cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundial de Fútbol de 1970
Clasificación
miniatura|O Telstar foi balón oficial do torneo. Na fase de clasificación para o Mundial foron inscritos setenta e cinco equipos, cinco dos cales retiráronse antes do comezo. Descontando os clasificados automáticos, e, organizador e campión defensor, respectivamente, participaron sesenta e oito equipos, disputando 170 partidos e anotando 542 goles. A diferenza do torneo anterior, os equipos africanos recibiron por vez primeira unha praza directa na fase final ( se clasificara en debido ao retiro dos seus adversarios). Esta praza foi conseguida por. De igual forma, unha praza foi entregada ao gañador da clasificatoria de Asia e Oceanía, na que participou de maneira extraordinaria, excluída da CAF. Finalmente, clasificouse tras vencer a.
Lista de participantes
Os seguintes foron os dezaseis equipos participantes nesta edición do torneo.
Sátiro
miniatura|300px|Sátiro. Un sátiro (en grego Σάτυρος, Sátyros) é unha criatura da mitoloxía grega na que encarna un espírito ou forza vital da natureza.
Mundial de Fútbol de 1970
Sedes
Para a organización dos xogos do tornos, foron seleccionados cinco estadios en cinco cidades. Alén das cidades escollidas, foron propostas sedes en Hidalgo e na cidade portuaria de Veracruz. Cada un dos catro grupos nos que foron dividos os participantes no torneo disputouse nunha única sede. A única excepción foi o Grupo 2, o cal se xogou entre Puebla e Toluca. Excepto o Estadio Luis Dosal, todos os campos foron construídos durante a década de 1960, xa que México se preparaba para acollar tanto a Copa do Mundo como os Xogos Olímpicos de 1968.
Sátiro
Os sátiros, relacionados coas Ménades, forman o cortexo dionisíaco que acompaña ó deus Dioniso. Poden estar tamén asociados co deus Pan.
Mundial de Fútbol de 1970
Sedes
Dos cinco estadios utilizados para os trinta e dous partidos disputados. O máis grande e máis utilizado foi o Estadio Azteca de Cidade de México, o cal albergou dez xogos. Isto inclúe a final, o partido polo terceiro e cuarto lugar e todos os encontros do Grupo 1, no cal estaba a selección mexicana. O Estadio Jalisco de Guadalaxara albergou oito encontros, incluído todos os xogos do Grupo 3 e unha semifinal. No Estadio León xogáronse sete partidos, incluíndo todos os do Grupo 4 e un de cuartos de final. Por outra banda, o Luis Dosal de Toluca acolleu catro encontro e o Cuauhtémoc Puebla tres. Este último foi o único dos cinco que non albergou ningún encontro das eliminatorias finais.
Sátiro
Aparecen representados de diversas formas, aínda que a máis común é a dunha criatura metade home, metade cabuxa ou carneiro, con orellas puntiagudas e cornos na cabeza, abundante vilosidade, nariz chato, cauda de cabuxa e unha virilidade descomunal é ás veces en erección. Por veces tamén se representan sátiros femias. Cando van vestidos levan pelicos de animais como a pantera (atributo do deus Dioniso).
As representacións romanas confundían ós sátiros cos faunos, que adoitaban ter pernas de chibo. A confusión perdurou incluso nas obras de arte contemporáneas, como o "fauno danzante" de Lequesne, que é mais ben un sátiro.
Criaturas semellantes ós sátiros aparecen noutras mitoloxías, como o Leszi eslavo, ou a carantoña, que se di habita nos bosques do noroeste da Península Ibérica. Normalmente trátase de criaturas de carácter festivo, burleiro e descarado, amigos da festa e do bo viño, cunha sexualidade promiscua e despreocupada e ás veces incluso violenta. Na mitoloxía cristiá a figura do sátiro foi traspasada ó diaño.
Teen Wolf
Teen Wolf é un filme estadounidense dirixido por Rod Daniel que foi estreado en 1985.
Sinopse
Un estudante de instituto descobre que é un lobishome. Aínda que nun principio o seu estado lle provoca unha terríbel preocupación, pouco a pouco irá desenvolvendo as súas novas, áxiles e peludas cualidades para ligar coas rapazas e gañar ó baloncesto.
Rosa Agazzi
Traxectoria
Estudou na escola normal de Brescia, a primeira educación básica. En 1891 participou nun congreso para educadores de parvulario, e foi aquí onde nace o seu amor por esta rama da educación, e ao ano seguinte xa dirixía dous xardíns infantís. En 1898, comeza a facerse famoso o método de ensinanza que desenvolveu ela e máis súa irmá, logo de expoñelo no Congreso Pedagóxico Nacional.
Pincipios didácticos
Os principios didácticos da súa metodoloxía son:
Elementos destacados do modelo
Para o completo desenvolvemento deste método, é moi importante que as escolas conten con dous elemento que axudarán ao desenvolvemento das habilidades dos nenos:
Impacto da metodoloxía
O método Agazzi influíu notablemente na educación infantil italiana. Segundo datos do ministerio de educación italiano calcúlase que no 1948 o seguían o 74% das escolas infantís italianas. En España a súa incidencia foi moito menor, se ben certos elementos como o uso de contrasinais ou o recoñecemento dunha certa función maternal das educadoras infantís debémosllo as Agazzi.
Capela Notre Dame du Haut
A capela Notre Dame du Haut (nome completo en francés: Chapelle Notre-Dame-du-Haut de Ronchamp), coñecida informalmente como Ronchamp, é unha capela de culto católico construída entre 1950 e 1955 en Ronchamp, Francia polo arquitecto Le Corbusier, sendo un dos exemplos máis destacables de arquitectura relixosa no século XX.
Foi declarada Patrimonio da Humanidade como parte do conxunto «Obra arquitectónica de Le Corbusier - Contribución excepcional ao Movemento Moderno» no ano 2016. Recibe cada ano unhas 80.000 visitas.
Lugar
Para algúns críticos, a natureza que rodea o conxunto arquitectónico posúe moitas semellanzas coa Acrópole de Atenas, dende o ascenso no fondo do outeiro ata os eventos arquitectónicos e da paisaxe ó longo do camiño, xa que non se pode ver o edificio ata que non se alcanza case totalmente o cume do monte.
Arquitectura
Le Corbusier abandona neste edificio os seus principios de estandarización e da máquina estética, construíndo un edificio específico para o lugar. A planta da igrexa está composta dunha nave de formas curvilíneas, con dúas entradas nos costados, un altar principal e tres capelas baixo as torres. No exterior, na súa fachada leste, e pechada polos muros e a cuberta, existe tamén un altar e un púlpito para a celebración de misas ao aire libre.
A súa estrutura é de formigón armado e cachotaría. A cuberta, composta exlusivamente de formigón armado, é o resultado da inversión dunha cúpula tradicional, sendo convexa cara abaixo e cóncava cara arriba. Está parcialmenta apoiada en piares, deixando unha franxa de separación entre a mesma e os cerramentos, pola cal penetra a luz ao interior. miniatura|265x265px|Vista do outeiro no que se atopa a capela.
Ampliación
En 2011 levouse a cabo unha obra de ampliación do conxunto, levada a cabo por Renzo Piano en colaboración co paisaxista francés Michel Corajoud. Esta ampliación non interfire na visión dende a capela e ábrese cara á paisaxe. Este novo edificio substitúe o antigo centro de visitantes.
Morgado
O morgado é a práctica nobiliaria de repartir a herdanza de xeito desigual, transmitindo a parte principal dos bens a un dos herdeiros, tradicionalmente o primoxénito home. O morgado instaurouse en Galiza na Baixa Idade Media como parte do proceso da formación das liñaxes na nobreza galega baixomedieval. Estes bens tiñan carácter inalienable e indivisible, debendo permanecer para sempre no seo da familia herdeira.
Historia e características
Institucións similares existiron noutros países europeos, dando lugar á posición social da aristocracia, de forma que o groso do patrimonio dunha familia non se diseminaba, senón que só podía aumentar. Estas institucións non eran exactamente o mesmo, así o majorat, instituído por Napoleón e regulado no estatuto do 1 de marzo de 1808 como forma de transmisión dos títulos de nobreza e os seus bens asociados. Na comunidade polaco-lituana, o seu nome era ordynacja e foi introducido a finais do século XVI polo rei Stefan Batory.
O mayorazgo castelán
O mayorazgo é creado mediante as Leis de Toro en 1505, baixo o reinado dos Reis Católicos (malia que a raíña xa morrera, deixara estabelecida a súa vontade no testamento). A súa función era controlar o fraccionamento dos bens dun nobre que producían as herdanzas e as vendas, como un medio de manter o seu poder económico. Algunhas familias da incipiente burguesía castelá acolléronse tamén a esta figura legal.
A creación dun mayorazgo comezaba usualmente coa vinculación dun soar ou casa soar. Ás veces, estes vínculos incluían un título nobiliario, que pasaba xunto ao resto de bens, mentres que a todos os excluídos do morgado se lles provía dalgún xeito a condición de fidalguía. A institución contemplaba a posibilidade de engadir novos bens ao vínculo, pero os bens xa vinculados non poderían ser alienados nin repartidos en herdanza.
A institución do mayorazgo foi a culminación dunha serie de privilexios outorgados aos nobres casteláns por Henrique IV de Castela, quen foron logo os principais favorecidos no outorgamento de cargos de goberno polos Reis Católicos. O estamento nobiliario castelán fíxose así máis poderoso e influente que o dos outros reinos que compuñan os seus dominios.
Decadencia
Este sistema de vinculacións económicas foi criticado no Informe no Expediente da Lei Agraria escrito por Gaspar Melchor de Jovellanos a pedido da Sociedade Económica de Amigos do País madrileña, cuxa consecuencia directa foi a desamortización de Manuel Godoy en 1798.
A institución do morgado estivo vixente até a Lei Desvinculadora de 1820 que suprimiu todos os vínculos. A pesar diso perdurou algún tempo nalgunhas zonas mediante unha artimaña legal, xa que a lei non contemplou as doazóns entre vivos. O posuidor do morgado dáballo ao seu fillo como achega ao seu matrimonio, o fillo pasaba a ser o novo señor e os seus pais a gozar do usufruto por vida da metade da casa soar.
A partir dese momento, con contadas excepcións, as subdivisións por herdanza da maioría das grandes casas españolas fixeron que perdesen paulatinamente o seu pasado esplendor e poder.
Bibliografía
Droit d'aînesse
Baxter Dury
Baxter Dury, nado o 18 de decembro de 1971 en Wingrave (Buckinghamshire), é un cantante inglés de música indie, que traballa con selo discográfico Rough Trade Records.
Gerd Müller
Gerhard 'Gerd' Müller, nado en Nördlingen o 3 de novembro de 1945 e finado en Wolfratshausen o 15 de agosto de 2021, foi un futbolista alemán. Gerd Müller foi un dos grandes dianteiros de tódolos tempos. A súa inalcanzable cifra de 68 goles en 62 partidos coa selección xermana é o mellor resumo que se pode facer do seu xogo. Foi coñecido como "Bomber der Nation" (o bombardeiro da nación) e "kleines dickes Müller" (baixo e gordo Müller).
Bayern Munich
A súa carreira comeza no TSV 1861 Nördlingen, e chega ao Bayern Munich en 1964, formando equipo con Franz Beckenbauer e Sepp Maier. Nese momento o club militaba na segunda división xermana mais en pouco tempo xa se fixo cun lugar na Bundesliga.
A partir de aquí comeza unha época de éxitos para o Bayern:
A Selección
Debuta en 1966 na selección de Alemaña do Oeste e retírase o 6 de xullo de 1974 coa vitoria na final do Mundial de 1974. Neste encontro anotou o gol da vitoria fronte a Holanda. Gerd Müller foi o máximo goleador da historia dos mundiais con 14 tantos ata o ano 2006 no que foi superado por Ronaldo con 15. Iso si, Muller só participou en dous (1970 e 1974) e Ronaldo en catro (1994,1998,2002 e 2006).
Tamén foi campión da Eurocopa de fútbol 1972 e o seu máximo artilleiro con 4 goles.
Fort Lauderdale Strikers
Rematada a súa carreira en Alemaña marchou cara aos EUA en 1979, onde xogou nos Fort Lauderdale Strikers. Anotou 38 goles nas tres tempadas que estivo alí e foi nunha ocasión subcampión de liga.
Despois do fútbol
Tras retirarse no ano 1982 caeu nunha forte depresión que o levou ao alcoholismo. Os seus compañeiros do Bayern Munich convencérono para se rehabilitar e cando rematou déronlle un traballo coma adestrador do equipo afeccionado do Bayern.
Centauro
miniatura|250px|Centauro, no Museo Catedralicio da Catedral de Ourense
Na mitoloxía grega, os centauros (en grego Κένταυρος Kéntauros, «matador de touros», «cen fortes», plural Κένταυροι Kéntauroi; en latín Centaurus/Centauri) son unha raza de seres co torso e cabeza de humano e o corpo de cabalo. Vivían nas montañas de Tesalia e eran fillos de Ixión e Néfele, a nube de chuvia. Alternativamente, considerábanse fillos de Kentauros (o fillo de Ixión e Nefele) e algunhas eguas magnesias, ou de Apolo e Hebe. Ás veces cóntase que Ixión planeaba manter relacións sexuais con Hera, pero Zeus, o seu marido, evitouno moldeando unha nube coa forma de Hera. Posto que Ixión é normalmente considerado o devanceiro dos centauros, pode facerse referencia a eles poeticamente como Ixiónidas.
Características
miniatura|esquerda|230px|Centauro loitando contra un [[lapita (detalle do Partenón, hoxe no Museo Británico, Londres)]] Os centauros son coñecidos pola loita que mantiveron cos lapitas, provocada polo seu intento de raptar a Hipodamía o día da súa voda con Piritoo, rei dos lapitas e tamén fillo de Ixión. A batalla entre uns e outros é unha metáfora do conflito entre os baixos instintos e o comportamento civilizado na humanidade, coa vitoria deste último. Teseo, un heroe e fundador de cidades que estaba presente, axudou a Piritoo e ós lapitas e inclinou a balanza do lado da orde correcta das cousas. Moitos centauros morreron e o resto fuxiu (Plutarco, Teseo, 30; Ovidio, Metamorfoses XII. 210-458; Diodoro Siculo IV. 69, 70).
Escenas da batalla entre os lapitas e os centauros foron esculpidas en baixorrelevos no friso do Partenón, que estaba dedicado á deusa Atenea. So esta roupaxe, Fidias, o autor dos relevos, simbolizaba as aínda recentes guerras entre os gregos e os persas, entre civilizados e bárbaros.
O centauro aparece na iconografía cristiá como unha besta infernal, tentadora de doncelas. Ás veces aparece baixo a forma de onocentauro, mestura de home e burro con esaxerados atributos sexuais.
Interpretación
miniatura|200px|dereita|Centauro (sarcófago romano, ca. [[230)]] Se exceptuamos Folo e Quirón (a súa orixe é diferente da dos outros), os centauros simbolizaban para os gregos os apetitos animais (concupiscencia e ebriedade son riscos típicos deles). Así o combate seu contra os lapitas pode ser interpretado como unha parábola do enfrontamento dos estados civilizado e salvaxe.
A orixe da súa creación explícase polo xeral así: o cabalo foi introducido na Grecia antiga desde o século XVI a.C, mais só era utilizado entón como besta de tiro; os centauros representarían entón, nas lendas da Idade heroica, os primeiros xinetes. Porén, pola súa vez, o xinete, o cabaleiro, que domina forzas primixenias pola súa acción, oponse, simbolicamente, aos centauros que están dominados polos instintos.
AirBaltic
airBaltic, legalmente AS Air Baltic Corporation, é unha aeroliña de baixo custo propiedade do goberno de Letonia que actúa tamén como aeroliña nacional. Ten a súa sede e o seu principal centro de conexións no aeroporto de Riga, e ten bases nos aeroportos de Talín e Vilnius.
Frota
En agosto de 2017 a frota de airBaltic estaba formada polos seguintes avións:
Ben Stiller
Benjamin Edward "Ben" Stiller, nado o 30 de novembro de 1965 Nova York, estado de Nova York, é un actor, humorista, director de cine, produtor de cine, guionista e actor de voz estadounidense.
Agnieszka Radwańska
Radwańska é a primeira xogadora polaca da era moderna do tenis en alcanzar a final dun torneo de Grand Slam individual, ó chegar á final de Wimbledon en 2012. Ademais, é a primeira polaca en gañar un torneo de individuais da WTA, ó gañar o Nordea Nordic Light Open de 2007.
Otón II
Otón II ou Otto II, nado en 955 e finado en Roma o 7 de decembro de 983, foi o segundo Emperador do Sacro Imperio Romano e terceiro gobernante xermánico da dinastía otoniana, ou Casa de Saxonia. Era fillo de Otón o Grande e Adelaida da Italia.
Ushiku
Ushiku (牛久市, うしくし, Ushiku-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ao leste da Rexión de Kantō e ao sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 58,88 km² e a poboación de 80.417 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.370 h/km².
Otón II
Educación e primeiros anos do reinado
Otón recibiu unha boa educación baixo os coidados do seu tio, Bruno, arcebispo de Colonia, e o seu medio-irmán ilexítimo, Guillerme, arcebispo de Mainz. Inicialmente correinou co seu pai, Otón I mais foi escollido como o rei alemán en Worms no ano 961, sendo coroado na Catedral de Aachen o 26 de maio dese mesmo ano. O 25 de decembro de 967, Otón I foi coroado coemperador en Roma polo Papa Xoán XIII.
Casou coa princesa grega Theofano, sobriña do emperador romano de oriente Xoán I Tzimisces, o 14 de abril de 972. Logo de participar nas campañas do seu pai na Península Itálica, volveu a Alemaña e converteuse no único emperador sen ningún tipo de oposición trala morte de seu pai en maio de 973.
Ushiku
O concello de Ushiku limita cos concellos de Tsukuba, de Tsuchiura, de Ami, de Inashiki e de Ryūgasaki.
Otón II
Educación e primeiros anos do reinado
Otón proseguiu a política do seu pai no sentido de fortalecer o dominio imperial na Xermania, ademais de estendela de xeito máis profundo na Península Itálica.
Alemaña
miniatura|esquerda|150px|Otón II Logo de sufocar unha rebelión en Lorena, xurdiron dificultades no sur de Alemaña, probablemente debido a que Otón refusou entregar o ducado da Suábia a Henrique II de Baviera. En 974 a nai de Henrique, Judite, iniciou unha conspiración contra o emperador, a cal incluíu Henrique, o bispo Abraham de Freising, duques de Bohemia e Polonia, e varios membros do clero e da nobreza que estaban descontentos coa política do emperador. Entre tanto, o plan foi descuberto e facilmente suprimido. No mesmo ano, as forzas de Otón conseguiron acabar cunha tentativa de Harald I de Dinamarca de liberase do dominio alemán; así e todo, a súa expedición contra os bohemios en 975 foi un fracaso parcial debido ao inicio de máis problemas en Baviera. Ao ano seguinte restabeleceu a orde unha segunda vez en Lorena e forzou a Henrique II a fuxir de Regensburg a Bohemia. Baviera foi entregada ao seu parente Otón de Baviera. En 977, o rei realizou unha expedición a Bohemia, onde o rei Boleslaus II prometeu volver á súa alianza anterior. Mieszko I de Polonia tamén foi subxugado.
Tras acabar con outra tentativa de Henrique por recuperar Baviera por parte de Otón II, o rei Lotario de Francia invadiu Lorena cun exército de 20 000 homes e ocupou a capital Aachen durante cinco días. Otón inicialmente fuxiu a Colonia e logo a Saxonia. A súa nai, de orixe francesa, estivo do lado de Lotario e se mudou a Borgoña. En setembro de 978, con 30 000 homes, Otón invadiu Francia. Encontrou pouca resistencia, mais as enfermidades das súas tropas obrigárono a levantar o cerco de París e na viaxe de volta, a retagarda do seu exército foi destruída, e os bens que transportaban tomados polos franceses. A unha expedición contra os polacos seguiulle unha paz con Francia: Lotario renunciou a Lorena (980), e en cambio, Otón recoñeceu os dereitos do fillo de Lotario, Luís V.
Italia
Otón sentiuse entón libre para marchar sobre a Itália. O goberno de Alemaña foi deixado nas mans do arqui-chanceler Willigis e do duque Bernardo I de Saxonia. El foi acompañado da súa dona, o seu fillo, Otto de Baviera, dos bispos de Worms, Metz e Merseburg e outros condes e baróns. Cruzando os Alpes a través do que hoxe é Suíza, reconciliouse coa súa nai en Pavía e celebrou o Nadal de 980 en Rávena.
O Bieito VI, electo polo seu pai, fora encadeado polos romanos no Castelo Sant'Angelo, onde morreu en 974. O seu sucesor, Bonifacio VII fuxiu a Constantinopla e Bieito VII, bispo de Sutri, converteuse en papa. Precedido por Bieito, Otón entrou cerimoniosamente en Roma na Pascua de 981.
miniatura|200px|Otón II e [[Theofano: Placa bizantina (Museo de Cluny)]] Otón tivo nesta cidade unha corte espléndida, frecuentada por príncipes e nobres de tódalas partes de Europa Occidental. Entón solicitouse que combatera os ataques sarracenos en Itália e, sobre todo, a política agresiva do emir siciliano Abu al-Qasim, cuxa frota estaba atacando Apúlia e cuxas tropas invadiran Calabria. En setembro de 981, Otón marchou cara o sur de Italia. Inicialmente viuse cercado polos conflitos entre os príncipes lombardos locais, que dividiran a área trala morte de Pandolfo. Otón fracasou no cerco de Manso I de Amalfi en Salerno, mais por fin obtivo o recoñecemento da súa autoridade por parte de tódolos principados lombardos. En xaneiro de 982, as tropas alemás marcharon en dirección a Apúlia bizantina para anexar esta rexión ao Imperio Occidental.
Cando Otón saíu de Taranto, sufriu unha grande derrota preto de Stilo en xullo de 982 (na cal, entre outros, al-Qasim morreu). Sen revelar a súa identidade, o emperador escapou nun navío grego ata Rossano. Volveu a Roma o 12 de novembro de 982.
Nun xantar en Verona en xuño de 983, no medio de diversos príncipes alemáns e italianos, o seu fillo Otón III foi confirmado como rei de Alemaña. Foi entón cando se preparou para outra campaña contra os sarracenos. Tamén obtivo un acordo coa República de Venecia, cuxo auxilio era moi necesario trala derrota en Stilo. Marchando cara Roma, Otón conseguiu garantir a elección de Pedro de Pávia como Papa Xoán XIV.
Cando chegaron noticias dun alzamento das tribos eslavas na fronteira oriental de Alemaña, morreu no seu palacio en Roma o día 7 de decembro de 983. Deixou ao futuro emperador Otón III e tres fillas. Foi enterrado no adro da Basílica de San Pedro e, cando a igrexa foi reconstruída, os seus restos mortais foron levados á cripta.
Alfredo Lorenzo López
Alfredo Lorenzo López, nado en Lugo o 11 de setembro de 1873 e finado na mesma cidade o 10 de maio de 1943, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Discurso leído en la apertura del curso académico de 1927 a 1928. Estudou o bacharelato no Instituto de Lugo e fixo a carreira eclesiástica no Seminario de Lugo, ordenándose presbítero en 1896. Estudou Dereito civil e canónico na Universidade Central. En 1905 foi nomeado cura ecónomo de San Nicolao de Portomarín, e dende 1907 foi catedrático de matemáticas e ciencias naturais do Seminario. Párroco de San Pedro de Lugo, foi beneficiado da Catedral de Lugo dende 1924 ata que en 1937 foi nomeado coéngo. Foi censor de La Voz de la Verdad do que tamén foi director en 1911 e 1927. Tamén foi redactor de El Norte de Galicia e colaborou en El Progreso. Fundou en 1917 o Museo Diocesano de Lugo e foi nomeado correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Tamén foi director da Caixa de Aforros e Monte de Piedade de Lugo.
Śniegu już nigdy nie będzie
Śniegu już nigdy nie będzie é un filme polaco-alemán de 2020 dirixido por Małgorzata Szumowska e Michał Englert. Estreouse na competición principal do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Polonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Juan de Sanclemente
miniatura|300px|Colexio de San Clemente, fundado polo arcebispo en 1602 miniatura|300px
Juan de Sanclemente Torquemada, nado en Córdoba o 19 de outubro de 1534 e finado en Santiago o 20 de abril de 1602, foi bispo da diocese de Ourense entre os anos 1578 e 1594 e arcebispo de Santiago desde 1587 a 1602.
Traxectoria
Entre as moitas obras que mandou realizar en Santiago pódense citar a reparación da muralla da cidade, a da ábsida de Santa Susana e a urbanización da praza do Paraíso (actual praza da fachada da Acibechería).
En 1589 ordenou esconder as reliquias (entre as que se atopaban as do Apóstolo) e outros obxectos artísticos e vestidos litúrxicos, ante o temor ás incursións de piratas ingleses, especialmente de Francis Drake que ameazara Compostela tras desembarcar na Coruña. As reliquias foron retiradas do seu lugar de culto e soterradas no solo da ábsida do templo ó lado da capela maior. Co tempo, perdeuse a memoria do lugar onde as agochou e non foron redescubertas ata xaneiro do ano 1879, durante as escavacións dirixidas por López Ferreiro.
En 1602 fundou o Colexio de San Clemente, no Parque da Ferradura de Santiago de Compostela.
A Regueira, A Regueira, Oza-Cesuras
A Regueira é un lugar da parroquia da Regueira no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 8 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 32 habitantes.
Comunidade Francesa de Bélxica
A Comunidade Francesa de Bélxica (en francés: Communauté française de Belgique) é unha das tres comunidades lingüísticas de Bélxica. A súa sede atópase en Bruxelas e opera dentro das rexións belgas de Bruxelas-Capital e Valonia.
A Comunidade non designa a un territorio, senón á comunidade de persoas que se comunican en lingua francesa e que viven nas áreas onde a Comunidade ten competencias. A Comunidade francesa dispón de institucións propias: parlamento e goberno, e exerce as súas competencias nos ámbitos de educación, cultura, política lingüística, medios de comunicación, investigación, saúde, mocidade e deportes.
Descrición
A Comunidade Francesa agrupa a 4,2 millóns de cidadáns francófonos, dos cales 3,3 millóns (78,6 %) viven na Rexión Valoa e 0,9 millóns (21,4 %) na Rexión de Bruxelas-Capital. Os valones residentes na área de fala alemá dos Cantóns do Leste, os flamengos de Bruxelas, e os francófonos residentes na periferia flamenga de Bruxelas non forman parte da Comunidade Francesa.
Institucións
A cidade de Bruxelas é a sede do Parlamento e do Goberno da Comunidade Francesa.
Goberno
O Parlamento elixe ao Goberno. Un dos seus membros pertence polo menos á rexión de Bruxelas capital.
Desde o 20 de marzo de 2008, o Goberno da Comunidade Francesa está presidido por Rudy Demotte, membro do Partido Socialista (PS) e ministro-presidente do goberno valón.
Uladzimir Karatkievič
Uladzimir Karatkievič (en belaruso: Уладзімір Сямёнавіч Караткевіч), nado en Orsha o 26 de novembro de 1930 e finado o 25 de xullo de 1984, foi un escritor belaruso, unha das figuras máis destacables da literatura belarusa da segunda metade do século XX.
Traxectoria
En 1954 graduouse en filoloxía pola Universidade de Kíiv. Primeiro estivo destinado como profesor de lingua rusa nunha escola nunha aldea da rexión de Kíiv (1954-56) e logo na súa cidade natal (1956-58). Máis tarde, completou cursos de literatura avanzada (1960), e despois de cinematografía (1962), ambos os dous en Moscova e despois converteuse nun escritor profesional. Comezou a escribir moi novo, os seus primeiros poemas, contos e artigos publicounos nunha revista escolar de Orsha durante a posguerra. Mentres estudaba en Kíiv compuxo poemas en belaruso e ruso e escribiu no verán de 1950 primeira versión da que sería a súa grande obra,Дзікае паляванне караля Стаха. En 1951 apareceron na revista do distrito de Orsha Ленінскі прызыў os dous primeiros poemas publicados, «Тут будет канал» (en ruso) e «Якубу Коласу» (en belaruso) aos que lle seguiron tres coleccións de versos. Así e todo foi sobre todo coñecido como narrador, publicou varias coleccións de relatos e catro novelas, a máis coñecida foi Dzikaje paliavannie karalia Stacha (Дзікае паляванне караля Стаха) en 1964. As súas novelas tratan do pasado histórico de Belarús, incluíndo a insurección de xaneiro de 1863 – 1865 sobre a que escribiu Kalasy pad siarpom tvaim (Каласы пад сярпом тваім) que se publicou en 1965. Karatkievič tamén escribiu varias pezas teatrais, ensaios, artigos, guións cinematográficos, e algunhas historias de detectives e de aventuras.
Castilfrío de la Sierra
Castilfrío de la Sierra é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 29 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 12,16 km².
Demografía
Evolución da poboación:
Philipp Müller
Philipp Müller, nado o 5 de setembro de 1952 en Mogelsberg, é un empresario e político suízo, presidente do Partido Liberal Radical desde o 21 de abril de 2012.
Traxectoria
Foi Presidente do PLR local de Reinach entre 1996 e 2004 e deputado no Gran Consello de Aargau de 1997 a 2003. Elixido deputado no Consello Nacional en 2003, ao ano seguinte entrou no consello de dirección nacional do PLR.
Capital social
O capital social nunha sociedade mercantil é o conxunto das achegas das persoas asociadas. Obtense multiplicando o número de accións (nas sociedades anónimas) ou o número de participacións (nas Sociedades de Responsabilidade Limitada) polo valor nominal de cada título.
O capital social forma parte dos fondos propios.
STS-46
STS-46 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 31 de xullo de 1992 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-46, con sete astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita do satélite recuperable europeo EURECA, con 15 exprimentos a bordo e recuperado máis tarde pola misión STS-57, e despregar o TSS 1, un satélite atado por un cable á bodega de carga do transbordador para xerar enerxía a partir do campo magnético terrestre. A tripulación estaba formada polo comandante Loren J. Shriver, o piloto Andrew M. Allen, os especialistas de misión Jeffrey A. Hoffman, Franklin R. Chang-Diaz, Claude Nicollier e Marsha S. Ivins e o especialista de carga Franco Malerba.
EURECA foi despregado sen problemas, pero TSS 1 fallou ao romperse o cable entre o satélite e o transbordador. A tripulación fixo ademais varios experimentos a bordo, entre eles EOIM III, TEMP 2A, CONCAP II, LDCE, PHCF e UVPI. O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 8 de agosto de 1992.
China Southern Airlines
China Southern Airlines (chinés simplificado: 中国南方航空公司; chinés tradicional: 中國南方航空公司) é unha aeroliña chinesa baseada en Guangzhou. É a sexta aeroliña máis grande do mundo en número de pasaxeiros transportados, e a máis grande de Asia en pasaxeiros e número de avións. Tamén é a cuarta aeroliña do mundo en tráfico doméstico. Dende os seus dous principais centros de operacións nos aeroportos de Guangzhou Baiyun e Beijing Capital, a aeroliña voa a 121 destinos usando 422 avións.
China Southern Airlines creouse o 1 de xullo de 1988 despois da reestruturación da Administración Chinesa de Aviación Civil. Dende entón, a compañía adquiríu e fusionouse con varias aeroliñas domésticas, converténdose nunha das tres máis grandes do país (xunto con Air China e China Eastern Airlines). China Southern Airlines é membro da alianza SkyTeam.
En 2010 China Southern Airlines transportou a 76,5 millóns de pasaxeiros e tivo uns beneficios de 883 millóns de dólares.
Brian Houghton Hodgson
Brian Houghton Hodgson, nado o 1 de febreiro de 1800 en Prestbury, Cheshire, e finado o 23 de maio de 1894 en Londres, foi un naturalista e etnólogo que traballou na India Británica, onde foi funcionario público.
China Southern Airlines
Destinos
China Southern Airlines voa a 193 destinos en 35 países distintos de todo o mundo. Mantén unha forte presenza no mercado doméstico cos seus centros de conexión principais no Aeroporto Internacional de Pequín-Capital, no Aeroporto Internacional de Cantón-Baiyun, o Aeroporto Internacional de Chongqing Jiangbei e o Aeroporto Internacional de Urumchi-Diwopu, xunto con outras cidades centrais como Changchun, Changsha, Dalian, Shanghai, Shenyang, Shenzhen, Wuhan e Zhengzhou. Os plans da aeroliña pasan por continuar desenvolvendo Chongqing e Urumchi como centros de conexión ademais de explotar o potencial do mercado doméstico.
China Southern actualmente oferta 485 diarios dende o seu centro de Guangzhou e 221 dende o de Pequín. A aeroliña proporciona servizos a 65 destinos internacionais. A meirande parte destes unen Guangzhou con cidades de todo o mundo. Tamén ten moitos outros voos internacionais operado a través de Pequín, Urumchi (sobre todo cara Asia Central) e Dalian (cara Xapón, Corea do Sur e Rusia). China Southern Airlines desenvolveu unha extensa rede cara o sueste asiático e tamén se converteu na aeroliña chinesa con maior presenza en Australia. China Southern está tamén considerando espandirse cara o mercado suramericano, ademais de dirixirse cara o africano.
Frota
En novembro de 2018 a frota da China Southern Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Brian Houghton Hodgson
Traxectoria
Hodgson naceu en Prestbury, Cheshire. Á idade de dezasete anos viaxou á India como escritor da British East India Company.
Foi enviado a Katmandú no Nepal como Comisionado Asistente en 1819, converténdose en Residente (cargo equivalemnte a gobernador) británico en 1833.
Estudou aos nativos do Nepal, producindo un gran número de escritos sobre a súa lingua, literatura e relixión.
Moi interesado polas ciencias naturais, Hodgon estudou todos os aspectos da historia natural do Nepal, Sikkim e Bengala. Reuniu unha gran colección de aves e mamíferos disecados que finalmente doou ao British Museum.
Describiu novas especies de antílopes, dos que algúns foron chamados no seu honor, como o antílope tibetano Pantholops hodgsonii. Tamén descubriu 39 especies de mamíferos e 124 especies de aves que non foran descritas previamente, e 79 delas foron descritas por el, como, por exemplo, a perdiz tibetana (Perdix hodgsoniae).
Abreviatura
A abreviatura Hodgson emprégase para recoñecer a como autoridade  na descrición e taxonomía en zooloxía.
Río Bogotá
Tramos
Polas súas características físicas, pero tamén polos seus diferentes niveis de contaminación, adóitase dividir o percorrido do Bogotá no seguintes tres partes:
Conca Alta
O río Bogotá nace no páramo de Guacheneque nas proximidades do municipio de Villapinzón ó norte de Cundinamarca a unha altura de 3.300 msnm, percorre a provincia de Almeidas e a sabana de Bogotá de norte a sur bañando coa súa auga os concellos de Cundinamarca e localidades de Bogotá: Villapinzón, Chocontá, Suesca, Sesquilé, Tominé, Gachancipá, Zipaquirá, Tocancipá, Cajicá, Chía, Cota, Suba, Engativá, Fontibón, Kennedy, Bosa, Funza, Mosquera e Soacha. Na conca alta o río ten un caudal medio de 10 m³/s.
Conca Media
Na cidade de Bogotá recibe as augas dos ríos Salitre e o Fucha, así como a maior parte dos refugallos líquidos contaminantes (22 m³/s) e algúns refugallos sólidos que o converten nunha canle de augas negras moi contaminadas. Un dos seus principais afluentes é o río Tunjuelo, que nace no Páramo de Sumapaz na lagoa dos Tunjos, logo de fornecer coas súas augas os encoros de Chisacá e La Regadera desemboca no Bogotá.
Nas inmediacións das localidades de Engativá, e Bosa e o concello de Soacha recibe ademais as augas de diferentes fábricas. A auga do río úsase para a rega no distrito La Ramada abaixo da cidade de Bogotá.
Conca Baixa
miniatura|O [[Fervenza do Tequendama|salto do Tequendama.]] Na metade do seu percorrido o río abandona a sabana de Bogotá, deixa atrás o seu caudal apracible e precipítase formando o encoro do Muña, no poboado de Chusacá no concello de Soacha, e despois ó salto do Tequendama, tamén en Soacha. Neste sitio, o río empeza o seu torrentoso descenso entre encañonados vales en busca do río Magdalena pasando polos concellos de San Antonio del Tequendama, Tena, La Mesa, El Colegio, Anapoima, Apulo, Tocaima, Agua de Dios e Ricaurte.
Dactilia
En bioloxía, a dactilia é a disposición que presentan os dedos e dedas de mans e pés, ou ás veces das ás dun animal tetrápodo. O termo deriva da palabrfa grega δακτυλος (dáktilos), 'dedo'.
Con frecuencia utilízase a terminación "-dactilia" ou "-dáctilo" en diversos termos.
Pentadactilia
A pentadactilia é a condición de ter cinco dedos nunha extremidade. Crese que todos os tetrápodos vivos descenden dun devanceiro que tiña unha extremidade pentadáctila, aínda que moitas especies despois perderon ou transformaron algúns (ou todos) dos seus dedos no decurso da evolución. Malia as variacións individuais que se indican máis abaixo, as relacións dos tetrápodos están referidas ao 'modelo' orixinal de cinco dedos.
Nos réptiles as extremidades son pentadáctilas.
Tetradactilia
A tetradactilia é a condición de ter catro dedos nunha extremidade, como se observa en moitos anfibios, aves e dinosauros terópodos. Algúns animais mamíferos tamén presentan tetradactilia (por exemplo nas patas traseiras de cans e gatos).
Monodactilia
Monodactilia é a condición de ter un só dedo nunha extremidade, como nos cabalos modernos. Estes pertencen aos perisodáctilos.
Sindactilia
miniatura|Pé humano con sindactilia parcial simple.
A sindactilia (do grego συν-, sin-, 'xunto') é unha condición na que dous ou máis dedos están fusionados. Dáse normalmente nalgúns a mamíferos, como o mono siamang (Symphalangus syndactylus) e a maioría dos marsupiais diprotodontos, como os canguros. Dáse tamén no ser humano como unha condición anormal.
Polidactilia
A polidactilia dáse cando unha extremidade ten un maior número de dedos que o normal. Pode orixinarse:
Oligodactilia
A oligodactilia é ter menos dedos do normal de maneira conxénita (non por amputacións). Ás veces denomínase incorrectamente hipodactilia ou confúndese coa afalanxia (ausencia da falanxe nun ou máis dedos). Cando están ausentes todos os dedos dunha man ou pé, denomínase adactilia.
Ectrodactilia
A ectrodactilia, tamén chamada malformación da man dividida, é a ausencia conxénita dun ou máis dos dedos centrais en mans ou pés. Consecuentemente, é unha forma de oligodactilia. É especialmente frecuente en Vadoma en Zimbabwe.
En aves
miniatura|Tipos de pés das aves
Anisodactilia
A anisodactilia é a disposición máis común dos dedos nas aves, na que tres dedas están dirixidas cara adiante e unha cara atrás. Isto é común en aves canoras e outros paxaros que se colgan das poliñas, e tamén en aves de presa como aguias ou falcóns. Dáse en Passeriformes, Columbiformes, Falconiformes, Accipitriformes, Galliformes e a gran maioría das aves.
Sindactilia
A sindactilia en aves é igual á anisodactilia, pero nelas a terceira e cuarta dedas (as dedas externa e media que se dirixen cara adiante), ou tres dedas, están fusionadas, como no martiño peixeiro Megaceryle alcyon. Isto é característico dos Coraciiformes (martiños peixeiros, abellarucos, rolieiros, e parentes).
Cigodactilia
miniatura|Un guacamaio [[Ara chloropterus que ergueu a pata ata o seu peteiro.]] A cigodactilia ou zigodactilia (do grego ζυγος, zigos, 'par') é unha disposición das dedas das aves e camaleóns, con dúas dedas que se dirixen cara adiante (díxitos 2 e 3) e dúas cara atrás (díxitos 1 e 4). Esta disposición é máis común nas especies arbóreas, especialmente aquelas que gabean polos troncos das árbores ou escalan a través da follaxe. A cigodactilia aparece nos papagaios, petos, cucos (tamén os correcamiños Geococcyx), e algúns mouchos. Marcas fósiles de cigodactilia atopáronse desde hai 120–110 millóns de anos (inicios do Cretáceo), 50 millóns de anos antes dos primeiros fósiles cigodáctilos identificados. Todos os Psittaciformes, Cuculiformes, a maioría dos Piciformes e a rapaz Pandion haliaetus son cigodáctilos.
Heterodactilia
A heterodactilia é similar á cigodactilia, excepto en que as dedas 3 e 4 están dirixidas cara adiante e as dedas 1 e 2 cara atrás. Atópase só nos Trogonidae.
Pamprodactilia
A pamprodactilia é unha disposición na cal as catro dedas apuntan cara adiante, as dedas máis externas (deda 1 e ás veces a 4) son a miúdo reversibles. É caracterísitco dos cirrios (Apodidae) e os paxaros rato (Coliidae).
Camaleóns
Os pés dos camaleóns está organizados en conxuntos formados por un grupo de dous dedos e un grupo de tres, opostos entre si para así formar unha especie de pinza coa que se agarran mellor ás pólas. Esta condición tense denominado cigodactilia ou didactilia, pero a disposición específica nos camaleóns non se axusta exactamente a estas definicións. Os pés das patas dianteiras dos camaleóns, por exemplo, están organizados formando un conxunto medio coas dedas 1, 2 e 3, e un conxunto lateral coas dedas 4 e 5, mentres que o pé das patas traseiras está organizado nun conxunto medio coas dedas 1 e 2, e un conxunto lateral coas dedas 3, 4 e 5. Por outra parte, a cigodactilia por definición, implica que as dedas 1 e 4 se opoñan ás dedas 2 e 3, pero os camaleóns non mostran esta disposición nin nos pés dianteiros nin nos traseiros. Ademais, a didactilia implica que só hai dous dedas nas extremidades, cando os camaleóns teñen cinco, aínda que están agrupados en dous conxuntos opostos.
Esquizodactilia
Esquizodactilia é un termo usado en primates para indicar que se agarran ou colgan usando o segundo e terceiro dedos, en vez de utilizar o polgar e o segundo dedo.
Bullet with Butterfly Wings
"Bullet with Butterfly Wings" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Apareceu orixinalmente no seu álbum de 1995 Mellon Collie and the Infinite Sadness, do cal foi o seu principal sinxelo. Este sinxelo formou parte posteriormente do box set The Aeroplane Flies High, e o tema aparece tamén no álbum de grandes éxitos Rotten Apples. A canción gañou en 1997 o Grammy á mellor actuación de Hard Rock. "Bullet with Butterfly Wings" foi o primeiro hit da banda en entrar no Top 40 estadounidense, chegando ao número 22 na Billboard Hot 100.
Vídeo
O vídeo musical da canción, dirixido por Samuel Bayer, ten fortes elementos conceptuais. A parte visual do vídeo está inspirada en documentais sobre minas de diamantes, mentres que, en contraste, a banda usa o vídeo para estrear o seu novo aspecto glam rock, destacando Billy Corgan coa súa camisela negra coa palabra "Zero" en prata, e os seus pantalóns prateados. O vídeo tamén é o último antes de que Corgan decidise raparse a cabeza.
Listaxe do sinxelo
Os seguintes temas aparecen no sinxelo orixinal:
Aparición noutros medios
A canción foi usada lixeiramente modificada como cabeceira do programa de televisión Animal Planet na súa serie Whale Wars, o cal seguía á tripulación do barco da Sea Shepherd Conservation Society Steve Irwin na súa persecución ao cazadores de baleas xaponeses. O tema tamén se inclúe no capítulo de South Park Whale Whores que parodia a ''Whale Wars'.
"Weird Al" Yankovic parodiou a canción en "The Alternative Polka" do se álbum Bad Hair Day.
Irán
Irán (en persa ایران), tamén coñecido como Persia, e oficialmente República Islámica de Irán dende 1980, é un país de Asia Occidental. Limita ó norte con Armenia, Acerbaixán e Turkmenistán, con Casaquistán e Rusia a través do Mar Caspio, polo leste con Afganistán e Paquistán, polo sur co Golfo Pérsico e co Golfo de Omán, polo oeste con Iraq e polo noroeste con Turquía. Comprende unha área de 1 648 195 km2, sendo a segunda nación maior de Oriente Medio e a 18 en todo o mundo. Ten unha poboación de 77 millóns de habitantes, o que a converte na nación número 17 en todo o mundo. É o único país que ten costa no Mar Caspio e no Océano Índico.
A capital é Teherán. A palabra Irán significa literalmente "terra dos arios" (no sentido racial do termo e non no seu sentido relixioso - arianismo).
Irán é a nación dunha das máis antigas civilizacións do mundo, que ten a súa orixe na formación do reino protoelamita e elamita entre os anos -3200 e -2800. Os medos unificaron o territorio no primeiro de moitos imperios no -625, despois do cal, convertéronse no poder político e cultural dominante da rexión. Irán acadou o cumio do seu poder durante o Imperio Aqueménida fundado por Ciro o Grande en -550, que na súa máxima extensión abranguía unha parte importante do mundo antigo, que limitaba co Val do Indo polo leste, e con Tracia e Macedonia polo noroeste, facendo del o maior imperio do mundo ata ese momento. O imperio colapsou no -330 trala conquista de Alexandre o Grande. A área gañou influencia posteriormente co Imperio Parto e co establecemento da Dinastía Sasánida en -224, baixo a cal Irán converteuse nunha das principais potencias de Asia Occidental e Central durante os seguintes catro séculos.
Subdivisións
Irán está dividido en 30 provincias (ostan-haa, singular - ostan). Estas provincias son gobernadas desde a maior cidade de cada unha. A autoridade provincial está nas mans dun gobernador(استاندار: ostāndār, en farsi ou persa), escollido polo Ministerio do Interior de Irán, e suxeito a aprobación do goberno.
Irán ten unha das taxas máis altas de crecemento urbano no mundo. De 1950 a 2002, a proporción de poboación urbana medrou do 27% ó 60%. As Nacións Unidas predin que, en 2030, o 80% da poboación será urbana.
A maioría dos inmigrantes internos asentáronse preto das cidades de Teherán, Isfahán, Ahvaz e Qom. As poboacións enumerades son de 2006/07 (1385 AP) do censo. Teherán, cunha poboación de 7 705 036, é a meirande cidade de Irán, e a capital. Teherán é o fogar de case o 11% da poboación do país. Teherán, igual que moitas grandes cidades, padece dunha grave contaminación atmosférica e é o centro de todas as comunicacións e transportes do país.
Outra cidade iraniana importante é Isfahán (cunha poboación de 1 583 609 de habitantes), que é a capital da Provincia de Isfahán. A Praza de Naghsh-i Jahan de Isfahán foi declarada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade. A cidade contén unha ampla variedade de elementos arquitectónicos islámicos, que van dende o século XI até o XIX. O crecemento da zona dos arredores da cidade converteu Isfahán na segunda área metropolitana máis poboada (3 430 353).
A cuarta cidade maior de Irán é Tabriz (poboación de 1 378 935 hab.), a capital de Acerbaixán Oriental, que é tamén a segunda cidade industrial de Irán despois de Teherán. Tabriz foi a segunda cidade do país até o final de 1960 e foi tamén unha das súas capitais e a antiga residencia do príncipe da coroa no marco da dinastía qajar. A cidade demostrou ser extremadamente influente na historia recente do país.
A quinta cidade maior é Karaj (poboación de 1 377 450 hab.), que se atopa na provincia de Teherán a 20 km ó oeste da capital, ó pé das Montañas Alborz, mais a cidade está a converterse na extensión da metrópole de Teherán.
Xeografía
miniatura|esquerda|260px|Vista dende satélite de [[Teherán.]] A paisaxe iraniana está dominada por cordilleiras que separan varias concas e mesetas unhas das outras. A poboada parte occidental é a máis montañosa, con cordilleiras coma os Montes Zagros e as Montañas Elburz, formando esta o punto máis alto do país no Damavand a 5.610 m. A metade oriental do país consiste basicamente nun deserto deshabitado formado por concas con ocasionais lagos de sal.
As únicas chairas atópanse ao longo da costa do mar Caspio e no golfo Pérsico xunto á fronteira con Iraq en Arvandrud (Shatt a o-Arab). Tamén outras chairas menos extensas atópanse ao longo da costa do Golfo, no Estreito de Ormuz e no Mar de Omán.
O clima é árido ou semiárido, excepto na costa do mar Caspio onde domina un clima subtropical.
A illa maior é a de Qeshm, na costa de Hormozgan, no estreito de Ormuz (Golfo Pérsico), cunha superficie duns 1200 km2 e unhas dimensións máximas de 135 km de longo e 40 de largo.