cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Devesa, Santo Adrián de Castro, Zas
A Devesa é un lugar da parroquia de Santo Adrián de Castro no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
UEFA Europa League 2012-13
A UEFA Europa League 2012–13 foi a 42ª edición da segunda competición continental de fútbol a nivel de clubs en Europa, organizada pola UEFA. O campión foi o Chelsea, que se impuxo ao Benfica na final.
Dezaseisavos de final
Os partidos de ida disputáronse o 14 de febreiro, e os de volta o 21 de febreiro de 2013.
Oitavos de final
Os partidos de ida disputáronse o 7 de marzo, e os de volta o 14 de marzo de 2013.
Cuartos de final
Os partidos de ida disputáronse o 4 de abril, e os de volta o 11 de abril de 2013.
Semifinais
Os partidos de ida disputáronse o 25 de abril, e os de volta o 2 de maio de 2013.
Final
A final xogouse o 15 de maio de 2013 no estadio Amsterdam Arena de Ámsterdan, Países Baixos.
Moh Kouyaté
Moh Kouyaté ou '''Moh! Kouyaté''' nado en Conakry o 21 de abril de 1977, é un cantante e guitarrista guineano residente en París. As súas composicións son unha ponte entre as súas raíces mandingas e inspiracións contemporáneas do blues, do jazz ou do pop.
Primeiros anos na Guinea
Nado no seu dunha familia djelis (griots), comezou aprendendo a tocar o balafon, instrumento emblemático da tradición mandinga, cuxos potenciais rítmicos e melódicos salientan para cancións que celebran a coraxe e a solidariedade, que instrúen ou consolan. Mentres o seu pai lle transmitiu os primeiros rudimentos de guitarra, foia a súa avoa a que o incitou a involucrarse na tradición familiar e lle ofrece o seu primeiro instrumento de corda. Segundo as súas palabras. "Ela tivo un papel moi especial na miña vida. Dormía na súa casa, comía con ela, ela dábame moito amor. Foi ela a que mercou un ukelele no mercado, cando tiña doce anos, e me dixo que un griot novo tiña que tocar e cantar.
Dende mozo, acompañou a seu pai en cerimonias e festas, mais axiña se desenvolve como músico e crea o seu propio grupo, o "Conakry Cocktail", o cal marcará as súas actuacións na capital guineana, Conakry. Moitos dos seus músicos son os seus irmáns, sendo fiel a unha tradición que fai que a familia teña un lugar privilexiado na práctica e na transmisión musical. Con influencias que son unha homenaxe ás iconas da música guineana, como o Bembeya Jazz e o seu guitarrista Sékou Diabaté, o guitarrista de Salif Keïta, Ousmane Kouyaté, e sobre todo Sory Kandia Kouyaté, tamén mestura son contemporáneos de George Benson, de Carlos Santana ou de Ben Harper. Jimi Hendrix tamén foi unha grande influencia para Moh! Kouyaté durante as súas improvisacións libres.
Instalación en Francia
Despois de marchar a Francia, estrea o seu primeiro álbum Cilo, e despois un segundo, Loundo (que quere dicir «Un día» en mandinga), froito de anos de maduración profesional.
Despois de dous anos de xiras con Loundo, lanzou o seu terceiro álbum, Fe Toki en setembro de 2017,, o cal presentou en directo en New Morning, en París.
Glass no Pumps
Glass no Pumps (ガラスのパンプス) é o single número 15 da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 7 de xuño do ano 2006 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. O single alcanzaría a cuarta posición nas listas de Oricon, vendendo 27.907 copias. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Alex Turner
Alexander David Turner, nado o 6 de xaneiro de 1986 en High Green, Sheffield, é un músico, cantante e compositor inglés. É o vocalista, guitarrista e principal compositor da banda Arctic Monkeys. Turner tamén gravou cun proxecto paralelo chamado The Last Shadow Puppets e como artista en solitario. Tamén compuxo e interpretou cancións para a banda sonora do filme de 2010 Submarine.
Ecos del Eume
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 6 de febreiro de 1910. Fundado por Ramón Pena Miró e Rosendo Vilariño Tenreiro, foi dirixido por este último. Os dous fundadores máis Antonio Couceiro Freijomil formaban a redacción. Da parte artística encargarase Antonio Tenreiro Otero. Contou coa colaboración de Manuel Murguía, Francisco Tettamancy, Florencio Vaamonde, Antón Villar Ponte, Amador Rodríguez Guerra e Leopoldo Pedreira Taibo. Estaba en competencia co outro semanario eumés, Breamo. No eido literario, incluíu versos humorísticos en galego do poeta Miguel López Torre. Os textos, de temática variada, ían ilustrados con fotogravados, caricaturas e debuxos. No derradeiro ano de vida, publicou 18 entregas do Folletín: "Pontedeume. Apuntes históricos", de Antonio Couceiro Freijomil. Cesou a súa publicación o 29 de setembro de 1918, co número 449.
Meira, Mañón, Mañón
Meira é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Labor Gallega (Ferrol)
Labor Gallega foi unha revista editada en Ferrol entre 1935 e 1936.
Historia e características
O Real Coro Toxos e Froles editou un periódico gráfico en 1935. O seu segundo número apareceu en maio de 1936 para celebrar o 21 aniversario da fundación do coro. Estaba dirixido por Juan Vicente Martínez Quelle.
Manuel Vidal Martínez
Manuel Vidal Martínez, nado en Vimianzo e finado en novembro de 1937, foi un industrial e político galego.
Igrexa de San Martiño de Frómista
A igrexa de San Martiño de Tours é un templo católico ergueito na segunda metade do século XI en Frómista, na provincia de Palencia (Castela e León, España), e situado no Camiño de Santiago. Pertence ao estilo románico e está considerado como un dos principais prototipos de románico europeo e o mellor exemplo do románico no Camiño de Santiago.
Historia
esquerda|miniatura|Vista das ábsidas da igrexa de San Martiño de Tours en Frómista, Palencia. A igrexa de San Martiño de Frómista, situada no Camiño de Santiago, foi construída na segunda metade do século XI por orde de dona Maior de Castela, viúva do rei Sancho III o Maior de Navarra, como parte dun Mosteiro de San Martiño, hoxe desaparecido. As primeiras noticias nas que se fai referencia a esta igrexa datan do ano 1066, no que xa se iniciou a súa construción. O seu estilo relaciónase co románico da zona de Palencia, así como coa catedral de Jaca, algún de cuxos canteiros puido traballar na súa edificación.
Condado de Marin
O condado de Marin (en inglés Marin County) é un condado situado no norte da área da baía de San Francisco no estado de California, cruzando a ponte Golden Gate dende o condado de San Francisco. No ano 2010 tiña unha poboación duns 252.409 habitantes. A súa capital é San Rafael e a súa principal fonte de postos de traballo é o goberno do condado. Marin é coñecido pola súa beleza natural, a política liberal e a opulencia. En maio do 2009, o condado de Marin tivo o quinto maior ingreso per capita dos Estados Unidos, cun total de 91.480 dólares.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Historia
No ano 1118 pasou a depender do priorado bieito de San Zoilo, en Carrión de los Condes. Os monxes abandonárono pouco despois, xa no século XIII, e cedérono a Don Juan Gómez de Manzanedo. Tras cambiar de man en varias ocasións durante a Idade Media, e trala súa definitiva separación do mosteiro, a igrexa sufriu diversos engadidos durante o século XV: unha torre que serviría de campanario sobre o ciborio orixinal, e varias dependencias que fixeron de sancristía. Tras estas últimas noticias medievais, o templo sofre unha progresiva deterioración, que leva a que a finais do século XIX sexa declarado inadecuado para o culto. Tras o seu peche, a deterioración acelérase, con varios desprendementos na bóveda e as paredes.
Condado de Marin
A prisión de San Quentin está situada no condado, ao igual que o Skywalker Ranch, lugar de traballo de George Lucas. Autodesk, a editora de AutoCAD, tamén se atopa alí, así como numerosas compañías tecnolóxicas. A sede de Lucasfilm Ltd., anteriormente baseada en San Rafael, trasladouse ao Presidio de San Francisco.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Historia
Varios informes emitidos durante esta época reflicten o preocupante estado da edificación que ameazaba ruína. O labor de restauración do templo iníciase pouco despois da súa declaración como Monumento Nacional en 1894. Os labores de restauración quedan en mans do arquitecto Manuel Aníbal Álvarez Amoroso, quen se propón devolver o templo ao seu estado orixinal, eliminando os engadidos posteriores. Os capiteis e canzorros máis deteriorados foron trasladados ao Museo Arqueolóxico de Palencia, e substituídos por reproducións. Para diferencialos dos auténticos, levan inscrito un "R".
Condado de Marin
O Marin County Civic Center foi deseñado por Frank Lloyd Wright e atrae e milleiros de visitantes anualmente, con visitas guiadas ao seu arco e ao seu atrio. En 1994, unha nova prisión do condado foi construída na ladeira próxima.
A carreira de cross máis antiga dos Estados Unidos, a Dipsea Race, ten lugar anualmente no condado de Marin, levando a milleiros de atletas. A bicicleta de montaña foi inventada nas ladeiras do monte Tamalpais en Marin.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Descrición
miniatura|Ábsidas de San Martiño de Tours, de Frómista.
Condado de Marin
Historia
O Marin County é un dos 27 condados orixinais de California, creado o 18 de febreiro de 1850 tras a adopción da Constitución de California de 1849 e meses antes de que o estado fose admitido na Unión.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Exterior
A aparencia exterior da Igrexa de San Martiño é característica do período románico en que foi construída. Sobre as súas naves, de escasa altura, destacan o ciborio octogonal sobre o cruceiro e as dúas torres cilíndricas a ámbolos dous lados da fachada principal.
Condado de Marin
Historia
Segundo o xeneral Mariano Guadalupe Vallejo, que liderou un comité en 1850 para nomear os condados do estado, o seu nome procede de "Marin", gran xefe da tribo Licatiut. Marin chamárase Huicmuse ata que foi bautizado como "Marino" ao redor dos 20 anos. Marin/Marino nacera entre o pobo Huimen, unha tribo nativa americana de Miwoks da costa que habitaban a área de San Rafael. Vallejo cría que o "Xefe Marin" librara varias feroces batallas contra os españois. Marino finalmente residiu na Misión Dolores (no moderno San Francisco) a meirande parte do tempo dende o seu bautismo e casamento en 1801 ata 1817, servindo frecuentemente como testemuña e padriño de bautismos; o xefe talvez escapase e fose recapturado nalgún momento durante ese tempo. A partir de 1817 serviu como acalde (de feito como supervisor) na Misión de San Rafael, onde viviu de cando en vez dende ese ano ata a súa morte. Marino traballou de guía para expedicións españolas en 1821 durante un par de anos antes de escapar e agacharse durante algúns meses nas pequenas illas Marin (tamén chamadas así por el); foi capturado e encadeado durante un ano no Presidio antes de regresar á área da Misión de San Rafael onde estivo ata que morreu en 1839.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Exterior
Desde o exterior advírtense os seus muros sólidos, con escasas ventás, con arcos de medio punto nas ábsidas e nas fachadas laterais do templo. . Ademais, baixo os beirados das portas e tellados hai máis de 300 pequenos canzorros, con figuras semellantes a gárgolas, representando animais, seres humanos e seres mitolóxicos ou fantásticos. Sobre a porta principal hai un crismón de seis brazos, de dubidosa antigüidade.
Condado de Marin
Historia
Outra versión da orixe do nome é que a baía entre San Pedro Point e San Quentin Point foi chamada Baía de Nuestra Señora del Rosario la Marinera en 1775, e que Marin é sinxelamente unha abreviación dese nome.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Exterior
A igrexa ten catro portadas, unha en cada unha das súas fachadas, aínda que só dúas permanecen útiles: a da fachada principal, a máis ricamente adornada de todas, e a do portada sur (actual porta de entrada ao público). A porta da fachada norte está tapiada.
Condado de Marin
Historia
Os indios Miwoks da costa eran cazadores e recolectores que levaban ocupando a zona dende varios milleiros de anos. Foron identificados ao redor de 600 poboados no condado. Chegaron a contarse por milleiros, pero na actualidade quedan moi poucos individuos, e menos aínda que teñan coñecemento da súa liñaxe. Estanse a facer esforzos para evitar que se perdan as súas raíces.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Exterior
Na punta da torre esquerda da fachada principal hai a figura dun pito colocada coma se fose unha gárgola.
Condado de Marin
Historia
Pénsase que o explorador e corsario inglés Francis Drake, xunto coa tripulación do Golden Hind, chegou á costa de Marin en 1579 reivindicando a terra como Nova Albion. Unha placa de bronce inscrita coa reclamación de Drake sobre as novas terras foi descuberta en 1933. Esta placa, chamada Drake's Plate of Brass, revelouse como un engano en 2003.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Interior
A igrexa de San Martiño presenta unha planta basilical, formada por tres naves de distinto tamaño separadas por piares compostos. A nave principal ou central é máis ancha que as dúas laterais, e as tres rematan en ábsidas semicirculares e están cubertas por bóvedas de canón de distinta altura e anchura, sendo a central máis alta e ancha. As naves están divididas en catro tramos case idénticos, sendo o quinto, o do transepto, máis ancho cós demais. No caso desta igrexa, a planta basilical está combinada coa forma de cruz latina. No punto de cruzamento da nave central co transepto aparece o cruceiro. Este, de base cadrada, leva en cada ángulo unha trompa para convertelo en octogonal e exteriormente dá lugar ao ciborio, que se destaca en altura sobre toda a construción. Nos lados axiais da cúpula (os dos puntos cardinais) leva catro pequenas fiestras que permiten a iluminación interior; os outros catro lados son cegos.
Condado de Marin
Historia
En 1595 Sebastián Cermeno perdeu o seu barco, o San Agustin, mentres exploraba a costa de Marin. O explorador español Sebastián Vizcaíno chegaría uns vinte anos despois de Drake, á que agora é coñecida como baía de Drake. Porén, o primeiro asentamento español en Marin non se establecería ata 1817, cando se fundou a Misión de San Rafael Arcángel, en parte como resposta ao forte de Fort Ross fabricado polos rusos, ao norte do que hoxe é o Condado de Sonoma.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Interior
As ábsidas albergan diversas esculturas medievais, entre as que destaca un Cristo do século XIII na ábsida correspondente á nave central.
Condado de Marin
Historia
A Misión de San Rafael Arcángel fundouse no que hoxe é o centro de San Rafael como a 20ª misión española na provincia colonia mexicana de Alta California por catro sacerdotes, o pai Narciso Durán da Misión de San Jose, o pai Abella da Misión de San Francisco de Asís, o pai Gil y Taboada e o pai Mariano Payeras, o presidente das Misións. Fundaríase o 14 de decembro de 1817, catro anos antes de que México se independizase de España.
Igrexa de San Martiño de Frómista
Decoración
O interior da igrexa, aínda que en xeral sobrio, ten algúns elementos decorativos de interese. Destacan os capiteis das columnas (algúns deles, reconstrucións modernas dos orixinais), con imaxes vexetais, animais ou narrativas. Entre eles merece a pena observar con detemento os dedicados á historia de Adán e Eva, ou á fábula de "A raposa e o corvo".
Condado de Marin
Xeografía
Xeograficamente, o condado forma unha longa península encarada ao sur, con océano Pacífico no oeste, as baías de San Pablo e San Francisco ao leste, e, atravesando o Golden Gate, a cidade de San Francisco no sur. No norte Marin limita co condado de Sonoma.
Russell Wilson
Russell Carrington Wilson, nado o 22 de novembro de 1989 en Cincinnati, Ohio, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en North Carolina State e Wisconsin foi seleccionado na terceira rolda do draft de 2012 polos Seattle Seahawks da National Football League (NFL), onde actualmente xoga como quarterback. O seu maior éxito é o anel de campión da Superbowl XLVIII.
Condado de Marin
Xeografía
A meirande parte da súa poboación reside no leste do condado, nunha serie de comunidades situadas ao longo da baía de San Francisco, dende Sausalito ata San Rafael, pasando por Tiburon e Corte Madera. No interior hai grandes áreas agrícolas e de espazos abertos; a rexión de West Marin está ao longo da costa californiana e contén moitas pequenas comunidades non incorporadas con economías que dependen do agro e o turismo. West Marin ten praias que son destinos populares para surfeiros e turistas durante todo o ano.
El Diario de Orense
El Diario de Orense foi un periódico editado en Ourense entre 1914 e 1928.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses generales y locales (tamén figuraba Periódico de mayor circulación de la provincia), apareceu o 6 de xaneiro de 1914. Fundado por Heraclio Pérez Placer que tamén o dirixiu nalgunha etapa, o seu primeiro director foi Hermenegildo Calvelo, e despois Francisco Álvarez de Nóvoa e Ramón Villarino de Sáa. Foi redactor-xefe Antonio Couceiro Freijomil (na etapa en que estivo dirixido por Francisco Álvarez Nóvoa) e nel colaboraron Luís Madriñán Megid, Ricardo Goyanes Melgarejo, Eugenio López Aydillo, Aurelio Ribalta, Francisco de Cossío, Felipe Pedreira e Juan Barcia Caballero. Era un diario de tendencia conservadora-bugallista que se enfrontou en numerosas ocasións ao diario liberal La Voz Pública. Contiña novas locais e provinciais de carácter xeral, artigos variados e anuncios. Incluíu poemas en galego, unha sección satírica denominada "Picotazos", "Galicia histórica" da autoría de Couceiro Freijomil e "Biografías Gallegas" escrita por Manuel Molina Mera. Cesou a súa edición en 1928.
Gran Premio de Singapur de 2018
O Gran Premio de Singapur de 2018, oficialmente 2018 Formula 1 Singapore Airlines Singapore Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un, que se celebrou o 16 de setembro de 2018 no Circuíto urbano de Marina Bay de Singapur. Foi a décimo quinta carreira da tempada de Fórmula Un de e foi o décimo noveno Gran Premio de Singapur e a undécima vez que se disputou a carreira en Marina Bay.
O piloto de Mercedes Lewis Hamilton iniciou a rolda cunha ventaxe de 30 puntos sobre Sebastian Vettel no Campionato de Pilotos. No Campionato Mundial de Construtores, Mercedes lideraba sobre Ferrari por 25 puntos.
Domiz, Salcedo, A Pobra do Brollón
Domiz é unha aldea pertencente á parroquia de Salcedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Contaba en 2007 segundo o IGE, con 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes respecto ao ano anterior. Está situada a 620 m. de altitude.
Inmunidade (medicina)
Inmunidade é un termo médico que describe o estado de ter suficientes defensas biolóxicas para evitar a infección, enfermidade ou outra invasión biolóxica non desexada. A inmunidade implica a compoñentes específicos contra determinados axentes infecciosos e a outros non específicos. Os compoñentes non específicos actúan como barreiras ou como eliminadores de patóxenos para deter a infección por microorganismos antes de que estes poidan causar a doenza. Outros compoñentes do sistema inmunitario adáptanse a cada nova doenza encontrada e son capaces de xerar inmunidade específica contra o xerme patóxeno.
¡Beso a Vd. la mano!
'¡Beso a Vd. la mano!' foi un periódico editado en Pontevedra en 1886.
Inmunidade (medicina)
Historia
miniatura|250px|dereita|Unha representación dunha [[epidemia de cólera do século XIX.]]
¡Beso a Vd. la mano!
Historia e características
Subtitulado Periódico de ambos mundos, muy serio aunque parezca broma, apareceu o 4 de novembro de 1886. Autodenomindo Periódico farsante universal, estaba dirixido por Ramiro Vieira. Imprimíase en Vilagarcía de Arousa, na imprenta de José Ramón Paratcha. Cesou a súa publicación o 23 de decembro dese ano.
Inmunidade (medicina)
Historia
O concepto de inmunidade intrigou á humanidade durante miles de anos. A visión prehistórica das enfermidades era que estaban causadas por forzas sobrenaturais, e que a enfermidade era unha forma de castigo divino ou dos nosos inimigos por “malos actos” ou “pensamentos malvados” que visitaban a alma. Desde o tempo de Hipócrates ata o século XIX, cando se estableceron os alicerces do método científico, as doenzas atribuíanse a unha alteración ou desequilibrio nun dos catro humores (sangue, flegma, bile amarela e bile negra). Tamén foi popular durante ese tempo a teoría miasmática, que sostiña que as enfermidades como o cólera ou a Peste Negra eran causadas por un miasma, unha forma nociva de "aire afogado". Se alguén era exposto ao miasma, podía coller a enfermidade.
A palabra moderna “inmunidade” deriva do latín immunis, que significa exención do servizo militar, do pago de impostos u doutros servizos públicos. A primeira descrición escrita do concepto de inmunidade puido ser a que fixo o ateniense Tucídides que, no ano 430 a. C., describiu que cando a peste afectou a Atenas ''“os doentes e os moribundos estiveron coidados pola atención compasiva daqueles que se recuperaran, porque sabían o tratamento da doenza e estaban eles mesmos libres de temor. Ningún foi atacado xamais unha segunda vez, ou non cun resultado fatal”''. O termo “immunes”, tamén se encontra no poema épico “Farsalia” escrito arredor do 60 a. C. polo poeta Marco Anneo Lucano para describir a resistencia dunha tribo norteafricana ao veleno das serpentes.
A primeira descrición clínica da inmunidade que se fixo dunha enfermidade específica debida a un organismo causante é probablemente a incluída no Kitab fi al-jadari wa-al-hasbah (Un tratado sobre a varíola e o sarampelo) escrito polo médico islámico Al-Razi no século IX. No tratado, Al-Razi describe a presentación clínica da varíola e o sarampelo e pasa a indicar que esta exposición a estes axentes específicos outorga inmunidade duradeira (aínda que non usa este termo). Porén, foi coa teoría xerminal das enfermidades de Louis Pasteur cando a incipiente ciencia da inmunoloxía comenzou a explicar como as bacterias causaban as enfermidades, e como, despois da infección, o corpo humano aumentaba a capacidade de resistir máis ataques. miniatura|esquerda|200px|Louis Pasteur no seu laboratorio, 1885. O nacemento da inmunoterapia pasiva puido ter comezado con Mitrídates VI, que tratou de acostumarse ao veleno, e tomou doses de veleno non letais diariamente para desenvolver tolerancia. Tamén se di que Mitrídates creou un "antídoto universal" para protexerse de todos os velenos terrestres. Durante case 2000 anos, creuse que os velenos eran a causa directa das enfermidades, e usábase unha complicada mestura de ingredientes, chamada Mitrídate, para curar o envelenamento durante o Renacemento. Unha versión actualizada desta cura, chamada Theriacum Andromachi, usouse bastante no século XIX. En 1888 Émile Roux e Alexandre Yersin illaron a toxina da difteria, e despois do descubrimento da inmunidade contra a difteria e o tétano baseada en antitoxinas en 1890 por Behring e Kitasato, a antitoxina converteuse no primeiro grande éxito da inmunoloxía terapéutica moderna.
En Europa, a indución da inmunidade activa xurdiu nun intento de conter a varíola. Porén, a inmunización existira en varias formas durante polo menos un milenio. O uso máis antigo da inmunización é descoñecido, pero arredor do ano 1000 d. C., os chineses comezaron a practicar unha forma de inmunización secando e inhalando pos derivados das crostas das lesións da varíola. Arredor do século XV na India, o Imperio otomán, e África Oriental, a práctica da variolación (meter na pel material en po derivado das crostas da varíola) converteuse en bastante común. A variolación foi introducida en Occidente a principios do século XVIII por Lady Mary Wortley Montagu, esposa do embaixador británico na corte otomá. En 1796, Edward Jenner introduciu o método moito máis seguro da inoculación co virus da varíola vacúa, un virus non mortal que tamén inducía inmunidade á varíola. O éxito e a aceptación xeral do procedemento de Jenner levaría máis tarde á vacinación desenvolvida por Pasteur e outros contra finais do século XIX.
Tipos de inmunidade
Os tipos de inmunidade poden clasificarse segundo distintos criterios. Fálase de inmunidade innata ou inespecífica cando as defensas recoñecen e responden aos patóxenos de forma xenérica, e de inmunidade adaptativa, adquirida ou específica, cando responden recoñecendo e atacando determinados antíxenos caracterísitcos de cada especie. O sistema da inmunidade innata está presente desde o nacemento e protexe a un individuo de patóxenos sen importar as experiencias, mentres que a inmunidade adaptativa se presenta só despois dunha infección ou inmunización e, polo tanto, "adquírese" durante a vida. center|500px
Inmunidade innata
A inmunidade innata está constituída por unha serie de barreiras físicas e químicas que impiden a penetración do patóxeno, pola fagocitose, a reacción inflamatoria e o sistema do complemento. É o primeiro que actúa contra os patóxenos. A resposta innata adoita desencadearse cando os microbios son identificados por receptores de recoñecemento de patróns, que recoñecen compoñentes que están presentes en grandes grupos de microorganismos, ou cando as células danadas, lesionadas ou estresadas envían sinais de alarma, moitos dos cales (pero non todos) son recoñecidos polos mesmos receptores que recoñecen os patóxenos. As defensas do sistema inmunitario innato son inespecíficas, o cal significa que estes sistemas recoñecen e responden aos patóxenos dunha forma xenérica. O sistema inmunitario innato é o sistema dominante de protección na gran maioría dos organismos.
A pel impide a penetración da maioría dos microorganismos, se non hai feridas, as mucosas son outra barreira protectora, así como as barreiras de mucus ou as secrecións ácidas do estómago ou a produción de substancias bactericidas nos tecidos como o lisozima. A reacción inflamatoria ataca os focos de infección e as células fagocíticas como os macrófagos, neutrófilos e outros eliminan moitos patóxenos. O sistema do complemento está formado por unha serie de compoñentes do soro sanguíneo, que se activan en cascada e lisan as células bacterianas. Ademais, como os elementos do sistema innato son os primeiros que contactan cos antíxenos estraños, algúns dos seus compoñentes funcionan como células presentadoras de antíxenos para as células do sistema inmune adaptativo.
Inmunidade adaptativa
A inmunidade adaptativa, adquirida ou específica a miúdo subdivídese en dous grandes tipos dependendo de como se introduciu a inmunidade e consiste na produción de anticorpos (inmunidade humoral dos linfocitos B) ou a realización de actividaes celulares citotóxicas ou regulatorias (inmunidade celular dos linfocitos T). Pode subdividirse aínda máis, atendendo á cantidade de tempo que dura a protección. Na inmunidade pasiva o corpo non fabrica os seus propios anticorpos, e é a curto prazo, e normalmente dura como máximo uns poucos meses. Na inmunidade activa o corpo activa os seus propios linfocitos, e fabrica os seus propios anticorpos e células de memoria, e dura máis tempo, ás veces toda a vida. Pode ser tamén unha inmunidade producida por causas naturais ou ben por causas artificiais creadas polo ser humano.
Inmunidade pasiva
A inmunidade pasiva Consiste en recibir anticorpos producidos por outro individuo. Pode orixinarse de modo natural cando os anticorpos producidos pola nai pasan a través da placenta ao feto ou ao neno lactante a través do leite; aquí o papel do sistema inmunitario do neno é pasivo. Tamén pode ser artificial cando a provoca o home ao administrar anticorpos producidos por outro individuo ou especie (o que se chama un antisoro); xeralmente os anticorpos son producidos polo cabalo contra unha toxina ou patóxeno, extraídos do seu sangue, e administrados á persoa doente. A inmunidade pasiva proporciona protección inmediata, pero pouco duradeira porque o corpo non desenvolve memoria inmunitaria.
Inmunidade pasiva humoral natural
É a inmunidade pasiva materna que pasa ao fillo. A nai transmite anticorpos IgG pola placenta ao feto durante o terceiro mes de embarazo. As células da placenta teñen un receptor Fc neonatal. Despois do nacemento, o neno recibe a través do leite materno IgA, o que protexe ao meniño de infeccións bacterianas ata que el poida sintetizar os seus propios anticorpos. miniatura|120px|dereita|Unha das primeiras ampolas de antitoxina para a [[difteria do ano 1895.]]
Inmunidade pasiva humoral artificial
Consiste na administración de anticorpos normais extraídos do plasma sanguíneo doutras persoas ou animais, ou anticorpos monoclonais. Esta transferencia pasiva úsase profilacticamente como prevención en caso de inmunodeficiencias, como a hipogammaglobulinemia. Tamén se usa no tratamento de varios tipos de infeccións agudas, e para tratar os envelenamentos. A inmunidade producida é de curta duración e hai un risco potencial de que se produzan reaccións de hipersensibilidade contra o anticorpo alleo, e a enfermidade do soro.
Inmunidade pasiva celular artificial
A transferencia pasiva ou "adoptiva" de inmunidade por medio de células faise transferindo células T activadas ou sensibilizadas dun individuo a outro. Raras veces se usa en humanos porque require doantes histocompatibles, que son con frecuencia difíciles de atopar, xa que se pode producir unha reacción do tipo do "enxerto contra receptor". Utilizouse para tratar certas enfermidades como algúns tipos de cancro e inmunodeficiencias. Este tipo de transferencia difire dun trasplante de medula ósea, onde se transfiren células nai hematopoéticas.
Inmunidade activa natural
A inmunidade activa adquirida de maneira natural ocorre cando unha persoa está exposta a un patóxeno vivo, e desenvolve unha resposta inmune primaria, que leva á formación dunha memoria inmunolóxica. Por tanto, trátase dunha inmunización por anteriores infeccións. Este tipo de inmunidade é “natural” porque non está inducida polo ser humano. Moitos trastornos do funcionamento do sistema inmunitario poden afectar á formación da inmunidade activa como a inmunodeficiencia (tanto na forma adquirida coma na conxénita) e a inmunosupresión.
Inmunidade activa artificial
A inmunidade activa adquirida artificialmente pode inducirse por medio dunha vacina, unha substancia que contén un antíxeno. Unha vacina estimula unha resposta primaria contra o antíxeno sen causar os síntomas da enfermidade. O corpo orixina células de memoria contra os antíxenos do patóxeno presentes na vacina, e adquire unha inmunidade duradeira contra el. miniatura|200px|Cartel de 1979, promovendo a vacinación contra a varíola.
Hai catro tipos de vacinas tradicionais:
Rial de Abaixo, Santo Adrián de Castro, Zas
Rial de Abaixo é un lugar da parroquia de Santo Adrián de Castro no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 25 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 14 mulleres.
Aunu'u
Aunu'u é unha pequena illa volcánica no sueste de Tutuia na Samoa Americana no Océano Pacífico. Ten unha superficie de 1´52 km² e unha poboación de 436 persoas no censo de 2010. Politicamente é unha parte do Distrito Leste, unha das divisións principais da Samoa Americana. A illa está situada no Condado de Sa'ole.
thumb Faimulivai Marsh, é unha lagoa de auga doce no cráter de Aunu'u e a zona húmida máis grande na Samoa Americana. Formouse a partir da drenaxe do cráter de baixa altitude. Forma parte dunha reserva natural protexido en Aunu'u designado en 1972. O parrulo negro do Pacífico foi visto na marisma en 1976, pero agora pode estar extinguido na rexión, outro sitio local significativa é o pantano púrpura. Esta marisma é o único lugar da Samoa Americana que ten castaño de auga chines.
As principais fontes de actividade económica para o pobo Aunu'u desde os anos 60 foron taro e a produción de faausi.
Xeografía
Aunu'u, que é unha pequena illa no extremo sueste de Tutuila, ten tres aldeas: Saluavatia, Leaouliuli e Alofasau. Non obstante, politicamente o tulafale divídea en dúas seccións, Saleaaumua e Saole. A Saole pertence toda Saluavatia e a metade de Leaouliuli, cuxa outra metade xunto con Alofsau compoñen Aunu'u que é unha illa libre de coches. As lanchas a motor desprázanse constantemente ata o pequeno porto de Auasi. A illa ten un lago, o Lago Vermello, que está enclavado no cráter estendido. A illa é densamente boscosa e os cantís ao longo da costa sur xunto cos espesos arbustos dificultan o sendeirismo pola illa. A illa ten un treito de areas movedizas vermellas no lago Pala, bastante preto da vila. Tamén hai pantanos de taro detrás da vila. Ma'ama'a Cove é unha enseada no lado leste de Aunu'u.
O Pereiro, Salcedo, A Pobra do Brollón
O Pereiro é un lugar da parroquia de Salcedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situado 647 m. de altitude, na estrada que une A Pobra do Brollón con Folgoso do Courel.
Casa da Moeda de Suíza
A Casa da Moeda de Suíza (en alemán: Swissmint) é unha empresa pública que se encarga da cuñaxe das moedas circulantes e conmemorativas dese país. Depende organicamente do Ministerio Federal de Facenda e traballa en estreita colaboración co Banco Nacional Suízo (BNS).
Amento
miniatura|250px|Candeas do [[castiñeiro.]] miniatura|250px|Un amento macho nun [[salgueiro (Salix).]] miniatura|250px|Os amentos son típicos de [[Carballo (árbore)|carballos, carballo das Canarias (Quercus canariensis).]]
Casa da Moeda de Suíza
Antecedentes
No século VII, a cuñaxe de moeda en territorio suízo levábase a cabo en determinados centros relixiosos, daquela baixo control dos francos. Durante a Alta Idade Media, o dereito de cuñaxe era exclusivo da Igrexa, aínda que tamén se fixo extenso a determinadas vilas e baronías do país cara á fin dese período. A primeira moeda suíza que amosa a data de emisión foi cuñada en Sankt Gallen en 1424.
Amento
En botánica, amento, chamado popularmente candea, é unha inflorescencia tipo acio, xeralmente pénsil, característica de certas árbores, especialmente na subclase Hamamelidae, as familias Salicaceae e Fagaceae. Tamén recibe os nomes comúns de gatiño e flor da trama.
O amento consiste nunha espiga articulada polo seu baseamento e composta de flores dun mesmo sexo, pois hai amentos masculinos, máis alongados, e amentos femininos. As flores son simples, sen pétalos nin sépalos, as masculinas fican reducidas aos estames e as femininas ao estigma.
As candeas aparecen na primavera, xeralmente antes que as follas agroman.
Nesta clase de plantas, a polinización é anemófila, isto quere dicir que o transporte do pole, moi abundante, é realizado polo vento.
En Galiza algunhas árbores con candeas son:
Casa da Moeda de Suíza
Antecedentes
No século XVI, a chegada masiva de metais prociosos provenientes da América Latina favoreceu a expansión das emisións propias por parte de multitude de cidades, centros relixiosos, gobernantes, baróns locais e cantóns. As denominacións destas moedas eran moi diversas (as máis comúns: batz, pfennig, rappen, kreuzer, schilling, groschen, ducado ou tálero), e o mesmo sucedía cos seus tamaños e as aliaxes das que estaban feitas. Así as cousas, xa en 1525, Ulrich Zwingli, líder da Reforma protestante en Suíza, amosou a necesidade dunha estandarización monetaria nos cantóns e nas cidades suízas.
En 1757, o cantón de Berna emitiu unha moeda de 10 batzen que se coñeceu como o primeiro "franco suízo". En 1798, Francia invadiu Suíza e forzou o colapso da antiga confederación. Napoleon creou a efémera República Helvética, nun intento de unir os territorios suízos baixo o seu goberno, e nela prohibíronse as moedas cantonais en favor das da República, durante este período. En 1803, logo da retirada dos francesas, os cantóns recuperaron o seu dereito de cuñaxe de moeda propia, o que deu lugar a que en 1840 existisen arredor de 860 tipos de moedas diferentes en circulación no país, emitidas por 79 entidades de status diferentes.
Logo da creación da Swissmint (1848)
miniatura|Moeda de 2 [[Franco suízo|francos da primeira serie (1850), cuñada na Monnaie de Paris (marca de ceca A), con Helvetia sentada sobre un arado.]]
Logo desta anarquía monetaria, en 1848, os cantóns decidiron delegar na Confederación, ao abeiro do artigo 36 da nova Constitución federal, o dereito de bater moeda:
A moeda entra dentro da competencia da Confederación; o dereito de cuñar moeda e o de emitir billetes de banco pertence exclusivamente á Confederación.
— Constitución Federal. Artigo 99. Alínea 1.
En consecuencia, a Asemblea Federal abrobou o 7 de maio de 1850 a premeira lei federal da moeda, inspirada en grande medida no sistema monetario francés. Neste contexto acordouse a creación dunha casa de moeda federal, para asegurar a produción das moedas de curso legal no país, baseadas nun novo sistema monetario, caracterizado por un franco dividido en 100 rappen. O valor do franco suízo equiparouse co do franco francés e co do franco belga do seu tempo. Porén, as primeiras moedas de prata introducidas na circulación pola Confederación estaban cuñadas na Monnaie de Paris, na Casa de Moeda Real de Bélxica e na ceca de Estrasburgo, e non resultaron do agrado da poboación, dada a inexpresiva representación da alegoría nacional, Helvetia, nunha forzada postura sentada enriba dun arado.
A ceca federal estableceuse en Berna, nas instalacións que xa viñeran funcionando como tal desde 1792 e que levaban case unha década sen actividade. miniatura|Primeira serie [[Curso legal|circulante de moedas do franco suízo emitida pola Casa da Moeda de Suíza (1850-1879)]] Nos primeiros tempos, entre 1851 e 1852, permitíuselle á poboación o cambio das moedas de prata cantonais que estaban en circulación polas novas moedas da Confederación. Nese período retiráronse da circulación e fundíronse aproximadamente 66 millóns de moedas cantonais. En tanto que non foi suficiente a moeda en circulación emitida a nome da Confederación, durante un tempo admitiuse tamén o uso de moedas de prata belgas e francesas, de igual peso e valor, e tamén dalgunas moedas de Sardeña e de Parma. miniatura|20 [[Franco suízo|francos de ouro da serie Vreneli.]] miniatura|20 francos de ouro da serie Helvetia. En 1865, Suíza, Francia, Béxica e Italia harmonizaron totalmente os seus sistemas monetarios e fundaron a Unión Monetaria Latina (UML). De feito, mesmo nos primeiros anos do século XX, arredor da metade do circulante en Suíza correspondía a moedas dos outros países da Unión Monetaria. En 1883, a Casa da Moeda de Suíza cuñou a súa moeda estándar de ouro baixo os parámetros da UML, con valor facial de 20 francos, e en 1897 cambiou o seu deseño ao coñecido popularmente como Vreneli, unha moeda que se utilizou en todo o mundo para o comercio e o almacenamento de ouro como metal de investimento.
Na década de 1890, o Goberno federal decidiu substituír a antiga ceca estatal de Berna (Berner Münze) por unha nova, de carácter federal, que abriu en 1906, nun edificio ad hoc deseñado polo arquitecto Théodore Gohl. Foi realmente nese momento cando a institución se empezou a denominar propiamente Casa da Moeda de Suíza (Swissmint).
A Unión Monetaria Latina foi disolvida en 1926 e, consecuentemente, as moedas italianas, francesas e belgas deixaron de ter valor legal en Suíza, que só autorizou para a circulación as moedas emitidas pola Confederación, que tamén foron aceptadas, a partir de 1930, no Principado de Liechtenstein.
En 1967 foi o derradeiro ano en producirse na ceca de Suíza emisións circulantes en prata (coa excepción dos 5 francos de 1969). A partir desa data substituíronse por cuñaxes en cuproníquel.
De 1990 a 1992, o edificio da Casa da Moeda e todos os equipamentos de cuñaxe sufriron unha importante modernización.
Moeda circulante suíza
miniatura|[[Papel moeda|Billete suízo de 100 francos.]] A Casa da Moeda de Suíza cuña as moedas metálicas de curso legal no país por encarga da entidade emisora, que é o Ministerio Federal de Facenda. Así mesmo, encárgase da impresión do papel moeda, cuxa autoridade emisora é o Banco Nacional Suízo. miniatura|[[Moedas do franco suízo|Serie circulante actual, case sen alteracións desde 1879]] Os valores faciais das moedas suízas producidas pola Casa da Moeda de Suíza mantéñense desde o seu inicio en 1850 e os seus deseños permanecen practicamente inalterados desde 1879; un dos cambios máis significativos desde entón foi a substitución da prata polo cuproníquel nestas emisións regulares:
Moedas para coleccionistas e medallas
miniatura|[[Moedas conmemorativas de Suíza|Moeda conmemorativa producida na Casa da Moeda de Suíza]] Á parte das actividades desenvolvidas tradicionalmente pola Swissmint, a entidade garante tamén a comercialización e a distribución das medallas e de moedas conmemorativas e das destinadas aos coleccionistas numismáticos, de cuxa produción tamén se ocupa. De xeito diferente ás moedas conmemorativas, as medallas carecen de valor facial e, con frecuencia, cúñanse a instancias de entidades privadas.
A partir de 1936, a Casa da Moeda comezou a cuñaxe de moedas conmemorativas en lembranza de acontecementos culturais ou históricos salientables, na honra de persoairos significativos ou para a difusión do patrimonio cultural do país.
Ademais destas emisións conmemorativas, a Casa da Moeda de Suíza produce as series circulantes anuais, compostas por moedas desde os 5 rappen aos 5 francos, presentadas nuns expositores especiais para os coleccionistas, tanto cun acabamento normal como cun tratamento especial que lles confere un fondo de espello e un relevo mate. Estas series para coleccionistas inclúen tamén unha moeda conmemorativa bimetálica con valor facial de 10 francos.
Euskadiko Orkestra Sinfonikoa
A Euskadiko Orkestra Sinfonikoa (en galego Orquestra Sinfónica de Euskadi) é unha orquestra sinfónica con sede na cidade de Donostia (Euskadi). O seu director xeral é Íñigo Alberdi Amasorrain, o seu director titular é Andrés Orozco-Estrada, e o principal director convidado é Andrey Boreyko. Dende 1992, é membro da Asociación Española de Orquestas Sinfónicas (AEOS).
Historia
A Euskadiko Orkestra Sinfonikoa naceu en 1982 promovida e desenvolvida dende o Departamento de Cultura do Goberno Vasco. A súa andaina internacional comezou en 1984, e dende aquela ten levado a cabo xiras por América do Sur (a primeira delas levouna ao Teatro Colón de Buenos Aires, ao Teatro Municipal de Santiago de Chile etc; e a segunda realizada en setembro do 2007, supoñendo o debut da orquestra na Sala São Paulo do Brasil dentro do Mozarteum Brasileiro, así como o seu regreso á Arxentina), o resto das súas xiras internacionais (un total de dez) tiveron lugar en Europa central (en salas de cidades como Berlín, Múnic, Frankfurt, Stuttgart ou Bayreuth en Alemaña, Viena, Salzburgo ou Linz en Austria, Zúric ou Gstaad en Suíza) e o Reino Unido.
Directores convidados
Dende a súa fundación ten actuado baixo a batuta de directores do talle de Yehudi Menuhin, Paul McCreesh, Yakov Kreizberg, Oleg Caetani, Jerzy Semkov, Lawrence Foster, Pinchas Steinberg, Krystof Penderecki, Christopher Hogwood, Jesús López Cobos e Josep Pons, entre outros.
Solistas
Dende a súa fundación actuou con numerosos solistas de prestixio internacionais tales como Maria João Pires, Katia e Marielle Labeque, Bruno Leonardo Gelber, Radu Lupu, Frank Peter Zimmermann, Mischa Maisky, Antonio Meneses, Elisabeth Leonskaja, Christian Zacharias, Leonidas Kavakos, Zoltan Kocsis, Joaquín Achúcarro, Dëzso Ranki, Heinrich Schiff, Nikolaj Znaider, María Bayo, Carlos Álvarez, Carlos Mena e Ainhoa Arteta, entre outros.
Gravacións
Dende as súas orixes, a orquestra levou a cabo a redor de trinta gravacións. Na súa produción discográfica figuran diferentes xéneros e estilos musicais: unha colección de compositores vascos (Jesús Guridi, Jose María Usandizaga, Jesús Arámbarri, Andrés Isasi, Francisco Escudero, Pablo Sorozábal, Aita Donostia, Tomás Garbizu, Aita Madina e Juan Crisóstomo de Arriaga), un triplo CD con obras encargadas pola propia orquestra a Carmelo Bernaola, Anton Larrauri, Félix Ibarrondo, Luis de Pablo, Francisco Escudero e Rafael Castro; un monográfico de Maurice Ravel; o primeiro recital discográfico do barítono malagueño Carlos Álvarez, unha gravación co cantautor vasco Benito Lertxundi, diferentes gravacións para o selo RTVE, e tamén para o público infantil etc.
Recentemente presentou a première mundial da ópera Gernika de Francisco Escudero.
Medan
dereita|miniatura|Medan.
Medan é unha importante cidade de Indonesia, a maior da illa de Sumatra e capital da provincia de Sumatra Setentrional. A vinte quilómetros da costa do Estreito de Malaca onde se sitúa o seu porto Belawan, Medan é o centro comercial da extensa rexión agrícola circundante (caucho, tabaco, té). Conta cunha poboación de seu de 2 109 339 habitantes (2010) e unha área metropolitana que supera os catro millóns.
CAPWAP
Control And Provisioning of Wireless Access Points (CAPWAP) é un protocolo de rede interoperable estándar que lle permite a un controlador de acceso dunha rede de área local sen fíos xestionar unha serie de puntos de acceso sen fíos. A especificación desbríbese en RFC 5415.
Características
CAPWAP baséase en Lightweight Access Point Protocol (LWAPP). A máquina de estados de CAPWAP é semellante á de LWAPP, co engadido do establecemento dun completo túnel DTLS. O estándar ofrece xestión da configuración e dos dispositivos, permitindo que as configuracións e o microprograma se dirixan os puntos de acceso.
O protocolo usa unha encapsulación e un mecanismo de transporte xenérico, sendo así independente dunha tecnoloxía de radio específica. A especificación CAPWAP para unha tecnoloxía concreta de rede sen fíos denomínase nexo. O nexo IEEE 802.11 establécese en RFC 5416.
CAPWAP usa os portos UDP 5246 (canle de control) e 5247 (canle de datos).
Implementacións
Un exemplo de implantación de software de CAPWAP é OpenCAPWAP
Orquestra Gulbenkian
A Orquestra Gulbenkian é unha orquestra sinfónica da cidade de Lisboa (Portugal). A orquestra ofrece os seus concertos no Grande Auditório (Gran Auditorio) da Fundación Calouste Gulbenkian.