cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TLR9
Papel en cancros non virais
A progresión da expresión de TLR9 durante o cancro varía moito co tipo de cancro. O TLR9 pode incluso ser un interesante novo marcador para moitos tipos de cancro. O cancro de mama e o carcinoma de células renais diminúen ambos a expresión de TLR9. Neses casos os niveis máis altos correspóndense con resultados mellores para o paciente. Inversamente os estudos mostraron altos niveis de expresión de TLR9 no cancro de mama e de ovario e asóciase un mal prognóstico cunha maior expresión de TLR9 en cancro de próstata. O cancro pulmonar de células non pequenas e o glioma tamén regulan á alza a expresión de TLR9. Mentres que estes resultados son altamente variables, está máis claro que a expresión de TLR9 incrementa a capacidade para a invasión e proliferación. Non está claro se o cancro induce a modificación da expresión de TLR9 ou a expresión de TLR9 acelera o comezo dun cancro, pero moitos dos mecanismos que regulan o desenvolvemento do cancro xogan un papel na expresión de TLR9. Os danos no ADN e a vía p53 inflúen na expresión de TLR9, e o ambiente hipóxico de células tumorais induce claramente a expresión de TLR9, e incrementa máis a capacidade de proliferación das células cancerosas. O estrés celular relaciónase tamén coa expresión de TLR9. É posible que o cancro e o TLR9 teñan unha relación mutua de alimentación positiva, na que a presenza dun deles leva á regulación á alza do outro. Moitos virus aproveitan esta relación ao induciren certos padróns de expresión de TLR9 para primeiro infectar a célula (regulan á baixa) e despois desencadear o comezo do cancro (regulan á alza).
Virus do papiloma humano (HPV)
O virus do papilloma pode orixinar se non é tratado lesións epiteliais e cancro de cérvix. A infección por HPV inhibe a expresión de TLR9 en queratinocitos, eliminando a produción do IL-8. Porén, a inhibición de TLR9 por virus oncoxénicos é temporal, e os pacientes con infeccións de HPV de longa duración realmente mostran maiores niveis de expresión de TLR9 en células de cérvix uterino. De feito, o incremento da expresión é tan drástica que o TLR9 podería ser utilizado como biomarcador para o cancro cervical. As relacións entre as lesións epiteliais inducidas por HPV, a progresión do cancro e a expresión do TLR9 están aínda investigándose.
Virus da hepatite B (HBV)
O virus da hepatite B regula á baixa a expresión de TLR9 en células dendríticas plamacitoides e células B, destruíndo a produción de IFNα e IL-6. Porén, igual que co HPV, a medida que progresa, a expresión de TLR9 está regulada á alza. O HBV induce unha transformación oncoxénica, que orixina un ambiente celular hipóxico. Este ambiente causa a liberación de ADN mitocondrial, que ten rexións CpG que poden unirse ao TLR9. Isto induce a sobreexpresión do TLR9 en células tumorais, ao contrario de nos estadios iniciais inhibitorios da infección.
Virus de Epstein-Barr (EBV)
O virus de Epstein-Barr, igual que outros virus oncoxénicos, reduce a expresión de TLR9 en células B, diminuíndo a produción de TNF e IL-6. O EBV altera a expresión de TLR9 nos niveis de transcrición, tradución e proteína.
Spark-Renault SRT 01E
O Spark-Renault SRT 01E é un monopraza eléctrico deseñado e construído especialmente para a tempada inaugural (2014-2015) da Fórmula E, competicón organizada pola Federación Internacional do Automóbil.
TLR9
Importancia clínica da resposta inflamatoria
O TLR9 foi identificado como unha molécula importante no lupus eritematoso sistémico e no eritema nodoso leproso. A perda do TLR9 exacerba a progresión do lupus eritematoso sistémico e causa un incremento na activación das células dendríticas. O TLR9 tamén controla a liberación de IgA e IFN-α no lupus eritematoso sistémico, e a perda deste receptor orixina maiores niveis de ambas as moléculas. No lupus eritematoso sistémico o TLR9 e o TLR7 teñen efectos opostos, xa que o TLR9 regula a resposta inflamatoria, mentres que o TLR7 promove a resposta inflamatoria. O TLR9 ten o efecto oposto no eritema nodoso leproso, e expéresase a altos niveis en monocitos de pacientes desta doenza, na que está ligado positivamente coa secreción de citocinas proinflamatorias como TNF, IL-6 e IL-1β. Os agonistas e antagonistas do TLR9 poden ser útiles no tratamento de diversas condicións inflamatorias e a investigación nese eido é moi activa. As enfermidades tiroides autoinmunes tamén se correlacionan cun incremento na expresión de TLR9 en células mononucleares do sangue periférico (PBMCs). Os pacientes de enfermidades tiroides autoinmunes tamén teñen altos niveis da proteína nuclear HMGB1 e da proteína RAGE, que xuntas actúan como ligando para o TLR9. A HMB1 libérase de células danadas ou lisadas. O complexo HMGB1-ADN únese despois á RAGE e activa o TLR9. O TLR9 pode funcionar a través da MyD88, unha molécula adaptadora que incrementa a expresión de NF-kB. Porén, as enfermidades tiroides autoinmunes tamén incrementan a sensibilidade das vías independentes de MyD88. Estas vías finalmente levan á produción de citocinas proinflamatorias en PMBCs en pacientes de enfermidades tiroides autoinmunes. As enfermidades autoinmunes poden tamén desencadearse pola acción de células activadas que sofren apoptose e son fagocitadas por células presentadores de antixenos. A activación de células causa unha desmetilación, a cal expón rexións CpG do ADN hóspede, posibilitando que se active unha resposta inflamatoria a través do TLR9. Aínda que é posible que o TLR9 tamén recoñeza o ADN non metilado, o TLR9 indubidablemente ten un papel na autoinmunidade inducida por fagocitose.
Papel na saúde cardíaca
As respostas inflamatorias mediadas polas vías do TLR9 poden ser activadas por secuencias CpG non metiladas que existen no ADN mitocondrial humano. Xeralmente, as mitocondrias danadas son dixeridas por autofaxia nos cardiomiocitos, e o ADN mitocondrial é dixerido polo enzima DNase II. Porén, as mitocondrias que escapan á dixestión por medio da vía do lisosoma/autofaxia poden activar a inflamación inducida por TLR9 por medio da vía NF-kB. A expresión do TLR9 en corazóns con sobrecarga de presión leva un incremento da inflamación debido ás mitocondrias danadas e a activación do sitio de unión do CpG no TLR9.
Spark-Renault SRT 01E
Desenvolvemento
O 1 de novembro de 2012, annciouse que McLaren Electronic Systems sería provedor do motor eléctrico, da transmisión e dos sistemas electrónicos para a Fórmula E. A organización Fórmula E encargoulle 42 monoprazas a Spark Racing Technologies. Para cumprir con este pedido, Spark asociuse ao coñecido fabricante italiano, Dallara.
O 28 de marzo do 2013, Michelin fue nomeado como subministrador exclusivo de pneumáticos. O 15 de maio do mesmo ano tamén se anunciou que a fabricante de coches francesa, Renault sería un socio técnico de Spark Racing Technologies. A experiencia de Renault cos seus programas de Renault Z.E. (Cero Emisión) e Fórmula 1, sería aproveitada para beneficio da Fórmula E. Ese mesmo día, Fórmula E revelou o deseño do tan esperado Spark-Renault SRT 01E.
O deseño das baterías correu a cargo de Williams Advanced Engineering, parte do Grupo Williams ao cal a escudería WilliamsF1 tamén pertenence.
TLR9
Papel na saúde cardíaca
Hai probas de que o TLR9 pode desempeñar un papel na saúde cardíaca en individuos que xa sufriron un infarto de miocardio. En ensaios feitos en ratos, os ratos deficientes en TLR9 tiñan unha menor proliferación de miofibroblastos, o que significa que a recuperación do músculo cardíaco está conectada co expresión de TLR9. Ademais, as secuencias CpG de clase B inducen a proliferación e diferenciación de fibroblastos pola vía NF-kB, a mesma vía que inicia reaccións proinflamatorias nas respostas inmunes. O TLR9 mostra unha actividade específica de fibroblastos despois dun ataque ao corazón, inducindo neles a diferenciación en miofibroblastos e a rápida reparación do tecido do ventrículo esquerdo. A diferenza do que ocorre antes do infarto de miocardio, os cardiomiocitos nos corazóns en recuperaión non inducen unha resposta inflamatoria por medio da vía TLR9/NF-kB, senón que a vía causa unha proliferación e diferenciación de fibroblastos.
Como diana de inmunoterapia
Estanse probando novos tratamentos inmunomodulatorios nos que se administran oligonucleótidos de ADN artificiais que conteñen motivos CpG. Os ADN CpG teñen aplicacións no tratamento de alerxias como a asma, inmunoestimulación contra o cancro, inmunoestimulación contra patóxenos e como adxuvante en vacinas.
Esteban Gutiérrez
Esteban Manuel Gutiérrez Gutiérrez nado o 5 de agosto de 1991 en Monterrey, Nuevo León, é un piloto mexicano de carreiras de coches. Foi o campión de GP3 de 2010, gañando o título na tempada inaugural da serie 2010. En 2008, gañou o Campionato de Europa de Fórmula BMW, converténdose no piloto mexicano máis novo en gañar un campionato internacional aos 17 anos de idade.
Karting
Gutiérrez comezou a súa carreira en 2004 na mexicana Rotax Max Challenge (Karting) cando participou nos últimos tres eventos da tempada. En 2005, volveu competir na Rotax Max Challenge (Karting), e tamén competiu no Grand Nationals en South Bend Indiana, onde terminou terceiro, o que lle valeu un lugar na Final Mundial en Malaisia, onde terminou 22º, debido a problemas mecánicos.
En 2006, Esteban gañou os 5 carreiras no Camkart Challenge México, unha e outra vez correu na Rotax Max Challenge. El tamén acabou cuarto no Grand Nationals de México en Zacatecas, México. En 2007 competiu na Fórmula BMW serie dos Estados Unidos. Terminou segundo no campionato, con 4 vitorias, 8 podios e 9 poles, o que lle valeu o título de Novato do Ano. A pesar de terminar segundo, Gutiérrez terminou uns 87 puntos por detrás do escapado campión Daniel Morade.
Fórmula BMW
Gutiérrez pasou a Europa para competir no campionato de Europa de 2008 da Fórmula BMW e gañou o campionato por 26 puntos a Marco Wittmann, gañou 7 carreiras (seis delas consecutivas). Na FBMW, Gutiérrez terminou 3º na Final Mundial en Cidade de México, batido polo campión americano Alexander Rossi e Michael Christensen.
Fórmula Tres Euroseries
En 2009, Gutiérrez pasouse á Fórmula Tres Euroseries cun asento en ART Grand Prix xunto con Jules Bianchi, Valtteri Bottas e Adrien Tambay. Terminou noveno no campionato, tendo dous podios durante a tempada.
GP3 Series
2010 viu a Gutiérrez pasar á GP3 Series, competindo con ART Grand Prix xunto a Pedro Nunes e Alexander Rossi. Gutiérrez gañou a primeira tempada a falta de dúas carreiras, grazas ás bonificacións resultantes das pole position, a fin de semana da carreira de Monza.
GP2 Series
Gutiérrez pasou con ART á GP2 Series en 2011, xunto con Jules Bianchi. Terminou undécimo na GP2 Asia series. Na serie principal, anotou os seus primeiros puntos na carreira en Valencia, no que seguidamente acadou unha vitoria. Terminou 13º no campionato de pilotos.
Fórmula Un
Gutiérrez probou un BMW Sauber de Fórmula Un en decembro de 2009 como parte do seu premio por gañar o campionato de Fórmula BMW Europa. A pesar de que o equipo perde o apoio da BMW para, uniuse como observador nalgúns Grandes Premios e foi colocado no mesmo programa de adestramento como os pilotos de carreiras Pedro de la Rosa e Kamui Kobayashi. Máis tarde, na tempada, foi nomeado oficialmente como piloto de probas do equipo e piloto de reserva O 16 de novembro de 2010 participou na proba de novos pilotos en Abu Dhabi establecendo o cuarto mellor tempo do día, pouco máis de seis décimas de segundo do tempo de clasificación establecidos por Kamui Kobayashi.
O 28 de xullo, anunciouse que Gutiérrez permanecería como piloto de reserva de Sauber na tempada. Gutiérrez novamente tomou parte no test de novos pilotos en Abu Zabi o 19 de novembro, esta vez establecendo a quinta volta máis rápida o xoves e a sétima máis rápida en xeral, que foi un pouco máis dun segundo menos que Sergio Pérez mendoza, o tempo máis rápido na cualificación.
O 26 de outubro de 2012, Gutiérrez participou na primeira sesión de adestramentos libres no Gran Premio da India de 2012, en substitución dun enfermo Pérez. En última instancia, rexistrou o 20º tempo máis rápido da sesión, antes de que Pérez puidese regresar ao coche para a segunda sesión.
Sauber (2013–2014)
miniatura|Gutiérrez no [[Sauber C32 durante os tests de inverno no Jerez, en 2013]]
En China, só logrou cualificar a 18º malia que o seu compañeiro de equipo chegou á Q3. A súa carreira foi cortada na volta 4 cando perdeu o seu punto de freado e golpeou a parte traseira de Adrián Sutil, o que deu lugar a súa primeira retirada da tempada. En Bahrain, unha vez máis cualificou 18º, e comezou a carreira no último lugar da grella logo de recibir unha penalización de 5 puntos polo seu accidente na China. Logo de pasar a carreira loitando cuns pneumáticos rapidamente degradados, terminou onde comezou, aínda que, a unha volta dos líderes.
O Gran Premio de España de 2013 foi un punto de inflexión na curta carreira de Gutiérrez de Fórmula Un. Logo de chegar a Q2 por segunda vez, clasificouse 16º. Antes da carreira foi sancionado por obstaculizar a Kimi Räikkönen na cualificación e polo tanto caeu 3 lugares na grella á 19ª. Tivo unha moi boa carreira en comparación cos resultados anteriores. Liderou a carreira por un par de voltas, e tivo unha batalla a metade da carreira con Jenson Button, pero finalmente logo dun pit stop, non puido pasar a Daniel Ricciardo nas últimas dúas voltas, terminando a tres décimas detrás da última posición dos puntos. Tamén logrou a súa primeira volta rápida da carreira, sendo o segundo nos libros de rexistro como 'O piloto máis novo en establecer unha volta rápida' logo de Nico Rosberg. thumbnail|right|Gutiérrez no [[Gran Premio de Singapur de 2014]]
Gutiérrez logrou puntuar por primeira vez no Gran Premio do xapón de 2013. Comezara décimo cuarto na grella, e terminou a carreira no sétimo lugar, aguantando a Nico Rosberg nas voltas finais. O 21 de decembro de 2013, confirmouse que Gutiérrez seguiría con Sauber en.
Logo de non lograr un só punto durante a tempada 2014, o 15 de decembro de 2014, anunciouse que Gutiérrez asinara con Ferrari como piloto de proba e reserva para.
Ferrari (2015)
Tralo seu despedimento de Sauber a favor de Marcus Ericsson e Felipe Nasr, anunciouse que Gutiérrez serviría como piloto de reserva en Ferrari, en lugar de Jules Bianchi.
Haas F1 (2016)
miniatura|right|Gutiérrez pilotando un Haas no [[Gran Premio de Bahrain de 2016]]
En outubro de 2015, no Gran Premio de México de 2015, anunciouse que Gutiérrez volvería competir no deporte xunto a Romain Grosjean no equipo Haas.
Resumo de carreiras
† - Como Gutiérrez era un piloto invitado, non podía puntuar.
Resultados completos na GP3 Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na GP2 Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na GP2 Asia Series
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
.mz
.mz é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para o Mozambique.
.na
.na é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Namibia.
Fachada das Pratarías
A fachada das Pratarías é a fachada meridional do cruceiro da catedral de Santiago de Compostela.
Historia e características
Edificouse entre 1103 e 1117 e contén, ademais dos relevos románicos orixinais, outros procedentes dunha porta que nunca se chegou a edificar e da fachada do Paraíso. A fachada das Pratarías sufriu un incendio en 1117 durante un ataque dos burgueses contra Diego Xelmírez e outro nas mediadas do século XV. En 1884 Antonio López Ferreiro colocou nesta portada unha serie de estatuíñas que procedían do coro do Mestre Mateo.
A fachada das Pratarías debe o seu nome aos obradoiros de prata que existían no lugar.
No tímpano da porta esquerda aparece o Cristo tentado por un grupo de demos. Nas xambas aparecen santo André e Moisés. No contraforte esquerdo, o bíblico rei David sentado no seu trono coas pernas cruzadas translucidas a través da fina tea da súa roupa e tocando unha viola, personifica o triunfo sobre o mal sendo unha obra destacada do románico esculpida polo Mestre de Praterías, a creación de Adán e Cristo abenzoando. Todas estas figuras proceden da fachada románica norte ou do Paraíso (actual fachada da Acibecharía) e foron colocadas nesta fachada no século XVIII.
No tímpano da porta dereita aparecen varias escenas da paixón de Cristo. Nunha das xambas aparece a inscrición que conmemora a colocación da primeira pedra: ERA / IC / XVI / V IDUS / JULLII (11 DE XULLO DE 1078). Unha imaxe, non identificada, sobre un raposo que engole unha lebre e, fronte a esta, unha muller mal vestida cun animal no colo, proceden doutro lugar. Apoiadas no muro da torre da Berenguela aparecen outras imaxes que representan a creación de Eva, Cristo nun trono e o sacrificio de Isaac.
Das once columnas inferiores desta fachada, tres son de mármore (a central e as extremas) e o resto de granito. Na central aparecen as figuras de doce profetas e nas laterais os apóstolos.
Para o friso tamén se aproveitaron algunhas das figuras da porta da Acibechería. Dous leóns, sobre os que repousa un crismón e unha figura descoñecida, apóianse sobre a columna central. Nun medallón aparece o Pai Eterno (ou a Transfiguración), coas mans abertas e rodeado por dous anxos que tocan cornos. No centro do friso aparece Cristo abenzoando acompañado do Apóstolo Santiago e de seis figuras máis, as colocadas por Antonio López Ferreiro. Tamén aparecen santo André, a Virxe e máis o Neno e catro apóstolos e un anxo. Á dereita de Santiago está san Xoán, unha escena da expulsión de Adán e Eva do Paraíso e outras figuras soltas, incluído un centauro.
O friso sepárase do corpo superior por un tornachoivas sostido por canzorros grotescos. As dúas xanelas están adornadas por arquivoltas. Os arcos interiores están descentrados por causa das reformas realizadas no século XIII. Á esquerda hai unha grande cuncha que sostén a escaleira de acceso ao primitivo tesouro.
Orixinariamente había dúas torres románicas a ambos os dous lados desta fachada (só se conservan os alicerces dunha delas, sobre a que se ergueu a Torre do Reloxo) e o tema da portada era o do Mesías. miniatura|A adúltera.
A muller adúltera
No tímpano da porta esquerda aparece unha muller sentada cunha caveira nas mans, coñecida popularmente como a muller adúltera. Recibe esta denominación pola descrición que fai Aimery Picaud na súa interpretación do Codex Calixtinus (libro V, cap. IX) :
Unha última interpretación, de Francisco Xabier Ocaña Eiroa, nega calquera destes simbolismos e parte da base de que a figura foi colocada alí para restaura-los danos que sufrira a portada das Pratarías nunha revolta popular en 1117, o que explica o feito de te-lo seu lado esquerdo recortado para acomodala ó espazo e á curva da arcada. Para este autor, a figura representa a beleza e xuventude da muller, enfrontada á realidade da morte.
Comité Olímpico de Macedonia do Norte
O Comité Olímpico de Macedonia do Norte (en Олимписки комитет на Северна Македонија) é o Comité Olímpico Nacional de Macedonia do Norte. Os membros do comité son 26 federacións de deportes, as cales elixen o Consello Executivo composto do presidente e catro membros.
Ten a súa sede na capital do país, Skopje.
Historia
O Comité Olímpico de Macedonia do Norte foi fundado co nome de Comité Olímpico da Antiga República Iugoslava de Macedonia en 1992 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1993, reflectindo o status de conflito polo nome oficial do país. En marzo de 2019, o COI aprobou o cambio de nome por Comité Olímpico de Macedonia do Norte.
Dositeo Casanova Álvarez
Dositeo Casanova Álvarez, nado na Pobra do Brollón e finado en Lugo o 7 de marzo de 1938, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Foi elixido concelleiro da Pobra do Brollón en 1931. Con motivo da revolución de Asturias foi detido; xulgado en Lugo acusado de auxilio á rebelión, foi condenado a seis anos e un día de prisión. Co triunfo da Fronte Popular en febreiro de 1936 foi amnistiado e reposto no cargo de concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de outubro e ingresado na Cadea de Lugo. Xulgado en Lugo en consello de guerra por adhesión á rebelión o 8 de outubro de 1937, foi condenado a pena de morte. Foi executado en Lugo o 7 de marzo de 1938 con Antonio Reboiro Rodríguez.
Lionsgate
Lions Gate Entertainment Corporation (ou Lionsgate) é unha empresa do entretemento canadense-estadounidense. A compañía fundouse en Vancouver, na Columbia Británica, o 3 de xullo de 1997, e ten a súa sede en Santa Monica (California). En novembro de 2013, era a produtora e distribuidora de cine con máis éxito, fóra do grupo das "major", en Norte América, e o sétimo estudio de cine máis proveitoso.
Os Carunchos
Os Carunchos é un grupo de musical tradicional galega creado no ano 1994 na cidade de Vigo.
Historia
O grupo creouse a finais de 1994 coa idea de mesturar temas cantados da tradición oral co repertorio de gaiteiros solistas. En 1998 gravaron o seu primeiro CD, ¡Ala, que vai!, editado por Edicións do Cumio. O disco é un resumo dos seus primeiros catro anos de actividade, con cantigas e melodías de nova composición, mesturados con antigos romances e pezas populares.
En 2009 publicaron En Galego, unha escolma de temas de diversa orixe, temas da tradición popular galega e portuguesa, de repertorio de gaiteiros galegos e coros tradicionais, e temas compostos por autores galegos ou membros do grupo con contidos reivindicativos na defensa da lingua galega. En 2013 publicaron Ti Que?, no que predominan as melodías propias e letras reivindicativas.
A comezos de 2017 publicaron Cantares, con letras de personalidades da poesía clásicos, como Rosalía de Castro, e contemporáneos, como Manolo Pipas.
Participaron en diversos festivais canda a outros grupos de música galega como Na Lúa, Leilía, Berrogüetto, Os Cempés, Treixadura, Ardentía, Chouteira ou Luar na Lubre.
Fórmula E
A Fórmula E, oficialmente denominada Campionato de Fórmula E da FIA, é unha competición automobilística internacional organizada pola Federación Internacional do Automóbil na que se empregan monoprazas open wheel potenciados por enerxía eléctrica. Esta competición foi creada con intención de servir de laboratorio de investigación e desenvolvemento de vehículos ecolóxicos para promover e acelerar a súa popularidade. Por esta razón, o campionato serve como escaparate de innovacións nun marco que combina a tecnoloxía co deporte. A Fórmula E fundouse en 2012, pero a tempada inaugural non comezou ata setembro de 2014. Esa tempada finalizou en xuño de 2015. Todos os coches son fabricados da mesma maneira: McLaren subministra os motores, as transmisións e os sistemas eléctricos; Dallara constrúe os chasis; Williams fai as baterías; e Michelin proporciona os pneumáticos. Cada piloto ten á súa disposición dous monoprazas iguais.
Regulamento
O Regulamento da Fórmula E foi elaborado pola Federación Internacional do Automóbil e en moitos aspectos é semellante ao regulamento da Fórmula 1.
Os ePrix
En principio, todos os ePrix se deben celebrar nun só día, co seguinte programa en horario local:
Monopraza
Na tempada inaugural todos os equipos competiron co mesmo coche, o Spark-Renault SRT 01E. O chasis deseñouno a empresa italiana Dallara, o motor eléctrico desenvolveuno McLaren (o motor é o mesmo que o do McLaren P1), o sistema eléctrico creouno Williams e a caixa de cambios de cinco velocidades fabricouna Hewland. Os monoprazas teñen unha aceleración de 0 a 100 km/h en 3 segundos e unha velocidade máxima de 220 km/h.
Michelin é o único provedor oficial de pneumáticos do campionato.
Para a tempada 2015-2016, oito escudarías diferentes fabrican o seu propio sistema de propulsión: Venturi, Andretti Autosport, Virgin Racing, ABT Sportsline, Mahindra, Renault Sport, Motomatica e NEXTEV TCR.
Sistema de puntuación
O sistema de puntuación é case igual ao da Fórmula 1. A única diferenza é que neste campionato tamén se premia con puntos adicionais aos pilotos que conseguen a pole position e a volta rápida, con 3 e 2 puntos máis respectivamente.
Seguridade
As bandeiras na Fórmula E son iguais a moitas outras categorías da FIA como a Fórmula 1, as GP2 Series ou a Fórmula 3. As dimensións mínimas de cada bandeira son de 60 x 80 cm, excepto a bandeira vermella e a bandeira a cadros, que teñen que ter unha superficie mínima de 80 centímetros x 1 metro.
A luz traseira
Os monoprazas teñen unha luz composta duns 10 leds que escintilan aproximadamente a uns 5 Hz de frecuencia e que xeralmente se iluminan de cor vermella, en tres casos: ao activar o limitador de velocidade para entrar nos boxes; cando o condutor cambia o coche á configuración de chuvia ou entra o sistema de baixo consumo; e indicando aos demais pilotos que o vehículo é moito máis lento ca eles. Isto vémolo sobre todo nas voltas finais da carreira, cando ao reducir a velocidade se activa automaticamente. De xeito diferente a outros vehículos, como os turismos, non se activa ao accionar o pedal do freo. Existe un caso especial: cando un piloto é novato, os leds encéndense en verde durante os test para indicar ao resto dos pilotos que este aínda non ten experiencia.
Igualmente que co coche de seguridade, Mercedes Benz é o encargado de fabricar os leds para todos os coches.
Penalizacións en carreira e clasificación
Os encargados de impoñer as sancións son os xuíces de pista. Normalmente, as penalización lévanse a cabo cando un piloto comete infraccións como: saltarse o semáforo na saída, manobras perigosas, non facer caso ás bandeiras que se mostran, ir demasiado rápido no pit lane, saltarse curvas, adiantar por fóra da pista, etcétera. Dependendo da gravidade da infracción, os castigos poden ser varios.
Dieter Quester
Dieter Quester, nado o 30 de maio de 1939 en Viena, Austria, é un activo piloto de carreiras austríaco. Dieter participou en 53 carreiras de 24 horas. Competiu nunha soa carreira de Fórmula 1 na que terminou noveno. miniatura|esquerda| Dieter Quester 2008 Comezou en motonáutica na década de 1950, converteuse en parte do equipo BMW de Fórmula 2, que pretendía participar no Gran Premio de Alemaña de 1969. O seu compañeiro de equipo Gerhard Mitter morreu en Nürburgring mentres practicaba co BMW 269. Ante a sospeita dun fallo na suspensión ou a dirección, o equipo BMW con Quester e Hubert Hahne retiráronse da carreira, do mesmo xeito que o seu compañeiro do equipo Mitter con Porsche, Hans Herrmann.
Fórmula E
Penalizacións en carreira e clasificación
Noutros casos aplícanse as sancións económicas, por infraccións como superar a velocidade máxima permitida na liña de boxes nalgún adestramento, ou que a un piloto non se lle poida aplicar a penalización de 10 posicións porque non participe no seguinte Gran Premio. Tamén nalgunhas infraccións recórrese a unha sanción económica ou á chamada reprimenda verbal.
Vítor Manuel III
Vittorio Emanuele Ferdinando Gennaro Maria di Savoia-Carignano, que reinou baixo o nome de Vítor Manuel III, nado en Nápoles o 11 de novembro de 1869 e finado en Alexandría, Exipto, o 28 de decembro de 1947, foi o rei de Italia entre o 29 de xullo de 1900 e o 9 de maio de 1946.
Primeiros anos de reinado
Sucedeu ao seu pai, Humberto I, en 1900 cando este morreu asasinado en Monza. Recibiu, coma era frecuente nos príncipes da súa época, formación militar (debido á súa baixa estatura, 1'53m., houbo que cambiar a lexislación castrense a este respecto) e mostrou especial interese polos asuntos da milicia. Durante o seu reinado, Italia, coma o resto das potencias europeas, tratou de conformar un imperio colonial e aumentar o seu territorio nacional o que levou ao país a verse envolto en varios conflitos: nun primeiro momento mantivo a Guerra Ítalo-Turca en 1911-12, logo participou na primeira guerra mundial (1915-18) no bando aliado, máis tarde na Guerra de Etiopía (1935-36) e tamén na guerra civil española en apoio do bando franquista liderado por Francisco Franco (1936-1939).
Dieter Quester
Quester participou no Gran Premio de Austria de 1974 o 18 de agosto de 1974. Terminou noveno por diante de Hans-Joachim Stuck e o dobre campión do mundo Graham Hill na carreira, pero non anotou puntos no campionato.
Vítor Manuel III
Primeiros anos de reinado
En 1929 concluíu co papa Pío XI os chamados Pactos de Letrán, polos que se creaba o estado soberano da Cidade do Vaticano e pechábase o conflito aberto en 1870 coa toma de Roma por parte das tropas do novo reino de Italia.
Dieter Quester
Posteriormente Quester centrouse de novo no Campionato Europeo de Turismos pilotando un BMW 3.0 CSL do equipo Schnitzer Motorsport. Quester xa gañara as 24 Horas de Spa de 1973. Posteriormente participou en carreiras no DTM.
Vítor Manuel III
Primeiros anos de reinado
Vítor Manuel III foi proclamado emperador de Etiopía (1936 - 1943) e rei de Albania (1939 - 1943), ambas ocupadas por Italia, pero só foi recoñecido como tal polos aliados do fascismo italiano. Precisamente debido á conquista de Etiopía, Italia foi obxecto de sancións por parte da Sociedade de Nacións e nun xesto de desdén autoexcluíuse da mesma.
Dieter Quester
A súa carreira segue activo aos 70 anos, patrocinado por Red Bull. O 15 de xaneiro de 2006, gañou a carreira de 24 horas no Dubai Autódromo nun BMW M3 xunto con Hans-Joachim Stuck, Philipp Peter e Toto Wolff. Stuck e Quester volveron ás 24 Horas de Nürburgring, pero o seu BMW resultou destruído nun accidente provocado por un derrrame de combustible que implicou a sete coches. Durante a fin de semana do 9-10 de setembro de 2006 gañou o Britcar 24 Horas de Silverstone nun BMW MZ4 e 14 de xaneiro de 2007 volveu gañar a carreira de 24 horas no Autódromo de Dubai no BMW Z4. En setembro de 2007 gañou as 24 Horas de Silverstone no BMW Z4, por unha marxe de 30 voltas.
Vítor Manuel III
Primeiros anos de reinado
Durante as dúas primeiras décadas do seu reinado, Vítor Manuel III actuou dentro dos límites marcados pola Constitución e non interferiu na acción dos sucesivos gobernos. Pero en 1922 ante a presión exercida sobre o goberno pola Marcha sobre Roma que organizaran os fascistas liderados por Benito Mussolini, o monarca non aceptou declarar o estado de sitio que solicitara o primeiro ministro Luigi Facta e, o 30 de outubro, aceptou o nomeamento de Mussolini como primeiro ministro, vulnerando as súas atribucións constitucionais. Con Mussolini no poder, o monarca nin se opuxo nin tan só opinou sobre o desmantelamento do sistema constitucional e a imposición do réxime totalitario fascista en 1925. Vítor Manuel III tampouco se interpuxo cando Mussolini acabou coa oposición democrática e liberal e non amosou reparos á entrada de Italia xunto á Alemaña nazi na segunda guerra mundial (1939-45).
Últimos anos de reinado
miniatura|dereita|200px|Vítor Manuel III, de uniforme (1936).
Dieter Quester
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Vítor Manuel III
Últimos anos de reinado
Mussolini impediu calquera marxe de manobra ao monarca que se mantivo como Xefe do Estado con funcións representativas. Vítor Manuel III non tratou de impedir nin amosou reserva algunha cos crimes do fascismo. Cando se comprobou que a vitoria dos aliados sería segura e os líderes fascistas depuxeron ao Duce, Vítor Manuel encargou ao mariscal Pietro Badoglio a formación dun goberno que puxo a Italia no bando dos aliados en (1943) e acabou co réxime de Benito Mussolini. A corte abandonou Roma, ocupada polas tropas alemás, e trasladou a capital a Bari.
Asier Zengotitabengoa
Asier Zengotitabengoa García, nado o 20 de abril de 1988 en Vitoria, Euscadi, é un xogador profesional de baloncesto español que xoga para o Lille Métropole da LNB Pro B. Cunha estatura de 2,01 metros xoga na posición de ala.
Vítor Manuel III
Últimos anos de reinado
A perda de prestixio da Monarquía polo papel de Vítor Manuel durante a ditadura de Benito Mussolini provocou que, no referendo celebrado o 2 de xuño de 1946, os italianos optaran maioritariamente pola República, aínda que o resultado da consulta fora sospeitoso de fraude e que nunca fora aclarado de todo.
Sendo consciente do rexeitamento que provocaba entre a poboación italiana, Vítor Manuel III tratou de salvagardar a continuidade da Casa de Savoia abdicando, o 9 de maio de 1946, a favor do seu fillo e herdeiro Humberto II, que asumira as funcións de Xefe de Estado desde 1944 como "lugartenente do Reino de Italia". Tras a súa abdicación, Vítor Manuel de Savoia partiu ao exilio baixo o nome de Conte di Pollenzo e morreu un ano despois en Alexandría, Exipto, en cuxa igrexa de Santa Catarina foi e continua soterrado.
Numismático e coleccionista
Ademais da súa faceta pública como estadista e político, Vítor Manuel III foi un dos maiores coleccionistas de moedas de todos os tempos, e a súa colección acadou arredor dos 100.000 exemplares, datados desde a caída do Imperio Romano ata a Unificación de Italia. Entre 1910 e 1943, Vítor Manuel III colaborou na redacción do vixésimo volume do Corpus Nummorum Italicorum, que catalogou cada espécime da súa colección.
Logo da súa abdicación, a súa colección foille doada ao pobo italiano, excepto as moedas da Casa de Savoia, que levou con el a Exipto. Despois do pasamento de Humberto II en 1983, as moedas de Savoia uníronse ao resto da colección no Mueso Nacional Romano.
Torre del Pla
Torre del Pla (en castelán: Torrellano) é unha entidade local menor do concello de Elx, na provincia de Alacant (España), de 7.096 habitantes (INE 2011),.
Vítor Manuel III
Numismático e coleccionista
En recoñecemento ao seu labor no ámbito numismático, en 1897 foi nomeado presidente de honra da Sociedade Numismática Italiana, da que era membro fundador. Tamén foi membro honorario da Royal Numismatic Society, de Londres, que en 1904 o honrou coa concesión da súa medalla de ouro.
Familia
En 1896 contraeu matrimonio coa princesa Elena Petrovich Niegos (1873-1953), filla do rei Nicolao I de Montenegro. O matrimonio tivo cinco fillos:
Ciempozuelos
Ciempozuelos é un concello español da provincia e Comunidade de Madrid, pertencente á comarca de La Sagra, situado ao sur da rexión a 568 metros de altitude media e a 35 quilómetros de distancia da capital.
Xeografía
Ciempozuelos atópase situado en La Sagra Madrileña, nunha paisaxe da veiga do Río Jarama. Pertence á Comarca de La Sagra, paraxe chaira pero salpicado cuns poucos outeiros. Limita ao norte con San Martín de la Vega e Valdemoro, ao sur con Aranjuez e Seseña, ao leste con Titulcia e Chinchón (Toledo), e ao oeste con Valdemoro.
O núcleo do pobo atópase limitado pola estrada M-404 (Navalcarnero-Chinchón) e a liña férrea Madrid-Alacant. Outras estradas que cruzan o pobo son a autovía A-4 e a estrada M-307.
Historia
A orixe do nome de Ciempozuelos débese a que no pasado, había unha canle para fornecer a fonte da praza da localidade. Como o manancial que o alimentaba non era abundante, fixéronse numerosos pozos. Parece ser que o primeiro asentamento permanente no municipio puido ser romano, sendo coñecido como Ischadia (illa de Ischia, Italia), que significa terra de figueiras.
250px|miniatura|esquerda|Casa do concello. Como parte da zona, esta estivo unida na Idade Media ao concello de Segovia, pero non se consolidou ningunha poboación, ata que en 1457 repóboase definitivamente a zona. Poucos anos máis tarde pasa a estar baixo a influencia do condado de Chinchón. Durante o século XVI construír unha canle que facilitou o desenvolvemento agrícola.
Xa no século XIX, no mes de febreiro, constrúese a liña férrea Madrid-Aranjuez, dotando a Ciempozuelos desde entón, dunha estación de ferrocarril propia; como anécdota, pódese engadir, que a viaxe de proba desta liña foi ata este municipio días antes da súa inauguración.
Economía
A economía desta localidade é principalmente agraria de regadío localizada na parte leste e sueste do municipio (as veigas do Jarama).
Mundial de Fútbol de 1966
miniatura|
O Mundial de Fútbol Inglaterra 1966, foi a oitava edición dos mundiais, con sede en Inglaterra, desputándose os encontros entre o 11 e o 30 de xullo. Inglaterra foi escollida como anfitrioa pola FIFA en agosto de 1960 para celebrar o centenario das Regras do Fútbol en Inglaterra. Neste ano os anfitrións acadaron o triunfo vencendo na final a Alemaña Occidental por 4 a 2, conquistando deste xeito o primeiro e único título mundial dos ingleses.
Xema
Xema pode significar:
Unión Deportiva Las Palmas
A Unión Deportiva Las Palmas, SAD é un club de fútbol español da cidade das Palmas de Gran Canaria, na illa de Gran Canaria, que xoga actualmente na Primeira división española. Estivo 35 tempadas en Primeira División e ostenta a 19.ª posición na Clasificación histórica da Primeira División. O equipo foi subcampión na tempada 1968/69 e xogou a Copa da UEFA en tres ocasións.
José Yáñez García
José Yáñez García, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Entrou en política como concelleiro de AP na Pastoriza en 1983, da man do alcalde Constantino Cabaneiro López. Nas municipais de 1987 foi o candidato de AP á alcaldía da Pastoriza, e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido polo PPdeG nas sucesivas convocatorias electorais, sempre con maioría absoluta. En 2007 sufriu un problema de saúde que lo obrigou a abandonar temporalmente a política. Nas municipais de 2011 volveu ser o candidato do PPdeG á alcaldía da Pastoriza.
Unión Deportiva Las Palmas
O club conta con 11.364 socios e ten 38 peñas oficiais.
A Unión Deportiva Las Palmas fundouse o 22 de agosto de 1949 ó fusionarse 5 equipos locais: o Club Deportivo Gran Canaria, o Atlético Club, o Real Club Victoria, o Arenas Club e o Marino F.C.
Himno
O club tivo dous himnos oficiais, sendo o segundo o que máis éxito popular obtivo. O primeiro foi composto por José Trunchado e levaba por título "Arriba de ellos". Gonzalo Monasterio (letra) e Peón Real (música) crearon o actual himno da Unión Deportiva Las Palmas, himno que desde un primeiro momento foi ben acollido pola afección amarela. Este himno gañou en Barcelona o terceiro posto no Festival da Canción Deportiva.
Escudo
O escudo ten como base un fondo de zafiro, no centro o escudo da cidade orlado cos escudos dos cinco equipos fundadores. Entre a coroa e o escudo da cidade unha cinta amarela que leva o nome da entidade, a cidade e o arquipélago ao que representa. Entre a orla dos escudos dos cinco clubs fundadores e o escudo da cidade atópase nunha cinta branca o lema "segura ten a palma".
A Unión Deportiva Las Palmas posúe no seu escudo unha coroa e con todo, non é "real", isto débese a que a coroa foi herdada do Real Club Victoria, club fundador.
Uniforme
O uniforme da Unión Deportiva Las Palmas, quedou establecido desde o inicio da historia do club, coas cores representativas da illa de Gran Canaria, o amarelo e o azul, que fan alusión á "area loura das praias e ao azul ao océano Atlántico".
Outras instalacións
As instalacións de Barranco Seco son o lugar habitual de adestramento do primeiro persoal. É un complexo provisto con dous terreos de xogo, un de céspede natural e outro de terra.
Cadro actual
12px|Capitán
Las Palmas Atlético
Fundado en 1977. Tras o logro conseguido na tempada 2007-08 ascendendo á Segunda B, na temporada 2008-09 descendeu a Terceira División, onde xoga actualmente.
Ata 2010 existiu tamén un segundo filial, o Las Palmas C.
Juan Sorga
Juan Sorga Rodríguez, nado en Cortegada (Sarreaus) en 1918, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo de solteira de Antonia Sorga. Traballaba na sega en Madrid cando aconteceu a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi recrutado polo exército republicano, integrouse no servizo de información e ascendeu a tenente na batalla de Madrid. Coa derrota da República pasou a Francia onde foi internado no campo de concentración de Sepfonds e despois no de Argelès-sur-Mer. Foi deportado a España polas autoridades francesas o 5 de agosto de 1940. Regresou a Galicia onde casou.
Incorporouse á guerrilla en 1947, sendo responsable dun destacamento da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Gravemente enfermo dos ollos, foi curado nesta época polo doutor Luís Conde. Foi detido o 13 de xullo de 1948 na ponte romana de Ourense portando unha misiva da guerrilla. Trasladado a Pazos ao día seguinte diante da taberna do seu padrasto Honorio Campos da aviso aos guerrilleiros alí agochados que comezan a disparar sobre a garda civil. Juan conseguiu zafarse e fuxir cos seus compañeiros. A súa nai e Honorio foron detidos. Juan agochouse na casa do seu tío Delfín Sorga en Cortegada. O seu curmán Ismael Sorga Losada e varios veciños foron detidos e Ismael asasinado pola garda civil. Marchou á Edreira con varios compañeiros. Foi responsable dun grupo voante no que estaban Camilo de Dios Fernández, Manuel Nóvoa Barreiros, Antonio Pérez Barreiros e José María Saavedra Díaz. O grupo marchou a Ourense o 8 de marzo de 1949 integrado por Manuel Rodríguez González, Manuel Nóvoa, Antonio Pérez, José María Saavedra e Camilo de Dios. Localizados pola garda civil na Casa das Mercedes o 18 de marzo, José María Saavedra e Antonio Pérez resultaron gravemente feridos e foron capturados, Manuel Nóvoa suicidouse e Camilo de Dios Fernández foi ferido e capturado, Manuel Rodríguez e Juan Sorga lograron fuxir.
Cando se desfixo o grupo da Edreira, Juan e o que quedaba do seu grupo, Manuel Rodríguez González, Perfecto de Dios Fernández e a súa nai Carmen Fernández Seguín tentaron chegar a Francia. Primeiro a través de Portugal, e logo de vivir uns meses agochados no país, volveron. Fixeron un novo intento vía Madrid. Na viaxe foron sorprendidos pola Garda Civil en Chaherrero (Crespos, provincia de Ávila) o 16 de maio 1950, resultando morto Perfecto de Dios e detida a súa nai Carmen Fernández Seguín. Juan Sorga e o seu compañeiro Manuel Rodríguez González lograron fuxir e chegaron a Madrid. O 26 de maio logrou saltar en marcha do tren correo Madrid-Zaragoza para fuxir do acoso da Garda civil mentres o seu compañeiro Manuel Rodríguez foi detido. Juan logrou chegar a Francia, instalándose preto de París, onde se perde a súa pista.
A súa muller Ángela Sampedro foi detida varias veces e xulgada nas causas 138/49 e 185/49, foi condenada a dous anos de cadea. Recibiu malleiras e sufriu abusos sexuais cando estivo no cárcere de Sandiás.
Vida persoal
A súa primeira muller, filla de Honorio Campos, morreu no parto do seu fillo Delfín en 1944. Casou novamente en Pazos con Ángela Sampedro Piñeiro e foi pai de Juan Sorga Sampedro, nacido en 1948.
.nc
.nc é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Nova Caledonia.
O dominio .nc.us é usado no estado de Carolina do Norte, EUA e o dominio .nc.tr é usado na República Turca do Norte de Chipre.
Julio Cid Conde
Julio Cid Conde foi un político galego.
Traxectoria
Afiliado ao PSOE. Foi elixido alcalde de Vilar de Santos o 22 de marzo de 1936, logo de tomar posesión como concelleiro xestor nomeado polo Gobernador civil. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 fuxiu.
Bielsko-Biała
miniatura|Concello situado no centro da cidade polaca, en activo. miniatura|Castelo dos Duques de Cieszyn. Alberga o museo da cidade de Bielsko-Biała. Bielsko-Biała (en alemán: Bielitz-Biala; checo: Bílsko-Bělá) é unha cidade do sueste polaco situada no Voivodato de Silesia (dende 1999), previamente a capital do Voivodato de Bielsko-Biała (1975-1998). Bielsko-Biała está composta por dous núcleos poboacionais establecidos a ambos lados do río Biała, Bielsko e Biała, unidos en 1951 como unha única cidade. Durante a primeira partición de Polonia no ano 1772, Biała foi anexionada por Austria e pasou a formar parte de Galicia ou Galitsia, a rexión histórica do leste de Europa.
A cidade conta cunha poboación de 174.370 habitantes (2013). Sitúase ao pé dos Montes Cárpatos, moi preto da fronteira coa República Checa e con Eslovaquia. Situada entre Cracovia e Katowice.
As súas actividades turísticas céntranse na práctica do esquí e do sendeirismo e son moi coñecidas as súas rutas polas Montañas Tatra.
Historia
A cidade de Bielsko-Biała foi fundada o 1 de xaneiro do ano 1951 cando as cidades adxacentes de Bielsko e Biała foron unificadas. Bielsko, a cal pertenceu durante séculos ao Duque de Cieszyn, foi fundada no ano 1312. Durante 1457 o río Biała serviu de fronteira entre a zona de Silesia e a pequena Polonia. Silesia entón pertencía a Austria, e a rexión da pequena Polonia a Polonia. Non foi ata 1918 cando ambas cidades comezaron a formar parte do renacido país, contando cunha parte significativa da súa poboación pertencente a etnias xermanas. Durante a Segunda Guerra Mundial a cidade foi sometida ao Terceiro Reich e a súa poboación xudía enviada ao campo de concentración de Auschwitz. Logo da liberación da cidade polo Exército Vermello en 1945, a poboación de etnia xermana foi expulsada da cidade.
Río Biała
O principal río que cruza e divide á cidade é o río Biała («Río Branco» en polaco) cunha lonxitude de 28,6 km. É un afluente do Vístula. O seu nacemento esta localizado entre as ladeiras do Klimczok,Szyndzielnia e das montañas Magura, nunha elevación do redor de 800 m. miniatura|Río Biała. miniatura|Pub Galicia Bielsko-Biała. miniatura|Recreación da fronteira entre Galicia e Prusia, Bielsko-Biała.
Economía e industria
Historicamente a fonte económica predominante da rexión foi a industrial. As máis antigas tradicións deste tipo remóntanse á Idade Media e están asociadas coa industria téxtil. Pero a día de hoxe existe un amplo abano de diferentes tipos de industria, o que lle valou á cidade a reputación de rica zona industrial.
A produción de equipamento electrónico, téxtil e as industrias químicas, así como grupos alimenticios e da madeira ocupan hoxe en día a cabeza da lista das empresas punteiras da cidade.
A súa economía continúa coa reestruturación e privatización. Como punto máis relevante da reestruturación a cidade recibiu a participación de investidores estranxeiros. Fiat Auto Poland, unha empresa creada pola marca Italiana Fiat e FSM é un dos exemplos máis notables.
Educación
A universidade de Vigo mantén relacións en temas asociados coa telemática e filoloxía e tradución coa ATH, así como unha vía aberta de intercambio de estudantes grazas ao programa ERASMUS no que unha media de 3 alumnos galegos residen na cidade polaca nun intervalo de entre 5 meses e un ano.
Política
Membros do Parlamento (Sejm) elixidos en Bielsko-Biała