cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homo sapiens sapiens
Os primeiros fósiles da especie
Ata hai pouco tempo pensábase que os humanos anatomicamente modernos apareceron por primeira vez no rexistro fósil de África hai uns 195.000 anos. Estudos de bioloxía molecular suxeriron que o tempo aproximado de diverxencia do antepasado común de todas as poboacións humanas modernas foi hai 200.000 anos. O amplo estudo da diversidade xenética africana descubriu que o pobo ǂKhomani San (Khoisa) tiña a maior diversidade xenética entre as 113 poboacións distintas mostradas, converténdoas nun dos 14 "conglomerados de poboacións ancestrais". A investigación tamén puxo a orixe da migración humana moderna no suroeste de África, preto da fronteira costeira de Namibia e Angola.
Na década de 1960 un xacemento arqueolóxico en Jebel Irhoud en Marrocos foi datado como uns 40.000 anos de antigüidade, pero foi redatado na década de 2000. Agora pénsase que ten entre 300.000 e 350.000 anos de antigüidade. A forma do cranio é case idéntica á dos humanos modernos, aínda que a mandíbula é diferente.
As forzas da selección natural continuaron operando sobre as poboacións humanas, con evidencia de que certas rexións do xenoma humano mostran selección nos últimos 15.000 anos.
Notas
<references group="" responsive="1">
A Carballeira, Limiñón, Abegondo
A Carballeira é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
David Hurley
David John Hurley, nado en Wollongong, Nova Gales do Sur, o 26 de agosto de 1953, é un militar retirado e político australiano, ex-alto oficial do exército australiano e, actualmente dende o 1 de xullo de 2019, o 27º Gobernador Xeral de Australia. Anteriormente foi o 38º Gobernador de Nova Gales do Sur, entre 2014 e 2019.
Traxectoria
miniatura|Hurley, coa súa esposa Linda David John Hurley naceu o 26 de agosto de 1953 en Wollongong, Nova Gales do Sur, fillo de Norma e James Hurley. O seu pai era un traballador do aceiro de Illawarra e súa nai traballaba nun supermercado. Hurley creceu en Port Kembla e alí asistiu á escola secundaria. Posteriormente graduouse no Royal Military College en Duntroon, cunha licenciatura en artes e un diploma de posgrao en estudos de defensa.
Hurley está casado con Linda McMartin, e ten tres fillos.
Carreira militar
Hurley ingresou no Royal Military College de Duntroon, como cadete en xaneiro de 1972. Nunha carreira militar de 42 anos, Hurley estivo destinado na Operación Solace en Somalia en 1993, comandando a 1ª Brigada (1999-2000), foi xefe do Grupo de Desenvolvemento de Capacidades (2003-2007) e Xefe de Operacións Conxuntas (2007-2008) ), e serviu como vice-xefe da Forza de Defensa (2008-2011). A súa carreira culminou co seu nomeamento como xefe da Forza de Defensa o 4 de xullo de 2011, sucedendo ao Mariscal xefe aéreo Angus Houston. Hurley retirouse do exército en xuño de 2014.
Sucedeu a Marie Bashir como Gobernador de Nova Gales do Sur o 2 de outubro de 2014.
Política
O 5 de xuño de 2014, o primeiro ministro de Nova Gales do Sur, Mike Baird, anunciou que Hurley substituiría a Marie Bashir como gobernador de Nova Gales do Sur e xurou o cargo ante o primeiro ministro o 2 de outubro de 2014 despois de que expirase o mandato de Bashir como gobernadora. O 17 de marzo de 2015, foi investido como cabaleiro da Orde de San Xoán (un honor británico) polo Lord Neil Conn, nunha cerimonia en Sydney.
O 16 de decembro de 2018, o primeiro ministro Scott Morrison anunciou que Hurley se convertería no seguinte gobernador xeral de Australia a partir do 1 de xullo de 2019, sucedendo a Peter Cosgrove. Margaret Beazley foi designada como a súa substitución como gobernadora de Nova Gales do Sur. Hurley xurou como gobernador xeral no Casa do Parlamento en Canberra o 1 de xullo de 2019. As súas primeiras palabras pronunciounas na lingua dos aborixes locais.
Provincia de Nong Khai
Nong Khai (en tai หนองคาย) é a provincia (changwat) máis setentrional do Nordeste da Tailandia. A súa capital é a cidade de Nong Khai.
Polo norte limita con Laos e as provincias tailandesas coas que limita son, de leste a oeste, Bueng Kan, Sakon Nakhon, Udon Thani e Loei.
El Eco de Galicia (Lugo)
miniatura|Exemplar do 21 de agosto de 1873.
El Eco de Galicia foi un periódico editado en Lugo entre 1872 e 1898.
Historia e características
Subtitulado Periódico político, apareceu o 1 de agosto de 1872. Foi unha publicación trisemanal fundada por Manuel Vázquez de Parga Somoza. Estivo dirixido por Nicandro García Taboada, Antonio Villamarín, Ramón Iglesias Camino, Lorenzo Gómez Quintero (dende o 20 de maio de 1891), Víctor Castro Soto (1892-1898), Emilio Tapia Rivas (dende xaneiro de 1898) e o fundador. No equipo de redacción estiveron, entre outros, José María Castro Bolaño e Teolindo María Romero.
Interrompeu a súa publicación en 1875 e reapareceu en 1882. Comezou a súa terceira etapa en 1891.
Blacksad
Blacksad é unha serie de banda deseñada creada polos autores Juan Díaz Canales (escritor) e Juanjo Guarnido, publicada pola editorial francesa Dargaud. Malia que os dous autores son españois, o público principal de Blacksad está no mercado francés e por iso publican tódolos volumes primeiro en francés. A edición española acostuma publicarse un mes máis tarde.
O primeiro volume Quelque part entre les ombres (literalmente Un lugar entre as sombras) foi publicado en novembro de 2000. O segundo, Arctic-Nation, publicouse no 2003 e o terceiro, Âme Rouge (Alma vermella), no 2005. O cuarto, L'Enfer, Le silence (O inferno, o silencio), lanzouse en setembro de 2010.
Guarnido e Díaz Canales recibiron numerosos premios por Blacksad, incluíndo tres nomeamentos ós Premios Eisner e un premio Angoulême.
Bún bò Huế
Bún bò Huế ou Bún bò é unha prato tradicional da cociña vietnamita, composto de vermicelli de arroz (bún) e tenreira (bò). Huế é unha cidade do centro de Vietnam vinculada con este estilo de cociña da antiga corte real. O prato está moi considerado na cociña pola mestura de sabores picantes, doces e salgados, destacando o sabor de cymbopogon. Comparado co phở ou co bún riêu, os fideos son máis finos e cilíndricos.
Trofeo Teresa Herrera 2014
A 69.ª edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña os días 9 e 10 de agosto de 2014, recuperando o formato cuadrangular. Os participantes foron o Deportivo da Coruña, Sporting de Portugal, Nacional de Montevideo e Sporting de Gijón. O 11 de xullo anunciáronse os emparellamentos. O campión foi o Deportivo da Coruña, que se impuxo na finao ao Sporting de Gijón (1−0), logrando así o seu décimo oitavo título.
Outeiro, Brexo, Cambre
Outeiro é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Balín, Sanguñedo, Verea
Balín é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Tiña nove habitantes no ano 2020, dos cales cinco eran homes e catro eran mulleres.
Xeografía
Este lugar dista da capital do concello 6,6 quilómetros pola estrada OU-0206.
Broncoscopia
A broncoscopia é unha técnica de visualización das vías aéreas baixas usando un broncoscopio flexible ou ríxido, a cal pode ser utilizada con fins diagnósticos ou terapéuticos.
Balín, Sanguñedo, Verea
Xeografía
En Balín nace o regato de Balín.
Broncoscopia
Historia
O alemán Gustav Killian realizou a primeira broncoscopia en 1897. Killian usou un broncoscopio ríxido para extraer un óso de porco, realizando o procedemento baixo anestesia local con cocaína. Na década de 1920, Nathan Faux perfeccionou o broncoscopio, usando un tubo ríxido para visualizar a traquea e os bronquios principais. O xaponés Shigeto Ikeda inventou o broncoscopio flexible en 1966. Inicialmente empregaba filamentos de fibra óptica requirindo unha fonte de luz externa, tiña un diámetro exterior de aproximadamente 5 a 6 mm, cunha capacidade de flexionarse 180 graos e estenderse 120 graos, permitíndolle entrar nos bronquios lobares e segmentarios. Máis recentemente reemprazáronse estes dispositivos orixinais por broncoscopios equipados cun dispositivo de vídeo localizado no seu extremo distal.
Tipos
Existen dous tipos de broncoscopios: flexible (fibrobroncoscopia) e ríxido. A fibrobroncospia realízase xeralmente baixo anestesia local, co paciente desperto. A broncoscopia ríxida pode ser usada para a extracción de corpos estraños ou a colocación de stents; este procedemento realízase xeralmente baixo anestesia xeral.
Enric Masó
Enric Masó i Vázquez, nado en Barcelona en 1924 e finado en Barcelona o 18 de novembro de 2009, foi un enxeñeiro e empresario catalán, alcalde de Barcelona entre 1973 e 1975.
Como enxeñeiro proporciona clases na Universidade de Nova York, é membro fundador do Banc Industrial de Catalunya, foi presidente de CASA. Nos anos setenta fíxose dono dos dous hoteis máis luxosos de Madrid: o Ritz e Palace acabando definitivamente coa saga dos Marquet. Como alcalde creou a Entitat Municipal Metropolitana de Barcelona en 1974.
Lodeiro, Lalín
San Paio de Lodeiro é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 63 habitantes (33 mulleres e 30 homes), 26 menos ca en 1999. Ten 2 entidades de poboación.
Nesta parroquia naceu a política Lucita Villar Jar.
Patrimonio
A igrexa de San Paio de Lodeiro é de estilo barroco e chama a atención polo seu elegante campanario.
A fiya del xastre
A fiya del xastre é unha curtametraxe de 2011. Trátase do primeiro filme de ficción rodado en galego de Asturias. Dirixiuno Marisa López Diz empregando lugares do concello de Grandas de Salime.
Sinopse
Trátase da historia dunha costureira que agocha nas pezas de roupa que confecciona herbas coas que conxurar a boa sorte e facer realidade os desexos da xente. Nunha ocasión acolle a un rapaz que non tiña onde pasar a noite e faille unha chaqueta cunha desas herbas. Ao día seguinte sábese a nova de que a Garda Civil anda na procura dun fuxido. Despois duns anos, a costureira recibe un día unha carta cunha soa palabra, "grazas".
Guión
Está baseado no relato homónimo de Marisa López Diz gañador do XVII Premio Xeira (2007) de narracións curtas.
Eugénio Tavares
Eugénio de Paula Tavares, nado en Illa Brava o 18 de outubro de 1867 e finado en Vila Nova Sintra o 1 de xuño de 1930, foi un xornalista, escritor e poeta caboverdiano, coñecido especialmente polos seus poemas-cantigas (mornas), escritos na variedade de crioulo caboverdiano de Brava.
Traxectoria
Seus pais eran portugueses que tiveran que deixar Guinea pola inseguridade da zona, a nai, embarazada, foi á casa paterna, na Illa de Fogo e logo á casa dun familiar na Illa Brava e alí naceu Eugènio pero a nai non sobreviviu ao parto e adoptouno a súa madriña Eugénia Martins da Vera Cruz Medina e Vasconcelo e o seu home, o médico José Martins de Vera Cruz. Comezou a escribir de novo, publicou o seu primeiro poema con quince anos no Almanaque de Lembranças Luso-Brasileiro. e ao pouco vai a Mindelo traballando nunha casa comercial que representaba os intereses consulares dos Estados Unidos e empezou a colaborar coa prensa local. En 1888 desexando coñecer a Cabo Verde profunda logrou un posto na facenda pública de Tarrafal, descubriu a illa de Santiago e a súa fala, diverxente nalgúns aspectos do crioulo caboverdiano da súa illa natal. Volveu á Illa Brava en 1890 para traballar na facenda da illa. Nesta fase, as súas mornas gañan contido e sonoridade. Os novos temas son o amor, a illa, o mar, a muller, o emigrante, a partida, a saudade. En 1895 publicou o primeiro libro en crioulo caboverdiano, Manidjas. En 1900 tivo que marchar ao exilio aos Estados Unidos por expoñer na prensa a fame que pasaba o pobo nas illas. Estableceuse en New Bedford e alí fundou o periódico Alvorada, volveu en varias ocasións clandestinamente a Cabo Verde e cando se implantou a república en Portugal volveu do exilio. En 1911 era o redactor do semanario A Voz de Cabo Verde e en 1922 instalouse definitivamente na Brava. Espiritista, colaborou en 1929 con diversos artigos na "Revista de Espiritismo", órgano da Federación Espírita Portuguesa. Da súa pluma saíron vigorosos e destemidos artigos de propaganda neoespiritista. O escritor e lingüista Baltasar Lopes da Silva consideraba a súa poesía en portugués moi mediocre pero pola contra súa obra en crioulo era magnífica. Nos últimos anos da súa vida preparou un volume con algunhas das súas mornas, que se publicaron en libro postumamente en 1932 co título de ''Mornas. Cantigas crioulas'' e na que inclúe unha recreación en crioulo dun poema de Luís de Camões
Stade Matmut Atlantique
Foi unha das sedes da Eurocopa de fútbol 2016.
Manuel Font i Altaba
Manuel Font i Altaba, nado en Barcelona o 4 de febreiro de 1922 e finado en Barcelona o 30 de abril de 2005, foi un político español e alcalde en funcións de Barcelona entre xaneiro e abril de 1979.
Traxectoria
Licenciouse en Química e despois fixo o doutoramento en Farmacia e en Ciencias Naturais na Universidade de Barcelona. Era considerado un destacado experto en mineraloxía e cristalografía, campos nos que publicou máis de douscentos artigos de investigación e algúns libros.
Foi profesor de investigación do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) en Barcelona e catedrático de Cristalografía, Mineraloxía e Mineralotecnia da Universidade de Barcelona. Profesor emérito desde o ano 1988, tamén foi director do Departamento de Cristalografía e Mineraloxía e vicedecano da Facultade de Ciencias (1969-1973). Membro da Real Academia das Ciencias e as Artes de Barcelona e doutras sociedades científicas de prestixio.
Ocupou diversos cargos políticos no Concello de Barcelona, entre os cales destaca o de alcalde en funcións o ano 1979.
Comillas
250px|miniatura|Vista aérea de Comillas Comillas é un concello de Cantabria, en España, pertencente á comarca da Costa Occidental. Tiña unha poboación de 2.267 habitantes en 2015.
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Udías, ao leste con Ruiloba e Alfoz de Lloredo e ao oeste con Valdáliga.
Ademais de polos seus edificios medievais e barrocos, Comillas destaca por ser un dos poucos lugares fóra de Cataluña no que interviñeron artistas modernistas como Antoni Gaudí, sendo as súas obras abundantes e visibles por toda a vila.
A localidade dá nome á Universidade Pontificia de Comillas situada orixinalmente nesta vila cántabra ata o seu traslado a Madrid. Os antigos edificios da universidade son un dos mellores exemplos do modernismo da localidade.
Superlúa
Superlúa chea de 2011
A superlúa chea do 19 de marzo de 2011 estivo a só unha hora do perixeo, a unha distancia de 356.577 quilómetros. Por iso veuse un 14% máis grande e até un 30% máis brillante.
O 28 de marzo de 1993 foi a anterior vez que ocorreu devandito evento. Unha coincidencia tan próxima á perfección só se produce cada 18 anos.
miniatura|dereita|Superlúa do 2011 dende [[Spokane, USA.]]
Mitos
Na cultura xeral, ás veces asóciase este evento con desastres naturais, como terremotos e volcáns, ou mesmo tormentas. Nada disto ocorreu coas anteriores superlúas cheas como a de 1993 ou a case superlúa chea de 2008.
A Carra, Limiñón, Abegondo
A Carra é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Casal de Abade, Sanguñedo, Verea
Casal de Abade é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Tiña nove habitantes no ano 2020, dos cales oito eran homes e unha era muller.
Xeografía
Este lugar dista da capital do concello 4,9 quilómetros pola estrada OU-0206.
A aldea é atravesada polo regato do Sobradiño.
Toponimia
O substantivo casal (e a súa forma alternativa casar) procede do latín casale, á súa vez derivado do substantivo casa ‘choupana’, ‘casa de campo, granxa’, que acabou asumindo os significados que tiña en latín o substantivo domus ‘casa, residencia’. Aplícaselle a un tipo de propiedade rural consistente nunha casa de campo coas dependencias auxiliares e mais as terras de labor, ou ben un pequeno agrupamento de casas no campo. De todos os xeitos, trátase dun topónimo moi abundante en todo o territorio galego, onde se rexistran máis de duascentas entidades de poboación que conteñen na súa denominación o substantivo casal e derivados do mesmo.
Abade correspóndese coa voz común latina Abbas, -atis a cal designa comunmente ao superior dun convento. O que suxire que no seu día foi unha dependencia eclesiástica.
Lugares de interese
Eira dos canastros de Casal de Abade
Na aldea podémonos atopar cunha eira comunal con canastros (denominación da zona) do século XIX.
Pozo Mimón
Poza fluvial no transcurso do regato do Sobradiño. Conta unha lenda que un día pasaba un cura montado nunha besta ao carón do regato do Sobradiño cando de súpeto caeu el e máis a besta á poza. Dende aquela algunhas persoas intentaron atopar os corpos sen vida, os cales nunca foron atopados.
Muíños de Caíde
Os muíños atópanse no curso do regato do Sobradiño. Foron empregados dende mediados do século XVII ata a mecanización do moído. Crese que en orixe eran propiedade do abade.
Ponte do Cubo
Ponte empregado polos gandeiros para salvar o regato de Quintela. Forma parte da ruta do Briñal.
Manuel Vázquez de Parga
Manuel Vázquez de Parga Somoza y Pallares, III conde de Pallares, nado en Vilalba o 13 de xuño de 1828 e finado en Madrid o 11 de novembro de 1908, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Vázquez de Parga Baamonde. Estudou leis en Salamanca, Santiago de Compostela e Madrid, onde se graduou en 1851. Foi deputado polos distritos de Lugo (1857-1858), Mondoñedo (1863-1864) e Vilalba (1871-1872, 1876-1877) e senador por Lugo (1872) e vitalicio dende 1877. Foi membro do Consello de Estado (1893-1904) e do Tribunal Contencioso-Administrativo (1897).
Fundou e dirixiu Revista de Galicia (1850), fundou El Correo de Lugo (1860) e cofundou e dirixiu El Eco de Galicia (1872) onde levou a cabo unha campaña sobre a "Cuestión Foral" e, con Antonio Medina, outra sobre a "Construción del Ferrocarril, línea general del Noroeste".
Vida persoal
Casou con María Paz de la Riva Estévez e foi pai de Germán e Nicolás Vázquez de Parga de la Riva.
John Dryden
John Dryden, nado en Aldwinkle (Northamptonshire) o 9 de agosto de 1631 e finado o 12 de maio de 1700, foi un influente poeta, crítico literario e dramaturgo inglés, que dominou a vida literaria na Inglaterra da Restauración ata tal punto que chegou a ser coñecida como a "era de Dryden". Walter Scott chamouno "Glorious John" ("o Glorioso John").
Primeiros anos
Dryden naceu na reitoría da vila de Aldwinkle preto de Oundle en Northamptonshire, onde o seu avó materno era "reitor de todos os santos". Era o maior dos catorce fillos de Erasmus e Mary Dryden, aristocracia terratenente puritana que apoiou o Parlamento. De mozo, viviu na aldea próxima de Titchmarsh onde é probable que recibise a súa primeira educación. En 1644 foi enviado á Westminster School como alumno do rei, onde o seu director foi o Dr. Richard Busby, un mestre carismático e disciplinador severo. Refundado recentemente por Isabel I, Westminster significaba un espírito relixioso e político moi diferente, apoiando a monarquía e o alto anglicanismo, sen recibir aínda a influencia moderadora do contemporáneo de Dryden, John Locke. Con independencia da súa actitude persoal cara a esta contorna, Dryden respectaba o seu director, e máis tarde enviou dous dos seus fillos a Westminster. Moitos anos despois da súa morte fundouse en Westminster unha casa no seu nome.
Como unha escola primaria humanista, Westminster mantivo un currículo que ensinaba aos alumnos a arte da retórica e de buscar argumentos para os dous aspectos de calquera discusión. Dryden conservou esta habilidade, influíndo na súa forma de escribir e de pensar. Tamén debían traducir semanalmente, o que desenvolveu a capacidade de Dryden para a asimilación e mostrouse tamén na súa obra posterior. Nestes anos publicou o seu primeiro poema, unha elexía de forte sentimento monárquico sobre a morte, por causa da varíola, do seu compañeiro Henry, Lord Hastings, na que alude á execución do rei Carlos I, ocorrida o 30 de xaneiro de 1649.
En 1650 Dryden acudiu ao Trinity College, Cambridge, onde regresou ao ambiente relixioso e político da súa infancia. Era profesor do Trinity un predicador puritano chamado Thomas Hill que fora reitor no lugar natal de Dryden. Aínda que non se sabe moito destes anos de formación, debeu seguir o currículo estándar de clásicos, retórica, e matemáticas. En 1654 graduouse o primeiro da clase do Trinity. En xuño dese mesmo ano morreu o seu pai, quen lle deixou algo de terra, que xeraba uns ingresos pequenos, insuficientes para vivir deles.
Ao chegar a Londres durante a Mancomunidade, obtivo traballo co secretario de estado de Cromwell, John Thurloe. Este cargo puido ser resultado da influencia exercida polo Lord Chambelán, Sir Gilbert Pickering, primo de Dryden. Dryden estaba presente o 23 de novembro de 1658 no funeral de Cromwell, onde marchou en procesión cos poetas puritanos, John Milton e Andrew Marvell. Xusto despois publicou o seu primeiro poema importante, Heroique Stanzas (1658), un eloxio á morte de Cromwell que é cauta e prudente nas súas mostras de emoción. En 1660 celebrou a Restauración da monarquía e o regreso de Carlos II con Astraea Redux, un auténtico panexírico monárquico. Nesta obra o interregno represéntase como un tempo de anarquía, e Carlos é visto como o restaurador da paz e a orde.
Vida posterior e carreira
miniatura|esquerda|Dryden preto do final da súa vida Despois da restauración, Dryden estableceuse rapidamente como o poeta e crítico literario do momento, e puxo a súa lealdade ao servizo do novo goberno. Ademais de Astraea Redux, deu a benvida ao novo réxime con outros dous panexíricos: To His Sacred Majesty: A Panegyric on his Coronation (1662), e To My Lord Chancellor (1662). Estes poemas suxiren que Dryden buscaba atopar algún patrón, pero en lugar de conseguir vivir escribindo para a aristocracia, fíxoo escribindo para os impresores, en última instancia para o público lector. Estes, e os seus outros poemas non dramáticos, son esporádicos, dedicados a celebrar acontecementos públicos. Desta maneira, escribíronse máis para a nación que para o individuo, pois o Poeta Laureado (que é no que se converteu despois), está obrigado a escribir varios por ano. En novembro de 1662 foi proposto como membro da Royal Society, o cal conseguiu, pero non desenvolveu ningunha actividade en asuntos da sociedade e, finalmente, expulsárono en 1666 por non pagar as súas cotas.
O 1 de decembro de 1663 Dryden casou coa irmá monárquica de Sir Robert Howard, Lady Elizabeth. Nas súas obras, ás veces atópanse ataques contra o estado matrimonial, pero noutros momentos festéxao polo que, en definitiva, pouco se sabe do aspecto íntimo deste matrimonio.
Coa reapertura dos teatros despois da prohibición puritana, Dryden dedicouse a compor obras dramáticas. A primeira delas, The Wild Gallant apareceu en 1663 e non tivo éxito, pero si posteriormente, e dende 1668 en diante foi contratado para producir tres obras ao ano para a Compañía do Rei, da que se fixo accionista. Durante a década de 1660 e 1670 o teatro foi a súa principal fonte de ingresos. Marcou o estilo para a comedia da Restauración, con obras que inclúen algúns dos seus poemas líricos máis exquisitos. O seu traballo máis coñecido dentro do xénero da comedia da Restauración é Marriage à la Mode (1672).
Tamén se dedicou ao “drama heroico” e outras obras dramáticas, sendo o seu maior éxito neste campo All For Love (1678). Considera Ifor Evans que o único feito notable do drama heroico da época da Restauración é que Dryden lle dedicou os seus mellores talentos, lamentando que un escritor tan admirable estivese limitado por tan pobre temática. Dryden nunca estivo satisfeito das súas obras teatrais, e con frecuencia suxería que o seu talento se malgastaba cun público que non o merecía.
Tratou de conseguir fama poética fóra da escena, pois abrigaba, “como primeira ambición en tanto que artista construír boas poesías”. En 1667, á vez que comezaba a súa carreira dramática, publicou Annus Mirabilis, un longo poema histórico sobre os acontecementos de 1666: a derrota inglesa fronte á armada holandesa e o grande incendio de Londres; “trátase dun trazo moi pouco usual o de converter feitos contemporáneos en poesía case de maneira inmediata”. Era épica moderna, en cuartetos pentámetros, que o estableceron como o poeta preeminente da súa xeración, e foi decisivo para obter o posto de "Poeta Laureado" (1668) e historiador real (1670).
Cando a gran praga pechou os teatros en 1665 Dryden retirouse a Wiltshire, onde escribiu Of Dramatic Poesy (1668), sen ningunha dúbida o mellor dos seus nada sistemáticos prefacios e ensaios, que tiñan como modelo os de Corneille. Dryden constantemente defendeu a súa propia práctica literaria. Essay of Dramatic Poesy, a primeira e máis longa das súas obras críticas, adopta a forma dunha conversa entre catro personaxes, cada unha delas baseado nun destacado contemporáneo, co propio Dryden como ‘Neander’, debatendo os méritos do drama clásico, do francés e do inglés. Na maior parte das súas obras críticas móstrase o traballo dun escritor independente que sente profundamente as súas propias ideas, ideas que demostran a incrible amplitude das súas lecturas. Sentía profundamente a relación do poeta coa tradición e o proceso creativo, e a súa mellor obra heroica, Aureng-Zebe (1675) ten un prólogo que denuncia o uso da rima no drama serio. A súa obra All for Love (1678), que seguiu a Aureng-Zebe, estaba escrita en versos brancos.
Coa deposición do rei Xacobe en 1688, quedou sen apoios na corte. Thomas Shadwell sucedeuno como poeta laureado, e viuse forzado a deixar os seus cargos públicos e vivir da pluma. Dryden traduciu obras de Horacio, Xuvenal, Ovidio, Lucrecio e Teócrito, unha tarefa que atopaba máis satisfactoria que escribir obras para a escena. En 1694 comezou a traballar na que sería o seu máis ambiciosa obra como tradutor: The Works of Virgil (1697), que foi publicado por subscrición. A publicación da tradución de Virxilio foi un acontecemento nacional e reportoulle a suma de 1400 libras. As súas últimas traducións apareceron no volume Fables Ancient and Modern (1700), unha serie de episodios de Homero, Ovidio e Boccaccio, así como adaptacións modernas de Geoffrey Chaucer intercaladas con poemas propios. O Preface to the Fables (1700), considérase a máis comprometida e mellor das súas obras críticas, e un dos mellores ensaios en inglés. Como crítico e tradutor foi esencial en facer accesible ao público lector inglés obras literarias en linguas clásicas.
Dryden morreu en 1700 e atópase enterrado na abadía de Westminster. A influencia de Dryden como poeta foi inmensa na súa propia época, e a profunda perda que representaba para a literatura inglesa evidénciase nas elexías que inspirou á súa morte. A súa poesía, patriótica, relixiosa e satírico-política, popularizou un tipo de verso hendecasílabo que foi o preferido do século XVIII, pois foi tomado como modelo por poetas como Alexander Pope e Samuel Johnson. No século XIX a súa reputación decreceu. Un dos seus maiores defensores, T. S. Eliot, escribiu que el foi "o antecesor de case todo o que é mellor na poesía do século XVIII", e que "non podemos gozar plenamente nin valorar adecuadamente un século de poesía inglesa agás se sabemos gozar plenamente a Dryden".
Vida privada
O 1 de decembro de 1663 Dryden casou Lady Elizabeth Howard (falecida en 1714). A voda tivo lugar en St. Swithin's, Londres, e o consentimento dos seus pais aparece na licenza, aínda que Lady Elizabeth tiña arredor de vinte e cinco anos. Era fora obxecto dalgúns escándalos, ben ou mal fundados; disque Dryden fora empurrado ao matrimonio polos seus irmáns. O pai dela estableceu unha pequena casa en Wiltshire para eles. Aparentemente o intelecto e o temperamento de Elizabeth non eran bos e o seu marido era tratado como inferior polos membros da clase social dela. Tanto Dryden como a súa dona estaban moi vinculados aos seus fillos. Tiveron tres fillos: Charles (1666–1704), John (1668–1701) e Erasmus Henry (1669–1710). Lady Elizabeth Dryden sobreviviu o seu home, pero volveuse demente pouco despos da morte del. Aínda que houbo historicamente algunhas reclamacións de supostos descendentes de Drayden, ningún dos seus tres fillos tivo descendencia.
Obra selecta
miniatura|Portada de The Hind and the Panther miniatura|Ilustración de Alexander's Feast As datas dadas son (estrea/publicación) e se non se indica outra cousa están tomadas da edición de Scott.
miniatura|O [[James Francis Edward Stuart|Príncipe de Gales de neno, cuxo nacemento foi celebrado por Dryden celebrated en Britannia Rediviva]]
A Pagueira, Brexo, Cambre
A Pagueira é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Spiashchaia krasavitsa
A Bela Dormente, Op 66 (en Спящая красавица, "Spiashchaia krasavitsa") é un ballet en 3 actos mais un prólogo con música de Petr Ilich Chaikovskii.
Argumento
A historia desenvólvese en Europa durante o Barroco.
Prólogo
O rei Florestán XXIV e maila raíña convidaron as fadas ao bateo da súa filla, a princesa Aurora. A celebración é interrompida pola chegada de Carabosse, a Fada Malvada. Furiosa por non ser convidada, profire un meigallo contra ela: en cumprindo dezaseis ano picará o dedo co fuso dunha roca e morrerá. A Fada das Lilas, que aínda non entregara o seu don, promete que Aurora non morrerá, senón que se sumirá nun sono profundo, do que espertará polo beixo dun príncipe.
Acto primeiro
É o décimo sexto aniversario da princesa Aurora e catro príncipes chegados de terras alongadas a pretenden. Descóbrese a tres mulleres con agullas de tecer, cando todas as agullas e alfinetes foran prohibidos, polo que o rei Florestán condénaas á morte. A raíña implora piedade, xa que é o aniversario da princesa, e o rei transixe. Unha vella entrega a Aurora un fuso, co que pica o dedo e perde o acordo. Tirado o disfrace, a vella revélase como Carabosse e despois de lembrar a todos o seu feitizo, retírase. A Fada das Lilas lanza un esconxuro que some no sono a todo o mundo e provoca que medre un bosque mesto ao redor do palacio.
Acto segundo
Acto terceiro
No salón do palacio celébrase a voda da princesa Aurora co príncipe Florimund, á que acoden diversos personaxes que bailan para eles: o Gato con Botas coa Gata Branca, a princesa Florine co Paxaro Azul, Carapuchiña co Lobo e Cincenta co príncipe. A Fada das Lilas beice o casamento.
Insectívoro
miniatura|dereita|220px|O [[oso formigueiro xigante é insectívoro.]] Denomínase insectívoro ou tamén entomófago a calquera animal predador de insectos ou as súas larvas, aínda que habitualmente comen tamén outros tipos de invertebrados.
Moitas pragas de insectos teñen un impacto económico negativo sobre as colleitas, polo que se poden incluír entre as medidas de loita aquelas que favorezan a presenza ou difusión de diversos animais insectívoros para controlarlas.
Inma Cuevas
Inmaculada Cuevas Aragón, nada en Madrid en 1977, coñecida como Inma Cuevas, é unha actriz española de teatro, televisión e cinema. É coñecida principalmente polos seus traballos en Mientras dure la guerra (2018), Toc Toc (2017), Vis a vis (2015-2018), La Señora (2008) e Mujeres (2006).
Traxectoria
Inma Cuevas naceu en Madrid en 1977. No ano 2000 comeza os seus estudos de Arte Dramática na Escola do actor Réplika Teatro dirixida por Jaroslaw Bielski.
En 2017 participa na serie La zona dirixida por Jorge Sánchez Cabezudo para Movistar. En 2018 roda a terceira tempada de Vis a vis que se estreou en abril de 2018 na canle FOX.
The Primitives
The Primitives é unha banda inglesa de indie pop procedente de Coventry e formada en 1985. É sobre todo coñecida polo seu hit internacional de 1988 "Crash".
Post hoc ergo propter hoc
Post hoc ergo propter hoc (en latín, despois diso, e polo tanto causado por iso) é o nome dunha falacia lóxica, que consiste na idea de que dous eventos que ocorran en secuencia cronolóxica están necesariamente interligados a través dunha relación de causa e efecto. A súa forma básica é a seguinte:
Un exemplo sería:
Ataque de tiburón
miniatura|250px|Sinal de perigo sobre a presenza de tiburóns en [[Suráfrica.]] O termo ataque de tiburón emprégase para describir un ataque dun tiburón sobre unha persoa. Cada ano rexístranse máis de 70 ataques en todo o mundo. Malia a súa relativa infrecuencia, moita xente ten medo dos ataques de tiburón, especialmente despois de ocasionais ataques en serie, como o de vaga de ataques de tiburón de Nova Jersey de 1916, e filmes de terror como Tiburón. Das máis de 480 especies de tiburón, só tres son responsables dun número de dous díxitos de ataques fatais e non provocados: o tiburón branco, o tiburón tigre e o tiburón touro; porén, o tiburón oceánico pode que matara máis náufragos que non quedan rexistrados nas estatísticas.
A Carreira, Limiñón, Abegondo
A Carreira é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
O Piñeiro, Brexo, Cambre
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Lista das estrelas máis luminosas
Debaixo hai disposta unha lista das estrelas máis luminosas, é dicir, unha listaxe de estrelas ordenadas decrecentemente en base á súa magnitude bolométrica absoluta (por luminosidade decrecente). A magnitude absoluta é a magnitude aparente que se supón que tería a estrela se esta estivese a 10 parsecs de distancia de nós. A magnitude bolométrica absoluta é a medida da luminosidade dunha estrela − o total de enerxía irradiada por unha estrela nun segundo.
Esta lista non está completa xa que moitas estrelas están demasiado lonxe, o cal imposibilita o seu estudo. Outras referencias doutras listas poden ser diferentes, poden estar ordenadas doutro xeito ou poden estar baseadas en estimacións baseadas en distintos métodos. Hai estrelas que son moi difíciles de observar, e son usados varios métodos de estudo, dando diferentes resultados, caso da Estrela Pistola ou de Eta Carinae que está rodeada por unha nebulosidade rica en po que absorbe a súa luz, dificultando o seu estudo (inclusive poderían nestes casos ser estrelas dobres).
Mencionar que a estrela máis luminosa (40 millóns de veces a luminosidade do Sol) é moito menos luminosa que obxectos extragalácticos coma os quásares, do cales xa se coñecen varios centos. O quásar máis luminoso do que se ten coñecemento é o impresionantemente luminoso 3C 273 na constelación de Virgo. A súa magnitude aparente media é de 12,8 (cando é observado cun telescopio), pero a súa magnitude absoluta é de −26,7. Se este obxecto estivese a 10 parsecs de nós, aparecería no ceo case tan brillante coma o noso Sol (de magnitude aparente −26,8). A luminosidade deste quásar é polo tanto de preto de 2 billóns (1012) de veces a luminosidade do Sol, ou ó redor de 100 veces máis da luminosidade media dunha galaxia xigante coma a nosa Vía Láctea. Tense observado que os quásares poden variar de luminosidade en diferentes períodos de tempo.
En termos de radiación gamma, unha magnetoestrela (un tipo de estrela de neutróns) chamada SGR 1806-20, tivo un inmenso estoupido que chegou no 27 de decembro do 2004. Foi o evento máis luminoso que "impactou" co noso planeta dende fora do noso sistema solar; se os raios gamma fosen visibles, estes terían unha magnitude absoluta de aproximadamente −29, posiblemente máis brillante co noso Sol (medido polo enxeño espacial Swift).
O Estoupido de Raios Gamma GRB 971214 medido no 1998 considerase que foi até hoxe en día o evento con máis enerxía acontecido no universo, equivalente a mitos centos de supernovas. Estudo posteriores apuntan a que podería se-la enerxía procedente dunha supernova, a cal "iluminou" na dirección da Terra debido á configuración do gas circundante.
Stade Bollaert-Delelis
Foi inaugurado en 1932 e ten capacidade para 41.809 espectadores. Foi sede das Eurocopas de fútbol de 1984 2016, o Mundial de fútbol 1998 e a Copa do Mundo de rugby 2007.
O estadio leva o nome de dous homes importantes na historia do Racing Club de Lens: Félix Bollaert, director comercial da empresa mineira de Lens ansioso por promover o desenvolvemento dos clubs deportivos na área e que decidiu construír o estadio en 1931, e André Delelis alcalde de Lens e exministro de goberno de Pierre Mauroy que "salvou" ao estadio e ao club da quebra no seu momento, ao final da minería do carbón, principal sostenedor económico do club.
Ancenis
Ancenis (en Akiniz) e é unha vila francesa do departamento de Loira Atlántico dentro da rexión País do Loira.
Xeografía
A vila está situada no leste do departamento, a 35 km de Nantes. Está atravesada polo río Loira, e a primeira foi construída entre 1838 e 1939; a segunda ponte foi inaugurada en 1953.
Lea
Como topónimo pode referirse a:
Roncesvales, Brexo, Cambre
Roncesvales é un lugar da parroquia de Brexo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Corvera de Toranzo
miniatura|Situación do concello en [[Cantabria.]]
Corvera de Toranzo é un concello español de Cantabria, pertencente á comarca dos Valles Pasiegos. Tiña unha poboación de 2080 habitantes en 2015.
Limita ao norte co municipio de Puente Viesgo, ao sur con Luena, ao leste con Santiurde de Toranzo e ao oeste con Arenas de Iguña, Anievas e San Felices de Buelna.
Os grandes atractivos de Corvera de Toranzo son o seu patrimonio natural e artístico. No primeiro caso destacan a ribeira do río Pas e os montes Cildá e Espina del Gallego, escenarios das Guerras Cántabras, ademais dos numerosos conxuntos arbóreos de gran beleza que o poboan.
En canto ao patrimonio artístico, sobresae a arquitectura civil e en concreto os casaróns e palacios blasonados, como os das familias Ceballos, Ruiz de Bustamante, Ruiz de Villegas e por outra banda destaca a torre de Agüero, en San Vicente de Toranzo e a Casona Azul, considerada hotel-palacio por Cultura.
El Eco de la Enseñanza
Historia e características
Órgano do Colexio San Luis Gonzaga de Lugo, apareceu en xaneiro de 1893. Estaba dirixido por Joaquín Núñez de Couto. Periódico quincenal.
Axiaz, Ventosa, Agolada
Axiaz é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Patrimonio
Hai varios túmulos dolménicos e unha casa grande que conserva unha cheminea flanqueada por gárgolas que pertenceu ao escudeiro Lope de Brandariz.
Hvergelmir
Na mitoloxía nórdica Hvergelmir (do Antigo nórdico: Caldeira fervente ) é unha fonte de augas xeadas en Niflheim. Tódolos ríos xeados veñen de alí, e é a fonte dos once ríos, Élivágar. Máis arriba da fonte, o dragón Níðhöggr roe unha das raíces do freixo do mundo, o Yggdrasil.
Andorra nos Xogos Olímpicos
Andorra participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1976, e participaron en cada edición dos Xogos de Verán dende entón. Tamén apareceron en cada edición dos Xogos de Inverno dende 1976.
O país nunca gañou unha medalla nos Xogos. Polo xeral, os deportistas andorranos compiten en probas de ciclismo, natación, atletismo, tiro e judo.
Está representado polo Comité Olímpico Andorrano dende 1976.
Os Casares, Sanguñedo, Verea
Os Casares é un lugar da parroquia de Sanguñedo, no concello ourensán de Verea na comarca da Terra de Celanova. Tiña dezaséis habitantes no ano 2020, dos cales sete eran homes e nove eran mulleres.
Xeografía
Este lugar dista da capital do concello 7,1 quilómetros pola estrada OU-0206.
Preto dos Casares, no monte de Outeiro, nace o regato de Quintela.
Toponimia
O substantivo casar (a forma máis estendida é casal) procede do latín casale, á súa vez derivado do substantivo casa ‘choupana’, ‘casa de campo, granxa’, que acabou asumindo os significados que tiña en latín o substantivo domus ‘casa, residencia’. O termo casar debeu designar en orixe un conxunto de construcións precarias empregadas a xeito de alpendre ou cobertizo. Posteriormente, pasaron a se lle aplicar a un tipo de propiedade rural consistente nunha casa de campo coas dependencias auxiliares e mais as terras de labor, ou ben un pequeno agrupamento de casas no campo. De todos os xeitos, trátase dun topónimo moi abundante en todo o territorio galego, onde se rexistran máis de duascentas entidades de poboación que conteñen na súa denominación o substantivo casal e derivados do mesmo.
O Casarón, Limiñón, Abegondo
O Casarón é un lugar da parroquia de Limiñón no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Illa de Gorée
Île de Gorée ("Illa de Gorée") é un dos 19 municipios do Distrito de Dakar, Senegal. É unha illa de 18´2 ha situada a 2 km. do porto principal de Dakar, famosa como destino para as persoas interesadas no comercio de escravos no Atlántico aínda que o seu papel real na historia do comercio de escravos é obxecto de disputa.
A súa poboación no censo de 2013 era de 1.680 habitantes, dando unha densidade de 5.802 hab/km², que é só a metade da densidade media da cidade de Dakar. Gorée é tanto o máis pequeno como o menos poboado das 19 comunas de Dakar.
Outros centros importantes para o comercio de escravos do Senegal estaban máis ao norte, Saint-Louis, Senegal, ou ao sur na Gambia, na desembocadura dos principais ríos para o comercio. É Património Mundial da UNESCO.
O nome é unha corrupción do seu orixinal holandés Goedereede, que significa "boa rada".
Toc Toc
Toc Toc é un filme español de comedia dirixido por Vicente Villanueva que se estreou no ano 2017, producido por LAZONA e Atresmedia e distribuída por Warner Bros Pictures. É unha adaptación da obra teatral homónima do comediógrafo francés Laurent Baffie. Os protagonistas do filme son Rossy de Palma, Paco León, Alexandra Jiménez, Nuria Herrero, Adrián Lastra e Óscar Martínez. A banda sonora está composta por Antonio Escobar.
Illa de Gorée
Historia e comercio de escravos
Durante máis de tres séculos foi o mercado de escravos máis importante para abastecelo mercado dos Estados Unidos de América, Caribe e o Brasil, principalmente. A illa foi invadida polos portugueses en 1.444, baixo cuxa bandeira en 1536 construíuse a primeira casa de escravos. A partir de entón, ata o 1848, o ano en que a Francia abolíu a escravitude, nesta illa estableceuse a base máis activa do comercio dos escravos. A casa construída por un holandés en 1776, que aínda se conserva, converteuse en museo pola Unesco.
Toc Toc
Sinopse
Na consulta dun psiquiatra de moita sona están citadas varias persoas con distintos trastornos obsesivo-compulsivos (síndrome de Tourette, síndrome de Dióxenes, obsesión polo cálculo matemático, trastorno compulsivo de verificación, obsesións coas liñas, obsesión coas bacterias, etc). Chega a hora da consulta e o médico non aparece.
La Emancipación (1900)
La Emancipación foi un periódico editado na Coruña entre 1900 e 1903.
Traxectoria
Apareceu o 1 de maio de 1900 como voceiro da Sociedad de Carpinteros La Emancipación Social de carácter libertario. De carácter mensual, estaba dirixido por Juan Antelo. En maio de 1901 foi suspendido coa represión gobernamental polos sucesos da folga de consumeiros. Reapareceu en setembro de 1902 e como voceiro do conxunto das sociedades de resistencia da cidade, integrándose nel José Sanjurjo Rodríguez como representante dos xastres. Nesta segunda etapa converteuse en semanario. Cesou a súa publicación en abril de 1903.
Gran Premio de Rusia de 2017
O Gran Premio de Rusia de 2017, (Формула-1 Гран-при России 2017), oficialmente coñecido como 2017 Formula 1 VTB Russian Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 30 de abril de 2017 sobre 52 voltas ao Circuíto urbano de Sochi, na cidade de Sochi no Krai de Krasnodar, Rusia. A carreira foi a cuarta rolda da tempada, o sexto Gran Premio de Rusia e a cuarta vez que a carreira disputase como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 desde que se iniciou a serie en. Valtteri Bottas gañou a carreira por 0´617 segundos sobre Sebastian Vettel, a marxe de vantaxe máis pequena desde o Gran Premio de Abu Zabi de 2016.
Vettel comezou a carreira desde a pole, co seu compañeiro de equipo Kimi Räikkönen en segundo lugar, a primeira fila de Ferrari desde o Gran Premio de Francia 2008.
Cambios de pilotos
Sergey Sirotkin fixo a súa primeira aparición da tempada con Renault, pilotando no lugar de Nico Hülkenberg na primeira sesión de adestramentos libres.
Carreira
A saída inicial foi abortada xa que Fernando Alonso non puido comezar, debido a problemas co motor. A radio do equipo na volta de quecemento suxeriu problemas coa eléctronica da unidade adicional de enerxía da MGU-K, aínda que isto está por confirmarse.
Valtteri Bottas terminou no primeiro lugar, gañando o seu primeiro Gran Premio. Foi seguido por Sebastian Vettel, Kimi Räikkönen e Lewis Hamilton.
Bottas logrou esta vitoria como resultado de colocarse no primeiro lugar desde a terceira posición nunha excelente saída, saltando o bloqueo dos Ferrari antes da 2ª curva na primeira volta. Ao longo da carreira, pasouno Sebastian Vettel, quen brevemente liderou a carreira cando Bottas cumpriu a súa estratexia dunha parada. Logo de parar el mesmo, pasou a se trerceiro na carreira e aos poucos acercouse a Bottas, quedando a só 0´8 segundos unhas voltas antes do final. Con todo, o tráfico rodado impediulle adiantar ao líder da carreira, o que proporcionoulle un seguro segundo para o alemán. Kimi Räikkönen redondeou o podio, seguido dun afastado Lewis Hamilton, que loitou co quecemento do motor durante a carreira poñendo fin a un horrible fin de semana para o británico. Fernando Alonso, como se mencionou, abandonou na grella cun fallo na carga híbrida, mentres Jolyon Palmer e Romain Grosjean colisionaron na primeira volta, quedando ambos fóra da carreira. Daniel Ricciardo retirouse con problemas de freos mentres corría en 7º lugar. Felipe Massa marchaba no sexto lugar, cando sufriu unha picada lenta e tivo que ceder ao 9º, detrás dos Force India de Sergio Pérez e Esteban Ocon, así como o Renault de Nico Hülkenberg.