cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dinastía Arxéada
Orixe mítica
Foi Alexandre I (498 a.C.-454 a.C.), quen promoveu o mito de que os seus antepasados eran Teménidas.
Heródoto debeu de informarse da pretendida ascendencia grega da casa real dos arxéadas durante a súa estadía en Macedonia e fala dela na súa Historia.
Ao afirmar o carácter grego dos reis macedonios o historiador de Halicarnaso facíase eco da simpatía que, na súa época, sentía Atenas cara a Macedonia.
Cómpre destacar, porén, que os reis macedonios considerábanse a si mesmos reis gregos dun pobo bárbaro (estranxeiro), co que se diferenciaban etnicamente dos seus súbditos.
Historia
Segundo Tucídides, os teménidas conquistaron Macedonia, tras derrotar aos pieres, habitantes de Pieria, expulsaron aos botieos, habitantes de Botiea, e conquistaron o territorio de Peonia comprendido entre o río Axiós e a cidade de Pella, até o mar. Ocuparon a rexión de Migdonia despois de desaloxar aos tracios edones, e fixeron o propio cos eordios, aos que practicamente exterminaron, e que vivían na rexión chamada Eordia. Tamén expulsaron das súas terras da rexión de Almopia aos almopes. Fixéronse donos de máis pobos e cidades, como Antemunte, Crestonia, Bisaltia e dunha gran parte dos territorios que, xunto a estas rexións, no seu conxunto, se denominarían Macedonia.
A liñaxe dos arxéadas extinguiuse nas Guerras dos Diádocos, durante as cales Alexandre IV e a súa nai, Roxana, foron asasinados.
Os soberanos arxéadas estiveron no século V a.C. baixo a tutela persa. O rei de quenlla debía prestar xuramento de fidelidade aos aqueménidas para conservar o seu reino. Alexandre I seguiu ao exército de Xerxes I. Xenofonte di que en Platea, Alexandre confiara os plans de Xerxes aos gregos.
Macedonia ampliou seu territorio cara ao leste perseguindo aos persas na súa derrota. A medida que se estendían, encontraron ao leste as poboacións tracias, ao norte, aos peonios e ao oeste aos ilirios.
Sempre estaban en guerra. Durante o século V a.C., o problema complicouse coa chegada dos atenienses, que querían a toda costa a Calcídica e chocaron cos macedonios, que tamén tiñan a vista posta sobre estas cidades litorais.
Os reis macedonios aproveitaron a Guerra do Peloponeso para eliminar a Atenas da cidade de Anfípolis e recorreron a Esparta para loitar contra Atenas. Á final, os soberanos macedonios libráronse da Guerra do Peloponeso e desfixéronse da presenza ateniense. En 413 a.C., coa chegada de Arquelao I, o enfrontamento con Atenas chegou ao seu fin, e o rei concluíu un tratado comercial cos atenienses. Buscou modernizar o seu reino, co fortalecemento da organización política e militar. Interveu nos asuntos de Tesalia e someteu aos príncipes da Alta Macedonia. Un complot acabou coa vida deste rei.
Entre 399 a.C. e 393 a.C. sucedeu un período de inestabilidade.
Un novo período de inestabilidade abriuse cos chamados soberanos efémeros. En 359 a.C., houbo unha nova invasión dos ilirios. Neste ano, o reino estaba ao bordo do desastre cando ascendeu ao trono Filipo II.
Xenealoxía dos arxéadas
<tt> Pérdicas I (700–678 a. C.) |                         Arxeo I (678–640 a. C.) |                        Filipo I (640-602 a. C.) |                         Aéropo I (602–576 a. C.) |                        Alcetas I (576–547 a. C.) |                        Amintas I (547–498 a. C.) |                        Alexandre I (498–454 a. C.) |      ———————————————————————————————————————      |                                       | Pérdicas II                       Filipo I de Macedonia (485-447 a. C.)                          (¿-†.430 a. C.) |                                                    Arquelao I (413-399 a. C.) |                                            Período de anarquía tras o asasinato de Arquelao | Amintas III - Eurídice a Lincéstide (389-369 a. C.) |     —————————————————————————————————————————————————————————————————————————————      |                            |                                                |  Alexandre II (370-368 a. C.)            Pérdicas III                                       Filipo II (356–336 a. C.) (365-359 a. C.) </tt>
Lista de pilotos campións do mundo de Fórmula 1
O Campionato do Mundo de pilotos de Fórmula 1 é outorgado pola Federación Internacional do Automóbil (FIA) ó piloto de Fórmula 1 máis exitoso da tempada, sendo este determinado por un sistema de puntuación baseado nos resultados finais de cada Gran Premio. O primeiro Campionato Mundial de pilotos gañouno Nino Farina en 1950, sendo Alberto Ascari o primeiro piloto en conseguir máis dun campionato, en concreto os de 1953 e de 1954.
A FIA non declara oficialmente ó campión até que a tempada estea rematada, pero dícese xa que un piloto acadou o título cando non hai outro que sexa capaz de obter máis puntos que el aínda que consiga o máximo en tódalas carreiras restantes. O Campionato de Pilotos foi gañado 29 das 69 veces que foi disputado na derradeira carreira. A vez que o Campionato foi decidido máis cedo foi en 2002, cando Michael Schumacher o gañou a falta de seis carreiras para o final da tempada.
En total 34 pilotos diferentes gañaron o Campionato, sendo os alemán Michael Schumacher e o inglés Lewis Hamilton os que máis acadaron, con sete. Ademais, Schumacher ten o récord de máis Campionatos consecutivos, con 5 dende o 2000 até o 2004. O asturiano Fernando Alonso e o único español que logrou o título ( e ). O Reino Unido produciu a maioría dos pilotos gañadores do campionato do mundo con dez; Brasil, Alemaña e Finlandia son os seguintes con tres cada un. Dos 34 pilotos que conseguiron o título mundial, 20 seguen vivos. O último falecido foi John Surtees (1934-2017). O campión actual é Max Verstappen. Entre os equipos, a Scuderia Ferrari produciu a maioría dos pilotos gañadores do Campionato Mundial con 15.
Por pilotos
miniatura|right|220px|[[Michael Schumacher gañou o campionato do mundo de pilotos sete veces, dúas con Benetton e cinco con Ferrari.]] miniatura|right|220px|[[Juan Manuel Fangio gañou o campionato do mundo de pilotos en cinco ocasións con Alfa Romeo, Maserati, Mercedes e Ferrari. Tivo o récord desde ata .]] miniatura|right|220px|[[Alain Prost gañou catro títulos, tres con McLaren e un con Williams.]]
Toponimia
dereita|miniatura|Diversos topónimos en sinais indicativos.
A toponimia é a rama da onomástica que estuda os topónimos, nomes propios de lugares, a súa orixe e evolución; é considerada unha parte da lingüística, con fortes ligazóns coa historia, a arqueoloxía e a xeografía. Tamén se usa o vocábulo toponimia para indicar o conxunto dos nomes dos lugares dun territorio concreto. A toponimia está constituída polos nomes de carácter xeográfico ou topográfico.
Aleksandr Nikolaevich Iakovlev
Aleksandr Nikolaevich Iakovlev (en Александр Николаевич Яковлев), nado no oblast de Yaroslavl o 2 de decembro de 1923 e finado en Moscova o 18 de outubro de 2005, foi un académico da Academia de Ciencias de Rusia e un político soviético.
Traxectoria
Procedente dunha familia labrega, Iakovlev serviu no Exército Vermello durante a segunda guerra mundial, resultado ferido de gravidade durante o asedio alemán de Leningrado. Ingresou no PCUS en 1944, traballou en diversas publicacións do partido e estivo á fronte do departamento de ideoloxía e propaganda do partido de 1969 a 1973. En 1972 publicou un artigo no que criticaba o antisemitismo soviético e chauvinismo ruso o que suscitou a condena do Poliburo, a súa destitución dos cargos no partido e o seu nomeamento como embaixador no Canadá, onde permaneceu dez anos e fixo amizade con Pierre Trudeau. En 1983 acompañou a Mikhail Gorbachev que como ministro de agricultura visitaba o Canadá e algunhas semanas despois como consecuencia da intervención deste volveu á URSS como director do Instituto de Economía Mundial e de Relacións Internacionais (1983-1985). Coa chegada de Gorbachev ao poder Iakovlev converteuse no seu conselleiro, foi membro do Politburo (1987-1990) e do Secretariado (1986-1990) do Partido Comunista da Unión Soviética. Foi o ideólogo do Partido, a mesma posición que ata a súa morte en 1982 tivera Mikhail Suslov; recibiu o nome de "pai da glasnost por estar considerado a forza intelectual detrás do programa de reformas que Mikhail Gorbachov realizou coa glasnost e a perestroika. Despois da caída da URSS formou e presidiu o Partido da Socialdemocracia Rusa (1995-2002) Presidente da Comisión para a rehabilitación das vítimas da represión política (1992-2005).
Toponimia
Diversidade toponímica
Porén, as leis de evolución fonética (por exemplo, as leis de Grimm) dos topónimos son iguais cós da lingua común, pois os falantes non teñen consciencia de que haxa que pronunciar os topónimos dun xeito distinto ás palabras comúns. Mais ás veces as leis evolutivas ficaran nun determinado estadio, dando lugar a verdadeiros fósiles lingüísticos; así un topónimo como Mazaeda revelaría un estadio intermedio, desde un tardolatino *MATTIANETA fronte Maceda, máis evolucionado.
Aleksandr Nikolaevich Iakovlev
Traxectoria
Logo de décadas de negar oficialmente calquera protocolo secreto no Pacto Ribbentrop-Molotov de 1939 coa Alemaña nazi, Iakovlev dirixiu unha comisión que investigou a existencia de tales protocolos e en decembro de 1989 concluíu que realmente existiran.
Toponimia
Evolución da toponimia como ciencia
En diversos países europeos algúns lingüistas son considerados os abandeirados do establecemento da toponimia. Deben destacarse en Francia D'Arbois de Jubainville, Auguste Longnon, Albert Dauzat; en Alemaña H. Groehler, E. Gamillscheg, Gerhard Rohlfs; en Italia V. Bertoldi. En Bélxica Carnoy, Auguste Vincent. Na Suíza, Hubschmied e Paul Aebischer. En Portugal, como en tantas outras cousas, o pioneiro foi José Leite de Vasconcelos. Algúns deles emprestaron tamén atención á Península Ibérica, na que destacan a Ramón Menéndez Pidal, Antonio Tovar, Johannes Hubschmid, Joan Coromines), Antoni Badia i Margarit, Manuel Alvar, A. Griera, ou Luis Michelena. Varias revistas especializadas aglutinaran as investigacións onomásticas, das que compre destacar Onoma, un boletín bibliográfico creado en 1950, en Lovaina.
Tamén en América se desenvolveran entrementres as investigacións toponímicas. No Canadá destacou Robert Douglas. Nos Estados Unidos de América cómpre salientar a Robert L. Ramsay como fundador de toda unha escola onomástica. Os esforzos canalizáronse a través da revista Names, desde 1953, vinculada á Universidade de Berkley. Non faltan tampouco toponimistas en Latinoamérica: Ricardo L.J. Nardi na Arxentina ou Bernardo Pedral Sampaio no Brasil.
Para o estudo da toponimia galega, á parte dalgún dos antes citados (Leite de Vasconcelos, Menéndez Pidal, Coromines) son primordiais os estudos de Joseph-Maria Piel, Abelardo Moralejo Laso, Luís Monteagudo García, Manuel Rabanal Álvarez, José Luís Pensado Tomé, Isidoro Millán González-Pardo, José Santiago Crespo Pozo, Juan José Moralejo Álvarez, Eligio Rivas Quintas, Nicandro Ares Vázquez, Fernando Cabeza Quiles, Gonzalo Navaza, Edelmiro Bascuas. Non houbo unha revista especializada en Galiza ata que o irmán marista Manuel Rodríguez Rodríguez (1898-1975) fundou o Seminario Fontán-Sarmiento de Hagiografía, Toponimia e Onomástica de Galicia, en 1972, con sede no colexio maior Xelmírez, que publica un boletín. Mais a maioría dos traballos toponímicos están dispersos por varias publicacións, non sendo raro que mesmo aparezan en xornais.
Clasificación dos topónimos
A conversión dos topónimos en nomes comúns, ou viceversa, constitúe tamén un procedemento de acrecentamento lexical:
Os topónimos sempre se orixinan do léxico da fala, aínda que en momentos posteriores poidan perder a súa transparencia semántica e xa non ser evidente o seu significado.
Temática
Os topónimos poden clasificarse tematicamente:
Cómpre ter conta de que con frecuencia os topónimos poden solaparse en dúas ou máis variantes temáticas.
Orixe
A orixe dos topónimos galegos, por orde cronolóxica, é:
Pablo Marí
Pablo Marí Villar, nado en Almussafes (Valencia) o 31 de agosto de 1993, é un futbolista español. Xoga de defensa central para o AC Monza da Serie A italiana, cedido polo Arsenal FC.
Traxectoria
O 1 de xullo de 2018 fíxose oficial a cesión por un ano de Marí ó Deportivo da Coruña, polo Manchester City FC. Tras quedar a piques de lograr o ascenso (o equipo coruñés logrou o sexto posto) marchou para o Brasil para fichar polo Flamengo, converténdose no terceiro español en xogar no club carioca, despois dos galegos Talladas e Ufarte.
O 29 de xaneiro de 2020, Marí foi cedido con opción de compra ata final de tempada ó Arsenal FC da Premier League inglesa.
Río Trent
260px|miniatura|Vista do río Trent O Río Trent é un dos maiores ríos de Inglaterra. Nace en Staffordshire no extremo sur de Biddulph Moor e flúe a través de English Midlands, formando un significante límite entre o norte e o sur de Inglaterra, ata xuntarse co río Ouse en Trent Falls para formar o esteiro de Humber, que desauga no Mar do Norte.
Nome
O nome "Trent" posiblemente proceda dunha palabra celta que significa moitas inundacións. Máis detalladamente, o nome pode ser a contracción de dúas palabras celtas, tros ("sobre") e forma ("camiño"). Iso, de feito, pode indicar que é un río propenso ás inundacións. Non obstante, unha maior posibilidade pode ser que estaba considerado como un río que se podía atravesar principalmente por medio dun vao. O río fluíu por rutas das estradas principais. Isto pode explicar a presenza do elemento celta rid ("vao") en nomes de lugares diferentes ao longo do Trent, como Hill Ridware. Outra tradución é o intruso, referido ás augas que inundan a terra. De acordo con Koch, da Universidade de Gales, o nome Trent deriva do romano-británico Trisantona, un reflexo romano-británico da combinación de elementos proto-celtas *tri-sent(o)-on-ā- (a través do-camiño-aumentativo-feminino) "grande estrada".
Prehistoria
Na época do Plioceno (hai 1.7 millóns de anos) o río Trent naceu nas montañas de Gales e fluíu case cara ao leste dende Nottingham mediante o actual Val de Belvoir. Ao rematar a época Wolstoniana (hai aproximadamente 130 000 anos) quedou unha masa de xeo estancado no Val de Belvoir que provocou que se desviase o río ao norte ao longo do vello río Lincoln, a través da fenda Lincoln. Na seguinte glaciación, (Devensiana, 70 000 a.C.) o xeo retivo grandes extensións de auga chamadas Lago Glaciar Humber na actual cunca baixa do Trent. Cando desapareceu, o Trent adoptou o seu curso actual no Humber.
Historia da navegación
Nottingham parece que foi a antiga capital da navegación ata a Restauración, debido en parte á difícil navegación na ponte do Trent. A navegación foi logo estendida a Wilden Ferry, cerca da máis recente Cavendish Bridge, como resultado dos esforzos da familia Fosbrooke de Shardlow.
Máis tarde, en 1699, William Paget, quen posuía minas de carbón e terra na área, logrou unha Lei no Parlamento para estender a navegación ata a ponte Fleetstones, en Burton, malia á oposición da xente de Nottingham. Lord Paget parece que financiou o traballo de xeito privado, construíndo esclusas en Mills King e Mills Burton e varios cortes e dársenas. A lei deulle o control absoluto sobre a construción de calquera peirao ou almacén por encima da ponte Nottingham. Lord Paget arrendou a navegación e o peirao en Burton a George Hayne, mentres o peirao e os almacéns de Wilden foron arrendados por Leonard Fosbrooke, quen mantiña os dereitos do transbordador e era o socio de Hayne. Os dous homes negáronse a permitir a descarga de calquera cargo que non fose transportado nos seus propios barcos, e así crear un monopolio.
En 1748, os comerciantes de Nottingham tentaron romper este monopolio deixando as mercadorías na costa e transportándoas mediante carros, pero Fosbrooke usou a corda do transbordador para bloquear o río; creou logo unha ponte de atraque de barcos en todo o canal e empregou homes para defendela. Hayne, posteriormente afundiu unha barcaza en King's Lock, e durante os seguintes oito anos as mercadorías tiveron que ser transbordadas arredor dela. A pesar dunha orde xudicial da chancelería contra eles, os dous homes continuaron coa súa acción. O arrendamento de Hayne acabou en 1762, e o fillo de Lord Paget, o conde de Uxbridge, deu o novo arrendamento á compañía de barcos Burton.
O canal do Trent e Mersey foi autorizado por unha lei do Parlamento en 1766, e a construción dende Shardlow ata Preston Brook, onde se une ao canal de Bridgewater, foi rematada en 1777. O canal corre paralelo ao río superior ata Burton upon Trent, onde os novos peiraos e almacéns de Horninglow serviron á cidade, e a compañía de barcos Burton foi incapaz de reparar a reputación danada polos seus antecesores. En 1805, acadaron finalmente un acordo con Henshall & Co., a principal operadora do canal, para o peche do río por enriba de Wilden Ferry. Aínda que o río é sen dúbida legalmente aínda navegable enriba Shardlow, é probable que o acordo marque o fin do uso dese tramo do río para a navegación comercial.
O curso baixo
A primeira mellora da parte baixa do río estaba en Newark onde o canal se divide en dous. Os residentes da cidade quixeron aumentar o uso do sector máis próximo a eles, e así obtívose unha lei no Parlamento en 1772 para autorizar o traballo. Os comisionados da navegación de Newark foron creados, con atribucións para pedir prestado diñeiro para crear a construción de dúas pechaduras, e cobrar peaxes para os barcos que as usen. O traballo foi rematado en outubro de 1773, e as peaxes separadas permaneceron en vigor ata 1783, cando foron substituídas por unha cota dun xilin (5p) para calquera embarcación.
Os usuarios do Canal Trent e Mersey, a canle Loughborough e o Erewash canal esixiron despois maiores melloras do río abaixo ata Gainsborough, incluíndo novos cortes, esclusas e un camiño de remolque apropiado para cabalos. Os Dadfords, que foron enxeñeiros no canal do Trent e Mersey, estimaron o custo en 20 000 libras, pero a proposta foi rexeitada polos terratenentes e os comerciantes do río, mentres que o Navigator, publicado en 1788, estima que ao redor de 500 homes quen traballaban arrastrando as embarcacións perderían os seus postos de traballo. Non se puido chegar a un acordo, polo que se lle pediu a William Jessop que volvese avaliar a situación. El suxeriu que a dragaxe, afondamento e restrición do ancho do canal podía mellorar de xeito significativo a profundidade navegable, aínda que serían necesarios cortes en Wilford, na ponte Nottingham e en Holme. Esta proposta formou a base para unha lei do parlamento obtida en 1783, que tamén permitiu que se construíse un camiño para os remolques dos cabalos. Jessop realizou un estudo para un corte lateral e unha esclusa en Sawley en 1789, e foi construída por 1793.
Ao principio da década de 1790, a navegación realizou peticións para un desvío do río en Nottingham, onde o paso trala ponte Trent era perigoso, e a ameaza do canal que corre paralelo ao río, que foi proposto por Erewash e as compañías do canal Trent e Mersey. Co fin de manter o control de todo o río, eles apoiaron a inclusión do corte Beeston na factura polo Nottingham Canal, o que impediu á empresa Erewash Canal conseguir o permiso para construír. O canal paralelo foi frustrado en maio de 1793, cando negociaron o retiro do proxecto de lei do canal propoñendo un estudo profundo do río que levaría a súa propia lexislación, que foi presentada ante o parlamento. William Jessop realizou a investigación axudado por Robert Whitworth, e publicaron a súa reportaxe en xullo de 1793. As principais propostas incluíron un corte e unha esclusa en Cranfleet, onde o río Soar se xunta co Trent, un corte, esclusas e presas en Beeston, que ligarían coa canle de Nottingham en Lenton, e un corte e unha esclusa en Holme Pierrepont.
O obxectivo das melloras era aumentar a profundidade mínima de dous pés (0.6 metros) a tres pés (0.9 metros). A principios de 1796, o corte Beeston estaba operativo, seguido polo corte Cranfleet en 1797, e o corte Holme en 1800 e a obra finalmente rematouse o 1 de setembro de 1801. O custo excedeu o capital autorizado por unha ampla marxe, pero a compañía continuou a pagar un dividendo do sete por cento nas accións orixinais e nas creados para financiar o novo traballo. En 1823 e de novo en 1831, os membros da navegación Newark propuxeron melloras para o río, de xeito que as maiores embarcacións puidesen utilizado, pero a compañía de navegación Trent estaba conseguindo un beneficio saudable, e non vía a necesidade de facer ese traballo.
Competencia
A chegada dos ferrocarrís resultou un significante cambio para a compañía. As peaxes foron reducidas para reter o tráfico, os salarios foron incrementados para reter a forza de traballo, e buscaron a fusión cunha empresa ferroviaria. O Nottingham e o ferrocarril Gainsborough ofreceu 100 libras esterlinas por acción en 1845, pero esta foi rexeitada. A peaxe caeu do £11 344 en 1839 a £3111 en 1855. Moitas das hidrovías de conexión foron compradas por compañías ferroviarias, e aos poucos caeu na ruína. Nun intento de mellorar a situación, a compañía xogou coa idea de cables arrastrados por remolcadores de vapor, pero no seu lugar adquiriu unha draga de vapor convencional e algúns remolcadores de vapor. O custo das melloras era moi grande para a antiga empresa, e así unha lei do parlamento foi obtida en 1884 para reestruturar a compañía e recadar capital adicional. Ao non obter gran parte do capital deu lugar a outro lei que foi obtida en 1887, con similares obxectivos e resultados semellantes. A terceira lei de 1892 reverteu o nome da compañía de navegación Trent, e esta vez, realizáronse algunhas melloras.
Cun tráfico aínda entre 350 000 e 400 000 toneladas por ano, Frank Rayner converteuse en enxeñeiro en 1896, e a compañía estaba convencida de que eran necesarios grandes trabalos para que sobrevivise a navegación. O enxeñeiro do canal Manchester Ship, Sir Edward Leader Williams, foi encargado de inspeccionar o río, mentres as negociacións coa compañía de North Staffordshire Railway, que posuía o canal Trent e Mersey e mantivo a súa viabilidade, asegurou que algunhas das cláusulas das leis anteriores do parlamento non impediron o progreso. Un plan para construír seis esclusas entre Cromwell e Holme, e a dragaxe desta sección para asegurar que fose de 60 pés (18 m) de ancho e 5 pés (1.5 m) de profundidade foi autorizada por unha lei do parlamento obtida en 1906. Aumentar o financiamento era difícil, pero foi conseguida polo presidente e o vicepresidente, e a construción de Cromwell Lock comezou en 1908. Os membros da navegación Newark financiaron melloras para a esclusa da cidade de Newark ao mesmo tempo, e a dragaxe do canal foi financiado en gran parte pola venda de 400 000 toneladas de grava extraída do leito do río. En 188 por 30 pés (57 por 9.1 m), a esclusa de Cromwell podería colgar un cable e tres barcazas, e foi inaugurado o 22 de maio de 1991. O transporte de petróleo propiciou un aumento positivo para o comercio do río, pero pouco máis traballo se levou a cabo antes do comezo da primeira guerra mundial.
Modernización
O incremento dos custos de funcionamento despois da primeira guerra mundial non podía ser compensado polo aumento das peaxes, porque a empresa non tiña poderes legais para facelo, e así suxeriu que o Ministerio de Transportes asumise a navegación, o que fixeron o 24 de setembro de 1920. As peaxes eleváronse e o comité recomendou melloras no río. Nottingham Corporation investiu unhas 450 000 libras na construción das esclusas autorizadas pola lei de 1906, comezando coa de Holme o 28 de setembro de 1921, e rematando coa de Hazelford, que foi inaugurada oficialmente por Neville Chamberlain o 25 de xuño de 1926. Un préstamo de Nottingham Corporation e unha subvención de Unemployment Grants Committee, permitiulle á compañía reconstruír a esclusa de Newark Nether, que foi aberta o 12 de abril de 1926.
A comezos de 1930, a compañía considerou ampliar a navegación por enriba de Nottingham, así como as melloras da navegación do río Soar, entre Trent Lock e Leicester. Houbo tamén negociacións coa London and North Eastern Railway, que foron responsables do canal de Nottingham entre Trent Lock e Lenton. Os plans para as novas e máis grandes esclusas en Beeston e Wilford foron retirados cando o Trent Catchment Board se opuxo a elas. Grand Union negouse a mellorar a navegación do Soar, porque a compañía de navegación Trent non podía garantir 135 000 toneladas de tráfico adicional. A compañía tamén considerou un plan para reabrir o río a Burton, que tería implicado a reconstrución da esclusa de Kings Mills e a construción doutras catro novas. Engadiuse un conxunto extra de portas á esclusa de Cromwell en 1935, creando efectivamente un segundo bloqueo, mentres a sección de Lenton a Trent Lock foi alugada a LNER en 1936, e finalmente mercada en 1946.
Frank Rayner, que estivera coa compañía dende 1887, e servira como enxeñeiro e máis tarde director xeral desde 1896, morreu en decembro de 1945. Sir Ernest Jardine, que mentres fora vicepresidente tiña financiado en parte a primeira esclusa en Cromwell, morreu en 1947, e a compañía deixou de existir en 1948, cando as hidrovías foron nacionalizadas. O último acto dos directores foi pagar un 7.5 por cento do dividendo sobre as accións en 1950. Asumindo a responsabilidade pola hidrovía, a Comisión de Transportes ampliou a esclusa da cidade de Newark en 1952, e a esclusa inundable de Holme foi eliminada para reducir o risco de inundacións en Nottingham. Entre 1957 e 1960 realizáronse máis melloras: as dúas esclusas de Cromwell convertéronse nunha, capaz de soportar oito barcazas, o equipo de drenaxe foi actualizado e varias esclusas foron mecanizados. O trafico ascendeu de 620 000 toneladas en 1951 a 1 017 356 toneladas en 1964, pero todo isto foi por baixo de Nottingham. O transporte comercial por enriba de Nottingham cesou durante a década de 1950 e foi substituído por cruceiros de pracer.
Aínda que o uso comercial do río diminuíu, a parte máis baixa do río, entre Cromwell e Nottingham aínda pode ser empregada por grandes barcas de motor de ata preto de 150 pés de longo cunha capacidade aproximadamente de 300 toneladas.
A navegación hoxe
O río é legalmente navegable unhas 117 millas (188 km) por debaixo de Burton upon Trent. Con todo, para fins prácticos, a navegación por enriba da terminal do sur do canal de Trent e Mersey (ata Shardlow) realízase polo canal, en vez de no propio río. O canal T&M conecta o tren a Potteries e segue a Runcorn e ao canal Bridgewater.
Río abaixo de Shardlow, o río non é navegable ata Cromwell Lock cerca de Newark, excepto en Nottingham (corte de Beeston e canal de Nottingham) e ao oeste de Nottingham, onde hai dous tramos do canal, os cortes de Sawley e Cranfleet. Despois da esclusa de Cromwell, o Trent ten mareas e polo tanto só pode ser percorrido por navegantes expertos e ben equipados. Son obrigatorias as luces de navegación e unha áncora e cable apropiados. Associated British Ports, a autoridade de navegación polo río dende Gainsborough a Trent Falls, insiste en que calquera persoa responsable dun barco debe ter experiencia nas augas con mareas.
Contaminación
O 7 de outubro de 2009 o goberno anunciou que o Trent sufrira un grave incidente de contaminación cando cianuro e amoníaco parcialmente tratados procedentes de sumidoiros atoparon o seu camiño cara ao río, matando miles de peixes.
Zona eróxena
miniatura|300px|Diferentes zonas eróxenas das persoas. Unha zona eróxena ou zona eroxénica (do grego ἔρως (eros), "amor", e -γενής (genes) "nacer") é aquela parte da superficie cutánea e mucosa do corpo cuxa estimulación produce unha resposta de tipo sexual de intensidade variable, que pode chegar ó orgasmo. Estas zonas do corpo non se poden definir dun modo estándar, nin tampouco a resposta que desperta a súa estimulación, pois varían moito dunha persoa a outra, especialmente entre homes e mulleres.
Condicionantes culturais
A resposta sexual está restrinxida polo ámbito cultural, que sanciona ou aproba a capacidade eróxena de cada parte do corpo. Deste modo moitos homes, especialmente os de áreas nas que a homosexualidade non está socialmente aceptada, non perciben a zona anal, as nádegas ou as mamilas como zonas eróxenas. No seu Satiricón, Petronio narra o arrepío de Encolpio cando, tras pedir remedio para a súa impotencia a unha sacerdotisa, esta lle recomenda ser penetrado cun olisbos (falo de coiro) untado con aceite de oliva mentres o azoutan con ortigas. Este tabú homosexual leva a moitos homes a renunciar á capacidade eróxena da zona anal e perianal, e o temor a adoptar un rol pasivo fainos con frecuencia reticentes a deixarse acariciar, tocar ou apalpar.
A medicina oriental ten localizadas unha serie de zonas eróxenas no corpo que non sempre coinciden coas preferidas polos occidentais. De modo similar ás técnicas de dixitopuntura, existen mapas corporais nos que se localizan tales áreas.
Visión psicanalítica
A teoría das zonas eróxenas formulada por Sigmund Freud nas súas cartas a W. Fliess en 1896 e 1897 non ten sufrido moitas variacións con respecto ó exposto nos Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie ("Tres ensaios sobre a teoría sexual"), publicados en 1905. Segundo Freud, toda rexión do revestimento cutáneo-mucoso pode funcionar como zona eróxena. De feito, Freud estende a eroxeneidade a todos os órganos internos. As zonas eróxenas proporcionan diferentes pulsións parciais (autoerotismo) e determinan, con maior ou menor especificidade, certo tipo de fin sexual.
A psicanálise parte de que a eroxeneidade de certas zonas do corpo non se pode explicar como un simple mecanismo de resposta fisiolóxica. Considérase que a existencia e o predominio de certas zonas corporais na sexualidade humana son o resultado da elección de puntos de intercambio co ambiente, na orixe do desenvolvemento psicosexual. Na teoría de Freud, co paso da infancia á adolescencia as zonas eróxenas que el denominou parciais (oral, anal e uretral) ceden a súa preeminencia á zona xenital. Así o órgano mediante o cal o rapaz adolescente obtén o pracer sexual último é o pene, unha zona eróxena xa empregada durante a infancia. Pola contra, na rapaza a zona eróxena da infancia é o clítoris, pero o seu acceso á madurez sexual está marcado polo cambio da zona eróxena principal, que pasa agora a ser a vaxina.
Descrición
En xeral pódese dicir que algunhas partes do corpo son especialmente sensibles para case todas as persoas. Estas zonas son:
De todos modos, en xeral existen certas diferenzas entre as zonas eróxenas dos homes e as das mulleres, que son en parte o resultado de diferenzas anatómicas.
A Igrexa, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Igrexa é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo o INE en 2014 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Zona eróxena
Nos homes
As zonas eróxenas características dos homes son as seguintes :
Nikon (patriarca de Moscova)
Nikon (en Ни́кон, en ruso antigo: Нїконъ), nado Nikita Minin (Никита Минин) en Valmanovo (óblast de Nizhnii Novogorod) o 7 de maio de 1605 e finado en Iaroslavl o 17 de agosto de 1681 foi o sétimo Patriarca de Moscova e de todas as Rusias da Igrexa ortodoxa rusa, actuando oficialmente entre 1652 e 1666. Foi recoñecido pola súa elocuencia, enerxía, piedade e as súas ligazóns próximas co tsar Alexis. Nikon introduciu moitas reformas que eventualmente levou ao cisma coñecido como Raskol na igrexa ortodoxa rusa. Durante moitos anos foi unha figura política dominante, en ocasións igualando ou mesmo superando o tsar. As súas reformas litúrxicas foron impopulares entre os conservadores. O grupo opositor das reformas de Nikon é coñecido como staroviery (vellos crentes) ou raskólniki (cismáticos), que defenden o uso das oracións antigas. En decembro de 1666, Nikon foi xulgado por un sínodo de oficiais da igrexa, retirándolle todas as súas funcións sacerdotais e reduciuno ao status de simple monxe.
Traxectoria
miniatura|esquerda|O patriarca Nikon presentando os novos textos litúrxicos no concilio de 1654, pintura de Aleksei D. Kivshenko Fixo dun campesiño e granxeiro mordoviano chamado Mina, naceu na aldea de Valmanovo, a 90 verstas (96 km) de Nizhnii Novgorod. A súa nai morreu pouco despois do seu nacemento, e o seu pai volveu casar. A súa madrasta maltratouno. Aprendeu a ler e escribir co sacerdote da súa parroquia. Aos doce anos marchou da casa ao mosteiro Makariev onde permaneceu como novizo ata 1624.
Nikon foi un amigo próximo do tsar Alexis I de Rusia, estivo casado durante 10 anos e fíxose monxe tras morreren os seus fillos, escalou posicións dentro da igerxa e en 1649 ascendeu a cargo de bispo metropolitano de Novgorod (o Grande), e en 1652 ao de patriarca de Moscova. Nikon sabía que era bastante impopular entre a nobreza e declinara o ofrecemento varias veces. Dous anos máis tarde en 1654 convocou un concilio en que obrigou os seus sacerdotes a aceptaren unha revisión completa dos textos sagrados, que el traduciu e adaptou dos textos gregos; construíu e reformou mosteiros e dotounos de valiosas coleccións, os seus emisarios percorreron ou Oriente Medio e Rusia buscando manuscritos, tanto profanos como sagrados, que puidesen achegar a igrexa rusa ás súas orixes gregas, creu que Rusia se convertería no centro espiritual e político da igrexa ortodoxa. miniatura|Mosteiro da Resurrección da Nova Xerusalén, en [[Istra.]] A reforma suscitou a violenta reacción do protopope Avvakum, xefe dos vellos crentes. Nikon fíxoo deportar a Siberia e someteuno a tortura. En 1656 distanciouse do tsar, quen non aceptaba a primacía do poder espiritual sobre o temporal. En 1658 Nikon retirouse ao mosteiro da Resurrección da Nova Xerusalén que el fundara nas proximidades de Istra dous anos antes. Posteriormente en 1664 intentou recuperar as súas funcións, mais o concilio de 1666, que marcou o triunfo do Estado sobre a Igrexa, apartouno de xeito definitivo, culpándoo de insubordinado e despoxándoo das súas funcións sacerdotais, recoñecéndoo só como Nikon, o monxe.
Nikon foi desterrado ao mosteiro de Ferapontov na rexión de Vologda. Porén, á morte do tsar Alexis, o seu fillo e sucesor o tsar Teodoro III (Fiodor Alekseievich) mandou levar a Nikon ao mosteiro da Resurrección da Nova Xerusalén, máis próximo a Moscova. O septuaxenario monxe non puido sobrevivir á longa viaxe, falecendo na igrexa Nikolo-Tropinskaia nas proximidades de Iaroslavl. Por expreso desexo do tsar e a pesar das protestas do patriarca Xoaquín de Moscova, Nikon foi enterrado coas honras de patriarca no seu querido mosteiro de Istra. En 1682 o tsar conseguiu a devolución post mortem do título de patriarca a Nikon.
Vinessa Shaw
Vinessa Elizabeth Shaw, nada nos Ánxeles (California) o 19 de xullo de 1976, é unha actriz e modelo estadounidense. Shaw protagonizou numerosos filmes dende a década de 1990 e os seus papeis máis memorables son o filme de Disney ambientado na festa de Halloween Hocus Pocus, Ladybugs (1992), Eyes Wide Shut de Stanley Kubrick (1999), The Hills Have Eyes e o filme romántico Two Lovers (2008) protagonizado xunto a Joaquin Phoenix e Gwyneth Paltrow.
Granma
Granma refírese a:
Liga ACB 2000-01
A temporada 2000–01 da Liga ACB, celebrada entre o 15 de outubro de 2000 e o 21 de xuño de 2000, foi a décimo oitava temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición mantívose o número de equipos, 18, e o formato da edición anterior. Os playoffs polo título foron disputados polos oito primeiros clasificados, mentres que os dous últimos equipos descenderon á Liga LEB. O campión desta edición foi o FC Barcelona, que conseguiu o seu duodécimo título de liga, noveno desde a fundación da Liga ACB. Por outra banda, as dúas prazas de descenso foron ocupadas polos dous equipos ascendidos na temporada anterior: Proaguas Costablanca e Coren Ourense.
Playoffs
Fonte: DBasket
Before the Frost...Until the Freeze
Before the Frost...Until the Freeze é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense The Black Crowes. Foi editado o 31 de agosto de 2009, e foi o primeiro álbum da banda producido por Silver Arrow Records.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Rich Robinson e Chris Robinson, agás as indicadas.
Nugallás
O topónimo galego Nugallás pode referirse a:
Eleccións xerais de España de 1996
O 3 de marzo de 1996, os españois maiores de idade, foron chamados ás urnas para renovar as Cortes, por sétima vez dende a Transición.
Nestas eleccións, o PSOE, liderado por Felipe González, sufriu un forte descenso en escanos, propiciando así a subida do PP, liderado por José María Aznar, que conseguiu a súa primeira maioría simple.
Lameira, Somede, As Pontes de García Rodríguez
Lameira é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Gustave Courbet
miniatura|Gustave Courbet. Fotografía de [[Félix Nadar]] Jean Désiré Gustave Courbet, nado o 10 de xuño de 1819 e finado o 31 de decembro de 1877, foi un pintor francés.
Estilo e características
miniatura|500 px|[[Enterro en Ornans (1849), Coubet amósanos unha galería de tipos campesiños, auténticos e rudos que sorprende ó París burgués pola súa linguaxe vulgar]] Courbet foi o principal creador do realismo, realizou as súas primeiras creacións en 1848. Ideoloxicamente republicano e socialista a súa participación na Comuna de París en 1871 levaríao ó cárcere e despois ó exilio. A súa pintura diríxese ó pobo, ó proletariado campesiño e obreiro, que é á vez o seu modelo. A súa pintura ademais do realismo caracterízase polas formas poderosas, a composición compacta, cromatismo austero, efectos sobrios do clarescuro, técnica densa e pastosa.
Traxectoria
Nun primeiro momento, pinta a paisaxe, especialmente os bosques de Fontainebleau e retratos, con algúns trazos románticos. Pero a partir de 1849 é decididamente realista. Courbet é o grande innovador do realismo. Escolle temas e personaxes da realidade cotiá, sen caer no "pintoresquismo". A súa técnica é rigorosa co pincel, co pincel plano e coa espátula. As súas referencias son os mestres do pasado como Velázquez, Zurbarán ou Rembrandt. O seu realismo convértese en modelo de expresión de moitos pintores, contribuíndo a enriquecer a obra de Cézanne.
Como os mestres antigos, Gustavo Courbet untaba a súa tea dun fondo sombrío e case negro, a partir do cal subía cara á claridade. Proudhon, o teórico socialista (e o home ao que admirou máis) querería facer dil un pintor proletariano pero excepto os rompedores de pedra, non hai obreiros sobre as súas teas e, en resumidas contas, ben poucos campesiños.
Courbet non herda de ninguén e non terá discípulo.
Arturo López Trasancos
Arturo López Trasancos, nado en 1902 e finado en Ourense o 19 de febreiro de 1948, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Represaliado durante o franquismo, o Tribunal de Responsabilidades Políticas sancionouno en 1941 con multa e inhabilitación para practicar a medicina durante cinco anos.
Vida persoal
Casou con Carmen Canoura e foi pai de María del Carmen L. Trasancos Canoura,
A Maciñeira, Somede, As Pontes de García Rodríguez
A Maciñeira é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba despoboado.
Maciñeira
O topónimo galego Maciñeira pode referirse a:
Reino de Mallorca
250px|miniatura|Mapa do reino na [[Coroa de Aragón.]] O Reino de Mallorca foi un reino creado por Xaime I o Conquistador tras a súa conquista en 1231.
Historia
En 1262 morreu Afonso, o primoxénito do rei (quen ía herdar Aragón e Valencia). Entón, Xaime redactou un novo testamento polo que outorgaba Mallorca ao seu fillo Xaime. Esta disposición constitúe a orixe do Reino privativo de Mallorca, estruturado de forma definitiva no testamento de 1272. Así, cando Xaime I faleceu en 1276, a Coroa de Aragón quedou para o fillo máis vello, Pedro (coñecido como Pedro o Grande), e o reino de Mallorca para o seguinte, Xaime, que reinaría co nome de Xaime II.
O reino comprendía as illas Baleares: Mallorca, Menorca (aínda baixo o poder dun soberano musulmán aínda que tributaria desde 1231), Eivissa e Formentera. O rei era así mesmo señor dos condados do Rosellón e a Cerdaña e os territorios que o Conquistador conservaba en Occitania (o señorío de Montpellier, o vizcondado de Carlades, en Auvernia, e a baronía de Omelades, contigua a Montpellier). En virtude da posesión destes dominios continentais, os reis de Mallorca serían vasalos dos de Aragón.
A herdanza de Xaime era escasa e débil pero significativa: un enclave mediterráneo estratéxico e uns territorios entre dous grandes reinos, a Francia dos Capetos e a Coroa de Aragón, os cales estaban tamén en constante loita. Consciente da fraxilidade do reino de Mallorca, Xaime I proxectou a conquista de Sardeña para unila ao novo reino. Igualmente entrou en negociacións para concertar o matrimonio do seu fillo Xaime con Beatriz de Savoia, filla do conde Amadeo de Savoia. Ningún dos plans tivo éxito.
Palestina (banda deseñada)
Palestina (en Palestine) é un libro xornalístico de banda deseñada escrito por Joe Sacco. Foi Premio American Book Award en 1996.
Foi traducido ao galego por Rafael Salgueiro e publicado por Rinoceronte Editora no ano 2013.
Manuel Crespo Vázquez
Manuel Crespo Vázquez, nado en Dozón en 1902 e finado no Castro o 11 de xaneiro de 2007, foi un político galego, alcalde de Dozón.
Traxectoria
Concelleiro de Dozón dende 1940. Foi alcalde de Dozón dende principios dos anos 50 até 1987. Nas primeiras eleccións democráticas presentouse como independente, obtendo a maioría. Nas municipais de 1983 presentouse pola Coalición Popular, volvendo repetir a maioría. Non concorreu ás eleccións municipais de 1987 e foi sucedido na alcaldía por Adolfo Campos Panadeiros o cabeza de lista de Independentes de Dozón, que aínda que só obtivo 3 dos once concelleiros, grazas a unha tripla alianza logrou proclamarse alcalde.
Mayotte
Mayotte é unha posesión de Francia entre o océano Índico e o canle de Mozambique no arquipélago das Comores, do cal é a illa máis oriental. Está formado pola illa Mayotte, tamén coñecida como Grand Terre e dúas illas máis pequenas: a illa de Pamanzi, o Petit Terre e a illa Chisimoi M'Zamboro. Os países veciños máis próximos son as Comores ao noroeste, Madagascar ao sueste, as illas Seychelles e as Illas Gloriosas (dependentes de Reunión) ao nordeste, e Mozambique ao oeste. Ten o status de Departamento de Ultramar. A súa capital e Mamoudzou.
Historia
Mayotte foi cedida a Francia xunto co resto das Comores no ano 1843. Foi a única illa do arquipélago que votou en referendo por manter os seus vínculos con Francia (en 1974 e novamente en 1976, co 63,8% e 99,4% respectivamente). As Comores continúan reclamando a illa e unha resolución do Consello de Seguridade da ONU de 1976 foi apoiada por 11 dos 15 membros pero vetada por Francia, tentaba recoñecer a soberanía das Comores sobre Mayotte (volveuse presentar o mesmo caso en 2004).
A situación de Mayotte foi difícil para Francia: mentres a maioría da poboación local non desexa a independencia ou a unión co resto das Comores, a crítica internacional é forte respecto dos lazos existentes entre Mayotte e Francia. Máis aínda, a peculiar forma de administración local de Mayotte, baseada en gran parte na Lei Islámica, sería moi difícil de integrar nas estruturas legais de Francia, sen mencionar os custos de levar os estándares de vida a niveis próximos aos da Francia metropolitana. Por estas razóns, ata 2007, as leis promulgadas polo parlamento nacional debían especificar claramente se se aplicaban en Mayotte. Con todo, agora aplícanse directamente, salvo para algunhas materias.
En 2001 o status de Mayotte cambiou cara a Colectividade Departamental de Ultramar, un status moi próximo ao de Departamento de Ultramar Francés (como nos casos de Reunión, Guadalupe, Martinica e a Güiana Francesa). Este cambio foi aprobado polo 73% da poboación de Mayotte. A pesar disto, as Comores seguen reclamando a illa.
Xeografía
miniatura|Mamoudzou A illa principal, Mayotte (ou Grande Terre), é a máis antiga en termos xeolóxicos do arquipélago das Comores. Ten 39 km de longo por 22 km de ancho e os seus puntos máis altos están entre os 500 e 600 metros sobre o nivel do mar. Debido á súa natureza volcánica, o chan é moi rico nalgunhas zonas. O arrecife de coral que rodea gran parte da illa asegura a protección dos barcos e é un excelente hábitat para diversas clases de peixes.
Mamoudzou foi a capital das Comores ata 1962, e agora é o centro administrativo de Mayotte. Dzaoudzi é a segunda cidade de Mayotte, atópase situada na Illa Pamanzi (ou Petite Terre), a cal conta con 10 km², sendo a máis grande de varios illotes que rodean a Grande Terre. Unha ponte comunica a Pamanzi con Mayotte. dereita|300px|Mapa de Moyotte
Cultura
Mayotte ten un conglomerado de distintas culturas; a principal, de orixe comoriana, representa o 60% da poboación e a segunda é de orixe malgaxe; ambas as dúas están fortemente influenciadas pola cultura francesa, que se impregna cada vez máis nelas. A moringue, análoga á capoeira brasileira, aínda se practica na illa.
Aínda que o francés é a lingua oficial, moitos falan e escriben o shimaore e o malgaxe, os dous idiomas principais da illa.
Poboación
A disparidade enorme entre as condicións económicas desta illa e as outras situadas no arquipélago a menos de 70 km, débese aos subsidios económicos que chegan da metrópole. Como consecuencia Mayotte atrae decenas de miles de inmigrantes que chegan cada ano en fráxiles embarcacións. Esta illa posúe a maior taxa de fertilidade de Francia cuns 7.000 nacementos anuais, o 75% destes de inmigrantes ilegais.
Saúde
Aínda que Mamoudzou é a única poboación que conta cun hospital, os medicamentos distribúense de forma gratuíta en todas as poboacións.
Pobo djab wurrung
Os djab wurrung, tamén tjapwurrung, son un pobo aborixe australiano que habita nas chairas volcánicas de Victoria central, dende Mount William de Gariwerd até Pyrenees do leste abarcando o Wimmera. Existen 41 clans djab wurrung, que formaron unha alianza cos veciños jardwadjali a través de matrimonios, cultura compartida e comercio.
Rumba flamenca
Rumba flamenca é un tipo de cante pertencente ao xénero musical coñecido como flamenco. Os instrumentos principais para tocar a rumba flamenca son as palmas, o caixón, a guitarra flamenca e as castañolas. Necesítanse voces tanto masculinas coma femininas. Orixínase a partir dunha danza cubana. Miguel vargas "Bambino" ou María Jiménez son destacadas figuras deste xénero.
Suaermida, Somede, As Pontes de García Rodríguez
Suaermida é un lugar da parroquia de Somede no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 estaba habitado por un home.