cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pina Bausch
Creacións
• 21 abr 1974, dom – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Iphigenie auf Tauris [Ifixenia en Tauris] – Tanzoper von Pina Bausch Música: Christoph W. Gluck
• 2 xun 1974, dom – Wuppertal (DE) – Zwei Krawatten [Dúas garavatas]
• 23 maio 1975, sex – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Orpheus und Eurydike [Orfeu e Eurídice] – Tanzoper von Pina Bausch Música: Christoph W. Gluck
• 3 dec 1975, cua – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Frühlingsopfer: Wind von West + Der zweite Frühling [A segunda xuventude] + Das Frühlingsopfer [A consagración da primavera] Música: Igor Strawinsky
• 15 xun 1976, ter – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Die sieben Todsünden [Os sete pecados capitais] – Tanzabend von Pina Bausch I. Die sieben Todsünden der Kleinbürger / II. Fürchtet Euch nicht Música: Kurt Weill. Texto: Bertolt Brecht.
• 8 xan 1977, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Blaubart – Beim Anhören einer Tonbandaufnahme von Béla Bartóks Oper "Herzogs Blaubarts Burg" [Barba-Azul – Escoitando unha gravación da ópera de Béla Bartok "O castelo de Barba-Azul"]
• 26 maio 1977, qui – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Komm tanz mit mir [Ven danzar comigo]
• 30 dec 1977, sex – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Renate wandert aus [Renata emigra] – Operette von Pina Bausch
• 9 dec 1978, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Kontakthof [Patio de encontros]
• 12 maio 1979, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Arien [Arias]
• 4 dec 1979, ter – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Keuschheitslegende [A lenda da castidade]
• 18 maio 1980, dom – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – 1980 – Ein Stück von Pina Bausch [1980 – Unha peza de Pina Bausch]
Mesa de debuxo
150px|miniatura|dereita|Mesa de debuxo moderna con [[tecnígrafo.]] Unha mesa de debuxo ou un taboleiro de debuxo é unha prancha de madeira ou contraplacado (tamén pode ser metálica ou de plástico) de diferentes dimensións, estritamente rectangular, onde se pode fixar unha folla de papel para facer un debuxo técnico ou artístico.
Pina Bausch
Creacións
• 17 xun 1982, qui – Amsterdam (NL) – Holland Festival – Koninklijk Theater Carré – Walzer [Valsas] En coprodución con Holland Festival
Mesa de debuxo
Debuxo técnico
150px|miniatura|dereita|Mesa de debuxo de finais do século XIX.
No marco do debuxo de planos ou de arquitectura, agora substituído polo CAD ou DAO e outras aplicacións informáticas, á mesa de debuxo podía aplicarse nos bordos un T, mediante o que se podían debuxar liñas rectas paralelas ou perpendiculares.
Pina Bausch
Creacións
• 30 dec 1982, qui – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Nelken [Cravos] • 16 maio 1983, seg – München (DE) – München Theaterfestival – Zelt im Englischen Garten – Nelken [segunda estrea]
Mesa de debuxo
Debuxo técnico
Comercialízanse taboeiros de debuxo de plástico, que incorporan un sistema para a fixación do papel e unhas regras para trazar liñas rectas paralelas ou perpendiculares, dedicadas a alumnos de escolas técnicas ou de afeccionados.
O nivel máis alto da mesa de debuxo é a "mesa profesional", coa a altura e a inclinación axustábeis facilmente cun contrapeso e un pedal, e que pode ser equipada cun paralex, unha ferramenta para debuxar, utilizada por deseñadores e arquitectos antes da chegada dos ordenadores.
Pina Bausch
Creacións
• 13 maio 1984, dom – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Auf dem Gebirge hat man ein Geschrei gehört [Sobre a montaña ouviuse un grito]
• 31 mar 1985, dom – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Two Cigarettes in the Dark
• 14 maio 1986, qua – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Viktor En coprodución con Teatro Argentina e Stadt Rom
Mesa de debuxo
Debuxo artístico
No debuxo artístico, a mesa de debuxo serve como soporte para:
Pina Bausch
Creacións
• 21 mar 1987, sab – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Ahnen [Antepasados]
• 17 dec 1989, dom – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Palermo Palermo En coprodución co Teatro Biondo Stabile, Palermo e Andres Neumann International
• 27 abr 1991, sab – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Tanzabend II [Programa de danza II] En coprodución con Festival de Otoño, Madrid
• 16 xan 1993, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Das Stück mit dem Schiff [A peza co barco]
• 12 feb 1994, sab – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Ein Trauerspiel [Un xogo triste] En coprodución con Wiener Festwochen
• 13 maio 1995, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Danzón
• 11 maio 1996, sab – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Nur Du [Só ti] En coprodución com University of California, Los Angeles; Arizona State University; Berkeley University of California; University of Texas, Austin; Darlene Neel Presentations; Rena Shagan Associates, Inc.; The Music Center Inc.
• 12 feb 1997, cua – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Der Fensterputzer [O limpador de xanelas] En coprodución con Hong Kong Arts Festival Society e Goethe-Institut Hong Kong
• 4 abr 1998, sab – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Masurca Fogo En coprodución con EXPO 98 Lissabon e Goethe-Institut Lisboa
• 10 abr 1999, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – O Dido En coprodución con Teatro Argentina, Roma e Andres Neumann International
• 25 fev 2000, sex – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Kontakthof mit Damen und Herren ab '65' [Patio de encontros con señoras e señores maiores de 65 anos]
• 5 maio 2000, sex – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Wiesenland En coprodución con Goethe-Institut Budapest e Théâtre de la Ville Paris
• 12 maio 2001, sab – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Água En coprodución co Brasil, Goethe-Institut São Paulo e Emilio Kalil
• 25 abr 2002, qui – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Für die Kinder von gestern, heute und morgen [Para os nenos de onte, hoxe e mañá]
• 21 mar 2003, sex, 19h30 – Wuppertal (DE) – Opernhaus – Nefés En coprodución con International Istanbul Theatre Festival e Istanbul Foundation of Culture and Arts
• 15 abr 2005, sex – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Rough Cut [Corte bruto] En coprodución con LG Arts Center e Goethe-Institut Seoul, Corea
• 11 maio 2006, qui, 19h30 – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Vollmond [Lua chea]
• 18 maio 2007, sex, 19h30 – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Bamboo Blues En coprodución con Goethe-Institut India
• 30 maio 2008, sex, 19h30 – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – 'Sweet Mambo'
• 7 nov 2008, sex, 19h30 – Wuppertal (DE) – Schauspielhaus – Kontakthof mit Teenagern ab '14' [Patio de encontros con mozos por riba de 14 anos]
• 12 xun 2009, sex, 19h30 – Wuppertal (DE) – Opernhaus – "… como el musguito en la piedra, ay si, si, si..." ["... wie das Moos auf dem Stein..."] En coprodución co Festival Internacional de Teatro Santiago a Mil, Chile e con apoio de Goethe-Institut Chile. En colaboración con Andres Neumann International
Montejo de Tiermes
Montejo de Tiermes é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 188 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 167,27 km².
Isle Royale
Isle Royale é unha illa dos Grandes Lagos, situada no noroeste de Lago Superior, e parte da Estado de Míchigan. A illa e as 450 illas máis pequenas e augas circundantes conforman o Parque Nacional Isle Royale.
A illa ten 72 lm de longo e 14 de largo, cunha superficie de 535´43 km², polo que é a illa natural máis grande do Lago Superior, a segunda illa máis grande nos Grandes Lagos (logo da Illa Manitoulin), a terceira máis grande nos Estados Unidos contiguos (logo de Long Island e Pai Island), e a 33ª illa máis grande dos Estados Unidos. Está definido pola Oficina do Censo dos Estados Unidos como zona censal 9603 do Keweenaw County, Míchigan. No censo do 2000 non había unha poboación permanente. Despois de que a illa convertésese nun parque nacional, a algúns residentes permitíuselles quedar, e algunhas concesións seguen vixentes. Transbordadores desde Míchigan e Minnesota desembarcan en Rock Harbor no extremo leste da illa, ten un hotel, camping e centro de información. Os transbordadores de Minnesota tamén desmbarcan en Windigo no extremo oeste, que ten un centro de visitantes e un camping.
Xeografía
En 1875, Isle Royale separouse de Keweenaw County, como un condado independente, "Isle Royale County". En 1897, o condado disolveuse e a illa reincorporouse ao condado de Keweenaw. O punto máis alto da illa é Monte Desor con 425 m., ou aproximadamente 240 m. sobre o nivel do lago.
Isle Royale está a aproximadamente 24 km da costa do lago no Canadá e Minnesota, (preto da cidade de Thunder Bay, Ontario), e está a 90 km. da costa de Míchigan, na Península Keweenaw. Hai servizos de transbordador de pasaxeiros de tempada á illa desde Grand Portage, Minnesota, Copper Harbor, Míchigan, e Houghton, Míchigan. Tamén hai un servizo estacional de hidroavións. Non hai estradas na illa, e os vehículos ou dispositivos con rodas, que non sexan cadeiras de rodas, non están permitidos. Rock Harbour ten carritos con rodas dispoñibles para trasladar as súas pertenzas persoais do porto deportivo de Rock Harbor ás cabanas e ao hotel. Ademais, o Servizo de Parques Nacionais emprega tractores e algúns jeeps da Segunda Guerra Mundial para mover artigos ao redor da área da estación de guardabosques en Windigo, Rock Harbor e Illa Mott.
A capa superior do chan tende a ser delgada, o que favorece ás árbores que teñen patróns de raíz horizontal como abeto balsámico, abeto branco e abeto negro.
Lagos interiores
O lago Siskiwit é o lago máis grande da illa. Ten unha auga fría e clara, que é relativamente baixa en nutrientes. O lago Siskiwit contén varias illas, incluída Illa Ryan, a máis grande, que contén Moose Flats, un estanque estacional, que contén Moose Boulder. Cando Moose Flats é un estanque, Moose Boulder convértese na illa máis grande do lago máis grande da illa máis grande do lago máis grande da illa máis grande do lago máis grande do mundo.
Historia
A illa era un territorio de caza común para os pobos orixinarios das proximidades de Minnesota e Ontario. É necesario unha viaxe en canoa de 21 km. para chegar ao extremo oeste da illa desde o continente.
En tempos prehistóricos, extraíanse grandes cantidades de cobre en Isle Royale e na próxima Península Keweenaw. A rexión está marcada por antigos pozos de minas e gabias de ata 6 m. de profundidade. As probas de Carbono-14 dos restos de madeira atopados nas tomas de artefactos de cobre indican que teñen polo menos 5.700 anos de antigüidade. En Minería Prehistórica do Cobre na Rexión do Lago Superior, publicada en 1961, Drier e Du Temple estimaron que se extraeron máis de 750.000 toneladas de cobre da rexión. Con todo, David Johnson e Susan Martin sosteñen que a súa estimación baseouse en suposicións esaxeradas e inexactas. En 1670, un misionero xesuíta chamado Dablon publicou unha conta de "unha illa chamada Menong, famosa polo seu cobre." Menong, ou Minong, era o termo nativo da illa, e é a base do nome de Minong Ridge na illa.
Isle Royale foi entregada aos Estados Unidos polo Tratado de 1783 tratado con Gran Bretaña, pero os británicos conservaron o control ata logo da Guerra de 1812, e os pobos Ojibwa consideraban que a illa era o seu territorio. Os Ojibwas cederon a illa aos Estados Unidos no Tratado de la Pointe de 1842, coa Banda de Grand Portage sen saber que nin eles nin Isle Royale estaban en territorio británico. Coa aclaración dos Ojibwas do Tratado Webster-Ashburton de 1842 que se asinou antes do Tratado da Pointe, os ojibwas reafirmaron o Tratado da Pointe de 1842 no Acordo de Isle-Royale de 1844, coa Grand Portage Band asinando o acordo como unha adición ao tratado de 1842.
A mediados da década de 1840, un informe de Douglass Houghton, o primeiro xeólogo estatal de Míchigan, desencadeou un boom do cobre no estado e abríronse as primeiras minas de cobre modernas na illa. A evidencia dos esforzos mineiros anteriores estaba en todas partes, na forma de moitos martillos de pedra, algúns artefactos de cobre e lugares onde o cobre fora parcialmente traballado na rocha pero deixado no seu lugar. Os antigos pozos e trincheiras levaron ao descubrimento de moitos dos depósitos de cobre que se extraeron no século XIX. A lexanía da illa, combinada coas pequenas vetas de cobre, causou a maior parte das minas do século XIX agotáranse rapidamente. Entre os mineiros e os madeireiros comerciais, gran parte da illa foi deforestada a fins do século XIX. Unha vez que a illa converteuse nun parque nacional en 1940, a corta de árbores e outras actividades de explotación terminaron e o bosque comezou a rexenerarse.
A illa foi unha vez o sitio de varias pesquerías de troita de lago e peixe branco, así como dalgúns recursos. Hoxe, non ten habitantes permanentes, as pequenas comunidades de pescadores escandinavos foron eliminadas polo Servizo de Parques Nacionais dos Estados Unidos (NPS) despois de que a illa converteuse nun parque nacional na década de 1930. Preto de 12 familias teñen contratos de arrendamento para sempre para as súas cabanas e reclaman a Isle Royale como a súa herdanza, e varios pescadores descendentes pescan nas augas de Isle Royale comercialmente. O extremo occidental da illa alberga varios naufraxios que son moi populares entre os mergulladores, incluído o SS America. O NPS Submerged Resources Center mapeou os 10 máis famosos naufraxios dentro do parque, e publicou Shipwrecks of Isle Royale National Park; The Archeological Survey, que ofrece unha visión xeral da historia marítima da área.
Domingo Quiroga
Domingo Antonio Quiroga Ríos, nado na Coruña o 27 de xuño de 1900 e finado na mesma cidade o 4 de outubro de 1991, foi un investigador e xornalista galego, experto pesqueiro, e defensor dunha pesca responsábel e da protección do medio ambiente mariño.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Santiago de Compostela sete cursos, pero abandonou para emigrar. Entre 1920 e 1930 permaneceu en EEUU, México e Cuba, traballando como redactor de Eco de Galicia (da que foi subdirector) e Heraldo de Galicia e como colaborador de El País. Foi fundador da Alianza Republicana Española de Cuba en 1929. Ao seu regreso a Galicia en 1930 retomou os seus traballos na prensa en El Noroeste. Na República aprobou as oposicións a administrativo da Subsecretaría da Mariña Civil en 1933, sendo destinao primeiro a Ribeseya, pasando posteriormente á Delegación Marítima da Coruña e en 1936 á Axudantía de Mariña de Noia. Colaborou en La Voz de Galicia e Industrias Pesqueras e foi correspondente de periódicos de Cuba en Galicia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 refuxiouse en Vilagarcía de Arousa onde foi detido o 25 de agosto. Foi sometido a consello de guerra na Coruña e condenado a prisión. Estivo recluído na prisión provincial da Coruña. En maio de 1938 foi cesado como auxiliar de oficinas da Mariña Civil. Despois da guerra foi xulgado polo Tribunal Especial de Represión da Masonería e do Comunismo e inhabilitado. Exiliouse en Cuba.
En 1955 foi nomeado Oficial de Pesquerías pola FAO, dous anos despois foi trasladado ao Esquema de Integración Centroamericana, con residencia no Salvador, e en 1958, tamén pola FAO, foi enviado ao Instituto Nacional de Pesca de Cuba. Dende 1961 ata 1965 permaneceu no Instituto Nacional de Pesca de Ecuador. Experto mundial en recursos pesqueiros pola FAO (Organización das Nacións Unidas para a Alimentación e a Agricultura), foi o primeiro presidente da Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia (ADEGA) e cofundador da Asociación de Armadores da Coruña. Ademais, tivo un papel sobranceiro na defensa dos recursos naturais e do medio ambiente de Galicia.
A partir de 1968 foi escritor habitual en La Voz de Galicia dende a columna titulada "Panes y Paces", chamou a atención sobre a necesidade de preservar a integridade ambiental da nosa costa, defendendo a pesca e os pescadores artesanais fronte á actividade pesqueira intensiva.
Vida persoal
Casou con Aida Lorenzo Rodríguez (finada o 2 de marzo de 1994) e foi pai de Ricardo e Héctor Quiroga Lorenzo.
Leis de Clarke
As leis de Clarke son tres leis que o escritor británico de ciencia ficción Arthur C. Clarke (1917-2008) formulou ao redor do avance científico, e enuncian o seguinte:
Clarke formulou a primeira destas leis no ensaio Hazards of Prophecy: the Failure of Imagination, que se atopa no libro Profiles of the Future (1962).
Nunha edición revisada dese mesmo libro (de 1973), Clarke desenvolveu a segunda lei e propuxo a terceira, coa idea de redondear o número: «Se tres leis foron suficientes para Newton, modestamente decido parar aquí», agregou.
Destas leis, a máis amplamente coñecida é a terceira.
Cara
O termo cara pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
18 de xuño
O 18 de xuño é o 169º día do ano do calendario gregoriano e o 170º nos anos bisestos. Quedan 196 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Raymond Radiguet.
Mortes
miniatura|100px| José Saramago.
Notas
Os 366 días do ano
20 de novembro
O 20 de novembro é o 324º día do ano no Calendario Gregoriano e o 325º nos anos bisestos. Quedan 41 días para rematar o ano.
Nacementos
thumb|150px|Joe Biden
Mortes
miniatura|100px|dereita|Lev Tolstoi.
Outros
Os 366 días do ano
Smiley
miniatura|dereita|Smiley típico. Un smiley, que vén do inglés to smile (en galego 'sorrir'), é unha representación esquemática dunha face riseira, as máis das veces de cor amarela, con dous puntos negros como ollos e medio círculo mostrando unha expresión de completa felicidade. Ás veces úsase «smiley» como sinónimo de emoticona, aínda que non o é, pois non todas as emoticonas son smileys.
Volta a Portugal
200px|Xeografía de Portugal Xeografía de Portugal A Volta a Portugal (oficialmente: Volta a Portugal em Bicicleta / Liberty Seguros é unha carreira ciclista por etapas, organizada pola empresa Lagos Sports, que se disputa en Portugal polo xeral a mediados do mes de agosto. Creada en 1927, até 2015 téñense celebrado 77 edicións desta proba. A carreira consta dunha prólogo e 10 etapas, rematando a última delas en Lisboa. Adoita haber unha etapa contra o reloxo e cando menos dúas etapas con final en alto (son tradicionais as etapas con ascensión final ó alto da Senhora da Graça e ó alto da Torre). Entre 1940 e 1980 a carreira duraba 3 semanas. A pesar de ser unha proba con moita tradición, a Volta a Portugal quedou colocada entre o grupo de carreiras de segundo nivel en 2005, coa creación do circuíto UCI ProTour. Actualmente forma parte do UCI Europe Tour coa categoría 2.1.
Xerseis
Estes son os xerseis que distinguen ós líderes das distintas clasificacións:
Palmarés
O galego David Blanco ostenta o récord de vitorias definitivas con 5, seguido do portugués Marco Chagas con 4, e dos tamén portugueses Joaquim Agostinho e Alves Barbosa con 3. Namentres, o campión nas últimas dúas edicións é o español Raúl Alarcón.
Montenegro de Cameros
Montenegro de Cameros é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 83 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 55,32 km².
Independentistes dels Països Catalans
Independentistes dels Països Catalans (IPC) foi unha agrupación política independentista catalá.
Historia
Os Independentistes dels Països Catalans nacen no ano 1979 a raíz da fusión entre dúas formacións políticas: o PSAN-Provisional e a Organització Socialista d'Alliberament Nacional (OSAN), unha formación que consideraba a Cataluña do Norte o seu ámbito principal de acción. Carles Castellanos foi o dirixente máis destacable.
Vai manter unhas estreitas relacións con outras formacións independentistas, moi especialmente vascas (Herri Batasuna) e galegas (Unión do Povo Galego). O seu órgano foi Lluita (diferente do órgano homónimo editado polo PSAN-oficial). Promove a fomación, ben en solitario, ben con outras organizacións independentistas, dunha serie de plataformas sectoriais de base ampla, como por exemplo os Comitès de Solidaritat amb els Patriotes Catalans (CSPC), o Col·lectiu d'Obrers en Lluita (COLL), os Grups de Defensa de la Llengua, Dones Independentistes.
A partir de 1983 participa no proceso de formación dunha organización independentista de masas, materializada en 1985 no Moviment de Defensa de la Terra (MDT). As tensions entre IPC e o PSAN provocarán a ruptura do MDT en 1988, escindido en dúas plataformas do mesmo nome (MDT-PSAN e MDT-PIC). Posteriormente, vaise diluír no Moviment de Defensa de la Terra.
José Gonçalo Herculano de Carvalho
José Gonçalo Herculano de Carvalho, nado en Coímbra o 19 de xaneiro de 1924 e finado en Coímbra o 26 de xaneiro de 2001, foi un lingüista, lusitanista e romanista portugués.
Traxectoria
Herculano de Carvalho estudou en Lisboa entre 1941 e 1945, foi profesor de lingua portuguesa na Universidade de Zúric entre 1946 e 1949, con Jakob Jud e Arnald Steiger, e en 1950 foi profesor asistente da Universidade de Coímbra, doutorándose en 1953, con Coisas e palavras: Alguns problemas etnográficos e linguísticos relacionados com os primitivos sistemas de debulha na Península Ibérica, e en 1958 escribiu Fonologia mirandesa, xa catedrático en Coímbra. Interesado tamén nos estudos camonianos entre 1948 e 1987 publicou seis traballos sobre Luís de Camões.
Locrian
Locrian é unha banda estadounidense de música experimental/drone rock formada en Chicago, Illinois, a finais de 2005. No presente o grupo está baseado en Chicago e en Baltimore, Maryland. A banda está composta por Terence Hannum (sintetizadores, voces, tape loops), Steven Hess (batería, electrónica) e André Foisy (guitarras, tape loops, e electrónica). O grupo incorpora influencias de múltiples xéneros como o ambient, o black metal, o noise, o drone, o industrial e a electrónica, e cita a One Eyed God Prophecy, Uranus, Yes, Genesis, Brian Eno, e Robert Fripp como influencias. As letras e as portadas de Locrian evocan imaxes distópicas e apocalípticas. O grupo leva publicados seis álbums de estudio e tres álbums colaborativos.
As Barrosas
Co topónimo As Barrosas podémonos referir a varios lugares de Galicia:
Salientia
Salientia é un clado de anfibios que inclúe ás ras e os sapos modernos (anuros) e a todas as formas fósiles relacionadas, sendo Triadobatrachus, do triásico inferior de Madagascar, o representate máis antigo do grupo.
Salientia é o grupo irmán de píntegas e tritóns (urodelos ou caudados) cos que forma o clado Batrachia] (batracios).
Cladograma
Cladograma baseado en Marjanović & Laurin (2007).
Apocalipse (homónimos)
O termo Apocalipse pode facer referencia a:
Synyster Gates
Brian Elwin Haner, Jr., nado en Huntington Beach (California) o 7 de xullo de 1981, é o guitarrista líder da banda de rock estadounidense Avenged Sevenfold, tamén coñecido como Synyster Gates ( ou Syn ).
Traxectoria
Brian Elwin Haner é fillo de Jan Gera e Brian Haner (Sr.). O seu pai e tamén coñecido por “Papa Gates” ou “Guitar Guy”, e participou varias veces nos álbums de Avenged Sevenfold como guitarrista. Ten dous irmáns chamados Brent e McKenna e un medio irmán Johnny. É o único membro de Avenged Sevenfold que non estudou en Huntington High School, senón que o fixo no Mayfair High School. Entrou na banda a través de The Rev, o cal coñeceu nunha tenda de metal e tras falar e descubrir que ambos eran músicos fixéronse inseparables. Estudou no Instituto de Músicos en Hollywood como parte do programa GIT ( Guitar Institute of Tecnology ) onde estudou guitarra jazz. Os seus avós déronlle a súa primeira guitarra cando tiña 10 anos, comeza aprendendo a tocar vendo vídeos e lendo libros, algo que destaca sendo o seu pai un recoñecido guitarrista e compositor. A primeira canción que aprendeu a tocar foi “Stairway to Heaven”, e con 12 anos xa sabía tocar cancións de oído.
En maio de 2010 casa con Michelle DiBenedetto (irmá xemelga de Valary DiBenedetto, esposa de M. Shadows). É alérxico ás abellas e ten unha cadela chamada Pinkly. Dirixe xunto coa súa esposa unha liña de roupa chamada “Syn Gates Clothing”. A súa primeira tatuaxe foi un número 1 no dedo polgar dunha man. Trala morte de The Rev tatuouse no peito FOREVER na súa honra.
Carreira musical
Con 18 anos, The Rev invítao a formar parte de Avenged Sevenfold, acepta e abandona os seus estudos. O seu nome artístico inventouno de forma esporádica, segundo conta no DVD All Excess, cando ía bébedo en coche con The Rev polo parque e dixo sen saber por que: “Son Synyster Gates, e son fodidamente abraiante”.
Tamén participou nunha banda chamada Pinkly Smooth como guitarrista, que formaron en 2001 en Huntington Beach, xunto a The Rev como vocalista e tocando o piano, Buck Silverspur no baixo, Justin Meacham no piano e D-Rock na batería. Sacaron un álbum chamado Unfortunate Snort coa discográfica Bucktan Records. Tralo falecemento de The Rev as ideas dun novo proxecto do grupo despareceron, mais Synyster Gates pensou na posibilidade de remasterizar Unfortunate Snort e relanzar o álbum.
Grande Porto
Grande Porto Localización do Grande Porto
Synyster Gates
Carreira musical
Gates cita coma os seus guitarristas favoritos e maiores influencias Django Reinhardt, Yitzhak Rochin, Francis Canavan, Frank Gambale, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Tony Iommi, Brian May, Slash, Kirk Hammett, Dimebag Darrell, Randy Rhoads, Zakk Wylde, Alexi Laiho, Jani Liimatainen e John Petrucci.
Grande Porto
O Grande Porto é unha subrexión estatística portuguesa, parte da rexión Norte. Espinho pertence ao distrito de Aveiro, mais os restantes municipios pertencen ao distrito do Porto. Limita ao norte co Cávado, ao leste co Ave e o Tâmega, ao sur co Entre Douro e Vouga e o Baixo Vouga e ao oeste co océano Atlántico. Área: 817 km². Poboación (INE 31/12/2004): 1 472 176. Comprende 9 concellos:
Synyster Gates
Carreira musical
O 12 de decembro de 2012, Brian Haner (o seu pai) publica o seu álbum Alone, no que Synyster Gates traballou como produtor. En xaneiro de 2013, presenta na exposición de produtos musicais, NAMM, celebrada en Estados Unidos a súa propia liña de amplificadores chamada Hellwin Amps coa colaboración da marca de guitarras Schecter, a mesma marca coa que ten a súa liña e guitarras.
Grande Porto
A rexión NUTS III Grande Porto é distinta da Área Metropolitana do Porto, que conten estes e outros concellos, tales como Trofa, Santo Tirso e São João da Madeira, pertencentes a rexións estatísticas distintas.
Synyster Gates
Guitarras
Actualmente é patrocinado por Schecter Guitars, e fabrican modelos especiais para el. Algúns dos modelos utilizados son:
Amplificadores e efectos
Usou Bogner, Marshall, Mesa/Boogie e outros moitos amplificadores no estudio, mais ultimamente nos concertos víuselle usar Bogner.
Canaval
O topónimo galego Canaval, ao igual que Canedo, fai referencia a un lugar poboado de canas. Pode referirse a:
HANS
180px|miniatura|1: HANS; 2: Tirante (un a cada lado); 3: Clip (un a cada lado); 4: Soporte de ombreiros. HANS é a abreviatura de Head And Neck Support (en galego: Soporte para cabeza e pescozo). Este dispositivo, relativamente novo no mundo do motor, ten por obxecto reducir considerablemente o risco de lesións e fracturas cervicais provocadas pola enorme desaceleración que sofren os pilotos de automobilismo ao chocar bruscamente a altas velocidades. Tamén é útil en golpes laterais xa que impide que a cabeza do piloto se golpee contra os bordos do habitáculo do piloto, en caso de accidente.
150px|miniatura|[[Ken Schrader, piloto de NASCAR, colocándose o HANS.]]
Fabrícanse principalmente con fibra de carbono e teñen un peso de entre uns cincocentos e seiscentos gramos. O HANS colócase sobre os ombreiros e tras a caluga do piloto, quen vai á súa vez ancorado ao casco e ao respaldo do asento do vehículo mediante cintos e ganchos. A pesar de que son practicamente imprescindibeis para evitar lesións graves, presenta diversos inconvenientes. Este dispositivo limita moito o movemento do pescozo dentro do coche, polo que os pilotos deben exercitar e incrementar a forma física dos músculos do pescozo e ombreiros para evitar cambras e dores musculares. Doutra banda, a maior número de cintos e ancoraxes que posúa o piloto, maior será o tempo que tarde en abandonar o vehículo en caso de accidente ou incendio.
No entanto, e a pesar destas desvantaxes, os beneficios son tales e a súa eficacia tan demostrada que se fixo obrigatorio na Fórmula 1 desde a tempada. Noutros deportes, como o Campionato do Mundo de Rally, tamén son obrigatorios.
Historia
A invención do HANS foi realizada polo profesor estadounidense de biomecánica da Universidade de Míchigan Robert Hubbard, quen o desenvolveu na década dos 80. Deseñou este dispositivo como consecuencia do accidente mortal que sufriu un piloto amigo seu, no que por mor da forte desaceleración se fracturou os ósos cervicais.
Normalmente os accidentes que provocan danos cervicais adoitan provocar a morte do piloto, aínda que en ocasións algúns logran sobrevivir como é o caso do piloto de NASCAR Ernie Irvan.
O Dr. Robert Hubbard colaborou coa compañía General Motors no seu programa de seguridade automobilística. O seu primeiro prototipo foi desenvolvido en 1985 e foi sometido a probas de choque en 1989, logrando reducir a enerxía liberada tras o impacto nun 80%.
O Dr. Hubbard fundou a empresa Hubbard Downing Inc. que se encargou do desenvolvemento, fabricación, manufactura, venda e promoción do HANS en 1991.
Resultados
Unha das primeiras persoas en comprobar a eficacia do HANS foi o gobernador de Carolina do Norte Mike Easley. No ano 2003 o gobernador estaba competindo nunha carreira benéfica, cando perdeu o control do seu vehículo chocando contra o muro a uns 200 km/h. Afortunadamente saíu ileso do accidente e apenas unha hora máis tarde volveu subirse a outro automóbil.
O primeiro piloto en comprobar a eficacia do HANS na Fórmula 1 foi Fernando Alonso, durante o Gran Premio do Brasil de 2003. Mark Webber sufriu un accidente antes e deixou a pista chea de restos. Pouco despois pasou Fernando Alonso que ía a uns 250 quilómetros por hora, pero chocou cunha das rodas de Mark Webber, chocando a continuación contra un muro a 200 km/h e realizou 3 trompos, quedando o coche inutilizable. A carreira parouse totalmente e Fernando Alonso puido quedar en terceira posición, porque cando se para a carreira antes de que chegue o final descóntase unha volta. Finalmente Alonso só sufriu unha dor na perna, e salvouse de facerse moito dano no pescozo grazas a este aparello.
Ese mesmo ano, a Ralph Asinan, nos libres do Gran Premio de Hungría de 2003 desprendéuselle o alerón traseiro e chocou lateralmente a 250 Kmph. Só quedou inconsciente por un momento.
Ralf Schumacher no Gran Premio dos Estados Unidos de 2004 sufriu unha picada na roda traseira e impactou a 250 quilómetros por hora pola parte de atrás do coche, e librouse de sufrir unha rotura de pescozo porque as forzas G poderían haberlle xogado moi mala pasada. grazas ao HANS, o seu pescozo quedou suxeito e non sufriu feridas nesa parte do corpo, aínda que se partiu 2 vertebras.
Yuji Ide no Gran Premio de San Marino de 2006, catapultou a Christijan Albers e fixo que dese 3 voltas de campá, chegando a súa cabeza a rozar a grava. Christijan Albers só declarou que a Fórmula 1 é cada vez máis segura e que non había porque preocuparse.
Durante o Gran Premio do Canadá de 2007 o piloto Robert Kubica do equipo BMW Sauber perdeu o control do seu monopraza, chocando de fronte contra un muro de formigón a 300 km/h, tras o cal realizou unha volta de campá para terminar semienvorcado na pista. Tras realizar un exame médico no hospital só lle detectaron algunhas contusións e unha escordadura de nocello. Foi un accidente similar ao que lle custou a vida a Roland Ratzenberger.
Unhas semanas máis tarde na GP2, no circuíto francés de Magny-Cours, Ernesto Viso sufriu un espectacular accidente ao saír voando o seu monopraza e chocar contra un muro. Só sufriu contusións e un brazo dorido. Ernesto nunha entrevista posterior revelou que moi probablemente o HANS salvara a súa vida.
Heikki Kovalainen, durante o Gran Premio de España de 2008, meteu medio coche dentro da barreira de pneumáticos a 150 kmph. Ao día seguinte, Heikki saíu do hospital.
Timo Glock na cualificación do Gran Premio do Xapón de 2009. Debido a un erro de piloto, foise longo na última curva do circuíto (que é unha curva demasiado aberta) e chocou a uns 200 quilómetros hora. Foi un accidente tan forte que Timo non puido evitar meter a cabeza baixo o muro de pneumáticos, o cal sen o HANS puido haberlle roto o pescozo. Só sufriu unha rotura de vértebra e unha brecha na perna, pero nada no pescozo.
Durante o transcurso do Gran Premio de Europa de 2010 o piloto de GP2 Josef Kral sufriu un espectacular accidente no Circuíto urbano de Valencia logo de saír voando, catapultado tras chocar contra a parte posterior do monopraza de Rodolfo González. Ao "aterrar", sufriu un forte golpe seco nas costas que lle fracturou dúas vértebras (e ademais despois chocou fortemente contra os pneumáticos), pero afortunadamente o HANS salvouno de posibles lesións no pescozo.
Ese mesmo día, xa na carreira de Fórmula 1, ocorreu un accidente practicamente idéntico ao sucedido na mañá. O australiano Mark Webber chocou contra a parte traseira do coche de Heikki Kovalainen e fixo un looping no aire, para a continuación dar unha volta de campá no chan e posteriormente chocar a gran velocidade contra as proteccións. Afortunadamente, e ao contrario do caso de Kral, o monopraza non golpeou a pista coa parte traseira logo de realizar o looping e Webber non sufriu ningunha fractura. É máis, o piloto puido saír do coche polo seu propio pé con máis nada ca un simple mareo.
Sergio Pérez, durante a clasificación do Gran Premio de Mónaco de 2011 sufriu unha desaceleración de 80 Ges debido a un forte impacto lateral contra as proteccións da Nouvelle Chicane tras perder o control do seu Sauber na saída do túnel. O piloto perdeu o coñecemento brevemente, pero non sufriu ningunha lesión de gravidade. Foi un accidente moi parecido ao que deixou dous meses en coma ao austríaco Karl Wendlinger en.
Antofilita
A antofilita é un mineral anfíbolo, un silicato de ferro e magnesio que se atopa en rochas metamórficas.
Describiuse por primeira vez en 1801. Tamén pode ser denominado antogramita.
É un mineral polimorfo coa cummingtonita, coa súa mesma fórmula química, mais cun sistema cristalino monoclínico.
Ambiente de formación
A antofilita prodúcese comunmente por metamorfismo rexional de rochas ultrabásicas, normalmente como mineral secundario por alteración do olivino. É frecuente polo tanto en gneises e xistos cristalinos ricos en magnesio, así como tamén pode aparecer en rochas sedimentarias ricas en magnesio como son as dolomías.
Minerais normalmente asociados son o talco, cordierita e flogopita.
Localización e uso
Ás veces preséntase en formas fibrosas que poden ser usadas como asbesto na industria, con moitos usos a pesar do seu potencial perigo para a saúde. Normalmente úsanse outros asbestos menos malsáns, mais o de antofilita é o mellor como cemento refractario.
Aínda que os exemplares de antofilita illados e grandes son moi estraños, os agregados en xeoda deste mineral son moi apreciados por coleccionistas.
Morón de Almazán
Morón de Almazán é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 222 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 62,06 km².
Nasi (título hebreo)
Nasi (נָשִׂיא) é un termo que significa, "príncipe", en hebreo bíblico. En hebreo moderno, Nasi equivale a "presidente", e non se utiliza no seu sentido antigo, quedando para "príncipe" a palabra Nasich.
O Nasi era o membro con maior rango e o que presidía o Sanedrín, mesmo cando se reunía como tribunal penal. O cargo foi creado no ano 191 a. C., cando o Sanedrín perdeu a confianza na capacidade dos Sumos Sacerdotes para dirixirlle. Os romanos recoñeceron ao Nasi como "Patriarca dos Xudeus", e esixiron que todos os xudeus pagasen un imposto para o mantemento do cargo, que foi clasificado dentro da xerarquía oficial romana nun posto alto.
Segundo a Halakha, o Nasi era encargado de realizar algúns anuncios como o de proclamar en anos bisestos (שנה מעוברת, shaná me'ubéret) o décimo terceiro mes (אדר ב, Adar bet) ata que Hillel II, publicou no século IV unhas regras para o cálculo do calendario xudeu.
O rabino Yehudá Hanasí, da liñaxe de David, foi un dos máis coñecidos por redactar a Mishná. Descendente de David, recibiu o título de príncipe.
Gamaliel VI foi o último Nasi, executado no ano 425 por orde de Teodosio II, por autorizar a construción de novas sinagogas en contra das leis ditadas por Honorio en occidente e por el mesmo en oriente, e a continuación suprimiu o cargo. Con todo, o imposto seguiu cobrándose e ingresábase no tesouro imperial.
O rabino Adin Steinsaltz é o actual Nasi, nun intento de restablecer no xudaísmo tanto un Tribunal Superior de Xustiza como tribunais menores.
Lista de Nesi'im
Durante o período mishnaico, o cargo de nasi foi ocupado por:
Peramelinos
A dos peramelinos (Peramelinae) é unha subfamilia de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos peramelemorfos e familia dos peramélidos. Todos os membros da subfamilia son endémicos de Australia e Nova Guinea, e a maioría teñen un corpo rechoncho, arqueado cara a atrás, cabeza cun fociño longo, delicado e aguzado, orellas verticais moi grandes, e patas relativamente longas e finas, igual que a cola.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1825 polo naturalista inglés John Edward Gray, nun traballo publicado en ''Ann. Philos.'', n.s., 10: 336.
Etimoloxía
Pola súa parte, Perameles (que significa "teixugo con bolsa") é un termo de etimoloxía híbrida (o que no é recomendábel na nomenclatura científica), xa que deriva do grego antigo πήρα pḗra, "bolsa", "saco", e do latín mēlēs, "teixugo".
É dicir que, literalmente, a pouco ortodoxa etimoloxía de Peramelinae significa "os parecidos ao teixugo con bolsa" (aludindo ao marsupio).
Clasificación
Segundo Mammal Species of the World, e o ITIS, subfamilia está fomada por dous xéneros coas especies e subespecies seguintes:
Subfamilia Peramelinae
Semiramide
Semiramide é unha ópera en dous actos con música de Gioachino Rossini, e libreto de Gaetano Rossi, baseado na Tragédie de Sémiramis de Voltaire (1748). A súa estrea tivo lugar no Teatro la Fenice de Venecia o 20 de abril de 1823. Un dos personaxes principais está baseado na lendaria raíña Semíramis.
19 de xuño
O 19 de xuño é o 170º día do ano do calendario gregoriano e o 171º nos anos bisestos. Quedan 195 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Blaise Pascal.
Mortes
miniatura|100px| William Golding.
Outros
Os 366 días do ano
Redonda, Corcubión
San Pedro de Redonda é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Corcubión. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 213 habitantes (122 mulleres e 91homes) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 281 habitantes.
Patrimonio
miniatura|esquerda|200px|Igrexa parroquial e cruceiro. A igrexa parroquial de San Pedro de Redonda é románica do século XII, con pinturas tardías (século XVII) na bóveda e o muro da ábsida. A fachada que presenta un esquema pentagonal e ten un arco de medio punto apoiado no muro. A decoración exterior ten motivos vexetais. Destacan a espadana dun corpo con dous arcos de medio punto peraltados sobre alicerces, un frontón, dous acróteros piramidais e unha cruz. No interior hai retablos con imaxes. Hai unha talla gótica de San Pedro duns 40 cm, e outras imaxes da Virxe das Mercés, a Virxe do Carme, San Xoán Bautista e a Virxe do Rosario. Forma conxunto co camposanto e un cruceiro.
Aciclovir
Aciclovir é a Denominación común internacional (DCI) dun fármaco antiviral análogo da guanosina. Utilízase principalmente para tratar infeccións polo virus herpes simplex, a varicela e o herpes zóster. Outros usos son a prevención de infeccións por citomegalovirus despois dun transplante e de infeccións debidas ao virus de Epstein-Barr (mononucleose infecciosa). Este fármaco impide a replicación viral ao interferir coa síntese de ADN viral, diminuíndo a extensión e duración da doenza.
Club Deportivo Tudelano
O Club Deportivo Tudelano é un club de fútbol de España, da cidade de Tudela, en Navarra. Foi fundado en 1935 e actualmente xoga na Segunda División B Española.
Aciclovir
Entre os efectos lateriais graves deste medicamento están a disfunción renal e a diminución das plaquetas. Entre os efectos laterias comúns están náuseas e diarreas. Recoméndase especial coidado no uso deste fármaco ás persoas cunha función hepática ou renal deficiente. O aciclovir considérase seguro para usalo durante o embarazo.
Club Deportivo Tudelano
Historia
En 1933, Tudela tiña varios equipos de fútbol de peñas como El Vegetariano, Tudela CF, Ancora Fordín, Arenas, Gazte-tasun ou Muskaria Club. Moitos deses equipos, en 1935, decidiron fusionarse e xorde así a sociedade coñecida como Club Deportivo Tudelano.
En 1955 xogou a liguiña de ascenso a Segunda División, tras acabar o equipo de Tudela campión do seu grupo, aínda que non ascendeu. Na tempada 1976-77 lograría o ascenso a Segunda División B tras unha restructuración de categorías, pero non logrou a permanencia.
Aciclovir
É unha das medicinas incluídas na Lista de medicinas esenciais da Organización Mundial da Saúde, na que se inclúen as medicinas máis importantes necesarias nun sistema sanitario. Comercialízase con nomes de marca como Cyclovir e Zovirax entre outros. O nome químico do produto é acicloguanosina (ACV).
Club Deportivo Tudelano
Historia
Na tempada 1983-84 o Tudelano quedaría campión de Terceira xogando de novo a fase de ascenso, e foi o Marbella quen na promoción eliminou os navarros. Ese mesmo ano foi campión de Copa da Liga de España, derrotando ao Yeclano por 4-2.
Aciclovir
Aplicacións médicas
miniatura|Pílulas de 400 mg de aciclovir.
Club Deportivo Tudelano
Historia
En 1991 quedou campión do seu grupo, xogou a promoción de ascenso a Segunda División B e conseguiuno. Disputou a liguiña contra Escobedo, Elgoibar e Sabiñánigo, gañando aos dous primeiros. Militou na categoría do bronce español durante 5 tempadas consecutivas.
Nas tempadas 2009/10 e 2010/11 proclamouse campión de Terceira, pero non logrou o ascenso en ningunha das dúas ocasións.
Aciclovir
Aplicacións médicas
O aciclovir úsase para o tratamento das infeccións polo virus herpes simplex e polo virus varicela zóster, entre o que se inclúe as seguintes aplicacións:
Club Deportivo Tudelano
Historia
Finalmente, na tempada 2011/12 o Tudelano logra o ascenso a Segunda División B despois de 16 anos de ausencia. O equipo acabou terceiro na liga e superou na promoción a Azuqueca, Villarrobledo e Catarroja.
Estadio
O campo do CD Tudelano é o Estadio Ciudad de Tudela, chamado José Antonio Elola ata 2012, que substituíu ao Campo Municipal de Griseras. Ten capacidade para 11.000 espectadores.
Aciclovir
Aplicacións médicas
Porén, o aciclovir oral non parece que faga descender o risco de sufrir dores no herpes zóster. Nas persoas con herpes ocular, o aciclovir é máis efectivo que a idoxuridina ou vidarabina no número relativo de casos de éxito na curación dos ollos.
O aciclovir intravenoso é efectivo para tratar condicións médicas graves causadas por diferentes especies de virus da familia dos herpes, incluíndo os que causan infeccións locais localizadas por virus herpes, herpes xenital grave, varicela e encefalite. Tamén é efectivo en infeccións herpéticas sistémicas ou traumáticas, eccema herpético e meninxite por herpes simplex. As revisións dos datos das investigacións realizadas desde a década de 1980 indican que ten certo efecto en reducir a cantidade e duración de lesións sempre que o aciclovir se aplique nun estadio inicial dun gromo. Investigacións recentes atoparon que o aciclovir tópico é efectivo nos estadios inicial e final do gromo e melloraron a certeza estatística e a metodoloxía con respecto a estudos previos. Os ensaios co aciclovir indican que este axente non serve para a prevención da transmisión do VIH, pero pode axudar a facer máis lenta a progresión da infección por VIH en persoas que non están seguindo a terapia antirretroviral habitual. Este descubrimento enfatiza a importancia de comprobar estratexias simples e baratas distintas da terapia antirretroviral habitual, como pode ser o propio aciclovir e o cotrimoxazol, en persoas infectadas polo VIH.
Arona, Tenerife
É o terceiro municipio máis poboado de Tenerife, tras Santa Cruz de Tenerife e San Cristóbal de la Laguna, e o quinto do Arquipélago Canario. Polo tanto Arona é o gran núcleo urbano do sur da illa e tamén o municipio meridional máis poboado das Canarias.
Aciclovir
Embarazo
Os CDC de EUA e outras institucións declararon que se pode utilizar o aciclovir durante o embarazo para tratar episodios iniciais ou recorrentes graves de herpes xenital. Do mesmo modo, tamén se pode utilizar o aciclovir por vía IV en infeccións graves por HSV (especialmente HSV diseminado). Os estudos feitos en ratos, coellos e ratas sobre a administración de aciclovir (con doses de máis de 10 veces o equivalente do que se usa en humanos) durante a organoxénese non puideron demostrar que se produciran defectos de nacemento. Os estudos feitos en ratas nos cales se lles deu o equivalente de 63 veces as concentracións humanas en estado estacionario estándar do fármaco no día 10 da xestación mostraron que se producían anomalías no rabo e cabeza.
Arona, Tenerife
Ten unha extensión de 81,79 km² e unha poboación de 75.339 habitantes (INE 2011). A súa altitude é de 610 metros sobre o nivel do mar na capital homónima que está no interior da illa.
Aciclovir
Embarazo
O aciclovir é recomendado pola CDC para o tratamento da varicela durante o embarazo, especialmente durante o segundo e terceiro trimestres.
Arona, Tenerife
Xeografía
thumbnail|300px|left|[[Los Cristianos]] Marcando o extremo sur da illa, coa Punta Salema, supón unha franxa de terreo que queda delimitada cara ao oeste polo barranco do Rey, que descende no seu límite con Adeje, ata dividir en dous a localidade de Playa de las Américas. Pola contra, o seu límite cara ao leste con San Miguel supón unha liña practicamente recta, do mesmo xeito que cara ao norte, que zigzaguea ao redor da cota dos 900 metros de altitude, na súa fronteira con Vilaflor de Chasna.
Desprovisto de cumes, aparece un espazo que descende suavemente cara ao litoral, e onde se intercalan algúns relevos máis destacados. No litoral alternan os pequenos cantís e unha costa baixa, tanto rochosa, como con praias de area.
Aciclovir
Embarazo
O aciclovir excrétase no leite humano, polo que se recomenda precaución nas mulleres que están a dar o peito. En estudos limitados observouse que os nenos lactantes están expostos a aproximadamente un 0,3 mg/kg/día cando se lle administra oralmente o aciclovir á nai. Se as nais que están a dar o peito teñen lesións herpéticas preto da mama, debería evitarse dar o peito.