cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pau Cendrós
Traxectoria
Na temporada 2008-09 foi cedido de novo, esta vez ao Club Deportivo Tenerife da Segunda División. Aínda que non contou moito para o equipo, o Tenerife conseguiría finalmente o ascenso á Primeira División tras sete anos de ausencia. Na celebración do ascenso levou el mesmo a presentación do xogadores, saíndo do club como un dos xogadores máis queridos polos seareiros. Na seguinte temporada foi cedido de novo, esta vez ao Levante Unión Deportiva, sendo un dos xogadores máis fundamentais do retorno do equipo valenciano a Primeira.
En verano de 2010, o RCD Mallorca vese inmerso nun cambio de propietario e a chegada de Serra Ferrer ao club supón unha oportunidade para os canteiráns. O Mallorca recupera a Pau Cendrós ao finalizar a súa cesión ao Levante UD e coa chegada ao banco de Michael Laudrup o club decide que Cendrós ocupe praza no do primeiro equipo viaxando na pretemporada aos Países Baixos co equipo onde se afianza como titular. O 29 de agosto debuta en Primeira con 23 anos no partido inaugural ante o Real Madrid no Iberostar Estadi. Durante o partido defender de forma sobresaliente a Cristiano Ronaldo.
Tras ser a referencia no lateral dereito do Mallorca, na temporada 2011-12 o Mallorca ficha para o seu posto a Chico e a Gianni Zuiverloon. Con todo, Cendrós segue a ser o xogador máis utilizado na posición, xogando finalmente 25 partidos de liga baixo o mando de Joaquín Caparrós. O seu club finalizaría finalmente na oitva posición. O 7 de agosto de 2012, Cendrós abandona o equipo e ficha polo K.A.A. Gent da Jupiler Pro League, máxima categoría do fútbol belga, que ese ano tamén disputaría a fase previa da UEFA Europa League. No seu primeiro ano sería un xogador importante no equipo de Gante, xogando un total de 22 encontros. Porén, non sería así na súa segunda temporada, onde tras xogar tan só 4 partidos decide marchar en xaneiro ao AD Alcorcón, onde se fai cun posto no 11.
Xabier Míguez Santos
Francisco Xabier Míguez Santos, nado en Paredes (Vilaboa) o 4 de decembro de 1965, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Galega, é mestre de secundaria no IES Mendiño de Redondela. Entre 1999 foi elixido alcalde de Vilaboa polo BNG, e ocupou o cargo até 2003. En 2012 era presidente da comunidade de montes da parroquia de Vilaboa.
Ås
Ås é un concello do condado de Akershus, Noruega. O concello limita cos de Vestby, Frogn, Oppegård, Ski e Hobøl. O centro administrativo é a vila de Ås, outros lugares importantes son Kroer e Vinterbro. No municipio ten a súa sede a Universidade Norueguesa de Ciencias da Vida e o máis coñecido parque de atraccións do país, o Tusenfryd. miniatura|300px|esquerda|Igrexa de Ås
Vista Alegre, Boiro, Boiro
Vista Alegre é un lugar da parroquia de Boiro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Radio Arteixo
Radio Arteixo era unha emisora de radio pública propiedade do concello de Arteixo. Comezou a emitir o 23 de marzo de 1993 e dende agosto de 2011 as súas emisións son practicamente nulas e limitadas á zona centro do núcleo urbano da vila, a raíz dunha decisión do goberno local, de Carlos Calvelo (PP). Dende ese ano prometeuse substituíla por unha plataforma multimedia de son e imaxe, aínda non existente. En 2013, unha reorganización municipal minguou aínda máis o espazo dispoñible para a emisora. Podíase escoitar en toda a comarca de Bergantiños.
Eleccións municipais en Castroverde
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Castroverde dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Castroverde]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Castroverde desde a aprobación da Constitución de 1978.
Casa dos Mosaicos
Descrición
A Casa dos Mosaicos está situada na rúa Doutor Castro, coñecida popularmente como rúa das Docerías, pegada á Praza Maior. A casa na que se atoparon os mosaicos, e onde están expostos, foi unha casa grande que, segundo os restos achados, foi construída entre os séculos I e II. Dentro da casa pódense atopar antigos mosaicos decorativos, pinturas murais decorativas, bases de columnas e os restos do hypocaustum o cal aseguraba a calefacción da casa. Dentro realízase ademais unha montaxe audiovisual que reproduce o que foi a vida nesa casa.
Xián, Castro, Boiro
Xián é un lugar da parroquia de Castro no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
Radio Municipal de Tui
A Radio Municipal de Tui é a emisora de radio pública do concello de Tui.
Comezou a emitir o 16 de abril de 1993 na frecuencia 107.4 da banda FM e pode sintonizarse nos concellos de Tui, Tomiño, Salceda e Salvaterra, aínda que é posible que a súa cobertura sexa aínda maior, chagando a abranguer toda a bisbarra do Baixo Miño.
Segundo o EGM en decembro de 2006 contaba con 10.000 oíntes diarios, o que a converte na emisora municipal galega máis escoitada. En abril de 2007, o EGM outorgoulle un total de 12.000 oíntes diarios.
UCI World Ranking
Para a tempada a 2016, a Unión Ciclista Internacional creou unha clasificación conxunta para todos os ciclistas do UCI WorldTour e das categorías Profesional Continental e Continental.
Números 1 do ránking a final de ano
As seguintes táboas amosan aos ciclistas, equipos e países que acabaron o ano liderando o UCI World Rankings dende a súa creación, tanto en categoría masculina coma na feminina. Entre os homes non existe clasificación por equipos, xa que as únicas clasificacións válidas son as das diferentes divisións (UCI WorldTour e Circuítos Continentais).
Radio Sada
Radio Sada é a emisora de radio pública do concello de Sada, comezou a emitir polo 107.1 FM o 3 de xuño de 1993. Na actualidade produce oito horas de programación propia.
Independencia de Panamá
miniatura|dereita|250px|Separación de Panamá. A independencia de Panamá ou a separación de Panamá de Colombia foi un feito ocorrido o 3 de novembro de 1903, despois da Guerra dos Mil Días, e que desencadeou a proclamación da República de Panamá.
O istmo de Panamá foi parte integral de todas as formas de organización política e territorial que tivo a República de Colombia dende 1831 até 1903, con ó redor de dezasete intentos de secesión e catro separacións consumadas durante o século XIX.
Para a historiografía panameña, a proclamación da República de Panamá foi o resultado dun proceso nacionalista e autonomista que se foi construíndo dende finais do século XVIII, e que concluíu coa separación de Panamá de Colombia. En troques, para a historiografía colombiana, a secesión de Panamá, constitúe un atentado contra a integridade político-territorial de Colombia, que foi ideado polos Estados Unidos de América en asociación coa oligarquía istmeña da época.
Historia das mulleres na enxeñaría
A historia das mulleres na enxeñaría é anterior ao desenvolvemento da profesión da enxeñaría. Antes de que a enxeñaría fose recoñecida como unha profesión formal, as mulleres con coñecementos de enxeñaría a miúdo buscaban recoñecemento como inventoras. Durante o Período Dourado Islámico, desde o século VIII ata o século XV, houbo moitas mulleres musulmás que foron inventoras e enxeñeiras, como a astrónoma do século Mariam al-Asturlabi. miniatura|Elisa Leonida Zamfirescu, unha das primeiras enxeñeiras en Europa No século XIX, as mulleres que realizaban traballos de enxeñaría a miúdo tiñan unha formación académica en matemáticas ou ciencias, aínda que moitas delas aínda non podían graduarse cun título en enxeñaría, como Ada Lovelace ou Hertha Marks Ayrton. Rita de Morais Sarmento foi a primeira muller en Europa que acadou o grao académico en enxeñaría en 1896. Con todo, nos Estados Unidos, na Universidade de California, Berkeley, tanto Elizabeth Bragg (1876) como Julia Morgan (1894) xa recibiran a súa licenciatura nese campo. Nos primeiros anos do século XX, algunhas mulleres foron admitidas en programas de enxeñaría, pero xeralmente eran vistas como curiosidades polos seus homólogos masculinos. Alice Perry (1906) e Elisa Leonida Zamfirescu (1912) foron algunhas das primeiras europeas en graduarse en enxeñaría. Elisa Bachofen foi a a primeira diplomada en enxeñaría civil na Arxentina e en América do Sur en 1918. A entrada dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial creou unha seria escaseza de talento en enxeñaría, xa que os homes foron recrutados nas forzas armadas. A Oficina de Educación dos Estados Unidos iniciou unha serie de cursos de ciencia e enxeñaría que estaban abertos a mulleres e homes.
Kathleen McNulty (1921-2006), foi seleccionada para ser unha das programadoras orixinais da ENIAC. Georgia Tech comezou a admitir mulleres estudantes de enxeñaría en 1952. O Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) graduou á súa primeira estudante feminina, Ellen Swallow Richards (1842-1911), en 1873. A École Polytechnique de París comezou a admitir mulleres estudantes en 1972. O número de títulos en enxeñaría outorgados a mulleres na EE.UU. aumentou nun 45 por cento entre 1980 e 1994. Con todo, de 1984 a 1994, o número de mulleres que se graduaron cun título en informática diminuíu nun 23 por cento.
Inventoras
miniatura|Elena García-Armada, enxeñeira e inventora española Antes de que a enxeñaría fose recoñecida como unha profesión formal, as mulleres con coñecementos de enxeñaría a miúdo buscaban o recoñecemento como inventoras. Tabitha Babbit (1784-1853?) foi unha fabricante de ferramentas americana que inventou a primeira serra circular. Sarah Guppy (1770-1852) foi unha inglesa que patentou un deseño para os cimentos das pontes. Mary Dixon Kies (1752-1837) foi a primeira muller americana en recibir unha patente polo seu método de tecido de palla en 1809. Margaret E. Knight (1838-1914) e Beulah Louise Henry (1887-1973) foron dúas inventoras estadounidenses moi prolíficas.
En 1919, Alice H. Parker (1895) patentou unha caldeira de calefacción central. Bertha Benz (1849-1944) foi unha pioneira da automoción, e inventora da pastilla de freo para automóbiles, Mary Anderson (1866-1953) inventou o limpiaparabrisas. En 1893 a enxeñeira mecánica Margaret Wilcox patentou a primeira calefacción de automóbiles. En 1914 Dorothy Levitt inventou o espello retrovisor.
Fermina Orduña foi  a  primeira  muller  española  en  obter  unha  patente  en  1865. Outras inventoras españolas de finais do XIX e principios do XX son Carmen Fábregas que inventou o dactílago en 1878, Eli García-Lara Catalá inventora dun lavadoiro mecánico  para  roupa  en 1890, Candelaria Pérez inventora dun moble multiúsos, Concepción Aleixandre Ballester autora dun mecanismo para mellorar a  saúde das mulleres,  Mª Carmen Ortiz de Arce quen deseñou un sistema de lectoescritura, Julia Rodríguez-Maribona e a súa nai inventoras, da fregona, Joaquina García García o traxe de augas para pescar e  Ángela Ruíz Robles a enciclopedia mecánica en 1949. Máis recentes son o exoesqueleto biónico de Elena García Armada e os sensores nanomecánicos de Montse Calleja, sendo Margarita Salas a inventora da patente máis rendible de España.
Século XIX: entrada nas profesións técnicas
Coa chegada da Revolución Industrial no século XIX, as novas ocupacións baseadas na tecnoloxía abríronse para homes e mulleres. Sarah Bagley (1806-?) é lembrada non só polos seus esforzos para mellorar as condicións de traballo das traballadoras das fábricas de Lowell, Massachusetts, nas décadas de 1830 e 1840, senón tamén por ser unha das primeiras mulleres en traballar como operadora de telégrafos. Mathilde Fibiger (1830-1872), novelista danesa e defensora dos dereitos da muller, converteuse en operadora de telégrafos do sistema de telégrafos do Estado danés no decenio de 1860.
A enxeñaría comezou a ensinarse como unha disciplina académica formal a finais do século XVIII e principios do XIX. A Escola Politécnica de Francia estableceuse en 1794 para ensinar enxeñaría militar e civil; a Academia Militar de West Point, nos Estados Unidos, estableceu un programa baseado no modelo da Escola Politécnica en 1819. O Instituto Politécnico Rensselaer (RPI) comezou a ensinar enxeñaría civil en 1828. Con todo, ningunha destas institucións admitiu a mulleres como estudantes no momento da súa fundación.
Elizabeth Bragg e Julia Morgan convertéronse nas primeiras mulleres en recibir unha licenciatura en enxeñaría, pola Universidade de California, Berkeley - EE.UU., en enxeñaría civil en 1876 e 1894 respectivamente. No mesmo ano que Julia Morgan, Bertha Lamme tamén graduouse na Universidade Estatal de Ohio en enxeñaría mecánica. Rita de Morais Sarmento (1872-1931) foi a primeira muller en obter un título de Enxeñaría en Europa. Matriculouse na Academia Politécnica de Porto para estudar enxeñaría Civil e de Obras Públicas, que concluíu con varias distincións en 1894. Dous anos máis tarde, concedéuselle o "Certificado de aptitude de Enxeñaría Civil" para exercer como enxeñeira profesional, a pesar de que nunca o faría, o que significa que foi a primeira muller enxeñeira europea formal e plenamente recoñecida. Outras mulleres na enxeñaría no mesmo período de tempo inclúen tres mulleres danesas: Agnes Klingberg, Betzy Meyer e Julie Arenholt, que se graduou de 1897 a 1901, no Polyteknisk Læreanstalt, hoxe coñecido como a Danmarks Tekniske Universitet.
As mulleres sen títulos formais de enxeñaría tamén foron parte integral das grandes fazañas da enxeñaría civil do século XIX. Emily Warren Roebling é recoñecida por dirixir a construción da Ponte de Brooklyn, e foi a primeira persoa en cruzar a ponte na súa cerimonia de apertura en 1883. O esposo de Roebling, Washington Roebling, traballou como enxeñeiro xefe do proxecto da Ponte de Brooklyn ata que se enfermou da enfermidade de descompresión. Tras a enfermidade do seu marido, Emily Warren Roebling asumiu as tarefas do seu marido no lugar do proxecto, e ensinouse a si mesma sobre as propiedades dos materiais, a construción de cables, o cálculo das curvas das catenarias e outros temas.
Século XX: entrada a programas de enxeñaría
miniatura|Pilar Careaga, primeira muller enxeñeira en España Nos primeiros anos do século XX, algunhas mulleres foron admitidas en programas de enxeñaría, pero xeralmente eran vistas como curiosidades polos seus homólogos masculinos.
O 27 de xullo de 1904, Maria Elisabeth Bes graduouse en enxeñería química na  Polytechische School che  Delft, converténdose na primeira muller enxeñeira graduada nos Países Baixos. En 1906, Anna Boyksen converteuse na primeira muller estudante de enxeñería na  Technische  Hochschule  München (Alemaña).
Nora Stanton Blatch Barney (1883-1971), filla de Harriot Stanton Blatch e neta de Elizabeth Cady Stanton, foi a primeira muller en recibir un título en enxeñaría civil da Universidade de Cornell en 1905. Ese mesmo ano foi aceptada como membro júnior da Sociedade Americana de Enxeñeiros Civís (ASCE); con todo, doce anos máis tarde, despois de traballar como enxeñeira, arquitecta e inspectora de enxeñaría, a súa solicitude de ascenso a membro asociado foi denegada. Olive Dennis (1885-1957), que se converteu na segunda muller que se graduou en Cornell cun título de enxeñaría civil en 1920, foi contratada inicialmente polo Baltimore and Ohio Railroad como debuxante; con todo, máis tarde converteuse na primeira persoa que reclamou o título de Enxeñeiro de Servizo cando este título foi creado.
Cleone Benest aprobou o exame de enxeñaría de motores do Instituto da Cidade e os Gremios de Londres, o exame mecánico do Real Club Automobilístico en 1908 e o exame de motores térmicos do Colexio Municipal de Portsmouth en 1910. Usando o nome profesional de C. Griff, uniuse a varias organizacións de enxeñaría e estableceu un negocio de consultoría en Mayfair. Alice Perry é unha das primeiros enxeñeiras formalmente recoñecidos en Europa, graduadas cun grao en enxeñaría en 1908 polo Queen's College, Galway. En 1908, Emma Strada foi a primeira muller graduada en enxeñería en Italia, quedando terceira de 62 na súa clase. Elisa Leonida Zamfirescu (1887-1973), debido aos prexuízos contra a muller nas ciencias, foi rexeitada pola Escola de Pontes e Camiños de Bucarest, Romanía. Con todo, en 1909, foi aceptada na Real Academia de Tecnoloxía de Berlín. Graduouse na universidade en 1912, cun título en enxeñaría, especializada en química, converténdose posiblemente nunha das primeiras mulleres enxeñeiras do mundo.
En 1914, Kate Gleason converteuse na primeira muller en ser membro da Sociedade Americana de Enxeñeiros Mecánicos (ASME). En 1915  Lillian Moller obtivo o doutoramento en  Psicoloxía  Industrial  na Universidade de Brown, co tempo sería a primeira muller admitida na Academia Nacional de Enxeñaría. En 1927, Elsie Eaves converteuse na primeira muller en ser membro de pleno dereito da Sociedade Americana de Enxeñeiros Civís (ASCE). Edith Clarke, a inventora da calculadora gráfica, foi a primeira muller en obter un título no departamento de enxeñaría eléctrica do MIT en 1918. Clarke tamén converteuse na primeira muller admitida no Instituto Americano de Enxeñeiros Eléctricos, o precursor do IEEE. Ensinou na Universidade de Texas Austin, onde foi a única muller membro da facultade no departamento de enxeñaría.
En 1925 a enxeñeira francesa Marie-Louise Paris fundou unha escola de enxeñaría para mulleres (École Polytechnique Feminine).
En 1929, Elsie MacGill converteuse na primeira muller de Norteamérica, e probablemente do mundo, en obter o grao de mestría en enxeñaría aeronáutica.
A primeira muller en obter un grao de enxeñaría civil en México foi Concepción Mendizábal Mendoza en 1930. Carmen Schwarze converteuse en 1944 na primeira enxeñeira de minas en Chile e en Latinoamérica.
En 1939, Isabel Gago licenciouse no Instituto Superior Técnico de Lisboa, sendo unha das dúas primeiras mulleres en licenciarse no campo da enxeñería química en Portugal. Foi a segunda muller que se licenciou e traballou en enxeñería en Portugal (a primeira foi Maria Amélia  Chaves, a primeira muller que se licenciou en enxeñería civil). Gago foi a primeira muller que impartiu clases de enxeñería química, pasando a súa carreira na súa alma mater.
En España, Pilar Careaga foi a primeira muller en obter o título de enxeñaría industrial en 1929. En 1935 Angeles Serra Carré converteuse na primeira muller perito agrícola na Universidade Politécnica de M adrid e Isabel Torán Carré obtivo o título de enxeñeira agrícola en 1939. Consuelo Carré foi posiblemente a primeira muller axudante de Obras Públicas de España. Luisa Marcos Raña obtivo con número 1 a cátedra de "Física, Química e Termotecnia" na Escola de Peritos Industriais de Cádiz. En 1949 Isabel Portugal Trabal obtivo o título de enxeñeira industrial e co tempo converteuse na primeira doutora en Enxeñaría Industrial en España.
Segunda Guerra Mundial: programas de enxeñería para mulleres
A entrada dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial creou unha seria escaseza de talento en enxeñaría, xa que os homes foron recrutados nas forzas armadas ao mesmo tempo que a industria aumentou a produción de armamentos, acoirazados e avións. A Oficina de Educación dos Estados Unidos iniciou unha serie de cursos de ciencia e enxeñaría que estaban abertos a mulleres e homes.
Os programas privados para mulleres incluían formación en enxeñaría no traballo para mulleres con títulos en matemáticas e física, a compañía fabricante de avións Curtiss-Wright tiña o programa Cadettes Curtiss-Wright. A compañía asociouse con Cornell, Penn State, Purdue, a Universidade de Minnesota, a Universidade de Texas, RPI, e a Universidade Estatal de Iowa para crear un plan de estudos de enxeñaría que eventualmente inscribiu a máis de 600 mulleres. O curso durou dez meses e centrouse principalmente no deseño e a produción de aeronaves.
A través dun programa acelerado provocado pola guerra, Lois Graham (1925-2013) graduouse no Instituto Politécnico Rensselaer en 1946 e foi a primeira muller nos Estados Unidos en recibir un doutoramento en enxeñaría mecánica do Instituto de Tecnoloxía de Illinois.
A era da posguerra
En 1943, o Exército dos Estados Unidos autorizou un proxecto secreto na Escola Moore de Enxeñaría Eléctrica da Universidade de Pensilvania para desenvolver unha computadora electrónica para computar as táboas de disparo de artillaría para o Laboratorio de Investigación Balística do Exército. O proxecto, que chegou a coñecerse como ENIAC, ou Integrador Numérico Electrónico e Computadora, completouse en 1946..
Antes do desenvolvemento do ENIAC, o exército dos Estados Unidos empregara mulleres adestradas en matemáticas para calcular as traxectorias da artillaría, ao principio utilizando calculadoras mecánicas de mesa e máis tarde o analizador diferencial desenvolvido por Vannevar Bush, na Escola Moore. En 1945, unha destas "computadoras", Kathleen McNulty (1921-2006), foi seleccionada para ser unha das programadoras orixinais da ENIAC, xunto con Frances Spence (1922- ), Betty Holberton (1917-2001), Marlyn Wescoff, Ruth Lichterman (1924-1986), e Betty Jean Jennings (1924-2011). McNulty, Holberton e Jennings traballarían máis tarde no UNIVAC, a primeira computadora comercial desenvolvida pola Remington Rand Corporation a principios dos anos 50.
Rebeca Uribe  Bone foi a primeira muller en  graduarse en enxeñería en Colombia en 1945, na Universidade Pontificia- Bolivariana de  Medellín. En 1948, a súa irmá Guillermina  Uribe  Bone converteuse na primeira muller en recibir o título de enxeñeira civil na Facultade de Matemáticas e Enxeñería da Universidade Nacional de Colombia en  Bogotá.
Nohemy Chaverra foi a primeira muller  afrocolombiana en  graduarse como enxeñeira química en Colombia, na Universidade de  Antioquia en 1951. Enedina Alves Marques converteuse na primeira enxeñeira negra do Brasil e a primeira enxeñeira muller do estado de Parná en 1945.
En 1946, Hattie Scott Peterson obtivo un título en enxeñaría civil, crese que foi a primeira muller afroamericana en facelo. En 1949 Constance Tipper converteuse na única muller membro a tempo completo do Departamento de Enxeñaría da Universidade de Cambridge. En 1950 Beatrice Alice Hicks foi a primeira presidenta da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras (SWE), que naceu co obxectivo de fomentar o incremento da presenza feminina no ámbito das enxeñarías. En 1952 Gertrude Rand converteuse na primeira muller membro da Illuminating Engineering Society (IES).
En 1948 Maria Artini suxeriu a formación dunha asociación de mulleres profesionais en Italia. Dita asociación, AIDIA (Asociación Italiana de Mulleres Enxeñeiras e Arquitectas), crearíase o 26 de xaneiro de 1957, fundada pola enxeñeira Emma Strada (a súa primeira presidenta), Anna E. Armor, Adele Racheli e a arquitecta Vittoria Ilardi.
Resistencia á coeducación nas escolas de enxeñaría, 1950–1970
A Guerra Fría e a carreira espacial entre os Estados Unidos e a Unión Soviética crearon unha demanda adicional de talento capacitado en enxeñaría nos anos 50 e 60. Moitas escolas de enxeñaría nos Estados Unidos que anteriormente só admitían estudantes homes comezaron a adoptar tentativamente a coeducación. Despois de 116 anos como unha institución exclusivamente masculina, RPI comezou a admitir un pequeno número de estudantes femininas na década de 1940. Georgia Tech comezou a admitir mulleres estudantes de enxeñaría en 1952, pero só en programas non dispoñibles noutras universidades estatais. En 1968 as mulleres foron admitidas en todos os cursos ofrecidos por Georgia Tech.
En 1957 Mary Fergusson, foi a primeira muller británica integrante da Institución de Enxeñeiros Civís.
En 1961 Irmgard Flügge-Lotz converteuse na primeira profesora de enxeñaría a tempo completo na escola de Enxeñaría da Universidade de Stanford. Tamén foi a primeira muller membro do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica, e en 1971 foi a primeira muller en ser seleccionada para dar a prestixiosa conferencia Von Karman.
O Instituto Tecnolóxico de Massachusetts (MIT) graduou á súa primeira alumna, Ellen Swallow Richards (1842-1911) en 1873; máis tarde converteuse en instrutora do MIT. Con todo, ata a década de 1960, o MIT inscribiu a poucas mulleres estudantes de enxeñaría, debido en parte á falta de aloxamento para as mulleres estudantes. Tras a finalización do primeiro dormitorio para mulleres no campus, McCormick Hall, en 1964, o número de mulleres matriculadas aumentou enormemente. Influenciadas en parte polo movemento da segunda onda de feminismo de finais dos anos sesenta e setenta, as profesoras do MIT, entre elas Mildred Dresselhaus e Sheila Widnall, comezaron a promover activamente a causa da educación das mulleres en enxeñaría.
A École Polytechnique en París empezou a admitir mulleres estudantes en 1972.
Na NASA traballaron enxeñeiras e científicas como Margaret Hamilton, Katherine Jhonson, Dorothy Vaughan. Hamilton, a directora da División de Enxeñaría de Software do Laboratorio de Instrumentación do MIT nese momento, é famosa polo seu traballo na escritura do código de guía a bordo para a misión Apollo 11. Katherine Jhonson calculou a traxectoria para o Proxecto Mercury e o voo do Apollo 11 e Frances Northcutt tamén tivo un importante papel no rescate da misión Apollo 13. En 1979 Jennie Patrick converteuse na primeira afroamericana nos Estados Unidos en conseguir un doutoramento en enxeñaría química.
En 1957, Araceli Sánchez Urquijo converteuse na primeira muller enxeñeira civil que traballaba en España, ao estar entre os primeiros 45 enxeñeiros hidroeléctricos formados no Instituto de Enxeñería Eléctrica de Moscova. Neste período obterían os títulos de enxeñeiras: María Luisa Pérez-Soba y Baró, primeira enxeñeira agrónoma galega, Julia Dorado, Rafaela Dorado e Esperanza Galván, as primeiras enxeñeiras técnicas de minas de España (1968), Carmen de Andrés primeira muller titulada en enxeñaría de camiños, canles e portos (1973) María Jesús Bobo de La Peña en enxeñaría naval (1976), María Jesús Miguel de Michelena en enxeñaría de montes (1969), Dolores Norte Gómez, en  enxeñaría de minas (1974) e Isaura Clavero Paradiñeiro en enxeñería aeronáutica (1973). En 1975 Alicia Crespí González gañou a cátedra de Electrotecnia na Escola de Arquitectura de Madrid, converténdose na primeira catedrática dunha Escola Técnica Superior en España. En Galicia Carmen Tuñón Álvarez foi a primeira muller titulada en Enxeñería Técnica Naval e María Luisa Menéndez Miramontes, da promoción de 1978 foi a primeira muller en colexiarse  como enxeñeira de Camiños. As primeiras colexiadas no Colexio Oficial de Enxeñeiros Técnicos Industriais de A Coruña foron Ángela González Garrido en 1965 e Isabel Clara García García en 1972. Teresa Villarino colexiouse como enxeñeira de Montes en 1979. Durante o curso 1975-1976 tan só o 5% das persoas que cursaban unha enxeñería en España eran mulleres.
Anos 1980–1990
A medida que se abriron máis programas de enxeñaría para as mulleres, o número de mulleres inscritas nos programas de enxeñaría aumentou drasticamente. O número de títulos en enxeñaría outorgados a mulleres na EE.UU. aumentou nun 45 por cento entre 1980 e 1994. Con todo, durante o período de 1984 a 1994, o número de mulleres que se graduaron cun título en ciencias da computación diminuíu nun 23 por cento (do 37 por cento dos graduados en 1984 ao 28 por cento en 1994). Este fenómeno coñeceuse como "shrinking pipeline o leaky pipeline" ("A tubaxe que pinga") e foi analizado en distintas investigacións.
En España no curso 1998-99, observouse un incremento no interese por temas técnicos e as mulleres acadaron o 25% das matrículas no campo de enxeñaría e arquitectura.
Século XXI
Segundo os datos do Ministerio de Educación e Formación Profesional no curso 2017-18, hai unha baixa presenza feminina nas áreas científico-tecnolóxicas en todos os niveis. Na universidade hai poucas mulleres matriculadas en carreiras relacionadas coa enxeñaría, industria e construción (28,5 %) ou en Informática (12,9 %), e moitas en Educación (77,7 %) ou Saúde e Servizos Sociais (71,4 %).
Algunhas das enxeñeiras españolas máis coñecidas son: a lucense Isabel Pardo de Vera, presidenta de ADIF, Eva Pagán directora directora xeral de Transporte de Red Reléctrica de España,a viguesa Carmela Troncoso, elixida entre as 40 personalidades menores de 40 anos máis relevantes no eido da Tecnoloxía pola revista Fortune, a enxeñeira informática  Alicia Asín Pérez, unha das premiadas como Mujeres Innovadoras de Europa 2018, a enxeñeira de camiños Sara Collado Hernández mellor muller enxeñeira nos premios WICE 2018, Estefanía Matasanz primeira muller elixida como decana do Colexio Oficial de Enxeñeiros Aeronáuticos de España (COIAE)  e Elena Moral, a enxeñeira de Talgo Premio WICE 2019 á Muller Enxeñeira Ferroviaria Europea. Tamén Ana Rodes, quen desenvolveu un tecido capaz de producir electricidade aproveitando a radiación solar.
Deputación
Deputación é en España desde 1836 a institución á que lle corresponde o goberno e a administración das provincias. Tras a proclamación da Constitución española de 1978 recollese no Título VIII baixo a epígrafe "A organización territorial do Estado". Non obstante, nas comunidades autónomas uniprovinciais as súas funcións asúmeas a comunidade autónoma.
Historia e características
O propio texto constitucional define tamén provincia como unha entidade local determinada pola agrupación de concellos e división territorial. Esta entidade local, segundo o propio texto, e ao igual cós concellos e comunidades autónomas, gozan de plena autonomía para a xestión dos seus respectivos intereses. Para esta xestión dota á provincia de personalidade xurídica propia.
Para o funcionamento da deputación, esta organízase en varios órganos de goberno. Todas as deputacións terán: un Presidente, os Vicepresidentes, a Xunta de Goberno e o Pleno. Existen outros órganos chamados complementarios co obxectivo de estudar, informar ou consultar os asuntos que serán sometidos a decisión plenaria. Neste apartado sitúanse as coñecidas como "comisións informativas".
Estas corporacións, ás que se lles atribúe o goberno e a administración provincial, nas illas (Comunidade Canaria e Balear) teñen o nome de cabidos ou consellos.
Galiza
En Galiza, cada provincia conta coa súa respectiva deputación:
Ascalón
Ascalón (en אַשְׁקְלוֹן, Ashkelon; en عسقلان Asqalun) é unha cidade de Israel, situada a 56 km ao sur de Tel Aviv e a 73 km ao suroeste de Xerusalén. Atópase á beira do mar Mediterráneo e preto do deserto do Néguev. A cidade goza dun clima especialmente agradable, tanto fresco como seco. Os días chuviosos son raros e posúe unha das praias de areas máis finas do país, así como innumerables lugares de entretemento. Mencionada na Estela de Merenptah, floreceu baixo o réxime de gregos e romanos. Herodes agrandou e embeleceu en gran medida a cidade, a cal se cre que foi o seu lugar de nacemento. Plinio o vello fala no seu tempo dela como cidade libre.
Algúns xudeus permaneceron en Ascalón cando esta se converteu nunha cidade cristiá baixo o réxime bizantino. Tomada polos musulmáns en 638, estaba tan ben fortificada e defendida que os cruzados non puideron conquistala ata 1153, cando aínda quedaba unha pequena comunidade xudía no lugar. Destruída completamente no 1270 polo sultán Baibars, estivo abandonada durante séculos e ficou esquecida a súa localización. A cidade foi buscada sen éxito pola exploradora británica Hester Stanhope en 1830.
A vila árabe de al-Majdal ou al-Majdal Asqalan (المجدل; אל-מג'דל, מגדל), foi establecida a uns poucos quilómetros cara o interior da cidade histórica do século XV, baixo goberno otomán. En 1920 pasou a formar parte do Mandato británico de Palestina. Al-Majdal tiña unha poboación de 10.000 habitantes antes da guerra árabe-israelí de 1948, e en outubro de 1948 a cidade acollía a centos de refuxiados das localidades veciñas. Al-Majdal serviu de posto avanzado para as forzas exipcias asentadas en Gaza. Finalmente foi conquistada polas forzas israelís o 5 de novembro de 1948, e para entón a maioría da poboación árabe xa abandonara a cidade, deixando só 2 700 habitantes, dos cales 500 foron deportados polas tropas de Israel en decembro dese ano. A cidade pasou a coñecerse como Migdal Gaza, Migdal Gaz e Migdal Ashkelon polos novos habitantes xudeus.
En 1953 o asentamento veciño de Afridar quedou incorporado e readaptouse o nome Ascalón para a cidade. En 1961 Ascalón foi situada no posto 16 entre os centros urbanos de Israel, cunha poboación de 24.000 habitantes. En 2016 a súa poboación era de 130.660 habitantes.
Barbuda
Barbuda é unha illa do mar Caribe que forma parte de Antiga e Barbuda, localízase ao norte de Antiga. Ten 161 km² e 1.638 habitantes (censo 2011), deles máis da metade (1.252 habitantes) viven na vila de Codrington. Non obstante, en setembro de 2017, o furacán Irma danou ou destruíu o 95% dos edificios e infraestruturas da illa e, como resultado, todos os habitantes da illa foron evacuados a Antiga, deixando Barbuda baleira por primeira vez na historia moderna.
Historia
Os siboneis foron os primeiros habitantes da illa cara ao 2400 a. C., pero os aruaques e os caribes poboaron a illa antes do desembarco de Cristovo Colón na súa segunda viaxe (1493). Os primeiros asentamentos europeos, españois e franceses, fracasaron. En 1667 os británicos formaron unha colonia con éxito.
En 1685 Barbuda arrendouse aos irmáns Christopher e John Codrington, que fundaron a cidade de Codrington. A familia Codrington producían alimentos nas súas terras en Barbuda, e transportaban escravos como man de obra para as súas plantacións de cana en Antiga. Houbo máis dunha rebelión de escravos en Codrington durante a década de 1740, durante as cales os escravos levantáronse contra os administradores. Todos os escravos foron liberados en 1834.
En 1719, Codrington e a illa de Barbuda tiveron o seu primeiro censo (tanto de persoas como de animais), levado a cabo por Sir William Codrington (1715-1790).
O primeiro mapa de Barbuda fíxose na segunda metade do século XVIII. Nese momento había notables edificios na área da montaña, un castelo en Codrington, un forte no río, agora coñecida como a Torre Martello, e casas en Palmetto Point, Coco Point, e Castle Hill. O mapa mostra oito barracóns para reter aos escravos fuxitivos capturados, o que indica que este era un grave problema. Había varias unidades de baterías defensiva con canóns en todo o perímetro da illa. Había unha gran plantación na zona de Meadow e Guava e outra gran plantación na zona das terras altas.
O 1 de novembro de 1981, a illa obtivo a súa independencia como unha parte integral de Antiga e Barbuda, membro da Commonwealth. Nas eleccións de 1989, o Movemento pola Independencia de Barbuda recibiu demasiado poucos votos para ter dereito a un asento no parlamento nacional.
En setembro de 2017, o furacán Irma danou ou destruíu o 95% dos edificios e infraestruturas da illa e, como resultado, todos os habitantes da illa foron evacuados a Antiga, deixando Barbuda baleira por primeira vez na historia moderna. Un informe de abril de 2018 indicaba que moitas das poucas persoas que viven na illa estaban a facelo en tendas de campaña, aínda se reparaban algúns edificios gobernamentais. Naquel momento, a auga e a electricidade estaban dispoñibles nos edificios do goberno, a comisaría, o hospital e a oficina de correos en Codrington. O primeiro ministro Gaston Browne dixo que había plans para construír unha nova pista para jets no aeroporto, pero non se deon datos específicos. O 21 de marzo de 2018 había uns 500 residentes que volveran ás súas antigas casas en Barbuda.
Localización
Barbuda atópase ao norte de Antiga, no centro das Illas de Sotavento. Ao sur atópanse as illas de Montserrat e Guadalupe, e ao oeste e o noroeste están Nevis, St. Kitts, St. Barts, e San Martiño.
Puntos de interese
Barbuda é o fogar santuario dos paxaros fragata, que se atopa na lagoa de Codrington. Outros puntos de interese son Highland House (a casa da familia Codrington do século XVIII) e a Cova do Indio, que contén antigos petróglifos amerindios.
Turismo
O clima e a xeografía de Barbuda é propicio para o turismo. Moitos turistas séntense atraídos polas praias da illa. As actividades inclúen un santuario de aves, natación, mergullo, pesca, e espeleoloxía. Só dous resorts operan na illa, o resto foron abandonados pola mala xestión, a difícil infraestrutura e os danos do furacán.
Centro Arqueolóxico San Roque
O Centro Arqueolóxico San Roque é un museo situado na cidade de Lugo, que amosa in situ os restos dunha necrópole da antiga Roma.
Barbuda
Xeografía
A superficie total é de 160´56 km². A capital e cidade máis grande é Codrington, cunha poboación estimada de 1.250 habitantes. A illa é na súa maioría coral e pedra calcaria con poucas variacións topográficas. A área de "terras altas" no lado oriental da illa ten outeiros que se levantan a 38 m., pero a maior parte da illa é moi plana, con moitas lagoas na esquina noroeste.
Clima
O clima clasifícase como tropical mariño que significa que hai pouca variación estacional da temperatura. En xaneiro e febreiro, os meses máis fríos, a media diaria da Temperatura máis alta é 27 °C. Mentres que en xullo e agosto, os meses máis cálidos, a media diaria é de 30 °C.
Ruglish
Na novela de Anthony Burgess, A clockwork orange, Alex e os seus drugos falan unha forma de Runglish chamada Nadsat.
Transliteración
O termo está sendo a usar para indicar o que foi coñecido anteriormente como codificación Volapuk: a xeración de textos en ruso usando o alfabeto latino.
Jimmy Butler
Jimmy Butler III, nado o 14 de setembro de 1989 en Houston, Texas, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Miami Heat da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Butler foi elixido na 30ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Chicago Bulls. O 9 de decembro de 2011, asinou o seu contrato de rookie cos Bulls. Na súa primeira tempada na liga, acurtada polo lockout, xogou 42 partidos nos que fixo 2.6 puntos e 1.3 rebotes por encontro.
O 22 de xuño de 2017, Butler foi traspasado xunto os dereitos de Justin Patton ós Minnesota Timberwolves, a cambio de Kris Dunn, Zach LaVine e os dereitos de Lauri Markkanen.
O 12 de novembro de 2018, Butler foi traspasado xunto a Justin Patton ós Philadelphia 76ers a cambio de Jerryd Bayless, Robert Covington, Dario Šarić e unha elección da segunda rolda do Draft de 2022.
O 6 de xullo de 2019, Butler asinou cos Miami Heat nun traspaso entre catro equipos.
Luís Noya
Luís Noya Domínguez, nado na Guarda en outubro de 1932 e morto en Vigo o 16 de agosto de 2006, foi un impresor e futbolista galego emigrante en Venezuela e vencellado á resistencia antifranquista.
A emigración
Era fillo de Xoán Noya, tenente de alcalde da Guarda cando aconteceu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, sindicalista, xornalista e activo integrante do Partido Galeguista, que pasou dous anos no cárcere despois de ser condenado a morte polo franquismo, e a súa pena conmutada. Uns anos despois do remate da guerra, os problemas económicos fixeron que Xoán emigrase a Venezuela cos seus fillos Luis, Oscar e Rodolfo.
En Venezuela participou da vida do republicano e galeguista Lar Gallego que se fundara en 1945 pouco tempo despois da Eusko-Etxea de Caracas. Tamén participou na fundación da Irmandade Galega de Venezuela o 12 de outubro de 1960. Alí na emigración tivo contacto con diversos intelectuais galegos, como Pura Vázquez ou Celso Emilio Ferreiro, así coma co partido comunista.
Futbolista de vocación, no país suramericano organizou e participou do fútbol entre as comunidades inmigrantes e chegou a xogar como profesional deste deporte, minoritario en Venezuela. Militou xunto a seu irmán Rodolfo no Loyola da Primeira División, e no Deportivo Celta, logo reconvertido en Deportivo Galicia.
O Santa María
A volta definitiva de Luís Noya a Galiza produciuse en 1961, a bordo do barco portugués Santa María. Ao pouco de saír de Caracas o barco foi secuestrado por un comando formado por galegos e portugueses, o DRIL. Nese comando estaban dous coñecidos seus, Xosé Velo e o comandante Soutomaior. A Luís Noya débese a única filmación existente do secuestro, filmación que tomou coa súa pequena cámara e que agochou ao chegar a Canarias para que non fora confiscada polas autoridades franquistas.
A volta
Ao volver da emigración, Luís Noya púxose a traballar a carón do pai para sacar adiante a imprenta familiar Gráficas Numen, de Vigo. A empresa foi moi importante no tecido da resistencia antifranquista, producindo diversos materiais e folletos vencellados a grupos comunistas e galeguistas, así como diversos libros en galego. Nos locais da imprenta consérvase a minerva coa que se estampaba en Ourense o xornal agrarista La Zarpa. Polo seu labor editorial recibiu o premio Xerais de apoio á edición literaria.
Durante as últimas décadas do franquismo militou activamente no PCE e en diversos movementos solidarios, e apoiou o Comité Galego Bolivariano de Solidariedade, de tendencia chavista.
O 19 de agosto de 2006 espallaron as súas cinzas na súa vila da Guarda, ao son do himno galego.
Carboeiro, Cures, Boiro
Carboeiro é un lugar da parroquia de Cures no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza.
David Bravo
En marzo de 2005 publica unha misiva dirixida ao presidente do Goberno de España, José Luis Rodríguez Zapatero, en relación á Lei sobre propiedade intelectual, a favor de compartir o coñecemento e de non restrinxir aínda máis, na súa opinión, os dereitos de autor.
En xuño do mesmo ano presentou Copia este libro, publicado baixo Creative Commons que, como el mesmo escribiu, trata de...
Tamén actuou como avogado colaborando coas protestas de maio de 2011 en España.
Meitriz, A Laxe, O Saviñao
Meitriz é un lugar da parroquia da Laxe no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE a súa poboación no ano 2009 era de 2 persoas (1 home e 1 muller), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Gran Premio de Alemaña de 1964
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de celebrouse en Nürburgring o 2 de agosto de 1964.
Carel Godin de Beaufort sufriu un accidente mortal no seu (Porsche 718) durante a práctica. Derrapou na curva Bergwerk na parte máis setentrional da pista, dirixiuse cara ás árbores e sufriu lesións graves na cabeza. Morreu tres días máis tarde nun centro neurolóxico en Colonia.
Esta foi a primeira carreira na F1 para Honda
Clasificación
dereita|miniatura|[[Jim Clark nos pits]]
Cory Joseph
Cory Ephram Joseph, nado o 20 de setembro de 1991 en Toronto, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria
Joseph foi elixido na 29ª posición do Draft da NBA de 2011 polos San Antonio Spurs. O 15 de xuño de 2014, Joseph conseguiu o seu primeiro campionato da NBA despois de que os Spurs derrotaran ós Miami Heat por 4-1 nas Finais da NBA de 2014.
O 9 de xullo de 2015, Joseph asinou un contrato de catro anos e 30 millóns de dólares co equipo da súa cidade natal, os Toronto Raptors.
O 14 de xullo de 2017, Joseph foi traspasado ós Indiana Pacers a cambio dos dereitos do Draft de Emir Preldžić. Fixo o seu debut cos Pacers o 18 de outubro de 2017, facendo 11 puntos na vitoria por 140-131 sobre os Brooklyn Nets.
O 6 de xullo de 2019, Joseph asinou cos Sacramento Kings.
O 26 de marzo de 2021, Joseph foi traspasado xunto a dúas futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós Detroit Pistons, a cambio de Delon Wright.
Músculo flexor radial do carpo
miniatura|150px O músculo flexor radial do carpo é un músculo do membro superior humano situado no compartimento anterior do antebrazo. Sitúase por fóra do músculo palmar longo. Ten un tendón longo que se estende ata a man.
Orixe e insercións
A súa orixe atopámola no epicóndilo medial do úmero, mentres que as insercións caudais áchanse na base do II e III metacarpianos.
Función
Flexiona e abduce o pulso.
Innervación
É innervado polo nervio mediano.
Vascularización
Está vascularizado pola arteria radial.
Construtivismo social
O construtivismo social é unha teoría que suxire que o coñecemento científico non constitúe un corpus neutro de datos independente das prácticas culturais e os valores, senón que se orixina no seo da sociedade, co que iso leva.
Na práctica, o construtivismo social interésase polo traballo no laboratorio, as publicacións científicas e os fluxos de información en tanto que procesos deben estudarse dende unha perspectiva sociolóxica e non só en termos puramente científicos.
Reticulum
Reticulum ou Retículo, é unha das menores constelacións austrais. Foi inserida nos comezos do século XVII polo astrónomo Isaac Habrecht, que lle dou de nome Rhombus. . Máis tarde sería renomeada por Nicolas Louis de Lacaille para conmemora-lo retículo, que foi un instrumento científico usado para medi-la posición das estrelas.
Mitoloxía
Dado que foi inserida no século XVII, non hai mitoloxía asociada a esta constelación.
DS Orion
miniatura|DS Orion O DS Orion foi un navío de vapor noruegués construído en 1874 por H Murray & Co en Port Glasgow, Escocia para a Det Bergenske Dampskibsselskab de Bergen. Coas súas 681 toneladas brutas e 180 pés de longo o DS Orion era o maior navío da compañía no momento da súa entrega.