cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Lámelo Díaz
Traxectoria
Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Diplomado en Iniciación Profesional Agrícola, en medios audiovisuais e na área social. Foi mestre en Cuntis (1940), A Páxara (1943) e Escairón, onde foi director do Colexio. Foi nomeado alcalde do Saviñao a finais dos anos corenta. Dende 1971 foi mestre do Colexio Público José Antonio de Vilagarcía de Arousa, onde se xubilou en 1984. Finou no Saviñao o 25 de outubro de 2016.
Vida persoal
Casou con Julia García García. Foi pai de Manuel Lámelo Iglesias.
Masacre de Gonagala
O masacre de Gonagala foi un acto terrorista que se cometeu o 18 de setembro de 1999 na pequena aldea de Gonagala, situado no distrito de Ampara en Sri Lanka. Durante a noite intrusos mataron a machetadas 50 homes, mulleres e nenos. As mortes atribuíronse ao Tigres de Liberación do Tamil Eelam.
O de Gonagala constitúe un dos moitos ataques atribuídos aos TLTE. Así e todo, este foi especialmente notorio, xa que a diferenza de ataques previos, boa parte dos aproximadamente 75 activistas que tomaron parte na acción eran mulleres.
Incidente
O incidente ocorreu na madrugada do 18 de setembro de 1999, na Colonia 31 en Ampara. Os militantes do TLTE divididos en dous comandos, un formado por homes e outro no que se incluían tanto homes como mulleres, entraron na aldea de Gonagala armados con machetes e mataron 50 civís de etnia cingalesa, a maioría mentres durmían. Antes de se retiraren, os elementos do TLTE foron a dous asentamentos veciños e mataron catro civís máis. Segundo relatos dos sobreviventes, o comando formado por homes só matou homes mentres o mixto involucrouse na matanza de mulleres e nenos.
Vítimas
Dun total de 54 vítimas do masacre, contando os mortos dos asentamentos próximos, 27 eran homes, 17 mulleres e 10 nenos. Dúas das mulleres estaban embarazadas. Segundo expertos forenses só unha vítima foi morreu por disparos de revólver, mentres que mataron o resto con coitelos ou machetes. Houbo catro civís feridos de gravidade.
Testemuñas oculares
Herath Mudiyansalege Premasiri, un labrego sobrevivente de 29 anos, deu unha descrición dos acontecementos."'Rematamos tarde e fomos para a cama. Eramos 15, entre familiares e amigos que viñeran participar nun ritual funerario. Eu estaba a durmir só no meu cuarto e sobre as dúas da mañá oín un fato de xente batendo na porta e despois irromperon na casa'"
Cultura popular
Este incidente e os acontecementos inmediatos son o cerne do argumento do filme srilankés en cingalés Gamani (2011).
Mitteldeutscher BC
O Mitteldeutscher Basketball Club (do alemán: Club de Baloncesto da Alemaña Central), máis coñecido como por motivos de patrocinio como Syntainics MBC, é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Weißenfels, Saxonia-Anhalt. Fundado en 1958, actualmente compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto xermano. O seu maior éxito foi a consecución do FIBA EuroCup Challenge 2004, torneo no que gañaron na final ao JDA Dijon francés. O equipo xoga os seus partidos como local no Stadthalle Weißenfels, pavillón con capacidade para 3 000 espectadores.
Historia
O Mitteldeutscher BC compite na Basketball Bundesliga, máxima categoría do baloncesto alemán, á que chegou por vez primeira na temporada 1999–2000. En 2004, o club gañou o FIBA EuroCup Challenge após derrotar nas semifinais da Final Four ao Dynamo Moscow Region ruso por 95−88 e na final ao JDA Dijon francés tamén por 95−88. Porén, ao final desa mesma temporada o equipo declárase en bancarrota e é descendido á Regionalliga (terceira división). Na temporada 2004−05 o equipo ascende á ProA (segunda división) e regresa á Bundesliga despois da temporada 2008–09. Nos anos 2010 e 2016 o equipo volveu descender, açinda que ambas ocasións regresou á máxima categoría nun ano.
Títulos
Segunda división de Alemaña
FIBA EuroCup Challenge
Xogadores
thumb|180px|Manuchar Markoishvili.
Dezső Kosztolányi
Dezső Kosztolányi (Subotica, 29 de marzo de 1885 - Budapest, 3 de novembro de 1936) foi un escritor húngaro que tamén exerceu como xornalista, crítico literario e tradutor.
Traxectoria
Kosztolányi naceu en Szabadka, Austria-Hungría (hoxe Subotica, Serbia) en 1885. Foi fillo de Árpád Kosztolányi (1859–1926), profesor de Física e Química, e Eulália Brenner (1866–1948), quen tiña orixe francesa. Un conflito cos seus docentes provocou a expulsión do instituto de ensino medio da súa cidade natal, rematando os seus estudos nun colexio privado de Szeged.
Foi fillo de Árpád Kosztolányi (1859–1926), profesor de Física e Química, e Eulália Brenner (1866–1948), quen tiña orixe francesa. Un conflito cos seus docentes provocaron a expulsión do instituto de ensino medio da súa cidade natal, rematando os seus estudos nun colexio privado de Szeged.
En 1903, Kosztolányi instalouse en Budapest para estudar na Universidade, onde coñeceu aos poetas  Mihály Babits e Gyula Juhász. Logo dunha breve estadía en Viena, comezou a traballar de xornalista. En 1908, Kosztolányi incorporouse como reporteiro nun xornal da capital húngara en substitución de  Endre Ady, quen se mudara a París. Nesa época comezou a colaborar na revista literaria Nyugat (en húngaro: occidente) que xogou un rol determinante na renovación das letras maxiares.
En 1910, publicou o seu primeiro volume de poemas, A szegény kisgyermek panaszaiue, que tivo un grande éxito a nivel húngaro. Comezou así unha carreira prolífica que o levou a presentar un libro case cada ano.
Coñeceu a actriz Ilona Harmos en 1910 con quen casou en 1913. Do matrimonio naceu un fillo. Doente dun cancro de larinxe, Kosztolányi, morreu en 1936.
Estilo
Cultivou todos os xéneros literarios, dende poesía ata ensaio, pasando por obras de teatro. Como poeta é incluído como membro da chamada primeira xeración Nyugat, polo seu vencello coa revista homónima.
Non foi ata a década de 1920 que comezou a cultivar a prosa, preferindo o relato curto e a novela. As novelas Pacsirta (1924) e Aranysárkány (1925) están ambientadas na vila ficticia Sárszeg, para a que tomou como modelo a súa Subotica natal.
Ademais verteu do inglés ao húngaro obras de Shakespeare (como Romeo e Xulieta), de Lewis Carroll (Alicia no País das marabillas) ou de Rudyard Kipling (o poema If...).
A Veiga, A Penela, Monforte de Lemos
A Veiga é un lugar da parroquia da Penela no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Pedrouzo, Campo, Taboada
Pedrouzo é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Santiago Rodríguez Salinas
Santiago Rodríguez Salinas, nado en Madrid en 1917 e finado en Redondela en agosto de 1985, foi un militar e exiliado español.
Traxectoria
Fillo da mestra Antonia Rodríguez Salinas e de Alberto Marín Alcalde. Estudou na Escola de Artes e Oficios de Madrid. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e ingresou no Exército Popular, co que participou nas batallas de Teruel e do Ebro. Pasou a Francia na primeira quincena de febreiro de 1939 e entrou nos campos de concentración. Retornou a España e foi ingresado nun campo de concentración en Reus, pasou despois aos batallóns disciplinarios, primeiro ao de Punta Carnero (Alxeciras) e despois ao de Cerro Muriano (Córdoba), e finalmente realizou seis meses de servizo militar obrigatorio nas Canarias. Cando rematou instalouse en Redondela coa súa nai, profesora republicana represaliada, que chegou á vila en 1941 procedente de Madrid para coidar do seu compañeiro Alberto Marín Alcalde, preso na illa de San Simón. Antonia Rodríguez puxo escola en Redondela. Nos anos sesenta foi secretario da xunta local de Redondela da Asociación Española contra o Cancro. Na transición militou en Acción Republicana Democrática Española (ARDE) e interveu no acto contra o peche de Regojo en setembro de 1978.
Vida persoal
Foi pai de Eduardo Rodríguez Cunha "Tatán".
A Veiga, Ribas Altas, Monforte de Lemos
A Veiga é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Libra (astroloxía)
Libra ou Balanza (♎︎) é o sétimo signo astrolóxico do zodíaco, o cuarto de natureza positiva e o terceiro de calidade cardinal. Simboliza o equilibrio e a harmonía e o seu símbolo representa a balanza. Pertence xunto a Xémini e Acuario ó elemento ar. Está rexido por Venus e o seu signo oposto e complementario é Carneiro.
Considérase que alguén é do signo Libra cando nace entre o 23 de setembro e o 22 de outubro (Tropical). Tamén se estabeleceu do 24 de setembro até o 23 de outubro.
Carril, Campo, Taboada
Carril é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Moure Grande, Campo, Taboada
Moure Grande é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Transpeptidase
Transpeptidase é o nome dun tipo de encima que se pode referir a:
Anna Coble
Anna Jane Coble-Mullen nada en Raleigh, Carolina do Norte en 1936 e finada o 3 de marzo de 2009, foi unha biofísica americana. Foi a primeira muller negra e obter un doutoramento en biofísica, e a primeira muller negra contratada na Universidade de Howard.
Traxectoria
Anna Coble, filla dun profesor da Universidade de San Agustín, interesouse polas matemáticas e a física. Estudou matemáticas na Universidade Howard, obtendo unha licenciatura en 1958 e unha mestría en 1961. Despois de graduarse, ensinou física na Universidade Estatal de Carolina do Norte A&T durante catro anos. Trasladouse á Universidade de Illinois en Urbana-Champaign para os seus estudos de posgrao, onde se converteu nunha defensora das minorías e das mulleres. Completou o seu doutoramento en 1973 baixo a supervisión de Floyd Dunn. Pasou dous anos na Universidade de Washington en St. Louis estudando o impacto do ultrasón de alta intensidade nas ras.
Investigación
Pertenceu á Sociedade Nacional de Físicos Negros. Foi membro da xunta do Fogar Ionia Whipper, un refuxio para adolescentes abandonadas. Desenvolveu recursos educativos para a Academia Nacional de Ciencias e o Consello Nacional de Investigación.
Traballou coa Asociación Americana para o Avance da Ciencia e a Asociación Americana de Profesores de Física para apoiar aos grupos subrepresentados na ciencia. Un proxecto, o Proxecto da Igrexa Negra da AAAS, levou a ciencia práctica (hands-on science) á mocidade da área de Washington.
Bank of North Dakota
O Bank of North Dakota (BND), en galego Banco de Dacota do Norte, é unha institución financeira propiedade do estado de Dacota do Norte. Fundado en 1919 é o o único banco público dos Estados Unidos e ten a súa oficina principal en Bismarck, a capital do estado.
Orixes
miniatura|Manifestante en Wall Street en [[Nova York, outubro de 2011]] A principios do século XX, Dacota do Norte dependía dunha economía baseada na agricultura. Con todo, os labregos sufrían a que a especulación dos intermediarios e os caros empréstitos da banca, fundamentalmente dependente de zonas afastadas a Dacota do Norte como Minneapolis e Chicago. Así na década de 1910 artellaron un movemento reivindicativo co obxectivo de forzar ás institucións públicas a atender á problemática, a Non Partisan League. Esta formación gañou as eleccións estatais de 1918 e un ano máis tarde, co obxectivo de facilitar o crédito barato aos campesiños, creouse o Banco de Dacota do Norte, cun capital de 2 millóns de dólares. A conexión entre os líderes da Non Partisan League e os socialistas americanos fixo que, no momento do seu nacemento, o Banco de Dacota do Norte fose atacado por algúns sectores por consideralo propio do comunismo ou antipatriotico, mais as autoridades do estado mantiveron a institución.
Modelo de negocio
O Banco de Dacota do Norte recibe como depósitos o conxunto do recadado polas taxas e impostos recibidos polo estado. Debe contribuír o desenvolvemento agrario, comercial e industrial de Dacota do Norte polo que opta por cobrar xuros máis reducidos ás pemes ou facilitar os créditos para os estudantes universitarios. Ademais, o Banco de Dacota do Norte entrega os seus beneficios ao estado para financiar programas especiais. Calcúlase que dende 1945 o Banco aportou máis de mil millóns de doláres do seu lucro a Dacota do Norte.
No contexto da crise económica e financeira que se prolongou de 2007 e 2013, dende distintos sectores louvouse o Banco de Dacota do Norte como un exemplo modélico de banco público espertando o interese doutros estados dos Estados Unidos que exploraron a posibilidade de crear institucións semellantes.
Escorpión (astroloxía)
Escorpión (♏︎) é o oitavo signo astrolóxico do zodíaco, o cuarto de natureza negativa e o terceiro de calidade fixa. Simboliza a destrución e o renacemento, está rexido polos planetas Marte e Plutón. Considérase que alguén é do signo Escorpión cando nace entre o 23 de outubro e o 22 de novembro.
Pertence, xunto a Pisces e Cáncer, ó elemento auga, e é un dos catro signos de natureza fixa do zodíaco xunto a Touro, León e Acuario. O seu signo oposto e complementario á vez é Touro.
Beatriz Corredor
María Beatriz Corredor Sierra, nada en Madrid o 1 de xullo de 1968, é unha xurista e política española, que ocupou o Ministerio de Vivenda e desde febreiro de 2020 é a presidenta de Red Eléctrica de España.
Traxectoria
Estudou dereito na Universidade Autónoma de Madrid, na que se licenciou en 1991. En 1993 converteuse en rexistradora da propiedade e foi directora do Servizo de Estudos Rexistrais de Castela-A Mancha entre 2002 e 2007. Así mesmo foi vogal-rexistradora do tribunal de oposicións ao corpo de Rexistros da Propiedade e Merantís de España, primeira muller que ocupou ese cargo.
Actividade política
Afiliada ao Partido Socialista Obreiro Español (PSOE) desde o ano 2003, foi secretaria de muller e igualdade na agrupación local de San Blas-Canillejas, na cidade de Madrid. Nas elección municipais de 2007 ocupou o posto número 20 na lista do PSOE para Madrid encabezada por Miguel Sebastián. Foi concelleira entre setembro de 2007 e abril de 2008.
O 14 de abril de 2008 tomou posesión do Ministerio de Vivenda na constitución do goberno presidido por José Luis Rodríguez Zapatero. Abandonou o goberno coa desaparición do ministerio o 20 de outubro de 2010 nunha ampla remodelación do Consello de Ministros. Entón foi nomeada Secretaria de Estado de Vivenda e Actuacións Urbanas para o Ministerio de Fomento. Abandonou o cargo en decembro de 2011, tras concluír o mandato socialista.
Activitade profesional
Desde o 25 de febreiro de 2020 ocupa o cargo de presidenta da empresa Red Eléctrica de España (Grupo Red Eléctrica y del Consejo de Administración de Red Eléctrica Corporación, S.A.) que desenvolve a explotación unificada do transporte de electricidade a toda España. Ademais de rexistradora da propiedade en excedencia, foi profesora de dereito civil, profesora asociada da ETSAM, vicepresidenta do Real Padroado do Museo Raíña Sofía, mentora da Fundación Endeavor España e membro do consello asesor de AlumniUAM.
A Veiga, A Vide, Monforte de Lemos
A Veiga é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Quintá, Campo, Taboada
Quintá é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Barxela, Piñeira, Monforte de Lemos
A Barxela é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Moure Pequeno, Campo, Taboada
Moure Pequeno é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
As Bodegas, Piñeira, Monforte de Lemos
As Bodegas é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Pedrouzos, Campo, Taboada
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Tameza
Tameza é unha parroquia rural de Asturias do concello de Yernes y Tameza. Segundo o INE en 2017 tiña 72 habitantes en 95 vivendas. Ten unha extensión de 16,89 km².
Xeografía
Está situada ao sur do concello, e limita ao norte coa parroquia de Yernes; ao leste coas parroquias de Sograndiu e Banduxu, do concello de Proaza; ao sur coas parroquias de Santianes de Molenes e Viḷḷamayor (concellos de Grau e Teberga); e ao oeste coas parroquias de Las Villas, Villamarín e Santianes (concello de Grau).
Segundo o nomenclátor de 2009 a parroquia está formada polas aldeas de Fuxóu (23 habitantes), Villabre (55 habitantes) e Villuarrí (19 habitantes). O lugar de Villabre é a capital administrativa do concello de Yernes y Tameza.
O principal eixo de comunicación é a estrada AS-311, que comunica Tameza co concello de Grau. Cara ao sur está conectado co concello de Teberga a través do porto de Marabiu.
The Island of Doctor Agor
The Island of Doctor Agor é unha curtametraxe animada de 1971 escrita e dirixida por Tim Burton cando tiña trece anos, quen tamén interpreta o papel do doutor Agor. A curta é un dos primeiros filme animados de Burton, e foi adaptado por Burton a partir da novela de H. G. Wells A illa do doutor Moreau.
No filme tamén aparecen os amigos e compañeiros de clase de Burton e foi rodada cunha cámara Super 8, utilizando localizacións como as gaiolas dos animais do zoo dos Ánxeles e as praias de Malibú.
Quintá, Piñeira, Taboada
Quintá é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Quintá, San Xián de Insua, Taboada
Quintá é un lugar da parroquia de San Xián de Insua no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Miss Peregrine's Home for Peculiar Children (filme)
Miss Peregrine's Home for Peculiar Children é un filme británico-estadounidense de 2016 dirixido por Tim Burton e escrito por Jane Goldman, baseado na novela homónima de 2011 escrita por Ransom Riggs. Está protagonizado por Eva Green, Asa Butterfield, Chris O'Dowd, Allison Janney, Rupert Everett, Terence Stamp, Ella Purnell, Judi Dench e Samuel L. Jackson.
A rodaxe comezou en febreiro de 2015 en Londres e na área da Badía de Tampa. O filme estreouse no Fantastic Fest en Austin, Texas, o 25 de setembro de 2016, e distribuíuse nos cinemas dos Estados Unidos o 30 de setembro de 2016 a través de 20th Century Fox. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica e recadou 296 millóns de dólares en todo mundo sobre un orzamento de 110 millóns de dólares.
Condado de Edesa
miniatura|250px|Os Estados dos [[Cruzadas|Cruzados en 1135]] O condado de Edesa foi o primeiro, e un dos principados estados cruzados do século XII, centrado en torno á cidade de Edesa, que tiña unha longa historia desde a Antigüidade, ademais dunha extensa tradición cristiá.
O condado de Edesa era diferente do resto dos principados cruzados, pois estaba terra adentro, rodeado de territorio musulmán, alonxado dos demais principados, e non mantiña boas relacións co su veciño máis próximo, o principado de Antioquía.
Ademais, a metade do condado, incluída a súa capital, encontrábase ao leste do río Éufrates e, polo tanto, nunha posición moi oriental con respecto aos demais territorios dos cruzados. A súa parte occidental, ao oeste do Éufrates, rexíase desde a fortaleza de Turbessel.
Historia
En 1098, Balduíno de Boulogne, nobre franco que foi un dos líderes da Primeira Cruzada, viaxou cos seus irmáns máis vellos, Eustaquio (máis tarde Eustaquio III de Boulogne) e Godofredo de Bouillon até Heraclea Cybistra en Asia Menor.
En 1097 separouse do corpo principal da Cruzada, que se dirixía cara ao sur, cara Antioquía e Xerusalén, e viaxou cara ao leste en dirección a Edesa, cruzando Cilicia. miniatura|250px|Período de expansión: o condado entre 1098 e 1131, xunto con outros Estados cruzados e o reino armenio de Cilicia miniatura|250px|Período de crise: redución territorial e desaparición do condado, 1131-1150
Balduíno conquistou importantes fortalezas nas terras ao oeste do Éufrates coa axuda da poboación armenia local. Thoros de Edesa invitouno a ir a Edesa para loitar contra os selxúcidas. Unha vez alí, convenceu ao señor da cidade, Thoros de Edesa, de que o adoptase como fillo e herdeiro.
Porén, aproveitando unha revolta contra Thoros, Balduíno conquistou a cidade e estableceu o primeiro estado cruzado o 10 de marzo de 1098. Para fortalecer o seu goberno, Balduíno, viúvo, casou cunha nobre armenia, Arda de Armenia.
Balduíno entrou nun conflito que duraría moitos anos, con Tancredo de Hauteville, tamén coñecido como Tancredo de Galilea, un señor normando da baixa nobreza, que participaba na Cruzada, pola conquista e dominio da cidade de Tarso, na Cilicia. Tancredo pretendía facerse con algún territorio para establecerse como príncipe en Oriente, e Balduíno debía de ter as mesmas intencións. Balduíno conquistou Tarso, que era de Tancredo. Os exércitos de Tancredo e Balduíno enfrontáronse brevemente en Mamistra, pero nunca chegaron á guerra aberta, e Tancredo seguiu camiño de Antioquía.
Thoros era greco-ortodoxo, e como tal non era do agrado dos seus súbditos ortodoxos-armenios, e pronto morreu asasinado, non se sabe se Balduíno tivo algo que ver na súa morte. En calquera caso, Balduíno pasou a ser o novo señor, tomando o título de conde (xa fora conde de Verdún, en Europa, como vasalo do seu irmán Godofredo).
En 1100, Balduíno converteuse en rei de Xerusalén, cando o seu irmán Godofredo de Bouillon, o Defensor do Santo Sepulcro e gobernador do novo estado, morreu. O condado de Edesa pasou entón ao seu primo Balduíno de Bourg, ao que se lle uniu Xoscelino de Courtenay, como señor da fortaleza de Turbessel sobre o Éufrates, unha importante defensa fronte aos turcos selxúcidas.
Os señores francos mantiveron boas relacións cos seus súbditos armenios, e houbo varios matrimonios mixtos: os tres primeiros condes casaron con damas armenias: Como quedou dito, Balduíno I casou con Arda, Balduíno de Bourcq casou con Morfia, filla de Gabriel de Melitene e Xoscelino de Courtenay, cunha filla de Constantino I de Armenia.
O Campo, Piñeira, Monforte de Lemos
O Campo é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cynomys
Cynomys é un xénero de mamíferos roedores da suborde dos esciuromorfos, familia dos esciúridos e tribo dos marmotinos.
Están emparentados coas marmotas (xénero Marmota) e co xénero Spermophilus.
Descrición
O xénero foi descrito en 1817 polo naturalista estadounidense Constantine Samuel Rafinesque, nun traballo publicado en ''Am. Mon. Mag.'' 2: 43.
Etimoloxía
O nome científico Cynomys está formado polos elementos cyn- e -mys unidos por un -o- epentético. Estes elementos derivan das voces do grego antigo κυων, κυνος kyōn, kynos, "can", e μυς, μυός mys, myós, "rato", resoectivamente.
Especies
O xénero comprende cinco especies:
O Bosque, Piñeira, Monforte de Lemos
O Bosque é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Hansel and Gretel (filme de 1983)
Hansel and Gretel é un telefilme de 1983 realizado para Disney Channel e dirixido por Tim Burton. Só se emitiu unha única vez o 31 de outubro de 1983. As únicas outras veces que foi amosado foi como parte dunha retrospectiva de Tim Burton no Museo de Arte Moderna de Nova York, e na exposición de Tim Burton no Cinémathèque Française de París como parte dunha exposición itinerante.
Carlos Ladra Brage
Traxectoria
Traballador de Guidoni Quartz, en Narón. Foi concelleiro en Cabanas polo PSdeG-PSOE tralas eleccións municipais de 2015, sendo o número 2 da candidatura e sendo o principal grupo da oposición ó PPdeG. Nas municipais de 2019 foi o candidato socialista á alcaldía e logrou ser elixido alcalde mediante un pacto co BNG e a concelleira da Agrupación de Electores de Cabanas. No ano 2023, despois dun pacto no cal integrou á concelleira de AEC nas súas listas, a súa candidatura non sumou votos, senón que perdeu 42. O Partido Popular, volveu gañar as eleccións en Cabanas, aumentando nun concelleiro a súa representación. Ó non haber un acordo que acade a maioría absoluta, o novo alcalde do concello é o candidato da forza máis votada (PP) polo tanto, Carlos Ladra perdeu a alcadía.
Guillermo Lasso
Guillermo Alberto Santiago Lasso Mendoza nado en Guayaquil o 16 de novembro de 1955, é un político e administrador ecuatoriano, presidente da República de Ecuador dende o 24 de maio de 2021.
Toldao, Campo, Taboada
Toldao é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
O Outeiro, Campo, Taboada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Campo no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
O Carballo, Piñeira, Monforte de Lemos
O Carballo é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
O Outeiro, Piñeira, Taboada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cafu
Marcos Evangelista de Morais, coñecido como Cafu, nado en Itaquaquecetuba o 7 de xuño de 1970, é un exfutbolista brasileiro. Foi 142 veces internacional coa selección brasileira, sendo o futbolista brasileiro con máis partidos como internacional. Coñecido pola súa velocidade e as súas enérxicas internadas pola banda dereita, está considerado un dos mellores laterais de todos os tempos, así como un dos mellores xogadores brasileiros e suramericanos da súa xeración.
A nivel de clubs, gañou varios títulos nacionais e internacionais mentres xogaba no Brasil, en España e en Italia, e é coñecido sobre todo polos seus pasos polo São Paulo, Roma e Milan, equipos cos que fixo historia, aínda que tamén xogou no Zaragoza, Juventude e Palmeiras ao longo da súa carreira. En 1994 foi elixido Futbolista Suramericano do Ano, e en 2004 foi nomeado por Pelé na lista FIFA 100 dos mellores xogadores vivos do mundo. Ademais, foi incluído no FIFPro World XI en 2005, e en 2020 foi incluído no Dream Team do Balón de Ouro.
Disputou co Brasil catro Copas do Mundo (1994, 1998, 2002 e 2006) e é o único xogador da historia que participou en tres finais consecutivas do Mundial, gañando as edicións de 1994 e 2002, esta última como capitán. Tamén disputou catro edicións da Copa América, conseguindo o título en dúas ocasións, en 1997 e 1999. Ademais foi membro da selección brasileira que gañou a Copa Confederacións de 1997.
São Paulo
En 1989 debutou co primeiro equipo do São Paulo, co que xogou durante os seguintes cinco anos. Aínda que pasou á historia como lateral dereito, o seu mentor no equipo, o adestrador Telê Santana, probouno en varias posicións diferentes, incluída a dianteira, ata que a chegada ao conxunto paulista do lateral Vítor, fixo que Cafu fose recolocado no medio do campo, lugar ao que se adaptou con facilidade.
En 1991 conquistou tanto o Campionato Paulista como o Campionato Brasileiro, sendo titular en senllas finais, contra Corinthians e Bragantino respectivamente. En 1992 repetiu título paulista, realizando unha destacada actuación na final ante o Palmeiras, na que marcou un gol, repartiu dúas asistencias a Raí e provocou un penalti que converteu o propio Raí. Ese mesmo ano conquistou a súa primeira Copa Libertadores, derrotando na final ao Newell's Old Boys, despois dunha quenda de penaltis na que el mesmo marcou o cuarto e último lanzamento do seu equipo. O 13 de decembro gañou en Toquio a Copa Intercontinental, vencendo por 2-1 ao Barcelona de Cruyff.
As Casas de Abaixo, Piñeira, Monforte de Lemos
As Casas de Abaixo é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Cafu
São Paulo
En 1993 gañou unha segunda Copa Libertadores consecutiva, superando na final ao Universidad Católica de Chile, e uns meses despois tamén outra Copa Intercontinental, de novo en Toquio, derrotando ao Milan de Fabio Capello. Sumou ademais dous títulos da Recopa Suramericana (en 1993 e 1994) e un da Supercopa Libertadores (en 1993) En 1994 foi nomeado Futbolista Suramericano do Ano. Disputou un total de 272 partidos co São Paulo, marcando 38 goles.
Zaragoza
En xaneiro de 1995 trasladouse a España, onde fichou polo Real Zaragoza. Debutou na 19ª xornada da tempada 1994/95 da Primeira División, nunha derrota por 3-0 ante o Valencia en Mestalla, ingresando no campo na segunda metade para substituír a Fernando Cáceres. Co club aragonés conquistou a Recopa de Europa, pero non chegou a facerse totalmente coa titularidade, pechando o seu paso por España cun total de 19 partidos disputados, 12 deles dende o once inicial. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5b/Marcos_Evangelista_de_Moraes.jpg/150px-Marcos_Evangelista_de_Moraes.jpg|dereita|miniatura|220x220px| Cafu xogando no [[A.C. Milan|Milan.]]
Palmeiras
A continuación foi adquirido por Parmalat para incorporalo ao Palmeiras. Con todo, unha cláusula no contrato de venda do São Paulo ao Zaragoza, obrigaba ao pago dunha "multa" de 3,6 millóns de dólares se o xogador fichaba por algún club paulista antes de 1996. Mentres buscaban a forma de evitar o pago, Cafu foi enviado ao Juventude, club tamén patrocinado por Parmalat, co que disputou dous partidos do Campionato Gaúcho. Incorporado finalmente ao Palmeiras, o São Paulo recorreu á FIFA, que acabou obrigando ao Palmeiras ao pago dun millón de dólares.
Disputou máis de 100 partidos co club paulista durante os seguintes dous anos, e foi un dos piares do equipo na histórica tempada 1996. Dirixido por Vanderlei Luxemburgo e con xogadores como Cléber, Müller, Amaral, Flávio Conceição, Djalminha, Rivaldo e Luizão, o Palmeiras comezou marcando 13 goles nos dous primeiros partidos do Campionato Paulista, un preludio do que sería a tempada. O equipo verde completou un campionato para a historia, rematando en primeira posición con 83 puntos (récord aínda non superado), 28 máis que o segundo clasificado, o São Paulo. Marcaron a cifra récord de 102 goles en 30 partidos, 2 deles anotados por Cafu.
Roma
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/ae/Cafu.JPG/150px-Cafu.JPG|dereita|miniatura|272x272px| Cafu adestrando coa [[Selección de fútbol do Brasil|selección brasileira antes do Mundial de 2006.]] En xullo de 1997 volveu a Europa, onde asinou contrato coa Roma. Militou durante os seguintes seis anos no club lacial, disputando máis de 200 encontros e gañando un campionato da Serie A e unha Supercopa italiana. Foi durante a súa época na Roma cando recibiu o alcume de Pendolino, en referencia á familia de trens italianos de alta velocidade. En 2003 perdeu a final da Copa Italia contra ao Milan, club polo que fichou xusto despois.
Milan
Co club lombardo gañou o seu segundo scudetto na tempada 2003/04, seguido da súa segunda Supercopa italiana, e en 2005 disputou a súa primeira final da Liga de Campións, caendo na quenda de penaltis ante o Liverpool. Na tempada 2006/07 o Milan clasificouse en primeiro lugar no grupo H da Liga de Campións, e a continuación eliminou sucesivamente a Celtic de Glasgow, Bayern de Múnic e Manchester United, para acadar unha nova final, outra vez contra o Liverpool, ao que desta vez conseguiu derrotar por 2-1.
Na seguinte tempada gañou a súa segunda Supercopa de Europa e tamén a Copa Mundial de Clubs da FIFA, o seu terceiro título mundial a nivel de clubs. O 18 de maio de 2008 disputou en San Siro o seu derradeiro partido como futbolista, marcando contra o Udinese o terceiro dos catro goles do seu equipo (4-1).
É membro dos Salóns da Fama tanto do Milan como da Roma.
Selección brasileira
Cafu é o futbolista con máis partidos na historia da selección brasileira (142) e o xogador brasileiro con máis partidos nas Copa do Mundo (20). Disputou catro Mundiais (1994, 1998, 2002 e 2006), portando o brazalete de capitán nos dous últimos e proclamándose campión dúas veces, en 1994 e 2002. É ademais o único futbolista que participou en tres finais da Copa do Mundo. Tamén ostentou o récord de máis partidos gañados nos Mundiais (15), antes de ser superado polo alemán Miroslav Klose no Mundial de 2014.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/Cafu_brazil.jpg/170px-Cafu_brazil.jpg|miniatura| Cafu coa camiseta do Brasil en 2010.|esquerda
Debutou coa selección brasileira nun amigable contra España o 12 de setembro de 1990 e chegou ao Mundial de 1994 como suplente. Na final disputada contra Italia en Pasadena, comezou o encontro dende o banco, pero entrou ao campo no minuto 21 para substituír ao lesionado Jorginho. O equipo brasileiro acabou conquistando o título na quenda de penaltis despois de que non se marcasen goles no tempo regulamentario nin na prórroga.
Tralo Mundial dos Estados Unidos, Cafú pasou a ser un habitual nos onces iniciais do Brasil e participou da conquista de dúas Copas América (1997 e 1999) e da Copa Confederacións de 1997. Foi o lateral dereito titular na final do Mundial de 1998 no Stade de France, na que a vitoria foi para a selección francesa con dous goles de Zidane e outro de Petit.
Brasil sufriu para lograr a clasificación para o Mundial de 2002, durante a cal Cafú foi obxecto de fortes críticas por parte do seleccionador Vanderlei Luxemburgo, que o desposuíu da capitanía do equipo tras ser expulsado nun encontro diante de Paraguai. Pouco despois Luxemburgo foi substituído por Luiz Felipe Scolari, que lle deu o brazalete de capitán a Emerson. Este, con todo, acabou perdendo o Mundial ao dislocar un ombreiro pouco antes do comezo, polo que Cafú recuperou o brazalete. Disputou completos tódolos encontros do Mundial e fixo historia ao converterse no primeiro e único futbolista en disputar tres finais dun Mundial. Tras derrotar a Alemaña por 2-0 con dous goles de Ronaldo, ergueu o trofeo mundial mentres berraba para a súa muller as palabras "Regina, eu te amo!".
Catro anos máis tarde, Cafú e o Brasil non alcanzaron as altas expectativas creadas, ao caer nos cuartos de final ante Francia. O adestrador Carlos Alberto Parreira foi criticado por apostar demasiado por xogadores veteranos como Cafu e Roberto Carlos no lugar de xogadores máis novos. Cafu foi un dos poucos xogadores do equipo que falou coa prensa tras o regreso do equipo ao país no medio dunha sarabiada de críticas por parte dos afeccionados e dos medios brasileiros. O encontro ante Francia no Mundial foi a súa última aparición coa camisola da canarinha.
Características técnicas
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Cafu_2007.jpg/170px-Cafu_2007.jpg|miniatura| Cafu coa camiseta do [[A.C. Milan|Milan en 2007.]] Considerado como un dos mellores laterais de todos os tempos, un dos mellores futbolistas da súa xeración e un dos mellores xogadores brasileiros da historia, Cafu era un lateral dereito de corte ofensivo moi dinámico, traballador e enérxico, lembrado principalmente pola súa velocidade, resistencia, intelixencia táctica, distribución e habilidades técnicas, así como pola súa habilidade para subir pola banda dereita e colocar precisos centros aos compañeiros da área.
Ademais das súas habilidades futbolísticas, tamén era coñecido pola súa disciplina, liderado e polo seu carácter alegre. Aínda que adoitaba xogar como lateral dereito, tamén era capaz de xogar como central ou en posicións máis avanzadas, e moitas veces foi despregado como extremo dereito. Durante a súa estancia en Italia, recibiu o alcume de Pendolino, en referencia aos trens de alta velocidade do país.
Vida persoal
Casou con Regina Feliciano de Moraes, coa que tivo dous fillos, Wellington e Danilo Feliciano de Moraes, este último falecido aos 30 anos en 2019, vítima dun infarto.
Palmarés
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7a/14_06_2019_Abertura_da_Copa_Am%C3%A9rica_Brasil_2019_%2848064408836%29_%28cropped%29.jpg/150px-14_06_2019_Abertura_da_Copa_Am%C3%A9rica_Brasil_2019_%2848064408836%29_%28cropped%29.jpg|miniatura|204x204px| Cafu na [[Copa América de 2019]]
Pula, Croacia
Pula, en serbocroata Pula (Grad Pula) en italiano Pola (Città di Pola)   , en esloveno Pulj, é a cidade máis grande de Istria, Croacia, e está situada no extremo sur desa península. A súa poboación é de habitantes, dos cales o 71,65% son de orixe croata (censo de 2011).
A rexión é coñecida polo seu clima, mar tranquilo e beleza natural. A cidade ten unha longa tradición na produción de viño, pesca, construción naval e turismo. Pula foi o centro administrativo de Istria desde a época romana, aínda que, hoxe en día, a capital do condado croata de Istria é Pazin (Pisino en italiano).
Coñecíase como Pietas Iulia na época romana.
Cultura
O médico Robert Koch traballou nas illas Brijuni próximas. Herman Potočnik (Hermann Noordung), enxeñeiro aeronáutico e pioneiro da cosmonáutica, tamén naceu en Pula. O compositor de ópera Antonio Smareglia naceu en Pula e volveu vivir alí. Tamén son da cidade Alida Valli, Laura Antonelli, Stjepan Hauser, violonchelista premiado e membro de 2Celllos, e Rossana Rossanda.
Patrimonio
Pula, cidade antiga, posúe un rico conxunto de restos da época en que pertenceu ao Imperio Romano. O seu ex-libris máis famoso é o Anfiteatro, coñecido localmente como Arena, construído polo emperador Vespasiano no século I Atópase nun estado de conservación razoable, no que se celebran espectáculos. O recinto e o pequeno núcleo museístico, con artefactos atopados nas escavacións realizadas no anfiteatro, son visitados polos turistas.
Ademais deste gran monumento, hai un arco triunfal, o Arco de Sergio, un teatro e un pórtico, todos eles datados da época romana. Tamén hai un templo na praza central da cidade, dedicado ao culto imperial de Augusto, que foi transformado en museo.
Irmandamentos
Outras formas de asociación:
Mantéñense fortes relacións de amizade e contactos continuos con outras cidades como:
César Raña Dafonte
César Lorenzo Raña Dafonte, nado en Deixebre (Oroso) o 29 de febreiro de 1940 e finado en Santiago de Compostela o 17 de novembro de 2018, foi un filósofo e profesor universitario galego, especialista en filosofía medieval. Licenciouse en Teoloxía e Filosofía pola Universidade Pontificia de Salamanca e en Filosofía e Letras (sección Filosofía) pola Universidade de Salamanca. Membro fundador da Sociedade Interuniversitaria de Filosofía, desempeñou o seu labor docente entre 1974 e 2011 como profesor do Departamento de Filosofía e Antropoloxía Social da Universidade de Santiago de Compostela, onde se doutorou en 1977 en Filosofía cun estudo sobre Ángel Amor Ruiba l. Tras a súa xubilación en 2011 foi nomeado profesor ad honorem da Universidade de Santiago de Compostela .
Traxectoria
César Raña Dafonte naceu o 29 de febreiro de 1940 na parroquia de Deixebre do Concello de Oroso, próximo a Santiago de Compostela. Foi un dos oito fillos do matrimonio de Lola Dafonte con Pedro Raña Couselo. O seu pai, coñecido mestre nacional na localidade, finou en 1946 de xeito prematuro cando César Raña tiña seis anos de idade. A lembranza veciñal do seu pai transmitiuse no alcume co que foi coñecido en Deixebre, "César do Mestre". Afeccionado ao fútbol, xogou na mocidade como defensa central nos equipos da Sociedade Deportiva Deixebre, Sociedade Deportiva Club Órdenes e La Pontificia de Salamanca.
En 1950 ingresou como estudante interno no Seminario Conciliar de Santiago, iniciando posteriormente os seus estudos de Teoloxía e Filosofía na Universidade Pontificia de Salamanca, onde tivo como mentores académicos a profesores como o padre mercedario Vicente Muñoz Delgado e o padre dominico Guillermo Fraile. En 1963 licenciouse en Teoloxía e en 1965 en Filosofía. En 1965 incorporouse como docente ao Seminario Menor da Asunción de Belvís. En 1971 licenciouse en Filosofía e Letras (sección Filosofía) pola Universidade de Salamanca. Ordenado sacerdote, secularizouse posteriormente e casou en decembro de 1975 con Pilar Díez Gutiérrez, natural de Palencia e licenciada en Químicas, con quen tivo dous fillos, César e Pablo Raña Díez.
De regreso a Santiago de Compostela, impartiu docencia en bacharelato no Colexio Peleteiro, sendo director do seu internado. En 1974, Carlos Baliñas Fernández, promotor da creación nese mesmo ano da Facultade de Filosofía e Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela, solicitoulle a súa incorporación como docente universitario. En 1977 doutoruse en Filosofía na Universidade de Santiago de Compostela coa tese La concepción de la divinidad en el pensamiento de Amor Ruibal. Durante a súa carreira docente e investigadora universitaria formou parte das principais sociedades españolas e internacionais no eido da filosofía medieval, como a Sociedad de Filosofía Medieval ou a Société Internationale pour l’Étude de la Philosophie Médiévale, sendo un colaborador habitual da Revista Española de Filosofía Medieval con artigos de investigación e traducións do latín medieval.
En 1993 fundou, xunto con outros profesores das tres universidades galegas, a Sociedade Interuniversitaria de Filosofía (SIFA), desempeñándose como tesoureiro na súa Xunta Directiva e colaborando activamente coa organización dos bienais Encontros Internacionais de Filosofía no Camiño de Santiago promovidos pola SIFA.
Xubilouse en 2010 e foi nomeado profesor ad honorem da Universidade de Santiago de Compostela. Como homenaxe, impartiu a lección maxistral de inauguración do curso académico 2011-2012 da Facultade de Filosofía co título ''Exsilium hominis ignorantia. Una lección del siglo XII.''
Finou o 17 de novembro de 2018 en Santiago de Compostela, sendo enterrado o 19 de novembro na súa parroquia natal de Santa María de Deixebre en Oroso.
Labor intelectual
O seu labor investigador desenvolveuse en dúas etapas. En primeiro lugar, centrouse na investigación sobre o filósofo galego Ángel Amor Ruibal, a quen dedicou a súa tese de doutoramento no ano 1977. En segundo lugar, investigou activamente sobre filosofía medieval desenvolvendo unha tripla actividade de tradutor, investigador e divulgador, especializándose na etapa histórica coñecida como o Renacemento do século XII e en autores como Pedro Abelardo e Xoán de Salisbury. Ao tempo, tamén traballou sobre a figura do filósofo medieval galego Pedro Compostelán.
Recoñecementos
En 2011 foi nomeado profesor ad honorem da Universidade de Santiago de Compostela. En 2012 foi homenaxeado publicamente pola Sociedade Interuniversitaria de Filosofía nun acto público celebrado na Cidade da Cultura de Galicia e no que se presentou o libro ''A Universidade: raíces históricas e desafíos de futuro. Homenaxe aos profesores César Raña Dafonte, Ángel González Fernández, Jesús Ríos Vicente e José Antonio Fidalgo Santmariña.''
Os días 22 e 23 de abril de 2019 celebrouse na Facultade de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela un coloquio na súa honra titulado: ''[https://sofime.eu/coloquio-2019/ De amicitia. Amistad en la filosofía medieval e inicios de la modernidad]''. Promovido como coloquio internacional da Sociedad de Filosofía Medieval (SOFIME), estivo organizado por Martín González Fernández presidente do comité organizador; Jorge Cedón Conde; Oscar Parcero Oubliña, secretario do departamento de Filosofía e Antropoloxía da Universidade de Santiago de Compostela; e José Francisco Meirinhos, presidente da Sociedad de Filosofía Medieval.
A Granxa, Piñeira, Monforte de Lemos
A Granxa é un lugar da parroquia de Piñeira no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Hospital Quirón Miguel Domínguez (Pontevedra)
O Hospital Quirónsalud Miguel Domínguez é un hospital xeral de carácter privado situado na cidade de Pontevedra, xestionado polo grupo hospitalario Quirónsalud. Atópase en pleno centro da cidade.
Historia
Foi fundado en 1947 como sanatorio polo traumatólogo asturiano Miguel Domínguez Rodríguez na rúa Joaquín Costa. Ao principio o hospital era ao 90% de Traumatoloxía, pero foise profesionalizando e ampliando as súas especialidades ata converterse nun hospital xeral. Funcionou como unha empresa familiar desde a inauguración do sanatorio, o 16 de xullo de 1949, ata 1996 cando se fixo a ampliación máis importante, coa edificación da parte correspondente á rúa Castelao.
Converteuse en hospital no ano 2000. Reinaugurouse como tal o 1 de febreiro de 2000, coa presenza do presidente da Xunta de Galicia. En 2009 constituíuse como Grupo Hospitalario Miguel Domínguez tras a fusión de tres centros privados: o Hospital Miguel Domínguez, o Policlínico Miguel Domínguez e a Clínica Médica La Merced. En 2011 incorporou ao grupo hospitalario o Centro de Rehabilitación e Fisioterapia na rúa San Pedro de Alcántara.
O 16 de outubro de 2015 o grupo hospitalario privado Quirónsalud comprou o hospital principal do centro da cidade á familia Domínguez, así como o centro policlínico de especialidades da rúa Castelao, o centro de rehabilitación e fisioterapia da rúa San Pedro de Alcántara e o sanatorio de la Merced no lugar de Andurique (Poio), moi próximo á cidade, que se converteu en Instituto de Neurorehabilitación.
Descrición
O hospital Quirón de Pontevedra ten entrada polas súas dúas fachadas, na rúa Frei Xoán de Navarrete (entrada principal) e na rúa Castelao, onde se atopa o servizo de urxencias e de análises clínicas. Conta con máis de 50 médicos especialistas, 5 quirófanos e avanzada tecnoloxía de probas e diagnóstico. Ten tamén outras instalacións como laboratorio de análises e salón de actos.
Foi o primeiro centro sanitario privado de Pontevedra en contar cun respirador artificial e en dispoñer dun escáner, unha resonancia magnética ou quirófanos «intelixentes».
Outeiro, Couto, Taboada
Outeiro é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Jules Maurice
Jules Maurice, nado en Douai, Hauts-de-France, o 19 de marzo de 1859 e finado en París o 30 de xuño de 1938, foi un numismático francés.
Traxectoria
Jules Maurice, nado nunha familia de maxistrados, cursou os estudos de Medcina, aínda que nunca chegou a exercer esta profesión.
O contacto co numismático Ernest Babelon espertou o seu interese pola moeda imperial romana e afondou no estudo das emisións do príodo constantiniano, a partir do cal comezou a facer sobre este tema as súas primeiras publicacións en revistas de arqueoloxía e numismática, sinaladamente francesas, británicas e italianas.
Entre outras entidades asociativas e académicas, Maurice foi nomeado membro honorario da Royal Numismatic Society, de Londres, o 16 de xuño de 1904. Pertenceu tamén á Sociedade Francesa de Numismática e á Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia, que presidiu ata 1922.
Publicacións
Con anterioridade a 1908, Maurice publicou numerosos artigos en revistas numismáticas do seu tempo acerca da actividade dos obradoiros monetarios do baixo Imperio, que posteriormente serviron para compor o seu traballo monográfico máis sobranceiro: Numismatique constantinienne.