cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daði Freyr
Daði Freyr Pétursson, nado en Reiquiavik o 30 de xuño de 1992, e coñecido artisticamente como Daði Freyr ou soamente Daði, é un músico islandés. É coñecido por representar a Islandia no Festival de Eurovisión coa canción "Think About Things", antes de que o Festival de Eurovisión 2020 fose cancelado. O ano seguinte volveu representar a Islandia coa canción "10 Years", acadando o cuarto posto.
Traxectoria
Na súa adolescencia, Daði tocou a batería e estudou piano e baixo. Foi membro de RetRoBot, uníndose ó cantante Gunnlaugur Bjarnason e ó guitarrista Guðmundur Einar Vilbergsson, ós cales coñeceu no Instituto Multicultural de Suðurlands. En 2012, a banda RetRoBot gañou o Músíktilraunir ("Experimentos Musicais") e Daði foi escollido como músico electrónico do ano. RetRoBot lanzou un álbum, Blackout, un ano despois.
Pardiñas, Argomoso, Mondoñedo
Pardiñas é un lugar da parroquia de Argomoso no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Daði Freyr
Söngvakeppnin e Eurovisión
En 2017, Daði participou en Söngvakeppnin (competindo para representar a Islandia no Festival de Eurovisión de 2017) coa canción "Hvað með það?". Quedou en segundo lugar, despois de Svala Björgvinsdóttir que interpretou a canción "Paper". Daði participou no Söngvakeppnin de 2020, coa canción "Think About Things" (a versión alternativa en islandés titulouse "Gagnamagnið"). Participou cun grupo de amigos nos que están a súa irmá Sigrún Birna Pétursdóttir (coros), a súa muller Árný Fjóla Ásmundsdóttir (baile), e Hulda Kristín Kolbrúnardóttir (coros), Stefán Hannesson (baile) e Jóhann Sigurður Jóhannsson (baile), acreditados colectivamente como "Daði og Gagnamagnið". O grupo caracterízase polos seus traxes de cor verde e polo pixel art nas interpretacións. Gañou a competición de 2020 e ían representar a Islandia no Festival de Eurovisión 2020, mais o evento foi cancelado por mor da pandemia por coronavirus de 2019-2020. O 23 de outubro de 2020, anunciouse que Daði & Gagnamagnið serían de novo os representantes de Islandia no Festival de Eurovisión 2021. Interpretaron a canción "10 Years", pero durante a súa semifinal e na final emitiuse unha actuación pregravada do segundo ensaio, debido a que un membro do grupo deu positivo por COVID-19. Despois de clasificarse para a final, quedaron cuartos con 378 puntos.
Vida persoal
Daði Freyr casou coa músico Árný Fjóla Ásmundsdóttir; a súa filla Áróra, naceu en 2019. A súa filla foi a inspiración para letra da canción "Think About Things". A segunda filla da parella, Kría Sif, naceu en 2021.
O Carme, O Carme, Mondoñedo
O Carme é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
As Abidueiras, O Carme, Mondoñedo
As Abidueiras é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Antocianidina
miniatura|200px|Molécula en 3D da antocianidina [[cianidina.]]
As antocianidinas son pigmentos de plantas comúns, e son a parte sen molécula de azucre das antocianinas (glicósidos cos que non hai que confundilas). A súa molécula está baseada no catión flavilio, un ión oxonio con varios grupos substituídos por átomos de hidróxeno. Xeralmente cambian de cor de vermello a púrpura, azul e verde azulado en función do pH.
As antocianidinas son unha importante subclase de colorantes polimetinas e flavonoides. O catión flavilio é un catión cromenilio cun grupo fenil substituído na posición 2; e o cromenilio (tamén chamado benzopirilio) é unha versión bicíclica do pirilio. A carga positiva pode moverse pola molécula.
Identificáronse debidamente polo menos 31 antocianidinas monómeras en organismos vivos, principalmente como compoñentes centrais das antocianinas. Estas últimas son as responsables das cores vermellas, púrpuras, azuis ou negras de moitas froitas (como uvas e arandos), e de flores (como as rosas), follas (como as da lombarda) e mesmo de tubérculos ou bulbos (como ravos e iñames púrpuras). Tamén se encontran nalgúns animais, procedentes da dieta.
Clasificación
As 3-desoxiantocianidinas como a luteolinidina son unha clase de antocianidinas que carecen dun grupo hidroxilo no carbono 3.
! Antocianidina ! Estrutura básica (R3 & R4′ = −OH) ! R3′ ! R5′ ! R5 ! R6 ! R7
Distribución natural
A maioría das antocianidinas de plantas están baseadas na cianidina (30%), delfinidina (22%) e pelargonidina (18%). Un 20% das antocianidinas están baseadas en tres anotocianidinas comúns (peonidina, malvidina e petunidina) que están metiladas.
Arredor do 3% das antocianidinas son de tipo 3-desoxiantocianidinas, outro 3% son antocianidinas metiladas raras e un 2% son 6-hidroxiantocianidinas.
En briófitas as antocianidinas están normalmente baseadas en 3-desoxiantocianidinas localizadas na parede celular. Unha nova antocianidina, a riccionidina A, illouse da hepática Ricciocarpos natans. Podería derivar do 6,7,2′,4′,6′-pentahidroxiflavilio, que sufriu un peche do anel do 6’-hidroxilo na posición 3. O seu espectro visible en HCl metanólico é de 494 nm. Este pigmento estaba acompañado de riccionidina B, e moi probablemente está baseado en dúas moléculas de riccionidina A enlazadas nas posicións 3′ ou 5′. Ambos os pigmentos foron detectados nas hepáticas Marchantia polymorpha, Riccia duplex e Scapania undulata.
Efecto do pH
A estabilidade das antocianidinas dependo do pH reinante. A pH baixo (condicións ácidas), as antocianidinas aparecen coloreadas, mentres que a pH maior (condicións básicas) as formas chalconas incoloras son as que están presentes. 500px|esquerda|A estabilidade das antocianidinas depende o pH.
A Fabega, O Carme, Mondoñedo
A Fabega é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
José Comesaña Pérez
Traxectoria
Fillo de José Benito Comesaña e Adelina Pérez. Veciño do barrio da Garita de Alcabre, era membro da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Alcabre, que en novembro de 1934 se constituíu como sindicato agrario, sendo elixido José Comesaña como secretario. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 xunto con outros membros da directiva da sociedade, o seu irmán Antonino Comesaña Pérez, o seu primo Emilio Comesaña Sobreira, e Fernando Costas Iglesias, foron ao cuartel da Garda Civil de Bouzas a pedir armas para opoñerse ao golpe, e non llas entregaron. O 30 de setembro foron detidos. Foron encerrados no frontón da rúa María Berdiales, de onde os sacou Francisco González Rodríguez o 6 de outubro para asasinalos. O seu cadáver apareceu na Pasaxe de Vincios xunto co do seu irmán Antonio e o de Emilio Giráldez Rodríguez.
Vida persoal
Casou con Eusebia Pampillón Oitabén e foi pai de Telmo e Margarita Comesaña Pampillón.
Emilio Comesaña Sobreira
Emilio Comesaña Sobreira, nado en Vigo cara a 1887 e finado en Vincios (Gondomar) o 6 de outubro de 1936, foi un carpinteiro e político galego.
Traxectoria
Veciño de Alcabre, era membro da Sociedad de Agricultores y Ganaderos de Alcabre, que en novembro de 1934 se constituíu como sindicato agrario, sendo elixido José Comesaña como vicepresidente. No verán de 1936 era o presidente do sindicato. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 xunto con outros membros da directiva da sociedade, os seus primos Antonio e José Comesaña Pérez, e Fernando Costas Iglesias, foron ao cuartel da Garda Civil de Bouzas a pedir armas para opoñerse ao golpe, e non llas entregaron. O 30 de setembro foron detidos. Foron encerrados no frontón da rúa María Berdiales, de onde os sacou Francisco González Rodríguez o 6 de outubro para asasinalos. O seu cadáver apareceu en Vichicáns, na Volta da Matanza (Vincios, Gondomar), xunto cos de Fernando Costas e Manuel Enrique Villar Cimadevila.
Vida persoal
Casou con Aurora Fernández e foi pai de Aurora, Argentina, Carmen, Sara, Emilio, José e Manuel Comesaña Fernández.
Silverado (filme)
Silverado é un filme estadounidense de 1985 producido e dirixido por Lawrence Kasdan, escrito por Kasdan e o seu irmán Mark. Está protagonizado por Kevin Kline, Scott Glenn, Danny Glover e Kevin Costner. O resto do elenco está comopsto por Brian Dennehy, Rosanna Arquette, John Cleese, Jeff Goldblum e Linda Hunt.
O filme foi producido por Columbia Pictures e Delphi III Productions, e distribuído nos cinemas por Columbia, e nos formatos de vídeo caseiro por Sony Pictures Home Entertainment. A banda sonora orixinal, composta por Bruce Broughton, foi estreada por Geffen Records. O 12 de novembro de 2005, lanzouse unha versión estendida da banda sonora con dous discos, lanzados polo selo Intrada Records.
Alvan (músico)
Alexis Morvan-Rosius, nado en Lorient o 17 de marzo de 1993, é un músico bretón de música electrónica, máis coñecido como Alvan. En 2022, representará a Francia no Festival de Eurovisión xunto ao grupo Ahez.
Traxectoria
Alvan é un músico polinstrumentista, cantante e guitarrista de formación. Malia comezar a facer música en 2011, non se dedicou profesionalmente á súa carreira ata o ano 2015, asociándose á discográfica Flou e posteriormente a Inside Records. En 2016 publicou os seus primeiros álbums, chegando a superar as 100.000 reproducións en Spotify e Soundcloud. Ese mesmo ano gañou o concurso de novos talentos BPM Contest, acadando un contrato con Warner Music Group a través da súa discográfica Elektra Records. Alvan ten participado en diversos festivais, destacando o Trans Musicales de Rennes, La Nuit de l'Erdre e Le Bal du Marquis.
En 2022, anunciou a súa candidatura para representar a Francia no Festival de Eurovisión, nun proxecto conxunto co trío feminino Ahez. Ao ser escollidos como un dos 12 grupos que habían competir no concurso Eurovision France, c'est vous qui décidez 2022, Alvan e Ahez clasificáronse para a final, onde obtiveron o primeiro lugar tanto no voto do xurado como no televoto, gañando o concurso. Esta será a segunda vez que Francia participe cunha canción en bretón, despois de facelo Dan Ar Braz e L'Héritage des Celtes na edición de 1996.
Leonor de Arborea
Leonor de Arborea (en italiano, inglés e outras linguas, coñecida como Eleonora d'Arborea), nada en Molins de Rei, Barcelona, o 6 de xuño de 1347 e finada en Oristano o 23 de setembro de 1404, foi unha xuíza (en italiano : giudicessa ), tamén coñecida como raíña ou gobernadora, do reino (ou xulgado) de Arborea, no suroeste da illa de Sardeña. Exerceu de rexente dos seus dous fillos que pasaron a ser xuíces, e foi alí onde as circunstancias a levaron a participar activamente na vida política de Arborea. A súa pegada na corte e na, ademais de superar a dos seus fillos e a de varios dos seus predecesores, levouna a converterse na heroína rexional de toda a illa. Unha forte pegada que deixou foi a actualización, en 1392, da primeira constitución sarda, a Carta de Logu, promulgada polo seu pai, que foi aplicada na illa e só modificada en 1827 por Carlos Félix da Sardinia, en vésperas do Risorgimento.
Primeiros anos
Nada na localidade catalá de Molins de Rei, Leonor era a filla máis nova de Mariano de Arborea, que era fillo máis novo de Hugo II de Arborea e Benedita, polo tanto con poucas posibilidades de sucesión, e Timbora de Rocabertí, catalá de orixe, filla do nobre Dalmau de Rocabertí. Pertencía á dinastía sardo-catalá de Bas-Serra (ou Serra-Bas). Leonor tiña dous irmáns máis vellos: Hugo e Beatriz. Tamén tiña unha irmá máis nova, tamén chamada Beatriz, que morreu moi nova.
No mesmo ano do seu nacemento morreu sen descendencia o seu tío Pedro III de Arborea, o primoxénito de Hugo II. A viúva, Constança, refuxiaríase no Mosteiro de S.Chiara, construído polo seu defunto marido, e alí morrería dous anos despois. Como non lle dera descendencia ao seu marido, a sucesión recaeu en Mariano, que foi elixido pola Coroa de Logu da corte, é dicir, unha asemblea de prelados e funcionarios da cidade, polo que abandonou Cataluña e regresou á capital. de Arborea, Oristano. Leonor e os seus irmáns pasaron así gran parte da súa infancia no Castelo de Goceano.
Naquela época, Arborea dominaba boa parte da illa sarda e xa loitaba contra territorios doutros antigos xuíces daquela en poder da República de Pisa, así como contra algunhas incursións aragonesas desde finais do século XIII. En 1297 estas incursións foran validadas polo papa Bonifacio VIII cando coroou a Xaime II de Aragón como rei de Sardeña.
Alianzas matrimoniais e problema sucesorio
esquerda|miniatura|250x250px| Matrimonio de Leonor e Brancaleone Mariano foi un gran xuíz, pola súa capacidade simultánea para ser un bo lexislador, e tamén un gran combatente. Deu a guerra contra Pisa e Aragón e tamén buscou novas alianzas para si: casou con Beatriz co vizconde Amalrico VI de Narbona e, en 1376, con Leonor con Brancaleone Doria. A alianza con esta familia xenovesa convíña especialmente a Mariano xa que tamén posuía varias terras en Sardeña, que loitaban, como a propia Arborea, contra o dominio aragonés. Despois do matrimonio, a vida de Leonor transcorreu entre Castelgenovese (actual Castelsardo, en Sardeña) e Xénova. Foi nesa primeira residencia onde deu a luz aos seus dous fillos, Frederico e Mariano. Ese mesmo ano, en 1376, morre Mariano IV e Hugo, irmán de Leonor, subiu ao trono como Hugo III. A irmá de Leonor, a vizcondesa de Narbona, morreu ao ano seguinte, en 1377.
En 1382 Leonor concedeu un préstamo de 4.000 floríns de ouro a Niccolò Guarco, dux da República de Xénova, e quen pola súa parte se comprometería a devolver a cantidade nun prazo de dez anos; se non, pagaría o dobre. De feito, como complemento ao préstamo asinouse unha alianza, na que cando Federico, o fillo máis vello de Leonor e Brancaleone, chegase á puberdade, casaría con Bianchina, a filla do citado dux. No caso de que o matrimonio non puidese celebrarse, por falecemento ou outro accidente, o acto quedaría sen efecto.
Un préstamo semellante a outra poderosa familia de Génova, e esta cláusula do contrato, indican un patrón no que Eleanor, ao conceder este crédito, xunto co mantemento do prestixio da súa raza, recoñeceu a importancia dos intereses dos estados ligures. Ademais, prepara o terreo para unha alianza que permita empregar recursos loxísticos, empregando tamén a potente frota da familia Doria, na maioría dos portos mediterráneos. Leonor actuaría despois do mesmo xeito en calquera situación da política europea.
O asasinato do seu irmán, Hugo III, e da súa filla e herdeira, Benedita, abriu un problema sucesorio en Sardeña. Os restantes herdeiros foron os fillos das irmás de Hugo, que por orde de sucesión serían: Guillerme I de Narbona, fillo de Beatriz, e máis tarde Federico e Mariano, fillos de Leonor. Porén, Guilherme estaba lonxe, polo que Leonor intercedeu na Coroa de Logu polo seu propio fillo, Frederico, aínda novo, que acabou sucedendo ao seu tío, coa súa nai como rexente. Estudos recentes revelan unha carta de Amalrico VI para queixarse a Pedro IV de Aragón na defensa do seu fillo, cuxa posición fora usurpada por Leonor e os seus fillos, lembrando que Beatriz era maior que Leonor e que, polo tanto, os dereitos dos fillos do primeiro precederon ao do segundo.
Neste clima de crise e descontento, con Aragón xa decidido a conquistar toda a illa, en 1383 Leonor escribiu ao rei un informe sobre as condicións en Sardeña e precisamente lle pediu que recoñecese ao seu fillo Federico como lexítimo sucesor de Hugo III. Despois mandou ao seu marido tratar directamente co soberano. Bastaba que o rei fixera que Eleanor aparecese co seu marido, segundo unha carta enviada a Eleanor ao mesmo tempo que a que lle enviou, para axudala a eliminar a desorde na illa.
Leonor non se desanimou e confirmou a súa política de guerra e en canto volveu á acción en Oristano, os conspiradores foron castigados e declarouse Raíña Xuíza de Arborea, de acordo coa antiga lei real de Sardeña, na que podían suceder as mulleres. teu pai ou irmán. Na práctica, esta política foi en sentido contrario e en desacordo coa liña de Aragón. Arborea recordoulle así ao seu ocupante a súa antiga autonomía a partir da primeira Idade Media e o exercicio da plena soberanía sobre os seus territorios, pero a situación foi a miúdo contestada ou non recoñecida polo Reino de Aragón.
Pero a principal preocupación de Leonor non era Aragón, senón a súa posición, insegura polas pretensións de Amalrico VI, que seguía defendendo a sucesión de Guillerme en Arborea.
O monarca aragonés decidiuse finalmente polo mozo Federico, mantendo a Leonor como rexente. Leonor cedeu o seu cargo de xuíz ao seu fillo, pero continuou como a súa rexente e polo tanto co poder nas súas mans.
Política de Eleanor como rexente
Leonor seguiu a política do seu pai, abandonando o autoritarismo do seu irmán. Garantía así a defensa da soberanía e dos límites territoriais do xulgado e puxo en marcha un proceso de reorganización e liquidación definitiva dos ordenamentos xurídicos e das institucións oficiais locais.
Leonor nunca mostrou a visión absolutista dos nobres no cumio dunha oligarquía. Por motivos políticos, alzados contra os mesmos dereitos de herdanza, defendeuse, alegando que os fillos podían ser incluso bastardos, pero os seus motivos para ascender ao poder terían maior efecto para recibir unha parte dos territorios recibidos do propio rei.
Os intereses da xuíza estaban ligados aos do Estado cun "nó gordiano", e ela puxo a orde para deter a propagación da violencia sarda na guerra. Garantía regras, leis e paz. O control do poder foi un punto vital para Leonor, a elección entre a vida e a morte. Despois de completar con éxito o proxecto do seu pai de reunir case toda a illa baixo o cetro do seu rexedor, loitando contra as tropas aragonesas nos bordos da illa (nalgunhas fortalezas da costa).
En 1387 morre Pedro IV de Aragón, o rei, así como o fillo de Leonor Federico, que só tiña dez anos. Apresurouse a incorporarse ao goberno co seu fillo máis novo Mariano, quen, como o seu irmán, tamén era menor de idade, polo que tamén estaba baixo o control de Leonor.
A Carta de Logu
miniatura|462x462px| Carta de Logu Dous anos máis tarde, tradicionalmente o 14 de abril de 1392 (en realidade o período de tempo é máis longo, posiblemente entre 1389 e 1392), Leonor asinou unha actualización da Carta de Logu, que xa fora adoptada polo seu pai nunha versión integral da Carta de Logu. un que existía en Cagliari. Leonor adoptou unha maior apertura á modernidade de certas normas e sabedoría xurídica que conteñen elementos da corte tradicional romano-canónica, bizantina, de Boloña e mesmo da cultura curial catalá, especialmente a preparación do lugar aduaneiro realizada por Sardeña.
Os gobernantes de Arborea, en contra dos ideais aragoneses, promulgaron un novo réxime xurídico nos seus territorios, que se atopaban nun estado de perpetua convulsión política. A lexislación distinguiuse como parte dunha política máis ampla orientada ao desenvolvemento de Arborea e considerouse que estaba moi avanzada no tempo legal e administrativo. Por exemplo, na Carta de Logu está descrito por primeira vez o delito de prevaricación.
Leonor demostrou coa súa rexencia o seu desexo de abandonar a Idade Media tamén coa emancipación de servos e tropas mercenarias.
Neste momento o concepto da Sardeña territorial cambia, coa illa dividida en varias entidades políticas soberanas. Os catro reinos de Cagliari, Gallura, Logudoro e Arborea son institucións complexas e únicas. Máis que a partir de elementos preexistentes, parecen orixinarse da "capacidade dos sardos, libres de dominación estranxeira, para xestionarse a si mesmos".
Como todos os estados centrais, Arborea sempre tivo que loitar para non sucumbir ás presións dos estados veciños.
Morte e posteridade
Coa promulgación da Carta de Logu tamén se anunciou a maioridade de Mariano V de Arborea. Leonor viu derrubar o seu proxecto máis prezado como consecuencia dunha imprevisibilidade do destino: a peste, que se estendeu a Sardeña nas guerras sardo-aragonesas, que entregou boa parte das terras sardas ao bando aragonés sen ningún tipo de loita.
Nos últimos anos, Leonor tentou distanciarse da política activa. Sucumbiu de peste en Oristano o 23 de setembro de 1404.
Longarela, O Carme, Mondoñedo
Longarela é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Ramís, O Carme, Mondoñedo
Ramís é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
A Insua, Fisterra, Fisterra
A Insua, antigamente chamada A Insua de Duio, é un lugar da parroquia de Fisterra, no concello coruñés de Fisterra. Segundo o IGE en 2021 tiña 122 habitantes (63 homes e 59 mulleres).
Monfadal, O Carme, Mondoñedo
Monfadal é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Ruy Barbosa
Traxectoria
miniatura|Primeira Bandeira Republicana, creada por Ruy Barbosa, utilizada entre o 15 e o 19 de novembro de [[1889 |esquerda]]Barbosa pronunciou o seu primeiro discurso público pola abolición da escravitude cando tiña 19 anos. Durante o resto da súa vida continuou unha defensa férrea das liberdades civís. A escravitude no Brasil foi finalmente abolida pola Lei Áurea en 1888.
Primeiro Ministro de Fazenda do réxime establecido en novembro de 1889, coñecido como República da Espada, a súa breve e discutida administración estivo marcada polo encilhamento, a grave crise económica provocada polo aumento indiscriminado da emisión de papel moeda. Parte do seu legado á historia é a súa autorización, como ministro de Finanzas en 1890, da destrución da maior parte de arquivos relacionados coa escravitude; como ministro de Deodoro, fixo destruír os rexistros documentais da propiedade de escravos, evitando así que os antigos donos fosen indemnizados.
Tamén foi deputado e senador, e creador da primeira bandeira do Brasil republicano, inspirada na bandeira dos Estados Unidos e que foi adoptada polo goberno provisional durante catro días, sendo substituída pola actual flâmula brasileira. As ideas liberais de Barbosa influíron no borrador da primeira constitución republicana (1891). Partidario do "diñeiro fiduciario", como oposición ao patrón de ouro no Brasil, durante o seu mandato como ministro de Finanzas, implementou reformas de grande alcance no réxime financeiro do país, instituíndo unha política monetaria expansionista. Porén, o caos e a inestabilidade producidos polo experimento fiat promoverían un contragolpe ortodoxo liderado por Murtinho.páxina=32|miniatura| Constitución brasileira de 1891 asinada por Ruy Barbosa (décimo segunda sinatura). Colección [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional|esquerda]]Notable orador e estudoso da lingua portuguesa, foi membro fundador da Academia Brasileira de Letras (1897), ocupando a cátedra no 10, e o sendo o seu presidente entre 1908 e 1919. Como delegado brasileiro na II Conferencia de Paz, na Haia (Holanda, 1907), fíxose famoso por defender o principio de igualdade dos Estados. Pola súa actuación nesta conferencia, recibiu o epíteto "A Aguia da Haia" do Barón de Río Branco.
Xogou un papel decisivo na entrada do Brasil na Primeira guerra mundial. Ao final da súa vida, foi nomeado xuíz da Corte Mundial, un cargo de enorme prestixio, que rexeitou. Presentouse sen éxito para a presidencia do Brasil en 1894, 1910 e de novo en 1919. Foi candidato na chamada "campaña civilista", contra o militar Hermes da Fonseca. Malia ser considerado unha icona do republicanismo brasileiro, Ruy Barbosa quedou desencantado co sistema político que axudou a implantar, facendo varios comentarios antirrepublicanos nos seus últimos anos de vida. Pouco coñecidas, as súas críticas volveron ser postas en primeiro plano polos movementos monárquicos brasileiros a comezos do século XXI (aínda que Ruy Barbosa non chegou a ser monárquico en vida).
Descendentes
miniatura| Ruy Barbosa, a súa muller e unha das súas fillas, en [[1907]] Ruy Barbosa de Oliveira casou con María Augusta Viana Bandeira o 23 de novembro de 1876 en Salvador. Tiveron cinco fillos:
Os descendentes de Ruy Barbosa toman o apelido "Ruy Barbosa". Nas súas primeiras xeracións, esta foi unha familia de diplomáticos, o que axudou a reforzar o mito de que a carreira diplomática se transmite de pai a fillo.
Citas de Ruy Barbosa, e sobre el
esquerda|miniatura| Ruy Barbosa na súa biblioteca, sen data
40x40px Academia Brasileira das Letras
Ruy Barbosa foi membro fundador da Academia Brasileira de Letras e escolleu a Evaristo da Veiga como patrón da Cátedra 10. Foi presidente da ABL de 1908 a 1919.
Homenaxes
miniatura|174x174px| Ruy Barbosa nunha moeda de cruzeiro de 20 centavos de 1953 miniatura|220x220px| Homenaxe filatélica ([[1964)]] Pouco despois da súa morte, o xurista bahiano João Mangabeira, o seu discípulo, pronunciou un discurso na súa honra e memoria. O 5 de novembro de 1924, Otávio Mangabeira, lembrando a data do seu nacemento, pronunciou o seguinte discurso:Ruy fixo o seu testamento político en forma de epitafio, que el mesmo escribiu para a súa pedra funeraria:No barrio de Flamengo, en Río de Xaneiro, unha rúa que leva o seu nome, Avenida Ruy Barbosa, que une a Praça Nicaragua coa Praça Cuauhtémoque.
Outros recoñecementos
Na celebración do primeiro centenario do seu nacemento en 1949, Barbosa foi homenaxeado coa inauguración do Foro Ruy Barbosa. A partir de entón, o edificio comezou a albergar os seus restos mortais, que foron trasladados desde Río de Xaneiro a Baía e onde permanecen ata hoxe, tal e como desexaba o xuíz Pedro Ribeiro. Nese momento, o escultor Mário Cravo Junior foi invitado a crear unha escultura, bautizada polo artista como Cabeça de Ruy Barbosa. Na solemne Sesión Conxunta do Congreso Nacional, interviñeron o deputado João Mangabeira e o senador Clodomir Cardoso.
Tamén en conmemoración do centenario do seu nacemento, o entón presidente da República Eurico Gaspar Dutra sancionou en 1949 a Lei nº 691, pola que se declaraba o 5 de novembro Dia de Festa Nacional. A lei instituíu unha medalla conmemorativa, outorgada a "autoridades, instituições e individualidades que concorram, por meritória cooperação e serviços relevantes, para o maior êxito e brilho das celebrações nacionais daquele Centenário".
En 1999, o Banco do Brasil celebrou o 150 aniversario do nacemento de Ruy Barbosa confeccionando camisetas, marcapáxinas e calendarios.
En 2007, un xurado invitado pola revista Época elixiu a Ruy Barbosa "O brasileiro máis grande da historia".
En 2013, o xornal bahiano A Tarde realizou unha enquisa cun xurado de 214 personalidades de diferentes ámbitos para elixir "O maior bahiano de todos os tempos". En total, sinalaron 122 personalidades como potenciais aspirantes ao título, e resultou elixido Barbosa.
Sesións solemnes no Congreso Nacional
O 10 de novembro de 1999, o Congreso Nacional celebrou unha sesión solemne conxunta en conmemoración do 150 aniversario do nacemento de Ruy Barbosa. O 25 de novembro de 2019, o Senado brasileiro rendeu homenaxe ao escritor e político nunha sesión solemne para conmemorar o 170 aniversario do seu nacemento.
Representacións na cultura
miniatura| Efigie de Ruy Barbosa nun billete de 10.000,00 Cr$ (dez mil cruzeiros) Ruy Barbosa ten sido retratado como un personaxe do cine e na televisión, interpretado por Edmundo Lopes na película Vendaval Maravilhoso (1949), Renato Borghi na miniserie Mad Maria (2005) e Camilo Beviláqua na película Brasília 18% (2006). Tamén foi homenaxeado no Entroido de Río en 1999, pola escola de samba São Clemente.
A súa efixie tamén foi impresa nos billetes de Cr$ (dez mil cruzeiros) emitidos entre 1984 e 1986, así como nos billetes de Cz$10.00 (dez cruzados) emitidos en 1986.
Robert Montgomery
Henry Montgomery Jr., nado en Fishkill Landing (Nova York) o 21 de maio de 1904 e finado en Manhattan o 27 de setembro de 1981, foi un actor, director e produtor estadounidense, coñecido como Robert Montgomery.
Leopardo do Amur
miniatura|240px|Leopardo do Amur no zoo de [[Olomouc, República Checa.]] O leopardo do Amur (Panthera pardus orientalis) é a subespecie de leopardo máis rara que existe.
Robert Montgomery
Traxectoria
Montgomery naceu nunha familia acomodada, fillo de Henry Montgomery e da súa esposa Mary Weed Montgomery (de solteira Barney). Porén, en 1922 cando o seu pai se suicidou saltando desde o Brooklyn Bridge, perdérono todo. Entón, mudouse a Nova York para tentar unha carreira como escritor e actor. Acabou conseguindo a súa primeira oportunidade en Hollywood en 1929 e xa non parou.
Leopardo do Amur
Está en perigo crítico de extinción; só existen en liberdade entre 25 e 34 exemplares, na reserva de Sikhote-Alin (Siberia) e a súa endogamia colócao ao bordo da extinción total. Tamén quedan exemplares en liberdade na Zona desmilitarizada de Corea (ZDC) que separa Corea do Norte e Corea do Sur.
A maior parte dos exemplares desta subespecie viven en zoolóxicos de Europa e os Estados Unidos.
Robert Montgomery
Traxectoria
En 1945 retornou ao cinema, estreándose como diretor no filme They Were Expendable ao substituír a John Ford cando este tivo que se ausentar da dirección por motivos de saúde. O primeiro filme no que apareceu nos créditos como director foi en 1947, Lady in the Lake.
Leopardo do Amur
Descrición
A subespecie foi descrita en 1857 polo zoólogo alemán Hermann Schlegel.
Robert Montgomery
Traxectoria
En 1953 gañou o Emmy polo programa Robert Montgomery Presents e en 1955 o Tony ao mellor director pola obra de Broadway The Desperate Hours. En 1968 escribiu o libro An Open Letter from a Television Viewer.
Leopardo do Amur
Hábitat
Esta subespecie estendíase pola península de Corea, noroeste da China e o sueste de Rusia; a maior parte do seu territorio coincidía co do tigre de Siberia.
Poboación en liberdade
Na actualidade está moi cerca da extinción, xa que quedan entre 25 e 34 espécimes nas montañas de Sikhoté-Alín (Siberia, Rusia), e considérase que se necesitaría que houbese polo menos cen para evitar a extinción. Desde hai uns poucos anos fálase xa de 40-50 exemplares.
Robert Montgomery
Traxectoria
Montgomery morreu de cancro aos 77 anos na cidade de Nova York.
Ponte Pousada, O Carme, Mondoñedo
Ponte Pousada é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Robert Montgomery
Vida persoal
O 14 de abril de 1928, Montgomery casou coa actriz Elizabeth Bryan Allen (1904-1992), irmá de Martha-Bryan Allen. A parella tivo tres fillos, Martha Bryan (finada en 1931 aos 14 meses de idade), a actriz Elizabeth (1933–1995) e Robert Jr. (1936–2000). Divorciáronse o 5 de decembro de 1950. Igual que o seu pai, Elizabeth e Robert Jr. tamén morreron de cancro.
A súa segunda esposa foi Elizabeth "Buffy" Grant Harkness (1909–2003), coa que casou o 9 de decembro de 1950, catro días despois de formalizarse o seu divorcio de Allen.
Leopardo do Amur
Poboación en liberdade
miniatura|240px|Primeiro plano
Estes censos indican un lixeiro ascenso que tende a estabilizarse, pero todos os avances pódense truncarse se non se protexe a zona onde viven por medio dun gran parque nacional, ou se continúa a caza furtiva. O último caso deuse tan só dous días despois de que se dera a coñecer o censo de 2007: unha das sete femias adultas que nom eestaban acompañadas por crías foi encontrada morta por un disparo.
Pénsase que poden quedar algúns individuos na meseta de Kaema e Baekdusan, en Corea do Norte, pero descoñecese a situación da subespecie nesta rexión. A destrución do seu hábitat e o comercio de peles reduciron a cantidade de leopardos do Amur de modo espectacular, até o punto de converterse no felino máis raro do planeta. Crese que tamén os cazadores furtivos (interesados na pel e a carne do animal) contribuíron ao descenso no número de espécimes, aínda que non existen probas sólidas que o demostren.
Poboación en catividade
Estímase que existen entre 100 e 200 exemplares en catividade, algúns deles formando parte dun programa de cría e reintroducción.
Fisioloxía
O leopardo do Amur destaca sobre as demais subespecies existentes de leopardo pola súa pelaxe, máis longa, que o axuda a defenderse das duras condicións climáticas da taiga.
Irma Sèthe
Irma Sèthe, nada en Bruxelas o 27 de abril de 1876 e finado en Nova York o 12 de maio de 1958, foi unha violinista e pedagoga belga. ;
Biografía
Nacida en Bruxelas en 1876, filla de Gérard e Louise Frédérique Seyberth, tiña dúas irmás maiores e un irmán menor. Foi introducida no mundo musical pola súa nai e comezou a súa aprendizaxe con Ottomar Jokisch. Continuou as clases de violín co músico alemán August Wilhelmj.
En 1890 foi admitida no Conservatorio Real de Bruxelas. Entre os seus amigos daquela estaban Guillaume Lekeu e Mathieu Crickboom, cos que actuaba en concerto. A súa relación con Eugène Ysaÿe tocoulle moito cando realizou a súa primeira xira americana.
Desde 1898 instalouse en Berlín co seu marido e desde 1909 formou parte do Berliner Kammerspiel Trio co pianista Walther Lampe e o violonchelista Otto Urack. De 1894 a 1911 colaborou con moitos artistas: Marguerite Swale, Gustav Schreck, Alfred Reisenauer, Paul Ludwig, George Henschel, Henry Bird, Eleanor King, Louis Hillier, Waldemar Lütschg e Erna Klein.
Irma Sèthe deixou de actuar en público ao comezo da Primeira Guerra Mundial, e despois da guerra trasladouse brevemente a Praga co seu marido. En 1922 regresaron a Berlín, pero en 1939 abandonaron Europa, embarcando en Lisboa para chegar a Nova York o 26 de marzo de 1941, onde xa vivía a súa filla menor.
Despois da morte do seu marido en 1944, Irma experimentou unha difícil depresión, afundíndose aos poucos na tolemia. Acollida pola súa filla maior Elisabeth en Nova York, morreu en 1958 aos 82 anos, deixando entre os seus efectos persoais o medio violín que usaba de nena, que entrou na colección da Biblioteca Real de Bélxica en xuño de 2022.
Moby Dick (filme de 1956)
Moby Dick é un filme estadounidense de 1956 dirixido por John Huston. É unha adaptación da novela Moby-Dick de 1851 escrita por Herman Melville. O guión foi escrito por Huston e Ray Bradbury. Está protagonizado por Gregory Peck, Richard Basehart e Leo Genn.
A banda sonora foi composta por Philip Sainton.
Estación seca
miniatura| Vista do [[río Níxer no pico da estación seca en Bamaco]] A estación seca é unha expresión climatolóxica empregada comunmente ao describir o clima nos trópicos. O clima nos trópicos está dominado polo cinto de chuvias tropicais, que oscila do norte ao sur do trópico no transcurso do ano. Este cinto de chuvias tropicais permanece no hemisferio sur de outubro a marzo e, durante este tempo, o trópico norte experimenta a estación seca, onde a precipitación é moi escasa, con xornadas tipicamente quentes e asolladas. De abril a setembro, o cinto de chuvias pasa ao hemisferio norte e o trópico do sur experimenta a súa estación seca.
Distribución xeográfica
O cinto de chuivas tropicais atópase no hemisferio sur aproximadamente de outubro a marzo; durante ese tempo, os trópicos do norte teñen unha estación seca con precipitacións máis escasas, e os días adoitan ser asollados en todas as partes. De abril a setembro, o cinto de chuvias sitúase no hemisferio norte e os trópicos do sur teñen a súa estación seca. Segundo a clasificación climática de Köppen, para os climas tropicais, un mes de estación seca defínese como un mes en que a precipitación media é inferior a 60 mm.
O cinto de chuivas adoita chegar polo norte ata o trópico de Cáncer e polo sur ata o trópico de Capricornio. Anualmente, preto desas latitudes hai unha estación chuviosa e unha estación seca. No ecuador hai dúas estacións chuviosas e dúas secas, xa que o cinto de chuvias pasa dúas veces ao ano: unha cando se move ao norte e outra ao moverse ao sur. Entre os trópicos e o ecuador as localidades poden experimentar unha curta estación chuviosa e outra prolongada. A xeografía local pode modificar substancialmente estes patróns climáticos.
Doenzas
miniatura|O [[río Finnis en Australia durante a estación seca e o comezo da estación húmida]] As investigacións realizadas indican que en África o inicio da estación seca coincide cun aumento nos casos de xarampón, o que os investigadores cren que podería atribuírse á maior concentración de persoas na estación seca, xa que as operacións agrícolas son practicamente imposibles sen risco. Durante este tempo, algúns agricultores marchan ás cidades, creando núcleos de maior densidade de poboación e permitindo que a doenza se propague máis facilmente.
Investigación
Os novos datos amosan que nas partes estacionais da selva amazónica de América do Sur, o crecemento e a cobertura da follaxe varía entre as estacións seca e húmida, con aproximadamente un 25 % máis de follas e un crecemento máis rápido na estación seca. Os investigadores cren que o propio Amazonas ten o efecto de traer o inicio da tempada de chuvias: ao facer crecer máis follaxe, evapórase máis auga. Porén, este crecemento aparece só nas partes non perturbadas da conca do Amazonas, onde os investigadores cren que as raíces poden chegar máis fondas e recolectar máis auga de chuvia. Tamén se demostrou que os niveis de ozono son moito máis altos na estación seca que na estación húmida na conca do Amazonas.
Duración
En Australia e en Suramérica, a estación seca ábrese oficialmente entre maio e setembro. Polo menos nas áreas costeiras, o período entre a estación seca e o comezo das chuvias monzónicas (outubro a decembro) é unha tempada de chuvias ocasionais e alta humidade.
George Sassoon
George Thornycroft Sassoon, nado o 30 de outubro de 1936 e finado o 8 de marzo de 2006, foi un científico, enxeñeiro electrónico, lingüista, tradutor e autor británico.
Vida temperá
En 1947, os pais de separáronse, e el pasou boa parte da súa infancia coa súa nai en Ben Buie, na illa escocesa de Mull, onde lle axudou a dirixir unha granxa de ovellas. Entre outros lugares, estudou no King's College de Cambridge.
Carreira
Destacou pola súa gran capacidade lingüística, aprendendo idiomas como o serbocroata, o hebreo, o arameo e o klingon. Investigou fenómenos do espazo exterior e escribiu dous libros sobre hipotéticas visitas extraterrestres.
Entre as afeccións de Sasson estaben a interpretación do piano-acordeón, o crícket, as antípodas e a radio-amateur (o seu distintivo era GM3JZK).
Vida persoal
Despois da morte do seu pai, Sassoon herdou a gran casa de campo de Heytesbury en Wiltshire. Atopouno moi descoidado, traballou para restaurala, e loitou sen éxito para evitar que unha circunvalación pasase polo parque da casa; no proceso, vendeu moitos dos papeis orixinais do seu pai para recadar fondos. A parte sur do parque foi expropiada en 1985, separando a casa do seu campo de crícket. Vendeu a casa en 1996 tras un incendio e trasladouse a unha propiedade menor na aldea de Sutton Veny.
Sassoon casou catro veces: con Stephanie Munro, en Inverness en 1955 (disolto en 1961); con Marguerite Dicks en 1961 (disolto en 1974); con Susan Christian-Howard en 1975 (disolto en 1982); e, por último, Alison Pulvertaft en 1994.
A filla e o fillo de George polo seu terceiro matrimonio, Isobel (nacida en 1976) e Thomas (nacido en 1978), morreron ambos nun accidente de tráfico en Somerset, en 1996. Sassoon morreu en Wiltshire dez anos despois, aos 69 anos, de cancro. O seu corpo foi enterrado na Illa de Mull nas Hébridas Interiores de Escocia.
A Valoría, O Carme, Mondoñedo
A Valoría é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
San Carlos, O Carme, Mondoñedo
San Carlos é un lugar da parroquia do Carme no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
A Campá, A Couboeira, Mondoñedo
A Campá é un lugar da parroquia da Couboeira no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Pomona, California
Pomona, fundada en 1888, é unha cidade do condado dos Ánxeles, no estado de California, Estados Unidos. Segundo o censo do 2010 tiña 149.058 habitantes e unha densidade poboacional de 2.549 persoas pon km².
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 59,2 km², todos en terra firme.
O Souto, A Couboeira, Mondoñedo
O Souto é un lugar da parroquia da Couboeira no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Powys
Powys é unha autoridade unitaria de Gales (Reino Unido), e tamén un condado preservado. Foi establecido pola división administrativa o 1 de abril de 1974. Foi formado polos antigos condados de Montgomeryshire e Radnorshire, engadido á maioría do condado de Brecknockshire e un pouco do antigo Denbighshire. As súas fronteiras correspóndense aproximadamentre coas do reino de Powys medieval. É o único condado preservado que non se dividiu en 1994, e tamén o máis grande no país.
Como condado preservado, limita ao norte con Clwyd, ao noroeste con Gwynedd, ao oeste con Dyfed, ao suroeste con Glamorgan do Oeste, ao sur con Mid Glamorgan e ao sueste con Gwent. Coas novas áreas principais, ten fronteiras ao norte con Wrexham County Borough e Denbighshire, ao noroeste con Gwynedd, ao oeste con Ceredigion e Carmarthenshire, ao sur con Neath-Port Talbot, Merthyr Tydfil, Caerphilly e Blaenau Gwent, e ao sueste con Monmouthshire. Limita tamén cos condados ingleses de Shropshire e Herefordshire.
Xeografía
Boa parte do condado é montañoso e por iso é difícil conducir do norte ao sur. O río Severn, o máis longo do Reino Unido, empeza no condado veciño de Ceredigion e discorre nunhas localidades de Powys: Llanidloes, Caersws, Y Drenewidd - Newtown e Welshpool. O río Wye, o quinto río máis longo, corre en Rhayader e Builth Wells, e Hai on Wye leva o seu nome. O décimo sexto río máis longo do Estado, o río Teme, empeza en Powys e corre en Knighton. Máis ao sur hai o río Usk en Brecon. Algúns dos ríos teñen encoros para fornecer enerxía a unhas cidades grandes en Inglaterra do oeste e Gales do sur. O único parque nacional en Powys é Brecon Beacons no sur.
Escudo
O escudo do condado é principalmente negro (polas Y Mynyddoedd Duon, as Black Mountains) e ouro (simboliza minería e a riqueza do condado). Hai tres fontes, que significan os ríos e lagos. Arriba do escudo hai unha torre negra que significa a historia militar de Powys. Un miñato ten losanges (◊ rombos heráldicos) que significan minería de carbón, e unha peza de la dourada que significa cría de ovellas. O lema Powys Paradwys Cymru significa Powys, Paraíso de Gales en galés.
Comercio
Desde o decembro de 2007, o condado ten un Selo de comercio xusto.
1000 habitantes ou máis
dereita|miniatura|200x200px|[[Llandrindod Wells é a quinta localidade máis grande de Powys, pero é a capital.]] miniatura|200x200px|Castelo de Powys miniatura|300x300px|Esta pedra na vila de Cilmeri é un monumento a Llywelyn o Último (último rei do Gales independente).
Os Lamegos, A Couboeira, Mondoñedo
Os Lamegos é un lugar da parroquia da Couboeira no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
A Franca, A Couboeira, Mondoñedo
A Franca é un lugar da parroquia da Couboeira no concello lucense de Mondoñedo, na Comarca da Mariña Central.
Vilameá, Valcarría, Viveiro
Vilameá é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O emprego
O emprego (en Il posto) é un filme italiano de 1961 dirixido por Ermanno Olmi. Moitas veces citado como a primeira obra importante de Olmi, é un exemplo do neorrealismo italiano. Olmi gañou o David di Donatello ó mellor director polo seu traballo no filme.
Estreouse en galego o 4 de setembro de 2022 a través da TVG.
Jørgen Strand Larsen
Jørgen Strand Larsen, nado en Halden o 6 de febreiro de 2000, é un futbolista noruegués que xoga como dianteiro no Celta de Vigo da Primeira División de España.
O emprego
Legado
En xullo de 2018, foi escollido para a súa proxección na sección de Clásicos de Venecia na 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia.
Jørgen Strand Larsen
Traxectoria
Tras destacar coma nova promesa no Sarpsborg 08 do seu país natal, o 9 de setembro de 2020 fíxose oficial a súa incorporación ao F. C. Groningen da Eredivisie asinando un contrato por 4 tempadas.
O 1 de setembro de 2022, tras dúas tempadas no club neerlandés, asinou a poucas horas da finalización do mercado de fichaxes polo Real Club Celta de Vigo da Primeira División de España por seis tempadas a cambio de 11 millóns de euros.
Selección nacional
Internacional con Noruega en categorías inferiores, debutou coa selección absoluta en 2020.
Clubs
20x20px Actualizado co último partido disputado p .
Wola Okrzejska
Wola Okrzejska [vɔla ɔkʂɛjska] é unha aldea no distrito administrativo de Krzywda, dentro do distrito de Łuków, Lublin, no leste de Polonia.
Localización
Atópase aproximadamente a 8 quilómetros ao suroeste de Krzywda, 26 km ao suroeste de Łuków, e 64 km ao noroeste da capital da rexión de Lublin. Está a unha altitude de 176 m. sobre o nivel do mar.
O pobo ten unha poboación de 927 habitantes (2009) e un museo de Henryk Sienkiewicz creado en 1965.
Luis Canalejas
Luis Canalejas Méndez, nado en Madrid o 8 de marzo de 1862 e finado na mesma cidade o 26 de outubro de 1910, foi un enxeñeiro e político español. Era fillo do filósofo José Canalejas Casas e irmán do político e presidente de goberno José Canalejas Méndez.
El Club (filme de 2015)
El Club é un filme chileno de 2015 dirixido, coproducido e coescrito por Pablo Larraín. Estreouse na competición principal da 65ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde gañou o Gran Premio do Xurado. Foi escollido como candidato de Chile para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. En decembro de 2015 converteuse no segundo filme chileno que foi candidato ao Globo de Ouro ó mellor filme en lingua non inglesa.
Luis Canalejas
Carreira profesional
Era Enxeñeiro de camiños, canles e portos (1889). En 1891, foi o enxeñeiro responsable da construción da liña de ferrocarril de Peñarroya a Fuente del Arco, onde o seu pai e o irmán formaban parte da dirección da compañía. A partir de 1903, foi presidente da Sociedad Madrileña para el Alumbrado de Gas. Tiña unha libraría na rúa Sevilla de Madrid e administraba os bens da familia.
El Club (filme de 2015)
Sinopse
Baixo a atenta mirada dunha muller que se ocupa deles, catro sacerdotes viven nunha pequena casa da localidade de La Boca. Todos eles cometeron actos censurables e atópanse nese retirado fogar castigados polas autoridades eclesiásticas. A muller á unha monxa e a casa serve de agocho para sacerdotes pecadores.
Todos conseguen establecer unha rutina adestrando un galgo de carreiras ata que un día chega un quinto sacerdote, un pederaste que lles lembra as desgrazas das súas vidas pasadas.