cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antisemitismo
Libelo de sangue
A pesar das súas variantes, todos os libelos de sangue seguen un esquema parecido:
Este mito estivo tan arraigado na cultura relixiosa española, que é moi fácil seguir o seu rastro a través de numerosas igrexas que homenaxean a nenos supostamente vítimas dos xudeus. A literatura ofrece tamén numerosas mostras: desde o El niño inocente de La Guardia, de Lope de Vega ata La Rosa de Pasión (1864) de Bécquer, ambos sobre o santo neno mártir de La Guardia, o libelo de sangue que precedeu á expulsión dos xudeus de 1492.
Outro mito relacionado co libelo de sangue é o da «profanación da hostia», que consistía en acusar aos xudeus de roubar as hostias da sancristía co fin de «atormentalas» e reeditar o sufrimento da paixón e o deicidio. Normalmente tiña igualmente consecuencias nefastas para os xudeus en forma de persecucións e matanzas. Un exemplo é a celebración en Segovia dunha suposta profanación en 1415 que, seica, provocou un terremoto e que se saldou coa confiscación da sinagoga e a execución dos rabinos.
Mito do dominio mundial
miniatura|Edición alemá do O xudeu internacional de [[Henry Ford]] Xa en 1807 o cóengo xesuíta da Catedral de Notre-Dáme, Agustin Barruel, alertou ao goberno francés acerca dun suposto complot xudeu internacional «que transformaría igrexas en sinagogas». No entanto, a plasmación máis coñecida deste mito son Os protocolos dos sabios de Sión, un libelo escrito en 1902 que, a pesar de que se sabe falso de forma fidedigna, séguese reeditando, especialmente nos países árabes. Hai outras variantes moi estendidas do mito do dominio mundial como son a «conspiración xudeomasónica» (utilizada de forma recorrente polo réxime franquista) ou a do «lobby xudeu» (a pretensión de que «os xudeus» son un ente homoxéneo que actúa coordinadamente a nivel mundial), esta última especialmente vixente entre a esquerda política e, en xeral, entre os partidarios das teorías da conspiración.
Confusión do uso dos termos semita e xudeu
Aínda que o termo antisemitismo sempre se referiu ao odio aos xudeus, co fin de evitar confusións en referencia a outros pobos que falan linguas semíticas, algúns autores, por exemplo, Pierre-André Taguieff, en A nova judeofobia prefiren o uso de termos equivalentes non ambiguos, como xudeofobia ou antixudeu, reservando antisemitismo para o seu uso en referencias históricas ás ideoloxías antixudías da segunda metade do século XIX e a primeira metade do século XX.
Emblema de Etiopía
O emblema de Etiopía é un dos símbolos nacionais do país dende 1996. Contén un pentagrama amarelo con raios de luz sobre un escudo azul. Hoxe en día, o pentagrama simboliza a unidade do pobo e a nacionalidade de Etiopía. O emblema tamén aparece no centro da bandeira de Etiopía.
Antes de 1975, había un escudo de armas para o Imperio Etíope cunha forte influencia europea. En 1975, houbo unha versión anterior que foi adoptada polo goberno do país, consistente nun arado diante dun sol amarelo e arrodeado cunha coroa de flores. Estaba asociado co réxime do Derg.
Melchor Díaz
Melchor Díaz, coñecido como Pepito ou Diego, finado en xullo de 1952, foi un político e guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Membro do PCE actuou como como enlace no seo da guerrilla antifranquista e logo da morte de Manuel Agrasar Cajaraville, Florentino Menéndez Palacio, Ricardo Fernández Carles e Vicente López Novo en Loureiro (Luou) o 19 de maio de 1948, foi o encargado de reorganizar, sen éxito, a V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia que pretendía actuar na provincia de Pontevedra. José Ricardo Sevil incorporouno ao Comité Rexional de Galicia do PCE en 1950, ocupou a secretaría de organización do Comité Rexional coa misión de reconstruír o aparato do partido en Galicia. En maio de 1951, debido á presión das forzas policiais, marchou a Francia con José Ricardo Sevil. Logo da marcha de Francisco Rey Balbís a Francia, volveu a Galicia co posto de secretario xeral dos comunistas galegos. Responsable de organización e propaganda do comité rexional do PCE, foi detido en Vigo, onde residía, na primavera de 1951. Levado ao cuartel xeral da Garda Civil na fronteira da Coruña e Pontevedra, foi torturado nunha caseta próxima. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en xullo de 1952.
Ono no Komachi
Ono no Komachi (小野 小町) foi unha poetisa xaponesa, que se distinguiu no xénero waka, sendo considerada un dos seis mellores poetas deste xénero: os rokkasen, durante o período Heian. A súa beleza tornouse proverbial e é mesmo un dos símbolos da beleza feminina no Xapón.
Traxectoria
O lugar de nacemento e morte de Komachi é incerto. De acordo con certa tradición, naceu na actual provincia de Akita. Descoñécese, tamén, o seu status social. Se cadra era unha das esposas do emperador de baixo nivel xerárquico, o emperador Nimmyō (c. 833-850).
Como poetisa, especializouse en temas amorosos. A maior parte dos seus waka refírense á ansiedade, a soidade ou amor apaixonado. É a única muller referida no prefacio do Kokinshu, que describe o seu estilo como "contendo a inxenuidade propia do estilo antigo mais, tamén, delicadeza".
Existen varias lendas respecto ás paixóns de Komachi, sendo a máis famosa a que a relaciona con Fukakusa no Shosho, un importante cortesán. Komachi teríalle prometido que se a visitaba cen noites consecutivas, sería a súa amante. Fukakusa no Shosho visitouna todas esas noites mais fallou unha vez. Por mor da desesperanza, o cortesán adoeceu e morreu. Komachi ficaría profundamente trastornada coa súa responsabilidade no caso.
Horta Nord
A Horta Nord (en galego Horta Norte) é unha comarca da Comunidade Valenciana. Non ten capital administrativa. As cidades máis importantes da comarca son: Burjassot, Alboraia, Montcada (Capital Judicial), Puçol e Massamagrell. É preciso destacar que aqueles actos que afectan a tódolos el Ajuntaments da Comarca, coma os Jocs Esportius de L'Horta Nord (Xogos Deportivos da Horta Norte), que se celebran na cidade de Alboraia, e que Montcada é a cabeza do Partido Xudicial e sede da Delegación da Axencia Tributaria.
Xeografía
Limita ao norte co Camp de Morvedre, ao leste co mar Mediterráneo, ao sur coa cidade de Valencia e ao oeste co Camp de Túria e a Horta Oest. Atópase situada dentro do ámbito lingüístico valenciano-parlante.
Os municipios desta comarca son:
Ámbito metropolitano de Barcelona
dereita|miniatura|200px| O Ámbito metropolitano de Barcelona (en catalán: Àmbit metropolità de Barcelona) é un dos oito ámbitos funcionais territoriais (AFT) definidos no Plan territorial xeral de Cataluña, para un hipotético desenvolvemento da Comunidade Autónoma en vigairías.
Horta Nord
Historia
Antigamente a Comarca da Horta de València incluía as actuais comarcas da Horta Nord, Horta Oest, Horta Sud e a cidade de Valencia. Debido ao crecemento de todas estas comarcas vanse dividir nas catro comarcas actuais.
A comarca da Horta Nord é de creación moderna, no ano 1989.
Ámbito metropolitano de Barcelona
É unha área xeográfica de alta densidade de poboación situada no centro-leste de Cataluña, ao redor da capital da comunidade autónoma. Segundo a definición oficial desta veguería, a súa poboación a 1 de xaneiro de 2010 era de 5.012.961 habitantes, nunha superficie de 3.236 km² e cunha densidade de poboación de 1.549 hab/km². Trátase dunha definición máis extensa da área metropolitana de Barcelona.
Intégrano as comarcas de Alt Penedès, Baix Llobregat, Barcelonès, Garraf, Maresme, Vallès Occidental e Vallès Oriental, é dicir, o conxunto formado pola cidade de Barcelona e a súa área de influencia en termos económicos e de mercado de traballo.
Se buscan fulmontis
Búscanse fulmontis, en castelán Se buscan fulmontis, é un filme español, ópera prima do director Álex Calvo-Sotelo, que anteriormente fora autor de varias curtametraxes e videoclips, así como dun documental sobre os concertos do grupo musical Los Enemigos, autores da banda sonora.
Argumento
Tras quebrar o negocio de transportes no que traballaban, tres amigos dun barrio obreiro quedan en paro e responden a un anuncio nun xornal en que solicitan fullmontis (homes dispostos a facer striptease).
Produtoras principais
Na produción do filme interviron as seguintes produtoras e entidades:
Comentarios
É unha versión de The Full Monty ao estilo español. A banda sonora orixinal correu a cargo de Los Enemigos e Raimundo Amador.
Volante de inercia
miniatura|dereita|200px|O veo de manivelas (vermello), pistóns (cinsento), e os cilindros (azul) encóntranse acoplados ao [[Volante do motor|volante que transferirá a enerxía mecánica á caixa de velocidades.]] O volante de inercia é un elemento que contribúe a prestar estabilidade ao sistema móbil dun motor de combustión interna. O volante é totalmente pasivo, unicamente achega ao sistema unha inercia adicional coa súa masa. Este volante continúa o seu movemento por inercia cando se baixa o par motor que o propulsa e oponse á aceleración cando este aumenta. Desta forma, o volante de inercia oponse á aceleración ou paradas brutais nun movemento rotativo. Así se conseguen reducir as flutuacións de velocidade.
Principio de funcionamento
Estes elementos son necesarios, pois na maior parte das máquinas motrices o traballo producido pola expansión do vapor, pola explosión ou pola combustión das mesturas carburadas, é transmitido por un mecanismo biela-manivela a unha árbore animada de movemento continuo (por exemplo nunha locomotora de vapor ou o motor dun automóbil). As diferentes fases dos ciclos motores non teñen a mesma importancia en canto á produción de enerxía; ademais o mecanismo biela-manivela non garante un par constante.
Adoitan empregarse volantes de inercia en máquinas cíclicas para reducir as variacións da velocidade cando hai cambios no par motor ou no par solicitado ao motor (par da carga), dentro do ciclo.
Deseño
Polo xeral o volante consiste nunha roda ou un disco, de fundición ou de aceiro, calado na árbore motora, e cuxas dimensións están calculadas de acordo coas características xerais do sistema do que forma parte.
Nos motores de avión, a mesma hélice fai ás veces de volante de inercia.
No automóbil
O volante do motor é un dispositivo circular, de material pesado, unido á cambota dun motor, axudando a manterse en equilibrio conservando o sentido de rotación, e contribuíndo para a redución das vibracións no ciclo do motor.
É contra o volante do motor que o disco de embraiaxe fai presión e que, a través das súas superficies antiescorregantes (que aumentan o atrito) permiten ou desligan a transferencia da enerxía mecánica (rotación) para a caixa de velocidades.
Sadurnín, Sadurnín, Cenlle
Sadurnín é un lugar da parroquia de Sadurnín, no concello ourensán de Cenlle, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2015 tiña 33 habitantes (19 homes e 14 mulleres).
Free jazz
O free jazz é un movemento da música jazz que foi desenvolvido nos 50 e 60 por artistas coma Ornette Coleman, Eric Dolphy, Cecil Taylor, Albert Ayler, Joe Harriott, Archie Shepp, Bill Dixon e Paul Bley. Algúns dos exemplos mellor coñecidos son os derradeiros traballos de John Coltrane. Aínda que a música producida por estes intérpretes presentaba amplas diferenzas, tiñan en común unha insatisfacción coas posibilidades expresivas do bebop, do hard bop e do jazz modal. Os músicos de free jazz intentar rachar ou estender as convencións do jazz, adoito descartando o marco invariable do jazz formado polos tempos e os trocos de acordes fixos.
Historia e características
Aínda que free jazz é o termo xeneralizado hoxe, empregáronse moitos outros. Nos 60, ó aínda pouco definido movemento chamábaselle ás veces energy music ou the new thing. Dos intérpretes de free jazz dicíase que tocaban "fóra" (ó contrario do que os convencionalistas que o facían "dentro") e o termo converteuse no preferido por músicos e selos de gravación: entre os álbums deste período inclúense Outward Bound, Out There, Out to Lunch (todos de Dolphy), Out Front (Jaki Byard) e Destination Out (Jackie McLean).
Aínda que o free jazz asóciase decotío coa era do seu nacemento, moitos músicos (entre eles Ken Vandermark, William Parker, John Zorn, Theo Jörgensmann, Paal Nilssen-Love e George Lewis) manteñen o estilo vivo na actualidade, continuando o seu desenvolvemento coma linguaxe jazz. En Europa o estilo foi levado alén por intérpretes coma Derek Bailey, Peter Brötzmann e Evan Parker a un idioma que se deu en chamar improvisación libre.
Fragmento de unión ao antíxeno
miniatura|200px|Anticorpo dixerido con [[papaína que orixina tres fragmentos: dous fragmentos Fab e un fragmento Fc.]] miniatura|200px|Anticorpo dixerido con [[pepsina que orixina dous fragmentos: un fragmento F(ab')2 e un fragmento pFc'.]] O fragmento de unión ao antíxeno ou fragmento Fab (do inglés fragment antigen-binding) é unha rexión dun anticorpo que se une aos antíxenos. Como os anticorpos teñen forma de Y, o Fab corresponde á zona dos brazos do Y. Está composto pola cadea lixeira e parte da cadea pesada do anticorpo, e comprende un dominio constante e un variable (este no extremo) de cada unha das cadeas lixeira e pesada. O dominio variable contén o parátopo (sitio de unión ao antíxeno), formado por un conxunto de rexións determinantes da coplementariedade, no extremo N-terminal do monómero. Deste modo, cada brazo do Y únese a un epítopo do antíxeno. Os dous parátopos, un en cada brazo, son iguais.
No laboratorio, pode dixerirse un anticorpo con encimas e xerar os fragmentos Fc e Fab. Utilizando o encima papaína escíndese o monómero de inmunoglobulina (anticorpo) en dous fragmentos Fab (separados) e un fragmento Fc. Pero usando o encima pepsina, esta corta a rexión bisagra do anticorpo e orixina un fragmento F(ab')2 (formado polos dous brazos Fab unidos) e un fragmento pFc'. Recentemente disponse doutro encima para xerar fragmentos F(ab')2 chamado IdeS (encima degradador da inmunoglobulina de Streptococcus pyogenes, co nome comercial FabRICATOR), o cal corta a IgG de maneira específica de secuencia a pH neutro. O fragmento F(ab')2 pode ser despois separado en dous fragmentos Fab por redución suave.
As rexións variables das cadeas lixeira e variable poden ser fusionadas para formar un fragmento variable de cadea sinxela (scFv), que só ten a metade do tamaño do fragmento Fab, aínda que mantén a especificidade orixinal da inmunoglobulina parental.
miniatura|esquerda|300px|Cadeas lixeiras e pesadas, e rexións variables e constantes dun anticorpo.
Colector (motor)
miniatura|dereita|100px|1-entrada de mestura polo colector de admisión (á dereita) 4-saída dos gases polo colector de escape(á esquerda)
En mecánica do automóbil. o colector refírese aos tubos que distribúen ou recollen os gases do motor. Esta tubaxe ramifícase en varias saídas (ou entradas), unha por cilindro.
Colector de admisión
O colector de admisión leva ar, ou mestura de ar/combustíbel, á entrada dos cilindros dos motores. Cando as válvulas de admisión se abren por acción da árbore de cames, o pistón, que está nun movemento descendente, ten un efecto de succión no colector de admisión provocando a entrada de gas no interior dos cilindros.
Colector de escape
O colector de escape agrupa as varias saídas dos cilindros do motor. Após a deflagración do combustíbel no interior ábrese a válvula de escape cando a subida do pistón e a presión obriga aos gases queimados a saíren, sendo conducidos polo colector de escape até o tubo de escape do motor.
Arco de Carpentras
miniatura|dereita|350px|Arco romano de Carpentras. miniatura|dereita|Guerreiro galaico encadeado no Arco de Carpentras ([[século I|séc. I) segundo Joaquín Ruiz de Arbulo. ]] O Arco de Carpentras é un arco triunfal romano, de principios do século I d.C., situado no departamento francés de Vaucluse, na cidade de Carpentras.
Este arco foi incluído na lista de primeiros monumentos históricos franceses no ano 1840. Só consta dun único fornix, o cal está enmarcado por lesenas estriadas e decorado cunha arquivolta. Nos seus laterais, hai diferentes gravados e imaxes de trofeos flanqueados por prisioneiros bárbaros, e segundo Joaquín Ruiz de Arbulo, un deses prisioneiros podería ser un guerreiro galaico. O arco estaba orixinalmente situado no cardo maximus da cidade. Máis tarde, incorporouse á antiga catedral, coma a porta da antiga catedral, e logo diso, ó palacio epuiscopal, que viría sendo agora o palacio de xustiza.
Tomiño
Tomiño é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2016 era de 13 548 habitantes (6813 homes e 6735 mulleres). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é /tomiñesa.
Xeografía
Ten unha superficie de 106,6 km², e sitúase no antigo territorio de Turonio. A súa densidade de poboación é de 124,91 hab./km².
O municipio, limitado por montañas, forma parte do val do Miño e fai fronteira con Portugal. De forma natural, encóntrase enmarcado pola serra do Argallo ó oeste, que o separa do municipio do Rosal e de Oia; ó norte, a prolongación dos montes de A Groba e do Galiñeiro, limítao dos municipios de Baiona e Gondomar; ó leste continúan os contrafortes desta serra, que vai perdendo altitude a medida que se vai acercando as terrazas fluviais do Miño, relevo que o separa do municipio de Tui; e ó sur, separado tamén polo río Miño, limita con Portugal.
Clima
O concello ten temperaturas medias suaves, con precipitacións abondosas (1 500 mm anuais) e veráns secos.
Eleccións municipais
Logo do Golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o alcalde Manuel Vicente Alonso. Foi condenado a morte, mais conmutóuselle a pena por cadea perpetua.
Desde o ano 2007 a alcaldesa do concello é Sandra González Álvarez, quen substituíu no cargo a José Luis Fernández Lorenzo (1983-2007).
Economía
É salientábel a agricultura tradicional e de novos cultivos (flor e kiwi), pesca fluvial (lamprea e meixón).
1172
Mortes
Historia ano a ano
Tomiño
Tomiño na cultura popular
Na parroquia de Figueiró levántase o Santuario de San Campio de Lonxe (ou San Campio do Monte), ó que van as persoas que sospeitan padecer un mal de ollo. Para expulsar o meigallo deben ir, na romaría do santo, para dar nove voltas ó redor dos dous cruceiros que hai no adro da igrexa.
Lugares de Tomiño
Tomiño ten 134 lugares, agrupados en 15 parroquias. Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Tomiño vexa: Lugares de Tomiño.
Moravský Beroun
miniatura|280px|Igrexa de Moravský Beroun. Moravský Beroun é unha vila do distrito de Olomouc, en Moravia, República Checa. A súa superficie é 51.22 km², a poboación de 3.322 habitantes e a súa densidade de poboación de 65 h/km². A poboación era orixinalmente de lingua alemá, a vila data de antes de 1200 fundada por mineiros procedentes de Westfalia, despois da segunda guerra mundial a poboación alemá practicamente desapareceu.
Víctor Pío Brugada
Víctor Pío Brugada Panizo, nado en Barcelona o 24 de xuño de 1865 e finado en Ávila o 18 de decembro de 1937, foi un avogado, profesor e político español.
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade de Barcelona, onde se licenciou en Dereito Civil e Canónico en xuño de 1884. En 1888 doutorouse en Dereito Civil e Canónico na Universidade Central de Madrid. Foi catedrático de Dereito Mercantil na Escola de Comercio de Madrid dende 1894 e director da Escola dende 1905. Foi nomeado catedrático de Economía Política da Universidade de Valencia en decembro de 1895, pero renunciou. Foi elixido deputado polo distrito de Lucena (Córdoba) en 1898. Logo da dimisión de Antonio Aguilar Correa o 30 de outubro de 1901 foi elixido deputado polo distrito da Estrada nas eleccións parciais celebradas o 29 de decembro de 1901. En 1915 tomou posesión da Cátedra de Política Económica Escola de Comercio de Madrid que ocupou ata a súa xubilación. Na Escola de Comercio creou o Laboratorio de Ciencias Económicas e estimulou a publicación dun Boletín anual a partir de 1927. Xubilouse en 1935 e foi nomeado Director honorario da Escola.
Christian Michelsen
miniatura|250 px|Memorial a Christian Michelsen. Bergen Peter Christian Hersleb Kjerschow Michelsen, nado en Bergen o 15 de marzo de 1857 e finado en Fana o 29 de xuño de 1925 foi un naviero e home de estado noruegués. Foi o Primeiro Ministro de Noruega entre 1905 e 1907, o primeiro trala independencia. É coñecido pola súa participación central na disolución da unión entre Noruega e Suecia en 1905, e un dos políticos noruegueses máis influentes da súa época.
Traxectoria
Nado en Bergen, recibiu o seu nome polo seu avó, o bispo Peder Christian Hersleb Kjerschow. Era o máis vello de cinco irmáns nados nunha familia de mercadores. Michelsen asistiu á escola da catedral de Bergen. Estudou dereito na Universidade de Oslo e converteuse en avogado. Máis tarde estableceu a compañía naviera Chr. Michelsen & Co., que chegou a ser das maiores de Noruega.
Carreira política
A base formal da disolución foi o rexeitamento do rei Óscar II a aceptar as leis consulares norueguesas (Konsulatsaken). O goberno sueco insistira durante varios anos que as leis que gobernaban os asuntos estranxeiros tiñan que ser parte do acordo de unión, e polo tanto as leis consulares non podían ser asumidas polo Storting sen o consentimento do parlamento sueco (Riksdag). Os suecos estaban dispostos a aceptar a arela norueguesa de separar os asuntos consulares, pero pedían que Noruega aceptase os precedentes sobre os que funcionara a unión durante noventa anos, en concreto, que o minstro de exteriores sexa sueco. Para os noruegueses isto implicaba que os suecos tiñan un poder superior na unión. Mentres que esta supremacía existía, Noruega non esta disposta a aceptar relacións desiguais como base legal.
O 27 de maio de 1905, o rei Óscar rexeitou asinar o proxecto de lei e os ministros noruegueses dimitiron en bloque. O rei non levou a cabo máis accións, probablemente consciente de que a disolución era inminente, e os políticos suecos non fixeron nada, probablemente crendo que era outra retirada norueguesa. O 7 de xuño, o Storting declarou que a causa de o rei non fose capaz de formar un novo goberno trala dimisión de Michelsen, perdera a capacidade de gobernar e polo tanto quedaba cesado como rei de Noruega. Este movemento estratéxico deu á disolución unha base legal, e foi principalmente obra de Michelsen. El sabía que o pobo noruegués, tras meses de informacións dirixidas pola prensa de xeito unánime, esta unido dunha forma pouco habitual en democracia. No referendo que demostrou o desexo de Noruega de disolver a unión, a permanencia desta só logrou 184 votos, que supuña un de cada 2000.
esquerda|miniatura|Michelsen saúda o rei Haakon e o príncipe Olav na súa chegada a Noruega por primeira vez en 1905 Michelsen, a pesar de crer nunha república democrática para Noruega, aceptou que unha monarquía democrática tería moitas oportunidades de ser aceptada no estranxeiro e entre a maioría dos cidadáns noruegueses. O príncipe Carlos de Dinamarca converteuse no rei Haakon VII de Noruega tras un referendo que deu á monarquía aproximadamente un 79% dos votos.
En 1906, Michelsen gañou as eleccións definidas como "por riba dos partidos", que o distanciaron rapidamente dos líderes liberais. En 1907 dimitiu, canso de rifas insignificantes entre os líderes políticos, e aceptando que os seus puntos de vista políticos foran derrotados. Jørgen Løvland continuou a obra de Michelsen, agás no desexo de manter unida a coalición, que acabou por romperse en 1908.
En política social, a etapa de Michelsen como primeiro ministro viu a aprobación da lei de 1906 sobre contribucións ao desemprego dos gobernos central e locais, que introduciu o seguro voluntario.
En 1925, xunto co explorador polar Fridtjof Nansen e o empresario da industria Joakim Lehmkuhl, fundaron a Liga Patriótica (Fedrelandslaget).
miniatura|Gamlehaugen, mansión de Michelsen nos arredores de Bergen
Vida privada
Casou en 1881 con Johanne Benedicte Wallendahl (1861–1910).
En 1905, recibiu a Gran Cruz da Real Orde Norueguesa de St. Olav e en 1907 recibiu ademais o colar.
Gamlehaugen
En 1899, Michelsen comezou a construción da mansión Gamlehaugen, completada o ano seguinte. Actualmente é a residencia da familia real norueguesa e está aberta ao público.
Instituto Chr. Michelsen Institute
miniatura|Instituto Chr. Michelsen en Bergen Michelsen legou a maior parte da súa fortuna a un fondo que fixo posible o establecemento e a operación do Instituto Chr. Michelsen (CMI) para a ciencia e a liberdade intelectual. Fundado en Bergen en 1930, realiza investigacións tanto aplicadas como teóricas e ten un perfil multidisciplinar con catro grupos temáticos: dereitos humanos, democracia e desenvolvemento, paz, conflito e o estado, redución da pobreza e reforma do sector público.
Método para a lipofuscina
O método para a lipofuscina é unha técnica para a demostración deste pigmento, creado polo AFIP (Instituto de patoloxía das Forzas Armadas dos Estados Unidos).
Tecido control e diana
Os órganos mais afectados son: corazón, fígado e sistema nervioso. O fixador tisular óptimo é o formol 10%, o medio de inclusión preferible é a parafina, e o grosor de corte ideal é de 6 micrómetros.
Resultados
Os pigmentos amosan unha cor parda fluorescente na luz ultravioleta.
Pobo talysh
Os talysh (tamén coñecidos como talishi, taleshi ou talyshi) son un pobo iraniano    e un grupo étnico indíxena da rexión que hai entre Acerbaixán e Irán, que se estende dende o sur do Cáucaso até a costa suroeste do mar Caspio. Falan a lingua talysh, unha das linguas iranianas noroccidentais.
Sófora
thumb|Flores, detalle thumb|Froitos monoliformes inmaturos.
A sófora (Styphnolobium japonicum; sin. Sophora japonica), tamén coñecida coma sófora do Xapón, árbore do mel, árbore dos pagodes, ou falsa acacia do Xapón, é unha árbore leguminosa, oriúnda do leste de Asia (principalmente da China que foi introducida no Xapón. É unha popular árbore caducifolia ornamental en Europa e nas Américas, especialmente polas flores brancas que bota a finais do verán; sendo unha floración máis serodia do que as outras árbores.
É, xunto coa Robinia pseudoacacia e a Gleditsia triacanthos, unha da tres «falsas acacias» plantadas nas vilas e cidades, especialmente dispostas en ringleiras nas rúas e parques.
Xéneros Sophora vs. Styphnolobium
Ambos os dous xéneros están na subfamilia Faboideae na familia das leguminosas Fabaceae, formalmente hai sinonimia entre ambos os dous xéneros. Mais as especies de Styphnolobium difiren de Sophora por teren perdido a súa habilidade de facer simbiose coas bacterias fixadoras de N Rhizobium nas súas raíces. E difiren do xénero relacionado Calia por seren caducifolias e teren as flores axilares, non terminais, en acios pénsiles.
Descrición
Ten fuste erecto, con semellanza á falsa acacia, introducida en Europa polo século XVIII, medra amodo de 5 a 10 m de altura, porte elegante, tronco con casca engurrada segundo liñas tortas, pólas de exemplares máis novas, son verde-brillante, as follas pinnado-compostas de 4 a 10 folíolos con peluxe, oval-lanceoladas, agudas, verde-escuras superiormente e glauco polo envés, marxes enteiras e nervaduras que se prolongan até o ápice, con fermosas flores estivais de delicado recendo, cores branco-cremosas, reunidas en acios formando grandes feixes terminais de até 25 cm, posúen un cáliz acampanado con 5 dentes, e unha corola con carena arrodeado de 2 pétalos algo separados, 10 estames ceibos, ovario supero. O froito é un legume indehiscente, de 3–6 cm de longo, carnoso, de cor verde-vítreo cando é inmaturo, e que se vira arroibado e engurrado cando vai chegando, a xeito de rosario (monoliforme) polas numerosas constricións que separan as sementes (en número de 1 a 6), que teñen forma de ovo ou ril, centimétricas, lisas e de cor parda moi escura, practicamente negra. Dito froito aínda non está chegado e fica na árbore cando este último xa perdeu a follaxe a comezos do inverno, caendo algo despois.
Comporta numerosas variedades hortícolas, como por exemplo a Styphnolobium japonicum cv. Pendula. que atopamos no pazo de Lourizán.
Distribución
Especie orixinaria do leste de Asia, plantada na maioría das cidades, lugares habitados, bermas e beirís das estradas e lugares ruderalizados.
Usos
Ademais do uso ornamental, ten aplicacións medicinais. Considérase especie emética
Utilizada coma menciña tradicional chinesa: é unha das 50 substancias fundamentais.
Árbores senlleiras
A sófora péndula do Pazo de Lourizán, en Pontevedra, figura no catálogo de Árbores senlleiras de Galicia.
Táxones infra específicos
Non hai que sexan aceptados/válidos
Kalpana Chawla
Kalpana Chawla foi unha astronauta estadounidense nada en Karnal (India) e que formou parte das misións STS-87 e STS-107, na que faleceu xunto co resto da tripulación. Pasou un total de 31,62 días no espazo.
Traxectoria
Chawla naceu o 1 de xullo de 1961 en Karnal, India. Era graduada en enxeñería aeronáutica pola Facultade de enxeñería do Punjab en 1982 e máster en enxeñería aeronáutica pola Universidade de Texas en 1984, disciplina da que se doutorou pola Universidade de Colorado en 1988.
Foi seleccionada pola NASA en decembro de 1994 e tras varios postos dentro da NASA participou na súa primeira misión, a STS-87, en 1997. Chawla faleceu xunto co resto da tripulación á volta da súa segunda misión, a STS-107, na que o transbordador espacial Columbia desintegrouse durante a súa reentrada atmosférica.
Recoñecementos
O asteroide 51826 Kalpanachwla e o cráter da Lúa Chawla recibiron estes nomes na súa honra.
Josefina Bolinaga
Josefina Bolinaga, nada en Balmaseda (Biscaia) en 1880 e finada en Madrid?, c. 1965, como membro recoñecida mais aínda por recuperar da xeración do 27, dedicouse á literatura, especialmente á infantil. Tivo unha longa traxectoria profesional e foi capaz de elaborar un amplo número de contos para nenos, que alcanzaron un extenso recoñecemento entre as décadas dos anos 30 e 60 do século XX.
Traxectoria
Nos seus primeiros anos tivo predilección pola poesía. A súa primeira obra coñecida é Alma rural (1925), onde os seus poemas enxalzan a vida e costumes rurais. Tras esta, existe constancia de Flores de amor (1927), un poemario con tema materno-filial. Tras isto, aínda que non son coñecidas as motivacións, parece que a súa obra deu un xiro cara á literatura infantil, entre a que destacan os seus contos.
O primeiro recoñecemento á súa carreira chegou en 1932, cando conseguiu o terceiro Premio Nacional de Literatura de España. Posteriormente, en 1934 recibiu o Premio Nacional de Literatura de España con Amanecer. Igualmente, sábese que a súa obra se publicaba en prensa de maneira periódica. Por exemplo, na revista ilustrada Blanco y Negro, os seus contos infantís apareceron durante varios anos (polo menos entre 1933 e 1936) no suplemento infantil Gente Menuda, onde tamén se publicaron escritos de Elena Fortún e Gloria de la Prada. Varios destes contos recompiláronse na súa obra Cuévano de aventuras (1935). Hai constancia de que algúns dos seus escritos, como Amanecer, foron empregados na educación escolar destes anos, xa que contiñan un importante carácter aleccionador.
Tras a guerra civil española (1936-1939) e o inicio da ditadura franquista, a súa carreira tivo que dar un xiro. Coñécese que a súa obra Amanecer foi prohibida polo réxime franquista e retirada do uso escolar. Tras sufrir unha adaptación por mor da censura, a obra con modificacións volveu á circulación e á súa utilización nas aulas. Posteriormente, Josefina aínda se mantivo en temas de literatura infantil, mais adaptándose aos permitidos pola ditadura. Así, apareceron obras como Nueva raza (1941), Cuentos de primavera (1944), Mi patria es el mar (1951), Solo para niñas (1957) ou Ven a mi jardín (1962). Moitos deles, especialmente os dous últimos, foron empregados como recurso de lectura na educación das nenas durante o período franquista.
Recoñecementos e distincións
En 1932, recibiu o Terceiro premio no Concurso Nacional de Literatura, por Amanecer.
En 1952 obtén o Premio Virgen del Carmen de Literatura e Periodismo.
Publicacións destacadas
Josefina foi autora de diversos libros de literatura, entre os que sobresaen os contos infantís. Destacan os seguintes:
Clorofila a
A clorofila a é un tipo de clorofila, que se utiliza na absorción de luz na fotosíntese oxixénica. É un pigmento fotosintético esencial na fotosíntese dos eucariotas, cianobacterias e proclorófitas. Absorbe enerxía da luz de lonxitudes de onda que van desde o violeta-azul ao alaranxado-vermello. Tamén reflicte a luz verde/amarela, e contribúe así á principal cor que mostran as plantas. Xoga un papel esencial como doante primario de electróns na cadea de transporte electrónico da fase luminosa da fotosíntese. A clorofila a tamén transfire enerxía de resonancia no complexo antena dos fotosistemas.
Distribución da clorofila a
A clorofila a é esencial para a maioría dos organismos fotosintéticos para liberar enerxía química pero non é o único pigmento que pode utilizarse na fotosíntese. Todos os organismos fotosintéticos eucarióticos usan a clorofila a, pero difiren nos pigmentos accesorios como a clorofila b e outros. A clorofila a pode encontrarse tamén nas cianobacterias, e, en moi pequenas cantidades, nas bacterias verdes do xofre, que son fotótrofos anaerobios. Estes organismos usan a bacterioclorofila e algúns a clorofila a, pero non producen oxíxeno. Este proceso denomínase fotosíntese anoxixénica, que non utiliza a auga como doante último de electróns e non libera oxíxeno durante a fase luminosa da fotosíntese, como si ocorre na fotosíntese oxixénica.
A estrutura molecular
A estrutura molecular da clorofila a consta dun anel de clorina, cuxos catro átomos de nitróxeno están rodeando un átomo central de magnesio, e ten unidas varias cadeas laterais e unha cola hidrocarbonada.
Anel de clorina
miniatura|100px|esquerda|A [[clorina é o anel central da estrutura da clorofila a.]] A clorofila a contén un ión magnesio encaixado nunha grande estrutura anular denominada clorina. O anel de clorina é un composto heterocíclico derivado do pirrol. Os catro átomos de nitróxeno da clorina rodean e líganse a un átomo de magnesio. O centro de magnesio define a molécula como unha clorofila. O anel de porfirina da bacterioclorofila está saturado e carece dos dobres enlaces que alternan con simples que ten a clorofila, que causan a variación na absorción da luz.
Cadeas laterais
miniatura|160px|esquerda|O grupo [[metilo CH3 no cadro verde na posición C-7 é característico da clorofila a.]] As cadeas laterais están unidas ao anel de clorina dos diversos tipos de moléculas de clorofila, e son as que caracterizan cada tipo, e alteran o seu espectro de absorción de luz. Por exemplo, a única diferenza entre a clorofila a e a b é que a b ten un aldehido en vez dun grupo metilo na posición C-7.
Cola hidrocarbonada
A clorofila a ten unha longa cola hidrófoba, que mantén ancorada a molécula a proteínas hidrofóbicas da membrana do tilacoide do cloroplasto. Unha vez separada do anel de porfirina, esta longa cola hidrocarbonada é o precursor de dous biomarcadores chamados pristano e fitano. Ambos os dous son importantes no estudo da xeoquímica e a determinación de fontes de petróleo.
Biosíntese
A vía biosintética da clorofila a utilíza varios encimas. Os xenes codifican os encimas para a síntese de Mg-tetrapirrois tanto da bacterioclorofila a coma da clorofila a. A ruta empeza con ácido glutámico, que se transforma no ácido 5-aminolevulínico (ALA). Dúas moléculas de ALA redúcense despois a porfobilinóxeno (PBG), e despois acóplanse catro moléculas de PBG, formando a protoporfirina IX. Cando se forma a protoporfirina, a magnesio quelatase actúa como catalizador para a inserción de Mg na estrutura da clorofila a. A vía utiliza despois un proceso dependente da luz, impulsado polo encima protoclorofilido oxidorredutase. O protoclorofílido é o precursor para a produción da molécula de clorofila a, ou proceso independente da luz impulsado por outros encimas, para formar o anel cíclico, e a redución doutro anel da estrutura. A unión da cola de fitol completa o proceso da biosíntese da clorofila.
Espectro de absorción
miniatura|220px|esquerda|Espectro de absorción das clorofilas a e b. O uso de ambas as clorofilas mellora o tamaño do espectro de absorción de luz. A clorofila a absorbe luz nas loxitudes de onda do violeta, azul e vermello, e reflicte principalmente o verde. Este reflexión dá á clorofila (e xeralmente a toda a planta) o seu aspecto verde. Os pigmentos accesorios amplían a espectro da luz absorbida, incrementando o rango de lonxitudes de onda que poden usarse na fotosíntese. Por exemplo, a adición de clorofila b xunto coa clorofila a amplía o espectro de absorción. En condicións de baixa luminosidade, as plantas producen unha maior proporción de clorofila b con respecto á a, o que incrementa o rendemento fotosintético.
Captación de luz
A absorción de luz polos pigmentos fotosintéticos converte a enerxía dos fotóns en enerxía química. A luz que reciben os cloroplastos incide sobre os pigmentos da membrana do tilacoide e excita os seus electróns. Como as moléculas da clorofila a só capturan certas lonxitudes de onda, os organismos poden usar pigmentos accesorios para capturar un maior rango de enerxía luminosa. Despois transfiren a luz capturada dun pigmento a outro en forma de enerxía de resonancia, de modo que a enerxía pasa dun pigmento a outro ata que chega a unhas moléculas especiais de clorofila a situadas no centro de reacción, que están localizadas en ambos os fotosistemas, que se denominan P680 no fotosistema II e P700 no fotosistema I. O P680 e o P700 son os doantes de electróns primarios da cadea de transporte de electróns fotosintética.
Doazón de electróns primaria
A clorofila a é moi importante na fase de captación de enrxía da fotosíntese. para que poida ter lugar a fotosíntese deben pasar dous electróns a un aceptor de electróns. Nos centros de reacción de ambos os fotosistemas hai un par de moléculas de clorofila a que ceden os electróns á cadea de transporte de electróns da fase luminosa por medio de reaccións redox.
María de Brandeburgo-Kulmbach
María de Brandeburgo-Kulmbach, nada o 14 de outubro de 1519 en Ansbach e finada o 31 de outubro de 1567 en Heidelberg, foi unha princesa de Brandeburgo-Kulmbach e por matrimonio electoral do Palatinado.
Traxectoria
María era a filla máis vella de Casimiro de Brandeburgo-Bayreuth (1481–1527) do seu matrimonio con Susana de Bavaria (1502–1543), filla do duque Duke Alberte IV de Baviera. Despois da morte do seu pai, María foi criada na fe luterana polo seu río Xurxo Federico de Brandeburgo-Ansbach.
O 21 de outubro de 1537, en Kreuznach, María casou con Federico de Simmern (b. 1515), elector do Palatinado (1559–1576). María, que foi descrita como intelixente e relixiosa, influíu ó seu marido católico cara ó protestantismo. En 1546, Federico adoptou finalmente o luteranismo e asumio a administración dos territorios francos.
Uro
Uro pode referirse a:
1173
Mortes
Historia ano a ano
Charleston Big Band
Charleston Big Band é unha das orquestras de variedades máis importantes de Galicia, xunto a outras como París de Noia, Panorama ou Los Satélites.
Foi fundada no ano 1984 por un grupo de amigos integrantes da Banda de Música Municipal de Padrón que decidiron adicarse á música profesionalmente. En 2013 estaba formada por catorce músicos, un técnico de son, un técnico de iluminación e un equipo de montaxe e transporte.
Desenvolven a súa actividade por verbenas, salas de festas, sociedades culturais e televisión, entre outros. Contan para actuar nas verbenas cun dos escenarios móbiles máis grandes da Península Ibérica e un gran despregamento de luz e son.
Alemaña Oriental nos Xogos Olímpicos
A República Democrática Alemá, a miúdo tamén chamada Alemaña Oriental, fundou un Comité Olímpico Nacional separado da Alemaña Occidental o 22 de abril de 1951. Non foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional durante unha década. O equipo olímpico da Alemaña Oriental competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1968, e fíxoo por derradeira vez en 1988.
Álex Fidalgo
Radio
Natural de Corcubión (provincia da Coruña), os seus primeiros pasos na radio comezan en 1998, con doce anos, na pequena emisora municipal Radio Neria. En 2004 empeza a carreira de Xornalismo na Universidade Antonio de Nebrija de Madrid, e durante as vacacións de verán incorpórase ó equipo da emisora Radio Nordés (Cadena SER), en Galicia, onde presenta a edición estival do magacín Vivindo A Costa da Morte, con faladoiros, entrevistas e concursos. Tamén colabora nos boletíns informativos e mesmo chega a locutar notas necrolóxicas.
Logo de licenciarse, en 2008 incorpórase ó máster de Radio da Universidade Rei Xoán Carlos. Durante esta etapa realiza prácticas na emisora local Onda Madrid, colaborando nos programas Hoy en Madrid e En Marcha. Rematado o máster, en 2009 é seleccionado por Onda Cero para as súas bolsas de verán. Durante estes meses destaca a súa participación no programa La Mirilla coa súa sección "El Pasacalles", na que a xeito de monólogo repasaba as novas máis curiosas do día.
Tras deixar as madrugadas de Onda Cero, Josep Lobató, presentador e director da emisora online Happy FM, pensa nel para dirixir e presentar cada tarde o show Animal Party!. O equipo do programa complétano Fernando Bajón, Anna 'Banana' e Ainhoa del Castillo. Aos poucos meses, Álex decide deixar a emisora para centrarse noutros proxectos.
Non será até 2014, tras unha breve aventura televisiva, cando volva á radio. Ese ano, o locutor José Antonio Abellán decide contar con el para o seu novo proxecto: Radio 4G. Nesta emisora, participa nos programas La Jungla, Nada que ver e La Marmota. Así mesmo, presenta La Jungla de Verano con Felipe de Luis, e o programa sobre cine Banda Sonora Original.
En setembro de 2015 deixa Radio 4G tras recibir unha oferta de Onda Cero, onde se atopa no presente. Volve a La parroqui a  e No son horas, programa que agora presenta cando non está José Luis Salas, e ademais pasa a formar parte do equipo dun dos programas máis emblemáticos da cadea: A rosa dos ventos. Neste espazo, dirixiu e presentou as seccións "Azul y verde" e "La era digital", ademais de encargarse da conta de Twitter do programa.
Televisión
En 2016, incorpórase como colaborador e guionista ó show nocturno Land Róber Tunai Show, que presenta Roberto Vilar na Televisión de Galicia.
Pedro Alcañiz
Pedro Alcañiz Martínez, nado o 1 de agosto de 1965 en Castelló de la Plana, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Xogou no CD Castellón e Valencia CF na Primeira división española. O seu posto era o de dianteiro. Alcañiz é o tercero máximo realizador na historia do CD Castellón con 65 goles e gañou o Trofeo Pichichi na Segunda división en 1986.
Hard bop
O hard bop é estilo musical que é unha extensión do bebop que incorpora influencias do rhythm and blues, o gospel e o blues, especialmente no estilo de tocar o piano e o saxo.
Historia e características
O hardbop difire do bebop no abuso consciente, para acadar un efecto dramático e excitante, de contrastes de dinámica, ritmo harmónico e estilos rítmicos na composición. Existe ademais un uso extensivo de riffs, kicks, breaks, motivos rítmicos e figuras tocadas tutti. Músicos de hard bop foron, entre outros, Cannonball Adderley, Art Blakey, Clifford Brown, Donald Byrd, Sonny Clark, John Coltrane, Lou Donaldson, Miles Davis, Kenny Drew, Benny Golson, Dexter Gordon, Joe Henderson, Andrew Hill, Freddie Hubbard, Jackie McLean, Charles Mingus, Blue Mitchell, Hank Mobley, Thelonious Monk, Lee Morgan, Sonny Rollins e Horace Silver.
O hard bop desenvolveuse nos 50 e 60 e gozou da súa maior popularidade nesa época, mais os intérpretes de hard bop e os elementos desta música, mantéñense con vigor no jazz.
O soul jazz naceu do hard bop.
Eleccións municipais na Capela
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello da Capela dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Capela]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas na Capela desde a aprobación da Constitución de 1978.
1174
Mortes
Historia ano a ano
Parla
Parla é un concello español da Comunidade de Madrid. Ten unha poboación de 124.208 habitantes (INE 2012) e dista 20 km da capital, Madrid. A extensión de Parla, na actualidade, é duns 24,43 km².
O termo municipal de Parla limita ao norte co municipio de Fuenlabrada, ao sur cos municipios de Torrejón de Velasco e de Torrejón de la Calzada, ao leste co municipio de Pinto e ao oeste cos municipios de Griñón e de Humanes de Madrid.
O municipio atópase a unha altitude media de 648,5 metros sobre o nivel do mar.
A principios do século XX, Parla tiña unha poboación de 1.237 habitantes. Esta poboación creceu ao longo do século XX ata os máis de 110.000 habitantes que tiña en 2007.
.onion
.onion é un pseudodominio de primeiro nivel xénerico indicando un enderezo anónimo accesible por medio de Tor, un sistema de comunicación anónimo; eses enderezos non son realmente nomes do DNS e non están no seu servidor raíz, pero por medio do software apropiado os programas de internet como navegadores web poden acceder. O sistema utilizouse por primeira vez en 2004.
Toppdomän
Afonso VI de León
Afonso VI, nado contra 1040, e finado entre o 29 de xuño e o 1 de xullo de 1109, foi un nobre do Reino de León.
Era fillo de Fernando I de Castela, o Magno, (1035-1065) e de Sancha I de Galicia, e foi rei de León desde o 27 de decembro de 1065, e de Galicia e de Castela a partir do 6 de outubro de 1072.
Así, a partir de 1072 intitulouse rex Adefonsus in Castella et in Legione et in Gallecia (rei Afonso en Castela, en León e en Galicia) ou simplemente en tota Gallecie (toda Galicia). Despois da conquista de Toledo en 1085 autoproclamouse Victoriosissimo rege in Toleto, et in Hispania et Gallecia (Vitoriosísmo rei en Toledo, e en Hispania e Galicia). O papa Urbano II, personaxe perfectamente informado, dirixíuselle nunha carta de 1088 como Regi Ildefonso Gallitia e, na primeira metade do século XII, as crónicas anglo-normandas de Guillerme de Malmesbury titulárono Gallicae Regie mentres a Historia Ecclesiástica de Orderico Vital denominouno rex Galliciae e Ibn 'Iḏārī refírese a el como rei de Yillíqiya.
Os historiadores alcumárono como o Bravo.