cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orquestra Gulbenkian
Historia
En 1962, a Fundación Calouste Gulbenkian decidiu establecer unha orquestra permanente, inicialmente constituído por doce integrantes (cordas e baixo continuo), orixinalmente foi denominada Orquestra de Câmara Gulbenkian. Progresivamente foi ampliada, contando actualmente cun equipo de 66 músicos, con capacidade de ampliación segundo as esixencias do programa, esta constitución permite á Orquestra Gulbenkian abordar un amplo repertorio que abrange todo o período clásico, unha parte importante da literatura orquestral do século XIX, e moita da música do século XX. Obras pertencentes ao repertório tradicional das grandes formación tradicionais, especialmente a produción orquestra de compositores como Haydn, Mozart, Beethoven, Schubert, Mendelssohn ou Schumann (podendo ser realizadas en versións máis próximas aos efectivos orquestrais para as que foron orixinalmente concibidas, no que respecta ao equilibrio da arquitectura sonora interior).. En 1971 adoptou a denominación Orquestra Gulbenkian.
Dende o 2002, o seu director principal é Lawrence Foster. Claudio Scimone, o principal director dende 1979 ata 1986, ostenta actualmente o título de Director Honorífico. O principal director asociado é actualmente Simone Young.
No plano internacional, a orquestra foi ampliando progresivamente a súa actividade, tendo actuado arredor de todo o mundo. A Orquestra Gulbenkian realizou o seu debut nos Estados Unidos en novembro de 1997 en Newark (Nova Jersey).
En cada tempada, a orquestra realiza unha serie regular de concertos no Grande Auditório Gulbenkian de Lisboa, colaborando con algúns dos maiores nomes do mundo da música (tanto directores como solistas), actuando igualmente en diversas localidades do país, cumprindo deste xeito unha significativa función descentralizadora.
Discografía
A orquestra conta con numerosas gravacións con selos como Teldec, Virgin Classics, Philips, Deutsche Grammophon, Hyperio, Naïve entre outras, sendo recoñecidas con numerosos premios de prestixio.
Entre os seus últimos proxectos discográficos, salientar a primeira gravación mundial do Requiem de Salieri e un CD con obras de Ligeti, Kodály e Bartók, ambos baixo a dirección de Lawrence Foster e editados por Pentatone. Máis recentemente, a Orquestra Gulbenkian gravou un disco adicado ao público xuvenil – Pedro e o Lobo, de Prokofev, O Carnaval dos Animais, de Saint-Saëns, Guía da Orquestra para Novos, de Britten –, baixo a dirección de [[Joana Carneiro.
Club Santos Laguna
O Club Santos Laguna S.A. de C.V., coñecido como Santos Laguna, é un club de fútbol profesional da Comarca Lagunera, México. Compite na Liga MX.
Historia
O Santos Laguna foi fundado en 1983 e chegou á máxima división do fútbol mexicano tras comprar o Ángeles de Puebla, desaparecido en 2001. O club debutou na Primeira División na tempada 1988–89. Dende entón conseguiron seis campionatos: Inverno de 1996, Verán de 2001, Clausura de 2008, Clausura de 2012, Clausura de 2015 e Clausura de 2018. Chegou tamén ás finais na tempada 1993–94, no Verán de 2000, no Bicentenario de 2010, no Apertura de 2010 e no Apertura de 2011. Ademais gañou a copa mexicana no Apertura de 2014.
O Santos é o terceiro equipo de fútbol formado na rexión de Laguna, tras o Laguna Football Club e o Football Club Torreón. En 2018, o club celebrou o seu 35º aniversario cun cambio de escudo. En 2013 foi elixido coma o quinto equipo máis popular de México.
Kupang
Kupang é capital da provincia de Nusa Tenggara Leste, Indonesia. A cidade está situada en Timor Occidental e tiña, en 2010, unha poboación estimada de 500.000 habitantes, que se elevaba a 450.000 incluíndo a rexión circundante. En 1967, a cidade converteuse en sede da diocese de Kupang. En 1989 a diocese foi elevada a arquidiocese.
Club Santos Laguna
Estadio Corona
miniatura|200px|alt=Football pitch after a goal was scored|[[Estadio Corona (1970)|Antigo Estadio Corona (1970-2009)]] O Estadio Corona, en Torreón, Coahuila, foi un dos estadios máis pequenos de México, cunha capacidade para 20.100 espectadores. Coñecido coma o Estadio Montezuma, inaugurouse o 2 de xullo de 1970 cun amigable entre o CF Torreón e o Guadalajara. O estadio foi demolido o 2 de novembro de 2009.
Kupang
Historia
Kupang foi un importante porto e posto comercial durante as épocas coloniais portuguesa e holandesa. Foi unha importante escala para recarga de voos de distancia avión voos entre Europa e Australia.
Desempeñou un papel importante durante o conflito de Timor-Leste, tanto para os militares indonesios como para as milicias pro-indonesias. Os campos de refuxiados creados arredor de Kupang beneficiaron tamén un impacto significativo sobre a cidade.
Club Santos Laguna
Novo Estadio Corona
miniatura|200px|alt=Football pitch during a game, seen from one end|[[Estadio Corona (2009)|Novo Estadio Corona (2009-)]]
Nacida onte
Nacida onte (en Born Yesterday) é unha comedia romántica estadounidense de 1950, dirixida por George Cukor. Está protagonizado por Judy Holliday, William Holden, Broderick Crawford e Howard St. John nos papeis principais. O guión está baseado nunha obra teatral de Garson Kanin.
En 2012 o filme foi considerado "cultural, histórica e esteticamente significativo" pola Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América e seleccionada para a súa preservación no National Film Registry.
Foi emitido na TVG o 31 de agosto de 1996.
Argumento
Harry Brock (Broderick Crawford), un rudo millonario, viaxa a Washington, D.C. xunto coa súa amante Emma Billie Dawn (Judy Holliday) e o seu corrupto avogado Jim Devery (Howard St. John). O obxecto da viaxe é influír sobre un par de políticos. O avogado tamén está interesado en que o seu empregador e a súa parella casen para desta maneira impedir que ela poida testemuñar en contra do seu home.
Harry non está conforme coas maneiras e a falta educación de Billie, a pesar de que el mesmo o fai peor, e decide contratar o xornalista Paul Verrall (William Holden) para que se encargue de educala. Billie aprende rapidamente as novas ensinanzas e comeza a mostrar a súa intelixencia. O xornalista fascínase con ela e ambos comezan a namorarse.
Sen decatarse do que está a pasar, o avogado convence a Harry para traspasar os seus fondos a Billie, co fin de eludir unha fiscalización gobernamental. Chegado o momento, Harry require os seus cartos de volta, mais ten que enfrontarse a unha independizada Billie e ambos entran en conflito.
Premios
O filme foi candidato a cinco premios Oscar na 23.ª edición dos premios, e Judy Holliday gañou na categoría de mellor actriz. As outras candidaturas foron as de mellor filme, director, guión adaptado e vestiario en branco e negro.
Holliday tamén gañou o Globo de Ouro á mellor actriz - Comedia ou musical e foi candidata como actriz dramática. O filme foi candidato ao mellor filme e director. Ademais, o filme participou no Festival Internacional de Cine de Venecia.
Remake
A obra de Garson Kanin tamén serviu de base para o filme de 1993 Born Yesterday, dirixido por Luis Mandoki e protagonizado por Melanie Griffith, Don Johnson e John Goodman.
Parque de Santa Margarida
miniatura|Muíño de vento do [[século XVIII.]] O parque de Santa Margarida é un lugar de ocio, natureza, saber e cultura da cidade da Coruña. Está situado preto do centro nun outeiro ateigado de árbores e resulta visible dende boa parte da cidade.
O parque de Santa Margarida é un dos parques de maior superficie da cidade con 51 723 m² e nel atópanse institucións culturais como o Pazo da Ópera ou a Casa das Ciencias. Ten tamén zonas de xogos para cativos e bancos e mesas para os maiores.
A última fin de semana de agosto ten lugar no parque a romaría de Santa Margarida.
Historia
O parque foi un monte que tivo distintos usos co tempo. No alto do monte chegou a haber varios muíños de vento, dos que se conserva un como peza de museo no estanque dos parrulos.
Funafuti
Funafuti é un atol no que se atopa a capital e principal centro económico do país insular de Tuvalu. Ten unha poboación de 6.025 persoas, polo que é o atol máis poboado do país, co 56,6 por cento da poboación de Tuvalu.
Funafuti está situada no atol máis grande do pequeno país. Desde o atol, expórtase copra e outros moitos froitos tropicais. O atol carece de recursos naturais, polo que os habitantes da zona confían na agricultura de subsistencia e na pesca.
O único hotel de Tuvalu está situado moi preto de Funafuti, na localidade de Fongafale.
Nagareyama
Nagareyama (流山市, ながれやまし, Nagareyama-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Kantō e ao noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 35,28 km² e a poboación de 160.759 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 4.560 h/km².
Funafuti
O atol de Funafuti tamén conta con aeroporto.
Nagareyama
O concello de Nagareyama limita cos concellos de Noda, de Kashiwa, de Matsudo (son da prefectura de Chiba); de Misato e de Yoshikawa (son da prefectura de Saitama).
Funafuti
Xeografía
O atol é un anel formado por unha estreita franxa de terra, de entre 20 e 400 metros de largo, que rodea unha gran lagoa central (Te Namo) de 18 km de longo e 14 km de largo. A profundidade media da lagoa Funafuti é de aproximadamente 36,5 metros. Cunha superficie de 275 km², é de lonxe a lagoa máis grande de Tuvalu.
Ten 33 illotes e a superficie total terrestre suman 2,4 km², menos do un por cento da superficie total do atol. Os buques de carga poden ingresar á lagoa de Funafuti e atracar nas instalacións portuarias de Fongafale.
Illas de Funafuti
Estímanse 33 illas no atol. A maior delas é Fongafale, seguida de Funafala. Polo menos hai tres illas que están habitadas, as cales son Fongafale, a principal illa ao leste, Funafala, no sur, e Amatuku, ao norte.
Lagoa
A lagoa (Te Namo en tuvalés) do atol ten unha lonxitude de norte-sur de 24,5 km, e de leste-oeste de 17,5 km, facendo unha superficie total de 275 km² e a lagoa máis grande de Tuvalu. A súa profundidade chega acadar os 54,72 metros, mais ten algúns escollos e arrecifes de moi pouca profundidade.
José Santiago Temprano
José Santiago Temprano, coñecido como Moisés, Henares ou Hornaca, nado na Coruña en 1916 e finado na mesma cidade o 9 de decembro de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Carpinteiro. Militante do Sindicato de Carpiteros da CNT, foi detido en 1937 e condenado a cadea perpetua. Foi amnistiado en 1941 e despois de dúas detencións, incorporouse á guerrilla en xaneiro de 1946 con Emilio Golás Rodríguez, no Destacamento Eduardo Xaneiro da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro. Foi ferido nun tiroteo coa Garda Civil en Cestaños (Parada, Ordes) cando ía con Pedro Rodríguez Gómez e Enrique Ferreirós Candamo, que tamén resultou ferido; no tiroteo morreu Antonio Recouso Boquete. En novembro de 1946 desertou e refuxiouse na súa casa da Coruña. Decidiu intentar cruzar a fronteira francesa co obxectivo de marchar a Arxentina. O 30 de xuño de 1947 emprendeu a viaxe en distintos trens de mercadorías pasando por Venta de Baños, Miranda de Ebro e Castejón, cruzou as vilas de Sos del Rey Católico, Navardún e Ruesca, ata que foi detido na ponte de Artieda o 14 de xullo. Trasladado á Coruña, foi salvaxemente torturado. Xulgado en consello de guerra sumarísimo con Pedro Rodríguez Gómez o 4 de novembro de 1948, acusado do desarme duns somaténs da Baña e do intento de asalto ao cuartel da Garda Civil de Vimianzo no que morreu un dos gardas civís, foi condenado a pena de morte. Foi executado con garrote vil na prisión da Coruña o 9 de decembro de 1948.
Mikel San José
Mikel San José Domínguez, nado en Pamplona o 30 de maio de 1989, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Athletic Club.
Traxectoria
En agosto de 2009, San José volveu a Bilbao, en calidade de cedido. O 19 de maio de 2010, asinou un contrato co Athletic por 5 anos.
O 5 de decembro de 2010, no derbi vasco contra a Real Sociedad, San José fixo un penalti que se convertería no primeiro gol dos donostiarras, e anotou un gol na súa propia portería no comezo da segunda parte, poñendo así o 2-0 definitivo no marcador.
Bieito Fendeferro
miniatura|300px|Mural de Bieito en Bruxelas. Bieito Fendeferro (orixinalmente Benoît Brisefer) é un personaxe de banda deseñada creado en 1960 por Peyo na revista semanal Le Journal de Spirou, logo repetido por varios debuxantes e guionistas.
Tres das obras nas que aparece foron traducidas ó galego por Miguel Vázquez Freire e revisadas por Agustín Fernández Paz, publicadas na editorial Casals de Barcelona.
Sinopse
Trátase das aventuras dun mozo pícaro simpático, sempre vestido cunha boina, unha camisola branca, unha bufanda azul e unha chaqueta vermella, cun pantalón curto negro. Vive en ViveJoie-La-Grande (literalmente Viva a Gran Ledicia). A súa característica máis peculiar é que está dotado dunha forza excepcional, excepto cando se arrefría (o que acontece en tódolos álbums), e entón vólvese "normal". Pode levantar as cargas máis pesadas (unha betoneira, un armario, un coche, un penedo de varias toneladas). Pode ser moi veloz e tamén saltar moi alto, en proporción coa súa forza. É puído, servizal, gústanlle as plantas e os animais. Sabe moi ben relacionarse coa xente. Non lle gusta a violencia e a xente que pelexa. A súa forza pono ás veces en divertidas situacións e ás veces é ata fastidioso para el, pois adoita romper os xoguetes dos seus amigos.
Personaxes
Bieito Fendeferro: É o heroe da serie. A súa idade é descoñecida, pero pódese supor arredor duns 10 anos, pois aínda é pequeno e vai á escola primaria. Está dotado dunha forza extraordinaria, pero isto ás veces é un problema para el, pois non chega a controlala. Así, ás veces queda só e sen amigos, pois rompe os xoguetes dos demais e non queren máis volver xogar con el. Os adultos que o toman en serio cando recoñece a súa forza moi grande son raros.
No plano familiar, apenas se sabe cousa, agás que ten un tío, Plácido, membro dos servizos secretos. De feito, en ningún álbum se menciona que teña pais ou irmáns. Vive nunha casa, pero é difícil afirmar se é orfo ou non. No curso das súas aventuras, Bieito atopa moitos rapaces e tamén adultos, facéndose amigo dalgún deles, e adoptando outros, como o señor Dussiflard ou a señora Adolphine, o papel de pais.
Madame Adolphine: É unha muller moi maior. Aparece no segundo álbum da serie. É un personaxe dobre porque unha é humana, a outra é un robot. A señora Adolphine serve, sen sabelo, de modelo a un inventor que desexa construír un robot que ten a aparencia, o comportamento e a voz dunha persoa humana. Un erro de arranxo na disposición final fai que o robot resulta ser unha ladroa, atracosa de bancos, xefe de gang en lugar de ser unha persoa amable, como foi no momento dos seus primeiros pasos. O robot Adolphine tamén é protagonista de Lady d'Olphine e de Hold-up sur pellicule (Atraco a man armada sobre pelicula), nos que intenta organizar delitos como roubos ou desvíos de diñeiro. A señora Adolphine é unha vella dama coa que Bieito mantén relacións moi amigables, case familliales coma co señor Dussiflard: leva a Bieito á estación cando se vai de vacións, e Bieito vai buscarlle unha variedade de rosas nunha vila a unha media hora de autobús para ofrecerllas.
Placido: É o tío de Bieito. É membro do Servizo Auxiliar de Protección das Personnalités Étrangères aux Territoire (Personalidades Estranxeiras ao Territorio). Con claridade, é un gardacostas, un gorila. Aparece no cuarto álbum da serie, Tonton Placide (O tío Plácido). Residindo no campo, acolle ao seu sobriño que vén para veranear. Plácido posúe todas as características do gardacostas: unha anchura de costas de atleta, impoñente e moi útil nas pelexas, gran precisión de tiro, un coñecemento perfecto da pilotaxe de todo tipo de máquina... É o único membro directo da familia de Bieito do que se coñece existencia, e aquel co que Bieito mellor se entende. Así como a inmensa maioría dos adultos da serie, Plácido non cre na forza extraordinaria do seu sobriño. Tamén é un dos personaxes principais de John-John.
Santo Adrián de Castro, Santo Adrián de Castro, Zas
Santo Adrián de Castro é un lugar da parroquia de Santo Adrián de Castro no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 69 habitantes (31 homes e 38 mulleres).
Salcedo, Salcedo, A Pobra do Brollón
Salcedo é unha aldea pertencente á parroquia de Salcedo, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. É a segunda aldea máis poboada do concello tras A Pobra do Brollón.
Contaba en 2007 segundo o IGE, con 173 habitantes (89 homes e 84 mulleres), 6 habitantes menos que no ano anterior.
Está situada a 576 m de altitude e ten un campo de fútbol e un establecemento, así como varias casas de turismo rural.
Richard Sherman
Richard Kevin Sherman, nado o 30 de marzo de 1988 en Compton (California), é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en Stanford foi seleccionado na quinta rolda do draft de 2011 polos Seattle Seahawks da National Football League (NFL), onde actualmente xoga como cornerback. O seu maior éxito é o anel de campión da Superbowl XLVIII.
Berliner Philharmoniker
A Berliner Philharmoniker (en galego, Orquestra Filharmónica de Berlín), anteriormente coñecida como Berliner Philharmonisches Orchester é unha orquestra filharmónica da cidade de Berlín (Alemaña).
Historia
miniatura|120px|esquerda|[[Selo postal|Selo alemán conmemorativo do centenario da institución, deseñado por Reinhold Gerstetter ]] Foi fundada en 1882 No 2006, un grupo de dez medios europeos votaron á Berliner Philharmoniker como a terceira da lista das "dez mellores orquestras europeas" por detrás da Wiener Philharmoniker e a Koninklijk Concertgebouworkest, mentres que no 2008 foi votada como a segunda mellor orquestra do mundo segundo unha orquestra levada a cabo pola revista especializada británica Gramophone (por detrás do Concertgebouw). A súa principal sede dende 1963 é o Berliner Philharmonie, situado na zona do Kulturforum, debido á destrución na segunda guerra mundial da súa antiga sede. Dende o 2002, o seu director principal é o inglés Sir Simon Rattle. A Berliner Philharmoniker serve tamén de base a moitos grupos de música de cámara. O financiamento da organización está subvencionado pola cidade de Berlín e unha asociación con Deutsche Bank.
Scottie Pippen
Scottie Maurice Pippen, nado o 25 de setembro de 1965 en Hamburg, no condado de Ashley (Arcansas), é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense que desenvolveu a maior parte da súa carreira na National Basketball Association (NBA). Alculamdo "Pip", é principalmente lembrado pola súa etapa nos Chicago Bulls, cos que gañou seis campionatos da NBA e bateu o récord de vitorias nunha soa tempada con 72. Pippen, xunto con Michael Jordan, xogou un importante papel en transformar aos Bulls nun vehículo para a popularización da NBA ao redor de todo o mundo nos anos 1990.
Considerado un dos mellores alas de todos os tempos, Pippen foi seleccionado no "Quinteto ideal defensivo da NBA" oito veces consecutivas, e no "Quinteto ideal da liga" en tres. Foi até sete veces All-Star, sendo MVP do partido en 1994. Durante a temporada foi nomeado un dos "Cincuenta mellores xogadores da historia da NBA", alén de ser un dos catro xogadores dos Chicago Bulls que teñen o seu dorsal retirado (sendo os outros Jerry Sloan, Bob Love e Michael Jordan). Tamén xogou un papel fundamental nos Chicago Bulls de 1992 e de 1996, que foron seleccionados como dous dos dez mellores equipos da historia da competición até 1996. A súa biografía no sitio web do Naismith Basketball Hall of Fame di: "O multidensional Pippen percorre a pista como un base, ataca a canastra como un ala-pivote, e perfora a rede como un escolta." Durante os seus dezasete anos de carreira profesional, xogou 12 temporadas cos Bulls, unha cos Houston Rockets e catro cos Portland Trail Blazers, chegando aos Play-offs dezaseis veces consecutivas.
Pippen é ademais a única persoa en gañar o título da NBA e o Ouro Olímpico no mesmo ano dúas veces (1992, 1996). Primeiro foi parte do "Dream Team" estadounidense dos Xogos Olímpicos de 1992, que gañou aos seus rivais cunha diferenza media de 44 puntos. Posteriormente foi unha figura chave na consecución da medalla de ouros nos Xogos Olímpicos de 1996, xunto con outros antigos membros do "Dream Team" como Karl Malone, John Stockton e Charles Barkley, así como novas caras como Penny Hardaway e Grant Hill. Levou o dorsal número 8 na camisola nas dúas ocasións. Pippen é membro do Naismith Memorial Basketball Hall of Fame por partida dobre, en honra a súa carreira individual e como membro do "Dream Team". Foi incluído por ambos motivos o 13 de agosto de 2010.
Primeiros títulos
Pippen criouse no Estado de Arcansas, onde asistiu á Universidade de Central Arkansas. Asistir a unha universidade menor, fóra do circuíto NCAA fixo que houbese algunhas sospeitas sobre o seu rendemento ao máximo nivel, mais a súa capacidade defensiva e polivalencia xogaron ao seu favor e nun destacábel último ano na universidade con medias de 26,3 puntos e 10 rebotes por partido, que o levaron a unha boa elección no Draft. Así, en 1987 foi elixido polos Seattle SuperSonics no quinto lugar da primeira rolda, mais Jerry Krause, Director de Operacións dos Chicago Bulls, xa se tiña fixado no talento do xogador e non tardou en acordar un traspaso que levase ao de Arcansas a recalar na principal cidade de Illinois.
A aposta dos Bulls tivo unha resposta inmediata, saíndo desde o banco fixo unha media de 7,9 puntos, 3,8 rebotes e 2,1 asistencias por partido, axudando ao equipo de Chicago a alcanzar a segunda rolda dos Play-offs por primeira vez na última década. Aínda que caeron por 4-1 na súa eliminatoria contra os Detroit Pistons de Isiah Thomas, a franquí tiña motivos para estar contentos, xa que o futuro de Pippen e os Bulls presentábase inmellorable cun equipo novo e de gran talento. Nos seguintes anos Pippen continúa a súa progresión dentro do equipo e establécese como segundo xogador tras Michael Jordan. En 1990 recoñécese a súa valía sendo seleccionado para o All-Star Game por primeira vez. Finalmente logra o seu primeiro título en 1991 tras gañar na final ante Los Angeles Lakers. Pippen xunto ao seu gran amigo Jordan formaban unha destacábel parella que levaría aos Bulls a alzarse con 3 campionatos consecutivos entre 1991 e 1993.
Partida e regreso de Jordan
miniatura|180px|left|Pippen en 2009. A sorprendente retirada de Jordan ao final da tempada 1993 deixa a Pippen coa posibilidade de demostrar que é algo máis que un bo complemento para Jordan. Sen a sombra de "Air" sobre el, na temporada desprega o seu mellor xogo liderando aos Bulls en practicamente todos os apartados ofensivos e defensivos, conseguindo mesmo ser nomeado o MVP do All-Star e ser un serio candidato ao MVP da temporada regular. Finalmente levou aos Bulls a unha marca 55 vitorias por 27 derrotas, superarando a primeira rolda de Play-Offs con facilidade ante os Cleveland Cavaliers por 3-0, mais caendo nun axustado 4-3 contra os New York Knicks de Patrick Ewing que contaban co factor campo ao seu favor. Durante esta eliminatoria produciuse o suceso máis rocambolesco da vida profesional de Pippen. A falta de 1,8 segundos para o final do terceiro partido ante os Knicks, co marcador igualado a 102 e 2-0 abaixo na serie para os Bulls Phil Jackson, adestrador de Chicago, solicita un tempo morto para preparar a xogada. Para sorpresa de todos Pippen, indiscutible líder do equipo, non é o elixido para facer este último lanzamento senón que Jackson decide que sexa Toni Kukoč quen o lance. O enfado de Pippen é tal que se nega a entrar á pista para esa última xogada, senta no banco e con xesto contrariado presencia a xogada. Kukoč recibe o balón a algo máis de 6 metros da canastra, lanza e anota. Todo son caras de alegría nos Bulls excepto en Pippen e Jackson.
Tras este momento de tensión Jerry Krause empeza a barallar a opción de traspasar a Pippen a Seattle a cambio de Shawn Kemp, mais a volta a metade de da temporada de Jordan cos Bulls fai que as augas volten á súa canle. Nesta tempada os Bulls volven caer en segunda rolda, esta vez ante os Orlando Magic liderados por Shaquille O'Neal e Anfernee Hardaway. Aínda con Jordan de volta, os Bulls e Pippen vense por segundo ano consecutivo fóra da loita polo título. Ao ano seguinte a chegada de Dennis Rodman e con Pippen e Jordan en gran forma conseguen un fito histórico, unha marca de 72-10 na fase regular, a mellor até a data na NBA. Con este equipo como base axudados por xogadores como Kukoč, Ron Harper ou Luc Longley, os Bulls conseguen de novo tres campionatos consecutivos entre 1996 e 1998.
Últimos anos
miniatura|265px|Pippen xogando en Europa o [[5 de xaneiro de 2008, no partido entre o ToPo e o Honka.]] A pesar destes éxitos deportivos o desacordo entre os xogadores e Jerry Krause é manifesto, e ao final da temporada o equipo queda totalmente desmembrado. Michael Jordan anuncia unha nova retirada do baloncesto, Rodman pon rumbo cara aos Lakers e Pippen é traspasado aos Houston Rockets durante a tempada do "lockout" (bloqueo) a cambio de Roy Rogers e unha rolda do draft condicional. Grazas á chegada aos Rockets de Pippen, que xa contaban con Hakeem Olajuwon e Charles Barkley, o equipo parece un dos máis firmes candidatos ao título, mais nesta atípica tempada só conseguen unha marca de 31-19 e caen en primeira rolda de playoff ante os Lakers por 3-1. A súa mala relación con Barkley lévalle a abandonar o equipo, sendo ese verán traspasado aos Portland Trail Blazers a cambio de Kelvin Cato, Stacey Augmon, Walt Williams, Brian Shaw, Ed Gray e Carlos Rogers.
Logros
miniatura|350px|Os catro números retirados polos Bulls, entre o que se encontra o 33 de Pippen.
Ortegal
O topónimo Ortegal pode referirse a:
Escola Superior de Arte Dramática de Galicia
A Escola Superior de Arte Dramática de Galicia (ESADg) é un centro superior de ensinanzas artísticas de titularidade pública, dependente da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria. Ofrece as titulacións propias dos estudos superiores de arte dramática nas especialidades de Interpretación, Escenografía, Dirección escénica e Dramaturxia. Ten a súa sede na rúa Poza Cabalo de Navia, Vigo.
Historia
Existen numerosas escolas teatrais de ámbito galego que precederan á creación de ESADg. Entre elas, cabería destacar a Escola Rexional Galega de Declamación (1903), o Conservatorio Nazonal de Arte Galego (1919), a Escola Dramática Galega (1922) e, máis recentemente, a Escola Dramática Galega de 1978.
A ESAD de Galicia foi inaugurada de xeito oficial en xuño de 2005 e rematou por recibir a actual denominación a comezos de 2006. En setembro de 2005 comezaron as actividades lectivas coa apertura dos itinerarios de Interpretación Textual e de Dirección escénica. A estes percorridos engadiuse o de Dramaturxia en 2008 e o de Escenografía en 2009. A adaptación dos estudos ao Espazo Europeo de Educación Superior produciuse en 2010 e dous anos despois, en 2012, incorporouse o itinerario de Interpretación Xestual á oferta educativa do centro.
Ensinanzas
A ESAD de Galicia ofrece o Título Superior de Arte Dramática (equivalente para todos os efectos á titulación de Grao universitario), nas especialidades de Dirección escénica e dramaturxia, Escenografía, e Interpretación, tanto Textual como Xestual.
Os Muros do Chao, Mañón, Mañón
Os Muros do Chao é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Władysław Segda
Władysław Hipolit Segda, nado en Przemyśl o 25 de maio de 1895 e finado en Edimburgo en 1994, foi un militar e tirador de esgrima polaco, gañador de dúas medallas olímpicas.
Traxectoria
Durante a primeira guerra mundial entrou na Academia Militar (1915) e serviu no Exército Austro-Húngaro na fronte de Italia onde foi ferido, tras a desaparición do Imperio foi admitido no exército polaco en 1918 co rango de tenente, loitou na Guerra Polaco-Ucraína mais na Guerra Polaco-Checoslovaca, ferido dúas veces recibiu a Cruz do Mérito, transferido á xendarmería militar en 1921 serviu no 5º Escuadrón da Xendarmería con base en Cracovia e en 1922 ascendeu a capitán, desde 1928 serviu na Academia da Xendarmería en Grudziąd deica 1932 cando foi transferido ao 1º Escuadrón. Promovido a maior en 1938. Tras a mobilización do exército polaco serviu no 3º Batallón Acoirazado en Varsovia, combatendo na defensa de Polonia e tras a caída polaca pasou a Francia e Gran Bretaña para unirse ás forzas militares fieis ao goberno polaco no exilio. Despois da guerra permaneceu no exilio en Escocia.
Carreira deportiva
Zegda foi un dos pioneiros da esgrima en Polonia, non só no ámbito deportivo senón tamén no asociativo, foi moi activo tanto na Asociación Polaca de Esgrima como no Comité Olímpico Nacional. Foi campión polaco 13 veces: 6 de florete (1925 e 1927-1931), 5 de sabre (1933, 1935, 1937-1939) e 2 de espada (1932, 1933). Participou nas tres olímpiadas entre 1928 e 1936, logrando medalla de bronce en sabre por equipo nas de 1928 e 1932. Foi membro da dirección do Comité Olímpico Polaco (1935-1936). Tras a guerra deu clases de esgrima en Edimburgo e Glasgow e en 1950 aprobou no primeiro exame para mestres de armas que se realizaba na época moderna en Gran Bretaña.
Estudo (música)
miniatura|300x300px|Estudo Op. 10, n.º 2 de Chopin: unha rápida [[escala cromática na man dereita utilízase para desenvolver os dedos máis débiles desa man.]]
Un estudo (a miúdo aparece en francés como étude) é unha peza musical instrumental, xeralmente breve, de dificultade considerable que foi deseñada para practicar unha determinada destreza técnica na execución dun instrumento solista. Por exemplo, o Estudo Op. 25 n.º 6 de Frédéric Chopin exercita ao pianista en tocar rapidamente intervalos de terceira cromáticos, o Op. 25 n.º 7 salienta o lograr unha melodía cantable nunha textura polifónica; e o Op. 25 n.º 10 aborda as oitavas paralelas.
Século XIX
Os estudos musicais foron compostos desde o século XIX, sobre todo por Carl Czerny, pero foi Chopin quen transformou o estudo nun xénero musical importante. Os estudos poden estar en distintas formas e ás veces están agrupados en esquemas máis longos — os Estudos sinfónicos de Robert Schumann leva o título na súa segunda versión Études en forme de Variations.
Tamén foron escritos estudos para outros instrumentos, por exemplo os estudos para violín de Rodolphe Kreutzer e os estudos para guitarra de Villa-Lobos.
Un caso extremo atópase en estudos que a duras penas poderían considerarse música, estando compostos de figuras repetitivas que se desexan só como un exercicio físico. Destes, os máis coñecidos son os de The Virtuoso Pianist de Charles-Louis Hanon (1873).
No entanto, os Études d'exécution transcendante de Liszt son excepcionalmente dificultosos e requiren dunha excelente técnica, de feito, son dos máis difíciles de toda a música clásica. Entre eles destacan o número 5 e o 12 "Chasse neige". Ademais, hai que engadir que estes estudos posúen unha beleza musical e lírica destacable, é dicir, non só serven para a práctica técnica senón que poden ser interpretados en salas de concertos.
Algúns mestres argüen que os estudos que non son musicais e só serven para desenvolver os dedos non teñen ningún valor, e mesmo poden ser daniños - Abby Whiteside é un exemplo de educadora que invocou o total abandono dos exercicios do tipo que fixeron Hanon e Czerny.
O século XIX tamén foi testemuña dunha serie de coleccións de estudos que foron escritos para instrumentos distintos do piano. Os Estudos para violín de Rodolphe Kreutzer, Federigo Fiorillo e outros; así como Estudos para violoncelo de Friedrich Dotzauer e Friedrich Grützmacher, algúns dos cales se seguen utilizando como ferramentas de ensino musical na actualidade.
Século XX
A principios do século XX publicouse unha serie de importantes coleccións de estudos. Os Études para piano de Claude Debussy (1915) axústanse á regra "unha faceta de técnica por peza", pero presentan estruturas pouco ortodoxas con moitos contrastes nítidos e moitos se concentran en sonoridades e timbres propios do piano, máis que en puntos técnicos. Os 53 Estudos sobre os estudos de Chopin de Leopold Godowsky (1894-1914) están construídos sobre os Études de Chopin: as adicións e cambios de Godowsky elevaron a música de Chopin a novos, ata entón descoñecidos, niveis de dificultade. Outros estudos importantes deste período inclúen 12 Études de Heitor Villa-Lobos para guitarra (1929) e pezas de compositores rusos: os Études Tableaux de Sergei Rachmaninoff (1911, 1917) e varias coleccións de Alexander Scriabin (todas para piano).
A mediados do século XX a vella tradición do estudo estaba en gran parte abandonada. A obra de Olivier Messiaen Quatre études de rythme ("Catro estudos sobre o ritmo", 1949-50) non foron composicións didácticas, senón experimentos con escalas de duración, así como con dinámica, figuracións, coloración e tons. Os études de John Cage, Etudes Australes (1974–75) para piano, Etudes Boreales (1978) para violoncello ou piano e Freeman Etudes (1977–80, 1989–90) para violín, son pezas indeterminadas baseadas en mapas de estrelas, e algunhas das obras máis difíciles do repertorio. Os tres libros de Études de György Ligeti (1985, 1988-94, 1995) son quizais os máis próximos á vella tradición porque tamén se concentran nunha técnica particular. Os 100 Transcendental Studies ("Estudos trascendentais", 1940-1944) de Kaikhosru Shapurji Sorabji, que toman a Godowsky e Liszt como o seu punto de partida, céntranse frecuentemente en elementos técnicos particulares, así como en varias dificultades rítmicas.
A Casanova, Abrence, A Pobra do Brollón
A Casanova é lugar da parroquia de Abrence, no concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo.
Está situada a 485 m. de altitude, ao sur da estrada nacional N-120.
Luis Eduardo Aute
Luis Eduardo Aute Gutiérrez, nado en Manila o 13 de setembro de 1943 e finado en Madrid o 4 de abril de 2020, foi un músico, director de cinema, pintor e poeta aínda que a súa sona foi principalmente como cantautor. Amais das súas actividades propiamente profesionais, falaba as linguas española, inglesa, catalá, francesa, italiana e tagala.
Primeiros anos en Filipinas
Luis Eduardo Aute naceu en Manila en 1943. Seu pai, Gumersindo Aute Junquera, nado en Barcelona, era de orixe andaluza que con 18 anos se trasladou á capital filipina para traballar na compañía Tabacos de Filipinas. Alí coñeceu a Amparo Gutiérrez-Répide Carpi, filipina da burguesía de orixe española, filla de valenciana e santanderino, coa que casou.
Canda neno, estudou nun colexio de La Salle, onde aprendeu inglés, pois nesa lingua impartíanse as clases. Ao mesmo tempo, na casa aprendeu español e catalán e na rúa, o tagalo.
Aos oito anos viaxou por primeira vez a España. En Madrid, cantou por vez primeira en público, acompañando a orquestra do Hotel Avenida, coa que interpretou a canción Las hojas muertas. Tiña nove anos cando viu, tamén, por primeira vez A lei do silencio, película que o marcou de xeito importante e que o levou a escribir os seus primeiros poemas, en inglés. Tamén tivo unha grande influencia nesa época a película Niagara, onde descubriu a sensualidade e erotismo de Marilyn Monroe.
Retorno da familia a España
En 1954 a familia, previa estancia en Barcelona, estableceuse definitivamente en Madrid, onde Luís Eduardo estudou no colexio Nosa Señora das Marabillas, tamén pertencente á orde de La Salle. Tres anos máis tarde, ao cumprir os quince, e tras regalarlle o seu pai unha guitarra, actuou na festa de fin de curso do colexio formando un trío con outros dous amigos. Neses mesmos anos, moi influído polo expresionismo alemán, comezou a pintar sen descanso, obtendo unha medalla de prata no II Certame Xuvenil de Arte.
En 1960, tivo lugar a súa primeira exposición individual de pintura na Galería Alcón de Madrid, con bastante éxito. Ese mesmo ano naceu o seu irmán José Ramón. No curso preuniversitario formou parte de varios grupos, como Los Sonor, do que xurdirían Los Bravos e no que tocaba a guitarra acústica; Los Tigres, no que cantaba en inglés cancións de Elvis Presley, e, de acordo con José Ramón Pardo, Los Pekenikes. Con todo, o cine e a pintura, do mesmo xeito que a escritura, seguiron sendo as súas grandes paixóns. Cos Sonor chegaría a interpretar dúas cancións no programa de televisión Salto a la fama, aínda que Aute abandonou o grupo para se centrar nos seus estudos.
En 1961, escribiu o seu primeiro guión de cine e presentou unha curtametraxe de vinte minutos ao concurso da revista Primer Plano. Tamén escribiu Los últimos estertores, unha especie de libro con textos, poemas e guións que mandou encadernar. Seus pais separáronse e, pouco despois, realizou outra curtametraxe, Senses, que foi rexeitado por inmoral. En 1962, realizou a súa segunda exposición individual de pintura, na galería Quijote, e coñeceu a Marichu Rosado con quen casou en 1968.
Primeiras composicións e éxito internacional
En 1965, Luís Eduardo Aute comezou o servizo militar en Tremp (Lleida). O seu capitán, afeccionado ao debuxo, permitíalle ter tempo para terminar os cadros dunha exposición que se ía a realizar en California. Ao concluír o servizo militar en maio do ano seguinte volveu a Madrid e viaxou a São Paulo para participar na Bienal de pintura con tres cadros de gran formato. No Brasil descubriu a música de Bob Dylan e Joan Báez e ao regresar, animado por Massiel, a quen coñecera durante unha viaxe a Madrid, e baixo o influxo de Dylan, escribiu cinco cancións: Don Ramón, Made in Spain, Rojo sobre negro, Aleluya #1 e Rosas en el mar. Nun principio, ofreceullas todas a Massiel, aínda que finalmente esta só chegou a gravar a última, converténdoa nun éxito rotundo. A canción aínda que aparentaba ser unha canción romántica, Aute afirmara que, en realidade era unha homenaxe á Revolución Cubana.
Con todo, un antigo compañeiro dos Sonor, Manuel Escobar, escolleu dúas das outras cancións para incluílas no disco que estaba a gravar e, mentres as ensaiaba nun estudo con Aute á guitarra, o produtor e compositor Juan Carlos Calderón, ao escoitalas, propúxolle a Aute que as gravase el mesmo, aínda que este, pese ao desexo tamén de Ele Juárez, director artístico de RCA, rexeitou a idea, pois quería seguir centrándose na pintura e no cine. En 1967, Massiel inclúe por fin nun novo disco Rosas en el mar e Hasta mañana, outra composición de Aute. Mentres tanto, a compañía RCA insiste a Aute para que sexa el mesmo quen grave os seus temas e este por fin acepta, editando un disco sinxelo con Made in Spain e Don Ramón.
A versión de Rosas en el mar de Massiel foi un grande éxito, polo que RCA decide publicar Aleluia #1, interpretada por Aute, mentres Zafiro publicouna interpretada por Massiel. O tema foi un rotundo éxito a nivel internacional, realizándose diversas versións en Checoslovaquia, Francia, Italia, Brasil, Xapón, Venezuela e Hispanoamérica. Nos Estados Unidos, Ed Ames fixo unha versión chamada Who will Answer, adaptada por Sheila Davis que chegou ao posto número sete da lista Billboard. Aute contou anos despois unha curiosa anécdota que escoitara, segundo a cal Paul McCartney, ao escoitar esta versión en inglés do Aleluya, decidiu contestala co tema Let it be, dos Beatles. Nesta época, Aute coñeceu a Joan Manuel Serrat.
Primeiro disco e retirada
Pese ao éxito colleitado, Aute seguiu a se considerar principalmente pintor e pensaba nesta incursión no mundo da música como algo temporal. No entanto, entre 1967 e 1968 publicou varios temas soltos Los burgueses, Mi tierra, Mi gente, Niño de nada, Slowly, Clamo al firmamento e Tiempo de amores) e o seu primeiro álbum, Diálogos de Rodrigo e Ximena, composto principalmente por esas cancións xa publicadas en disco sinxelo ou interpretadas por outros, como Rosas en el mar ou Aleluya #1, e outras de carácter satírico. O disco incluíu no seu interior a reprodución dunha das súas pinturas e unha definición do que para el era unha canción. Tamén realizou a súa cuarta exposición de pintura. Ese mesmo ano coñeceu á cantante Mari Trini, que interpretou dúas das súas cancións:El alma no venderé e No sé qué pasará, a primeira canción que escribira Aute.
O 21 de marzo de 1968, casou coa súa noiva Maritchu e en maio decidiu abandonar o mundo da música, que o dececpcionara, gravando seis meses despois, a modo de testamento musical, o disco 24 canciones breves, unha especie de crónica política e social da España daqueles anos.
Afastado do negocio da música, en 1968 publicou en Nova Dimensión, unha revista de ciencia ficción, dous relatos curtos, Los fugitivos e P.A.P. En 1969 coescribiu, baixo o pseudónimo de Luís Junquera, o guión de Cibeles, que dirixiu José Sámano e foi premio á mellor curta experimental no Festival de Cine de San Sebastián. Ese mesmo ano realizou varias películas promocionales de diversos músicos encargadas por RCA para ser emitidas por televisión e coñeceu á cantante Rosa León.
Década de 1970: retorno ao mundo da música
En 1970, publicou en Poesía 70, un poema que foi a causa do peche da revista, na que compartira páxinas cos tamén cantantes Joaquín Sabina e Carlos Cano. Tamén comezou a escribir os primeiros poemas do libro La matemática del espejo, algo fúnebres debido á morte do seu sogro e dunha tía da súa muller. Escribiu e dirixiu Minutos despues, curtametraxe en 16 milímetros seleccionada para participar no II Festival de Cine de Autor de Benalmádena. Ese mesmo ano naceu o seu fillo Pablo Antonio. Tamén compuxo, en colaboración con Jesús Munárriz, dúas cancións para a obra de teatro Castañuela 70.
En 1971, escribiu e dirixiu unha nova curta, Chapuza 1, coa súa obra pictórica como protagonista, e realizou os paneles para a obra Marat-Sade, de Peter Brooks, e os carteis para os ciclos sobre Godard, Luis Buñuel e o Novo Cinema Brasileiro do Cine California de Madrid.
Ante o éxito obtido, e coa promesa de liberdade absoluta por parte da compañía discográfica e do produtor e escritor José Manuel Caballero Bonald (incluíndo a non obrigación de aparecer en televisión nin de dar recitales en público), Aute volveu ao mundo da música como intérprete e ese mesmo ano de 1973 gravou Rito para Ariola, que saíu ao ano seguinte e que constituíu o primeiro dos discos da triloxía Canciones de amor y de muerte. A última canción do álbum era o tema Autotango del Cantautor, unha autocrítica cara ao mundo dos cantautores. Este mesmo ano, compuxo as cancións para Historia de un pechicidio o la venganza de don Lauro, de Lauro Olmo. En 1974 escribiu a banda sonora de Los viajes escolares, de Jaime Chávarri.
En 1975, editouse Espuma, co subtítulo «Cancións eróticas» e cuxa contraportada incluía senllas citas de Paul Éluard e Vicente Aleixandre. Deste traballo, que tivo un considerable éxito, tirouse o sinxelo Anda, unha das súas cancións máis coñecidas. Este mesmo ano publicou o libro La matemática del espejo e escribiu as bandas sonoras de Emilia, parada y fonda, de Angelino Fons, e tamén para Televisión Española, a adaptación da obra de Cela, Viaje a la Alcarria, dirixida por Antonio Giménez Rico. Tamén rodou A flor de piel, a súa derradeira curtametraxe, a cor e en 35 mm, protagonizada por Ana Belén e Jaime Chávarri. Nestes anos tamén deseñou cartafoles de discos para RCA, EMI, Movieplay e Nevada e realizou retratos de encarga. A súa primeira actuación en público en solitario produciuse o 20 de decembro deste ano, xunto a Amancio Prada, Rosa León, a súa irmá Julia León, Víctor Manuel e Luís Pastor, no IX Festival de Villancicos Nuevos de Pamplona, onde interpretou o villancico Niño de nada.
A seguir, comezou a gravar os temas do seu seguinte disco, Sarcófago, no que musicou algúns poemas de La matemática del espejo. O tema deste novo traballo foi a morte polo que, ao non ser un tema comercial, viuse obrigado pola compañía de discos a gravar Babel, un traballo máis comercial que, finalmente, saíu en 1976, mentres que Sarcófago fíxoo en 1977. Babel era unha especie de divertimento satírico e irónico sobre a sociedade da época, con críticas ao fútbol, a base estadounidense de Torrejón, o consumismo, etcétera, mentres que Sarcófago foi un traballo moito máis persoal e íntimo, o último da triloxía Canciones de amor y muerte, tras Rito e Espuma. Tamén en 1976 escribiu para televisión a música de La señora García se confiesa, de Adolfo Marsillach, e La viuda andaluza, de Francesc Betriu. Ese mesmo ano, dirixiu a película Minutos después, producida por Carlos Vasallo.
En 1977, escribiu as bandas sonoras das películas In memoriam, de Enrique Brasó, Esposa y amante, de Angelino Fons, Mi hija Hildegart, de Fernando Fernán Gómez e Arriba Hazaña, de José María Gutiérrez. Tamén escribiu unha canción para El arquitecto y el emperador de Asiria, de Fernando Arrabal. Este mesmo ano comezou a escribir as cancións do seu disco Albanta e varios poemas para o que foi o seu novo libro La liturgia del desorden.Tamén apareceu o disco humorístico Forgesound, gravado o ano anterior en compañía de Jesús Munárriz e inspirado polo humorista gráfico Antonio Fraguas de Pablo, coñecido como Forges, e no que tamén participaron Rosa León e a súa irmá Julia, Teddy Bautista e Fernando García Morcillo.
En febreiro de 1978, actuou en Albacete acompañado á guitarra por Jos Martin nunha festa organizada polo sindicato CNT e na que tamén participaron Chicho Sánchez Ferlosio, Jesús Munárriz e Moncho Alpuente. Ante o éxito obtido, á semana seguinte actuou en Cuenca e seguiron as actuacións noutros lugares, incluíndo o Colexio Maior San Juan Evangelista de Madrid, e despois do verán comezou a ser acompañado polo seu inseparable guitarrista, Luís Mendo. De seguido, gravou Albanta, nome inventado polo seu fillo Pablo para se referir a un país imaxinario e ideal. O disco supuxo un xiro na súa carreira, xa que os arranxos estiveron dirixidos á interpretación en directo e foi o que tivo os sons máis rockeros de toda a súa discografía, froito da dirección musical e á produción de Teddy Bautista. No disco, incluíuse o tema Al alba; probablemente o máis famoso e significativo de toda a carreira de Aute, dedicado ás vítimas dos últimos fusilamientos do franquismo pero que no entanto conseguiu burlar a censura da época. Tamén incluía A por el mar, que tamén se converteu noutro dos himnos da época. O disco foi o primeiro da triloxía denominada Canciones de amor e de vida.