Conflito_árabe-israelí
A guerra do Líbano
miniatura|esquerda|[[Carro de combate sirio destruído durante a guerra do Líbano de 1982.]] Tras o setembro Negro de 1970, miles de guerrilleiros palestinos son expulsados de Xordania, e a OLP decide establecer as súas bases no Líbano, desde onde comezaron a realizar incursións en territorio israelí para provocar atentados, mantendo enfrontamentos directos coas forzas israelís ao longo da fronteira sur do Líbano. En marzo de 1978, despois de que un comando palestino causase a morte de 35 civís israelís nun autobús, o goberno de Menachem Begin ordena a tres brigadas do Tsahal que invadisen un 1000 km² do sur do Líbano, ata o río Litani, co obxectivo de acabar coas bases dos fedaín. Antes de retirarse, tres meses despois, Israel establece unha "zona de seguridade" de 10 quilómetros de ancho ´sobre un territorio cunha poboación maiotariamente cristián-maronita, e déixaa en mans dunha milicia aliada chamada Exército do Líbano Libre (despois Exército do Sur do Líbano). Á súa vez, a ONU desprega unha forza de interposición (UNIFIL) entre a "zona de seguridade" e o río Litani coa misión de velar pola desmilitarización da área. Entre 1979 e 1981, a comunidade cristiá, a través das Falanxes libanesas, establece unha alianza estratéxica con Israel, unha vez rota a que mantiñan con Siria ata entón. miniatura|Tropas israelís no sur do Líbano, xuño de 1982. En xuño de 1982 xunto ao agravamento dos incidentes armados na fronteira ou dentro de Israel, prodúcese un atentado do grupo palestino de Abu Nidal contra Shlomo Argov, o embaixador israelí en Londres. A pesar de que Abu Nidal era un inimigo acérrimo de Iasir Arafat e da OLP, Israel tomou este atentado como un casus belli para a invasión do Líbano, nunha operación de grandes proporcións que denominará "Operación Paz para Galilea". Tres días despois do atentado, o 6 de xuño, un impresionante despregamento das Forzas de Defensa de Israel (Tsahal) formado por case 100.000 soldados (equivalente a oito divisións) e 1500 tanques, apoiados pola aviación e a mariña, superaron a "zona de seguridade" e as forzas da UNIFIL profundaron en territorio libanés. Aínda que a idea declarada polo entón ministro de Defensa, Ariel Sharon, era non superar 40 quilómetros, as forzas do Tsahal chegan ata a periferia de Beirut e a estrada que a une con Damasco. O propio Sharon e Rafael Eitan sinalarían con posterioridade que, a pesar do que afirmaran publicamente no devandito momento, "o Gabinete israelí sabía por adiantado que o alcance da operación non se limitaría a corenta quilómetros". Os palestinos ofreceron unha resistencia moi desigual e Siria aproveitou para reforzar as súas propias unidades na zona, engadindo 30000 soldados e 400 tanques de reforzo. Israel destruíu o sistema de mísiles antiaéreos sirio despregado na Bekaa libanesa e derrubou 29 dos 100 avións cazabombardeiros que Siria enviara, no que supuxo a maior batalla aérea desde a guerra de Corea. O 11 de xuño entrou en vigor un cesamento do fogo imposto por EE.UU. e esixido tamén pola URSS. Coa mediación estadounidense, comezou a evacuación de case 15000 combatentes e burócratas da OLP e tamén dalgúns dos soldados sirios. Portaban o seu armamento lixeiro, en sinal de capitulación honrosa: os sirios regresaron ao seu país por vía terrestre, e os palestinos foron transportados a Chipre, desde onde se dispersaron por varios países (como Alxeria, Iemen, Iraq, Xordania ou Sudán). A cúpula da OLP, con Arafat á cabeza, estableceu o seu novo cuartel xeral en Tunes.