cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Thoth
Familia
Thoth tiña unha relación directa con Ma'at que a xente coñece, aínda que algúns mitos din que era fillo de Ra. A súa contraparte feminina era unha deusa chamada Seshat. Tamén se lle atribuía ás veces a inventora dos xeroglíficos, mentres que Thoth os ensinaba. Tamén se dicía que era a muller ou filla de Thoth.
Relación con Ma'at
Ma'at tamén xogou un papel importante xunto a Thoth. Estaba alí no pesado do corazón, notando, mentres Ma'at pesaba o corazón. Ambos estaban a ambos os lados do barco de Ra e ás veces dicíase que era o marido de Ma'at. Ma'at era a deusa da lei, a orde, a verdade e a xustiza.
Descrición física
Thoth era un deus único. Dise que ten dúas formas: un humano con cabeza de ibis e un babuino con cabeza de can en anicadas. Sostiña un estilete e unha paleta, e ás veces o símbolo da vida, chamado Ankh.
Títulos e roles
Thoth tiña moitos títulos e moitos papeis. Moitas veces era chamado "Tres veces grande". Foi mediador, mensaxeiro, escribano e mestre. Algúns dos seus títulos incluían; 'Escriba de Ma'at en compañía dos deuses' 'Señor de Ma'at' 'Señor das palabras divinas' 'Xuíz dos dous deuses combatentes' 'Tres veces grande' ou 'Tres veces grande' Estes numerosos títulos demostran que Thoth tivo unha importancia moi significativa para a mitoloxía exipcia antiga. Tivo o seu punto álxido de culto no Antigo Reino.
Hermes e os gregos
Cando os gregos conquistaron Exipto, equipararon a Thoth con Hermes, o seu deus mensaxeiro. A cidade central de Thoth era Khemenu, (onde ten o seu templo principal) que os gregos renombraron Hermópole ou Hermópolis Magna, cidade de Hermes.
Hermes Trismegistus
Hermes Trismegistus ou Hermes Trismexisto (Ἑρμῆς i Ἑρμῆς Τρισμέγιστος, 'tres veces grande') foi un filósofo neoplatónico grego, autor de moitas obras, algunhas das cales se conservan en grego ou en tradución latina. Comparaba as relixións grega e exipcia: o deus Hermes foi identificado co exipcio Thoth, e esta mestura acentuouse durante a expansión do cristianismo.
A tradición islámica
Antoine Faivre dixo que Hermes Trismegistus ten un lugar na tradición islámica, aínda que o nome de Hermes non aparece no Corán. Os haxiógrafos e cronistas dos primeiros séculos da Héxira islámica identificaron a Hermes Trismegistus con Idris, o Nabi das suras 19, 57, 21, 85, e tamén o identificaron con Henoc.
Segundo Antoine Faivre, Hermes Trismegistus chámase porque era triplo: o primeiro, comparable a Thoth, era un "heroe civilizador", un iniciado nos misterios da ciencia divina e da sabedoría que anima o mundo, que gravou os principios desta. ciencia sagrada en xeroglíficos. O segundo Hermes, o de Babilonia, foi o iniciador de Pitágoras. O terceiro Hermes foi o primeiro mestre da alquimia. "Un profeta sen rostro", escribe o islamista Pierre Lory, "Hermes non ten características específicas, nin diferentes da maioría das grandes figuras da Biblia e do Corán".
Traballos
Atribúenselle milleiros de obras (Lámblico di que son unhas vinte mil e Manetón máis de 36.000). Consérvanse algúns libros de carácter filosófico, astrolóxico e relixioso. Probabelmente, o gran número de obras mencionadas (aínda que menos de vinte mil) foron obra non do propio Hermes senón de autores neoplatónicos. As principais obras son:
Lama do Prado, Brosmos, Sober
Lama do Prado é un lugar da parroquia de Brosmos no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Independentismo feroés
miniatura|dereita|A [[bandeira das Illas Feroe foi deseñada por estudantes feroeses en Copenhague en 1919.]] miniatura|As Illas Feroe (en azul) e Dinamarca (en verde). O independentismo feroés ou movemento nacional feroés (en Føroyska Tjóðskaparrørslan ou Føroyska Sjálvstýrisrørslan) é un movemento político que busca o establecemento das Illas Feroe como estado soberano fóra de Dinamarca. Entre as razóns para a total autonomía inclúense a división lingüística e cultural entre Dinamarca e as Illas Feroe, así como a súa falta de proximidade entre si; as Illas Feroe están a uns 990 km das costas dinamarquesas.
Preocupacións pola viabilidade económica
Aínda que gozan dunha cantidade significativa de autonomía con respecto a Dinamarca, as Illas Feroe aínda dependen regularmente de 99,8 millóns de dólares de subvencións do goberno para manter a súa economía estable; en 1992, un caída bancaria do 25% fixo que a economía se atopase nun período de estancamento e o 15% da poboación migrou a Dinamarca continental. O apoio financeiro do goberno dinamarqués representa o 4,6% do produto interior bruto feroés e representa entre o 10 e o 12% do orzamento público.
A compañía norueguesa de petróleo e gas Statoil interesouse polas perspectivas de petróleo nas augas fronte ás illas Feroe, embarcando nunha operación de exploración de petróleo estimada en 166,46 millóns de dólares. Exxon Mobil e Atlantic Petroleum tamén teñen participacións nas plataformas de perforación que se están instalando en augas feroesas. Se estas operacións teñen éxito e atopan as abundantes cantidades proxectadas de petróleo (un valor de 568.500 dólares por cada residente das Illas Feroe), a perspectiva da independencia pode recibir un impulso.
Independentismo galés
dereita|miniatura|265x265px|[[Bandeira de Gales.]] miniatura|265x265px|Unha marcha pola independencia galesa celebrada o 11 de maio de 2019 en [[Cardiff.]] O independentismo galés (en Annibyniaeth i Gymru) é un movemento político independentista cuxo obxectivo é que Gales abandone o Reino Unido para converterse nun estado soberano e independente. Gales foi conquistado militarmente por Eduardo I de Inglaterra durante o século XIII, e foi integrado no Reino de Inglaterra polos actos das Leis en Gales 1535-1542.
O movemento independentista galés moderno xurdiu a mediados do século XIX. No século XXI, os partidos políticos Plaid Cymru, Propel, Gwlad e o Partido Verde de Gales apoian a independencia galesa, ao igual que a campaña civil non partidista YesCymru.
Independentismo cham
miniatura|Bandeira de Fronte para a Liberación de Champa, a cal a miúdo representa o movemento independentista cham. miniatura|Mapa de [[Champa durante o seu apoxeo.]] O independentismo cham é un movemento político cuxo obxectivo é a independencia do pobo cham de Vietnam.
Contexto histórico
Co nome de Champa coñécense un conxunto de entidades políticas independentes que se estenderon pola costa do que hoxe é o centro e sur de Vietnam dende aproximadamente o século II d. C. até 1832, cando foi anexada polo Imperio vietnamita baixo Minh Mạng. Noutro tempo un reino independente, Champa tiña a súa propia cultura, que estaba fortemente influenciada pola zona cultural india, resultando en herdanzas culturais propias que os separaban dos vietnamitas no norte, facendo de Champa unha das partes máis importantes do país. Formaba parte da esfera da civilización índica debido aos seus fortes trazos hindús.
Porén, cando a nación vietnamita xurdiu despois da ocupación chinesa, Champa e Đại Việt participaron nunha serie de guerras. Estas guerras debilitaron a Champa, lenta mais efectivamente, xa que o país era incapaz de defenderse tanto da ameaza do Imperio Khmer no oeste como dos vietnamitas no norte. Para rescatar o país, os cham adoptaron o islam como relixión dende o século XV, mais a conquista vietnamita en 1471 finalmente puxo fin de iure a Champa como estado independente.
Desde entón, os chams rebeláronse varias veces contra o dominio vietnamita. As rebelións máis importantes ocorreron no século XIX, co levantamento de Katip Sumat e o levantamento de Ja Thak Wa, converténdoa na primeira e, ata agora, a única guerra xihadista na historia de Vietnam. Ambas rebelións foran esmagadas polo Imperio vietnamita. No século XX, especialmente na guerra de Vietnam, os Cham estiveron activos como parte da Fronte para a Liberación de Champa e, máis tarde, na Fronte Unida para a Liberación das Razas Oprimidas, rebelándose como parte do seu desexo de independencia. Todas estas rebelións foron finalmente esmagadas polo goberno comunista unificado, e a poboación cham reduciuse significativamente.
Maelienydd
G    w     o     n     e     d     d     Rhos      Tegeingl      Romántico      Romántico      Dunoding      Meirionnydd      cabeza-      lago      Edeyrn-      ión      C     l     a     w     d     d     O     f     f     a     P     o     w     o     s     Cargos      anti-      tías      Lóstrego      Maelienydd      Elfael      Ceredigion      Brecknock      Glamorgan      Glywysing      Ewias      Erging      Gwent      El sabe      Dyfed     S.      e        o      l      l      w      g      O Mar Celta    Quilómetro    Maelienydd ou Maeliennydd foi un cantref e un señorío no leste do Gales medio, que incluía a área situada entre o río Ithon no oeste e o bosque de Radnor na fronteira inglesa no leste. A zona, que é predominantemente montañosa, forma parte dos actuais Powys.
Xeografía
Ao leste Maelienydd limita con Herefordshire en Inglaterra, ao sur co cantref de Elfael, ao oeste co commote (ou chwmwd) de Vendrryn e ao norte co cantref de Arwystli en Powys e o commote de Kerry. Foi clasificado como parte da rexión medieval de Wye e Severn, que se atopa entre o reino de Powys ao norte e Brecknock ao sur.
Nalgún momento durante a Idade Media, Maelienydd estaba dividida en tres commotes, é dicir :
Cynllo era o patrón de Maelienydd, cunha igrexa en Llanbister. Cefnllys era o centro principal do cantref. Máis tarde, a abadía de Cwm Cir foi construída polos cistercienses no leste do cantref.
Historia
Maelienydd converteuse nunha zona de grande importancia estratéxica tras a chegada dos normandos, debido á súa localización. Parece que estaba baixo control normando en 1093, cando se construíu o castelo de Cymaron, pero no século XII converteuse nunha zona disputada polos señores galeses locais, especialmente Cadwallon ap Madog, e os poderosos Mortimers. En 1179 Cadwallon foi asasinado por algúns dos homes de Roger Mortimer cando regresou a Powys despois de visitar Henrique II de Inglaterra. Como Cadwallon era nominalmente o rei, Roger Mortimer foi encarcerado polo rei, que pretendía socavar o poder dos señores normandos independentes das marcas, e Maelienydd foi herdada polo fillo de Cadwallon, Maelgwn ap Cadwallon. Cando Roger Mortimer saíu da prisión apoderouse de gran parte do señorío, pero máis tarde Maelgwn recuperou a súa posesión coa axuda de Rhys ap Gruffudd de Deheubarth. Despois da morte de Rhys, o territorio foi de novo ocupado polos Mortimers.
A loita polo control de Maelienydd continuou no século XIII, cando se converteu nunha plataforma de batalla entre as forzas do rei de Inglaterra e Llywelyn o Grande e Llywelyn ap Gruffudd de Gwynedd. Durante ese tempo libraronse varias batallas en Maelienydd, incluíndo o Castelo de Cefnlly e Chymaron.
Crese que unha das principais versións das Cyfreithiau Cymreig (leis galesas), a versión consolidada, foi elaborada en Maelienydd cando estaba baixo a influencia de Rhys ap Gruffudd de Deheubarth na segunda metade do século XII.
Despois da caída do País de Gales independente en 1283, Maelienydd foi un dos douscentos unidos para formar Radnorshire.
Chip 'n Dale: Rescue Rangers (filme)
Chip 'n Dale: Rescue Rangers é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Akiva Schaffer. É un filme de comedia e acción baseado nos personaxes Chip and Dale e é unha continuación da serie de televisión homónima. Foi escrito por Dan Gregor e Doug Mand, e está protagonizado por John Mulaney e Andy Samberg como as voces da parella protagonista, xunto con KiKi Layne, Will Arnett, Eric Bana, Flula Borg, Dennis Haysbert, Keegan-Michael Key, Tress MacNeille, Tim Robinson, Seth Rogen, e J.K. Simmons. É unha coprodución entre Walt Disney Pictures, os produtores David Hoberman e Todd Lieberman de Mandeville Films, e The Lonely Island (con Schaffer e Samberg como parte del).
VIII dinastía exipcia
A Oitava dinastía do antigo Exipto (VIII Dinastía) é unha liña de faraóns mal coñecida e de curta duración que reinou nunha rápida sucesión a principios do século XXII a.C., probablemente coa súa sede de poder en Menfis. A VIII Dinastía dominou nun momento coñecido como o final do Antigo Reino ou o comezo do Primeiro Período Intermedio. O poder dos faraóns diminuíu mentres o dos gobernantes provinciais, coñecidos como nomarcas, era cada vez máis importante, xa que o estado exipcio convertérase de facto nun sistema feudal. Malia as estreitas relacións entre os reis dos Menfitas e os poderosos nomarcas, especialmente os de Coptos, a VIII Dinastía foi finalmente derrocada polos nomarcas de Heracleópolis Magna, que fundaron a IX dinastía. A VIII Dinastía ás veces combínase coa VII Dinastía precedente, debido á falta de probas arqueolóxicas para esta última, poida que sexa ficticia.
Fontes
thumb |500px | Faraóns da VIII Dinastía na [[Lista Real de Abidos, desde Netjerkare Siptah ata Neferkamin.]] thumb |500px | Faraóns da VIII Dinastía na [[Lista Real de Abidos, desde Nikare ata Neferirkare.]]
Fontes do Novo Reino
Dúas fontes históricas que datan do Novo Reino listan faraóns pertencentes á VIII Dinastía. A máis antiga das dúas e principais fontes históricas da VIII Dinastía é a Lista Real de Abidos, escrita durante o reinado de Seti I. Os faraóns que figuran nas entradas 40 a 56 da lista real de Abidos sitúanse entre o final da VI dinastía do período do  Antigo Reino e o comezo da  XI dinastía do  Reino Medio. Ademais, os nomes destes faraóns son diferentes dos coñecidos das dinastías IX e  X, ningún dos cales está na lista de Abidos. Como consecuencia, as entradas 40 a 56 da lista asígnasen ás VII e VIII Dinastías.
A outra fonte do Novo Reino na VIII dinastía é a Lista real de Turín, que escribíuse durante o reinado de Ramsés II. O papiro de Turín copiouse dunha fonte anterior que, como demostrou o exiptólogo Kim Ryholt, estaba chea de lagoas e debía estar en mal estado. Ademais, o papiro de Turín está moi danado e non se pode ler sen moitas dificultades. En total hai tres nomes nos fragmentos de papiro que poderían asignarse a faraóns da VIII Dinastía. Estes son Netjerkare Siptah, outro nome difícil de ler e finalmente, o de Qakare Ibi, o 53º faraón da lista real de Abidos. Parece haber espazo para dous ou tres faraóns máis antes de que rematase a dinastía, como figura na lista. Isto indicaría que as partes desaparecidas da lista de Turín probablemente contiñan aos faraóns rexistrados do cincuenta e un ao cincuenta e cinco da Lista real de Abidos. Debido a que o papiro de Turín omite aos primeiros nove faraóns da lista de Abidos, W.C. Hayes cre razoable que os exipcios puidesen dividir nese momento as dinastías VII e VIII.
Fonte tolemaica
O sacerdote exipcio Manetón escribiu unha historia de Exipto durante o século III a.C. coñecida como a  Aegyptiaca. A obra de Manetón non sobreviviu ata o día de hoxe e só a coñecemos por tres escritores posteriores que a citaron. Por desgraza, estas tres fontes son extremadamente difíciles de traballar. Por exemplo, moitas veces se contradín entre elas, como é o caso dos dous historiadores antigos, Sexto Xulio Africano e Eusebio de Cesarea, que citan da sección de Aegyptiaca sobre a sétima e oitava dinastías. Africano afirma que a VII Dinastía constaba de 70 faraóns que gobernaron durante un período de setenta días en Menfis, e a VIII Dinastía constaba de 27 faraóns que reinaron durante 146 anos. Non obstante, Eusebio rexistra que durante a VII Dinastía cinco faraóns gobernaron durante setenta e cinco días, e a VIII Dinastía inclúe cinco faraóns que gobernaron durante 100 anos. Setenta faraóns en setenta días normalmente considérase a versión correcta de Manetón sobre a VII Dinastía, pero probablemente non sexa un relato real da historia. Ao contrario, isto interpretase como que os faraóns deste período foron extremadamente efémeros e que a utilización de setenta pode ser un xogo de palabras sobre o feito hecho de que esta fose a Sétima Dinastía de Manetón. Debido a que Manetón non proporciona datos históricos reais sobre este período e non apareceron evidencias arqueolóxicas para a Sétima Dinastía, moitos exiptólogos argumentaron que esta dinastía é ficticia. No que se refire á VIII Dinastía, agora acéptase que a estimación de Manetón para a súa duración é unha sobreestimación moi substancial da realidade.
Evidencia contemporánea
As principais evidencias arqueolóxicas para os faraóns da VIII Dinastía son os decretos reais descubertos en Coptos, que nomean a algúns dos últimos faraóns da dinastía. Outras probas dos primeiros faraóns da dinastía proveñen de tumbas en Saqqara, en particular a pirámide de Qakare Ibi en Saqqara. Máis aló diso, hai inscricións reais atopadas en Wadi Hammamat e no Alto Exipto, ademais doutras non reais do Alto Exipto.
Fin do Antigo Reino e declive ao caos
thumb | upright = 1.2 | Fragmentos de dous decretos Coptos que datan do reinado de Neferkauhor, fin da VIII Dinastía. A VIII Dinastía clasificouse tradicionalmente como a primeira dinastía do Primeiro período intermedio debido á natureza efémera dos reinados dos seus faraóns, así como á escaseza de probas contemporáneas, deixando entrever unha caída do estado no caos. A reavaliación recente das probas arqueolóxicas demostrou unha forte continuidade entre a Sexta e a Oitava Dinastías, polo que o exiptólogo Hratch Papazian propuxo que a Oitava Dinastía máis que a Sexta debería verse como a última do período do Antigo Reino.
Dado que cinco faraóns da VIII dinastía levaron o nome de trono de Pepi II Neferkare como parte dos seus propios nomes, quizais fosen descendentes da VI Dinastía, que estaban intentando manter algún tipo de poder. Algúns dos actos dos últimos catro faraóns da VIII dinastía finais están rexistrados nos seus decretos a favor de Shemay, un poderoso  visir durante este período, aínda que só Qakare Ibi pode conectarse a calquera construción monumental. A súa pirámide atopouse en Saqqara preto da de Pepi II e, do mesmo xeito que os seus predecesores, tiña os Textos da pirámide escritos nas paredes.
Sen importar cántos faraóns houbo en realidade, está claro que durante este período estaba en marcha un colapso da autoridade central de Exipto. Os gobernantes destas dinastías tiñan a súa base en Menfis e parece que confiaron no poder dos nomarcas de Coptos, aos que concederon títulos e honras. Isto non debeu valer de nada porque a VIII Dinastía foi derrocada por un grupo rival con sede en Herakleopolis Magna.
Faraóns
Dada a falta de probas para a VII Dinastía, todos os faraóns mencionados na lista real de Abidos nas entradas posteriores á de Merenre Nemtyemsaf II e anteriores á Montuhotep II normalmente atribúense á VIII Dinastía. Seguindo a Jürgen von Beckerath, son:
O exiptólogo Hracht Papazian cre que unha reconstrución dá demasiado peso ao relato de Manetón, segundo o cal a VII Dinastía é esencialmente ficticia e unha metáfora do caos. En troques, Papaz propón que os primeiros faraóns precedentes inmediatos de Pepi II deberían ser atribuídos á Sexta Dinastía, mentres que os predecesores pertencen a unha sétima dinastía de curta duración. A oitava dinastía só comezaría co ben testemuñado Qakare-Ibi:
New York Cosmos
Fíxose famoso tanto no Brasil como nos Estados Unidos por ser o equipo de Beckebauer e Pelé, sendo un dos maiores equipos de fútbol dos Estados Unidos na súa época.
O equipo recreouse en 2010 como un club fénix para participar na segunda versión da NASL, que agora é unha liga de fútbol americano de segundo nivel e anunciou que trataría de solicitar entrar na MLS. Pelé foi presidente de honra do novo equipo. Debido aos problemas da nova NASL coa Federación de Fútbol dos Estados Unidos, a NASL foi suspendida en 2018 mentres que o intento de entrada na MLS fracasou. Sen liga, o Cosmos pasou a xogar copa na National Premier Soccer League (NPSL), unha liga de cuarto nivel.
Historia
dereita|miniatura|300x300px| [[Pelé, Brian Joy (centro) e Eusébio (dereita), déronse a man antes do partido Cosmos vs Las Vegas Quicksilver, abril de 1977]]
Fundación
A idea de crear o New York Cosmos xurdiu dos irmáns Nesuhi Ertegün e Ahmet Ertegün, ambos nacidos en Istambul. Os irmáns Ertegün foron os fundadores de Atlantic Records e despois de que o selo fose comprado por Warner Communications, propuxéronlle a Steve Ross, presidente da compañía, a creación dun club de fútbol porque crían na viabilidade económica da NASL. Cosmos uniuse á NASL o 10 de decembro de 1970. O seu primeiro partido foi o 17 de abril de 1971, ante o Saint Louis Stars co Cosmos gañando por 2-1.
O nome
Tamén foi por proposta de Toye que as cores iniciais do Cosmos fosen verde e amarelo, en homenaxe á selección brasileira de 1970, campioa do Mundial de México. O verde e o amarelo mantivéronse até 1974, cando se cambiaron a branco e verde, que se utilizou até 1979. A partir de 1980, as cores pasaron a ser branco e azul, permanecendo até 1984, cando se pechou o club.
Traxectoria
dereita|miniatura|300x300px| [[Franz Beckenbauer (centro) en Cosmos, nun amigable na Arxentina, en 1980]] Inicialmente Cosmos foi unha aventura e recibiu pouco investimento. Non obstante, pouco a pouco, Steve Ross ilusionouse co proxecto e cos cartos de Warner, o club comezou a contratar a varios xogadores famosos, como Pelé, Franz Beckenbauer, Giorgio Chinaglia, Carlos Alberto Torres, Marinho Chagas e Johan Cruyff, chegando ao punto. de contar cun elenco formado por 16 nacionalidades. O poder económico do Cosmos reflectiuse nos logros deportivos e o club converteuse na franquía máis famosa e exitosa da NASL, gañando 5 títulos nacionais (1972, 1977, 1978, 1980, 1982) e un subcampión (1981) nos 17 anos de funcionamento da liga. Tamén gañou tres Copas Trans-Atlantic Cup (1980, 1983, 1984).
Durante os seus anos de existencia, o Cosmos sempre tivo unha das mellores medias de asistencia da NASL e entre 1977 e 1982 tivo a media máis alta de todas as franquías da NASL. Dos 20 partidos con maior asistencia da historia da NASL, 18 deles son xogos de Cosmos, sendo o partido con maior asistencia o partido de playoff do 14 de agosto de 1977 contra os Fort Lauderdale Strikers cunha asistencia de 77.691.
B.League
A B.League (en xaponés: Bリーグ) é unha competición de baloncesto profesional masculino que abrengue as dúas máximas categorías do país, a B1 League e a B2 League. A liga, operada pola Japan Professional Basketball League (ジャパン・プロフェッショナル・バスケットボールリーグ), foi fundada o 1 de abril de 2015 como resultado da fusión entre a National Basketball League (NBL), operada pola Federación Xaponesa de Baloncesto, afiliada á FIBA, e a bj league operada de forma independente. A fusión foi obrigada pola FIBA como condición para que o Xapón retomara a súa adhesión ao organismo tras a súa suspensión en novembro de 2014.
New York Cosmos
Xogadores históricos
miniatura|248x248px| [[Pelé chorando no partido entre Santos e Cosmos, que marcou a súa despedida oficial. Xogou unha vez para cada equipo. Ao seu lado, Carlos Alberto Torres.]]
B.League
Historia
A Federación Xaponesa de Baloncesto (en 日本バスケットボール協会 Nihon basukettobōru kyōkai), fundada en 1930, dirixiu as principais ligas de baloncesto do Xapón baixo varios nomes desde 1967. Ao longo da historia da federación, e ao igual noutros deportes do país, os equipos estiveron afiliados a grandes corporacións, sendo os xogadores empregados da súa respectiva empresa en lugar de competir como profesionais. A principios da década de 1990, o fútbol no Xapón afastouse desta estrutura corporativa e lanzou a J.League en 1993. A federación comezou a investigar ese camiño para o baloncesto ese mesmo ano e, en 1997, levantou a prohibición de xogadores profesionais. A pesar diso, a estrutura da Super League xaponesa mantívose a súa natureza afeccionada, seguindo a maioría dos equipos baixo o control dun patrocinador/propietario corporativo.
En 2005 foi fundado unha liga independente para competir coa Super League da federación, a bj league. Esta competición estaba baseada no sistema de franquías de equipos profesionais estadounidense. En resposta, a Federación renomeu e refundou a súa Super League como a Japan Basketball League en 2007. Porén, aínda había unha mestura de equipos profesionais e corporativos na competición. En 2013 a liga volveu a mudar de nome e adoptou a denominación de National Basketball League. Desde o establecemento da bj league en 2005, ambas competicións ampliaron rapidamente o número de equipos, con 45 equipos participando entre as dúas competicións en 2015.
A FIBA, órgano reitor internacional do baloncesto, preocupouse pola división e desorganización do deporte no país. Despois de que a Federación Xaponesa incumprise os prazos para comezar a reorganizar as ligas nacionais, a FIBA ​​suspendeu ao Xapón das competicións internacionais en novembro de 2014. Formouse un grupo de traballo para investigar a reforma das ligas nacionais e Saburō Kawabuchi foi nomeado copresidente. En maio de 2015, por recomendación da FIBA, Kawabuchi foi nomeado presidente da Federación Xaponesa. A fusión das dúas ligas competidoras na B.League anunciouse en xuño de 2015 e a suspensión internacional foi levantada pola FIBA ​​en agosto. A empresa de telecomunicacións Softbank foi nomeada como o principal patrocinador da liga para a tempada inaugural en marzo de 2016. A primeira temporada comezou cun partido inaugural entre o catro veces campión da JBL/NBL Alvark Tokyo e o catro veces campión da bj league Ryukyu Golden Kings. Desde a tempada 2021−22, os campións e subcampións de cada temporada clasifícanse para a Superliga de Asia Oriental.
Formato
A liga consta de dúas divisións, chamadas B1 e B2. Para a temporada 2022–23 a primeira división (B1) conta con 24 equipos e a segunda división (B2) conta con 14 equipos, cun sistema de ascenso e descenso entre estas dúas divisións. Cada unha das dúas primeiras divisións divídese ademais en dúas conferencias, Leste e Oeste.
Primeira División
Na B1 League, a primeira división, cada equipo xoga 60 partidos de temporada regular, dos cales 36 son contra equipos dentro da súa conferencia (4 partidos contra cada equipo) e 24 contra equipos da outra conferencia (2 partidos contra oito equipos e 4 partidos contra os dous equipos restantes). Oito equipos clasifícanse para os playoffs, incluídos os tres primeiros equipos de cada conferencia e os dous seguintes mellores equipos independentemente da súa conferencia. Os playoffs consisten en cuartos de final, semifinais e roldas finais, cun formato de mellor de tres en cada rolda. Na temporada 2022−23 as dúas conferencias pasan a ser tres.
Segunda División
Na B2 League, a segunda división, a temporada regular tamén consta dun calendario de 60 partidos por equipo, dos cales 42 son contra equipos dentro da súa propia conferencia (6 partidos contra cada equipo) e 18 contra equipos da outra conferencia (2 partidos contra sete equipos e 4 partidos contra o equipo restante). O formato de clasificación é idéntico ao da primeira división: oito equipos clasifícanse para o playoff, que inclúe aos tres primeiros equipos de cada conferencia e os dous seguintes con mellores rexistros independentemente da súa conferencia. Os playoffs consisten en cuartos de final, semifinais e roldas finais, cun formato ao mellor de tres en cada rolda. Cada ano celébranse playoffs de ascenso e descenso cada ano para determinar que equipos da B2 League ascenderán á B1 League e que equipos da primeira división descenderán á segunda para a tempada seguinte.
B1 League
Os seguintes son os equipos para a temporada 2022−23 da B1 League, a primeira división da B.League.
Venres 13, segunda parte
Venres 13, segunda parte (en Friday the 13th Part 2) é un filme estadounidense de 1981 producido e dirixido por Steve Miner. É a sucuela do filme de 1980 Friday the 13th, e o segundo título da franquía cinematográfica. Adrienne King, Betsy Palmer e Walt Gorney retoman os seus papeis do filme orixinal. Amy Steel e John Furey son os protagonistas. A historia ten lugar cinco anos despois dos eventos do primeiro filme, cun acosador descoñecido matando un grupo de conselleiros de campamento preto de Crystal Lake. O filme marca o debut do personaxe de Jason Voorhees como o principal antagonista da serie.
Orixinalmente, Venres 13, segunda parte ía ser un filme antolóxico baseado na superstición do "venres 13". Porén, logo da popularidade do final sorpresa do filme orixinal, os cineastas optaron por continuar a historia e a mitoloxía que rodeaban Camp Crystal Lake, unha tendencia que se repetiría en todas os filmes da franquía.
Estreouse en galego o 29 de abril de 1991 a través da TVG.
O Lameiro, Amandi, Sober
O Lameiro é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Hemoglobina embrionaria
miniatura|upright=1.5|[[Expresión xénica da hemoglobina antes e despois do nacemento, mostrando os tipos de células e órganos onde as diferentes subunidades se producen co paso do tempo (datos en Wood W.G., (1976). Br. Med. Bull. 32, 282.).]] As hemoglobinas embrionarias humanas están presentes esencialmente na etapa embrionaria e descubríronse en 1961. Estas inclúen a Hb-Gower 1, que consta de dúas cadeas dseta (ζ) e dúas épsilon (ε), e é a máis abundante, e outras que aparecen en baixos niveis son a Hb-Gower 2, que consta de dúas cadeas alfa e dúas 2 épsilon, a Portland-1, con dúas cadeas dseta e dúas gamma, e a Portland-2, con dúas cadeas dseta e dúas beta. As cadeas dseta e epsilon denomínanse cadeas de hemoglobina embrionarias, xa que practicamente desaparecen en etapas posteriores. Nas fases embrionarias finais e na etapa fetal a hemoglobina embrionaria é substituída pola hemoglobina fetal, e despois do nacemento esta última é substituída pola hemoglobina adulta (hemoglobina A).
A hemoglobina embrionaria é unha proteína tetrámera producida nas illas sanguíneas de Wolff-Pander do saco embrional do embrión durante o estado mesoblástico (da 3ª semana do embarazo ata os 3 meses). Denomínanse HbE.
Certas anormalidades cromosómicas poden causar un atraso no cambio das hemoglobinas embrionarias á fetal.
Hemoglobina Gower 1
A hemoglobina Gower 1 (tamén chamada ζ2ε2 ou HbE Gower-1) é unha forma de hemoglobina que existe só durante a vida embrionaria e é a principal hemoglobina do embrión. Está composta por dúas cadeas dseta e dúas épsilon, e é relativamente inestable, degradándose doadamente.
Hemoglobina Gower 2
miniatura|Estrutura da hemoglobina Gower 2
A hemoglobina Gower 2 (tamén chamada α2ε2 ou HbE Gower-2) é unha forma de hemoglobina que só existe en baixos niveis durante a vida embrionaria e a fetal. Está composta de dúas cadeas alfa e dúas épsilon e é algo inestable, pero non tanto como a hemoglobina Gower 1. Debido á súa relativa estabilidade comparada coa hemoglobina Gower 1 e a hemoglobina S, propúxose a súa reactivación nos casos en que o adulto ten β-talasemia grave e en hemoglobinopatías en persoas nas que a reactivación da hemoglobina F está contraindicada debido a problemas de toxicidade.
Hemoglobina Portland I
A hemoglobina Portland I (tamén chamada ζ2γ2 ou HbE Portland-1) é unha forma de hemoglobina que se encontra en baixos niveis durante a vida embrionaria e fetal, composta por dúas cadeas dseta e dúas cadeas gamma.
Hemoglobina Portland II
A hemoglobina Portland II (tamén chamada ζ2β2 ou HbE Portland-2) é unha forma de hemoglobina que existe en baixos niveis durante as etapas embrionaria e fetal, composta por dúas cadeas dseta e dúas beta. É bastante inestable, máis que a hemoglobina Gower 1, e degrádase rapidamente. Malia todo, propúxose como candidata para a súa reactivación en casos de α-talasemia grave ou de hemoglobinopatías que afectan á cadea alfa.
Cidade vella de Berna
thumb|upright=1.2|Modelo en 3D da cidade vella A Cidade Vella (Altstadt) é o centro da cidade medieval de Berna, Suíza. Construído nun outeiro estreito bordeado por tres lados polo río Aar, o seu trazado compacto permaneceu esencialmente inalterado desde a súa construción durante o século XII ao XV. A pesar dun gran incendio en 1405, tras o cal gran parte da cidade reconstruíuse en arenisca, e dos importantes esforzos de construción no século XVIII, a cidade vella de Berna mantivo o seu carácter medieval.
A Cidade Vella alberga a catedral máis alta de Suíza, así como outras igrexas, pontes e unha gran colección de fontes renacentistas. Ademais de moitos edificios históricos, as sedes dos gobernos federal, cantonal e do goberno municipal tamén están situadas na Cidade Vella. É Patrimonio da Humanidade cultural da UNESCO desde 1983 debido ao núcleo medieval compacto e xeralmente intacto e é un excelente exemplo de incorporación do mundo moderno a unha cidade medieval. Numerosos edificios da Cidade Vella foron designados como Propiedades Culturais Suízas de Importancia Nacional, así como toda a Cidade Vella.
A Nogueira, Amandi, Sober
A Nogueira é un lugar da parroquia de Amandi no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cidade vella de Berna
Historia
thumb|upright=1.2|O Aare envolve a Cidade Vella de Berna, na imaxe aquí aparece a [[Untertorbrücke|vella ponte de pedra en Nydegg]]
Os primeiros asentamentos no val do río Aar remóntanse ao período Neolítico. Durante o século II a.C. o val foi poboado polos helvecios. Tras a conquista romana de Helvecia estableceuse un pequeno asentamento romano preto da Cidade Vella. Este asentamento abandonouse durante o século II d.C. Dende aquela ata a fundación de Berna a zona permaneceu escasamente poblada.
Fundación
A área escollida por Berchtold V foi unha península montañosa limitada polo Aar por tres lados. Esta situación facilitou a defensa da cidade e influíu no desenvolvemento posterior da cidade. A forma longa e estreita da península fixo que a cidade se desenvolvera como varias filas longas e paralelas de casas. As únicas grandes rúas transversais (que van ao norte e ao sur) desenvolvéronse ao longo das murallas da cidade, que trasladáronse para permitir a expansión da cidade. Polo tanto, as rúas transversais marcan as etapas de desenvolvemento da Cidade Vella de Berna.
No extremo oriental da península un pequeno castro, chamado Castelo Nydegg, fundado por Berchtold IV na segunda metade do século XII. Xa sexa cando se construíu o forte ou en 1191, a cidade de Berna fundouse ao redor do extremo oriental da península.
Primeira expansión – 1191
A primeira expansión de Berna produciuse cando se fundou a cidade. Probablemente a primeira cidade comezou no Castelo de Nydegg e chegou ata o Zytglogge (Lingua alemá de Suíza: torre do reloxo). A cidade estaba dividida por tres rúas lonxitudinais, que se estendían desde o Castelo ata a muralla da cidade. Tanto a posición da igrexa da cidade como a forma dos beirados eran típicas dunha cidade de Zähringer.
Durante a primeira metade do século XIII engadíronse dúas rúas adicionais (Brunngasse e Herrengasse). Brunngasse era unha rúa semicircular no extremo norte da cidade, mentres que Herrengasse estaba no lado sur da cidade. Construíuse unha ponte de madeira sobre o Aar que permitiu aumentar o comercio e limitar os asentamentos na marxe leste do río.
Segunda expansión: 1255 a 1260
Durante a segunda metade do século XIII, a base fluvial do castelo de Nydegg reforzouse e conectouse a unha nova muralla no oeste da cidade. Este muro engadiuse para protexer as catro rúas, coñecidas como Cidade Nova ou Cidade Savoia, que xurdiron fóra do Zytglogge. O novo muro oeste incluía unha porta coñecida como Käfigturm (en alemán: Torre da prisión).
Ao redor de 1268 o castelo de Nydegg derrubouse, e a cidade expandiuse ata a zona que antes estaba ocupada polo castelo. Na parte sueste da península, debaixo do outeiro principal que ocupaba o resto da Cidade Vella, creceu un tramo coñecido como Matte.
Terceira expansión: 1344 a 1346
Durante case un século a Käfigturm permaneceu como o límite occidental de Berna. Non obstante, a medida que a cidade creceu, a xente comezou a instalarse fóra das murallas. En 1344 a cidade comezou a construír unha terceira muralla para protexer a crecente poboación. En 1346 o proxecto estaba rematado e seis novas rúas estaban protexidas por unha muralla e a Christoffelturm (en alemán: Torre de San Cristovo). A Christoffelturm mantivo a fronteira occidental de Berna ata o século XIX. De 1622 a 1634 engadíronse unha serie de muros defensivos e puntos fortes fóra da Christoffelturm. Estes muros defensivos, coñecidos como Grosse Schanze e Kleine Schanze (redutos grandes e pequenos respectivamente), así como os Schanzegraben (gabia ou foxo do reducto), nunca foron usado como espazo vital para a cidade, aínda que o Schanzengraben utilizouse durante un tempo para albergar a Bärengraben.
Gran incendio de 1405
thumb|Arcada na Cidade Vella de Berna Berna incluíuse no Patrimonio da Humanidade da UNESCO por "un concepto de planificación excepcionalmente coherente" e porque "a cidade medieval... mantivo o seu carácter orixinal". Berna debe o seu concepto de planificación coherente e as súas famosas Arcadas a un desastre. En 1405 produciuse un incendio en Berna, que na época eran na súa maioría edificios de madeira. O lume atravesou a cidade e destruíu a maioría dos edificios da cidade. A raíz deste desastre, a cidade reconstruíuse con todas as casas de pedra de estilos medievais similares. Os soportais engadíronse ao longo do século XV a medida que as casas se expandían nos pisos superiores cara á rúa. Ao longo dos tres séculos seguintes as casas modificáronse, pero mantivéronse os elementos esenciais (construción de pedra, soportais).
No século XVI, cando Berna se converteu nunha poderosa e rica cidade-estado, engadíronselle fontes públicas. Unha serie de fontes estaban rematadas con grandes estatuas alegóricas, once das cales aínda son visibles na cidade. As fontes servían para mostrar o poder e a riqueza da cidade, ademais de proporcionar auga doce aos cidadáns da cidade. En xeral, a cidade permaneceu case inalterada durante os dous séculos seguintes.
Expansión e destrución do Christoffelturm
thumb|O Christoffelturm uns 5 anos antes da súa eliminación A principios do século XIX, Berna expandiuse o máis lonxe posible dentro das antigas murallas da cidade. Un número crecente de persoas vivían fóra dos muros da cidade nas comunidades veciñas. Ao longo do século XIX, este anel de cidades modernas creceu arredor da Cidade Vella sen obrigar a derrubar o núcleo da cidade medieval. Non obstante, o crecemento arredor da Cidade Vella levou a varios proxectos.
Dentro da Cidade Vella de Berna, moitos dos antigos edificios de pedra foron renovados sen cambiar o aspecto exterior. O campanario foi finalmente rematado no Münster (en alemán: Catedral), converténdoa na igrexa máis alta de Suíza. Construíuse unha nova ponte sobre o Aar en Nydegg entre 1842 e 1844. A nova ponte era máis grande que a antiga ponte, aínda en pé, chamada Untertorbrücke, que construírase entre 1461 e 1487.
Un dos maiores proxectos foi a proposta de destrución da Christoffelturm para abrir o extremo oeste da cidade. Tras unha votación moi disputada, a decisión de eliminar a Christoffelturm e a muralla da cidade tomouse o 15 de decembro de 1864. Na primavera do ano seguinte Gottlieb Ott liderou o equipo que derrubou a torre. Actualmente, a antiga localización do Christoffelturm é un gran intercambio de estradas, unha importante estación de autobuses e a estación central de tren.
Capital federal no século XX
thumb|A cara norte do edificio do Parlamento que mostra a conexión coas dúas Bundesrathaus Tras o Sonderbundskrieg (en alemán: Guerra do Sonderbund) en 1847, Suíza estableceu unha constitución federal e Berna foi elixida como capital do novo Estado Federal. A votación para facer de Berna a cidade federal recibíuse con pouco entusiasmo (419 contra 313 votos) en Berna debido a preocupacións sobre o custo. O primeiro Bundesrathaus ou Parlamento construíuse entre 1852 e 1857 pola cidade de Berna nun estilo novo renacentista. A imaxe especular do Bundeshaus Ost (Edificio Federal do Leste) construíuse en 1884–1892. Despois, entre 1894 e 1902, construíuse a cúpula Parlamentsgebäude ou edificio do Parlamento entre os outros dous edificios. Os tres edificios do parlamento representan a maioría da nova construción federal na Cidade Vella. A maioría dos outros edificios que levou a capital nacional construíronse fóra da Cidade Vella ou foron incorporados a edificios existentes.
Durante séculos os famosos Bärengraben (en alemán: fosos de osos) estiveron situados na Cidade Vella. Segundo o historiador bernés Valerius Anshelm, os primeiros osos foron mantidos na Bärenplatz (en alemán: Praza dos osos) en 1513. Trasladáronse da moderna Bärenplatz ao Schanzengraben preto da antiga Christoffelturm en 1764. Non obstante, os osos permaneceron na Cidade Vella ata que a ampliación da nova capital os obrigou a saír. Os osos e os Bärengraben foron trasladados da Cidade Vella a través do Aar o 27 de maio de 1857.
No século XX, Berna tivo que ocuparse de incorporar o mundo moderno a unha cidade medieval. A praza onde estaba o Christoffelturm converteuse na parada central de autobuses da cidade. A estación principal de tren construíuse debaixo da praza, e en realidade inclúe algúns dos cimentos da Christoffelturm e o muro da estación de tren. Non obstante, un dos maiores retos foi a integración do tráfico de automóbiles na Cidade Vella. Debido ao número de edificios importantes na Cidade Vella e á súa situación céntrica, foi imposible pechar completamente esta zona aos vehículos. Aínda que algunhas rúas seguiron sendo zonas peonís, a maioría das rúas principais levan autobuses urbanos, tranvías ou vehículos persoais.
Edificios significativos
Aínda que todo o casco histórico de Berna é Patrimonio da Humanidade da UNESCO, hai unha serie de edificios e fontes dentro da cidade que merecen unha mención especial. Todos estes edificios tamén figuran no Inventario suízo de bens culturais de importancia nacional e rexional.
Münster (Catedral)
thumb|Catedral de Berna, vista desde a ponte Kirchenfeld, mostrando o campanario e a gran terraza A catedral de Berna (en alemán: Berner Münster) é unha catedral protestante Gótica situada no lado sur da península. A construción do Münster comezou en 1421 e rematou co campanario en 1893. O campanario mide 100 m. e é o máis alto de Suíza. A campá máis grande do campanario é tamén a campá máis grande de Suíza. Esta enorme campá, dunhas 10 toneladas de peso e 247 cm de diámetro, montouse en 1611 e aínda se toca todos os días. Pódese parar ao lado da campá cando se toca, pero hai que taparse os oídos para evitar danos auditivos.
thumb|Estatuas que representan o Xuízo Final, sobre o portal principal do Münster de Berna Sobre o portal principal hai unha rara colección completa de esculturas góticas. A colección representa a crenza cristiá no Xuízo Final onde os malvados serán separados dos xustos. As 47 grandes estatuas independentes son réplicas (os orixinais están no Museo de Historia de Berna) e as 170 estatuas máis pequenas son todas orixinais.
O interior é grande, aberto e bastante baleiro. Case toda a arte e os altares da catedral foron eliminados en 1528 durante a iconoclasia da Reforma Protestante. As pinturas e estatuas tiráronse no que se converteu na Terraza da Catedral, o que converteu a terraza nun rico xacemento arqueolóxico. As únicas grandes pezas de arte que sobreviviron á iconoclasia no interior da catedral son as vidreiras e as casetas do coro.
thumb|Vidrieiras da catedral As vidreiras datan de 1441–1450 e considéranse as máis valiosas de Suíza. As fiestras inclúen unha serie de símbolos heráldicos e imaxes relixiosas, así como unha xanela completa "Danza da Morte". Esta fiestra amosa a morte, como un esqueleto, reivindicando persoas de todas as profesións e clases sociais. A "Danza da Morte" foi pensada como un recordatorio de que a morte chegaría a todos sen importar a súa riqueza ou status, e puido ser un consolo nun mundo cheo de Peste e guerras.
O coro, no lado oriental da Catedral entre a nave e o santuario, alberga os primeiros coros do Renacemento en Suíza. Os postos están tallados con animais realistas e imaxes da vida cotiá.
Zytglogge
thumb|A cara oriental do Zytglogge O Zytglogge é a torre do reloxo medieval emblemática da Cidade Vella de Berna. Existe desde aproximadamente 1218–1220 e é un dos símbolos máis recoñecibles de Berna. O nome Zyglogge é alemán bernés e tradúcese como Zeitglocke en alemán estándar ou campá do tempo en galego. Unha "campá do tempo" foi un dos primeiros dispositivos públicos de cronometraxe, que consistía nun reloxo conectado a un martelo que soaba unha pequena campá a cada hora completa. O reloxo Zytglogge é un dos tres reloxos máis antigos de Suíza. thumb|vertical|O Zytglogge como se mostra nunha pintura de vidro de 1542.
Tras a primeira expansión de Berna, o Zytglogge foi a torre da porta das fortificacións occidentais. Neste momento, era unha torre achaparrada de só 16 m. de altura que estaba aberta na parte traseira. Durante a segunda expansión, ao Käfigturm, o muro Zytglogge foi eliminado e a torre relegouse ao estado de segunda liña. Ao redor de 1270-1275 engadíronse 7 m. adicionais á torre para permitirlle pasar por alto as casas circundantes. Despois da terceira expansión, a Christoffelturm, o Zytglogge converteuse nunha cárcere de mulleres. Adoitaba utilizarse para albergar a Pfaddendirnen, "putas dos sacerdotes", mulleres condenadas por ter relacións sexuais con clérigos. Nese momento, o Zytglogge tamén recibiu o seu primeiro tellado inclinado.
No Gran Incendio de 1405, a torre quedou completamente calcinada. Os danos estruturais non se repararían completamente ata 1983. As celas do cárcere foron abandonadas e instalouse un reloxo enriba da porta. Este reloxo, xunto cunha campá fundida en 1405, deron á torre o nome de Zytglogge. A finais do século XV a torre estaba decorada con catro torres decorativas de esquina e símbolos heráldicos. O reloxo astronómico ampliouse ata o seu estado actual en 1527–1530. Ademais do reloxo astronómico, o Zytglogge presenta un grupo de figuras mecánicas. Tres minutos antes da hora fan un espectáculo as figuras que inclúen un galo, un parvo, un cabaleiro, un gaiteiro, un león e os osos. Os animais perséguense, o parvo toca os seus cascabeis e o galo gralla. Durante o día é común ver pequenas multitudes reunidas ao pé do Zytglogge agardando a que comece o espectáculo. thumb|A fachada oeste de Zytglogge en 1830, despois da reestruturación de 1770.