cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bell OH-58 Kiowa
Helicóptero de Observación Lixeiro (LOH)
En 1967 o Exército reabríu as ofertas para a competición LOH debido a que Hughes Tool Co. Aircraft Division non podería cumprir coa demanda contractual de produción. Bell reenviou ao programa o Bell 206A. Fairchild-Hiller non puido volver a enviar o seu YOH-5A, que comercializara exitosamente como o FH-1100. Ao final Bell mellorou a oferta de Hughes para gañar o contrato e o Bell 206A pasaría a ser designado OH-58A. Segundo a convención de nomes do Exército o OH-58A foi bautizado como Kiowa, na honra da tribo nativa americana.
Helicóptero de exploración avanzado
Nos anos 70 o Exército estadounidense comezou a avaliar a necesidade de mellorar as capacidades dos seus aparellos de exploración. Anticipando a substitución do venerable AH-1 por parte do AH-64A, o Exército comezou a barallar a idea dun Programa de Exploración Aérea para estimular o desenvolvemento de capacidades tecnolóxicas avazadas para un equipo de visión nocturna e navegación de precisión.
O Exército creou unha forza especial en Fort Knox para desenvolver os requisitos do sistema a principios de marzo de 1974, e en 1975 a forza especial ideara os requisitos para un para un programa de Helicóptero de Exploración Avanzado (ASH). Os requisitos formuláronse en torno a unha aeronave capaz de actuar de día, de noite e con meteoroloxía adversa, e que fose compatible con todos os sistemas de armas avanzados planeados para ser desenvolvidos e despregados nos 80. O programa foi aprobado polo Consello de Revisión de Adquisición do Sistema e o Exército preparouse para un desenvolvemento competitivo que comezaría o seguinte ano. Porén, cando o Exército intentaba de facer queo proxecto saíse adiante, o Congreso negouse a proporcionar financiamento no presuposto do ano fiscal de 1977 e a oficina do director do proxecto ASH pechouse o 30 de setembro de 1976.
Aínda que non se produciu ningún desenvolvemento nos seguintes anos, o programa sobreviviu como un requisito sen financiamento. O 30 de novembro de 1979 tomouse a decisión de adiar o desenvolvemento dun helicóptero de exploración avanzada en favor de buscar a modificación de células existentes no inventario como unha opción de helicóptero explorador a curto prazo (NTSH polas súas siglas en inglés). O desenvolvemento dunha mira montada nun mastro sería o foco principal para mellorar a habilidade do aparello para realizar misións de recoñecemento, vixilancia e adquisición de brancos mentres permanecía oculto tras árbores ou o terreo. Tanto o UH-1 como o OH-58 foron avaliados como candidatos NTSH, pero o UH-1 foi eliminado debido ao seu tamaño máis grande e facilidade de detección. O OH-58 pola súa banda demostrou unha redución dramática na detectabilidade cunha mira montada nun mastro.
O 10 de xullo de 1980 o Exército decidiu que o NTSH sería un programa de modificación competitivo baseado nos desenvolvementos da industria de helicópteros comerciais, en particular no desenvolvemento de Hughes Helicopters do Hughes 500D que proporcionou importantes melloras sobre o OH-6.
Programa de Mellora do Helicóptero do Exército (AHIP)
A decisión do Exército de mercar o NTSH resultou no Programa de Mellora do Helicóptero do Exército (AHIP). Tanto Bell Helicopter como Hughes Helicopters redeseñaron as súas aeronaves de exploración para competir polo contrato. Bell ofreceu unha versión máis robusta do OH-58 no seu modelo 406, e Hughes ofreceu unha versión actualizada do OH-6. O 21 de setembro de 1981, Bell Helicopter Textron foi premiada cun contrato de desenvolvemento. O primeiro prototipo voou o 6 de outubro de 1983 e o aparello entrou en servizo en 1985 como o OH-58D.
Inicialmente destinado aos roles de ataque, cabaleiría e artillería, o Exército só aprobou un nivel baixo de produción inicial e dedicou o OH-58D a roles de observación de campo de artillería. O Exército tamén ordenou que se realizase unha proba de seguimento para avialiar máis o aparello debido ás deficiencias detectadas. O 1 de abril de 1986 o Exército creou un grupo de traballo en Fort Rucker, Alabama, para arranxar as deficiencias do AHIP. En 1988 o Exército planeara rematar co OH-58D e centrarse no LHX; porén, o Congreso aprobou 138 millóns de dólares para ampliar o programa, pedindo que o AHIP operase co Apache como un equipo de cazador/asasino; o AHIP localizaría obxectivos e o Apache acabaría con eles nun retorno á tradicional relación OH-58/AH-1.
A Secretaría do Exército ordenou no seu lugar que os sistemas de armamento do aparello se actualizasen, baseándose na experiencia do rendemento operativo dos OH-58D armados da Task Force 118 no golfo Pérsico apoiando a operación Prime Chance, que foron usados principalmente para a observación e o recoñecemento armado. A aeronave armada sería coñecida como o OH-58D Kiowa Warrior, denotando a súa nova configuración armada. Comezando coa produción do aparello 202 (s/n 89-0112) en maio de 1991, todos os OH-58D restantes foron fabricados na configuración Kiowa Warrior. En xaneiro de 1992 Bell Helicopter recibiu o contrato para converter os restantes OH-58D Kiowa á configuración Kiowa Warrior.
Finding Nemo
Finding Nemo (en galego, Atopando a Nemo) é unha película de animación dixital da compañía Pixar Animation Studios do ano 2003, gañadora dun Oscar ó mellor filme de animación entre moitos outros premios. Estreouse en Estados Unidos o 30 de maio de 2003. O guión está baseado nun argumento de Andrew Stanton.
Sinopse
Nemo é un pequeno peixe pallaso, o único fillo que lle quedou a Marlin despois de que unha barracuda atacase a anemone onde vivía e acabase coa súa parella e con case toda a súa prole. A partir deste acontecemento, Marlin encárgase de coidar o seu fillo de forma esaxeradamente protectora, o que dá lugar a que Nemo se rebele e emprenda unha aventura aproveitando unha excursión do colexio. Nemo, no seu afán de amosar a súa valentía e capacidade de desenvolverse a pesar de ter unha aleta atrofiada, é atrapado por un mergullador cunha rede e acaba no acuario dun dentista na cidade de Sidney para ser o agasallo da sobriña do doutor, Dala.
Desde entón o seu pai emprende unha longa procura para dar con pistas que lle leven a recuperar ó fillo. No camiño úneselle un peixe de pouca memoria chamado Dory. Os dous xuntos teñen que enfrontarse a multitude de problemas entre os que se atopan as quenllas vexetarianas, as medusas, unha balea, coa cal falan en "Cetáceo", e as gaivotas. Durante a súa viaxe tamén reciben a axuda doutros personaxes entre os que se atopan as simpáticas tartarugas.
Mentres, Nemo establece unha grande amizade cos peixes que habitan dentro do acuario e xuntos urden un plan para escapar e regresar ó mar.
Transporte público
miniatura|dereita|Autocar da liña Silleda-Pontevedra. O transporte público comprende os medios de transporte en que os pasaxeiros non son os seus propietarios, sendo servidos por terceiros. Os servizos de transporte público poden ser subministrados tanto por empresas públicas como privadas.
Algúns medios de transporte público son o ferrocarril, metro, autocar, tranvía ou funicular.
O Carballal, Corvelle, Vilalba
O Carballal é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Alonso de Ovalle
Alonso de Ovalle, nado en Santiago de Chile o 27 de xullo de 1603 e finado en Lima en maio de 1651, foi un cronista español, autor da Histórica relación del Reyno de Chile.
Traxectoria
Foi fillo de Francisco Rodríguez del Manzano y Ovalle e de María Pastene y Lantadilla, poderosos encomendeiros españois, donos de varias facendas.
Estudou teoloxía e foi ordenado sacerdote xesuíta despois de 11 anos de estudos, dedicándose desde entón á ensinanza e ás misións.
Ovalle tivo que viaxar a Madrid e Roma como procurador da Viceprovincia xesuíta de Chile, e foi nesa última cidade onde escribiu e publicou (en 1646) a súa Histórica relación del Reyno de Chile. Iniciara esta obra polo descoñecmento e a ignorancia que se tiña en Europa sobre o seu país:
O libro consta de seis partes, dúas para a natureza, unha para os indíxenas, dúas para a conquista, unha para a Guerra de Arauco e unha (a máis longa) para a evanxelización.
O estilo de Ovalle é considerado un exemplo do uso canónico da lingua castelá, como o proba o que fora incluído como unha das fontes na primeira edición do Diccionario de Autoridades, publicado pola Real Academia Española (1713). Ovalle foi un dos dous únicos americanos incluídos como autoridade, sendo citado en 47 entradas, entre elas, curiosamente, a do diminutivo conejillo. Ocupou o posto 16º, en canto a número de citas, entre as 51 autoridades do dicionario.
Un dos mellores exemplos do seu manexo da linguaxe é a descrición da cordilleira ds Andes: miniatura|260px|"El Parlamento de Quilin", ilustración da obra de Ovalle (1646).
A Histórica relación foi publicada en Roma no ano 1646 simultaneamente en español e en italiano.
George Coșbuc
George Coșbuc, nado en Coșbuc o 20 de setembro de 1866 e finado en Bucarest o 9 de maio de 1918 en Bucarest, foi un poeta e tradutor romanés nativo de Transilvania.
Traxectoria
miniatura|Selo de Romanía. George Coșbuc foi o sétimo fillo de Sebastián Coșbuc, sacerdote greco-católico, e Mariei, filla, tamén, dun sacerdote greco-católico de Telciu. Xa como estudante entrou no círculo literario local, Virtus Romana Rediviva, coa oposición de seu pai, que o vía como un obstáculo á carreira elesiástica que pretendía que seguise seu fillo. Realizou estudos primarios en Telciu e logo secundarios en Nasaud, onde adquiriu unha sólida cultura lendo clásicos da literatura romanesa e universal, e despois traballou como profesor en Nasaud.
En 1882 publicou os seus primeiros poemas no almanaque anual do club literario. Entre 1884 e 1886 asistiu a cursos na Universidade de Cluj. Recolleu contos de fadas e historias populares, para reescribilos e publicalos. Entre 1887 e 1889 foi redactor do xornal de Cluj, La Tribuna, a época máis fecunda da súa vida, onde traballaba xente como Ioan Slavici, Ioan Bechnitz ou Septimiu Albini, e que foron fundamentais na súa carreira literaria. Este período culminou coa publicación de Nunta Zamfirei que recibiu eloxios nos círculos literarios de Romanía e o consagrou como poeta. Mudouse a Bucarest, facéndose oco entre o círculo cultural e intelectual da cidade. Colaborou coa revista Convorbiri Literare  e conxuntamente con outros antigos educadores preparou unha colección de textos en lingua romanesa como manual escolar, Carte de românească citire.
En 1895 rematou a tradución da Eneida de Virxilio. En 1896 publicou unha escolma de poemas e relatos co título Versuri și proză. En tres anos publicou grandes anacos do Kālidāsa, grazas a traducións alemáns do texto orixinal en sánscrito. Traduciu de Homero a Odisea e varias obras de Friedrich Schiller.
En 1898 a Academia Romananesa xulgouno como membro eminente, proseguiu a traducir, salientando a totalidade da Divina Comedia de Dante. En 1901 fundou con Alexandru Vlahuță, a revista literaria Sămănătorul. Logo de perder un fillo nun accidente en 1915 deixou toda actividade literaria e morreu en 1918.
AC-15
A AC-15 ou Autovía de Acceso ao Porto Exterior da Coruña é unha autovía urbana de titularidade estatal, construída para lle dar un acceso directo de alta capacidade á nova infraestrutura portuaria coruñesa.
Características
Consta de 5,1 quilómetros de dobre carril por sentido cunha velocidade máxima de 100 km/h. Foi posta en servizo o 7 de xuño de 2016, logo dun investimento de 83,6 millóns de euros. A conexión coa AG-55 fíxose mediante viarios que evitan o paso pola peaxe de Sabón.
Conexión pendente coa AC-415
Após a súa posta en funcionamento, o Ministerio de Fomento comunicou que se estaba a redactar o proxecto para conectar esta vía de alta capacidade coa estrada AC-415, coa que se cruza a distinto nivel, á altura de Meicende.
EDI
EDI é o acrónimo inglés para o intercambio electrónico de datos (en inglés electronic data interchange). Refírese á transmisión estruturada de datos entre organizacións por medios electrónicos. Emprégase para transferir documentos electrónicos ou datos de negocios entre un sistema informático e outro. Este intercambio pode realizarse en diferentes formatos: EDIFACT, XML, ANSI, ASC, X12, TXT, etc.
Características
Albarás, facturas, ordes de compra e outros documentos comerciais electrónicos poden tramitarse directamente dende o sistema informático da empresa emisora ó sistema informático da empresa receptora, co consecuente aforro en tempo e evitando os erros da comunicación tradicional en papel
EDIFACT, o formato de máis amplo uso, é un estándar da Organización das Nacións Unidas para o intercambio de documentos comerciais no ámbito mundial. Existindo diversas variantes axeitadas para cada área de negocio (distribución, automoción, transporte, aduanas, etc) ou para cada país. Así, por exemplo, AECOC regula o estándar EDI do sector da distribución. Para o intercambio deste tipo de información adóitase empregar as redes de valor engadido. Ademais do intercambio de información, estas redes permiten o seu rexistro ou gravación.
Rock the Rebel / Metal the Devil
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por Volbeat.
Liña Betanzos - Ferrol
280px|miniatura|A [[estación de Pontedeume, no punto quilométrico 23,3 da liña.]] A liña Betanzos Infesta-Ferrol, tamén coñecida como O Ramalillo, é unha liña de ferrocarril de 42,7 km de lonxitude que pertence á rede ferroviaria española. É un trazado curto que busca conectar a cidade de Ferrol e toda a súa área portuaria á rede na estación de Betanzos-Infesta. Segundo a catalogación do Adif é a liña 804.
Entrou en funcionamento o 5 de maio de 1913. Foi construída polo propio Estado ao quedar desertas as diferentes subhastas que se celebraron para outorgar a concesión.
Antecedentes e construción
Coa chegada do ferrocarril á Coruña desde Lugo en 1875 abriuse a posibilidade de xerar un ramal ata Ferrol. Este acceso tería un alto valor estratéxico polas instalacións militares e os estaleiros situados no porto da cidade. En 1877 realizouse unha primeira poxa para outorgar a concesión da liña que non atopou adxudicatario. Non correu mellor unha sorte unha segunda poxa celebrada en 1880 ao quedar tamén deserta. As empresas ferroviarias privadas non atopaban alicientes ante unha liña que a pesar do seu curto percorrido esixía notables obras de enxeñeira para a época como túneles e pontes sobre a ría. Ante tal situación, e dado que ao cabo eles eran os máis interesados no trazado foi o propio goberno con fondo públicos o que decidiu correr coa obra, non sen tentar novas poxas que tamén resultaron erradas.
A construción da liña correu a cargo da Primeira división de Ferrocarrís a cuxo mando estaba o enxeñeiro de camiños Felipe Gutiérrez e prolongouse durante máis dunha década, mostrando as enormes dificultades que tiña o Estado para acabar coa obra. O custo final superou os dez millóns de pesetas. ​ Finalmente, o 5 de maio de 1913, operativa pero inacabada foi aberta ao tráfico en vésperas da botura do acoirazado Afonso XIII debido á presión popular.
Explotación e evolución
miniatura|280px|Ponte sobre a [[ría de Ferrol, unha das obras singulares do ferrocarril Betanzos-Ferrol.]] Se a construción do trazado xerou dificultades, non o foi menos a súa explotación xa que o goberno tampouco logrou ceder a mans privadas unha liña cuxo custo fora moi elevado. Si se lograron algúns acordos puntuais cos pechados con Norte que puxo as primeiras locomotoras que percorreron a liña, mesmo esta chegou a negociar unha oferta de compra pero as partes non chegaron a ningún acordo. Desta forma, a liña foi explotada principalmente desde a Primeira División Técnica e Administrativa de Ferrocarrís que tivo que incorrer en novos desembolsos para dotarse do material necesario.
Finalmente, en 1928 e previo paso por MZOV, a liña integrouse en Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste, compañía estatal que se creou para vir en auxilio ás diferentes empresas privadas que xestionaba trazados nesta zona do país sen que iso mellorase sensiblemente a situación. En 1941, tanto Oeste, como o resto de compañías privadas españolas integráronse en Renfe que xestionou a liña ata a súa división entre Renfe Operadora e Adif a finais de 2004.
Características
A liña entre Betanzos-Infesta e Ferrol é un trazado de 42,8 quilómetros en ancho ibérico (1.668 mm), sen electrificar e de vía única. Enlaza na estación de Betanzos-Infesta coa liña León - A Coruña.
Conta con Bloqueo de Liberación Automática en vía única, con CTC (Control de Tráfico Centralizado). A velocidade máxima permitida nesta liña convencional non supera os 90 km/h.
Montecelo, San Martiño de Corvelle, A Pastoriza
Montecelo é un lugar da parroquia de San Martiño de Corvelle no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
TRS 3
TRS 3 (Tetrahedron Research Satellite 3), tamén denominado ERS 6, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 9 de maio de 1963 mediante un foguete Atlas-Agena B desde a Base Vandenberg da Forza Aérea.
A Igrexa, Herbón, Padrón
A Igrexa é un lugar da parroquia de Herbón no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Pierre Lemaitre
miniatura|dereita|Lemaitre en 2013. Pierre Lemaitre, nado en París o 19 de abril de 1951, é un escritor e guionista francés, gañador do premio Goncourt en 2013 pola súa novela Au revoir là-haut.
Cernados, Corvelle, Vilalba
Cernados é un lugar da parroquia de Corvelle no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Compromiso de Connecticut
Este foi un asunto importante no novo Estados Unidos. Os pequenos estados, con pouca poboación, querían que se oísen as súas voces no goberno dos Estados Unidos do mesmo xeito que a daqueles estados grandes e cunha ampla cantidade de poboación, tales como Virxinia ou Nova York. O Plan Virxinia quería ter unha maior representación debido a que unha gran porcentaxe da poboación dos Estados Unidos se atopaba naquel Estado. Desta forma eles terían control sobre o que ocorrese nos Estados Unidos.
Gran Lago Salgado
O Gran Lago Salgado (inglés Great Salt Lake) é un lago localizado na parte setentrional do estado de Utah, nos Estados Unidos de América, cuxa característica principal é unha salinidade elevada, maior do que a dos océanos. Salt Lake City situase na beira leste do lago. Ten unha superficie aproximada de 4400 km², é pouco profundo, cunha media de 4 metros. A auga é moi salgada, entre 4 e 8 veces máis que o océano. A altitude do lago é de 1280 metros, nunha rexión árida privada de toda influencia oceánica polas Montañas Rochosas.
José Linhares
Exerceu a presidencia ao ser convocado polas Forzas Armadas, como Presidente do Supremo Tribunal Federal, logo da caída de Getúlio Vargas.
Amor
En galego, a verba amor (do latín, amor, -ōris) abrangue unha gran cantidade de sentimentos diferentes, dende o desexo pasional e de intimidade do amor romántico, proximidade emocional asexual do amor familiar e o amor platónico, até a profunda devoción ou unidade do amor relixioso. Neste último terreo, trascende do sentimento e pasa a considerarse a manifestación dun estado da alma ou da mente, identificada nalgunhas relixións con Deus mesmo ou coa forza que mantén unido o universo.
Dende o punto de vista da ciencia, o que se coñece como amor semella ser un estado evolucionado do primitivo instinto de supervivencia, que mantiña ós seres humanos unidos e heroicos ante as ameazas e facía máis doado a continuación da especie mediante a reprodución.
A miúdo, sucede que individuos, grupos humanos ou empresas disfrazan o seu comportamento egoísta de altruísmo; é o que coñecemos como hipocrisía, e atopamos numerosos exemplos do devandito comportamento na publicidade. Recíprocamente, tamén pode ocorrer que, nun ambiente egoísta, un comportamento altruísta se disfrace de egoísmo: Oskar Schindler proporcionou un bo exemplo.
Ao longo da historia expresáronse, mesmo en culturas sen ningún contacto coñecido entre elas, conceptos que, con algunhas variacións, inclúen a dualidade esencial do ser humano: o feminino e o masculino, o ben e o mal, o yin e o yang, o ápeiron de Anaximandro.
Dúas formas de entender o amor
Os seres humanos podemos desenvolver en esencia dous tipos de actitudes: baixo unha delas somos altruístas e colaboradores, e baixo a outra somos egoístas e competidores. Existen persoas totalmente polarizadas cara a unha das dúas actitudes por vontade propia; por exemplo, os monxes budistas están totalmente envorcados cara ao altruísmo, e os practicantes do obxectivismo, cara ao egoísmo. E tamén existen persoas que combinan ambas as formas de ser, comportándose, unhas veces, de forma altruísta e colaboradora, outras, de forma egoísta e competitiva, e outras, de forma parcialmente altruísta e competitiva. Nalgunhas partes do mundo predomina o altruísmo (Tíbet), de modo que o egoísmo vese en xeral como algo negativo. E existen grupos humanos onde sucede o contrario. Todas as guerras da historia naceron do egoísmo por parte de, polo menos, un dos dous bandos; todas as situacións conflitivas do ser humano proceden do egoísmo.
Enfoque científico do egoísmo e o altruísmo
miniatura|300px|Representación simplificada da teoría de Dawkins achega do «egoísmo» da información xenética. Todos os xenes, como unidades de supervivencia, son en si mesmos «egoístas», competindo entre si e cos doutros individuos. Unha vez alcanzado certo grao de organización durante o proceso evolutivo das especies, a información xenética que produza un  fenotipo egoísta será a longo prazo  autodestructiva a nivel do grupo humano, mentres que a que produza un  fenotipo altruísta (de egoísmo altruísta a nivel de xene) facilitará a supervivencia da devandita información. Cos xenes actuando irracionalmente, e baixo a «lei natural do máis forte», producirase inevitablemente unha supremacía do «xene de egoísmo altruísta». O intercambio da reprodución sexual á súa vez repartirá dita información xenética entre toda a poboación. Richard Dawkins interpreta ambas as actitudes como as expresións do instinto de conservación do individuo (egoísmo) e da especie (altruísmo). Explica que, segundo unha teoría aceptada por algúns biólogos, herdamos os xenes responsables de tales actitudes de especies antecesoras, e que, antes da nosa chegada, a evolución biolóxica estivo probablemente controlada por un mecanismo denominado «selección de grupos»; en virtude deste mecanismo, os grupos de individuos nos que houbese máis membros dispostos a sacrificar a súa vida polo resto terían maior probabilidade de sobrevivir que os que estaban compostos por individuos egoístas; isto daría como resultado que o mundo terminase poboado por individuos altruístas. É unha teoría que, aínda que proporciona unha explicación para o feito de que actualmente o altruísmo predomine no mundo, xera gran controversia no mundo científico por contradicir directamente a teoría darwinista; por iso, a explicación persoal do autor acerca da supervivencia do altruísmo no marco darwinista do egoísmo individual é que a unidade de supervivencia non é o individuo, senón o xene; é dicir, baixo este punto de vista, os seres humanos e os grupos de seres humanos somos «máquinas de supervivencia» «creadas» polos xenes no seu propio beneficio.
En calquera caso, argumenta Dawkins, polo feito de ser a primeira especie racional, tamén somos a primeira especie na historia da evolución capaz de elixir entre ambos os tipos de comportamento de forma voluntaria, actuando por tanto de forma «independente» a nosa propia programación xenetica.
A evolución parece producirse mediante procesos solapados entre si e progresivamente refinados. A un nivel inmediato, funciona mediante un simple, xigantesco e irracional proceso de ensaio e erro; os éxitos de determinado estado de organización facilitan a súa continuación. Con todo, a medida que a organización se vai desenvolvendo cada vez máis, aparecen de forma espontánea métodos de predición estratéxica, que elixen camiños indirectos que, a curto prazo, mesmo poden parecer un erro, pero que, considerados en conxunto, constitúen un acerto; este tipo de «condutas» puideron observarse en modelos virtuais de evolución programados nunha computadora; a conduta agresiva e egoísta constitúe un primeiro nivel de superorganización, en virtude da cal o individuo «comprende» que para a súa supervivencia debe «atacar» aos seus rivais antes de acudir directamente á recompensa, e a conduta altruísta é un segundo nivel que xorde no momento en que os individuos desenvolven a capacidade de comunicarse entre si; en modelos  computacionales observouse o desenvolvemento completamente espontáneo de combinacións de ambos os mecanismos, de tal modo que un individuo comunícase con outros varios e «mente» ao resto en beneficio do grupo. O egoísmo, deste xeito, aparece desde a perspectiva do grupo como un comportamento táctico, e o altruísmo como un comportamento estratéxico.
A intelixencia constitúese como un nivel adicional de superorganización que permite a análise da situación global e a predición do mellor camiño a seguir mediante a substitución en boa medida do método físico do ensaio e erro por un proceso paralelo e «virtual», tamén suxeito a evolución, que se desenvolve integramente no cerebro dos individuos e que se transmite de forma igualmente «virtual» ás xeracións seguintes mediante a educación. Segundo a teoría da singularidade tecnolóxica en conxunción co concepto de transhumanismo, suxírese que pronto teremos a posibilidade de programar de forma «artificial» nosa propia evolución da forma máis beneficiosa para todos, aínda que, con todo, existen críticas respecto diso.
Concepción altruísta
miniatura|Traballadora humanitaria medicando a un neno en  Léogâne ([[ Haití), tras o terremoto.]]
O altruísmo pode entenderse como altruísmo puro, onde non existen apego nin desexo, como no caso do budismo, ou ben como «egoísmo altruísta», como no caso do cristianismo, onde existen apego a un ser superior e o desexo de obter a salvación. Na práctica, en ambas as relixións existen apego e desexo, e no budismo existe unha última etapa previa á iluminación que consiste na renunciación a todos os logros conseguidos a cambio de nada, co obxectivo de destruír o ego completamente. Para o chamado «altruísmo puro», non existe posibilidade de negociación; as relacións non son competitivas, senón colaborativas: un procura o benestar dos demais sen esperar nada a cambio, e os demais procuran o benestar dun.
O budismo sitúa ao apego e ao desexo como emocións negativas que tamén producen ira e, en definitiva, sufrimento. Apego, desexo, ira, medo e ignorancia (por exemplo, falta de comprensión do sufrimento alleo) contribúen a reforzar o ego. Na filosofía budista, o amor real é o amor compasivo, e o amor e o ego son incompatibles. Recentes estudos científicos demostraron que a meditación produce un incremento da actividade nas zonas cerebrais relacionadas coas emocións positivas e unha diminución da actividade nas zonas relacionadas coa ira e a depresión.
O «egoísmo altruísta» é a filosofía das relacións humanas predicada por Xesucristo («ama a Deus sobre todas as cousas e ao próximo como a ti mesmo»).
O altruísmo é a forma de entender o amor para Leibniz, quen cre que, se un realmente entende e busca o amor, sempre obterá pracer na felicidade doutro.
A psicoloxía humanista considera que o amor é indispensable para conseguir unha autoestima saudable.
miniatura|100px|Matthieu Ricard no Foro Económico Mundial de 2009.
Abraham Maslow sitúa ao amor no estrato de afiliación, entre o de seguridade e o de recoñecemento, dentro do seu xerarquía das necesidades humanas.
miniatura|[[Gran Pirámide de Gizeh. As pirámides de Exipto son monumentos o narcisismo.]]
O amor compasivo desde o punto de vista científico
Matthieu Ricard someteuse a un exhaustivo estudo mediante escáneres cerebrais baixo un estado especial de meditación no que se xera un estado de amor e compaixón puros e non enfocados cara a nada nin ninguén en particular. Os resultados mostraron un aumento sen precedentes na actividade do córtex prefrontal esquerdo do cerebro, relacionado coas emocións positivas, mentres que a actividade na zona do  lóbulo dereito relacionada coa depresión diminuía, coma se a compaixón fose un bo antídoto contra a depresión. E tamén diminuía a actividade da amígdala, relacionada co medo e a ira. Doutra banda, un grupo de empregados dunha empresa realizaron 30 minutos diarios de meditación durante 3 meses. Ao longo do estudo, reportaron un descenso nos seus niveis de ansiedade, e púidose ver que tamén se incrementaba a actividade da súa córtex  prefrontal esquerdo.
Concepción egoísta
A concepción anterior é diametralmente oposta á do capitalismo, que promove o chamado «egoísmo inherente ao ser humano», e sobre o cal se basea. Ayn Rand defende que o egoísmo é en esencia un sentimento nobre, e que cada persoa é responsable da súa propia felicidade e non da dos demais. Este pensamento está intimamente ligado ao capitalismo puro.
O amor sexual, en calquera das súas variantes, constitúe así mesmo un amor marcadamente egoísta; o que se manifesta como un altruísmo cara á parella constitúe unha manifestación de puro egoísmo respecto ao resto da sociedade; o propio acto sexual desenvólvese baixo un estado de egoísmo persoal no que o individuo busca o seu propio pracer, xa sexa de forma directa ou pola gratificación que lle produce o pracer da súa parella. Na mesma liña, Sigmund Freud consideraba que todas as motivacións humanas tiñan uns antecedentes libidinosos, e, por tanto, egoísta. Ao considerar o amor compasivo sublimado, describe ao amor como un comportamento exclusivamente narcisista; para el as persoas só aman o que foron, o que son, ou o que ambicionan ser; distingue, mesmo, entre graos saudables e patolóxicos de  narcisismo. Escribiu, entre outras cousas, que o amor incondicional dunha nai leva a unha perpetua insatisfacción: «Cando un foi incontestablemente o fillo favorito da súa nai, mantén durante toda a súa vida ese sentimento de vencedor, mantén o sentimento de seguridade no éxito, que en realidade raramente satisfaise». É unha forma de entender as relacións humanas que se estendeu durante o século XX desde os Estados Unidos a outros países occidentais, e actualmente existe unha dura pugna entre os seus defensores e detractores. Francia e a Arxentina son os dous países que máis se resisten a abandonar a cultura do psicanálise. En España, máis do 9% dos psicólogos seguen xa este paradigma.
O amor na sociedade capitalista
miniatura|Segundo Deleuze e Guattari, o capitalismo deshumaniza.
O capitalismo sitúa á sociedade dentro do marco dun proceso de produción. Con este marco, o amor convértese nun elemento máis do devandito proceso. As empresas analizan ao ser humano e buscan a forma de extraer del a maior cantidade de consumo, non dubidando en utilizar o amor e o sexo como reclamo dun modo desnaturalizado e grotesco: a empresa evoca nos consumidor sentimentos amorosos e de desexo, pero o seu fin último non é buscar o amor nin o sexo por parte do consumidor, senón o seu diñeiro e o seu traballo. Como consecuencia, prodúcese deshumanización ao identificarse o amor a outro ser humano co amor a un produto, xa que dita asociación trae, inevitablemente, a asociación do propio ser humano cun produto. Gilles Deleuze e Félix Guattari consideran que o capitalismo produce unha perversión do concepto natural do amor, situando ao ser humano como parte dunha máquina produtora e destruíndo o concepto do corpo e a alma. Escriben, en Anti-Edipo: «o capitalismo recolle e posúe a potencia absurda e non posuída da máquina. [...] en verdade, non é para el nin para os seus fillos que o capitalista traballa, senón para a inmortalidade do sistema. Violencia sen finalidade, alegría, pura alegría de sentirse nunha engrenaxe da máquina, atravesado polos fluxos, cortado polas esquizias.» Michel Foucault, referíndose á sociedade capitalista, insiste no seu prefacio de 1977 para a edición inglesa de Introdución ao  esquizoanálisis que se opón «non só ao fascismo histórico, senón tamén ao fascismo que hai en todos nós, nas nosas cabezas e no noso comportamento diario, o fascismo que nos fai amar o poder, desexar esa mesma cousa que nos domina e explota». Podemos atopar unha aberta declaración de moitos dos actualmente tácitos valores do capitalismo agresivo no Manifesto futurista, escrito por Filippo Tommaso Marinetti, en 1909.
Dentro da cadea produtiva, ou, como se coñece no mundo anglosaxón, «cadea de comodidade», a mentira tamén é un elemento válido; de feito, é un elemento recorrente e necesario para que o sistema non sucumba. É, literalmente, o que en política coñécese por demagoxia; méntese ao consumidor con propósitos egoístas, e iso leva, segundo os autores anteriormente citados, a unha «esquizofrenia» das relacións humanas a todos os niveis, facendo imposible o amor real.
Werner Sombart consideraba a desnaturalización do amor na sociedade como unha última etapa dun proceso destrutivo de evolución que non é privativo da cultura occidental: En primeiro lugar, o amor perdeu a súa individualidade co cristianismo, que o unificou e teocratizou: ningún amor era xenuíno se non proviña de Deus, se non era aprobado pola Igrexa. Seguiulle un período de «emancipación da carne», que comezou con tímidas tentativas e que se continuou, cos trobadores, cun período de sensualidade máis acentuada, de desenvolvemento pleno do amor libre e inxenuo. Por último, apareceron unha etapa de gran refinamento e, como colofón, a relaxación moral e a perversión.
Consideracións con respecto ao amor
thumb|180px|Admiration maternelle («Admiración maternal», 1869). Óleo de [[William-Adolphe Bouguereau.]] thumb|180px|Amor fraterno (figuriñas prehispánicas de barro, 250-900 d. C.). Pobos indíxenas do Centro de Veracruz. Museo de Antropoloxía de Xalapa, México. Nas relacións do ser humano co seu medio, o amor pode significar unha ou máis dunha das seguintes manifestacións do termo "amor":
Amor platónico
Amor platónico é unha expresión que, no seu uso común, pretende referirse á visión filosófica que tivo Platón sobre o amor, aínda que a malinterpreta por completo. Esta denominación popular ten como significado o amor non correspondido ou imposible que, por iso, persiste como un ideal, inalcanzable. Isto é radicalmente diferente da concepción platónica de eros ou amor, e constitúe unha vulgarización inaceptable da súa teoría.
Propiamente dito, e segundo a filosofía de Platón, tal como el se expresa na obra O banquete, o amor é a motivación, o impulso que leva ao coñecemento da Idea de Beleza, así como á contemplación da mesma. Esta orientación prodúcese nun proceso gradual que comeza coa apreciación da aparencia da beleza nunha persoa (a beleza puramente física), continúa coa beleza física en xeral, e logo avanza cara a apreciación da beleza espiritual (a do carácter, a da alma), a da beleza das leis e os costumes na sociedade, a que se atopa nas artes e nas ciencias etc. Todos estes pasos deben finalmente superarse ata alcanzar o punto cume do proceso: o coñecemento apaixonado, puro e desinteresado, da esencia da Beleza en si, que se mantén incorruptible e sempre igual a si mesma. O coñecemento da Idea da Beleza é o único que é fermoso en si mesmo e por si mesmo, en cuanto aquilo que é causa de que todo o fermoso sexa fermoso. Nisto consiste a "idealidade" do amor platónico: non en ter un amor inalcanzable, senón en amar as Formas ou Ideas eternas, intelixibles, e perfectas. No hai en absoluto elementos sexuais, sinxelamente porque o auténtico amor para Platón no é o que se dirixe a unha persoa senón o que se orienta cara á esencia transcendente da Beleza en si.
O concepto moderno do amor platónico foi desenvolvido nas investigacións que Marsilio Ficino levou a cabo ao sintetizar o platonismo na época Renacentista, por orde de Cósimo de Médici, gobernante de Florencia. «O seu 'neoplatonismo' baseouse en dúas ideas fundamentais: a xerarquía neoplatónica das substancias e a teoría do amor espiritual. A primeira postulaba a idea dunha xerarquía das substancias, ou dunha gran cadea de seres, desde a forma máis baixa da materia física (as plantas), ata o máis puro espírito (Demiúrgo, o deus de Platón), na cal os humanos ocupaban unha posición central, ou intermedia. Eran o vínculo entre o mundo material e o mundo espiritual, e o seu supremo deber era ascender cara a unión co Demiúrgo, a cal, constituía o verdadeiro fin da existencia humana. A teoría de Ficino respecto ao amor platónico, ou espiritual, afirmaba que, ao igual que a xente está unida na súa común humanidade grazas ao amor, desa mesma forma todas as partes do universo mantéñense unidas polos lazos do amor compasivo».
Mitoloxía
miniatura|Afrodita era a deusa do amor para os antigos gregos. As diferentes culturas identificaron o amor con deidades, comunmente tanto na forma masculina como na feminina.
Biblioteca Nacional da Dieta
A Biblioteca Nacional da Dieta (国立国会図書館) estableceuse no Xapón en 1948 como parte da Dieta do Xapón para labores de administración pública. Esta biblioteca é a única biblioteca nacional do país, e conta con dúas instalacións principais en Tokio e Kioto, xunto con outras sucursais menores noutras cidades do país.
Inaugurouse en xuño de 1948 cunha colección inicial de 100 000 volumes. O primeiro encargado desta organización foi o político Tokujirō Kanamori, mentres que o filósofo Masakazu Nakai serviu como segundo ao cargo. En 1949 a biblioteca fusionouse coa Biblioteca Nacional, previamente denominada Biblioteca Imperial, converténdose na única biblioteca nacional do Xapón.
Igrexa de Santa María de Goó
Arquitectura
dereita|miniatura|Fachada da igrexa
O templo é de planta rectangular, con muros feitos de laxas de lousa e rematados por unha cornixa corrida sobre modillóns biselados. En cada lateral hai cadansúa ventá rematada en arco de medio punto con amplo derramo interior. Pódese admirar o arco triunfal que parte dunhas pilastras lisas e remata en arco de medio punto, mentres que a ábsida pola súa parte exterior atópase reforzada por seis contrafortes levantados ao longo do seu perímetro. A sancristía é moi posterior ao templo e constitúe un mero engadido ao mesmo. A pobreza dos materiais empregados e unha case total ausencia de motivos decorativos chocan notablemente coa riqueza artística e ornamental dos seus retablos. No interior, atopamos o retablo maior que ocupa toda a parte posterior da ábsida, á que se adapta totalmente. Consta de cinco fornelas separadas entre elas por seis columnas salomónicas. Caracterízao un puro estilo rococó, e posiblemente foi tallado cara aos primeiros anos do século XVIII.
Atópase un interesante sagrario cunha portiña que ten unha representación do Agnus Dei e anxelotes.
O retablo lateral esquerdo, ao igual que maior, foi realizado sobre a segunda metade do século XVIII, pero cunha decoración máis austera. Na parte inferior deste retablo atópase unha serie de pequenas escenas da Paixón do Señor.
Gipsy Kings
miniatura|Zelt-Musik-Festival 2016 [[Freiburg, Alemaña ]] miniatura|Zelt-Musik-Festival 2016 Os Gipsy Kings (Reis xitanos en inglés) son unha formación musical de rumba catalá, unha mestura entre flamenco, pop e varias tradicións de canción lixeira. As dúas familias dos seus integrantes fuxiron de Cataluña durante a guerra civil, como moitas outras, para se instalaren en Francia.
Os seus primeiros discos foron Djobi Djoba e Bamboleo, moi populares en Francia malia as críticas dos puristas do flamenco. O álbum Gipsy Kings tivo éxito en varios países de Europa, especialmente en Francia e Inglaterra. En 1989, Gipsy Kings obtivo recoñecemento nos Estados Unidos, onde aguantou corenta semanas nas listaxes de éxitos, algo que moi poucos álbums en castelán acadaran antes.
A canción Volare do álbum Mosaique é unha versión do éxito do italiano Domenico Modugno Nel Blu Dipinto Di Blu. A versión en castelán de Hotel California de The Eagles aparece no filme O gran Lebowski dos irmáns Coen.
Integrantes do grupo
Os membros de Gipsy Kings pertencen a dúas familias emparentadas: Os Reyes e os Baliardos (os Baliardos descenden do artista flamenco Manitas de Plata). Os seus nomes son:
Chico Bouchikhi tamén foi membro de Gipsy Kings, pero deixouno tralo álbum Este Mundo.
Cloaca (zooloxía)
miniatura|Diagrama para ilustrar o desenvolvemento da cloaca en mamíferos. En anatomía animal, a cloaca é unha cavidade aberta ao exterior para a expulsión de refugallos, situada na parte final do tracto dixestivo, na que conflúen tamén os condutos finais dos aparellos urinario e reprodutor. Está presente en determinadas especies de vertebrados: en todas as aves, réptiles e anfibios, así como nalgúns peixes (condrictios) e mamíferos (monotremas e marsupiais) e, excepcionalmente, nos tenrécidos, que son placentarios.
Tamén se lle dá ese mesmo nome á porción final do tubo dixestivo de certos artrópodos.
Souto (botánica)
miniatura|220px|dereita|Castiñeiros dun souto. Un souto ou castiñeira é un terreo poboado de castiñeiros (especies do xénero Castanea sp.) normalmente de orixe artificial e explotado secularmente en equilibrio coa natureza para o aproveitamento de madeira e froitos.
Etimoloxía
O termo galego souto viría do latín: saltus: fraga, bosque, selva.
Hábitat
Sitúanse en lugares baixos, abrigados, temperados, preto dos ríos, dando formacións sombrías con pouco sotobosque. Danse en lugares silícicos, nunca calcarios. Xeralmente ocupan os fondos dos vales e abas con solos ricos substituíndo antigas fragas e reboledas.
Características
Unha castiñeira sería calquera bosque onde o castiñeiro predomina como especie. Porén, cando falamos de souto adoitamos referirnos ás formacións antrópicas para o aproveitamento de madeira e froitos que acostuman aparecer principalmente na metade sur da provincia de Lugo e en toda a provincia de Ourense.
Aínda que os soutos ás veces acollen outras especies propias das carballeiras e fragas galegas, son formacións case monoespecíficas. Con todo constitúen un ecosistema altamente valioso polas especies animais e vexetais asociadas, aínda que algúns autores consideran o castiñeiro como especie foránea en Galicia.
San Martín del Tesorillo
San Martín del Tesorillo é un municipio andaluz da provincia de Cádiz, pertencente á comarca do Campo de Xibraltar. Segregouse do municipio de Jimena de la Frontera o 2 de outubro de 2018.
Souto (botánica)
Características
O castiñeiro foi unha árbore básica na sobrevivencia do pobo galego, principalmente para a alimentación, polo que os soutos foron esenciais na antigüidade.
San Martín del Tesorillo
Tiña 2.694 habitantes en 2018.
Souto (botánica)
Distribución
Abundan nas provincias de Ourense e Lugo, especialmente na comarca da Ribeira Sacra e Trives. En Ourense no Barco, A Rúa, A Gudiña, Viana do Bolo, Celanova, Cartelle etc. En Lugo en Quiroga, Os Ancares, O Courel, A Fonsagrada, O Incio etc.
San Martín del Tesorillo
Historia
Aínda que San Martín del Tesorillo foi declarado colonia agrícola en 1879, a súa consolidación como núcleo poboacional comezou a partir da década de 1930 tras a súa división en parcelas e a chegada de colonos.
Túpac Katari
Polos seus esforzos, a súa derrota, tortura e brutal execución, (estirado polas extremidades até ser desmembrado), Túpac Katari é lembrado como un heroe polos movementos indíxenas da Bolivia moderna, que chaman á súa filosofía política Katarismo. Un grupo guerrilleiro boliviano, o Exército Guerrilleiro Túpac Katari, leva ese nome na súa honra.
Val de Duque, Fomiñá, A Pastoriza
Val de Duque é un lugar da parroquia de Fomiñá no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
San Martín del Tesorillo
Historia
O recoñecemento da autonomía municipal e o seu termo xurisdicional, de 4.857 hectáreas, foi aprobado por Decreto da Xunta de Andalucía o 24 de abril de 1999 baixo a figura de Entidade local autónoma. Desde 1999 o seu Concello tivo unha serie de competencias propias e outras delegadas polo concello de Jimena de la Frontera e dereitos sobre as rendas e débedas xeradas no seu termo xurisdicional.
En 2018 aprobouse o expediente de segregación da localidade do concello de Jimena de la Frontera e desde o 3 de outubro dese ano é xa oficialmente un novo municipio.
Túpac Katari
Traxectoria
miniatura|100px|[[Wiphala de Túpac Katari.]] Fillo dun mineiro que morreu nas minas de Potosí. Logo de quedar orfo na súa adolescencia, comezou a servir como axudante de cura, converténdose en campaneiro grazas ó seu tío Manuel, curaca dunha comunidade veciña a Ayo Ayo, chegando a ser campaneiro oficial da igrexa do poboado. Logo traballou dous anos como peón na mina de San Cristóbal, de Oruro, ó principio como barreteiro e logo carrexando anacos de mineral. Alí coñeceu o sufrimento doutros indíxenas e comezou a proclamar a necesidade de rebelarse.
Trasladouse a Sica Sica onde traballou como panadeiro e onde coñeceu á súa compañeira Bartolina Sisa. Máis tarde foi comerciante ambulante até A Paz, estudando a forma de pensar dos indíxenas, mestizos e cholos, observando especialmente o seu descontento crecente ante a explotación colonial.
Foi secundado na súa loita pola súa esposa, Bartolina Sisa, e a súa irmá máis nova Gregoria Apaza. Adoptou o pseudónimo de Túpac Katari en homenaxe ao cacique-Inca rebelde Túpac Amaru II (1738-1781) que se levantou en Cuzco; e Tomás Catari (1740-1781), cacique de Chayanta.
Pato mandarín
O pato mandarín, Aix galericulata (L.), é unha especie de ave da orde dos anseriformes e familia dos anátidos oriúnda da China, o Xapón e Siberia que, polas fermosas cores dos machos, foi introducida en diversos puntos de Europa, sendo moi apreciada pola súa beleza, polo que está presente en numerosos parques de todo o mundo.
Descrición
Elegantes e de constitución repoluda, son parrulos relativamente pequenos, que miden entre 41 e 49 cm de lonxitude e teñen unha envergadura alar que vai dos 65 aos 75 cm. Os machos adultos en plumaxe reprodutora son aves de aspecto rechamante e inconfundible. Teñen o bico vermello, a cabeza verde metálica, un debuxo branco en forma de media lúa sobre dos ollos e a cara vermella con "patillas" castañas. O papo é púrpura con dúas liñas verticais brancas e os flancos avermellados, con dúas “velas” alaranxadas no lombo, formadas polas plumas da alas. A plumaxe ten reflexos metálicos.