cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mutación
Por efectos sobre a fitness
En xenética aplicada é usual falar de mutacións nocivas e beneficiosas.
Distribución de efectos na fitness
Intentouse inferir a distribución dos efectos sobre a fitness usando experimentos de mutaxénese e modelos teólricos aplicados a datos de secuencias moleculares. A distribución dos efectos sobre a fitness, usados para determinar a abundancia relativa de tipos diferentes de mutacións (é dicir, fortemente prexudiciais, case neutras ou vantaxosas), é relevante para moitas cuestións evolutivas, como o mantemento da variabilidade xenética, a velocidade de decadencia xenómica, o mantemento da reprodución sexual por cruzamento de individuos non relacionados como oposta á endogamia e a evolución do sexo e a recombinación xenética. A distribución de efectos sobre a fitness pode ser rastreada pola asimetría da distribución de mutacións con efectos aparentemente graves comparada coa distribución de mutacións con efectos aparentemente leves ou ausentes. En resumo, a distribución dos efectos sobre a fitness xoga un importante papel na predición da dinámica evolutiva. Utilizáronse diversas estratexias para estudar a distribución dos efectos sobre a fitness, como os métodos teórico, experimental e analítico.
miniatura|360px|A distribución dos efectos na fitness das mutacións no [[virus da estomatite vesicular. Neste experimento, as mutacións aleatorias foron introducidas no virus por mutaxénese dirixida a sitio e a fitness de cada mutante foi comparada coa do tipo ancestral. Unhas fitness de 0, menos de 1, 1, máis de 1, respectivamente, indican que as mutacións son letais, prexudiciais, neutras ou vantaxosas. ]]
Uns dos primeiros estudos teóricos da distribución de efectos na fitness fíxoos Motoo Kimura, un influente xenetista de poboacións teórico. A súa teoría neutralista da evolución molecular propón que a maioría das novas mutacións serán altamente prexudiciais, cunha pequena fracción que é neutra. Hiroshi Akashi propuxo máis recentemente un modelo bimodal para a distribución de efectos na fitness, con modas centradas arredor de mutacións altamente prexudiciais e neutras. Ambas as teorías concordan en que a gran maioría das novas mutacións son neutras ou prexudiciais e que as mutacións vantaxosas son raras, o que foi apoiado polos resultados experimentais. Un exemplo é un estudo feito sobre a distribución de efectos na fitness das mutacións aleatorias no virus da estomatite vesicular. De todas as mutacións, o 39,6% eran letais, o 31,2% eran prexudiciais non letais e o 27,1% eran neutras. Outro exemplo procede de experimentos de mutaxénese de alto rendemento con lévedos. Nestes experimentos mostrouse que a distribución de efectos na fitness global é bimodal, cun agrupamento de mutacións neutras, e unha ampla distribución de mutacións prexudiciais.
Aínda que relativamente poucas mutacións son vantaxosas, aquelas que si o son xogan un importante papel nos cambios evolutivos. Igual que as mutacións neutras, as mutacións vantaxosas debilmente seleccionadas poden perderse debido á deriva xenética aleatoria, pero as mutacións vantaxoas fortemente seleccionadas é máis probable que sexan fixadas. Coñecer a distribución de efectos na fitness das mutacións vantaxosas poden orixinar un incremento na capacidade de predicir a dinámica evolutiva. O traballo teórico sobre esta dstribución no caso das mutacións vantaxosas realizárono John H. Gillespie e H. Allen Orr. Estes investigadores propuxeron que a distribución de mutacións vantaxosas debería ser exponencial baixo unha ampla gama de condicións, o cal, en xeral, foi apoiado por estudos experimentais, polo menos para as mutacións vantaxosas fortemente seleccionadas.
En xeral acéptase que a maioría das mutacións son neutras ou prexudiciais, mentres que as mutacións beneficiosas son raras; porén, a proporción de tipos de mutacións varía entre diversas especies. Isto indica dous puntos importntes: primeiro, a proporción de muracións efectivamente neutras é probable que varíe entre especies, o que ten como resultado a dependencia do tamaño efectivo da poboación; segundo, os efectos medios das mutacións prexudiciais varían drasticamente entre especies. Ademais, a distribución de efectos na fitness difire entre rexións codificantes e rexións non codificantes, e as de ADN non codificante contén mutacións debilmente seleccionadas.
Por herdanza
miniatura|Unha mutación causou que esta [[Portulaca grandiflora produza flores de diferentes cores. Este é un caso de mutción somática que podería ser transmitida á liña xerminal.]]
En organismos multicelulares con células reprodutoras, as mutacións pode ser divididas en mutacións na liña xerminal, que poden transmitirse aos descendentes por medio do ADN das células reprodutoras, e mutacións somáticas (tamén chamadas mutacións adquiridas), que afectan a células que non interveñen na reprodución e que normalmente non se transmiten á descendencia.
Rusted Root
Rusted Root é un grupo musical dos Estados Unidos orixinario de Pittsburgh, Pensilvania coñecido pola súa fusión de acústico, rock e outros estilos de música, como ritmos africanos, latinoamericanos e nativos americanos. Rusted Root vendeu máis de tres millóns de álbums en todo o mundo.
A banda acadou a fama en 1994 co seu álbum When I Woke, no cal estaba incluído o sinxelo "Send Me On My Way". A canción tivo moito éxito e foi incluído en filmes como Matilda, Ice Age, e en anuncios comerciais.
Goberno da Rexión de Murcia
250px|thumb|Palacio de San Esteban O Consello de Goberno da Rexión de Murcia (Consejo de Gobierno de la Región de Murcia) é o órgano colexiado superior da Rexión de Murcia, ao que corresponde o exercicio da potestade regulamentaria e o desempeño da función executiva. Está composto polo Presidente, o Vicepresidente (no seu caso) e os Conselleiros.
Presidentes
O Presidente do Consello de Goberno da Rexión de Murcia é elixido polos deputados da Asemblea Rexional de Murcia e ten que ser un membro desta. Ademais de xefe do Consello de Goberno, é o representante da Rexión de Murcia e correspóndelle a convocatoria de eleccións nos termos previstos na Lei Reguladora do Réxime Electoral Xeral.
Antes da configuración do Goberno nos termos previstos no Estatuto de Autonomía, houbo dous Presidentes do Consello Rexional, como ente preautonómico:
A partir da aprobación do Estatuto de Autonomía (1982) a Rexión de Murcia tivo os seguintes Presidentes:
Sedes
A sede da Presidencia da Rexión de Murcia áchase no Palacio de San Esteban, en Murcia, en cuxas dependencias teñen lugar as reunións do Consello de Goberno.
A Asemblea Rexional, órgano lexislativo da Rexión de Murcia, atópase na cidade de Cartagena.
Mutación
Por herdanza
A distinción entre mutacións na liña xerminal e mutacións somáticas é importante en animais que teñen unha liña xerminal específica para producir as células reprodutoras. Porén, non ten moito valor á hora de comprender os efectos das mutacións en plantas, que carecen dunha liña xerminal específica. A distinción é tamén borrosa en animais que se reproducen asexualmente por mecanismos como a xemación, porque as células que dan lugar ao organismo fillo tamén dan lugar á liña xerminal dese organismo.
Unha nova mutación de liña xerminal non herdada dos proxenitores denomínase mutación de novo.
Os organismos diploides (por exemplo, os humanos) conteñen dúas copias de cada xene, un alelo de orixe paterna e outro de orixe materna. Baseándose na aparición da mutación en cada cromosoma, podemos clasificar as mutacións en tres tipos. Un organismo de tipo silvestre (ou tipo salvaxe) ou organismo non mutado homocigoto é o que non ten ningún dos dous alelos mutado.
Nomenclatura
Para categorizar unha mutación, debería de identificarse a secuencia "normal", que debe obterse a partir do ADN dun orgnismo "normal" ou con "saúde" (o que se opón a "mutante" ou "enfermo"); idealmente, debería estar a disposición pública para a comparación directa nucleótido a nucleótido, e ter o acordo da comunidade científica ou dun grupo de xenetistas expertos e biólogos, que teñen a responsabilidade de establecer o estándar ou a denominada secuencia "consenso". Este paso require un temendo esforzo científico. Unha vez que se coñece a secuencia consenso, as mutacións dun xenoma poden ser precisadas, descritas e clasificadas. O comité da Human Genome Variation Society (HGVS) desenvolveu a nomenclatura das variantes das secuencias humanas estándar, que deberían utilizar os investigadores e os centros de diagnóstico para xerar descricións non ambiguas das mutacións. En principio, esta nomenclatura pode utilizarse támén para describir mutacións noutros organismos. A nomenclatura especifica o tipo de mutación e os cambios de bases ou aminoácidos. Exemplos de nomenclatura son:
Taxas de mutación
As taxas de mutación varían substancialmente entre especies, e as forzas evolutivas que xeralmente determinan a mutación están sendo moi investigadas.
Trastornos herdados
Se unha mutación está presente nunha célula xerminal, pode dar lugar a unha descendencia que porta a mutación en todas as súas células. Isto é o que ocorre nas doenzas hereditarias. En particular, se hai unha mutación nun xene de reparación do ADN nunha célula xerminal, as persoas que porten esas mutacións na liña xerminal poden ter un maior risco de padecer cancro. Un exemplo dunha destas mutacións é o albinismo, unha mutación que ocorre nos xenes OCA1 ou OCA2. Os individuos con este trastorno son máis propensos a moitos tipos de cancros e outros trastornos e teñen alteracións na visión.
Os danos no ADN poden causar un erro cando o ADN se replica, e este erro de replicación pode causar unha mutación xénica que, á súa vez, podería causar un trastorno xenético. Os danos no ADN son reparados polo sistema de reparación do ADN da célula. Cada célula ten diversas vías polas cales os encimas recoñecen e reparan danos no ADN. Como o ADN pode ser danado de moitas maneiras, o proceso de reparación do ADN é un modo importante polo cal o corpo se protexe das doenzas. Unha vez que os danos no ADN deron lugar a unha mutación, a mutación non pode ser reparada.
Papel na carcinoxénese
Por outra parte, unha mutación pode ocorrer nunha célula somática dun organismo. Tales mutacións estarán presentes en todos os descendentes desta célula dentro do mesmo organismo. A acumulación de certas mutacións ao longo de xeracións de células somáticas é en parte a causa da transformación maligna, desde unha célula normal a unha célla cancerosa.
As células con mutacións de perda de función heterocigotas (unha copia boa do xene e unha copia mutada) poden funcionar normalmente coa copia non mutada ata que a copia boa é mutada somaticamente de forma espontánea. Este tipo de mutación ocorre a miúdo en organismos vivos, pero é difícil de medir a súa taxa. A medición desta taxa é importante para predicir a taxa á que as persoas poden desenvolver o cancro.
As mutacións puntuais poden orixinarse a partir de mutacións espontáneas que ocorren durante a replicación do ADN. A taxa de mutación pode ser incrementada por mutáxenos. Os mutáxenos poden ser físicos, como a radiación dos raios UV, os raios X ou a calor extrema, ou compostos químicos (as moléculas que colocan mal as bases ou distorsionan a forma helicoidal do ADN). Os mutáxenos asociados con cancros son frecuentemente estudados para aprender sobre o cancro e a súa prevención.
Mutacións en prións
Os prións son proteínas e non conteñen material xenético. Porén, a replicación dos prións está suxeita a mutacións e a selección natural igual que outras formas de replicación. O xene humano PRNP codifica a importante proteína prión PrP, e pode sufrir mutacións que dan lugar a enfermidades causadas por prións.
Mutacións beneficiosas
Aínda que as mutcións que causan cambios en secuencias de proteínas poden ser daniñas para un organismo, en ocasións o efecto pode ser positivo nun ambiente dado. Neste caso, a mutación pode capacitar ao organismo mutante para resistir determinados estreses ambientais mellor que os organismos de tipo silvestre, ou reproducirse máis rapidamente. Neses casos unha mutación tenderá a ser máis común nunha poboación por efecto da selección natural. Exemplos son:
Resistencia ao VIH: unha deleción específica de 32 pares de bases no CCR5 humano (CCR5-Δ32) confire resistencia ao VIH aos homocigotos e atrasa o comezo da fase de SIDA en heterocigotos. Unha posible explicación da etioloxía da relativamente alta frecuencia de CCR5-Δ32 na poboación europea é que proporcionou resistencia á peste bubónica no século XIV en Europa. As persoas con esta mutación tiñan máis probabilidades de sobrevivir á infección, polo que a súa frecuencia na poboación se incrementou. Esta teoría podería explicar por que esta mutación non se encontra no sur de África, que non foi afectada pola peste bubónica. Unha nova teoría suxire que a presión selectiva sobre a mutación CCR5 Delta 32 foi causada pola varíola en vez de pola peste bubónica.
Resistencia á malaria: un exemplo dunha mutación nociva é a da anemia falciforme, un trastorno do sangue no cal o corpo produce un tipo anormal da proteína transportadora de oxíxeno hemoglobina dos glóbulos vermellos. Un terzo dos habitantes indíxenas da África subsahariana portan o alelo, porque, en áreas onde a malaria é común, ten un valor de supervivencia portar un só alelo falciforme (carácter de célula falciforme). Aqueles que teñen só un dos dou alelos da anemia falciforme son máis resistentes á malaria, xa que o axente infecciosa da malaria, o Plasmodium queda parado nas células falciformes que infecta.
Resistencia a antibióticos: practicamente todas as bacterias desenvolven resistencia a antibióticos cando se expoñen a antibióticos. De feito, as poboacións bacterianas xa teñen esas mutacións nunha baixa frecuencia, que despois son seleccionadas baixo a presión exercida polos antibióticos. Obviamente, tales mutacións son só beneficiosas para a bacteria, pero non para o que é infectado por elas.
Persistencia da lactase: a persistencia da lactase é unha mutación permitiu aos humanos expresar o encima lactase despois de ser destetados, de modo que de adultos poden dixerir o azucre lactosa do leite, o que é probablemente unha das mutacións máis beneficiosas na evolución humana recente.
Historia
miniatura|Cadro de [[Thérèse Schwartze, 1918, que representa ao botánico holandés Hugo de Vries facendo un debuxo da planta Oenothera, a cal aparentemente producía novas formas por medio de grandes mutacións nos seus experimentos.]]
O mutacionismo é unha das varias alternativas á evolución por selección natural que existiron antes e despois da publicación en 1859 do libro de Charles Darwin A orixe das especies. Nesta teoría, a mutación é a fonte de novidades xenéticas, creando novas formas e especies, en ocasións instantaneamente, nun salto súbito. As mutacións eran consideradas como impulsoras da evolución, que estaba limitada pola maior ou menor aparición das mutacións.
Antes de Darwin, os biólogos xeralmente crían no saltacionismo, a posibilidade de grandes saltos evolutivos, incluíndo a especiación inmediata. Por exemplo, en 1822 Étienne Geoffroy Saint-Hilaire argumentou que as especies podían formarse por transformacións repentinas, o que sería posteriormente chamado macromutación. Darwin opúxose ao saltacionismo, insistindo no gradualismo na evolución igual que na en xeoloxía. En 1864, Albert von Kölliker fixo revivir a teoría de Geoffroy. En 1901 o xenetista Hugo de Vries deulle o nome de "mutación" ás novas formas similares que se orixinaban subitamente nos seus experimentos sobre a planta Oenothera lamarckiana, e na primeira década do século XX, o mutacionismo, ou como o chamou de Vries mutationstheorie, converteuse nun rival do darwinismo, que foi apoiado durante certo tempo por xenetistas como William Bateson, Thomas Hunt Morgan e Reginald Punnett.
A comprensión do mutacionismo enturbouse pola interpretación que fixeron dos primeiros mutacionistas os científicos que apoiaban a síntese moderna da evolución, dicindo que os mutacionistas se opoñían á evolución darwinista, así como os seus rivais da escola biométrica, que argumentaban que a selección operaba sobre a variación continua. Nesta interpretación, os mutacionistas foron derrotados por unha síntese da xenética e a selección natural que se supoñía empezara máis tarde, arredor de 1918, cos traballos do matemático Ronald Fisher. Porén, o aliñamento da xenética mendeliana e a selección natural empezou xa antes, en 1902, cun artigo de Udny Yule, e acumulouse cos traballos teóricos e experimentais realizados en Europa e América. Malia esta controversia, os primeiros mutacionistas xa aceptaran en 1918 a selección natural e explicaban a variación continua como resultado de que moitos xenes actuaban sobre as mesmas características, como a altura.
O mutacionismo, xunto con outras alternativas ao darwinismo como o lamarckismo e a ortoxénese, foi descartado pola maioría dos biólogos, xa que consideraban que a xenética mendeliana e a selección natural podían facilmente funcionar xuntas; a mutación pasou a adoptar o papel de fonte da variabilidade xenética esencial sobre a que actuaba a selección natural. Porén, o mutacionismo non se esvaeu totalmente. En 1940, Richard Goldschmidt argumentou outra vez sobre a especiación nun só paso por unha macromutación, describindo os organismos que así se orixinaban como "monstros esperanzados", gañándose un rexeitamento xeral. En 1987, Masatoshi Nei argumentou controvertidamente que a evolución estivo a miúdo limitada á mutación. Biólogos modernos como Douglas J. Futuyma concluíron que esencialmente todas as afirmacións de que a evolución é impulsada por grandes mutacións poden ser explicadas pola evolución darwinista.
ELISPOT
O ensaio ELISPOT ou ás veces ELISpot, do inglés Enzyme-Linked ImmunoSpot ou Inmunopunto ligado a encima (referido a un ensaio de inmunoabsorbencia ligada a encima no que se orixinan precipitados que forman puntos coloreados), é un método analítico amplamente usado para monitorizar as respostas inmunitarias en humanos e outros animais, e ten aplicacións clínicas no diagnótico da tuberculose e a monitorización da tolerancia ou rexeitamento de enxertos en pacientes transplantados. A técnica ELISPOT é un dos medios máis útiles de que se dispón para monitorizar a inmunidade mediada por células, debido a que fai unha detección precisa e moi sensible de escasas células T (ou B) específicas de antíxeno e a súa capacidade de visualizar unha soa célula positiva entre toda unha poboación de células mononucleares do sangue periférico.
En resumo, nas condicións apropiadas o ensaio ELISPOT permite a visualización de produtos segregados de células activadas ou que están orixinando respostas individuais. Cada punto (spot) que se orixina durante o ensaio representa unha soa célula reactiva. Así, o ensaio ELISPOT proporciona información tanto cualitativa (sobre citocinas específicas ou outras moléculas inmunes segregadas) coma cuantitativa (a frecuencia das células que desenvolven unha resposta dentro da poboación examinada).
Dedido á gran sensibilidade do ELISPOT, as análises das frecuencias de escasas células específicas de antíxeno nunha poboación a examinar, que eran imposibles de realizar antes deste desenvolvemento, son agora relativamente simples. Esta sensibilidade excepcional deriva da mecánica do propio métido de ensaio. Nun ensaio ELISPOT, as superficies da membrana nunha placa microtitradora de membrana de PVDF de 96 pozos están cubertas cun anticorpo de captura que se une a un epítopo específico da citocina que está sendo comprobada. Durante o paso de incubación e estimulación da célula, seméntanse os PBMC nos pociños da placa xunto co antíxeno, e forman unha monocapa sobre a superficie da membrana do pozo. A medida que as células específicas de antíxeno están activadas, liberan a citocina, que é capturada directamente sobre a superficie da membrana polo anticorpo inmobilizado. Deste xeito, a citocina é “capturada” na área que rodea directamente a célula secretora, antes de que teña a posibilidade de difundir no medio de cultivo ou ser degradada polas proteases e se una a receptores doutras células das proximidades. Os seguintes pasos de detección visualizan as citocinas inmobilizadas como un inmunopunto, que indica esencialmente a pegada secretora das células activadas (ver máis abaixo).
Este mecanismo de captura das citocinas segregadas fai que o método ELISPOT sexa moito máis sensible que os ensaios que miden as citocinas liberadas en cultivos sobrenadantes, polas razóns mencionadas antes. Os Cytokine Bead Arrays (CBA) e os ensaios de ELISA convencionais poden proporcionar información extremadamente útil en certos contextos, pero carecen da sensibilidade e exactitude do ELISPOT para a detección e enumeración de células escasas específicas e antíxenos.
Os límites prácticos de detección do ELISPOT dependen xeralmente do número de células sementadas nun pozo de ensaio. Normalmente nun ensaio utilízanse de 200 000 a 400 000 PBMC por pozo, pero utilízanse ata un millón de células para a detección de eventos raros. O ELISPOT pode detectar unha soa célula positiva para un antíxeno dentro desa poboación celular, o que supón un límite de detección teórico dunha célula entre un millón.
Procedemento
miniatura|400px|right|Ilustración do ensaio ELISPOT
As citocinas (ou outros produtos celulares de interese) segregados polas células activadas son capturados localmente polo anticorpo cuberto na grande área superficial da membrana de PVDF. Unha vez lavados os pozos para eliminar as células, os residuos e os compoñentes do medio, engádese aos pociños un anticorpo biotinilado específico para o analito escollido. Este anticorpo é reactivo con distintos epítopos dunha citocina diana, polo que pode ser empregado para detectar a citocina capturada. Despois de facer un lavado e retirar todo o anticorpo biotinilado que non se uniu, a citocina detectada visualízase despois usando estreptavidina conxugada cun encima (a peroxidase do ravo picante, HRP, ou a fosfatase alcalina, AP) e un substrato que precipita (por exemplo, AEC, BCIP/NBT). O produto final coloreado, que se ve como un punto normalmente de cor vermella (como no caso de usar peroxidase do ravo picante) ou azul anegrado (se usamos fosfatase alcalina), representa unha célula produtora de citocina individual. Os puntos visualizados danlle nome á técnica (ImmunoSpot, Inmunopunto) e poden contarse manualmente, por exemplo cun microscopio de disección, ou usando un lector automatizado para capturar as imaxes dos micropozos e analizar o número e tamaño dos puntos.
Ensaio FluoroSpot
O ensaio FluoroSpot é unha modificación do ELISPOT e está baseado no uso de múltiples anticorpos anticitocinas marcados fluorescentemente, o que fai posible medir dúas citocinas no mesmo ensaio.
Aplicación
En 2011, dispoñíase comercialmente de probas in vitro baseadas na detección de inmunidade mediada por células para o diagnóstico da tuberculose. Estas probas usan os péptidos antixénicos específicos de Mycobacterium tuberculosis (MTB) chamados ESAT-6 (Early Secretory Antigenic Target-6) e CFP-10 (Culture Filtrate Protein 10) para estimular células T sensibilizadas por M. tuberculosis para a produción de IFN-γ. Os antíxenos ESAT-6 e CFP-10 son específicos para M. tuberculosis e prodúcense nunha área xenómica do microbio chamada Rexión de Diferenza 1 (RD1). Por tanto, a detección baseada en ELISPOT de CME pode proporcionar valiosa información sobre o diagnóstico da tuberculose. Ademais, esta proba non parece presentar reactividade cruzada coa lepra a pesar de que o antíxeno de M. leprae L-ESAT é moi homólogo do antíxeno T-ESAT-6 usado nesta proba. Por tanto, esta proba pode utilizarse mesmo en países onde a lepra é aínda endémica.
Desenvolvéronse probas de ELISPOT para a detección de infeccións ocultas de enfermidade de Lyme.
Ragin', Full On
Ragin', Full On é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Firehose, publicado en 1986 a través do selo SST Records. Foi editado despois da separación da influente banda de punk rock Minutemen debido á morte do seu guitarrista D. Boon. Os membros da banda compuxeron os temas con distintas combinacións, ás veces incluíndo á vocalista Kira Roessler.
Calco (moeda)
miniatura|Calco da [[Cidade-estado|cidade-Estado de Colofón, en Xonia, coa cabeza de Apolo no anverso]] O calco (do grego: χαλκός -chalkòs, "cobre") foi unha moeda da Antiga Grecia cuñada en bronce, propia da Ática.
Historia
Do mesmo xeito ca outras moedas de bronce, a súa circulación comezou a cobrar importancia cara ao remate da época helenística.
No sistema monetario da Antiga Grecia, o calco era a moeda divisionaria máis pequena coñecida. En función dos diferentes padróns monetarios, esta moeda podía equivaler a unha oitava o ben a unha duodécima parte do óbolo, que era unha moeda de prata. Deste xeito, en Atenas e nos imperios seleúcida e tolemaico, o calco equivalía á oitava parte do óbolo; porén, no Peloponeso, en Beocia, en Tesalia, en Xonia e no Mar Exeo o óbolo estaba dividido en 12 calcos.
O calco no sistema monetario da Antiga Grecia
As equivalencias do calco coas outras moedas daquela época son as seguintes:
Divisores
Existiu un debate sobre a posible existencia de subdivisións do calco. Botando man da documentación antiga, unha listaxe de pagamentos descuberta en 1905 Preto de Mesene daba a entender que as divisións do calco foron utilizadas a finais do período helenístico, polo menos en Mesene. No entanto, outras fontes comunmente utilizadas, como o Onomasticon de Xulio Polux, non mencionaban subdivisión ningunha do calco.
Hoxe coñécense dous divisores do calco:
Gustavo Kuerten
miniatura Gustavo Kuerten, nado en 1976 en Florianópolis, Santa Catarina, é un ex-tenista brasileiro.
Traxectoria
Foi campión do Aberto de Francia o 1997, 2000 e 2001.
Proximidades Murcia/Alacant
250px|miniatura|Tren na estación de Sant Vicent Centre250px|miniatura|Mapa esquemático da redeProximidades Murcia/Alacant é un servizo de trens interurbanos de Renfe Operadora, que se estende polas provincias de Murcia e Alacant, tendo dúas estacións na provincia de Almería. Este núcleo percorre 200 km de vías férreas cun total de 26 estacións en servizo.
2 Guns
2 Guns é un filme estadounidense de acción e comedia dirixido polo islandés Baltasar Kormákur e protagonizado por Denzel Washington e Mark Wahlberg. Está baseado na serie de libros homónima publicada por Boom! Studios. Foi estreado o 2 de agosto de 2013, e foi acollido pola crítica de xeito dispar. É o primeiro filme de comedia de Denzel Washington dende The Preacher's Wife en 1996.
Goberno da Rioxa
O Goberno da Rioxa é, xunto ao Parlamento e ao presidente rexionais, un dos tres órganos institucionais da comunidade autónoma da Rioxa (España). Componse do presidente autonómico, o vicepresidente ou vicepresidentes, no seu caso, e os conselleiros.
Funcións
O Goberno da Rioxa exerce o poder executivo e a administración da comunidade autónoma. As súas funcións detállanse no artigo 24 do Estatuto de Autonomía. En particular:
Estrutura
A estrutura do goberno é variable, xa que corresponde ao presidente designar o número e composición do mesmo. A estrutura actual (2011) é:
Sede
A sede do Goberno da Rioxa atópase na antiga Deputación Provincial, no centro de Logroño.
Benguela (homónimos)
Benguela pódese referir a:
Céltiga (revista)
Céltiga foi unha revista da emigración galega que se editou en Buenos Aires, Arxentina, entre 1924 e 1932.
Historia e características
Subtitulada Revista Gallega de arte, crítica, literatura y actualidades, apareceu o 30 de setembro de 1924. Publicación quincenal fundada e dirixida por Ramón Peña, Domingo Rial Seijo era o director-xerente, Eliseo Pulpeiro e Adolfo Vázquez Gómez foron os directores literarios. Despois foron directores literarios Eduardo Blanco Amor e Ramón Suárez Picallo.
Revista cultural ilustrada. As seccións informativas estaban en castelán, pero incluía gran cantidade de textos en galego que procedían dos autores galegos máis coñecidos do momento.
En 1927 chegaron a un acordo con José Ramón Lence, director-propietario de Correo de Galicia para mancomunar a súa administración en mans de Rial Seijo e Lence pasou a ocupar o cargo de asesor literario de Céltiga. Cesou a súa publicación o 1 de xullo de 1932.
Agrupación Deportiva Ceuta
A Agrupación Deportiva Ceuta foi un equipo de fútbol da cidade de Ceuta. Fundado en 1972, o seu máximo logro foi xogar unha tempada en Segunda División, na 80-81. O equipo desapareceu á conclusión da tempada 90-91, por problemas económicos. No xogaron algúns futbolistas que logo chegarían a ser destacados en Primeira División, como Ito, Muñoz Pérez, Endika ou Manolo López Santana, que como porteiro do Ceuta bateu a marca de imbatibilidade de Dino Zoff.
Pode considerarse a Asociación Deportiva Ceuta, fundada en 1996, como o seu equipo sucesor.
Maturín
Maturín é unha cidade que é a capital do Estado Monagas, Venezuela.
Xeografía
Maturín érguese sobre unha meseta situada no centro do estado de Monagas e na ribeira sur do Río Guarapiche. O clima de Maturín é tropical e húmido. Maturín ten 450.000 habitantes.
Centros de ensino
O Liceo Miguel José Sanz é o liceo máis antigo de Maturín. Foi construído a partir de 1951. Outros centros de ensino destacables son o Liceo Francisco Isnardi (fundado no ano 1959) e a Escola República del Uruguay. Maturín ten estas universidades e institucións universitarias públicas: As universidades e as institucións universitarias privadas son:
Lugares de interese:
A Praza Bolívar é a praza máis antiga de Maturín. Situada fronte á praza está o Palacio do Goberno (terminado en 1949).
A Igrexa de San Simón é a máis antiga de Maturín. Foi construída entre o 1884 e o 1887. Está situada fronte á Praza Bolívar.
Nuestra Señora del Carmen (situada na Avenida Bolívar) é unha catedral románica.
Amana de Tamarindo é unha aldea (próxima á Maturín) onde naceu o xeneral José Tadeo Monagas, heroe da independencia e presidente da Venezuela.
Parques
La Guaricha (situado na Avenida Raúl Leoni) é o parque zoolóxico de Maturín. Outros parques son: o Parque Menca de Leoni (situado na Avenida Juncal), o Parque Andrés Eloy Blanco, o Parque Padilla Ron (situado no barrio Las Cocuizas), o Parque Rómulo Betancourt (situado na Avenida Universidade), o Parque dos Guaritos (situado no barrio Los Guaritos).
Museos, teatros
O Complexo Cultural de Maturín ten a Escola de Arte Eloy Palacios. Está previsto a próxima construción do Museo de Arte Contemporánea Mateo Manaure e un teatro.
A Casa da Cultura é un teatro situado na Avenida Bolívar.
O Museo Etnográfico de Maturín é un museo sobre as tradicións e artes dos pobos indíxenas do Estado Monagas.
Outros lugares de interese son a Galería de Arte (situada na Avenida Bolívar) e o Muses da Radio (situado na rúa Monagas).
Deporte
O Complexo Deportivo de Maturín é un lugar que ten moitas instalacións para os deportes. Está situado na Avenida Raúl Leoni.
Monagas Sport Club, creado en 1988, é o club de fútbol de Maturín. Gatos de Monagas é o equipo de baloncesto da cidade.
No
NO ou no pódense referir a:
Política XXI
Política XXI (PXXI) foi un partido político portugués socialista. Fora fundado por antigos membros do PCP e do MDP/CDE. Os seus membros viran maioritariamente da Plataforma de Esquerda, grupo disidente do PCP. Cando a Plataforma de Esquerda asinou un acordo electoral autárquico co PS, á esquerda do movemento, composta por Miguel Portas, Paulo Varela Gomes, Daniel Oliveira, Ivan Nunes abandonaron a dirección. Na Plataforma de Esquerda ficaron dirixentes como Pina Moura, Barros Moura, José Luís Judas e Mário Lino. Os disidentes xuntáronse ao MDP/CDE para formar Política XXI. Política XXI concorreu ás Eleccións Europeas de 1994, sendo o cabeza de lista Ivan Nunes, entón con 21 anos.
En 1998 Política XXI xuntouse ao Partido Socialista Revolucionario e á Unión Democrática Popular para formar o Bloco de Esquerda.
Xa dentro do Bloco de Esquerda, abdicou do seu papel de partido político para pasar a ser unha Asociación política chamada Forum Manifesto. A Asociación edita a revista Manifesto que se atopa á venda nalgunhas librarías portuguesas, e nas sedes do Bloco de Esquerda.
No seu campo político, o Fórum Manifesto oriéntase pola esquerda non-marxista e pola socialdemocracia de esquerda. Pon de lado aos clásicos de Marx e Lenin, refutándoos con novos teóricos, filósofos, sociólogos, socialistas etc. que valorizan o carácter científico do coñecemento. O constante debate, o inconformismo, a dúbida, a capacidade da reversibilidade perante os erros que se van cometendo ao longo dos tempos semellan ter sido as chaves para superar o dogmatismo e as ortodoxas ditaduras comunistas.
A Soledá
O topónimo A Soledá pode referirse a varios lugares de Galicia:
Paperwhite
Paperwhite é un grupo musical estadounidense de dream pop e synthpop formado na cidade de Nova York no ano 2014. Está composto polos irmáns Ben e Katie Marshall.
Historia
Ben e Katie Marshall son dous irmáns que medraron xuntos en Filadelfia, Pensilvania. Malia que escribiran moitas cancións xuntos cando eran adolescentes, non decidiron formar un grupo até 2013, despois de que katie se graduase na Escola de Música de Berklee, na cal tamén estudou Ben. Ben é o batería do grupo Savior Adore. O grupo colleu o nome "Paperwhite" da especie de flor Narcissus papyraceus, tamén coñecida como paperwhite en inglés, e o motivo foi que Katie traballara como florista durante os seus anos en Berklee e escribira unha canción titulada "Paperwhites". Ben adoptou o rol de co-escritor, produtor e corista dos temas, mentres que Katie centrouse en escribir e cantar as cancións.
Paperwhite xurdiu en Brooklyn, Nova York, onde lanzaron o seu primeiro sinxelo, "Got Me Goin'", en xaneiro de 2014, o mesmo mes que a súa primeira actuación en directo. Produciron remixes para Deidre & the Dark ("Skeleton") e Fickle Friends ("Swim"). O dúo lanzou o sinxelo "Take Me Back" en xullo de 2014, obtendo críticas positivas de Stereogum e Complex. A súa canción "Pieces" foi estreada no blog musical de The Guardian en outubro de 2014, e na revista dixital Spin, onde se pubicou o seu primeiro EP Magic, en novembro de 2014.
Partido Socialista Revolucionario (Portugal)
O Partido Socialista Revolucionario (PSR) é un partido político portugués trotskista.
Traxectoria
Foi creado en 1978, durante o congreso en que a Liga Comunista Internacionalista (Portugal) (LCI) fundiuse co Partido Revolucionário dos Trabalhadores (PRT) e integrou un conxunto de militantes de varias correntes trotskistas. En 1983 concorreu ás eleccións lexislativas en coalición coa UDP, entón fronte electoral dun movemento maoísta, o PCP (R). Os resultados electorais foron desastrosos. En 1985, despois dunha reestruturación organizativa, o PSR gaña novo alento, iniciando campañas antimilitaristas e antirracistas, especialmente dirixidas á xuventude. En 1987 participa nas eleccións para o Parlamento Europeo, integrando nas súas listas candidatos independentes. Nese mesmo ano e mantendo a liña de colaboración con independentes, inicia a publicación da Revista Combate.
Os principais líderes son Francisco Louçã, Alfredo Frade, Helena Lopes da Silva e José Falcão.
Extinguiuse en 2006, sendo totalmente integrado no Bloco de Esquerda.
República Democrática Alemá
A República Democrática Alemá (abreviado RDA; alemán: Deutsche Demokratische Republik, abreviado DDR), tamén coñecida como Alemaña do Leste ou Alemaña Oriental, foi unha república socialista establecida en 1949 na zona de ocupación soviética de Alemaña trala segunda guerra mundial. O territorio incluía tamén Berlín Leste, unha porción da cidade baixo control das Forzas Aliadas. Xeograficamente, a RDA ocupaba o nordeste da actual Alemaña, os actuais estados de Mecklemburgo-Antepomerania, Saxonia-Anhalt, Saxonia, Turinxia e Brandeburgo, cunha área total de 108.179 km². Limitaba con Checoslovaquia ao sur, Alemaña Occidental ao sur e ao oeste, Polonia ao leste, e ao norte estaba co mar do Norte.
En 1989, unha revolta popular provocou un troco no goberno, até entón nas mans do Partido Socialista Unificado de Alemaña (en alemán: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands), unha revolta na que os soviéticos se negaron a intervir. Así, o 9 de novembro dese mesmo ano caía o Muro de Berlín e, finalmente, o 3 de outubro de 1990, os Länder (estados) do leste de Alemaña foron integrados como novos estados federais dentro da nova República Federal de Alemaña. A transformación comunista durante a historia da República foi máis forte na industria, na agricultura, e na maioría do sistema educativo, mentres que as profesións de ciencia e enxeñaría, as igrexas e incluso as tradicións burguesas preserváronse. A política social, que se tornara nunha ferramenta de lexitimación crítica nas últimas décadas, mesturaba elementos comunistas e tradicionais por igual.
Orixe
150px|miniatura|esquerda|Logo do [[Partido Socialista Unificado de Alemaña|SED.]] Na Conferencia de Ialta, celebrada en febreiro de 1945, os Estados Unidos, o Reino Unido e a Unión Soviética acordaron a división de Alemaña en zonas de ocupación. Calculando o territorio que os exércitos converxentes dos aliados occidentais e a URSS podían tomar, a Conferencia de Ialta determinou as liñas de demarcación para as respectivas zonas de ocupación. Trala rendición de Alemaña, o Consello de Control Aliado, representando os Estados Unidos, Reino Unido, Francia e a Unión Soviética, asumiu a autoridade gobernamental da Alemaña de posguerra. Con todo, a desmilitarización económica (especialmente o traslado de equipamento industrial) era responsabilidade de cada zona individualmente.
A Conferencia de Potsdam, celebrada uns meses despois, entre xullo e agosto de 1945, recoñeceu as zonas e confirmou a xurisdición da Administración Militar Soviética en Alemaña (en alemán: Sowjetische Militäradministration in Deutschland, SMAD) dende os ríos Oder e Neisse até a liña de demarcación. A zona de ocupación soviética incluíu os antigos estados de Brandeburgo, Mecklemburgo-Antepomerania, Saxonia, Saxonia-Anhalt e Turinxia. A cidade de Berlín foi colocada baixo o control do catro poderes.
As crecentes diferenzas económicas combinábanse co desenvolvemento de tensións políticas entre os Estados Unidos e a Unión Soviética (que culminaría no desenvolvemento da guerra fría) e manifestáronse no rexeitamento do SMAD en 1947 de participar no Plan Marshall norteamericano. En marzo de 1948, os Estados Unidos, Reino Unido e Francia reuníronse en Londres e acordaron unir as zonas occidentais para establecer unha República alemá occidental. A Unión Soviética respondeu abandonando o Consello de Control Aliado e preparándose para crear un Estado alemán oriental. A división de Alemaña quedou clara coa reforma monetaria introducida o 20 de xuño de 1948, que se limitaba ás zonas occidentais. Tres días despois era introducida unha reforma diferenciada na zona soviética. A introdución do marco alemán nos sectores occidentais de Berlín contra o desexo do comandante supremo soviético, levou á Unión Soviética a impor o Bloqueo de Berlín nunha tentativa de gañar o control do conxunto de Berlín. Os aliados occidentais decidiron aprovisionar a cidade cunha ponte aérea, que duraría once meses, ata que a Unión Soviética abandonou o bloqueo o 12 de maio de 1949.
Un decreto do SMAD de 10 de xuño aprobaba o permiso para a formación de partidos políticos democráticos e antifascistas na zona soviética; as eleccións aos parlamentos rexionais dos estados estaban convocadas para outubro de 1946. Unha coalición democrática-antifascista, que incluía o Partido Comunista (KPD), o Partido Socialdemócrata (SPD), a recentemente creada Unión Demócrata Cristiá (CDU), e o Partido Liberal Democrático (LDPD) foi formada en xullo de 1945. O KPD (con 600.000 militantes na zona oriental) e o SPD (con 680.000), unificáronse en abril de 1946 dando nacemento ao Partido Socialista Unificado de Alemaña (en alemán: Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED). Nas eleccións rexionais de outubro de 1946, o SED obtivo aproximadamente o 50% dos votos nos estados da zona soviética. En Berlín, que se atopaba dividida, o SPD opúxose á unificación e presentouse só, obtendo o 48,7% dos votos, mentres a SED foi derrotada co 19,8%, quedando por baixo do SPD e a CDU. Cinco semanas despois da proclamación da República Federal de Alemaña occidental, o 7 de outubro de 1949, a Comisión Económica Alemá (DWK) formou un goberno provisional e proclamou o establecemento da República Democrática Alemá. O comunista Wilhelm Pieck foi elixido o seu primeiro Presidente.
Os primeiros anos (1949-1954)
miniatura|esquerda|200px|Politbüro do SED, 1955. No centro, sentados: Ulbricht, Pieck e Grotewohl. O SED controlaba a coalición da Fronte Nacional, unha federación de todos os partidos políticos e organizacións de masas que preservaba o pluralismo. A Constitución de 1949 formalmente establecía unha República federal democrática e creaba a Cámara dos Estados e a Cámara do Pobo (Volkskammer). A Volkskammer, de acordo coa Constitución, era o órgano supremo do Estado, investido de soberanía lexislativa. A elección do Volkskammer e dos Consellos de Estado (máis tarde substituídos polos Consellos de Distrito) baseábase nunha lista única da Fronte Nacional; os votantes podían expresar a súa aprobación ou non.
O 3er Congreso do SED en xullo de 1950 elixiu a Walter Ulbricht primeiro secretario e salientou o progreso industrial. O sector industrial, empregando o 40% da poboación activa, foi suxeito dunha profunda nacionalización, co resultado da formación das Empresas do Pobo (alemán: Volkseigene Betriebe, VEB). Estas compañías representaban o 75% do sector industrial. O primeiro Plan Quinquenal (1951-1955) introduciu a planificación estatal centralizada; marcou altas cotas de produción para a industria pesada e incrementou a produtividade. miniatura|150px|Poste fronteirizo da RDA. Stalin morreu en marzo de 1953. En xuño, o SED, confiando en dar aos traballadores uns mellores niveis de vida, anunciou o Novo Curso. O Novo Curso en Alemaña Oriental estaba baseado na política económica iniciada por Georgy Malenkov na Unión Soviética. A política de Malenkov, que buscaba unha mellora dos niveis de vida, marcaba un xiro no investimento cara á industria lixeira e comercial e un maior abastecemento de bens de consumo. O SED, co obxectivo de virar a énfase económica da industria pesada aos bens de consumo, iniciou un programa para aliviar as dificultades económicas. Isto levou a unha redución das cotas e as taxas, a posibilidade de créditos estatais ás empresas privadas, e un aumento na asignación de material de produción.
Cando o Novo Curso incrementou os bens de consumo que os traballadores podían obter, as cotas de produción atopábanse aínda altas. Cando as cotas de traballo foron aumentadas en 1953, levou ao Levantamento do 17 de xuño de 1953. Folgas e manifestacións sucedéronse nos grandes centros industriais. Os traballadores demandaban a diminución das cotas e o aumento dos salarios. A Volkspolizei e o Exército Vermello impediron a insurrección, na que morreron aproximadamente 100 persoas.
En 1954, a URSS garantiu oficialmente a soberanía de Alemaña do Leste, e a Comisión de Control Soviética en Berlín foi disolvida. Naquel ano finalizaron os pagos das reparacións de guerra, e as SAGs pasaron a propiedade estatal alemá oriental. O cinco estados que constituían a zona de ocupación soviética disolvéronse e foron substituídos por quince distritos (Bezirke) en 1952; os Estados Unidos, a Gran Bretaña e Francia non recoñeceron o décimo quinto distrito, Berlín Oriental. Alemaña Oriental comezou a participar activamente no Consello de Axuda Mutua Económica (CAME ou COMECON) en 1950. En 1956 creouse o Exército Nacional Popular (Nationale Volksarmee, NVA), e a RDA entrou a facer parte do Pacto de Varsovia.
Política económica (1956-1975)
En 1956, no XX Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética, o seu primeiro secretario Nikita Khrushchev repudiou o estalinismo. Naquel momento, un sector da intelectualidade académica dentro do SED demandaba reformas. Con este obxectivo, Wolfgang Harich redactou un programa defendendo cambios radicais en Alemaña Oriental. No final de 1956, el e os seus partidarios foron rapidamente purgados das filas do partido. miniatura|esquerda|300px|Billete de 100 marcos da RDA coa efixie de [[Karl Marx]] O Pleno do Comité Central do SED de xullo de 1956 confirmou o liderado de Ulbricht e presentou o segundo Plan Quinquenal (1956-1960). O plan levaba como lema "modernización, mecanización e automatismo" para salientar o novo enfoque no progreso tecnolóxico. No Pleno, anunciouse a intención de desenvolver enerxía nuclear, e o primeiro reactor nuclear de Alemaña Oriental foi activado en 1957.
O segundo Plan Quinquenal impulsou a Alemaña do Leste a acelerar os seus esforzos pola colectivización agrícola e por completar a nacionalización do sector industrial. O Plan atopou dificultades, e foi substituíuno por un Plan a sete anos (1959-1965). O novo Plan aspiraba a conseguir alcanzar a produción per cápita de Alemaña Occidental para final de 1961, lanzar maiores cotas de produción, e convocou a incrementar nun 85% a produtividade laboral.