cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cristovo Colón
Hipótese xenovesa
A tese apoiada maioritariamente mantén que Cristoforo Colombo naceu o ano 1451 en Savona, na República de Xénova. Os seus pais serían Domenico Colombo -mestre tecedor e logo comerciante- e Susanna Fontanarossa. Dos cinco fillos do matrimonio, dous, Cristoforo e Bartolomeo, tiveron pronto vocación mariñeira. O terceiro foi Giacomo, que aprendeu o oficio de tecedor. Respecto dos dous restantes, Giovanni morreu novo e a única muller non deixou rastro. Existen actas notariais e xudiciais que defenden esta tese. Ademais o mesmo Colón declara ser xenovés, no documento denominado Fundación de Morgado el menta «dela saín e nela nacín [en Xénova]»,  pero diversos autores e investigadores indican que probablemente esta declaración sería interesada polos Preitos colombinos que mantiveron os seus descendentes coa coroa de Castela, e por iso declarárono como falso ou apócrifo; con todo, outros investigadores a principios do século XX atoparon no Arquivo de Simancas documentos que, segundo eles, mostraban a autenticidade deste documento. Tamén existe unha misiva de Pedro de Ayala, embaixador dos Reis Católicos en Inglaterra, onde facendo alusión ao propósito anglosaxón de explorar o Atlántico, menciona que esa incursión contaría con «outro xenovés como Colón». Ademais as autoridades municipais de Xénova mostraron, entre os anos 1931 e 1932, actas fidedignas que afirmaban a súa orixe xenovesa.
Hipótese catalá
Doutra banda algúns autores e investigadores defenderon outras hipóteses sobre a orixe de Colón. Unha delas é a hipótese catalá; Luís Ulloa, historiador peruano que residiu en Barcelona varios anos, afirmaba que Colón era orixinario de Cataluña e de tradición mariñeira, baseándose, entre outras razóns, en que nos seus escritos, todos en lingua castelá, existen xiros lingüísticos propios do catalán. Para Ulloa, Cristovo Colón foi un nobre catalán que se chamaría realmente Joan Colom, un navegante inimigo do rei Xoán II de Aragón, contra o que loitou ao servizo de Renato de Anjou, aspirante ao trono e que ademais sería o suposto John Scolvus que chegaría ao norte de América no ano 1476, que posteriormente ofreceríalle o proxecto do descubrimento ao rei Fernando o Católico para beneficio da Coroa de Aragón. Esta teoría foi seguida, ampliada ou modificada por diversos autores, na súa maioría historiadores e investigadores cataláns, aínda que tamén existen investigadores doutros países como o estadounidense Charles Merrill que apoiaron esta tese.
Por contra, esta hipótese foi contestada indicando que os partidarios da mesma dedican gran parte dos seus esforzos en refutar ou desmentir numerosos documentos históricos que manifesten a orixe xenovés do navegante, mentres que non achegaron ningún documento que demostre a suposta orixe catalá.
Da hipótese catalá xurdiron diferentes correntes como as teses Baleares. Unha delas, a mallorquina, identifica a Colón cun fillo natural do príncipe de Viana nado en Felanitx, Mallorca. Con todo o investigador, xornalista e piloto mercante, Nito Verdera, rexeitou esta tese.. Verdera, así mesmo, mantén a teoría de que Colón sería criptoxudeu e nado en Eivissa. miniatura|page=9|Colón, español: su origen y patria de [[Celso García de la Riega|Celso G. de la Riega, 1914.]]
Hipótese galega
Outra hipótese indica que Colón era de orixe galega. Celso García de la Riega sostivo esta teoría baseándose en documentos da época colombina; con todo, posteriormente foron rexeitados polos estudos realizados tanto polo paleógrafo Eladio Oviedo Arce, como polo da Real Academia da Historia nos que concluíron que devanditos documentos, ou ben eran falsos, ou foran manipulados en datas posteriores á súa creación. Así e todo, outras fontes indican que De la Riega non manipulou a letra, senón que a remarcou para destacar topónimos (curiosamente, máis de 100 topónimos descubertos por Colón no Caribe coinciden coa toponimia das Rías Baixas), como sinala Alfonso Philippot Abeledo na súa obra ''Colón, galego. O almirante das mil facianas (2006).'' Segundo o arquitecto Marcos Castro Vilas, autor do libro ‘Cristóbal Colón y el periplo de Hannón’, Cristovo Colón sería de orixe galega, concretamente do concello de Val do Dubra. Sería a Terra Rubra, escrita de maneira corrupta, que nomea Hernando Colón na biografía que redactou sobre o seu pai. Fundamenta esta hipótese a partir do uso de palabras endémicas de Dubra nos escritos de Colón. Seguindo a teoría deste autor, Cristovo Colón é o pseudónimo de Rodrigo Louzán, de quen os Reis Católicos solicitaron ou requiriron ó concello de Dubra o recoñecemento da súa fidalguía para poder gobernar nos territorios conquistados, segundo documento existente no arquivo de Simancas e datado o 8 de novembro de 1491 no Real de la Vega de Granada.
Hipótese portuguesa
Tamén existe a teoría da orixe portuguesa, que se basea na interpretación do anagrama da firma de Colón ou na existencia de supostos portuguesismos nos seus escritos. O experto filólogo Ramón Menéndez Pidal confirmou que eran portuguesismos en contra de quen mantiñan que eran galeguismos ou catalanismos, aínda o historiador Antonio Romeu de Armas matizou que isto se debería non a que fose nado en Portugal senón a unha naturalización debida aos anos que permaneceu naquel país. Existen, ademais, conxecturas indicando unha posible orixe sefardí, de acordo á tese do historiador Salvador de Madariaga. Para Madariaga, Colón sería xenovés, pero os seus ascendentes serían xudeus cataláns fuxidos nas persecucións de finais do século XIV. Colón sería un xudeu converso, razón que explicaría, segundo Madariaga, o seu empeño en ocultar as súas orixes. miniatura|Cristovo Colón nun [[Papel moeda|billete español de 5.000 pesetas de 1992 (deseño: Reinhold Gerstetter) ]]
Outras hipóteses
Existen outras teorías que lle atribúen unha orixe andaluza, concretamente de Sevilla, castelá de Guadalaxara, estremeña de Plasencia ou vasca. E, tamén, outros países dispútanse ser o berce do almirante, aludindo a unha posible orixe grega; inglesa; corsa; norueguesa ou croata.
Lingua de Colón
Sobre a lingua materna de Cristóbal Colón tamén existe controversia xa que, segundo os investigadores, é un importante apoio para unha ou outra teoría sobre a súa cidade natal. Para tratar de fixar as súas orixes reais, déronse diversas razóns en todos os sentidos.
A maior parte dos seus escritos están en castelán, pero con evidentes xiros lingüísticos procedentes doutras linguas da península Ibérica que, seguindo a Menéndez Pidal, moitos coinciden en sinalar como portuguesismos. Hai varios investigadores e lingüistas, tanto de Galicia como de Cataluña ou de Baleares, que apoian a hipótese de que son galeguismos ou catalanismos.
Non parecen existir escritos en italiano realizados por Colón, salvo algunha nota marxinal, ao parecer cunha redacción deficiente. O latín tampouco parecía dominalo e escribíao con influencia hispánica e non italiana.
Historiadores como Consuelo Varela ou Arranz Márquez opinan que se trata dun típico home do mar que se expresa en diversas linguas sen chegar a dominar ben ningunha, ou que quizais falase a lingua franca ou xerga levantisca.
San Xusto, Avión, Avión
San Xusto é un lugar da parroquia de Avión no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 335 habitantes (159 homes e 176 mulleres), cinco máis ca en 2010 (159 homes e 171 mulleres).
Neste lugar está a casa consistorial do concello.
Bufanda
miniatura|dereita|Moza con bufanda ao redor do pescozo. miniatura|dereita|Seareiros e seareiras do [[Racing de Ferrol con bufandas coas cores do seu equipo.]] A bufanda ou tapabocas é un complemento de roupa normalmente longa e angosta.
Características
É unha peza de téxtil, cuxa lonxitude e acabado varía dependendo da súa confección. A peza pode ser feita con tecidos moi diversos empregando materiais como a la, o algodón, acrílico etc. O seu deseño chega a abarcar unha ampla gama de cores, debuxos, patróns ou figuras como cadros, raias etc.
Usualmente úsase preto da cabeza ou no pescozo, co propósito de quentar, aínda que é utilizada tamén como complemento de moda. En climas fríos, unha bufanda grosa tecida, a miúdo é atada ao redor do pescozo para manter quente. Isto polo xeral é acompañado por un chapeu quente, luvas e un abrigo pesado.
O contexto que comporta a bufanda volveuse un factor de moda particularmente entre mulleres e ata relixioso dependendo da cultura.
Afectividade
miniatura|240 px|[[William Adolphe Bouguereau (1825–1905): Jeune fille se défendant contre l'Amour, en galego Rapaza defendéndose do Amor.]] En psicoloxía a afectividade é a subsceptibilidade que o ser humano experimenta diante determinadas alteracións que se producen no mundo exterior ou no seu propio mundo e que se expresa a través do comportamento emocional, os sentimentos e as paixóns. As carencias na afectividade poden afectar gravemente á conduta do individuo.
Do latín affectus, o afecto é unha das paixóns do ánimo. Trátase da inclinación cara alguén ou algo, especialmente de amor ou cariño.
Psicoloxía
O afecto está considerado unha necesidade para todos os organismos sociais, xa que consiste nun traballo que unha persoa realiza en beneficio doutra. Por outro lado hai normas, valores, rituais e sinais afectivas que manteñen a estrutura social das persoas.
Os sinais afectivos
Os sinais afectivos exprésanse nun amplo repertorio de condutas esteriotipadas, xenética e culturalmente. A súa función é garantir a dispoñibilidade afectiva de quen as emite con respecto ao receptor. Estes sinais poden ser un sorriso, un saúdo, sinais de aceptación, o apoio etc. As ciencias que estudan este tipo de sinais son a etoloxía e a antropoloxía.
Maneiras de entender o afecto
Unha característica moi importante é que, a diferenza das emocións, o afecto é algo que se acumula. Nalgunhas circunstancias almacenamos unha maior cantidade de afecto para ofrecerlle aos demais.
Por outra parte a nosa experiencia ensínanos que dar afecto require un esforzo. Coidar, axudar ou comprender a outras persoas non pode facerse sen esforzo. Por exemplo, a ilusión dunha nova relación non nos deixa ver o esforzo que realizamos para agradar ao outro e para proporcionarlle benestar. Pero en moitos casos ese esforzo podémolo percibir coa sensación de benestar que nos porporciona. Por exemplo, coidar a alguén que está enfermo require un esforzo pero é unha forma de proporcionar afecto. Tratar de comprender a unha persoa, facela sorrir, ofrecerlle apoio forma parte do afecto. Pero este está intimamente ligado ás emocións inda que teñan as súas diferenzas. Empréganse termos semellantes para expresar unha emoción ou un afecto. Así dicimos: "síntome moi satisfeita" (emoción) ou ben "dame moita seguridade" (afecto). Parece que designamos o afecto recibido pola emoción particular que nos produce.
Os afectos en Spinoza
Segundo Baruch de Spinoza, as afeccións fundamentais son tres:
As definicións dos afectos, segundo Spinoza:
Vlado Buchkovski
Vlado Buchkovski (en Владо Бучковски), nado en Skopje o 2 de decembro de 1962, foi o Primeiro ministro de Macedonia do Norte dende o 15 de decembro de 2004 ata 2006, sucedido por Nikola Gruevski. Pertence á Unión Socialdemócrata de Macedonia.
Nintendo DSi
miniatura|200px|Nintendo DSi. Nintendo DSi é unha videoconsola de peto producida por Nintendo. Constitúe a terceira variante do modelo Nintendo DS, tras esta e a Nintendo DS Lite. Como consola da oitava xeración compite coa PlayStation Portable de Sony. Saíu ó mercado no Xapón, Oceanía, Europa e América entre 2008 e 2009.
Características
Mantén os principais atributos da DS Lite con poucos cambios estéticos, e un pouco máis pequena e a principal característica da DSi é a inclusión de dúas cámaras dixitais interactivas que se poden incorporar ós xogos ou utilizar como se fose unha cámara normal. A DSi tamén inclúe conectividade con DSiWare, unha tenda en liña, memoria interna e posibilidade de almacenamento externo, así como un lector de tarxetas SD, o navegador web Opera e lector son que suporta só o formato AAC. Os xogos da DS Lite son compatibles, pero a diferenza desta non presenta o slot-2 que permite conectar cartuchos da Game Boy Advanced.
Nintendo comezouna a desenvolver en 2006, presentándoa en outubro de 2008 na Conferencia Nintendo de Toquio. Comezou a comercializarse no Xapón o 1 de novembro de 2008.
Michael Carter-Williams
Michael Carter-Williams, nado o 10 de outubro de 1991 en Hamilton, Massachusetts, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Orlando Magic da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Carter-Williams foi seleccionado na 11ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Philadelphia 76ers. Asinou o seu contrato cos 76ers o 24 de setembro de 2013, xunto ó seu compañeiro Nerlens Noel. No seu debut na NBA o 30 de outubro de 2013, fixo 22 puntos, 12 asistencias, 7 rebotes e 9 roubos na vitoria dos Sixers sobre os Miami Heat por 114-110. Os 9 roubos supuxeron a maior marca de roubos de balón feita por un rookie en toda a historia. Na súa primeira semana na NBA foi elixido Xogador da Semana, un logro que ata a data só o conseguira Shaquille O'Neal en 1992.
O 3 de decembro de 2013, conseguiu a súa primeira tripla-dobre con 27 puntos, 12 rebotes e 10 asistencias en 46 minutos, na vitoria por 126-125 antes os Orlando Magic. No mesmo partido, o tamén rookie Victor Oladipo, dos Magic, fixo tamén a súa primeiro triplo-dobre, facendo desta a primeira vez na historia na que dous rookies conseguen unha tripla-dobre no mesmo partido.
O 19 de febreiro de 2015, Carter-Williams foi traspasado ós Milwaukee Bucks nun traspaso entre os Sixers, os Bucks e os Phoenix Suns. Como parte do acordo, Milwaukee recibiu tamén a Tyler Ennis e a Miles Plumlee de Phoenix, mentres que Phoenix recibiu a Brandon Knight de Milwaukee, e Philadelphia recibiu unha futura elección do Draft de Phoenix.
O 17 de outubro de 2016, Carter-Williams foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio de Tony Snell.
O 7 de xullo de 2017, Carter-Williams asinou cos Charlotte Hornets.
O 6 de xullo de 2018, Carter-Williams asinou cos Houston Rockets. O 7 de xaneiro de 2019, foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio dunha elección protexida da segunda rolda do Draft de 2020. Foi cortado polos Bulls inmediatamente despois de ser traspasado.
O 15 de marzo de 2019, Carter-Williams asinou un contrato de dez días cos Orlando Magic. O 25 de marzo asinou un segundo contrato de dez días, e o 4 de abril os Magic decidiron manter ó xogador ata final de tempada. O 10 de xullo de 2019, Carter-Williams asinou unha tempada máis cos Magic.
Reino de Uadai
miniatura|300px|Uadai (Wadai) e outros estados nun mapa do XIX
O Reino de Uadai (1635-1912) foi orixinariamente un estado non musulmán, localizado no Leste do lago Chad, correspondendo ao actual Chad. Apareceu no século XVII como un apéndice do estado de Darfur (territorio hoxe no Sudán), no nordeste do reino de Baguirmi.
Historia
En 1635, a tribo Maba e outros pobos da rexión uníronse baixo o estandarte islámico de Abd Al-Karim, que dirixía unha invasión desde o leste e expulsaría o liderado do grupo Tunjur. Abd Al-Karim tornouse no primeiro Kolak ou Sultán dunha dinastía que perdurou até a chegada dos franceses. Durante boa parte do século XVIII, Uadai resistiu a reincorporación en Darfur.
Depresión Meridiana
miniatura|Situación da depresión meridiana A Depresión Meridiana é unha formación natural da xeografía de Galicia. Esta depresión xeolóxica podería ter a súa orixe nunha falla, e vai de norte a sur desde a costa atlántica en Razo (Carballo) até o río Miño ao seu paso por Tui, a unha lonxitude de 8º 40' oeste. Está formada por unha liña de fracturas que se encaixan nas bocas da ría de Arousa, a ría de Pontevedra e a ría de Vigo, onde comeza a desembocadura dos ríos Ulla, Lérez e Verdugo respectivamente.
Percorrido
De norte a sur, a Depresión Meridiana vai desde Carballo até Bembibre, encaixada a carón do monte Castelo. Por ese tramo discorre o río Grande, afluente do Rosende. Despois a depresión continúa o val do río Dubra até cruzar o río Tambre, e segue até Bertamiráns. Continúa até Padrón polo val do curso baixo do río Sar, e tras cruzar o río Ulla segue por Pontecesures e Valga. Logo de pasar por Caldas de Reis segue o curso do río Chaín (a carón das fervenzas do río Barosa) e continúa até Pontevedra a carón do río Rons. Logo de cruzar o Lérez segue polo val do río dos Gafos e chega até a ría de Vigo. Forma a enseada de San Simón entre Paredes e Redondela. Xa cara ao sur vai polo val do río Louro desde O Porriño até Tui, formando as gándaras de Budiño.
Reino de Uadai
Historia
Xarif dirixiu campañas militares cara o afastado Oeste, alcanzando o reino de Bornu e, de modo ocasional, estabeleceu a hexemonía de Uadai sobre Baguirmi e outros estados distantes das beiras do río Chari. Na Meca, Xarif fundou a Senussi, unha irmandade islámica, que atinxíu extraordinaria forza entre os habitantes da Cirenaica (hoxe Libia), converténdose nunha corrente política dominante da que xurdiu a resistencia fronte a colonización francesa. O militarizado estado de Uadai opúxose tenazmente ao dominio francés até 1912. O territorio pasou a formar parte da República do Chad, cando esta accedeu á independencia en 1960.
Depresión Meridiana
Historia
Esta formación natural facilitou a creación de vías de comunicación entre os asentamentos humanos creados na zona. Así, trala romanización de Galicia a vía XIX do itinerario de Antonino percorría a depresión Meridiana desde Tui até Iria Flavia, onde se desviaba cara ao leste. Por ese tramo vai a vía portuguesa do camiño de Santiago. Amais, desde Tui até Iria Flavia vai pola depresión Meridiana a estrada N-550 e parte da autoestrada AP-9, así como tramos do Eixe atlántico de alta velocidade.
Gregorio Monreal
Gregorio Javier Monreal Zia, nado en Etayo, 1942 é un político e xurista vasco de ideoloxía nacionalista vasca.
Actividade académica e profesional
É membro de Jakiunde (Academia das Ciencias, das Artes e das Letras) e membro de número da Real Sociedade Bascongada de Amigos do País, da Société d'Histoire du Droit e da Association Française des Historiens des Idées Politiques. É tamén membro do consello de redacción do Anuario de Historia do Dereito Español e dirixe na actualidade (2013) a revista de Historia do Dereito Iura Vasconiae.
Tamén foi vicerreitor do campus de Biscaia da Universidade do País Vasco (1979-80), reitor da Universidade do País Vasco entre 1981 e 1985, presidente da Sociedade de Estudos Vascos entre 1991 e 1996, director da Revista Internacional de Estudos Vascos (RIEV) entre 1997 e 2005 e director científico da Fundación para o estudo do Dereito histórico e autonómico de Vasconia entre 2003 e 2010. Foi o primeiro nomeado para ocupar a cátedra William Douglass da Universidade de Reno (Nevada) en 2005-2006.
Actividade política
En 1976 foi un dos fundadores do partido nacionalista vasco de esquerdas Euskal Sozialistak Elkartzeko Indarra (ESEI) (Forza para a Unidade dos Socialistas Vascos). ESEI integrouse na Fronte Autonómica ás eleccións xerais de 1977. Monreal, candidato da coalición ao Senado por Guipúscoa, obtivo acta de senador. Como parlamentario dunha das circunscricións vascas participou nos relatorios que redactaron o Estatuto de Guernica en 1979. Foi viceconselleiro de Universidades e Investigación do Goberno Vasco en 1991.
Boquerón
Boquerón é unha subdivisión administrativa de Paraguai. A capital do Departamento é a cidade de Filadelfia. É o maior departamento do país, cunha área de 91,669 km². Ten unha poboación de apenas 45,617 (censo de 2002).
Até 1992 este departamento era chamado de Nueva Asunción, cando daquela se lle trocou o nome polo de Boquerón, así como tamén a capital era a cidade de Doctor Pedro P. Peña, antes de ser escolleita como capital a cidade de Filadelfia.
Distritos
O departamento está dividido en 7 distritos:
Urbano R. Moledo
Urbano Rodríguez Moledo, nado en Marín en 1902 e finado en Vigo o 10 de decembro de 1936, foi un sindicalista e escritor galego.
Traxectoria
Activista sindical, comprometido coas Juventudes Socialistas de Marín, colaborou en La Raza e Nueva Aurora. Instalado en Vigo, durante a Segunda República foi dirixente da UXT. Animador societario e cultural no concello de Lavadores, presidiu o Ateneo Deportivo Obreiro, onde dirixiu o cadro de declamación "Máximo Gorki", que interpretou algunhas das súas pezas dramáticas.
Escritor en lingua galega, baixo o influxo das Irmandades da Fala, cunha gran vocación teatral, manifestada dende 1921 como actor, director e autor de media ducia de pezas entre elas Orfo do mar, un monólogo dramático, que foi publicado en Nueva Aurora e púxose en escena nunha función teatral organizada pola Juventud Socialista coa dirección de Antonio Blanco Porto, e A volta da perdida (traxedia rural estreada en 1933 pola sociedade La Aurora de Sárdoma -a obriña de teatro inédita, incautada cando Moledo foi detido foi utilizada como proba inculpatoria na súa causa de guerra-). É autor dunha zarzuela O Pirmeiro amor con música de Ángel Teijeiro, estreada no Teatro García Barbón. En 1928 publicou o poemario Dolmen, influenciado por Ramón Cabanillas e Amado Carballo; dedicoulle unha serie de poemas a Manuel Antonio e mantivo contacto literario con Amado Carballo e Losada Diéguez. A súa lírica achégase ao costumismo. Tamén escribiu dúas novela curtas (Maruxa e Francisco José, en castelán, inédita).
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, xunto a outras vinte e cinco persoas, tras o asalto realizado o 22 de xullo de 1936, por parte de membros da resistencia popular, ao chalé de Estanislao Núñez Barrios no Seixo, no que o empresario foi asasinado. Xulgado en consello de guerra, foi sentenciado a pena de morte o 26 de novembro de 1936, culpado por ser "Presidente de la Sociedad Comunista Ateneo Cultural de Lavadores, en cuyo local se repartían armas a los revolucionarios". Foi executado o 10 de decembro nas inmediacións do castelo do Castro con Constante Moreda Vázquez, Manuel Núñez Álvarez, Antonio Sayar Carrera, Manuel Acuña Gómez, Fernando Costas Méndez, Luís Ferreira Vieitez, José González Andreu, Luís Martínez Román, Manuel Moreda Outeiral e José Moreda Vázquez. .
Voo 301 de Birgenair
O voo 301 de Birgenair era un voo fletado por Alas Nacionales, socio da aeroliña turca Birgenair, dende Puerto Plata na República Dominicana ata Frankfurt, con escalas en Gander e Berlín. O 6 de febreiro de 1996 o Boeing 757–225 que operaba a ruta esnafrouse pouco despois de engalar do aeroporto Gregorio Luperón de Puerto Plata. As 189 persoas a bordo morreron. A causa foi un erro do piloto tras recibir unha incorrecta información da velocidade do aire dun tubo pitot defectuoso, que os investigadores cren que estaba bloqueado por un niño de vespas construído no seu interior. O avión non fora usado os dous días anteriores e o tubo pitot non foi cuberto durante ese tempo.
Con 189 mortos, o voo 301 é o peor accidente de aviación dun Boeing 757, ademais de ser o peor ocorrido na República Dominicana.
O avión
O avión era un Boeing 757-225 orixinalmente entregado a Eastern Air Lines en febreiro de 1985 e rexistrado como N516EA. Estaba impulsado por dous motores Rolls-Royce RB211-535E4. Despois da bancarrota de Eastern e a súa posterior liquidación en 1991, o avión foi almacenado no Porto Aéreo e Espacial de Mojave durante máis dun ano. Foi comprado por Aeronautics Leasing en abril de 1992, e despois alugado á aeroliña canadense Nationair no mes de maio, estando con esa compañía ata a súa desaparición no ano seguinte. En xullo de 1993 foi alugado por Birgenair e despois subarrendado a International Caribbean Airways en decembro de 1994, sendo operado por Birgenair ata o accidente.
Pasaxeiros e tripulación
A tripulación estaba formada por 11 turcos e 2 dominicanos. O capitán eran era Ahmet Erdem (61), un os pilotos máis veteranos de Birgenair con 24 750 horas de voo. O primeiro oficial era Aykut Gergin (34), que tiña 3 500 horas de esperiencia. O piloto de relevo era Muhlis Evrenesoğlu (51), con 15 000 horas.
Os pasaxeiros eran principalmente alemáns, sendo 167 deles desta nacionalidade, e os nove restantes eran polacos, entre os que había dous membros do parlamento, Zbigniew Gorzelańczyk e Marek Wielgu.
Accidente
Durante a engalaxe ás 23:42 AST (03:42 UTC), o capitón atopou que o seu indicador de velocidade do aire non funcionaba correctamente pero elixiu non abortar. O indicador do copiloto era funcional, aínda que as indicacións de advertencia posteriores farían que a tripulación cuestionara a súa veracidade.
Río Sieira
O río Sieira é un pequeno río da provincia da Coruña que discorre polo concello de Porto do Son.
Voo 52 de Avianca
O voo 52 de Avianca era un voo regular entre Bogotá e Nova York con escala en Medellín. O 25 de xaneiro de 1990 o Boeing 707 que operaba a ruta quedou sen combustible na aproximación ao aeroporto John F. Kennedy e esnafrouse contra unha ladeira na pequena vila de Cove Neck, Nova York, na ribeira norte de Long Island. 8 dos 9 tripulantes e 65 dos 149 pasaxeiros morreron. A Xunta Nacional de Seguridade no Transporte (NTSB) determinou que o accidente ocorreu debido a que a tripulación de voo non declarou unha emerxencia de falta de combustible axeitadamente, resultando en que o control de tráfico aéreo subestimase a seriedade da situación.
O voo deixou Medellín con combustible máis que suficiente para a viaxe e voou con normalidade cara ao JFK. Mentres estaba en ruta o avión foi colocado en tres patróns de espera. Debido ás pobres comunicacións entre a tripulación de voo e os controladores do tráfico aéreo, ademais dunha administración inadecuada da carga de combustible polos pilotos, o voo quedou cuns niveis criticamente baixos. Esta situación non foi recoñecida como unha emerxencia polos controladores debido á incapacidade dos pilotos de usar a palabra "emerxencia". O avión intentou facer unha aterraxe no aeroporto JFK, pero a mala meteoroloxía, xunto cunha comunicación deficiente e unha mala xestión do aparello obrigou a abortar a manobra. O avión quedou sen combustible antes de que puidese realizar un segundo intento, esnafrándose a uns 32 quilómetros do aeroporto.
Ducias de unidades de servizos de emerxencia chegaron ao lugar do accidente e axudaron a salvar as vítimas. Moitos dos superviventes quedaron gravemente feridos e precisaron meses ou anos para recuperarse. Investigadores da NTSB buscaron os distintos factores que contribuíron ao accidente. Os erros da tripulación de voo foron citados como causa probable do accidente, pero a meteoroloxía, as actuacións dos controladores aéreos, e a xestión do tráfico pola FAA tamén se consideraron como elementos que constribuíron ao sinistro. Esta conclusión foi controvertida, con desacordo entre os investigadores, pasaxeiros e Avianca en canto a quen foi en última instancia responsable. Finalmente o goberno dos Estados Unidos uniuse a Avianca e pagaron os danos ás vítimas e ás súas familias.
Avión e tripulación
O voo 52 de Avianca era un Boeing 707-321B con rexistro HK-2016. O avión foi fabricado en xuño de 1967 e Avianca mercoullo a Pan Am en 1977. No momento do accidente o aparello tiña 22 anos e máis de 61 000 horas de voo. O 707 estaba equipado con catro motores JT3D-3B modificados cun kit de silencio para reducir a contaminación acústica. O persoal de Avianca informou de que sobrecargou un 5% máis de combustible nos cálculos de rendemento debido ao kit de silencio e outro 5% pola idade do avión. Ademais, as tripulacións de mantemento destacaron problemas recorrentes no piloto autómatico do aparello, incluída a función de mantemento de altura.
O voo contaba cunha tripulación de nove persoas, seis asistentes de voo e tres tripulantes na cabina de mando. O capitán era Laureano Caviedes, de 51 anos, o primeiro oficial era Mauricio Klotz, de 28, e o enxeñeiro de voo era Matias Moyano, de 45 anos. No momento do accidente Caviedes levaba en Avianca 27 anos e tiña máis de 16 000 horas e voo, incluídas 1 500 no 707. Caviedes tiña 478 horas de experiencia voando de noite co 707 e non tiña rexistros de accidentes anteriores. Klotz levaba 3 anos na aeroliña e tiña 1 837 horas de voo. Klotz pasara ao 707 o anterior mes de outubro, acumulando 64 horas co modelo, incluídas 13 de noite. O enxeñeiro de voo Moyano levaba máis de 23 anos en Avianca e tiña máis de 10 000 horas de voo, 3 000 delas no 707, das que 1 000 eran de noite.
Saída e voo
miniatura|260x260px|707 de Avianca semellante ao do accidente O voo 52 engalou de Bogotá ás 13:10 EST, cinco minutos antes do programado, do 25 de xaneiro de 1990. O avión aterrou en Medellín ás 14:04 e preparouse para voar ata Nova York. En Medellín o aparello aterrou con 30 500 kg de combustible. O plan de voo ata JFK requiría 25 180 kg de combustible, 2 050 kg de reserva, 3 400 kg de combustible alternativo, 2 200 kg de mantemento, e 680 kg para rodaxe, totalizando un mínimo de 33 530 kg de combustible. En Medellín solicitouse unha carga total de combustible de 35 000 kg, incluídos 1 850 kg a maiores para aumentar o peso do avión ao máximo permitido para a pista de saída. En Medellín finalmente decidiron usar outra pista e solicitaron 910 kg máis de combustible.
O voo engalou de Medellín ás 15:08 e entrou no espazo aéreo estadounidense do centro de control de tráfico aéreo de Miami ás 17:28, voando a 35 000 pés cara ao norte e trepando a 37 000 pés. O voo 52 entrou no seu primeiro patrón de espera sobre Norfolk ás 19:04 e permaneceu dando voltas ata as 19:23. Dende alí o voo 52 continuou á intersección BOTON preto de Atlantic City, Nova Jersey, onde foi situado nun segundo patrón de espera dende as 19:43 ata as 20:12. O voo procedeu á intersección CAMRN onde entrou no seu terceiro patrón de espera das 20:18 ata as 20:47. O voo 52 entrou no patrón de espera de CAMRN a 14 000 pés (4 300 m), sendo autorizado a descender antes da chegada á intersección, baixando ata os 11 000 pés (3 400 m) mentres estaba no patrón de espera en CAMRN. Ás 20:44:09, mentres aínda estaba en CAMRN, o Centro de Control de Tráfico da Ruta Aérea de Nova York (ZNY) avisou o voo 52 de que había unha "espera indefinida" e debería continuar en CAMRN. Ás 20:44:43 o controlador do ZNY díxolle ao voo que "agardase por máis autorizacións" ás 21:05. O voo previamente recibira dúas estimacións de demora que xa pasaran.
Nese momento o primeiro oficial Klotz chamou por radio ao controlador dicindo, "ah ben, penso que precisamos prioridade, estamos pasando [inintelixible]". O controlador preguntou sobre o tempo que podía manter o voo e cal era o seu aeroporto alternativo. Klotz respostou ás 20:46:03 que poderían agardar cinco minutos máis. O controlador preguntou novamente sobre o seu aeroporto alternativo e Klotz respostou ás 20:46:24, "Era Boston pero non podemos facelo agora, estamos quedando sen combustible". Un controlador de transferencia que estaba escoitando a conversa chamou ao Control de Aproximación de Radar de Terminal de Nova York (NY TRACON) ás 20:46:24 e avisou o controlador do TRACON de que o voo 52 de Avianca só podería agardar cinco minutos. O controlador de transferencia preguntou se o NY TRACON podería encargarse do voo ou se mandaba o Avianca ao seu aeroporto alternativo. O controlador do NY TRACON respostou, "Ralentízao a un oito cero nós e encárgome del". O controlador de transferencia posteriormente testificou que non escoitara que o voo 52 dixera que non podería chegar ao seu alternativo. Ás 20:46:47 o controlador de radar do NY ARTCC autorizou o voo a proceder a JFK a 11 000 pés (3 400 m) e decelerar a 180 nós. O voo 52 deixou o patrón de espera de CAMRN ás 20:47.
Intento de aterraxe
miniatura|349x349px|Traxectoria final do voo 52 Ás 20:47:27, o controlador de afluencia de NY TRACON díxolle á tripulación "esperar un ILS dous dous esquerda" "altímetro dous nove seis nove proceder directo a Deer Park". Ás 20:54:40 o controlador de afluencia díxolle ao voo 52 que fixese un xiro de 360°. Ás 20:56:16 o controlador deu ao voo un aviso de cizalladura de vento dun "aumento de dez nós a quince a 1 500 pés e despois un aumento de dez nós a 500 pés". A tripulación recoñeceu o aviso. Ás 21:00 JFK estaba experimentando choiva lixeira e néboa con 1/4 de milla de visibilidade, un teito indefinido con 200 pés (61 m) escurecido, e un vento de 21 nós a 190°.
Río Sieira
Percorrido
Baixa polas terras de Calvelle e forma val encaixonado entre o alto de Godón e Pousacarro por un lado, e as ladeiras de Fonte Salgueira polo outro. Segue o seu descenso atravesando o val que forman, por un lado a aldea de Bustiguillade, mentres recibe augas dun regato nado naquelas terras, e, polo outro, a Ladeira da Torre e a Agra de San Fiz e Inxerto (en Inxerto nace outro rego que tamén alimenta o seu caudal); para chegar á Madanela en Ribasieira onde, detrás da capela da santa, hai unha fervenza duns 20 metros de altitude.
Voo 52 de Avianca
Intento de aterraxe
Ás 21:03:07 o voo 52 contactou co controlador final do NY TRACON que o autorizou para descender progresivamente ata os 2 000 pés (610 m). Ás 21:03:46 a tripulación discutiu os procedementos do go-around. Ás 21:09:29 o enxeñeiro de voo Moyano dixo que os controladores "xa saben que estamos nunha mala condición". O capitán dixo, "Non, eles están baixándonos", e o segundo oficial engadiu, "Están dándonos prioridade". Ás 21:11:07 o controlador de vector final do NY TRACON informou o voo de que estaban a 15 millas do marcador exterior e instruíunos a manter unha altitude de 2 000 pés (610 m) "ata que se estableza no localizador". A tripulación comezou a prepararse para unha aproximación instrumental, estendendo flaps e discutindo a velocidade axeitada. O controlador final instruíu a tripulación para contactar cos controladores da torre de JFK e acabou a chamada. Klotz recoñeceu a transmisión.
Río Sieira
Percorrido
As augas do Sieira deixan Xufres pola dereita, de onde caen augas de dous pequenos regatos que nacen preto do alto de Grallade.
Voo 52 de Avianca
Intento de aterraxe
Ás 21:15:19 Klotz contactou cos controladores da torre e informou de que o voo 52 estaba "establecido dous dous esquerda". Un minuto despois o capitán preguntou se podía baixar o tren de aterraxe, pero o primeiro oficial respostou, "Non, penso que é aínda cedo". Ás 21:17:30 a torre de JFK solicitou ao voo 52 que incrementase a súa velocidade en dez nós, ata os 150. Ás 21:18:11 o voo estaba a tres millas do marcador exterior. 21 segundos despois o primeiro oficial remarcou "senda de descenso viva". Ás 21:19:09 o capitán solicitou baixar o tren de aterraxe. Case un minuto despois a torre de JFK autorizou o voo a aterrar na pista 22L. O capitán preguntou ao primeiro oficial que confirmase se estaban autorizados a aterrar. Ás 21:20:28 o primeiro oficial comezou a informar o capitán de que o avión estaba por debaixo da senda de planeo. Ás 21:22:07 o voo 52 baixou a 1 000 pés (300 m). O avión comezou a baixar máis aló do ángulo da senda de planeo, entón comezou a trepar sobre el, seguido dun descenso máis abrupto. Ás 21:22:57 o primeiro oficial comentou, "Esta é a cizalladura do vento". O primeiro oficial advertiu o capitán sobre a taxa de caída e destacou unha altura de 500 pés (150 m) ás 21:23:10. Cando avisou ao capitán o sistema de aviso de proximidade ao chan (GPWS) comezou a realizar once "whoop whoop pull up" avisos sonoros. Ás 21:23:13 o capitán solicitou as luces, seguido de preguntas sobre onde estaba a pista segundos máis tarde. O GPWS iniciou catro avisos sonoros "glideslope" segundos despois, alertando a tripulación de que o avión estaba por debaixo da senda de planeo. En resposta ás preguntas do capitán o primeiro oficial respostou que non vía a pista. Ás 21:23:23 o voo comezou a subir novamente, estando a 76 m de esnafrarse a dúas millas da pista. Subíuse o tren de aterraxe e o primeiro oficial anunciou que estaban executando unha aproximación marrada.
Río Sieira
Percorrido
O Pouso e As Traves, escoltan o discorrer do río polo fondo do val para entrar en Cabrais onde xa rega terras de cultivo de Xuño e as terras baixas das Cernadas. No lugar do Foxo, recibe as augas do rego Casa Vedra, que nace nas ladeiras da Portela de Gourís.
Piñeiro, Arcos, Cuntis
Piñeiro é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Cuntis, na comarca de Caldas. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 12 habitantes, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Voo 52 de Avianca
Accidente
miniatura|260x260px|Perfil do descenso antes do impacto O controlador da torre de JFK pediulle ao voo que subise a 2 000 pés (610 m) e virase cara á esquerda. Ás 21:24:06 o capitán díxolle ao primeiro oficial "dilles que estamos nunha emerxencia". O primeiro oficial díxolle ao controlador da torre de JFK que "intentarémolo outra vez[;] estamos quedando sen combustible", ao que o controlador respostou, "okay". Uns poucos segundos despois o capitán díxolle novamente ao primeiro oficial "avísao de que estamos nunha emerxencia" e preguntoulle se xa o fixera. O primeiro oficial replicou, "Si señor, xa o avisei". O controlador de JFK díxolle ao voo que contactase novamente co controlador de aproximación do NY TRACON ás 21:24:39. O controlador do TRACON solicitou ao voo que trepase unha vez máis a 3 000 pés (910 m). O capitán solicitou outra vez ao primeiro oficial que o avisase de que non tiñan combustible. O primeiro oficial respostou, "trepando e mantendo 3 000 e ah, estamos quedando sen combustible señor". O capitán volveu preguntar se o primeiro oficial avisara o controlador da emerxencia co combustible, e este dixo, "Si señor, xa o avisei[;] dirección 180[;] imos manter 3 000 pés e el vainos recuperar".
Un minuto despois o controlador díxolle á tripulación que virase cara ao nordés e preguntoulles se tiñan suficiente combustible para ser dirixidos a 15 millas do aeroporto. O primeiro oficial Klotz respostou, "Supoño, moitas grazas". Ás 21:29:11 Klotz preguntou ao controlador se "podes darnos unha final agora...?" O controlador dixo, "afirmativo señor[;] xire á esquerda dirección 040". Ás 21:30:12 o controlador autorizou outro avión a aterrar. Klotz entendeu que a autorización era para eles e comezou a dicirlle ao capitán Caviedes que cambiase o curso antes de que o controlador o corrixise. O controlador solicitou entón á tripulación solicitou que subise a 3 000 pés (910 m). Klotz respostou, "negativo señor, estamos quedando sen combustible". O controlador continuou dirixindo o avión cara ao norte, lonxe do aeroporto. Ás 21:31:01 o controlador dixo, "Okay e sodes o número dous para a aproximación[;] só teño que darlle espazo suficiente para facelo sen ter que saír de novo".
Ás 21:32:38 a gravadora de voces de cabina (CVR) gravou unha interrupción temporal de potencia. Un segundo despois o enxeñeiro de voo Moyano exclamou, "Motor número 4 apagado". A CVR gravou outra interrupción de potencia un segundo despois diso, e Moyano dixo, "Motor número 3 apagado[;] esencial no número dous ou no número un". Ás 21:32:49 Klotz informou o controlador de que o avión perdera dous motores e que precisaban prioridade. O controlador intruíu a tripulación para voar ao suroeste para interceptar o localizador. Klotz recoñeceu as instrucións. A tripulación seleccionou o ILS. Ás 21:33:04 o controlador informou de que estaban a 15 millas do marcador exterior e autorizou o voo a unha aproximación ILS á pista 22L. Klotz recoñeceu. Esta foi a derradeira transmisión de radio do voo 52. Caviedes preguntou se o ILS estaba seleccionado. Klotz respostou, "Está listo en dous" ás 21:33:23. Un segundo despois a CVR parou de gravar. Ás 21:34:00 o controlador intentou comunicarse co avión preguntando, "Tedes sufieciente combustible para chegar ao aeroporto?" Non houbo resposta.
Primeira resposta
O lugar do accidente era só accesible aos vehículos a través dunha rúa residencial dun só sentido. Co aumento de persoal de rescate converxendo na zona, as estradas que levaban ao lugar ao pouco tempo atascáronse co tráfico. Os condutores dos vehículos de emerxencia abandonáronos en contra da política establecida no transcurso dos esforzos de rescate. Isto evitou que outros vehículos puidesen accdeder ao lugar do sinistro. A estrada estaba tan impracticable que moitos traballadores deixaron os seus vehículos a varios quilómetros e accederon a pé ao lugar do accidente. A néboa tamén deixou en terra os helicópteros de rescate durante dúas horas. Como resultado, moitos feridos críticos non foron evacuados ata as 23:30. Finalmente, catro helicópteros da Unidade de Aviación da Policía de Nova York evacuaron 21 persoas do lugar do accidente. Houbo tamén grandes problemas de comunicación cos rescatadores. As frecuencias de radio saturáronse e as autoridades no lugar foron incapaces de dar ordes nalgúns casos. O director de cirurxía do Nassau County Medical Center estaba presente na escena pero foi incapaz de dirixir os pacientes ás mellores localizacións debido a que moitos rescatadores estaban radiando eles mesmos aos centros para obter consello sobre onde deberían enviar os supervivientes. Os profesionais médicos no lugar informaron que algúns hospitais recibiron a información máis actualizada a través da cobertura dos medios de comunicación. Porén, a pesar deses problemas, só tres dos pasaxeiros atopados con vida morreron polas súas feridas.
Os rescatadores estableceron dúas áreas de triaxe no céspede de John e Katy McEnroe, os pais do tenista John McEnroe. Tamén se instalaron unha morgue e un posto de mando na súa propiedade, que estaba a 150 metros do lugar do accidente. Polo menos seis corpos foron atopados fóra da fuselaxe. Bombeiros e médicos levantaron escaleiras ao lado dos restos da fuselaxe que permitiron baixar os pasaxeiros en padiolas e cara ás áreas de triaxe. Nesas áreas os médicos etiquetaban os feridos críticos para a evacuación inmediata.
Anne Rice
Anne Rice, nada en Nova Orleáns, Luisiana, o 4 de outubro de 1941 e finada o 11 de decembro de 2021, foi unha escritora estadounidense.
Traxectoria
Nada baixo o nome de Howard Allen O'Brien, dende pequena cambiou o seu nome a "Anne". Casou co defunto poeta e pintor Stan Rice en 1961, con quen tivo dous fillos, Michele en 1966 e que morreu de leucemia aos 5 anos de idade e o famoso escritor gai Christopher Rice (nado en 1978).
Dende pequena estivo interesada por temas de vampiros e bruxas. Na súa carreira coma escritora, tamén publicou cos pseudónimos Anne Rampling e A.N. Roquelaure, este último nos seus primeiros anos e para temas máis orientados a adultos. Os seus libros escritos baixo estes pseudónimos conteñen constantemente mesturas do horroroso co luxurioso, destacándose nas súas historias de ficción os sentimentos homoeróticos que senten os seus personaxes.
O seu primeiro libro, Interview With The Vampire escribiuno en 1973 e publicouse en 1976. No ano 1994 Neil Jordan realizou unha película baseada no libro e protagonizada por Tom Cruise e Brad Pitt e anos máis tarde realizouse outra película sobre o terceiro libro da serie The Vampire Chronicles, chamada Queen Of The Damned. O segundo libro da saga, Lestat, The Vampire converteuse nun musical de Broadway.
En decembro de 1998 a Rice diagnosticóuselle diabetes mellitus cando entrou nun coma diabético. Desde que empezou a tratar a súa condición con insulina, Rice foi unha activista para que a xente faga exames para diagnosticar a diabetes.
O 30 de xaneiro de 2004, Anne Rice anunciou que deixaría Nova Orleáns para mudarse ao suburbio de Jefferson Parish, Luisiana. Viviu soa desde a morte do seu esposo e a mudanza do seu fillo a outro estado.
Última etapa
Nos seus últimos anos a popularidade de Anne Rice decreceu bastante, en parte polas malas acollidas da crítica literaria ás súas últimas obras. As obras finais, como Blood and Gold, a biografía dun dos seus personaxes máis queridos por ela e polos lectores, Marius, non tivo éxito de vendas, en parte debido á reciclaxe intelectual que a propia autora fixo dos seus libros.
Con este feito, finalizou a saga de The Vampire Chronicles e a de As bruxas de Mayfair sendo o último libro da serie Blood Canticle.
Txema Montero
Txema Montero Zabala, nado en Bilbao en 1954, é un avogado e político do País Vasco, vinculado ao nacionalismo vasco.
Membro de Herri Batasuna (HB), foi cabeza de lista da formación para as eleccións ao Parlamento Europeo en 1987, obtendo o escano. Foi expulsado de HB en 1992 polas súas posicións contrarias ás accións da organización terrorista ETA. Desde entón colaborou co Partido Nacionalista Vasco (PNV), aínda que sen chegar a afiliarse. Exerce a súa profesión e é analista político.
10199 Chariklo
10199 Chariklo (designación provisional:) é o centauro máis grande do que se ten coñecemento. Orbita o noso Sol entre Saturno e Urano. O 26 de marzo do 2014, uns astrónomos anunciaron o descubrimento duns aneis ó redor de Chariklo grazas á observación dunha ocultación estelar.
Chariklo foi descuberta por James V. Scotti do programa Spacewatch o 15 de febreiro do 1997. Chariklo recibe o seu nome da ninfa Cariclo, a muller de Caronte e filla de Apolo.
Un estudo fotométrico do 2001 non foi incapaz de atopar un período definido de rotación. Observacións do espectro infravermello de Chariklo indican a presenza de xeo de auga, a cal podería estar localizada nos seus aneis. A páxina web de Mike Brown catalógao coma un posible candidato a planeta anano, cun diámetro de 232 km.
Tamaño
Se alguén sabe a magnitude absoluta (H) e o albedo dun obxecto, pode estima-lo seu tamaño. Pero coma os centauros son corpos semellantes ós cometas de xeo, os cales poden estar expulsando gas, fai moi difícil a estimación dos seus albedos. Ademais, é tamén probable que o albedo dalgúns centauros varíe co tempo e cos seus niveis de actividade.
Cunha magnitude absoluta (H) de 6,4 e un albedo de 0,06, Chariklo é actualmente a maior centauro coñecido cun diámetro estimado de 258 km. 2060 Chiron (230 km / H = 6,5 / albedo = 0,07) é probablemente o segundo máis próximo en tamaño. O centauro perdido (H = 6,0) podería ser incluso máis grande, cun diámetro estimado de case 300 km.
Órbita
miniatura|left|Chariklo fica dentro das 0,09 [[Unidade astronómica|UA, nunha resonancia orbital de 4:3 con Urano.]] Pénsase que os Centauros son orixinarios do cinto de Kuiper e que están en órbitas dinamicamente inestables, o cal vainos levar á expulsión do Sistema Solar, a acabar nun evento de colisión cun planeta ou co Sol, ou evolucionar cara a un cometa de período curto.
A órbita de Chariklo é máis estable cás de Nessus, Chiron, e Pholus. Chariklo está dentro das 0,09 AU, nunha resonancia orbital de 4:3 con Urano e estímase que leva nesta órbita uns 10,3 millóns de anos. Simulacións orbitais feitas con 20 ciclos da órbita de Chariklo, suxiren que Chariklo, a partir dos próximos 30 000 anos, non vai a achegarse con regularidade ás 3 UA (450Gm) de distancia respecto de Urano.
Durante a súa oposición perihélica do 2003–4, Chariklo tivo unha magnitude aparente de +17,7. A partir 2012, Chariklo está a 14,1 UA respecto do Sol.