cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luciano Pereyra
Traxectoria
Luciano Pereyra naceu un 21 de setembro de 1981 na cidade de Luján na Provincia de Buenos Aires. O seu primeiro contacto coa música foi en 1984 con 3 anos de idade, cando tarareou unha canción que aprendera na radio. Ese mesmo ano, recibiu unha guitarra polo Nadal. Ao ano seguinte, en 1985, Luciano concursou nun programa de televisión do antigo ATC.
En 1990, aos seus 9 anos de idade, Luciano participou en Festilindo, un programa infantil onde xurdiron moitos dos actuais actores e cantantes recoñecidos a nivel nacional e no que Luciano foi finalista. Á mesma idade cantou no programa de Xuxa o tema de León Gieco Sólo le pido a Dios, o mesmo que dez anos despois (2000) o faría famoso en varios países ao cantalo fronte ao Papa Xoán Paulo II na Cidade do Vaticano, representando a Latinoamérica no festexo do xubileu.
Stade Geoffroy-Guichard
O Stade Geoffroy-Guichard é un estadio da cidade de Saint-Étienne, na rexión francesa de Auvernia-Ródano-Alpes. Nel xoga os seus partidos a AS Saint-Étienne.
Ten capacidade para 42.000 espectadores e foi inaugurado o 13 de setembro de 1931. O estadio debe o seu nome a Geoffroy Guichard, propietario dos terreos nos que foi construído o estadio, e director da sociedade Casino que deu orixe ao club.
Yokohama F. Marinos
O Yokohama F. Marinos (横浜F・マリノス, Yokohama Efu Marinosu) é un equipo de fútbol xaponés da cidade de Yokohama. Xoga na J. League Division 1. O club pertence e está patrocinado pola empresa xaponesa Nissan e gañou o título J-League en tres ocasiones. O uniforme tradicional do club é camiseta azul, pantalón branco e medias vermellas. Os partidos como local os disputa no Nissan Stadium, cuxa capacidade é de 72.327 asentos.
O club foi fundado en 1972 como Nissan Motors F.C. e en 1999 produciuse a fusión do Yokohama Mariños e Yokohama Flügels. O nome actual ten por obxecto reflectir a importancia tanto de Mariños como do legado do Flügels. O Yokohama F. Mariños é un dos clubs máis laureados do Xapón, pois conta con tres campionatos da J-League, sete Copas do Emperador e dous Recopas de Asia. Ademais, é o equipo que máis tempo leva na máxima categoría do fútbol xaponés e xoga no nivel superior desde a Liga Xaponesa de Fútbol de 1982.
No club militaron importantes xogadores e adestradores internacionais como Shunsuke Nakamura, Yuji Nakazawa, Julio Salinas, Jon Andoni Goikoetxea, Xabier Azkargorta, Ramón Anxo Díaz, Alberto Acosta e Nestor Gorosito. No amateurismo xogaban no estadio de béisbol.
Historia
En 1973, o equipo empezou baixo o nome de Nissan Motors FC con sede en Yokohama, e obtivo o ascenso á División 2 da Liga Xaponesa de Fútbol en 1976. A administración do equipo tomou as medidas necesarias para convertelo nun club ganador. É así que iniciaron a construción dunha relación de amizade cos colexios e universidades e creando equipos júnior para nenos das escolas. Da man do primeiro adestrador pago ou director profesional no Xapón Shu Kamo, o equipo gañou os campionatos en 1988 e 1989, así como a JSL e a Copa do Emperador gañando deste xeito os tres grandes torneos no Xapón nese momento.
Ignacio Ribas Marqués
Ignacio Ribas Marqués, nado en Palma de Mallorca o 12 de abril de 1901 e finado en Santiago de Compostela en 1996, foi un químico español, catedrático de Química Orgánica das universidades de Salamanca, Valencia e Santiago de Compostela, esta última desde 1942 até a súa xubilación en 1971.
Yokohama F. Marinos
Historia
En 1991, foi un dos membros fundadores da J. League. En 1998, logo de perder un dos seus principais patrocinadores, anunciouse que o club rival da cidade, o Yokohama Flügels fusionarase con Mariños. Desde entón, unha F foi introducida no nome para representar á participación do Flügels dentro club. Moitos inchas do Flügels rexeitaron a fusión e negáronse a seguir F. Mariños. Como resultado creouse o Yokohama FC, novo rival do F. Mariños na cidade.
Na tempada 2004 as estrelas do Yokohama Mariños foron o xogador surcoreano Ahn Jung-Hwan, e o xaponés Yuji Nakazawa, mellor futbolista da J. League do ano 2004. O adestrador foi o xaponés Takeshi Okada, mellor adestrador da Liga Xaponesa dos anos 2003 e 2004, e seleccionador nacional do Xapón no Mundial de Francia de 1998, o primeiro ao que se clasificou Xapón. En 2010, Shunsuke Nakamura, gloria do fútbol nipón, volve vestir a camiseta do Yokohama F. Mariños.
Ignacio Ribas Marqués
Traxectoria
Ignacio Ribas estudou o bacharelato no instituto Ramón Llull de Palma, trasladándose despois á Universidade de Valencia para estudar alí ciencias químicas, na que obtivo o título de licenciado en 1921, coa cualificación de sobresaínte e premio extraordinario. Iniciouse na investigación na Universidade Complutense de Madrid baixo a dirección de Antonio Madinaveitia, conseguindo o grao de doutor o ano 1928 coa tese Estudio de los ácidos succínicos bisustituídos. Completou a súa formación, grazas a unha bolsa do Laboratorio de Química Biológica da Junta para la Ampliación de Estudios (JAE), no Instituto Pasteur de París, de 1925 a 1928, no Laboratorio de Química Terapéutica, baixo a dirección do profesor Ernest Fourneau, co que traballa, entre outros temas, sobre a estereoquímica da amilocaína (ou estovaína), o primeiro anestésico local. Con Fourneau, obtivo indirectamente os enantiómeros desta molécula desdobrando o aminoalcohol inicial polo ácido propanoico e benzoilando as dúas bases derivadas.
Yokohama F. Marinos
Estadio
O equipo disputa os seus encontros no Estadio Internacional de Yokohama, tamén coñecido como Nissan Stadium, cunha capacidade para 72.327 espectadores, e que foi unha das sedes onde se disputaron encontros da Copa Mundial de Fútbol de 2002. Con todo, os adestramentos lévanse a cabo no recentemente construído complexo Mariños Town no área Minato Mirai de Yokohama.
Ignacio Ribas Marqués
Traxectoria
Froito do seu labor no citado Instituto foron catro traballos publicados en 1926, 1927 e 1928, en colaboración con Ernest Fourneau, tres no Bulletin de la Société Chimique de France, e un nos Anales de la Sociedad Española de Física y Química: "Sur la preparation de l'amonochlorrydrine de la glycerine" (1926), "Action de l'eau et des alcools sur les oxydes d'ethylne en présence de catalyseur" (1926), "Condensation des oxydes d'éthyléne aves les alcools en présence d'acide sulfurique comme catalyseur" (1927), e "Stéréoisomérie et action anesthésique locale: Séparation du diméthylaminodiméthyléthylcarbinol en ses isomères optiques et préparation des deux stovaïnes actives", publicado no Bulletin des sciences pharmacologiques 30 (5): 273-278.
Moitos anos máis tarde, en 1972, participaría, representando á Universidade de Santiago, na homenaxe que a Société de Chimie Thérapeutique lle rendeu ao doutor Fourneau na Facultade de Farmacia de París.
En outubro de 1927 foi nomeado profesor auxiliar de Química Orgánica da Facultade de Ciencias da Universidade de Madrid, cargo que ocupou até decembro de 1928, en que ganou as oposicións á cátedra de Química Orgánica da Facultade de Ciencias da Universidade de Salamanca, que exerceu desde xaneiro de 1929 a febreiro de 1941. No discurso que pronunciou na inauguración do curso 1930-31 na Universidade de Salamanca, o novo catedrático Ignacio Ribas defendía que a investigación era o mellor método de ensino da química, denunciaba o estado das universidades españolas, fábricas de títulos, «pobrísimas en produción científica», e pedía que se incrementase o gasto en laboratorios e bolsas para os investigadores.
En 1940 pasou á Universidade de Valencia. Foi vítima da represión franquista, polo cal non puido conseguir a cátedra de Química Orgánica da Universidade Complutense de Madrid cando daquela era o químico orgánico con máis méritos, e o continuador da moderna escola de química orgánica. Deste xeito, o profesor Ribas foi apartado da primeira liña da investigación e a docencia, así que tivo que ir á Universidade de Santiago de Compostela, onde conseguiu a cátedra de Química Orgánica e Bioquímica en 1942.
Desde esa data, e até a fin dos seus días, Ribas adoptou a Galicia como a súa segunda patria, traballando na universidade compostelá até a súa xublilación en 1971, e residindo en Santiago até o seu falecemento.
Pasados os primeiros tempos da ditadura puido conseguir tamén unha praza de investigador no Laboratoro de Química Orgánica do Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC), onde traballou até o ano 1982, no edificio situado xusto entre a nova facultade de Química e a chamada Casa dos Catedráticos, onde residía, no Campus Sur.
Obra
miniatura|200px| Adenocarpina miniatura|200px| Santiaguina
Ribas, que asinou non menos de cento trinta e cinco publicacións científicas, levou a cabo a maior parte das súas investigacións no campo das substancias naturais e a súa síntese. O seu traballo centrouse, entre outros temas, nos compostos químicos próximos á hormona xuvenil dos insectos, na constitución química da cortiza e o estudo dos alcaloides das leguminosas (ou fabáceas), que o levaron cara ao descubrimento da adenocarpina, (C19H24N2O), presente no adenocarpo de España (Adenocarpus hispanicus), e do seu derivado, a santiaguina (C38H48N4O2).
Por outra parte, a dirección de sesenta e oito teses de doutoramento e a fundación da Escola Compostelá de Produtos Naturais, famosa a nivel internacional, que leva a cabo estudos de illamento e elucidación estrutural de alcaloides, substancias nitroxenadas que sintetizan as plantas a partir de aminoácidos e que na súa maioría posúen unha acción fisiolóxica intensa nos animais, polo que son moi utilizados en medicina para tratar problemas da mente, calmar a dor e contra o cancro (exemplos serían a cocaína, a morfina, a quinina ou a nicotina), demostran suficientemente a extensión e a calidade das súas ensinanzas.
Sobre a industria
No catálogo Iacubus da Biblioteca da Universidade de Santiago de Compostela, buscando por "Ribas Marqués, Ignacio", aparecen 216 referencias bibliográficas do traballo do autor e das teses por el dirixidas.
Lingua waimiri-atroari
O waimiri-atroari é a lingua falada polo pobo waimiri-atroari, un pobo indíxena do Brasil. O pobo chámase a si mesmo kinja e chaman á súa lingua "kinja iara" (que quere dicir “lingua da xente”). A lingua recibe moitos outros nomes, como atroahy, atroahí, atroarí, atroaí, atrowari, atruahi, atruahí, ki'nya, krishaná, waimirí, waimirí-atroarí ou yawaperí. A lingua ten unha alta taxa de transmisión, xa que é falada por tódolos membros da comunidade e tamén é empregada na escrita e na lectura.
Xoana I de Borgoña
Xoana I de Borgoña, nada en 1191 e finada en 1205, nada Xoana de Hohenstaufen, foi condesa de Borgoña dende os 9 anos ata a súa morte aos 14 anos.
Traxectoria
Naceu en 1191. Era filla do conde Odón I de Borgoña e de Margarida de Blois (1170-1230) (filla do conde Teobaldo V de Blois e Chartres e de Alix de Francia (á súa vez filla do rei Luís VII de Francia). No mesmo ano do seu nacemento, pero máis tarde, naceu a súa irmá Beatriz II de Borgoña (1191-1231). O 13 de xaneiro de 1197 o seu pai foi asasinado en Besançon aos 32 anos e Xoana sucedeuno como condesa palatina de Borgoña cando só tiña 9 anos.
Morreu en 1205 cando só tiña 14 anos. A súa irmá Beatriz II de Borgoña sucedeuna xunto co seu marido o duque Odón I de Andechs e Merania (1180-1234) que foi recoñecido conde como Odón II de Borgoña.
Carriza luminosa
Schistostega pennata, chamada comunmente carriza luminosa ou carriza luminescente, é unha carriza que se coñece por ter aparencia luminosa en lugares escuros. É o único membro da familia Schistosteagaceae.
Bioluminiscencia
O protonema (uns filamentos que xorden da xerminación das esporas e que dará lugar ao gametófito maduro) é o característico desta carriza. Está formado por unhas celas esféricas cunhas vacuolas que actúan a xeito de lentes para recolleren a luz e levala aos cloroplastos próximos, que reflicten a luz verdosa.
Hábitat e preservación
Vive en terreos moi húmidos en que non lles dá o sol directamente, e cun ambiente ácido. Iso fai que apareza en covas naturais e artificiais onde se atopar o ferro, aínda que tamén aparece en raíces de árbores ou no granito dos cantís.
Schistostega pennata está na listaxe vermella de especies ameazadas, porque os seus hábitats son moi fráxiles e alterábeis.
Este musgo atópase en Europa, así como na China, Siberia, Xapón.
Tamén foi descuberto nuns poucos lugares de Galicia, como nos arredores do Castro de Viladonga ou as fragas do Eume.
El Campesino (1929)
El Campesino foi un periódico publicado en Lavadores entre 1929 e 1932.
Golmar, Golmar, A Laracha
Golmar é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 10 mulleres.
El Campesino (1929)
Historia e características
Subtitulado Órgano del Sindicato de Agricultores de Teis, apareceu o 1 de xaneiro de 1929. Cambiou despois o seu subtítulo por Periódico quincenal agrario. Estaba dirixido por Constante Lorenzo Melón e o seu administrador era José Martínez Covelo. Entre os seus colaboradores figuraron Indalecio Tizón Reboreda, Manuel Gama Casalderrey, Manuel García Gómez, Leopoldo Varela Maristany, Joaquín Poza Juncal, Juan Andrade e Celso Núñez. Estaba controlado pola facción do Sindicato próxima ao socialismo. Foi suspendido por orde do Gobernador militar a principios de xaneiro de 1931 por supostos ataques á relixión e desobedecer a censura. Volveu aparecer e aínda se publicaba en febreiro de 1932.
Henrique I de Borgoña
Henrique I de Borgoña ou Odón Henrique de París, nado en 946 e finado en 1002, foi duque de Borgoña (965 - 1002) e suposto conde de Nevers sobre 956 a 980 e de Auxerre sobre 996 ata 1002.
Traxectoria
Fillo de Hugo o Grande, conde de París e irmán polo tanto de Hugo Capeto, primeiro rei de Francia da dinastía Capeto, así como de Odón I de Borgoña. Á morte do seu irmán Odón, Henrique foi nomeado duque de Borgoña pola morte sen descendentes lexítimos daquel. Casou no 972 con Xerberga de Châlon, viúva de Adalberto II de Italia. Non tiveron fillos desta unión, pero Henrique I de Borgoña adoptou ao seu fillo, Odón-Guillerme de Borgoña (962 - 1026), duque de Borgoña. En 992 volveu casar con Garsenda de Gascuña, pero desta unión non tiveron fillos coñecidos.
Pobo waimiri-atroari
Os uaimiri-atroari ou waimiri-atroari son un pobo indíxena que habita no sueste do estado brasileiro de Roraima e no nordeste do Amazonas, especificamente no Territorio Indíxena Waimiri Atroari. Eles chámanse a si mesmos kinja.
Lingua
A súa lingua, o waimiri-atroari, pertence á familia lingüística caribe. Eles chámana Iara kinja, "a lingua da xente". O portugués é empregado pouco, só para as relacións interétnicas (só o 20% da poboación fala portugués).
Manle, A Riba, A Baña
Manle é un lugar da parroquia da Riba no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o INE en 2015 tiña 30 habitantes (19 mulleres e 11 homes), tres menos ca en 2010 (19 mulleres e 14 homes).
Rafael Serrano Valls
Rafael Serrano Valls, nado en Dúrcal (provincia de Granada) o 15 de decembro de 1920 e finado en Cádiz o 9 de abril de 2018, foi un militar español.
Traxectoria
Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 alistouse con 15 anos nas Forzas Regulares Indíxenas de Tetuán, onde estaba destinado o seu pai Alberto Serrano Montaner. Foi alférez provisional de infantería e seguiu a carreira militar. En 1941 ascendeu a tenente provisional pasando en comisión de servizo ás Forzas de Policía Armada e de Tráfico. En 1944 foi destinado ao Terzo "Gran Capitán" da Lexión en Melilla. Ao ano seguinte pasou á Garda Civil e foi destinado como xefe de liña a Ordes para ocuparse de liquidar a guerrilla antifranquista. Dirixiu en 1947 o operativo que acabou coa vida de Manuel Ponte no Fontao o 21 de abril de 1947. Pasou á comandancia da Garda civil de Ferrol e foi o responsable da eliminación de Francisco Martínez Leira en Ombre o 31 de decembro de 1954.
En xuño de 1966 foi nomeado xefe do 40 Terzo da Garda Civil da Coruña, e uns meses despois pasou ao 26 Terzo da Garda Civil de Cádiz, permanecendo ao mando da provincia até 1979. En 1979 fue promovido a xeneral de brigada e nomeado xefe da 5ª Zona da Garda Civil de Logroño. En 1981 foi nomeado xeneral xefe da 1ª Zona da Gardia Civil de Madrid, dirixiu as forzas da Garda Civil que rodearon o Congreso no golpe de estado do 23 de febreiro de 1981 e foi un dos asinantes do "Pacto do capó". En 1998 pasou ao retiro por idade.
Vida persoal
Casou en Ordes con Blanca del Río Carballido en 1946, e foi pai de Rafael, Alberto, José María e Jaime Serrano del Río.
Nóctulo pequeno
O nóctulo pequeno ou morcego de Leisler (Nyctalus leisleri) é unha especie de morcego pertencente á familia Vespertilionidae. A especie recibiu o seu nome en honor ao naturalista Johann Philipp Achilles Leisler.
Descrición
É un morcego de tamaño mediano, un pouco máis cativo que o nóctulo común. Ten unha lonxitude de 48 a 68 milímetros (na cabeza e o corpo) e unha amplitude de ás de 260 a 330 mm. O antebrazo alcanza entre 38 e 47 mm e o peso do morcego varía entre once e vinte gramos. A cara, as orellas e as ás presentan unha tonalidade escura. A pelaxe é marrón, máis escura no ventre que no lombo, a diferenza do nóctulo común que é de cor uniforme. A base dos brazos está recuberta por pelo, as orellas son curtas e presentan unha forma redondeada similar á dun fungo. As ás son longas e estreitas.
Distribución
O nóctulo pequeno pode atoparse ao longo de Europa e o oeste asiático, chegando a lugares como os Montes Urais e a cadea montañosa Himalaia. Tamén pode atoparse no noroeste de África, nas Illas Canarias e en Madeira. A forma dos Azores adoita considerarse como unha especie separada: Nyctalus azoreum ou nóctulo dos Azores.
Polo xeral habita os bosques, tanto de coníferas como de árbores de folla caduca, pero tamén se adapta a áreas urbanas e sen árbores e frecuentemente aniña en edificios.
Na maior parte do seu territorio, o nóctulo pequeno é pouco común, pero en Irlanda é moito máis corrente. No Reino Unido coñécense unhas poucas colonias en Inglaterra e en Gales con exemplares que ocasionalmente migran a Escocia. As ameazas á súa supervivencia inclúen a baixa na poboación dos insectos grandes, a perda das árbores dos bosques e os químicos tóxicos que se utilizan nos edificios.
Alimentación
Os morcegos saen dos seus niños pouco despois do atardecer para alimentarse de insectos voadores como avelaíñas e escaravellos. Voan dereito e rápido mergullándose en augas pouco profundas, xeralmente próximas ás árbores. A miúdo aliméntanse preto dos semáforos, atrapando aos insectos que se ven atraídos polas luces. Alcanzan o seu pico de actividade ao amencer e durante o crepúsculo e poden viaxar máis de dez quilómetros ao cazar.
Reprodución
Os nóctulos pequenos usualmente viven en colonias que constan de vinte a cincuenta individuos, pero en Irlanda poden ser moito máis grandes. A colonia adoita atoparse nunha árbore oca ou nun edificio; as caixas para morcegos tamén son utilizadas. As femias dan a luz a un ou dous morcegos, sendo máis comúns os nacementos dobres nos países máis orientais.
A Cancela, Zapeaus, Rairiz de Veiga
A Cancela é un lugar da parroquia de Zapeaus, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 1 habitante, 1 home, o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Catedral de Santa María a Maior de Marsella
miniatura|dereita|250px|Catedral da Maior, en Marsella A catedral de Santa María a Maior de Marsella, denominada en francés Sainte-Marie-Majeure, coñecida tamén como Catedral de la Major ou basílica de Sainte-Marie-Majeure, de evocación oriental por mor do seu estilo neobizantino, é a Catedral de Marsella, (Bocas do Ródano, Provenza, Francia). Foi construída na segunda metade do século XIX, entre 1852 e 1893.
Historia
O século XIX significou para a cidade un período de crecemento económico, social e demográfico. Engalánase con edificios importantes: a estación Saint-Charles (1848), o Pazo da Bolsa (1852), o Pazo Longchamp (1862), o Pazo do Pharo (1854) ou a basílica Notre-Dame de la Garde (1864). É neste contexto onde se decide a construción dunha nova catedral, segundo os patróns marcados polo arquitecto Léon Vaudoyer.
A catedral da Maior eríxese sobre unha explanada entre o Vello Porto e o «novo» porto de comercio, preto do barrio da Joliette e do Forte Saint Jean. A súa arquitectura e a súa ornamentación interior, en mármore e pórfiro, dánlle un aspecto particular para un edificio relixioso.
Foi transformada en basílica menor por León XIII o 24 de xaneiro de 1896.
O Castro, Ledesma, Boqueixón
O Castro é un lugar da parroquia de Ledesma no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Tubinga
Tubinga (en Tübingen) é unha cidade universitaria rica en tradicións, situada a beiras do río Neckar, e case 40 km ao sur de Stuttgart, no Estado alemá de Baden-Württemberg. A vida da cidade está dominada polos seus 22.219 estudantes (semestre de verán 2007), dos cales aproximadamente 15.000 teñen a súa residencia alí. Por iso é polo que Tubinga sexa a cidade coa idade media máis baixa de Alemaña. Ademais, nun ranking realizado en 1995 pola revista Focus, Tubinga situouse como a cidade alemá con mellor calidade de vida.
Economía
Tubinga, do mesmo xeito que o resto da rexión, goza dos beneficios da alta industrialización do estado e en especial da súa capital Stuttgart. Este sector de Alemaña conta cunha das economías máis vigorosas da Unión Europea (UE).
Historia
Aínda que é moi difícil notar este tipo de cousas hoxe en día, recentemente nos anos 1950 a cidade estaba totalmente dividida socioeconómicamente, cos granxeiros e comerciantes máis pobres vivinto ao longo Stadtgraben (canle da cidade) e estudantes e académicos vivindo ao redor da Alte Aula e a Burse, os antigos edificios universitarios. Alí, colgados na Cottahaus hai un sinal que advirte da estancia de Goethe dunhas poucas semanas para visitar ao seu editor. A tendencia alemá de memorizar cada pequena mostra de presenza de xente histórica (comparábel ao de "Washington durmiu aquí" nos Estados Unidos) é parodiada na porta do edificio do lado. Esta sinxela edificación dispón dun cartel coas verbas "Hier kotzte Goethe" (lit.:"Goethe vomitou aquí").
Na segunda metade do século XX a area administrativa de Tubinga se estendeu máis aló do que hoxe é chamado "cidade central" para incluír varias pequenas vilas periféricas. A máis notábel é Bebenhausen, unha vila agrupada ao redor dun castelo e a Abadía Cisterciense de Bebenhausen, aproximadamente a 3 quilómetros ao norte de Tubinga.
A prestixiosa Universidade de Tubinga, onde estudou Johannes Kepler, foi fundada en 1477. Tralo final da segunda guerra mundial parte do exército de ocupación francés estivo acantonado na cidade até 1990.
Tralo final da segunda guerra mundial parte do exército de ocupación francés estivo acantonado na cidade até 1990.
Tolosa Club de Fútbol
O Tolosa Club de Fútbol é un club de fútbol español da localidade de Tolosa, en Guipúscoa. Foi fundado en 1922 e actualmente xoga na Terceira División.
Ten seccións de atletismo, baloncesto, balonmán, ciclismo, natación, pelota vasca e tenis.
Historia
Desde entón o equipo sempre xogou na Terceira División ou nas categorías rexionais de Guipúscoa.
Estadio
O Tolosa xoga no Estadio de Berazubi, que actualmente ten capacidade para 3.000 espectadores. Foi o primeiro estadio que se construíu en territorio español, en 1922. O estadio acolleu 8 campionatos de España de atletismo, o último en 1959. Foi reformado en 1972.
Pedro Lavín
Pedro Lavín Arkotxa, nado en Ondarroa (Biscaia) o 6 de xaneiro e 1948, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Vulcăneşti
Vulcăneşti (en cirílico Вулкэнешть, en ruso Вулканешты) é unha cidade da Unidade Territorial Autónoma de Gagauzia (en romanés: Unitatea Teritorială Autonomă Găgăuzia), na república de Moldavia. Segundo o censo de 1989, a cidade tiña 18.072 habitantes, dos cales 11.990 son gagauz, 2.225 de etnia romanesa (moldovos), 1.723 rusos, 1.013 ucraínos, 841 búlgaros e 280 doutras etnias/nacionalidades.
Os Barreiros, Abegondo, Abegondo
Os Barreiros é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2022), Os Barreiros e A Cruz suman 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Karekin Bedkjian
Karekin Bedkjian, nado como Dikran Bedkjian o 12 de decembro de 1942 en Istambul (Turquía), é un arcebispo apostólico armenio, actual primado da diocese de Alemaña, baixo a Santa Sé de Etchmiadzin.
Traxectoria
Dikran Bedkjian estudou na escola dos mequitaristas en Istambul, e en 1959 entrou no seminario de Üsküdar. Foi ordenado diácono en 1963, e o 25 de xullo de 1965 foi ordenado sacerdote célibe.
En 1991 o catholicos Vazken I convidouno a exercer o seu ministerio entre os armenios en Alemaña, e a dirixir os esforzos para crear unha nova diocese. O 31 de xaneiro de 1992 Karekin Bedkjian foi nomeado formalmente primado da nova diocese, e o 27 de setembro do mesmo ano Vazken I consagrouno bispo.
Durante a súa visita a Alemaña, o catholicos Karekin I elevouno a arcebispo cunha encíclica do 28 de maio de 1998.
Race of the Classics
Historia
A regata comezou en 1989 ideada por un estudante de Ámsterdan, Luc van Laarhoven para promover as relacións sociais entre os estudantes, e que xunto cun amigo de estudos, Dirk-Jan de Graaff, desenvolveu o concepto do que sería a Race of the Classics, que se concretou, despois de varios meses de organización e planificación, nunha regata de cinco días na que participaron catro navíos que tiveron que facer o traxecto entre Scheveningen e Ramsgate e viceversa. O evento foi medrando nos anos anos seguintes, participando sempre non menos de 16 barcos. O comezo da carreira cambiouse cos anos a Ámsterdan e posteriormente a Rotterdam. En cada barco vai un equipo de 15 estudantes dunha facultade ou universidade acompañados polo capitán e unha tripulación experimentada.
Abrígate
Abrígate é unha coprodución cinematográfica galego-arxentina, dirixida por Ramón Costafreda no ano 2007. Rodouse entre Betanzos e A Coruña no verán de 2006 e primeira longametraxe do devandito director galego trala TV-movie Máis ca irmáns.
A película rodouse en galego e castelán, respectando o idioma orixinal dos protagonistas, varios dos cales (Celso Bugallo, María Bouzas, Luis Zahera, Isabel Naveira, María Salgueiro, Pepo Suevos) son actores galegos.
É unha comedia escrita polo guionista da exitosa película arxentina El hijo de la novia, Fernando Castets e producida por Continental Producciones, Oberon Cinematográfica, Patagonik Film Group, TVG e Patagonik Film Group. A súa estrea foi o 24 de maio de 2007.
Sinopse
A película ten por protagonista e Valeria (Manuela Pal), unha arxentina de ascendencia galega que deixa a súa terra natal trasládase a vivir a unha vila da provincia da Coruña co obxectivo de atopar e coñecer as súas raíces. Nesta aventura atoparáse con persoas dispares, especialmente cando emprenda a busca do seu amante, un home maduro chamado Yves, que se produce durante a noite de San Xoán. Unha vez descuberta a morte de Yves, acabará por namorarse de Marcelo (Félix Gómez) o fillo deste, entrando nunha encrucixada que a súa xefa Adela (María Bouzas) lle axudará a resolver.
Piñeiroá, Camba, Castro Caldelas
Piñeiroá é un lugar da parroquia de Camba no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Groba, Golmar, A Laracha
Groba é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Betty White
Betty Marion White Ludden, nada en Oak Park (Illinois) o 17 de xaneiro de 1922 e finada o 31 de decembro de 2021, foi unha actriz e cómica estadounidense, coa carreira televisiva máis longa do mundo do espectáculo. Considerada unha pioneira da televisión, foi unha das primeiras mulleres en ter control diante e detrás das cámaras e está recoñecida como a primeira muller que produciu unha telecomedia (Life with Elizabeth), o que contribuíu a que recibise o título honorífico de Alcaldesa de Hollywood en 1955.
Durante a súa carreira de case 80 anos, recibiu oito premios Emmy en diferentes categorías, tres American Comedy Awards, tres Screen Actors Guild Awards e un Grammy. Ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, foi incluída no Television Hall of Fame en 1995 e recibiu o título de Disney Legend en 2009.
Inicios
Betty Marion White naceu en Oak Park, Illinois, o 17 de xaneiro de 1922. Ten afirmado que Betty é o seu nome legal e non un diminutivo de Elizabeth. Foi a filla única de Christine Tess (de solteira Cachikis; 1899–1985), ama de casa, e Horace Logan White (1899–1963), executivo dunha compañía de iluminación. O seu avó paterno era dinamarqués e o seu avó materno greg, coas súas outras raíces procedentes de Inglaterra e Gales, sendo ambas as avoas canadenses.
A familia de White mudouse a Alhambra, California e despois aos Ánxeles, durante a Gran Depresión. Para gañar cartos extra, o seu pai construía radios e vendíaas. Como nese momento pouca xente recibía un salario cuantioso, cambiaba tamén as radios por outras cousas, incluíndo cans nalgunhas ocasións.
Asistiu a Horace Mann School Beverly Hills e ao Beverly Hills High School, coñecido por ser o lugar de rodaxe de filmes como Clueless e Que fermoso é vivir, graduándose en 1939. O seu interese na natureza foi iniciado por unhas vacacións familiares en Sierra Nevada. Pensou en converterse en garda forestal, pero non puido levalo a cabo porque as mulleres non eran aceptadas nese posto. En cambio, comezou a interesarse en escribir. Escribiu e interpretou o papel principal nunha obra de graduación en Horace Mann School e así descubriu o seu interese na actuación. Inspirada polos seus ídolos, Jeanette MacDonald e Nelson Eddy, decidiu procurar unha carreira como actriz.
1939–1949
White comezou a súa carreira na televisión en 1939, tres meses despois de graduarse no instituto, cando ela e unha compañeira de clase cantaron cancións de The Merry Widow nun canal experimental dos Ánxeles. White atopou traballo como modelo, e o seu primeiro traballo profesional como actriz foi no Bliss Hayden Little Theatre. Cando estalou a segunda guerra mundial, parou a súa carreira e foi voluntaria nos American Women's Voluntary Services. A súa ocupación incluía o transporte de material militar a través de California. Participou ademais en actos para as tropas antes de que fosen enviados fóra do país.
Trala guerra, White buscou traballos en estudios cinematográficos, pero sempre foi rexeitada porque "non era fotoxénica". Entón decidiu buscar nas radios, onde iso non importaba. O seu primeiro traballo nese campo foi ler anuncios e realizar pequenas actuacións, e mesmo en ocasións facer ruídos de multitudes. Gañaba arredor de cinco dólares por programa. Fixo case de todo, incluso cantar gratis nun programa e aparecer nun concurso local. Apareceu en programas como Blondie, The Great Gildersleeve e This is Your FBI. Conseguiu entón o seu propio programa radiofónico, The Betty White Show. En 1949, comezou a aparecer como copresentadora con Al Jarvis no seu programa de variedades diario e en directo Hollywood on Television, orixinalmente chamado Al Jarvis' Make-Believe Ballroom en KFWB radio e en KLAC-TV nos Ánxeles.
Década de 1950
White comezou a presentar soa o programa trala marcha de Jarvis en 1952, o que significou cinco horas de programa en directo seis días á semana durante catro anos. En todas as súas series de variedades durante anos, White cantou polo menos un par de cancións durante cada emisión. En 1951, foi candidata por primeira vez ao Emmy á mellor actriz de televisión, competindo con estrelas como Judith Anderson, Helen Hayes e Imogene Coca (o premio foi para Gertrude Berg). Esta foi a primeira categoría da historia dos Emmy deseñada para mulleres. miniatura|esquerda|White en 1954 En 1952, o mesmo ano en que comezou a presentar Hollywood on Television, cofundou Bandy Productions co escritor George Tibbles e o produtor Don Fedderson. O trío traballou para crear novos programas empregando personaxes existentes en escenas de Hollywood on Television. White, Fedderson e Tibbles crearon a telecomedia Life with Elizabeth, con White como protagonista. O programa foi emitido orixinalmente como produción en directo en KLAC-TV en 1951, e valeulle a White un Emmy local en 1952.
Life with Elizabeth foi emitido a nivel nacional entre 1952 e 1955, facendo de White unha das poucas mulleres da televisión con control creativo total diante e detrás das cámaras. A serie era estraña para unha telecomedia dese tempo porque estaba coproducida e pertencía a unha rapaza de vinte e oito anos que aínda vivía cos seus pais. White dixo que non se preocupaba pola fama neses días e que habitualmente as historias estaban baseadas en situacións reais que lle sucedían a ela, ao actor que interpretaba a Alvin ou ao guionista.
White tamén apareceu en anuncios na televisión en directo nos Ánxeles, como nun de "Dr. Ross Dog Food" en KTLA durante a década de 1950. Tamén apareceu no episodio de The Millionaire titulado "The Virginia Lennart Story", como a propietaria dunha pequena cafetería que recibía un regalo anónimo dun millón de dólares, en 1956.
En 1954, presentou e produciu o seu propio programa de variedades e entrevistas, The Betty White Show, en NBC. Como na serie, tiña control creativo e puido contratar unha directora. O programa recibiu críticas por incluír a Arthur Duncan, actor afroamericano, como membro regular do elenco. As críticas seguiron cando NBC levou o programa a toda a nación. Estacións do sur ameazaron co boicot se Duncan non era eliminado da serie. En resposta, White dixo "Síntoo. Vivide con iso", e deulle a Duncan máis tempo en antena. A pesar de ter éxito de audiencia inicialmente, os cambios de horarios fixeron que esta baixase. A finais do ano, NBC cancelou o programa.
Tralo final de Life with Elizabeth, apareceu como Vicki Angel na telecomedia de ABC Date with the Angels entre 1957 e 1958, serie inspirada en parte na obra de Elmer Rice Dream Girl. Aínda que a serie intentou centrarse nos soños esperta de Vicki, o patrocinador non estaba de acordo cos elementos fantásticos e fixo presión para que se eliminasen. Máis tarde White dixo: "honestamente podo dicir que foi a única vez que quixen que me despedisen dun programa". A serie foi un desastre de crítica e público, pero ABC non permitiu que White rompese o contrato e obrigouna a encher as trece semanas que quedaban. En vez de remodelar a serie, White relanzou o seu antigo programa de variedades The Betty White Show, que se emitiu ata que o contrato foi rescindido.
Década de 1960
Sen traballo, White volveu a súa atención aos concursos. Fixo moitas aparicións en Password como estrela invitada entre 1961 e 1975. Casou co presentador, Allen Ludden, en 1963. Máis adiante apareceu en tres versións actualizadas do programa, Password Plus, Super Password e Million Dollar Password, aparecendo con cinco presentadores distintos (Allen Ludden, Bill Cullen, Tom KennedyTom Kennedy, Bert Convy e Regis Philbin). Tamén apareceu frecuentemente en concursos como What's My Line? (a partir de 1955), To Tell the Truth (1961, 1990 e 2015), I've Got a Secret (en 1972–73), Match Game (1973–1982), e Pyramid (a partir 1982). Password e Pyramid foron creados por Bob Stewart, amigo de White.
Debutou no cinema como a senadora por Kansas Elizabeth Ames Adams no drama Tormenta sobre Washington (1962). Aínda que a súa interpretación recibiu boas críticas, foi a súa única interpretación para a gran pantalla durante décadas.
Década de 1970
En 1973, fixo varias aparicións especiais na cuarta temporada da telecomedia de CBS The Mary Tyler Moore Show. Como resultado destas aparicións, converteuse en actriz regular como a sardónica devoradora de homes Sue Ann Nivens, "A Feliz Ama de Casa", na serie. White recibiu dous Emmys por esta personaxe e consideraba a Sue Ann un dos fitos da súa carreira, describindo a súa imaxe televisiva como "doce repelente". Sentía que era a definición da pasividade feminina, debido ao feito de que White sempre pareceu desexar satirizar a súa propia personalidade deste xeito.
Un gag recorrente era que a personalidade privada con carácter de Sue Anne era oposta totalmente á que presentaba no seu programa. "Necesitamos alguén que poida interpretar repugnantemente doce, como Betty White", suxeriu a propia Moore nunha reunión de produción que levou á contratación de White. White gañou dous Emmys consecutivos polo seu papel.
En 1975, NBC substituíuna como presentadora e comentarista da emisión de Tournament of Roses Parade pensando que estaba demasiado identificada coa súa rival CBS debido ao éxito de The Mary Tyler Moore Show. White admitiu na revista People que foi difícil "ver outro facer o meu desfile", aínda que logo comezou un período de dez anos como presentadora do Macy's Thanksgiving Day Parade para CBS.
Tralo final de The Mary Tyler Moore Show en 1977, White logrou a súa propia serie en CBS, cuarto programa titulado The Betty White Show durante a temporada 1977-78, que protagonizou con John Hillerman e a antiga actriz de Mary Tyler Moore Georgia Engel. Foi cancelada tras unha temporada.
White participou varias veces en The Carol Burnett Show e The Tonight Show Starring Johnny Carson aparecendo en moitos sketches, e comezou a ser actriz invitada en moitos telefilmes e miniseries, como With This Ring, The Best Place to Be, Before and After e The Gossip Columnist.
Década de 1980
En 1983, converteuse na primeira muller en gañar un Daytime Emmy Award na categoría de presentador de concurso, polo programa de NBC Just Men!. Debido á cantidade de traballo que fixera nos concursos, foi coñecida como a "Primeira Dama dos Concursos".
En 1983-1984, tivo un papel recorrente como Ellen Harper na serie Mama's Family, xunto coa futura compañeira de Golden Girls Rue McClanahan. White creara esta personaxe nunha serie de sketches para The Carol Burnett Show na década de 1970. Cando Mama's Family foi lanzada a todo o país tras ser cancelada por NBC en 1984, White abandonou a serie (con excepción dunha aparición en 1986).
A White ofrecéronlle orixinalmente o papel de Blanche na serie mentres que a Rue McClanahan lle ofreceran o de Rose, personaxes similares aos que interpretaran en Mary Tyler Moore e Maude, respectivamente. Jay Sandrich, director do episodio piloto, suxeriu que deberían intercambialos xa que tiveran papeis semellantes no pasado, segundo dixo McClanahan nun documental sobre a serie. White tivo dúbidas sobre a súa capacidade para interpretar a Rose ata que o creador da serie a levou á parte e lle dixo que non interpretase a Rose como unha estúpida, senón como alguén "absolutamente inxenua, unha persoa que cre sempre a primeira explicación de algo".
Década de 1990
A serie rematou en 1992 cando Arthur anunciou a súa decisión de abandonar a serie, mais White, McClanahan e Getty volveron tomar os seus papeis de Rose, Blanche e Sophia na secuela The Golden Palace. A serie foi breve e só durou unha temporada. White tamén interpretou a Rose Nylund en aparicións como invitada nas series de NBC Empty Nest e Nurses, ambas ambientadas en Miami.
Despois do final de The Golden Palace, White apareceu como invitada en moitas series de televisión como Suddenly Susan, The Practice e Yes, Dear, recibindo candidaturas ao Emmy por elas. Gañouno en 1996 pola súa aparición como ela mesma nun capítulo de The John Larroquette Show. No episodio, titulado "Here We Go Again", parodia de Sunset Boulevard, unha diva White convencía a Larroquette de que a axudase a escribir as súas memorias. Nun momento, as actrices de Golden Girls McClanahan e Getty aparecían como elas mesmas. Larroquette é obrigado a disfrazarse de Beatrice Arthur, cando as catro aparecen en público como o "elenco" orixinal. Comicamente, White describe a Rose como a personaxe principal mentres que as outras son simples secundarias.
Década de 2000
En decembro de 2006, White uniuse á telenovela The Bold and the Beautiful no papel de Ann Douglas (co que fixo 22 aparicións), a nai perdida da matriarca da serie, Stephanie Forrester, interpretada por Susan Flannery. Tamén interpretou unha personaxe recorrente en Boston Legal, en ABC, entre 2005 e 2008, a calculadora e chantaxista contiñeira Catherine Piper, papel que interpretou orixinalmente como artista invitada en The Practice en 2004.
White apareceu varias veces en The Tonight Show with Jay Leno e The Late Late Show with Craig Ferguson aparecendo en moitos sketches e volveu a Password na súa última etapa, Million Dollar Password, o 12 de xuño de 2008, (episodio #3), participando no desafío final do millón de dólares. O 19 de mario de 2008, apareceu en The Oprah Winfrey Show, como membro da reunión especial do elenco sobrevivente de Mary Tyler Moore Show.
A partir de 2007 apareceu en anuncios para PetMeds, mostrando o seu interese nos dereitos dos animais e a súa saúde.
Década de 2010
En 2009, a compañía de lambetadas Mars, Incorporated lanzou unha campaña para a súa barra Snickers; a frase da campaña era: "You're not you when you're hungry" ("Ti non es ti cando tes fame"). White apareceu con Abe Vigoda no anuncio da lambetada na Super Bowl de 2010 e o anuncio volveuse viral.
Tralo éxito do anuncio xurdiu unha campaña en Facebook chamada "Betty White to Host SNL (Please)" ("Betty White para presentar SNL (por favor)") en xaneiro de 2010. O grupo estaba chegando aos 500 000 membros cando NBC confirmou o 11 de marzo de 2010 que White efectivamente presentaría Saturday Night Live o 8 de maio. A súa participación fixo dela, con 88 anos, a persoa de máis idade que presentou o programa, superando a Miskel Spillman, gañador do concurso SNL's "Anybody Can Host", que o presentou en 1977 con oitenta anos. No seu monólogo inicial, White agradeceu a Facebook e bromeou dicindo que "non sabía que era Facebook, e agora que o sei, teño que dicir, soa como unha gran perda de tempo". A súa interpretación valeulle o Emmy á mellor actriz invitada nunha serie de comedia, a súa sétima vitoria en total.
En xuño de 2010, White interpretou o papel de Elka Ostrovsky na serie Hot in Cleveland con Valerie Bertinelli, Jane Leeves e Wendie Malick. Hot in Cleveland foi o primeiro intento do canal TV Land's de realizar unha comedia propia. White ía aparecer só no piloto, pero pedíronlle que quedase para toda a serie. En 2011, foi candidata ao Emmy polo papel, mais perdeu contra Julie Bowen por Modern Family. A serie durou seis temporadas, cun total de 128 episodios, cun episodio final dunha hora emitido o 3 de xuño de 2015.
White tamén protagonizou a presentación en Hallmark Hall of Fame de The Lost Valentine o 30 de xaneiro de 2011, que foi a de máis audiencia para un Hallmark Hall of Fame en catro anos, e entre 2012 e 2014, White presentou e produciu Betty White's Off Their Rockers, no que cidadáns de idade facían bromas a rapaces novos. Polo programa, recibiu tres candidaturas aos Emmy.
A finais de 2010 publicouse un calendario de Betty White para 2011, con fotos da súa carreira e con algúns animais. Tamén lanzou a súa propia liña de roupa o 22 de xullo de 2010, con camisas coa súa cara. Todos os beneficios ían para varias organizacións animalistas que apoia.
O éxito de White continuou en 2012 co seu primeiro Grammy pola gravación falada do seu bestséller If You Ask Me. Tamén gañou o UCLA Jack Benny Award for Comedy, que recoñecía a súa importante contribución á comedia na televisión e recibiu un brinde cómico no New York Friars' Club.
O especial televisivo Betty White's 90th Birthday Party emitiuse en NBC o día antes do seu aniversario o 16 de xaneiro de 2012. O programa incluíu aparicións de moitos artistas que traballaron con White, ademais dunha mensaxe do presidente Barack Obama. En xaneiro de 2013, a NBC volveu celebrar o aniversario de Betty White cun especial de televisón con famosos amigos, incluído o expresidente Bill Clinton; o especial emitiuse o 5 de febreiro.
O 18 de agosto de 2018, celebrouse a carreira de White cun documental en PBS titulado Betty White: First Lady of Television. O documental foi filmado durante un período de dez anos e incluía imaxes e entrevistas de arquivo de colegas e amigos.
Guillermo Cedrón
Guillermo Cedrón Gómez, nado en Ferrol e finado na mesma cidade o 18 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Home de negocios na Habana, onde foi fundador e primeiro secretario da asociación Ferrol y su Comarca en 1909 e da que foi presidente en 1911. Retornou a Galicia en 1917 establecéndose na Coruña. Foi viaxante de comercio e exerceu como mestre. Vinculado ás Irmandades da Fala, participou na I Asemblea Nacionalista. Militou no PCE e organizou e presidiu o raio comunista de Ferrol. Foi delegado na Federación comarcal da UGT de Ferrol. Conferenciante habitual no Ateneo Ferrolano. Foi candidato polo PCE nas eleccións de novembro de 1933. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido o 10 de outubro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi inculpado nunha causa militar en Ferrol e posto a disposición gobernativa. Morreu en Ferrol a mans da "Fuerza Pública".
Ledesma, Ledesma, Boqueixón
Ledesma é un lugar da parroquia de Ledesma no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres).
Eidobispo, Zapeaus, Rairiz de Veiga
Eidobispo é un lugar da parroquia de Zapeaus, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. No ano 2008 tiña 8 habitantes, 4 deles eran homes e 4 eran mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007.
Paul Vidal de la Blache
Paul Vidal de la Blache, nado en Pézenas, Herault (Languedoc) o 22 de xaneiro de 1845 e finado en Tamaris-sur-Mer, Provenza o 5 de abril de 1918, foi un xeógrafo francés, considerado como o pai da Xeografía rexional.
Biografía académica
Durante a súa estada en Atenas realizou diversas viaxes polo Mediterráneo que espertaron a súa curiosidade xeográfica. Nesa época leu a obra de Alexander von Humboldt e a de Carl Ritter. A súa tese doutoral (1872) estivo dedicada aos epitafios gregos da Asia Menor, e grazas á mesma foi nomeado profesor da universidade de Nancy entre 1873-1877. Máis tarde o foi da École Normale Supérieure de París en 1877-1878 e, logo, catedrático de xeografia na Sorbona entre 1898-1909, onde demostrou grande interese pola historia antiga.