cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vasco da Gama
Calicut e regreso a Portugal
Non obstante, unha vez alí as negociacións comerciais co gobernador local, Samutiri Manavikraman Rajá, Samoothiri de Calicut, foron difíciles, por unha parte polo escaso valor das mercancías que portaban os europeos e por outro a influencia dos comerciantes árabes que querían evitar a súa competencia. O que si produciu efecto foron as cartas que o rei portugués redactara para os gobernantes das terras por descubrir. Así Vasco da Gama conseguiu por escrito unha ambigua concesión de dereitos de comercio por parte do Samoothiri de Calicut.
A viaxe de volta foi moito máis dura que a de ida, tardando 132 días en cruzar o Índico. Ao redor da metade da tripulación perecería a causa do escorbuto, sendo que só 55 homes volveron a Portugal. Tamén se viron obrigados a abandonar e queimar un dos navíos a causa da escasa tripulación, o São Rafael.
A primeira nave en chegar a Lisboa foi a Berrio, o 10 de xullo de 1499. Un mes máis tarde chegou a São Gabriel, pero sen Vasco da Gama, xa que abandonara o navío en Cabo Verde para fretar unha carabela e levar o seu irmán, moi enfermo, ás Illas Azores e tentar salvalo, obxectivo que non conseguiría.
Así Vasco da Gama chegou a Lisboa no mes de setembro, sendo recoñecido o seu fito co título de Almirante Maior das Indias, unha renda de trescentos mil reis con carácter hereditario, o título (ao igual que seus irmáns) de Dom e dúas vilas, Sines e Vila Nova de Milfontes.
Segunda viaxe (1502-1503)
O 1502 organizouse unha nova expedición á India formada por vinte navíos de guerra para defender os intereses da Coroa de Portugal en Oriente. Nun primeiro momento fóiselle encomendada a Pedro Álvares Cabral pero desentendidos fixeron que finalmente recaese en Vasco da Gama.
Antes desta expedición realizouse outra no 1500, ao mando do xa mencionado Pedro Álvares Cabral, pero que se desviaría na travesía pola costa occidental de África e acabaría descubrindo Brasil. Á súa chegada a Calicut Cabral atopou un ambiente moi hostil xa que aos mercadores árabes e indios non lles gustaba a competencia que os portugueses podían significar. Así comezou unha escalada de violencia; Cabral tomou reféns para asegurarse o dereito de comercio e instalou unha factoría. Porén ao interpretar que se romperan os acordos atacou un barco árabe cargado con especias, polo que a factoría foi atacada e as mercancías portuguesas destruídas. Así Cabral abandonou Calicut e dirixiuse a Cochin, un reino rival, onde foi ben recibido. De todas as maneiras emprendeu a viaxe de volta con grandes perdas materiais o que fixo que caese en desgraza na corte portuguesa.
Así é como o 12 de febreiro Vasco da Gama parte de novo de Lisboa. No traxecto esixiu o pago dun tributo á illa de Kilwa (na actual Tanzania), un dos portos que na primeira viaxe fora hostil, converténdoa en tributaria do Reino de Portugal.
Nesta viaxe deuse o primeiro avistamento rexistrado por parte dun europeo das Illas Seychelles, que Vasco da Gama bautizou como Ilhas Almirante, na súa honra.
No norte do Océano Índico capturou un importante cargamento procedente da Meca, apoderándose das mercancías e queimando o navío. Ao chegar o 30 de outubro a Calicut, isto unido aos bombardeos consecutivos realizados por Cabral e João da Nova fixeron que o Samoothiri estivera disposto a asinar un tratado.
O 1 de marzo do ano seguinte comezou unha guerra entre o Samoothiri de Calicut e o Raxá de Cochin cos seus aliados portugueses. Vasco da Gama asaltou os barcos mercantes árabes e destruíu a frota de 29 navíos de Calicut, decantando a contenda cara aos intereses de Cochin e os portugueses. Así acadaron importantes concesións comerciais. Despois de fundar a colonia portuguesa de Cochin e instaurar a hexemonía marítima portuguesa na zona volveu a Lisboa en 1503.
Terceira viaxe (1524)
No ano 1519 foi nomeado primeiro Conde de Vidigueira polo rei Manuel I, así como a concesión da Vila de Vidigueira e Vila de Frades. Converteuse así no primeiro conde portugués sen sangue real.
Despois de vinte anos afastado da navegación foi enviado de novo á India a causa do desastroso goberno do Vicerrei Duarte de Meneses e á fama de implacábel que se gañara da Gama na súa segunda viaxe. Así levantou áncora en 1524 contraendo a malaria ao pouco de chegar a Goa, xa na India. No cargo de Gobernador e Vicerrei da India actuou duramente e impuxo a orde pero morreu en Cochin no Nadal de 1524.
Foi sepultado na igrexa de San Francisco, en Cochin, e en 1539 os seus restos foron trasladados a Portugal, á igrexa dun convento carmelita preto de Vidigueira, de onde era conde dende 1519. No ano 1880 foi trasladado ao Mosteiro dos Xerónimos de Belém, que se construíu cos primeiros beneficios do comercio coa India.
Club Deportivo Brollón
O Club Deportivo Brollón é un club de fútbol galego da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo, fundado en 1991. Na tempada 2021/22 xoga na Segunda Galicia.
Estadio
O Brollón xoga no Campo Municipal dos Medos, situado a 1 km da Pobra do Brollón na estrada que vai cara ao Incio. O campo ten unhas dimensións de 108 x 69 metros.
Lugares de Marín
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Marín.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Marín
Estadio de Miyagi
O Estadio de Miyagi (宮城球場), coñecido por motivos de patrocinio como Rakuten Seimei Park Miyagi (楽天生命パーク宮城), é un estadio de béisbol situado en Sendai, Miyagi (Xapón). Inaugurado o 5 de maio de 1950, o estadio foi utilizado como campo local dos Lotte Orions entre 1973 e 1977 e desde 2005 polos Tohoku Rakuten Golden Eagles, ambos conxuntos do Nippon Professional Baseball (NPB). Ten capacidade para 30.508 espectadores.
Selección de rugby de Mauricio
A selección de rugby de Mauricio representa ao estado insular de Mauricio nas competicións oficiais de rugby. O equipo está composto enteiramente por mauricianos bracos, especialmente por membros da minoría étnica dos francomauricianos, para os que o rugby é máis popular que para a maioría indomauriciana e tamén pola tendencia racista dos francomauricianos fronte a outras comunidades. Mauricio é membro da International Rugby Board (IRB), mais a súa selección nacional encóntrase situada na terceira división e compite no CAR Development Trophy, non tendo participado nunca nin na Africa Cup nin na Copa do Mundo.
Pedro, papa
Simón (hebreo: שמעון, "Ximon"), chamado tamén Pedro ou Cefas, nado en Betsaida e finado en Roma en 67, foi segundo a tradición cristiá un dos doce apóstolos, discípulos de Xesús de Nazaret, a quen deixou encargado de dirixir o resto da súa Igrexa. Foi o primeiro patriarca de Antioquía e bispo de Roma e o primeiro papa da Igrexa católica.
Traxectoria
O seu nome de nacemento era Ximón, pero recibiu de Xesús o nome de Pedro (do grego πετρα ou do latín petra, "pedra") para indicar que sería a pedra angular da súa Igrexa. Paulo de Tarso chamouno nos seus escritos כיפשׁ, Queifas 'pedra' en arameo, aínda cando Paulo empregaba o grego; Xoán o Evanxelista chamouno, polo xeral, "Simón Pedro".
Non se conta con máis detalles sobre a vida de Pedro cós que recolle no Novo Testamento, excepto por algúns documentos de Clemente Romano que tratan dos derradeiros anos da súa vida. De acordo coa narración evanxélica, Pedro era un pescador galileo que vivía en Cafarnaúm, oficio que exercía co seu irmán André; estaba ou estivera casado, posto que a curación da súa sogra se recolle nos evanxeos sinópticos.
Pedro formou parte do grupo dos doce apóstolos; case invariablemente, os evanxelistas noméano á cabeza do grupo. Foi un dos tres discípulos íntimos, que, segundo a Biblia, foron testemuñas da transfiguración de Xesús. Tras crer que Xesús era o Mesías agardado, recibiría del a profecía de que sería a base da Igrexa. Niso baséase a tradición católica que fai del bispo de Roma e cabeza da Igrexa, cargo que Pedro ocupou denantes de morrer.
miniatura|300px|Marcos, 14:30: Hoxe, esta mesma noite, antes que cante o galo por segunda vez, ti negarasme tres veces (san Pedro, no retablo da capela do Hospital (Cambados). Os evanxeos recollen tamén a profecía de Xesús de que Pedro o traizoaría tres veces. Conforme os evanxeos, aínda cando a noite da derradeira cea Pedro xurou non apartarse de Xesús, ao seren interrogados polos soldados do sumo sacerdote que o detiveran, negou tres veces coñecelo antes do galo cantar, é dicir, antes de que a noite rematase . Logo da resurrección segundo relata Xoán Evanxelista, Xesús aparéceselle aos discípulos, dirixíse a Pedro e faille reafirmar tres veces o seu amor por el.
O autor dos Feitos céntrase logo nas obras de Paulo, polo que dos anos posteriores é moito o que se ignora. De acordo coa Epístola aos gálatas, trasladouse a Antioquía, onde Paulo o atopou máis tarde ; tradicionalmente considérase o primeiro bispo e patriarca desta cidade. A Primeira epístola aos corintios deixa entrever que Pedro quizais visitou a cidade nas súas misións.
Morte
Clemente Romano, na súa carta aos corintios, data a súa morte na época das persecucións de Nerón. O evanxeo de Xoán di que Pedro foi crucificado boca abaixo. Pedro de Alexandría, que foi bispo desa cidade e faleceu en torno a 311, escribiu un tratado chamado Penitencia onde di: "Pedro, o primeiro dos apóstolos, sendo apresado a miúdo e encerrado en cadea e tratado con ignominia, foi finalmente crucificado en Roma". Oríxenes no seu Comentario ao libro da Xénese III, citado por Eusebio de Cesarea, di que Pedro pediu ser crucificado cabeza abaixo por non considerarse digno de morrer do mesmo xeito que Xesús. O mesmo relata Xerome de Estridón na súa obra Vidas de homes ilustres. Flavio Xosefo relata que a práctica de crucificar criminais en posicións distintas era común entre os soldados.
Pescuda dos restos
miniatura|Escultura na [[igrexa de San Pedro in Gallicantu, Xerusalén, que representa o momento do canto do galo na noite do prendemento de Xesús.]] En 1939 o papa Pío XII ordenou a escavación nos subterráneos do Vaticano para tratar de comprobar á tradición que naquel tempo se puña en dúbida: que o Vaticano era a auténtica tumba do apóstolo Pedro. As escavacións duraron ata 1949. Atopouse unha necrópole que se estendía de oeste a leste en paralelo ao Circo de Nerón. A necrópole estaba asolagada de terra, posiblemente por ser a base da basílica primixenia. Atopáronse cinco monumentos, o máis antigo do século II. Incluíase unha parte dun edificio pegado a un muro revocado en vermello que servía de fondo para o máis antigo dos monumentos. Neste edificio pequeno acháronse unhas inscricións anteriores a Constantino, mostra da devoción dos fieis. Unha das inscricións sinalaba Petrus eni ("velaquí está Pedro"). Tamén se atopou un lugar onde debería estar a tumba pero non había nada. Pola evidencia dada, Pío XII suspendeu as escavacións e anunciou que se atopara a tumba de Pedro.
Margherita Guarducci, arqueóloga, proseguiu as investigacións en 1952. Estudou e descifrou o famoso muro das inscricións e descubriu o uso dunha criptografía de xeito místico: o uso repetitivo das letras "P", "PE" e "PET" como abreviatura do nome de Pedro, aínda que normalmente se vinculaba ao de Cristo. Así mesmo hai aclamacións a Cristo, María, Pedro, a Cristo como segunda persoa da Trindade e á Trindade. Os restos físicos de Pedro foron atopados anos despois. Segundo a interpretación da arqueóloga, cando Constantino quixo facer a Basílica os ósos foron desoterrados e envoltos nun manto de púrpura e ouro e depositados no nicho onde debían estar, pero durante as escavacións os obreiros usaron o martinete para derrubar muros e, para chegar rapidamente á tumba, provocaron un derrubamento sobre os restos, que quedaron mesturados cos cascallos. Monseñor Cas, xefe da Fábrica de San Pedro, gardou todos os restos humanos e así ficaron dez anos sen que ninguén soubese a súa procedencia.
O antropólogo Venerando Correnti estudou os ósos e sinalou que os había humanos e dun rato, que deberá quedar atrapado tempo despois do enterro. Os ósos humanos presentaban as seguintes características:
En 1964 as investigacións de Guarducci remataron e un ano despois publicou o seu libro Reliquie Di Pietro Sotto La Confossione della Basílica Vaticana ("As reliquias de Pedro baixo a confesión da Basílica Vaticana"), libro fortemente discutido. En 1968 Paulo VI anunciou que, segundo os estudos científicos realizados, había certeza abonda de que se atoparan os restos do apóstolo.
Obra
Entre os escritos do Novo Testamento, considérase habitualmente que no evanxeo de Marcos este, discípulo de Pedro, recolle as súas ensinanzas. Ademais, existen dúas epístolas atribuídas a Pedro.
A Primeira epístola de Pedro presenta un grego de gran calidade, maior da que se debía agardar para un pescador que tiña como lingua materna o arameo, de aí que se supoña que foi redactado por un amanuense directamente das palabras de Pedro.
A autenticidade da Segunda epístola de Pedro é moitísimo máis discutida. De acordo cos estudos de Raymond E. Brown, este texto era descoñecido en Occidente ata arredor do ano 350 e aínda despois foi rexeitado por moitos cristiáns. En Oriente a súa aceptación chegou aínda máis tarde, no século VI nalgúns casos. En calquera caso, a primeira mención do texto é unha referencia a Oríxenes recollida por Eusebio arredor de 250. Numerosos autores teñen sinalado que o estilo é moi similar ao dunha carta apócrifa antigamente atribuída a Clemente Romano (a Segunda epístola de Clemente), polo que é posíbel que o seu autor fose o mesmo. Razóns argumentais demostraron que o seu redactor coñecía a Epístola de Xudas.
Outras obras apócrifas teñen circulado coa pretensión de recoller as palabras ou os feitos de Pedro. Dende a antigüidade, porén, tense cuestionada a súa autenticidade:
Santidade
Como todos os apóstolos, é considerado santo na tradición católica. É patrón dos papas, dos pescadores, dos mariñeiros, dos panadeiros, dos segadores, dos carniceiros, dos cristaleiros, dos zapateiros, dos reloxeiros, dos ferreiros, dos albaneis, dos construtores de pontes, dos fiadores e dos penitentes. A súa axuda invócase para as mordeduras de serpe, a rabia, a posesión diabólica, o roubo e as enfermidades das pernas.
Parroquias galegas
350 px|dereita|miniatura|Mapa coas advocacións de san Pedro en Galicia, unha das máis numerosas. San Pedro apóstolo é titular de 322 parroquias en Galicia, e patrón dos concellos de Melide, Miño, Muros e O Pino (na Coruña); Muras e Riotorto (en Lugo); Leiro, Quintela de Leirado e Xunqueira de Ambía (en Ourense); e Agolada, Crecente e Nigrán (en Pontevedra).
Iconografía
miniatura|250px|San Pedro (San Román de Santiso, Lalín). miniatura|250px|San Pedro papa (San Pedro de Cornazo, Vilagarcía de Arousa). Na honra a Pedro, os Papas da Igrexa Católica levan un anel coa imaxe do santo botando as redes ao mar, chamado o anel do Pescador.
Na pasaxe do Evanxeo de Mateo en que Xesús nomea a Pedro base da Igrexa, o evanxelista engade que recibirá as chaves do Ceo e da terra. Esta é probablemente a base da representación habitual de Pedro na iconografía como portador dun par de chaves (por veces unha soa), que constan tamén na heráldica vaticana.
A representación convencional de Pedro amósao xa ancián, portando as chaves. Entre os seus atributos cóntanse tamén o libro ou un rolo de pergamiño (atributos xerais dos apóstolos), o barco (pola súa profesión), e o galo (pola súa traizón).
Ocasionalmente revísteselle cos atributos do seu cargo como bispo ou como papa, se ben as tradicións relativas a estes non se fixaron ata moito máis tarde. Nesta representación viste con capa e tiara papal de tres coroas superpostas, e co bordón de tres cruces na man esquerda, mentres que levanta a man dereita en actitude de beicer.
Mohammad Reza Khalatbari
Mohammad Reza Khalatbari Limaki (en persa: محمدرضا خلعتبری), nado en Nowshahr o 14 de setembro de 1983, é un futbolista iraniano. Xoga de centrocampista ou dianteiro e o seu equipo actual é o Al-Gharafa Sports Club.
Ludvig Nobel
Ludvig Nobel, nado o 27 de xullo de 1831 en Estocolmo e finado o 12 de abril de 1888 en Cannes, foi un enxeñeiro ruso-sueco.
Traxectoria
Fillo de Immanuel Nobel e irmán de Robert e Alfred Nobel, educouse en escolas técnicas rusas e aprendeu tamén do seu pai en San Petersburgo, converténdose no seu home de confianza a finais da década de 1850. Durante guerra de Crimea 1853-1856 a fábrica do seu pai tiña máis de 1000 traballadores e era un negocio florecente, pero coa fin das hostilidades perdeu os contratos do goberno e o seu pai regresou a Suecia, deixando a administración técnica no seu fillo, mentres os acredores tiñan a propiedade, logrou recuperar a produción e volveu facer contratos co goberno ruso. En 1878 xunto co seu irmán Robert, fundou Branobel, unha empresa petroleira en Bakú que en 1887 producía algó máis o 18'5% do petróleo ruso e o 7'5% mundial, e para a que Luvig deseñou o primeiro petroleiro moderno, o Zoroaster.
Yos Sudarso
Pulau Yos Sudarso ou Pulau Dolak é unha illa na provincia de Papúa, Indonesia. Esta separada soamente por un estreito canal Estreito de Muli da illa principal de Nova Guinea. É tamén coñecida como Pulau Dolok, Pulau Dolak e Pulau Kimaam, e durante o período colonial alemán era coñecida como Illa Frederik Hendrik.
thumb|esquerda | 1: 250,000 mapa Con preto de 11.000 habitantes, a densidade de poboación da illa é menor de 1 hab/km². A poboación nativa fala linguas de Kolopom, como a Kimaghima, o Ndom, e a Riantana/Kimaan. As comunidades da illa son Kaba, Kimaan, Kladar, Pembre, Wan, e Yomuka. Kimaan (ou Kimaam) é o establecemento principal. Atópase no sueste no estreito de Buaya que separa a illa máis pequena de Komoran desde Dolak.
O Curuto, Ribadumia, Ribadumia
O Curuto é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Yos Sudarso
Historia
thumb|right|1884 mapa que mostra Komoran fusionándose con "Frederick Henry Island"
Espeja de San Marcelino
Espeja de San Marcelino é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 180 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 72,54 km².
Viñas, Zamora
Viñas ou Viñas de Aliste é un concello de España, na provincia de Zamora, na comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 40.13 quilómetros cadrados, cunha poboación de 259 habitantes e unha densidade de poboación de 6.45 habitantes por quilómetro cadrado.
Gran Premio de Bélxica de 1998
O Gran Premio de Bélxica de 1998 (oficialmente LVI Foster's Grand Prix de Belgique) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 30 de agosto de 1998 no Circuíto de Spa-Francorchamps, Spa. Foi a décimo terceira carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 de da FIA, disputada sobre 44 voltas. A carreira gañouna Damon Hill pilotando para o equipo Jordan, co compañeiro de Hill, Ralf Schumacher, terminando en segundo lugar e Jean Alesi no terceiro posto. O equipo Sauber, logrou o seu último podio da súa carreira na F1.
Carreira
A carreira disputouse por completo baixo un clima extremadamente chuvioso e na primeira volta David Coulthard perdeu o control do seu McLaren, causando unha colisión múltiple que implicou a trece pilotos, o que levou a que a carreira detivérase. Logo dun atraso de máis dunha hora para despexar a pista, reiniciouse de novo, aínda que sen catro dos pilotos implicados no incidente. No reinicio, o líder do campionato e pole sitter Mika Häkkinen trompeou co seu McLaren na primeira curva e foi golpeado polo Sauber de Johnny Herbert, forzando aos dous a retirarse da carreira. Hill tomou o liderado, pero foi superado na volta oito por Michael Schumacher. Schumacher acadou máis de 30 segundos de vantaxe sobre Hill na volta 24 cando chegou a altura de Coulthard. Despois de ser instruído sobre a radio do equipo para deixalo pasar, Coulthard desacelerou, pero mantívose na trazada principal da pista, debido ao spray detrás de Coulthard Schumacher non tiña visión, golpeou á parte traseira do McLaren e causou un dano fatal no seu Ferrari. Coulthard inicialmente retirouse debido aos danos no seu propio automóbil, pero finalmente volveu á carreira e terminou sétimo.
Hill entón herdou o liderado de novo, co seu compañeiro de equipo de Jordan Ralf Schumacher detrás del. Nas últimas etapas da carreira, o mozo Schumacher estaba collendo a Hill. Inicialmente o equipo informou a Hill sobre o ritmo do seu compañeiro e insinuou que o deixase pasar. Hill, no entanto, declarou claramente que non abandonaría, dicindo ao propietario do equipo Eddie Jordan, que ou competia polo primeiro posto e arriscábanse a perdelo todo, por unha posible colisión ou mantiñan posicións e lograban un dobrete para o equipo. As ordes de equipo foron finalmente, esixir que ambos pilotos mantivesen as súas posicións ata o final. Hill acadou a primeira vitoria na F1 para o equipo Jordan (o segundo para os motores de Mugen Motorsports) despois de 126 carreiras, logrand a súa 22ª vitoria. Resultaría ser a súa última vitoria na F1.
Post-carreira
Unha semana despois da carreira, Schumacher e Coulthard tiveron unha reunión privada de media hora e apareceron dándose a man compromenténdose a unirse para ter pautas máis claras nos adiantamentos. Schumacher máis tarde dixo: "Está claro que [Coulthard] non fixo nada de malo en Spa."
En 2003, David Coulthard admitiu por primeira vez que o accidente en Spa era culpa súa: "A realidade é que freei para deixar que me pasase, pero freei forte e levantouse un gran spray na trazada da carreira. Nunca debería facelo. Nunca máis o farei."
José Couselo Bouzas
José Couselo Bouzas, nado en Louro (Valga) o 5 de setembro de 1869 e finado en Santiago de Compostela o 11 de febreiro de 1962, foi un sacerdote e investigador galego. Foi tío do polígrafo Xesús Ferro Couselo.
Traxectoria
Estudou no seminario maior de Santiago de Compostela, e ordenouse sacerdote en 1895. Foi profesor do Seminario de Compostela e bibliotecario da Universidade Pontificia de Santiago. As súas investigacións centráronse na arqueoloxía e na historia. Colaborou no Boletín de la Real Academia Gallega.
O Calvario, Rioaveso, Cospeito
O Calvario é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 0 habitantes.
Lombo (anatomía)
miniatura|250px|Corte de [[lombo de porco en adobo.]]
Nos animais, por extensión, tamén se denomina así a carne desa parte.
Esta carne, especialmente a dos gandos vacún e porcino (tamén do cabalar e, nalgúns países, a doutros animais de consumo, como varios antílopes) é moi apreciada gastronomicamente, por ser especialmente suave.
Etimoloxía
A palabra lombo deriva do latín lumbus, -i, "a parte inferior das costas".
Anatomía
miniatura|300px|Representación esquemática das partes aproveitables dun porco (todas). Sinalada co número 3, o lombo.
O lombo é cada unha das dúas pezas da carne ao longo do espiñazo e sobre as costelas do animal. Adoita ter unha forma cilíndrica.
A musculatura do lombo, é dicir, os músculos esqueléticos principais, en dirección cara ao estómago, son o músculo psoas maior, o psoas menor e o cadrado lumbar. Estes músculos están innervados a través das ramificacións anteriores (Rami anteriores) dos nervios espiñais lumbares e as ramificacións posteriores (Rami posteriores) destes nervios.
Gastronomía
Dicía Cunqueiro que, a pesar do que dixeran algúns, as carnes do gando vacún son moi boas, especialmente as dos xatos algo feitos, e verdadeiramente boa a dos cebóns. En Galicia, como en todas partes, escóllense carnes para o cocido (xarrete, faldra), ou para fritir, ou para asar. A xente, cando pode, tírase para o que lle parece máis fino, que son os filetes e as costeletas e, os días de festa, o estufado de carne. E, que dicir do porco, o animal totémico dos galegos? En tempos do mindoniense aínda facíase a matanza en case todas as casas do rural. O segundo día era o "gran día". Chegara a hora de despezar ou partir o porco e, ao almorzo, nos máis dos lugares fritíanse uns filetes de porco, adobados con allo e pirixel, e rebozados en pan relado.
Segundo Jorge Víctor Sueiro, a carne, en Galicia, é sempre boa e, normalmente, só se consome a de tenreiro; carne branca, diriamos, para distinguila da vermella que dan o cebóns. Á parte de utilizarse para o cocido (especialmente o xarrete), o lombo consómese sobre todo en filetes, pero tamén en estufados.
O lombo de porco ou raxo é frecuente consumilo como embutido, secado ao aire, ou cociñado de diversas formas, en adobo ou sen el; asado, guisado ou en filetes. Na cociña galega é moi frecuente, e moi popular, cociñado en anacos pequenos en forma de dados, adobado ou sen adobar, e coñecido como raxo por antonomasia.
Información nutricional
O lombo de porco é unha carne rica en proteínas e en vitamina B12, cunha taxa menor de colesterol que outros cortes de carne de porco. O lombo de tenreira é algo menos graxo que o de porco.
A cantidade de calorías proporcionada por unha cantidade dada de carne depende non soamente das proteínas que contén (do 10 a 20 %) senón tamén do seu contido en graxa, que é moi variábel (do 4 ao 30 %).
Obs.: Valores diarios para unha porción de 100 g, para unha dieta de 2.500 calorías.
Campo Municipal dos Medos
O Campo Municipal dos Medos é o campo de fútbol da Pobra do Brollón, provincia de Lugo, feudo local do CD Brollón.
Auray
Auray (An Alre en bretón) é un concello da Bretaña, Francia. Pertence ao departamento de Morbihan. Famosa foi a batalla de Auray (1364), derradeira da guerra de sucesión da Bretaña.
Xeografía
Auray está situado no fondo da ría do río de Auray. É a sétima cidade do departamento e está situada a 40 km de Lorient, a 20 km de Vannes e a 150 km de Rennes e de Nantes.
O Curuto
O topónimo galego O Curuto pode referirse a:
Alfabeto Fonético Internacional
O Alfabeto Fonético Internacional (AFI, API en francés e IPA en inglés) é un sistema de transcrición fonética, creado por lingüistas, é dicir, un sistema de símbolos e signos diacríticos que permite transcribir a lingua falada.
O AFI pode ser utilizado para transcribir calquera lingua do mundo. É o alfabeto fonético máis empregado en todo o mundo (salvo nos Estados Unidos e as súas organizacións, como o SIL International, onde se prefire o alfabeto fonético norteamericano).
O AFI foi creado en París en 1886 pola Asociación Fonética Internacional. O alfabeto tivo reformas en 1989, 1993 e 1996.
Descrición
Nel, cada letra representa un fonema (algúns dígrafos úsanse para fonemas africados), ademais de servirse de diacríticos e outros símbolos para anotar trazos suprasegmentais. O sistema descríbese e organiza segundo a fonética articulatoria.
Consoantes infraglotais ou egresivas
As consoantes egresivas son aquelas que se articulan exhalando aire desde os pulmóns. Case tódalas consoantes atópanse nesta categoría, ordenadas na seguinte táboa de maneira que as columnas indican o lugar de articulación, e as filas o modo de articulación. As abreviaturas xrd e snr significan 'xorda' e 'sonora' respectivamente.
centro|Consoantes infraglotais ou egresivas
O Cando, Rioaveso, Cospeito
O Cando é un lugar da parroquia de Rioaveso no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Terceira división española 2005/06
A tempada 2005–06 da Terceira División de España foi a 72º edición deste torneo.
Tesouro de Corcoesto
Tesouro de Corcoesto é unha película documental sobre o proxecto de minaría de ouro en Corcoesto.
Datos
Está dirixida por Cora Peña e dura 98 minutos. Foi realizada cunha campaña de micromecenado e estreouse no ano 2015.
Eulalia Vicenti
Eulalia Vicenti Díez de Tejada, nada en Madrid en 1884 e finada en Porto en 1979 foi unha xornalista e política galega.
Traxectoria
Nacida Eulalia Taboada Díez de Tejada, foi recoñecida como filla por Alfredo Vicenti á morte en 1906 de Luís Taboada, o seu pai biolóxico.
Durante a República militou en Acción Republicana, agrupación política progresista fundada en 1925 por Manuel Azaña. Foi secretaria do Comité de Relacións Exteriores da Liga Internacional de Mujeres Ibéricas e Hispanoamericanas (1932). Feminista, colaborou na prensa republicana defendendo os dereitos da muller, e escribiu ao xornal Luz solicitando a emisión dun selo postal coa imaxe de Concepción Arenal. Publicou artigos na revista Cultura integral y femenina, creada polas líderes do movemento feminista intelectual republicano, e que pretendía lograr a emancipación da muller a través da cultura e o coñecemento.
En xuño de 1936, tras a vitoria da Fronte Popular, Eulalia Vicenti formou parte xunto con Luisa Carnés, María Teresa León, Elena Fortún, Matilde Ras e outras intelectuais da época dunha homenaxe a Clara Campoamor pola consecución do voto feminino o 1 de outubro de 1931 e a defensa dos dereitos das mlljeres.
Superlativo
Superlativo enténdese en lingüística por aumentativo, unha das posibilidades de gradación que pode achegar o adxectivo e en concreto aquela que permite a esta clase de palabra atribuír unha calidade no seu máis alto grao. Hai que distinguir dous tipos:
Superlativo absoluto
O adxectivo atribúe a calidade no seu máis alto grao, sen establecer comparación ou relación ningunha. Entre as posibilidades de que dispón o galego para a gradación absoluta, temos formas ou procedementos sintéticos e analíticos.
Superlativo relativo
Dáse a atribución a un obxecto do grao máis alto posible dunha calidade con respecto ós demais cos que se pode comparar: ''É mais alto ca ti. É máis alto do que es ti. É o máis alto dos dous''.
Steve Hewitt
Steven James Hewitt, nado en Northwich (Cheshire) o 22 de marzo de 1971, é un músico inglés, batería da banda Placebo entre mediados de 1996 e outubro do 2007, cando abandonou o grupo debido a diferenzas musicais, sendo substituído por Steve Forrest.
Antes de unirse Placebo Hewitt foi membro de varias bandas coma Electric Crayons, K-Klass, The Mystic Deckchairs, Boo Radleys e Breed. Tamén traballou como músico de sesión. Entrou en Placebo substituíndo a Robert Schultzberg.
Lugares de Meaño
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Meaño.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Meaño
A Fonte do Cando, Santo André, As Nogais
A Fonte do Cando é un lugar da parroquia de Santo André no concello lugués das Nogais na comarca dos Ancares.
Distrito Kiboga
miniatura|Localización do distrito en Uganda Kiboga District é un distrito da Rexión Central de Uganda. Como moitos outros distritos de Uganda, o seu nome provén da súa capital, Kiboga. Creouse no ano 1991, aínda que no 2010 a parte oeste do distrito formou un novo, o Distrito Kyankwanzi. É un distrito predominantemente rural no que a súa poboación se estimaba no censo de 2002 de 108.900 persoas
Limita co Distrito Nakaseke polo nordeste e leste, co Distrito Mityana polo sur, co Distrito Mubende polo sueste e co Distrito Kyankwanzi polo noroeste.
O distrito subdivídese nas seguintes unidades administrativas:
Who You Are (Pearl Jam)
"Who You Are" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam. Con letra escrita polo vocalista Eddie Vedder e a música composta polo batería Jack Irons e o guitarrista Stone Gossard, "Who You Are" foi editado o 30 de xullo de 1996 coma primeiro sinxelo do seu álbum No Code. A canción acadou a cima da lista Billboard Modern Rock Tracks e foi número 31 na Billboard Hot 100.
O tema foi incluído no recompilatorio de grandes éxitos de Pearl Jam rearviewmirror (Greatest Hits 1991-2003), editado no ano 2004. Neste álbum "Who You Are" ten un pequeno cambio na letra. Na vez de "circumstance, clapping hands", di "avalanche, falling fast."
A canción apareceu na banda sonora da película de 1998 Chicago Cab, e tamén no capítulo "The Long Blue Line" da serie Cold Case, emitido no ano 2009.
Farmacoloxía
miniatura|Facultade de farmacia da [[USC.]]
A farmacoloxía é unha área da química farmacéutica que estuda como afectan certas substancias químicas ó funcionamento celular no organismo.
Espejón
Espejón é un concello español da provincia de Soria. A súa poboación é de 198 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 21,97 km².
María de Jesús Patricio Martínez
María de Jesús Patricio Martínez, nada en Tuxpán, Xalisco, México, o 23 de decembro de 1963, é unha indíxena náhuatl tamén coñecida como Marichuy. Practica a medicina tradicional e é defensora dos dereitos humanos. Foi elixida polo Congreso Nacional Indíxena como voceira representante indíxena para as Eleccións federais de 2018, polo cal se rexistrou ante o Instituto Nacional Electoral como candidata independente á presidencia da república en devandita contenda.
Traxectoria
Naceu na comunidade náhuatl de Tuxpan, Xalisco, o 23 de decembro de 1963. Na súa nenez estudou a primaria, e cando era maior, a secundaria e o bacharelato. Dende pequena observou como as mulleres maiores da súa comunidade, entre elas as súas tías e a súa avoa curaban ós doentes de espanto, aduendado, bile, debilidade ou da canícula. En 1987, a súa nai, perdeu a mobilidade da súa cintura para abaixo, e despois de tres anos de tratamento con médicos especialistas sen ver melloría, decidiu pedir asesoría ós curandeiros da súa comunidade. Despois de tres meses de curacións, a súa nai volveu camiñar. Con esta experiencia, María de Jesús decidiu seguir aprendendo medicina tradicional para evitar a morte de todas aquelas persoas que non atopan a cura dos seus males.
En 1994, despois do levantamento do Exército Zapatista de Liberación Nacional, a comunidade de Tuxpan foi convidada a participar nun foro nacional indíxena, convocado polo movemento zapatista, que se realizou en San Cristóbal de Las Casas e María de Jesús foi elixida como representante da súa comunidade.
Grazas ó seu compromiso co combate ó machismo e a reconstitución das comunidades, así como a súa asistencia ás reunións, María de Jesús tivo a oportunidade de que o día 29 de marzo de 2001, como parte da Marcha da cor da terra, falar en nome das mulleres indíxenas de México ante o Congreso da Unión, "para deixar en claro que o proceso de reconstitución integral dos pobos indíxenas do país é unha tarefa que incumbe tanto ó home como á muller, nunha mesma loita por lograr a nosa plena liberación".
En 1995, instalouse en Tuxpan a Casa de Saúde Calli tecolhuacateca tochan na que Marichuy comezou a colaborar cos seus coñecementos de medicina tradicional e herbolaria. Polo seu traballo en medicina tradicional e recuperación da herbolaria na Casa de Saúde de Tuxpan, en maio de 2015, foille outorgado o premio ao Mérito Tuxpanense por parte do concello.
Consello Indíxena de Goberno
O 28 de maio de 2017, nun congreso realizado no Centro Indíxena de Capacitación Integral Frei Bartolomé de Las Casas AC-Universidade da Terra Chiapas, en San Cristóbal de Las Casas, Chiapas, foi designada por parte do Congreso Nacional Indíxena como voceira representante indíxena a candidatura independente para as Eleccións federais en México de 2018. No encontro participaron 840 delegados e delegadas provenientes de 60 pobos indíxenas de México, os cales resolveron elixir a Marichuy como voceira dos pobos indíxenas de México ante o proceso de elección presidencial de 2018.
O 7 de outubro de 2017, Marichuy presentou o seu rexistro como candidata ante o Instituto Nacional Electoral para contender nas Eleccións federais en México de 2018.
Padrón de deseño
miniatura|300px|Esquema do padrón de deseño [[Bridge (padrón de deseño)|Bridge.]] Os padróns de deseño son a base para a procura de solucións a problemas comúns no desenvolvemento de software e outros ámbitos referentes ó deseño de interacción ou interfaces.
Breve apuntamento histórico
En 1979 o arquitecto Christopher Alexander proporcionou ó mundo da arquitectura o libro The Timeless Way of Building; nel propoñía a aprendizaxe e uso dunha serie de padróns para a construción de edificios dunha maior calidade.
Os padróns que Christopher Alexander e os seus colegas definiron, publicados nun volume denominado A Pattern Language, son unha tentativa de formalizar e plasmar dun xeito práctico xeracións de coñecemento arquitectónico. Os padróns non son principios abstractos que requiran o seu redescubrimento para obter unha aplicación satisfactoria, nin son específicos a unha situación particular ou cultural; son algo intermedio. Un padrón define unha posible solución correcta para un problema de deseño dentro dun contexto dado, describindo as calidades invariantes de todas as solucións.
Máis tarde, en 1987, Ward Cunningham e Kent Beck empregaron varias ideas de Alexander para desenvolveren cinco padróns de interacción home-ordenador (HCI) e publicaron un artigo en OOPSLA-87 titulado Using Pattern Languages for OO Programs.
Non obstante, non foi ata comezos da década de 1990 cando os padróns de deseño tiveron un gran éxito no mundo da informática a partir da publicación do libro Design Patterns escrito polo grupo Gang of Four (GoF) composto por Erich Gamma, Richard Helm, Ralph Johnson e John Vlisides, no que se recollían 23 padróns de deseño comúns.
Obxectivos dos padróns
Os padróns de deseño pretenden:
Así mesmo, non pretenden:
Non é obrigatorio empregar os padróns, só é aconsellable no caso de ter o mesmo problema ou similar que soluciona o padrón, sempre tendo en conta que nun caso particular pode non ser aplicable. "Abusar ou forzar o uso dos padróns pode ser un erro".
Categorías de padróns
Segundo a escala ou nivel de abstracción:
Ademais, tamén é importante apuntar o concepto de "antipadrón de deseño", que con forma semellante á dun padrón, tenta previr contra erros comúns de deseño no software. A idea dos antipadróns é dar a coñecer os problemas que carrexan certos deseños moi frecuentes, para tentar evitar que diferentes sistemas acaben unha e outra vez no mesmo final morto por cometer os mesmos erros.
Estruturais ou modelos de padróns
Para describir un padrón úsanse modelos máis ou menos estandarizados, de xeito que se expresen uniformemente e poidan constituír efectivamente un medio de comunicación uniforme entre deseñadores. Varios autores eminentes nesta área propuxeron modelos lixeiramente distintos, se ben a maioría definen os mesmos conceptos básicos.
O modelo máis común é o empregado precisamente polo GoF e consta dos seguintes apartados:
padróns de interacción
A primeira tentativa por aplicar este concepto no deseño das interfaces de usuario deuse por Ward Cummingham e Kent Beck, que adaptaron a proposta de C. Alexander e crearon cinco padróns de interface: Window per task, Few panes, Standard panes, Nouns and verbs, e Short Menu. En anos máis recentes investigadores como Martin Van Welie, Jennifer Tidwell, Jaime Muñoz desenvolveron coleccións de padróns de interacción para a World Wide Web. En ditas coleccións captan a experiencia de programadores e deseñadores expertos no desenvolvemento de interfaces empregables e condensan esta experiencia nunha serie de guías ou recomendacións, que poidan ser empregadas polos desenvolvedores novatos co propósito de que en pouco tempo adquiran a habilidade de deseñar interfaces que incidan na satisfacción dos usuarios. Os padróns de interacción procuran o reemprego de interfaces eficaces e un manexo óptimo dos recursos das páxinas web, facendo máis eficaz o consumo de tempo no deseño do sitio web e permitindo ós programadores novatos adquirir máis experiencia.
Aplicación en ámbitos concretos
Ademais da súa aplicación directa na construción de software en xeral, e derivado precisamente do gran éxito que tiveron, os padróns de deseño foron aplicados a múltiples ámbitos concretos producíndose "linguaxes de padróns" e extensos "catálogos" da man de diversos autores.
En particular son notorios os esforzos nos seguintes ámbitos:
Aumentativo
miniatura|Cadro As manazas do dictador. Aumentativo é a denominación que reciben os sufixos alterativos que engaden ó significado das palabras un sema (un trazo de significado) que implica, segundo o nome ó que se lle engada, desmesurado tamaño, grande importancia, enormes dimensións etc.
Outros artigos
Alterazione (linguistica)
Lobeira, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
Lobeira é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Copa Galiza de Rugby 2004
A Copa Galiza de Rugby 2004 foi a 16ª edición da Copa Galiza da modalidade do rugby, que se disputou entre o 22 de novembro de 2003 (data do partido da Primeira Fase Previa) e o 29 de maio (día da final). Nesta edición enfrontáronse un total de 15 equipos de toda Galiza independentemente da liga na que competiran. O campión desta edición foi o Vigo R.C. "A", ao gañar na final ao C.R.A.T. "A" por 21 a 12.
Equipos
(1) Equipos que tiveron que disputar algunha das fases previas. (2) Equipos clasificados directamente para a primeira fase. (3) Equipos clasificados directamente para os cuartos de final.
Sistema de Competición
Esta edición da Copa Galiza de Rugby constou de dúas fases previas, unha primeira fase, cuartos de final, semifinais e final. Tódalas eliminatorias se disputaron a partido único.
A primeira fase previa (A) consistiu nun partido que enfrontou a Zalaeta "B" e Euita R.C., o gañador deste encontro pasou á segunda previa (B), na que se enfontou ao ADX Ferro, o gañador deste partido pasou á Primeira Fase (D), enfrontándose ao Lalín "B". O gañador do outro partido da seguda previa (C) enfrontouse na Primeira Fase (E) ao Sta. Compaña. Os cuartos de final quedarían dispostos do seguinte xeito:
Mike Hawthorn
John Michael Hawthorn, nado o 10 de abril de 1929 e finado o 22 de xaneiro de 1959, foi un piloto británico de automobilismo, campión do mundo da tempada de 1958 logo do cal anunciou a súa retirada logo de verse profundamente afectado pola morte do seu compañeiro de equipo e amigo Peter Collins, dous meses antes no Gran Premio de Alemaña de 1958. Hawthorn tamén gañou as 24 Horas de Le Mans en 1955, pero viuse cuestionado pola súa implicación no accidente da traxedia de Le Mans de 1955 que empañou a carreira. Hawthorn morreu nun accidente de tráfico seis meses logo da súa retirada, sufría dunha enfermidade terminal.
Primeiros anos
Nado en Mexborough (West Riding of Yorkshire, Inglaterra) fillo de Leslie e Winifred (de solteira Symonds) Hawthorn, estudou no Ardingly College, West Sussex, seguindo estudos na universidade técnica de Chelsea e unha aprendizaxe cun fabricante de vehículos comerciais. O seu pai era dono do Tourist Trophy Garage en Farnham, concesionario de varias marcas de alta gama como Jaguar e Ferrari. O seu pai correu en motocicletas e apoiou a carreira deportiva do seu fillo; cando o pai morreu nun accidente de tráfico, en 1954, Mike Hawthorn herdou o negocio.
Rexistro de carreiras
Mike Hawthorn fixo a súa debut na competición no seu Riley Ulster Imp, KV 9475 de 1934, gañando a clase de 1100 C.C. de autos deportivos nas probas de velocidade Brighton o 2 de setembro de 1950.. En 1951, pilotando un 1½ litros TT Riley, participou no Motor Sport Brooklands Memorial Trophy, gañando por un punto. Tamén gañou o Ulster Trophy Handicap en Dundrod e o Leinster Trophy en Wicklow nese ano.
Para 1952, cambiouse aos monoprazas e durante esa tempada gañou a súa primeira carreira nun Cooper-Bristol T20 de Fórmula 2 en Goodwood. Seguido doutros éxitos que chamaron á atención de Enzo Ferrari que lle ofreceu unha unidade de fábrica. Fixo o seu debut na Fórmula Un no Gran Premio de Bélxica de 1952 no lendario circuíto de Spa-Francorchamps, terminando en cuarta posición. Cara ao final da tempada, xa conseguira o seu primeiro podio, cun terceiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1952 e un par de cuartas posicións pilotando un Cooper.
Na Scuderia Ferrari na tempada de, Hawthorn mostrou de inmediato a súa valía cunha vitoria, no seu noveno intento, no Gran Premio de Francia de 1953 no circuíto de Reims-Gueux, superou na táctica a Juan Manuel Fangio na que alcumouse como "a carreira do século", segundo as crónicas cambiaron o liderado en case todas as curvas do circuíto de Reims. Ademais, logo de 500 km de carreira, os catro coches de cabeza tiñan menos de 5 segundos de diferenza. Este e putros dous podios axudáronlle a terminar a tempada cuarto na xeral. Tamén gañou o BRDC International Trophy e o Ulster Trophy así como as 24 Horas de Spa Francorchamps co seu compañeiro de equipo en Ferrari Giuseppe Farina.
Hawthorn tivo menos sorte en, sufrindo queimaduras graves nun accidente durante o Gran Premio de Siracusa, pero terminou o ano con tres segundos postos e unha vitoria no final de tempada en España, quedando terceiro no campionato de pilotos. Trala morte do seu pai, Hawthorn deixou Ferrari para competir co equipo Vanwall de Tony Vandervell, xa que tiña que pasar máis tempo no concesionario da familia que herdara, pero logo de dúas carreiras volveu a Ferrari.