cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alevín
Investigación, avaliación
A deriva é máis abundante pola noite e preto da superficie (intensidade máxima entre as 23.00 e as 3.00 horas). Os rutilos novos á deriva eran significativamente maiores a principios de xuño que a finais de maio. E as femias á deriva tenden a ser máis grandes en xuño que as que derivan máis tarde. Os autores non atoparon ningún efecto do tamaño dos alevíns na distribución da profundidade.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
João Abel Manta
João Abel Carneiro de Moura Abrantes Manta, nado en Lisboa o 29 de xaneiro de 1928) é un arquitecto, pintor, ilustrador e humorista gráfico portugués.
Autor dunha obra multifacetada, centrada sobre todo na arquitectura, debuxo e pintura, João Abel Manta afirmouse no panorama cultural portugués a partir do final da década de 1940. Nos anos seguintes tivo importante actividade no eido da arquitectura, que abandonaría progresivamente en favor das artes, destacándose como un dos maiores cartoonistas portugueses dos anos 60 e 70 do século XX. Os anos anteriores e posteriores ao 25 de Abril publicou regularmente, en xornais de grande tirada, traballos emblemáticos representativos da situación político-social nese período da Transição (paso da ditadura e ao réxime democrático). Na década de 1980 redireccionou unha vez máis a súa obra, centrándose prioritariamente na pintura.
Traxectoria
miniatura||327x327px|Panel de [[Azulexo|azulexos deseñados por J. Abel Manta]] João Abel Manta é fillo dos pintores Abel Manta e Maria Clementina Carneiro de Moura Manta. Está casado con Maria Alice Ribeiro, da que ten unha filla, Isabel Ribeiro Manta. Vive e traballa en Lisboa.
" Fillo único, [...] medra nunha casa en Santo Amaro de Oeiras [...] convivindo con algúns dos intelectuais máis importantes da época que se fixeron amigos dos seus pais ", como Manuel Mendes ou Aquilino Ribeiro; viaxa moito cos seus pais, sendo as viaxes a París e Italia especialmente marcantes.
Obra
Como artista plástico, ten obras nas áreas de pintura, debuxo ( ilustración, obra humorística), artes gráficas, cerámica, tapicería e mosaico. Fixo selos e carteis, libros ilustrados, incluído A primilha do marialva, de José Cardoso Pires. Foi o autor dos tapices do Salão Nobre na sede da Fundación Calouste Gunbenkian (c. 1969). Realizou os decorados de A Relíquia, de Eça de Queiroz (1970; posta en escena de Artur Ramos) e O Proceso, de Kafka (1970). No contexto da arte pública, destacan o pavimento da Praza dos Restauradores, Lisboa, e o panel de baldosas da Avenida Calouste Gulbenkian, Lisboa (concibido en 1970 e aplicado en 1982).
João Abel Manta destaca especialmente nas artes plásticas, especialmente no debuxo, onde se afirmou bastante cedo, con importantes obras que datan dos anos corenta. En 1961 gañou o Prémio de Desenho na Exposição de Artes Plásticas da Fundação Calouste Gulbenkian con O Ornitóptero. Dedicouse á pintura, fixo un amplo conxunto de collages, expuxo en exposicións colectivas e individuais. Pero a área na que máis se distinguiu foi a dos debuxos de humor, sendo considerada por moitos como "o caso máis extraordinario de cartoonismo luso do noso século [s.XX], só equiparábel ao proprio Bordalo Pinheiro ".
A súa actividade como humorista gráfico abrangue un período prolongado, de aproximadamente 1954 a 1991, intensificándose entre 1969 e 1976. Durante uns 7 anos, as súas obras publicáronse regularmente en xornais como Diário de Lisboa, Diário de Notícias e O Jornal, achegándose á realidade portuguesa dun xeito crítico e profundamente irónico; en 1981 publicou novas obras no Xornal de Letras, pero a partir de entón a súa actividade como debuxante de cartoon fíxose esporádica.
Cun grafismo único e meticuloso, os seus debuxos (ver, por exemplo, Turistas, da serie Reportagem Fotográfica, 1972) marcaron a época anterior ao 25 de abril: ''"Nenhum pintor daqui e de agora resumiu com tantas subtilezas a temperatura social e política do fascismo agonizante". Nesse "inventário doméstico" cabe praticamente tudo: "estão em causa os desastres e os grotescos duma burguesia, a nossa, com os seus emblemas e heróis". João Abel "aponta à História, ao monumento e em particular à procissão provinciana da nossa burguesia intelectual"''.
A súa intervención pública intensificouse en 1974 e 1975, pouco despois da caída da ditadura, lanzándose " á batalla con redobrado fervor, multiplicándose en caricaturas, pósters e cartaces cunha orientación marcadamente revolucionaria ", e converténdose no " máximo artista, quizais o único, que a revolución de abril provocou ". Isto é o que vemos en debuxos como "Un problema difícil", de 1975, onde un grupo de notables -de Marx e Lenin a Gandhi e Sartre- se cuestiona ante un pequeno mapa de Portugal. João Abel Manta "asociarase dun xeito moi particular ao mellor e ao peor que vivimos en Portugal neses dous anos ".
A partir de 1976 " o artista alistado João Abel eclipsa: os ventos son diferentes, o MFA ( Movemento das Forzas Armadas ) disolveuse " e só en 1978 "emerxe do silencio e lanza ao público un [...] novo álbum: Caricaturas dos anos de Salazar ", onde "narra uma história – a nossa história […] onde se encaixam, se alternam ou se encadeiam […] o ridículo e a tragédia da colonização e da guerra colonial, o miguelismo e o liberalismo […] a submissão popular e a sua revolta […] o folclore musical e o artesanato, o teatro, o cinema ou a pintura".
O 3 de setembro de 1979 foi nomeado Comandante da Orde Militar Antiga, Nobilissima e Iluminada de Sant'Iago da Espada, de Mérito Científico, Literario e Artístico .
Os profesores da Universidade de VIgo Mercedes Portas e Félix Wangüemert incluírono de xeito destacado no seu estudo Cartoon in Galician and Portuguese press (1870-2000).
A partir de 1981, dedicouse case exclusivamente á pintura, nunha obra íntima que contrasta co carácter de intervención política e social do seu humorismo gráfico. En 2009 expón no Palácio Galveias: " Nestas obras practico unha inocente pintura ao óleo sobre lenzo, [...] para explicar a quen interese o que penso do mundo e das cousas do pasado e do presente ".
"A miña atracción [...] por algúns artistas do chamado impresionismo, deriva do xeito notábel en que empregan a técnica da pintura e quizais tamén da tranquilidade dos temas, curiosa tranquilidade nun tempo axitado e revolucionario: intimidade da vida burguesa, paisaxes repousantes, xente feliz, bailarinas ". Pero a súa aparente proximidade formal co impresionismo é enganosa e nas súas pinturas dos anos 80 a 2000 atopamos a miúdo un universo escuro do que saen " figuras sen nome e terríbeis, produtos da alucinación . A visión perturbadora de João Abel Manta fusiona " a vida cotiá e o fantástico, en paisaxes lisboetas invadidas de seres estraños ", xunto cunha presenza recorrente de auto-figuras que fan referencia a un territorio autorreferencial até aí descoñecido na súa obra.
O 25 de abril de 2004 foi galardoado co título de Comandante da Ordem da Liberdade.
A Casa de Ascontra, Berredo, Agolada
A Casa de Ascontra é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Valiña, A Baíña, Agolada
Valiña é un lugar da parroquia da Baíña, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
O Coto, Artoño, Agolada
O Coto é un lugar da parroquia de Artoño, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Parroquias de Agolada
{{ORDENAR:Coto, O
O Almacén, Berredo, Agolada
O Almacén é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Érika Reija
María Érika Reija López, nada en Lugo o 13 de maio de 1981, é unha politicóloga, xornalista e correspondente galega.
Traxectoria
Érika Reija é licenciada en Ciencias da Información, na especialidade de Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid e en Ciencias políticas e Goberno pola UNED. Ademais é experta no mundo árabe.
Desde setembro de 2004 a xuño de 2015, foi redactora da área de Internacional dos Servizos Informativos de Televisión Española, sendo enviada especial en diversos destinos, desde onde informou sobre a revolución da praza Tahrir ocorrida en 2011 en Exipto, a Guerra de Libia de 2011 e o conflito entre Israel e Palestina pola Franxa de Gaza. Tamén cubriu o rescate dos mineiros chilenos de 2010 na mina San José.
En 2011 traballou en Buscamundos, un programa de turismo solidario emitido na 2.
Entre o 1 de xullo de 2015 e o 30 de xuño de 2017, foi correspondente de TVE en Rabat, en substitución de Luis Pérez López. Como correspondente en Marrocos, cubriu a información daquel país e a de todo o continente africano.
Desde o 1 de xullo de 2017 ao 7 de marzo de 2022, pasou á correspondencia en Moscova. Como correspondente de Televisión Española en Rusia, cubriu a información daquel país e dos países que pertencían á Unión Soviética, sendo enviada especial en 2014 durante a anexión rusa de Crimea. Tivo que abandonar a cidade en 2022 durante a invasión de Ucraína debido á aprobación dunha nova lei que sanciona con até 15 anos de cárcere pola difusión de noticias que o goberno ruso considere como falsas.
Vik Muniz
Biografía
miniatura| Vik Muniz xunto á entón ministra de Cultura do Brasil Ana de Hollanda, na Rio + 20. Fillo dos pernambucanos Vicente Lopes e María Celeste de Oliveira Muniz, foi estudante da Fundação Armando Álvares Penteado (FAAP), onde frecuentou as aulas do curso de Publicidade e Propaganda. esquerda|miniatura|280x280px|Vik Muniz con fotos da súa serie Perfect Strangers As súas obras están feitas con materiais pouco comúns, como lixo, restos de demolición e compoñentes como o azucre e o chocolate. Na súa pintura de Sigmund Freud utilizou o xarope de chocolate para crear a imaxe. Para a súa serie Sugar Children, Muniz foi a unha plantación en St. Kitts para fotografar algúns fillos de operarios que traballan alí. Despois de regresar a Nova York, mercou papel marrón e varios tipos de azucre e copiou as instantáneas dos nenos espidos espallando os distintos tipos de azucre no papel e fotografándoo. Isto xerou unha grande controversia, que só se resolveu dous anos despois: a obra foi liberada, pero tería que vendela por só 4 000 R$.
Máis recentemente, creou obras a maior escala, como imaxes esculpidas na terra (xeóglifos) ou feitas con enormes moreas de lixo.
No 81º Christmas Book anual da Neiman Marcus, en 2007, os compradores poderían encomendar, por 110 000 dólares, un dos retratos de chocolate "His & Hers" de Muniz e recibir unha reprodución fotográfica da obra de 60×48. Muniz doou o produto das vendas ao Centro Espacial de Río de Xaneiro, unha organización benéfica que traballa coa arte para nenos e adolescentes pobres no Brasil. Segundo Muniz, "os pobres precisam de dinheiro. É preciso ajudá-los diretamente. Não acredito em arte política. Sensibilizar: você tem o jornal para isso."
Muniz realizou unha exposición individual no University of South Florida Contemporary Art Museum (Museo de Arte Contemporánea da Universidade do Sur de Florida) en Tampa, agora chamada "Vik Muniz: Reflex". Esta exposición, organizada polo Miami Art Museum, estivo exposta no Seattle Art Museum e no PS1 Contemporary Art Museum de Nova York. Até xaneiro de 2008, a exposición estivo exposta no Musée d'Art Compemporain de Montreal, Quebec. Muniz tamén publicou un libro, Reflex - A Vik Muniz Primer (2005: Aperture Foundation, Nova York), que contén unha recompilación do seu traballo e os seus comentarios ao respecto.
A súa obra tamén foi destacada en The Hours-Visual Art of Contemporary Latin America (2007), unha exposición presentada no Museum of Contemporary Art de Sydney, Nova Gales do Sur, Australia.
En 2010, o documental Lixo extraordinario sobre o traballo de Vik Muniz con colectores de material reciclábeis no vertedoiro do Jardim Gramacho, en Duque de Caxias, Brasil, foi premiado no Festival de Sundance. No Festival de Berlín de 2010 foi galardoado en dúas categorías, a de Amnistía Internacional e a do público na mostra Panorama.
Acervos importantes
As fotografías tomadas por Vik Muniz forman parte da colección e galerías privadas de San Francisco, Madrid, París, Moscova e Toquio, alén de museos como a Tate Modern e o Victoria and Albert Museum de Londres, o Getty Institute dos Ánxeles, e MAM, en São Paulo. A obra "Boom", parte da serie “The Sarzedo Drawings”, de 2002, fotografía de xelatina de prata con torneado, pódese ver no Museo Inhotim, en Brumadinho, Minas Xerais.
Santiago Manuel Rabadán
Santiago Manuel Rabadán Villares, nado en León o 23 de maio de 1931 e finado na mesma cidade o 4 de novembro de 1984, foi un futbolista español, que xogaba habitualmente de interior dereito.
Traxectoria
Comezou a súa carreira como futbolista na Cultural Leonesa, coa que xogou ata 1952, cando fichou polo Atlético de Madrid. O 11 de xaneiro de 1953 debutou na Primeira División da man do adestrador Helenio Herrera, caendo goleado ante o Deportivo da Coruña en Riazor (5-1). Apenas dispuxo de minutos no equipo madrileño e na tempada 1953/54 saíu cedido ao Valladolid, da mesma categoría. Disputou só 12 encontros co equipo de Lluís Miró pero anotou 8 goles, entre eles un ante o FC Barcelona e dous na vitoria por 4-3 sobre o Real Madrid. Na seguinte tempada volveu saír cedido, desta vez ao Avilés, de Segunda División, co que acabou descendendo a Terceira.
En 1955 regresou á Cultural Leonesa, coa que disputou a histórica tempada 1955/56, a única da historia do club na Primeira División. Xogou no club da súa cidade ata 1958, cando fichou polo Deportivo da Coruña. Militou durante tres campañas no club galego, sendo un habitual nos once titulares, e acumulou 72 partidos e 6 goles. Deixou o equipo coruñés en maio de 1961, cando rescindiu o seu contrato e regresou a León para atender os negocios de panadaría da súa familia.
Vida persoal
Casou con Maris Fernández Abella, coa que tivo tres fillos: María, Manuel e Alberto. Faleceu en León aos 53 anos de idade.
O Pradeiro, Berredo, Agolada
O Pradeiro é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
O Corval, Berredo, Agolada
O Corval é un lugar da parroquia de Berredo, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Reuters
Reuters é unha axencia de noticias con sede no Reino Unido, coñecida por subministrar información a medios de comunicación e mercados financeiros. Está presente en máis de 201 cidades de 94 países e achega información en máis de vinte linguas. Reuters é unha das maiores axencias de noticias do mundo.
Aínda que é coñecida polo seu labor como axencia de noticias, isto só supón o 10 % dos ingresos totais do grupo. A principal actividade de Reuters consiste en proporcionar información aos mercados financeiros, como os valores dos tipos de interese e prezos de accións, ademais de ofrecer investigacións, análise e produtos de mercadeo que permiten aos axentes a compravenda de divisas e accións por computador. Entre os seus competidores están Bloomberg L.P. e Dow Jones Newswires. Desde 2008, fai parte de Thomson Reuters.
Historia
miniatura|200px|[[Paul Reuter|Paul Julius Reuter, fundador da axencia Reuters]] miniatura|180px|Sede de Reuters en [[Londres]] Paul Julius Reuter traballaba nunha editorial de Berlín e viuse involucrado na distribución de panfeltos radicais das revolucións de 1848. Estas publicacións chamaron moito a atención e en 1850 desenvolveu o prototipo dun servizo de novas en Aquisgrán empregando pombas mensaxeiras e unha liña de telégrafo, cando se deu de conta de que con esta tecnoloxía a difusión de novas era cada vez máis rápida. Nun principio a liña conectaba con Berlín, mais ao pouco tempo Reuter decatouse de que a difusión a Bruxelas, un dos centros financeiros europeos no século XIX, lle proporcionaría máis beneficios.
Un ano despois, Reuter marchou a Londres onde tratou de desenvolver un cable telegráfico submarino que atravesase o canal da Mancha e conectase Dover con Calais. Tras varios intentos fracasados, o "telégrafo submarino" comezou a funcionar a finais de 1851, e o empresario negociou coa Bolsa de Londres o intercambio de información financeira do resto de Europa, algo que tamén fixo na Bolsa de París. En 1865, o seu negocio pasou a ser oficialmente unha sociedade limitada so o nome de Reuter's Telegram Company.
A partir da década de 1980, a axencia medrou con moita rapidez grazas á elaboración e subministración de información empresarial e financeira, e procurou ampliar o seu campo de información a outros medios como a radio, a televisión e internet. En 2007, The Thomson Corporation alcanzou un acordo de unión con Reuters para formar Thomson Reuters. Thomson fíxose co 53 % do capital da nova compañía, polo que a restrición do 15 % foi suprimida.
Sedes
Historicamente, o cuartel xeral de Reuters sitúase en Londres. Aínda que desde 1939 ata comezos do século XXI a axencia se localizaba nun edificio deseñado por Sir Edwin Lutyens en Fleet Street, trasladouse en 2005 a unha instalación máis grande situada en Canary Wharf, ao leste da capital.
Claudia Sheinbaum
Claudia Sheinbaum Pardo, nada en Cidade de México o 24 de xuño de 1962, é unha política, científica, activista e escritora mexicana. É xefa de Goberno de Cidade de México desde o 5 de decembro de 2018.
Foi secretaria de Medio Ambiente do Distrito Federal de 2000 a 2006, durante a administración encabezada por Andrés Manuel López Obrador e  xefa delegacional en Tlalpan de 2015 a 2017.
Vida académica
Estudou na Facultade de Ciencias da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM), onde obtivo en 1989 a licenciatura en Física coa súa tese «Estudio termodinámico de una estufa doméstica de leña para uso rurall» posteriormente en 1994 obtivo o grao de Mestrado en Enxeñaría Enerxética coa tese «Economía del uso eficiente de la energía eléctrica en la iluminación». En 1995 obtivo o grao de doutora en Enxeñaría Ambiental coa tese «Tendencias y perspectivas de la energía residencial en México».
Nese ano viaxou a California para realizar o seu traballo de investigación para o seu doutoramento no Lawrence Berkeley Laboratory durante 4 anos, grazas a unha bolsa da Universidade Nacional Autónoma de México. É egresada do Programa de Estudos Avanzados en Desenvolvemento Sustentable e Medio Ambiente (LEAD-México) do Centro de Estudos Demográficos, Urbanos e Ambientais e é egresada do Programa de Estudos Avanzados en Desenvolvemento Sustentable do Colexio de México; así mesmo é membro do Sistema Nacional de Investigadores e da Academia Mexicana de Ciencias.
Foi asesora da Comisión Nacional para o Aforro de Enerxía e da Xerencia de Estudos Económicos da Comisión Federal de Electricidade (CFE).
É investigadora titular do Instituto de Enxeñaría da UNAM. No ano 2007 incorporouse ao Grupo Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático da ONU no tema de enerxía e industria, como autora por contribución para o tema "Mitigación do cambio climático" do Cuarto Informe de Avaliación. Devandito grupo foi galardoado co Premio Nobel da Paz o mesmo ano. En 2013 participou, xunto con outros 11 expertos como autores líderes, do tema industria do Quinto Informe de Avaliación do IPCC.
Sheinbaum participou no xurado do Encontro Hispanoamericano do Milenio de Vídeo Documental Independente celebrado no Distrito Federal do 25 ao 30 de xuño de 2000.
Carreira política
esquerda|miniatura|Fotografada en outubro de 2018 xunto a [[Manuela Carmena.]] Durante a súa formación universitaria foi integrante do CEU da UNAM, grupo de estudantes que posteriormente se convertería no brazo xuvenil fundador do Partido da Revolución Democrática.
O 20 de novembro de 2000 foi presentada a súa inclusión no gabinete do Xefe do DF Andrés Manuel López Obrador, asumindo o 5 de decembro de 2000 a Secretaría de Medio Ambiente do Distrito Federal. Durante a súa xestión foi responsable da construción do segundo piso do Periférico, da primeira liña do Metrobús e dunha central de cómputo para controlar os verificentros do Distrito Federal. Renunciou ao seu cargo en maio de 2006, para integrarse ao equipo de campaña de Andrés Manuel López Obrador como a súa voceira para as eleccións presidenciais de 2006, posteriormente foi encargada da Secretaría de Defensa do Patrimonio Nacional do chamado "Goberno Lexítimo", encabezado por López Obrador.
En abril de 2008, xunto con outras dirixentes, coordinou o Movemento en Defensa do Petróleo, formando brigadas de mulleres ás que se lles chamou «Adelitas», en clara referencia ás mulleres que participaron na Revolución mexicana, que realizaron intensas mobilizacións de resistencia civil pacífica ao exterior do Senado da República, en protesta polo curto tempo exposto para lexislar e debater a reforma enerxética e en contra do presunto intento de privatización de PEMEX.
Andrés Manuel López Obrador, como candidato á presidencia mexicana nas eleccións de 2012, incluíuna na súa proposta de gabinete para ocupar o posto de secretaria de Medio Ambiente. Desde finais de 2015 desempeñouse como Xefa Delegacional en Tlalpan, deixando o seu cargo de delegada o 6 de decembro de 2017 tras gañar a consulta interna para a precandidatura da Xefatura de Goberno da Cidade de México pola coalición «Juntos Haremos Historia» conformada polo partido Movemento Rexeneración Nacional (MORENA), o Partido do Traballo (PT) e o Partido Atopo Social (PES).
En xullo de 2018 converteuse na primeira muller electa xefa de goberno da Cidade de México e a segunda muller en ocupar o cargo, sendo Rosario Robles a primeira (aínda que de maneira interina) durante 1999 e até 2000.
Dereitos das mulleres e dereitos sociais
Durante a súa campaña electoral ha considerado a violencia contra as mulleres en México como unha prioridade e lanzou a proposta de protocolo de alerta de xénero para a capital, ante o fenómeno do feminicidio, así como accións na fiscalía local para evitar que se criminalice ás vítimas. Tamén propuxo fortalecer a igualdade do traballo no fogar.
Tamén se comprometeu a terminar co abuso laboral, a impulsar campañas educativas para previr o embarazo adolescente e a defender os dereitos de diversidade sexual.
En xullo de 2018 recibiu a constancia da maioría que a acredita como Xefa de Goberno electa da Cidade de México para o período 2018-2024.
Publicacións académicas
É autora de máis de cen publicacións especializadas e de dous libros nos temas de enerxía, medio ambiente e desenvolvemento sustentable, entre elas:
Do Not Hesitate
Do Not Hesitate é un filme neerlandés de 2021 dirixido por Shariff Korver. Estreouse no Festival de Cinema de Tribeca. A estrea neerlandesa produciuse no Festival de Cinema dos Países Baixos. Foi escollido como candidato dos Países Baixos para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ruptura Tito-Stalin
A ruptura entre Tito e Stalin foi un conflito político e ideolóxico entre os líderes máximos de Iugoslavia e a Unión Soviética, Josip Broz Tito e Iosif Stalin. A principal consecuencia foi a expulsión de Iugoslavia do Kominform (Oficina de Información Comunista) en 1948.
Inicialmente parecía que o enfrontamento se debía á «deslealdade ideolóxica» de Iugoslavia cara a URSS e o socialismo marxista, ou ben polo orgullo nacionalista de Tito, que o impedía someterse sen crítica á vontade de Stalin.
Porén, a maior parte da evidencia posterior suxeriría que a ruptura estaba máis ben baseada no temor da URSS ao plan de Tito para unificar Iugoslavia, a Macedonia Grega e Bulgaria. O obxectivo era formar unha extensa "Eslavia do Sur" (o significado de "Iugoslavia" en serbocroata) e crear un Estado eslavo baixo o liderado de Tito, mais fóra do control de Stalin.
Orixes do enfrontamento
miniatura|O dirixente supremo da URSS [[Iosif Stalin|Iósif Stalin e secretario xeral do PCUS (1942)]] miniatura|Tito (1942) A diferenza dos outros países da Europa ocupada polo nazismo, o territorio de Iugoslavia estaba en gran parte baixo control partisano moito antes que entrasen tropas foráneas para auxilialos. Así, os partisanos de Tito controlaban no verán de 1944 amplas áreas rurais en Bosnia, Hercegovina, Serbia, Macedonia e Dalmacia, e mesmo dominaban poboacións de importancia, como Bihać.
En setembro de 1944 chegou a primeira quenda de tropas estranxeiras de auxilio, neste caso, do Exército Vermello. Porén, meses antes os partisanos xa expulsaran a Wehrmacht de moitas rexións. De feito, as tropas soviéticas limitáronse a axudar os partisanos iugoslavos na ofensiva para a captura de Belgrado entre setembro e outubro de 1944. Ante o alto grao de organización dos partisanos, fíxose innecesario que o Exército Vermello estabelecese un réxime de ocupación militar en Iugoslavia.
A independencia dos partisanos iugoslavos para expulsar as tropas nazis fortaleceu o liderado do mariscal Josip Broz Tito na liberación de Iugoslavia dentro do seu propio partido e entre o pobo iugoslavo en xeral. Esta foi unha das principais causas que motivou a Tito a esixir maior liberdade de acción para o seu país. En cambio, os outros líderes comunistas de Europa Oriental dependeran da ofensiva do Exército Vermello, polo que deberon admitir a ocupación militar soviética como garante do seu poder político.
Amais, malia que Tito seguía a ser formalmente un aliado de Stalin xa finalizada a segunda guerra mundial, contra 1945 a URSS armara unha rede de espionaxe dentro da Liga de Comunistas de Iugoslavia, o que daba pé a enfrontamentos adicionais de ser descuberta.
Por outra banda, xusto despois de finalizar a segunda guerra mundial, tiveron lugar enfrontamentos armados entre Iugoslavia e os aliados occidentais. Tras a guerra, Iugoslavia logrou anexar os territorios italianos de Istria e as cidades de Zadar e Rijeka, retidas por Italia despois da caída do Imperio Austrohúngaro, con maioría de poboación italiana. Tamén tentaba incorporar a fronteiriza cidade de Trieste, ao que se opuñan as potencias aliadas. Isto levou, en particular, ao ataque de cazas iugoslavos sobre aeronaves de carga estadounidenses, o que causou fortes críticas desde Occidente. Entre 1945 e 1948 foron derrubados polo menos catro avións estadounidenses.
Stalin opúñase a esas provocacións a Occidente, sobre todo tras a sangría demográfica que supuxera para a URSS a «Gran Guerra Patria» (nome ruso da Fronte Oriental da segunda guerra mundial). Como consecuencia, malia non desmobilizar as súas tropas, a URSS non buscaba unha guerra aberta contra Occidente. Ademais, Stalin consideraba os Balcáns como un escenario secundario comparado coas zonas de ocupación de Alemaña.
Ademais, Tito apoiaba abertamente as milicias do Partido Comunista de Grecia durante a Guerra Civil Grega, mentres que Stalin preferiu manter distancia, pois consideraba que o Reino Unido e os EUA intervirían militarmente en favor do réxime monárquico grego. En efecto, na Conferencia de Ialta Stalin ofreceulle ao ex primeiro ministro británico Winston Churchill respectar a influencia occidental no territorio helénico e non intervir.
O primeiro Kominform
Con todo, Occidente seguía a ver ambos países como aliados moi próximos. Isto foi evidente durante a primeira reunión do Kominform, en 1947. Iugoslavia foi moi crítica ante a falta de compromiso ideolóxico, segundo ela, dalgúns partidos comunistas nacionais. Referíase en concreto aos partidos comunistas de Italia e Francia, aínda poderosos, mais que estabeleceran alianzas con outras agrupacións políticas.
En esencia, a delegación iugoslava rebatía a postura soviética de crear «frontes populares» de esquerda neses países. Insistía que ese plan ameazaba con debilitar os partidos comunistas afectados. A oficina central do Kominform aínda se atopaba en Belgrado, mais existían disputas bilaterais aínda non resoltas.
Viaxe de Tito a Moscova
A ruptura definitiva tivo varias causas, algunhas relacionadas co concepto de liderado «balcánico» de Tito e a súa negativa a subordinarse á URSS como autoridade comunista suprema e inapelábel. Iugoslavia consideraba, amais, que a planificación económica soviética, baseada en grandes fábricas, conglomerados industriais ou kolkhoz (granxas colectivas), non sería moi efectiva no país balcánico, moito máis pequeno e menos poboado.
Por outra banda, Tito levou a cabo de xeito unilateral un despregamento de tropas en Albania, para previr que o conflito civil de Grecia se estendese aos países veciños, entre eles, a propia Iugoslavia.
Este movemento anoxou a Stalin, a quen tampouco lle gustaba a idea de Tito, finalmente truncada, de fusionar Iugoslavia e Bulgaria nun só Estado, co fin de crear unha «Federación de Eslavia do sur». Stalin, en teoría, estaba de acordo co plan, mais Tito estaba a tentar levalo a cabo sen consultarllo. Ademais, era moi evidente para a URSS que Tito buscaba o liderado sobre toda a "Eslavia do Sur" e desprazar os comunistas de Bulgaria.
Intercambio de cartas
Entre a viaxe a Moscova e a segunda reunión do Kominform, o Partido Comunista da Unión Soviética (PCUS) e a Liga dos Comunistas de Iugoslavia detallaron por correspondencia as súas crecentes diferenzas e acusacións mutuas. A primeira carta do PCUS, do 27 de marzo de 1948, acusaba a Iugoslavia de declarar, entre outras, que «o socialismo na URSS deixara de ser revolucionario». Tamén consideraba que a Liga «non era suficientemente democrática» por aliarse con forzas de esquerda non comunistas, que non estaba a actuar como a vangarda do proletariado iugoslavo que dicía ser, e que debía construír o socialismo no país. A URSS agregou que «non podía considerar esa organización comunista ser [efectivamente] marxista-leninista nin bolxevique».
A resposta iugoslava, do 13 de abril, negou rotundamente as acusacións soviéticas. Defendeu a natureza autenticamente revolucionaria do PCUS e reafirmou a súa alta opinión da URSS. Porén, mencionou que «non importa canto ame a terra do socialismo, a URSS, cada un de nós, en ningún caso pode amar menos o seu propio país». Con esta afirmación declaraba un nacionalismo impensábel en tempos da Internacional Comunista.
A resposta soviética do 4 de maio criticoulle á Liga Iugoslava a súa aparente falta de autocrítica e de emendar os seus propios erros. Acusouna, amais, de estar «demasiado orgullosa» dos seus éxitos ante a Alemaña nazi, e asegurou que fora o Exército Vermello quen os «salvara da destrución». Porén, a realidade era que os partisanos de Tito recuperaran grandes zonas de Iugoslavia ocupadas polas Potencias do Eixe durante catro anos, moito antes da tardía chegada das tropas soviéticas.
A resposta iugoslava do 17 de maio foi unha reacción dura ante o intento soviético de "minimizar" a resistencia iugoslava. Suxeriu, daquela, que os problemas bilaterais debían ser resoltos na próxima asemblea do Kominform, o 28 de xuño dese 1948.
O segundo Kominform
Tito nin sequera acudiu á segunda reunión do Kominform, pois temía un posíbel ataque militar a Iugoslavia por tropas soviéticas estabelecidas en Hungría ou Romanía. O 28 de xuño, os outros países membros, baixo presión soviética, decidiron expulsar a Iugoslavia da organización, con base nos «elementos nacionalistas» que lograran «nos últimos cinco ou seis meses alcanzar unha posición dominante no liderado» da Liga Iugoslava.
A resolución, así mesmo, alertaba a Iugoslavia que «estaba na ruta de regreso cara o capitalismo burgués debido ás súas posicións nacionalistas e independentistas». Isto culminaba a reprimenda orquestrada pola URSS.
Resultado
A expulsión de Iugoslavia contribuíu ao seu illamento da comunidade internacional de Estados socialistas e das súas asociacións posteriores, como o Consello de Axuda Mutua Económica e o Pacto de Varsovia. Tras dita medida, Tito criticou e condenou a quen a apoiaron e cualificounos despectivamente de «cominformistas». Varios deles foron enviados a un campo de traballos forzados na illa de Gorli baixo un duro réxime carcelario, mais, aparentemente, menos rigoroso có gulag estalinista.
Entre 1948 e 1952, a URSS alentou algúns dos seus aliados a que se rearmasen. Dirixiuse en particular a Hungría, xa que esta era vista como unha forza primordial ante unha hipotética guerra contra a rebelde Iugoslavia e o seu réxime, heterodoxamente comunista. A ese respecto, o sucesor de Stalin, Nikita Khrushchev, comentaría que «Tito era o seguinte na lista de Stalin, despois da Guerra de Corea».
Os outros Estados socialistas de Europa Oriental seguidamente executaron purgas de supostos titoístas nas súas propias filas. Co paso dos anos, o termo titoísmo identificaría a posición dos países que, dentro do marxismo, seguían un itinerario socialista de carácter nacional, diferente ao da Unión Soviética. Durante os anos inmediatamente posteriores ao fin da segunda guerra mundial, a URSS tolerou relativamente dita posición. Porén, esa fractura fixo que Stalin alentase aos outros países tras o Pano de Aceiro a reaccionaren para evitar que o «desviacionismo» titoísta se difundise polo Bloque do Leste.
Morto Stalin o 5 de marzo de 1953, deuse un período de paulatina desestalinización dentro da Unión Soviética, que culminou coa lectura do discurso secreto, pronunciado por Nikita Khrushchev o 25 de febreiro de 1956. Nese novo ambiente, a URSS e Iugoslavia reconciliáronse e restabeleceron as relacións diplomáticas e comerciais, e esta última foi readmitida na «fraternidade» de Estados socialistas. Con todo, por mor dos conflitos anteriores entre ambos países, as relacións nunca puideron ser completamente restabelecidas ao nivel previo a 1948.
No socialismo, Iugoslavia continuaría coa súa acción independente dentro da política internacional, e optou pola neutralidade no enfrontamento entre a URSS e os EUA. Así, o Exército Popular Iugoslavo mantiña dous plans de defensa diferenciados, un contra un hipotético ataque dos países da OTAN e outro concibido para afrontar unha eventual invasión soviética, disimulada ou non, a través do Pacto de Varsovia.
O evento foi significativo non só para Iugoslavia e Tito, senón tamén para o conxunto do marxismo a nivel mundial. A de Iugoslavia foi a primeira gran fractura dentro do Bloque do Leste, até entón aparentemente unido e sólido. De feito, na década de 1960 o exemplo iugoslavo serviría para xustificar a procura de "rutas nacionais ao socialismo". Así foi entendido por parte de líderes comunistas como János Kádár en Hungría ou Władysław Gomułka en Polonia. Porén, a diferenza de Tito, estes seguían a considerar a URSS como "autoridade máxima".
A principios da década de 1960 tamén se produciu unha importante fractura dentro do comunismo. A ruptura sino-soviética foi aproveitada pola xeopolítica dos EUA durante a Guerra Fría. Así se viu no «xogo a dúas puntas» do presidente Richard Nixon, ao visitar Moscova e Beixín en 1972 cunha moi escasa diferenza de tempo. Esas notábeis rupturas derrubaron a suposta unidade comunista irrompíbel que declamara o Kominform.
Al-Gharīb
Al-Gharīb (en الغريب) é un filme palestino de 2021 dirixido por Ameer Fakher Eldin. Foi escollido como candidato de Palestina para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Chalé Antón
O chalé Antón, tamén coñecido como casa Antón, é un edificio de estilo modernista, proxectado na cidade de Ferrol polo arquitecto galego Rodolfo Ucha Piñeiro en 1918. A casa, destinada a vivenda particular, foi un encargo de Emilio Antón Iboleón, comerciante e alcalde da cidade en diferentes lexislaturas.
Características
O edificio constaba orixinariamente dun semisótano, planta baixa, primeiro piso e segunda planta baixo-cuberta. Con todo, unha reforma executada en 1960 alterou a súa imaxe e volumetría ao engadírselle unha altura máis, que eliminou o xogo de cubertas e bufardas, características orixinais que lle outorgaban unha especial singularidade.
Ana María Villarino Pardo
Ana María Villarino Pardo, nado en Oímbra en 1973, é unha política galega do PPdeG.
Isabella Cortese
Isabella Cortese, finada en 1561, foi unha escritora, alquimista e médica italiana renacentista do século XVI, autora do tratado I secreti della signora Isabella Cortese publicado en 1561  No libro descríbense  remedios médicos  cosméticos, os consellos para a casa e unha discusión sobre a conversión de metais en ouro. A obra inclúe instrucións e exemplos diversos, empregando toda a gama de materiais como dentífricos, cola,  abrillantador, vidro e cosméticos.
Ana María Villarino Pardo
Traxectoria
Filla do que foi alcalde de Oímbra Alfonso Villarino Rodríguez. É técnico de Agader. Nas eleccións municipais de 2003 presentouse na candidatura do PPdeG que encabezaba o seu pai e foi elixida concelleira. Continuou como concelleira nas sucesivas eleccións. Nas eleccións municipais de 2015 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Oímbra e foi elixida alcaldese por maioría absoluta. Volveu ser elixida alcaldesa de Oímbra con maioría absoluta nas municipais de 2019 e 2023. Foi deputada provincial e secretaria xeral do PP de Ourense. En 2023 renunciou a ser deputada provincial en favor do ex-alcalde da Gudiña José María Lago Cabo.
Fernando III de Habsburgo
Fernando III (Graz, 13 de xullo de 1608 – Viena, 2 de abril de 1657) foi o Emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico e Arquiduque de Austria desde 1637 ata a súa morte, así como Rei de Hungría, Bohemia e Croacia. Era fillo do emperador Fernando II e da súa primeira esposa María Ana de Baviera.
Infancia e xuventude
Fernando III foi o terceiro fillo de Fernando II e María Ana de Baviera. Educado polos xesuítas en Ingolstadt, foi un bo músico e un notable erudito. Johann Jakob von Dhaun, un Orde dos Hospitalarios, tamén tivo unha grande influencia na educación do príncipe.
Arquiduque de Austria, en decembro de 1625, foi coroado, en 8 de decembro de 1626, Rei de Hungría e Rei de Croacia e, en 21 de novembro de 1627, Rei de Bohemia. Despois diso, esixiu o mando supremo das tropas imperiais e a participación nas campañas de Albrecht von Wallenstein, uníndose aos inimigos de Wallenstein e contribuíndo á súa expulsión.
Anguis incomptus
Anguis incomptus, é unha especie de réptil da orde dos escamosos e familia dos ánguidos, unha das seis comprendidas, segundo moitos autores, dentro do xénero Anguis.
Fernando III de Habsburgo
Comandante militar
Despois da morte de Wallenstein converteuse, o 2 de maio de 1634, en comandante en xefe e co apoio dos xenerais Matthias Gallas e Octavio Piccolomini, tomou Donauwörth e Regensburg, gañou a Batalla de Nördlingen en setembro de 1634 e expulsou aos suecos do sur de Alemaña. Debido ás súas conquistas tamén adquiriu influencia política. Líder do partido da corte pacifista, axudou a negociar a Paz de Praga cos estados protestantes, especialmente Saxonia en 1635. Despois seguiu as estratexias bélicas do seu irmán, o arquiduque Leopoldo Guillerme de Habsburgo.
Anguis incomptus
Descrición
A especie foi descrita en 1955 polo zoólogo estadounidense Edwin H. McConkey, co nome de Ophisaurus incomptus.
Fernando III de Habsburgo
Emperador
En 30 de decembro de 1636 converteuse en Rei dos Romanos. En 15 de febreiro de 1637, despois da morte do seu pai, converteuse no Sacro Emperador Xermánico. Herdando a situación creada pola Guerra dos Trinta Anos, procurou incansablemente establecer negociacións de paz, que comezaron en 1644 pero que non concluíron ata 1648 coa Paz de Westfalia (Tratado de Münster con Francia e Tratado de Osnabrück con Suecia). A firme negativa de Fernando a permitir a liberdade de culto nos seus territorios e a reanudación da expulsión dos rebeldes (Contrarreforma) contribuíron enormemente ao atraso na consecución dos acordos de paz.
Anguis incomptus
Etimoloxía
Para a do xénero, ver Anguis.
Fernando III de Habsburgo
Emperador
Despois de que Fernando conseguise que a Dieta de Ratisbona elixise ao seu fillo Fernando IV, Rei dos Romanos en 1653, a pesar de morrer antes que el o 9 de xullo de 1654 e de ter forxado unha alianza cos polacos contra os suecos, morreu o 2 de abril, 1657.
Anguis incomptus
Etimoloxía
O epíteto específico, incomptus, deriva do latín incomptus, termo formado polos elementos in- e -comptus, participio pasado do verbo comere, "adornar". Literalmente: "sen adornos".
Sinónimos
A especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Nota taxonómica
Numerosos autores consideran invadida a clasificación desta especie dentro do xénero Anguis, e consideran que está integrada no xénero Ophisaurus.
Distribución é hábitat
A súa posíbel área de distribución é de menos de 5 000 km² e actualmente coñécense menos de cinco lugares. Porén, pode encontrarse nunha zona máis ampla.
Características
Esta enigmática especie é un dos réptiles mexicanos menos coñecidos. O único exemplar coñecido até o día de hoxe foi usado para a descrición da especie por McConkey en 1955.
Ten reprodución sexual, e é unha especie dioica. Confía en correr para desprazarse en caso de perigo. Trátase dunha especie forestal, que prefire solos areosos preto das beiras dos ríos, a miúdo dentro do bosque caducifolio tropical. Non se estudou aínda o seu ciclo vital, pero sábese que especies moi relacionadas son ovíparas.
Estado de conservación
A UICN cualifica o status desta especie como CC (datos insuficientes) á vista das incertezas sobre a súa área de distribución, o estado da súa poboación e os requisitos ecolóxicos.
Porta de galegos
A porta de galegos, en castelán puerta de Gallegos, foi unha porta de acceso situada no tramo occidental da muralla de Córdoba, Andalucía. Estaba situada na actual confluencia entre a rúa Concepción e o Paseo da Victoria. Esta porta foi unha das máis importantes da cidade xa que era a saída a Sevilla pola Vía Augusta, polo que foi utilizada dende a súa construción en época romana até a súa demolición no século XIX.
Historia
Despois da conquista cristiá, fixeron nova a parte superior, colocando no centro as armas de Castela e, nos laterais, nas frontes dunhas acróteras que tiñan decoración, puxeron os escudos de Córdoba.
En 1755 sufriu importantes danos debido ao terremoto de Lisboa, polo que foi reconstruída na forma que mantivo até 1864.
En abril de 1863 iniciouse a demolición da porta de galegos como parte da actuación urbanística na zona así como a construción da avenida del Gran Capitán. En 1864 foi totalmente derrubada para ampliar a saída ao Paseo de la Victoria e facilitar o tránsito de persoas e mercadorías, sobre todo os días da Feria de Nuestra Señora de la Salud.
Eva Barrio
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2019 presentouse na candidatura do PPdeG e foi elixida concelleira. Logo da renuncia do alcalde Francisco Armando Veiga en abril de 2022, foi elixida alcaldesa de Riós. Nas municipais de 2023 encabezou a candidatura do PPdeG, e foi elixida alcaldesa de Riós con maioría absoluta.
Lista de condes de Portucale
Esta é unha lista dos diferentes gobernadores do condado Portucalense, dende a conquista de Portus Cale por Vímara Pérez en 868, ata a fundación do Reino de Portugal por Afonso I Henríquez no 1139.
Primeiro Condado Portucalense
O coñecido como Primeiro Condado Portucalense, é un período que abrangue dende a repoboación e conquista de Vímara Pérez cara o 868, ata a morte de Nuno II Menendiz na batalla de Pedroso contra García II que asimila o título no Reino de Galicia pondo fin á autonomía do condado.
Este período ven marcado pola colonización e conquista por parte da alta nobreza galega, principalmente representada por Vímara Pérez e Hermenexildo Gotérrez, quen conquistan Porto e Coímbra respectivamente.
Unificación de Portucale ao Reino de Galicia
En 1065, Galicia e Portucale foron herdados por García II, fillo de Fernando I. Pero Nuno II Menendiz, conde de Portucale, levántase contra García II culminando na batalla de Pedroso onde Nuno II morre. García II tomou control directo sobre o condado e declarouse Rei de Galicia e Portugal. Ese mesmo ano, o irmán de García II, Afonso VI, capturouno proclamándose en 1072 rei de toda Galicia.
Segundo Condado Portucalense
miniatura|290x290px|[[Henrique de Borgoña recibe o Condado de Portucal, 1094 (Claude Jacquand, 1841).]] O coñecido como Segundo Condado Portucalense, é o período dende que o condado se reconstituíu nas mans de Raimundo de Borgoña en 1087 ata finalmente formarse o Reino de Portugal baixo a coroa de Afonso I en 1143.
Cando García II falece en prisión no 1090 os seus territorios xa estaban nas mans do xenro de Afonso VI, Raimundo de Borgoña, que gobernaba dende o 1087 como dote da súa esposa Urraca Afónsez. Entre 1095 e 1097 Afonso VI, despois do desastre militar de Raimundo, decide unificar o Condado de Portucale e o Condado de Coímbra e entregarllo como dote á súa filla Tareixa Afónsez e ao seu esposo Henrique de Borgoña; cuxo fillo sería Afonso I, primeiro rei de Portugal.
Notas
<references group="Citas" />
Lei da Moeda de 1971 (Reino Unido)
A Lei da Moeda de 1971 (Coinage Act, 1971) foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 12 de maio de 1971 e consolida as anteriores leis británicas relativas á cuñaxe de moeda no país.
Contido
Entre as súas disposicións, redefine o concepto de moeda de curso legal, confirma o título de Mestre de Ceca (Master of the Mint) para o Ministro de Facenda e derroga a concesión do título honorífico de Gobernador da Casa da Moeda de Escocia, que ese ministro ostentaba desde a Lei da Moeda de 1870.
Walter Hill
Walter Wesley Hill, nado en Long Beach (California) o 10 de xaneiro de 1942, é un director, guionista e produtor de cinema estadounidense, coñecido polos seus filmes de acción e pola revitalización do xénero do western.
Traxectoria
Hill naceu en California en 1942. En varias entrevistas contoou que de neno sufría de asma, razón pola que tivo moitos problemas para rematar a escola. O seu avó era perforador de petróleo e isto influíu para que máis tarde el traballase tamén nese labor.
Viviu e cursou estudos de arte na Universidade das Américas na Cidade de México. Posteriormente cambiouse á Universidade Estatal de Míchigan, onde se licenciou en historia.
Ata 1968 só fixo unha incursión no cinema, como segundo axudante de dirección no filme The Thomas Crown Affair. Foi tamén segundo axudante de dirección (sen acreditar) ese mesmo ano en Bullitt, e en Take the Money and Run (1969) traballou igualmente con Woody Allen, aínda que dixo que non lembraba facer moito á parte de pasar páxinas e encher tarxetas de tempo.