cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Método Montessori
Planos de desenvolvemento
O terceiro plano de desenvolvemento esténdese dende ao redor dos doce ata ao redor dos dezaoito anos, que abarca o período da adolescencia. Montessori traza o terceiro plano polos cambios físicos da puberdade e a adolescencia, pero tamén polos cambios psicolóxicos. Fixo fincapé na inestabilidade psicolóxica e nas dificultades de concentración desta idade, así como nas tendencias creativas e no desenvolvemento de "un sentido da xustiza e un senso da dignidade persoal". Ela usou o termo "valoración" para describir o interese dos adolescentes por obter unha avaliación externa derivada do seu valor. Montessori cría que o traballo do terceiro plano dos nenos é a construción do eu adulto na sociedade.
O cuarto plano de desenvolvemento esténdese dende ao redor dos dezaoito ata cerca dos vinte e catro anos de idade. Montessori escribiu comparativamente pouco sobre este período e non se desenvolveu un programa educativo para esta idade. Ela imaxinou adultos xoves preparados polas súas experiencias na educación Montessori nos niveis inferiores listos para abrazar plenamente o estudo da cultura e as ciencias co fin de influír e de dirixir unha civilización. Ela cre que a independencia económica era crítica para esta idade e considerou que un límite arbitrario para o número de anos de estudo do nivel universitario era innecesaria, xa que o estudo da cultura podería continuar durante toda a vida dunha persoa.
Educación e paz
Cando Montessori desenvolveu a súa teoría e práctica, creu que esta educación tiña que xogar un papel importante no desenvolvemento da paz mundial. Sentiu que deixando os nenos desenvolverse segundo as súas leis interiores de desenvolvemento levaría a unha civilización máis pacífica e duradeira. Dende a década de 1930 ata ao fin da súa vida, deu numerosas conferencias sobre este asunto, dicindo en 1936,
Recibiu un total de seis nomeamentos para o Premio Nobel da Paz nun período de tres anos: 1949, 1950, e 1951.
Montessori Prácticas de educación
miniatura|300x300px|"White Pine Montessori" Escola en [[Moscow, Idaho|Moscow, Idaho, EE.UU.]] Programa Infantil: As aulas Montessori para nenos menores de tres anos divídense en varias categorías e utilízanse unha serie de termos. Un "Nido", vocábulo italiano para "niñeiro", utilizado para un pequeno número de nenos de ao redor de dous meses ata ao redor de catorce meses, ou ben ata cando o neno pode camiñar con confianza. Unha "Comunidade do Neno pequeno" utilizado para un maior número de nenos dun ano ata os 2 anos e medio ou 3 anos de idade. En ambos os ambientes destacan os materiais e actividades a escala con respecto ao tamaño e as habilidades dos nenos, xerando oportunidades para desenvolver o movemento e actividades para desenvolver a independencia. Desenvólvese a independencia para ir ao aseo. Algunhas escolas tamén ofrecen as aulas "Pai-bebé", nas que os pais participan cos seus fillos moi pequenos.
Preescolar e gardaría: A escolas Montessori para nenos de 2 anos e medio ou 3 ata os 6 anos de idade a miúdo se chaman "Casa dos nenos", despois de que a primeira escola de Montessori se chamara "Casa dei Bambini" en Roma en 1906. Este nivel tamén se denomina "Básica". Unha clase típica sería de 20 a 30 nenos en grupos de idades mixtas, atendidos por un mestre capacitado e un asistente. As aulas están normalmente equipadas con mesas de tamaño infantil e cadeiras dispostas individualmente ou en pequenos grupos, cos materiais de clase nos estantes aos que ten acceso o neno en toda a habitación. As actividades son na súa maior parte inicialmente presentadas polo profesor, despois do cal se pode elixir máis ou menos libremente polos nenos segundo o seu propio interese. Polo xeral os materiais da clase inclúen actividades para o exercicio de habilidades prácticas, tales como o trasvase e o uso da culler; materiais para o desenvolvemento dos sentidos, materiais de matemáticas, materiais lingüísticos, materiais de música e arte, e máis.
Aulas de Primaria: As aulas desta idade denomínanse aulas de "primaria" e poden variar de tamaño dende moi pequenas ata 30 ou máis nenos, normalmente atendidas por un mestre capacitado e un o máis asistentes. As clases adoitan ser de idades mixtas en dúas seccións de 6 a 9 anos e de 9 a 12 anos de idade, aínda que tamén se utilizan grupos de 6 a 12 anos de idade. As leccións preséntanse normalmente a pequenos grupos de nenos, que son libres de seguir co traballo independente do resto seguindo o seu propio interese e responsabilidade persoal. O alcance das clases e o traballo na aula de primaria é bastante amplo. Montessori usou o termo "educación cósmica" para indicar tanto o alcance universal das leccións e a idea de que a educación no segundo plano debe axudar o neno a realizar o papel do ser humano dentro do universo. Os materiais de clase e leccións inclúen o traballo da linguaxe, as matemáticas, a historia, as ciencias, as artes e moito máis. Os estudantes son dirixidos a realizar exploracións de recursos fóra da aula, coñecido como "saír" en Montessori, son un elemento integral do traballo da aula Primaria.
Dolors Monserdà i Vidal
Dolors Monserdà i Vidal, nada en Barcelona o 10 de xuño de 1845 e finada na mesma cidade o 1 de abril de 1919, foi unha escritora catalá, que adoitaba asinar a súa obra como Dolors Monserdà de Macià.
Método Montessori
Montessori Prácticas de educación
Así, moitas escolas Montessori para adolescentes de idades comprendidas entre os 12 e os 18 anos atópanse preto da natureza.
Dolors Monserdà i Vidal
Traxectoria
Escribiu en castelán até 1875, e a partir de entón en catalá. Participou asiduamente nos Jocs Florals, sendo premiada nos de 1878, 1882 e 1891. Foi a primeira muller en presidir uns Jocs Florals, en 1909. Colaborou na prensa, especialmente en La Renaixença e na revista Feminal.
Método Montessori
Estudos
Unha revisión de 2005 e o estudo dos asociados concluíu que os alumnos Montessori obtiveron resultados educativos e rendemento académico comparable (que non maior) aos alumnos de enfoques tradicionais. A revisión tamén chegou á conclusión de que os estudos non atoparon diferenzas detectables na personalidade como resultado de asistir ás escolas Montessori. O estudo da escola secundaria pública nas Escolas Públicas de Milwaukee detectaron que os estudantes Montessori, en idades comprendidas entre os 3 e os 11 anos, superaron aos grupos de control de escolas tradicionais nas matemáticas e ciencias, e que Montessori obtivo un dos maiores efectos positivos no rendemento de todos os programas avaliados. Outro estudo que comparou o rendemento académico de 543 alumnos de 4º grao (291 suxeitos) e de 8º grado (252 suxeitos) que asistiron a programas de educación tradicionais ou Montessori non apoiou a hipótese de que a inscrición nunha escola Montessori estea asociada cun maior rendemento académico.
Dolors Monserdà i Vidal
Traxectoria
Unha das súas amizades máis influentes foi a da tamén escritora Maria Josepa Massanés, chegando a publicar unha biografía dela. Foi impulsora de obras de carácter social e feminista, canda a Carme Karr i Alfonsetti. Consideraba que o papel da muller burguesa era protexer, mediante a actuación persoal e a de centros adecuados, a muller traballadora, tanto por motivos humanitarios e morais, como especialmente para evitar a radicalización das súas posturas. Destacan desa época os artigos sobre a participación feminina na Semana Tráxica. Creou o Patronat d'Obreres de l'Agulla, e escribiu entre outros os libros Estudi feminista (1909) e Tasques socials (1916).
Método Montessori
Uso da terminoloxía  Montessori
En 1967, a Sala estadounidense de Marcas e Patentes e a Xunta de Apelación dictaminou que "o termo 'Montessori' ten un significado xenérico e/ou descritivo." Polo tanto, nos Estados Unidos e noutros lugares, o termo pode ser utilizado libremente sen dar ningunha garantía de como se aplica o traballo de Montessori. Esta sentenza levou a "enorme variación nas escolas que pretenden empregar métodos de María Montessori."
Dolors Monserdà i Vidal
Traxectoria
Era irmá do pintor Enric Monserdà i Vidal (1850 – 1926), e a súa filla casou co arquitecto modernista Josep Puig i Cadafalch.
Método Montessori
Referencias culturais
En 2015, o artista americano Kanye West escribiu un rap que di "pór en marcha a súa propia escola Montessori" na canción de Big Sean Blessings.
O método Montessori en Galicia
A precursora en Galicia do Método Montessori foi a principios do século vinte a pedagoga, socióloga e escritora María Barbeito.
A día de hoxe, hai en Galicia tres escolas que seguen o método Montessori: a escola "Galicia Montessori" no Concello de Ames, a escola "Montessori Compostela" (anteriormente chamada "Quero Unha Escola") en Santiago de Compostela e a escola "Montessori Ourense" na cidade de Ourense.
Primeira división española 1981/82
A tempada 1981/82 da Primeira división española de fútbol, que foi a 51ª edición do campionato, comezou o 19 de setembro de 1981 e rematou o 25 de abril de 1982.
A Real Sociedad revalidou o título conquistado a tempada anterior e logrou a segunda liga da súa historia.
Santo Graal
A lenda do Cáliz Sagrado
Segundo a lenda, Xosé de Arimatea tería recollido no cáliz, empregado na Última Cea, o sangue que brotou de Cristo cando el recibiu o golpe de misericordia, dado polo soldado romano Longinus, usando unha lanza, despois da crucifixión.
Noutra versión da lenda, tería sido a propia María Madalena, segundo a Biblia a única muller (alén de María, a nai de Xesús) presente na crucifixión de Xesús, quen tería ficado coa custodia do cáliz e o tería levado a Francia, onde pasou o resto da súa vida.
Na literatura medieval, a procura do Graal representaba a tentativa por parte do cabaleiro de alcanzar a perfección. En torno del creouse un complexo conxunto de historias relacionadas co reinado de Artur en Inglaterra, e da busca que os cabaleiros da Táboa Redonda fixeron para obtelo e devolver a paz ao reino. Nas historias mestúranse elementos cristiáns e pagáns relacionados coa cultura celta.
A presenza do Graal en Inglaterra está xustificada por ter sido Xosé de Arimatea o fundador da Igrexa inglesa, para onde foi ao saír de Palestina.
Noutra versión, o cáliz tería sido levado de Constantinopla para Troyes, en Francia, onde desapareceu durante a Revolución francesa.
Bustoseco, Ribasieira, Porto do Son
Bustoseco é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Estadio Meiji Jingu
O Estadio Meiji Jingu (明治神宮野球場) é un parque de béisbol situado en Shinjuku, Toquio (Xapón). O estadio alberga os partidos como local dos Tokyo Yakult Swallows, equipo da Liga Central da Nippon Professional Baseball (NPB), así como diferentes torneos universitarios. Inaugurado o 23 de outubro de 1926 e con capacidade para 37.933 espectadores, é propiedade do Templo Xintoísta Meiji de Shibuya (Meiji Jingū).
Historia
O Estadio Meiji Jingu é o segundo parque de béisbol máis antigo do Xapón, sendo un dos poucos que permanecen da época na que xogaba Babe Ruth. De feito, en 1934, Ruth xunto con outros famosos xogadores estadounidenses como Lou Gehrig e Jimmie Foxx realizaron unha xira de 22 xogos polo país. Matsutarō Shōriki, coñecido populamente como o pai do béisbol profesional nipón, foi o organizador da xira. Debido a isto, sufriu unha tentativa de asasinato cunha espada por permitir xogar estranxeiros no estadio Jingu. O Estadio Jingu tamén foi utilizado para acoller un partido de exhibición durante os Xogos Olímpicos de 1964 de Toquio. No encontro enfrontáronse un combinado de xogadores universitarios estadounidenses, incluíndo oito futuros xogadores das Ligas Maiores, contra un all-star afeccionado xaponés, vencendo os primeiros por 6-2.
Mary Everest Boole
Mary Everest Boole, nada en Wickwar (Gloucestershire) en 1832 e finada en Middlesex en 1916, foi unha matemática autodidacta e educadora inglesa. Coñecida principalmente polos seus traballos didácticos en matemáticas, como o manual Philosophy and Fun of Algebra. Traballou ideas progresistas sobre a educación, incluído o apoderamento ás nenas e nenos para indagar nas matemáticas a través de actividades lúdicas como as coñecidas como cartas ou cartóns Boole, que axudan o alumnado a aprender a xeometría dos ángulos e os espazos. A súa vida é un exemplo de loita feminista de como as mulleres fixeron carreira nun sistema que non lles daba a benvida.
Traxectoria
Mary Everest Boole naceu en Inglaterra, filla do reverendo Thomas Reverendo Roupell Everest, reitor de Wickwar, e Mary nee Ryall. O seu tío era George Everest, xeógrafo da India que mediu a cima do monte máis alto, coñecido despois como monte Everest. Aos cinco anos mudáronse a Francia onde recibiu educación en matemáticas por parte dun titor privado, Deplace. Regresou a Inglaterra á idade de once anos, onde continuou o seu propósito de seguir formándose en matemáticas, neste caso de maneira autodidacta. En 1852 George Boole converteuse no seu titor, e á morte do seu pai en 1855, casaron e trasladáronse ao condado de Cork, Irlanda. Mary fixo grandes contribucións na edición das leis do pensamento de George Boole, un traballo sobre lóxica alxébrica.
No ano 1864 quedou viúva, á idade de 32 anos e entón regresou a Inglaterra onde traballou como bibliotecaria en Queens's College, Londres. Tamén foi titora privada de alumnado desta universidade en matemáticas e desenvolveu unha filosofía de ensino que implica o uso de materiais naturais e actividades físicas para fomentar unha concepción imaxinativa das matemáticas. O seu interese ía máis aló das matemáticas, chegando a campos como o darwinismo, a filosofía ou a psicoloxía, entre outros, sobre os que organizaba grupos de discusión co alumnado. No Queen's College, contra a aprobación das autoridades, organizou grupos de discusión de estudantes con James Hinton. Máis adiante, formou parte do círculo do editor pacifista tolstoiano, C. W. Daniel; ela escolleu o nome The Crank (A Manivela) para a súa revista porque nas súas palabras "unha manivela era unha cousa pequena que fixo revolucións".
Tivo un interese activo na política, introducindo a súa filla Ethel na causa rusa antitsarista ao mando de Sergei Stepniak. Despois da guerra dos bóer do período 1899-1902 fixo unha maior denuncia a través dos seus escritos contra o imperialismo, a relixión organizada, o mundo financeiro e o tokenismo que sentía que representaba o Parlamento. Opúxose ao sufraxio feminino e probablemente por esta razón non foi xeralmente considerada como feminista. Morreu en 1916, á idade de 84 anos.
Contribucións á educación
Mary Everest Boole interesouse nas matemáticas a través da aprendizaxe co seu titor en Francia, Monsieur Deplace. El axudouna á súa comprensión matemática a través de preguntas e traballo xornalístico. Despois de casar con George Boole comezou as súas contribucións aos traballos do seu marido e aconsellándoo nas súas conferencias, o que era pouco habitual para unha muller daquel período. Durante este tempo tamén compartiu ideas con Victoria Welby, outra educadora e boa amiga. Os temas sobre os que debatian ían dende a lóxica e as matemáticas, á pedagoxía, a teoloxía, e a ciencia.
O seu traballo como docente comezou mentres traballaba como bibliotecaria, onde Mary facía de titora do alumnado utilizando novos métodos, como o uso de obxectos naturais, como paus ou pedras. Teorizou que empregando métodos manipulativos se fortalecería o subconsciente aprendendo a través do uso destes materiais na contorna da aula. Unha das súas contribucións máis notables na área de manipulacións físicas foi coa curva de Bezier, a través da técnica dos fíos tensados, usando cartóns de costura, coñecidas como cartas ou cartóns Boole, as cales descubrira como forma de distracción cando era nena. Isto axudou a fomentar as conexións de conceptos matemáticos a fontes exteriores. miniatura|Curva con fíos O seu libro Philosophy and Fun of Algebra explica lóxica e álxebra de maneira sinxela e interesante a nenas e nenos, comezando cunha fábula, e incluíndo pequenos anacos de historia por todas as partes. Fai referencias non só á historia, senón tamén á filosofía e a literatura, utilizando un ton místico para manter a atención de nenas e nenos. Mary fomentaba o uso da imaxinación matemática a través da creatividade e o pensamento crítico. Isto, xunto á escritura reflexiva nas revistas e creando as súas propias fórmulas, foi esencial para fortalecer a comprensión e o entendemento das matemáticas. A aprendizaxe cooperativa foi tamén importante porque o alumnado podía compartir descubrimentos co resto do alumnado nunha contorna de titorización mutua, desenvolvendo métodos e ideas novas.
Espiritualismo
Boole estaba interesada na parapsicoloxía e no oculto, e era unha convencida espiritista. Foi a primeira muller membro da Society for Psychical Research á cal se uniu en 1882. Aínda así, ao ser a única muller naquel tempo, dimitiu seis meses despois.
Boole foi a autora do libro The Message of Psychic Science for Mothers and Nurses. Mostrou o manuscrito a Frederick Denison Maurice, quen puxo obxeccións ás súas ideas polémicas e terminou por facerlle perder o seu traballo como bibliotecaria no Queens College. O libro non foi publicado ata 1883. Volveuse publicar máis tarde como Psychic Science to the World (1908).
Boole era practicante da homeopatía.
Familia
Tivo cinco fillas, as cales fixeron achegas en diferentes de campos. Alicia Boole Stott (1860–1940) matemática autodidacta que se converteu en experta na xeometría da cuarta dimensión. Ethel Lilian (1864–1960) casou co revolucionario polaco Wilfrid Michael Voynich e foi unha coñecida novelista, música e seguidora de numerosas causas revolucionarias, autora de numerosos traballos incluíndo The Gadfly. Mary Ellen Hinton casou co matemático Charles Hinton e Margaret Taylor (1858–1935) foi nai do matemático G.I.Taylor. Lucy Everest Boole (1862–1905) foi unha talentosa química e converteuse na primeira muller membro do Instituto de Química.
Calvelle, Ribasieira, Porto do Son
Calvelle é un lugar da parroquia de Ribasieira no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
A Pallota, Bidueiros, Dozón
A Pallota é un lugar da parroquia de Bidueiros, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller), o que supón un aumento de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
Luigi Musso
Luigi Musso nado en Roma o 28 de xullo de 1924 e finado en Reims-Gueux o 6 de xullo de 1958, foi un piloto italiano de Fórmula 1.
Traxectoria
Musso comezou a súa carreira como piloto de coches deportivos antes de debutar nun circuíto de Fórmula 1 o 17 de xaneiro de 1954, pilotando un Maserati. En 1954 gañou o Coppa Acerbo, unha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato. En Zandvoort, no Gran Premio de Holanda de 1955, Musso obtivo o terceiro lugar nun Maserati. No final da tempada de Fórmula 1 de cambiouse a Ferrari. Compartiu a vitoria no Gran Premio da Arxentina de 1956 con Juan Manuel Fangio, pero, a súa tempada foi interrompida logo dun accidente nunha carreira de autos deportivos en Nürburgring.
Musso gañou nun Ferrari 3500 na cidade de Buenos Aires nunha carreira de autos deportivos, o 20 de xaneiro de 1957. Era o piloto do terceiro coche. Stirling Moss terminou en segundo lugar cun Maserati 3000. Un segundo Ferrari 3500, pilotado por Eugenio Castellotti, chegou en terceiro lugar. O equipo Ferrari gañou oito puntos no Campionato do Mundo de. No mesmo ano gañou o Grand Prix de la Marne. De la Marne tampouco formaba parte do Campionato de Pilotos, Musso con todo terminou terceiro na clasificación xeral da tempada.
Morte
Musso resultou ferido mortalmente nun accidente durante o Gran Premio de Francia de 1958 en Reims, Francia cando o Ferrari precipitouse fóra da pista na 10ª volta das 50 da carreira. Mentres perseguía ao líder, Mike Hawthorn seu compañeiro en Ferrari, perdeu o control do seu Ferrari na grande curva do Calvario e saiuse da pista a 250 km/h., golpeou unha gabia e deu un salto mortal. Hawthorn gañou a carreira. Musso foi trasladado en helicóptero a un hospital con feridas mortais na cabeza e morreu máis tarde, ese mesmo día.
Rivalidade con Hawthorn e Collins
Moitos anos logo da morte de Peter Collins, Fiamma Breschi, a noiva de Luigi Musso no momento da súa morte, revelou a natureza da rivalidade entre Collins e Hawthorn co seu compañeiro de Ferrari o piloto Luigi Musso no documental de televisión, A vida secreta de Enzo Ferrari. Breschi recordou que o antagonismo entre Musso e os dous pilotos ingleses alentou aos tres a tomar máis riscos dos debidos:
Breschi contou que Musso tiña débedas no momento da súa morte, e o diñeiro por gañar o Gran Premio de Francia de 1958 (tradicionalmente o maior premio monetario da época), era moi importante para el. Logo de visitar ao mortalmente ferido Musso no hospital, Breschi devolta no seu hotel, foi informada co resto do equipo Ferrari polo director do equipo, que esa tarde Musso morrera.
Mack Sennett
Traxectoria
Nado no Canadá, marchou a vivir coa súa familia a Connecticut e Massachusetts cando tiña dezasete anos. Alí foi onde comezou a idea de chegar a ser un cantante de ópera despois de ver un espectáculo de vodevil. En Nova York converteuse en actor, cantante, bailarín, pallaso, decorador e director para a American Mutoscope and Biograph Company.
En 1912 fundou os Keystone Studios, onde comezaron as súas carreiras actores como Marie Dressler, Mabel Normand, Charles Chaplin, Roscoe Arbuckle, Harold Lloyd, Gloria Swanson, Bing Crosby e W.C. Fields.
Luigi Musso
Rivalidade con Hawthorn e Collins
A finais dese ano, Collins e Hawthorn tamén morreron, e Breschi non puido reprimir un sentimento de liberación. "Eu odiábaos", dixo ela, "en primeiro lugar porque era consciente de certos feitos que non estaban ben, e tamén porque cando saín do hospital e regresei ao hotel, atopeinos na praza do hotel, rindo e xogando un partido de fútbol cunha lata de cervexa baleira. Así que cando morreron, tamén, foi liberador para min. Pola contra tería sentimentos desagradables cara a eles para sempre. Deste xeito puiden atopar un sentimento de paz".
Mack Sennett
Traxectoria
As comedias do xénero slapstick de Sennett destacaron polas súas salvaxes carreiras de coches e as batallas de tortas. A partir de 1915 incluía tamén un grupo de rapazas, coñecido como Sennett Bathing Beauties que aparecían en traxe de baño en curtametraxes e material promocional.
Sennett pasou con éxito ao cinema sonoro, sendo o primeiro en distribuír unha curta falada, en 1928. Tamén experimentou ocasionalmente coa cor.
Luigi Musso
Logros na súa carreira
Durante a súa carreira na F1, Luigi Musso gañou un Gran Premio do Campionato Mundial, logrou 7 podios, e anotou un total de 44 puntos no campionato.
Mack Sennett
Traxectoria
O estudio de Sennett non sobreviviu á Gran Depresión e caeu na bancarrota en 1933. Retirouse aos 55 anos.
Luigi Musso
Resultado completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Mack Sennett
Filmografía
Durante os seus vinte e cinco anos de carreira participou en máis de 1000 filmes sonoros e varias ducias de filmes falados.
Velociraptor
Velociraptor (lat. "ladrón veloz"), é un xénero de dinosauros terópodos dromeosáuridos que viviron durante o Campaniano, cara a finais do período Cretáceo, hai uns 70 a 65 millóns de anos. Aínda que hai só unha especie recoñecida, V. mongoliensis, outras foron nomeadas no pasado. Acháronse fósiles desta especie en Asia Central, en Mongolia e China.
Aínda que máis pequeno que outros dromeosáuridos tiña moitos trazos anatómicos similares a eles. Foi un carnívoro bípede, cunha cola longa e ríxida, e tres garras, unha alargada e curva en cada pata, a cal usaba para matar ás súas presas. A diferenza doutros posuía un cranio baixo e alargado, e un fociño chato, dirixido cara arriba. Posuía patas traseiras de gran lonxitude, o que expresa (do mesmo xeito que o nome) a súa aparente gran velocidade.
Roiriz, Bidueiros, Dozón
Roiriz é un lugar da parroquia de Bidueiros, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 55 habitantes (24 homes e 31 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Moscow Chill
Moscow Chill é un filme ruso dirixido por Chris Solimine que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Norman Reedus, Konstantin Yushkevich e Slava Schoot.
Mamenchisaurus
Mamenchisaurus ("réptil de Mamenchi") é un xénero de dinosauros saurópodos mamenquisáuridos, que viviron a finais do período Xurásico, fai aproximadamente 156 millóns de anos, no Oxfordiano, no que hoxe é Asia. Mamenchisaurus significa 'lagarto de Mamenchi', do Pinyin mǎ (马 'cabalo') e mén (门 ' porta'), mentres que chi é a transliteración de xī (溪 'corrente' ou 'arroio'), combinadas co sufixo grego -saurus ('lagarto'). Foi nomeado polo lugar onde o seu primeiro fósil foi atopado, o sitio de construción, á beira do cruzamento en transbordador de Mǎmíngxī (马鸣溪) polo río Jinsha (金沙江, a corrente principal máis ao oeste da cabeceira do río Yangtzé), preto de Yibin (宜宾) na provincia chinesa de Sicuani.
Luís Espada Guntín
Luís Espada Guntín, nado en Ourense o 4 de decembro de 1858 e finado en Madrid en 1937, foi un avogado e político galego, ministro de Instrución Pública e Belas Artes e de Fomento durante o reinado de Afonso XIII.
Traxectoria
Fillo de José Espada Novoa, estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse na Universidade Central de Madrid. En 1880 foi nomeado letrado do Ministerio de Graza e Xustiza. Membro do Partido Conservador, iniciou na súa carreira política á sobra dos Bugallal. Traballou como pasante no bufete de Saturnino Álvarez Bugallal e este conseguiulle a súa primeira acta de deputado por Ourense (1884-1886); despois foi elixido polo distrito de Verín (1891-1893) e polo mesmo distrito en todas as eleccións entre 1896 e 1923.
Foi gobernador civil de Cidade Real e Toledo (1891), director xeral de Administración (1900), fiscal do Tribunal de Contas (1903), director xeral de Obras Públicas (1904), vicepresidente do Congreso dos Deputados (1905 e 1914) e subsecretario de Facenda (1907).
1085
Mortes
Historia ano a ano
Luís Espada Guntín
Traxectoria
Foi ministro de Fomento entre o 25 de outubro e o 9 de decembro de 1915, cargo que volveu ocupar entre o 15 de setembro de 1920 e o 13 de marzo de 1921. Foi ministro de Instrución Pública e Belas Artes entre o 5 de maio e o 1 de setembro de 1920.
En 1923 foi nomeado presidente do Tribunal de Contas do Reino, cargo do que foi deposto coa Ditadura de Primo de Rivera, e que volveu ocupar en 1930.
Durante a II República, nas eleccións xerais de 1936, volveu obter un escano pola provincia de Ourense en representación da CEDA.
R-598 (Renfe)
miniatura|dereita|220px|R-598. R-598, inicialmente chamados Nexios, foi o nome comercial que recibiu un servizo ferroviario de Media Distancia prestado por Renfe Operadora en España entre os anos 2004 e 2012. Ía unido aos automotores diésel da serie 598 e cubría principalmente traxectos en liñas non electrificadas de Galiza, Estremadura e Andalucía.
Historia
En 2004, RENFE recibiu os novos automotores diésel da serie 598 creando con eles un novo servizo ferroviario que decidiu chamar Nexios. Este nome, de corte futurista, non durou moito xa que poucos meses despois a compañía optou por renomear o servizo a R-598 alegando que o nome inicial non tivera boa acollida entre os seus usuarios. O primeiro servizo destes trens tivo lugar en Galiza entre Vigo e A Coruña. Poucos meses despois, a oferta estendeuse a Estremadura e Andalucía cubrindo traxectos como o Madrid-Badaxoz por Cáceres (abril do 2005), o Almería-Granada-Sevilla (abril do 2005) e o Sevilla-Málaga (xuño do 2005). Posteriormente engadíronse máis traxectos.
Coa chegada da serie 599 a finais de 2008, a serie anterior foi perdendo protagonismo en favor desta última e os servizos R-598 foron substituídos por servizos MD primeiro e Intercity despois. As relacións Madrid-Baxadoz e Sevilla-Osuna foron as últimas en gozar do servizo até o ano 2012.
Servizo
Os novos trens da serie 598 tiñan unhas prestacións diferentes ás de calquera outro tren rexional existente, polo que coa súa incorporación creouse un servizo que permitise distinguilos dos realizados con outros trens. En esencia as prestacións son moi parecidas ao servizo TRD, engadindo a posibilidade de levar bicicletas e a dispoñibilidade completa do tipo D, que permite unha maior velocidade nas curvas.
Son servizos rexionais que circulan a 160 km/h, dispoñen dunha única clase e os seus asentos son fixos e reclinábeis, con cada metade nun sentido. Dispoñen de climatización, máquinas expendedoras, indicador de destino e servizo adaptado a persoas de mobilidade reducida. Realizan menos paradas que servizos rexionais de menor gama. Os viaxeiros que porten bicicleta deben facer reserva gratuíta deste servizo obrigatoriamente.
Percorridos
Na actualidade os servizos R-598 pasaron a denominarse Intercity e MD, xurdindo modificacións en rutas e paradas:. As rutas realizadas anteriormente como R-598 foron:
Alaquàs
Alaquàs é un concello da Comunidade Valenciana. Pertencente á provincia de Valencia, situado na zona oeste da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Oest. Ten 30.297 habitantes (INE 2008).
Xeografía
Situado a 42 m de altitude e con 3,9 km² de extensión, localízase na Horta de Valencia, a 7 km ao oeste da capital provincial e pertencente á comarca da Horta Oest. Limita ao norte e ao oeste co municipio de Aldaia, e ao Sur co de Torrent e o de Picanya, e finalmente ao Leste co de Xirivella.
Demografía
Nos anos 60 do século XX produciuse unha grande chegada de inmigrantes de Andalucía e Castela o que fixo aumentar a poboación considerabelmente até acadar uns 24.000 habitantes en 1986 e chegando aos 30.297 no ano 2008.
Aeroporto de Madrid-Barajas
O aeroporto Adolfo Suárez Madrid–Barajas, antes coñecido como aeroporto de Madrid-Barajas, é un aeroporto público español xestionado por AENA, situado nas inmediacións da cidade de Madrid, a capital de España. É o primeiro aeroporto español por tráfico de pasaxeiros, carga aérea e operacións, así como o cuarto de Europa por número de pasaxeiros e undécimo do mundo.
As terminais localízanse no termo municipal de Madrid, pero o campo de voos esténdese tamén por Alcobendas, San Sebastián de los Reyes e Paracuellos de Jarama. Construído sobre un campo de leitugas, entrou en servizo o 22 de abril de 1931, aínda que houbo voos de proba nos terreos onde se asentaría o aeroporto desde 1928.
É o principal aeroporto de España e o que ten o maior número de voos directos a Hispanoamérica de todos os aeroportos europeos. A ruta aérea Madrid-Barcelona, coñecida como "ponte aérea" e que ten un dos seus extremos en Madrid–Barajas e no outro en Barcelona–El Prat, é a que ten maior número de voos á semana de todo o mundo.
En 2007 viaxaron polo aeroporto 52,1 millóns de pasaxeiros, situándose no décimo posto a nivel mundial e o cuarto de Europa por número de pasaxeiros.
O día 24 de marzo de 2014, o aeroporto pasa a ter o nome de aeroporto Adolfo Suárez Madrid–Barajas, en homenaxe ao antigo presidente do Goberno de España Adolfo Suárez, finado un día antes.
Localización e comunicacións
miniatura|220px|Zona preembarque Terminal 4 e galería comercial
O aeroporto sitúase ao nordeste de Madrid, no distrito de Barajas, aínda que o sistema aeroportuario esténdese tamén polos municipios de Alcobendas, San Sebastián de los Reyes e Paracuellos de Jarama. A T4, a máis recente, está separada máis de 2 quilómetros das terminais T1, T2 e T3. Para a comunicación entre todas as terminais, AENA dispuxo un servizo de balde de autobús (Airport Shuttle).
Á súa vez, os dous edificios dos que se compón a Terminal 4: a principal e a satélite, ao estar separadas por máis dun quilómetro e ter entre elas unha das pistas, están comunicados por un tren pneumático eléctrico sen condutor que realiza o percorrido por unha galería subterránea.
Roiriz
O topónimo galego Roiriz pode referirse a:
Aeroporto de Madrid-Barajas
Acceso en autobús
miniatura|220px|dereita|Entrada Planta Superior. Saída Planta Inferior A forma máis barata e cómoda de acceder ao aeroporto desde a cidade é en autobús. A liña 200 da EMT conecta o Intercambiador de Avenida de América con Canillejas e as terminais T1-T2-T3 e T4, respectivamente. Os autobuses que operan a liña 200 están deseñados especificamente para este traxecto, dispoñen de portavultos e operan entre as 05:00 e as 24:00 h, un horario moito máis amplo que o resto de liñas da EMT. A liña 101 une as terminais 1,2 e 3 do aeroporto co Centro histórico de Barajas por un extremo e co intercambiador de Canillejas polo outro. As tarifas das liñas 200 e 101 son as mesmas que para o resto da rede da EMT (1,5€ o billete sinxelo que baixa a 1,20€ con metrobús).
Outras liñas do Consorcio Rexional de Transportes conectan as distintas terminais con municipios próximos:
Foro de León
miniatura|O rei Afonso V. O Foro de León foron un conxunto de disposicións legais promulgadas polo rei Afonso V, probablemente en 1017. Constaba de corenta e oito capítulos, os catorce primeiros de carácter territorial. Foi completado en 1188 polos Decretos de León e tivo unha ampla difusión por todo o reino, derivaron outra serie de foros.
Aeroporto de Madrid-Barajas
Acceso en metro
miniatura|T1 miniatura|Zona de embarque da T3 A Liña 8 do Metro de Madrid (Nuevos Ministerios-Aeroporto T4) une a estación de Novos Ministerios coas terminais do aeroporto en 20 min.
Existen 2 estacións no aeroporto, a que dá servizo ás terminais antigas (aeroporto T1-T2-T3, situada no Terminal T3) e a da nova área terminal (aeroporto T4). Para entrar ou saír de calquera das dúas estacións é necesario un suplemento de 3€ que pode comprarse por separado ou engadirse ao abono correspondente. Os usuarios de Abono Transportes non pagan suplemento.
Barajas, do mesmo xeito que o aeroporto de Heathrow (Londres), é un dos dous únicos aeroportos europeos con varias estacións de metro, no caso de Barajas, con dúas, no de Heathrow, tres.
Acceso por ferrocarril
Desde o día 23 de setembro de 2011, a Terminal 4 ten estación de Renfe. Pertence á liña C-1, a cal conecta a T4 coa Estación de Chamartín e que xa conta con parada en Fuente de la Mora (conexión coa liña de Metro de Madrid ML1, xa en servizo) e continúa ata a Estación de Príncipe Pío efectuando parada, ademais de nas estacións xa mencionadas (Fuente de la Mora e Chamartín), en Nuevos Ministerios, Recoletos, na Estación de Atocha, Méndez Álvaro (con conexión coa Estación Sur de autobuses de Madrid), Delicias, Pirámides e Príncipe Pío. O percorrido completo de toda a liña é de 40 minutos. Nun futuro, se planea levar o AVE ao aeroporto.
Desta forma, o Aeroporto de Barajas quedará integrado, non só na rede de Proximidades Madrid, senón tamén nas redes AVE e de Longo Percorrido de RENFE.
O número de pasaxeiros
Apréciase nos últimos anos un incremento considerable no número de pasaxeiros de voos internacionais, permanecendo esa cifra estable de 2007 a 2009 e incrementándose novamente en 2010 e 2011 con incrementos porcentuais dun 6,1 % e un 4,6%, respectivamente. Con todo, desde 2007 reduciuse o número de viaxeiros de traxectos nacionais, coincidindo coa progresiva posta en servizo de liñas ferroviarias de alta velocidade (LAV) a Málaga, Barcelona e Valencia. En 2010 o número de viaxeiros nacionais descendeu un 1,4 % e en 2011 reduciuse de novo nun 9 %.
A cifra máis alta de pasaxeiros nun mes no aeroporto de Barajas rexistrouse en xullo de 2007, con 5 011 924 pasaxeiros (2 145 349 en traxectos nacionais e 2 866 575 en traxectos internacionais). Xaneiro e febreiro adoitan ser os meses cun menor número de viaxeiros, con 3 412 101 pasaxeiros en xaneiro de 2010 e 3 107 963 en xaneiro de 2009.
Estatísticas da ruta
{|
Operativas
Ademais prohíbese a operación de engalaxe e aterraxe de aeronaves clasificadas a partir de CR-4 (é dicir, cunha cota de ruído de nivel 4 ou máis). Á súa vez existen restricións parciais para outras aeronaves entre as 23:00 e as 7:00.
miniatura|Vista do Aeroporto miniatura|[[Airbus A340|Airbus A340-600 de Iberia estacionado.]]
Aeródromo
miniatura|Avión de Iberia no aeroporto de Barajas. Setembro de 2011
Edificios
miniatura|300px|[[Airbus A319 estacionado na T4]] O aeroporto de Barajas consta de tres edificios terminales, un edificio satélite e dous diques (un dos cales pode case considerarse unha terminal), ademais dunha terminal dedicada exclusivamente a carga. A división espacial utilizada na nomenclatura do aeroporto (T1, T2, T3, T4 e T4-S) non coincide exactamente coa división real arquitectónica do aeroporto.
Pistas
Madrid-Barajas conta con catro pistas físicas paralelas dúas a dúas: as 18L/36R - 18R/36L e as 14L/32R - 14R/32L. En terminoloxía aeronáutica considérase que ten 8 pistas diferentes, e que só se usan simultaneamente catro delas segundo as configuracións de operación, norte ou sur. O ATC elixe unha ou outra configuración en función da meteoroloxía.
O 20 de setembro de 2012, coincidindo co cambio de ciclo AIRAC, as antigas pistas 15R/33L e 15L/33R cambiaron a súa denominación e pasaron a chamarse 14R/32L e 14L/32R, debido aos cambios na declinación magnética local.
Torres de control
A Torre Norte é a torre de control principal do aeroporto e a máis grande de todas coas que conta. Foi inaugurada en 1998 e substituíu á actual Torre Sur como principal do aeroporto.
A Torre Oeste foi a última torre de control en construírse no aeroporto. Inaugurouse en 2006 á vez que o Terminal T4. Encárgase de xestionar o movemento de rodadura das aeronaves en terra en torno ao terminal T4.
Axudas á navegación
O aeroporto conta con diferentes axudas á navegación.
En canto a axudas para o aterraxe, o aeroporto conta con ILS de Categoría III, PAPI e de Sistemas de Iluminación de Aproximación de Precisión CAT II/III (900 m), nas pistas 32L, 32R, 18L e 18R (que son as que se destinan a aterraxes). As características dos ILS son as seguintes:
Conta á súa vez con catro VOR, todos eles asociados a un DME. Dous deles nas proximidades do aeroporto (xestionados directamente polo aeroporto) e outros dous na contorna de Madrid, xestionados pola Dirección de Navegación Aérea da Rexión Centro:
Enerxía
O aeroporto ten unha central térmica de ciclo combinado propia que o abastece de enerxía eléctrica, calefacción e outras necesidades.
Inicios
O 23 de marzo de 1929 publicouse o prego de condicións para a realización dun concurso de elección dos terreos para desenvolver o aeroporto civil de Madrid. O concurso pechouse o 15 de abril e a el presentáronse catro propostas: Carabanchel Alto, Xetafe, Vallecas e Barajas, aceptándose finalmente esta última proposta realizada por Rogelio Sol Mestre. Os terreos seleccionados consistían nunha extensión de 493 fanegas situadas a 12 km de Madrid. A compra dos terreos asinouse o 30 de xullo de 1930 por un valor de 730.000 pesetas.
O 23 de xullo convocouse un concurso para a redacción do proxecto do novo aeroporto, ao que se presentaron sete proxectos distintos. O xurado do concurso (composto por diferentes profesionais civís e militares) seleccionou a proposta do enxeñeiro marqués de los Álamos e do arquitecto Luis Gutiérrez de Soto. As obras comezaron nada máis ter dispoñibles os terreos, empezando pola habilitación da zona de aterraxe e a instalación dun aerofado de recalada (primeira axuda á navegación aérea coa que contou o aeroporto). O 14 de abril de 1930 autorizouse ás compañías CLASSA, CETFA, CASA e CEA a instalarse no aeroporto. Abriuse ao tráfico aéreo nacional e internacional o 22 de abril de 1931, aínda que as operacións comerciais regulares tardaron dous anos en comezar a realizarse, pois o aeroporto aínda seguía en obras. Xunto ao campo de voos construír unha pequena terminal, cunha capacidade para 30.000 pasaxeiros anuais, ademais de varios hangares e o edificio do Avión Club.
O primeiro director do aeroporto foi Jacobo Armijo y Fernández de Alarcón.
O aeroporto proxectouse para substituír os de Alcalá, Carabanchel e Xetafe, e para iso seleccionouse unha pradera baldía no nordeste da capital no entón municipio de Barajas (que posteriormente foi absorbido por Madrid) de 500 fanegas, con boas comunicacións coa capital a través da estrada de Francia (a actual A-2) e nunha zona deshabitada e libre de obstáculos. O proxecto encargouse ao arquitecto Luis Gutiérrez Soto e ao enxeñeiro Marqués de los Álamos.
O aeroporto empezouse a construír en 1927. A primeira liña regular estableceuna a compañía Líneas Aéreas Postales Españolas (LAPE) coa súa liña a Barcelona. Nos anos 30 créanse os voos internacionais. Ao estalar a guerra civil española, LAPE suspende o seu plan de voos. Durante a contenda realízanse servizos bélicos e de transporte civil con París, Barcelona e a zona norte. Unha vez terminada a guerra, Barajas recupera a súa condición de aeroporto civil, co aterraxe o 12 de abril de 1939 dun avión alemán de compañía Lufthansa, o 1 de maio de 1939 Iberia trasladou os seus equipos desde Salamanca a Madrid-Barajas.
Originalmente, o campo de voos era un gran círculo bordeado de branco co nome de Madrid no seu interior, sen pavimentar, formado por chan natural cuberto de herba. Finalizada a guerra civil, iníciase o programa de expansión do aeroporto nos anos 40, coa creación da sociedade Aeroportos Transoceánicos Españois (ATE). Se pavimenta o campo de voos e deséñanse novas pistas, a primeira das cales entra en funcionamento en 1944 (a 15-33) e contaba con 1,4 km de lonxitude e 48 metros de ancho. Ao finalizar a década o aeroporto posúe tres pistas, ningunha das cales existe na actualidade.
Era da aviación comercial
miniatura|300px|Vista desde o miradoiro de [[Paracuellos de Jarama. Ao fondo, o norte de Madrid, cos seus característicos rañaceos. Máis adiante, o Aeroporto de Madrid-Barajas. A proximidade do municipio ao aeroporto xerou continuos conflitos pola molestia que supón o ruído dos avións. ]]
A apertura do réxime autárquico permitiu unha engalaxe do número de pasaxeiros así como das infraestruturas do aeroporto. En xullo de 1946, Barajas queda aberto ao tráfico internacional. En 1948 prolóngase a pista 15-33 ata os 3.050 m. de lonxitude e 90 de anchura, instalándose á súa vez un sistema de aterraxe instrumental SCS-51. Nos anos 50 o aeroporto supera o medio millón de pasaxeiros, aumenta a 5 o número de pistas e inícianse as liñas regulares con Nova York. En 1951 inaugúrase a pista 01-19 de 2.600x61 m. En 1953 iníciase a construción dun novo edificio terminal, situado ao norte do anterior, pero que finalmente non inclúe a estación de ferrocarril que estaba proxectada. No Plan de Aeroporto de 1957 Barajas é clasificado como aeroporto internacional de primeira categoría. En 1959 instálanse no aeroporto as compañías ESSO e Campsa para o fornezo de combustible.
Os grandes reactores aterran en Madrid-Barajas nos anos sesenta e o crecemento de tráfico, como consecuencia do turismo principalmente, desborda as previsións. A principios do decenio, alcánzase o millón douscentos mil pasaxeiros, o dobre do previsto no Plan de aeroportos de 1957, o que obriga a reformalo en profundidade. A Terminal Nacional, actual T2, que se comezou a construír en 1953 inaugúrase nestas datas, e modifícanse as pistas, creándose unha disposición de dúas pistas únicas cruzadas, a primeira das cales, de 4,1 km de lonxitude entra en servizo en 1965. En setembro dese ano cámbiase o nome do aeroporto, pasando a adoptar o actual: aeroporto de Madrid-Barajas. Tamén se instalan as primeiras axudas radioeléctricas.
En 1969 introdúcese un sistema pioneiro de control da avifauna mediante falcóns perdigueiros adestrados, que evitan que as aves aproximásense ao aeroporto e causasen destrozos nos avións nas engalaxes e aterraxes. O primeiro equipo de falcoeiros foi adestrado polo famoso zoólogo e xornalista Félix Rodríguez de la Fuente. Tamén se inaugura ese mesmo ano a terminal de carga e a plataforma de estacionamento de avións cargueiros.
Nos anos 70, co auxe do turismo e a chegada do Boeing 747, o aeroporto alcanza os 4 millóns de pasaxeiros, e iníciase a construción da terminal internacional (actual T1). En 1974, Iberia introduce a ponte aérea entre Madrid e Barcelona, un servizo con múltiples frecuencias diarias cada pouco tempo sen reserva previa.
O mundial de fútbol de 1982 trae consigo importantes reformas para o aeroporto, coa ampliación e reforma das dúas terminais existentes.
Saturación e ampliación
As ampliacións dos anos 80 fixéronse pensando que non se saturarían ata o ano 2000, con todo, o crecemento sostido do tráfico trala liberación do mercado aéreo xa fai pensar en 1989 na necesidade de facer algo para evitar que o aeroporto colápsese completamente en 1992. Proponse como solución crear un novo aeroporto en Campo Real e pechar o de Barajas. Xa en 1988 presentou problemas graves de saturación ante a incapacidade da Dirección Xeral de Aviación Civil (quen entón xestionaba o aeroporto) para resolvela. O debate vira en torno a dúas solucións distintas: ampliación das instalacións existentes, ou ben a construción dun novo aeroporto. Optouse pola primeira solución e en 1991 redáctase un Plan Director do aeroporto de Madrid-Barajas, cun Plan de Infraestruturas ata un horizonte de quince anos e un plan de acción inmediato para responder ás insuficiencias detectadas en 1990. En 1992, acórdase a ampliación do aeroporto co denominado «Plan Barajas», que recollía a primeira fase proposta polo Plan Director cun horizonte de capacidade para o ano 2010, e que incluía entre outras a construción dunha nova pista, unha nova torre de control, un novo edificio terminal, plataformas e sistemas de transporte.
Nos anos 90 o aeroporto sofre máis ampliacións. En 1994 constrúese a terminal de carga, o edificio de interconexión entre a Terminal Internacional e a Terminal Nacional, e a reforma da torre de control.