cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matilde Landa
Primeiros anos
Matilde Landa naceu en Badaxoz no domicilio familiar da praza de San Andrés (hoxe praza de Cervantes), no seo dunha familia podente e librepensadora, na que se fomentaba a educación e a cultura. Filla do avogado krausista Rubén Landa Coronado e de Jacinta Vaz Toscano, que casaron polo civil en 1886 -algo moi infrecuente naquel momento- en Porcel (Portugal), lugar de nacemento de Jacinta. Non foi bautizada, algo infrecuente na época. Tivo dúas irmás: Aida e Jacinta (fundadora con José Castillejo da Escuela Internacional e, posteriormente, da Escuela Plurilingüe, ambas en Madrid), e un irmán, Rubén, que chegou a ser catedrático de filosofía, pedagogo e amigo de Antonio Machado. Os tres faleceron no exilio en México.
O seu pai tivo unha intensa vinculación coa Institución Libre de Enseñanza (ILE), forxando amizade co seu cofundador Francisco Giner de los Ríos e o pedagogo Manuel Bartolomé Cossío, alumno e posteriormente profesor e director da ILE, chegando a formar parte do primeiro grupo de accionistas do Boletín de la ILE, publicación e institución que foron un referente na educación de todos os seus fillos, incluíndo a Matilde. Rubén, o seu irmán, foi tamén profesor na Institución.
A relación da familia Landa cos Cossío foi causa da amizade de Matilde coa filla deste, Julia Cossío, coa que pasou moitos veráns nun pazo que a familia Cossío tiña en San Fiz de Vixoi (Bergondo).
Matilde pasou a súa infancia e adolescencia en Badaxoz, onde estudou o bacharelato como alumna libre no Instituto General y Técnico. Antes de comezar o bacharelato, pasou algunha tempada na Coruña estudando na Escola Profesional de Comercio. En 1923, con 19 anos, trasladouse a Madrid para iniciar estudos universitarios de Ciencias Naturales, algo infrecuente entre as mozas da época, licenciándose en 1929. Estivo na Residencia de Señoritas, entón baixo a dirección da pedagoga krausista María de Maeztu.
En 1930 casou con Francisco López Ganivet, militante comunista e sobriño do escritor e diplomático Ángel Ganivet García, considerado precursor da Xeración do 98, que durante a Guerra Civil foi capitán do V Corpo do Exército Republicano. Froito do matrimonio naceron Carmen en 1931 e Jacinta en 1933, aínda que esta última faleceu con poucos meses. O matrimonio disolveuse amistosamente durante a Guerra Civil.
A educación da súa filla Carmen estivo sempre adscrita á ILE e dala consérvase unha colección de cartas escritas na cadea pola súa nai que foron fundamentais para a reconstrución biográfica de Matilde Landa.
Durante estes anos existen poucos datos acerca da súa profesión, aínda que parece que a finais da Segunda República traballou nun laboratorio no Instituto Cajal, como empregada do neurólogo e psiquiatra Gonzalo Rodríguez Lafora.
Militancia política
Durante a Segunda República iniciou a súa militancia política. En 1934 participou no congreso fundacional do Comité Nacional de Mulleres contra a Guerra e o Fascismo, organización feminista e popular de inspiración comunista que presidía Dolores Ibárruri. Este mesmo ano afiliouse ao Socorro Vermello Internacional (SRI), organización vinculada á Internacional Comunista, que se dedicaba a realizar actos de apoio aos prisioneiros comunistas e que organizaba asistencia material e humanitaria en situacións específicas de necesidade.
O 21 de xullo de 1936, uns días despois do fracasado golpe de Estado, foi destinada ao Hospital Obrero ocupado polo Quinto Rexemento en Madrid, e ese mesmo verán enrolouse no batallón feminino do mesmo, realizando alí a instrución militar. Xunto a outras moitas mulleres, entre as que se encontraba Tina Modotti, embarcouse no esforzo de converter o hospital -que fora asilo para tuberculosos rexentado por relixiosas- nun hospital de sangue para as milicias populares, que xa estaban freando o avance fascista na serra norte de Madrid. O batallón feminino do Quinto Rexemento, seguindo a idea de Dolores Ibarruri, pretendía que as mulleres combateran na fronte en situación de igualdade cos homes. A presenza de mulleres nun corpo militarizado como aquel suscitou unha polémica nas filas do PCE, e as dúas únicas compañías de mulleres que chegaron a formarse acabaron disolvéndose.
Despois incorporouse a tarefas sanitarias nun hospital de sangue en Madrid (Hospital Obreiro de Maudes). En 1936 o hospital foi evacuado debido ao avance das tropas franquistas, e Matilde trasladouse en novembro a Valencia para reorganizar o SRI.
Foi relevante a súa presenza e actividade no cuartel xeral das Brigadas Internacionais, e en diversos lugares (Albacete, Madrid, Estremadura, Aragón, Córdoba), particularmente no avance das tropas rebeldes sobre Málaga, organizando tarefas de evacuación da poboación en febreiro de 1937.
Ese mesmo ano era a responsable no SRI de auxilio aos refuxiados, concretamente en tarefas de evacuación de nenos e de inspección de comedores e colonias infantís, e en xullo representou ao SRI nunha conferencia internacional sanitaria de axuda a España celebrada os días 3 e 4 en París (Centrale Sanitaire Internationale d’aide à l’Espagne Républicaine).
En abril de 1938 realizou tarefas de apoio aos refuxiados republicanos da zona de Mérida. Ese mesmo mes incorporouse, en Barcelona, á sección de información popular da Subsecretaría de Propaganda do Goberno Republicano. No verán dese ano foi membro da Xunta Directiva da Casa de Estremadura en Barcelona.
Durante estes meses colaborou coas organizacións antifascistas estremeñas organizadas na zona republicana. A súa frenética actividade por diferente cidades, dificultada por unha afección pulmonar, motivou probablemente a decisión de enviar á súa filla Carmen, que residía nas colonias de Valencia, á Unión Soviética no verán de 1938.
En novembro de 1938 participou no Congreso Nacional de la Solidaridad, celebrado en Madrid, onde foi elixida membro do Comité Executivo Nacional do SRI.
Residía en Barcelona, e logo da caída da cidade en xaneiro de 1939, unha viaxe clandestina por estrada trasladouna a Madrid onde en marzo de 1939 foi a dirixente designada polo Buró Político do PCE, nun conclave secreto, responsable de reorganizar e encabezar o partido ante a inminente entrada das tropas franquistas na capital. O seu ámbito de actuación incluía tamén, ademais de Madrid, as provincias de Cuenca, Guadalaxara e Toledo. Isto converteuna practicamente no único referente da organización clandestina en España.
O labor do partido nese momento, con grande escaseza de medios e extrema improvisación, organizouse en torno a pequenas células que pronto caeron en mans da policía franquista. Encargada de organizar -actuando co nome de Elvira- a fuga dos dirixentes do partido Domingo Girón, Eugenio Mesón e Guillermo Ascanio, fracasou pola indiscreción dunha antiga dirixente e os tres foron entregados ás autoridades franquistas e fusilados en 1941. Como consecuencia diso, caeu o militante Joaquín Rodríguez, o que provocou a localización de Matilde, que foi detida xunto á súa secretaria María Guerra Micó o 4 de abril de 1939.
O 12 de abril foi conducida á sede do Ministerio de Gobernación -actual Ministerio de Interior-, na Casa de Correos da Porta del Sol, onde foi interrogada polo comisario Jesús Cabezas. Hai versións encontradas sobre se foi torturada ou non, pero se se sabe que estivo illada e incomunicada durante case seis meses.
Ventas
O 26 de setembro de 1939 ingresou na prisión de Ventas. Entre as reclusas alí encarceradas estiveran as Trece Rosas, fusiladas o mes anterior sen chegar a tramitarse a súa solicitude de conmutación de pena.
Foi procesada en consello de guerra polo capitán Álvaro Soto Burgos o 7 de decembro de 1939, polo delito de adhesión á rebelión. Condenada á pena de morte, grazas ás xestións realizadas pola súa irmá Aida co filósofo e naquel momento sacerdote Manuel García Morente, converso moi ben relacionado co réxime, alumno e profesor da ILE e amigo de Rubén Landa Vaz, irmán de Matilde, a súa pena foi conmutada pola inmediatamente inferior de trinta anos de reclusión o 18 de xuño de 1940.
No seu expediente penal figura, con data de 14 de marzo de 1941, estando recluída xa en Palma de Mallorca, que A súa conmutación foi un caso absolutamente excepcional, e condicionado ao seu traslado a un penal situado fora da península. Logo da conmutación, Matilde solicitou continuar na galería de penadas co seu labor de asistencia xurídica, sen conseguilo. Despois da súa saída da galería, a dirección da prisión prohibiu a oficina e no seu lugar habilitouse un taller de costura.
Palma de Mallorca
O 14 de agosto de 1940 ingresou na prisión de mulleres de Palma de Mallorca -prisión de Can Sales-, unha das máis terribles cadeas de mulleres da posguerra española, caracterizada pola masificación e a pésima alimentación e condicións das reclusas.
Lev Diomin
Lev Stepanovich Diomin, nado en Moscova o 11 de xaneiro de 1926 e finado o 18 de decembro de 1982, foi un cosmonauta soviético que formou parte da misión Soiuz 15. Pasou un total de 2,01 días no espazo.
Matilde Landa
Palma de Mallorca
Ao igual que en Ventas, Matilde, a única reclusa con formación universitaria, converteuse de inmediato nun referente moral básico para as presas, encabezando as modestas accións de resistencia que se desenvolveron no penal. Desde o su ingreso foi obxecto dun permanente acoso, non só a causa da súa actividade organizativa, senón pola súa singularidade: era unha muller culta, intelixente, con grande ascendente entre as presas, e sen bautizar.
Lev Diomin
Traxectoria
Diomin graduadose na Academia de Enxeñería da Forza Aérea de Monino, no oblast de Moscova, en 1956. Tiña un doutoramento en enxeñería obtido en 1963. Chegou a coronel da Forza Aérea Soviética. Adestrou como cosmonauta entre xaneiro de 1963 e xaneiro de 1965. Participou na misión Soiuz 15, pasando un total de 2,01 días no espazo
Matilde Landa
Palma de Mallorca
Foi vítima de numerosas sancións. Con data 1 de xuño de 1941, no seu expediente penal indícase: Na cela de illamento permaneceu case catro meses; o 20 de setembro acordouse levantar o seu castigo con motivo da festividade da Mercede.
O 14 de setembro de 1942, doce días antes de morrer, recibiuse un oficio da dirección xeral de prisións ordenando o traslado de Matilde á cadea de mulleres de Santa Cruz de Tenerife, sancionada pola súa conduta. O traslado foi suspendido días despois.
Desde a cadea, escribiu diversas cartas dirixidas á súa filla Carmen, que conseguira saír de España e vivía coe seus tíos en México.
As súas fortes conviccións, coherencia e actitudes consecuentes provocaron que as autoridades relixiosas da prisión, as Hermanas de la Santa Cruz, se interesaran de maneira moi especial pola súa conversión ao catolicismo, o que constituiría un acto propagandístico de primeira orde para a ditadura. Así, desde 1941 sufriu fortes presións para que accedera a recibir o bautismo. A presión das militantes de Acción Católica sobre Landa foi extremadamente cruel, personificada na catequista que lle asignaran, Bárbara Pons. A mellora das condicións de vida das reclusas foron convertidas en moeda de cambio para conseguir a cristianización de Matilde, auspiciada polo bispo de Palma, José Miralles Sbert.
Morte
Pasadas as seis da tarde do sábado 26 de setembro de 1942, día que estaba prevista a cerimonia de bautismo, con 38 anos, caeu desde unha galería da prisión, falecendo. A súa agonía durou case unha hora, tempo suficiente para que se lle administrara finalmente o bautismo in articulo mortis. Apúntase como causa máis probable o suicidio, inducido pola terrible situación de presión a que estaba sendo sometida por parte das autoridades penitenciarias e eclesiásticas da illa para ser bautizada.
A acta de defunción expedida polo xulgado municipal e certificada en extracto na causa xudicial, con data 29 de outubro de 1945, informaba de que “falleció el 26 de septiembre de 1942, a las 19 horas 25 minutos, a consecuencia de hemorragia interna”. Porén, no seu expediente penal figura:
Na súa cela encontraron 3 obras: as poesías de Bécquer, os escritos de Santa Teresa, e unha edición completa das obras de Quevedo.
Recoñecementos
O grupo de rock navarro Barricada, no disco La tierra está sorda (2009), con 18 temas alusivos á Guerra Civil e á posterior represión franquista, dedicou un deles a Matilde Landa. Está acompañado por un libreto de 184 páxinas.
O 26 de setembro de 2012, o Partido Comunista de Balears e Izquierda Unida renderon unha homenaxe a Matilde Landa na súa tumba do cemiterio de Palma, ao cumprirse o 70º aniversario da súa morte.
Lago Niassa
miniatura|245px|dereita|O lago Niassa visto desde o espazo
O lago Niassa (tamén coñecido como lago Malawi ou Nyasa en kiswahili) é un dos Grandes Lagos Africanos e está localizado no Val do Rift, entre Malawi, Tanzania e Mozambique. Cunha orientación norte-sur, o lago ten 560 km de longo, 80 km de largura máxima e 700 m de profundidade.
Na lingua chiNyanja, falada na beira mozambicana do lago, niassa significa lago - tal como o propio nome do pobo que usa aquela lingua, os Nyanja, significa pobo do lago. En chichewa, unha das linguas de Malawi, a palabra malawi significa ao nacer do sol, visto que, estando no occidente do lago, é desa forma que os habitantes de Malaui do sur ven nacer o día sobre o lago.
Copa Federación
Copa Federación pode referirse a algunha das seguintes competicións deportivas:
Bermui, As Pontes de García Rodríguez
Santiago de Bermui é unha parroquia que se localiza no sur do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 80 habitantes (44 homes e 36 mulleres) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 84 habitantes.
Historia
Esta parroquia segregouse do concello da Capela xunto coas de Espiñaredo, San Pedro de Eume, Ribadeume, A Faeira, Goente e Seoane que pasaron a integrarse no concello das Pontes de García Rodríguez en xullo de 1982.
Víctor Álvarez del Caño
Víctor Álvarez del Caño, Víctor A. del Caño, ou Víctor del Caño, nado en Castrelo de Miño o 27 de maio de 1968 e finado en Silleda o 13 de febreiro de 1993, foi un poeta galego.
Traxectoria
Fillo dunha mestra de educación primaria e dun labrego, a súa infancia transcorre en Castrelo de Miño, onde está situado o fogar familiar. Trala súa orfandade, ós oito anos, múdase ó concello de Cartelle (provincia de Ourense), lugar no que ha residir ata a maioría de idade. Cursa o bacharelato no Seminario de Ourense e posteriormente estudos de Historia, Arqueoloxía e Antropoloxía nas universidades de Compostela e Salamanca. A súa formación viuse truncada por causa da súa morte ós vinte e catro anos, nun accidente de tráfico na estrada N-525 á altura de Silleda.
A súa actividade literaria abrangue un período aproximado de seis anos, comprendido entre 1987 e 1993. En xullo de 2018 publicouse, a título póstumo, o poemario A pel do silencio, en edición limitada numerada, que contén sesenta e cinco dos seus poemas. A produción poética de Víctor Álvarez del Caño engloba obras escritas tanto en galego como en castelán, non en van á súa xenealoxía por rama paterna, de devanceiros enraizados na comarca do Ribeiro, cómpre sumar o sangue castelán achegado pola do seu bisavó materno.
Alqatara Rugby Club Andalucía
O Alqatara Rugby Club Andalucía, denominado Helvetia Rugby por razóns de patrocinio, é un equipo de rugby da cidade de Sevilla que compite na División de Honra B.
Historia
Malia que o club foi fundado en 2014, a súa orixe está na unión de forzas do Club Amigos del Rugby e o Club Deportivo Mairena que en 2007 xuntaron os seus recursos e ós seus mellores xogadores para competir como un único equipo na segunda división do rugby nacional, mantendo a súa independenza a nivel rexional e de categorías inferiores. Ese único equipo xa tiña entón o patrocinio de Helvetia e como tal foi coñecido. En 2014 o Alqatara foi rexistrado como novo club na Federación Andaluza de Rugby, recibindo a licenza para competir na División de Honra B que foi cedida por parte do Club Amigos del Rugby, e rexistrando tanto ó C.A.R. como ó C.D. Mairena como equipo filiais.
Marín, Fiestras, Silleda
Marín é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 estaba deshabitado.
Harry Styles
Harry Edward Styles, nado en Holmes Chapel, Cheshire o 1 de febreiro de 1994, é un cantante e compositor británico máis coñecido como Harry Styles. Foi membro da boy band One Direction. Tras facer unha audición en The X Factor e ser aceptado, a xuíza Nicole Scherzinger suxeriu que Harry formase parte dun grupo chamado One Direction xunto con Zayn Malik, Niall Horan, Liam Payne e Louis Tomlinson. A creación do grupo fíxose realidade e os cinco foron apadriñados por Simon Cowell. A agrupación chegou á final do programa e quedaron no terceiro lugar. Aínda que non gañaron, Cowell pagou un contrato para que asinasen co selo discográfico Syco.
Cando mozo, formou unha banda chamada White Eskimo xunto aos seus amigos Haydn Morris, Nick Clough e Will Sweeney da Holmes Chapel Comprehensive School e gañaron un concurso realizado alí en 2009. Con todo, a agrupación disolveuse debido a que Harry fixo a audición para The X Factor e foi integrado en One Direction, aínda que afirmou que se manteñen en contacto por mensaxes de texto. Entre as súas influencias musicais, atópanse a banda Coldplay, o solista Elvis Presley e o actor David Hasselhoff. Na súa carreira con One Direction compuxo temas como «Taken», «Everything About You», «Same Mistakes», «Back for You» e «Summer Love», pertencentes aos álbums Up All Night e Take Me Home. Gañou por dous anos consecutivos o premio ao vilán do ano nos NME Awards. Styles fixo o seu debut no cinema no filme de Christopher Nolan Dunkerque (2017), que foi un grande éxito comercial.
1994-2010: primeiros anos e audición en The X Factor
Harry Styles naceu o 1 de febreiro de 1994 na vila de Holmes Chapel, situado en Cheshire, Reino Unido, baixo o nome de Harry Edward Styles. É fillo de Deas Styles e Anne Cox, e irmán máis novo de Gemma Styles. Os pais de Harry divorciáronse cando el tiña só sete anos e a súa nai comentou que sempre o apoiou en todo. Estudou na Holmes Chapel Comprehensive School, onde formou a súa propia banda chamada White Eskimo xunto aos seus amigos Haydn Morris, Nick Clough e Will Sweeney. En 2009, participaron na «Batalla de Bandas» e resultaron gañadores. Tamén traballou nunha panadaría durante un tempo. esquerda|miniatura|242x242px|Harry no Up All Night Tour en [[Toronto, Canadá, o 29 de maio de 2012.
]] Aínda que sempre mostrou interese pola música, dixo que tamén lle gustaría ser avogado ou fisioterapeuta. Durante un tempo, tivo un traballo a media xornada nunha panadaría de Cheshire. En 2010, Harry fixo unha audición para The X Factor coa canción «Isn't She Lovely» de Stevie Wonder e resultou elixido. Por isto, a súa banda tivo que separarse. Porén, os amigos de Harry afirman que aínda se manteñen en contacto con el por medio de mensaxes de texto.
2010-presente: One Direction e bases de carreira como solista
miniatura|Styles en 2014 durante a xira Where We Are Tour en [[Chile.]] Tras facer a audición para The X Factor, a xuíza Nicole Scherzinger suxeriu que Harry formase parte dun grupo chamado One Direction xunto con Liam Payne, Zayn Malik, Niall Horan e Louis Tomlinson. A creación do grupo fíxose realidade e os cinco foron apadriñados por Simon Cowell. Durante a competencia, a banda interpretou distintos temas como «My Life Would Suck Without You» de Kelly Clarkson e «Total Eclipse of the Heart» de Bonnie Tyler, o que os converteu nun dos favoritos para gañar o concurso. Con todo, quedaron no terceiro lugar, detrás de Rebecca Ferguson e o gañador Matt Cardle. A pesar de non gañar, Cowell pagou un contrato de dous millóns de libras para que One Direction asinase co selo discográfico Syco.
En 2011, lanzaron o seu primeiro álbum de estudio, Up All Night, que chegou ao número un do Billboard 200, o que converteu a One Direction no primeiro grupo británico que o conseguiu co seu primeiro álbum. O seu primeiro sinxelo, «What Makes You Beautiful», alcanzou o número un en Irlanda, México e o Reino Unido. Os sinxelos posteriores, «Gotta Be You», «One Thing» e «More than This», contaron cun éxito moderado, sendo exitosos nalgúns países, pero fracasos noutros. Para promocionar o disco, embarcáronse no Up All Night Tour e sacaron un DVD da xira, chamado Up All Night: The Live Tour.
En novembro de 2012, lanzaron o seu segundo álbum, Take Me Home. Este contou cunha recepción mellor á de Up All Night, xa que chegou ao número un no Reino Unido, sendo o primeiro disco do grupo que o logra. Tamén alcanzou o primeiro posto en Australia, Canadá, os Estados Unidos, Irlanda e Nova Zelandia. Os dous primeiros sinxelos deste disco, «Live While We're Young» e «Little Things», tiveron unha boa acollida. O primeiro, alcanzou o primeiro posto en Irlanda e Nova Zelandia, mentres que o segundo chegou ao primeiro posto no Reino Unido. O terceiro e último sinxelo, «Kiss You», fracasou en vendas na maioría dos países e non logrou posicións destacadas en comparación cos dous lanzamentos previos de One Direction. Por outra banda, xuntos iniciaron a súa segunda xira Take Me Home Tour, que percorreu catro continentes e ademais parte dela foi gravada para a súa primeira película documental dirixida por Morgan Spurlock, chamada This is Us.
Noutras actividades, realizaron unha mestura de «One Way or Another» de Blondie e «Teenage Kicks» de The Undertones chamada «One Way or Another (Teenage Kicks)», co fin de axudar a recadar fondos para a organización Cómic Relief. A finais de marzo, acabado o Take Me Home Tour, Harry decidiu viaxar aos Ánxeles, California, onde pasou parte do seu tempo compoñendo e gravando cancións nun dos estudios Paramount en Hollywood. Porén, amigos achegados do cantante afirmaron ao xornal Daily Mirror que a prioridade do cantante era One Direction e que non planeaba lanzar un disco proximamente. Logo, en abril, o representante de One Direction asegurou que non se atopaba traballando nun primeiro disco como solista, senón que simplemente estaba a expor novas ideas para o terceiro disco do grupo.
Vida persoal
O cantante confesou que as súas maiores influencias son as bandas The Beatles, Coldplay, o solista Elvis Presley e o actor David Hasselhoff. Frecuentemente é coñecido pola imaxe de mullereiro que lle deu a industria, tendo gran número de noivas, entre estas, a presentadora Caroline Flack, a actriz Emily Atack, a modelo Emma Ostilly e a cantante de country Taylor Swift. No entanto, rumoreouse que era homosexual ou bisexual, debido a que supostamente mantiña unha relación con Louis Tomlinson, outro membro de One Direction no que admite ter un crush. Respecto diso, Louis declarou que ao principio era un tema divertido, pero que agora é difícil de tratar xa que supostamente estaba saíndo con Eleanor Calder, unha estudante da Universidade de Manchester. Tamén engadiu que el e Harry son agora mesmo bos amigos, mentres que Harry, pola súa banda, só declarou que unha inconformidade con poñer etiquetas á súa orientación e identidade. Por outra banda, o cantante dixo que sofre de ofidiofobia (medo ás serpes) e o seu lema é «traballar duro, xogar duro, ser amable».
TRS 5
TRS 5 (Tetrahedron Research Satellite 5), tamén denominado ERS 12, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 17 de outubro de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena D desde Cabo Cañaveral.
Clío (mitoloxía)
miniatura|dereita|250px|Na [[mitoloxía grega, Clío era a musa ou deusa protectora da Historia, ademais da poesía épica. Aquí aparece observando antes de anotar no seu libro, desde un carro alado cuxa roda é a esfera dun reloxo.]]
Na mitoloxía grega, Clío (en grego Κλειώ Kleiô, da raíz κλέω kleô, 'encomiar' ou 'cantar') é a musa da historia e da poesía heroica. Como todas as musas, é filla de Zeus e Mnemosine. Clío tivo un fillo con Píero, rei de Macedonia, chamado Xacinto. Algunhas fontes afirman que tamén foi nai de Himeneo.
esquerda|120px|miniatura|Clío (detalle) por [[Johannes Vermeer.]] Adoita ser representada como unha rapariga coroada con loureiros, levando unha trompeta na man dereita e un libro escrito por Tucídides na esquerda. A estes atributos únese ás veces o globo terráqueo sobre o que pousa e o Tempo aparece xunto a el, para mostrar que a Historia abarca todos os lugares e todas as épocas. Ás veces as súas estatuas levan unha guitarra nunha man e un plectro na outra, pois tamén se lle consideraba a inventora da guitarra. Noutras representacións moito máis clásicas represéntase a Clío levando na súa man esquerda un rolo de papiro e aos seus pés, unha capsa ou caixa para gardar os rolos.
Copa Real Federación Española de Fútbol
A Copa Real Federación Española de Fútbol, tamén coñecida como Copa Federación, é unha competición de fútbol disputada anualmente polos clubs de Segunda B e Terceira división de España, que non accedan pola súa posición a disputar a Copa do Rei ou que queden eliminados na primeira rolda.
Xógase mediante eliminatorias a dobre partido, incluíndo a final. Dispútase en dúas fases: unha primeira de carácter autonómico, e unha segunda, a nivel estatal, na que participan os vencedores de cada comunidade autónoma máis o vencedor da tempada anterior.
A competición foi creada en 1945 e unicamente disputáronse cinco edicións ata 1953 con finais a partido único, momento no que deixou de disputarse. Novamente restáurase en 1993 pola Real Federación Española de Fútbol. O CD Puertollano (anteriormente Puertollano Industrial e UD Puertollano) é o club que máis veces a gañou, en 3 ocasións.
Aérospatiale
Formación
No ano 1970 naceu Aérospatiale co nome SNIAS como resultado da fusión de varias empresas estatais francesas: Sud Aviation, Nord Aviation e Société d'étude et de réalisation d'engins balistiques (SEREB). A nova entidade era a compañía aeroespacial de Francia. Dende o principio o goberno francés tivo o control de Aérospatiale, chegando a ter ata o 97% das súas accións nalgún momento.
En 1971 Aérospatiale estaba dirixida polo industrial francés Henri Ziegler. Ese mesmo ano o departamento de mercadotecnia e vendas da firma en América do Norte, que anterormente fora operado baixo o nome French Aerospace Corporation, pasou a chamarse oficialmente European Aerospace Corporation, reflectindo intencionadamente o desexo de Aérospatiale de colaborar máis cos seus socios europeos.
Actividades principais
Moitos dos programas iniciais de Aérospatiale foron vestixios dos seus predecesores, particularmente de Sud Aviation. Quizais os máis icónico e con máis repercusións deses programas foi o Concorde, un traballo conxunto franco-británico para desenvolver e comercializar un avión de pasaxeiros supersónico. Os traballos para este proxecto comezáronos Sud Aviation e Bristol Aeroplane Company. Os motores para o Concorde tamén foron desenvolvidos como un esforzo conxunto anglo-francés entre SNECMA e Bristol Siddeley. Porén, o programa estaba moi politizado e tivo considerables sobrecustos e atrasos. Finalmente o avión viuse negativamente afectado tanto polas decisións políticas como pola crise do petróleo dos 70, polo que finalmente só dúas aeroliñas mercaron o Concorde.
A dirección de Aérospatiale estaba disposta a evitar os erros do programa Concorde. O seu segunte gran proxecto sería un consorcio internacional con British Aerospace e a compañía de Alemaña occidental Messerschmitt-Bölkow-Blohm (MBB), que sería chamado Airbus Industries.
Airbus Industries creouse co obxectivo de fabricar un avión de pasaxeiros bimotor de fuselaxe ancha que se convertería no Airbus A300. Aínda que ao principio ao consorcio custoulle conseguir vendas e as perspectivas para o A300 semellaban negativas, Aérospatiale continuou fabricando o avión sen pedidos ao non poder reducir razoablemente a produción, xa que a lei francesa requiría que os empregados despedidos recibisen o 90% do salario durante un ano e conservasen todos os seus beneficios sanitarios.
As vendas do A300 disparáronse e finalmente converteuse nun grande éxito comercial, botando porteriormente do mercado aos Lockheed L-1011 e McDonnell Douglas DC-10 estadounidenses debido a que era máis barato de operar. Como resultado deste éxito máis empresas comezarían a fabricar baixo a marca Airbus e a compañía converteríase nun líder mundial no mercado dos grandes avións de pasaxeiros durante os anos 90.
Aérospatiale xogou un papel de liderado no desenvolvemento do sector espacial europeo. Durante os anos 60 Sud Aviation estivo involucrado nun programa multinacional europeo para producir o vehículo de lanzamento espacial Europa, un foguete de tres etapas sendo estas fabricadas en Reino Unido, Francia e Alemaña. Porén, todos os voos de proba foron un fracaso; este fracaso atribuíuse a que non había unha autoridade central responsable das operacións e foi resultado de que as cuestións do repartimento de traballo estivesen altamente politizadas.
Cando Aérospatiale interveu, no ano 1973, estaba decidida a non repetir os erros do Europa. A compañía propuxo fabricar en Europa un novo vehículo pesado de lanzamento, que posteriormente sería coñecido como o Ariane. Aínda que se invitaron a outras nacións europeas a participar no programa, serían os funcionarios franceses os responsables principais, tomando así as decisións máis importantes. Este enfoque foi acordado con outras nacións durante 1979.
O Ariane foi un éxito inmediato, permitindo aos franceses conseguir unha certa vantaxe sobre Estados Unidos, que centrara os seus esforzos no transbordador espacial. Porén, o desastre do Challenger en 1986 demostrou que era demasiado complexo para ser usado con regularidade para lanzar satélites. Aérospatiale desenvolvería versións máis capaces do Ariane, que quitaron gran parte do negocio dos lanzamentos espaciais aos estadounidenses nos anos 90.
Privatización e fusións
En 1992 a compañía de defensa alemá DaimlerBenz Aerospace AG (DASA) e Aérospatiale combinaron as súas divisións de helicópteros para formar o Eurocopter Group; compartindo a propiedade desta nova entidade entre as dúas empresas.
A finais dos anos 90 o goberno do primeiro ministro francés Lionel Jospin iniciou a privatización de Aérospatiale. En 1999 a meirande parte da compañía, agás as actividades de satélites, fusionouse coa difisión de defensa do conglomerado francés Matra, Matra Haute Technologie, para formar Aérospatiale-Matra. Durante o ano 2001 a división de mísiles de Aérospatiale-Matra fusionouse co grupo anglo-francés Matra BAe Dynamics e coa división de mísiles de Alenia Marconi Systems para formar a multinacional MBDA.
O 10 de xullo de 2000 Aérospatiale-Matra fusionáronse coa española Construcciones Aeronáuticas SA (CASA) e a alemá DaimlerChrysler Aerospace AG (DASA) para formar a multinacional European Aeronautic Defence and Space Company (EADS). EADS posteriormente pasaría a chamarse Airbus Military.
Produtos
miniatura|250x250px|Caravelle III de [[Air France]]
Aeronaves de á fixa
miniatura|251x251px|Aérospatiale AS350B-3 miniatura|251x251px|Aérospatiale SA 318 Alouette II
Keith Emerson
Keith Noel Emerson, nado en Todmorden (Inglaterra) o 2 de novembro de 1944 e finado o 10 de marzo de 2016 en Santa Monica (California), foi un pianista, teclista e compositor británico. Comezou a súa carreira integrando o grupo The Nice, e despois pasou a formar parte de Emerson, Lake & Palmer (ELP), un dos primeiros super grupos dos anos 70. Despois da disolución de ELP, volveu reunirse cos integrantes de The Nice a mediados dos anos '90 para facer unha xira de concertos.
Traxectoria
Emerson naceu en Todmorden, (Yorkshire Occidental), no norte de Inglaterra. De neno aprendeu a tocar o piano con orientación á música clásica europea, do cal derivou moita inspiración para crear o seu estilo propio, combinando música clásica, jazz e rock nas súas obras. Como executante de órgano Hammond, Emerson encontrou en 1969 unha oportunidade para colaborar con Robert Moog, e traballou coa súa invención, o módulo Moog, un sintetizador analóxico. Namentres outros músicos, tales como os Beatles e os Rolling Stones usaran o Moog, Emerson foi o primeiro músico en facer unha xira cun destes sintetizadores.
Emerson é coñecido pola súa técnica virtuosística e polas súas pallasadas no escenario, incluíndo o uso de coitelos para oprimir as teclas do órgano durante os seus solos, tocando o órgano ao revés mentres o ten no seu colo e empregando un dispositivo especial para rotar o seu piano mentres o está tocando (isto era puramente teatral, xa que os pianos acústicos non poden funcionar cando son rotados deste modo). Xunto aos seus contemporáneos como Richard Wright de Pink Floyd, Tony Banks de Genesis, Rick Wakeman de Yes e Jon Lord de Deep Purple, Keith Emerson é amplamente recoñecido coma un dos tecladistas máis influentes da era do rock progresivo.
Artesanía
miniatura|dereita|200px|Artesanía. A artesanía comprende, basicamente, as obras e traballos realizados manualmente e con pouca intervención de maquinaria, habitualmente obxectos decorativos ou de uso común. O que se dedica a esta actividade denomínase artesán.
Outros artigos
الحرف اليدوية Handvaardigheid
O Castro, Gueimonde, A Pastoriza
O Castro é un lugar da parroquia de Gueimonde no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (3 mulleres).
Recimil, Fiestras, Silleda
Recimil é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres ), o que supón unha diminución ao ano 2009.
Vladimir Dezhurov
Vladimir Nikolayevich Dezhurov, nado en Yavas (distrito de Zubovo-Polianski) o 30 de xullo de 1962, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-21, STS-105, STS-71, STS-108 e participou na Expedición 3 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 244,23 días no espazo.
Traxectoria
Dezhurov graduadose como enxeñeiro en 1983 na Escola Superior de Aviación Militar S.I. Gritsevits Kharkov. Despois da súa graduación serviu como piloto na Forza Aérea e en 1987 foi asignado ao Centro de Adestramento de Cosmonautas e en 1995 voou como comandante da misión Soiuz TM-21 cara a estación espacial Mir. Participou máis tarde nas misión STS-105, STS-71, STS-108 e formou parte da Expedición 3 á ISS.
Buscando a Susan desesperadamente
Buscando a Susan desesperadamente é un filme estadounidense de 1985 dirixido por Susan Seidelman. Está protagonizado por Rosanna Arquette e Madonna. Ambientado en Nova York, o argumento baséase na interacción entre dúas mulleres a través de mensaxes nunha columna de xornal.
Este filme foi o debut de Madonna no cinema, e foi un dos primeiros filmes para outros actores recoñecidos como John Turturro, Laurie Metcalf, Aidan Quinn e Steven Wright. The New York Times nomeouno un dos dez mellores filmes de 1985.
Estreouse en galego o 1 de xullo de 1997 a través da TVG.
O Muelle, Iria Flavia, Padrón
O Muelle é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Clorose
miniatura|Clorose en millo (exemplar esquerdo). A clorose é, en fitopatoloxía, unha enfermidade, ou condición fisiolóxica anormal das plantas, que se manifesta pola cor amarela que adquiren as follas, debido á destrución da clorofila por irregularidades nas funcións de nutrición. Cando isto ocorre, as follas non teñen a cor normal averdada senón dun verde pálido, amarela, amarela esbrancuxada. As plantas afectadas teñen diminuída a súa capacidade de formar carbohidratos e poden morrer se a causa da súa insuficiencia clorofílica non é tratada. Deficiencias específicas de nutrientes (frecuentemente agravadas por un alto nivel de pH) producen clorose, que podería corrixirse suplementando con ferro, magnesio e azote en varias combinacións. Tamén pode deberse a un exceso de calcio. Algúns pesticidas, particularmente herbicidas, poden causar clorose, tanto ás malas herbas como ocasionalmente aos cultivos tratados.
Tamén pode deberse a un exceso ou defecto de rega, a parasito s varios, doenzas infecciosas (como a tristeza dos cítricos) ou a toparnos solos compactos ou plantacións a demasiada profundidade.
A Verdade, o Tempo e a Historia
A Verdade, o Tempo e a Historia (La Verdad, el Tiempo y la Historia), tamén coñecido como España, o Tempo e a Historia e como Alegoría da Constitución de 1812, é un cadro pintado por Francisco de Goya cara 1800 que constituíu un dos óleos dunha serie de dúas alegorías relativas ao progreso científico e económico que poderían decorar a biblioteca da residencia palaciana gobernamental de Manuel Godoy, máximo mandatario da España da súa época baixo o reinado de Carlos IV. Tales alegorías, de alcance político, proliferaron na Francia revolucionaria.
Este cadro, xunto con outro de igual altura que representaba unha Alegoría da Poesía, atopouse en Cádiz a mediados do século XIX, polo que existe a hipótese de que o cadro fose encargo de Sebastián Martínez y Pérez (que tiña importantes bibliotecas en Madrid e Cádiz en 1800) e non de Godoy. A obra áchase actualmente no Museo Nacional de Estocolmo (Stockholm Nationalmuseum  de Suecia.
Análise
Todo parece confluír na representación da Historia e da Verdade histórica. O Tempo, alado e cun reloxo de area que simboliza o paso dos instantes e a chegada da morte, trae do brazo á Verdade, que se representaba espida para simbolizar a ausencia de disfrace ou enmascaramento. A Verdade reina sobre todo, é a figura central, e porta un cetro e un libro, que encerra a verdade histórica. miniatura|150px|esquerda|Bosquexo, 1797. No bosquexo preliminar obsérvase esta figura central espida, e apareceu vestida no cadro definitivo pola inconveniencia que podería supor un espido nesta época. Sentada, aparece a Historia en si mesma, escribindo a crónica dos feitos e, posiblemente, en continuidade con outro libro xa escrito no que se apoia. A Verdade, o Tempo e a Historia preservan o espírito da ilustración da ignorancia e os males que leva, sobre todo para o bo goberno. Se se relaciona esta alegoría co palacio de Godoy, asociaríase un modelo de Historia ao correcto mandatario, como un «espello de príncipes, lugar común habitual desde a Idade Media. A árbore inclinada en escorzo representaba neste período usualmente á Liberdade.
Con todo, outra interpretación da alegoría quere ver na figura central a España e ao ancián que a leva unha figura da nova época que comeza. Segundo esta teoría, España, con indumentaria branca, leva na man a Constitución de Cádiz de 1812 e na outra un cetro, que significaría a superioridade da Constitución sobre o réxime absolutista. En primeiro plano situaríase a Historia, tamén espida, pois a Historia debe ser verdadeira, que anota o suceso á vez que pisa o antigo corpus xurídico periclitado. Segundo esta interpretación Goya abertamente declara en 1812 (que é cando se dataría segundo esta teoría o cadro) como un liberal convencido e faino explícito, sen medo a ver perigar a súa posición como Primeiro Pintor de Cámara do Rei e apostando por «La Pepa» ou Constitución de 1812.
Con todo, a iconografía das figuras alegóricas é de raizame neoclásica, a pesar de que hai quen ve no estilo deste cadro trazos similares aos da súa produción do período da Guerra da Independencia Española, como as Majas en el balcón (1810 - 1814).
Hai que recordar que este tipo de alegorías foron abundantes durante a Revolución francesa e relacionábanse cos acontecementos políticos que ían impor a soberanía nacional, os dereitos do cidadán e a Constitución como forma de goberno máis ou menos imperfecta. En España, a «Oda á invención da imprenta», escrita en 1798 na súa primeira redacción por Manuel José Quintana -logo publicada, limando as pasaxes máis revolucionarias, en 1802; un de cuxos exemplares regalou o poeta a Goya-, relacionaba o progreso político e social co papel que na difusión destas ideas tiña a imprenta. Manuel Godoy admirou e citou este poema nas súas Memorias e puido encargar unha pintura inspirada no poema entre 1802 e 1805, datas das reformas da súa residencia palaciana. En devandita «Oda» abordábase a inconveniencia do Absolutismo e das súas institucións máis obsoletas, en particular, a da Inquisición. Encomiaba neste texto os valores da Revolución francesa de liberdade, igualdade e fraternidade e vinculaba o éxito destas ideas á publicación de libros que as propagasen.
En canto ao estilo apréciase a textura de raso da túnica da Verdade, en contraste cos ocres e verdes das sombras, con todo as figuras alegóricas non están demasiado idealizadas. Tamén fai xogo coa sensación táctil das plumas da figura alada. A técnica da pinceladas é enérxica, sen deterse na minucia do detalle. Os pliegues das roupaxes e as sombras, mirados de cerca, parecen fragmentos de pintura abstracta. A luz, celestial, alaga os brancos e fainos nacarados, dando a todo o conxunto unha riqueza e profundidade aérea que evoca a Velázquez.
David Gómez Martínez
David Gómez Martínez, nado no Rosal o 13 de febreiro de 1981, é un atleta galego, especializado en décatlon.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. O seu equipo é o R.C. Celta. Estivo presente nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004 e Beijing 2008.
O Deveso, As Pontes de García Rodríguez
Santa María do Deveso é unha parroquia do norte do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 14 habitantes (10 homes e 4 mulleres) distribuídos en 21 entidades de poboación. En 2014 tiña 19 habitantes.
Xeografía
O Deveso é unha das parroquias máis montañosa das Pontes, con alturas como as Penas da Noite (664 m.) e o monte das Cabandelas (555 m.). Hai regatos como os da Picheira, Borrallas, As Cancelas, Soutochao e Os Carrís, que desembocan no río Mera.
O Campo, Ponte Veiga, O Carballiño
O Campo é un lugar da parroquia de Ponte Veiga no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 11 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
601
Outros
Historia ano a ano
Ilomantsi
Limita cos concellos de Joensuu e Lieksa, ambos na súa mesma rexión. O leste do concello fai fronteira con Rusia.
O concello é unilingüe en finés.
O Paraíso, Iria Flavia, Padrón
O Paraíso é un lugar da parroquia de Iria Flavia no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 26 habitantes (11 homes e 15 mulleres).
Pedro Manuel López López-Agrelo
Pedro Manuel López López-Agrelo foi un político galego.
Benigno Varela Pérez
Benigno Varela Pérez, nado en Lugo en 1873 e finado na mesma cidade o 12 de xuño de 1962, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Varela Gómez e Juana Pérez da Vila. Foi propietario e director de El Regional. Amigo de Manuel Portela Valladares, foi elixido deputado provincial polo distrito de Lugo de 1911 a 1921 e en decembro de 1922 foi nomeado gobernador civil de León. Na República foi presidente da Agrupación provincial de Xurados mixtos de Lugo (1934) e foi nomeado gobernador civil de Ourense o 21 de decembro de 1935, posto no que permaneceu ata o 28 de febreiro de 1936. Membro do Partido del Centro Nacional Republicano, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de abril de 1937 e trasladado ao día seguinte á Cadea de Cáceres. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e satisfeita a sanción, recobrou a libre disposición dos bens en 1941. Finou en Lugo o 12 de xuño de 1962.
Vida persoal
Casou con Felisa Fernández Varela, filla de José Fernández Carballo, e foi pai de Benigno, Mauro e José Varela Fernández.
Heliporto Costa Norte
O Heliporto Costa Norte (Código OACI: LEPV) é un heliporto situado na localidade lucense de Viveiro, nas inmediacións do Porto de Celeiro. Este heliporto foi construído a finais dos anos 80, e unha década despois modernizado e ampliado a unha superficie de 4.000 metros cadrados.
Este heliporto é a base do helicóptero "Pesca 2", un dos helicópteros do servizo de Gardacostas de Galicia, dependente da Xunta de Galiza.
Desde que se iniciou o servizo de Rescate Aéreo, tres tipos de aeronaves existiron no Heliporto Costa Norte:
Xukrala Nabil al-Hax
Xukrala Nabil al-Hax (en شكرالله نبيل الحاج), nado no Líbano o 26 de febreiro de 1943, é un bispo católico maronita, dende 2003 arcebispo de Tiro.
Traxectoria
Xukrala Nabil al-Hax naceu en Al-Hixa, unha vila do distrito de Sidón, na gobernación do Líbano Meridional, o 26 de febreiro de 1943. Entrou no seminario do patriarcado maronita de Rasir en 1957, e alí cursou os seus estudos secundarios até 1962. Posteriormente pasou en 1963 á Universidade San Xosé de Beirut, onde estudou Filosofía e Teoloxía. O 13 de xuño de 1970 foi ordenado sacerdote.
En 1977 obtivo un grado en Lingua francesa pola Universidade Libanesa e conseguiu unha axuda do goberno para estudar en Francia, onde obtivo un Diploma de Estudos Avanzados (DEA) pola Universidade de Provenza, e posteriormente obtivo en 1981 o doutoramento en lingua francesa. Á súa volta ao Líbano, ensinou na Universidade Libanesa e na Universidade San Xosé.
Santo Antonio, Fiestras, Silleda
Santo Antonio é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Xukrala Nabil al-Hax
Traxectoria
En xuño de 2003, foi elixido polo Sínodo maronita arcebispo de Tiro, sendo confirmado polo papa Xoán Paulo II o 25 de setembro. Recibiu a consagración episcopal o 29 de novembro de mans do patriarca de Antioquía Nasrala Pedro Sufair, sendo os principais co-consagrantes o bispo auxiliar do patriarcado Rulan Abu Xudi e o arcebispo emérito de Tiro Marun Huri Sadir.
Pierluigi Martini
Pierluigi Martini (nado o 23 de abril de 1961) é un ex piloto de carreiras italiano. Participou en 124 Grandes Premios de Fórmula 1 (con 119 saídas) entre e.
Primeiros anos
O tío de Martini, Giancarlo Martini, correu durante os anos 70, incluíndo algunhas carreiras fóra de campionato nun Ferrari 312T presentado pola Scuderia Everest, un equipo propiedade de Giancarlo Minardi. O irmán máis novo de Pierluigi, Oliver, foi tamén un piloto de carreiras.
San Martiño, Fiestras, Silleda
San Martiño é un lugar da parroquia de Fiestras no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres). Neste lugar está a igrexa parroquial.