cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zona de conservación de Ngorongoro
Xeografía e historia
thumb|left|Localización en Tanzania. O Ngorongoro declarouse zona de conservación en 1959 no momento en que se separou do Parque Nacional de Serengueti. A zona converteuse en Patrimonio da Humanidade da Unesco en 1979. O 31 de xullo de 2010, a zona de protección estendeuse aos vestixios arqueolóxicos que se localizaron no parque que inclúen pegadas e restos de homo habilis catalogándose como patrimonio mixto, natural e cultural.
Crese que o cráter do Ngorongoro é a zona delimitada de menor extensión na que é posible atopar aos Cinco Grandes animais.
O nome do cráter ten a súa orixe nuha onomatopeia, foi nomeado polos pastores Maasai polo son producido polo chocallo (ngoro ngoro). Baseado en evidencias fósiles atopadas na Garganta de Olduvai, varias especies de homínidos ocuparon a área durante 3 millóns de anos.
Os cazadores-recolectores foron substituídos por pastores fai algúns miles de anos. Os Mbulu chegaron á zona hai uns 2.000 anos e uníronse aos Datooga ao redor do ano 1700. Os dous grupos foron expulsados ​​da zona polos Masai nos anos 1800.
As grandes figueiras no noroeste do bosque de Lerai son sagradas para os Masai e os Datooga. Algunhas delas poden ter sido plantadas na tumba dun líder dos Datago que morreu na batalla cos masai ao redor de 1840.
Non se sabe que os europeos pisaran o cráter de Ngorongoro ata 1892, cando visitouno Oscar Baumann. Dous irmáns alemáns (Adolph e Friedrich Siedentopf) cultivaron no cráter ata o estoupido da primeira guerra mundial, despois de arrendar a terra á administración da África Oriental Alemá. Os irmáns organizaron regularmente festas de tiro para entreter aos seus amigos alemáns. Tamén tentaron dirixir os rabaños dos ñus fóra do cráter.
En 1921, aprobouse a primeira ordenanza de conservación do parque, que restrinxiu a caza aos titulares de permisos en toda Tanzania. En 1928, ptohibíue a caza en todas as terras dentro do bordo do cráter, agás as antigas granxas de Siedentopf. A Ordenanza do Parque Nacional de 1948 (implementada en 1951) creou o Parque Nacional do Serengeti (SNP). Isto, porén, causou problemas cos masai e outras tribos, resultando na Ordenanza do Área de Conservación de Ngorongoro (1959) que separou a área de conservación do parque nacional. Os pastores masai que viven no Parque Nacional do Serengeti foron sistematicamente trasladados ao Ngorongoro, aumentando a poboación de Masais e gando que vivía no Cráter. A Autoridade da Área de Conservación do Ngorongoro foi creada pola Lei de Parque de Leis (diversas modificacións) de 1976 e posúe a maioría dos Área de conservación de Ngorongoro, incluído o cráter. A área converteuse Patrimonio da Humanidade daUNESCO en 1979. A Lei de Conservación da Vida Silvestre de 2009 restrinxiu aínda máis o uso humano do cráter de Ngorongoro e creou un marco legal para politicamente desacreditar e desprazar forzosamente aos pastores tradicionais. A restrición do uso da terra xera tensión entre as comunidades locais de Maasai e as autoridades de conservación. Na actualidade, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (UICN) está buscando solucións para facilitar os conflitos e mellorar os esforzos de colaboración cara á conservación cos veciños. 800px|esquerda | polgar| Vista panorámica do cráter do Ngorongoro.
Lockheed Corporation
A Lockheed Corporation (orixinalmente Loughead Aircraft Manufacturing Company) foi unha compañía aeroespacial estadounidense fundada en 1912 que se fusionou con Martin Marietta en 1995 para formar Lockheed Martin.
Ligazóns externas
Lockheed Martin
A Bouza da Pena, Barallobre, Fene
A Bouza da Pena é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 55 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 26 homes e 29 mulleres.
Tempada 2005 do Campionato de Galicia de Montaña
A tempada 2005 foi a 26ª edición do Campionato de Galicia de Montaña. Comezou o 15 de maio coa II Subida á Bola-Furriolo e rematou o 23 de outubro na XVI Subida a Castro de Beiro. O campión foi o navarro Iñigo Martínez, gañando o seu primeiro e único título.
Chant de Ralliement
"Chant de Ralliement" é o himno nacional do Camerún.
Historia
A canción foi composta a finais da década de 1920. Foi empregada de xeito non oficial a comezos de 1948 antes da independencia, e foi adoptada oficialmente en 1957. A composición é obra de René Djam Afame, quen tamén escribiu a letra xunto con Samuel Minkio Bamba e Moïse Nyatte Nko'o. A letra foi modificada en 1978.
Voskhod 2
Voskhod 2 foi a primeira misión na que se realizou un paseo espacial. Foi lanzada o 18 de marzo de 1965 mediante un foguete Voskhod desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Voskhod 2 usou a cápsula Voskhod-3KD con Pavel Beliaiev e Aleksei Leonov a bordo. Leonov converteuse na primeira persoa en facer un paseo espacial ao saír da cápsula Voskhod durante a segunda órbita a través dunha esclusa inchable. A saída case remata en desastre cando, tras 10 minutos no exterior, o cosmonauta intentou regresar ao interior para atopar que o seu traxe Berkut, inchado pola presión interna, lle impedía volver a meterse na esclusa. Leonov solucionouno despresurizando parcialmente o traxe. Unha vez dentro da cápsula, a portela non selou hermeticamente, poñendo en risco aos cosmonautas. O encendido automático dos retrofoguetes para a reentrada atmosférica fallou, co que tiveron que ser accionados manualmente. Entón o módulo de servizo non se separou completamente da cápsula de reentrada, producindo bruscos xiros ao entrar na atmosfera ata que o módulo se separou completamente. A cáspula finalmente tocou terra cerca de Perm, nos montes Urais, a 1000 km ao norte do punto de aterraxe planeado. Os dous cosmonautas pasaron a noite no bosque ata a chegada do equipo de recuperación, que tivo que limpar unha parte do bosque para que o helicóptero de rescate recollese aos tripulantes. A cápsula foi recuperada días máis tarde.
Fernando Figueroa
Fernando Figueroa, nado en Ilobasco o 4 de marzo de 1849 e finado en San Salvador o 16 de marzo de 1919, foi un militar e gobernante da República do Salvador en dúas ocasións, sendo a primeira en calidade de Segundo Designado á Presidencia e posteriormente como presidente en propiedade, entre o 14 de maio de 1885 ao 18 de xuño de 1885; e como Presidente da República electo para o período comprendido entre o 1 de marzo de 1907 ó 1 de marzo de 1919.
Primeiro Mandato
Vendo o inminente triunfo da revolución acaudillada polo xeneral Francisco Menéndez, e ó non serlle aceptada a renuncia por parte das Cámaras Lexislativas, Rafael Zaldívar por decreto 14 de maio de 1885 deposita o cargo na persoa do xeneral Fernando Figueroa, que o día anterior fora nomeado como Segundo Designado á Presidencia, asumindo o poder executivo dende ese mesmo día. Zaldívar sae do país con rumbo a Europa e tras aceptarlle as Cámaras a nova renuncia, o xeneral Figueroa é declarado Presidente da República por decreto lexislativo de 20 do mesmo mes.
Durante esta curta administración, o xeneral Figueroa encargouse de seguir combatendo a revolución acaudillada polo xeneral Menéndez, que malia lograr a renuncia de Zaldívar, continúa a súa loita en contra da nova administración do xeneral Figueroa por considerar que seguiría as pegadas de Zaldívar, a pesar de que Figueroa propuña ás Cámaras a convocatoria a eleccións presidenciais.
Esgotados os medios de conciliación, e tratando de achandar o camiño para a paz, Figueroa deposita o cargo no senador José Rosales o 18 de xuño de 1885.
Segundo Mandato
O xeneral Fernando Figueroa resulta electo por maioría de votos como Presidente da República para o período 1907-1911, sucedendo a Pedro Escalón en cuxa administración se desempeñou como Secretario de Guerra e Mariña, e como o seu Vicepresidente ó doutor Manuel Enrique Araujo.
Ó asumir como presidente asume na súa persoa a calidade de Secretario de Guerra, nomeado ademais como Secretario de Gobernación, Fomento e Instrución Pública a Tomás G. Palomo, como Secretario de Relacións Exteriores, Xustiza e Beneficencia a Ramón García González e como Secretario de Facenda e Crédito Público a Federico Mejía.
Durante este segundo mandato, ampliouse a rede ferroviaria do país e a rede eléctrica.
Papiermark
O nome Papiermark (en galego: marco de papel) aplícase á moeda de curso legal en Alemaña a partir do ano 1914, cando se abandonou a relación entre o marco e o ouro debido ao estalido da primeira guerra mundial, relación que servira de base á moeda do Imperio alemán, o Marco de ouro alemán, máis coñecido como Goldmark.
En particular, o nome utilízase para os billetes emitidos na época de hiperinflación en 1922 e, especialmente, en 1923. Isto debeuse a que o goberno alemán decidiu pagar a débeda resultante da guerra emitindo papel moeda.
Historia
O valor do marco caeu e continuou baixando desde 1914. A taxa de inflación elevouse logo da primeira guerra mundial e durante a hiperinflación na República de Weimar alcanzou o seu punto máis alto en novembro de 1923. A moeda estabilizouse o 15 de novembro dese mesmo ano tras anunciarse a creación do Rentenmark; con todo, este non entrou en circulación senón até 1924. Cando comezou a circular, o Rentenmark substituíu ao Papiermark cunha relación de 1.000.000.000.000 Papiermark equivalentes a 1 Rentenmark. Xa máis avanzado o ano, o Rentenmark foi substituído polo Reichsmark, que sería a moeda oficial até 1948.
Ademais das emisións realizadas polo goberno nacional, as autoridades locais tamén efectuaron emisións de emerxencia tanto de moeda metálica como papel moeda, que foron coñecidas como Kriegsgeld ("diñeiro de guerra") e Notgeld ("diñeiro de emerxencia").
Moedas
Durante a guerra comezáronse a utilizar metais máis baratos para acuñar moedas, incluíndo aluminio, cinc e ferro, aínda que a moeda ½ de marco de prata seguiu producíndose até 1919. A moeda de 1 pfennig de aluminio continuou emitíndose até 1918 e a de 2 pfennig até 1916. As moedas de 5 pfennig de aceiro, de 10 pfenning tanto de ferro como de zinc, e de 50 pfennig de aluminio foron producidas até 1922. En 1922 e 1923 acuñáronse moedas de 3 marcos de aluminio, e as de 200 marcos de aluminio, tamén en 1923.
Emisións durante a primeira guerra mundial
En 1914, a Oficina Estatal de Crédito comezou a imprimir papel moeda coñecido como Darlehnskassenschein (Darlehnskassenscheine desde 1917), que circulaban xunto cos Reichsbank. A maioría tiñan un valor de 1 e 2 marcos, pero tamén existían de 5, 20 e 50 marcos.
Emisións no período de posguerra
As nacións vitoriosas na primeira guerra mundial decidiron reclamar a Alemaña o pago polos gastos que sufriran para loitar contra ela. Carente de medios cos cales pagar (nin en ouro nin en moeda con apoio de reservas), Alemaña imprimiu Papiermarks en forma indiscriminada até saldar a débeda, provocando a desvalorización do marco.
Durante a hiperinflación, o Reichsbank e outras institucións (entre as que se destaca a compañía de ferrocarrís Reichsbahn) emitiron papel moeda con denominacións aínda maiores. O Papiermark producíase e circulaba en cantidades inmensas. Previo á guerra, o billete de maior denominación era o de 1000 marcos, que equivalía aproximadamente a 50 libras esterlinas ou 238 dólares estadounidenses. A comezos de 1922 apareceron os billetes de 10.000 marcos, seguidos por billetes de 100.000 e 1 millón de marcos en febreiro de 1923. En xullo de 1923 entraron en circulación billetes de 50 millóns de marcos e en setembro, de 10 mil millóns. O pico de inflación ocorreu en outubro e as denominacións alcanzaron os 100 billóns de marcos. Ao concluír a hiperinflación, estes mesmos billetes valían aproximadamente 5 libras ou 24 dólares.
Condado de Offaly
O condado de Offaly (en gaélico irlandés Uíbh Fhailí) é un condado da provincia de Leinster (República de Irlanda). Offaly ten como veciños os condados de Westmeath ao norte, Meath ao nordeste, Kildare ao leste, Laois ao sueste, Tipperary ao suroeste, Galway ao oeste e Roscommon ao noroeste.
Demografía
No 2006 a idade da poboación era como segue:
Ramón Sobrino
O nome de Ramón Sobrino pode referirse a dous investigadores galegos:
Xosé Crecente Vega
Xosé Ramón Crecente Vega, nado en Outeiro (Castro de Rei) o 3 de xullo de 1896 e finado en Segovia o 21 de marzo de 1948, foi un escritor e sacerdote galego.
Traxectoria
miniatura|Seminario de Mondoñedo, onde estudou Crecente Vega. Naceu nunha familia labrega, e foi o segundo de seis irmáns. Con catorce anos marchou ao Seminario de Mondoñedo, onde comezou os estudos de latín da man de Xosé María Chao García. Foi ordenado presbítero o 20 de decembro de 1919, en 1920 foi nomeado coadxutor de Santa Rita de Xuvia e San Xiao de Narón, e en 1923 foi nomeado párroco de Narón.
En 1931 rematou o Bacharelato en Ourense, e comezou a carreira de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, rematándoa en Salamaca en 1935. ;archou a Madrid a continuar os seus estudos e facer oposicións á cátedra de latín. Alí sorprendeuno a guerra civil española, e ao rematar o conflito foi nomeado profesor do Instituto Ramiro de Maeztu. En 1941 gañou por oposición unha bolsa no Instituto Antonio de Nebrija, co mandado de facer unha edición comentada das Elexías de Tibulo. Foi catedrático e Latín no Instituto de Antequera e nun centro de ensino secundario de Segovia, do que foi nomeado director, cargo que desempeñou até a súa morte en 1948.
En 1998 os seus restos foron trasladados ao cemiterio parroquial de Santa María de Outeiro.
Obra
É autor dun único libro, Codeseira, publicado en 1933, onde o tratamento da paisaxe ofrece resonancias clásicas. Seguiu a liña iniciada por Antonio Noriega Varela, de carácter ruralista que o enlazan co século XIX, se ben inclúe tamén elementos vangardistas como o hilozoísmo.
En 1965 fíxose unha segunda edición con prólogo de Xosé Trapero Pardo. En 1996, coincidindo co centenario do seu nacemento, foi publicado polo Seminario de Mondoñedo na revista Amencer. En 1997 a Fundación Caixa Galicia publicou José Crecente Vega, a poesía de Codeseira, unha edición crítica e estudo feitos por Ricardo Polín e Luz María Durán, traballo gañador do XI Premio Anxel Fole. En 2003, o Centro Ramón Piñeiro publicou a obra poética que quedara inédita, nun volume titulado ''Folla Bricia. Poesía galega completa, nunha edición crítica realizada por Ricardo Polín que inclúe tamén os textos de Codeseira''.
En 2020 Espiral Maior publicou O mundo nun puño de remol, un volume que dá a coñecer ao público obra inédita do poeta en edición de Ricardo Polín e deseño de Pepe Barro.
Sanín, Sanín, Ribadavia
Sanín é un lugar da parroquia de Sanín, no concello ourensán de Ribadavia, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2015 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Ramón Sobrino Lorenzo-Ruza
Traxectoria
dereita|miniatura|Lápida da familia Sobrino Buhigas - Lorenzo Ruza no [[Cemiterio de Santo Amaro de Pontevedra.]]
Criouse na parroquia de Cequeril, no concello de Cuntis. Foi profesor de debuxo na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela e membro da Real Academia Galega. Dirixiu diversas escavacións arqueolóxicas, centrando a maior parte dos seus traballos na arte rupestre prehistórica galega e continuando, en certa maneira, os traballos do seu pai. Tamén son destacables as súas intervencións arqueolóxicas sobre monumentos megalíticos na península do Morrazo, como por exemplo na Chan da Arquiña.
Publicou os seus resultados en diversas revistas especializadas, entre as que destaca a do Museo de Pontevedra. Outros estudos seus son os seguintes:
A Brea de Barallobre, Barallobre, Fene
A Brea de Barallobre é un lugar da parroquia de Barallobre no concello coruñés de Fene na Comarca de Ferrol. Tiña 56 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 30 homes e 26 mulleres.
End of the Spear
End of the Spear é un filme estadounidense dirixido por Jim Hanon que foi estreado en 2005. Conta a historia da operación Auca, na cal cinco misioneiros cristiáns estadounidenses prentendían evanxelizar ó pobo huaorani da selva tropical do leste de Ecuador. Baseado en feitos reais ocorridos en 1956, os cinco misioneiros foron asasinados pola tribo, e o filme conta a historia dende a perspectiva de Steve Saint (o fillo de Nate Saint, un dos misioneiros asasinados no encontro), e Mincayani, un dos homes huaorani que participou no ataque.
Galería de imaxes de libélulas de Galicia
Galería de imaxes de libélulas de Galicia.
A libélula ou libeliña é un insecto alado pertencente á suborde Anisoptera.
Software privativo
O software privativo ou software propietario    é todo o software que non ten o seu código fonte accesible dunha forma libre, sen restricións, porque o desenvolvedor, ou unha persoa física ou xurídica,  retén a propiedade intelectual deste ou incluso os dereitos de patentes.
O software privativo pódese distribuír tanto dun xeito gratuíto como comercial. Porén, o usuario final só ten a posibilidade de executar un binario baixo certas condicións que establece o desenvolvedor ou distribuidor. Esas condicións non cumpren algún dos catro principios que indica o manifesto de software libre: ou ben o desenvolvedor establece en que casos se pode usar ese software, ou non ofrece o código fonte ou non permite a modificación e adaptación del por parte do usuario. Esas limitacións poden ser tanto para a totalidade do software como para unha parte deste. Con isto, o software privativo é o antónimo de software libre segundo o manifesto da Free Software Foundation (FSF).
Historia
miniatura|dereita|Investigadores do Comité nacional de apoio á aeronáutica (NACA), [[Estados Unidos de América|Estados Unidos, usando un IBM 704 para o procesamento de datos en 1957.]] Ata o final dos anos 1960 as supercomputadoras e os centros de datos, como os de IBM, eran grandes e caros. Os servizos do seu uso eran por préstamo ou arrendamento, máis que por venda. Nos laboratorios Bell, Ken Thompson e Dennis Ritchie comezaron na década dos 1970 o desenvolvemento de UNIX. UNIX distribuíano ofrecendo o código fonte do sistema operativo ou das aplicacións, e os usuarios (que eran universidades, institutos de investigación...) editábano segundo as súas necesidades. Os fabricantes facilitaban tanto o servizo como o software que tiñan dispoñible para eses equipos ata finais da década de 1960. Cando se distribuían computadores polo xeral xa se proporcionaba o código fonte do software que precisaban. Os usuarios acostumaban a desenvolver software e distribuírllo a demais colaboradores sen ningún tipo de custo. Nesa década interesáballes manter unha liña de estandarización do software que empregaban, polo que era común compartir o código fonte en revistas como a Creative Computing ou Byte.
En 1969 IBM atopouse con causas xudiciais abertas por monopolio no seu sector. A súa reacción ante iso foi liderar un cambio na industria e a cobrar por separado o software que se distribuía cos computadores e os servizos prestados,  separando hardware e software. Con iso diferenciáronse ambos elementos por primeira vez na industria de servidores, e considerouse o software como un produto comercial.
miniatura|dereita| A carta aberta de [[Bill Gates de xaneiro de 1976 para os afeccionados, publicada na revista "Homebrew Computer Club Newsletter".]] En 1976 Bill Gates denunciou na súa "Carta aberta aos afeccionados" a suposta violación que os afeccionados facían no sector informático. Apuntou en particular aos usuarios do intérprete Altari BASIC de Microsoft e recordoulles que o "roubo" de software supoñíalles unha dificultade para producir "software de calidade". De feito, como dixo Brewster Kahle, a legalidade da distribución do software cambiou nos Estados Unidos pola Lei de Dereitos de Autor de 1976.
En febreiro de 1983 IBM adoptou un modelo de "só código obxecto" para a súa crecente lista de software e deixou de enviar o seu código fonte a canda os pedidos.
Nos Estados Unidos no 1983 aceptouse que o software binario estivese suxeito a dereitos de autoría. Iso foi resultado dun conflito lexislativo entre as compañías Apple e Franklin que o resolveu dese xeito. Antes só o código fonte estaba suxeito aos dereitos de autoría. Ademais a crecente facilidade de conseguir computadoras baseadas na mesma arquitectura de microprocesador permitiu o nacemento dun mercado grande no que se podía introducir o software distribuído como binario, sen que se precisase levar código asociado.
Definicións
Os termos de software propietario ou privativo poden expresar diferentes conceptos e cabe diferencialos de software privado.
O software privativo ou propietario é aquel no que, ben se distribúa con fins comerciais ou non, as terceiras partes o poden empregar pero baixo as condicións dunha licenza que non permite ou ver o código fonte, ou modificalo ou distribuílo. "Software privativo" ou "propietario" poden entenderse como dous conceptos diferentes.
Software propietario
O termo de ""software propietario" traduciuse do inglés "propietary software". Este termo subliña que hai unha "propiedade ou control en privado" dos dereitos intelectuais, e de cesión de uso, sobre do software. Porén, unha propiedade significa "ter o dereito ou facultade de posuír unha cousa" mais o software é algo inmaterial; e que, co cal, está suxeito a dereitos de autoría e licenzas de uso. Por iso os dereitos de uso se establecen nas licenzas coas que se distribúe o software. Eses dereitos que alí se definen poden tanto limitar o uso do software dalgún xeito como aplicar a definición da FSF (e co cal pasa a ser software libre). O termo inglés intenta expresar a obriga de facer un pagamento para o uso dese software.
Software privativo
Xa que en linguas como o galego ou castelán o termo propietario non reflicte ben se o software ten unha liberdade de uso tal e como a define a FSF, emprégase o termo software privativo.
O termo software privativo comezouno a empregar Richard Stallman en 2003. Fíxoo nas súas conferencias sobre software libre que impartiu en castelán. Segundo Stallman o termo "privativo" significa "que provoca a privación ou a restrición de dereitos ou liberdades". En galego o termo privativo reflicte "pertenza exclusiva" ou "expresa unha causa ou privación de algo". Con iso quixo subliñar cando é que unha licenza de software non cumpre as definicións da FSF de software libre e que polo tanto cando se lle "'priva" aos usuarios de todas ou dalgunha das súas catro liberdades. A FSF emprega, como sinónimo perfecto, o termo "software non libre" para todo o software propietario ou privativo. Aquel software que non cumpre as "Liñas para o software libre de Debian" tamén se pode clasificar, segundo os criterios desa fundación, como privativo.
Miguel Ángel González Suárez
Inicios
A primeira actividade deportiva de Miguel Ángel González foi o balonmán, onde competía como porteiro no equipo do seu colexio, o Cardeal Cisneros. Tamén practicou o baloncesto, pero finalmente debutou como porteiro no AD Couto, un modesto equipo da cidade das Burgas, que en 1966 se transformou no Atlético Ourense, o filial do CD Ourense.
Software privativo
Software privativo
A OSI é menos restritiva con respecto a esta definición e considera que o software é privativo cando non é de código aberto e non ten asociada algunha das licenzas libres que considera aceptables, e que ben poden ser permisivas (como a MIT) ou estritas (como a GPLv3).
Miguel Ángel González Suárez
Chegada ao Real Madrid
En maio de 1967 foi emprestado ao Celta de Vigo para disputar un partido amigable contra o Real Madrid no Santiago Bernabéu, pois o gardameta céltico Ibarreche estaba lesionado. Unhas semanas despois foi fichado polo club branco, que xa se interesara por el anteriormente.
Software privativo
Marco legal
A maior parte do software está cuberto por dereitos de autoría, ou copyright. Dependendo do marco xurídico de cada estado, os dereitos de autoría xunto coas leis de contratos, as patentes de software ou os segredos comerciais sentan a base da lexislación que permite que o propietario obteña os dereitos de explotación exclusivos.
Miguel Ángel González Suárez
Chegada ao Real Madrid
Na súa primeira tempada foi cedido ao Castellón, co que debutou na Segunda División o 15 de outubro de 1967, nun partido contra o Calvo Sotelo. Foi titular en tódolos restantes partidos da tempada, na que o equipo acabou descendendo.
Software privativo
Marco legal
Os vendedores de software definen os termos de uso específicos nun "contrato de licenza para o usuario final" (EULA). O usuario pode aceptar ou non ese contrato escrito, que polo xeral se fai aceptando nunha xanela durante o proceso de instalación (un "clickwrap") ou cun texto que acompaña ao software no arquivo de instalación (ou "licenza asociada"). Os termos da licenza non adoitan ser negociables e só teñen un formato único.
As patentes de software outórganlle a exclusividade de explotación aos propietarios dos algoritmos da aplicación, as características que fan particular a ese software ou outras características que a lexislación de cada estado permita patentar. Algunhas veces os provedores garántenlle aos usuarios os dereitos de patente dentro do contrato que supón a aceptación da licenza. Por outra banda, o código fonte do software é polo xeral tratado como un "segredo comercial".
Miguel Ángel González Suárez
O brillo
Mediada a tempada 1973/74 Miguel Muñoz foi substituído por Luis Molowny e este deulle unha oportunidade ao ourensán, aliñándoo na final da Copa do Xeneralísimo no Estadio Vicente Calderón ante o FC Barcelona. A vitoria foi para o equipo madridista por un rotundo 4-0.
Software privativo
Limitacións
Os contratos de licenza que o software pode incluír non prevalecen sobre das leis estatais de dereitos de autor ou as leis de contratos. De feito as licenzas dese software poden estar a incumprir a lexislación dun estado, e consecuentemente, non ser aplicables nin efectivas.
Miguel Ángel González Suárez
O brillo
Na campaña seguinte, 1974/75, fíxoe cargo do equipo Miljan Miljanic, e Miguel Ángel pasou a ser titular indiscutible. O iugoslavo aliñouno en corenta encontros, e con el proclamouse campión de Liga e Copa. Esta vez a final gañáronlla ao Atlético de Madrid nos penaltis, logo de rematar o tempo regulamentario cun empate a ceros.
Software privativo
Limitacións
Nalgunhas lexislacións, como a dos Estados Unidos, dáse o caso de que se pode rexistrar software e obter a licenza de explotación sen que iso lles obrigue a liberar ese software ao mercado. Que se dea esa situación é porque hai a vontade de quererse adiantar no rexistro de marcas ou ideas nese marco legal, e asegurar a posibilidade dunha explotación comercial posterior.
Críticas
O software privativo restrinxe ou limita as posibilidades de uso do software e tamén a contratación de servizos para ese software. Pola contra o software libre permite que existan varios distribuidores ou comerciais para o mesmo software. Por iso, tense argumentado que no caso do software libre asínase un contrato equitativo entre as partes e que as súas condicións de uso favorecen a produtividade. Na filosofía do proxecto GNU, a instalación de software privativo considérase "inmoral". O seu fundador, Richard Stallman, sinalou en varias ocasións que cando unha persoa adquire software privativo inmediatamente entra nel o seguinte dilema ético : .
Miguel Ángel González Suárez
O brillo
Co Real Madrid Miguel Ángel conseguiu seis Ligas máis e outras dúas Copas de España, ademais de dúas Copas da UEFA, pero ningún máximo título europeo, malia disputar nove Copas de Europa. Ademais, foi dúas veces semifinalista e unha vez finalista deste torneo. A primeira semifinal perdida foi contra o Bayern de Múnic (1977) e a segunda contra o Hamburgo SV (1978). A final disputouna en 1981 contra o Liverpool FC.
Software privativo
Críticas
Inda que establezan sistemas de pagamento para obter copias dos instaladores, é común atopar copias ilegais para a instalación de software privativo. Arguméntase que iso é unha estratexia comercial das propias empresas produtoras para facilitar que o seu software se popularice. Xa que o software privativo emprega por costume formatos de ficheiros non estándar (que non adoitan ter soporte de comisións internacionais, como a ISO) e que non permiten que se inclúa un xestor dese formato noutras aplicacións, poden supoñer o risco de perda de datos e de información. Tamén pode dificultar a migración total dos usuarios dese software a outras aplicacións similares. O uso deses formatos é unha estratexia comercial para que os usuarios non cambien a outra aplicación. O uso de software privativo pode significar tamén unha maior posibilidade de perder o soporte técnico. Nos caso de perda de rendibilidade na comercialización ou outras decisións por cuestións comerciais, os desenvolvedores (ou a compañía que explota o produto) pode deixar de ofrecer o servizo de desenvolvemento e de mantemento do produto. Unha vez acontece, non hai entidades que ofrezan os servizos de soporte e mantemento nos equipos con ese software.
Dadas as características do software privativo os usuarios finais non teñen acceso ao contido completo, ou con total liberdade de uso, como para comprobar os erros e corrixilos ou detectar código que supoña un risco de privacidade ou abuso dos dereitos do usuario. Ademais, os distribuidores de hardware en múltiples ocasións comercialízano distribuíndo librerías de soporte que teñen unha licenza privativa. Iso limita o aproveitamento do hardware e crea unha dependencia co software do distribuidor.
Miguel Ángel González Suárez
Retirada
Retirouse o 30 de xuño de 1986, e pasou a desempeñar diversos cargos deportivos dentro do Real Madrid. Primeiro ocupou o posto de delegado do equipo, máis tarde encargouse da preparación dos porteiros do primeiro equipo durante distintas épocas e, desde finais dos noventa foi director das instalacións de adestramento e competición do club.
En decembro de 2022 anunciou que padecía esclerose lateral amiotrófica.
Software privativo
Críticas
Adóitase resaltar a facilidade de uso e a calidade das interfaces gráficas do software privativo. Porén esa apreciación pode ser só porque aos usuarios lles custa migrar a unha nova aplicación e ter que aprender unha nova interface gráfica. Co iso, esa apreciación débese máis ao deseño da interface do software e non ao tipo de licenzas que teña a aplicación.
A contra do software libre, o privativo limita a colaboración entre usuarios co que pode restrinxir o fomento do coñecemento. Pode supoñer unha duplicidade no gasto das administracións e ser de maior custo que as alternativas de software libre. No caso da ciencia, o uso de software privativo (e non liberar o código fonte empregado con el, ou facelo pero nun formato pechado) impide revisar a metodoloxía que se empregou para obter os resultados. Por exemplo, así descoñécense os algoritmos ou a forma de procesamento de datos que se empregou de facto. Iso pode derivar en erros innecesarios nas conclusións dos estudos. Tamén impide revisar ou os métodos e comprobar a veracidade dos resultados e repetilo cos mesmos ou distintos datos e verificar as conclusións. O emprego de software libre evita esa dependencia do provedor de software privativo, xa que facilita a colaboración entre investigadores, mellora a facilidade de compartición de información e supón unha rebaixa dos custos necesarios para a investigación.
Exemplos
Nalgúns casos o software privativo incorpora "fontes mesturadas": código fonte con licenzas libres e outro con licenzas privativas. Google Chrome é outro caso diso. Inda que os eu desenvolvemento é aberto e se libera como Chromium, a versión final de Google inclúe partes con licenzas privativas, como son o sistema de actualizacións automático ou engadidos para outros formatos de vídeo. Case todas as distribucións de UNIX son de código mesturado, tanto con licenzas libres como privativas. Conta con compoñentes libres como Sendmail ou o X Window System pero un kernel con licenza pechada.
Algúns paquetes de software libéranse baixo diferentes licenzas e condicións. Uns exemplos son MySQL, Sendmail e ssh. Os que posúen os dereitos de autor e fan esas obras libres, ou copyleft con distribución gratuíta, poden indicar dúas licenzas (licenza dual) para as obras, que lle permiten a eles ou a outros distribuílos con licenzas privativas. Iso permíteno as licenzas de software libre non-copyleft, isto é, o software que se distribúe con licenzas libres permisivas (como a licenza MIT ou BSD) ou se liberan ao dominio público.
1134
Mortes
Historia ano a ano
Software privativo
Exemplos
Segundo a FSF o software libre que depende do software propietario dise que está "atrapado" ou "vetado". Iso inclúe aquel software que se desenvolve para un sistema operativo privativo, como por exemplo, para Windows, ou que só se pode iniciar nunha plataforma privativa como Java.
Orcadas
As Illas Orcadas   (Arcaibh , en inglés e escocés Orkney)  son un arquipélago habitado do Mar do Norte, moi próximo á costa setentrional de Escocia, a tan só 16 quilómetros, e que na actualidade constitúen unha área municipal de seu. Atópase ao norte da costa de Caithness e comprende aproximadamente 70 illas, das cales 20 están habitadas. A illa máis grande Mainland refírese a miúdo como "o continente". Ten unha superficie de 523 km², polo que é a sexta maior illa escocesa e a décima illa máis grande as Illas británicas. O asentamento máis grande e o centro administrativo é Kirkwall.
Unha forma do nome data da época pre-romana, as illas habitáronse desde hai polo menos 8500 anos, orixinalmente ocupadas por tribos do Mesolítico e neolítico e logo polos pictos. Orkney foi invadido e anexada á forza por Noruega en 875 e colonizada polos nórdicos. O Parlamento escocés re-anexionou o condado á Coroa escocesa en 1472, trala falta de pago dunha dote a Xacobe III tralo seu matrimonio con Margarida de Dinamarca Orkney contén algúns dos sitios neolíticos máis antigos e mellor conservados de Europa, e o "Corazón neolítico das Orcadas" é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Orkney é unha das 32 áreas de consello de Escocia, unha circunscrición do Parlamento de Escocia, unha área municipal e un condado tradicional. O consello local é Orkney Islands Council, un dos tres Consellos en Escocia cunha maioría dos membros elixidos que son independentes. Os outros son Shetland e Comhairle nan Eilean Siar. Moray está dirixido por unha coalición conservadora / Independente.
Ademais da illa grande, a maior parte das illas atópanse en dous grupos, as illas Norte e Sur, todas as cales teñen unha base xeolóxica subxacente de arenisca vermella antiga. O clima é tépedo e os chans son extremadamente fértiles, a maior parte da terra cultívase. A agricultura é o sector máis importante da economía. Os significativos recursos de enerxía eólica e mariña son cada vez máis importantes, e a illa xera máis da súa demanda total de electricidade anual utilizando enerxías renovables. Os residentes locais son coñecidos como orcadianos e teñen un distintivo dialecto orcadian do escocés e unha rica herdanza de folclore. Hai abundancia de fauna mariña e aviar.
Orixe do nome
miniatura|alt=Un vello mapa dos dous grupos de illas coas "Orcadas" á esquerda e as "Schetlandia" á dereita. O escudo de armas na parte superior esquerda mostra un león rampante de cor vermella sobre un escudo amarelo flanqueado por dous unicornios brancos. Un segundo dispositivo heráldico móstrase abaixo á dereita por baixo da "Oceanus Germánico". Ten dúas sirenas que rodean unha tabula contén moi pequeno escrito, coroado por un escudo amarelo e azul. | Mapa [[Willem Blaeu|de Blaeu de 1654 das Orcadas e Shetland. Os fabricantes de mapas neste momento continuaban usando o nome orixinal en latín "Orcades".]] Pytheas de Massilia visitou Gran Bretaña, probablemente entre o 322 e 285 antes de Cristo, e describiuna como de forma triangular, cunha punta norte chamada Orcas. Isto pode que fixese referencia á península de Dunnet Head, a cal é visible Orkney. No século I DC, o xeógrafo romano Pomponio Mela chamou das illas Orcades, do mesmo xeito que Tácito no ano 98, alegando que o seu sogro Agricola descubrira e subxugado ás Orcades ata entón descoñecidas". (aínda que ambos Mela e Plinio referiranse anteriormente ás illas ) Os etimólogos xeralmente interpretan o elemento orc- como un nome da tribo picta que significa "porco novo" ou "xabaril novo".
Falantes de irlandés antigo se refiren ás illas como Insi Orc "illa dos porcos".. O arquipélago se coñece como Ynysoedd Erch na moderna Welsh e Arcaibh no escocés moderno, o -aibh representa un fosilizado caso preposicional final.
Bede refírese ás illas como "Orcades insulae" no seu traballo seminal Historia ecclesiastica gentis Anglorum.
Escudo do Camerún
O escudo do Camerún é un dos símbolos nacionais do país. Consiste nun escudo con lemas dispostos enriba e debaixo del. Detrás do escudo atópanse dúas fasces cruzadas. O escudo ten o mesmo patrón de cores que a bandeira do Camerún, e no centro ten un mapa da nación. A balanza da xustiza está posta por enriba do mapa dende o ano 1998.
Orcadas
Orixe do nome
Os colonos noruegueses que chegaron desde finais do século IX reinterpretaron orc como o nórdico antigo orkn "foca", e engadiu ey "illa" ao final polo que o nome converteuse en Orkneyjar "illas das focas", logo abreviado a "Orkney" en Inglés. De acordo coa Historia Norwegiæ, Orkney foi nomeado logo como un earl chamado Orkan.
Os nórdicos coñecían Mainland Orkney como Megenland "Mainland" ou como Hrossey "Horse Island". A illa e coñecida ás veces como Pomona (ou Pomonia), un nome que deriva dunha mala tradución do século XVI por George Buchanan, que de cando en cando se utilizou localmente.
Xeografía e economía
O arquipélago ten por volta das 70 illas, das cales só 20 están habitadas. A poboación total das Orcadas é de 20.000 persoas. A maior das illas do arquipélago é A Órcada (en inglés The Mainland), onde ademais está Kirkwall, a capital administrativa (uns 7.000 habitantes), e a vila de Stromness (2.000 habitantes).. Dende o punto de vista xeolóxico as Orcadas son illas continentais separadas de Europa e das restantes Illas Británicas durante a subida xeral do nivel do mar que se produciu no Plioceno. thumb A economía do arquipélago baséase na industria de produción de la, de carne, de queixo, de cervexa e de whisky. Ademais as súas augas son ricas en xacementos petrolíferos, e son numerosas as plataformas que acollen nas súas proximidades.
Historia
miniatura|alt= Catro grandes pedras verticais síntanse nun campo de herba e brezo. Iluminadas pola luz do sol avermellado proxectan longas sombras á esquerda. Un lago e outeiros baixos atópanse máis aló. | [[Anel de Brodgar, na illa de Mainland, Orkney]]
Prehistoria
Unha casca carbonizada de abelá, recuperada en 2007 durante as escavacións en Tankerness na illa de A Órcada datouse entre o 6820 e o 6660 antes de Cristo que indica a presenza de tribos nómades do Mesolítico. . O asentamento permanente máis antigo coñecido atópase en Knap de Howar, unha granxa neolítica na illa de Papa Westray, que data do 3500 a.C. A vila de Skara Brae, é o asentamento neolítico mellor conservado de Europa, crese que estivo habitado desde o 3100 a.C. Outros restos desa época inclúen as Rochas de Stenness, a Tumba de corredor de Maeshowe, o Anel de Brodgar e outras antas. Moitos dos asentamentos neolíticos abandoáronse ao redor do 2500 a.C, posiblemente debido aos cambios no clima.
Durante o Idade de Bronce construíronse un menor número de grandes estruturas de pedra malia os grandes círculos cerimoniais continuaron en uso. Como a metalurxia introduciuse lentamente a Escocia desde Europa durante un longo período. Hai relativamente poucos sitios Orcadians que daten desta época aínda que existe o impresionante montículo Plumcake cerca do Anel de Brodgar e varios sitios das illas como Tofts ness en Sanday e os restos de dúas casas en Holm of Faray.
Idade de Ferro
miniatura|esquerda|[[Midhowe Broch na costa oeste de Rousay.]] As escavacións en Quanterness na Órcada puxeron de manifesto unha casa circular atlántica construída ao redor do 700 d.C. e similares achados fixéronse en Bu en A Órcada e na canteira de Pierowall en Westray. As estruturas máis impresionantes da Idade de Ferro das Orcadas son as ruínas das últimas torres redondas chamadas "Brochs" e os seus asentamentos asociados, tales como o Broch de Burroughston e o Broch de Gurness. A natureza e a orixe destes edificios é un tema de debate en curso. Outras estruturas deste período inclúen os almacéns subterráneos e as Wheelhouse. Esta última polo xeral en asociación cos sitios Broch anteriores.
Durante a invasión romana de Gran Bretaña, o "Rei das Orcadas" foi un dos 11 líderes británicos que se di que se presentaron ao emperador Claudio no ano 43 en Colchester. Logo a frota de Agricola foi e veu, posiblemente ancorando en Shapinsay, a influencia romana directa parece ser limitouse ao comercio en lugar da conquista.
Na Idade de Pedra tardía, as Orcadas eran parte do reino picto, e aínda que os restos arqueolóxicos que quedan deste período son menos impresionantes e hai moitas razóns para supoñer que os chans fértiles e os mares ricos das Orcadas fornecian aos pictos dunha vida cómoda O gaels da Dalriada comezaron a influír nas illas cara ao final da éra picta, quizais principalmente a través da función dos misioneiros celtas, como se evidencia por varias illas que levan o epíteto "Papa" en conmemoración destes predicadores. Con todo, antes da presenza do gaélico podería establecerse os pictos foran desposeídos aos poucos polos escandinavos desde finais do século VIII en diante. A natureza desta transición é obxecto de controversia, e as teorías van desde a integración pacífica a escravitude e o xenocidio.
Dominio noruegués
Contra o ano 800, as illas Orcadas foron invadidas polos viquingos que someteron a poboación local de pictos. O arquipélago está ben próximo tanto de Noruega como de Escocia e representaba no seu tempo unha base de inverno ideal para as pillaxes viquingas nas Illas Británicas. Co que apañaban dos saqueos e máis tarde co establecemento dunha colonia de labregos e pastores de ovellas, as Orcadas progresaron. As illas eran, segundo os parámetros desta cultura, ideais para a vida campestre polo seu clima (relativamente) suave, bosques e solos fértiles.
Durante algúns anos as Orcadas conformaron un reino nórdico independente que lle declarou vasalaxe a Noruega durante o século X. A riqueza das illas manifestouse na construción da catedral de San Magno no século XI, inspirada na inglesa catedral de Durham.
En 1472, o arquipélago pasou de mans dinamarquesas a escocesas, como dote na voda da princesa Margarida de Dinamarca co rei Xacobe II de Escocia. O rei Cristián I, quen as entregou, era naquel momento soberano dun amplo territorio que se estendía por toda Escandinavia e que incluía a vella coroa norueguesa. Pero a cultura nórdica sobreviviu durante anos e o orcadés (norn) mantívose vivo cando menos ata o século XVIII. Na actualidade fálanse o escocés e o inglés.
Xeografía
esquerda | thumb | Imaxe de satélite tomada por Sentinel-2 thumb | right | alt = Un mapa do arquipélago das Orcadas que mostra as principais rutas de transporte marítimo. Unha pequena illa cunha elevación elevada atópase ao suroeste. No centro está a illa máis grande, que tamén ten outeiros baixos. As rutas de transbordador esténdense desde alí ás illas máis pequenas do norte. | Mapa das Orcadas que mostra as principais rutas de transporte As Orcadas están separadas do continente de Escocia pola Enseada de Pentland, unha ampla enseada de 10 km de ancho entre Brough Ness na illa de South Ronaldsay e Duncansby Head en Caithness. Orcadas atópase entre os 58°41′ e 59°24′ norte, e os 2°22′ e 3°26′ oeste, medindo 80 km. de nordeste a suroeste e 47 km. de leste a oeste e abrangue 975 km².
Orcadas está separada das Illas Shetland, un grupo máis afastado, por un corpo de auga chamado Canle da illa Fair.
As illas son principalmente de baixa altitude, agás algúns outeiros de pedra arenisca que se elevan abruptamente na Órcada, Rousay e Hoy (onde se pode atopar o punto máis alto das Orcadas, Ward Hill) e escarpados cantís nalgúnhas zonas da costa oeste. Case todas as illas teñen lochs, pero os cursos de auga son só regatos que drenan a terra alta. As costas están recuadas, e as illas están divididas entre si por estreitos xeralmente chamados "sons" ou "firths".
As correntes de marea, ou "roosts" como algúns deles se denominan localmente, de moitas das illas son rápidas, con frecuentes remuíños. As illas destacan pola ausencia de árbores, que en parte se explica polos fortes ventos.
Mainland (O Continente, ou A Órcada)
thumb | alt = As casas de pedra atópanse ao redor da costa, o frontón remata cara á auga, con verdes outeiros. | [[Stromness no continente é o segundo asentamento máis grande das Orcadas.]]
Mainland (O Continente ou A Órcada) é a illa máis grande das Orcadas. As dúas burgh (vilas), das Orcadas Kirkwall e Stromness, están nesta illa, tamén son o corazón do sistema de transporte das Orcadas, con ferrys e conexións aéreas ás outras illas e ao mundo exterior. A illa é a máis poboada (o 75% da poboación das Orcadas) das illas e ten granxas con terras fértiles. A Órcada divídese en áreas chamadas oriental e occidental. Estas áreas están determinadas por se están ao leste ou ao oeste de Kirkwall. A maior parte do continente atópase ao oeste de Kirkwall, con relativamente pouca terra ao leste de Kirkwall.
As parroquias de West Mainland son: Stromness, Sandwick, Birsay, Harray, Stenness, Orphir, Evie, Rendall e Firth. As parroquias de East Mainland son: St Ola, Tankerness, St Andrews, Holm e Deerness.
A illa é na súa maioría baixa (sobre todo na parte leste) pero con cantís costeiros ao norte e oeste e con dous grandes lagos: o Loch of Harray e o Loch of Stenness. O continente contén os restos de numerosas construcións neolíticas, pictas e viquingas. Catro dos principais xacementos neolíticos están incluídos no Corazón neolítico das Orcadas Patrimonio da Humanidade, inscrito en 1999.
As outras illas do grupo clasifícanse como norte ou sur do Continente. Exceptúanse os illotes remotos de Sule Skerry e Sule Stack, que se atopan a  60 km. ao oeste do arquipélago, pero forman parte das Orcadas para fins do goberno local. Nos nomes das illas, o sufixo "a" ou "ay" representa o nórdico "ey", que significa "illa". As descritas como " holms" son moi pequenas.
As Illas do Norte
thumb | right | [[North Ronaldsay (sheep) | North Ronaldsay sheep son ​​unha raza semi-feral que evolucionou para comer algas. A súa herdanza xenética única fainos de interese para os conservacionistas. ]]