cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rally Villa de Adeje
O Rally Villa de Adeje é unha proba de rally que se celebra na localidade tinerfeña de Adeje dende 1981. Está organizado pola escudaría Villa de Adeje e é puntuable para o Súper Campionato de España de Rallys. Ten formado parte tamén do Campionato das Canarias de Rally, do Campionato de España de Rallys e incluso do Campionato de Europa de Rally en dúas ocasións: 1998 e 1999. Nas súas tres primeiras edicións recibiu o nome de Critérium Valle de Abona, pasando a chamarse logo Critérium Villa de Adeje ata 1990, cando adoptou o nome actual.
Historia
Deixou de celebrarse ata 2007 cando se recuperou no marco do campionato das Canarias. En 2015 volveu ao calendario do Campionato de España substituíndo ao Rally do Bierzo. A edición de 2020 suspendeuse por mor da Pandemia de COVID-19, regresando en 2021 como parte do novo Súper Campionato de España de Rallys.
Lámpada fluorescente
miniatura|Unha lámpada fluorescente tradicional en forma de tubo nun accesorio sinxelo. Unha lámpada fluorescente é un tipo de luz eléctrica (lámpada) que utiliza o ultravioleta emitido polo vapor de mercurio para excitar un elemento fosforescente que emite luz visible. Hai dous tipos xerais, fluorescente tradicional e lámpada compacta fluorescente. Este artigo trata sobre lámpadas fluorescentes tradicionais (con forma de tubo recto).
O prezo de compra dunha lámpada fluorescente adoita ser moito máis alto que unha lámpada incandescente da mesma potencia, e a luz das lámpadas fluorescentes ten un aspecto diferente á luz das lámpadas incandescentes. As lámpadas fluorescentes teñen unha vida útil máis longa e usan menos enerxía que unha lámpada incandescente do mesmo brillo. Unha lámpada fluorescente pode aforrar máis de 30 euros en custos de electricidade durante a vida útil da lámpada en comparación cunha lámpada incandescente.
Funcionamento
Unha corrente eléctrica aplícase ao vapor de mercurio no interior do tubo, o que fai que emita luz ultravioleta (UV). Un elemento fosforescente nas paredes do tubo absorbe a luz ultravioleta. Isto fai que un electrón salte até un orbital cunha enerxía máis alta. Cando o electrón cae de novo ao seu orbital normal, o fósforo reemite a súa enerxía como luz visible. miniatura|Un balasto electrónico. O lastre ou balastro impide que demasiada electricidade flúa polo tubo. Tamén acende a lámpada cunha alta tensión durante unha fracción de segundo cando se acende. O lastre está situado no interior do aparello en luminarias tradicionais de tubo fluorescente. Nas lámpadas fluorescentes compactas o balasto está dentro ou preto da base da lámpada. Hai dous tipos de balastos, magnéticos e electrónico: os magnéticos quedaron en desuso na súa maioría, xa que son menos eficientes que os electrónicos, fan que a lámpada parpadee e non se inician ao instante. Os lastres electrónicos foron nun tempo máis caros que os magnéticos, pero agora o prezo é case o mesmo.
Esperanza de vida
A vida útil media dunha lámpada fluorescente é de 8 a 15 veces maior que as incandescentes. As lámpadas fluorescentes normalmente teñen unha vida útil nominal de 7000 a 15 000 horas, mentres que as lámpadas incandescentes adoitan fabricarse para ter unha vida útil de 750 ou 1000 horas.
A vida útil de calquera lámpada depende de moitos factores, incluíndo a tensión de funcionamento, os defectos de fabricación, a exposición a picos de tensión, choques mecánicos, frecuencia de acendido e apagado, orientación da lámpada e temperatura ambiente de funcionamento. A vida útil dunha lámpada fluorescente é significativamente máis curta se se acende e apaga con frecuencia. No caso dun ciclo de acendido/apagado de 5 minutos, a vida útil dunha lámpada fluorescente pódese reducir a "próxima á das lámpadas incandescentes". O programa Energy Star dos EUA suxire que as lámpadas fluorescentes se deixen acesas ao saír dunha habitación durante menos de 15 minutos para que non se produza este problema. Se a luz se debe acender e apagar con frecuencia, pódense usar lámpadas fluorescentes de cátodo frío. As lámpadas fluorescentes de cátodo frío están deseñadas para moitos máis ciclos de acendido/apagado que as lámpadas estándar.
Alternativas
Os tubos LED pódense instalar en luminarias de tubos fluorescentes, pero ás veces un electricista necesita volver cablear o dispositivo primeiro para eliminar o balastro.
Guanabara
Guanabara foi o nome que recibiu o municipio de Río de Xaneiro despois de que a capital federal fose trasladada a Brasilia en 1960. O nome deriva da baía de Guanabara, que bañaba a súa costa oriental, que á súa vez deriva dun termo indíxena en tupí-guaraní Guaná-pará, que significa «seo do mar».
Historia
En 1834 a cidade de Río de Xaneiro converteuse nun municipio e na capital do imperio do Brasil. Despois da proclamación da república en 1889, a cidade de Río converteuse no Distrito Federal e a provincia de Río de Xaneiro converteuse nun estado con Niterói como capital.
Despois do traslado da capital federal a Brasilia en 1960, o municipio de Río de Xaneiro converteuse no Estado de Guanabara.
En 1975 os estados de Guanabara e Río de Xaneiro fusionáronse baixo o nome de Estado do Río de Xaneiro coa cidade de Río de Xaneiro como capital.
Slow Pulp
Slow Pulp é unha banda estadounidense de indie rock formada en Madison, Wisconsin, aínda que no presente está baseada en Chicago, Illinois.
O grupo formárono os amigos da infancia Teddy Mathews, Alex Leeds e Henry Stoehr. O seu primeiro lanzamento, un EP titulado EP1, apareceu no ano 2015. En 2017 Slow Pulp publicou un segundo EP, co título EP2, sendo o seu primeiro traballo coa nova membro Emily Massey. En 2019 a banda lanzou outro EP, Big Day. O seu primeiro álbum de estudio, Moveys, foi editado o 9 de outubro de 2020 a través do selo Winspear. O disco recibiu recensións positivas.
Bombo de treboada
O bombo de treboada ou de mallada, chamado tamén zés-p'reira no norte de Portugal, é un instrumento musical de percusión característico das agrupacións instrumentais coñecidas como Treboadas ou Zés Pereiras. Estas formacións musicais son propias do Baixo Miño galego e do Alto Minho portugués.
Orixe
O bombo de treboada, ou "de mallar", é un instrumento presente nas dúas beiras do río Miño, cando menos desde o século XVI. Ten pouco ten que ver co bombo moderno, herdado das bandas de música, que é empregado actualmente polos grupos música tradicional. En Portugal este tipo de bombos de grandes dimensións son coñecidos como Zés-P'reiras, un nome do que deriva o das formacións que os empregan, as Zés Pereiras.
Estes bombos fabricábanse antigamente baleirando o tronco dunha árbore. Son instrumentos "chatos", a súa altura non supera o seu diámetro, duns 60 ou 70 centímetros. Os dous parches de pel ténsanse mediante cordas en zigzag que se apertan con arrochos de coiro. Píntanse tradicionalmente de verde e vermello, e tócanse pendurados do ombro con dúas mazas diferentes. A maza da man esquerda é longa e fina e esta feita de madeira, empúñase coa punta cara abaixo e bate na pel esquerda do bombo, que recibe o nome de "berdueira". A da man dereita, máis grosa, sostense coa punta cara arriba e vai recuberta coa pel dos collóns dun carneiro. Esta maza percute na pel dereita do bombo chamada "batedeira".
Prettiest Eyes
Prettiest Eyes é unha banda estadounidense de rock psicodélico formada na cidade dos Ánxeles. Está formada por Pachy García (voces e batería), Paco Casanova (voces, teclados e electrónica) e Marcos Rodríguez (voces e baixo), orixinarios de Porto Rico. Ata a data o grupo leva publicados dous EPs e tres álbums de estudio.
Francisco Marín Moya
Traxectoria
Carabineiro. Tenente de Carabineiros, foi trasladado da Comandancia de Lugo á de Sevilla en abril de 1932. En 1936 era capitán de Carabineiros de Noia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 opúxose ao golpe e organizou a evasión dos bous Santa Eulalia e Santa Rosa dende Muros cara Bilbao. Combateu no exército republicano. Foi detido ao final da guerra. Xulgado na Coruña por rebelión militar, foi condenado a pena de morte, conmutada por cadea perpetua. Cumpriu condena na Prisión Habilitada de Cieza da que saíu en xuño de 1943 en liberdade condicional.
Recta de Simson
miniatura|A recta de Simson para o punto P pasa polos puntos XYZ. Recta de Simson en relación a un triángulo é calquera recta que une os pés das perpendiculares aos lados do triángulo, trazadas desde un punto da circunferencia circunscrita. Estas rectas reciben o seu nome en honra a Robert Simson (1687-1768) aínda que os historiadores das matemáticas non atoparon evidencia da súa autoría. Dado que a primeira publicación coñecida na que aparecen estas rectas, datada en 1797 e pertencente a William Wallace, en ocasións denomínase a estas rectas como rectas de Wallace-Simson.
Teorema de Wallace-Simson
miniatura|Un triángulo pedal. En xeral, se se trazan perpendiculares desde un punto calquera do plano (exterior ou interior ao triángulo), os pés desas perpendiculares non son colineares senón que forman un triángulo denominado triángulo pedal. A colinearidade dos tres pés das perpendiculares é característica dos puntos da circunferencia circunscrita:
É dicir, non só os pés das perpendiculares trazados desde un punto na circunferencia circunscrita son colineares, senón que estes puntos son os únicos que posúen esa propiedade.
Propiedades
miniatura|A envolvente de todas as rectas de Simson é un deltoide.
Bibliografía
A.I. Fetísov. Acerca da demostración en xeometría, Editorial Mir Moscova (1980): Dá unha demostración da proposición sobre unha circunferencia circunscrita a un triángulo e a colinearidade dos pés de perpendiculares trazadas dun punto circunferencial aos tres lados do triángulo.
Inukai Tsuyoshi
Inukai Tsuyoshi (犬養 毅) foi un político xaponés, vixésimo noveno primeiro ministro do Xapón (desde o 13 de decembro de 1931 até o 15 de maio de 1932, día do seu asasinato). Era o bisavó de Sadako Ogata.
Tiroglobulina
A tiroglobulina (Tg) é unha glicoproteína dímera de 660 kDa producida polas células foliculares da tiroide, que funciona enteiramente dentro da glándula tiroide. A tiroglobulina segrégase e acumúlase a un nivel de centos de gramos por litro no compartimento extracelular dos folículos tiroides, onde representa aproximadamente a metade do contido proteico da glándula tiroide. A tiroglobulina humana (hTG) é un homodímero de subunidades de 2768 aminoácidos cada unha cando acaba de sintetizarse (elimínase un péptido sinal de 19 aminoácidos do N-terminal na proteína madura).
Inukai Tsuyoshi
Primeiros anos
Naceu nunha familia de samuráis no Niwase han, provincia de Bizen (actual cidade de Okayama, na prefectura de Okayama), e graduouse na Universidade Keiō de Tokio. Na súa mocidade traballou como xornalista. Acompañou ao Exército Imperial Xaponés durante a Rebelión de Satsuma como reporteiro do Yubin Hochi Shimbun.
Tiroglobulina
A tiroglobulina é en todos os vertebrados o principal precursor das hormonas tiroides, que se producen cando os residuos de tirosina da tiroglobulina se combinan co iodo e a proteína é seguidamente cortada. Cada molécula de tiroglobulina contén aproximadamente de 100 a 120 residuos de tirosina, pero só un pequeno número (20) deles sofren iodación pola acción da tiroperoxidase no coloide folicular. Por tanto, cada molécula de tiroglobulina forma aproximadamente 10 moléculas de homona tiroide.
A proteína está codificada no xene TG do cromosoma 8 humano.
Inukai Tsuyoshi
Carreira política
Inukai uniuse ao partido Rikken Kaishintō en 1882, que apoiaba as causas políticas liberais e opúxose aos membros dos antigos dominios Chōshū e Satsuma que controlaban o goberno. Foi elixido deputado da Cámara de Representantes en 1890, e renovou o escano dezasete veces.
Tiroglobulina
Función
miniatura|esquerda|Síntese das hormonas tiroides. Esta imaxe mostra a tiroglobulina desde a súa produción no [[retículo endoplasmático rugoso ata a liberación proteolítica das hormonas tiroides.]] A tirogloblina (Tg) actúa como substrato para a síntese das hormonas tiroides tiroxina (T4) e triiodotironina (T3), así como para o almacenamento de formas inactivas de hormonas tiroides e iodo dentro do lume do folículo tiroide.
Inukai Tsuyoshi
Carreira política
O seu primeiro posto de gabinete foi como ministro de Educación no primeiro goberno de Okuma Shigenobu en 1898, e como ministro de Asuntos Internos e Comunicacións no segundo mandato de Yamamoto Gonnohyoe.
Tiroglobulina
Función
As hormonas tiroides neosintetizadas (T3 e T4) están unidas á tiroglobulina e forman parte do coloide que hai dentro do folículo. Cando a tiroide recibe o estímulo da hormona estimulante da tiroide (TSH), o coloide é endocitado desde o lume folicular cara ás células epiteilais foliculares que o rodean. O coloide é seguidamente cortado por proteases para que a tiroglobulina se libere da súa unión con T3 e T4.
Inukai Tsuyoshi
Carreira política
Foi unha figura clave no Shinpotō, no Kenseitō e no Rikken Kokumintō, que finalmente acabou co goberno de Katsura Tarō en 1913.
Tiroglobulina
Función
As formas activas das hormonas tiroides: T3 e T4, son despois liberadas á circulación, onde están libres ou maiormente unidas a proteínas do plasma, e a tiroglobulina é reciclada e volve ao lume folicular, onde pode continuar servindo como substrato para a síntese de hormonas tiroides.
Inukai Tsuyoshi
Carreira política
En 1922, o Rikken Kokuminto converteuse no Kakushin Kurabu, que uniu forzas con outros partidos máis pequenos para formar o gabinete de Katō Takaaki en 1924. Inukai serviu no gabinete como Ministro de Asuntos Internos e Comunicacións. O Kakushin Kurabu fusionouse co Rikken Seiyūkai, dos cales Inukai continuou sendo un membro clave. En 1929, tras a morte repentina de Tanaka Giichi, converteuse en presidente do Rikken Seiyūkai.
Primeiro ministro
esquerda|miniatura| Artigo do [[xornal Tokyo Asahi Shimbun do 15 de maio de 1932 que inclúe o asasinato de Inukai e o intento de golpe de estado.]] Inukai converteuse no 29º primeiro ministro do Xapón en 1931. Nese momento, Xapón afrontaba unha grave situación económica debido aos efectos da Gran Depresión de 1929 e o seu prematuro retorno ao patrón ouro. O goberno de Inukai tomou medidas para inflar a economía. Non obstante, non puido impoñer restricións fiscais ao exército nin controlar os asuntos militares na China, despois do incidente de Manchuria. A constante disputa co poder militar levou ao asasinato de Inukai durante o golpe do 15 de maio de 1932 -un grupo de fanáticos vinculados á Mariña matárono despois de que ratificara o Tratado de Londres, que puxo límites á Mariña-, e marcou o fin do control político civil no goberno até o final da Segunda guerra mundial.
Tiroglobulina
Vida media e niveis clínicos
O metabolismo da tiroglobulina ocorre no fígado e por medio do reciclado na glándula tiroide da proteína. A tiroglobulina circulante ten unha vida media de 65 horas e acaba sendo fagocitada por macrófagos hepáticos. Despois dunha tiroidectomía, poden pasar moitas semanas antes de que os niveis de tiroglobulina se fagan indetectables. Os niveis de tiroglobulina poden comprobarse regularmente durante unhas poucas semanas ou meses despis da extirpación da tiroide.
Unha posterior elevación do nivel de tiroglobulina é unha indicación da recorrencia dos carcinomas tiroides foliculares ou papilares. Noutras palabras, unha elevación nos niveis de tiroglobulina no sangue poden ser un signo de que as células do cancro de tiroide están crecendo ou que o cancro se está espallando. Por tanto, os niveis de tiroglobulina no sangue son utilizados principalmente como marcador tumoral para certos tipos de cancro de tiroide, especialmente o folicular ou papilar. A tiroglobulina non se produce no carcinoma tiroide anaplástico ou medular.
Os niveis de tiroglobulina compróbanse por medio dun test sanguíneo. Estes test adoitan prescribirse despois dun tratamento de cancro de tiroide.
Anticorpos antitiroglobulina
No laboratorio clínico, a realización dos test de tiroglobulina pode verse complicado pola presenza de anticorpos antitiroglobulina (ATAs ou TgAb). Os anticorpos antitiroglobulina están presentes en 1 de cada 10 individuos normais e nunha porcentaxe maior de pacientes de carcinoma de tiroide. A presenza destes anticorpos pode ter como resultado a detección de niveis falsamente baixos (ou máis raramente falsamente altos) de tiroglobulina, un problema que pode ser en parte evitado facendo tests á vez da presenza de anticorpos antitiroglobulina. A estratexia ideal para a interpretación e xestión dos coidados dun paciente clínico no caso de detección confusa de anticorpos antitirogloblina é facer tests para obter medidas cuantitativas en serie (en vez de facer unha soa medida de laboratorio).
Os anticorpos antitiroglobulina atópanse con frecuencia en pacientes de tiroidite de Hashimoto ou da enfermidade de Graves. A súa presenza é de uso limitado no diagnóstico destas doenzas, xa que poden tamén estar presentes en individuos sans con funcionamento normal da tiroide (eutiroides). Os anticorpos antitiroglobulina atópanse en persoas que padecen encefalopatía de Hashimoto, un trastorno neuroendócrino relacionado (pero non causado) pola tiroidite de Hashimoto.
¡Maldito bastardo!
¡Maldito bastardo! é un filme galego de terror e comedia dirixido por Javi Camino e protagonizado por Juanillo Esteban.
Argumento
Fonsiño (Tamar Novas) escoita xunto a lareira a historia que lle contan os seus avós sobre o doutor Natalio (Juanillo Esteban), un antigo habitante da aldea que se infectou por erro cun virus da súa propia creación. A súa única esperanza pasaba por crear un antídoto a partir dos fluídos corporais dun pailán.
Estrea
A súa pre-estrea tivo lugar o 19 de maio de 2008 no Teatro Principal de Santiago de Compostela, mentres que a presentación oficial do filme foi no Festival de Cans.
Departamento de Estado dos Estados Unidos de América
O Departamento de Estado dos Estados Unidos de América (en United States Department of State; acrónimo : DOS ) é o departamento executivo federal responsable das relacións internacionais e da política exterior dos Estados Unidos, equivalente aos Ministerios de Asuntos Exteriores doutros países, e forma parte do poder executivo dese Estado-nación.
Historia
O Departamento de Estado foi creado en 1789 e foi o primeiro departamento executivo integrado organicamente.
Século XVIII
A Constitución, elaborada en Filadelfia en setembro de 1787 e ratificada polas Trece Colonias no ano seguinte atribúelle ao Presidente dos Estados Unidos as relacións internacionais dos EUA
Para iso, o 21 de xullo de 1789, o Congreso dos Estados Unidos aprobou a lexislación que establece o Departamento de Asuntos Exteriores. O 27 de xullo, a lei foi asinada por George Washington convertendo o Departamento de Asuntos Exteriores na primeira axencia federal dos Estados Unidos creada baixo a nova constitución. Tal lexislación segue sendo a lei básica que rexe o departamento aínda hoxe.
En setembro de 1789 unha lexislación adicional cambiou o nome da axencia polo Departamento de Estado, que comezou a gobernar outros asuntos de política interna ademais da diplomacia. Tales responsabilidades pasaron a incluír a administración da Mint, a emisión do Gran Selo e a realización do Censo dos Estados Unidos. Washington asinou a nova lexislación que modifica os poderes do departamento o 15 de setembro do mesmo ano. Porén, a maioría destas tarefas internas foron finalmente transferidas a outros departamentos federais a medida que se estableceron ao longo dos séculos seguintes. Non obstante, o secretario de Estado segue a encargarse dalgunhas cuestións internas, como a emisión do Gran Selo e o eventual procedemento en caso de renuncia presidencial ou vicepresidencial.
O 29 de setembro de 1789, Washington nomeou ao entón embaixador Thomas Jefferson como primeiro secretario de Estado dos Estados Unidos. Até entón, as relacións diplomáticas estadounidenses foran dirixidas por John Jay desde a emisión dos Artigos da Confederación.
Desde 1790 até 1800, o Departamento de Estado tivo a súa sede na cidade de Filadelfia, entón a capital federal dos Estados Unidos. O departamento ocupou un modesto edificio no centro da cidade (aínda que, durante un breve período despois dunha epidemia de febre amarela), despois foi trasladado ao Capitolio do Estado de Nova Jersey, en Trenton.
Século XIX
En 1800, o departamento foi finalmente transferido ao Distrito de Columbia, onde ocupou brevemente o Departamento do Tesouro e o complexo de edificios gobernamentais na Pennsylvania Avenue. O Departamento de Estado tivo varias sedes en toda a capital nas décadas seguintes, incluíndo o Edificio Eisenhower, entón a sede do Departamento da Mariña.
Século XX
En maio de 1947, xa no contexto da Guerra Fría, o Departamento de Estado trasladouse finalmente á súa propia e definitiva sede, o Edificio Harry S. Truman, no barrio de Foggy Bottom, nas proximidades da Casa Branca.
En 1997, Madeleine Albright, secretaria de Estado entre 1997 e 2001, converteuse na primeira estranxeira en servir no Gabinete dos Estados Unidos.
Século XXI
En 2005, na presidencia de George W. Bush, Condoleezza Rice converteuse na segunda muller en ocupar o cargo e na segunda afroamericana, despois de Colin Powell. Na Oficina Presidencial de Obama, Hillary Clinton foi a terceira muller en ocupar o cargo de Secretaria de Estado, exercendo desde 2009 até 2013.
Atribucións
A pesar do carácter de república presidencial, a Constitución atribúe ao presidente dos Estados Unidos as competencias en materia de acción exterior xunto co Congreso. O Departamento de Estado está dirixido por un Secretario de Estado (equivalente a Ministro), nomeado polo Presidente e ao que o Congreso debe conceder a súa praza. Desde o 26 de xaneiro de 2021, Antony Blinken exerceu como secretario de Estado dos EEUU.
Programa Fellow Franklin
O programa Fellow Franklin foi creado en 2006 para directivos de nivel medio do sector privado e organizacións sen ánimo de lucro para asesorar ao Departamento e traballar en proxectos. Os bolseiros tamén poden traballar con outras entidades gobernamentais, incluíndo o Congreso, a Casa Branca e axencias do lado executivo, incluíndo o Departamento de Defensa, o Departamento de Comercio e o Departamento de Seguridade Nacional. O programa recibe o nome de Benjamin Franklin e, xunto cos Thomas Jefferson Science Fellows, ten como obxectivo reunir profesionais de media carreira para enriquecer e ampliar as capacidades do Departamento.
Competencias
O Departamento de Estado ten as seguintes competencias gobernamentais e institucionais:
Outros
En 2009, o Departamento de Estado foi o cuarto lugar de traballo máis desexado entre os estudantes universitarios, segundo BusinessWeek. O Departamento lanzou un blog en 2007, coñecido como Dipnote, e mantén unha conta de Twitter co mesmo nome. A súa wiki interna chámase Diplopedia O blog interno de consellos para empregados coñécese como "a caixa de resonancia" e o seu software de rede profesional interno, "Corridor", ten moito éxito. O Departamento tamén adoptou colaboracións abertas co Goberno coa creación do Servizo Virtual de Asuntos Exteriores para estudantes.
Nacionalismo baluchi
miniatura|Bandeira dos baluchis. miniatura|250px|Os principais grupos étnicos da rexión no ano 1980, os baluchis están sinalados en rosa.
O nacionalismo baluchi é o nacionalismo que afirma que o pobo baluchi, grupo étnico de Paquistán, Irán e Afganistán, é unha nación distinta. O movemento afirma a idea de que os musulmáns non son unha nación e que lealdade étnica está por enriba da lealdade relixiosa. Esta ideoloxía oponse ó concepto da creación de Paquistán, o cal foi desafiado tanto pola guerra civil de 1971 en Paquistán Oriental como pola discriminación que moitos mohajir sufriron historicamente dentro de Paquistán.
The News International informou no ano 2012 que unha enquisa local da organización "Gallup" revelou que a maioría dos baluchis non apoian a independencia de Paquistán. A enquisa reflicte que o 37% dos baluchis estaban a prol da independencia. Entre os paxtos de Baluchistán o apoio á independencia era aínda menor, co 12%. Porén, unha maioría (o 67%) da poboación de Baluchistán estaban a prol dunha maior autonomía provincial. Unha enquisa de 2009 do Centro de Investigación Pew revelou que o 58% dos preguntados en Baluchistán escolleron ″paquistaní″ como o seu principal xeito de identificación, mentres que o 32% escolleu a súa etnia e un 10% escolleu ambos.
Chanchada
Chanchada, en arte, é o espectáculo de filme ou comedia musical con humor inxenuo e popular, sendo unha adaptación brasileira do xénero internacionalmente coñecido como burlesco.
Termo
O termo chanchada xurdiu para designar as películas brasileiras na década de 1930. Varias teses de críticos como Jean Claude Bernadet, Ana Cláudia Zacco ou Guilherme Heffner amplían esta fase, situando o inicio en 1908 -coa aparición da primeira película de ficción, Nhô Anastácio Chega de Viagem- e o final a mediados dos anos sesenta, cos últimos intentos de chanchada. Outros consideran o movemento 'chanchada' desde 1929, coa primeira película sonora -a comedia Os otários rematados, de Luiz de Barros- até mediados dos anos sesenta pola incursión do Cinema Novo e a abolición definitiva das comedias inxenuas e carnavalescas. Tamén hai terceiros que só inclúen as películas de Atlântida do primeiro 'concepto ideal de chanchada' - o musical Carnaval no Fogo, 1949. E o seu remate co último musical da compañía, Garotas e Samba, 1957.
Primeira metade do século XX
A produtora carioca Atlântida Cinematográfica descubriu nas películas de temática carnavalesca un negocio capaz de ter moito éxito entre o público do Brasil. Sen dúbida, foi a maior responsábel do éxito das chanchadas e a pioneira en adoptar os temas do entroido en forma de musicais.
Segunda parte do século XX
Despois do esgotamento da fórmula que utilizaba os temas do entroido, Atlântida comezou a adoptar argumentos, tramas e situacións máis complexas e heteroxéneas. É neste período, entre os anos 50 e 60, cando as películas adquiren maior empatía co público e Atlantis vive o seu auxe. O Brasil daquela era dependente da cultura norteamericana, que xerou actitudes colonizadas por parte dos produtores, do público e da crítica. Deste xeito, as chanchadas baséanse na parodia do cine estadounidense para atraer ao público.
Aínda que as producións foron feitas a partir de caricaturas e manierismos americanos, engadíronse temas propios da vida cotiá nacional, como as típicas anécdotas cariocas e o xeito retranqueiro e malicioso de falar e comportarse no Brasil. O resultado foron producións xenuinamente brasileiras, que puideron encher as salas de cine durante moito tempo.
Coa liberación dos costumes comezaron a producirse a principios dos anos 70 as chamadas Pornochanchadas, inspiradas nas comedias italianas e nas películas eróticas europeas.
Diplostraca
Os Diplostraca (diplostráceos) ou Cladocera (cladóceros ), xeralmente chamados pulgas de auga, son unha superorde de pequenos crustáceos que se alimentan de partículas diminutas de materia orgánica (hai tamén algunhas formas predadoras).
Ata agora recoñecéronse unhas 1.000 especies desta superorde, e moitas máis están aínda sen describir. Os fósiles máis antigos dos Diplostraca datan do Xurásico, aínda que a moderna morfoloxía destes fósiles suxire que se orixinaron bastante antes, durante o Paleozoico. A maioría son de augas doces, pero algúns adaptáronse tamén á vida no océano, e son os únicos Branchiopoda que o fixeron, aínda que os Anostraca viven en lagos hipersalinos. A maioría son de 0,2 a 6,0 mm de longo, teñen unha cabeza xirada cara abaixo cun único ollo composto medial e un exoesqueleto que lles cobre o tórax e o abdome, aparentemente non segmentados. A maioría das especies presenta unha partenoxénese cíclica, na que a reprodución asexual é ocasionalmente suplementada con reprodución sexual, a cal produce ovos de repouso moi resistentes, que permiten a estas especies sobrevivir a duras condicións e espallarse a hábitats distantes.
Descrición
A cabeza está colocada formando un ángulo cara abaixo e pode estar separada do resto do corpo por unha amosega cervical. Teñen un só ollo composto negro, localizado na liña media do animal en todos os xéneros excepto dous, e a miúdo teñen un só ocelo. Na cabeza hai dous pares de antenas, as do primeiro par son apéndices pequenos non segmentados, mentres que as do segundo par son grandes, segmentadas e ramificadas, con poderosos músculos. As primeiras antenas levan sedas (setae) olfactorias, e as segundas son utilizadas pola maioría das especies para nadar. O padrón de sedas das segundas antenas é útil para a identificación. A parte da cabeza que se proxecta diante das primeiras antenas denomínase rostro ou "bico".
As pezas bucais son pequenas e consisten nun labro impar, un par de mandíbulas, un par de maxilas e un labio impar. Utilízanas para comer "detritos orgánicos de todas clases" e bacterias.
Ciclo de vida
miniatura|Un cladócero dando a luz (aumento de 100x) Coa excepción dunhas poucas especies puramente asexuais, o ciclo vital dos Diplostraca está dominado pola reprodución asexual, pero con períodos ocasionais de reprodución sexual; isto denomínase partenoxénese cíclica. Cando as condicións son favorables, a reprodución ocorre por partenoxénese durante varias xeracións, producindo só femias clónicas. A medida que se deterioran as condicións, prodúcense machos e realízase a reprodución sexual. Isto ten como resultado a produción de ovos dormentes de longa duración e resistencia. Estes ovos de ephippium poden ser transportados pola terra levados polo vento e fan eclosión cando atopan condicións favorables, o que permite que moitas especies teñan distribucións moi amplas, mesmo cosmopolitas.
Historia evolutiva
Os Diplostraca están aniñados dentro dos concostráceos, e están máis estreitamene relacionados coa orde Cyclestherida, cuxo único xénero vivo é Cyclestheria. Aínda que hai varios fósiles do Paleozoico dos que se dixo que eran representantes dos Diplostraca, ningún destes rexistros foi confirmado. Os rexistros máis antigos confirmados de Diplostraca son de inicios do Xurásico de Asia. Os fósiles do Xurásico son asignables a grupos modernos ou extintos, o que indica que a radiación inicial do grupo aconteceu antes do comezo do Xurásico, probablemente durante o Paleozoico.
Ecoloxía
miniatura|[[Evadne spinifera, unha das moi escasas especies de Diplostraca mairiños.]] A maioría das especies de Diplostraca viven en auga doce e outros corpos de auga continentais, e só hai oito especies que son verdadeiramente oceánicas. As especies mariñas están todas encadradas na familia Podonidae, agás o xénero Penilia. Algúns Diplostraca habitan nos leitos de follas caídas.
Taxonomía
miniatura|[[Daphnia magna]] Segundo o World Registry of Marine Species (WORMS), Cladocera é sinónimo do superorde Diplostraca, que está incluído na clase Branchiopoda. Ámbolos nomes están actualmente en uso. O superorde forma un grupo monofilético de 7 ordes, unhas 24 familias e máis de 11.000 especies (crese que moitas máis están aínda sen describir). Só o xénero Daphnia xa contén máis de 150 especies.
As seguintes familias están recoñecidas:
Superorde Diplostraca Gerstaecker, 1866  (=Cladocera)
Etimoloxía
A palabra "Cladocera" deriva das raíces gregas κλάδος, kládos, 'rama' e κέρας, kéras, 'corno').
Jakob Steiner
Jakob Steiner, nado en Utzenstorf o 18 de marzo de 1796 e finado en Berna o 1 de abril de 1863, foi un matemático suízo, un dos máis destacados xeómetras do século XIX.
Traxectoria
Steiner naceu na vila de Utzenstorf, Cantón de Berna. Aos dezaoito anos foi alumno de Johann Heinrich Pestalozzi, e logo estudou en Heidelberg. Posteriormente viaxou a Berlín, onde gañou a vida dando clases. Alí coñeceu a Crelle, quen, motivado polas súas habilidades e as de Abel, naquel momento tamén en Berlín, fundou o xornal «Journal für die reine und angewandte Mathematik».
Tras a publicación en 1832 da súa «Systematische Entwickelungen» recibiu un grao honorífico da Universidade de Königsberg, grazas á influencia de Jacobi, quen así mesmo promoveu en 1834 a creación dunha nova cátedra de xeometría en Berlín co apoio dos irmáns Alexander e Wilhelm von Humboldt. Steiner ocupou esta cátedra até a súa morte, ocorrida en Berna o 1 de abril de 1863.
Obra
A obra matemática de Steiner centrouse na xeometría, que desenvolveu no campo sintético, excluíndo totalmente a analítica, que odiaba, e que se dicía consideraba unha desgraza para a xeometría aínda cando se obtivesen iguais ou mellores resultados. No seu campo, superou todos os seus contemporáneos. As súas investigacións distínguense pola súa xeneralización, a riqueza das súas fontes e o rigor das súas demostracións. Foi considerado o maior xenio da xeometría pura desde Apolonio de Perga.
No seu «Systematische Entwickelung der Abhängigkeit geometrischer Gestalten von einander» Steiner sentou as bases da xeometría pura moderna, onde presenta as formas xeométricas e a correlación entre elas, no que el mesmo chamou xeometría proxectiva, presentando mediante a axuda de liñas e puntos unha nova xeración de seccións cónicas e superficies cuadráticas de rotación, que levan máis directamente que outros métodos anteriores á natureza das cónicas e revelan a conexión coas formas orgánicas. Neste tratado, ademais, analízase por primeira vez o principio de dualidade, como consecuencia das propiedades fundamentais do plano, a liña e o punto.
Nun segundo pequeno volume, «Die geometrischen Constructionen ausgeführt mittels der geraden Linie und eines festen Kreises», publicado en 1883 e reeditado en 1895 por Ottingen, Steiner mostra o que xa fora suxerido por Jean-Victor Poncelet: como todos os problemas de segunda orde poden resolverse con axuda de eixos rectos sen usar compás, tan facilmente como se debuxa un círculo no papel.
Tamén escribiu «Vorlesungen über synthetische Geometrie», publicado en forma póstuma en Leipzig por Geiser e Schroeter en 1867; a terceira edición publicouse en 1887.
Ponte de Ponte Sampaio
A ponte de Ponte Sampaio é unha ponte medieval que cruza o río Verdugo localizada entre a parroquia de Ponte Sampaio no concello de Pontevedra e a parroquia de Arcade no concello de Soutomaior.
Jakob Steiner
Obra
O resto dos escritos de Steiner publicáronse principalmente na revista de Crelle, cuxo primeiro número contén catro dos seus artigos. Os máis importantes relaciónanse coas funcións alxébricas e superficies, especialmente o resumo «Allgemeine Eigenschaften algebraischer Curven», que contén só resultados, sen describir os métodos utilizados para obtelos. Segundo L. O. Hesse, estes escritos, xunto cos teoremas de Fermat, constitúen desafíos para as xeracións actuais e futuras. Eminentes analistas probaron con éxito algúns destes teoremas, pero unicamente Luigi Cremona, no seu libro sobre curvas alxébricas, puido desenvolvelos todos, mediante un método sintético uniforme.
Ponte de Ponte Sampaio
Historia
A ponte está construída sobre unha cimentación romana. As primeiras referencias a esta ponte datan dos séculos X-XI, cando se chamaba "Ponti Sancti Pelagli de Lutto" (Ponte de San Paio de Lodo) e era propiedade dos condes de Borgoña. A mítica fortaleza de San Paio de Lodo estaba situada preto desta ponte, o lugar onde loitaron os exércitos de Doña Urraca e o arcebispo Xelmírez. En 997, Almanzor cruzouna destruíndo a fortaleza que a defendía. Calquera que quixera cruzar o río pola ponte tiña que pagar unha peaxe, pero grazas ao arcebispo compostelán Diego Xelmírez isto rematou no século XII.
Nacionalismo birmano
miniatura|Mapa etnolingüístico de Myanmar. O pobo birmano (ou bamar) en laranxa escuro.
Ponte de Ponte Sampaio
Historia
A ponte foi testemuña da batalla de Ponte Sampaio contra a invasión francesa, que tivo lugar os días 7 e 8 de xuño de 1809 con intenso lume de canón a ambas as beiras do río Verdugo e na que se derrotou aos franceses.
Nacionalismo birmano
O nacionalismo bamar ou birmano (en ဗမာအမျိုးသားရေးဝါဒ) é o nacionalismo étnico que promove a identidade cultural e intereses do pobo bamar sobre os outros grupos étnicos en Myanmar.
Ponte de Ponte Sampaio
Descrición
É unha ponte de pedra de 144 metros de lonxitude e dez metros de ancho. Conta con dez arcos apuntados de media punta entre os que se sitúan grandes tallamares. Ten un peitoril de pedra e presenta profundas modificacións e reconstrucións levadas a cabo nos séculos XVI e XVIII.
Nacionalismo birmano
Historia
Myanmar foi considerado ao longo da historia como un dos estados máis poderosos do Sueste asiático. Durante o Imperio de Pagan e as dinastías Toungoo e Konbaung, foi considerado a segunda potencia rexional, só por detrás da China.
Ponte de Ponte Sampaio
Descrición
A ponte forma parte da estrada PO-264 e pertence á rede de estradas da Xunta de Galicia. Pola ponte pasa o camiño Portugués de peregrinación a Santiago de Compostela.
Nacionalismo birmano
Historia
O nacionalismo birmano xurdiu como unha resposta para derrocar o dominio británico. Os británicos aliáronse coas minorías étnicas contra a maioría dos bamar, a miúdo empregando ás minorías étnicas para dominar ao pobo bamar. O nacionalismo medrou durante a Birmania británica e o apoio británico ás minorías contra os birmanos motivou a idea dun estado birmano unificado étnica e relixiosamente e gobernado polo pobo bamar, e co budismo theravada como relixión dominante. Entón, o nacionalismo birmano volveuse máis restritivo e dominante. Cando o Imperio Británico comezou a retirarse de Birmania, o nacionalismo volveuse na contra das minorías, ás cales consideraron desleais coa nación birmana. Isto provocou que en 1948 comezase un conflito armado en Myanmar que continúa até o presente.
Ponte de Ponte Sampaio
Cultura
Na praza de España da cidade de Pontevedra atópase o monumento aos heroes de Ponte Sampaio. A construción central de granito simboliza un dos piares da ponte de Ponte Sampaio, onde tivo lugar a maior parte da batalla de 1809.
Oscarito
Oscarito, nome artístico de Oscar Lorenzo Jacinto de la Inmaculada Concepción Teresa Díaz nado o 16 de agosto de 1906 en Málaga e finado o 4 de agosto de 1970, foi un actor andaluz naturalizado brasileiro. Está considerado un dos cómicos máis populares do Brasil, famoso polo dúo que fixo con Grande Otelo, en comedias dirixidas por Carlos Manga e Watson Macedo.
Nacionalismo austríaco
dereita|miniatura|[[Bandeira de Austria.]] O nacionalismo austríaco é o nacionalismo que afirma que os austríacos son unha nación e que promove a unidade cultural dos austríacos. O nacionalismo austríaco desenvolveuse orixinalmente como un nacionalismo cultural que resaltaba unha identidade relixiosa católica. Á súa vez, caracterízouse pola súa oposición a unificación con Prusia, de maioría protestante, algo que era percibido como unha ameaza potencial ao núcleo católico da identidade nacional austríaca.
Oscarito
Traxectoria
esquerda|miniatura|285x285px| Genésio Arruda e Oscarito en [[1934]]
Nacionalismo austríaco
O nacionalismo autríaco xurdiu por primeira vez durante as guerras napoleónicas, con Joseph von Hormayr como o máis prominente líder político nacionalista autríaco daquela. Na década de 1930, o goberno da Fronte Patriótica de Engelbert Dollfuss e Kurt Schuschnigg rexeitou as aspiracións panxermánicas de unir Austria cunha Alemaña dominante protestante, aínda que non rexeitou totalmente unha unión potencial e afirmou que calquera unificación de Austria con Alemaña requiriría dun estado federal alemán onde se garantise a Austria e aos austríacos o status privilexiado que recoñecese a unha nación austríaca dentro dunha "Kulturnation" alemá. Despois dos eventos da segunda guerra mundial e o nazismo, os austríacos comezaron a rexeitar a identidade xermánica, a cal foi substituída por unha identidade austríaca máis ampla. Despois da guerra, houbo quen chegou a describir a Austria como a "primeira vítima de Hitler".
Oscarito
Primeiros anos
Naceu nunha familia de circo, chegando ao Brasil con un ano, pero só se naturalizou en 1949.
Debutou no circo aos cinco anos, e alí aprendeu a tocar o violín, sendo tamén pallaso, trapecista, acróbata e actor.
Nacionalismo austríaco
O nacionalismo austríaco foi desafiado internamente. O principal nacionalismo rival foi o nacionalismo alemán. Outro nacionalismo rival emerxeu despois da derrota do Imperio Austrohúngaro na primeira guerra mundial, o nacionalismo bavarés, o cal desafiou a nova Primeira República Austríaca con propostas de unificación con Baviera. Nesta época o goberno bavarés tiña especial interese en incorporar as rexións de Tirol do Norte e Alta Austria a Baviera. Este foi un asunto importante despois da primeira guerra mundial, cun número destacado de tiroleses do norte de Austria que declararon a súa intención de que o Tirol do Norte se unise a Baviera.
Oscarito
Éxito
Debutou no teatro de revista en 1932, na obra Calma, Gegê, que satirizaba ao ditador Getúlio Vargas, do que despois se faría amigo. No cine estreouse en Noites Cariocas, de 1935, aínda que apareceu nunha película anterior, e foi nesta arte na que gañou unha enorme popularidade no país. Colaborou con Grande Otelo en varias películas de chanchada.
Pasamento
Na mañá do 15 de xullo de 1970, sentíase mal debido a un ictus e foi hospitalizado, xa en coma, falecendo o 4 de agosto. O seu corpo foi velado no salón principal da Asemblea Lexislativa do Estado de Guanabara, coa presenza de máis de dúas mil persoas. O enterro levou unhas cincocentas persoas ao cemiterio de São João Batista.
Obras
miniatura| En [[1960.]] miniatura| En [[1932.]]
Cuñados
Cuñados é un filme galego de 2021 dirixido por Toño López e rodado en lingua galega. É unha comedia protagonizada por Xosé A. Touriñán, Miguel de Lira e Federico Pérez Rey.
FGF
As iniciais FGF poden referirse a:
Cuñados
Estreouse na TVG o 16 de maio de 2022.
Sinopse
Para conseguir cartos rapidamente dous cuñados secuestran o cuñado dunha empresaria que os enganou. Porén, a empresaria non ten intención ningunha de pagar o rescate do seu parente.
Robert Simson
Robert Simson, nado en West Kilbrade o 14 de outubro de 1687 e finado en Glasgow o 1 de outubro de 1768, foi un xeómetra escocés, profesor de matemáticas na Universidade de Glasgow. A recta pedal dun triángulo é ás veces denominada "recta de Simson" na súa honra.
Traxectoria
Primoxénito de John Simson de Kirktonhall, West Kilbride en Ayrshire, Robert Simson estaba destinado a incorporarse á Igrexa, pero a súa mente estaba orientada cara ás matemáticas. Educouse na Universidade de Glasgow, onde obtivo a súa mestría.
Cando se lle abriu a posibilidade de optar á cátedra de matemáticas na Universidade de Glasgow, Simson trasladouse a Londres durante un ano para ampliar os seus estudos. Regresou a Glasgow, e en 1711 accedeu ao cargo de profesor de matemáticas da universidade, posto que mantivo até 1761.
Traballos
esquerda|miniatura|Opera quaedam reliqua, 1776 miniatura|Monumento memorial dedicado a Robert Simson no cemiterio de West Kilbride. Nunha placa pódese ler: "Ao Dr. Robert Simson da Universidade de Glasgow, o Restaurador da Xeometría Grega; e polos seus traballos, o gran promotor do seu estudo nas Escolas. Nativo desta Parroquia." As contribucións de Simson ao coñecemento matemático tomaron a forma de comentarios e edicións críticas sobre os traballos dos xeómetras antigos. O primeiro dos seus escritos publicados foi un artigo sobre os "Porismos" de Euclides, incluído nas Transaccións Filosóficas.
Ese traballo foi seguido pola obra titulada Sectionum conicarum libri V (Edimburgo, 1735), cuxa segunda edición con adicións apareceu en 1750. Os primeiros tres libros deste tratado traducíronse do latín ao inglés, reeditándose varias veces como Os Elementos das Seccións Cónicas. En 1749 publicouse Apollonii Pergaei locorum planorum libri II, unha recreación do tratado perdido de Apolonio, baseándose nos lemas contidos no sétimo libro da Colección Matemática de Pappus.
En 1756 publicou a primeira edición en latín e en inglés dos Elementos de Euclides. Este traballo (que só contiña os seis primeiros libros, o undécimo e o duodécimo), pasou a ser durante moito tempo a referencia do texto de Euclides en Inglaterra.
Foguete sonda
thumb|miniatura|Un foguete [[Black Brant lanzado desde o complexo de Wallops.]] Un foguete sonda é foguete deseñado para levar instrumentos a bordo e facer medicións e experimentos científicos durante voos suborbitais. A altura típica que alcanzan os foguetes sonda está entre 48 e 145 km, que é a altura intermedia entre á que traballan os globos sonda e os satélites artificiais. A altura máxima á que poden chegar os globos é duns 40 km e a mínima dos satélites uns 120 km. Algúns foguetes sonda son capaces de chegar a alturas de 1000 e 1500 km, como os Black Brant X e XII. Os foguetes sonda con frecuencia usan motores foguete sobrantes de material militar.
Deseño
Os elementos básicos dun foguete sonda son un motor foguete, habitualmente de propelente sólido, e unha carga científica. Os foguetes sonda máis grande e que chegan a maior altura teñen dúas ou tres etapa para aumentar a súa eficiencia e capacidade de carga. A parte da traxectoria na que o foguete está en caída libre é unha traxectoria elíptica cun eixo maior vertical que fai que pareza que a carga se mantén flotando cerca do seu apoxeo. O tempo de voo medio adoita ser de menos de 30 minutos, e máis habitualmente entre 5 e 20 minutos. O foguete consome o propelente da primeira etapa na primeira parte do voo, separándose e caend mentres a carga continúa a súa viaxe en arco e volvendo a terra mediante paracaídas.
Vantaxes
Os foguetes sonda teñen a vantaxe, para algunhas investigacións, do seu baixo custo, corto tempo de preparación (menos de seis meses en ocasións) e a súa capacidade para facer experimentos en sitios inaccesibles a globos e satélites. Tamén se usan como bancos de proba para equipamento que vai usarse en misións espaciais. Canto máis pequeno é un foguete sonda máis sinxelo é lanzalo desde localizacións temporais, permitindo estudos en áreas remotas ou desde o medio do océano se se lanza desde un buque.
Meteoroloxía
Pódense facer observacións meteorolóxicas a alturas de ata 75 km mediante foguetes sonda con radiosondas, recollendo datos como temperatura, presión, humidade, dirección e forza do vento e densidade do aire.
Quercus cerris
Quercus cerris, coñecido na bibliografía internacional, entre outros, con nome de carballo turco, ou carballo cabeludo, é unha árbore da familia das fagáceas, que se distribúe polo sur e o sueste de Europa e en Asia Menor.
Foguete sonda
Investigación
Os foguetes sonda poden usarse para: