel Único que utilizou para controlar o poder dos demais Aneis.
O Señor dos Aneis constitúe a continuación dun libro anterior de Tolkien, O hobbit, que trata da historia de como o Anel do Poder pasa ás mans do tío de Frodo Bulseiro, Bilbo Bulseiro. Nun nivel máis profundo constitúe a continuación doutro libro chamado O Silmarillion, que fala da creación da Terra Media, de todas as criaturas que nela habitan, do primeiro Señor Escuro, mestre de Sauron, e das loitas polos Silmarils.
155px|miniatura|esquerda|O [[Anel Único.]] O Señor dos Aneis narra a historia dun grupo de seres (elfos, hobbits, ananos, humanos), que forman a Irmandade do Anel, no seu intento por destruír o Anel Único, forxado por Sauron, o amo do mal. É a historia do heroe do pobo chan, daquela persoa que aínda sabendo que o seu destino pode ser fatal, loita por cumprilo, pois del depende a continuidade do seu mundo.
Aínda que algúns o consideran o comezo da fantasía épica, existen múltiples precedentes, como o Conan de Robert E. Howard, ou as historias do Rei Artur. Non obstante, ningún dos seus predecesores tivo a habilidade de crear toda unha mitoloxía no extremo que o fixo J.R.R. Tolkien, xa que o escritor literalmente inventou un mundo completo coa súa xeografía, a súa historia, as súas linguas, lendas e cancións, creando un universo literario de profundidade e riqueza que dota á novela dun ar de verosimilitude, dando lugar a un verdadeiro exercicio de mitopoese (das palabras gregas que significan "creación de mitos")
Publicación
A novela como tal fora encargada por George Unwin, que desexaba aproveitar o éxito que tivera O hobbit. Porén, O Señor dos Aneis defraudou nun principio os editores, que agardaban unha novela "máis para nenos", ao estilo do propio O hobbit e encontráronse cunha composición de máis de mil páxinas nun estilo moito máis adulto, que non era o que encargaran, e dubidaban do seu éxito, e ademais a súa publicación sería moito máis cara. Crese que foi idea dos editores dividir a novela en tres libros para abaratar os custos da súa publicación e avaliar a acollida polo público. A comezos dos anos 50 había unha gran carestía de papel como consecuencia do período de posguerra. O mesmo Tolkien nunca estivo moi de acordo con esta decisión, e, en particular, sempre criticou o título do terceiro libro (O Regreso do Rei), que, segundo el, anticipaba o desenlace da novela.
miniatura|240px|Un dos [[Nazgûl de a cabalo nun outeiro.]] A novela divídese entón en tres partes, que acostuman publicarse por separado, e un libro de apéndices:
O autor foi minucioso canto ás descricións dos lugares e personaxes e, debido á inmensa cantidade de lugares, elaborou mapas que son útiles para entender o camiño de cada un na Irmandade do Anel. Xustamente por pasar en varios lugares, os libros deben ser lidos con bastante atención.
Desde a súa primeira publicación, foi un enorme éxito editorial, que cativou e continúa cativando un gran público, converténdose nunha das novelas máis importantes do século XX, non soamente polo seu éxito, senón tamén desde un punto de vista literario, ao practicamente crear un estilo novo dentro da literatura.
Lugar dentro da obra de Tolkien
miniatura|175px|Representación dun cabaleiro de [[Rohan.]] O libro é de grande relevancia para os interesados na filoloxía, debido a que Tolkien mestura varios idiomas nel, algúns inventados (como as linguas élficas Quenya e Sindarin), e outras variacións do inglés ou do anglosaxón, que coñecía perfectamente por ser profesor destas materias na Universidade de Oxford. Desta forma, á lingua dos habitantes de Rohan deulle un parecido coa dos anglosaxóns (por admiración de Tolkien a este pobo e porque, dalgunha maneira, os rohirrim parecíanse a estes) e en Gondor falan nun inglés moi protocolario, os elfos, con frecuencia, en élfico etc.
Comparando as dúas obras de Tolkien máis próximas a "O Señor dos Aneis", se ben é certo que "O Silmarillion" é cronoloxicamente anterior a "O hobbit", non é exactamente a súa predecesora, xa que mentres aquela se dedica na súa inmensa maioría aos Días Antigos e ás loitas dos elfos contra Morgoth polos Silmarils e o dominio de Beleriand, e na que nin sequera se mencionan os hobbits, O hobbit relata acontecementos moito máis próximos no tempo do Señor dos Aneis, podéndose considerar como o seu prólogo.
Adaptacións
Da novela realizáronse unha película de debuxos animados dirixida por Ralph Bakshi, que tivo un discreto éxito, e unha superprodución, presentada en tres partes como a novela, dirixida polo neozelandés Peter Jackson. Esta segunda adaptación tivo un grande éxito de público e reviviu o fenómeno Tolkien, sendo (as tres partes xuntas) a película de cine máis longa xamais rodada e a que conseguiu maior número de premios Oscar da Academia de Cinema dos Estados Unidos, 17 Óscars entre os tres filmes, sendo a máis galardoada a terceira parte, que obtivo 11 (os mesmos que un mito do cinema, o filme Ben-Hur), entre eles o de mellor filme, mellor director e mellor guión adaptado.
Copa do Rei 2007 de hóckey a patíns
A 64ª edición da Copa do Rei de hóckey a patíns disputouse no Pavelló Francisco Laporta da localidade de Alcoi, Provincia de Alacant (Comunidade Valenciana) entre o 1 e o 4 de marzo do 2007.
Tódolos partidos foron retransmitidos a través da web da Real Federación Española de Patinaje, e ademais, as semifinais e a final tamén foron retransmitidas por TV3 e por Popular TV.
Participantes
Os equipos clasificados como cabezas de serie teñen unha estrela ao lateral (15px|Estrela). Entre parénteses o posto que cada equipo ocupaba ao finalizar a primeira volta do campionato.
Mitch Hewer
Mitchell Scott Hewer é un coñecido actor inglés, nado en Bristol, no Reino Unido, o 1 de xullo de 1989. É coñecido polo seu debut na serie Skins no papel de Maxxie Oliver, un adolescente abertamente homosexual, ou na serie Britannia High.
Lingua xosa
O xosa é unha das 11 linguas oficiais de Suráfrica. É falada por aproximadamente 7,9 millóns de persoas (preto do 18% de sur-africanos), principalmente nas provincias do Cabo e sur do KwaZulu-Natal, mais tamén nos países veciños, Botswana e Lesoto.
As consoantes clicantes son unha característica proeminente dos sons desta lingua e mesmo o nome "Xosa" iníciase cun "clique". No IPA, o nome da lingua é pronunciado aproximadamente como [||hosa].
Estímase que preto do 15% do vocabulario é de orixe khoisa e mesmo as consoantes clicantes poden ser desa orixe. Existen xornais e programas de radio nesta lingua.
miniatura|Cartel nun edificio do goberno en tres idiomas afrikaans, inglés e xosa. Dialectos: XeAleka, Ndlambe, Gaika (NCqika), Thembu, BomVana, MPondomse (MPondomisi), MPondo, Xesibe.
Aeroporto de Alxer-Houari Boumedienne
O aeroporto está bautizado co nome de Houari Boumediene, antigo presidente do país. Dar El Beïda, a área na cal que atopa, foi coñecida como Maison Blanche (Casa branca), e o aeroporto é chamado aeroporto de Maison Blanche en gran parte da literatura sobre a guerra de independencia de Alxeria. A Société de Gestion des Services et Infrastructures Aéroportuaires (SGSIA), coñecida comunmente como "Airport of Algiers", é unha empresa pública creada o 1 de novembro de 2006 para dirixir e operar o aeroporto. SGSIA ten 2 100 empregados.
O Fieiro
O topónimo galego O Fieiro pode referirse a:
999
Europa
miniatura|esquerda|200px|Vista de Ghaznî en 1839
Outros
Historia ano a ano
Lingua finesa
O finés é, xunto co estoniano e o húngaro, unha das principais linguas discordantes dentro do monótono panorama indoeuropeo do vello continente. Emparentada fortemente co estoniano e distribuída fundamentalmente en Finlandia, a súa norma estándar baséase principalmente nas variantes xeográficas meridionais, pois antigamente tomábase como referencia a lingua da capital daquela, Turku. Con fortes contactos e influencias do sueco, o rexurdimento da lingua é recente e deuse a raíz da publicación do Kalevala.
Ortografía e fonoloxía: harmonización
Debido á súa tardía normativización e á súa falla de continuidade con tradicións escritas previas, a ortografía do finés estandarizouse moi recentemente e non ten tendencias etimolóxicas, senón que tende claramente a representar fonoloxicamente a fala. A lingua ten oito vogais e trece consoantes, o que a coloca entre as linguas europeas con menos fonemas. As vogais palatais son i, e, a, ä da zona central e o, ö, u, y pola rama velar. Tódalas vogais centrais e velares pódense clasificar en parellas cun elemento non labializado (a, o, u) fronte a outro elemento redondeado (ä, ö, y). Isto adoita influír no tipo de sufixos que se lle aplican a cadansúa raíz, pois habitualmente os sufixos teñen dous alófonos segundo as vogais que aparezan na raíz. Cando a raíz está composta só por vogais do grupo a, o, u, o sufixo aparece coma un alófono, mentres que se aparece tamén calquera outra vogal, aplícase o outro alófono: a esta característica chámaselle harmonización. Por exemplo, o sufixo -lainen / -läinen aplícase para crear xentilicios, profesións e substantivos para persoas referidas ó concepto da base, e polo tanto: Canto ás consoantes, o máis singular é a ausencia dalgunhas (dalgúns fonemas consonánticos) moi habituais nas linguas románicas ou da nosa contorna máis xeral: o finés por exemplo carece de b (só v) ou de f (agás empréstitos).
Dattatreya Ramachandra Kaprekar
Biografía e traxectoria
Estudou no Fergusson College de Pune, gañando no 1927 un importante premio matemático indio. Continou os seus estudos na Universidade de Mumbai, licenciándose pero sen chegar a doutorarse. Traballou como mestre de escola na cidade india de Nashik.
Entre as súas contribucións ás matemáticas figuran os descubrimentos dunha clase de números e dunha constante que levan o seu nome.
Donostia
Donostia (as dúas denominacións cooficiais ) é unha cidade e concello do norte do País Vasco, na costa do golfo de Biscaia e na proximidade da fronteira con Francia. É a capital da provincia de Guipúscoa desde 1854. A súa poboación é de 188.240 habitantes (2020), e a súa área metropolitana alcanza os 436.500 (2010).
As súas principais actividades económicas son o comercio e o turismo, constituíndo no pasado un dos máis famosos destinos turísticos de España. A súa paisaxe, dominada pola baía da Concha, así como o seu desenvolvemento arquitectónico moderno iniciado na segunda metade do século XIX, que configurou unha cidade de corte francés e aburguesado, propiciaron o desenvolvemento da actividade turística a escala europea. Todo iso, unido a eventos internacionais como o Festival Internacional de Cine de Donostia, deu proxección exterior á cidade, malia as súas pequenas dimensións.
Donostia foi a Capital Europea da Cultura en 2016 xunto con Wrocław.
Etimoloxía
O seu nome provén da Igrexa de San Sebastián. O nome éuscaro Donostia é unha posible evolución de Done Sebastiane (Done significa santo). Tamén é coñecida como A Bela Easo. O seu xentilicio é donostiarra (en galego, éuscaro e castelán), se ben no pasado tamén se empregaba o xentilicio de easonenses (da Bela Easo).
O concello da cidade admite 2 denominacións oficiais :
Entre 1980 e 2012 a denominación oficial da cidade foi a bilingüe Donostia-San Sebastián. Tamén é coñecida como Sanse (forma coloquial), Donosti (variante coloquial de Donostia, a máis utilizada polos cidadáns), A Bela Easo ou Irutxulo.
Xeografía
Donostia aséntase a beiras do mar Cantábrico, tendo varias praias (sendo a máis coñecida a da Concha, na baía homónima) e un pequeno porto ao abrigo do monte Urgull. Posúe ademais outras montañas, tanto promontorios costeiros como terra dentro, estando a súa cima máis alta, Urdaburu (602 msnm), nun exclave homónimo. Aínda que o relevo é accidentado atópanse algunhas zonas planas de certa amplitude nos vales, chairas onde se concentra boa parte do núcleo urbano.
Clima
Donostia, que posúe un clima oceánico, é unha das cidades máis chuviosas de España. As choivas son abundantes en todas as estacións do ano, especialmente no outono. As precipitacións en forma de neve son escasas e o número de xeadas adoita variar entre 5 e 10 anuais. A finais de setembro e principios de outubro adoitan darse mareas vivas, preamares máis altas e baixamares máis baixas do normal.
esquerda|miniatura|Climograma de Donostia. As temperaturas son suaves e temperadas (cunha media de 15 °C), aínda que no verán e inverno a alta humidade (situada en torno a un 70-80 % a maior parte dos días do ano) provoca sensacións térmicas máis acusadas. Os días que sopra o vento do sur, que provoca efecto Foehn, eleva as temperaturas ata os 20 °C en pleno inverno e ata os 37-38 °C no verán, descendendo a humidade considerablemente, aínda que esta situación de altas temperaturas no verán adoita durar pouco tempo, interrompéndose cun xiro de vento a compoñente noroeste, o cal provén do mar Cantábrico. Este fenómeno é a galerna e vén acompañado dun brusco descenso das temperaturas e en ocasións de nubes, tormentas ou ata néboa mariña.
En situación de invasión de aire frío procedente de Europa (ventos do nordés), Donostia é unha das primeiras cidades en notar o frío e adoita ser unha das capitais costeiras españolas máis afectadas dada a súa proximidade a Francia, isto débese a que os ventos non teñen percorrido marítimo e polo tanto tempéranse menos que noutras cidades, polo que non é raro ver a praia de La Concha cuberta de neve. As temperaturas extremas de San Sebastián son de 40 °C e de -13 °C, ambas tomadas no aeroporto.
El secreto de sus ojos
El secreto de sus ojos é un filme hispano-arxentino dirixido, coescrito, producido e editado por Juan José Campanella, baseado na novela La pregunta de sus ojos de Eduardo Sacheri, que tamén participou na creación do guión. O filme é unha produción conxunta de compañías da Arxentina e de España.
Donostia
Demografía
A poboación de Donostia creceu de xeito progresivo ao longo do século XX. Entre 1900 e 1930 o crecemento foi regular, pasando a duplicarse nos apenas 35 anos que separan 1930 de 1965. Esta repunta no crecemento demográfico viuse atenuada por un menor crecemento a partir da década de 1970, chegando a reducirse a poboación por primeira vez no século a finais da década de 1980, como consecuencia da caída xeneralizada da natalidade en todo o país.
El secreto de sus ojos
Empregando unha narrativa non linear, o filme conta a historia dun empregado xudicial interpretado por Ricardo Darín e dunha xuíza interpretada por Soledad Villamil, que investigan un caso de violación e asasinato que se converte nunha obsesión de todos os que están involucrados. Ó mesmo tempo conta a historia do personaxe de Darín 25 anos despois dos feitos e recupera o romance enterrado por ambos.
Donostia
Demografía
O crecemento actual da poboación é lento, aínda que o fenómeno da inmigración, aínda incipiente na cidade (os inmigrantes, a 2006, chegan ao 5 % do padrón de habitantes, segundo a Sociedade de Fomento do concello), pode incidir nunha repunta do crecemento demográfico. Segundo os datos a 1 de xaneiro de 2009, a poboación total é de 185.357 habitantes, dos cales 97.192 son mulleres (53 %) e 86.116 homes (47 %).
El secreto de sus ojos
Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, facendo que Arxentina fose o primeiro país de Latinoamérica en gañar dúas veces, xunto con La historia oficial (1985). Tres semanas antes, recibira o Premio Goya á mellor película estranxeira de fala hispana. No momento da súa estrea, converteuse no segundo filme con maior recadación da Arxentina, só superado por Nazareno Cruz y el lobo.
Donostia
Barrios
200px|miniatura|Ponte de Kursaal, co Hotel María Cristina (esquerda) e o Teatro Victoria Eugenia (dereita) ao fondo, desde o río Urumea. 200px|miniatura|[[Ponte María Cristina, coa Estación de ferrocarril e Tabacalera ao fondo, conecta o Centro co barrio de Eguía.]] miniatura|200px|As fachadas da Rúa da Raíña Rexente, fronte ao Teatro Vitoria Eugenia, son unha boa mostra da típica arquitectura donostiarra de finais do [[século XIX e comezos do século XX. Forman parte do que se denominou barrio novo de Salamanca, que se desenvolveu en sentido Leste desde a Parte Vella ata o río Urumea, e non no sentido Sur do Ensanche de Cortázar.]] miniatura|200px|Sede da Deputación de Guipúscoa na Praza de Guipúscoa. miniatura|200px|O barrio donostiarra de [[Zubieta está situado nun contorno rural a pouca distancia de Lasarte. Nel atópase o Hipódromo de Donostia e as instalacións de adestramento da Real Sociedad.]] miniatura|200px|Vista da [[Praia de La Concha desde os Xardíns de Alderdi Eder, fronte ó concello.]] 200px|miniatura|A [[Praia de La Concha ten unha anchura que varía en gran medida en función das mareas, con marea alta.]]
A tamborrada
A noite do 19 ao 20 de xaneiro a Praza da Constitución da Parte Vella énchese de donostiarras ao redor do taboado no que se sitúa a tamborrada da Sociedade Gaztelubide, composta ata o 2005 soamente por homes. A lei de Igualdade do Goberno Vasco, tivo como consecuencia a entrada da muller por primeira vez, en 2006; nesta tradición dende mediados do século XIX. O ambiente vai crecendo ata que ás doce da noite toda a cidade está pendente da izada da bandeira ao mesmo tempo que os tambores e barrís da sociedade Gaztelubide tocan o himno da cidade e o resto de cancións compostas por Raimundo Sarriegi para esta data.