cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
En directo (Héroes del silencio)
Trátase dun EP en directo gravado por Héroes del Silencio o 9 de setembro de 1989 en Villanueva del Arzobispo (Xaén) e está producido por Carlos Martos e Héroes del Silencio. Foi mesturado en Eurosonic (Madrid), os días 14 e 15 de setembro de 1989.
De edición limitada, este disco sae á venda en decembro de 1989, cun tiraxe de 5.000 copias. Hogano, o EP orixinal valórase en máis de 6.000 euros.
Margarida de Francia (raíña de Inglaterra)
Margarida de Francia, nada en París en 1279 e finada no castelo de Marlborough, Wiltshire 14 de febreiro de 1318, foi a menor do tres fillos Filipe III o Atrevido, rei de Francia, con María de Brabante, a súa segunda esposa. Foi a raíña consorte de Inglaterra como a tralo seu matrimonio co rei Eduardo I de Inglaterra.
Lush
Lush foi unha banda inglesa de shoegazing formada en Londres no ano 1987. A formación orixinal estaba composta por Miki Berenyi (voces, guitarra), Emma Anderson (voces), Steve Rippon (baixo) e Chris Acland (batería). Phil King substituíu a Rippon en 1991. Foi unha das primeiras bandas en ser descritas coa etiqueta "shoegazing". Tras a morte de Acland o grupo separouse en 1996.
O grupo reuniuse durante un curto período de tempo entre 2015 e 2016 con Berenyi, Anderson, King e Justin Welch. Lush saíu de xira e gravou un EP con material novo.
Formación e primeiros anos
A banda formouse en Londres no ano 1987 e chamouse inicialmente The Baby Machines (por unha liña da canción de Siouxsie and the Banshees "Arabian Knights"), e estaba composta por Meriel Barham (voces), Emma Anderson (guitarra, voces), Miki Berenyi (guitarra, voces), Steve Rippon (baixo) e Chris Acland (batería). As súas influencias eran diversas; estaban inspirados pola escena garage rock da serie Nuggets, Cocteau Twins, Siouxsie and the Banshees, The Beach Boys e The Byrds.
Anderson e Berenyi foran amigos do colexio, coñecíanse dende principios dos anos 80, e xuntos publicaran o fanzine Alphabet Soup. En 1986 Anderson uniuse a The Rover Girls como baixista e Berenyi uniuse a The Bugs, tamén como baixista. Ningunda das dúas bandas durou moito, e en 1987 uníronse a Barham e Acland en The Baby Machines. Rippon uniuse pouco despois e os membros do grupo decidiron cambiar o nome a Lush, facendo a súa estrea ao vivo no Camden Falcon o 6 demarzo de 1988. Barham deixou a banda e despois uniuse a Pale Saints. Berenyi fíxose entón cargo das voces principais.
The Darjeeling Limited
The Darjeeling Limited é un filme estadounidense de drama e comedia dirixido por Wes Anderson que foi estreado en 2007. Foi coproducido por Anderson xunto con Scott Rudin, Roman Coppola e Lydia Dean Pilcher e coescrito xunto con Coppola e Jason Schwartzman. Está protagonizado por Owen Wilson, Adrien Brody e Schwartzman. Natalie Portman, Camilla Rutherford, Irrfan Khan e Bill Murray aparecen no filme facendo cameos.
Basketball Löwen Braunschweig
O Basketball Löwen Braunschweig é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade Braunschweig (Baixa Saxonia). Fundado no ano 2000, actualmente compite na Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto xermano. Xogan os seus partidos como local no Volkswagen Halle, pavillón con capacidade para 3.603 espectadores. Desde o 1 de xullo de 2020, o club é propiedade do xogador da NBA Dennis Schröder.
Historia
O equipo foi fundado no ano 2000 como Metabox Braunschweig tras comprar a licenza da Basketball Bundesliga do SG Braunschweig, pasando este último club a funcionar como o seu equipo de canteira. Despois de múltiples mudanzas de nome durante primeiros anos, a compañía local de moda New Yorker converteuse no patrocinador de nome do club en 2006. En 2014 a empresa anunciou o fin do seu patrocinio ao finalizar a temporada 2013–14. Así, o 1 de xullo de 2014 o equipo adoptou o seu actual nome: Basketball Löwen Braunschweig.
Pavillón
O Löwen xoga os seus partidos como local no Volkswagen Halle, un pavillón con capacidade para 3.603 espectadores inaugurado o 20 de setembro de 2000. O predecesor do equipo, o SG Braunschweig, xogara anteriormente no Sporthalle Alte Waage, recinto con capacidade para 1.500 espectadores.
Artigo científico
miniatura|350px|Número de artigos científicos anuais (1980-2012).
Un artigo científico (coñecido polo anglicismo paper polos investigadores) é un traballo de investigación relativamente breve destinado á súa publicación en revistas especializadas.
Debe estar coidadosamente redactado para evitar cambios de tema innecesarios, para lograr expresar dun modo claro e sintético o que se pretende comunicar, e para que inclúa as citas e referencias indispensábeis.
En moitas ocasións os artigos científicos son sínteses de informes ou teses de maior envergadura, que orientan a quen poida estar interesado en consultar a obra orixinal.
Ás veces a palabra inglesa paper posúe unha acepción algo máis ampla, pois inclúe tamén aos relatorios.
Estrutura típica
Os artigos que se encontran nas revistas científicas, seguen o esquema IMRAD (Introduction, Methods and Materials, Results e Discussion — Introdución, Materiais e métodos, Resultados e Discusión), que foi establecido polo ICMJE (International Comitee of Medical Journals Editors — Comité Internacional de Editores de Revistas Médicas).
O artigo científico é un texto de carácter académico que exixe o cumprimento de normas específicas tanto na súa estrutura xeral como no seu contido. Estes aspectos fundamentais están determinados polo tipo de lectores e polo medio de divulgación. Cobre unha extensa variedade de temas relacionados coa investigación nas diversas disciplinas do coñecemento. Así o uso do vocabulario especializado e o ton formal en que se escribe facilitan o acceso á información e, por conseguinte, a súa compresión.
Resumo
O resumo (coñecido tamén co termo inglés abstract) aparece inmediatamente despois do título do artigo, e redactado en tres ou, polo menos, dous idiomas: aquel no que está escrito o artigo, e en inglés.
Presenta:
Debe salientar os aspectos novos ou importantes do estudo ou das observacións.
En sitios de busca (como PubMed) ou en revistas con licenzas, o resumo é o único que se mostra dun artigo científico.
Introdución
Características xerais
Métodos e materiais
A sección de métodos só debe incluír a información que estaba dispoñíbel no momento en que se escribiu o plan ou protocolo do estudo.
Calquera información que se conseguiu durante o estudo debe consignarse na sección de Resultados.
Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón
miniatura|Caricatura de Eduardo dirixindo a opera [[O Mariscal no Teatro Rosalía de Castro, 27 de maio de 1929.]] miniatura|Eduardo lendo unha das súas pezas. Eduardo Rodríguez-Losada Rebellón, nado na Coruña o 2 de marzo de 1886 e finado na mesma cidade o 2 de novembro de 1973, foi un arquitecto e compositor galego. Losada constitúe o caso do compositor diletante, cuxo vínculo coa música é vocacional, xa que a súa profesión foi a de arquitecto.
Traxectoria
Era fillo do coronel de artillería Camilo Rodríguez-Losada y Ozores, fundador das escolas populares gratuítas da Coruña, e de Felipa Rebellón y Vázquez. Estudou arquitectura en Madrid entre 1905 e 1911.
O 4 de marzo de 1914 foi nomeado arquitecto provincial da Coruña (inicialmente interino ), con 3.000 pesetas de soldo. Tamén foi tesoureiro da Sociedade Filharmónica da Coruña, vogal do Orfeón El Eco e presidente da Asociación de Arquitectos de Galicia. En 1918 deseñou un proxecto de "reforma e ensanche da vila" de Muxía. En 1928 foi nomeado presidente do Emden Foot-ball Club, daquela o segundo club de fútbol máis importante da Coruña. O 2 de maio de 1941 foi nomeado Académico de Número da Sección de Arquitectura da Real Academia de Nosa Señora do Rosario e máis tarde, o 28 de novembro de 1954, Académico de Honor. As súas obras orixinais foron doadas polos seus fillos á Real Academia Nuestra Señora del Rosario da Coruña. Tamén se poden atopar copias na Fundación March, na Sociedade de Autores e na Propiedade Intelectual.
Obra musical
Dada a súa longa vida, o compositor mantivo un particular eclecticismo, que impregna toda a súa produción, na que destaca especialmente o gran formato orquestral, con partituras como El gnomo, cuxo título evoca o poema sinfónico Los gnomos de la Alhambra do Chapí máis alhambrista.
Son especialmente sobranceiras as súas catro sinfonías e o Concerto para piano e orquestra, aínda que se por algún xénero musical é especialmente lembrado ese é o operístico, no que empregou como base argumental lendas e feitos históricos de Galiza. Este é o caso da ópera O Mariscal, drama estreado no Teatro Tamberlick de Vigo en 1929, con texto dos escritores e políticos galegos Antón Villar Ponte e Ramón Cabanillas.
Óperas
Poemas sinfónicos
Sinfonías miniatura|Tumba no [[Cemiterio de Santo Amaro da Coruña|cemiterio de Santo Amaro]] Música de cámara
Gravacións (conservadas no arquivo sonoro de Radio Nacional de España)
Obra arquitectónica
Rodríguez-Losada formou con Pedro Mariño e Leoncio Bescansa o grupo de arquitectos que desenvolveron o eclecticismo arquitectónico na cidade da Coruña. Formou parte ademais da sociedade que impulsou a construción da Cidade Xardín, na que proxectou a "Villa Felisa", na que viviu coa súa familia entre 1924 e 1939. Nos últimos anos da súa carreira achegouse ao racionalismo.
Entre os moitos edificios que deseñou na cidade da Coruña destacan o chalé Escudero (1913), a casa Cortés (1918), a casa Escariz na praza de Pontevedra (1927) e o colexio notarial (1927-1932). En marzo de 1928 presentou un proxecto para a construción do novo Hospicio Provincial nos terreos da Granxa Experimental da Coruña e en abril de 1929 foi designado polo Concello da Coruña para realizar o "proxecto de execución das obras da praia e plataformas no balneario de Riazor".
Fóra da cidade deseñou o edificio José Carrera en Corcubión (1924).
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con María Trulock Bertorini o 15 de outubro de 1913, coa que tivo dez fillos.
Masacre de Nanjing
miniatura|250px|Corpos das vítimas masacradas na beira do río Qinhuai. O Masacre de Nanjing, tamén coñecida como Violación de Nanjing, foi un episodio durante a Segunda guerra sino-xaponesa de asasinatos en masa e violacións levado a cabo polas tropas xaponesas contra a poboación de Nanjing, daquela capital da República da China. O masacre ocorreu durante seis semanas que comezaron o 13 de decembro de 1937, o día no que os xaponeses capturaron Nanjing. Durante este período, os soldados do Exército Imperial Xaponés asasinaron civís chineses desarmados, en cantidades que roldan dende as 40 000 até as 300 000 persoas, e levaron a cabo violacións e saqueos masivos.
Edgar Seligman
Edgar Isaac Seligman, nado en San Francisco o 14 de abril de 1867 e finado en Londres o 27 de setembro de 1958, foi un pintor e tirador de esgrima inglés, gañador de tres medallas olímpicas.
Arras, Francia
miniatura|250px|Concello de Arras Arras (Arro na lingua tradicional da cidade o picardo e Atrecht en neerlandés ) é un concello de 43.567 habitantes, capital do departamento do Paso de Calais.
Edgar Seligman
Traxectoria
Seligman naceu nos Estados Unidos de pais alemáns que acabaron por establecerse en Londres, onde adquiriu a cidadanía británica. Loitou na Guerra Boer co Imperial Yeomanry. Esgrimista de sona participou en cinco olimpiadas como membro do equipo de esgrima británico, e foi o único home en gañar o campionato británico nas tres armas dúas veces.
Arras, Francia
Historia
En orixe foi un asentamento da tribo celta dos atrebates, posteriormente os romanos convertérona nunha gornición co nome de Atrebatum.
Edgar Seligman
Campionato Británico
Seligman foi o campión británico de espada en 1904 e 1906, de florete en 1906–1907 e de sabre en 1923 e 1924.
Xogos Intercalados
En 1906 competiu nos "Xogos Intercalados" de Atenas, logrando a medalla de prata co equipo de espada.
Arras, Francia
Historia
Durante séculos Arras estivo na fronteira entre Francia e os Países Baixos, e frecuentemente cambiou de donos antes de se vencellar permanentemente a Francia en 1654. A Unión de Atrecht asinouse aquí en xaneiro de 1579 polos estados dos Países Baixos leais a Filipe II de España, o que provocou a declaración da Unión de Utrecht a fins dese mes.
Edgar Seligman
Xogos Olímpicos de 1908
Con Reino Unido como o país organizador en 1908, Seligman e os seus compañeiros de equipo gañaron a medalla de prata na competición de espada por equipos, tras derrotar a Bélxica e Dinamarca. Seligman non tivo éxito en espada individual, perdendo na primeira rolda.
Xogos Olímpicos de 1920
Nos Xogos Olímpicos de 1920 de Antuerpen foi de novo o capitán británico do equipo de esgrima, rematando sétimo na competición de florete por equipos e quinto en espada por equipos.
Xogos Olímpicos de 1928 e 1932
Nos Xogos Olímpicos de 1928 e 1934 participou nas competicións artísticas de pintura.
Hospital Provincial de Pontevedra
Historia
As orixes do Hospital Provincial remóntanse ao hospital de Pontevedra fundado en 1439 por disposición testamentaria de Teresa Pérez Fiota, chamado Hospital do Corpo de Deus. Os Irmáns de San Xoán de Deus rexentárono co nome de Hospital Corpus Christi ata o século XIX.
Tras a desamortización de Mendizábal en 1849, o hospital (situado no bloque da rúa Real e a praza de Curros Enríquez) pasou a ser propiedade do concello de Pontevedra. Debido á deterioración do edificio e co fin de recadar fondos para completar a construción dun novo hospital, o concello decidiu demolelo e construír o novo hospital nun soar da estrada de Ourense (actual rúa Doutor Loureiro Crespo).
O Hospital Provincial de Pontevedra foi promovido polo médico Ángel Cobián Areal, alcalde da cidade entre 1891 e 1893. A decisión de crear este hospital foi tomada polo concello en 1890. O proxecto de construción encargouse ao enxeñeiro de camiños León Domercq Alzúa, responsable da xefatura provincial de obras públicas e da comisión de obras do porto, e foi dirixido polo arquitecto Siro Borrajo Montenegro. As obras comezaron o 1 de marzo de 1894. O novo edificio inaugurouse o 14 de decembro de 1897. Unha das primeiras radiografías en Galicia realizouse nel en 1897, dous anos despois do descubrimento dos raios X en 1895.
O hospital pasou a ser propiedade da Deputación Provincial de Pontevedra en 1928. En 1936, o hospital utilizouse principalmente como hospital de guerra. A partir de entón, realizáronse sucesivas ampliacións e construíronse novos edificios. En 1996, o hospital foi transferido ao Servizo Galego de Saúde (SERGAS) e a súa xestión foi asumida pola Xunta de Galicia.
Arquitectura
Trátase dun grande edificio, orixinalmente en forma de H e de dúas plantas, con engadidos posteriores. Na actualidade, o edificio orixinal ten tres plantas e o complexo conta con engadidos posteriores de diferentes épocas do século XX.
O edificio orixinal de León Domercq e Siro Borrajo tiña unha planta baixa, un primeiro piso e un soto. É un edificio macizo de cachotaría de granito con múltiples vans con marcos sinxelos en todas as fachadas. Os muros están recebados en branco con morteiro de cal, deixando só visible o granito nos marcos de xanelas e portas.
A entrada principal ten un corpo central saínte sobre o que destaca unha torre (engadida ao edificio orixinal) con tellado en forma de agulla, en cuxas catro paredes hai catro reloxos. O antigo Hospital de San Xoán de Deus, que foi substituído polo Hospital Provincial, tamén tiña un reloxo, que se instalou na torre norte da Igrexa da Virxe Peregrina cando se demoleu o edificio para construír o novo hospital.
A entrada principal do hospital está presidida por unha ampla escaleira central de acceso ao edificio, en cuxo primeiro relanzo atópase a estatua dedicada a Manuel Barreiro Cabanelas (gran benefactor do hospital), realizada en 1942 polo escultor Francisco Asorey.
Foi un dos primeiros hospitais en dispoñer de raios X, calefacción e electricidade.
Sinbad
O nome de Sinbad pode referirse a:
Campionato de Asia de hóckey a patíns
O Campionato de Asia de hóckey a patíns masculino é unha competición de seleccións de hóckey a patíns do continente asiático que sedesputa cada dous anos. Está organizado pola CARS (Confederation of Asia Roller Sports). O último campionato tivo lugar no 2010 na cidade de Dalian (República Popular da China) e o campión foi a selección de Macau.
Somorto, Esteiro, Muros
Somorto é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Fernando García de Cortázar
Fernando García de Cortázar Ruiz de Aguirre, nado en Bilbao o 4 de setembro de 1942 e finado en Madrid o 3 de xullo de 2022, foi un historiador español e catedrático de Historia Contemporánea da Universidade de Deusto. Foi irmán de José Ángel García de Cortazar, historiador medievalista.
Formación
Ligado á Compañía de Xesús dende 1959, formouse como xesuíta en Orduña e en Villagarcía de Campos para logo facer o maxisterio, etapa de traballo nun centro da orde, en Pamplona. No Santuario de Loiola ordenouse sacerdote en 1971 e, en 1978, tomou os votos definitivos como xesuíta. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca e Teoloxía en Madrid.
Carreira profesional
Considerado como un discípulo de Miguel Artola, os eidos de investigación preferente de Fernando García de Cortázar foron a Historia de España, de Euskadi e da Igrexa. Destacou como divulgador e algunhas obras, como Breve Historia de España, acadaron un importante éxito de vendas. Tamén participou como coordinador do equipo de historiadores que supervisou a serie documental Memoria de España emitida por TVE en 2004.
Dende 1986 foi académico correspondente por Biscaia da Real Academia da Historia. Foi galardoado co Premio Nacional de Historia de España 2008 pola obra "Historia de España desde el arte", o Premio de novela histórica Afonso X por "Tu rostro con la marea" ou o Premio Bravo de 2020 concedido pola Conferencia Episcopal de España, por citar algúns recoñecementos. Tamén foi condecorado coa Orde do Mérito Constitucional de España e coa Orde das Palmas Académicas de Francia.
Obra
De entre as súas obras, destacan:
Tamén escribiu dúas novelas:
Ana Santiso
Ana Santiso é unha ilustradora galega, licenciada en Belas Artes pola Universidade de Vigo.
Alicia Armenteros
Alicia Armenteros Arca, nada en Pontevedra o 18 de febreiro de 1996, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estudou secundaria no IES Sánchez Cantón de Pontevedra. Aos 18 anos foi a Madrid estudar interpretación no Estudio Corazza para actores. Durante a súa formación realizou mostras ao público no Teatro Conde Duque, interpretando a Rose Maurrant en Escenas de la calle de Elmer Rice, o a Carol Conway en El tiempo y los Conway de J.B Priestley. Ademais ten participado en curtas, televisión e teatro.
Liga española de fútbol indoor
O Campionato Nacional de Liga de Fútbol Indoor foi unha competición de fútbol indoor disputada por varios clubs da liga española de fútbol entre 2008 e 2014. Estaba organizada pola Asociación de Fútbol Indoor. Os xogadores desta liga eran veteranos, ex-profesionais da liga española de fútbol 11. Ademais do trofeo de gañador, a clasificación nesta competición daba dereito a participar na Copa de España.
O torneo estaba organizado polas distintas asociacións de veteranos dos equipos participantes, sendo destinados os ingresos dos partidos a axudar aos futbolistas retirados. Alfredo Di Stéfano presidiu de forma honorífica o campionato.
Equipos
A liga de fútbol indoor comezou a disputarse na tempada 2007-08, quedando formada polos 9 clubs que gañaron nalgunha ocasión a liga española de fútbol: FC Barcelona, Real Madrid, Atlético de Madrid, Athletic de Bilbao, Valencia CF, Real Sociedad, Deportivo da Coruña, Sevilla FC e Real Betis. Posteriormente uníronse o Celta de Vigo, RCD Espanyol, Sporting de Xixón, CD Málaga e FC Porto.
Make Them Die Slowly
Make Them Die Slowly é o segundo álbum da banda estadounidense de heavy metal White Zombie, publicado o 22 de marzo de 1989 a través do selo Caroline Records. Supostamente chamouse así pola película de 1981 Cannibal Ferox, que foi orixinalmente estreada nos Estados Unidos como Make Them Die Slowly.
Tras da Costa, Esteiro, Muros
Tras da Costa é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 58 habitantes (21 homes e 37 mulleres).
Anthony Johnson
Anthony Mark Johnson, nado o 2 de outubro de 1974 en Charleston, Carolina do Sur, é un xogador profesional estadounidense actualmente sen equipo, sendo o último no que xogou os Orlando Magic da National Basketball Association (NBA). Cunha altura de 1,91 xoga na posición de base.
Universidade
Tras liderar ao Instituto Stall de Carolina do Sur ao campionato AA de fútbol americano, Johnson recibiu unha bolsa de baloncesto do College of Charleston, onde o seu irmán máis vello Steven sobresaíu anos antes. No seu ano sénior, foi nomeado xogador do ano na súa conferencia e liderou a Charleston ao torneo da NCAA.
NBA
Johnson foi o primeiro xogador de College of Charleston en ser elixido no Draft da NBA, seleccionado polos Sacramento Kings na 40ª posición da segunda rolda en 1997. Na súa primeira tempada na liga fixo unha media 7.5 puntos en 62 encontros. Nas seguintes campañas xogaría nos Atlanta Hawks, Orlando Magic, Cleveland Cavaliers e New Jersey Nets, sen pasar de ser un xogador das profundidades do banco ou incluso temporal. Na 2003-04 fichou polos Indiana Pacers, onde a súa traxectoria rexurdiu, cunha media de 22 minutos de xogo e 6.5 puntos por partido. Pasou dúas tempadas máis en Indiana, onde acadou máis de 27 minutos e 9 puntos de media.
Nos playoffs de 2006, Johnson realizou o mellor partido da súa traxectoria anotando 40 puntos ante os New Jersey Nets no sexto encontro da primeira rolda.
En verán de 2006, foi traspasado aos Dallas Mavericks a cambio do base Darrell Armstrong, e os aleiros Josh Powell e Rawle Marshall. Durou pouco no equipo, xa que o 22 de febreiro de 2007 enviárono aos Atlanta Hawks por unha elección de segunda rolda do draft, cumprindo a súa terceira etapa nos Hawks da súa traxectoria.
O 16 de febreiro de 2008 foi traspasado aos Sacramento Kings xunto con Shelden Williams, Tyronn Lue, Lorenzen Wright e unha segunda rolda do draft de 2008 a cambio do base Mike Bibby. Tras xogar ata final da tempada nos Kings, Johnson fichou por Orlando Magic por dúas tempadas.
Siyanni
Siyanni foi unha rexión de Siria situada na parte sueste de Ugarit (era o territorio máis ao sur de Ugarit) e ao nordeste do Reino de Amurru. Sobre a metade do século –XIV aparecen como reis Abdi Hebat e Abdi Anati. Suppiluliumas I asignou a rexión a Ugarit, pero nunha disputa raiana con Amurru despois do -1240, o rei Ini-Tesub de Karkemish, que fixo a arbitraxe, asignouna a Amurru e separouna de Ugarit.
Piyama-radu
Piyama-radu foi un guerreiro posibelmente de Lazba (Lesbos) de onde era o seu avó, que intentou crear un reino á fronte dun continxente de aventureiros de Wilusa, Ahhiyawa, Millawanda, Seha e Arzawa (o antigo reino e outros territorios da rexión).
En tempo de Muwatallis II púxose ao servizo de Ahhiyawa nunha posíbel loita contra os hititas e despois casou coa filla de Atpa, rei de Millawanda. Lesbos era unha dependencia do rei de Seha, que permanecía leal aos hititas. Manapa-Tarhunta de Seha non participou ao lado do seu soberano o gran rei hitita nunha campaña contra Wilusa alegando estar moi doente (segundo unha carta quedara imposibilitado); talvez durante algún momento desta enfermidade, Piyama-radu atacou Lazba onde o seu avó minara a lealdade dos da illa ao rei de Seha. O Saripu (¿delegado?) de Seha en Lazba, e o Saripu do gran rei hitita na illa serían incitados polo avó a se rebelaren e, ao final, fixérono e pasáronse a Piyama-radu. O final da historia non se coñece, pero en todo caso Piyama-radu, coa axuda de Ahhiyawa e de Millawanda continuou o enfrontamento cos hititas durante bastante tempo. É preciso supoñer que os hititas e o novo rei de Seha, Masturi, probabelmente fillo e sucesor de Manapa-Tarhunta, acabaron reconquistando Lazba e que Piyama se estableceu en Millawanda co seu sogro.
Coa guerra civil entre Mursilis III e Hattusilis III, Wilusa e Ahhiyawa (e ben seguro tamén Millawanda) apoiaron a Mursilis, e ao ser este derrotado volvéronse de feito independentes. En Lukka a situación é pouco coñecida, pero aparentemente houbo desordes e a rexión púxose baixo a dirección dun home chamado Tawagalawa, irmán do rei de Ahhiyawa. Tawagalawa foi identificado co homérico Eteocles, fillo de Andreos de Orcómeno; Tawagalawa comezou a atacar territorio hitita, de xeito que Hattusilis III perdeu pronto o control da situación no suroeste, e a xente de Lukka chegou ao río Hulaya, distrito fronteirizo con capital en Hawaliya e aos distritos veciños de Natas, Parha (despois Perge en Panfília), Harhasuwanta e outros, de xeito que toda a costa ata Kizzuwatna quedou fóra do control do rei hitita. Os distritos fronteirizos de Wasuwatta e Harputtawana caeron en mans de rebeldes axudados por Lukka.
Esta situación foi aproveitada por Piyama-radu para invadir territorio hitita desde Millawanda e conquistou a terra do río Hulaya, chegando á Terra Baixa Hitita ata Nahita. Hattusilis marchou contra as forzas de Lukka e os demais rebeldes, incluíndo Piyama-radu, e expulsounos da Terra Baixa e da zona do río Hulaya, pero sen chegar á costa occidental, nin probabelmente a Panfília. Entón nomeou o seu sobriño Ulmi-Tesup (Kurunta), fillo de Muwatallis II, rei dun gran reino do suroeste, con capital en Tarhuntasa, que gobernou baixo o nome de Kurunta. Nos seguintes anos Kurunta dominou ata a costa ao sur, e ao oeste ata o río Kastaraya (Kaistros) e a cidade de Parha (Perge) na chaira panfilia.
Ao final do reinado, Wilusa volveu ser outra vez vasalo do rei hitita. Kurunta de Tarhuntasa entrevistouse co rei de Ahhiwaya a Millawanda e acordouse a retirada dos aqueos de Lukka, que retornou a control hitita, e os xefes locais apresuráronse a proclamaren a súa lealdade ao rei de Tarhuntasa e ao gran rei hitita. Entre os que se someteron estaba Piyama-radu, que estaba na cidade de Sallapa no momento en que escribiu a Hattusilis, quen fora a Lukka a afianzar a súa autoridade, e sometéuselle. Neste momento proclamárase rei de Arzawa e esperaba volverse un rei vasalo.
Hattusilis enviou ao seu herdeiro a Millawanda, onde se atopou con Piyama-radu e ambos subiron a un carro con Piyama-radu diante en signo de submisión. Pero Piyama-radu non se fiaba dos hititas e rexeitou comparecer na presenza de Hattusilis en Hattusa se antes non era recoñecido rei (de Arzawa seguramente), o que supuxo unha humillación para o príncipe herdeiro; Piyama-radu mantivo a súa lealdade, pero a distancia. Hattusilis foi ao oeste e cando chegou a Wiyanawanda, escribiulle e díxolle que lle enviase un delegado á cidade de Yalanda (baixo control de Piyama) para facer o acordo; pero Piyama-radu, que fora aumentando as súas sospeitas para co rei hitita, enviou ao seu irmán Lahurzi, que fixo unha emboscada aos hititas en tres lugares próximos a Yalanda. Aínda así, os hititas puideron chegar á cidade; Lahurzi retirouse e a cidade foi destruída.
Saiga
O saiga, Saiga tatarica, é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos.
Piyama-radu
Desde alí Hattusilis foi a Apawiya e escribiu a Piyama-radu a Millawanda ordenándolle comparecer. Tamén escribiu ao rei de Ahhiyawa protestando polas actividades de Piyama desde Millawanda, suxeito de Ahhiwaya; o rei aqueo deu permiso ao rei hitita para facer comparecer a Piyama (ordenouno a Atpa de Millawanda) e Hattusilis dirixiuse a Millawanda. A esta cidade entrou como gran rei e alí compareceu Tawagalawa (ex gobernante de Lukka) para ofrecer a súa lealdade ao rei. Atpa escoitou as queixas contra Piyama-radu pero este, mentres, colleu un barco e escapou. Hattusilis dirixiuse entón ao rei de Ahhiwaya e fíxolle unha relación das ofensas de Piyama-radu. Atpa e o rei de Ahhiyawa, que probabelmente seguían apoiando a Piyama, trataron de desculpalo; Hattusilis esixiu o retorno do sete mil prisioneiros (civís) feitos por Piyama en terras de Hatti, e intentou un acordo que evitase a guerra a pesar de que Piyama-radu escapaba ao castigo, acordo que finalmente se estableceu. Pero Piyama xa fora ao norte e actuaba na costa de Wilusa, onde había establecementos aqueos nos que recrutou novos continxentes, e entón intentaba crearse un reino alí, en Masa (Bitinia) e Karkissa (na costa do mar de Mármara) ou Karkiya (Caria).
Saiga
Para a maioría dos autores é unha especie monotípica, isto é, a única do seu xénero, na que se recoñecen dúas subespecies.
Piyama-radu
Hattusilis, por medio do rei de Ahhiwaya ofreceu outra vez a Piyama-radu o sometemento a cambio do perdón. Non se sabe como foron os acontecementos, pero finalmente o rei de Ahhiwaya capturou a Piyama-radu e o entregou aos hititas.
A Parada, Piñor, Barbadás
A Parada é un lugar da parroquia de Piñor no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 335 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 165 eran homes e 170 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 343 habitantes (169 homes e 174 mulleres).
Piyama-radu
Seguramente morreu prisioneiro en Hattusa ou algún outro lugar do Imperio Hitita.
Saiga
Xénero
O xénero foi descrito en 1843 polo naturalista, botánico, zoólogo e micólogo inglés John Edward Gray, no seu traballo ''List Specimens Mamm. Coll. Brit. Mus.'': XXVI.
Especie
A especie describiuna Linneo en 1766 na 12ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Capra tatarica.
Etimoloxía
O nome Saiga procede do ruso сайгá saĭga, que a tomou do casaco saigak (unha subespecie dun cordeiro da especie Ovis ammon).
Sinónimos
Ademais do nome actualmente válido, e o que usou Linneo para describila, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Subespecies
Como quedou dito, a maioría dos autores recoñecen unha única especie dos xénero Saiga, subdividida en dúas subespecies:
Controversia taxonómica
Porén, os autores de Mammal Species of the Word consideran a subespecie mongólica como especie separada, denominada Saiga borealis, con dúas subespecies, clasificando por tanto o xénero Saiga deste xeito:
Cómpre dicir que a xeneralidade dos autores consideran Saiga borealis como sinónimo de Saiga tartárica.
Historia
É unha especie de antílope gravemente ameazada que orixinalmente habitaba amplas zonas da estepa euro-asiática, dende os Montes Cárpatos e o Cáucaso até Zungaria (ou Dzungaria) e Mongolia.
Tamén vivían en América do Norte durante o Plistoceno. Hoxe, a subespecie dominante (S. t. tatarica) só se atopa nun lugar en Rusia (na República dos Calmucos) e en tres áreas de Casaquistán (os Urais, Ustiurt e Betpak-Dala). Unha parte da poboación de Ustiurt migra cara ao sur até Uzbekistán e en ocasións até Turkmenistán no inverno. Está extinta na República Popular da China e no suroeste de Mongolia. Foi cazada masivamente en Romanía e Moldavia até que se extinguiu nesas rexións a finais do século XVIII. A subespecia mongol (S. t. mongolica) só se atopa no oeste de Mongolia.
Intel Core i5
Intel Core i5 é unha familia de procesadores con arquitectura x86-64 fabricada por Intel. Os seus primeiros modelos foron lanzados o mercado en 2009. Én canto a rendemento sitúanse nunha posición intermedia entre as famílias Core i3 e Core i7.
Características
Emprega Directed Media Inteface (DMI) para conectarse con chipset da placa nai. Isto supón a desaparición do tradicional Front-Side Bus (FSB) e a adopción dunha solución punto a punto similar o Hypertransport de AMD. Emprega memoria DIMM DDR3 soportando dual-channel Tecnoloxía de fabricación de 45 nm. Modo Turbo: O propio procesador é capaz de aumentar a súa frecuencia se a carga de traballo o require.
Versións
Intel Core
Shelden Williams
Shelden DeMar Williams, nado en Oklahome City, Oklahoma, o 21 de outubro de 1983, é un ex xogador estadounidense de baloncesto e actual adestrador asistente dos Erie BayHawks da NBA G League.
Instituto
No instituto Midwest City obtivo todos estes galardóns:
Foi suspendido no equipo por un incidente nunha habitación dun hotel en Columbus, Ohio, no que foi acusado de violación.
Schachnovelle (ópera)
Schachnovelle é unha ópera nun acto composta entre 2010 e 2012 por Cristóbal Halffter con libreto en alemán de Wolfgang Haendeler, baseado na novela homónima de Stefan Zweig. A obra, terceira ópera do compositor español, foi un encargo do Theater Kiel e a Ernst von Siemens Musikstiftung, e foi representada por primeira vez na Opernhaus de Kiel (Alemaña) o 18 de maio de 2013. O compositor adicoulle a ópera ao seu fillo Pedro.
Shelden Williams
Universidade
Williams graduouse na Universidade de Duke, onde pasou 4 anos, dende 2002 ata 2006, licenciándose en álxebra. Cos Blue Devils foi toda unha estrela e deixou para a posteridade diferentes récords coma líder histórico en rebotes o tapóns. Os seus números foron moi destacados en cada unha das tempadas que pasou alí. Na 2003-04 comezou brillar con 12.6 puntos, 8.5 rebotes e 3 tapóns, en 2004-05 incrementou ata os 15.5 puntos, 11.2 rebotes e 3.7 tapóns e no seu último ano, na 2005-06 foise ata os 18.8 puntos, 10.7 rebotes e 3.8 tapóns. Esa tempada logrou ser o terceiro xogador de Duke en conseguir unha tripla dobre, ao asinar 19 puntos, 11 rebotes e 10 tapóns na vitoria sobre Maryland o 11 de xaneiro de 2006.
Algúns dos recoñecementos que tivo foron os seguintes:
En Duke gañou o alcume de "The Landlord"; o seu tamaño, intensidade e estilo agresivo de xogo fixérono converterse en todo un dono da pintura.
NBA
Shelden foi elixido polos Atlanta Hawks no posto nº 5 do draft de 2006. Comezou contando pouco, pero a medida que foi transcorrendo a tempada foi gañando minutos, confianza e xogo ata o punto de chegar a ser o mellor rookie do mes de abril na Conferencia Leste da NBA, promediando 11.6 puntos e 10.6 rebotes. Velaquí algunhas das súas actuacións máis salientables en dito mes:
O 16 de febreiro de 2008 foi traspasado aos Sacramento Kings xunto con Anthony Johnson, Tyronn Lue, Lorenzen Wright e unha segunda rolda do draft de 2008 a cambio do base Mike Bibby, mentres que un ano despois foi enviado aos Minnesota Timberwolves xunto con Bobby Brown por Rashad McCants e Calvin Booth. O 3 de agosto de 2009 asinou un contrato dun ano cos Boston Celtics. E o 14 de xullo de 2010 asinou outro contrato dun ano, esta vez con Denver Nuggets.
O 13 de decembro de 2011 asinou un contrato cos New Jersey Nets.
O 28 de agosto de 2012, asinou un contrato co campión da liga francesa, o Élan Chalon.
Schachnovelle (ópera)
A obra está encadrada no grupo de óperas de Halffter denominado ás veces como Kieler Trilogie (Triloxía de Kiel), xunto ás dúas primeiras óperas do compositor madrileño: Don Quijote e Lázaro. As tres obras de Halffter teñen como denominador común as súas representacións na ópera da cidade alemá. Se ben Don Quijote foi estreada no Teatro Real de Madrid e recuperada para o teatro alemán, Lázaro e Schachnovelle foron estreadas na Opernhaus Kiel.
Antecedentes
A pesar de que a carreira como compositor de Cristóbal Halffter comezou nos anos 1950, o seu debut como compositor operístico non se produciu ata o ano 2000, cando estreou Don Quijote no Teatro Real de Madrid. Esta primeira ópera de Halffter ficou esquecida ata que en 2004 foi presentada na Opernhaus de Kiel (Alemaña), teatro que se convertería no principal escaparate para as súas composicións operísticas.
Á representación en Kiel de Don Quijote seguiulle en 2008 a estrea da segunda ópera de Halffter, Lázaro. Foi durante as representacións de Lázaro cando os directivos do teatro da capital de Schleswig-Holstein lle encargaron unha nova ópera, desta vez en alemán. O compositor lembraba poucos días antes da estrea de Schachnovelle:
Composición
A elección da ópera foi do propio compositor, quen descubriu a novela de Zweig de xeito casual durante unha reunión familiar no seu domicilio en Vilafranca do Bierzo. O seu fillo, o director de orquestra Pedro Halffter, coñecedor da literatura alemá, suxeriulle distintas opcións ata que a súa nora Ana faloulle da novela de Zweig. Así lembraba o propio compositor o proceso de elección da obra:
A composición prolongouse por espazo de dous anos (entre 2010 e 2012) e tras finalizala adicoulla ó seu fillo e á súa nora. O 19 de febreiro de 2012, Cristóbal Halffter deuna por concluída e enviouna á editorial que imprimiría a partitura, a austríaca Universal Edition.
Estrea
Schachnovelle foi estreada na Opernhaus de Kiel o 18 de maio de 2013, dirixida polo alemán Georg Fritzsch á fronte da Philharmonisches Orchester Kiel, e co tamén alemán Daniel Karasek a cargo da dirección de escena. Á fronte do Philharmonischer Chor Kiel estivo Barbara Kler, mentres que a responsable do vestiario foi Claudia Spielmann.
A estrea foi un grande éxito, e asistiron entre outros, personalidades destacadas do mundo da música como o compositor e pianista Aribert Reimann ou o tamén compositor Peter Ruzicka, ámbolos dous alemáns. No diario Die Welt, Peter Krause a define como "xenialmente habilidosa”, e afirma que “En ela loita o idealismo contra o materialismo, o valor do espiritual contra os cartos, a liberdade contra a ditadura”.
Características xerais e musicais
A Schachnovelle de Halffter é unha ópera de gran formato para grande orquestra, solistas, coro e ballet. Nas aproximadamente dúas horas de duración e as oito escenas que a conforman, pasan polo escenario 18 personaxes.
Durante o cativerio de Berger en Viena, o único contacto deste é o carcereiro que lle leva a comida, e que responde ás preguntas de Berger cun sonoro portazo. Este elemento é incorporado por Halffter na partitura como símbolo da violencia mental á que é sometido o prisioneiro. Para o compositor, este portazo é considerado case un tema musical, que acaba por converterse en protagonista, e engadía que "interesoume facer que un ruído puidera organizarse musicalmente”.
O compositor baseouse nos recitativos de Mozart para o deseño do canto en Schachnovelle. Tomando a orquestra como base sonora do que está a pasar na escena, os cantantes seguen o seu propio tempo, independentemente do director, en espazos dun máximo de catro compases, coa intención de darlle á ópera vitalidade e credibilidade, un aspecto este último clave en todas as de Halffter.
Tratamento das voces e as personaxes
Como ocorre coas óperas anteriores do compositor madrileño e coas dos compositores rusos, en Schachnovelle os papeis protagonistas son interpretados por voces graves: o papel de Berger é cantado por un barítono, mentres que o de Czentovic é interpretado por un baixo. Por contra, o papel do rol negativo (o oficial da Gestapo) corresponde a unha voz masculina aguda, a un contratenor. O compositor explica as causas desta particular asociación de personaxes con voces citando os seguintes versos de Bertolt Brecht
Para Halffter o esforzo que un home ten que facer para cantar como unha soprano reflicte o esforzo que unha persoa ten que realizar para ser mala, e en definitiva esquecer a súa propia dignidade e humanidade.
Tratamento do texto
O libreto de Schachnovelle está inspirado na novela homónima e póstuma do escritor austríaco Stefan Zweig. A ópera é unha crítica contra o nazismo e os métodos da Gestapo, como a incomunicación ou o exilio forzado (este último experimentado polo propio Zweig). Todo desenvólvese mediante unha partida de xadrez xogada por dúas personalidades moi diferentes, Czentovi (un prodixio do xadrez de renome mundial) e o Dr. Berger (un refuxiado do réxime nazi). A inspiración do compositor é de novo o humanismo do seu pensamento, e explora o tema do triunfo sobre o conflito mental e externo a través da partida de xadrez. Fronte á súa ópera anterior, Lázaro, que tiña un carácter máis espiritual, Schachnovelle narra unha historia. Halffter declarou sobre a súa ópera:
Ao contrario do que ocorre coa novela de Zweig, na que se presenta o relato dunha única personaxe, a ópera de Halffter transforma a historia nun diálogo.
Argumento
miniatura|esquerda|250px|A ópera está inspirada na novela homónima de Stefan Zweig. A ópera de Cristóbal Halffter está inspirada na novela homónima de Stefan Zweig, adaptada polo dramaturgo alemán Wolfgang Haendeler.
A ópera comeza coa visión da infancia do posteriormente inaccesible e arrogante campión mundial de xadrez Mirko Czentovic. Porén, a imaxe parece superflua no medio do agresivo tempo de guerra.
Ao final da guerra, nunha viaxe de Nova York a Buenos Aires no barco de vapor “Santa María”, atrévese a xogar a súa primeira, e última partida, contra o campión do mundo e que resultará ser a súa partida máis bonita. Nela, Berger reencóntrase consigo mesmo e con Viena, e con el celébrano o espírito e os libros de Karl Kraus, Robert Musil, Joseph Roth, Arthur Schnitzler- e por suposto, Stefan Zweig, abrindo a porta a un novo mundo posiblemente mellor.
Instrumentación
A partitura de Halffter require da utilización de:
Estrutura
A primeira parte comeza na casa de Czentovic nunha pequena vila, se ben a partir da segunda escena toda a acción ten lugar en Viena. Nesta parte, máis dramática, transcorre o cativerio do Dr. Berger. Logo do intermedio instrumental, tamén cun carácter moi dramático, comeza a segunda parte, que en palabras de Halffter "é case outra ópera". Na segunda parte, que comeza no peirao do porto de Nova York, a acción transcorre de xeito moi rápido.
Notas
<references group=Nota />
Llandough
miniatura|igrexa de San Miguel Llandough (Llandochau) é unha comunidade no condado de Vale of Glamorgan en Gales de 1977 habitantes segundo o censo de 2011. Localízase ao sur de Cowbridge na marxe oeste do río Thaw.
Saint-Guinoux
Saint-Guinoux (en Sant-Gwênoù) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Circo (homónimos)
Circo pódese referir a:
Tora
miniatura|[[Sefer Tora na vella Sinagoga Glockengasse (reconstrución), Colonia.]] A tora (en תורה) é unha verba hebrea que significa ensinanza, instrución, ou especificamente lei. Refírese principalmente aos primeiros cinco libros da Tanagh (a Biblia Hebrea) que corresponde ao Antigo Testamento cristián, coñecidos tamén como Os cinco libros de Moisés, e na tradución do hebreo ao grego na Septuaginta, como o Pentateuco (do grego πεντε, pente, ‘cinco’, o τευχος, teughós, ‘funda para libros’, facendo referencia ás fundas nas que se conservaban os pergamiños). Porén, con frecuencia os xudeus tamén se refiren a toda a revelación e ensinanzas xudías como a tora.
Os cinco libros son: Xénese (Bereishit בראשית), Éxodo (Shemot שמות), Levítico (Vaiicra ויקרא), Números (Bemidbar במדבר) e Deuteronomio (Devarim דברים). Na versión grega da tora, estes cinco libros conforman o Pentateuco, Hamisha Humshei Tora (חמשה חומשי תורה que en hebreo quere dicir "As cinco partes da tora"), ou simplemente Humash (חומש "quinto").
Emblema de Bangladesh
O emblema de Bangladesh (en বাংলাদেশের জাতীয় প্রতীক - Bānglādēśēr Jātīẏo Pratīk) foi adoptado pouco despois da independencia en 1971. Na parte central do emblema aparece representada unha flor de nenúfar situada sobre varias ondas que simbolizan a auga e rodeada por dúas espigas de arroz. Sobre o nenúfar figuran catro estrelas de cinco puntas colocadas ós lados da flor. O nenúfar, un dos símbolos nacionais do país, é unha planta que medra en numerosos ríos que discorren por Bangladesh. As catro estrelas representan os catro principios fundamentais consagrados orixinalmente pola primeira constitución de Bangladesh en 1972: nacionalismo, secularismo, socialismo e democracia.
Svante Arrhenius
Svante August Arrhenius, nado en Wijk en 1859 e finado en Estocolmo en 1927, foi un químico sueco, Premio Nobel de Química en 1903.
Traxectoria
Formulou a teoría da disociación electrolítica, que se converteu nun dos alicerces da química física e a electroquímica actuais, e unha cosmogonía para explicar a mecánica da evolución dos astros.
Estudou na escola da catedral de Uppsala e logo na universidade desa cidade ata que pasou á de Estocolmo, onde deu clases entre 1891 e 1904. Dende 1904 dirixiu o Instituto Nobel de Química e Física ata 1927.
Vítor Manuel II de Italia
Vítor Manuel II, (en italiano Vittorio Emanuele II), nado en Turín o 14 de marzo de 1820 e finado en Roma o 9 de xaneiro de 1878 foi o derradeiro rei do Reino de Sardeña e o primeiro Rei de Italia.
Traxectoria
Fillo primoxénito de Carlos Alberte I, Rei de Sardeña e de María Tereixa de Austria, Princesa da Toscana. Durante o reinado do seu pai Carlos Alberte, os reinos de Sardeña e Piamonte foron unificados. Carlos Alberto foi á guerra en 1848 contra o Imperio Austríaco (que gobernaba a meirande parte do norte de Italia), pero foi derrotado na Batalla de Novara ó ano siguinte. Carlos Alberto abdicou e o seu fillo Vítor Manuel conveteuse en rei de Piamonte-Sardeña o 24 de marzo de 1849.
Baixo o seu mandato, e debido ás habilidades do seu ministro, o Conde de Cavour, o Reino de Sardeña creceu ata incluír toda Italia (1860-1870), polo proceso da Unificación italiana. O Reino de Sardeña converteuse no Reino de Italia en marzo de 1861. Polo feito de ser o primeiro rei dunha Italia unida pola súa popularidade, Vítor Manuel II recibiu o alcume de "Padre della Patria". Nun esforzo por manter a o súa continuidade dinástica, e a pesar de ser o primeiro Rei de Italia, o soberano conservou o número "II" ordinal baixo o que gobernara o seu pai como Rei de Sardeña. Esta decisión xerou incomodidade nos recentemente unificados territorios do sur.
Algúns dos seus obxectivos foron a industrialización; efectuar unha reforma económica cun novo sistema fiscal e mellorar as relacións exteriores, usando a diplomacia para facer aliados. Vítor Manuel II foi excomungado pola Igrexa católica despois de que exército italiano tomara Roma en 1870 e o papa Pío IX tivese que retirarse ó Vaticano.
O seu fillo varón Amadeo, sería Rei de España por un breve período de apenas dous anos entre 1870 e 1873, e pasaría a lista de reis españois baixo no nome de Amadeu I.