cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fe del Mundo
Traxectoria
Fixo un traballo pioneiro na pediatría filipina mentres exerceu activamente a medicina durante oito décadas. Obtivo recoñecemento internacional, incluíndo o Premio Ramón Magsaysay ao Servizo Público en 1977. En 1980, recibiu o rango e título de Científica Nacional de Filipinas e en 2010 recibiu a Orde de Lakandula. Foi a primeira muller presidenta da Sociedade de Pediatría de Filipinas e a primeira muller en ser nomeada Científica Nacional de Filipinas en 1980. Tamén foi a fundadora e primeira presidenta da Sociedade Filipina de Pediatría, a primeira presidenta asiática elixida da Asociación Médica de Filipinas nos seus 65 anos de existencia e a primeira presidenta asiática elixida da Asociación Internacional de Mulleres Médicas.
Véxase tamén
Bibliografía
Gran Premio de Arabia Saudita de 2022
O Gran Premio de Arabia Saudita de 2022 (coñecido oficialmente como Formula 1 STC Saudi Arabian Grand Prix 2022) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 27 de marzo de 2022. Disputouse no Circuíto urbano de Jeddah en Jeddah, Arabia Saudita. A carreira foi a segunda rolda da tempada de Fórmula Un e marca a segunda vez que se celebra o Gran Premio de Arabia Saudita como parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Clasificación do campionato antes da carreira
Charles Leclerc era o líder do Campionato de Pilotos despois da primeira rolda da fin de semana anterior con oito puntos por diante do seu compañeiro de equipo Carlos Sainz e 11 puntos de Lewis Hamilton. No Campionato de Construtores, Ferrari lidera diante de Mercedes por 17 puntos e de Haas por 17 máis.
O 25 de marzo, o grupo rebelde iemení Houthi atacou un depósito de petróleo de Saudi Aramco preto de Jeddah, a mesma cidade onde ten lugar a carreira. Durante a primeira sesión de adestramentos libres viuse fume negro. O atentado causou preocupación entre pilotos e organizadores xa que a carreira estaba programada para o domingo. Como resultado, a segunda sesión de adestramentos libres atrasouse 15 minutos. Despois da sesión de adestramentos libres, os pilotos e os directores dos equipos foron convocados para unha reunión. A maioría dos pilotos ameazaron con boicotear a carreira do domingo alegando problemas de seguridade. Despois dunha breve negociación, os organizadores decidiron que a carreira continuase segundo estaba previsto e todos os directores e pilotos acordaron correr o domingo.
Por segunda vez Nico Hülkenberg ocupa o asento do seu compatriota Sebastian Vettel en Aston Martin.
Pneus dispoñibles
O provedor de pneumáticos Pirelli levou os compostos de pneumáticos C2, C3 e C4 (designados como duro, medio e brando respectivamente) para que os equipos os usaran na carrreira.
Práctica
Houbo tres sesións prácticas, cada unha dunha hora de duración. As dúas primeiras sesións de prácticas tiveron lugar o venres 25 de marzo ás 17:00 e ás 20:00 hora local (UTC+03:00). A terceira sesión de adestramentos tivo lugar ás 17:00 horas do 26 de marzo. Charles Leclerc de Ferrari superou as dúas sesións de adestramentos libres do venres a pesar de que el e o seu compañeiro de equipo Carlos Sainz víronse obrigados a rematar antes o seu segundo adestramento despois de golpear contra o muro.
Antes da segunda sesión de adestramentos, unha instalación de Saudi Aramco a aproximadamente 10 mi do circuíto foi atacada con mísiles e drons, provocando un grande incendio. Os rebeldes Houthi do Iemen, que tamén foron acusados ​​de lanzar un mísil durante o ePrix Diriyah de 2021, presuntamente reivindicaron a responsabilidade. A segunda sesión de adestramentos aprazouse 15 minutos para permitir unha reunión de emerxencia entre pilotos, directores do equipo e o CEO de Fórmula Un Stefano Domenicali. A Fórmula Un e os organizadores anunciaron que o evento continuaría segundo o previsto, a pesar do ataque. A Asociación de pilotos de Gran Premio mantivo unha nova reunión cos pilotos ás 22:00 hora local e, como resultado, todos os pilotos acordaron participar durante o resto do evento. Segundo a BBC, ademías de tranquilizar aos pilotos sobre a seguridade, tamén convenceuse aos pilotos para correr despois de ser advertidos das "consecuencias de non competir", o que supuría posibles dificultades en canto a que os pilotos e os equipos puidesen abandonar o país se se produciuse o boicot á carreira.
Clasificación
A cualificación tivo lugar o 26 de marzo ás 20:00 hora local e durou unha hora. Sergio Pérez de Red Bull logrou a súa primeira pole na Fórmula Un por diante de Charles Leclerc e Carlos Sainz nos seus Ferraris segundo (Leclerc) e terceiro (Sainz) respectivamente. Max Verstappen, vixente campión do mundo e compañeiro de Red Bull de Pérez, só puido lograr o cuarto posto por diante de Esteban Ocon, quinto e George Russell, no sexto lugar no seu Mercedes. Houbo unha gran sorpresa na Q1 xa que o sete veces campión do mundo Lewis Hamilton foi eliminado na primeira quenda da cualificación por primeira vez na xeral desde a clasificación para o Gran Premio do Brasil de 2017. Tamén é a primeira vez, desde a clasificación para o Gran Premio do Reino Unido de 2009, que foi eliminado na Q1 a puro ritmo sen ter en conta problemas técnicos ou doutro tipo. A sesión quedou marcada por un accidente de Nicholas Latifi na Q1 e un grande accidente de Mick Schumacher do que resultou ileso, aínda que foi enviado ao hospital para exames médicos de precaución.
Primeira pole position para Sergio Pérez na súa carreira na Fórmula 1.
Logo do grande accidente sufrido por Mick Schumacher durante a clasificación, o equipo Haas decidiu retirar o auto do piloto alemán para preservar o estado de saude do seu piloto.
Carreira
A carreira comezou ás 20:00 hora local do 27 de marzo e durou 50 voltas, cun límite de tempo de dúas horas.
Arneirón da balea cincenta
O arneirón da balea cincenta (Cryptolepas rhachianecti) é un cirrípede parasito da familia Coronulidae que vive asociado á pel da balea cincenta e algunhas outras especies de balea como a balea xibardo.
Descrición
Medra até un diámetro de 3,8 cm. A cuncha é ovoide e xeralmente comprimida ou incrustada na pel das baleas que habita. A cavidade do corpo está rodeada por uns trinta radios proxectados sobre a pel. A boca é tamén ovoide. O opérculo é unha forte membrana que cobre a boca por onde saen os cirros. A coloración da cuncha é branca onde está erosionada, a membrana opercular é amarelada. Cryptolepas rhachianecti habita incrustado na pel da balea, xeralmente na cabeza e debaixo das aletas.
Distribución
Atópase hoxe en día só no océano Pacífico do norte onde vive a balea cinsenta. Esta balea estivo presente no Atlántico norte entre o Plistoceno superior até tempos recentes, e encontráronse fósiles de C. rhachianecti na costa dos Países Baixos, o que indica que este arneirón tamén estivo alí presente. Este arneirón encontrouse entre xaneiro e marzo durante varios anos en baleas belugas cativas na baía de San Diego, preto da ruta que empregan as baleas cinsentas migratorias. O arneirón provoca unha reacción na pel das belugas como respota inmunolóxica.
Ecoloxía
Este arneirón encóntrase exclusivamente na pel das baleas, case sempre na balea cinsenta (Eschrichtius robustus), e en ocasións na candorca (Orcinus orca) e na beluga (Delphinapterus leucas). Na balea cincenta, os arneiróns adhírense profundanmente na pel e están principalmente apiñados nas costas e cabeza do animal. Canda estes arneiróns e aproveitándose da protección que lles dan atópanse outras especies de ectoparasitos crustáceos coñecidos como piollos das baleas, como o piollo da balea cinsenta Cyamus scammoni, ou Cyamus ceti e Cyamus kessleri. Tan comúns son estes animais na balea cinsenta adulta que poden chegar a albergar varios quilos de arneiróns e piollos destes. Foron observadas baleas cinsentas rozando os seus corpos contra leitos mariños de pedra con aparentemente intención de librarse dos organismos adheridos.
A Serra, Arcos, Ponteareas
A Serra é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 67 habitantes (28 homes e 39 mulleres).
O Campo, Albá, Palas de Rei
O Campo é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Ponte Alta, Arcos, Ponteareas
Ponte Alta é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Valverde, Arcos, Ponteareas
Valverde é un lugar da parroquia de Arcos no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 17 habitantes (9 homes e 8 mulleres).
Deimos 2
Deimos 2 é un satélite artificial español lanzado o 19 de xuño de 2014 a bordo dun foguete Dnepr desde a base de Dombarovsky.
Only Murders in the Building
Only Murders in the Building é unha serie de televisión estadounidense de misterio creada por Steve Martin e John Hoffman. A primeira tempada, composta de dez episodios, estreouse en Hulu o 31 de agosto de 2021. Conta a historia de tres estraños, interpretados por Steve Martin, Martin Short e Selena Gomez, que comparten unha obsesión por un podcast de crimes reais. Despois dunha sospeitosa morte no seu edificio de apartamentos de Upper West Side, chamado The Arconia, os tres veciños deciden comezar o seu propio programa cubrindo a investigación da morte, que a policía considerou un suicidio.
A serie recibiu a aclamación da crítica, eloxiando especialmente o seu enfoque cómico do xénero de crime e as interpretacións dos actores principais. En setembro de 2021, a serie foi renovada para unha segunda tempada.
Estrea
Only Murders in the Building estreouse o 31 de agosto de 2021 a través de Hulu.
O Outeiro, Albá, Palas de Rei
O Outeiro é un lugar da parroquia de Albá no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Agualevada, Areas, Ponteareas
Agualevada é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (44 homes e 36 mulleres).
Gabro
miniatura|Espécime de gabro miniatura|[[Fotomicrografía dunha sección fina de gabro.]]
O gabro é unha rocha ígnea ou magmática fanerítica (de gran groso), máfica (básica) intrusiva (plutónica) formada a partir do arrefriamento lento de magma rico en magnesio e ferro que orixina unha masa holocristalina (totalmente cristalizada) en zonas profundas da codia terrestre. O gabro, de gran groso e arrefriamento lento, é quimicamente equivalente ao basalto, de gran fino e arrefriamento rápido (rocha volcánica ou extrusiva). Gran parte da codia oceánica terrestre está feita de gabro, formado nas dorsais oceánicas. O gabro tamén se encontra constituíndo plutóns asociados co magmatismo continental. En senso estrito o gabro está composto principalmente de plaxioclasio cálcico e piroxeno en proporcións de volume similares. Porén, debido á súa variada natureza, o termo gabro pode aplicarse de forma aproximada para referirse a un amplo rango de rochas intrusivas, moitas das cales son simplemente "gabroicas", como son os gabroides do diagrama QAPF, é dicir, que están no campo da anortosita-gabro-diorita, os cales teñen máis dun 10% de minerais escuros e plaxioclasio cálcico (An50-An100). .
En Galicia hai poucos gabros, pero poden encontrarse algúns gabros e matagabros (gabros que sufriron metamorfismo) no Complexo de Ordes e no de cabo Ortegal. (Ver xeoloxía de Galicia).
Nome
O termo "gabro" foi utilizado na década de 1760s para denominar un conxunto de tipos de rochas que se encontraban entre as ofiolitas dos Montes Apeninos de Italia. Recibiron ese nome pola pequena vila de Gabbro, preto de Rosignano Marittimo, na Toscana. Despois, en 1809, o xeólogo alemán Christian Leopold von Buch usou o termo máis restritivamente na súa descrición destas rochas ofioíticas italianas. Von Buch asignou o nome "gabro" a rochas que os xeólogos hoxe denominarían con máis precisión "metagabros" (gabros que sufriron metamorfismo).
Petroloxía
miniatura|upright=1.4|Ensamblaxe mineral de rochas ígneas.
O gabro é unha rocha ígnea de gran groso (fanerítica) cunha composición relativamente baixa en sílice e rica en ferro, magnesio e calcio. Unha rocha así denomínase máfica. O gabro está composto de piroxeno e plaxioclasio rico en calcio, con cantidades menores de horneblenda, olivina e minerais accesorios. Cando está presente a horneblenda, atópase normalmente como un bordo que rodea os cristais de auxita ou como grans grandes que encerran grans máis pequenos doutros minerais (grans poiquilíticos).
miniatura|Diagrama QAPF cos campos de gabroides/dioritoides salientados en amarelo. Os gabroides distínguense dos dioritoides por ter un contido de anortosita un 50% maior que o de plaxioclasio. miniatura|Diagrama QAPF co campo do gabro salientado en amarelo. O gabro distínguese da diorita por ter un contido de anortosita un 50% maior que o de plaxioclasio e distínguese da anortita por ter un contido en [[mineral máfico maior do 10%.]] Os xeólogos utilizan definicións cuantitativas rigorosas para clasificar as rochas ígneas de gran groso baseadas no contido mineral da rocha. Para as rochas ígneas compostas principalmente por minerais silicatos, e nas cales polo menos o 10% do contido mineral consiste en cuarzo, feldespato ou minerais feldspatoides, a clasificación empeza co diagrama QAPF. As abundancias relativas de cuarzo (Q), feldespato alcalino (A), plaxioclasio (P) e feldspatoides (F), utilízanse para determinar a posición da rocha no diagrama. A rocha clasifícase como gabroide ou dioritoide se o cuarzo constitúe menos do 20% do contido de QAPF, os feldespatoides constitúen menos do 10% do contido QAPF, e o plaxioclasio máis do 65% do contido total de feldespatos. Os gabroides distínguense dos dioritoides por teren unha fracción do contido de anortita (plaxioclasio cálcico) respecto do seu plaxioclasio total maior do 50%.
A composición do plaxioclasio non se pode determinar doadamente no campo e entón faise unha distinción preliminar entre os dioritoides e os gabroides baseada no contido de minerais máficos. Un gabroide ten tipicamente máis do 35% de minerais máficos, principalmente piroxenos ou olivina, mentres que un dioritoide tipicamente ten menos do 35% de ditos minerais, os cales inclúen normalmente a horneblenda.
Os gabroides forman unha familia de tipos de rochas similares ao gabro, como o monzogabro, gabro cuarzoso ou gabro nefelínico. O propio gabro defínese máis estritamente como un gabroide no cal o cuarzo constitúe menos do 5% do contido QAPF, os feldespatoides non están presentes e o plaxioclasio supón máis do 90% do contido de feldespato. O gabro é distinto da anortosita, a cal contén menos do 10% de minerais máficos.
Os gabroides de gran groso prodúcense por cristalización lenta do magma, e teñen a mesma composición que a lava que solidifica rapidamente para formar basalto de gran fino (afanítico).
Subtipos
Os xeólogos recoñecen varios subtipos de gabro. Os gabros poden dividirse, grosso modo, en leucogabros, cun contido de menos do 35% de minerais máficos; mesogabros, cun contido do 35% a 65% de minerais máficos; e melagabros cun contido de máis do 65% de minerais máficos. Ao contrario, unha rocha cun 90% de contido de mineral máfico será clasificada como rocha ultramáfica. Unha rocha gabroica cun contido de menos do 10% de minerais máficos clasifícase como anortosita.
Unha clasificación máis detallada está baseada nas porcentaxes relativas de plaxioclasio, piroxeno, horneblenda e olivina. Os membros finais son: Os gabros que son intermedios entre estas composicións reciben nomes como gabronorita (para os intermedios entre o gabro normal e a norita, con case cantidades iguais de clinopiroxeno e ortopiroxeno) ou gabro olivínico (para o que contén cantidades significativas de olivina, mais case non ten clinopiroxeno ou horneblenda). Unha rocha similar ao gabro normal pero que contén máis ortopiroxeno chámase gabro ortopiroxénico, mentres que unha rocha similar á norita pero que contén máis clinopiroxeno denomínase norita clinopiroxénica.
Os gabros clasifícanse ás veces como gabros alcalinos ou toleíticos, por analoxía cos basaltos alcalinos ou toleíticos, dos cales son considerados os seus equivalentes intrusivos. O gabro alcalino adoita conter olivina, nefelina ou analcima, ata o 10% do contido mineral, mentres que o gabro toleítico contén tanto clinopiroxeno coma ortopiroxeno, o que o fai unha gabronorita.
Gabroides
Os gabroides (ou rochas gabroicas ) son unha familia de rochas ígneas de gran groso similares ao gabro:
Os gabroides conteñen cantidades menores, xeralmente unha pequena porcentaxe, de óxidos de ferro-titanio como a magnetita, ilmenita, e ulvospinela. A apatita, circón e biotita poden tamén estar presentes como minerais accesorios.
O gabro é xeralmente de gran groso, con cristais dun tamaño de 1 mm ou maiores. Equivalentes de gran máis fino do gabro denomínanse diabases (tamén chamadas doleritas), aínda que o termo microgabro tamén se adoita usar cando se desexa unha maior descrición. O gabro pode ser ás veces de gran extremadamente grande ata pegmatítico. Algúns cúmulos de piroxeno-plaxioclasio son esencialmente gabros de gran groso, e poden presentar hábitos cristalinos aciculares.
O gabro é xeralmente de textura equigranular, aínda que pode tamén mostrar unha textura ofítica (con cristais lonxitudinais de plaxioclasio encerrados en piroxeno ).
Distribución
miniatura|A [[rocha de Zuma, Nixeria, unha intrusión masiva e case uniforme de gabro e granodiorita.]]
Case todos os gabros encóntranse en corpos plutónicos e o uso do termo (tal como recomenda a Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas) restínxese normalmente ás rochas plutónicas, aínda que o gabro pode encontrarse ás veces como unha facies interior de gran groso de certas lavas grosas. O gabro pode formarse como unha intrusión uniforme masiva por medio de cristalización in situ de piroxeno e plaxioclasio, ou como parte dunha intrusión estratificada como un cúmulo formado polo depósito de piroxeno e plaxioclasio.
O gabro é moito menos común que as rochas intrusivas ricas en sílice na codia continental terrestre. O gabro e os gabroides aparecen nalgúns batólitos, mais estas rochas son compoñentes relativamente menores destas inclusións tan grandes porque o seu contido en ferro e calcio xeralmente fai que os magmas de gabro e gabroides sexan demasiado densos para ter a necesaria flotabilidade. Porén, o gabro é unha parte esencial da codia oceánica, e pode encontrarse en moitos complexos ofiolíticos como gabro estratificado situado baixo complexos de diques laminares e sobre rochas ultramáficas derivadas do manto terrestre. Estes gabros estratificados puideron formarse a partir de cámaras magmáticas relativamente pequenas pero de longa duración situadas baixo as dorsais oceánicas.
Usos
O gabro adoita conter cantidades valiosas de sulfuros de cobre, cromo, níquel, cobalto, ouro, prata e platino. Por exemplo, o Merensky Reef (Suráfrica) é a fonte de platino máis importante do mundo.
O gabro é ás veces coñecido na industria da construción co nome comercial de granito negro. Porén, o gabro é unha rocha dura e difícil de traballar, o cal limita o seu uso.
Te quiero mal
Te quiero mal é unha curtametraxe española estreada en 2005 en Compostela, dirixida por Mireia Giró e protagonizada por Isabel Naveira.
Trama
A protagonista é unha muller cega que vive soa e traballa como directora musical. Ten a vida organizada para ser autosuficiente malia a súa discapacidade. Sabe onde están situadas todas as cousas na súa vivenda: a cunca do almorzo no armario, o leite no frigorífico, as zapatillas ao pé da cama, as chaves, a toalla xunto á ducha ou a maquillaxe organizada para poder elixir as cores. Ten a axuda dun aparello co que sabe a cor das cousas. Ela oriéntase e conta os pasos para chegar onde desexa, por iso, cando se despista, pode ter un erro e cruzar a rúa por un lugar que non é o paso de peóns.
Cando un home, Cristian, entra na súa vida, descoloca as cousas de uso diario, modificacións que poderían impedir a autonomía da protagonista. Cristian ignora as necesidades vitais e a orde física que facilita a accesibilidade á contorna vital da muller. A curtametraxe mostra a cegueira como metáfora do amor, da atracción, que a protagonista permite entrar na súa vivenda. Deste xeito, cuestiona o amor tradicional como relación emocional irresponsable.
Detalles
A rodaxe realizouse en Compostela, a gravación do Mesías de Händel realizouna o Orfeón Terra A Nosa e a Radio Galega, e a Real Filharmonía de Galicia. Do deseño do vestiario da protagonista encargouse Roberto Torretta e as deseñadoras da curta, Inés Sainz e Alicia Sonlleva. Isabel Naveira contou co asesoramento do Centro da Organización Nacional de Cegos Españois (ONCE) de Pontevedra para interpretar o papel.
O Outeiro, Covelo, Palas de Rei
O Outeiro é un lugar da parroquia de Covelo no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 4 habitantes, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
José Seguín
José Seguín Santos, nado nos Blancos o 21 de novembro de 1951, é un ex-piragüista galego. Competiu nos Xogos Olímpicos de 1976 en Montreal, nas probas de K2 500m e K2 1000m, logrando dous diplomas olímpicos.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1976 en dúas probas diferentes, o K2 500m e o K2 1000m, formando parella nas dúas con Guillermo del Riego. Na primeira delas quedou ás portas das medallas, ao rematar na cuarta posición a menos dun segundo dos terceiros, os romaneses Larion Serghei e Policarp Malîhin, mentres que o ouro foi para os piragüistas da RDA Joachim Mattern e Bernd Olbricht e a prata para os soviéticos Sergei Nagornyi e Vladimir Romanovskii. Na distancia de 1000 metros sumaron o seu segundo diploma olímpico, ao finalizaren en quinta posición, nunha proba que gañaron os soviéticos Nagornyi e Romanovskii.
Trala súa retirada foi adestrador de piragüismo e seleccionador do equipo español de canoas, ao que dirixiu nos Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl.
Espartaco (homónimos)
Espartaco (do grego Spártakos) foi un escravo tracio do século I a. C. Deu nome a:
Condado de Rennes
O condado de Rennes era unha xurisdición feudal do ducado da Bretaña centrada en Rennes. Os condes convertéronse en duques da Bretaña con Conan I, e o condado desapareceu integrado nos dominios ducais.
En 846 Bretaña foi recoñecida como independente por Carlos, pero Anjou, Nantes e Rennes quedaron fóra, e Carlos cedeunas a Amauri de Nantes. A inestabilidade da fronteira coa conquista bretoa de Angers levou ao devolver de novo a Nantes e Rennes a Lamberto, reconciliado con Carlos. Pero Lamberto pronto se aliou con Nominoe, invadiu Nantes e Rennes en 850 en axuda de Lamberto, e xuntos lanzaron incursións en Bessin e o condado de Maine. No verán de 850 Carlos o Calvo foi a Rennes, pero evitou os combates a campo aberto; estableceu gornicións nas cidades de Rennes e Nantes, e nomeou a Amauri como conde de Rennes e Vannes; pero cando abandonou a zona, Lamberto e Nominoe derrotaron ás gornicións das dúas cidades e recuperáronas (15 de agosto de 850). Amauri foi feito prisioneiro, e as fortificacións foron desmanteladas para evitar o regreso dos francos. Rennes e Vannes foron deixadas por Lamberto que, en 851, acompañou a Nominoe na súa ofensiva en Neustria; a repentina morte do rei bretón en Vendôme o 7 de marzo de 851 deixou a Lamberto á fronte do exército bretón, xunto a Erispoe, fillo de Nominoe e novo rei, e na batalla de Jengland esmagaron ás tropas de Carlos o Calvo (22 de agosto de 851) e, antes de fin de ano, por un acordo entre Carlos e Erispoe, se cedía Nantes e Rennes a Bretaña. Lamberto perdeu entón a esperanza de dominar a rexión, e intentou establecer un dominio entre Anjou e o baixo Maine, pero morreu no intento en 852. Erispoe cedería o condado en data descoñecida ao seu xenro Gurwant.
Lista dos condes de Rennes
O condado de Rennes integrouse entón no ducado da Bretaña baixo Pedro Mauclerc, duque consorte desde 1213 até 1237.
Eva Inés Obergfell
Eva Inés Obergfell, nada o 24 de decembro de 1971 en Brilon, Renania do Norte-Westfalia, é unha xurista alemá.
Desde o 1 de abril de 2022 é a reitora da Universidade de Leipzig.
Traxectoria
Eva Inés Obergfell iniciou os estudos de Dereito en 1991 na Universidade de Bielefeld, seguindo na de Estrasburgo (1993 a 1995) e na de Constanza. Nesta última aprobou o primeiro Exame de Estado de Dereito en 1997, cursou un segundo grao en Linguas románicas e fixo estudos de Medios de Comunicación de 1998 a 1999. Doutorouse no ano 2000.
Entre 2000 e 2002 Obergfell completou a súa formación xurídica, entre outras institucións, na Autoridade de Medios de Comunicación de Berlín-Brandenburgo, na Embaixada de Alemaña en Santiago de Chile e nun despacho de avogados en Buenos Aires. En 2002 aprobou o seu segundo Exame de Estado e foi admitida no colexio de avogados de Berlín.
Desde 2002 a 2003 traballou como avogada enfocada nos dereitos de autor e nos medios de comunicación mun bufete de avogados en Berlín e, de 2004 a 2011, como asistente de investigación en dereito comercial na Universidade Técnica de Múnic. Tamén asumiu cátedras na Universidade RWTH de Aquisgrán, nas Universidades de Mannheim e Bonn e na Universidade Humboldt de Berlín. Obergfell tamén ocupou cargos docentes nas universidades de Regensburg e Bayreuth.
En 2011 Obergfell foi nomeada profesora da Universidade Humboldt de Berlín. Desde 2012 foi decana de Estudos e, desde 2015, vicedecana de Investigación da Facultade de Dereito. En 2013 foi nomeada codirectora executiva do Instituto Josef Kohler desta Universidade. Desde outubro de 2016 até setembro de 2021 foi Vicerreitora de Docencia e Estudos da Universidade.
Gorka Santamaría
Traxectoria
Ingresou aos 10 anos na canteira do Athletic Club e foi subindo polas diferentes categorías inferiores do club. Na tempada 2012/13 debutou na Terceira División co Basconia, segundo filial do Athletic, e na seguinte campaña foi o máximo goleador do grupo IV da categoría, con 20 tantos. Para a tempada 2014/15 subiu ao primeiro filial, o Bilbao Athletic, da Segunda División B, onde militou durante dúas tempadas, tendo como adestrador ao "Cuco" Ziganda. Na primeira delas marcou 18 goles, sendo o máximo goleador do equipo xunto a Sabin Merino, e logrou o ascenso á Segunda División. Na tempada 2015/16 marcou 7 goles en 34 partidos da categoría de prata, pero o equipo acabou descendendo. Na tempada 2016/17 saíu cedido ao Cádiz, onde dispuxo só de 481 minutos, nos que marcou dous goles.
En 2017 rematou o seu contrato co Athletic e asinou co Recreativo de Huelva, de Segunda B. Disputou un total de 31 partidos co club andaluz, nos que marcou 5 goles. Para a tempada 2018/19 fichou polo Sporting de Gijón B, co que marcou 10 goles en 35 partidos.
En xullo de 2019, fichou polo Badajoz, club no que militou durante os seguintes tres anos. Durante ese período disputou un total de 92 partidos e marcou 31 goles, contribuíndo a que o equipo se proclamase campión do seu grupo da Segunda B en 2021, aínda que non conseguiu o ascenso a Segunda. Na tempada 2021/22 os seus 15 goles colocárono como o terceiro máximo goleador do Grupo I da Primeira División RFEF, só por detrás de Quiles e Héctor Hernández.
O 12 de xaneiro de 2023 fíxose público o seu regreso ao Badajoz.
Premio Otto Paul Wenger
O premio Otto Paul Wenger (alemán: Otto-Paul-Wenger-Preis), concedido pola Asociación de Numismáticos Profesionais Suízos, outórgase desde 1982, con periodicidade descontinua, a persoas e institucións en recoñecemento dos seus logros especiais ao servizo dos coleccionistas de moedas.
O premio toma o nome do numismático e comerciante suízo de moedas Otto Paul Wenger, finado o 25 de setembro de 1981.
Lei Paz-Andrade
A Lei nº 1/2014, do 24 de marzo, para o aproveitamento da lingua portuguesa e vínculos coa lusofonía, máis coñecida como Lei Valentín Paz-Andrade, é unha lei do Parlamento de Galiza.
Historia
miniatura|[[Valentín Paz-Andrade|280x280px]] Nacida da Iniciativa lexislativa popular Valentín Paz-Andrade, da que se toma o nome co que máis comunmente se coñece a lei, é un instrumento normativo que pretende estreitar os lazos de Galiza e a variedade galega da lingua portuguesa co resto de variedades da lingua portuguesa e dos países onde é oficial. A iniciativa popular, apoiada especialmente por sectores reintegracionistas da sociedade, leva o nome do economista, xurista e escritor galego Valentín Paz-Andrade, ilustre defensor do achegamento entre a norma escrita galega e portuguesa, quen foi observador no Acordo Ortográfico de 1990.
Cando foi enviada ao Parlamento en 2012, a iniciativa contou con 17.000 sinaturas e foi aprobada por unanimidade en 2014.
Alemparte, Areas, Ponteareas
Alemparte é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 102 habitantes (54 homes e 48 mulleres).
Las leyes de la frontera (filme)
Las leyes de la frontera é un filme español de 2021 dirixido por Daniel Monzón adaptando a novela homónima de Javier Cercas. Está protagonizado por Marcos Ruiz, Begoña Vargas e Chechu Salgado.
Angel (serie de televisión de 1999)
A serie conta a historia de Angel, un vampiro cuxa alma humana foi restaurada por unha maldición romaní como castigo polo asasinato dun dos seus. Despois de máis dun século de asasinatos e tortura de inocentes, a alma restaurada de Angel atorméntao con culpa e remordemento. Angel trasládase aos Ánxeles, California, despois de que está claro que a súa condenada relación con Buffy, a cazavampiros, non pode continuar. Durante a maior parte do programa, traballa como detective privado na cidade, onde traballa para "axudar aos indefensos", restaurando a fe e salvando as almas dos que perderon o camiño. Aínda que tamén debe loitar contra a súa propia natureza demoníaca, normalmente loita contra demos malvados ou humanos aliados deles, principalmente relacionados con Wolfram & Hart, un bufete de avogados apoiado por prácticas ocultas que é unha extensión de forzas demoníacas doutro mundo.
Las leyes de la frontera (filme)
Sinopse
Verán de 1978. Ignacio Cañas (Marcos Ruiz) é un estudante de 17 anos introvertido e algo inadaptado que vive en Xirona. Ao coñecer o Zarco (Chechu Salgado) e a Tere (Begoña Vargas), dous mozos delincuentes do barrio chinés da cidade, vese envolto nunha carreira imparable de furtos, roubos e atracos. É unha historia na cal Nacho se fai maior. Cruza a liña entre o ben e o mal, entre a xustiza e a inxustiza.
O Outeiro, San Miguel de Coence, Palas de Rei
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Miguel de Coence no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
O Outeiro, Ferreira de Negral, Palas de Rei
O Outeiro é un lugar da parroquia de Ferreira de Negral no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Cruz, Areas, Ponteareas
A Cruz é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (10 homes e 11 mulleres).
Ganade, Areas, Ponteareas
Ganade é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 229 habitantes (116 homes e 113 mulleres).
A Gándara, Areas, Ponteareas
A Gándara é un lugar da parroquia de Areas no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 101 habitantes (51 homes e 50 mulleres).
O Outeiro, Felpós, Palas de Rei
O Outeiro é un lugar da parroquia de Felpós no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 7 habitantes, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Gilroy Roberts
Gilroy Roberts, nado o 11 de marzo de 1905 en Filadelfia e finado o 26 de xaneiro de 1992 en Havertown, Pensilvania, foi un escultor, gravador e deseñador de medallas e moedas, que ocupou o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos (1948-1964).
A súa marca de gravador, que estampou nas moedas e medallas da súa creación, é GR.
Traxectoria
Gilriy Roberts naceu o 11 de marzo de 1905 en Filadelfia, fillo de John Taylor Roberts (1978-1922) e de Blanch Dawson Gilroy (1872-1954). Desde os seus primeiros anos estivo en contacto coa arte, xa que o seu pai era tamén escultor profesional. Isto permitiulle aprender a esculpir xa desde neno. Na súa adolescencia perfeccionou a súa técnica asistindo a clases nocturnas cun escultor chamado Paul Remy, en tanto que cursaba o ensino secundario. miniatura|155x155px| [[Selo postal|Selo co busto de Stephen Foster (1940), deseñado por Gilroy Roberts. ]] En 1936 produciuse un paso moi salientable cara á súa profesionalización, cando Roberts solicitou o seu ingreso na Casa da Moeda dos Estados Unidos, como gravador e escultor axudante. A súa solicitude foi aceptada, mais por vontade proia abandonou a ceca estadounidense logo dun ano e medio de exercicio, e marchou a ocupar un posto como titular na Oficina de Gravado e Impresión, en Washington, onde se imprimen os billetes e os selos de correo dos EEUU. Nesa institución acadou sona polo deseño de retratos para selos de personaxes como Stephen Foster, Eli Whitney ou Ralph Waldo Emerson.
Entre 1939 e 1943 continuou a súa formación na escola da Galería de Arte Corcoran, na cidade de Washington.
O 1 de maio de 1944 reingresou na Casa da Moeda como axudante principal de gravado, no equipo do daquela gravador xefe, John R. Sinnock. Logo duns anos traballando xuntos, a saúde de Sinnock resentiuse e en 1947 faleceu, cando estaba en proceso de concluír unha moeda de medio dólar co busto de Benjamin Franklin; o anverso estaba concluído, mais non así o reverso, e Roberts tivo que asumir a culminación do deseño e o gravado da tradicional campá da liberdade que o caracteriza.
Logo do falecemento de Sinnock, o daquela presidente dos EEUU, Harry Truman, designou a Gilroy Roberts como sucesor no posto de gravador xefe da US Mint, o 22 de xullo de 1948. Ao longo dos 16 anos que ocupou este posto foi o responsable da cuñaxe de diversas medallas presidenciais, como as de Harry Truman, Dwight Eisenhower, John F. Kennedy e Lyndon Johnson. Nesa época, a US Mint recibiu encargas para o deseño e a cuñaxe de moedas para outros países, labor que o propio Roberts asumiu persoalmente en moitos casos. Entre estes países están Colombia, Dinamarca (para Groenlandia), Cuba, Etiopía, Haití, Liberia, o Líbano, O Salvador e o Uruguai.
miniatura|189x189px| [[Anverso do 1/2 dólar co busto de Kennedy, deseñado por Gilroy Roberts e cuñado, con diferentes reversos, desde 1964 ata a actualidade. ]]
O 1/2 dólar de Kenedy
O asasinato de John F. Kennedy o 22 de novembro de 1963 foi o detonante para a creación dunha moeda na súa memoria, que por decisión da súa viúva foi a de medio dólar. Como base para o deseño da nova moeda escolleuse unha medalla presidencial xa existente, obra do propio Roberts (anverso) e do seu axudante Frank Gasparro (reverso), e ambos encargáronse de facer as modificacións oportunas para o deseño do medio dólar, para o que contaron coas suxestións e coa aprobación de Jackie Kennedy. Esta moeda atribuíulle a Roberts moita notoriedade, xa que se mantén en circulación (con diferentes reversos) desde 1964 ata os nosos días, e está considerada como o seu traballo cumio como gravador da US Mint.
Tan só uns meses despois da posta en circulación desta moeda, Gilroy Roberts xubilouse como gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos o 8 de outubro de 1964, e o ata entón axudante, Frank Gasparro, sucedeuno no cargo. A partir dese momento, Roberts continuou traballando como medallista independente; pouco despois pasou a presidir a compañía General Numismatics Corporation e tamén tivo vinculación coa ceca privada The Franklin Mint, desde a súa fundación no propio 1964 ata 1972, na que ocupou postos de dirección. Na Franklin Mint deseñou e gravou moedas por encarga de países como Belize, as Illas Virxes Británicas e Panamá.
A súa xubilación completa non se produciu ata 1980, cando tiña 75 anos. No entanto, en 1986 recibiu a encarga da Encyclopaedia Britannica para a elaboración dunha medalla que servise como Premio Britannia; este foi un dos seus derradeiros traballos.
Gilroy Roberts finou o 26 de xaneiro de 1992, un ano despois de doar a súa colección de ferramentas de gravado á American Numismatic Association. Roberts foi soterrado no cemiterio Ivy Hills, de Filadelfia, xunto coa súa esposa, Lilian Sharpless Pancoast (1908-1989), coa que casara o 25 de novembro de 1927.
Academia das Ciências de Lisboa
miniatura| Placa na entrada da Academia A Academia das Ciências de Lisboa é o nome da academia de ciencias de Portugal e o órgano regulador da lingua portuguesa en coordinación coa Academia Brasileira das Letras.
Historia
A Academia foi fundada durante o reinado de María I de Portugal o 24 de decembro de 1779, en plena Ilustración, como Academia Real das Sciencias de Lisboa co lema en latín nisi profit est quod facimus stulta est gloria (salvo se é de proveito, o que facemos é gloria estulta).
O 28 de maio de 1930 foi concedida á Academia a Gran Cruz da Orde Militar de Sant'iago da Espada.
Sede
Ao longo da súa historia, a Academia tivo a sede en seis lugares.
Desde 1833 atópase no antigo Convento de Xesús da Orde Terceira Franciscana, na parte baixa do Bairro Alto de Lisboa.
Organización
A Academia réxese polo estatuto aprobado co Decreto-Lei n.º 5 do 12 de xaneiro de 1978 e posteriores modificacións.
No momento da súa fundación, a Academia estaba dividida en tres clases: Ciencias Naturais, Ciencias Exactas, Letras Belas.
En 1851, as dúas primeiras clases fusionáronse na categoría de Ciencias, mentres que a última cambiou o seu nome pola clase de Letras.
A clase de Ciencias consta de sete seccións:
A clase de Letras componse de sete apartados:
Cada sección ten cinco membros activos e dez membros correspondentes. Tamén hai membros correspondentes brasileiros, membros correspondentes estranxeiros, membros de honra e membros eméritos.
O Instituto de Altos Estudos, aberto a expertos e científicos non pertencentes á Academia, promove estudos avanzados en ciencias e humanidades.
Outeiro, Cabana, Palas de Rei
Outeiro é un lugar da parroquia de Cabana no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 8 habitantes, dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Axencia Europea do Medio Ambiente
miniatura|Edificio da Axencia Europea do Medio Ambiente en [[Copenhague.]] A Axencia Europea do Medio Ambiente (en European Environment Agency; EEA) é a axencia da Unión Europea que achega información independente sobre o medio ambiente. A súa misión é a recollida, elaboración e difusión de información sobre a situación e a evolución do medio ambiente a escala europea.
Publica catro tipos de informes, entre os cales salientan os «Indicadores ambientais», considerados a principal contribución da Axencia. Os principais eidos de traballo da AEMA son o cambio climático, a biodiversidade e a produción e consumo sostible, aínda que a área de actividade abrangue un amplo espectro en liña cos principais retos ambientais europeos.
Hisoria
Foi creada o 7 de maio de 1990 co pulo do Consello da Unión Europea, mais non estivo operativa até o ano 1994. Ten a súa sede na cidade de Copenhaguen, Dinamarca.
Igor Akinfeev
Foi 111 veces internacional absoluto coa selección rusa entre 2004 e 2018, disputando catro Eurocopas e dúas Copas do Mundo. Foi nomeado capitán de Rusia en marzo de 2017, trala retirada da selección seu predecesor, Vasili Berezutski. Akinfeev lidera o Club Lev Iashin como o porteiro ruso con maior número de partidos deixando a portería a cero (341), superando en máis de 100 ao segundo clasificado, Rinat Dasaev.
Traxectoria
Naceu o 8 de abril de 1986 na cidade de Vidnoe, no óblast de Moscova. Aos 4 anos ingresou na canteira do CSKA e ocupou a posición de porteiro dende o segundo adestramento. En 2002 gañou o campionato xuvenil de Rusia co CSKA. esquerda|miniatura|292x292px| Akinfeev xogando no [[PFC CSKA Moscova|CSKA Moscova en outubro de 2015]] miniatura|243x243px| Akinfeev en abril de 2018 Debutou co primeiro equipo do CSKA aos 16 anos, parando un penalti e mantendo a portería a cero nunha vitoria por 2-0 ante o FC Krylia Sovetov Samara. Aos 17 anos era xa o porteiro titular do equipo e no 2003 gañou a súa primeira liga rusa. Na tempada 2004/05 debutou na Liga de Campións, disputando todos os partidos da primeira fase e converténdose naquel momento no segundo porteiro máis novo en xogar na máxima competición continental, superado só en precocidade por Iker Casillas. O equipo quedou eliminado e pasou á Copa da UEFA, onde se acabou proclamando campión tras derrotar na final ao Sporting CP no estadio José Alvalade. A ese título sumou tamén os de liga e Copa de Rusia, logrando así un histórico triplete.
En 2006 gañou o seu terceiro título da liga rusa e unha segunda Copa de Rusia e foi galardoado co trofeo Zvezda, que premia ao mellor futbolista do ano nos países que formaban a antiga Unión Soviética.
O 14 de maio de 2014 superou o histórico Lev Iashin como o porteiro co terceiro maior número de partidos coa portería a cero no fútbol ruso, e pouco despois superou tamén a Evgenii Rudakov e Rinat Dasaev, para colocarse na primeira posición do chamado Club Lev Iashin. Ademais superou o seu compañeiro Sergei Ignashevich como o xogador con máis partidos na historia do CSKA e en agosto de 2021 superou os 489 partidos na liga rusa do propio Ignashevich, converténdose no futbolista con máis partidos da historia na competición.
Selección rusa
En 2005, coincidindo cunha lesión de longa duración de Malafeev, Akinfeev converteuse no porteiro titular da selección. Disputou tódolos partidos de Rusia na Eurocopa de 2008, alcanzando as semifinais. Acudiu tamén á Eurocopa de 2012, pero o seleccionador Dick Advocaat elixiu a Malafeev como primeiro gardameta, quedando Rusia eliminada na fase de grupos.
Akinfeev foi o escollido por Fabio Capello para ocupar a portería rusa no Mundial de 2014. Despois dun empate e unha derrota nos dous primeiros encontros, no terceiro e decisivo partido ante Alxeria Rusia adiantouse no marcador, ata que na segunda parte Islam Slimani logrou o empate cun lanzamento de falta no que Akinfeev foi encandeado por un láser verde que dirixiron á súa cara dende a bancada. A Federación Alxeriana foi sancionada por este incidente, pero con ese resultado Rusia quedou eliminada do Mundial.
En 2016 disputou a Eurocopa de Francia, o seu terceiro torneo continental, no que a selección rusa rematou no último lugar do Grupo B, con só un punto en tres partidos. En 2016 pasou a levar o brazalete de capitán e na Copa Confederacións de 2017 cumpriu o seu partido número 100 coa selección, nunha derrota por 1-0 ante Portugal.
Capitaneou o combinado ruso na Copa Mundial de 2018, disputada no seu propio país. Titular en tódolos encontros, Akinfeev foi fundamental para que os rusos eliminasen a España nos oitavos de final, nos que lle parou dous lanzamentos a Koke e Iago Aspas na quenda de penaltis, sendo elixido mellor xogador do partido. Con todo, os rusos quedaron eliminados nos cuartos de final ante Croacia, nunha nova quenda de penaltis na que Akinfeev detivo o lanzamento de Mateo Kovačić.
Rubén Albés
Como futbolista
Pasou polas canteiras do CP Alerta-Traviesas e do Areosa e na tempada 2004/05 chegou ao Rápido de Bouzas, co que debutou esa tempada na Terceira División. Pasou logo polo Pontevedra B, de Preferente, e polo Céltiga, de Terceira, antes de regresar ao Rápido de Bouzas na 2007/08, co que xogou dúas tempadas. En 2009, con 23 anos, despois de sufrir lesións e vendo que non chegaría a profesional, decidiu retirarse e converterse en adestrador.
Como adestrador
Comezou como adestrador cando xogaba no Pontevedra B, facendo de adestrador asistente no equipo cadete, e máis tarde foi tamén asistente dos xuvenís do Rápido de Bouzas, cos que logrou o ascenso á División de Honra. En 2009 púxose brevemente á fronte dos xuvenís do Pontevedra, antes de recibir unha chamada para adestrar na canteira do Valencia. Permaneceu unha tempada no club, ao mesmo tempo que adestraba o Universitat València, da 2ª rexional.
En 2010 fíxose cargo do Burjassot CF, da Terceira División, converténdose no adestrador máis novo de España, dentro das categorías nacionais. Pasou logo polo Catarroja, da mesma categoría, e en 2012 marchou a Marrocos, onde actuou como segundo adestrador de Benito Floro no Wydad de Casablanca. En xuño de 2013 asinou como novo adestrador do Novelda CF. Comezou a tempada 2014/2015 como segundo adestrador de Fran Yeste no CD Eldense e pero tivo que deixar o club en outubro, despois de que Yeste fose denunciado por carecer de licenza e seren os dous sancionados durante tres meses. Regresou ao club en marzo, xa como primeiro adestrador, e conseguiu salvar o equipo do descenso.
O 29 de xuño de 2015 confirmouse a súa chegada á Segunda División B, ao fichar como adestrador do filial do Real Valladolid, o Real Valladolid Promesas, substituíndo ao tamén galego Rubén de la Barrera. Despois dos malos resultados do primeiro equipo, o 21 de outubro de 2015 o club decidiu destituír ao adestrador Gaizka Garitano, e incorporar no seu lugar a Miguel Ángel Portugal. Rubén Albés deixou o filial e converteuse no segundo adestrador do primeiro equipo. Na tempada seguinte volveu tomar as rendas do filial valisoletano, co que obtivo a sexta praza do seu grupo.
En 2017 deixou o cargo para ser o adestrador do Celta B, tamén de Segunda B, co que xogou o play-off de ascenso a Segunda División na súa primeira tempada, sendo eliminado en semifinais polo FC Cartagena. Na tempada seguinte, a 2018/19, logrou a permanencia a última hora no play out contra o CD Alcoyano. En xuño de 2019 fichou pola UCAM Murcia para a tempada 2019/20 da Segunda B. Foi destituído en outubro, despois de sumar só unha vitoria en sete partidos cun cadro de xogadores chamado a loitar pola parte alta da táboa.