cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Alberca, Murcia
Contaba en 2015 cunha poboación de 12.233 habitantes e ten unha extensión de 10,27 km². Limita coas pedanías de Aljucer ao norte, El Palmar ao oeste, Santo Ángel ao leste e Baños y Mendigo ao sur.
William Paley
Vida
Os Principles foron seguidos en 1790 polo seu primeiro ensaio no eido da apoloxética cristiá, Horae Paulinae, or the Truth of the Scripture History of St Paul (Horas Paulinas ou a verdade da historia das escrituras de San Paulo), no que comparaba as epístolas de Paulo cos Feitos dos Apóstolos, facendo uso de "coincidencias non intencionais" para argumentar que estes documentos se apoiaban entre si probando a autenticidade de ambos. Algúns estudosos teñen dito que este é o traballo máis orixinal de Paley. Foi seguido en 1794 polo celebrado libro View of the Evidences of Christianity (Visión das evidencias da cristiandade), que foi tamén incluído nos exames de Cambridge, permanecendo no programa académico ata a década de 1920.
Behbud Mustafayev
Traxectoria
Naceu o 13 de marzo de 1982 en Bakú nunha familia musulmá. Graduouse da Academia Nacional de Aviación de Acerbaixán e posteriormente traballou nas Aduanas do seu país. En 2008 converteuse ao catolicismo, e foi bautizado na igrexa da Inmaculada Concepción de Bakú, tomando o nome de «David». En 2011 ingresou no seminario María Raíña dos Apóstolos de San Petersburgo. O 29 de maio de 2016 foi ordenado diácono na catedral da Asunción de San Petersburgo, polo arcebispo da Nai de Deus en Moscova Paolo Pezzi, para servir na prefectura apostólica de Acerbaixán. O 7 de maio de 2017 foi ordenado sacerdote polo papa Francisco na basílica de San Pedro.
William Paley
Vida
Polos seus servizos na defensa da fe, coa publicación das Evidences, o bispo de Londres deulle un asento na catedral de San Paulo; o bispo de Lincoln fíxoo subdean desa catedral e o bispo de Durham concedeulle o reitorado de Bishopwearmouth. Durante o resto da vida de Paley, o seu tempo estivo dividido entre o que pasaba en Bishopwearmouth e o que pasaba en Lincoln, durante ese período escribiu o libro Natural Theology: or, Evidences of the Existence and Attributes of the Deity, malia a doenza cada vez máis debilitante que padecía. Morreu o 25 de maio de 1805 e está enterrado na catedral de Carlisle coas súas dúas esposas. O seu segundo fillo foi o arquitecto Edward Graham Paley e o seu neto foi o erudito clásico Frederick Apthorp Paley.
Pensamento
O Principles of Moral and Political Philosophy de Paley foi un dos textos filosóficos máis influentes da Ilustración británica. Foi citado en moitos debates parlamentarios sobre as leis do millo (sobre restricións ao comercio de cereais) en Gran Bretaña e en debates no Congreso dos Estados Unidos. O libro permaneceu como texto estándar en Cambridge ata ben entrada a era vitoriana. Charles Darwin, cando era estudante de teoloxia, tivo que lelo cando fixo os seus estudos de grao no Christ's College, pero foi o libro Natural Theology de Paley o que máis o impresionou naquela época, aínda que non era un dos libros oficiais para os estudantes de grao. Os retratos de Paley e Darwin están un enfronte do outro aínda hoxe no Christ's College.
miniatura|Páxina do título da obra de Paley [[Natural Theology or Evidences of the Existence and Attributes of the Deity, 1802]] Paley tamén é lembrado polas súas contribucións á filosofía da relixión, ética utilitaria e apoloxética cristiá. En 1802, publicou Natural Theology; or, Evidences of the Existence and Attributes of the Deity, o seu derradeiro libro. Como afirma no prefacio, consideraba este libro como un preámbulo aos seus outros libros filosóficos e teolóxicos; de feito, suxeriu que Natural Theology debería lerse primeiro, para ir construíndo así unha boa comprensión sistemática dos seus argumentos. O seu argumento central era que o deseño de Deus de toda a creaciónn podía verse na felicidade xeral ou benestar, que segundo el era evidente na orde física e social das cousas. Dito libro encadrábase na ampla tradición das obras de teoloxía natural escritas durante a Ilustración; e isto explica por que Paley baseou moito do seu pensamento en John Ray (1691), William Derham (1711) e Bernard Nieuwentyt (1750).
O argumento de Paley está construído principalmente arredor da anatomía e a historia natural. "Pola miña parte", dixo, "sosteño a miña postura na anatomía humana"; noutras partes insistiu na "necesidade, en cada caso particular, dunha mente deseñadora intelixente para idear e determinar as formas que teñen os corpos organizados". Construíndo o seu argmento, Paley empregou unha ampla variedade de metáforas e analoxías. Quizais a máis famosa é a súa analoxía entre un reloxo e o mundo. Os historiadores, filósofos e teólogos a miúdo chaman a esta a analoxía do reloxeiro. Ao elaborar a súa analoxía mecánica, Paley presenta exemplos da astronomía planetaria e argumenta que os movementos regulares do sistema solar lembran o funcionamento dun xigantesco reloxo. Para reafirmar estas ideas citou o traballo dos seus vellos amigos John Law e o astrónomo real de Dublín John Brinkley.
A cerna destas ideas encóntrase en escritores antigos que usaban os reloxos de sol e epiciclos tolemaicos para ilustrar a orde divina do mundo. Estes tipos de exemplos poden verse nas obras do filósofo antigo Cicerón, especialmente na súa De natura deorum, ii. 87 e 97. A analoxía do reloxo foi utilizada amplamente na Ilustración, por deístas e cristiáns. Así, o uso de Paley do reloxo (e outros obxectos mecánicos) continuou unha longa e frutífera tradición de razoamento analóxico que foi ben recibido pola maioría dos que leron a Natural Theology cando esta se publicou en 1802.
Legado
miniatura|Tres eclesiásticos: [[John Wesley, William Paley e Beilby Porteus. Un gravado póstumo.]] Como Paley é a miúdo lido en cursos universitarios que tratan sobre a filosofía da relixión, o momento en que apareceu o seu argumento do deseño deixou ás veces perplexos a filósofos modernos. A inicios do seu século David Hume argumentou en contra das nocións de deseño con contraexemplos como os casos de mostrosidade, formas imperfectas de testemuña e probabilidade (ver analoxía do reloxeiro). Os argumentos de Hume, non obstante, non foron amplamente aceptados pola maioría do público lector e acababan 'nacidos mortos' (usando as palabras do propio Hume) na prensa. Malia a impopularidade de Hume, as obras publicadas e letras manuscritas de Paley mostraban que el discutía directamente con Hume desde esa época como estudante de grao ata os seus últimos traballos (aínda que Hume morreu antes que Paley e antes da publicación de Natural Theology). As obras de Paley foron máis influentes que as de Hume desde 1800 á década de 1840. Os argumentos de Hume só foron aceptándose gradualmente polo público lector, e as súas obras filosóficas vendéronse pouco ata que agnósticos como Thomas Huxley defenderon a filosofía de Hume a finais do século XIX.
As normas científicas cambiaron moito desde os días de Paley, e non aceptan hoxe as argumentacións e conclusións de Paley. O argumento do deseño foi tamén aplicado polos creacionistas noutros campos de investigación científica e filosófica, especialmente en canto ao axuste preciso cosmolóxico antrópico (no caso do principio antrópico duro deseñado) e a orixe da vida. A materia que tratou Paley estaba no centro das ansiedades da era vitoriana, o que podería ser unha das razóns de que Natural Theology continuase apelando aos lectores, convertendo o seu libro nun supervendas, durante a maior parte do século XIX, mesmo despois da publicación de A orixe das especies da Darwin en 1859. Natural Theology e Evidences of Christianity atraeron aos evanxélicos vitorianos, aínda que non tanto aos partidarios do Movemento de Oxford, pero ambos encontraron que o seu utilitarismo era obxectable. As formulacións de Paley influíron (tanto positivamente coma negativamente) a teólogos, filósofos e científicos, daquel entón e desde entón.
Charles Darwin ademais de ler Moral and Political Philosophy e as Evidences, leu Natural Theology durante os seus anos de estudante, e posteriormente dixo na súa autobiografía que inicialmente quedara convencido da corrección deste argumento. Anos despois a súa visión do asunto foi cambiando e acabou rexeitándoo. Nas décadas de 1820 e 1830, liberais ben coñecidos como Thomas Wakley e outros editores radicais de The Lancet utilizaron os vellos exemplos de Paley para atacar o control da clase dirixente sobre a educación médica e científica en Durham, Londres, Oxford e Cambridge. Tamén inspiraron o Earl of Bridgewater para encargar os Tratados de Bridgewater e á Sociedade para a Promoción do Coñecemento Cristián para realizar reimpresións baratas para a crecente clase médica. Pero aínda que a teoloxía natural de Paley era desensamblada ou reconstruída por intelectuais como Wakley ou os autores de Bridgewater, o núcleo do argumento mantiña unha persistente popularidade ante o público lector e serviu como base de moitos catecismos e libros de texto que foron utilizados en Gran Bretaña e as súas colonias ata a Segunda guerra mundial cando, como indicou Matthew Daniel Eddy, o pantano existencial da Primeira guerra mundial socavara a teleoloxía moral na que se apoiaba a teoloxía natural desde a Ilustración.
Hoxe, o nome de Paley evoca tanto reverencia coma repulsión e os seus traballos son citados segundo as ideas do autor sobre o deseño. Incluso Richard Dawkins, un opoñente do argumento do deseño, describiuse a si mesmo como neopaleyiano na súa obra The Blind Watchmaker pola súa forma de argumentar, pero chega á conclusión de que o reloxeiro non é un deus senón a evolución, actuando cegamente. Para Dawkins os seres vivos non son análogos a un obxecto mecánico, xa que poden reproducirse e evolucionar por si mesmos, cousa que non pode facer un reloxo. Mesmo utiliza a analoxía do reloxeiro para preguntarse que se o Universo é complexo, o deus que o crease tería que ser tamén complexo, e habería que explicar de onde se orixinou esa complexidade divina, é dicir, quen deseñou ao deseñador. Hoxe, igual que na súa época (aínda que por diferentes razóns), Paley é unha figura controvertida, un pararraios para ambos os bandos na discusión contemporánea entre ciencia e relixión. Os seus escritos reflicten o pensamento do seu tempo, pero como sinalou Dawkins, utilizaban unha aproximación máis forte e lóxica ás evidencias, sexan humanas ou naturais.
Yersinia enterocolitica
O xénero Yersinia inclúe 11 especies. Entre elas só Y. pestis, Y. pseudotuberculosis, e certas cepas de Y. enterocolitica teñen importancia como patóxenos para os humanos e certos animais de sangue quente, mentres que as outras especies son de orixe ambiental e poden, como máximo, actuar como oportunistas. Con todo, algunhas cepas de Yersinia poden ser illadas de materiais clínicos, polo que teñen que ser identificadas a nivel de especie.
Y. enterocolitica é un grupo heteroxéneo de cepas, que se clasifican tradicionalmente en biogrupos e serogrupos. Por biotipado, baseándose nas súas características fenotipìcas, distínguense seis biogrupos, e por serotipado hai máis de 57 serogrupos O, que se basean nos seus antíxenos de superficie O (lipopolisacárido ou LPS). Cinco dos seis biogrupos (1B e 2–5) considéranse patóxenos. Porén, só uns poucos destes serogrupos foron asociados con doenzas en humanos ou animais. As cepas que pertencen aos serogrupos O:3 (biogrupo 4), O:5,27 (biogroupos 2 e 3), O:8 (biogrupo 1B), e O:9 (biogrupo 2) son illados con máis frecuencia en todo o mundo de mostras humanas. Porén, o serogrupo máis importante de Y. enterocolitica en moitos países europeos é o serogrupo O:3 seguido do O:9, mentres que o serogrupo O:8 detectouse principalmente nos Estados Unidos.
Y. enterocolitica está moi estendida na natureza, e aparece en reservorios como os tractos intestinais de numerosos mamíferos, especies de aves, especies de sangue frío, e mesmo en nichos terrestres e acuáticos. A maioría dos illados ambientais son avirulentos; porén, os illados obtidos de fontes porcinas conteñen serogrupos patoxénicos humanos. Ademais, cans, ovellas, roedores silvestres, e a auga ambiental poden tamén ser un reservorio de cepas patóxenas de Y. enterocolitica. As cepas patóxenas humanas están xeralmente confinadas no tracto intestinal e orixinan enterite/diarrea.
Signos e sintomas
O portal de entrada é o tracto gastrointestinal. O microorganismo adquírese xeralmente por comer porco insuficientemente cociñado ou auga contaminada, carne, ou leite. As infeccións agudas por Y. enterocolitica normalmente producen enterocolites suaves e autolimitadas ou ileíte terminal e adenite en humanos. Os síntomas poden incluír diarrea acuosa ou sanguinolenta e febre, que lembran á apendicite ou salmonelose ou shigelose. Despois da inxestión oral, as especies de Yersinia replícanse no íleo terminal e invaden as placas de Peyer. Desde alí poden diseminarse aos ganglios linfáticos mesentéricos causando linfadenopatía. Esta condición pode confundirse coa apendicite, polo que se chama pseudoapendicite. En individuos inmunosuprimidos, poden diseminarse desde o intestino ao fígado e bazo e forman abscesos. Como as especies de Yersinia son bacterias siderófilas (amantes do ferro), as persoas con hemocromatose hereditaria (unha doenza que causa niveis de ferro elevados no corpo) son máis susceptibles á infección con Yersinia (e outras bacterias siderófilas). De feito, o contaminante máis común no sangue almacenado é Y. enterocolitica. (Ver yersiníose).
Tratamento
A yersiníose é xeralmente autolimitada e non require tratamento. Para os casos de graves infeccións (sepse, infección focal) especialmente se están asociados con inmunosupresión, o réxime de tratamento recomendado inclúe a doxiciclina en combinación con aminoglicósidos. Outros antibióticos activos contra Y. enterocolitica son o trimetoprim-sulfametoxasole, fluoroquinolonas, ceftriaxona, e cloranfenicol. Y. enterocolitica é seralmente resistente á penicilina G, ampicilina, e cefalotina debido á produción de beta-lactamase.
Prognose
As infeccións Y. enterocolitica van ás veces seguidas por doenzas inflamatorias crónicas como son a artrite, eritema nodoso, e artrite reactiva. Isto débese moi probablemente a algúns mecanismos mediados inmunitariamente.
Y. enterocolitica parece estar asociada coa tiroidite autoimmune de Graves-Basedow. Aínda que existen evidencias indirectas, as probas de que sexa a causante directa son limitadas, e crese que Y. enterocolitica non é probablemente a principal causa desta doenza, aínda que sexa unha condición estatisticamente asociada. Máis recentemente o papel de Y. enterocolitica nesta doenza foi discutido.
Ciclismo de montaña
miniatura|Un ciclista durante unha carreira Ciclismo de montaña é a actividade deportiva que se realiza sobre unha bicicleta de montaña (ou BTT, Bicicleta Todo Terreo) en terreos montañosos. Por extensión aplícase o termo a todos os demais terreos a valmontes que presentan moitas das dificultades existentes nos terreos montañosos como son terreos diversos: area, terra, lodo, arroios etc; obstáculos: ocos, pedras, troncos e ramas, cantís etc; pendentes diversas e rutas sinuosas.
Campo a través (Cross Country)
Modalidade usual do ciclismo de montaña. As bicicletas adoitan levar suspensión dianteira soamente, aínda que tamén se empezan a utilizar suspensións traseiras. Esta proba consiste en dar un número determinado de voltas a un circuíto, cuxa lonxitude adoita estar comprendida entre os 8 e os 11 quilómetros.
Campo a través por equipos (Team relay)
Carreira na que compiten varios corredores dun equipo dandóse relevos ao chegar á meta.
Campo a través de eliminación (Eliminator)
Carreira na que se elimina o último en chegar á meta, así sucesivamente ata que só queda o gañador.
Descenso (Downhill)
miniatura|200px|Bas Peter nun descenso en 2008. Modalidade na cal compítese nunha pista totalmente en baixada. A pista tamén contén saltos e obstáculos tanto naturais como artificiais que os ciclistas teñen que sortear no menor tempo posíbel para poder gañar. As bicicletas levan suspensión dianteira e traseira, ademais de freos de disco, pneumáticos de maior anchura e protectores de pratos. Os ciclistas levan ademais casco e proteccións especiais en caso de caídas. Nos últimos anos, tamén se celebran moitos descensos urbanos no medio de cidades.
Marathon Bike
Modalidade que consiste nunha travesía de entre 65 e 100 km, podendo chegar nalgún caso aos 130. Adóitase empregar o mesmo tipo de bicicleta que no cros country, aínda que algo máis robustas, pois a fiabilidade e a comodidade son vitais en carreiras tan longas. Tamén se inclúen nesta modalidade probas por etapas como a Trans Alp, a Transrockies, a ruta dos conquistadores etc. Esta modalidade conseguiu unha gran popularidade nos últimos tempos, pois as súas competicións adoitan estar abertas tanto a profesionais como a simples afeccionados.
Slálom (Slalom)
miniatura|Dual eslalon. Modalidade parecida ao Descenso na cal se compite nunha pista en baixada con bandeiras e portas ao estilo do esquí.
Existe a variante do Dual Slalom, que consiste en carreiras nas que dous corredores realizan descensos curtos. O que chega antes á meta pasa á seguinte rolda.
Avalancha (Megavalanche ou Downhill Marathon)
Modalidade semellante ao descenso pero con percorridos de moita máis lonxitude (mínimo 10 km). Nesta modalidade, os ciclistas saen todos á vez e non individualmente como no downhill. Na Estación de montaña Manzaneda disputábase o «Big Ride Manzaneda». O circuíto tiña máis de 1000 m de desnivel e unha lonxitude de 18 km que atravesaba pstas forestais, pedras, regatos..., o que o convertía nunha avalancha de enduro. Actualmente, en Tui e Valença do Minho dispútase o «Big Ride Eurocidade».
Ascenso (Up hill)
Modalidade na cal se compite contra o reloxo ou distancia. O trazado só é de subida, gaña quen faga o menor tempo ou a maior distancia no ascenso, respectivamente.
Técnica de condución
É fundamental manter unha gran concentración á hora de superar obstáculos, xa que doutro xeito un pode dar co seu corpo no chan; ata en pequenos obstáculos por un exceso de confianza. Tamén o ter un grao de preparación física adecuado: sófrese de cambios de ritmo continuos producíndose grandes estado de fatiga. Pero que se compensa co divertimento que chega a enganchar a todo tipo de persoas sen importar a idade.
Clube Nacionalista Alén Nós
O Clube Nacionalista Alén-Nós é un grupo de debate político galego constituído en 1986.
Historia
Logo do resultado electoral de Coalición Galega nas eleccións autonómicas de 1985, algúns nacionalistas vinculados ao partido decidiron crear un grupo de debate para estruturar un galeguismo asumible como fórmula política. Para iso, comezaron a realizar conferencias e táboas redondas con diferentes personalidades co fin de coñecer as diferentes opinións.
O fundador e primeiro presidente foi o médico e investigador etnográfico Luciano García Alén, coa colaboración de Perfecto Yebra Martul-Ortega, avogado e político galego, que asumiu o secretariado.
Os primeiros integrantes do club foron Xosé Manuel Barreiro, Xesús Couceiro Rivas, José Manuel García Iglesias, José Antonio Gómez Segade, Xosé Manuel González Reboredo e María Luisa Sobrino Manzanares.
Podzol
miniatura|250px|Perfil do podzol O podzol (do ruso под/pod=debaixo, зола/zola=cinzas, que significa “debaixo das cinzas”) é un tipo de solo característico de climas fríos e húmidos (Canadá, Escandinavia e Rusia setentrional) ou temperado frío (vertente atlántica de Europa), con abundantes precipitacións, que se caracteriza por unha alta lixiviación, que propicia que unha gran cantidade de substancias superficiais migren a niveis inferiores. O horizonte B caracterízase por un alto depósito de óxidos, que confiren a esta capa unhas tonalidades avermelladas características. O podzol é un grupo de solo na Base de Referencia Mundial para os Recursos do Solo.
Formación
O frío provoca unha descomposición lenta da materia orgánica, principalmente de árbores resinosos e brezos, que dan lugar á formación dun humus ácido (pH superficial de 3,5 a 4,5) que, de ser filtrante a rocha nai subxacente (como é o caso da area e da areísca) ataca á arxila e a degrada. As augas infiltradas lixivian ese solo e fan descender máis ou menos profundamente o seu ferro e a súa alúmina. A parte inferior do primeiro horizonte consta esencialmente de finos grans de cuarzo e adquire o aspecto e a cor da cinza. O horizonte B, no cal acumúlase o ferro, pode ser cementado por este ata formar un estrato concrecionado.
Capas
Nun podzol distínguense de arriba a abaixo as seguintes capas: Existen variantes nas cales pode faltar algunha das capas anteriormente mencionadas, salvo a gris, pois é característica do podzol.
Voo 759 de Pan Am
O voo 759 de Pan Am era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Miami ata San Diego, con escalas en Nova Orleáns e Las Vegas. O día 9 de xullo de 1982 o Boeing 727 que operaba a ruta esnafrouse no suburbio de Kenner de Nova Orleáns despois de verse forzado a baixar por unha microrráfaga de vento tras a engalaxe. As 145 persoas a brdo e 8 en terra morreron. O accidente foi o que máis vítimas mortais tivo no ano 1982.
Avión e tripulación
O avión implicado, un Boeing 727-235 de 14 anos, con rexistro N4737 e número de construción 19457/518, fora entregado a National Airlines o 31 de xaneiro de 1968. O aparello estaba equipado con tre motores Pratt & Whitney JT8D-7B, e fora rebautizado de 37 Susan/Erica e Clipper Defiance tras a fusión de National con Pan Am.
No momento do accidente o avión levaba 138 pasaxeiros e 7 tripulantes. O capitán era Kenneth L. McCullers, de 45 anos e con 11 727 horas de voo, incluídas 10 595 no Boeing 727. McCullers foi descrito por outros como un piloto "por riba da media", con quen era "confortable" voar debido ao seu excelente xuízo e habilidade para o mando. O primeiro oficial era Donald G. Pierce, de 32 anos e con 6 127 horas de voo 3 914 delas no Boeing 727. Pierce foi descrito por outros capitáns como un piloto concienzudo con excelentes coñecementos de sistemas de avións e de procedementos e técnicas de voo da compañía. O enxeñeiro de voo era Leo B. Noone, de 60 anos e con 19 904 horas, 10 508 no Boeing 727. Os tres tripulantes non informaran de problemas de sono ou de saúde e pasaran as súas probas sen problemas.
Xena: Warrior Princess
Xena: Warrior Princess (en galego: Xena: princesa guerreira) foi unha serie de televisión estadounidense baseada na mitoloxía grega, protagonizada por Lucy Lawless e Renée O'Connor. A serie, rodada nun parque natural de Nova Zelandia, tivo a súa orixe en Hercules: The Legendary Journeys.
Comezou a se emitir no ano 1995 difundíndose por sindicación nos Estados Unidos, rematando a finais de 2001. Despois de 6 anos de gravacións e 6 tempadas con 134 episodios, era vista en máis de 115 países en todo o mundo.
Oskar Schlemmer
miniatura|354x354px|Bauhaustreppe (Escaleira da Bauhaus) de Schlemmer (1932), [[Museo de Arte Moderna (Nova York)|Museum of Modern Art (MoMA), Nova York.]] Oskar Schlemmer, nado en Stuttgart o 4 de setembro de 1888 e finado en Baden-Baden o 13 de abril de 1943, foi un pintor, escultor e deseñador alemán relacionado coa Escola da Bauhaus.
Traxectoria
Nado en Stuttgart, tivo unha formación en marquetaría. Entrou na Bauhaus de Weimar en 1920. Traballou durante algún tempo no obradoiro de escultura mural e, despois, no de escultura. A súa obra máis famosa é «Triadisches Ballett» (1922), no que os actores aparecen disfrazados de formas xeométricas. Igualmente en Slat Dance e Treppenwitz, o vestiario dos intérpretes fai deles esculturas vivas, coma se fosen parte do escenario. Tamén para o eido da danza fixo o vestiario de "Blonde Marie" con Trudi Schoop en 1938.
En 1923, foi contratado como mestre do obradoiro de teatro. Cando a Bauhaus se trasladou a Dessau, creou teatros de ensaio.
As súas cartas privadas, especialmente as dirixidas a Otto Meyer e Willi Baumeister, e o seu diario persoal deron valiosas referencias do que ocorría na Bauhaus. Especialmente, fala de como o persoal e os estudantes reaccionaban ós moitos cambios e desenvolvementos que ocorrían na escola.
Exocitose
miniatura|300px|[[Sinapse entre a neurona A (transmisora) e a B (receptora) na que se liberan neurotransmisores por exocitose. 1. Mitocondria 2. Vesícula sináptica con neurotransmisores 3. Autorreceptor 4. Sinapse con liberación de neurotransmisor (serotonina) 5. Receptores postsinápticos activados por neurotransmisores (indución dun potencial postsináptico) 6. canle de calcio 7. Exocitose dunha vesícula 8. Neurotransmisor recapturado.]] miniatura|dereita|300 px|Tipos de exocitose: constitutiva e regulada.
Agustín Díaz Sánchez
miniatura|Busto de Agustín Díaz Sánchez na praza de [[San Cristovo das Viñas, A Coruña|San Cristovo das Viñas.]] Agustín Díaz Sánchez, nado na Coruña en 1911 e finado na mesma cidade o 16 de agosto de 1986, foi un mestre galego.
Exocitose
Tipos
Nos organismos pluricelulares hai dous tipos de exocitose:
Agustín Díaz Sánchez
Traxectoria
O seu primeiro emprego foi nas Escolas Populares Gratuítas da Cidade Vella. Foi na escola pública da parroquia de San Cristovo das Viñas onde exerceu a maior parte do seu labor docente pois foi mestre dela durante corenta e sete anos, desenvolvendo unha intensa actividade alfabetizando a moitos veciños e asistindo a doentes. Tamén dirixiu o Colexio Alborada.
Exocitose
Tipos
2) Exocitose regulada ou non constitutiva. Non se realiza constantemente, senón só cando chega á célula algún sinal externo neural ou hormonal. Realízana as células secretoras de mucus, as células beta do páncreas produtoras de insulina etc. Nas neuronas está desencadeada polo Ca2+ . A exocitose nas sinapses químicas neuronais serve para a sinalización entre neuronas, e require un sinal externo, un sinal específico de clasificación da vesícula, vesículas recubertas de clatrina e un incremento intracelular do calcio. Só ten lugar cando eses sinais chegan á célula.
Agustín Díaz Sánchez
Recoñecementos
Polo seu labor social, recibiu en 1978 a Cruz de Afonso X o Sabio. O 27 de maio de 2009 foi descuberto o seu busto na praza de San Cristovo das Viñas.
Exocitose
Fases
Na exocitose distinguimos cinco fases :
Agustín Díaz Sánchez
Vida persoal
Casou con Mercedes García Caridad e foi pai de Agustín, Jesús Arsenio, María del Pilar e Gustavo Díaz García.
Exocitose
Tránsito de vesículas
Certas fases do transito de vesículas requiren o desprazamento dunha vesícula a unha distancia relativamente pequena. Por exemplo, as vesículas que se dedican a transportar proteínas desde o aparato de Golgi á superficie celular, probablemente utilizarán proteínas motoras e elementos do citoesqueleto para achegarse ao seu destino. Neste proceso están implicados a actina e os microtúbulos, xunto con varias proteínas motoras. Unha vez que as vesículas chegaron ao seu destino, toman contacto con el por medio de factores de "amarre" (tethering) que as suxeitan.
Amarre das vesículas
É útil distinguir entre o "amarre" (tethering) inicial pouco firme entre as vesículas e os seus obxectivos e as interaccións posteriores máis estables de "empaquetado". A ancoraxe implica unións á membrana destino desde distancias de máis da metade do diámetro dunha vesícula (>25 nm). As interaccións de amarre están probablemente implicadas na concentración de vesículas sinápticas na zona de sinapse.
Atraque vesicular
Aquí o termo "atraque" ou "acoplamento" (docking) refírese ao feito de manter dúas membranas á distancia dunha bicapa lipídica unha da outra (<5-10 nm). O atraque estable probablemente implica varios estados moleculares diferentes: as interaccións moleculares implicadas na asociación próxima e firme da vesícula coa súa membrana de destino poden incluír os rearranxos moleculares necesarios para desencadear a fusión das bicapas de membrana. Unha característica común de moitas proteínas que actúan no amarre e atraque de vesículas é a súa propensión a formar estruturas moi estendidas enroladas en espiral. O amarre e o atraque de vesículas de transporte na membrana obxectivo precede á formación de complexos SNARE firmes.
Preparación previa da vesícula
Non se dá na exocitose constitutiva, pero si na exocitose neuronal regulada por calcio. Na exocitose neuronal a preparación previa ou "cebado" (priming) da vesícula comprende todos os rearranxos moleculares e modificacións de lípidos e proteínas dependentes do ATP que teñen lugar despois do atraque inicial dunha vesícula sináptica pero antes da exocitose, que fan que o fluxo de ións calcio sexa todo o que cómpre para desencadear a liberación case instantánea do neurotransmisor.
Fusión das vesículas
A fusión da vesícula é o proceso impulsado polas proteínas SNARE de fusionar a membrana da vesícula coa membrana obxectivo, que ten como resultado a liberación no espazo extracelular das biomoléculas contidas na vesícula (ou no caso das neuronas a súa liberación no espazo sináptico).
Para a fusión das membranas doante e aceptora lévanse a cabo tres tarefas:
Andy Schleck
350px|miniatura|dereita|Andy Schleck en 2010 Andy Schleck, nado o 10 de xuño de 1985 na capital de Luxemburgo, é un ciclista luxemburgués. É irmán do tamén corredor Frank Schleck. O seu pai, Johny Schleck, tamén foi ciclista.
Participacións nas Grandes Voltas
Ab.: abandono
Exp.: expulsado polo seu director
Sicardo de Benevento
Sicardo (m. 839) foi príncipe de Benevento desde 832, último soberano do principado beneventano como un todo unitario, que cubría boa parte do Mezzogiorno (chamado Longobardia Minor). Á súa morte, o principado cae nunha guerra civil que determinou a definitiva separación do dominio de Salerno. Unha breve reunificación tivo lugar baixo Pandulfo Testa de Ferro do 977 ao 981. Sicardo foi fillo e sucesor de Sicón, príncipe da estirpe de Spoleto.
Traxectoria
Durante o seu reinado combateu repetidamente contra os sarracenos e as cidades veciñas, especialmente contra Sorrento, Nápoles e Amalfi, e representou a máxima potencia económica e militar de todo o sur de Italia. No 836, co Pactum Sicardi, estipulou unha paz de cinco anos coas tres cidades antes mencionadas e recoñeceu o dereito destas á libre circulación dos seus mercadores. Pero a guerra continuou igualmente. No 837 entrou en conflito co duque Andrea II de Nápoles, que por primeira vez chamou na súa axuda aos sarracenos, dando inicio a unha "tradición" seguida por moitos outros príncipes cristiáns. No 838 deu sometido Amalfi atacándoa por mar. miniatura|139x139px|Busto de Sicardo de Benevento no [[anverso dunha moeda longobarda (tremissis)]] Malia a aptitude para a guerra, Sicardo foi tamén un alegre patrocinador de novas construcións. A el débese a edificación dunha nova igrexa en Benevento, que quere poñer en valor facéndoa sede das reliquias de San Bertomeu, supostamente tomadas aos sarracenos grazas a algúns mercadores amalfitanos. Tras a toma de Amalfi apoderouse tamén das reliquias de Santa Trofimena.
Sicardo morreu asasinado no 839 nunha conxura encabezada polo tesoureiro Radelchis, que se autoproclamou príncipe. A usurpación foi obstaculizada polo irmán do defunto Sicardo, Siconulfo, que foi proclamado príncipe polo pobo de Salerno. O choque entre os dous pretendentes prolongouse dez anos e concluíu coa subdivisión do principado en dúas novas realidades estatais. Da repartición do dominio beneventano nace o Principado de Salerno, do cal Siconolfo foi o primeiro soberano.
A canción do verdugo
A canción do verdugo (en The Executioner's Song) é un telefilme de 1982 dirixido por Lawrence Schiller a partir dun guión de Norman Mailer.
Estreouse en galego o 28 de setembro de 1991 a través da TVG.
A Night at the Opera
A Night at the Opera (en galego: "Unha noite na ópera") é o cuarto álbum de estudio da banda británica de rock Queen, lanzado o 21 de novembro de 1975 en Europa e o 2 de decembro en América.
Con este álbum, Queen adoptou unha sonoridade diferente comparada cos seus discos anteriores, facendo moito uso dun piano e de moitos outros instrumentos nunca utilizados polo grupo ata entón. Cancións como You're My Best Friend" e Bohemian Rhapsody conseguiron un éxito moi salientable e foron executadas en todos os concertos do grupo desde ese momento. A pesar de que Freddie Mercury, o vocalista, e Brian May, o guitarrista, compuxeron a maioría das letras, o baixista e o batería, John Deacon e Roger Taylor, tamén contribuíron con cancións propias e todos traballaron igualmente no arranxo das melodías. Bohemian Rhapsody" é a canción máis innovadora do disco, dividida en tres partes e sen refrán, que mestura rock e ópera. Todo o instrumental do álbum foi gravado separadamente por cada membro do grupo en diferentes estudios, e a portada foi obra de Freddie Mercury.
Ao pouco do seu lanzamento, A Night at the Opera chegou a alcanzar o número un da UK Albums Chart do Reino Unido, e o cuarto posto na Billboard 200" dos Estados Unidos. Este disco levou a Queen á popularidade mundial e á súa consagración no mundo da música. O álbum tamén foi un éxito de crítica, e apuntouse frecuentemente como un dos mellores discos da música en xeral. Nos anos 70 chegou a vender máis de cinco millóns de copias, un número impresionante para o mercado da época.
Antecedentes e desenvolvemento
En 1975, Queen xa era unha banda de popularidade considerable no Reino Unido e en América, especialmente despois as vendas do disco Sheer Heart Attack. Porén, había moita tensión arredor do grupo por mor da forma en que os trataba a súa discográfica e polo xeito de actuar do seu representante, Norman Sheffield. Por iso o grupo decidiu prescindir del e asumir o control total sobre o seu traballo a partir daquel momento. Axiña decidiu gravar un novo disco para proseguir a súa carreira. Queen tamén rompeu o seu contrato con Trident Studios e asinou coa Swan Song Records coa intermediación de Peter Grant, que se converteu no seu novo representante ao lado de John Reid.
En agosto de 1975, Queen tiña unha gran cantidade de cancións novas dispostas para seren gravadas. Para que cada membro puidese dedicarse máis ao traballo, os catro integrantes decidiron realizar as súas respectivas gravacións en estudios separados, e despois todos se reuniron para finalizar o traballo xuntos en Rockfield Studios. Todo quedou preparado en menos dun mes. Logo do remate das gravacións, os integrantes de grupo tardaron moi poucos días en completar a edición e a masterización do disco. A Night at the Opera custou máis de 200.000 libras esterlinas, e converteuse na época no disco máis caro ata entón.
Gravación
A gravación de You're My Best Friend xerou unha pequena discordancia entre o grupo, pois para crear o efecto eléctrico que John Deacon quería cumpría o uso dun piano eléctrico Wurlitzer e Mercury rexeitou tocalo, polo que tivo que ser o propio Deacon quen o tocou. May gravou as voces principais de '39 e tocou tamén a guitarra, con Mercury e May cantando en diferentes tons para crear o apoio vocal, incluíndo un ton en falsete de Taylor, que xa usara anteriormente en gravacións antigas como The March of the Black Queen e Father to Son. Sweet Lady foi unha das máis difíciles de gravar para a banda; May tivo que tocar a súa guitarra de xeito máis rápido que o común, e o seu solo utilizouse máis tarde en directo para tocar a versión rápida de We Will Rock You. Aos cincuenta e un segundos de Seaside Rendezvous preséntase o inicio dunha sección vocal sombría que Mercury e Taylor gravaron usando unicamente as súas voces e alterando a mestura; ambos utilizaron as súas voces para imitar unha serie de instrumentos diferentes, de vento e metal. Á fin, a canción presenta unha sección de ritmo máis bailable que Mercury xerou na propia mesa de mesturas batendo dedais cos dedos das súas mans.
Repercusión comercial
O álbum supuxo un éxito inmediato no Reino Unido ao pouco do seu lanzamento e chegou directamente ao cumio das listas dese país, onde se mantivo durante seis semanas non consecutivas. Paralelamente, que o seu sinxelo principal, Bohemian Rhapsody, mantívose no número un das listas durante nove semanas seguidas. Tardou pocu tempo en acadar o disco de platino no Reino Unido, con máis de 300.000 copias vendidas. Mesmo tendo en conta que se lanzou ao mercado só un mes antes do final do ano, converteuse no décimo segundo disco máis vendido do ano no país. Nos Estados Unidos, o disco chegou á cuarta posición da Billboard 200, entanto que Bohemian Rhapsody chegou ao noveno posto da Billboard Hot 100, o que supuxo unha gran sorpresa para a discográfica, que non pensaba que a canción fose unha boa promoción para o disco. En dous meses, o álbum vendeu un millón de copias nese país e gañou o disco de platino. A día de hoxe, as vendas xa superan os tres milóns de unidades. O álbum chegou tamén ao cumio das listaxes de vendas en Australia, os Países Baixos e en Nova Zelandia. Á fin de 1976, o disco vendera máis de cinco millóns de copias en todo o mundo, un número inédito ata entón.
Avaliación da crítica
A Night at the Opera tamén supuxo un notable éxito de crítica e é hoxe considerado como un dos maiores clásicos do seu xénero. Stephen Thomas Erlewine, de AllMusic, escribiu que o álbum é un "icónico marco dos anos 70". Kris Nicholson, da revista Rolling Stone, escribiu que o que máis impresiona é a "facilidade coa que Queen pon tantos estilos xuntos e harmonía". En Melody Maker, John Grat describiu o álbum como "moi forte" e recomendou aos oíntes que "o colocasen a todo volume e aproveitasen". Marck Nutts, da BBC, escribiu que Queen demostrou ter un potencial ilimitado con ese disco.
San Pedro, Cesuris, Manzaneda
San Pedro é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives. Segundo o Instituto Nacional de Estadística no ano 2012 tiña nove habitantes (cinco homes e catro mulleres).
Bolsido, Insua, Ortigueira
Bolsido é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Santa Cristina de Valmadrigal
Santa Cristina de Valmadrigal é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 308 habitantes (INE 2011).
Muíños (homónimos)
Un muíño é un artificio para moer. Como topónimo, Muíños pode referirse a:
A Fraga, A Fraga, Lobeira
A Fraga é un lugar da parroquia da Fraga no concello ourensán de Lobeira na comarca da Baixa Limia. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 27 eran homes e 26 mulleres.
Police Story 2
Police Story 2 (en 警察故事續集) é un filme de Hong Kong dirixido, escrito e protagonizado por Jackie Chan que foi estreado en 1988. É a secuela do filme de 1985 Armas invencibles (tamén coñecida como Police Story.
Sinopse
Kevin Chan é un policía cunha brillante carreira, pero os seus métodos pouco ortodoxos provocan que acabe relegado ó departamento de tráfico. Porén, un criminal que xurara vingarse del, sae do cárcere e perségueos a el e á súa moza. Ó mesmo tempo, o xefe da policía estuda a posibilidade de devolver a Kevin o seu destino anterior para que lles axude a atrapar a uns criminais que extorsionan diversos construtores, ós cales ameazan con facer estourar bombas nos seus edificios.
O Barral, Insua, Ortigueira
O Barral é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Intempo
Intempo é un rañaceos de 192 metros de altura e 47 plantas coroado pero inacabado situado en Benidorm (Alacant). Trátase do rañaceos residencial máis alto de España e segundo da Unión Europea, e o quinto edificio máis alto de España, superado polas catro torres do CTBA de Madrid.
A data de xuño de 2016, o proxecto atópase parado e o inmoble, por tanto, deshabitado, tendo rematados o 94% dos traballos. É propiedade da promotora Olga Urbana, que se atopa en concurso de acredores. O acredor maioritario é o Sareb, unha sociedade anónima de xestión de activos procedentes da reestruturación bancaria ou «banco malo», como herdeira do crédito hipotecario concedido pola extinta caixa de aforros Caixa Galicia. O Sareb tentou recuperar parte do crédito a través dunha poxa completa do inmoble, tras intentos infrutuosos por parte do promotor de lograr acordos con investidores estranxeiros. Tras recibir unha única oferta de 47 millóns de euros, o Sareb exerceu o seu dereito de mellorala, ofrecendo 58,5 millóns. Sempre que non se resolvan os problemas xudiciais a raíz do concurso da sociedade promotora, o Sareb non poderá adxudicarse o inmoble.
Localización
alt=Mapa que mostra a localización do edificio Intempo. Pode verse a Praia de Ponent de Benidorm.|miniatura|Localización de Intempo na praia de Ponent de Benidorm. O edificio sitúase na Avenida de Colombia na partida Murtal, zona denominada coloquialmente e normalmente Vía Parque. Está situado a unha altura de 35 metros sobre o nivel do mar e a uns 500 metros de distancia en liña recta da praia de Ponent, unha zona cunha menor densidade residencial que a praia de Llevant. O sitio que ocupa o Intempo forma parte do plan de urbanismo aprobado na década de 1950.
Deseño e arquitectura
O edificio, que alberga un total de 269 vivendas, componse de tres plantas de sotos máis 52 plantas (incluíndo cinco plantas técnicas) en dúas torres rectas -separadas entre si 20 metros- de 180 metros de altura sobre rasante, de perímetro 24,15 por 16,7m (403,3 m² de área). As torres están conectadas tanto nos tres primeiros forxados (sotos) como nos nove últimos (pisos 37 a 45) mediante un cono de base elíptica de vértice inferior de 30 metros de altura. Esta peculiar xeometría na parte superior obriga a que as plantas de ambas as torres vaian diminuíndo a súa superficie en altura, a medida que as plantas do cono aumentan a súa.
A estrutura das torres está realizada en formigón armado, quedando as paredes laterais en formigón visto, só interrompido por unha pequena xanela en cada planta para a ventilación dos cuartos de baño. A fachada dianteira está realizada nun muro cortina descontinuo de cristal con tonalidades douradas. A fachada foi sometida a probas de túnel de vento mediante unha maqueta a escala e tivo un bo comportamento, observándose que o cono actuaba favorablemente succionando o vento.
A parcela sobre a que se asenta o edificio é de 12 879 m², das cales o edificio Intempo ocupa 6442 m². A superficie total construída é de 36 223 m². A estrutura dos bloques conta con 90 toneladas de aceiro laminado e 2200 toneladas de aceiro corrugado. O formigón empregado nas torres ascende a 23 037 metros cúbicos e os forxados ocupan unha superficie de 43 000 m². O formigón empregado é capaz de soportar un máximo de 50 MPa na cimentación, nas pantallas e os soportes ata o forxado 15, que se ve reducido nos forxados de plantas superiores a 40 Mpa ou 30 Mpa. Debido á elevada relación de esvelteza do edificio, a configuración das vivendas en planta e a escasa entidade dos núcleos de comunicación vertical, a rixidez ou indeformabilidade do conxunto vén explicada tanto polo efecto ménsula (pantallas laterais) como o efecto pórtico, desenvolvido a través dos forxados, así como polos cintos de rixidez que se atopan nas catro plantas técnicas superiores. Segundo datos do estudo realizado por Florentino & Regalado, o efecto ménsula contribúe á solidez da estrutura nun 50 %, o efecto pórtico nun 37 % e, por último, os cintos de rixidez nun 13 %.
Instalacións
A partir da planta 38, as características da vivenda serán adaptables ás necesidades do propietario. No seu exterior, contará con dúas piscinas -unha semiolímpica e outra infantil-, zonas de axardinamento e recreo, solario e instalacións deportivas con spa, ximnasio e sauna. O edificio dispón de tres plantas de soto destinadas a un total 389 prazas de aparcadoiro así como rochos e cabinas.
O lixeiro desnivel que presenta a entrada sálvase mediante unha escalinata, cunha fileira de palmeiras a cada lado, e un pequeno ascensor panorámico. As vivendas do edificio son accesibles por un total de seis ascensores, tres por torre (dous normais e un montacargas). Os elevadores son capaces de subir desde o terceiro soto ao piso 45.º en 55 segundos. As últimas dúas plantas, unidas formando dous dúplex, incluirán catro ascensores particulares. En total, o edificio conta cun total de once ascensores.
Rumor desmentido sobre a falta de ascensores
En agosto de 2013 a edición estadounidense do blog Gizmodo publicou a nova falsa de que os arquitectos do edificio non tiveran en conta o oco para os ascensores. A nova foi seguidamente publicada en numerosos medios, tanto nacionais coma internacionais. A orixe do malentendido ten lugar nunha noticia do xornal español El País do 20 de xullo de 2013, que trata sobre a construción do Intempo, infestada de problemas empresariais, económicos e mesmo accidentes, coa crise do sector inmobiliario español como pano de fondo. Así mesmo, a noticia sinalaba que «non se tivo en conta o oco do ascensor», facendo referencia ao espazo que contén a maquinaria dos elevadores. Esta frase foi a que desencadeou todo.
Historia
miniatura|Caseta de vendas. A construción do proxecto estivo acompañada de numerosos contratempos, que ocasionaron que a data de inauguración, prevista inicialmente para mediados de 2010 e cun prazo de duración das obras de 40 meses, tivese que ser posposta varias veces. O proxecto foi presentado o 19 de xaneiro de 2006, e as obras de construción arrincaron o 2 de maio de 2007.
Orixe do deseño
miniatura|Sotos xa rematados, vese a cimentación das torres. Na parte inferior aparecen uns edificios marróns que son os Coblanca; ao fondo, situados na Vía Parque, atópanse as residenciais Terrazas de Benidorm, Sol de Poniente, Miragolf e Islamar. O edificio foi deseñado polo estudo de arquitectura alacantino Pérez-Guerras, coa colaboración do estudo benidormense Olcina & Radúan Arquitectos, e a estrutura de formigón por Florentino Regalado & Asociados.
Algunhas fontes, cando se presentaron os deseños iniciais, viron no deseño unha homenaxe ás vítimas dos atentados do 11 de marzo de 2004, coñecidos polo numerónimo 11-M, ao poder interpretarse as torres como dous uns enfrontados formando a letra 'M'. O arquitecto explicou que non era a súa intención realizar unha homenaxe, pero que non lle «desgusta nada a idea». Ao que engadiu que cando deseñou Intempo «pasara pouco desde o atentado e tíñao moi patente porque me presentei a un concurso para construír un monumento na mesma zona do atentado, pero só me deron o accésit». En efecto, a finais de 2004, poucos meses despois de que os atentados tivesen lugar, o estudo de arquitectura Pérez-Guerras recibiu un accésit de 6000 euros no concurso para deseñar o monumento homenaxe ás vítimas do 11-M situado en fronte da estación de Atocha.
Financiamento
O promotor do inmoble é Olga Urbana SL, sociedade fundada por tres persoas físicas en 2004 cun capital social inicial de tan só 3.100 euros. En 2005, Caixa Galicia concedeulle un préstamo de 93 millóns de euros para a construción, garantido por hipoteca inmobiliaria. Posteriormente sóubose que os socios promotores achegaron un total de sete millóns de euros. Aquel ano Caixa Galicia pechou o exercicio cun beneficio de 212,3 millóns de euros -case o dobre que en 2004- e destinou a investimento crediticio case 20 000 millóns de euros, un 35% máis que o ano anterior.