cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Capharnaüm
Sinopse
Zain, un neno de 12 anos dos barrios marxinais de Beirut cumpre unha condena de cinco anos de prisión por apuñalar un home. Nin Zain nin os seus pais saben a súa data exacta de nacemento porque nunca recibiron un certificado oficial de nacemento. Zain é levado ante un tribunal, despois de decidir emprender accións civís contra os seus pais, Souad e Selim. Cando o xuíz lle pregunta por que quere demandar os seus pais, Zain respóndelle "porque nacín", expresando que son os principais responsables da súa dura infancia e da súa vida conflitiva e caótica.
Os Currás, Viós, Abegondo
Os Currás é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Naruto the Movie: Ninja Clash in the Land of Snow
Sinopse
A actriz e ídolo de Naruto, a controvertida Yukie Fujikaze, é en realidade a herdeira ó trono no país da Neve, o cal se atopa baixo o xugo do seu severo tío e os seus secuaces. Naruto, Sasuke e Sakura, acompañados polo mestre Kakashi e a compañía cinematográfica, levarán de volta ó seu país á princesa Yukie baixo o pretexto de rodar alí unha escena, pero Yukie non estará moi disposta a regresar á súa terra natal.
Pesquera
250px|miniatura|Calzada romana en Pesquera. Pesquera é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Campoo-Los Valles. Tiña unha poboación de 73 habitantes en 2015.
Limita ao norte co municipio de Bárcena de Pie de Concha e Molledo, ao sur e oeste con Santiurde de Reinosa e ao leste con San Miguel de Aguayo.
Está formado polas localidades de Pesquera, Ventorrillo e Somaconcha.
Sebastià Juan Arbó
Sebastià Juan Arbó, nado en Sant Carles de la Ràpita en 1902 e finado en Barcelona en 1984, foi un escritor catalán.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de labregos sen terra, aos oitos anos trasládase a vivir a Amposta cos seus pais, aos 12 anos traballa nunha oficina. En 1927 marcha a Barcelona, e alí comeza unha carreira como xornalista en La Vanguardia e ABC e tamén traballou en varias editoriais. En 1931 publica a a súa primeira novela L'inútil combat, protagonizada por un mozo humilde que se ve marxinado pola súa condición social e que acabará fuxindo.
En 1932 sae do prelo Terres de l'Ebre, a súa obra máis coñecida, unha novela na que describe a situación dos campesiños do delta do Ebro, esquecidos e humildes que traballan nunha terra pouco agradecida e dura, avocados á fatalidades e a soidade que conduce á destrución, e na que transforma as súas experiencias persoais e comunitarias en ficción. En 1933 publica Notes d'un estudiant que va morir boig e en 1935 Camíns de nit.
Logo da guerra civil española deixa de publicar ata que en 1947 publica Tino Costa, con versións en catalán e castelán. En 1946 publica unha biografía en castelán, Cervantes. A partir de 1948 escribe en castelán con obras como Sobre las piedras grises (1948) co que gaña o premio Nadal, e sobre todo Martín Caretas (1959). Nos seus últimos anos volta ao catalán: Narracions del Delta (1965), L'espera (1948), La masia (1975)
Sea of the Dying Dhow
Sea of the Dying Dhow é o álbum de estrea da banda de rock progresivo *shels, publicado o 18 de xuño de 2007 a través dos selos Undergroove e Shelsmusic.
Sáhara Español
Segundo o Dereito Internacional, xuridicamente a soberanía e a administración do Sáhara Occidental seguen en mans de España, aínda que desde a firma dos Acordos de Madrid, non levou a cabo ningunha acción en tal sentido.
Saguia el Hamra
Saguia el Hamra é o territorio correspondente á zona setentrional da antiga provincia española do Sáhara Español. Nun principio foi unha colonia española no Sáhara, pero máis tarde foi unido a Río de Oro. Tiña unha superficie aproximada de 282.000 km². A capital era O Aaiún. Outra poboación importante era Esmara, fundada por Ma el Ainin e considerada centro relixioso.
A súa denominación, que podería traducirse en galego como "arroio vermello", provén do gran arroio homónimo, que desembocaba uns quilómetros ao oeste do Aiún, no seu porto.
Do Cabo Bojador partía a liña divisoria co territorio de Río de Oro; situada no paralelo 26º servíalle como fronteira sur. O paralelo 27º 50' marcaba a fronteira cos territorios do Protectorado español de Marrocos no sur.
Río de Oro
esquerda|120px|miniatura|Selo do Sáhara Español de [[1924.]] Río de Oro (Ued o Dahab en árabe) é un dos dous territorios en que se dividía o Sáhara Español antes da invasión ilegal de Marrocos. A súa capital era Villa Cisneros (actual Dakhla). Nun principio fixo parte da Colonia de Río de Oro que posteriormente conformou o Sáhara Español. Cunha superficie de 184.000 km², ocupaba a zona central e meridional do territorio.
A fronteira establecida entre as zonas ocupadas de Mauritana e Marrocos comezaba en Villa Cisneros, no paralelo 24º, e terminaba na fronteira con Mauritania, á altura do paralelo 23º.
Chegou unha expedición española xa nos anos 1885 e 1886 a declarar que non existía río ningún que desembocase no golfo, podendo levar a unha posible equivocación a forma longa e estreita do golfo que os descubridores portugueses tomaron polo estuario dun río.
Nacionalidade española
Todos os habitantes nativos do Sáhara recibían o Documento Nacional de Identidade (DNI) e o pasaporte españois, xunto co libro de familia, e todos os documentos correspondentes. Este feito demostraba a plena nacionalidade española dos seus habitantes e foi esgrimido nos recursos realizados por cidadáns saharauís co fin de demostrar que a súa perda era nula, dado que ningún nacional español pode ser desprovisto dela e así foi recoñecido polo Tribunal Supremo.
Matriculación de vehículos
A matrícula da provincia era "SH", e a partir de 1971 funcionou con sistema alfanumérico, a semellanza do resto de provincias de España.
Netilmicina
miniatura|dereita|300 px|Netilmicina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: (2R,3R,4R,5R)-​2-​{[(1S,2S,3R,4S,6R)-​4-​amino-​3-​{[(2S,3R)-​3-​amino-​6-​(aminometil)-​3,4-​dihidro-2H-​piran-​2-​il]oxi}-​6-​(etilamino)-​2-​hidroxiciclohexil]oxi}-​5-​metil-​4-​(metilamino)oxano-​3,5-diol.]]
A netilmicina é un antibiótico de amplo espectro que pertence á familia dos aminoglicósidos, utilizado xeralmente en forma de sulfato de netilmicina. É un antibiótico semisintético derivado da sisomicina, a cal é producida pola bacteria Micromonospora inyoensis, polo que a netilmicina se pode denominar tamén 1-N-etil-sisomicina.
Actúa uníndose á subunidade de 30 S do ribosoma e ao ARNr 16S, o que interfire coa formación do complexo de iniciación co ARNm e impide a síntese correcta das proteínas.
A netilmicina é activa contra moitos bacilos gramnegativos que son resistentes á xentamicina, aínda que é menos activa contra a Pseudomonas aeruginosa do que a tobramicina.
Indicacións
A netilmicina está indicada en casos de infección urinaria ou infección sistémica potencialmente mortal, especialmente as causadas por organismos resistentes á xentamicina, e en pacientes cunha función renal normal. Normalmente indícanse de 4 a 6 mg/kg por día repartidos en tres doses iguais cada 8 horas ou en dúas doses cada 12 horas. En infeccións potencialmente fatais e graves, pode chegarse ata 7,5 mg/kg cada día pero se debe reducir a 6 mg/kg/día tan axiña como estea clinicamente indicado, polo xeral dentro das primeiras 48 horas.
Efectos adversos
En doentes con insuficiencia renal, ou deshidratados ou cando se administra en doses superiores ás recomendadas ou por un tempo moi prolongado, poden aparecer, ototoxicidade, nefrotoxicidade ou neurotoxicidade, xeralmente reversibles ao suspender o tratamento. A administración conxunta de furosemida, ácido etacrínico ou o uso previo doutros aminoglicósidos son factores de risco para a ototoxicidade. A dose debe axustarse se o paciente experimenta variacións na súa función renal.
Ermida, As Neves, Ortigueira
Ermida é un lugar da parroquia das Neves no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Jules Laforgue
Jules Laforgue, nado en Montevideo o 16 de agosto de 1860 e finado o 20 de agosto de 1887 en París, foi un poeta simbolista francés.
Obras
miniatura|Trop tard, autógrafo (1878) Laforgue colaborou en revistas como La Revue Indépendante, Le Décadent, La Vogue, Le Symboliste, La Vie Moderne ou L'Illustration.
Pietro Mascagni
Pietro Mascagni, nado en Livorno o 7 de decembro de 1863 e finado en Roma o 2 de agosto de 1945, foi un músico italiano, un dos mellores expoñentes da ópera verista. A obra máis popular de Mascagni é a ópera Cavalleria Rusticana. Escrita en só dous meses e baseada nunha obra do escritor italiano Giovanni Verga, é un expoñente do estilo de ópera italiana denominado verismo.
Kendall Marshall
Kendall Dewan Marshall, nado o 19 de agosto de 1991 en Dumfries, Virxinia, é un ex xogador e actual adestrador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
O 25 de outubro de 2013 foi traspasado xunto a Marcin Gortat, Shannon Brown e Malcolm Lee ós Washington Wizards a cambio de Emeka Okafor e unha elección de primeira rolda do Draft de 2014. Tres días máis tarde, Marshall, Brown e Lee foron cortados polos Wizards.
O 20 de decembro de 2013, Marshall asinou cos Los Angeles Lakers. O 3 de xaneiro de 2014 saíu coma titular contra os Utah Jazz, e fixo 20 puntos e 15 asistencias na vitoria dos Lakers por 110-99, rematando así cunha xeira de seis partidos perdidos consecutivos.
O 20 de xullo de 2014, Marshall asinou cos Milwaukee Bucks. O 19 de febreiro de 2015 volveu ós Phoenix Suns tras ser traspasado nun acordo entre os Bucks, os Suns e os Philadelphia 76ers. Dous días máis tarde foi cortado polos Suns.
Daniello Bartoli
Traxectoria
Naceu en Ferrara e en 1623 entrou na Sociedade de Xesús en Roma, logo de se ordenar exerceu en Ferrara ata que en 1650 os seus superiores chamárono a Roma. Escribiu L'uomo di lettere difeso ed emendato (1645), contra dos perigos da lectura de novelas, e unha historia da súa orde en 6 volumes, Storia della Compagnia di Gesú (1650-1673), que é especialmente valiosa para coñecer o traballo dos xesuítas na India e o Xapón, en especial de Ignacio de Loyola, Francisco Xabier e Francisco Borgia.
Riotuerto
250px|miniatura|Casa do concello. Riotuerto é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca de Trasmiera. Tiña unha poboación de 1.638 habitantes en 2015.
Limita ao norte cos municipio de Medio Cudeyo e Entrambasaguas, ao leste con Ruesga, ao sur con Arredondo e Miera e ao oeste con Liérganes.
Está formado polas localidades de Angustina, Barrio de Arriba, La Cavada, Monte, Rucandio. A capital é La Cavada.
Saguia el Hamra
Do cabo Bojador partía a liña divisoria coa veciña antiga provincia de Río de Oro, coa cal o paralelo 26º servíalle como fronteira sur. O paralelo 27º40' era a súa fronteira norte co territorio de Cabo Juby, pertencente ao Protectorado Español de Marrocos segundo o tratado franco-español de 1912. A súa fronteira oriental no interior era o meridiano 8º40' Oeste de Greenwich.
A capital era O Aaiún. No interior áchase a cidade de Esmara e máis ao leste e, xa preto da fronteira con Mauritania, a poboación máis pequena de Bir Lehlu, considerada polo Fronte Polisario capital provisional da República Árabe Saharauí Democrática, mentres a capital constitucional segue baixo a administración da Monarquía alauí.
Athena 2
Athena 2 foi un foguete construído por Lockheed Martin con capital privado e pertencente á familia de foguetes Athena. Foi retirado do servizo por non obter os beneficios esperados.
Contra proferentem
O principio de interpretación contra proferentem, tamén denominado interpretatio contra stipulatorem, estabelece que cando non é posíbel facer unha interpretación literal dun contrato por causa de cláusulas ambiguas ou contraditorias, a interpretación non deberá beneficiar á parte que ocasionou a escuridade.
Este principio existe tanto no Common Law como no Dereito español, onde está recollido no artigo 1.288 do Código Civil de España e no artigo 6.2 da Lei de Condicións Xerais da Contratación de España.
A Fontefría, Viós, Abegondo
A Fontefría é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Tratado de Passarowitz
miniatura|250px|A rexión do [[Banato (rexión)|Banato en 1718.]] O Tratado de Passarowitz, ou Paz de Passarowitz ou Požarevac, asinouse o 21 de xullo de 1718 e supuxo o fin da guerra Austro-Turca (1716-1718).
Historia e características
Baixo a mediación de Inglaterra e das Provincias Unidas, os representantes do Sacro Imperio Romano Xermánico (Austria), da República de Venecia e do Imperio otomán reuníronse en Passarowitz (Požarevac, ao sueste de Belgrado) en maio de 1718.
O Emperador de Austria retiña as súas adquisicións: o Banato de Temesvar, o oeste de Valaquia (Oltenia) e un extenso territorio en torno a Belgrado (aproximadamente a metade de Serbia).
En Bosnia e Croacia, os ríos río Sava e o río Una utilizáronse para fixar as fronteiras.
Como consecuencia do tratado, confirmouse a preponderancia de Austria nos Balcáns e a rexión do Danubio, marcando o final da hexemonía turca, que fora indiscutíbel no período anterior (até o sitio de Viena de 1683).
O tratado significou a fixación dun equilibrio duradeiro entre as potencias da rexión, que non se rompeu até o século XIX aínda que a delimitación territorial variou no Tratado de Belgrado (1739), que devolveu aos turcos o norte de Bosnia, a zona de Belgrado e Oltenia.
Garibaldo, duque de Turín
Garibaldo, finado en Turín en 662, foi un duque longobardo de Turín ata a súa morte.
Traxectoria
Paulo Diácono non fornece indicacións precisas sobre o momento do seu nomeamento como duque de Turín, senón que o rexistra como embaixador invitado polo rei Godeperto no 661 ante o duque de Benevento, Grimoaldo, ao que debía pedirlle axuda para que auxiliase ao soberano a expulsar ao seu irmán Perctarito co cal, segundo o testamento do seu pai Ariperto I, compartía o reino longobardo. Garibaldo, porén, traizoou a Godeperto, animando a Grimoaldo a botar aos dous irmáns e sentar no trono no canto deles.
Ao seu retorno a Turín, Garibaldo cae vítima dun homunculus da súa corte, que o agrediu na igrexa de San Xoán Bautista o día de Pascua: desenvaiñou a espada mentres o duque estaba chegando á pía bautismal, decapitouno dun só golpe, antes de ser matado á súa vez polo séquito de Garibaldo.
Pedro Aznar
Pedro Aznar (Bos Aires, 23 de xullo de 1959) é un cantante, multiinstrumentista e compositor arxentino.
A Fraga, Viós, Abegondo
A Fraga é un lugar da parroquia de Viós no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Patsy Cline
Virginia Patterson Hensley, coñecida como Patsy Cline, nada en Winchester (Virxinia) o 8 de setembro de 1932 e finada en Camden (Tennessee) o 5 de marzo de 1963, foi unha cantante estadounidense de música country. Cline era o apelido do seu primeiro marido, Gerald Cline, un magnate da construción con quen casou en 1953 e do que se divorciou en 1957. Asinou o seu primeiro contrato como cantante en 1953 e, a pesar da súa morte prematura, chegou a converterse nunha das cantantes máis influentes na música popular dos Estados Unidos.
Ducado de Asti
O Ducado de Asti foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son poucas as informacións sobre as súas vicisitudes internas, e é incerta mesmo a data da institución do ducado, que se remonta probabelmente xa ao momento da ocupación longobarda da cidade (569).
París-Roubaix 2017
A 115ª edición da París-Roubaix disputouse o 9 de abril de 2017 con saída na cidade de Compiègne e chegada na de Roubaix, nun percorrido 257 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Nesta edición o percorrido contou con 29 tramos de pavé que sumaron un total de 55 km.
Ducado de Asti
Asti pertencía aos dominios longobardos "lígures", en particular á rexión de Neustria (ou sexa á parte occidental da Langobardia Maior). Aínda no século XII, Pietro de Montecassino, falando de san Brunone Solaro que en 1107 foi abade da abadía de Montecassino, chámao "lígur de Asti".
O século VI
miniatura|200px|left|Os territorios longobardos no [[século VI.]] O primeiro duque de Asti que aparece consignado por Paulo Diácono é Gundoaldo, irmán da raíña Teodelinda, aínda que é probábel que a constitución do ducado sexa anterior, probabelmente contemporánea da ocupación longobarda da cidade (569). A cita de Gundoaldo aparece contextualizada co matrimonio da súa irmá Teodelinda con Autari, o 15 de maio de 589; os dous irmáns, fillos do duque de Baviera Garibaldo, eran católicos (a diferenza dos longobardos, que naquela época eran maioritariamente arianos ou pagáns) e algunhas fontes refiren que o novo duque se esforzou para difundir a fe católica polo Piemonte.
París-Roubaix 2017
Na carreira participaron 200 ciclistas. Un total de 8 por equipo (25 conxuntos).
Ducado de Asti
O século VI
A Gundoaldo débeselle a construción do mosteiro de Sant'Anna ad Asti, no Borgo san Rocco, e a do mosteiro de San Colombano por vontade do rei Axilulfo, o duque de Turín que collera o posto do defunto Autari como rei dos longobardos e marido de Teodelinda. Entre 612 e 615, Gundoaldo morreu, por unha ferida de frecha. Xa que Paulo Diácono e a Origo gentis Langobardorum falan nese período dunha revolta dalgúns duques longobardos (Mimulfo de San Giulio, Gaidulfo de Bérgamo, Ulfari de Treviso) sufocada polo rei Axilulfo, é probábel que a esta facción pertencese tamén o duque de Asti, e que o asasinasen por este motivo.
París-Roubaix 2017
Percorrido
O trazado tivo unha distancia de 257 km, e nel repartíronse 29 tramos de pavé que sumaron 55 quilómetros sobre esta superficie. Foron 2 máis ca na edición anterior. , pero os mesmos 21 últimosA saída deuse en Compiègne (arredores de París, ao igual que no 2015 e 2016) e a chegada foi como vén sendo habitual no Velódromo André-Pétrieux.
Ducado de Asti
Expansión do ducado
miniatura|200px|Os dominios longobardos na época do rei Rotario Despois das súas conquistas militares, o rei Rotario (636-652) deulle unha nova situación ao ducado astense, estendéndoo ata as praias da Liguria. Na súa Crónica Fredegario afirma que o rei pasou a ferro e lume as cidades lígures de Xénova, Albenga, Varigotti, Savona e Luni, reducindo as súas poboacións á escravitude. Por isto Jacopo Durandi supuxo que ningunha cidade lígur foi elevada a capital dun ducado, e que probabelmente estas terras permaneceron so a influencia astense (en particular Savona e Albenga). A tese tamén se apoia nos escritos de Paulo Diácono, que no Piemonte só fala dos ducados de Asti, Turín, San Giulio e, a continuación, de Ivrea (nos tempos de Desiderio).
París-Roubaix 2017
Sectores de pavé
miniatura|dereita|250px|O Trouée d'Arenberg é considerado o sector de pavé máis complicado da carreira.
Ducado de Asti
O rei astense Ariperto I e a súa descendencia
Á morte de Gundoaldo o ducado pasou a seu fillo Ariperto, que o gobernou ata o 653 cando, tras a morte do rei Rodoaldo, ascendeu ao trono do reino longobardo. A súa elección foi moi desexada pola facción católica dos duques longobardos, que prevaleceu sobre a ariana representada polos últimos soberanos, ata Rodoaldo.
París-Roubaix 2017
Favoritos
O rei da París-Roubaix, Tom Boonen, con 4 vitorias, 2 segundos postos e 1 terceiro nesta proba, corría a súa derradeira proba ciclista como profesional buscando a súa quinta vitoria no "Inferno do Norte" e desempatar co seu paisano Roger De Vlaeminck como corredor con máis vitorias.
Ducado de Asti
O rei astense Ariperto I e a súa descendencia
No 661, tras nove anos de reinado, Ariperto morreu e os sucederon os seus dous fillos Perctarito e Godeperto, que se repartiron o reino; a Tuscia e a parte da Neustria que incluía Asti tocáronlle a Godeperto. Como consecuencia das discordias entre os dous irmáns, Grimoaldo, duque de Benevento, no intento de se impor sobre os dous e subir ao trono, aproveitou a petición de axuda de Godeperto, que lle ofreceu a súa irmá Teodota en matrimonio. Marchou cara o norte coas tropas, ademais das do seu ducado, tamén as de Spoleto e de Tuscia; xunto a Pavía matou a Godeperto, mentres en Milán Perctarito, consciente da súa inferioridade evidente, abandonou á súa vez o reino e refuxiouse onda os ávaros.
París-Roubaix 2017
Favoritos
Outros dos favoritos deste ano polo seu grande estado de forma actual eran o dobre campión do mundo Peter Sagan, ou campión olímpico Greg Van Avermaet.
Ducado de Asti
O rei astense Ariperto I e a súa descendencia
Os partidarios da dinastía bávara reuníronse en Asti e en Turín, onde se puxeron de acordo cos francos de Neustria para se aliaren contra Grimoaldo. o novo rei ameazou daquela aos ávaros coa guerra se non lle entregaban a Perctarito, que se veu, xa que logo, obrigado a retornar a Italia para se someter ao rei. Grimoaldo sabía que Perctarito, sendo de estirpe real, constituía un perigo para o seu trono e planeou asasinalo, pero, advertido a tempo, Perctarito deu escapado onda o rei franco Clotario III.
A batalla de Refrancore
No 663, un nutrido exército franco pasou os Alpes e uniuse á facción de Perctarito preto de Asti, para afrontar o encontro contra o exército do rei longobardo. A poucos quilómetros de Asti, preto de val Gaminella, Grimoaldo obtivo unha esmagadora vitoria.
Conta a lenda que, cando veu chegar os francos, o exército do usurpador simulou unha fuga, abandonando o campamento e deixando unha gran cantidade de viño. As tropas de Perctarito, pensando que obtiveran unha gran vitoria, entregáronse durante toda a noite a festexos, pero o exército longobardo caeu sobre o campamento agora xa completamente desarmado, facendo unha carnizaría dos soldados de Perctarito. o sangue verquido foi tanto que se encheu o torrente Gaminella do sangue dos francos.
Desde aquel día o lugar chamouse Refrancore e deulle o nome á comuna, ao nordeste de Asti, aínda hoxe existente.
Tamén Ariosto, no Orlando furioso, cita o feito:
A Monteira
Unha monteira é unha peza de roupa tradicional galega coa que se cobre a cabeza. Ademais pode referirse a:
Ducado de Asti
A batalla de Refrancore
Perctarito despois desta desfeita ficou no exilio en Neustria, para despois volver ascender ao trono no 671.
O século VIII
Á morte de Cuniperto, o duque de Asti Ansprando asumiu a rexencia do fillo máis novo de idade do rei, Liutperto. Inmediatamente tivo que afrontar a rebelión do duque de Turín, Raghinperto, que se enfrontou a el preto de Novara sobre o 701 e venceuno, malia a axuda do duque de Bérgamo, Rotarit. Á morte de Raghinperto, sempre no 701, Ansprando e Rotarit tentaron novamente de volver á rexencia,e deron vencido e feito prisioneiro o fillo e sucesor de Raghinperto, Ariperto II. Este, porén, fuxiu e enfrontou en batalla os dous rexentes, vencéndoos definitivamente en Pavía no 702. Ansprando refuxiouse onda o duque de Baviera, mentres que Ariperto encarcerou e torturou aos seus familiares (a muller e os fillos), restituíndo ao pai só ao fillo máis novo Liutprando.
No 712, Ansprando volveu a Italia coa axuda do exército de Teodón II de Baviera e, despois dun encontro incerto no que morreu Ariperto, converteuse en rei novamente, asociando ao trono ao fillo Liutprando (o cal entre tanto rexera o ducado de Asti). Tres meses despois, á morte do pai, Liutprando converteuse en único rei longobardo e recompensou a Teodón II pola axuda que lle dera ao pai confiando o ducado de Asti ao fillo homónimo. O duque Teodón rexeu Asti ata a súa morte morte, cando pasou ao seu fillo Ansulfo; porén este morreu sendo novo, deixando a rexencia á súa nai Imberga.
A corte ducal
Dos datos e os achados arqueolóxicos producidos ao longo dos anos, dedúcese que o asentamento longobardo se produce, como en Brescia, nos dous extremos da cidade, preto das dúas portas romanas.
Na zona leste da cidade, preto da Porta Arcus, debía atoparse a corte ducal.
Nos anos noventa do século XX, durante unhas escavacións na área do cemiterio próxima á ábsida da colexiata, veu á luz unha gran cantidade de restos humanos, pertencentes a cidadáns de Asti que viviron entre os séculos VIII e o XV aproximadamente. Catro destas sepulturas pertencían á mesma tipoloxía cás da Francia suroriental dos séculos VII-IX, das de Aosta do cemiterio de San Lorenzo (século VII) e as da Abadía de Novalesa do século X. Segundo a determinación do Carbono-14, as tumbas datáronse entre os séculos VIII e principios do IX.
A presenza da colexiata e da área do cemiterio confirman a tese de que nesta zona estaba o centro do poder longobardo en Asti.
Construcións longobardas no ducado de Asti
Un edito do rei Rotario permitiu a moitos artesáns "forasteiros" emigrar aos territorios longobardos para traballar nas construcións do reino. Con eles traballaron seguramente artesáns locais.
Do período longobardo ficaron achados datábeis entre os séculos VI e IX:
Os duques e a Igrexa de Asti
A maior parte dos duques astenses pertenceron á facción católica dos longobardos, representada pola dinastía bávara. Ademais a colexiata, que estaba na zona da corte, tiñas nas súas proximidades un edificio bautismal chamado "San Xoán ad fontes" (do cal fica o topónimo ata o século XVIII), subliñando a importancia da colexiata so o aspecto de "igrexa matriz".
O bispo Segundo "defensor da fe"
O bispo Segundo tería desenvolvido un gran labor diplomático de pacificación entre os longobardos e os bizantinos da cidade de Asti, convencendo tamén aos invasores á conversión. Por estes méritos, o bispo gañou para si o título de mártir, no significado máis amplo do termo, isto é, de defensor da fe. Á súa morte (século VI) sería sepultado fóra das murallas preto da corte longobarda, construíndo enriba primeiro unha edícula e a continuación a colexiata.
Campionato de Galicia de fútbol 1931/32
O Campionato de Galicia da Serie A 1931/32 foi a décimo oitava edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en setembro de 1931 e rematou en novembro do mesmo ano. Os dous primeiros postos do torneo outorgaban a clasificación para a Copa de España.
Participaron o Celta de Vigo, o Eiriña Club de Fútbol, o Deportivo da Coruña, o Racing Club de Ferrol, o Ourense Fútbol Club e o Burgas Foot-ball Club. O torneo foi disputado en forma de liga a dúas voltas. Proclamouse campión o Celta de Vigo e subcampión o Deportivo da Coruña.
Terra Nova
Terra Nova  (Inglés: Newfoundland; Francés: Terre-Neuve; Irlandés: Talamh an Éisc; Latín: Terra Nova) é unha grande illa situada na costa nororiental de Norteamérica, e a parte máis poboada da provincia Canadense de Terra Nova e Labrador. A illa de Newfoundland (orixinalmente chamada Terra Nova) foi máis probablemente nomeada por primeira vez polo italiano John Cabot (Giovanni Caboto) en 1497, o que o convertería no máis antigo nome de orixe europea en Norteamérica. A provincia na que a illa está situada chamábase tamén Terra Nova ata o ano 2001, cando o seu nome foi cambiado por Terra Nova e Labrador.
Terra Nova está separada da Península do Labrador polo Estreito de Belle Isle e polo Estreito Cabot. Bloquea a entrada do río Saint Lawrence, creando o golfo de Saint Lawrence, o máis grande estuario do mundo.
Ten 111,390 km² de superficie, o que a converte na décimo quinta illa en tamaño do mundo. A capital da provincia, St. John's, está situada no extremo sueste da illa. O Cabo Spear, ó sur da capital, é o punto máis oriental do Canadá. A illa de Terra Nova ten unha poboación aproximada de 485,000 habitantes.
miniatura|dereita|Pequena comunidade pesqueira de Terra Nova
John Entwistle
John Alec Entwistle, nado o 9 de outubro de 1944 e finado o 27 de xuño de 2002, foi o baixista de The Who.
Traxectoria
Naceu en Chiswick, un suburbio de Londres, en 1944. Dende neno aprendeu a tocar varios instrumentos, integrando conxuntos de marchas e de jazz. Aínda que foi amigo da infancia de Pete Townshend foi a través de Roger Daltrey que se uniu a inicios dos anos 60 ao conxunto de Rock and Roll The Detours, que eventualmente evolucionaría ata converterse en The Who. Entwistle foi quen á súa vez introduciu a Townshend ao grupo ao recomendar incluílo como guitarrista a Daltrey.
Robert A. Heinlein
Robert Anson Heinlein, nado o 7 de xullo de 1907 e finado o 8 de maio de 1988, foi un escritor de ficción científica norteamericano considerado por algúns críticos entre os tres mellores de tódolos tempos (xunto con Asimov e Clarke).
Traxectoria
Heinlein nace o 7 de xullo de 1907, en Cutler, un pequeno pobo do condado de Bates, Missouri. Era o terceiro de sete irmáns, catro homes e tres mulleres. Pouco despois do seu nacemento a familia múdase a Kansas City, onde se cría e recibe a súa educación básica. Continúa os seus estudos na Academia Naval de Annapolis ata 1929, cando se titula como enxeñeiro mecánico. O seu primeiro destino é o USS Lexington, un dos dous primeiros portaaeronaves da armada estadounidense.
A súa andaina militar rematou cedo, en 1934 e con 27 anos, cando o retiran como non apto para o servizo por motivos médicos. Casou en 1932 con Leslyn MacDonald e atópase entón nos Ánxeles, retirado cunha pequena pensión, que non lle chega para manterse. Ata 1939 dedicouse a diversas ocupacións, entre elas unha breve incursión na política. Neste ano comeza a publicar ciencia ficción, co envío á revista Astounding Science-fiction do relato A liña da vida (Lifeline). En dous anos acada a fama no mundo da ciencia ficción, pero entón o seu país entra na segunda guerra mundial e Heinlein deixa a literatura para unirse de novo á Armada. Con todo volven a rexeitalo por motivos médicos. Finalmente consegue colaborar no esforzo bélico traballando como enxeñeiro civil na "Naval Air Experimental Station", preto de Filadelfia, un laboratorio de materiais da Armada. En canto a contenda termina, deixa o laboratorio, volve a California e busca axentes literarios para introducirse en novos mercados. E consegue o que quere, chegando a publicar no Saturday Evening Post, a revista que mellor paga e a máis prestixiosa da época. Isto supón un pulo para o xénero da ciencia ficción, que comeza así, da man de Heinlein, a saír do gueto.
Neste período Heinlein empeza a escribir os chamados "libros xuvenís", libros de aventuras para adolescentes. Tamén nestes anos complícase a súa situación persoal, chegando en 1948 a divorciarse de Leslyn. Enseguida volve a contraer matrimonio, con Virxinia Doris Gerstenfeld, á que coñecera no seu traballo durante a guerra. Este matrimonio durará ata o final da súa vida e Virxina converteráse ademais na principal colaboradora de Heinlein no seu traballo.
Instálase con ela en Colorado Springs e continúa escribindo. En 1948 crea un guión que foi levado ao cine coa súa colaboración o ano seguinte baixo o título Con destino á Lúa (Destination Moon). Durante os anos 50 conseguiu dous premios Hugo, un en 1956 por Estrela dobre (Double Star) e outro en 1959 por  Tropas do Espazo (Starship Troopers), novela que, para sorpresa de Heinlein resulta polémica á vez que exitosa. En 1960 finaliza unha das súas obras máis importantes, Forasteiro en terra estraña (Stranger In A Strange Land) extensa novela que recorta a petición do editor e que a pesar diso gaña o premio Hugo de 1962.
En 1965 os Heinlein volven a California, esta vez a Santa Cruz. En 1967 gaña de novo o Hugo por A lúa é unha cruel amante (The Moon Is A Harsh Mistress). En 1970 unha peritonite case acaba coa súa vida, pero recupérase e en 1973 publica Tempo para amar (Time Enough For Love). Durante os anos seguintes Heinlein interrompe a súa produción de ficción, ata que en 1980 publica O número da besta (The Number of The Beast). Seguirana outras catro novelas ata que o 8 de maio de 1988 falece apraciblemente mentres dorme. As súas cinzas foron esparexidas sobre o Océano Pacífico, e as de Virxinia seguírono cando morreu en 2003.
Literatura: estilo e características
Gañou catro premios Hugo por Estrela dobre (1956), Tropas do espazo (1960), Forasteiro en terra estraña (1962) e A lúa é unha cruel amante (1967). Foi elixido en 1974 Gran Mestre pola Asociación de escritores de ficción científica e fantasía dos Estados Unidos (SFWA), converténdose así no primeiro galardoado con esta distinción.
Habitualmente rigoroso en canto á base científica nas súas historias, ata as súas historias de fantasía conteñen unha estrutura científica lóxica. Unha das características que definen a súa escritura foi o introducir na temática da ficción científica a administración, a política, a economía, a lingüística, a socioloxía e a xenética. Foi tamén un dos abandeirados do individualismo, o cal quedaba reflectido na riqueza dos personaxes (exemplo claro é Lazarus Long), tanto en coñecementos, como en habilidades.
Outro dos temas recorrentes neste autor é cuestionar os costumes contemporáneos, culturais, sociais e sexuais, describindo sociedades con ideais bastante afastados dos da sociedade occidental da súa época. Estas ideas reflíctense en varios dos seus libros, como en Forasteiro en terra estraña ou O número da besta (1980).
DS Hardangeren
O DS Hardangeren foi un barco de vapor construído pola Bergens Mekaniske Verksteder para a Interessentskabet Hardangeren e entregado en xullo de 1869. En 1880 ó formarse a Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap foi o primeiro navío da nova empresa e serviu en diversas rutas ata despois da segunda guerra mundial. En 1950 mercouno a A/S Sildefiskernes Exportlag tomando o novo nome de Harda pero tan só se mantivo un ano, vendéndose para desmontalo en 1951.
The Three Caballeros
The Three Caballeros é un filme de animación de Disney que foi estreado en 1944. Foi producido por Walt Disney e estreado por RKO Radio Pictures. Foi estreado na Cidade de México o 21 de decembro de 1944, e nos Estados Unidos o 3 de febreiro de 1945. É sétimo filme de animación de Disney, e o seu argumento xira arredor dunha viaxe por América Latina, mesturando imaxe real con animación tradicional. É a continuación de Saludos Amigos (1942).
Asia
miniatura|dereita|Mapa físico-político. Clica nel para amplialo.
Asia é o maior e máis poboado dos cinco continentes do planeta Terra localizado principalmente nos hemisferios norte e oriental. Abrangue un terzo das partes sólidas da superficie da Terra e é responsábel por albergar case tres quintos da poboación mundial. Limita ó norte a (Rusia) co océano Glaciar Ártico, ó leste co océano Pacífico e ó sur co océano Índico, ó oeste co mar Vermello, onde se xunta coa África pola canle de Suez. Tamén ó oeste limita co mar Exeo (Asia Menor), cordilleira do Cáucaso, mar Caspio, río Ural e os montes Urais. Ademais do territorio continental, tamén ten territorios insulares: as Kuriles, Sakhalin, as illas xaponesas, a illa de Formosa (Taiwán), as Filipinas, as Illas de Sonda, Sri Lanka e milleiros de illas menores. Cobre o 8,6% da superficie da Terra, o 29,4% sen contar os mares e nel habita máis do 60% da poboación mundial, uns 4.000 millóns de persoas.
Na división convencional de continentes, de orixe europea, Asia e Europa aparecen como dúas entidades diferentes por razóns culturais e históricas, mais en termos xeográficos, forman realmente un único continente, Eurasia. Tamén África está unida a Eurasia polo istmo de Suez polo que tamén se pode considerar Europa, Asia e África como un único supercontinente, Eurafrasia.
Dado o seu tamaño e diversidade, o concepto de Asia - un nome que remonta á antigüidade clásica - na realidade pode ter máis que ver coa xeografía humana que coa xeografía física. Asia varía considerablemente entre e dentro das súas rexións con respecto aos grupos étnicos, as culturas, os ambientes, a economía, os lazos históricos e os sistemas de goberno.
Etimoloxía
Ata antes de Heródoto, Homero fala dun aliado de Troia chamado Asios e tamén describe unha marisma como ασιος (Ilíada 2, 461 ). Na lingua grega o termo pode derivar de Assuwa, unha confederación de estados da Anatolia occidental do século XIV a.C. que forón derrotado polos Hititas.
Alternativamente, a etimoloxía do termo pode provir da palabra da lingua acadia (w)aṣû(m) que significa ascender, referida á dirección da saída do sol polo Oriente Medio, conectada tamén coa palabra fenicia asa, que significa leste.
Definición e límites xeográficos
miniatura|esquerda|150px|[[Mapa de T en O]]
Xeografía física
O concepto europeo de tres continentes no vello mundo remóntase á antigüidade clásica, pero durante a idade media foi especialmente defendido debido aos estudos do erudito do século VII Isidoro de Sevilla (véxase Mapa de T en O). A delimitación entre Asia e África (no sueste) forma o istmo de Suez e o mar Vermello. Os límites entre Asia e Europa, convencionalmente, considérase que discorren entre os Dardanelos, o mar de Mármara, o Bósforo, o mar Negro, o Cáucaso, o mar Caspio, o río Ural e os montes Urais ata o mar de Kara (Rusia).
No Afastado Oriente de Asia, Siberia está separada de Norteamérica polo estreito de Bering. Asia está rodeada no sur polo océano Índico (especificamente, de oeste a leste, o golfo de Adén, o mar Arábigo e a baía de Bengala), ao leste polas augas do océano Pacífico (incluíndo, en contra dos punteiros do reloxo, o mar da China, o mar da China Oriental, o mar Amarelo, o mar do Xapón, o mar de Okhotsk e o mar de Bering) e polo norte polo océano Ártico. Australia (ou Oceanía) permanece no sueste.
Algúns xeógrafos non consideran que Asia e Europa sexan continentes separados, xa que non existe unha separación física lóxica entre ambas. Por exemplo, Barry Cunliffe, o profesor emérito de arqueoloxía europea de Oxford, sostén que Europa foi xeograficamente e culturalmente a "excrecencia occidental do continente asiático". Xeograficamente, Asia é a maior parte oriental do continente denominado Eurasia con Europa constituíndo unha península noroccidental da masa continental denominada Eurafrasia: xeoloxicamente, Asia, Europa e África constitúen un territorio único e continuo (salvo o artificial Canle de Suez) e comparten unha plataforma continental común. A maior parte de Europa e Asia aséntanse na placa tectónica euroasiática, que bordea á placa arábiga e a placa indica polo sur; a parte máis nororiental de Siberia (ao leste dos Montes Cherski) forma parte da placa norteamericana.
miniatura|[[mapa topográfico|Mapa físico de Asia, excluíndo o Sueste asiático.]] En xeografía, existen dúas escolas de pensamento principais. Unha escola obedece ás convencións históricas e trata Europa e Asia como continentes diferentes, categorizando subrexións dentro delas para unha análise máis detallada. A outra escola compara a palabra "continente" cunha rexión xeográfica cando se refire a Europa, e utiliza o termo "rexión" para describir a Asia en termos da fisiografía. Dado que, en termos lingüísticos, "continente" implica unha masa distinta, cada vez é máis común substituír o termo "rexión" polo de "continente" para evitar o problema da desambigüación.
Dado o alcance e diversidade da masa de terra, ás veces non está sequera claro en que consiste "Asia" exactamente. Algunhas definicións exclúen Turquía, Oriente Medio, Asia Central e Rusia, e só consideran que compoñen Asia o Afastado Oriente, o Sueste asiático e o subcontinente indio, especialmente en Estados Unidos logo da segunda guerra mundial. O termo ás veces redúcese de forma máis estreita para referirse á rexión Asia-Pacífico, que non inclúe Oriente Medio, o Sueste Asiático nin Rusia, pero si inclúe as illas do océano Pacífico e pode incluír partes de Australasia ou Oceanía, malia que os insulares do Pacífico non son considerados asiáticos.
Relevo
miniatura| [[Proxección cartográfica equidistante por dous puntos de Asia.]] O relevo de Asia está esencialmente constituído por unha dilatada meseta, en cuxos bordos érguense potentes cordilleiras e a cuxo pé setentrional esténdense as chairas que alcanzan o océano Ártico, en canto que na vertente sur dispóñense, como en Europa, tres dilatadas penínsulas. No núcleo central de todo o sistema orográfico é a meseta de Pamir ou teito do mundo (3.600 m de altura media), da que nas direccións oeste, nordeste e sueste arrincan amplas cordilleiras. Ao sueste do Pamir esténdese outra meseta excelsa, que é o Tíbet, de maior extensión e altura (5.000 m) que o propio Pamir. Cadeas do suroeste do Pamir e do Tíbet: do leste da meseta nace a cadea dos Kuen-Lun que, cos Tian Shan, encerra a depresión de Tarim; máis ao sur, as formacións de Hedin (7.000 m) e do Karakorum (8.611); nos bordos do suroeste e sur do Tíbet levántanse as alturas máis importantes e excelsas da Terra: Himalaia (Everest 8.848; Kanchenjunga, 8.585). A zona montañosa central é, pois, un extenso país de mesetas de grande altura en cuxos bordos elévase a impoñente crista montañosa. Deste xeito as mesetas quedan confinadas, a xeito de depresións, no cerco das súas montañas limitantes, polo que son desérticas ou subdesérticas (Faixa de desertos: Arabia, Persia, Turquestán, deserto de Gobi).
Clima
miniatura|250px|esquerda|[[Mapa climático da Asia de acordo coa clasificación climática de Köppen-Geiger]] A grande extensión territorial e, polo tanto, as diferenzas de latitude, a presenza alterna de áreas baixas e altas, a grande influencia das masas de aire e xa que logo a continentalidade e a maritimidade traen ao continente gran variedade de tipos de clima e, en consecuencia, de formacións vexetais.
Nas terras situadas no extremo norte predomina o clima polar, que se vai facendo máis ameno en dirección ao sur. O centro do continente, por situarse distante de influencias marítimas, en parte, debido á altitude do terreo, que bloquea o paso dos ventos oceánicos, é dominado polo clima temperado continental, que alterna veráns de elevadas temperaturas con invernos moi fríos. Por outra banda o clima oceánico sofre variacións en función da altitude do relevo, da latitude e da interioridade, ocupando grandes extensións do continente asiatico.
Máis ao sur, á retagarda das grandes cordilleiras, que impiden o paso dos ventos húmidos de océano, atópanse as vastas extensións dominadas por clima semiárido e clima árido, formando unha extensa franxa de desertos. Asia alberga a maioría dos desertos existentes na Terra: o deserto de Arabia (Arabia Saudita), o de Siria, o de Thal (Paquistán), o de Thar (ou gran deserto indio), o de Lut (ou deserto do Irán), o de Gobi (Mongolia), o de Taklamakan (China), o de Karakum (Turkmenistán), o de Kerman (Irán), o de Xudea (Israel), o de Negev (Israel).
No litoral da Asia Occidental xorde unha franxa estreita de clima de tipo mediterráneo, mentres que nos arquipélagos do sur do continente, nas proximidades do Ecuador, aparecen climas de tipo quente: ecuatorial e tropical.
Entre todos estes tipos de clima, os que máis directamente inflúen nas condicións de vida locais, sobre todo orientando as actividades agrícolas, son o tropical e os monzóns. Abranguendo as rexións máis poboadas do continente, esténdense polas chairas costeiras da India e do sueste e leste da China, con violentas choivas durante o verán. Caracterízase pola actividade dos ventos, coñecidos como monzóns, que sopran do Índico e o Pacífico cara ao continente durante o verán, e do interior de Asia para estes océanos durante o inverno.
A aparición de monzóns é debida ao feito de que as terras continentais quecen e arrefrían máis axiña que as augas oceánicas. Durante o verán, o interior de Asia, ao quecer, forma unha área de baixa presión, que contrasta coas altas presións dos océanos, provocando o desprazamento de ventos húmidos do mar para a terra. Estes ventos son os monzóns do verán. No inverno, ocorre o contrario: os océanos están máis quentes do que o continente, formando áreas de baixa presión e atraendo os ventos continentais. Son os monzóns do inverno.
As rexións montañosas, independentemente da súa localización xeográfica, presentan temperaturas moi baixas, por motivo da altitude.
Hidrografía
miniatura|[[Río Yangtzé na rexión das Tres Gargantas]] Tanto as choivas abundantes da rexión influenciada polos climas ecuatorial e tropical como a gran cantidade de neve fundida das altas montañas favorecen a existencia de grandes ríos, que corren en case todas as direccións do continente asiático. Podemos destacar:
Vexetación
miniatura|esquerda|Paisaxe de [[Siberia, onde se ve o bosque de taiga]] Como as formacións vexetais dependen do tipo de solo e principalmente do clima, Asia presenta moitas variedades vexetais, aínda que parcialmente destruídas ou alteradas pola milenaria ocupación humana.
No extremo norte do continente, xunto ao polo, non hai condicións para a existencia de vexetación, no entanto máis ao sur, na chaira siberiana, comezan a xurdir formacións en forma de tundra. Cara ao sur, á medida que o clima polar se fai menos intenso e o frío dura un número menor de meses, aparece a vasta rexión da taiga, case integramente pertencente á Rusia.
Aínda que o que máis destaca son as estepas, que ocupan grandes extensións da Asia Central, aparecendo en áreas de clima temperado continental.
Os arquipélagos situados na Asia Meridional móstranse cuberto por bosques ecuatoriais e tropicais, non moi diferentes dos da Amazonia brasileira. Estas formacións tamén se poden observar no centro-sur, onde tamén se comproba a presenza de sabanas onde a vexetación herbácea é dominante, mostrando arbustos e árbores en pequenas asociacións densas, como a xungla na Índia.
Atópanse bosques temperados en considerables extensións no Extremo Oriente así como vexetación xerófita en zonas desérticas ou semiáridas do continente.
Xeografía política
As circunstancias históricas e humanas marcaron a verdadeira división entre a Asia Occidental desde a India cara ao oeste e a Asia Oriental coñecida como o Afastado Oriente, desde a India cara ao leste.
Rexións xeográficas
Tendo en conta que unha rexión xeográfica é unha área máis ou menos definida, caracterizada por determinados aspectos físicos e humanos, sería posible atopar decenas delas no continente e mesmo algunhas nun mesmo país. Por ese motivo, e para facilitar o estudo e a comprensión das características e dos problemas políticos e sociais dun continente tan amplo, imos simplificar a súa división estudando a través de seis grandes rexións xeográficas. Son elas: o Oriente Medio, o subcontinente indio, o sueste asiático, o centro-leste, o Extremo Oriente e a parte asiática da Comunidade de Estados Independentes.
Oriente Medio
miniatura|esquerda|[[Mapa político do Oriente Medio]]
Oriente Medio é a área, que se estende desde Turquía ata Afganistán, presenta como característica física dominante o predominio do clima seco, o que da como resultado a existencia de desertos. Como característica da poboación, destaca a ocupación por persoas de raza branca e unha das densidades demográficas máis baixas do continente.