cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conferencia de Madrid de 1991
miniatura|Conferencia de Paz de Madrid 1991 A conferencia de Madrid, ideada polo goberno de España e coauspiciada polos Estados Unidos e a URSS, comezou entre 30 de outubro e o 1 de novembro de 1991 e durou tres días. Foi unha tentativa por parte da comunidade internacional de principiar un proceso de paz entre Israel e os palestinos e países árabes como Siria, Líbano, Xordania.
Pouco despois da Guerra do Golfo de 1991, o presidente norteamericano George W. Bush e o seu secretario de estado James Baker formularon os obxectivos e coa Unión Soviética redactaron unha carta de invitación a Israel, Siria, Líbano e os palestinos. Por presión de Israel os palestinos non estiveron representados oficialmente pola OLP senón que se integraron na delegación xordana. A conferencia pretendía servir como un foro aberto para os participantes e non tiña capacidade para impoñer solucións ou vetar acordos.
Monte da Cova da Serpe
miniatura|upright=1.5|A Cova da Serpe. A Cova da Serpe é a maior elevación da serra do mesmo nome con 841 m sobre o nivel do mar, e sitúase xusto no punto onde conflúen os lindes dos concellos de Guitiriz, Friol e Sobrado.
O monte é citado xa no século X como Cova de Serpente e era un dos fitos que sinalaban a doazón inicial ao mosteiro de Sobrado. O nome procede dunha caverna localizada nas proximidades da cima, dunha lonxitude duns 12 metros, e un altor na boca de sobre 2 metros; a anchura máxima é de 5 metros. Domingo Fontán, durante a elaboración da súa Carta xeométrica de Galiza, estivo até tres veces na Cova da Serpe: en 1822, 1828 e 1830. A última vez, grazas ao acompañamento de bo tempo, puido ver polos seus aparellos a Torre de Hércules, situada a uns 70 quilómetros.
Lendas
Estanislao Fernández de la Cigoña recolleu dúas lendas diferentes sobre a cova. Nunha fálase dunha enorme serpe, capaz de tragar gando, dun bocado en Miraz (Friol), a uns 8 quilómetros de distancia, sen que o rabo do réptil saíra do gruta. Os veciños acaban por matar o monstro dándolle de cebo un burro de alcatrán, e prendéndolle lume. Na segunda lenda a filla do señor de Miraz escapa cun mozo aldeán, do que está namorada, acabando os amantes por refuxiarse na cova, onde o mozo será quen de matar á serpe. Porén, nas lendas recollidas por Carré, o señor de Miraz é substituído polo señor da torre de Narla.
Prefectura de Chiba
A prefectura cobre 5.156,60 km² de superficie e habítana 6.155.514 persoas. Antes da Restauración de Meiji coñecíase como as provincias de Kazusa (上総国), Ximousa (下総国) e Awa (安房国).
Xeografía
dereita|300px|miniatura
Op art
Op art, tamén coñecida como arte óptica, emprégase para designar obras e proxectos que usan Ilusións ópticas. Op art tamén se refire á abstracción. O termo "Op" fai referencia o famoso movemento dos anos 60 chamado, Pop art.
"Optical Art é un método de pintar que mestura a ilusión coa pintura chá, entre o entendemento e a ollada." Os traballos do Op Art son abstractos, a maioría das pezas coñecidas deste movemento fixéronse en Branco e Negro. Cando o espectador mira a obra, a impresión que esta dá é de movemento, de imaxes escondidas, vibracións e flashes e cadrículas.
miniatura|esquerda|250px|Unha [[ilusión óptica feita polo artista húngaro Victor Vasarely.]]
Santa Baia
Santa Baia pódese referir a:
Toponimia
Co topónimo Santa Baia podemos atopar:
Piñeiro manso
O piñeiro manso ou piñeiro cernil (Pinus pinea) é unha árbore ximnosperma da familia das pináceas, de folla perenne. O máis característico desta especie de piñeiro é a copa en forma esférica nos exemplares novos e a xeito de parasol nos máis vellos.
En Galiza atópanse pés illados preto da costa e en zonas de influencia mediterránea.
Árbores senlleiras
O desparecido piñeiro manso dos Candeiras, en Ponteareas (Pontevedra) figuraba no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia.
Descrición
O piñeiro manso medra para despois abrirse mediante pólas de semellante grosor nunha copa arredondada e achatada, en forma de parasol. A superficie do toro caracterízase por dispor de placas de cor agrisada, separadas por fendas avermelladas. As raíces alónganse unha boa distancia dende o toro, mais a pouca profundidade. Gusta de solos areentos.
Comparación co piñeiro bravo
Nun estudo comparativo co piñeiro bravo, vese que as acículas son sensiblemente máis curtas (de 8 a 10 centímetros de lonxitude). As piñas son máis curtas tamén (ata 12 cm), pero máis grosas, e maduran en tres anos. O porte é tamén algo máis pequeno, acadando como máximo os 30 metros. Os piñóns son grandes (entre 1,5 e 2 centímetros con á de menos de 1 mm) e comestibles.
Reprodución
A floración prodúcese entre marzo e maio. As flores masculinas son alongadas, case cilíndricas e agrúpanse nas base das agullas máis novas. As piñas son ovalo-esféricas de entre 10 e 15 cm de lonxitude e ao madureceren ao terceiro ano, dan piñóns cubertos dunha codia dura, de 1 cm de lonxitude, carnosos e saborosos, podendo ter piñas no seu primeiro ano de maduración xunto con outras listas para ser recollidas na copa dun mesmo piñeiro manso. A diferenza doutros piñeiros, as piñas maduras desta especie caen no chan antes de que estas abran. Deste xeito redúcese moito a posible dispersión dos piñóns. Sumado este factor ó efecto dos animais que se alimentan destas sementes, fan que esta especie teña grandes dificultades para poder rexenarse de xeito natural, por exemplo despois dun lume.
Forestas
Ó igual que outros piñeiros, o piñeiro manso non favorece un verdadeiro ambiente forestal, alí onde medra. Polo que non existe un sotobosque asociado a este especie, e así, dependendo da climatoloxía e da rexión, podemos atopar numerosas especies vexetais.
Distribución e hábitat
Pinus pinea é natural de toda a faixa mediterránea, sendo na península ibérica máis habitual na zona centro e sur. En Galiza non se pode considerar árbore autóctona, aínda que atopamos exemplares illados nas zonas máis termófilas. Desenvólvese normalmente nun rango de alturas que van desde o nivel do mar até os 1.000 ou 1.200 msnm, formando bosques monoespecíficos preferentemente en solos silíceos.
É unha especie heliófila, resiste moi ben á seca estival e atura as xeadas non moi extremas.
Usos
A madeira do piñeiro manso é lixeira e flexíbel. Pódese empregar en carpintaría e en estruturas, en particular, na construción marítima. Tamén se pode utilizar esta para facer carbón vexetal de xeito tradicional e para a fabricación de pasta de papel ou para obter resina. A codia do piñeiro manso é a máis rica en taninos de todos os piñeiros. Por iso tense empregado para o adobo de peles.
Os piñóns utilízanse en repostaría, en gornición de ensaladas, ou tamén en pratos en mollo de tipo Tayín que mestura azucrado e salgado. O piñón entra en numerosos pratos mediterráneos. Tiña antes a reputación de ser afrodisíaco. En España a tempada de recolleita da piña establécese entre os meses de novembro e xaneiro
En Galiza empregouse tamén como ornamental en lugares coma pazos, igrexas e casas grandes.
Debido a súa adaptibilidade ós terreos aerosos, ténse empregado para a fixación de dunas e reducir a erosión en zonas litorais. Especialmente na zona do Mediterráneo.
Produción
España é o primeiro produtor mundial de piñóns (só en Andalucía existen 200.000 hectáreas, e en Castela e León 90.000 hectáreas), seguido dos países da conca mediterránea, Francia, Italia e Turquía. Outros países, coma Chile, están a estudar adoptar o seu cultivo.
Pragas e enfermidades
A especie pode verse afectada por diversas causas naturais. Así diversos insectos aliméntanse ou empregan este especie coma refuxio nunha ou en varias fases de desenvolvemento. De acordo co efecto causado, pódense clasificar en:
A todos estes efectos principais, citar tamén o efecto nocivo de diversos fungos ou bacterias, que poden afectar a especie, coma o Cyclaneusma niveum, Lophodermium pinastri, Phellinus pini, Fomitopsis pinicola ou o Cenangium ferruginosum.
Taxonomía
Pinus pinea foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1000. 1753. Pinus: nome xenérico dado en latín ao piñeiro.
pinea: epíteto: que dá piñóns.
Chimaeriformes
Os quimeriformes (Chimaeriformes) son unha orde de peixes cartilaxinosos, o único sobrevivente da subclase Holocephali, que inclúe as quimeras ou tiburóns pantasma. A morfoloxía destes animais coñécese dende finais do Devoniano, pero no presente só sobreviven 47 especies; porén, a relación das formas fósiles coas actuais é aínda incerta.
Características
A diferenza das quenllas e as raias, as branquias da quimera están agochadas por unha solapa de pel, análoga ó opérculo dos peixes óseos. Os adultos carecen de espiráculo circular (que estaría derivado da primeira abertura branquial), presente unicamente de xeito temporal no desenvolvemento embrionario. Asemade, a mandíbula superior está fusionada co resto do cranio e presentan orificio anal e uroxenital separados.
Historia natural
Aliméntanse de moluscos e outros animais do leito mariño. Reprodúcense pondo ovos envoltos nunha fina e longa cápsula.
Palau nos Xogos Olímpicos
Palau participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 2000 en Sydney, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno. Ningún deportista de Palau conseguiu gañar unha medalla olímpica.
October
October é o segundo álbum da banda irlandesa U2, editado o 16 de outubro de 1981 a través do selo Island Records.
Listaxe de cancións
Todos as cancións escritas por U2 (letras por Bono).
Boy
Boy é o álbum de estrea da banda irlandesa de rock U2, editado o 20 de outubro de 1980 a través do selo Island Records. O disco inclúe o primeiro sinxelo da banda que foi un éxito no Reino Unido, "I Will Follow". O disco foi producido por Steve Lillywhite e contén cancións do repertorio de 40 temas que o grupo tiña na época, incluídos dous temas regravados do seu primeiro lanzamento, o EP Three.
Antecedentes
Orixinalmente Boy ía ser producido por Martin Hannett, un produtor moi demandado na época polo seu aclamado traballo con Joy Division. Hannett encargárase da produción do primeiro sinxelo de U2 con Island Records, "11 O'Clock Tick Tock", pero a banda non tivo unha boa experiencia traballando con el, polo que Island abandonou a idea de que producise o disco debido ás obxeccións da banda. Hannett estaba ademais moi afectado polo suicidio en maio de 1980 de Ian Curtis, o líder de Joy Division, polo que quedou temporalmente incapacitado para traballar. O A&R de Island Nick Stewart dixo: "Martin nesa etapa non se atopaba ben; parecía que estaba sufrindo unha pequena sobredose dunha ou doutra cousa".
Buscando un substituto, Island enviou unha copia do primeiro lanzamento de U2, o EP Three (1979), a Steve Lillywhite para medir o seu interese en traballar con eles. Ao escoitar o disco gustoulle a voz pero "non soaba moi ben". Antes de decidirse a traballar co grupo, quería velos tocar ao vivo para facerse unha idea do potencial enfoque creativo que tomaría no estudio. Tras visitar Irlanda para ir a un concerto deles nun pequeno salón dunha escola, Lillywhite quedou convencido de subirse ao carro, pensando, "Meu Deus, hai algo nisto". Despois accedeu a producir un sinxelo para eles, "A Day Without Me". Aínda que a canción non entrou nas listas, U2 descubriu que poderían traballar amigablemente con Lillywhite e accedeu a que producise o seu álbum de estrea.
Tirafonda
Unha tirafonda ou fonda  é unha arma constituída por unha correa ou corda dobrada, en cuxo centro é colocado o obxecto que se desexa lanzar. Garda semellanza co tirapedras ou a catapulta.
Unha das máis antigas e primitivas armas feitas polo home, o seu uso é rexistrado entre os primitivos australianos, e diversos pobos da Antigüidade, tales como os gregos e os hebreos. Neste último pobo é célebre a pasaxe contida no Antigo Testamento en que David derrota o xigante Goliat valéndose dunha tirafonda.
Lanzadores de tirafondas
miniatura|Lanzadores de tirafonda na [[Columna de Traxano - nun baixorelevo romano]] Nos antigos exércitos os fondeiros (nome que tamén designa o fabricante de fondas) ou tirafondeiros formaban unha importante liña de ataque nas batallas, polo xeral detrás dos lanceiros e antes dos besteiros e seteiros.
Eran soldados que adestraban a puntaría para lanzar pedras a longa distancia, provocando con elas tantas baixas como as frechas. Desempeñaron un importante papel nas batallas do cartaxinés Aníbal Barca.
Entre os romanos
esquerda|miniatura|Fondeiro das [[illas Baleares (famosos pola súa habilidade coa fonda).]] O escritor romano Vexecio rexistrou:
Uso da fonda polos indíxenas do Novo Mundo
A fonda foi pouco utilizada polos nativos de América do Norte. Os timucua de Xeorxia e Florida usábana.
Hai rexistro do emprego da fonda na era precolombiana polos indíxenas matlaltzinca, do vale de Toluca, en México. Os proxectís usados na fonda podían ser de pedra ou feitos de arxila, sendo estes moldeados a man e secados ó Sol. Na caza de parrulos e outras aves acuáticas os de arxila eran os preferidos porque eran máis lixeiros e rebotaban na superficie da auga, aumentando a oportunidade de abater máis dun animal en cada lanzamento.
Nas batallas os lanzadores de fonda quedaban atrás da liña de batalla e eran abastecidos con proxectís levados en cestos por nenos. Moitos indíxenas consideraban a fonda unha arma máis mortal que o arco e frecha e o seu proxectil atinxía unha distancia maior.
Departamento de Loira
Loira (42) (en francés: Loire) é o departamento número 42 de Francia, localizado na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. O nome vénlle dado polo río Loira. O seu xentilicio, en francés, é ligériens.
O departamento do Loira foi creado durante a Revolución francesa, o 12 de agosto de 1793, pola desmembración do antigo departamento de Ródano e Loira, que era un dos creados en 1790. Corresponde á antiga provincia de Forez.
Limita ao norte con Saona e Loira, ao leste con Ródano e Isère, ao sur con Ardèche e Alto Loira, e ao oeste con Puy-de-Dôme e Allier.
Demografía
As principais cidades do departamento son (poboación de 1999):
Liga de Campións da UEFA 2004-05
miniatura|330px|Estadio Atatürk de [[Istambul, escenario da final da Liga de Campións da UEFA 2004-05.]] A Liga de Campións da UEFA 2004-05 foi a edición número 50 na historia desta competición. Disputouse entre xullo de 2004 e maio de 2005, coa participación inicial de 72 equipos, representantes de 48 federacións nacionais diferentes.
A fase final da competición deu comezo en setembro de 2004, con 32 equipos competindo polo trofeo que defendía o FC Porto, trala súa vitoria na edición 2003-04. O campión final do torneo foi Liverpool FC, despois de derrotar nos penaltis ao AC Milán na final, disputada o 25 de maio no Estadio Atatürk de Istambul, logo de empatar a 3 goles no tempo regulamentado. Para os ingleses supuxo a súa quinta conquista da máxima competición europea.
Eliminatorias
250px|miniatura|dereita|Alineacións titulares dos dous equipos na final.
Final
O partido final disputouse o 25 de maio, no Estadio Atatürk de Istambul. Os dous equipos que a disputaron, Liverpool FC e AC Milán, eran dous dos grandes dominadores da competición ao longo da súa historia. Ámbolos dous eran os equipos máis laureados dos seus países, con 4 e 6 Copas de Europa respectivamente, antes da disputa do encontro. Esta era a primeira ocasión na que se disputaba unha final da Liga de Campións en Istambul. O AC Milán viña de ser campión de Europa na tempada 2002-03, mentres que o Liverpool FC non sabía o que era iso dende a tempada 1983-84.
O encontro tivo unha metada para cada equipo. Nos primeiros 45 minutos a posesión do balón foi dun 55% a prol do Liverpool FC, pero os goles chegaron a prol do AC Milán. Xa no minuto 1 do encontro o capitán do equipo italiano, Paolo Maldini, no derradeiro encontro da súa carreira, rematou unha falta lanzada por Andrea Pirlo, e acadou o primeiro gol da final. Hernán Crespo fixo os seguintes 2 goles do AC Milán nos minutos 39 e 44, o último deles despois dunha gran xogada individual de Kaká. Cando os dous equipos marcharon ó descanso, o encontro semellaba resolto. Non obstante, na segunda metade o Liverpool FC fixo a remontada en 6 minutos, dende o minuto 54 ó 60, con goles de Steven Gerrard, Vladimir Smicer e Xabi Alonso, e co empate a 3 chegou o final dos 90 minutos. Na prórroga ningún equipo fixo gol, e polo tanto, despois de 120 minutos, a final decidiuse dende o punto de penalti. O AC Milán fallou os seus 2 primeiros lanzamentos, da man de Seginho e Pirlo, mentres que o Liverpool FC anotaba os seus. Na terceira rolda de lanzamentos Tommasson anotou para os italianos, e Riise fallou para os ingleses. A final estaba 2-1 a falta de 2 lanzamentos por cada equipo. Na cuarta rolda nin Kaká nin Smicer fallaron o seu lanzamento. Así pois, só quedaba a derradeira rolda, e comezaba lanzando o AC Milán. Si Shevchenko non metia o seu penalti, o Liverpool FC gañaba a Liga de Campións. Shevchenko tirou, e Dudek, o porteiro do Liverpool FC detivo o balón.
Era a quinta vez que o Liverpool FC gañaba o título de campión de Europa.
Cadós, Cadós, Bande
Cadós é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Limia. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 18 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 29 habitantes (11 homes e 18 mulleres).
Zoran Mušič
300px|miniatura|Mušič, [[Alfred Manessier e Eudaldo (1960).]] Zoran Mušič, nado en Bukovica (provincia de Gorizia) o 12 de febreiro de 1909 e finado en Venecia o 25 de maio de 2005, foi un pintor esloveno.
Equidna de fociño longo de Attenborough
O equidna de fociño longo de Attenborough (Zaglossus attenboroughi), tamén coñecido como equidna de fociño longo de Sir Davis é unha das tres especies do xénero Zaglossus que vive en Nova Guinea. Recibe o seu nome na honra de Sir David Attenborough, o eminente naturalista. Vive nas Montañas Ciclopes en Papúa, provincia de Indonesia, preto das cidades de Sentani e Jayapura.
É o membro máis pequeno do seu xénero, sendo máis semellante en tamaño ó equidna de fociño curto que ós outros membros do seu xénero. O macho é meirande que a femia, e poden diferenciarse polas esporas das patas traseiras. O equidna non é un animal social, que só se xunta con outros da súa especie unha vez ó ano (en xullo) para emparellarse. A femia deposita os ovos despois de oito días, e as crías estarán na bolsa da nai preto de oito semanas ou ata que as súas espiñas se desenvolvan.
Ten hábitos nocturnos, e pode facerse unha bóla de espiñas cando se sente ameazado, de forma parecida a como o fan os ourizos. O equidna pesa entre 5 e 10 kg, e pode atoparse en toda Nova Guinea, sendo máis común nas zonas montañosas.
Beira Interior (homónimos)
Beira Interior pode ser:
Feitos do ¡Cu-Cut!
miniatura|Viñeta, obra de Junceda, aparecida no semanario satírico ¡Cu-Cut! que provocou a ira dos militares. O pé di: AO FRONTÓN CONDAL -¿Que se celebra aquí que hai tanta xente? -O Banquete da Vitoria. -¿Vitoria? Ah, ben, serán paisanos. Denomínanse Feitos do ¡Cu-Cut!, tamén coñecidos como La Cuartelada, os incidentes que tiveron lugar en Barcelona o 25 de novembro de 1905, cando oficiais do exército español asaltaron e destruíron a redacción e os talleres do semanario satírico ¡Cu-Cut! e, posteriormente, tamén os do xornal La Veu de Catalunya.
Lugares de Barreiros
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Barreiros.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Barreiros
Feitos do ¡Cu-Cut!
¡Cu-Cut! era unha revista satírica de ideoloxía catalanista de comezos do século XX.
O 25 de novembro de 1905 un centenar de militares asaltou a redacción desta revista e a de La Veu de Catalunya como reacción a unha caricatura antimilitarista de Joan Junceda que aludía á vitoria da Lliga Regionalista nas eleccións municipais. O presidente do goberno, Eugenio Montero Ríos, dimitiu e ó ano seguinte aprobaríase a lei de xurisdicións, polo que os delitos contra a patria ou o exército serían xulgados pola xustiza militar.
A raíz do rexeitamento desta lei os partidos catalanistas uniríanse no que sería Solidaritat Catalana. Desde entón o mapa electoral catalán cambiou substancialmente: foi a fin dos partidos dinásticos da Restauración borbónica e o triunfo dos partidos de oposición ó réxime. O xogo político repartiuse entre a Lliga Regionalista e os partidos republicanos.
O Espiño, Ponte, Silleda
O Espiño é un lugar da parroquia de Ponte no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2017, estaba deshabitado.
Situación
Está situado no centro da parroquia, próximo ao lugar de Trasdosisto, do que está separado pola PO-205. É o lugar máis moderno de Ponte, datando a primeira construción da década de 1970.
Denominación
O Espiño tamén recibe o nome de Tras do Agro, xa que para os veciños dos lugares situados máis ao norte (e a menor altura) se atopaba por detrás do Agro de Casderrei. Outra denominación histórica deste lugar é a de Croíños Brancos.
MF
Onda Media (OM), ás veces denominada tamén Frecuencia Media (MF), (do inglés, Medium Frecuency) é a banda do espectro electromagnético que ocupa as frecuencias de 300 kHz a 3 MHz.
Características da banda de onda media
A propagación nesta banda segue a curvatura da Terra, e as ondas poden reflectirse na ionosfera.
Isto fai que o seu alcance sexa duns centos de km perante o día, e é maior canto máis baixa é a frecuencia da onda. De noite propágase mellor que polo día, porque desaparece a capa D da ionosfera que absorbe fortemente as ondas medias.
Trátase dunha banda sumamente vulnerable ao ruído:
Radioafección
Os radioafeccionados teñen asignada unha banda nesta parte do espectro: a banda de 160m, que abarca dende os 1800 ata os 2000 quilohercios, dependendo dos países. A título experimental, estanse autorizando estacións de afeccionados arredor dos 500 quilohercios (banda de 600 metros) ao desaparecer o uso nesa frecuencia para as chamadas de emerxencia no mar.
Radioaxudas
Entre os 300 e os 500 quilohercios existen estacións chamadas radioaxudas ou radiofaros destinadas na súa orixe a orientar o tráfico marítimo, e complementadas dende a década de 1940 con outras destinadas a servir de balizas á aviación. Son as instalacións denominadas NDB, iniciais en inglés de Non-Directional Beacon, balizas non direccionais. Estas emisoras son de funcionamento automático e radian cada poucos segundos nunha combinación de letras en código morse.
Antenas de ferrita
miniatura|400px|Módulo de antena de ferrita con amplificador de sinal. Unha peculiaridade da radiodifusión en onda media é a presenza no interior de moitos aparatos receptores dunha barra, de entre 4 e 20 centímetros de lonxitude, composta de ferrita e arredor da cal van enroladas varias espiras de cable moi fino. Isto dálle aos aparatos un carácter altamente direccional, que permite ao oínte colocalos da maneira mais óptima para a escoita (coa barra perpendicular ao lugar de procedencia da emisión).
Christian Wilhelmsson
Christian Ulf Wilhelmsson, nado en Malmö o 8 de decembro de 1979, é un futbolista sueco. Xoga de volante e o seu equipo actual é o Mjällby AIF.
Traxectoria
No mercado de inverno da tempada 2007–08 foi cedido ao Deportivo da Coruña, onde participou en 15 partidos e anotou un gol, sendo o seu papel foi decisivo na boa racha de resultados do club galego na segunda volta do campionato. Debutou na Liga española o 9 de febreiro de 2008, no partido da xornada 23 que enfrontou ao Deportivo co Getafe CF en Riazor e que acabou con empate (1–1). O seu único gol co club galego conseguiuno o 1 de marzo ante o Sevilla FC en Riazor, con vitoria local (2–1).
John Rhys-Davies
É coñecido internacionalmente por interpretar o escavador árabe Sallah nos filmes de Indiana Jones e o anano Gimli na adaptación cinematográfica da triloxía d'O Señor dos Aneis, onde tamén fixo a voz de Bárbore, o Ent.
Traxectoria
Rhys-Davies medrou en Ammanford, Gales,, fillo de Mary Margaretta Phyllis Jones e Rhys Davies. Pasou gran parte da súa infancia na casa da súa nai en Ammanford, aínda que tamén foi criado en Tanzania. Foi educado no colexio Truro e na University of East Anglia, onde foi un dos primeiros oitenta e sete estudantes admitidos e fundou a sociedade Dramática. Despois de dar clases no instituto de secundaria de Watton, en Norfolk. Tamén gañou a praza na "Royal Academy of Dramatic Art".
Post-rock
Don Caballero e Tortoise estaban entre as bandas máis prominentes que se describiron como post-rock nos anos 90, pero os seus estilos eran moi diferentes, a pesar de ser bandas instrumentais que se centraban nas guitarras e nas baterías. Debido a estas diferenzas entre as distintas bandas do mesmo "xénero", moitos sosteñen que o uso do termo non é axeitado para falar de todos estes grupos.
John Rhys-Davies
Filmografía
miniatura|Rhys-Davies asinando autógrafos en [[Suecia.]]
Post-rock
Aínda que está fortemente enraizado coa escena indie e underground dos 80 e os 90, o estilo post-rock polo xeral aseméllase moi pouco a nivel musical ao indie rock.
Orixe do termo
Nunha entrada de xullo de 2005 no seu blog, Reynolds declarou que usara o termo "post-rock" antes de publicalo en Mojo, nun diario de música chamado Melody Maker. Máis adiante tamén declarou que atopara que o termo non foi da súa propia creación, publicando no seu blog que "a pesar de que eu xenuinamente crin que estaba acuñando o termo, descubrín que este estivo flotando no ambiente durante máis dunha década". O termo tamén foi usado por James Wolcott nun artigo de 1979 sobre Todd Rundgren.
Historia
A expresión "post-rock" foi utilizada orixinalmente para describir a música de bandas como Cul de Sac, Stereolab, Laika, Disco Inferno, Moonshake, Seefeel, Bark Psychosis e Pram, aínda que, frecuentemente, tamén se usou para describir unha variedade de música creada antes de 1994, influenciada polo jazz, o krautrock e a música electrónica.
Unha das bandas que influenciou ao movemento foi Talk Talk, que orixinalmente era unha banda de synth pop pertencente ao movemento New Romantic, pero que dende o seu terceiro álbum moveuse nunha dirección completamente distinta, e que con Spirit Of Eden e Laughing Stock introduciu un son minimalista baseado en texturas inspiradas no jazz e o ambient, con cancións máis longas e atmosféricas. Slint tamén foi moi influente co seu álbum Spiderland, editado en 1991.
A finais dos anos 90, Chicago, Illinois, converteuse no centro de moitos grupos importantes. John McEntire (de Tortoise), ao igual que Jim O'Rourke (de Brice-Glace, Gastr del Sol e outras bandas) volveronse importantes produtores de varios grupos do xénero.
Godspeed You Black Emperor! (despois renomeada "Godspeed You! Black Emperor") e Mogwai estaban entre as bandas máis influentes da escena que xurdiu nesa época. O post-rock comezou a abarcar dende o son lento e atmosférico baseado en guitarras de Boxhead Ensemble, ao rock de Radiohead, ata a electrónica de Stereolab. miniatura|250px|[[Sigur Rós]] Outra das localizacións máis importantes dentro do movemento post-rock é Montreal, onde Godspeed You! Black Emperor e outras bandas semellantes como Do Make Say Think, A Silver Mt. Zion e Fly Pan Am entre outras, gravan e editan os seus discos a través do selo Constellation Records, unha das discográficas máis importantes do xénero.
A principios dos anos 2000, o termo "post-rock" volveuse controvertido, xa que moitos críticos condenaron o seu uso. Incluso bandas consideradas parte do movemento como Cul de Sac, Tortoise e Mogwai, comezaron a rexeitar o termo. A gran cantidade de estilos que cubría fixeron que perdera gran parte da súa utilidade. Bandas como My Bloody Valentine son frecuentemente consideradas parte do "post-rock" como consecuencia do uso excesivo do termo cando se caracterizan bandas cun aspecto máis "experimental".
Algúns grupos relativamente "comerciais" como Yourcodenameis:milo e Hope Of The States adoptaron o enfoque compositivo de bandas como Mogwai. Porén, o movemento non foi demasiado influente no mainstream. Bandas como Akira, Red Sparowes e Agents in Panama seguen sendo parte do underground. Cabe destacar o recoñecemento recibido de certas bandas como a islandesa Sigur Rós, Explosions in the Sky, Pelican, I'msonic Rain e Mono, cuns niveis de popularidade que foron medrando nos últimos anos.
Características
O son post-rock incorpora características dunha ampla variedade de xéneros musicais, como ambient, jazz, electrónica ou experimental. Os primeiros grupos de post-rock amosaban tamén unha grande influencia do krautrock dos 70, particularmente ao coller prestado o "motorik", o característico ritmo deste xénero.
As composicións post-rock adoitan a usar repeticións de motivos musicais e cambios sutís cunha gama moi ampla de dinámica. Nalgúns aspectos, isto é semellante á música de Steve Reich, Philip Glass e Brian Eno, pioneiros do minimalismo. Tipicamente, as pezas post-rock son longas e instrumentais, contendo construcións repetitivas de timbre, dinámica e textura.
Beira Interior Sur
A Beira Interior Sur (Beira Interior Sul, en portugués) é unha subrexión estatística portuguesa, parte da Rexión Centro e do Distrito de Castelo Branco.
Limita ao norte coa Cova da Beira e a Beira Interior Norte, ao leste con España, ao sur con España e o Alto Alentexo e ao oeste co Pinhal Interior Sur.
Ten unha superficie: 3738 km², e unha poboación de 78 127 habitantes (2001).
Comprende 4 concellos:
Na actualidade, Castelo Branco é a única cidade desta subrexión.
The Joshua Tree
The Joshua Tree é o quinto álbum de estudio da banda irlandesa de rock U2, editado o 9 de marzo de 1987 a través do selo Island Records. Foi producido por Brian Eno e Daniel Lanois.
Monterroso
Historia
A denominación Monterroso non aparece ata mediados do século XII cando era o nome dun monte, e pasou a denominar a un asentamento humano. O documento máis antigo relacionado coa comarca é de 572 e refírese á confirmación da división da diocese lucense en doce condados. O territorio de Monterroso abranguía a comarca da Ulloa e pasaría os seus límites ata á Terra de Melide e cara ao Miño.
No século XII, dentro do conflito entre Pedro Froilaz e o matrimonio real de Urraca de León e Afonso o Batallador, entrando este en Galicia e asediando ao Conde de Traba no castelo de Monterroso (o que hoxe é a torre de Penas) conseguindo vencer a seus rivais, pero poñéndose a mal o Batallador coa súa muller ao asasinar a un nobre amigo de Urraca que se refuxiara baixo seu manto.
Baikonur
Baikonur (en casaco Байқонгир/Baýqoñır, e en ruso Байконур), anteriormente coñecida como Leninsk, é unha cidade de Casaquistán administrada por Rusia. Localízase ás beiras do río Sir Daria.
Monterroso
Historia
A finais de 1920 comezou a editarse en Monterroso o periódico El Eco del Ulla, Órgano del Sindicato Católico Agrario de Monterroso.
Baikonur
Construíuse para servir ao Cosmódromo de Baikonur e foi oficialmente bautizada como Baikonur polo presidente ruso Boris Eltsin o 20 de decembro de 1995. Durante o período soviético ás veces era referida como Звездоград (Zvezdograd), en ruso "Cidade das Estrelas".
A Baikonur orixinal (en kazhako "terra fértil con moitas herbas") é unha localidade mineira situada 320 km ao nordés do cosmódromo, preto de Dzhezkazgan na exión de Karagandy. Dende o lanzamento do Vostok 1 en abril de 1961, a área de lanzamentos recibiu este nome para causar confusión e manter a súa situación en segredo. Os habitantes da Baikonur orixinal aproveitáronse da confusión para encargar e recibir materiais antes de que as autoridades descubrisen o erro.
Monterroso
Historia
En Monterroso hai un centro penitenciario para reclusos mozos, na Vacaloura, Penas, a seis quilómetros do centro da vila.
Piñeiro insigne
Distribución e hábitat
O piñeiro insigne é orixinario de California. Desenvólvese mellor en solos silíceos e moi profundos. Prefire climas temperados ou cálidos, xa que non atura nin as temperaturas moi baixas nin as xeadas; necesita de bastante humidade, aínda que tolera a seca estival.
Amorica
Amorica é o terceiro álbum da banda americana The Black Crowes, editado o 1 de novembro de 1994 por American Recordings. Foi disco de ouro nos Estados Unidos, ao vender máis de 500.000 copias.
Piñeiro insigne
Distribución e hábitat
Introduciuse en Europa, Nova Zelandia, sueste de Australia, Chile, Brasil e Suráfrica. As maiores plantacións son en Chile e Nova Zelandia, onde exceden o 80 % da superficie total de plantación.
Amorica
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Chris Robinson e Rich Robinson.
Piñeiro insigne
Distribución e hábitat
Con frecuencia utilízase como pantalla contra o vento.
Sensíbel ao frío e ás xeadas, só se atopa en Galiza plantado en zonas próximas ao mar.
Usos
É unha especie de grande interese para a industria pola calidade da súa madeira e por medrar axiña, que fai que o seu cultivo comece a dar beneficios en poucos anos.
A madeira é feble mais ten a vantaxe de ser pouco resinosa. Aprovéitase para diferentes fins, entre os que salientan a pasta de papel e a fabricación de taboleiros de partículas.
Cultívase en moitos países para facer reforestacións, principalmente pola rapidez do seu crecemento.
Na Península Ibérica introduciuse sobre todo na zona norte para a fabricación de pasta de papel. Atópase en zonas de baixa altitude de Asturias, Cantabria, Castela e León e País Vasco; e excepcionalmente nalgunhas rexións de Andalucía como Málaga, Cádiz e Serra Morena. En Galiza introduciuse arredor do ano 1850, medrando ben na zona da costa e obtendo bos crecementos polo clima e por ser unha especie que medra axiña en solos acedos.
En Chile introduciuse no ano 1888 por Arturo Junge Sahr na cidade de Concepción, a partir de sementes encargadas ao viveiro alemán G. Porzel en Erfurt. Polo seu crecemento rápido logo se popularizou.
Taxonomía
Pinus radiata foi descrita por David Don e publicado en Transactions of the Linnean Society of London 17: 442. 1836. Pinus: nome xenérico dado en latín ao piñeiro.
radiata: epíteto latino que significa "radial, con raios".
Arthur Schopenhauer
Arthur Schopenhauer, nado en Gdańsk o 22 de febreiro de 1788 e finado en Frankfurt o 21 de setembro de 1860, foi un filósofo polaco-alemán.
Traxectoria
Arthur Schopenhauer naceu preto da cidade báltica de Danzig (Polonia), fillo de Heinrich Floris Schopenhauer e Johanna Schopenhauer, unha familia mercantil de clase media de orixe holandesa. Parecía destinado á carreira comercial do seu pai, con quen fixo longas viaxes por Francia e Inglaterra. En 1793, cando a cidade foi anexionada por Prusia, a familia mudouse a Hamburgo. Morto o pai en 1805, abandonou os estudos de comercio e comezou a estudar medicina en Gotinga, que abandonou finalmente pola filosofía aconsellado por Gottlob Schulze, que lle recomendou ler a Platón, Aristóteles e Kant.
En 1811 trasladouse a Berlín, onde amosou certo interese polas disertacións de Schleiermacher e de Fichte. En 1813, tras unha breve estadía na casa familiar de Weimar, na que coñeceu a Goethe -amigo da súa nai, tamén escritora- e o orientalista Friedrich Majer, encerrouse en Rudolstadt, onde acabou de redactar a súa tese de doutoramento, Über die vierfache Wurzel des Satzes vom zureichenden Grunde (1813), que presentou para o título de doutor na universidade de Jena. Trala tese, durante os catro anos que residiu en Dresde, compuxo a súa obra principal Die Welt als Wille und Vorstellung (O mundo como vontade e representación), que non tivo o éxito que lle prevía, pero que coñeceu dúas novas edicións en vida do autor (a segunda en 1844, con 50 novos capítulos, e a terceira en 1859).
En 1820 conseguiu ser profesor da universidade de Berlín, onde leccionou criticamente sobre Hegel, sen éxito, durante seis meses. Viaxou por toda Italia visitando Florencia, Roma, Nápoles e Sicilia ata que, de volta en Berlín, decidiu retirarse a Frankfurt do Meno en 1831, onde levou unha existencia burguesa, célibe e apracible, durante case trinta anos. En 1836 publicou Über den Willen in der Natur (Sobre a vontade da natureza) e en 1851 unha colección de ensaios e aforismos, Parerga e Paralipomena, que por fin lle deron sona en vida. De carácter intransixente e pouco favorable ó contacto humano, gañou unha merecida fama de irredutible misántropo. Morreu por mor dunha pleurite.
Ideas filosóficas
miniatura|esquerda|200px|Arthur Schopenhauer Na súa obra máis famosa Die Welt als Wille und Vorstellung, Schopenhauer afirmaba a vontade como chave da razón. A súa idea de que sen vontade non hai nada é xeralmente vista como unha expresión clásica do pesimismo filosófico. É criticado por adoptar e defender unha especie de pesimismo de corte romántico que entende a vida como sufrimento. Non obstante, conforme á filosofía oriental, en particular o budismo, a súa obra predica a salvación, a entrega, e a anulación do sufrimento na contemplación estética, na simpatía polos demais, e na vida ascética. Neste sentido recoñecía a superioridade do budismo e do misticismo hindú sobre a teoloxía cristiá dominante na Europa da súa época. A súa admiración por Kant corría en paralelo co desprezo polos idealistas da época. Para el, a representación é a dimensión aparencial da realidade, mais por baixo aparecerá a vontade se se trata de descubrir o que agocha, froito de intuír a vontade propia, irracional na súa propia natureza. A propia vontade non é máis ca un caso da Vontade que invade o mundo (algo así como a entropía da física) e que se manifesta dende os seres inorgánicos ata no ser humano, onde conflúen vontade e representación. A cuestión é que a vontade que busca a súa propia conservación é egoísta, por iso é necesaria a existencia do Dereito para coutala. O coñecemento da realidade posibilita superar o egoísmo e simpatizar co resto da Natureza, nunha sorte de identificación nirvánica.
Río Éufrates
O río Éufrates (nome grego tradicional, en Aramaico Frot/Frat, Persa antigo Ufrat, en árabe الفرات, e en turco Fırat) é un dos ríos que forma a Mesopotamia xuntamente co Río Tigris, onde hoxe se atopa o actual Iraq.
O río formase pola unión de dous afluentes: o Kara (Éufrates Occidental), que nace nas montañas orientais da Turquía ao norte de Ercerun e mailo Murat (Éufrates Oriental), que se orixina no lago Van. O río ten aproximadamente 2.780 km de extensión e a súa porción superior escoa por entre canóns e gargantas para o suroeste a través da Siria e despois do Iraq. Os ríos Khabur e Balikh, que se orixinan tamén na Turquía, xúntanse ao río Éufrates na porción oriental da Siria. Despois diso, ao longo de todo o seu curso, o río Éufratres non recibe máis contribucións doutros corpos de auga. Abaixo de Basra no Sur do Iraq o río únese ao río Tigris para formaren o río Shatt al-Arab, que vai desaugar no Golfo Pérsico.
Samuel Mayo Méndez
Samuel Mayo Méndez, coñecido como Saúl e Pelayo, nado en Santa María de la Vega (Zamora) en 1924 e finado en Mandaio (Oza-Cesuras) o 31 de maio de 1950, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Canteiro. Era un antigo militante das Juventudes Socialistas Unificadas e vivía en Olas (Mesía). Foi un dos guerrilleiros enviados a Francia en 1945 para asistir a cursos de formación guerrilleira. Fora enlace da guerrilla e estivo no monte dende 1946. No verán dese ano creou a II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia (separándose da II Agrupación da Federación de Guerrillas de León-Galicia), da que se converteu en xefe militar con Benigno Fraga Pita como comisario político. Foi reclamado polo Xulgado Militar da Coruña en setembro de 1946. A agrupación foi a responsable de varios asaltos e das mortes dos veciños de Piñor, Montero Cid, falanxista, e Emilio Padrón Cuíñas (o 23 de agosto de 1948); do alcalde de Coles José López Quiroga; e do veciño de Piuca Severo Rubín Pérez. Despois da aniquilación da II Agrupación en Chavaga o 20 de abril de 1949 e a morte de Benigno Fraga na serra de San Mamede oito días despois, Samuel Mayo marchou á Coruña, onde se incorporou a IV Agrupación. En maio de 1950 foi abatido pola Garda civil en Mangoño (Oza-Cesuras).
Costa di Mezzate
Costa di Mezzate é unha comuna italiana da provincia de Bérgamo, Lombardía. Nos seus 5 km² de superficie viven 2.742 habitantes. Concello agrícola no val Cavallina. Sobresae o castelo de Camozzi-Vertova do século XIII.
Ernesto Padín Lorenzo
Traxectoria
Procurador, foi secretario particular do deputado a Cortes por Redondela Francisco de Federico Martínez e xefe de administración do Ministerio de Facenda en Madrid. Foi redactor do diario Mundo e da revista Semana Financiera e colaborou en El Noticiero Español (Pará-Brasil), El Heraldo de Baena (Madrid), Gente Novel (Madrid), El Pueblo, La Revista Popular e El Soplete. Publicou en 1932 ''Amores e dolores. Poesías gallegas'' con prólogo de Ramón Otero Pedrayo. Tiña preparado outro poemario en castelán, Flores y abrojos, do que se publicaron algúns poemas en periódicos. Foi académico correspondente da Real Academia Galega.
Vida persoal
Casou con María Muñoz de la Espada Moya.
Hate Your Friends
Hate Your Friends é o primeiro álbum da banda estadounidense The Lemonheads, editado en 1987 a través do selo Taang! Records.
Festas de Redondela
Festa da coca
250px|miniatura|Baile das Penlas, unha parte da celebración da [[Festa da coca de Redondela.]] A festa da Coca é unha celebración de orixe pagá que ten lugar que ten lugar o día do Corpus Christi. A orixe desta celebración radica na lenda mitolóxica da coca, un ser da mitoloxía galega que vive nas augas do mar ou dos ríos. Foi declarada Festa de Interese Turístico Galego en 2001.
A razón da celebración é a derrota deste animal mitolóxico a mans dos mozos de Redondela. Para lembrar este fito histórico, todos os anos sácase á rúa unha representación da figura da Coca, o dragón mitolóxico. Posteriormente, realízase unha representación da Danza das Espadas e o Baile das Penlas, na que se representa a derrota do monstro a mans dos mozos redondeláns.
Ademais destas celebracións, engádese as celebracións relixiosas do Corpus Christi con procesións pola vila. Tamén dende 1950 o centro da vila engalánase coas tradicionais alfombras de flores e area sobre as principais rúas do centro urbano.
Festa dos maios
Os maios, termo que provén do mes maio, é unha festa popular galega que forma parte do chamado Ciclo do Maio, época de exaltación da natureza co gallo do comezo da primavera, a chegada do bo tempo e o florecer da vexetación caduca típica do clima galego. Todos os anos en Redondela celébrase dita festividade, coa construción dos chamados maios, estruturas florais compostas por fiuncho, flores, cascas de ovo e outros elementos naturais. Celébrase tamén un concurso de coplas, composicións satíricas que critican os feitos máis relevantes do ano tanto a nivel local coma internacional.
Esta festividade non só se celebra en Redondela, senón que tamén son célebres as festas dos maios de Ourense, Pontevedra, Allariz, Pontedeume ou O Grove.
Festas gastronómicas
Redondela conta con catro principais festas gastronómicas, nas que ademais de degustar o produto protagonista da festa, celébranse concursos gastronómicos. A máis coñecida é a Festa do choco, que adoita celebrar na primeira semana de maio, e que é dende o ano 2001 Festa de interese turístico de Galicia. Outras festas de interese son Festa do mexillón, celebrada en Chapela durante a primeira semana do mes de setembro; a Festa da mazá, celebrada en Negros a primeira quincena de outubro; e a Festa da orella de Cedeira, celebrada na primeira semana de xaneiro.
Sinsal Audio
O Festival Sinsal é un festival de música alternativa, experimental, e minimalista, entre outros estilos, que se celebra en diversos lugares da xeografía galega, entre eles a San Simón, na parroquia de Cesantes. A súa característica máis peculiar é que non ten cartel, isto é, que as bandas que actúan no festival non se coñecen por adiantado senón unha vez os asistentes estean no lugar.
Dende a súa primeira edición reuniu a bandas da talle de Alt-J, Triángulo de Amor Bizarro, Unicornibot, Maïa Vidal, Jane Joyd, Alela Diane, Christian Kjellvander, Nite Jewel ou Das Kapital, entre outros. miniatura|Compañía Jatoba ([[Brasil).]]
Festival Internacional de Títeres
miniatura|Monicreques.
O Festival Internacional de Títeres de Redondela é un festival cultural de arte, música e titiriteiros que se celebra dende o ano 2000. O evento, organizado pola Concellaría de Cultura do concello e pola Asociación Xente Titiriteira, vénse celebrando a finais do mes de maio nas prazas e parques do centro da vila. Dende a súa primeira edición, tiveron actuado compañías de diferentes países arredor do mundo, como Reino Unido, Bulgaria, Arxentina, Portugal ou Rusia, entre outros. Na edición do 2012 superáronse os 30.000 asistentes. miniatura|Escultura na rúa, en [[Arte lixo.]]
Palas de Rei
Palas de Rei é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Ulloa. Segundo o IGE en 2014 tiña 3.601 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Historia
No concello consérvanse restos prehistóricos, como mámoas, dolmens e castros. Trala romanización, o lugar estaba atravesado por unha vía romana cara a Lugo. No século VI pertencía ao condado de Ulliensis.
Na Idade Media o camiño de Santiago trouxo, amais do estilo románico, a prosperidade á vila, que aparece citada no Códice Calixtino. Na parroquia de Vilar de Donas está a Igrexa románica de Vilar de Donas, de orixe monástica. A fundación do mosteiro atribúeo a tradición a unhas donas (representadas nas pinturas góticas da capela maior), co que se explicaría o topónimo. En realidade, o seu fundador foi Arias Pérez de Monterroso, a mediados do século XII.
Consérvanse restos de fortalezas, torres, castelos, pazos e casas brasonadas, como a casa-torre de Filgueira, a casa-torre de Fontecuberta; o Pazo de Laia (que conserva o escudo de armas dos condes de Traba, antecesores do fundador de Pambre), a casa de Ulloa (cos escudos dos Saavedra, Montenegro, Gaioso e Deza), o pazo Mariñao, a fortaleza do Castro de Seixas (en Merlán, de onde procede a liñaxe dos Vázquez de Seixas), o pazo de Pacheco e o castelo de Pambre, erguido por Gonzalo Ozores de Ulloa cara a 1375,unha das fortalezas mellor conservadas de Galicia, que resistiu a Gran Guerra Irmandiña en 1467.
Na segunda guerra carlista Palas de Rei foi un dos poucos concellos nos que triunfou a sublevación en 1846, constituíndose unha Xunta Revolucionaria.
O mesmo que noutros moitos lugares de Galicia, no 1936 en Palas tamén tiveron lugar asasinatos, como o de Camilo Díaz Baliño.