cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lingua azarí
Alfabetos
Se está escrito en alfabeto latino, as palabras estranxeiras tradúcense á súa propia pronuncia. Por exemplo: "Bush" escríbese "Buş", e "Schröder", "Şröder".
San Procolo (Michelangelo)
Executada xunta outras dúas esculturas máis: San Petronio e un Anxo para completar o traballo que deixou sen rematar debido ao seu falecemento Niccolo dell'Arca, apréciase certo parecido con Donatello.
Segundo un testemuño do frade Ludovico da Prelormo, ancián custodio da Arca de san Domingos, sobre a ruptura da estatua de san Procolo en 1572:
British Sea Power
British Sea Power é un grupo de indie rock inglés procedente de Brighton. Fundouse no ano 2000 e a súa formación orixinal estaba composta por Jan Scott Wilkinson (voces, guitarra), Neil Hamilton Wilkinson (baixo, voces, guitarra), Eamon Hamilton (teclados, voces, percusión, guitarra), Martin Noble (guitarra) e Matthew Wood (batería). Eamon Hamilton deixou o grupo en 2006 e foi substituído por Phil Sumner (corneta, teclados), con Abi Fry (viola) uníndose tamén á banda en 2008.
Rising Stars Challenge
O Rising Stars Challenge é un partido de exhibición de baloncesto que se disputa como parte do All-Star Weekend da National Basketball Association (NBA). Dispútase o venres dese fin de semana. Ata o ano 2011, era coñecido coma Rookie Challenge, e oficialmente chamado T-Mobile Rookie Challenge and Youth Jam.
O evento, feito por primeira vez en 1994, facíase orixinalmente con dous equipos, formados ambos os dous por xogadores de primeiro ano. Este formato continuou ata 1996, cando se cambiou a un equipo de rookies por cada conferencia, a Leste e Oeste, que disputaban o partido un contra o outro. Actualmente, xogan os mellores xogadores de primeiro ano ('Rookies'), contra os mellores xogadores de segundo ano ('Sophomores'). A diferenza dos partidos da NBA, o encontro se divide en dúas partes de 20 minutos, similar ao baloncesto universitario. Os xogadores participantes son elixidos mediante unha votación entre os adestradores da liga. No partido, os xogadores visten os uniformes dos seus equipos; agás en 2009, cando vestiron camisetas deseñadas polos fans. Os adestradores de cada equipo son os asistentes dos adestradores principais do NBA All-Star Game. A partir de 2009, dous xogadores en activo engadíronse aos corpos técnicos.
Para o All-Star Weekend de 2012, o partido cambiou o seu formato e pasouse a chamar NBA Rising Stars Challenge, e consistiu en dous equipos cunha mestura de xogadores de primeiro e segundo ano. Os equipos foron escollidos nun Draft polos ex xogadores da NBA e analistas do canal americano TNT, Shaquille O'Neal e Charles Barkley.
Edición 2019
L1 Lonzo Ball non puido participar debido a unha lesión.
Récords do partido
Puntos
Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales
350px|miniatura|dereita|Traiñeira de Castro Urdiales. A Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales é un club de remo da localidade cántabra de Castro Urdiales. Dende a súa creación disputou regatas en tódalas categorías e modalidades de banco fixo, en bateis, traiñeiriñas e traiñeiras.
Rising Stars Challenge
Récords do partido
Rebotes
Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales
Historia
Aló polo ano 1847, chegou a Castro Urdiales a primeira traiñeira, patroneada por un tal Anduiza, e contra o que nun principio se podería supor, non tivo que ver directamente coa actividade pesqueira, senón coa vixilancia e persecución dos contrabandistas ao longo da costa da vila.
Rising Stars Challenge
Récords do partido
Asistencias
Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales
Historia
Aínda non constituída como sociedade de remo, o seu primeiro triunfo foi ao impoñerse a outras traiñeiras de Cantabria e Biscaia na regata celebrada en Santander o 23 de xuño de 1861, en presenza da raíña Isabel II, que estaba de visita na cidade.
Rising Stars Challenge
Récords do partido
Triplas
Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales
Historia
Fundado en 1879 é o club de remo máis antigo do Cantábrico. Foi fundado tras unha forte galerna que houbo o 20 de abril de 1878, tristemente coñecida pola Galerna do Sábado de Gloria, e que José María de Pereda recolleu na súa novela Sotileza. Neste suceso 322 pescadores morreron afogados no Cantábrico (132 cántabros e 190 vascos). Como axuda ás súas familias organizouse unha regata contra traiñeiras biscaíñas que rematarían impoñéndose. Para evitar futuras derrotas creouse a Sociedade de Remo.
Rising Stars Challenge
Récords do partido
Porcentaxe de tiro
Sociedad Deportiva de Remo Castro Urdiales
Historia
A partir de 1930 é cando a traiñeira de Castro consegue uns tempos meritorios como para a chamar "a invencíbel", patroneada por Dionisio Iriberri "Pelucu". Dende 1974 a traiñeira da SDR Castro Urdiales leva o nome de "La Marinera". A finais do 2009 converteuse na traiñeira que máis bandeiras gañou na historia da Liga ACT, ese mesmo ano gañou a liga, converténdose no segundo equipo cántabro en gañala.
Palmarés
miniatura|La Marinera adestrando no porto.
Ricardo Dorado Janeiro
Ricardo Dorado Janeiro, nado na Coruña o 7 de febreiro de 1907, e finado en Madrid o 28 de outubro de 1988, foi un compositor galego.
Gabinete Numismático de Oslo
O Gabinete Numismático de Oslo (en noruegués: Myntkabinettet), tamén coñecido como Gabinete Numismático da Universidade de Oslo (Universitetets Myntkabinett) é unha colección pública de moedas e unha institución museística establecida en Oslo, Noruega, en 1817.
Ricardo Dorado Janeiro
Traxectoria
Comenzou a estudar música na Coruña, a súa cidade natal. Trasladouse posteriormente a Madrid, onde exerceu como músico militar. Pasou polo Rexemento Zamora e despois polo Rexemento Inmemorial. Pertenceu ó Corpo de Directores Militares. Estudou con mestres do talle de Joaquín Turina e Manuel de Falla. Nos últimos anos da súa carreira adicouse principalmente á ensinanza a a composición.
Obra
A súa obra é profusa e variada. Cultivou principalmente a música para banda creando numerosos pasodobres, marchas militares e marchas procesionais. Amén realizou varias bandas sonoras e revistas. É principalmente recordado pola súa marcha lenta Mater Mea que se interpreta con asiduidade en España en Semana Santa.
Gabinete Numismático de Oslo
En 1999 o Myntkabinettet pasou a formar parte da rede de museos de historia cultural da Universidade de Oslo e en 2004 integrouse no Museo de Historia Cultural.
Zico
Arthur Antunes Coimbra, alcumado Zico, nado o 3 de marzo de 1953 en Río de Xaneiro é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol brasileiro. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección brasileira. Deuse a coñecer mundialmente a partir da conquista da Copa Libertadores e da Copa Intercontinental co equipo carioca do Flamengo. Disputou tres Copas do Mundo nos anos 1978, 1982 e 1986.
O comezo da súa carreira
Zico xogaba nun pequeno equipo de amigos, o Juventude de Quintino, do barrio de Quintino Bocaiúva, na zona norte do Río de Xaneiro, mais o seu primeiro club de fútbol foi o River Futebol Clube, tradicional club da Piedade, tendo como mestre a Joaquim Pedro da Luz Filho, Seu Quinzinho. No River, con Seu "Quinzinho", o seu xogo chamou a atención. Foi para o Flamengo aos catorce anos de idade, cando en 1967 o locutor Celso Garcia, amigo da familia, asistiu a un encontro de Zico nun torneo no River Futebol Clube, onde xogaba coa camisa do Santos, e levouno para a escolinha de futebol do club. Zico estreouse no primeiro equipo en 1971, nun encontro contra o Vasco da Gama, rematando 2 a 1 para o equipo rubro-negro. Zico fica xa coma titular en 1974, despois de pasar por unha intensa preparación física. Debido ao seu feble corpo de inicio de carreira e ó seu barrio de orixe (Quintino) gañou o cariñoso alcume de "Galinho de Quintino".
Gabinete Numismático de Oslo
Historia
Xunto coa colección de antigüidades, o gabinete numismático ocupou diversas instalacións universitarias e, cando en 1952 se inaugurou a nova sede da Universidade de Oslo no centro da cidade, este foi instalado na Domus Academica, coñecida como o "Edificio do Reloxo". Ao inaugurarase en 1904 o novo edificio do Museo de Historia Cultural, o Gabinete Numismático pasou a instalarse nel.
A colección
A colección actual consta de arredor de 250.000 obxectos relacionados coa moeda, procedentes de todo o mundo e representativos de todas as etapas históricas, e o Gabinete conta cunha biblioteca especializada de 8.000 volumes.
Zico
Selección Brasileira
O seu debut na selección foi nunha xira no que o Brasil se enfrontou a varios países suramericanos. Fixo fermosos goles de falta e asumiu o rol de maior esperanza do Brasil despois do remate da carreira de Pelé. A súa participación na Copa de 1978 foi curta, xa que na primeira fase sufriu unha grave contusión muscular. A súa consagración foi na Copa de 1982, mais acabou vendo frustrada a súa vontade de gañar o mundial, cando o Brasil foi eliminado por Italia.
Gabinete Numismático de Oslo
A colección
As moedas da Antiga Roma e da Antiga Grecia acadan a cantidade de 20.000 pezas. A moeda viquinga está representada por uns 5.000 exemplares de diversos territorios europeos e arredor de 20.000 norueguesas, a maior parte delas procedentes de diversos achados. Cómpre, a este respecto, ter en conta que o Estado noruegués ten a propiedade de todas as moedas anteriores a 1650 atopadas en achados monetarios, en virtude da Lei do patrimonio cultural do 9 de xuño de 1978.
O Myntkabinettet alberga tamén diversas coleccións de moedas norueguesas e europeas de épocas máis recentes, así como outras moedas, medallas, billetes e condecoracións de todo o mundo.
Zico
A lesión
Zico retornou ao Flamengo en 1985, para maior ledicia da afección, mais, no mesmo ano, a súa carreira sufriu o máis duro golpe. Nun encontro contra o Bangu, o xogador Márcio Nunes cometeu unha falta desleal, entrando cos dous pés no xeonllo esquerdo de Zico. A xogada rompeu os ligamentos cruzados do xeonllo do xogador, que se ten que se someter a diversas operacións, segundo di, "aprender a andar de novo". Máis tarde dixo non gardar rencor ó zagueiro.
Política
En 1990, durante o goberno do Presidente Fernando Collor de Mello, foi Secretario Nacional de Deportes.
Xapón
En 1991 retornou ao fútbol, para disputar o campionato xaponés. A súa volta aos terreos de xogo, xunto con outros xogadores famosos xa retirados ou a punto de facelo, é hoxe cualificada coma unha das maiores razóns da rápida popularización do fútbol no Xapón. En 1994, deixou definitivamente de xogar. O seu equipo foi o Sumimoto Metals (actual Kashima Antlers).
Death Grips
Death Grips é un grupo de hip hop experimental de Sacramento (California), formado no ano 2010. Os integrantes do grupo son o rapeiro/vocalista MC Ride (Stefan Burnett), Zach Hill (batería, produtor e compositor) e o enxeñeiro Andy Morin. O guitarrista Nick Reinhart (Tera Melos) participou nos álbums Fashion Week, Jenny Death e Bottomless Pit. O seu estilo musical pode clasificarse en torno ao hip hop, punk, electrónica, noise e mesmo industrial. No 2012, a revista británica The Skinny manifestou que pasa por ser "a primeira banda verdadeiramente importante do século vinte e un".
Zico
Adestrador
Dende xuño de 2002 exerceu o cargo de seleccionador da selección xaponesa. Malia ter sido varias veces convidado a asumir cargos no Flamengo, Zico nunca aceptou. Especúlase que iso se debe en gran parte ós rumbos tomados polas administracións do club carioca, que dende a época de Zico vén acumulando débedas e malos resultados. É actualmente adestrador de fútbol e de 2004 até 2006 dirixiu á selección do Xapón, que, a pesar de ter sido a primeira clasificada, foi eliminada na primeira fase do Mundial de Fútbol Alemaña 2006. Foi tamén campión asiático coa selección xaponesa en 2004. Despois da copa foi contratado para adestrar ao equipo do Fenerbahçe en Turquía.
Death Grips
A banda lanzou en abril do 2011 o mixtape Exmilitary e o ano seguinte o seu álbum debut The Money Store, ambos con boa acollida da crítica. Pouco despois de asinar con Epic Records no ano 2012 o grupo filtra e pon en descarga libre o seu segundo álbum No Love Deep Web, rompendo as condicións contractuais, o que lles valeu a expulsión da discográfica tempo despois. No 2013 publican o terceiro álbum, Government Plates. Tras non presentarse a varias actuacións (rachando cos contratos asinados) o grupo anunciou a súa disolución en xullo de 2014 xunto co lanzamento do seu cuarto álbum de estudio The Powers That B. Porén, en marzo de 2015 a banda revelou que quizais "poderían facer máis música" e despois anunciaron unha xira mundial. Máis tarde ese mesmo ano anunciaron o seu quinto álbum, titulado Bottomless Pit, o cal foi publicado no mes de maio do ano 2016.
Discografía
Álbums de estudio
Mesturas
Wolfgang Amadeus Mozart e a varíola
miniatura|[[Wolfgang Amadeus Mozart en 1771, catro anos despois de ter padecido a varíola.]] O compositor austríaco Wolfgang Amadeus Mozart enfermou de varíola en 1767, cando tiña 11 anos de idade. Como todos os enfermos de varíola, correu un grave perigo de morrer, mais sobreviviu a enfermidade. Este artigo trata sobre como era a varíola na época de Mozart, a decisión tomada polo seu pai Leopold en 1764 de non inocular ao neno contra a enfermidade, o padecemento da mesma e as súas secuelas.
A varíola en tempos de Mozart
A varíola foi unha enfermidade devastadora na Europa do século XVIII, que se estendía en forma de epidemia matando e desfigurando a millóns de persoas. É probable que o século XVIII fora unha época especialmente terrible debido á presenza da varíola en Europa: a taxa de poboación medrou de xeito desmesurado, facendo máis doada a propagación da enfermidade e ata finais do século non sería descuberta unha protección efectiva contra esta enfermidade.
A enfermidade era terrible para as súas vítimas. Ian e Jenifer Glynn escriben:
Os que sobrevivían á varíola non estaban exentos de secuelas e con frecuencia sufrían cegueira. A taxa de supervivencia era particularmente baixa para os nenos. O aspecto físico da enfermidade era espantoso para os pacientes e os seus coidadores: a pel do paciente cubríase con grandes e avultadas pústulas que frecuentemente deixaban un chamativo oco sobre a pel dos pacientes que sobrevivían á enfermidade.
A decisión de Leopold
Na época de Mozart, arredor da segunda década do século XVIII, a medicina realizara pequenos avances na loita contra a enfermidade. O método de inoculación, que proviña de Asia, chegara aos países europeos. A inoculación non era o mesmo que a vacinación que máis tarde tivo éxito na erradicación da enfermidade, senón que unha persoa inoculada era tratada co virus da varíola vivo, tomado das pústulas da variedade máis suave de varíola que puidera ser atopada. A inoculación ofrecía inmunidade á varíola, mais o proceso entrañaba o risco de que unha persoa inoculada podería morrer a causa da enfermidade. Por iso, moitos parentes sentían que non debían facer nada, arriscándose a un posible contaxio no futuro en lugar de tomar un risco deliberado que podería causar a morte dos seus fillos inmediatamente.
Segundo indica a biógrafa de Mozart Ruth Halliwell, neste contexto débese interpretar unha carta enviada por Leopold Mozart o 22 de febreiro de 1764 ao seu patrón e amigo Lorenz Hagenauer referíndose á varíola:
Mozart enferma de varíola
miniatura|A [[María Xosefa de Habsburgo-Lorena (1751-1767)|arquiduquesa María Xosefa de Austria faleceu o 15 de outubro de 1767 a causa da varíola.]] A familia Mozart (Wolfgang, seu pai Leopold, súa nai Anna Maria e súa irmá máis vella Nannerl) marcharon de Salzburgo a Viena o 11 de setembro de 1767. Estiveran aló en 1762, exhibindo o talento dos nenos; por esa época completaran a súa "gran viaxe" por Europa, actuando en Inglaterra, Francia e outros lugares coa esperanza de gañarse unha gran reputación, recoñecemento e ingresos na capital Imperial. O próximo matrimonio da arquiduquesa María Xosefa de Austria, de 16 anos de idade e filla da emperatriz María Tareixa, programado para o 14 de outubro, prometía moitos actos festivos e as consecuentes oportunidades para os músicos visitantes.
Lamentablemente, houbo un gromo de varíola en Viena naquela época. O 28 de maio, o emperador Xosé II perdeu a súa segunda esposa, María Xosefa de Baviera, pola enfermidade e a súa nai, a emperatriz María Tareixa, tamén enfermou aínda que sobreviviu. A futura noiva, María Xosefa, enfermou en outubro e faleceu o día 15, un días despois do que tería sido o día da súa voda.
A familia Mozart alugara unha habitación na casa do ourive Johann Schmalecker, e horrorizouse cando os tres fillos do seu caseiro enfermaron de varíola. Alarmado, Leopold marchou o primeiro da casa de Schmalecker o 17 de outubro, levando consigo unicamente a Wolfgang Amadeus. Seis días despois, o 23, a familia ao completo abandonou a cidade.
Leopold escribiu despois:
{{Cita centrada|Wolfgang estábase queixando dos seus ollos. Notei que a súa cabeza estaba quente, que as súas meixelas estaban tamén quentes e moi vermellas, mais as súas mans estaban frías coma o xeo. Ademais, o seu pulso non era normal. Entón démoslle un po negro e puxémolo nunha cama.{{refn|group=lower-alpha|"O po negro ao que se refire Leopold era pulvis epilecticus niger, que reducía os efectos da febre e eran algo imprescindible na equipaxe da familia"{{Harvnp|Halliwell|1998|p=294}}}} Durante a noite Wolfgang estivo moi axitado e pola mañá aínda tiña febre.{{refn|group=lower-alpha|Carta do 10 de novembro de 1767.{{Harvnp|Solomon|1995|p=70}}}}
Un síntoma espantoso da enfermidade de Wolfgang, non explicado por Leopold na súa carta, foi a perda de visión- Nunha carta escrita moito despois (1800), a súa irmá Nannerl afirmaba:
{{Cita centrada|Colleu a varíola, polo que estivo tan enfermo que non puido ver nada durante nove días e tivo que coidar os seus ollos varias semanas despois de recuperarse.{{Harvnp|Solomon|1995|p=70}}}}
Aínda que a cegueira era certamente un resultado común da varíola, o oftalmólogo Richard H. C. Zegers suxire que os síntomas de Mozart non presentaban en realidade cegueira, senón que máis ben foi o resultado dunha pústula da enfermidade que lle afectou ás pálpebras.{{Harvnp|Zegers|2007|p=372}}
Contra o 10 de novembro Wolfgang sentíase mellor, mais entón Nannerl tamén contraeu a varíola e estivo enferma durante tres semanas.{{Harvnp|Solomon|1995|p=70}} Os nenos estiveron a partir de entón a salvo da enfermidade, grazas á inmunidade que lles confería esta aos superviventes. Segundo Leopold, ambos nenos tiveron picaduras na posición das antigas pústulas, mais ningunha seria.{{Harvnp|Gutman|1999|p=233}}
Durante a súa recuperación, Wolfgang, que precisou coidar os seus ollos, pasou o tempo aprendendo trucos de cartas e esgrima.{{Harvnp|Gutman|1999|p=233}}
Para superar a enfermidade de ambos nenos, os Mozart pasaron un período de catro meses lonxe de Viena.{{Harvnp|Solomon|1995|p=70}} Finalmente regresaron alí e foron recibidos na corte imperial o 19 de xaneiro de 1768. A Emperatriz, que ata ese momento perdera a tres dos seus fillos pola varíola, conversou coa señora Mozart acerca da enfermidade.
O resto da viaxe non foi especialmente exitosa. Leopold aparentemente malinterpretou unha boa oportunidade do Emperador como unha invitación en firme para que Wolfgang compuxera unha ópera; como resultado Wolfgang escribió La finta semplice. Con todo, a ópera non foi representada en Viena; aos cantantes e instrumentistas non lles gustaba, e as intrigas impediron que a obra chegara aos escenarios.{{Harvnp|Solomon|1995|p=71}} La finta semplice foi finalmente estreada en Salzburgo,{{Harvnp|Deutsch|1965|p=89}} a onde volveron os Mozart o 5 de xaneiro de 1769.{{Harvnp|Deutsch|1965|p=86}}
Historia posterior
A experiencia de perder tres dos seus fillos pola varíola fixo que a emperatriz María Tareixa convencérase de inocularse. En 1768 contratou ao médico neerlandés Jan Ingenhousz para levar a cabo o programa de inoculación. O programa de Ingenhousz foi desenvolvido primeiro entre xente pobre, co obxectivo de desenvolver unha cepa feble da enfermidade; os pais pobres de Viena eran pagados con por permitir que os seus fillos foran inoculados. A inoculación cunha cepa feble foi levada con éxito na familia imperial e produciu unha maior aceptación pública deste procedemento.
A varíola golpeou de novo á familia Mozart na seguinte xeración: o fillo máis vello de Nannerl, Leopold, e dous dos seus fillastros sufriron a enfermidade durante unha epidemia na zona de Salzburgo en 1787. Os tres nenos sobreviviron.
En 1796, o descubrimento da vacina (o uso do cowpox virus para inmunizar contra a varíola) por Edward Jenner revolucionou a capacidade da medicina para loitar contra a enfermidade. A vacinación chegou a Viena arredor de 1800, cando outra epidemia local propiciou a adopción deste novo descubrimento. Un dos doutores que levaron a cabo a campaña de Viena, chamado Doutrepout, tamén levou despois a vacinación a Salzburgo, cidade natal de Mozart. Segundo Halliwell, "a resistencia popular era feroz" e tanto o goberno como a Igrexa católica (que anteriormente eran detractores desta medida) tomaron medidas severas para promover a vacinación. A primeira vacinación relativa á familia Mozart que se coñece foi a Johanna Berchtold von Sonnenberg, chamada "Jeannette" (1789–1805), filla máis nova de Nannerl; que foi vacinada en 1802 durante unha campaña en Salzburgo.
A vacinación supuxo un gran progreso en reducir a incidencia da enfermidade e finalmente foi erradicada en 1979.
Domingos Merino
Traxectoria
Nos anos 70 comezou a súa carreira política no PSG, encabezando a lista coruñesa da coalición Unidade Galega para as eleccións municipais do 3 de abril de 1979. UG obtivo 5 concelleiros, un menos que o PSdeG-PSOE, mais é elixido alcalde a cambio do apoio de UG aos candidatos socialistas en Vigo e Ferrol.
Mantívose neste posto até marzo de 1981, cando voluntariamente decide someterse a unha moción de confianza que non chegou a prosperar, e pasa a alcaldía a mans da UCD, o 1 de abril. Trala integración de UG no BNG e posterior abandono en 1983, o PSG desintégrase: nace así o Colectivo Socialista Galego, que participará na Asemblea de Riazor que constituíu o BNG, mentres que Domingos Merino e Claudio López Garrido pasarán a liderar o PSG, que se fusionará en 1984 con Esquerda Galega para dar lugar ao PSG-EG. Chegou a ser secretario xeral deste partido e deputado no parlamento galego na terceira lexislatura dende outubro de 1991.
A principios dos 90 impúlsase, en parte dende o PSG-EG, unha nova formación tamén co nome Unidade Galega, e tralos malos resultados nas eleccións xerais e autonómicas de 1993, Merino intégrase xunto con esta formación no BNG. Polo BNG foi de novo deputado no parlamento galego na quinta e na sexta lexislatura.
En 2005 fíxose cargo da vicevaledoría do Pobo, a proposta do BNG, cargo ao que renunciou en 2012 por motivos de saúde.
Recoñecementos
O 29 de abril de 2014 organizouse unha homenaxe cidadá na cidade da Coruña ó cumprirse os 35 anos dende que fora elixido alcalde.
En 2018 filmouse o documental Domingos Merino: Outra Coruña Posible.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006 foi o campionato anual número 57 da Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 18 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 12 de marzo, e rematou o 22 de outubro.
O campionato de pilotos foi gañado por Fernando Alonso con Renault por segundo ano consecutivo, converténdose no máis novo bicampeón mundial. O múltiple campión mundial Michael Schumacher de Ferrari foi finalista, 13 puntos por detrás. Renault renovou o Campionato de Construtores, superando a Ferrari por só cinco puntos.
A tempada destacou pola rivalidade entre Alonso e Schumacher, que gañaron sete carreiras cada un. Os pilotos de Renault e Ferrari dominaron o campionato, gañaron todas as carreiras agás unha, e os catro segundos lugares non alcanzados por estes dous equipos levounos McLaren. Durante esta tempada e por primeira vez desde a tempada de ningunha carreira foi gañada por un construtor británico.
miniatura|200px|[[Fernando Alonso, gañou o Campionato de Fórmula Un de pilotos por segunda vez consecutiva con Renault.]] miniatura|200px|[[Michael Schumacher (no que entón se cría que ia ser o seu ano final na F1) e Ferrari perderon os campionatos de pilotos e construtores na carreira final.]] miniatura|200px|[[Felipe Massa, compañeiro de Schumacher, impresionou no seu primeiro ano con Ferrari ao terminar terceiro.]]
Previo
O calendario foi anunciado inicialmente como o mesmo que no ano 2005, co Gran Premio de Bélxica programado para o 17 de setembro. Con todo, o 8 de febreiro, o FIA anunciou que a Autoridade Deportiva Nacional de Bélxica (RACB) retiraba Spa-Francorchamps do calendario de Fórmula Un 2006 por falta de tempo para completar as melloras na pista. O alcalde do Río de Xaneiro Brasil, ofreceu a súa cidade como unha posible substituta para o Gran Premio de Bélxica, pero a FIA dixo que a carreira belga non sería substituída. A carreira recibiu tradicionalmente un grande apoio dos pilotos e do presidente da FIA Max Mosley e o Gran Premio volveu de novo ao calendario na tempada de Fórmula Un de. 2006 foi o último ano con dous fabricantes de pneumáticos: Os dous fabricantes no momento eran, o fabricante xaponés Bridgestone e o francés Michelin. En decembro de 2005, a FIA anunciou que na tempada, habería un só provedor de pneumáticos. Cinco días máis tarde, Michelin anunciou que abandonaba a Fórmula Un ao final da tempada 2006, xa que non quería estar na Fórmula Un como o único provedor de pneumáticos.
A finais de 2005, tres coñecidos equipos foron compradas: Minardi Sauber e Jordan. O primeiro foi mercado por Red Bull para funcionar como un equipo xuvenil da marca para súa crecente lista de novos talentos en busca dun coche de F1. A pesar da campaña dos afeccionados do equipo Minardi cambiouse o nome a Scuderia Toro Rosso (Touro Vermello), en italiano como tradución de Team Red Bull. O equipo Sauber foi comprado por BMW. BMW optou por manter o nome de Sauber na F1, cambiando o nome do equipo a BMW Sauber. Jordan, foi comprado por Midland Group en, cambiou o seu nome por MF1 Racing logo dun ano de transición en.
viu a estrea dun novo equipo xaponés, o Super Aguri F1, fundado polo expiloto de F1 Aguri Suzuki, que entrou no último momento. Super Aguri notificou á FIA, o 1 de novembro de 2005 (a data límite era o 15 de novembro) da súa intención de entrar, pero a lista inicial de inscrición da FIA amosaba que non aprobara a entrada de Aguri. Con todo, o equipo recibiu o consentimento dos dez equipos existentes para competir, e pagou os 48 millóns de dólares de fianza requiridos como depósito. O equipo foi confirmado pola FIA o 26 de xaneiro de 2006.
miniatura|dereita|230px|[[Fernando Alonso pilotando seu Renault R26 nás sesións de proba en febreiro de 2006 no Circuíto urbano de Valencia.]]
Entre as tempadas e  a propiedade da Fórmula Un cambiou de xeito significativo. Ata novembro de 2005, o Formula One group era propiedade dun fideicomiso da familia Ecclestone e Speed Investments (unha agrupación de Bayerische Landesbank JP Morgan Chase e Lehman irmáns). O 25 de novembro, CVC Capital Partners anunciou que ía adquirir tanto as accións Ecclestone (o 25% de SLEC) e o 48% da participación de Bayerische Landesbank, que tivo lugar a través de Speed Investments. O 30 de marzo, CVC adquiriu as accións restantes e un mes máis tarde a Comisión Europea anunciou a aprobación deste acordo, condicionada á renuncia do control de CVC de Dorna Sports, os promotores da MotoGP. O 28 de marzo CVC anunciou a finalización da transacción da Fórmula Un. Ecclestone reinvestiu as ganancias na empresa matriz da Fórmula Un Alpha Prema.
Resumo da tempada
miniatura|dereita|A tempada de foi un duelo entre [[Fernando Alonso (Renault) e Michael Schumacher (Ferrari).]]
Renault e Fernando Alonso ocuparon rapidamente o liderado do Campionato de Construtores e de Pilotos, respectivamente. O campión do mundo logrou vitorias (incluíndo catro vitorias consecutivas) en Bahrain, Australia España, Mónaco, Gran Bretaña e Canadá na primeira metade da tempada. O seu compañeiro de equipo Giancarlo Fisichella gañou a súa carreira terceira na carreira de Malaisia.
Logo dunha desastrosa tempada en e un mal inicio na tempada 2006 Michael Schumacher gañou dúas carreiras consecutivas en Imola e Nürburgring. Durante a última volta da sesión de cualificación para o Gran Premio de Mónaco, Schumacher detívose na pinza da Rascasse, o que provocou bandeiras amarelas, ocasionando que os outros pilotos non puideran ir á máxima velocidade. Logo da sesión houbo queixas dos outros equipos alegando que se trataba dun movemento deliberado de Schumacher para asegurarse a pole position. A volta rápida de Alonso, foi afectada polas bandeiras amarelas, probablemente batería o mellor tempo de Schumacher - ao final do segundo sector, Alonso foi máis de dúas décimas de segundo por diante do tempo de Schumacher, e o seu tempo final foi de só 0.064 segundos máis lento que Schumacher. Schumacher insistiu en que só bloqueara os freos na curva. L0go da investigación un dos comisarios afirmou: "Non nos queda outra alternativa que concluír que o piloto detivo deliberadamente o seu coche no circuíto". Schumacher, foi penalizado e relegado a 22ª posición na grella. El optou por empezar desde o pitlane, e terminou en quinto lugar.
No GP de Gran Bretaña, Alonso converteuse no primeiro piloto español e no máis novo (24 anos e 317 días) en gañar unha carreira desde a pole conseguir a volta rápida, liderando todas as voltas da carreira, agás unha. Schumacher gañou o GP dos Estados Unidos A súa cuarta vitoria consecutiva en Indianápolis e quinta vitoria da súa carreira neste circuíto, e o Gran Premio de Francia.
A FIA que decidiu o sistema de 'mass damper' (amortecedor de masa) de Renault usado ata ese momento da tempada non cumprían cos regulamentos técnicos, e foi prohibido - unha decisión polémica, xa que a FIA fora consultada sobre o sistema durante o seu desenvolvemento, e autorizado o seu uso. O efecto da prohibición estaba claro na seguinte carreira, onde os Renault tiveron problemas para chegar ata os puntos. Tamén Schumacher gañou o Gran Premio de Alemaña en Hockenheim, con Alonso terminando quinto.
Jenson Button conseguiu a súa primeira vitoria na Fórmula Un no Gran Premio de Hungría. Alonso tivo un fallo mecánico, mentres lideraba as últimas voltas da carreira, mentres que Michael Schumacher retirouse logo dunha colisión con Heidfeld. Con todo, Schumacher ascendio á oitava posición na táboa de posicións (Tras clasificarse noveno logo de retirarse a tres voltas para o final). Debido a que o debut de Robert Kubica terminou nunha descualificación. O piloto polaco terminou sétimo no BMW.
No Gran Premio de Italia, Alonso recibiu unha sanción durante a sesión de cualificación final. Schumacher reduciu a só dous puntos a vantaxe de Alonso logo de gañar a carreira, mentres que Alonso sufriu un fallo de motor nas últimas voltas da carreira. O piloto Polaco Robert Kubica logrou co BMW Sauber o seu primeiro podio na súa terceira carreira, pero os resultados da carreira foron en gran medida eclipsados polo anuncio de Schumacher, durante a conferencia de prensa posterior á carreira, de que retirarabase ao final da tempada. Despois díxose que tería un posto no equipo Ferrari de Fórmula 1 para 2007, aínda que non revelou cal.
Tres semanas máis tarde, coa súa vitoria en Xangai por diante de Alonso, Schumacher logrou empatar a puntos con el na cabeza do campionato. Schumacher liderou o Campionato do Mundo por primeira vez en 2006 logo da carreira, xa que gañara sete carreiras en comparación con seis de Alonso. Massa non terminou a carreira, e Renault tomo de novo a dianteira no campionato de construtores, grazas á terceira posición de Fisichella.
Unha semana máis tarde no Gran Premio do Xapón, Felipe Massa obtivo a pole, por diante de Michael Schumacher e Fernando Alonso no quinto lugar. Schumacher tomou a iniciativa e establecendo rapidamente uns cinco segundos de vantaxe, que na práctica continuou ata logo da segunda parada en boxes. Con todo, o motor de Schumacher fallou a 17 voltas para o final, o que lle obrigou a retirarse, entregando a vitoria a Alonso por diante de Massa.
Na carreira final, o Gran Premio do Brasil, Massa conseguiu a pole de novo. Unha dramática cualificación viu a Michael Schumacher cun misterioso fallo, polo que comezou no décimo lugar, mentres que Alonso saíu no quinto. Na carreira, a sorte foi aínda peor para Schumacher, sufriu unha picada nas primeiras voltas. Recuperouse para terminar cuarto, mentres que o seu compañeiro Massa converteuse no primeiro brasileiro en gañar o Gran Premio desde Ayrton Senna en 1993. Alonso terminou segundo, asegurándose o seu segundo campionato consecutivo, converténdose no bicampión máis novo da historia. Fisichella terminou sexto con Renault, o que significou para o equipo francés o seu segundo campionato de construtores consecutivo. McLaren non conseguiu un só triunfo na tempada por primeira vez desde e foi a primeira tempada desde  que un construtor británico non puido gañar unha carreira.
Pilotos e construtores
Os seguintes equipos e pilotos competiron no campionato do mundo de Fórmula Un de 2006.
Calendario dos Grandes Premios de Fórmula Un de 2006
O Gran Premio de Australia celebrouse máis tarde do habitual, para evitar unha coincidencia cos Xogos da Commonwealth 2006. Por primeira vez, albergou o primeiro Gran Premio de Bahrain. Brasil foi anfitrión da última carreira, mentres que o Xapón e a China intercambian as súas datas orixinais.
Construtores
{|
Notas: os puntos para o Campionato outorgáronse de forma 10-8-6-5-4-3-2-1 para os oito primeiros postos en cada carreira. Se dous ou máis construtores ou pilotos tiñan o mesmo número de puntos (incluíndo 0 puntos), as súas posicións no campionato eran fixadas de acordo á a súa posición final na carreira. Neste sistema un primeiro lugar era mellor que calquera número de segundos postos, un segundo lugar era mellor que calquera número de terceiros postos etc.
Motor
Introducíronse significativos cambios no Regulamento da Fórmula 1 en 2006. Nun intento por reducir os niveis de potencia do motor dos últimos anos, o máximo desprazamento de motor foi reducido de 3´0 a 2´4 litros e o número de cilindros de 10 a 8. A velocidades similares de motor, esperábase que co cambio reducísese a potencia ao redor de 200 CV, que na práctica equivale a entre tres e cinco segundos nos tempos de volta na maioría dos circuítos. (Toro Rosso seguiu utilizando motores de 3´0 litros e 10 cilindros con dous limitadores de revolucións e de entrada de aire para evitar os custos da re-enxeñería dos coches nun curto período). As probas iniciais dos novos motores foron seis segundos máis lentos que os seus antecesores V10, pero ao principio da tempada era obvio que melloraran. A pesar da diminución de potencia, os tempos de volta non estaban lonxe das cifras de 2005, nalgúns circuítos, as voltas máis rápidas foron máis rápidas que as rexistradas o ano pasado, cos motores V10.
Algúns provedores de motores indicaron que os seus motores V8 máis pequenos podian revolucionar por encima das 19.000 revolucións por minuto das especificaciones normais dos V10 para 2005. O construtor de motores Cosworth con base en Northampton tiña unha envexable marca de éxitos con motores V8. Ademais fixo historia ao converterse no primeiro fabricante que rompeu o límite de 20.000 rpm na pista en decembro de 2005.
Redución de custos
A longo prazo, a FIA tiña a intención de introducir restricións, a introdución da electrónica estándar, pneumáticos e freos, para reducir custos e atraer a máis equipos privados novos no deporte. As novas disposicións propostas para o ano 2008 levaron a 22 equipos a presentarse para participar nas carreiraa da tempada, pero como só doce equipos podian competir ao mesmo tempo, dez dos solicitantes foron rexeitados.
Supernatural (serie de televisión)
miniatura|200px|Jared Padalecki e Jensen Ackles en 2008 Supernatural é unha serie de terror estadounidense protagonizada por Jared Padalecki como Sam Winchester e Jensen Ackles como Dean Winchester.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006
Pneumáticos
Os cambios de pneumáticos volveron á Fórmula Un no 2006, que foran prohibidos na tempada (agás por choiva ou por dano evidente e perigoso) coa intención de reducir custos. Cada piloto estaba limitado a 14 xogos de pneumáticos por fin de semana. Sete conxuntos de pneumáticos para seco, catro xogos de pneumáticos de mollado e tres para condicións extremas de clima. A idea detrás disto era que o tamaño reducido do motor ía compensar calquera aumento no rendemento.
Anxo (Michelangelo)
miniatura|250px|Anxo de [[Michelangelo en Boloña.]] O Anxo, portacandeeiro, é unha escultura en mármore, realizada por Michelangelo no ano 1494 para a Arca de san Domingos da basílica de san Domingos en Boloña.
Supernatural (serie de televisión)
Características
Os irmáns Winchester dedícanse á caza de demos e outras criaturas paranormais así como a investigación de sucesos inexplicables, moitos deles produtos de lendas urbanas, por tódolos Estados Unidos conducindo un Chevrolet Impala negro de 1967. A serie, creada por Eric Kripke e producida por Warner Bros. Television en asociación con Wonderland Sound and Vision, fílmase en Vancouver e comezou a emitirse o 13 de setembro de 2005 en The WB para pasar logo á súa sucesora The CW. Leva 14 temporadas en emisión.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006
Cualificación
A partir do Gran Premio de Francia de 2006, para a sesión de cualificación final reducese a só 15 minutos.
Adestramentos
Retócase o número de sesións de adestramentos por fin de semana. O sábado haberá só 1 sesión, mentres se manteñen as 2 do venres. A duración das sesións non se cambia.
Anxo (Michelangelo)
Polo falecemento en 1494 do escultor Niccolo dell'Arca que estaba a realizar a decoración do sepulcro de san Domingos de Guzmán, recorreuse a Michelangelo, para a terminación das imaxes de San Petronio, San Procolo e un Anxo portacandeeiro que fixese parella co executado por Niccolo dell'Arca.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006
Amortecedor de masa
O sistema de amortecedor de masa foi utilizado por varios equipos, cabe destacar a Renault durante a última parte das tempadas e. Eran uns dispositivos situados no morro, e foron particularmente efectivos nas curvas e encima das beirarrúas para manter as lamias en contacto máis próximo á superficie da pista. Logo do Gran Premio de Francia, a FIA anunciou que o sistema ía ser prohibido. Isto tivo un efecto especialmente significativo no Renault, xa que o equipo construíra o seu automóbil ao redor do dispositivo, e o introducira xa no Gran Premio do Brasil de 2005. No Gran Premio de Alemaña o equipo Renault presentou un dos seus autos para as verificacións dos comisarios, que ditaminaron que os dispositivos eran aceptables. A FIA presentou contra esta decisión un recurso de apelación, e o 23 de agosto de 2006 a Corte Internacional de Apelación da FIA emitiu un comunicado rexeitando a decisión dos comisarios. O Tribunal de Apelación dictaminou que o sistema violaba parte da sección de carrocería (artigo 3.15) do Regulamento Técnico da Fórmula 1, que efectivamente di:
Unha parte concreta do coche que inflúa no rendemento aerodinámico do mesmo:
Anxo (Michelangelo)
A obra do Anxo de Michelangelo, que é a única alada en toda a súa escultura, móstrase nun gran contraste coa delicada escultura de Niccolo dell'Arca, retorna Michelangelo á escultura típica toscana do século XV, pero cun aire monumental, apréciase nas roupaxes un gran dinamismo cun claro recordo a Jacopo della Quercia. Esta obra encóntrase documentada nas biografías de Vasari e Condivi.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2006
Amortecedor de masa
O argumento central é se os amortecedores de masas funcionan como dispositivos aerodinámicos ou como parte do sistema de suspensión. A FIA razoa que, porque o dispositivo non "permanece inmóbil en relación á parte suspendida do vehículo", é ilegal. Con todo, a FIA non explica como o regulador, que é totalmente independente pode ser considerado como carrocería, cando o artigo 1.4 do regulamento define carrocería como:
Todas as partes do coche en contacto coa corrente de aire externa, con excepción das cámaras e as partes mecánicas relacionados co funcionamento do motor, transmisión e cambio. Filtros, radiadores e escapes dos motores considéranse parte da carrocería.
Tras a sentenza do Tribunal de Apelación, o sistema foi oficialmente prohibido antes do Gran Premio de Turquía de 2006. Flavio Briatore acusou a McLaren como o equipo que se queixou á FIA. Aínda que McLaren sempre o negou.
Santa Cristina, Santa Cristina de Asma, Carballedo
Santa Cristina é un lugar da parroquia de Santa Cristina de Asma, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 31 habitantes (12 mulleres e 19 homes).
Toponimia
O topónimo deriva do latín (haxiotopónimo)
Patrimonio
A igrexa parroquial, situada neste lugar, data do século XVIII
Carlos de la Peña
Luis Carlos de la Peña Arizaga, nado en Éibar (Guipúscoa) en 1958, é un economista e político galego. Diplomado en ciencias empresariais pola ETEO (na actualidade Universidade de Mondragón), ampliou estudos na facultade de Ciencias Económicas de Santiago de Compostela. É especialista en Economía Urbana pola Universitat Oberta de Catalunya-UOC e experto en Compliance Penal.Ten estudos de Dereito e de Ciencias Xurídicas das Administracións Públicas pola UNED.
Foi alcalde de Baiona (Pontevedra) entre en 2003 e 2004 e ostentou os cargos de Delegado Autonómico en Galicia da empresa pública Tragsa e Director Xeral de Adif (2010-2012). Foi membro do consello de administración (2010-2013) na empresa pública Suelo Industrial de Galicia (SIGALSA). Na actualidade traballa como consultor de empresas e das administracións públicas en cumprimento normativo e aplicación de códigos éticos.
Traxectoria
Cursou estudos de bacharelato en Éibar e diplomouse en Ciencias Empresariais na Escola de Técnica Empresarial de Oñate (ETEO), na actualidade Universidade de Mondragón. Ampliou estudos na Facultade de Económicas en Santiago de Compostela. Foi elixido como delegado de curso sen interrupción dende o bacharelato ata o final dos estudos universitarios. Membro electo, na Plataforma de Estudantes Progresistas, do primeiro claustro democrático da Universidade de Santiago, colaborou no equipo do reitor Carlos Pajares Vales dende o Vicerreitorado de Estudantes.
En 1984 afíliase ao PSdeG-PSOE. Foi nomeado Secretario de Estudos e Programas na executiva local e comarcal da agrupación de Compostela (1984-1986). Asesor na área de economía do Grupo Parlamentar do PSdeG no Parlamento de Galicia, coordinador do programa electoral e nomeado para a executiva galega no congreso de Santiago, a finais da década dos oitenta. Entre 1987 e 1989 foi asesor de Antolín Sánchez Presedo na Consellería de Obras Públicas da Xunta de Galicia.
Entre 1989 e 2000 desenvolveu unha carreira profesional no ámbito da auditoría e asesoría xurídica mercantil. Foi presidente (1998-2002) da Asociación de Comerciantes e Empresarios de Baiona (ACEBA), Vicepresidente provincial dos empresarios de hostalaría de Pontevedra (ASEHOSPO) e membro de Patronato Provincial de Turismo de Pontevedra na Deputación provincial.
Durante a presidencia de goberno de José Luis Rodríguez Zapatero, foi nomeado Delegado Autonómico en Galicia da empresa pública TRAGSA e no 2008 Xerente do Grupo público. En 2010 é nomeado Director Xeral de Adif (2010-2012). Dende 2012, desenvolve a súa carreira profesional no ámbito da consultoría de empresas e das administracións públicas. Especialista en Economía Urbana pola Universidade Oberta de Catalunya -UOC (2015)-; Experto en Prevención de Riscos Penais das Empresas (Compliance Penal) de Thomson Reuters Aranzadi. Ampliou estudos de Grado en Dereito e en Ciencias Xurídicas das Administracións Públicas (UNED) nos anos 2009-2014. Foi membro do Colexio de Economistas da Coruña.
Ten impartido clases no mestrado da Función Directiva de Adif na Universidade Politécnica de Madrid (2012) en materia de sistemas de calidade e excelencia EFQM, e na Escola de Enxeñería Industrial da Universidade de Vigo en torno á prevención de riscos penais nas empresas (2017-2018).
Foi colaborador como articulista en Faro de Vigo, El Correo Gallego e La Voz de Galicia, e en Onda Cero Radio. Ten escrito varios libros: El plumaje del tamarindo (2008), Notas de Madrid (2014), Esa manía de ordenar el caos (2015) e Papeles de Loureiral (2019), recollendo as súas colaboracións en Onda Cero Radio de Vigo. En 2021 publica a monografía El pintor Rafael Alonso en Baiona e en 2023 a recompilación de artigos publicado no volumen "De un País" . Foi presidente fundador da Fundación Miñor, promotor dos ciclos de conferencias "Encontros no Liceo" e membro de diversas asociacións culturais e mesmo solidarias como o Banco de Alimentos de Vigo.