cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evan Peters
Proxectos maiores e American Horror Story
dereita|miniatura|211x211px|Peters durante a Convención Internacional de Cómics de San Diego de 2013. Entre 2007 e 2008, Peters cubriu diversos roles en filmes como An American Crime, Gardens of the Night e Never Back Down. Eventualmente, deu vida a Jack Daniels, un papel recorrente na serie de televisión de drama xuvenil One Tree Hill. Así mesmo, apareceu en múltiples programas como The Mentalist, House, The Office, Monk, entre outros. En 2010, personificou a Todd Haynes, un rol menor no filme Kick-Ass.
En 2011, Peters conseguiu un dos papeis protagonistas na primeira tempada da serie antolóxica de terror de FX American Horror Story, como o asasino sociópata adolescente, Tate Langdon. Para a segunda, terceira e cuarta tempada, Peters fixo a Kit Walker, Kyle Spencer e Jimmy Darling, respectivamente. Interpretar o primeiro destes, deulle un nomeamento aos Premios Satellite na categoría de Mellor actor nunha serie, miniserie ou filme de televisión. En abril de 2015, o creador da serie, Ryan Murphy, anunciou que Peters volvería para a quinta tempada da serie, Hotel, baixo o rol de James March. En 2016 interpretaría a Rory e como Edward Phillipe Mott en My Roanoke Nightmare. En 2017 volvio a American Horror Story na tempada Cult onde interpreto múltiples papeis.
Mourazos, Santiso
San Xurxo de Mourazos é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 46 habitantes (26 homes e 20 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación a 2004 cando tiña 56 habitantes e 1999 cando tiña 55 habitantes.
Zygomycota
Zygomycota (antes Zygomycetes, cigomicetos ) é unha antiga división do reino Fungi. Os seus membros están agora clasificados nos filos Mucoromycota e Zoopagomycota. Coñécense aproximadamente 1.060 especies. Os fungos pertencentes ao fío Zygomycota caracterízanse por formar cigósporas con grosas paredes, de orixe sexual e esporangiosporas non nadadoras, de orixe asexual. O mofo negro do pan (Rhizopus nigricans), un representante ben coñecido deste grupo da orde Mucorales, produce masas de hifas sobre pan, froita e outros alimentos deteriorados.O corpo deste fungo, composto de hifas non septadas (cenocíticas), mostra que a pesar dunha pequena diferenciación celular entre os fungos, as hifas poden especializarse por varios propósitos. Os fungos da orde Entomoftorales son parasitos das moscas, protisas miniaturas e doutros insectos. Son organismos de nutrición saprófita, aliméntanse de restos de plantas e animais do chan. Teñen esporanxiosporas sinxelas dentro duns receptáculos; no interior de cada un deles desenvólvense unhas estruturas que chegan a independizarse e funcionar como conidios. A orde Zoopagales comprende fungos parasitos de amebas, nemátodos e artrópodos.
Este tipo de fungos producen esporas asexuais dentro dos esporanxios, e durante a reprodución sexual, fórmase unha cigóspora con paredes de resistencia, na que ocorrerá a meiose.
A maioría dos fungos coñecidos como mofo, como os do pan ou a froita, pertencen a esta división.
Anak (filme)
Anak é un filme filipino de 2000 dirixido por Rory Quintos e protagonizado por Vilma Santos e Claudine Barretto, xunto con Joel Torre e Baron Geisler. O filme foi aclamado pola crítica e foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 73ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Zygomycota
Filoxenia
Zygomycota é un grao ou grupo parafilético que representa a etapa máis temperá da evolución do clado Amastigomycota. A súa filoxenia mostra que a maioría de subfilos tamén son parafiléticos, resumindo as relacións a nivel de ordes do seguinte modo:
Nurmes
Nurmes é unha cidade de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 7 644 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 854,78 km2, dos cales 253,74 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,77  hab./km².
Limita cos concellos de Juuka, Lieksa e Valtimo na súa mesma rexión, Kuhmo e Sotkamo na rexión de Kainuu, e Rautavaara, pertencente á rexión veciña de Savonia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
Antón de Vicente Adrio
Antón de Vicente Adrio, nado en Vigo o 23 de agosto de 1989, é un futbolista galego que xoga na demarcación de centrocampista para o Coruxo FC.
Comarca de Santiago
Situación
No sur da provincia da Coruña, linda polo norte coa comarca de Ordes, polo oeste coas de Xallas, A Barcala e Noia, polo sur coas do Sar e Tabeirós - Terra de Montes, e polo leste coas de Arzúa e Deza.
Antón de Vicente Adrio
Traxectoria
Comezou a xogar con catro anos no equipo do seu barrio, o Priegue, porén ese mesmo ano pasa ao San Miguel FC, e de aí ao Xuvenil Ureca, actual Nigrán CF, onde compartiu aprendizaxe con xogadores como Rafinha e Thiago Alcántara, Rodrigo Machado, Pedro Vázquez ou Diego Mariño.
Comarca de Santiago
Situación
Situada no sector centro-occidental de Galicia, a comarca de Santiago presenta un relevo de formas suaves e onduladas, lixeiramente incididas polos numerosos ríos que a sucan. O río Tambre percorre o norte, establecendo o límite coas comarcas de Ordes e A Barcala; e, tras recibir as augas do seu afluente o Dubra, o seu curso vai encaixado polas terras de Ames e Brión, onde é represado no encoro Barrié de la Maza.
Antón de Vicente Adrio
Traxectoria
Ao pouco tempo de fichar polo filial céltico foi convocado para adestrar co primeiro equipo, incluso chegou a ir convocado a tres partidos.
Comarca de Santiago
Situación
Polo sur o río Ulla, límite natural entre a provincia da Coruña e a de Pontevedra, percorre un fértil val para encaixarse profundamente na Ponte Ulla, ao pé do Pico Sacro. Tamén fértil é o val de Amahía, que se estende polo concello de Ames e é percorrido polo río Sar que, xunto co Sarela rega as terras de Santiago. Augas abaixo, xa fóra da comarca, o Sar achega o seu caudal ao Ulla. A abundancia de cursos fluviais e o clima chuvioso durante o outono e inverno favorece unha vexetación frondosa e sempre verde que caracteriza a paisaxe desta comarca.
Acceso á comarca
Pola súa localización xeográfica a comarca conta con varias comunicacións. Ademais do aeroporto internacional de Lavacolla, Santiago é o centro dunha importante rede de vías de comunicación tanto por estrada como por ferrocarril que a achegan a todas as cidades galegas e a comunican co exterior. As principais vías son:
Historia
Como en boa parte do territorio galego, a presenza de diversos castros poñen de manifesto unha temperá ocupación humana da comarca, que se remonta cando menos á Idade de Ferro. Un bo exemplo disto constitúeo o castro romanizado de Francos, no concello de Teo, así coma outros diseminados polo Val do Dubra.
A historia da comarca gravita en torno ao xurdimento da cidade de Santiago, na que o factor relixioso foi determinante. Ó redor do ano 813 descóbrese o sepulcro do Apóstolo Santiago e o bispo Teodomiro traslada a sé episcopal de Iria a Compostela. Durante os séculos XI e XII este núcleo inicial consolídase e experimenta unha etapa de forte expansión urbana.
A comarca
Declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco, a riqueza histórica e monumental da cidade de Santiago, vinculada ás peregrinacións ou rutas xacobeas dende o medievo, convértena nun dos principais destinos turísticos da Comunidade galega, especialmente nos que se celebra o Ano Santo (cando o 25 de xullo coincide en domingo).
Fóra de Santiago, os ríos que percorren a comarca orixinan paraxes naturais, como as formadas polo río Ulla en Ponte Ledesma, no concello de Boqueixón, onde se ergue tamén o singular Pico Sacro. Para descubrir este concello pódese realizar algunha das rutas de sendeirismo que percorren as súas parroquias e os máis de 60 muíños dispersados polos numerosos regatos que o sucan.
Seguindo o curso do Ulla augas abaixo diríxese ao concello de Vedra polo Paso da Cova, nas inmediacións da Ponte Ulla, e continúa por Teo con interesantes paraxes como o seu paso baixo a ponte de Pontevea, obra dos séculos XIV e XV, o Coto de Couso, lugar de pesca do salmón ou da troita, ou a ponte colgante do Xirimbao. A fertilidade e microclima deste val favoreceu o xurdimento de casas e pazos, entre os que destaca o pazo de Santa Cruz de Ribadulla, do que se pode visitar os seus frondosos xardíns, con exemplares centenarios entre os que destaca un amplo paseo de oliveiras.
Á outra banda da comarca, o río Sar percorre o concello de Ames pasando pola súa capital, Bertamiráns, e o lugar de Ponte Maceira, situado ao norte, sobre o curso do río Tambre e a Ruta de Riamonte, en torno ás ribeiras deste río. Nas súas inmediacións o concello de Brión, de grande tradición ecuestre, atópanse as ruínas das Torres de Altamira, o concorrido e venerado santuario de Santa Minia, os pazos de Armental, Armesto e Trasouteiro, ou a igrexa de Bastavales, cuxas campás son protagonistas duns versos de Rosalía de Castro.
Polo norte, o río Tambre, recibe as augas do río Dubra, orixinando tamén recunchos fluviais no concello de Val do Dubra, por onde se pode realizar varias rutas de sendeirismo, para continuar despois polo norte dos concellos de Ames (Praia fluvial de Tapia e Ponte Maceira) e Brión, onde é represado no encoro Barrié de la Maza.
Entre as numerosas festas que teñen lugar na comarca, hai que resaltar de xeito especial a celebración de Santiago Apóstolo, que ten como acto principal a queima da “fachada” do Obradoiro feita de fogos artificiais o 24 de xullo, e ao día seguinte a ofrenda ao Apóstolo. De grande tradición e moi popular é a celebración do Entroido no concello de Teo, onde ao igual que en todo o val do Ulla ten lugar o peculiar ”Entroido dos Xenerais”, que consiste nunha tropa montada a cabalo e presidida por xenerais, que pasean por aldeas e vilas facendo paradas ante as vivendas dos veciños, os que lles corresponden con donativos para a festa.
Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía
Izquierda Unida Los Verdes-Convocatoria por Andalucía (IULV-CA) (en galego: Esquerda Unida Os Verdes-Convocatoria por Andalucía ; EUOV-CA) é unha federación do movemento político e social español Esquerda Unida en Andalucía.
Nas eleccións autonómicas de 2012 obtivo 12 deputados no Parlamento de Andalucía. En xuño de 2013, tras a celebración da súa XIX Asemblea, Antonio Maíllo foi elixido coordinador xeral. En 2013 contaba con 10.000 militantes.
Historia
IULV-CA nace en 1984 baixo o nome de Convocatoria por Andalucía, tras un proceso de apertura posto en marcha polo PCA a través do Manifiesto de las Amapolas (Manifesto das Papoulas) que formulaba a construción dun programa alternativo para transformar Andalucía.
Organización
O máximo órgano de decisión de IULV-CA é a Asemblea Andaluza, que está integrada por unha comisión executiva e os delegados das asembleas de base. A asemblea define a política de IULV-CA e elixe unha parte doutros órganos da federación como son o Consello Andaluz, a Comisión de Arbitraxe e Garantías Democráticas e a Comisión de Control Financeiro, así como ao candidato á presidencia da Xunta de Andalucía.
Creoda de Mercia
Traxectoria
Malia aparecer mencionado nunha xenealoxía na Crónica anglosaxoa, a Creoda non se lle concede o título de rei. A súa existencia é discutida por algúns eruditos. Barbara Yorke escribiu: "Aínda é posíbel que algunha clase de lista de reis puidese ser a fonte da información (aínda que as listas de Worcester empezan con Penda), estas entradas poderían ser nada máis que intelixentes exercicios de suposición baseados nos nomes derivados de Beda e da xenealoxía de Æthelred, mentres que as datas parecen estaren influídas por unha entrada na Crónica anglosaxoa para a morte dun Creoda de Wesex..As fontes sobreviventes permítennos dicir con seguridade pouco máis que o reino de Mercia xa existía a finais do século VI ".
Atol Arutua
Arutua é un atol das Tuamotu na Polinesia Francesa. Está situado ao noroeste do arquipélago, a 406 km ao nordés de Tahití e a 40 km ao sueste de Rangiroa.
Creoda de Mercia
Traxectoria
A opinión de Yorke foi compartida polo Profesor de Historia Medieval Nicholas Brooks, que escribiu: "A pesar da tentativa de defensa do Profesor Davies sobre a historicidade deste material, non pode afirmarse con certeza que o que hai tras esas entradas dispersas nas obras de Henrique de Huntingdon, Roger de Wendover e Mateo de París sexa algo máis importante que meras conxecturas enxeñosas dun monxe inglés, quizais dunha época tan posterior como de comezos do século XII, partindo dos nomes dispoñíbeis en Beda, a xenealoxía real Mercia e a Crónica anglosaxoa. Con esta interpretación non sería sorprendente que eles encaixasen máis ou menos os fragmentos de información que temos na historia temperá de Mercia; pois o compilador destas entradas pode ter acceso ás mesmas fontes que están dispoñíbeis para nós ".
Atol Arutua
Xeografía
É un atol de forma case circular cun diámetro de 29 km. A superficie total é de 572 km²;, dos cales 84 kmp²; son de terra. A ampla lagoa interior ten un illote no medio e moitas piscifactorías e granxas de cultivo de perlas. Só existe un paso practicable para barcas pequenas na entrada da vila principal, Rautini, que foi totalmente reconstruída logo dos ciclóns do ano 1983. Ten unha pista de aterraxe nun illote a unha hora de traxecto en barca. A poboación total é de 654 habitantes no censo de 2002. A illa produce copra, perlas e nácara. Os habitantes seguen os antigos costumes e o atol proporcionou algúns dos mellores músicos das illas.
Creoda de Mercia
Traxectoria
A suxestión que Creoda era un rei de Mercia pode atoparse na Historia Anglorum, escrita por Henrique de Huntingdon na primeira metade do século XII. A presunta morte de Creoda foi reportada por Henrique de Huntingdon como sucedida en 593, pero parece estar baseada nunha confusión, porque nese ano se especifica a morte dun home chamado Crida, pero o contexto suxire que o falecido era de Wessex e non de Mercia.
Atol Arutua
Historia
Arutua quere dicir «onda de alta mar». Tamén se coñeceu como Rurik, nome do barco do ruso Otto von Kotzebue que chegou en 1816. Foi descuberto polo neerlandés Jakob Roggeveen en 1722.
A Mocha, Vilartelín, Baralla
A Mocha é un lugar da parroquia de Vilartelín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Atol Arutua
Kaukura
Kaukura é un atol ovalado de 50 km de longo e 14 km de ancho. O escollo só está roto por un paso ao interior. A lagoa é pouco profunda con 65 illotes no medio. A vila principal é Raitahiti, ao noroeste, cun aeródromo ao norte. Os 353 habitantes viven principalmente da pesca e provén o mercado de Tahití.
Cruz monumental
dereita|miniatura|190px|Cruceiro en [[Inglaterra, semellante aos galegos.]] dereita|miniatura|190px|[[Cruceiro en Belles de Abaixo, Macenda, Boiro, Galicia.]]
Unha cruz monumental é unha cruz cristiá, normalmente de pedra, illada ou que forma parte dun calvario ou dun viacrucis. Desenvolvidas dende o século XI co abrollar da arte románica, as cruces monumentais acadan ou seu apoxeo no século XVI agás no caso dos cruceiros (chamados noutras linguas "cruces de encrucilladas": croix de chemins en francés ou wayside crosses en inglés) que acadan o seu apoxeo nos século XVIII e especialmente os calvarios e cruceiros máis elaborados (calvaires en francés) no XIX. Particularmente neste período, estas estruturas convértense en lugares de reunión para pregar nas festas relixiosas (coma o Corpus Christi, o mes de María ou o Venres Santo) ou para pedir a graza de Deus contra males de todo tipo (guerras, epidemias, incendios, secas…) En Galicia e Norte de Portugal son moi abondosas (entre 10.000 e 12.000 só en Galicia e uns 9.000 na Bretaña ) e normalmente se erguían en encrucilladas e lugares nos que ás veces existían xa cultos pagáns á natureza, de aí a existencia de cruces semellantes noutras zonas da Europa atlántica con semellantes ritos ancestrais.
Historia
miniatura|100px|dereita|Estela gravada en Galicia. Segundo os relatos en parte lendarios que aparecen a partir dos anos 350, uns dez anos despois da more de Constantino I o Grande converso ao cristianismo en 337, é santa Helena, a nai do emprerador, quen descubriu a verdadeira Cruz de Xesús no Monte Calvario (Golgotha) logo dunha peregrinación a Palestina en 326. Constantino fixo logo construír a primeira cruz monumental no bico do monte. San Xoán Crisóstomo, declarou que a cruz, logo dos suplicios que nela se sufriron, converteríase no máis santo dos emblemas de Cristo. Deste xeito a cruz converteuse no sinal do mundo cristián primeiramente coma cruz triunfal: sen o Cristo esculpido, xa que podía ofender a sensibilidade dos cristiáns.
Son os monxes irlandeses quen, no século VII son os primeiros en facer da cruz un verdadeiro monumento en forma de estelas gravadas, con forma de cruz celta (cruz grega cun círculo) a partir do século VIII e da crucifixión no século IX. Asistimos a unha multiplicación das cruces a partir de 1095, data na que o Concilio de Clermont establece que o dereito de asilo simbolízase nos cruceiros dos camiños, que Terán un rol duplo: de guía e de protección. No caso de Galicia, dende os principio do cristianismo procurouse unha sacralización dos lugares de culto pagán ou sospeitosos de ter tal culto tan abundantes en terras atlánticas. Con ese obxectivo colocáronse cruces sobre pedras con algunha simboloxía, sobre menhires, petróglifos ou pedras significativas, como sobre miliarios romanos,. En calquera caso, parece aceptarse unanimemente a teoría de Castelao de que os cruceiros galego-portuguese son unha creación gótica. A orixe dos cruceiros, tal como os entendemos hoxe, pode situarse na segunda metade do século XIV. O vandalismo (especialmente as guerras relixiosas iconoclastas ou a Revolución no caso de Francia), o paso do tempo, a intemperie e máis recentemente o tránsito rodado e a mecanización da agricultura, son responsábeis da forte diminución no número destes monumentos. Por outra banda estas cruces de pedra contan con figuras de protección, tanto en Francia (Tesouros Nacionais) como en Galicia (Patrimonio Cultural).
As diferentes cruces monumentais
miniatura|dereita|210px|Cruceiro en Causse du Larzac, [[Francia.]] Podemos distinguir :
Cruceiro
Os cruceiros (cruzeiros en portugués) son cruces grandes de pedra, lisas ou con figuras esculpidas, sobre longas columnas asentadas nunha plataforma, que se sitúan principalmente nas encrucilladas, á beira dos camiños, nos límites das parroquias e nos adros das igrexas, moi comúns en Galicia, Norte de Portugal e Francia (principalmente na Bretaña). Nesta definición entrarían varias das cruces monumentais de Europa de fasquía semellante: as cruces galegas, portuguesas, bretoas (calvaires), así como moitas cruces de Francia, Alemaña e as Illas Británicas. Tamén atopamos exemplos moi illados de cruceiros en todo o norte de España.
Cruz de mercado
Existen exemplos semellantes de cruceiros en Gran Bretaña en camiños ou tamén as típicas cruces que marcan nas prazas centrais das vilas onde se fai a feira chamadas market crosses (en inglés) ou mercat crosses (en escocés). En Escocia existen unhas 126, a maioría do século XVIII. En Inglaterra moitas veces son monumentos máis complexos semellantes aos cruceiros cubertos galegos e portugueses.
Perron
Chamadas perroen en neerlandés, son columnas de pedra, normalmente rematadas cun orbe (un globo cunha cruz), que se ergueron en cidades que pertencían ao antigo principado de Liexa, en Bélxica e Países Baixos (980-1795). As cruces-columnas simbolizan a liberdade e autonomía local.
Cruz de termo
Unha cruz de termo (en lingua catalá: Creu de terme) é un tipo de fito ou marco chantado noutrora á entrada das vilas e cidades coma mostra de piedade do pobo e para o seu fomento entre os viaxantes (finalidade diferente á dos cruceiros). Atópase nalgunhas vilas de Cataluña, Aragón e Comunidade Valenciana. Consiste nunha cruz monumental, habitualmente de pedra, moi semellante aos cruceiros galegos sobre uns chanzos de planta circular ou poligonal sobre as que se ergue o fuste rematado en nó, broche ou chapitel, que sustenta a cruz de pedra labrada en cantaría.
Cruces cubertas
Son cruceiros e cruces de termo cunha especie de alpendre, normalmente a catro augas, sostido por catro piares. Constrúense a partir do século XV, maiormente de estilo gótico e renacentista, aínda que tamén atopamos exemplos barrocos. Atopamos exemplos no levante español (creus cobertes), Galicia e Norte de Portugal.
Viacrucis
Viacrucis neste caso refírese ao conxunto de catorce cruces monumentais que representan os diversos momentos da Paixón de Cristo que sinalan o percorrido dun camiño e onde se adoita rezar ante cada unha delas en memoria do camiño que fixo Xesús Cristo polo Monte Calvario. . Adoitan colocarse nas subidas a montes onde existen santuarios.
Wayside crosses
Wayside cross é o termo empregado en inglés para se referir ás cruces de pedra á beira dos camiños (Croix de chemin en francés) e ás das encrucilladas (croix de carrefour), no que eles inclúen os cruceiros galegos, portugueses e bretóns, as cruces de termo aragonesas e os cruceiros alemáns e dos Alpes. Defínenos coma cruces nas interseccións de camiños, carreiros ou estradas (pero que tamén aparecen en campos e bosques) quepoden estar feitos en madeira, pedra ou metal e que adoitan ter a finalidade de protexer aos camiñantes e peregrinos de lugares perigosos (coma os cruceiros galegos). Tamén inclúe as cruces de conciliación ou (stone crosses), chantadas onde ocorreu unha desgraza, comúns de Centroeuropa, en Alemaña, Polonia e a República Checa.
Cruces maiores
As cruces maiores (High Crosses en inglés) son cruces de pedra das Illas Británicas normalmente moi decoradas que se chantaban en encrucilladas ou leiras. Moitas delas teñen forma de cruz celta cos típicos nós. Datan da época medieval temperá.
Steinkreuze
As Steinkreuze (literalmente en alemán "cruz de pedra"; stone cross en inglés) son pequenas cruces monumentais de pedra que se achan en Europa Central e miden entre 80 a 120 centímetros de alto e 40 a 60 centímetros de ancho, normalmente labradas nun só bloque de pedra, normalmente de granito, arenita, calcaria ou basalto. Trátase das cruces ao ar libre máis antigas. Noutras zonas, coma na República Checa ou Polonia chámanlle a unhas cruces semellantes cruces da conciliación, xa que se erguen onde ocorreu algo malo.
Unha variante maior destas cruces, porén con elementos dos petos de ánimas son os Schaftkreuz (Shaft cross en inglés), co esteo máis longo e semellantes aos cruceiros galegos.
Outras
Existen as cruces memoriais, para recordar algún evento, por exemplo unha peste, como as chamadas cruces de pestes (plague crosses) no Reino Unido, que non deixan de ser cruceiros. Tamén existen as cruces de cume, cruces nos cumes dunha montaña ou outeiro que marcan o bico do mesmo, normalmente marcan un fito ou logro. Tamén existen cruces de pedra en lugares como o Tirol ou o leste de Europa (Polonia, Ucraína, Romanía, Rusia...).
Heroe da Unión Soviética
Historia
Máis de 12 500 persoas recibiron esta distinción. A gran maioría durante a Gran Guerra Patria (11 635 Heroes da URSS, 101 en dúas ocasións, 4 en tres ocasiones e 2 en catro ocasiones). Un heroe famoso foi Aleksandr Matrosov que recibiu de maneira póstuma por morrer ao bloquear unha metralladora inimiga co seu propio corpo. Tamén recibiu a condecoración a título póstumo o español Rubén Ruiz Ibárruri, único fillo home de Dolores Ibárruri A Pasionaria, caído durante a batalla polo control da estación central na Batalla de Stalingrado.
Os primeiros en recibir a distinción foron os pilotos: Liapidevsky, Levanevsky, Vasili Molokov, Mavrikiy Slepniov, Nikolai Kamanin, Iván Doronin e Vodopiánov, que participaron na procura e rescate da tripulación do vapor Cheliuskin, que se afundiu en augas do Ártico o 13 de febreiro de 1934.
Alfarnate
Alfarnate é un concello da provincia de Málaga, Andalucía, situado na comarca da Axarquía, no norte da provincia, preto da provincia de Granada.
En 2012 contaba cunha poboación de 1.300 habitantes.
Xeografía
miniatura|esquerda|Pinar en Alfarnate. Situado no norte da provincia, é a localidade máis alta (as rúas están situadas a 925 metros sobre o nivel do mar) e o seu termo está completamente rodeado de serras pertencentes ao movemento xeolóxico da Subbética con formacións de dolomías e margocalizas como a Serra de Camarolos polo sueste, a Serra do Jobo, cuxos cumes forman a fronteira do seu termo por oeste e noroeste, co pico do Chamizo (1.641 msnm). O norte xeográfico é tamén, co porto dos Alazores, a divisoria coa Serra de Alhama que a percorre de norte a sueste, coas formacións como o Tajo de las Palomas (1.302 m), para encontrarse no Porto do Sol (1.100 m) coa Serra de Enmedio que a delimita polo sur con picos como o de Vilo (1.415 m), Gallo (1.361 m) e o Morrón de Malinfierno que protexe o lugar polo sur (1.077 m). No medio destas serras de considerable altura, Alfarnate goza dun fermoso val a máis de 900 metros que fai deste un dos máis raros exemplos de vilas de montaña en Andalucía.
Monumentos e lugares de interese
miniatura|Vista de Alfarnate.
Política e administración
A administración política do municipio realízase a través dun concello de xestión democrática cuxos compoñentes se elixen cada catro anos por sufraxio universal. O censo electoral está composto por todos os residentes empadroados en Alfarnate maiores de 18 anos e nacionais de España e dos restantes estados membros da Unión Europea. Segundo o disposto na Lei do Réxime Electoral Xeral, que establece o número de concelleiros elixibles en función da poboación do municipio, a Corporación Municipal de Alfarnate está formada por 9 concelleiros.
Economía
O sector primario ocupa case o cen por cento dunha economía dedicada case en exclusiva a unha veiga, regada polos seus regueiros, que se cultiva de trigo e dos garavanzos de indiscutible calidade e fama; algúns oliveirais e algo de amendoeira, compleméntanse cunha pequena cabana caprina e ovina. Nos últimos anos explotouse moito o cultivo de regadío en toda a súa variedade, tomates, leitugas, alcachofas, cabaciñas, fabas, pementos, melóns... explotando a auga do subsolo na que a devandita localidade é moi rica. Tamén se foron introducindo algunhas variedades de árbores froiteiras como son as cerdeiras ou as maceiras.
Hellas Planitia
Hellas Planitia, tamén coñecida coma a Cunca de Impacto de Hellas, é unha profunda e case circular cunca de impacto situada no hemisferio sur de Marte. Con case 2.300 de diámetro medio é un dos cráteres de impacto máis grandes do Sistema Solar, ademais de ser dos máis profundos, con máis de 7 km de profundidade respecto do datum marciano.
Descrición
Cun diámetro medio de 2.300 km, é a estrutura de impacto máis grande do planeta, xa que outras planitiae e a gran cunca polar de Vastitas Borealis aínda están pendentes de que se confirme a súa orixe a través dun impacto. Pénsase que esta cunca se formou durante o período coñecido coma bombardeo intenso tardío do Sistema Solar, fai aproximadamente entre 4.100 a 3.800 millóns de anos, cando un grande asteroide impactou coa superficie.
Algunhas canles que discorren a baixa altitude ó longo de Hellas proceden do complexo do Hadriacus Mons que está situado ó nordés da planitia, en imaxes obtidas pola Mars Orbiter Camera pódense aprecia-los leitos de varias canles, entre elas as do Dao Vallis e do Reull Vallis. Estes leitos discorren á suficiente baixa altitude coma para que flúa a auga líquida ó redor do mediodía marciano, se a temperatura é capaz de subir de 0 °Celsius.
Hellas Planitia está nas antípodas de Alba Patera, e Isidis Planitia está nas antípodas da rexión Tharsis, que posúe os maiores volcáns do planeta, mentres que Argyre Planitia está case nas antípodas de Elysium Planitia, a outra rexión do planeta que posúe grandes volcáns de escudo. Descoñecese se é unha mera coincidencia que existan estes grandes volcáns de escudo nas antípodas das grandes cuncas orixinadas por impacto ou se pola contra existe unha relación.
Descubrimento e nome
Debido ó seu tamaño e á súa cor, a cal contrasta co resto do planeta, Hellas Planitia foi o primeiro accidente xeolóxico descuberto en Marte dende a Terra cun telescopio. Antes de que Giovanni Schiaparelli lle outorgase o nome de Hellas (que significa Grecia en grego), era coñecida coma 'Lockyer Land', nome que lle puxo Richard Anthony Proctor no ano 1867 en honra a Sir Joseph Norman Lockyer, un astrónomo inglés que grazas ao uso dun telescopio refractor de 16 cm, fixo ''a primeira representación realista do planeta" (na opinión de E. M. Antoniadi).
Posibles glaciares
miniatura|left|Un vista de preto do glaciar cun metro de resolución. Pénsase que o patrón do chan está causado pola presenza de xeo. dereita|miniatura|250px|Este mapa de altitude amosa a elevación do anel de cascallos e material expulsado. miniatura|Glaciar con forma de lingua en Hellas Planitia. Podería existir unha capa de xeo baixo a capa illante de sucidade. As imaxes de radar da sonda Mars Reconnaissance Orbiter amosaron unhas estruturas xeolóxicas chamadas en inglés lobate debris aprons (placas de cascallos lobulares) en tres cráteres da rexión este de Hellas Planitia, que actualmente son considerados glaciares de xeo de auga cubertos por capas de po, refugallos e cascallos. Este xeo soterrado destes tres cráteres ten, segundo as estimacións, uns 250 m. de grosor nas partes altas dos glaciares e de 300 a 450 m. de grosor no curso intermedio e final dos glaciares. Os científicos pensan que o xeo e a neve se acumula nas partes altas dos cráteres e que flúen costa abaixo, as capas de po e cascallos protexerían ós glaciares da sublimación. Os sucos e as fendas das superficie serían causadas pola deformación do xeo.
Tamén as formas e contornos doutros accidentes xeolóxicos de Hellas Planitia e doutras partes de Marte, asemellasen a glaciares. A superficie semella moverse coma o faría un glaciar.
Mabon ap Modron
Mabon ap Modron (Mabon fillo de Modron) é na mitoloxía galesa, o «fillo divino» de Modron, a «nai divina», e de Gwynn ap Nudd. Deus cazador, é o equivalente do deus galo Maponos e do deus irlandés Oengus, membro dos Tuatha Dé Danann. Aparece especialmente no conto titulado Kulhwch ac Olwen.
Elementos mitolóxicos
Roubáronllo á súa nai tres días despois de nacer e estivo secuestrado no Annwn ou Annwyn, o Alén dos galeses, ata que o liberou Kulhwch e o rei Artur. O sitio onde o mantiveron prisioneiro chámase Caer Loyw, descrito como unha illa preto da costa (Kei e Bedwyr chegan a ela sobre o «lombo» dun salmón). Este Caer Loyw é probabelmente Gloucester. Presentado como un «home primordial», é un mediador entre os deuses e os homes. A súa estancia no Annwvyn confírelle a xuventude perpetua.
Logo axuda a Kulhwch na súa procura de Olwen, na caza do xabarín Twrch Trwyth: considerado o mellor cazador do mundo, só el pode recuperar a cadea do can Kilydd Canhastyr. Despois debe cabalgar a montura de Gweddw, o «Branco de crinas sombrías» e roubar a navalla do xabarín.
Maponos
miniatura|dereita|Inscrición romana dedicada a Apolo Maponos en Gran Bretaña.
Abedin (cráter)
Abedin é un cráter do planeta Mercurio. Presenta unha estrutura complexa, cun chan liso, socalcos nas paredes do bordo do cráter, e un complexo de pico central. As cadeas de cráteres máis pequenos arredor Abedin son cráteres secundarios formados polo material proxectado polo impacto inicial. A sección do noroeste de Abedin é a parte onde máis alongado é o manto de materiais depositados tralo impacto que formou o cráter, estes materiais teñen un albedo menor (menos brillantes) que o resto do material adxacente á beira do cráter. Este patrón indica que o material máis escuro estaba a unha certa profundidade na área do impacto, durante o impacto escavouse e expulsouse este material escuro que quedou depositado nas inmediacións do cráter, deixando estes patróns escuros ó redor do cráter.
O chan do cráter, aínda que é moi suave e liso, tamén presenta fisuras e fendas, que son interpretadas coma pequenos graben (fosas ou dorsais), fendas en forma de socalcos formados normalmente por forzas tectónicas, pero que neste caso a súa formación é debida, moi probablemente, ó estrés sufrido polos materiais da superficie ó quentarse e arrefriarse axiña, estes materiais poderían terse fundido por mor do impacto ou ser un recheo do leito do cráter de procedencia volcánica. Este fenómeno é común a outras cuncas e depresións volcánicas de Mercurio.
Leonardo Torres Quevedo
Leonardo Torres Quevedo, nado en Santa Cruz de Iguña, no concello de Molledo (Cantabria) o 28 de decembro de 1852 e finado en Madrid o 18 de decembro de 1936 foi un enxeñeiro de camiños, matemático e inventor español.
Traxectoria
Torres Quevedo era fillo de Luis Torres Vildósola y Urquijo, enxeñeiro de camiños en Bilbao, onde traballaba como enxeñeiro de ferrocarrís. A familia vivía entre Bilbao e a Montaña cántabra, onde estaba o soar materno. Durante a súa infancia pasou longas tempadas separado dos seus pais debido ás viaxes de traballo e foi coidado polas señoritas de Barrenechea, parentes do seu pai, que o declararon herdeiro dos seus bens, o que lle facilitou a súa futura independencia.
Estudou en Bilbao e París e en 1870 instalouse coa súa familia en Madrid onde iniciou os seus estudos superiores de enxeñería de camiños, que acabaría como cuarto da súa promoción. En 1873 parou os seus estudos para acudir como voluntario á defensa de Bilbao, que fora sitiada polas tropas carlistas durante a Terceira Guerra Carlista.
Comezou a traballar na mesma empresa que o seu pai, mais logo emprendeu unha viaxe por Europa para coñecer os avances científicos. Á volta instalouse en Santander, para pasar a Madrid en 1889. A partir de 1895 presentou os seus primeiros traballos científicos, como "Memoria sobre las máquinas algébricas", "Sur les machines algébriques" (presentado nun congreso en Bordeos) e "Machines a calculer" (na Academia das Ciencias de París).
En 1901 creouse o Laboratorio de Mecánica Aplicada, máis tarde de Automática, do que foi nomeado director. Ese mesmo ano ingresou na Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais de Madrid, da que sería presidente entre 1928 a 1934. En 1902, presentou unha memoria co anteproxecto dun globo dirixible e en 1903 a patente do telekino.
En 1912 creou o seu primeiro autómata xogador de xadrez e en 1916 inaugurouse o transbordador sobre o río Niágara. Torres Quevedo foi un gran partidario do esperanto.
Finou en Madrid en plena Guerra Civil.
Xullo na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de xullo na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Denominacións populares do mes de xullo son mes de Santiago (ou simplemente, Santiago), e mes da sega ou seitura (alcumes estes que comparte con agosto ).
Crenzas e supersticións
Santa Marta celébrase o 29 de xullo. É avogosa dos xordos, que acoden á igrexa de Santa Marta de Babío (en Bergondo, A Coruña) a que lles boten o aceite nos oídos.
Léxico
Chámase mazá do Santiago a unha variedade temperá de mazá. Tamén hai unha pera santiaguesa, unha variedade de pera.
Refraneiro
miniatura|200px|Dende maio a xullo, as cereixas son coma puños. miniatura|300px|En xullo arder, as patacas coller.
miniatura|300px|Por Santa Magdalena, a abelá chea.
Adam Riess
Adam Riess, nado en Washington, D.C. en decembro de 1969, é un astrofísico estadounidense, coñecido polas súas investigacións en cosmoloxía a través do estudo das supernovas. Membro da Universidade Johns Hopkins e do Instituto de Ciencias do Telescopio Espacial (Space Telescope Science Institute). Riess é Premio Nobel de Física 2011 xunto con Saul Perlmutter e Brian Schmidt polos seus traballos que demostran a aceleración da expansión do universo. Tamén en 2006 foi galardoado co premio Shaw de astronomía por esta mesma causa.
Traxectoria
Riess graduouse no Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts en 1992. Doutorouse en Física pola Universidade Harvard en 1996 e a súa tese foi supervisada por Robert Kirshner e presentou os resultados nas medidas de ó redor dunha vintena de estrelas supernova clase Ia situadas no universo profundo, realizando un método para calcular distancias, así como a súa calibración, desa forma, axudou a corrixir a extinción lumínica como consecuencia da densidade de po estelar, medindo inhomoxeneidades no tecido cosmolóxico e en consecuencia chegou á conclusión de que o universo en expansión está a ser acelerado desde hai polo menos dez mil millóns de anos.
Traballos de investigación
Riess foi bolseiro Miller na Universidade de California (Berkeley) antes de ingresar no Instituto de Ciencias do Telescopio Espacial (Space Telescope Science Institute) en 1999. Chegando en 2005 á súa posición actual na Universidade Johns Hopkins.
Riess iniciou as súas investigacións en 1998 no equipo de investigación High-Z Supernova onde achegou evidencias de que a expansión do universo estase a acelerar, corroborado posteriormente polo proxecto Supernova de Cosmoloxía (Supernovae Cosmology Proyect) liderado por Perlmutter.
O seu equipo indagou até profundidades de máis de 10 000 millóns de anos-luz. O obxectivo foi atopar e detectar nunha fase temperá algún decaemento na expansión cósmica a través da observación de estrelas supernovas distantes para comparar os seus brillos relativos e a extinción do brillo destas. Desta forma confírmase a interpretación do modelo teórico sobre a existencia de enerxía e materia escura.
Premios e distincións
miniatura|300px|[[Saul Perlmutter, Riess e Brian Schmidt sendo galardoados co premio Shaw 2006 en astronomía. En 2011 foron premiados co Nobel de Física.]]
Schmidt e todos os membros do equipo High-Z (definidos como co-autores dos traballos de Riess en 1998) compartiron o Premio Gruber 2007 en Cosmoloxía dotado con medio millón de dólares norteamericanos, xunto co equipo de investigación Proxecto Supernova Cosmoloxía (o equipo definido como co-autores de Perlmutter en 1999) polos seus descubrimentos na aceleración da expansión do universo.
Pedro Sánchez (homónimos)
O nome de Pedro Sánchez pode referirse a
Niñodaguia, Santiso
San Paio de Niñodaguia é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Santiso. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 61 habitantes (30 homes e 31 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 81 habitantes e 1999 cando tiña 89 habitantes.
Harold Pinter
Harold Pinter, nado en Hackney (Londres) o 10 de outubro de 1930 e finado en Londres o 24 de decembro de 2008, foi un dramaturgo e guionista cinematográfico inglés. Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 2005.
Esquerra Republicana de Catalunya
Esquerra Republicana de Catalunya (en galego: Esquerda Republicana de Cataluña), ou ERC, é un partido político catalán fundado en 1931, de ideoloxía progresista, republicana e independentista. Foi o partido de relevantes políticos cataláns como Francesc Macià, Lluís Companys ou Josep Tarradellas. Desenvolveu un importante papel na política catalá e española durante a Segunda República, durante a loita antifranquista e a Transición á democracia.
Santa Marta, Vilartelín, Baralla
Santa Marta é un lugar da parroquia de Vilartelín no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Harold Pinter
Traxectoria
Harold Pinter introduciuse no mundo do teatro como actor. A súa primeira peza foi The Room (1957), cun único acto. Despois escribiu moitas comedias, como The Birthday Party (1958), The Caretaker (1960), The Dumb Waiter (1960) ou The Homecoming (1965).
Dedicouse tamén intensamente á radio e a televisión: The Collection (1961), The Lover (1963) e colaborou co director J. Losey. Entre as súas obras recentes están Vellos tempos (Old Times, 1971), No Man's Land (1975), Betrayal (1978) e The Hothouse (1980), Mountain Language (1988), Moonlight (1993), Ashes to Ashes (1996) e Celebration (2000), nas que alternan momentos sombríos e momentos de farsa.
Esquerra Republicana de Catalunya
Ademais da súa implantación en Cataluña, ERC posúe representación nas Illas Baleares e no Rosellón francés, así como na Comunidade Valenciana, onde emprega a denominación Esquerra Republicana del País Valencià (ERPV).
O 17 de setembro de 2011, durante o 26º congreso nacional, foi elixido Oriol Junqueras como presidente e Marta Rovira como secretaria nacional.
Harold Pinter
Obra
O teatro de Pinter ten como referentes a Franz Kafka, Samuel Beckett e o teatro do absurdo. Os protagonistas padecen as neuroses do home contemporáneo e ocultan os seus sentimentos. A linguaxe é coloquial e está chea de ambigüidades, pausas e silencios, ademais da sensación de inadecuación expresiva.
Saranggola
Saranggola é un filme filipino de 1999 dirixido por Gil Portes e protagonizado por Ricky Davao, Lester Llansang e Jennifer Sevilla. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 72ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi nomeado ao premio Golden St. George na 21ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova.
Harold Pinter
Obra
As dúas obras de Pinter publicadas en galego foron Vellos tempos e A festa de aniversario, nun mesmo volume.
Vida persoal
Casado dúas veces, a segunda con Antonia Fraser. Morreu dun cancro de fígado.
Esquerra Republicana de Catalunya
Ideoloxía
Nos seus ideais, ERC declárase de esquerdas, favorable á república e á independencia de Cataluña, entendida esta como nación catalá ou Países Cataláns, un conxunto que englobaría tódolos territorios de fala catalá (basicamente as actuais comunidades autónomas de Cataluña, Comunidade Valenciana e Illas Baleares, a Franxa de Aragón, Andorra e Cataluña do Norte (coñecida tamén como a rexión do Rosellón).
ERC propugna a independencia de Cataluña pola vía pacífica. Rexeita a violencia, respecta a Constitución española de 1978, e participa activamente nas institucións políticas co obxectivo de conseguir pola vía democrática o dereito á autodeterminación que permita a independencia de Cataluña.
1931-1936: II República
O partido foi fundado por Jaume Aiguader na Conferència d'Esquerres Catalanes celebrada entre o 17 e o 20 de marzo de 1931 no barrio de Sants (Barcelona), sendo o resultado da unión do Partit Republicà Català de Lluís Companys, Estat Català de Francesc Macià e o grupo L'Opinió (que debe o seu nome ó do semanario homónimo) de Joan Lluhí. Con Macià á testa, gañou as eleccións municipais dese ano, proclamando aquel a República Catalá dentro da federación ibérica, tentando así recuperar as institucións de autogoberno que foron derrogadas polos Decretos de Nueva Planta, promulgados por Filipe V en 1714, os cales relegaran, ademais, a súa lingua e a súa cultura. O goberno español provisional do comité revolucionario tivo que enfrontarse á crise provocada con esta iniciativa e propuxo acelerar o proceso de autonomía que resultou no Estatuto de Autonomía de 1932.
Segunda división B española 2010/11
A tempada 2010–11 da Segunda División B foi a 34ª edición desta competición, terceiro nivel do fútbol en España. Comezou en agosto de 2010 e finalizou o 26 de xuño de 2011 coas finais da promoción de ascenso.
Esquerra Republicana de Catalunya
1931-1936: II República
En 1934, Lluís Companys aproveitando a tensión obreira que deriva cara á Revolución de Asturias de 1934, novamente declarou o Estat Català dentro da República Federal Española desafiando ó goberno, quen declarou o estado de guerra e ordenou a intervención do Exército. Companys foi detido e encarcerado, e o goberno autónomo suspendido.
Luis Antón del Olmet
Luis Antón del Olmet López, nado en Bilbao o 17 de xaneiro de 1886 e finado en Madrid o 2 de marzo de 1923, foi un avogado, xornalista e escritor español.
Esquerra Republicana de Catalunya
1931-1936: II República
En 1936 Esquerra formou parte da Fronte Popular que gañou as eleccións xerais de febreiro e Companys asumiu novamente o goberno da Generalitat.
Luis Antón del Olmet
Traxectoria
Estudou Dereito na Universidade Central de Madrid e conseguiu unha praza na Delegación de Facenda da Coruña en 1906. Xa se iniciara como xornalista en La Época de Madrid e cando chegou á Coruña incorporouse á redacción de El Noroeste. A principios de 1908 regresou a Madrid, onde se mantivo vinculado ao ambiente galego, tanto á revista Galicia (dirixida por Basilio Álvarez) coma ao Centro Galego. Asistiu ao faladoiro do Excelsior e foi un dos fundadores do movemento agrario de Acción Gallega. Dirixiu, xunto a Prudencio Canitrot, a "Biblioteca de Escritores Gallegos", na que publicou El encanto de sus manos (1909). En Acción Gallega realizou a descrición dos principais líderes do agrarismo solidario coruñés (Lugrís Freire, Joaquín Martín Martínez, Juan Golpe, Rodrigo Sanz). En 1910 entrou na primeira redacción de El Debate xunto cos galegos Basilio Álvarez, Alfonso Alcalá Martín e Rafael Carvajal. Participou xunto aos agrarios na constitución da Liga Agrario-Redencionista e nas relacións cos homes da Lliga Regionalista e con Cambó. Nesa época comezou a súa vida turbulenta, con duelos cos redactores de El Radical. En 1911 colaborou tamén en Mi Tierra de Ourense.
Esquerra Republicana de Catalunya
1936-1939: Guerra civil
O 18 de xullo de 1936 produciuse o golpe de Estado militar que desembocou na guerra civil española, durante a que Esquerra seguiu participando na administración da República e nos poderes democraticamente electos, colaborando tamén co chamado Exército Popular.
Luis Antón del Olmet
Traxectoria
miniatura|175px|Luis Antón del Olmet, retrato en [[Vida Gallega, 1909.|esquerda]] En 1912 iniciou a súa carreira política, pasou a inspirar o maurismo agrario de Padrón, colaborando con artigos ideolóxicos en El Barbero Municipal, semanario conservador de Rianxo. Un ano máis tarde publica El hidalgo don Tirso de Guimaraes con portada de Castelao.
Nas eleccións de marzo de 1914, como premio ao seu labor, conseguiu unha acta de deputado por Almería militando ás ordes de Eduardo Dato. Para afianzar a súa lealdade á situación fundou o 1 de abril El Parlamentario, do que foi director xerente, voceiro dos intereses do seu xefe político fronte a liberais e mauristas irredentos; aquí publicaron os seus amigos Castelao, Fernández Flórez, Francisco Camba e Basilio Álvarez. En 1916 apareceu en El Parlamentario, quincenalmente a folla Acción Gallega, dirixida polo propio Basilio.
Segunda división B española 2010/11
Resultados
† Resultado decretado pola RFEF ao ser excluída o Cerro Reyes. †† Resultado decretado polo Xuíz Único de Competición ao considerar incomparecencia a disputa do partido por parte do Cerro Reyes con xogadores xuvenís, descontándolle ademais 3 puntos da clasificación. O resultado fora 0-0.