cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guillerme X de Aquitania
Duque de Aquitania
Era tamén un home de armas. Entrou en conflitos coa Normandía (atacouna en 1136, aliado con Godofredo V, conde de Anjou que reclamaba esas terras no nome da súa muller) e con Francia.
Tamén dentro do seu ducado tivo que facer fronte á alianza dos Lusignans e os Parthenays en contra del, resolveu o conflito coa total destrución dos seus inimigos. miniatura|300px|Bernardo de Claraval converte a Guillerme X. En cuestións de política internacional, Guillerme X apoiou nun principio ao antipapa Anacleto II, nas loitas do cisma de 1130, opoñéndose ao Papa Inocencio II, e en contra do desexo dos seus propios bispos. No ano 1134, Bernardo de Claraval convenceu a Guillerme de que abandonase o partido de Anacleto e apoiase a Inocencio. Sobre este feito, existe a lenda de que Guillerme, farto da insistencia do monxe, decide terminar dunha vez con esas molestias e irrompe armado na igrexa de Partenay onde san Bernardo estaba celebrando misa. Ao ver entrar ao duque, o abade foi ao seu encontro levando nas mans o cáliz e a hostia. Sometido pola forza que emanaba do home santo, Guillerme caeu de xeonllos, cheo de arrepentimento e someteuse ao que se lle pedía.
En 1137 Guillerme iniciou a peregrinación a Santiago de Compostela, talvez para expiar os seus pecados, pero morreu no camiño, posiblemente dunha intoxicación alimentaria. Sabéndose morrer, escribiulle unha carta ao rei Luís VI de Francia encomendándolle a protección da súa filla e herdeira Leonor, que entón tiña quince anos, e pedíndolle que lle atopase un marido axeitado. Luís VI aceptou o encargo e casou á herdeira de Aquitania co seu propio fillo, o futuro Luís VII de Francia. Coa intención de que o ducado de Aquitania e o reino de Francia quedaron unidos, aínda que o devalar dos acontecementos posteriores non fixo tan simple esta manobra política.
Personaxe literaria
A súa morte camiño de Santiago, levou ao seu trobador Cercamon a compoñer un planh, unha elexía na súa honra coñecida como Lo plaing comenz iradamen, que comeza dicindo:
e que remata facendo referencia á peregrinación:
Co tempo e apoiándose na versión máis serodia da súa morte que aseguraba que dera chegado a Santiago e que, sabéndose moi enfermo, ordenou que o levaran á Catedral, onde morreu ante a tumba do Apóstolo, converteron a Guillerme X nunha personaxe literaria, o protagonista do Romance de don Gaiferos, que canta esta peregrinación a Compostela.
Juan Novás
Juan Novás Guillán, nado no Grove o 28 de abril de 1880 e finado en Pontevedra o 26 de abril de 1967, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Membros do SEG en [[1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo, Xesús Carro, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás.]]
Foi presidente da Asociación Protectora del Obrero e membro do padroado do Museo Provincial de Pontevedra dende 1930. Dedicouse ao estudo da historia e da arte. Amigo de Xosé Filgueira Valverde, foi militante do Partido Galeguista que logo abandonou con el para entrar na Dereita Galeguista e despois afiliarse a Falange Española Tradicionalista y de las JONS. Foi o primeiro secretario da Comisión Depuradora do Maxisterio de Pontevedra, posto no que permaneceu até marzo de 1937. Foi concelleiro e tenente de alcalde de Pontevedra
Publicou ''Educación física. Que debe ser la educación gimnástica en la escuela primaria? Programa de ejercicios que deben practicar los niños (1909) e dirixiu o Boletín de Educación'' (1934-1936). Foi inspector de ensino primario (1944) e cronista oficial da cidade de Pontevedra (1960-1967). Colaborou en Spes. Revista mensual. Órgano de la Juventud Católica de Pontevedra. Recibiu a Cruz de Afonso X O Sabio.
Vida persoal
Casou con María Viñas del Monte, da que enviuvou, para volver casar cunha compañeira da inspección, María Cruz Pérez.
Gogos
A principios de 2008, novos gogos apareceron en toda Europa. Hai 80 tipos diferentes para coleccionar, así como tamén adhesivos, videoxogos etc.
The Mists of Avalon (telefilme)
The Mists of Avalon é un telefilme estadounidense dirixido por Uli Edel que foi estreado no 2001. Está baseado na novela The Mists of Avalon de Marion Zimmer Bradley. Foi producido pola canle americana TNT.
Sinopse
Historia na que se amosa como a vida do mítico Rei Artur estivo sempre marcada por diferentes mulleres que o influíron dende a súa infancia, sendo a súa tía, gran sacerdotisa da illa de Avalon, o reino das fadas. Este feito marcaría o seu destino.
Liga de Campións da EHF
A Copa de Europa de Balonmán, tamén denominada Liga de Campións (Champions League en inglés) é o nome que recibe a máxima competición de clubs de balonmán a nivel europeo. Está organizada pola EHF (European Handball Federation), e reúne aos mellores equipos das principais ligas do balonmán europeo.
A competición celébrase anualmente dende a tempada 1956-57, aínda que ao longo dos anos foi modificado o sistema de competición. Nos primeiros anos participaban unicamente os campións de cada unha das ligas nacionais adscritas á EHF. Actualmente reúne aos mellores clasificados das principais ligas, non só aos campións. O club con máis títulos da Copa de Europa de Balonmán é o FC Barcelona da Liga ASOBAL, con nove títulos, e o actual campión é precisamente o FC Barcelona.
Sistema de competición
Actualmente a Copa de Europa consta dunha fase preliminar na que oito equipos de ligas de países de menor coeficiente se agrupan en dous grupos de catro equipos cada un. O gañador de cada grupo pasa á seguinte rolda.
Na segunda rolda hai catro grupos de seis equipos cada un. Nesta rolda participan os mellores equipos europeos, achegando a Bundesliga e a Liga ASOBAL tres clubs cada unha.
Os catro primeiros clasificados pasan a oitavos de final, enfrontándose en sorteo cruzado (primeiros contra cuartos e segundos contra terceiros) e a dobre partido (un encontro no campo de cada equipo).
Os oito clasificados pasan a cuartos de final en sorteo puro e tamén a dobre partido.
Finalmente, os catro vencedores disputan o título baixo o formato de Final a Catro ou Final Four.
Galería de imaxes da comarca de Quiroga
miniatura|dereita|250px|Comarca de Quiroga Galería de imaxes da comarca de Quiroga.
A comarca de Quiroga comprende os concellos de Folgoso do Courel, Quiroga e Ribas de Sil.
Marcel Proust
Valentin Louis Georges Eugène Marcel Proust, nado en París o 10 de xullo de 1871 e finado na mesma cidade o 18 de novembro de 1922, foi un escritor francés que cultivou tanto a novela coma o ensaio. A súa obra máis coñecida e Á busca do tempo perdido (en francés: À la recherche du temps perdu), unha colección de sete novelas escritas entre 1908 e 1922 e publicadas entre 1913 e 1927; das sete, as tres últimas son póstumas. Traballou na obra ata a extenuación e morreu de esgotamento por mor dunha bronquite mal curada. É considerado pola crítica e polos escritores como un dos autores máis influentes do século XX.
Infancia
miniatura|esquerda|230px|Robert e Marcel (dereita) Proust no ano 1877. Marcel Proust naceu en París, no barrio de Auteuil (o actual distrito 16.to). Foi o fillo máis vello dun prestixioso médico, Adrien Proust, famoso epidemiólogo francés, profesor na Facultade de Medicina de París e conselleiro do goberno en materia de sanidade, e de Jeanne Clemence Weil, xudía alsaciana neta dun antigo ministro de xustiza, quen, posuidora dunha vasta cultura, foi determinante en canto á vocación literaria de Proust; a ela dedicou este o seu máis intenso afecto durante toda a súa vida. Proust foi criado na fe católica do seu pai. Foi bautizado o 5 de agosto de 1871 na igrexa de Saint-Louis d'Antin, mais nunca practicou formalmente a súa fe. Posteriormente converteuse ó ateísmo e era algo místico.
A característica fraxilidade e hipersensibilidade de Proust provén dende o mesmo nacemento e primeiros anos, polo que medrou entre continuas atencións da súa nai:
Por outra banda, Adrien e Jeanne tiveron un segundo fillo, Robert, nado en 1873, que, a diferenza de Marcel, satisfixo os propósitos do seu pai respecto do futuro profesional da súa prole, pois foi un cirurxián exitoso, polo que Proust puido esquivar ben pronto a presión familiar e converterse nun home de letras.
A familia de Proust adoitaba viaxar dende Auteuil ata a casa dos seus tíos Amiot e Elisabeth Proust, irmá de Adrien, na tempada de Pascua. A casa atopábase en Illiers, a vila do pai, a uns 25 quilómetros de Chartres. Mentres que en Auteuil, cerca do Bois de Boulogne, ademais de en Cabourg e en Trouville inspiraríase Proust para crear o Balbec da À la recherche..., Illiers foi o modelo para o imaxinario Combray. Tanto é así que, en 1971, Illiers foi rebautizada Illiers-Combray en honor de Proust, e alí acoden, case en procesión relixiosa, os fieis proustianos a tomar unha cunca de té con madalenas para recordar a famosa pasaxe de Pola banda de Swann.
Adolescencia e xuventude
miniatura|esquerda|Marcel Proust fotografado en [[1887, á idade de 15 anos.]] Cursou a ensinanza secundaria no Liceo Condorcet, obtendo excelentes cualificacións e desenvolvendo a súa vocación polas letras. No ano 1889, tras cumprir o Servizo Militar en Orleáns, comezou a asistir a clases na Universidade da Sorbona e na École Libre des Sciences Politiques. Nestes anos descartara a opción da carreira diplomática decantándose finalmente pola literatura, e entrando a traballar durante un tempo na Biblioteca Mazarino de París. Frecuentou os salóns literarios da princesa Mathilde, Madame Strauss ou Madame de Caillavet, onde coñeceu a Charles Maurras, Anatole France ou Léon Daudet entre outros.
En 1894, publicou Les plaisirs et les jours, unha recompilación de poemas en prosa que prologou Anatole France, retratos e narracións nun estilo decadentista; o libro pasou case desapercibido e proporcionoulle a Proust unha reputación de mundano e diletante que non se desvaneceu ata a publicación dos primeiros volumes da obra Á busca do tempo perdido. Fixo amizade con Robert de Montesquiou, e grazas a el introdúcese entre 1894 e 1900 nos círculos dos salóns máis aristocráticos. A partir do verán de 1895, emprendeu a redacción dunha novela co título póstumo Jean Santeuil, o nome do protagonista, unha colección de fragmentos pero non unha obra terminada, na que evocou todo o caso Dreyfus, no que tomou parte activa. Estudou o esteta inglés John Ruskin, intelectual que prohibira que se traducisen os seus libros en vida; ao morrer Ruskin en 1900, Proust púxose a traducir ao francés La Bible d'Amiens  e Sésame et les lys. Con esta intención, emprendeu varias "peregrinacións ruskinianas" no norte de Francia, en Amiens e sobre todo a Venecia. Máis adiante, distanciaríase del afirmando que apreciar unha obra porque un determinado escritor fala dela é pervertir a arte: hai que estimar a obra en si mesma.
Adultez
Trala morte da súa nai en 1905 agraváronse os problemas de asma, caendo tamén nunha profunda depresión, foi esta a época na que decidiu escribir unha das súas obras capitais, Á busca do tempo perdido, un ciclo novelesco que concibiu como a historia da súa vocación, tanto tempo postergada. Anteriormente escribira para Le Figaro diversas parodias de escritores famosos (Balzac, Flaubert...) e comezara Contre Sainte-Beuve, a cabalo entre a novela e o ensaio e con pasaxes que despois pasarían a Á busca do tempo perdido.
A primeira obra da serie, Pola banda de Swann, Du côté de chez Swann, foi publicada en 1913 e costeada por el mesmo ante o desinterese dos editores. A segunda entrega, À l'ombre des jeunes filles en fleur, foi editada en 1918 e tivo unha grande acollida, gañando o Premio Goncourt. O resto de volumes da serie foron publicados de maneira póstuma entre 1922 e 1927 polo seu irmán, Robert.
O recoñecemento da crítica non foi inmediato, xa que o primeiro tomo foi rexeitado por varias editoriais, entre elas Nouvelle Revue française (NRF). Nun comezo, André Gide non estaba entusiasmado co seu traballo. De feito, o primeiro volume foi rexeitado pola editorial Gallimard seguindo o consello de Gide. Posteriormente, escribiría a Proust lamentándose por este feito e chamándoo un dos maiores erros da súa vida. En xaneiro de 1914, André Gide escribiu unha soada carta dirixida a Marcel Proust:
Á busca do tempo perdido
miniatura|300px|Principais personaxes de [[Á busca do tempo perdido.]] Comezada en 1909, Á busca do tempo perdido, consiste en 7 volumes que suman máis de 3 200 páxinas e 2.000 personaxes. Graham Greene cualificou a Proust como o máis grande novelista do século XX, e W. Somerset Maugham referiuse á súa novela como a mellor obra de ficción ata a data. Pola súa banda, Virginia Woolf afirmou: Se eu puidese escribir así!. En España, Azorín foi grande admirador de Marcel Proust.
A novela, que Proust comparou coa estrutura dunha catedral gótica, é unha reconstrución dunha vida a través dunha memoria involuntaria. O tempo ao que se refire Proust é o tempo vivido, pero non lineal senón a través do recordo coas súas digresións, saltos e lagoas, polo que a novela adquire unha estrutura labiríntica. O estilo xeral da novela de Proust é unha sintaxe bastante complexa, un léxico amplo, unhas frases longas e coa oralidade sometida ao estilo literario.
Quizais a maior dificultade que atopa o lector desta obra sexa a extensión de moitas das súas frases, cheas de múltiples incisos e sen apenas algunha pausa na que o lector poida recuperar o bafo. A máis longa de todas elas ten unha lonxitude de varios metros.
Vida persoal
Proust era homosexual, e a súa sexualidade e as relacións con homes son obxecto de debate dos seus biógrafos. Malia que a súa ama de chaves, Céleste Albaret, nega este aspecto da sexualidade de Proust nas súas memorias, a súa negación é contraria ás declaracións de moitos dos amigos e contemporáneos de Proust, incluíndo o seu compañeiro escritor André Gide así como o seu axudante Ernest A. Forssgren.
Proust nunca admitiu abertamente a súa homosexualidade, aínda que a súa familia e amigos achegados sabíano ou sospeitábano. En 1897, mesmo combateu en duelo co escritor Jean Lorrain, quen cuestionou publicamente a natureza da relación de Proust con Lucien Daudet (ámbolos dous duelistas sobreviviron). Malia a negación pública de Proust, a súa relación romántica co compositor Reynaldo Hahn, e o namoro co seu chófer e secretario Alfred Agostinelli están ben documentados. O 11 de xaneiro de 1918, Proust foi un dos homes identificados pola policía nunha redada ó bordel masculino dirixido por Albert Le Cuziat. Un amigo de Proust, o poeta Paul Morand, burlouse publicamente das visitas de Proust a prostitutos. No seu xornal, Morand fala de Proust e de Gide, como “cazando constantemente, nunca saciados polas súas aventuras... merodeadores eternos, aventureiros sexuais incansables."
O grao de influencia da sexualidade de Proust na súa escrita é un tema a debate. Porén, Á busca do tempo perdido analiza a homosexualidade en detalle e presenta varios personaxes principais, tanto homes coma mulleres, que son homosexuais ou bisexuais: o Barón de Charlus, Robert de Saint-Loup e Albertine Simonet. A homosexualidade tamén aparece como tema en Les plaisirs et les jours e na súa novela non rematada, Jean Santeuil.
Proust herdou gran parte da ideoloxía política da súa nai, que apoiaba a Terceira República Francesa e estaba próxima ó centro liberal da política francesa. Nun artigo de 1892 publicado en Le Banquet e titulado "L'Irréligion d'État", Proust condenou as medidas anticlericais extremas, como a expulsión dos monxes, observando que "un podería sorprenderse de que a negación da relixión traia como consecuencia o mesmo fanatismo, intolerancia e persecución que a relixión mesma". Argumentou que o socialismo representaba unha ameaza maior para a sociedade que a Igrexa. Reflexionando sobre o tema outra vez no ano 1904, no artigo "La mort des cathédrales" Proust escribiu que os seus temores sobre o destino da cultura francesa diminuíran a medida que os deputados anticlericais se aliaban co clero cando se enfrontaban á agresión alemá. Proust sempre rexeitou os puntos de vista intolerantes e non liberais que albergaban moitos sacerdotes daquela época, mais cría que os cregos máis ilustrados podían ser tan progresistas como os secularistas máis ilustrados, e que ámbolos dous poderían servir á causa da "República liberal avanzada".
Proust foi un dos primeiros en apoiar a Dreyfus, asistinto incluso ó xuízo de Émile Zola e proclamando orgullosamente ter sido quen lle pediu a Anatole France que asinase a petición de apoio á inocencia de Dreyfus. En 1919, cando os representantes de Action Française de dereitas publicaron un manifesto a prol do colonialismo francés e da Igrexa católica como a encarnación dos valores civilizados, Proust rexeitou o seu nacionalismo e chauvinismo e mosouse a prol dunha visión liberal pluralista que reconocese o legado cultural do cristianismo en Francia. Julien Benda eloxiou a Proust en La Trahison des clercs como un escritor que se distinguía da súa xeración ó evitar as trampas xemelgas do nacionalismo e do sectarismo de clase.
Obras
miniatura|200px|Tomo VI (La prisonière) de Á busca do tempo perdido (1923).
A Fianteira, Vilalonga, Sanxenxo
A Fianteira é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 14 habitantes en 2016 (8 mulleres e 6 homes), o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2009, cando eran 16 veciños, e 2004, cando eran 21.
Cidrás, Marín (San Xián), Marín
Cidrás é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 77 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 42 mulleres.
Cuarta República Francesa
A Cuarta República Francesa é o nome que recibe o réxime político francés entre a entrada en vigor da Constitución do 13 de outubro de 1946 e o 4 de outubro de 1958, en gran parte foi continuación da Terceira República Francesa, herdando algúns dos seus problemas como a inestabilidade dos seus gobernos, un total de 21 gabinetes nos doce anos da IV República, na cal predominaron as forzas conservadoras moderadas dos democristiáns, radicais e algúns gaullistas xunto a un forte Partido Comunista Francés e un Partido Socialista que non conseguía atraerse á maioría da esquerda. Algunhas decisións importantes que se tomaron durante a IV República foron a extensión do dereito ao voto ás mulleres, a sinatura do Tratado de Roma, a fin da colonización francesa en Indochina e a constitución dunha forza nuclear francesa.
Fronte á paralización política, no plano económico presentou un alto dinamismo, reconstruíndo o seu aparato produtivo moi rapidamente tras a segunda guerra mundial continuando as políticas que adoptara o goberno de concentración de Charles De Gaulle baseado nunha ampla planificación e na nacionalización das industrias básicas. O crecemento económico continuou ata 1956 cando as guerras coloniais provocaron o escancamento económico.
Fin da IV República
Unha nova crise gobernamental máis grave cás outras ocorreu o 15 de abril de 1958 coa caída do goberno de Félix Gaillard. A crise rematou o 13 de maio coa investidura de Pierre Pflimlin, partidario dun inmediato alto o fogo co FLN, como novo xefe do gabinete. O exército considerou o nomeamento como unha ultraxe e ese día en Alxer unha multitude de colonos asaltaron a delegación do goberno da cidade e se constituíu un comité de saúde pública encabezado polo xeneral Jacques Massu e apoiado por outros destacados militares, desafiando a autoridade do goberno.
O 24 de maio os sublevados en Alxeria ocuparon Córsega e estableceron comités de seguridade pública a semellanza do de Alxer. Mesmo sectores da esquerda comezaron a ver como o mal menor un goberno de de Gaulle que evitara unha confrontación militar.
O 27 de maio de Gaulle anunciou o inicio de conversas para o cambio de goberno e o primeiro ministro dimitiu ao día seguinte.
O 29 de maio o presidente da República René Coty anunciou a súa decisión de chamar a Charles de Gaulle á presidencia do Consello, ameazando con dimitir se a Asemblea Nacional non o investía. O 1 de xuño de 1958 era investido con 329 votos favorables, 224 en contra e 37 abstecións, opuxéronse os comunistas, a metade dos socialistas e a fracción do Partido Radical dirixida por Pierre Mendès-France
Raahe
Raahe (sueco Brahestad) é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 24 961 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 889,00 km2, dos cales 874,59 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 24,61 hab./km².
Gambia nos Xogos Olímpicos
Gambia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1984, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos de Verán. O país nunca gañou unha medalla olímpica e tampouco competiu nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Raahe
O concello é unilingüe en finés.
Ab urbe condita
Segundo esa numeración o ano actual (2023) é o ano.
Arquivo Nacional do Brasil
O Arquivo Nacional do Brasil é o elemento central do sistema de xestión de arquivo de arquivos (SIGA) no Brasil. Foi creado o 2 de xaneiro de 1838. Ten a súa sede no Río de Xaneiro. Segundo a Lei de Arquivos (Lei 8.159) do 8 de xaneiro de 1991, ten o deber de organizar, gardar, preservar, dar acceso e divulgar o patrimonio documental do goberno federal, servindo ao Estado e aos cidadáns.
A colección do Arquivo Nacional contén 55 km de documentos textuais; 2.240.000 fotografías e negativos; 27.000 ilustracións, debuxos animados; 75.000 mapas e planos; 7000 discos e 2000 cintas magnéticas de son; 90.000 rolos de película e 12.000 cintas magnéticas en vídeo. Tamén conta cunha biblioteca especializada en historia, arquivos, ciencias da información, dereito administrativo e administración pública, con preto de 43.000 libros e libretos, 900 xornais e 6.300 obras raras.
Inocencio XIII, papa
Michelangelo Conti (* Poli, preto de Palestrina, Estados Pontificios, 13 de maio de 1655 - † Roma, 7 de marzo de 1724). foi elixido papa o 8 de maio de 1721 baixo o nome de Inocencio XIII (en latín Innocentius XIII, en italiano Innocenzo XIII). É o papa n.º 244 da Igrexa católica entre os anos 1721 e 1724. En memoria de Inocencio III, un dos seus antecesores, tomou o nome de Inocencio XIII.
A Hedra
O topónimo galego A Hedra pode referirse a:
Gold Standard Laboratories
Gold Standard Laboratories ou GSL foi un selo discográfico independente fundado en 1993 en Boulder (Colorado) por Sonny Kay. En 2000 trasladou a sede a San Diego e dous anos despois aos Ánxeles. A etiqueta cesou as súas actividades o 29 de outubro de 2007.
A comezos de 2001 Omar Rodríguez-López, membro de At the Drive-In nese momento e posteriormente de The Mars Volta, converteuse en co-propietario de Gold Standard Laboratories.
O Igrexario, Vilalonga, Sanxenxo
O Igrexario é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 24 habitantes en 2016 (11 mulleres e 13 homes), mantendo a poboación que tiña en 2009, cando eran 23 veciños, e cun leve descenso respecto ó ano 2004, cando eran 26.
Gore Vidal
Eugene Luther Gore Vidal, máis coñecido como Gore Vidal, nado en West Point (Nova York) o 3 de outubro de 1925 e finado nos Ánxeles o 31 de xullo de 2012, foi un escritor, ensaísta, militar, guionista e periodista estadounidense, candidato ao Premio Nobel de Literatura.
Durante gran parte dos últimos anos do século XX, Vidal dividiu o seu tempo entre Ravello (Italia, na Costa Amalfitana), e Os Ánxeles. En 2003, vendeu a súa casa de Ravello para pasar a maior parte do seu tempo nos Ánxeles. En novembro de 2003, morreu o seu compañeiro de moitos anos, Howard Austen. Foron, a súa homosexualidade, así como as súas ideas políticas progresistas, as causas principais da animadversión que xerou nas distintas administracións estadounidenses, sendo obxectivo marcado desde a época do McCarthismo.
Gore Vidal foi socio honorario da Sociedade Nacional Laica. miniatura|260px|Gore Vidal, fotografado por [[Carl Van Vechten, 1948.]]
Traxectoria
De neno levárono a Washington, D.C., onde estudou no colexio St. Albans. Seu avó Gore estaba por entón cego, e o mozo Vidal líalle en voz alta, ademais de exercer frecuentemente como guía seu, o que lle deu acceso aos corrillos do poder (algo pouco usual para un rapaz). O non-intervencionismo do senador Gore foi desde aquela unha das bases fundamentais da filosofía política de Vidal, quen sempre foi crítico co que el percibiu como «imperialismo estadounidense».
Tras a súa graduación na Phillips Exeter Academy, Gore alistouse na reserva do Exército dos Estados Unidos en 1943.
Mercedes Suárez Pazos
Mercedes Suárez Pazos, nada na Coruña o 28 de abril de 1950, é unha profesora e investigadora galega.
The Smashing Pumpkins
The Smashing Pumpkins é unha banda de rock alternativo estadounidense que destacou durante a década dos 90. Formouse no ano 1987 en Chicago e separouse no ano 2000. A súa formación clásica estivo composta por Billy Corgan (guitarra e voz), James Iha (guitarra), D'Arcy Wretzky (baixo) e Jimmy Chamberlin (batería). D'Arcy deixou o grupo en 1999 e foi substituída pola baixista canadense Melissa Auf der Maur, que proviña da banda Hole.
A principios do ano 2006 Billy Corgan e Jimmy Chamberlin volveron resucitar The Smashing Pumpkins e comezaron a gravar un novo traballo despois de seis anos de silencio. Este disco, titulado Zeitgeist, saíu o 6 de xullo de 2007 a través do selo Reprise Records. Billy Corgan e Jimmy Chamberlin contaron cos novos membros Jeff Schroeder (guitarra, vocais), Ginger Reyes (baixo, vocais) e Lisa Harriton (teclados, vocais) para a xira de divulgación do álbum Zeitgeist.
En marzo do ano 2009, Corgan anunciou que Chamberlin deixaba a banda, pero que el continuaría gravando e actuando usando o nome de The Smashing Pumpkins. Corgan recrutou ao batería Mike Byrne para reemprazalo. O grupo publicou o seu derradeiro traballo ata a data, Oceania, en xuño do ano 2012.
Renegando das raíces punk rock de moitas das bandas de rock alternativo da súa época, The Smashing Pumpkins ten un son diverso, denso e con guitarras pesadas, contendo elementos de rock gótico, heavy metal, dream pop, rock psicodélico, rock progresivo, shoegazing e, nas últimas gravacións, música electrónica.
A formación da banda
Aos 19 anos, o cantante e guitarrista Billy Corgan deixou a súa cidade natal de Chicago, Illinois, e trasladouse a St. Petersburg en Florida coa súa banda de rock gótico The Marked, chamada así polas marcas de nacemento que tiñan Billy e o batería nunha man. O conxunto tivo un éxito limitado e rapidamente se disolveu. Corgan volveu a Chicago e comezou a traballar nunha tenda de discos e formou a idea de crear unha banda chamada The Smashing Pumpkins. miniatura|esquerda|[[Billy Corgan, líder da banda]] En 1987, na tenda, Billy coñeceu a James Iha, un descendente de xaponeses que estudaba artes gráficas na Loyola University e tiña un grupo chamado Snake Train. Co tempo, James e Billy decatáronse de que tiñan gustos e intereses semellantes e acabaron por formar xuntos unha banda. James continuou tocando con Snake Train, mentres Billy buscaba a outras persoas interesadas en xuntarse a eles. Xuntos comezaron a compoñer temas, coa axuda dunha caixa de ritmos, cunha forte influencia de The Cure e New Order.
O dúo, con Corgan no baixo, Iha na guitarra e a súa caixa de ritmos, actuou por vez primeira o 9 de xullo de 1988 nun bar chamado Chicago 21.
Billy coñeceu a D'Arcy nun bar de Chicago, chamado Avalon. No seu exterior comezaron a discutir sobre a banda que acababa de tocar alí, Dan Reed Network. Durante a discusión ela comentou que tocaba o baixo e Billy díxolle que tiña unha banda e que estaba na procura dun baixista, así que acabou dándolle o seu teléfono para facer unha proba.
Despois dun tempo D'Arcy chamou a Billy para facer unha audición. Durante a proba D'Arcy estaba moi nerviosa, e segundo Billy Corgan, apenas era capaz de coller o baixo, pero gustáronlle as súas maneiras e a súa personalidade e acabou entrando na banda sen apenas escoitala tocar.
A esas alturas, Billy e James xa tiñan algún material gravado. Xunto con Ron Roesing (o batería de The Marked) gravaron unha demo no estudio doméstico do produtor Bob English, en xuño de 1988. A cinta foi titulada Nothing Ever Changes e a banda gañou o nome de The Smashing Pumpkins. Pouco despois desa primeira experiencia nun estudio, Ron deixou o grupo. Cunha caixa de ritmos, Billy e James gravaron unha segunda demo, que tiña cancións como "My Eternity", "Screaming" e "Bleed", todas compostas por Corgan e déronlle esa cinta a Joe Shanahan, dono do Metro Club, lugar bastante famoso en Chicago.
A primeira presentación de The Smashing Pumpkins aconteceu no día 10 de agosto de 1988 no Avalon, con preto de 50 persoas no público. D'arcy xa tocaba o baixo, con Billy nas voces e á guitarra, e James na segunda guitarra (a batería aínda era electrónica). Joe Shanahan estaba presente e gustóulle a actuación da banda, polo que os convidou a tocar no Metro Club cunha condición: que atopasen un batería de verdade.
A partir desa condición os Pumpkins comezaron a buscar un cuarto membro, mentres facían pequenos concertos e comezaban a ser coñecidos no underground americano. Un amigo de Billy suxeríulles contactar con Jimmy Chamberlin, un batería de jazz que fora integrante de JP & The Cats. Jimmy estaba desempregado nesa época, e aceptou a invitación de Billy Corgan para entrar en The Smashing Pumpkins. El incluso estivera presente nalgúns dos primeiros concertos da banda e pensaba que o grupo era unha "atrocidade", pero con potencial e moi boas letras. O día 5 de outubro The Smashing Pumpkins realizou a súa primeira actuación con Chamberlin no Cabaret Metro.
As primeiras actuacións como cuarteto
En novembro de 1988, os Pumpkins (xa cun certo prestixio no circuíto alternativo) conseguiron unha boa oportunidade de divulgar o seu traballo: foron convidados para abrir un concerto de Jane's Addiction, unha das bandas de rock alternativo máis importantes dos Estados Unidos.
A comezos de 1989, The Smashing Pumpkins participou nun programa especial da radio WZRD de Chicago, tocando 11 temas para promocionar o seu futuro primeiro álbum e unha nova demo gravada (que non tiña título) pouco tempo antes. O día 17 de marzo (Billy cumpría 22 anos ese día), tocaron nun festival chamado Light Into Dark, que contaba tamén con outras catro bandas de Chicago. Cada banda tivo 30 minutos para amosar o seu traballo, e máis tarde un recompilatorio dese festival saíu polo selo Halo Records, onde The Smashing Pumpkins aparece con dúas cancións, "Sun" e "My Dahlia". En setembro, unha nova demo, chamada Moon, foi gravada e comercializada pola banda. Para pechar o ano, foron convidados para ser os abreconcertos de The Lemonheads en novembro, e participaron nun concerto o último día do ano ao lado da banda My Life With Thrill Kill Kult. miniatura|200px|[[James Iha, guitarrista da banda]] O ano de 1990 comezou co lanzamento dun vinilo de 7" chamado "I Am One", a través do selo local Limited Potential. O mini disco traía, ademais do tema que lle dá título, tamén o tema "Not Worthing Asking". En agosto, tanto recentemente formado proxecto paralelo de Billy Corgan, Starchildren, como The Smashing Pumpkins fixeron concertos polos Estados Unidos. Nesa época, os Pumpkins xa tocaban algunhas das cancións que irían aparecer no seu primeiro disco, á parte de de versións como "Sookie Sookie" de Steppenwolf e "Godzilla" de Blue Öyster Cult. Billy dicía que a súa banda tiña influencias do movemento grunge que comezaba a saír de Seattle, e de bandas de hard rock antigas, como Cream, Blue Cheer e Led Zeppelin.
Aínda en decembro, a banda conseguiu un contrato para o lanzamento do seu primeiro álbum. Ese contrato foi feito coa Caroline Records, de Nova York. O grupo quería colocar no mercado o seu primeiro disco rapidamente, e para iso contrataron as sesións de gravación co produtor Butch Vig (que tamén estaba traballando con Nirvana nesa época) no Smart Studio, en Madison, Wisconsin), para comezar ese mesmo mes de decembro de 1990. O disco tería un custe de 20.000 dólares.
Nesa época, Billy xa decidira cal sería o nome do álbum. En homenaxe á actriz Lillian Gish o disco de estrea de The Smashing Pumpkins chamaríase Gish.
O lanzamento de Gish
Gish é finalmente lanzado no día 28 de maio de 1991, aínda que a banda xa estaba de xira dende o día 9, actuando como abreconcertos de Guns 'n' Roses. Dise que ese primeiro disco dos Pumpkins non foi un grande éxito comercial ao ser ofuscado polo lanzamento case simultáneo de Nevermind de Nirvana (tamén producido por Butch Vig). De calquera xeito, a expectativa inicial da Caroline de vender 30.000 copias foi superada en moito.
A promoción
Despois dos concertos ao lado de Guns 'n' Roses, The Smashing Pumpkins parte para unha xira mundial de divulgación de Gish, que duraría 18 meses e case leva ao fin precoz da banda. Ao longo desa xira, comezaron a aparecer problemas entre os catro integrantes, ao mesmo tempo que se facía evidente que eles non se levaban moi ben. Paralelamente á xira, o conxunto foi axendando varios concertos, aparicións en programas de televisión e radio, entrevistas e reportaxes en revistas etc. Aos poucos, The Smashing Pumpkins ía gañando fama.
Nesa época, a banda xa asinara un contrato coa Hut, unha subsidiaria da Virgin Records. O primeiro lanzamento polo novo selo foi unha edición limitada do sinxelo de "Siva", que viña con outra canción de Gish, chamada "Windowpaine". Lanzamentos dese tipo servían para aumentar as vendas de Gish, mentres o prestixio de The Smashing Pumpkins era cada vez maior no circuíto alternativo estadounidense.
miniatura|200px|Billy Corgan en 1992.
En outubro a banda fixo algúns concertos con Red Hot Chili Peppers e Pearl Jam. O día 17 de decembro a banda presentouse no famoso Whiskey a Go-Go nos Ánxeles, e para pechar o ano de 1991 fixeron un novo lanzamento pola Hut Records: un EP chamado Lull. Este contiña os temas "Rhinoceros", "Blue", "Slunk" e "Bye June" (esta última canción sacada da demo Moon). A portada dese EP ten unha parte da letra de "Obscured", un tema que aparecerá en futuros lanzamentos da banda.
1992 comeza e a primeira aparición dos Pumpkins nos medios é unha reportaxe na revista Spiral Scratch. O artigo titulado "Fuck Off... We're From Chicago!" conta a traxectoria da banda, ten entrevistas con Billy Corgan e Jimmy Chamberlin e unha recensión de Gish, destacando o feito de que Billy Corgan estivese preto de catro meses dentro do estudio perfeccionando cada canción deste traballo.
En marzo, unha nova reportaxe noutra gran revista, desa vez na Guitar Player. Nela, Billy Corgan describe o proceso de gravación de Gish. Aínda en marzo, mentres estaban aínda na xira mundial, algúns membros da banda facían aparicións especiais, como no día 28, cando D'arcy, Billy e James subiron a un escenario xunto con Pearl Jam. Ao lado do grupo de Seattle, eles tocan "Windowpaine", e unha versión dos Beatles chamada "I Got a Feeling".
Problemas na banda
Os problemas entre os integrantes de The Smashing Pumpkins xa eran coñecidos polos fans e pola prensa e eles mesmos os admitíano. Billy dixo certa vez que os Pumpkins non funcionaban como unha banda normal, e que os períodos xuntos eran verdadeiros pesadelos para el. Debido a eses problemas Billy pasou por un bloqueo creativo e non conseguía escribir nada.
No fin da xira de Gish, en setembro de 1992, a banda concedeuse un período de descanso (o feito de estar lonxe uns dos outros xa era algo reconfortante), pero a Virgin comezou a presionalos para a gravación dun novo disco. Así, a comezos de 1993, The Smashing Pumpkins comeza a traballar para lanzar o seu segundo disco, o sucesor de Gish.
Pero, antes do lanzamento do disco, mentres se iniciaban as sesións de gravación, a banda reaparece no escenario musical. O día 15 de marzo, fan un concerto no Center Stage en Atlanta. Tocan algunhas cancións inéditas que irán estar no segundo disco, como "Quiet" e "Today". As gravacións dese novo traballo estaban acontecendo xustamente en Atlanta, no Triclops Sound Studio, e un dos motivos que os levou a escoller ese local foi tentar manter a Jimmy Chamberlin lonxe de Chicago, onde el podía conseguir doadamente drogas, aínda que parece que non funcionou como agardaban, xa que tivo varias recaídas durante as sesións, e incluso tivo que estar durante cinco días lonxe do estudio para recuperarse dunha crise máis grave. Á parte diso, as gravacións avanzaron normalmente e acabaron consumindo a maior parte da primeira metade de 1993.
A gravación de Siamese Dream
En xuño, despois de aproximadamente 5 meses nos estudios (novamente ao lado do produtor Butch Vig) e con 8 horas diarias de traballo, a banda termina o seu segundo álbum. Todas as cancións foran meticulosamente traballadas, reforzando aínda máis o mito que se formaba ao redor de Billy Corgan, que o describía como un músico extremadamente minuncioso e ás veces ata neurótico. Algunhas pasaxes de guitarras chegaron a ser regravadas 28 veces. Á parte diso, o gran misterio que envolve a ese proceso de gravación é se Billy Corgan gravou ou non a maioría dos instrumentos que escoitamos no álbum. miniatura|200px|A baixista [[D'arcy Wretzky]] The Smashing Pumpkins gravou máis de 25 cancións durante ese período dentro do estudio, pero só 13 foron escollidas para estar no disco. Aínda habían 15 temas máis escritos por Billy Corgan, pero que ao final non foron gravadas.
O primeiro sinxelo do novo álbum que está por vir chámase Cherub Rock e é lanzado o día 13 de xullo. Á parte da canción que lle dá o título (que Billy di ser unha reflexión sobre a súa relación cos medios e a contracultura), figuran no sinxelo os temas "French Movie Theme", "Pissant" e outra que non aparece listada no libreto, "Star Spangled Banner".
O día 27 de xullo, Siamese Dream, o segundo álbum de The Smashing Pumpkins, é finalmente lanzado. Butch Vig, nunha entrevista na época do lanzamento, facía unha comparación entre Billy Corgan e Kurt Cobain: mentres o líder de Nirvana sinxelamante chegaba ao estudio, tocaba o que tiña que tocar e marchaba; Billy Corgan chegaba a estar 16 horas diarias traballando nas súas composicións. Outros feitos ilustran ben como foi a gravación de Siamese Dream: Billy pediu que ningún coñecido o chamase durante ese tempo, pois quería concentrarse completamente no seu traballo.
Despois diso, a relación entre os catro integrantes parecía un pouco máis estable. A convivencia aparentemente trouxo un pouco mais de tolerancia e respecto entre eles. Pero aínda non eran grandes amigos, e o libreto de Siamese Dream é proba diso: antes da lista de persoas dos agradecementos escribiron: "The Smashing Pumpkins, nunha estraña mostra de unidade, queren agradecer...".
Mario Casas
Traxectoria
Nado no barrio coruñés da Sardiñeira, en 1994 marchou vivir a Barcelona coa súa familia. Alí comezou a traballar en publicidade, ata que a finais do 2003 marchou estudar teatro a Madrid. En 2006 participa en SMS unha serie emitida en La Sexta. Nese mesmo ano Casas debuta no cine co filme El camino de los ingleses, dirixido por Antonio Banderas, mais a súa sona acadaríaa grazas á súa participación na serie de televisión española Los hombres de Paco.
No 2009 foi protagonista de dous dos filmes españois de máis éxito en recadación do ano; Fuga de cerebros, coprotagonizada con Amaia Salamanca, e mais Mentiras y gordas canda Yon González, Ana María Polvorosa, Ana de Armas e mais Hugo Silva. Ámbalas dúas conseguiron lideralo portelo nacional durante a fin de semana da súa estrea.
The Smashing Pumpkins
A gravación de Siamese Dream
O disco entrou directo na décima posición no Billboard Chart. No día seguinte ao lanzamento, The Smashing Pumpkins parte para unha xira de promoción do seu novo traballo, chamada "Rock Invasion", ao lado de Red Red Meat. O primeiro concerto acontece no Cabaret Metro, en Chicago, que tamén foi escenario dalgunhas das primeiras actuacións da banda. E foi durante esa xira, nunha pequena cerimonia realizada na súa casa en Chicago, cando Billy Corgan casou con Chris Fabian, unha artista plástica que traballaba nun museo desa mesma cidade. A parella iríase separar algún tempo despois.
Mario Casas
Vida persoal
En 2009 empezou unha relación coa tamén actriz María Valverde Rodríguez, coñecéndose ó coincidir na rodaxe da película La mula, que se estreou en maio de 2013, debido a diversos problemas.
The Smashing Pumpkins
A gravación de Siamese Dream
En agosto, as vendas de Siamese Dream comezaran a sorprender. O disco tivo moitas críticas positivas, e ata as vendas de Gish, que ata ese momento vendera unhas 300.000 copias, comezaron a subir considerablemente.
O segundo sinxelo, Today, saíu en setembro. Billy Corgan curiosamente explica que é sobre o suicidio, acto que el case cometeu anteriormente. "É gracioso cantar sobre o mellor día da miña vida... sinxelamente porque non podía estar peor", di nunha dos centos de entrevistas que el concedeu nesa época.
Promoción e entrevistas
Paralelamente á xira, a banda fai varias presentacións en radios e programas de televisión. Destacan as aparicións no programa inglés White Room e no estadounidense Saturday Night Live, onde tocan "Cherub Rock" e "Today".
En novembro, Siamese Dream gaña o disco de platino, debido ao millón de copias vendidas. Nese mes, a banda (e en especial, Billy Corgan) continúa dando entrevistas. Nelas, Corgan é preguntado sobre o súa antiga relación con Courtney Love (el négase a falar sobre iso), e declara tamén que, quen lea con atención as letras de Siamese Dream, chegará á conclusión de que é un perfecto desequilibrado. Outra entrevista interesante concedida por el foi para a revista Detais, onde di que a segunda canción do disco, chamada "Quiet", é sobre a súa relación cos seus parentes, e sobre a impresión que tiña de mozo de que todo o mundo o reprimía.
The Smashing Pumpkins comeza o ano de 1994 presentándose en Australia. Aínda en xaneiro, Billy Corgan revela algúns plans da banda para aquel ano: lanzar un disco de caras-b (que saíu a finais de ano) e tamén un disco en vivo (que acabaría saíndo como un vídeo, chamado Vieuphoria). Máis entrevistas foron concedidas polos compoñentes da banda, nas cales, por exemplo, Jimmy fala (para a revista Modern Drummer) sobre como aprendeu a tocar a batería e as súas experiencias anteriores co jazz, e James fala (para a revista Sassy) sobre o seu can, chamado Bugg.
En marzo, Gish gaña o disco de ouro polas 500.000 copias vendidas e é lanzado un novo sinxelo de Siamese Dream, chamado Disarm (a canción preferida de Billy dese disco). Ese sinxelo saíu en dúas versións distintas, unha coa palabra "smile" (sorriso) na portada e coas cancións "Soothe" e "Blew Away" (esa última escrita e cantada por James Iha), e a outra coa palabra "heart" (corazón) e coa canción "Dancing in the Moonlight". Nun concerto no día 25 dese mes de marzo, no Palmer Auditorium da cidade de Davenport, a banda presenta a canción "Bullet With Butterfly Wings" (editada no seu seguinte disco).
Starchildren
En xuño, Billy consegue sacar tempo da súa axenda para dedicar un pouco a Starchildren, o seu proxecto paralelo. Eles fan o seu terceiro concerto o día 18 dese mes, e lanzan un disco pola TVT Records, xunto coa banda Catherine. A formación de Starchildren estaba composta por Billy, James e Jimmy dos Pumpkins, Mark Rew de Catherine e Mary Magdaline. Nese concerto, a banda tocou algunhas versións, cancións antigas e algúns temas inéditos dos Smashing Pumpkins, que aparecerían en lanzamentos futuros. miniatura|250px|Billy e Jimmy ao vivo En xullo, The Smashing Pumpkins acaba sendo cabeza de cartel no tradicional festival Lollapalooza. Inicialmente ía ser Nirvana, pero coa morte de Kurt Cobain en abril The Smashing Pumpkins foi escollido para esa posición. Aínda nese mes, Billy Corgan dixo na revista Musician que o seguinte disco da banda probablemente sería dobre.
En setembro, nunha entevista á revista Guitar Player, Billy revela máis detalles sobre o futuro novo lanzamento. El di que será o disco máis ecléctico da banda, con influencias diferentes, con cancións acústicas, pesadas, electrónicas, instrumentais, e ata con orquestras. A esas alturas xa estaban comopostos uns 40 temas, e só 28 serían escollidas. As gravacións deberían comezar despois da xira de Siamese Dream. Tamén en setembro, a famosa revista Spin nomea aos Pumpkins como a banda do ano.
En outubro, o día 4, é lanzado o álbum de caras-b Pisces Iscariot. Este ten, á parte das cancións escritas polos Pumpkins que por un motivo ou por outro non entraran nos dous discos de estudio anteriores, dúas versións: "Landslide" de Fleetwood Mac e "A Girl Named Sandoz" de The Animals. O libreto ten explicacións sobre cada canción, mecanografadas por Billy Corgan. A banda tamén lanzou en edición limitada o disco Earphoria, que sería unha versión en disco do vídeo Vieuphoria, lanzado pouco antes. Aínda en outubro, Gish é relanzado cunha remasterización parcial.
Rematadas a xira de Siamese Dream e os concertos no Lollapalooza, a banda decide descansar durante algún tempo antes de comezar a traballar no seguinte álbum. Nese período lonxe dos escenarios e estudios, D'arcy e James formaron xuntos a Scratchie Records, un selo independente.