cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escultura contemporánea
Por iso ás veces considérase dentro da escultura moderna ou contemporánea á escultura neoclásica, á escultura do realismo e á escultura modernista. Porén, no seu termo máis habitual xeralmente considérase que a escultura moderna ou contemporánea comezou co traballo de Auguste Rodin. Aínda que Rodin non se propuxo rebelarse contra o pasado, creou un novo xeito de construír as súas obras. "Disolveu o esbozo duro do academicismo neogreco contemporáneo e creou así unha síntese vital de opacidade e transparencia, volume e baleiro".
Yohana Gómez
Traxectoria
En 2017 fichou polo CD TACON de Madrid, da Segunda División, club co que logrou o ascenso á Primeira División na campaña 2018/19. En 2020 o club foi absorbido polo Real Madrid, que creou así a súa sección feminina. O seu debut produciuse o 6 de xaneiro na Cidade Deportiva de Valdebebas ante o Madrid Club de Fútbol, tras substituír á súa compañeira Misa Rodríguez nos minutos finais do partido. Con todo, apenas dispuxo de minutos durante a tempada, sendo case sempre suplente de Misa.
Deixou o club ao final da tempada e incorporouse ao Rayo Vallecano. No equipo de Vallecas tampouco conseguiu facerse co posto de titular, tendo como competencia pola portería a Patricia Larqué. Disputou só cinco partidos durante a tempada, catro deles na liga e un na Copa da Raíña.
En xullo de 2022 anunciouse a súa fichaxe polo Deportivo da Coruña da Segunda División.
Escultura contemporánea
Entre os movementos de escultura contemporánea inclúen o Art Nouveau, o cubismo, a abstracción xeométrica, o De Stijl, o suprematismo, o construtivismo, o dadaísmo, o surrealismo, o futurismo, o expresionismo abstracto, o pop-art, o minimalismo, o postminimalismo, o Op art, o Land art, a arte conceptual e a arte de instalación, entre outros.
Primeira metade do século XX
miniatura| [[Alberto Giacometti, Muller de Venecia VII, Galería de arte de Nova Gales do Sur]] esquerda|miniatura| Gaston Lachaise, Figura flotante 1927, bronce, núm. 5 dunha edición de 7, National Gallery of Australia esquerda|miniatura| [[Henry Moore, Double Oval (1966), Fundación Henry Moore]] dereita|miniatura| David Smith, CUBI VI (1963) no Israel Museum de [[Xerusalén]] miniatura| Monumento a Cabanelas, Pontevedra, de [[Francisco Asorey]] Pódese dicir que o movemento da escultura moderna comeza na exposición de Rodin na Exposición Universal celebrada en París en 1900. Neste acto, Rodin amosou as súas estatuas de  'Os burgueses de Calais', os retratos de Balzac e de Victor Hugo, alén de incluír a primeira exhibición pública das súas  'Portas do inferno', que incluía a  'O Pensador'.
A escultura cubista, a principios do século XX, foi un estilo que se desenvolveu paralelamente á pintura cubista e aos experimentos formais de Georges Braque e Pablo Picasso. Comezando arredor de 1909 e evolucionando a principios dos anos vinte, os artistas cubistas desenvolveron novos medios para construír obras de arte usando collage, ensamblaxe escultórica con materiais dispares e fabricación de esculturas tradicionais a partir de moldes de xeso e arxila. Algunhas fontes nomean a 'Cabeza dunha muller', un bronce de Picasso de 1909 como a primeira escultura cubista. Pablo Gargallo foi un escultor que combinou simultaneamente dous estilos diferentes: un clásico, relacionado co modernismo e un estilo vangardista no que experimentou coa desintegración do espazo e as formas e novos materiais Gargallo, influído polo seu amigo, o tamén escultor cubista Julio González, desenvolveu un estilo baseado na creación de obxectos tridimensionais a partir de placas planas de metal, empregando tamén papel e cartón. A súa obra máis coñecida é O profeta, de 1933. miniatura| André Derain, 1908, fotografía publicada en Gelett Burgess, The Wild Men of Paris, Architectural Record, maio de 1910. Escultura: Nu debout (Muller de pé), 1907 Artistas como Raymond Duchamp-Villon (falecido na I Guerra Mundial) e Alexander Archipenko, que chegara a París en 1908 seguiron axiña o exemplo de Braque e Picasso. Joseph Csaky, un escultor de Hungría, expuxo as súas primeiras esculturas cubistas en París en 1911. Duchamp-Villon, Jacques Lipchitz, Henri Laurens e Ossip Zadkine e outros uníronse aos escultores cubistas anteriores.
Do mesmo xeito, a obra de Constantin Brâncuși a principios de século abriu o camiño para a escultura abstracta posterior. Na revolta contra o naturalismo de Rodin e os seus contemporáneos de finais do século XIX, Brâncuși destilou temas até as súas esencias, como ilustra a súa serie Bird in Space (1924). Estas formas elegantemente refinadas convertéronse en sinónimo de escultura do século XX. En 1927, Brâncuși gañou unha demanda contra as autoridades aduaneiras dos Estados Unidos que intentaron valorar a súa escultura como metal en bruto. A demanda levou a cambios legais que permitiron a importación de arte abstracta.
O impacto de Brâncuși, co seu vocabulario de redución e abstracción, vese ao longo dos anos 1930 e 1940, e exemplifícano artistas como Gaston Lachaise, Sir Jacob Epstein, Henry Moore, Alberto Giacometti, Joan Miró, Ásmundur Sveinsson, Julio González, Pablo Serrano, Jacques Lipchitz. Tamén nos anos 40 a escultura abstracta foi expandida por Alexander Calder, Len Lye, Jean Tinguely e Frederick Kiesler que foron pioneiros da arte cinética.
Segunda metade do século XX
Desde a década de 1950 a escultura, tanto a abstracta como figurativa, deixou de lado o enfoque tradicional.
Sistema APG III
O sistema de clasificación APG III é a terceira versión do sistema para a clasificación das anxiospermas seguindo criterios filoxenéticos.
Escultura contemporánea
Segunda metade do século XX
A partir dos anos cincuenta os escultores abstractos comezaron a experimentar cunha gran variedade de novos materiais e diferentes enfoques para crear a súa obra. As imaxes surrealistas, a abstracción antropomorfa, os novos materiais e as distintas superficies e obxectos convertéronse en característicos dunha nova escultura moderna. Os proxectos en colaboración con deseñadores de paisaxes, arquitectos e paisaxistas ampliaron o sitio exterior e a integración contextual. Artistas como Isamu Noguchi, David Smith, Alexander Calder, Jean Tinguely, Richard Lippold, George Rickey, Louise Bourgeois e Louise Nevelson chegaron a caracterizar o aspecto da escultura moderna.
Sistema APG III
En 2016 foi substituído pola última versión do sistema até agora, chamado APG IV.
Historia
Este sistema de clasificación de plantas é diferente das anteriores aproximacións ao ordenamento das anxiospermas, que estaban baseadas principalmente en criterios morfolóxicos. O sistema APG III, ao igual que as dúas versións anteriores, baséase en datos moleculares —secuencias de ADN do núcleo celular, das mitocondrias e dos cloroplastos— e na análise filoxenética dos mesmos. Intenta, deste modo, ordenar a diversidade das anxiospermas sobre a base da súa filoxenia, é dicir, recuperando a evidencia dunha serie de eventos únicos que comprende a historia evolutiva deste grupo de plantas. A través da filoxenia pódese comezar a entender a diversificación, as regularidades nos patróns da evolución, ou simplemente suxerir cambios evolutivos individuais dentro dun clado. Deste xeito descubríronse relacións entre as anxiospermas que obrigaban a desbotar moitas hipóteses longamente aceptadas acerca da súa evolución. Debido a que a árbore filoxenética que se desprendeu das análises da filoxenia mostraba relacións entre grupos de plantas moi diferentes alo que se hipotetizara previamente (por exemplo, que a anxiosperma basal era Amborella), os botánicos víronse obrigados a refacer de forma drástica a clasificación das plantas. O esforzo conxunto derivou nas publicacións asinadas polos tres sucesivos APG.
O APG III ordenou e agrupou ás anxiospermas en 415 familias, a mayor parte das cales están incluídas nalgunhas das 59 ordes aceptadas por este sistema. Tales ordes, á súa vez, distribúense en clados.
Escultura contemporánea
Segunda metade do século XX
Na década dos sesenta predominaba o expresionismo abstracto, a abstracción xeométrica e o minimalismo, que reduce a escultura ás súas características máis esenciais e fundamentais. Algunhas obras do período son: as obras Cubi de David Smith e as obras de aceiro soldado de Sir Anthony Caro, así como a escultura soldada por unha gran variedade de escultores, a grande escala de John Chamberlain e a instalación de obras ambientais de Mark di Suvero. Outros minimalistas e postminimalistas son Tony Smith, Donald Judd, Robert Morris, Anne Truitt, Ronald Bladen, Giacomo Benevelli, Arnaldo Pomodoro, Richard Serra, Carl Andre, Dan Flavin, Eva Hesse, Christo, Walter De Maria, Robert Smithson e outros como John Safer, que engadiu movemento e monumentalidade ao tema da pureza da liña, dirixiu a escultura abstracta contemporánea cara a novas direccións.
Durante as décadas de 1960 e 1970 artistas tan diversos como Eduardo Paolozzi, Chryssa, Walter De Maria, Claes Oldenburg, George Segal, Edward Kienholz, Nam June Paik, Wolf Vostell, Duane Hanson e John DeAndrea exploraron a abstracción, as imaxes e a figuración a través do vídeo arte e as videoinstalacións, arte do medio ambiente, escultura lixeira e arte de instalación en novas formas.
Durante os anos 60 e 70 fíxose popular a escultura figurativa pop e doutras tendencias formas estilizadas de artistas como: George Segal, Claes Oldenburg, Arman, Leonard Baskin, Ernest Trova, Marisol Escobar, Paul Thek, Manuel Neri e outros. A finais dos 60 e 70 tamén arraigou a arte óptica ou Op Art, con forte influencia da Bauhaus, da Teoría da Gestalt e dos estudos de Arnheim.
A arte conceptual é unha arte que tamén se desenvolve nestas décadas, na que o (s) concepto (s) ou idea (s) que participan na obra priman sobre as preocupacións estéticas e materiais tradicionais. Algunhas destas obras son One and Three Chairs, 1965, de Joseph Kosuth, e An Oak Tree, 1973, de Michael Craig-Martin, e as de Joseph Beuys e James Turrell entre outros.
Na década dos oitenta, varios artistas, entre outros, que exploraban a escultura figurativa foron Robert Graham nun clásico estilo articulado e Fernando Botero levou as "figuras de gran tamaño" da súa pintura a esculturas monumentais. A escultura de cerámica practicada por Pablo Picasso, Peter Voulkos, Stephen De Staebler, Kenneth Price e outros convertéronse nun importante elemento da linguaxe visual da escultura moderna no século XX.
As obras de arte ambientais, de arte específica do sitio e de arte efémera están representadas por artistas como Andy Goldsworthy, Walter De Maria, Richard Long, Richard Serra, Robert Irwin, George Rickey e Christo e Jeanne-Claude dirixiron a escultura abstracta contemporánea cara a novas direccións. Os artistas crearon esculturas ambientais en sitios extensos dentro do grupo de proxectos "Land Arts of the American West".
Obras de escultura a escala ambiental están exemplificadas por artistas como Robert Smithson, Michael Heizer, James Turrell (Roden Crater ), Eva Hesse, Sol LeWitt, Jackie Winsor, Keith Sonnier e Bruce Nauman, entre outros, pioneiros da escultura postminimalista.
A partir dos anos noventa e 2000 a arte vai moi vinculada aos traballos das galerías e das localizacións urbanísticas, práctica que se fora reforzando paulatinamente desde a segunda metade do século (por exemplo nos 50s Picasso recibiu o encargo dunha escultura pública de 15 metros para ser construída en Chicago). Inauguráronse esculturas como as do Gugghenheim en Bilbao (Puppy de Jeff Koons, Mama de Louise Bourgeois, The big tree and the eye de Anish Kapoor, quen tamén emprazou grandes obras noutras cidades), a Esfera de Jesús Soto en Caracas, a Flora Generica de Eduardo Catalano en Bos Aires, e moitas outras. En Galiza tamén se seguiu esa tendencia en lugares como a Illa das Esculturas, que conta con obras de Giovanni Anselmo, Fernando Casás, Pedro Croft, Dan Graham, Jenny Holzer, Francisco Leiro, Richard Long, Robert Morris, Anne e Patrick Poirier, Ulrich Rückriem ou Enrique Velasco.
Esta tendencia a un vÍnculo tan forte entre a escultura e o urbanismo fomenta o uso das obras como elementos morfosintácticos da linguaxe visual (un exemplo moi claro é o do minimalista Richard Serra), pero tamén ten provocado polémicas como acusacións de seren obras especulativas, ou referirse a elas co termo despectivo de esculturas de rotonda.
Xéneros contemporáneos
A escultura moderna adóitase crear ao aire libre, como na arte ambiental e na escultura ambiental, a miúdo á vista dos espectadores. A escultura lixeira e a arte específica dun sitio tamén adoitan facer uso do ambiente. A obra de arte específica do sitio créase intencionadamente para un lugar específico. O termo foi empregado por primeira vez a mediados dos anos setenta polos escultores Patricia Johanson, Dennis Oppenheim, Athena Tacha e outros. A arte ambiental específica do sitio foi descrita como un movemento pola crítica de arquitectura Catherine Howett e a crítica de arte Lucy Lippard. Land art, Earthworks, ( Earth art ) é un movemento artístico que fai un uso específico da paisaxe real para formar obras de escultura que se atopan e fan uso da natureza xeralmente de forma alterada. É unha forma de escultura creada na natureza, a partir da natureza, empregando materiais que se atopan na natureza como sucidade, solo, rochas, troncos, ramas, follas e auga, así como materiais sintetizados polo home como esgrima de cadea, arame de espiño, corda, caucho, vidro, formigón, metal, asfalto e pigmentos minerais.
A escultura de xeo é unha forma de escultura efémera que utiliza o xeo como materia prima. É popular na China, Xapón, Canadá, Suecia e Rusia. As esculturas de neve adoitan estar esculpidas nun só bloque duns 5 metros e un peso aproximado de 20 a 30 toneladas.
As esculturas cinéticas son esculturas deseñadas para moverse, que inclúen móbiles.
As esculturas sonoras toman a forma de instalacións sonoras interiores, instalacións exteriores como arpas eólicas, autómatas ou están máis ou menos preto de instrumentos musicais convencionais. A escultura sonora adoita ser específica do sitio. Os xoguetes de arte convertéronse noutro formato para os artistas contemporáneos desde finais dos anos noventa, como os producidos por Takashi Murakami e Kid Robot, deseñados por Michael Lau, ou feitos a man por Michael Leavitt.
Tamén se desenvolveu un tipo de escultura hiperrealista, dalgún xeito evolución das estatuas de cera de finais do s. XIX, con materiais novidosos como o látex e outros empregados en efectos especiais para audiovisuais; en Galiza, Alberto Hortas traballou en filmes nomeados aos Goya e os Oscar e fixo esculturas como a do baloncestista Corbacho. Este tipo de escultura hiperrealista ten representantes internacionais como Ron Mueck, Didy Jacobsen, Kazuhiro Tsuji, Carol Feuerman, Duane Hanson ou Eugenio Merino.
Green Jellÿ
Green Jellÿ é unha banda estadounidense de comedy rock formada no ano 1981. Orixinalmente chamada Green Jellö, a banda cambiou o nome debido a presións legais por parte de Kraft Foods Inc., dona da marca Jell-O, que afirmaba que infrinxía a súa marca comercial. A pesar da diferenza na escrita, os vello e o novo pronuncianse do mesmo xeito.
Coñecida polo seu humor pueril, as súas actuacións teatrais, e unha musicalidade intencionadamente crua, Green Jellÿ tivo centos de membros durante a súa existencia, co vocalista Bill Manspeaker sendo o único membro constante. Entre todos os músicos que pasaron pola banda destacan os futuros músicos de Tool Danny Carey e Maynard James Keenan, que estiveron en Green Jellÿ a principios dos anos 90.
Ata a data a banda leva publicados cinco álbums de estudio: Triple Live Möther Gööse at Budokan (1989), Cereal Killer Soundtrack (1993), 333 (1994), Musick to Insult Your Intelligence By (2009), e Garbage Band Kids (2021). O grupo é famoso sobre todo polo seu éxito de 1992 "Three Little Pigs".
Gustavo
O antropónimo masculino Gustavo pode referirse a:
Lanham, Maryland
Lanham é unha pequena cidade do condado de Prince George do esdtado de Maryland, nos Estados Unidos.
Xeografía
Situado a unha altitude media de 52 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 9,19 km2. Segundo o censo de 2020 dos Estados Unidos tiña unha poboación de 11 282 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 234,70 hab./km2.
A estación de New Carrollton (terminal da liña laranxa do metro de Washington) así como unha estación de Amtrak atópanse ao longo da Capital Beltway en New Carrollton, Maryland.
O Doctors Community Hospital está situado en Lanham.
Demografía
Dos 11 157 habitantes de Lanham en 2020, o 13,95 % eran brancos, o 65,58 % eran afroamericanos, o 0,4 % eran amerindios, o 3,14 % eran asiáticos, o 0,6 % eran insulares do Pacífico, o 14,43 % eran doutras razas, e o 2,43 % pertencían a dúas ou máis razas. Do total da poboación, o 22,34 % eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Ligazóns externas
Portal:Estados Unidos de América
McDonnell F-101 Voodoo
Inicialmente deseñado por McDonnell Aircraft Corporation como un escolta de bombardeiros de longo alcance (coñecedo como u caza de penetración) para o Mando Aéreo Estratéxico (SAC) da USAF, o Voodoo foi en cambio desenvolvido como un cazabombardeiro con armas nucleares para o Mando Aéreo Táctico (TAC) da USAF, e como un avión de fotorrecoñecemento baseado na mesma célula. Un F-101A estableceu varios récords mundiais de velocidade para reactores, incluíndo velocidade aerodinámica máis rápida, acadando os 1 943,4 km/h o 12 de decembro de 1957. O avión operou no rol de recoñecemento ata 1979.
Atrasos no proxecto de interceptor de 1954 conduciron a demandas dun deseño de avión interceptor provisional, un rol que finalmente foi gañado polo modelo B do Voodoo. Isto requiría amplas modificacións para engadir un gran radar no morro do avión, un segundo tripulante para operalo, e unha nova bodega de armas que usaba unha porta xiratoria e que podía levar catro mísiles AIM-4 Falcon ou dous foguetes AIR-2 Genie ocultos na fuselaxe. O F-101B entrou en servizo co Mando de Defensa Aérea da USAF en 1959 e coa Real Forza Aérea do Canadá en 1961. Os avións estadounidenses pasaron á Garda Nacional operando ata 1982. Os exemplares canadenses estiveron en servizo ata o ano 1984.
Antecedentes
A carreira do Voodoo como cazabombardeiro foi relativamente breve, pero as versións de recoñecemento operaron durante moito tempo. Xunto cos Lockheed U-2 da USAF e os Vought RF-8 Crusader da Armada, a variante RF-101 de recoñecemento do Voodoo foi instrumental durante a crise dos mísiles de Cuba e foi amplamente usado na guerra de Vietnam. Como interceptor operou coa Garda Aérea Nacional ata 1982, e no Canadá foron parte da primeira liña do NORAD ata que foron substituídos polo CF-18 Hornet nos anos 80.
Aínda que o Voodoo tivo un éxito moderado, pode ter sido máis importante como un paso evolutivo cara o seu substituto en moitos roles, o F-4 Phantom II, un dos deseños occidentais dos 50 máis exitosos. O Phantom mantería os dous motores, dous tripulantes para tarefas de intercepción, e unha cola montada moi por detrás e por riba da saída de gases do motor, aínda que era unha evolución do F3H Demon, mentres que o Voodoo desenvolveuse a partir do anterior XF-88 Voodoo.
Deseño inicial
miniatura|249x249px|F-101B Voodoo O deseño inicial do que finalmente se convertería no Voodoo comezou xusto despois da segunda guerra mundial en resposta a unha competición da USAAF para un caza de penetración en 1946. Esta pedía un caza de longo alcance e alto rendemento para escoltar unha nova xeración de bombardeiros, así como fixera o North American P-51 Mustang cos Boeing B-17 Flying Fortress e Consolidated B-24 Liberator na segunda guerra mundial. Varias compañías respostaron con deseños, e a Forza Aérea proporcionou fondos a varias delas para producir prototipos.
Tras ser premiada cun contrato (AC-14582) o 14 de febreiro de 1947, McDonnell fabricou dous prototipos, designados XF-88 Voodoo. O primeiro deles (número de serie 46-6525), impulsado por dous turborreactores Westinghouse XJ34-WE-13 de 13,3 kN, voou por primeira vez o 20 de outubro de 1948. As probas preliminares revelaron que aínda que o alcance e o manexo eran axeitados, a velocidade máxima era duns decepcionantes 1 032 km/h a nivel do mar. Tras equipar ao segundo prototipo con posqueimadores deseñados por McDonnell, o pulo aumentou ata os 16,1 kN co correspondente incremento na súa velocidade máxima, e no ritmo de trepada, e redución na distancia de engalaxe. O consumo de combustible incrementouse considerablemente polo uso dos posqueimadores reducindo o alcance.
Aínda que o XF-88 gañou a competición "fly-off" contra os Lockheed XF-90 e North American YF-93, a detonación da primeira arma nuclear da Unión Soviética fixo que a USAF (creada en 1947) re-avaliase as súas necesidades de cazas, sendo os interceptores máis importantes ereducindo a prioridade dos escoltas de bombardeiros, rematando así co programa de caza de penetración en 1950. Porén, as análises das misións na Guerra de Corea revelaron que os bombardeiros estratéxicos da USAF eran vulnerables aos interceptores. En 1951 a USAF publicou un novo requisito para un escolta de bombardeiros emitindo os principais construtores estadounidenses os seus deseños. O de McDonnell era unha versión máis grande e máis potente do XF-88 e gañou o concurso en maio de 1951. O F-88 foi redesignado F-101 Voodoo en novembro de 1951.
Cambios de deseño para novos motores
O novo deseño era considerablemente máis grande, levaba tres veces máis combustible e foi deseñado ao redor dos máis potentes turborreactores Pratt & Whitney J57. As maiores dimensións dos J57 precisaban de modificacións na baía dos motores, e nas entradas de aire para permitir un maior fluxo de aire cara os motores. As novas entradas deseñáronse tamén para que fosen máis eficientes a altos números Mach. Co obxectivo de aumentar a eficiencia aerodinámica, reducir o peso estrutural e aliviar os fenómenos de cabeceo identificados nas probas do Douglas D-558-2 Skyrocket, un avión cunha configuración de superficies de control semellante á do XF-88, a cola horizontal situouse na parte de arriba da deriva, dándolle ao F-101 a súa característica cola en T. A finais de 1952 a misión do F-101 cambiou de "caza de penetración" a "caza estratéxico", o que implicaba o mesmo énfase na misión de escolta de bombardeiros que na de lanzamento de armas nucleares. A nova maqueta do Voodoo cos novos cambios foi inspeccionada por oficiais da Forza Aérea en marzo de 1953. O deseño foi aprovado e realizouse un pedido inicial por 29 F-101A o 28 de maio de 1953 sen que se precisasen prototipos, xa que o F-101 era considerado un desenvolvemento do XF-88 coa política de produción Cook-Cragie, segundo a cal a produción de baixo ritmo inicial sería usada para realizar probas sen a necesidade de prototipos.
Produción
O F-101A co número de serie 53-2418 foi o primeiro avión de produción; o seu voo de estrea foi o 29 de setembro de 1954 na base de Edwards alcanzando unha velocidade de Mach 0,9 (960 km/h) a 11 000 m. Este avión, que é de propiedade privada, foi trasladado ao centro de mantemento Evergreen en Marana, Arizona, onde foi restaurado, e no presente atópase exposto no Evergreen Aviation & Space Museum en McMinnville, Oregon. Anteriormente estivo no Pueblo Weisbrod Aircraft Museum.
O fin da guerra de Corea e o desenvolvemento do reactor Boeing B-52 Stratofortress negou a necesidade de cazas de escolta e o Mando Aéreo Estratéxico retirouse do programa.
A pesar da perda de interese do SAC, o avión chamou a atención do Mando Aéreo Táctico (TAC), e o F-101 foi reconfigurado como cazabombardeiro, co obxectivo de levar unha única arma nuclear para usar contra obxectivos tácticos como aeródromos. Co apoio do TAC, as probas reiniciáronse, comezando as probas de voo de categoría II a principios de 1955. Identificáronse varios problemas durante o desenvolvemento, arranxándose moitos deles. O avión tiña unha perigosa tendencia cara a un cabeceo severo a altos ángulos de ataque que nunca foi resolta totalmente. Entre 1955 e 1956 realizáronse unhas 2 300 melloras antes de que reiniciase a produción en novembro de 1956.
Parada de Ventosa
O topónimo galego Parada de Ventosa pode referirse a:
The Rasmus
The Rasmus é unha banda finesa de rock formada en 1994 en Helsinqui mentres os seus membros estaban na escola secundaria. Os membros orixinais eran Lauri Ylönen (vocalista principal e compositor), Eero Heinonen (baixo), Pauli Rantasalmi (guitarra) e Jarno Lahti (batería). Jarno Lahti deixou o grupo o ano seguinte e foi substituído por Janne Heiskanen. Heiskanen marchou en 1998 e foi substiuído pouco despois por Aki Hakala. Pauli Rantasalmi deixou The Rasmus e foi substituído por Emilia "Emppu" Suhonen en 2022. O grupo é coñecido sobre todo polo seu sinxelo de 2003 "In the Shadows", leva vendido uns 5 millóns de álbums en todo o mundo (uns 350 000 só en Finlandia), e gañou numerosos premios nacionais e internacionais. The Rasmus representou a Finlandia no festival de Eurovisión de 2022 coa canción "Jezebel".
Terremotos de Turquía e Siria de 2023
miniatura|250px|Imaxes das consecuencias do terremoto. miniatura|220px|Mapa de intensidades do primeiro terremoto de Turquía e Siria. miniatura|220px|Mapa de intensidades do segundo terremoto de Turquía e Siria. O 6 de febreiro de 2023, un terremoto con múltiples réplicas golpeou o sur e centro de Turquía e o norte e oeste de Siria. Ocorreu a 34 km ao oeste da cidade de Gaziantep ás 01:17 UTC, cun máximo na escala de Mercalli de XI (Extremo), e unha magnitude de polo menos Mw 7,8. O terremoto provocou danos xeneralizados e milleiros de mortos.
Foi o terremoto máis mortífero e forte en Turquía dende o terremoto de Erzincan de 1939, da mesma magnitude, xunto co que é o segundo máis forte da historia do país despois do terremoto de Anatolia do Norte de 1668. Tamén foi o terremoto máis mortífero que afectou a Siria dende o terremoto de Alepo de 1822, un dos terremotos máis fortes xamais rexistrados no Levante e o terremoto máis mortífero en todo o mundo dende o terremoto de Haití de 2010. Sentiuse e causou danos estruturais até Israel, Líbano, Chipre e a costa do Mar Negro de Turquía.
Jesús Seoane López
Jesús Seoane López, nado en Moaña e finado no mesmo concello o 19 de xaneiro de 1960, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro de Moaña. En 1929 foi elixido presidente do Liceo Casino de Moaña. Foi presidente da Sociedad Unión de Armadores, Comerciantes y Patronos de Moaña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e despois de que o alcalde José Carvajal Quiroga fora destinado ao servizo activo en novembro, foi nomeado alcalde de Moaña.
Vida persoal
Casou en Moaña con María Trigo Costa en xaneiro de 1920.
O Fiel contraste
O Fiel contraste é un grupo escultórico creado polo escultor Ramón Conde, situado en Pontevedra. Atópase na rúa da Alhóndiga, detrás da Casa Consistorial de Pontevedra, e foi inaugurado o 30 de abril de 2010.
Historia
O grupo escultórico está situado no lugar onde na Idade Media atopábase a Alfándega ou mercado municipal de cereais. A estatua central lembra ao funcionario medieval (contratado polo concello) que, á entrada das murallas de Pontevedra, xunto á Torre da Bastida, contrastaba fielmente coa súa balanza os pesos e medidas das mercadorías que se ían vender na cidade.
Ata o século XVI, a Alfándega estaba situada onde hoxe atópase a casa do Concello de Pontevedra. Á entrada da Alfándega, o Fiel Contraste encargábase de comprobar os pesos e medidas de todas as mercadorías que chegaban alí para ser vendidas. Da comprobación do peso do pan ou dos cereais ou das medidas do viño dependían os impostos do mercado. A desaparición desta profesión produciuse coa unificación de pesos e medidas que levou a cabo a administración borbónica, coa aparición do sistema métrico decimal e, finalmente, coa inauguración da actual Casa do concello en 1880.
Descrición
O grupo escultórico consta de cinco pezas. A peza central de bronce é o Fiel Contraste, que representa a un home hercúleo (característico da obra de Ramón Conde) e intemporal, co brazo esquerdo estendido sostendo unha balanza na man. A estatua mide 1,93 metros de altura e pesa 300 kg. Os seus marcados trazos denotan poder e autoridade no exercicio da súa función de resolver conflitos sobre o peso exacto dos produtos nas feiras e mercados da cidade.
Ao redor desta estatua central hai catro pezas bidimensionais de aceiro corten en forma de siluetas ou sombras que representan personaxes populares dun mercado urbano medieval, como os vendedores coas súas cestas diante ou os mercadores dun día calquera nun mercado urbano.
O grupo escultórico está valorado en 100.000 euros.
Paradaseca
O topónimo galego Paradaseca pode referirse a:
Local Business
Local Business é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk/indie rock Titus Andronicus, publicado o 22 de outubro de 2012 a través do selo XL Recordings. O seu primeiro sinxelo, "In a Big City", foi publicado no blog do grupo o 19 de setembro de 2012.
Proba rápida de antíxeno COVID-19
As probas rápidas de antíxeno COVID-19, tamén chamadas probas de fluxo lateral COVID-19, son probas rápidas de antíxenos empregadas para detectar a infección por SARS-COV-2 (COVID-19). Son rápidos de implementar cun adestramento mínimo, ofrecen importantes vantaxes de custo, custando unha fracción doutras formas de probas COVID-19 e dan aos usuarios un resultado dentro de 5-30 minutos. Non obstante, teñen unha alta taxa de falsos negativos. As probas rápidas de antíxenos úsanse en varios países como parte das probas masivas ou enfoques de selección de toda a poboación. Crese que son valiosos para identificar individuos asintomáticos e que potencialmente poderían estender o virus a outras persoas, que doutro xeito non saberían que estaban infectados. Isto difire doutras formas de probas COVID-19, como a PCR, que xeralmente se consideran unha proba útil para individuos sintomáticos, xa que teñen unha sensibilidade maior e poden identificar casos con máis precisión.
Historia do desenvolvemento tecnolóxico de probas rápidas COVID-19
As probas rápidas para COVID-19 xurdiron do importante investimento do controvertido programa Moonshot do Reino Unido, un programa de 100 000 millóns de libras esterlinas para avaliar, desenvolver e implementar novas tecnoloxías para as probas COVID-19. As probas rápidas estaban inicialmente dentro desta canalización de avaliación sistemática xunto con moitas outras tecnoloxías supostas de probas COVID-19 como Lamp, Lampore, PCR de punto de atención, espectrometría de masas e agrupación de mostras. Non obstante, a medida que continuaban as avaliacións, as probas rápidas xurdiron como a forma máis exitosa de probar COVID-19 dentro deste programa para complementar as probas de PCR existentes.
Orientación internacional para o uso e desenvolvemento da tecnoloxía de proba rápida COVID-19
As primeiras razóns científicas para a utilidade potencial das probas rápidas e a dirección global para o desenvolvemento da tecnoloxía das probas rápidas foron impulsadas pola orientación provisional da OMS que sinalou os beneficios potenciais. O informe sinalaba que as probas rápidas eran moito máis fáciles de implementar e tiñan beneficios de custo. A OMS recomendou o seu uso en brotes, para a identificación precoz dos casos e para controlar as tendencias da enfermidade. Máis tarde, e despois dun corpo de estudos en rápido aumento, esta recomendación foi expandida pola Comisión Europea. A Comisión Europea recomendou o uso de tecnoloxía de proba rápida para o cribado de toda a poboación onde a proporción de positividade da proba é alta ou moi alta. En xaneiro de 2021, a Comisión Europea acordou fortalecer a súa posición, defendendo un uso moito maior das probas rápidas, sinalando que "as investigacións deberían probar que as probas rápidas de antíxeno poden ser realizadas polo propio testemuño ... autoprobas con ou sen guía profesional tamén se podería considerar ".
Estudos iniciais
Un dos estudos definitivos para probas rápidas foi completado por Public Health England, Universidade de Oxford e Universidade de Manchester e lanzado polo profesor Richard Body e o doutor Lennard Lee. O estudo Falcon-C19, que foi lanzado nun prazo de tres días o 17 de setembro. O primeiro paciente foi recrutado no aparcadoiro do estadio Manchester City Etihad nun novo centro de investigación de probas COVID-19. O estudo estendeuse rapidamente para incluír 14 sitios de investigación comunitarios en todo o Reino Unido. O estudo pechouse o 23 de outubro, ao completar 878 individuos. O estudo foi un dos estudos de investigación COVID-19 máis rápidos do Reino Unido no país. O estudo proporcionou evidencias definitivas de que os dispositivos de proba rápida foron capaces de obter resultados positivos cunha alta precisión. Neste estudo validáronse un total de 4 probas rápidas, incluíndo Innova e Orientgene, usando mostras de hisopo de individuos con enfermidade sintomática e asintomática.
Ao redor da publicación da análise provisional deste estudo do Reino Unido, os Estados Unidos confirmaron que se mercarían 100 millóns de probas rápidas de Abbott e que se enviarían a todo o país para iniciar estudos similares nos Estados Unidos para complementar os estudos iniciados pola Universidade de Oxford.
Estudos de valoración en todo o mundo
O 2 de novembro, Eslovaquia converteuse no primeiro país do mundo en iniciar probas masivas en todo o país mediante probas rápidas. Cinco millóns de probas rápidas foron realizadas por 60 000 empregados que utilizaron a proba de antíxeno SD Biosensor e realizaron un golpe na poboación. Isto levou á Comisión Europea a recomendar que se usasen probas rápidas como parte do cribado en toda a poboación. Dous estudos de investigación publicados a principios de 2021, un do profesor Martin Kahanec da Central European University e os seus coautores e outro de Martin Pavelka da London School of Hygiene & Tropical Medicine e o seu equipo suxiren que os efectos da onda de outono de masa antíxena rápida as probas en Eslovaquia axudaron a suprimir a pandemia no país, aínda que segundo o primeiro estudo o efecto das probas masivas sobre a pandemia foi temporal e comezou a disiparse ao cabo dunhas dúas semanas.
O Reino Unido continuou o seu programa de desenvolvemento de probas rápidas en curso usando a proba rápida Innova, cunha urxencia crecente ao aumentar os casos de COVID-19 en toda Europa. O 6 de novembro, o primeiro ministro, Boris Johnson, comezou a proxección en toda a cidade de Liverpool como parte da avaliación tecnolóxica acelerada. Tamén se puxo en marcha unha maior expansión dos pilotos de probas rápidas para moitos sectores onde as probas non estaban dispoñibles anteriormente. Estes incluían estudantes en universidades que foron especialmente afectados por brotes. Isto comezou inicialmente na Universidade de Durham, que tiña a infraestrutura e a experiencia para xestionar o programa de probas rápidas, pero ampliouse á maioría das universidades do Reino Unido e permitiu que o plan nacional de evacuación levase os estudantes a casa con seguridade para o Nadal. Tamén se implementaron probas rápidas dentro do Servizo Nacional de Saúde para que o persoal reducise a posible transmisión a pacientes, autoridades locais e casas de atención para permitir visitas aos residentes. O 18 de novembro, Gales completou as primeiras probas do municipio nun Merthyr Tydfil. Neste momento, tamén se implementaron probas en escolas dos Estados Unidos para estudantes con síntomas e en casas e escolas portuguesas.
O Departamento de Emerxencias da Organización Mundial da Saúde (OMS) iniciou esforzos globais para intensificar as avaliacións de probas rápidas que lanzaron o 10 de novembro un importante proxecto de implementación de probas de diagnóstico rápido, axudado polo acordo da Fundación Bill e Melinda Gates que limitou os custos para países de renda baixa e media.
Austria iniciou as probas masivas de todo o país o 5 de decembro e ordenou sete millóns de probas consistentes na proba SD Biosensor e Siemens Clinitest (tamén coñecido como Orientgene).
A mediados de decembro, había moitos estudos que confirmaban a eficacia e o éxito do uso de probas rápidas para identificar individuos con COVID-19, incluídos estudos en Holanda, Reino Unido e Estados Unidos. Todos estes estudos permitiron probas rápidas para introducir estratexias nacionais estándar de probas COVID-19. O piloto global de probas rápidas era agora un lugar habitual nas escolas do Canadá, nos centros de viaxes de Indonesia e en toda a India.
Preocupacións sobre o uso
Moitas persoas expresaron a súa preocupación de que a precisión das probas rápidas non era tan boa como a forma existente de probar COVID-19 PCR. Os datos publicados na pantalla de toda a cidade do Reino Unido en Liverpool ilustraron que os operadores do exército da proba obtiveron o rendemento da proba de científicos de laboratorio adestrados, seguindo outros pilotos da India. Isto causou problemas menores dentro da comunidade científico-psicolóxica onde houbo un debate sobre se as probas rápidas poden levar a unha falsa tranquilidade e un cambio de comportamento. Non obstante, confirmouse un cambio no pensamento sobre o uso de probas rápidas tras unha publicación dos Estados Unidos. O profesor Michael Mina teorizou que as probas rápidas aínda serían útiles xa que identificaron individuos infecciosos e os beneficios potenciais observados ao repetir a proba rápida e obter un resultado moito máis rápido que outras formas de proba. A doutora clínica xefa do Reino Unido, a doutora Susan Hopkins, tamén sinalou que as probas rápidas proporcionaron un medio para atopar "persoas que ... doutro xeito non poderiamos atopar".
Tendo en conta a capacidade de identificar os casos con maior rapidez e tendo en conta a subida de casos en Europa, a comisión europea reuniuse o 11 de decembro e desenvolveu un marco europeo común para o "uso, validación e recoñecemento mutuo de probas rápidas", comprometendo 100 millóns de euros por a compra de probas a Roche e Abbott. Stella Kyriakides, comisaria de Saúde e Seguridade Alimentaria dixo que "as probas rápidas de antíxenos ofrécennos velocidade, fiabilidade e respostas rápidas para illar os casos de COVID. Isto é crucial para frear a propagación da pandemia".
Outras persoas expuxeron a preocupación pola lenta captación e despregue de probas rápidas e a posible perda de vidas que podería ocorrer como resultado. Un grupo académico do Canadá sinalou que a metade das mortes en fogares de coidados na parte temperá da pandemia poderían evitarse con probas rápidas.
Aprobación regulatoria global para o seu uso nas probas COVID-19
Despois do éxito de numerosos estudos en todo o mundo para analizar probas rápidas a partir de agosto de 2020, os organismos reguladores de todo o mundo aprobaron probas rápidas como parte dunha estratexia para usar as probas como "un novo enfoque para combater a pandemia". O 16 de decembro, a FDA converteuse na primeira autoridade en aprobar a proba rápida de Abbott. As aprobacións posteriores déronse para a proba doméstica Ellume COVID-19.
Health Canada tamén aprobou as probas rápidas co seu asesor, o profesor David Juncter sinalando que "as mellores probas rápidas son moi precisas para detectar individuos contaxiosos" e o especialista en enfermidades infecciosas Jean Longtin sinalando "Permitiranos movernos máis rápido que o virus e atopar o contactos da persoa nunha ou dúas horas, en vez de esperar 24 horas ".
O 23 de decembro, o MHRA do Reino Unido confirmou a súa aprobación á proba rápida Innova para probas de auto-uso. Despois do claro éxito mundial deste desenvolvemento global de probas rápidas, Sir John Bell, profesor de medicina de Regius na Universidade de Oxford, dixo que "as probas rápidas foron un elemento central da boa defensa contra o coronavirus porque eran rápidas, baratas e dispoñibles para repetir uso ”.
Probas rápidas como "regreso á normalidade"
España converteuse no primeiro país en utilizar as probas rápidas para facilitar o regreso á normalidade, xa que as probas rápidas están amplamente dispoñibles nas farmacias e nun concerto de música gratuíto celebrado en Barcelona para persoas que fixeron unha proba rápida. En Albania adoptouse un enfoque similar para permitir os festivais de música. Non obstante, moitos expertos non estaban seguros deste enfoque crendo que "as probas rápidas non son a solución para reiniciar a vida normal", pero poden usarse en combinación con outras medidas de control de prevención de infeccións vitais como levar un EPI adecuado, lavar as mans regularmente e distanciarse socialmente para permitir as persoas pasar ese tempo vital cos que aman e axudan a mantelos máis seguros.
Usos humanitarios para probas rápidas
Ademais do uso comunitario de rutina, tamén se utilizaron probas rápidas como parte dos esforzos humanitarios durante a pandemia. Despois das inundacións en Iacarta, en Indonesia, o 2 de decembro, fixéronse probas rápidas en refuxios para inundacións. Ademais, tras o peche das fronteiras nacionais en Europa tras a emerxencia da nova cepa do Reino Unido pouco antes do Nadal, case 6 000 camioneiros quedaron varados sen comida, detendo efectivamente as entregas de comida de Nadal. Os bombeiros franceses despregaron probas rápidas en 24 horas na Canle. As probas rápidas permitiron aos camións saír á estrada, completar os envíos e regresar ás súas familias por Nadal, demostrando a utilidade potencial de ter unha proba COVID-19 facilmente implementable. Médicos Sen Fronteiras aprobou firmemente o uso de probas rápidas en países de renda baixa e media sinalando que "as probas de antíxeno COVID-19 poden ofrecer resultados rápidos e factibles, garantindo a identificación oportuna das persoas infectadas co virus a nivel comunitario".
América e probas rápidas
Ao investir inicialmente considerablemente no desenvolvemento de tecnoloxía de probas rápidas xunto co Reino Unido, a avaliación adicional das probas rápidas como parte dos enfoques de probas masivas nos Estados Unidos paralizouse como resultado do impasse en torno aos 900 000 millóns de dólares en alivio COVID-19 contidos no Consolidado de 2020 Lei de créditos, 2021. O proxecto de lei foi criticado por non investir especificamente en probas rápidas como unha forma eficaz de custos e probas para toda a poboación. Científicos estadounidenses, como o profesor Michael Mina da Universidade de Harvard, sinalaron que as probas eran un "complemento moi poderoso a todo o que a xente xa está a facer" e que "as probas domésticas para o COVID-19 poderían reducir a taxa de infección". Esta opinión foi reforzada polo profesor William A. Haseltine, tamén de Harvard, nun artigo da revista Forbes que propuña "que as probas rápidas e autoadministradas poidan deter a marea cada vez maior de enfermidades e morte" e un artigo da profesora Annie Sparrow do Monte Sinaí, Nova York propón "As probas baratas en masa son fundamentais para a vitoria da pandemia", tendo en conta "a emerxencia da cepa B117 altamente contaxiosa e de rápida expansión no Reino Unido e unha cepa similar de Sudáfrica". Non obstante, as probas rápidas a domicilio para COVID-19 estiveron dispoñibles publicamente para persoas en xaneiro de 2021 logo da aprobación anterior da FDA. Estas probas foron reembolsadas polo seguro de saúde dos Estados Unidos a persoas con síntomas de covid-19 ou a aqueles que tiveron un contacto estreito cunha persoa infectada ou con alguén con síntomas. Un artigo do Washington Post propuxo que o máximo beneficio das probas rápidas nos Estados Unidos podería non realizarse ata que "o goberno federal cubriu as probas para persoas asintomáticas porque a transmisión por esas persoas é unha parte tan importante do brote", xa que a proba destes individuos non foi cuberto por un seguro de saúde. Tras a elección dun novo presidente en xaneiro de 2021, os Estados Unidos comezaron a reiniciar a investir en desenvolvemento rápido de tecnoloxía de proba coa publicación de ordes executivas presidenciais.
Valor de mercado global
Despois do uso xeneralizado de probas rápidas en todo o mundo, as probas rápidas teñen un valor de mercado de 15 000 millóns de dólares. Non obstante, espérase que o mercado cese a partir de 2024 debido á vacinación da poboación mundial a finais de 2023. Nos Estados Unidos, o mercado para rápido as probas foron de 3 900 millóns de dólares estadounidenses cunha taxa de crecemento > 20% en hospitais, clínicas, Asia Pacífico, pero tamén como probas do usuario final. Analistas do mercado internacional prognosticaron que os fabricantes de probas rápidas se enfrontarán ás demandas cada vez maiores a medida que máis individuos e países empecen a usar probas rápidas para identificar individuos con síntomas máis leves. Varios comentaristas e científicos dos Estados Unidos expresaron a súa preocupación por se a rede mundial de fabricación era capaz de satisfacer a demanda mundial e fabricar os centos de millóns de probas que serían necesarias para probas rápidas e frecuentes.
Benito Domínguez González
Benito Domínguez González, coñecido como Peito de lobo, nado na Illa (Entrimo) o 27 de marzo de 1920 e finado en Buenos Aires en 1983, foi un político galego.
Traxectoria
Os seus pais tiñan unha tenda na Illa. Con 16 anos escapou da casa para ir combater coas forzas leais. Pasou a fronteira portuguesa e foi detido. Liberado ao pouco tempo pasou a fronteira española por Cáceres. Incorporouse ás Milicias Populares Galegas. Afiliouse ao PCE. Coa derrota da República pasou a Francia. Foi internado no campo de concentración de Saint Laurent de Cerdans. Logrou embarcar no Winnipeg rumbo a Chile. Ao cabo dun ano pasou ilegalmente á Arxentina polos Andes. Traballou de camareiro, integrándose no Sindicato de Gastronómicos, do que foi secretario xeral. Despois traballou de martillero e logo puxo unha empresa de metalurxia en Avellaneda. Comprou Cerámicas Magdalena, a empresa fundada por Luís Seoane e Isaac Díaz Pardo. Foi directivo da Unión Orensana e secretario xeral da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina. Participou no Congreso Mundial da Confederación de Sociedades Gallegas que tivo lugar en Vigo en 1977.
Luis Méndez Domínguez
Luis Méndez Domínguez, nado en Ourense, foi un xornalista galego.