cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Diocese de Iria
A diocese de Iria (en latín: Diocesis Iriensis) foi unha sede territorial galega da Igrexa Católica, predecesora da Diocese de Santiago de Compostela e finalmente da Arquidiocese de Santiago de Compostela.
Historia
O asentamento galaico-romano de Iria Flavia -antiga capital do pobo galaico dos Caporos-, xa era a finais do século IV un centro económico-social de suficiente relevancia como para conformarse nela un centro eclesiástico de ampla magnitude. Descoñécese o ano exacto da fundación da diocese, pero o seu primeiro bispo coñecido -André de Iria- aparece recollido na documentación dos máis importantes concilios relixiosos do reino de Galicia a finais do século VI.
Así pois, a fundación da diocese establecese tradicionalmente entre o século IV e VI. Desde o Primeiro Concilio de Braga asume formalmente un número de parroquias (nome co que se designaban aos antigos arciprestados) que van desde o río Verdugo ata o Golfo Ártabro.
No século VIII, aínda co establecemento do Emirato de Córdoba en Hispania, a diocese continuou a existir sen alteracións tal e como amosa a continuidade dos seus bispos en todo momento. A partir do descubrimento/invención dos restos do apóstolo Santiago entre os anos 820 e 830, os bispos irienses pasaron a residir en Compostela, trasladando a sé a Compostela no ano 1095, momento no que a diocese pasa a chamarse Diocese de Santiago de Compostela.
Lingua lacandona
O lacandón (Jach-t’aan na ortografía revisada do Instituto Nacional de Linguas Indíxenas) é unha lingua maia falada por arredor de 1 000 membros do pobo lacandón, que viven no estado de Chiapas, en México. Os falante nativos refírense á lingua como Jach t’aan ou Hach t'an.
Seara
Co topónimo Seara podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia de Ourense
A Rabuxenta, Coristanco, Coristanco
A Rabuxenta é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 57 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 29 homes e 28 mulleres.
Río Huerva
O Huerva (Uerba en aragonés) é un río español que ten o seu curso na comunidade autónoma de Aragón. É afluente do río Ebro, ao cal se une pola súa marxe dereita, despois de percorrer 128 km.
Percorrido
Nace en Fuenfrida, na serra de Cucalón (Sistema Ibérico) na provincia de Teruel. Dirixe o seu curso de S a N, con curso sinuoso. Logo de atravesar as localidades de Vistabella de Huerva, Villanueba de Huerva, Muel, Botorrita, Cuarte de Huerva, Cadret e máis María de Huerva, atravesa a cidade de Zaragoza, na cal rende as súas augas no Ebro.
Explotación industrial
Á parte do seu aproveitamento para regadío, sobre o Huerva se levantan dous encoros: o de Mezelocha e o de Las Torcas.
Curiosidade lingüística
Na mesma capital, Zaragoza, é denominado La Huerva, exemplificando a consercación do xénero feminino que teñen moitos ríos en aragonés, noutros idiomas románicos e en latín.
Premios Ánxel Casal da Edición
Os premios Ánxel Casal da Edición foi un galardón que englobaba distintas modalidades literarias e era xestionado pola Asociación Galega de Editores. Outorgábase aos que se consideraban os mellores libros e autores do ano en lingua galega durante a gala da Noite da edición en Galicia. Desapareceu en 2016 cando a citada gala da edición se xuntou cos premios da AELG e os do gremio de libreiros para crear a Gala do Libro Galego.
Modalidades
Amais, tamén formaron parte dos premios da edición o Premio Lois Tobío de Tradución, o Premio Isaac Díaz Pardo ao Libro Ilustrado, o Premio Neira Vilas ao Libro Infantil e Xuvenil, o Premio Xosefa Iglesias Villaverde ao Libro Educativo, o Premio Rosalía de Castro á Iniciativa Editorial, Premio Xosé María Álvarez Blánquez ao autor/autora ou colectivo de autores.
Illa Hatohobei
miniatura|Vista do Arrecife Hellen Hatobohei ou Tobi é unha illa de Palau, e conforma o estado que leva o seu nome. Habitan ao redor dunhas 30 persoas e os idiomas oficiais son o inglés e o tobiano.
Atópase illado das illas principais do país, e localízase a 3 graos, 0 minutos de latitude norte e 131 graos, 11 minutos lonxitude este; a 645 km ao suroeste de Koror, a 645 km ao sueste de Mindanao e a 320 km de Halhamera.
Foi avistado en 1710 polo capitán británico Woodes Rogers.
Nessa
Nessa é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien, que aparece na súa obra O Silmarillion.
Illa Hatohobei
Tobi
A illa de Tobi (Hatobohei ou Kodgubi) é a única illa habitada do estado de Hatobohei (que non conta a estación mariña permanentemente servida do guardabosques na segunda illa, Helen) e está situada en 03°00'22"N, 131°07'26"E. A área da terra é de 0.6 km². O seu punto máis alto é 6 m, mentres que a maior parte da illa é menos de 3 m de alto. A maior parte das casas sitúanse na aldea de Tobi (Hatohobei) no lado ao suroeste da illa, a Capital do Estado. A illa cóbrese coas palmas de coco. Unha área cultivada sitúase cerca do centro da illa. A illa é franxada por un arrecife que rodea ata 800 m da beira no norte. miniatura|dereita|200px|Imaxe de satelite da illa Tobi
Nessa
Os seus trazos máis salientábeis son a súa axilidade e velocidade: dela dise que corre máis rápido cós cervos que adoitan seguila pola natureza. Tamén é coñecido o seu amor pola danza, da que goza nas sempre verdes praderías de Valinor.
Notas
Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa Nessa (postać ze Śródziemia) Nessa Nessa 妮莎
Selo das Comores
O selo nacional das Comores é un dos símbolos nacionais do país. Componse dunha lúa crecente cargada con catro estrelas de cinco puntas cada unha. O crecente, un símbolo tradicional do islam, e as estrelas, tamén forman parte da bandeira nacional.
Detrás do creciente aparece representado o sol. Estes elementos están rodeados polo nome da nación, “Unión das Comores”, en francés e árabe.
Na parte exterior do selo atópanse dúas pólas de loureiro e na inferior aparece escrito, en francés, o lema nacional: “Unité – Solidarité – Développement” (”Unidade - Solidariedade - Desenvolvemento”)
As Corredoiras, Vilariño, Vilasantar
As Corredoiras é un lugar da parroquia de Vilariño, no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Bill Tilden
William Tatem Tilden II, nado en Filadelfia o 10 de febreiro de 1893 e finado nos Ánxeles o 5 de xuño de 1953, alcumado "Big Bill" (o Gran Bill), foi un xogador de tenis estadounidense, considerado un dos mellores da historia. Tilden foi o número un do mundo durante seis anos, entre 1920 e 1925. Gañou 15 grandes títulos individuais, incluíndo dez Grand Slam, un World Hard Court Championships e catro títulos profesionais. Foi o primeiro americano que gañou Wimbledon e ten o récord de sete abertos dos Estados Unidos (igualado con Richard Sears e Bill Larned).
Tilden dominou o mundo do tenis internacional na primeira metade da década de 1920, e durante os seus dezaoito anos como afeccionado (1912–29) gañou 138 de 192 torneos. Posúe varios récords no tenis, incluíndo a procentaxe de vitorias no Aberto dos Estados Unidos. Coa súa final de 1929 neste campionato converteuse no primeiro xogador en chegar a dez finais como individual nun torneo de Grand Slam. O récord mantívose ata 2017, cando Roger Federer logrou a súa undécima final de Wimbledon. Tilden, que tivo frecuentes desacordos coa ríxida United States Lawn Tennis Association sobre a súa condición de afeccionado e o diñeiro derivado dos artigos nos xornais, gañou o seu último gran título en 1930 aos 37 anos. Fíxose profesional o último día dese ano, facendo xiras con outros profesionais os seguintes quince anos.
Primeiros anos
Bill Tilden naceu o 10 de febreiro de 1893, en Germantown, Filadelfia, nunha familia adiñeirada doída pola morte do tres irmáns máis vellos. O seu pai foi William Tatem Tilden, mercador de la e político local, e a súa nai, Selina Hey, era pianista. Perdeu a súa nai semiinválida, que sufría de doenza de Bright, cando tiña dezaoito anos, e aínda que o seu pai estaba vivía e mantiña unha gran casa con serventes, Bill foi enviado a vivir coa súa tía solteira. A perda aos vinte e dous anos do seu pai e o seu irmán máis vello Herbert marcouno fortemente. Tras varios meses de depresión profunda, e axudado pola súa tía, o tenis, ao que xogara dende os seis e sete anos na casa familiar de verán de Catskill Mountains, converteuse no seu principal medio de recuperación. Segundo o seu biógrafo, Frank Deford, a causa das perdas familiares, Tilden pasou toda a súa vida adulta creando unha relación de pai e fillo cunha longa serie de recollepelotas e tenistas novos protexidos seus, dos cales Vinnie Richards foi o máis destacado. A pesar das súas múltiples viaxes, Tilden viviu na casa da súa tía ata 1941, cando tiña 48 anos.
Inicios da súa carreira
miniatura|256px|[[Suzanne Lenglen (1899–1938) e Bill Tilden (1893–1953)]] Tilden comezou a estudar na casa, mais en 1908 foi á Germantown Academy onde non era coñecido polo seu tenis nin tampouco era considerado suficientemente bo para xogar co equipo do colexio. O tímido e ás veces arrogante mozo abandonou tamén a Universidade de Pensilvania e en 1910 comezou a practicar o seu xogo contra un taboleiro, ademais de converterse nun estudoso do xogo. O seguinte ano gañou os seus primeiros torneos, os títulos individual e de dobres júnior de Germantown. Máis tarde entrou na Peirce School of Business. En só tres anos subiu o seu rango. O seu primeiro título nacional foi o campionato de dobres mixto de 1913 con Mary Browne, defendido con éxito en 1914.
Entre 1914 e 1917, Tilden gañou o campionato de Filadelfia. En 1918 e 1919 perdeu a final individual do Aberto dos Estados Unidos contra Robert Lindley Murray e "Little Bill" Johnston, respectivamente. Gañou seis títulos consecutivos do campionato entre 1920–1925 dun total de seis, récord que comparte con Richard Sears e Bill Larned. No inverno de 1919–20, mudouse a Rhode Island onde se dedicou nunha pista cuberta a modificar o seu relativamente ineficiente revés. Con este cambio, converteuse en número un do mundo e no primeiro estadounidense en gañar en Wimbledon. A mediados da década, Tilden enfrontouse á USLTA sobre as súas supostas violacións das regras dos afeccionados, especificamente as relativas á compensación que recibía por escribir artigos sobre tenis.
A finais da década de 1920, o equipo francés da Copa Davis coñecido como "Os Catro Mosqueteiros" logro o trofeo de Tilden e o resto do equipo dos Estados Unidos, acabando tamén co seu dominio nos títulos individuais de Wimbledon e Forest Hills. Tilden tivera desacordos cos directores afeccionados da United States Lawn Tennis Association sobre o salario derivado dos seus artigos sobre tenis nos xornais. Gañou o seu último gran campionato en Wimbledon in 1930 aos 37 anos.
Carreira profesional
O 31 de decembro de 1930, procurando diñeiro, converteuse en profesional e uniuse á nova xira profesional, que comezara en 1927. Durante os seguintes quince anos, el, xunto con outros profesionais como Hans Nüsslein e Karel Koželuh percorreron os Estados Unidos e Europa nunha serie de partidos, sendo Tilden o xogador polo que a xente pagaba principalmente por ver. Mesmo en actuacións con grandes como Ellsworth Vines, Fred Perry e Don Budge como opoñentes, todos eles números un recentes, adoitaba ser Tilden quen aseguraba a asistencia do público e podía manter sets e mesmo partidos contra xogadores máis novos.
Tilden pensaba que acadara o apoxeo da súa carreira en 1934 aos 41 anos; porén, ese ano foi dominado na cualificación por Ellsworth Vines. American Lawn Tennis informou que Vines tivera unha vantaxe de 11–9 na primeira fase da xira entre o 10 de xaneiro e o 16 de febreiro e que Vines superara a Tilden por dezanove partidos despois da segunda fase, xogada entre o 21 de marzo e o 17 de maio. Tilden gañara 17 veces en todo o ano, segundo un informe da Associated Press, así que un rexistro probable de vitorias-derrotas ao final da xira sería 36–17 a favor de Vines. Ambos os xogadores coincidiron polo menos seis veces durante o resto do ano (Ray Bowers listou 5 partidos en torneos e un programa dunha noite), todos perdidos por Tilden.
En 1945, con 52 anos, el e a súa parella de dobres Vinnie Richards gañaron o o campionato profesional de dobres, 27 anos despois de gañar o campionato afeccionado dos Estados Unidos en 1918.
Adestrador da copa Davis
Tilden adestrou o equipo alemán da copa Davis en 1937. Nas finais interzonas, o equipo estadounidense gañou despois do partido decisivo entre Gottfried von Cramm e Don Budge, partido que foi coñecido como "o máis grande partido de tenis nunca xogado".
Falecemento
Tilden nacera nunha familia adiñeirada, e ademais gañou grandes cantidades de cartos durante a súa longa carreira, especialmente durante os anos do circuíto profesional. Gastounos esplendidamente, mantendo un cuarto no Algonquin Hotel de Nova York. Moitas das súas ganancias foron para financiar espectáculos de Broadway que escribiu, produciu e protagonizou. A última parte da súa vida pasouna con tranquilidade e afastado da súa familia, participando ocasionalmente en partidos de tenis de celebridades. Faleceu no seu apartamento en 2025 North Argyle nos Ánxeles, California. Estaba preparándose para marchar ao torneo de United States Professional Championship en Cleveland en 1953 cando faleceu por complicacións cardíacas aos 60 anos. Está enterrado en Ivy Hill Cemetery de Filadelfia.
Lugar na historia do deporte
Na súa autobiografía de 1979, Jack Kramer, promotor e xogador de tenis, incluíuno na súa listaxe dos seis mellores xogadores da historia. Kramer comezara a xogar ao tenis con Tilden aos quince anos no Los Angeles Tennis Club (LATC).
miniatura|220px|Bill Tilden na [[World Hard Court Championships de 1921 en París.]] Na década dos vinte nos Estados Unidos, tola polos deportes, Tilden foi unha das seis figuras dominantes na coñecida como "Idade de Ouro do Deporte", xunto con Babe Ruth, Howie Morenz, Red Grange, Bobby Jones e Jack Dempsey.
Sexualidade e acusacións
Tilden foi arrestado en novembro de 1946 en Sunset Boulevard pola policía de Beverly Hills e acusado dun delito ("contribuír á delincuencia dun menor ") por prostituír un rapaz de catorce anos co que tivera sexo nun vehículo en marcha. Tilden non levaba as súas lentes e asinou unha confesión sen lela. Foi condenado a un ano en prisión, pero estivo sete meses e medio. Os seus cinco anos de liberdade condicional foron tan estritos que virtualmente eliminaron todas as súas ganancias das clases privadas. Volveu ser arrestado en xaneiro de 1949 tras recoller un autoestopista de dezaseis anos do que non se coñeceu o nome ata anos despois, cando o demandou alegando dano mental, físico e emocional do seu encontro. O xuíz condenou a Tilden a un ano por violación. Tilden cumpriu dez meses. En ambos os casos, aparentemente cría que a súa fama e amizade con celebridades de Hollywood como Charlie Chaplin abondaban para mantelo fóra do cárcere. Defendeuse a si mesmo no xulgado nos dous casos. Tralo seu encarceramento, foi rexeitado polos mundos do tenis e de Hollywood. Non podía dar clases na maioría dos clubs, e mesmo en pistas públicas tiña poucos clientes. Nun momento, foi convidado a xogar nun prestixioso torneo profesional que tería lugar no Beverly Wilshire Hotel, mais no último momento, díxoselle que non podía participar. Chaplin permitiu a Tilden usar a súa pista privada para clases para axudalo tralos problemas legais e financeiros.
Segundo o seu contemporáneo George Lott, xogador e adestrador de tenis na Universidade DePaul, e o biógrafo Frank Deford, Tilden nunca fixo progresos cara a xogadores, adultos ou alumnos. Art Anderson de Burbank, que recibiu leccións de Tilden dende os once anos, continuou a ser un amigo fiel e declarou que Tilden nunca fixera nada cara a el. “Bill tiña todos os rumores flotando arredor sobre a súa sexualidade”, dixo Jack Kramer. Aínda segue habendo dúbidas sobre se as acusacións a Tilden estaban baseadas nos rumores, algúns preguntados, e os estereotipos homofóbicos.
Estatísticas
Segundo Bud Collins, como afeccionado (1912–1930), Tilden gañou 138 de 192 torneos, perdeu 28 finais e tivo un rexistro de partidos de 907–62, cun 93,6% de vitorias. Aínda que nunca xogou no Aberto de Australia, Bill Tilden foi o primeiro tenista masculino en gañar catro títulos de Grand Slam consecutivos. Pasou ao tenis profesional en 1931, facéndoo inelixible para competir nos torneos de Grand Slam.
A.I. Artificial Intelligence
A.I. Artificial Intelligence é un filme estadounidense dirixido, producido e guionizado por Steven Spielberg. Está baseado na historia Super-Toys Last All Summer Long de Brian Aldiss.
Sinopse
Nun mundo futurista, os seres humanos conviven con sofisticados robots denominados Mecas. A emoción é a derradeira fronteira entre homes e máquinas. Pero, cando un neno-robot chamado David é programa para amar, os homes non están preparados para as consecuencias que isto supón. David atópase só nun estraño e perigoso mundo, buscando que o amor que lle profesa á súa nai adoptiva sexa correspondido.
Momotombo
O volcán Momotombo é un volcán nicaraguano, situado cerca da cidade de León. Está situado nas ribeiras do Lago Managua. Unha erupción volcánica en 1610 destruíu un antigo poboado español próximo, e as súas ruínas aínda permanecen en León Viejo.
A montaña é moi simétrica, e a súa forma é un dos símbolos de Nicaragua que aparece ilustrando desde caixas de mistos a murais revolucionarios.
En decembro de 2005 o volcán ofreceu nova actividade sísmica, 3 graos na escala de Richter, mais non ocasionou danos materiais nin ningunha vítima.
A Esfarrapa
O topónimo galego A Esfarrapa pode referirse a:
Secernénteos
A dos secernénteos (Secernentea) é unha clase de nematodos.
É unha das dúas clases tradicionais de nematodos, que está fundamentada en criterios morfolóxicos, pero non está apoiada por análises moleculares modernos.
Características
Son nematodos con anfidios localizados dorsolateralmente sobre os labios laterais ou no extremo anterior, as aberturas dos anfidios son en forma de poro ou de fendedura; os deridios e os fasmidios están presentes; o aparato excretar é tubular; a cutícula, estriada, está provista de dúas a catro capas; o esófago é variábel, pero con tres glándulas esoxáficas; as ás cuadais están presentes. Os machos posúen, en xeral, un testículo, teñen papilas sensoriais cefálicas e pode haber tamén papilas caudais. A hipoderme é uninucleada ou multinucleada. A cutícula componse de dúas a catro capas, e presenta estrías transversais ou aneis. O sistema excretor ábrese ventrolateralmente mediante un ducto cuticularizado conectado a túbulos colectores en un ou a ambos os lados do corpo. A cavidade corporal presenta de catro a seis pseudocelomocitos.
Son case exclusivamente terrestres, rara vez de auga doce ou mariños.
Taxonomía
De modo tradicional, os secernénteos se subdiven en tres subclases, cun total de oito ordes, ou nove, segundo os autores.
Subclase Rhabditia
Subclase Diplogasteria
Mar das Hébridas
O Mar das Hébridas é unha porción do Océano Atlántico do Norte, situada ao longo da costa oeste de Escocia, entre o sur do arquipélago das Hébridas Exteriores e o norte do arquipélago das Hébridas Interiores. Ao norte, o Mar das Hébridas únese a O Minch.
O Mar das Hébridas forma parte dos Mares internos da costa oeste de Escocia, tal como a define a Organización Hidrográfica Internacional, e parte dos mares do oeste de Escocia en canto á xestión pesqueira.
Xeografía
miniatura|250px|left|Panorama de [[Sanday (desde o outeiro da Boussole, na illa de Canna). Ao fondo, a illa de Rùm. Todas estas illas están bañadas polo mar das Hebridas.]]
O mar das Hébridas comunica directamente co océano Atlántico polo sur, e, indirectamente, tamén o fai polo oeste a través dos diferentes estreitos existentes entre as distintas illas do grupo sur das Hébridas Exteriores. Polo norte, a través do estreito chamado O pequeno Minch conecta con outro mar epicontinental do océano Atlántico, O Minch.
Os límites do mar das Hébridas non están claramente definidos, pero habitualmente adóitase considerar como límite suroccidental a liña que une o illote de Solan, no oeste, e a illa de Tiree, no sueste; como límite oriental, a costa occidental da illa de Mull, unha pequena parte da costa noroccidental da illa de Gran Bretaña e a costa suroccidental da illa de Skye; como límite occidental, o grupo de illas meridionais das Hébridas Exteriores, Barra, South Uist e Benbecula; e, o límite norte, é o inicio da canle do pequeno Minch, entre a illa de Grimsay e a punta oriental da illa de Skye.
No interior do mar das Hébridas están localizadas varias illas importantes, como Rum (104´62 km²), Eigg (30´49 km²), Tiree (78´2 km²), Coll (76´92 km²), Canna (11´30 km²), Muck (5´59 km²).
No mar das Hébridas prestan servizo varias compañías de transbordadores que comunican as illas, con liñas como Castlebay-Oban, Bag a Chaisteil-Maillag, Eigg-Maillag ou Lochboisdale-Oban.
Extensión
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), non considera o mar das Hébridas como un mar independente, senón formando parte dos «mares interiores da costa oeste de Escocia» (Inner Sexas off the West Coast of Scotland) ao que, na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asigna o número de identificación 18 e defíneo da forma seguinte:
Chaín, Ferreiros, Pol
Chaín é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lugués de Pol na comarca de Meira. Segundo o IGE, en 2013 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres).
Gregor Piatigorsky
Gregor Piatigorsky, nado en Ecaterinoslav (daquela en Rusia e actualmente denominada Dnipro en territorio ucraíno) o 17 de abril de 1903 e finado nos Ánxeles (Estados Unidos) o 6 de agosto de 1976, foi un violoncellista ucraíno radicado nos Estados Unidos.
Traxectoria
Coñecido como Grisha, naceu en Ecaterinoslav e estudou violín e piano co seu pai sendo un neno. Apaixonouse daquela polo violonchelo. Gañou unha bolsa para o Conservatorio de Moscova, gañando cartos tocando en cafés.
A Revolución Rusa tivo lugar cando contaba con trece anos. Aos quince foi contratado como violonchelista principal no Teatro Bolshoi. As autoridades rusas non o deixaron viaxar ao estranxeiro para completar os seus estudos, entón fuxiu a Polonia nun tren cun grupo de artistas.
Aos dezaoito anos, estudou en Berlín e Leipzig con Hugo Becker e Julius Klengel, con quen formou un cuarteto que tocaba en cafés. Un dos oíntes desa época foi Wilhelm Furtwängler, quen o contratou para ser o violonchelista principal da Berliner Philharmoniker.
En 1929, visitou os Estados Unidos por primeira vez, tocando coa Philadelphia Orchestra con Leopold Stokowski e coa New York Philharmonic, con Willem Mengelberg. En Ann Arbor, Míchigan, casou con Jacqueline de Rothschild, filla de Edouard Alphonse de Rothschild, da Familia Rothschild da Francia. Logo da Ocupación Nazi en Francia na segunda guerra mundial, a familia fuxiu e foi a Elizabethtown, nas Montañas Adirondacks.
Gravou con Arthur Rubinstein, Jascha Heifetz, Vladimir Horowitz e Nathan Milstein.
Arundhati Roy
Suzanna Arundhati Roy, nada o 24 de novembro de 1961, é unha escritora, novelista e activista antiglobalización india. Foi a primeira persoa india que gañou o Man Booker Prize pola súa primeira novela, O deus das pequenas cousas, en 1997. En 2002 gañou o Lannan Cultural Freedom Prize.
Gregor Piatigorsky
Traxectoria
De 1941 a 1949, traballou no Curtis Institute of Music en Filadelfia, e impartiu clase en Tanglewood, Universidade de Boston e Universidade do Sur de California, onde permaneceu ata a súa morte nos Ánxeles (California).
Arundhati Roy
Biografía
Naceu no estado indio de Meghalaya, de nai cristiá (da Igrexa ortodoxa siríaca) de Kerala e de pai hindú de Bengala. Pasou a súa infancia en Aymanam, Kerala. Con 16 anos trasladouse a Delhi e iniciou un estilo de vida bohemio: vivía nunha cabana vendendo botellas para se gañar a vida. Despois estudou arquitectura na Delhi School of Architecture onde coñeceu o seu primeiro marido, o arquitecto Gerard Da Cunha.
Gregor Piatigorsky
Traxectoria
Tiña dous violíns Stradivarius. Ivan Galamian describiu unha vez a Piatigorsky como o meirande violoncellista de tódolos tempos. Tivo contactos cos maiores artistas de seu tempo: Prokofiev, Hindemith, William Walton, Stravinsky e Richard Strauss.
Arundhati Roy
Biografía
En 1984 coñeceu en Pradeep Kishen ao que sería o seu segundo marido, e comezou a traballar no cinema: fixo o papel dunha muller rural na película Massey Sahib, e escribiu guións para as películas In Which Annie Gives it Those Ones e Electric Moon, e para a serie de televisión The Banyan Tree.
Gregor Piatigorsky
Traxectoria
Piatigorsky tamén era un amante do xadrez. A súa dona gañou varias competicións deportivas polos Estados Unidos. Xuntos organizaron varios campionatos de xadrez, nos cales participaron xadrecistas famosos como Paul Keres, Tigran Petrosian e Boris Spassky.
Arundhati Roy
Biografía
En 1992 comezou a escribir O deus das pequenas cousas, libro en parte autobiográfico que rematou en 1996 e co que o ano seguinte gañaría o Premio Booker e se daría a coñecer ao gran público. Os dereitos da novela vendéronse a máis de vinte países.
Militante anticapitalista e pacifista, Roy opúxose con firmeza á probas nucleares realizadas polo goberno indio en Rajasthan, e o 1999 escribiu o ensaio The End of Imagination, publicado na recompilación The Cost of Living, onde presentaba unha visión moi crítica co goberno indio. Tamén denunciou a represión das autoridades e militares da India en Caxemira e contra os campesiños e comunidades pobres, recibindo ataques e ameazas de morte dos sectores ultranacionalistas e dereitistas indios.
O ano 2004, foi galardoada co Premio Sydney da Paz polo seu traballo en campañas sociais e o seu compromiso co movemento pacifista.
En 2005 participou no Tribunal Mundial sobre Iraq.
Premio Ánxel Casal
O nome de Premio Ánxel Casal pode referirse a dous certames literarios:
Confederación Xeral do Traballo
A Confederación Xeral do Traballo de España, a CXT, é un sindicato de orientación anarquista nado en 1979 a raíz da ruptura ou escisión da CNT-AIT coa chegada da democracia representativa e o posterior proceso de reorganización e reestruturación dos sindicatos (en 1977).
Traxectoria
250px|miniatura|esquerda|Manifestación en Madrid. É a terceira forza sindical española en representantes sindicais a gran distancia de CCOO e mais da UXT, mantendo unha lixeira vantaxe sobre a Unión Sindical Obreira. Ten forte presenza en Renfe e na industria do automóbil, especialmente en SEAT, Renault, Volkswagen e Ford. Tamén destaca a súa presenza nas Administracións Públicas, nos Correos e nos sectores de Banca, Sanidade e Ensino. Conta con 5 000 delegados sindicais e membros de Comités de Empresa, 60 000 afiliados e máis dun millón de votos entre os traballadores nas eleccións sindicais.
A CXT destacou nos últimos conflitos da SEAT e na folga dos traballadores de terra de Iberia en Barcelona, alén de nas últimas mobilizacións pola regulación dos traballadores inmigrantes en España. 200px|miniatura|Reunión do sindicato.
O Riomouro, Coristanco, Coristanco
O Riomouro é un lugar da parroquia de Coristanco no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres.
Outlander
Outlander é un filme estadounidense dirixido por Howard McCain que foi estreado no 2008. Está protagonizado por Jim Caviezel. O filme trata dunha nave espacial que se estrela na Noruega da era viquinga. De acordo cos seus creadores, Outlander está vagamente baseado no poema épico Beowulf.
Sinopse
Viquingos, ano 509. Unha nave espacial estrélase na antiga Noruega. Do seu interior saen un guerreiro humanoide chamado Kainan e unha sanguinaria criatura coñecida como Moorwen, unha besta salvaxe disposta a vingar a extinción da súa raza a mans do exército do guerreiro. Mentres Moorwen devasta os territorios viquingos, asasinando a quen se lle pon por diante, Kainan, combinando a súa avanzada tecnoloxía con armas antigas, adícase a formar un grupo de primitivos pero feroces guerreiros.
Frente Obreiro
En 1974 tiña arredor de 50 militantes, en 1975 aumentou a súa afiliación e obtouse por crear un sindicato propio que veu a luz en maio de 1975 co nome de Sindicato Obreiro Galego.
Ángel Luis Ruiz Paz
Ángel Luis Ruiz Paz, nado en La Puebla de Montalbán (Toledo) o 12 de xaneiro de 1987, é un futbolista español. Xoga de centrocampista.
Premio Literario Ánxel Casal
O Premio Literario Ánxel Casal foi un certame en lingua galega que puxo en marcha o concello de Santiago en 1996, a iniciativa do IES Arcebispo Xelmírez I. Tiña tres modalidades: poesía, teatro e relato. O seu nome é unha homenaxe a Ánxel Casal, exalcalde compostelán asasinado en agosto de 1936. Entre os seus propósitos cóntase a normalización lingüística do galego. Celebráronse un total de 16 edicións, sendo a última en 2011.
Touro salvaxe
Touro salvaxe (en Raging Bull), é un filme estadounidense de 1980 dirixido por Martin Scorsese e baseado no libro Raging Bull: My Story do boxeador Jake La Motta. Robert De Niro interpreta o boxeador de peso mediano cunha rabia sadomasoquista, celos sexuais e apetito brutal que exceden os límites do cuadrilátero e destrúen a súa relación coa súa esposa e a súa familia. Joe Pesci interpreta a Joey, irmán e director de LaMotta que o axuda a loitar contra si mesmo, e Cathy Moriarty interpreta a súa esposa. O filme foi candidato a oito premios Oscar e conseguiu dous, mellor montaxe e mellor actor.
Touro salvaxe está considerado un dos mellores filmes da historia do cinema estadounidense e foi elixido en varias listaxes dos mellores filmes polo American Film Institute.
En 1990 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionado para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 12 de xaneiro de 1991.
Argumento
Jake LaMotta é un mozo boxeador italoestadounidense que adestra arduamente para chegar a ser o número un nos pesos medios. Coa axuda do seu irmán, Joey, verá ese soño feito realidade moito despois. Con todo, a fama e o éxito só conseguen empeorar as cousas. O seu matrimonio vai cada vez peor debido á súa vida clandestina con outras mulleres, aos celos sexuais e as infidelidades da súa esposa por vinganza, e por outra banda a mafia presiónao para que os seus combates estean amañados.
N-536
A N-536 é unha estrada nacional que vai desde Ponferrada até Arcos (Vilamartín de Valdeorras). A nomenclatura actual desta vía, así como do resto das estradas nacionais de España, estableceuse no cuarto plan xeral de estradas de 1939-41 (Plan Peña).
Historia
Foi creada como estrada de primeira orde Ponferrada-Ourense. En 1987 foi subdividida en varios treitos con diversas denominacións: a N-536 entre Ponferrada e Arcos, a N-120 entre Arcos e Vilamartín de Valdeorras, e baixo titularidade autonómica a a OU-603 entre Vilamartín e A Rúa, OU-533 entre A Rúa e Freixido de Abaixo (Petín), a OU-636 entre Freixido de Abaixo e A Pobra de Trives e a OU-536 entre A Pobra de Trives e Ourense.
Trazado actual
A estrada une a comarca do Bierzo coa comarca ourensá de Valdeorras. Trátase da alternativa sur que une as capitais comarcais de Ponferrada co Barco de Valdeorras xa que a N-120 tamén decorre entre estas dúas comarcas.
Razas de vacún
Existen unhas 800 razas de vacún recoñecidas no mundo enteiro, adaptadas aos climas locais e aos seus usos especializados. Dentro delas poderiamos facer dous grandes grupos: os que corresponden á especie vaca (Bos taurus) e os que corresponden á especie cebú (Bos indicus). As vacas son as máis abondosas no mundo, particularmente nas zonas temperadas e frías, mentres que os cebús aparecen nas zonas máis cálidas pola súa resistencia á calor. Tamén existen algunhas razas híbridas.
As razas tradicionais galegas son a cachena, a caldelá, a frieiresa, a limiá a rubia galega e a vianesa.
Vacas do mundo
miniatura|Novo [[Gandería|tenreiro, nado dunha vaca frisoa.]]
Galia romana
miniatura|dereita|O guerreiro de Vachères, unha estatua dun guerreiro galo vestindo roupas romanas ([[século -I)]] A Galia romana consistiu nunha área do goberno provincial no Imperio romano, no que hoxe son Francia, Bélxica, Luxemburgo, Suíza e o oeste de Alemaña. O control romano da área durou máis de cincocentos anos.
Historia e características
A República romana comezou a conquista da Galia celta en -121, cando conquistou e anexou as zonas limítrofes do sur. Xulio César completou a tarefa de derrotar ás tribos celtas na Guerra das Galias entre os anos -58 e -51, e a romanización que lle seguiu foi moi rápido nas cidades; o latín era falado pola maioría dos galos no século III, pero conservando aínda vestixios de lingua gala.
O derradeiro vestixio do goberno romano foi eliminado polos francos na Batalla de Soissons. Desprazando ó Reino Visigodo de Tolosa en 507, os Francos dominaron a meirande parte da Galia, agás Septimania no sur, baixo o dominio do merovinxios, os primeiros reis de Francia.
A cidade de Lugdunum (agora Lión) ​​fora a capital do Galia.
Partido político europeo
Un partido político europeo (formalmente partido político a escala europea), é un tipo de organización política transnacional que opera a nivel da Unión Europea.
Características
De acordo coa regulamentación que deles fai o Regulamento (CE) 2004/2003, do Parlamento Europeo e do Consello da Unión Europea, pódese tratar de dúas formas de organización e participación política enteiramente distintas, a saber:
Partidos recoñecidos
Os seguintes partidos políticos europeos están recoñecidos pola Unión Europea:
Partidos non recoñecidos
Outras alianzas de partidos representadas no PE (non recoñecidas como partidos políticos europeos) son:
Outras organizacións transnacionais
Á parte dos partidos europeos arriba indicados, que se basean nunha infraestrutura de partidos estatais/nacionais, tamén existen algunhas organizacións europeas estruturadas de xeito unicamente transnacional. Porén, de momento ningunha destas organizacións cumpre cos criterios para formaren un partido político europeo.
Mulatu Teshome
Mulatu Teshome Wirtu (en ge'ez: ሙላቱ ተሾመ ውርቱ), nado en 1957, é un político etíope que foi Presidente de Etiopía dende o 7 de outubro de 2013 até o 25 de outubro de 2018.
Traxectoria
Mulatu naceu na vila de Arjo, na provincia de Welega. Educouse na China, obtendo o seu título en filosofía de política económica e o seu doutoramento en dereito internacional pola Universidade de Pequín. Fixo un mestrado en dereito e diplomacia na Escola de Dereito e Diplomacia Fletcher da Universidade Tufts en 1990. Ensinou nalgunhas "universidades e institucións estranxeiras", segundo Abadula Gemeda.
A mediados da década de 1990 foi viceministro de cooperación e desenvolvemento económico baixo o ministro Girma Birru, e foi nomeado ministro de agricultura en 2001. Tamén foi voceiro da Casa da Federación dende 2002 a 2005. Exerceu como embaixador de Etiopía na China, no Xapón, Turquía, e Acerbaixán.
Mentres servía como embaixador de Turquía, foi elixido como Presidente de Etiopía por un voto parlamentario unánime o 7 de outubro de 2013. Girma Seifu de Unidade pola Democracia e a Xustiza, o único membro da oposición no parlamento, felicitou a súa elección. Como os seus predecesores Girma Wolde-Giorgis e Negasso Gidada, el é membro do pobo oromo.
Mulatu ten un fillo.
Lingua ch’olti’
O ch’olti’ é unha lingua maia extinta que foi falada polo pobo ch'ol manche que habitaba o leste de Guatemala e o sur de Belize. A forma post-colonial da lingua só se coñece por un único manuscrito escrito entre 1685 e 1695 que foi estudado por Daniel Garrison Brinton. O ch'olti' pertence á póla de linguas cho'l e está estreitamente relacionada coa maia chontal, e especialmente co ch'orti'. A lingua ch'olti' converteuse nunha lingua especialmente interesante para o estudo da escrita maia, xa que a maioría dos textos maias están escritos nunha antiga variedade do ch'olti' chamado ch'olti' clásico ou maia clásico e que se pensa que puido ser a forma dialectal de prestixio na área maia durante a era clásica.
Lily Allen
Lily Rose Beatrice Cooper, coñecida como Lilly Allen, nada en Londres o 2 de maio de 1985, é unha cantante británica de pop e synthpop, entre outros xéneros.
É filla do actor e comediante galés Keith Allen e da produtora de cine Allison Owen, ademais de irmá do actor Alfie Allen. En 2006 lanzou á venda o seu disco debut Alright, Still. O 10 de febreiro de 2009 lanzou o seu segundo álbum titulado It's Not Me, It's You. O 2 de maio de 2014 lanzou o seu terceiro álbum, o primeiro despois da súa retirada en 2009 titulado Sheezus, o cal se converteu no segundo álbum en alcanzar a primeira posición no UK Singles Charts de maneira consecutiva. Tamén foi presentadora do seu propio programa de televisión Lily Allen and Friends, da cadea BBC Three.
Primeiros anos
Lily Allen naceu en Hammersmith, o 2 de maio de 1985 ao oeste de Londres. É filla do comediante galés Keith Allen e da produtora de cine Allison Owen. Ten unha irmá máis vella, Sarah (1984), e un irmán máis novo, o actor Alfie Owen-Allen (1986). Tamén ten catro medio irmáns por parte do pai.
Allen fixo unha aparición na película de 1998 Elizabeth, producida pola súa nai. Deixou a escola aos 15 anos porque non quería "pasar un terzo da súa vida traballando para preparar o outro terzo". Despois de que a familia marchase a Ibiza, ela permaneceu en Sant Antoni de Portmany. Tamén permaneceu un tempo en Islington.
Publicidade e lanzamentos
Despois do lanzamento do seu primeiro material, grazas á enorme publicidade, decidiu que "Smile" sería o primeiro sinxelo oficial para o seu álbum debut, que se titulou Alright, Still. Tal canción foi mandada á radio en maio de 2006 e foi inmediatamente programada en radios de todo o Reino Unido. Ademais, en maio, adicáronlle unha portada de Observer Music Monthly, e ofreceu entrevistas a medios como The Guardian e NME. Escribe periodicamente no blog de MySpace, contando anécdotas da súa vida tanto profesional coma persoal. O sinxelo "Smile" lanzouse á venda o 3 de xullo de 2006, con dúas cancións, que non se encontraban no álbum, como caras B. O primeiro álbum (Alright, Still) apareceu o 17 de xullo de 2006. Desgraciadamente, debido a que se adiantou o lanzamento do disco, a súa canción "Nan, you're a window shopper", unha parodia de "Window Shopper" de 50 Cent, non foi incluída xa que non se puido producir a tempo o material.
En 2006 cantou en dúas cancións para o disco Rudebox de Robbie Williams. As cancións que cantou tituláronse "Keep on" e "Bongo bong and je ne t'aime plus". A canción "Smile" incluíuse na banda sonora de The Sims 2: The Four Seasons.
No xullo de 2008 o segundo traballo de Lily xa estaba producido. Comentouse tamén que podía conter unha canción extra chamada "Wherever You Go" na que supostamente participaría Lindsay Lohan. O novo disco de Lily Allen chamouse It's Not Me, It's You, aínda que anteriormente anunciara o posible nome de Stuck on the Naughty Step. Dese disco promocionáronse os sinxelos "The Fear", "Not Fair", "22", "Fuck You" (que ademais foi elixido como tema dunha campaña antihomofóbica) e "Who'd Have Known". Aínda que en 2010 lanzouse "Back To The Start" como sinxleo promocional, tendo así 6 sinxelos o segundo álbum de Lily Allen.
Tamén nun episodio da serie Glee, Lea Michele e Cory Monteith cantaron a canción "Smile" de Lily Allen.
Lily Allen anunciou en 2009 que ía tomar un descanso no mundo da música e estivo centrándose noutros proxectos, como abrir unha tenda de moda chamada Lucy in Disguise xunto á súa irmá.
En xuño de 2012 anunciou que estaba no estudio traballando para o seu novo álbum. O 17 de novembrO de 2013 estreou "Hard Out Here", o primeiro sinxelo do seu disco, alcanzando este o número 9 nas listas do Reino Unido.
O 2 de maio de 2014 Lily Allen estreou un novo disco chamado Sheezus. Primeiramente lanzou unha versión de Keane chamada "Somewhere Only We Know" para a publicidade de John Lewis Christmas e o cal alcanzou o número 1 no Reino Unido. Deste disco lanzáronse cinco sinxelos: "Hard Out Here", "Air Balloon", "Our Time", "URL Badman" e "As Long As I Got You".
En 2017 Allen mencionou no podcast de News Roast que estaba traballando nun novo disco, que trataría principalmente sobre ela, a relación cos seus fillos, a ruptura do seu matrimonio, o abuso de drogas etc. Allen estivo traballando con Mark Ronson e esperaba sacar o cuarto disco ese ano. Rumoreábase que o disco se chamaría The Fourth Wall.
En maio de 2017, Allen filtrou unha canción do disco chamada "Family Man", a cal fala sobre a ruptura con Sam Cooper.​
En xaneiro de 2017, Allen anunciou o lanzamento dun novo disco No Shame.
Compañía de Tranvías da Coruña
A Compañía de Tranvías da Coruña, S.A. é unha empresa galega de transportes que proporciona o servizo de transporte público urbano na cidade da Coruña, en réxime de concesión municipal.
Historia e etapas
miniatura|Imaxe dun dos tranvías que circulaban polo paseo marítimo. A Compañía de Tranvías foi creada en 1903 cun servizo entre Porta Real e a Estación de Norte mediante tranvías tirados por mulas. Tiña ramais a Riazor e ás cocheiras. Debido aos malos resultados económicos dos anos anteriores, en 1907 fíxose coa xestión do servizo unha compañía belga. Nese tempo instalouse unha vía dobre nos Cantóns para evitar a conxestión do tráfico nos cruzamentos e comezaron tamén as obras do ramal Travesía da Primavera (hoxe rúa do alcalde Marchesi) - Ponte de Monelos. A creba económica desta compañía fixo que a Compañía de Tranvías retomase a xestión dous anos despois.
Os primeiros proxectos de electrificación das liñas chegaron en 1911, de xeito que dous anos despois a tracción eléctrica substituíse por completo a tracción animal. Nese tempo, a frota de mulas acadaba a cifra de 50 cabezas. En 1915 comezouse a construír a liña a Sada.
En 1916 Pedro Barrié de la Maza, até entón membro do consello de administración, accedeu á presidencia.
O 31 de decembro de 1922 inaugurouse o tranvía ata Sada.
Durante a guerra civil española paralizáronse os servizos durante un ano coas conseguintes perdas económicas.
En 1947 a compañía logrou o récord histórico de viaxeiros, con máis 16 millóns de persoas tranportadas. Nesa década comezaron a desaparecer os tranvías, coa primeira liña servida por trolebús entre a Praza de Pontevedra e Monelos en 1948. En 1949 desapereceu a liña de tranvía pola rúa de Santo André e o último servizo de tranvía desapareceu en 1962. Tres anos despois chegou a primeira liña de autobús entre a Praza de Pontevedra e a Ponte Pasaxe substituíndo os trolebuses, que fixeron o último servizo en 1979.
A finais dos anos 80 tivo lugar unha das maiores reestruturacións das liñas debido á forte baixada do uso do bus urbano en favor do vehículo particular. Foi tamén nesa década cando se produciu a unificación cromática na carrocería dos buses que deu como resultado a característica cor vermella actual. Posteriormente, tamén se irían unificar, de xeito progresivo, a estética das marquesiñas.
Durante o mandato de Francisco Vázquez houbo o primeiro intento de implantación por parte do Concello dun carril bus pola rúa de Santo André, obra que finalmente sería retirada por mor das queixas veciñais. En 1997 inaugurouse a primeira liña de tranvía histórico (con dúas unidades en servizo, mais outra desde 2001) con fins turísticas que percorría o paseo marítimo entre o Castelo de Santo Antón e a Torre de Hércules e que dous anos despois foi estendido até a rotonda do paseo marítimo coa rúa Curros Enríquez.
A finais dos anos 90 o Concello puxo en marcha a primeira tarxeta con chip dixital de bonobús recargábel en colaboración con Caixa Galicia, motivo polo cal foron eliminados os billetes bono-bus vixentes até entón. Ademais, en 1998, puxéronse en servizo os primeiros autobuses adapatados para persoas con mobilidade reducida.
No primeiro lustro do século XXI o Concello puxo en marcha a tarxeta-moedeiro municipal multiúsos (carné das biliotecas municipas, pago da ORA, bonobús...) chamada Millennium. A instauración desta tarxeta multiúsos significou a progresiva desaparición da existente con anterioridade, de uso exclusivo para o pago de viaxes en bus. Após 2005, a tarxeta Millenium foi integrada no recentemente creado Sistema de Transporte Metropolitano de Galicia.
En 2003, co motivo do centenario da empresa o Concello inaugurou na rotonda de Porta Real un pequeno monumento conmemorativo. Este mesmo ano, introdúcese o sistema de control por satélite da frota.
Durante a etapa do goberno bipartito PSdeG-PSOE - BNG no Concello, foron introducidos importantes cambios e procesos de modernización: Coa chegada do Partido Popular ao goberno municipal en 2011 varias das medidas anteriores foron anuladas e producíronse, de novo, importantes cambios:
En 2014 a empresa levou 20,9 millóns de viaxeiros.
Frota de autobuses
Actualmente a CTC conta cunha frota estable e permanente de aproximadamente 93-94 autobuses (as incorporacións non engrosan a frota, senón que substitúen as unidades máis antigas). O patrimonio da empresa foi valorado en 2013 en 18 millóns de euros.
Renovación da frota
En decembro de 2009 incorpóranse dez novas unidades MAN, con melloras en canto a accesibilidade para as persoas con mobilidade reducida e discapacitados, respecto ó medio ambiente tanto en emisións atmosféricas como no nivel de ruído, e visualización da información.
No mes de setembro de 2012, outros oito autobuses substitúen outros tantos da frota coruñesa. Trátase de autocares MAN, de novo deseño para o que estabamos acostumados e cunhas características técnicas e tecnolóxicas que veñen mellorar todo o anterior. Cinco deses buses son ríxidos e os tres restantes son articulados. Presentados o 25 de setembro en María Pita, ó día seguinte xa rodaban pola cidade.