cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Santa Ana, Estados Unidos
Santa Ana é unha cidade do condado de Orange, fundada no ano 1869 no estado de California (Estados Unidos). É a sede gobernamental do condado. Segundo o censo de 2000 tiña unha poboación de 337.977, e en 2005 contaba con 340.368 habitantes.Esta cidade é a segunda máis poboada do seu condado.
Historia
No ano 1769, unha expedición procedente da Nova España do explorador Gaspar de Portolá arriba a un val da Alta California onde hoxe se sitúa a cidade de Santa Ana e o Condado de Orange. O val é nomeado Vallejo de Santa Ana e anos despois, en 1776, establécese La Misión San Juan Capistrano por Frei Junípero Sierra quen tamén arriba coa expedición de 1769.
Coa expedición de 1769, arriban os soldados José Antonio Yorba e Miguel Nieto quen anos despois reciben terreos dentro do Vallejo de Santa Ana cedidos polo goberno español polo seu servizo á coroa. No ano 1810, José Antonio Yorba recibe a súa porción de terreo e noméao Rancho Santiago de Santa Ana.O rancho orixinal de Santa Ana ocupaba o que daquelas era o condado de Orange.
Despois de 50 anos de silencio, a historia de Santa Ana e o Condado de Orange escribiríase dun modo diferente á época previa de ranchiños que un historiador como Friss estudiara. Estes ranchos floreceron durante cincuenta anos. Santa Ana era esencialmente gandeira. Os apelidos hispanos na comunidad eran na política e na economía. Os Angeles e os mexicanos de Santa Ana tiñan vínculos sólidos. En 1839, preparouse o primeiro censo de toda a área.
En 1869, William Spurgeon adquire 74,27 hectáreas do Rancho Santiago e establece a cidade de Santa Ana. A cidade é elixida como a sede gobernamental do novo Condado de Orange que se establece en 1889. En 1901 constrúese a Corte do Condado de Orange en Santa Ana, e a cidade prospera pola maior parte do século XX.
Ocio e educación
En Santa Ana hai 35 parques nos que un pode tomar o sol e dar un paseo o aire libre.Un dos destinos máis visitados ó aire libre é o Prentice Park.
O centro comercial MainPlace é un lugar principal para os compradores que queren atopar gran variedade de tendas de calidade,restaurantes e tamén un cine.Tamén hai tendas e restaurantes polo centro da cidade pero estes son máis ben de influencia latina histórica,polo tanto é unha maneira de coñecer unha parte de California antiga.
Santa Ana é unha cidade chea de historia e arte, rica en museos e galerías. Os amantes da arte poden facer visitas regulares a Bowers Museum para ver as últimas exposicións visuais.
O Museo da Herdanza do Condado de Orange dedicase a preservar a cultura e historia da rexión. Os visitantes poden percorrer varias casas históricas, pasear polo precioso xardín que rodea o museo ou asistir a unha demostración na tenda do ferreiro de traballo.
A maioría dos residentes de honor de Santa Ana están invitados a gozar dos servizos e programas que se ofrecen en dous centros para persoas maiores da cidade, que inclúen clases de deportes acuáticos e excursións emocionantes orientadas cara a "terceira idade On The Go".
O Centro Médico de Occidente é outro de atención e un recurso valioso de tratamento, o cal ofrece un seminario gratuíto mensual de conciencia do movemento para protexer á maioría da cidade en poboación de risco mediante a educación preventiva.
Lugares emblemáticos
Aínda que hai algúns máis,os principais son dous: o Old Orange County Courthouse e o Santa Ana Water Tower
Consello de Seguridade Nuclear
miniatura|dereita|275px|Mapa das centrais nucleares de España. A vixilancia da súa seguranza compete ao CSN
O Consello de Seguridade Nuclear (CSN), en castelán Consejo de Seguridad Nuclear é unha institución española encargada de velar e controlar o efecto das radiacións ionizantes sobre traballadores, contorna ambiental e poboación, e da seguridade das instalacións nucleares e radioactivas. O seu informe é preceptivo para autorizar toda instalación que dispoña de materiais ou equipo radioactivo e independentemente de cal sexa a súa finalidade. O número de instalacións a seguir superaba en 2006 as 20.000.
Historia
O precedente do CSN remonta ao período franquista, cando no ano 1950 se creou a Xunta de Enerxía Nuclear (en castelán Junta de Energía Nuclear), con o obxectivo inicial de usar e desenvolver a enerxía atómica, e que figuraba como organismo asesor na materia. Porén non era unha institución independente, pois estaba vinculada directamente ao Ministerio de Industria, e xuridicamente carecía de competencias reguladoras, de control e de clausura de instalacións radioactivas e nucleares.
O xurdimento dunha conciencia crítica a respecto da enerxía atómica, levou en varios países á creación de organismos de control e regulamento da enerxía nuclear, sendo pioneiro a NRC nos Estados Unidos, fundada en 1975, imitada logo noutros, como Francia e Gran Bretaña. O modelo norteamericano foi o seguido en España. En setembro de 1977, durante a transición democrática, o Ministerio de Industria, dirixido naquela altura por Alberto Oliart, preparou para a década seguinte, o Plano Enerxético 1978-1987, no que se incluía a creación dun organismo independente de seguimento das actividades nucleares.
En 1979 o Congreso dos Deputados coidou como urxente a tramitación do proxecto de creación do CSN, o que finalmente dou orixe á Lei 15/1980 que o daba a luz, que con o tamén citado Real Decreto 11-57 de 1982, dotaba ao CSN do entramado xurídico pertinente.
En 1998 foi creada a Comisión Nacional de Enerxía, cuxa misión, en parte, era velar polo funcionamento e transparencia do mesmo CSN, en beneficio de empresas e consumidores.
Pasados 25 anos de funcionamento a Comisión de Industria do Congreso dos Deputados chegou ao convencemento de que era preciso adaptar o CSN segundo o tempo transcorrido desde a súa creación, polo que foi preparada a Lei de reforma da Lei 15/1980, finalmente aprobada en 2007.
Presidentes do CSN
Desde 1980 o CSN tivo os seguintes presidentes:
Estatuto xurídico
O CSN é un organismo independente da administración do Estado, dotado cos medios precisos para exercer as súas funcións, ficando só sometido ás Cortes Xerais, perante as cales debe render contas anualmente, como garantía de control democrático. Porén o seu presidente e os conselleiros, cun mandato de seis anos, son nomeados polo Goberno, que con todo precisa da aprobación da Comisión de industria do Congreso. Os membros designados só poden ser cesados en virtude das circunstancias estabelecidas legalmente. As leis que competen a respecto do CSN son a Lei 15/1980, de 22 de abril, de creación do Consello de Seguridade Nuclear; o Real Decreto 11-57 de 1982 de Estatuto do CSN, e máis recente a Lei 33/2007, de 7 de novembro, de reforma da Lei 15/1980.
Estrutura
A sede do CSN radica en Madrid, na rúa Pedro Justo Dorado Dellmans, nº 11.
Institucións vencelladas
Para levar a cabo as tarefas encomendadas ao CSN, fóronse creando diversos organismos, entre os que cómpre destacar:
Actividade
A subministración de información ao CSN está contida no "Regulamento de Instalacións Nucleares e Radioactivos". No caso de incidencias, os titulares das instalacións afectadas, deben ser informada á Sala de Emerxencias do CSN (SALEM) nun prazo de 1 h a 24 h. Pola súa parte o CSN mantén catro redes de vixilancia, que recollen datos decote e que efectúa inspeccións nos centros.
Servizos didácticos
A través do Centro de Información do CSN, radicado na mesma sede da institución, esta mantén unha sala interactiva posta a disposición de estudantes e profesores, en horario de luns a venres, previa cita, na que se achega aos visitantes ao coñecemento do mundo da radioactividade.
Kikugawa
Kikugawa (菊川市, きくがわし, Kikugawa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Shizuoka. Está situado ao leste da rexión de Tōkai, no centro-sur da rexión de Chūbu e ao oeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Tōtōmi, no centro da illa de Honshu. A súa superficie é de 94,24 km² e a poboación de 47.705 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 506 hab./km².
O concello de Kikugawa limita cos concellos de Kakegawa, de Shimada, de Makinohara e de Omaezaki.
Historia
A cidade de Kikugawa foi fundada pola fusión de dous concellos de vila do distrito de Ogasa, Kikugawa e Ogasa, o 17 de xaneiro de 2005.
BBC Two
BBC Two, tamén chamada BBC2 ata 1997, é a segunda maior cadea de televisión terrestre da BBC, foi posta en marcha en 1964.
O Cantiño, Zobra, Lalín
O Cantiño é un lugar da parroquia de Zobra, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Xingu (filme)
Xingu é un filme brasileiro de 2011 dirixido por Cao Hamburger e escrito por el, Elena Soárez e Anna Muylaert. Está protagonizado por João Miguel, Felipe Camargo e Caio Blat e conta a historia dos tres irmáns Villas-Bôas dende o momento que se uniron á expedición Roncador-Xingu, parte da marcha cara ó oeste de Getúlio Vargas en 1943.
Foi rodado en Tocantins, no Parque indíxena de Xingu, e na rexión metropolitana de São Paulo. O filme foi exhibido por vez primeira en 2011, na 8ª edición do Festival de Cinema do Amazonas. A estrea oficial realizouse o 6 de abril de 2012. O filme foi visto por máis de 370 000 espectadores e recadou máis de catro millóns de reais nos portelos. Foi adaptado á televisión en catro episodios estreados en Rede Globo entre o 25 e o 28 de decembro de 2012.
Keur Madiabel
Ten 17.000 habitantes e unha superficie de 70 km².
Almoloya de Alquisiras
Almoloya de Alquisiras é un concello do Estado de México, en México. Limita ao norte con Coatepec Harinas e Texcaltitlán, ao oeste con Texcaltitlán e Sultepec, ao leste con Coatepec Harinas e Zacualpan e ao sur con Zacualpan e Sultepec. Abrangue unha superficie de 182,65 km² e a súa poboación era de 14 856 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Almoloya de Alquisiras.
Xosé García Rodríguez
Xosé García Rodríguez, nado en Barcelona o 13 de outubro de 1970, é un escritor e xornalista galego.
Aaron Sorkin
miniatura Aaron Sorkin, nado en Nova York o 9 de xuño de 1961, é un dramaturgo, produtor e guionista estadounidense gañador de varios premios Emmy e Óscar.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Syracuse graduándose teatro musical en 1983, volvendo a Nova York, sen lograr traballos importantes como actor, comenzou a escribir obras teatrais mentres collía diversos traballos ocasionais para manterse. En 1988 estreou Hidden in This Picture nun café-teatro fóra de Broadway que lle permitiu entrar no mundo teatral de N.Y., conseguindo o éxito con A Few Good Men (1989) que vendeu a Hollywood mesmo antes da súa estrea, o filme dirixido por Rob Reiner, Algúns homes bos, foi un éxito de público. Na década de 1990 traballou como guionista en Hollywood e en 1998 deu un xiro ao seu traballo e creou a serie para televisión Sports Night que se emitiu durante dúas tempadas, á que seguiu a exitosa The West Wing (1999-2006), un drama político, que gañou numerosos Emmy, aínda que el a deixou en 2003 para crear Studio 60 on the Sunset Strip (2006) que non renovou tempada. En 2007 volveu ao teatro, adaptando o seu guión de The Farnsworth Invention e en 2010 gañou ao óscar ao mellor guión adaptado por The Social Network. No ano 2012 estreou a serie The Newsroom.
Bellante
Bellante é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 7283 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 49 km², tendo unha densidade de poboación de 141 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Campli, Castellalto, Mosciano Sant'Angelo, Sant'Omero e Teramo.
Humphrey Sutherland
Carol Humphrey Vivian Sutherland, nado o 5 de maio de 1908 en Merton Park, no condado inglés de Surrey, e finado o 14 de maio de 1986, durante unha viaxe a Australia, foi un numismático inglés. Coñécese máis comunmente pola forma reducida Humphrey Sutherland.
Traxectoria
Sutherland era o irmán máis novo do pintor Graham Sutherland. Recibiu a súa educación inicialmente na Westminster School, en Londres, e posteriormente na Christ Church, en Oxford.
En 1932 ocupou o posto de conservador axudante no gabinete numismático do Museo Ashmolean, e a partir de 1939 foi profesor de numismática na Universidade de Oxford. En 1957 foi ascendido no Museo Ashmolean ao posto de conservador titlular do gabinete numismático, cargo que exerceu ata a súa xubilación en 1975.
Entre os diversos recoñecementos recibidos ao longo da súa carreira son de salientrar o de comendador da Orde do Imperio Británico, en 1970, e a medalla da Royal Numismatic Society en 1954.
The Roman Imperial Coinage
En asociación co numismático inglés Harold Mattingly, vinculado ao Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico, Sutherland participou na elaboración do catálogo monumental titulado The Roman Imperial Coinage ("A moeda imperial romana") que recolle toda a produción monetaria do Imperio Romano desde a Batalla de Accio (31 a. de C.) ata a Antigüidade tardía, no ano 491 d. de C. En concreto, Mattingly e Sutherland encargáronse do volume IVb, de Macrino a Pupieno (217-238), publicado en 1938, e do volume IVc, de Gordiano III a Uranio Antonino (238-253), publicado en 1949. Posteriormente, logo do falecemento de Mattingly en 1964, Sutherland e R. A. G. Carson asumiron conxuntamente a dirección editorial dos traballos.
Outras obras
En 1978, R. A. G. Carson e outros autores editaron unha obra conxunta en homenaxe a Sutherland, titulada ''Scripta Nummaria Romana. Essays Presented to Humphrey Sutherland'', que agrupa contribucións de máis dunha ducia de autores sobre numismática romana, así como unha bibliografía de Sutherland compilada por J. M. Trafford.
Mosciano Sant'Angelo
Mosciano Sant'Angelo é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. Ten 8.728 habitantes (en 2007) e esténdese por unha área de 48 km², tendo unha densidade de poboación de 182 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de: Bellante, Castellalto, Giulianova, Notaresco, Roseto degli Abruzzi, Sant'Omero e Tortoreto.
Festivais
En xullo a vila alberga un festival de jazz.
Sabino Bugallo Valiñas
Sabino Bugallo Valiñas, nado en Cerdedo-Cotobade, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Dirixente da Sociedade de Labregos e Canteiros de Castro e membro do Centro Republicano Radical Socialista de Cerdedo. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi cesado e detido o 11 de outubro. Procesado en Pontevedra, foi posto en liberdade o 14 de decembro de 1934. En febreiro de 1935 foi elixido presidente do Comité de Izquierda Republicana de Cerdedo. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido no monte. Logrou embarcar en Vilagarcía de Arousa cara Cuba e logo marchou a Buenos Aires. Foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1940.
573
Outros
Historia ano a ano
Luis Cid
Como futbolista
Comezou a xogar ao fútbol aos 12 anos no Laxas, filial do Arnoia de Allariz, pasando aos 13 anos ao primeiro equipo, onde xogou en varias posicións diferentes. Durante esta época comezou a ser alcumado polos seus amigos "Carriega", facendo referencia a outro xogador do mesmo nome de Xinzo. As súas boas actuacións chamaron a atención do Lemos, que o fichou para a tempada 1947/48, pasando a continuación ao Sabio de Ourense, na Serie A.
En 1949 pasou a ser futbolista da Orensana, equipo adestrado por Cuqui Bienzobas. Con este club debutou na Segunda División, nun partido contra o Zaragoza no estadio do Couto, no que formou na dianteira xunto con Díez, Vélez, Fabeiro e Eloy. Na cuarta xornada logrou o seu primeiro gol, nunha goleada por 5-0 contra o Badalona. Xogou tres tempadas na Orensana, disputando 68 encontros oficiais e marcando 13 goles.
En agosto de 1952, trala desaparición do club ourensán, fichou polo Racing de Ferrol, que militaba tamén en Segunda. Xogou dúas tempadas no club verde, sendo o máximo goleador do equipo na segunda delas, a pesar de perder varios partidos por lesión. En 1954 fichou polo Real Oviedo, onde militou outras dúas campañas. Na tempada 1956/57 xogou no Burgos CF, club no que coincidiu con outros xogadores galegos como Manín, Lexo, Regueira e Losada. Na seguinte campaña seguiu os pasos do seu adestrador Antonio Molinos, fichando xunto a el polo Cartagena. Pechou a súa carreira como futbolista no club murciano, no que militou entre 1957 e 1961, logrando na última campaña o ascenso á Segunda División, o primeiro na historia do club.
Como adestrador
Para a tempada 1968/69 fichou polo Sporting de Gijón. Na súa primeira tempada no equipo branco e vermello fixo debutar a Quini e na segunda proclamouse campión de Segunda, ascendendo a Primeira División, grazas en boa medida aos goles de Quini, máximo goleador da categoría, e Marañón. Na tempada 1970/71 estreouse nos bancos da Primeira División, logrando comodamente a permenancia. Na seguinte campaña dirixiu o equipo só 17 xornadas, ata que nun partido contra o Celta de Vigo que os asturianos ían gañando por 2-0, dous goles de Sanromán e Lezcano nos minutos finais puxeron o empate no marcador. O público do Molinón despediu ao adestrador con panos brancos, a pesar de que o equipo estaba décimo, feito que o desgustou e que motivou a súa dimisión.
En 1972 comezou unha etapa de catro anos no Zaragoza, converténdose nun dos adestradores máis destacados da historia do club. Con el no banco, o equipo aragonés conseguiu os seus mellores resultados na liga, cun terceiro posto na tempada 1973/74 e o subcampionato na 1974/75, ademais de disputar a final da Copa do Xeneralísimo 1975/76 contra o Atlético de Madrid de Luis Aragonés, que se decidiu a favor dos madrileños grazas a un solitario gol de Gárate. Especialmente lembrada é unha goleada por 6-1 contra o Real Madrid na Romareda, cun triplete de García Castany. A continuación dirixiu tres anos o Sevilla e dous o Betis, con bos resultados. Comezou a campaña 1981/82 no Atlético de Madrid, pero foi destituído despois de só 11 xornadas, polos malos resultados.
Entre 1982 e 1984 adestrou o Elche e o Celta de Vigo en Segunda, antes de regresar ao Betis para substituír ao cesado Alzate. Salvou o equipo do descenso e levouno ás semifinais da Copa do Rei, onde foron eliminados polo Athletic Club. Na súa segunda etapa no Betis alcanzou os 397 partidos dirixidos na Primeira División, colocándose entre os adestradores con máis encontros da historia da competición. Tras pasar polo Figueres, de Segunda, pechou a súa carreira en 1990, despois de dirixir o Ourense na Segunda B.
Faleceu na súa vila natal, Allariz, o 13 de febreiro de 2018, aos 88 anos de idade.
Recoñecementos
En 1972 o CD Ourense galardoouno coa insignia de ouro e brillantes do club. O campo de fútbol de Allariz, onde xoga como local o CD Allariz, leva o seu nome.
Ariadna Gil
Ariadna Gil i Giner, nada en Barcelona o 23 de xaneiro de 1969, é unha actriz catalá de cine, teatro e televisión.
Biografía
Foi descuberta polo director Bigas Luna, con quen debutou no seu filme Lola, en 1986. Tras participar en catro filmes realizados en catalán, en 1991 adquiriu notoriedade no cine español ó protagonizar a longametraxe de Emilio Martínez Lázaro Amo tu cama rica, que lle valeu o Premio Ondas á mellor actriz española do ano e a consagrou definitivamente. Despois chegou Belle Époque, e con ela gañou o Premio Goya á mellor actriz, e o filme conseguiu o Óscar á mellor filme de fala non inglesa.
Posteriormente dosificou as súas aparicións, escollendo moi ben os guións. Entre 2010 e 2011 coprotagoniza a obra teatral do clásico Un tranvía llamado Deseo.
Ten dous fillos da súa primeira unión co escritor e cineasta David Trueba. Pouco despois coñeceu ó actor Viggo Mortensen, dando por finalizada a súa relación con David Trueba.
Sarcolema
O sarcolema (sarco, do grego sarx, 'carne' e lemma, en grego 'vaiña'), tamén chamado miolema, é a membrana celular da célula (fibra) muscular estriada. Consta dunha bicapa lipídica con proteínas e unha fina cuberta de material polisacarídico (glicocálix) que conecta coa membrana basal. A membrana basal contén numerosas fibrilas finas de coláxeno e proteínas especializadas como a laminina, que proporcionan un armazón ao cal se unen as células musculares. Por medio das proteínas transmembrana da membrana plasmática, o esqueleto de actina do interior da célula conéctase coa membrana basal e o exterior da célula. En cada extremo da fibra muscular, a capa superficial do sarcolema fusiónase coas fibras dos tendóns, e ditas fibras, á súa vez, xúntanse en feixes para formar os tendóns do músculo que o unen ao óso. O sarcolema xeralmente ten nas células musculares a mesma función que a membrana plasmática doutras células eucariotas.
Antes usábase o termo sarcolema para referirse a unha grosa capa ("membrana") que se cría que era o límite citoplasmático da célula muscular. Hoxe sábese que este sarcolema groso consiste na membrana plasmática da célula, a súa lámina externa e a lámina reticular circundante.
Unha caracterísitica especial do sarcolema é que se invaxina polo interior do citoplasma da célula muscular, formando túbulos membranosos radial e lonxitudinalmente dentro da fibra chamados túbulos transversos (túbulos T), importantes para a contracción muscular. Ao outro lado dos túbulos T hai prolongacións das cisternas terminais do retículo endoplasmático liso (que na célula muscular se denomina retículo sarcoplásmico e ten algunhas particularidades). Un túbulo transverso rodeado por dúas cisternas do retículo sarcoplásmico coñécese como tríade e o contacto entre estas estruturas está localizado na unión ente as bandas A e I do sarcómero.
As terminacións nerviosas chegan á fibra muscular formando unións neuromusculares. No sarcolema hai receptores de acetilcolina nicotínicos, que captan a acetilcolina vertida na unión neuromuscular, e que desencadean a contracción muscular.
Sequeiros
Co topónimo Sequeiros podémonos referir a:
Amatepec
Amatepec é un concello do sueste do Estado de México, en México, limita ao norte co Tejupilco, ao sur co Tlatlaya, a leste co Sultepec e ao oeste co o estado de Guerrero. Abrangue unha superficie de 638,55 km² e a súa poboación era de 26 334 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é a vila de Amatepec.
La jaula de oro
La jaula de oro é un filme mexicano de 2013 dirixido por Diego Quemada-Díez. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2013   onde Quemada-Díez won gañou o premio A Certain Talent polo seu traballo de dirección e polo elenco. O filme tamén gañou o Astor de Ouro ó mellor filme no Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata de 2013.
Didunculinos
A dos diduncululinos (Didunculinae) é unha subfamilia de aves columbiformes da familia dos colúmbidos.
Subfamilia
A subfamilia foi descrita en 1848 polo naturalista inglés John Edward Gray.
Xénero
En canto ao xénero, foi descrito no mesmo ano polo naturalista, explorador e artista estadounidense Titian Peale.
Subfamilia
O nome científico da subfamilia, Didunculinae, está formado pola raíz do seu xénero tipo (e único), Didunculus, coa adición do sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
O dos didunculinos é un taxon monotípico, xa que só comprende un único xénero, Didunculus, cunha soa especie actualmente vivente, e outra fósil:
A Cruz, Vilapene, Cospeito
A Cruz é un lugar da parroquia de Vilapene no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
653
Outros
Historia ano a ano
Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón de 2018
O XXVI Campionato Mundial de Piragüismo en Maratón celebrouse en Vila Verde (Portugal) entre o 6 e o 9 de setembro de 2018 baixo a organización da Federación Internacional de Piragüismo (ICF).
Haemophilus influenzae
Haemophilus influenzae, antes chamada bacilo de Pfeiffer, é unha especie de bacterias gramnegativa, con forma de cocobacilo. É unha especie xeralmente de vida aerobia, pero pode crecer tamén como anaerobio facultativo.
Foi descrita en 1892 por Richard Pfeiffer durante unha pandemia de gripe ou influenza. H. influenzae foi erradamente considerada o axente causante da gripe ata 1933, cando se fixo evidente a etioloxía viral desa doenza, pero á bacteria xa lle quedou o nome taxonómico de H. influenzae. Aínda que non produce a gripe, H. influenzae é responsable de diversas enfermidades infecciosas humanas.
H. influenzae foi o primeiro organismo de vida libre do que se secuenciou o seu xenoma completo, que foi publicado en 1995.
Serotipos
A diversidade xenética entre as cepas non encapsuladas é maior que nas encapsuladas. As cepas non encapsuladas denomínanse non tipificables (NTHi) porque carecen dos serotipos capsulares; porén, poden ser clasificadas por tipificación de secuencia multilocus. A patoxénese das infeccións por H. influenzae non se comprende totalmente, aínda que a presenza de cápsula no tipo b encapsulado (Hib), un serotipo que causa epiglotite, sábese que é un factor principal de virulencia. As súas cápsulas permítenlles resistir a fagocitose e a lise mediada polo sistema do complemento no hóspede non inmune. As cepas non encapsuladas son case sempre menos invasivas, pero poden producir unha resposta inflamatoria en humanos, a cal pode causar moitos síntomas. A vacinación coa vacina Hib conxugada é efectiva para a prevención das infeccións por Haemophilus influenzae b (Hib), pero non impide a infección polas cepas non tipificables (NTHi).
Enfermidades
A maioría das cepas de H. influenzae son patóxenas oportunistas, que xeralmente viven no seu hóspede sen causarlle enfermidades, e causan problemas só cando se crea unha oportunidade por factores como unha infección vírica, redución da función inmunitaria ou inflamación crónica dos tecidos, por exemplo nas alerxias. Infectan ao seu hóspede ao adherirse á célula hóspede utilizando adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA).
As enfermidades adquiridas de forma natural causadas por H. influenzae só se dan nos humanos. Nos nenos a H. influenzae tipo b (Hib) causa bacteremia, pneumonía, e un tipo de meninxite bacteriana aguda. En ocasións causa celulite, osteomielite, epiglotite, e artrite infecciosa. De feito, H. influenzae é o principal axente etiolóxico asociado coa epiglotite.
A vacina Hib conxugada é moi efectiva. Por exemplo, nos Estados Unidos, debido ao uso rutineiro da vacina Hib conxugada desde 1990, a incidencia da enfermidade invasiva por Hib diminuíu ata 1,3/100.000 en nenos. Porén, a Hib continúa a ser unha causa importante de infeccións do tracto respiratorio inferior en nenos nos países en desenvolvemento económico nos que a vacina non se usa xeneralizadamente. Esta vacina non afecta ás cepas de H. influenzae non encapsuladas e estas poden causar infeccións de oído (otite media), infeccións oculares (conxuntivite), e sinusite en nenos, e están asociadas á pneumonía.
Diagnose
miniatura|250px|H. influenzae con tinguidura de Gram nunha mostra de esputo. Aparece como un cocobacilo gramnegativo. miniatura|250px|H. influenzae require os factores X e V para crecer. Neste cultivo só creceu arredor do disco de papel que foi impregnado cos factores X e V. Non hai crecemento bacteriano arredor dos discos que conteñan un só destes factores.
Cultivo
Os cultivos bacterianos de H. influenzae realízanse en placa de ágar, xeralmente en ágar chocolate que conteña ademais os factores X (hemina) e V (nicotinamida adenina dinucleótido) a 37 °C nun incubador enriquecido en CO2. O crecemento en ágar sangue só se consegue como un fenómeno satélite arredor doutra bacteria. As colonias de H. influenzae teñen un especto convexo, liso, pálido, cincento ou transparente.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
A Copa do Rei de fútbol 2011–12 foi a 109ª edición do torneo. Disputouse entre o 31 de agosto de 2011 e o 25 de maio de 2012, contando coa participación de 83 equipos de Primeira, Segunda, Segunda B e Terceira División, excepto os equipos filiais doutros clubs aínda que xoguen en devanditas categorías. Resultou campión o FC Barcelona (por 26ª vez) tras derrotar ao Athletic Club no estadio Vicente Calderón de Madrid.
Haemophilus influenzae
Cultivo
A tinguidura de Gram e a observación microscópica dun espécime de H. influenzae mostrará que é gramnegativa, bacilar ou cocobacilar, e sen ningunha disposición característica (como cadeas, grupos etc.). O organismo cultivado pode ser caracterizado utilizando as probas da catalase e oxidase, que dan ambas as dúas positivo. Cómpren probas serolóxicas para distinguir o polisacárido capsular e diferenciar entre H. influenzae b e as cepas non encapsuladas.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Equipos clasificados
Os seguintes equipos competiron na Copa do Rei 2011–12:
Haemophilus influenzae
Cultivo
Aínda que o cultivo de H. influenzae é moi específico, carece de sensibilidade. O uso de antibióticos antes de tomar as mostras reduce enormemente o éxito do illamento porque mata á bacteria antes de que a identificación sexa posible. Ademais, H. influenzae é unha bacteria moi delicada no seu cultivo, e calquera modificación dos procedementos de cultivo pode reducir moito as taxas de illamento. Os laboratorios de mala calidade que hai ás veces nos países en desenvolvemento económico obteñen unhas baixas taxas de illamento de H. influenzae.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Equipos clasificados
Os 20 equipos da Primeira División 2010–11:
Haemophilus influenzae
Cultivo
H. influenzae crece na zona hemolítica de Staphylococcus aureus se cultivamos ambas os microorganismos en placa de ágar. A hemólise de células sanguíneas causada por S. aureus libera o factor V que cómpre para o crecemento de H. influenzae, que non se encontra fóra de dita zona hemolítica. O ágar Fildes é mellor para o illamento. No medio Levinthal as cepas capsuladas mostran unha iridescencia distintiva.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Equipos clasificados
Os 20 equipos da Segunda División 2010–11 (Barcelona B e Villarreal B están excluídos por seren equipos fliliais):
Haemophilus influenzae
Aglutinación de partículas de látex
A proba de aglutinación de partículas de látex (LAT) é un método máis sensible que os cultivos para detectar H. influenzae. A mostra mestúrase con partículas de látex cubertas con anticorpos, e se o antíxeno da bacteria está presente únese aos anticorpos e isto fai que as partículas de látex se aglutinen. Como o método depende da detección de antíxenos máis que de bacterias viables, os resultados non son empecidos polo uso previo de antibióticos. Ten tamén o beneficio engadido de ser moito máis rápido que os métodos de cultivo. Porén, as probas de sensibilidade a antibióticos non son posibles usando só a proba de aglutinación de partículas de látex, polo que é necesario facer paralelamente un cultivo.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Equipos clasificados
26 equipos da Segunda División B 2010–11. Os equipos que se clasificaron son os cinco primeiros equipos de cada un dos 4 grupos (excluíndo a equipos filiais) e os seis con maior número de puntos dos equipos restantes non filiais (*):
Haemophilus influenzae
Métodos moleculares
Os ensaios utilizando a técnica da reacción en cadea da polimerase (PCR) son máis sensibles que os cultivos ou a aglutinación de partículas de látex, e son moi específicos. Porén, os ensaios de PCR non se aplican aínda de forma rutineira nos laboratorios clínicos. A inmunoelectroforese contracorrente é tamén outro efectivo método de diagnóstico de investigación, pero foi substituído en grande medida pola PCR.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Equipos clasificados
18 equipos da Terceira División 2010–11. Os equipos que se clasificaron foron os campións de cada un dos 18 grupos (ou a lo menos os que teñen maior puntuación, posto que os equipos filiais están excluídos):
Haemophilus influenzae
Interacción con Streptococcus pneumoniae
Tanto H. influenzae coma Streptococcus pneumoniae poden encontrarse no sistema respiratorio superior humano. Nun estudo in vitro de competición entre estas especies, S. pneumoniae sempre domina a H. influenzae ao atacala con peróxido de hidróxeno e quitarlle as moléculas de superficie que H. influenzae necesita para sobrevivir.
In vivo, cando ambas as especies se sitúan xuntas na cavidade nasal, en dúas semanas, só H. influenzae sobrevive. Cando se sitúan separadamente na cavidade nasal, ambas as dúas poden sobrevivir. Cando se examinou o tecido respiratorio superior de ratos expostos a ambas as especies bacterianas, encontrouse un enorme número de neutrófilos (células inmunitarias). Nos ratos expostos a unha soa das bacterias estes neutrófilos non se atopan.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Primeira rolda eliminatoria
Clubs exentos: Deportivo Alavés, RSD Alcalá, CD Roquetas, CD San Roque, Albacete Balompié, UE Sant Andreu, Orihuela Club de Fútbol, Cádiz CF.
Haemophilus influenzae
Interacción con Streptococcus pneumoniae
As probas de laboratorio mostran que os neutrófilos expostos a H. influenzae mortas eran máis agresivos ao atacar a S. pneumoniae que os non expostos. A exposición dos neutrófilos a H. influenzae mortas non tiña efecto sobre as H. influenzae vivas.
So geht das jede Nacht
«So geht das jede Nacht» (en galego: «Así é como funciona todas as noites») é unha canción composta por Lothar Olias e interpretada en alemán por Freddy Quinn. Lanzouse como sinxelo en 1956 mediante Polydor Records. Foi elixida para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión de 1956 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager & Chansons.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Segunda rolda eliminatoria
A segunda rolda do torneo disputarana os 18 vencedores da primeira rolda, os 7 equipos exentos da mesma, e os 20 equipos de Segunda División. Os equipos de Segunda deberon obrigatoriamente enfrontarse entre si. A eliminatoria xogouse a partido único entre os días 6, 7 e 8 de setembro de 2011.
So geht das jede Nacht
Selección
«So geht das jede Nacht» cualificouse para representar a Alemaña no Festival de Eurovisión 1956 tras gaña-la final nacional alemá, Schlager & Chansons.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Segunda rolda eliminatoria
Club exento: O Hércules foi eliminado por aliñación indebida.
So geht das jede Nacht
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano o 24 de maio de 1956, sendo interpretada polo cantante alemán Freddy Quinn. A orquestra foi dirixida por Franck Pourcel.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Terceira rolda eliminatoria
O sorteo para esta rolda celebrouse o 15 de setembro de 2011 ás 13:00 CET na Cidade do Fútbol de Las Rozas, en Madrid. A eliminatoria xogarase a partido único o 12 de outubro.
So geht das jede Nacht
No festival
Foi interpretada 11.ª, seguindo a Bélxica con Mony Marc interpretando «Le plus beau jour de ma vie» e precedendo a Francia con Dany Dauberson interpretando «Il est là». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
Haemophilus influenzae
Interacción con Streptococcus pneumoniae
Hai dúas explicacións posibles para esta resposta:
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Dezaseisavos de final
Emparellaranse 5 equipos do bombo 3 con 5 equipos do bombo 2 e os 8 equipos restantes do bombo 2 enfrontaranse entre si.
So geht das jede Nacht
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Dezaseisavos de final
Os partidos de ida xogaranse o 13 de decembro e os de volta o 21 de decembro de 2011. O partido de ida entre o CE L'Hospitalet e o FC Barcelona xogarase o 9 de novembro e o Real Oviedo contra o Athletic Club, así como o Albacete Balompié contra o Atlético de Madrid xogarase o 8 de decembro.
Haemophilus influenzae
Interacción con Streptococcus pneumoniae
Non está claro por que H. influenzae non é afectada pola acción do sistema inmunitario.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Fase final
A fase final consiste en 3 roldas eliminatorias a dobre partido con sorteo puro entre os sobreviventes da rolda anterior. O sorteo tivo lugar o 23 de decembro de 2011 ás 13.00 horas.
Haemophilus influenzae
Tratamento
Haemophilus influenzae produce beta-lactamases, e pode modificar as súas proteínas de unión á penicilina, polo que adquire resistencia aos antibióticos da familia da penicilina. En casos graves, os antibióticos de elección son a cefotaxime e ceftriaxona administrados directamente no torrente sanguíneo, e, nos casos menos graves, é preferible unha asociación de ampicilina e sulbactam, cefalosporinas de segunda xeración, ou fluoroquinolonas. (tamén se observaron cepas de H. influenzae resistentes á fluoroquinolona).
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Oitavos de final
A quinta rolda do torneo dispútana os 16 vencedores de dezaseisavos de final. A ida disputouse entre o 3 e o 5 de xaneiro de 2012 e a volta, do 10 ao 12 de xaneiro de 2012.
Haemophilus influenzae
Prevención (vacinas)
Disponse de vacinas efectivas contra a H. influenzae tipo b desde principios da década de 1990, e recoméndase para nenos de menos de 5 anos e pacientes asplénicos (co bazo extirpado). A Organización Mundial da Saúde recomenda unha vacina pentavalente, combinando as vacinas contra a difteria, tétano, pertusis, hepatite B e Hib. Aínda non hai suficientes evidencias da efectividade que ten a vacina pentavalente en relación coas vacinas administradas por separado.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Cuartos de final
A sexta rolda do torneo dispútana os 8 vencedores de oitavos de final. A ida disputarase o 18 e e a volta, o 25 de 2011.
Haemophilus influenzae
Prevención (vacinas)
As vacinas contra Hib costan aproximadamente sete veces máis que as vacinas contra o sarampelo, polio, tuberculose, difteria, tétano e pertusis. En consecuencia, mentres que o 92% das poboacións dos países desenvolvidos estaba vacinado contra a Hib en 2003, a cobertura da vacinación era de só o 42% nos países en desenvolvemento económico, e de só o 8% nos países máis subdesenvolvidos.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Semifinais
A sétima rolda do torneo dispútana os 4 vencedores de cuartos de final. A eliminatoria xogouse a dobre partido os días 31 de xaneiro e 1 de febreiro (ida) e 7-8 de febreiro de 2012 (volta).
Haemophilus influenzae
Secuenciación
H. influenzae foi o primeiro organismo de vida libre do que se secuenciou o xenoma completo. A secuenciación foi completada por Craig Venter e o seu equipo, e escolleron a Haemophilus porque un dos líderes do proxecto, o premio Nobel Hamilton Smith, traballara con ela durante décadas e podía proporcionar librarías de ADN de gran calidade. O seu xenoma consta de 1 830 140 pares de bases de ADN nun único cromosoma circular que contén 1.740 xenes que codifican proteínas, 2 xenes de ARNts, e 18 xenes doutros ARN. O método de secuenciación utilizado foi a escopeta de xenoma completo.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Final
A final da Copa do Rei 2011–12 tivo lugar o día 25 de maio de 2012 no Estadio Vicente Calderón de Madrid.
Haemophilus influenzae
Papel protector da transformación
Os mutantes de H. influenzae defectivos no xene rec1 (un homólogo de recA) son moi sensibles a morrer por axentes oxidantes como o peróxido de hidróxeno. Estes descubrimentos suxiren que a expresión de rec1 é importante para a supervivencia de H. influenzae en condicións de estrés oxidativo. Como é un homólogo de recA, o rec1 probablemente xoga un papel fundamental na reparación recombinacional dos danos no ADN. Así, H. influenzae pode protexer o seu xenoma contra as especies reactivas do oxíxeno producidas polas células fagocíticas do hóspede ao reparar recombinacionalmente os danos oxidativos no ADN. A reparación recombinacional do sitio danado dun cromosoma require, ademais de rec1, unha segunda molécula de ADN non danada homóloga. Todas as células de H. influenzae poden captar ADN homólogo procedente doutras células polo proceso de transformación. A transformación en H. influenzae implica polo menos a intervención de 15 produtos xénicos, e é probablemente unha adaptación para a reparación de danos no ADN nos cromosomas dunha célula.
Copa do Rei de fútbol 2011/12
Goleadores
''Os xogadores en letra grosa aínda participan na competición. Actualizado ata semifinais.''
Ás
Galicia
En Galicia o ás foi a primeira moeda que se cuñou, xunto ó denario, no ano 25 a.C. na ceca móbil de Lugo. Utilizouse para pagar ó exército romano e tiña un peso aproximado de 10 gr.
Sutherland
A palabra Sutherland pódese referir a:
Antón Dobao
Xosé Antón López Dobao, coñecido como Antón Dobao, nado en Lugo o 16 de xullo de 1963, é un escritor, tradutor e cineasta galego.
Traxectoria
A súa actividade como cineasta desenvólvese principalmente arredor do proxecto Un mundo de historias.
Filmografía
Dentro do proxecto Un mundo de historias, dirixiu:
Como produtor:
Trofeo Emma Cuervo
O Trofeo Emma Cuervo é un torneo amigable de fútbol organizado polo Ribadeo FC, que se celebra no estadio Pepe Barrera de Ribadeo.
Trátase do segundo torneo amigable máis antigo do Estado español, disputándose tódolos veráns dende 1952. Foi creado polo entón presidente do Ribadeo Pepe Barrera, na honra de Emma Cuervo, unha cubana á que o unía unha grande amizade. Adoita enfrontar un equipo galego cun asturiano. O actual campión é o Lugo B Polvorín.
En 2021 celebrouse a primeira edición feminina do torneo.
BBC Radio 2
miniatura|dereita|175px|BBC Radio 2 (2022) BBC Radio 2, é un servizo de radio da BBC. De contidos xerais, é a emisora con máis oíntes do Reino Unido. A súa audiencia estimada é de 12.6 millóns de oíntes cada semana. Os programas da estación son transmitidos por unha rede de transmisoras FM de máis de 250 kW, sendo esta o sinal máis potente de Europa.
Historia
Os primeiros anos, a principal programación e música foi común coa BBC Radio 1, e ambas compartían frecuencia. A Radio 1 foi creada para combater as emisoras piratas, mentres que a Radio 2, emitía pop-rock, country, jazz e bandas de música. BBC Radio 2 foi a primeira emisora en emitir 24 no Reino Unido a partir de 1979.
A emisora hoxe
BBC Radio 2 ten oíntes desde 25 anos principalmente, aínda que os anos recentes atraeu a oíntes máis novos. A súa emisión inclúe música desde os anos 1960 ata os éxitos máis recentes. No 2009 gañou o Music Week Award for the National Radio of the Year (O Premio Nacional de Radio á Emisora de Radio do Ano), que gañou xa en varios anos.
Pablo Núñez
Pablo Núñez González, nado en Lugo o 26 de agosto de 1973, é un escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Funcionario da Xunta de Galicia desde 2002, a súa primeira novela, Las hijas del César, foi seleccionada entre os dez aspirantes finais do Premio Planeta 2006 e publicada en maio de 2008 en varios idiomas, entre eles, o galego. .
O Campo da Vila, Santa Uxía de Asma, Chantada
O Campo da Vila é un lugar na parroquia de Santa Uxía de Asma, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 14 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Aspai, Santa Uxía de Asma, Chantada
Historia
O 16 de xaneiro de 1921 houbo un atentado contra o mestre da aldea, Aniceto Pereira Gutiérrez, de 33 anos e natural de Camba.
Alberto Platas
Alberto Platas Álvarez, nado en Aranga en 1976, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Concelleiro polo PPdeG en Aranga, foi primeiro tenente de alcalde. Era o número 2 da candidatura do PPdeG para as municipais de 2011, pero logo do falecemento do alcalde e candidato Manuel Brañas Abad o 2 de maio, converteuse en cabeza de lista. Foi elixido alcalde con maioría absoluta, e reelixido posteriormente nas eleccións do ano 2015 tamén con maioría absoluta.
Nas eleccións municipais de 2019 volveu saír reelixido.
Nodosa
Nodosa (Novas García e Dopico Lamas Sociedade Anónima) é unha empresa do sector naval con sede en Bueu, reparacións en Marín e obradoiro mecánico en Pontevedra.
As orixes da empresa están nun pequeno obradoiro do metal vai máis de 40 anos. En 2015 a empresa comprou a Factoría Naval de Marín.
Construcións
Nodosa leva construídos máis de 300 buques.
Moustapha Niasse
Moustapha Niasse, nado o 4 de novembro de 1939 en Keur Madiabel (Kaolack), é un político senegalés.
Formación
Logo dos seus estudos primarios en Keur Madiabel e da secundaria no instituto Faidherbe de Saint-Louis, Moustapha Niasse estudou nas universidades de Dakar e París e diplomouse na Escola Nacional de Administración do Senegal, dende onde iniciou a súa carreira como funcionario.
Javier, Leyte
miniatura|Localización de Javier en Leyte Javier é unha municipalidade de 4ª clase da provincia de Leyte, Filipinas. De acordo co censo de 2000 ten unha poboación de 22.857 persoas en 4.540 fogares. A economía está baseada na agricultura e en menor medida na pesca. Antigamente formaba parte da municipalidade de Abuyog.
Moustapha Niasse
Carreira política
O 15 de marzo de 1979 Niasse foi nomeado ministro de Urbanismo, Vivenda e Medio Ambiente e ministro de Asuntos Exteriores o 19 de setembro dese mesmo ano, sempre baixo gobernos do Partido Socialista Senegalés de Leopold Sédar Senghor. O 3 de abril de 11983 convértese en primeiro ministro, pero só por unhas semanas, porque ese mesmo mes ese cargo é suprimido.
Javier, Leyte
Barangays
Javier divídese politicamente en 28 barangays.
Moustapha Niasse
Carreira política
Logo dun tempo apartado da primeira liña política, en xuño de 1993, regresa ao posto de ministro de Asuntos Exteriores e dos Senegaleses do Exterior ata que en xullo de 1998 é nomeado por Kofi Annan representante do Secretario Xeral das Nacións Unidas nos países dos Grandes Lagos.
En 2000, é candidato da Alianza das Forzas de Progreso (AFP) nas eleccións presidenciais do 27 de febreiro, onde obtén uns resultados do 16,8% que o sitúan en terceira posición na primeira rolda. A seguir dá o seu apoio ao candidato liberal Abdoulaye Wade, que optaba a desbancar a Abdou Diouf. Logo da vitoria de Wade, é nomeado primeiro ministro.
O 19 de decembro de 2006 a Coalición Alternativa 2007, que agrupaba 10 partidos políticos da oposición, designouno como candidato ás presidenciais de 2007. Uns días despois foi detido pola policía logo de participar nunha manifestación prohibida de forzas opositoras para conseguir adiar a convocatoria electoral ata xuño. Nos comicios, Niasse obtivo 202.865 votos (un 5,93%), co que quedou en cuarta posición, e venceu no pequeno departamento de Nioro Du Rip, onde naceu.
Política verde
miniatura|dereita|A [[Terra fotografada desde o espazo.]] A política verde é unha ideoloxía que se basea esencialmente na preservación do medioambiente, e que loita pola prohibición de axentes e produtos químicos que se liberan na natureza (contaminación), e contra a explotación indiscriminada dos recursos naturais.
Argumentos
Esta corrente inicia na década dos setenta, pero só consegue postos de goberno ata os oitenta. As asociacións e grupos identifícanse por ser parte das estruturas económicas e sociais dos seus países e buscan modificacións ás leis como o dereito de vivir a salvo da contaminación. Realizan accións para restabelecer os problemas de contaminación, saúde humana e preservación de lugares e especies.
Crítica
A crítica principal é que os radicais queren modificar os sistemas desde a raíz.