cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siméon Denis Poisson
Matemáticas
Nas matemáticas puras, os seus traballos máis importantes foron a súa serie de estudos sobre integrais definidas e a súa discusión sobre as series de Fourier; o primeiro supuxo crear un camiño para os estudos clásicos de Peter Gustav Lejeune Dirichlet e Bernhard Riemann sobre o mesmo tema. Localízanse no Journal da École Polytechnique dende 1813 a 1823, e nas Memoirs de l'Académie de 1823. Estudou tamén a integral de Fourier. Cómpre sinalar tamén o seu ensaio sobre o cálculo de variacións (Mem. de l'acad., 1833), e os seus traballos sobre a probabilidade da media (Connaiss. d. temps, 1827, &c). A distribución de Poisson en teoría da probabilidade recibe o seu nome.
Outros traballos
En 1815 Poisson estudou as integrais no plano complexo, e en 1831 obtivo as ecuacións de Navier-Stokes independentemente de Claude-Louis Navier.
Doncide, Silva, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Moscardo (filosofía)
Un tabán social ou moscardo social é unha persoa que interfire co statu quo dunha sociedade ou comunidade suscitando preguntas novidosas e potencialmente molestas, xeralmente dirixidas ás autoridades. O termo está orixinalmente asociado co filósofo grego Sócrates, na súa defensa cando foi xulgado pola súa vida.
Sócrates
O termo "tabán" ou "moscardo" (en grego: μύωψ, mýops ) foi usado por Platón na Apoloxía para describir a Sócrates actuando como un aguillón incómodo para a escena política ateniense, como un esporón ou unha mosca que pica espertando un cabalo lento.
Durante a súa defensa cando foi xulgado pola súa vida, Sócrates, segundo os escritos de Platón, sinalou que a disidencia, como o moscardo, era fácil de esmagar, pero o custo para a sociedade de silenciar ás persoas que eran irritantes podería ser moi elevado: "'Se matan un home coma min, faranse máis dano a vostedes mesmos do que a min”"De aí provén o alcume de Sócrates como "moscardo de Atenas".
Idade moderna e contemporánea
William Shakespeare usa a metáfora do moscardo (en inglés "gadfly") en The tragedy of Antony and Cleopatra, Hamlet e O rei Lear.
A finais do século XIX, en 1897, Ethel Voynich publicou a novela The Gadfly sobre as loitas do axente revolucionario A. Burton na Italia do Risorgimento. A obra tornouse moi popular na Unión Soviética, sendo considerada ideoloxicamente útil. En 1955, o realizador soviético Aleksandr Fajntsimmer adaptou a novela para un filme homónimo (Ovod, en ruso). O compositor Dmitrii Shostakovich, quen tamén compuxo temas sobre as obras de Shakespeare, escribiu a banda sonora.
Na política moderna, un tabán ou moscardo é alguén que desafía persistentemente ás persoas en posicións de poder, o statu quo ou unha posición popular. Por exemplo, Morris Kline escribiu:"'Hai unha función para o moscardo que suscita preguntas que moitos especialistas quererían ignorar. A polémica é saudable.'"
A Longra, Coruxo, Vigo
A Longra é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
Bouzoá, Silva, Pol
Bouzoá é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Hymns (álbum de Godflesh)
Hymns é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 23 de outubro de 2001 a través do selo Music for Nations. Foi o derradeiro disco do grupo antes da súa separación en 2002. En 2010 Godflesh reformouse e en 2014 editou o álbum A World Lit Only by Fire. Hymns tivo unha produción problemática e tiña a intención de afastarse do intenso son industrial típico de Godflesh e dirixirse cara a un hard rock máis tradicional. Foi o segundo e derradeiro álbum do grupo cun batería humano no canto dunha caixa de ritmos.
Melcas, Coruxo, Vigo
Melcas é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 103 habitantes (49 homes e 54 mulleres).
Eiras, Silva, Pol
Eiras é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Rafael Lesmes
Traxectoria
Nacido en Ceuta, comezou a súa carreira futbolística nesa cidade, xogando en equipos como o África Ceutí, o Ibarrola ou o Betis de Hadú. Entre 1945 e 1949 militou no Atlético Tetuán, e a continuación fichou polo Valladolid, ao que se incorporou como condición que puxo seu irmán Paco para fichar el mesmo polo club, procedente do Granada. Debutou na Primeira División co equipo adestrado por Antonio Barrios na cuarta xornada da tempada 1949/50, ante o Deportivo da Coruña en Riazor, formando na defensa titular a carón de seu irmán e de Babot. Foi titular en 28 partidos da tempada e ao remate desta reforzou o Atlético de Madrid para disputar o Trofeo Teresa Herrera contra a Lazio, e tamén en dous partidos da Copa Latina, contra o Girondins de Bordeos e de novo contra a Lazio. Xogou dous anos máis en Valladolid, tendo como mellor resultado o sexto posto en liga na tempada 1950/51.
En agosto de 1952 foi traspasado ao Real Madrid, trala marcha do adestrador Ipiña tamén ao club branco. Aínda que lastrado por unha lesión na súa primeira tempada, fíxose rapidamente coa titularidade e disputou 221 partidos oficiais en oito anos coa camiseta branca. Formou parte do equipo que gañou cinco Copas de Europa consecutivas e foi titular en tres das finais (1956, 1957 e 1958). Gañou ademais catro ligas e dúas Copas Latinas. En 1960 regresou ao Valladolid, onde xogou dúas tempadas antes de retirarse.
Selección española
Morreu en Valladolid o 8 de outubro de 2012, aos 85 anos de idade.
Batalla do Val de Monterrei
A Batalla do Val de Monterrei consistiu nunha serie de accións militares localizadas na zona da Comarca de Verín entre os días 6 e 7 de marzo de 1809. Enfrontou ás forzas do Primeiro Imperio francés, comandadas polo mariscal Jean-de-Dieu Soult, contra as tropas españolas baixo as ordes do Marques de La Romana e unha forza portuguesa dos xenerais Bernardino Freire e Francisco da Silveira. Este enfrontamento supuxo o comezo da Segunda Invasión francesa de Portugal, dentro do contexto da Guerra da Independencia Española.
Contexto
Coa evacuación do exército inglés de John Moore despois da Batalla de Elviña e da retirada da división de Robert Craufurd a través do porto de Vigo en xaneiro de 1809, as forzas francesas baixo as ordes dos mariscais Soult e Michel Ney dispuxéronse a perseguir ás forzas españolas e conquistar o territorio galego para a España napoleónica. Cando Napoleón Bonaparte ordénalle a Soult invadir Portugal e tomar a cidade de Porto, tenta cruzar o Río Miño na localidade de Tui​, pero a falta de embarcacións, o medo a unha emboscada por parte dos portugueses e a fortaleza de Valença provocan que se retire cara Ourense o 17 de febreiro.
Tras superar a devandita cidade e esmagar unha pequena forza de milicianos e algunhas tropas regulares españolas en Xinzo de Limia, as forzas francesas poñen rumbo cara ao Val de Monterrey. O Marqués de La Romana, decatándose das intencións do mariscal Soult, trata de despregar unha liña defensiva o máis rápido posible. Os soldados españois proviñan na súa maioría de rexementos reorganizados en León, aos que se sumaron algúns soldados procedentes das levas realizadas na zona anteriormente. Pola súa banda, o mal equipado exército portugués destinado no Norte de Portugal, decide enviar a uns 4000 homes que se sumaron en parte ás forzas españolas, cubrindo un continxente luso a ponte de Vilaza. A pesar diso, a maioría das forzas portuguesas limitouse a defender a fronteira luso-española, deixando tamén unha pequena guarnición no Castelo de Monterrei.
Os combates
As primeiras patrullas francesas chegan á zona do Val de Monterrei o día 4 de marzo, tomando sen oposición a aldea da Xironda. Ao día seguinte, o Marqués de La Romana, vendo a delicada situación na que se atopaba, comeza os preparativos para cruzar o río Támega e retirarse ordenadamente cara ao Leste, mentres que os portugueses abandonan o castelo e comezan a planear o seu propio repregamento cara Feces de Abaixo e a propia fronteira. Pola súa banda, o mariscal Soult, decatándose da débil situación das forzas luso-españolas, decide organizar rapidamente aos seus homes para atacar canto antes e poder asegurarse así o paso seguro cara ao Norte de Portugal.
O 6 de marzo os franceses comezan o seu avance en masa cara ao corazón do val. Nunha situación de clara inferioridade numérica, o Marqués de La Romana ordena a retirada española cara á beira oriental do Támega. As forzas portuguesas, alertadas polos movementos franceses e os dos seus aliados españois, abandonan rapidamente o castelo e comezan a retroceder cara á fronteira. Con todo, como a súa retirada realizouse máis tarde que a española, algúns continxentes lusos tiveron que enfrontarse en accións de retagarda contra as forzas napoleónicas, sufrindo algunhas baixas mentres se retiraban das súas posicións na aldea de Vilaza. miniatura|Batalla do Val de Monterrei - Mañá del 6 de marzo de 1809|249x249px
Pasado o mediodía, as forzas do Marqués de La Romana situáronse ao Leste de Verín, nunha zona coñecida como "Pozo do Demo", establecendo unha liña improvisada coa que facer fronte ao inimigo. Os franceses, lonxe de vacilar, continúan o seu avance imparable, cruzando o río Támega en varios lugares e asaltando as posicións españolas sen perder tempo. As tropas españolas víronse superadas en todos os aspectos polos rexementos napoleónicos, moitos dos cales participaran nas grandes batallas de Austerlitz e Jena. Ao ver que algúns dos seus batallóns comezaban a dispersarse, o Marqués de La Romana dá a orde de retirarse, unha fuxida entorpecida en certo modo polos centos de civís que trataban de fuxir do invasor francés. Admitindo a súa derrota ante un inimigo superior, a oficialidade española decide abandonar temporalmente Galicia e dirixirse ao Leste, coa esperanza de reagruparse e conseguir novas forzas en León. Pola súa banda os portugueses completaron ao final do día o seu repregamento cara Vilarelho da Raia, remisos a axudar aos españois tras a retirada inicial do Marqués da Romana. Ante a perspectiva de enfrontarse en solitario aos franceses, as tropas portuguesas comezaron a fortificar lixeiramente as súas posicións de maneira improvisada. miniatura|249x249px|Batalla do Val de Monterrei - Tarde do 6 de marzo de 1809
Moláns, Coruxo, Vigo
Moláns é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 182 habitantes (91 homes e 91 mulleres).
Batalla do Val de Monterrei
Os combates
Na mañá do día 7, o foco de atención dos franceses centrouse nos portugueses que defendían a fronteira e o camiño cara Feces de Abaixo. O mariscal Soult, deixando en retagarda a algunhas unidades en caso dun contraataque español, decide que debe provocar a retirada das forzas lusas coa maior brevidade, para evitar así un número de baixas excesivas. Decide dividir as súas forzas dispoñibles en dous grupos de ataque. O primeiro deles ten a misión de tomar Vilarelho da Raia e forzar aos portugueses a repregarse cara ás montañas do interior. As forzas lusas, que tiñan algúns canóns antigos improvisadamente montados sobre rochas e penedos, conseguen resistir media hora antes de que unha carga de 50 dragóns do 19º Rexemento semente o caos na liña portuguesa, forzando ao xeneral Silveira a retirarse. A localidade de Vilarelho sería tomada polos voltigeurs do 17º Rexemento. Pola súa banda o segundo grupo de ataque apenas tivo que establecer combate contra o continxente portugués do xeneral Freire, que se retirou cara Feces de Abaixo ante a posibilidade de quedar rodeado. miniatura|249x249px|Batalla do Val de Monterrei - 7 de marzo
Consecuencias
Co exército español derrotado e retirándose cara León e as forzas portuguesas desorganizadas e en clara inferioridade numérica, a vía en dirección ao Norte de Portugal estaba aberta para as tropas napoleónicas. Tras dous días de descanso e reabastecemento, o mariscal Soult e todas as súas tropas emprenden a súa marcha cara á rexión lusa de Trás-os-Montes, coa intención de tomar a cidade de Chaves. O seu único obstáculo foi unha forza de 2000 portugueses en Feces de Abaixo do xeneral Freire, a cal é incapaz de frear o avance francés. Pola súa banda, o xeneral Silveira, que se reuniu de novo co seu exército principal no Norte de Portugal, decide non facerlle fronte a Soult. miniatura|310x310px|Principais movementos do mariscal Soult durante a Segunda Invasión francesa de Portugal
O avance das tropas invasoras polo país luso foi rápido e efectivo, tomando en poucas semanas Chaves, Braga e Porto. Tras conquistar esta última cidade, Soult decidiu agardar un tempo crucial agardando reforzos e subministracións. Durante estas semanas en que as forzas francesas permaneceron na súa maioría inactivas, moitos territorios da retagarda foron reconquistados por destacamentos portugueses, incluído un liderado polo xeneral Francisco da Silveira, quen retomou Chaves o 29 de marzo, o mesmo día que os franceses entraron en Porto. Ese tempo desperdiciado tamén axudou a que o Duque de Wellington puidese preparar as súas tropas para retomar Porto, derrotando aos franceses o 12 de maio. As tropas francesas sobreviventes retiráronse apresuradamente ata Ourense, nun momento no que a maioría do territorio galego levantouse en armas contra as forzas invasoras. Os restos dos exércitos dos mariscais Soult e Ney abandonan Galicia en xuño, supoñendo os últimos continxentes franceses en pisar territorio galego durante a Guerra da Independencia Española.
Fonfría, Silva, Pol
Fonfría é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
A World Lit Only by Fire
A World Lit Only by Fire é o sétimo álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 7 de outubro de 2014 a través do selo Avalanche Recordings, propiedade do líder do grupo Justin Broadrick. Trátase do primeiro disco da banda dende o Hymns de 2001. Foi precedido polos sinxelos dixitais "New Dark Ages" no mes de agosto de 2014 e "Imperator" en setembro, e foi seguido por varias xiras internacionais.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Justin Broadrick e G. C. Green.
A Luz, Coruxo, Vigo
A Luz é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 102 habitantes (46 homes e 56 mulleres).
Wikipedia en sueco
A Wikipedia en sueco (en Svenskspråkiga Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua sueca, a cal comezou o 23 de maio de 2001. É a terceira meirande Wikipedia en número de artigos, só por detrás da Wikipedia en inglés e da Wikipedia en cebuano, e ten unha profundidade de artigos de 11,91. A maioría dos artigos foron creados polo bot Lsjbot, ou por ferramentas de software.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Selección de fútbol das Seychelles
A selección de fútbol das Seychelles (Équipe des Seychelles de football, Seychelles national football team) é o equipo representativo das Seychelles nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federación das Seychelles de Fútbol (Fédération des Seychelles de football, Seychelles Football Federation), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Alcumados os Piratas, nunca conseguiron participar na fase final dunha Copa do Mundo ou dunha Copa de África de Nacións.
A Pedreira, Coruxo, Vigo
A Pedreira é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Vilavella, Silva, Pol
Vilavella é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Porto de Eira, Silva, Pol
Porto de Eira é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Vilavella, Silva, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Porto de Eira, Silva, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Muíños, Coruxo, Vigo
Muíños é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 33 habitantes (15 homes e 18 mulleres).
Wikipedia en cebuano
A Wikipedia en cebuano (en Wikipedya sa Sinugboanon) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua cebuana. A maioría dos seus artigos foi creada polo programa automatizado Lsjbot. En outubro de 2021, a Wikipedia en cebuano era a segunda edición máis grande da Wikipedia en número de artigos, detrás da edición inglesa e por diante da sueca.
Granda, Silva, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Ventín, Silva, Pol
Ventín é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Duramáter
A dura-máter, ou duramáter , é a máis externa das tres meninxes que rodean o cerebro e a medula espiñal. Deriva do mesodermo. As outras dúas capas menínxeas son a piamadre e a aracnoides. A duramáter rodea o encéfalo e a medula espiñal e encárgase de manter o líquido cefalorraquídeo. O nome deriva do latín "nai dura" ou "nai resistente", e tamén se chama paquimeninxe. A duramáter foi descrita como "resistente e inflexible" e "dura como o coiro".
Capas e funcións
esquerda|miniatura A duramáter ten varias funcións e capas. A duramáter é unha capa que rodea a aracnoides. Rodea e sostén o seo dural (tamén chamado seo venoso dural, seo cerebral ou seo cranial) e leva o sangue do cerebro cara ao corazón.
Ten dúas capas (láminas): a capa superficial, que serve de periósteo cranial interno, chamada endocráneo; e unha capa profunda, a verdadeira duramáter
Reflexos durais e pregamentos
Outros dous pregamentos internos inclúen a falxa cerebelosa eo selar do diafragma.
Drenaxe
As dúas capas de duramáter atravesan a maior parte do cranio. Onde se separan, o espazo entre eles chámase seo venoso dural. Estes seos drenan o sangue e o líquido cefalorraquídeo do cerebro e descargan na vea xugular interna.
Drenan a través das velosidades aracnoideas (ou arachnoid villi), que son ramas da aracnoide (a capa menínxea media) que se estenden até os seos venosos. Estas velosidades (villi) funcionan como unha válvula unidireccional.
As veas menínxeas, que atravesan a duramáter e as veas pontes, que drenan o tecido neural superior e perforan a duramáter, desembocan nos seos durais. A rotura dunha vea ponte provoca un hematoma subdural.
Patoloxía
Varias patoloxías implican a duramáter. O hematoma subdural prodúcese cando hai unha acumulación anormal de sangue entre a duramáter e a aracnoides, xeralmente como resultado da lesión das veas ponte como resultado dun traumatismo cranial. O hematoma epidural é a acumulación de sangue entre a duramáter e a superficie interna do cranio, xeralmente debido ao sangrado arterial.
En 2011, Scali et al., descubriron unha conexión entre o tecido brando do recto posterior maior da cabeza e a duramáter cervical. Varias patoloxías poden estar relacionadas con esta conexión anatómica, como dores de cabeza, neuralxia do trixemino e outros síntomas que implican a duramáter cervical (Spine 2011). O Rectus Capitis Posterior Minor ten un anexo similar ao descrito por Hack et al. en 1995.
O músculo dural, a conexión ligamentosa dural na columna cervical superior e as áreas occipitais poden proporcionar respostas anatómicas e fisiolóxicas á causa das dores de cervicoxénicas. Esta proposta podería explicar entón a eficacia da manipulación no tratamento da dor de cabeza cervigoxénica.
Subministración de sangue
A arteria menínxea media subministra a maior parte do sangue á duramáter, pero tamén contribúen as ramas menínxeas da arteria etmoide anterior e posterior.
Innervación
A innervación sensorial da duramáter supratentorial realízase a través das pequenas ramas menínxeas do nervio trixemino (V1, V2 e V3). A innervación da duramáter infratentorial son os nervios cervicais superiores.
A ectasia dural é o crecemento da duramáter e é común en trastornos do tecido conxuntivo como a síndrome de Marfan e a síndrome de Ehlers-Danlos.
A fuga espontánea de LCR é a perda de volume e presión de LCR debido a orificios (buracos) na duramáter.
Wallmapu
miniatura|Mapa que mostra unha interpretación da presenza histórica dos mapuches entre os séculos XVI e XXI baseada en datos de Melin et al. (2015). Wallmapu, tamén chamado Wall Mapu, Wallontun Mapu ou Woyontu Mapu (do mapuche: wall mapu ou waj mapu, e; wallontu mapu, wajontu mapu ou woyontu mapu; que quere dicir territorio circundante, conxunto de territorios circundantes ou universo, respectivamente) é o nome dado por algúns grupos e movementos indixenistas, ademais de sectores sociais e políticos, ao territorio que os mapuches habitan ou habitaron historicamente no Cono Sur de América do Sur: dende o río Limarí polo norte até o arquipélago de Chiloé polo sur, na ribeira suroriental do océano Pacífico, e dende o centro e sur do interior da Provincia de Buenos Aires até a Patagonia, na ribeira suroccidental do océano Atlántico, abranguendo territorios soberanos da actuais Chile e a Arxentina.
A orixe do termo atópase disputado, por unha banda, por quen lle atribúe unha orixe moderna durante a expansión do indixenismo da década de 1990, e por outro, por quen lle atribúe unha orixe ancestral oralmente transmitida ou kimun (do mapuche: kimün, kimvn, 'coñecemento' ou 'saber') do pobo mapuche (na súa orixe faría referencia ao concepto de "Universo" na relixión mapuche e non unha entidade política). Aínda que até a década dos 90 o seu uso concentrábase no movemento autonomista mapuche, a partir do estalido social de Chile do ano 2019 o seu recoñecemento aumentou entre a poboación xeral.
Orixe e uso do termo
O termo comezou a ser utilizado masivamente fóra do mundo mapudungun falante, a partir do Consello de Todas as Terras no seu nome en mapudungun, Aukiñ Wallmapu Ngulam, unha vez fundada a organización en 1990, en resposta ao que os movementos indixenistas chaman "represión", e o suposto descoñecemento dos Títulos de Mercé e consecuente onda migratoria de mapuches dende a zona centro-sur ás grandes urbes de Chile, provocada pola ditadura militar chilena. O grupo caracterizouse por realizar revisionismo histórico e reivindicar unha postura política oposta aos intereses do estado chileno na zona, especialmente en consignas ligadas "á recuperación dos territorios ancestrais" e "a autonomía territorial política do pobo mapuche". Neste proceso, ademais, levaron adiante un proceso de elaboración da bandeira nacional mapuche Wenufoye en 1992, así como tamén outras cinco bandeiras asociadas aos principais territorios con presenza mapuche no sur de Chile. A partir do ano 2005 o termo tamén foi promovido polo partido nacionalista mapuche Wallmapuwen.
O Consello logrou fortalecer a noción de autodeterminación a través dun longo desenvolvemento ideolóxico que levaron adiante distintos intelectuais. Paralelamente ao Consello, a fins 1989 varios grupos iniciaron tomas de terra en Lumaco e outras zonas. Nos anos 90, as ideas autonomistas tamén están presentes nalgúns cárceres da rexión.
A construción da central hidroeléctrica Ralco, a cal ocupou cemiterios de comunidades indíxenas, marcou un punto de crebe nas relacións de comunidades mapuche co estado chileno, o que levaría á radicalización do movemento autonomista formándose en 1997 a Coordinadora Arauco-Malleco trala queima de tres camións de Forestal Arauco, o que iniciaría o conflito na Araucania. O feito marcou un punto de inflexión no desenvolvemento do "Movemento Político Autonomista Mapuche" e foi un amplo tema de discusión para intelectuais mapuches.
O mesmo ano realizouse o "Congreso Nacional do Pobo Mapuche" con participación das organizacións territoriais emerxentes. Devandito encontro incorporou o concepto de "territorialidade indíxena" até entón ausente, esixindo o seu recoñecemento e protección. Ademais propuxo que as Áreas de Desenvolvemento Indíxena constituísen "espazos de autoxestión, de participación indíxena, e de protección do territorio fronte a proxectos que prexudican o medio ambiente". O mesmo Congreso propuxo a autonomía como "eixo de articulación do novo diálogo que impulsa o pobo mapuche na súa relación co estado e a sociedade chilena..."
A CAM defínese como anticapitalista e declárase "en resistencia contra o neoliberalismo", utilizan a violencia como método para "recuperar" ou tomar os terreos que alegan como usurpados durante a ocupación da Araucania os cales se atopan actualmente en poder de latifundistas e industrias extractivistas, nestes lugares é onde buscan exercer control territorial o cal ven como "eixo para a autodeterminación e o desenvolvemento integral do militante indíxena". Os dirixentes da CAM (como Héctor Llaitul) son unha xeración posterior á dos fundadores do Consello de Todas as Terras (como Aucán Huilcamán), máis separatista ou "nacionalitaria" e disposta a ocupar os territorios de facto para edificar a "Nación Mapuche".
Polémica polo uso do termo
O termo Wallmapu ao ser unha contraposición ao termo Araucania (o cal foi tradicionalmente utilizado pola historiografía para describir unha parte do territorio habitado polos mapuches) non é aceptado pola totalidade da historiografía ou discurso político de Chile e a Arxentina, polo que o seu uso vai ligado a unha postura indixenista da historia.
O concepto Wallmapu adoita ser utilizado en referencia a un país e a unha nación mapuche independente ("País Mapuche"), sendo dende o seu inicio unha postura claramente separatista en relación co estado chileno e arxentino. Porén, en termos estritos e no uso cotián e filosófico Wallmapu tamén foi definido como "Universo".
Soiuz U Ikar
O Soiuz U Ikar é un foguete espacial ruso derivado do Soiuz U usando unha etapa superior Ikar derivada do módulo de propulsión usado nos satélites de recoñecemento Iantar. Lanzáronse seis Soiuz U Ikar, todos durante o ano 1999 e desde o cosmódromo de Baikonur. Usáronse exclusivamente para poñer en órbita satélites de comunicacións Globalstar.
Post Self
Post Self é o oitavo álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 17 de novembro de 2017 a través do selo Avalanche Recordings. Trátase do segundo disco do grupo dende a súa reforma en 2010. O sinxelo "Post Self" foi editado en streaming o día 31 de outubro, e un segundo tema, "Be God", apareceu tamén en streaming o 11 de novembro, seis días antes do álbum. Godflesh evitou as entrevistas tras o lanzamento de Post Self, agardanto manter parte da pureza do disco e para darlle aos oíntes unha oportunidade de dixerir a música sen interferencias.
Listaxe de cancións
Notas
Hematoma
Un hematoma é unha tumoración orixinada por unha acumulación localizada de sangue, xeralmente callado, nos tecidos, causada pola rotura da parede dun vaso sanguíneo; é unha hemorraxia localizada fóra dos vasos, debido a enfermidade ou trauma, incluíndo lesións ou cirurxía e pode implicar que o sangue continúe a filtrarse dos capilares rotos.
Unha hemorraxia pode verse agravada por medicamentos anticoagulantes. Se a heparina for administra por vía intramuscular, pódense producir filtracións e recollida de sangue; para evitar isto, a heparina debe administrarse por vía intravenosa ou subcutánea.
Signos e síntomas
miniatura|400x400px| Desenvolvemento e progresión do hematoma intramuscular no músculo vasto lateral desde 6 horas despois do trauma até 86 horas.|esquerdaAlgúns hematomas son visíbeis baixo a superficie da pel (comunmente chamados tamén negróns ou mazaduras) e poden sentirse como masas ou vultos. Os vultos poden ser causados pola limitación do sangue a un saco, espazo de tecido subcutáneo ou intramuscular illado por planos fasciais. Esta é unha característica anatómica clave que axuda a evitar que as lesións causen unha perda masiva de sangue. esquerda|miniatura|Evolución dun hematoma facial ao longo de 11 días. Na maioría dos casos, o hematoma, como un saco de sangue, acaba por disolverse; con todo, nalgúns casos poden seguir crecendo, como debido á filtración de sangue ou non mostrar ningún cambio. Se o saco de sangue non desaparece, é posible que teña que limparse ou ser reparado cirurxicamente.
Os hematomas nas articulacións poden reducir a mobilidade dun membro e presentar aproximadamente os mesmos síntomas que unha fractura. Na maioría dos casos, o movemento e o exercicio do músculo afectado é a mellor forma de introducir a colección de novo no torrente sanguíneo.
Ás veces pode ocorrer un diagnóstico erróneo dun hematoma na vértebra; isto chámase correctamente hemanxioma (acumulación de células) ou tumor benigno.
Clasificación
miniatura|207x207px| Hematoma intramuscular nas [[Nádega|nádegas como resultado dunha lesión deportiva .]]
Etimoloxía
A palabra deriva do grego αἷμα haima "sangue" e -ωμα -oma, un sufixo que forma substantivos que indican unha masa ou tumor.
O Outeiro, Silva, Pol
O Outeiro é un lugar da parroquia de Silva no concello lugués de Pol na comarca de Meira.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, sitio alto.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Wikipedia en noruegués
A Wikipedia en noruegués é a versión da enciclopedia libre Wikipedia en lingua norueguesa. Conta con dúas edicións: unha para o noruegués bokmål e outra para o nynorsk. A primeira páxina comezou o 26 de novembro de 2001, e orixinalmente acollía artigos escritos en calquera das dúas versións da lingua. A Wikipedia específica en nynorsk comezou o 31 de xullo de 2004 e dende entón medrou rapidamente. Despois dunha votación en 2005, a páxina norueguesa principal pasou a ser a escrita en bokmål/riksmal.
A versión da enciclopedia en bokmål contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A versión da enciclopedia en nynorsk contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
To agori troei to fagito tou pouliou
To agori troei to fagito tou pouliou (en Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού) é un filme grego de 2012 escrito e dirixido por Ektoras Lygizos. O filme está vagamente baseado na novela Fame de Knut Hamsun. Foi escollido como candidato de Grecia para o Óscar ó mellor filme internacional na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Jacques Barzun
Jacques Martin Barzun ; nado o 30 de novembro de 1907 e finado o 25 de outubro de 2012, foi un historiador franco-estadounidense coñecido polos seus estudos sobre a historia das ideas e a historia cultural. Escribiu sobre unha ampla gama de temas, incluíndo béisbol, novelas de misterio e música clásica, e tamén era coñecido como un filósofo da educación. No libro Teacher in America (1945), Barzun influíu na formación dos mestres nos Estados Unidos.
Profesor de historia na Universidade de Columbia (Columbia College) durante moitos anos, publicou máis de corenta libros, recibiu a Medalla Presidencial Americana da Liberdade e foi designado cabaleiro da Lexión de Honra francesa. A retrospectiva histórica From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present (2000), considerada a súa obra mestra, publicouse cando tiña 93 anos, once antes de finar.
Traxectoria
Jacques Martin Barzun naceu en Créteil, Francia, fillo de Henri-Martin Barzun e Anna-Rose Barzun, e pasou a súa infancia en París e Grenoble. O seu pai era membro do grupo de artistas e escritores Abbaye de Créteil, e tamén traballou no Ministerio de Traballo francés. A casa dos seus pais en París foi frecuentada por moitos artistas modernistas da Francia da Belle Époque, como o poeta Guillaume Apollinaire, os pintores cubistas Albert Gleizes e Marcel Duchamp, o compositor Edgard Varèse e os escritores Richard Aldington e Stefan Zweig.
Mentres estaba nunha misión diplomática nos Estados Unidos durante a Primeira guerra mundial, o pai de Barzun gostou tanto do país que decidiu que o seu fillo recibise unha educación universitaria estadounidense; así, Jacques Martin, de doce anos, asistiu ao Lycée Janson-de-Sailly até mudarse a América, onde se formou na Harrisburg Technical High School en 1924 e logo marchou á Universidade de Columbia, onde obtivo unha educación en artes liberais.
Como estudante no Columbia College, Barzun foi crítico de teatro para o Columbia Daily Spectator, presidente da Philolexian Society (o club literario e de debate de Columbia), e valedictorian da promoción de 1927. Obtivo un máster en 1928 e un doutoramento en 1932 de Columbia, e alí ensinou historia de 1928 a 1955, converténdose no Profesor de Historia Seth Low e no fundador da disciplina da Historia cultural. Durante anos, el e o crítico literario Lionel Trilling dirixiron o famoso curso Great Books de Columbia. Foi elixido membro da Academia Americana de Artes e Ciencias en 1954 e membro da American Philosophical Society en 1984.
De 1955 a 1968, traballou como Decano da Escola de Posgrao, Decano de Facultades e Reitor, á vez que foi membro extraordinario do Churchill College da Universidade de Cambridge. Desde 1968 até a súa xubilación en 1975, foi profesor universitario en Columbia. De 1951 a 1963, Barzun foi un dos editores xestores de The Readers' Subscription Book Club, e o seu sucesor a Mid-Century Book Society (os outros editores xestores foron WH Auden e Lionel Trilling ), e despois foi asesor literario de Charles Scribner's Sons, de 1975 a 1993.
En 1936, Barzun casou con Mariana Lowell, unha violinista dunha destacada familia de Boston. Tiveron tres fillos: James, Roger e Isabel. Mariana morreu en 1979. En 1980, Barzun casou con Marguerite Lee Davenport. Desde 1996 os Barzun viviron na súa cidade natal, San Antonio, Texas. A súa neta Lucy Barzun Donnelly foi produtora da premiada película da HBO Grey Gardens; o irmán de Lucy, Matthew Barzun, é un empresario que exerceu de embaixador dos Estados Unidos en Suecia e no Reino Unido.
O 14 de maio de 2012 Jacques Barzun asistiu a unha actuación sinfónica na súa honra na que se interpretaron obras do seu compositor favorito, Héctor Berlioz. Asistiu en cadeira de rodas e pronunciou un breve discurso á multitude.
Barzun morreu na súa casa de San Antonio o 25 de outubro de 2012, aos 104 anos. The New York Times, que o comparou con estudosos como Sidney Hook, Daniel Bell e Lionel Trilling, chamouno "un distinguido historiador, ensaísta, tábano cultural e educador que axudou a establecer a disciplina moderna da historia cultural". Nomeando a Edward Gibbon, Jacob Burckhardt e Thomas Babington Macaulay como os seus antepasados intelectuais, e chamándoo "un dos máis eminentes historiadores da cultura de Occidente" e "un campión da tradición das artes liberais na educación superior", quen "deplorou o que el chamou 'gangrena da especialidade'", comentou The Daily Telegraph, "O alcance dos seus coñecementos era extraordinario. O ollo de Barzun percorreu todo o espectro da música, arte, literatura e filosofía occidental." O ensaísta Joseph Epstein, recordándoo no Wall Street Journal como un escritor "impecable e maxistral" que abordou " Darwin, Marx, Wagner, Berlioz, William James, o verso francés, a composición en prosa inglesa, o ensino universitario, a ficción policial, o estado de vida intelectual", describiu a Barzun como un home cunha elegancia discreta, americanizado pero conservando un aire de cultura do vello mundo.
Carreira
Barzun non desdeñaba a cultura popular: os seus intereses variados incluían a ficción policial e o béisbol. A súa declaración moi citada: "Quen queira coñecer o corazón e a mente de Estados Unidos, mellor que aprenda béisbol". foi inscrito nunha placa no Salón da Fama do Béisbol. Editou e escribiu a introdución á antoloxía de 1961, The Delights of Detection, que incluía historias de GK Chesterton, Dorothy L. Sayers, Rex Stout e outros. En 1971, Barzun foi coautor (con Wendell Hertig Taylor) de A Catalog of Crime: Being a Reader's Guide to the Literature of Mystery, Detection, & Related Genres, polo que el e o seu coautor recibiron un premio Edgar especial do Mystery Writers of America ao ano seguinte. Barzun tamén foi un defensor da ficción sobrenatural e escribiu a introdución de The Penguin Encyclopedia of Horror and the Sobrenatural. Barzun foi un defensor do crítico teatral e 'diarista' James Agate, a quen comparou con Samuel Pepys. Tamén editou os dous últimos diarios de Agate nunha nova edición en 1951 e escribiu un ensaio introdutorio informativo, "Agate and His Nine Egos". miniatura|378x378px| [[Hector Berlioz|Berlioz and the romantic century (1950) de Jacques Barzun]] Jacques Barzun continuou escribindo sobre educación e historia cultural despois de retirarse de Columbia. Aos 84 anos, comezou a escribir a súa canción do cisne, á que dedicou a maior parte dos anos noventa. O libro resultante de máis de 800 páxinas, From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present, revelou unha ampla erudición e brillantez que non se enturbiou pola idade avanzada. Historiadores, críticos literarios e críticos populares enxalzaron From Dawn to Decadence como unha revisión ampla e poderosa da historia moderna de Occidente, e converteuse nun bestseller do New York Times. Con este traballo gañou unha reputación internacional. Revisándoo no New York Times, o historiador William Everdell cualificou o libro de "un gran logro" dun estudoso "non diminuído na súa erudición, investigación e intereses polimáticos", ao tempo que escudriñaba o escaso tratamento de Barzun a figuras como Walt Whitman e Karl Marx. O libro presenta varios novos dispositivos tipográficos que axudan a un sistema de referencias cruzadas infrecuentemente rico e axudan a manter baixo control organizado moitas liñas de pensamento do libro. A maioría das páxinas presentan unha barra lateral que contén unha cita concisa, xeralmente pouco coñecida, e moitas veces sorprendente ou humorística, dalgún autor ou personaxe histórico. En 2007, Barzun comentaba que “A vellez é como aprender unha nova profesión. E ningunha da que ti elixas." Xa en outubro de 2011, un mes antes do seu 104 aniversario, revisou Why Trilling Matters de Adam Kirsch para o Wall Street Journal.
Na súa filosofía de escribir historia, Barzun fixo fincapé no papel da narración sobre o uso da xerga académica e da análise separada. Concluíu en From Dawn to Decadence que "a historia non pode ser unha ciencia; é todo o contrario, en que o seu interese reside nos particulares".
Recoñecementos
En 1968, Barzun recibiu o St. Louis Literary Award dos Saint Louis University Library Associates. Barzun foi nomeado cabaleiro da Orde Nacional da Lexión de Honra. En 2003, o presidente George W. Bush concedeulle a Medalla Presidencial da Liberdade.
En 1993, o seu libro An Essay on French Verse: For Readers of English Poetry gañou o Melville Cane Poetry Award da Poetry Society of America.
O 18 de outubro de 2007, recibiu o 59º Great Teacher Award da Society of Columbia Graduates in absentia.
A Sociedade Filosófica Americana honra a Barzun co seu Premio Jacques Barzun en Historia Cultural, outorgado anualmente desde 1993 ao autor dunha recente obra distinguida de historia cultural. Tamén recibiu a Medalla de Ouro para a Crítica da American Academy of Arts and Letters, da que foi dúas veces presidente.
Alcohol deshidroxenase
As alcohol deshidroxenases (ADH) son un grupo de encimas deshidroxenases que están presentes en moitos organismos e facilitan a interconversión entre alcohois e aldehidos ou cetonas coa redución de dinucleótido de nicotinamida e adenina (NAD+) a NADH. Nos humanos e moitos outros animais serven para degradar os alcohois a varios metabolitos que doutro modo serían tóxicos, e tamén participan na xeración de aldehidos ou cetonas útiles, ou grupos alcohol durante as biosínteses de varios metabolitos. En lévedos, plantas e moitas bacterias algunhas alcohol deshidroxenases catalizan a reacción oposta como parte das súas fermentacións para asegurar unha subministración constante de NAD+, polo cal producen alcohol, como ocorre na fermentación alcohólica utilizada para producir bebidas alcohólicas.
Evolución
Evidencias xenéticas de comparación de múltiples organismos mostraron que unha formaldehido deshidroxenase dependente de glutatión, idéntica á alcohol deshidroxenase de clase III (ADH-3/ADH5), podería ser o encima ancestral de toda a familia da ADH. bastante cedo na evolución fíxose importante ter un método para eliminar o formaldehido endóxeno e exóxeno e esta capacidade conservou a ADH-3 ancestral nos xenomas ao longo do tempo. A duplicación xénica da ADH-3, seguida por unha serie de mutacións, conduciu á evolución das outras ADHs.
A capacidade de producir etanol a partir de azucres (que é a base da produción das bebidas alcohólicas) crese que evolucionou primeiramente en lévedos. Aínda que esta característica non é adaptativa desde un punto de vista puramente enerxético, os lévedos, ao produciren alcohol en tan altas concentracións que eran tóxicas para outros organismos, podían eliminar a súa competición. Ademais, como as froitas podres conteñen máis dun 4% de etanol, os animais que comen froitas necesitaban un sistema para metabolizar ese alcohol exóxeno. Isto pénsase que explica a conservación de ADH activas co etanol en especies distintas dos lévedos, aínda que a ADH-3 tamén ten un papel importante na sinalización por óxido nítrico.
Nos humanos, a secuenciación do xene da ADH1B (que codifica unha alcohol deshidroxenase) mostrou que hai varias variantes funcionais. Nunha, hai un polimorfismo dun único nucleótido (SNP) que determina a presenza dun residuo de histidina (His) ou arxinina (Arg) na posición 47 do polipéptido maduro. Na variante con histidina, o encima é moito máis efectivo na conversión antes mencionada. Porén, o encima responsable da conversión do acetaldehido a acetato, non se ve afectado, o que fai que haxa diferentes velocidades de catálise do substrato e causa a acumulación de acetaldehido tóxico, causando danos. Isto proporciona algunha protección contra o consumo excesivo de alcohol e a dependencia do alcohol (alcoholismo). Varios haplotipos orixinados por esta mutación están máis concentrados en rexións do lese da China, unha rexión coñecida polas súas baixas tolerancia e dependencia ao alcohol.
Realizouse un estudo para encontrar unha posible correlación entre a distribución alélica e o alcoholismo, e o resultado indica que esa a distribución alélica orixinouse á vez que o cultivo de arroz na rexión hai entre 12000 e 6000 anos. En rexións onde se cultivaba arroz, o arroz era fermentado orixinando etanol. Isto levou a especular que o aumento da dispoñibilidade de alcohol orixinou o abuso do consumo desa substancia e o alcoholismo, o que tivo como resultado unha menor fitness reprodutora. Nas persoas coa variante do alelo con His diminuían os casos de dependencia e abuso. A hipótese propón que aqueles individuos coa variante do encima con histidina tiñan un éxito reprodutivo diferencial e o alelo correspondente foi transmitido dunha xeración a outra. A evolución darwinista clásica actuaría para seleccionar contra a forma prexudicial do encima (a variante con arxinina) debido á diminución do éxito reprodutivo dos individuos que portan o alelo. O resultado sería unha maior frecuencia do alelo responsable desta variante do encima con His en rexións que estiveran baixo presión selectiva por máis longo tempo. A distribución e fecuencia da variante con histidina segue a expansión do cultivo de arroz en rexións do interior de Asia, e hai maiores frecuencias da variante con histidina en rexións nas que se leva cultivando aroz desde hai máis tempo. A distribución xeográfica dos alelos parece, por tanto, ser o resultado da selección natural contra os individuos con menor éxito reprodutivo, concretamente aqueles que portaban o alelo da variante con arxinina e eran máis susceptibles ao alcoholismo. Porén, a persistencia da variante con arxinina noutras poboacións indica que o efecto podería non ser moi forte.
Descubrimento
miniatura|LADH de cabalo (alcohol deshidroxenase hepática)
A primeira alcohol deshidroxenase (ADH) que se illou purificouse en 1937 a partir de Saccharomyces cerevisiae (o lévedo de panadería). Moitos aspectos do mecanismo catalítico do encima ADH hepático de cabalo foron investigados por Hugo Theorell e colegas. A ADH foi tamén un dos primeiros encimas oligoméricos dos que se obtivo a súa secuencia de aminoácidos e se determinou a súa estrutura tridimensional.
A inicios da década de 1960, descubriuse tamén nas moscas Drosophila.
Propiedades
As alcohol deshidroxenases comprenden un grupo de varios isocimas que catalizan a oxidación de alcohois primarios ou secundarios a aldehidos e cetonas, respectivamente, e tamén poden catalizar a reacción inversa. En mamíferos esta é unha reacción redox (redución/oxidación) na que intervén o coencima dinucleótido de nicotinamida e adenina (NAD+).
Subunidades implicadas
O substrato está coordinado ao zinc e este encima ten dous átomos de zinc por subunidade. Un átomo de Zn está no sitio activo, implicado na catálise. No sitio activo, os ligandos para o Zn son Cys-46, Cys-174, His-67 e unha molécula de auga. A outra subunidade está implicada na estrutura do encima e ten outro Zn. Neste mecanismo, o híbrido do alcohol vai ao NAD+. As estruturas cristalinas indican que a His-51 desprotona a nicotinamida ribosa, a cal desprotona a Ser-48. Finalmente, a Ser-48 desprotona o alcohol, orixinando un aldehido. Desde unha perspectiva do mecanismo, se o encima engade o hibrido á cara Re (ver regras de prioridade de Cahn-Ingold-Prelog) do NAD+, o hidróxeno resultante incorpórase a posicións pro-R. Os encimas que engaden un híbrido á cara Re son denominados deshidroxenases de clase A.
Sitio activo
miniatura|O sitio activo da alcohol deshidroxenase.
O sitio activo da ADH1 humana consta dun átomo de zinc, a His-67, Cys-174, Cys-46, Thr-48, His-51, Ile-269, Val-292, Ala-317 e Phe-319. Na isoforma comunmente estudada do fígado de cabalo, a Thr-48 é unha Ser, e a Leu-319 é unha Phe. O zinc coordina o substrato (alcohol). O zinc está coordinado pola Cys-46, Cys-174 e His-67. Por outra parte, a Leu-319, Ala-317, His-51, Ile-269 e Val-292 estabilizan o NAD+ ao formaren enlaces de hidróxeno. A His-51 e a Ile-269 forman enlaces de hidróxeno cos alcohois na nicotinamida ribosa. A Phe-319, Ala-317 e Val-292 forman enlaces de hidróxeno coa amida no NAD+.
Sitio estrutural do zinc
miniatura|O motivo estrutural de unión ao zinc nunha alcohol deshidroxenase dunha simulación de dinámica molecular (MD). As alcohol deshidroxenases de mamíferos tamén teñen un sitio estrutural do zinc. Este ión Zn xoga un papel estrutural e é crucial para a estabilidade da proteína. As estruturas dos sitios do zinc estrutural e catalítico na alcohol deshidroxenáse hepática de cabalo (HLADH) reveladas polas estruturas cristalográficas foron estudadas computacionalmente con química cuántica e tamén con métodos de dinámica molecular clásicos. O sitio do Zn estrutural está composto por catro ligandos cisteína moi xuntos (Cys97, Cys100, Cys103 e Cys111 na secuencia de aminoácidos) situados formando un tetraedro case simétrico arredor do ión Zn. Un estudo recente mostrou que a interacción entre o zinc e a cisteína está gobernada principalmente por unha contribución electrostática cunha contribución covalente adicional ao enlace.