cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asia (provincia romana)
Declive
Durante o século V e ata mediados do século VI as cidades e provincias do oeste de Anatolia experimentaron un renacemento económico. Pero despois da gran praga do 543 moitas cidades cara ao interior da provincia decaeron ata o punto de ser indistinguibles das aldeas comúns no momento das invasións persas e árabes do século VII. Por outra banda, as principais cidades do primeiro imperio, incluíndo Éfeso, Sardes e Afrodisia mantiveron gran parte da súa antiga gloria e pasaron a servir como novas capitais de provincia. Asia permaneceu durante séculos como un centro da cultura romana e helenística no leste. O territorio permaneceu como parte do Imperio bizantino ata o final do século XIII, cando foi conquistado polo Imperio otomán.
Inokentii Lototskyi
Inokentii Iliarii Lototskyi (en Інокентій Ілярій Лотоцький), nado en Stari Petlykivtsi (distrito de Buchach, Ucraína) o 3 de novembro de 1915 e finado en Chicago o 4 de xullo de 2013, foi un relixioso grecocatólico ucraíno, bispo de San Nicolao de Chicago entre 1980 e 1993.
Traxectoria
Naceu o 3 de novembro de 1915 en Stari Petlykivtsi, entón no Reino de Galicia e Lodomeria. Logo de rematar os estudos na súa vila natal, trasladouse a Buchach ao Instituto Misioneiro de San Xosafat dependente do mosteiro basiliano de Buchach, do que graduouse en 1932. Ao rematar os seus estudos entrou no novizado basiliano de Krekhiv, tomando o nome de "Inokentii". Completou o novizado en 1934 facendo os primeiros votos alí, e continuou a súa formación relixiosa en Lavriv, preto de Starii Sambir. Entre 1936 e 1937 estudiou retórica en Dobromyl, onde fixo os votos solemnes o 8 de agosto de 1937. Posteriormente estudou filosofía até 1939 en Krystynopil.
Co estoupido da segunda guerra mundial, profesores e estudantes de teoloxía trasladáronse a Olomouc (Checoslovaquia), onde Lototskyi foi ordenado sacerdote o 24 de novembro de 1940 por Pavel Peter Gojdič. Permaneceu en Olomouc até xaneiro de 1941, cando trasladouse a Viena para ampliar os seus estudos teolóxicos.
En novembro de 1946 trasladouse a Bélxica, exercendo o seu ministerio entre a diáspora ucraína, e a finais de ano trasladouse aos Estados Unidos de América, onde foi mestre e abade até 1951 en Filadelfia. Entre 1951 e 1953 foi profesor en Nova York para a provincia basiliana de América, e posteriormente até 1958 párroco da Igrexa de San Xurxo en Manhattan. En 1958 pasou a ser mestre de novizos en Glen Cove, e en xaneiro de 1960 abade do mosteiro basiliano de Chicago. A partir de novembro de 1961 foi párroco da igrexa de San Nicolao, e o 1 de agosto de 1962 foi trasladado como abade e párroco á igrexa da Inmaculada Concepción de Hamtramck.
O 22 de decembro de 1980 foi nomeado por Xoán Paulo II bispo de San Nicolao de Chicago. Foi consagrado bispo o 1 de marzo de 1981 en Roma por Yosyf Slipyi.
Permaneceu no cargo até que lle foi aceptada a renuncia por razón de idade o 2 de xullo de 1993. Foi ingresado por problemas respiratorios o 29 de xuño de 2013 no Presence Saints Mary and Elizabeth Medical Center de Chicago, onde finou o 4 de xullo.
ICANN
ICANN é o acrónimo de Internet Corporation for Assigned Names and Numbers. A ICANN é unha entidade sen fins lucrativos, multilateral, que organiza a concesión de dominios e de enderezos IP no mundo. Está vencellada ao Departamento de Comercio dos Estados Unidos. A administración e a xestión dos nomes de dominio e enderezos IP atópase baixo a responsabilidade desta entidade.
Territorio Británico de Ultramar
miniatura|400px|
Os catorce Territorios Británicos de Ultramar (British Overseas Territory (BOT), en inglés) son territorios baixo a xurisdición e soberanía do Reino Unido. Con todo, estas colonias non forman parte do Reino Unido, como é o caso de Gran Bretaña e Irlanda do Norte. Son aquelas partes do antigo Imperio Británico que non optaron pola independencia ou votaron para seguir sendo territorios británicos. A maior parte dos territorios habitados son internamente autónomos, o Reino Unido mantén a responsabilidade da defensa e as relacións exteriores. O resto están deshabitados ou teñen unha poboación transitoria de persoal militar ou científicos. Comparten a monarca británica (Isabel II) como xefe de Estado.
O termo "territorio británico de ultramar" foi presentado pola Lei de territorios británicos de ultramar de 2002, substituíndo o termo dependencia británica, introducido pola Lei de nacionalidade británica de 1981. Antes do 1 de xaneiro de 1983, os territorios chamábanse oficialmente Colonias da Coroa Británica. Séguese utilizando o título de Colonia da Coroa para as Illas Malvinas e o Territorio Antártico Británico. Coa excepción do Territorio Antártico Británico e Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur (que hospedan só a funcionarios e persoal da estación de investigación) e o Territorio Británico do Océano Índico (utilizado como base militar ), os territorios manteñen poboacións civís permanentes. A residencia permanente dos case 7.000 civís que viven nas zonas de soberanía de Akrotiri e Dhekelia limítase aos cidadáns da República de Chipre.
En conxunto, os territorios abarcan unha poboación de ao redor de 250.000 persoas e unha superficie duns 1.727.570 km². A gran maioría distos, 1.700.000 km², constitúen o Territorio Antártico Británico. O Reino Unido participa no Tratado Antártico e, como parte dun acordo mutuo, o territorio Antártico británico é recoñecido por catro das outras nacións soberanas que fan demandas do territorio antártico.
Historia e características
Aínda que as dependencias da Coroa de Jersey, Guernsey e a Illa de Man tamén están baixo a soberanía da monarquía británica, están nunha relación constitucional diferente co Reino Unido. Os territorios británicos de ultramar e as dependencias da Coroa son en se mesmos distintos dos Reinos da Commonwealth, un grupo de 15 países independentes (e o Reino Unido), que teñen á raíña Isabel II como a súa monarca reinante, e distintos da Commonwealth, unha asociación voluntaria de 53 países na súa maioría con vínculos históricos co Imperio británico (que tamén inclúe todos os reinos da Commonwealth).
A súa Maxestade a Raíña Isabel II é raíña destes territorios, como raíña do Reino Unido, a diferenza dos reinos da Commonwealth onde é raíña deses mesmos países (exm. Raíña do Canadá, Raíña de Australia...)
Hoxe en día os territorios dependentes non son administrados directamente polo Reino Unido senón que teñen o seu propio goberno que as administra, e o Reino Unido encárgase da súa protección, das relacións exteriores e asuntos de negocios.
O actual ministro responsable dos territorios é Alok Sharma MP, do Ministerio de Asuntos Exteriores. Xibraltar e a zonas de soberanía, con todo, son responsabilidade do Ministro de Europa, David Lidington MP, mentres que as Illas Malvinas son responsabilidade de Alan Duncan MP, tamén do Ministerio de Asuntos Exteriores.
Cada territorio ten un gobernador elixido polo monarca do Reino Unido, que traballa como representante do «Goberno da súa Maxestade». Os gobernadores encárganse e teñen o poder da seguridade no territorio e da representación entre o territorio e o Goberno Británico; tamén disolven a lexislatura e actúan para facer cumprir as leis, dependendo do nivel de poder adoitan ser máis simbólicos ou teñen maior relevancia. Todos os gobernadores adoitan proceder do Reino Unido.
Os catorce territorios británico de ultramar son:
Os territorios das Illas Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur e as Illas Malvinas están reclamdos pola Arxentina, o Territorio Antártico Británico pola Arxentina e Chile, Xibraltar por España e o Territorio Británico do Océano Índico por Mauricio e Seychelles.
Georges Le Rider
Georges Charles Le Rider, nado o 27 de xaneiro de 1928 en Saint-Hernin, no departamento francés de Finistère, e finado o 3 de xullo de 2014 en Givors, no departamento de Ródano, foi un historiador, bibliotecario e numismático francés especializado na numismática da Antiga Grecia, que dirixiu a Biblioteca Nacional de Francia.
Traxectoria
Logo do seu ingreso en 1948 na Escola Normal Superior de París, onde en 1952 acadou a súa graduación en estudos lingüísticos (agrégation de lettres), foi membro da Escola Francesa de Atenas entre 1952 e 1955, e tamén do Instituto Francés de Arqueoloxía do Oriente Próximo, na súa sede de Beirut, onde permaneceu ata 1958.
Ao seu regreso de Beirut ingresou na Biblioteca Nacional de Francia como conservador do seu Gabinete de Medallas, departamento que pasou a dirixir a partir en 1961. En 1975 abandonou o seu posto no Gabinete de Medallas ao ser designado administrador xeral da Biblioteca Nacional, posto que ocupou ata o seu nomeamento, en 1981, como director do Instituto Francés de Estudos Anatolianos, en Istambul.
Paralelamente, desenvolveu o seu labor como ensinante, inicialmente na Escola Práctica de Altos Estudos de París, da que chegou a ser director de estudos, e en 1965 acadou o grao de doutor en Letras. No curso 1968-1969 ensinou Historia Grega na Universidade de Lille e entre 1984 e 1993 impartiu docencia na Sorbona (París-IV), antes de ser elixido ese mesmo ano profesor titular de Historia Económica e Monetaria do Oriente Helenístico no Collège de France, onde permaneceu ata o seu retiro en 1998.
Entre outras organizacións do ámbito numismático, pertenceu á Société française de Numismatique (París), á American Numismatic Society (Nova York), á Société royale de Numismatique de Belgique (Bruxelas), á Österreichische Numismatische Gesellschaft (Viena), á Societatea Numismatica Româna (Bucarest) e á Comisión Internacional de Numismática, da que foi presidente entre 1973 e 1979.
Entre 1962 e 1975 foi un dos integrantes do equipo de dirección da Revue Numismatique, editada pola Sociedade Francesa de Numismática.
En 1999, con motivo da súa xubilación, recibiu unha homenaxe en forma de publicación, titulada Travaux de numismatique grecque offerts à Georges Le Rider, baixo a dirección de Michel Amandry e Silvia Hurter, que recolle 37 colaboracións de especialistas mundiais na numismática da Antiga Grecia.
Recoñecementos
Entre outros, Georges Le Rider foi recoñecido cos seguintes premios e distincións:
Escolma de publicacións
Da ampla produción de artigos e monografías da autoría de De Rider, pódense salientar os seguintes:
Lista de rañaceos de Portugal
alt=|miniatura|333x333px|[[Torre Vasco da Gama en Lisboa.]] miniatura|339x339px|A Torre de Monsanto é o edificio máis grande de Lisboa. miniatura|363x363px|Torre São Gabriel en Parque das Nações miniatura|250x250px|Edificio Norfin Office Park, e detrás o Edificio Panoramic 3. miniatura|301x301px|As tres torres do Complexo Amoreiras. miniatura|250x250px|As dúas Twin Towers en Lisboa Esta lista de rañaceos de Portugal contén algunhas das máis altas edificacións de Portugal.
Clúster de computadores
miniatura|300px|Technische Universität Chemnitz (Alemaña), clúster de computadores [[Linux]] O termo clúster aplícase aos conxuntos ou agrupacións de computadoras construídas por medio da utilización de compoñentes hardware comúns e compórtanse como se fosen unha única computadora. Hoxe en día xogan un papel moi importante coa finalidade de solucionar problemas científicos, de enxeñaría, biomédico etc.
Historia e características
A tecnoloxía de clústers evolucionou desenvolvendo actividades de supercómputo e software de misións críticas, servidores Web e comercio electrónico, ata bases de datos de alto rendemento, entre outros usos.
Un clúster é un grupo de varios ordenadores que se xuntan mediante unha rede de alta velocidade, desa forma é visto como un só moito máis potente que o agregado de todos os individuais.
Dun clúster espérase os seguintes servizos:
A construción dos ordenadores dun clúster e máis fácil e económica que un único superordenador propietario por que aumenta a escabilidade, podendo empregar diferentes combinacións hardware que poden ser ordenadores heteroxéneos (diferentes tipos de ordenadores), homoxéneos (todos iguais) as combinacións, ou mixto (semihomoxéneo). Tamén poden dispoñer de diferentes Sistemas Operativos.
Para que funcione un clúster require ser configurado e unha posta en marcha no que optimizalo, proceso que pode ser moi complexo polo que se adoitan empregar utilidades software para ese cometido.
miniatura|NASA, clúster de computadores
Compoñentes dun clúster
En xeral, un clúster necesita de diversos compoñentes, por citar os máis relevantes:
Nodos
Poden ser simples ordenadores, sistemas multi-procesador ou estacións de traballo. En informática, de forma moi xeral, un nodo é un punto de intersección ou unión de varios elementos que conflúen no mesmo lugar. Agora ben, dentro da informática a palabra nodo pode referirse a conceptos diferentes segundo o ámbito no cal nos movamos:
En redes de computadores cada unha das máquinas é un nodo, e se a rede é Internet, cada servidor constitúe tamén un nodo. En estruturas de datos dinámicas un nodo é un rexistro que contén un dato de interese e ó menos un punteiro para referenciar (apuntar) a outro nodo. Se a estrutura ten un só punteiro, a única estrutura que se pode construír con el é unha lista, se o nodo ten máis dun punteiro xa se poden construír estruturas máis complexas como árbores ou grafos.
Sistema Operativo
Debe ser multiproceso, multiusuario. Outras características desexables son a facilidade de uso e acceso. Un sistema operativo é un programa ou conxunto de programas destinado a permitir unha xestión eficaz dos seus recursos. Comeza a traballar cando se prende o computador, e xestiona o hardware da máquina dende os niveis máis básicos, permitindo tamén a interacción co usuario.
Conexións de Rede
Os nodos dun clúster poden conectarse mediante unha simple rede Ethernet con placas comúns (adaptadores de rede ou NICs), ou utilizarse tecnoloxías especiais de alta velocidade como Fast Ethernet, Gigabit Ethernet, Myrinet, Infiniband, SCI etc. É unha rede normal que permite conectarse ás computadoras
Middleware
O middleware é un software que xeralmente actúa entre o sistema operativo e as aplicacións coa finalidade de prover a un clúster o seguinte:
Existen diversos tipos de middleware, como por exemplo: MOSIX, OpenMOSIX, Cóndor, OpenSSI etc.
O middleware tamén debe poder migrar procesos entre servidores con distintas finalidades:
Ramón Villar Ponte
Ramón Villar Ponte,     (tamén coñecido como Ramón Vilar Ponte ) nado en Viveiro o 10 de xullo de 1890 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1953, foi un dos máis importantes ensaístas das Irmandades da Fala, xunto ao seu irmán Antón.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Fundouse aquí…. Placa na Coruña. Fixo o bacharelato por libre e examinouse no Instituto de Lugo. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Madrid entre 1912 e 1916, regresando a Galicia ao licenciarse. Dedicouse profesionalmente ao ensino privado e ao xornalismo. En 1919 casou con Teresa Chao Maciñeira, cuñada do seu irmán. En 1921 accedeu á dirección do xornal ferrolán El Correo Gallego; foi correspondente de El Sol e La Voz de Madrid e colaborou tamén en Galicia e El Pueblo Gallego de Vigo. miniatura|300px|[[19 de xuño de 1932. Nesta foto de grupo aparecen, entre outros: Ramón Villar Ponte, Fernández del Riego, Antón Villar Ponte, Plácido Castro, Otero Pedrayo, Ramón Rodríguez Somoza, Manuel Beiras, Manuel Lugrís, Castelao, Suárez Picallo, Carlos Maside e Alexandre Bóveda.]] Organizou, xunto con Xaime Quintanilla, a Irmandade da Fala de Ferrol e foi o redactor dos seus boletíns. En 1921 o grupo de Ferrol fundou a editorial Céltiga, a primeira editorial nacionalista na que Ramón era xerente. En 1922 trasladouse a Viveiro onde creou o grupo nacionalista como Subdelegación da Delegación da ING en Ferrol. En 1927 ingresou no Seminario de Estudos Galegos.
Coa proclamación da Segunda República foi alcalde de Viveiro de abril a outubro de 1931 representando á ORGA. Porén, tras deixar a alcaldía acabou entrando no Partido Galeguista en 1932. En 1936 culminou a iniciativa do seu irmán Antón coa fundación, en Santiago de Compostela, da Asociación de Escritores de Galicia.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Viveiro. O seu catolicismo librouno da represión, participou nos faladoiros dos membros de Acción Católica e falanxistas locais, como Francisco Leal Insua e Antonio Noriega Varela.
En 1942 trasladouse á Coruña coa muller, os fillos e os sobriños (fillos de Antón dos que se fixo cargo), onde sobreviviu impartindo aulas en colexios privados. En 1946 gañou o primeiro premio nos Xogos Florais de Betanzos co romance histórico Mandeu. Ingresou na Real Academia Galega en 1951, a proposta de Manuel Casás Fernández, Francisco Vales Villamarín e Ángel del Castillo, cun discurso en galego titulado A xeración do 16, lido o día 16 de xuño no acto da súa recepción, respondido por Ramón Cabanillas. Permaneceu á marxe do grupo Galaxia nos anos cincuenta e seguiu colaborando na prensa galega e na da emigración, utilizando o pseudónimo Licenciado Pravio. Traballos seus foron lidos nas emisións da BBC londiniense.
Legado
Os fondos da biblioteca de Ramón Villar Ponte e do seu irmán Antón están no Parlamento de Galicia dende o ano 2001, cando foron adquiridos xunto co seu arquivo persoal. A colección está composta por 1216 volumes de monografías e alberga ademais 43 títulos de revistas, xunto con obras propias e un importante conxunto de documentación de carácter político, especialmente referido á actividade dos partidos galeguistas antes da guerra civil. Destacan preto de cen títulos impresos antes de 1900, entre os que hai obras de Benito Xerónimo Feijoo e algunhas primeiras edicións das de Manuel Murguía.
Recoñecemento
O Concello de Viveiro convoca o Premio de Novela Vilar Ponte que rende homenaxe a Ramón e a Antón Vilar Ponte.
Vida persoal
Casou con Teresa Chao Maciñeira, e foi pai de Jaime, Teresa e José Ramón Villar Chao.
Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía
Museo Nacional de Ciencia e Tecnoloxía, tamén chamado MUNCYT ou Museo Nacional de Ciencia y Tecnología de España, é un museo dependente da Secretaría de Estado de Investigación, Desenvolvemento e Innovación do Ministerio de Economía e Competitividade, xestionado pola Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (FECYT) e dirixido por Ramón Núñez Centella. A súa sede principal está na Coruña e ten outra sede en Madrid.
Contidos
No museo expóñense diversas pezas da historia tecnolóxica de España e Galicia entre as que están algunha relacionada coa cidade da Coruña, como a anterior lanterna da Torre de Hércules que funcionou entre 1857 e 1904. Tamén se pode ver e visitar a cabina do avión que trouxo a España o Guernica de Picasso dende Nova York, unha pequena exposición da historia tecnolóxica en España, iniciativas industriais e a evolución dos medios de comunicación escritos e informáticos.
miniatura|dereita|150px|Antiga lanterna da Torre de Hércules, MUNCYT A Coruña.
Existen visitas guiadas e proxeccións.
Historia da sede coruñesa
O seu director, Rámon Núñez, foi director dos museos coruñeses (Casa das Ciencias, Domus e Aquarium Finisterrae), posto que deixou para poñer en funcionamento este novo museo na cidade. Espera acadar os 200.000 visitantes ao ano.
En novembro de 2012 o museo acadou os 50.000 visitantes cun grupo de estudantes de Coristanco.
Boban Marjanović
Traxectoria profesional
Marjanović comezou a xogar ó baloncesto nas categorías inferiores do Rtanj, equipo de Boljevac. Ós 14 anos, cunha altura xa de 2.09 metros, fichou polo KK Hemofarm, e chegou ó seu primeiro equipo na segunda parte da tempada 2005-06. En xaneiro de 2007 foi cedido ó Swisslion Takovo.
No verán de 2010, Marjanović asinou un contrato de tres anos co CSKA Moscova. O 31 de decembro de 2010, foi cedido ó Žalgiris Kaunas ata final da tempada 2010-11.
En xullo de 2011, fichou polo Nizhny Novgorod ruso, onde estivo media tempada. En xaneiro de 2012 volveu a Serbia, e xogou a segunda metade da tempada 2011-12 co Radnički Kragujevac.
En xullo de 2012, asinou un contrato dun ano co Mega Vizura serbio. Ó remate da tempada, foi nomeado mellor xoga da liga serbia.
O 17 de xullo de 2015, deu o salto á NBA tras asinar un contrato dun ano cos San Antonio Spurs.
O 29 de xaneiro de 2018, Marjanović foi traspasado ós Los Angeles Clippers xunto a Avery Bradley, Tobias Harris e dúas futuras eleccións do Draft, a cambio de Blake Griffin, Willie Reed e Brice Johnson.
O 6 de febreiro de 2019, Marjanović foi traspasado xunto a Mike Scott e Tobias Harris ós Philadelphia 76ers a cambio de Mike Muscala, Wilson Chandler, Landry Shamet e unha futura elección do Draft.
O 24 de xuño de 2022, Marjanović foi traspasado xunto a Trey Burke, Marquese Chriss, Sterling Brown e os dereitos do Draft de Wendell Moore ós Houston Rockets, a cambio de Christian Wood.
Huntington
O apelido Huntington pode estar referido a:
Silvio Fernández
O nome Silvio Fernández pode referirse a:
669
Outros
Historia ano a ano
Verza
A verza, coia ou coella, é unha variedade de col (Brassica oleracea var. acephala), de toco bastante alto e follas largas, usada no típico caldo de verzas de Galiza e de Portugal e tamén na confección da sopa coñecida como caldo verde, típica de Portugal. Tamén é popular en Asturias, Cantabria e o País Vasco e Navarra, así como no norte de Castela e León (Burgos, Palencia, León).
Caracterízase (e de aí o nome da variedade, acephala) porque as follas non forman a cabeza terminal típica das coles, senón que van nacendo ao longo do talo ou canoto.
Tamén se lle chama verza á folla das coias en xeral.
Etimoloxía
O termo galego verza vén do latín vulgar virdia (“cousas verdes”). Os termos col, coia, coube e coella veñen do latín caulis (caule, talo). En Portugal, esta planta denomínase couve-galega.
Cultivo
Esta variedade é cultivada principalmente en Europa e América. Aínda que sexa moi utilizada na cociña do Brasil, prefire climas fríos en vez de climas tropicais. Constitúe a variedade máis robusta de couve, tendo algunha caules subleñosos. Tolera case todo o tipo de solos, preferindo terreos con drenaxe satisfactoria -os terreos moi húmidos provocan a putrefacción das raíces que forman tubérculos como síntoma-. Son tamén moi resistentes ás pragas, como a mosca da col (Delia radicum), aínda que as larvas da bolboreta da col tamén provoquen algúns estragos nos cultivos.
miniatura|300px|Verzas nunha leira.
Ademais do seu uso na alimentación humana, as follas empréganse adoito para a ceba do gando, especialmente porcino.
Historia
Até o final da Idade Media, a verza constituía a verdura máis utilizada en Europa. Na Grecia xa se consumían variedades crespas ou máis lisas, no século IV a.C.. Estas, xa referidas polos antigos romanos como couve sabeliana, son consideradas as formas ancestrais das verzas actuais. Hoxe pódense diferenciar de acordo coa lonxitude do caule e polas características das follas. A cor das follas varía entre o glauco, verde-escuro, verde-violáceo ou castaño-violeta.
Uso culinario
miniatura|esquerda|Verzas preparadas para a venda. As follas novas de verzas deste tipo poden ser utilizadas en saladas, apreciándose particularmente o uso concomitante de amendoíns torrados, améndoas torradas con mollo de soia e pemento vermello.
O caldo verde portugués e galego teñen como principais ingredientes a pataca e a verza. No noroeste de Alemaña, nas cidades de Bremen e Oldenburg, desenvolveuse toda unha cultura relacionada con estes tipos de verza. É frecuente que os restaurantes fagan as "Grünkohlfahrt", principalmente en xaneiro, onde se consome grandes cantidades de verzas, salchichas e schnaps. Existen festivais anuais en que se elixe, inclusive, o "rei das verzas." miniatura|230px|Couve portuguesa, do grupo tronchuda Son vexetais ricos en ferro, vitamina C e calcio. Debido ao seu valor nutricional, é un dos alimentos preferidos dos vexetarianos.
Literatura
A escola Kailyard, na literatura escocesa, que incluíu autores como J. M. Barrie (autor do Peter Pan), caracterizábase por temas relacionados coa vida rural tradicional escocesa. Kailyard significa "campo de verzas".
Comité Olímpico Húngaro
miniatura|200px|Logo do Comité Olímpico Húngaro. O Comité Olímpico Húngaro (en Magyar Olimpiai Bizottság; MOB) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Hungría.
Federacións
As federacións nacionais húngaras son as organizacións que coordinan todos os aspectos das súas disciplinas deportivas. Son responsables da formación, da competencia e do desenvolvemento do deporte. Existen 33 federacións olímpicas de verán e cinco de inverno en Hungría.
Suidoideos
A dos suidoideos (Suidoidea) é unha superfamilia de mamíferos artiodáctilos da suborde dos suínos, que non difire desta última máis que por algunhas familias hoxe extinguidas.
Galería de imaxes de Parada de Sil
Galería de imaxes do concello de Parada de Sil na provincia de Ourense.
Joan Puigcercós
Joan Puigcercós i Boixassa, nado en Ripoll (Xirona) o 2 de decembro de 1966 é un político catalán, de ideoloxía independentista catalá, pertencente ao partido Esquerra Republicana de Catalunya. Entre 2008 e 2011 foi presidente do devandito partido, en substitución de Carod Rovira. Foi substituído por Oriol Junqueras.
Igrexafeita, Mezonzo, Vilasantar
Igrexafeita, tamén chamado Xafeita, é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Title TK
Title TK é o terceiro álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Breeders, editado o 20 de maio do 2002 a través do selo 4AD no Reino Unido e Elektra Records nos Estados Unidos. Title TK foi gravado por Steve Albini, quen tamén se encargara do álbum de estrea do grupo, Pod. Title TK acadou o número 130 nos Estados Unidos e o 51 no Reino Unido.
Edición xaponesa
A edición xaponesa contén dúas cancións extra:
Game of Thrones (tempada 2)
A segunda tempada de serie de televisión Game of Thrones estreouse nos Estados Unidos a través da canle HBO o 1 de abril de 2012, e concluíu o 3 de xuño de 2012. Ó igual que a primeira tempada, componse de dez episodios. Está baseado en A Clash of Kings, o segundo libro da saga A Song of Ice and Fire creada por George R. R. Martin, da cal a serie é unha adaptación.
Personaxes
miniatura|upright=0.6|[[Peter Dinklage (Tyrion Lannister)]] miniatura|upright=0.6|[[Richard Madden (Robb Stark)]] miniatura|upright=0.6|[[Alfie Allen (Theon Greyjoy)]] miniatura|150px|[[Lena Headey (Cersei Lannister)]] miniatura|150px|[[Aidan Gillen (Petyr Baelish)]]
Abra profundorum
Abra profundorum é unha especie de bivalvo descrita por E. A. Smith en 1885. Abra profundorum forma parte do xénero Abra e da familia Semelidae. Non hai ningunha subespecie listada no Catalogue of Life.
Distrofina
A distrofina é unha proteína citoplasmática, que é unha parte vital do complexo proteico que conecta o citoesqueleto da fibra muscular coa matriz extracelular que rodea a célula a través da membrana plasmática. Este complexo recibe o nome de costámero ou complexo proteico asociado á distrofina. Moitas proteínas do músculo, como a α-distrobrevina, sincoilina, sinemina, sarcoglicano, distroglicano, e sarcospán, colocalízanse xunto á distrofina no costámero.
O xene da distrofina é o máis longo dos xenes humanos coñecidos, e ten unha lonxitude de 2500 kb e está situado no locus p21 do cromosoma X. O seu transcrito primario mide unhas 2400 kb e tarda 16 horas en transcribirse; o ARNm maduro é moito menor. O xene é moi complexo, con polo menos oito promotores independentes específicos de tecido e dous sitios de poliadenilación. Hai moitas isoformas desta proteína, xa que o ARNm sofre un splicing alternativo. Os 79 exóns dos que consta codifican unha proteína duns 3500 residuos de aminoácidos.
Función
A distrofina é unha proteína situada entre o sarcolema (membrana) e a capa máis externa de miofilamentos (a máis próxima á membrana) da fibra muscular (miofibra). É unha proteína cohesiva, que liga os filamentos de actina a outra proteína de soporte que está situada na superficie interna da membrana plasmática da fibra muscular. Esta proteína de soporte da superficie interna á súa vez lígase con outras dúas proteínas consecutivas, o que fai un conxunto de tres proteínas na ligazón. A proteína final desta ligazón está unida ao endomisio fibroso da fibra muscular. A distrofina soporta a forza que exerce a fibra muscular, e a ausencia de distrofina reduce a rixidez do músculo, incrementa a deformabilidade do sarcolema, e compromete a estabilidade mecánica dos costámeros e as súas conexións a miofibrilas próximas, como se viu en recentes estudos nos que se mediron as propiedades bioquímicas do sarcolema e as súas ligazóns por medio dos costámeros co aparato contráctil, e axuda tamén a impedir lesións na fibra muscular. O movemento dos filamentos finos (actina) crea unha forza no tecido conectivo extracelular que finalmente se converte na forza do tendón do músculo.
Aínda que a súa función no músculo liso do tracto respiratorio non está ben establecida, investigacións recentes indican que a distrofina, xunto con outras unidades do complexo glicoproteico da distrofina está asociada coa maduración fenotípica de dito músculo.
Patoloxía
A deficiencia en distrofina é unha das causas fundamentais dunha clase xeral de miopatías denominadas distrofias musculares. Esta grande proteína citosólica foi identificada en 1987 por Louis M. Kunkel, despois do descubrimento en 1986 do xene mutado que causa a distrofia muscular de Duchenne (DMD) .
O tecido esquelético normal contén só pequenas cantidades de distrofina (un 0,002% do total da proteína muscular), pero a súa ausencia (ou expresión anormal) causa o desenvolvemento dun conxunto de graves e actualmente incurables síntomas, que na súa maior parte se caracterizan por varias vías de sinalización aberrantes intracelulares que finalmente orixinan unha necrose pronunciada das miofibras e unha progresiva debilidade muscular e fatigabilidade. A maioría dos pacientes de distrofia muscular de Duchenne (DMD) acaban tendo que utilizar cadeira de rodas a idades temperás, e desenvolven gradualmente hipertrofia cardíaca (como resultado dunha grave fibrose no miocardio), que xeralmente causa unha morte prematura nas primeiras dúas ou tres décadas da vida. Aquelas mutacións no xene da distrofina que levan á produción de distrofina menos defectuosa, pero só parcialmente funcional, dan lugar a un fenotipo distrófico moito máis leve nos pacientes afectados, orixinando a doenza chamada distrofia muscular de Becker (BMD). Nalgúns casos o fenotipo dos pacientes é o suficientemente claro como para que os expertos poidan diferenciar durante o diagnóstico a DMD da BMD. A teoría máis comunmente usada actualmente para predicir se unha mutación dará lugar a un fenotipo de DMD ou de BMD, é a regra da pauta de lectura.
En xeral os pacientes con DMD teñen mutacións que causan unha terminación prematura da tradución (mutacións sen sentido ou que cambian a pauta de lectura), mentres que os pacientes de BMD teñen distrofinas de peso molecular reducido (derivadas de delecións en pauta) ou de expresión reducida.
Romance
Romance pode facer referencia a:
Distrofina
Herdanza neandertal
Unha variante do xene da da distrofina chamada B2006, parece ser unha introgresión herdada de apareamentos entre homes de neandertal e humanos modernos.
Os Vidás, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Os Vidás é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba habitado por dúas mulleres.
Sus (homónimos)
A palabra Sus pode referirse a:
Por outra parte, a sigla SUS poxde indicar:
A tragédia da rua das flores
A tragédia da rua das flores é unha novela de Eça de Queirós escrita entre 1877 e 1878. Relata a historia do incesto entre unha nai, Genoveva, e o seu fillo, Vítor de 23 anos, ao que abandonou ao nacer.
O Crime do Padre Amaro
O Crime do Padre Amaro é unha das obras do escritor portugués Eça de Queirós máis difundidas por todo o mundo. Trátase dunha obra polémica, que causou protestas da Igrexa católica, cando foi publicada en 1875, en Portugal. é considerada un documento humano e social do país e da súa época e tamén a primeira realización artística do realismo portugués. Eça de Queirós aproveitou a súa condición de administrador do concello de Leiria para, durante seis meses, coñecer e estudar o que sería o escenario da súa obra.
Argumento
Trata do romance entre Amaro e a nova rapariga Amélia, que xorde nun ambiente no que o propio papel da relixión está sometido a discusión e a moralidade de cada un é posta a proba. Namentres a tráxica historia de amor se desenvolve, personaxes secundarios manteñen instigadores debates sobre o papel da fe.
Ghana
Ghana, e oficialmente República de Ghana (en Republic of Ghana), é un país da África occidental, limitado a norte polo Burkina Faso, a leste polo Togo, a sur polo Golfo da Guinea e a oeste pola Costa do Marfil. A súa capital é Accra.
Historia
A historia de Ghana previamente ao último cuarto do século XV deriva basicamente da tradición oral, que refere ás migracións dos reinos antigos de Sahel — actualmente a Mauritania e Malí. Antes designada de Costa do Ouro, e renomeada para Ghana na secuencia da súa independencia en 1957 debido ás indicacións que os actuais habitantes descenden de emigrantes que se moveron para o Sur do Imperio Ghana. Unha das partes interesantes da historia de Ghana é o retorno de libertos afro-brasileiros, formando unha comunidade chamada Tabón.
Ghana foi a primeira colonia da África negra en obter a independencia, en 1957, a partir da colonia británica de Costa do Ouro e do territorio de Togoland. Desde 1992 é unha democracia.
Subdivisións
A maior en superficie é a Setentrional, cunha área de 70.388 km², e a menor é a do Gran Accra, con 2.593 km². As menos poboadas son as dúas rexións fronteirizas do norte, Ghana Occidental e Oriental, as cales tamén son as máis secas, pois encóntranse no límite meridional do Sahel. A zona suroeste de todo o territorio é a máis chuviosa, fértil e densamente poboada.
A rexión-reino dos Ashanti ten unha forte identidade que inclúe o mantemento dunha monarquía con fortes poderes simbólicos, culturais e representativos. É a máis poboada, por encima incluso do Gran Accra, onde se atopa a capital.
Xeografía
Ghana situase no golfo da Guinea, na África occidental, algúns graos apenas a norte do Ecuador. A metade do país fica a menos de 152 metros por riba do nivel do mar, e o seu punto máis elevado ten 883 m. Os 537 quilómetros de costa son principalmente litorais baixos e areosos, tras dos cales se estenden chairas cubertas por vexetación de pequeno porte, interseitada por varios ríos e ribeiras, a maioría dos cales só son navegábeis en canoas. Ao norte, preto da fronteira coa Costa do Marfil, esténdese unha faixa de foresta húmida tropical interrompida por outeiros densamente forestados e moitos ríos. Esta área, coñecida como Ashanti, produce moito do cacao, minerais e madeira do país. Ao norte desta faixa, a altitude varía entre 91 e 396 metros acima do nivel do mar e o territorio está coberto por arbustos baixos, sabana e chairas cobertas de herba.
O clima é tropical. A faixa costeira oriental é morna e comparativamente seca; o canto suroeste é quente e húmido; o norte é quente e seco. Existen dúas estacións das chuvias no sur: maio-xuño e agosto-setembro; no norte, as estacións das choivas tenden a fundirse. Un vento quente de nordeste, o harmadón, sopra en xaneiro e febreiro. A precipitación media anual na zona costeira é de preto de 83 centímetros.
O lago Volta, o maior lago feito polo ser humano, esténdese desde a barraxe de Akosombo no sueste do Ghana ata á cidade de Yapei, 520 quilómetros para norte. O lago xera electricidade, prové dunha vía de transporte no interior e é un recurso potencialmente valioso para a irrigación e mais para a acuicultura.
Universidade Politécnica de Helsinqui
miniatura|Auditorium do edificio principal de TKK A Universidade Politécnica de Helsinqui, en finés Teknillinen korkeakoulu (abreviatura TKK), foi fundada como Escola Técnica en Helsinqui, Finlandia, en 1849. No ano 1872, foi transformada en Escola Superior e dende 1967 ten a súa sede principal na cidade de Espoo da rexión metropolitana, na urbanización de Otaniemi. Varios dos seus edificios máis emblemáticos foron deseñados polo egrexio arquitecto finlandés Alvar Aalto.
Actualmente, 3.419 persoas traballan na universidade, de eles, 246 son catedráticos. A universidade está dividida en doce facultades onde estudan unhas 15.000 persoas.
Rumex
Rumex é un xénero de plantas dicotiledóneas da familia Polygonaceae, familia á que, xunto co xénero Polygonum, fornecen o 90% de especies. Inclúe unhas 120 especies aceptadas, se ben a sinonimia complica a súa nomenclatura. O xénero inclúe a R. bucephalophorus, especie moi común, e outras tan populares como Rumex scutatus e Rumex induratus), que son empregadas como ensalada. Outras especies do xéneno son a aceda ou acedeira (Rumex acetosa), a carvea (Rumex crispus), as labazas ou lampazas (Rumex obtusifolius, Rumex pulcher  ou Rumex friessii);
Etimoloxía
Do latín rŭmex, rumǐcis, xa recollido por Plinio o Vello para designar o xénero na súa época (quod... appellant, nostri vero rumicem, alii lapathum canterinum - que nós [os latinos] chamamos rumex, e outros lapathum canterinum) (XX, 85).
Especies
miniatura|right|[[Aceda (Rumex acetosa)]]
miniatura|right|Rumex alpinus Rumex britannica|miniatura|right Rumex bucephalophorus, [[Hábito (planta)|hábito|miniatura|right]] Rumex maritimus|miniatura|right Rumex obtusifolius|miniatura|right Rumex thyrsiflorus|miniatura|right Rumex trianguivalvis|miniatura|right
Cetimina
Unha cetimina é unha imina que é estruturalmente análoga a unha cetona.
As cetiminas teñen a fórmula xeral  (onde R' é un grupo distinto de hidróxeno). As cetiminas son similares ás aldiminas, as cales son análogas de aldehidos.
Un importante subgrupo de cetiminas son as bases de Schiff, nas cales o substituínte no átomo de nitróxeno (R') é un grupo alquilo ou arilo, non un átomo de hidróxeno.
Nomenclatura
As cetiminas poden nomearse substitutivamente como derivados "-ilideno" do azano do hidruro parental, substituíndo o "-o" polo sufixo "-imina". Compostos coa estrutura xeral  poden ser tamén nomeados como iminas N-sbustituidas ou como derivados -ilideno dunha amina:
Joshua Fishman
Joshua Fishman (Shikl Fishman), nado en 1926 en Filadelfia e finado o 1 de marzo de 2015, foi un sociolingüista norteamericano, especialista en yiddish e creador do concepto de diglosia.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Pensylvania e na de Columbia. En 1960 obtén o posto de profesor de psicoloxía na Universidade Yeshiva de Nova York. Fundou o International Journal of the Sociology of Language.
672
Véxase tamén
Historia ano a ano
Joshua Fishman
Traxectoria
Coas súas obras Readings in the Sociology of Language (1968) e Advances in the Sociology of Language (1971-1972) foi un dos creadores da socioloxía da linguaxe. Fisham modificou a definición de diglosia dada por Charles Ferguson, para lle dar un matiz de funcionalidade comunicativa diferente para cada variedade lingüística que fala a comunidade.
Marcoi, Román, Vilalba
Marcoi é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
A cor negra na cultura popular galega
300px|miniatura|Corvo Coma acontece noutras cores, a cor negra representa na cultura popular galega a morte e, moitas veces, asóciase co mal e co demo. Aínda así, non son raras as crenzas que atribúen determinadas propiedades curativas ós animais de cor negra.
Así, as galiñas negras, e noutros lugares os pombiños negros, son os preferidos para certos ensalmos cos que curar enfermidades e mal de ollo. Igualmente, crese que os ovos dunha galiña negra son máis nutritivos cós das doutra cor, e pola mesma razón son os que se utilizan en determinados remedios para que estes sexan máis eficaces: como tal, os ovos de galiña negra curan as dores dos cólicos. Para cura-la dor de costado, aplícase sobre a parte dorida unha galiña negra aberta en canal. En Ponte Sampaio (Pontevedra) utilizan cascas de ovos de galiña negra, mesturadas cunhas herbas, para diagnostica-lo mal de aire: faise unha pasta que se coloca nunha cataplasma sobre o ventre do meniño enfermo e, segundo a cor coa que apareza ó cabo das 24 horas, poderá identificarse o causante do mal.
Risco recolleu que se pode conseguir unha sonada beberaxe para namorar seguindo o seguinte ritual: cóllese unha pita negra ás doce da noite e acódese xunta un cemiterio, córtaselle a cabeza e guíndase dentro, sen dar volta á cabeza. A seguir, éntrase no camposanto e apáñase terra de sete sepulturas, cóllese a galiña e mestúrase esa terra coa cabeza e co sangue da pita, bótase todo nun lenzo e cóase auga por el, dando a beber desta auga á persoa a quen se quere namorar (Risco:472).
En xeral, o caldo de galiña que se dá ás mulleres paridas, para que recuperen axiña as forzas, é mellor se se fai cunha galiña negra.
O unto de porco negro úsase para cura-lo herpes (en Padrenda, Ourense), partido en nove anacos que se mesturan con nove areas de sal e nove follas de loureiro.
Dá boa sorte criar un gato negro regalado, así como é de mala sorte cruzarse no camiño cun gato negro. Para Rodríguez López, ter un gato negro na casa trae boa sorte. Lis Quibén recolleu a crenza de que para cura-lo tirizó había que pasa-lo rabo dun gato negro polo ollo enfermo.
Crese que as ánimas veñen en figura de animais, especialmente en forma de avelaíñas, pero se son de cor negra considéranse agoiros dunha desgraza próxima, mesmo dunha morte; se foren brancas, dise que veñen anunciar boas novas de familiares ausentes.
Taboada Chivite recolle a crenza de que na noite de San Xoán aparécese un touro negro de ouro no alto dun castro pontevedrés.
A cor negra no léxico
Como adxectivo, ademais do significado directo da cor, toma o valor abstracto de terrible, intenso, cruel: fame negra, sede negra, o medo é negro.
Distrito de Mallakastër
O Distrito de Mallakastër (en albanés, Rrethi i Mallakastrës) é un dos 36 distritos da Albania localizado na prefectura de Fier. A súa capital é Ballsh.
Daniel Batán
Daniel Batán, nado en Lalín o 3 de xuño de 1980, é un compositor e baixista de jazz galego.
Montmerle-sur-Saône
Montmerle-sur-Saône é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Daniel Batán
Traxectoria
Bolseiro da Escola Estudio de Santiago de Compostela, do Seminario Permanente de Jazz de Pontevedra e alumno de Victor Wooten, Gary Willis ou Frank Gambale gradúase baixo a máxima cualificación no Centro Superior de Música do País Vasco (Musikene) con especialidade en jazz. Funda o grupo galego de jazz Telegraph Vadis xunto ao pianista Iago Mouriño, traballa como compositor para as Big Bands de Bob Sands, Bobby Martínez e Miguel Blanco. Premiado no IV Concurso de Composición y Arreglos para Big Band traballa actualmente como director da Big Band de Castela-A Mancha e coordinador da Facultade de Artes Escénicas, Música e Danza.
Opa, Mezonzo, Vilasantar
Opa é un lugar da parroquia de Mezonzo, no concello coruñés de Vilasantar, na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 18 habitantes (12 homes e seis mulleres).
Viva (filme de 2015)
Viva é un filme irlandés de 2015, rodado en lingua castelá e ambientado en Cuba, dirixido por Paddy Breathnach e escrito por Mark O'Halloran. O filme foi escollido como candidato de Irlanda para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios. Clasificouse na lista curta de decembro xunto a outros oito filmes, mais finalmente non foi nomeado.
Reserva biolóxica Bosque Nuboso Monteverde
miniatura|dereita|Ponte colgante na reserva de Monteverde. A Reserva biolóxica Bosque Nuboso Monteverde é unha reserva privada situada en Costa Rica ao longo da serra de Tilarán, entre as provincias de Puntarenas e Alajuela.
O seu nome débese á cidade próxima de Monteverde e foi creada en 1972. A reserva componse de máis de 10 500 hectáreas de selva tropical, e recibe uns 70 000 visitantes ao ano. Posúe 6 zonas ecolóxicas, o 90 % das cales son de bosque virxe.
Os científicos e turistas desde entón atoparon na reserva unha moi alta biodiversidade, que consiste en máis de 2500 especies de plantas (incluídas centos de especies de orquídeas concentradas nun só lugar), 100 especies de mamíferos, 400 especies de aves, 120 especies de réptiles e anfibios, e miles de insectos.
Características
A Reserva biolóxica de Monteverde abrangue unha área de conservación biolóxica que se localiza na Cordilleira de Tilarán, na Provincia de Puntarenas, Costa Rica. A reserva é de propiedade privada e ten unha extensión superior ás 10 000 ha, protexendo unha parte importante dos extensos bosques nubrados da cordilleera de Tilarán. Ademais forma un corredor biolóxico co Parque Nacional Volcán Arenal denominado "Complexo de bosque nuboso Arenal-Monteverde".
A zona é visitada anualmente por máis de 70 000 turistas que acoden principalmente a observar aves e a contemplar o bosque nubrado. Está situada a 5 km ao leste do centro de Santa Elena, no distrito de Monteverde (provincia de Puntarenas).
674
Véxase tamén
Historia ano a ano
Reserva biolóxica Bosque Nuboso Monteverde
Reserva privada
A área corresponde na súa totalidade a unha reserva privada, propiedade do Centro Científico Tropical (CCT), unha ONG científica e educativa costarriqueña sen fins de lucro, fundada en 1962. A Reserva como tal, foi establecida en 1972 e inmediatamente asumiu a súa administración o CCT.
Esta área silvestre creouse para protexer a flora, a fauna e os recursos hídricos, e para levar a cabo tanto estudos científicos coma programas de educación ambiental.