cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra de Nagorno-Karabakh
Cesamento ao lume de 1994
O 16 de maio, os líderes de Armenia, Acerbaixán, Nagorno-Karabakh e Rusia atopáronse en Moscova para asinar unha tregua, que iría efectivamente a resultar nunha interrupción das hostilidades. En Acerbaixán, moitos saudaron o fin dos combates, mentres outros querían que o continxente de tropas de mantemento da paz a permanecer temporalmente na área non debía ser de orixe rusa. Enfrontamentos esporádicos continuaron nalgunhas partes da rexión, pero ambos os bandos afirmáronse comprometidos en respectar o cesamento do fogo.
Violencia e mediación despois de cesamento ao lume
Actualmente, o conflito de Nagorno-Karabakh é un dos conflitos orixinados despois do colapso da Unión Soviética e actualmente interrompido, xunto coas rexións separatistas Abjasia e Osetia do Sur en Xeorxia, e os problemas entre Moldavia e Transnistria. Nagorno-Karabakh permanece baixo xurisdición do goberno da non recoñecida, pero independente de facto, República de Artsakh, e mantén o seu propio exército: O Exército de Defensa de Nagorno-Karabakh.
Contrariamente aos relatos de comunicación social, que permanentemente mencionaban as relixións de ambos os pobos, os aspectos relixiosos nunca tiveron significado, nin como casus belli adicional, e permaneceu primariamente como unha disputa de territorio e dereitos humanos dos armenios no Karabakh. Desde 1995, os membros do Grupo de Minsk mediaron as discusións entre os gobernos de Armenia e Acerbaixán para que se chegue a unha nova solución. Numerosas propostas foron feitas, tendo como base a existencia de cesións de ambos os lados. Unha das propostas estipulaba que as forzas armenias retirásense das sete rexións que rodean o Karabakh, e Acerbaixán comparta algúns dos seus beneficios económicos, incluíndo os beneficios dun oleoduto que uniría Bakú con Turquía a través de Armenia. Outras propostas tamén se referían á concesión de maior autonomía por Acerbaixán ao enclave, xa moi próxima da independencia. Armenia foi branco de presión, ao ser excluída dos grandes proxectos económicos en curso na rexión, incluíndo o Oleoduto Bakú-Tiflis-Ceyhan e o ferrocarril Kars-Tiflis-Bakú.
A maioría das propostas de autonomía foron rexeitadas polos propios armenios, que consideran que este punto non é negociable. Da mesma forma, os azarís negáronse a deixar pasar o asunto e regularmente ameazan con renovar as hostilidades. O 30 de marzo de 1998, Robert Kotcharian foi electo presidente e continuou rexeitando os pedidos para acordar un fin para o conflito. En 2001, Kocharyan e Aliyev atopáronse en Key West, Florida, para discutir os problemas en cuestión e, a pesar de que varios diplomáticos occidentais expresasen optimismo, a oposición crecente en ambos os países contra a cesión de territorio ao opoñente diluíu as esperanzas dunha solución pacífica.
As consecuencias da guerra dise que xogaron un papel no asasinato de febreiro de 2004 do tenente armenio Gurgen Markaryan que foi asasinado a machetazos cun machada polo seu homólogo acerbaixano, Ramil Safarov nun seminario de adestramento da OTAN en Budapest, Hungría. A inimizade de Acerbaixán contra todo o armenio levou á destrución de miles de lápidas medievais armenias, coñecidos como jachkars, en cemiterios en Julfa, Najicheván. Esta destrución detívose temporalmente cando se revelou por primeira vez en 1998, pero logo continuou até a súa finalización en 2005. Acerbaixán comparou o control de Armenia da rexión á ocupación nazi da Unión Soviética durante a Segunda Guerra Mundial.
Situación posterior
miniatura|dereita|220px|[[Ilham Aliyev, Serzh Sargsyan e Vladimir Putin reunidos o 10 de agosto de 2014.]] Ao comezo de 2008, as tensións entre Armenia, a República de Artsakh e Acerbaixán deterioráronse aínda máis. Na fronte diplomática, o presidente azarí Ilham Aliyev repetiu unha vez máis declaracións belicosas, como que Acerbaixán volvería usar a forza, se for necesario, para volver controlar o territorio; coincidentemente os tiroteos ao longo da fronteira aumentaron. A violación máis flagrante de cesamento de lume ocorreu ao día seguinte das declaracións de Aliyev, con dezaseis soldados mortos e ambos os bandos acusáronse de iniciar os combates. Ademais, o uso de artillaría nas confrontacións máis recentes marca un aumento da violencia, que até entón involucraban apenas tiros de francotiradores ou refachos de metralladoras.
En 2008, a revista en inglés Moscow Defense Brief opinou que debido ao aumento dos gastos de Acerbaixán, que se reflectiu nun forte rearmamento das forzas armadas azarís, o equilibrio militar parece estar a cambiar en favor de Acerbaixán. "... A tendencia xeral é claramente a favor de Acerbaixán, e parece que Armenia non será capaz de soster unha carreira armamentista coa economía petroleira de Acerbaixán. Isto pode conducir á desestabilización do conflito latente entre eses dous estados", escribiu o xornal.
En abril de 2016 Armenia e Acerbaixán volveron ter unha conflagración armada cuxo resultado foi un cesamento ao lume declarado pouco tempo despois de iniciados os combates.
Os enfrontamentos armados en Nagorno-Karabakh (2016)
Os graves enfrontamentos (tamén denominados A Guerra de 4 días) rexistrados na liña de contacto entre as forzas armadas de Acerbaixán e Armenia no territorio da república non recoñecida de Artsakh comezaron na noite do 2 de abril de 2016 e duraron catro días.
O desenvolvemento do conflito
Na noite do 31 de marzo ao 1 de abril Nagorno-Karabakh e Acerbaixán acusáronse mutuamente en bombardeo dos seus territorios. O 1 de abril, ás 9:00 en posicións de combate en Provincia de Tavush de Armenia foi atopado un soldado cunha ferida de morte na cabeza. Neste mesmo día, ás 12:20 na dirección cara ao norte da posición militar de Armenia por parte de Acerbaixán foi asasinado un soldado armenio. Os primeiros enfrontamentos iniciáronse na noite do 2 de abril de 2016. Antes do amencer as tropas de Acerbaixán comezaron ataque. Segundo a prensa do Ministerio de Defensa da República de Artsakh, as forzas armadas de Acerbaixán na noite do 2 de abril atacaron as áreas da zona do conflito de Karabakh, mediante a aplicación da artillaría pesada, vehículos blindados, e a aviación. Tamén levaron a cabo ataques a asentamentos Humanos. Despois o Ministerio de Defensa de Acerbaixán declarou sobre ocupación de varias cimas estratéxicas de Karabakh, incluíndo a aldea Seysulan, as alturas ao redor da aldea Talysh, tamén a altura de Leletepe. Сomo afirmou o Ministerio de Defensa de Acerbaixán de altura ao redor da aldea Talysh poidan crear un perigo para a rexión Goranboy do país e a cidade Naftalan, e a altura de Leletepe foi ocupada para garantir a seguridade da cidade Goradiz. Máis tarde foi confirmada a ocupación do outeiro Leletepe polo exército de Acerbaixán. O 2 de abril pola tarde ambas as partes informaron o número de mortos e feridos. O 5 de abril, o Ministerio de Defensa de Acerbaixán informou que o 4 de abril foi atacado a base militar do inimigo en Madagiz. O mesmo día, o Ministerio de Defensa de Armenia difundiu a información de que Acerbaixán por primeira vez aplicou na rexión de Nagorno-Karabakh o sistema "BM-30". Pola súa banda, o Ministerio de Defensa de Acerbaixán declarou que nunca utilizaban devandito sistema.
O cesamento do fogo
O 5 de abril anunciouse polas ambas partes a cesación do lume. O acordo bilateral sobre o cesamento das operacións de combate foi logrado na reunión dos Comandantes de Estado Maior de Acerbaixán e Armenia en Moscova. O 6 de abril, o Ministerio de Defensa de Acerbaixán declarou que desde o mediodía do 5 de abril ao mediodía do 6 de abril Armenia bombardeou territorio de Acerbaixán, a fronteira de Acerbaixán e Armenia en Ordubad, Shajbuz e Babek; A parte de Armenia desmentiu as acusacións dos disparos e declararon que na fronteira en Najchiván a situación mantíñase estable e tranquila. Segundo o Ministerio de Defensa de Acerbaixán, o 8 de abril, coa mediación de representantes da OSCE e do Comité Internacional da Cruz Vermella até as 8 de tárdea estaba previsto a realización do proceso de recollida dos cadáveres dos militares de ambos os partes no campo de batalla. Ao final do día informouse que o proceso de procura e recollida de cadáveres foi terminado. Segundo o representante do presidente de Nagorno-Karabakh, o 10 de abril Acerbaixán entregou a Armenia 21 corpos de soldados, e a Acerbaixán foi entregado ao redor de 13 corpos. Armenia entregou a Acerbaixán corpos de tres membros da tripulación helicóptero derrubado O meu-24. O 19 de abril de Acerbaixán levou da liña de contacto o último corpo do seu soldado.
Mala conduta
Ao saír do colapso da Unión Soviética como estados nacentes e debido aos combates case inmediatos, non foi senón até mediados de 1993 que Armenia e Acerbaixán convertéronse signatarios dos acordos de dereito internacional, incluídos os Convenios de Xenebra. As denuncias dos tres gobernos (incluídos Nagorno-Karabakh) regularmente acusaron alén de cometer atrocidades que eran ás veces confirmadas por fontes de medios de terceiras partes ou organizacións de dereitos humanos. A masacre de Khojali, por exemplo, foi confirmada tanto pola Human Rights Watch e Memorial, mentres que a coñecida como Masacre de Maraghar foi alegado por un grupo da organización con sede en Gran Bretaña Christian Solidarity Worlwide en 1992. Acerbaixán foi condenada por HRW para o uso de bombardeos aéreos en zonas civís densamente poboadas e que ambas as partes foron criticadas por lume indiscriminado, toma de reféns e o desprazamento forzado de civís.
A falta de leis internacionais dun e outro lado para acatar actividade practicamente sancionado na guerra, podería considerarse crimes de guerra. O saqueo e a mutilación (partes do corpo como as orellas, traídos desde a fronte como recordos atesourados de guerra) de soldados mortos notificáronse con frecuencia e mesmo se jactó de entre os soldados. Outra práctica que tomou forma, pero non por soldados regulares por parte de civís durante a guerra, foi o troco de prisioneiros entre armenios e azarís. A miúdo, cando se perdeu o contacto entre familiares e un soldado ou un miliciano que servía na fronte, encargáronse de organizar un intercambio por capturar persoalmente a un soldado das liñas de batalla e mantelos nos confíns dos seus propios fogares. Do New York Times, o xornalista Yoav Karny sinalou que esta práctica era tan "vella como a xente que ocupa [a] terra".
Cando terminou a guerra, ambos os bandos acusaron aos seus rivais de seguir mantendo cativos; Acerbaixán afirmou que Armenia seguía mantendo case 5.000 prisioneiros azarís, mentres que armenios reclamaban que Acerbaixán levaba 600 prisioneiros. O grupo sen fins de lucro, Helsinqui Initiative 92, investigou dous cárceres de Shusha e Stepanakert despois de terminada a guerra, pero concluíu que non había prisioneiros de guerra alí. Unha investigación similar chegou á mesma conclusión durante a procura de armenios supostamente traballando nas canteiras de Acerbaixán.
Panchito Riset
Francisco Hilario Riser Rincón, máis coñecido como Panchito Riset, nado o 21 de outubro de 1910 na Habana e finado o 8 de agosto de 1988 en Nova York, foi un cantante e músico cubano, intérprete de boleros e outros xéneros tropicais. Cunha voz aguda, propia do estilo da tradición sonera, destacoun década dos 30.
Selección de fútbol de Bosnia e Hercegovina
A Selección de fútbol de Bosnia e Hercegovina (Nogometna/Fudbalska reprezentacija Bosne i Hercegovine, en serbio: Фудбалска репрезентација Боснe и Херцеговинe, Fudbalska reprezentacija Bosne i Hercegovine, Nogometna reprezentacija Bosne i Hercegovine) é o equipo representativo do país nas competicións internacionais oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Bosnia e Hercegovina (Nogometni/Fudbalski Savez Bosne i Hercegovine, N/FSBiH; Ногометни/Фудбалски Савез Босне и Херцеговине, Н/ФСБиХ), pertencente á UEFA. A selección naceu en 1995 tras o desmembramento de Iugoslavia. Antes dese evento, os xogadores bosníacos xogaban na.
Historia
Aínda que a Asociación de Fútbol de Bosnia e Hercegovina creouse en 1992, a selección nacional non debutou ata 1995, tras o fin da Guerra dos Balcáns. En 1996 a Federación bosníaca foi aceptada como membro da FIFA, o que permitiu ao combinado nacional disputar as eliminatorias de acceso á Copa Mundial de 1998. Xogou o seu primeiro partido oficial o 9 de setembro de 1996, perdendo por 3-0 ante Grecia. A primeira vitoria de Bosnia e Hercegovina chegou o 6 de novembro de 1996 nun encontro amigable contra Italia, que terminou 2-1. Tan só catro días despois chegaba a primeira vitoria en partido oficial, contra Eslovenia, por idéntico resultado.
Ata a data, a selección bosníaca non logrou a clasificación para a fase final en ningún evento internacional de importancia. Con todo, quedou ás portas de acceder á Eurocopa 2004, onde non clasificou por tan un gol de diferenza ante o seleccionado de Dinamarca. Na seguinte cita, a clasificadora para o Mundial de 2006, os bosníacos confirmaron a súa progresión. Aínda que non logrou clasificarse, Bosnia-Hercegovina terminou a terceira do seu grupo, con resultados de mérito como a súa vitoria sobre Bélxica ou o seu empate en España. A clasificación a un mundial sería acadada para a edición de, onde caeron na fase de grupos.
Bosnia e Hercegovina nos Mundiais
Copa do Mundo FIFA: Sen participación.
Eurocopa
Eurocopa: Sen participación.
Máis aparicións
A 18 de novembro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección de Bosnia e Hercegovina son:
Máximos goleadores
A 18 de novembro de 2019, os xogadores que máis encontros disputaron coa selección de Bosnia e Hercegovina son:
Discapacidade
miniatura|Símbolos correspondentes a distintos tipos de discapacidade. Dise que unha persoa ten unha discapacidade física ou mentalmente se ten unha función básica limitada respecto da media ou anulada por completo. O Día Mundial celébrase o 3 de decembro.
A discapacidade é un concepto discutido, con diferentes significados en conmunidades diferentes. Pode empregarse para referirse a atributos físicos ou mentais que algunhas institucións, particularmente sanitarias, ven que necesitan ser arranxadas (modelo médico). Pode referirse a limitacións impostas sobre as persoas mediante as restricións da capacidade (modelo social). Pode servir para referirse á identidade das persoas con discapacidade.
A discusión sobre a definición de discapacidade xorde do activismo da discapacidade nos Estados Unidos e no Reino Unido na década de 1970, que desafiou o concepto médico de discapacidade. Os debates sobre a terminoloxía e as súas implicacións políticas continúan mesmo no campo dos estudos da discapacidade. Nalgúns países, a lei require que as discapacidades se documenten por un provedor de asistencia médica para acceder a beneficios.
Historia
O entendemento contemporáneo da discapacidade deriva de conceptos que xorden durante a Ilustración científica de occidente; antes desta época, as diferenzas físicas víanse dende prismas diferentes.
Durante a Idade Media, a tolemia e outras condicións pensábanse que eran causadas por demos. Tamén se consideraban parte da orde natural, especialmente durante as pragas, que orixinaban disfuncións na poboación xeral. No comezo da Idade Moderna houbo un movemento de procura de causas biolóxicas para as diferenzas físicas e mentais e aumentou o interese en crear categorías: por exemplo, Ambroise Pare, no século XVI, falou de "monstros", "prodixios" e "lisiados". A énfase da Ilustración no coñecemento derivado da razón e da valoración das ciencias naturais no progreso humano axudou ao nacemento de institución e sistemas de coñecemento que observaban e categorizaban os seres humanos; entre elas algunhas significativas para o desenvolvemento do concepto actual de discapacidade, como asilos, clínicas e prisións.
Co aumento da euxenia a finais do século XIX estas desviacións víronse como perigosas para a saúde de poboacións enteiras. Coa discapacidade vista como parte da bioloxía persoal e polo tanto da súa herdanza xenética, os científicos volveron a súa atención a conceptos como "desviación". Avaliacións de medidas de saúde persoal empregáronse para deportar, esterilizar ou ingresar aqueles que non se axustaban. Ao final da segunda guerra mundial, co exemplo da euxenesia nazi, este concepto desapareceu do discurso público, e a discapacidade converteuse nunha serie de características que a medicina podía atender mediante rehabilitación ou tratamento.
A principios da década de 1970 os activistas da discapacidade comezaron a desafiar a forma en que a sociedade trataba a xente con discapacidade, así como o achegamento médico á discapacidade. Grazas a este traballo identificáronse barreiras de acceso, condicións que os inhabilitaban. Isto deu lugar ao modelo social de discapacidade (a sociedade que limita unha persoa precisa ser arranxada), expresión cuñada por Mike Oliver en 1983, e que se diferenza do modelo médico da discapacidade (unha disfunción precisa ser arranxada).
Teoría
A International Classification of Functioning, Disability and Health (ICF), da Organización Mundial da Saúde, distingue entre funcións corporais (fisiolóxicas ou psicolóxicas, como a visión) e estruturas corporais (partes anatómicas, como o ollo). A disfunción nunha estrutura ou función defínese como unha anomalía, defecto, perda ou outra desviación significativa de certos estándares aceptados da poboación, que poden flutuar no tempo. A actividade defínese como a execución dunha tarefa ou acción. A ICF lista nove dominios de funcionamento que poden ser afectados:
Tipos de discapacidade
Existen os seguintes tipos de discapacidade:
Criterios de identificación
A consideración de discapacidade intelectual require da coexistencia de tres criterios relacionados entre si:
Deportes adaptados
miniatura|Partido de [[baloncesto en cadeira de rodas entre Suráfrica e Irán nos Xogos Paralímpicos de 2008]] Os Xogos Paralímpicos teñen lugar despois dos Xogos Olímpicos de verán e inverno. Os xogos inclúen atletas cun amplo rango de discapacidade. Existen organizacións nos países membros para formar competicións de xogos paralímpicos en niveis que van dende o lecer ata o deporte profesional. Os xogos desenvolvéronse a partir do programa de rehabilitación para veteranos de guerra británicos con lesións medulares. En 1948, Sir Ludwig Guttman, neurólogo que traballaba con veteranos da segunda guerra mundial no Hospital Stoke Mandeville en Aylesbury, comenzou a empregar o deporte como parte da rehabilitación dos seus pacientes.
En 2006 creáronse os Extremity Games para que xente con discapacidades físicas, especialmente perda ou diferenza nas extremidades, puidese competir en deportes extremos.
Río Cadagua
O Cadagua (en éuscaro: Kadagua) é un río do norte da Península Ibérica, que discorre polas provincias de Burgos e Biscaia.
Astacoideos
A dos astacoideos (Astacoidea) é unha superfamilia de crustáceos da orde dos decápodos, suborde dos pleociemados e infraorde dos astacideos que foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille na súa obra en tres volumes [http://www.biodiversitylibrary.org/page/24884876#page/22/mode/1up ''Histoire naturelle, générale et particulière des Crustacés et des Insectes. Ouvrage faisant suite à l'histoire naturelle générale et particulière, composée par Leclerc de Buffon, et rédigée par C. S. Sonnini, membre de plusieurs Sociétés savantes''].
Características
As principais características dos astacoideos son:
Río Cadagua
Afluentes
Os seus principais afluentes son:
Astacoideos
Clasificación
miniatura|250px|[[Astacus astacus (astácidos).]] miniatura|250px|[[Procambarus clarkii (cambáridos).]]
Clasificación segundo o ITIS
O ITIS admite só dúas familias dentro da superfamilia:
Clasificación segundo o WoRMS
Porén, o WoRMS, inclúe unha máis:
Astacoidea Latreille, 1802
Esta última, a dos parastácidos, constitúe para algúns autores e bases de datos (como o ITIS), unha superfamilia á parte, a dos Parastacoidea Huxley, 1879.
Ademais, o WoRMS iclúe tamén a familia fósil dos Cricoidoscelosidae Taylor, Schram & Shen, 1999 †
Daniel Gabriel Fahrenheit
miniatura|Lugar de nacemento de Fahrenheit. Gabriel Fahrenheit, nado en Gdańsk o 24 de maio de 1686 e finado na Haia o 16 de setembro de 1736, foi un físico alemán de quen toma o seu nome a escala Fahrenheit de temperatura.
Autor de numerosos inventos, entre os que caben citar os termómetros de auga (1709) e de mercurio (1714), a achega teórica máis relevante de Fahrenheit foi o deseño da escala termométrica que leva o seu nome, aínda hoxe a máis empregada nos Estados Unidos e ata hai moi pouco tamén no Reino Unido, ata a adopción por este país do sistema métrico decimal.
Biografía
Fahrenheit permaneceu a maior parte da súa vida nos Países Baixos. O falecemento dos seus pais, comerciantes acomodados, cando contaba con tan só 15 anos de idade, propiciou o seu traslado a Ámsterdan, para a época un dos centros máis activos da fabricación de instrumentos científicos. Tras unha viaxe de ampliación de estudos por Alemaña e Inglaterra, así como unha estancia en Dinamarca, en cuxa capital coñeceu a Ole Roemer (1708), foi soprador de vidro en Ámsterdan e comezou a construír instrumentos científicos de precisión.
Escalas termométricas de Celsius, Fahrenheit e nadatorio
Fahrenheit deseñou unha escala empregando como referencia unha mestura de auga e sal de cloruro de amonio a partes iguais, cuxa temperatura de conxelación é máis baixa ca da auga e a de ebulición máis alta. Os valores de conxelación e ebulición da auga convencional (o 0 e o 100 da escala Celsius) quedaron fixados en 32 °F e 212 °F, respectivamente. En consecuencia, ao abarcar un intervalo máis amplo, a escala Fahrenheit permite maior precisión ca centígrada á hora de delimitar unha temperatura determinada. En concreto, 180 grados Fahrenheit (212-32) corresponden a 100 grados Celsius; é dicir, ambas as dúas escalas están nunha relación de 9 a 5 e o 0 °C correspóndese con 32 °F; polo tanto, a conversión resulta: F=9C/5 32, C=(F-32)5/9
DS Haus
miniatura|300px|O DS Haus en 1952
O DS Haus foi un barco de vapor construído en 1914 por Mjellem & Karlsen para Indre Nordhordlandske Dampskibsselskab. O navío tiña 135 toneladas brutas, 101.1 x 19.1 x 9.4 pés con capacidade para 250 pasaxeiros, un pouco máis pequeno có DS Oster da mesma compañía, utilizouse para o tráfico entre Bergen e Osterfjord. Na segunda guerra mundial serviu na Mariña Real Norueguesa, estacionado en Lerøyosen participou no Hardangerfjorden na loita contra Alemaña, cando Noruega capitulou os alemáns fixéronse co buque servindo como NB 05 Wiesel na Hafenschutz-flotille de Bergen. Devolto ás autoridades norueguesas ó rematar a guerra en moi mal estado, reparouse e quitáronlle todo o equipamento militar entrou de novo en servizo civil en 1946 aínda que foi reconstruído en 1949 aumentando a súa capacidade a 142 toneladas brutas, continuou co servizo de pasaxeiros ata 1960 cando foi vendido como cargueiro, recibiu os nomes de MS Hausen e MS Listein con diversos propietarios. O último propietario foi Orion films que co nome de Sandy Hook o utilizou na rodaxe nas Svalbard do filme de 1985 Orions Belte baseado na novela homónima de Jon Michelet
32
Outros
30er
A Carballeira, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
A Carballeira é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo na comarca da Terra de Lemos.
Está situada a 287 m. de altitude, entre a estrada nacional N-120 e a liña de ferrocarril A Coruña-Palencia, e moi preto do río Lor.
A Igrexa, San Fiz de Monfero, Monfero
A Igrexa é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 5 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Exército Nacional (Uruguai)
200px|miniatura|Emblema do Exército Uruguaio. O Exército Nacional é a rama terrestre das Forzas Armadas do Uruguai.
Descrición
O exército foi fundado no 18 de maio do 1811 e conforma a rama das Forzas Armadas en termos de organización, equipamento, instrución e adestramento para a planificación, preparación, execución e condución dos actos militares que impoña a Defensa Nacional no ámbito terrestre, só ou cooperando co resto dos compoñentes das Forzas Armadas. En termos de organización, o exército conta cuns 15 mil efectivos organizados en catro divisións e cinco armas. O seu superior é o Comandante en Xefe do Exército, quen responde ante o Presidente da República.
Armamento persoal
Pistolas
Subfusís
Escopetas
Fusís de asalto
Metralladoras
Fusís de francotirador
Pezas de artillaría persoal
Lanzagranadas
Morteiros
Baltanás
Baltanás é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1 337 habitantes (INE 2011).
Near Earth Asteroid Rendezvous
NEAR (do acrónimo de Near Earth Asteroid Rendezvous), máis tarde renomeada NEAR Shoemaker en honor do científico Gene Shoemaker, foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 17 de febreiro de 1996 mediante un foguete Delta II (modelo Delta 7925) desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral, no estado de Florida. O seu obxectivo principal foi o estudo do asteroide 433 Eros.
Características
NEAR foi a primeira nave en orbitar un asteroide e de aterrar, ao final da súa misión, na súa superficie. O obxectivo principal da misión foi estudar as propiedades fundamentais, composición, mineraloxía, morfoloxía, distribución interna de masa e campo magnético do asteroide Eros, un asteroide de clase S e unhas dimensións de 13 x 13 x 33 km. Como obxectivo secundario tivo o estudo das propiedades do regolito da superficie, as interaccións co vento solar, indicios de posible actividade actual e estudo do xiro do asteroide.
A sonda foi lanzada o 17 de febreiro de 1996 a bordo dun foguete Delta 7925 para entrar nunha órbita heliocéntrica e permanecer en estado de hibernación ata a súa reactivación para o sobrevoo do asteroide 253 Mathilde o 27 de xuño de 1997. NEAR achegouse a só 1200 km da superficie de Mathilde, que ten un diámetro de 61 km, pasando a unha velocidade relativa de 9,93 km/s e fotografiándoo e obtendo datos cos seus instrumentos. O 3 de xullo NEAR acendeu o seu motor principal, de 450 Newton de pulo, dúas veces para modificar a súa órbita e deixar o seu perihelio a unha distancia de 0,95 unidades astronómicas (UA) co fin de preparar un sobrevoo da Terra. O sobrevoo tivo lugar o 23 de xaneiro de 1998, cunha distancia mínima de 540 km, modificando a órbita de NEAR ao cambiar a súa inclinación orbital de 0,5 a 10,2 graos e o seu afelio de 2,17 a 1,77 UA, uns parámetros orbitais similares aos de Eros. thumb|right|O asteroi de Mathilde. O 20 de decembro de 1998 NEAR acendeu o seu motor para executar unha manobra que o achegaría a Eros, pero o motor foi apagado debido a un problema de software, perdéndose o contacto coa sonda. Ata 24 horas máis tarde non se conseguiron restablecer as comunicacións coa nave, demasiado tarde para seguir coas manobras de achegamento a Eros. O control da misión decidiu replanificar a misión e o 23 de decembro de 1998, ás 18:41:23 UTC, NEAR sobrevoou Eros a unha velocidade de 0,965 km/s e unha distancia de 3827 km, pasando de longo ao mesmo tempo que a sonda tomaba fotos e datos do asteroide. O 3 de xaneiro de 1999 NEAR acendeu o seu motor na primeira dunha serie de manobras orbitais que a levarían, máis dun ano despois, de novo á veciñanza de Eros para entrar en órbita arredor del.
A inserción orbital de NEAR arredor de Eros tivo lugar o 14 de febreiro de 2000 ás 15:33 UTC. Antes da inserción orbital tiveron lugar unha serie de manobras para frear a sonda e se buscaron posibles lúas do asteroide para evitar posibles colisións.
NEAR pasou un ano arredor de Eros, cambiando a súa órbita e baixándoa para estudar mellor o asteroide. O control da misión fixo aterrar a sonda suavemente sobre o asteroide o 12 de febreiro de 2001, tomando contacto coa superficie ás 20:01:52 UTC, converténdose na primeira nave en pousarse sobre un asteroide. A sonda continuou transmitindo datos do seu espectrómetro de raios gamma desde a superficie ata o 28 de febreiro, en que se perdeu o contacto. Intentouse retomar o contacto coa sonda o 10 de decembro de 2002, sen éxito.
A nave
NEAR tiña forma de prisma octogonal, de aproximadamente 1,7 metros de longo, con catro paneis solares fixos de arseniuro de galio e unha antena de alta ganancia de 1,5 metros de diámetro funcionando en banda X. A antena leva no cumio do alimentador o magnetómetro e un monitor de raios X solares na cuberta superior, onde se apoia a antena. O resto de instrumentación atópase na cuberta inferior. A nave estabilízase nos tres eixos, para o cal usaba un sistema de motores alimentados por hidracina e tetróxido de nitróxeno. O motor principal tiña un pulo de 450 N, mentres que levaba catro motores de 21 N e sete de 3,5 N como forma de propulsión adicional e capaz en total dunha delta V de 1450 m/s. O control de actitude tiña lugar tanto mediante propulsores como mediante catro volantes de inercia. O sistema de propulsión levaba 209 kg de hidracina repartidos entre dous tanques e 109 kg de tetróxido de nitróxeno repartido entre tres.
Os paneis solares proporcionaban ata 400 vatios de potencia a unha distancia de 2,2 UA e 1800 vatios a 1 UA. A enerxía era almacenada nunha batería de níquel-cadmio cunha capacidade de 9 amperios-hora. A guía da nave conseguíase mediante unha serie de sensores solares, dunha unidade de medición inercial e dunha cámara estelar. thumb|right|O asteroide 433 Eros tal como foi visto por NEAR.
Instrumentos
NEAR levaba seis instrumentos principais a bordo:
O Castro, Barxa de Lor, A Pobra do Brollón
O Castro é un lugar da parroquia de Barxa de Lor, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 384 m. de altitude, moi preto dun castro que lle dá nome.
Movella pequena
miniatura| Gavia stellata A movella pequena ou mobella pequena é unha ave da familia das Gaviidae.
Morfoloxía e hábitos
Trátase dun ave de 53–58 cm de lonxitude e un peso entre os 1000 e 2000 gramos. Trátase das máis pequenas das movellas, cunha envergadura de 91–110 cm. O peteiro é recurvado, coas costas escuras sen debuxo. A cabeza e os laterais da cabeza son de cor gris cinza. Na época de cría mostra unha mancha vermella na parte frontal do pescozo. Os ollos son vermellos. Durante o inverno a plumaxe é semellante á da movella ártica. femia e macho son morfoloxicamente iguais. Nada coa cabeza ergueita algo escorada lateralmente. Atópase en lagos e lagoas, incluídos aqueles existentes na tundra. Aliméntase de peixes, crustáceos e batracios.
Distribución
Na época de cría está presente en Escandinavia, extremo norte das Illas Británicas, Islandia e noroeste de Rusia. Fóra da época de cría atópase ó longo da costa europea exceptuando a costa sur da Península Ibérica.
Dadaísmo
O  Dada ou Dadaísmo foi un movemento artístico xurdido en Europa (Suíza) e en Norteamérica en 1915, que se caracterizou por acenos e manifestacións provocadoras en que os artistas pretendían destruír tódalas convencións con respecto á arte, creando unha antiarte.
As intencións do grupo eran basicamente a internacionalización da arte e a propagación da arte abstracta. Archipenko era considerado unha guía irrefutable en cuestións plásticas.
Historia e características
Suíza, a partir do estalido da guerra en 1914, convértese nun centro de refuxiados pacifistas de toda Europa. Alí encontráronse tódolos disidentes doutras escolas previas, tales como o expresionismo alemán, o futurismo italiano ou o cubismo francés. Isto dá ó movemento Dada, a particularidade de non ser un movemento de rebeldía contra outra escola anterior, senón que se funda nun cuestionamento de todo o marco conceptual da arte e da literatura de antes da Primeira guerra mundial.
En 1916, en Zúric, un grupo de artistas instalaron nunha cervexaría un pequeno cabaré, tras varios encontros informais en distintos cafés, e empezou a tomar forma a idea de crear un cabaré internacional ó que bautizaron como Cabaré Voltaire. Alí reuníronse os alemáns Hugo Ball (filósofo), Hans Richter, Richard Huelsenbeck e Emmy Hennings; os romaneses Tristan Tzara (poeta) e Marcel Jank (pintor); e o pintor alsaciano (logo francés) Jean Arp. Este conxunto de artistas e intelectuais comezaron a colaborar nunha serie de actividades que tiñan lugar no cabaré e editaron a revista que levaría o nome de "Dada".
A primeira celebración tivo lugar o 5 de febreiro de 1916 no Cabaré Voltaire, e consistiu nun espectáculo de variedades con cancións francesas e alemás, música rusa, música negra e exposicións de arte.
A orixe do termo Dada é confuso e controvertido.
Nese mesmo ano, 1916, publicouse un panfleto titulado Cabaré Voltaire, con achegas de Guillaume Apollinaire, Filippo Tommaso Marinetti, Pablo Picasso, Amedeo Modigliani e Wassily Kandinsky. Na cuberta aparecía un debuxo de Jean Arp.
En 1917 inaugurouse a Galería Dadá e Tristán Tzara comezou a publicación do periódico Dadá. En Nova York, Marcel Duchamp e Francis Picabia, ós que se lles achega Man Ray. Por esas datas, xunto co galerista Alfred Stieglitz, comezan a publicación dunha revista chamada 291 (o número do apartamento da Quinta Avenida en que se situaba a galería). Ambos artistas adoptaron actitudes iconoclastas similares ás do grupo de Zúric. En 1918, Picabia, tras reunirse ó seu paso por Barcelona coas forzas de Cravan, Gleizes e Laurencin, reúnese co grupo de Zúric en Lausana.
En 1917 Huelsenbeck establece o movemento dadaísta en Berlín con George Grosz e Raoul Hausmann. En 1918 o movemento toma forma tamén en Colonia baixo as directrices do periodista Baargel e o pintor Max Ernst, ós que se uniu Jean Arp. Pola súa parte Tzara volveu a París en 1920 e puxo en marcha moitas actividades e manifestacións dadaístas coa colaboración de André Breton, Paul Éluard, Soupault e Aragón.
Dende o principio, Dadá artellouse máis ben como un movemento activista de destrución das vellas tradicións. En Alemaña foi un movemento de protesta social de tendencia nihilista. Moitos dos seus actos foron cancelados pola policía ou acabaron en escándalo como a presentación de Duchamp en Nova York, na exposición dos Independentes, un urinario ó que titulou "Fountain" ("Fonte"), firmado co pseudónimo de R. Mutt. Outro caso destacado foi o streaptease de Arthur Cravan, borracho, ante unha exquisita audiencia no que supostamente ía ser unha conferencia.
En certo modo, o dadaísmo desvirtuouse cando se converteu no movemento de moda do París de 1923.
Dadá en Zúric (1915-1918)
Na cidade suíza é onde o Dadá ten un aspecto máis de movemento artístico:
Ó tempo que se desenvolvían as escandalosas veladas do Cabaré Voltaire, Arp, Richter e Janco estaban á busca dunha arte abstracta. Arp pretendía que esta fose anónima e colectiva.
Por entón, Arp empezou a facer relevos, colaxes e bordados nos que xa empezan a aparecer as formas xeométricas e orgánicas características da súa obra. Desenvolveu algúns métodos de facer arte que pouco máis tarde terían un papel decisivo no desenvolvemento do surrealismo: ciscar tinta sobre un papel (automatismo), romper un debuxo e deixar que os anacos ó caer cren unha nova composición ó azar etc.
Pola súa parte, o poeta Hugo Ball realizou algunhas lecturas dos seus poemas que son un preludio dos happenings e as performances que se desenvolverían como formas de arte a finais dos anos sesenta. Aínda na actualidade, xa no século XXI, baixo outras tendencias artísticas, continúan a considerarse como manifestacións artísticas.
A chegada a Zúric en 1918 de Picabia puxo fin á primeira época de Dadá nesa cidade. En setembro de 1918 Picabia expón xunto a outros dadaístas na Galería Wolfsberg pinturas nas que incorporou palabras coa intención de sacar o tema do cadro fóra da propia superficie da tea. Amais das obras de Picabia, na Galería Wolfsberg puidéronse ver, por primeira vez, en Zúric, os traballos cos que contribuíran Marcel Duchamp e Man Ray ó movemento.
Así a todo, a maior contribución de Picabia a Dadá en Zúric é a revista 391. Publicada primeiro en Barcelona e logo en Nova York, era, en palabras de Hans Richter:
Tamén en 1918 se publica o Manifesto Dadá de Tzara, que atraeu o interese de André Breton en París. Como consecuencia uniuse ó dadaísmo o grupo Literature.
Dadá en Nova York (1915-1920)
Duchamp, Picabia, Jean Crotti, como europeos refuxiados, xunto cos americanos Man Ray, Morton Schamberg e outros dan vida ó dada neoiorquino.
A primeira guerra mundial tamén levou a Nova York a grupos de artistas refuxiados. Entre eles hai que destacar a Duchamp e Picabia.
Duchamp chegou a Nova York de París cun regalo para o coleccionista Walter Arensberg que consistía nunha bola de cristal con aire de París. Era o comezo dos ready-mades (unha roda de bicicleta montada sobre un tallo, un botelleiro, un ouriñal etc.), obxectos sacados da realidade e postos na esfera da arte pola simple acción e vontade do artista. O deleite estético estaba fóra das súas intencións e a elección dos obxectos:
Estes refuxiados se integraron coas correntes vangardistas que dende comezos do século se estaban xestando en Harlem, Greenwich Village e Chinatown. Porén, en Nova York non existía o clima de refuxiados políticos da cidade suíza, o espírito iconoclasta. A maioría de artistas dadaístas tiñan un pensamento baseado no nihilismo.
En 1913 tivo lugar en Nova York a Exposición Internacional de Arte Moderna, máis coñecida como o Armory Show. Alí, o Espido descendendo unha escaleira de Marcel Duchamp causou auténtica conmoción e foi cualificada como obra mestra por Breton. Duchamp converteuse na besta negra da arte moderna, e pasou á historia como un dos artistas máis enigmáticos e intelixentes.
A obra máis importante de Duchamp é A casada espida polos seus solteiros, coñecida como O gran vidro. Nesta obra, entre outras cousas, Duchamp utiliza técnicas en que pon de manifesto a súa preocupación pola corrección matemática no uso das formas. A peza está precedida no seu proceso de realización por multitude de debuxos en que calculou tódolos detalles con precisión matemática, coma se se tratase dunha máquina. Tamén utiliza o azar ó admitir como parte da peza as roturas que esta sufriu en 1923, cando foi trasladada a unha exposición en Brooklyn. Duchamp dixo que aquilo non alteraba a peza, senón que era entón cando a daba por acabada.
Duchamp, a partir de 1921, abandona a arte para dedicarse ó xadrez.
Man Ray desenvolveu o dadaísmo en pintura, fotografía e na fabricación de obxectos antiarte. Hans Richter defíneo como un inventor pesimista, xa que transformaba obxectos que o rodeaban en obxectos inútiles, creaba obras con subtítulos como obxecto para ser destruído, ou facía fotografías sen cámara.
En marzo de 1915 nace a revista 291, publicación da revista 391 por Picabia e Stieglitz. O nome da revista tomárono do número da casa ocupada por unha galería de arte na Quinta Avenida. A revista pon sobre a mesa as ideas da antiarte: unha absoluta falta de respecto por tódolos valores, liberación de tódolos convencionalismos sociais e morais e destrución de todo aquilo que se coñece como arte. Para Duchamp e Picabia a arte está morta; Dadá quería a desintegración da realidade e os ready-mades non son arte senón antiarte.
En torno ó fotógrafo Alfred Stieglitz, á súa galería e ás súas revistas Camera Work e Camara Notes empeza a desenvolverse toda a corrente antiarte. Para Stieglitz e os fotógrafos mozos do movemento Photo Secession, a fotografía podía ser tamén vista e feita como arte e non como un simple medio de reproducir a realidade. Así, Stieglitz converteuse nun dos precursores da fotografía moderna.
Dadá en Berlín
En Alemaña o Dadá adquire un cariz máis marcadamente político. Ideoloxicamente, as posturas dos artistas dadaístas eran comunistas e, nalgúns casos, anarquistas. Tras a guerra, Alemaña entra nunha crítica situación. Tras a revolución bolxevique, o partido Espartaquista alemán ensaia tamén a revolución en Alemaña. En toda esa axitación social xorde o movemento dadaísta no país.
Procedente do grupo de Zúric, Richard Huelsenbeck, trae a Berlín o espírito dadaísta, pero moito máis radical contra anteriores escolas vangardistas coma o futurismo ou o cubismo. En 1918, no Salón da Nova secesión, Huelsenbeck dá o primeiro discurso Dadá en Alemaña. Solidarízase, en primeiro lugar, cos dadaístas de Zúric, para despois atacar violentamente o cubismo, o expresionismo e o futurismo. Pouco despois elaborou o primeiro manifesto dadaísta en Alemaña. Huelsenbeck, co poeta Raoul Hausman, promove declaracións e manifestos a partir do "Dada Club".
Ó club Dadá uníronse Kurt Schwitters, Georg Grosz e os irmáns Herfelde. O pintor Georg Grosz tiña marcadas tendencias políticas.
A constitución da República de Weimar en 1919 marca a fin dos proxectos políticos dadaístas e a resituación deste grupo nos marcos artísticos.
O movemento dada berlinés pasará á historia pola incorporación das novas técnicas artísticas de difusión de ideas entre as masas, principalmente a fotomontaxe. Os dadaístas utilizaron esta técnica para plasmar a realidade que os circundaba, para o que utilizaban material visual sacado dos medios de comunicación.
Florencio Pol Ramos
Traxectoria
Foi notario e escribán en Ordes dende 1852, onde financiou e promoveu a construción dun cemiterio civil gratuíto. Coa chegada da I República (1873), participou na constitución dun comité federal en Ordes. En 1888 viaxou a Barcelona para apoiar a Romero Robledo. Dende 1885 aplicou curas magnéticas a miles de pacientes. Publicou artigos en Brisas y Tormentas e na revista esotérica Sophia, órgano oficial da Sociedad Teosófica. Entre 1873 e 1891 foi Presidente de Grupo desta sociedade. Publicou artigos de opinión sobre fenómenos paranormais acontecidos en España e Galicia. Foi tamén un estudoso da Biblia.
Vida persoal
Casou con Francisca Caamaño Quiroga e foi pai de Sofía, Julio e Carlos Pol Caamaño.
Cadea perpetua (filme)
Cadea perpetua (en The Shawshank Redemption) é un filme estadounidense estreado en 1994, dirixido e escrito por Frank Darabont. É unha adaptación da novela de 1982 de Stephen King titulada Rita Hayworth and Shawshank Redemption. Narra a historia de Andy Dufresne (Tim Robbins), un banqueiro sentenciado a cadea perpetua na Penitenciaría Estatal de Shawshank polo asasinato da súa muller e do amante desta, malia declararse inocente do feito. Pasa 19 anos no cárcere, onde traba amizade con outro preso, o contrabandista Ellis Boyd "Red" Redding. Amais, convértese nunha peza instrumental dunha operación de lavado de cartos liderada polo alcaide Samuel Norton (Bob Gunton), a quen deixa a descuberto perante as autoridades tras fuxir da prisión. William Sadler, Clancy Brown, Gil Bellows, e James Whitmore son outros dos actores principais do filme.
Darabont adquiriu os dereitos da historia de Stephen King en 1987, mais o desenvolvemento do filme non comezou ata cinco anos despois cando escribiu o guión do mesmo nun período de oito semanas. Dúas semanas despois de enviarlle o guión ó estudio de Castle Rock Entertainment, Darabont conseguiu un orzamento de 25 millóns de dólares para o filme, que comezou a súa preprodución en xaneiro de 1993. Malia que o filme está ambientado en Maine, a rodaxe principal tivo lugar entre xuño e agosto de 1993 case na súa totalidade en Mansfield, Ohio, co Reformatorio Estatal de Ohio como localización para o cárcere ficticio de Shawshank. A banda sonora do filme é obra de Thomas Newman.
Malia recibir críticas positivas trala súa estrea, en particular pola súa historia e polas actuacións de Robbins e Freeman, o filme non foi un éxito de recadación nos cinemas, con só uns 16 millóns de dólares mentres estivo nos cinemas. Daquela citáronse varios motivos para explicar este feito. Entre outros, alegábase a competición de filmes de éxito comercial como Pulp Fiction e Forrest Gump, a pouca popularidade dos filmes de temática penitenciaria, a falta de personaxes femininas e incluso o propio título do filme, xa que se consideraba confuso para a audiencia. Porén, o filme recibiu múltiples nomeamentos para varios premios, incluíndo sete nomeamentos ós Premios Óscar. Tras isto o filme reestreouse nos cinemas estadounidenses, o que fixo que en combinación cos ingresos internacionais a recadación do filme acadase finalmente os 58,3 millóns de dólares.
Nos Estados Unidos distribuíronse máis de 320.000 copias en VHS do filme, e grazas ós nomeamentos recibidos e ó boca a boca converteuse nun dos filmes máis alugados de 1995 no país. Turner Broadcasting System obtivo os dereitos de emisión do filme tras adquirir a produtora Castle Rock, co que se emitiu decote dende 1997 na canle TNT. Isto axudou a incrementar a súa popularidade, e a crítica considérao un dos mellores filmes da década de 1990. En 2015 a Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos seleccionou o filme para a súa preservación no National Film Registry pola súa "importancia cultural, histórica ou estética".
Estreouse en galego o 2 de xuño de 2021 a través da TVG.
Sinopse
En 1947 en Portland, Maine, o banqueiro Andy Dufresne é declarado culpable de asasinar a súa muller e o amante desta. É sentenciado a dobre cadea perpetua no Cárcere Estatal de Shawshank. Alí traba amizade con Ellis "Red" Redding, un preso contrabandista que está a cumprir cadea perpetua. Red conséguelle a Andy un martelo de xeólogo para tallar unhas pezas de xadrez e un gran póster de Rita Hayworth que colga na súa cela. Mentres está a traballar na lavandaría da prisión, a banda coñecida como "The Sisters" liderada por Bogs ataca e viola a Andy de forma regular.