cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga Galega de Fútbol Gaélico
Terceira edición (2015-2016)
Na terceira edición participaron 11 equipos na categoría masculina. Esta é a primeira tempada que os equipos masculinos compiten divididos en primeira división e segunda división. Na categoría feminina participaron 8 equipos.
Cuarta edición (2016-2017)
Na cuarta edición participaron 13 equipos na categoría masculina (primeira e segunda división) e 9 equipos en categoría feminina.
Quinta edición (2017-2018)
Na quinta edición participaron 13 equipos na categoría masculina (primeira e segunda división) e nove equipos en categoría feminina. Nesta última, o Bráithreachas substitúe ao Mecas. Esa quinta edición estivo organizada pola Federación Galega de Fútbol. En xuño de 2017, esta asinou un acordo para a inclusión da Asociación Galega de Fútbol Gaélico e o fútbol gaélico como especialidade deportiva.
Sexta edición (2018-2019)
Na sexta edición participaron 12 equipos na categoría masculina (primeira, segunda división e terceira división) e 7 equipos en categoría feminina.
Sétima edición (2019-2020)
Na sétima edición participaron 10 equipos na categoría masculina (primeira e segunda división) e 7 equipos en categoría feminina.
Oitava edición (2020-2021)
Na oitava edición Tempada atípica pola Covid-19 con menos participantes dos habituais. Participaron 6 equipos na categoría masculina (primeira división) e 3 equipos en categoría feminina pero formados por unha amálgama de 2 clubs cada un.
Novena edición (2021-2022)
Na novena edición participaron 8 equipos na categoría masculina (primeira e segunda división) e 5 equipos en categoría feminina, un deles formado por unha amálgama de 2 clubs.
Abade, San Martín de Arroxo, A Fonsagrada
En 1846 tiña 5 habitantes.
Atópase a unha distancia de 10 quilómetros da vila da Fonsagrada.
Illa Melchor
Illa Melchor é a illa máis grande do arquipélago dos Chonos. Está situada na parte central do arquipélago. Mide 35´4 km. no seu eixe E-O e 25´75 km no eixe N-S.
As súas costas son moi crebadas, especialmente a parte SO na que hai dous profundos esteiros. Sobre a costa oriental atópanse "puerto Atracadero" e puerto Lagunas.
No sector NO hai un cerro de 891 metros, outro de 931 metros e un terceiro de 880 metros de alto. Na parte sur hai unha altura de 1.127 metros e outra de 934 metros.
Na súa costa norte os compases experimentan perturbacións magnéticas.
The Mary Onettes
The Mary Onettes é unha banda sueca de indie rock/dream pop procedente de Jönköping. Ata a data o grupo leva publicados tres álbums de estudio e catro EPs.
The Three Stooges
miniatura|A curta Disorder in The Court (1936) The Three Stooges foi un grupo cómico norteamericano activo entre 1925 e 1970, coñecidos polas numerosas curtas que realizaron ao longo da súa carreira.
Compoñentes
O conxunto coñeceu varias formacións, o trío orixinal compúñano Moe Howard, Shemp Howard e Larry Fine; Curly Howard substituíu a Shemp cando este marchou en 1932 pero volveu logo de Curly sufrir un accidente vascular cerebral en 1946. Despois da morte de Shemp por un ataque ao corazón en 1955 chegou Joe Besser no seu lugar ata a súa substitución en 1958 por Joe DeRita.
Características
O grupo baseaba a súa comicidade na violencia física e o xogo verbal, malia que o primeiro que fixeron para a gran pantalla foi unha longametraxe, Soup to Nuts en 1930, fixéronse famosos polas súas curtas, en total foron 190, de aproximadamente 16 minutos cada unha, que se estrearon no cine e logo pasaron pola televisión, contribuíndo ao mantemento da súa popularidade en moitos países do mundo.
Circinus
Circinus, ou Compás é unha das constelacións pequenas do sur (declinación −50 a −60 graos).
Historia
Esta constelación foi inventada no século XVIII, e foi inserida por Nicolas Louis de Lacaille, quen tiña unha fascinación pola ciencia secular, de onde sacou numerosos nomes para as constelacións. Dado que é unha creación do século XVIII, non foi visible para as culturas do Mediterráneo, polo que non existe mitoloxía anterior ó século XVIII asociada con esta constelación.
Nova Providencia
New Providence ou Nova Providencia é a illa máis coñecida nas Bahamas.
Atópase situada entre as illas de Eleuthera ao leste, e Andros ao Oeste, formando parte das Antillas.
New Providence converteuse en refuxio de piratas desde 1715 a 1725 quen continuamente atacaban á frota española que volvía ó seu pais con importantes cargamentos de ouro e prata. Anos máis tarde o goberno británico estableceuna como colonia formal e cuartel militar, escollendo como centro neurálxico a pequena cidade de Nassau.
Riádigos, Bermés, Lalín
Riádigos é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
J. K. Simmons
Jonathan Kimble Simmons, nado en Detroit (Míchigan) o 9 de xaneiro de 1955 é un actor estadounidense.
Traxectoria
A súa nai Patricia Kimble era administrativa e o seu pai, Donald William Simmons, profesor. Ten un irmán, David, cantante e escritor, e unha irmá, Elizabeth. Asistiu á Universidade de Montana e foi membro do teatro Seattle Repertory Theatre.
Antes da súa carreira no cinema e na televisión, Simmons foi actor e cantante de Broadway, actuando nas obras Guys and Dolls e Carousel. É coñecido polo seu papel do doutor Emil Skoda, un policía especializado en psiquiatría na serie Law & Order e como o sádico prisioneiro Vernon Schillinger no drama carcerario da HBO Oz.
Tropo (música)
O tropo era unha altura musical usada na música grega. Baseábase na oitava media das voces, e conformaba o elemento principal da estrutura musical.
Factor de crecemento transformante beta 1
O factor de crecemento transformante beta 1 (TGF-β1) é un polipéptido membro da superfamilia do TGF beta de citocinas. É unha proteína segregada que realiza moitas funcións celulares, como o control do crecemento celular, proliferación celular, diferenciación celular e apoptose. En humanos, o TGF-β1 stá codificado polo xene TGFB1 do cromosoma 19.
Función
O TGF-β é un conxunto multifuncional de peptidos que controla a proliferación e diferenciación celular, e outras funcións en moitos tipos celulares. O TGF-β actúa sinérxicamente co TGF alfa ao inducir a transformación tumoral de células. Tamén actúa como factor de crecemento autócrino. A desregulación da activación de TGF-β e a sinalización pode ter como resultado a apoptose. O TGF-β sintetízase en moitas células e todas teñen receptores específicos para este péptido. As isoformas TGF-β1, TGF-β2, e TGF-β3 funcionan todas utilizando os mesmos sistemas de sinalización por receptor.
O TGF-β1 foi identificado primeiro en plaquetas humanas como proteína cunha masa molecular de 25 kDa cun uso potencial na curación de feridas. Posteriormente determinouse que se sintetizaba como unha gran proteína precursora (que contén 390 aminoácidos) que é despois procesada proteoliticamente para producir un péptido maduro de 112 aminoácidos.
O TGF-β1 xoga un importante papel no control do sistema inmunitario, e presenta distintas actividades en distintos tipos de células, ou en células que están en distintos estados de desenvolvemento. A maioría das células inmunitarias (ou leucocitos) segregan TGF-β1.
Células T
Algunhas células T (por exemplo as células T reguladoras) liberan TGF-β1 para inhibir as accións doutras células T. A proliferación celular procedente da interleucina 1 e interleucina 2 de células T activadas, e a activación de células T colaboladoras quiescentes e T citotóxicas impídese pola actividade do TGF-β1. De xeito similar, o TGF-β1 pode inhibir a secreción e actividade de moitas outras citocinas, como o interferón-γ, factor de necrose tumoral-alfa (TNF-α) e varias interleucinas. Pode tamén diminuír os niveis de expresión de receptores de citocinas, como o receptor de IL-2 para regular á baixa a actividade das células inmunitarias. Porén, o TGF-β1 pode tamén incrementar a expresión de certas citocinas en células T e promove a súa proliferación, especialmente se as células son inmaturas.
Células B
O TGF-β1 ten efectos similares sobre as células B que tamén varían segundo o estado de diferenciación celular. Inhibe a proliferación e estimula a apoptose de células B, e xoga un papel no control da expresión de anticorpos, transferrina e proteínas MHC de clase II en células B maduras e inmaturas.
Células mieloides
Os efectos de TGF-β1 sobre os macrófagos e monocitos son predominantemente supresores; esta citocina pode inhibir a proliferación de ditas células e impedir a súa produción de especies reactivas do oxíxeno (por exemplo superóxidos (O2−)) e de intermediarios do nitróxeno (por exemplo óxido nítrico (NO)). Porén, igual que noutros tipos celulares, o TGF-β1 pode tamén ter o efecto oposto sobre as células de orixe mieloide. Por exemplo, o TGF-β1 actúa como quimioatractor, dirixindo unha resposta inmunitaria a algúns patóxenos; os macrófagos e monocitos responden a baixos niveis de TGF-β1 de modo quimiotáctico. Ademais, a expresión de citocinas monocíticas (como a interleucina 1 (IL-1)-alfa, IL-1-beta, e o TNF-α), e a morte por fagocitose causada por macrófagos pode incrementarse pola acción do TGF-β1.
Tropo (música)
Na música medieval, denominábanse tropos ás ampliacións do canto litúrxico mediante textos breves, que terminaron dando orixe ó drama musical. A inclusión de textos silábicos (como no Aleluia) facilitaban a memorización da música. Pouco a pouco, os tropos foron desarrollándose e, a base de interpolacións, a melodía orixinal chegou a desaparecer (tropos de substitución).
Os tropos tiveron un papel relevante na historia musical e literaria, nun momento no que o canto gregoriano decaía. Estimulou a creación tanto na lírica relixiosa latina como nos trobadores ou nos cantares de xesta.
Podían ser de tres tipos:
Axel Hirsoux
Axel Hirsoux é un cantante belga que representará a Bélxica no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Mother". Gañou o Eurosong con máis do 50% dos televotos e 4 doces do xurado profesional.
Zoonose
Unha zoonose é calquera doenza infecciosa que poida ser transmitida ó home a partir dos animais, sexan domésticos ou salvaxes. A palabra deriva das palabras gregas zoon (animal) e nosos (doenza). Moitas doenzas graves pertencen a esta categoría.
Exemplos
As doenzas causadas por seres como moscas e pulgas tamén se clasifican como zoonoses.
Trombospondina
As trombospondinas son unha familia de glicoproteínas segregadas con funcións antianxioxénicas. Debido ao seu papel dinámico na matriz extracelular son consideradas proteínas matricelulares. O primeiro membro da familia, a trombospondina 1, descubriuno en 1971 Nancy L. Baenziger.
Tipos
A TSP-1 e a TSP-2 prodúcenas os astrocitos inmaturos durante o desenvolvemento cerebral, o cal promove o desenvolvemento de novas sinapses.
Trombospondina 1
A trombospondina 1 (TSP-1) está codificada polo xene THBS1 (ou TSP-1). Foi illada por primeira vez de plaquetas que foran estimuladas con trombina, polo que foi designada 'proteína sensible á trombina'. Desde o seu primeiro recoñecemento, atopáronse funcións da TSP-1 en moitos procesos biolóxicos, como a anxioxénese, apoptose, activación do TGF-beta e regulación inmune. Por tanto, a TSP-1 considérase unha proteína multifuncional.
O TSP-1 ten múltiples receptores, entre os que hai que salientar CD36, CD47 e as integrinas.
O TSP-1 é un antianxioxénico, que inhibe a proliferación e migración de células endoteliais por interaccións co CD36 expresado na superficie destas células. Os péptidos inhibitorios e fragmentos de TSP-1 únense a CD36, o que causa a expresión do ligando de FAS (FasL), que activa o seu receptor específico e moi común, Fas. Isto orixina a activación de caspases e a apoptose da célula. Como os tumores que sobreexpresan TSP-1 crecen normalmente lentamente, mostran menos anxioxénese e teñen poucas metástases, a TSP-1 é unha diana atractiva para o tratamento do cancro. Como a TSP-1 é extremadamente grande (~120 kDa por monómero), e non é moi abondosa nin exerce múltiples accións, a súa utilidade clínica é cuestionable. Porén, están sendo comprobadas moléculas pequenas baseadas nunha secuencia de péptido que se une a CD36 desde a TSP-1. Un análogo, ABT-510, mostra unha actividade proapoptótica potente en células cultivadas, mentres que clinicamente é ben tolerada con beneficios terapéuticos contra varios cancros. ABT-510 está sendo avaliada en ensaios clínicos en fase II para o tratamento de varios tipos de cancro.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
ADAMTS1;  ADAMTS10;  ADAMTS12;  ADAMTS13;  ADAMTS14;  ADAMTS15;  ADAMTS16;  ADAMTS17; ADAMTS18; ADAMTS19;  ADAMTS2;   ADAMTS20;  ADAMTS3;   ADAMTS4;   ADAMTS5;   ADAMTS6; ADAMTS7;  ADAMTS8;   ADAMTS9;   ADAMTSL1;  ADAMTSL2;  ADAMTSL3;  ADAMTSL4;  ADAMTSL5; BAI1;     BAI2;      BAI3;      C6;        C7;        C8A;       C8B;       C9; C9orf8;   C9orf94;   CFP;       CILP;      CILP2;     CTGF;      CYR61;     HMCN1; LIBC;     NOV;       PAPLN;     RSPO1;     RSPO3;     SEMA5A;    SEMA5B;    SPON1; SPON2;    SSPO;      THBS1;     THBS2;     THSD1;     THSD3;     THSD7A;    THSD7B; UNC5A;    UNC5B;     UNC5C;     UNC5D;     WISP1;     WISP2;     WISP3;
Severino Iglesias Siso
Severino Iglesias Siso, nado en Lousame e finado en Noia o 14 de novembro de 1977, foi un político galego.
Traxectoria
Afiliado a Izquierda Republicana, foi elixido compromisario para a elección do Presidente da República en abril de 1936. Cando o alcalde de Noia, Germán Vidal Barreiro, foi nomeado gobernador civil de Cidade Real, foi nomeado concelleiro e elixido alcalde a finais de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu dende Muros cara a Bilbao o 26 de xullo nos bous Santa Eulalia e Santa Rosa. Foi xulgado en Compostela por rebelión, sendo declarado en rebeldía. As autoridades da ditadura emitiron unha requisitoria en xaneiro de 1937. Dende Bilbao marchou a Barcelona, onde colaborou, como secretario administrativo, coa agrupación Solidaridade Galega Antifeixista. De alí foi a Francia cun pasaporte especial para dirixirse a París, onde continuou a axuda solidaria aos galegos. Dende a sede do Servizo de Evacuación de Refuxiados Españois (SERE) en París axudou entre outros a Miguel Vázquez Valiño que estaba no campo de concentración de Bram (Aude). Exiliouse na Arxentina. En 1945 integrou a comisión organizadora da Agrupación Izquierda Republicana na Arxentina con Manuel García Gerpe e Luciano Vidán Freiría. Retornou a Galicia en 1962.
Vida persoal
Casou con Delfina Pérez.
Ferrari
miniatura|Fábrica de Ferrari. Ferrari é un fabricante italiano de coches de carreiras e de deportivos de luxo fundado por Enzo Ferrari en 1929. No seu inicio, a Scuderia Ferrari patrocinou pilotos e coches de carreiras; a empresa comezou a súa produción independente en 1946, converténdose máis adiante en Ferrari S.p.A., e dende 1969, cando foi vendida, forma parte do grupo Fiat. A empresa ten a súa sede en Maranello, preto de Módena, Italia.
O "Cabalo Rampante"
O famoso símbolo é un cabalo negro rampante nun fondo amarelo, sempre coas letras S F de Scuderia Ferrari. O cabalo era orixinalmente o símbolo do Conde Francesco Baracca, un lendario "ás" da forza aérea italiana durante a primeira guerra mundial, que o pintou no lateral dos seus avións. Baracca morreu moi novo o 19 de xuño de 1918, abatido tras 34 duelos vitoriosos e moitas vitorias en grupo, tornándose así nun heroe nacional.
Baracca quería o cabalo rampante nos seus avións porque o seu escuadrón, os "Battaglione Aviatori", fora inscrito nun rexemento de Cabalaría (as forzas aéreas estaban nos seus primeiros anos e non tiñan administración separada), e tamén porque el mesmo tiña a reputación de mellor cavaliere (cabaleiro) de seu equipo. miniatura|Un [[Ferrari Enzo Ferrari|Ferrari Enzo.]] miniatura|No autódromo de [[Autódromo José Carlos Pace|Interlagos, antes do GP do Brasil de F1.]] O 17 de xuño de 1923, Enzo Ferrari gañou unha carreira no circuíto de Savio en Rávena onde coñeceu á Condesa Paolina, nai de Baracca. A Condesa pediulle que usase o deseño dun cabalo nos seus coches, suxerindo que lle daría boa sorte, mais a primeira carreira na que Alfa Romeo permitiulle o uso do cabalo nos coches da Scuderia foi once anos despois, nas 24 Horas de Spa en 1932. A Ferrari gañou.
Ferrari deixou o cabalo negro como no avión de Baracca; pero engadiu un fondo amarelo porque era a cor símbolo da súa terra natal, Módena.
Unha das imaxes da marca de Ferrari é a súa cor "rosso corsa" (vermello de carreira). A utilización desa cor iniciouse nos anos 20, cando a entidade que logo viría a ser a FIA, impuña que as marcas italianas tiñan que presentar cor vermella, as francesas azul, as alemás prateada, as holandesas laranxa, as belgas amarela, as inglesas verde e as norteamericanas branca.
O cabalo rampante non foi sempre identificado como só da marca Ferrari: Fabio Taglioni usouno nas súas motocicletas Ducati. O pai de Tagliani foi de feito compañeiro de Baracca e loitou con el no 91º Escuadrón Aéreo, mais mentres que a fama da Ferrari creceu, Ducati abandonou o cabalo; posiblemente como resultado dun acordo privado entre as dúas marcas.
Historia
En 1940 Alfa Romeo foi absorbida polo goberno de Mussolini e utilizada como porta-estandarte do seu goberno. Nesta época a Scuderia Ferrari, impedida de ingresar en competicións de automóbiles, pasa a construír accesorios para avións e pezas para máquinas.
Co final da segunda guerra mundial e a caída do réxime de Mussolini, é fundada a marca Ferrari, co lanzamento do seu primeiro modelo de estrada en 1947. O modelo lanzado ese ano foi o Ferrari 125 Sport cun motor V12 de 1500 cc.
En 1951 Ferrari consegue a súa primeira vitoria na Fórmula 1 e en o arxentino Juan Manuel Fangio gaña o campionato mundial ao volante dun Ferrari. Ese foi tamén un ano triste para Enzo Ferrari coa morte do seu fillo Dino.
En 1961 os tempos comezaron a ficar difíciles para Ferrari, despois de conflitos internos que levaron á saída de varios membros da dirección. A Ferrari, mesmo así, conseguiu alcanzar un gran número de vitorias en competición e agrandar o seu nome.
Na década de 1960 a Ford tentou comprar a Ferrari, para as competicións automobilísticas. Mais esa tentativa fallou e a Ford creou o Ford GT40 que conseguiu acabar co dominio da Ferrari nas 24 Horas de Le Mans, que gañara desde 1960 ata 1965.
Como resultado dos problemas financeiros que atravesaba Ferrari, a FIAT adquiriu parte da Ferrari en 1965 aumentándoa ao 50% en 1969.
Para conmemorar os 40 anos de existencia da Ferrari, en 1987 presentou o Ferrari F40, sendo ese o coche de estrada máis rápido do mundo ata o momento.
En 1988 morre Enzo Ferrari a idade de 90 anos e ese mesmo ano a FIAT aumenta o seu control ata o 90%.
En 1997 Ferrari adquire o 50% da Maserati á FIAT, pasando a ter o control total da marca en 1999. Ferrari utilizou a Maserati como a súa división de luxo até 2005, momento en que o control regresaría á FIAT.
Ferrari continuou a lograr grandes feitos nas competicións de automóbiles, conseguindo vencer na Fórmula 1, na categoría de construtores, de 1999 ata 2004 cos pilotos Michael Schumacher e Rubens Barrichello.
En 2003 a Ferrari, en memoria do seu fundador, presenta o Ferrari Enzo, un superdeportivo baseado na tecnoloxía utilizada na Fórmula 1. miniatura|right|A [[Scuderia Ferrari gañou o seu máis recente título de pilotos na Fórmula 1 con Kimi Räikkönen en 2007.]]
Cronoloxía dos modelos
{| border="0" style="background:Snow; color:Black" align="top" class="sortable wikitable" ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Data ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Serie ! style="background:Black; color:White" width="600 px" |Descrición ! style="background:Black; color:White" width="150 px" |Imaxe ! colspan="4" |
Gran Turismo 2 asentos
Un total de 559 Superamericas foron construídos,
Motor central V6/V8
152 unidades en total.
Vicente Borge
Vicente Borge González, nado o 23 de outubro de 1968 en Mieres, é un exfutbolista e adestrador profesional de fútbol asturiano. En 2011 comezou a dirixir o Hércules B.
Lingua kadazan
O kadazan ou kadazan costeiro (kadazan tangaa') é unha lingua falada polo pobo kadazan, que vive na costa oeste de Sabah, especialmente nos distritos de Penampang, Papar e Beaufort. É considerado unha variedade da lingua dusun.
O uso da lingua declinou por mor do incentivo do Goberno malaisio da lingua malaia, e polo inglés dos misioneiros británicos. O estado de Sabah desenvolveu políticas para evitar ese declinio, o cal xa acontecera con outras linguas sabahanas. Iso incluíu o uso do kadazan e outras linguas indíxenas en escolas públicas. Tamén se están a facer esforzos para que a lingua sexa considerada oficial en Sabah.
Axuste de contas
Axuste de contas (en City of Industry) é un filme estadounidense de 1997 dirixido por John Irvin. Está protagonizado por Harvey Keitel, Stephen Dorff e Timothy Hutton. Foi producido por Evzen Kolar e Ken Solarz e escrito por Solarz.
Estreouse en galego o 15 de agosto de 2002 a través da TVG.
Animación
miniatura|Exemplo dunha animación feita cadro a cadro no estilo dun neno de oito anos. A animación é aquela técnica para dar a sensación de movemento a imaxes ou debuxos. Para realizar animacións existen numerosas técnicas que van máis alá dos familiares debuxos animados. Os cadros pódense xerar debuxando, pintando ou fotografando unha serie de minúsculos cambios feitos sucesivamente a un modelo da realidade ou a un modelo tridimensional virtual; tamén é posible animar coa mesma técnica obxectos da realidade e actores.
O feito de concibir unha animación tende a ser un traballo moi intensivo e aburrido. Por isto, a meirande parte da produción que provén de compañías de animación encargáronse de organizar este labor. Así e todo, existe a animación de autor (que ten relación coa animación independente), en xeral máis próxima ás artes plásticas. Esta xorde do traballo persoal dun ou duns poucos artistas. Algúns válense das novas tecnoloxías para simplificar a tarefa.
Principios da animación
Os "Doce principios básicos da animación" de Disney son un conxunto de principios dados a coñecer polos animadores de Disney Ollie Johnston e Frank Thomas no seu libro The illusion of life: Disney Animation. Johnston e Thomas baseáronse no traballo dos animadores de Disney de 1930 en adiante, quen facían animacións cada vez máis realistas. O obxectivo principal destes principios era crear a ilusión de que os personaxes cumprían as leis da física, aínda que tamén abarcaban temas tan complexos como o tempo emocional e o atractivo do personaxe.
Este libro e algúns dos seus principios foron adoptados por estudios de animación tradicional, algúns dos cales refírense a el como "A biblia da animación". En 1999 o libro foi votado como o número un nunha enquisa baixo a categoría "Os mellores libros de animación de todos os tempos". Aínda que inicialmente se pretendía que estes principios se aplicaran á animación tradicional ou animación debuxada a mán, seguen a ter gran relevancia na hoxe predominante animación por ordenador.
Técnicas de animación
Fotogramas por separado. Ficheiro:Animexample3edit.png Bóla vermella "rebotando" que consiste en 6 fotogramas. Ficheiro:Animexample.gif Fotogramas a unha velocidade de dez por segundo.
Debuxos animados
Os debuxos animados créanse debuxando cada cadro por separado, habitualmente 24 deles por cada segundo. Ao principio pintábase cada cadro, e logo era filmado, proceso que se acelerou ao aparecer a animación por celas inventada por Bray e Hurd na década de 1910. Usaron láminas transparentes sobre as que "movían" os seus personaxes e así non ter que pintar o fondo unha e outra vez.
O proceso comeza co animador debuxando cada fotograma en papel. Despois o debuxo volve realizarse con tinta e píntase en láminas de acetato. Finalmente fotográfas cunha cámara estática. As fotografías colócanse en secuencia para dar a ilusión de movemento. Esta práctica, non obstante, comezou a caer en desuso a partir da década de 1990 pola aparición da animación por ordenador e as facilidades que esta achega para a creación de animacións de xeito máis rápido e barato.
Stop motion
Animación de obxectos, monecos, marionetas, figuras de plastilina ou outros materiais así como maquetas de modelos a escala. Utilízase a gravación "fotograma a fotograma" ou "cadro a cadro".
O stop-motion é unha técnica de animación que consiste en aparentar o movemento de obxectos estáticos capturando fotografías. En xeral denomínase animacións de stop-motion as que non entran na categoría de debuxo animado, isto é, que non foron debuxadas nin pintadas, senón que foron creadas tomando imaxes da realidade.
Tradicionalmente existen dous grandes grupos de animacións stop-motion, a animación de plastilina e a animación de obxectos ríxidos.
Entre as diferentes variantes pódense distinguir:
miniatura|252x252px|Exemplo de [[go motion.]]
Rotoscopía
A súa análoga infográfica pode considerarse a captura de movemento (motion capture).
Non obstante, existe certo grao de controversia sobre se o rotoscope é auténtica animación, e sobre o seu valor artístico como tal.
Animación por ordenador
Así pois, hai varias taxas de animación:
Hai que ter en conta que diferentes elementos da imaxe (un personaxe, outro personaxe, un obxecto móbil, un plano do fondo, outro plano do fondo) anímanse por separado e que, por tanto, dentro da mesma escena pode haber elementos con diferentes taxas de animación.
A aportación da tecnoloxía informática á animación ten dous aspectos: como ferramenta de creación e como medio de representación.
Para as animacións debuxadas ou pintadas a mán hai programas que asisten á creación dos cadros intermedios. Trátanse de programas que traballan con esqueletos virtuais para os personaxes. Porén, tamén se continúa traballando de maneira tradicional, debuxando a mán cada intermedio, xa que a máquina non entende da mesma maneira que o cerebro humano, a simulación tridimensional nun debuxo bidimensional. Nas animacións feitas con gráficos vectoriais e con modelos tridimensionais, o programa mesmo calcula a transformación das imaxes mediante interpolación.
Time-lapse
O Time-lapse, tamén chamado Cámara rápida, é unha técnica fotográfica que consiste na captación de imaxes fixas que despois son reproducidas a unha velocidade maior.
Esta técnica usouse bastante na televisión. Adoitan usala para facer un salto no tempo, xa sexa dun día enteiro, da mañá á noite ou calquera outro período temporal. O uso da velocidade cambia dependendo do rápido que se queira que pase o tempo, ou do rápido que se queira que se vexa.
Outras técnicas
Virtualmente, calquera xeito de producir imaxes ou calquera materia que poida ser fotografada pode empregarse para animar. Existen moitas técnicas de animación que só foron utilizadas por algúns creadores e son descoñecidas para o público. Entre estas inclúense a pintura sobre cristal, a animación de area, a Animación de pantalla de agullas, a pintura sobre celuloide, o tweening etc.
Animación en Galicia
A animación coñeceu en Galicia un pulo moi importante desde a década de 1990.
Os pioneiros
Antes desa década, concordando coa case inexistente industria cinematográfica galega, as contribucións ao campo da animación foran testimoniais, aínda que convén destacar algúns nomes.
Un deles é o pintor coruñés Eugenio Granell quen, ao integrarse no movemento surrealista de André Breton, comezou a interesarse polo cine do francés. Exiliado de España, realizou algún corto inspirado na súa propia obra.
Anos despois o ourensán Santiago Genovés, instalado en México despois de abandonar España, plasmou en dúas curtas de animación, El músculo y la cultura (1968) e El mundial de la paz (1986), o seu compromiso coa causa pacifista.
Os alicerces
A produción de animación en Galicia non foi inexistente antes da gran eclosión, pero caracterizouse polo seu illamento. Puxeron as bases diversos produtos creados con capital e profesionais galegos, moitos deles saídos da Escola de Imaxe e Son da Coruña, coma Virginia Curiá e Tomás Conde, fundadores da produtora Algarabía, quen realizan diversos traballos publicitarios e curtas coma Noite Meiga (1998), Caderno de Bitácora (1998), Ignotus (2000) ou Os defuntos falaban castelán (2000), estas dúas últimas en coprodución con Lúa Films.
De 1997 é a curta animada Nut do coruñés Ángel Fernández de la Parra na que destaca a súa atmosfera visual. O compostelán Juan Pablo Etcheverry ten unha obra moi persoal de cinema experimental na que destaca Minotauromaquia, Pablo no labirinto (2004) recoñecida nacional e internacionalmente cunha morea de galardóns.
Mención especial merece o traballo do monfortino Lhosca Arias, quen no ano 2000 fai unha serie de animación de 26 capítulos baseada no popular personaxe O Carrabouxo, creado en 1984 por Xosé Lois.
As produtoras
A gran eclosión da animación en Galicia veu da man de dúas produtoras Dygra Films e Filmax, coas que se supera a etapa dos estudos pequenos e illados que xorden e desaparecen cun proxecto. Estas produtoras van dar traballo a un gran número de profesionais e van permitir asumir proxectos de maior envergadura, comezando a dotar á animación galega dun selo de calidade propio.
Dygra, nacida na Coruña en 1987 como un estudio de deseño gráfico, inicia en 1997 os traballos en animación. Catro anos máis tarde estrean O bosque animado. Gañadora de dous premios Goya, á mellor película de animación e á mellor canción orixinal, tivo unha audiencia nas salas de medio millón de espectadores e a súa edición en DVD foi número un en vendas en España, e foi exportada ao estranxeiro. Aínda que outras películas precedérona no uso da animación electrónica en 3D, foi a primeira con éxito de público. Os mesmos directores do bosque animado, Manuel Gómez e Ángel de la Cruz, estrean en 2005 O soño dunha noite de San Xoán', galardoada con outro Goya á mellor película de animación. En 2008, Ángel de la Peña e David Rubín dirixen Espírito do bosque, tamén coñecida como O bosque animado 2, que levou o Premio especial do xurado infantil do Festival Internacional de Cine Infantil de Galicja, en Polonia. No Festival de Cannes de 2009 presentouse un avance da primeira longametraxe española realizada coa tecnoloxía 3D estereoscópica, Holy Night!. Dirixida por Juan Galiñanes, estaba prevista a súa estrea para o Nadal de 2010, pero os graves problemas económicos que atravesaba Dygra obrigaron a anunciar o adiamento ao Nadal de 2011; desgraciadamente tampouco se puido estrear nesa data, continuando sen saír á luz debido á desaparición da produtora Dygra en 2012.
En 1998, Filmax crea en Santiago a súa división de animación, Bren Entertainment. Tense manifestado como a produtora máis prolífica e a máis premiada, chegando a estar traballando nun proxecto máis de cen persoas das que a metade eran galegas. Están entre as súas producións Goomer (1999), premio Goya á mellor película de animación, O Cid, a lenda (2003), premio Goya á mellor película de animación , Pinocho 3000 (2004), premio Goya á mellor película de animación , Gisaku (2005) , Pérez, o ratiño dos teus soños (2006), premio Goya á mellor película de animación , Nocturna (2007), premio Goya á mellor película de animación , Donkey Xote (2007) ou Pérez 2, o ratiño dos teus soños (2008). En 2010 realiza Copito de nieve, película que integra imaxe real e 3D, contando coa participación de Elsa Pataky. En 2012, a produtora estaba intervida xudicialmente pois acumulaba compromisos pendentes de pago por valor de 153,4 millóns de euros.
Xunto a Dygra e Filmax, sobresae a produtora Continental, da que saíron títulos como De Profundis (2006) de Miguelanxo Prado, unha especie de poema visual na liña de realizadores das vangardas, e A crise carnívora (2007), primeira longametraxe realizada integramente en animación Flash.
A produtora Perro Verde Films conseguiu dous premios Goya á mellor película de animación con O lince perdido (2008) e Engurras (2011). O Apóstolo (2008) de Artefacto Producciones ten varios premios nacionais e internacionais.
Lóxica matemática
A lóxica matemática é unha disciplina relacionada coa lóxica e a matemática, que estuda os sistemas formais en relación coa maneira na que estes codifican os conceptos intuitivos da demostración matemática e a computación como unha parte dos fundamentos da matemática. Garda, por tanto, estritas conexións coa ciencia da computación.
Adoita dividirse en catro subcampos: teoría de modelos, teoría da demostración, teoría de conxuntos e teoría da recursión. A investigación en lóxica matemática xogou un papel fundamental no estudo dos fundamentos das matemáticas.
Tamén foi chamada lóxica simbólica e matemática. O primeiro termo aínda se utiliza como sinónimo seu, pero o segundo refírese agora a certos aspectos da teoría da demostración.
A lóxica matemática non é a lóxica das matemáticas senón a matemática da lóxica. Pódese entender como a matemática da lóxica xa que comprende aquelas partes da lóxica que poden ser modeladas e estudadas matematicamente.
Historia
Lóxica matemática foi o nome que lle deu Giuseppe Peano a esta disciplina. En esencia, é a lóxica clásica (de Aristóteles), pero cunha notación diferente, máis abstracta, tomada da álxebra.
Previamente xa se fixeran algúns intentos de tratar as operacións lóxicas formais dunha maneira simbólica por parte dalgúns filósofos matemáticos como Leibniz e Lambert, pero o seu labor permaneceu descoñecido e illado.
O tradicional desenvolvemento da lóxica salientaba o seu centro de interese na forma de argumentar, mentres que a actual lóxica matemática céntrao nun estudo combinatorio dos contidos. Isto aplícase tanto a un nivel sintáctico (por exemplo, o envío dunha cadea de símbolos pertencente a unha linguaxe formal a un programa compilador que o converte nunha secuencia de instrucións executábeis por unha máquina), como a un nivel semántico, construíndo modelos apropiados (teoría de modelos).
Campos
A Mathematics Subject Classification divide a lóxica matemática nas seguintes áreas:
Nalgúns casos hai conxunción de intereses coa informática teórica, pois moitos pioneiros da informática, como Alan Turing, foron matemáticos e lóxicos. Así, o estudo da semántica das linguaxes de programación procede da teoría de modelos, así como tamén a verificación de programas, e o caso particular da técnica do model checking.
Tamén o isomorfismo de Churry-Howard entre probas e programas correspóndese coa teoría de probas, onde a lóxica intuicionista e a lóxica lineal son especialmente significativas.
Algúns sistemas lóxicos como o cálculo lambda, e a lóxica combinatoria, entre outros, chegaron a ser, incluso, auténticas linguaxes de programación, creando novos paradigmas como son a programación funcional e a programación lóxica.
Vocabulario
Unha fórmula de primeira orde \varphi no vocabulario \tau, é unha fórmula de primeira orde onde os únicos predicados, funcións e constantes emprgeados son os especificados por \tau.
Linguaxes e estruturas de primeira orde
Unha linguaxe de primeira orde é unha colección de distintos símbolos clasificados como segue:
Así, para especificar unha orde, xeralmente só fai falta especificar a colección de símbolos constantes, símbolos de función e símbolos relacionais, dado que o primeiro conxunto de símbolos é estándar. As parénteses teñen como único propósito o de agrupar símbolos e non forman parte da estrutura das funcións e relacións.
Estación de Lorca-Sutullena
Lorca-Sutullena é unha das dúas estacións de ferrocarril do centro urbano de Lorca, na Rexión de Murcia, xunto á estación de Lorca - San Diego. Está incluída dentro da rede de estacións de Adif e parte da liña Murcia-Águilas do Ferrocarril do Almanzora. Está situada xunto á Praza de Carruajes, próxima ao centro de Lorca e xunto á Praza de Touros de Sutullena.
Lóxica matemática
Linguaxes e estruturas de primeira orde
Os símbolos carecen de significado por si sos. Porén, a esta linguaxe podemos dotala dunha semántica apropiada.
Estación de Lorca-Sutullena
Ten parada dos trens da liña C-2 de Proximidades Murcia/Alacant e é estación termo dun tren Talgo procedente de Barcelona, xa que as vías que continúan en dirección a Águilas non están preparadas para que circule este tren. Tres dos 16 trens de proximidade que por aquí pasan procedentes de Murcia si continúan ata o final da liña en Águilas.
Lóxica matemática
Linguaxes e estruturas de primeira orde
Unha -estrutura sobre a linguaxe, é unha tupla consistente nun conxunto non baleiro A\,, o universo do discurso, xunto a:
Adoito usaremos a palabra modelo para denotar esta estrutura.
Naranjito
Naranjito foi a mascota da Copa Mundial de Fútbol organizada por España no ano 1982.
Características
A mascota foi creada polos publicitarios María Dolores Salto e José María Martín Pacheco, en Sevilla. O personaxe representaba unha laranxa, froito típico da zona do País Valenciano e Andalucía, vestida co uniforme da selección de fútbol de España e cun balón deste deporte debaixo do brazo esquerdo.
Noelia Rodríguez Travieso
Noelia Rodríguez Travieso, nada en Ribadavia en 1977, é unha enfermeira e política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Enfermeira de profesión. Concelleira de Ribadavia polo PSdeG-PSOE dendo 2011, foi concelleira de Urbanismo e Medio Ambiente (lexislatura 2011-15) e concelleira de Benestar social, muller, igualdade, sanidade e participación cidadá (na lexislatura 2015-2019). Logo dunha moción de censura contra o alcalde do PPdeG César Fernández apoiada polo PSOE e Ribeiro en Común, foi elixida alcaldesa de Ribadavia o 23 de febreiro de 2021, sendo a primeira muller á fronte da alcaldía na historia de Ribadavia. Forma parte da Executiva Nacional Galega do PSdeG tralo seu 14 Congreso en decembro de 2021.
We Will Rock You
"We Will Rock You" é a primeira canción do álbum News of the World, de Queen, composta par Brian May, que saíu en 1977. É unha das cancións máis populares do grupo; é frecuente escoitala en competicións deportivas e foi reinterpretada con frecuencia por diversos artistas.
Historia
We Will Rock You e We Are the Champions están escritas como resposta a un concerto do groupo que se celebrou en Stafford en 1977. Á fin deste concerto, o público da sala comezou a cantar You'll Never Walk Alone no canto de aplaudir, o cal deixou abraiados os membros do grupo. Por este motivo decidiron escribir uns himnos que puidesen ser cantados a coro pola multitude. Brian May compuxo We Will Rock You baseándose nesta idea, creando unha canción simple que se puidese aprender de xeito doado. Agás un solo de guitarra de trinta segundos de Brian May, a canción, dunha duración de dous minutos, está interpretada a cappella con dous golpes cos pés e un coas mans seguidos dunha pausa para marcar o ritmo sobre un compás a catro tempos. O refrán é "We will, we will rock you" ("Ímoste sacudir") repetido dúas veces.
O grupo utiliza a técnica da regravación para gravar os golpes dos pés e das mans, así como un efecto de cámara de eco para dar a impresión de que participan moitas persoas. Ademais, realizouse un bucle para repetir tres veces a derradeira frase do solo de guitarra de Brian May.
A canción está moi estreitamente asociada a We Are the Champions. Trátase das dúas primeiras cancións do álbum News of the World e tamén saíron xuntas na versión de sinxelo e en dobre sinxelo en 1977. Ademais, o grupo tocábaas unha despois da outra para pechar os seus concertos. Ao pouco da saída do álbum, as radios tamén colleron o hábito, nalgúns países, de emitilas consecutivamente. Era frecuente que o grupo abrise algún concerto cunha versión da canción cun tempo máis rápido, o que se pode apreciar mesmo en álbums en vivo como Live Killers, Queen Rock Montreal e Queen on Fire: Live at the Bowl.
Repercusión
A canción figura no posto 338 da lista das 500 cancións máis grandes de todos os tempos da revista Rolling Stone na súa edición de 2010, e entrou no Grammy Hall of Fame en decembro de 2008.
O grupo norteamericano Warrant utilizouna para a banda orixinal da película Gladiator (1992). O grupo xuvenil británico Five interpretouna en 2000 coa colaboraciónn de Brian May e Roger Taylor, e esta versión chegou ao cumio das listas de sinxelos do Reino Unido. Na película norteamericana Destino de cabaleiro ("A Knight's Tale"), de 2001, utilízase tamén, dun xeito voluntariamente anacrónico, durante un torneo medieval.
Os golpes dobres dos pés e das mans foron utilizados novamente por Queen + Paul Rodgers na canción Still Burnin', do álbum The Cosmos Rocks  (2008). O grupo Daft Punk remesturouna para o videoxogo DJ Hero, saído en 2009, baixo o título de We Will (Robot) Rock You. Tamén realizou unha peza híbrida de We Will Rock You e I Want It All  o grupo Armageddon, antigo nome dos Terror Squad, para a banda orixinal do filme Sucker Punch  (2011).
Foi interpretada en directo por Axl Rose con ocasión do Freddie Mercury Tribute. Tamén U2 a interpretou en varios concertos da súa xira PopMart Tour. Anastacia interpretouna con May e Taylor nun concerto en 2003. My Chemical Romance tocouna con Brian May no Reading Festival en 2011. Jessie J interpretouna con May e Taylor na cerimonia de clausura dos Xogos Olímpicos de 2012.
Galería de imaxes de Barreiros
Galería de imaxes de Barreiros na provincia de Lugo.
Teo (cantante)
Juryj Vaščuk (en Юрый Вашчук) é un cantante belaruso que representou a Belarús no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "Cheesecake" en Copenhague, Dinamarca. TEO tamén participou na preselección belarusa para representar a Belarús no Festival de Eurovisión 2009 como Juryj Vaščuk en dueto con Anna Blagova.
James A. Beckford
James Arthur Beckford, nado o 1 de decembro de 1942 e finado o 10 de maio de 2022, foi un sociólogo da relixión británico.
Foi profesor emérito de socioloxía da Universidade de Warwick e membro da British Academy. No período 1988/1989 foi presidente da Association for the Sociology of Religion, e entre 1999 e 2003, foi presidente da International Society for the Sociology of Religion. Tamén foi autor de libros e artigos sobre os novos movementos relixiosos e a resposta da sociedade cara a eles.
Traxectoria
Beckford ensinou nas universidades de Reading e Durham e na Universidade Loyola de Chicago. Fundou o grupo de estudo da British Sociological Association dedicado á socioloxía da relixión en 1975 e foi o seu presidente de 1978 a 1983. No curso 1982 e 1983 por medio do programa Fulbright ensinou na Universidade de California en Berkeley. Entre 1982 e 1986 foi presidente do comité de investigación dedicado á socioloxía da relixión da International Sociological Association e no período 1988/1989 foi presidente da Association for the Sociology of Religion. En 1989 entrou na Universidade de Warwick. e entre 1999 e2003 foi presidente da International Society for the Sociology of Religion. como profesor visitante deu clases na Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales en 2001, e na Ecole Pratique des Hautes Etudes en 2004.
Beckford foi editor de Current Sociology (1980-1987), vicepresidente de publicacións da International Sociological Association (1994-1998) e membro do consello editorial do British Journal of Sociology desde 1998. É co-vicepresidente de INFORM (Information Network Focus on Religious Movements), fundado pola socióloga Eileen Barker co apoio das principais igrexas británicas para informar ao público sobre os novos movementos relixiosos.
Investigación e publicacións
A tese de doutoramento de Beckford,The Trumpet of Prophecy (1975), foi o primeiro estudo sociolóxico de importancia sobre as Testemuñas de Xehová, e aínda é unha importante obra de referencia sobre o grupo. Desde entón o foco principal do seu traballo académico foi sobre seitas e novos movementos relixiosos e as respostas que eles provocan na sociedade. Na base dos seus estudos empíricos sobre o movemento antiseitas en Gran Bretaña, Francia e Alemaña, Beckford constatou que as respostas aos novos movementos relixiosos revelaban tanto da sociedade como os estudos sobre eses movementos. En Cult Controversies: Societal Responses to New Religious Movements, salientou os diferentes xeitos en que os membros e ex-membros deses movementos se relacionaban con outros e coa sociedade, propoñendo que esas diferenzas poderían servir de base para un novo modelo para clasificar os movementos das novas relixións.
En relación ao islam, Beckford argumentou que rexeitar as necesidades dos musulmáns en prisión, como a falta de comida halal en moitas prisións francesas ou servizos relixiosos conduce a un amplo resentimento e ao aumento a radicalización entre a comunidade musulmá.
InfoVía
InfoVía foi unha rede informática paralela a Internet creada por Telefónica en 1995 e desenvolvida baixo o protocolo TCP/IP, de forma que se podía acceder a Internet a través dela. Debido ao seu alto custo e baixa calidade do servizo, a finais de 1998 desaparecería deixando paso a InfoVía Plus.
Anarquismo en España
O anarquismo (a filosofía política que propón unha sociedade libre sen xerarquía, baseada na axuda mutua e a cooperación voluntaria) historicamente gañou o maior apoio e influencia no territorio español, especialmente antes da vitoria de Francisco Franco na guerra civil española entre 1936 e 1939, durante o movemento coñecido como Revolución Española.
Historia
Existiron numerosas variantes de anarquismo en España: o anarquismo do campesiñado na zona rural de Andalucía; o anarcosindicalismo urbano en Cataluña, particularmente na capital Barcelona, e o que é ás veces chamado anarquismo "puro" noutras cidades como Zaragoza. Porén, estes movementos tiñan e compartían varias similitudes ideolóxicas.
Ó principio os éxitos dos movementos anarquistas foron esporádicos. Os anarquistas organizaban folgas que terminaban por expandirse polo resto do estado. Normalmente as represións policiais reducían o número de manifestantes, pero ó mesmo tempo isto provocaba un fenómeno de radicalización naqueles membros. Este ciclo axudou a liderar unha época de violencia mutua a principios do século XX, na que anarquistas armados dunha banda, e pistoleiros (mercenarios pagados por donos de empresas) doutra, convertéronse en responsables de moitos asasinatos políticos.