cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Rodríguez Fraiz
Traxectoria
En 1959 marchou a América como misioneiro, formando parte do Equipo Misioneiro Pontificio para América creado por Pío XII. En Buenos Aires entrou en contacto coa emigración galega e cos exiliados, contactando con Virxinia Pereira (a viúva de Castelao), Rodolfo Prada, Ramón Suárez Picallo, Eduardo Blanco Amor ou Luís Soto. No camposanto de Chacarita oficiou unha misa en lingua galega, co gallo de décimo aniversario do pasamento de Castelao.
Regresou a Campañó e retomou as súas relacións co Museo de Pontevedra, publicando artigos na revista do Museo. Deu outras misas en lingua galega, como a misa por Rosalía de Castro en Santiago, en Iria Flavia, no Santiaguiño do Monte (Padrón) e na carballeira de San Xusto (San Xurxo de Sacos) en 1975, onde foi denunciado pola Garda Civil.
Estudoso da cultura galega, foi membro do Pedrón de Ouro, da comisión de Arte Sacra da arquidiocese de Santiago de Compostela, e do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos, participando na sección de Historia e Xeografía. Cofundou o Museo do Pobo Galego, formando parte do seu padroado até a súa morte. Neste museo consérvase o seu legado, cunha sala que leva o seu nome. Instalouse unha placa na súa casa natal de Tomonde e outra na igrexa de Campañó.
Nefridio
Encóntranse en moitos filos animais, como nos moluscos, artrópodos e anélidos, e disitínguense dous tipos, protonefridios e metanefridios.
Etimoloxía
O termo nefridio é a adaptación do latín científico nephridium (plural nephridia), usado desde 1877, e formado pola unión dos elementos nephr–, tirado do grego antigo νεφρόσ nephrós, 'ril' e o sufixo diminutivo –idium, adaptación do grego –ίδιον -ídion, usado na construción de numerosos termos anatómicos, biolóxicos, botánicos, químicos e zoolóxicos.
Velocípede
miniatura|dereita|200px|Diversos modelos de velocípedes, bicicletas e monociclos, [[1887.]]
Ferrari 312T
O Ferrari 312T foi un coche de Fórmula 1 deseñado por Ferrari, baseado no 312B3 de. En varias versións, foi utilizado desde ata. Foi deseñado por Mauro Forghieri para a tempada de Fórmula Un de e foi un deseño sinxelo e limpo, que respondía ás melloras mecánicas.
A serie 312T gañou 27 carreiras, catro campionatos de construtores e tres campionatos de pilotos, foi substituído na tempada de Fórmula Un de polo 126C, que foi o primeiro coche de F1 de Ferrari con turbocompresor.
Configuración mecánica
O coche estaba propulsado polo potente e fiable motor 12 en liña, que daba ao redor de 510 CV, a T no nome significaba "transversal", porque a caixa de cambios estaba montada dese xeito, melloraba as características de manexo do vehículo, que fora a caída do seu predecesor.
Velocípede
Un velocípede de roda alta, coñecido máis comunmente como velocípede, é un vehículo de tracción humana de dúas rodas aliñadas mediante unha ponte que as une. Serve para o desprazamento de persoas. Móvese grazas á forza transmitida polo velocipedista ao cubo da roda dianteira mediante dous pedais fixados a el.
Ferrari 312T
312T
O desenvolvemento do 312T iniciouse en 1974, cando se fixo evidente que os problemas de manexo do chasis do 312B3 vixente nese momento non podían ser resoltos, e requeriase un cambio novo e radical.
Óbolo de San Pedro
miniatura|280px|[[Logotipo do Instituto para as Obras de Relixión, órgano da Santa Sé xestor do Óbolo de San Pedro]] O Óbolo de San Pedro (en latín: denarius Sancti Petri) é a doazón que fai cada diocese e os fieis cristiáns católicos de todo o mundo ao Papa. Trátase dunha colecta efectuada cada ano na Xornada Mundial da Caridade do Papa, o 29 de xuño ou o domingo máis próximo á solemnidade de San Pedro e San Paulo.
Ferrari 312T
312T
Do mesmo xeito que con todos os coches de Ferrari F1 desta época, o deseño do novo modelo foi dirxido por Mauro Forghieri.
Óbolo de San Pedro
Os inicios
A partir do século VIII foi unha contribución achegada desde Inglaterra para a Santa Sé. O seu nacemento nos reinos anglosaxóns, co nome de Peter's Pence ou tamén Romescot, ten a súa base en varios costumes anteriores, aínda que se dá como inicio da tradición a contribución anual comezada en 787 por Offa, rei de Mercia, en expiación do asasinato de Ethelbert de Wessex, cometido pola súa esposa. Esta institución primixenia foi abolida baixo o reinado de Henrique VIII, en 1534.
Alfa Romeo
Deseño e tecnoloxía
thumb | Insignia en [[Alfa Romeo 4C]]
Ferrari 312T
312T
O coche foi construído con paneis de aluminio sobre unha estrutura tridimensional de aceiro tubular, como era típico na F1 no momento, pero contou cun gran número de novas características de deseño, a máis interesante das cales era a caixa de cambios montada transversalmente, a T no nome do coche representaba Trasversale. O deseño da caixa de cambios permitía que puidese ser colocada por diante do eixo traseiro, co fin de obter un baixo momento polar de inercia. A suspensión tamén foi significativamente diferente da do 312B3, e a parte dianteira do chasis era moito máis estreita. O manexo do coche era inherentemente neutral, e non sufría da persistente subviraxe que frustrou o 312B3. Niki Lauda probou o coche en profundidade durante a tempada baixa, listo para un desafío pleno no campionato.
Alfa Romeo
Desenvolvemento tecnolóxico
Alfa Romeo introduciu moitas innovacións tecnolóxicas ao longo dos anos e a empresa foi a miúdo un dos primeiros usuarios de novas tecnoloxías. O seu motor de marca rexistrada dobre leva usouse por primeira vez no coche Grand Prix de 1914, o primeiro coche de estrada con tal motor, o  6C 1500 Sport, apareceu en 1928.
Ferrari 312T
312T
O primeiro 312T foi terminado no outono de 1974, e deuse a coñecer á prensa en Módena logo do final da tempada de. Con todo, o equipo utilizou o vello 312B3 nas dúas primeiras carreiras da tempada de, e non foi ata o Gran Premio de Suráfrica, que o 312T debutou en carreira. O rendemento do coche na súa primeira carreira foi decepcionante, co coche de Clay Regazzoni configurado incorrectamente, e o de Niki Lauda sufrindo de falta de potencia. Unha proba posterior do motor de Lauda demostrou que había un problema técnico.
Diabetes mellitus
Introdución
Os pacientes diabéticos teñen maior propensión a desenvolver hipertensión, arteriosclerose, doenzas oculares, doenzas renais, e deben estar atentos ás feridas non cicatrizantes nas extremidades (pés, pernas, e mans) que poden levar á amputación do membro.
Ferrari 312T
312T
O 312T púxose a proba xunto co 312B3 en Fiorano, o que demostrou de xeito concluínte que o novo coche era máis rápido, e de feito chegou a gañar a seguinte carreira, a carreira non de campionato International Trophy race, con Lauda ao volante. No campionato do mundo, despois do lento comezo da tempada na que Brabham, Tyrrell e McLaren presentaron unha forte competencia, Lauda gañou 4 de 5 carreiras antes de mediados da tempada e gañou o título no Autodromo Nazionale Monza ao terminar terceiro, mentres que a vitoria de Clay Regazzoni nesta carreira asegurou a Ferrari o seu primeiro campionato de construtores desde. Lauda gañou o Gran Premio dos Estados Unidos ao final da tempada, o que confirmaba a superioridade de Ferrari en 1975.
Os regulamentos técnicos da Fórmula 1 foron cambiados para a tempada de Fórmula Un de desde o Gran Premio de España en maio, e as populares altas cámaras de admisión de aire, prohibironse. As regras, permitiron a Ferrari seguir usando o 312T nas primeiras 3 carreiras da tempada de (Lauda gañou as dúas primeiras e a terceira Regazzoni), antes da introdución do seu sucesor, unha versión revisada chamada 312T2.
Utilizáronse un total de cinco chasis 312T nas carreiras (números de chasis: 018, 021, 022, 023, 024). A última carreira do coche no campionato do mundo foi no Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1976.
312T2
miniatura| 250px | left | [[Clay Regazzoni nun 312T2 en 1976 en Nürburgring]]
O 312T2 debutou na carreira non de campionato de Brands Hatch en marzo de e foi utilizado por primeira vez nunha carreira do campionato do mundo en maio no Gran Premio de España. O 312T2 era en todo caso, máis exitoso que o 312T. Lauda lideraba comodamente o campionato do mundo logo de 3 vitorias, cando no Gran Premio de Alemaña de 1976 en Nürburgring tivo un enorme accidente causado, sospéitase, por unha avaría na suspensión traseira. Como consecuencia estivo a piques de morrer a causa das queimaduras, pero milagrosamente volveu á competición tan só 6 semanas despois. Lauda non acadou o título por un só punto detrás de James Hunt, pero a superioridade do Ferrari 312T2 axudou a gañar o título de construtores por segundo ano consecutivo.
Os 312T2 tamén utilizouse para a tempada. Nas primeiras carreiras os coches non eran moi distintos aos coches cas especificacións de, de feito dous dos coches de 1976 (chasis 026 e 027) utilizáronse nas primeiras carreiras. Un dos poucos cambios visibles foi a adición dos logotipos de Fiat por primeira vez a un Ferrari de F1. Lauda non estaba contento co rendemento do coche nas dúas primeiras carreiras de 1977, e dirixiu un amplo programa de probas para desenvolver o coche nas últimas semanas entre os Grandes Premios de Brasil e Suráfrica. Estas probas deron como resultado a introdución de varios cambios no coche, incluíndo un novo alerón traseiro, e a revisión da carrocería e a suspensión. Lauda gañou a carreira de Suráfrica, aínda que en cicunstancias tráxicas, co seu coche moi danado polos restos do fatal accidente de Tom Pryce.
No transcurso da tempada, foron construídos tres novos coches (números de chasis 029, 030 e 031) e continuou o desenvolvemento do coche. Utilizáronse varios morros e perfís das ás traseiras, algúns especialmente deseñados para circuítos específicos, e fixerónse numerosos cambios na suspensión e a carrocería. Un dos problemas que Ferrari tivo co 312T2 en 1977 foi que os pneumáticos de Goodyear foron cada vez máis inadecuados para o coche. Goodyear desenvolveu os pneumáticos para facer fronte á alta carga aerodinámica dos Lotus 78, e para Ferrari (con menos carga aerodinámica) fíxose máis difícil acumular suficiente temperatura nos pneumáticos.
Con todo, a pesar dos seus problemas, o 312T2 era o suficientemente bo para gañar o campionato de pilotos con Lauda, que gañou máis grazas a fiabilidade do coche que a velocidade pura e simple. Logrou 3 vitorias, mentres que Reutemann gañou unha vez. O Campionato de Construtores tamén asegurouse por terceira tempada consecutiva antes de que Lauda saíra do equipo antes de final da tempada. Foi substituído polo ardente canadense Gilles Villeneuve.
312T3
miniatura| right | Ferrari 312T3 pilotado por [[Carlos Reutemann no Gran Premio de EE.UU. de 1978 en Watkins Glen, Nova York]] O 312T3 foi presentado por Gilles Villeneuve e Reutemann na terceira carreira da tempada de.
O coche presentaba o mesmo motor 12 en liña que se utilizaba desde, aínda que afinado para dar ao redor de 515 CV. O chasis era completamente novo, cunha nova estrutura monocasco e unha disposición de suspensión diferente, deseñado para traballar cos pneumáticos Michelin. A carrocería era visiblemente moi diferente, coa parte superior do chasis plana, o que permitía un mellor fluxo de aire ao alerón traseiro.
Velocípede
O antecedente máis directo do velocípede de roda alta é a draisienne, que estivo en uso na segunda metade do século XIX e coa que conviviu. O primeiro deseño do velocípede é unha evolución do da draisienne de Michaux, á que se lle ensamblaron rodas desiguais. O velocípede empregouse dende a década de 1870 ata fin do século XIX, alén dalgún uso ocasional posterior como peza nostálxica ou curiosidade.
Óbolo de San Pedro
A tradición actual
O Óbolo de San Pedro da Idade Moderna naceu en 1860, pola iniciativa de fieis católicos, inicialmente ingleses e posteriormente tamén belgas, franceses e austríacos, que comezaron a enviar á Santa Sé, a través dos nuncios apostólicos, fondos para axuda ao papado, nuns momentos en que as súas finanzas se atopaban moi seriamente resentidas polo Risorgimento italiano e pola perda progresiva dos Estados Pontificios. O que naceu como un costume, acabou por institucionalizarse, ao ser recoñecido por Pío IX o 5 de agosto de 1871, mediante a encíclica Sæpe venerabilis. En 1876, Pío IX nomeou o cardeal Secretario de Estado como administrador destes ingresos. Porén, ata o Tratado de Letrán, a xestión do Óbolo de San Pedro foi relativamente pouco rigorosa, xa que o papa utilizaba unha parte deste diñeiro a título persoal e os administradores dos fondos variaban constantemente. En 1880, León XIII engadiu á figura do Secretario de Estado unha comisión de cardeais. En 1891, o bispo Flochi, o seu secretario, viuse obrigado a renunciar como resultado da súa arriscada. Pío X, pola súa parte, intentou pór orde unificando a administración do patrimonio e a das finanzas na figura dun novo Secretario de Estado. Finalmente, en 1942, a xestión do Óbolo de San Pedro pasou a depender do Instituto para as Obras de Relixión (IOR), que fora creado en 1887 para recadar doazóns e legados ás asociacións relixiosas, e restaurado por Pío XII.
Velocípede
O velocípede é o principal precursor da actual bicicleta.
Historia
miniatura|esquerda|200px|Dous velocípedes nos [[Os Ánxeles|Ánxeles, 1886.]]
Os británicos James Starley e William Hillman, enxeñeiros, patentaron en 1870 o primeiro modelo con dúas rodas de tamaño desigual unidas por un arco que soportaba a sela. As bielas dos pedais estaban unidas ao eixo da roda dianteira.
Os primeiros usuarios de velocípedes eran mozos de clase burguesa que reclamaban unha utilización máis libre do espazo público. Non era un vehículo apto para percorridos longos e as mulleres e as persoas de idade avanzada considerábano perigoso e inseguro. O interese de adecuar o velocípede a outros tipos de usuarios levou a facer experimentos como inverter as rodas, como no Pony Star, ou duplicar a roda maior e adiantar a menor para posibilitar o seu uso por mulleres de longas saias.
Óbolo de San Pedro
A tradición actual
Ata o pontificado de Xoán Paulo II descoñécense as cantidades recibidas en concepto do Óbolo de San Pedro. En 1981, fíxose público que ese ano ascendeu a 30 millóns de liras. En 1992, ascendera a 240 millóns de liras e en 2004 a máis de 51 millóns de dólares. En 2011, a cantidade foi de 67,7 millóns de dólares. En 2013 alcanzáronse os 78 millóns de dólares. miniatura|[[Tarcisio Bertone, acusado de mala xestión do Óbolo de San Pedro na súa etapa como Secretario de Estado da Santa Sé, nunha imaxe de 2010]] En 2015, segundo investigacións de dous xornalistas italianos, demostrouse que a metade das doazóns dos fieis (é dicir, 400 millóns de euros) non se destinaban a fins benéficos senón que financiaban, en realidade, gastos suntuarios dalgúns cardeais. Segundo estes xornalistas, 200.000 euros foron desviados dunha fundación pertencente ao hospital católico do Neno Xesús para financiar a renovación do apartamento de 700 m2 do cardeal Tarcisio Bertone, antigo Secretario de Estado da Santa Sé.
Velocípede
Xeometría
miniatura|dereita|200px|[[Guiador e forcada dianteira.]] miniatura|dereita|200px|Buxeiro e pedaleira.
Óbolo de San Pedro
A tradición actual
Sobre esta doazón, dixo o papa Bieito XVI: "o Óbolo de San Pedro é a expresión máis típica da participación de todos os fieis nas iniciativas do bispo de Roma en beneficio da Igrexa universal. É un xesto que non só ten valor práctico, senón tamén unha gran forza simbólica, como signo de comuñón co Papa e de solicitude polas necesidades dos irmáns; e por iso o voso servizo posúe un valor moi eclesial".
Velocípede
Xeometría
Pero o atractivo principal do velocípede era a enorme velocidade que era capaz de alcanzar, e que eran posibles grazas á súa peculiar xeometría. A característica formal máis distintiva do velocípede era o enorme tamaño da súa roda dianteira, que nalgúns casos chegaba case ao metro e medio de diámetro, como o Rudge Ordinary. O límite do tamaño da roda estaba na lonxitude da perna do usuario, que tiña que ser igual ao radio máis a lonxitude da biela do pedal. Dado que os pedais estaban fixados directamente sobre o cubo da roda, a velocidade era directamente proporcional só ao radio da roda. Con estas dimensións máximas, a cada pedalada o velocípede avanzaba algo menos de cinco metros.
Engraulinos
A dos engraulinos (Engraulinae) é unha subfamilia da familia dos engráulidos que comprende numerosas especies de peixes denominados comunmente bocareus, bocartes, anchoas ou anchovetas, distribuídas por augas costeiras dos océanos Atlántico, Pacífico e Índico, así como no mar Mediterráneo e en grandes lagos de auga tanto doce como salgada, en zonas cálidas e temperadas.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1861 polo ictiólogo e paleontólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill.
Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona
O Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona S.A.D., coñecido como Espanyol, é un club de fútbol español fundado na cidade de Barcelona, en Cataluña, e que actualmente ten a súa sede social en Cornellà de Llobregat. Xoga na Primeira División Española.
Engraulinos
Etimoloxía
O nome científico Engraulinae está formado normalmente sobre a raíz do nome do se xénero tipo, Engraulis, coa adición da desinencia do latín científico -inae, propio das subfamilias de animais.
Alfa Romeo
Desenvolvemento tecnolóxico
Alfa Romeo probou un dos primeiros sistemas electrónicos de inxección de combustible (Caproni - Fuscaldo) no Alfa Romeo 6C 2500 coa carrozaría "Ala spessa" en 1940 Mille Miglia. O motor tiña seis inxectores accionados eléctricamente, alimentados por un sistema de bomba de combustible en circulación a semi-alta presión.
Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona
Foi fundado en 1900 por un grupo de universitarios cataláns cuxo presidente foi Angel Rodríguez Ruiz. Naceu baixo o nome de Sociedade Española de Football debido a que todos as súas componenetes eran cataláns ou do resto de España, en contraposición con algúns equipos formados na súa maioría por estranxeiros como o FC Barcelona.
O club xogou 80 tempadas en Primeira e 5 en Segunda División. Entre os seus títulos figuran catro Copas do Rei e tamén foi subcampión da Copa da UEFA en dúas ocasións.
Estadio
miniatura|dereita|300px|[[RCDE Stadium]]
Cadro actual
Actualizado a 6 de setembro de 2013.
Alfa Romeo
Desenvolvemento tecnolóxico
Os modelos de 1969 para o mercado de Norteamérica tiñan unha inxección mecánica de combustible SPICA (Società Pompe Iniezione Cassani & Affini, unha filial de Alfa Romeo). Segundo Alfa Romeo, a potencia e rendemento do motor non cambiaron respecto á versión con carburador. O sistema SPICA continuou ata os modelos do ano 1982 coa presentación da inxección electrónica de combustible Bosch de 2,0 litros. Moitos exemplos de Alfa con SPICA aínda se atopan en funcionamento.
A distribución de válvulas variable presentouse no Alfa Romeo Spider, vendido nos Estados Unidos en 1980. Todos os modelos de Alfa Romeo Spider a partir de 1983 usaron VVT electrónico.
Reial Club Deportiu Espanyol de Barcelona
Filial
O equipo filial do Espanyol é o Reial Club Deportiu Espanyol B, fundado en 1981 e que actualmente xoga na Segunda División B.
Diabetes mellitus
Clasificación
Actualmente existen dúas clasificacións principais. A primeira, correspondente á Organización Mundial da Saúde, na que recoñecen tres formas de diabetes mellitus: tipo 1, tipo 2 e diabetes xestacional (ocorre durante o embarazo), cada unha con diferentes causas e con distinta incidencia e a segunda, proposta polo comité de expertos da Asociación Americana de Diabetes (ADA) en 1997. Segundo a ADA, os diferentes tipos de diabetes mellitus (DM) clasifícanse en catro grupos:
Montes Urais
miniatura|300px|Mapa dos Urais. Os montes Urais (en ruso: Ура́льские го́ры = Ура́л) son unha cordilleira que se estende aproximadamente de norte a sur a través da Rusia occidental.
Nefridio
Protonefridios e células flamíxeras
Os tabiques, as paredes dos túbulos, deixan paso por osmose. Cada célula ten un ou varios flaxelos e, cando baten no canal do protonefridio, crean unha corrente cara a fóra e, por extensión, un baleiro parcial no fondo do conduto. Debido a este baleiro parcial, os refugallos metabólicos e fluídos internos do animal son empuxados a través dos poros das células terminais do protonefridio. Os poros das células terminais teñen un diámetro tal que as moléculas pequenas poden pasar, pero as proteínas, máis grandes, quedan retidas no organismo.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus tipo 1 (DM-1)
A insulina sintética pode ser de acción lenta ou rápida: a de acción lenta subminístrase ao espertar e ao durmir; a de acción rápida está indicada logo das principais comidas. O control rigoroso da dieta é importantísimo para o diabético tipo 1, debendo evitar carbohidratos simples (refrescos, doces,...) e tamén evitar grandes variacións de inxestión calórica. O diabético con dieta descontrolada pode ter episodios de hipoglicemia ou hiperglicemia, que se non son tratados a tempo poden derivar en secuelas ou levar mesmo á morte. A diabetes tipo 1 ten maior probabilidade de conducir á insuficiencia renal antes dos 50 anos, pero algunhas persoas presentan insuficiencia renal antes dos 30.
Diabetes mellitus tipo 2 (DM-2)
miniatura|upright|A redución da secreción e absorción de insulina conduce a un alto contido de glicosa no sangue. A diabetes mellitus tipo 2 (xa non se debe usar o termo Diabetes non Insulino-dependente), ten un mecanismo fisiopatolóxico complexo e non completamente coñecido. Parece haber unha diminución na resposta dos receptores de glicosa presentes no tecido periférico á insulina, levando ao fenómeno de resistencia á insulina. As células beta do páncreas aumentan a produción de insulina e, ao longo dos anos, a resistencia á insulina acaba por levar as células beta ao esgotamento. Desenvólvese frecuentemente en etapas adultas da vida e está asociada con frecuencia con obesidade. Varios fármacos e outras causas poden, tamén, causar este tipo de diabetes, e así é moi frecuente a diabetes tipo 2 asociada ao uso prolongado de corticoides, frecuentemente asociada á hematocromatose non tratada.
Nefridio
Protonefridios e células flamíxeras
Desde o fondo do protonefridio, o fluído das dexeccións é transportado polo conduto (formado polas células do canal) e saen do animal polo nefrostoma.
O protonefridios son estruturas embrioloxicamente ectodérmicas principalmente osmorreguladoras, xa que nos invertebrados inferiores (acelomados e blastocelomados) a excreción, na maioría dos casos, realízase a nivel da parede do cuerpo, pois a súa estrutura corporal o permite.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
miniatura|upright|Un kit cun medidor de glicosa e un diario usado por unha muller con diabetes xestacional A diabetes mellitus xestacional ou DMG é aquela que aparece no segundo ou terceiro trimestre do embarazo en mulleres sen o diagnóstico previo de DM. Preséntase xeralmente en mulleres maiores, hispanoamericanas, afroamericanas, asiático-americanas, indíxenas pima ou nativas das illas do Pacífico. A DMG afecta ao redor do 2-5% de todos as xestacións. Entre o 20 e 50% destas mulleres desenvolven Diabetes Tipo 2 despois do fin do embarazo.
Nefridio
Protonefridios e células flamíxeras
Os protonefridios aparecen nos organismos máis sinxelos, como os platihelmintos, os nemertinos, os blastocelomados (tamén coñecidos como pseudocelomados) e en numerosas formas larvarias, entre elas a larva trocófora.
Montes Urais
Ten unha extensión de 2.500 km das estepas casacas ao longo da fronteira norte do Casaquistán ata a costa do océano Ártico. A illa de Nova Zembla forma unha continuación da cordilleira. Xeograficamente, esta cadea de montañas marca a fronteira (arbitraria) entre os continentes europeo e asiático. O seu maior cumio é o monte Naroda (Poznurr, 1.895 m). A erosión expón unha riqueza considerable en minerais nos Urais, entre os cales o topacio e mais o berilio. As fragas Komi nos Urais do norte están protexidas como Patrimonio Mundial.
Engraulinos
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle impuxo Gill, a subfamilia coñeceuse tamén polo sinónimo Engraulidinae.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
É o nivel máis alto de azucre no sangue que se presenta en calquera momento do embarazo dunha muller que non ten diabetes.
Ferrari 312T
312T4
miniatura|dereita|Villeneuve sentado no seu 312 T4 en Imola en 1979 En, cunha cantidade significativa de avances na aerodinámica desafiaron á Lotus, Forghieri decatouse de que tiña que seguir o seu exemplo e deseñou un coche con efecto solo para 1979. O 312T4, presentado no Gran Premio de Suráfrica de 1979 baséase no 312T3. As súas orixes impuxéron restricións no deseño aerodinámico xa que a serie T nunca fora deseñado co efecto solo en mente. O monocasco 312T4 foi deseñado para ser tan estreito como fora posible, para aproveitar os efectos de terra, pero esta estaba limitada pola anchura da parte plana do motor 12 en liña.
Velocípede
Uso deportivo e recreativo
Con estas características técnicas, o velocípede era o vehículo ideal para participar en probas deportivas organizadas por e para mozos da burguesía con recursos e sen carencias. O velocípede de roda alta pasou a ser a bicicleta estándar para probas de velocidade e resistencia que comezaron a celebrarse na década de 1870 con grande éxito de público. Este fenómeno estimulou a busca de solucións técnicas máis depuradas e innovadoras, tales como a utilización de bandas de caucho sobre as lamias das rodas, a modo de amortiguación para as irregularidades do terreo, e que serían o precedente do pneumático. Tamén se acadaron melloras relativas á redución do peso dos cadros, que chegaron ás 40 libras en 1873. A invención dos rodamentos de bolas proporcionou solidez ás rodas e liberou ao corredor da necesidade de lubricar constantemente o eixo. Ademais os tamaños das rodas non cesaban de crecer, pasando en pouco tempo das 40 polgadas de medida estándar ás 50, para pouco despois non baixar das 60 en modelos de carreiras, como o "Penny Farthing".
Montes Urais
Os Urais están entre as cordilleiras máis antigas do mundo, téndose formado no final do período carbonífero, cando un continente composto principalmente por Siberia colidiu co supercontinente que contiña a maior parte da terra na época : a combinación da Laurasia (Europa e América do Norte) e Gondwana. Europa e Siberia permaneceron xuntas desde entón.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
Cabe destacar que a DMG é o único tipo de diabetes potencialmente reversible, posto que o parto ou cesárea poden levar á resolución total da condición orgánica. En caso de transitar un novo embarazo posterior, a probabilidade de padecer DMG é maior con respecto á poboación de nais que non o fixeron.
Engraulinos
Xéneros
Na actualidade na subfamilia recoñécense os xéneros seguintes:
Montes Urais
Os xeógrafos dividen os Urais en cinco rexións: Sur, Central, Norte, Subártico e Urais Árticos.
Alfa Romeo
Desenvolvemento tecnolóxico
A serie 105 Giulia era un coche bastante avanzado, empregaba tecnoloxías como o freo de disco en todas as rodas, e un deposito colector do radiador de plástico. Tamén tiña o coeficiente de arrastre (Cd) máis baixo da súa clase A mesma tendencia continuou cos Alfetta 2000 e GTV, que tiñan peculiaridades como 50:50 distribución de peso, axuste estándar iantas de aliaxe  e transeixo.
Montes Urais
Cidades
Cidades importantes dos Urais:
Velocípede
Uso deportivo e recreativo
Os afeccionados facían do velocípede cada vez máis un uso recreativo. En 1870 algúns membros do Pickwick Bicycle Club e do Amateur Bicycle Club, de Londres, comezaron a celebrar rotas ciclistas ao longo e ancho do Reino Unido. A meirande parte deles empregaban tipos de roda máis baixa que os empregados para carreiras, e tamén máis pesados, pero rápidos e cómodos. Pronto comezaron a ser imitados por outros usuarios noutros puntos do país. Estes ciclistas adoitaban ser cabaleiros de cidade, empregados de oficina, que pertencían a algún club no que practicaban deportes no seu tempo libre e buscaban ocupar ás súas fins de semana con actividades campestres. Moitos deles, pais de familia de mediana idade, incapaces de facer uso dos velocípedes de roda máis alta, reclamaban modelos de xeometría máis accesible. En 1869 a Phantom Wheel Company sacou ao mercado velocípedes de roda máis baixa, coas lamias forradas de caucho e cun bastidor flexible que absorbese as irregularidades do terreo, e presentounos como modelos máis seguros e de máis fácil manexo. En 1871 a Phantom publicou The Wheel and the Way, no que falaba da idoneidade desta montura para servir como medio de locomoción universal, independente e doado de utilizar. A pesar de que os fabricantes presentaban os seus produtos como ferramenta de recreo, o feito de estaren construídas coas técnicas e materiais tradicionais cos que se construían as carruaxes fixo posible que estes novos vehículos fosen abarcables para calquera pequeno artesán e en cantidade numerosa, asegurando un mercado de segunda man. Por outra banda, o velocípede de perfil baixo facilitaba o seu uso por parte de persoas de calquera idade e sexo, sen necesidade de ter unha forma física nin unha habilidade especiais.
Nefridio
Protonefridios e células flamíxeras
Células flamíxeras: son células grandes con cilios. Conectan unhas células do interior do corpo co exterior mediante un pequeno conduto. Os produtos nitroxenados pasan dunha célula a outra, até chegaren á célula flamíxera que o expulsa ao exterior, grazas á corrente que crea o movemento dos cilios.
Alfa Romeo
Desenvolvemento tecnolóxico
As novidades máis recentes inclúen o proceso completo de deseño CAD usado no deseño do Alfa Romeo 164 e unha transmisión automática / con cambio de levas chamada Selespeed usada no 156; o 156 foi tamén o primeiro coche de pasaxeiros do mundo en utilizar o motor diésel Common rail. A tecnoloxía de accionamento de válvulas variables electrohidráulicas Multiair empregada en MiTo introduciuse en 2009. En 2016, o Alfa Romeo Giulia veu con freos eléctricos..
Óbolo de San Pedro
A tradición actual
Nun documento aos bispos do ano 2004, lémbraselles o coidado que deben ter en manter esta achega: "o bispo non descoide tampouco a particular colecta denominada Óbolo de San Pedro, destinada a facer posible que a Igrexa de Roma poida cumprir validamente o seu oficio de presidencia na caridade universal".
Alfa Romeo
Deseño da carrozaría
thumb | Alfa Romeo 6C 2500 SS (1939, número de serie 913.008) no museo técnico de Vadim Zadorozhn
Nefridio
Protonefridios e células flamíxeras
Solenocitos: son células grandes, flaxeladas, cun colarete. Asocian unhas células con outras formando unha cámara na que se expulsan as substancias nitroxenadas, que salen ao exterior grazas á acción dos flaxelos.
Alfa Romeo
Deseño da carrozaría
Moitas casas de deseño de automóbiles famosas en Italia aceptaron encargas para producir conceptos e deseños de vehículos para Alfa Romeo. Estes inclúen:
Nefridio
Metanefridios
miniatura|Esquema dun [[poliqueto. Obrérvese o nefridio co seu nefrostoma.]] Os metanefridios son un tipo de glándulas excretoras presentes nos anélidos. Consisten nun tubo ou embude ciliado que se abre dentro da cavidade do celoma conectado a un conduto que pode ter unha variedade de glándulas, e pode ser pregado ou ensanchado, con vesículas, e que xeralmente evacúa ao exterior. Estes tubos ciliados transportan auga por bombeo e xunto con ela carrexan os ións en exceso, refugallos metabólicos, toxinas e hormonas sobrantes, volcando todas estas substancias nun nefridióporo. A urina primaria formada por filtración do sangue é transformada por reabsorción selectiva en urina secundaria por acción das células que tapizan o metanefridio.
Alfa Romeo
Deseño da carrozaría
As técnicas de construción empregadas por Alfa Romeo foron imitadas por outros fabricantes de automóbiles e, deste xeito, os deseños de carrozaría Alfa Romeo foron a miúdo moi influentes. A continuación móstrase unha lista de innovacións e, no seu caso, exemplos de imitación doutros fabricantes de automóbiles: thumb | Alfa 6C 2500 S
Nefridio
Metanefridios
En moitas miñocas (anélidos) os tubos nefridiais verten no aparato dixestivo polo que leva o nome de enteronefridio.
Ferrari 312T
312T4
O coche gañou 6 carreiras en 1979, tres para cada un, Villeneuve e Scheckter. Outros bos postos axudaron a Ferrari a gañar o cuarto campionato de construtores en 5 tempadas e a Scheckter o seu único campionato de pilotos.
Alfa Romeo
Concept cars
Alfa Romeo fabricou varios concept cars:
Os prototipos de coches  Berlina Aerodinamica Tecnica deseñounos por Bertone como un exercicio para determinar se os deseños racionalizados e impulsados ​​por túneles de vento producirían un alto rendemento nun chasis estándar e se os vehículos resultantes eran do gusto do público. Os Alfa 1900 Sprint foron a base do B.A.T. 5, 7 e 9. O último B.A.T. 11 baseouse no 8C Competizione.
O coche de carreiras Tipo 33, co seu motor V8 de 2000 cc de alta velocidade, converteuse na base dunha serie de coches conceptuais diferentes durante a década de 1960 e 1970, dous dos cales resultaron finalmente en vehículos de produción. A maioría apareceu no Salón do Automóbil de Xenebra. Aquí unha breve lista:
En xeral, os concept cars para Alfa Romeo convertéronse en vehículos de produción, logo dalgunha modificación para facelos axeitados para a fabricación e proporcionar seguridade para o condutor e os pasaxeiros. Os Zagato SZ, GTV e Spider, Brera e 159 son bos exemplos do compromiso estilístico de Alfa Romeo nesta dirección.
Logotipo orixinal
thumb| Insignias con coroa de loureiro 1925-1945 nun [[Alfa Romeo RL SS de 1925]]
O logotipo de Alfa Romeo incorpora dous dispositivos heráldicos tradicionalmente asociados ao seu lugar de nacemento, a cidade de Milán: unha cruz vermella, procedente do  emblema de Milán, e o biscione, unha gran cobra de colar tragando un neno: emblema da  Casa de Visconti, gobernantes da cidade no século XIV.
O logotipo deseñouse orixinalmente en 1910 por un mozo italiano debuxante da oficina técnica de  A.L.F.A., Romano Cattaneo.
Orixe
En xuño de 1910 a Società Anonima Darracq converteuse en Anonima Lombarda Fabbrica Automobili e preparaba o seu primeiro modelo, o 24 HP. O consello pediu ao enxeñeiro xefe Giuseppe Merosi que deseñase unha insignia para a carcasa do radiador do novo coche. Merosi dirixiuse aos seus colaboradores. Un deles, Cattaneo, inspirouse no escudo que vira ás portas do Castello Sforzesco para incluír a "biscione" no logotipo. A Merosi gustoulle a idea e, xunto con Cattaneo, elaborou un esbozo, logo aprobado polo director xeral Ugo Stella, Cattaneo encargouse de facer o deseño final.
A chapa orixinal era redonda, de latón esmaltado, cun diámetro de 65 mm. e levaba xa todos os accesorios actuais, a cruz vermella sobre campo branco de Milán á esquerda, unha biscione verde sobre campo azul claro á dereita, todo rodeado por un anel azul coas palabras "ALFA" na parte superior e "MILANO" na parte inferior. En homenaxe ao Rei de Italia, as dúas palabras estaban separadas por dous nós de oito, chamados nós Savoia en italiano e símbolos da entón casa de Savoia. Orixinalmente de latón macizo, as letras cambiaronse por esmalte branco en 1913. En 1918, despois de que a empresa fora comprada por Nicola Romeo, a frase "ALFA" foi substituída por "ALFA-ROMEO".
Ferrari 312T
312T5
miniatura| 312T5 de [[Gilles Villeneuve]] Na tempada de Fórmula 1 de rexistráronse avances aerodinámicos nos equipo con Cosworth DFV, e unha versión moi actualizada do 312T4, o 312T5 foi presentado no inicio da tempada. Do mesmo xeito que na tempada anterior, Ferrari viuse superado por completo xa que o ancho motor 312 "Boxer" non se axustaba ás necesidades aerodinámicas. O coche non era fiable, era lento e non era moi eficaz contra a competencia. Por primeira vez desde, Ferrari non gaña unha carreira durante toda a tempada, e o equipo terminou 10º no Campionato de Construtores. Scheckter incluso non puido clasificarse no Canadá e, logo de lograr só 2 puntos, retirouse do deporte a finais do ano.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
A DMG representa riscos para a nai e o recentemente nado, sendo o aumento da glicemia entre as 24 e 28 semanas do embarazo un indicador de maior probabilidade de complicacións.
Alfa Romeo
Orixe
En 1925, para conmemorar a vitoria do Alfa Romeo P2 no Campionato Mundial de Fabricantes de 1925, engadiuse unha coroa de loureiro de metal prateado arredor da insignia, usada (en varias formas) ata 1982. A adición da coroa de flores ampliou a insignia a 75 mm, de diámetro, en 1930 volveuse a reducir a 60 mm.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
Durante o embarazo prodúcense grandes cambios no metabolismo, posto que o feto utiliza a enerxía da nai para alimentarse, osíxeno, entre outros. Isto implica ter diminuída a insulina, provocando esta enfermidade.
Ferrari 312T
312T6
O 312T6 de seis rodas usaba catro pneumáticos na parte posterior, especialmente desenvolvido para este fin. Foi un dos poucos deseños de seis rodas durante ese período, a pesar de que Tyrrell P34 foi o único exemplar que chegou a participar. O coche seguiu os pasos do Tyrrell P34, pero en lugar de catro rodas dianteiras máis pequenas, o T6 utiliza 4 rodas de tamaño normal traseiras sobre un eixo traseiro. O coche foi probado por Niki Lauda e Carlos Reutemann en 1977, pero nunca competiu. Á parte do feito de que era moito máis ancho do que a normativa permite tamén demostrou ser un reto para conducir. Durante unha proba en Fiorano, o coche que probaba Reutemann estrelouse e logo estalou en chamas na duodécima volta da proba, e sufriu un fallo no eixo traseiro noutra ocasión.
Alfa Romeo
Evolución na posguerra
En 1946, despois da abolición da monarquía e proclamación da República italiana, os nós de oito de Savoia substituíronse por dúas liñas curvas. Ao mesmo tempo, a chapa redeseñouse completamente e reduciuse de tamaño a 54 mm., un diámetro sen cambios desde entón. Feita de aceiro estampado, a nova insignia levaba os elementos tradicionais, os guións, a cruz, unha "biscione" recentemente estilizada e unha fina coroa de loureiro, estampada en prata antiga, sobre un uniforme Vermello Alfa de fondo, que substituíra os campos azul, branco e azul claro. Esta insignia vermella e metálica empregouse ata 1950, cando a empresa volveu a unha tradicional esmaltada e coloreada, en 1960 cambiouse a chapa de latón a plástico, sen diferenzas substanciais no deseño.
A principios da década de 1970 completouse a nova planta de Alfa Romeo en Pomigliano d'Arco (preto de Nápoles). Cando en 1972 o Alfasud producido alí converteuse no primeiro automóbil Alfa Romeo fabricado fóra de Milán, a palabra "Milano", as liñas curvas e o guión entre "Alfa" e "Romeo" foron eliminados do distintivo en todos os Alfa Romeos.
Ferrari 312T
312T6
Seguindo o experimento do 312T6 apareceron na prensa italiana artigos con fotos e ilustracións que presentaban un segredo de Ferrari na Fórmula 1, coñecido como o 312T8. Eles mostraban catro rodas na parte dianteira, como o Tyrrell P34, e outros catro na parte traseira. A idea era, evidentemente, unha tolemia, e nunca ningún coche se materializou. Moitos anos despois, estas fotos reveláronse como unha maqueta, lanzada pola propia Ferrari (aínda que non oficialmente) para manter a atención alta..
Alfa Romeo
Redeseño 2015
O 24 de xuño de 2015, 105 aniversario da compañía, presentouse un novo logotipo nun acto de prensa no Museo Alfa Romeo; xunto co Alfa Romeo Giulia como parte do plan de relanzamento da marca.
Ferrari 312T
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Diabetes mellitus
Diabetes mellitus xestacional
"Cabe mencionar que se ten maior risco de padecer este tipo de diabetes se se ten máis de 25 anos ao quedar embarazada, antecedentes familiares de diabetes, hipertensión arterial, demasiado líquido amniótico, se tivo un aborto espontáneo ou mortinato de maneira inexplicable, sobrepeso antes do embarazo, ou aumento excesivo de peso durante o embarazo".
Alfa Romeo
Redeseño 2015
As cores do logotipo reducíronse de catro a tres: o verde da "biscione", o vermello da cruz e o azul escuro do anel circundante. Outros cambios son un novo rostro tipo serif e a ausencia dos campos divididos en branco e azul claro, substituídos por un único fondo con textura de prata.
Diabetes mellitus
Outros tipos de diabetes mellitus
Dentro da diabetes mellitus tipo 3 hai varios tipos de diabetes, que afectan a menos do 6% de todos os casos diagnosticados:
Historia da diabetes mellitus
|miniatura|upright|A diabetes, unha doenza planetaria. A diabetes mellitus xa se coñecía na antigüidade. No papiro de Ebers descuberto no Exipto, correspondente ao século XV antes de Cristo, xa se describen síntomas que parecen corresponder á diabetes. Foi Areteo da Capadocia quen, no século II da era cristiá, deu a esta afección o nome de diabetes, que en grego significa sifón, referíndose ao seu síntoma máis chamativo, que é a eliminación esaxerada de auga polo ril, expresando que a auga entraba e saía do organismo do diabético sen quedar nel.
No século II Galeno tamén se referiu á diabetes. Nos séculos posteriores non se atopan nos escritos médicos referencias a esta enfermidade ata que, no século XI, Avicena fala con clara precisión desta afección no seu famoso Canon da Medicina. Despois dun longo intervalo foi Thomas Willis quen, en 1679, fixo unha descrición maxistral da diabetes, quedando desde entón recoñecida pola súa sintomatoloxía como entidade clínica. Foi el quen, referíndose ao sabor doce da urina, lle deu o nome de diabetes mellitus (sabor de mel).
Alfa Romeo
Historia do emblema
thumb | [[Ugo Sivocci ao volante dun Alfa Romeo P1 de 1923]] O 'quadrifoglio' úsase nos coches Alfa Romeo desde a morte de Ugo Sivocci en 1923. Como amigo de Enzo Ferrari, Sivocci foi contratado por Alfa Romeo en 1920 para conducir un dos catro vehículos do equipo oficial, Alfa Corse, con Antonio Ascari, Giuseppe Campari e Enzo Ferrari. Críase que Sivocci tiña unha enorme experiencia, pero a miúdo víase dificultado pola mala sorte e era considerado o eterno segundon. Para desterrar a súa mala sorte, cando chegou a Targa Florio, o piloto pintou un cadrado branco cun trevo de catro follas verde (o "quadrifoglio") no centro da grella do seu coche. Sivocci tivo un éxito inmediato, cruzando a liña de meta primeiro. O "quadrifoglio" converteuse posteriormente no símbolo dos Alfa Romeo de carreiras coa vitoria na Targa Florio. Case como se demostrase os efectos máxicos deste símbolo, Sivocci morreu mentres probaba o novo P1 de  Merosi en Monza, uns meses despois de gañar a Targa Florio. O piloto de Salerno, que saíu da pista nunha curva, non tiña o "quadrifoglio". Desde este período de 1923, as carrozarías dos coches de carreiras Alfa Romeo adornáronse co "quadrifoglio" como un meigallo. O cadrado branco substituíuse por un triángulo en memoria de Ugo Sivocci.
Diabetes mellitus
Historia da diabetes mellitus
En 1775 Dopson identificou a presenza de glicosa na urina. A primeira observación feita a través dunha necropsia nun diabético realizouse por Cawley e foi publicada no London Medical Journal en 1788. Case na mesma época o inglés Rollo conseguiu mellorías notábeis cun réxime rico en proteínas e graxas e limitado en hidratos de carbono. Os primeiros traballos experimentais relacionados co metabolismo dos glícidos realizáronse por Claude Bernard, o cal descubriu, en 1848, o glicóxeno hepático e provocou a aparición de glicosa na urina excitando os centros bulbares. Na metade do século XIX, o clínico francés Bouchardat sinalou a importancia da obesidade e da vida sedentaria na orixe da diabetes e trazou as normas para o tratamento dietético, baseándoa na restrición dos glícidos e no baixo valor calórico da dieta. Os traballos clínicos e anatómico-patolóxicos adquiriron grande importancia a fins do século XIX, nas mans de Frerichs, Cantani, Naunyn, Lanceraux etc, culminando en experiencias de pancreatectomía en cans, realizadas por Mering y Mikowski en 1889.
Nefridio
Metanefridios
Nos artrópodos e nos tardígrados o sistema excretor leva o nome de tubos de Malpighi.
Diabetes mellitus
Historia da diabetes mellitus
A busca da suposta hormona producida polos illotes de Langerhans, células do páncreas descritas en 1869 por Langerhans, iniciouse de inmediato. Hedon, Gley, Laguesee Sabolev estiveran moi próximos do triunfo, o cal foi conseguido polos canadenses Banting e Best, que conseguiran, en 1921, illar a insulina e demostrar o seu efecto hipoglicémico. Esta descuberta significou unha das maiores conquistas médicas do século XX, porque transformou as expectativas e a vida dos diabéticos e ampliou horizontes no campo experimental e biolóxico para o estudo da diabetes e do metabolismo dos glícidos.
Posteriormente, o transplante de páncreas pasou a considerarse unha alternativa viábel á insulina para o tratamento da Diabetes mellitus do tipo 1. O primeiro transplante de páncreas con esa finalidade realizouse en 1966, na universidade de Manitoba.
Unha liña máis recente de investigación médica busca facer o transplante de só os illotes de Langerhans. O procedemento é simple, ten poucas complicacións e esixe unha hospitalización de curta duración. O gran problema é a obtención das células, que son orixinarias de cadáveres. Son necesarios como media tres doadores para conseguir un número razoábel de células.
O primeiro transplante de illotes de Langerhans para curar diabetes do tipo 1 ocorreu en 2004, feito polo equipo de F. G. Eliaschewitz no Hospital Albert Einstein de São Paulo. O Brasil considérase líder nas investigacións desta liña de tratamento. Outro centro de excelencia de investigacións nesa área é a Universidade de Alberta, no Canadá.
Epidemioloxía
miniatura|upright|Taxa de mortalidade por diabetes en todo o mundo no 2012 por millón de habitantes.{{legend|#ffff20|28–91}}{{legend|#ffe820|92–114}}{{legend|#ffd820|115–141}}{{legend|#ffc020|142–163}}{{legend|#ffa020|164–184}}{{legend|#ff9a20|185–209}}{{legend|#f08015|210–247}}{{legend|#e06815|248–309}}{{legend|#d85010|310–404}}{{legend|#d02010|405–1879}} miniatura|upright|Taxas de diabetes en todo o mundo en 2014. A prevalencia mundial foi do 9,2%. No 2017, 425 millóns de persoas tiñan diabetes en todo o mundo, fronte a un estimado de 382 millóns de persoas en 2013 e de 108 millóns en 1980. Tendo en conta a estrutura cambiante por idades da poboación mundial, a prevalencia do diabetes é do 8,8 % entre os adultos, case o dobre da taxa do 4,7 % en 1980. O tipo 2 representa aproximadamente o 90 % dos casos. Algúns datos indican que as taxas son aproximadamente iguais entre as mulleres e os homes, pero atopouse un exceso de diabetes en homes en moitas poboacións con maior incidencia de tipo 2, posiblemente debido a diferenzas relacionadas co sexo na sensibilidade á insulina, as consecuencias da obesidade e a deposición de graxa corporal rexional, e outros factores contribuíntes como a presión arterial alta, o tabaquismo e a inxesta de alcol.
Este padecemento causa diversas complicacións e dana frecuentemente aos ollos, riles, nervios e vasos sanguíneos. As súas complicacións agudas (hipoglucemia, cetoacidose, coma hiperosmolar non cetósico) son consecuencia dun control inadecuado da enfermidade, mentres que as súas complicacións crónicas (cardiovasculares, nefropatías, retinopatías, neuropatías e danos microvasculares) son consecuencia do progreso da enfermidade. O Día Mundial da Diabetes conmemórase o 14 de novembro.
Segundo datos da OMS, é unha das 10 principais causas de morte no mundo .