cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santiago Rugby Club
Precedentes
O rugby entrou en Galicia a finais do século XIX a través de buques estranxeiros (principalmente ingleses) que facían escala en portos como Vigo, A Coruña, Ferrol ou Vilagarcía, e cuxas tripulacións eran en moitos casos recibidos coa celebración de eventos culturais e exhibicións deportivas que podían incluír encontros de rugby xogados polos propios tripulantes coa colaboración ocasional de deportistas locais. Está popularmente aceptado que o 12 de febreiro de 1911 as tripulacións dos buques “HMS Gloucester” e “HMS Liverpool” terían xogado na Coruña non só o primeiro encontró de rugby de Galicia senón tamén de toda España, malia que hai varios documentos que testemuñan a práctica do rugby en Galicia en anos anteriores). Pero trala marcha dos buques non quedaba ningunha estrutura que dese continuidade á práctica deste deporte entre a poboación galega.
En Santiago de Compostela, a 35 quilómetros do mar, non hai constancia de que se xogara ó rugby até mediados dos anos 1930's. Foi no contexto da Universidade de Santiago de Compostela onde unha serie de estudantes comezou cos adestramentos na Residencia, dirixidos polo catedrático de ciencias catalán Fernando Calvet Prats, que practicara o rugby durante a súa estadía de tres anos en Oxford. En novembro de 1934 foi elixido o estudante de medicina Xerardo Fernández Albor como encargado de levar a cabo os trámites para constituír oficialmente o primeiro club universitario. A ausencia doutros equipos en Galicia supuxo que non houbera encontros oficiais até o 26 de abril de 1936, cando se xogou o primeiro encontro de rugby do que se ten constancia en Santiago de Compostela. Na residencia universitaria enfrontáronse os equipos representativos das facultades de Ciencias e Medicina, gañando o de Medicina por 3 a 0.
Trala Guerra Civil o Sindicato Español Universitario "SEU" convocou a formación de equipos en diferentes cidades de Galicia para participar nos Campionatos Nacionais Universitario, prosperando en Santiago de Compostela e Vigo a partir de 1942. Ese ano o RC Deportivo creara na Coruña un equipo para disputar un encontro amigable fronte a un equipo de León pero non tivo vida máis aló daquel 28 de xuño de 1942, quedando sós os equipos De Santiago e Vigo. O 28 de marzo de 1943 o equipos do SEU Vigo e do SEU Santiago enfrontáronse nun encontro de preparación no Estadio Municipal de Balaídos (primeiro encontro dos santiagueses fóra da súa cidade) gañando o equipo vigués por 11-3. O 2 de maio de 1943, esta vez no Stadium da Residencia, o SEU Santiago gañou ó SEU Vigo polo mesmo resultado de 11-3 nun encontro valedeiro para o Campionato Nacional (primeiro encontro e primeira vitoria en competición oficial). Oito días despois, o 10 de maio de 1943, o SEU Santiago perdía na seguinte fase do torneo por 15-3 contra o equipo de rugby do Real Madrid. Aquel foi o primeiro encontro dun equipo de rugby santiagués contra un equipo de fóra de Galicia. A primeira vitoria contra un equipo non galego chegou o 27 de febreiro de 1944 cando o SEU Santiago derrotou ó SEU Valladolid por 15-3.
Ramisquido, Coiro, A Laracha
Ramisquido é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 1 home e 1 muller.
Santiago Rugby Club
Precedentes
Durante décadas mantívose a rivalidade do equipo universitario cos diversos equipos existentes en Vigo (SEU, Alerta, Celta, Traviesas, Balaídos, Turista, etc) pola supremacía do rugby galego e polos títulos de liga e copa, mentres que a nivel local as facultades de Ciencias, Medicina, Dereito, etc seguían enfrontándose polos campionatos de distrito. En 1962 o campionato galego contou por vez primeira con dous equipos de Santiago de Compostela: por unha banda o clásico Club Universitario (así chamado dende 1952) e por outra a nova sección de rugby da acabada de fundar Sociedade Deportiva Compostela, que tivo unha curta vida.
En 1983 o Club Deportivo Universitario "CDU" foi un dos cinco clubs fundadores da nova Federación Galega de Rugby acadando esa tempada 1983/84 o título de liga. Na seguinte tempada participou na Primeira Nacional acadando un sexto posto no Grupo Noroeste integrado por equipos de Cantabria, Asturias, Galicia e Castela e León. Foi a derradeira vez que un equipo de Santiago de Compostela participou en competicións nacionais.
Superado principalmente polos equipos de Lugo, A Coruña e Vigo, o CDU foi perdendo presenza pouco a pouco. En 1990 apareceu un novo club na cidade, o Compostela Rugby Club, que foi medrando até acadar o título da Liga Galega de Rugby na tempada 1995/96. Malia iso, nin CDU nin Compostela tiñan equipos debaixo da categoría sénior, e o número de xogadores decaeu progresivamente até que na tempada 2004/05 non foi posible que saíra a competir ningún equipo da cidade, sendo o efémero ADX Ferro o último equipo santiagués que participou en competicións oficiais antes da fundación do Santiago Rugby Club.
Escola de rugby
Dende a tempada 2013-14 comezou a súa andaina coas categorías inferiores, grazas ó esforzo dalgúns membros do equipo sénior. Posteriormente a escola pasou a mans da "Asociación Valentes - Club Deportivo Lobos", baixo a bandeira común de "Rugby en Compostela". Algúns dos equipos xa disputaron os seus primeiros partidos.
Terreo de xogo
O terreo de xogo foi dende o comezo da súa historia un dos principais problemas que tivo que afrontar o club. Durante anos disputou os seus encontros como local no Campo de Nemenzo, situado nun contorno rural na parte norte do concello de Santiago de Compostela. En 2015 mudou a súa localía ó Campo de Marrozos, situado tamén a uns quilómetros da zona urbana da capital galega, esta vez a carón da estrada N-525 Santiago-Ourense, que empregou até 2018.
Os adestramentos téñense levado a cabo tradicionalmente en instalacións da USC, tanto no campo de hockey (de herba) como no campo de fútbol e rugby (de area). En 2016 o concello concedeu permiso para que o club leve a cabo os seus adestramentos no campo de herba sintética de Conxo.
O Santiago Rugby Club ten usado outras instalacións municipais nas súas actividades extraordinarias. O torneo "Seven do Apostol" de rugby a sete lévase a cabo cada ano dende 2014 no Campo de Santa Isabel, no cal tamén se teñen celebrado concentracións de escolas de rugby de toda Galicia. No Campo das Cancelas téñense realizado xornadas de rugby escolar. O 21 de setembro de 2013 tivo lugar no Estadio de Atletismo da USC un torneo benéfico homenaxe ás vítimas do accidente ferroviario de Angrois coa participación de varios clubs españois, ampla presenza de prensa especializada e dalgúns xogadores da selección española. Precisamente España xogou contra Portugal no Estadio Municipal de San Lázaro o 16 de marzo de 2013 diante duns 4000 espectadores. Este encontro foi organizado pola Federación Galega de Rugby coa axuda do Santiago Rugby Club.
Na tempada 2018-2019 "A Lixa" volve a ser o fogar do rugby santiagués.
Uniforme
Nos seus comezos como Gallaecius vestiu camisola azul celeste. Co cambio de nome cambiou tamén a uniformidade, pasando o Santiago Rugby Club a vestir camisola vermella e pantalóns negros.
Directiva
En setembro de 2020 a directiva do club quedou estruturada do seguinte xeito:
Escalvianos
Os escalvianos (alemán: Schalauer; lituano: Skalviai), tamén coñecidos coma escalovianos, eran unha tribo báltica relacionados cos prusianos. De acordo co Chronicon terrae Prussiae de Peter von Dusburg, os hoxe extintos escalovianos habitaban a terra de Escalovia ao sur dos curonianos, pola ribeira baixa do río Neman sobre o 1240.
De acordo coas crónicas de Prusia, o nome da tribo deriva dos irmáns prusianos chamados Schalauo. O centro de Escalovia suponse que tiña que ser Ragnit (Raganite).
Xoán Bosco
Xoán Bosco, nado en I Becchi en 1815 e finado o 31 de xaneiro de 1888 en Valdocco, foi o fundador da orde dos salesianos. Corenta e seis anos despois do seu pasamento foi canonizado por Pío XI. A súa festa celébrase o 31 de xaneiro. Está considerado como patrón dos editores.
Inicios
Foi o fillo máis novo dunha familia labrega piemontesa. Seu pai morreu cando tiña dous anos. Xoán aprendeu a ler cando viviu cunha tía que traballaba na casa dun sacerdote. Aos dezaseis anos ingresou no seminario de Chieri. Tras ser ordenado diácono, entrou no seminario maior de Turín.
Nesa época empezou a reunir a nenos que vivían na pobreza e na marxinalidade, para o cal recibiu axuda de persoas destacadas, como Xosé Cafasso ou da marquesa de Barola. Fundou unha serie de escolas nocturnas nos barrios desfavorecidos de Turín, nas que aplicaba o seu propio sistema pedagóxico, o chamado Sistema Preventivo, sobre o cal escribiu unha obra como alternativa ó sistema represivo. En 1853 comezou a crear obradoiros de xastrería e zapatería onde os rapaces aprendían o oficio.
Fundación da Orde Salesiana
Nun clima anticlerical no Piemonte, en pleno período de configuración da nova Italia, coa expulsión dos xesuítas e outras ordes, o seu carácter aberto e o seu labor social propicioulle a Xoán Bosco o apoio do ministro Urbano Rattazzi, político anticatólico. Este aconselloulle a formación dunha sociedade que sorteara as prohibicións ás que estaban sometidas as ordes relixiosas.
A fundación da orde suscitou o entusiasmo das xentes de clases baixas, tanto en Italia como en Francia, a onde se desprazou na busca de apoio. A primeira casa fundada en Francia se estableceu en Niza en 1875. Pese ás simpatías do papa Pío IX, as reservas da xerarquía vaticana demoraron por 15 anos a aprobación definitiva da congregación.
A súa orde conta con máis de 15.000 membros, 1.300 escolas e máis de 300 parroquias espalladas en 105 países.
Eleccións municipais en Rairiz de Veiga
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Rairiz de Veiga dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Rairiz de Veiga]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Rairiz de Veiga desde a aprobación da Constitución de 1978.
Heiðrún
Heiðrún é unha cabra da mitoloxía nórdica. Dos seus ubres non mana leite, senón o hidromel que toman os homes mortos en combate que residen en Valhalla. Vive no tellado de dito palacio onde se alimenta das follas da árbore Yggdrasil.
Rexión de Auckland
Xeografía
A rexión esténdese desde a desembocadura do Kaipara Harbour no norte a través dos tramos do sur da península de Auckland Norte, pasado o Waitakere Ranges e o istmo de Auckland á Hunua Ranges e de baixa altitude a terra ao sur do porto de Manukau. A rexión termina dentro duns poucos quilómetros da desembocadura do río Waikato. Limita no norte da Rexión de Northland, e no sur con Waikato. Tamén inclúe as illas do golfo de Hauraki.
En superficie de terra é a máis pequena que o doutras rexións e autoridades unitario, salvo Nelson. O seu punto máis alto é o cume da illa de Little Barreira, a 722 metros.
Augas territoriais
O océano Pacífico e o mar de Tasmania forman o litoral ao redor da rexión de Auckland. A costa leste está bañada polas augas do golfo de Hauraki, un brazo do Pacífico resgardado por un considerable número de pequenas e grandes illas, sendo a máis notable a Illa Gran Barreira no nordeste. Un brazo de Hauraki, o porto de Waitemata, forma o principal porto e o da cidade de Auckland, e aloxando tamén ao porto neozelandés máis grande. A costa percorre 1.613 quilómetros de longo e a maior parte da área costeira marítima comprende entradas sensibles de marea e estuarios, semirodeando os portos de Waitemata, Manukau e Kaipara.
Ao oeste atópanse dous grandes portos naturais, o de Kaipara e o de Manukau. Ambos teñen entradas traizoeiras e son pouco usados polos navíos. O porto de Kaipara (do cal a metade sur está na rexión de Auckland) é un dos portos naturais máis grandes do mundo, cubrindo unha área de 530 km². O porto de Manukau, situado ao suroeste da rexión, ten un pequeno porto en Onehunga e sofre dificultades na súa navegación (especialmente cando sopra o vento predominante do suroeste). A rexión goza de finas praias, concretamente na costa sur de Kaipara. Destacan as praias de Muriwai e Piha.
Campo volcánico
A maior parte da área urbana de Auckland está situada sobre a cima do inactivo campo volcánico de Auckland. Na rexión atópanse 49 volcáns de distintas idades, sendo o máis antigo de 150.000 anos. A erupción máis recente ocorreu fai aproximadamente 600 anos, terminando cuns cen de anos de actividade durante a cal formouse a illa Rangitoto. Cada erupción volcánica tendeu a ser máis grande que a anterior, con Rangitoto realizando case o 60% do volume enteiro de material estalado. Todos os volcáns son relativamente pequenos e a maior parte deles son de menos de 150 metros de altura.
Unha importante cantidade de volcáns aucklandeses foron nivelados ou alterados considerablemente, en parte debido ao histórico uso dos maori para utilizar os conos como pas fortificados ou para campos costados.
Demografía
220px|miniatura|Densidade de poboación da rexión de Auckland correspondente ao [[Censo de poboación|censo de 2006.]] Malia o seu pequeno tamaño, a rexión é con diferenza a máis poboada de Nova Zelandia, cunha poboación de 1.358.200 (estimación 2006), ao redor do 33% da poboación do país. A rexión é a de maior crecemento que calquera outra parte do país, cunha poboación crecente de máis de 40.000 nos últimos 10 anos - un aumento de máis do 22% (segundo datos do censo de 1996, 2001 e 2006). Segundo o censo de 2001, a rexión de Auckland contén 26,3% da poboación europea en Nova Zelandia, 24,3% do total maorí, 66,7% do total dos pobos do Pacífico, o 63,7% do total de poboación de Asia e o 54,7% da poboación total doutros grupos étnicos.
Rexión
A rexión de Auckland está baixo a xurisdición do Consello Rexional de Auckland (sucesor da Autoridade Rexional de Auckland), e das Autoridades Territoriais Locais, das cales hai sete na rexión de Auckland, catro cidades e tres distritos. Con todo, o Consello Rexional de Auckland (coñecido comunmente como ARC) limitou os controis sobre a cidade, centrándose na protección medioambiental, transporte público financiado e administrando os Parques Rexionais e as áreas costeiras. A gobernación doutros asuntos como a subdivisión, a infraestrutura, servizos e o emprego de terra é delegada ás Autoridades Territoriais Locais.
Distritos
Ao norte da área urbana de Auckland está o distrito de Rodney, que inclúe as cidades de Orewa, Warkworth, Helensville e Wellsford. Ao sur está o distrito de Papakura, que contén un suburbio do mesmo nome. Máis aló do sur, a rexión de Auckland cobre a metade norte do distrito de Franklin (a metade do sur é a parte da rexión Waikato). Franklin contén as cidades de Waiuku e Pukekohe.
Cidades
Entre os distritos xeralmente rurais de Rodney e Franklin atópase o desenvolvemento urbano nas que se estenden as catro cidades principais da rexión. A área metropolitana de Auckland rodea o Porto de Waitemata e esténdese ao sur do Istmo de Auckland ao longo das beiras do Porto de Manukau. Tamén se estende ao norte ao longo da costa de Golfo de Hauraki ata Waiwera.
A área metropolitana tamén se estende algo máis alá destas catro cidades nas partes lindeiras dos distritos de Papakura, Franklin e Rodney.
Gran Premio de Bélxica de 1991
O Gran Premio de Bélxica de 1991 foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 25 de agosto de 1991, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 44 voltas no circuíto de sete quilómetros para unha carreira de distancia de 305 quilómetros, foi a undécima rolda da tempada de, o 49º Gran Premio de Bélxica, o 37ª que se celebrou en Spa-Francorchamps e a carreira de debut do futuro campión mundial Michael Schumacher.
Pre-carreira
O equipo Jordan dominou os titulares antes do Gran Premio de Bélxica. O piloto Bertrand Gachot estaba nunha cárcere inglés como resultado dun altercado cun taxista londiniense, polo que o equipo decidiu substituílo polo novo piloto alemán Michael Schumacher. Por outra banda Johnny Herbert regresou a Lotus logo de perderse as dúas carreiras anteriores debido aos compromisos de Fórmula 3000 no Xapón.
Honda chegara a Spa con motores actualizados para McLaren, o equipo tiña a esperanza de recuperar a iniciativa ao seu favor.
Cualificación
Ayrton Senna foi o máis rápido a maior parte da fin de semana e logrou a pole position, pero Ferrari pisánballe os talóns. Alain Prost cualificou terceiro, mentres que Jean Alesi establecera os primeiros e segundos sectores máis rápidos só para atopar tráfico ao final da volta, o que resultou nun sexto lugar, que se elevaría a quinto. Riccardo Patrese orixinalmente cualificara segundo, pero logo da cualificación do sábado o seu auto non tiña marcha atrás, e segundo as normas de seguridade e os tempos do sábado de Patrese elimináronse, tivo que comezar decepcionantemente décimo setimo na grella. A desgraza de Patrese ascendeu a Prost á segunda posición, con Nigel Mansell, terceiro, Gerhard Berger, cuarto, Alesi, quinto e Nelson Zirpe, sexto, mentres que a sensación da cualificación, Schumacher, fixo un sétimo posto incrible na súa primeira actuación nun Gran Premio. O top ten completouse con Roberto Moreno no segundo Benetton, Pierluigi Martini nun Minardi e o sempre impresionante Stefano Modena nun Tyrrell.
Carreira
Ao principio tanto Senna como Prost escapáronse sen problemas e o brasileiro liderou na primeira curva. Mansell foi terceiro seguido por Berger, Piquet e Schumacher. Con todo, a sorte do alemán secaríase xusto logo de Eau Rouge cando o seu embrague fallou. Na fronte, Senna seguiu liderando, pero o día de Prost terminou na volta tres cando o seu Ferrari incendiouse, deixando a Mansell segundo. O inglés decidido seguiu a Senna e os dous loitaron volta tras volta ata que Senna entrou a cambiar pneumáticos novos na volta 15. A parada foi mala e cando Mansell entrou dúas voltas máis adiante, puido saír adiante de Senna, pero xusto detrás Berger que aínda non parara. Estas paradas deixaron a Piquet á dianteira durante unha volta antes de facer a súa parada.
Mansell achegouse rapidamente a Berger e logrou pasalo en Les Fagnes. Cando Berger detívose unha volta máis tarde tivo problemas e logo trompeou na saída de boxes e regresou xusto diante de Modena, case causando un grave accidente. A gran vantaxe de Mansell non duraría, na volta 22 o seu auto detívose, sucumbindo a problemas electrónicos.
Lingua abrón
O abrón é unha lingua kwa, pertencente ao grupo akan falada en Ghana.
Gran Premio de Bélxica de 1991
Carreira
miniatura|Ayrton Senna durante a carreira en Spa-Francorchamps o 25 de agosto de 1991.
Lingua abrón
Distribución xeográfica
No suroeste de Ghana concéntrase case o 80% dos falantes de abrón, o 20% restante vive na rexión de Costa do Marfil fronteiriza con Ghana.
Gran Premio de Bélxica de 1991
Carreira
A desgraza de Mansell foi o xúbilo de Alesi cando o mozo francés tomou a dianteira con Senna acercándose. Senna continuou pechando a diferenza ata que tivo un pequeno problema e perdeu dez segundos, poñéndoo nas garras do Benetton de Piquet. Á batalla de Piquet-Senna pronto se uniron Patrese e de Cesaris, que estiveran batallando pola cuarta posición. Senna lideraba o cuarteto, pero non puido afastarse porque sufría problemas coa caixa de cambios. Alesi planeara facer toda a carreira sen parar e a súa estratexia víase moi ben ata a volta 30 cando o seu motor morreu. Isto deixou a Senna por diante de Piquet, de Cesaris e Patrese, quen se saíron da pista tratando de pasar a Piquet.
Na volta 31 de Cesaris logrou frear a Piquet en Les Combes e víase ben para o primeiro podio de Jordan no segundo lugar. Mentres tanto, Patrese tamén superou a Piquet e partiu despois do Jordan. Nas últimas voltas, Berger superou a Piquet e logo pasou a terceira posición cando Patrese comezou a sufrir problemas coa caixa de cambios. A carreira de De Cesaris terminou a só a tres voltas do final cando o seu motor explotou, promovendo a Berger á segunda posición e Piquet á terceira. Na dianteira, Senna chegou renqueando ao seu segundo triunfo consecutivo malia os serios problemas coa caixa de cambios. Moreno foi cuarto, seguido por Patrese e Mark Blundell, quen anotou o primeiro punto do ano de Brabham (tamén o mellor resultado do equipo desde que Stefano Modena terminara quinto nun BT58 motorizado por Judd no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990) O equipo Fondmetal e o seu piloto Olivier Grouillard marcaron o seu primeiro final de 1991.
Seixas
Seixas pode referirse a:
Watchmen (filme)
Watchmen é un filme de 2009 dirixido por Zack Snyder baseado no cómic do mesmo nome da autoría de Alan Moore e Dave Gibbons. O filme está protagonizado por Malin Åkerman, Billy Crudup, Matthew Goode, Carla Gugino, Jackie Earle Haley, Jeffrey Dean Morgan, Patrick Wilson, Matt Frewer, Stephen McHattie e Laura Mennell. Comezou a filmarse en Vancouver (Canadá) en setembro de 2007 a súa estrea foi o 6 de marzo de 2009, tanto en cinemas convencionais como en IMAX, recadando 55 millóns de dólares na primeira semana e 180 en todo o mundo. O argumento céntrase nun grupo de ex gardas, os watchmen nun 1985 alternativo, nun momento álxido da guerra fría con fortes tensións entre os Estados Unidos e a Unión Soviética.
Sinopse
Nos Estados Unidos dos anos 80 a guerra fría está no seu apoxeo, e os superheroes, que antes foran admirados, agora son perseguidos pola lei. Un día aparece morto un deles, "O Comediante", que traballaba para a CIA. O seu amigo Rorschach, o único heroe enmascarado en activo, emprenderá a investigación da súa morte, trala que se agocha algo moi importante.
Valiñas, Dúas Igrexas, Forcarei
Valiñas é un lugar da parroquia de Dúas Igrexas, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 51 habitantes deles 217 homes e 34 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Estación de Zamora
A estación de Zamora é unha estación de tren de Adif situada na cidade de Zamora, en Castela e León. Foi inaugurada en 1958 despois dun longo período de obras que se iniciaron en 1927. É de estilo neoplateresco e ten a consideración de estación histórica.
Situación ferroviaria
A estación que se atopa a 640,1 metros de altitude forma parte do trazado das seguintes liñas férreas: Ademais formaba parte da liña férrea de ancho convencional Plasencia-Astorga que foi pechada en 1985 tras permitirse o peche das liñas altamente deficitarias por parte do Goberno de España.
Historia
A estación foi inaugurada o 28 de maio de 1864 coa chegada do primeiro tren desde Medina del Campo ao concluírse as obras entre Medina del Campo e Zamora. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía de Medina del Campo a Zamora quen rapidamente se convertería en Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo ou MZOV. A estación tiña unha estrutura sinxela formada por tres corpos realizados en ladrillo con amplas xanelas. Engadíuselle unha marquesiña metálica de tres alturas que se adaptaba á altura dos tres corpos que formaban o edificio de viaxeiros. O que inicialmente era unha estación termo transformouse nun nó ferroviario pola chegada as liñas férreas que unían Palazuelos con Astorga e Zamora con Galicia.
En 1927 decidiuse construír o actual edificio. A obra encargouse a Marcelino Enríquez. Foi un proceso longo que sufriu varias interrupcións ata culminar en 1958 coa inauguración do edificio xa baixo a xestión de Renfe e coa liña Medina del Campo-A Coruña operativa na súa totalidade desde o ano anterior. O recinto ía contar cunha ampla marquesiña de 32 metros que finalmente se descartou dado que supoñía elevar aínda así o custo dun edificio que xa alcanzara 12 millóns de pesetas. En 2013 a estación preparouse para a chegada da alta velocidade.
O 17 de decembro de 2015 púxose en servizo a liña de alta velocidade Olmedo-Zamora-Galicia no seu tramo Olmedo-Zamora de 99 km permitindo melloras nos tempos de viaxe pero só alcanzando unha velocidade de 200 km/h ata que estea instalado o sistema de sinalización e seguridade ERTMS e poidan circular os trens AVE. Ata ese momento a liña é operada por trens Alvia.
A estación
A estación atópase no barrio de Las Viñas, a uns 600 m da Avenida das Tres Cruces. O edificio de estilo neoplateresco e construído con pedra dourada de Villamayor posúe unha fachada principal de 88 metros de lonxitude formada por tres corpos que inclúen catro torres cadradas e tres pisos. O corpo central claramente diferenciado dos laterais serve para acceder ao edificio para viaxeiros. Conta cunha terraza no segundo piso decorada cun frontón triangular, un reloxo e dous escudos. A planta baixa complétase con arcadas de estilo renacentista que debuxan unha longa galería. Unha crestería completa a ornamentación que en xeral garda unha gran similitude co palacio de Monterrey en Salamanca.
Dispón de tres plataformas, un lateral e dous centrais, todas cubertas con marquesiñas, ás que acceden cinco vías. Moitas máis vías completan o complexo ferroviario.
Ten venda de billetes, atención ao cliente, aseos e cafetería. Todo o recinto está equipado con servizos adaptados para as persoas con minusvalía. No exterior existe un aparcadoiro, unha parada de taxi e outra de autobuses urbanos.
Longa Distancia
Actualizados a 6 de xuño de 2016.
Media Distancia
Actualizados a 6 de xuño de 2016.
Justise Winslow
Justise Jon Winslow, nado o 26 de marzo de 1996 en Houston, Texas, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Winslow foi seleccionado na 10ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Miami Heat. O 3 de xullo de 2015, asinou o seu contrato de rookie cos Heat. O 28 de outubro de 2015 fixo o seu debut cos Heat, facendo 5 puntos e 7 rebotes na vitoria por 104-94 contra os Charlotte Hornets.
O 6 de febreiro de 2020, Winslow foi traspasado ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre tres equipos.
O 8 de agosto de 2021, Winslow asinou un contrato de dous anos cos Los Angeles Clippers.
O 4 de febreiro de 2022, Winslow foi traspasado xunto a Eric Bledsoe e Keon Johnson ós Portland Trail Blazers, a cambio de Norman Powell e Robert Covington.
A Riba, Coiro, A Laracha
A Riba é un lugar da parroquia de Coiro no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 13 mulleres.
O Barrio, Meavía, Forcarei
O Barrio é un lugar da parroquia de Meavía, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 58 habitantes deles 27 homes e 31 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Edward Furlong
Edward Walter Furlong, nado o 2 de agosto de 1977 en Glendale (California) é un actor estadounidense. É coñecido polos seus papeis de John Connor en Terminator 2: O xuízo final e Daniel Vinyard en American History X.
Altea (homónimos)
O termo Altea pode referirse a:
Lingua bankon
O bankon (tamén coñecido como abo, abaw, bo ou boné) é unha lingua bantú no departamento de Moungo (Provincia Litoral) do suroeste do Camerún. Ten unha semellanza léxica do 86% co rombi, que é falado no departamento de Meme, na Provincia do Suroeste.
Bankon é o endónimo. Abo é un nome administrativo.
Historia
Segundo a tradición oral, os bankon e os barombi formaban un mesmo pobo orixinario do Congo, que emigraron cara o sur hai séculos.
Distribución xeográfica
O territorio de lingua bankon está situado no departamento de Moungo (Provincia Litoral), ao norte do río Dibombari e do esteiro do río Wouri en dúas zonas separadas: Fóra do territorio bankon hai falantes, orixinados pola emigración, en Douala (varios centos), en Mbanga, vila de lingua balong, hai algunhas ducias, ao igual que en Yaundé. En Europa hai falantes esparexidos entre os diversos países.
Escrita e usos sociais
Ata o de agora a lingua tivo un escaso uso escrito, publicaronse algunhas coleccións de historias tradicionais, traducións parciais da Biblia e editouse algunha publicación periódica de xeito irregular.
Álter ego
Álter ego é unha locución latina que significa literalmente "outro eu". Emprégase ao falar da segunda personalidade de alguén.
The Da Vinci Code (videoxogo)
The Da Vinci Code é un videoxogo para PlayStation 2, Xbox e Microsoft Windows desenvolto por The Collective, Inc. e publicado por 2K Games. Baseado na novela O código Da Vinci de Dan Brown, o xogo non está asociado co filme homónimo, e por iso os personaxes non se asemellan fisicamente ós dos filmes. Ademais, existen algunhas diferenzas entre a novela e o xogo, como que no canto de "Opus Dei", o nome da seita no xogo é "Manus Dei". O xogo foi estreado o 19 de maio de 2006 en Norte América, e o 16 de maio de 2007 en Europa.
Modo de xogo
The Da Vinci Code é un xogo de acción e aventuras en terceira persoa. A súa historia está baseada sobre todo no libro, e algo menos no filme, aínda que numerosos elementos e eventos narrativos do xogo non aparecen en ningún dos dous.
O obxectivo do xogo, ó igual que no libro e o filme, é localizar o Santo Graal. Para conseguilo, o xogador debe reunir pistas, solucionar crebacabezas e evadir ou derrotar inimigos.
Berenguela
O nome Berenguela pode referirse a:
Alende
O topónimo galego Alende pode referirse a:
Kyle MacLachlan
Kyle Merritt MacLachlan, nado o 22 de febreiro de 1959 en Yakima, Washington, é un actor estadounidense.
Compromís pel País Valencià
Compromís pel País Valencià (siglas: CPV) é unha coalición electoral integrada por Esquerra Unida del País Valencià (EUPV), o Bloc Nacionalista Valencià (BLOC), Els Verds del País Valencià (EVPV), Els Verds Esquerra Ecologista del País Valencià (VEE) e Izquierda Republicana (I.R.), que se presentaron conxuntamente baixo este nome ás Eleccións ás Cortes Valencianas de 2007, e que poderá facerse extensible a diferentes localidades da Comunidade Valenciana nas eleccións municipais. Este pacto ten por obxectivo principal evitar o bipartidismo nas Cortes Valencianas, e especialmente a maioría absoluta do Partido Popular.
The Dandy Warhols
The Dandy Warhols é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Portland, Oregon, por Courtney Taylor-Taylor (voces, guitarra), Zia McCabe (teclados), Peter Holmström (guitarra) e Eric Hedford (batería), que deixou o grupo en 1998 e foi substituído por Brent De Boer. O seu nome é un xogo de palabra co nome do creador do pop-art Andy Warhol.
A banda gañou recoñecemento tras fichar con Capitol Records e editar o seu álbum de estrea cun gran selo, ...The Dandy Warhols Come Down, no ano 1997. En 2001 o grupo acadou novos niveis de fama grazas á súa canción "Bohemian Like You" que foi usada nun anuncio de Vodafone. The Dandy Warhols foron obxecto en 2004 do documental Dig!, xunto co grupo psicodélico de San Francisco The Brian Jonestown Massacre. A banda leva publicados dez álbums de estudio, dous recompilatorios, seis EPs e 27 sinxelos ata a data.
Jeep
O primeiro Jeep, o Willys MB produciuse en 1941 e o primeiro modelo civil en 1945, é o máis antigo vehículo todo terreo e Vehículo deportivo utilitario (SUV) da marca. Inspirou unha serie doutros vehículo utilitario lixeiros, como o Land Rover que é a segunda marca máis antiga de 4 rodas motrices. O vehículo Jeep orixinal que apareceu por primeira vez como prototipo, o Bantam BRC converteuse no principal vehículo lixeiro de 4 rodas motrices do Exército dos Estados Unidos e dos Aliados durante a Segunda Guerra Mundial, así como o período da posguerra. Moitas variantes similares de Jeep para funcións militares e civís foron creados noutros países.
The Dandy Warhols
The Dandy Warhols están fortemente influenciados por The Velvet Underground, The Beach Boys, Simon and Garfunkel, The Beatles, The Shadows e The Rolling Stones.
Jeep
Orixe do nome
Moitas explicacións sobre a orixe da palabra jeep son difíciles de verificar. A teoría máis amplamente difundida é que da designación militar GP "Government Purposes" ou "General Purpose" (para Propósitos Gobernamentais ou uso xeral) deriva a palabra Jeep do mesmo xeito que o actual HMMWV (por High-Mobility Multi-purpose Wheeled Vehicle, vehículo de rodas multiuso de alta mobilidade) deu como resultado humvee.
Unha visión alternativa lanzada por R. Lee Ermey, na súa serie de televisión Mail Call, nega isto, dicindo que o vehículo foi deseñado para tarefas específicas, e nunca se refire como "de uso xeral", é máis probable que o termo proceda de Government Issue que describe aos membros das forzas armadas dos Estados Unidos, os seus elementos e os seus equipos. O Ford GPW significaba en realidade G para uso gobernamental, P para designar os seus 2.000 mm de batalla e W para indicar o seu motor deseñado Willys-Overland. Ermey suxire que os soldados do momento estaban tan impresionados cos novos vehículos que informalmente os nomearon como Eugene the Jeep, un personaxe da tira de banda deseñada Popeye creados por E. C. Segar, a mediados de marzo de 1936. Eugene the Jeep era a "mascota salvaxe" de Popeye e era "pequeno, capaz de moverse entre dimensións e podía resolver problemas que parecían imposibles".
Words of the Fighting Forces (As palabras das forzas de combate) de Clinton A. Sanders, un dicionario da xerga militar, publicado en 1942, na biblioteca do Pentágono dá a seguinte definición:
Esta definición é compatible co uso do termo "vehículo jeep" para referirse aos pequenos Portaavións de escolta da Mariña.
A principios de 1941, Willys-Overland demostrou a capacidade fora da estrada do vehículo subindo os chanzos do Capitolio dos Estados Unidos, conducido polo piloto de probas de Willys Irving "Red" Haussman, quen escoitara aos soldados en Fort Holabird chamándoo "jeep". Cando o columnista Katherine Hillyer preguntoulle para o Washington Daily News (ou por un transeúnte, de acordo con outra versión) como se chamaba, Irving respondeu: "É un jeep."
O artigo de Katherine Hillyer foi publicado a nivel nacional o 20 de febreiro de 1941, e incluía unha fotografía do vehículo coa lenda:
Nome comercial
A solicitude orixinal da marca foi presentada en febreiro de 1943 por Willys-Overland Tamén se utiliza como nome xenérico con minúscula (jeep) para os vehículos inspirados no Jeep que son adecuados para o seu uso en terreos difíciles.
Como era a única compañía que producía continuamente vehículos Jeep logo da guerra, en xuño de 1950 concedéuselle a Willys-Overland o privilexio de posuír o nome de "Jeep" como marca rexistrada.
miniatura|Bantam BRC 40 miniatura|right | Taboleiro dun jeep da Segunda Guerra Mundial miniatura| Jeep con [[M2 Browning ametralladora|Metralladora Browning cal. 50]]
Pequenos coches de recoñecemento
Só dúas empresas responderon á solicitude, a American Bantam Car Company e Willys-Overland. O Exército puxera un prazo que parecía imposible respectar, 49 días para fornecer un prototipo de traballo. Willys pediu máis tempo, pero negáronllo. American Bantam Car Company non tiña persoal de enxeñería en nómina e solicitou axuda a Karl Probst, un deseñador freelance con talento de Detroit. Logo de rexeitar a solicitude inicial de Bantam, Probst comezou a traballar, nun principio sen soldo, o 17 de xullo de 1940.
Probst presentou os plans completos para o prototipo Bantam, coñecido como a BRC ou Bantam Reconnaissance Car (pequeno coche de recoñecemento), en só dous días. A oferta de Bantam foi presentada completa con planos o 22 de xullo. O prototipo construído a man, completouse en Butler, Pennsylvania, e levado a Fort Holabird, Maryland, para as probas do Exército o 21 de setembro. O vehículo cumpría con case todos os criterios do Exército.
Ford pigmeo e Willys MB
O Exército considerou que a compañía Bantam era demasiado pequena para proporcionar o número de vehículos que necesitaba, polo que o Exército entregou a Willys-Overland e á compañía Ford os planos orixinais de Bantam, co fin de que presentasen os seus propios prototipos. Os prototipos resultantes foron o Ford "pigmeo" e Willys "Quad", moi similares ao prototipo Bantam BRC, Spicer forneceu os compoñentes de transmisión nas catro rodas moi similares aos tres fabricantes.
Foron construídos mil cincocentos de cada un dos tres modelos e amplamente probados no campo. O enxeñeiro xefe de Willys-Overland Delmar "Barney" Roos cambiou o deseño realizado para cumprir coa especificación de peso (un máximo de 1.275 kg, incluído o aceite e a auga. Deste xeito foi capaz de utilizar o potente pero comparativamente pesado motor Willys "Go Devil", e gañar o contrato inicial de produción. A versión Willy do coche converteríase no deseño do jeep normalizado, denominado Modelo MB e foi construído na súa planta de Toledo, Ohio. A coñecida grella prensada metálica de Jeep era en realidade unha característica de deseño de Ford e incorporouse no deseño final por parte do Exército.
Desde o departamento de guerra requiriron un gran número de vehículos que se fabricaron nun tempo relativamente curto, Willys-Overland outorgou ó Goberno dos Estados Unidos unha licenza non exclusiva para que outra empresa fabricara os vehículos que utilizaban as especificacións de Willys. O Exército elixiu Ford como o segundo fornecedro, pero a construción de jeeps tiñan que ter o deseño dos Willys. Willys forneceu a Ford cun xogo completo de planos e especificacións. American Bantam, o creador do primeiro Jeep, pasou o resto da guerra, construíndo remolques pesados para o servizo do Exército.
Jeeps na Segunda Guerra Mundial
miniatura|right | Jeep Willys de 1943 A versión dos Jeeps construídos por Willys-Overland foron os Modelo MB, mentres que os construídos por Ford foron os Modelo GPW (G = vehículo do goberno, P designan os de 80 mm de batalla e W = deseño do motor Willys) Existen diferenzas sutís entre os dous As versións producidas por Ford tiñan todos os compoñentes (incluíndo as cabezas dos parafusos) marcados cunha "F" Willys tamén seguiu o patrón de Ford estampando o seu nome nalgunhas partes da carrozaría, pero detívose en 1942 Willys-Overland e Ford, baixo a dirección de Charles E. Sorensen (Vicepresidente de Ford durante a Segunda Guerra Mundial), produciron preto de 640.000 Jeeps, o que representou aproximadamente o 18% de todos os vehículos militares de rodas construídos nos EE.UU. durante a guerra.
Os Jeeps foron utilizados por todos os servizos militares dos Estados Unidos. Fornecéronse unha media de 145 Jeeps a cada rexemento de infantería do exército. Os Jeeps utilízanse para moitos propósitos, incluíndo o tendido de cables, taller, como auto bombas de extinción de incendios, ambulancias, tractores de campo e, con rodas adecuadas, podían ata correr en vías de ferrocarril. Un jeep anfibio, o modelo GPA, ou "seep" (Sea Jeep) foi construído por Ford en pequenas cantidades, pero non pode considerarse un grande éxito, non era nin un bo vehículo off-road, nin un bo barco. Como parte do esforzo de guerra, case o 30% de toda a produción de Jeep forneceuse a Gran Bretaña e ao Exército Vermello Soviético.
Os Jeeps militares na posguerra
O Jeep foi amplamente imitado en todo o mundo, ata en Francia por Delahaye e Hotchkiss et Cie (logo de 1954, Hotchkiss fabricou baixo licenza de Jeeps Willys) e no Xapón por Mitsubishi Motors e Toyota. A beleza do Jeep orixinal, foi aclamada polos deseñadores industriais e conservadores de museos por igual. O Museo de Arte Moderna describe o Jeep como unha obra mestra do deseño funcionalista, e expuxo periodicamente ao Jeep como parte da súa colección. Ernie Pyle dixo do Jeep, que xunto co G.I. pocket stove(forno portátil) eran, "as dúas pezas máis importantes do equipo non de combate que se desenvolveron." O Jeep fíxose aínda máis famoso logo da guerra, xa que chegou a estar dispoñible no mercado de excedentes. Algúns anuncios afirmaban ofrecer "Jeeps aínda na caixa da fábrica." Esta lenda persistiu durante décadas, a pesar do feito de que os diferentes tipos nunca foron enviados desde a fábrica en caixas.
O Jeepney é un tipo de taxi ou bus único creado en Filipinas. Os primeiros Jeepneys eran excedentes militars MB e GPWS, que quedaron no país devastado pola guerra logo da Segunda Guerra Mundial e a independencia filipina. Os Jeepneys construíronse a partir de diferentes tipos de jeeps alargando e ensanchando a "bañeira" na parte traseira do vehículo, permitindo que viaxen máis pasaxeiros. Cos anos, os Jeepneys convertéronse no símbolo máis omnipresente das Filipinas moderna, cando foron decorados en estilos máis elaborados e rechamantes polos seus donos. A maioría de Jeepneys de hoxe son construídos por fabricantes locais, usando diferentes sistemas de propulsión. Algúns ata están construídos en aceiro inoxidable.
No exército dos Estados Unidos, o jeep foi substituído por diversos vehículos (por exemplo, o Ford M151 MUTT) dos cales o máis recente é o Humvee.
O CJ-V35/U
Logo da Segunda Guerra Mundial, Jeep empezou a experimentar con novos deseños, incluíndo un modelo que se podía conducir baixo a auga. O 1 de febreiro de 1950, aprobouse un contrato de 1.000 unidades do N8ss-2660, "especialmente adaptados para o recoñecemento xeral ou comando de comunicacións" e "construído para breves operacións baixo a auga e operacións de vadeo." O motor foi modificado cun sistema de snorkel para que o motor puidese respirar adecuadamente baixo a auga.
O M715
miniatura|right | Jeep M715 En 1965, Jeep desenvolveu o camión do exército M715 de 1´25 toneladas, unha versión militarizada da camioneta Jeep J, serie civil, que serviu amplamente na Guerra de Vietnam. Tiña eixes completamente flotantes máis pesados e un parabrisas vertical plano pregable. Hoxe en día, serve noutros países, e aínda está sendo producido por Kia baixo licenza.
A serie CJ ("Civilian Jeep") comezou en 1945 co CJ-2A seguido do CJ-3B en 1953. Estes primeiros jeeps coñécense comunmente como "flatfenders" porque as súas defensas dianteiras eran planas, o mesmo que nos seus predecesores militares, o Willys MB e o idéntico modelo GPW de Ford. O CJ-4 existe só como un prototipo de 1951, e é o enlace "perdido" entre a defensa plana do CJ-2A e CJ-3B e a primeiradefensa redonda do CJ-5 de 1955.
A marca Jeep
O fabricante de automóbiles francés Renault comezou a investir en AMC en 1979. Con todo, en 1987, os mercados de automóbiles cambiaran e ata a propia Renault estaba experimentando problemas financeiros. Ao mesmo tempo, Chrysler Corporation quería a marca Jeep, así como outros activos de AMC. Chrysler comprou AMC en 1987, pouco despois de que o Jeep CJ-7, fora substituído polo deseño de AMC Jeep Wrangler ou YJ. Chrysler fusionouse con Daimler-Benz en 1998 para formar DaimlerChrysler. DaimlerChrysler vendeu a maior parte dos seus intereses en Chrysler a unha empresa de capital privado en 2007. Chrysler e a división Jeep operan agora baixo o nome de Chrysler Group LLC.
Os Jeeps construíronse baixo licenza por varios fabricantes de todo o mundo, incluíndo Mahindra na India, Ebro en España, e varios en América do Sur. Mitsubishi construíu máis de 30 modelos diferentes de Jeep no Xapón entre 1953 e 1998. A maioría deles baséanse no modelo CJ-3B co deseño orixinal de Willys-Kaiser.
Toledo, Ohio foi a sede da marca Jeep desde os seus inicios, e a cidade estivo sempre orgullosa deste patrimonio. Aínda que xa non se producen no Toledo Complex, dúas rúas nas inmediacións da antiga fábrica noméanse Willys Parkway e Jeep Parkway.
American Motors creou a primeira empresa conxunta de fabricación de automóbiles na República Popular da China o 15 de xaneiro de 1984. O resultado foi Beijing Jeep Corporation, Ltd., en colaboración con Beijing Automobile Industry Corporation, para producir o Jeep Cherokee (XJ) en Beijing. Continua a fabricación logo da compra de AMC por Chrysler. Esta empresa conxunta é agora parte de Daimler-Chrysler e DaimlerChrysler China Invest Corporation. O modelo orixinal XJ de 1984 foi actualizado e chamado "Jeep 2500" cara ao final da súa produción, que terminou logo de 2005.
Unha división de Chrysler Group LLC, a máis recente empresa sucesora da marca Jeep, é quen ten agora ten a propiedade de marca sobre o nome "Jeep" e o distintivo deseño de 7 rañuras na grella frontal. A grella orixinal de 9 rañuras asociada a todos os jeeps da Segunda Guerra Mundial foi deseñada por Ford para o seu GPW.
AM General
A historia do HMMWV (Humvee) ten vínculos con Jeep. En 1971, a División de Produtos de Defensa e Goberno de Jeep converteuse en AM General, unha filial totalmente propiedade de American Motors Corporation, que tamén era dono de Jeep. En 1979, cando aínda era propiedade de American Motors, AM General comezou os primeiros pasos cara ao deseño do Humvee. AM General tamén continuou fabricando os dúas rodas motrices DJ, que Jeep creara en 1953.
O Hummer de General Motors e o Chrysler Jeep estiveron librando a batalla nos tribunais dos Estados Unidos sobre o dereito ao uso de sete rañuras nas súas respectivas grellas do radiador. Chrysler Jeep di que ten os dereitos exclusivos para utilizar as sete rañuras verticais, xa que é o único cesionario restante das distintas empresas desde que Willys montou nos seus jeeps da posguerra sete rañuras en vez do deseño de nove rañuras de Ford para o Jeep.
Capacidades off-road
miniatura|right | Jeep Wrangler off-road
A publicidade de Jeep sempre fixo fincapé nas capacidades off-road do vehículo. Na actualidade, o Wrangler é un dos poucos vehículos de catro rodas motrices restantes con dous eixes ríxidos. Estes eixes son coñecidos pola súa durabilidade, resistencia e articulación.
Outro dos beneficios dos vehículos de eixes ríxidos é que tenden a ser máis doados e máis baratos para "levantar", con sistemas de suspensión do mercado de accesorios. Isto aumenta a distancia entre o eixe e o chasis do vehículo. Ao aumentar esta distancia, pódense instalar pneumáticos máis grandes, o que aumenta a distancia ao chan, que lle permite atravesar obstáculos máis grandes e máis difíciles. Ademais da maior distancia ao chan, moitos propietarios buscan incrementar a articulación da suspensión ou "flex" para dar aos seus Jeeps melloras nas capacidades off-road. A boa articulación da suspensión mantén as catro rodas en contacto co chan e mantén a tracción.
As distancias curtas entre eixes, marcos estreitos, e un amplo enfoque ventral e ángulo de saída, lles permite encaixar en lugares onde as unidades de catro rodas do mesmo tamaño teñen dificultades.
Modelos históricos e militares
miniatura|right|Jeep da segunda guerra mundial construído por Ford, usando o deseño de Willys-Overland miniatura|Jeep Willys na segunda guerra mundial
Camións FC, VJ Jeepsters, & Camionetas FJ
(Jeep tracción dianteira)
(Camionetas Jeep)
(Comando)
Modelos CJ
(Jeep civís) right|miniatura|A [[USPS vehículo de entrega de correo feito por Jeep]] right|miniatura|1982 Jeep Scrambler