cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ullaza
Para a metade do século –XV o faraón exipcio Tuthmosis III, que xa fixera campaña en Siria, volveu á rexión; construíu unha frota que levaba as tropas por mar, desembarcando na costa do Líbano onde ocuparon Ullaza (poucos km ao norte da moderna Trípoli), que pertencía ao reino de Tunip, vasalo de Mitanni; desde Ullaza capturou a cidade non afastada de Ardata. Despois saqueou o territorio de Qadesh, pero non puido ocupar a cidade e, á volta, atopouse cunha Ardata rebelada. Nesta campaña conquistouse tamén Sumur, importante cidade ao norte de Ullaza. Durante os dous seguintes anos preparou a ofensiva contra Mitanni e, neste tempo, Tunip fomentou unha revolta en Ullaza que os exipcios tiveron que acorar. Na súa oitava campaña de Siria desembarcou en Ullaza e dirixiuse ao Orontes polo territorio de Qatna e para o norte; o rei de Mitanni retirouse e non presentou batalla.
Sobre a metade do século –XIV a cidade caeu en mans dos apiru de Amurru. Pu-Bahla, fillo do primeiro xefe Abdi-Asirta, ocupouna e converteuna na súa capital, dominando tamén Ardata, Wahliya, Ampi e Sigata.
Sobre o -1330 quedou incluída no reino de Amurru establecido polo rei hitita Suppiluliumas I.
Rafael López de Haro
Rafael López de Haro, nado en San Clemente (provincia de Cuenca) o 5 de xullo de 1876 e finado en 1967, foi un escritor e dramaturgo español.
Traxectoria
Foi o noveno e derradeiro fillo dunha familia pobre, fillo dun xuíz. Viviron en Asturias e Galicia, e estudou o bacharelato en Cuenca a expensas dun irmán avogado. Trala morte deste comezou a traballar como segundo escribente en Obras Públicas.
Estudou Dereito por libre na Universidad Central, e sacou oposicións a notarías, sendo destinado a Blancas (Murcia). Foi acadando postos mellores e destinado a Cidade Real e Pontevedra durante a primeira guerra mundial. Estando nesta cidade entrou en política, indignado porque o asasino dun cacique non atopaba avogado defensor. Entrou no Partido Liberal-Conservador, de Antonio Maura, e presentouse ás eleccións xerais mais non foi elixido. Despois foi nomeado gobernador civil das provincias de Segovia, Albacete e Sevilla. Despois retomou notarías en Zaragoza, Barcelona e Madrid, onde se xubilou.
Obra
Publicou 27 novelas longas e unhas cen curtas, amais de vinte comedias, versos, ensaios e artigos periodísticos. Algunhas das súas novelas foron traducidas ao inglés, alemán e italiano, e foron adaptadas ao cinema. A máis vendida foi Adán, Eva y yo (1939), se ben a preferida do autor foi Alonso Quijano (1959), aínda que non tivo boa acollida. Cultivou a novela erótica. Antonio Maura quixo que o escritor ingresase na Real Academia Española, da que era director, mais finou en 1925 antes de conseguilo.
Comezou a publicar nun semanario local e versos na revista Madrid Cómico. Como xornalista colaborou no diario gráfico Ahora e na revista Renovación Española, órgano do partido monárquico e conservador do mesmo nome. Na súa estancia en Cidade Real colaborou no periódico La Tribuna.
A súa primeira novela foi En un lugar de la Mancha (1906), de carácter naturalista e de temática violenta, seguindo a liña de autores como Felipe Trigo. Adoitaba utilizar un léxico cultista e usos metafóricas propios do modernismo. As súas novelas curtas apareceron nas coleccións El cuento semanal, La novela corta, Contemporáneos, La novela semanal e La novela de hoy, se ven algunhas delas foron vetadas pola súa temática social.
Dividiu a súa produción narrativa en tres grupos: "novelas da vida" (En un lugar de La Mancha, Dominadoras, Impiedad, Batalla de odios, La novela del honor, Poseída, El país de los medianos, ¡Muera el señorito!, Los nietos de los celtas (adaptada ó cine), El más grande amor, Un hombre solo, ¿Y después?, Por el amor se va e Eva libertaria), "novelas da carne" (El salto de la novia, Floración, Entre todas las mujeres, La imposible, Las sensaciones de Julia, La venus miente, Fuego en las entrañas e Yo he sido casada) e "novelas das almas" (Sirena, Ante el Cristo de Limpias, Un hombre visto por dentro, Adán, Eva y yo, Interior iluminado e Entredós).
Escribiu tamén pezas teatrais como Ser o no ser, Entre desconocidos (estreada por María Guerrero en América e por Rosario Pino en España), Una puerta cerrada, Una conquista difícil e Una ventana al interior. Entre os seus ensaios destaca Su majestad, el individuo.
Realizou o guión de Miss Ledyia, o primeiro filme de ficción galego que se coñece, dirixido en 1916 por Xosé Gil y Gil.
Conmutación (retórica)
A conmutación é un xogo de palabras que inverte ou intercambia os termos dunha frase na seguinte, para que o sentido desta forme contraste ou antítese co da anterior. É unha figura retórica que consiste en poñer a continuación dunha frase outra na que están os termos invertidos para que o sentido desta última forme contraste ou un sentido completamente distinto coa anterior.
Véxase tamén
Figura estilística
Susarrón, Cambás, Aranga
Susarrón é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 0 eran mulleres.
"Weird Al" Yankovic
Alfred Matthew Yankovic, nado en Downey (California) o 23 de outubro de 1959, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
Thomas Bropleh
Thomas Bropleh, nado o 17 de agosto de 1991 en Denver, Colorado, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense con pasaporte liberiano. Formado na universidades de Boise State, actualmente xoga para o Covirán Granada da Liga ACB, no que se desenvolve na posición de ala cunha altura de 1,96 metros.
Traxectoria
O 20 de febreiro de 2017, anunciouse a súa fichaxe ata o remate da tempada 2016-17 polo CB Breogán da Liga LEB Ouro.
Eucromatina
miniatura|350px|Núcleo dunha célula mostrando a localización da eucromatina. A eucromatina é unha forma de cromatina que só está lixeiramente empaquetada, que contén unha gran concentración de xenes, e está xeralmente (pero non sempre) en activa transcrición. Comprende a porción menos condensada da cromatina e que se tingue menos con colorantes vista ao microscopio; a outra porción, máis condensada e tinguida, denomínase heterocromatina. Secuenciouse o 99% do xenoma humano eucromático.
Estrutura
A estrutura da cromatina lembra a un colar de perlas despregado, no que cada unha das partículas grosas ("perlas") do colar son nucleosomas. Os nucleosomas constan de oito proteínas histonas, e arredor deste conxunto enrólanse unhas 147 pares de bases do ADN, dando dúas voltas e continuando ata o seguinte nucleosoma. Na eucromatina o empaquetamento é escaso, polo que o ADN é accesible a encimas e factores proteicos. As histonas do nucleosoma posúen unha "cola", que pode sufrir diversas variacións, e crese que estas variacións actúan como "interruptores de control mestres", que determinan o arranxo que vai adoptar a cromatina. En concreto, crese que a presenza de dunha lisina 4 metilada nas colas da histonas funciona como un marcador xeral para a eucromatina.
Aparencia
En xeral, a eucromatina ten un aspecto máis claro no núcleo tinguido visto ao microscopio, a diferenza da heterocromatina, que é máis escura. Esta cor máis clara débese á estrutura pouco compacta da eucromatina. A estrutura básica da eucromatina é unha fibra de 10 nm solta e alongada. Crese que a heterocromatina evolucionou a partir da eucromatina a medida que evolucionou o núcleo, posiblemente como un mecanismo para manexar un tamaño xenómico moi aumentado.
Función
A eucromatina participa na transcrición activa do ADN a produtos de ARNm. A súa estrutura despregada permite que as proteínas reguladoras de xenes e os complexos da ARN polimerase se unan á secuencia de ADN, o cal pode despois iniciar o proceso de transcrición. Non toda a eucromatina se transcribe necesariamente, pero en xeral a que non o fai é transformada en heterocromatina para protexer os xenes que non se usan. A autorradiografía de células incubadas con nucleótidos radioactivos precursores do ADN indica que a maior parte da radioactividade queda asociada á eucromatina, o que indica que as zonas eucromátínicas son os lugares de transcrición do ARN. Hai tamén unha correlación entre o grao de actividade dunha célula e a cantidade de eucromatina do seu núcleo. Crese que a célula utiliza a transformación da eucromatina en heterocromatina e viceversa como un método de control da expresión xénica e da replicación, xa que eses procesos son diferentes cando a cromatina está moi compactada, o que se coñece como hipótese da accesibilidade. Un exemplo de eucromatina constitutiva, que sempre está activa é a que codifica os chamados xenes de mantemento (housekeeping genes), que codifican as proteínas necesarias para as funcións básicas para a supervivencia da célula.
The Dark Wind (filme de 1991)
The Dark Wind é un filme estadounidense de 1991 dirixido por Errol Morris. Está baseado na novela The Dark Wind de Tony Hillerman, un libro de misterios ambientado na realidade navajo do suroeste dos Estados Unidos. Está protagonizado por Lou Diamond Phillips no papel de Jim Chee, e por Fred Ward como Joe Leaphorn.
Herbicida
miniatura|Na fotografía os seguintes herbicidas: Touchdown, ingrediente activo [[Glifosato; Banvel Triple, contén 2,4-D, MCPA, Dicamba; Aracloro Super, compoñente activo Alacloro (C14H20ClNO2).]]
Os herbicidas son pesticidas empregados para matar plantas non desexadas. Os herbicidas selectivos matan determinadas plantas e deixan a colleita desexada relativamente ilesa. Para interferir no desenvolvemento das plantas, os herbicidas baséanse frecuentemente nunha hormona da planta. Moitos dos herbicidas que se botan na terra non son selectivos e matan todo o material vexetal co que entran en contacto. Algunhas plantas, como as nogueiras (xénero Juglans), producen herbicidas naturais. Os herbicidas son amplamente empregados na agricultura e xardinería. Tamén se aplican en programas de control da vexetación nas beiras das estradas e nas vías do ferrocarril.
Historia
Antes de estenderse o emprego dos herbicidas químicos, os controis culturais, tales como alterar o pH do solo, a salinidade ou os niveis de fertilidade foron utilizados para controlar malas herbas.
O primeiro herbicida amplamente empregado foi o ácido 2,4-diclorofenoxiacético, coñecido abreviadamente como 2,4-D. Foi desenvolvido por un equipo británico durante a segunda guerra mundial. É fácil de fabricar e barato e mata moitas plantas de folla ancha, dicotiledóneas, mentres que as de folla fina, monocotiledóneas, quedan en gran parte sen sufrir os seus efectos, aínda que doses altas de 2,4-D nos períodos cruciais do crecemento das colleitas poden danar cereais e millo. O baixo custo de produción do 2,4-D fai que aínda hoxe sexa uns dos herbicidas máis empregados.
O 2,4-D ten unha selectividade relativamente baixa polo que fai sentir os seus efectos a plantas que en principio non son branco do mesmo. Un herbicida chámase selectivo se afecta só a un determinado tipo de plantas e non selectivo se inhibe a maioría das plantas.
Nos anos setenta introduciuse a Atrazina, que ten a dubidosa distinción de ser o herbicida que causa a maior preocupación pola contaminación das augas subterráneas. A atrazina é arrastrada profundamente pola auga da choiva e é moi persistente, causando a contaminación das augas subterráneas.
O Glifosato, vendido frecuentemente baixo distintos nomes de marca rexistrada, foi introducido a finais dos oitenta para o control non selectivo de malas herbas. Agora é un herbicida importante no control selectivo de malas herbas en cultivos de plantas que son resistentes a el. A conxunción do herbicida con sementes resistentes ó mesmo contribuíu a consolidación dunha industria a finais dos noventa.
Moitos herbicidas químicos modernos formúlanse para descompoñerse dentro dun curto período de tempo despois do seu uso. Este é un efecto moi desexable pois permite que futuras colleitas medren nesa terra sen verse afectadas polo herbicida, aínda que os herbicidas con actividade residual baixa a miúdo non proporcionan un control suficientemente prolongado e adecuado das malas herbas.
Efectos na saúde
Os herbicidas poden causar unha gran variedade de efectos sobre a saúde, que van dende erupcións cutáneas á morte. Outros efectos sobre a saúde poden ser dor de peito, dor de cabeza, náuseas ou fatiga. Os efectos podem presentarse por unha aplicación incorrecta que dea como resultado o contacto cos traballadores do campo, inhalación de aerosois aéreos, consumo de alimentos e contacto coa contaminación residual do solo. Os herbicidas poder ser transportados polas augas e contaminar augas distantes do seu punto de aplicación.
Algúns herbicidas descompóñense rapidamente no solo mentres que outros persisten no ambiente por longos períodos de tempo. Todos os herbicidas deben probarse exhaustivamente antes da súa comercialización.
Algúns dos herbicidas en uso están acusados de producir mutacións, ser carcinóxenos ou teratóxenos.
Clasificación dos herbicidas
Os herbicidas poden agruparse pola actividade, uso, familia química, modo de acción e tipo de vexetación controlado.
Por uso:
Por mecanismo de acción:
A clasificación polo mecanismo de acción (MOA), indica a primeira enzima ou proteína, ou o paso bioquímico afectado na planta polo seu emprego. Os mecanismos principais de acción son:
Uso
A maioría dos herbicidas aplícanse por pulverización formando aerosois de base acuosa empregando equipos de terra. Os equipos de terra varían en deseño pero para grandes superficies empréganse sistemas autopropulsados (tractores) con longos brazos nos que hai exectores cada 50 cm, co que se consegue pulverizar unha gran superficie simultaneamente. Os herbicidas tamén se poden aplicar con medios aéreos, usando helicópteros ou aeroplanos, e tamén a través de sistemas de irrigación.
Saw III
Saw III é un filme estadounidense de terror psicolóxico dirixido e coescrito por Darren Lynn Bousman. É o terceiro filme da franquía Saw. Está protagonizado por Tobin Bell, Shawnee Smith, Angus Macfadyen, Bahar Soomekh e Dina Meyer. Saw III marca a aparición de Costas Mandylor e Betsy Russell na saga, ámbolos dous con papeis menores, e que con posterioridade terán maior peso na serie.
Herbicida
Herbicidas importantes de uso actual
Segundo o ANEXO I da directiva 91/414/CEE quedan excluídas do emprego, fabricación e comercialización as seguintes materias activas de herbicidas a partir do ano 2007: Alacloro, Atrazina, Dimetenamida, Diuron,Fluazifop-butil, Haloxyfop-R,Imazapyr, Metalacloro, Paracuat, Simazina e outras.
Aircraft Transport and Travel
Aircraft Transport and Travel foi unha aeroliña británica fundada durante a primeira guerra mundial. Era unha subsidiaria de Airco e foi a primeira aeroliña en operar un servizo internacional regular (entre Londres e París).
Historia
O 5 de outubro de 1916 George Holt Thomas fundou Aircraft Transport and Travel (AT&T). Usando unha frota de antigos biplanos militares Airco DH.4A, operou voos de socorro entre Folkestone e Gante. O 15 de xullo de 1919 a compañía realizou un voo de proba a través da canle da Mancha, a pesar da falta de apoio do goberno británico. Voado polo tenente H Shaw nun Airco DH.9 entre a base da RAF de Hendon e o aeroporto de París-Le Bourget, a viaxe durou 2 horas e 30 minutos a un prezo de 21 libras por pasaxeiro.
O 25 de agosto de 1919 a compañía usou Airco DH.16 para iniciar un servizo regular do aeródromo londiniense de Hounslow Heath ata Le Bourget, o primeiro servizo regular do mundo. A aeroliña en pouco tempo gañou reputación pola súa fiabilidade, a pesar dos problemas coa mala meteoroloxía. En novembro de 1919 gañou o primeiro contrato civil de correo aéreo británico. Prestáronlle seis Airco DH.9A da RAF para operar estes voos entre Hawkinge e Colonia. En 1920 os avións regresarían á Royal Air Force.
En febreiro de 1920, coa súa compañía nai Aircraft Manufacturing Company Limited (Airco), AT&T, tamén coñecida como Airco Air Express, pasou a formar parte do grupo BSA. A aeroliña continuou operando baixo o control de Frank Searle, de Daimler Hire Limited.
Juan Luis Dalda
Juan Luis Dalda Escudero, nado na Coruña en 1944 e finado na mesma cidade o 8 de febreiro do 2011, foi un urbanista e profesor universitario galego. Pertencía a unha coñecida familia coruñesa de construtores e artistas.
Traxectoria
Doutor en arquitectura, carreira que cursou en Madrid e Berlín, na especialidade de Urbanismo.
Aircraft Transport and Travel
Historia
Ademais do servizo entre Londres e París, AT&T tamén operou un voo entre o aeroporto de Croydon e Ámsterdam no nome de KLM. O 17 de maio de 1920 un DH.16 (G-EALU) de AT&T operou o primeiro servizo de KLM entre Londres e Amsterdam.
Juan Luis Dalda
Labor académica
Juan Luis Dalda era profesor da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña dende o ano 1979. Comezou impartindo Estética e Composición para, dous anos despois, encargarse da docencia de Urbanística e Ordenación do Territorio, da que foi profesor titular dende 1995 ata a súa morte.
Traballou tamén en proxectos de investigación sobre a estrutura territorial do eixo atlántico Galicia-Norte de Portugal, elaborados por encargo da Asociación de Cidades do Eixo Atlántico.
Aircraft Transport and Travel
Historia
AT&T continuou operando, pero Daimler-BSA retirou o seu apoio e superada polas débedas foi posta en liquidación en novembro de 1920, realizando o seu derradeiro voo o 17 de decembro. A principios de 1921 os seus activos foron mercados por Daimler e uníronse a Daimler Air Hire Limited nunha nova compañía chamada Daimler Airway Limited que continuou os servizos.
Cara 1921 seis compañías operaban o servizo de Londres a París, tres francesas e tres británicas. As aeroliñas francesas estaban recibindo axudas do goberno do seu país, e como protesta as tres británicas pararon os seus servizos o 28 de febreiro de 1921.
Francisco García
O nome de Francisco García pode referirse a:
Juan Luis Dalda
Percorrido profesional
A súa andaina profesional foi derivada da súa militancia política no contorno de Enrique Tierno Galván e, posteriormente, no Partido Comunista de España, no Madrid da década de 1960. Formou parte do grupo Eusa, que por encargo da Fundación Botín redactou o proxecto de rexeneración ambiental sa baía de Santander, pioneira naquela época. Xa en Galicia, en 1975 entrou a formar parte do equipo dirixido por Andrés Fernández-Albalat para a realización do proxecto coñecido como La Ciudad de las Rías, a primeira proposta de ordenación urbanística da área metropolitana coruñesa, que acadou un grande impacto nos medios pero que nunca chegou a materializarse.
En 1978 fundou na Coruña, xunto con Ánxel Viña Carregal, Carlos de la Guardia e José Ramón Fernández Antonio, o gabinete Oficina de Planeamiento S.A., cos que participou na dirección de plans e proxectos urbanísticos nas principais cidades de Galicia. A súa práctica profesional en Galicia foi extensísima, participou na redacción do planeamento urbanístico municipal dos concellos de Ferrol, Oleiros, Vigo, Ourense, Betanzos e Santiago de Compostela, entre outros. É tamén autor dos plans especiais de protección e rehabilitación do recinto amurallado de Lugo, dos cascos antigos de Ribadeo, Muros e Vigo e de conxuntos históricos como o barrio da Magdalena de Ferrol. Realizou tamén os plans especiais de ordenación dos portos de Vigo e Ferrol.
Obra
Juan Luis Dalda elaborou diversos estudos estratéxicos e proxectos de investigación sobre a estrutura territorial das cidades do Eixo Atlántico Galicia-Norte de Portugal.
-641
Outros
Historia ano a ano
Loving Pablo
Loving Pablo é un filme español de 2017 dirixido por Fernando León de Aranoa. Está baseado nas memorias Amando a Pablo, odiando a Escobar de Virginia Vallejo. Estreouse fóra de competición na 74ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e na sección "Special Presentations" no Festival Internacional de Cinema de Toronto.
Judy Chicago
Judy Chicago, nada en Chicago o 20 de xullo de 1939, é unha pintora, escultora, educadora, escritora e pioneira da arte feminista estadounidense. Foi recoñecida pola crítica na década de 1970 pola súa obra The Dinner Party.
Traxectoria
A nai de Judith Sylvia Cohen, coñecida como Judy Chicago, transmitiu ós seus fillos a súa paixón pola arte. Esta influencia sería decisiva tanto para a carreira artística de Judy, como para a do seu irmán Ben como ceramista. Ós tres anos empezou a debuxar, e ós cinco xa tiña claro que se quería dedicar ó mundo da arte. Fixo as probas para entrar no Instituto de Arte de Chicago, pero non as superou.
O ano 1957, grazas a unha bolsa, trasladouse ós Ánxeles para comezar a estudar na School of Art na Universidade de California. Durante os anos de universidade converteuse en activista política e empezou a deseñar carteis para a UCLA NAACP (National Association for the Advancement of Colored People) e finalmente converteuse en secretaria desta asociación.
En 1959 coñeceu a Jerry Gerowitz, deixou a escola e fóronse a vivir xuntos. Por primeira vez, Judy tería un estudo propio para traballar. Un ano máis tarde matriculouse de novo na universidade para rematar os seus estudos. A parella casou en 1961 e ó ano seguinte licenciouse en Belas Artes e converteuse nun membro do Phi Beta Kappa Society. Só un ano despois, Jerry Gerowitz morreu nun accidente automobilístico, traxedia que marcou profundamente a Judy. O ano 1964, obtivo o mestrado en Belas Artes da Universidade de California.
En 1965, realizou a súa primeira exposición individual na galería de Rolf Nelson nos Ánxeles. Catro anos máis tarde, en 1969, realizou unha mostra dunha serie de esculturas esféricas de plástico acrílico e unha serie de debuxos no Museo de Arte de Pasadena. A crítica afirmou que o traballo de Judy estaba na vangarda da arte conceptual. Tamén se iniciou ó mesmo tempo no eido das performance: a través do uso de fogos artificiais e pirotecnia creaba atmosferas para tentar “suavizar e feminizar” a paisaxe. Nesta época, Judy empeza a explorar a sexualidade na súa obra. Crea os Lifesavers Pasadena, unhas pinturas acrílicas abstractas sobre plexiglás. Segundo a artista, esta obra representaba o punto de inflexión no seu traballo en relación á sexualidade e a representación das mulleres.
Cambio de nome
Judy estaba a crear un nome como artista, pero sentíase desconectada do seu apelido "Cohen", que recibira do seu pai. Tamén do que adquirira ao casar, "Gerowitz". Decidiu cambiar o apelido por outro independente, que non estivese vencellado a ningún home, nin por matrimonio nin por herdanza. O galerista Rolf Nelson púxolle o alcume de Judy Chicago, xa que segundo el, Judy tiña un forte acento de Chicago. De maneira que Judy decidiu adoptalo como propio. Para cambiar legalmente o nome tivo que conseguir a sinatura do que por entón era o seu marido (Lloyd Hamrol). Para celebrar o cambio de nome, creou unha invitación vestida como unha boxeadora, cun suadoiro no que puña o seu novo nome. Esta invitación publicouse na revista Artforum en outubro de 1970.
Movemento feminista dos anos 70
No ano 1970, Judy Chicago organizou o primeiro curso de arte feminista no CalArts, California State College, de Fresno. O ano seguinte, conxuntamente con Miriam Schapiro, fundou e impartiu o primeiro programa de arte feminista na California School of Art dos Ánxeles.
The Dinner Party
esquerda|miniaturadaimagem|The Dinner Party (1979), obra de Judy Chicago exposta no Brooklyn Museum, Nova York. En 1973 fundou o “obradoiro de estudos feministas”, un espazo de exposicións para arte feminista onde tamén se impartían clases de arte. A partir do ano seguinte empezou a traballar no que sería o seu proxecto máis icónico: The Dinner Party. A execución desta obra realizouse entre 1974 e 1979, consistía na recreación dunha cea imaxinaria para mulleres de sona. As convidadas eran dende personaxes históricas ou mitolóxicas (Deusa Primixenia) até pintoras contemporáneas (Georgia O'Keeffe) que influíran directamente na obra de Chicago. As protagonistas cearían arredor dunha mesa en forma de triángulo equilátero, en cada un dos lados do triángulo atopábanse trece servizos cos seus correspondentes manteis, pratos, copas e cubertos co nome dun personaxe feminino famoso (Gaia, Hatshepsut, Safo de Mitilene, Leonor de Aquitania, Christine de Pizán, Emily Dickinson ou Virginia Woolf...). O chan sobre o cal se apoiaba a mesa estaba formado por case 2000 pezas de cerámica branca en forma triangular onde estaban escritos en letras douradas os nomes de 999 mulleres que contribuíron positivamente na historia das mulleres. A obra presentouse por primeira vez no Museo de Arte Moderna de San Francisco o ano 1979. Despois de ser exposta en diferentes países, dende 2007 a obra atópase en exposición permanente no Centro de Arte Feminista Elisabeth Al Sackler no Museo de Brooklyn, en Nova York.
Canis Major
O Can Maior ou Can Maior é unha constelación que vai detrás (máis ó leste) do gran cazador, de nome Orión. Dise que representa a un dos cans de Orión o cazador (ver tamén as constelacións de Orión, Canis Minor, e Canes Venatici.) Canis Major contén a Sirius, a estrela máis brillante do firmamento, a estrela é parte do chamando Triángulo de Inverno do Hemisferio Norte, ou Triángulo de Verán no Hemisferio Sur.
Mitoloxía
300px|miniatura|Imaxe da constelación de Canis Maior. Hai diversas identificacións que se propuxeron para o Can Maior:
Sirio, nome significa abrasador, chamada a estrela can, é a máis brillante do firmamento só superada en brillo aparente pola Lua e os planetas Venus, Xúpiter e Marte. Debido a que durante o verán é invisible, pensábase entón que a súa enerxía se lle sumaba a do sol para produci-los días máis calorosos ou días de can (sol canicular).
Fluazifop-p-butil
miniatura O Fluazifop-p-butil é un herbicida sistémico de post-emerxencia que se emprega en cultivos de folla ancha para o control de gramíneas anuais e perennes. Pode botarse nos cultivos e patacas, leguminosas, horta, cultivos industriais florais e ornamentais, froiteiras e vide.
Departamento de Guatemala
Guatemala é un dos 22 departamentos de Guatemala. A capital deste departamento é a cidade de Guatemala.
Limita polo norte co departamento de Baja Verapaz, polo nordeste co departamento de El Progreso, polo leste co departamento de Jalapa, polo sueste co departamento de Santa Rosa, polo suroeste co departamento de Escuintla, polo oeste cos departamentos de Sacatepéquez e Chimaltenango e polo noroeste co departamento de El Quiché. A súa superficie é de 2.126 km².
.nfo
200px|miniatura|Un exemplo de arquivo .nfo, baseado en Wikipedia. .nfo (tamén escrito .NFO ou NFO) é unha extensión de arquivo que acompaña habitualmente arquivos warez incluídos en formatos comprimidos .zip ou .rar. É un arquivo de texto que se pode abrir co Notepad de Windows ou outro similar (como DAMN NFO Viewer), onde xeralmente están as instrucións para o crack do programa que se quere usar ou información achega do DVD ou CD pirateado, ademais adoita aparecer tamén quen programou o crack e a páxina web do equipo que o desenvolveu. Pode conter só texto ou imaxes feitas con Arte ASCII.
Moitas veces ao abrir esta clase de arquivo detéctase como erro, xa que este formato é equivalente á extensión .NFO dos arquivos de información do sistema de Windows, que se abren comunmente coa aplicación "Información do Sistema" incluída no sistema operativo.
NFO tamén fai referencia ás siglas en inglés News Feed Optimization, que quere dicir a forma de optimizar o contido para ser relevante e poder aparecer no muro dos usuarios de Facebook.
Anadiplose
A anadiplose, epanadiplose ou reduplicación é unha figura retórica consistente na repetición do último membro dun grupo de palabras sintáctico ou métrico, no principio do grupo de palabras sintáctico ou métrico seguinte. O membro repetido pode ser unha aposición ao primeiro grupo, ou ben estar integrado sintacticamente no segundo grupo. Así, distinguiremos entre unha repetición aposicional e unha repetición integrada, podendo esta á súa vez presentar unha dependencia sintáctica e recíproca dos grupos de palabras, ou ben a independencia sintáctica. Na poesía dáse no límite da cesura e no límite do verso.
Exemplos
Obsérvese que tamén hai pleonasmo (doio / dor) e figura etimolóxica.
Diana Balmori
Primeiros anos
miniatura|367x367px|Parque da Campa dos Ingleses, Abandoibarra, Bilbao, Diana Balmori Associates. Nada en Xixón, pasou a maior parte da súa infancia en España e Inglaterra, antes de que a súa familia se mudase á Arxentina. A súa nai, Dorothy Ling, nada en Inglaterra, foi unha música e musicóloga de sona. O seu pai Clemente Hernando Balmori, era republicano e foi un dos lingüistas españois máis influentes.
Balmori foi unha nena moi creativa e imaxinativa, e sentiuse atraída polas artes dende temperá idade. Ela aprendeu a cantar, bailar, tocar o piano, e os seus pais animárona a explorar unha ampla gama de áreas, literatura, poesía, latín, grego, pintura e música. Á vez que incursionaba no mundo do deseño, o que deixou moitas influencias nela, mostrando amplamente o seu estilo de deseño único e exitoso.
Formación
Entre 1964 e 1976 viviron nos Ánxeles, onde ela realizou o seu doutoramento en Historia Urbana na Universidade de California, que finalizou en 1973 con altas honras. O ano seguinte comezou a dar clases na State University of New York en Oswego até 1981.
Socia de Pelli and Associates
En 1977, Balmori e Pelli radicáronse en New Haven, onde xunto a Fred Clarke formaron o estudio César Pelli and Associates. O estudio iniciou cun encargo de gran relevancia: o multipremiado proxecto para a renovación de MoMA de Nova York. Nos anos seguintes o estudo crece co World Financial Center e o Winter Garden en Battery Park. Este consiste en catro torres e unha praza pública aberta. O estudo obtivo a medalla de Ouro da AIA á firma do ano en 1989. Ela foi enfocando as súas achegas cara á arquitectura da paisaxe. Ese mesmo ano, Balmori finalizou os seus estudos de deseño da paisaxe no Radcliffe College. Ela desenvolvera un grande interese polo tema da paisaxe dende o punto de vista teórico e escribira sobre a obra de Beatrix Farrand, a paisaxista que ós 50 anos deseñou o campus de Dumbarton Oaks cuxos edificios eran obra de McKim, Mead & White.
O interese de Balmori na paisaxe e o deseño urbano xurdiu do seu interese nos espazos públicos, a forma no que son empregados e deseñados, e o seu papel e efecto nunha área máis grande. O seu estilo de deseño é recoñecido pola forma en que se crea unha interface fluída entre a paisaxe e a estrutura no desenvolvemento dos espazos públicos urbanos.
Trần Đức Lương
Trần Đức Lương, nado o 5 de maio de 1937, foi o presidente de Vietnam dende o 24 de setembro de 2002 ata o 2006.
Traxectoria
Naceu na provincia de Quang Ngai, en 1955 trasladouse a Hanoi, onde estudou xeoloxía, e traballou como cartógrafo. En 1959 ingresou no Partido Comunista de Vietnam e converteuse en funcionario do partido nos anos 1970. En 1987 foi segundo Primeiro Ministro. Foi membro do Politburo desde xuño de 1996, escolleito presidente o 24 de setembro de 1997 e reescolleito no 2002.
Tania González Peñas
Tania González Penas, nada en Avilés o 18 de outubro de 1982, é unha política española, eurodeputada de Podemos e activista social.
Práctica política
Dende outubro de 2015, Tania González é voceira de Podemos no Parlamento Europeo, dentro do Grupo Confederal da Esquerda Unitaria Europea/Esquerda Verde Nórdica. Ademais, é a vicepresidenta da Delegación para as Relacións cos Países da Comunidade Andina, é membro da Comisión de Transporte e Turismo e suplente tanto da Comisión de Emprego e Asuntos Sociais como da Delegación na Asemblea Parlamentaria Euro-Latina.
Dende a súa alta como eurodeputada o 11 de setembro de 2014, interveu 946 veces en plenario e presentado 181 preguntas parlamentarias.
Lucho García
Luis Alberto García Pacheco, coñecido como Lucho García, nado en Barranquilla o 20 de marzo de 1998, é un futbolista colombiano que xoga de porteiro no Atlético Huila, da Categoría Primera A de Colombia.
Al-Mu'tamid
miniatura|350px|Tumbas de al-Mu‘tamid (á esquerda), I'timad (á dereita) e do fillo de ambos (centro), no sitio arqueolóxico de [[Agmat (Marrocos). ]]
-643
Outros
Historia ano a ano
Lucho García
Traxectoria
Chegou a España en 2012, fichado polo Real Madrid para a súa canteira, pero poucos meses despois deixou o equipo branco debido á falta de minutos, e recalou nas categorías inferiores do Rayo Vallecano. A partir do 2016 foi convocado co primeiro equipo do Rayo en numerosas ocasións, pero sen chegar a debutar, tendo por diante a porteiros como Paulo Gazzaniga ou Alberto.
A principios da tempada 2018/19 fichou polo Sevilla Atlético, filial do Sevilla FC. Xogou dúas tempadas no equipo sevillano na Segunda B, disputando 29 partidos e sendo convocado co primeiro partido en catro ocasións, sen chegar a debutar en partido oficial, aínda que si o fixo no Trofeo Antonio Puerta.
En setembro de 2020, despois de desvincularse co Sevilla, fichou polo Deportivo da Coruña, que acababa de descender á Segunda B. Aínda que comezou a tempada como suplente de Carlos Abad, acabou por facerse coa titularidade na portería galega, disputando os últimos dez partidos de liga, nos que encaixou só tres goles.
O 1 de xullo de 2021 anunciouse o seu traspaso á Ponferradina. Debutou na categoría de prata na cuarta xornada, diante do Tenerife no Heliodoro Rodríguez Lopéz, pero non tivo continuidade na portería do equipo adestrado por Bolo, que preferiu ao iraniano Amir Abedzadeh, polo que disputou só seis encontros en toda a campaña.
En xullo de 2022 fichou polo Rayo Majadahonda, da Primeira División RFEF, onde foi titular en 34 dos 38 partidos de liga. A continuación regresou ao seu país natal para xogar no Atlético Huila, da Categoría Primera A.
Selección nacional
Foi internacional coas categorías sub-15, sub-17 e sub-20 de Colombia. Foi convocado pola selección sub-20 de Colombia para disputar o Campionato Suramericano sub-20 de 2017 celebrado en Ecuador.
Al-Mu'tamid
Muhammad ibn 'Abbad al-Mu'tamid (en árabe  محمد بن عباد المعتمد ), nado en Beja, Portugal en 1040, e finado en Agmat, Marrocos en 1095, da familia dos abaditas, foi rei da taifa de Sevilla entre 1069 e 1090.
Traxectoria
Segundo fillo de al-Mutadid, converteuse en herdeiro cando o seu irmán máis vello foi mandado executar polo seu pai por suposta traizón.
Aos doce anos, seu pai enviouno a Silves, no Algarve, para que fose educado polo poeta Abu Bakr ibn Ammar (Ibn Ammar de Silves, o Abenámar dos cristiáns), que se convertería posteriormente no seu favorito. miniatura|350px|A [[taifa de Sevilla no século XI.]] miniatura|350px|Os [[Taifa|reinos de taifas en 1080.]] miniatura|180px|[[Dinar de al-Mu'tamid.]] miniatura|180px|Columna do rei al-Mu'tamid. Xardín de La Galera. [[Reais Alcázares de Sevilla|Alcázar de Sevilla.]] No segundo ano do seu reinado, al-Mu'tamid anexionou a taifa de Córdoba, a cuxa fronte puxo a un dos seus fillos. Esta anexión supuxo unha ameaza para a taifa de Toledo, cuxo rei, Al-Mamun apoiou a un aventureiro, Ibn Ukkasha que, en 1075, se apoderou da cidade e executou ao mozo príncipe. Al-Mamún de Toledo tomou posesión da cidade, na que morreu seis meses despois. Durante tres anos al-Mu'tamid tratou de reconquistar Córdoba, o que conseguiu en 1078, ao tempo que todas as posesións do reino de Toledo situadas entre o Guadiana e o Guadalquivir pasaron a formar parte do reino de Sevilla.
Ao chegar ao trono, al-Mu'tamid nomeou visir ao seu amigo e antigo mentor Ibn Ammar (Abenámar). A súa relación foi excelente durante os primeiros anos de reinado. Por exemplo, atribúese á súa habilidade que unha expedición de Afonso VI de León contra Sevilla acabase pacificamente mediante a aceptación do pago dun duplo tributo (1078).
De todos os xeitos, Ibn Ammar caeu en desgraza como resultado da súa desastrosa xestión da anexión da taifa de Murcia. En 1078 Ibn Ammar acudiu a Ramón Berenguer II, conde de Barcelona, e lle pediu axuda para conquistar a taifa de Murcia mediante o pago de dez mil dinares. Como prenda do pago do tributo, un fillo de al-Mu'tamid, al-Rashid, serviría de refén, parece que sen o coñecemento do seu pai. Cando al-Mutamid descubriu o pacto, quixo recuperar ao seu fillo, cousa que só puido conseguir mediante o pago dunha suma tres veces maior. Unha vez conquistada a taifa de Murcia, Ibn Ammar foi nomeado gobernador, pero pouco despois conspirou para independizarse da taifa de Sevilla. Descubertas as súas pretensións tivo que fuxir de Murcia. Refuxiado en Zaragoza, intentou axudar as tuyibíes nunha expedición contra a fortaleza de Segura, pero finalmente foi feito prisioneiro e entregado a al-Mutamid, quen, a pesar dos lazos de amizade que durante moito tempo os unitan, matouno coas súas propias mans.
Sentíndose ameazado por León despois da conquista da taifa de Toledo por Afonso VI de León (1085), decidiu pedir auxilio aos almorábides que, o 30 de xullo de 1086 desembarcaron en Alxeciras. As tropas da taifa sevillana axudaron, xunto con soldados das taifas de Granada e de Badaxoz, a derrotar aos cristiáns na batalla de Zalaca (1086).
A ausencia dos almorábides contribuíu a que os reis musulmáns seguisen envolvidos nas súas disensións, de xeito que non puideron evitar novos ataques cristiáns. O rei Afonso VI tomou o castelo de Aledo (en Murcia) en 1087, bloqueando as rotas entre Sevilla e as provincias orientais de al-Ándalus. Al-Mu'tamid en persoa dirixiuse de novo a Marrakech para pedir a Yusuf ibn Tasufin que acudira en axuda dos musulmáns en al-Ándalus. Os almorábides volveron á península (1088), pero esta vez non só combateron aos cristiáns, senón que tamén foron conquistando un a un todos os reinos de taifas. Al-Mu'tamid foi deposto polo emir almorábide en 1090 e desterrado a África, onde morreu en Agmat, nas inmediaciones de Marrakech, en 1095.
Poeta
Al-Mu'tamid foi un notábel poeta e, durante o seu reinado, a cultura floreceu en Sevilla. Na súa corte gozaron de favor os poetas e literatos, como o siciliano Ibn Hamdis, Ibn al-Labbana de Dénia, Ibn Zaydún ou o propio visir e poeta Ibn Ammar de Silves.
Tamén a visitaron intelectuais como Ibn Hazm (994-1063), unha das figuras centrais da cultura andalusí, o xeógrafo Al-Bakrí e o astrónomo Azarquiel (Al-Zarkali).
A partida de xadrez
Unha lenda conta que Ibn Ammar, o favorito de al-Mu'tamid xogou unha partida de xadrez con Afonso VI de León, o cal se encontraba asediando Sevilla (1078). A aposta era elevada, posto que o gañador decidiría o destino da cidade de Sevilla. Ibn Ammar gañou a partida e lle pediu ao rei que respectase a cidade. Afonso mantivo a súa palabra e non atacou Sevilla, quedándose co taboleiro e as pezas do xogo de xadrez. A realidade é máis prosaica, e o sitio non se levantou até que al-Mu'tamid non acordou pagar un cuantioso tributo a Afonso VI.
al-Rumaikiyya
Paseando un día á beira do Guadalquivir al-Mu'tamid co seu amigo Ibn Ammar, xogaban a improvisar poemas, entretemento extremadamente popular na sociedade andalusí da época. Ao levantarse unha lixeira brisa sobre o río, dixo al-Mu'tamid: "O vento tecendo lorigas nas augas". Ante o cal esperaba a resposta do seu compañeiro. Porén, Ibn Ammar non tivo tempo de responder, posto que ambos os dous escoitaron unha voz feminina que completaba a rima: "Qué coiraza se xearan!".
A voz correspondía a unha moza escondida tras os xuncos. Era unha moza belísima chamada Rumaikiyya, escrava dun arrieiro. Al-Mu'tamid quedou inmediatamente enamorado, levouna ao seu palacio e fíxoa a súa esposa, que tomou o nome de Itimad. Cando al-Mu'tamid foi deposto, Rumaikiyya partiu con el cara ao exilio.
A relación Al-Mu'tamid e Rumaikiyya foi a fonte de numerosas historias, como a que aparece no Libro de los ejemplos del Conde Lucanor y de Patronio, conto XXX, De lo que aconteció al rey Abenabed de Sevilla con su mujer, Ramaiquía, obra de Don Juan Manuel.
Na literatura
A vida de Al-Mu'tamid inspirou a obra de Blas Infante Motamid, último rey de Sevilla.
David Hornsby
David Hornsby, nado o 1 de decembro de 1975 en Newport News, Virxinia, é un actor, guionista, produtor e actor de voz estadounidense.
A súa muller é a tamén actriz Emily Deschanel.
1867
miniatura|O [[Monte do Castro na primeira fotografía coñecida de Vigo, de 1867. ]]
Outros
Historia ano a ano
Epanalepse
A epanalepse ou xeminación é unha figura estilística consistente en repetir unha ou máis palabras en contacto.
Morcego rubio
O morcego rubio (Nyctalus noctula) é unha especie de quiróptero da familia Vespertilionidae amplamente espallado por Asia, Europa e parte de África.
Paradela, Moldes, Boborás
Paradela é un lugar da parroquia de Moldes no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño.
Morcego rubio
Descrición
miniatura|esquerda|200px|Distribución do morcego rubio en Galicia É un morcego de tamaño grande, con orellas grandes e redondeadas. Ten o fociño curto e ancho e as ás, longas e estreitas insírense nos nocellos. O pelame é de cor rubia, coas ás, orellas e fociño de cor castaña escura.
Mide entre 48 e 58 milímetros cun peso entre os 18 e 40 gramos, a súa fórmula dentaria é.
Emite dous tipos de ultrasóns uns comezan en 45 kHz e rematan a 25 khz e outros de maior duración de 25 kHz a 19 kHz. Ademais emite sons moi variables, de carácter social, en voo ou dende refuxio, que poden ser escoitados, polo oído humano, a máis de 50 metros.
Distribución
Ocupa unha ampla superficie de Eurasia, dende o norte de África, a Península Ibérica, Irlanda e o sur de Escandinavia, até China, Formosa e Vietnam. Esta especie é moi rara na Península Ibérica, téndose citado nuns poucos lugares, principalmente da metade setentrional, entre eles, Galicia.
Hábitat
É un morcego forestal, adoitase refuxiar en ocos de árbores, aínda que é posible achalo en caixas refuxio ou en fendas de muros, edificios e pontes, sempre preto de cursos de auga. Os únicos refuxios coñecidos en España sitúanse en parques. Esta especie foi estudada en Navarra, de onde proveñen a maioría dos datos actuais. Comprobouse que un grupo de machos aséntase nesta rexión de forma sedentaria, mentres que as femias non chegan até pasada a época de cría. A final de agosto e en setembro chegan numerosas femias migradoras, que probablemente proceden do centro e norte de Europa. No outono fórmanse as colonias e prodúcense os apareamentos. Sábese que tamén pasan o inverno na Península, migrando no outono, cara a latitudes maiores.
Ameazas
A perdida de refuxios pola curta de árbores e en menor medida, o recheo de fendas semella ser a maior ameaza para esta especie. En España, a grafiose dos olmos supuxo a talla de moitas árbores vellas, lugares axeitados para buscar refuxios.
La Bisbal d'Empordà
miniatura|300px|O Daró na Bisbal La Bisbal d'Empordà, popularmente reducido a La Bisbal, é un concello catalán da provincia de Xirona, España, e capital da comarca do Baix Empordà. Ten unha poboación de 10.173 habitantes (2008).
Aséntase sobre o chairo do Empordà, adxacente ao macizo de les Gavarres e regado polo río Daró. A súa orixe áchase na vila romana de "Fontanetum". O seu nome actual débese á cesión da localidade ao bispo de Xirona durante o dominio carolinxio.
Tradicionalmente a agricultura e gandería foron as principais fontes de riqueza da poboación. A comezos do século XX destacou a industria da cortiza. Na actualidade, a cerámica industrial e artística representan o seu principal rexistro económico e turístico. Tamén é recoñecido polos seus populares doces de pastelería.
O Toxiño, Cambás, Aranga
O Toxiño é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 5 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 1 era muller.
Galería de imaxes de Alfoz
Galería de imaxes do concello de Alfoz na provincia de Lugo:
-644
Outros
Historia ano a ano
Gran Premio de Italia de 1964
Resultadodo Gran Premio de Italia de Fórmula 1 de celebrouse en Monza o 6 de setembro de 1964.
Ponferrada
Ponferrada (do latín pontem ferratam 'ponte de ferro, na que se utilizou ese material') é un concello e cidade de Castela e León, capital da comarca do Bierzo, na provincia de León. Está situada na confluencia dos ríos Sil e Boeza, e cos seus 64.509  habitantes, é o segundo municipio máis poboado da provincia, por detrás de León.
Atópase a 543 m de altitude nunha cunca mineira, ocupa unha superficie de 283 km² e ten unha poboación duns 65.000 habitantes. A súa fundación, no 1086, coincide coa construción dunha ponte de ferro (que deu nome á cidade, para cruzar o río Sil, ordenado levantar catro anos antes, no 1082, polo bispo Osmundo. Dende o ano 1178 ata o 1312 a cidade estivo en mans dos Templarios que construíron un castelo (século XIII) que hoxe en día é o monumento principal da cidade.
Historia
No ano 1180 o rei leonés Fernando II concede á vila os primeiros foros. Durante os séculos XIII e XIV, xa amurallada, comeza a crecer e desenvolverse, aparecen tanto intramuros como nos arredores, campesiños, comerciantes e artesáns, á sombra do camiño, que orixinou un crecemento rápido e sostido. A muralla construída conta con catro portas de entrada: El cristo, Paraisín, Las nieves e Las eras. Nos arredores da vila aséntase unha comunidade xudía.
Ao desaparecer a orde en 1312, pasou polas familias de Osorio, ou do Conde de Lemos entre outros, ata que os Reis Católicos reclamárona como propia, a raíz dunha disputa entre o Conde de Lemos e o seu fillo, no século XVI, que levou a diversas batallas no castelo, e a toma e recuperación sucesiva da praza por cada un deles. Finalmente os Reis Católicos decidiron que o castelo e a vila eran da súa propiedade, acto que puxo fin ás refregas. Desde entón e ata o fin do Antigo Réxime, procederon a nomear corrixidor na vila; o primeiro deles foi Juan de Torres.
O ferrocarril chegou a Ponferrada en 1881, e durante a primeira guerra mundial os depósitos locais de tungsteno explotáronse para abastecer á industria armamentística. En 1918, creouse a Minero Siderúrgica de Ponferrada (MSP) para explotar os depósitos de carbón da rexión, e creceu ata converterse na maior corporación mineira de carbón de España. A Empresa Nacional de Electricidad, S.A. (Endesa) foi fundada en 1944 e en 1949 abriu a primeira central eléctrica de carbón como combustible de España en Ponferrada, Compostilla I. En 1960, inaugurouse o Pantano de Bárcena e na segunda metade do século XX a economía da cidade baseábase principalmente na minaría e na produción de electricidade, tanto hidroeléctrica como de combustibles fósiles.