cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ponte
O seu proxecto e o seu cálculo pertencen á enxeñaría, sendo numerosos os tipos de deseño que se aplicaron ao longo da historia, influídos polos materiais dispoñíbeis, as técnicas desenvolvidas e as consideracións económicas, entre outros factores.
Cando é construída sobre un curso de auga, o taboleiro é frecuentemente situado á altura calculada de xeito que posibilite o paso de embarcacións con seguridade baixo a súa estrutura. Cando é construída sobre un medio seco acostúmase chamar viaduto.
Etimoloxía
A palabra galega (substantivo feminino) ponte provén do latín pons que á súa vez descende do etrusco pont, que significa estrada. En grego πόντος (póntos), deriva talvez da raíz pent que significa unha acción de camiñar.
As primeiras pontes
Aparecen en tempos remotos nos que o home necesita de pasar obstáculos na procura de alimento ou abrigo.
As primeiras pontes terían xurdido de forma natural pola caída de troncos sobre os regueiros, proceso prontamente imitado polo ser humano, xurdindo entón pontes feitas de toros de árbores ou pranchas e eventualmente de pedra, usando soportes moi simples e trabes mestras. Aparecían pois as primeiras pontellas.
Co xurdimento da idade de bronce e a predominancia da vida sedentaria, tornouse mais importante a construción de estruturas duradeiras onde non abondaba para atravesar os vaos a pé ou con pasadoiros, maioritariamente, pontes de laxes de pedra (pontellas e pontillóns). Da ponte en arco hai vestixios dende arredor de 4000 a.C. na Mesopotamia e no Exipto, e, máis tarde, na Persia e na Grecia (arredor do 500 a.C.).
A máis antiga estrutura chegada aos nosos días é unha ponte de pedra, en arco, situada no Río Meles, na rexión de Esmirna, en Turquía, e datada do século IX a.C.
As pontes romanas
A primeira ponte romana tería sido construída no Tíber no ano 621 a.C. e foi chamada de ‘’Pons Sublicius’’ (Ponte das Estacas).
É no século III a.C. que os romanos comezan a se dedicar á construción de pontes en arco, atinxindo un desenvolvemento nas técnicas de construción e proxecto nunca antes visto e dificilmente superado nos mil anos seguintes.
Exemplos desta magnífica capacidade de construción son algunhas pontes que perdurarán até os nosos días, como, por exemplo, a pons Aelius(hoxe ponte Sant'Angelo) (134 a.C.), sobre o Tíber, (onde foi usada pozzolana (unha especie de cemento que mantén a resistencia mesmo somerxido, a ponte de Alcántara, en Toledo ou o Acueduto de Segovia (século I).
Os arcos foron usados por vez primeira no Imperio Romano, para a construción de pontes e acuedutos, algúns dos cales aínda hoxe se manteñen de pé. Os romanos, foron tamén os primeiros a usar o cemento, o que reduciu a variación da forza que a pedra natural ofrecía. Pontes de ladrillo e argamasa, foron construídas despois da era romana, á medida que se ía abandonando a tecnoloxía do cemento.
Idade Media
As ordes relixiosas desempeñan un papel determinante na manutención e expansión do coñecemento relativo á construción de pontes o saber adquirido na construción de cúpulas á construción de pontes en arco.
É tamén nesta época que comezan a aparecer pontes coas finalidades máis diferentes: militares, comerciais, residenciais ou mesmo espirituais. A gran contribución da idade media na técnica das pontes é a diversificación dos arcos de soporte que pasan a incluír os arcos oxivais, non só máis elegantes, senón mais seguros e fáciles de construír.
Xorden ordes relixiosas especializadas na construción de pontes como os italianos Fratres Pontifices, que se expandirán por Francia, co nome Frères Pontiffes e por Inglaterra co nome Brothers of the Bridge.
Renacenza
Francia tornouse un bastión da enxeñaría das pontes: o Corps des Ponts et Chaussées creado por Lois XIV para manter as estradas e as pontes do reino, viría a dar orixe no século XVIII á École des Ponts et Chaussées, a primeira escola superior de enxeñaría civil do mundo.
Co renacemento a forma dos arcos e dos piares alterouse no sentido de aumentar os vans e transmitir unha sensación de levantamento e estética.
A revolución industrial
Co advento da Revolución Industrial, no século XIX, foron desenvolvidos sistemas de armazóns en ferro forxado para pontes mais anchas, mais o ferro dificilmente posuía a forza de tensión de abondo para soportar as grandes cargas dinámicas esixidas principalmente polo camiño de ferro coas recentemente inventadas locomotoras a vapor. A invención de novos métodos de fabricación do aceiro, que ten unha maior forza de tensión, permitiu a construción de pontes mais aptas para estas novas necesidades.
As pontes suspensas modernas fan a súa aparición nesta época, con fíos de aceiro entrelazados permitindo vans cada vez mais extensos.
A introdución destes novos tipos de ponte e de materiais, non impide o rexurdimento de pontes de celosía en madeira nos Estados Unidos de América e na Gran Bretaña debido, maiormente, ao baixo custo e á gran dispoñibilidade da materia prima.
Entre mediados do século XIX e mediados do século XX, co gran desenvolvemento do camiño de ferro e das comunicacións en xeral, foron desenvolvidos numerosos proxectos de pontes. O uso do aceiro en vez do ferro ou ferro fundido, posibilitou atinxir vans cada vez maiores. Estas pontes foron construídas en arco, vigas reticuladas (cantiléver) e suspensión.
Foron desenvolvidas novas técnicas para a construción de fundicións recorrendo ao uso de cilindros metálicos en ferro que eran presurizados e fundidos nos lugares de construción dos piares das pontes. No seu interior os operarios escarvaban o solo mol até chegaren á pedra estábel baixo o leito do río. Só máis tarde se viría a descubrir a importancia dunha descompresión amodo evitando deste xeito mortes e doenzas de numerosos traballadores.
O maior dominio das técnicas de proxecto e construción e a introdución de novos materiais non impediron con todo a caída dalgunhas pontes e o xurdimento de problemas que só despois se soubo que era pola influencia dos ventos nas pontes suspensas podendo provocar o seu colapso.
Foi o caso da ponte Tacoma Narrows, no estado de Washington, EUA que, cun van de 853 metros e un taboleiro con só 2,4 metros de grosor, oscilaba mesmo con ventos lixeiros. A colocación de tirantes adicionais non foi suficiente para contrarrestar esta oscilación e, en 1940, cun vento de só 68 km/h comezou a oscilar significativamente sendo pechada ao tránsito e colapsando pouco despois. Este e outros fallos chamaron a atención dos enxeñeiros na importancia do factor vento na construción destas estruturas, e provocando o desenvolvemento da análise do comportamento aerodinámico principalmente sometendo modelos á escala a túneles de vento.
Os nosos días
miniatura|[[Ponte Akashi-Kaikyo.]] Despois da segunda guerra mundial moitas das infraestruturas ferroviarias tiveron que ser reconstruídas. Xeneralizouse o uso do formigón e do aceiro, principalmente con pontes en formigón pretensado. As cofraxes metálicas e as trabes pasaron a ser soldadas no canto de fixas con remaches.
Constrúense numerosas pontes suspensas ou colgantes, e, en particular, pontes atirantadas coas máis variadas disposicións dos cabos de suspensión. Logo se decatan que as pontes en formigón, debido á importante carga propia que posúen, son pouco sensíbeis á carga variábel e, como tal, pouco influenciadas por esta, o que lles dá unha importante estabilidade.
Estes factores asociados permitiron superar obstáculos até entón dificilmente superábeis. O van de 1995 metros acadado na ponte colgante de Akashi-Kaikyo, no Xapón, é un bo exemplo.
O futuro
É de esperar desenvolvementos nas técnicas de construción, manutención e rehabilitación de pontes, coa introdución de novas técnicas construtivas e novos materiais(aluminio, fibra de vidro) ou evolución das características dos xa utilizados(formigón, aceiro).
As novas pontes serán certamente construídas de xeito mais económico, seguro e con maiores niveis de calidade.
Un salto importante estará no advento das chamadas pontes intelixentes que, dotadas de sensores, procesadores de datos e sistemas de comunicación e sinalización, poderán alertar dun conxunto de situacións, dende sobrecargas, subidas dos niveis das augas, ventos, formación de xeo, sismicidade, rotura de certos puntos neurálxicos da ponte, fatiga dos materiais, corrosión. Estes sistemas "intelixentes" poderán chegar ao punto de seren "reactivos", por exemplo, combatendo a corrosión a través de sistemas de raios catódicos instalados na propia ponte, usando sistemas de desconxelación do xeo presente no taboleiro, ou mesmo accionando deflectores de ar de forma que se asegure a mellor estabilidade da ponte fronte ao vento ou a cargas variábeis.
A posta en funcionamento de todos estes sistemas, grazas a unha estreita colaboración entre a enxeñaría de materiais e a electrónica, depende, ademais da propia evolución da ciencia, dos estudos económicos que demostren a súa viabilidade.
Tipos de pontes
As pontes poden ser clasificadas polo uso para o cal foron deseñadas, o material, ou polo tipo de estrutura empregado na súa concepción.
Pontes de uso decorativo e cerimonial
A fin de crear bonitos efectos, algunhas pontes son construídas alén do uso funcional ou afastándose dos modelos tradicionais. É común atopar en Galicia exemplos de pequenas pontes en áreas recreativas feitas en madeira seguindo modelos puramente estéticos e moi apartados dos materiais e conformacións tradicionais.
É frecuente que se constrúan bastante máis altas do que é necesario. Este tipo é común atopalo nos xardíns orientais e é chamado Moon Bridge, en homenaxe á lúa chea.
En moitos palacios, son construídas pontes sobre cursos de auga artificiais, para simbolizar o paso a un lugar importante, ou un estado de espírito. Un conxunto de cinco pontes, sobre un curso de auga sinuoso, é un importante xardín da Cidade Prohibida en Pequín na República Popular da China. A ponte central era reservada exclusivamente para o Emperador, a Emperatriz e os seus convidados.
De sona internacional
miniatura|centro|800px|A ponte de Brooklyn atópase no centro financeiro de [[Manhattan, Nova York, EUA.]]
Ewin
Ewin, tamén coñecido como Eoin ou Euin (morto sobre 595) foi un nobre longobardo que foi duque de Trento a finais do século VI.
Traxectoria
Paulo Diácono non fornece indicacións precisas sobre o momento do seu nomeamento como duque de Trento, pero é probábel que a súa toma de posesión fose xusto despois da institución dos ducado por parte dos longobardos, logo da conquista da Italia setentrional (568-569). É posíbel que fose o primeiro duque de Trento; o seu reinado é seguro na época do Período dos duques (574-584), cando os longobardos renunciaron a teren un soberano. Paulo Diácono cítao entre os cinco duques máis importante dese período de interregno.
Algúns historiadores considérano o primeiro fundador da unidade territorial do Trentino. En particular deu detido as razzias dos francos e bávaros, guiou con éxito unha expedición a Istria e firmou a paz cos francos en 590.
Cupresáceas
A das cupresáceas (Cupressaceae) é unha familia de coníferas da orde das pinales que inclúe árbores e arbustos sempre verdes, de 1 a 116 m de altura, coma os cipreses, os falsos cipreses, as tuias, os xenebreiros, as sequoias e similares.
A familia está subdividida en sete subfamilias que comprenden uns 27 ou 30 xéneros, segundo os autores, con ao redor de 130 a 140 especies (moitas delas monotípicas, é dicir, que son as únicas do seu respectivo xénero).
En Galiza son moi cultivadas en xardinaría, sendo a única especie autóctona o xenebreiro Juniperus communis L., subespecie nana Syme (=Juniperus nana Willd. ), que medra espontaneamente en alturas superiores aos 1700 msnm nos Ancares e en Pena Trevinca.
Características
As principais características das cupresáceas son:
Descrición
A familia foi descrita en 1830 polo botánico e bioquímico Estados Unidos de América Harley Harris Bartlett.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Cupressaceae, está formado polos elementos do latín científico Cupress-, tirado do nome do xénero tipo, Cupressus, coa adición do segundo compoñente -aceae, propio dos nomes das familias vexetais (en sentido amplo).
Clasificación
A familia divídese en sete subfamilias, baseadas en análises xenéticas e morfolóxicas, cos xéneros que se indican a continuación:
En Galicia
En parques e xardíns de Galicia cítanse, entro outras, as seguintes especies desta familia:
Mira Lobe
Hilde Mirjam Rosenthal, máis coñecida por Mira Lobe, nada en Görlitz (Alemaña) o 17 de setembro de 1913 e finada o 6 de febreiro de 1995, foi unha escritora de literatura infantil.
Traxectoria
Tras rematar a escola quixo estudar Historia da Arte e Lingua e literatura alemás, mais como era xudía non llo permitiron por mor do crecente antisemitismo. Foi a unha escola de moda en Berlín e estudou lingua hebrea logo de unirse a un grupo sionista. En 1936 emigrou ao Mandato británico de Palestina, onde casou en 1940 co actor e director Friedrich Lobe, con quen tivo dous fillos.
Ó chegar Hitler ó poder en 1933 mudouse a Palestina. Logo duns anos mudouse a Austria, onde solicitou a nacionalidade austríaca e casou en 1940 con Friederich Lobe. En 1948 publicou en Tel Aviv o seu primeiro libro, Insu Pu, que conta a historia de once rapaces que emigran a Terrania na procura de paz, e acaban nunha illa deserta.
En 1951 mudouse a Viena co seu home. Alí publicou libros nunha editorial inicialmente comunista e despois socialista. En 1952 comezou a súa colaboración con Susi Weigel, que ilustrarou bastantes dos seus libros. En 1957 mudáronse a Berlín Oriental. No 1958 conseguiu o primeiro recoñecemento oficial, o Premio Nacional Austríaco de Literatura Infantil por Titi im Urwald.
Escribiu máis de 60 libros, dos que boa parte foron traducidos a varios idiomas, entre eles ó galego, como O rei Túnix, A pantasma do castelo e Ingo e Drago. Foi guionista da película Children's Island (1984). Foi galardonada co Premio Nacional Austríaco de Literatura Xuvenil en 1958 e 1965. Tamén recibiu o Premio da Cidade de Viena en catro ocasións (1961, 1965, 1968 e 1970).
Marrón
Marrón ou castaño é a cor da terra. Castaño é tamén o nome usado para designar a cor da madeira do castiñeiro.
Copa de Francia de hóckey a patíns
A Copa de Francia de hóckey a patíns é unha competición anual que enfronta aos clubs de hóckey a patíns de Francia. Calquera club cuxo equipo sénior participe nun dos campionatos nacionais (N1, N2 ou N3) pode inscribirse na competición. O vencedor desta competición gaña a Copa de Francia de hóckey a patíns e gaña o dereito a participar na Copa CERS na seguinte tempada. A Copa está organizada polo Comité national de rink hockey da Fédération française de roller-skating. Esta competición foi creada en 2001.
A competición xógase baixo a forma dun torneo a eliminación directa.
Ligazóns externas
Site da Fédération Française de Roller Skating (Sección de hóckey a patíns)
Observer (padrón de deseño)
O padrón observador é un padrón de deseño software que se encadra dentro da categoría de padróns de comportamento. Neste padrón, un obxecto, que chamaremos observado, mantén unha lista dos seus dependentes (dependencia un a moitos), chamados observadores, aos que notifica automaticamente de calquera cambio no seu estado.
Propósito
Definir unha dependencia un-a-moitos entre obxectos de tal forma que cando o obxecto cambie o seu estado, todos os obxectos dependentes sexan notificados automaticamente.
Motivación
O padrón xorde da necesidade de consistencia entre clases relacionadas pero mantendo un acoplamento baixo. Por exemplo, separar compoñente da interface gráfica dos obxectos que manteñen os datos da aplicación, para que sexan reutilizables independentemente.
O comportamento dos observadores depende do suxeito observado, que debería notificar calquera cambio no seu estado. Este pode ter un número ilimitado de observadores.
Aplicabilidade
O padrón aplícase cando unha modificación no estado dun obxecto require cambios doutros e non se desexa coñecer cantos obxectos deben ser cambiados. Tamén é de aplicación no caso en que un obxecto debe ser capaz de notificar a outros obxectos sen facer ningunha suposición deles.
O padrón permitenos encapsular os dous aspectos da abstracción en obxectos separados polo que nos permite a súa variación e reutilización de modo independente.
Estrutura
Diagrama de clases coa estrutura do [[padrón de deseño|padrón observador]]
SuxeitoObservado
Coñece aos seus observadores. Proporciona unha interface para agregar e para eliminar observadores, así como para notificar aos seus observadores.
SuxeitoObservadoConcreto
Mantén o estado de interese para os observadores concretos. Notifica aos seus observadores ao cambiar de estado.
Observador
Define unha interface co método utilizado polo suxeito para notificar os cambios no seu estado.
ObservadorConcreto
Mantén unha referencia ao suxeito concreto. Parte do seu estado debe permanecer consistente co estadio do suxeito ao que observa. Pon en funcionamento a interface de actualización.
Colaboracións entre participantes
O suxeito concreto notifica aos seus observadores cada vez que se modifica o seu estado. Tras ser informado dun cambio no suxeito concreto, o observador concreto interroga ao suxeito concreto para modificar a percepción que ten do mesmo.
Posta en funcionamento
Posta en funcionamento suxeito-observadores. Observación de máis dun suxeito. Responsabilidade de inicio da notificación. Referencias inválidas tras borrar un suxeito.
Asegurar a consistencia do estado do suxeito antes de iniciar a notificación.
Evitar a actualización dependente do observador.
Especificación explícita das modificacións.
Código de exemplo (JAVA)
JAVA ten propiamente unha posta en funcionamento para o padrón observador como moitas linguaxes
Debaixo móstrase como debería ser dita posta en funcionamento sen percorrer as librerías propias da linguaxe JAVA.
The Female Man
The Female Man é unha novela de ciencia ficción feminista escrito por Joanna Russ e publicado en 1975.
Sinopse
Partindo dunha idea de realidades paralelas, a autora constrúe catro personaxes centrais, como versións posíbeis dunha mesma muller: as catro "J"s. Cada unha delas vive na súa "terra posíbel": Joanna vive na "nosa terra" en 1970, Jeannine vive nunha terra na que a Gran Depresión nunca acabou, e onde os papeis de xénero son extremamente ríxidos, Jael vive nunha sociedade rachada polo medio, onde mulleres e homes viven en estado de guerra declarada hai 40 anos, e Janet vive nunha utopía futurística onde todos os homes morreron hai séculos.
A historia come<a cando Janet consegue chegar ó mundo de Jeannine, e boa parte dela está centrada no asombro de Janet fronte as relacións entre homes e mulleres. Russ usa o riso como elemento para rachar co que é cotiá. Ela esaxera as situacións patriarcais para xerar un riso crítico.
Mesopotamia (provincia romana)
miniatura|300px|As provincias romanas do Leste baixo Traxano, incluída a Mesopotamia. miniatura|right|250px|A tardia [[Diocese de Oriente romana, incluída a provincia de Mesopotamia.]]
Mesopotamia foi o nome de dúas provincias romanas distintas, unha de curta duración creada polo emperador romano Traxano no 116–117 e outra establecida por Emperador Septimio Severo ca. 198, que se extendía entre o imperio romano e o imperios sasánida, ata as conquistas musulmás do século VII.
A provincia de Traxano
No 113, o emperador Traxano (98–117) lanzou unha guerra contra o por longo tempo rival de Roma, o Imperio de Partia. No 114, conquistou a Armenia romana, convertida nunha provincia, e ao final do 115, conquistaría o norte de Mesopotamia. Tamén a organizou como provincia a principios do 116, cando se acuñaron moedas para celebrar o feito.
Máis tarde, o mesmo ano, Traxano marchou cara a Mesopotamia central e meridional (ampliando e completando a provincia de Mesopotamia) e cruzando o río Tigris a Adiabene, que anexou a outra provincia romana Asiria. Pero non se detivo alí. Nos últimos meses do 116, capturou a gran cidade persa de Susa. Derrocou ao rei partio Osroes I e puxo ao seu propio gobernante monicreque Partamaspates no trono do Partia. Nunca máis o Imperio romano avanzaría tan ao leste.
Cando morreu Tracano, o seu sucesor Adriano (117-138) renunciou ás súas conquistas ao leste do río Éufrates, que volveu ser o límite oriental do Imperio romano.
A campaña de Lucio Vero
A Mesopotamia do Norte, incluíndo Osroene, volveu a estar baixo control romano na expedición de Lucio Vero no 161–166, pero non foron organizadas formalmente en provincias, no seu lugar, quedaron baixo gobernantes vasalos locais, aínda que se mantiveron guarnicións romanas, especialmente en Nisibis.
Ano dos cinco emperadores
Este control resultou ameazado no 1956, durante a guerra civil entre Septimio Severo (193-211) e o usurpador Pescennio Níxer, cando estalaron rebelións na zona e Nisibis foi sitiada. Severo restaurou rapidamente a orde e organizou a Osroene como unha provincia plena.
Reconquista por Severo
Seguidamente, Severo iniciou unha guerra contra Partia, que concluíu con éxito co Saqueo da capital dos Partos Ctesiphon. Emulando a Traxano, restableceu a provincia de Mesopotamia no 198, con Nisibis, elevada ao status de "colonia (completa)", como capital.
A diferenza da provincia de Traxano, que abarcaba toda a Mesopotamia ocupada polos romanos entre os ríos Éufrates e Tigris, a nova provincia estaba limitada entre a provincia de Osroene ao sur, o Éufrates e o Tigris ao norte e o río Chaboras (moderno Khabur) ao leste.
Zona de guerra
miniatura|right|200px| Mapa que mostra a provincia de Mesopotamia
Durante o resto da súa existencia, a nova provincia seguiría sendo un óso de discordia entre os romanos e os seus veciños orientais, que sufrirían moito nas recorrentes guerras romanas. No tumulto que seguiu ao Ano dos Seis Emperadores, entre 239 e 243, Ardashir I (224-241), o fundador do novo Imperio sasánida que substituíu ao moribundo. Os partos atacaron e invadiron a zona, pero foi recuperada por Gaius Furius Sabinius Aquila Timesitheus antes da súa morte no 243. Nos anos 250, o shah persa Shapur I atacou Mesopotamia e loitou co emperador romano Valeriano (253-260), a quen capturou en Edessa no 260. No ano seguinte, con todo, Shapur foi fuertemente derrotado por Odaenathus de Palmira e expulsado de Mesopotamia.
Reorganización
Baixo as reformas de Diocleciano (284-305) e Constantino I (306–337), pasou a formar parte da Diocese de Oriente, que á súa vez estaba subordinada á prefectura pretoriana do Oriente. thumbnail|right | Mapa dos cuarteis militares romanos en Mesopotamia dun manuscrito de 1436 Nisibis e Singara, xunto co territorio de Adiabene conquistado por Diocleciano, perderonse despois da debacle do emperador Xuliano na expedición persa no 363, e a capital trasladouse a Amida, mentres que a sede do comandante militar, o dux Mesopotamiae, estaba situada en Constantina. Outras cidades eran Martiropolis e Kephas.
Despois dos problemas que se enfrontaron as forzas romanas na Guerra Anastácia do 502-506, o emperador romano oriental Anastasio I construíu a fortaleza de Dara como auxilar de Nisibis e como nova base do dux Mesopotamiae.
Durante as reformas de Xustiniano I (527-565), a provincia dividiuse: os distritos do norte con Martiropolis foron á nova provincia de Armenia IV, mentres que o resto dividiuse en dous distritos eclesiásticos, un (a rexión ao sur do Tigris) con capital en Amida e outro (a rexión de Tur Abdin con capital en Dara. A provincia sufriu moito durante as guerras case constantes con Persia no século VI. No 573, os persas ata tomaron Dara, aínda que os romanos do leste recuperárona baixo a paz do 591. A perderon de novo na gran guerra de 602–628, e logo a recuperaron só para perder toda a rexión permanentemente ante ás conquistas musulmás no 633-640.
Sir Balin
Sir Balin ou Sir Balin o Salvaxe, tamén coñecido como o Cabaleiro das dúas espadas, é un personaxe das lendas artúricas. Trátase dun cabaleiro virtuoso, mais que non chega a ser membro da Mesa Redonda do Rei Artur.
Oriúndo de Northumberland, é irmán de Sir Balan. A súa historia cóntase no ciclo Post-Vulgata (a Suite du Merlin), e n`A morte de Artur, de Sir Thomas Malory.
O seu alcuño provén do momento en que tomou unha segunda espada de cabaleiro, ao desenvaiñar unha espada que maxicamente resistía a todo aquel cabaleiro que non fose o suficientemente virtuoso. É famoso por ser o responsábel do Golpe doloroso, que provoca a invalidez do Rei Tolleito. <!-- Wrongfully imprisoned for the death of a cousin of King Arthur's, Balin is released at about the same time that a damsel comes to court wearing a sword that can only be drawn by a skilled, virtuous knight. Balin alone succeeds and takes the sword as his own, earning the sobriquet "the Knight with two Swords".
Shortly thereafter, the Lady of the Lake, in pursuit of a vendetta between her family and Balin's, arrives to ask Arthur for Balin's head as payment for Excalibur. Balin instead decapitates her, and leaves court under a cloud. Merlin then shows up and explains to the court the provenance and purpose of the sword: this passage is confusing, but it is clear that the sword bears a curse of some kind.
Balin meets up with his brother Balan, and the brothers plan to get Balin back into Arthur's good graces by kidnapping Arthur's enemy King Rience: this they accomplish with Merlin's help. They then fight on Arthur's side at the Battle of Terrabil, which sees the slaughter of King Lot of Orkney and eleven other rebel kings.
Soon after the rebels' funeral, Balin sets out to avenge a man slain by an invisible knight while travelling under Balin's protection. The villain turns out to be the brother of the Grail king Pellam, and Balin kills him at a feast in Pellam's castle. Pellam immediately seeks vengeance, and searching for a weapon, Balin unknowingly grabs the Spear of Longius [sic] and stabs Pellam with it: this is the Dolorous Stroke that maims Pellam, turns the Grail kingdom into the Wasteland, and brings the castle down on Balin's and Pellam's heads.
After Merlin digs him out of the rubble, Balin has a couple of minor adventures before fetching up at a castle where he is compelled to fight the resident defender. This turns out to be Balan, who earned the position against his will by killing the previous incumbent: the set-up is reminiscent of that at the Sacred Grove of Nemi, as described by Sir James Frazer in The Golden Bough. Unfortunately, neither brother recognises the other: Balan is wearing unfamiliar red armour, and Balin was persuaded to swap his shield for a better one immediately before the duel. The brothers mortally wound each other, Balin outliving Balan by a few hours.
Merlin fixes the sword that Balin got from the damsel in a block of stone, from which it is drawn by Galahad at the start of the Grail Quest years later. After Galahad's death, the sword passes to his father Lancelot, who uses it to give Gawain the wound that eventually kills him.
Perhaps uniquely among the significant knights of Arthur's court, Balin never joins the Round Table, dying before that institution is founded. -->
Pago Pago
Pago Pago é a capital da Samoa Americana. En 2010, a súa poboación era de 3.656 habitantes. A cidade está servida polo Aeroporto Internacional de Pago Pago. O turismo, entretemento, gastronomía, e o atún enlatado son as súas principais industrias.
Historia
De 1878 a 1951, o lugar era a base dunha estación de repostaxe e unha base de reparación da USA Navy, coñecido entón como United States Naval Station Tutuila.
En xaneiro de 1942 Pago Pago Harbor foi bombardeado por un submarino xaponés, foi a única acción de guerra nas illas durante a segunda guerra mundial.
O 29 de setembro de 2009, un terremoto golpeou no Pacífico Sur preto de Samoa e da Samoa Americana, provocando un tsunami en Pago Pago e bisbarra. O tsunami causou de moderados a graves danos a vilas, edificios e vehículos e causou un número indeterminado de mortos.
Os Vales, Sequeiros, Quiroga
Os Vales é un lugar da parroquia de Sequeiros no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 non tiña habitante algún.
Pago Pago
Xeografía
Con todo, debido a que o nome de Pago Pago asóciase ao porto (o único importante da Samoa Americana) Pago Pago é agora xeralmente aplicado non só para a vila en si, senón a toda a zona do porto e das vilas do mesmo. É neste sentido que Pago Pago convértese de facto na cidade capital da Samoa Americana.
Tanto o propio porto como a administración da Samoa Americana coñecida como " Fono", están en Fagatogo, unha vila á beira de Pago Pago. Do mesmo xeito, o outrora famoso Hotel Rainmaker (agora pechado) atópase na localidade de Utule'i, xunto a Fagatogo o longo da costa sur do longo porto. As fábricas de conservas están en Atu'u, na costa norte do porto. Recomendase que se debe evitar o consumo de calquera peixe ou invertebrado atrapado en Pago Pago Harbor porque están contaminados con metais pesados e outros contaminantes.
Educación
A Biblioteca Pública Feleti Barstow atópase en Pago Pago. En 1991, o gran ciclón tropical Val golpeou Pago Pago, destruíndo a biblioteca que existía alí. A actual biblioteca de Barstow, construída en 1998, inaugurouse o 17 de abril de 2000.
Turismo
miniatura| [[Hotel Rainmaker]] Ata 1980, podíanse gozar das vistas do Monte Avala tomando un funicular sobre o porto, pero o 17 de abril dese ano, un avión da USA Navy, voando por encima, como parte da celebración do Día da Bandeira, golpeou o cable e o avión estrelouse contra un extremo do Hotel Rainmaker. O funicular foi reparado, pero pechou pouco despois. O tranvía quedou inservible, aínda que segundo Lonely Planet, existen plans para volver abrilo, pero en decembro de 2010 o cable foi danado polo ciclón tropical Wilma, caeu no porto e non foi reparado. Outro miradoiro notable é o que está na cima do paso anterior a vila de Aua no camiño de Afono.
O Sadie Thompson Building, nos arredores de Pago Pago, é un restaurante e pousada que aparece nos EE.UU. Rexistro Nacional de Lugares Históricos.
Lhasa Apso
O Lhasa Apso é unha raza de can que procede da cidade tibetana de Lhasa e orixinariamente foi criado coma can gardián dos mosteiros do Tíbet. Tamén tivo uso nas relacións públicas, era obxecto de agasallo a entidades doutros lugares. Na súa terra aínda é coñecido coma Abso Seng Kye, <<can-león sentinela>>. Actualmente é un animal de compañía.
Carácter
Aínda que é un can pequeno (e hoxe en día está catalogado como can doméstico), o Lhasa Apso evolucionou coma un can seguro de si mesmo, forte e activo que precisa de exercicio tanto físico coma mental. Tende a ser moi independente, polo que a súa socialización a unha idade temperá é crucial. Aínda que é un mamífero moi interesado en mimos, cóxegas e caricias tende a ser reticente ao contacto con descoñecidos. A pesar do seu pequeno tamaño non é un can adecuado para raparigos (xa que supoñen unha aparente ameaza e ás veces real), é mellor para familias con fillos que xa medraran ou coa mentalidade propicia para o seu coidado. É un can moi activo e adaptarase con facilidade ao ritmo de vida e contorno da súa familia adoptiva, xa sexa campo, cidade… Para educalos cómpre ter un carácter firme, xusto e debe ser recompensado polo bo comportamento e castigado pola mala conduta.
Características físicas
miniatura Os Lhasa Apso teñen ollos ovalados, escuros e de tamaño medio. As súas orellas colgan da base, aínda que poden semellar agochadas ao estar cubertas por tanto pelo coma no resto da cabeza; ten os bigotes moi desenvolvidos. O seu pescozo é ancho e forte, o seu fociño é moi curto e de cor escura, a súa mordedura é inversa (unha característica distintiva, xa que os seus dentes inferiores móntanse sobre os superiores). A cor da súa pelaxe adoita ser branca con toques dourados e matices grises variados, así como a combinación de negro e marrón. O seu rabo é alongado e monta sobre o lombo. Os machos son un pouco máis grandes que as femias e o peso medio é de 6,5 quilogramos.
Coidados
É de vital importancia coidar moi ben a pelaxe do Lhasa Apso. Recoméndase peitealo asiduamente, mínimo unha vez semanal cun peite especial para nós, coma o peite de dobre puga. Estes cans son propensos ás infeccións oculares por mor do pelo que monta enriba das pálpebras. Os limpadores de ollos especiais son un bo método preventivo destas doenzas. O seu pelo é moi difícil e laborioso de coidar.
En canto ao seu adestramento, é bo aquel baseado nos reforzos positivos, coma o adestramento con clicker e debe iniciarse nunha idade moi temperá, así coma a súa socialización.
Jean Lucas
Jean Lucas nado o 25 de abril de 1917 e finado o 27 de setembro de 2003, foi un piloto de carreiras de Francia. Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o 11 de setembro de 1955. Lucas era entón o xerente do equipo Gordini, e cando o piloto habitual Robert Manzon non podía competir, decidiu ocupar o seu lugar. Retirou o seu coche cunha falla no motor e non logrou puntos de campionato.
Manuel Losa Rocha
Manuel Losa Rocha, nado en Santiago de Compostela en xullo de 1940, é un escritor galego.
Jean Lucas
Resultados Completos na Fórmula Un
(Clave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Manuel Losa Rocha
Traxectoria
Fillo de Manuel Losa Bondad e Carmen Rocha Arenas. Emigrou coa familia a Montevideo en 1953. Libreiro e editor, é socio fundador do Patronato da Cultura Galega e foi integrante do consello directivo do Centro Gallego de Montevideo e do consello directivo da Asociación de Empresarios Galegos do Uruguai. miniatura|Imaxe que ilustra a portada de A Galicia de Montevideo. Unha biografía de Xesús Canabal, 1897-1985 (2010).
Evan Turner
Evan Marcel Turner, nado o 27 de outubro de 1988 en Chicago, Illinois, é un ex xogador americano de baloncesto profesional. Turner foi elixido na 2ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Philadelphia 76ers. É coñecido co alcume de The Villain.
Philadelphia 76ers (2010–2014)
miniatura|Turner coas animadoras e a mascota dos Sixers. O 7 de abril de 2010, Turner fixo unha rolda de prensa na que anunciou que ía renunciar ao seu último ano de universidade e ser elixible para o Draft da NBA de 2010, onde se agardaba que fora escollido nunha das 3 primeiras posicións. Turner asinou co axente de Michael Jordan, David Falk.
Foi seleccionado na 2ª posición do draft polos Philadelphia 76ers, e asinou un acordo de 3 anos por preto de 12 millóns de dólares.
O 27 de outubro de 2010, no seu debut cos 76ers (día do seu aniversario), Turner anotou 16 puntos, con 7 rebotes e 4 asistencias, saíndo dende o banco, xogando 30 minutos, e liderando ao equipo en anotación na derrota por 97-87 contra Miami Heat. O 7 de novembro de 2010, Turner xogou por primeira vez de titular na NBA, e rematou o partido cun dobre-dobre, con 14 puntos e 10 rebotes, ademais de 3 asistencias, na vitoria por 106-96 sobre os New York Knicks, xogando en lugar do lesionado Andre Iguodala. O 29 de decembro de 2010, Turner anotou 23 puntos, a súa maior marca, na vitoria por 123-110 contra os Phoenix Suns, anotando 9 de 12 tiros de campo e 4 de 4 tiros libres.
Indiana Pacers (2014)
O 20 de febreiro de 2014, Turner e Lavoy Allen foron traspasados ós Indiana Pacers a cambio de Danny Granger e unha elección de segunda rolda do Draft. Turner fixo o seu debut cos Pacers o 25 de febreiro de 2014 na vitoria de Indiana sobre os Los Angeles Lakers. Turner proporcionou 13 puntos e 6 rebotes saíndo dende o banco.
Boston Celtics (2014–2016)
Turner asinou oficialmente cos Boston Celtics o 29 de setembro de 2014.
Atlanta Hawks (2019–2020)
O 24 de xuño de 2019, Turner foi traspasado ós Atlanta Hawks a cambio de Kent Bazemore.
Ba
Ba pode referirse a:
A Pontevella
Co topónimo A Pontevella podemos referirnos a dous lugares de Galicia, na provincia da Coruña:
Illote Motuloa do Sur
Motuloa, é un illote do Océano Pacífico situado no sur do atol de Nukufetau, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia. Existe un illote homónimo no mesmo atol, no norte do mesmo. A altura media con respecto ao nivel do mar e de 6 metros.
Los Iracundos
Los Iracundos é unha banda do Uruguai de new wave e rock and roll fundada na cidade de Paysandú no 1958.
Paraguai (homónimos)
Paraguai pode referirse a:
Ribeira, Palas de Rei
San Salvador de Ribeira é unha parroquia do concello de Palas de Rei na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 35 habitantes, deles 18 eran homes e 17 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Condes
O topónimo galego Condes pode referirse a:
Aldeia Galega
O topónimo portugués Aldeia Galega pode referirse a:
Thomas de Thaey
Thomas de Thaey, nado o 4 de marzo de 1993 en Dendermonde, Flandres Oriental, é un xogador profesional de baloncesto belga. Formado na universidade de North Carolina State, cunha altura de 2,03 m xoga na posición de ala-pivote para o Imortal LuziGás da Liga Portuguesa de Basquetebol.
Traxectoria
Nado en Dendermonde, Flandres Oriental, De Thaey formouse na Canarias Basketball Academy e na Universidade de North Carolina State, onde competiu cos Wolfpack da NCAA. Con experiencia no baloncesto belga, romanés e francés, na campaña 2018−2019 asinou co Oliveirense. No equipo de Oliveira de Azeméis conseguiu gañar a Liga, onde fixo unha media de 14,8 puntos, 7,8 rebotes, cun 70% en tiros de campo e un 86% en tiros libres en 36 partidos, a Copa (onde foi nomeado mellor xogador) e a Supercopa. O 13 de xullo de 2019 anúnciase a súa incorporación ao Leite Río Breogán.
A Catuxa
O topónimo galego A Catuxa pode referirse a:
Representación Cannábica de Navarra
Representación Cannábica de Navarra-Nafarroako Ordezkaritza Kannabikoa (RCN-NOK) é un partido que vela pola legalización do cánnabis en Navarra.
Presentouse ás eleccións forais de 2007 cun programa político baseado na legalización e regularización do consumo de cánnabis, conseguindo un resultado de 4.707 votos e unha porcentaxe de 1,4%.
Nas eleccións europeas de 2009 non logra presentarse debido a normativa que obriga e recoller 15.000 sinaturas en 15 días, ou 50 firmas de cargos electos, para avalar a candidatura, disolvendo, así, a súa campaña "Yes we cannabis" que tiñan proxectada.
Juan Carlos Real
Juan Carlos Real Ruíz, máis coñecido como Juan Carlos, nado na Coruña o 15 de marzo de 1991, é un futbolista galego. Xoga de mediapunta no Huesca, da Segunda División.
Canteira do Deportivo e Fabril (2001-2013)
Nado na Coruña en 1991, Juan Carlos é froito da canteira do principal equipo da súa cidade, o Deportivo da Coruña, ao que chegou procedente procedente do Victoria CF cando aínda estaba na idade de alevín. Desde entón foi progresando por todas as categorías inferiores do club herculino. Na tempada 2009–10 empezou a xogar no Deportivo B, que naquel entón militaba na Terceira División, conseguindo no seu ano de debut o ascenso a Segunda División B, con Tito Ramallo no banco. Na tempada 2010–11, xa na categoría de bronce e con tan só 19 anos, converteuse nun xogador imprescindible para o filial branquiazul, chegando a xogar 36 partidos e marcando 4 goles. Aínda así, o Dépor B, no que xogaban entre outros Diego Rivas, Raúl Carnero, Insua, Rochela, Dani Rodríguez, Añón e Jona, non puido conseguir a permanencia, volvendo outra vez a Terceira. O 22 de xullo de 2011 chegoulle a oportunidade de debutar co primeiro equipo nun amigable de pretemporada, contra o Viveiro CF, onde formou no medio do campo xunto a Jesús Vázquez.
Deportivo da Coruña e primeira etapa no Huesca (2013-2015)
Na tempada 2011–12 conseguiu marcar un total de 15 goles co Fabril. O bo rendemento fixo que debutara co primeiro equipo en partido oficial, sendo o seu primeiro encontro un partido de Copa do Rei, na vitoria do Dépor fronte o Girona FC (5–1) o 7 de setembro de 2011. En Segunda División, o seu debut produciuse no derradeiro partido da campaña 2011–12, co equipo xa proclamado campión, na vitoria fronte o Villarreal B a domicilio (0–1).
O 14 de xaneiro de 2013, no mercado de inverno, marchou cedido ao SD Huesca até o final da tempada 2012–13. No conxunto aragonés participou en 10 partidos, conseguindo marcar o seu primeiro gol como profesional nunha vitoria (2–1) do Huesca ante o Numancia en Los Pajaritos, onde bateu ao gardameta Iago Herrerín.
Tras o descenso de Deportivo a Segunda División, para a tempada 2013–14 Juan Carlos regresou ao club coruñés, onde o adestrador Fernando Vázquez lle deu bastantes minutos de xogo. Chegou a participar en 29 partidos, 19 deles como titular, sobre todo cara o final da tempada, cando o seu equipo se xogaba o ascenso á Primeira División, obxectivo que conseguiu vencendo na penúltima xornada ao Real Jaén.
Primeira etapa no Tenerife e paso por Romanía (2015-2017)
Na tempada 2014/15, co equipo en Primeira e con Víctor Fernández no banco, non contou apenas con minutos, polo que en xaneiro rescindiu o seu contrato co club e fichou polo CD Tenerife. No equipo canario xogou 19 partidos ata o final da tempada, marcando un gol. Despois de rematar o seu contrato e estar uns meses sen equipo, en xaneiro de 2016 asinou co CRF Cluj romanés. Uns meses despois da súa chegada, disputou a final da Copa de Romanía contra o Dinamo de Bucarest no Arena Națională. Marcou o primeiro gol do seu equipo e, despois de que o partido acabase 2-2, anotou o lanzamento decisivo na quenda de penaltis, dándolle así o cuarto título de Copa ao seu club.
Segunda etapa no Tenerife e Almería (2017-2019)
Tras unha segunda tempada en Romanía, regresou á disciplina do Tenerife en xullo de 2017, asinando un contrato por dous anos. Foi titular durante a primeira parte da tempada 2017/18 con Pep Martí como adestrador, marcando 8 goles, pero trala chegada ao banco de Andoni Etxeberria foi relegado á suplencia, polo que ao remate da campaña rescindiu o seu contrato.
Loureza, Loureza, Oia
Loureza é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 146 habitantes (72 homes e 74 mulleres).
Juan Carlos Real
Segunda etapa no Tenerife e Almería (2017-2019)
Fichou entón polo Almería, realizando unha gran campaña na Segunda División, disputando como titular case todos os partidos e marcando 10 goles.
Johán Carballeira
José Francisco Gómez de la Cueva, coñecido polo seu pseudónimo Johán Carballeira, nado en Vigo o 13 de febreiro de 1902 e finado en Pontevedra  o 17 de abril de 1937,  foi un xornalista e político galego.
Juan Carlos Real
Segunda etapa no Huesca (2019-actualidade)
No verán de 2019 fichou polo Huesca, comezando así a súa segunda etapa no equipo aragonés. No equipo adestrado por Míchel coincidiu cos tamén galegos Mosquera, Ferreiro e o seu excompañeiro no Fabril Insua, e proclamouse campión da categoría, no que foi o segundo ascenso á Primeira División da historia do club. Na seguinte campaña disputou só 15 partidos, case todos como suplente, pero renovou o seu contrato por dúas campañas máis.
Johán Carballeira
Traxectoria
miniatura|200px|Johán Carballeira. Era fillo de José Juan Gómez del Campo, natural da Pobra do Caramiñal, e de Rolendis de la Cueva García, veciña de Bueu. O matrimonio, xunto cos seis fillos, trasladouse a Bueu contra 1915. Johán estudou o bacharelato no colexio Marista de Vigo e no Samaniego de Santiago de Compostela. Posteriormente, estudou tres anos de administrador de libros en Madrid.
Juan Carlos Real
Selección galega
Foi convocado pola selección galega nas categorías sub-16 e sub-18.
Johán Carballeira
Xornalista
A partir de 1927, xa co pseudónimo de "Johán Carballeira", comezou a colaborar con El Pueblo Gallego como correspondente do xornal en Bueu. Este mesmo ano iniciou amizade con poetas e intelectuais mozos da Xeración de Vangarda que tamén colaboraban no xornal, como Rafael Dieste (o redactor xefe do xornal), Augusto Casas, Correa Calderón, Cándido Fernández Mazas, Santiso Girón ou Bal y Gay. En 1929, cando as colaboracións se fixeran máis numerosas en seccións fixas, entrou a formar parte da redacción. Iniciou así unha carreira que o converteu en pouco tempo no xornalista mozo máis importante da época.
En 1929 aparece entre os fundadores dunha nova revista viguesa, Gaceta de Galicia. Porén, o seu labor fundamental seguía a estar en El Pueblo Gallego, onde se ocupaba das entrevistas. Tratábase este dun xénero xornalístico daquela novo en Galicia, do que o escritor foi pioneiro. Algunhas entrevistas destacadas foron as de Ramón Otero Pedrayo, Margarita Xirgu ou Colmeiro. Foron famosas tamén as súas reportaxes, outro xénero daquela inusitado no país. O seu nome, amais, apareceu en numerosos artigos de crítica literaria.
A súa sona chegou a toda España, e a partir de 1933 colaborou nos xornais madrileños Luz e Ahora, e na revista Estampa. En 1935 era coñecido como o xornalista galego en activo máis importante da época.
Poeta
miniatura|300px|"Marina" A praia, unha amante escrava do mar: bérralle, zurrégalle, e vaina a bicar. Asina José G. de la Cueva, versos gravados no parque Banda do Río de Bueu, publicados na páx. 3 do [[Faro de Vigo do 10/02/24 .]]
Carballeira formou parte da xeración das vangardas. Malia o prestixio do seu nome e da súa obra na primeira metade dos 30, na actualidade é un persoeiro pouco coñecido desta xeración. As causas son moitas: a súa adhesión á República e ó galeguismo, a oposición ao Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, o seu xuízo e fusilamento, e a dispersión da súa obra literaria, que nunca chegou a recollerse en libro e o carácter efémero do núcleo máis numeroso do seu labor, o traballo periodístico.
En 1926 comezaron a aparecer os seus poemas nos xornais. En 1928 consta que está traballando nun poemario, Cartafol, aínda que nunca chegou a publicarse.
No ano 2000, publicouse Páxinas Galegas, unha compilación da obra xornalística e literaria en galego de Carballeira, con edición e estudo introdutorio de Xosé M. Millán Otero.