cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonia Orbuch
Segunda guerra mundial
En recompensa polo coñecemento da zona que tiña o seu tío, os partisanos soviéticos aceptáronos e cambiaron o nome de Sarah a Sonia para que soase máis ruso. Viviron nun campamento forestal e uníronse aos partisanos en actos de sabotaxe e resistencia; foi recrutada polo Exército Vermello en 1944. Durante un dos períodos de ocultación da familia, a súa nai morreu de tifo. Prestaba asistencia aos feridos, malia non ter formación médica previa.
Posguerra
En maio de 1945 e ao final da guerra, regresou a Luboml e traballou nunha oficina de correos. Ese mesmo ano casou co exoficial de cabalaría polaco Isaak Orbuch. a quen coñeceu en Chelm xusto despois da guerra. Só 50 dos 8.000 habitantes orixinais da súa vila, que na súa maioría eran xudeus, sobreviviron. Despois de mudarse a un campo de refuxiados en Zeilsheim preto de Frankfurt, Alemaña, onde deu a luz á súa filla, a familia trasladouse a Nova York en febreiro de 1949, onde Orbuch deu a luz ao seu fillo Paul. Posteriormente trasladouse ao norte de California coa súa familia.
Ela relatou as súas experiencias en faladoiros públicas e en 2009, publicou a súa autobbiografía Here, There Are No Sarahs: A Woman's Courageous Fight Against the Nazis and Her Bittersweet Fulfillment of the American Dream que foi coescrita con Fred Rosenbaum.
Antes de morrer, Orbuch reflexionou sobre o alcance da resistencia xudía: "Era posible que todo o mundo loitased e fose ao bosque e sobrevivise, non, non era. O meu irmán non sobreviviu, o meu tío non sobreviviu", pero con todo ela sentiu que "cada persoa no gueto loitaba á súa maneira".
Orbuch morreu o 30 de setembro de 2018. Recibiu obituarios en todo o mundo, incluídos dos Estados Unidos, Asia e Europa.
Esteva, Vilela, Taboada
Esteva é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Buxtehude
A cidade de Buxtehude (en Buxthu ou Buxthuud) é un Selbständige Gemeinde no distrito (Landkreis) de Stade, na Baixa Saxonia. Está situada na área metropolitana de Hamburgo, entre Neugraben-Fischbek e Stade, na estrada federal B73. Cuns 40.000 habitantes na cidade e arredor de 48.000 no municipio, é o segundo maior concello do distrito. É membro da Ruta Europea do Ladrillo Gótico e da Asociación de Cidades Die HANSE.
Xeografía
miniatura|En vermello, distrito de Stade.([[Landkreis).]]
Localización
Atópase entre o Stader Geest, Altes Land, o Uzal de Luneburgo e o Elbmarsch. Ao norte do ferrocarril está a marisma; no sur da cidade, o monte Geest. No distrito hai un bosque (Neukloster Forst) parcialmente virxe e tres estanques con muíños. O río Este atravesa a urbe de sur a norte, con entre 3 e 5m de ancho. A altitude media no casco histórico é de 5m sobre o mar, e varía entre as zonas do páramo (uns centímetros por debaixo do nivel do mar), até uns 51m no Bullenberg. Alí hai un depósito de auga da Stadtwerke Buxtehude (SWB).
Contorno da cidade
A cidade de Buxtehude tamén inclúe as vilas de Daensen, Dammhausen, Eilendorf, Hedendorf, Immenbeck, Neukloster, Ottensen e Ovelgönne / Ketzendorf. As vilas veciñas no norte, Jork e Estebrügge, no leste Neu Wulmstorf, no sueste Elstorf, no sur Moisburg, no suroeste Apensen, no oeste Harsefeld e no noroeste Horneburg limitan con Buxtehude.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Spitzweck_Reko_Oveg%C3%B6nne.jpg/220px-Spitzweck_Reko_Oveg%C3%B6nne.jpg|miniatura| O [[panciño de Ovelgönne con intento de reconstrución]]Historia temperá
En 1952 atopouse o Spitzwecken de Ovelgönne, da Idade do Ferro. Desde 1980, a arqueoloxía da cidade e a preservación dos monumentos en Buxtehude foron planificadas e desde 1993 implementadas administrativamente por un grupo de especialistas.
Nome
Os "lugares Hude" forman un grupo de topónimos comúns en Schleswig-Holstein, Hamburgo, Mecklemburgo, Baixa Saxonia, Holanda (-hijde) e Inglaterra (-hithe). Buxtehude chamábase Buochstadon (= estadio) cando se mencionou por primeira vez en 959. En 1135 xurdiu o nome Buchstadihude, que co tempo derivou en Buxtehude.
Idade Media Desde 959 hai un asentamento rural no río Este chamado "Buochstadon", mencionado nunha escritura de doazón do rei Otón I ao mosteiro Mauritius en Magdeburgo. O nome probabelmente significa "sitio de faias". Un lugar de desembarco ("hude") construído a partir de estacas foi atopado alí. En 1197 o lugar foi ampliado para incluír un mosteiro beneditino (Altkloster) no Geest. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/Buxtehude_1747_Rohlfs.jpg/220px-Buxtehude_1747_Rohlfs.jpg|miniatura| [[1747: plano da cidade de Buxtehude por Nicolaus Rohlfs]] Entre 1280 e 1285, o arcebispo Giselbert von Bremen fixo construír unha fortaleza un quilómetro ao norte deste asentamento. Chamouse Neustadt antes de tomar o nome de Buxtehude. O río Este foi conducido por unha canle (Flethanlage). O foso foi denotado coa palabra holandesa Viver (vijver, weiher: estanque). Máis tarde engadíronse cinco zwingers (caniles para protección entre muros) dos cales sobrevive o Marschtorzwinger. O 1285 considérase oficialmente o ano de fundación da cidade. En 1286 instalouse o novo mosteiro ("neue Kloster") en Bredenbeck, que dende entón se chamou Neukloster. En 1328, o arcebispo Borchard concedeulle dereitos de cidade, en 1363 converteuse en membro da Liga Hanseática e viviu o seu auxe.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a3/Plastik_der_Buxtehuder_Altstadt.JPG/220px-Plastik_der_Buxtehuder_Altstadt.JPG|miniatura| Escultura do casco vello de Buxtehude fronte ao histórico concello, Breite Straße 2.
Idade Moderna
A Reforma chegou á cidade en 1541 co primeiro predicador luterano. Após o estalido da Guerra dos trinta anos, tamén foi golpeado pola peste. En 1627 houbo unha breve restitución católica por parte do xeneral Tilly. Despois de ser conquistado polo xeneral sueco Tott en 1632, caeu en poder da coalición antisueca en 1676 na Guerra do Norte despois da conquista do ducado de Bremen-Verden. Durante a Paz de Nimega, Buxtehude recaeu no rei de Suecia de 1679 a 1712.
Idade Contemporánea
Durante o período francés, formou parte do Département des Bouches de l'Elbe de 1811 a 1814, que tamén incluía Mairie Estebrügge e Moorende-Ostseite, Mairie Haßelwerder e Mairie Moisburg. Foi unha unidade administrativa independente como cidade até 1885, cando estivo unida ao distrito de Jork, e dende 1932, pasou a formar parte do distrito de Stade. Dende o 28 de abril de 2014 leva o alcume de Cidade hanseática de Buxtehude no nome oficial.
Nazismo e Segunda guerra mundial
O período de Buxtehude baixo o dominio nazi está sendo reavaliado. O historiador Dr. Norbert Fischer asumiu un proxecto de dous anos para traballar nas circunstancias dos anos 1933 a 1945, investigando xunto á arquivista Eva Drechsler a historia das vítimas.
O compositor Michael Schulte, cuarto no Festival de Eurovisión 2018 en Lisboa, que vive en Buxtehude coa súa muller, publicou tamén en 2018 un musical que narra os nenos capturados no gueto de Theresienstadt, as súas vidas alí e o seu asasinato nos campos de concentración.
Caza de bruxas
O auxe da caza de bruxas entre os s. XVI e XIX coincidiu cun profundo cambio no ámbito da xustiza penal. A partir de 1532, a orde xudicial do emperador Carlos V (Constitutio Criminalis Carolina) converteuse na base xurídica do dereito penal en xeral, e en concreto no dos xuízos a bruxas. As Carolinas regulaban o uso da tortura para obter confesións, pero a lei autonómica seguiu aplicándose durante décadas, ás veces con uso do peinliche Befragung ("interrogatorio vergoñento").
A orde do tribunal penal de 1603 emitida polo arcebispo de Bremen, o Edikt vom Prozeß in Zauberei-Sachen ("Edicto do xuízo en materia de maxia") non só inclinou o contido case textualmente á Carolina, senón que propagou a súa validez. A bruxaría foi tratada como só un delito entre moitos, non como un crime excepcional (crimen exceptum) que xustificase un procedemento especial. O famoso Malleus Maleficarum (o "Martelo da bruxa" da inquisición) non se utilizou para xustificar xuízos no norte de Alemaña.
Outeiro, San Xillao de Tor, Monforte de Lemos
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Buxtehude
Caza de bruxas
Entre 1540 e 1644 houbo un total de 21 xuízos por bruxas en Buxtehude, 18 mulleres foron executadas. Un decreto emitido pola raíña Cristina de Suecia en 1649 puxo fin aos xuízos por bruxas en Bremen-Verden.
A biblioteca de tarxetas de bruxas (Hexenkartothek), encargada por H. Himmler a partir de 1935, tentou apropiarse das cazas de bruxas daquela época para a ideoloxía nazi. Para tal fin, rexistrouse un proceso na antiga diocese de Verden en xullo de 1940.
O concello da cidade de Buxtehude decidiu o 19 de abril de 2016 a compensación simbólica polos xuízos de bruxas en Buxtehude erguendo un memorial no concello histórico. Desde novembro de 2017, tres placas de bronce conmemoran os feitos.
Adscrición político-territorial
Desde a primeira mención documental en 959 até a Reforma, Buxtehude pertenceu eclesiásticamente á Diocese de Verden, na provincia eclesiástica de Maguncia. Desde o punto de vista laico e político, porén, a cidade estivo subordinada ao príncipe arcebispo de Bremen desde o século XI. O territorio caeu en mans de Suecia coa Paz de Westfalia en 1648 xunto co bispado de Verden, secularizados como ducado de Bremen-Verden con sede administrativa en Stade. Na Guerra do Norte, Bremen-Verden foi conquistada por Dinamarca en 1712, que a vendeu ao Electorado de Brunswick-Lüneburg en 1715. Durante as guerras napoleónicas, o electorado foi ocupado primeiro polos franceses e despois polos prusianos a partir de 1803 e incorporado ao Reino de Westfalia en 1810, cedendo de novo partes do noroeste ao ano seguinte. De 1811 a 1814 a zona de Buxtehude pertenceu ao Imperio francés como parte do departamento da ría do Elba. Despois do Congreso de Viena, o territorio do antigo Electorado pasou a formar parte do Reino de Hannover na Confederación Alemá. Anexado polo reino de Prusia en 1866, Hannover perdeu a súa independencia e era unha provincia prusiana cando se proclamou o Reich en 1871. Desde a Segunda guerra mundial, a zona da antiga provincia de Hannover pertence ao Estado federal de Baixa Saxonia, fundado en 1946.
Incorporacións
En 1931, as comunidades de Altkloster, anteriormente no distrito de Stade, e Neuland foron incorporadas á cidade de Buxtehude o día 1 de xullo de 1972 incorporáronse as comunidades de Daensen, Dammhausen, Eilendorf, Hedendorf, Immenbeck, Ketzendorf, Neukloster, Ottensen e Ovelgönne, sendo até entón Daensen, Eilendorf, Immenbeck, Ketzendorf e Ovelgönne pertencentes ao distrito de Harburg. Como consecuencia das incorporacións, a área de Ovelgönne/Ketzendorf/Immenbeck e Eilendorf aínda pertence ao ''ev. Kirchengemeinde'' (parroquia) de Elstorf, non ás parroquias de Buxtehude. A zona de Ottensen pertence eclesiásticamente a Apensen. Hedendorf aínda ten o código de área Horneburg (04163) e Ketzendorf e partes de Ovelgönne o código de área Elstorf (04168). En Hedendorf e Neukloster seguen existindo consellos locais con alcaldes elixidos entre eles, no resto de localidades hai alcaldes locais que se supón que representan os intereses dos cidadáns das localidades no concello e fronte á administración municipal.
Gastão Cruz
Gastão Santana Franco da Cruz, máis coñecido como Gastão Cruz, nado en Faro o 20 de xullo de 1941 e finado en Lisboa o 20 de marzo de 2022, foi un poeta, crítico literario, escritor, escenógrafo e tradutor portugués.
Buxtehude
Incorporacións
As localidades actuais de Buxtehude son Westmoor, Weide, Vogelsang, Ovelgönne/Ketzendorf, Ottensen, Ostmoor, Neuland, Neukloster, Immenbeck, Eilendorfermoor, Eilendorf, Dammhausen e Daensen (constituídas polos distritos de Daensen, Heimbruch e Pippensen).
Gastão Cruz
Biografía
Licenciouse en Filoloxíia Xermánica pola Facultade de Letras da Universidade de Lisboa. Foi profesor de ensino secundario e lector de Portugués no King's College, pertencente á Universidade de Londres. Xa nos tempos de universidade, e despois de ter sido preso no auxee das folgass académicas de 1962, foi un dos organizadores da Antologia de Poesia Universitária (1964).
Como poeta, o seu nome aparece inicialmente ligado á publicación colectiva Poesía 61 (que reuniu a Gastão Cruz, Casimiro de Brito, Fiama Hasse Pais Brandão, Luiza Neto Jorge e Maria Teresa Horta), unha das principais contribucións para a renovación da linguaxe poética portuguesa na década de 1960. Como crítico literario, coordinou a revista Outubro e colaborou en varios xornais e revistas ao longo dos anos sesenta - Seara Nova, O Tempo e o Modo ou Os Cadernos do Meio-dia (publicados baixo a dirección de Casimiro de Brito e António Ramos Rosa). Esa colaboración foi reunida en volume, co título A Poesia Portuguesa Hoje (1973), libro que permanece hoxe como unha referencia para o estudo da poesía portuguesa da década dos sesenta.
Buxtehude
Demografía
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Einwohnerentwicklung_von_Buxtehude.svg/400px-Einwohnerentwicklung_von_Buxtehude.svg.png|miniatura|400x400px| Desenvolvemento da poboación de Buxtehude de [[1987 a 2016]]
Gastão Cruz
Biografía
Da amizade con Fiama, con quen casou, naceu a paixón polo teatro. Gastão Cruz foi un dos fundadores do Grupo de Teatro Hoje (1976-1977), para o cal encenificou pezas de Crommelynck, Strindberg, Camus, Tchekov ou unha adaptación súa de Uma Abelha na Chuva (1977), de Carlos de Oliveira. Algunhas delas foron, por primeira vez, traducidas para portugués polo poeta. Foi igualmente un dos fundadores do Grupo de Teatro de Letras, en 1965.
Canto á súa poesía, comezando por asumir unha escrita experimentalista, Gastão Cruz adoptou despois formas clásicas como o soneto e a canción, que reflexionan ben, desde os anos 60, a influencia de Camões que, de feito, o autor non desmentiu. As súas obras están caracterizadas pola contención cuantitativa, sendo así reducido o número de textos que compoñen cada volume.
Buxtehude
Concello
O Concello de Buxtehude está formado por 40 edís, o número establecido para unha cidade cunha poboación entre 40.001 e 50.000 residentes. Os membros do consello son elixidos por eleccións locais por mandatos de cinco anos. O mandato vixente comezou o 1 de novembro de 2021 e remata o 31 de outubro de 2026. A alcaldesa tamén ten dereito a voto.
Gastão Cruz
Biografía
O percorrido literario de Gastão Cruz incluíu a tradución de nomes como William Blake, Jean Cocteau, Jude Stéfan e Shakespeare. As Doze Canções de Blake que traduciu fan, de feito, parte da súa bibliografía poética.
O 8 de novembro de 2019 foi agraciado co grao de Grande-Oficial da Orde do Infante D. Henrique.
Buxtehude
Concello
O Jugendparlament (JuPa) foi unha institución que existiu entre 2002 e 2006, formada por once mozos de entre catorce e dezaoito anos. Os membros foron elixidos en 2002 e 2004. Despois de diminuír o número de participantes nas reunións, o JuPa foi disolto.
Representantes no Landtag e no Bundestag
Buxtehude pertence á circunscrición estatal 55. Helmut Dammann-Tamke (CDU) foi elixido directamente en 2008. Buxtehude pertence á circunscrición electoral do Bundestag Stade I – Rotenburg II. En 2009 foi elixida directamente Martina Krogmann (CDU), que renunciou ao seu mandato en 2010 para asumir o cargo de representante do Estado de Baixa Saxonia no goberno federal. Nas eleccións ao Bundestag de 2009, Serkan Tören (FDP) entrou no Bundestag a través da lista estatal.
Escudo de armas
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bf/DEU_Buxtehude_COA.svg/150px-DEU_Buxtehude_COA.svg.png|alt=|miniatura|162x162px| Brasón heráldico En fondo azul, dúas chaves de ouro cruzadas, apuntando cara arriba con barbas desviadas, rematadas por unha cruz negra con punta de pata. No casco, dous cornos de búfalo azul e dourado divididos nas esquinas, entre eles outra cruz similar. A cruz en punta de pata tamén se pode atopar no brasón do bispado de Verden; a chave de Pedro provén da arquidiocese de Bremen; as cores eran as cores da bandeira sueca durante a conquista de Buxtehude no século XVII.
O selo (Siegelstemper, Typar) está exposto no museo de historia local de Buxtehude.
Irmandamentos
Buxtehude mantén asociacións municipais con:
Relacións con Galiza
Entre a poboación na vila hai residentes de orixe galega, porén Buxtehude non conta cun Centro Galego, sendo os máis próximos o de Hamburgo, seguido dos de Cuxhaven e Hannover. A Ronda Iberoamericana é unha asociación que procura, segundo os seus estatutos, a promoción da cultura iberoamericana na vila e ten feito actos relacionados en colaboración con entidades galegas.
Casco vello (Altstadt)
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/42/StPetriKircheBuxtehude.jpg/220px-StPetriKircheBuxtehude.jpg|miniatura| Igrexa de San Pedro ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/BuxtehudeRathaus.jpg/220px-BuxtehudeRathaus.jpg|miniatura| Casa do concello (Rathaus) na esquina de Lange Straße/Breite Straße, edificio novo de [[1913.]] ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/BuxtehuderBrauhaus.jpg/220px-BuxtehuderBrauhaus.jpg|miniatura| Cervexaría (Brauhaus, esquerda) e casas con entramado de madeira en Kirchenstrasse (rúa da igrexa). ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/69/Buxthu_-_M%C3%B6len.jpg/220px-Buxthu_-_M%C3%B6len.jpg|miniatura| O Flethmühle convertido
Zona de reurbanización
O programa estatal de ordenación do territorio da Baixa Saxonia identifica a vila como un centro de tamaño medio con tarefas especiais de desenvolvemento da "economía residencial e comercial". Para acadar ese obxectivo, todo o centro foi modernizado desde os anos 70. En 1978, o concello emitiu un estatuto de deseño (Gestaltungssatzung) para protexer a paisaxe do casco vello. En maio de 2002, presentouse un informe final sobre a medida formal de reurbanización "Altstadt". A NILEG Norddeutsche Immobiliengesellschaft a encargada de levar a cabo a remodelación. Desde 2009, o chamado Rathausquartier entre Breite Straße, Lange Straße e Kirchenstraße está baixo a protección especial dun estatuto de conservación.
Edificios
Lange Straße 25 é o único edificio de pedra medieval que se conserva, probabelmente data da primeira metade do século XVI. O gran portal de arco apuntado mostra un abocinado (Gewände) perfilado con relevos de corda e pólas de pereira. O edificio posterior asociado foi construído en 1548 con entramado de madeira. Tamén datan do s. XVI os edificios con entramado de Abtstraße 3 e Westfleth 35, así como os edificios traseiros de Lange Straße 37 e St. Petri-Platz 13. A Fischerstraße 3, construída arredor de 1600, pertencente á asociación de historia local, decorada con ricos relevos, é unha das casas máis elaboradas da cidade. A Breite Strasse 17, probabelmente construída na mesma época, ten un deseño similar. A Abtstrasse 6 (Rúa dos abades) fora dende o s. XV a casa dos arcebispos de Harsefeld. A casa con ménsulas figurativas foi reconstruída en 1618-1628. A Kirchenstraße 5 foi construída no s. XVII. Durante a renovación realizada en 1977, o Utlucht foi restaurado. Teitos de estuco de 1768 sobreviviron nas casas Westfleth 29 e 45. Westfleth 25 é un edificio de dúas plantas con cuberta crebada, foi construída a finais do século XIX. Aínda conserva a antiga porta de entrada rococó. Na parte traseira quedan restos da muralla medieval da cidade. O 1 de agosto de 1911, un incendio destruíu o edificio traseiro da pousada Koop na Breite Straße, o concello medieval e numerosos edificios residenciais antigos. Esta zona, que se estendía até Kirchenstraße, foi entón completamente remodelada. Recentemente houbo renovadas intervencións no tecido edificatorio histórico.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c1/Buxtehude_Heimatmuseum_BMK.jpg/220px-Buxtehude_Heimatmuseum_BMK.jpg|miniatura| Elaborada fachada de entramado de madeira do Museo de historia local e arte rexional de [[1913]] Museo Buxtehude
O Museo de Historia e Arte Rexional de Buxtehude, coa fachada de entramado de madeira, foi construído polo fabricante de xabón Julius Caesar Kähler en 1911 para as coleccións da Museumsvereins fundada en 1880 (hoxe Heimatverein). En 1913 abriuse como museo de historia local. En 1992 foi ampliado cun moderno edificio, trasladando a entrada principal. Tras outra ampliación, reabriuse en 2021. Combina historia e arte local e ofrece datos curiosos sobre o conto de fadas da carreira entre a lebre e os ourizos, sobre decoración e artesanía antiga. No novo edificio preséntase o desenvolvemento histórico da cidade, "Buxtehude in der Moderne", e obras de arte contemporánea. Na "torre sacra" móstranse obras de arte cristiá e a súa restauración no contexto da arte moderna. En 1997, o artista británico Michael Craig-Martin transformou as habitacións nun cadro de entrada. O Museo presenta regularmente exposicións especiais sobre arte e historia rexional, e tamén edita o Buxtehuder Museumshefte, que se publica desde 1992.
Cidade de conto de fadas
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ed/Has-und-Igel-Brunnen.jpeg/220px-Has-und-Igel-Brunnen.jpeg|miniatura| Fonte Has'-und-Hedgehog na beira do casco vello Buxtehude tamén é coñecida como cidade de contos de fadas. O conto da carreira entre a lebre e o ourizo de Wilhelm Schröder (incluído na colección de contos infantís dos irmáns Grimm) está ambientado en Buxtehude. Xunto coa torre da igrexa de San Petri e o Marschtorzwinger, a lebre e o ourizo están entre os puntos de referencia da cidade e son as súas mascotas. Desde 1968 represéntanse nunha fonte deseñada por Fritz Fleer.
Buxtehude tamén se menciona en moitos outros libros infantís, por exemplo en Der Räuber Hotzenplotz de Otfried Preussler, no que o mago Petrosilius Zwackelmann voa a un amigo seu en Buxtehude. Tamén no libro ilustrado Hein Schlotterbüx aus Buxtehude de Barbara Bartos-Höppner e tamén en Entenlärm in Buxtehude.
En Buxtehude, di o refrán, "os cans ladran co rabo". Segundo unha placa de bronce na Sparkasse Harburg-Buxtehude, este é un dito holandés: "De Hunten bellen", que significa algo así como "As campás da igrexa están tocando". Como as campás en Buxtehude xa se tocaban cun cable cando aínda se facía noutro lugar cunha badalada, a comparación pictórica do rabo e do cable, así como a similitude das palabras (Hunde = cans en alemán), puido levar a esta expresión.
Debido ao infrecuente topónimo con "x", outras fontes sospeitan da transferencia dunha figura de estilo similar desde Prusia Oriental, que se coñecía alí en relación coa aldea "Kraxtepellen".
Termo cómico
O termo Buxtehude emprégase, especialmente no sur de Alemaña, Austria e partes de Suíza, como sinónimo de lugar afastado e remoto, ás veces coa expresión "alguén vai a Buxtehude". O vínculo cos contos de fadas fai que se fale da vila como dun sitio que non se sabe ben se existe na realidade. Aínda que moi vinculada a Hamburgo, hai frases que ligan a vila co rural, como "a Buxtehude, onde medra o pemento". En 1971 estreouse a comedia cinematográfica Tante Trude aus Buxtehude estreada baixo o patrocinio do concello. Outra anécdota é a historia burlesca do ferreiro sobre as curas milagreiras, que di que hai un ferreiro en Buxtehude que, coa axuda da súa filla, dominou a arte de endurecer o membrum virile. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0a/Buxtehude_-_Schlau_Wer_Schon_Da_Ist.JPG/220px-Buxtehude_-_Schlau_Wer_Schon_Da_Ist.JPG|miniatura| Cartel informativo na entrada de Buxtehude coa torre da Igrexa de San Petri (esquerda) e Marschtorzwinger (dereita). Enriba dese coello e ourizo.
Eventos
Kleinkunst-Igel
O Kleinkunst ("pequena arte", "cabaret") -Igel (ourizo) é unha asociación dedicada á promoción do cabaret en Buxtehude. O precursor da asociación fundouse co nome “Das III. Program". Ademais das habituais actuacións de teatro e música itinerantes, quixeron achegar aos escenarios para os máis pequenos cunha "terceira pista". Artistas coñecidos nese eido como Mathias Richling, Dieter Nuhr, Django Asül, Ina Müller ou Georg Schramm apareceron en Buxtehude no festival Kleinkunst-Igel, actuando na sala máis grande de Buxtehude, o auditorio da Escola Halepaghen (599 prazas). O Kleinkunst-Igel mantívose fiel aos seus obxectivos orixinais e tamén promove artistas rexionais ou aínda descoñecidos.
Foro cultural no porto
O Kulturforum am Hafen, inaugurado en 2008, está situado nun lateral reconvertido da escola de pintura de Buxtehude, que fora o edificio principal da fábrica de louza construída en 1853 polo inglés William Dawson, e pechada en 1861. Foi construída na illa levantada en 1849 para mellorar as condicións de caudal. Os visitantes poden ver os restos dun antigo forno a través dun vidro no chan. Ofrécense concertos, exposicións, lecturas, obradoiros, teatro e cine, polo que a maior parte do programa se pode financiar con entradas. O Kulturforum tamén aluga as súas salas a empresas para seminarios e eventos privados. Na sala de cine, o KIK (Cine de Iniciativa Comunitaria) mostra cine infantil, ciclos de cine, documentais e curtas.
Centro de ocio Buxtehude
Teatro no Hinterhof
O Theater im Hinterhof é un pequeno escenario independente no barrio de Altkloster onde actúan artistas profesionais. A soprano Nina Zober actuou aquí até a súa morte (2010). Desde entón, unha asociación de apoio asegurou a continuidade do teatro.
Unha noite real (Eine Königliche Nacht)
A Königliche Nacht é un evento musical e literario na praza de San Petri. A primeira representación foi en 2005, despois dun redeseño a segunda actuación tivo lugar en 2006. Participaron o coro de trombóns Harburg, a Buxtehude Jugendorchester e a sinfónica xuvenil de Schwerin. Noite real refírese á raíña británica Caroline Amalie Elisabeth (1768–1821). O seu corpo foi trasladado a Braunschweig e depositado na igrexa de St. Petri en Buxtehude durante a noite. O espectáculo histórico trata sobre Caroline como princesa de Gales e o contexto histórico, como a afiliación de Buxtehude á Francia imperial-napoleónica durante o Kontinentalsperre.
Festival Internacional de Música
En 2010, o Festival Internacional de Música Buxtehude & Altes Land foi fundado polo pianista chinés Zhang Hai'ou, o presidente do Kulturforum am Hafen e un empresario. A filosofía do proxecto de concertos é presentar durante varios días en Buxtehude unha vez ao ano música clásica de intérpretes novos e talentosos de Alemaña e do estranxeiro.
Filmfest Buxtinale
En 2018 tivo lugar o festival de cine Buxtinale no Kulturforum am Hafen e no centro de lecer Buxtehude; Desde 2019, o festival de curtametraxes celébrase baixo o nome de Schollinale, prevendo repeticións anuais.
Ewer 'Margareta'
O ewer (típico barco de fondo plano do Baixo Elba, de orixe frisia) Margareta foi o derradeiro da Buxtehude Ewerflotte. Dende o 25 de maio de 1987, está de volta na vila e conta co apoio do Förderverein Buxtehuder Hafen und Este e. V. Pódese ver en fronte ao Flethmühle.
Festas populares
Áreas de recreación
Buxtehude está rodeada de varias áreas visitables de conservación da natureza e da paisaxe, como o Neuklosterholz, o Buxtehuder Geestrand, o Tide-Este, o Unteren Estetal e os páramos (Mooren).
Stadtmarketing
En 2003 fundouse o "grupo de traballo de márketing da cidade", co lema: Buxtehudes Weg in die Zukunft ("Vías de Buxtehude cara ao futuro"). O obxectivo das actividades era reforzar a vila como un centro de tamaño medio en competencia cos centros circundantes de Stade, Harburg e Lüneburg. A asociación Stadtmarketing foi disolta en 2014 e desde entón esas tarefas corren a cargo da administración municipal.
Empresas
Diversas empresas tiveron antigamente sede en Buxtehude, como a fábrica de pasta Birkel, Vin &amp; Sprit, a agrícola Pioneer e embotelladoras de Granini, Schweppes e Bacardi tiveron plantas na vila. Actualmente situadas en Buxtehude están:ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/Gewerbegebiet_Alter_Postweg-L%C3%BCneburger_Schanze.JPG/220px-Gewerbegebiet_Alter_Postweg-L%C3%BCneburger_Schanze.JPG|miniatura| Zona comercial Alter Postweg/ Salto de esquí de Lüneburg
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/99/Alter_Postweg-L%C3%BCneburger_Schanze.JPG/220px-Alter_Postweg-L%C3%BCneburger_Schanze.JPG|miniatura| Ruta da antiga Postweg/Lüneburger Schanze
Bundeswehrkaserne - uso posterior
Buxtehude foi cidade de guarnición até 1994. Establecéranse o batallón de comunicacións 3 e a compañía de persoal da 3ª División Panzer. Dado que a tecnoloxía de construción do cuartel estaba desfasada, toda a área do cuartel tivo que ser provista de novas liñas de subministración e eliminación tras a retirada das Bundeswehr. Algúns edificios históricos foron demolidos e substituídos por novos. O antigo edificio do persoal foi reformado e alberga unha escola de música, un ximnasio e pequenas oficinas. O centro de educación de adultos trasladouse ao edificio do batallón de telecomunicacións. O edificio 10-14 foi financiado pola asociación Buxbau e convertido en residencia de estudantes. A escola privada Hochschule 21 imparte os seus cursos aquí.
Transporte
Desde 2005, todo o transporte público no distrito de Stade está operado baixo as condicións do Hamburger Verkehrsverbund HVV.
Medios
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Hafen_Buxtehude.JPG/220px-Hafen_Buxtehude.JPG|miniatura| Sportboothafen Buxtehude con vistas a St. Petri e ao Kulturforum (dereita. )
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d2/Hitradio_Buxtehude_Logo.svg/220px-Hitradio_Buxtehude_Logo.svg.png|miniatura| Logotipo de Hitradio Buxtehude
Hospital
En 1885 había un pequeno hospital con 20 camas e unha pequena sala de tratamento no asilo de pobres en Wehdenhof/Moortorstraße. En 1929 abriuse o hospital na Bahnhofstraße. Este edificio foi demolido en 2006.
Formación
Escolas
A cidade hanseática de Buxtehude é a responsable de
Segundo a Lei de Educación de Baixa Saxonia, as principais tarefas do consello escolar son a dotación de aulas, o seu mantemento e a subministración de materiais de ensino e aprendizaxe nos centros.
Patrocinadas polo distrito de Stade:
son institucións educativas recoñecidas polo Estado
Hochschule
Outras institucións educativas
Cemiterios
Buxtehude ten cinco cemiterios municipais. A parroquia de San Petri ten o seu propio cemiterio na Ferdinandstrasse. Dende 2006 tamén existe a opción dun enterramento natural no bosque de Neukloster.
Deportes
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Estering.JPG/220px-Estering.JPG|miniatura| Vista de Estering
Ramón Díaz Raña
Foi referente dunha Igrexa comprometida co galego e con Galicia. Rematou secularizándose.
Traxectoria.
Estudou no Seminario de Mondoñedo e Teoloxía na Universidade Pontificia de Comillas. Foi uns anos Secretario Particular do Bispo D. Jacinto Argaya. Neste tempo participou nas dúas derradeiras Sesións do Concilio Vaticano II. Volveu a Roma facer o Curso de Doutoramento en Teoloxía no Instituto de Espiritualidade da Universidade Gregoriana.
De 1971 a 1990 estivo de Párroco en San Sadurniño. Alí foi animador do Grupo Saraibas, do festival Cantareliña, da revista Pumariño, ademais de participar en múltiples proxectos sociais da comarca. En 1996 colaborou con pseudónimo en El Ideal Gallego na sección “Carta aberta a D. Vicente”: cartas que un grupo de fresgueses lle escribían ao crego e a contestación deste.
O Outeiro, A Vide, Monforte de Lemos
O Outeiro é un lugar da parroquia da Vide no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Ramón Díaz Raña
Traxectoria.
Mantivo unha estreita relación con Andrés Torres Queiruga, Segundo Leonardo Pérez López e Ramón Piñeiro. Foi co-fundador da Revista Encrucillada, primeiro Presidente da Asociación “Irimia”, colaborador da revista Irimia e promotor das Romaxes de Crentes Galegos. Puxo en marcha a publicación catequética e litúrxica Boa Nova, arredor da que se reunían sacerdotes como Xosé Chao Rego, Xaquín Campo Freire, Manolo Mejuto, Alfonso Gil Montalbo, Leoncio Pía, Manolo Cillero ou Martinho Montero Santalha.
O Outeiro, A Vide, Monforte de Lemos
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Ramón Díaz Raña
Traxectoria.
En 1975 o bispo destínao a Viveiro mais, perante as protestas da xente, ten que deixalo en San Sadurniño e as parroquias regálanlle un coche Dyan 6 e outros agasallos. Mesmo fixo de albanel en obras comunitarias.
En 1992 secularizouse, casou e desde 2003 viviu en Cáceres.
Foi un grade coñecedor de toda a poesía galega sobre todoe máis de Rosalía de Castro, sobre a que tentou facer a súa tese "Sentimento relixioso en Rosalía de Castro", aínda que non chegou a rematala.
Hospital Comarcal do Salnés
O hospital do Salnés é un centro hospitalario de carácter público e de ámbito comarcal situado no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa. Pertence a rede de hospitais do Servizo Galego de Saúde (SERGAS) e atópase integrado na área sanitaria de Pontevedra e O Salnés.
Foi inaugurado o 17 de decembro do 2000. O arquitecto responsábel foi Joaquín López Fando.
Carteira de servizos
O hospital do Salnés conta cos seguintes servizos:
Fontao, Couto, Taboada
Fontao é un lugar da parroquia de Couto no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Patti, Italia
Xeografía
Patti, a unha altitude media de 157 msnm, está situada no centro do golfo homónimo que vai do cabo Milazzo ao cabo Calavà. A cidade, ademais de ser a sede histórica de numerosas institucións, oficinas administrativas e servizos de interese público, é tamén a sede dun distrito xudicial e do bispado da diocese de Patti, unha das máis antigas de Sicilia, que inclúe 41 municipios.
O municipio ocupa unha superficie de 50,08 km². Segundo o censo do 31 de agosto de 2020 contaba con 12 882 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 257,23 hab./km².
Etimoloxía
O nome da cidade deriva do grego Ἐπακτήν (Epaktḗn) "preto das augas", "entre as augas", "na costa". Á luz das recentes escavacións e estudos posteriores, a orixe da cidade pode remontarse a un período que vai desde o século XV a.C. até o século VIII a.C.
Historia
A orixe e a historia de Patti están intimamente ligadas ao declive da antiga cidade grecorromana de Tíndaris, a súa aldea e un dos sitios arqueolóxicos máis importantes de Sicilia.
A primeira información histórica que testemuña a existencia da cidade de Patti remóntase a 1094, cando o Gran Conde Roxerio I de Sicilia fundou o mosteiro beneditino de San Salvador.
En 1131 erixiuse a diocese de Patti e Lipari, e en 1399 dividiuse en dúas dioceses distintas. O centro de Patti desenvolveuse, e sempre asumiu unha maior importancia económica e administrativa en toda a zona de Messina, senón, non se xustificaría a parada que o corpo do emperador do Sacro Imperio Frederico II Hohenstaufen, falecido en Puglia, fixo na catedral de Patti antes de ser enterrado en Palermo.
miniatura|200px|Sepultura de Adelaida del Vasto
O nobre Antonino Natoli, barón de Messina e membro da familia do rei Carlos I de Anjou, marido de Francesca, filla de Girolamo d'Amato, cuxos fillos foron Simone e Gerardo Natoli, viviu en Patti desde a primeira metade do 1300.
Os restos mortais de Adelaida del Vasto, terceira esposa de Roxerio I de Sicilia, e raíña consorte de Xerusalén polo seu matrimonio con Balduíno I de Xerusalén, repousan na Catedral de Patti.
Cineclub de Pontevedra
O Cineclub de Pontevedra ou Cineclube Pontevedra é unha asociación para a difusión da cultura cinematográfica, que organiza a proxección e comentario de determinadas películas na cidade de Pontevedra.
Historia
O Cineclub de Pontevedra é o máis antigo dos cineclubs galegos. Foi fundado o 13 de xuño de 1954 como resposta ao crecente interese dos cidadáns da cidade polo cine. Proxectáronse catro filmes grazas a un préstamo da embaixada francesa: Farrebique ou As catro estacións (Georges Rouquier, 1946), Van Gogh (Alain Resnais, 1948), Versalles e as súas pantasmas (Jean Béranger, 1949) e Balzac (Jean Vidal, 1951). A súa sede estableceuse nas dependencias da Xefatura Provincial de Turismo de Pontevedra.
Na década dos 60, o cineclub organiza unhas xornadas sobre o novo cine español, nas que participa Carlos Saura. O cineclube tiña 500 socios.
En 1987 patrocinou a creación da Confederación de Cineclubs de España nun congreso celebrado no Teatro Principal de Pontevedra.
Nos últimos anos o cineclub de Pontevedra desenvolveu a súa programación habitual no Teatro Principal de Pontevedra. En ocasións tamén realiza proxeccións na Casa das Campás, no Liceo Mutante e na Biblioteca Pública de Pontevedra, onde tamén desempeña un papel didáctico.
Características
É unha asociación sen ánimo de lucro e autofinanciada. O cineclub de Pontevedra organiza ao longo do ano ciclos de cine en versión orixinal sobre cine clásico e actual e outros en colaboración co Concello de Pontevedra sobre temáticas concretas como arquitectura, cine de mulleres, cine medieval ou cinema de rúa. O cineclub conta con 2000 películas na súa colección e ofrece un servizo de alugueiro de películas aos seus socios e un servizo de préstamo de libros sobre a sétima arte. Tamén ten un proxector de 16 mm que data da década de 1950. O cineclub de Pontevedra contaba no ano 2004 con 160 socios, o seu presidente é Ramón Poza.
Recoñecementos
No ano 2004 o cineclub recibiu o premio especial José Sellier da Academia Galega do Audiovisual.
En 2015 recibiu o Premio Cidade de Pontevedra 2014.
Alberto Mancebo
Alberto Mancebo Soto, coñecido como Alberto Mancebo, nado en Vimianzo en 1983, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo, especialidade en Radio e Televisión, na USC, completou a formación en Liverpool.
En 2023 publicou a súa primeira novela, O que me quedaba por dicirche.
Alberto Mancebo é irmán de Alba Mancebo.
Regueiro, Moreda, Monforte de Lemos
Regueiro é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
A Refonteira, Vilela, Taboada
A Refonteira é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Ralle, Vilela, Taboada
Ralle é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Sisto, Vilela, Taboada
Sisto é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Peroxa, Moreda, Monforte de Lemos
A Peroxa é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
As Ribelas, Vilela, Taboada
As Ribelas é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Rioseco, Vilela, Taboada
Rioseco é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
A Torre, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
A Torre é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Ventrescas, Moreda, Monforte de Lemos
Ventrescas é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Barbara Paulson
Barbara Jean Paulson (Lewis), nada en Columbus (Ohio) o 11 de abril de 1928, é unha ex computadora humana estadounidense do Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL) da NASA e unha das primeiras mulleres científicas empregadas alí. Paulson comezou a traballar como matemática no JPL en 1948, onde calculaba a man as traxectorias dos foguetes. É unha das mulleres que máis contribuíu ao avance do JPL.
Traxectoria
Barbara criouse con tres irmáns (dúas irmás máis vellas e un irmán máis novo), e cando tiña 12 anos o seu pai morreu. A partir do noveno grao, Paulson cursou catro anos de latín e matemáticas, mentres as súas irmás dedicábanse ás clases curtas, xa que Paulson non quería ser secretaria. Despois de asistir á Universidade Estatal de Ohio durante un ano, a irmá de Paulson, que xa traballaba en Pasadena nese momento, convenceu á súa nai para que se mudase tamén a Pasadena. En 1947 a familia trasladouse a Pasadena, California, onde comezaría a súa carreira no JPL.
Paulson incorporouse ao JPL en 1948 como informática, calculando as traxectorias dos foguetes e traballando no MGM-5 Corporal, o primeiro mísil guiado deseñado polos Estados Unidos para levar unha cabeza nuclear. Paulson e as súas colegas foron convidadas a asinar cos seus nomes no foguete Corporal número 100 antes do seu transporte ao campo de probas de White Sands. O foguete explotou pouco despois do despegamento. O 31 de xaneiro de 1958, Paulson foi asignada ao centro de operacións do Explorer I, o primeiro satélite dos Estados Unidos, lanzado durante a carreira espacial coa Unión Soviética. Paulson realizou o traballo cun equipo mínimo: un lapis mecánico, unha mesa de luz e papel cuadriculado. O lanzamento de varias etapas no que Paulson axudou a realizar os cálculos permitiu que o mísil puidese levar unha  ojiva a máis de 200 millas.
En 1960, solicitou unha praza de aparcadoiro máis próxima no traballo porque estaba embarazada e viuse obrigada a renunciar, xa que o JPL non empregaba a mulleres embarazadas naquela época e manter a unha muller embarazada no persoal supoñería problemas na póliza de seguros. O JPL non tiña permiso de maternidade, polo que as mulleres que eran despedidas ou obrigadas a abandonar os seus postos non tiñan traballos aos que volver despois de dar a luz. A supervisora de Paulson, Helen Ling, esforzouse por  recontratar ás mulleres que foran obrigadas a abandonar o seu posto sen permiso de maternidade, así que en 1961, cando a súa filla tiña sete meses,  Paulson aceptou a oferta de Ling e volveu ao laboratorio.
Nos anos 60, coa reputación do JPL cimentada no éxito do Explorer-1, o JPL empezou a poñer as súas miras na lúa e noutras misións de exploración interplanetaria. Paulson e a súa colega Helen Ling traballaron horas extras para calcular as traxectorias das sondas Mariner que posteriormente se enviarían a Venus e Marte. Paulson e as súas colegas determinaron que só existían breves prazos e oportunidades de lanzamento que permitían o tránsito ideal desde a Terra ata o seu obxectivo. A finais da década de 1960, Paulson recibiu o título de enxeñeira e acabou converténdose en supervisora do laboratorio. miniatura|Os cálculos de Paulson axudaron asegurar éxito de [[Viking 1, que enviou as primeiras imaxes desde a superficie de Marte (1976)]] Na década de 1970, Paulson desempeñou un papel fundamental no programa Viking, o primeiro módulo de aterraxe que chegou á superficie de Marte. Paulson calculou con éxito a traxectoria que a sonda Viking necesitaba no seu tránsito de 11 meses entre a Terra e Marte. Os cálculos de Paulson Tamén resultaron esenciais durante a fase de entrada, descenso e aterraxe (EDL) da misión, na que o módulo de aterraxe separaríase da nave, entraría na atmosfera marciana e descendería en paracaídas ata a superficie. A finais da década de 1970, Paulson e os seus colegas traballaron nalgunhas das primeiras traxectorias interestelares durante a planificación das misións Voyager, nas que a Voyager 1, lanzada en setembro de 1977, é, desde o 13 de abril de 2019, a máis afastada da Terra de todos os obxectos fabricados polo home.
En 1959 Barbara Paulson foi recoñecida polo seu traballo no JPL, onde traballou 45 anos.
A Torre, Moreda, Monforte de Lemos
A Torre é un lugar da parroquia de Moreda no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Vilar, Vilela, Taboada
Vilar é un lugar da parroquia de Vilela no concello lugués de Taboada na comarca de Chantada.
Microestado
miniatura| Os microestados mostrados nun círculo miniatura| Mapa dos microestados limítrofes coa [[Unión Europea.]] Un microestado, micro-Estado, miniestado ou mini-Estado     é un Estado soberano que ten unha poboación moi pequena, un territorio moi pequeno ou ambos. Exemplos de microestados son: Andorra, Bahrain, Liechtenstein, Mónaco, Nauru, Palau, Saint Kitts e Nevis, San Marino, Tuvalu e a Cidade do Vaticano. Este tipo de países exercen unha importante influencia relativa na Asemblea Xeral das Nacións Unidas pola súa estrutura, na que cada estado ten un voto.
O estado plenamente soberano máis pequeno do mundo é a Cidade do Vaticano que, en xullo de 2003, tiña 911 cidadáns nunha superficie de 0,44 km². A Cidade do Vaticano non é membro das Nacións Unidas; con todo, a Santa Sé, que exerce a súa soberanía sobre a Cidade do Vaticano, ten o status de observador permanente na Asemblea Xeral.
Non se deben confundir microestados con micronacións ou territorios especiais, como as Illas da Canle ou a Illa de Man, que, por carecer de soberanía, non poden considerarse microestados. miniatura|Xardíns da Cidade do [[Cidade do Vaticano|Vaticano, o estado máis pequeno do mundo]]miniatura| Capitolio de [[Palau en Oceanía.]]
Definicións
A maioría dos estudosos identifican os micro-Estados utilizando un limiar cuantitativo e aplicándoo a unha variable (como o tamaño do seu territorio ou poboación) ou a unha composición de diferentes variables. Aínda que está de acordo en que estes países son os máis pequenos de todos os estados, non hai consenso sobre que variable(s) ou punto de corte deberían utilizarse para determinar que unidades políticas deberían ser etiquetadas como "microestado". » ( fronte aos pequenos estados «normais»). Aínda que o uso de criterios cuantitativos sinxelos pode parecer sinxelo, tamén se pode percibir como potencialmente problemático. Segundo algúns estudosos, o enfoque cuantitativo para definir os microestados sofre de problemas como "a incoherencia, a arbitrariedade, a vaguedade e a incapacidade de illar significativamente unidades políticas cualitativamente distintas".
Lista de estados soberanos con menos de 1000 km²
Esta é unha lista dos Estados independentes que teñen unha superficie inferior a mil quilómetros cadrados. Omítense territorios ou dependencias doutros países: miniatura| [[Encamp en Andorra, un pequeno Estado entre dous Estados membros da Unión Europea: España e Francia]] miniatura| Casino de Montecarlo, en [[Mónaco, o segundo país máis pequeno do mundo e o primeiro máis densamente poboado.]] miniatura|Unha praia no microestado de [[San Tomé e Príncipe.]]