cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Virna Lisi
Traxectoria
A finais da década de 1950 actuou no teatro e durante a década seguinte participou en comedias e en dramas para a televisión. Apareceu tamén nun anuncio de pasta dentífrica en televisión cun slogan que se convertería nunha frase feita entre os italianos: "con quella bocca può dire ciò che vuole" (con esta boca, ela pode dicir o que queira).
Escollida como unha nova Marilyn Monroe, Lisi debutou en Hollywood na comedia con Jack Lemmon How to Murder Your Wife (1965). Foi moi popular pola foto na que “afeitaba” a súa cara na portada de marzo de 1965 da revista Esquire.
Para superar os papeis de sedutora, Lisi buscou outro tipo de personaxes, participando en filmes como Casanova 70 e Le bambole (1965).
A principios da década de 1970 abandonou a interpretación temporalmente para ocuparse do seu home Franco Pesci e do seu fillo Corrado. Porén, o rexurdimento da súa carreira chegou axiña, cunha longa lista de producións, coma Máis aló do ben e do mal (1977), Ernesto (1979) e La cicala (1980). Polo filme A raíña Margot (1994) gañou un premio César e o premio do Festival de Cannes.
Faleceu vítima do cancro en 2014.
William Bradford
O personaxe William Bradford pode referirse a distintas personalidades:
Jerry Unser
Jeremy Michael Unser Jr., nado en Colorado Springs (Colorado) o 15 de novembro de 1932 e finado en Indianápolis o 17 de maio de 1959, foi un piloto de automobilismo estadounidense. Foi o campión do USAC de 1957.
Traxectoria
Jerry foi o primeiro da familia Unser en competir en Indianápolis. Na súa única saída, en 1958, viuse atrapado nunha colisión múltiple de 13 coches na primeira volta e voou sobre o muro da curva 3, milagrosamente saíu ileso. Morreu nun accidente durante a práctica antes das 500 Millas de Indianápolis de 1959, deixando atrás a súa viúva, Jeanne Unser, e dous fillos, Jerry e Johnny Unser.
Os seus irmáns Al e Bobby e o seu sobriño Al Jr. gañaron as 500. O seu fillo Johnny e un sobriño Robby tamén competiron na carreira.
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo de FIA entre e. Os pilotos que competiron na Indy durante eses anos acreditaron puntos e participación no Campionato do Mundo. Jerry Unser participou en carreiras do Campionato do Mundo 1 pero non obtivo puntos do Campionato do Mundo.
O 2 de maio de 1959, o segundo día de clasificación para as 500 Millas de Indianápolis de 1959, Unser perdeu o control do seu coche saíndo da curva 4 nunha volta de práctica. O coche bateu contra a parede logo de trompear e rebotou pola recta deu extremo a outro, deixando atrás un rastro de pezas. Como resultado o coche incendiouse. Os comisarios de pista estimaron a súa velocidade xusto antes do accidente en preto de 214 km/h. Estivo consciente durante o seu rescate, gritando "As miñas pernas están en chamas. Chama a miña esposa". Antes de sacalo do vehículo, houbo que apagar o incendio. Unser foi levado ao hospital metodista co pescozo roto e queimaduras de terceiro grao nas dúas pernas e un brazo. En estado crítico, sufriu queimaduras en máis do 35 por cento do seu corpo, e quedou en coma. Unser morreu das súas feridas e pneumonía dúas semanas máis tarde o 17 de maio de 1959. Tras o accidente, converteuse en obrigatorio para os pilotos usar traxes de condución resistentes ao lume. A maioría dos pilotos xa usaban os traxes, pero algúns pilotos aínda usaban camisetas por entón.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Arte grega
A arte grega e un estilo elaborado polos antigos gregos, que se caracteriza pola busca da beleza ideal, onde se recreaba o mundo ideal do modelo platónico, mediante unha imitación. Tivo unha grande influencia na cultura de moitos países desde tempos antigos ata o presente, particularmente na escultura e na arquitectura. A arte romana derivou principalmente de modelos gregos. Desde o Renacemento en Europa a estética humanista e os estándares técnicos da arte grega inspiraron a xeracións de artistas.
Historia e características
Tradicionalmente distínguense tres etapas no desenvolvemento da arte grega: o período arcaico (séculos VIII-VI a.C.), período clásico (séculos V e IV a.C.) e período helenístico, desde a morte de Alexandre Magno (323 a.C.) ata a caída de Corinto (146 a.C.)
A arte grega non responde a criterios relixiosos nin vai estar disposta pola clase dominante, é máis ben a expresión dun pobo que creou un complexo entramado mítico para dar resposta á orixe do mundo. Para o artista grego a beleza posúe un carácter matemático e identifícase coa proporción xeométrica, por esta razón crearon uns sistemas proporcionais, canónicos, baseados na experiencia natural como reflexo da harmonía que rexe a natureza. A figura humana centrou o interese do artista grego desde o período arcaico, particularmente na escultura. As formas anatómicas da figura humana están tratadas como un organismo vivo e a relación proporcional entre as súas partes constitúe o ideal e o fundamento da beleza. A importancia da vida urbana e a súa organización "democrática" condicionaron a arquitectura grega.
Períodos
A historiografía da arte identificou varios estilos que periodizan a arte da Antiga Grecia: Non houbo ningunha ruptura radical entre un período e outro. As distintas formas de arte evolucionaron a ritmos distintos en diferentes lugares do mundo grego e, como en calquera época, algúns artistas elaboraron estilos máis innovadores. Fortes tradicións locais, o carácter conservador, e as esixencias dos cultos relixiosos, permiten aos historiadores localizar a orixe da maior parte das obras de arte conservadas, mesmo no caso habitual de que fosen desprazadas do lugar para o que foron creadas, ou de que sexan copias.
A arte na Grecia arcaica
O culto relixioso desempeñou tamén un papel fundamental na sociedade grega deste período, de maneira que todas aquelas cidades que dispuxeron de medios económicos abondo promoveron a construción de edificios relixiosos en pedra, os cales cumpriron un importante papel á hora de cohesionar as diferentes clases da nova sociedade, menos igualitaria que a de séculos anteriores. Créanse agora santuarios panhelénicos, como Delfos e Olimpia, onde os distintos tiranos realizan grandes ofrendas votivas para exhibir o seu poder, e se fomentan novos cultos populares, ao tempo que xorden mitos relacionados con deuses e heroes locais, o que incrementa as identidades políticas das distintas polis que necesitan sentirse independentes e destacar sobre o resto.
Vestixios
A arte antiga grega perdurou na forma de esculturas e arquitectura; tamén en artes menores como o deseño de moedas, o gravado de olaría e xemas.
Pintura
Os gregos, como a maioría das culturas europeas, consideraban a pintura como unha das formas máis altas de arte. As obras de Polignoto de Thasos, que traballou no século V a. C., seguían sendo admiradas mesmo 600 anos despois da súa morte, como despois aconteceu coas de Leonardo da Vinci ou Michelangelo, non obstante neste caso non só non se conservaron ningunha das súas obras senón tampouco ningunha reprodución.
Regadío, Terra Chá, Antas de Ulla
Regadío é un lugar da parroquia de Terra Chá no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 41 habitantes (22 homes e 19 mulleres).
Arte grega
Pintura
Os pintores gregos traballaron xeralmente sobre paneis de madeira, que se estragaban rapidamente (a partir do século IV a. C.), cando non eran ben protexidas. Hoxe en día non queda case ningunha peza de pintura grega, agás algúns restos de pinturas en terracota e dalgunhas pinturas nas paredes de tumbas, sobre todo en Macedonia e Italia. Das obras mestras da pintura grega temos soamente algunhas copias realizadas nas épocas romanas, a maioría delas son dunha calidade inferior.
Arquitectura
A gran maioría de edificios gregos non perduraron, debido a varias razóns: foron destruídos en guerras, saqueados para obter materiais de construción ou abatidos por terremotos. Soamente un puñado de templos, tales como o Partenón e o templo de Hefesto en Atenas. Das catro marabillas do mundo creadas polos gregos ningunha perdurou:
O templo grego
Son os templos a construción máis representativa da arquitectura grega, xa que o seu principal era brindarlle protección ou albergue a unha deidade ou deus. Na parte de dentro encontrábase o efixie da deidade mentres tanto na parte exterior rendíaselle culto. Os gregos utilizaban o pretexto relixioso para xustificar con isto as súas grandes creaciónes desta forma podían desatar a súa imaxinación e crear marabillosas estruturas. Considerado como unha arquitectura sublime isto serviu de exemplo para a construción doutras estruturas gregas; por isto os edificios gregos comparten similares características.
A diferenza principal do templo arcaico ao templo pre-helénico é que se fai a alma da cidade, é dicir, antes os pazos eran, á súa vez, refuxios para os cidadáns en caso de guerra, na época arcaica son os conxuntos de templos, é dicir o acrópole, é a casa do deus e o refuxio dos cidadáns, xa que estaban situados nun outeiro e ademais estaban fortificados, probablemente para as utilidades de antes.
As cerimonias, calquera malia a súa importancia, realízanse fóra do templo para que o olor dos sacrificios chegase á estatua divina para que esta llo agradecese e lles dese boas colleitas etc.
Ao comezo os templos son moi pequenos e apenas diferéncianse dunha casa, pero co tempo, ademais da substitución de elementos brandos por rochas ou perpiaños, establécense as ordes: o dórico, o xónico e o corintio son as tres ordes, os dous primeiros xorden ao principio da época mentres que o corintio se orixina despois derivando do xónico. Ademais a arquitectura grega é alintelada ouarquitrabada pola viga que se pon no pórtico chamada lintel. Ignora os arcos e outros tipos de arquitectura. Se o templo está rodeado de columnas, se lle chama períptero e se as columnas se limitan ao pórtico, se chama próstilo, segundo as columnas que teña o pórtico, será dístilo (dúas columnas), tetrástilo (catro), e así sucesivamente sempre sendo pares.
Escultura
Todas as esculturas e obras de arquitectura que perduraron, só son unha pequena mostra da inmensa colección de obras gregas. Moitas esculturas de deuses pagáns foron destruídas durante a era cristiá. Desgraciadamente, cando se calcina o mármore prodúcese o cal, e ese era o destino de moitas obras de mármore gregas durante a Idade Media. Durante ese mesmo período, debido á escaseza de metais, a maioría das estatuas de bronce eran fundidas. Actualmente moitas das obras que hoxe temos son copias romanas.
Outras artes
A partir do período arcaico da arte grega, as cerámicas pintadas e as esculturas son case as únicas formas de arte que perduraron. A pintura estaba nos seus inicios durante aquel período, e ningún exemplo perdurou. Aínda que as moedas foron inventadas no século VII a. C., non eran comúns na maior parte de Grecia ata o século V a. C.
Cerámica
Deste período destacan a elaboración de cerámicas para uso cotián, ou de carácter fúnebre, onde se empregaron grandes floreiros. Estes floreiros estaban ornamentados con representacións lineais, e motivos relacionados coa morte, como batallas marítimas ou terrestres. A maior parte da olaría está composta por pezas domésticas, das que perduraron recipientes tales como as ánforas, pequenas cráteras e hidrias. Por outra parte, da cerámica funeraria se encontraron varias urnas. Tamén se fabricaron figuriñas en barro cocido, principalmente para ser depositadas como ofrenda nos templos. Durante o período helenístico, foi elaborada unha gran variedade de obxectos de olaría, aínda que só algunhas posúen valor artístico.
Alien: Resurrection
Alien: Resurrection é un filme estadounidense dirixido por Jean-Pierre Jeunet que foi estreado en 1997. Cuarto filme da saga de Alien, e o primeiro da serie en ser rodado fóra de Inglaterra, nos estudios de 20th Century Fox dos Ánxeles (California).
Arte grega
Cerámica
Durante os períodos máis antigos, ata as pequenas cidades gregas producían obxectos de olaría para o mercado local, sendo os seus estilos e modelos moi variados. Entre os anos 550 e 480 a. C. a arte en cerámica sufriu unha gran transformación; ademais, os autores incluíron os seus nomes, o nome do oleiro ou do pintor que decoraba aquelas pezas (tamén existían algúns artistas que practicaban ambos os dous labores). A cerámica ática e corintia destacaron por sobre as demais. Atenas creou as primeiras representacións do estilo belo: recipientes con figuras vermellas sobre fondo negro.
Alien: Resurrection
No filme, que está ambientado 200 anos despois do filme anterior, Alien 3 (1992), Ellen Ripley (Sigourney Weaver) é clonada e unha raíña Alien é extraída cirurxicamente do seu corpo. A "United Systems Military" pretende criar aliens para estudalos e investigalos na nave espacial USM Auriga, usando hóspedes secuestrados e entregados a eles por un grupo de mercenarios. Os aliens escapan das súas gaiolas mentres Ripley e os mercenarios tentan escapar e destruír a Auriga antes de chega á Terra.
Arte grega
Cerámica
A historia da cerámica grega antiga está subdividida nos seguintes períodos: A gama de cores que podía ser utilizada sobre a olaría foi restrinxida polas técnicas de cocción: negro, branco, vermello e cor amarela eran as cores máis comúns. Durante os tres primeiros períodos, as cerámicas gardaban a súa cor natural clara con algúns motivos negros.
Jagunço
Os jagunzo eran homes fóra da lei, que a finais do século XIX no Brasil ían en bandas e servían ó xefe político que lles pagara mellor. Verdadeiros responsábeis de facer a vontade dos Coroneles (terratenentes feudais brasileiros do XIX), os iagunzos usaban o medo e a violencia como arma política.
Arte grega
Arquitectura
Un dos signos máis doadamente recoñecibles dos logros artísticos gregos é a súa agraciada arquitectura, caracterizada polas elegantes columnas de pedra e os frontóns triangulares esculpidos dos tres estilos arquitectónicos que se desenvolveron entre o 600 e o 300 a. C.
Jagunço
No Sertón, moitas veces os intereses de coroneles rivais entraban en conflito e as súas disputas eran resoltas polas bandas de jagunzos en verdadeiras guerras. Conforme avanzaba a autoridade e forzas policiais do Estado Brasileiro foron decrecendo o número de jagunzos, e algúns deles fixéronse logo canganceiros.
Arte grega
Arquitectura
Estes estilos foron creados para construír máis templos aos deuses que eran moi importantes para eles. Esculpidos en mármore, eles imitaron as técnicas de corte da madeira dos edificios feitos orixinalmente neste material.
O estilo dórico é o máis antigo e o máis simple, con columnas firmes e frontes cubertas con esculturas que, ao mesmo tempo, podían pintarse de vermello ou azul para xerar impacto; cabe destacar que non ten base comparado con outros estilos. O mellor exemplo sobrevivente dun templo dórico é o Partenón (438 a. C.) no Acrópole de Atenas.
O estilo dórico é o máis antigo e o máis simple, con columnas firmes e frontes cubertas con esculturas que, ao mesmo tempo, podían pintarse de vermello ou azul para xerar impacto; cabe destacar que non ten base comparado con outros estilos. O mellor exemplo sobrevivente dun templo dórico é o Partenón (438 a. C.) na Acrópole de Atenas.
O estilo xónico apareceu arredor do mesmo tempo nas cidades máis ricas de Asia Menor. Produce a sensación de máis lixeireza e é máis decorativo, con columnas esveltas destacando volutas ensortijadasen cada esquina do capitel. O estilo alcanzou o seu apoxeo no desaparecido Templo de Artemisa en Éfeso, unha das Sete Marabillas do Mundo. Pódese admirar a arquitectura xónica no Templo de Atenea Niké na Acrópole.
Cara ao ano 400 a. C. xurdiu unha nova versión, máis elaborada, da arquitectura xónica: a corintia. Caracterizábase por intricadas follas espiñentas de acanto esculpidas nos capiteis das columnas, que pode reflectir a influencia do Oriente Medio. A prestancia do estilo corintio converteuno no estilo arquitectónico favorito da arquitectura do Imperio romano. Os templos pódense clasificar polo número de columnas que teñen:
-In antis, se só teñen dous na súa fachada e muros da cella.
-Tetrástilo: catro.
-Hexástilo: seis.
-Octástilo: oito.
-Próstilo: se só ten un pórtico na parte dianteira.
-Anfipróstilo: se o ten tamén na parte posterior.
-Períptero: cando as columnas exentas rodean a cella.
-Díptero: cando son dous as filas de columnas.
Álex Canedo
Alejandro Canedo Liñares, nado en Carballo o 31 de xaneiro de 1987, é un futbolista galego. Xoga de defensa e o seu club actual é o CCD Cerceda.
Arte grega
Arquitectura
-Pseudoperíptero: cando está disposto con columnas pegadas aos lados.
-Áptero: se non ten columnas.
-Hípetro: se non ten teito.
Período arcaico
Este período iniciase a finais do século VIII a.C., ata comezos do século V a.C. durante este período prodúcese a expansión grega, polo que se instaura un novo orde cidadán. Dito cambio de lexislación provoca unha gran promoción de obras publicas. Nesta etapa destaca a escultura, que pode apreciarse como arte mais común e popular, xa que acompañan a templos e tumbas. Xeralmente adoitaban ser figuras masculinas (kuros) e femininas (korés).
Durante este período, pódense observar características moi similares nas obras: miniatura|Os kouroi eran representacións de atletas novos, cos brazos caídos e paralelos ó corpo e unha das súas pernas adiantadas cunha ríxida frontalidade, representantes da arte grega arcaica amosan a súa relación cos modelos escultóricos exipcios|311x311px
A Aldea de Arriba, Vilapoupre, Antas de Ulla
A Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
The Promise Ring
The Promise Ring foi unha banda estadounidense de emo procedente de Milwaukee, Wisconsin, activa entre os anos 1995 e 2002. Nos seus primeiros anos, a súa música clasificouse normalmente como emo, pero os últimos traballos poden definirse como indie pop. A banda iniciouse como un proxecto paralelo de Davey von Bohlen, durante o seu tempo como guitarrsta e vocalista de Cap'n Jazz. Von Bohlen comezou o proxecto co guitarrista Jason Gnewikow de None Left Standing, o batería Dan Didier e o baixista Scott Beschta, os dous últimos antigos membros de Ceilishrine.
Vimbieiro
Co topónimo Vimbieiro podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Lugo
Rider técnico
Un rider ou rider técnico é un documento no que se presentan as necesidades técnicas dun artista/banda para realizar adecuadamente o seu espectáculo, e que a empresa promotora do acto debe poñer a súa disposición.
O rider, polo tanto, debe ser o máis preciso e organizado posible, incluíndo qué material leva o propio artista, marcas e material de preferencia, micrófonos, tipo de iluminación, planta de escenario, demandas de aloxamento e cátering, etc.
Como é lóxico, o rider debe ser enviado antes de confirmar evento algún, e con suficiente antelación para que as partes implicadas teñan posibilidade de comparar alternativas.
Partes dun rider
Xeralmente, o rider divídese en varias seccións, aínda que estas poden variar en función de cada artista e situación.
Portada
Nome da banda, data e nomenclatura que identifique que o documento tratase dun rider técnico.
Proba de son
Especifícase o tempo necesario para a montaxe de backline e proba de son da banda.
Escenario
Medidas do escenario, número e medidas de tarimas, cortina de fondo, proxector, alfombra da batería, etc.
Backline
Neste apartado especifícase o backline que trae la banda e o que debe proporcionar o promotor do evento.
O backline inclúe os instrumentos, amplificadores, micrófonos, monitores… e todo o material técnico que se vai empregar no escenario durante o evento.
Microfonía e patch
miniatura|Táboa de Patch da banda The W.A.B. Adoita presentarse en forma de táboa e componse de:
Envíos a monitores
Número de monitores asignados a cada membro e os niveis aproximados de envíos a monitores de cada un deles.
Planta de escenario
miniatura|Planta de escenario (Stage Plot) de la banda de brutal-punk The W.A.B., onde se muestra toda la disposición del backline sobre el escenario. Coñecida en inglés como Stage Plot, tratase dun plano do escenario no que se presenta de forma visual a colocación no escenario dos membros, o seu backline, orientación e número de monitores, tomas de corrente, paso de cables, etc.
Iluminación
Características do sistema de iluminación (tipo e número de luces, orientación, lista de canles de DMX…).
Outras necesidades
Preséntanse necesidades diversas, como aloxamento, características do camerino, pases de invitación, seguridade, catering, bebidas, estacionamento, transporte, etc.
Modificacións cronolóxicas do rider
As negociacións dun evento poden durar meses, tempo durante o cal pode variar o modelo de rider. Por iso débese especificar a data de publicación do rider e as distintas modificacións cronolóxicas do mesmo, de modo que a empresa promotora poida asegurarse de que traballa coa versión actualizada do rider.
Información de contacto
Inclúe información para contactar coa banda ou seu representante e co persoal técnico.
O Contra-rider
En ocasións, a empresa promotora non pode satisfacer todas as peticións que o artista solicita no rider principal, pero dispón de alternativas. Neste caso, elabórase un Contra-Rider no que ó artista se lle presentan unhas alternativas de backline. Neste punto, o artista debe decidir si esas alternativas lle permiten levar adiante o seu espectáculo, ou si polo contrario debe cancelarse.
Un bo rider, polo tanto, debería ser negociable e ter certa flexibilidade.
Ao mesmo tempo, si o contra-rider é elaborado por unha empresa que coñece moi ben o espazo no que se vai a realizar o evento, pode aportar alternativas de backline máis adecuadas a ese espazo en particular.
== Plataformas de creación de riders == Aínda que o rider pode elaborarse con diversas plataformas como Photoshop, Illustrator, ou incluso a man, existen diversas aplicacións dedicadas a tal cometido como:
San Xurxo, Terra Chá, Antas de Ulla
San Xurxo é un lugar da parroquia de Terra Chá no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Andrónico II de Trebisonda
Andrónico II Comneno (en grego: Ανδρόνικος Β΄ Μέγας Κομνηνός, Andrónikos II Mégas Komnēnós), nado c. 1240 e finado en 1266, foi emperador de Trebisonda de 1263 a 1266. Foi o fillo máis vello de Manuel I de Trebisonda coa súa primeira esposa, Ana Xylaloe, unha nobre trapisondesa.
Traxectoria
Durante os tres anos do seu reinado Trebisonda continuou florecendo como un centro comercial - dous comerciantes de Marsella foron alí en 1263 e 1264 levando unha carta de presentación de Carlos de Anjou, conde de Provenza.
O seu reinado é significativo por unha soa cousa, a perda de Sinope en 1265. Xunto con iso, perdeu a última esperanza de reconquista de Constantinopla e deixou de incidir nos asuntos do Imperio bizantino. Segundo Fallmerayer, a soberanía mongol aceptada por Manuel I terminou coa morte de Hulagu Kan en 1265, pero esta teoría é controvertida e probabelmente errónea á vista dos acontecementos posteriores e a deposición do seu sucesor, Xurxo.
A Punta
Co topónimo A Punta podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Pontevedra
Edie Falco
Edith "Edie" Falco nada o 5 de xullo de 1963 é unha actriz estadounidense. É coñecida polo seu papel de Carmela Soprano na series de televisión estadounidense The Sopranos e Nurse Jackie.
The Twilight Singers
The Twilight Singers é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Nova Orleáns (Luisiana). O grupo formouse inicialmente como un proxecto paralelo de Greg Dulli, líder de The Afghan Whigs en 1997. Despois de que esta banda se separase, Dulli usou a The Twilight Singers como o seu propio vehículo artístico, e ata a data leva editados cinco álbums de estudio apoiados por xiras mundiais.
Familia Brontë
miniatura|upright=1.15|[[Anne Brontë|Anne, Emily e Charlotte Brontë, polo seu irmán Branwell (c. 1834). Pintouse tamén entre as súas irmás, máis despois borrou a súa imaxe para non barullar o cadro.]] miniatura|Autorretrato de Branwell Brontë, 1840 A familia Brontë ([ˈ|b|r|ɒ|n|t|i], comunmente {[-|t|eɪ]) foi unha familia literaria do século XIX asociado coa localidade de Haworth en West Riding of Yorkshire, Inglaterra. As irmás, Charlotte (1816–1855), Emily (1818–1848) e Anne (1820–1849), son célebres poetas e novelistas. Como moitas escritoras contemporáneas, publicaron inicialmente as súas obras con pseudónimos masculinos: Currer, Ellis e Acton Bell. As súas historias atraeron atención inmediata pola súa paixón e orixinalidade. Jane Eyre, de Charlotte foi a primeira que coñeceu o éxito, mentres que Wuthering Heights, de Emily, e The Tenant of Wildfell Hall, de Anne, foron aceptadas máis tarde como obras mestras da literatura.
As tres irmás e o seu irmán, Branwell (1817–1848), sentíanse moi próximos, e durante a súa infancia desenvolveron a súa imaxinación, primeiro a través de relatos orais e obras de teatro nun intricado mundo imaxinario, e logo a través da súa escritura colaborativa de historias cada vez máis complexas.
As mortes, primeiro da súa nai, e logo das dúas irmás máis vellas, marcaron a familia profundamente e influíron na súa escritura, como tamén fixo o illamento relativo en que creceron.
A súa casa en Haworth, Yorkshire, converida no Brontë Parsonage Museum, é un lugar de peregrinación para centos de miles de visitantes cada ano.
Manuel I de Trebisonda
Manuel I Comneno (en grego: Μανουήλ Α΄ Μέγας Κομνηνός, trans. Manuēl I Mégas Komnēnós), nado en Trebisonda aprox. en 1218 e finado no mesmo lugar en marzo de 1263, foi emperador de Trebisonda desde 1238 até 1263.
Traxectoria
Foi o segundo fillo de Aleixo I, o primeiro emperador de Trebisonda, e Teodora Aksukhina. Sucedeu ao seu irmán, Xoán I Aksúkhos. A pesar da súa suposta capacidade militar, Trebisonda converteuse ou seguiu sendo un vasalo dos turcos selxúcidas, e, despois da Batalla de Köse Dáğ en 1243, dos mongois de Persia. As forzas trapisondesas serviron na batalla como vasalos selxúcidas. As forzas selxúcidas foron destruídas coa derrota e o Sultanato de Rüm comezou a declinar.
A destrución de Bagdad por Hulagu Kan en 1258 reavivou a ruta comercial norte de Armenia e a parte superior do val do Éufrates a Erzurum e logo a través do paso de Zigana a Trebisonda. Esta ruta comercial provocou o comezo da prosperidade comercial de Trebisonda, porque os bens da Ruta da Seda foron transportadas agora a Trebisonda e o Mar Negro, en lugar do Mediterráneo. Aínda que algunhas moedas de bronce foron atribuídas a Aleixo I, e os aspron de prata foron cuñados sen dúbida por Xoán, Manuel cuñou moedas de bronce como moedas de prata. As moedas trapisondesas circularon amplamente fóra do imperio, especialmente en Xeorxia.
Manuel reconstruíu o mosteiro de Santa Sofía en Trebisonda entre 1250 e 1260. Eastmond describe a igrexa de Manuel como «o mellor monumento imperial bizantino sobreviviente da súa época». Cando Miguel VIII Paleólogo recuperou Constantinopla do Imperio Latino en 1261 esixiu sen éxito que Manuel abandonase a súa pretensión á sucesión bizantina.
Manuel casou tres veces e deixou varios fillos, catro dos cales reinaron despois del. Coa súa primeira esposa, Ana Xylaloe, unha nobre trapisondesa, tivo:
Coa súa segunda esposa, Rusudan de Xeorxia, tivo:
Coa súa terceira esposa, Irene Siricaina, outra muller da nobreza trapisondesa, tivo catro fillos:
Devanceiros
Devanceiros de Manuel I de Trebisonda
Diablo (videoxogo)
Diablo é un videoxogo de rol de acción e hack and slash desenvolvido por Blizzard North e publicado por Blizzard Entertainment o 31 de decembro de 1996. Ambientado no ficticio reino de Khanduras, o xogador controla un heroe solitario que loita para liberar ó mundo de Diablo, o Señor do Terror. Baixo a vila de Tristram o xogador atravesa 16 niveis xerados aleatoriamente, chegando finalmente ó propio Inferno para enfrontarse a Diablo.
Sierra Entertainment publicou un paquete de expansión titulado Diablo: Hellfire en 1997. En 1998 Electronic Arts publicou Diablo para a PlayStation. Esta versión incluía un control directo do personaxe principal usando o controlador da videoconsola, e foi desenvolvida por Climax Studios. Electronic Arts tamén considerou o desenvolvemento dunha versión para Sega Saturn, que finalmente nunca se publicou. O éxito deste xogo deu lugar a dúas continuacións, Diablo II no ano 2000 e Diablo III no ano 2012.
FC Wil
O FC Will 1900 é un club de fútbol de Wil, Suíza. Fundouse en 1900 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Sportpark Bergholz, con capacidade para 5.850 espectadores.
Teresa Pedrosa
Teresa Pedrosa Silva, nada en Pontevedra o 28 de decembro de 1964, é unha política galega.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi inspectora da Inspección de Traballo e Seguridade Social entre 1991 e 1995 e entre 2002 e 2003. Entre 1992 e 1994 foi xefa do equipo de inspección no Campo de Xibraltar. De 1997 a 2002 foi presidenta do Consello Galego de Relacións Laborais. Amais, dirixiu a Revista Galega de Dereito Social.
Política
Como política, pertence ao Partido Popular de Galicia, sendo presidenta local de Pontevedra entre 2004 e 2007. Foi cabeza de lista ás eleccións municipais de 2003 en Pontevedra, no que a súa formación conseguiu ser a segunda forza máis votada. Entre 2007 e 2011 foi concelleira polo PPdeG no concello de Pontevedra, logo de ocupar o número dous da lista encabezada por Telmo Martín González.
Foi deputada provincial, vicepresidenta da Deputación Provincial de Pontevedra entre 2003 e 2011 e presidenta executiva do Museo de Pontevedra entre 2003 e 2010. Foi nomeada conselleira da asemblea de Caixa Galicia polo concello de Pontevedra.
En febreiro de 2012 foi designada Delegada Especial do Estado no Consorcio da Zona Franca de Vigo.
Evanescence
Evanescence é un grupo musical estadounidense que se formou en Little Rock (Arcansas) en 1994. O seu estilo musical é rock-metal alternativo e metal gótico.
Historia
A andaina deste grupo comezou nun campamento xuvenil cando se atoparon Ben Moody (guitarra) e Amy Lee (voz) hai varios anos, mentres ela estaba cantando. Ben e Amy comezaron a gravar cancións baixo o nome de Evanescence, con sons de metal e música electrónica que pouco a pouco comezaron a soar na radio. Despois disto David Hodges (teclados) únese á banda.
En 1999 gravan Sound asleep, que é só unha edición limitada de 50 copias. No 2000 gravan o seu primeiro álbum, Origin, como edición limitada e vendéronse todas as copias. Para as escenificacións en vivo uníanse Will Boyd (baixo), John Lecomp (guitarra) e Rock Gray (batería). Ese mesmo ano Hodges deixa a banda e Lecompt e Gray quedan como membros permanentes do grupo.
A súa música medraba en popularidade nos EUA e iso levou a que a súa canción Bring me to life, xunto co tema "My inmortal", fosen agregados á banda sonora da película Daredevil.
O 4 de marzo do 2003 edítase Fallen, a obra cumio do grupo ata o momento, onde demostran por que chegaron a onde están. Da voz de Amy díxose que é capaz de crear noites enteiras de insomnio a quen a escoite. A finais do ano 2004 publican un disco do seu directo en París, Anywhere but home.
Notación científica
A notación científica é unha forma de escribir os números que acomoda valores demasiado grandes (100000000000) ou pequenos (0,00000000001) para seren escritos de forma convencional. O uso desta notación baséase en potencias de 10 (os casos exemplificados anteriormente en notación científica, quedarían 1×1011 e 1×10−11, respectivamente).
Un número escrito en notación científica segue o seguinte padrón: O número m denomínase "mantisa" e n é a "orde de magnitude". A mantisa, en módulo, debe ser maior ou igual a 1 e menor que 10, e a orde de magnitude, dado como expoñente, é o número que máis varía segundo o valor absoluto.
Notación normalizada
Calquera número real dado pode escribirse na forma m×10n de moitas maneiras; por exemplo, 350 pode ser escrito 3,5×102, 35×101 ou 350×100. Na notación normalizada o expoñente n escóllese para que o valor absoluto de m sexa maior ca 1 pero menor que 10 (1 ≤ |m| < 10). Así, 350 escríbese 3,5×102. Esta forma permite comparacións sinxelas de números, xa que o expoñente n dá a orde de magnitude. Na notación normalizada, o expoñente n é negativo para os números con valor absoluto entre 0 e 1. Por exemplo, 0,5 escríbese 5×10-1. O 10 e o expoñente adoitan omitirse cando o expoñente é 0.
A notación científica normalizada é a forma típica de expresar números grandes en moitos campos, a menos que se prefira unha forma non normalizada, como a notación de enxeñaría.
Notación de enxeñaría
A notación de enxeñaría, chamada habitualmente "ENG" nas calculadoras científicas, difire da normalizada en que o expoñente n está restrinxido a múltiplos de 3. En consecuencia, o valor absoluto de m está no rango 1 ≤ |m| < 1000, en lugar de 1 ≤ |m| < 10. A notación de enxeñaría permite relacionar explicitamente o número co seu prefixo do sistema internacional, o que facilita a lectura e comunicación oral. Por exemplo, 12,5×10-9 pode lerse como "doce con cinco nanómetros" e escribirse 12,5 nm, mentres que a notación científica equivalente 1,25×10-8 leríase "un con vinte e cinco por dez elevado a menos oito metros".
Mendoza
O topónimo e antropónimo Mendoza pode referirse a:
Casa de Mendoza
Membros:
Notación científica
Historia
A través da notación científica concibiuse o modelo de representación dos números reais mediante coma flotante. Esa idea foi proposta por Leonardo Torres y Quevedo (1914), Konrad Zuse (1936) e George Robert Stibitz (1939). A codificación en punto flotante dos ordenadores é basicamente unha notación científica de base 2.
Exemplos
A continuación exprésanse exemplos de números grandes e pequenos:
A representación destes números, tal como se presenta, ten pouco significado práctico. Mesmo se podería pensar que estes valores son pouco relevantes e de uso case inexistente na vida cotiá. Non obstante, en áreas como a física e a química, estes valores son comúns. Por exemplo, a maior distancia observable do universo mide preto de 740 000 000 000 000 000 000 000 000 m, e a masa dun protón é duns 0,00000000000000000000000000167 kg. Para valores coma estes, a notación científica é máis axeitada porque presenta a vantaxe de poder representar adecuadamente a cantidade de díxitos significativos.
Arvydas Macijauskas
Arvydas Macijauskas, nado o 19 de xaneiro de 1980 en Klaipėda, é un ex xogador lituano de baloncesto profesional que xogaba na posición de escolta. É considerado un dos mellores baloncestistas lituanos dos anos 2000, conseguindo moitos galardóns individuais, de equipo e coa súa selección.
Traxectoria
Macijauskas debutou coma profesional en 1996 co equipo da súa cidade natal, o Neptūnas, equipo no que xogou durante tres tempadas e onde acadou 12.7 puntos por encontro. Xogou as seguintes catro tempadas no Lietuvos rytas, onde gañou a liga lituana nos anos 2000 e 2002. Ademais foi elixido coma mellor xogador da liga nos anos 2002 e 2003. Na súa etapa no Lietuvos rytas, fixo 15.3 puntos en 143 partidos.
Macijauskas fichou polo Saski Baskonia da Liga ACB para as dúas seguintes tempadas, onde conquistou a Copa do Rei en 2004. En 2005, Macijauskas asinou cos New Orleans/Oklahoma City Hornets da National Basketball Association (NBA), onde apenas participou, xogando tan só 135 minutos en 19 partidos. O 20 de xullo de 2006, Macijauskas asinou co Olympiacos BC grego. En xuño de 2010, anunciou a súa retirada coma xogador de baloncesto profesional.
FC Schaffhausen
O FC Schaffhausen é un club de fútbol de Schaffhausen, Suíza. Fundouse en 1896 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Stadion Breite, con capacidade para 7.300 espectadores.
Andrew Goudelock
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Goudelock foi elixido na 46ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Los Angeles Lakers. O 17 de decembro de 2011, foi asignado polos Lakers aos Los Angeles D-Fenders da NBA Development League, e foi chamado de volta ao día seguinte.
O 26 de xullo de 2013, Goudelock asinou un contrato dun ano co UNICS Kazan. O 27 de abril de 2014 foi nomeado mellor xogador da VTB United League, tras acadar 20.1 puntos, 1.9 rebotes e 2.8 asistencias por encontro na tempada regular.
O 2 de xullo de 2014, asinou un contrato de dous anos co Fenerbahçe Ülker turco.
Estación de Shin-Yokohama
A Estación de Shin Yokohama é a maior estación ferroviaria no barrio de Kōhoku-ku, na cidade de Yokohama. Shin Yokohama é parada dos Tokaido shinkansen, a rede de alta velocidade xaponesa, que une a cidade de Tokio con Osaka e Kyoto. A estación conecta as zonas máis populares de Yokohama coa capital nipoa a través das liñas:
Antonio Seoane
Antonio Seoane Sánchez, coñecido como Julián ou Jorge, nado en Boiro o 13 de outubro de 1906 e finado na Coruña o 6 de novembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina cando tiña cinco anos, instalándose no barrio de San Telmo, onde vivían miles de emigrantes galegos. Cando medrou comezou a traballar no xornal La Prensa. Foi bailarín de tango e directivo da Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina, o que o levou a relacionarse con moitos galegos do bando republicano, fuxidos da Guerra Civil. En 1939 afiliouse ao Partido Comunista de España co propósito de loitar contra a ditadura franquista.
Volveu clandestinamente a España en 1943 e logo de fallarlle os contactos establecidos en Pamplona e Barcelona onde realizou tarefas de axitación e propaganda, pediu instrución a Buenos Aires e ordenáronlle dirixirse a Madrid. En 1946 chegou a Galicia como responsábel do Exército Guerrilleiro de Galicia xunto a José Gómez Gayoso.
miniatura|Monumento a Antonio Seoane e outros loitadores contra o fascismo no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Xulgado en consello de guerra sumarísimo o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz e outros, foi condenado a morte. Seoane, como Xefe do Exército Guerrilleiro de Galicia e Gayoso, como Secretario Xeral do PCE en Galicia, sendo os máximos responsables, sabían que tiñan poucas opcións de salvar a vida, pero apelaron ás familias para que mobilizasen a opinión internacional e exerceran presión sobre a ditadura franquista e conseguir que lles rebaixen as condenas aos outros condenados. A campaña non deu os froitos agardados e o día 6 de novembro de 1948, ás 7 horas e 45 minutos, Seoane e Gaioso foron executados no garrote vil, sendo soterrados no Cemiterio Civil da Coruña, nas tumbas número 98 e 99.
A Carreira, Vilapoupre, Antas de Ulla
A Carreira é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Marcu Biancarelli
Marcu Biancarelli, nado en Portivechju en 1968, é un escritor en lingua corsa que traballa como profesor de lingua corsa nun instituto.
Traxectoria
Foi un dos fundadores e director da revista A Pian' d'Avretu, onde se deron a coñecer novos valores da literatura corsa. En 1999 publicou a súa primeira colección de poesía, Viaghju in Vivaldia. Autor tamén de narrativa, teatro e letras de cancións. Moitas das súas publicacións traducíronse ao francés. Receptor por dúas veces, 2001 e mais 2002, do Premiu Finzione di Ouessant di a Litteratura Isulana. En 2007 apareceu a súa terceira selección de relatos, Stremu Miridianu, que se fixo co premio "Scelta di i littori di Corsica". Dende 2014 decidiu escribir preferentemente en francés para publicar de xeito profesional, malia non renunciar a escribir de novo en corso. Como letrista escribiu os textos das cancións "Corsican beauty" (I Cantelli 2005) e "Ultimu viaghju di Stepan Trofimovich" (Paulu Miniconi 2007).
All in the Suit That You Wear
"All in the Suit That You Wear" é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Stone Temple Pilots, editada como o seu último sinxelo antes da súa separación do 2003. O tema aparece unicamente no álbum recompilatorio Thank You. O tema apareceu dun xeito moderado nas radios e acadou o número 5 na lista Mainstream Rock e o 19 na Modern Rock. O estilo e estrutura da canción aseméllase ao do seu álbum de estrea, Core. "All in the Suit That You Wear" inicialmente foi pensada para entrar na banda sonora da película Spider-Man do ano 2002, pero foi retirada ao non usarse de tema principal. En maio do 2008 o tema apareceu nun episodio da serie CSI: NY.
José Manuel Parada Alvite
José Manuel Parada Alvite, coñecido como Suco II, nado en Ribeira o 4 de novembro de 1943, é un exfutbolista galego, que xogaba de extremo esquerdo.
Comezos
Coñecido nos seus inicios como "Zamorita", pasou logo a ser coñecido como Suco II, por ser o irmán máis novo do tamén futbolista Andrés Parada Alvite, coñecido como Suco. Comezou a xogar no Riveira da súa vila natal, do que pasou ao equipo xuvenil do Arenal de Santiago de Compostela en 1961.
Celta de Vigo
En maio de 1964 fichou polo Celta de Vigo, co que debutou ese mesmo mes nos oitavos de final da Copa do Xeneralísimo ante o Atlético de Madrid. Militou co club vigués durante os seguintes anos na Segunda División, e na tempada 1968/69 logrou o ascenso á Primeira División, con Eizaguirre como adestrador. Na campaña 1970/71 o equipo acabou sexto e logrou unha histórica clasificación para a Copa da UEFA, a primeira da súa historia. Suco II disputou un único encontro na competición europea, ante o Aberdeen escocés.
Deixou o Celta ao remate da tempada 1971/72, despois de 193 partidos oficiais coa camiseta celeste e 24 goles en oito tempadas, nas que coincidiu con xogadores como Abel Fernández, Rivera, Quique Costas, Manolo, Rodilla ou Juan.
Últimos anos
En 1972 fichou polo Pontevedra, de Segunda División, co que acabou descendendo esa mesma tempada a Terceira. Tras disputar unha campaña na categoría de bronce co equipo granate, en 1974 fichou polo Atlético de Riveira, co que xogou dous anos antes de retirarse en 1976.
Despois de deixar o fútbol traballou en Moble de Cor, onde se xubilou en 2008.
Selección nacional
En 1962 formou parte da selección galega xuvenil no Campionato Nacional de Seleccións Xuvenís. Ese mesmo ano foi internacional coa selección española xuvenil, coa que disputou o Campionato Europeo Xuvenil en Bucarest, onde coincidiu cos tamén galegos Zunzunegui e Costoya.
José Martínez Covelo
José Martínez Covelo, nado en Teis (Vigo), foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Fillo do agrarista de Teis José Martínez Dávila. Foi elixido secretario da Juventud Socialista de Vigo constituída en 1913. Coa folga xeral de 1917 foi detido e xulgado en consello de guerra, pero foi posto en liberdade en decembro ao acollerse á lei de condena condicional. Foi vocal da directiva do Sindicato de Agricultores de Teis en 1923. Secretario da Federación Agraria de Lavadores, foi administrador de El Campesino. Foi presidente do coro "Airiños d'o mar" de Teis. Na Segunda República foi concelleiro e tenente de alcalde de Lavadores. Foi elixido presidente de La Alianza Marinera de Teis en 1931. Participou con Indalecio Tizón Reboreda en mitins agraristas en 1932. Ofrecéronlle unha homenaxe pública o 31 de decembro de 1933, e o compositor José Álvarez Olmos dedicoulle o pasodobre "Desagravio" que estreou en abril de 1934. Foi concelleiro e primeiro tenente de alcalde de Teis dende a súa constitución o 7 de xaneiro de 1936, na corporación presidida por Manuel Martínez Ramos.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 exiliouse en Cuba e Arxentina. En 1941 foi obxecto de expediente por responsabilidades políticas. Visitou Vigo en 1953.
Vida persoal
A súa parella Marina Estors Landín finou en 1929 con 30 anos.
Llanera
miniatura|dereita|300px|Monte de Llanera, ao lado do deportivo de Posada de Llanera.
Llanera é un concello da Comunidade Autónoma do Principado de Asturias. Limita ao norte con Xixón e Corvera de Asturias, ao sur con Ovieu, ao leste con Xixón e Siero e ao oeste con Illas e Les Regueres. A súa capital, Posada de Llanera, está situada a 11 km de Oviedo, 20 de Avilés e 22 de Xixón.
Entre os servizos máis importantes deste concello destacan o ferrocarril de Renfe en Lugo de Llanera, Villabona e Ferroñes, o Instituto de Ensinanza Secundaria en Posada de Llanera, o seu importante sector industrial, cos polígonos de Silvota, Asipo e Parque Tecnolóxico de Asturias. Ademais do Centro Penitenciario de Asturias.
Festas
Entre as súas festas máis destacadas están:
En maio, son as festas de San Isidro Labrador na localidade de Posada. En xullo son as festas da Cruz en Posada e as de Santiago Apóstolo en Arlos e Pruvia.
En agosto, celébrase en Lugo de Llanera as festas de Santa María, durante varios días culminando as festas co Martes do Bollu.
O entroido ten grande aceptación en Posada, aínda que tamén se celebra noutras localidades. Tamén hai xornadas gastronómicas, como a do bacallau en setembro e a dos produtos da horta e carne roxa en agosto.
Science Centre Delft
O Science Centre Delft (en galego: " Centro de Ciencia de Delft") é unha  institución que alterna o seu papel de museo técnico e científico coas tarefas de investigación, sita na cidade surholandesa de Delft, nos Países Baixos. Organicamente, forma parte da Universidade de Tecnoloxía de Delft (TU Delft).
O Science Center Delft amósalles aos visitantes dun xeito participativo o papel da tecnoloxía en temas actuais diversos, como o cambio climático, a seguranza e os xogos informáticos de carácter formativo.
A colección
O centro é un escaparate das innovacións científicas e das liñas de investigación que se desenvolven na TU Delft.
No principal espazo expositivo, chamado Amazing Technology, expóñense produtos finais de proxectos dos estudantes desa universidade.
O edificio
O Science Center Delft ocupa parte das instalacións da antiga facultade de Minaría e Extracción Petrolífera, no segundo andar dun edificio construído en 1912 segundo o proxecto de Jan Vrijman, o arquitecto do Goberno dos Países Baixos que se encargaba do deseño dos centros educativos. Este edificio recibiu en 2002 a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument).
Ata a década de 1960, no segundo andar deste edificio exhibíase a colección colonial do Museo Mineralóxico-Xeolóxico.