cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Negreiros, Silleda
San Martiño de Negreiros é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 203 habitantes (103 homes e 100 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 212 habitantes.
Historia e patrimonio
Esta parroquia xa aparece citada nun documento do ano 878. Da igrexa parroquial destaca o campanario, así como o seu interior, que conserva elementos do románico.
Destaca tamén a chamada casa de don Darío, que debe o seu nome ao médico Darío López. Conta cunha capela, que tras o paso da vía do ferrocarril Santiago-Ourense, quedou separada do resto do complexo, polo cal lles foi construído un paso elevado para comunicar ambas partes. Outro elemento do patrimonio esta parroquia é a Ponte da Pedra, construción medieval situada sobre o río Toxa, que baña Negreiros, e por onde cruza cara a veciña parroquia de Chapa, seguindo o trazado da Vía da Prata.
Nesta parroquia naceu José Fernández Viéitez, alcalde de Silleda polo PP entre 1999 e 2007.
Ateneo Republicano de Galicia
O Ateneo Republicano de Galicia (ARGA) é unha asociación política fundada en 1998 na Coruña, que avoga pola implantación da III República en España.
A actividade do ateneo concéntrase na promoción de debates, tertulias e exposicións que propaguen e difundan os valores éticos da tradición liberal republicana. Entre outras campañas, o Ateneo Republicano de Galicia dirixiuse ás consellerías de Cultura e Presidencia da Xunta de Galicia para solicitar que se redacte unha lei que regule a supresión dos símbolos franquistas de Galicia, e propuxo que o Centro da Memoria Histórica de Galicia situado na illa de San Simón, se movese a Ferrol.
Segunda revolución industrial
miniatura|dereita|250px|[[Motor eléctrico trifásico de corrente alterna, inventado por Nikola Tesla.]]
A Segunda Revolución industrial, acontecida entre os anos 1880 e 1945, é a continuación do avance tecnolóxico, iniciado coa revolución industrial. Tamén, é a expresión do desenvolvemento do capitalismo, cos seus períodos de auxe e crise, en todo o mundo.
Historia
Ó finalizar a sétima década do século XIX, a primeira fase do capitalismo, a fase do libre comercio, comeza a mostrar signos de debilidade. En 1873, iníciase a segunda gran crise do capitalismo, á que se lle denominou "a Gran Depresión" e inda que houbo recuperacións en 1880 e 1888, estas foron pasaxeiras proseguindo a crise ata mediados da 1890.
Por outra parte, ó finalizar o século XIX, a poboación da rexión industrializada de Europa experimentou un extraordinario crecemento e para a súa alimentación foi necesario recorrer á importación de cantidades cada vez maiores de alimentos e de materias primas de Europa Oriental, particularmente Rusia, e dos Estados Unidos. Esta extraordinaria demanda de alimentos produciu unha rápida transformación dos métodos agrícolas e mais o desenvolvemento de técnicas para a conservación e transporte de alimentos.
As principais innovacións tecnolóxicas da segunda revolución industrial foron: A produción de aceiro a baixo custo, a incorporación da electricidade e o petróleo para permitir a utilización do motor eléctrico e de combustión exterior no sistema económico. A medicina conseguiu coñecer as causas das enfermidades infecciosas e, desta maneira, púxose de manifesto o modo de combatelas e máis inda de previlas. Finalmente, o desenvolvemento da química permitiu coñecer a función do solo na nutrición da planta e sentou as bases para o desenvolvemento dos fertilizantes artificiais.
O desenvolvemento da conxelación e da técnica das conservas permitiu o transporte de produtos agrícolas a grandes distancias.
O coñecemento dos mecanismos de transmisión de enfermidades infecciosas permitiu en primeiro lugar a explotación das rexións tropicais e, en segundo lugar, unha mellora das medidas sanitarias nas poboacións xa que a ciencia médica puxo de relevo que as causas primixenias da enfermidade non se encontran nos xermes, senón nas condicións que lles permiten subsistir e propagarse.
Por último, o aceiro, os motores eléctricos e de combustión exterior comezaron a utilizarse para o desenvolvemento de maquinaria agrícola, a cal xunto cos abonos artificiais e a selección de sementes e animais sentaron as bases para o nacemento da agricultura científica, iniciándose a industrialización do sector agrícola.
Pola súa parte Henry Ford introduciu na súa propia empresa (Ford Motor Company), en 1914 a racionalización do traballo a través da produción en masa (ou tamén coñecida como liña de montaxe), o principio da participación de todo o persoal nos beneficios da empresa, e o principio dos altos salarios a fin de crear capacidade de compra.
Despois da Gran Depresión de 1929-1933, unha crise de sobreprodución, Ford percorre Norteamérica e convence ós empresarios de que apliquen os principios implantados con anterioridade na súa empresa, así mesmo, institucionaliza a loita económica de clases na negociación colectiva. Desta maneira a produción en masa se articula co mercado de masas.
O taylorismo, o fordismo e as políticas keynesianas son as grandes innovacións de carácter económico que xunto coas achega​s tecnolóxicas da segunda RCT sentan as bases do capitalismo durante o século XX. Pero tamén, os acordos de carácter político (ONU, OEA), económico (GATT, Acordos de Bretton Woods, FMI, BM, BID) e militar (OTAN) sentaron as bases que regulamentaron as relacións internacionais, en todos os niveis.
Entre 1945 e 1970 pode considerarse como a "Idade de Oro" da posguerra da Economía Norteamericana, xa que durante os vinte e cinco anos que durou esta tramo histórico, o salario e a produtividade aumentaron a ritmos similares.
Así a todo, a fins da década dos sesenta e principios dos setenta a "Idade de Oro" do capitalismo comeza a resentirse, pero esta vez, non se trata dunha crise de sobreprodución, como anteriormente ocorrera; agora o que existe é unha "crise de rendibilidade orixinada por un descenso do ritmo histórico do aumento da produtividade."
Oleiros, Silleda
San Miguel de Oleiros é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE en 2010 tiña 113 habitantes (57 homes e 56 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 144 habitantes.
Historia e patrimonio
Nesta parroquia atópase a coñecida como Área arqueolóxica de Oleiros composta por 10 petróglifos, 3 mámoas e 3 castros, sendo unha das áreas de Galicia con meirande concentración de elementos de patrimonio arqueolóxico.
A igrexa de San Miguel conserva sobre a súa porta un tímpano cunha representación da loita de Sansón e o león. No adro da mesma, atópase un sepulcro da Idade Media. Destaca tamén o Pazo de Marzá ou Casa do Fidalgo.
Nesta parroquia naceu o catedrático de ciencias Francisco Javier Sánchez Cervela, pai do historiador Francisco Javier Sánchez Cantón, impulsor do Museo de Pontevedra e director do Museo do Prado.
Esporófito
O esporófito é unha fase diploide multicelular que ten lugar nas plantas, e naquelas algas que comparten coas primeiras a presenza de alternancia de xeracións heterofásica.
Esta fase produce por meiose esporas haploides (meiosporas), do desenvolvemento das cales derivan individuos haploides, chamados gametófitos.
Un esporófito desenvólvese por proliferación celular (mitose) a partir dun cigoto, formado por fecundación, é dicir, a fusión de dous gametos ou células sexuais haploides, orixinados en órganos especializados chamados gametanxios que se desenvolven sobre os gametófitos.
Teodoro González de Zárate
Teodoro González de Zárate, nado en Vitoria o 9 de novembro de 1882, e finado o 31 de marzo de 1937, foi un político do País Vasco, que chegou a ser alcalde de Vitoria e foi executado polas tropas franquistas durante a Guerra Civil.
Teodoro González formou parte do Partido Republicano Autónomo Alavés (PRA), de Acción Republicana e, finalmente, de Esquerda Republicana. Nas eleccións municipais de 1931 que deron lugar á proclamación da República, foi elixido concelleiro pero, tras anularse os comicios en Vitoria, volveu presentarse coa conxunción republicano-socialista para as eleccións parciais de maio, onde de novo foi elixido xunto a outros dezaoito membros da candidatura. Despois foi elixido alcalde, cargo que ocupou até 1934 en que foi destituído polo goberno cedista polos sucesos revolucionarios de outubro. Reposto no seu cargo en 1936 coa vitoria da Fronte Popular nas eleccións xerais, mantívose leal ao goberno da República ao producirse o golpe de estado que deu lugar á Guerra Civil.
Detido tras a ocupación da cidade polas tropas sublevadas, foi sacado do cárcere provincial de Áraba, trasladado en camión, confesado "no medio dun estupor de agonía" e executado por un grupo de falanxistas provenientes de Donostia xunto a outro quince detidos no porto de Azazeta, á beira da estrada que conduce de Vitoria a Lizarra. As execucións foron ordenadas persoalmente polo xeneral Emilio Mola. Dentro dos fusilamentos no País Vasco durante a guerra, é considerado o que máis impacto produciu na poboación.
Ctesias
Ctesias, nado en Cnido no século século -V e finado no século -IV, foi un historiador grego e médico de Artaxerxes Mnemón na corte de Persia. Acompañouno na súa expedición do ano -401 contra o seu irmán Ciro o Xove.
Traxectoria
É o autor dunha Historia de Persia, ou Pérsica en 23 libros en dialecto xónico desde as orixes até o -389 seguindo o modelo de Heródoto, mais introducindo elementos novelescos. Consérvase un fragmento extenso en papiro, así como un resumo de Focio (século IX) e fragmentos reproducidos por Plutarco e Diodoro Sículo. Redactou tamén tratados sobre os ríos e sobre a economía persa, e unha descrición da India.
Os primeiros seis libros da Pérsica tratan da historia de Asiria e Babilonia até a fundación do Imperio Persa. Escribiunos en oposición a Herodoto e hoxe estímase que non son moi veraces.
Alessandro Manzoni
Alessandro Manzoni, nado en Milán o 7 de marzo de 1785 e finado na mesma cidade o 22 de maio de 1873, foi un escritor, poeta e dramaturgo italiano da época da Romanticismo. É coñecido sobre todo pola súa novela histórica I promessi sposi (Os noivos), ambientada entre 1628 e 1630 na Lombardía durante o goberno do Rei de España.
Toivakka
Toivakka é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 2 392 habitantes. A superficie do termo municipal é de 413,94 km2, dos cales 52,49 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 3,83 hab./km².
Limita cos concellos de Hankasalmi, Joutsa, Jyväskylä, Laukaa, Muurame e Kangasniemi, este último na rexión veciña de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Intercity, Renfe
En xuño de 2012, tras unha paréntese de catro anos, Renfe decidiu recuperar a marca Intercity dándolle un carácter híbrido entre a media e a longa distancia. Os trens realizan traxectos que polo seu percorrido catalogaríanse dentro de Longa distancia pero con todo ofrecen tarifas para traxectos de curto ou medio percorrido que se igualan ás ofrecidas por trens de media distancia. O gran número de paradas que ofrecen os diferentes traxectos recalcan aínda máis o carácter de trens de Media Distancia.
Servizos Intercity en Galiza
Desde 2014 este tipo de servizos conectan as cidades da Coruña e Vigo con Irún e Bilbao respectivamente, relacións que anteriormente operaran baixo as marcas Arco e Diurno (até 2008), con prestacións moi semellantes.
Tarxeta de felicitación
miniatura|dereita|Diversas tarxetas de felicitación. As tarxetas de felicitación utilizanse para transmitir felicitacións para unha ocasión dada. Na súa forma máis antiga, as tarxetas de felicitación existen baixo a forma de papel imprimido sobre o cal se anota unha mensaxe á intención dun amigo, dun membro da familia ou aínda dun colega de traballo. Hoxe en día, máis persoas vólvense cara á utilización de tarxetas de felicitación virtuais coñecidas tamén baixo o nome de tarxetas de felicitación electrónicas.
Jesús Vázquez
O nome de Jesús Vázquez pode referirse a:
Movemento obreiro
O movemento obreiro naceu en forma de asociación de traballadores que pretendían mellorar as condicións sociais e laborais.
Orixe
As primeiras reaccións contra a industrialización foron espontáneas e instintivas, sobresaíndo o ludismo, que era un movemento que estaba en contra das máquinas xa que os obreiros crían que estas eran as causantes do seu desemprego e dos seus escasos salarios.
Amais, apareceron movementos asociacionistas que querían enfrontarse aos patróns. Aínda que en Gran Bretaña, dende 1825, estivesen prohibidas as asociacións obreiras xurdiron os primeiros sindicatos (trade unions) que pretendían conseguir melloras salariais e unha redución da xornada laboral.
Primeira Internacional
Os dirixentes obreiros pronto entenderon a necesidade de unir a clase obreira mundial. Así, en 1864 constituíuse en Londres a Primeira Asociación Internacional de Traballadores. Porén, as discrepancias xurdidas entre marxistas e anarquistas e a represión dos gobernos, que a consideraban perigosa, provocaron a súa extinción poucos anos despois.
Segunda Internacional
En 1889, os partidos socialistas fundaron en París a Segunda Internacional. Tras longos debates, decidiuse a participación dos partidos obreiros nas eleccións para levar representantes obreiros aos Parlamentos e facer oír a voz da clase traballadora. A II Internacional estabeleceu algúns símbolos do movemento obreiro, como a proclamación do 1 de maio como o Día Internacional do Traballo.
Kokuhaku Kinenbi
"Kokuhaku Kinenbi" (告白記念日) é o segundo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Melon Kinenbi, lanzado ó mercado o 28 de xuño do ano 2000 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku.
Alagón (homónimos)
Alagón pódese referir a:
Ilse Aichinger
Ilse Aichinger nada en Viena o 1 de novembro de 1921 e finada na mesma cidade o 11 de novembro de 2016, foi unha escritora austríaca que xogou un papel moi importante na literatura alemá da posguerra, principalmente por relatar cunha linguaxe innovadora e de forma parcialmente autobiográfica a persecución do nazismo ao pobo xudeu. Aichinger non só formou parte de numerosas asociacións de escritores e institucións lingüísticas, senón que tamén foi galardoada en múltiples ocasións, grazas a obras como Die größere Hoffnung ou Spiegelgeschichte. Ademais, foi columnista no periódico austríaco Die Presse.
É considerada como a representante máis importante da literatura alemá de posguerra.
Infancia e mocidade
Fillas dun profesor católico e unha médica xudía, Ilse Aichinger e a súa irmá xemelga, Helga Michie, naceron en Viena no ano 1921. A súa infancia transcorreu principalmente na cidade austríaca de Linz, onde permaneceu ata o divorcio prematuro dos seus pais en 1927. A súa nai, Berta, decidiu entón regresar coas súas fillas a Viena, onde Ilse viviría alternando entre a casa da súa avoa xudía e un colexio católico.
No ano 1938, o Anschluss significaría para Ilse e a súa familia o inevitable comezo dun período de constante persecución e medo polas súas vidas. Helga foi quen de fuxir xunto con outros nenos e nenas xudeus cara a Gran Bretaña o 4 de xullo de 1939 grazas á evacuación impulsada polo Goberno británico, coñecida como Kindertransport. Con todo, a súa familia non correu a mesma sorte e o estalido da Segunda Guerra Mundial impediulle reunirse con ela. Ilse, pola súa parte, aínda menor de idade e, para os nazis, «media-aria» (en alemán, Halbarierin), permaneceu en Viena baixo a tutela da súa nai para salvala da deportación. Se ben Berta Aichinger perdeu o seu emprego, isto non supuxoun verdadeiro inconveniente ata 1942.
Durante este tempo, Ilse non só viviu completamente illada, senón que viu como se lle negaba unha praza na universidade. Ademais, tanto ela como a súa nai foron obrigadas a traballar durante os anos de guerra. Ilse incluso correu o risco de ser deportada e asasinada debido a que, unha vez que alcanzou a maioría de idade, agochou á súa nai nun cuarto que se lle asignara no antigo Hotel Metropol na Morzinplatz, fronte ao cuartel xeral da Gestapo.
Respecto ao resto da familia, tanto a avoa de Ilse como os seus tíos, Erna e Felix, irmáns máis novos da súa nai, foron secuestrados en 1942 e enviados ao campo de concentración de Maly Trostenets, cerca de Minsk, onde foron asasinados.
Estudos e obras
En 1945, Ilse Aichinger comezou a estudar medicina, pero abandonou os seus estudos despois de cinco semestres para escribir a súa novela parcialmente autobiográfica Die gröβere Hoffnung (en galego, A esperanza máis grande). Foi escrito «na cociña dun piso pobre nun barrio exterior» de Viena e na oficina «dunha institución para persoas incurables, anciás e deportadas», onde a súa nai traballaba como médico.
O crítico Hans Weigel recomendoulle que se presentase a ela mesma e aos seus textos á editoria Bermann-Fischer, que finalmente publicou as súas obras. Pero incluso antes diso, os textos anteriores de Aichinger publicados en xornais e revistas como Wiener Kurier, Plan ou Der Turm provocaron certo rebumbio polo que, segundo Hans Weigel, a literatura austríaca da posguerra rexurdiu con Ilse Aichinger. En 1949-50 Ilse Aichinger traballou como revisora para S. Fischer e en 1950-51 como axudante de Inge Aicher-Scholl na Escola Superior de Deseño de Ulm.
No ano 1951, foi invitada por primeira vez ao Grupo 47 por Hans Werner Richter, onde coñeceu o seu futuro marido Günter Eich. En 1952, gañou o premio do grupo pola súa obra Spiegelgeschichte (en galego, Conto en espello). Nese mesmo ano escribiu o notorio discurso Rede unter dem Galgen (Discurso baixo a forca). Do ano 1956 ao 1993 foi membro da Academia das Artes de Berlín Occidental.
En 1953 casou co escritor Günter Eich. A parella e seus fillos Clemens (tamén escritor) e Mirjam residiron primeiro en Lenggries, despois en Breitbrunn am Chiemsee e, dende 1963, en Großgmain, no estado de Salzburgo. En 1967, fixo unha longa xira de lectura polos Estados Unidos. O ano do seu matrimonio con Eich coincidiu co seu debut na radio coa obra Knöpfe (Botóns). En 1957 pasou a formar parte do Centro PEN de escritores de Alemaña.
Anos tardíos
Günter Eich finou no ano 1972. Anos despois da morte do seu marido, e tras a morte da súa nai, Aichinger mudouse a Frankfurt ao principio dos anos oitenta. En 1988 mudouse a Viena, e logo dunha longa pausa creativa, volveu a escribir a finais da década dos noventa. Nesa época non deixou de recibir prestixiosos premios literarios, malia que as súas publicacións cada vez eran máis breves e escasas. En 1996, Aichinger asinou a Frankfurter Erklärung zur Rechtschreibreform (Declaración de Frankfurt sobre a reforma da ortografía) e no ano 1997 prohibiu a adaptación dos seus textos ás novas normas ortográficas.
Dende 1977 foi integrante da Academia Alemá da Lingua e Poesía en Darmstadt. Así mesmo, foi membro de pleno dereito da Academia Bávara de Belas Artes. Ademais, tras a fusión da Academia das Artes de Berlín Occidental coa Academia das Artes da RDA uniuse á Academia das Artes de Berlín en 1993.
En 1984 mudouse a Frankfurt por invitación da editorial alemá S. Fischer Verlag e regresou a Viena en 1988. Trala morte accidental do seu fillo Clemens en febreiro de 1998, a autora retirouse case por completo do panorama literario. Un par de anos máis tarde, tras 14 anos sen escribir, publicou no xornal vienés Der Standard ensaios semanais parcialmente autobiográficos dende finais de 2001 ata 2003. Porén, en 2004 rompeu a súa relación con este xornal debido a un artigo sobre a Premio Nobel Elfriede Jelinek. En decembro de 2004, Ilse Aichinger comezou a traballar como columnista para o suplemento semanal «Spectrum» do diario austríaco Die Presse. Algúns destes textos tardíos publicáronse no libro Film und Verhängnis (Cine e perdición) publicado en 2001, e tamén nos pequenos volumes Unglaubwürdige Reisen (Viaxes incribles), publicado en 2005, e Subtexte (Subtexto), publicado en 2006.
En Viena, onde viviu ata a súa morte, Aichinger pasaba case todos os días na súa cafetería habitual, o histórico Café Demel, situado na rúa Kohlmarkt. Amais, era asidua visitante do cinema.
Primeiros traballos
miniatura| Portada de Die größere Hoffnung, edición de 1991, baseada nun deseño de Otl Aicher Dende o principio, Aichinger chamou, nas súas obras, á crítica das condicións políticas e sociais, e manifestouse contra a falsa harmonía e o esquecemento histórico. Xa no ano 1945, escribiu Das vierte Tor (A cuarta porta) o primeiro texto da literatura austríaca sobre o mundo dos campos de concentración. Un ano máis tarde, escribiu no ensaio Aufruf zum Misstrauen (Chamada á sospeita): «Debemos desconfiar de nós mesmos. Da claridade das nosas intencións, da profundidade dos nosos pensamentos, da bondade das nosas accións. Temos que desconfiar da nosa propia veracidade!». Con este chamamento contra a represión da historia e por unha impecable autoanálise, Ilse Aichinger volveuse contra a denominada Kahlschlagliteratur (literatura de desmonte total), cuxos partidarios propagaban un novo e radical comezo despois do final da Segunda Guerra Mundial.
En 1948, escribiu a súa única novela, Die größere Hoffnung, na que, baseándose na súa propia vida, describe o destino dunha nena «medio-xudía» (en alemán, Halbjüdin) baixo o nacionalsocialismo. Die größere Hoffnung é un libro sobre a falta de grandes esperanzas. A novela non ofrece unha representación concreta e realista de humillacións, medo e esperanza desesperada, senón que é un retrato alegórico con dez imaxes ordenadas cronoloxicamente, dende a perspectiva dunha nena de 15 anos. Con todo, non se narra dunha maneira comprensible; o texto é máis unha rede de soños, contos de fadas, mitos e historia. Os monólogos alternan con diálogos, a narración autorial coa persoal. «A través da exaltación de simbólica, o horror non se minimiza en absoluto, senón que só se eleva a outro nivel e está ligado a temas atemporais».
Die größere Hoffnung é, xunto cos estudos sobre Moosbrugger e Clarisse de Robert Musil en Der Mann ohne Eigenschaften (O home sen atributos), a primeira novela deconstrutiva que focaliza na lingua da literatura austríaca e que á vez afonda na historia.
Nas súas primeiras narracións, que mostran a influencia que tivo de Franz Kafka, Aichinger describe a «escravitude existencial do ser humano a través de medos, presións, soños, delirios e fantasías febrís». O tema da difícil relación entre o soño e a realidade, e entre a liberdade e a coacción, repítese unha e outra vez; como por exemplo, no volume en prosa de 1963 Wo ich wohne (Onde eu vivo). O relato homónimo tamén trata a alienación e a cuestión da autonomía e da responsabilidade.
Crítica da linguaxe
Dende o comezo, a obra de Aichinger amosou unha marcada tendencia a un estilo conciso, como se pode ver, por exemplo, na revisión de 1960 da súa primeira e única novela Die gröβere Hoffnung (1948). O volume de recompilación Schlechte Wörter (Malas palabras), publicado en 1976, trae consigo, ademais, un cambio temático na obra de Ilse Aichinger: «Se noutrora dominaba a busca da verdade, agora ela chega á crítica da linguaxe subversiva». Á autora parecíalle que a linguaxe se convertera nun medio de expresión inútil. Esta visión estaba en consonancia cunha produción cada vez máis escasa e cuns textos máis breves, ata o punto de se converteren en aforismos.
A propia Ilse Aichinger explicou isto como unha reacción ante a falta de relacións no mundo contemporáneo: «Non podes aventurarte a escribir e crear relacións de xeito artificial». A súa poética do silencio é a consecuencia do seu rexeitamento a calquera forma de conformismo: «En contra da moi común opinión do “éche o que hai” que incuestionablemente acepta o que atopa. O mundo anhela ser contrarrestado».
Acerca da guerra
«A guerra foi para min o momento máis feliz. A guerra aprendeume moito. O que vin alí foi o máis importante da miña vida. A guerra estaba chea de esperanza. Sabíase moi ben quen era un amigo e quen non, algo que xa non se sabe na Viena actual. A guerra era esclarecedora».
«Unha vez [...] dixen que a Segunda Guerra Mundial foi o meu momento máis feliz. Aínda que vin os meus parentes sendo arrastrados en camións de gando, certamente crin que volverían. Xusto por iso o tempo posterior á Segunda Guerra Mundial foi o máis difícil para min, porque ninguén volveu».
«O recordo da miña avoa no camión de gando na ponte Schwedenbrücke en Viena e a xente ao meu redor que miraba con certa sorna. Eu era moi nova e tiña a certeza de que a miña avoa, a persoa á que máis quería no mundo, voltaría. Entón a guerra rematou, o benestar irrompeu e a xente pasaba polo teu lado sen mirar. Iso foi aínda peor que a propia guerra».
Acerca da escritura
«Considereina [a escritura], dende sempre, unha profesión moi complicada. E nunca quixen ser escritora; quería ser médica, o cal fracasou pola miña torpeza. Nun primeiro momento, a miña intención era a de escribir unha crónica sobre a guerra. Non pensara sequera nun libro, o único que quería era rexistrar todo coa maior rigorosidade posible. Cando Fischer publicou o libro [Die größere Hoffnung] este contiña aínda demasiadas cousas. Quería dicilo todo nunha soa frase, non en vinte».
«Escribir non é unha profesión. Xa non. A linguaxe está esnaquizada, deberíase de saber. Robert Musil deuse conta diso, pero a meirande parte da xente escribe de forma cronolóxica e sen prestar atención. Hoxe en día unha xa non pode definirse só como autora. O mesmo ten que sexas fontaneiro, enfermeiro ou que esteas nunha oficina. É outro mundo, malia que te aburra. Se alguén me pregunta sobre a miña profesión, digo “privada”»
«A escritura xoga o papel de aparentar que todo ten algún significado. Se logro escribir dúas ou tres frases, entón teño a sensación de que a miña existencia non é completamente absurda, coma se aínda quedase unha chispa de sentido».
Galardóns rexeitados por Ilse Aichinger
Estes son algúns dos premios e recoñecementos rexeitados por Ilse Aichinger:
Antoloxías
S. Fischer, Frankfurt do Meno 1991. Edicións de peto 2015:
Localia Coruña
Localia Coruña é unha televisión local da cidade da Coruña. É propiedade do grupo de comunicación UTEGA. Localia Coruña emite a través da canle 31 pola Televisión Dixital Terrestre na demarcación da Coruña, que inclúe os concellos de Oleiros, Arteixo, Culleredo, Cambre, Betanzos, Sada, Bergondo, Abegondo e Carral alén da capital provincial. Formou parte como asociada da cadea estatal Localia TV ata que esta cesou as súas emisións a comezos de 2009. Ademais de espazos propios, comparte programación coas outras canles de Localia de Galicia e ten un acordo coa distribuídora Central de Telecontenidos para acceder ao seu catálogo audiovisual.
Cadencia (música)
Tipos
As diferentes cadencias clasifícanse, en función da tensión que acompaña a cada movemento, en conclusivas se xeran certo grao de estabilidade ou repouso; e suspensivas, se xeran inestabilidade ou tensión. Dependendo de como termine a posición do acorde a cadencia pode ser perfecta se a voz baixo ten a nota fundamental do acorde; ou imperfecta se remata noutra nota diferente.
Para familiarizarse cos tipos de cadencias é necesario comprender a súa notación. Os graos da tonalidade serán referidos con números romanos:
Cada grao ten unha función determinada, que xera máis ou menos tensión, ou máis ou menos resolución nas cadencias: O III grao é ambiguo. Non podemos definilo dentro destas tres funcións tonais (tónica, subdominante, dominante) xa que, para empezar, non ten similitude algunha cos graos IV nin II, polo que non é subdominante. E, aínda que ten coincidencias na súa composición (1º 3ra e 5ta) co I, non xera a sensación de repouso necesaria para encaixalo na función de tónica. O mesmo ocorre co V: ten dúas coincidencias, pero non xera a tensión necesaria para ser considerado dominante. O VII é un grao un tanto especial, e non ten función propia, xa que se asemella ao V7 sen o seu fundamental, polo que é considerado dominante.
Cadencia preclásica
É a cadencia tipicamente usada no período preclásico, con gran carácter conclusivo. Constitúese a partir da sucesión dos graos IV (subdominante) - V (dominante) - V (dominante octavada) - I (tónica).
Cadencia composta
A cadencia composta é a sucesión dos graos IV (subdominante), V (dominante) e I (fundamental). Existen dous tipos: a cadencia composta de primeira orde (ou de primeiro aspecto) e a cadencia composta de segunda orde (ou segundo aspecto).
Cadencias suspensivas
As cadencias suspensivas son aquelas nas que unha obra non debe acabar, xa que non dan sentido de totalidade e peche.
Hôzuki
Hôzuki é unha obra da escritora canadense Aki Shimazaki. O libro foi orixinalmente publicado pola editorial Leméac Éditeur en 2015, e en 2019 foi traducido ao galego por Moisés Barcia Rodríguez e publicada pola editorial Rinoceronte. .
Cadencia (música)
Semicadencia
Prodúcese un repouso momentáneo sobre un acorde, que adoita ser a dominante ou a subdominante, recibindo respectivamente o nome de semicadencia na dominante ou de semicadencia na subdominante. Pódese chegar a ambas desde calquera grao. Esta pode ser maior ou menor e en calquera grao, o máis común é o V.
Hôzuki
Argumento
Mitsuko ten unha libraría especializada en obras filosóficas na que pasa os días coa súa nai e con Tarô, o seu fillo xordomudo. Un día, unha muller distinguida entra na tenda coa súa filla pequena. Os nenos séntense inmediatamente atraídos entre eles. Malia que Mitsuko adoita evitar facer amizades, aceptará volvelas ver. Isto podería poñer fin o equilibrio da súa familia.
Cadencia (música)
Cadencia imperfecta
Prodúcese este tipo de cadencia, ou ben cando nunha cadencia perfecta o acorde de tónica prodúcese en parte débil, ou ben cando nunha cadencia perfecta un dos acordes preséntase invertido.
Cadencia rota artificial
Componse por unha sucesión inconclusa de acordes, movéndose desde o primeiro grao seguindo a seguinte sucesión: I (tónica) - IV (subdominante) - V (dominante) - VI (subtónica).
Cadencia rota, evitada
A cadencia rota prodúcese cando na cadencia perfecta substitúese o acorde de primeiro grao por outro inesperado: adoita ser o acorde de sexto grao, pero tamén pode ser, a excepción do sétimo grao, calquera outro, sendo normalmente os acordes con función de subdominante (graos II ou IV). O obxectivo desta cadencia é retardar a resolución dunha frase harmónica. As cadencias rotas poden ser de dous tipos: diatónicas e non diatónicas. centro|miniatura|Cadencia rota (V-VI).
Quinto Curcio Rufo
Traxectoria
Escribiu unha Historia de Alexandre Magno en dez libros, dos cales se perderon os dous primeiros e parte do quinto, o sexto e o décimo. A obra inspírase en Tito Livio e toma como modelos ás fontes gregas anteriores, como Clitarco, Timáxenes e Aristóbulo. Curcio Rufo destaca o aspecto exótico de Alexandre Magno máis que a súa relevancia política e social.
Cantar
Cantar pode referirse a:
Lista de presidentes de España
Até 1834 a denominación oficial foi a de secretario de Estado de España. Ese ano comezou a se empregar a de presidente do Consello de Ministros, que se mantivo até 1967 en que apareceu a de presidente do Goberno de España, aínda que non se fixo efectiva como denominación até 1973 co nomeamento de Luis Carrero Blanco.
Sede
Só a partir de 1977, os xefes do Goberno español tiveron unha residencia oficial, o Palacio da Moncloa, que tamén se converte en sede da Presidencia do Goberno.
Anteriormente, o xefe de Goberno despachaba os asuntos de Estado no palacio a carón do monarca. Igualmente, en 1871, decidiuse estabelecer unha sede oficial para atende-los temas de traballo que foi, en primeiro lugar, a Casa de los Heros, na Rúa Alcalá número 34 de Madrid. Porén, en 1914, o Goberno adquiriu, por dous millóns de pesetas, para convertelo na nova sede o Palacio de Villamejor, propiedade do infante Carlos de Borbón, no Paseo de la Castellana número 3, debido ao estado de ruína do edificio anterior e pola súa inmediata demolición, realizada en 1916. O Palacio mantívose como a sede da Presidencia até 1977 en que, esta, pasou ao Palacio da Moncloa e o Palacio de Villamejor quedou como Ministerio de Administracións Públicas.
Francisco Franco (1939-1975), xefe do Estado, "Caudillo" e "Xeneralísimo" segundo a súa propia terminoloxía
Durante a maior parte da ditadura franquista, Francisco Franco Bahamonde uniu na súa persoa tanto a Xefatura do Estado como a Presidencia de Goberno. Aínda que a Lei Orgánica do Estado (LOE) de 1967, nos artigos 13 e 14, establecía a separación dos dous cargos (o presidente do goberno formaba parte do consello de ministros e dirixía a política do estado por delegación do Xefe do Estado), non se nomeou presidente de goberno até 1973 con Luis Carrero Blanco.
Vyšehrad
miniatura|dereita|Vyšehrad visto dende o [[río Moldava.]]
Unha lenda local sostén que Vyšehrad foi o lugar onde houbo o primeiro asentamento do que logo se convertería en Praga, aínda que até o momento non hai ningunha proba que sosteña a teoría. En 2001 o Distrito de Vyšehrad tiña 1.731 habitantes.
Historia
Cando a dinastía premislida se asentou na actual zona do Castelo de Praga, os dous castelos mantiveron esferas de influencia opostas durante ao redor de dous séculos. Este segundo asento dos soberanos bohemios foi erixido sobre unha rocha escarpada directamente sobre a marxe dereita do río Moldava no século XX. O cumio de Vyšehrad foi durante a segunda metade do século XI, cando Ladislau II trasladou a súa sede dende o Castelo de Praga, e a fortaleza orixinal foi remodelada como un complexo que comprendía residencia palaciana do soberano e unha igrexa. O período de crecemento rematou ao redor do ano 1140, cando o príncipe Sobeslao trasladou de novo a corte cara o Castelo de Praga.
Cando o emperador Carlos IV comezou a reformar o Castelo de Praga para medrar até ás súas dimensións actuais século XIV, o castelo de Vyšehrad deteriorouse e foi abandonado como residencia real. Con todo, o complexo foi posteriormente renovado polo propio Carlos IV, construíndose novas fortificacións, con dúas novas portas e un Palacio Real mentres que a Basílica de Padro e San Paulo foi reparada. A principios da guerras husitas, Vyšehrad foi conquistado e saqueado polos husitas en 1420 e novamente en 1448 polas tropas do rei Xurxo de Podiebrad. O castelo foi abandonado e converteuse en ruínas. Someteuse a unha renovación no século XVII, cando a dinastía dos Habsburgo se fixo cargo das Terras Checas despois da Guerra dos Trinta Anos e foi remodelado en 1654 como fortaleza barroca, converténdoo nun centro de formación para o Exército de Austria, para ser posteriormente incorporado como parte da muralla barroca de Praga.
A forma actual de Vyšehrad como residencia fortificada, coas grandes murallas de ladrillo, bastións e o Tábor e as Portas de Leopoldo, é resultado da remodelación barroca. O Cihelná brána (do checo: porta de ladrillo) é unha estrutura de estilo imperial de 1841. A parte principal da Porta de Špička, partes da ponte románica e o miradoiro gótico en ruínas de Libušina lázeň son os únicos fragmentos que se conservan da Idade Media. A rotonda románica de San Martiño data da segunda metade do século XI. Do século XI é tamén a Basílica dos Santos Pedro e Paulo que domina Vyšehrad, posteriomente remodelada na segunda metade do século XIV, e novamente entre 1885 e 1887 con estilo neogótico. Vyšehrad e a súa área circundante convertéronse en parte da cidade en 1883. Hoxe a zona é un dos distritos catastrais de Praga.
Arturo Ripstein
Arturo Ripstein Rosen nado en Cidade de México o 13 de decembro de 1943, é un director de cine mexicano de orixe xudía, naturalizado español desde xuño do 2003, autor dunha extensa filmografía e gañador do Premio Nacional de Ciencias e Artes na área de Belas Artes de México en 1997, o segundo cineasta en obtelo (o primeiro foi Luis Buñuel).
Inicio da súa traxectoria
Arturo Ripstein naceu no seo dunha familia xudía. Como fillo do produtor Alfredo Ripstein Jr., familiarizouse desde moi novo coas prácticas e ritmos da cinematografía mexicana. Aos quince anos presenciou a rodaxe de Nazarín (1958) e descubriu a Luis Buñuel, con quen mantivo unha estreita relación mestre-alumno que se mantivo ata a morte do cineasta aragonés, en 1983.
Realizou o seu debut como director de cine aos 21 anos. O seu pai adquirira os dereitos dun guión escrito por Carlos Fuentes e por Gabriel García Márquez, titulado El charro, e confioulle a dirección coa condición de que o convertese nun western, xénero de marcada popularidade naqueles anos. O resultado foi Tiempo de morir (1965), que contou coa colaboración de experimentados profesionais como o fotógrafo Alex Phillips, o editor Carlos Savage e a actriz Marga López.
O temperán debut de Ripstein constituíu unha situación extraordinaria para a época, considerando que a ríxida estrutura sindical da industria cinematográfica mexicana mantiña pechadas as súas portas a novos directores. Dous factores conxugáronse para facilitar, indirectamente, a chegada de Ripstein ao cinema: por unha banda, a creación do Centro Universitario de Estudos Cinematográficos (CUEC), primeira escola de cinema de América Latina; polo outro, a organización dos concursos de cinema experimental pola Sección de Técnicos e Manuais do Sindicato de Traballadores da Produción Cinematográfica (STPC) en 1965 e 1967. Aínda que Ripstein non participou en ningún dos concursos, nin era graduado do CUEC, a renovación das filas do anquilosado gremio de directores era unha necesidade imperativa e o seu atrevido debut foi recibido moi favorablemente.
Consolidación e internacionalización
O seu ingreso formal na industria produciuse tres anos despois, coa adaptación da novela de Elena Garro Los recuerdos del porvenir (1968). Durante os anos setenta, Ripstein consolidouse como director e iniciou unha das etapas máis frutíferas da súa carreira, a cal inclúe tres das cintas máis importantes do cinema mexicano contemporáneo: El castillo de la pureza (1972), El lugar sin límites (1977) e Cadena perpetua (1978). As dúas últimas lograron colocalo no selecto grupo de mozos cuxa filmografía comezou a ser estudada con detemento por especialistas nacionais e estranxeiros.
Despois dun breve período caracterizado por producións pouco afortunadas, Ripstein atopou en 1985 a escritora Paz Alicia Garciadiego, quen se converteu na súa aliada máis efectiva. A partir de El imperio de la fortuna (1985), o binomio Ripstein-Garciadiego emprendeu unha viaxe directa rumbo á definitiva internacionalización da filmografía ripsteiniana. España e Francia rendéronlle tributo a través de mostras, exhibicións e premios, e o seu nome comezou a mencionarse repetidamente xunto ao título de "o mellor director mexicano do noso tempo".
A soidade das almas e a imposibilidade de cambiar a propia natureza son temas recorrentes na filmografía de Ripstein. Variacións sobre estes temas localízanse en todas as súas películas, particularmente en El castillo de la pureza (1972), Principio y fin (1993), La reina de la noche (1994) e Profundo carmesí (1996). Os seus filmes foron cualificados como lentos, sombríos e depresivos. O plano-secuencia é a súa ferramenta fundamental para a posta en escena. Estas características fixeron de Ripstein un director controvertido: amado e odiado por partes iguais, pero nunca ignorado.
Durante os anos noventa, Arturo Ripstein pasou por un dos mellores momentos da súa carreira. Nunha década amarga para a produción cinematográfica en México, Ripstein foi o único director capaz de soster un ritmo constante de produción: nove películas en pouco máis de dez anos. Principio y fin (1993) obtivo o máximo galardón no Festival Internacional de Cine de Donostia e o recoñecemento internacional cara á súa obra facilitou a realización de películas como El evangelio de las maravillas (1998), El coronel no tiene quien le escriba (1999), Así es la vida... (1999) ou La perdición de los hombres (2000), todas elas coproducións con empresas europeas.
A partir do novo século, a atención da crítica internacional reorientouse cara ás propostas fílmicas de directores mexicanos máis novos, como Carlos Reygadas, e o cinema de Ripstein pareceu perder unha parte do prestixio adquirido ao longo de case cinco décadas de traballo ininterrompido. Con todo, a súa obra segue sendo considerada unha das máis importantes do cinema mexicano de todos os tempos.
Familia
Está casado con Paz Alicia Garciadiego, quen escribiu os guións de moitas das súas películas mentres que o seu fillo, Alejandro Ripstein, participou tamén nas súas producións como editor.
Naturalización
En xuño de 2003, el e a súa esposa recibiron a nacionalidade española por carta de natureza.
Figueiroa, Dumbría, Dumbría
Figueiroa é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 31 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 13 eran homes e 18 mulleres.
Teísmo (lingüística)
O teísmo é un trazo sintáctico dialectal que difire do estándar da lingua galega en non a facer distinción entre pronome persoal átono de segunda persoa de acusativo te e o de dativo che.
Distribución xeográfica
Este fenómeno é un trazo dialectal que se dá en dúas áreas: na microsubárea do Baixo Miño (pertencente ao bloque occidental), onde precisamente é a isoglosa do teísmo a que divide a área tudense; e a subárea da Mezquita-Lubián dentro da Área Zamorana do bloque oriental.
Aínda que segundo o punto de vista máis estabelecido entre os lingüistas que estudan o galego se considere un trazo minoritario, os lingüistas reintegracionistas considérano maioritario no sistema lingüístico galego-portugués por ser o normal nos falantes de portugués, co cal o sistema habitual en galego con distinción entre che e te e aínda máis o cheísmo serían considerados a excepción e o teísmo a norma.
Posibles orixes do teísmo dialectolóxico
O teísmo detéctase en dúas áreas meridionais sen continuidade espacial: o Baixo Miño pontevedrés e a subárea da Mezquita-Lubián. Tendo en conta que che é un pronome descoñecido tanto en latín coma no galego arcaico, é unha innovación galega que o portugués común rexeitou, do cal se pode concluír que as áreas teístas deben de conservar basicamente o que sería o subsistema propio das orixes do idioma.
Non se deu aínda un estudo diacrónico rigoroso que analice a distribución dos usos de te e che desde os primeiros textos ata os do século XX e que explore os terreos da súa dialectoloxía histórica pero cabe pensar que o teísmo é unha opción conservadora en terreos onde non chegou nunca a haber a irrupción de che para as funcións de obxecto indirecto.
Big Band do Conservatorio da Coruña
A Big Band do Conservatorio Superior de Música de A Coruña comeza a súa andadura en 1992 co propósito de dar a oportunidade ós xoves músicos de desenvolverse no campo do jazz en xeral, e intentar soster unha formación jazzística destas características na Coruña, cunha finalidade pedagóxica e permitindo ós seus compoñentes unha práctica instrumental de conxunto indispensable para a súa formación, e buscando sempre o labor de conxunto por enriba das individualidades.
Realiza a súa presentación o 5 de maio de 1993 no Palacio de Congresos da Coruña formando parte do programa de concerto de fin de curso, e trala súa traxectoria, aínda que contou con diversos cambios na formación de instrumentistas, aínda conserva hoxe en día a músicos que permanecen dende a súa creación, aportando así ó grupo un carácter propio que se reflicte no seu repertorio, ademais de contar con outros músicos profesionais.
Desde seus inicios, a orquestra conta cun repertorio en que conviven os grandes clásicos coas composicións máis modernas abranguendo os diferentes estilos dentro do jazz, como o Swing, bossa nova, funky, bop..., en versións dos mellores músicos e arranxistas como D. Wolpe, J. Harvis, Herbie Hancock, B. Holman, Duke Ellington, José Luis Evangelista..., entre outros, así como obras orixinais para Big Band.
Na súa traxectoria tocou en numerosos escenarios de toda Galicia. Os concertos no Hogar Musical da Coruña, Conservatorio da Coruña, Escola Oficial de Idiomas da Coruña, Facultade de Dereito da Coruña, I. B. Alfredo Brañas de Carballo, Conservatorios de Vigo e Pontevedra, Facultade de Ciencias da Educación, concerto de clausura da “Mostra do Ensino en Galicia 2000”, son unha mostra do labor didáctico que esta orquestra quere desempeñar, así como destacar colaboracións coa universidade e o Xove Ballet da Coruña.
Ademais do seu labor didáctico, a orquestra tocou en numerosos auditorios e salas de concerto coma os palacios de congresos da Coruña e Santiago de Compostela, teatro Rosalía de Castro da Coruña, teatro Colón da Coruña, auditorio “A fábrica” de Perillo, Auditorio municipal Carmen Estévez de Vilalba, Forum Metropolitano...; numerosos concertos por circuítos culturais, IMCE, ciclo de “Jazz no Muíño” (Culleredo), Semana Cultural de Culleredo, Semanas Culturais de Ortigueira, XI e XII xornadas de jazz de Betanzos, así como concertos especiais como a homenaxe a Duke Ellington no centenario do seu nacemento (1899- 1999) ou o I encontro de Big Bands, concerto memorial ó saxofonista Antonio Cal “Purriños”.
Compartiu cartel con músicos da categoría de Baldo Martínez grupo, Paul Bley trío, con Gary Peacock e Poul Montian,; Richard Galliano, Dianne Reeves e acompañou ó saxofonista, compositor e arranxador americano George Coleman, que formou parte, entre outros, do mítico quinteto de Miles Davis xunto a Herbie Hancock, Ron Carter e Tony Willians, quedando moi contento da profesionalidade dos músicos, como se podía ler na prensa: ''Sen problema ningún. Estou moi contento coa experiencia, xa que nunca tocara con eles..., todo foi de forma moi fluída e estou moi contento de como Evangelista levou a Big Band e estou seguro de que os músicos estarán a una grande altura durante o concerto”.
Gametófito
O gametófito é a estrutura haploide multicelular das plantas haplo-diplontes (con alternancia de xeracións gametofítica e esporofítica).
Características
Cando o ciclo de vida dunha planta non ten xeración haploide multicelular (polo tanto posuiría un ciclo diplonte semellante ao dos animais) dise que non posúen gametofito.