cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Segunda División RFEF
Historia
A tempada 1985-86, con motivo da redución da Segunda División A, só ascenderon os dous campións, mentres que os 13 últimos clasificados de cada grupo quedaron relegados a Terceira. Así, a tempada 1986-87, de forma transitoria, a Segunda B estivo formada por un grupo único de 22 equipos. Ascenderon catro equipos a Segunda A, da que non houbo descensos -pola ampliación da categoría de prata de 18 a 20 equipos- e, de igual modo, esa tempada non houbo descensos a Terceira división, xa que para a seguinte campaña a Segunda B ampliouse a 80 equipos, repartidos en catro grupos de vinte. Os campións deses catro grupos son os que ascenden a Segunda A, mentres que os catro últimos de cada grupo perden a categoría, xunto co décimo sexto clasificado con menos puntos dos catro grupos.
Este sistema mantívose ata a tempada 1990-91, na que desaparecen os ascensos directos de Segunda B a Segunda A e introdúcese unha promoción na que participan os catro primeiros clasificados de cada grupo. Estes 16 equipos repártense en catro liguiñas de catro equipos, de tal modo que en cada liguiña figure un primeiro, un segundo, un terceiro e un cuarto de cada grupo de liga regular. Os campións destas liguiñas son os que obteñen o ascenso a Segunda.
A tempada 1993/94 introdúcese unha promoción de permanencia, disputada entre os décimo sextos clasificados dos catro grupos. O perdedor desta promoción, xogada por eliminación directa, descende a Terceira división xunto cos catro últimos clasificados de cada grupo.
A tempada 2004-05 modifícase novamente a promoción de ascenso, e o sistema de liguiñas substitúese por un play-off na que os 16 equipos aspirantes ao ascenso enfróntanse por eliminación directa, en dúas roldas -semifinais e final- para decidir os catro equipos promocionados a Segunda.
A última modificación no sistema de ascenso, dáse para a tempada 2008-09. Créase unha rolda de campións, na que se enfrontan os catro campións. Os vencedores desas eliminatorias, logran o ascenso a Segunda (e enfrontaranse entre si para determinar que equipo é o campión da Segunda B). Os perdedores, xogan dúas eliminatorias máis, contra segundos, terceiros e cuartos, que antes, xa xogaran entre si unha eliminatoria. Os vencedores destas dúas eliminatorias, logran o ascenso a Segunda.
Sistema de competición
A Segunda División B está integrada por un total de 80 clubs, que se dividen, en catro grupos de 20. Houbo dúas excepcións: na tempada 2012/13 o grupo III formárono vinte e un equipos pola inclusión do Orihuela CF por vía xudicial, mentres que na tempada 2013/14 o grupo I quedou formado por só 19 equipos debido á disolución da UD Salamanca.
O sistema de competición é o mesmo que no resto de categorías da liga. Dispútase anualmente, empezando a finais do mes de agosto ou principios de setembro, e conclúe no mes de maio ou xuño do seguinte ano.
Os vinte equipos de cada grupo enfróntanse todos contra todos en dúas ocasións, unha en campo propio e outra en campo contrario, o que suma un total de 38 xornadas. A orde dos encontros decídese por sorteo antes de empezar a competición. O gañador dun partido obtén tres puntos, o perdedor non suma ningún e, en caso dun empate, repártese un punto para cada equipo.
Ao termo da tempada, os sete equipos que máis puntos acumulan en cada grupo, excluíndo aos equipos filiais, clasifícanse para disputar a seguinte edición da Copa do Rei.
Ascenso a Segunda División
Unha vez finalizada a tempada regular, os catro primeiros clasificados de cada grupo disputan a promoción de ascenso (ou play-off) a Segunda División. Este play-off consta de dúas roldas de eliminación directa, a dobre partido (ida e volta). Os catro campións enfróntanse nunha eliminatoria a dobre partido, o gañador de cada eliminatoria ascende a Segunda e xoga a final, a dobre partido, para ser campión da categoría. O resto de equipos xoga unha eliminatoria a dobre partido da que sairán seis equipos que, sumados aos dous campións que non ascenderon, xogarán eliminatorias a dobre partido ata que só queden dous equipos que son os que ascenden a Segunda División.
Descenso a Terceira División
Ao termo da tempada os catro últimos clasificados de cada grupo descenden directamente a Terceira división. A estes 16 equipos súmanse dous máis, que saen dunha promoción pola permanencia que disputan os 16º clasificados de cada grupo. A promoción de permanencia dispútase por eliminación directa a dobre partido e os emparellamentos determínanse por sorteo. Os dous equipos derrotados perden a categoría, descendendo a Terceira división.
Equipos filiais
Esta competición só poderá ser xogada por un segundo filial dun club (ou equipo "C"), se o primeiro equipo participa na Primeira División e, ademais, o primeiro filial (ou equipo "B"), participa na Segunda División.
Equipos participantes
Ao longo da historia da competición, un total de 386 equipos xogaron na Segunda División B.
Equipos galegos
Un total de 24 equipos galegos pasaron pola Segunda B na súa historia.
Tempadas con ascensos directos
Desde a creación da categoría ata a tempada 1989/90, non existían as promocións de ascenso a Segunda División, polo que os equipos mellor clasificados ascendían directamente.
Os equipos que ascenderon foron:
Parma Calcio 1913
O Parma Football Club é un club de fútbol de Italia, da cidade de Parma na rexión de Emilia-Romaña. Foi fundado en 1913 e xoga na Serie A italiana. No ano 2004, o club foi renomeado a Parma FC, deixando atrás o AC Parma, nome oficial que utilizou a entidade durante os seus anos máis exitosos (toda a década dos 90 e primeiros dous anos dos 2000).
Parma debutou na Serie A no ano 1990 e rapidamente estableceuse como un dos mellores clubs italianos da década. Na tempada 2008-2009 descende á Serie B logrando rapidamente o ascenso para a tempada 2009-2010 ao finalizar en segunda posición.
Estadio
Stadio Ennio Tardini, fundado en 1923, con capacidade para 27.906 persoas. Dimensións 105x68 metros.
Espot Esquí
Espot Esquí é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no municipio de Espot, na provincia de Lleida.
Descrición
A estación está situada na comarca do Pallars Sobirà, nunha das vías de entrada ao Parque Nacional de Aigüestortes i Estany de Sant Maurici, preto dunha zona con moitos lagos de orixe glacial. As pistas orientadas ao nordés están rodeadas de bosque.
Servizos
Conta cos servizos habituais neste tipo de instalacións, dende restaurantes, cafetarías, escola de esquí, alugueiro de material etc.
En verán, pódense realizar outros moitos deportes como ráfting, parapente, hípica, descenso de canóns, sendeirismo ou piraguas.
Michael J. Fox
Michael J. Fox, nado Michael Andrew Fox o 9 de xuño de 1961 en Edmonton, é un actor canadense-estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como actor na década de 1970. Entre os papeis máis coñecidos están os de Alex P. Keaton na serie Family Ties (1982-1989) polo que gañou tres Emmy e un Globo de Ouro; Marty McFly na triloxía Back to the Future (1985–1990) e o de Mike Flaherty en Spin City (1996-2000), co que gañou un Emmy, tres Globos de Ouro e dous do Premios do Sindicato de Actores. Tamén actuou nos filmes Bright Lights, Big City  (1988), Corazóns de ferro (1989, Brian De Palma), Life with Mikey (1993, James Lapine) ou The American President (1995, Rob Reiner).
En 1991 a Fox diagnosticáronlle párkinson, feito que fixo público en 1998. Retirouse parcialmente da interpretación no ano 2000 ao empeoraren os síntomas da enfermidade, traballando sobre todo como actor de dobraxe, como en Stuart Little e Atlantis: The Lost Empire, e en papeis menores na televisión como en Boston Legal, The Good Wife e Scrubs. E tamén publicou tres libros, Lucky Man: A Memoir (2002), Always Looking Up: The Adventures of an Incurable Optimist (2009) e A Funny Thing Happened on the Way to the Future: Twists and Turns and Lessons Learned (2010). En 2010 recibiu o título de oficial da Orde do Canadá.
Como activista na concienciación da necesidade dunha cura para a doenza, fundou a Fundación Michael J. Fox no ano 2000. O 5 de marzo de 2010 o Instituto Karolinska concedeulle un doutoramento honoris causa polo seu traballo avogando por unha cura para a enfermidade de Parkinson.
Asociación de Tenistas Profesionais
miniatura|dereita|220px|Logo a ATP. A Asociación de Tenistas Profesionais (ATP; en inglés: Association of Tennis Professionals) é unha organización creada en 1972 coa intención primeira de protexer e velar polos intereses de todos aqueles xogadores masculinos de tenis.
Historia e características
Desde 1990, a ATP organizou o circuíto principal de tenis masculino a nivel mundial, coñecido como ATP Tour (unha evolución dos formatos anteriormente denominados World Championship Tennis). A partir do ano 2009, o devandito remodelouse, pasando a nomearse ATP World Tour.
Por xogador
A táboa da esquerda mostra o número total de semanas que cada xogador foi número 1 durante a súa carreira na ATP.
A táboa da dereita mostra o ránking do número máximo de semanas consecutivas nos que cada xogador permaneceu como número 1 da ATP. {|
Cieza, Murcia
Cieza é un concello español situado ao norte da Rexión de Murcia, capital da comarca da Vega Alta del Segura e porta natural á Rexión de Murcia polo norte desde a meseta manchega. Actualmente ten 34.987 habitantes (INE 2017), sendo a sexta cidade por poboación da rexión, detrás de Murcia, Cartagena, Lorca, Molina de Segura e Alcantarilla.
Cieza posúe un rico e vivo patrimonio cultural, no que cada ano pódese gozar das súas festas, como as de Semana Santa e San Bartolomeu; tamén garda moitos tesouros arqueolóxicos que percorren todas as épocas: pinturas rupestres, poboados iberos, restos romanos, e a impresionante cidade árabe Medina Siyâsa, que domina a actual localización de Cieza, dende a saia do Castelo e con exposición permanente no museo da cidade.
Comarca de Santander
A comarca de Santander (ou da Baía de Santander) é unha comarca de Cantabria, en España. Está limitada ao oeste pola Comarca do Besaya, ao sur coa dos Valles Pasiegos, ao leste coa de Trasmiera e ao norte linda co mar Cantábrico. É de carácter claramente industrial e urbano, está constituída polo propio municipio de Santander (capital da comarca), e o arco da baía e ao sur ata o municipio de Penagos e a serra da Matanza.
A pesar de que xa existe unha lei de comarcalización de Cantabria, esta aínda non foi desenvolvida polo tanto a comarca non ten entidade real.
Demografía
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 262.595 habitantes, segundo datos do INE do ano 2007. Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maio a menor, son: Santander (181.802), Camargo (30.663) e Piélagos (17.681). E os seus menos poboados son: Penagos (1.679) e Villaescusa (3.481).
Cabe destacar que unha porción desta comarca xunto con parte da comarca do Besaya e algúns municipios doutros territorios, forma a área metropolitana de Santander-Torrelavega. Esta conurbación está formada principalmente por ambas as cidades, pero que xunto ás localidades e municipios lindeiros constitúe unha importante área de servizos e industria, que na lista das áreas metropolitanas que excedían en 2007 os 300.000 habitantes en España, ocupa a 21º posición.
Fátima (filla de Mahoma)
miniatura|O nome de Fátima en caligrafía árabe. Fátima az-Zahra (en árabe: فاطمة الزهراء, 'a luminosa'; A Meca, 27 de xullo de 604 – Medina, 28 de agosto de 632) foi unha muller árabe, filla do profeta musulmán Mahoma (Muhammad) e transmisora da sucesión consanguínea deste.
Fátima era filla do profeta Mahoma e da súa primeira dona, Jadiya. Foi a súa cuarta filla, despois de Záynab, Ruqayya, e Ummu Kulzum. Aos dez anos de idade (aínda que outras fontes din que foi con dezanove anos de idade), contraeu matrimonio con Ali ibn Abi Tálib, o cuarto dos califas musulmáns e primeiro Imán dos musulmáns xiítas, xenro e curmán de Mahoma, co que tivo tres fillos homes: Hasan, Husáyn e Múhsin, e dúas fillas: Zaynab e Ummu Kulzum. Fátima púxolles o mesmo nome que dous das súas irmás finadas para que se repartisen os nomes da Casa Profética.
Para os musulmáns Fátima é obxecto de inspiración e o seu nome é o máis popular no mundo musulmán.
Fátima participou en varias accións políticas moi importantes rexistradas en todas as fontes islámicas. En primeiro lugar, despois da conquista da Meca, negouse a ofrecer a súa protección (como filla de Mahoma) a Abu Sufyan ibn Harb. Segundo algunhas fontes reclamou os dereitos de propiedade de seu pai.
Morreu poucos meses despois do pasamento de Mahoma e foi soterrada no cemiterio de Jannat ao-Baqi. Moitos musulmáns xiítas cren que faleceu como consecuencia dunha lesión causada por Umar, mentres ela defendía o seu home Ali dos ataques de Abu Bakr.
Nacemento
Fátima naceu na Meca, filla de Khadija e de Mahoma, cinco anos antes de que este recibise as primeiras revelacións, exactamente, naceu no ano 605 durante a reconstrución da Kaaba.
Fátima no Corán
Fátima representou un gran consolo para o profeta Muhammad, posto que todos os seus fillos homes faleceran. Por esta razón, os seus detractores chamábano maliciosamente "ábtar", é dicir "estéril". Eles, segundo as súas tradicións, exaltaban a importancia dos fillos homes, e considerábanos sucesores dos proxectos dos pais. Por iso, contentábanse pensando que coa morte do Profeta, o islam desaparecería como ameaza, entón, revelouse a sura "Al-Kawzar":Esta sura anunciou ao Profeta "a abundancia" que se interpreta como unha abundante descendencia. Isto pode testemuñarse hoxe en día xa que moitos dos seus descendentes son importantes personalidades da escena mundial. Por outra banda, As Ibn Ua'il, quen chamaba "estéril" a Muhammad, a pesar de ter dez fillos homes, non deixou descendencia.
Broa
miniatura|dereita|200px|Pan de broa galego miniatura|right|200px|Broa do Ceará (Brasil) A broa ou boroa é un tipo de pan tradicional feito con millo (pan de millo) típico de Galiza, Portugal e o Brasil (co mesmo nome nos tres países). Faise cunha mestura de fariñas de millo e trigo, ou millo e centeo (como a broa de Avintes), e fermento.
No Brasil adóitase adubar con fiúncho, e varía un chisco da receita do cornbread típico do sur dos Estados Unidos, xa que leveda con fermento natural e non químico.
Este pan ten un sabor e textura rústicos o que o fai axeitado para acompañar sopas, especialmente o caldo galego e portugués de verduras feito con verzas, repolo, pataca e chourizo.
Etimoloxía
O substantivo broa deriva do vocábulo da lingua gótica brauþ, que significa "pan". De aí bread no inglés actual.
Cultura popular
Artigo principal: O pan na cultura popular galega
Malato deshidroxenase
A malato deshidroxenase (número EC: 1.1.1.37) (MDH) é un encima que cataliza a oxidación reversible do malato para dar oxalacetato reducindo á vez o coencima NAD+ a NADH. Esta reacción forma parte de moitas vías metabólicas, entre as que salienta o ciclo do ácido cítrico ou de Krebs. (O malato pode ser oxidado por outras malato deshidroxenases distintas con outros nomes e números EC).
Isoencimas
A malato deshidroxenase ten varios isoencimas. Hai dúas isoformas principais deste encima nas células eucarióticas. Unha encóntrase na matriz mitocondrial, e participa como un encima chave no ciclo do ácido cítrico, onde cataliza a oxidación do malato. A outra isoforma encóntrase no citoplasma, intervén na lanzadeira do malato-aspartato intercambiando equivalentes de redución para que o malato poida pasar a través da membrana mitocondrial para que sexa transformado en oxalacetato en procesos celulares ulteriores.
Os humanos e a maioría dos outros animais expresan as dúas malato deshidroxenases seguintes:
Evolución e Estrutura
Na maioría dos organismos, a malato deshidroxenase é unha molécula homodímera e ten unha estrutura moi relacionada coa da lactato deshidroxenase. É unha proteína grande cuxas subunidades pesan entre 30 e 35 kDa. Baseándose nas secuencias de aminoácidos, parece que a malato deshidroxenase diverxiu evolutivamente en dous grupos filoxenéticos principais que lembran moito os isoencimas mitocondrial e citoplásmico/cloroplástico. Como a identidade de secuencia da malato deshidroxenase da mitocondria está máis estreitamente relacionada coa dos seus antepasados procarióticos que coa do isoencima citoplásmico, isto apoia a teoría endosimbiótica sobre a orixe de mitocondrias e cloroplastos. As secuencias de aminoácidos das malato deshidroxenases de arqueas son máis similares ás das lactato deshidroxenases que ás das malato deshidroxenases doutros organismos. Isto indica que hai unha posible ligazón evolutiva entre a lactato deshidroxenase e a malato deshidroxenase.
Cada subunidade do dímero da malato deshidroxenase ten dous dominios distintos que varían en estrutura e funcionalidade. A estrutura do dominio consta dunha folla β paralela, e o sitio de unión do NAD+ central ten catro follas β e hélices α. As subunidades mantéñense xuntas polo establecemento de gran cantidade de enlaces de hidróxeno e interaccións hidrofóbicas.
Mecanismo e actividade
O sitio activo da malato deshidroxenase é unha cavidade hidrofóbica do complexo proteico que ten sitios de unión específicos para o substrato e o seu coencima, NAD+. No seu estado activo, a malato deshidroxenase sofre un cambio conformacional que encerra o substrato para minimizar a exposición aos solventes e colocar os residuos chave en estreita proximidade co substrato. Os tres residuos en particular, que forman unha tríade catalítica, son unha histidina (His-195), un aspartato (Asp-168), que funcionan xuntos como un sistema de transferencia de protóns, e tres arxininas (Arg-102, Arg-109, Arg-171), que sosteñen o substratro. Os estudos cinéticos mostran que a actividade encimática da malato deshidroxenase é ordenada. A NAD+/NADH únese primeiro, antes que o substrato.
miniatura|esquerda|500px| Sitio activo da malato deshidroxenase. O malato con fondo rosa, unido ao NAD (abaixo) e aos aminoácidos do centro activo.
Regulación alostérica
Como a malato deshidroxenase está estreitamente asociada ao ciclo do ácido cítrico, a súa regulación é moi dependente dos produtos do ciclo do ácido cítrico. As concentracións altas de malato estimulan a actividade da malato deshidroxenase, e as concentracións altas de oxalacetato inhiben o encima. O citrato pode tanto activar alostericamente o encima coma inhibilo, dependendo da concentración doutras moléculas no medio. Inhibe a oxidación do malato cando hai baixos niveis de malato e NAD+. Pero en presenza de altos niveis de malato e NAD+, o citrato pode estimular a produción de oxalacetato. Crese que o encima ten un sitio alostérico regulatorio ao que se une o citrato, o cal inclina a reacción nun sentido ou noutro.
Jon Plazaola
Jon Plazaola Larrañaga, nado en Urretxu, Guipúscoa, o 28 de marzo de 1982, é un actor e humorista vasco.
Biografía
No ano 2000 comezou a carreira de Belas Artes na Universidade do País Vasco, finalizando os seus estudos en 2005. En 2009, trasládase a Madrid, onde comeza os seus estudos no Instituto de Cine de Madrid, diplomándose en guión de cine e televisión e técnico en procesos audiovisuais.
Dende 2001, leva traballando como cómico e monologuista. No 2004, comeza a traballar na televisión autonómica vasca, EITB, onde realizou a maior parte dos seus traballos en televisión. No 2015, protagoniza a serie Allí abajo de Antena 3.
O 20 de marzo de 2017 apareceu no programa de televisión El Hormiguero xunto a María León.
The Irish Rovers
The Irish Rovers é unha banda canadense de música tradicional irlandesa formada en 1963 en Toronto.
Sugar & Spice
Sugar & Spice é un filme estadounidense dirixido por Francine McDougall que foi estreado no 2001. Foi rodado completamente no estado de Minnesota.
Sinopse
Historia do Equipo A de Animadoras do Lincoln High School, un grupo de mozas de lingua afiada, pero ó mesmo tempo cheas de dozura, que deciden seguir sendo leais, pase o que pase. O equipo A está formado por Diane, a capitán do equipo, que está tolamente namorada da estrela de fútbol americano do Lincoln, Jack Bartlett, e ten un carácter entusiasta; Hannah, que padece un ataque de fervente relixiosidade moi perigoso; Kansas, a rebelde, cuxa nai é unha reclusa do cárcere local; Lucy, unha repelente obsesionada por matricularse en Harvard e Cleo que soña con cazar a Conan O'Brien. O colexio representa o paraíso ata que Jack e Diane se atopan sumidos inesperadamente nunha delicada situación: Diane queda embarazada, e necesitan desesperadamente conseguir cartos para criar ós seus fillos. Para axudar á súa amiga, o Equipo A pon en práctica un pequeno proxecto de actividades extra escolares denominado "Atraco a un Banco".
Continuo
A palabra continuo provén do latín continŭus.
Topoloxía
Desde o punto de vista topolóxico, en física fálase de continuo para referirse a un subconxunto conexo do espazo euclídeo.
O pallaso
Der Clown tamén foi un filme que se estreou no ano 2005.
Historia
Cando o amigo de Max Zander morre nun coche bomba, Max decide morrer e resucitar como o pallaso para loitar contra o mal. Recibe axuda dos seus amigos: a xornalista Claudia Diehl (Diana Frank), o piloto Tobias "Dobbs" Steiger (Thomas Anzenhofer) e mais o avogado Joseph Ludowski (Volkmar Kleinert). Alguén se imaxina un policía de elite que utiliza unha máscara de pallaso como ferramenta de traballo habitual, para enfrontarse aos criminais máis perigosos e así poder desenmascaralos? Este axente existe na serie "O pallaso", unha produción alemá de 1998, que ten a curiosa habilidade de reunir comicidade e unha boa dose de acción, con secuencias espectaculares, persecucións, muros de lume e tomas aéreas.
A diferenza doutras producións televisivas, "O pallaso", alcume de Max Zander, non é a serie clásica de detectives, senón unha serie trepidante de acción, en que o seu protagonista principal é un moderno Robin Hood que traballa para salvagardar o ben e que combate os viláns usando, en ocasións, métodos pouco convencionais. Acotío, o protagonista, Max Zander, ten que enfrontarse aos peores traficantes internacionais de droga, secuestradores e mafiosos.
Na súa loita contra os criminais, Max Zander, amais dunha máscara de pallaso coa que asume unha identidade distinta, conta con outros elementos imprescindibles, como a axuda dos seus colegas; Claudia, unha reporteira de televisión, e Debbs, un piloto de helicópteros. A primeira vez que Max utilizou a careta de pallaso foi durante a investigación do asasinato do seu mellor amigo, situación que lle permitiu vingarse sen ser recoñecido.
As secuencias de acción están realizadas polo equipo que dirixe o especialista Herman Joha e os efectos especiais conseguidos por computador levan a sinatura de Dremascape, compañía encargada dos efectos de películas de grande éxito mundial, como Independence day e Godzilla. A serie foi emitida en galego na TVG. Horas de emisión da serie do pallaso. Luns 16:25 / 17:10/ 18:45 / 19:45 Martes 16:25 / 17:10/ 18:45 / 19:45 Mércores 16:25 / 17:10/ 18:45 / 19:45 Xoves 16:25 / 17:10/ 18:45 / 19:45 Venres 16:25 / 17:10/ 18:45 / 19:45 Sábado 09:26 / 10:12/ 10:12 / 11:00
Espinho, Portugal
Espinho é unha cidade portuguesa pertencente ao distrito de Aveiro, ten preto de 21.589 habitantes. A cidade está incluída na Rexión Norte e sub rexión do Grande Porto, pertencendo aínda á Grande Área Metropolitana de Porto.
Espinho é a sede dun pequeno municipio urbano, con 21,11 km² de área e 31.786 habitantes (en 2011), subdividido en 5 freguesías. O municipio limita ao norte co municipio de Vila Nova de Gaia, ao leste con Santa María da Feira, ao sur con Ovar e ao oeste co Océano Atlántico.
Freguesías
As cinco freguesías que forman Espinho son as seguintes:
Historia
Espinho é unha cidade famosa pola súa centenaria feira, gastronomía, ofertas varias nas áreas do turismo, gastronomía e lecer, e polo Casino Solverde.
O concello foi creado en 1899 por desmembramento de Santa Maria da Feira.
Irmandada
O concello de Espinho está irmandado coas seguintes cidades:
Francesco Totti
Francesco Totti, nado en Roma o 27 de setembro de 1976, é un exfutbolista italiano. Xogaba de dianteiro no AS Roma, equipo no que militou en toda a súa carreira profesional, retirándose o 17 de xullo de 2017.
Vida privada
Francesco Totti está casado coa modelo italiana Ilary Blasi, coa cal casou o 19 de xaneiro de 2005. A súa voda foi transmitida en vivo pola canle de televisión SKY TG24 e foi vista por máis dun millón de televidentes. Ten dous fillos: Cristian, nado o 6 de novembro de 2005, e Chanel, nada o 13 de maio de 2007.
Dirixe unha escola de fútbol para cativos chamada «Número Dez», tamén posúe un equipo de motociclismo denominado «Totti Top Sport».
É embaixador do Fondo de Nacións Unidas para a Infancia, publicou dous libros de chistes, co obxectivo de recadar cartos para obras benéficas. Algunhas das bromas foron filmadas tendo a Totti como protagonista xunto a outros futbolistas, como Alessandro Del Piero, Gianluigi Buffon, Christian Vieri, Antonio Cassano, Marco Delvecchio, Alessandro Nesta e o técnico Giovanni Trapattoni.
Colecciona camisetas de equipos de todo o mundo en diferentes disciplinas deportivas. No ano 2003, despois do encontro entre Italia e Irlanda no Torneo das Seis Nacións de rugby, os xogadores irlandeses Brian O'Driscoll e Denis Hickie recibiron unha camiseta de Totti a cambio das súas. No 2004 apareceu na portada do videoxogo Pro Evolution Soccer 4 xunto con Thierry Henry e Pierluigi Collina.
FC Köln
O Fußball-Club Köln é un equipo de fútbol alemán, da cidade de Colonia. Foi fundado en 1948, como unha fusión dos equipos Kölner Ballspiel-Club 1901 e SpVgg Sülz 07. Como moitos doutros clubs profesionais de fútbol de Alemaña, o FC Köln tamén incorpora departamentos doutros deportes, neste caso o balonmán, tenis de mesa e ximnasia. Os principais rivais do club son Bayer Leverkusen, Borussia Mönchengladbach, e Fortuna Düsseldorf - todos os clubs da mesma rexión xeral, cerca do río Rin.
The Hunger Games: Mockingjay – Part 2
The Hunger Games: Mockingjay – Part 2 é un filme estadounidense de ciencia ficción, baseado no libro homónimo de Suzanne Collins e dirixido novamente por Francis Lawrence. O filme está protagonizado por Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Liam Hemsworth, Woody Harrelson, Elizabeth Banks, Julianne Moore, Sam Claflin, Jena Malone, Willow Shields, Natalie Dormer, Robert Knepper, Philip Seymour Hoffman (no último filme da súa carreira), e Donald Sutherland. É a secuela da primeira parte da adaptación de Mockingjay, que fora lanzada o 19 de novembro de 2014 en Galicia.
Mockingjay - Part 2 é o capítulo final da serie de éxito The Hunger Games. Os seus dereitos autorais pertencen a Lionsgate.
Produción
A segunda parte de Mockingjay desenvolveuse xunto coa primeira. Os personaxes son interpretados polos mesmos actores.
O filme foi dirixido por Francis Lawrence, mesmo director de The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 e The Hunger Games: Catching Fire. É considerado o filme máis violento da franquía. As filmacións, que aconteceron relativas ás da primeira parte, comezaron no día 23 de setembro de 2013, en Boston, Atlanta. En outubro, a rodaxe migrou para Rockmart, Georgia. Despois, foron para Marriott Marquis e despois Newnan, ambos en Xeorxia.
Philip Seymour Hoffman, que facía de Idealizador rebelde Plutarch Heavensbee, faleceu o día 2 de febreiro de 2014. Daquela, Hoffman completara a rodaxe dos dous filmes, agás a última semana de rodaxe da segunda. A Lionsgate pronunciouse, dicindo que a rodaxe continuaría, e que, a última e importante escena non rodada de Hoffman filmaríase sen el, colocándoo en CGI (Common Gateway Interface), na posprodución.
Após o fin da rodaxe en Atlanta, a produción migrou para París, Francia, que no día 7 de maio de 2014, as escenas finais da rebelión foron filmadas nas rúas, cuxo elenco foi fotografado co vestiario de guerra descrito no libro.
No día 15 de maio, a produtora Nina Jacobson revelou que a última escena de Philip Seymour Hoffman non sería gravada en CGI. "Sería moi doloroso gravar sen el (Hoffman)", declarou Jacobson.
En xuño de 2015, gravouse a última escena que faltaba para facer: a escena do Epílogo. Filmouse despois do fin das gravacións pois o director Francis Lawrence quería que a escena fose gravada en plena primavera (a única estación do ano na que aínda non se gravara). Para o director foi unha escena difícil de se producir, pois o epílogo ocorre medio desconectado da historia.
Lanzamento
A estrea mundial do filme foi no día 20 de novembro, nos Estados Unidos e Angola. No Brasil, Bélxica, Dinamarca, Finlandia, Francia, Países Baixos, Noruega, Suecia e Suíza; o filme chegou dous días antes, o 18 de novembro. Reino Unido e Portugal recibiron o filme o día 19 de novembro. En Galicia e España estreouse a 27 de novembro de 2015.
O filme está dispoñíbel nos formatos 3D, RealD 3D, 4D, XD, XPLUS, IMAX 3D, 2D dixital e 2D convencional.
Crítica
A franquía The Hunger Games converteu a Jennifer Lawrence en estrela mundial; a crítica di que a súa interpretación de Katniss Everdeen é o mellor do filme: "unha satisfactoria - se ocasionalmente excesivamente severo - conclusión da serie. Desta vez, Katniss lidera un exército de guerrilla para eliminar o despótico Presidente Snow (Donald Sutherland) - e descobre que algúns dentro da rebelión poden ter axendas propias. Os especialistas din que Mockingjay - Part 2 é sombrío e un pouco longo demais, pero tamén é emocionante e intelixente. Con base en 181 avaliacións o site Rotten Tomatoes deu 7,0/10 á segunda parte de Mockingjay.
A Casavella, Montemaior, A Laracha
A Casavella é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños.
Macedonia Occidental
frame|dereita|O mapa mostra a localización da periferias en Grecia.-Macedonia Occidental ( [[Macedonia Grega )]]
Macedonia occidental é unha das 13 periferias (rexións administrativas) de Grecia, e ocupa a parte occidental da Macedonia, ao norte do país. O capital da rexión é a cidade de Kozani. Está divida en 4 prefecturas (nomo, en grego):
As Cinco Calles, Campo, Arzúa
As Cinco Calles é un lugar da parroquia de Campo no concello coruñés de Arzúa na Comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres).
Carlos Iturgaiz
Carlos José Iturgaiz Angulo, nado en Santurtzi (Biscaia) o 20 de outubro de 1965, é un político do Partido Popular do País Vasco.
Traxectoria
Con familia de orixes carlistas, Iturgaiz criouse entre Santurtzi e Portugalete, onde estudou no Colexio Santa María. Nun principio foi considerado mal estudante e encamiñado á formación profesional. Con todo, na súa adolescencia, unha vez cambiou de instituto, endereitou a súa carreira académica. Posteriormente iniciou estudos de linguas clásicas, que abandonaría para titularse como profesor de acordeón.
A súa traxectoria política iníciase como apoderado das Xuntas Xerais de Biscaia e como concelleiro do Concello de Bilbao no ano 1991. No primeiro cargo estaría até 1993, mentres que no segundo estaría até 1995. En 1994 comezou o seu labor de deputado no Parlamento Vasco, cargo que non deixaría até a súa elección como deputado para o Parlamento Europeo.
Dentro do Partido Popular no País Vasco foi designado secretario xeral en 1993, cargo dende o que pasaría a ser presidente en 1996 e no que estivo até 2004.
Encabezou a lista deste partido nas Eleccións ao Parlamento Vasco de 1998, mentres Mayor era ministro de Interior e conseguiu un grande éxito electoral, ó situar ó PP en segunda posición. Esta era a primeira vez que o PP quedaba nesa posición. O resultado repetiríase en 2001 con Mayor Oreja, pasando o PP a ser a terceira forza en 2005 con María San Gil.
Entre 2004 e 2014 foi eurodeputado, pero non conseguiu revalidar o cargo nas eleccións europarlamentarias do 2014. Tras a elección de Miguel Arias Cañete como comisario europeo, accedeu ao Parlamento Europeo como seguinte da lista do PP.
Derek Anderson
Derek Lamont Anderson, nado o 18 de xullo de 1974 en Louisville, Kentucky, é un antigo xogador profesional e actual adestrador de baloncesto estadounidense.
Traxectoria profesional
Anderson foi seleccionado na 13ª posición do Draft da NBA de 1997 polos Cleveland Cavaliers. O 4 de agosto de 1999 foi traspasado xunto a Johnny Newman ós Los Angeles Clippers a cambio de Lamond Murray.
A carreira de Anderson estivo marcada polas lesións. Na tempada 2004-05 tan só xogou 8 dos últimos 42 partidos para os Portland Trail Blazers, e en tempadas posteriores perdeuse un número semellante de partidos. Tras deixar Portland, asinou cos Houston Rockets coma axente libre antes de ser traspasado ós Miami Heat a cambio de Gerald Fitch. En Miami conseguiu o seu primeiro e único campionato da NBA, despois de que os Heat gañaran ós Dallas Mavericks por 4-2 nas Finais da NBA de 2006.
Anderson foi cortado polos Heat o 12 de setembro de 2006, antes do comezo da tempada 2006-07. Semanas máis tarde, o 28 de novembro, asinou cos Charlotte Bobcats.
Zifíidos
A dos zifíidos (Ziphiidae) é unha familia de mamíferos cetáceos odontocetos, a única da superfamilia dos zifioideos, que inclúe os zifios.
Trátase da familia de grandes mamíferos menos coñecida: varias das súas especies non se descubriron até as dúas últimas décadas do século XX.
Os fósiles máis antigos encontráronse en sedimentos do mioceno, de hai uns 20 millóns de anos.
Características
miniatura|240px|[[Zifio de Arnoux saltando, na Antártida.]] Os membros desta familia teñen un tamaño medio (para cetáceos), comprendido entre os 2 e os 14 m de lonxitude, e un peso que vai desde 1 a 15 t. A súa principal característica distintiva é a presenza dun fociño fino, similar ao de moitos golfiños, pero aínda máis estreito e dous sucos que converxen na garganta. Tamén se caracterízan por teren a aleta caudal sen incisura, as pectorais e a dorsal pequenas, e esta última situada nunha posición moi posterior.
Aínda que Tasmacetus shepherdi é unha excepción, a maioría das especies desta familia só teñen un ou dous pares de dentes, e incluso estes poden faltar nas femias. A miúdo presentan dimorfismo sexual marcado.
Coñécese moi pouco sobre a vida destes cetáceos, e mesmo algunhas especies, estudadas a partir de exemplares mortos, nunca se observaron en vida, probabelmente debido a que os seus hábitats están en augas oceánicas, moi afastadas das costas. Actualmente coñécense unhas 20 especies, pero podería haber outras aínda descoñecidas.
Descrición
A familia foi descrita polo naturalista inglés John Edward Gray —segundo os autores— en 1850, en '' Catalogue of the Mammalia in the collection of the British Museum, with descriptions of all the species and figures of the genera. Part I. Cetacea, ou en 1865, en Proc. Zool. Soc. Lond''., 1865: 528.
Etimoloxía
O nome da familia, Ziphiidae, foi cuñado por Gray e está formado, como é obrigatorio, sobre a base da raíz do nome do xénero elixido como tipo, Ziphius, -is, en xenitivo, é dicir, Ziphi-, engadíndolle a desinencia -ǐdae, propia das familias dos animais.
Sinonimia
Ao longo do tempo, a familia dos Ziphiidae coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación da familia dentro dos cetáceos
Orde Cetacea
Subfamilia dos zifiinos
Algúns autotes consideran, ademais, a subfamilia dos zifiinos, que incluiría, entre os taxons con especies actuais, ademais do xénero Ziphius, o xénero Tasmacetus, ambos monoespecíficos. Porén, a maioría das bases de datos de especies non recoñecen esta subfamilia, integrando ambas as especies na familia dos zifíidos.
José de Castro Arines
José de Castro Arines, nado en Tui o 15 de maio de 1911 e finado en Madrid o 16 de novembro de 1997, foi un crítico de arte galego.
Traxectoria
Fillo de ferroviarios, foi o maior de sete irmáns, e o único da prole que vén ao mundo na vila de Tui, onde fixara a familia a súa residencia por ser o avó materno representante da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo para Portugal. Porén, por mor dos destinos do seu proxenitor, a súa infancia transcorreu entre Redondela e Ourense.
Estudou bacharelato en Pontevedra, onde un dos seus profesores foi Castelao, mestre auxiliar de debuxo no instituto da cidade do Lérez desde 1916. Malia a diferenza de idade, Castro Arines iniciou unha amizade co ilustre rianxeiro, quen o asesorou nos inicios da súa creación artística. Co seu mestre e amigo integrouse no mundo da bohemia e do galeguismo, chegando a ser en 1936 director da revista Guieiro da Federación de Mocedades Galeguistas do Partido Galeguista. Co paso dos anos, o círculo de relacións foise ampliando con autores como Gonzalo Torrente Ballester, Luís Seoane ou Isaac Díaz Pardo. Con este último, ademais de escribir La Cerámica de Arcadio Blasco, participou en 1932 na mostra colectiva da Agrupación Ultreya en Santiago de Compostela e en numerosas conferencias, como as impartidas na Galería Sargadelos. En 1934 deseñou a portada do libro Bebedeira de Florencio Delgado Gurriarán.
Sorority Boys
Sorority Boys é un filme cómico estadounidense dirixido por Wallace Wolodarsky que foi estreado no 2002.
José de Castro Arines
Traxectoria
Tralo bacharelato, trasladouse a Santiago para cursar Filosofía e Letras; estudos que rematou na Complutense de Madrid e complementou nas escola oficiais madrileñas de Xornalismo e de Artes Gráficas. Bolseiro da Deputación de Pontevedra e da Fundación Juan March, foi profesor invitado na Universidade Internacional Menéndez Pelayo. Porén, a súa traxectoria laboral comezara no Instituto Nacional de Estadística, entregándose máis tarde á crítica de arte e á escenografía.
Sorority Boys
Sinopse
Adam, Dave e Doofer son tres universitarios que son expulsados da súa fraternidade, e buscan refuxio permanente na irmandade veciña. O inconveniente é que esta está formada por un grupo de feministas pouco agraciadas e, polo tanto os tres rapaces deben vestirse de muller para pasar desapercibidos. Nuns días decataranse do crueis que foron durante anos coas rapazas, e o seu reto final será saír inmunes dunha festa da súa antiga fraternidade.
José de Castro Arines
Traxectoria
Fundador da Asociación Española de Críticos de Arte, tamén foi membro numerario da Asociación Internacional de Críticos de Arte e da Comisión de Artes Plásticas da Dirección General de Bellas Artes. Ademais, foi académico correspondente de Belas Artes e non numerario da Real Academia Galega da lingua.
Kodi Smit-McPhee
Kodi Smit-McPhee, nado o 13 de xuño de 1996 en Adelaida, é un actor australiano coñecido polas súas actuacións en The Road e Let Me In. Tamén apareceu nos filmes australianos Romulus, My Father e Matching Jack.
José de Castro Arines
Traxectoria
Como crítico, foi correspondente de arte en El Alcázar de Madrid, no Diario de Barcelona, en Les Nouvelles Litéraries, na revista Arte y Letras e, durante máis de tres décadas, responsable da sección de arte, “contador artístico”, como el mesmo dicía, do diario Informaciones. Foi neste medio no que eloxiou en 1954, con motivo dunha exposición, a obra do artista vasco Eduardo Chillida, un recoñecemento temperán e visionario para a época.
Pero á crítica hai que engadir a publicación de varias obras de creación literaria e artística. Así, en 1959 foi galardoado co Premio da Crítica do Colexio de Arquitectos de Madrid; en 1961 recibiu o de Teatro do Ateneo de Madrid, e ao ano seguinte o Nacional de Literatura, dotado con 10.000 pesetas, por Cuatro artículos sobre Arte.
Urho Kekkonen
Urho Kaleva Kekkonen, nada en Pielavesi o 3 de setembro de 1900 e finada en Helsinqui o 31 de agosto de 1986, foi un político finés, presidente do seu país entre 1956 e 1982.
Benjamín Rodríguez Abad
Benjamín Modesto Rodríguez Abad, nado en Arzúa en 1963, é un político galego que foi alcalde de Monfero.
Traxectoria
É practicante titular do concello de Monfero dende 1983. Presentouse ás eleccións municipais de 2007 en Monfero encabezando a candidatura de Independientes do Concello de Monfero e obtivo 3 concelleiros. Nas municipais de 2011 obtiveron 5 concelleiros e foi elixido alcalde grazas a un pacto co PPdeG. Ás municipais de 2015 presentouse á alcaldía desta vez como cabeza de lista polo PP, acadando catro concelleiros e pasando á oposición.
Endóspora
A endóspora consta dunha cuberta de varias capas, o ADN da bacteria, ribosomas e grandes cantidades de ácido dipicolínico. Este ácido é específico das endósporas e parece que axuda a que as endósporas manteñan a súa dormencia, e chega a constituír ata o 10% do peso seco.
As endósporas poden sobrevivir sen nutrientes. Son moi resistentes e poden soportar a radiación ultravioleta, o desecamento, altas temperaturas, conxelación extrema e desinfectantes químicos. A termorresistencia das endósporas foi suxerida primeiramente por Ferdinand Cohn despois de estudar o crecemento de Bacillus subtilis (na primeira imaxe) no queixo despois de ferver o queixo. A súa noción de que as esporas eran mecanismos reprodutivos foi un duro golpe para as ideas previas sobre xeración espontánea. O astrofísico Steinn Sigurdsson falando sobre a vida no espazo e a súa posible chegada á Terra no pasado dixo: "Atopáronse esporas bacterianas viables de 40 millóns de anos de antigüidade na Terra, e sabemos que son moi resistentes á radiación." Axentes antibacterianos comúns que funcionan destruíndo as paredes das células vexetativas bacterianas non afectan ás endósporas. As endósporas atópanse comunmente no solo e na auga, onde poden sobrevivir durante longos períodos de tempo. Varios microorganismos forman "esporas" ou "quistes," pero as endósporas de bacterias grampositivas de baixo contico G+C son con diferenza as máis resistentes a condicións adversas.
Daniel Fraga Aguiar
Daniel Fraga Aguiar, nado en Ourense o 30 de marzo de 1877, foi un profesor e político galego.
Endóspora
As endósporas son diferentes das exósporas, aínda que en ambos os casos son formas hibernantes ou dormentes. Algunhas bacterias poden converterse en exósporas, tamén chamados quistes microbianos. miniatura|Formación dunha endóspora polo proceso de esporulación.
Daniel Fraga Aguiar
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras. Foi profesor do Instituto de Lugo. Catedrático de Latín do Instituto de Pontevedra e vicepresidente da Deputación de Pontevedra durante a ditadura de Primo de Rivera, foi elixido en 1927 membro da Asemblea Nacional Consultiva como representante das deputacións provinciais. Despois foi catedrático do Instituto de Segovia, do que foi nomeado director en decembro de 1936.
Endóspora
Estrutura
miniatura|260px|Variacións na morfoloxía de endósporas: (1, 4) endóspora central; (2, 3, 5) endóspora terminal; (6) endóspora lateral. A bacteria produce unha soa endóspora internamente. A endóspora presenta unha cuberta complexa con varias capas. A disposición en capas dunha endóspora é:
A capa máis externa é o exosporio, que é unha fina capa proteica. Debaixo está a cuberta da espora, formada por varias capas proteicas específicas da espora, que actúa como un baruto que impide o paso de grandes moléculas tóxicas como o encima lisozima; é resistente a moitas moléculas tóxicas e tamén contén encimas que interveñen na xerminación da endóspora. Debaixo está o córtex, que está formado por peptidoglicano. A capa máis interna está formada polo núcleo ou protoplasto da espora, que ten unha parede do núcleo similar á parede celular da célula vexetativa, que encerra o ADN cromosómico da espora empaquetado con proteínas similares ás da cromatina chamadas SASPs (small acid-soluble spore proteins, proteínas da espora solubles en ácido pequenas), que protexen o ADN da espora da radiación UV e da calor; tamén contén estruturas celulares normais, como ribosomas e encimas, pero non é metabolicamente activo. O núcleo da endóspora está parcialmente deshidratado, o que inactiva os encima e aumenta a resistencia á calor. O pH do núcleo endospórico é unha unidade máis ácido que o da célula vexetativa.
Ata un 20% do peso seco da endóspora é ácido dipicolínico en forma de dipicolinato de calcio, que se encontra no núcleo de todas as endósporas, e que se considera que estabiliza o ADN. O ácido dipicolínico crese que contribúe á termorresistencia da espora, e o calcio pode axudar na resistencia a axentes oxidantes e ás altas temperaturas. Porén, existen mutantes resistentes á calor que carecen de ácido dipicolínico, o que indica que debe haber mecanismos adicionais que contribúan á termorresistencia. As proteínas da espora solubles en ácido pequenas (SASPs) aparecen en todas as endósporas, e empaquetan estreitamente e condensan o ADN e son en parte responsables da resistencia á luz UV e aos compostos químicos que danan o ADN. Tamén funcionan como fonte de carbono e enerxía durante a xerminación.
A visualización das endósporas con microscopio óptico adoita ser difícil debido á impermeabilidade da parede da endóspora ás tinguiduras e marcaxes. Xeralmente o resto da célula queda tinguido mentres que a endóspora queda incolora. Para evitar isto cómpre utilizar técnicas especiais de tinguidura como a tinguidura de Moeller, que tingue a endóspora de vermello, mentres que o resto da célula se tingue de azul, ou como a tinguidura de Schaeffer-Fulton, que tingue as endósporas de verde e o resto da bacteria de vermello.
Localización
A posición da endóspora varía coa especie bacteriana e é útil na identificación. Os principais tipos segundo a posición da endóspora son: terminal (nun polo da célula), subterminal (entre un polo e o centro), e central (no centro da célula). Ocasionalmente poden verse endósporas laterais (como un avultamento nun lado).
Un exemplo de bacteria con endóspora terminal é Clostridium tetani, patóxeno causante do tétano. Nesta especie a endóspora é tan grande que fai que se distenda a célula nesa zona. Unha especie con endóspora central é Bacillus cereus. Un exemplo con endóspora subterminal é Bacillus subtilis.
Formación
miniatura|Formación e ciclo das endósporas.