cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Clan Broun
Orixe do nome
A forma máis común do apelido Broun es Brown. É un apelido extremadamente común e o seu uso refírese polo xeral á cor. Os Browns de orixe celta poderían ter sido nomeados por ser os descendentes dos xuíces nativos, que eran coñecidos como brehons.
Technoblade
Carreira profesional
Dream dado o diagnóstico de cancro do seu compañeiro Technoblade a finais de agosto do 2021, doou 21 409 dólares a un crowdfunding para a investigación contra o cancro.
Vida persoal
miniatura|Tributo a Technoblade no TommyInnit & Friends Live en xullo de 2022. Technoblade tiña unha vida persoal reservada, e de feito bromeou varias veces sobre o seu nome real facendo crer aos espectadares que o seu nome era "Dave", alcume que foi en xeral aceptado como o real ata o vídeo anunciando a súa morte.
A súa loita persoal contra o cancro publicitárase previamente coa súa base de fans, anunciando o seu diagnóstico en agosto do 2021. O 28 de agosto do 2021 subiuse un vídeo no que se revela o diagnóstico de sarcoma logo de ter dor no brazo dereito.
Finalmente, a quimioterapia e a radioterapia resultaron en nada, e co seu médico afirmando que probablemente sería necesario amputarlle o brazo, aínda que ao final en decembro do 2021, sometérase a unha operación de salvamento da extremidade con éxito.
Falecemento
O anuncio do falecemento de Technoblade tivo lugar na súa canle de YouTube o 30 de xuño do 2022, onde o seu pai anunciou que morrera, sucumbindo ao cancro metastásico. Leu unha mensaxe escrita por el nas últimas horas de vida e dixo que as ganancias do merchandising destinaríanse a unha organización benéfica contra o sarcoma. O vídeo terminou cunha mensaxe escrita pola nai de Technoblade, e convertiríase en pouco tempo o vídeo con maior tendencia en YouTube.
Múltiples personalidades youtubers - incluídos Dream e outros membros do servidor Dream SMP, expresaron as súas condolencias, xunto co confundador Simon de Hypixel. YouTube ademais tuiteou as súas condolencias á súa familia, amigos e seguidores despois do vídeo.
We Can Be Heroes (filme)
We Can Be Heroes é un filme estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Robert Rodriguez. É unha continuación de The Adventures of Sharkboy and Lavagirl in 3-D (2005). Rodriguez tamén serviu como director de fotografía e editor do filme. Está protagonizado por YaYa Gosselin, Lyon Daniels, Andy Walken, Hala Finley, Lotus Blossom, Dylan Henry Lau, Andrew Diaz, Isaiah Russel-Bailey, Akira Akbar, Nathan Blair e Vivien Blair. Estreouse o 25 de decembro de 2020 a través de Netflix e recibiu valoracións dispares por parte da crítica.
El mago de los sueños
El mago de los sueños é unha película española de animación tradicional de 1966 protagonizada pola familia Telerín, personaxes animados creados polos irmáns Santiago e José Luis Moro Escalona. A longametraxe foi realizada polo catalán Francisco Macián nos seus estudios de Barcelona, quen obtivo dos irmáns Moro a autorización para utilizar os seus personaxes.
Helga y Flora
Helga y Flora foi unha serie de televisión chilena estreada no ano 2020. Creada por Omar Saavedra Santis, dirixida por Christian Aspée e producida por Suricato, emitiuse os sábados pola noite na Canal 13 Chile desde o 25 de abril ata o 27 de xuño de 2020. Os exteriores son gravados na Illa Grande da Terra do Fogo.
El mago de los sueños
Argumento
O filme está baseado en contos de Hans Christian Andersen, así como en Polgariño, e presenta por primeira vez o personaxe chamado Mago dos Soños, unha especie de duende ou trasno con lentes que ten como obxectivo principal combater a Don Coco Quitasueños e lograr que os nenos consigan durmir e poder contarlles un soño. Cada un dos nenos da familia Telerín ten un soño, que intenta deixar unha mensaxe para o espectador infantil. As historias comenzan co soño de Cuquín, o máis pequeno dos Telerines e finaliza co soño de Colitas.
Produción
A película conta con melodías interpretadas por Los 3 Sudamericanos, Teresa María, Andy Russell, Tito Mora e o cantante italiano Ennio Sangiusto.
No equipo de animación traballaron o catalán Jordi Gin, que anos despois sería director artístico do semanario de humor El Jueves e o chileno Vicar (Víctor Arriagada Ríos), que posteriormente traballaría para Disney como debuxante de historietas do Pato Donald.
Banda sonora
Estruturadas e dirixidas polo mestre José Solá, os temas musicais do LP El Mago de los Sueños (Belter 22.064) son:
Cara A
Cara B
Máis adiante editouse un CD promocional (Hollywood Studios HSCD-188) coas mesmas pistas.
Piñeiro, O Vicedo, O Vicedo
Piñeiro é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Toribio Pollán Nieto
Toribio Pollán Nieto, nado na provincia de León cara a 1878 e finado en Sada o 25 de setembro de 1954, foi un industrial e político español.
Traxectoria
Procedente de León chegou a Sada co seu irmán Matías e abriron un almacén de viños na rúa Linares Rivas, que despois trasladaron á Avenida da Marina. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e despois da renuncia de Emilio Molina Carreño foi nomeado alcalde de Sada a principios de novembro. Cesou como alcalde de Sada en 1940. Finou en Sada o 25 de setembro de 1954.
O Progreso, O Vicedo, O Vicedo
O Progreso é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Erazem Lorbek
Erazem Lorbek, nado o 21 de febreiro de 1984 en Liubliana, é un ex-xogador profesional de baloncesto internacional esloveno. Ocupaba a pocisións de ala-pivote e pivote cunha altura de 2,10 m. Formado na canteira da Union Olimpija e na Universidade de Michigan State, destacou sobre todo en España, onde conseguiu gañar tres ligas ACB e ser MVP da Final en 2012.
As Cortellas, Padróns, Ponteareas
As Cortellas é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 162 habitantes (83 homes e 79 mulleres).
Randamil, O Vicedo, O Vicedo
Randamil é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Alemáns do Báltico
Os alemáns do Báltico (en alemán: Deutsch-Balten ou Baltendeutsche) eran alemáns étnicos que habitaron na costa oriental do mar Báltico, en territorios que hoxe conforman os países de Estonia e Letonia.
Ao longo dos seus 700 anos de historia, as familias dos alemáns do Báltico tiñan, obviamente, raíces étnicas alemás, pero tamén casaron con estonianos, livonios e letóns, así como con outros pobos do norte ou do centro de Europa, como daneses, suecos, irlandeses, ingleses, escoceses, polacos, húngaros e neerlandeses. Nos casos nos que se producían matrimonios mixtos, os membros dos demais grupos étnicos asimilaban con frecuencia á cultura alemá, adoptando a lingua, os costumes e os nomes de familia alemáns. Daquela eran considerados alemáns, o que levou á etnoxénese dos alemáns bálticos.
Os alemáns bálticos formaron a elite comercial, política e cultural desta rexión durante varios séculos, e incluso varios deles desempeñaron altos cargos na vida militar e civil do Imperio ruso, especialmente en San Petersburgo.
Desde o seu reasentamento forzado en 1939, os alemáns bálticos diminuíron notabelmente como un grupo étnico determinado xeograficamente.
Asentamento, desenvolvemento e apoxeo
Nos séculos XII e XIII, xusto antes das cruzadas bálticas, comezaron a chegar daneses aos territorios bálticos, seguidos case exclusivamente por alemáns católicos, tanto colonos (véxase Ostsiedlung) como cruzados. Despois das cruzadas bálticas na rexión de Livonia e, tras a vitoria final dos cruzados sobre os pobos bálticos, non só empezou un programa acelerado de cristianización para os pobos nativos, senón que, ademais, os cruzados alemáns e os colonos xermanos que lles seguiran tomaron rapidamente o control de todas as administracións da rexión.
Este dominio dos colonos alemáns estendeduse ás áreas política, económica (Riga e Tallin foron integradas na Liga Hanseática), educativa (como a Universidade de Tartu) e cultural de todas estas rexións durante máis de 700 anos, Até 1918, a pesar de ter sido os alemáns étnicos un grupo minoritario que alcanzaba só o 10 % da poboación total da rexión báltica a finais da Idade Media.
A maioría dos núcleos urbanos foron colonizados por comerciantes alemáns, pero os cruzados alemáns e os seus descendentes pronto adquiriron grandes leiras rurais, constituíndo un verdadeiro sistema feudal análogo ao do resto de Europa, onde a aristocracia terratenente de orixe alemá dominaba a vida política e económica, mentres que os nativos de orixe estonia e letoa mantíñanse como servos, comerciantes ou pequenos artesáns nas zonas urbanas.
A pesar de estar politicamente subordinados ao Imperio sueco desde 1530 até 1710, e a os tsares do Imperio ruso desde 1711 até 1917, ambos os gobernos sucesivos garantiron aos alemáns do Báltico os privilexios de clase e os dereitos especiais de administración cando incorporaron as provincias bálticas aos seus respectivos imperios. Incluso durante os anos da Rusia tsarista, os alemáns bálticos de orixe aristocrática destacaron como militares, mariños e funcionarios da administración pública ao servizo do réxime imperial, asimilándose á alta burocracia gobernativa mediante títulos nobiliarios rusos mentres conservaban, porén, a súa identidade cultural.
Os estonios e letóns do Báltico, que sempre constituíron a maioría da poboación, tiñan dereitos e privilexios restrinxidos e residían especialmente nas zonas rurais como servos, comerciantes ou como servintes en fogares urbanos, mentres que a minoría alemá residía principalmente nas cidades. Como exemplo pódese citar que na cidade letoa de Riga, o 46,7 % da súa poboación en 1867 eran alemáns étnicos. A existencia dunha gran masa de estonios e letóns no campo, subordinada a unha aristocracia alemá instalada nas cidades, estaba en consoancia co réxime social do Imperio ruso, e durou até ben entrado o Século XIX, cando a abolición da servidume en Rusia trouxo máis dereitos e liberdades políticas a estonios e letóns, co consiguiente rexurdimiento do seu nacionalismo.
miniatura|200px|esquerda|Gobernoratos de Estonia, Livonia e Curlandia, en 1835
A fin da servidume en 1863 causou unha migración de letóns e estonios aos centros urbanos, logrando en pouco tempo maior poder económico e influencia social suficiente para desafiar a primacía da aristocracia alemá, que mantiña un predominio social desproporcionado co seu número de membros.
A poboación alemá do Báltico nunca superou máis do 10 % da poboación total:
En 1881, calcúlase que vivían aproximadamente 46 700 alemáns étnicos en toda a provincia rusa de Estonia (Gobernorato de Estonia), só o 5,3 % da poboación.
E o censo oficial do Imperio ruso de 1897 determinou que vivían 120 191 alemáns étnicos en Letonia (Gobernoratos de Livonia e Curlandia), formando o 6,2 % da poboación.
A autonomía cultural dos alemáns étnicos foi cuestionada e reducida a partir de 1881 pola política de rusificación impulsada polo tsar Alexandre III, pola cal se impuxo a educación exclusiva en ruso para todos os niveis e o emprego obrigatorio de dito idioma en toda a administración e a burocracia do Imperio, sen importar cal fora a lingua nativa da poboación administrada. Certamente os estonios e os letóns víronse prexudicados culturalmente con ditas políticas, pero os alemáns bálticos recibíronas con maior rexeitamento, pois até ese ano (1881) gozaban dun réxime que lles permitía usar o idioma alemán como idioma oficial de facto das provincias bálticas.
Pese a isto, a rusificación oficial non prexudicou o poder e a influencia que exercían os alemáns do Báltico na política e a economía do Imperio ruso, nin o seu dominio social en Estonia e Letonia.
De todos modos, o estalido da primeira guerra mundial en 1914 causou novos problemas aos alemáns de Rusia en xeral, ao seren sospeitosos de deslealdade ou pouco patriotismo para enfrontarse ao Imperio alemán; porén, a gran maioría dos alemáns Bálticos, amparados na súa posición social, evitaron persecucións activas do réximen tsarista.
A influencia social e económica dos alemáns bálticos chegou ao seu fin coa desaparición do Imperio ruso (debido á revolución rusa de 1917), e a independencia de Estonia e Letonia en 1918 e 1919, respectivamente, cuxos gobernos republicanos eliminaron todo trato preferencial cara á minoría étnica alemá, ademais de abolir os privilexios da aristocracia e repartir as leiras dos terratenentes alemáns fuxidos entre pequenos propietarios letóns ou estonios.
Despois de 1920, a maioría dos alemáns do Báltico víronse obrigados a emigrar cara a Alemaña, aínda que lles resultaba practicamente un país case tan estraño a eles como calquera outro, excepto polo idioma que falaban, mentres que outros decidiron quedar como cidadáns comúns nos novos países independentes acabados de formar.
Nas novas repúblicas de Estonia e Letonia, os alemáns étnicos puideron reconstruír a súa vida cultural con relativa facilidade, pero o seu número total se reducira moito desde o censo de 1897: antes da segunda guerra mundial os alemáns de Estonia sumaban apenas o 1,6 % da poboación, mentres que en Letonia constituían só o 3,3 %. Así mesmo, o seu poder e influencia política en ambos os países case desaparecera ao ser substituídos por novas elites nativas.
Emigración e desaparición
miniatura|Territorios de [[Polonia ocupados polo Terceiro Reich. Liñas de partición despois do 6-22-1941. En laranxa escuro, o Wartheland]]
Tras o golpe de Estado de 1934 en Letonia e a posterior política de letonización seguida polo réxime do presidente Kārlis Ulmanis, a influencia política e económica dos alemáns étnicos letóns extinguise por completo, dando forza á opción de emigrar a Alemaña. A historia e presenza dos alemáns no Báltico chegou a un final abrupto a finais de 1939, tras a sinatura do Pacto Ribbentrop-Molotov e a posterior transferencia de poboación nazi-soviética.
Despois de que a URSS invadira os países bálticos en xuño de 1940, os alemáns aínda residentes alí aceleraron a súa emigración cara a Alemaña cando se lles ofreceu de novo esta posibilidade en xaneiro de 1941, aproveitando os acordos de transferencia de poboación entre Alemaña e a URSS, segundo os cales as autoridades soviéticas permitirían libremente que os civís alemáns emigrasen (opción prohibida a estonios, letóns e lituanos). Porén, desta vez os alemáns do Báltico foron recibidos con sospeitas polo réxime nazi tras ter rexeditado a primeira oferta de emigración proposta por Hitler en novembro de 1939.
miniatura|Baltenlager, campo para alemáns bálticos refuxiados baixo protección nazi en [[Poznan, 1940]]
Cando Alemaña lanzou a Operación Barbarossa contra a URSS en xuño de 1941, os alemáns aínda residentes en Estonia e Letonia, agora baixo control soviético, foron arrestados e deportados maioritariamente a Siberia como "estranxeiros inimigos", e correron a mesma sorte que os demais alemáns de Rusia. Moitos dos alemáns do Báltico "repatriados" polos nazis desde fins de 1939 a inicios de 1941 foron repentinamente enviados de volta aos territorios bálticos a inicios de 1942, como parte do proxecto dirixido polo Terceiro Reich para a colonización por alemáns das zonas ocupadas da Unión Soviética. Esta "repoboación" non durou moit debido á ofensivas do Exército Vermello e, a mediados de 1944, os alemáns Bálticos retornados ao Leste polos nazis deberon ser evacuados caoticamente cara ao Oeste para dirixirse definitivamente a Alemaña, abandonando para sempre o seu lugar de orixe.
A reanexión soviética dos países bálticos tras a segunda guerra mundial determinou que as autoridades da URSS eliminaran calquera rastro cultural e humano da antiga presenza alemá en Estonia e Letonia: os bens dos alemáns Bálticos foron confiscados polo Estado soviético, monumentos construídos por alemáns foron destruídos deliberadamente polas autoridades soviéticas ou permitiuse intencionadamente a súa deterioración. Incluso placas e inscricións en idioma alemán foron tamén suprimidas de sitios públicos, os libros e textos impresos en alemán foron así mesmo destruídos masivamente, e igualmente prohibiuse o uso da lengua alemá. Os textos académicos e documentos públicos foron purgados pola censura soviética para suprimir mencións da influencia dos alemáns do Báltico na historia e a cultura de Estonia e Letonia.
Gran parte dos descendentes actuais dos alemáns do Báltico asentáronse maiormente na Alemaña Occidental tras a segunda guerra mundial, aínda que outros emigraron novamente; no día de hoxe estes descendentes pódense encontrar en diversos lugares do mundo, e os maiores grupos están en Alemaña e o Canadá. Así mesmo, moitos alemáns do Báltico emigraron a América do Sur, onde se estableceron principalmente na Arxentina e o Brasil.
Legado
Non foi até 1991, co independencia dos Estados bálticos, cando os gobernos destes recoñeceron oficialmente a presenza humana e cultural dos alemánes étnicos nos seus países, así como a súa influencia histórica. Simultaneamente, as asociacións de alemáns do Báltico e os seus descendentes renunciaban formalmente a toda reclamación contra os novos Estados polos bens perdidos durante o dominio da URSS; desde entón logrouse a restauración de edificios e monumentos dos alemáns bálticos en Estonia, Letonia e Lituania.
Parque Nacional Sangay
O Parque Nacional Sangay é un parque nacional localizado nas provincias de Morona Santiago, Chimborazo, Tungurahua, Cañar e Azuay, en Ecuador. O parque contén dous volcáns activos (Tungurahua e Sangay), e un volcán extinto, El Altar (Kapak Urku). A altitude do parque varía dende os 900 até os 5319 metros por riba do nivel do mar, e contén unha ampla variedade de hábitats, incluíndo glaciares, paisaxes volcánicas, selvas tropicais, bosques nublados, zonas pantanosas, pasteiros, e un das rexións máis grandes de páramos en Ecuador. Contén 327 lagos que se alimentan du sistema de zonas pantanosas de 31,5 quilómetros cadrados.
Debido á súa complexa xeoloxía e ecoloxía, así como pola súa biodiversidade, o parque foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 1983. En 1992, foi engadido á Lista do Patrimonio Mundial en Perigo por mor da caza furtiva, a gandaría extensiva, a construción de estradas non planificadas e a invasión do perímetro do parque. Foi eliminado da lista de Patrimonio en Perigo no ano 2005.
Ruño, O Vicedo, O Vicedo
Ruño é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Maínza, Padróns, Ponteareas
Maínza é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
A Portela, Padróns, Ponteareas
A Portela é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 104 habitantes (48 homes e 56 mulleres).
Ventimiglia
thmb|100px|right|Ventimiglia miniatura|250px|Panorámica de Ventimiglia
Ventimiglia é unha cidade e comuna de Italia, da provincia de Imperia, na Liguria.
Palaeognathae
Os Palaeognathae (paleognatos ) constitúen un dos dous clados viventes en que se dividen as aves (o outro é o dos Neognathae). Xuntos, estes dous clados forman o clado dos Neornithes. Os Palaeognathae conteñen cinco ramas de aves non voadoras hoxe existentes e outros dous clados extintos, denominados ratites, e unha liñaxe voadora neotropical, os tinamús. Existen 47 especies de tinamús, cinco de kiwis (Apteryx), tres de casuarios (Casuarius), unha de emús (Dromaius) (outra extinguiuse en tempos históricos), dúas de ñandús (Rhea) e dúas de avestruces (Struthio). Investigacións recentes indican que os paleognatos son monofiléticos, pero a división taxonómica tracicional entre formas voadoras e non voadoras é incorrecta; os tinamús están dentro da radiación dos ratites, o que significa que a perda da capacidade de voar orixinouse independentemente múltiples veces por evolución paralela.
Ventimiglia
Xeografía
miniatura|250px|Localización de Ventimiglia en [[provincia de Imperia|Imperia]] miniatura|250px|Vista da cidade
Palaeognathae
Hai tres grupos máis de aves extintas que son indiscutiblemente paleógnatas: os Lithornithiformes, os Dinornithiformes (moas) e os Aepyornithiformes (aves elefante). Outras aves extintas foron tamén aliadas coas Palaeognathae por polo menos un autor, mais as súas afinidades son discutidas.
Ventimiglia
Xeografía
A cidade está situada no golfo de Xénova, a 8 km da fronteira con Francia, polo que a miúdo se alcuma "a porta occidental de Italia", "a cidade fronteiriza" ou "a porta florida de Italia".
Pactos da Moncloa
miniatura|Fachada do edificio Semillas no complexo do Palacio da Moncloa. Os Pactos da Moncloa foron uns acordos asinados no Palacio da Moncloa o 25 de outubro de 1977 durante a transición española entre o Goberno de España da lexislatura constituínte, presidido por Adolfo Suárez e outros asinantes entre os estaban os principais partidos políticos con representación parlamentaria no Congreso dos Deputados.
Palaeognathae
A palabra Palaeognathae deriva do grego e significa 'mandúbula antiga', facendo referencia á anatomía esquelética do padal, que se describe como máis primitivo e máis reptiliano que o doutras aves. As aves paleognatas manteñen algunhas características morfolóxicas basais, pero non son verdadeiros fósiles viventes, porque os seus xenomas continúan evolucionando a nivel de ADN baixo preisóns selectivas a taxas comparables á da rama Neognathae de aves viventes, aínda que hai certa disputa sobre as relacións precisas entre elas e as outras aves. Hai tamén outras polémicas científicas sobre a súa evolución (ver máis abaixo).
Pactos da Moncloa
Os Pactos soamente foron asinaron exclusivamente polos partidos aínda que os empresarios (que viñan de crear a CEOE) e os principais sindicatos UGT e CCOO tamén os apoiaron pero sen asinalo. O principal obxectivo que se buscaba era o de estabilizar o proceso de transición cara ao sistema democrático, así como adoptar unha política económica que contivese a elevada inflación que case chegaba a un 24% anual e máis dun 26 interanual.
Ventimiglia
Xeografía
A unha altitude media de 9 msnm, o concello ocupa unha superficie de 53,73 km². Segundo o censo en 2019 tiña 24 142 habitantes,, cunha densidade de poboación de 449,32 hab./km².
Pactos da Moncloa
Coxuntura económica
A situación económica era grave por mor da crise do petróleo de 1973 que afectara a España -aínda que a onda chegou máis tarde que ao resto dos países europeos, considerados pola OPEP como aliados de Israel-, provocando un forte incremento do paro -que durante o franquismo estaba escondido pola emigración a Europa, e nese momento, non eran aceptados favorecendo o retorno dos migrantes-, e máis da inflación que pasara dun 19% no 1976 e superara o 26% en 1977 e ameazaba con se converter nunha veradeira hiperinflación como as que despois sufriron os países iberoamericanos. Igualmente, incrementouse fortemente o déficit exterior subindo de 3.500 millóns de dólares en 1975 a 5.000 millóns, dous anos máis tarde.
Os empresarios, afeitos ao corporativismo e ao intervencionismo que presidiron as relacións económicas e sociais durante o franquismo, receaban da nova situación política e dos novos interlocutores sociais, os sindicatos de clase, que exhibían unha retórica que, segundo como fose entendida, ás veces era considerada como revolucionaria.
Conversas anteriores
Tras constituírense as Cortes Xerais, após as eleccións do 15 de xuño, Adolfo Suárez durante o 8 e 9 de outubro mantivera conversas con Felipe González e Santiago Carrillo, como dirixentes dos principais partidos da oposición, para analizar unha posible vía de saída da crise económica e coa fin de sondar a posibilidade dun acordo de estabilidade política, dado que a gabinete carecía de maioría absoluta. Por outra banda, as Cortes non se presentaban como constituíntes, e esta era a intención da oposición e dunha parte importante de membros da Unión do Centro Democrático, o partido gobernante.
Ao mesmo tempo, Suárez encargoulle ao ministro de Economía e Facenda, Enrique Fuentes Quintana, considerado o artífice real dos pactos, que discutise a posibilidade dun acordo marco cos novos sindicatos legalizados, UGT e CCOO, para evitar un alto nivel de conflitividade social. Finalmente UGT, que rexeitara inicialmente o acordo, igual que algunhas seccións sindicais de Comisións Obreiras, rematou por apoialo. O outro sindicato significativo, a CNT, rexeitou absolutamente o acordo.
Os acordos
En realidade, os acordos son dous: o Acordo sobre o programa de saneamento e reforma da economía (coloquialmente denominado como acordo económico) e o Acordo sobre o programa de actuación xurídica e política (denominado como acordo político).
No acordo político acordouse modificar as restricións da liberdade de prensa, prohibíndose a censura previa e deixando ao poder xudicial as decisións sobre esta; modificouse a lexislación sobre segredos oficiais para permitir á oposición o acceso á información necesaria para cumprir as súas obrigas parlamentarias; aprobáronse os dereitos de reunión, asociación política e o de liberdade de expresión mediante propaganda. Modificouse o Código penal, especialmente no referido á muller e as liberdades públicas e foron tipificandos os correspondentes delitos pola violación destes dereitos: creouse o delito de tortura; recoñeceuse asistencia xurídica aos detidos, despenalizouse o adulterio e o amancebamento (relacións sexuais entre homes e mulleres non casadas entre si); despenalizouse e regulamentouse a venda de anticonceptivos e a modificación das idades da muller tomadas en consideración para a tipificación do rapto e do estupro. Tamén se modificaron a Lei de Procesamento Criminal, o Código de Xustiza Militar e a Lei de Orde Pública e reorganizáronse os corpos e forzas policiais.
En materia económica, recoñeceuse o despedimento gratuíto para un máximo do 5 por cento da forza de traballo das empresas, o dereito a asociación sindical, limitouse o aumento salarial ao 22% (esa era a previsión de inflación para 1978), estableceuse unha contención da masa monetaria e a desvalorización da peseta (fixándose o seu valor real do mercado financeiro) para conter inflación; reforma da administración tributaria fronte ao déficit público (creación do Imposto da Renda das Persoas Físicas), así como medidas de control financeiro a través do Goberno e o Banco de España ante o risco de quebras bancarios e de fuga de capital ao exterior.
Asinantes
Finalmente, Manuel Fraga non asinou o acordo político, mais si o económico. Os acordos foron posteriormente ratificados no Congreso e no Senado.
Relevancia
Máis aló dos cambios económicos e políticos, varios autores atribúen a que o axuste e as reformas económicas propiciadas polos Pactos da Moncloa foron determinantes para a posterior aprobación da Constitución que era o obxectivo último.
Sacido, O Vicedo, O Vicedo
Sacido é un lugar da parroquia do Vicedo, no concello lugués do Vicedo, na comarca da Mariña Occidental.
Templo de Preah Vihear
O Templo de Preah Vihear (en ប្រាសាទព្រះវិហារ; Prasat Preah Vihear) é un antigo templo khmer construído durante o período do Imperio Khmer. Atópase enriba dun cantil de 525 metros, nas montañas de Dângrêk, na provincia de Preah Vihear, en Camboxa. En 1962, tras unha longa disputa entre Camboxa e Tailandia sobre a súa propiedade, o Tribunal Internacional de Xustiza da Haia determinou que o templo está en Camboxa.
O templo de Preah Vihear, o cal ten unha vista de moitos quilómetros sobre unha chaira, ten o escenario máis espectacular de todos os templos construídos durante o Imperio Khmer, de seis séculos de duración. Como un edificio clave na vida espiritual do imperio, foi apoiado e modificado polos sucesivos reis e, por iso, leva elementos de varios estilos arquitectónicos. Preah Vihear é infrecuente entre os templos khmer ao construírse ao longo dun longo eixe norte-sur, no canto de ter a planta rectangular convencional con orientación cara ao leste. O templo dálle nome á provincia de Preah Vihear, en Camboxa, na que agora se atopa, así como ao Parque Nacional Khao Phra Wihan, que limita con el na provincia de Sisaket de Tailandia, aínda que xa non é accesible dende Tailandia. O 7 de xullo de 2008, Preah Vihear foi catalogado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Palaeognathae
Evolución
Desde o Cenozoico coñécense aves fósiles que con seguiridade son paleognatas (aínda que aves que ocasionalmente se interpretaron como litornítidos aparecen en xacementos do Albiano de Appalachia, pero houbo moitos informes de supostos paleognatos, e desde hai tempo deduciuse que puideron evolucionar no Cretáceo. Debido á localización no hemisferio norte das formas fósiles que morfoloxicamente son máis basais (como Lithornis, Pseudocrypturus, Paracathartes e Palaeotis), pode inferirse unha orixe do grupo en Laurasia. A actual distribución case completamente en territorios que foron da antiga Gondwana sería o resultado de múltiples colonizacións das masas terrestres do sur por formas voadoras que despois evolucionarían perdendo a capacidade de voar e, en moitos casos, cara ao xigantismo.
miniatura|esquerda|250px|Molde fósil de [[Pseudocrypturus cercanaxius, Museo Zoolóxico de Copenhague]]
Un estudo de datos moleculares e paleontolóxicos atopou que as ordes de aves modernas, incluíndo as paleognatas, empezron a diverxer entre si no Cretáceo temperán. Benton (2005) resumiu este e outros estudos moleculares concluíndo que os paleognatos deberon orixinarse hai de 110 a 120 millóns de anos no Cretáceo temperán. Sinalou, non obstante, que non hai rexistro fósil ata hai 70 millóns de anos, o que deixa un período baleiro de 45 millóns de anos. Pregunta se se atoparán algún día os fósies de paleognatos dese intervalo, ou se as taxas estimadas de evolución molecular son demasiado baixas, e se a evolución das aves realmente se acelerou durante a radiación adaptativa posterior ao límite Cretáceo-Paleoxeno (ou límite K-T).
Outros autores cuestionaron a monofilia de Palaeognathae en varios aspectos, suxerindo que poderían ser unha mesturanza de aves non relacionadas que foron agrupadas xuntas porque todas son non voadoras. Aves non relacionadas puideron ter desenvolvido anatomías de tipo ratite múltiples veces en diversas partes do mundo por evolución converxente. McDowell (1948) afirmou que as semellanzas na anatomía do padal dos paleognatos podería en realidade ser unha neotenia, ou conservación de características embrionarias. Sinalou que había outras características do cranio, como a conservación de suturas na idade adulta, que eran como as das aves xoves. Así, quizais o característico padal fose realmente un estadio conxelado polo que pasan moitos embrións de aves carenadas durante o seu desenvolvemento. Entón, a conservación de características de estadios temperáns do desenvolvemento, puido ser un mecanismo polo cal varias aves se converteron en non voadoras e acabaron parecendo similares.
miniatura|esquerda|Restauración de [[Lithornis.]]
Sylvia Hope (2002) revisou todos os fósiles de aves coñecidos desde o Mesozoico buscando probas da orixe da radiación evolutiva dos Neornithes. Esa radiación indicaría tamén que os paleognatos xa diverxeran daquela. Sinala cinco taxons do Cretáceo temperán que foron asignados aos Palaeognathae. Esta investigadora atopou que ningún deles podía asignarse claramente a dito grupo. Porén, non atopou probas de que os Neognathae e, por tanto, tamén os Palaeognathae diverxeran máis alá do Campaniano temperán do Cretáceo.
Vegavis é unha ave fósil do Albiano do Cretáceo temperán da Antártida. Vegavis está moi claramente relacionada cos verdadeiros patos. Como virtualmente todas as análises filoxenéticas predín que os patos diverxeron despois que os paleognatos, isto é unha evidencia de que os paleognatos xa se orixinaran antes dese momento.
En 2005, Leonard et al. publicaron a descrición dun espécime excepcionalmente preservado do paleognato extinto voador Lithornis. Trátase dun fósil articulado e case completo do Eoceno temperán de Dinamarca, e pénsase que ten o cranio mellor preservado de todos os litornitiformes coñecidos. Os autores concluíron que Lithornis era un taxon irmán próximo aos tinamús, en lugar de ás avestruces, e que os litornitiformes + tinamús eran os paleognatos máis basais. Concluíron que todos os ratites eran monofiléticos, e descendían dun antepasado común que perdeu a capacidade de voar. Tamén interpretan o fósil similar a un paleognato Limenavis, do Cretáceo temperán de Patagonia, como unha posible proba duns orixe monofilética e no Cretáceo dos paleognatos.
Unha análise xenómica moi ambiciosa das aves viventes realizada en 2007 contradí as conclusións de Leonard et al. (2005). Atopou que os tinamús non son primitivos dentro dos paleognatos, senón que están entre os máis avanzados. Foron necesarios múltiples eventos de perda do voo dentro do grupo dos paleognatos e refuta parcialmente a hipótese da vicarianza en Gondwana (ver máis abaixo). O estudo examinou secuencias de ADN de 19 loci en 169 especies. Conseguíronse evidencias de que os paleognatos son un grupo natural (monofilético), e de que a súa diverxencia doutras aves é a máis antiga de todos os grupos de aves existentes. Tamén situou os tinamús dentro dos ratites, máis derivados que as avestruces ou ñandús e como grupo irmán dos emús e kiwis, e isto fai que os ratites sexan parafiléticos.
Un estudo relacionado examinou exclusivamente o asunto da filoxenia dos paleognatos. Utilizou análises moleculares e examinou vinte xenes nucleares non ligados. Este estudo concluíu que houbo polo menos tres episodios de perda do voo que orixinaron as diferentes ordes de ratites, que as semellanzas entre as ordes de ratites débense parcialmente a evolución converxente, e que os Palaeognathae son monofiléticos, pero os ratites non o son.
Estudos de análises de ADN que empezaron en 2010, mostraron que os tinamús son un grupo irmán das extintas moas de Nova Zelandia.
Historia das clasificacións
Na historia da bioloxía houbo moitas taxonomías en competición que intentaron clasificar as aves incluídas en Palaeognathae. O asunto foi estudado por Dubois (1891), Sharpe (1891), Shufeldt (1904), Sibley e Ahlquist (1972, 1981) e Cracraft (1981).
B. Merrem (1813) considérase o primeiro que clasificou os paleognatos xuntos e acuñou o termo "Ratitae" (ver máis arriba). Porén, Linnaeus (1758) situara os casuarios, emús, avestruces e ñandús xuntos en Struthio. Lesson (1831) engadiu os kiwis aos Ratitae. Parker (1864) informou das semellanzas dos padais de tinamús e ratites, pero Huxley (1867) é ao que máis se lle recoñece este enfoque. Huxley aínda situaba os tinamús cos Carinatae de Merrem debido ao seu esterno con quilla e pensaba que estaban máis estreitamene relacionados cos Galliformes.
Mouro, Padróns, Ponteareas
Mouro é un lugar da parroquia de Padróns, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 11 habitantes (8 homes e 3 mulleres).
Ventimiglia
Historia
Actualmente Ventimiglia é unha tranquila vila turística, pero tamén dedicada á agricultura e á pesca.
Palaeognathae
Historia das clasificacións
Pycraft (1900) presentou un avance importante cando acuñou o termo Palaeognathae. Rexeitou a clasificación Ratitae-Carinatae que separaba os tinamús dos ratites. Razoou que unha ave con esterno sen quilla ou "ratite", podería evolucionar doadamente en aves non relacionadas que independentemente se converteron en aves non voadoras. Tamén recoñeceu que os ratites eras aves que perderon secundariamente o voo. As súas subdivisións estaban baseadas en características do esqueleto palatal e outros sistemas orgánicos. Estableceu sete ordes esencialmente modernos de paleognatos vivos e fósiles (Casuarii, Struthiones, Rheae, Dinornithes, Aepyornithes, Apteryges e Crypturi – este último é o seu termo para os tinamús, tomado a partir do xénero de tinamús Crypturellus).
Cladística
Cladograma baseado en Mitchell (2014) con algúns nomes de clados postos por Yuri ''et. al'' (2013)
Cloutier, A. et al. (2019) no seu estudo molecular sitúa as avestruces como a liñaxe basal cos ñandús como os seguintes máis basais.
Descrición
Os paleognatos son denominados así por teren un padal óseo característico cunha complexa arquitectura. Cracraft (1974) definiunos por cinco características.
Os paleognatos comparten unha anatomía da pelve similar. Teñen unha fenestra ilio-isquiática grande e aberta na pelve. A pube e o isquio son probablemente máis longos que o ilio, facendo protrusión por detrás da cola. A porción postacetabular da pelve é máis longa que a porción preacetabular.
Os paleógnatos comparten un deseño de gretas na cuberta córnea do peteiro. Este recubrimento chámase ranfoteca. Este deseño dos paleognatos ten unha liña córnea central, con liñas longas triangulares a ambos os lados.
Nos paleognatos, o macho incuba os ovos. O macho pode xuntar no seu niño ovos dunha femia ou de máis dunha. Tamén poden depositar ovos no seu niño femias que non se aparearon con el en casos de parasitismo de posta. Só nas avestruces e no kiwi Apteryx haastii a femia axuda á incubación dos ovos ; no resto é función do macho.
Os tinamús de América do Sur e Central son principalmente terrestres, aínda que voan debilmente. Os tinamús teñen unhas plumas da cola moi curtas, o que lles dá un aspecto de ave case sen cola. En xeral, lembran os galiformes, como as perdices e as pitas do monte.
Tinamús teñen un esterno moi longo e con quilla cunha forma pouco común con tres puntas. Este óso ten unha crista central (a carina sterni ou quilla do esterno), con dúas trabéculas laterais longas e delgadas, que se curvan a ambos os lados e case tocan a quilla na parte posterior. Estas trabéculas poden tamén considerarse como as beiras de dous grandes forames que fan unha incisión no bordo posterior do esterno e esténdese case ao longo toda a súa lonxitude. Os tinamús teñen unha fúrcula semicircular, sen trazas dun hipocleido. A escápula e o coracoide forman un ángulo agudo, igual que nas aves voadoras. A pelve ten unha fenestra ilio–isquiática aberta que fai unha incisión no bordo posterior entre o ilio e o isquio, como en todos os paleognatos. Os tinamús non teñen un verdadeiro pigóstilo, as súas vértebras caudais non están fusionadas, como nos ratites.
As plumas dos tinamús son similares ás aves voadoras porque teñen un raque e dous estandartes. A estrutura das plumas dos tinamús é única, porque teñen barbas que permanecen unidas nos seus extremos. Así, as barbas paralelas están separadas só por fendas entre elas. Os tinamús teñen glándulas uropixiais.
miniatura|Comparación dun [[kiwi (ave)|kiwi, avestruz e a moa Dinornis, cada un co seu ovo.]]
As aves ratites son estritamente non voadoras e a súa anatomía reflicte unha especialización para a vida terrestre. O termo "ratite", do latín ratis, significa 'balsa', embarcación de fondo plano, porque estes animais posúen un esterno plano, coa forma dunha balsa. Este esterno característico difire do das aves voadoras, nas que a musculatura pectoral é desproporcionadamente longa para proporcionar a potencia para bater as ás e o esterno desenvolve unha quilla prominente ou carina sterni na que se ancoran ditos músculos. As clavículas non se fusionan formando unha fúrcula. En vez diso, se están presentes, cada unha ten forma de férula e dispóñense polo bordo medial do coracoide, unidas alí por un ligamento coraco–clavicular. A escápula e o coracoide forman un ángulo obtuso e os dous ósos fusiónanse formando un escapulocoracoide. Os ratites reduciron e simplificaron as estruturas das ás e desenvolveron fortes patas. Excepto nas plumas alares dos ñandús, os filamentos das barbas que forman o estandarte da pluma non se encaixan fortemente, dándolle á plumaxe un aspecto desamañado e fai innecesario ter que aceitar as plumas. Os ratites adultos non teñen glándula uropixial produtora de aceite.
Tamaños
miniatura|Ás de avestruces mostrando as súas uñas. Os membros vivos dos Palaeognathae miden de 15 cm a 2,7 m de longo e pesan entre 0,6 e 156,5 kg. As avestruces son os estrutioniformes máis grandes, con longas patas e pescozo. A súa altura vai de 1,7 a 2,7 m e pesan de 63 a 156 kg. Teñen ás coas plumas moi soltas. Os machos teñen plumas brancas e negras e as femias téñenas agrisadas. Son as únicas aves que conservan só dúas dedas nos pés, a terceira e a cuarta. As ás das, avestruces teñen garras ou uñas no primeiro e segundo dedos das ás (e nalgúns individuos mesmo no terceiro). As avestruces diferéncianse doutros paleognatos en que teñen un vómer reducido no cranio.
Os emús miden de 1,8 a 2,3 m e pesan de 34 a 50 kg. Teñen ás curtas e os adultos teñen plumas marróns.
Os ñandús miden de 91 a 140 cm e pesan de 15 a 40 kg. As súas plumas son grises ou con manchas marróns e brancas. Teñen ás longas pero non plumas na cola. Non teñen clavículas.
Os kiwis son os ratites máis pequenos, e a súa altura vai de 36 a 56 cm e pesan de 1,2 a 3,9 kg. Teñen plumas marróns desamañadas.
Os timamús miden de 20 a 53 cm e pesan de 0,64 a 2,27 kg.
Locomoción
Moitos dos grandes ratites teñen patas extremadamente longas e a ave máis grnade, a avestruz, pode correr a velocidades de algo máis de 60 km/h. Os emús teñen patas longas e fortes e poden correr ata a 48 km/h. Os casuarios e ñandús mostran capacidades similares en axilidade e algunhas formas extintas estímase que podían acadar velocidades de 75 km/h.
Bioxeografía
Hai dúas teorías sobre a evolución dos paleognatos. Segundo a hipótese da vicarianza en Gondwana, os paleognatos evolucionaron unha vez, desde un só antepasado, e foi en Gondwana durante o Cretáceo, e despois foron desprazados coa deriva continental das masas terrestres resultantes da fragmentación de Gondwana, que se converterían nos continentes do sur actuais. Esta hipótese está apoiada principalmente polos estudos de reloxos moleculares, pero queda debilitada pola falta no sur de fósiles cretáceos de paleognatos, así como pola radiación temperán dos paleognatos nas terras de Laurasia. Segundo a hipótese alternativa da radiación do Terciario, evolucionaron despois do evento de extinción do Cretáceo–Paleoxeno a partir de múltiples antepasados voadores en varios continentes do mundo. Esta hipótese está apoiada por estudos de filoxenia molecular e concorda co rexistro fósil, pero non explica ben os resultados dos estudos filoxenéticos morfolóxicos. Ambas as hipoóteses teñen os seus defensores, pero tamén foron desafiadas polos estudos de moitos autores.
Un estudo de 2016 de diverxencias xenéticas e morfolóxicos conclúe que o grupo tivo a súa orixe en Laurasia.
Hipótese da vicarianza en Gondwana
Cracraft (2001) despois de facer unha revisión completa dos datos dispoñibles nese momento apoiou firmemente a hipótese da vicarianza en Gondwana con evidencias filoxenéticas e bioxeográficas históricas. Citou estudos de reloxos moleculares que mostran unha diverxencia basal dos neornites datada hai uns 100 millóns de anos. Considera que os estudos de reloxos moleculares indican que a ausencia de fósiles de paleognatos no sur pode corresponder á escaseza relativa de depósitos cretáceos no sur, e á falta relativa de estudos de campo paleontolóxicos no hemisferio sur. Ademais, Cracraft sintetiza os estudos morfolóxicos e moleculares, sinalando conflitos entre os dous, e encontra que a maior parte das evidencias favorecen a monofilia dos paleognatos. Tamén sinala que non só os ratites, senón tamén outros grupos basais de aves neognatas, mostran unha distribución trans-antártica, tal como se esperaría se os paleognatos e os neognatos tiveran diverxido en Gondwana.
As análises xeolóxicas suxeriron inicialmente que Nova Zelandia podía estar completamente baixo as augas incluso ata hai só 28 millóns de anos, o que faría imposible a supervivencia de aves non voadoras. Porén, o descubrimento dun fósil de Sphenodon datado no Mioceno temperán de hai 19-16 millóns de anos formula a pregunta de se realmente toda a illa estaba totalmente submerxida. Este descubrimento ofrece unha evidencia adicional de que as especies antigas de Sphenodon vivían nalgunha porción de masa terestre emerxida separada de Gondwana aproximadamente hai 82 millóns de anos. As probas de que o nivel do mar se elevou mergullando gran parte de Nova Zelandia son xeralmente aceptadas, pero discútese a cantidade de terras de Nova Zelandia estaban submerxidas. Unha especie de Sphenodon sobreviviu nunha parte que quedou da illa, o que suxire que especies máis grandes puideron sobrevivir tamén.
Finalmente, os paleognatos rexistrados máis antigos son aves voadoras, presumiblementge litornítidos plesiomórficos, que se atoparon posiblemente xa no Cretáceo tardío de América do Norte, aínda que algúns dos primeiros ratites non voadores apareceron en Europa. A hipótese da vicarianza depende da asunción de que as masasa terestrs do sur eran máis relevantes para a evolución dos ratites que as do norte.
Hipótese da radiación do Terciario
Feduccia (1995) salientou a importancia do evento de extinción no límite Cretáceo.Paleoxeno como o probable motor de diversificación dos Neornithes, presentando un escenario no que só un ou moi poucas liñaxes de aves sobreviviron ao final do Cretáceo. Tamén sinalou que as aves que ao longo do mundo desenvolveron anatomías de tipo ratite cando se converteron en non voadoras, e considerou as afinidades dos ratites modernos, especialmente kiwis, como ambiguas. Segue a Olson poñendo a énfase no Cenozoico, máis que no Cretáceo, como o momento das diverxencias basaiss entre os neornitinos.