cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prudence Heward
Traxectoria
Mentres estaba en París, Heward coñeceu a pintora de Ontario Isabel McLaughlin á que lle uniu unha grande amizade, e coa que realizou viaxes para realizar pinturas paisaxísticas. En 1929 a súa carreira logrou un maior recoñecemento cando o seu cadro, Girl on a Hill, gañou o premio do Governor General Willingdon organizado pola National Gallery of Canada.
Foi convidada a exhibir co Grupo dos Sete, cun deles A. Y. Jackson estabeleceu amizade e xuntos fixeron excursións polo Río San Lourenzo. Realizou numerosos xardíns en especial para a zona de Eastern Townships en Quebec. Heward é maiormente recordada polos seus retratos de mulleres e nenos, incluíndo os seus cinco espidos femininos entre os que hai catro de mulleres afroamericanas.
Cynllo
thumb|Igrexa de S. Cynllo Cynllo foi un santo galés, nado nalgún momento do século V. Segundo unha tradición, era fillo de Bar (ou 'Mor') ap Ceneu ap Coel Godebog ( Coel Hen ) do Vello Norte e, polo tanto, un dos "Coeling", descendentes de Coel, como Llywarch Hen. Pero outras fontes fan del irmán de San Teilo.
Prudence Heward
Traxectoria
En 1933, Prudence Heward co-fundou o Canadian Group of Painters, mais os seus problemas coa asma e outros problemas de saúde fixeron que o abandonase. Un accidente de automóbil en 1939 minguou as súas capacidades aínda que seguiu traballando producindo algunhas obras até 1945 cando a súa saúde se deteriorou até o punto de deixar de pintar. Morreu dous anos despois, mentres buscaba tratamento nos Ánxeles.
Cynllo
Os lugares asociados coa planificación en Gales inclúen dúas aldeas chamadas Llangynllo ( Llangynllo (Powys) e Llangynllo (Ceredigion) ). En Powys está Pistyll Cynllo, un famoso pozo da parroquia de Llanbister. Na Idade Media, era o patrón de Maelienydd. Tamén foi o patrón de Rhayader ( Cwmwd Deuddwr ) e Llangoedmor en Ceredigion.
Prudence Heward
Obras
En 2022, a obra de Prudence Heward pódese atopar nas galerías do Canadá incluíndo a Winnipeg Art Gallery, a Montréal Museum of Fine Arts e a National Gallery of Canada.
Cynllo
Non se sabe case nada da súa vida, pero hai referencias a el nun famoso poema atribuído ao bardo Taliesin, "Dyhuddiant Elffin"".
Prudence Heward
Recoñecemento
En 1996, o seu primo, o político Heward Grafftey, escribiu "Chapter Four: Prudence Heward" para o libro Portraits of a Life. O 2 de xullo de 2010, os correos canadenses emitiron un selo conmemorativo cun autorretrato.
Cynllo
A vixilia festiva celébrase o 8 de agosto.
Dama de Baza
A Dama de Baza é unha escultura ibera do século -IV, labrada en pedra calcaria policromada polos bastetanos. Atópase exposta no Museo Arqueolóxico Nacional de España, en Madrid
Achado
Esta obra foi atopada o 21 de xullo de 1971 polo arqueólogo Francisco Presedo no Cerro do Santuario, necrópole da antiga Basti (Baza), na provincia de Granada (España). O propietario da leira onde se descubriu, reclamou xudicialmente, recoñecéndoselle que era súa e debía ser indemnizado coa metade do seu valor económico, ao ser declarado ben protexible.
Estaba dentro dunha cámara funeraria de 2,60 m² e 1,80 m de profundidade, onde había ademais unha ánfora púnica que se comunicaba coa superficie por medio dun embude, a través do cal seguramente se facían dende o exterior libacións como ofrendas líquidas. Isto indica que se profesaba culto á persoa alí enterrada. miniatura|Obxectos metálicos achados xunto á Dama (M.A.N.) Diante da dama había un pequeno amoreamento de armas queimadas e outros obxectos que formaban a panoplia dun guerreiro. Os arqueólogos, baseándose nisto, chegaron á conclusión de que podería tratarse do enterramento dun importante guerreiro. Porén, estudos realizados por Trancho e Robledo nos restos atopados no interior da Dama revelan que estes pertenceron a unha muller, que superou os vinte anos, pero probablemente non pasou dos trinta. Non é o único caso de enterramentos de mulleres con armas no seu enxoval funerario.
As teorías que se barallan son que podería terse tratado dunha guerreira divinizada (en relación ás falcatas e outras armas atopadas no xacemento) ou dunha raíña-sacerdotisa. Aínda que o carácter sacro da persoa alí enterrada é máis que evidente, non o é tanto o seu carácter guerreiro. É posible que devanditas falcatas sexan simples ofrendas ou demarcadores do prestixio social do que gozaba a persoa alí enterrada (debido ao custosa que era a elaboración dunha destas «espadas»), polo que se tende a pensar que se tratase con máis probabilidade dunha figura feminina de grande importancia social, como unha raíña ou feiticeira.
Descrición
miniatura|esquerda|Detalle da Dama de Baza. A dama está sentada nun trono que ten unhas ás bastante longas no respaldo. As patas dianteiras do trono son gadoupas de león. A superficie está rematada coa técnica do estuco e pintada despois en azul, vermello, marrón e negro, todo iso aglutinado con xeso.
O seu rostro mostra unhas faccións mediterráneas. Ten o pelo negro, con dúas grandes ondas laterais que asoman por baixo dun tocado composto por unha cofia ou tiara que cobre parcialmente as orellas e que ademais está decorada con tres bandas. Leva uns pendentes de gran tamaño que están ocos e que colgan directamente do lóbulo da orella. O pescozo está cuberto por catro gargantillas e a continuación loce un colar formado por contas en forma de tonel ao que se enganchan cinco colgantes. Outro gran colar móstrase con tres pezas en forma de corazón. Nos dedos ten numerosos aneis e en cada boneca pódense ver varios aros.
Iago López Marra
Iago López Marra, nado en Portosín o 7 de abril de 1990, é un regatista galego, que compite en vela. Destaca especialmente na clase 49er, da que foi campión do mundo en 2020 e dúas veces campión de Europa en 2016 e 2018. Participou en dous Xogos Olímpicos (Río 2016 e Toquio 2020), ocupando no primeiro deles o 9º posto da clase 49er (xunto con Diego Botín).
Traxectoria
Comezou a navegar aos 11 anos, no Real Club Náutico Portosín e competiu nas clases Optimist, 420 e 470. En 2009 foi cuarto no Campionato Europeo Júnior de 470, navegando xunto ao regatista vilagarcián Hugo Fernández. Ese mesmo ano ingresou no Centro de Alto Rendemento de Vela de Santander, onde compaxinou as regatas cos seus estudos de enxeñaría naval, e onde coñeceu a Diego Botín.
Durante os seguintes anos competiu en regatas en Italia e disputou o campionato do mundo de Platu 25 co barco do Náutico de Portosín, xunto a José Manuel Pérez e Alfredo Mella, obtendo unha cuarta posición en 2013. En 2014 recibiu unha chamada de Diego Botín, que lle ofreceu navegar con el na clase 49er, e tentar clasificarse para os Xogos Olímpicos de Río. O equipo comezou a conseguir bos resultados especialmente a partir de 2016, destacando en febreiro dese ano a súa vitoria na Copa do Mundo de Vela de Miami, e en abril a medalla de ouro no Campionato de Europa de 49er. Finalmente, en maio, lograron a praza olímpica por diante dos irmáns vilgarciáns Carlos e Antón Paz.
En agosto de 2016 disputou en Río de Xaneiro os seus primeiros Xogos Olímpicos, obtendo o noveno posto final. Durante os seguintes catro anos aumentou considerablemente o seu palmarés. Así, gañou o seu segundo Campionato Europeo en 2018 en Gdynia e obtivo o bronce ao ano seguinte na cidade inglesa de Weymouth. En decembro de 2019 quedou ás portas do podio mundial en Auckland, Nova Zelandia, ao rematar na cuarta posición, podio ao que conseguiu subir ao ano seguinte na cidade australiana de Geelong, obtendo o subcampionato mundial, só por detrás dos neozelandeses Peter Burling e Blair Tuke.
En 2021 disputou en Toquio os seus segundos Xogos Olímpicos, formando parella con Botín. Aínda que chegaron á Medal Race en terceira posición, tiveron que conformarse co cuarto posto final, despois de acabar sétimos na regata decisiva. Finalizaron empatados a puntos (70) cos terceiros clasificados, os alemáns Erik Heil e Thomas Plößel.
Palmarés internacional
{| class="wikitable center col2izq" style="text-align:center;width:445px;" ! colspan=4| Campionato Mundial ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase ! colspan=4| Campionato Europeo ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase ! colspan=4| Campionato Oceanía ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase ! colspan=4| World Cup ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase ! colspan=4| Outras Regatas ! colspan=4| Kieler Woche ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase ! colspan=4| Princesa Sofia ! colspan=4| Delta Lloyd ! Ano ! Lugar ! Medalla ! Clase
Pablo Martinez
Pablo Martinez, nado en Orange, Vaucluse, o 21 de febreiro de 1989, é un futbolista francés, de ascendencia española. Xoga de defensa central no Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
De ascendencia española, naceu na vila de Martigues, no departamento francés de Vaucluse. Formouse como futbolista na canteira do Nîmes e en 2007 recalou en España para xogar co Mallorca B na Terceira División. Tras dúas campañas no club balear, aos 20 anos regresou a Francia e xogou no ES Uzès (2009-10), o FC Martigues (2010 -11) e de novo no ES Uzès (2011-13). Na súa segunda etapa no Uzès participou do primeiro ascenso da historia do club ao Championnat National, terceira categoría do fútbol francés, na tempada 2011/12. Debutou na categoría na campaña seguinte, disputando 32 encontros.
En xuño de 2013 fichou polo Gazélec Ajaccio, tamén do Championnat National. Titular indiscutible na defensa do equipo durante os seguintes anos, logrou o ascenso na súa primeira campaña, despois de quedar terceiro na clasificación e de que o Luzenac AP, segundo clasificado, non cumprise os requisitos para ascender. Debutou na Ligue 2 o 1 de agosto de 2014, nunha vitoria por 2-0 sobre o Valenciennes. Na súa segunda tempada co club de Ajaccio conseguiu un segundo ascenso consecutivo, ao acabar o equipo na segunda posición, só por detrás do Troyes.
Debutou na Ligue 1 na primeira xornada da tempada 2015/16, ante o propio Troyes. Perdeu varias xornadas por lesión e rematou con 28 partidos a súa primeira tempada na elite, na que tres derrotas nos tres últimos encontros condenaron o Gazélec Ajaccio ao descenso. Pechou o seu paso polo club con 99 partidos oficiais e un gol.
En xuño de 2016 fichou polo Angers, tamén da máxima categoría, club no que militou durante unha tempada. Nas seguintes dúas campañas xogou no Racing Club de Strasbourg, co que se proclamou campión da Copa da Liga de Francia na tempada 2018/19. Para a tempada 2019/20, fichou polo Nîmes. Militou no club occitano durante tres anos, o último deles na Ligue 2, despois de descender na 2020/21. Xogou co Nîmes un total de 65 encontros oficiais, nos que marcou 2 goles.
Durante a súa carreira disputou un total de 126 encontros na Ligue 1, 120 deles como titular, nos que marcou 5 goles e repartiu 6 asistencias.
O 1 de setembro de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña da Primeira División RFEF. Non tivo minutos nos primeiros partidos da tempada, ante a dupla de centrais titulares formada por Jaime e Lapeña, e tivo que esperar ata o 28 de setembro para debutar co club galego, xogando de titular ante o Talavera en Riazor. Co paso das xornadas acabou por converterse nun titular indiscutible e no mellor defensor do equipo, xogando de central e en ocasións de lateral esquerdo. Disputou un total de 30 partidos, 29 deles como titular, e participou co equipo na frustrada promoción de ascenso, caendo ante o Castellón.
Outeiro, Rosende, Sober
Outeiro é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Sarah Kofman
Sarah Kofman, nada en París, Francia o 14 de setembro de 1934, e finada ibídem o 15 de outubro de 1994, foi unha filósofa, escritora, ensaísta e docente de orixe francesa. Foi unha psicanalista e crítica literaria cuxa obra e metodoloxía permitiu unha revisión dos textos de Freud, Nietzsche e Jean-Jacques Rousseau entre outros.
Traxectoria
Nada en París (14 de setembro de 1934) viviu a ocupación alemá (14 de xuño de 1940 - 6 de xuño de 1944) o que marcou fondamente a súa traxectoria e pensamento.
Filla do rabino Bereck Kofman e da súa muller Fineza Koeing. Viviu na Rue Ordener de París ata o arresto do seu pai o 16 de xuño de 1942. Tras o traslado do seu pai a Auschwitz, en 1943, viviu refuxiada por unha viúva na Rue Labat á cal nos seus escritos bautizará coma Mémé. Mémé xogou un papel fundamental na educación de Kofman, Durante o período de posguerra, Kofman viviu en múltiples institucións destinadas para a residencia de nenos afectados pola guerra, ata que regresou a París coa súa nai. Graduouse no Lycée Jules-Ferry, e posteriormente no Lycée Fénelon, onde cursará estudos para acceder á École Normal Supérieure (ENS). A súa gradación na ENS veu dada polo seu ensaio acerca de Platón e a Linguaxe. Cursou os estudos de Filosofía na universidade París I Panthéon-Sorbonne e en 1960 comezou a súa carreira coma docente na universidade de Tolouse. En Tolouse traballou no denominado Lycée Saint-Sernin onde coincidiu con figuras coma Jean Hyppolite e Gilles Deleuze; este último influíu determinantemente na súa produción. Deleuze foi quen supervisou a súa tese doutoral que publicou finalmente en 1972 baixo o título Nietzsche et la métaphore. En 1963 abandonou Tolosa para retornar a París, ao Lycée Claude Monet, onde pasou os sete anos seguintes. En 1969 coñeceu a Jacques Derrida, a quen admirou e con quen colaborou para a produción da obra conxunta Lectures de Derrida (1984). Xunto con Derrida colaborou na reforma do sistema de ensinanza filosófico francés e publicará na editorial Galilée fundada en 1971 polo mesmo Derrida. Entre 1968 e 69 asistiu aos seminarios impartidos por Derrida na ENS. Xunto con Jean-Luc Nancy, Philippe Lacou-Labarth e Jacques Derrida, dirixiu a colección publicada pola editorial Galilée titulada « La philosophie en effet ». Kofman foi nomeada Catedrática da Universidade da Sorbona en 1991. En 1994 publicou a súa autobiografía Rue Ordener, rue Labat; ese mesmo ano, o 15 de outubro, suicidouse en París. Tras a súa morte, Derrida dedicoulle o capítulo once do seu libro The Work of Mourning.
Influencia de Nietzsche
Ao falar da obra de Kofman é preciso ter en conta unha serie de autores que, xa nos seus inicios marcaron o seu pensamento, e moitos deles acompañárona ao longo de toda a súa traxectoria. Un deles foi Friedrich Nietzsche, sobre o que elaborou textos acerca do seu pensamento, recollidos nas obras Nietzsche et la métaphore (1971); Nietzsche et la scène philosophique (1979); e Le mépris de juifs, Nietzsche, les juifs, l’antisemitisme (1994). Dentro das temáticas que abordou arredor da obra do filósofo alemán cabe destacar, en concreto, a reinterpretación da valoración da muller, a cal entrelaza con outras lecturas doutros autores tales como Freud. En especial entre estes dous autores crea unha interrelación entre o método psicanalítico e a inspiración nitzschiana, respectivamente, para chegar así a unha nova elaboración dos pensamentos.
Kofman interésase na obra de Nietzsche pola súa lonxitude respecto das categorías convencionais. A súa mestura de estilos e procedementos inauditos, privilexiando a metáfora, proporciona á autora unha fonte sólida e ampla fonte de pensamento na súa obra. O uso pouco común de discurso que elimina a oposición entre forma e contido caracteriza para a autora a “nova arte da lectura”
No seu primeiro libro, Nietzsche et la métaphore, trata xa a relación entre Nietzsche e Freud, sobre todo na concepción das pulsións, os lugares da metáfora e do inconsciente. Este, seguirase da obra Nietzsche et la scène philosophique, e a continuación Le mépris de juifs, Nietzsche, les juifs, l’antisemitisme, escrito o mesmo ano no que se suicida e coincidindo en día e mes co 150 aniversario do nacemento do filósofo. Neste último libro trata de facer xustiza ó filósofo e ao seu Zaratustra, trala interpretación nazi do autor. Fronte a acusación do autor coma antisemita, trata de matizar certos aspectos que considera inxustos ou mal interpretados debido á ambigüidade coa que se atende ao pensamento nitzschiano e as posicións paragóxicas dalgúns textos.
Dende unha perspectiva psicanalítica, e a partir das lecturas de Jacques Lacan e Melanie Klein, Kofman leva a cabo unha análise do texto, propondo unha metodoloxía hermenéutica acerca das cuestións que conforman unha base para a análise do texto e a súa reescritura do suxeito mesmo. Cabe destacar o propio título co cal denomina a súa obra: Cartas mortas a Nietzsche ou o arte necromántico de ler filosofía. Esta análise que realiza a autora do autor alemá é, dende o seu punto de vista, un resucitar do autor e un poñelo en contexto na actualidade; as cartas son cartas mortas porque non van chegar ó seu destinatario, e se chegan, considéraas como postas ó servizo dunha filosofía necromante.
En definitiva, a partir do seu interese no estudo sobre o filósofo alemán, considérase que na súa obra existe un “Nietzsche de Kofman”, pois construíu un novo punto de interpretación desde unha visión que exerce unha lectura sintomática.
Crítica a Freud
Kofman seguiu extensamente o pensamento freudiano, examinando as súas lecturas e afinando o concepto da feminidade postulado dende a psicanálise. Kofman sinalaba en Freud a profundidade da imaxe patriarcal da figura materna. A idealización da muller ao longo da historia como a figura maternal perfecta, ou o entronizamento da nai como denomínao Kofman, foi unha caracterización dos homes por protexer ás mulleres da súa carencia de falo. As teses psicanalistas demostraron que a nai, definida como a muller que cría a un neno, e sendo unha figura determinante no condicionamento da psique, é un atentado contra a masculinidade psicosocial. Isto débese a que os valores sociais asociados ao concepto de “nai”, tales como coidado, fonte de vida ou a relación co orixe do natural (nai natureza); chocan coa visión da muller como o sexo débil, contrario e incluso ruinoso para o sexo masculino. Así é como naceron os conceptos da psicanálise como o Edipo en Freud ou as Nais Frigorífico en Bettelheim, a través deste choque de valores.
Kofman profundou neste desacerto acerca da muller freudiana na súa obra L’Énigme de la femme (1980), partindo da contrariedade de Kofman ante críticas dalgunhas autoras que partían desde prexuízos masculinos. A autora francesa comenta que Freud sacou a plena luz, xunto coas súas relacións incestuosas criminais, o sexo da muller, da nai. En palabras de Kofman, para a psicanálise, a sexualidade da muller seguía sendo algo cuberto por un escuro pano. Este pano é algo que o psicanalista deberá de resolver, o que creará unha situación de heterodesignación a través da culpabilización da alteridade da muller, propondo un remedio que ao mesmo tempo un veleno porque non pode curalas senón contaminalas, obrigándoos a “colaborar”, a aceptar o punto de vista do outro, do home, que se considera ter a verdade. A solución psicanalítica devolve á muller a súa palabra para quitarlla mellor, para subordinala mellor á do señor. A muller debe convencerse de que está enferma e precisa dun analista varón para axudala. Freud colocou a muller como sexo ao que temer dende a masculinidade, xa que todo o relacionado coa feminidade parte desde a enfermidade da muller por querer desenvolverse a se mesma.
Así é como se o carácter "reactivo", o resentimento, a envexa, se atribuísen só ás mulleres, polo menos no seu carácter "excesivo", é dicir patolóxico. Entre o desexo da nena e o do home, a diferenza é simplemente paulatina, a que vai do patolóxico ao normal: para ambos sexos, o desexo é por natureza unha carencia infinita, unha avidez que nada podería calmar. Isto levaría a elaborar supostos psicolóxicos que explicaran a libido maligna da muller, como a suposta envexa inherente das mulleres cara os homes pola súa falta de pene. Así, a maternidade interprétase como o desexo da muller de ter un pene, con motivo de desexar o neno como substituto do pene. Pero se isto é así, razoa Kofman, o que guía a maternidade feminina é de novo a envexa do pene, o desexo de posuír un pene que se acougue na correspondencia simbólica entre o pene e o neno-varón que o porta. Atribuír a diferenza moral e cultural entre homes e mulleres a unha diferenza de destino dos complexos é xustificar, en nome da natureza, a represión cultural da muller, é lexitimar todas as desigualdades culturais e sociais apelando a unha evolución da libido que, por ser longa e dolorosa na muller, a obrigaría a quedar atrás. Por isto, se a muller é hostil e expresa frixidez ante os estímulos sexuais do seu marido, o psicanalista interpreta que isto non ten nada que ver coa súa resistencia ao estado de submisión, senón que, por contaminación, sofre unha ferida narcisista que demostra a inevitable envexa do pene. Ademais, todo isto parte do suposto biolóxico da envexa da muller pola falta de pene, formulado como unha rocha inamovíbel que fundamenta os estratos desta definición de feminidade sen evidencia algunha máis que a conxectura teórica do rexeitamento da muller aos seus órganos sexuais supostamente incompletos, o que demostra de novo o patriarcal desta visión. As particularidades femininas non son pensadas por Freud como fluídas ou flexibles, senón que pretende que sexan fixas e inamovibles aos trinta anos, de tal xeito que aquí se detén e se cosifica ese eterno feminino, que xa non vai ser susceptible de cambios.
Kofman parece inclinada a ler a envexa do pene como unha obsesión particular do analista, onde a muller queda excluída da súa propia estrutura de desexo e segue orientada e determinada, por razón da natureza, a posuír ou envexar o órgano masculino, asimilándose así ao masculino entendido como xenericamente humano.
Feminismo
Kofman dedicou boa parte do seu traballo a falar da muller e da súa posición social e cultural. Os estudos feministas de Kofman non son independentes da súa obra, senón que se intercalan coas lecturas que a propia autora fai das distintas pensadoras que ocupan a súa bibliografía, e coa tradición psicanalista e deconstrutivista da que ela mesma parte á hora de facer as vosas análises. Destacan os comentarios que fai a autora sobre a cuestión da muller e do que é feminino respecto da opinión e declaracións doutras autoras sobre o mesmo tema. Partindo, como a maioría das feministas da súa época, da obra da pensadora francesa Simone de Beauvoir, especialmente da súa obra O segundo sexo (1949), Kofman critica certas ideas defendidas pola autora. Así, non coincidirá con Beauvoir na relación que esta establece entre as nocións de maternidade e servidume da muller, decantándose por defender a experiencia da nai cara aos seus fillos coma se fosen partes do seu corpo, e especificando que superada a educación de orientación xudía-cristiá, esta relación deviría en prácticas de corresponsabilidade dos país e igualdade ente nenos e nenas. Tamén a concepción da muller como alteridade do hexemónico e xenérico que se viría identificando como masculino é criticada por Kofman. A autora, crítica con calquera forma de esencialismo, reacciona ante esta definición do feminino desde o deconstrucionismo negando calquera tipo de esencialismo respecto da condición de ser muller pola imposibilidade de agrupar as realidades concretas e individuais do fenómeno. Esta análise anticipa a xestión que das identidades se farán posteriormente desde a teoría Queer e as posicións de Judith Butler.
Tamén se aproxima ás teses de Rousseau e a Kant sobre a feminidade na súa obra Le Respect des femmes: Kant et Rousseau (1982). Nunha deriva psicanalítica elabora unha crítica acerca da óptica coa que Rousseau se aproxima á cuestión do feminino e a forma como se acerca a falar da lei natural desde a noción de nai natureza. Estas ferramentas psicanalíticas levan a argumentar sobre o posible terror por parte de Rousseau de ser desposuído da súa masculinidade polo poder da nai sobre o fillo, levándoo a divinizala na forma de nai natureza, que estipula de forma esencialista a reclusión da muller ao ámbito do privado e o doméstico.
Tamén a outro destes ilustrados, Immanuel Kant, dirixe Kofman a súa crítica psicanalista sobre a feminidade. Argumentando que o seu chamado ao respecto polas mulleres mentres a súa condición esencial de modestas, o que lles permite exercer a educación dos seus fillos e promover a orde moral. Unha orde moral, o do imperativo categórico, que Kofman definirá como unha sublimación da relación coa maternidade, afastándoa de toda carga sensualista e corporeizada. Sería unha orixe empírica da lei moral superado na prohibición do incesto polo respecto esixido cara á figura da nai.
Tamén sobre Nietzsche e Freud, quizais os dous autores sobre os que máis escribiu Kofman, verte esta a súa análise do feminino nas súas obras. Sobre Nietzsche afirma que as críticas de misoxinia vertidas sobre el levasen a pasar por alto varios puntos que o propio autor expón sobre a condición da muller. Por un lado, Nietzsche recoñece que a condición de muller é unha creación histórica, non natural e por tanto non esencialista aos corpos dos que a teñen. Por outro, Nietzsche establece varias diferenzas acerca de distintos tipos de mulleres nos seus escritos sobre o tema, non limitándose a unha calidade inherente aos ditos corpos. E por último, o propio autor deixaría claro de forma explícita na súa obra que non pretende establecer a verdade sobre as mulleres, senón a súa propia verdade sobre estas, a cal a autora afirma que se relaciona coa relación que o filósofo tería coa súa propia nai. Nietzsche relaciona as súas ideas respecto da muller coa concepción que esta ten do amor. Foi das teorías platónicas metafísicas e esencialistas do amor puro, xeneroso e desinteresado, Nietzsche reivindica un amor que se identifica cun estado de guerra entre sexos. Este estado de guerra sería connatural ao ser humano e nel as mulleres terían unha condición superior mediante as ferramentas que a súa propia represión lles outorgou, facendo referencia a unha sorte de malicia interna que se presenta, porén, baixo a aparencia de modestia e submisión impostas cara ás mulleres. As mulleres así tomarían aos homes como un medio para ter fillos, que é autenticamente o seu fin último pois é por medio da maternidade pola que poden sublimar o seu desexo de recuperar o poder perdido ante os homes. As mulleres que buscan a emancipación ante a lei e non desexan procrear serían vistas como inimigas do resto de mulleres por parte do pensador alemán. Esta igualdade ante a lei sería unha forma de arrebatarlles ás propias mulleres a súa superioridade natural na guerra de sexos. Kofman defende que esta postura a utiliza Nietzsche nun contexto de ataque contra a moral xudía-cristiá que trata de reprimir e negar a sensualidade, non nun intento de ataque contra as mulleres. Respecto de Freud, Kofman asegura que o seu intento de desvelar a natureza da sexualidade feminina non fai senón subordinar esta ao punto de vista do varón, pois a muller para curar a súa represión debe aceptarse como enferma que espera ser curada por un home. O pudor feminino chegaría a ser considerado como unha ferramenta natural para que o home non fuxa dos xenitais femininos. Equipara a formación do desexo feminino coa do masculino nas súas etapas de desenvolvemento e leva ao terreo do desexo edípico, pero dotando dunha maior sensación de carencia ao da muller. A envexa do pene daría paso ao desexo do fillo por esta mesma sensación de carencia. Kofman critica así mesmo que todo o discurso freudiano comenta igualmente a unha "cadaverización" da muller por tratar de inmobilizar o seu desexo nunhas etapas concretas e reducilo a un estado de ausencia, de carencia e de negatividade.
Academia das Ciencias Sociais do Couto Mixto
A Academia das Ciencias Sociais do Couto Mixto (ACSCM) é unha sociedade plural e creativa integrada por cualificadas personalidades para un mellor coñecemento desa xeografía común do territorio a ambos lados da raia galego-portuguesa, e foi impulsada pola Asociación de Amigos do Couto Mixto.
A súa función será aglutinar a personalidades relevantes de aquén e alén da raia en todas as disciplinas da investigación. Tamén é unha academia dedicada ás ciencias sociais co obxectivo de estudar e investigar o Couto Mixto, recuperando documentación histórica relacionada con este microestado independente entre 1147–1868.
Creouse o día 22 de xullo de 2022, coincidindo coa entrega dos nomeamentos como Xuíz Honorario correspondentes a ese ano.
Outeiro, Proendos, Sober
Outeiro é un lugar da parroquia de Proendos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Aguilar del Río Alhama
Aguilar del Río Alhama é un concello e localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). A súa poboación era de 457 habitantes en 2021 e ten unha extensión de 54,11 km². Está situado nunha zona montañosa de pouca altitude, nos contrafortes do sistema Ibérico. Pertence á rexión da Rioxa Baixa e está bañado polas augas do río Alhama.
António Egas Moniz
António Caetano de Abreu Freire Egas Moniz, nado o 29 de novembro de 1874 na freguesía de Avanca, concello de Estarreja, distrito de Aveiro e finado o 13 de decembro de 1955 na freguesía de São Sebastião da Pedreira, Lisboa, foi un médico psiquiatra e neurocirurxián, ademais de investigador, profesor, político e escritor portugués.
Foi embaixador, e ministro de Asuntos Estranxeiros de Portugal.
Traxectoria
Naceu co nome de António Caetano de Abreu Freire no seo dunha familia aristocrática rural. Seu pai foi Fernando de Pina Resende de Abreu Freire, e a súa nai María do Rosário Oliveira de Almeida e Sousa. Seu tío e padriño, o sacerdote Caetano de Pina Resende Abreu Sá Freire, insistiría para que ao apelido se lle agregase Egas Moniz, en virtude de que a familia descendía en liña directa de Egas Moniz (1080-1146), o aio do rei Afonso I de Portugal (1109-1185).
O ductor António Egas Moniz, o inventor da lobotomía prefontal e da anxiografía, foi o primeiro presidente da Sociedade Española de Neurocirurxía, a segunda do mundo despois da estadounidense. Foi substituído no cargo polo doutor Juan José Barcia Goyanes.
Durante a súa prolífica carreira, Egas Moniz foi o responsábel de importantes avances na Medicina, como a invención da arteriografía e da anxiografía cerebral.
A partir do ano 1935 Egas Moniz enfocou os seus estudos no desenvolvemento de terapias contra enfermidades mentais como a esquizofrenia. Os seus estudos posibilitaron a invención da lobotomía prefrontal, dando así comezo á rama da psicocirurxía.
Galina Balashova
Traxectoria
Balashova naceu en Kolomna e estudou no Instituto de Arquitectura de Moscova. Balashova empezou a súa carreira profesional en 1955 no instituto de deseño GiproAviaProm en Samara. O seu traballo nese tempo implicou eliminar elementos decorativos, considerados "decadentes", de edificios residenciais. En 1957 pasou a ser arquitecta sénior en OKB-1, responsable do deseño no inicio do programa espacial soviético. Empezou deseñando residencias para empregados pero máis tarde contribuíu ao deseño do interior da nave espacial Soiuz e as estacións espaciais Saliut e Mir. Tamén traballou como asesora para o programa Buran. Retirouse en 1991.
António Egas Moniz
Traxectoria
En 1938 (cando tiña 63 anos de idade) un paciente psiquiátrico ao que atendía disparoulle oito tiros, deixándoo paralítico o resto da súa vida. O paciente aduciu vagamente que o doutor non lle estaba dando os medicamentos adecuados para a súa enfermidade.
Galina Balashova
Traxectoria
O seu traballo co programa espacial incluíu o deseño de espazos de interior, mobiliario, paneis de control ou logotipos decorativos. Deseñou para unha contorna de gravidade cero, utilizando contrastes de cores para o chan e o teito para evitar que os cosmonautas se desorientaran. Gran parte do seu traballo foi pouco coñecido, e foi declarado como alto segredo.
António Egas Moniz
Premio Nobel
Aínda que nos anos 1930 se vía como candidato ao Premio Nobel pola súa invención da anxiografía, non foi até 1949 cando Egas Moniz recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina (foi o primeiro portugués en ganar un Nobel) xunto co neurólogo suízo Walter Rudolf Hess por outra achega: "polo descubrimento do valor terapéutico da lobotomía en determinadas psicoses".
O Banco de Portugal conmemorou esta efeméride dedicándolle a emisión do billete de 10 000 escudos o 12 de xaneiro de 1989.
Galina Balashova
Traxectoria
O seu deseño dos pines de solapa usados na exposición aeronáutica de Francia en 1973 converteuse máis tarde no emblema oficial para o proxecto de probas Apollo-Soiuz. Con todo, o goberno ruso patentou o deseño e non deu crédito como autora a Balashova.
António Egas Moniz
Vida persoal
En 1902 casou con Elvira de Macedo Dias.
miniatura|275px|Egas Moniz nun billete de 10 000 escudos
Marko Luković
Marko Luković (en serbio: Марко Луковић), nado o 26 de maio de 1992 en Belgrado, é un xogador serbio de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do Mega Vizura de Belgrado, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,07 m, xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria
Nado en Belgrado, Serbia, Luković formouse nas categorías inferiores dun dos clubs máis prestixiosos da súa cidade natal, o KK Mega Leks. No club belgradino debutou como profesional en marzo de 2009. Alí xogaría outras sete temporadas, asinando en 2014 co TBB Trier da Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto alemán. Após a finalización da temporada, asina polo KK MZT Skopje macedonio, onde xoga na Liga do Adriático alén de na competición local. Co MZT consegue ser campión de Liga e Copa, competición na que foi escollido como mellor xogador.
Lake Grace
O topónimo Lake Grace pode referirse a:
Achrioptera manga
Achrioptera manga é unha especie de fásmido ou insecto pau do xénero Achrioptera. Só habita na selva do norte de Madagascar. Os insectos pau normalmente mestúranse no seu fondo, pero o macho A. manga é azul, destacando contra a follaxe circundante.
Marko Luković
Clubs
Ao longo da súa carreira, Luković ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Cantref
miniatura|318x318px Un cantref ( pronuncia galesa : [ˈkantrɛ(v)]; plural cantrefi) era unha división da terra no Gales medieval, particularmente importante na administración da lei galesa.
Descrición
Na idade media, Gales estaba dividido en cantrefs que, á súa vez, se subdividían en cymydau ou cwmwt (commotes). A palabra cantref deriva de Cant (cen) e tref ("vila" en galés moderno, aínda que antigamente usábase para aldeas ou asentamentos menores). Considérase que o cantref é a unidade orixinal, mentres que os commotes serían  unha división posterior. Os cantrefs podían variar considerablemente en tamaño; moitos se dividían en dous ou tres commotes, pero o maior, o "Cantref Mawr" or "Gran Cantref" en Ystrad Tywi (actual Carmarthenshire) incluía sete commotes. Para dar unha idea do tamaño dun cantref, a illa de Anglesey estivo dividida en tresː Cemais, Aberffraw e Rhosyr.
Historia
A antigüidade do sistema de cantrefs queda demostrada polo feito de que a miúdo marcan a fronteira entre dialectos do idioma galés. Algúns foron orixinariamente reinos por dereito propio, outros poden ter sido unidades artificiais creadas máis tarde.
Os cantrefs tiveron especial importancia na administración da lei galesa. Cada cantref tivo o seu propio tribunal, que era unha asemblea de "uchelwyr", os principais propietarios de terras do cantref. Estaba presidido polo rei, se estaba presente no cantref, ou por un representante seu. Ademais dos xuíces habería un secretario, un porteiro e ás veces dous «intercesores» profesionais. O tribunal do cantref ocupábase dos crimes, a determinación dos límites e as cuestións relativas á herdanza. Máis tarde, os tribunais de cada commote fixéronse cargo de moitas das funcións do cantref, e nalgunhas zonas os nomes dos commotes son moito máis coñecidos que o nome dos cantrefs dos que formaban parte.
O Libro Vermello de Hergest (1375-1425) proporciona unha lista detallada de cantrefs e commotes a finais do século XIV e principios do século XV. A lista ten ambigüidades nalgunhas partes, especialmente na sección de Gwynedd. Tamén hai que ter en conta que o número e organización de cantrefs e commotes na Alta Idade Media foi algo diferente ao aquí mostrado. Inclúense a continuación os cantrefs desta lista, coa ortografía orixinal do manuscrito xunto con, no seu caso, o equivalente moderno en galés estándarː
Outeiro, Brosmos, Sober
Outeiro é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Pesqueiras, Rosende, Sober
Pesqueiras é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Viñal, Rosende, Sober
O Viñal é un lugar da parroquia de Rosende no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
A Cal, Amandi, Sober
A Cal é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Albar, Amandi, Sober
Albar é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Nariño
O topónimo Nariño poder referirse a:
Como apelido pode referirse a:
Lake Grace, Australia Occidental
miniatura|dereita|Estación do ferrocarrl de Lak Grace Lake Grace é unha pequena cidade de Australia Occidental.
Xeografía
Situada a 286 msnm, encóntrase a 350 km ao sueste de Perth. É a sede do condado de Lake Grace. Segundo censo de 2016 tiña 548 habitantes.
Addison Emery Verrill
Addison Emery Verrill, nado en Greenwood (Maine) o 9 de febreiro de 1839 e finado en Santa Bárbara (California) o 10 de decembro de 1926, foi un zoólogo estadounidense.
Traxectoria
Verrill estudou zooloxía baixo a dirección de Louis Agassiz na Universidade Harvard, na que se licenciou en 1862. Sendo aínda estudante fixo viaxes de recolección científica con Alpheus Hyatt e Nathaniel Shaler no verán de 1860 a Trenton Point e á illa de Mount Desert, ambas localizades no Maine, e no verán de 1861 á illa de Anticosti e ao Labrador (Canadá).
En 1861, mentres estaba baixo a dirección de Louis Agassiz en Harvard, foi enviado a Washington DC para obter exemplares da Smithsonian Institution e promover relacións e interese amigables entre os científicos de Washington e os de Harvard, pra fornecer o Museum of Comparative Zoology (Museo de Zooloxía Comaparada) desta universidade.
Entre 1868 e 1870 foi profesor de Anatomía e Entomoloxía comparadas na Universidade de Wisconsin. A partir de 1860, Verrill investigou a fauna invertebrada da costa atlántica, con especial referencia aos corais, anélidos, equinodermos e moluscos, e converteuse na máxima autoridade dos cefalópodos vivos, especialmente a lura xigante do Atlántico norte.
O seu informe sobre os Invertebrate Animals of Vineyard Sound (1874), con Sidney Irving Smith, con cuxa irmá casou, é un manual estándar da zooloxía mariña do sur de Nova Inglaterra.
Verrill publicou máis de 350 traballos e monografías, e describiu máis de 1 000 especies de animais en practicamente todos os grandes grupos da taxonomía. Foi membro da Academia de Artes e Ciencias de Connecticut.
En 1959, o Museo Peabody de Yale estableceu a "Medalla de Addison Emery Verrill", concedida por logros en Ciencias Naturais.
Abreviatura
As abreviaturas Verrill e A. E. Verrill, emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Nonito Pereira
Nonito Pereira Revuelta, nado na Coruña o 22 de xullo de 1943 e finado na mesma cidade o 26 de novembro de 2019, foi un empresario, produtor, e periodista musical galego. Figura fundamental no panorama musical do país desde os anos 60, foi creador do selo Abrente, presentador de diversos programas de radio e televisión ou impulsor do festival Noroeste Pop Rock.
Traxectoria
Nos anos 70 foi produtor de artistas como Emilio Cao ou Milladoiro, debéndoselle a entrada do folk galego na denominada música celta.
En outubro de 2019 naceu a Asociación Musical Nonito Pereira, destinada a promover o traballo de Pereira así como potenciar o desenvolvemento da cultura musical.
Aldea de Arriba, Amandi, Sober
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Independentismo asirio
miniatura|Bandeira da Nación Asiria, deseñadoa en 1968 e adoptada polas principais organizacións asirias en 1971. O independentismo asirio é un movemento político que busca a independencia do pobo asirio e conseguir o autogoberno nun estado asirio. A convulsa historia do territorio tradicional asirio e das rexións circundantes, así como a creación de estados nacións modernos a partir do anterior Imperio Otomán, levaron á aparición do nacionalismo asirio.
A este respecto, o movemento de independencia asirio é un termo que abrangue os esforzos colectivos dos defensores do nacionalismo asirio no contexto do estado-nación moderno. Debido ao xenocidio e á guerra, son unha poboación minoritaria nas súas terras tradicionais, polo que a autonomía política foi inalcanzable debido aos riscos de seguridade, e explica por que existe un movemento pola independencia asiria na actualidade.
Amandi, Amandi, Sober
Amandi é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Ropalidia
Ropalidia é un xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, subfamilia dos polistinos, que é o tipo da tribo dos ropalidiinos.
As súas especies son avespas eusociais que habitan as rexións bioxeográficas afrotropical, indomalaia e australiana.
Algunhas características
As especies deste xénero son avespas bastante pequenas, de entre 7 e 12 mm de lonxitude, e de variadass colororacións.
O xénero Ropalidia é único porque contén especies tanto independentes como fundadoras de enxames.
Por exemplo, Ropalidia romandi é unha das especies fundadoras de enxames, o que significa que os novos niños son fundados por un gran grupo de obreiras, cun número menor de femias fértiles (raíñas), mentres que Ropalidia revolutionalis é unha fundadora independente, é dicir, que o niño é fundado por unha soa fundadora.
Especies
Ropalidia comprende, entre outras, as seguintes especies:
Colón (moeda)
A denominación colón refírese ás seguintes moedas:
Paula Godinho
Paula Godinho, nada en Lisboa o 25 de xuño de 1960, é unha antropóloga portuguesa.
Traxectoria
Licenciouse en 1986 e doutorouse 1998 en antropoloxía pola Facultade de Ciencias Sociais e Humanas na Universidade Nova de Lisboa, FCSH/UNL, onde é profesora auxiliar agregada ao Departamento de Antropoloxía, sendo a coordinadora da liña de investigación Prácticas da Cultura.
Realizou traballos de campo na fronteira norte e en Galicia, tamén no norte e no centro sur de Portugal.
As Cortiñas, Amandi, Sober
As Cortiñas é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cantón, Amandi, Sober
Cantón é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Castañares de Rioja
Castañares de Rioja é un concello e localidade da comunidade autónoma da Rioxa (España). A súa poboación era de 407 habitantes en 2021 e ten unha extensión de 10,91 km². Sitúase no noroeste da provincia. Por el transcorre o río Oja e a canle do Najerilla.
As Forcadas, Amandi, Sober
As Forcadas é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Pastor Maseda Vázquez de Parga
Pastor Maseda Vázquez de Parga, nado en Lugo o 27 de agosto de 1843 e finado en Ribas Pequenas (Bóveda) o 30 de agosto de 1919, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José María Maseda Quiroga y Díez de Robles e Manuela Vázquez de Parga Somoza y Pallares. Cursou estudos en Santiago de Compostela e Salamanca. Amigo persoal, parente e compadre de Benigno Quiroga Ballesteros. Foi alcalde de Begonte. Despois foi deputado provincial polo distrito de Bóveda-Saviñao de 1882 a 1917, vicepresidente da Deputación de Lugo en varias ocasións e presidente do 3 de xaneiro de 1891 a 1899. Repetiu como presidente de 1900 a 1901. Foi presidente da Feira Rexional de Exposicións celebrada en Lugo en 1896. Secundou ao seu tio Manuel Vázquez de Parga como xefe dos conservadores da provincia de Lugo.
Recoñecementos
Gran Cruz de Isabel a Católica.
Vida persoal
Casou con Jacoba Cadórniga Saco e foi pai de Ramón, Concepción, Jesús, Jaime, Manuela, Francisco, Antonio, Ermitas, Manuel, María de la Paz, Julio e Carmen Maseda Cardóniga.
Podemos Galicia
Podemos Galicia é unha forza política que constitúe a organización territorial galega de Podemos. O seu coordinador autonómico é Borja San Román, elixido en 2022. Antón Gómez-Reino é o seu representante no Congreso dos Deputados.
Organización
A organización do partido é a determinada segundo os documentos aprobados na terceira asemblea cidadá estatal de Podemos, tamén coñecida coma "Vistalegre III" en 2020. Consta de:
A Lama, Amandi, Sober
A Lama é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Lama, Gundivós, Sober
A Lama é un lugar da parroquia de Gundivós no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Lama, Santiorxo, Sober
A Lama é un lugar da parroquia de Santiorxo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Thoth
dereita|miniatura| Thoth ([[Ramesseum, Luxor )]] Na mitoloxía exipcia, Thoth era a divindade dos escribas. Pénsase que é un dos máis importantes que se di que naceu do cranio de Seth Tamén se di que naceu do corazón de Ra.
Thoth era considerado o corazón e a lingua de Ra. Tamén foi quen traduciu o testamento de Ra ao discurso oral.
Santuarios
O santuario principal de Thoth estaba en Khemennu. Alí era o xefe da compañía local de divindades. Tamén tiña santuarios en Abydos, Hesert, Urit, Per-Ab, Rekhui, Ta-ur, Sep, Hat, Pselket, Talmsis, Antcha-Mutet, Bah, Amen-heri-ab e Ta-kens.
Adoración
Thoth era venerado principalmente na primeira dinastía. Tiña cinco días de celebración, nos que se cantaban himnos e feitizos para el. Había diversas celebracións durante o ano, como "A festa de Thoth".
Mito
Thoth xogou papeis moi importantes nos mitos exipcios. Díxose que resucitou a Osiris despois de ser asasinado por Seth e que máis tarde tamén resucitou ao seu fillo, Horus. Tamén foi acreditado por crear 365 días en lugar de 360. Un mito explica como Ra prohibe a Nut ter fillos calquera día do ano. Thoth vai entón ao deus da lúa, Khonsu, e xoga cinco días con el, polo que dá cinco días (os días do demo) cando Nut pode ter fillos. Tamén se dixo ás veces que tomaba o lugar do Ganso Primeiro e era o creador do mundo e de todos os demais deuses.