cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos III do Reino Unido
Carlos III (Charles Philip Arthur George Windsor; nado en Londres o 14 de novembro de 1948) é o rei do Reino Unido e de catorce estados independentes máis chamados Reinos da Commonwealth desde 2022, tras a morte da súa nai a raíña Isabel II. Tamén é o xefe da Commonwealth, unha grande organización intergobernamental formada por 53 países independentes. Era o herdeiro, así como o duque de Cornualla e duque de Rothesay de 1952 a 2022, sendo a persoa máis longa na liña de sucesión ao trono británico da historia. Tamén foi o príncipe de Gales máis lonxevo, xa que ostenta o título desde xullo de 1958. Despois da morte do seu pai, o príncipe Filipe o 9 de abril de 2021, Carlos tamén herdou o título de duque de Edimburgo.
Sitta azurea
Voz
O repertorio vocal do gabeador azur é bastante variado e é unha reminiscencia de S. frontalis e, en menor medida, do S. oenochlamys. De acordo con Birds of the World, as vocalizacións do gabeador azur son: un suave «tup» ou «tip», un abrupto «whit», un sibilante «sit» e un completo, resoante e enfático «chit»; cando está excitado emite uns «chit» e «sit» en ocasións en repeticións curtas e rápidas, «chi-chit, chit-chit-chit» ou «chir-ri-rit», que se poden estender nunha serie rápida que se acelera en trilos staccatos «tititititititik», ou incluso parecerse a un «tr-r-r-r-r-r-t». Tamén emite un agudo e chiante «zhe» e «zhe-zhe», e un nasal «snieu» ou «kneu»; a chamada de voo é un rumbante «chirr-u».
Pódese escoitar esta ave en xeno-canto.
Carlos III do Reino Unido
Era o fillo máis vello da raíña Isabel II e do príncipe Filipe de Edimburgo. Recibiu o título oficial de príncipe de Gales, ademais dos títulos históricos de duque de Cornualla, duque de Rothesay (Escocia), conde de Carrick, barón de Rebfrew e Señor das Illas, así coma conde de Chester. Tras ser o herdeiro máis lonxevo da historia británica, converteuse en Carlos III (Charles III), aínda que podía escoller calquera dos seus catro nomes malia ter afirmado, en varias ocasións, que para reinar elixiría o nome do seu avó e, neste caso, sería Xurxo VII (George VII). É o monarca número 40 na lista de monarcas británicos, dende Guillerme o Conquistador.
Sitta azurea
Alimentación
O gabeador azur é moi activo, frecuentemente vese voando en parellas, en grupos máis grandes, ou nunha mestura de especies alimentándose en bandadas. Aliméntase de invertebrados, dos cales algúns foron identificados como moi comúns na súa dieta, incluíndo especies de escaravellos (zoféridos), elatéridos, crisomélidos (da subfamilia Eumolpinae), arañas e eirugas. Polo xeral, come sas súas presas na metade superior das árbores grandes, e ocasionamente en árbores máis pequenas. Aínda que prefire escaravellar en troncos de árbores, o paxaro protexe as súas córneas de calquera codia e outros residuos mediante a contracción da pel espida arrededor dos ollos, unha adaptación, ao parecer, única da especie.
Behrendt Pick
Publicacións
Estas son algunhas das publicacións de Pick ao longo da súa carreira académica:
Carlos III do Reino Unido
Casou con Diana Frances Spencer o 29 de xullo de 1981, coa que tivo dous fillos, Guillerme de Gales e Henrique de Sussex. O 28 de agosto de 1996 firmaron o divorcio, un ano antes da morte de Diana nun accidente de coche o 31 de agosto de 1997.
Nueva Brisa
Nueva Brisa foi un semanario publicado en Viveiro entre 1899 e 1900.
Carlos III do Reino Unido
Casou de novo con Camila de Cornualla, con quen tivo relacións antes e durante o seu primeiro matrimonio, o 9 de abril de 2005.
Renfe AVE
No Corredor Mediterráneo e no Corredor de Levante
Só se citan os trens de altas prestacións (160–200 km/h), aínda que polas liñas circulan nalgúns tramos trens de media distancia e de proximidades. Non se poden separar ambos corredores xa que moitos trens percorren os dous e o treito La Encina-Alacant é común a ambos.
Nueva Brisa
Historia e características
Apareceu a principios de outubro de 1899. Editado pola Agrupación Germinal de Viveiro, un grupo de rapaces que publicara anteriormente algúns números manuscritos, imprimíase nos obradoiros de Gerardo Castro Montoya en Lugo. De carácter republicano e federalista polemizou con El Eco de Vivero. Rematou a súa publicación co número 16, en xaneiro de 1900, por non atopar quen quixera imprimilo "sin que antes y por primera condición renunciaran sus redactores a todo ataque a la religión católica".
Sitta azurea
Reprodución
A reprodución na especie non foi amplamente estudada. O niño fano nun oco pequeno dunha árbore onde pon de tres a catro ovos branco sucio con tons lavanda e densamente moteados de cor marrón avermellado e gris, que miden 19,3 x 13,4 mm. En Malaisia peninsular, observouse que os individuos chegan á madureza a finais de xuño; na illa de Xava, a época de reprodución lévase a cabo entre abril e xullo, e en Sumatra observouse un adulto alimentando as súas crías a principios de maio.
Predadores
Hai pouca información sobre os depredadores do gabeador azur, pero un espécime observouse en posición conxelada durante o paso dunha aguia Ictinaetus malayensis.
Distribución e hábitat
miniatura|Exemplar da subespecie S. a. expectata nun tronco, nos montes Fraser (Malaisia). Esta especie vive na península de Malaca (no extremo sur de Tailandia e o norte de Malaisia) e en Indonesia nas illas de Sumatra e Java. En Malaisia, a especie foi observada en Bukit Larut, no estado de Perak, nas montañas Titiwangsa, no sur de Hulu Langat, no estado de Selangor, así como algunhas poboacións illadas nas abas do gran monte Benom no estado de Pahang, no monte Tahan situado na fronteira Pahang-Kelantan, no monte Rabong en Kelantan e no monte Padang no sultanato de Terengganu. En Sumatra, a ave encóntrase beireando a cordilleira de Barisan, e observouse nas terras altas de Gayo da provincia de Aceh, as terras altas de Batak do norte de Sumata, e no Dempo ao sur da illa.
S. azurea encóntrase normalmente nas montañas, onde habita nos bosques húmidos tropicais ou subtropicais de terras baixas e os bosques de montaña húmidos tropicais ou subtropicais. En Malaisia, encóntrase desde os 1 070 m de altura ata o punto máis alto do país a 2 186&nbso;m de altura. En Sumatra, a especie distribúese nun rango altitudinal entre 900 m e 2 400 m de altura, e en Xava, entre 915&nbsop;m e 2 745 m. O ornitólogo John MacKinnon informou dun raro avistamento en altitudes máis baixas nas chairas de Xava.
Renfe AVE
Trens de alta velocidade
220px|miniatura|Talgo 350, AVE Serie 102
Open-Sankoré
Open-Sankoré é un programa para Encerados Dixitais Interactivos (PDI) libre e gratuíto compatíbel con calquera proxector e lapis óptico.
Historia
Open-Sankoré baséase no programa Uniboard, desenvolvido inicialmente na Universidade de Lausana, Suíza. Empezouse a desenvolver en 2003 e a usar por parte dos profesores da universidade en outubro dese mesmo ano. O proxecto sufriu unha escisión, e foi vendido máis tarde ao Grupo de Interese Público de Educación Dixital en África (ENA GIP), do que forman parte varios ministerios e empresas privadas e públicas, co obxectivo de convertelo nun proxecto libre e liberalo baixo licenza GNU Lesser General Public License (LGPL).
Innovacións
Ademais de ser o primeiro software libre para encerado dixital completamente operativo, Open-Sankoré trae dúas importantes innovacións:
Impacto
O goberno francés creou unha Delegación Interministerial para a Educación Dixital en África (DIENA) e un Grupo de Interese Público de Educación Dixital en África (ENA GIP) para poñer en funcioanmento durante varios anos un programa de fomento da educación dixital en varios países africanos. Open-Sankoré é unha das estratexias deste grupo para lograr un dos Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio referidos á educación en África, unha iniciativa das Nacións Unidas.
Versións
Open-Sankoré v 1.4 foi liberada a principios de xullo de 2012, solucionando varios problemas (bugs) e mellorando o comportamento respecto da versión 1.3, pero incluíndo tamén moitas características novas como: ferramentas de Interactividade para crear exercicios, motores de procura on-line integrados que permiten a procura de imaxes, vídeos e sons en Google e en Planète-Sankore directamente sen saír da aplicación, importar distintos formatos e un novo motor de manexo de textos.
Aquilino Parapar Franco
Aquilino Parapar Franco, nado en Viveiro e finado na Coruña o 7 de marzo de 1938, foi un mariñeiro e sindicalista galego.
Traxectoria
Militante da CNT, era membro do Sindicato de Industria Pesquera e foi directivo de El Despertar Marítimo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra o 12 e 13 de novembro de 1937, foi condenado a pena de morte. Foi fusilado no campo de Aragón o 7 de marzo de 1938 con xunto con José Feito García, Lino Carrión, Luis Ardao López, Alfonso Castrillo López e Andrés Pérez Adega.
Corifénidos
miniatura|300px|Coryphaena_hippurus Os Corifénidos (Coryphaenidae), chamados comunmente dourados son unha familia de peixes mariños incluída orde dos Perciformes. Están distribuídos polos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Característica
Presentan unha intensa cor dourada, á que deben o nome, e un corpo comprimido lateralmente, alto na rexión cefálica. Liña lateral sinuosa.
Posúen unha única aleta dorsal que percorre todo o corpo desde a cabeza; a anal taménb longa pero comneza á metade do corpo. Nos presentan espiñas nas aletas (48-65 radios brandos na dorsal). Aletas pectorais curtas e algo falciformes e a caudal fortemente furcada. Poden alcanzar talles de 1,5 m de lonxitude máxima.
É unha das familias de peixes azuis asociados a un alto contido de histidina e, por conseguinte, relacionado con casos de intoxicación por histamina.
Clasificación
A familia contén un único xénero con dúas especies:
Viaxe ao centro da Terra
Viaxe ao centro da Terra (en Voyage au centre de la Terre) é unha novela de ficción científica escrita polo autor francés Jules Verne (1828-1905) e publicada no ano 1894. Considerada unha das súas mellores novelas, concédese máis peso á aventura e á imaxinación do que á verosimilitude e á divulgación científica.
Personaxes
Hans Bjelke, cazador islandés que será o guía na viaxe. É unha persoa extremadamente hábil, leal e de poucas palabras. O seu traballo, a súa afouteza e as súas capacidades serán decisivas á hora de levar a bo termo a expedición.
Arne Saknussemm, sabio islandés do século XVI, primitivo explorador do mundo soterrado. É o autor do pergameo que dá as instrucións precisas para a viaxe ao inframundo.
Grauben, afillada do profesor e namorada de Axel. Xunto con Marta, a ama de chaves, o seu padriño, e o seu namorado constitúen o núcleo que mora na casa de Königstrasse, no barrio máis antigo de Hamburgo.
Argumento
Dentro dun manuscrito islandés que pertenceu a Arne Saknussemm, Otto Lidenbrock atopa un pergameo cifrado que contén a clave para realizaren unha viaxe ao centro da terra, tal e como o propio Saknussem fixera séculos atrás. O profesor Lidenbrock, Axel e mais o seu guía Hans, comezan no monte islandés Sneffels un descenso que percorrera a codia terrestre até o centro do globo. Con todo, non acadarán o seu obxectivo, pois ao tentaren eliminar un obstáculo cunha explosión, son expulsados nunha arroiada, saíndo á superficie da terra pola boca do volcán Stromboli, na illa siciliana do mesmo nome.
Edición galega
A tradución galega é obra de Valentín Arias, e foi publicada por vez primeira na colección Xabarín de Edicións Xerais de Galicia no ano 1985.
Pazos
Pazos pode referirse a:
O apelido galego Pazos, coas variantes Pazo, Opazo, Dopazo;
Amais, como topónimo Pazos pode referirse a:
Os Eidos de Abaixo, Sela, Arbo
Os Eidos de Abaixo é un lugar da parroquia de Sela, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 101 habitantes (51 homes e 50 mulleres).
Miraflores, O Obre, Noia
Miraflores é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 99 habitantes (49 homes e 50 mulleres).
A Igrexa, O Obre, Noia
A Igrexa é un lugar da parroquia do Obre no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 40 habitantes (21 homes e 19 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
María Antonia Dans
María Antonia Dans Boado, nada en Oza dos Ríos o 14 de abril de 1922 e finada o 17 de febreiro de 1988 en Madrid, foi unha pintora galega.
O Gateño, Randufe, Tui
O Gateño é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres), un aumento de 13 habitantes respecto ao ano 1999.
María Antonia Dans
Traxectoria
Iniciou a súa formación na Escola de Artes e Oficios da Coruña (hoxe Escola de Arte e Superior de Deseño Pablo Picasso), da man de Lolita Díaz Baliño. A principios dos cincuenta, tras o seu casamento, trasládase a Madrid onde viviu o resto da súa vida e asistiu ás clases do Círculo de Belas Artes e á Escola de San Fernando.
Comezou a expor en 1950 na Coruña; en Madrid fíxoo por primeira vez en 1953. Desde entón a súa obra percorreu toda España e numerosos países estranxeiros xa que a invitou o Goberno español a importantes mostras colectivas, especialmente a París, onde se lle concedeu a medalla da vila, e no museo de Arte Contemporánea obtivo esa máxima distinción.
Tamén acudiu ao premio da Fundación March, obtivo bolsas de viaxe dos Ministerios de Asuntos Exteriores e Educación Nacional, así como premios e medallas das Deputacións e Concellos de Córdoba, Badaxoz, Alacant etc.
A súa obra esténdese por numerosos paradores de turismo e máis edificios oficiais e públicos. Está representada no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, en todos os de Galiza e nun bo número de provincias de España. A pintura de María Antonia Dans, ás veces cualificada de "naíf" é, en realidade, un neoexpresionismo de raíz deliberadamente inxenuista, emparentado cos modos de bordado popular. As súas paisaxes son elementais, con algo de mosaico. As faenas do campo e o mundo do mar son temas habituais nas súas obras.
Vida persoal
Casou co xornalista Celso Collazo Lema en Madrid en 1952. É nai da actriz Rosalía Dans.
Pavle Bulatovic
Pavle Bulatovic, nado en Kolašin o 13 de decembro de 1948 e finado o 7 de febreiro de 2000, foi un político montenegrino. Foi Ministro de Exteriores e a partir de 1994 Ministro de Defensa da República Federal de Iugoslavia.
Traxectoria
Era un veterano militante do Partido Socialista do Pobo, con grande implantación en Montenegro, un dos principais apoios políticos de Slobodan Milošević. Bulatovic era unha das persoas máis próximas ao presidente Iugoslavo e unha das figuras fortes do goberno. Foi asasinado o 7 de febreiro do ano 2000 froito dun atentado terrorista no suburbio Banjica da capital de Serbia, Belgrado, nun restaurante do que o ministro era cliente habitual. Dende o principio sospeitouse que este atentado tiña relación co asasinato menos dun mes antes de Željko Ražnatović “Arkan”, tamén na cidade serbia.
Comunidade de Cristo
A Comunidade de Cristo, antes coñecida como a Igrexa Reorganizada de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días ou RLDS. Con sede en Independence, Missouri, a fe comparte as súas orixes coa Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días (a igrexa mormoa). dereita|framed|Amorno da Comunidade de Cristo en Independence, Missouri, USA. Dedicado en 1994 A historia das dúas máis grandes denominacións comeza a separarse coa morte do fundador, Joseph Smith, o 27 de xuño de 1844 en Carthage, Illinois. Os historiadores ás veces refírense á rama do Medio Oeste do movemento como os "Santos da Pradeira" ou "Xosefitas" e aos do Oeste (Utah) como os "Santos das Montañas Rochosas" ou "Brighamitas".
A Comunidade de Cristo ten hoxe aproximadamente 250.000 membros en 50 países. A igrexa posúe dous templos, o orixinal de Kirtland, en Ohio (un sitio histórico, parte do seu ministerio educativo) e o relativamente novo Templo de Independence, Missouri, que serve de sede mundial da Igrexa. A Igrexa xestiona a Universidade Graceland, con instalacións educativas en Lamoni (estado de Iowa) e en Independence (estado de Missouri). A Igrexa ademais posúe e xestiona sitios históricos no que foi o Vello Oeste en Missouri), Lamoni (estado de Iowa) e en Plano, e Nauvoo (en Illinois).
A Comunidade de Cristo está dirixida por unha primeira presidencia, que consta dun profeta-presidente e dous conselleiros. O ministerio da igrexa é supervisado polo Concilio dos Doce Apóstolos e coordinado a traves do mundo polos Quórums de Setentas, e as necesidades temporais da igrexa son administradas polo bispado presidente. Reunidos, estes quórums coñécense como o Concilio Conxunto. Cada dous anos, delegados de todo o mundo reúnense para votar sobre os asuntos da igrexa na Conferencia Mundial.
Durante as últimas décadas a igrexa progresou na súa misión, dedicándose a promover a tolerancia e redifiníndose como unha igrexa de "paz e xustiza". Algúns cambios inclúen a ordenación de mulleres ao sacerdocio (a través dunha revelación recibida polo pPresidente Wallace B. Smith en 1984) e o cambio de nome publico da igrexa.
Primeira época
Os primeiros anos da Comunidade de Cristo compárteos con outras denominacións do movemento dos Santos dos Últimos Días, o que se orixinou en Palmyra, Nova York baixo o liderado de José Smith Jr. Coa axuda de Oliver Cowdery e Martin Harris, Smith ditou e publicou escrituras e formou unha nova igrexa. Esta igrexa creceu rapidamente. As súas fortes crenzas, un Deus que se revela continuamente e as súas comunidades frecuentemente pareceron peculiares e algunhas veces ameazantes para quen non eran parte do movemento. Sufrindo oposición dos seus veciños, os primeiros Santos dos Últimos Días estableceron e foron hechados de varios lugares de reunión os que incluíron Kirtland, Ohio, Independence, Missouri, Far West, Missouri e finalmente Nauvoo, Illinois.
Período de "desorganización"
Logo da morte de Smith na prisión de Carthage, Illinois, o movemento caeu en confusión e desorganización polo asunto da sucesión. Varios líderes emerxeron clamando a presidencia da igrexa o que levou á formación de varias faccións. O grupo máis grande seguiu a Brigham Young, quen os levou ao que hoxe en día é Utah sendo coñecidos hoxe como A Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días (mormones). Outros grupos foron formados por: Sidney Rigdon, James J. Strang, Lyman Wight, Alpheus Cutler, William Smith, e David Whitmer.
A "Reorganización" da igrexa
Moitos dos Santos dos Últimos Días crían que Smith designara ao seu fillo máis vello, Joseph Smith III, como sucesor e esperaron polo mozo Joseph a que tomará o lugar do seu pai. O Mozo Joseph tiña só 11 anos de idade á morte do seu pai; a súa nai Emma Ale Smith e a súa familia permaneceron en Nauvoo no canto de irse con algún dos líderes que pretendían a presidencia.
Durante os anos 1850, grupos de Santos dos Últimos Días do Medio Oeste que non estaban afiliados con ningunha facción comezaron a reunirse. Estes líderes que incluíron a Jason W. Briggs e Zenos H. Gurley. comezaron a chamar a unha Nova Organización do movemento dos Santos dos Últimos Días. eles convidaron ao mozo Joseph III a dirixir a Nova Organización quen aceptou só logo que recibiu unha confirmación espiritual de que era o curso correcto de acción. Na Conferencia en Amboy, Illinois o 6 de abril de 1860, Joseph III formalmente aceptou o liderado da que sería coñecida como a Igrexa Reorganizada de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días. William Marks, quen servía como presidente da Estaca de Nauvoo á morte de José Smith Jr., serviu como conselleiro de Joseph III na reorganizada Primeira Presidencia.
Presidencia de Joseph Smith III
Inicialmente, Joseph III continuou vivindo en Nauvoo, pero ao pasar o tempo determinou mudarse. O mudouse a Plano, Illinois onde a imprenta da igrexa fora establecida e serviu como a sede da igrexa. Joseph III e os seus irmáns, Frederick G. W., Alexander Ale Smith, e David Hyrum Smith serviron en moitas misións para a igrexa, reunindo a moitos antigos Santos dos Últimos Días na Reorganizacíón.
Mentres a igrexa crecía, moitos membros sentiron a necesidade de reunirse e vivir algunhas dos ensinos dos comezos da igrexa. Aínda que Joseph III evitou chamar a un novo lugar de reunión, o apoiou os esforzos dos membros quen fundaron unha cidade chamada Lamoni ao oeste de Iowa. Smith III eventualmente mudouse a Lamoni, a que se converteu na sede da igrexa.
Durante a última parte do século XIX, Joseph Smith III e a igrexa víronse envolvidos nun xuízo contra a Igrexa mormoa pola propiedade do Templo de Kirtland, co que se gaño o título limpamente para a igrexa Comunidade de Cristo do Templo construído en 1835por Josepoh Smith Jr. En 1880, unha corte de Ohio ditou que a Igrexa Reorganizada era a continuadora legal da igrexa orixinal.
Ao final da súa vida, Smith III mudouse a Independence, Missouri, cidade que o seu pai dedicou como o "lugar central" para a cidade de Sión. El morreu o 10 de decembro de 1914, liderando a Igrexa Comunidade de Cristo por 54 anos.
Presidencias de Frederick M. Smith e Israel A. Smith
dereita|framed|Auditorio en Independence, Missouri, Estados Unidos O fillo de Joseph Smith III, Frederick Madison Smith, foi aceptado en 1915 como o seu sucesor na presidencia. Durante a presidencia de Frederick M., a igrexa mudou a súa sede a Independence, Missouri. A visión de Frederick M dunha igrexa crecente incluíu a construción dun enorme edificio para a sede mundial coñecido como o Auditorium. Frederick M. ademais impuxo un maior grao de centralización na administración da igrexa ao emitir a dirección do Control Supremo.
Presidencias de W. Wallace Smith e Wallace B. Smith
Logo a inesperada morte de Israel A. Smith en 1958, foi sucedido polo seu irmán W. Wallace Smith, o terceiro fillo de Joseph III en converterse en presidente da Igrexa. Logo de asumir o seu cargo, W. Wallace chamou ao Profesor da Universiad de Graceland Roy Cheville para ser o Evanxelista Presidente da Igrexa. Esta acción foi nova porque o oficio fora até o momento tomado por un membro da familia Smith.
Presidencia de W. Grant McMurray
Aínda que o patrón fora que a presidencia levase a través da liña de José Smith Jr., Wallace B. designou a W. Grant McMurray como o seu sucesor. McMurray servira no Departamento Histórico da Igrexa desde que tiña 26 anos, até o seu chamado como Secretario da Igrexa en 1982. McMurray converteuse no Profeta/Presidente en 1996 e Wallace B. converteuse en Presidente Emérito.
Na Conferencia Mundial en 2000, a igrexa votou para cambiar o seu nome de "Igrexa Reorganizada de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días" ao seu actual nome, a "Comunidade de Cristo", a que define máis claramente o propósito da igrexa. Este cambio efectuouse o 6 de abril de 2001.
O 29 de novembro de 2004, W. Grant McMurray resignouse da súa posición como Profeta/Presidente. Os outros dous membros da Primeira Presidencia, presidentes Kenneth N. Robinson e Peter A. Judd, continuaron funcionando no seu rol de liderado. Os presidentes Robinson e Judd en conformidade coa guía e pauta de instrución en sucesión dada por Joseph Smith III anunciaron que o Consello dos Doce Apóstolos, en conxunto aos outros quórumes do sacerdocio da igrexa, considerarían quen debería suceder a McMurray. O 7 de marzo de 2005, os Doce anunciaron a súa convicción de que Stephen M. Veazey era chamado por Deus a ser o próximo Profeta-Presidente da Comunidade de Cristo. Unha Conferencia Mundial especial foi levada a cabo en xuño do 2005 onde a igrexa en xeral tivo a oportunidade de soster a Veazey como o novo profeta e presidente da Comunidade de Cristo.
Presidencia de Stephen M. Veazey
Stephen M. Veazey é o actual Profeta e Presidente da Comunidade de Cristo. Antes á súa ordenación a este oficio o 3 de xuño de 2005, serviu como membro do Concilio dos Doce Apóstolos. El é o oitavo presidente da Comunidade de Cristo.
Como ministro de tempo completo desde 1982 foi ordenado Presidente dos Setentas na Conferencia Mundial de 1988 e como Apóstolo en 1992. En abril de 2002 foi apartado como Presidente do Concilio dos Doce e director dos Campos apostólicos. Tamén el foi responsable do ministerio de plantación de novas congregaciones e ministerios para mozos.
Antes de 1983, Veazey foi ministro executivo na congregación de Fremont, California e tamén foi encargado do programa de desenvolvemento misioneiro na Estaca San Francisco Bay.
O señor Veazey asistiu á Henry County High School no estado de Tennessee e obtivo o seu grao de Bacharel en Ciencias na Universidade de Tenneesee. Logo recibiu o seu mestrado en Artes de Relixión no Park College en 1985.
O seu servizo adicional á Igrexa foi en varios roles incluíndo unha asignación baixo contrato cando era adulto-moza por dous anos na rexión do Pacífico Noroeste, Pórtland Metropolitano, Director de Campos e Seminarios para mozos, Ministro asociado para ministerio do campo para mozos, "Ancián" presidente e conselleiro na congregación de Paris, en Tennessee.
Doutrinas principais
dereita|framed|Selo da Igrexa nas portas do Templo de IndependenceOs Santos dos Últimos Días da Comunidade de Cristo foron chamados "os Santos da pradaría" e o biógrafo de Joseph Smith III referiuse ao primeiro presidente da Reorganización como o "Profeta Pragmático". Desta maneira, os Santos dos Últimos Días do Medio Oeste foron unha ponte entre as crenzas dos seus curmáns os Santos de Utah e o cristianismo en xeral.
En contraste coa igrexa mormoa, cuxa cosmoloxía inclúe unha Divindade de tres "distintos personaxes" progresando de acordo cun "plan de exaltacion", os Santos dos Últimos Días da Cmunidad de Cristo aceptan a Doutrina ortodoxa de Deus.
As prácticas do Templo entre as dúas denominacións tamén difiren. Os Templos de Kirtland e Independence son lugares de educación e adoración públicos e abertos para todas as persoas. O Templo de Independence foi dedicado á procura da paz. Cada día do ano ás 12:30 CST ofrécese unha oración pola paz no Santuario do Templo.
Escrituras
A Comunidade de Cristo recoñece a Biblia como o libro fundamental de escrituras para a igrexa, o Libro de Mormón e o libro de Doutrina e Pactos como escritura adicional.
Gran Premio de Francia de 1963
Resultados do Gran Premio de Francia de fórmula 1 de 1963 celebrado no circuíto de Reims-Gueux o 30 de xuño de 1963.
Informe
Jim Clark liderou desde o inicio. Todo o duro traballo de Graham Hill na clasificación non valeu de nada, o seu motor parouse na grella e empuxárono para arrincar. Unha sanción a posteriori dun minuto deixouno ben atrás. Clark liderou desde o comezo, a súa vantaxe ampliouse cando unha pedra atravesou o radiador de Ginther que marchaba segundo, obrigándoo a entrar en boxes. Jack Brabham obtivo o segundo lugar logo dunha forte pelexa con Trevor Taylor, que tamén sufriu problemas mecánicos.
Brabham comezou a gañar terreo a Clark significativamente cando o motor Climax do escocés empezou a fallar, pero resultou ser un fallo esporádico e tiña suficiente vantaxe para manter a posición. Foi Brabham quen se retirou, entregando o segundo e terceiro posto a Tony Maggs e a un encantado Hill. Clark quedou máis dun minuto por diante deles logo de liderar de principio a fin.
Antonio Arias Prada
Traxectoria
Militante do Partido Galeguista, foi presidente do PG de Vilamartín de Valdeorras. Foi tenente alcalde do concello de Vilamartín de Valdeorras. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao golpe e logo fuxiu a Asturias. Combateu no Batallón Galicia do Exercito do Norte acadando a graduación de tenente. Coa caída de Asturias retornou a Valdeorras e organizou un grupo guerrilleiro de sete ou oito membros, o grupo do Corgomo, que operou nas Terras de Valdeorras dende finais de 1937 até finais de 1939. Detido, foi xulgado por rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado en Ourense o 7 de novembro de 1940 con Elías López Delgado.
Mortadelo e Filemón
miniatura|200px|Logotipo Mortadelo e Filemón (en castelán, Mortadelo y Filemón) é a serie de banda deseñada humorística máis popular do autor español de banda deseñada Francisco Ibáñez. Como o seu nome indica, están protagonizadas por Mortadelo e por Filemón, dous axentes secretos.
1617
Outros
Historia ano a ano
Mortadelo e Filemón
Historia
A primeira banda deseñada de Mortadelo e Filemón apareceu o 20 de xaneiro de 1958 no número 1394 de Pulgarcito co título xenérico de Mortadelo y Filemón, agencia de información. Por aquel entón era usual que as series humorísticas tivesen un pareado como título, xeralmente co nome dos seus protagonistas no primeiro verso. Nese mesmo número 1394 de Pulgarcito inclúense Margarito Celemín, un vendedor muy pillín de Sanchís, Rigoberto Picaporte, solteirón de mucho porte de Roberto Segura, Pascual, criado leal de Nadal e Doña Lío Portapartes, señora con malas artes de Raf. miniatura|Ibáñez facendo un debuxo de Mortadelo. As historietas da editorial Brugera amosaban un mundo achegado ó lector, no que a pobreza, a fame, a picaresca e as diferenzas de clases eran comúns (os títulos de historieta antes mencionados son unha proba diso). Os propios nomes de Mortadelo e Filemón falan da época na que xurdiron. Co recordo aínda próximo da época de escaseza provocada polos racionamentos de comida que seguiron á Guerra Civil, Ibáñez bautizou ás súas personaxes con nomes que ó escoitalos evocan alimentos; Mortadelo e Filemón serían pois un eco de Mortadela e Filetón.
Etapa primitiva
Nas súas orixes, Mortadelo e Filemón eran unha parodia do doutor Watson e Sherlock Holmes respectivamente (outras fontes de referencia citadas en ocasións son os personaxes do gordo e o fraco ou a obra Novísimas aventuras de Sherlock Holmes de Enrique Jardiel Poncela). Filemón tiña nariz aquilino, vestía chaqueta e sombreiro de felpa e fumaba en pipa (no número 1404 de Pulgarcito chegou mesmo a vestir o impermeable e sombreiro a cadros característico da maioría das ilustracións de Holmes). Mortadelo, pola súa parte, ademais dos habituais lentes e levita negras, levaba bombín e paraugas tamén negros. O bombín servíalle ademais a Mortadelo para gardar os disfraces, un recurso que co tempo se faría prescindible. Outra característica do primeiro Mortadelo -e que só durou uns poucos episodios- eran uns ollos perpetuamente entrepechados que lle conferían un aspecto despistado.
Este primitivo aspecto foi depurándose co tempo, adquirindo pronto un aspecto similar ó actual: Mortadelo mantería a súa levita negra, pero desaparecerían o sombreiro e o paraugas; mentres tanto Filemón viu reducido paulatinamente o seu nariz longo e afiado e a súa indumentaria pasou a consistir nunha gravata de lazo negra, camisa branca, pantalóns xeralmente vermellos e, en ocasións, chaqueta a xogo.
En Mortadelo y Filemón, agencia de información, Filemón é o xefe dunha axencia de detectives e ten a Mortadelo como empregado. As primeiras historias eran dunha soa páxina en branco e negro (agás cando esta ocupaba a portada) con seis ringleiras de viñetas e seguindo un esquema moi sinxelo: alguén contrata os servizos da axencia, pero ó intentar cumprir a misión, prodúcese algún equívoco que resulta nun completo fracaso da mesma. O descubrimento do equívoco termina xeralmente nunha persecución ou con alguén esvaéndose. Esta estrutura de presentación-equívoco-desenlace era extremadamente común nas historietas da época.
Etapa madura (clásica)
As historias longas acostuman ter 44 páxinas e habitualmente están organizadas en episodios autoconclusivos de 4 caras que acostuman narrar os sucesos dun día. A razón desta estrutura era que estes episodios serían publicados semanalmente, inicialmente na revista Gran Pulgarcito e máis tarde na revista Mortadelo. Á parte da publicación seriada, tamén se publicaban de forma completa na colección OLÉ. O fío argumental das historias serve só como medio para estruturalas e como base para encadear as situacións cómicas. Nesta nova etapa, o humor non se basea tan só no descubrimento dun equívoco, senón que múltiples recursos humorísticos son empregados de forma continua: parodias, gags visuais, humor absurdo, slapstick, xogos de palabras etc.
A primeira historia longa é O sulfato atómico. Nesta historieta, o estilo do debuxo é inusitadamente detallista, con claras influencias da escola francobelga de banda deseñada, especialmente de Franquin. Este estilo relaxouse nas seguintes aventuras, volvendo ó trazo sobrio habitual. Nestas primeiras aventuras longas, Ibáñez experimenta coa estrutura das viñetas, dando ás historietas un aspecto menos ríxido e conseguindo ademais unha maior expresividade; porén, pronto retorna á estrutura ríxida de cinco filas de viñetas.
Unha aventura arquetípica desta etapa podería ser Os diamantes da gran duquesa. No primeiro episodio descríbese o fío argumental, mentres que nos seguintes desenvólvese a busca durante dez días consecutivos dos correspondentes diamantes, agochado cada un deles nun sitio distinto (localización que conseguen, aínda que o final de cada episodio é desastroso dun ou doutro xeito, especialmente no caso do último).
Etapa madura (moderna)
A división da etapa madura en dous (clásica e moderna) pode resultar controvertida; porén, poden establecerse diferenzas entre ambas. Unha destas diferenzas é o número de ringleiras de viñetas. Ata O transformador metabólico, as historias tiñan cinco ringleiras, pero a partir de entón pásase a catro. Tendo en conta que o número de páxinas non varía, isto implica unha diminución no número total de viñetas por aventura. Estas perden -por tanto- algo de densidade, tanto na historia como no aspecto visual.
Outro cambio (que non é simultáneo necesariamente co cambio no número de viñetas) é que as historias pasan a ter claras referencias á actualidade, o que daría razóns para chamar clásicas ás anteriores aventuras, con historias máis atemporais.
Ademais, entre 1986 e 1987, Ibáñez perdeu os dereitos de publicación das súas personaxes, que foran rexistradas pola editorial Bruguera. Durante estes anos publicáronse unha serie de aventuras realizadas por outros autores. Aínda despois de recuperar os dereitos, Ibáñez seguiu apoiándose por un tempo en colaboradores. En total pódese estabelecer un período de 5 anos aproximadamente que divide en dous a etapa madura, na que ademais fai aparición unha nova personaxe, a señorita Irma, que posteriormente sería eliminada.
Autoría das historietas
Durante a etapa madura, gran parte do material publicado foi escrito e debuxado por outras persoas; porén, debido a que estas colaboracións adoitaban ser anónimas, é difícil saber que historias ou que debuxos son realmente de Ibáñez. As únicas acreditadas oficialmente como "non-ibañez" son aquelas firmadas polo Brugera equip (durante o tempo en que Ibáñez perdeu os dereitos das súas personaxes), algunha historia curta con guión firmado por Jesús de Cos e unha colección de aventuras pouco coñecidas, editadas en forma de libros en branco e negro, firmadas por Ibáñez e José Cubero Valero. Ó parecer a maioría destas historietas bastardas publicábanse sen que Ibáñez recibise remuneración económica algunha por elas (e talvez sen o seu consentimento), aínda que parece ser que entre 1987 e 1990 Ibáñez asinou aventuras que non estaban debuxadas por el.
Entre os negros que supostamente debuxaron aventuras de Mortadelo e Filemón e que nunca foron acreditados pódense citar os nomes de Ramón Bernardó, Ramón María Casanyes, Mart-Os e mesmo un autor de primeira fila como Raf que colaborou anonimamente en As embaixadas chifladas, se ben neste caso o seu traballo reduciuse ó entintado.
Linguaxe
A linguaxe que Ibáñez pon en boca das súas personaxes é peculiar. Palabras e expresións de uso reducido ("colodrillo", "beodo", "mofa e befa", "merluzo" etc.) son comúns no universo de Mortadelo y Filemón.
Outra característica da linguaxe é que os protagonistas se tratan de vostede, aínda cando son vellos coñecidos. Algo moi pouco corrente en España, mesmo entre persoas en diferentes estamentos dunha xerarquía.
Mortadelo e Filemón noutros medios
Producíronse varias películas de animación ("Mortadelo y Filemón, Primer Festival del Humor", "Mortadelo y Filemón, Segundo Festival del Humor" e "El armario del Tiempo") dirixidas por Rafael Vara a principios dos 70.
Na década de 1990 unha produtora alemá creou unha serie de deseños animados ("Mortadelo y Filemón") de desapercibido éxito, que foi transmitida en España por Antena 3 e actualmente é emitida pola canle de operadoras dixitais Jetix.
Estes debuxos foron levados ó cine con personaxes reais en La gran aventura de Mortadelo y Filemón (2003) dirixida por Javier Fesser e protagonizada por Benito Pocino no papel de Mortadelo e Pepe Viyuela no papel de Filemón.
Unha película, Mortadelo y Filemón - Misión: Salvar la Tierra, apareceu no 2008 a modo de conmemoración do 50 aniversario das personaxes. Pepe Viyuela repetiu como Filemón, pero Mortadelo foi interpretado por Eduard Soto (coñecido tamén polo personaxe do Neng de Castefa) debido a discrepancias con Benito Pocino.
Ademais Mortadelo e Filemón cobraron vida no musical Mortadelo y Filemón, the miusical que se estreou en xuño de 2008 no Teatro Campoamor de Oviedo e que en setembro dese mesmo ano presentouse no Teatro Tivoli de Barcelona. Dirixido por Ricard Reguant e producido por Zebra Producciones e Mucho Ruido Records.
Personaxes
Os "malos" (por norma xeral) e algúns axentes da T.I.A., teñen nomes cómicos como "Bestiájez", "Atúnez", "Tontáinez" ou "Mac, o antropoide". miniatura|Nas [[Fallas de Valencia.]]
Mortadelo e Filemón no mundo
As historietas son publicadas en Europa baixo moitos nomes diferentes. Teñen unha excelente acollida en Alemaña, razón pola que se lle dedicou un número enteiro. Os seus nomes varían dunha a outra lingua:
Pódense ver as diferentes portadas en
Historietas
Existen certos temas que aparecen recorrentemente en moitas das historietas:
As historietas teñen outra característica propia de Francisco Ibáñez: o humor no fondo de cada viñeta. Ó fondo da viñeta, alleos á acción principal, hai diversos elementos humorísticos. Así por exemplo, pódese encontrar unha araña disfrazada, un rato perseguindo a un gato, dous edificios bicándose, un sinal de prohibido aparcar camelos, un lapis cun señor na orella, o sol cunha bufanda ou con lentes de sol, un señor con dúas cabezas etc. Un destes elementos fíxose moi coñecido tralo 11-S: nunha suposta vista de Nova York, na que se ve unha estatua de Francisco Ibáñez xunto á Estatua da Liberdade no especial 35 Aniversario, pódese observar ó fondo as Torres xemelgas cun avión estrelado nunha delas. Estes elementos dan un toque especial de humor ás viñetas, se ben o autor cada vez inclúe menos elementos deste tipo.
Colección Olé
Son historias longas de 44 ou 49 páxinas cada unha, seguidas de historietas curtas de entre unha e oito páxinas ata completar 60 en cada libro.
Breanca de Carantoña, Carantoña, Miño
Breanca de Carantoña é un lugar da parroquia de Carantoña no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 12 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 4 eran mulleres.
Os Eidos de Arriba, Sela, Arbo
Os Eidos de Arriba é un lugar da parroquia de Sela, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2022 tiña 96 habitantes (47 homes e 49 mulleres).
Tensor
En matemáticas, un tensor é (nun sentido informal) unha 'cantidade' ou 'entidade xeométrica' linear xeneralizada que se pode expresar coma un vector multidimensional relativo á escolla dunha base; non obstante, coma obxecto de seu, un tensor é independente de calquera sistema de referencia escollido.
Débese facer fincapé no feito de que moitas estruturas matemáticas xeralmente denotadas como 'tensores' son, en realidade, 'campos tensoriais', cantidades tensoriais que varían dun punto a outro. Porén, para entender mellor os campos tensoriais, débese entender primeiro o que son os tensores.
Importancia e uso
Os tensores son de importancia en física (onde aparece en diversos campos como poden ser o electromagnetismo, o estudo do sólido ríxido ou a teoría da relatividade xeral) e enxeñaría (onde aparece o tensor de tensións ou o tensor de elasticidades).
De xeito máis específico, un tensor de segunda orde que, por exemplo, cuantifique as tensións dun obxecto sólido tridimensional ten unhas compoñentes que se poden expresar como unha matriz 3x3. As tres caras cartesiás dun elemento de volume cúbico infinitesimal están sometidas a unha certa forza. Como as compoñentes do vector forza tamén son 3, entón 3x3=9 son as compoñentes precisas para describiren as tensións que sofre este elemento de volume.
Trasfondo
A palabra tensor introduciuna en 1846 William Rowan Hamilton para describir a operación norma nunha clase determinada de sistema alxébrico (álxebra de Clifford). A palabra empregouse no seu sentido actual por primeira vez no 1899 por Woldemar Voigt.
A notación foi desenvolvida polo 1890 por Gregorio Ricci-Curbastro no seu traballo cálculo diferencial absoluto, e fíxose accesible a moitos matemáticos grazas á publicación do clásico texto italiano do mesmo título escrito por Tullio Levi-Civita no 1900. No século XX a materia comezouse a coñecer como análise tensorial e tomou grande importancia coa introdución da teoría da relatividade xeral de Einstein polo 1915. Na relatividade xeral emprégase a linguaxe de tensores para o desenvolvemento da teoría, e dise que o mesmo Einstein aprendeu a teoría, con gran dificultade, de Levi-Civita.
A escolla do enfoque
Hai dous xeitos de introducir a definición do que é un tensor:
Os físicos e enxeñeiros foron os primeiros en decatárense de que vectores e tensores teñen un gran significado físico por si mesmos, alén do sistema coordenado (xeralmente arbitrariamente escollido) no que se expresen esas cantidades. Do mesmo xeito, os matemáticos decatáronse que certas relacións tensoriais son máis doadas de obter nun sistema de coordenadas concreto.
Exemplos
Non todas as relacións da natureza son lineais, pero a meirande parte son diferenciables e, polo tanto, pódense aproximar como sumas de funcións multilineais. Deste xeito, o máis das magnitudes físicas pódense expresar como tensores.
Coma exemplo sinxelo pódese pensar nun barco na auga e tentar describir a resposta do mesmo a unha forza externa que se lle aplique. A forza é un vector e o barco responderá cunha aceleración, que tamén é un vector. Esa aceleración non ten por que ir na mesma dirección que a forza, pero a relación entre a forza aplicada e a aceleración sufrida polo barco é linear en mecánica clásica. A devandita relación é un tensor de tipo (1,1) (o que quere dicir, máis ou menos, que transforma un vector noutro). O tensor deste exemplo pódese representar como unha matriz que, ó multiplicar un vector, dá como resultado outro. Do mesmo xeito que os números que representan un vector (as compoñentes do mesmo) cambian se trocamos o sistema de coordenadas, os números da matriz que representan o tensor tamén cambiarán ó trocármonos o sistema.
Na enxeñaría, as tensións nun sólido ríxido ou nun fluído tamén son magnitudes tensoriais. A propia palabra tensor vén do latín e significa algo que causa tensión. Se seleccionamos un elemento de superficie particular dentro do material, o material nun lado da superficie aplicará unha forza no outro lado. En xeral, esta forza non será perpendicular á superficie, senón que dependerá da orientación da superficie dun xeito linear. Isto descríbese cun tensor de tipo (2,0), ou dun xeito máis preciso, cun campo tensorial de tipo (2,0) xa que as tensións poden mudar dun punto a outro.
Pódense clasificar as magnitudes xeométricas e físicas considerando os graos de liberdade inherentes á súa descrición. As magnitudes escalares son aquelas que se poden representar cun só número, como a presión, a masa ou a temperatura. Tamén hai magnitudes vectoriais, como a forza, que requiren unha ringleira de números para describilas. Por último, magnitudes tales como as formas cadráticas requiren unha matriz para a súa representación.
En realidade, a notación tensorial é moi xeral e pódese aplicar á maioría dos casos mencionados no parágrafo anterior, é dicir, tanto escalares coma vectores son casos especiais dos tensores. A caracterísitica que fai distinguir un escalar dun vector (ou doutros tensores, en xeral) é o número de índices que o representa. Este número é o que se chama rango (ou orde) do tensor. Deste xeito, os escalares son tensores de rango cero (sen índice ningún) e os vectores tensores de rango un.
Outro exemplo dun tensor é o tensor de curvatura de Riemann que aparece na teoría da relatividade xeral, que é un tensor de rango 4, tendo cada índice 4 dimensións (tres espaciais e unha temporal). Esta magnitude ten 256 compoñentes, aínda que por razóns das simetrías físicas só 20 delas son independentes das demais, simplificando así o traballo con esta magnitude.
Introdución aos distintos enfoques
Hai distintos enfoques equivalentes para estudar os tensores, aínda que a equivalencia entre eles non é evidente se non se traballa máis a fondo con eles.
Así, un tensor xeral de orde (n,m) exprésase como
onde se empregou o convenio de Einstein.
Densidades tensoriais
Tamén se pode ter unha "densidade" para un campo tensorial. Un tensor con densidade r transfórmase coma un tensor ordinario baixo cambios de coordenadas agás polo feito de que tamén hai que facer o produto polo jacobiano á r-ésima potencia.
Covarianza e Contravarianza
Para achegármonos ao concepto de covarianza e contravarianza primeiro temos que dar algunhas definicións.
Aceptemos inicialmente as seguintes definicións.
Un tensor contravariante de segunda orde é aquel que se transforma segundo
(1)
Un tensor covariante de segunda orde é aquel que se transforma segundo
(2)