cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Receptor acoplado á proteína G
Mecanismos de terminación do sinal do GPCR
Ademais, o GPCR pode ser desensibilizado por si mesmo. Isto ocorre como:
Unha vez que se uniu a β-arrestina ao GPCR, sofre un cambio conformacional que lle permite funcionar como unha proteína armazón para un complexo adaptador chamado AP-2, o cal á súa vez recruta outra proteína chamada clatrina. Se hai suficiente número de receptores na área local que recrutan clatrina desta maneira, agréganse e a membrana plasmática invaxínase como resultado das interaccións entre as moléculas de clatrina, nun proceso chamado opsonización. Unha vez que a invaxinación formada se desprende no interior, a súa membrana, debido ás accións doutras dúas proteínas chamadas anfisina e dinamina, convértese nunha vesícula endocítica. Neste punto, as moléculas adaptadoras e a clatrina disócianse, e o receptor é levado de volta á membrana plasmática ou dirixido aos lisosomas para a súa degradación proteolítca.
En calquera momento deste proceso, as β-arrestinas poden tamén recrutar outras proteínas, como a non receptor tirosina quinase (nRTK), ou c-SRC, as cales poden activar a ERK1/2, ou outras proteína quinases activadas por mitóxeno (MAPK) sinalizando por medio de, por exemplo, a fosforilación de pequenas GTP-ases, ou por Ras, ou recrutar as proteínas da fervenza ERK directamente (é dicir, Raf-1, MEK, ERK-1/2) e nese momento a sinalización iníciase debido á estreita proximidade de ambos. Outras dianas do c-SRC son as moléculas dinamina implicadas na endocitose. As dinaminas polimerízanse arredor do colo dunha vesícula que se está a invaxinar, e a súa fosforilación por parte de c-SRC proporciona a enerxía necesaria para o cambio conformacional que permite que a vesícula en invaxinación se desprenda finalmente da membrana.
Oligomerización do receptor
A oligomerización do receptor acoplado á proteína G é un fenómeno moi estendido. Un dos exemplos mellor estudados é o receptor GABAB metabolotrópico. Este receptor denominado constitutivo está formado por heterodimerización das subunidades GABABR1 e GABABR2. A expresión de GABABR1 sen o GABABR2 en sistemas heterólogos causa a retención da subunidade no retículo endoplasmático. A expresión da subunidade GABABR2 soa orixina a expresión na superficie da subunidade, aínda que sen actividade funcional (é dicir, o receptor non se une ao agonista e non pode iniciar a resposta despois dunha exposición ao agonista). A expresión das dúas subunidades xuntas leva a que se exprese na membrana plasmática o receptor funcional. Demostrouse que a unión de GABABR2 a GABABR1 causa o enmascaramento do sinal de retención dos receptores funcionais.
Orixe e diversificación da superfamilia
A transdución de sinais mediada pola superfamilia dos GPCRs remóntase na súa orixe á orixe da multicelularidade. Os GPCRs de tipo mamífero encóntranse tamén en fungos, e foron clasificados polo sistema de clasificación GRAFS baseado en datos xenéticos dos GPCR. A identificación de membros da superfamilia no dominio dos eucariotas, e a comparación dos motivos específicos de familia, mostraron que a superfamilia dos GPCRs ten unha orixe común. Os motivos característicos indican que tres das cinco familias GRAFS, Rodopsina, Adhesión, e Crepitado (Frizzled), evolucionaron a partir de receptores de AMPc de Dictyostelium discoideum antes da separación dos Opisthokonta. Posteriormente, a familia Secretina evolucionou a partir da familia Adhesion de receptores GPCR antes de que se separasen os nematodos.
Dictyostelium discoideum
Descubriuse recentemente un novo GPCR que contén un dominio de lípido quinase en Dictyostelium discoideum, que regula a sensibilidade á densidade celular.
Felix the Cat
miniatura|250px|O famoso paso de Felix en Oceantics (1930). Felix o gato é un personaxe animado da era do cine mudo. A súa pelaxe negra, ollos brancos, e grande sorriso, xunto ás situacións surrealistas que se presentaban nas súas historias, contribuíron a facer de Felix un dos personaxes animados máis recoñecibles do mundo. Felix foi o primeiro personaxe de animación en obter un nivel de popularidade tan grande como para atraer aos espectadores con só o reclamo da súa aparición nunha película.
As orixes de Felix son incertas. Pat Sullivan, caricaturista e empresario de cine de orixe australiana e o animador estadounidense Otto Messmer afirmaron ser os creadores, cada un pola súa parte, e a evidencia parece soster ambas demandas. Mais moitos historiadores, como pode ser John Canemaker, afirman que foi Sullivan quen plaxiou a Messmer. O que é seguro é que o gato saíu do estudio de Sullivan, e os debuxos animados que incluíron o personaxe desfrutaron dun enorme éxito nos anos 1920. Paramount Pictures distribuíu as primeiras películas entre 1919 e 1921. Margaret J. Winkler distribuíu as curtas entre 1922 e 1925, o ano no que Educational Pictures asumiu o control da distribución das curtas. En 1928, Education deixou de sacar os debuxos animados de Felix e moitos foron reemitidos por First National Pictures. Copley Pictures distribuíno desde 1929 até 1930. Tivo unha breve resurrección en 1936 por Van Beuren Studios, mais a gloria dos vellos tempos esvaeceuse durante o breve paso do gato para a cor e o son. Sullivan fixo a maioría da mercadotecnia do personaxe nos anos 1920.
A televisión pode ser tomada como a salvación do gato. Os debuxos animados de Felix empezaron a transmitirse pola televisión estadounidense en 1953. Mentres tanto, Joe Oriolo, o novo artista da tira cómica, obtén os dereitos para introducir a Felix nunha nova serie, especificamente para televisión. Oriolo agregou novos personaxes, como Poindexter e Rock Bottom, e creou o peto máxico, que podía converterse en calquera figura que Felix necesitara. O fillo de Joe Oriolo, Don Oriolo, continuou como encargado de Felix, e o gato foi protagonista de diversas series de televisión, así como dunha película. miniatura| Fragmento da [[curtametraxe The Goose that Laid the Golden Egg (1936). ]]
Creación
miniatura|200px|esquerda|Unha escena da curtametraxe [[Felix in Hollywood (1923).]] O 9 de novembro de 1919, Master Tom, un personaxe parecido a Felix, debuta nunha curta de Paramount Pictures titulada Feline Follies. Producido polo estudio de animación de Pat Sullivan, a curta foi dirixida polo caricaturista e animador Otto Messmer. Foi un éxito, e o estudio de Sullivan rapidamente se puxo a traballar noutra curta protagonizada por Master Tom, The Musical Mews (estreada o 16 de novembro de 1919). Tamén tivo éxito de audiencia. O produtor de Paramount, John King, suxeriu renomear o personaxe a "Felix", polas palabras latinas felis (gato) e felix (sorte), e o nome foi utilizado na terceira película, The Adventures of Felix (estreada o 14 de decembro de 1919). En 1924, o animador Bill Nolan redeseñou o felino, facéndoo máis redondo e chamativo. A nova aparencia de Felix, xunto á habilidade de Messmer para a animación, lanzaron o personaxe á fama mundial.
miniatura|200px|dereita|Felix e [[Charles Chaplin comparten pantalla nun memorable momento de Felix in Hollywood (1923).]]
A pregunta de quen creou exactamente a Felix continúa en disputa. Sullivan indicou en numerosas entrevistas que foi el quen creou a Felix e que fixo os esbozos claves para o personaxe. Nunha visita a Australia en 1925, Sullivan comentou no periódico The Argus que "a idea naceu de observar un gato que a miña dona levou ao estudio un día". Os ditos de Sullivan son respaldados pola súa curta animada The Tail of Thomas Kat, estreada o 18 de marzo de 1917, máis de dous anos antes de Feline Follies. Un documental australiano da ABC-TV transmitido no 2004 e unha exposición na Biblioteca Estatal de New South Wales o 2005 suxeriron que Thomas Kat foi un prototipo ou precursor de Felix. Non obstante, poucos detalles de Thomas sobreviviron. Mentres que Felix podía transformar maxicamente a súa cola en ferramentas e outros obxectos, Thomas é un gato non-antropomórfico que perde o seu rabo nunha pelexa contra un galo.
Sullivan era o propietario do estudio e — como no caso de moitos empresarios — púidose apropiar dos dereitos de calquera traballo creativo dos seus empregados. Ao igual que moitos outros animadores dese tempo, Messmer non foi recoñecido. Logo da morte de Sullivan en 1933, os seus herdeiros en Australia apropiáronse do personaxe.
Non foi até moitos anos despois da morte de Sullivan que os seus empregados Hal Walker, Al Eugster, e o avogado de Sullivan, Harry Kopp, acreditaron a Messmer como o creador de Felix. Indicaron que Felix estaba baseado nun Charlie Chaplin animado que Messmer inventara para o estudio de Sullivan. A personalidade do gato e os seus movementos en Feline Follies reflicten as características de Chaplin, e, a familiar pelaxe negra tamén está presente (Messmer encontrou que as formas sólidas eran máis fáciles de animar).
Moitos historiadores da animación (a maioría estadounidenses e ingleses) apoiaron as demandas de Messmer. Algúns son Michael Barrier, Jerry Beck, Colin and Timothy Cowles, Donald Crafton, David Gerstein, Milt Gray, Mark Kausler, Leonard Maltin, e Charles Solomon.
Popularidade
Cando a distribución por Paramount expirou en 1922, Sullivan comezou a distribuír as súas caricaturas coa axuda de Margaret J. Winkler. Grazas a Winkler, a popularidade de Felix acadou novas cotas. Sullivan prometeu a creación dunha curtametraxe de Felix cada dúas semanas.
En 1923, o gato estaba no cumio da súa carreira cinematográfica. Felix in Hollywood, unha curta estreada ese ano, representa a popularidade de Felix, ao compartir pantalla con celebridades como Douglas Fairbanks, Cecil B. DeMille, Charlie Chaplin, Ben Turpin e Will H. Hays. A súa imaxe podía ser vista en reloxos, adornos de Nadal e outros produtos. En 1927 o personaxe converteuse no primeiro globo de helio xigante feito para o Macy's Thanksgiving Day Parade. Segundo palabras do autor Donald Crafton, "cara ao 1926, [Felix] era probablemente o personaxe máis popular da pantalla, vivo ou animado, con excepción de Chaplin". Felix foi a figura de varias cancións populares na época. Xunto co éxito do felino xurdiron novos personaxes. Estes incluían o amo de Felix, Willie Brown, un antagonista chamado o rato Skiddoo, os sobriños de Felix, Inky, Dinky e Winky, e a súa noiva Kitty.
Gran parte das primeiras caricaturas de Felix reflectían os pensamentos estadounidenses da época. Algúns estereotipos étnicos apareceron en curtos como Felix Goes Hungry (1924). As "flappers" foron caricaturizadas en Felix Strikes It Rich (1924). Felix incluso se viu envolto nun sindicato en Felix Revolts (1923). Referencias ao alcoholismo e a lei seca foron frecuentes en moitas curtas, particularmente Felix Finds Out (1924) e Felix Woos Whoopee (1930) por nomear algúns.
Felix foi a primeira imaxe en ser transmitida por televisión cando RCA elixiu un boneco feito de papel maché do gato para un experimento de 1928 vía W2XBS Nova York en Van Cortlandt Park. O boneco foi escolleito debido aos seus contrastes e á súa capacidade de resistir as intensas luces que se necesitaban. Foi posto nunha placa xiratoria de fonógrafo e fotografado durante aproximadamente dúas horas cada día. Despois de pagarle a Sullivan, o boneco continuou na placa xiratoria por cerca dunha década mentres RCA melloraba a definición da imaxe.
O éxito de Félix atraeu un gran número de imitadores. A aparencia e personalidade doutros felinos dos anos 1920 como Julius de Alice Comedies (Walt Disney), Waffles de Aesop's Film Fables (Terrytoons), e especialmente a adaptación de Bill Nolan de Krazy Kat en 1925, parecían estar directamente relacionados con Felix.
As caricaturas de Félix tiveron un grande éxito entre os críticos tamén, que viron nos traballos magníficos exemplos de surrealismo na industria do cine. O crítico francés Marcel Brion escribiu un ensaio titulado Felix le chat, ou la poésie créatrice, no cal destacou a personalidade do personaxe e a mestura que existía entre obxectos reais e imaxinarios no seu mundo.
miniatura|150px|dereita|A insignia do escuadrón VF-31 Tomcatters (1948) da mariña dos Estados Unidos.
Felix como mascota
Debido á popularidade do personaxe e ao feito de que o seu nome deriva da palabra latina "feliz", algunhas importantes organizacións adoptaron a Felix como mascota. O primeiro foi un vendedor de Chevrolets amigo de Pat Sullivan chamado Winslow B. Felix, quen abriu a súa sala de exposición e venda en 1921. O anuncio de neon de Felix Chevrolet, coas súas imaxes xigantes do gato, é unha das marcas máis coñecidas dos Ánxeles. En 2007, o anuncio foi escollido pola Cultural Heritage Commission da cidade como monumento histórico-cultural. Outros que adoptaron a Felix como símbolo foron, en 1922 os New York Yankees ou o aviador Charles Lindbergh, que levou un boneco do personaxe nun voo histórico a través do océano Atlántico.
Esta popularidade persistiu. A finais dos anos 1920, o segundo escuadrón de bombardeiros da mariña dos Estados Unidos (VB-2B) adoptou unha insignia que consistía nun Felix feliz levando unha bomba coa mecha prendida. Retiveron a insignia durante os anos 1930 cando se converteron nun escuadrón de combate designado baixo o código VF-6B e, logo, VF-3. En 1948, o escuadrón foi designado como VF-31, conservando o logo até os nosos días.
Do cinema mudo ao sonoro
miniatura|165px|esquerda|Felix xunto a Inky e Winky na curtametraxe April Maze (1930). Coa estrea de The Jazz Singer en 1927, Educational Pictures, que distribuía as curtametraxes de Felix nese tempo, propúxolle a Pat Sullivan facer caricaturas "sonoras", mais Sullivan rexeitou a proposta. As discusións seguiron até a separación de Educational e Sullivan. Só cando Steamboat Willie de Walt Disney fixo historia como a primeira caricatura falada cunha banda sonora sincronizada, Sullivan viu as posibilidades do son. Preocupouse de obter un contrato seguro con First National Pictures en 1928. De todos os xeitos, por razóns descoñecidas, isto non durou, e Sullivan buscou en Jacques Kopfstein e Copley Pictures para distribuír as súas novas caricaturas sonoras de Felix. O 16 de outubro de 1929, un anuncio saíu en Film Daily onde Felix dicía, ao estilo de Al Jolson, "Aínda non escoitaron nada!" ("You ain't heard nothin' yet!").
Desafortunadamente, nada bo se oíu da transición de Felix ao son. Os resultados foron desastrosos. Agora máis que nunca parecía que o rato de Disney acaparaba a audiencia da estrela muda de Sullivan. Nin sequera outros traballos como Felix Woos Whoopee ou April Maze (ambos de 1930) puideron atraer á vella audiencia. Kopfstein finalmente cancelou o contrato con Sullivan. Posteriormente, anunciou os plans de comezar un novo estudio en California, mais a idea nunca se materializou. As cousas foron de mal en peor cando a esposa de Sullivan, Marjorie, morreu en marzo de 1932. Despois diso, Sullivan botouse a perder. Caeu nunha depresión alcohólica, a súa saúde empeorou, e a súa memoria empezou a fallar. Nin sequera podía entregarlle cheques a Messmer xa que a súa sinatura viuse reducida a un simple garabato. Morreu en 1933, deixando o seu estudio abandonado.
En 1935, Amadee J. Van Beuren de Van Beuren Studios contactou con Messmer para preguntarlle se quería devolver a Felix á pantalla. Van Beuren incluso lle propuxo un completo persoal e todas as utilidades necesarias. Pero Messmer rechazou a súa oferta e recomendou a Burt Gillett, un antigo empregado de Sullivan que traballaba no estudio de Van Beuren. Desta maneira, en 1936, Van Beuren obtivo a aprobación do irmán de Sullivan para utilizar a Felix coa intención de crear novas curtas sonoras e a cor. Con Gillett ao mando, e unha grande influencia dos traballos de Disney, a personalidade de Felix mudou a unha máis graciosa que era popular neses tempos. As novas curtas non tiveron éxito, e logo de tres capítulos Van Beuren acabou a serie.
O retorno
En 1953, Official Films mercou as curtametraxes de Sullivan e Messmer, engadiulles unha banda sonora, e distribuínos a través da televisión. Messmer continuou facendo as tiras cómicas de Felix até que se abandonaron en 1943, cando cumpriu once anos de escribir e debuxar os cómics para Dell Comics. En 1954, Messmer retirouse de facer as tiras para os periódicos, e o seu asistente Joe Oriolo fíxose cargo. Oriolo fixo un trato co novo dono de Felix, o sobriño de Pat Sullivan, para comezar unha nova serie de caricaturas na televisión. Oriolo continuou con 260 capítulos de Felix para televisión distribuídos por Trans-Lux iniciados en 1958. Ao igual que o estudio Van Beuren, Oriolo deulle a Felix unha aparencia máis domesticada e pedestre, inclinado máis aos cativos, e introducindo novos elementos como o peto máxico, unha bolsa amarela que podía tomar a forma que Felix quixera. O programa fíxose coñecido tamén polo seu tema central escrito por Winston Sharples:
O programa non incluíu os antigos compañeiros do gato e introduciu outros novos. Estes incluían ao sinistro Profesor; o seu intelixente sobriño Poindexter (cun IQ de 222); o asistente do Profesor, Rock Bottom; o malvado robot chamado Cilinder; e un pequeno e amigable esquimó chamado Vavoom. Estes personaxes foron dobrados polo actor de voz Jack Mercer.
A trama de Oriolo xira arredor dos inútiles intentos dos antagonistas por roubar a bolsa máxica de Felix, aínda que estes viláns eran ás veces mostrados como amigos do gato. O programa tivo un grande éxito, pero os críticos afirman que non pode ser comparado cos primeiros traballos de Messmer e Sullivan, especialmente despois de que Oriolo tivera como obxectivo só os nenos.
Hoxe en día, o fillo de Oriolo, Don, continúa promocionando ao gato. En 1991, Felix protagonizou a súa primeira e única película, Felix the Cat: The Movie, na cal el, o Profesor e Poindexter visitan unha realidade alternativa. Entre 1995 e 1997, Felix apareceu en televisión novamente, nunha serie chamada The Twisted Tales of Felix the Cat. Baby Felix foi presentada o 2000, así como o vídeo Felix the Cat Saves Christmas. Oriolo creou unha completa gama de mercadotecnia, desde cuncas até un videoxogo para Nintendo Entertainment System.
Desde a publicación de Felix: The Twisted Tale of the World's Most Famous Cat por John Canemaker en 1991, renaceu o interese polas curtametraxes antigas de Sullivan e Messmer. Nos anos recentes, as curtas compiláronse en VHS e DVD, sendo os máis famosos Presenting Felix the Cat de Bosko Video, Felix! de Lumivision, Felix the Cat: The Collector's Edition de Delta Entertainment, Before Mickey de Inkwell Images Ink, e o recente Felix the Cat and 1920's Rarities de Thunderbean Animation. As compilacións dos cómics de Messmer tamén tiveron grande éxito como Nine Lives to Live: A Classic Felix Celebration por David Gerstein e o recente The Comic Adventures of Felix the Cat de Determined Productions.
Bibliografía
miniatura|220px|dereita|Unha antiga presentación de Félix (1922).
Nina Badrić
Nina Badrić, nada en Zagreb o 4 de xullo de 1972, é unha cantante pop croata. Representou o seu país no Festival de Eurovisión 2012 coa canción "Nebo".
Juan Vázquez de Mella
Juan Vázquez de Mella Fanjul, nado en Cangas de Onís o 8 de xuño de 1861 e finado en Madrid o 26 de febreiro de 1928, foi un político tradicionalista, escritor e filósofo católico español.
Traxectoria
Fillo de Juan Vázquez de Mella Varela, tenente coronel retirado natural de Boimorto, e de Teresa Fanjul, nada en Cangas de Onís. Quedou orfo de pai con seis anos. Estudou no seminario de Valdediós entre 1874 e 1877, e rematado o bacharelato trasladouse coa súa nai a Boimorto. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela onde dirixiu o periódico El Pensamiento Galaico. De elocuente palabra, portentosa memoria e brillante capacidade para a oratoria e a política, abrazou a causa do carlismo. Deputado ás Cortes de 1893 a 1916, elixido polos distritos de Aoiz, Estella e varias veces por Pamplona. Cando presentou a súa candidatura a deputado por Oviedo foi derrotado pola coalición que reformistas e socialistas presentaron contra os conservadores. Presentou ás Cortes de Madrid unha vigorosa petición solicitando que fose declarada ilegal, facciosa e traidora á Patria a Masonería, eliminando dos empregos públicos aos masóns. Participou no Congreso antimasónico de Trento en 1896.
Vázquez de Mella era xermanófilo o que o conduciu a unha soada separación con Xaime de Borbón, que ademais de pretendente á coroa era aliadófilo. Xaime de Borbón, que fora confinado polos austríacos no seu castelo próximo a Viena, publicou en 1918 un manifesto dirixido aos tradicionalistas españois desautorizando aos que tivesen exteriorizado os seus sentimentos xermanófilos: Vázquez de Mella opúxose ao documento e nese cisma orixinouse a escisión que o levou a fundar en 1918 o Partido Católico Tradicionalista.
Coa ditadura de Primo de Rivera apártase da política, debido tamén a problemas de saúde.
Kosmos 63S1
Kosmos ou Cosmos, código GRAU 63S1, foi o nome dun modelo de foguete espacial soviético activo entre 1961 e 1967.
Características
Kosmos foi desenvolvido a partir do mísil de alcance medio R-12. Foi lanzado un total de 38 veces, con doce fallos.
Chozas de Abajo
Chozas de Abajo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 2.596 habitantes (INE, 2021).
Provincias de Iraq
320px|thumb|right|Un mapa de Iraq coas súas provincias. Iraq está dividido en dezaoito provincias (muḥāfażah), que á súa vez están divididos en distritos:
Ación, Os Vilares, Guitiriz
Ación é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 20 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 30 habitantes.
Roperuelos del Páramo
Roperuelos del Páramo é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 642 habitantes (INE 2011).
Fragunde, Vilaño, A Laracha
Fragunde é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
Serra de Albarracín
250px|miniatura|Serra de Albarracín A Serra de Albarracín é un conxunto montañoso situado na zona suroeste do Sistema Ibérico, na fronteira entre as comunidades autónomas de Aragón, Castela-A Mancha e Comunidade Valenciana. Ten unha lonxitude duns 60 km en dirección noroeste-sueste, cunha cota máxima de 1.921 metros de altitude no cerro de Caimodorro.
Xeoloxía
Os montes de Albarracín son xeralmente de rochas calcarias e nas súas masas atópanse multitude de petrificacións fósiles. O lugar no que máis hai recibiu o nome de Las Calaveras, por confundilas con restos humanos.
Relevo
Ao leste principia a serra de Gúdar na cabeza de Muela de Ares, desprendéndose deste punto outra serie de cerros que, prolongándose cara ao norte en forma piramidal, presentan o seu maior elevación na serra de Muela (1610 msnm) no termo de Ojos Negros. Polo oeste de Albarracín e cerro de Muela despréndese outra cordillera que, logo duns 40 km de extensión, forma o collado La Plata, cuxa cordillera vese cortada polo río Guadalaviar, elevándose novamente baixo o nome de serra de Javalambre, que se une coa denominada serra de Espadán. Ao suroeste, entre os ríos Cabriel e Guadalaviar, comeza outra serra moi escabrosa que se estende á Comunidade Valenciana, co nome de serra de Cabrillas.
Hidrografía
A serra de Albarracín é un dos puntos da península ibérica con maior número de mananciais. No máis elevado da serra, preto de Frías de Albarracín, ten o seu nacemento o río Texo, nun manancial de escasas augas. Desde alí diríxese ao oeste, cruzando a Veiga do Texo e recibindo a varios afluentes, ata entrar en Castela-A Mancha delimitando as provincias de Cuenca e Guadalaxara.
A uns 160 m de distancia do nacemento do Texo, ao leste e na caída do collado, nace o río Cabriel, que en dirección oposta ao Texo introdúcese na provincia de Cuenca. No termo de Zafrilla ten o seu nacemento noutra fonte o río Xúcar. Na saia sur do cerro chamado Muela de San Juan nace o río Guadalaviar, que atravesa Guadalaviar, Villar del Cobo, Tramacastilla, Torres de Albarracín, Albarracín e Gea de Albarracín, chegando á comarca de Teruel tras cruzar as grandes serras de oeste a leste.
Cazalla de la Sierra
Cazalla de la Sierra é unha localidade da provincia de Sevilla, en Andalucía.
Serra de Albarracín
Hidrografía
No termo de Tormón nace o río Ebrón e en Cella hai unha gran fonte de pedra construída en 1729 da que nace o río Cella. En Orihuela del Tremedal, cerca do santuario da Virxe do Tremedal, entre a serra de Molina e a de Albarracín nace o río Galo, que penetra posteriormente na provincia de Guadalaxara.
Cazalla de la Sierra
Características
No ano 2006 contaba con 5.153 habitantes. A súa extensión superficial é de 352 km² e ten unha densidade de poboación de 14,7 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 55' N, 5º 45' W. Atópase situada a unha altitude de 595 metros e a 89 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Serra de Albarracín
Clima
O clima predominante na serra de Albarracín é moderadamente frío. Conta con invernos moi fríos que en ocasións poden baixar as temperaturas ata os -15 graos Celsius, onde se dan nevadas abundantes. Os veráns son suaves podendo superar ocasionalmente os 30 graos, con temperaturas medias que oscilan entre os 17-20 graos, e que adoitan ser tormentonsos.
Praia da Frouxeira
O areal e a súa lagoa forman un espazo ecolóxico virxe de area fina e branca cunha lonxitude de máis de tres quilómetros dende Valdoviño ata Meirás. No extremo de Valdoviño está o castro da Frouxeira. Preto del está a illa da Percebelleira. No extremo de Meirás está o faro de Meirás, sobre un penedo rochoso apreciado por pescadores e mariscadores.
A praia da Frouxeira ten bandeira azul aínda que o baño pode ser perigoso ao ser mar aberto. A zona vixiada para o baño é a máis preto de Valdoviño.
Club Atlético Boca Juniors
miniatura| O Club Atlético Boca Juniors, coñecido popularmente como Boca, é un club de fútbol arxentino, da cidade de Buenos Aires. Foi fundado o 3 de abril de 1905 e compite na Primeira División da Arxentina. Xoga os seus partidos como local no Estadio Alberto J. Armando, coñecido como La bombonera. Mantén unha intensa rivalidade co River Plate.
Xogadores
Actualizado a 1 de decembro de 2018.
Americio
O americio é un elemento químico de número atómico 95 situado dentro do grupo dos actínidos na táboa periódica dos elementos. O seu símbolo é Am. Todos os seus isótopos son radioactivos. Obtívose por primeira vez en 1944 na Universidade de Chicago como resultado do bombardeo de plutonio con neutróns por un equipo dirixido por Glenn Seaborg, a súa descuberta fíxose pública o 11 de novembro de 1945 en Quiz Kids, un programa de radio infantil. En 1946 déronlle nome, que provén de América, de forma análoga ao europio.
Cibreiro, Os Vilares, Guitiriz
Cibreiro é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Rede de mentiras
Rede de mentiras (en Body of Lies) é un filme estadounidense dirixido por Ridley Scott que foi estreado no 2008. Está baseado na novela Body of Lies de David Ignatius.
Sinopse
Roger Ferris (Leonardo DiCaprio) é o mellor axente da CIA. Cada un dos seus pasos depende dunha voz ó outro lado dun teléfono: a do veterano Ed Hoffman (Russell Crowe), responsábel das operacións da Axencia en todo Oriente Medio. Dende a súa confortable casa, Hoffman séguelle a pista a un líder terrorista que está a sementar o terror mediante atentados con bombas e porque parece quen de eludir á rede de intelixencia máis adiantada do mundo. Para sacar ós terroristas do seu agocho, Ferris terá que entrar no seu mundo.
Nabucodonosor
Nabucodonosor pode referirse a:
Marfulo, Vilaño, A Laracha
Marfulo é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 64 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 28 homes e 36 mulleres.
Buxaina
miniatura|Buxainas. miniatura|Estilo libre. Unha buxaina ou un peón é un corpo que se fai xirar cun cordel sobre unha punta de metal sobre a que sitúa o seu centro gravitatorio de forma perpendicular ao eixo de xiro, equilibrándose sobre un punto grazas á velocidade angular, que permite o desenvolvemento do efecto xiroscópico. Normalmente utilízase como xoguete, aínda que tamén para xogos de azar e para realizar profecías e outros rituais.
O poder xiroscópico gradualmente diminuirá debido ao rozamento do aire, conducindo a que o corpo se balancee trazando unha traxectoria circular do seu punto de apoio ata que esta sexa maior que o centro de gravidade, provocando finalmente a caída.
O 11 de novembro celébrase o Día do Peón, porque Polo San Martiño, peóns ao camiño.
Cubillas de los Oteros
Cubillas de los Oteros é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 158 habitantes (INE 2011).
Guerra de Iraq
A Guerra de Iraq, tamén coñecida como Segunda Guerra do Golfo ou Operación Liberdade Iraquí nos Estados Unidos, Operación Telic no Reino Unido e, noutros ámbitos, ocupación de Iraq, foi un conflito que comezou o xoves 20 de marzo de 2003 e rematou o domingo 18 de decembro de 2011. Tras finalizala guerra, deuse paso a unha operación de adestramento das tropas iraquís para combater a insurxencia e o terrorismo. Esta operación deuse a coñecer como Operación Novo Amencer, e representa a continuación da guerra de Iraq, que se inicia ó organizar os Estados Unidos unha coalición multinacional para a invasión de Iraq, estando composta por unidades das forzas armadas dos propios Estados Unidos, o Reino Unido e continxentes menores de España, Australia, Dinamarca, Polonia e outros Estados.
A principal xustificación para esta operación que ofreceron o Presidente dos Estados Unidos, George W. Bush e os seus aliados na coalición, foi a falsa afirmación de que Iraq posuía e estaba desenvolvendo armas de destrución masiva (ADM), violando un convenio de 1991. Funcionarios dos Estados Unidos sostiveron, dun modo interesado e tendencioso, que Iraq representaba unha inminente, urxente e inmediata ameaza ós Estados Unidos, ó seu pobo e ós seus aliados, así como ós seus intereses. Criticouse amplamente ós servizos de información, e os inspectores designados ó efecto non atoparon probas de que existiran as pretendidas armas de destrución masiva. Despois da invasión, o Grupo de Investigación en Iraq chegou á conclusión de que Iraq acabara cos seus programas para desenvolver as devanditas armas en 1991 e non había ningunha no momento da invasión, pero que tiñan a intención de retomar a produción sempre e cando se levantaran as sancións. Algúns funcionarios dos Estados Unidos alegaron que Saddam Hussein e Al Qaeda estiveran cooperando, pero non hai probas de que existise unha relación de colaboración. Outras razóns para a invasión por parte dos funcionarios incluían as preocupacións sobre o apoio financeiro de Iraq para as familias de terroristas suicidas palestinos, violacións dos dereitos humanos por parte do goberno iraquí, propagación da democracia, as reservas de petróleo de Iraq,  aínda que este último foi negado por outros funcionarios.
A invasión levou á rápida derrota das forzas iraquís, o derrocamento do Presidente Saddam Hussein, a súa captura en decembro de 2003 e a súa execución en decembro de 2006. A coalición dirixida polos Estados Unidos no Iraq ocupado tratou de establecer un novo goberno democrático. Porén, pouco despois da invasión inicial, a violencia contra as forzas da coalición e entre os diversos grupos étnicos deu lugar a unha guerra asimétrica coa insurxencia iraquí, a guerra civil entre sunnís e xiítas iraquís, e as operacións de Al-Qaeda en Iraq. As estimacións do número de persoas mortas varían entre máis de 150.000 a máis de 1 millón de persoas, segundo a fonte. O custo financeiro da guerra estimouse en máis de £4.500 millóns ($9.000 millóns) para o Reino Unido, e máis de $845.000 millóns ós Estados Unidos, cun custo total para a economía deste último estimada en $ 3 a 5 billóns. Algunhas das nacións que integraron a coalición comenzaron a retirar as súas forzas como consecuencia dunha opinión pública desfavorable e ó progresivo aumento de efectivos iraquís para asumir a responsabilidade da seguridade no país. Porén, Iraq, non chegou a desenvolver armas nucleares, grazas á Operación Ópera de Israel, acontecida uns anos antes.
Drada, Os Vilares, Guitiriz
Drada é un lugar da parroquia dos Vilares no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 10 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 22 habitantes.
El Viso del Alcor
El Viso del Alcor é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía. Pertence á Campiña de Carmona.
A súa extensión superficial é de 20 km² e ten unha densidade de 859,7 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 23' N, 5º 43' W. Atópase situada a unha altitude de 143 metros e a 28 quilómetros da capital de provincia, Sevilla. O municipio atópase situado entre Carmona (A-398) e Alcalá de Guadaíra.
Gilena
Gilena é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2006 contaba con 3.898 habitantes. A súa extensión superficial é de 52 km² e ten unha densidade de 74,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 15' N, 4º 54' W. Atópase situada a unha altitude de 465 metros e a 104 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Os Meáns, Vilaño, A Laracha
Os Meáns é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Tarazona y el Moncayo
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. Tarazona y el Moncayo é unha comarca de Aragón, en España, situada ao oeste da provincia de Zaragoza. É a segunda comarca aragonesa de menor extensión. A súa capital é Tarazona.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Alcalá de Moncayo, Añón de Moncayo, El Buste, Los Fayos, Grisel, Litago, Lituénigo, Malón, Novallas, San Martín de la Virgen de Moncayo, Santa Cruz de Moncayo, Tarazona, Torrellas, Trasmoz, Vera de Moncayo e Vierlas.
Xeografía
Está situada no extremo occidental da provincia de Zaragoza, facendo fronteira coas provincias de Navarra, Soria e A Rioxa, e ao sur e ao leste respectivamente coas bisbarras aragonesas de Aranda e do Campo de Borja. O seu territorio aséntase na cara norte do sistema Ibérico na conca do río Queiles.
Parte do seu territorio está ocupado polo Parque natural do Moncayo.
Patrimonio
250px|miniatura|esquerda|O [[Moncayo.]] O seu principal patrimonio natural e turístico é o Moncayo, serra cuxo principal cumio alcanza a altitude de 2.316 msnm, sendo o teito do Sistema Ibérico. O seu ámbito, declarado parque natural na súa vertente aragonesa, posúe unha gran biodiversidade, con máis de 1500 especies vexetais, algunhas delas practicamente endémicas desta serra.
Entre o seu patrimonio artístico destaca o centro histórico medieval da cidade de Tarazona e, en especial, a catedral mudéxar de Santa María de la Huerta o pazo episcopal, e a fachada da casa consistorial.
Cabe destacar tamén o castelo de Trasmoz, que data da reconquista cristiá da bisbarra no século XII, e o mosteiro de Veruela, un dos tres grandes mosteiros cistercienses aragoneses e que está situado dentro do termo municipal de Vera de Moncayo.
Gustavo Adolfo Bécquer e o seu irmán Valeriano Bécquer usaron Veruela e o Moncayo a miúdo como inspiración e contexto para as súas obras e artigos. Entre as persoas ilustres nacidas na bisbarra, destacan os actores do século XX Paco Martínez Soria e Raquel Meller.
Placebo (grupo musical)
Placebo (do latín placeo "agradar", 1ª pers. futuro) é unha banda inglesa de rock alternativo formada en 1994 por Brian Molko (guitarra e voz), Stefan Olsdal (baixo) e Robert Schultzberg (batería). Este último deixoulle o seu posto a Steve Hewitt en 1998, que á súa vez foi substituído por Steve Forrest a mediados do ano 2008.
¡Ahora caigo!
Comezou a emitirse na noite dos martes en prime time o 6 de xullo de 2011. A partir do 22 de agosto de 2011 Antena 3 suprimiu El Diario para expoñer unha versión diaria deste concurso, de luns a venres ás 18:30 horas, cun premio de 100.000 euros. O 23 de novembro de 2015 o formato é remodelado, engadindo novas probas.
Placebo (grupo musical)
Biografía
A banda inglesa Placebo foi formada polos amigos da infancia Brian Molko e Stefan Olsdal. A pesar do primeiro ser estadounidense e o segundo escocés, coñecéranse nun colexio en Luxemburgo, e despois dalgún tempo sen verse, volveron a atoparse en Londres en 1994. Nese mesmo ano deciden formar a banda, que se chamou inicialmente Ashtray Heart (Brian cantaba e tocaba a guitarra e Stefan o baixo). Para a batería recrutaron a Robert Schultzberg, que estaba en Inglaterra para aprender máis sobre percusión e xa coñecía a Stefan, co cal tocara nunha banda de garaxe en Escocia. Despois diso, deciden trocar o nome e chamarse Placebo, e ao final de 1995 lanzan un sinxelo chamado Bruise Pristine, polo selo independente Fierce Panda Records.
¡Ahora caigo!
O programa acumulaba unha audiencia media na franxa de tarde entre en 14%-16%.
Placebo (grupo musical)
Placebo
A banda comeza a chamar a atención de moita xente, lanzando algúns sinxelos máis (entre eles, "Nancy Boy", que chegou a estar no cuarto lugar do Top Five inglés) antes de lanzar o seu primeiro disco, auto-titulado, en 1996. Ese disco foi producido por Brad Wood e saíu polo selo Caroline Records. O son da banda logo se destacou por ser algo entre o punk e o pop, pero cunha certa identidade, diferenciándose de bandas como Green Day e Offspring. O son ten un forte acento alternativo, con melodías máis serias e intelixentes que as das dúas bandas citadas. Destacan cancións como "Teenage Angst", co seu refrán ultra-depresivo ("since I was born, I start to decay, now nothing ever ever goes my way"), "Bionic", que ten un riff de guitarra belísimo e unha melodía moi linda, e a apegadiza "36 degrees".
A banda pasa o resto de 1996 e gran parte de 1997 na estrada, tocando con nomes como Sex Pistols e Weezer, e ao poucos van chamando tamén a atención de varios artistas, entre eles, Michael Stipe (R.E.M.), Bono (U2) e David Bowie. Participan, inclusive, na festa do 50 aniversario de Bowie, e tocan tamén na xira Popmart de U2. En Inglaterra, o álbum gaña o disco de ouro e a banda é cada vez máis coñecida, non só polo seu son, senón tamén pola estraña imaxe do vocalista e guitarrista Brian Molko. Aínda en 1997, a banda participa na película "Velvet Goldmine", que foi producida por Michael Stipe (R.E.M.) e protagonizada por Ewan McGregor.
Without You I'm Nothing
En 1998, xa pola Virgin, lanzan un segundo álbum, chamado "Without You I'm Nothing", que foi producido por Steve Osborne. A banda xa non tiña a Robert Schultzberg, que deixara o seu lugar a Steve Hewitt. Este é un disco un pouco diferente do primeiro: amosa unha banda máis madura, con músicas máis introspectivas e climáticas, con moitas baladas e un certo toque gótico. As letras de Brian son tamén máis tristes, o que se reflicte nas súas emotivas interpretacións.
Black Market Music
O terceiro álbum, Black Market Music confirma a sonoridade do disco anterior, con toques máis introspectivos e intimistas e a mesma atmosfera gótica que se facía presente en Without You I'm Nothing. O disco non foi moi ben recibido pola crítica, principalmente en Inglaterra; a crítica americana amosou opinións divididas, con algúns considerando Black Market Music o mellor traballo de Placebo ata o momento. O grupo seguiu ao longo de 2000 e 2001 facendo concertos en todo o mundo e participando de diversos festivais.
Sleeping with Ghosts
2003 marca o lanzamento dun novo disco, Sleeping With Ghosts. Producido por Jim Abbiss, o cuarto álbum de Placebo segue máis ou menos a liña do lanzamento anterior, desta vez cunha mellor receptividade por parte dos seareiros e da crítica.
Na metade do 2004 é lanzado o DVD Soulmates Never Die - Live in Paris 2003, que recolle a banda tocando en París, coa participación especial de Frank Black. En decembro é lanzado o recompilatorio Once More with Feeling: Singles 1996-2004 (que trae dúas cancións inéditas), á parte dun DVD chamado Placebo - Once More with Feeling - Videos 1996-2004, cos seus videoclips máis coñecidos.
Horgau
miniatura|Igrexa parroquial católica de Horgau Horgau é unha municipalidade da rexión de Augsburg, en Baviera, Alemaña. A súa superficie é de 26.52 km² e a poboación de 2.468 habitantes (2006) e ten unha densidade de poboación de 93 h/km². A corporación municipal está composto por 5 concelleiros de Bürgerverein Rothtal, 4 CSU, 3 Freie Wähler, 1 SPD e 1 Bündnis Umwelt.
Inmunidade de grupo
miniatura|Gráfico sobre a inmunidade de grupo a distintos niveis e o espallamento das enfermidades en cada caso A inmunidade de grupo, inmunidade de rabaño ou efecto rabaño é un método de protección indirecta fronte a enfermidades infecciosas que ten lugar cando unha gran porcentaxe dunha poboación tórnase inmune a unha infección, fornecendo unha protección indirecta para aqueles individuos que non son inmunes. Nunha poboación na que un gran número de individuos son inmunes, as cadeas de infección teñen máis probabilidades de racharse, freando ou detendo o avance da enfermidade. Canto maior sexa a proporción de individuos inmunes nunha comunidade, menor é a probabilidade de que aqueles que non son inmunes entren en contacto con outro individuo infectado.
Proceso e características
A inmunidade individual conséguese tras recuperarse dunha infección natural ou por medios artificiais como as vacinas. Algúns individuos poden non tornarse inmunes por motivos médicos polo que a inmunidade de grupo resulta un método importante de protección. Cando unha poboación consegue un certo nivel de inmunidade de grupo, esta elimina de forma gradual a enfermidade dentro da poboación. Esta eliminación, de conseguirse de forma global en todo o mundo, pode dar como resultado a redución do número de infeccións a cero, erradicando a enfermidade. Este método empregouse para a erradicación da varíola en 1977 e para a eliminación rexional doutras enfermidades. A inmunidade de grupo non aplica para tódalas enfermidades, só para aquelas que son contaxiosas, que se transmiten dun individuo a outro. O tétano, por exemplo, é unha enfermidade infecciosa pero non contaxiosa, polo que este método non aplica para a súa eliminación.
O termo inmunidade de rabaño usouse por primeira vez en 1923. Quedou recoñecido coma un fenómeno de ocorrencia natural na década dos anos 1930 ó observarse que tras que un número significativo de nenos se tornaron inmunes ó sarampelo, o número de novas infeccións diminuíu temporalmente, incluíndo a nenos susceptibles de contaxio. A vacinación en masa para inducir a inmunidade de grupo pasou a ser dende entón unha práctica común e probou ser efectiva na prevención do avance de moitas enfermidades infecciosas. A oposición ás vacinas supón un contratempo para a inmunidade de grupo, permitindo que enfermidades que teñen prevención persistan ou volvan a xurdir en comunidades con taxas de vacinación non axeitadas.
Jan Tobiasz Augustynowicz
Jan Tobiasz Augustynowicz (en Ян Тобіяш Августинович, "Yan Tobiiash Avhustynovych"), nado o 24 de novembro de 1664 en Lviv e finado o 22 de decembro de 1751 na mesma cidade, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv entre 1715 e 1751.
Traxectoria
Estudou no colexio dos teatinos de Lviv, e en 1689 foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Lviv. En 1709 foi nomeado vigairo xeral do arcebispo Hunanian.
O 22 de maio de 1713 foi nomeado arcebispo coadxutor de Lviv e titular de Himeria, mais descoñécese cando foi ordenado bispo. En 1715, logo da morte do seu predecesor, sucedeuno como arcebispo de Lviv. O papa Clemente XI impúxolle o palio en 1716, e en 1719 nomeouno asistente ó trono papal.
Finou no cargo o 22 de decembro de 1751, e está enterrado na catedral armenia de Lviv.
Feitos de Tomé
Datación, lingua e exemplares
Referencias á obra feitas por Epifanio de Salamina demostran que os Feitos de Tomé xa circulaban no s. IV. Pese a ser un texto considerado herético e apócrifo desde o s. VI, sobreviviu á destrucións que outros apócrifos non, e hoxe hai numerosos manuscritos completos redactados en grego e en siríaco (unha variante do arameo). Hai moitos fragmentos que tamén se conservaron. Os estudosos deducen do texto grego que o orixinal foi escrito en siríaco, o que localiza a redacción da obra en Siria, na rexión de Edesa. Os manuscritos siriacos sobreviventes, porén, foron editados para purgalos da maioría das pasaxes gnósticas abertamente heterodoxas, polo tanto as versións gregas reflictan as tradicións máis antigas. Mais, a pesar desta afirmación da precedencia do texto siríaco, non está pechada a cuestión, pois aínda que a versión siriaca sexa a máis antiga e a versión grega derive dela, o contido dalgúns manuscritos suxire a existencia dun orixinal grego perdido.
Galería de imaxes de Antonio Palacios Ramilo
Antonio Palacios Ramilo naceu no Porriño o día 8 de xaneiro de 1874 e foi un arquitecto galego.
Feitos de Tomé
Datación, lingua e exemplares
A versión grega, case igual de antiga, foi reproducida en moitos manuscritos: existe unha tradución armenia, outra etíope e traducións latinas.
O termo ad quem para a composición sería arredor do ano 225: algunhas partes da obra, particularmente o “Himno da Perla”, fan coidar nunha composición da época do Imperio Parto, dominación que acabou arredor do ano 226. É probable que a finais do s. III ou no IV os Feitos de Tomé foran refundidos, particularmente nun ambiente maniqueo.
Composición e estrutura
O texto sería resultado dunha elaboración complexa. Os heresiólogos cristiáns detectan nel «desviacións » gnósticas e encratistas. Na obra demóstrase un certo coñecemento da India sen que sexa posible confirmar ou negar, a partir del, que Tomé efectivamente fundase a Igrexa de Kerala.
Intercalado nos Feitos de Tomé en diferentes partes segundo manuscritos de diferentes tradicións hai un himno siriaco, o Himno da Perla, (ou Himno da Alma), un poema que chegou a ser moi popular entre os principais círculos cristiáns. O Himno é máis antigo que os Feitos nos que foron inseridos, e ten valor propio. O texto tamén é interrompido pola poesía doutro himno, o que comeza así: "Venide, vos santo nome do Cristo que está enriba de todo nome " (2.27).
Os manuscritos rematan coas palabras "Os feitos de Xudas Tomé o apóstolo están completos, os que realizou na India, cumprindo o mandato seu de quen o enviou. Para el sexa a gloria, mundo sen fin. Amen."