cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética
Eleccións
Os delegados nos Congresos do Partido elixían aos membros do Comité Central. Non obstante, non había competición polos escanos do Comité Central. A dirección soviética decidía previamente quen sería elixido, ou máis ben nomeado, para o Comité Central. Na era de Brezhnev, por exemplo, os delegados nos Congresos do Partido perderon o poder de votar en segredo contra os candidatos aprobados pola dirección. Nos congresos de 1962 e 1971 os delegados elixiron ao Comité Central por unanimidade.
A opinión de que o Politburo designaba aos membros do Comité Central tamén é polémica, tendo en conta que cada novo Comité Central estivo, na maioría dos casos, cuberto con simpatizantes do secretario xeral. Se o Politburo elixise a adhesión ao Comité Central, terían xurdido varias faccións. Aínda que a teoría do Politburo afirma indirectamente que o Congreso do Partido non é un proceso importante, outra teoría, a teoría circular do fluxo de poder asume que o secretario xeral era capaz de construír unha base de poder entre os secretarios rexionais do partido. Estes secretarios á súa vez, elixían delegados que apoiaban o secretario xeral.
Comisións
Na 19ª Conferencia, a primeira desde 1941, Mikhail Gorbachov pediu a creación de Comisións do Comité Central para permitir aos membros máis celeridade na aplicación das políticas. O 30 de setembro de 1988, unha resolución do Comité Central estableceu seis comisións, as cales foron conducidas tanto por membros do Politburo como secretarios. A Comisión de Asuntos Internacionais foi liderada por Aleksandr Iakovlev, Iegor Ligachev dirixiu a Comisión de Agricultura; Georgi Razumovski dirixiu a Comisión de Construción e Persoal do Partido, Vadim Medvedev foi o xefe da Comisión de Ideoloxía, a Comisión de Cuestións Socioeconómicas foi liderada por Nikolai Sliunkov e Viktor Chebrikov encargouse da Comisión de Asuntos Xurídicos. A creación destas comisións foi explicada de diferentes xeitos, pero Gorbachev afirmou posteriormente que foron establecidas para acabar coa loita de poder entre Iakovlev e Ligachev por cuestións culturais e ideolóxicas, sen ter que forzar a Ligachev a deixar a política. Ligachev, por outra banda, afirmou que as comisións foron creadas para debilitar o prestixio e poder do Secretariado. O número de reunións que realizou o Secretariado tras o establecemento das comisións diminuíu drasticamente, antes de que o organismo fose revitalizado despois do 28º Congreso do Partido (2 de xullo de 1990 - 13 de xullo de 1990).
As comisións non se convocaron ata principios de 1989, pero a algúns xefes de comisión déronselles inmediatamente responsabilidades. Por exemplo, Medvedev foi encargado de crear "unha nova definición do socialismo", tarefa que foi imposible xa que Gorbachev se fixo entusiasta das políticas e pensamento socialdemócratas. Medvedev concluíu que o partido aínda se baseaba no marxismo-leninismo, pero que tería que aceptar algunhas políticas burguesas.
Departamentos
O líder dun departamento normalmente recibía o título de "xefe" (en zaveduiuschchii), pero na práctica o Secretariado tiña un maior papel na dirección dos departamentos; por exemplo, cinco de once secretarios encabezaban os seus propios departamentos en 1978. Normalmente os secretarios recibían tarefas de supervisión dun ou máis departamentos. Cada departamento establecía as súas propias seccións, que se especializaban nun ou máis campos En 1979, había entre 150 e 175 seccións. Un exemplo dun departamento era, por exemplo, a sección de Cultivo de Terras do Departamento de Agricultura ou a sección de África do Departamento Internacional. Igual que os departamentos, as seccións eran dirixidas por un xefe. O nome oficial dos membros do persoal dos departamentos era instrutor (instruktor).
Durante a era de Gorbachev, unha serie de departamentos formaban o aparello do Comité Central. O Departamento de Construción e Traballo de Cadros asignaba persoal do partido no sistema de nomenklatura. O Departamento Xurídico e de Estado supervisaba as forzas armadas, a KGB, o Ministerio de Asuntos Internos, os sindicatos e a Procuradoría. En 1989 foron abolidos varios departamentos. Entre estes departamentos había un departamento do Comité Central responsable da economía no seu conxunto, un para a construción de máquinas e outro para a industria química etc. O partido aboliu estes departamentos nun esforzo por apartalos da xestión cotiá da economía en favor dos órganos gobernamentais e un maior papel para o mercado, como parte do proceso da perestroika.
Secretario Xeral
Nikita Khrushchev restableceu o cargo o 14 de setembro de 1953 co nome de Primeiro Secretario. En 1957 foi apartado do cargo polo Grupo Anti-Partido. Georgi Malenkov, membro principal do grupo, preocupouse de que os poderes do Primeiro Secretario fosen practicamente ilimitados. Khrushchev foi eliminado como líder o 14 de outubro de 1964, e foi substituído por Leonid Brezhnev. Nese momento había un só líder, ao establecerse o liderado colectivo con Brezhnev e o primeiro ministro Alexei Kosigin gobernando como iguais. Con todo, na década de 1970 a influencia de Brezhnev superou á de Kosigin e foi capaz de manter este apoio evitando reformas radicais. Os poderes e funcións do Secretario Xeral foron limitados polo liderado colectivo durante os mandatos de Brezhnev, Yuri Andropov e Konstantin Chernenko. Mikhail Gorbachev, elixido en 1985, gobernou a Unión Soviética a través do cargo de Secretario Xeral ata 1990, cando o Congreso dos Deputados do Pobo votou a eliminación do artigo 6 da Constitución soviética de 1977. Isto implicou que o Partido Comunista perdese a súa posición como "forza líder e guía da sociedade soviética" e os poderes do Secretario Xeral foron reducidos drasticamente.
Orgburo
O Buró de Organización, xeralmente abreviado como Orgburo, era un órgano executivo do partido. Foi organizaado polo Comité Central. Durante a época de Lenin, o Orgburo reuníase polo menos 3 veces por semana e tiña a obriga de informar ao Comité Central cada dúas semanas. O Orgburo dirixía todas as tarefas organizativas do partido e decidía todas as políticas relacionadas con cuestións administrativas e de persoal. En palabras de Lenin, "o Orgburo asigna forzas, mentres que o Politburo decide a política." En teoría, o Orgburo. As decisións tomadas polo Orgburo serían á súa vez aplicadas pola Secretaría. A Secretaría podería formular e decidir políticas sobre administración e persoal do partido se todos os membros do Orgburo estivesen de acordo coa decisión. O Politburo meteuse frecuentemente nos asuntos do Orgburo e participou activamente para decidir a política administrativa e de persoal. Aínda así, o Orgburo permaneceu como un órgano independente durante os tempos de Lenin, aínda que o Politburo puidese vetar as súas resolucións. O Orgburo era un órgano activo e dinámico, e era na práctica responsable da selección de persoal para postos de alto nivel, mentres que a selección de persoal para cargos menos importantes ou eran responsabilidade non oficial da Secretaría. Con todo, o Orgburo foi gradualmente eclipsado pola Secretaría e abolido en 1952 no 19º Congreso do Partido.
Sistema educativo do partido
A Academia de Ciencias Sociais (en Акаде́мия общественных нау́к) fundouse o 2 de agosto de 1946 (abreviado ASS) como unha institución para o ensino superior. Educaba aos futuros funcionarios do partido e do goberno, así como a profesores universitarios, científicos e escritores. A educación baseábase na visión mundial do Partido Comunista e na súa ideoloxía. Un estudante tardaba tres anos en graduarse e ademais podía obter títulos de doutoramento en ciencias sociais. O reitor da Academia era tamén o presidente do Consello Científico da Academia. A Academia supervisou o sistema de propaganda xunto ao Instituto do Marxismo-Leninismo. Na década de 1980, a Academia de Ciencias Sociais foi responsable das actividades das escolas do partido, e chegou a ser o principal órgano no sistema de ensino soviético.
A Escola Superior do Partido (en ruso: Высшая партийная школа) era o órgano encargado de instruír cadros na Unión Soviética. Foi o sucesor da Academia Comunista que se creou en 1918. A escola foi creada en 1939 como a Escola Superior do Partido de Moscova, e ofrecía aos seus estudantes un curso de formación de dous anos para converterse nun oficial do Partido. Reorganizouse en 1956 para que puidese ofrecer formación ideolóxica máis especializada. En 1956, a escola en Moscova foi aberta a estudantes de países socialistas. A Escola Superior do Partido de Moscova era a escola do partido coa mellor posición. Tiña once facultades ata que unha resolución do Comité Central en 1972 cambiou o currículo. A primeira Escola Superior do Partido rexional (fóra de Moscova) creouse en 1946. No inicio da década de 1950 existían 70 destas escolas. Durante a acción de reorganización de 1956, Khrushchev pechou trece delas, reclasificándo 29 como escolas inter-republicanas e inter-oblasts.
As escolas superiores levaban a cabo a formación e reciclaxe ideolóxica e teórica dos funcionarios do Partido e do goberno. Os cursos incluían a historia do Partido Comunista, a filosofía marxista-leninista, o comunismo científico, a economía política da construción do partido, o movemento comunista internacional, os traballadores e os movementos de liberación nacional, a economía soviética, a economía agrícola, o dereito público, o desenvolvemento soviético, o xornalismo e a literatura, rusa e de linguas estranxeiras, entre outros temas. Para estudar no Escola Superior do Partido os membros do Partido tiñan que ter unha educación superior. A admisión dos estudantes realizábase por recomendación do Comité Central das repúblicas da Unión e dos comités territoriais e rexionais do partido. miniatura| O Instituto de Lenin na praza soviética, en 1931 O Instituto do Marxismo-Leninismo (en ruso: Институт марксизма-ленинизма) era o responsable das bolsas doutrinais. Xunto á Academia de Ciencias Sociais, o IML era o responsable de supervisar o sistema de propaganda. O Foi establecido por unha fusión do Instituto de Marx–Engels (en ruso: Институт К. Маркса и Ф. Энгельса) e o Instituto de Lenin (en ruso: Институт Ленина) en 1931. Era un instituto de investigación que recollía e conservaba os documentos dos escritos de Karl Marx, Friedrich Engels e Lenin. Publicaba os seus traballos, escribía biografías, recolía e almacenaba documentos sobre as figuras destacadas do Partido e recollía e publicaba a revista Cuestións sobre a Historia do Partido. Tamén publicaba monografías e recollía documentos relacionados co marxismo-leninismo, a historia do Partido Comunista da Unión Soviética, asuntos do Partido, o comunismo científico e a historia do movemento comunista internacional. Unha resolución do Comité Central do 25 de xuño de 1968 proporcionou ao IML o dereito de guiar ás organizacións afiliadas (o Instituto de Historia do Comité Central do Partido Comunista das repúblicas da unión, o Comité Rexional de Leningrado, o Museo de Karl Marx e Friedrich Engels e o Museo Central de Vladimir Lenin e outras organizacións afiliadas) na coordinación de todas as investigacións no campo das ciencias do partido, a observación da publicación de traballos científicos e obras de arte e literatura sobre a vida e a obra dos clásicos do marxismo-leninismo e para proporcionar orientación científica sobre o tema dos vellos bolxeviques. En 1972, o Instituto dividiuse en 9 departamentos que se centraron en 9 temas: os traballos de Marx e Engels, os traballos de Lenin, a historia da construción do partido, o comunismo científico, a historia do movemento comunista internacional, a coordinación das ramas de investigación, o Arquivo Central do Partido, a Biblioteca do Partido e o Museo de Karl Marx e Friedrich Engels.
O Instituto de Ciencias Sociais (en ruso: Институт общественных наук) foi creado en 1962. A súa función principal era instruír aos comunistas estranxeiros de países socialistas e de países do Terceiro Mundo con orientacións socialistas. O instituto quedou baixo a xurisdición do Departamento Internacional do Comité Central na era Gorbachev. Había unha importante minoría no instituto que desexaba, ou cría, na reforma política.
Pravda
Pravda (A verdade en ruso) era o principal xornal na Unión Soviética e un órgano do Comité Central. Era nos seus inicios un proxecto comezado polos membros do Partido Obreiro Socialdemócrata Ucraíno en 1905. Máis tarde Lev Trotski recibiu unha oferta para dirixir o xornal, debido á súa experiencia previa nun xornal ucraíno. O primeiro número foi publicado o 3 de outubro de 1908. O xornal publicábase orixinalmente en Lvov, pero ata a publicación do sexto número en novembro de 1909, a sede foi trasladada a Viena, Austria-Hungría. Durante a Guerra civil rusa, as vendas de Pravda reducíronse pola competencia de Izvestia, o xornal do goberno. Nesa época, a tirada media do Pravda era de 130.000 exemplares. Este Pravda (con sede en Viena) publicou o seu último número en 1912, e foi sucedido o mesmo ano por un novo xornal, tamén chamado Pravda, con sede en San Petersburgo, e publicado polos bolxeviques. O principal obxectivo da publicación era promover a filosofía marxista-leninista e expoñer as mentiras da burguesía. En 1975 o xornal alcanzou unha audiencia de 10,6 millóns de persoas.
Secretariado
O Secretariado encabezaba o aparello central do PCUS e era o único responsable do desenvolvemento e aplicación das políticas do partido. Estaba legalmente facultado para asumir as funcións e deberes do Comité Central cando este non estaba en pleno (sen reunirse). Moitos membros do Secretariado ocupaban simultaneamente un asento no Politburo. Segundo un libro de texto soviético sobre os procedementos do partido, o papel do Secretariado era o de "liderar o traballo actual, principalmente no ámbito da selección de persoal e na organización da verificación do cumprimento [das decisións do partido e do Estado]". "Selección de persoal" (en podbor kadrov) neste caso significaba o mantemento de normas xerais e os criterios para seleccionar diverso persoal. "Verificación do cumprimento" (en proverka ispolneniia) das decisións do partido e do Estado significaba que o Secretariado instruíse a outros órganos.
O Secretariado tiña un papel principal no funcionamento dos departamentos do Comité Central. Os membros do Secretariado, os secretarios, supervisaban os departamentos do Comité Central, ou dirixíanos. Non obstante, había excepcións como Mikhail Suslov e Andrei Kirilenko, que supervisaban a outros secretarios en temas de relacións exteriores e asuntos ideolóxicos no caso de Suslov e de selección de persoal e economía no caso de Kirilenko.
Herman von Petersdorff
Herman von Petersdorff, nado como Herman Gustav Wilhelm Raimund Ernst von Petersdorff o 16 de xaneiro de 1864 en Szczecin, Prusia e finado o 23 de xullo de 1929 en Berlín, foi un historiador, arquiveiro e escritor alemán.
Juan Luis Amigo Ferreiro
Juan Luis Amigo Ferreiro, coñecido como Juanito, nado en Sigüeiro (Oroso) o 8 de decembro de 1969, é un futbolista galego, que xoga de dianteiro no Cultural Maniños da Primeira Autonómica de Galicia.
Cunha extensa carreira futbolística de máis de 30 anos, xogou en case todas as categorías do fútbol español e galego: Primeira División, Segunda, Segunda B, Terceira, Preferente e Primeira Galicia. É un dos futbolistas históricos tanto do Compostela como do Racing de Ferrol, tendo xogado máis de 400 partidos entre ambos clubs. Co Compostela xogou en dúas etapas, logrando ascender na primeira delas dous anos seguidos, pasando de Terceira a Segunda, mentres que a súa segunda etapa no club santiagués coincidiu cos turbulentos primeiros anos do século XXI, nos que os problemas económicos provocaron o seu descenso administrativo. Co Racing xogou en tres etapas diferentes vivindo tamén ascensos e descensos.
Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética
Secretariado
Os poderes do Secretariado foron minguados durante o mandato de Mikhail Gorbachev, e as comisións do Comité Central asumiron as funcións do Secretariado en 1988. Iegor Ligachev, membro do Secretariado, considerou que estes cambios destruíron por completo o poder do Secretariado e convertérono nunha institución case superflua. Debido a isto, o Secretariado apenas se reuniu ata 1990. Con todo, ningunha destas comisións chegaron a ser tan poderosas como o fora o Secretariado.
Juan Luis Amigo Ferreiro
Xogou ademais sete tempadas no desaparecido Narón Balompé Piñeiros e entre 2013 e 2021 xogou no Sigüeiro FC da súa vila natal, club co que comezara a súa carreira a mediados dos anos 80. Tras un tempo retirado, en 2022 fichou polo Cultural Maniños, de Primeira Autonómica, onde comparte equipo cos seus fillos.
Comité Central do Partido Comunista da Unión Soviética
Secretariado
O Secretariado foi revitalizado no 28º Congreso do Partido (2 de xullo de 1990 - 13 de xullo de 1990). Un cargo que se creara pouco antes, a Vicesecretaria Xeral, converteuse en Director do Secretariado. Gorbachev presidiu a primeira sesión post-Congreso, pero despois foi Vladimir Ivashko, o Vicesecretario Xeral, quen presidiu as súas reunións. Aínda que o Secretariado foi revitalizado, nunca recuperou a autoridade que ostentaba nos días pre-Gorbachov. A autoridade do Secretariado reforzouse dentro dos límites das institucións e das regras políticas, que se introduciron con Gorbachev, pero o regreso aos vellos tempos era imposible.
Localización física
O Comité Central tiña as súas oficinas na Praza Staraia de Moscova. Había máis dunha ducia de edificios na zona, coñecida como a "o pobo do partido", controlados polo Comité Central. Había un restaurante de tres plantas, bufês, oficina de viaxes, oficina de correos, libraría, cine e un centro deportivo. Empregaba a preto de 1.500 persoas na década de 1920, e preto de 3.000 en 1988.
Juan Luis Amigo Ferreiro
Sigüeiro FC (1985-1987)
De neno ía con seu pai ver os partidos de fútbol do Sigüeiro FC, equipo do que era socio. En 1985 comezou a xogar cos xuvenís deste e con 16 anos xogou xa co primeiro equipo.
Compostela (1987-1992)
En 1987 pasou a xogar nas categorías inferiores da SD Compostela, subindo tras dous anos ao primeiro equipo. Na tempada 1989/90 participou do ascenso á Segunda División B e ao ano seguinte formou parte da escuadra que logrou o primeiro ascenso do club á Segunda División, marcando ademais un dos tres goles no último partido da promoción fronte ao CD Badajoz no Campo Municipal de Santa Isabel, cos que o club santiagués confirmou o seu ascenso á división de prata. Foi titular na maioría de partidos da tempada, anotando seis goles na liga e dous na Copa do Rei. Na primeira tempada do club santiagués en Segunda anotou outros seis goles na liga e tres na Copa. Ademais foi o autor do primeiro gol da historia do Compostela en Segunda, fronte ao FC Barcelona B. Ao remate da tempada deixou o Compos para fichar polo Deportivo da Coruña de Arsenio Iglesias.
Deportivo da Coruña (1992-1994)
Chegou á Coruña xunto a varias fichaxes de renome como Bebeto, Mauro Silva, Nando ou Aldana. Foi presentado xunto a Bebeto nun multitudinario acto en Riazor, con milleiros de seareiros nas bancadas. Debutou en Primeira División co Deportivo o 21 de febreiro de 1993, na vitoria por 5-1 fronte á Real Sociedade. Debido á falta de minutos nun equipo cheo de estrelas, en xaneiro de 1994 foi cedido ao Betis, de Segunda División, ata o final da tempada.
Cesión ao Betis (1994)
Co club sevillano anotou o histórico gol fronte ao FC Barcelona de Johan Cruyff no Camp Nou, que eliminou o club catalán da Copa do Rei 1993/94, metendo ao Betis en semifinais, e conseguiu o ascenso ao final da tempada.
Racing de Ferrol (1994-1996)
No verán de 1994 o Deportivo traspasouno ao Racing de Ferrol, en Segunda División B, equipo adestrado por Luis Rodríguez Vaz. Xogou case todos os partidos do Racing nas tempadas 1994/95 e 1995/96, nas que o Racing acabou como campión e subcampión do grupo I respectivamente. Con todo, o club non conseguiu ascender, quedando eliminado na fase de promoción nas dúas ocasións. Na primeira das súas tempadas en Ferrol foi o máximo goleador do equipo con 18 goles.
Mérida (1996-1997)
Na tempada 1996/97 chegou ao Club Polideportivo Mérida de Sergio Krešić, co que gañou a súa segunda liga de Segunda e conseguiu o seu segundo ascenso á máxima categoría.
Levante (1997-1998)
En agosto de 1997 fichou polo Levante UD. Dispuxo de poucos minutos durante o ano, nunha tempada na que o club valenciano tivo cinco adestradores diferentes e acabaría descendendo á Segunda B. Antes do remate do campionato, decidiu darse de baixa do club e volver ao Racing de Ferrol, que estaba loitando por meterse nunha nova promoción de ascenso a Segunda.
Racing de Ferrol (2ª etapa, 1998)
"Debutou" por segunda vez co Racing o 30 de abril de 1998, nas semifinais da Copa Federación, fronte ao CD Binéfar, anotando o gol da vitoria (0-1). Uns días despois xogou na Malata fronte ao Sporting de Gijón B, sendo recibido cunha ovación pola afección racinguista. A pesar de gañar ese partido, non conseguiron gañar ningún dos dous partidos restantes, polo que remataron en quinta posición, fóra dos postos de promoción.
Toledo (1998-2000)
En agosto de 1998 fichou polo Toledo, que xogaba naquel entón en Segunda División. Xogou dúas tempadas co club manchego, sendo habitualmente titular e anotando seis goles. Na primeira das tempadas o equipo adestrado por Gregorio Manzano acabou a dous postos da promoción de ascenso, pero no segunda, a 1999/00, acabou como último clasificado, perdendo a categoría.
Compostela (2ª etapa, 2000-2003)
Ao ano seguinte, Juanito xogou 40 partidos, 36 deles como titular, e marcou 6 goles, contribuíndo a un novo ascenso a Segunda só un ano despois de perder a categoría. Na tempada 2002/03 os xogadores do Compostela estiveron toda a tempada sen cobrar. Con todo, quedaron en 9ª posición, aínda que logo o club foi descendido administrativamente.
Racing de Ferrol (3ª etapa, 2003-2006)
En agosto de 2003 tanto el como Fabiano cambiaron o Compostela polo Racing de Ferrol adestrado por Luis César Sampedro. Juanito asinou por dúas tempadas. Ese ano xogou 40 partidos, anotando catro goles, e o club ferrolán acabou segundo, ascendendo á Segunda División só un ano despois de ter perdido a categoría. Mantivo a regularidade na tempada 2004/5, na que xogou 38 partidos e na que o equipo logrou a permanencia, mais na seguinte tempada padeceu numerosos problemas físicos, así como unha lesión producida no partido da selección galega fronte ao Uruguai que o deixou varias semanas de baixa. O equipo racinguista acabou descendendo de novo á Segunda B. Estivo tres anos na súa última etapa no Racing, xogando máis de 100 partidos e marcando oito goles.
Narón Balompé (2006-2013)
En xullo de 2006 foi anunciado como fichaxe estrela do Narón Balompé, de Terceira División. Xogou co equipo naronés durante oito tempadas, do que foi capitán e co que chegou a xogar unha promoción de ascenso a Segunda B na tempada 2007/08.
Sigüeiro (2013-2021)
En 2013 fichou polo Sigüeiro FC, en Primeira Autonómica, o equipo da súa vila e no que xogara case 30 anos antes. Xogou neste club durante as seguintes tempadas, logrando ascender á Preferente Galicia na 2018/19, tras vencer ao Victoria Club de Fútbol na Grela. Tras o ascenso Juanito confirmou que seguiría no club no seu primeiro ano en Preferente, cumprindo así os 50 anos aínda en activo. A irrupción da pandemia de COVID-19 obrigou á suspensión das competicións, momento no que Juanito decidiu a súa retirada dos campos de fútbol.
Cultural Maniños (2022-actualidade)
Con todo, no verán de 2022 ofrecéronlle xogar no Cultural Maniños, proposta que aceptou aos seus 52 anos. No club de Maniños comparte equipo cos seus fillos, Óscar e Ipi.
Selección galega
En 2005 foi un dos integrantes da recuperada selección galega que venceu ao Uruguai en San Lázaro por 3-2.
Recoñecementos
En 2011 púxoselle o seu nome ao pavillón municipal de Sigüeiro.
Puerto Real
miniatura|300px|dereita|Praia da Cachucha, en Puerto Real.
Puerto Real é un municipio andaluz, pertencente á provincia de Cádiz. Forma parte da Mancomunidade de Municipios Baía de Cádiz. No ano 2008 contaba con 39.648 habitantes. A extensión do seu termo municipal é de 197 km² e ten unha densidade de 202,33 hab/km². Atópase situado a unha altitude de 8 metros sobre o nivel do mar e a 12 quilómetros da capital da provincia, Cádiz.
Xeografía
O termo municipal limita cos de San Fernando ao suroeste, Xerez da Fronteira ao norte, Chiclana de la Frontera ao sur, Medina Sidonia ao sueste e El Puerto de Santa María ao noroeste.
Unha boa parte deste termo municipal forma parte do Parque Natural da Baía de Cádiz que se caracteriza polas súas marismas, que se alagan periodicamente polas mareas, e pola abundancia de aves migratorias. Tamén dispón dunha cantidade importante de esteiros que se utilizan como técnica artesanal de piscicultura; así mesmo, ten piñeirais como Las Canteras, Algaida ou a Dehesa de las Yeguas. Febido a estes piñeirais, Puerto Real adoita denominarse o pulmón verde da Baía. O interior do termo municipal está percorrido por canellóns e carreiros que atravesan o municipio, entre eles destaca o corredor verde Dos Bahías, que une as dúas baías da provincia de Cádiz, a Baía de Cádiz e a Baía de Alxeciras.
Microscopia
miniatura|200px|Moderno microscopio con iluminación por lámpada de mercurio para [[microscopia de fluorescencia, con cámara dixital acoplada e conectado a un ordenador.]] miniatura|200px|Microscopio de [[Robert Hooke.]] miniatura|200px|Microscopio óptico binocular ou estereoscópico. miniatura|200px|Varios grans de [[pole fotografados con microscopio electrónico, coloreados artificialmente.]]
A microscopia (dos elementos de orixe grega micro-, de μικρός micrós 'pequeno', e -scopia, de σκοπείν shopeín, 'observar'), é o conxunto de técnicas e métodos destinados a facer visíbeis obxectos de estudo que polo seu diminuto tamaño están fóra do poder de resolución do ollo normal.
Aínda que o microscopio é o elemento central da microscopia, o uso deste intrumento require, para producir imaxes adecuadas, de todo un conxunto de métodos e técnicas afíns pero extrínsecas ao aparello, como técnicas de preparación e manexo dos obxectos de estudo, técnicas de saída, procesamento, interpretación e rexistro de imaxes etc.
Historia
Anton van Leeuwenhoek (1632-1723), un vendedor de telas holandés, afeccionado a puír lentes, logrou fabricalas o suficientemente poderosas como para observar bacterias, mofos e protozoos, aos que chamou "animálculos".
O primeiro microscopio composto foi desenvolvido polo inglés Robert Hooke (1635-1703), que o utilizou para estudar cortes de cortiza describindo os pequenos poros que viu en forma de favos de panal de abella, e aos que denominou "células".
A partir deste momento, os avances tecnolóxicos permitiron chegar aos modernos microscopios do noso tempo, dos que existen varios tipos e son usados con diferentes fins.
Microscopia óptica
A microscopía óptica (ou microscopia con luz clásica) consiste en facer pasar luz visíbel dunha fonte (reflectida, difractada ou refactada) no suxeito de estudo a través de lentes ópticas simples ou múltiplas, para lograr unha vista ampliada da mostra.
A imaxe resultante pode ser vista directamente polo ollo humano, impresa nunha placa fotográfica ou rexistrada e mostrada dixitalmente (e eventualmente almacenada nalgún soporte dixital). Na imaxe á dereita pode verse un microscopio estereoscópico, adecuado principalmente para unha visión binocular directa.
Microscopia electrónica
A microscopia electrónica baséase na utiulización do microscopio electrónico, instrumento que utiliza electróns en vez de fotóns ou luz visíbel para formar imaxes de obxectos diminutos.
Os microscopios electrónicos permiten alcanzar unha capacidade de aumento moi superior á dos microscopios convencionais (ópticos), de até 500.000 aumentos (contra os 1.000 aumentos dos mellores microscopios ópticos) debido a que a lonxitude de onda dos electróns é moito menor que a dos fotóns.
O primeiro microscopio electrónico foi deseñado por Ernst Ruska e Max Knoll entre 1925 e 1930, investigadores que se basearon nos estudos de Louis-Victor de Broglie sobre as propiedades ondulatorias dos electróns.
Lingua santali
A lingua santali (en ol chiki: ᱥᱟᱱᱛᱟᱲᱤ; en nagari: সাঁওতালি) é unha lingua da subfamilia munda das linguas austroasiáticas. Está relacionada coas linguas ho e mundari, e fálase nos estados indios de Jharkhand, Bengala Occidental e Chhattisgarh. É unha lingua rexional recoñecida na India na súa constitución. É falada por preto de 7,4 millóns de persoas na India, Bangladesh, Bután e o Nepal.
Subdivisións de Afganistán
400px|miniatura|A 32 province scheme was in use from 1996 to 2004 Afganistán subdivídese en 34 provincias ou vilaiatos (ولايت), que son as divisións administrativas de primeira orde. Cada provincia debúllase logo en distritos.
Cada provincia posúe un gobernador e está presente na "Casa dos Anciáns" con dous membros.
Vilacova, Abegondo
San Tomé de Vilacova é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 116 habitantes (55 mulleres e 61 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 173 habitantes.
Topónimo
Vilacova é un topónimo latino que reflicte a súa orografía, que é a dunha vila nunha depresión, ou "cova".
Rautjärvi
Rautjärvi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Sur. En 2018 a súa poboación era de 3 335 habitantes. A superficie do termo municipal é de 401,89 km2, dos cales 50,34nbsp;km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 9,49 hab./km².
Limita cos concellos de Parikkala e Ruokolahti, ambos na súa mesma resión. Rautjärvi limita tamén con Rusia.
O concello é unilingüe en finés.
Live in the LBC & Diamonds in the Rough
O 16 de setembro de 2008 a banda de música norteamericana Avenged Sevenfold publica un DVD/CD chamado Live in the LBC & Diamonds in the Rough. O DVD contén o concerto gravado o 10 de abril de 2008 no Long Beach Arena, en Long Beach (California), que formaba parte da xira "Rockstar Taste of Caos". Respecto ó CD componse de cancións gravadas durante a produción do álbum Avenged Sevenfold, versións de cancións doutros grupos e material que nunca fora escoitado.
Características
Recolle a actuación ofrecida o 10 de abril de 2008 na Long Beach Arena (Long Beach), como parte da xira "Rockstar Taste of Caos" que encabezaban. Foi dirixido por Rafa Alcantara, o cal tamén traballara con eles no DVD All Excess. Foi producido por Adam Cook e Larry Jacobson. Este inclúe como extras todas as introducións que os membros da banda gravaron no backstage 15 minutos antes do comezo do seu concerto en cada lugar que incluía a xira. Non conta con subtítulos.
The General Theory of Employment, Interest and Money
The General Theory of Employment, Interest and Money, que en galego se podería traducir como  A teoría xeral da ocupación, o interese e o diñeiro, considérase o traballo maxistral do economista inglés John Maynard Keynes, e considérase o tratado no que se crea a terminoloxía da moderna macroeconomía.
Live in the LBC & Diamonds in the Rough
Características
Este CD conta con cancións inéditas, coa versión de "Flash of the Blade" orixinal do grupo Iron Maiden e de "Walk" orixinal do grupo Pantera. Ademais conta con variacións das cancións incluídas no álbum Avenged Sevenfold "Almost Easy" e "Afterlife". "Almost Easy (CLA Mix)" diferenciase da orixinal nas voces, contén algunhas tomas rexeitadas, e foi mesturada por Chris Lord-Alge, en vez de Andy Wallace. "Afterlife (Alternate Version)" contén partes de guitarra tocadas de distinto xeito. Foi producido por Avenged Sevenfold.
The General Theory of Employment, Interest and Money
Datos
A súa data de publicación é febreiro do 1936, nunha época marcada pola Gran Depresión norteamericana. O libro comeza unha revolución económica, comunmente denominada a "Revolución Keynesiana", na forma na que os economistas pensan no fenómeno económico, e especialmente nos manexos do sector público, e a súa contribución á demanda da economía.
No libro de Keynes, Ensaios en Persuasión, o autor lembra os seus intentos frustrados de influenciar na opinión pública durante a Gran Depresión, a comezos dos anos trinta. A "Teoría Xeral", representa os pulos de Keynes para desprazar a opinión xeral no pensamento que existía na contorna macroeconómica.
Contidos xerais
Resumindo, a "Teoría xeral" argumenta que o nivel de emprego na economía moderna determínase por tres factores: a propensión marxinal a consumir (a porcentaxe de calquera incremento na renda que a xente destina para gasto en bens e servizos), a eficiencia marxinal do capital (dependente dos incrementos nas taxas de retorno), e a taxa de interese. O argumento clave no pensamento de Keynes é que unha economía debilitada pola baixa demanda (por exemplo, unha depresión), onde hai un problema causante (dificultade en acadar unha economía que avance con máis forza), entón o goberno (máis concretamente o sector público) pode incrementar a demanda xeral, incrementando os seus gastos (aínda que se incorra en déficit público), sen que o sector público incremente a taxa de interese dabondo para minar a eficacia desta política.
Keynes prevé na "Teoría xeral" que o seu libro ía comezar unha revolución na forma que os homes de negocios pensarían na política pública, e o pensamento Keynesiano (o goberno intentando afectar á demanda a través dos impostos, o gasto público, e a política monetaria) foi moi influente na época da posguerra. A estanflación dos anos 70 fixeron ós intervencionistas keynesianos menos acorde cos políticos e teóricos económicos. Na maioría das economías, comezouse a crer que o manexo da demanda keynesiana era un tema complexo, e que comportaba pequenos danos, como deteriorar os beneficios dun presuposto público axeitado, e daba pulos á inflación. A teoría Keynesiana sufriu do seu propio éxito coa posguerra, terminando con largos períodos de paro e perda de produción, onde non se podía aplicar a teoría. De todos os xeitos, o Keynesianismo aínda agora se mostra na forma da Nova Economía Keynesiana, que intenta mesturar a economía neoclásica cas conclusións da política Keynesiana.
Sarandós, Abegondo
Santa María de Sarandós é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE en 2016 tiña 525 habitantes (267 mulleres e 258 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 630 habitantes. Linda coa parroquia de Figueiroa ao leste, ao norte e oeste con Carral e Herves e ao sur con Montouto, Abegondo.
Etimoloxía
Sarandós procede probablemente dun antropónimo xermánico composto de dous elementos: "sa" e "rand". Xorde entre o século VII e X.
Patrimonio
miniatura|375px|Mapa xeográfico de Sarandós.
Castro de Xeixade e de Bordelle
Consérvanse restos de dous poboados castrexos:
O Castro de Xeixade é un posible casto da idade de ferro-romana e que está moi destruído, polo que non se pode asegurar a súa existencia. A súa posible forma sería ovalada e estaría no lugar da Agra dos Castros. .
O Castro de Bordelle está moi derruído e non conservado. A súa morfoloxía é complexo reconstruíla. Sería un castro da idade de ferro-romana de 100 por 58 metros e ovalado, que aproveita a forte pendente, polo norte e oeste, como defensa natural. Polo sur e leste podería haber restos dun pequeno parapeto cortado pola pista da concentración.
Monte Lourido e as Covas de Mouros
O Monte Lourido e as Covas de Mouros son un asentamento fortificado e de explotación mineira da idade ferro-romana na Aquelabanda. A extracción de grava destruíu o xacemento.
Unha cita popular recolle unha lenda relacionada con este xacemento :
Monte dos Matos
O Monte dos Matos, na Cruz de Beira, é un asentamento fortificado da idade media, dunha dimensión de 20 por 15 metros. Son un conxunto de estruturas concéntricas que defenden un pequeno recinto interior de forma rectangular e na que se observan dúas liñas de muralla separadas por un foxo. Suponse que este na súa orixe era máis completo: cun segundo foxo, un parapeto e exteriores. A entrada a este asentamento estaría de cara ao norte, como agora o está a actual estrada. Degradouse pola construción da estrada e consérvase en mal estado. .
Peito de Bordel
A Torre de Peito Bordel atópase no lugar de Bordel. O edificio actual está habilitado como vivenda particular e parcialmente restaurado e data do século XVII. A construción máis antiga que o forma é unha torre arruinada do século XII. O edificio é de dúas alturas cun corpo de tres alturas e cunha fachada revestida de hedras. O corpo máis alto do edificio dá á rúa e é unha planta en "U" con renxías de distintas dimensións. Os muros son de cantería e cachotaría de granito recebados e con vans encintados en cantería, que locen un escudo cadrado na fachada principal, en referencia a liñaxe dos Figueroa e Andrade ·
Segundo a lenda das cen doncelas aquí eran recluídas as mozas cristiás destinadas aos haréns dos musulmáns ata que eran embarcadas cara o seu destino. Por iso o coñecido como o Tributo das cen doncelas tamén se lle chamou Peito Bordel. No ano 765, cinco fidalgos da liñaxe Figueroa e seguramente residentes ou ligados ao marquesado da lindeira parroquia de Figueroa, fartos de semellante aldraxe e armados só con ramas de figueira, puxeron en fuxida aos mouros de Abderramán. Sobre un arco de medio punto que dá acceso á edificación, hai un escudo cadrado coas armas dos Figueroa e os Andrade e, debaixo, a cabeza dunha muller.
Igrexa de Santa María de Sarandós
A igrexa parroquial de Santa María de Sarandós é de estilo barroco, do século XVIII, e dunha tipoloxía rural moi frecuente na comarca. Ten unha planta rectangular, con tres naves separadas por arcos. Destaca pola súa fachada principal, con dúas cruces e unha escultura da imaxe da Santa María, sobre da ventá do coro. É espadada dobre e cuberta a dúas augas coa estrutura de cercas e tella curva. Aos pés da igrexa está situada a fonte dos remedios, a chamada Fonte santa ou Fonte dos Remedios, e que é unha parada obrigada para os que acoden á romaría dos Remedios, que se celebra tódolos anos. Preto da igrexa está o cruceiro de Sarandós, na baixada dos Valiños dende Figueiroa. Trátase dunha obre sobre dun pedestal de base cadrada e un arrinque de fuste con sección octogonal. Na cruz está polo anverso coa imaxe de Cristo e polo reverso coa imaxe da Virxe, ámbalas dúas figuras feitas na talla primitiva.
Cantar popular mencionando á virxe da igrexa e á parroquia lindeira:
Capela de San Xoán de Sarandós
Asentada no centro da Calle, atópase esta capela, dunha tipoloxía frecuente na comarca. É un templo do primeiro barroco, do século XVII, cun estilo máis relevante do rexurdimento. É de pequeno tamaño e dunha estrutura simple, de planta rectangular e dunha soa nave. Está feita de pedra e dunha factura moi sinxela. A fachada loce un escudo dos Moscoso, os Andrade, os Armada, Rioboo, Vilardefrancos e Ribadeneira, sendo o século mais relevante o XVII e de estilo predominante Renacentista.
Casa de Filipe II
miniatura|200px|dereita|Casa de Filipe II A Casa de Filipe II, tamén denominada Pazo de Barral, foi construída na primeira metade do século XVI e sitúase na Calle. Tal e como se indica nun dos seus escudos da fachada, nela fixo noite o Rei Filipe II de España, para embarcar dende a Coruña cara a Inglaterra e contraer nupcias coa súa tía, a Raíña María Tudor. A un e outro lado das armas reais, na fachada lese: "FELIPE II ESTUBO EN ESTA CASA ANO 1554". O edificio, que forma parte dese rueiro, está composto por dúas plantas, e ademais de escudos, nas súas fachadas ten arcos conopuais e linteis decorados. As portas están adornadas con arcos e resaltan a porta central con bolas. Un dos escudos na fachada é o da familia de Fernando González de Barral e Soutomaior, quen posuíu o terreo, e o outro é un escudo da realeza española, ao que non lle falta o cáliz heráldico do Reino de Galicia. .
Convento de Sarandós
Construído no século XIX, preto da igrexa parroquial. Foi un antigo hospital. A denominación procede por un edificio anterior ao actual que servira de convento e que se achaba no mesmo lugar. Ese antigo priorado de Sarandós era un dos que, segundo Ramón Villares, no século XVIII aportaba ingresos ao mosteiro de San Martiño Pinario, en Santiago de Compostela. Do arquivo particular dos donos da casa, despréndese que o fundador do vínculo de Sarandós foi Gómez de Barral, rexedor de Santiago no ano 1547, e que estivo en mans eclesiásticas ata o 1836. Na parede do muro que linda coa estrada que vai cara a Bordelle, hai un reloxo de sol e mostra dous escudos de Figueroa.
Nas terras deste convento hai unha fonte de dimensións considerables. Está situada no lateral norte da leira e foi feita con cachotería. A súa planta é circular, ten pouca altura.
Casa reitoral de Santa María de Sarandós
No Rueiro está a casa reitoral da parroquia. Foi levantada no século XVII e reformada no XVIII, dándolle un estilo máis relevante barroco. É unha casa grande nobre rural, de planta rectangular e barroca e dun estilo propio mariñán. A fábrica é de cantería e cachotería revocada e pintada en branco. A cuberta é de tres augas e tellada. No balcón central, con galería de madeira, loce o escudo dos Figueroa.
Casa das Veigas
Nas Veigas hai unha vivenda que destaca polo seu estilo americano de construción. Posúe unha planta rectangular de tres alturas, muros de ladrillo enfuscado e dúas augas de tella árabe. A fachada principal ten vans de madeira. Na leira hai cortes e un amplo pombal. A casa estivo vinculada a propiedades do marqués de Figueroa.
Lavadoiro dos Remedios
Ao pé da estrada e do regato de Gueixadiña está este lavadoiro. Está pechado por unha tapia de cachotería. Ten un remate en penal que consta dunha pía de formigón limitada por un muro baixo de cachotería con remate de penal.
Illas Virxes
As Illas Virxes conforman un arquipélago no mar Caribe, ao leste da illa de Porto Rico. As illas están divididas en dúas zonas de soberanía: miniatura|300px|Mapa.
Historia
miniatura|esquerda|Panorama das illas. Foron descubertas en 1493 por Cristovo Colón, que as chamou Santa Úrsula y las Once Mil Vírgenes (quedando despois o nome en Las Vírgenes). En 1672, os ingleses chegaron á rexión e anexionaron o arquipélago, expulsando á poboación holandesa de Tórtola ese mesmo ano, e a de Anegada e Virxe Gorda en 1680. Os británicos introduciron a cana de azucre nas illas, que se converteu no principal cultivo, e fonte de ingresos polo comercio exterior. Os escravos foron traídos de África para traballar nas plantacións de cana de azucre. As illas prosperaron economicamente ata o aumento da colleita de colleita de remolacha azucreira en Europa e Estados Unidos, cando a produción de cana de azucre viuse considerablemente reducida.
A finais do século XVII Inglaterra posuía Tórtola, Virxe Gorda, Anegada e outras illas que conforman actualmente as Illas Virxes Británicas, e Dinamarca tiña o resto do arquipélago: (San Xoán, San Tomé e Santa Cruz).
En 1917, os Estados Unidos compraron San Xoán, San Tomé e Santa Cruz aos daneses por dezasete millóns de dólares estadounidenses, cambiáronlle o nome polo de "United States Virgin Islands". Posteriormente, os británicos tamén lle cambiaron o nome ás súas illas polo de "British Virgin Islands".
Tupolev Tu-124
O Tupolev Tu-124 (alcumado pola OTAN Cookpot) foi un avión bimotor de curto alcance e capacidade para 56 pasaxeiros construído na Unión Soviética. O Tu-124 foi o primeiro avión de pasaxeiros fabricado en serie con turboventiladores do mundo.
Deseño e desenvolvemento
O Tu-124 desenvolveuse a partir do avión de alcance medio Tupolev Tu-104 para satisfacer unha petición de Aeroflot para un avión rexional que substituíse ao Ilyushin Il-14 en rutas domésticas. Aínda que non era unha copia completa, parecía un Tu-104 reducido ao 75% e a certa distancia era moi difícil diferencialos. O Tu-124 tiña unha serie de melloras, como flaps de dobre rañura, un gran freo de aire na sección central e spoilers automáticos. A diferenza do Tu-104, o bordo de saída na parte interior da á non tiña forma de frecha.
A configuración estándar da versión básica era de 44 asentos. O primeiro dos dous prototipos, o SSSR-45000 (C/N 0350101), fixo o seu voo de estrea dende o aeródromo de Zhukovsky o 24 de marzo de 1960. O segundo prototipo, SSSR-45001 (C/N 0350102), voou no mes de xuño dese mesmo ano. Outras dúas estruturas serviron como células para probas estáticas. O programa de probas tivo éxito e o avión entrou en produción na Fábrica 135 de Khárkiv, Ucraína, substituíndo á fabricación do Tu-104. As entregas a Aeroflot comezaron en agosto de 1962 e o avión fixo o seu primeiro servizo regular, entre Moscova e Talín, o 2 de outubro de 1962.
Río Avoca
O río Avoca (en inglés River Avoca, en irlandés Abhainn Abhóca, historicamente Abhainn Mhór / Abhainn Dé) é un río do Condado de Wicklow, Irlanda, que discorre enteiramente dentro do condado.
Nace de dous ríos, o Avonmore (en irlandés Abhainn Mhór, "río grande") e o Avonbeg (Abhainn Bheag, "río pequeno"). Estes únense nun punto denominado "O Encontro das Augas" (Meeting of the Waters - Cumar an dá Uisce), un lugar de beleza singular, como recolle Thomas Moore nunha canción que lle dedica:
A vila de Avoca atópase no camiño do río.
O val do Avoca posúe unha gran mina de cobre, e máis río abaixo estaba a fábrica de fertilizantes NET (pechada desde o 2002). Isto contribúe grandemente a que haxa contaminación no curso baixo do río.
Xosé Luís Santos Cabanas
Xosé Luís Santos Cabanas, nado na Lavacolla (Sabugueira, Santiago de Compostela) en 1952 é un escritor galego.
Traxectoria
Participa na Asociación A Oliveira de Teo e nas Redes Escarlata.
Kevin Roche
Kevin Roche, nado o 14 de xuño de 1922, é un arquitecto norteamericano de orixe irlandesa.