cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antioquía do Orontes
Período bizantino
miniatura|O Cáliz de Antioquía (primeira metade do século VI). [[Metropolitan Museum of Art|Museo Metropolitano de Arte.]]Antioquía mailo seu porto, Seleucia Pieria, víronse gravemente danados polo gran sismo do 526. Seleucia Pieria, que xa estaba a librar unha batalla perdida contra a continua presenza de limos nos baixos, non se volveu recuperar. Xustiniano I cambiou o nome da cidade, no 528, a Antioquía Teópole ("Cidade de Deus") e restaurou moitos dos seus edificios públicos, pero o traballo destrutivo foi rematado polo rei persa, Cosroes I, doce anos despois, quen deportou á poboación a unha cidade recentemente construída na Mesopotamia persa, preto de Ctesifonte, como unha réplica da cidade: Veh Antioch Khosrow. Antioquía perdeu até 300.000 persoas e, malia os esforzos de Xustiniano I por revivila, Procopio describe a reconstrución dos muros, foi en van e a súa gloria pasou.
Durante a guerra bizantino-sásánida de 602–628, o emperador Heraclio enfrontouse ao exército persa invasor de Cosroes II nos seus arrabaldes no 613. Os bizantinos foron derrotados polas forzas dos xenerais Shahrbaraz e Shahin Vahmanzadegan na batalla de Antioquía, despois da cal a cidade volveu caer en poder dos sasánidas, xunto con gran parte de Siria e o leste de Anatolia.
Antioquía deu o seu nome a certa escola de pensamento cristián, distinguida pola interpretación literal das Escrituras e a insistencia nas limitacións humanas de Xesús e cuxos líderes foron Diodoro de Tarso e Teodoro de Mopsuestia. O principal santo local foi Simeón Estilita, que viviu unha vida extremadamente ascética enriba dun piar durante 40 anos, a uns 65 quilómetros ao leste de Antioquía. O seu corpo foi levado á cidade e enterrado nun edificio erguido baixo o mandato do emperador León. Durante a era bizantina construíronse grandes baños en centros bizantinos como Constantinopla e Antioquía.
Conquista árabe e reconquista bizantina
No 637, durante o reinado do emperador bizantino Heraclio, Antioquía foi conquistada polo Califato ortodoxo (ou califato de Rashidun) durante a Batalla da ponte de ferro. A cidade fíxose coñecida en árabe como أنطاكية Anṭākiyah. Dado que a dinastía omeia non puido penetrar na meseta de Anatolia, Antioquía atopouse na primeira liña dos conflitos entre dous imperios hostís durante os seguintes 350 anos, polo que a cidade entrou nun declive continuo. miniatura|Recuperación de Antioquía por [[Miguel Burtzes o 28 de outubro do 969 (Biblioteca Nacional, Madrid).]] En 969, a cidade foi recuperada para o emperador bizantino Nicéforo II Focas por Miguel Burtzes e o estratopedarca Pedro. Pronto se converteu na sede dun dux, o gobernador civil do thema homónimo, pero tamén na sede do algo máis importante, o Doméstico das escolas de Oriente; é dicir, o comandante militar supremo das forzas imperiais na fronteira oriental. Ás veces, ambos os cargos eran ocupados pola mesma persoa, xeralmente oficiais militares como Nicéforo Urano ou Filareto Bracamio, que lograron manter a integridade da fronteira oriental trala conquista selxúcida de Anatolia. Como o imperio se desintegrou rapidamente antes da restauración Comneno, Filaretos Bracamio, Dux de Antioquía e doméstico das escolas do leste, mantivo a cidade ate que Suleiman ibn Qutalmish, o emir do Rum, a capturou no 1084. Dous anos despois, Suleiman morreu loitando contra Tutush, o irmán do sultán selxúcida, quen anexionou a cidade ao imperio selxúcida. Yagisiyan foi nomeado gobernador e tornouse cada vez máis independente nos anos tumultuosos posteriores á morte de Malik Shah en 1092.
Primeira cruzada
miniatura|Sitio de Antioquía polos cruzados. Detall dunha miniatura de Passages d'outremer de [[Sébastien Mamerot.]] Os cruzados, camiño de Xerusalén, tras un prolongado asedio a Antioquía, conquistaron a cidade o 3 de xuño de 1098 e, aínda que, pouco despois, o emir-gobernador de Mosul, Karbugha, fixo un intento para recuperala e a asediou de novo, pero fracasou. Nese momento, xorde o principado de Antioquía, que permaneceu como un estado orixinariamente cruzado, até que a cidade foi conquistada no 1268, polo mameluco Baibars.
Neste momento, a maior parte do comercio do Extremo Oriente mudou a Exipto, pero na segunda metade do século XII, Nur ed-Din e máis tarde Saladino puxeron orde na Siria musulmá abrindo rutas comerciais de longa distancia, incluíndo a Antioquía e ata o seu novo porto, San Simeón, que substituíu a Seleucia Pieria. Porén, as conquistas mongolas do século XIII alteraron as principais rutas comerciais do extremo oriente, xa que animaron aos comerciantes a tomar a ruta terrestre a través do territorio mongol ata o mar Negro, reducindo a prosperidade de Antioquía.
En 1100, Tancredo de Galilea converteuse no rexente de Antioquía despois de que o seu tío e predecesor Bohemundo I de Antioquía fose feito prisioneiro durante tres anos (1100–03) por Gazi Gümüshtigin dos Danisméndidas na batalla de Melitene. Tancredo ampliou o territorio de Antioquía conquistando a Cilicia bizantina, Tarso e Adana en 1101. En 1107, Bohemundo que estaba enfurecido por unha derrota anterior cando el, aliado con Edesa, atacou Alepo apoiado tamén por Balduíno de Bourcq e Joscelin de Courtenay (o vasalo máis poderoso de Bourcq), quen foron capturados brevemente e que viu que, ao mesmo tempo, os bizantinos recuperaron Cilicia e o porto e a cidade baixa de Latakia, navegou cara a Europa coa intención de conseguir apoio para un ataque contra os gregos polo que nomeou a Tancredo como rexente de Antioquía. miniatura|Pintura de L.Gallait (1840), representando a toma de Antioquía por [[Bohemundo I de Antioquía|Bohemundo de Tarento en xuño de 1098.]] Unha vez tivo éxito na súa embaixada en Europa, entre 1107 e 1108, Bohemundo dirixiu unha "cruzada" contra Bizancio, cos latinos que cruzaron o Adriático en outubro de 1107 e asediaron a cidade de Durrës (na Albania actual), que a miúdo é considerada como a porta occidental do imperio grego. Bohemundo foi enganado por Aleixo, quen despregou as súas forzas para cortar as liñas de abastecemento dos invasores mentres evitaba a confrontación directa. Os latinos debilitados pola fame foron incapaces de rompe-las defensas de Durres polo que Bohemundo capitulou en setembro de 1108 e viuse obrigado a acceder a un acordo de paz, o Tratado de Devol. Os termos deste acordo estipulaban que Bohemundo mantiña Antioquía durante o resto da súa vida como súbdito do emperador e que o patriarca grego sería restaurado no poder na cidade. Non obstante, Tancredo rexeitou acepta-lo Tratado de Devol, que Bohemundo xurara, e non foi até 1158 que se converteu realmente nun estado vasalo do Imperio Bizantino. Seis meses despois do Tratado de Devol, Bohemundo morreu, e Tancredo permaneceu rexente de Antioquía ata a súa morte durante unha epidemia de tifo en 1112.
Segunda cruzada
Ao ano seguinte, despois da morte de Xoán II Comneno, Imad ad-Din Zengi asediou Edesa, a capital dos cruzados, e cando morreu, en 1146, sucedeuno seu fillo, Nur ad-Din Zangi. Este, atacou Antioquía tanto en 1147 como en 1148 e durante o segundo intento conseguiu ocupar a maior parte do territorio ao leste do Orontes, incluíndo Artah, Kafar Latha, Basarfut e Balat, pero non conseguiu capturar a propia Antioquía. Co exército da Segunda Cruzada previamente derrotado case por completo polos turcos e pola enfermidade, Luís VII de Francia chegou a Antioquía o 19 de marzo de 1148, despois de ser atrasado polas tormentas.
Despois da segunda cruzada
Con Raimundo morto e Bohemundo III con só cinco anos de idade, o principado pasou a estar baixo o control da viúva de Raimundo, Constanza de Antioquía, aínda que o control real residía en Aimerico de Limoges. En 1152, Balduíno III de Xerusalén chegou á maioría de idade, pero a partir de 1150 propuxera a tres pretendientes diferentes pero respectables para o matrimonio de Constanza, que foron rexeitados por ela. Porén, en 1153, escolleu a Reinaldo de Châtillon e casou con el en segredo sen consultar co seu curmán e señor feudal, Balduíno III, e nin Balduíno nin Aimery de Limoxes aprobaron a súa elección.
Ese mesmo ano, as forzas de Reinaldo atacaron Chipre, arrasando e saqueando a illa durante un período de tres semanas. Despois do cal, Manuel I Comneno levantou un exército e comezou a súa marcha cara a Siria para combatilo. Como Reinaldo viu que non tiña forza suficiente para o enfrontar, marchou a Cilicia na súa busca para ofrece-la rendición. Alí, o emperador insistiu na instalación dun patriarca grego e na rendición da cidadela en Antioquía. Na primavera seguinte, Manuel fixo unha entrada triunfal na cidade e estableceuse como o soberano incuestionado de Antioquía.
En 1160 Reinaldo, foi capturado polos musulmáns durante unha incursión de saqueo contra os campesiños sirios e armenios do barrio de Marash. Estivo cativo durante dezaseis anos, e como padrasto da emperatriz María, foi rescatado por Manuel por 120.000 dinares de ouro en 1176 (uns 500 kg de ouro). Con Reinaldo eliminado durante moito tempo, o patriarca Aimerico converteuse no novo rexente, elixido por Balduíno III. Para consolidar aínda máis a súa propia reivindicación sobre Antioquía, Manuel escolleu como noiva a María de Antioquía, filla de Constanza de Antioquía e de Raimundo de Poitiers. Pero o goberno de Antioquía permaneceu en crise ata 1163, cando Constanza pediu ao reino armenio de Cilicia que axudase a manter o seu dominio. Como consecuencia, os cidadáns de Antioquía exiliárona e instalaron ao seu fillo Bohemundo III, agora cuñado do emperador, como rexente.
Terceira cruzada
miniatura|Gravado que mostra unha vista das murallas de Antioquía subindo a [[Monte Silpio durante as Cruzadas ]] O 29 de outubro de 1187, o papa Gregorio VIII emitiu a bula papal Audita tremendi, na que convocaba á Terceira cruzada. Federico I Barbarroxa, Ricardo I de Inglaterra e Filipe II de Francia responderon á convocatoria. Mentres Ricardo e Felipe decidiron tomar unha ruta marítima Federico, que carecía dos barcos necesarios, tomou unha ruta terrestre cruzando Europa e avanzando por Anatolia, derrotando aos turcos na batalla de Iconio, mais ao chegar a territorio cristián na Pequena Armenia (Reino armenio de Cilicia) o emperador morreu afogado no río Saleph. O emperador foi enterrado en Antioquía e os alemáns convertéronse nun continxente insignificante durante a cruzada.
Durante a Terceira cruzada, os habitantes de Antioquía mantivéronse neutrais, pero ao remate desta (1192), foron incluídas no Tratado de Ramla entre Ricardo e Saladino.
Batallas pola soberanía
Antes de morrer Raimundo III, conde de Trípoli, na batalla de Hatti, ao non ter herdeiro directo, deixara o condado a seu sobriño, o futuro Raimundo IV, fillo máis vello de Bohemundo III. Mais, como este quixese ter preto de si a seu fillo máis vello e herdeiro, mandou que acudise ao Principado de Antioquía e colocou no condado de Trípoli, ao seu fillo máis novo, o futuro Bohemundo IV.
Pouco despois do final da Terceira cruzada, en 1195, Raimundo IV, conde de Trípoli, casou con Alicia de Armenia, a sobriña de León I de Armenia. Alicia deulle a Raimundo IV un fillo en 1199, Raimundo Rubén, mais Raimundo IV morreu aos próximos meses. En 1194 León I enganou a Bohemundo III facendo que crese que o recentemente nacido príncipe fora capturado polos Rubénidas, e levou a cabo un intento errado de capturar Antioquía crendo que a cidade se vería debilitada coa ausencia de Bohemundo. Henrique II, conde de Champaña sobriño tanto de Ricardo I como de Filipe II, viaxou á Pequena Armenia e conseguiu persuadir a León de que liberase a Bohemundo a cambio de que Antioquía renunciase ao seu señorío sobre a Pequena Armenia, e de que o fillo máis vello de Bohemundo casase coa sobriña de León, Alicia de Armenia, e que lle xurase fidelidade.
Na mesma época, fronte ao problema do Cisma Leste-Oeste, o papa Inocencio III desexaba restaurar un patriarca grego en Antioquía e así avanzar na reunión das igrexas e, Bohemundo que cedeu a esta demanda, sofreu a hostilidade do clero latino, cuxo patriarca, Pierre de Angulema, pronunciou unha sentenza de excomuñón contra o príncipe.
Quinta cruzada
En 1213, unha bula papal do papa Inocencio III chamada Quia maior pediu que toda a cristiandade liderase unha nova (Quinta) cruzada. Isto reforzou o apoio do sultán al-Adil I, un xeneral aiubí-exipcio que apoiou as reivindicacións de Raimundo Rubén en Antioquía. En 1216, León instalou a Raimundo Rubén como príncipe de Antioquía, e puxo fin a tódolos conflitos entre Trípoli e a Pequena Armenia, pero os cidadáns subleváronse de novo contra Raimundo Rubén cara ó 1219 e Bohemundo de Trípoli foi recoñecido como o cuarto príncipe dese nome. Bohemundo IV e o seu fillo Bohemundo V mantivéronse neutrais nas loitas dos güelfos e xibelinos que se produciron cando Federico II casou con Isabel de Inglaterra e en 1233 morreu Bohemundo IV.
A partir de 1233, Antioquía declinou e apareceu raramente nos rexistros durante 30 anos, e en 1254 os altercados do pasado entre Antioquía e Armenia remataron cando Bohemundo VI de Antioquía casou coa entón moza Sibila de Armenia, de 17 anos, e Bohemundo VI se converteu nun vasalo do reino armenio. Efectivamente, os reis armenios gobernaron Antioquía mentres o príncipe de Antioquía residía en Trípoli. Os armenios asinaron un tratado cos mongois, que agora asolaban as terras musulmás, e baixo a súa protección estenderon o seu territorio polo norte até ás terras da dinastía selxúcida e, polo sur, até o territorio de Alepo. Antioquía formou parte desta alianza armenio-mongol. Bohemundo VI logrou retomar Latakia e restableceu a ponte terrestre entre Antioquía e Trípoli, mentres que os mongois insistiron en que instalase alí o patriarca grego en lugar dun latino, debido a que os mongois intentaban estreitar os lazos co Imperio bizantino. Isto gañoulle a Bohemundo a inimizade dos latinos de Acre, e Bohemundo foi excomulgado polo patriarca de Xerusalén, o papa Urbano IV, aínda que máis tarde foi suspendido.
Caída de Antioquía
En 1259, os mongois capturaron a cidade siria de Damasco e, finalmente, en 1260, Alepo. O sultán mameluco Saif ad-Din Qutuz buscou a alianza cos francos, pero estes rexeitárono. En setembro de 1260, os mamelucos derrotaron aos mongois na batalla de Ain Jalut, pouco despois de que Qutuz fose asasinado en Al-Salihiyya, e segundo varias fontes o seu sucesor Baibars estivo implicado no seu asasinato. A pesar diso, Baibars foi nomeado sultán, e en 1263 saqueou Nazaret, ameazou a Antioquía coa invasión e apareceu perante os muros de Acre. En xaneiro de 1265, Baibars lanzou unha ofensiva contra os latinos, comezando por Acre, a capital dos restos do Reino de Xerusalén e, aínda que non conseguiu tomala, venceu aos cruzados en moitas outras batallas en Arsuf, Athlith, Haifa, etc. E en 1268, Baibars asediou Antioquía, tomando a cidade o 18 de maio. Baibars prometeu perdoar-la vida dos habitantes mais incumpriu a súa promesa e arrasou a cidade, matando ou escravizando a case toda a poboación trala súa rendición.
Período otomán
Antioquía incorporouse ao Imperio Otomán coa conquista de Siria en 1516. Formaba unha subprovincia (sancak) ou unha demarcación para a recadación de impostos (muhassıllık) da provincia de Alepo (Eyalato de Alepo). A partir de mediados do século XVIII, o distrito foi testemuña dunha afluencia de colonos alauitas procedentes da área de Latakia. A famosa familia de cónsules británicos Barker tiña unha casa de verán en Suwaydiyya (actual Samandağ), na desembocadura do río Orontes, no século XIX. Entre 1831 e 1840, Antioquía foi o cuartel xeral militar de Ibrahim Pasha de Exipto durante a ocupación exipcia de Siria, e serviu como lugar modelo para as reformas modernizadoras que quería instituír.
Arqueoloxía
miniatura|A [[Fortuna, mitoloxía|Fortuna (Týkhē) de Antioquía. Copia romana, en mármore, despois dun orixinal, en bronce, do grego Eutíquides do século III a.C.]] Hoxe en día, quedan poucos restos da antiga cidade romana, ademais dos enormes muros de fortificación que serpentean polas montañas ao leste da cidade moderna, varios acuedutos e a Igrexa de San Pedro (Igrexa rupestre de San Pedro), dise que fora o lugar de encontro dunha comunidade paleocristiá. A maior parte da cidade romana atópase soterrada debaixo dos sedimentos profundos do río Orontes, ou quedou escurecida pola recente construción.
Entre 1932 e 1939 realizáronse escavacións arqueolóxicas de Antioquía baixo a dirección do "Comité para a Escavación de Antioquía e as súas inmediacións", que estaba formado por representantes do Museo do Louvre, o Museo de Arte de Baltimore, o Museo de Arte de Worcester, Universidade de Princeton, Wellesley College, e máis tarde (1936) tamén o Fogg Art Museum da Universidade Harvard e a súa filial Dumbarton Oaks. O equipo de escavación non conseguiu atopar os principais edificios que esperaban desenterrar, incluíndo a Grande Igrexa Octogonal de Constantino nin o palacio imperial. Non obstante, un gran logro da expedición foi o descubrimento de mosaicos romanos de gran calidade procedentes de vilas e baños de Antioquía, Dafne e Seleucia Pieria.
As principais escavacións en Antioquía dirixidas pola Universidade de Princeton en marzo de 1932 recuperaron case 300 mosaicos. Moitos destes mosaicos expuxéronse orixinalmente como mosaicos de pisos en casas particulares durante os séculos II ao VI, mentres que outros amosáronse en baños e outros edificios públicos. A maioría dos mosaicos de Antioquía son dos séculos IV e V, a idade de ouro de Antioquía, aínda que outros de épocas anteriores tamén sobreviviron. Os mosaicos representan unha variedade de imaxes, incluíndo animais, plantas e seres mitolóxicos, así como escenas da vida cotiá dos habitantes da zona naquel momento. Cada mosaico estaba bordeado por debuxos intricados e contiñan cores atrevidas e vibrantes.
Unha estatua no Vaticano e unha serie de estatuíñas e estatuíñas perpetúan o tipo da súa gran deusa patroa e símbolo cívico, a Tyche (Fortuna) de Antioquía: unha maxestosa figura sentada, coroada coas murallas de Antioquía e que sostén nela os talos de trigo, na man dereita, co río Orontes como un mozo nadando baixo os seus pés. Segundo William Robertson Smith, esta escultura fora orixinalmente unha moza virxe sacrificada no momento da fundación da cidade para garantir a súa prosperidade e boa fortuna.
Algernon Cadwallader
Algernon Cadwallader é unha banda estadounidense de emo e math rock procedente de Yardley, Pennsylvania. O grupo estivo activo entre 2005 e 2012 e no ano 2022 reuniuse e comezou a xirar novamente. Stereogum rreferíuse a eles como os "heroes do emo revival".
Julie Grollier
Julie Grollier, nada en 1975, é unha física francesa, especialista en spintrónica.
Traxectoria
Enxeñeira da Escola Superior de Electricidade e diplomada na Escola Normal Superior de Cachan, defendeu en 2003, baixo a supervisión de Albert Fert, unha tese sobre "Inversión da magnetización por inxección dunha corrente polarizada por spin". Este é un fenómeno spintrónico que permite controlar a dirección da magnetización en nanoobxectos mediante unha corrente eléctrica.
Julie Grollier realizou entón dous posdoutoramentos na Universidade de Groningen nos Países Baixos e logo no Instituto de Electrónica Fundamental de Orsay sobre a dinámica da magnetización dos nanoimáns.
En 2005 foi contratada como investigadora do CNRS na unidade de física conxunta CNRS / Thales. Dende 2015 é a directora de investigación da unidade.
Participa no proxecto do cerebro humano, reunindo a 87 grupos de investigación que buscan simular un cerebro humano mediante electrónica e ordenadores.
En 2017, demostrou que unha nano-neurona artificial podería recoñecer números pronunciados   , resultados publicados na revista Nature.
Universidade de Toquio
A Universidade de Toquio (en 東京大学, Tōkyō daigaku), abreviado como Todai (東大, Tōdai) ou UTokyo, é unha universidade pública situada en Bunkyō, Toquio, no Xapón. Establecida en 1877, a universidade foi a primeira Universidade Imperial e está recoñecida polo goberno xaponés como Universidade de Tipo Superior do Proxecto Universitario Top Global.
UTokyo ten dez facultades, quince escolas de posgrao e matricula uns 30 000 estudantes, uns 4200 dos cales son estudantes internacionais. En particular, o número de estudantes internacionais financiados con fondos privados, que representan máis do 80%, aumentou 1,75 veces entre 2010 e 2020, e a universidade céntrase en apoiar os estudantes internacionais. Os seus cinco campus están en Hongō, Komaba, Kashiwa, Shirokane e Nakano. Considérase a universidade máis selectiva e prestixiosa do Xapón. Ata 2021, os antigos alumnos, profesores e investigadores da Universidade de Toquio inclúen dezasete primeiros ministros, 18 premios Nobel, catro premios Pritzker, cinco astronautas e un medallista Fields.
Historia
miniatura|esquerda|Edificio da Facultade de Dereito en 1902, antes da súa destrución no terremoto de 1923 A universidade foi creada polo goberno Meiji en 1877 co seu nome actual mediante a fusión de escolas gobernamentais máis antigas de medicina, varios estudos tradicionais e modernos. Foi rebautizada como Universidade Imperial (帝國大學, Teikoku daigaku) en 1886, e despois como Universidade Imperial de Toquio (東京帝國大學, Tōkyō teikoku daigaku) ​​en 1897 cando se creou o sistema das Universidades Imperiais. En setembro de 1923, un terremoto e os seguintes incendios destruíron uns 750 000 volumes da Biblioteca da Universidade Imperial. Os libros perdidos incluían a Biblioteca Hoshino (星野文庫, Hoshino bunko), unha colección duns 10 000 libros. Os libros eran as antigas posesións de Hoshino Hisashi antes de pasar a formar parte da biblioteca da universidade e trataban principalmente sobre filosofía e historia chinesas.
Despois da derrota do Xapón na segunda guerra mundial en 1947 recuperou o seu nome orixinal. Co inicio do novo sistema universitario en 1949, Todai incorporou a antiga Primeira Escola Superior (actual campus de Komaba) e a antiga Escola Superior de Toquio, que asumiu a partir de entón o deber de dar clases aos estudantes de primeiro e segundo curso, mentres que as facultades do campus principal de Hongo atendeu os estudantes de terceiro e cuarto ano.
Aínda que a universidade foi fundada durante o período Meiji, ten raíces anteriores na Axencia de Astronomía (天文方; 1684), na Oficina de Estudos Shoheizaka (昌平坂学問所; 1797) e a Axencia de Tradución de Libros Occidentais (蕃書和解御用; 1811). Estas institucións eran oficinas gobernamentais establecidas polo shogunato Tokugawa (1603–1867), e desempeñaron un papel importante na importación e tradución de libros de Europa.
Segundo The Japan Times, a universidade tiña 1282 profesores en febreiro de 2012. Deles, 58 eran mulleres. Comparando o número de profesores en maio de 2020, había 108 mulleres entre os 1298 profesores. A universidade está pechando a fenda de xénero e en abril de 2021 a metade dos seus directores eran mulleres.
Elvira Rodríguez
María Elvira Rodríguez Herrer, nada en Madrid o 15 de maio de 1949, é unha economista e política española. Entre febreiro de 2017 e xuño de 2018 foi a presidenta de Tragsa, unha compañía pública participada ao 51% pola Sociedade Estatal de Participacións Industriais (SEPI). Foi presidenta da Comisión Nacional do Mercado de Valores de 2012 a 2016. Membro do Partido Popular, foi deputada e ministra de Medio Ambiente, ademais de presidenta da Asemblea de Madrid na IX Lexislatura.
Traxectoria
Elvira Rodríguez é licenciada en Ciencias Económicas e Políticas pola Universidade Complutense de Madrid, interventora e unha das primeiras mulleres auditora do Estado. En 1996, trala chegada do Partido Popular ao goberno, o Consello de Ministros nomeouna directora xeral de orzamentos no Ministerio de Economía e Facenda baixo as ordes de Rodrigo Rato. En 1997 foi designada polo Consello de Ministros representante da Administración Xeral do Estado na Comisión Mixta da Cota Vasca, cargo que renovou en 1999.
Trala nova vitoria do Partido Popular e o acceso de Cristóbal Montoro ao Ministerio de Facenda no ano 2000, foi nomeada secretaria de Estado de Orzamentos e Gastos. Non foi ata o ano 2002 cando se afiliou ao Partido Popular, tras ser convidada polo presidente José María Aznar. No congreso do partido dese ano Elvira Rodríguez elaborou o relatorio económico que defendía baixo o título "Hacia la sociedad del pleno empleo y de las oportunidades". En marzo de 2003, Rodríguez foi nomeada ministra de Medio Ambiente, cargo que ocupou ata abril de 2004.
Tras isto, foi elixida deputada por Murcia, vogal da Comisión de Economía e Facenda do Congreso dos Deputados, e da Comisión de Orzamentos e voceira da Comisión Mixta para as Relacións co Tribunal de Contas. Formou parte do Comité Executivo e da Xunta Directiva Nacional do Partido Popular e desde o ano 2004 formou parte do equipo de Mariano Rajoy como secretaria de Política Económica e Emprego do Partido Popular. Presidiu o PP de Majadahonda ata xullo de 2006.
Foi conselleira de Transportes da Comunidade de Madrid no goberno de Esperanza Aguirre entre 2006 e 2007, culminando con éxito a ampliación do metro de Madrid coa inauguración de 90 novos quilómetros e máis de 80 estacións. Desde xuño de 2007 e ata o 7 de xuño de 2011 foi presidenta da Asemblea de Madrid.
Deputada na X Legislatura desde decembro de 2011 ata setembro de 2012. Desde o 28 de setembro de 2012 foi a presidenta da Comisión Nacional do Mercado de Valores (CNMV) en substitución de Julio Segura Sánchez. O CNMV asumiu as responsabilidades do organismo ante a fin do mandato da presidenta e da vicepresidenta o 6 de outubro.
Desde marzo de 2017 é presidenta da sociedade estatal Tragsa.
Terceira División RFEF 2021/22
dereita|miniatura|CD Barco - Atlético Arnoia.
A tempada 2021–22 da Terceira División RFEF foi a primeira edición deste torneo, que ocupa o quinto nivel no sistema de ligas de fútbol de España. Comezou o 21 de setembro de 2021 e finalizou o 1 de maio de 2022. Posteriormente, a partir do 8 de maio de 2022, disputouse a promoción de ascenso a Segunda División RFEF.
Nesta campaña todos os equipos xogaron como debutantes na competición.
Eliminatoria de ascenso
Eliminatoria disputada no Estadio Verónica Boquete de San Lázaro, en Santiago de Compostela (semifinais) e no Estadio Anxo Carro, Lugo (final).
Campión de grupo: Polvorín
Premio L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia
Os Premios L'Oréal-UNESCO a Mulleres en Ciencia (inglés: L'Oréal-UNESCO Awards for Women in Science) son uns premios anuais que buscan mellorar a visibilidade da muller na ciencia mediante o recoñecemento de mulleres que realizaron importantes contribucións ao progreso científico. Os premios son o resultado dunha alianza entre a UNESCO e a multinacional de cosméticos francesa L'Oréal.
The Final Girls
The Final Girls é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Todd Strauss-Schulson e escrito por M.A. Fortin e Joshua John Miller. Está protagonizado por Taissa Farmiga e Malin Åkerman, xunto con Adam DeVine, Thomas Middleditch, Alia Shawkat, Alexander Ludwig e Nina Dobrev. Conta a historia dun grupo de estudantes de instituto que son transportados a un filme slasher de 1986 titulado Camp Bloodbath.
Sabellaria
Sabellaria é un xénero de vermes mariños poliquetos da familia Sabellariidae. A especie tipo é Sabellaria alveolata (Linnaeus, 1767). Estes vermes son sedentarios e constrúen tubos nos que viven alimentándose de anacos de area e cunchas. Algunhas especies chámanse vermes de favo de mel e cando se presentan en gran cantidade poden formar arrecifes nas rochas e outros substratos duros. Posúen filtros de alimentación, que estenden un abano de radiolos en forma de penacho dende o extremo do tubo para atrapar o plancto e os detritos que flotan. Teñen un opérculo distintivo que se usa para bloquear a apertura do tubo cando os radiolos están retraídos.
Especies
As seguintes especie aparecen listadas no "Rexistro Mundial de Especies Mariñas":
John William Ernest Pearce
Primeiros anos e formación
Pearce naceu en Bristol o 4 de abril de 1864, fillo de Henry Edward Pearce e de Harriet Georgina Hurst. Realizou os seus primeiros estudos na Manchester Grammar School (1876-1881) e posteriormente acadou a bolsa de estudos Langworthy, que lle permitiu ingresar no Merton College, da Universidade de Oxford. Alí cursou Estudos Clásicos entre 1881 e 1885, cando acadou o título de Bachelor of Arts, completado en 1888 co mestrado en Artes. O seu pai emigrara neses anos ao Canadá con toda a familia, excepto John, que ficou en Oxford para non interrompeu os seus estudos universitarios.
Docencia
Logo da súa graduación desenvolveu a súa carreira profesional impartindo docencia de lingua e cultura clásica en diversas institucións de ensino primario e secundario, entre elas o Eastbourne College (Dover), o Dover College e a University College School (Hampstead, Londres).
Logo do seu casamento en 1898 con Irene Kate Chaplin, o matrimonio creou e dirixiu a súa propia escola preparatoria para nenos en Merton Court, Kent, no sur de Londres.
Nesa época fixo numerosas viaxes por diferentes cidades europeas, con interese eminentemente cultural.
Numismática
A partir da súa xubilación da docencia en 1919 comezou a interesarse polo estudo da numismática romana e a principios dos anos vinte xa colaborou na identificación dos achados monetarios das escavacións do forte romano de Richborough, no condado de Kent. Co tempo foi especializando o seu interese nas cuñaxes imperiais romanas do século IV d. C., e estudou a presenza destas moedas na maioría das grandes coleccións numismáticas do seu país e de toda Europa. Ademais de ser autor de numerosos artigos científicos, o seu coñecemento destas emisións motivou a súa participación no volume IX da obra Roman Imperial Coinage, que cataloga as moedas emitidas desde Valentiniano I a Teodosio I.
Durante anos prestou tamén a súa asistencia en entidades como o Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico e o Gabinete Numismático de Viena. Foi membro da Royal Numismatic Society a partir de 1925 e tamén da Sociedade de Anticuarios de Londres.
J. W. E. Pearce morreu en Hampstead, Londres, o 25 de xaneiro de 1951, aos 86 anos.
Publicacións
Ata a súa xubilación en 1919, as publicacións de Pearce consistiron na edición de clásicos latinos e na redacción de manuais para o ensino da lingua latina:
Artigos en Numismatic Chronicle
Á parte da súa achega ao volume IX de Roman Imperial Coinage, as contribucións numismáticas de J. W. E. Pearce centráronse na publicación de artigos na revista Numismatic Chronicle, editada pola Royal Numismatic Society.
Fase G0
miniatura|350px|Mitose nunha [[célula animal (fases en orde contraria ás agullas do reloxo), coa fase G0 á esquerda.]] miniatura|200px|Moitas [[célula (bioloxía)|células de mamíferos como as neuronas, están de forma permanente ou semipermanente na fase G0.]]
A G0 presentouse primeiro como un estado da célula baseándose nos estudos iniciais do ciclo celular. Cando estes primeiros estudos definiron as catro fases do ciclo celular utilizando técnicas de etiquetaxe radioactiva, descubriuse que non todas as células dunha poboación proliferan á mesma velocidade. A "fracción de crecemento" dunha poboación (ou fracción da poboación que estaba crecendo) estaba proliferando activamente, máis outras células esncontrábanse en estado non proliferativo. Algunhas destas células non proliferantes podían responder a estímulos extrínsecos e proliferar ao reentrar no ciclo celular. As ideas iniciais enfrontadas consideraban que as células non proliferantes ou ben eran simplemente células que estaban nunha fase G1 prolongada ou ben estaban nunha fase do ciclo distinta de G1, que se denominou G0. As investigacións posteriores sinalaron que había un punto de restrición (punto R) en G1 no que as célula poden entrar en G0 antes de chegar ao punto R, pero quedan destinadas a realizar a mitose despois do punto R. Estes estudos iniciais proporcionaron probas da existencia dun estado G0 cuxo acceso está restrinxido. Estas células que non se dividen máis saen da fase G1 para entrar no estadio inactivo chamado estadio quiescente.
Diversidade de estados G0
miniatura|250px|[[Cariograma esquemático dos cromosomas humanos que mostra o seu estado usual nas en G0 e fase G1 do ciclo celular. Arriba no centro tamén se mosta o par cromosómico 3 despois de realizar a síntese de ADN, que ocorre na fase S (anotada como S) do ciclo celular. Este intervalo inclúe a fase G2 e a metafase (anotada como "Meta.").]]
Existen tres estados G0 e poden clasificarse como reversibles (quiescente) ou irreversibles (senescente e diferenciado). Pode entrarse en cada un destes tres estados desde a fase G1 antes de que a célula quede comprometida a realizar a seguinte rolda do ciclo celular.
A quiescencia refírese a un estado G0 reversible no que as subpoboacións de células están nun estado de repouso ou 'quiescente' antes de entraren no ciclo celular despois de activárense en resposta a sinais extrínsecos. As células quiescentes son a miúdo identificadas por un contido baixo en ARN, falta de marcadores de proliferación celular e incremento da retención de etiquetas indicando un baixo recambio celular.
A senescencia é distinta da quiescencia porque a senescencia é un estado irreversible no que entran as células en resposta á degradación ou danos no ADN que farían que a proxenie da célula fose inviable. Ditos danos no ADN poden ocorrer polo acurtamento dos telómeros despois de moitas divisións celulares, así como pola exposición a especies reactivas do oxíxeno, activación de oncoxenes e fusión de células. Aínda que as células senescentes xa non se poden replicar, seguen sendo capaces de realizar moitas funcións celulares normais. A senescencia é a miúdo unha alternativa bioquímica á autodestrución dunha desas células danadas por apoptose. A diferenza da senescencia celular, a quiescencia non é un evento reactivo, senón parte da programación básica de diferentes tipos celulares.
Finalmente, as células diferenciadas proceden de células nais que progresaron ao longo dun programa de diferenciación para chegaren a un estado maduro (terminalmente diferenciado). Estas células diferenciadas permanecen en G0 e realizan as súas principais funcións indefinidamente.
Transcritomas
Os transcritomas de varios tipos de células nais quiescentes, como as hematopoéticas, musculares e do folículo piloso, foron caracterizadas por técnicas de alto rendemento, como as micromatrices e secuenciación de ARN. Aínda que hai variacións nos seus transcritomas individuais, a maioría das células nais de tecidos quiescentes comparten un padrón común de expresión xénica que implica a regulación á baixa de xenes para a progresión do ciclo celular, como os da ciclina A2, ciclina B1, ciclina E2 e survivina, e a regulación á alza de xenes implicados na regulación da transcrición e destino de células nais, como FOXO3 e EZH1. A regulación á baixa do citocromo c mitocondrial tamén reflicte o estado metabólico baixo de células nais quiescentes.
Epixenética
Moitas células nais quiescentes, especialmente células nais adultas, tamén comparten padróns epixenéticos similares. Por exemplo, H3K4me3 e H3K27me3, son dous importantes padróns de metilación de histonas que forman un dominio bivalente e están localizados preto dos sitios de iniciación da transcrición. Estes marcadores epixenéticos regulan decisións de liñaxe nas células nais embrionarias e controlan a quiescencia no folículo piloso e células nais musculares por medio de modificacións da cromatina.
Resposta ao estrés
As células nais que estiveron quiescentes durante longo tempo adoitan enfrontarse a varios estresores ambientais, como o estrés oxidativo. Porén, varios mecanismos permiten que estas células respondan a tales estresores. Por exemplo, os factores de transcrición FOXO responden á presenza de especies reactivas do oxíxeno, mentres que HIF1A e LKB1 responden a condicións hipóxicas. En células nais hematopoéticas, a autofaxia indúcese para responder ao estrés metabólico.
Células nais dos tecidos
As células nai son células coa capacidade exclusiva de producir células fillas diferenciadas e á vez preservar a súa identidade como células nais autorrenovadas. En mamíferos a maioría dos tecidos adultos conteñen células nais específicas de tecidos que residen no tecido e proliferan para manter a homeostase durante toda a vida do organismo. Estas células poden sufrir unha inmensa proliferación en resposta aos danos nos tecidos antes de diferenciarse e dedicarse á rexeneración. Algunhas células nais dos tecidos están indefinidadmente nun estado reversible quiescente ata seren activadas por estímulos externos. Hai moitos tipos de células nais dos tecidos, como as células nais musculares, células nais neurais, células nais intestinais e moitas outras.
Suxeriuse recentemente que as células nais quiescentes están compostas de dúas fases funcionalmente diferentes, G0 e unha fase de "alerta" denominada GAlerta. Crese que as células nais fan unha transición activa e reversible entre estas fases para responderen aos estímulos das lesións e parecen potenciar a función rexenerativa dos tecidos en GAlerta. Así, propúxose que a transición a GAlerta é unha resposta adaptativa que permite que as células nais respondan rapidamente ás lesións ou estreses ao preparalas para a entrada no ciclo celular. Nas células nais musculares, a actividade de mTORC1 controla a transición de G0 a GAlerta xunto coa sinalización polo receptor do HGF cMet.
Hepatocitos maduros
Aínda que o estado quiescente reversible é quizais máis importante para as células nai dos tecidos para responder rapidamente aos estímulos e manter unha axeitada homeostase e rexeneración, as fases G0 reversibles poden encontrarse en células que non son células nai como os hepatocitos maduros. Os hepatocitos son tipicamente quiescentes en fígados normais pero sofren unha replicación limitada (menos de dúas divisións celulares) durante a rexeneración do fígado despois dunha hepatectomía parcial. Porén, en certos casos, os hepatocitos poden experimentar unha inmensa proliferación (máis de 70 divisións celulares), o que indica que a súa capacidade de proliferación non é dificultada por existir nun estado quiescente reversible.
Células senescentes
As células senescentes, a miúdo asociadas co envellecemento e doenzas relacionadas coa idade in vivo, poden atoparse en moitos tecidos renovables, incluíndo o estroma, vasos sanguíneos, sistema hematopoético e moitos órganos epiteliais. A senescencia, que resulta da acumulación de moitas divisións celulares, é a miúdo vista en fenotipos dexenerativos asociados á idade. Os fibroblatos senescentes en modelos da función das células epiteliais de mama interrompen a produción de proteínas do leite debido á secreción de metaloproteinases da matriz. De xeito similar, as células de músculo liso das arterias pulmonares senescentes causan que células musculares lisas veciñas proliferen e migren, quizais contribuíndo á hipertrofia das arterias pulmonares e finalmente á hipertensión pulmonar.
Músculo diferenciado
Durante a mioxénese esquelética as células proxenitoras que se dividen chamadas mioblastos diferéncianse e fusiónanse en células musculares que non se dividen chamadas miocitos, que permanecen nunha fase G0 terminal. Como resultado, as fibras musculares que forman o músculo esquelético son células con múltiples núcleos, denominados mionúcleos, xa que cada mionúcleo se orixinou a partir dun mioblasto. As células do músculo esquelético continúan indefinidamente proporcionando forza contráctil por medio da contraccións das súas estruturas celulares chamadas sarcómeros. Estas células permanecen nunha fase G0 terminal, xa que a alteración da estrutura da fibra muscular despois da súa formación impediría a correcta transmisión da forza en toda a lonxitude do músculo. O crecemento do músculo pode ser estimulado polo crecemento do organismo ou lesión e implica o recrutamento de células nais musculares, tamén coñecidas como células satélite, que saen dun estado quiescente reversible. Estas células nai diferéncianse e fusiónanse para xerar novas fibras musculares tanto en paralelo coma en serie para incrementar a capacidade de xeración de forza.
O músculo cardíaco tamén se forma por mioxénese, pero en vez de recrutar células nais para que se fusionen e formen novas células, as células musculares cardíacas, chamadas cardiomiocitos, simplemente incrementan o seu tamaño a medida que crece o corazón. De xeito similar ao múculo esquelético, se os cardiomiocitos tivesen que continuar dividíndose para engadir novo tecido muscular, as estruturas contráctiles necesarias para o funcionamento do corazón veríanse alteradas.
Óso diferenciado
Dos catro grandes tipos de células óseas, os osteocitos son as máis comúns e tamén existen nunha fase G0 terminal. Os osteocitos orixínanse a partir dos osteoblastos que quedan atrapados dentro da matriz ósea que eles mesmos segregaron. Aínda que os osteocitos teñen tamén unha capacidade sintética reducida, aínda desempeñan funcións no óso ademais de xerar a estrutura. Os osteocitos funcionan por medio de varios mecanismos mecanosensores para axudaren a osteoblastos e osteoclastos na reciclaxe da matriz ósea rutineira.
Nervios diferenciados
Á parte duns poucos nichos neuroxénicos no cerebro, a maioría das neuronas están completamente diferenciadas e atópanse nunha fase G0 terminal. Estas neuronas completamente diferenciadas forman sinapses nas que os sinais eléctricos se transmiten polos axóns das neuronas ás dendritas das neuronas veciñas. Neste estado G0 as neuronas continúan funcionando ata a súa senescencia ou apoptose. Numerosos estudos informaron da acumulación de danos no ADN coa idade, especialmente danos oxidativos, no cerebro de mamíferos.
Papel de Rim15
Rim15 sábese que xoga un papel fundamental no inicio da meiose en células de lévedos diploides. Baixo condicións de baixos niveis de glicosa e nitróxeno, que son nutrientes clave para a supervivencia dos lévedos, as células de lévedos diploides inician a meiose por medio da activación de xenes específicos da meiose temperá (EMGs). A expresión dos EMGs está regulada por Ume6. Ume6 recruta as histona desacetilases Rpd3 e Sin3, para reprimir a expresión dos EMGs cando os niveis de glicosa e nitróxeno son altos, e recruta o factor de transcrición de EMGs Ime1 cando ditos niveis son baixos. Rim15, denominado así polo seu papel na regulación dun EMG chamado IME2, despraza Rpd3 e Sin3, permitindo así que Ume6 traia Ime1 aos promotores de EMGs para a iniciación da meiose.
Ademais de xogar un papel na iniciación da meiose, Rim15 tamén é un efector fundamental para a entrada da célula do lévedo en G0 en presenza de estrés. Os sinais de varias vías de sinalización de nutrientes converxen en Rim15, que activa os factores de transcrición Gis1, Msn2 e Msn4. Gis1 únese para activar promotores que conteñen elementos de cambio post-crecemento diáuxico, mentres que Msn2 e Msn4 se unen para activar promotores que conteñen elementos de resposta ao estrés. Aínda que non está claro como Rim15 activa Gis1 e Msn2/4, tense especulado que pode fosforilalos directamente ou estar implicado na remodelación da cromatina. Rim15 tamén contén un dominio PAS no seu N-terminal, o que fai que sexa un novo membro descuberto da familia da quinase PAS. O dominio PAS é unha unidade regulatoria da proteína Rim15 que pode exercer un papel na percepción do estrés oxidativo en lévedos.
Naisten SM-sarja 1982-1983
A tempada 1982-1983 da Naisten SM-sarja foi a primeira tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de dez equipos divididos en dous grupos tomaron parte na competición.
Fase G0
Glicosa
Os lévedos crecen exponencialmente por fermentación da glicosa. Cando os niveis de glicosa caen, os lévedos cambian a fermentación pola respiración celular, metabolizando os produtos fermentativos da súa fase de crecemento exponencial. Este cambio coñécese como cambio diáuxico, despois do cal o lévedo entra en G0. Cando os niveis de glicosa nos arredores son altos, a produción de AMPc pola vía RAS-AMPc-PKA (unha vía dependente do AMPc) elévase, causando que a proteína quinase A (PKA) inhiba a súa diana de augas abaixo Rim15 e permita a proliferación celular. Cando os niveis de glicosa caen, a produción de AMPc declina, levantando a inhibición que facía PKA sobre Rim15 e permitindo que a célula do lévedo entre en G0.
Naisten SM-sarja 1982-1983
Ao final da tempada o HJK de Helsinqui converteuse no primeiro campión oficial de Finlandia en categoría feminina.
Estrutura da tempada
A competición constou de dúas partes. Na primeira parte os dez equipos dividíronse en dous grupos de cinco equipos cada un, xogando unha liga a dobre volta, co cal cada equipo xogou un total de oito partidos. Os dous mellores clasificados de cada grupo disputaron o torneo final, no que os catro partidos disputaron unha liga a unha soa volta.
Fase G0
Nitróxeno
Ademais de glicosa, a presenza de nitróxeno é crucial para a proliferación dos lévedos. En condicións de baixos niveis de nitróxeno, Rim15 actívase para promover a detención do ciclo celular pola inactivación das proteína quinases TORC1 e Sch9. Mentres que TORC1 e Sch9 pertencen a dúas vías separadas, concretamente a vía inducida de TOR e a vía do Medio de Crecemento Fermentable, respectivamente, ambas as proteína quinases actúan promovendo a retención citoplasmática de Rim15. En condicións normais, Rim15 está ancorado á proteína 14-3-3 citoplásmica Bmh2, pola fosforilación da súa Thr1075. TORC1 inactiva certas fosfatases no citoplasma, mantendo Rim15 ancorada a Bmh2, mentres que Sch9 promove a retención citoplasmática de Rim15 por fosforilación doutro sitio de unión 14-3-3 preto da Thr1075. Cando o nitróxeno extracelular é baixo, TORC1 e Sch9 están inactivadas, permitindo a desfosforilación de Rim15 e o seu transporte ao núcleo, onde pode activar factores de transcrición implicados en promocionar a entrada da célula en G0. Tamén se encontrou que Rim15 promove a súa propia exportación desde o núcleo por autofosforilación.
Naisten SM-sarja 1982-1983
Estrutura da tempada
O sistema de puntuación outorgou dous puntos pola vitoria, un punto polo empate, e o equipo perdedor non recibía ningún punto.
Fase G0
Fosfato
As células de lévedos responden a niveis baixos de fosfato extracelular activando xenes que están implicados na produción e regulación á alza do fosfato inorgánico. A vía PHO está implicada na regulación dos niveis de fosfato. En condicións normais, o complexo da quinase dependente de ciclina Pho80-Pho85 do lévedo inactiva o factor de transcrición Pho4 por fosforilación. Porén, cando os niveis de fosfato caen, Pho81 inhibe Pho80-Pho85, permitindo que Pho4 estea activa. Cando o fosfato é abondoso, Pho80-Pho85 tamén inhibe o pool nuclear de Rim 15 ao promover a fosforilación do seu sitio de unión a Bmh2 na Thr1075. Así, Pho80-Pho85 actúa en concerto con Sch9 e TORC1 promovendo a retención citoplasmática de Rim15 cando as condicións son normais.