cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Akbar
Expansión o centro da India
miniatura|upright| Akbar cabalgando con caciques e nobres mogoles acompañado do seu titor Bairam Khan A pesar do éxito final en Malwa, o conflito expuxo gretas nas relacións persoais de Akbar cos seus parentes e nobres mogoles. Cando Adham Khan enfrontouse a Akbar despois doutra disputa en 1562, o emperador derrubouno e lanzouno desde unha terraza ao patio do palacio en Agra. Aínda con vida, Adham Khan foi arrastrado e lanzado ao patio unha vez máis por Akbar para asegurar a súa morte. Akbar agora buscaba eliminar a ameaza de súbditos demasiado poderosos. Creou postos ministeriais especializados relacionados co goberno imperial; ningún membro da nobreza mogol ía ter unha preeminencia incuestionable. Cando un poderoso clan de xefes uzbecos estalou en rebelión en 1564, Akbar derrotounos para derrotalos de maneira decisiva en Malwa e logo en Bihar. El perdoou aos líderes rebeldes, coa esperanza de concilialos, pero rebeláronse de novo, polo que Akbar tivo que sufocar o seu levantamento por segunda vez. Tras unha terceira revolta coa proclamación de Mirza  Muhammad  Hakim, irmán de  Akbar e gobernante  mogol de Cabul, como emperador, a súa paciencia finalmente esgotouse. Varios caciques uzbecos foron posteriormente asasinados e os líderes rebeldes pisados ata a morte baixo os elefantes. Simultaneamente, os Mirza, un grupo de curmáns afastados de  Akbar que posuían importantes feudos preto de Agra, tamén se rebelaron. Eles tamén foron asasinados e expulsados do imperio. En 1566, Akbar trasladouse para atoparse coas forzas do seu irmán, Muhammad Hakim, que marchara ao Punjab co soño de apoderarse do trono imperial. Con todo, tras un breve enfrontamento, Muhammad Hakim aceptou a supremacía de Akbar e retirouse a Cabul.
En 1564, as forzas mogoles comezaron a conquista de  Garha, unha zona montañosa escasamente poboada no centro da India que era de interese para os  mogoles debido á súa manda de elefantes salvaxes. O territorio foi gobernado por Raja Vir Narayan, un menor, e a súa nai, Durgavati, unha raíña guerreira rajput dos Gonds. Akbar non dirixiu persoalmente a campaña porque estaba preocupado pola rebelión uzbeka, deixando a expedición en mans de Asaf Khan, o gobernador mogol de Kara. Durgavati suicidouse despois da súa derrota na batalla de Damoh, mentres que Raja Vir Narayan foi asasinado na rendición de Chauragarh, a fortaleza montañosa dos Gonds. Os mogoles apoderáronse dunha inmensa riqueza, unha cantidade non calculada de ouro e prata, xoias e 1000 elefantes. Kamala Devi, unha irmá máis nova de Durgavati, foi enviada ao harén dos mogoles. O irmán do defunto esposo de Durgavati foi nombrado como administrador mogol da rexión. Do mesmo xeito que en Malwa, con todo, Akbar entrou nunha disputa cos seus vasalos sobre a conquista de Gondwana. Asaf Khan foi acusado de quedar coa maioría dos tesouros e de enviar só 200 elefantes a Akbar. Cando foi chamado a render contas, fuxiu de Gondwana. Primeiro foi aos uzbekos, logo regresou a Gondwana, onde foi perseguido polas forzas mogolas. Finalmente, someteuse e Akbar devolveuno á súa posición anterior.
Intento de asasinar a Akbar
miniatura|upright|1564-Un intento de asasinato na vida de Akbar-Akbarnama Ao redor de 1564 é tamén cando houbo un intento de asasinato en Akbar documentado nunha pintura.
O intento realizouse cando Akbar regresaba dunha visita á dargah (santuario) de Hazrat Nizamuddin preto de Delhi, por un asasino que disparou unha frecha que atravesoulle o ombreiro dereito. O asasino foi detido e ordenado decapitar polo Emperador. O culpable era un escravo de Mirza Sharfuddin, un nobre da corte de Akbar cuxa rebelión fora reprimida recentemente.
Conquista de Rajputana
Establecido o dominio mogol sobre o norte da India, Akbar centrou a súa atención na conquista de Rajputana. Ningún poder imperial na India baseado nas chairas do Indo-Ganxes podería estar seguro se existise un centro de poder rival no seu flanco en Rajputana. Os mogoles xa estableceran o seu dominio sobre partes do norte de Rajputana en Mewat, Ajmer e Nagor.
Agora, Akbar estaba decidido a adentrarse no corazón dos reis Rajput que nunca antes se someteran aos gobernantes musulmáns do Sultanato de Delhi. A partir de 1561, os mogoles involucraron activamente aos rajput na guerra e a diplomacia. A maioría dos estados de Rajput aceptaron a soberanía de Akbar; os gobernantes de Mewar e Marwar, Udai Singh e Chandrasen Rathore, con todo, permaneceron fóra do refuxio imperial. Rana Udai Singh descendía do gobernante de Sisodia, Ra Sanga, que morrera loitando contra Babur na batalla de Khanua en 1527. Como xefe do clan Sisodia, posuía o status ritual máis alto de todos os Rajput. reis e caciques na India. A menos que Udai Singh fora reducido á submisión, a autoridade imperial dos mogoles veríase diminuída aos ollos de Rajput. Ademais, Akbar, neste período temperán, aínda se dedicou con entusiasmo á causa do islam e tratou de impresionar a superioridade da súa fe sobre os guerreiros máis prestixiosos do hinduísmo brahmínico. miniatura|upright|O emperador mogol Akbar dispara o guerreiro Rajput Jaimal durante o asedio de Chittorgarh en 1568 En 1567, Akbar moveuse para reducir o Forte Chittor en  Mewar. A fortaleza-capital de Mewar era de grande importancia estratéxica xa que se atopaba na ruta máis curta de Agra a Guyarat e tamén se consideraba clave para manter as partes interiores de Rajputana. Udai Singh retirouse aos outeiros de Mewar, deixando a dous guerreiros Rajput, Jaimal Rathore e Patta, a cargo da defensa da súa capital. Chittorgarh caeu en febreiro de 1568 despois dun asedio de catro meses. Akbar fixo masacrar aos defensores sobreviventes e a 30000 non combatentes e exhibir as súas cabezas en torres erixidas en toda a rexión, para demostrar a súa autoridade. O botín que caeu en mans dos mogoles distribuíuse por todo o imperio. Permaneceu en Chittorgarh durante tres días, logo regresou a Agra, onde para conmemorar a vitoria, instalou, ás portas do seu forte, estatuas de Jaimal e Patta montadas sobre elefantes. O poder e a influencia de Udai Singh romperon. Nunca máis se atreveu a saír do seu refuxio de montaña en Mewar e Akbar contentouse con deixalo en paz.
A caída de Chittorgarh foi seguida por un ataque  mogol ao forte  Ranthambore en 1568. Ranthambore estaba en mans dos Fada Rajputs e tiña fama de ser a fortaleza máis poderosa da India. Con todo, caeu só despois dun par de meses. Akbar era agora o amo de case todo Rajputana. A maioría dos reis de Rajput sometéronse aos mogoles. Só os clans de Mewar continuaron resistindo. O fillo e sucesor de Udai Singh, Pratap Singh, foi posteriormente derrotado polos mogoles na batalla de Haldighati en 1576. Akbar celebraría a súa conquista de Rajputana sentando as bases dunha nova capital, a 37 km ao suroeste de Agra en 1569. Chamoulla Fatehpur  Sikri ("a cidade da vitoria"). Rana Pratap Singh, con todo, atacou continuamente aos mogoles e puido reter a maior parte do reino dos seus antepasados na vida de Akbar.
Anexión da India occidental e oriental
Os seguintes obxectivos militares de Akbar foron a conquista de  Guyarat e Bengala, que conectaban á India cos centros comerciais de Asia, África e Europa a través do mar  Arábigo e o golfo de Bengala, respectivamente. Ademais, Guyarat fora un refuxio para os nobres mogoles rebeldes, mentres que en Bengala, os afgáns aínda tiñan unha influencia considerable baixo o seu gobernante, Sulaiman Khan Karrani. Akbar moveuse primeiro contra Guyarat, que se atopaba na esquina das provincias mogolas de Rajputana e Malwa. Guyarat, coas súas rexións costeiras, posuía áreas de rica produción agrícola na súa chaira central, unha impresionante produción de téxtiles e outros bens industriais, e os portos marítimos máis activos da India. Akbar tiña a intención de vincular o estado marítimo cos recursos masivos das chairas indoganxéticas. Con todo, o aparente casus belli era que o rebelde Mirzas, que anteriormente fora expulsado da India, agora operaba desde unha base no sur de  Guyarat. Ademais, Akbar recibira invitacións de  camarillas en  Guyarat para derrocar ao rei reinante, o que serviu de xustificación para a súa expedición militar. En 1572, trasladouse a ocupar Ahmedabad, a capital, e outras cidades do norte, e foi proclamado soberano lexítimo de  Guyarat. En 1573, expulsara aos Mirza que, despois de ofrecer unha resistencia simbólica, fuxiron a refuxiarse en Deccan. Surat, a capital comercial da rexión e outras cidades costeiras pronto capitularon ante os mogoles. O rei, Muzaffar Shah III, foi sorprendido escondido nun campo de millo; Akbar xubilouno cunha pequena asignación.
miniatura|upright|[[Buland Darwaza]] Establecendo a súa autoridade sobre Guyarat, Akbar regresou a Fatehpur Sikiri, onde construíu o Buland Darwaza (gran porta) para conmemorar as súas vitorias, pero unha rebelión dos nobres afgáns apoiados polo gobernante Rajput de Idar e as renovadas intrigas dos Mirza obrigaron a regresar a Guyarat. Akbar cruzou o Rajputana e chegou a  Ahmedabad en once días, unha viaxe que normalmente tomaba seis semanas. O exército mogol superado en número obtivo unha vitoria decisiva o 2 de setembro de 1573. Akbar matou os líderes rebeldes e erixiu unha torre coas súas cabezas cortadas. A conquista e subxugación de Guyarat resultou moi rendible para os mogoles; o territorio rendeu un ingreso de máis de cinco millóns de rupias anuais á tesourería de Akbar, despois dos gastos.
Akbar agora derrotara á maioría dos remanentes afgáns na India. O único centro do poder afgán estaba agora en Bengala, onde reinaba no poder Sulaiman Khan Karrani, un xefe afgán cuxa familia servira baixo o mando de Sher Shah Suri. Aínda que Sulaiman Khan evitou escrupulosamente ofender a Akbar, o seu fillo, Daud Khan, que o sucedía en 1572, decidiu o contrario. Mentres que Sulaiman Khan fixo ler a Jutba en nome de Akbar e recoñeceu a supremacía mogol, Daud Khan asumiu a insignia da realeza e ordenou que a khutba fose proclamada no seu propio nome en desafío a Akbar. Munim Khan, o gobernador mogol de Bihar, recibiu a orde de castigar a Daud Khan, pero máis tarde, o propio Akbar partiu cara a Bengala. Esta foi unha oportunidade para poñer o comercio no leste baixo o control mogol. En 1574, os mogoles apoderáronse de Patna de Daud Khan, quen fuxiu a Bengala. Akbar regresou a Fatehpur Sikri e deixou aos seus xenerais para terminar a campaña. Posteriormente, o exército mogol obtivo a vitoria na batalla de Tukaroi en 1575, o que levou á anexión de Bengala e partes de Bihar que estiveran baixo o dominio de Daud Khan. Só Odisha quedou en mans da dinastía Karrani como feudo do Imperio mogol. Con todo, un ano despois, Daud Khan rebelouse e tentou recuperar Bengala. Foi derrotado polo xeneral mogol, Khan Jahan Quli e tivo que fuxir ao exilio. Posteriormente, Daud Khan foi capturado e executado polas forzas mogolas. A súa cabeza cortada foi enviada a Akbar, mentres que as súas extremidades foron colgadas en Tandah, a capital mogol de Bengala.
Campañas en Afganistán e Asia Central
miniatura|upright|Bullocks arrastrando armas de asedio costa arriba durante o ataque de Akbar o forte Ranthambhor en 1568 Despois das súas conquistas de Guyarat e Bengala, Akbar estaba preocupado polas preocupacións domésticas. Non abandonou Fatehpur Sikri nunha campaña militar ata 1581, cando Punjab foi novamente invadido polo seu irmán, Mirza Muhammad Hakim. Akbar expulsou ao seu irmán a Cabul e esta vez seguiu adiante, decidido a poñer fin á ameaza de Muhammad Hakim dunha vez por todas. En contraste co problema que tiveron os seus predecesores para lograr que os nobres mogoles permanecesen na India, o problema agora era lograr que se foran da India. Segundo Abul Fazl, tiñan "medo do frío de Afganistán". Os oficiais hindús, á súa vez, tamén se viron inhibidos polo tabú tradicional de cruzar o río Indo. Akbar, con todo, estimulounos. Os soldados recibiron o pago con oito meses de anticipación. En agosto de 1581, Akbar apoderouse de Cabul e instalouse na antiga cidadela de Babur. Alí permaneceu tres semanas, en ausencia do seu irmán, que fuxira ás montañas. Akbar deixou Cabul en mans da súa irmá, Bakht-un-Nisa Begum, e regresou á India. Perdoou ao seu irmán, que asumiu o cargo de facto da administración mogol en Cabul; Bakht-un-Nis seguiu sendo o gobernador oficial. Uns anos máis tarde, en 1585, Muhammad Hakim morreu e Cabul volveu pasar a mans de Akbar. Foi incorporada oficialmente como provincia do Imperio mogol.
ATC Código A06
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Akbar
Campañas en Afganistán e Asia Central
En 1586, Akbar negociou un pacto con Abdullah Khan no que os mogoles acordaron permanecer neutrais durante a invasión uzbeka dos safávidas no Khorasán. A cambio, Abdullah Khan acordou absterse de apoiar, subsidiar ou ofrecer refuxio ás tribos afgás hostís aos mogoles. Así liberado, Akbar iniciou unha serie de campañas para pacificar aos yusufzais e outros rebeldes. Akbar ordenou a Zain Khan que dirixise unha expedición contra as tribos afgás. Raja Birbal, un renombrado ministro da corte de Akbar, tamén recibiu o mando militar. A expedición resultou ser un desastre, e na súa retirada das montañas, Birbal e o seu séquito foron emboscados e asasinados polos afgáns no paso de Malandarai en febreiro de 1586. Akbar enviou de inmediato novos exércitos para volver invadir as terras dos yusufzai baixo o mando de Raja Todar Mal. Durante o seguintes seis anos, os mogoles contiveron aos yusufzai nos vales das montañas e obrigaron a moitos xefes de Swat e Bajaur a someterse. Construíronse e ocuparon decenas de fortes para asegurar a rexión. A resposta de Akbar demostrou a súa capacidade para manter un firme control militar sobre as tribos afgás.
A pesar do seu pacto cos uzbecos, Akbar alimentou a secreta esperanza de reconquistar a Asia Central do Afganistán actual. Con todo, Badakshan e Balkh permaneceron firmemente como parte dos dominios uzbecos. Só houbo unha ocupación transitoria das dúas provincias polos mogoles baixo o seu neto, Shah Jahan, a mediados do século XVII. Con todo, a estancia de Akbar nas fronteiras do norte foi moi frutífera. As últimas tribos rebeldes afgás foron sometidas cara a 1600. O movemento roshaniyya foi firmemente reprimido. As tribos Afridi e Orakzai, que se levantaran baixo os roshaniyyas, foran subxugadas. Os líderes do movemento foron capturados e exiliados. Jalaluddin, o fillo do fundador do movemento roshaniyya, Bayazid, foi asasinado en 1601 nunha pelexa coas tropas mogolas preto de Gazni. O goberno mogol sobre o Afganistán actual finalmente foi seguro, particularmente despois do paso da ameaza uzbeka coa morte de Abdullah Khan en 1598.
Subxugación de partes de Baluchistán
Xa en 1586, preto de media ducia de xefes baluchi, aínda baixo o dominio afgáno de Pani, foran persuadidos para que asistisen á corte imperial e recoñecesen a vasalaxe de Akbar. Nos preparativos para tomar Kandahar dos safávidas, Akbar ordenou ás forzas mogoles que conquistasen o resto das partes afgás de Baluchistán en 1595. O xeneral mogol, Mir Masum, liderou un ataque contra a fortaleza de Sibi, situada ao noroeste de Quetta, e derrotou unha coalición de xefes locais nunha batalla campal. Fixéronlles recoñecer a supremacía mogol e acudir á corte de Akbar. Como resultado, as partes actuais paquistaníes e afgás de Baluchistán, incluídas as áreas da rexión estratéxica de Makran que se atopan dentro dela, pasaron a formar parte do Imperio mogol. Os mogoles que agora limitaban cos persas gobernaban Kandahar por tres lados.
Safávidas e Kandahar
miniatura|upright|Nacemento de Salim, o futuro emperador Jahangir Kandahar foi o nome que os historiadores árabes deron ao antigo reino indio de Gandhara. Estivo intimamente relacionado cos mogoles desde a época do seu antepasado, Tamerlán, o señor da guerra que conquistara gran parte da Asia occidental, central e meridional no século XIV. Con todo, os safávidas considerárono como unha parte do territorio gobernado polos persas de Jorasán e declararon que a súa asociación cos emperadores mogoles era unha usurpación. En 1558, mentres Akbar consolidaba o seu dominio sobre o norte da India, o emperador safavid, Tahmasp I, apoderouse de Kandahar e expulsou ao seu gobernador mogol. Durante o seguintes trinta anos, permaneceu baixo o dominio persa. A recuperación de Kandahar non fora unha prioridade para Akbar, pero despois da súa prolongada actividade militar nas fronteiras do norte, volveuse desexable un movemento para restaurar o dominio mogol sobre a rexión. As conquistas de Sindh, Caxemira e partes de Baluchistán, e a consolidación en curso do poder mogol sobre o Afganistán aumentaran a confianza de Akbar. Ademais, Kandahar estaba neste momento baixo a ameaza dos uzbecos, pero o emperador de Persia, asediado polos turcos otománs, non puido enviar reforzos. As circunstancias favoreceron aos mogoles.
En 1593, Akbar recibiu ao príncipe safávida exiliado, Rostam Mirza, despois de pelexar coa súa familia. Rostam Mirza xurou lealdade aos mogoles; concedéuselle un rango (mansab) de comandante de 5000 homes e recibiu a Multan como jagir. Asediado por constantes incursións uzbecas, e vendo a recepción de Rostom Mirza na corte mogol, o príncipe e gobernador safávida de Kandahar, Mozaffar Hosayn, tamén accedeu a desertar e unirse aos mogoles. A Mozaffar Hosayn, quen en calquera caso estaba nunha relación de adversario co seu señor supremo, Shah Abbas, outorgóuselle un rango de 5000 homes, e a súa filla Kandahari Begum estaba casada co neto de Akbar, o príncipe mogol, Shah Jahan. Kandahar finalmente asegurouse en 1595 coa chegada dunha gornición encabezada polo xeneral mogol, Shah Bayg Khan. A reconquista de Kandahar non alterou abertamente a relación mogol-persa. Akbar e o persa Shah continuaron intercambiando embaixadores e agasallos. Con todo, a ecuación de poder entre os dous agora cambiara a favor dos mogoles.
Sultáns de Deccan
miniatura|upright|[[Imperio mogol ao nacemento (verde) e á morte de Akbar (marrón]] En 1593, Akbar iniciou operacións militares contra os sultáns de Deccan que non se someteron á súa autoridade. Asediou o Forte Ahmednagar en 1595, o que obrigou a Chand Bibi a ceder Berar. Unha revolta posterior obrigou a Akbar a tomar o forte en agosto de 1600. Akbar ocupou Burhanpur e cercou o Forte Asirgarh en 1599, e tomouno o 17 de xaneiro de 1601, cando Miran Bahadur Shah negouse a someter Khandesh. Akbar logo estableceu os Subá de Ahmadnagar, Berar e Khandesh baixo o príncipe Daniyal. «No momento da súa morte en 1605, Akbar controlaba unha ampla extensión de territorio desde a baía de Bengala ata Qandahar e Badakshan. Tocou o mar occidental en Sind e en Surat e estaba ao carricho sobre o centro da India».
Os últimos anos da vida do emperador estiveron protagonizados polos seus fillos, dous deles morreran na súa xuventude e o terceiro, Salim, que co paso do tempo herdaría o trono co nome de Jahangir, rebelouse en varias ocasións contra seu pai.
Os seus restos mortais descansan nun mausoleo en Sikandra.
Goberno político
O sistema de goberno central de Akbar baseouse no sistema que evolucionara desde o Sultanato de Delhi, pero as funcións de varios departamentos reorganizáronse coidadosamente establecendo regulacións detalladas para o seu funcionamento:
Impostos
Akbar dedicouse a reformar a administración dos ingresos polas terras do seu imperio mediante a adopción dun sistema que fora utilizado por Sher Shah Suri. Mediuse unha área cultivada onde os cultivos crecían ben e gravouse a través de taxas fixas baseadas na área de cultivo e na produtividade. Con todo, isto xerou dificultades para o campesiñado porque as taxas impositivas fixáronse sobre a base dos prezos vixentes na corte imperial, que a miúdo eran máis altos que os do campo. Akbar cambiou a un sistema descentralizado de avaliación anual, pero isto deu como resultado a corrupción entre os funcionarios locais e foi abandonado en 1580, para ser substituído por un sistema chamado dahsala.Co novo sistema, os ingresos calculáronse como un terzo da produción media dos dez anos anteriores, que se pagaría ao estado en efectivo. Posteriormente, este sistema perfeccionouse, tendo en conta os prezos locais e agrupando as áreas cunha produtividade similar en círculos de avaliación. Concedíase remisión aos campesiños cando a colleita fallaba en épocas de inundacións ou secas. O sistema de dahsala de Akbar (tamén coñecido como zabti ) atribúeselle a Raja Todar Mal, quen tamén se desempeñou como funcionario de ingresos baixo Sher Shah Suri, e a estrutura da administración de ingresos foi establecida por este último nun detallado memorando presentado ao emperador en 1582-1583.
Outros métodos locais de avaliación continuaron nalgunhas áreas. As terras en barbeito ou sen cultivar cobráronse a tarifas favorables. Akbar tamén alentou activamente a mellora e extensión da agricultura. A aldea seguiu sendo a unidade principal de avaliación de ingresos. Esixiuse aos zamindars de cada área que proporcionasen préstamos e implementos agrícolas en tempos de necesidade, para alentar aos agricultores a arar a maior cantidade de terra posible e sementar sementes de calidade superior. Á súa vez, aos zamindars outorgóuselles o dereito hereditario de cobrar unha parte do produto. Os campesiños tiñan o dereito hereditario de cultivar a terra sempre que pagasen os ingresos da terra. Aínda que o sistema de avaliación de ingresos mostrou preocupación polo pequeno campesiñado, tamén mantivo un nivel de desconfianza cara aos funcionarios de ingresos. Aos funcionarios fiscais garantíaselles só tres cuartas partes do seu salario, e a cuarta parte restante dependía da plena realización dos ingresos avaliados.
Capital
miniatura|upright|Diwan-i-Khas (Salón de audiencias privadas) en Fatehpur Sikri Akbar era un seguidor de Salim Chishti, un home santo que vivía na rexión de Sikri preto de Agra. Crendo que a zona era afortunada para el, fixo construír alí unha mesquita para o uso do sacerdote. Posteriormente, celebrou as vitorias sobre Chittor e Ranthambore sentando as bases dunha nova capital amurallada, a 37 km ao oeste de Agra en 1569, que foi nomeada Fatehpur ("cidade da vitoria") despois da conquista de Guyarat en 1573. Posteriormente chegou a ser coñecida como Fatehpur Sikri para distinguila doutras cidades con nomes similares. Alí construíronse palacios para cada unha das raíñas maiores de Akbar, un enorme lago artificial e  suntuosos patios cheos de auga. Con todo, a cidade pronto foi abandonada e a capital trasladouse a Lahore en 1585. A razón pode ser que a subministración de auga en Fatehpur  Sikri era insuficiente ou de mala calidade. Ou, como cren algúns historiadores, Akbar tivo que atender as áreas noroeste do seu imperio e, por tanto, trasladou a súa capital ao noroeste. Outras fontes indican que Akbar simplemente perdeu interese na cidade ou se deu conta de que non era defendible militarmente. En 1599, Akbar trasladou o seu capital a Agra, desde onde reinou ata a súa morte.
Comercio
O reinado de Akbar caracterizouse pola expansión comercial. O goberno mogol alentou aos comerciantes, brindou protección e seguridade para as transaccións e impuxo un dereito de aduana moi baixo para estimular o comercio exterior. Ademais, esforzouse por fomentar un clima propicio para o comercio ao esixir aos administradores locais que proporcionasen restitución aos comerciantes polos bens roubados mentres se atopaban no seu territorio. Para minimizar tales incidentes, alistáronse bandas de policías de estradas chamadas rahdars para patrullar as estradas e garantir a seguridade dos comerciantes. Outras medidas activas tomadas incluíron a construción e protección de rutas de comercio e comunicacións. De feito, Akbar faría esforzos concertados para mellorar as estradas para facilitar o uso de vehículos con rodas a través do Paso Khyber, a ruta máis popular frecuentada por comerciantes e viaxeiros que viaxan desde Cabul á India mogol. Tamén ocupou estratexicamente as cidades do noroeste de Multan e Lahore no Punjab e construíu grandes fortalezas, como a de Attock, preto do cruzamento de Grand Trunk Road e o río Indo, así como unha rede de fortalezas máis pequenas chamadas thanas ao longo da fronteira para asegurar o comercio terrestre con Persia e Asia Central.
Moedas
miniatura|upright|Moeda de prata de Akbar con inscricións da [[Shahada, a declaración di: «Non hai máis deus que Alá, e Mahoma é o mensaxeiro de Alá».]] miniatura|upright|Rupia cadrada de prata de Akbar, [[Casa de moeda|ceca de Lahore, acuñada no mes de Aban de Ilahi]] Akbar foi un gran innovador no que a cuñaxe refírese. As moedas de Akbar estableceron un novo capítulo na historia numismática da India. As moedas do avó de Akbar, Babur, e do pai, Humayun, son básicas e carecen de calquera innovación, xa que o primeiro estaba ocupado establecendo as bases do goberno mogol na India, mentres que o segundo foi derrocado polo afgán Sher Shah Suri. e regresou ao trono só para morrer un ano despois. Aínda que o reinado de Babur e Humayun representou confusión, o reinado relativamente longo de 50 anos de Akbar permitiulle experimentar coa cuñaxe.
Akbar introduciu moedas con motivos florais decorativos, bordos punteados, cuatrifolio e outros tipos. As súas moedas eran redondas e cadradas cunha moeda única con forma de 'mehrab' (rombo) que resaltaba a caligrafía numismática na súa máxima expresión. A moeda de ouro tipo retrato de Akbar (Mohur) atribúese xeralmente ao seu fillo, o príncipe Salim (máis tarde emperador Jahangir), que se rebelou e logo buscou a reconciliación acuñando e presentando ao seu pai o ouro de Mohur co retrato de Akbar. A visión tolerante de Akbar está representada polo tipo de moeda de prata 'Ram-Sita', mentres que durante a última parte do reinado de Akbar, acuñáronse moedas que representan o concepto da relixión recentemente promovida de Akbar 'Din-e-ilahi' co tipo Ilahi e Jalla. Moedas tipo Jalal-Hu.
Estes conceptos innovadores introducidos por Akbar que sentaron o precedente para as moedas mogolas foron refinadas e perfeccionadas polo seu fillo, Jahangir, e máis tarde polo seu neto, Shah Jahan.
Alianzas matrimoniales
A práctica de concertar matrimonios entre princesas hindús e reis musulmáns coñecíase moito antes da época de Akbar, pero na maioría dos casos estes matrimonios non deron lugar a relacións estables entre as familias involucradas, e as mulleres perdéronse para as súas familias e non regresaron despois do matrimonio.
Con todo, a política de Akbar de alianzas matrimoniais marcou unha desviación na India da práctica anterior no sentido de que o matrimonio en si marcou o comezo dunha nova orde de relacións, no que os hindús rajputs que casaron ás súas fillas ou irmás con el serían tratados á vez cos seus sogros e cuñados musulmáns en todos os aspectos excepto en poder cear e rezar con el ou tomar esposas musulmás. Estes rajputs convertéronse en membros da súa corte e o matrimonio das súas fillas ou irmás cun musulmán deixou de ser un signo de degradación, fóra de certos elementos orgullosos que aínda o consideraban un signo de humillación.
O rajput Kacchwaha, Raja Bharmal, do pequeno reino de Amber, que chegara á corte de Akbar pouco despois da adhesión deste último, asinou unha alianza dando á súa filla Harka Bai, nai do sucesor de Akbar, en matrimonio ao emperador. Bharmal foi nomeado nobre de alto rango na corte imperial, e posteriormente o seu fillo Bhagwant Das e o seu neto Man Singh tamén ascenderon a altos rangos na nobreza.
O efecto político destas alianzas foi significativo. Aínda que algunhas mulleres Rajput que ingresaron ao harén de Akbar convertéronse ao islam, xeralmente proporcionóuselles total liberdade relixiosa, e os seus parentes, que continuaron sendo hindús, formaron unha parte significativa da nobreza e serviron para articular as opinións da maioría da poboación común na corte imperial. A interacción entre os nobres hindús e musulmáns na corte imperial resultou no intercambio de pensamentos e a fusión das dúas culturas. Ademais, as novas xeracións da liña mogol representaron unha fusión de sangue mogol e Rajput, fortalecendo así os lazos entre os dous. Como resultado, os Rajput convertéronse nos aliados máis fortes dos mogoles, e os soldados e xenerais de Rajput loitaron polo exército mogol baixo Akbar, liderándoo en varias campañas, incluída a conquista de Guyarat en 1572. A política de tolerancia relixiosa de Akbar asegurou que o emprego na administración imperial estaba aberto a todos por mérito independentemente do credo, e isto conduciu a un aumento na forza dos servizos administrativos do imperio.
Outra lenda é que a filla de Akbar,  Meherunnissa, estaba namorada de Tansen e tivo un papel na súa chegada á corte de Akbar. Tansen converteuse ao islam desde o hinduísmo, aparentemente en vésperas do seu matrimonio coa filla de Akbar.
Relacións cos portugueses
miniatura|upright|Morte de [[Bahadur Shah de Gujarat en Diu, fronte os portugueses en 1537 ]] No momento da ascensión de Akbar en 1556, os portugueses estableceran varias fortalezas e fábricas na costa occidental do  subcontinente, e en gran medida controlaban a navegación e o comercio marítimo nesa rexión. Como consecuencia deste colonialismo, todas as demais entidades comerciais estaban suxeitas aos termos e condicións dos portugueses, e isto foi resentido polos gobernantes e comerciantes da época, incluído Bahadur Shah de Gujarat.
Akbar aceptou a oferta da diplomacia, pero os portugueses afirmaron continuamente a súa autoridade e poder no océano Índico; de feito, Akbar estaba moi preocupado cando tiña que solicitar un permiso aos portugueses antes de que calquera barco do imperio mogol partise para a peregrinación do Hajj a Meca e Medina. En 1573, emitiu un firmán que ordenaba aos funcionarios administrativos do imperio en Guyarat que non provocasen aos portugueses no territorio que ocupaban en  Damán. Os portugueses, á súa vez, emitiron pases para que os membros da familia de Akbar realizasen o  Hayy á Meca. Os portugueses mencionaron o status extraordinario do buque e o status especial que se outorgará aos seus ocupantes.
En setembro de 1579 convidouse a xesuítas de Goa a visitar a corte de Akbar. O emperador fixo que os seus escribas traducisen o Novo Testamento e concedeulles aos xesuítas a liberdade de predicar o Evanxeo. Un dos seus fillos, o sultán Murad  Mirza, foi confiado a Antonio de Montserrat para a súa educación. Mentres debatían na corte, os xesuítas non se limitaron a expoñer as súas propias crenzas, senón que tamén inxuriaron ao islam e a Mahoma. Os seus comentarios enfurecieron aos imáns e o ulema, quen se opuxo aos comentarios, pero Akbar ordenou que se rexistrasen os seus comentarios e observou aos xesuítas e o seu comportamento con atención. Este evento foi seguido por unha rebelión de clérigos musulmáns en 1581 dirixida por Mullah Muhammad Yazdi e Muiz-ul-Mulk, o xefe cadí de Bengala. Os rebeldes querían derrocar a Akbar e instaurar ao seu irmán Mirza Muhammad Hakim, gobernante de Cabul, no trono mogol. Akbar derrotou con éxito aos rebeldes, pero volveuse máis cauteloso cos seus invitados e as súas proclamas, que logo verificou coidadosamente cos seus asesores.
Relacións co imperio otomán
miniatura|upright|Emboscada [[Imperio portugués|portuguesa contra as galeras de Seydi Ali Reis (aliados de Akbar) no océano Índico.]] En 1555, cando Akbar aínda era un neno, o almirante otomán Seydi Ali Reis visitou ao emperador mogol Humayun. En 1569, durante os primeiros anos do goberno de Akbar, outro almirante otomán Kurtoğlu Hızır Reis chegou ás costas do Imperio mogol. Estes almirantes otománs buscaron acabar coas crecentes ameazas do imperio portugués durante as súas campañas no océano Índico. Durante o seu reinado, sábese que o propio Akbar enviou seis documentos dirixidos ao sultán otomán Suleiman o Magnífico.
En 1576, Akbar enviou un gran continxente de peregrinos encabezados por Khwaja Sultan Naqshbandi, Yahya Saleh, con 600.000 moedas de ouro e prata e 12.000 caftáns de honra e grandes envíos de arroz. En outubro de 1576 Akbar enviou unha delegación que incluía membros da súa familia, incluíndo a súa tía Gulbadan Begum e a súa consorte Salima, ao Hajj en dous barcos desde Surat, incluído un barco otomán, que chegou ao porto de Jeddah en 1577. Despois dirixiuse A Meca e Medina. Enviáronse catro caravanas máis entre 1577 e 1580, con agasallos exquisitos para as autoridades da Meca e Medina.
O séquito imperial mogol permaneceu na Meca e Medina durante case catro anos e asistió o Hajj catro veces. Durante este período, Akbar financiou as peregrinacións de moitos musulmáns pobres do Imperio mogol e tamén financiou as fundacións da logia derviche da orden sufí Qadiriyya en Hijaz. Os mogoles finalmente saíron cara a Surat, e o seu regreso foi asistido polo Paxá otomán en Jeddah. Debido aos intentos de Akbar de aumentar a presenza mogol na Meca e Medina, os sharifs locais comezaron a ter máis confianza no apoio financeiro proporcionado polo Imperio mogol, diminuíndo a súa dependencia da xenerosidade otomá. O comercio mogol-otomán tamén floreceu durante este período; de feito, sábese que os comerciantes leais a Akbar chegaron a Alepo despois de viaxar río arriba o desde porto de Basora.
Segundo algúns relatos, Akbar expresou o desexo de formar unha alianza cos portugueses, principalmente para promover os seus intereses, pero sempre que os portugueses tentaban invadir os otománs, Akbar fracasou. En 1587, unha frota portuguesa enviada para atacar Iemen foi ferozmente derrotada pola mariña otomá; a partir de entón, a alianza mogol-portuguesa colapsou inmediatamente, principalmente debido á continua presión dos prestixiosos vasalos do Imperio mogol en Jandira.
Relacións coa dinastía safávida
miniatura|upright|A mesquita Akbari, con vistas ao [[Río Ganxes|Ganxes]] Os safávidas e os mogoles tiñan unha longa historia de relacións diplomáticas, e o gobernante safávida Tahmasp I proporcionara refuxio a Humayun cando tivo que fuxir do subcontinente indio tras a súa derrota ante Sher Shah Suri. Con todo, os safávidas diferenciáronse dos mogoles e otománs xunitas en seguir a seita xiíta do islam. Unha das disputas máis duradeiras entre os safávidas e os mogoles referíase ao control da cidade de Kandahar na rexión de Hindu Kush, que formaba a fronteira entre os dous imperios. A rexión de Hindukush foi militarmente moi importante debido á súa xeografía, e isto foi ben recoñecido polos estrategos da época. En consecuencia, a cidade, que estaba a ser administrada por Bairam Khan no momento da adhesión de Akbar, foi invadida e capturada polo gobernante persa Husain Mirza, un primo de Tahmasp I, en 1558. Posteriormente, Bairam Khan enviou un delegado á corte de Tahmasp I nun esforzo por manter relacións pacíficas cos safávidas. Este xesto foi correspondido e unha relación cordial continuou prevalecendo entre os dous imperios durante as dúas primeiras décadas do reinado de Akbar. Con todo, a morte de Tahmasp I en 1576 resultou nunha guerra civil e inestabilidade no imperio safávida, e as relacións diplomáticas entre os dous imperios cesaron durante máis dunha década. Foron restaurados só en 1587 despois da ascensión de Shah Abbas ao trono safávida. Pouco despois, o exército de Akbar completou a súa anexión de Cabul, e para asegurar aínda máis as fronteiras noroccidentais do seu imperio, procedeu a Qandahar. A cidade capitulou sen resistencia o 18 de abril de 1595 e o gobernante Muzaffar Hussain trasladouse á corte de Akbar. Qandahar seguiu estando en posesión dos mogoles, e o Hindukush a fronteira occidental do imperio, durante varias décadas ata a expedición de Shah Jahan a Badakhshan en 1646. As relacións diplomáticas continuaron manténdose entre as cortes safávida e mogola ata o final do reinado de Akbar.
Relacións con outros reinos contemporáneos
Vincent Arthur Smith sinala que o comerciante Mildenhall foi empregado en 1600 mentres o establecemento da Compañía estaba a ser axustado para levar unha carta de Raíña Isabel a Akbar solicitando a liberdade de comerciar nos seus dominios en condicións. tan boas como as que gozan os portugueses.
Relixión
miniatura|upright|Retrato do emperador mogol Akbar nunha oración de Dua. miniatura|upright|O [[Emperadores mogoles|Emperador mogol Akbar recibe ao seu fillo, o Príncipe Salim en Fatehpur Sikri (Akbarnama).]] Akbar, así como a súa nai e outros membros da súa familia, crese que eran musulmáns suníes hanafíes. Os seus primeiros días transcorreron no contexto dunha atmosfera na que se fomentaban os sentimentos liberais e a estreita mente relixiosa estaba mal vista. Desde o século XV, varios gobernantes de varias partes do país adoptaron unha política máis liberal de tolerancia relixiosa, tentando fomentar a harmonía comunitaria entre hindús e musulmáns. Estes sentimentos foron fomentados previamente polas ensinanzas de santos populares como Guru Nanak, Kabir e Chaitania Os versos do poeta persa Hafez que defendían a simpatía humana e unha perspectiva liberal, así como o espírito timúrida de tolerancia relixiosa no imperio, persistiu na política desde a época de Tamerlán ata Humayun, e influíron na política de tolerancia de Akbar en materia de relixión. Ademais, os seus titores da infancia, que incluían dous xiítas iranianos, estaban moi por riba dos prexuízos sectarios e fixeron unha contribución significativa á posterior inclinación de Akbar cara á tolerancia relixiosa.
Akbar patrocinou debates relixiosos entre diferentes grupos musulmáns (sunitas, xiítas, Ismailís e sufís), parsis, hindú (xivaítas e visnues), sikhs, xainismo, xudeus, xesuítas e materialistas, pero era partidario do sufismo e proclamaba que "a sabedoría do Vedanta é a do sufismo".
Cando estaba en Fatehpur Sikri, mantivo discusións porque lle encantaba coñecer as crenzas relixiosas dos demais. Un daqueles días soubo que as persoas relixiosas doutras relixións adoitaban ser intolerantes coas crenzas relixiosas doutras. Isto levouno a formar a idea da nova relixión, Sulh-e-kul que significa paz universal. A súa idea desta relixión non discriminaba a outras relixións e centrouse nas ideas de paz, unidade e tolerancia. Tentou que se reconciliasen as diferenzas entre as distintas crenzas, incorporando tanto nocións do islam como do hinduísmo, pero nunca saíu da Corte e desapareceu coa súa morte.
Asociación coa aristocracia musulmá
En 1580, estalou unha rebelión na parte oriental do imperio de Akbar, e os cadís emitiron unha serie de fetuas que declaraban que Akbar era un herexe. Akbar reprimiu a rebelión e impuxo severos castigos aos cadies. Para fortalecer aínda máis a súa posición no trato cos Qazis, Akbar emitiu un mazhar, ou declaración, que foi asinada por todos os principais ulemas en 1579.
O mahzar afirmou que Akbar era o califa da época, un rango superior ao dun mujtahid: en caso de diferenza de opinións entre os mujtahids, Akbar podía escoller calquera opinión e tamén podía emitir decretos. que non estaban en contra da nass. Dados os conflitos sectarios islámicos que imperaban en varias partes do país nese momento, crese que Mazhar axudou a estabilizar a situación relixiosa no país. imperio. Fixo a Akbar moi poderoso debido á total supremacía que o islam lle outorgou ao "Khalifa", e tamén axudoulle a eliminar a influencia relixiosa e política do "Khalifa" otomán sobre os seus súbditos, garantindo así a súa total lealdade cara a el.
Sempre que Akbar asistía ás congregacións nunha mesquita, facíase a seguinte proclamación:
Din-i-Ilahi
miniatura|upright|Akbar celebra unha asemblea relixiosa de diferentes credos no [[Ibadat Khana en Fatehpur Sikri.]] Akbar estaba profundamente interesado en cuestións relixiosas e filosóficas. Musulmán ortodoxo o principio, máis tarde foi influenciado polo misticismo sufí que se predicaba no país nese momento, e apartouse da ortodoxia, nomeando para a súa corte a varias persoas talentosas con ideas liberais, incluíndo a Abul Fazl, Faizi e Birbal. En 1575, construíu unha sala chamada Ibadat Khana ("Casa de culto') en Fatehpur Sikri, á que convidou a seleccionados teólogos, místicos e cortesáns recoñecidos polos seus logros intelectuais e discutiu asuntos de espiritualidade con eles.
Estas discusións, inicialmente restrinxidas aos musulmáns, foron amargas e provocaron que os participantes se gritaran e se insultasen. Disgustado por isto, Akbar abriu o Ibadat Khana a persoas de todas as fes, así como aos ateos, o que provocou que o alcance das discusións se ampliase e mesmo se estendese a áreas como a validez do Corán e a natureza de Deus. Isto sorprendeu aos teólogos ortodoxos, que intentaron desacreditar a Akbar facendo circular rumores sobre o seu desexo de abandonar o islam.
O esforzo de Akbar por desenvolver un punto de encontro entre os representantes de varias relixións non tivo moito éxito, xa que cada un deles intentou facer valer a superioridade das súas respectivas relixións denunciando outras relixións. Mentres tanto, os debates no Ibadat Khana fixéronse máis acres e, en contra do seu propósito de levar a un mellor entendemento entre as relixións, en cambio provocaron unha maior amargura entre elas, o que provocou a interrupción dos debates de Akbar en 1582. Con todo, a súa interacción con varios teólogos relixiosos convencérao de que, a pesar das súas diferenzas, todas as relixións tiñan varias boas prácticas, que buscou combinar nun novo movemento relixioso coñecido como Din-i-Ilahi.
Jesús Eguiguren
Jesús Eguiguren Imaz, nado en Alzarna o 2 de xuño de 1954, é un profesor universitario, xurista e político socialista da Comunidade Autónoma do País Vasco.
Traxectoria
Doutorado en Dereito, é membro do Parlamento Vasco polo Partido Socialista de Euskadi desde 1982, onde chegou a ser Presidente de 1988 a 1991. É Presidente do Partido Socialista de Euskadi - Euskadiko Ezkerra e, con anterioridade, foi Secretario Xeral do mesmo partido en Guipúscoa. Tamén é membro do Comité Federal do PSOE.
Akbar
Din-i-Ilahi
Algúns estudosos modernos afirman que Akbar non comezou unha nova relixión senón que introduciu o que o Dr. Oscar R. Gómez chama á perspectiva transteísta do budismo tántrico tibetano, e que non usou a palabra Din-i-Ilahi . Segundo acontecementos contemporáneos na corte mogol, Akbar estaba enfadado pola malversación da riqueza por parte de moitos clérigos musulmáns de alto rango.
O chamado Din-i-Ilahi era máis ben un sistema ético e dise que prohibía a luxuria, a sexualidade, a calumnia e o orgullo, considerándoos como pecados. Piedade, prudencia, abstinencia e bondade son as virtudes fundamentais. Anímase a alma a a purificarse ansiando a Deus. Respectouse o celibato, impúxose a castidade, prohibiuse a matanza de animais e non había escritos sagrados nin xerarquía sacerdotal. No entanto, un nobre líder da corte de Akbar, Aziz Koka, escribiulle unha carta desde a Meca en 1594 argumentando que o discipulado promovido por Akbar non era máis que un desexo por parte de Akbar de retratar a súa superioridade en asuntos relixiosos. Para conmemorar a Din-e-Ilahi, cambiou o nome de Prayag a Allahabad (pronunciado como ilahabad ) en 1583.
Jesús Eguiguren
Traxectoria
Jesús Eguiguren participou e foi clave nos contactos previos con membros de ETA e Batasuna, desde 2002 cando era Presidente do Goberno José María Aznar, que no Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero permitiron a declaración de alto o fogo permanente e o proceso de paz coa organización, máis tarde frustrado por un atentado da mesma organización.
Akbar
Din-i-Ilahi
Argumentouse que a teoría de que Din-i-Ilahi é unha nova relixión foi unha idea errónea que xurdiu debido ás erróneas traducións da obra de Abul Fazl por parte dos historiadores británicos posteriores. Porén, tamén se acepta que a política sulh-e-kul, que formou a esencia de Din-i-Ilahi, foi adoptada por Akbar non só con fins relixiosos senón como parte da política administrativa xeral imperial. Isto tamén constituíu a base da política de tolerancia relixiosa de Akbar. No momento da morte de Akbar en 1605, non había sinais de descontento entre os seus súbditos musulmáns, e mesmo un teólogo como Abdu'l Haq tiña a impresión de que se mantiñan estreitos lazos.
Jesús Eguiguren
Traxectoria
Ten publicado distintos ensaios políticos: El PSOE en el País Vasco, 1886-1986, Euskadi, tiempo de conciliación, El socialismo vasco y la izquierda vasca, 1886-1994, Los últimos españoles sin patria (y sin libertad), e ''La crisis vasca. Entre la ruptura y el diálogo''.
Akbar
Relación cos hindús
miniatura|upright|O gran magnate razoando cun humilde faquir Akbar decretou que os hindús que foran obrigados a converterse ao islam poderían converterse ao hinduísmo sen enfrontarse á pena de morte.. Nos seus días de tolerancia, os hindús queríano tanto que hai numerosas referencias a el, e os seus eloxios tamén se cantan en cancións e himnos relixiosos.
Akbar practicou varios costumes hindús. Celebrou o Diwali, permitiu aos sacerdotes brahmanes atar fíos de xoias ao redor das súas bonecas a modo de bendición e, seguindo o seu exemplo, moitos dos nobres comezaron a usar rakhi (amuletos de protección). Renunciou á carne de vaca e prohibiu a venda de todas as carnes en determinados días.
Incluso o seu fillo Jahangir e o seu neto Shahjahan cumpriron moitas das concesións de Akbar, como a prohibición do sacrificio de vacas, comer só pratos vexetarianos determinados días da semana e beber só auga do Ganxes. Mesmo cando estaba no Punjab, a 200 millas de distancia do Ganxes, a auga era sellada en grandes frascos e transportábase ata el. Referiuse á auga do Ganxes como a "auga da inmortalidade"..
Relación cos xainistas
Akbar mantivo discusións regularmente con estudosos xainismo e tamén se viu moi afectado por algunhas das súas ensinanzas. O seu primeiro encontro cos rituais xainistas foi cando viu unha procesión de Sravaka chamada Champa despois dun xaxún de seis meses. Impresionado polo seu poder e devoción, invitou ao seu gurú ou mestre espiritual, Acharya Hiravijaya Suri, a Fatehpur Sikri. Acharya aceptou a invitación e comezou a súa marcha cara á capital mogol desde Gujarat.
Akbar quedou impresionado polas calidades escolares e o carácter do Acharya. Mantivo varios diálogos interrelixiosos entre filósofos de diferentes relixións. Os argumentos dos xainís en contra de comer carne convencéronlle a converterse en vexetariano. Akbar tamén emitiu moitas ordes imperiais favorables aos intereses dos xainistas, como prohibir a matanza de animais. Os autores xainistas tamén escribiron sobre a súa experiencia na corte mogol en textos sánscritos que aínda son en gran parte descoñecidos para os historiadores..
A Corte Suprema da India citou exemplos da coexistencia da arquitectura xainista e do Imperio mogol, chamando a Akbar "o arquitecto da India moderna" e dicindo que "tiña un gran respecto" polo xainismo. En 1584, 1592 e 1598, Akbar declarara o "Amari Ghosana", que prohibia a matanza de animais durante o Paryushan e o Mahavir Jayanti e eliminou o imposto de Jazia dos lugares de peregrinación xainista, como Palitana. Santichandra, Discípulo de Suri, foi enviado ao Emperador, que á súa vez deixou aos seus discípulos Bhanuchandra e Siddhichandra na corte. Akbar volveu convidar ao sucesor de Hiravijaya Suri, Vijayasena Suri, á súa corte, que o visitou entre 1593 e 1595.
A tolerancia relixiosa de Akbar non foi seguida polo seu fillo Jahangir, que mesmo ameazou ao antigo amigo de Akbar, Bhanuchandra.
Relatos históricos
miniatura|upright|Akbar entra triunfalmente en [[Surat]]