cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Camilo José Cela
Primeiros anos
Foi fillo de Camilo Crisanto Cela Fernández e Camila Emanuela Trulock Bertorini, de ascendencia inglesa (filla de John Trulock) e italiana. Recibiu o bautismo cos nomes de Camilo José Manuel Juan Ramón Francisco de Jerónimo na Colexiata de Santa María a Maior de Adina. Entre 1921 e 1925 a familia viviu en Vigo, e despois instaláronse en Madrid, onde fora destinado seu pai. Camilo José asiste ao colexio dos Escolapios da rúa Xeneral Díaz Porlier. En 1928 naceu a súa irmá Ana Cela Trulock, profesora e tradutora. Tivo sete irmáns máis. miniatura|Placa na casa en que viviu en Vigo. Entre 1931 e 1932 ingresou varias veces no hospital das Navas (Guadarrama) a causa dunha tuberculose pulmonar, empregou eses períodos de repouso na lectura da obra completa de José Ortega y Gasset e as colección completas dos clásicos españois de Rivadeneira, Cervantes e Quevedo. En 1933 Cela concluíu os seus estudos secundarios. En 1934 inicia a carreira de Medicina na Universidade Complutense, pero moi pronto descoida estes estudos para asistir, na nova Facultade de Filosofía e Letras, ás clases de Literatura española contemporánea de Pedro Salinas, a quen confía os seus primeiros poemas. Alí faise amigo do escritor e filólogo Alonso Zamora Vicente. Tamén establece amizade con Miguel Hernández e María Zambrano, en cuxa casa da Praza do Conde de Barajas coñece en faladoiro a Max Aub e outros escritores e intelectuais.
1936-1950
En 1936 anunciara no xornal arxentino La Plata a súa novela de poesía Pisando la dudosa luz del día, que non foi publicada até 1945.
Nos anos da guerra civil española, e durante o asedio de Madrid, o escritor, integrado no exército nacional, foi ferido no fronte e hospitalizado.
En 1940 inicia os estudos de Dereito en Madrid. Empeza a publicar en España, entre elas unha hoxe desaparecida Biografía popular de San Juan de la Cruz que firma co pseudónimo de "Matilde Verdú", e o artigo "Fotografías de la Pardo Bazán", que aparece no número 25 da revista Y no febreiro dese ano.
En xaneiro de 1942 conclúe La familia de Pascual Duarte, unha dura historia ambientada nunha aldea estremeña que reflicte o mundo popular e campesiño e uns seres primitivos, de instintos primarios e grandes paixóns, onde destacan o odio e a violencia. Escrita cunha prosa desgarrada e crúa, foi todo un acontecemento e deu lugar mesmo a unha corrente, coñecida como tremendismo. Custoulle encontrar un editor, tarefa na que conta co alento e a axuda do seu amigo José María de Cossío, ó que Cela lle fará regalo do manuscrito. A finais de ano a obra é editada por Aldecoa en Burgos. Pío Baroja, que xa non quixo meter o seu prólogo, asustado por mor do como se podería poñer-lo asunto, declara no xornal El español de 2 de xaneiro de 1943 que é unha novela moi boa.
En 1943, tralo éxito de La familia de Pascual Duarte, as revistas literarias do momento, entre elas El español e La Estafeta Literaria, aplauden a obra. Non obstante, é obxecto de efectivos ataques por parte de Ecclesia, voceiro da Xerarquía católica. Isto provoca que a segunda edición, sexa prohibida en novembro. Cela deixa os seus estudos de Dereito e o seu emprego para dedicarse por completo á literatura. A novela Pabellón de reposo, publicada no folletín El Español, fala sobre a vida solitaria dos tuberculosos internados nos lazaretos.
O 12 de marzo de 1944 Camilo José Cela casa con María del Rosario Conde Picavea, (Charo), falecida o 8 de febreiro do ano 2003. Publica a novela Nuevas andanzas y desventuras de Lazarillo de Tormes no semanario La Juventud, nun intento de actualizar o xénero picaresco que non tivo moito éxito.
En 1947 publica El bonito crimen del carabinero y otras invenciones, engaños y ofuscaciones. Admirador e, en parte debedor, de Pío Baroja, no ano anterior decidira facer a aventura paisaxística da Xeración do 98 e empezou a percorrer a pé paisaxes de Castela, experiencia que materializaría en varios libros de viaxes. Cela expón a súa pintura na galería Clan de Madrid e logo na sala coruñesa de Lino Pérez.
En 1948 publícase en Madrid o libros de viaxes Viaje a La Alcarria. Cela é o viaxeiro que vai contando pequenas anécdotas e describindo as paisaxes e as xentes das poboacións de La Alcarria por onde pasa. Co peto ás costas e a cantimplora suxeita ao cinto, o viaxeiro vai realizando o percorrido. Cando a viaxe remata o escritor deixa atrás a Alcarria coas súas notas a costas e un pouco de morriña. En San Sebastián saca á parte o Cancionero de la Alcarria, que a partir da edición de 1954, únense nunha mesma obra; tamén escribe e publica "El cuento de la buena pipa".
En 1949 publica o conto fabulista El gallego y su cuadrilla e Otros apuntes carpetovetónicos, onde se acentúa a súa tendencia á esquematización psicolóxica e ó xogo formal. Nese ano é nomeado cronista oficial da vila de Padrón.
1951-1975
En 1951, logo dalgúns problemas coa censura do goberno de Perón, publícase en Buenos Aires La colmena, unha novela coral que reflicte a sociedade e a cultura española, na que se narra a vida malpocada duns seres no Madrid da posguerra. Por ese motivo, foi nun principio prohibida en España. Anos despois foi levada ao cine por Mario Camus, cunha actuación do propio autor.
En 1952 publica dúas novelas de viaxes (Ávila e Del Miño al Bidasoa), dúas novelas curtas (Timoteo el incomprendido e Santa Balbina 37, gas en cada piso) e o guión El cerco del demonio. En 1953 publica Mrs. Caldwell habla con su hijo, un alucinado monólogo dunha muller co seu fillo morto. Tamén publica as novelas curtas Café de artistas e Baralla de invencións, ademais do guión Manicomio.
En 1954 múdase de Madrid a Palma, e coñece a Ernest Hemingway. Ao ano seguinte publica La catira, unha novela ambientada nos círculos venezolanos. En abril de 1956 comeza a publicarse a revista mensual Papeles de Son Armadans, da que asume a dirección. Nela apareceron publicacións de moitos escritores españois do exilio durante a ditadura franquista. Ademais, publica Judíos, moros y cristianos (novela de viaxes) e El molino de viento (novela curta). Visita El Escorial con Hemingway, co que coincide de novo en outubro no enterro de Pío Baroja, sendo Cela unha das persoas que baixan o sarcófago.
O 21 de febreiro de 1957 é elixido para ocupar a cadeira "Q" da Real Academia Española, vacante tralo falecemento do Almirante Estrada. O día 26 de maio le o seu discurso de ingreso sobre a obra literaria do pintor Solana, sendo contestado por Gregorio Marañón. Ese mesmo ano publica Tres poemas gallegos (libro de poesías), Nuevo retablo de don Cristobita (conto e fábulas), Cajón de sastre e La rueda de los ocios (escolma de artigos). Comeza a adaptar e traducir o cantar I do Poema del Mio Cid, que remata dous anos máis tarde.
En 1958 viaxa por dúas veces a Francia e visita a Pablo Picasso na Californie. Durante o verán recibe en Mallorca a Américo Castro e Jorge Guillén. Nese ano publica tres libros: Historias de España, Los ciegos Los tontos e Don Pío Baroja.
En 1959 publica La Cucaña (se ben algúns fragmentos xa foran publicados en 1953 no Correo Literario). La verdadera historia de Gumersinda Cosculluela, chica que prefirió la muerte a la deshonra e Encarnación Toledano o la perdición de los hombres inauguran os chamados romances do cego. La rosa é un libro de memorias (existe unha tradución ao galego a cargo de Isabel Soto e Alexandra Cabaleiro), e Primer viaje andaluz é unha novela de viaxes. Nela conta as notas dun vagabundo polas terras de Xaén, Córdoba, Sevilla e Huelva. En maio organiza e convoca dende Papeles de Son Armadans, as Conversaciones poéticas de Formentor, ás que acoden destacados poetas españois e estranxeiros.
En 1965 publica Viaje a U.S.A., derradeiro libro de romances de cego publicado coas experiencias dos seus discursos en devandita Universidade. Tamén publica as novelas curtas La familia del héroe e El ciudadano Iscariote Reclús e os libros de viaxes Páginas de geografía errabunda e Viaje al Pirineo de Lérida (publicada no ABC).
En 1970 publica o libro de viaxes Barcelona, e en 1971 sae o 2º tomo do Diccionario secreto. En 1972 edita o artigo "La bola del mundo". En 1973 aparece a novela Oficio de tinieblas 5, na que toca unha linguaxe intelectual e técnica, sen pautas, signos de puntuación e sen capitais. Tamén nese ano publica a novela El tacatá oxidado.
Bikini
thumb|Mulleres en bikini O bikini (do inglés "bikini") é unha peza feminina de baño composta de dous triángulos de tea na parte superior similar a un apertador que cobre os seos e dous triángulos de tea na parte inferior, a frontal que cobre a pelve, pero que expón o embigo, e a parte de atrás que cobre as nádegas. O tamaño da parte superior e inferior pode variar desde a cobertura completa dos seos, pelve, e nádegas, ata os deseños máis atrevidos como o tanga que cobren só a aréola e o monte de Venus, pero expoñen as nádegas.
O deseñador de moda Jacques Heim presentou en París un deseño de traxe de baño de dúas pezas en 1946 ao que chamou Atome. Do mesmo xeito que os traxes de baño da época, cubría o embigo da usuaria, e non atraeu moita atención. O enxeñeiro e deseñador automobilístico parisiense Louis Réard presentou o seu deseño pouco despois. O seu provocador deseño foi arriscado, expón o embigo da usuaria e gran parte das súas nádegas. Ningún modelo de pasarela aceptou poñelo, polo que contratou unhabailarina de striptease do Casino de París para presentalo nunha pasarela de moda de traxes de baño. Bautizou o traxe de baño polo atol Bikini, onde tivera lugar a primeira proba pública dunha bomba nuclear só catro días antes.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1976 publica o conto Rol de cornudos. O 8 de xullo concédeselle o doutoramento Honoris Causa pola Birmingham University. Comeza a Enciclopedia del erotismo, que aparece o ano seguinte.
Bikini
Debido ao seu controvertido e revelador deseño, o bikini foi aceptado moi lentamente polo público. Gañou maior presenza e aceptación cando estrelas do cine como Brigitte Bardot, Raquel Welch e Ursula Andress os usaron e foron fotografadas en praias públicas e vistas no cine. En moitos países, o deseño foi prohibido nas praias e noutros lugares públicos.
Camilo José Cela
1976-1990
O 27 de marzo de 1977 responde na Real Academia Española o discurso de recepción do novelista Gonzalo Torrente Ballester, nunha disertación sobre a arte narrativo. Por designación Real, Cela é nomeado senador nas primeiras Cortes Xerais da transición democrática de España.
Cabozo (rede social)
Cabozo é unha rede social galega xurdida no ano 2007 polo programador Antonio Mariño. Inicialmente fora denominado como Pantry (en inglés, despensa), e non foi até 2008 cando mudou a súa denominación á actual. Malia todo, non foi até 2009 cando se abriu ao público. En febreiro de 2012, Cabozo contaba cunha comunidade de arredor de 7.000 persoas entre os usuarios rexistrados na propia web e os seus seguidores en distintas plataformas sociais. Para poder ter acceso á mesma é precisa unha invitación externa que se pode conseguir mediante un coñecido que xa teña unha conta en Cabozo ou póndonos en contacto por Facebook, Twitter ou correo electrónico cos coordinadores da rede social.
Bikini
O deseño do bikini converteuse en común na maioría dos países occidentais a mediados da década de 1960 como traxe de baño e roupa interior. A finais do século XX era amplamente utilizado como roupa de deporte en Volei praia e culturismo. Hai unha serie de variantes modernas do deseño empregado para fins de mercadotecnia e como clasificacións industriais, incluíndo o monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini e skirtini. O traxe de baño masculino dunha soa peza tamén se pode denominar bikini. De igual forma, unha variedade de tipos de roupas íntimas de homes e mulleres descríbense como roupa interior de bikini.
Cabozo (rede social)
Asemade, cabe mencionar que esta característica é a que constitúe o especial atractivo da rede galega, posto que non se crean relacións previas senón que se seguen as persoas segundo o grao de interese que desperten as súas publicacións ou contribucións.
Bikini
O bikini creceu gradualmente para obter unha grande aceptación na sociedade occidental. A principios dos anos 2000, os bikinis convertéronse nun negocio anual de 811 millóns de dólares e aumentaron os servizos derivados como a depilación tipo inguas brasileiras e o bronceado.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1978 toma parte activa na revisión que o Senado efectúa sobre o texto da Constitución Española de 1978 elaborado no Congreso dos Deputados. A súa emenda insiste en denominar a lingua oficial do Estado coma "castelán ou español". O 4 de xullo recibe o terceiro doutoramento Honoris Causa, nesta ocasión pola Universidad John F. Kennedy de Buenos Aires. No outono, a compañía Lope de Vega, dirixida por José Tamayo, estrea no Teatro de la Comedia a adaptación de La Celestina levada a cabo por Cela, con Irene Gutiérrez Caba, Teresa Rabal e Terele Pávez.
Cabozo (rede social)
Esta rede conta cun posto na lista das 50 páxinas galegas máis interesantes. Esta clasificación é realizada por Código Cero.
Bikini
Na antigüidade
miniatura|A antiga Vila Romana del Casale (286-305 d.C.) en Sicilia contén unha das primeiras ilustracións coñecidas dun bikini.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1979, coa convocatoria de novas eleccións xerais, Cela conclúe a súa etapa de Senador por designación real. Desaparece a publicación Papeles de Son Armadans co artigo "Breves palabras de despedida", tras vinte e tres anos de existencia. Escribe Los sueños vanos, los ángeles curiosos (conto e fábula, apuntamento ou divertimento) e La Celestina (traducida e adaptada o ano anterior, pero cuns matices un pouco máis atractivos no castelán moderno). miniatura|Estatua de Camilo José Cela en Padrón. O 28 de xaneiro de 1980 é investido Doutor Honoris Causa pola Facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Nese mesmo ano concédeselle a Gran Cruz da Orde de Isabel La Católica. Tamén recibe outros dous doutoramentos Honoris Causa, polas Universidades de Palma (o 22 de xaneiro) e Interamericana de San Xoán de Porto Rico (Doutor en Letras, o 1 de xuño).
Bikini
Na antigüidade
O arqueólogo James Mellaart describiu o bikini máis antigo en Çatalhöyük, Anatolia, na era Chalcolithic (ao redor do 5600 a.C.), onde unha deusa nai está representada montada sobre dous leopardos vestindo un traxe algo parecido a un bikini. O traxe de baño de dúas pezas pode remontarse ao mundo greco-romano, onde as pezas de bikini que usaban as atletas están representadas en ánforas e pinturas que se remontan ao 1400 a.C. miniatura|left|225px|Mosaico da [[vila romana del Casale.]] Na "Coroación do Vencedor", un mosaico no chan dunha vila romana en Sicilia que data da Época de Diocleciano (286-305 d.C.), as mulleres novas participaban no levantamento de pesos, o lanzamento de discos e executaban xogos de pelota vestidas con pezas tipo bikini (tecnicamente bandeaukinis no léxico moderno). O mosaico, atopado en Sicilia na Vila Romana del Casale, ten dez mozas que foron anacronicamente chamadas Rapazas en Bikini". Outros restos arqueolóxicos romanos representan a deusa Venus cunha peza similar. En Pompeia, descríbense as representacións de Venus usando un bikini na Casa della Venere,  no tablinum da Casa de Julia Felix, no atrio do xardín da Via Dell'Abbondanza.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1981, publica os libros de artigos Los vasos comunicantes e Vuelta de hoja, e a tradución e adaptación d' O Quixote.
Bikini
Os precursores do bikini en Occidente
Nadar ou bañarse ao aire libre estaba desaconsellado na cristiandade, polo que había pouca demanda ou necesidade de traxes de baño ata o século XVIII. Os traxes de baño do século XVIII eran unha bata solta de manga longa, tipo vestido feito de la ou flanela que conservaba a cobertura e a modestia.
Camilo José Cela
1976-1990
O 18 de abril de 1982 recibe o título de Fillo Predilecto de Padrón, e o 22 é nomeado Académico de Honra da Real Academia Galega. No mes de maio, Camilo Xosé Cela recibirá o título de Fillo Adoptivo da cidade de Torremejía, poboación pacense onde transcorre a acción de La familia de Pascual Duarte. No Palacio de Marivent, o 24 de agosto é nomeado Carteiro Honorario polo rei Xoán Carlos. O 11 de outubro estréase en Madrid a película La colmena, dirixida por Mario Camus e con guión de José Luis Dibildos. Cela participa activamente no filme, interpretando un dos personaxes: Matías Martí, o inventor de palabras. Este mesmo ano empeza a ter problemas co seu primeiro matrimonio, do cal decide a separación.
Bikini
Os precursores do bikini en Occidente
En 1907, a nadadora e artista Annette Kellerman foi arrestada nunha praia de Boston por usar un axustado traxe de baño, sen mangas, dunha soa peza, que adquirira en Inglaterra, aínda que non se converteu en traxe de baño adaptado para mulleres, en partes de Europa, ata 1910. En 1913, o deseñador Carl Jantzen fixo o primeiro traxe de baño funcional de dúas pezas. Inspirado na introdución das femias na natación olímpica, deseñou un traxe cinguido con pantalóns curtos para a parte inferior e mangas curtas para a parte superior.
Camilo José Cela
1976-1990
En setembro de 1983 aparece a novela Mazurca para dos muertos (posteriormente levada ao cine), e o libro de artigos El juego de los tres albedros. En 1984 é nomeado "Forense de Honor" pola Asociación Nacional de Forenses, pola gran descrición dunha autopsia que fai na novela Mazurca para dos muertos. O 7 de decembro concédeselle o Premio Nacional de Narrativa pola mesma novela.
Bikini
Os precursores do bikini en Occidente
Durante os anos 1920 e 1930, a xente pasou de "tomar as augas" a "tomar o sol", en casas de baños e balnearios, e os deseños de traxes de baño cambiaron para seren máis decorativos. O rayón foi usado na década de 1920 na fabricación de traxes de baño axustados, pero a súa durabilidade, especialmente cando está mollado, resultou problemática. O jersey e a seda tamén se usaron ás veces. Na década de 1930, os fabricantes baixaron os escotes nas costas, sacaron as mangas e axustado os lados. Co desenvolvemento de novos materiais de vestiario, particularmente látex e nylon, os traxes de baño gradualmente comezaron a adaptarse ao corpo ao longo da década de 1930, con cintas para o ombreiro que podían baixarse ​​para o bronceado.
Transliteración
miniatura|Teclado con caracteres hebreos e latinos.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1985 publica Las orejas del niño Raúl e Vocación de repartidor (engadidas en contos e fábulas). Neste ano, tras un tempo de distanciamento da separación do seu primeiro matrimonio, decidiu finalmente concederlle o divorcio a súa primeira muller.
Bikini
Os precursores do bikini en Occidente
Os traxes de baño das mulleres dos anos 1930 e 1940 incorporaron graos cada vez maiores de exposición do abdome. A película de Hollywood de 1932 Three on a Match presentaba un traxe de baño de dúas pezas que amosaba o estómago. As revistas adolescentes de finais dos anos 40 e 1950 presentaron debuxos similares de traxes e tops que delataban o estómago. No entanto, a moda de amosar o abdome foi declarada como só para praias e eventos informais e considerouse indecente para ser usada en público. Hollywood apoiou o novo glamour en películas como a Filla de Neptuno de 1949 na cal Esther Williams usaba traxes chamados "provocativamente" como "Double Entender" e "Honey Child".
Camilo José Cela
1976-1990
En febreiro de 1986 publicou Nuevo viaje a La Alcarria (por contraste co orixinal, fixo a viaxe nun Rolls-Royce e cunha condutora de cor negra por acompañante). Recibiu a Creu de Sant Jordi e o Libro de Ouro dos Libreiros Españois (CEGAL). Tamén este ano publicou o artigo "O burro de Buridán". O 19 de xuño recibiu o doutoramento Honoris Causa en Filosofía da Universidade Hebrea de Xerusalén.
Transliteración
A transliteración é o cambio de sistema de escrita e mesmo só ortográfico nun texto, aplicado tanto ó léxico común coma para nomes propios (principalmente topónimos e antropónimos). Para ter en conta a complexidade deste cambio débese comprender a fondo as regras que utilizan os sistemas de escrita orixinario e final. Tendo en conta que os sistemas de escrita poden ser alfabetos, abxades, sistemas rasgais ou pictográficos, os cambios poden ser dende moi lenes a moi importantes segundo a combinación.
Mus (xénero)
Mus é un xénero de roedores miomorfos da familia Muridae que inclúe a maioría dos roedores chamados comunmente ratos, aínda que o nome rato ten un significado máis amplo e utilízase tamén para especies que pertencen a outros xéneros (como Apodemus). En Galicia viven dúas especies deste xénero: o rato doméstico (Mus misculus) e o rato mouro (Mus spretus).
Bikini
Os precursores do bikini en Occidente
A produción durante a Segunda Guerra Mundial requiriu grandes cantidades de algodón, seda, nylon, la, coiro e goma. En 1942, a Xunta de Produción de Guerra dos Estados Unidos emitiu o Regulamento L-85, que cortou o uso de fibras naturais na roupa. e esixindo unha redución dun 10% da cantidade de tela na roupa de baño das mulleres. Para cumprir co regulamento os fabricantes de traxes de baño quitaron as faldras e outros accesorios, mentres aumentaba a produción do traxe de baño de dúas pezas con abdome espido. Ao mesmo tempo, a demanda de todos os traxes de baño baixou xa que non había moito interese en ir á praia, especialmente en Europa.
Mus (xénero)
Os fósiles máis antigos atribuídos a este xénero datan do Mioceno superior de Asia e África.
Bikini
Bikini moderno
Na Europa post-Segunda Guerra Mundial, os europeos occidentais gozaron do seu primeiro verán sen guerra durante moitos anos. Os deseñadores franceses intentaron crear modas que coincidira co estado de ánimo liberado da xente. Fabric was still in short supply, e nun intento por resucitar as vendas de roupa de baño, dous deseñadores franceses, Jacques Heim e Louis Réard, case lanzaron simultaneamente dous novos proxectos de traxe de dúas pezas en 1946. Heim lanzou un proxecto de traxe de baño de dúas pezas en París que chamou "atome", pola partícula de materia máis pequena coñecida. Anunciou que era o "traxe de baño máis pequeno do mundo." Aínda que era máis pequeno que os traxes de baño de dúas pezas da década de 1930, a parte de abaixo do novo traxe de baño de dúas pezas de Heim aínda cubría o embigo da usuaria.
Mus (xénero)
Historia natural
A especie máis común e coñecida é o rato doméstico ou caseiro (Mus musculus), o segundo mamífero máis estendido do planeta tralo ser humano. Vive normalmente como comensal nas casas humanas. O rato de laboratorio é unha variedade desta especie, que é un organismo modelo moi utilizado, xa que é fácil de alimentar, ocupa pouco sitio, reprodúcese con rapidez e é un mamífero, polo que moitos dos resultados dos experimentos feitos con el son extrapolables aos humanos. O rato doméstico foi unha das primeiras especies ás que se secuenciou o xenoma e unha ds poucas que viaxou ao espazo exterior. . Na natureza as especies deste xénero son presa de varios mamíferos carnívoros, aves de presa diúrnas e nocturnas, lagartos, serpes, e outros animais, e o home utiliza trampas, velenos e animais como os gatos para controlalos. Todo isto fai que a vida dun rato caseiro rara vez exceda os tres meses de duración, aínda que en catividade poden chegar aos dous anos.
Camilo José Cela
1976-1990
En 1988 publícase Cristo versus Arizona, novela de narración caótica con centos de personaxes que se moven no primitivismo e na desolación. A novela é un longo monólogo, sen separación de parágrafos e sen puntos. O narrador, vai desfacendo na caótica asociación unhas anécdotas, e centos de personaxes. Todo enmarcado nun brutal Oeste americano, con obsesivos ingredientes de sexo e violencia o presidido por unha falta idea do mundo.
En 1989 publica o libro de poesía Reloj de arena, reloj de sol, reloj de sangre, e o conto Caprichos de Francisco de Goya y Lucientes. O 10 de decembro de 1989 recibe en Estocolmo o Premio Nobel de Literatura, lendo o discurso Elogio de la fábula.
A finais de abril de 1990 o director Manuel Gutiérrez Aragón inicia a rodaxe da película El Quijote, sobre os guións firmados por Cela. O autor retírase a escribir, como prometera, e o 4 de novembro inicia a súa colaboración diaria coa publicación El Independente, baixo o título de "El camaleón soltero". O 22 de decembro presenta en Santiago de Compostela Galicia, o seu derradeiro libro de viaxes, ilustrado polo pintor Laxeiro e con fotografías de Vítor Vaqueiro. Publica tamén nese ano o conto El hombre y el mar e recibiu seis doutoramentos Honoris Causa polas Universidades de Miami (Doctor of letters o 11 de maio), Tel-Aviv (doctor philosophiae, o 6 de xuño), Santo Domingo (Mestre Honorario da Facultade de Humanidades, 27 de xuño), San Marcos (Lima, 4 de xullo), Dowling College de Nova York (Doctor of Humane Letters, 25 de setembro) e Millersville (Pensilvania, Doctor of Humane Letters'', 28 de setembro).
1991-2002
En 1991 publica Cachondeos, escarceos y otros meneos (conto e fábula) e "Desde el palomar de Hita" (artigo). Recibe os doutoramentos Honoris Causa pola Universidade Complutense de Madrid (6 de xuño) e La Trobe (Melbourne, Doctor of Letters 16 de decembro). O 10 de marzo casa con Marina Castaño, xornalista que coñecía dende anos atrás. O día seguinte, coa presenza dos Reis de España, inaugúrase a Fundación Camilo José Cela en Iria Flavia.
En 1992 recibe o premio Mariano de Cavia de xornalismo polo artigo "Soliloquio del joven artista", publicado no periódico El Independente o 18 de febreiro do ano anterior. Na Biblioteca Nacional de Madrid inaugúrase a exposición "50 anos de Pascual Duarte", con 187 edicións do libro, tanto en castelán coma nas numerosas linguas ás que foi traducido.
Nunha carpeta conservada na residencia parisiense de Miguel Ángel Asturias aparece un soneto (con toda probabilidade inédito) escrito en Palma e dedicado a Camilo José Cela, co título de "Don Quimero".
Recibe os doutoramentos Honoris Causa polas Universidades de Texas A&M (Doctor of Letters, 14 de agosto) e Saraxevo (Gradus Doktoris scientiarum honoris, concedido o 1 de novembro). Dado o conflito bélico existente en Bosnia e Hercegovina, o reitor da Universidade de Saraxevo, Jusuf Mulić, desprazouse a Iria Flavia o 14 de outubro de 1993 para facer entrega do título.
Tamén en 1993 publica o artigo "El huevo del juicio" e o libro de memorias Memorias, entendimientos y voluntades, escrito tras sufrir algún achaque de saúde. Preséntase en Madrid La sima de las penúltimas inocencias, obra de contos e fábulas con ilustracións de José María Subirachs. Coa asistencia dos Reis de España, inaugurouse na Universidade Complutense de Madrid unha estatua dedicada o escritor, realizada polo escultor Víctor Ochoa. miniatura|Busto de Camilo José Cela en Guadalaxara. En 1994 recibe o Premio Planeta pola novela La cruz de San Andrés, relato minucioso da vida da protagonista, Matilde Verdú (uns dos pseudónimos usados por Cela nas súas primeiras publicacións), dende os pequenos acontecementos até os sucesos máis dramáticos da súa existencia. Por esta obra, Cela, tivo que afrontar unha demanda de plaxio formulada por unha das concursantes. Tamén recibe a Medalla Picasso da UNESCO, e publica a novela El asesinato del perdedor, o artigo "A bote pronto" e o conto-fábula La dama pájara. Recibe os doutoramentos Honoris Causa pola Universidade Católica Fu-Jen de Taipei (Doutoris in Litteratura, 1 de xullo) e a Universidade Moderna Mestre Catedrático de Lisboa (2 de novembro, recibido o 19 de xaneiro).
En marzo de 1995 sae do prelo o primeiro número da revista El Extramundi y los papeles de Iria Flavia, dirixida por cela e editada pola Fundación que leva o seu nome. O 10 de maio inaugura na torre da homenaxe do castelo de Torija (provincia de Guadalaxjara), o museo dedicado ao seu libro Viaje a Alcarria. Neste lugar están reunidas varias edicións da obra, así como utensilios da época na que foi escrita.
A súa produción literaria comenzou a minguar, e xa neste ano acusouse o seu declive nas publicacións. Recibe os doutoramentos Honoris Causa pola Universidade Técnica de Dresden (Doctor philosophiae, 27 de abril) e a Universidade Pontificia Católica do Río Grande do Sul (Doutor en Letras, Porto Alegre, 8 de novembro). En decembro concédeselle o Premio Cervantes, o máis importante galardón que se outorga ás letras en lingua castelá. Trala alegría inicial pola concesión do premio, o escritor declara que "o meu oficio non é levar premios, é escribir; os premios son un engadido". miniatura|Escudo de armas do marquesado. O 11 de maio de 1996, día do seu 80 aniversario, O Rei Xoán Carlos concédelle o marquesado de Iria Flavia. O lema que acompaña o escudo do marquesado é "El que resiste, gana". O 24 de maio recibe a Medalla de Ouro ó Mérito no Traballo, canda a personalidades coma o humorista e escritor Antonio Mingote ou o poeta Rafael Alberti. O 26 de setembro Cela é nomeado académico de número da Real Academia Galega de Ciencias. Publica o libro Poesía completa (último libro seu de poesía) e o artigo "El color de la mañana". É nomeado Doutor Honoris Causa pola Florida International University (Doutor of Letters, Miami, 29 de abril).
En 1997 participa, xunto a personalidades coma Gabriel García Márquez, no I Congreso Internacional da Lingua Española en Zacatecas (México), onde pronuncia un discurso no acto inaugural.
O 27 de febreiro de 1998 foi condecorado polo Xefe do Estado Maior do Exército do Aire coa Gran Cruz da Orde do Mérito Aeronáutico. O 11 de maio, coincidindo co seu aniversario, Cela é investido Doutor Honoris Causa pola Universidade de Ciencias Empresariais e Sociais de Buenos Aires. Despois dun ano de descanso, publica: Diccionario geográfico popular de España, catalogado coma traballo de erudición coa colaboración dun xove escritor e filólogo, Gaspar Sánchez Salas, que acode na súa axuda e, que posteriormente será o seu compañeiro e secretario de batallas ata a súa morte. miniatura|Con Gaspar Sánchez. En xaneiro de 1999 recibe o Premio Anual da Asociación de Xornalistas de Galicia, e en febreiro, é condecorado coa Orde do Libertador San Martín da Arxentina. O 25 de maio inaugura o Museo do Ferrocarril John Trulock de Iria Flavia. Publica Historias familiares (derradeiro conto e fábula) e a súa derradeira novela, Madera de boj. Desde o lugar que os romanos entenderon coma o fin do mundo, o Finis Terrae, Cela olla cara á fachada marítima galega, converténdose nun puntual notario da capacidade destrutora da Costa da Morte, dando fe dos naufraxios porque "ó tempo pódeselle dar marcha atrás sempre con sabedoría e con cariño". A novela foi levada o cine con posterioridade. Concédenselle os doutoramentos Honoris Causa pola Universidade de Filipinas (o 26 de xullo) e Kansai Gaidai (Xapón, o 23 de outubro).
No ano 2000 publica o libro-homenaxe ''El Bosco II. La extracción de la piedra de la locura o invención del garrote'' (derradeiro apuntamento de teatro). O 25 de maio os Duques de Lugo inauguran a aula de Macías o Namorado na Fundación Camilo José Cela. O 27 de maio é nomeado Académico de Honra da Real Academia Conquense de Artes e Letras. O 25 de setembro responde o discurso de ingreso de Carmela Arias Díaz de Rábago na Academia Galega das Ciencias.
En 2001 presenta a reedición do libro La rosa. O 20 de abril é nomeado Sátrapa do Colexio de Patafísica. Recibe na Coruña, o Premio Casino Atlántico e o 24 de setembro é nomeado "Galego do Mundo". O 24 de outubro, Manuel Fraga Iribarne e José María Aznar inauguran a aula de Nicasio Pajares na Fundación Camilo José Cela. O 14 de novembro recibe unha homenaxe na Biblioteca Nacional co motivo do cincuentenario da publicación da novela La colmena.
Finou na noite do 17 de xaneiro na clínica Centro de Madrid a causa dunha insuficiencia cardiorrespiratoria. A súa capela ardente foi visitada polos Reis, e o Presidente do Goberno, xunto con numerosas personalidades da vida cultural e política. A última hora do serán os seus restos mortais saíron por estrada cara á sede da Fundación do seu nome, en Iria Flavia, onde foi velado por familiares e veciños. O día 18 de xaneiro, tras unha misa corpore in sepulto na antiga Colexiata de Santa María (onde fora bautizado 85 anos antes), foi soterrado no cemiterio de Adina, ó pé dunha oliveira centenaria, baixo a cal xa pedira Rosalía de Castro ser soterrada en 1885.
Poesía, romances de cego
miniatura|Lápida no camposanto de Adina, en Iria Flavia.
Transliteración
Criterios de transliteración
Como na terminoloxía, os principais criterios de transcrición son os seguintes: A continuación faise unha clasificación e unha discusión da transliteración xenérica e para o galego
Clasificación segundo a fonte lingüística
En principio pódese partir de que a fonte textual da lingua orixinaria é escrita, pero isto non sempre é así: dende o caso no que as linguas non teñen sistema de escrita ata a imposibilidade ou impracticidade de utilizar este sistema substitutorio, ás veces cómpre basearse na lingua oral (que dificilmente coincide coa escrita). Outras veces o imposible é acceder a rexistros orais (por exemplo, nos libros ou en Internet). A escolla entre unha fonte ou outra é importante á hora de determinar como se vai transliterar debido a que a escrita non sempre se corresponde coa oralidade ou (se se corresponde) non sempre o fai do mesmo xeito.
Clasificación segundo a regra de transliteración
Outro aspecto é que regras aplicar cando se realiza a transcrición. Para poder ofrecer a mesma solución cando aparezan orixes idénticas, debe haber unhas normas que rixan a transliteración: o problema é cal é a lingua que marca as regras. Cando a lingua orixe determina a orientación das regras fálase de fidelidade e cando a lingua destino inflúe no resultado fálase de adaptación.
Exemplo explicativo
Para ir comprendendo esta teoría, nada mellor que unha batería de exemplos. Chamándolle ós estilos de transliteración cos números asignados no apartado anterior, teríamos que o que en inglés é New York en galego debería ser: E todo isto tendo en conta que o inglés se escribe con caracteres latinos coma o galego. Pódese observar que as filosofías 1 e 3 producen resultados moi parecidos, pero o certo é que non sempre ten por que ser así. A maior diferenza aparece cando o sistema fonético do galego é moi diferente do da outra lingua:
Costume
Estraño ver estes xeitos de escribir New York, ¿nonsí? Isto débese a que hai algo máis que inflúe sobre estas regras e a súa aplicación: o peso da tradición. No galego a tradición escrita procede do peso do castelán coma lingua de transmisión de cultura, polo tanto non estamos afeitos a ver nomes estranxeiros escritós á galega. Ademais, a estima da propia tradición aínda é tan baixa ou tan pouco establecida que pouca xente se atrevería a escribir esta grande metrópole dos Estados Unidos tal e coma a coñecen moitísimos mariñeiros galegos que por alí navegaron: Nuarca.
Cohesión da solución
O exemplo de Nova Ghampxair fai necesario falar dunha característica asumida implicitamente e que se debe cumprir na decisión final: os resultados deben ser coherentes. Esta estruturación debe aparecer a dous niveis:
Convenios preexistentes
Kanji
ISO
Galipedia
Sensibilidade das linguas minorizadas
Mus (xénero)
Historia natural
Na natureza, a maioría das especies de Mus son herbívoras, consomen todo tipo de froitas ou grans das plantas. Debido a isto, os ratos adáptanse ben ás zonas urbanas e poden comer todo tipo de restos de comida. En catividade, os ratos son alimentados con dieta comercial en pílulas para ratos. Os ratos poden ser pragas para as colleitas.
Sistemática
Existen 38 especies do xénero Mus en catro subxéneros:
Bikini
Resistencia social
Mentres que en Francia xeneralízase o seu uso case inmediatamente como símbolo de liberación feminina, noutros países como España, en plena Represión franquista, Italia (tamén de arraigada moral católica) ou Estados Unidos, fortemente instalados no fanatismo relixioso puritano, tardará anos en aceptarse.
Variantes
miniatura|Selección de bikinis nun escaparate en 2005
Aínda que o nome "bikini" foi aplicado ao principio só para o traxe de baño que mostraba o embigo da usuaria, hoxe a industria da moda considera calquera traxe de baño de dúas pezas como bikini. As modas de bikini modernas caracterízanse por un deseño simple e breve: dous triángulos de tea que forman un apertador e que cobren os peitos da muller e un terceiro que forma un corte panty debaixo do embigo que cobre a ingoa e as nádegas.
Os bikinis poden e foron fabricados con case todos os materiais de roupa posibles, os tecidos e outros materiais utilizados para fabricar bikinis son un elemento esencial do seu deseño. Os primeiros bikinis modernos foron de algodón e jersey. A introdución da Lycra (Elastano) na década de 1960 cambiou por completo a forma en que se deseñaron e usaron os bikinis, segundo Kelly Killoren Bensimon, unha ex modelo e autora de "The Bikini Book" "a chegada de Lycra permitiu que máis mulleres usen un bikini ... non cedía, non facía bolsas e ocultaba e revelaba. Xa non parecía lencería". Os tecidos de traxes de baño alternativos como veludo, coiro e crocheted xurdiron a principios dos anos 70.
Coiro cabeludo
miniatura|Coiro cabeludo. O coiro cabeludo é a pel que reviste o cranio do ser humano e que posúe cabelo. É diferente das outras peles por que baixo esta hai unha estrutura moi vascularizada, formada por unha ramificación enorme de vasos sanguíneos e que é a responsable das grandes hemorraxias que causan as feridas que se producen aquí.
Bikini
Estilos principais
Existen diferentes estilos de bikini dispoñibles:
Coiro cabeludo
Este tecido fino, fráxil e altamente vascularizado recibe o nome de galea aponeurótica. As feridas neste lugar deben ser necesariamente suturadas para evitar a formación de hematomas.
My Heart Has a Wish That You Would Not Go
My Heart Has a Wish That You Would Not Go é o cuarto e derradeiro álbum da banda escocesa de rock alternativo Aereogramme, publicado o 5 de febreiro de 2007 a través do selo Chemikal Underground en Europa e nos Estados Unidos un día despois a través de Sonic Unyon. O nome do disco está sacado da novela de 1971 de William Peter Blatty The Exorcist. O traballo foi precedido polo sinxelo "Barriers", aparecido o 29 de xaneiro e editado nun vinilo de 7" coa cara b "Dissolve".
Coiro cabeludo
A máis externa das súas cinco capas é na que se presenta a caspa.
Bikini
O bikini no deporte
Os bikinis convertéronse nun importante compoñente de mercadotecnia de varios deportes femininos. É o uniforme oficial do volei praia e é amplamente usado no atletismo e outros deportes. Os bikinis deportivos gañaron popularidade desde a década de 1990. Con todo, a tendencia xerou algunhas críticas como un intento de vender sexo. As nadadores femininas normalmente non usan bikinis na natación de competición. A Federación Internacional de Natación (FINA) votou a favor de prohibir os bikinis nas nadadoras femininas na súa reunión en Roma en 1960.
My Heart Has a Wish That You Would Not Go
O vocalista Craig B. revelou que a dilación entre este álbum e a anterior edición da banda, Seclusion (2004), debeuse parcialmente á perda da súa voz durante seis meses.
Coiro cabeludo
Anatomía
O coiro cabeludo componse de pel (polo xeral, con cabelo) e de tecido subcutáneo, e cobre o curucho dende as liñas nucais superiores do óso occipital ata as marxes supraorbitarios do óso frontal. O coiro cabeludo esténdese lateralmente sobre a facia temporal ata os arcos cigomáticos. Anatomicamente, o coiro cabeludo está considerado como unha estrutura única, independente da pel. Está formado por catro capas que son:
Bikini
Bikini roupa interior
Algúns tipos de roupa interior descríbese como roupa íntima de bikini, deseñada para homes e mulleres. Para mulleres, a roupas íntimas de bikini ou de estilo bikini é unha roupa interior que é similar en tamaño e forma a un bikini normal. Pode referirse a practicamente calquera peza íntima que proporcione menos cobertura ao abdome que a lencería, bragas ou calzóns, especialmente axeitada para a roupa como crop tops. Para os homes, os calzóns bikinis son roupas íntimas máis pequenas e máis reveladores que os clásicos calzóns dos homes. Os bikini dos homes poden ser baixos ou altos adoitan estar máis baixos que a cintura real, moitas veces nas cadeiras e, normalmente, non teñen bolsa de acceso ou solapa, nin perneiras. Os bikinis de corda teñen seccións dianteiras e traseiras que se atopan na entreperna pero non na cintura, sen tecido no lado das pernas.
My Heart Has a Wish That You Would Not Go
Con respecto ás voces do álbum, Craig B. afirmou nunha entrevista en 2010 con The Skinny que, "Cando comezamos con My Heart Has a Wish, xa non tiña máis gañas de berrar. Creo que para entón xa non estaba tan enoxado e sentiríame un pouco deshonesto se continuase intentando ter cancións berrando só polo feito de telas. Quero dicir, cando por desgraza escoito unha canción de Linkin Park na radio non podo deixar de pensar que ese tipo soa como un idiota. Porque está enfadado agora? Slayer polo menos soa xenuinamente cabredo".
En maio de 2007 a banda anunciou que se separaría despois de rematar a xira de promoción do traballo. Aereogramme realizou o seu derradeiro concero o 31 de agosto dese ano.
Bikini
Bikini roupa interior
Os traxes de baño e as roupas íntimas teñen consideracións de deseño similares, sendo pezas de vestir axustadas. A principal diferenza é que, a diferenza da roupa interior, o traxe de baño son para vestir en público. O traxe de baño foi e segue os estilos da roupa interior, e ao mesmo tempo que as actitudes cara ao bikini comezaron a cambiar, a roupa íntima sufriu un redeseño cara a un deseño mínimo e sen unións que priman primeiro o confort.
Bikini masculino
thumbnail|right|esquerda |144x240px| Bikini masculino
O termo "bikini masculino" ás veces úsase para describir bañadores deportivos. Os bikinis dos homes poden ter laterais altos ou baixos, e os lados están unidos mediante corda ou lazos. A maioría non ten un peche ou solapa frontal. A diferenza dos bañadores de natación, os bikinis non están deseñados para a redución da resistencia aerodinámica e, polo xeral, non teñen unha pretiña visible. Os traxes de menos de 2,5 centímetros de ancho nas cadeiras son menos comúns con fins deportivos e son usados ​​con máis frecuencia para recreación, moda e bronceado. O máis pequeno, que se presenta nas competicións de culturismo é un exemplo deste estilo. Músicos masculinos de punk rock saíron ao escenario vestidos coa parte de abaixo do bikini feminino. A película do 2000 de Bollywood ''Hera Pheri mostra homes tomando o sol en bikini, que parecían erroneamente mulleres desde a distancia.
Tamén existen tops masculinos de bikini e adoitan usarse como gags visuais. Foi popularizado por Sacha Baron Cohen cando usou un na película Borat.
Depilacións para Bikini
A depilación para bikini consiste na eliminación dos cabelos do pube máis alá da liña de bikini, usando cera. A liña de bikini define a parte da zona pubiana dunha muller que esta cuberta pola parte inferior dun bikini, o que significa que calquera cabelo pubiano visible máis aló dos límites do traxe de baño é eliminado. O cabelo pubiano visible é amplamente desaprobado culturalmente, considerase embarazoso e moitas veces é eliminado.
A medida de que a popularidade do bikini creceu, a aceptabilidade do cabelo pubiano diminuíu. Pero, con certos estilos de traxes de baño femininos, o cabelo pubiano pode facerse visible ao redor da entreperna dun traxe de baño. Coa redución do tamaño dos traxes de baño, especialmente desde a chegada do bikini despois de 1945, tamén se tornou popular a práctica da depilación para bikini. O estilo brasileiro se popularizou co auxe das tangas.
Dependendo do estilo do bikini e da cantidade de pel visible fóra do bikini, o cabelo pubiano pode ser estilizado de varias maneiras , depilación americana (eliminación de cabelo pubiano dos lados, parte superior das coxas e baixo o embigo), depilación francesa (deixa só unha franxa vertical na fronte), depilación brasileira (eliminación de todo o cabelo na zona pélvica, especialmente axeitado para tangas).
Bronceado de Bikini
As pexas do bikini crean liñas de bronceado. Unha innovación en 1969 usa tecido que está perforado con miles de micro buratos que son case invisibles a simple vista, pero que deixan pasar a luz solar suficiente para producir un bronceado sen liñas.
Como os bikinis deixan a maior parte do corpo exposto as radiacións UV potencialmente perigosas, a sobreexposición pode causar queimadura solar, cancro de pel, así como outros efectos agudos e crónicos efectos sobre a saúde na pel, os ollos e o sistema inmunitario. Como resultado, as organizacións médicas recomendan que os usuarios de bikinis se protexan da radiación ultravioleta empregando protector solar de amplo espectro, que demostrou ser eficaz para protexer contra as queimaduras solares, cancro de pel, enrugas e pel fláccida. Certos ingredientes de filtro solar poden causar dano se penetran na pel ao longo do tempo.
Tamallancos
O topónimo galego Tamallancos pode referirse a:
Análise matemática
A análise matemática (do grego άναλύειν) tivo a súa orixe na formulación rigorosa do cálculo infinitesimal. É a rama da matemática que trata explicitamente a noción de límite, ben sexa o límite dunha sucesión ou o dunha función. Inclúe tamén as teorías de diferenciación, integración e da medida, o estudo das series, e o das funcións analíticas. A miúdo estúdanse estas teorías no contexto dos números reais, ou complexos, e das funcións reais e complexas. Agora ben, tamén se poden definir e estudar as nocións e teorías da análise matemática en calquera espazo equipado cunha noción de "proximidade" (nun espazo topolóxico) ou máis especificamente nun espazo dotado cunha noción de "distancia" (isto é, nun espazo métrico).
Raíces da análise matemática
Os primeiros resultados relacionados coa análise estaban xa implicitamente presentes nos comezos da matemática da Grecia antiga. Por exemplo, no famoso paradoxo de Aquiles e a tartaruga ideado por Zenón de Elea, é doado de ver unha serie xeométrica. Máis tarde, matemáticos gregos coma Eudoxo e Arquímedes, dun xeito informal fixeron un uso máis explícito dos conceptos de límite e converxencia cando empregaban o método de converxencia (ás veces tamén chamado de exhaución, ou exhaustación) para calcular a área dunha rexión e o volume dun sólido. Na India, o matemático do século XII Bhaskara II concibiu o cálculo diferencial, chegando a enunciar unha versión previa do que hoxe en día é coñecido como teorema de Rolle.
As raíces da análise matemática datan do século XIV, co traballo realizado por Madhava de Sangamagrama, considerado por algúns como o "fundador da análise matemática", quen elaborou expansións en serie de potencias de funcións tales coma o seno, o coseno, a tanxente e o arco tanxente. Á parte de desenvolver as series de Taylor destas funcións trigonométricas tamén fixo estimacións do erro cometido ao truncar estas series e deu aproximacións racionais de series. Tamén estudou fraccións continuas, a integración termo a termo, e series de potencias do número π. Os seus discípulos continuaron o seu traballo na Escola de Kerala ata o século XVI.