cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Semen Up
Semen Up foi un grupo galego de música pop, activo na década de 1980 e encadrado no movemento denominado movida viguesa.
Traxectoria
O grupo iniciou a súa traxectoria artística en 1985, lanzando o Mini-Lp de catro cancións Lo estás haciendo muy bien, que incluía un tema do mesmo título, o cal chegou a converterse no maior éxito do grupo; a canción describía unha felación, o que provocou non pouca polémica e marcou o auxe dunha fugaz tendencia musical da época que deu en chamarse porno-pop.
En 2005 Semen Up reuniuse para ofrecer unha serie de concertos por todo Estado Español, participando entre outros no Mediatic Festival de Alacant.
Gripe A (H1N1)
[[Ficheiro:H1N1_map.svg|350px|miniatura| Véxase tamén: Mapa en vivo da gripe H1N1 e do virus H1N1.]] A gripe A (H1N1) é unha infección por unha nova cepa de virus H1N1 de gripe que se comezou a detectar en marzo de 2009 nos Estados Unidos, pero que tivo as súas primeiras pegadas severas en abril dese ano en México, e xerou unha pandemia. A cepa de virus da gripe A (H1N1) deriva parcialmente de catro subtipos de virus, un de gripe humana, outro de gripe aviaria e dous de gripe porcina e transmítese directamente entre humanos.
Historia
A gripe é unha enfermidade vírica que causa entre 250.000 e 500.000 mortes cada ano, fundamentalmente entre a xente máis anciá, persoas con enfermidades crónicas e cativos. A gripe está causada por distintos subtipos de virus que mutan con facilidade. No caso concreto da gripe A (H1N1) non está clara a súa orixe. Unha teoría apunta a que cepas euroasiáticas de gripe aviaria viaxaran transportadas por aves migratorias ou por persoas ata Norteamérica e que alí se combinaron con cepas de gripe porcina en granxas. De aí saltarían posteriormente aos traballadores das granxas. As autoridades sanitarias mexicanas estableceron que o inicial vector propagador da enfermidade foron as moscas das pozas próximas ás granxas de porcos Carroll, en Perote (Veracruz), que pertencen a unha filial da compañía estadounidense Smithfield Foods.
Entre marzo e abril de 2009 foron detectados uns mil casos de posíbel gripe H1N1 nos Estados Unidos e en México, e foi particularmente letal neste segundo país, onde causou posiblemente 103 mortes, se ben só se confirmou que fosen causadas por este virus 20. A OMS advertiu nese mes de abril o risco de que a gripe H1N1 se convertese nunha pandemia. A finais do mes había xa unha cincuentena de posibles casos en Europa, Suramérica, Oriente Medio e Oceanía. Os primeiros países en sufrir casos comprobados foron México, Estados Unidos e o Canadá, e o primeiro país cun caso confirmado fóra de Norteamérica foi España. Tamén foi España o primeiro país en Europa onde se rexistrou un caso confirmado que non fose contaxiado directamente en México (o 29 de abril).
Tipoloxía
As autoridades estadounidenses identificaron que o virus da gripe A (H1N1) fora producido por unha infrecuente mestura de catro secuencias xenéticas: gripe humana, gripe porcina norteamericana, gripe porcina euroasiática e gripe aviaria norteamericana. Esta mestura houbo de producirse nos porcos, dado que xa se demostrara previamente a facilidade coa que se producían estas mesturas de virus nestes animais. A causa desta remestura sería posiblemente a superinfección dun humano. O virus da gripe remestúrase con facilidade porque o seu xenoma está repartido en oito pezas.
O GISAID, Global Initiative on Sharing Avian Influenza Data, publicou rapidamente as secuencias do xenoma do virus detectado nos casos estadounidenses. As primeiras análises xenéticas detectaron que o xene da hemaglutinina (HA) era semellante ao da gripe porcina presente nos Estados Unidos dende 1999, pero que a neuraminidase (NA) e a matriz proteínica semella a de poboacións illadas de gripe porcina europea. Os xenomas identificados polo GISAID sinalan a presenza de gripe porcina, aviaria e humana na confección do novo virus, e moi probabelmente cepas distintas deses virus procedentes de diferentes áreas xeográficas.
Vacinación e tratamento
Aínda que distintos países do mundo poden identificar o virus de forma negativa, por contraste con outras cepas, só hai dous centros no planeta que poden confirmar o virus cun procedemento de análise positiva: son o National Microbiology Laboratory de Winnipeg (Canadá) e mais o Center for Disease Control and Prevention (CDC) de Atlanta (Estados Unidos)
A vacina estacional de gripe humana (H1N1) non debería servir para a inmunización fronte á gripe H1N1. O virus é resistente á amantadine e rimantadine, pero pódese combater con oseltamivir e zanamivir.
Mortalidade
Mentres que a gripe humana tradicional ten unha mortalidade do 1 % (falece o 1 % das persoas enfermas infectadas polo virus), a taxa de mortalidade desta enfermidade en México estaría en torno ao 6,5 %. Como referencia, a gripe española de 1918, que matou 50 millóns de persoas en todo o mundo, tiña unha taxa de mortalidade do 2 %.
Europa
O 27 de abril de 2009 as autoridades sanitarias españolas confirmaron o primeiro caso nese país, o dun mozo que estivera de viaxe en México. Tamén en España se rexistrou o 29 de abril o primeiro caso de transmisión indirecta fóra de Norteamérica, é dicir, sen que a persoa afectada viaxase a México.
Ademais, confirmaron a existencia de casos probados o Reino Unido, Alemaña, Austria, Suíza, Irlanda, Dinamarca, Italia, Francia e os Países Baixos.
Galicia
O primeiro caso de gripe A (H1N1) en Galicia foi rexistrado o 29 de abril de 2009 en Ourense, se ben non se confirmou ata varios días máis tarde. A paciente era unha moza que viñera de México.
Con anterioridade e posterioridade rexistráronse casos de sintomatoloxía semellante, que durante un tempo foron considerados como casos posibles. O primeiro detectouse en Mos o 27 de abril de 2009, nun paciente masculino de mediana idade, que regresara uns días antes de México. O mesmo día confirmárase o primeiro caso de gripe mexicana en España, en Almansa (Albacete), pero non estaban relacionados. O 1 de maio apareceu outro novo caso sospeitoso na Coruña, tamén dunha persoa procedente do país norteamericano. Días despois confirmouse que os casos de Mos e da Coruña non gardaban relación coa gripe mexicana.
Oceanía
Un dos países con máis casos durante as primeiras semanas foi Nova Zelandia, que foi o primeiro país fóra de Norteamérica tanto polo número de casos probados como polo número de casos posíbeis, e o primeiro estado do hemisferio sur en rexistrar a enfermidade.
África
Nas primeiras semanas non houbo casos confirmados da enfermidade en África, e apenas sospeitas en Suráfrica.
América Central e do Sur
A fronteira sur de México foi máis resistente ao paso dos virus nas primeiras semanas. Os únicos países da área que confirmaran casos neses primeiros días foron Costa Rica e o Perú, se ben o caso peruano foi rexeitado posteriormente, e sempre como consecuencia de viaxes a México.
Éder (futbolista)
Éderzito António Macedo Lopes, máis coñecido como Éder, nado en Bissau o 22 de decembro de 1987, é un futbolista profesional portugués que xoga como dianteiro para o Lille OSC da Ligue 1 francesa. A nivel internacional, William debuta coa selección absoluta en 2012, representando ao seu país no Mundial do Brasil 2014 e no equipo campión da Eurocopa de Francia 2016, sendo o autor do único gol da final do torneo.
1875
Nacementos
miniatura|Artigo sobre a [[reconquista de Vigo nunha portada dun FdV de 1875.]]
Outros
Historia ano a ano
Novo Banco de Desenvolvemento
Novo Banco de Desenvolvemento do BRICS (NBD BRICS - en inglés: New Development Bank BRICS), tamén refire como Banco de Desenvolvemento do BRICS ou simplemente Banco do BRICS, é un banco de desenvolvemento multilateral, operado polos Estados do BRICS (Brasil, Rusia, India, China e Suráfrica) como unha alternativa ao Banco Mundial e ao Fondo Monetario Internacional (FMI). O banco está configurado para promover unha maior cooperación económica e de desenvolvemento entre os cinco mercados emerxentes socios. A sede da institución quedará en Shanghai, China, e o primeiro xefe executivo será indio.
En 15 de xullo de 2014, durante a Sexta cume do BRICS, en Fortaleza (Ceará), os presidentes do Brasil, Rusia, India, China e Suráfrica asinaron un acordo, oficializando a creación do banco, cuxo principal obxectivo é o financiamento de proxectos de infraestrutura e desenvolvemento en países pobres e emerxentes. O acordo foi firmado polo presidente do Brasil, Dilma Rousseff, polo novo primeiro ministro indio, Narendra Modi, polos presidentes de Rusia, Vladimir Putin, da China, Xi Jinping, e de Suráfrica, Jacob Zuma.
François Hollande
François Hollande, nado en Ruán o 12 de agosto de 1954, é un político francés. O 6 de maio de 2012 foi elixido presidente da República Francesa.
Foi Primeiro secretario do Partido Socialista de 1997 a 2008, alcalde de Tulle de 2001 a 2008, deputado da Corrèze de 1988 a 1993 e de novo dende 1997, e preside a deputación provincial (Conseil général) da Corrèze dende 2008.
Traxectoria
François Gérard Georges Nicolas Hollande é fillo do doutor Georges Gustave Hollande, nado en 1923, médico otorrinolaringólogo, que fora candidato nunha lista de extrema dereita para as eleccións municipais de Ruán en 1959 e en 1965. A súa nai, Nicole Frédérique Marguerite Tribert, católica de esquerda nada en 1927 e falecida en 2009, era asistente social. Esta última figuraba en 2008 sobre a lista do Partido socialista francés para as eleccións municipais da cidade de Cannes.
Pasa a súa infancia en Bois-Guillaume, cidade residencial sobre as alturas de Rúan, e é interno no colexio La Salle de Rúan.
En 1968, a familia trasladase para Neuilly-sur-Seine.
Alumno no liceo Pasteur de Neuilly-sur-Seine, François Hollande persegue os seus estudos na facultade de dereito de París, onde obtén o grao de licenciado, despois na Escola de altos estudos comerciais de París (en francés: HEC :École des hautes études commerciales de Paris) e no Instituto de estudos políticos de París (en francés: Institut d'études politiques de Paris coñecido como Sciences Po), onde milita en favor de UNEF-Renouveau, sindicato de estudantes proximo do Partido comunista francés. Sae 7º da Escola Nacional de Administración (en francés: École Nationale d'Administration, coñecida como ÉNA), na promoción Voltaire (promoción dos diplomados en 1980).
Política
A carreira política de François Hollande está vinculada ao seu apego á Corrèze.
Presidencia
Designado candidato do Partido Socialista (PS) e do Partido radical de esquerda (PRG) para a elección presidencial de 2012 ao final dunha primaria, cualifícase para a segunda volta, sucedendo na cabeza da primeira volta, diante do presidente Nicolas Sarkozy, o 22 de abril de 2012. Vencedor na segunda volta, é elixido 24º presidente da República francesa o 6 de maio de 2012, co 51,63 % das voces, cara ao presidente saínte, Nicolas Sarkozy.
A súa investidura fíxose o 15 de maio de 2012 no pazo do Elisio. Volveuse igualmente ex-officio copríncipe francés de Andorra. O 15 de maio de 2012 nomeou Jean-Marc Ayrault, alcalde de Nantes, primeiro ministro.
Cronoloxía política
En 1974, preside a sección do UNEF no Instituto de estudos políticos de París. Entra na Escola de altos estudos comerciais de París e diríxe o comité de apoio á candidatura de François Mitterrand para as eleccións presidenciais.
En 1979 adhírese ao Partido socialista.
Margarida de Angulema
Margarida de Angulema, chamada tamén Margarida de Francia, Margarida de Valois, Margarida de Alençon, Margarida de Navarra ou Margarida de Orleáns, nada en Angulema (Francia) o 11 de abril de 1492 e finada en Odos (Altos Pireneos) o 21 de decembro de 1549, foi unha nobre francesa, princesa da primeira rama de Orleáns da dinastía dos capetos, duquesa consorte de Alençon (1509-1525), raíña consorte de Navarra (1527-1549), escritora e humanista. Foi unha muller moi avanzada no seu tempo. Segundo un libro de Vicente Díez Canseco, era coñecida pola súa beleza e talento. Tiña un amplo coñecemento, falaba italiano e castelán ao mesmo nivel que o francés e tiña un grande interese na política. Apreciada polo seu carácter aberto, a súa cultura e por facer da súa corte un brillante centro do humanismo, acolleu de bo grado os inicios da Reforma difundindo o evanxelismo e o platonismo. Como escritora a súa obra máis coñecida é o Heptaméron seguindo o modelo do Decamerón de Bocaccio pero coa inversión da situación no papel de homes e mulleres xa que na obra de Margarida son as mulleres quen ridiculizan os homes.
Traxectoria
Naceu no castelo de Angulema o 11 de abril de 1492. Filla de Carlos de Orleáns (1459-1496), conde de Angulema e de Luísa de Savoia. Carlos de Orleáns era descendente directo de Carlos V de Francia e pretendente á coroa francesa trala morte sen descendencia de Carlos VIII de Francia. Cando tiña dous anos cambiaron de residencia e instaláronse en Cognac, onde naceu o seu irmán, o futuro Francisco I de Francia.
Tras morrer o seu pai en 1496, cando ela tiña catro anos, ambos os irmáns quedaron baixo a tutela do duque Luís de Valois, que chegou ao trono en 1499.
Baixo a supervisión da súa nai recibiron formación por parte de Madame de Chatillon e dos mellores titores da época, que lles ensinaron latín, italiano e castelán, ademais do neoplatonismo, que chegaba dende Florencia coa idea de que o corpo é o cárcere da alma, da que só se libera a través da morte e o amor, e o espiritualismo evanxélico.
En 1515 morreu o rei Luís XII sen sucesor directo e o seu irmán Francisco chegou ao trono de Francia. A súa relación familiar co novo rei converteuna nunha figura relevante da corte, que Margarida aproveitou para rodearse de intelectuais, artistas e pensadores chegando a ser considerada como unha mecenas do Renacemento intelectual e literario en Francia.
Enviuvou en 1525, ano no que Margarida escribiu o seu primeiro libro, Le Dialogue.
Como consecuencia da batalla de Pavía entre franceses e españois, Francisco I caeu prisioneiro do emperador Carlos V. Francisco I foi trasladado en primeiro lugar a Valencia e posteriormente foi trasladado a Madrid.
Margarida trasladouse a Madrid en setembro de 1525 para visitar o seu irmán o rei Francisco I e negociar as condicións para a súa liberación. O propio emperador Carlos I acompañou a Margarida na visita, e a consecuencia desta, asinouse o Tratado de Madrid (19 de decembro de 1526) polo que Francia cedeu o ducado de Borgoña aos Habsburgos e a cambio Francisco I obtivo a liberdade.
Durante a turbulencia relixiosa de Francia, Margarida deu asilo a moitos dos perseguidos por herexes nos seus novos estados de Navarra; incluíndo a Berquin, Dolet (os dous foron queimados posteriormente); Calvino, que xa era un firme protestante, pero non un líder relixioso e Clément Marot, quen foi nomeado o seu axudante de cámara.
Matrimonio e descendencia
miniatura|175px|Escudo de armas de Margarida como raíña de Navarra O 3 de decembro de 1509, aos 17 anos de idade, casou en primeiras nupcias co último duque de Alençon Carlos IV, co que non tivo fillos. Cando o irmán de Margarita, Francisco I, ascendeu ao trono, converteuse no primeiro príncipe de sangue. Quedou viúva en 1525, xusto cando o seu irmán estaba preso e enfermo na corte de España despois da derrota de Pavía. O 24 de xaneiro de 1527 casou con Henrique II de Albret, rei de Navarra e desa unión naceron:
Margarida de Angulema faleceu o 21 de decembro de 1549 no castelo de Odos, preto de Tarbes, aos 57 anos de idade. A maioría dos autores que falaron dela nos dous séculos anteriores din que contra o final da súa vida frecuentou os sacramentos e empregou grandes cantidades de diñeiro para construír templos en honra á relixión católica, o cal destrúe as sospeitas expostas sobre as súas crenzas. Tamén estableceu algúns hospitais, un deles en París.
Heptaméron ou os contos da raíña de Navarra
Na recta final da súa vida escribiu as súas dúas grandes creacións: Les Prisons, na que condensou as súas inquietudes filosóficas, teolóxicas, místicas e artísticas, e o Heptaméron, (1542) que está considerada como a súa obra cume. Segue o modelo do Decamerón de Boccaccio, que xa se coñecía dende 1414, mais non puido acabalo, xa que a morte lle chegou antes de terminar a obra. O Heptaméron recolle 72 relatos que se desenvolven durante sete días. Como na obra de Boccaccio, os relatos inscríbense nunha historia pechada. Margarida fai que cinco homes e cinco mulleres, atrapados polo derrube dunha ponte por mor dunha forte choiva, conten unha historia cada día durante dez xornadas ata completar cen relatos. Con todo, a raíña navarra só puido completar sete xornadas, de aí o título de Heptaméron. O historiador Jon Oria, autor dunha biografía da raíña destaca da obra:
A última edición de Heptaméron parece que é a de Berna, 1780, con láminas de Chodowiecki.
Influencia
Simone de Beauvoir refírese a ela na súa obra O segundo sexo con estas palabras:
Atán, Pantón
Santo Estevo de Atán é unha parroquia do concello de Pantón na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Pertence á diocese de Lugo e ó arciprestado de Ferreira de Pantón. No ano 2007 tiña 89 habitantes, deles 43 eran homes e 46 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
Esta parroquia limita coas parroquias pantonesas, polo norte de Vilar de Ortelle; polo leste limita con Eiré e con Següín e polo sur con Pombeiro. Limita polo oeste coas parroquias do concello de Carballedo da Cova e Chouzán.
Endoderme
miniatura|Endoderme de Iris florentina. 1. Célula de paso da endoderme, 2. Célula do [[parénquima cortical (córtex), 3. Células con engrosamento en forma de U (endoderme)', 4. Células do periciclo, 5. Células do floema, 6. Elemento dos vasos do xilema.]]
A endoderme ou endoderma é unha capa interna do córtex, que rodea o cilindro vascular nalgunhas plantas terrestres (ou ao periciclo nas raíces). É máis frecuente nas raíces ca nos talos. A endoderme marca o límite entre o córtex e a estela. Está feita de células vivas dispostas ben compactadas coas veciñas; pode constar dunha capa de células ou de varias; a súa capa externa de células está impregnada de substancias hidrófobas, que forman a chamada banda de Caspary, que impide o fluxo apoplástico (polos espazos entre as células) de auga cara ao interior do cilindro central.
En moitas pteridófitas, a endoderme é unha capa perfectamente distinguible situada xusto por fóra do cilindro vascular (estela) de talos e raíces. Na maioría das plantas con sementes, especialmente as leñosas, a endoderme está ausente dos talos pero presente nas raíces.
A endoderme axuda a regular o movemento de auga, ións e hormonas cara ao interior e exterior do sistema vascular. Pode tamén almacenar amidón, estar implicada na percepción da gravidade e protexe a planta das toxinas impedindo que entren no tecido vascular.
Cando se produce o crecemento secundario, coa formación profunda de periderme, a endoderme é separada da raíz xunto co córtex. Cando a periderme se forma superficialmente, a endoderme é estirada e esmagada ou se acomoda á expansión do cilindro vascular por divisións anticlinais.
Estrutura da endoderme
A endoderme desenvólvese como a capa máis interna do córtex. Pode constar dunha soa capa de células con forma de barril sen espazos intercelulares ou ás veces de varias capas de células. As células da endoderme tipicamente teñen as súas paredes celulares primarias engrosadas en catro das súas seis caras (caras radiais e transversas) cunha impregnación de suberina, unha substancia impermeable, cerosa, que nas células endodérmicas novas se deposita formando bandas características, chamadas bandas de Caspary. Estas bandas varían en amplitude pero son normalmente menores ca o grosor da parede celular na cal se depositaron. Se comparamos a endoderme cun ciindro de ladrillos, os ladrillos representarían as células endodérmicas e o cemento que os une sería as bandas de Caspary. En células endodérmicas máis vellas, a suberina pode estar depositada máis extensivamente sobre todas as paredes celulares e as células poden mesmo lignificarse, formando unha capa impermeable completa.
Algunhas plantas teñen un gran número de amiloplastos (plastos que conteñen amidón) nas súas células endodérmicas, e nese caso a endoderme denomínase vaíña amilífera.
A endoderme pode resaltarse con certas tinguiduras con floroglucinol debido á natureza fenólica e lipídica da banda de Caspary ou á abundancia de amiloplastos.
Funcións da endoderme
A endoderme impide que a auga e os solutos disolvidos nela pasen a través da vía apoplástica. A auga pode só pasar a través da endoderme cruzando a membrana das células endodérmicas en dúas ocasións, unha para entrar e outra para saír. O fluxo de auga que se move dentro e fóra do xilema, que forma parte do apoplasto, pode así ser regulado, xa que deben entrar no simplasto (polo citoplasma das células) na endoderme. A endoderme divide o apoplasto da raíz en dous compartimentos, o que é moi conveniente para o desprazamento selectivo de minerais e auga. Os ións presentes na solución do chan poden difundir libremente en todo o córtex, mais non poden atravesar a banda de Caspary. Para entraren no cilindro vascular, é dicir, á corrente transpiratoria, deben cruzar a membrana plasmática dunha célula endodérmica (simplasto), e así a planta controla os ións que pasan e os que non.
Na endoderme pode haber unhas células chamadas células de paso. Estas células endodérmicas, que son propias das raíces vellas, manteñen as súas paredes celulares finas e non suberizadas, polo que permiten o fluxo simplástico cara ao interior. As probas experimentais indican que as células de paso funcionan permitindo a transferencia de solutos como o calcio e o magnesio na estela, para que finalmente chegan ao sistema de transpiración. Porén, na maior parte dos casos, as raíces vellas teñen unha endoderme impermeable completa e só serven para conducir a auga e os minerais absorbidos desde as raíces novas de niveis inferiores.
As células endodérmicas poden conter gránulos en forma de amiloplastos, que ademais de serviren de almacenamento de amidón, están implicados no gravitropismo nalgunhas plantas.
Óscar ós mellores efectos visuais
O Óscar aos mellores efectos visuais (Academy Award for Visual Effects) é un premio entregado pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas como parte dos premios Óscar.
Historia
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas recoñeceu as contribucións técnicas dos efectos especiais na cea inaugural de 1928, entregando unha placa para os "Mellores efectos de enxeñaría" ao primeiro gañador do Óscar ao mellor filme, o drama aéreo da primeira guerra mundial Wings.
Entre 1939 e 1963 o premio era tanto para os efectos visuais como para os efectos sonoros, polo que habitualmente se entregaban a dúas persoas. En 1964 deuse só aos efectos sonoros e o ano seguinte cambiouse o nome a "Mellores efectos especiais visuais".
Entre 1972 e 1977 non houbo un premio específico, senón que se entregou un “premio especial ao mérito”. A categoría reintroduciuse en 1977 co nome actual, aínda que algúns anos se volveu entregar como premio especial, o que se fixo por última vez en 1990.
Regras
En 2007 decidiuse facer unha listaxe previa de non máis de quince filmes elixibles. Desde 2010 hai cinco candidatos en lugar de tres. Non pode haber máis de catro persoas candidatas por un único filme.
Segundo as regras da Academia, os criterios son:
Cineastas
Dennis Muren ten o maior número de candidaturas (15) e de premios (8).
Algúns directores conseguiron que varios dos seus filmes fosen premiados polos seus efectos visuais. Destacan cinco filmes producidos por George Pal, cinco do director ou produtor George Lucas, cinco do director James Cameron (que comezou a súa carreira en Hollywood como técnico de efectos), catro dos directores Richard Fleischer, Steven Spielberg e Peter Jackson, e tres do director Robert Zemeckis.
O único Óscar de Stanley Kubrick foi nesta categoría en 1968 por 2001: Unha odisea do espazo. Os créditos do filme inclúen catro contribuíntes aos efectos: Douglas Trumbull, Tom Howard, Con Pederson e Wally Veevers. Porén, as regras da Academia nese momento só permitían tres nomeados, ao que levaría a suprimir un dos técnicos. Finalmente o único nome que se incluíu foi o de Kubrick.
Mellores efectos especiais
Efectos de enxeñaría
Premio especial "Polo gran mérito na creación dos efectos especiais fotográficos e sonoros"
Efectos especiais
Roberto Goyeneche
Roberto Goyeneche, nado en Saavedra (cidade de Buenos Aires) o 29 de xaneiro de 1926 e finado en Buenos Aires o 27 de agosto de 1994, foi un exitoso cantor de tango de ascendencia vasca.
Liña de alta velocidade
miniatura|dereita|Shinkansen E5 miniatura|dereita|AGV Unha liña de alta velocidade é unha infraestrutura para o transporte público sobre raís a velocidades superiores aos 200–220 km/h. Segundo a Unión Europea calquera liña apta para 200 km/h ou máis, sexa de nova construción ou actualizada, é unha liña de alta velocidade.
Características
Os trazados destas liñas requiren unhas condicións especiais. Os raís teñen que ser cando menos de 60 kg/m para evitar deformacións, e deben ter unha soldadura continua en lugar de estar unidos por eclisas; deste xeito evítase o troupeleo. As curvas teñen que ser de radio alto para evitar excesivas forzas centrífugas que incomoden os pasaxeiros. Nos primeiros trazados esta limitación era de curvas dun mínimo de 4 quilómetros de radio, actualmente a limitación está en radios de 7 km para poder circular a velocidades de 350 km/h, tamén debe haber balastro a máis profundidade para que os carrís poidan soportar mellor as forzas e para mellorar a comodidade dos usuarios.
Os túneles teñen que ter un maior diámetro para evitar os cambios bruscos de presión ao entrar e saír deles. A electrificación da catenaria ten que ter unha maior tensión cós trazados convencionais, para poder cubrir as necesidades enerxéticas dos trens de alta velocidade, próximas aos 9000 kW. Todo o percorrido debe estar valado para evitar o paso de animais ou persoas, sen pasos a nivel, e as pontes deben ter sensores para detectar se caen obxectos nas vías.
Nestes trazados pódense permitir pendentes de ata 3,5% ou ata o 4%, maiores do que nas liñas tradicionais polo elevado movemento de inercia que posúen estes trens de alta velocidade.
Ademais as liñas de alta velocidade deben dispor de sistemas electrónicos de sinalización en cabina, xa que para o maquinista é practicamente imposible detectar os sinais a partir dos 200 km/h.
Provincia de Antalya
miniatura|300px|Localización da provincia de Antalya en Turquía. Antalya é unha provincia (il) de Turquía, que se encontra na súa costa suroeste, entre os Montes Tauros e o Mar Mediterráneo. Ten unha superficie de 20,723 km², unha poboación no 2007 de 1.789.295 habitantes, e a súa capital é Antalya.
A provincia de Antalya é o centro da industria turística de Turquía, atraendo arredor do 30% dos turistas estranxeiros. Ten unha costa de 657 km con praias, peiraos e cidades antigas esparexidas por esta, como pode ser a cidade declarada Patrimonio da Humanidade de Xanto.
Antalya é a provincia que tivo o maior crecemento demográfico do estado, cun 4,17% anual entre na década de 1990 (no estado o crecemento foi dun 1,83%).
Distritos
300px|miniatura|Distritos de Antalya. A provincia está dividida en quince distritos:
Loie Fuller
miniatura|Loïe Fuller en 1900. Marie Louise Fuller, coñecida como Loie Fuller ou Loïe Fuller, nada en Chicago o 15 de xaneiro de 1862 e finada en París o 1 de xaneiro de 1928 foi unha actriz e bailarina estadounidense, pioneira da danza contemporánea e das técnicas de iluminación teatral.
Traxectoria
Nada no suburbio de Fullerburg, en Chicago, hoxe Hinsdale, Illinois, Fuller comezou a súa carreira teatral como actriz infantil e máis tarde coreografou e interpretou bailes en espectáculos de burlesque, vodevil e circo. Pioneira da danza libre, desenvolveu os seus propios movementos naturais e de improvisación. En moitos espectáculos experimentou cunha saia longa, coreografando os seus movementos e xogando coas luces que se reflectían nela. Contra 1891, Fuller combinou a súa coreografía con roupas de seda iluminadas con luces multicor do seu propio deseño e creou a danza serpentina. Tras moitas dificultades en atopar alguén que quixese producir a súa obra cando era basicamente coñecida como actriz, finalmente foi contratada para actuar entre os actos dunha comedia titulada Uncle Celestine, e recibiu críticas entusiastas. esquerda|miniatura|300px|Retrato de Loïe Fuller por Frederick Glasier, 1902. Case inmediatamente foi substituída por imitadoras (oxinalmente por Minne "Renwood" Bemis). Coa esperanza de recibir o recoñecemento artístico serio que non estaba a lograr nos Estados Unidos, marchou a Europa en xuño de 1892. Foi unha das primeiras de moitos bailaríns modernos estadounidenses que viaxou a Europa en busca de recoñecemento. A súa cálida recepción en París fíxoa permanecer en Francia, onde se converteu nunha revolucionaria nas artes. Intérprete habitual no Folies Bergère con obras como a Danza do Lume, Fuller volveuse a encarnación da Art Nouveau e identificouse decote co simbolismo, xa que a súa obra foi vista como unha reciprocidade perfecta entre idea e símbolo. Fuller comezou a adaptar e expandir o seu vestiario e luces, para que se convertesen no elemento principal nas súas actuacións, quizais máis importante que a propia coreografía, especialmente a lonxitude da saia foi aumentada e pasou a ser o foco central, mentres que o corpo quedaba en gran parte oculto nas profundidades da tea. Un filme de 1896 da danza serpentina realizada polos cineastas pioneiros Auguste e Louis Lumière dá unha pista de como eran as súas interpretacións. A bailarina descoñecida foi erroneamente identificada como Fuller, mais non se conserva metraxe real de Fuller bailando. miniatura|180px|Loïe Fuller nun cartel do Folies Bergère, por PAL (Jean de Paléologue). A obra pioneira de Fuller atraeu a atención, o respecto e a amizade de moitos artistas e científicos franceses, incluíndo Jules Chéret, Henri de Toulouse-Lautrec, François-Raoul Larche, Henri-Pierre Roché, Auguste Rodin, Jean-Léon Gérôme, Franz von Stuck, Maurice Denis, Thomas Theodor Heine, Koloman Moser, Demetre Chiparus, Stéphane Mallarmé e Marie Curie. Fuller foi membro da Société astronomique de France (Sociedade astronómica de Francia).
Fuller ten moitas patentes relacionadas coa iluminación do escenario, incluíndo compoñentes químicos para crear xeles de cor e o uso de sales para a luminiscencia e o vestiario (US Patent 518347). Intentou crear unha patente para a súa danza serpentina agardando que as imitadoras parasen de realizar coreografías e mesmo dicir que eran ela. Fuller enviou unha descrición por escrito da súa danza á United States Copyright Office; mais un xuíz denegoulla, xa que a danza serpentina non conta unha historia e polo tanto non é elixible para a protección do copyright. Nese momento, a danza só estaba protexida se se cualificaba como "dramática" e a danza de Fuller era demasiado abstracta para esta cualificación. O precedente do caso Fuller permaneceu en vigor entre 1892 e 1976, cando a Lei Federal de Copyright estendeu explicitamente a protección a obras coreográficas.
Fuller apoiou outros intérpretes pioneiros, como a bailarina Isadora Duncan. Fuller axudou a arrincar a súa carreira europea en 1902, patrocinando concertos independentes en Viena e Budapest.
O nome artístico orixinal de Loie Fuller foi "Louie". En francés moderno "L'ouïe" é a palabra para oído. Cando Fuller chegou a París gañouse como alcume un xogo de palabras con "Louie"/"L'ouïe". Foi logo renomeada "Loïe", corrupción do francés medieval "L'oïe", precursor de "L'ouïe", que significa "receptividade" ou "entendemento". Tamén foi chamada "Lo Lo Fuller". miniatura|esquerda|Loie Fuller nun [[Loie Fuller (filme de 1902)|filme de 1902 dirixido por Segundo de Chomón.]] Fuller tivo unha grande amizade coa raíña María de Romanía e a extensa correspondencia entre elas foi publicada. A través da súa conexión na embaixada estadounidense en París, interveu para axudar a que os Estados Unidos fixesen un préstamo a Romanía durante a primeira guerra mundial. Máis tarde, durante o período en que o futuro Carlos II foi apartado da familia real romanesa e viviu en París coa súa amante Magda Lupescu, trabou amizade con eles, que ignoraban a súa conexión con María, nai de Carlos. Fuller inicialmente avogou pola parella ante María, mais logo conspirou sen éxito con María para separar a Carlos de Lupescu. Coa raíña e o home de negocios Samuel Hill, Fuller axudou a fundar o Maryhill Museum of Art no Washington rural, que ten un colección permanente sobre a súa carreira.
Fuller volveu ocasionalmente aos Estados Unidos para levar ao teatro representacións dos seus alumnos, os "Fullerets" ou Musas, mais pasou o final da súa vida en París. Faleceu de pneumonía nesa cidade aos 65 anos o 1 de xaneiro de 1928. Foi incinerada e as súas cinzas foron enterradas no columbario do cemiterio do Père Lachaise. A súa irmá, Mollie Fuller, tivo unha longa carreira como actriz e intérprete de vodevil.
Influencia
miniatura|300px|esquerda|Fuller representada por [[Koloman Moser (1901).]] miniatura|180px|Fuller por [[Henri de Toulouse-Lautrec|Toulouse-Lautrec.]] miniatura|180px|Cartel coa imaxe de Loïe Fuller no Folies Bergères por [[Jules Chéret.]] Trala morte de Fuller, a súa parella durante trinta anos, Gab Sorère herdou a compañía de danza e o laboratorio dirixido por Fuller. Sorère tomou accións legais contra os bailaríns que empregaban a fama de Fuller para mellorar as súas propias carreiras e produciu filmes e obras de teatro para honrar o legado de Fuller como artista de efectos visuais.
O traballo de Fuller experimentou un rexurdimento do interese do público e dos profesionais. O estudo de Rhonda K. Garelick de 2009 titulado Electric Salome demostrou a súa importancia non só na danza, senón tamén na interpretación contemporánea. Sally R. Sommer escribiu sobre a vida e a época de Fuller; Marcia e Richard Current publicaron unha biografía titulada Loie Fuller, Goddess of Light en 1997. O filósofo Jacques Rancière dedicou un capítulo de Aisthesis, a súa historia da estética moderna, ás actuacións de Fuller en París en 1893, que considera emblemáticas da Art Nouveau no seu intento de ligar invencións artísticas e tecnolóxicas. Giovanni Lista compilou un libro de 680 páxinas de obras de arte e textos inspirados en Fuller en Loïe Fuller, Danseuse de la Belle Epoque, 1994.
Stéphanie de Giusto dirixiu o filme "La Danseuse" sobre a vida de Fuller, interpretada pola actriz Soko, xunto con Lily-Rose Depp como Isadora Duncan. Jody Sperling coreografou os bailes de Soko no filme, e serviu como axudante creativa e adestradora de danza. O filme foi presentado no Festival de Cannes de 2016.
Fuller continúa a ser influente para os coreógrafos contemporáneos. Sperling, que reimaxina o traballo de Fuller dende unha perspectiva contemporánea, coreografou ducias de obras inspiradas nela e introduciu o seu vocabulario e técnica no século XXI. A compañía de Sperling Time Lapse Dance está composta de seis bailaríns versados na interpretación e a técnica de estilo Fuller. Outra é Ann Cooper Albright, que colaborou cun deseñador de iluminación nunha serie de obras baseadas nas patentes de deseño de iluminación orixinais de Fuller. Shela Xoregos coreografou un tributo, La Loȉe, un solo que amosa varios dos efectos especiais de Fuller.
Obra escrita
As memorias autobiográficas de Fuller, Quinze ans de ma vie foron escritas en inglés, traducidas ao francés por Bojidar Karageorgevitch e publicadas por F. Juven (París) en 1908 cunha introdución de Anatole France. Reescribiunas de novo en inglés uns anos despois, e foron publicadas co título Fifteen Years of a Dancer's Life por H. Jenkins (Londres) en 1913. The New York Public Library Jerome Robbins Dance Collection conserva case o manuscrito da edición inglesa case completo e materiais relacionados coa edición francesa. Aínda que o seu libro é un material de primeira man, foi coñecida por adaptar moito as súas historias. Existen sete versións altamente dramatizadas do como conseguiu a súa primeira saia de seda, mais a historia real é descoñecida. Ademais de escribir sobre a creación da danza serpentina, tamén escribiu sobre as súas propias teorías da danza moderna e do movemento.
Carboneras
dereita||miniatura|Playa de los Muertos, no sur do concello.
Cunit
Cunit é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Penedès.
Carboneras
Carboneras é un concello español, situado ao sueste da provincia de Almería. No ano 2005 contaba 7.267 habitantes. Ten unha extensión de 95 km², unha densidade de 76,5 hab/km². É un concello costeiro mediterráneo, a 68 km da cidade de Almería. Os seus principais intereses son unha central térmica, a desalgadora máis grande de Europa, as súas festas de mouros e cristiáns e por un polémico hotel a medio construír na zona de El Algarrobico.
Demografía
O concello, eminentemente turístico, coñeceu un importante crecemento poboacional na última década. Dende os 6.215 habitantes de 1996, pasou aos 7.508 en 2006 (un 21% de aumento nunha soa década). Iso é debido fundamentalmente á inmigración, ben de traballadores para as importantes industrias do concello, ben de turistas fundamentalmente británicos e alemáns, que escollen a costa almeriense como lugar de residencia durante boa parte do ano.
Xeografía
esquerda|170 px|miniatura|Localización de Carboneras na provincia de Almería. O concello de Carboneras ten un relevo bastante montañoso cara ao interior, cunha altura media de 10 m sobre o nivel do mar malia o seu perímetro costeiro. A zona interior atópase nas inmediacións da Serra Cabrera, unha formación montañosa ao norte do concello. Na costa hai grandes areais, como os urbanos de Carboneras, ou os de El Algarrobico, ao norte e Playa de los Muertos ao sur, cunhas formacións rochosas particulares. Os outros accidentes xeográficos máis importantes son a Mesa de Roldán, unha montaña costeira, o cabo de Media Naranja, e a illa de San Andrés, unha pequena illa fronte ao núcleo urbano.
Unha pequena zona sur do concello, practicamente deshabitada, atópase comprendida dentro dos lindes do Parque Natural Serra de Gata-Níjar.
A localidade principal é Carboneras. Tamén pertencen ao concello os lugares de Argamasón, El Llano de Don Antonio, La Cueva del Pájaro ou El Algarrobico.
O concello limita ao leste co Mar Mediterráneo, ao norte cos concellos de Mojácar e Turre, ao oeste co de Sorbas e ao sur co de Níjar.
Historia
A primeira referencia histórica de Carboneras é a entrega que en 1559 lle fixo Filipe II de España ao marqués de Carpio coa obriga de construír o castelo de San Andrés. Este é o edificio histórico máis importante da localidade, atópase no centro do núcleo urbano, e serviu o exército castelán na guerra contra os mouriscos durante a revolta das Alpujarras.
Economía
dereita|miniatura|Costa do concello de norte a sur. En primeiro termo, a praia de El Algarrobico. O nome de Carboneras procede dunha antiga explotación de carbón na localidade. Dese tipo de extracción mineira cesou, pero continúa existindo unha central térmica da empresa Endesa. Tamén existe unha planta desalgadora da auga mariña, a maior de Europa, e unha importante factoría de cemento.
A industria turística é tamén moi importante. De feito, no termo do concello sitúase o hotel Azata del Sol, un grande complexo de 20 andares e 411 habitacións situado a poucos metros da costa. O hotel quedou a medio construír logo de diversas protestas ecoloxistas e dunha decisión xudicial, e a Xunta de Andalucía anunciou a súa demolición, aínda non producida.
John Loudon McAdam
John Loudon McAdam, nado o 21 de setembro de 1756 en Ayr e finado o 20 de novembro de 1836 en Moffat, foi un célebre enxeñeiro escocés.
Andrés Landín
Andrés Landín, nado en Nogueira (Meis) en 1846 e finado en Pontevedra o 18 de febreiro de 1910, foi un impresor, xornalista e político galego.
Corvida
Corvida é unha das infraordes en que se divide a suborde da orde dos paseriformes.
É un clado irmán de Climacterida, Meliphagida, Pomatostomida e Passerida.
Descrición
A infraorde foi descrita en 1830 polo zoólogo alemán Johann Georg Wagler.
Superfamilias
A infraorde comprende as seguintes superfamilias:
Distribución
Os membros dos Corvida son cosmopolitas, excepto en América do Sur, nalgunhas illas oceánicas e na Antártida. Encóntranse desde Australia e Nova Zelandia, até o Canadá, os Estados Unidos, México, África, Europa e Asia.
Evolución
Os Corvida parecen ter evolucionado en Nova Guinea/Australia. A súa diversidade aumentou no eoceno ou no oligoceno no arquipélago de Nova Guinea e, eventualmente, migrou a Asia e, de aí, ao resto do mundo.
Ecos del Arenteiro
miniatura|Exemplar do 12/11/1916. Ecos del Arenteiro foi un semanario editado no Carballiño entre 1915 e 1920.
Historia e características
Subtitulado Primer periódico de Carballino, apareceu a principios de xaneiro de 1915. Dirixido por José María Beltrán Carbajal, editábase na imprenta Noticiero del Avia de Ribadavia. Era un órgano conservador (bugallalista) e fixo campaña polo deputado do distrito Leopoldo García Durán. Suspendeu a súa publicación por reformas en abril de 1918, para reanudala pouco despois. Algúns autores fixan a súa desaparición en 1920.
La Luz (Pontevedra)
Traxectoria
Subtitulada Periódico de primera enseñanza, apareceu o 1 de xullo de 1874. Fundada e dirixida por Andrés Landín. Comezou sendo trimensual, pasou despois a semanal e, por último, terminou saíndo outra vez tres veces ao mes. Constaba de artigos de fondo, comentarios e publicidade. Tiña unha sección oficial, en moitas ocasións seguida dalgún comentario. Despois dunha pequena tempada de inactividade, volveu aparecer unha segunda época a partir do 1 de xullo de 1876 co subtítulo Revista da instrucción primaria. Entre os seus redactores figuraron Carlos Rubín, Ramón Fernández, Enrique García e Manuel Martínez. Aínda se publicaba o 20 de febreiro de 1886.
Hillary Clinton
Hillary Diane Rodham Clinton, nada en Chicago (Illinois) o 26 de outubro do 1947, é unha política dos Estados Unidos.
Infancia e adolescencia
Hillary Rodham naceu no Edgewater Hospital de Chicago. Foi criada no seo dunha familia da Igrexa unida metodista primeiro en Chicago, e máis tarde en Park Ridge, Illinois. O seu pai, Hugh Ellsworth Rodham, fillo de emigrantes galeses e ingleses levaba un pequeno pero exitoso negocio da industria téxtil. A súa nai, Dorothy Emma Howell, de orixe inglesa, escocesa, galesa, francocanadense e posiblemente de orixe nativa americana era ama de casa. Hillary ten dous irmáns, Hugh e Tony.
Sendo cativa, Hillary Rodham estaba envolta en moitas actividades na súa igrexa e na súa escola pública de Park Ridge, partipaba en moitos deportes, entre eles o tenis e nos movementos das Brownie e Girl Scouts, chegando a gañar varios premios. De rapaza foi á Maine East High School, onde participou no consello estudantil, no equipo de debate e na National Honor Society, organización norteamericana dedicada a recoñecer a aqueles estudantes destacados nos asuntos escolares. Ao rematar a escola, fixo os seus estudos secundarios na Maine South High School, onde se graduou en 1965 conseguindo unha bolsa para levar a cabo estudos universitarios.
Criada nunha familia politicamente conservadora, con trece anos axudou na campaña electoral das eleccións presidenciais de 1960 e durante as eleccións de 1964 colaborou en actividades de voluntariado na campaña electoral do candidato Republicano Barry Goldwater. Os seus ideais políticos víronse influídos fortemente polo seu profesor de historia da escola, quen como o seu pai era un fervente anticomunista e polo seu pastor metodista, quen lle fixo preocuparse por temas de xustiza social e a levou a coñecer ao líder dos dereitos civís, Martin Luther King, na cidade de Chicago en 1962.
Universidade
En 1965, Rodham matriculouse no Wellesley College, onde estudou ciencias políticas. Durante o seu primeiro ano de estudante foi presidenta da Wellesley Young Republicans organization. Porén, debido ás súas novas ideas con respecto aos dereitos civís e á Guerra de Vietnam, deixou o seu cargo; Hillary referiuse a ela mesma como "De testa conservadora e corazón liberal". Na súa xuventude, Rodham foi sentiuse seriamente afectada pola morte de Martin Luther King, converténdose nunha seguidora da candidatura presidencial contraría á guerra do Partido Demócrata presidido por Eugene McCarthy. Rodham organizou unha folga estudantil de dous días e traballou cos estudantes negros do Wellesley Collegue na busca de cambios na facultade, como o recrutamento de máis estudantes negros. No mesmo ano foi elixida presidenta da Wellesley College Government Association.
Trala súa graduación, Rodham matriculouse na escola de dereito da Universidade Yale. Na primavera de 1971, comezou a saír con Bill Clinton, quen era compañeiro de estudos en Yale. En 1973 recibiu título de Juris Doctor de Yale. Trala súa graduación, Clinton pediulle matrimonio pero ela o rexeitou. Ao ano seguinte comezou os seus estudos de posgraduado relacionados coa medicina e os nenos no Yale Child Study Center. O seu primeiro estudo académico, "Children Under the Law" (¨Nenos baixo a lei¨) foi publicado no xornal educativo Harvard Educational Review.
Primeira Dama dos Estados Unidos
miniatura|270px|A familia Clinton
Cando o seu marido foi elixido para a Casa Branca en 1992, Hillary converteuse en Primeira Dama dos Estados Unidos, quizais, unha das máis involucradas na política federal. A parella Clinton foi tamén a primeira parella presidencial pertencente á xeración do baby boom americano. Durante os dous primeiros anos de presidencia, Hillary foi chamada por Bill Clinton para que se unise ao grupo que estaba levando a cabo a reforma do sistema sanitario americano. O grupo elaborou unha complicada reforma que nunca chegou a ser aprobada, sendo abandonada no mes de setembro de 1994.