cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reino da Baixa Borgoña
Historia
O rei de Francia Occidental Luís II, o Tatexo, morreu o 10 de abril de 879. Tras conseguir a neutralidade do reino da Francia Oriental no Tratado de Ribemont, os seus dous fillos adultos, Luís III e Carlomán, dividiron entre eles o reino do seu pai.
Pío IX, papa
Elección papal
O conclave de 1846, que seguiu á morte de Gregorio XVI, tivo lugar nun momento de ambiente político inestable en Italia. Isto motivou que varios cardeais estranxeiros decidisen non asistir ó conclave. Ó seu comezo, só estaban presentes 46 dos 62 cardeais.
Reino da Baixa Borgoña
Historia
O nobre Bosón, conde de Arlés, renunciou á lealdade a ambos os irmáns e, en xullo, reclamou a independencia do reino de Provenza. O 15 de outubro de 879, os bispos e os nobres da rexión ao redor dos ríos Ródano e Saona reuníronse no Sínodo de Mantaille e elixiron a Bosón como rei sucesor de Luís o Tatexo, polo que foi o primeiro rei non carolinxio na Europa occidental. Foi o primeiro rei franco "elixido libremente", sen ter en conta a descendencia real, aínda que cómpre sinalar que a súa nai era carolinxia. O reino de Provenza estaba composto polas provincias eclesiásticas dos arcebispos de Arlés, Aix, Vienne, Lión (sen Langres) e probabelmente Besançon, así como as dioceses de Tarentaise, Uzès e Viviers.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Xeoloxía
Os lagos son alimentados polo río Negro (Crna Rijeka) e o río Branco (Bijela rijeka), e subdivídense en lagos superiores e lagos inferiores.
Pío IX, papa
Elección papal
Ademais, o conclave de 1846 foi escenario dunha división entre conservadores e liberais. Os conservadores apoiaban ó cardeal Luigi Lambruschini, o secretario de Estado de Gregorio XVI. Os liberais, en cambio, apoiaban a dous candidatos: o cardeal Gizzi e o cardeal Mastai Ferretti. Na primeira votación, Mastai Ferretti obtivo quince votos e os demais votos foron para Lambruschini e Gizzi. Moitos pensaban que se Lambruschini non resultaba elixido, seríao Gizzi con toda probabilidade.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Lagos superiores
miniatura|Un dos lagos pequenos do parque Os principais lagos superiores son:
Ülträqäns
Ülträqäns é grupo de folk punk galego creado na Coruña en 2008.
Pío IX, papa
Elección papal
Á mañá seguinte, anunciouse a elección do cardeal Mastai Ferretti ante o que debeu de ser unha sorprendida multitude de católicos. Por suposto, cando o novo papa apareceu no balcón, o clima foi de xúbilo. Mastai Ferretti escolleu o nome de Pío IX en honra de Pío VII.
Pío IX foi coroado o 21 de xuño e nomeou a Gizzi secretario de Estado. Os liberais europeos aplaudiron a súa elección como sumo pontífice.
Papado
Pío IX tiña fama de ser un home culto e de ideas liberais. Cando saíu elixido, proclamou amnistía para os presos con delitos políticos e instituíu a Consulta, un órgano consultivo de representación popular que garantía máis liberdade para os cidadáns dos Estados Pontificios.
Ülträqäns
Membros
A Formación a partir de 2012 foi:
Pío IX, papa
Papado
Durante as revolucións de 1848 en Roma proclamouse a República e o Papa tivo que fuxir de Roma disfrazado de monxe. Cando os seus territorios lle foron restituídos polos franceses, volveu animado por propósitos menos liberais.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Lagos inferiores
Os principais lagos inferiores son:
Pío IX, papa
Papado
Os seguintes actos que levo a cabo, tanto políticos como relixiosos foron encamiñados a salva-los Estados Pontificios, ameazados pola unificación dos territorios italianos que estaba levando a cabo o reino de Piemonte; en particular hai que destaca-la proclamación do dogma da Inmaculada Concepción, a convocatoria do Concilio Vaticano Primeiro, onde se proclamou a infalibilidade papal.
Parque Nacional dos Lagos de Plitvice
Flora e fauna
O parque nacional é moi boscoso, principalmente cuberto por faias, abetos e piñeiros. A vexetación mestura a habitual das montañas dos Alpes con aquela máis propia do clima mediterráneo. A área conta cunha enorme variedade de especies animais. A máis salientábel é o oso pardo, o lobo, o lince boreal ou a pita do monte. Téñense citado ata 126 especies de aves, das cales 70 crían no parque.
Pío IX, papa
Papado
O esforzo de Pío IX foi en van. En 1870 o exército piemontés entrou en Roma.
Pío IX negouse a recoñece-lo reino de Italia, a establecer relacións diplomáticas con el e excomungou o rei. Os últimos anos do seu pontificado viviunos en condicións de illamento nos palacios do Vaticano, ata a súa morte en 1878.
Foi beatificado polo Papa Xoán Paulo II en 2000.
A Laracha, Torás, A Laracha
A Laracha é unha vila da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 2580 habitantes (1275 homes e 1305 mulleres).
Reino da Baixa Borgoña
Historia
Ambos os irmáns atacaron a Bosón e, en 882, o seu territorio integrouse no reino de Carlomán. Á morte deste, en 884, pasou ao seu fillo Carlos o Gordo, que morreu en 888. En 890, tras a revolta de Arnulfo de Carintia, Luís o Cego, fillo de Bosón, foi coroado rei da Baixa Borgoña.
A Laracha, Torás, A Laracha
É a capital do concello ao que dá nome.
Reino da Baixa Borgoña
Historia
Luís o Cego foi chamado a Italia por Adalberto II de Toscana, que desexaba evitar o control que Berengario de Friuli estaba obtendo na península. Luís derrotou a Berengario e foi coroado emperador xermánico polo papa Bieito IV. Berengario derrotou a Luís o ano seguinte, expulsándoo de Italia e facéndolle prometer que non volvería. Porén, volveu a intentalo en 905, sendo de novo derrotado. Nesta ocasión, como castigo polo incumprimento da súa promesa, fi cegado. Os títulos de rei de Italia e emperador pasaron a ser ostentados por Berengario.
Incapacitado para exercer os seus deberes como rei, Luís nomeou como o seu rexente a Hugo de Arlés, conde de Provenza. Durante unha nova guerra civil italiana, Hugo foi elixido rei de Italia en 924, e pasou os dous anos seguintes intentando expulsar da península ao seu rival Rodolfo II (rei da Alta Borgoña). Luís o Cego morreu en 928, e Hugo sucedeuno no trono. Pero non conseguiu afianzar o seu poder mediante un matrimonio con Marozia (a efectiva gobernante de Roma). Os seguintes cinco anos Hugo tivo que combater contra as invasións maxiares e as incursións de piratas andalusís. En 933, Hugo asinou a paz con Rodolfo da Alta Borgoña, a cambio de concederlle o reino da Baixa Borgoña. Ambas as Borgoñas fusionáronse no chamado reino de Arlés.
Música do Clasicismo
Clasicismo é o estilo da música culta europea desenvolvido aproximadamente entre 1750 e 1820 por compositores como Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart e Ludwig van Beethoven. Coincide coa época cultural e artística (na arquitectura, a literatura e as demais artes) hoxe denominada Neoclasicismo. Tivo os seus grandes centros de difusión en Berlín, París, Mannheim e, sobre todo, Viena. Caracterízase pola claridade das texturas, a simetría das frases, a consolidación da tonalidade plena e o establecemento das formas musicais clásicas (sinfonía, sonata, cuarteto, concerto...).
Denominación
Mentres que as restantes artes descubrían e copiaban nesta época os antigos modelos grecorromanos, os moi escasos restos musicais coñecidos da música da Antigüidade eran insuficientes para basearse neles, polo que o clásico é un estilo musical novo.
Estética e características xerais
O século XVIII foi o da Ilustración, e a súa estética trasladouse ao estilo musical: gusto polo natural, o equilibrado e o claro; rexeitamento do artificio e o exceso de sofisticación da música barroca; imitación da natureza, en forma de estruturas simples e frases simétricas similares ás da música folclórica; na ópera, verosimilitude e proximidade ao espectador dos argumentos, e integración íntima do drama e a música.
Ademais o público da música culta estendeuse da vella aristocracia á puxante burguesía, que mercaba masivamente edicións de partituras e enchía os teatros de ópera e de concerto, o que impulsou aos compositores a achegar o seu estilo ao popular. A difusión da música aumentou e internacionalizouse, e con ela a fama dos compositores máis destacados, de modo que o estilo unificouse en toda Europa e os autores máis coñecidos fixeron frecuentes xiras polas principais capitais do continente. miniatura|Molto allegro (I) da Sinfonía núm. 40 de Mozart. Con forma sonata global, os once primeiros segundos exemplifican a típica melodía acompañada e simétrica do Clasicismo. Como consecuencia de todo iso as características principais da música do Clasicismo son:
Períodos e autores da música do Clasicismo
miniatura| [[Johann Christian Bach, fillo de Johann Sebastian Bach, retratado por Thomas Gainsborough, 1776. ]]
Os estilos preclásicos
A mediados do século XVIII conviviron diversas correntes musicais. O Rococó ou estilo galante, exemplificado por Johann Christian Bach fillo de Johann Sebastian Bach e coñecido como o Bach de Londres, caracterizouse polo paso das texturas complexas a melodías claras con acompañamentos sinxelos, e a creación de estruturas formais ben definidas con seccións claramente articuladas: unha fusión da claridade formal da música francesa coas innovacións harmónicas e estruturais do estilo italiano, como as do sinfonista milanés Giovanni Battista Sammartini. En Alemaña xurdiu o Empfindsamer Stil ou estilo sentimental, que buscaba a expresión directa e natural de sentimentos, e que practicaron Wilhelm Friedemann Bach e Carl Philipp Emmanuel Bach (o Bach de Berlín), fillos ambos tamén de Johann Sebastian.
Unha das figuras decisivas na fixación da forma sonata foi o compositor italiano Domenico Scarlatti. O estilo das súas obras era innovador porque utilizaba estruturas claras, e melodías con acompañamentos cada vez máis comprensibles para o oínte. Outro compositor influente foi Christoph Willibald Gluck, reformador operístico que pretendeu volver a unha fusión de música e texto, restándolle importancia á improvisación de ornamentos típica do bel canto e atendendo máis á modulación como forma de articular as escenas dramáticas.
No campo sinfónico foi fundamental a achega da Escola de Mannheim, cuxa orquestra de corte estivo na vangarda da técnica orquestral (cambios dinámicos espectaculares, introdución dos clarinetes...). A esta escola pertenceron Johann Stamitz, Franz Xaver Richter, Carl Stamitz, Franz Ignaz Beck e Christian Cannabich.
1750 a 1775
esquerda|miniatura| [[Joseph Haydn, retratado por Thomas Hardy, 1792. ]] Para a década de 1750 as formas instrumentais como o concerto e a sinfonía (esta orixinalmente a mera abertura das óperas) gañaran a suficiente forza como para ser interpretadas independentemente da música vocal, e tiñan grande aceptación nas cortes.
1775 a 1820
Na década de 1780 Muzio Clementi adquire prestixio coas súas sonatas e estudos para piano. Este compositor incentivou a extensión da tesitura do instrumento, entre outras modificacións que brindaron novas posibilidades. Similar papel xogou para o Violoncello Luigi Boccherini, italiano afincado en España.
Beethoven e o paso ao Romanticismo
esquerda|miniatura| [[Ludwig van Beethoven, retratado por Joseph Karl Stieler, 1820. ]] Unha nova xeración de compositores formada por Johann Nepomuk Hummel, Luigi Cherubini, Gaspare Spontini, Gioachino Rossini e Ludwig van Beethoven comezou a cobrar importancia. Formalmente, a sección de desenvolvemento da forma sonata fíxose cada vez máis complexa. Tamén se complicaron os acompañamentos para crear texturas máis ricas, e a harmonía volveuse máis flexible e elaborada. O piano ocupou un lugar central. Beethoven foi o que produciu os cambios máis profundos no estilo e por iso é considerado o responsable da transición cara ao período romántico. As súas principais achegas foron as innovacións harmónicas, e a procura dunha maior expresividade. Tamén foi un pioneiro en canto á orquestración das súas sinfonías, xa que utilizou moitos instrumentos que non formaban parte da orquestra e isto impulsou a ampliación da mesma.
As formas musicais do Clasicismo
Neste período establécense as principais formas musicais vixentes até entrado o século XX, e as estruturas que as rexen; entre estas estruturas destácase a chamada forma sonata, desenvolvida nos primeiros movementos da maioría das formas musicais do momento (sonata propiamente dita, cuarteto, sinfonía, concerto etc.).
Formas instrumentais
As formas instrumentais do Clasicismo reciben o seu nome segundo o conxunto ao que están destinadas:
miniatura| [[A orquestra da Ópera|L'orchestre de l'Opéra, cadro de Edgar Degas, 1870. ]] Todas estas obras son estruturadas de modo similar, tomando como modelo a sonata. Ten esta tres ou catro movementos:
Na sonata propiamente dita os compositores adoitaban prescindir ás veces dalgún dos catro movementos canónicos, á súa elección. O concerto nunca ten minueto, quedando por tanto estruturado sempre en só tres movementos. Os divertimentos e serenatas, pola contra, adoitaban ampliar a secuencia habitual con algún movemento suplementario.
Aínda que a maioría dos instrumentos sinfónicos xa existían desde o Barroco, moitos deles cambian e adáptanse aos novos requirimentos estilísticos e de composición da época: así, os de vento aumentan o número de buracos e chaves para adaptarse ás tonalidades con moitas alteracións. Algúns instrumentos que xorden neste período son o pianoforte, o arpeggione e o clarinete, mentres perden vixencia case até a súa extinción a viola da gamba, o clavicordio, a frauta doce (que volverá renacer no século XX), o baixón e o laúde, entre outros. O fortepiano impúxose sobre a clave de tal forma que pasou a ocupar un lugar central na música de cámara e mesmo nos concertos solistas.
Este é un período chave tamén para a orquestra porque se configura a orquestra sinfónica como tal, por influencia de Mozart, Haydn e a escola de Mannheim. Da orquestra de cámara herdada do Barroco mantense a sección de cordas como base, aínda que esta é ampliada en número e adoita complementarse con polo menos un par de óboes e de trompas. Ao avanzar o século queda fixada a sección de instrumentos de madeira a dúas: dúas frautas traveseiras, dous óboes, dous clarinetes e dous fagots. A sección de metal adoitaba incluír entre dúas e catro trompas, dúas trompetas (con timbais) e, ocasionalmente, un ou varios trombóns. Abandónase a práctica do baixo continuo, e con iso o clavecín na orquestra, salvo para os recitativos operísticos.
As formas vocais
miniatura| Manuscrito do [[Réquiem (Mozart)|Réquiem de Mozart: inicio do Lacrimosa. ]]
A ópera
Xa desde comezos do século XVIII converteuse nun fastuoso espectáculo de corte, a través do cal os monarcas e aristócratas exhibían o seu esplendor. Os temas referíanse á mitoloxía e á historia antiga e representaban grandes traxedias heroicas, montadas con gran aparello: era a chamada ópera seria, cantada en italiano.
Pola contra, as clases sociais menos favorecidas contaban co seu propio teatro musical, a ópera bufa, pequenas actuacións satírico-burlescas. De breve duración e argumento simple, recorren á expresión directa en linguaxe coloquial e sérvense de dúas ou tres personaxes soamente, reducindo ao máximo os elementos musicais, nos que desde logo están ausentes os coros e cobra a maior importancia a melodía popular de fácil construción. A ópera bufa gañou importancia e nivel artístico durante o Clasicismo, e apareceron ademais versións nacionais, escritas na lingua local e con diálogos en lugar de recitativos, como o singspiel en Alemaña, a ballad opera en Inglaterra, a zarzuela en España e a opéra-comique en Francia.
A música relixiosa
Un gran número de compositores seguiu adscrito ao servizo da Igrexa, e continuaron escribindo por tanto formas relixiosas como a misa e o motete, en xeral para orquestra, coro e solistas, e nun estilo deliberadamente arcaico. Un exemplo moi coñecido deste xénero é o Réquiem de Mozart.
Bilboquet
miniatura|Dous baleros. O bilboquet é un xoguete de malabares composto dun pau, xeralmente de madeira, unido por unha corda a unha bola furada por un ou varios buratos dun diámetro axustado ó pau. O obxectivo do xogo é facer introducir un eixo delgado do pau ó furado do mazo.
Aeroporto de Poprad-Tatry
O aeroporto de Poprad-Tatry é un aeroporto na estación de esquí eslovaca de Poprad. É un dos aeroportos do centro de Europa situados a maior altura, con 718 metros. É propiedade do ministerio de transportes, construción e desenvolvemento rexional eslovaco, que posúe o 97,6% das accións do aeroporto, estando o resto en mans das cidades de Poprad e de Vysoké Tatry.
Eoghan Ó Tuairisc
Eoghan Ó Tuairisc, nado en Béal Átha na Sluaighe o 3 de abril de 1919 (Condado de Galway) e finado en Carlow (Condado de Carlow) o 24 de agosto de 1982, foi un poeta e escritor en lingua irlandesa. Entre os anos 1961 e 1965 foi editor da revista Feasta. Tamén foi membro de Aosdána.
A Salgueira
O topónimo A Salgueira pode referirse a varios lugares de Galicia:
Arcado-chipriota-panfilio
miniatura|300px|En , subdialecto arcadio. Fóra de mapa: 20: chipriota. 21: panfilio. O arcadochipriota (ou aqueo meridional) foi un dialecto do grego antigo falado en Arcadia (no Peloponeso central) e en Chipre aproximadamente entre os séculos -VII e -IV, ademais falábase en Panfilia, na costa anatólica veciña a Chipre. Descendía directamente do grego micénico e falouse nas áreas onde se reprochou a poboación micénica logo da invasión dórica. Os micénicos colonizaran Chipre cara ao -1100.
Tense coñecemento deste dialecto só a partir de inscricións. En Chipre escribiuse co silabario chipriota ata o século -III.
O dialecto panfilio presenta un aspecto estraño no conxunto dos dialectos gregos, con evolucións fonéticas propias.
Edicións A Nosa Terra
Edicións A Nosa Terra foi unha empresa editorial galega, con sede en Vigo, fundada en 1987 e desaparecida en 2010.
Historia
Comezou a súa andaina en 1987 no seo de Promocións Culturais Galegas. Foi unha editorial xeralista e as súas coleccións cubrían varios campos e temáticas: historia, recuperación da memoria social, literatura, fotografía, libro de viaxes, ensaio, libro infantil, divulgación científica, enciclopedia e texto escolar. Ten máis dun millar de títulos editados. En 2010 declarouse en suspensión de pagamentos.
Estación de Alfaro
A estación de Alfaro é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Alfaro, na Rioxa. Ten servizos de longa e media Distancia operados por Renfe.
Historia
A estación foi inaugurada o 30 de agosto de 1863 coa apertura do tramo Castejón-Orduña da liña férrea que pretendía unir Castejón con Bilbao. As obras correron a cargo da Compañía do Ferrocarril de Tudela a Bilbao creada en 1857. En 1865 a compañía declarouse en suspensión de pagos por non poder superar as dificultades económicas derivadas do investimento realizado na construción da liña e foi intervida polo Banco de Bilbao. En 1878, foi absorbida por Norte que mantivo a titularidade da estación ata a nacionalización do ferrocarril en España en 1941 e a creación de Renfe.
Dende o 31 de decembro de 2004 Renfe explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
Sitúase ao norte do núcleo urbano ao final da avenida da Vía. Como moitas das estacións deste tramo non conserva o seu edificio orixinal xa que foi substituído por un de corte funcional de planta rectangular e dúas alturas usado como vivenda no seu parte superior. Dispón de dúas vías principais (vías 1 e 2) e unha derivada (vía 4). Todas dispoñen de acceso a plataforma, ben a través da plataforma lateral ben a través da plataforma central a cal dispón dunha marquesiña metálica para protexer aos viaxeiros. Os cambios dun a outro se realizan a nivel. No exterior existe un aparcadoiro habilitado.
Longa distancia
Actualizado a 6 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizados a 6 de xullo de 2016.
Igrexa de Santa María do Naranco
Santa María do Naranco (en Ilesia de Santa María'l Narancu) é unha igrexa prerrománica de estilo asturiano ou ramirense. Foi construída orixinariamente coma palacio polo monarca Ramiro I de Oviedo no 842, formando parte dun conxunto palacial no monte Naranco, e reconvertida a igrexa probablemente no século XII. Está situada na aba sur do Naranco, a tres quilómetros de Oviedo, en Asturias.
En 1885 foi declarada, xunto con San Miguel de Lillo, como monumentos nacionais; e levouse a cabo a restauración do monumento entre 1929-1934 dirixida por Luis Menéndez Pidal, que recupera o aspecto actual. En 1985, foi declarada, como parte do prerrománico asturiano, Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Historia
Construída por Ramiro I como palacio, ou Aula Rexia, formaba parte dun conxunto de edificios reais máis amplo que contaba tamén coa igrexa de San Miguel de Lillo, que está a 100 m de distancia.
O seu carácter de edificio civil mudou no século XII pois tralo derrubamento da cabeceira e parte das naves de San Miguel de Lillo, será transformada en igrexa, como queda rexistrado na crónica silense en 1015, que xa a denomina templo de Santa María. No seu altar, unha inscrición en latín indica a data da consagración:''(...) Per Famulum Tuum Ranimirum. Principe Gloriosum Cum Paterna Regina Coniuge Renovasti Hoc Habitaculum Nimia. Vetustate Consumptvm Et Pro Eis Aedificasti Hanc Haram Benedictionis Gloriosae. Sanctae Mariae In Locum Hunc Summum Exaudi Eos De Caelorum Habitaculo Tuo Et. (...) Die VIIIIo Kalendas Iulias Era DCCCLXXXVIA''
Descrición arquitectónica
O material fundamental consiste en perpiaños pequenos, de diversos tamaños, en fileiras horizontais coma é característico na arte asturiana e consta de dúas naves superpostas.
Ten unha planta rectangular de 21 metros de largo por 6 de largo, e está dividida en dous andares, cunha altura total duns 9 m, ​ resultando unha planta bastante alongada. Nos lados maiores existen dous saíntes dos cales, no lado longo, aparece unha escaleira de dúas aberturas con pórtico, pola que se accede á planta superior. A do lado oposto está arruinada.
A planta baixa consiste nun amplo corpo central cuberto por unha bóveda de canón dividida en tramos por varios arcos de faixa que se apoian sobre columnas acaroadas no muro, tendo grandes semellanzas coa capela inferior da Cámara Santa de Oviedo. Aínda que posiblemente foi empregado como oratorio palatino, tamén se pensa na hipótese de que fose unha cámara rexia onde o rei recibía audiencia. Esta teoría apóiase na bancada que percorre as paredes. Nos flancos aparecen dúas cámaras laterais con cuberta de madera destinadas a diversos servizos. Unha destas cámaras, a do lado leste, tivo funcións de sala de baño ou alxibe, pois conserva a pía e aparecen restos de conducións de augas, aínda que segue a ser unha interpretación discutida. A do lado oeste só é accesible dende o exterior, descoñecéndose a súa función, quizais unha garita. miniatura|Planta A planta superior foi a planta nobre, presentando unha distribución moi semellante á da planta baixa. A gran sala central, rectangular e cuberta con bóveda de canón peraltada cruzada por seis arcos de faixa que se apoian en canzorros. Os lados maiores están percorridos por unha arquería cega que se apoia na columnas dobres de fustes sogueados de orixe céltica. Nos lados curtos, aparecen dous miradoiros ou tribunas tamén abovedados. No lado leste aparece un altar, seguramente reutilizada do oratorio do andar inferior, que e empregará no seu uso posterior como igrexa.
No exterior, nos lados maiores, pódense ver os contrafortes que se corresponden cos arcos de faixa interiores. Nos lados menores, a fachada estrutúrase en dous andares, dos cales o superior é o da planta nobre cuxos miradoiros ábrense ao exterior mediante tres arcos de medio punto peraltados nos que o central é lixeiramente maior. Este mesmo esquema, a unha escala moito máis pequena e estilizada, repítese por riba deles, formando as fiestras de dúas cámaras ás cales só se pode acceder coa axuda dunha escaleira e a súa utilidade era a de gardar o tesouro do nobre.
O resultado é un edificio elevado (con tendencia á verticalidade), esvelto e elegante, modulado pola simetría dos contrafuertes e a graza dos seus arcos de medio punto peraltados, e con algunhas solucións construtivas (coma as bóvedas de canón, os arcos de faixa, os contrafortes exteriores) e decorativas (a supeditación da decoración escultórica á arquitectura), que supuxeron un claro antecedente da arte románica.
Decoración escultórica
A decoración atópase supeditada aos elementos arquitectónicos é resulta algo vulgar e simple, o que denota unha certa influencia tardorromana, mais tamén crea un edificio austero e, ao mesmo tempo, de grande harmonía e beleza.
O motivo elemento decorativo fundamental é o sogueado que está presente nos fustes e nos capiteis. Nestes tamén aparecen animais (que tamén están presentes nos trinta e dous medallóns localizados nas enxuntas dos arcos), aves, cuadrúpedes, cabalos e cabaleiros en actitude de combate. Os medallóns aparecen tanto no interior coma no exterior do edificio, coma remate interior das pilastras ou de faixas, longas e estriadas no exterior e curtas baixo os canzorros nos que apoian os arcos de faixa interiores. Algúns autores afirman, nestes medallóns, a influencia de motivos decorativos propios da arte bizantina.
Na cultura popular
A igrexa e os arredores aparecen en varias escenas da película Vicky Cristina Barcelona, do director Woody Allen.
Suita
Suita (吹田市, すいたし, Suita-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situada ao norte da prefectura, na parte Hokusetsu (signífica a parte norte de Settsu), ao centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 36,11 km² de superficie, unha poboación de 355.298 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 9.840 hab./km².
O concello de Suita limita cos concellos de Minō, Toyonaka, Osaca, Settsu e Ibaraki.
Abuso sexual
miniatura|dereita O abuso sexual é actividade sexual entre dúas ou máis persoas sen consentimento dunha delas. Pode producirse entre adultos, dun adulto a un menor, o que se coñece como abuso sexual a menores e abuso sexual infantil- ou mesmo entre dous menores. Pode estar referido a calquera tipo de penetración de órganos xenitais en contra da vontade, ou aproveitando a incapacidade dun menor para comprender certos actos. Tamén se inclúe o inducir ou obrigar a tocar os órganos xenitais do abusador. Tamén pode ser calquera acción que incite ao menor a presenciar contido sexual impropio (observar ao adulto espido ou mentres mantén relacións sexuais con outras persoas, ver material pornográfico ou asistir a conversas de contido sexual, por exemplo).
A Roza, Marín (San Xián), Marín
A Roza é un lugar da parroquia de San Xián de Marín no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 55 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 26 eran homes e 29 mulleres.
O Loureiro, As Encrobas, Cerceda
O Loureiro é un lugar da parroquia das Encrobas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Comparativo
O comparativo ou tamén chamado ás veces ecuativo, é un caso que expresa a comparación, a asimilación ou a identidade. O ecuativo foi usado na historia por unhas poucas linguas. Foi empregado no sumerio.
Exemplos
En sumerio, o ecuativo formábase engadindo o sufixo -gin7 ao nome:
En oseto, o ecuativo é marcado pola terminación -ау (pron. [au]) :
En quechua, utilízase o sufixo -naw (variantes centrais) ou -hina (variantes periféricas) :
Homonimia
O ecuativo pode tamén designar un grao de comparación do adxectivo : é por tanto un sinónimo de comparativo de igualdade. O termo é empregado particularmente na descrición das linguas célticas.
Ligazóns externas
Definición do comparativo (SIL International).
Ulster Rugby
O Ulster Rugby(en Rugbaí Ulaidh) é un dos catro equipo profesionais provinciais de rugby da Illa de Irlanda. O club compite no Pro14 e na Copa de Campións (Champions Cup). O equipo representa á sección do Ulster da Irish Rugby Football Union (IRFU), sendo así o responsable do rugby na provincia, a cal comprende Irlanda do Norte (Antrim, Armagh, Derry, Down, Fermanagh e Tyrone) e tres condados da República de Irlanda (Donegal, Monaghan e Cavan.
O equipo do Ulster foi fundado oficialmente en 1879, á vez que os equipos das provincias de Leinster e Munster, sendo o de Connacht fundado unha década despois en 1889. Porén, o primeiro xogo interprovincial entre representantes das provincias xa se disputara en 1875. O estadio do equipo é o Ravenhill Stadium de Belfast en Irlanda do Norte, recinto con capacidade para 18.196 espectadores. Entre os principais títulos obtidos polo club, están unha Champions Cup (1999) e un Pro14 (2006).
Elenco
Os seguintes son os xogadores do Ulster para o Pro14 de 2019−20.
British and Irish Lions
Os seguintes xogadores alén de xogaron cos British and Irish Lions.
Adestradores
Os seguintes son os adestradores do Ulster desde o inicio da era profesional.
Palmarés
European Rugby Champions Cup Pro14 Celtic Cup Irish Inter-Provincial Championships
Sienita
miniatura|Sienita A sienita é unha rocha magmática plutónica que se encontra constituída principalmente por minerais como feldespatos, oligoclasios, albita, e raramente con minerais máficos como a biotita e os piroxenos (auxita). Ten baixo contido de cuarzo.
É unha rocha relativamente rara, porén común na rexión litoral do Brasil. No Estado do Río de Xaneiro, extráese un tipo de sienita como rocha ornamental. En Portugal áchase un importante macizo sienítico na Serra de Monchique.
León XIII, papa
León XIII, nado como Vincenzo Gioacchino Pecci en Carpineto Romano (provincia de Roma, Italia) o 2 de marzo de 1810 e finado en Roma o 20 de xullo de 1903), foi un eclesiástico católico latino italiano, 256º Papa da Igrexa católica dende o 20 de febreiro de 1878 até o seu pasamento.
Traxectoria
Procedente dunha familia aristocrática do Lacio, ordenouse sacerdote en 1837. Estudou na academia da diplomacia vaticana e foi destinado como nuncio a Bruxelas (1843-46). Logo exerceu como arcebispo de Perugia, de 1846 a 1877, e Pío IX fíxoo cardeal en 1856.
Nos anos seguintes produciuse a unificación italiana (1859-70), que supuxo a liquidación dos Estados Pontificios e o enfrontamento radical entre a Igrexa católica e o Estado liberal (especialmente, o novo Reino de Italia). A postura moderada que mantivo nestes temas o cardeal Pecci converteuno nun candidato idóneo para suavizar as tensións, razón que probablemente influíu na decisión do Colexio Cardenalicio de o elixir papa ó morrer Pío IX en 1878.
O seu longo pontificado significou un achegamento da Igrexa ás realidades do mundo moderno. Fronte ó crecente problema obreiro, creou unha doutrina social da Igrexa que condenaba tanto o socialismo coma o capitalismo liberal, destacando a función social do traballo e da propiedade e propondo un ideal de harmonía entre ambos (encíclica Rerum Novarum, 1891). O realismo político e a habilidade diplomática do papa permitiron poñer fin á hostilidade do réxime imperial alemán cara ós católicos (abandono por Otto von Bismarck da Kulturkampf en 1879 e visita a Roma do emperador Guillerme II en 1888); igualmente, propugnou o fin da confrontación entre a Igrexa francesa e a Terceira República, avalando a participación dos católicos franceses no réxime republicano; pero, en cambio, mantivo o enfrontamento co Estado italiano, insistindo no boicot dos católicos italianos á vida política nacional.
Este papa expediu a Bula Deus Omnipotens o 1 de novembro de 1884. Nesta bula o Pontífice ratifica o privilexio de que se celebre o ano xubilar sempre que o día do Apóstolo, o 25 de xullo, sexa Domingo. O texto non só avala o achado das reliquias, senón que realiza unha confirmación xeral de toda a tradición compostelá mediante o que José Guerra Campos (1985) cualifica como unha “síntese histórica xacobea”.
Reforzou os lazos coa Igrexa norteamericana, fomentando a expansión do catolicismo nos Estados Unidos. Con todo, León XIII contribuíu a dotar a Igrexa dun novo protagonismo a escala mundial, reforzado por dous tipos de iniciativas súas: por un lado, o achegamento á Igrexa anglicana e ós ortodoxos gregos, que iniciou a tendencia ecuménica dos papas do século XX; e por outro, o impulso da acción misioneira, especialmente en África.
Encíclicas
200px|dereita 200px|dereita 200px|dereita 200px|dereita 200px|dereita 200px|dereita 200px|dereita
Pío X, papa
Pio X, nado  Giuseppe Melchor Sarto (Riese, 2 de xuño de 1835 — Roma, 20 de agosto de 1914).
Relixioso italiano, papa (1903 a 1914) e santo católico.
Foi Patriarca de Venecia e elixido Papa en 1903. Gobernou a Igrexa católica con man firme nunha época en que esta se enfrontaba a un laicismo moi forte así como a numerosas tendencias do modernismo nos campos dos estudos bíblicos e a teoloxía. Introduciu grandes reformas na liturxia e facilitou a participación do pobo na celebración Eucarística. Permitiu a práctica da comuñón frecuente e fomentou o acceso dos nenos á Eucaristía. Promoveu moito o estudo do catecismo.
Morreu en Roma o 20 de agosto de 1914. Na lápida da súa tumba na Basílica de San Pedro no Vaticano, lese: A súa tiara estaba formada por tres coroas: pobreza, humildade e bondade. Foi beatificado en 1951 e canonizado o 3 de setembro de 1954. A Igrexa celebra a súa memoria litúrxica o 21 de agosto.
A súa lema era "Renovar tódalas cousas en Cristo". É patrón dos peregrinos enfermos.
Kathy McMahon
Kathy McMahon, finada en Xenebra (Suíza) en maio de 2018, foi unha activista irlandesa fundadora da Irish First Mothers.
Traxectoria
Como nai primeiriza roubáronlle a súa filla coa que conseguiu reencontrarse 30 anos despois. Fundou a Irish First Mothers que conseguiu que o Goberno da República de Irlanda abrise unha comisión de investigación sobre o roubo de bebés.
Javier Rodrigo de Santos
Javier Rodrigo de Santos, nado en Burgos o 4 de maio de 1965, é un político castelán, vinculado ao Partido Popular até o ano 2009, cando foi expulsado por mor dunha condena por abusos sexuais a menores.
Traxectoria
Residente en Palma desde 1991, foi o ex-tenente de alcalde e ex-concelleiro de Urbanismo do seu concello polo Partido Popular. O seu nome saltou á fama a razón de escándalos de malversación de fondos públicos e abusos sexuais a menores. Foi director da campaña electoral de Jaume Matas en 2003. O 28 de outubro do 2009 de Santos foi condenado polo Tribunal Superior de Xustiza de Baleares a 13 anos e seis meses de cárcere por abusos sexuais a menores referidos.
El Vallecillo
El Vallecillo é un concello español da provincia de Teruel (Aragón). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2011).
(119951) 2002 KX14
(119951) 2002 KX14, tamén escrito coma 2002 KX14, é un obxecto trans-neptuniano (TNO) que reside dentro do cinto de Kuiper. Foi descuberto o 17 de maio do ano 2002 por Michael E. Brown e Chad Trujillo.
Ten un eixo semi-maior, un período orbital, e unha excentricidade orbital moi semellantes ás dun plutino. Os períodos orbitais dos plutinos andan polos 247,2 anos (1,5 x período orbital Neptuno). Pero (119951) 2002 KX14 non está clasificado coma plutino dende que se sabe que non está en resonancia con Neptuno e de que posiblemente se formase na súa actual órbita que é case completamente circular e que está practicamente sobre a eclíptica. Posiblemente se mantivese nunha órbita dinamicamente fría (é dicir, sen alteracións) e que non fose directamente perturbada por Neptuno na súa migración cara a fora durante a formación do Sistema Solar. O programa Deep Ecliptic Survey (DES) clasifícao actualmente coma un cubewano baseándose na integración da súa órbita para un rango de 10 millóns de anos.
Ficheiro:2002KX14-orbit.png
Ven de estar hai pouco en oposición cunha magnitude aparente de 20,4. Isto fai del que sexa 360 menos brillante cá Plutón.
550px|miniatura|none|A evolución comparada do [[eixo semi-maior Plutón (rosa) e (119951) 2002 KX14 (azul).]]
Ego, superego e id
A escola psicolóxica do ego sitúa os seus comezos na obra de 1923 de Sigmund Freud O ego e o Id, na que Freud introduciu o que máis tarde recibiría o nome de «teoría estrutural» da psicanálise. A teoría estrutural divide a mente en tres axencias ou "estruturas": o Id, o Ego e o Superego.
O Id
O Id (latino, "isto" en galego, "Es" no orixinal alemán) representa o pensamento procesual primario; os nosos impulsos primitivos, a libido e os desexos que procuran unha satisfacción inmediata. No Id localizaríanse as pulsións formadas por instintos, impulsos orgánicos e desexos inconscientes. Estaría rexido polo principio do pracer e organizado en torno ás tendencias e instintos primitivos da sexualidade e agresión. Freud tomou emprestado este termo do "Libro do Id" de Georg Groddeck, un pioneiro da medicina psicosomática.
O Ego
O Ego ou Eu é o centro da consciencia, é o conxunto de ideas, pensamentos, sentimentos, lembranzas e percepcións sensoriais. Na visión de Freud o Ego media entre o Id, o Superego e o mundo exterior para equilibrar os impulsos primitivos, as ideas morais e tabús e as limitacións da realidade ("Ego" significa "Eu" en latín; a palabra orixinal alemán aplicada era "Ich".) O Ego obedece ó principio da realidade, isto é, á necesidade de acadar obxectos que satisfagan o Id sen transgredir as esixencias do Superego. Aínda que nos escritos primeiros Freud identificaba o Ego co noso sentido da consciencia (o self), máis adiante describiríao como unha serie de funcións psíquicas tales como verificación da realidade, defensa, síntese de información, funcionamento intelectual, memoria e similares. O Ego atópase reprimido entre tres escravitudes: os desexos insaciables do Id, a severidade represiva do Superego e o perigo do mundo exterior.
O Superego
O Superego sitúase en oposición ós desexos do Id. É a censura da presión que a sociedade e a cultura impoñen sobre o Id, impedíndolle satisfacer plenamente os seus instintos e desexos. É, por tanto, a represión, en particular, a represión sexual, manifestándose á consciencia indirectamente, baixo a forma de moral e de tabús, como un conxunto de prohibicións e deberes, e por medio da educación, inculcando o sentido do correcto e do incorrecto para lograr unha persoa moral, boa e virtuosa. O Superego baséase na internalización da cosmovisión da cultura, das normas e mores (costumes) que o neno adopta ou asimila da cultura de seus pais e do medio que o arrodea nos primeiros anos de vida.
Os psicólogos do ego
Despois de Freud, varios teóricos psicanalistas destacados comezaron a elaborar a versión funcionalista do ego de Freud. Os maiores esforzos fixéronse con relación a detallar as varias funcións do ego e como se deterioran nas psicopatoloxías.
Unha revisión conceptual importante da teoría estrutural de Freud foi proposta por Heinz Hartmann, quen argumentou que o Ego saudable incluía unha esfera de funcións do ego autónomo que non están afectadas por un conflito psicolóxico. Segundo Hartmann, o tratamento psicanalítico tenta expandir a esfera libre de conflito do funcionamento do Ego.
Cassadaga
Cassadaga é o sétimo álbum da banda estadounidense de indie rock Bright Eyes, publicado o 10 de abril de 2007 a través do selo Saddle Creek Records. No ano 2006 o grupo gravou entre 25 e 30 cancións, das cales 13 aparecen neste traballo. O disco foi chamado así polo pobo de Cassadaga, Florida, unha comunidade de mediums e seguidores do espiritualismo.
Z Berg de The Like, Sherri DuPree e Stacy King de Eisley, ademais da artista en solitario Rachael Yamagata, aparecen no álbum. O seu primeiro sinxeo, "Four Winds", foi editado o 6 de marzo de 2007, no EP Four Winds con 5 caras-b que non aparecen en Cassadaga.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Conor Oberst, agás onde se indique.
Cardo da ribeira
240px|miniatura|Eryngium maritimum 240px|miniatura|Illustracion 240px|miniatura|Toda a planta, Meia Praia, Lagos, Portugal 240px|miniatura|Imaxe tomada en Rewa, Polonia, 2005
O cardo da ribeira (Eryngium maritimum) é unha planta perenne pertencente á familia das apiáceas. É nativa das rexións costeiras de Europa, cultivada frecuentemente en xardinaxe polas súas flores de cor azul metálica. Moi común nas dunas das praias galegas.
Descrición
É unha planta vivaz psamófila, é dicir, medra preferentemente en terreos areentos, e conta cunha roseta basal, da que agroman talos duros e espiñentos, dunha característica cor azulada ou prateada, que acadan os 50 centímetros de altura. Estes talos teñen un miolo esponxoso abrancazado. Follas basais de 8x25-5x16 cm, moi coriáceas, máis largas ca longas, suborbiculares, palmatilobadas ou cordadas, con nervios prominentes e con 3-5 lobos espiñentos, sendo o central máis estreito; pecíolo enteiro, uns2/3 alonxitude da lámina. As follas caulinares miden 2–5 cm, ovovadas e con tres lobos apicais espiñentos. Flores azuladas, en grosos capítulos subglobosos de 10-30 x 10–25 mm, dispostos en dicasios ou tricasiso e arrodeados por un envolucro de brácteas oblongo - cuneadas, con 1-3 pares de espiños maiores ca o capítulo e de textura semellante ás follas; os sépalos, 4–5 mm, maiores ca os pétalos, lanceolados, cun nervio central prominente que se prolonga en forma de espiño; pétalos estreitos, erectos, cunha fenda marcada. Froito escamoso. Florean entre xullo e outubro.
Hábitat
En dunas primarias e secundarias. Acompáñase de gramíneas propias dos sistemas dunares costeiros non estabilizados.
Usos
Os talos tenros consómense ocasionalmente coma substituto do espárrago, considerándose afrodisíacos. É lixeiramente doce, e o cheiro lembra ao da cenoura.
Cultura
Durante o período isabelino, as raíces confeitadas desta planta foron vendidas coma doces chamados eringoes. Dique ten propiedades afrodisíacas, e neste sentido cítanse por Falstaff nas Alegres comadres de Windsor de Shakespeare : let it thunder to the tune of Green-sleeves, hail kissing-comfits and snow eringoes, let there come a tempest of provocation...'' (William Shakespeare, "The Merry Wives of Windsor", Act 5, scene v)
Nomes comúns
Alén de cardo da ribeira, tamén recibe os nomes de cardo bravo e cardo marítimo.
Taxonomía
Eryngium maritimum foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 233. 1753. Número de cromosomas de Eryngium maritimum (Fam. Umbelliferae) e táxones infraespecíficos: 2n=16 Eryngium: nome xenérico que probabelmente fai referencia á palabra que lembra ao ourizo: "Erinaceus" (especialmente desde o grego "erungion" = "ción"), senón que tamén podería derivar de "eruma" (= protección), en referencia ás follas espiñentas das plantas deste tipo.
maritimum: epíteto latino que significa "marítimo, mariño, achegado á beiramar".
Neiva
Neiva é un concello colombiano, capital do departamento de Huila. Xace entre a cordilleira Central e Oriental, nunha chaira sobre a marxe oriental do río Magdalena, no val do mesmo nome, cruzada polo río Las Ceibas e o río del Oro. A súa extensión territorial é de 1533 km², a súa altura de 442 metros sobre o nivel do mar e a súa temperatura media de 27.7 °C.
A súa área metropolitana posúe unha economía moi dinámica baseada no ecoturismo, gastronomía, industria e comercio. É unha das conurbacións colombianas aínda non oficiais, pero existentes de facto no norte do departamento de Huila. Os seus concellos satélites son Rivera, Palermo, Tello, Baraya, Aipe, Villavieja e Campoalegre.
A Salgueira, Vilalonga, Sanxenxo
A Salgueira é un lugar da parroquia de Vilalonga do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 317 habitantes en 2016 (161 mulleres e 156 homes), o que representa un descenso respecto ós anos 2009, cando tiña 341 veciños, e 2004, cando eran 324.
Siria nos Xogos Olímpicos
Siria participou por vez primeira vez nos Xogos Olímpicos en 1948. O país perdeu os seguintes catros Xogos (aínda así, en 1960 competiu con Exipto como parte da República Árabe Unida). Siria regresou aos Xogos en 1968, e dende entón enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán, perdendo só os Xogos de 1976. A nación nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno.
O Comité Olímpico Nacional de Siria foi creado en 1948. En 2016, a Coalición Nacional para a Revolución Sirias e as Forzas da Oposición anunciaron a creación do Comité Olímpico Sirio.
Os deportistas sirios gañaron un total de catro medallas en catro deportes diferentes.
Amandi, Sober
Santa María de Amandi é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 66 habitantes, 32 eran homes e 34 eran mulleres.
Limita coas parroquias de Doade ao norte e oeste, Lobios e Pinol ao oeste, e con Sacardebois, San Lourenzo de Barxacova, Cristosende e Lumeares ao sur, estas últimas na provincia de Ourense e separadas de Amandi polo río Sil.
O Con, Seixo, Marín
O Con é un lugar da parroquia de Seixo no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2011 tiña dezasete habitantes (sete homes e dez mulleres).
Marisol Piñeiro
María Soledad Piñeiro Martínez, nada en Carnota o 1 de outubro de 1968, é unha mestra e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Diplomada en Maxisterio pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi mestra de educación de adultos. Foi coordinadora de iniciativas comunitarias de creación de emprego no Instituto de Desenvolvemento Comunitario de Galicia. Foi concelleira do PP en Carnota de 1999 a 2007 e en 2007 foi tenenta de alcalde. Pertence á Xunta Directiva do PP da Coruña. Foi deputada no Parlamento de Galicia en 2009 substituíndo a Diego Calvo Pouso e volveu ser deputada en 2012 substituíndo a Álvaro Pérez López. Procesada en decembro de 2015 polo TSXG por un presunto delito de prevaricación pola contratación irregular dunha traballadora no Concello de Carnota cando era tenenta de alcalde, dimitiu como deputada.
Subotica
miniatura|235 px|Praza de Subotica Subotica é unha cidade e concello da Voivodina, en Serbia. A municipalidade conta con 148.401 habitantes, deles na cidade viven 99.981, é a capital do distrito de Bačka Norte.
Demografía
Distribución por grupos étnicos na municipalidade: Linguas na municipalidade:
A lingua serbia é a lingua máis empregada na vida cotiá. O húngaro tamén é utilizado por case un terzo da poboación nas súas conversacións cotiás. Ambas as linguas tamén son amplamente empregadas en carteis comerciais e oficiais
Relixión na municipalidade
Revolta dos angolares
A revolta dos angolares, tamén coñecida como a revolta do rei Amador, foi un episodio da historia de san Tomé e Príncipe, ocorrido a finais do século XVI.