cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eisteddfod
Século XX
En resposta á drástica diminución de falantes de galés que mostraba o censo de 1961, Saunders Lewis pronunciou en 1962 un famoso discurso radiofónico chamado Tynged yr iaith ("O destino da lingua"), onde predicía a inminente extinción da lingua galesa se non se tomaban medidas inmediatas. Isto levou á creación en 1962 de Cymdeithas yr Iaith Gymraeg ("A Sociedade da Lingua Galesa") e a unha serie de accións directas, manifestacións e a creación de escolas en lingua galesa, culminando coa aprobación do Acta da Lingua Galesa en 1967 e o crecemento da publicación en lingua galesa, produción cinematográfica, música e cultura. Tynged yr Iaith segue inspirando hoxe a defensores da lingua galesa. Albert Evans-Jones (Cynan) exerceu como arquidruída dúas veces e foi o primeiro que recoñeceu que o Gorsedd é un invento do século XVIII de Iolo Morganwg e que non ten vínculos coa mitoloxía galesa nin cos antigos druidas. Cynan tamén é o responsable de deseñar as cerimonias modernas de coroación e presidencia do bardo no eisteddfod tal e como se realizan agora.
En paralelo co movemento literario simultáneo coñecido como New Formalism na poesía americana, a finais do século XX houbo un renacemento da poesía galesa composta en rigor, especialmente Englynion e Cywyddau. Este renacemento estivo en parte inspirado na poesía de Alan Llwyd, que gañou a cadeira e a coroa no National Eisteddfod en 1973 e 1976. En 1982 a cadeira foi concedida a G. Lloyd Owen polo awdl Cilmeri, que Edwards chamou o único awdl do século XX á altura da obra mestra de 1902 de Gwynn Jones Umadawiad Arthur. A obra de Owen reimaxina a morte en combate do príncipe Llywelyn ap Gruffudd de Gwynedd en 1282, mentres dirixía un levantamento contra a ocupación de Gales por Eduardo I de Inglaterra. O poema representa ao príncipe como un heroe tráxico e inviste a súa caída cunha angustia inigualable desde que Gruffudd ab ano Ynad Coch escribiu o seu famoso lamento polo príncipe inmediatamente despois da súa morte. Owen tamén, segundo Edwards, encapsula na morte do príncipe a continua "batalla pola supervivencia nacion.al" do pobo galés. En 1999, o centenario da iniciación do poeta Patrick Pearse do renacemento gaélico e líder do alzamento de Pascua no Gorsedd no Pan Celtic Eisteddfod de Cardiff (onde tomou o nome bárdico de Areithiwr) foi marcado polo descubrimento dunha placa no Consulado Xeral da República de Irlanda en Gales.
Século XXI
Nunha cerimonia celebrada enteiramente en lingua galesa durante o National Eisteddfod de 2002 en St. David's, Rowan Williams, o arcebispo anglicano de Gales, foi xurado no Gorsedd como "druida branco" baixo o nome bardo de "Ap Aneurin".
Segundo Marcus Tanner,
En resposta ás críticas ao arcebispo Williams por parte dos medios en lingua inglesa "por ter participado nun ritual pagán", o arquidruida Robyn Lewis dixo: "Iolo creou o seu Gorsedd mentres fantaseaba sobre os tempos precristiáns pero a medida que se desenvolveu converteuse rapidamente nunha organización cristiá principal".
Durante o National Eisteddfod de Cardiff de 2018, a coroa barda foi concedida por primeira vez a unha muller, a poeta nacida en Gwaelod y Garth e nacionalista galesa Catrin Dafydd, pola súa colección Olion ("Rastros"). Os seus poemas exploraron a identidade galesa no distrito multiétnico de Grangetown en Cardiff. Durante a cerimonia, con todo, o arquidruída, Geraint Llifon, causou unha considerable indignación entre as feministas cando alegou que Catrin Dafydd non podería gañar a Coroa sen a axuda dos homes. Acusado de sexismo, o arquidruida Llifon pediu desculpas.
Urdd National Eisteddfod
Outro eisteddfod importante no calendario é Eisteddfod Yr Urdd ou a Xuventude Eisteddfod. Organizado por Urdd Gobaith Cymru, implica a nenos galeses desde a idade infantil até os 25 anos nunha semana de competición de canto, recitación, baile, actuación e música durante as vacacións escolares de medio trimestre de verán. O evento é o principal festival de arte xuvenil de Europa. As eliminatorias rexionais celébranse con antelación e, como ocorre co National Eisteddfod, o Urdd Eisteddfod ten lugar nun sitio diferente cada ano. Co establecemento da sede de Urdd no Wales Millennium Center, o eisteddfod volve a Cardiff cada catro anos.
International Eisteddfod
O International Eisteddfod celébrase anualmente en Llangollen, Denbighshire, cada ano en xullo. Asisten coros, grupos de canto, bailaríns folclóricos e agrupacións de todo o mundo, compartindo as súas tradicións populares nacionais nun dos grandes festivais das artes do mundo. Foi creado en 1947 e comeza cunha mensaxe de paz. En 2004, foi nomeado (sen éxito) ao Premio Nobel da Paz por Terry Waite, quen estivo activamente implicado co eisteddfod.
Outros eisteddfodau en Gales
Os eisteddfodau locais a menor escala celébranse en todo o País de Gales. Un dos máis coñecidos é o Maes Garmon Eisteddfod, Mold, en Eisteddfod Ysgol Maes Garmon, Wyddgrug. As escolas realizan eisteddfodau como competicións dentro da escola; unha data popular para isto é o día de San David.
Eisteddfodau fóra de Gales
miniatura|Local da Asociación Eisteddfod del Valle del Chubut. A diáspora galesa durante o auxe do Imperio Británico e a Revolución Industrial, levou elementos da cultura galesa por todo o mundo, entre eles o eisteddfod que -en diversas formas e linguas- segue a existir.
Arxentina
No século XIX comezou a inmigración galesa á Patagonia co obxectivo de crear un "pequeno Gales alén de Gales", liderado polo ministro galés Michael D. Jones. Esa terra remota foi elixida debido á asimilación cultural e á perda da lingua que estaba a suceder na diáspora galesa noutras partes do mundo. Os colonos galeses desembarcaron en Puerto Madryn en 1865 e o goberno arxentino concedeu terras ao longo do río Chubut. Aínda que o eisteddfodau se celebra en Arxentina desde entón, a asimilación e a perda de contacto coa patria situaron o distintivo dialecto patagónico da lingua galesa no bordo da extinción.
En 1965, a rexión foi visitada por galeses para celebrar o centenario da colonia, e desde entón aumentou o número de visitantes e aprendices galeses da lingua. Bruce Chatwin foi a Gaiman, Chubut, 1976 e recolleu historias como a de Euan Davies: nun eisteddfod local, acompañado por un pianista local de ascendencia alemá e italiana, a súa actuación foi tan emotiva que fixo chorar á audiencia e gañou o premio. Richard Bryn Williams foi unha das máis grandes figuras literarias que saíu de Y Wladfa, cuxo nome bardo era Bryn. Williams naceu en Gwynedd en 1902 e aos seus sete anos emigrou coa súa familia a Trelew. Williams regresou a Gales en 1923 e estudou no University College of North Wales. Converteuse nun experto na historia da Patagonia e importante colaborador da literatura galesa da Colonia, gañou a Cadeira Bárdica no National Eisteddfod dúas ocasións e serviu como arquidruida do Gorsedd Cymru de 1975 a 1978.
No "Eisteddfod del Chubut" de 2001 foi premiada por primeira vez en Y Wladfa unha poeta coa cadeira bárdica: Monica Jones, por un awdl sobre o tema Rhyddid ("liberdade"). A BBC publicou un artigo sobre o evento: "A Patagonia Eisteddfod, ao tempo que comparte eses elementos comúns a Eisteddfodau en Gales, é, noutros aspectos, un bastante diferente. Ademais de asombrar con melodías folk e recitacións no dialecto galés con acento español dos patagónicos, tamén hai exhibicións de baile popular arxentino que deben todo á cultura dos gauches e nada ás rutinas de baile da patria galesa". Os concursos eisteddfod actuais son bilingües, tanto en galés patagónico como en castelán rioplatense, e inclúen poesía, prosa, traducións literarias, espectáculos musicais, artes, bailes, fotografía e cine, entre outros. O "Eisteddfod de la Juventud" celébrase cada setembro en Gaiman. O principal Eisteddfod del Chubut celébrase cada outubro en Trelew. Outros eisteddfodau anuais celébranse en Trevelin, nos Andes e en Puerto Madryn na costa do Atlántico Sur.
Australia
Os eisteddfods (plural en inglés australiano) tradicionais tamén foron adoptados na cultura australiana. Porén, o termo úsase máis habitualmente para describir concursos de ballet e música.
O galés Joseph Jenkins, de nome bardo Amnon II, emigrou de Ceredigion ao final da febre do ouro vitoriana e chegou a Melbourne en 1869. Poucas veces saíu dos arredores, salvo para asistir ao eisteddfod anual en Ballarat onde, en trece ocasións consecutivas, recibiu o premio ao mellor englyn. O sucesor dese festival, o Royal South Street Eisteddfod, comezou en 1891 e funciona desde entón. O segundo máis antigo de Australia é o City of Wollongong Eisteddfod, que segue desde 1894. O de Sydney celebrouse por primeira vez en 1933 e ofrece uns 400 eventos en todas as artes escénicas, atendendo a 30.000 artistas ao ano.
Os eisteddfods modernos en Australia son competicións maiormente reservadas a escolares, aínda que moitas teñen seccións abertas, mesmo para competición prefesional. Moitos novos actores e bailaríns australianos participan regularmente nas competicións programadas. O Western Australia Performing Arts Eisteddfod comezou en 1958 como o Bunbury Music Festival. O Gold Coast Eisteddfod en Queensland comezou en 1982 e celébrase anualmente en agosto e setembro; o de 2018 atraeu a máis de 60.000 competidores. Moitos outras comunidades tamén acollen eisteddfods, incluíndo Alice Springs, Darwin, Brisbane, Hobart e Melbourne.
Illas da Canle
O Guernsey Eisteddfod foi fundado en 1922 e inclúe eventos en lingua guernésia; O Jersey Eisteddfod foi fundado en 1908 e inclúe eventos no dialecto jèrriais do normando.
Inglaterra
En 1897 fundouse en Cinderford o Forest of Dean Eisteddfod, un concurso de coros. Na Igrexa Metodista e noutras denominacións inconformistas de Inglaterra, os festivais culturais xuvenís chámanse ás veces eisteddfod. O Kettering and District Eisteddfod, por exemplo, foi fundado a principios de 1900 en Northamptonshire por membros da Sunday School Union e segue cada marzo. O Festival of Music, Speech and Drama de Bristol foi fundado en 1903 como Bristol Eisteddfod. A Teignmouth Grammar School de Teignmouth, Devon, realizaba unha serie de concursos de arte, música e teatro na primavera. O Minsterley Eisteddfod celébrase cada marzo en Shropshire desde 1962. O Teesside International Eisteddfod (Intertie) en Middlesbrough funcionou de nos anos 60 e 70.
África do Sur
En inglés sudafricano, unha serie de competicións internacionais de artes escénicas chámanse eisteddfods, como o Tygerberg International Eisteddfod e o Pretoria Eisteddfod (celebrado por primeira vez en 1923). A palabra eisteddfod tamén se usa ás veces para os festivais culturais ordinarios, aínda que só participen os alumnos dunha escola. En agosto de 1953, a poeta Ingrid Jonker, que se convertería nunha disidente política anti-apartheid e nunha figura moi influente na literatura afrikáans, recitou os seus poemas no Cape Eisteddfod de Cidade do Cabo e recibiu diploma en afrikaans.
Estados Unidos
Movéndose primeiro como refuxiados relixiosos e despois como agricultores e traballadores industriais, milleiros de galeses emigraron a América a partir do século XVII.
En 1757, o poeta Goronwy Owen, un vigairo anglicano nado en Y Dafarn Goch, Anglesey, e máximo responsable renacemento galés do século XVIII, emigrou á Colonia de Virxinia. Owen foi coñecido como un bardo emigrado que escribía con hiraeth ('saudade') do seu Anglesey natal. Durante o renacemento posterior do eisteddfod, a Sociedade Gwyneddigion presentou a poesía de Owen como exemplo a seguir. Durante o renacemento do Eisteddfod na década de 1790, que apoiara con entusiasmo a Revolución Americana e que estaba a defender a creación dun Eisteddfod Nacional de Gales, distribuiu un discurso titulado "To all Indigenous Cambro-Britons" no que instaba aos arrendatarios galeses a emigrar aos EUA. Os primeiros Eisteddfodau documentados en América do Norte datan da década de 1850, e desde entón, as comunidades galesas nos Estados Unidos organizan regularmente festivais eisteddfod.
Pensilvania
A inmigración galesa a gran escala comezou na década de 1790, cando 50 inmigrantes abandonaron a aldea de Llanbrynmair para buscar un terreo de Pensilvania comprado polo ministro bautista Morgan John Rhys. O resultado foi o asentamento de Cambria, Pensilvania. En 1913, un sub-gorsedd de América do Norte foi establecido no Pittsburgh Eisteddfod, sobrevivindo até 1946. O Edwardsville Cynonfardd Eisteddfod ten lugar anualmente desde 1889 e é o eisteddfod máis lonxevo fóra de Gales. O 130º aniversario do evento celebrouse en abril de 2019.
Celebrity Bake Off España
Celebrity Bake Off é un programa de televisión gastronómico que busca o mellor pasteleiro famoso de España. Trátase da adaptación española do programa da BBC; The Great British Bake Off, emitíndose a primeira edición en Amazon Prime Video en 2021. Está presentado por Paula Vázquez e Brays Efe.
Eisteddfod
Ohio
Os asentamentos galeses en Ohio comezaron en 1801. Segundo Marcus Tanner, "No estado de Ohio, os condados de Jackson e Gallia, en particular, convertéronse nun 'Pequeno Gales', onde os colonos galeses tiñan o terreo suficientemente groso na década de 1830 para xustificar o establecemento de sínodos metodistas calvinistas". En 1900, Ohio aínda tiña 150 congregacións de fala galesa. Na década de 1950 o seu uso comezou a diminuír. En 2010, máis de 126.000 habitantes de Ohio eran de orixe galesa.
Celebrity Bake Off España
Presentadores
Presentador/a na carpa de Bake Off Presentadora do contido adicional en Instagram
Eisteddfod
Ohio
A Jackson School Eisteddfod é o resultado dunha comunidade galesa-estadounidense históricamente forte, que financiou a Southern Ohio Eisteddfod Association e un auditorio de 4.000 prazas que era o único lugar dedicado ao eisteddfod dos EUA. En 1930, o salón acolleu o Grand National Eisteddfod. Mentres a Gran Depresión detivo os eventos para adultos, un eisteddfod xuvenil, fundado en 1924, aínda funciona hoxe, co apoio do Centro Madog de Estudos Galeses da Universidade de Río Grande.
Minnesota
Despois de que o pobo dakota asinase o Tratado de Traverse des Sioux en 1851, os pioneiros de fala galesa de Wisconsin, Nova York e Ohio estableceron gran parte do que hoxe son os condados de Le Sueur e Blue Earth en Minnesota. En 1857, o número de falantes de galés era tan numeroso que a Constitución do estado de Minnesota foi traducida ao idioma galés.
O poeta en lingua galesa James Price, cuxo nome bardo era Ap Dewi ("Fillo de David"), naceu en Newark, de pais de Llanon, Ceredigion. Despois de emigrar á fronteira de Minnesota, Ap Dewi serviu como diácono e profesor de escola dominical na Igrexa Metodista Calvinista Horeb no municipio de Cambria, Blue Earth e era tan dominante no eisteddfodau local que era considerado o " prifardd de Minnesota". A primeira sociedade literaria galesa en Minnesota foi fundada nunha reunión no municipio de South Bend, no outono de 1855. En 1864, o primeiro Eistedfod tivo lugar na casa de WM. C. Williams en Judson, co segundo e terceiro Eistedfod celebrando en 1866 e 1871, respectivamente, tamén en Judson. O famoso Llew Llwyfo presidiu o terceiro Eistedfod. En 1871, o primeiro Eisteddfod no municipio de Cambria celebrouse nun "sitio baixo detrás de John Shields". Ellis Ellis foi o gañador da poesía neste evento. O grupo de poetas en galés acostumaba reunirse na tenda de Cheshire en Mankato, onde escribían englynion. Jones expresou que algúns poetas da diáspora eran superiores a galeses máis famosos como Dewi Wyn, Dewi Havhesp, e Dyfed. e que Glan Dyfi nunca se tivera divertido tanto que cando ignorou "as regras de Dafydd ab Edmwnd ou algún outro Dafydd."
O primeiro Eisteddfod celebrouse en Mankato en 1874. Na década de 1880, había entre 2.500 e 3.000 persoas de orixe galesa en Minnesota. En 1885 celebrouse en Minneapolis o primeiro Eisteddfod nas Twin Cities, e en 1894 un terceiro Eisteddfod foi patrocinado pola Welsh Calvinist Methodist Chapel e Y Wyddorfa. O costume de celebrar o Eisteddfodau local foi descontinuado na década de 1950, pero foi revivido no século XXI pola Blue Earth County Historical Society e a Minnesota League of Poets. No Eisteddfod de Cambria en 2006, a poeta de Brainerd, Doris Stengel, foi homenaxeada, pero tras a morte do xuíz Rezmerski en 2016, a tradición volveu estar en suspenso.
Guerra Civil Americana
Os eisteddfodau celebráronse durante a guerra, con temas como George Washington, Abraham Lincoln, o patriotismo estadounidense e Jefferson Davis. Edward Thomas, un poeta de lingua galesa nado en Ohio, de nome bardo Awenydd, vivía e traballaba como mestre en Blue Earth. En 1862, alistouse no 2º Rexemento de Cabalería de Minnesota. Durante o seu servizo nese rexemento, Thomas escribiu moitos poemas en lingua galesa, incluíndo Pryddest ar Wir Fawredd, que gañou a coroa barda nun eisteddfod celebrado en Minersville, Pensilvania.
Illinois
Jennie A. Ingalls, a filla dos Roberts de Minneapolis, gañou un premio á mellor recitación nun eisteddfod de 1890 celebrado en Chicago.
As Sabugueiras, Aldurfe, Riotorto
As Sabugueiras é un lugar da parroquia de Aldurfe, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
Eisteddfod
Illinois
O maior eisteddfod dos Estados Unidos celebrouse en 1893 na Exposición Mundial de Columbia en Chicago, coa participación de coros galeses invitados pola Cymmrodorion Society. O Mormon Tabernacle Choir, cheo de inmigrantes galeses, fixo a súa primeira aparición fóra de Utah nese evento.
No mesmo eisteddfod, o reverendo Evan Reese de Pembrokeshire, de nome bárdico Dyfed, gañou a cadeira de bardo e os 500 dólares ofrecidos por un awdl de 2.000 liñas. sobre o tema fixado "Xesús de Nazaret"). Reese converteuse no Archidruída dos Gorsedd Cymru e anunciou a vitoria póstuma de Hedd Wyn no Eisteddfod da Cadeira Negra de 1917. A idea de eisteddfod foi mantida por algunhas feiras mundiais posteriores, e axudou a vincular a comunidade galesa eisteddfod coa súa rama galesa-estadounidense.
California
En xullo de 1915, a International Eisteddfod celebrada en San Francisco na Exposición Internacional de Panamá-Pacífico reuniu coros competidores de todo o país, incluíndo un grupo composto por alemáns da Ópera Metropolitana de Nova York. -O Orpheus Club dos Ánxeles masculino fo o gañador, premiado con 3.000 dólares. En 1926, o Pasadena Playhouse en Pasadena, California, celebrou unha competición de obras de teatro nun acto de autores locais que posteriormente se converteu nun festival anual de verán.
O evento West Coast Eisteddfod de 2011 foi comisariado por Lorin Morgan-Richards e celebrouse no Barnsdall Art Park dos Ánxeles, o lugar da Hollyhock House do arquitecto galés-estadounidense Frank Lloyd Wright, preto de Griffith Park, fundado polo filántropo Griffith J. Griffith, tamén galés-estadounidense. De 1925 a 2016, o Festival do Día de San David foi o maior evento cultural galés-estadounidense nos EUA. Incluía un eisteddfod, un mercado celta, clases e un concerto. Famosos de herdanza galesa como Henry Thomas, Ioan Gruffudd, Michael Sheen, xunto coas familias de Richard Burton e Wright apoiaron publicamente o festival.
Oregón
O West Coast Eisteddfod (orixinalmente Left Coast Eisteddfod) foi fundado pola rede social AmeriCymru e a organización sen ánimo de lucro de Portland, Meriwether Lewis Memorial Eisteddfod Foundation en 2009.
Semana do Patrimonio de Gales
Welsh Heritage Week e Cwrs Cymraeg, dous cursos de lingua e cultura galesas que se celebran anualmente, normalmente nos EUA, tamén presentan cada un un mini-eisteddfod. O Festival Norteamericano de Gales organizado pola American Association tamén inclúe un eisteddfod.
En liña
No século XXI, internet e as redes sociais axudaron a xurdir novos eisteddfodau. Por exemplo, AmeriCymru organiza un eisteddfod en liña anual.
Bretaña
Aínda que o movemento neobardo na Bretaña foi fundado a principios do XIX por Auguste Brizeux, o verdadeiro auxe do movemento produciuse entre 1900 e o estalido da Primeira guerra mundial. Nese tempo destacou François Jaffrenou, de nome bardo Taldir, que introduciu elementos da cultura galesa inspirados en Iolo Morganwg na cultura bretoa e fundou o Gorsedd Barzed Gourenez Breiz Isel (O Gorsedd dos Bardos da Bretaña) e fomentou a poesía celta tradicional e o sentido de comunidade entre os bardos bretóns.
En Bretaña, o Kan ar Bobl que se celebra no marco do Festival Interceltique de Lorient, apoia a tradición musical bretona. Desde 1923, o Festival de Cornouaille (en bretón: Cornouaille Kemper ) tivo lugar anualmente en Quimper, situada no suroeste da Bretaña. Comezou sendo un concurso de beleza, pero dende 1948 pasou a ser un festival musical e cultural. En 1936, Morvan Marchal fundou o grupo explícitamente anticristián e neopagano Kredenn Geltiek Hollvedel (Credo Celta Mundial), do que se converteu no primeiro archidruida. O grupo rompeu abertamente co Goursez Vreizh. O AberFest de Cornualla alterna co Breizh – Kernow Festival que se celebra en Brandivy ou Bignan na Bretaña.
Cornualla
En Cornualla, un evento análogo coñécese como Esedhvos Kernow ("Eisteddfod de Cornualles" en córnico) e está conectado, como parte do renacemento da lingua córnica, co Gorseth Kernow.
AberFest é un festival que celebra tanto a cultura córnica como a bretoa que se celebra cada dous anos en Cornualles na Semana Santa. Unha tradición semellante creouse entre os descendentes da diáspora de Cornualles. "Australia's Little Cornwall" é o distrito da península de Yorke no sur de Australia coñecido como Triángulo de Cobre, que inclúe as antigas cidades mineiras de Moonta, Kadina e Wallaroo. Hoxe en Moonta, o Kernewek Lowender ("Felicidade de Cornualles" en córnico), que inclúe unha reunión de bardos tipo eisteddfod, atrae a máis de 40.000 visitantes cada evento.
Irlanda
miniatura| Ruínas do castelo de Galey con escaleiras, portas e xanelas visibles Na Irlanda gaélica había unha tradición semellante aos eisteddfodau. Os xefes dos clans organizaban festas centradas nun concurso entre bardos gaels e poesía interpretada por cantantes acompañados de arpa. Como no Gales do século XII, o xefe do clan elixía o gañador coa aprobación dos reunidos. Esta tradición foi denominada no século XIV Gairm Sgoile. A máis famosa tivo lugar o día de Nadal de 1351. William Ua Cellaig, rei de Uí Maine en Connaught, celebrou unha gran festa para os bardos. Erixiuse unha aldea temporal enteira, con rúas separadas para músicos, seanchaithe, poetas e malabaristas. A tradicional frase "Fáilte Uí Cheallaigh" ("Benvida O'Kelly") data dese evento, celebrado no Castelo de Gailey en Roscommon. Segundo os informes, a festa durou un mes, e nela o poeta Gofraidh Fionn Ó Dálaigh escribiu o poema Filidh Éireann go hAointeach, que a lembra.
Nos séculos XVI e XVII, os líderes dos clans foron proscritos e emigraron (véxase Fuga dos Condes). Como resultado, profesores da escola bárdica adaptáronse ás escolas das aldeas. No XVIII xurdiu en Munster o costume da "corte poética". Os concursos de bardos e cancións foron patrocinados polos poucos nobres gaels que ficaron en Irlanda, como os O'Connell de Derrynane e os MacDermot de Coolavin. Algúns anglo-irlandeses organizaron concursos similares. Segundo algúns, o concurso que resultou na composición improvisada do Concerto de Carolan tivo lugar na casa do poeta satírico e crego da Igrexa de Irlanda Jonathan Swift.
Desde que foi fundado como parte do rexurdimento gaélico por Conradh na Gaeilge en 1902, a Oireachtas na Gaeilge semellante ao eisteddfod, celebrou a música tradicional, xogos gaélicos e a cultura irlandesa. En contraste co Oireachtas de hoxe, facíase máis énfase na literatura moderna en irlandés que na música tradicional irlandesa ou nas artes escénicas. Houbo dous concursos de poesía, cinco de ensaios en irlandés, un de mellor colección de poesía; un concurso de cancións ou contos; un concurso para a mellor composición de cancións e un de recitación. Dese tempo é a primeira posta en escena da Eithne de Robert O'Dwyer, a primeira ópera en irlandés, en 1909. Aínda así, a popularidade do festival decaeu tras a Guerra de Independencia e a posterior Guerra civil, e o festival foi cancelado repetidamente durante os anos 20 e 30.
De 1974 en diante, Coiste Cearta Síbialta na Gaeilge (Irish Language Civil Rights Committee) coercía con éxito o fin da práctica de non celebrar nunca os festivais nas áreas Gaeltacht de Irlanda. Oireachtas culmina na actualidade en catro grandes competicións durante a fin de semana: Comórtas na mBan, concurso de canto Sean-nós para mulleres, Comórtas na bhFear, para homes, e Corn Uí Riada, para ambos sexos e todas as idades. Tamén está a Comórtas Damhsa ar an Sean Nós ("Steip"), un concurso de baile Sean-nós baseado principalmente no estilo stepdance de Connemara que hoxe é popular en todo o país, pero tamén inclúe bailes noutros estilos rexionais.
Os organizadores, baixo a dirección de Liam Ó Maolaodha, tentaron lanzar a partir da década de 1990 Oireachtas a millennials falantes de irlandés a través de saídas, discotecas e outros eventos orientados á mocidade. Desde que tamén foi fundada por Conradh na Gaeilge en 1902, Seachtain na Gaeilge (en inglés: Irish Language Week), que se basea de xeito similar no eisteddfod galés, celebrou a música tradicional irlandesa, os xogos gaélicos e a cultura irlandesa. O festival comeza cada ano o día de San David e remata o día de San Patricio, con eventos organizados pola comunidade que se celebran en toda Irlanda e no mundo, como céilídhs, concertos, concursos e desfiles. Como o Gairm Sgoile do século XIV ou o Munster Cúirt do XVIII, Seachtain na Gaeilge inclúe un concurso entre poetas irlandeses en gaélico. O Fleadh Cheoil é un festival anual de música tradicional irlandesa que ten lugar na mesma cidade durante uns anos seguidos, para despois pasar a outra zona de Irlanda nun esforzo por incluír todas as localidades na celebración. Despois da Guerra Civil, o renacemento dos antigos Xogos de Tailteann en 1924-1937 tamén emulou ao Eisteddfod galés ao incluír cerimonias na vestimenta irlandesa precristiá e inspiradas na mitoloxía. En 2004 o festival literario Imram, foi fundado por Liam Carson, con financiamento de Poetry Ireland, Dublin City Council e Foras na Gaeilge.
O Fleadh Cheoil é un festival anual de música tradicional irlandesa que ten lugar na mesma cidade durante uns anos seguidos, para despois pasar a outra zona de Irlanda nun esforzo por incluír todas as localidades na celebración. Despois da Guerra Civil, o renacemento dos antigos Xogos de Tailteann en 1924-1937 tamén emulou ao Eisteddfod galés ao incluír cerimonias na vestimenta irlandesa precristiá e inspiradas na mitoloxía. En 2004 o festival literario Imram, foi fundado por Liam Carson, con financiamento de Poetry Ireland, Dublin City Council e Foras na Gaeilge.
Escocia
O mòd, un festival de cancións, literatura, artes e cultura en gaélico escocés, ten como modelo o eisteddfod galés. O mòd, con todo, carece das raíces do século XII e dos rituais inventados por Morganwg. Como a palabra galesa eisteddfod, mòd, que deriva da palabra nórdica antiga mót, refírese a unha tertulia ou asemblea. Nas Terras Altas e Illas Escocesas, porén, o termo referiuse orixinalmente a un parlamento de uso común no reinado de Somerled e os seus sucesores entre os Xefes do Clan Donald. Finlaggan en Islay foi o seu escenario habitual. Semellante a outras festas das nacións celtas, o mòd foi fundado en resposta ao colonialismo e nun esforzo por preservar unha lingua cada vez máis minorizada.
A Society in Scotland for Propagating Christian Knowledge foi incorporada baixo aRaíña Ana en 1709 e comezou a construír tanto escolas como bibliotecas nas Highlands e Illas Escocesas cun dobre propósito. O primeiro era evitar que os gaels regresasen á ilegal e clandestina Igrexa católica de Escocia. O segundo consistía en garantir "que, co paso do tempo, os británicos de norte a sur poidan falar o mesmo idioma". Por tal motivo, os mestres tiñan orde de ensinar aos seus alumnos só en inglés e de azoutar aos alumnos que falasen scots ou escocés na escola. Iso foi reafirmado na Lei de Educación de 1872. En 1891, An Comunn Gàidhealach foi fundada en Oban para axudar a preservar a lingua escocesa e a súa literatura, e establecer o Royal National Mòd (Am Mòd Nàiseanta Rìoghail), como un festival de música, literatura, artes e cultura modelado sobre o National Eisteddfod de Gales.
O mòd é un evento formal que consiste en concursos, principalmente de música escocesa e eventos corais en gaélico. Tamén hai concursos de poesía, contos e literatura, especialmente para nenos. Os mòd locais adoitan ter un ou dous días de duración, con menos competicións e un público máis reducido. O evento social máis destacado é o ceilidh dos gañadores. A tradición foi trasladada á diáspora escocesa desde os seus inicios. O Nova ScotiaGaelic Mod atrae visitantes de ambos os dous lados da fronteira canadense e estadounidense. Na Columbia Británica, a Sociedade Gaélica de Vancouver celebrou un mòd local bianual de 1990 a 2007. Celebrado por primeira vez en Virxinia en 1988, o Mòd Nacional dos Estados Unidos celébrase anualmente como parte dos Highland games en Pensilvania, patrocinado por An Comunn Gàidhealach Ameireaganach ("The American Scottish Gaelic Society"). O Royal National Mòd de 2011, celebrado en Stornoway, na illa de Lewis, coroou a Lewis MacKinnon (Lodaidh MacFhionghain), poeta en gaélico canadense, sendo a primeira vez nos 120 anos de historia do mòd que un escritor de poesía gaélica da diáspora escocesa gañara a Coroa Bárdica.
Eleccións xerais de España de 2023
As eleccións xerais de España de 2023 celebráronse o domingo 23 de xullo de 2023 para elixir as XV Cortes Xerais do Reino de España. Elixíronse os 350 asentos no Congreso dos Deputados, así como 208 dos 265 asentos no Senado. Foron as décimo sextas eleccións xerais democráticas, as quintas con Filipe VI como rei e as primeiras celebradas nun mes de xullo. Son tamén coñecidas co numerónimo 23-X. Tras estas eleccións comenzará a XV lexislatura de España, na que se elixirá como presidente do goberno de España a quen obteña o apoio de 176 dos 350 membros do Congreso dos Deputados.
Nun principio previstas para decembro de 2023, trala celebración das eleccións autonómicas e municipais de maio de 2023, o 29 de maio o presidente do Goberno, Pedro Sánchez, anunciou a súa vontade de disolver as Cortes Xerais e adiantar as eleccións ao domingo 23 de xullo. A convocatoria de eleccións (Real Decreto 400/2023) foi publicada no Boletín Oficial del Estado o día 30 de maio trala celebración dun Consello de Ministros extraordinario.
Os Salgados, Aldurfe, Riotorto
Os Salgados é un lugar da parroquia de Aldurfe, no concello lugués de Riotorto, na comarca de Meira.
The Prom (filme)
The Prom é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Ryan Murphy e adaptado á pantalla por Chad Beguelin e Bob Martin, a partir do musical de Broadway homónimo de Matthew Sklar. Está protagonizado por Meryl Streep, James Corden, Nicole Kidman, Keegan-Michael Key, Andrew Rannells, Ariana DeBose, Tracey Ullman, Kevin Chamberlin, Mary Kay Place, Kerry Washington e Jo Ellen Pellman.
O fuxitivo (filme de 1947)
O fuxitivo é un filme estadounidense de 1947 dirixido por John Ford. Está baseado na novela The Power and the Glory de Graham Greene. O filme foi rodado en México.
Estreouse subtitulado en galego o 2 de xaneiro de 2021 a través da TVG.
Admission (filme)
Admission é un filme estadounidense de 2013 dirixido por Paul Weitz e protagonizado por Tina Fey e Paul Rudd. Estreouse nos Estados Unidos e no Canadá o 22 de marzo de 2013. É unha adaptación da novela homónima de Jean Hanff Korelitz, publicada no ano 2009.
Piazza dei Miracoli
A Piazza dei Miracoli (Praza dos Milagres), coñecida oficialmente como Piazza del Duomo (Praza da Catedral), é unha área amurallada de 8,87 hectáreas situada en Pisa, Toscana, Italia, recoñecido como un importante centro da arte medieval europea e un dos mellores complexos arquitectónicos do mundo. Considerada sagrada pola Igrexa católica, a súa propietaria, a praza está dominada por catro grandes edificios relixiosos: a Catedral de Pisa, o Baptisterio de Pisa, o Campanile e o Camposanto Monumentale (Cemiterio monumental). Parcialmente pavimentada e parcialmente a herba, a Piazza dei Miracoli é tamén o lugar do "Ospedale Nuovo di Santo Spirito" ("Novo Hospital do Espírito Santo"), que alberga o Museo Sinopias (Museo delle Sinopie) e o Museo da Catedral (Museo dell'Opera del Duomo).
O nome "Piazza dei Miracoli" acuñouno o escritor e poeta italiano Gabriele d'Annunzio que, na súa novela "Forse che sì forse che non" (1910), describiu a praza como prato dei Miracoli, ou "prado dos milagres". Á praza ás veces chámaselle Campo dei Miracoli ("Campo dos Milagres"). En 1987, toda a praza declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Catedral
thumb | esquerda | 250px | Fachada da catedral de Pisa O corazón da praza do Duomo é o "Duomo", a catedral medieval da Arquidiocese de Pisa, dedicada a Santa Maria Assunta (St. María da Asunción). A catedral ten dous corredores a cada lado da nave. O cruceiro consta de tres naves. A igrexa tamén se coñece como "Primatial", sendo o arcebispo de Pisa un Primado desde 1092.
A súa construción comezou en 1064 polo arquitecto Buscheto. Estableceu o modelo para o distintivo estilo arquitectónico pisano. Os mosaicos do interior, así como os arcos apuntados, mostran unha forte influencia bizantina.
A fachada, de pedra mármore gris e branca con discos de mármore de cores, construíuna un mestre chamado Rainaldo, como indica unha inscrición encima da porta do medio: Rainaldus prudens operator.
As enormes portas principais de bronce fixéronse nos talleres de Giambologna, substituíndo as portas orixinais destruídas nun incendio en 1595. A porta central orixinal era de bronce, feita ao redor de 1180 por Bonanno Pisano, mentres que as outras dous eran probablemente de madeira. Non obstante, os devotos nunca empregaron as portas da fachada para entrar, senón que entran pola Porta de San Ranieri (Porta de San Ranieri), fronte á Torre Inclinada, construída cara a 1180 por Bonanno Pisano.
thumb | esquerda | 250px | Catedral de Pisa coa torre inclinada de Pisa Sobre as portas hai catro filas de galerías abertas con, na parte superior, estatuas de "Madonna co Neno" e, nas esquinas, os "Catro evanxelistas".
Na fachada tamén se atopa a tumba de Buscheto (no lado esquerdo) e unha inscrición sobre a fundación da catedral e a batalla vitoriosa contra os sarracenos.
O interior está revestido de mármore branco e negro e ten un teito dourado e unha cúpula con frescos. Redecorouse en gran parte tras un incendio en 1595, que destruíu a maioría das obras de arte renacentistas.
O impresionante mosaico de "Cristo en Maxestade", na ábsida, flanqueado pola "Virxe Santísima e San Xoán Evanxelista", sobreviviu ao incendio. Evoca os mosaicos na igrexa de Monreale, Sicilia. Aínda que se di que o mosaico fixoó Cimabue, o artista fixo só a cabeza de San Xoán en 1302, a súa última obra, xa que morreu en Pisa o mesmo ano. A cúpula, na intersección da nave e transepto, decorouna Riminaldi mostrando a asunción da Santísima Virxe.
As columnas corintias de granito entre a nave e o corredor procedían orixinariamente da mesquita de Palermo capturada polos pisanos en 1063.
O teito da nave substituíuse despois do incendio de 1595. O actual teito decorado en ouro leva o escudo dos Medici.
O púlpito minuciosamente tallado (1302–1310), que tamén sobreviviu ao lume, elaborouno Giovanni Pisano, unha obra mestra da escultura medieval. Tras ser empaquetado durante a redecoración, non foi redescuberto e restaurado ata 1926. O púlpito está sostido por columnas lisas (dúas das cales están montadas en esculturas de león) por un lado e por cariátides e un telamón polo outro: estes últimos representan a San Miguel, os evanxelistas, as catro virtudes cardinais que flanquean a Igrexa e unha ousada e naturalista representación dun Hércules espido. Un pedestal central coas artes liberais soporta as catro virtudes teolóxicas.
thumb | esquerda | Púlpito O púlpito actual é unha reconstrución do orixinal. Non se atopa na súa posición orixinal, que estaba máis preto do altar maior, e as columnas e paneis non son orixinais. Perdéronse as escaleiras orixinais (quizais de mármore).
Ecurie Rosier
Ecurie Rosier e Equipe Rosier foron nomes utilizados polo piloto de carreiras francés Louis Rosier para presentar os seus propios coches na Fórmula 1 entre 1950 e a súa morte en 1956. Normalmente os vehículos foron introducidos para o propio Rosier, pero tamén proporcionou coches a outros condutores durante o período. Entre 1950 e 1957 Ecurie Rosier recolleu un total de quince puntos no Campionato do Mundo e un podio.
Piazza dei Miracoli
Catedral
A parte superior ten nove paneis narrativos que mostran escenas do Novo Testamento, talladas en mármore branco con efecto claroscuro e separadas por figuras de profetas: a Anunciación, a MaTANZA dos inocentes, a Natividade, Adoración dos Reis Magos, a Fuxida a Exipto, a Crucifixión e dous paneis do Xuízo Final.
Ecurie Rosier
Fórmula Un
Louis Rosier comezou a presentar coches na Fórmula 1 baixo o seu propio nome en, primeiro un Talbot-Lago T26C con certo éxito, acadando dous puntos de finalización as súas nove entradas no Campionato do Mundo en 1950 e. Tamén presentou coches para Henri Louveau e Louis Chiron durante estas tempadas.
Piazza dei Miracoli
Catedral
A igrexa tamén contén os ósos de San Ranieri, o patrón de Pisa e a tumba do emperador do Sacro Imperio Romano, Henrique VII, esculpida por Tino da Camaino en 1315. Esa tumba, orixinariamente na ábsida xusto detrás do altar maior, desmontouse e trasladouse moitas veces ao longo dos séculos por motivos políticos. Mentres o sarcófago aínda está na Catedral, algunhas das estatuas colocáronse no Camposanto ou na parte superior da fachada da igrexa. As estatuas orixinais atópanse agora no Museo da Ópera do Duomo.
Ecurie Rosier
Fórmula Un
En Rosier comezou a correr con Ferraris, rexistrando só un final sen puntos das súas catro participacións no Campionato do Mundo. foi a mellor tempada para Rosier, que acabou entre os dez primeiros cinco veces das súas sete entradas, pero non logrou ningún punto. foi a mellor tempada para Ecurie Rosier, co seu tamén piloto francés Maurice Trintignant, quedou cuarto en Arxentina e Robert Manzon quedou nun gran terceiro posto no Gran Premio de casa do equipo.
Piazza dei Miracoli
Catedral
O papa Gregorio VIII tamén foi enterrado na catedral. O incendio de 1595 destruíu a súa tumba.
Ecurie Rosier
Fórmula Un
Para o Gran Premio de España de 1954 Rosier presentou o novo Maserati 250F, e terminou na sétima posición. En Rosier volveu presentar un só coche para se mesmo. Retirouse en Mónaco e terminou noveno tanto en Bélxica como nos Países Baixos. Para Rosier volveu presentarse cun Maserati. Comezou a tempada retirándose en Mónaco antes de rematar oitavo no Bélxica e sexto no Francia. Despois de comezar vixésimo sétimo no Gran Bretaña, Rosier retirouse na volta vinte e tres cando fallou o sistema eléctrico. O Gran Premio de Alemaña de 1956, onde Rosier terminou nun gran quinto posto, resultou ser o último Gran Premio de Ecurie Rosier porque Louis Rosier morreu polas feridas que sufriu nun accidente no circuíto de Montlhéry, ao sur de París, Francia, o 7 de outubro de 1956.
Piazza dei Miracoli
Catedral
A Catedral ten un papel destacado na determinación do comezo do Aninovo Pisano. Entre o século X e 1749, cando se reformou o calendario toscano, Pisa utilizou o seu propio calendario, no que o primeiro día do ano era o 25 de marzo, o día da festa da Anunciación de María]. Os anos contáronse de tal xeito que o Aninovo Pisano comeza 9 meses antes do ordinario. O momento exacto vén determinado por un raio de sol que, por unha ventá do lado esquerdo, cae sobre un mármore en forma de ovo, xusto por riba do púlpito de Giovanni Pisano; isto ocorre ao mediodía.
Ecurie Rosier
Resultados Completos na Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Piazza dei Miracoli
Catedral
O edificio, como varios en Pisa, inclinouse lixeiramente desde a súa construción, aínda que non tanto como a próxima Torre inclinada de Pisa.
centro | thumb | 800px | Vista panorámica
Baptisterio
thumb | thumb | O baptisterio de Pisa O Baptisterio, dedicado a San Xoán Bautista, está fronte ao extremo oeste do Duomo. A construción románica redonda comezou a mediados do século XII: 1153 Mense August fundata fuit haec ("No mes de agosto de 1153 instalouse aquí ..."). Construído ao estilo románico por un arquitecto coñecido como Diotisalvi, que traballou tamén na igrexa do Santo Sepulcro na cidade. O seu nome aparece mencionado nun piar dentro, como "Diotosalvi magister". con todo, a construción non rematou ata o século XIV, cando a loggia, o piso superior e a cúpula foron engadidos ao estilo gótico por Nicola Pisano e Giovanni Pisano.
É o baptisterio máis grande de Italia, cunha circunferencia de 107,25 m. Tendo en conta a estatua de San Xoán Bautista (atribuída a Turino di Sano) na cima da cúpula, é incluso uns centímetros máis alto que a torre inclinada.
O portal, orientado á fachada da catedral, está flanqueado por dúas columnas clásicas, mentres que as xambas interiores están executadas ao estilo bizantino]. O [[lintel divídese en dous niveis, o inferior representa varios episodios da vida de San Xoán Bautista e o superior mostra a Cristo entre a Virxe e San Xoán Bautista, flanqueado por anxos e evanxelistas.
A pía bautismal octogonal no centro data de 1246 e fixoa por Guido Bigarelli da Como. A escultura de bronce de San Xoán Bautista no centro da pía é unha obra notable de Italo Griselli.
O púlpito esculpíuse entre 1255-1260 por Nicola Pisano, pai de Giovanni Pisano, o artista que fixo o púlpito no Duomo. As escenas do púlpito, e especialmente a forma clásica do Hércules espido, mostran no mellor dos casos as habilidades de Nicola Pisano como o precursor máis importante da escultura renacentista italiana restablecendo representacións antigas. Polo tanto, os estudos sobre o Renacemento italiano adoitan comezar no ano 1260, ano no que Nicola Pisano datou este púlpito.
Campanile
thumb | Torre inclinada de Pisa O campanile (campanario), comunmente coñecido como a Torre inclinada de Pisa, está situado detrás da catedral. O último dos tres principais edificios da praza que se construíu, a construción do campanario comezou en 1173 e tivo lugar en tres etapas ao longo de 177 anos, e a cámara do campanario só engadiuse en 1372. Cinco anos despois do comezo da construción, cando o edificio alcanzou o nivel do terceiro andar, o feble subsolo e os pobres cimentos levaron ao afundimento do edificio no seu lado sur. O edificio parouse durante un século, o que permitiu ao subsolo estabilizarse e impediu que o edificio se derrubase. En 1272, para axustar a inclinación do edificio, cando se retomou a construción, as plantas superiores construíronse cun lado máis alto que o outro. A sétima e última planta engadiuse en 1319. Cando se completou o edificio, a inclinación estaba aproximadamente a 1 grao, ou 80 cm da vertical. No seu máximo, medido antes de 1990, a inclinación medía era de aproximadamente 5,5 graos. En 2010, a inclinación reduciuse a aproximadamente 4 graos.
A torre ten unha altura aproximada de 60 m e construíuse para albergar un total de sete campás principais, fundidas á escala musical:
Hai 296 chanzos que conducen á parte superior da torre.
Camposanto Monumentale
O Camposanto Monumentale ("Cemiterio Monumental"), tamén coñecido como "Campo Santo" ou "Camposanto Vecchio" ("Cemiterio Vello"), está situado no bordo norte da praza. Dise que este cemiterio amurallado construíuse en torno a unha carga de terra sagrada procedente do Calvario, traída a Pisa na Terceira Cruzada por Ubaldo de 'Lanfranchi, arcebispo de Pisa no século XII. Aquí é onde se orixina o nome de "Campo Santo".
O propio edificio data dun século despois e foi erixido sobre o cemiterio anterior. A construción deste enorme claustro gótico oblongo comezou en 1278 polo arquitecto Giovanni di Simone. Morreu en 1284 cando Pisa sufriu unha derrota nunha batalla naval Batalla de Meloria (1284) contra os xenoveses. O cemiterio rematouse en 1464. O muro exterior está composto por 43 arcos cegos. Hai dúas portas. A da dereita está coroada por un gracioso tabernáculo gótico e contén a "Virxe María co Neno" rodeada de catro santos. É a obra da segunda metade do século XIV dun seguidor de Giovanni Pisano. A maioría das tumbas están baixo as arcadas, aínda que algunhas están no céspede central. O patio interior está rodeado de elaborados arcos redondos con esveltos parteluzes e trazerias plurilobuladas.
O Camposanto Monumentale contiña unha gran colección de esculturas romanas e sarcófagos, pero agora só quedan 84. As paredes cubríronse con frescos, as primeiras aplicáronse en 1360, a última uns tres séculos despois. As "Historias do Antigo Testamento" de Benozzo Gozzoli (c. Século XV) estaban situadas na galería norte, mentres que a arcada sur era famosa polas "Historias do Xénese" de Piero di Puccio (c. finais do século XV). O fresco máis notable é "O triunfo da morte", unha obra realista de Buonamico Buffalmacco. O 27 de xullo de 1944, bomba incendiaria lanzadas polos avións Aliados na segunda guerra mundial incendiaron o tellado do edificio e cubríronas con chumbo fundido, destruíndoas case por completo. Dende 1945 realizanse obras de restauración e agora o Campo Santo volveu ao seu estado orixinal.
Ospedale Nuovo di Santo Spirito
thumb | upright = 1,35 | Nuovo di Santo Spirito O Ospedale Nuovo di Santo Spirito ("Novo Hospital do Espírito Santo") está situado na esquina sueste da praza. Construído en 1257 por Giovanni di Simone sobre un pequeno hospital preexistente, a función deste hospital era axudar aos peregrinos, pobres, enfermos e nenos abandonados proporcionandolles un refuxio. O nome do hospital cambiouse máis tarde por Ospedale della Misericordia ("Hospital da Misericordia") ou di Santa Chiara ("Santa Clara"), que era o nome dunha pequena igrexa incluída no complexo.
O exterior do hospital construíuse con paredes de ladrillo con fiestras de dúas luces de estilo gótico; o interior do hospital estaba pintado en dúas cores, branco e negro, para imitar as cores de mármore dos outros edificios. En 1562, durante a época na que os Medici dominaban a cidade, o hospital reestruturouse segundo os cánones renacentistas florentinos; todas as portas e fiestras modificáronse por outras rectangulares recubertas de gres gris.
Hoxe, o edificio xa non é completamente un hospital. Desde 1976, a parte media do edificio contén o museo Sinopias, onde se gardan debuxos orixinais dos frescos de Campo Santo.
Palazzo dell'Opera
O Palacio da Ópera é un complexo de casas da esquina nordeste da praza. Construíronse en diferentes períodos, o edificio principal remóntase polo menos ao século XIV e o último ao século XIX.