cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Cruz, Illas Virxes
Xeografía
Os edificios históricos como o Forte Christiansvaern, construído en 1749, están protexidos e conservados polo National Park Service e o Christiansted National Historic Site.
Buck Island Reef National Monument é unha reserva natural de 71 ha. situada ao norte de Santa Cruz e nos arrecifes circundantes, moi popular para a práctica do mergullo, debido ós seus paisaxes coralinos, augas claras e peixes tropicais. Destacan as baías Cane e Divi, que abarcan a maior parte da reserva. Os arrecifes actúan como barreira natural contra as quenllas e medusas. As quenllas como a quenlla martelo e a quenlla tigre habitan noutros lugares próximos á costa, especialmente ao redor de Frederiksted. Con todo os ataques contra os humanos son moi raros.
Santa Cruz atópase en : o punto máis oriental e próximo aos Estados Unidos é Point Udall. A illa en si mide ao redor dos 207 km². O terreo é irregular, aínda que non en exceso. O punto máis alto da illa é o Monte Eagle (355 m). A maior parte da zona oriental está formada por outeiros e montes, así como algúns lugares do norte e o oeste. No norte os outeiros deixan paso a unha chaira que se estende cara á costa sur, onde se atopan as principais plantacións de cana de azucre da illa. A parte occidental da illa é bastante máis húmida e chuviosa que a parte oriental, aínda que as precipitacións anuais son bastante irregulares cuns 1.000 mm anuais. Os períodos de seca a miúdo constitúen un problema, debido á carencia de fontes, arroios e ríos de auga potable. Actualmente a illa dispón dunha planta desalinizadora e a maioría dos edificios residenciais e empresariais teñen cisternas utilizadas para recoller a auga de choiva.
Economía
Santa Cruz, como outras moitas illas caribeñas obtén a maior parte dos seus recursos do turismo. Con todo, a industria turística compleméntase con outras industrias locais.
Santa Cruz é a sede de HOVENSA, unha das maiores refinaría de petróleo do mundo. HOVENSA é unha sociedade limitada dirixida por Hess Oil Virxe Island Corp. (HOVIC), unha rama da Hess Corporation con sede nos Estados Unidos, xunto con Petróleos de Venezuela, S.A., a compañía petrolífera nacional de Venezuela. Debido á presenza da refinaría petrolífera, o prezo do combustible é de media uns 50 centavos máis barato que no resto dos Estados Unidos.
Santa Cruz tamén é a sede da destilería Cruzan Rum (Ron Cruceño),Cruzan Rum que fabrican o ron Cruzan Rum e outros licores como Southern Comfort. A destilería foi fundada en 1760, a partir da produción local de cana de azucre, producindo un ron escuro peculiar. Actualmente a destilería tamén importa cana de azucre doutras illas caribeñas, especialmente da República Dominicana. Recentemente, Cruzan Rum, xunto con Bacardí de Porto Rico e Gosling´s das Bermudas colaboraron para promocionar o rexurdimiento dos barrís de colleitas únicas como o Cruzan Estate Diamond Rum (un ron de 5 anos envellecido en barrís de carballo) e o Cruzan Single Barrel Estate Rum (de 12 anos envellecido en barrís de carballo).
Poboación
miniatura|200px|Christiansvaern en Santa Cruz. Aínda que os habitantes de Santa Cruz chámanse a si mesmos "Crucians" (Crucianos ou Cruceños), existe certo debate sobre o que se considera un "verdadeiro" cruceño. A maioría da xente cre que calquera que naza en Santa Cruz pode considerarse cruceño. Como a illa recibiu unha forte inmigración doutras illas caribeñas, especialmente as Antillas e Porto Rico, a maioría dos cruceños nativos teñen devanceiros doutros lugares.
A inmigración de Porto Rico foi moi importante durante o período entre 1930-1960, pois moitos portorriqueños acudiron a Santa Cruz para traballar nas plantacións de cana de azucre tras o colapso da industria azucreira de Porto Rico. Ademais, a Armada dos Estados Unidos adquiriu dous terzos da próxima illa portorriqueña de Vieques durante a segunda guerra mundial, o que provocou o traslado de miles de agricultores, que acudiron a Santa Cruz debido á súa proximidade e semellanza xeográfica e económica. Actualmente existe unha festividade local, o Día da Amizade Illas Virxes-Porto Rico, que se celebra desde a década de 1960 na mesma data que o Día de Colón. Actualmente os portorriqueños constitúen unha comunidade importante en Santa Cruz, asumindo moitos dos costumes locais. Moitos portorriqueños falan unha combinación spanglish mesturando o seu dialecto español co dialecto inglés crioulo en situacións informais. A presenza portorriqueña está tan estendida que moitos estudosos sitúan a Santa Cruz como parte do Caribe español.
A emigración "desde abaixo", un termo coloquial para a emigración desde as Illas Virxes Estadounidenses e británicas situadas ao leste e o sur produciuse durante as décadas de 1960 e 1970, cando a agricultura deixou de ser a principal industria de Santa Cruz, sendo substituído pola industria turística e o refinamiento de petróleo. Produciuse unha crecente oferta de emprego que atraeu a moitos emigrantes das illas veciñas. A maioría procedían de Saint Kitts e Nevis, Antiga e Barbuda, Santa Lucía e República Dominicana, pero actualmente poden atoparse en Santa Cruz emigrantes de practicamente todo o Caribe.
Os inmigrantes do continente americano, principalmente estadounidenses, aínda que poucos en número en comparación cos inmigrantes caribeños, tamén forman parte da comunidade de Santa Cruz. A maioría residen no East End de Santa Cruz, aínda que se lles pode atopar por toda a illa. En ocasións os cruceños consideran que os estadounidenses do continente desprézanos e tratan de imporlles as súas modas e estilos de vida sen respectar as tradicións locais da illa.
Desde a década de 1960 tamén chegaron árabes e palestinos, moitos dos cales se dedicaron ao comercio polo miúdo. Como noutras moitas illas caribeñas, a maioría das gasolineiras e supermercados de Santa Cruz son dirixidos por inmigrantes árabes.
Os movementos de migración legais e ilegais máis recentes proceden da República Dominicana, Haití, Xamaica, Filipinas e varios países de Suramérica.
Ao longo da historia de Santa Cruz os sucesivos movementos migratorios en ocasións provocaron momentos de tensión entre os inmigrantes e os cruceños nativos que viviron en illa durante xeracións. Aínda que actualmente estas tensións atópanse minimizadas debido ao matrimonio entre os cruceños e outros caribeños, a finais da década de 1990 houbo un intento político de lexislar a definición de "nativo das Illas Virxes", un termo aplicable só aos nativos cunha liñaxe fidedigna na zona como mínimo até 1927, ano en que os nativos das Illas Virxes recibiron a cidadanía estadounidense. Esta proposta, defendida por un grupo selecto de senadores nacionalistas, finalmente fracasou debido ao gran rexeitamento popular, xa que a proposta deixaba a moitos nados nas Illas Virxes fóra da definición de "nativo" (pero, ironicamente, convertía a miles de cidadáns daneses en potenciais nativos da antiga colonia).
O cristianismo é a relixión predominante en Santa Cruz, sendo as denominacións protestantes as máis numerosas, pero tamén hai unha significante presenza de católicos, debido á inmigración hispana. Como noutras moitas illas caribeñas estendeuse a relixión rastafari en diversas ramas, así como o islam entre a poboación árabe, e o Xudaísmo, presente desde a época colonial.
Transportes
As estradas de Santa Cruz están mal acondicionadas debido á natureza do terreo, e resultan especialmente difíciles nalgúns tramos. Os coches conducen pola esquerda (por influencia británica) e case todos os coches están acondicionados para esta forma de condución, o que pode resultar unha molestia para os novos residentes e visitantes procedentes de países onde a condución pola dereita é a norma, como Estados Unidos e Porto Rico.
Existe un servizo público de autobús chamado Virxe Island Transit (VITRAN), controlado polo Departamento de Obras Públicas.
Ademais de autobuses e taxis en Santa Cruz existen taxis compartidos coñecidos localmente como "taxi buses" (que tamén se atopan nas demais Illas Virxes), que son vehículos de varias prazas que seguen rutas establecidas entre Frederiksted e Christiansted. Este taxi bus son de propiedade privada, que non seguen un percorrido regular e non teñen paradas predefinidas. Os clientes limítanse a esperar ao carón da estrada ata que se achega un taxi bus e chaman a atención do condutor. Os pasaxeiros poden baixarse en calquera lugar do percorrido. A tarifa da viaxe é viaxe sen importar onde sobe e baixa o pasaxeiro. O taxi bus que viaxan a localizacións específicas son moito máis caros e son utilizados polos turistas, polo que por lei requírese que impoñan unha tarifa variable en función do destino.
Educación
O ensino en Santa Cruz está organizado mediante unha rede de escolas públicas estendida polas Illas Virxes.
Cultura
Xunto coas illas veciñas, os cruceños celebran un festival da lúa chea a finais de cada mes cando hai lúa chea no ceo. Celébrase unha feira anual de Agricultura e Alimentos a mediados de febreiro.
Celébrase un festival local, chamado "Crucian Christmas Festival", a finais de decembro e principios de xaneiro. Cada ano o sábado anterior ao entroido hai un desfile local e un desfile de cans en North Shore. En varias ocasións ao ano celébrase un festival nocturno en Christiansted chamado "Jump-Up" e un "Sunset Jazz" mensual en Frederiksted, onde os músicos locais de jazz tocan nas praias de Frederiksted.
A Fraga, O Sequeiro, Valdoviño
A Fraga é un lugar da parroquia do Sequeiro no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 36 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 17 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 39 habitantes.
Maciñeirá, Saavedra, Begonte
Maciñeirá é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
A Braña, Vilanova de Arousa, Vilanova de Arousa
A Braña é un lugar da parroquia de Vilanova de Arousa, no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa na comarca do Salnés. O IGE, non recolle poboación en 2016 e o último censo no que rexistra habitantes foi o de 2014, cando tiña 94 veciños (54 mulleres e 40 homes), o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 91 veciños, e 2005, cando eran 86.
Nemesisters
Nemesisters é o terceiro e derradeiro álbum da banda de rock alternativo estadounidense Babes in Toyland, editado o 9 de maio de 1995 a través do selo Reprise Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Babes in Toyland agás onde se indique.
Marce, Vilar de Ortelle, Pantón
Marce é unha das 20 aldeas da parroquia de Vilar de Ortelle no concello lugués de Pantón, situado na comarca de Terra de Lemos. Marce é unha vila que participa da ribeira e da montaña, noutros tempos era máis grande ca moitas parroquias. Hoxe quedan quince fogares, e chegou a ter cincocentos habitantes polos anos vinte.
Segundo o INE en 2007 tiña 28 habitantes (32 no 2006, 34 no 2005, 34 no 2004, 35 no 2003).
Taxina
As taxinas son un conxunto de medicamentos antineoplásicos que impiden o crecemento celular ó impedir a división das células. As taxinas úsanse para tratar o cancro. Tamén se denominan antimicrotúbulo, antimitótico e inhibidor mitótico.
Marce, Vilar de Ortelle, Pantón
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Marce Torre do Relo.JPG|Torre do Reló. Ficheiro:Marce Torre do relo detalle.JPG|Torre do Reló, detalle. Ficheiro:Marce Capela San Martinio.JPG|Capela San Martiño. Ficheiro:Marce Fonte Da Vila.JPG|Fonte fronte a Casa Da Vila. Ficheiro:SobreiraMarce.jpg|Sobreira en Marce </Gallery>
Taxina
As taxinas son terpenos producidos por plantas do xénero Taxus como o teixo, de aí o seu nome xenérico. Identificáronse por primeira vez en fontes naturais, pero algúns deles sintetizáronse artificialmente. Son taxinas o paclitaxel, o docetaxel e o cabazitaxel. O paclitaxel atopouse por primeira vez no teixo do Pacífico.
Utilízanse para realizar o tratamento de quimioterapia en pacientes afectados de cancro. O principal mecanismo da taxina é a inhibición da función do microtúbulo. Isto lévao a cabo mediante a estabilización do guanosindifosfato (nucleótido abreviado normalmente como GDP) unido á tubulina impedindo o normal funcionamento dos microtúbulos. Os microtúbulos son esenciais para a división celular, e por iso as taxinas paran a mitose celular. De forma similar ás taxinas, o alcaloide da Vinca esnaquiza os fusos mitóticos. Polo tanto ambos denomínanse velenos da mitose. Crese que as taxinas son radiosensibilizadores.
Pasteurella multocida
Pasteurella multocida é unha especie de bacterias gramnegativas, non móbiles, con forma de cocobacilo e sensibles á penicilina, que pertencen á familia das Pasteurellaceae. As cepas desta especie son xeralmente clasificadas en 5 serogrupos nomeados A, B, D, E, F baseados na súa composición capsular e 16 serovares somáticos (do 1 ao 16). Pasteurella multocida é a causante de diversas enfermidades en mamíferos e aves entre as que está o cólera aviar, rinite atrófica dos porcos, hemorraxias en bovinos e septicemias en vacas e bisontes. Pode tamén causar infeccións zoonóticas en humanos, que son tipicamente o resultado de trabadas ou rabuñazos de animais domésticos. Moitos mamíferos e aves albergan a esta especie como parte da súa flora bacteriana normal respiratoria, incluíndo os gatos domésticos.
Historia
Pasteurella multocida foi descuberta en 1878 en aves infectadas de cólera aviar. Porén, non foi illada ata 1880 por Louis Pasteur (en honor do cal o xénero se chama Pasteurella), que traballou na preparación de vacinas contra a enfermidade.
Enfermidades
P. multocida causa diversas doenzas en animais salvaxes e domésticos e tamén en humanos. A bacteria pode encontrarse en aves, gatos, cans, coellos, gando vacún e porcos. Nas aves, P. multocida causa o cólera aviar, que é unha importante doenza nas aves domésticas e comerciais de todo o mundo, particularmente nas aves poñedoras de ovos e nas reprodutoras. As cepas de P. multocida que poden causar cólera aviar pertencer aos serovares 1, 3 e 4. Nas aves silvestres o cólera aviar segue a ruta migratoria das aves, especialmente no caso dos gansos. A P. multocida serotipo-1 está máis asociada co cólera aviar en Norteamérica, pero a bacteria non permanece moito tempo nas zonas húmidas.
P. multocida causa rinite atrófica en porcos; e causa pneumonía ou enfermidade respiratoria bovina no gando vacún.
Nos humanos, P. multocida é a causa máis común de infeccións orixinadas a partir de feridas causadas por trabadas de cans e gatos. A infección xeralmente aparece como unha inflamación do tecido brando 24 horas despois da trabada. Xeralmente obsérvanse recontos altos de leucocitos e neutrófilos, que dan lugar a unha reacción inflamatoria no lugar da infección (xealmente unha difusa, e localizada celulite). Pode tamén infectar outras partes, como o tracto respiratorio, e sábese que causa linfoadenopatía rexional (inchamento dos ganglios linfáticos). En casos máis graves, pode aparecer unha bacteremia, causando unha osteomielite ou endocardite. A bacteria pode tamén cruzar a barreira hematoencefálica e causar meninxite.
Virulencia, cultivo e metabolismo
As cepas que causan a rinite atrófica en porcos son peculiares porque teñen tamén a Toxina de Pasteurella Multocida (PMT), que reside nun bacteriófago que levan. A PMT é unha toxina que é responsable de orixinar os fociños retortos que se observan nos porcos infectados con esta bacteria. Esta toxina activa as GTPases Rho, que se unen e hidrolizan o GTP, e son importantes na formación de fibras de estrés de actina. A formación de fibras de estrés pode axudar á endocitose de P. multocida. O ciclo da célula hóspede está tamén modulado pola toxina, a cal pode actuar como un mitóxeno intracelular.
P. multocida foi observada invadindo e replicándose dentro de amebas, causándolles lise.
P. multocida crece a 37 °C en ágar sangue ou ágar chocolate, pero non se pode cultivar en ágar MacConkey. O crecemento das colonias está acompañado dun característico cheiro a mofo debido aos produtos metabólicos producidos.
É un organismo anaerobio facultativo, a proba da oxidase é positiva e tamén a da catalase, e pode tamén fermentar unha gran variedade de carbohidratos cando está en condicións anaerobias. A supervivencia de P. multocida increméntase coa adición de sal no seu ambiente. A variación dos niveis de sacarosa e o pH tamén teñen efectos menores sobre a supervivencia bacteriana.
Diagnose e tratamento
Esta bacteria pode ser tratada efectivamente con antibióticos beta-lactámicos, que inhiben a síntese da parede celular. Tamén pode tratarse con fluoroquinolonas ou tetraciclinas; as fluoroquinolonas inhiben a síntese de ADN bacteriana e as tetraciclinas interfiren coa síntese de proteínas ao unirse á subunidade de 30S do ribosoma. Os macrólidos, que se unen ao ribosoma, malia os escasos resultados de susceptibilidade in vitro, tamén se poden aplicar no caso de complicación pulmonares. Debido á etioloxía polimicrobiana das infeccións por P. multocida, o tratamento require usar antimicrobianos que eliminen tanto a bacterias gramnegativas aeróbicas coma anaeróbicas. En consecuencia, a amoxicilina-clavulanato (unha combinación de inhibidor de beta-lactamase e unha penicilina) é o tratamento de elección.
Investigacións actuais
Os mutantes de P. multocida están a ser investigados pola súa capacidade de causar doenzas. A vacinación contra a rinite atrófica progresiva desenvolveuse usando un derivado recombinante da toxina de P. multocida. A vacinación foi comprobada en porcas novas preñadas que non tiveran crías. Os bacoriños destas porcas que foran inoculadas creceron sans, mentres que os de nais non vacinadas desenvolveron rinite atrófica. Estanse a facer outras investigacións sobre os efectos de proteínas, pH, temperatura, NaCl e sacarosa sobre o desenvolvemento e supervivencia na auga de P. multocida. Parece que a bacteria sobrevive mellor en auga a 18 °C que a 2 °C. A adición de 0,5% de sal (NaCl) tamén aumenta a supervivencia bacteriana, mentres que os niveis de sacarosa e pH teñen efectos menores. Están en marcha investigacións sobre a resposta de P. multocida ao ambiente do hóspede. Estas probas utilizan micromatrices de ADN e técnicas proteómicas. Examinouse a capacidade de mutantes de P. multocida para producir enfermidades, e os resultados indicaron que a bacteria ocupa nichos que a forzan a cambiar a súa expresión xénica para o seu metabolismo enerxético, captación de ferro, aminoácidos e outros nutrientes. Os experimentos in vitro mostraron as respostas da bacteria aos niveis baixos de ferro e diferentes fontes de ferro, como a transferrina e hemoglobina. Os xenes de P. multocida que son regulados á alza nos momentos da infección están xeralmente implicados na captación de nutrientes e no metabolismo. Isto indica que os verdadeiros xenes da virulencia só se poden expresar durante as fases iniciais da infección.
Lemuriformes
A dos lemuriformes (Lemuriformes) é unha infraorde de mamíferos da orde dos primates e a suborde dos estrepsirrinos, endémicos da illa de Madagascar.
Na actualidade perviven unhas cen especies de lémures, a maior parte delas descubertas ou promovidas ao status de especie a partir dos anos 1990.
Características
Cun peso que vai desde os trinta gramos ata os nove quilogramos, os lémures comparten moitos dos trazos básicos dos primates, como mans e pés con cinco dedos e polgar opoñíbel, e uñas en lugar de garras (que presentan a maioría das especies). Porén, a súa proporción cerebro-masa corporal é menor que nos primates antropoides e, ao igual que os demais primates estrepsirrinos, teñen o «nariz húmido» (rinario). Os lémures son xeralmente os estrepsirrinos máis sociais, e comunícanse entre eles máis con olores e vocalizacións que con sinais visuais. Teñen un metabolismo basal relativamente baixo, moitos reprodúcense estacionalmente, teñen períodos de dormencia (como hibernación ou letargo), e algúns mostran un dominio social das femias. A maioría aliméntanse cunha ampla variedade de froitas e follas, mentres que outros son especialistas. Aínda que moitos comparten dietas similares, especies distintas comparten os mesmos bosques a través dun proceso de diferenciación de nicho.
Descubrimentos tardíos
A investigación sobre estes primates centrouse na súa taxonomía e na recollida de espécimes durante os séculos XVIII e XIX. Aínda que as observacións achegadas polos primeiros investigadors de campo foron abundantes, os estudos modernos sobre a ecoloxía e o comportamento destes animais non se desenvolveron até os anos 1950 e 1960. Ante as dificultades xurdidas pola inestabilidade política e a confusión reinante en Madagascar a mediados dos anos 1970, os traballos de campo detivéronse, pero retomáronse nos anos 1980 e supuxeron un grande avance no coñecemento destes primates. Instalacións de investigación como o Duke Lemur Center da Universidade Duke proporcionaron a oportunidade de avanzar no seu estudo nun ambiente controlado.
Os lémures son importantes para a investigación porque a mestura que presentan de características primitivas e trazos compartidos cos primates antropoides pode subministrar un maior coñecemento sobre a evolución dos primates e dos humanos. Porén, moitas especies de lémur están en perigo de extinción debido á perda dos seus hábitats e á caza. Pese a que, polo xeral, as tradicións locais axudan a protexer aos lémures e os seus bosques, a talla forestal ilegal, a xeralización da pobreza e a inestabilidade política dificultan os esforzos pola conservación destes primates. Debido a estas ameazas e á diminución constante das súas poboacións, a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) considera que os lémures son os mamíferos en maior perigo de extinción, considerando, no ano 2013, que máis do 90 % das especies de lémures estaban ameazadas.
Taxonomía
A clasificación taxonómica dos lemuriformes está controvertida e depende de que concepto de especie se utilice. Incluso discútese a taxonomía de nivel máis alto, e algúns expertos sitúan a maior parte dos lémures na infraorde dos lemuriformes, mentres que outros prefiren que o grupo dos Lemuriformes conteña a todos os estrepsirrinos existentes, colocando a todos os lémures na superfamilia dos Lemuroidea e as familias dos Lorisidae e Galagidae na superfamilia dos Lorisoidea.
Etimoloxía
Linneo, o fundador da nomenclatura binomial moderna, deulles o nome de lémures xa en 1758 na 10ª edición do sey Systema Naturae. Linneo situou tres especies baixo o xénero Lemur: L. tardigradus (o loris esvelto vermello, actualmente Loris tardigradus), L. catta (o lémure) e L. volans (o lémur voador de Filipinas, hoxe Cynocephalus volans). Aínda que o termo lémure se aplicara inicialmente aos loris, pronto foi asociado a todos os primates endémicos de Madagascar, que son coñecidos desde entón como lémures.
Clasificación
A infraorde dos Lemuriformes foi descrita en 1821 polo zoólogo inglés John Edward Gray, aínda que algúns autores atribúena ao paleontólogo estadounidense William King Gregory, en 1915.
Segundo Wilson e Reeder en Mammal Species of the World, a clasificación da infraorde, dentro dos primates, comprende as superfamilias e familias seguintes:
Evolución e filoxenia
Os lorisiformes chegaron a Madagascar hai aproximadamente entre 62 e 65 millóns de anos por rafting (dispersión biolóxica por balsas de vexetación) nalgún momento en que as correntes oceánicas favoreceron a dispersión cara á illa. Desde entón, os lémures evolucionaron para enfrontarse a un ambiente sumamente estacional e as súas adaptacións lles dan un nivel de diversidade que rivaliza cos demais grupos de primates. Até a chegada dos humanos á illa, hai aproximadamente 2 000 anos, existían lémures tan grandes como un gorila macho.
Cladograma
Filoxenia dos Lemuriformes
Linguas naicas
As linguas naicas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana. Fálanse nas provincias de Sichuan e Yunnan na República Popular da China.
Perfecto Sulleiro
Perfecto Sulleiro González, nado en Ourantes (Punxín) en 1910 e finado en Madrid o 8 de febreiro de 1978, foi un xornalista, avogado e poeta galego, ademais de secretario de Administración Local.
Traxectoria
Estudou no Seminario de Ourense, licenciouse en Dereito e Filosofía. Traballaba como periodista no gabinete de prensa do Ministerio de Exteriores. Foi tamén secretario de Administración Local. Foi fundador e redactor da revista Certamen.
É autor de libros como Normas de Conducta profesional, Puntos fundamentales para la reforma del Cuerpo Nacional de Secretarios de Administración Local ou Protocolo, honores y distinciones en las corporaciones locales. Pero destaca especialmente a súa faceta poética, na que publicou A beira da vida, ciento veinticuatro poemas gallegos entresacados de la selección de los 350 que componen la obra e A beira da vida, pequenas e tenras lembranzas.
En Á beira da vida o poeta vai, segundo manifesta Xosé Fariña Jamardo no prólogo do libro, "tecendo coma un fermoso casulo de ouro, cos fíos da morriña e da nostalxia, nos derradeiros meses do ano 1972, cando por razóns de oficio, se atopaba na Mancha Alta, en Villarrobledo...". Dos seus poemas xorden as vivencias da nenez, as paisaxes, a vida da aldea, a relixiosidade, as festas. Relata nos seus poemas vivencias líricas e cadros da vida cotiá. A súa linguaxe reflicte a fala do pobo da aldea nos anos da súa nenez e xuventude.
San Diego Padres
Os San Diego Padres son un equipo profesional de béisbol estadounidense con sede na cidade de San Diego, California. Actualmente compiten na División Oeste da Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). Fundados en 1969, os Padres posúen dous títulos da Liga Nacional (1984 e 1998), aínda que en ambos os anos non conseguiron vencer nas Series Mundiais. A franquía é un das dúas das Grandes Ligas que teñen a súa orixe no estado californiano, sendo a outra Los Angeles Angels, xa que tanto os Oakland Athletics (en Filadelfia, pasando entremedias por Kansas City), como os Dodgers e o San Francisco Giants (nos barrios de Brooklyn e Manhattan de Nova York) naceron na costa leste norteamericana. O nome de "Padres" deriva das misións relixiosas realizadas polos padres españois durante o tempo colonial no Novo Mundo e que fundaron a cidade en 1769.
Após o traslado dos San Diego Chargers da National Football League (NFL) de fútbol americano aos Ánxeles en 2017, os Padres son a única franquía profesional das catro grandes competicións deportivas do país con sede na cidade. De feito, son un dos dous únicos equipo da MLB que non comparten a súa cidade con ningunha outra gran franquía profesional, sendo o outro os Athletics de Oakland, despois de que os Raiders da NFL se mudasen ás Vegas en 2020. Con todo, os Athletics comparten mercado con outras franquías dentro da área da baía de San Francisco, incluíndo aqueles con sede na propia cidade de San Francisco e en San José. Durante a temporada 2020, nunha serie entre os días 17 e 20 de agosto ante os Texas Rangers, os Padres convertéronse na primeira franquía da historia das Grandes Ligas en conseguir un grand slam en catro xogos consecutivos. Tamén foron a única franquía de toda a MLB en non teren conseguido nunca un no-hitter, unha situación que finalizou o 9 de abril de 2021 co lanzador nativo de San Diego Joe Musgrove.
Comezos
Os Padres adoptaron o seu nome a partir dun equipo de béisbol da Pacific Coast League que xogaba na cidade en 1936. A orixe deste nome deriva das misións relixiosas realizadas polos freires franciscanos españois que fundaron a cidade en 1769. Os antigos Padres chegaron a gañar o campionato da Pacific Coast League en 1937 liderados por Ted Williams, entón con 18 anos. En 1969, os Padres uníronse ás filas da Major League Baseball como un dos novos catro equipos de expansión xunto cos Montreal Expos (agora Washington Nationals), os Kansas City Royals e os Seattle Pilots (agora Milwaukee Brewers). O primeiro dono da franquía foi C. Arnholt Smith, un prominente home de negocios de San Diego e ex-propietario dos antigos Padres da Pacific Coast League. Na súa primeira temporada, a pesar da emoción polo debut e un novo estadio, os Padres terminaron no último lugar en cada unha da súas primeiras seis tempadas na División Oeste da Liga Nacional, perdendo 100 ou máis xogos en catro da temporadas. Un dos poucos aspectos a destacar destes primeiros anos foi o primeira base Nate Colbert. De feito, Colbert é un dos dous únicos xogadores das grandes ligas, xunto con Stan Musial, en conseguir batear cinco home runs nun enfrontamento dobre. Neses dous encontros consecutivos, conseguiu impulsar 13 carreiras. récord da MLB.
No seu primeiro xogo en casa como novo propietario dos Padres en 1974, Ray Kroc tomou o micrófono do sistema de megafonía e desculpouse cos seareiros polo mala actuación do equipo dicindo: "Nunca vira un xogo de pelota tan estúpido na miña vida". Ao mesmo tempo, un exhibicionista botou a correr polo campo eludindo ao persoal de seguridade. Nese intre Kroc gritou: "Levádeo ao cárcere!". A seguinte temporada, 1975, sería a primeira tempada na que os Padres non terminarían no soto da Liga Nacional Oeste, terminando cuarto, traendo a promesa dun dono que faría os cambios necesarios na organización. Nesa temporada, os Padres traspasaron a Colbert aos Detroit Tigers. Porén, unha nova estrela despuntou no equipo, o outfielder Dave Winfield, o cal fora seleccionado no draft de 1973. Cómpre destacar que Winfield tamén fora drafteado polos Minnesota Vikings da National Football League (NFL), os Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA) e os Utah Stars da American Basketball Association (ABA).
Entre 1973 e 1980, ano que asinou cos New York Yankees, Winfield tomou o liderado do equipo, conseguindo en sete temporadas facer 1.134 hits, 154 home runs e impulsar 626 carreiras. Ademais, xunto con outros xogadores como o pitcher Randy Jones, gañador do premio Cy Young, o conseguiron sacar ao equipo do último posto da división. Con todo, nin coa chegada dos futuros membros do Hall of Fame Rollie Fingers en 1977 e Ozzie Smith en 1978, o equipo conseguiu finalizar na metade superior da táboa de clasificación. En 1979 o equipo finaliza cun pobre rexistro de 68 vitorias por 93 derrotas.
Primeiras Series Mundiais en 1984
Após tocar fondo en 1981, co equipo conseguindo tan só 41 vitorias, o equipo non deixaría de mellorar, acadando o seu primeiro gran fito na temporada de 1984. A temporada, porén, comezara cunha gran conmoción, a morte de Ray Croc por mor dunha enfermidade cardíaca o 14 de xaneiro. A propiedade do equipo pasou á súa terceira esposa, Joan Kroc. O equipo usaría as iniciais de Ray, "RAK" na manga esquerda da súa camisola durante este e as dúas seguintes temporadas. Afortunadamente, aveciñábanse tempos máis felices para o equipo. Os Padres finalizaron a fase regular cun balance de 92-70 e gañaron o campionato da Liga Nacional Oeste. Dirixidos por Dick Williams, o equipo contaba con xogadores de ataque como Steve Garvey, Garry Templeton, Graig Nettles, Alan Wiggins, así como o futuro membro do Hall of Fame Tony Gwynn, quen ese ano conseguiu o seu primeiro dos oito títulos de bateo da Liga Nacional. Gwynn, quen tamén gañaría cinco Luvas de Ouro da Liga Nacional durante a súa carreira, uniuse aos Padres en 1982 despois de ser titular tanto en béisbol como en baloncesto na Universidade de San Diego. De feito, foi seleccionado no draft da NBA polos San Diego Clippers. Por outra banda, o corpo de lanzadores do equipo nesa temporada incluía a Eric Show (15–9), Ed Whitson (14–8), Mark Thurmond (14–8), Tim Lollar (11–13) e Rich "Goose" Gossage como o cerrador (10–6, con 2,90 de ERA e 25 saves).
Füchse Berlin
O Füchse Berlin é un equipo profesional de balonmán da cidade de Berlín, Alemaña. Xoga os seus partidos como local no Max-Schmeling-Halle e actualmente compite na máxima competición do balonmán alemán, Handball-Bundesliga.
Río Dodder
O río Dodder (en irlandés An Dothra) é un dos tres ríos principais do condado de Dublín, sendo os outros o río Liffey (do cal o Dodder é afluente) e o río Tolka. Nace ó pé do monte Kippure, nas montañas Wicklow.
É destacábel que o río sexa fogar de numerosas especies de aves acuaticas como lavancos, garzas reais, picapeixes, merlos acuáticos, fulicas e cisnes brancos. Tamén se poden atopar gabiáns, lontras, raposos e teixugos na ribeira do mesmo.
Rally Comarca da Ulloa
O Rally Comarca da Ulloa foi unha proba de rally que se disputou anualmente na comarca da Ulloa e arredores dende o ano 2008 ata o 2018, e que era puntuable para o Campionato de Galicia de Rally.
Lugares de Curtis
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Curtis.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Curtis
Rally Comarca da Ulloa
Historia
Comezou a celebrarse en agosto de 2008 nos concellos de Palas de Rei e Monterroso, organizada pola Escudería Comarca da Ulloa do piloto local Luis Vilariño, coa colaboración da Escudería Lalín-Deza, formando parte dende o primeiro momento do Campionato de Galicia de Rally. O primeiro vencedor da proba foi Pedro Burgo, que estivo acompañado no podio por Manuel Senra e Pablo Rey.
Posteriormente pasou a incluír tramos disputados en Melide e celebrouse sen interrupción até 2017, ano no que se tivo que cancelar pola imposibilidade da DXT de dar servizo ao evento. En 2018 celebrouse a última edición, organizada esta vez pola Escudería Mix Rallye Sports,  resultando gañador Alberto Meira. Foi substituído na tempada 2019 do campionato galego polo Rally Mariña Lucense.
Alberto Meira, con tres vitorias, é o piloto máis laureado do rally.
Nemanja Bjelica
Nemanja Bjelica (serbio cirílico: Немања Бјелица), nado o 9 de maio de 1988 en Belgrado, RFS Iugoslavia, é un xogador serbio de baloncesto profesional que xoga no Fenerbahçe Beko da Basketbol Süper Ligi turca. Cunha altura de 2,09 metros, pode xogar nas posicións de ala-pivote e ala.
Traxectoria
esquerda|Bjelica no Crvena zvezda|miniatura|180px
Bjelica comezou a súa traxectoria cos Arkadia Traiskirchen Lions na liga austriaca na tempada 2007-08. En 2008, asinou na Liga Adriática polo Red Star Belgrade.
Bjelica foi elixido na 35ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Washington Wizards. Os seus dereitos do draft foron traspasados aos Minnesota Timberwolves.
Durante o verán de 2010, asinou un contrato por 5 anos co Caja Laboral da Liga ACB.
Selección nacional de Serbia
Bjelica xogou coa selección de baloncesto de Serbia no Eurobasket 2009 disputado en Polonia, onde gañaron a medalla de prata.
Galardóns
Selección de baloncesto de Serbia
Lingua polaca
O polaco é unha lingua eslava do nordés de Europa, oficial na República de Polonia e no Condado de Vilnius. Forma parte da póla lequítica das linguas eslavas setentrionais e existe un alto grao de intercomprensibilidade co checo e o eslovaco.
Historia
No século XVI xa se pode falar de lingua literaria máis ou menos normativa, que contén algunhas características do dialecto da rexión da Gran Polonia, no oeste do país, e da rexión da Pequena Polonia, no sueste, estando a historia da época da Polonia conectada con centros político-relixiosos desas rexións (Gniezno, Poznań e Cracovia). As influencias diferenciadas de ambos dialectos acabaron coa selección da variante máis próxima ao checo, que tivo forte influencia no comezo do século X, cando o cristianismo entrou na Polonia vía Bohemia. A lingua literaria polaca tivo desenvolvemento continuo desde entón, aínda que o latín teña sido un serio adversario, concorrendo co polaco ata o final do século XVIII.
En 1924, o novelista Władysław Reymont gañou o Premio Nobel de Literatura. Outros novelistas e poetas que tamén gañaron o Nobel foron Henryk Sienkiewicz, en 1905, Czesław Miłosz, en 1980 e Wisława Szymborska, en 1996.
Dialectos
O territorio lingüístico polaco divídese tradicionalmente en cinco grandes zonas dialectais, correspondentes ás rexións histórico-xeográficas da Gran Polonia, Pequena Polonia, Silesia e Casubia. Esta división non inclúe os territorios do oeste e do norte (aproximadamente o 25% do territorio polaco actual) que pertencían a Alemaña ata a segunda guerra mundial, poboados despois polos chamados falantes de novos dialectos.
A lingua caxubia, considerada polos lingüistas polacos durante o réxime comunista só un dialecto do polaco (por razóns políticas), agora goza do estatuto oficial dunha lingua rexional e, como tal, é protexida e promovida polo estado polaco.
Gramática
O polaco contemporáneo posúe sete fonemas vocálicos e 35 consonantes, representados polo alfabeto latino, con algúns sinais diacríticos. Os sons que non existían no latín foron transcritos coa utilización de dígrafos, como sz e cz, que son fricativas sibilantes sonora (j portugués) e xorda (x galego) respectivamente; ou por medio de marcas diacríticas como ź e ś, procedentes do checo. O único sinal polaco do seu alfabeto é a letra Ł, que equivale á semiconsoante w. Ao longo da súa evolución, o polaco deixou de distinguir entre vogais longas e breves.
O polaco é a única lingua eslava que posúe vogais nasais (ą e ę), orixinarias das vogais nasais do antigo eslavo. É unha lingua moito flexionada e os verbos conxúganse variando en xénero, persoa e número; a orde das palabras na frase é bastante flexíbel, por conta da clareza dada pola declinación de substantivos e adxectivos.
Alfabeto
O alfabeto polaco ten 32 caracteres; 9 son vocálicos e 23 son consonánticos.
A Ą B C Ć D E Ę F G H I J K L Ł M N Ń O Ó P R S Ś T U W Y Z Ź Ż a ą b c ć d e ę f g h i j k l ł m n ń o ó p r s ś t u w y z ź ż
Os caracteres Q V X - q v x aparecen só en palabras de orixe estranxeira. Son chamados "caracteres históricos" e frecuentemente non se consideran parte do alfabeto polaco contemporáneo.
Caborrecelle, Portomarín
San Xulián de Caborrecelle é unha parroquia do concello de Portomarín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 100 habitantes, deles 49 eran homes e 51 eran mulleres, o que supón un incremento de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Florentino Ameghino
Florentino Ameghino, nado o 19 de setembro de 1853 en Moneglia (Italia) e finado o 6 de agosto de 1911 en La Plata, foi un científico autodidacta, naturalista, climatólogo, paleontólogo, zoólogo, xeólogo e antropólogo arxentino.
Traxectoria
Foi mestre de escola e despois director da Colexio Municipal de Mercedes, na provincia de Buenos Aires.
Autodidacta, para os seus traballos científicos sempre contou co apoio do seu irmán máis novo Carlos, e para o seu financiamento só cos exiguos fondos obtidos da súa librería situada na cidade de La Plata.
Estudou o solo da provincia de La Pampa e recolectou numerosos fósiles. A súa colección está considerada como unha das máis importantes do seu tempo. Tamén estudou restos de fósiles do home cuaternario no xacemento arqueolóxico de Chelles, Sena e Marne, Francia.
Foi nomeado profesor de zooloxía da Universidad Nacional de Córdoba. En 1886, Francisco P. Moreno nomeouno vicedirector e secretario do Museo de La Plata, asignándolle a sección de Paleontoloxía, que Ameghino arrequeceu coa súa propia colección (que vendeu ao estado provincial). Por último, foi director do Museo Nacional de Buenos Aires.
Principais obras
1878 - La antigüedad del hombre en el Plata. 1878 - Los mamíferos fósiles en la América Meridional. 1884 - Filogenia. 1889 - Contribución al conocimiento de los mamíferos fósiles de la República Argentina. 1891 - Los monos fósiles de la República Argentina. 1984 - Énumeration synoptique des espèces de mammifères fossiles des formations éocènes de Patagonie. 1895 - Sur les oiseaux fossiles de la Patagonie. 1900 - 1903 L'Âge des formations sédimentaires de Patagonie. 1902 - Línea filogenética de los proboscídeos. 1902 - On the primitive type of the Plagiodont molars of Mammalia. 1903 - Los Diprotodontes del orden de los plagiaulacoides y el origen de los roedores y de los Polimastodontes. 1904 - Recherches de morphologie phylogénétique sur les molaires supérieures des ongulés. 1906 - Formaciones sedimentarias del Cretáceo Superior y del Terciario de Patagonia.
Epónimos
Na honra de Florentino Ameghino nomeáronse unhas 110 especies, entre elas:
Abreviatura
A abreviatura Ameghino emprégase para indicar a Florentino Ameghino como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Aromatase
miniatura|230px|Estrutura cristalográfica da aromatase citocromo P450 humana. A aromatase é unha enzima que é responsable dun paso fundamental na biosíntese dos estróxenos. Por mor de que os estróxenos promoven certos cancros e outras doenzas, os inhibidores de aromatase son frecuentemente usados para tratar ditas enfermidades.
Os esteroides están compostos por catro aneis fusionados (marcados A, B, C, e D na figura de abaixo); a esta estrutura de catro aneis chámaselle ciclopentanoperhidrofenantreno. A aromatase transforma o anel A dos esteroides a un estado aromático (de aí o seu nome) a través da oxidación e posterior eliminación dun grupo metil. A aromatase é membro da superfamilia citocromo P450 (EC 1.14.14.1) de enzimas, cuxa función é a de aromatizar os andróxenos (isto é, incrementar selectivamente o seu aromaticidade), producindo estróxenos. Como tal, este proceso é un factor importante no desenvolvemento sexual.
Os fisicoculturistas que se administran testosterona toman suplementos antiaromatase para previr os efectos estroxénicos non-desexados, tales como a xinecomastia, debido ó exceso de conversión de testosterona a estróxeno.
Francesca López da Silva
Traxectoria
É unha ilustradora e escritora de libros infantís, pintora, acuarelista e escultora natural do Ferrol que reside en Vigo. A orixe da súa familia sitúase entre Quiroga e O Courel. Esta entorna das súas estadías de nena, de lendas e paisaxe da Ribeira Sacra son inspiración para as súas obras, como ilustra en Dragóns no Courel. Noutras obras destaca a vertente social e educadora, onde os valores positivos da natureza dos animais con responsabilidade xoga o roll dominante. Os seus libros de contos están publicados pola editorial Elvira. Imparte obradoiros para nenos e nenas e contacontos.
No ano 2019 presentou Nerón, o canciño que roda por Vigo como resultado do éxito xurdiu a cooperación e apoio da autora/ilustradora coa firma de moda Dolores Promesas. No Nadal 2019-2020 foi libro recomendado de Literatura Infantil e Xuvenil Galega, listaxe da LIX galega, para agasallar.
Lémure (homónimos)
O termo lémure pode referirse a
Olavo de Carvalho
Olavo Luiz Pimentel de Carvalho, nado en Campinas o 29 de abril de 1947 e finado en Richmond o 24 de xaneiro de 2022, foi un escritor, conferenciante, ensaísta, xornalista e filósofo brasileiro. Foi un dos principais nomes no discurso do conservadorismo brasileiro.
Traxectoria
Na súa mocidade, foi militante comunista, incluso sendo membro do Partido Comunista Brasileiro de 1966 a 1968, tendo feito oposición durante todo o período do réxime militar, pero posteriormente decepcionouse coa ideoloxía e tornouse anticomunista convencido.
Olavo foi astrólogo antes de dedicarse á filosofía, colaborando no primeiro curso de extensión universitaria en astroloxía da Universidade Pontificia Católica de São Paulo, en 1979, que ofrece a formandos en psicoloxía.
Como xornalista, traballou en revistas e periódicos, pasando por medios como Folha de São Paulo, Planeta, Bravo!, Primeira Leitura, Jornal do Brasil, Jornal da Tarde, O Globo, Época e Zero Hora. Tamén escribiu para o Diário do Comércio na columna Mundo Real. Ademais do mantemento periódico da páxina persoal con novos artigos e ensaios, Carvalho impartiu cursos a distancia e presenciais no ámbito da filosofía, e promoveu conferencias e conferencias.
Foi autor de varios libros, sendo o primeiro deles, lanzado en 1980, A Imagem do Homem na Astrologia. O seu libro O mínimo que você precisa saber para não ser um idiota, lanzado en 2013, vendeu aproximadamente 320 mil exemplares, recibindo eloxios de xornalistas como Carlos Ramalhete, Euler de Francia Belén, Paulo Briguet e Reinaldo Azevedo, da Folha de São Paulo, e o Padre Paulo Ricardo.
Debateu co ruso Aleksandr Dugin (politicólogo e asesor do presidente de Rusia Vladimir Putin) sobre a Nova Orde Mundial, xerando en 2012 o libro Os EUA e a Nova Orde Mundial. O filósofo liberal romanés Horia-Roman Patapievici eloxiou moito a postura e os argumentos de Olavo no debate, considerando a súa réplica excepcional.
The Ideal Height
"The Ideal Height" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como primeiro sinxelo do seu álbum The Vertigo Of Bliss o 24 de marzo de 2003. O tema acadou o posto 46 da lista británica de sinxelos.
Listaxe de cancións
Letras por Simon Neil e música por Biffy Clyro.
Linguas lolo-birmanas
As linguas lolo-birmanas forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana.
O Mato, Saavedra, Begonte
O Mato é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Xerox Alto
Xerox Alto foi un ordenador desenvolvido por Xerox PARC en 1973 como un computador de uso individual, constituíndo un antecedente dos ordenadores persoais, aínda que non era un ordenador doméstico. Foi o primeiro ordenador cunha interface gráfica de usuario (GUI), valíase para iso dunha metáfora de escritorio e un rato e serviulle de referencia a Steve Jobs para o Apple Lisa e os primeiros modelos de Macintosh
Desenvolvemento
Foi deseñado por un equipo dirixido por Charles P. Thacker, baseábase no oN-Line System que deseñara Douglas Engelbart. En decembro de 1972 Butler Lampson enviulle un memorando a Xerox PARC para a montaxe dos primeiros aparellos. Xerox subcontratou a Clement Designlabs para a realización dunha primeira tiraxe de 80 unidades, fabricándose nos dez anos seguintes uns 2000 computadores, pero non se creou unha versión comercial. Xerox doou 50 unidades a varias universidades norteamericanas e aínda que moitas organizacións amosaron interese en ter Xerox Alto para probalos, Xerox decidiu só manter catro lugares de ensaio: A Casa Branca, a Cámara de Representantes, Atlantic Richfield Company e as oficinas de Xerox en Santa Clara