cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrea López Chao
Centro Gallego de La Habana
Alí exerceu como profesora e directora durante anos e, en 1924 ela mesma propuxo o nome do denominado “Plantel de Concepción Arenal”, o cadro de ensino do Centro Galego que cubría clases de ensino primario e clases nocturnas de corte e costura, comercio, taquigrafía etc.
Rodeiro, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Rodeiro é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Andrea López Chao
Hijas de Galicia
En 1917 constituíuse en Cuba a sociedade Hijas de Galicia para axudar, asistir e defender ás mulleres emigrantes galegas dos abusos e discriminacións. O goberno formábano e dirixían homes, ata que en 1919 reformouse o Regulamento e Andrea López Chao converteuse na primeira muller elixida para ocupar a vicepresidencia da asociación.
I Congreso de Mulleres de Cuba.
Andrea López Chao participou en representación de Hijas de Galicia no I Congreso de Mulleres de Cuba, organizado polo Club Femenino de Cuba e celebrado na Habana entre o 1 e o 6 de abril de 1923. Asistiron 31 organizacións e reclamaron o dereito ao sufraxio feminino, a igualdade de dereitos e deberes cos homes, combater a droga e a prostitución, modificar o ensino e protexer á infancia.
Rodeiro, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Topónimo
Rodeiro é un topónimo latino que se refire aos cumes circulares, como poden ser os outeiros ou as localizacións de castros.
Andrea López Chao
I Congreso de Mulleres de Cuba.
No seu discurso, titulado “Actuación de la mujer en el hogar” e reproducido por Eco de Galicia o 22 de abril de 1923, amosou a súa opinión sobre o papel que a muller debía desempeñar na sociedade, considerándoa o eixe transformador das familias e parte decisiva na conformación dunha sociedade mellor.
Xubilouse como directora do Concepción Arenal en 1935, e foi directora auxiliar do presidente da Sección. En 1936 concedéronlle a carta de naturalización cubana. Seguiu participando nos actos do Centro Galego polo menos ata 1940.
David Fojo Salgueiro
David Fojo Salgueiro, nado en Ortigueira en 1918 e finado na mesma vila o 2 de maio de 1995, foi un impresor, editor e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Jesús Fojo Díaz, fundador e director de La Voz de Ortigueira, semanario que se imprimía nos propios talleres da imprenta Fojo. Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e despois pasou á Academia Militar de Zaragoza e foi militar. Nos anos 40 fíxose cargo do periódico do seu pai e cando faleceu en 1965 converteuse en director e propietario.
A imprenta Fojo foi o lugar onde se imprimiron -entre finais do século XIX e principios do XX- numerosos periódicos de distinta regularidade (semanal, decenal, mensual...) da comarca ortegana. Tamén foron impresos numerosos libros. A imprenta Fojo era ao tempo unha librería en Ortigueira.
Recibiu a Medalla de bronce de Galicia en 1994.
Isabel II
O nome Isabel II pódese referir a dúas raíñas:
Trofeo Memorial Quinocho 1998
A IV edición do Trofeo Memorial Quinocho disputouse o 9 de agosto de 1998 en Vigo. Proclamouse vencedor o Celta de Vigo.
Hórreo tipo O Pino
miniatura|dereita|300px|Hórreo tipo O Pino en [[Vilachá, Pereira, O Pino.]] O hórreo tipo O Pino é un tipo de hórreo galego que se presenta ao longo dunha área bastante reducida ao sur da provincia da Coruña, delimitada por un óvalo deitado que abrangue dende Arzúa ata Santiago de Compostela no seu eixo maior. Convive con outras tipoloxías de madeira e mixtas.
Morfoloxía
É un hórreo de planta cuadrangular, moi ancho en relación á súa lonxitude. A suspensión é elevada, con tendencia a pechar o espazo inferior da cámara. Preséntanse tres casos diferentes:
Construción
A suspensión, en calquera das súas variantes, está constituída por muros de cachotería con rateiras de lousa de xisto, que nos hórreos sobre celeiro pode ser unha cornixa formada polo voo das propias lousas do chan da cámara. A cámara é de madeira, con doelas verticais cinguidas por unha faixa horizontal. As paredes da cámara tenden a ser de ladrillo perforado nos máis recentes. Neste último caso as paredes revócanse e píntanse.
A cuberta descansa sobre peóns de pedra que dividen e sosteñen os costais. O tellado é de tella cerámica curva.
A brétema
A brétema é un conto escrito por María Victoria Moreno, publicado pola Editorial Galaxia (Vigo) en 1985.
Edicións
Existen versións traducidas ao catalán e ao castelán, con ilustracións de Carme Peris, e hai edicións posteriores de Ir Indo con ilustracións de Xaime Asensi Cabirta (1999) e Urco Editora con ilustracións de María Montes Sueiro (2017).
Sinopse
En Vilaxeada hai unha vella chamada Minia Senín que devece polo agarimo dos seus veciños, pero os mozos e os nenos búrlanse dela e fana chorar. O sol dálle aloumiños e convértese nunha brétema que cobre toda a aldea e faille ben á terra. Agora todos quérena moito.
Cadea J
A cadea J é un compoñente proteico dos anticorpos IgM e IgA. Trátase dun polipéptido de 137 residuos de aminoácidos,, que nos humanos está codificado no xene IGJ do cromosoma 4. O seu nome procede do inglés joining chain, cadea de unión.
Estrutura
O peso molecular da cadea J é de aproximadamente 15 kDa e consta de 137 residuos de aminoácidos. Presenta unha estrutura de pregamento de inmunoglobulina estándar de dúas láminas β-pregadas de catro fitas dobradas unhas sobre as outras. Ten 8 residuos de cisteína. Dous destes residuos únense coa cadea pesada α da IgA ou coa cadea pesada μ da IgM por medio de pontes disulfuro, servindo para ligar as dúas rexións Fc do anticorpo.
Segundo os estudos comparativos realizados a cadea J mostra un alto grao de homoloxía entre as aves e os humanos, o que indica a importancia da súa función.
Función
A cadea J é necesaria para que as IgM e IgA poidan ser secretadas polas mucosas.
Como as IgM e IgA son os dous únicos tpos de anticorpos que se polimerizan, formulárase unha hipótese inicial que dicía que a cadea J era un requisito imprescindible para a polimerización. Porén, posteriormente viuse que a IgM pode polimerizarse en ausencia da cadea J tanto como pentámero coma en forma de hexámero; de todos modos, estas dúas formas polimerizadas aparecen en menores cantidades nos organismos que carecen de cadeas J, e tamén teñen poucos dímeros de IgA.
Utsunomiya
Utsunomiya (宇都宮市, うつのみやし, Utsunomiya-shi) é un concello da prefectura de Tochigi no Xapón e a capital da súa prefectura. Está situada ao norte da rexión de Kantō e ao centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 416,84 km² de superficie e unha poboación de 508.679 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.220 h/km².
Nelson H. Minnich
Nelson Hubert Minnich, nado o 15 de xaneiro de 1942 en Cincinnati (Ohio), é un académico estadounidense, especialista na historia da Igrexa católica.
Traxectoria
Entre 1959 e 1963 estudou Humanidades na Universidade Xavier de Cincinnati. Posteriormente, até 1965, obtivo un A.B. en Filosofía polo Boston College, e na mesma entidade un M.A. en Historia en 1968. Marchou a Roma, onde cursou Teoloxía até 1970 na Pontificia Universidade Gregoriana, e en 1977 doutorouse en Historia pola Universidade Harvard coa tese Episcopal Reform at the Fifth Lateran Council (1512-17).
Dende 1977 é profesor nos departamentos de Historia e Historia da Igrexa na Universidade Católica de América. Ao mesmo tempo, é editor da revista The Catholic Historical Review. Dende 2007 é tamén membro do Comité Pontificio de Ciencias Históricas.
Michael Foale
Colin Michael Foale, nado en Louth (Reino Unido) o 6 de xaneiro de 1957, é un astronauta británico-estadounidense retirado que formou parte das misións STS-45, STS-56, STS-63, STS-84, STS-86, STS-103 e Soiuz TMA-3, e ademais foi membro da Expedición 8 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Foale graduouse en física pola Universidade de Cambridge en 1978, completando o seu doutoramento en astrofísica nos Laboratorios Cavendish en 1982.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en xuño de 1987, participando nas misións STS-45, STS-56, STS-63, STS-84, STS-86, STS-103 e Soiuz TMA-3, e sendo membro da Expedición 8 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 373,760 días no espazo. Retirouse da NASA en 2013.
Madison Keys
miniatura|Keys no Aegon International Tennis, en Devonshire Park, Eastbourne en xuño de 2015.
Madison Keys, nada en Rock Island (Illinois) o 17 de febreiro de 1995, é unha tenista estadounidense.
Traxectoria
Xunto con outras xogadoras novas estadounidenses como Sloane Stephens ou Coco Vandewhege están chamadas a ser o recambio xeracional de Venus e Serena Williams. Posúe no seu palmarés os torneos de Standford 2017, Birmingham 2016 e Eastbourne 2014 ademais de ser finalista noutros importantes campionatos como Roma, Montreal ou Charleston.
A súa mellor participación nun Grand Slam foron no US Open de 2017 onde perdeu a final contra a súa compatriota Sloane Stephens e o Open de Australia de 2015 cando quedou ás portas da final ó caer na semifinal contra Serena Williams.
Francisco Javier Comesaña
Francisco Javier Comesaña Concheiro, nado na Habana en 1944 e finado en El Escorial o 8 de abril de 2011, foi un violinista galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Comesaña Rendo, exiliado republicano en México, comezou os seus estudos musicais no Conservatorio Nacional de México. Continuou a súa formación no Conservatorio Chaikovsky de Moscova con Igor Bezrodny.
Entre 1974 e 2003 foi profesor da Orquestra Sinfónica de Radiotelevisión Española. Foi un dos integrantes do "Cuarteto Hispánico-Numen", co que estreou o Concerto para frauta e sexteto de corda de Cristóbal Halffter tocando cos Stradivarius da colección da Casa Real.
Actuou como solista con diferentes orquestras en España, México, Canadá e Rusia, entre as cales se atopa a Orquestra Filharmónica da Universidade Nacional de México, a Orquestra Sinfónica de Galicia e a Orquestra Sinfónica Portuguesa.
Estreou en España o Concerto número 2 e a Sonata de Dmitrii Shostakovich, o Concerto número 3 e o Concerto número 4 de A. Schnittke e o Offertorium de Sofiia Gubaidulina.
Geki
Giacomo Russo, nado en Milán o 23 de outubro de 1937 e finado en Caserta o 18 de xuño de 1967, foi un piloto de automobilismo italiano, máis coñecido como Geki.
Traxectoria
No entanto, foi catro veces campión de Italia de Fórmula 3, gañando campionatos consecutivos entre 1961 e 1964. Faleceu nun horrible accidente nunha carreira de Fórmula 3 italiana en Caserta en 1967. Tras un accidente nos que se viron involucrados Beat Fehr, Andrea Saltari e Franco Foresti, Fehr correu pola pista para advertir aos pilotos que se achegaban sobre os coches danados e o aceite na calzada. O seguinte grupo de coches incluía a Geki, Massimo Natili, Jürg Dubler, Romano "Tiger" Perdomi e Corrado Manfredini que non puideron evitar chocar cos restos do accidente na pista. O Matra de Geki chocou contra un muro e morreu ao instante. Fehr foi alcanzado por un dos autos e tamén morreu e Perdomi morreu no hospital oito días despois.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Isabel Preysler
María Isabel Preysler Arrastía, nada en Manila o 18 de febreiro de 1951 é unha presentadora de televisión hispano-filipina  e membro da elite social en España. É a nai dos cantantes Enrique Iglesias e Julio Iglesias Jr. e da xornalista Chabeli Iglesias.
Primeiros anos e familia
Preysler naceu en Manila, Filipinas, terceira de seis fillos dunha familia adiñeirada de ascendencia española e kapampangan. O seu pai, Carlos Preysler y Pérez de Tagle, era director executivo de Philippine Airlines e formaba parte da directiva do Banco Español de Manila, mentres que a súa nai, María Beatriz Arrastia y Reynares, era a dona dunha compañía de bens inmobles en Manila. É sobriña da actriz Neile Adams, media irmá da súa nai, e prima do actor estadounidense Steven R. McQueen, neto de Neile.
A familia Pérez de Tagle, ramo cadete da dinastía española que tiña o marquesado de Altamira dende o século XVI, producía abacá e copra. A familia Arrastía é da provincia de Pampanga. A súa cidade era Lubao, lugar da antiga catedral de San Nicolao Tolentino.
Carreira
Preysler asistiu a unha escola católica privada. Durante a súa mocidade, foi modelo e participou en concursos de beleza e eventos de caridade. Aos dezaseis anos, marchou a Madrid para vivir co seu tío e a súa tía e estudar no Mary Ward College, institución católica irlandesa, onde estudou contabilidade.
Preysler comezou a traballar como xornalista na revista do corazón española ¡Hola! en 1970, e o seu primeiro entrevistado foi o seu futuro marido Julio Iglesias. En 1984, presentou un programa de televisión de estilo de vida Hoy en Casa e dende entón presentou varios programas. En maio de 2001 foi convidada de honra do príncipe Carlos na apertura do seu xardín español no Chelsea Flower Show en Inglaterra. De novo foi a súa convidada de honra en 2005 nunha festa durante unhas vacacións en España. En 2004, Preysler deu a benvida a España a David e Victoria Beckham cando preparou unha festa de benvida na súa casa para a parella de celebridades. Trabou amizade con Victoria e foi fotografada habitualmente indo de compras con ela mentres viviu en Madrid.
Preysler continúa a ser a voceira para España de Ferrero Rocher, a xoiaría Suárez, Manolo Blahnik, Chrysler e Porcelanosa.
Os lectores da revista ¡Hola! votaron a Preysler como a muller máis elegante e mellor vestida de España en 1991, 2002, 2006 e 2007.
En 2006, Preysler foi honrada xunto con Hillary Clinton, Shakira e Yoko Ono entre outras co premio Women Together, outorgado polas súas contribucións filántropicas ás Nacións Unidas en Nova York, sendo a primeira muller de orixe filipina en recibilo.
Vida privada
En 1970, Preysler foi presentada ao futbolista retirado Julio Iglesias, que acababa de asinar un contrato de gravación para converterse en cantante. Iglesias convidouna a un concerto de Juan Pardo. A parella casou sete meses despois, o 29 de xaneiro de 1971. A parella tivo tres fillos, María Isabel (nada en 1971), Julio José (nado en 1973) e Enrique Miguel (nado en 1975) e divorciáronse en 1979.
Preysler casou con Carlos Falcó, Marqués de Griñón o 23 de marzo de 1980. A parella tivo unha filla, Tamara Isabel Falcó (nada en 1981).
O seu terceiro matrimonio foi co exministro de economía español Miguel Boyer. O matrimonio durou ata a morte del o 29 de setembro de 2014 e a parella tivo unha filla, Ana Isabel Boyer (nada en 1989).
Mantén unha relación co escritor peruano premio Nobel Mario Vargas Llosa.
Minnesota Wild
O Minnesota Wild é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Saint Paul (Estados Unidos) que compite na NHL. Foi fundado no ano 2000, e ao longo de tódolos seus anos de historia gañou un título de división na tempada 2007-08.
Ligazóns externas
Web oficial do equipo, en inglés
Rubial, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Rubial é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Test de Apgar
miniatura|Retrato de Virginia Apgar, enfermeira que desenvolveu o que hoxe coñecemos como test de Apgar. O test de Apgar foi desenvolvido pola doutora norteamericana Virginia Apgar, pediatra e anestesista que abriu o campo da neonatoloxía. Foi publicado por primeira vez en 1953.
Trátase dun exame clínico que se lle realiza ao neonato despois do parto, onde o pediatra, o neonatólogo, o obstetra ou o enfermeiro cualificado realizan unha proba na que se valoran cinco parámetros para obter unha primeira valoración simple e clínica sobre o estado xeral do neonato nese momento.
O neonato é avaliado consonte cinco parámetros fisioanatómicos simples, que son o ton muscular, o esforzo respiratorio, a frecuencia cardíaca, os reflexos e a cor da pel.
Vergüenza torera
Vergüenza torera é o décimo quinto álbum de estudio en solitario do músico de rock español Rosendo Mercado. Publicouse o 1 de outubro de 2013 polo selo Warner Music Spain.
Test de Apgar
A cada parámetro asígnaselle unha puntuación de entre 0 e 2, e sumando as cinco puntuacións obtense o resultado do test (cun máximo de 10).
A Virxe do Camiño, Muros, Muros
A Virxe do Camiño é un lugar da parroquia de Muros no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 194 habitantes (89 homes e 105 mulleres).
Test de Apgar
O test realízase ao minuto, aos cinco minutos e, ocasionalmente, cada cinco minutos ata os 20 minutos despois de nacer, se a puntuación ata os cinco minutos é inferior a sete. A puntuación ao primeiro minuto avalía o nivel de tolerancia do neonato ao proceso do nacemento e o seu posible sufrimento, entanto que a puntuación obtida aos cinco minutos avalía o seu nivel de adaptabilidade ao medio e a súa capacidade de recuperación. Un neonato cunha puntuación máis baixa ao primeiro minuto que ao quinto obtén uns resultados normais e non implica anormalidade na súa evolución. Pola contra, se marca 0 puntos de Apgar débese avaliar clinicamente a súa condición anatómica para lle ditaminarlle estado de morte.
Sébastien Loeb
Debutou no mundial no Rally de España de 1999. Gañou tamén o Campionato de Francia de Rally (2001) e o Campionato Mundial de Rally Júnior en 2001. Reside en Suíza, no cantón de Vaud. Casou en 2005 con Séverine Mény.
Inicios en competición
Na súa xuventude, Loeb era un ximnasta de alto nivel e foi catro veces campión de Alsacia. Fixo as súas primeiras carreiras de rally en 1995, cando participou na operación "Rallye Jeunes", a cal se suspendeu a dúas carreiras do final. Observado por Dominique Heintz e Rémi Mammosser, entrou a formar parte, en 1997, do seu equipo "Ambition Sport Auto". Despois de varias vitorias nos rallys rexionais, pasou rapidamente a probas nacionais e adxudicouse catro carreiras nas que participou na categoría de 1300 cm3. Ao finalizar a temporada foi escollido como a Esperanza do Ano.
En 1999 logrou o Trofeo Citroën Saxo Kit Car e en 2000 logrou o Campionato de Francia de Rally Tierra. Citroën ofreceulle un Xsara Kit Car para participar no Rally do Var, o cal gañou. Tras esta vitoria, foi contratado por Citroën para competir no Campionato de Francia 2001. Nesa tempada alcanzou o Campionato de Francia de Rally Asfalto con seis vitorias e o Campionato Mundial Júnior (JWRC) con cinco vitorias
Test de Apgar
Parámetros e criterios de valoración
Grazas a este método, durante os máis de 50 anos que leva realizándose logrouse reducir a taxa de mortalidade e a taxa de morbilidad, ao avaliar o estado do bebé inmediatamente despois de nacer. Pódense valorar mediante esta proba (en embarazos non controlados) determinacións sobre certas síndromes e/ou signos patolóxicos. O resultado do test de Apgar é un dato de relevancia para a saúde pública infantil.
Daunorrubicina
A daunorrubicina ou daunomicina (daunomicina cerubidina) é un quimioterápico da familia da antraciclina que se administra como tratamento para algúns tipos de cancro. É usado principalmente para tratar tipos específicos de leucemia (leucemia mieloide aguda e leucemia linfocítica aguda). É un produto natural illado inicialmente da bacteria Streptomyces peucetius.
Existe unha formulación con liposomas da daunorrubicina, chamada daunorrubicina liposomal (DaunoXome).
Historia
Na década de 1950, unha compañía de investigación italiana, Farmitalia Research Laboratories, empezou un programa de investigación para illar compostos anticancerosos procedentes de microbios que vivían no solo. Illouse unha mostra de solo da área que rodea Castel del Monte, un castelo do século XIII na rexión italiana de Apulia. Illouse unha nova cepa de Streptomyces peucetius, que producía un pigmento vermello, e a partir dela obtívose un antibiótico, que se atopou que tiña unha boa actividade contra os tumores en ratos. Dado que un grupo de investigadores franceses descubriu o mesmo composto aproximadamente ao mesmo tempo, os dous equipos decidiron chamar ao novo composto daunorrubicina, combinando o nome Dauni, unha tribo anterior ao Imperio Romano que ocupaba a área de Italia onde se illou o composto, coa palabra francesa rubis (rubí), que describía a súa cor. Os ensaios clínicos empezaron na década de 1960, e o fármaco tivo éxito no tratamento de leucemias agudas e linfomas. Porén, en 1967, recoñeceuse que a daunorrubicina podía producir unha toxicidade cardíaca mortal.
Usos
A daunorubicina fai máis lento ou detén o crecemento de células cancerosas no corpo. O tratamento realízase xeralmente xunto con outros quimioterápicos (como a citarabina), e a súa administración depende do tipo de tumor e do grao de resposta.
Ademais do seu principal uso no tratamento da leucemia mieloide aguda, a daunorrubicina tamén se usa paa tratar o neuroblastoma. A daunorrubicina foi utilizada con outros axentes quimioterápicos para tratar a fase blástica da leucemia mielóxena crónica.
A daunorrubicina tamén se usa como material de partida para a fabricación semisintética de doxorrubicina, epirrubicina e idarrubicina.
Mecanismo de acción
Igual que fai a doxorrubicina, a daunorrubicina interacciona co ADN por intercalación e inhibición da biosíntese macromolecular. Isto inhibe a progresión do encima topoisomerase II, que relaxa os superenrolamentos no ADN para facer a transcrición. A daunorrubicina estabiliza o complexo desta topoisomerase despois de que esta rompe a cadea do ADN para facer a replicación, o que implide que a dobre hélice do ADN se volva a selar e, deste modo, detén o proceso de replicación do ADN. Ao unirse ao ADN, a doxorrubicina ou daunomicina intercálase dirixindo o seu residuo daunosamina cara ao suco menor do ADN. Ten unha maior preferencia por sitios con dúas pares de bases G/C adxacentes flanqueadas no lado 5' por un par de bases A/T. A daunomicina únese efectivamente a cada 3 pares de bases deste tipo e induce un ángulo de desenrolamento local de 8°, pero unha distorsión non significativa da conformación da hélice. Pode tamén inducir a expulsión de histonas da cromatina por medio de intercalación.
Ruta de administración
A daunorrubicina só debería administrarse por infusión intravenosa rápida. Non debería administrarse intramuscularmente ou por vía subcutánea, xa que pode causar unha extensa necrose nos tecidos. Tampouco debería administrarse nunca intratecalmente (no canal medular vertebral), xa que isto causaría un extenso dano no sistema nervioso e pode levar á morte. A daunorrubicina foi usada por vía intravenosa (dentro do ollo) co propósito de impedir a vitreorretinopatía proliferativa, unha complicación común da cirurxía de desprendemento de retina, pero non se viu que fose efectiva, polo que actualmente non se usa para ningún outro fin oftálmico.
Ten unha vida media de 26,7 horas (metabolito), un metabolismo hepático e unha excreción biliar e urinaria.
Charles Hermite
Charles Hermite, nado en Dieuze o 24 de decembro de 1822 e finado en París o 14 de xaneiro de 1901 foi un matemático francés que investigou no campo da teoría de números, sobre as formas cuadráticas, polinomios ortogonais e funcións elípticas, e na álxebra. Varias entidades matemáticas chámanse hermitianas na súa honra. Tamén é coñecido pola interpolación polinómica de Hermite.
Foi o primeiro que demostrou que e é un número transcendente e non a raíz dunha ecuación alxébrica ou polinómica con coeficientes racionais. Ferdinand von Lindemann seguiu o seu método para probar a transcendencia de π (1882).
Traxectoria
Foi titular da cátedra de Álxebra superior na Facultade de Ciencias de París, sucedendo a Jean-Marie Duhamel de 1871 a 1898, e profesor de Análise na École polytechnique de 1869 a 1878.
Entrou a formar parte da Academia de Ciencias Francesa en 1856 en substitución de Jacques Binet, e pasou a presidila en 1890. Foi nomeado gran oficial da Lexión de Honra e recibiu a gran cruz da Estrela polar de Suecia.
Casou coa irmá do matemático Joseph Bertrand, e foi sogro do matemático Émile Picard e do enxeñeiro Georges Forestier.
A maior parte das súas obras foron recompiladas e publicadas despois da súa morte por Émile Picard. A súa correspondencia con Stieltjes publicouse en 1903.
José López Lourido
José López Lourido, finado en Pontedeume o 10 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Militante do PSOE. Foi o primeiro alcalde republicano de Ares. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e paseado en Pontedeume.
Arousa
O topónimo galego Arousa pode referirse a:
División territorial de España en 1833
miniatura|300px|Mapa da división territorial por rexións de España en 1833.
A división territorial de España de 1833 foi un proceso de reordenación administrativa do territorio do reino de España (excluíndo as colonias) nun estado centralizado dividido en 49 provincias.
Historia
O 29 de setembro de 1833, inmediatamente despois da morte de Fernando VII, a rexente María Cristina de Borbón tratou de chegar a un acordo cos partidarios de Carlos María Isidro de Borbón sen perder, por outra parte, o apoio dos liberais. Aínda que os esforzos por conciliar aos carlistas foron vans, o goberno emprendeu unha reforma de grande envergadura que segue vixente na actualidade
Confioulle a misión a Francisco Cea Bermúdez, líder dun goberno que durou apenas tres meses. Mediante unha simple circular en novembro de 1833, o seu secretario de estado de Fomento, Javier de Burgos, creou un estado centralizado dividido en 49 provincias. As provincias recibiron o nome das súas capitais, agás catro que conservaron as antigas denominacións: Navarra, con capital en Pamplona, Áraba con Gasteiz, Guipúscoa con Donostia e Biscaia con Bilbao.
O proxecto de Javier de Burgos é practicamente o mesmo que o de 1822, pero sen as provincias de Calatayud, Vierzo e Xàtiva; amais, outras provincias cambian de nome ao mudar a capital.
Organización territorial
A división provincial de Javier de Burgos de 1833 incluía 49 provincias agrupadas en rexións históricas, se ben non se pretendía crear ningún nivel administrativo superior ao provincial. Así, as rexións definidas non tiñan ningún tipo de competencia ou órgano administrativo ou xurisdicional común ás provincias que agrupaba, tendo a adscrición a rexións un carácter clasificatorio, sen pretensións de operatividade administrativa.
250px|miniatura|Os catro reinos de Andalucía.
Amais do proposto de 1822, o modelo de Javier de Burgos eran os departamentos franceses e se ben moitas das decisións de límites e adscricións a provincias puideron parecer arbitrarias (de acordo a criterios históricos e xeográficos), non o foron tanto, posto que seguían certos criterios «racionais»: extensión (desde o punto máis afastado da provincia debería poder chegarse á capital nun día), poboación (as provincias deberían ter entre 100.000 e 400.000 habitantes) e coherencia xeográfica. Á cabeza de cada provincia, o goberno do estado designaba un representante, que ostentaba o título de «xefe político».
Recupéranse os nomes tradicionais das provincias do País Vasco, pero persisten moi poucos enclaves, sendo os máis importantes o Rincón de Ademuz (provincia de Valencia) e o Condado de Treviño (provincia de Burgos).
Esta división provincial consolidouse e triunfou rapidamente, pois inmediatamente dotouse ás capitais de provincias das institucións de goberno básicas , creándose ao tempo a figura dos xefes políticos (posteriormente gobernadores civís, actualmente delegados e subdelegados do Goberno). Amais, a división provincial converteuse no soporte para todas as ramas da administración pública e as futuras divisións. Todos os concellos, e a súa periferia debían estar integramente dentro dunha provincia.
En 1834 dividíronse as provincias en partidos xudiciais, localizándose nas capitais dos mesmos os xulgados de primeira instancia e instrución, e máis tarde deron pé aos distritos electorais e a contribución. En 1868 existían 463 partidos xudiciais e uns 8.000 municipios. Nas eleccións municipais de 1999 había 8.037 concellos, algúns deles de recente creación.
Modificacións posteriores
Esta división sufriu leves modificacións dos límites e da nomenclatura.
Asociación Galega de Historiadores
A Asociación Galega de Historiadores é unha asociación fundada en 1990 por diversos investigadores vinculados á Facultade de Xeografía e Historia da Universidade de Santiago de Compostela. Vén celebrando desde a súa posta en marcha diversas actividades encamiñadas á recuperación da memoria histórica de Galiza. É, nesta orde de cousas, a entidade veterana e pioneira.
Actividades
Concretouse este labor de recuperación do patrimonio histórico na promoción de investigacións, a colaboración e orientación/asesoramento en proxectos de investigación, así como na celebración de distintas actividades públicas de posta en valor do pretérito: camiñadas guiadas polo casco vello de Santiago de Compostela con varios itinerarios), a través das cales se dá a coñecer episodios de relevo no plano histórico, así como acontecementos e persoeiros localizados en Santiago de Compostela, desenvolvemento de conferencias, cursos e congresos no marco da USC. Desde 1992 a Asociación Galega de Historiadores desenvolve a Semana Galega da Historia e os Congresos de Novas e Novos Historiadores de Galiza.
As Semanas Galegas da Historia son congresos monográficos nos que, desde os máis diversos campos, se trata e se discute arredor dun determinado tema, afondando na dimensión histórica do mesmo e, de ser compartido o obxecto de análise con noutras latitudes, nas particularidades que presenta en Galiza. Nas XI edicións da SGH xa desenvolvidas, tense analizado:
...e, entre outros, a importancia do mar para o país, un tema que deu pé ao monográfico Galiza Mare Nostrum: a importancia do mar en Galiza (2001). O Paraninfo da USC, o Consello da Cultura Galega ou facultades como Ciencias da Educación en Compostela ou Humanidades en Lugo teñen acollido, entre outras localizacións, diversas Semanas Galegas da Historia. A periodicidade destes congresos é anual e a Universidade ano tras ano, en función da rigorosidade das exposicións e o talle intelectual dos participantes, ten recoñecido os encontros con créditos de libre configuración enmarcados nos currículos académicos.
Logo, os Congresos de Novos Historiadores de Galiza son encontros que ao longo dunha semana reúnen a historiadores que desde hai pouco tempo realizan traballos de investigación. Nos últimos vinte anos moitas e moitos dos máis relevantes historiadores de Galiza, boa parte dos actualmente docentes universitarios de Historia na Universidade de Santiago de Compostela e a Universidade de Vigo, teñen publicado os seus primeiros traballos de investigación logo de os teren presentado nos devanditos Congresos de Novas e Novos Historiadores, por regra xeral derivados das súas Teses de Doutoramento; encontros estes de temática libre.
A partir do ano 2001 a Asociación Galega de Historiadores comezou unha nova etapa, na que o contemporaneísta Uxío-Breogán Diéguez Cequiel asumiu a súa presidencia e a vicepresidencia o especialista en Historia da Arte Mario Cotelo, primeiro, e a medievalista Alexandra Cabana Outeiro, pouco despois. Nesta altura a AGH afortalando as SGH e os Congresos de Novos Historiadores de Galiza encetou un novo proxecto. En colaboración co Colectivo Murguía, grupo que ideou e mantén fundamentalmente o proxecto, botouse a andar Murguía, Revista Galega de Historia. Coincidindo o colectivo de historiadores e a AGH na necesidade dunha publicación galega adicada á difusión dos resultados da investigación histórica do pasado galego, e da humanidade en xeral, e cunha periodicidade trimestral, coa que manter socialmente unha tensión e atención referida ao pretérito do país, chegouse ao acordo de botar a andar Murguía, Revista Galega de Historia. O nome da publicación é un recoñecemento ao labor desenvolvido polo "pai da historiografía nacional galega". Unha publicación, a dicir polos seus promotores, "aberta a toda a comunidade de historiadores e historiadoras, como ponte entre estes e o conxunto da nosa sociedade".
En 2011 deuse paso a unha nova directiva, nomeándose presidente Carlos Velasco.
Potala
O Palacio de Potala é a máxima expresión da arquitectura tibetana e residencia dos Dalai Lama desde que Lozang Gyatso o fundara no século VII (ano 631) en Lhasa, a capital do Tíbet, actualmente ocupado pola China, país que o converteu en museo tras derribar os edificios administrativos que se encontraban no seu basamento co fin de instalar no seu lugar unha praza que recorda a de Tian'anmen en Pequín.
Mesalina
Mesalina (en Valeria Messalina), nada c. 17/20 e finada no 48, foi a muller do emperador romano Claudio. Era curmá paterna do emperador Nerón, curmá segunda do emperador Calígula, e sobriña neta do emperador Augusto. Unha muller poderosa e influente, difamada cunha reputación de promiscuidade, conspirou presuntamente contra o seu marido e foi executada cando se descubriu o seu complot.
Potala
O monumento, clasificado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO desde 1994, sitúase sobre a montaña chamada Hongshan, a unha altura de 3.700 metros sobre o nivel do mar. Abrangue unha área de 410.000 metros cadrados e ten unha superficie edificada de 130.000 metros cadrados.
Mesalina
Familia
Mesalina era a filla de Domicia Lépida e o seu curmán Marco Valerio Mesala Barbado Mesalino. A súa nai era a filla máis nova do cónsul Lucio Domicio Enobarbo e Antonia a Maior. O irmán da súa nai, Cneo Domicio Enobarbo, foi o primeiro marido da futura emperatriz Agripina e o pai biolóxico do futuro emperador Nerón, o que fai que Nerón e Mesalina fosen curmáns malia levarse dezasete anos de diferenza. Os avoas de Mesalina, Claudia Marcela e Antonia a Maior eran medio irmás. Claudia Marcella, a avoa paterna de Mesalina, era a filla da irmá de Augusto Octavia a Menor polo seu matrimonio con Caio Claudio Marcelo. Antonia a Maior, avoa materna de Mesalina, era a filla máis vella de Octavia polo seu matrimonio con Marco Antonio, e era a tía materna de Claudio. Compróbase polo tanto, a endogamia da familia.
Pouco se coñece da vida de Mesalina antes do seu matrimonio no ano 38 con Claudio, que daquela tiña 48 anos. Dous fillos naceron como resultado da súa unión: unha filla Claudia Octavia (nada en 39 ou 40), a primeira muller do emperador Nerón; e un fillo, Británico. Cando o emperador Calígula foi asasinado no ano 41, a Garda Pretoriana proclamou a Claudio como novo emperador e Mesalina converteuse en emperatriz.
Reputación
miniatura|esquerda|Mesalina traballando nun bordel, de Agostino Carracci, finais do século XVI. Co seu ascenso ó poder, Messalina entra na historia cunha reputación de ser desapiadada, depredadora e sexualmente insaciable. O seu esposo é representado como doadamente conducido por ela e inconsciente dos seus moitos adulterios. No ano 48, el marchou de viaxe e foi informado cando regresou que Mesalina chegara a casar co seu último amante, o senador Caio Silio. Malia que moitos a tería condenado a morte, o emperador ofreceulle outra oportunidade. Ó ver iso como unha debilidade, un dos seus principais oficiais argallou de costas ó emperador e ordenou a morte de Mesalina. Ó escoitar as novas, o emperador non reaccionou e sinxelamente pediu outro cálice de viño. Despois, o senado romano ordenou unha damnatio memoriae para que o nome de Mesalina fose borrado de tódolos lugares públicos e privados e tódalas súas estatuas fosen derrubadas.
As acusacións de excesos sexuais foron consideradas como unha táctica de difamación e o resultado dunha ‘hostilidade motivada politicamente’. Dous relatos contribuíron especialmente nesa fama. Un é a historia da súa competición cunha prosituta de manter sexo toda a noite, que se relata no Libro de X da Naturalis Historia de Plinio o Vello, segundo a cal a competición durou 24 horas e Mesalina gañou por deitarse con 25 homes. O poeta Xuvenal tamén ofrece unha coñecida descrición na súa sexta sátira de como a emperatriz adoitaba traballar clandestinamente nun bordel baixo o nome de Loba. Tamén alude a historia de como impulsou a Caio Silio a divorciarse e casar con ela na Sátira X.
Kevin Ford
Traxectoria
Ford graduouse en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Notre Dame en 1982 e é máster en Relacións Internacionais pola Universidade do Estado de Troy en 1989, máster en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Florida en 1994 e doutor en enxeñería astronáutica polo Instituto de Tecnoloxía da Forza Aérea en 1997.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en agosto de 2000, participando nas misións STS-128 e Soiuz TMA-06M e sendo membro das Expedicións 33 e 34 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 157,55 días no espazo.
Algas vermellas
A división ou filo Rhodophyta integra o que coñecemos vulgarmente coma algas vermellas. Probabelmente constitúen un dos grupos de algas eucariotas máis antigos. Semella que teñen moitas características comúns coa división Glaucophyta. Son un grupo homoxéneo, xa que só contén unha clase sistemática, Rhodophyceae, e que conta con aproximadamente unhas 5.000 especies de auga mariña na súa meirande parte. As especies dulceacuícolas adoitan atoparse en ambientes lóticos. A maioría das rodofíceas son pluricelulares, e só coñecemos uns once xéneros unicelulares.
Os principais pigmentos fotosintéticos son a clorofila a e d, e ás veces incluso poden presentar clorofila e. O pigmento carotenoide por excelencia é a zeaxantina. Mais os pigmentos característicos deste grupo botánico constitúeno as chamadas ficobiliproteínas, que forma parte dos ficobilisomas. Como substancia de reerva empregan o floridósido, e a longo prazo acábano por transformar nunha substancia amilácea chamada amidón de florídeas.
Taxonomía
As diversas eucariotas que compoñen as algas vermellas foron foco de numerosas investigacións recentes e fica unha rica fonte de especies pequenas aínda non descritas pola taxonomía tradicional. Os estudos moleculares deixan ás algas nas Arqueoplástidas (Plantae sensu lato), mais a clasificación supraordinal limitouse ao debate do nivel clase vs. subclase para os dous subgrupos recoñecidos, un dos cales é considerado como parafilético. Este limitado enfoque ocultou en gran medida a necesidade de modificación da clasificación algal.
Usos
Neste grupo atópanse a maioría das algas que secretan carbonato de calcio e cumpren un rol maior na formación dos arrecifes de coral. Algunhas algas vermellas, por exemplo a dulse ou o nori, son empregadas como alimento e para producir agar, carraxenanos e outros aditivos alimenticios.
Gp41
A gp41 ou glicoproteína 41 é unha proteína que forma parte do complexo proteico da envoltura dos retrovirus, incluíndo o virus da inmunodeficiencia humana (VIH), causante da SIDA. A Gp41 é unha proteína transmembrana que contén varios sitios no seu ectodominio que son necesarios para infectar as células hóspedes.
Xene e modificacións postraducionais
O xene env do virus codifica a gp160, que é un precursor, que é intensamente glicosilado e clivado proteoliticamente pola protease celular furina orixinando dúas subunidades, a gp120 e a gp41 (esta última é a glicoproteína da que trata este artigo).
Función
Nun virión libre, os péptidos de fusión situados na zona amino terminal da gp41 están enterrados no complexo da envoltura nun estado non fusoxénico inactivo que está estabilizado por un enlace non covalente coa gp120. A gp120 únese ao receptor CD4 da superfice celular e ao correceptor (CCR5 ou CXCR4), das células susceptibles como as células T axudantes e macrófagos. Como resultado, ten lugar unha fervenza de cambios conformacionais nas proteínas gp120 e gp41. A parte central da gp41 prégase formando unha estrutura de seis feixes helicoidais que deixan expostos os anteriormente ocultos péptidos de fusión gp41, que entón axudan á fusión coa membrana da célula hóspede. O proceso de activación prodúcese rapidamente, o que suxire que o estado inactivo da gp41 é metaestable e os cambios conformacionais permiten que a gp41 adquira o seu estado activo máis estable.
Como diana de fármacos
A interacción dos péptidos de fusión gp41 coa célula diana causan a formación dunha estrutura de pre-forquita intermediaria, que fai de ponte e fusiona as membranas viral e celular. A estrutura de pre-forquita ten unha vida media relativamente longa, o que fai que poida utilizarse como diana para a intervención terapéutica e para péptidos inhibidores.
O Enfuvirtide (tamén chamado T-20) é un fármaco inhibidor de fusión que se une á estrutura de pre-forquita e impide a fusión das membranas e a entrada do VIH na célula hóspede. A vulnerabilidade desta estrutura iniciou o desenvolvemento dunha gran variedade de fármacos que impiden a fusión. Tamén se descubriu que diversas moléculas naturais se poden unir á gp41 e impiden a entrada do VIH-1.
Zafal, San Xosé de Ribarteme, As Neves
Zafal é un lugar da parroquia de San Xosé de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Trofeo Memorial Quinocho 2000
A VI edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 11 de agosto de 2000 a partido único. O campión foi o Celta de Vigo na quenda de penaltis.
Faba
O termo faba pódese referir a diferentes especies botánicas e os seus legumes:
Cistina
A cistina é un aminoácido dímero formado pola oxidación e unión de dous residuos do aminoácido cisteína por medio dun enlace disulfuro covalente. Este composto organosulfurado ten a fórmula (SCH2CH(NH2)CO2H)2. É un sólido branco, que funde a 247–249 °C. Foi descuberto en 1810 por William Hyde Wollaston pero non foi recoñecido como un derivado das proteínas ata que foi illado do corno da vaca en 1899. A cisteína, orixinando cistina por medio da formación de enlaces ou pontes disulfuro nunha cadea proteica ou entre dúas cadeas proteicas, determina de forma significativa a estrutura terciaria da maioría das proteínas. A formación de pontes disulfuro, xunto coa formación de pontes de hidróxeno e interaccións hidrófobas é parcialmente responsable da formación da matriz de glute do pan. O pelo humano contén aproximadamente un 5% de cistina na súa masa.
Propiedades
A cistina forma parte de moitas proteínas como a hormona insulina ou os anticorpos, nos que as pontes disulfuro da cistina unen as distintas cadeas que forman a proteína ou establecen dominios estruturais dentro dunha mesma cadea. É menos frecuente en proteínas intracelulares ca nas que son segregadas fóra da célula. Nas queratinas, como as que forman o pelo, as cistinas son numerosas; nas queratinas máis duras, como as da cuncha da tartaruga, os residuos transversais de cistina son moi abondosos.
O enlace disulfuro da cistina é rapidamente reducido para dar o correspondente tiol cisteína. Esta reacción é normalmente realizada con tioles como o mercaptoetanol ou o ditiotreitol. Por esta razón, os beneficios nutricionais e fontes de cistina son idénticos aos da máis común cisteína, que é un dos 20 aminoácidos estándar das proteínas. Os enlaces disulfuro rompen máis rapidamente a maiores temperaturas.
En presenza de oxíxeno a cisteína oxídase dando lugar a cistina. miniatura|esquerda|500 px
Cristais de cistina na urina
Os cristais de cistina teñen 6 lados. Poden atoparse na urina animal e humana examinada con microscopio óptico. A presenza de cristais de cistina adoita ser indicativo de defectos na reabsorción de aminoácidos nos riles. A cistinuria dáse tamén en moitas razas de cans. Nos humanos a presenza de cristais de cistina na urina (cistinuria) é indicativa de cistinose, unha rara doenza xenética.
Michael Foreman
Michael James Foreman, nado en Columbus (Ohio) o 29 de marzo de 1957, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-123 e STS-129.
Traxectoria
Foreman graduouse en enxeñería aeroespacial pola Academia da Armada dos Estados Unidos en 1979 e é máster en enxeñería aeronáutica pola Escola de Posgraduados da Armada dos Estados Unidos en 1986.
Foi seleccionado pola NASA como astronauta en xuño de 1998, participando nas misións STS-123 e STS-129. Pasou un total de 26,56 días no espazo.
Dislalia
A dislalia (de dis, "dificultade", "anomalía", e do grego λαλεῖν, "falar") é un trastorno da articulación dos fonemas, consistente na incapacidade de pronunciar correctamente certos fonemas ou grupos de fonemas debido a problemas nos órganos do aparello fono-articulatorio, non aos problemas do sistema nervioso central.
Tipos
En ocasións o neno é consciente do problema e intenta evitalo, pero non é quen de facer o movemento muscular desexado.
Etioloxía
Pódese deber á predisposición xenética, á deprivación psicosocial (afectiva, social, cultural, educativa ou económica), ou ao atraso mental. Hai catro causas:
Idade de detección
As dislalias deben ser estudadas en función da idade e do proceso de adquisición da linguaxe. A partir dos 48 meses xa se pode falar de dislalia, pois a maioría de nenos xa teñen unha correcta articulación dos fonemas.
Seven Years in Tibet (filme)
Seven Years in Tibet é un filme dirixido por Jean-Jacques Annaud que foi estreado en 1997. Está baseado no libro autobiográfico de Heinrich Harrer Seven Years in Tibet.
Sinopse
Heinrich Harrer foi un famoso alpinista austríaco, que intentou a ascensión do Nanga Parbat, pero desgraciadamente, a súa aventura viuse bruscamente interrompida polo estoupido da segunda guerra mundial (1939-1945). Tanto el como o seu compañeiro Peter Aufschnaiter foron recluídos nun campo de concentración, do que lograron escapar a través das montañas cara ao Tíbet.
Manuel Fernández Rodríguez
O nome Manuel Fernández Rodríguez pode referirse a:
Seven Years in Tibet (homónimos)
Seven Years in Tibet pode facer referencia a:
Carlos Paião
Carlos Manuel de Marques Paião, nado en Coímbra o 1 de novembro de 1957 e finado en Rio Maior o 26 de agosto de 1988, foi un cantante e compositor portugués.