cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miss Marple
Orixes
Crese popularmente que Christie tomou o nome da estación de ferrocarril de Marple, pola que pasou, aínda que unha carta que escribiu a un fan parece probar que o nome inspirouse nunha visita a unha venda no Marple Hall da mesma cidade, preto da casa da súa irmá Margaret Watts en Abney Hall.
Filipe Neri
Conflitos coa xerarquía
Deste xeito, adicouse á predicación cun estilo alegre e desenfadado, ata o punto de que foi denominado o santo comediante e o bromista divino. As súas tolerías e excentricidades foron gañando á xente sinxela coa que dialogaba na praza pública. Reuniu a un grupo de seguidores máis achegados cos que organizou labores de hospitalidade de peregrinos, atención aos marxinados e coidado dos enfermos. O seu estilo e actividades resultaron ofensivas para a xerarquía, sendo vítima de aldraxes e da marxinación por parte de altos xerarcas eclesiásticos e cardeais. Nunca respondeu aos ataques dos seus inimigos, se ben reprochou con sinxeleza ás altas personalidades da Igrexa católica o seu poder e a súa relaxación. Naquel intre, no colexio cardenalicio gobernaban os Medici. Entre os seus máis furibundos detractores estaba o propio vigairo do Papa Paulo IV, Cardeal Rosaro. Pero el nunca consentiu que se falase mal do seu máis alto perseguidor.
Miss Marple
Personalidade
Miss Marple é descrita en moitas ocasións pola súa creadora como unha anciá solteira e solitaria, pero optimista e a pesar da súa idade, idealista. Aínda que da súa vida persoal non se coñece moito, é evidente que é un querido personaxe de St. Mary Mead. Observadora, atenta, pero, sobre todo, curiosa, é unha amante dos enigmas e misterios, que non son ningún problema para ela, debido á súa capacidade analítica.
Frecuentemente, alardea sobre o seu coñecemento ou sobre o comportamento humano e as súas consecuencias, lembrando a todos a sabedoría obtida co paso do tempo. A súa frase predilecta é: "a xente éche igual en todas partes", sempre complementándoa co seu profundo coñecemento dos habitantes do seu pobo St. Mary Mead.
Coleccións de contos de Miss Marple
Miss Marple tamén aparece en "Greenshaw's Folly", unha historia curta incluída como parte da colección de Poirot The Adventure of the Christmas Pudding (1960). Catro historias da colección Three Blind Mice (1950) presentan a Miss Marple: "Strange Jest", "Tape-Measure Murder", "The Case of the Caretaker", e "The Case of the Perfect Maid".
Apache
A palabra apache pode designar:
Filipe Neri
Fundacións e actividades
Fundou o hospital de Santa Trindade dos Peregrinos e Convalecentes. No ano xubilar de 1574 chegou a atender uns 140.000.
Aos 36 anos de idade foi ordenado sacerdote, algo para o que fora moi reticente por non considerarse merecedor desta dignidade. Formou entón unha comunidade de presbíteros chamada o Oratorium onde tiña unha importante papel a música (o célebre oratorio e o canto). O seu carisma e entusiasmo contaxiou a un gran número de fieis ata o punto que en 1578, o papa Gregorio XIII recoñeceu a congregación dos Oratorianos. A partir dese momento, sufriu escasas resistencias e multitude de persoas de toda condición acudían a el en busca de consello, alento e consolo. Dende Papas (coñeceu 14) ata xente marxinal, pasando por artistas cos que tiña unha especial sintonía. Tivo amizade con outras figuras relixiosas da época como Ignacio de Loiola, Francisco de Sales ou Carlos Borromeo. En varias ocasións, ofrecéuselle a púrpura cardinalicia, pero sempre rexeitou o nomeamento.
Miss Marple
Coleccións de contos de Miss Marple
A edición autógrafa de Os casos finais de Miss Marple inclúe os oito do orixinal máis "Greenshaw's Folly".
Filipe Neri
Fundacións e actividades
Atribúeselle a súa influencia sobre o papa Clemente VIII o feito de que este levantase o anatema e a excomuñón ao rei Henrique IV de Francia. O seu labor a prol do entendemento suavizou unha situación que conducía a Francia á guerra civil e a un continuo derramamento de sangue.
Reconstruíu unha igrexa en ruínas: Santa María de Vallicella onde se habilitou unha sinxela cela. Hoxe é a casa nai dos oratorianos e alí se atopan as súas reliquias. Os seus funerais foron multitudinarios. Sucedeuno á fronte da orde Cesare Baronius, confesor de Clemente VIII. Foi beatificado por Paulo V en 1615 e canonizado por Gregorio XV en 1622.
Experiencias místicas
De Felipe Neri cóntanse visións sobrenaturais; levitacións; o don de dar alegría aos desesperados e saúde aos enfermos. El mesmo confiou que sentía unha gran bóla de lume que lle estoupaba no peito co amor de Deus e aos homes. Asegúrase que na autopsia se comprobou que presentaba un acusado desprazamento das costelas ao carón do corazón, algo confirmado por investigacións médicas posteriores.
Taula
miniatura|Taula de Torralba D´en Salort, Menorca, Illas Baleares. As taulas son, por excelencia, os monumentos cerimoniais máis emblemáticos de Menorca. Construídas na época talaiótica, trátanse dun santuario cun recinto en forma de ferradura, parecido aos de Mallorca pero que, a diferenza destes, ten un gran monumento central que se asemella a unha mesa, o que lle dá o nome (taula é "mesa" en catalán). Descoñécese a cronoloxía destes santuarios pois, aínda que os recintos puideron existir ao longo de todo o Talayótico, os seus monumentos centrais poden pertencer a calquera data do longo do primeiro milenio.
Longo
Toponimia
O topónimo galego Longo pode referirse a:
Curso de auga
miniatura|280px|Río Lomnianka, curso de auga da [[República Checa]]
Características
Todo curso de auga está alimentado por unha conca cuxas augas drena. Os torrentes e os regatos forman os afluentes dos ríos principais que desembocan no mar ou nun lago. O réxime dun curso de auga depende esencialmente das condicións da súa alimentación e das características do seu leito: largura, trazado, perfil lonxitudinal e transversal etc. Polo demais, as formas do leito non cesan de mudar xa que, en certas partes, sofren unha erosión máis ou menos intensa, en tanto que noutras deposítanse aluvións que elevan o fondo e regularizan o seu perfil. Incluso as maiores fervenzas rematan por desaparecer pois, ao iren retrocedendo, diminúe a súa altura até o punto de suprimirse a desnivelación.
A potamoloxía estuda numerosos fenómenos relativos aos cursos de auga. Entre estes, hainos que concirnen á dinámica fluvial e outros constitúen a hidroloxía fluvial propiamente dita.
Berkelio
O berkelio é un elemento sintético da táboa periódica cuxo símbolo é o Bk e o seu número atómico é 97.
Longo, Meirama, Cerceda
Longo é un lugar da parroquia de Meirama no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Segundoo INE en 2011 tiña 54 habitantes (23 homes e 31 mulleres).
Tom Selleck
miniatura|Selleck, en 1989. Thomas William Selleck, nado en Detroit o 29 de xaneiro de 1945, é un actor norteamericano máis coñecido polo seu papel no famoso seriado televisivo Magnum. Tamén fixo recorrentes participacións en Friends como Dr. Richard Burke, do que namorou Monica Geller, personaxe de Courteney Cox Arquette. Puxo voz a un personaxe en Meet the Robinsons de Walt Disney Pictures.
Décimo (imposto)
Décimo (do latín decimus/decumus,a,um 'décimo, décima parte') significa a décima parte de algo, paga voluntariamente ou a través de taxa ou imposto, normalmente para axudar a organizacións relixiosas xudaicas ou cristiás. Malia actualmente estar asociada á relixión, moitos reis na antigüidade esixían o décimo ós seus súbditos.
Hoxe, os décimos son normalmente voluntarios e pagos en diñeiro, cheque ou accións, mentres que historicamente eran pagos na forma de bens, como con produtos agrícolas. Algúns países europeos permiten con forza de lei que institucións relixiosas cobren o décimo como obrigatorio. En España foi abolido por lei en 1847.
Orixe
O décimo nas relixións abraámicas foi instituído na Lei de Moisés, estipulado para manter os sacerdotes e a tribo de Levi, que mantiña o Tabernáculo e despois o Templo, xa que eles non podían posuír herdades e territorios como as outras tribos. Estes cartos tamén se usaban para asistir a orfos, viúvas e pobres. Despois da destrución do Templo no ano 70 DC, a clase sacerdotal e os sacrificios foron desmantelados, así que os rabinos pasaron a recomendar que os xudeus contribuísen en obras caritativas.
O Papa Bieito XVI extinguiu o termo "décimos" do quinto Mandamento da Igrexa, conforme o Compendio do Catecismo da Igrexa católica promulgado por el o 28 de xuño de 2005. O Quinto Mandamento agora é así: "Atender ás necesidades materiais da Igrexa, cada cal segundo as súas propias posibilidades".
Décimos e décimo
Até hai ben pouco tempo, o quinto Mandamento da Igrexa católica era: "Pagar décimos conforme o costume". Aqueles "décimos" sen artigo definido ("o" décimo) nunca representaron a décima parte; por convención, reforzada pola expresión "conforme o costume", enténdese en realidade toda a recadación da parroquia como sempre o foi, ou sexa, dereitos de estola ou dereitos de pé de altar ou décimos directos, bens.
Cando terminou o décimo?
Acabou con Xesús que, como Sacerdote segundo a orde de Melquisedec, abrogou o sacerdocio levítico, ou sexa, todos os seus sacrificios, décimos, leis e prácticas habituais; segundo explica o propio San Paulo: salvo que sexa o sacerdocio, é necesario que se mude tamén a lei. (Hebr VII, 12)
Willie Aames
Albert William Upton, nado en Newport Beach (California) o 15 de xullo de 1960, é un actor estadounidense de televisión e cine, máis coñecido como Willie Aames. Acadou sona interpretando a Tommy Bradford en Eight Is Enough e Buddy Lembeck en Charles in Charge.
Traxectoria
Comezou a actuar a principios da década de 1970, e así apareceu en 1971 na serie The Odd Couple interpretando un fillo do protagonista, Tony Randall. En 1972 púxolle voz a Jamie Boyle na serie de debuxos animados Wait till Your Father Gets Home. Aames proseguiu neses anos a súa carreira actuando como convidado en The Waltons e Adam-12. En 1974 interpretou a Benjamin Franklin aos doce anos na miniserie Benjamin Franklin. O ano seguinte coprotagonizou We'll Get By, unha serie de curta vida.
En 1977 deu vida a Tommy Brandford, un dos fillos da familia numerosa de Eight is Enough, neste período formou a súa propia banda de rock, Willie Aames & Paradise e converteuse nun ídolo de adolescentes de todo o mundo. Logo de rematar a serie protagonizou dous filmes de 1982 Zapped! con Scott Baio e Paradise con Phoebe Cates. En 1983 paticipou no serial The Edge of Night dando vida a Robbie Hamlin e foi a voz, ata 1985, de Hank na serie de animación Cadeas e dragóns. Foi Buddy Lembeck de Charles in Charge entre 1985 e 1990 e ao rematar presentou o concurso The Krypton Factor durante un ano. Ordenado ministro protestante, entre 1995 e 2004 deu vida a Bibleman, un superheroe cristián, realizando vídeos e xiras por todo o país. En 2007 publicou xunto a súa entón dona Maylo McCaslin o libro Grace is Enough onde relata a súa etapa de ídolo de adolescente e abuso de drogas e sexo. Debido a problemas financeiros intentou suicidarse en 2008.
Hórreo tipo Mondoñedo
miniatura|dereita|235px|Hórreo tipo Mondoñedo no [[O Vilar de Santiago, Santiago de Mondoñedo, Mondoñedo|Vilar de Santiago (Mondoñedo).]]
O hórreo tipo Mondoñedo é un tipo de hórreo galego que se dá en zonas da franxa costeira cantábrica dende a ría de Ortigueira ata Cadavedo, en Asturias, internándose ata abarcar Pol e Mondoñedo, tocando os bordos da meseta luguesa. A súa área de distribución corresponde cunha zona de moito cultivo do millo e acada unha elevada densidade, das maiores observadas. Nela convive con outras tipoloxías, concretamente co hórreo tipo Ribadeo e, máis ao leste, co hórreo asturiano, xa pasados os vales dos ríos Eo e Navia.
Morfoloxía
É un hórreo bastante ancho e de gran capacidade. A suspensión é alta sobre cepas que, prolongándose cara arriba, resolven os desniveis do terreo e conforman os penais, sen necesidade de zócolo. Con frecuencia perden grosor á altura da cámara e ábrese neles un estreito tramo de doelas. As cepas van cinguidas por rateiras rectangulares por debaixo da cámara. O espazo entre cepas moitas veces péchase para convertelo en alpendre, pero sen deixar que o tellado deste chegue a tocar a cámara. As doelas adoitan prolongarse cara abaixo para cubrir as trabes.
O tellado é a catro augas con pouca pendente. Forma un beiril horizontal en todo o bordo da cámara, tamén sobre os penais, que non están cubertos por sobrepenas. O beiril é escaso sobre os penais e máis xeneroso sobre os costais. Os terminais son característicos desta zona: tres pirámides afiadas sobre o cumio do tellado, unha en cada esquina do beiril e unha ou dúas nos beirís dos costais.
A porta adoita ir no medio dun costal, correntemente cunha escaleira de fábrica a carón. Outras veces unha pasarela conéctao directamente coa casa.
Escribán
Antigamente, chamábase escribán ao que por oficio público estaba autorizado para dar fe das escrituras e demais actos que se desenvolvían ante el.
Tipos de escribáns:
Itabuna
Itabuna é un municipio brasileiro situado ao sur do estado de Baía. É o 5° municipio do estado en poboación total, logo despois de Salvador, Feira de Santana, Vitória da Conquista e Ilhéus. Posúe unha área total de 443,2 km² e unha poboación, en 2006, de 209.221 habitantes. O seu nome deriva dos termos en tupí ita (pedra) e una (negra).
A cidade é terra do escritor Jorge Amado que a menciona nalgunhas das súas obras, a máis coñecida o romance Gabriela.
Sexploitation
Sexploitation ou sex-exploitation refírese á unha clase de filme producidas de maneira independente, cun orzamento baixo e que polo xeral foron realizadas durante a década de 1960. Nestas producións abondan as exhibición nudistas gratuítas e as situacións sexuais non explíticas. Trátase dun subxénero dos filme cinematográficos pertencentes á exploitation.
Figuras destacadas dentro do xénero:
O Casal, Dodro, Arzúa
O Casal é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Gran Premio da China de 2014
O Gran Premio da China 2014 oficialmente 2014 Formula 1 UBS Chinese Grand Prix, foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 20 de abril de 2014 no Circuíto Internacional de Xangai da China. Foi a cuarta carreira da tempada de Fórmula Un 2014.
Partido Popular Europeo
miniatura|dereita|Imaxe tomada nun congreso do partido en Varsovia. O Partido Popular Europeo, coñecido tamén polas siglas PPE, é un partido político europeo que agrupa a democratacristiáns, conservadores e de centro-dereita de Europa.
Gran Premio da China de 2014
Lewis Hamilton gañou a carreira con comodidade logo de partir da pole position, liderando de principio co seu Mercedes. Nico Rosberg terminou segundo no outro Mercedes con Fernando Alonso terceiro no Ferrari. Aínda que programada a 56 voltas, o resultado da carreira foi declarado logo de 54 voltas, xa que a bandeira a cadros mostrouse erroneamente antes de tempo. As principais posicións non foron afectadas por este erro.
Datos
Antes da fin de semana, Stefano Domenicali renunciou a posto como director do equipo Ferrari alegando o mal comezo do equipo na tempada e a súa maior racha sen vitorias desde hai 18 anos Domenicali foi Substituído polo Presidente e CEO de Ferrari Norteamérica Marco Mattiacci.
Do mesmo xeito que no Gran Premio da China de 2013, o fornecedor de pneumáticos Pirelli levara o seu pneumático de composto medio con bandas brancas como o "principal" máis duro e o pneumático de composto brando con bandas de cor amarela como os máis brandos "opcional".
Eliminatorias
A clasificación levouse a cabo baixo condicións de mollado, todos os pilotos utilizaron pneumáticos de choiva, xa intermedio ou extremos. Pastor Maldonado non tomou parte nas sesións de cualificación, pero permitíuselle comezar a carreira.
Carreira
A carreira disputouse sobre 56 voltas, pero, a bandeira a cadros mostróuselle a Lewis Hamilton ao final da volta 55 por erro. De acordo co artigo 43.2 do Regulamento Deportivo da FIA, isto significa que a carreira terminou oficialmente ao final da volta 54. . Isto significa que o adiantamento de Kamui Kobayashi a Jules Bianchi na última volta non foi válido.
King Animal
King Animal é o sexto álbum da banda estadounidense de grunge Soundgarden, publicado o día 12 de novembro do 2012 a través dos selos Seven Four Entertainment e Republic Records. Producido pola banda e por Adam Kasper, o disco é o primeiro álbum de estudio de Soundgarden en 16 anos, e tamén o primeiro que non foi editado a través de A&M Records dende o Ultramega OK de 1988.
Tras a súa reunión no ano 2010 despois de 13 anos de hiato, e co éxito do recompilatorio Telephantasm, Soundgarden comezou a traballar nun novo álbum sen unha data de lanzamento prevista. A banda realizou unha extensa xira mundial entre a aparición de Telephantasm, en setembro do 2010, e o verán do ano 2012, antes de que se dese a coñecer a noticia da publicación dun novo álbum do grupo para o outono.
"Been Away Too Long" foi o primeiro sinxelo editado de King Animal o 27 de setembro. O 31 de outubro "Non-State Actor" aparecería a través da canle da banda enYouTube. No videoclip da canción aparece unha bandeira estadounidense ondeando co logo de King Animal substituíndo ás estrelas. A semana antes do lanzamento, o álbum foi posto en streaming de xeito gratuíto en iTunes.
Baixo saxón neerlandés
O baixo saxón neerlandés (Nederlaands Leegsaksies) é un conxunto de dialectos da lingua baixo saxoa que se falan no nordeste dos Países Baixos. Escríbense cunha ortografía baseada na ortografía neerlandesa estándar. Segundo a UNESCO a situación da lingua é vulnerable. Entre 1995 e 2011, o número de falantes adultos caeu dende o 34% a 15%. O número de nenos falantes caeu no mesmo período dende o 8% ó 2%.
Mitra
Mitra pode referirse a:
Luc-en-Diois
Luc-en-Diois (Latín: Lucus Augusti ou Lucus) é unha comuna francesa situada no departamento de Drôme na rexión de Ródano-Alpes.
Historia
Foi fundada a cidade de Luc-en-Diois polos romanos no século I a.C. nas abas das montañas de Diois, na Galia, baixo o nome en latín de Lucus Augusti ou Lucus, coma Lugo, na honra de César Augusto.
Accursio
miniatura|dereita|O sarcófago de Accursio e do seu fillo [[Francesco d'Accorso en Boloña]] Accursio ou Accorso di Bagnolo; nado en Impruneta ca. 1182 e finado en Boloña o 1263, foi un xurista italiano. É notábel pola súa organización das glosas, comentarios medievais sobre as codificacións do dereito de Xustiniano, o Corpus Iuris Civilis.
Recompilou preto de 100 000 glosas, o texto completo do Corpus iuris civilis, chamada a Glosa ordinaria ou magistralis ou Magna glosa, fundamento do dereito europeo.
Foi pai do tamén xurista Francesco d'Accorso, quen ademais é personaxe da Divina Comedia de Dante.
Virís, Queixas, Cerceda
Virís é un lugar da parroquia de Queixas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 99 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 52 eran homes e 47 eran mulleres.
Vitali Petrov
Vitali Petrov Aleksandrovich "(en Ruso :Виталий Петров) (Vyborg 8 de setembro de 1984) é un piloto de carreiras de Rusia. É coñecido en Rusia como o "Foguete de Vyborg".
Carreira
En 2006 comezou a disputar as GP2 Series no equipo de David Price Racing. Ao ano seguinte cambiou a Campos Racing.
Fórmula 1
Durante o Gran Premio de Malaisia o piloto chamou a atención pola disputa co campión mundial Lewis Hamilton, que chegou a pasalo, pero o ruso retomou a posición na curva seguinte nun bo adiantamento. Con todo, tivo que abandonar a carreira debido a problemas no cambio.
O piloto ruso anotou os primeiros puntos da súa carreira no Gran Premio da China, cando chegou en sétimo lugar. No Gran Premio de Turquía, Pretrov acadou por primeira vez a volta rápida dunha carreira.
Na carreira de apertura do ano 2011, o piloto ruso subiuse ao podio por primeira vez, acadando o terceiro lugar no Gran Premio de Australia.
Paredes
O topónimo Paredes pode referirse a:
Vitali Petrov
2012
miniatura| right | Petrov fixo a súa primeira saída con [[Caterham F1|Caterham no Gran Premio de Australia de 2012]] O 17 de febreiro anunciouse que Petrov pilotará para Caterham F1 Team en, en substitución do italiano Jarno Trulli e como compañeiro de Heikki Kovalainen.
Resultados completos na Fórmula 1
† O piloto non acabou o Gran Premio, pero se clasificou ao completar o 90% da distancia total. * Tempada en curso
Arosa
Amais, como apelido pode referirse a:
David Cubillas
David Cubillas Peña, nado o 19 de xuño de 1990 en Castelló de la Plana, é un futbolista español. Xoga de dianteiro.
Traxectoria
O 21 de xullo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Deportivo B. O 30 de maio de 2012 anunciouse que non continuará no filial do Deportivo.
Baclava
miniatura|Baklava
A baclava (baklava) é un doce típico de Oriente Próximo, elaborado con varias camadas superpostas de masa filo que se reenchen cunha pasta de froitos secos esmagados, especialmente anacardios, pistachos, abelás, améndoas e sementes de sésamo, papoula ou outros grans, e bañado en mel ou xarope. Atópase con diferentes nomes, na gastronomía do Medio Oriente, do subcontinente indiano e dos Balcáns. Sérvese xeralmente como sobremesa nos países que formaron parte do antigo Imperio Otomán, sendo un dos pratos nacionais de Turquía. É común degustalo cun té.
A historia da baclava non está ben documentada, sendo a súa invención reivindicada por varios grupos étnicos. Mais hai fortes evidencias de que teña unha orixe turca de Asia Central, e que a súa forma actual fose desenvolvida nas cociñas imperiais do Palacio de Topkapi.
A Casanova, Dodro, Arzúa
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Casanova coincide co latín: casa nova.
Kosmos 221
Kosmos 221 (Космос 221 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 13, foi un satélite artificial soviético lanzado o 24 de maio de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 221 foi o décimo terceiro membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo segundo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 221 foi inxectado nunha órbita inicial de 2108 km de apoxeo e 215 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,4 graos e un período de 108,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 31 de agosto de 1969.
Domokós
miniatura|247x247px|En vermello a provincia de Domokós. miniatura|347x347px|Vista da cidade de Domokós Domokós (en grego: Δομοκός) é unha vila situada na prefectura da Ftiótida, en Grecia. A súa poboación era de 2.144 habitantes, de acordo co censo de 2011. É a capital da provincia homónima, como tamén a sede do concello homónimo, que conta con 16 distritos municipais.
Domokos é o centro da vida comercial da provincia, dispón dunha serie de servizos públicos (xulgados, policía, correos e bancos) e establecementos comerciais de todos tipo. Sitúase a trinta quilómetros de Lamía e a vinte e cinco quilómetros de Farsalo.
Historia
A orixe do seu nome ven da antiga cidade de Táumaco (Thafmako), localizada no mesmo lugar. A etimoloxía do nome viría de θαυμάσια (thaumásia), que significa "admirable", "marabillosa", debido á posición xeográfica da cidade, elevándose sobre a planicie da Tesalia. Tivo unha gran prosperidade durante a Idade Media, e foi unha das cidades que pertencían a Eufrosina, esposa do emperador bizantino.
Despois da conquista de Bizancio polos francos, a cidade pasou ao poder do rei de Tesalónica, Bonifacio. En 1393 Domokós foi ocupada polos turcos otománs; foi liberada en 1881 e recapturada en 1897 despois dunha batalla feroz, que ocorreu sobre as seguintes condicións: o exército grego, que tivo que recuar dende a fronteira coa Tesalia, estabeleceu base no planalto de Domokós; o exército turco pasou os seguintes días cercando o exército grego, ata que finalmente o conseguiron. Os gregos defendéronse con forza, e como resultado da encrucillada no monte Kassidiaris, a cidade volveu ás mans dos gregos despois da independencia de Grecia.
A outra cidade da provincia de Domokós é Ághios Stéfanos ("San Estevo"), antiga Nezerós.
The Golden Age of Grotesque
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Manson.
Emblema da India
dereita|150px
A lema nacional सत्यमेव जयते "Satyameva Jayate" aparece inscrito na parte inferior do escudo, o cal, en escritura devanágari, significa "só a verdade triunfa". Na parte inferior tamén aparece o Ashoka Chakra, a roda de vinte a catro radios, que figura no centro da bandeira.
Carlos Brizzola
Carlos Américo Brizzola Carassus, nado o 20 de outubro de 1956 en Santos Lugares, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de dianteiro e actualmente adestra o CD Dorneda.
Ricciardo e Zoraide
Ricciardo e Zoraide (en galego Ricardo e Zoraida) é unha ópera seria en dous actos con música de Gioachino Rossini e libreto en italiano de Francesco Berio di Salsa (quen xa escribira o libreto para Otello de Rossini en 1816) baseado nos cantos XIV e XV do poema épico Ricciardetto'' (1738) de Niccolò Forteguerri. A súa estrea tivo lugar no Teatro San Carlo de Nápoles o 3 de decembro de 1818.
Historia
A ópera, que durante un tempo gozou de boa reputación, agora se encontra totalmente desaparecida do repertorio, en parte a causa da súa complicada trama: foi representada en 1990 no Rossini Opera Festival con June Anderson e William Matteuzzi nos papeis protagonistas, acompañados por Bruce Ford como Agorante, e baixo a dirección de Riccardo Chailly.
Orquestración
A partitura de Rossini require a utilización de:
Secreción
A secreción nas especies bacterianas é o transporte ou translocación de moléculas efectoras, como por exemplo: proteínas, encimas ou toxinas (como a toxina colérica en bacterias patóxenas como Vibrio cholerae) desde o interior da bacteria (citoplasma ou citosol) ao exterior da célula. A secreción é un mecanismo moi importante no funcionamento e actuación bacterianos no medio natural que as rodea para así adaptarse e sobrevivir.
Mecanismo
As células eucariotas, entre as que están as humanas, presentan un proceso de secreción moi evolucionado. As proteínas destinadas ao exterior da célula teñen unha secuencia sinal que indica que deben ser sintetizadas polos ribosomas asociados ao retículo endoplasmático. Cando empeza a súa tradución nos ribosomas citosólicos asoma dita secuencia ou péptido sinal, e unha proteína únese a ela, e leva o ribosoma en síntese ao retículo endoplasmático para que continúe alí a tradución da proteína. Unha vez alí, a medida que son sintetizadas, estas proteínas translócanse ao lume do retículo endoplasmático, onde son glicosiladas e onde as proteínas chaperonas axudan ao seu pregamento. As proteínas pregadas de forma incorrecta son xeralmente identificadas aquí e son retrotranslocadas para que se produza a súa degradación no citosol por parte do proteasoma. As vesículas emitidas polo retículo endoplasmático que conteñen proteínas co pregamento axeitado entran despois no aparato de Golgi.
Finalmente, hai unha fusión das vesículas coa membrana plasmática que ten lugar nunhas estruturas chamadas porosomas, nun proceso chamado exocitose, verténdose así o contido da vesícula fóra da célula.
Toda esta secuencia está baixo un estrito control bioquímico utilizando un gradiente de pH: o pH do citosol é de 7,4, o do retículo endoplasmático de 7,0, e o da cara cis do aparato de Golgi de 6,5. As vesículas secretoras teñen pHs que van de 5,0 a 6,0; algunhas vesículas secretoras evolucionan a lisosomas, que teñen un pH de 4,8.
Secreción non clásica
Hai moitas proteínas como FGF1 (aFGF), FGF2 (bFGF), interleucina-1 (IL1) etc., que non teñen secuencia sinal. Estas non utilizan a vía clásica retículo endoplasmático-Golgi, senón que son segregadas por varias vías non clásicas.
Ademais, as proteínas poden ser liberadas das células por lesións mecánicas ou fisiolóxicas e a través de poros oncóticos transitorios non letais inducidos na membrana plasmática polo lavado das células con medios libres de soro ou tampóns.
Secreción en tecidos humanos
Moitos tipos de células humanas teñen a capacidade de ser células secretoras. Teñen un retículo endoplasmático e aparato de Golgi ben desenvolvidos para cumprir a súa función. Entre os tecidos humanos que producen secrecións están o tracto gastrointestinal, que segrega encimas dixestivos e ácido clorhídrico, os pulmóns, que segregan surfactantes, e as glándulas exócrinas e endócrinas. Ás veces as células secretoras son glándulas unicelulares, como as células caliciformes de moitas mucosas.
Iria Abelleira Castro
Iria Abelleira Castro, nada na Coruña en 1998, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estuda na Escola Municipal de Teatro de Cee. Iniciouse na interpretación no telefilme A mariñeira de Antón Dobao, co papel de Rosiña entre os 6 e 9 anos.
No ano 2007 interveu na obra Puchina vermella e o lobo cagón, facendo de "lobo cagón". Nese mesmo ano participou en Non sen o meu teléfono móbil, unha sátira sobre a dependencia do teléfono móbil na sociedade actual.
Secreción
Secreción en bacterias gramnegativas
A secreción non é exclusiva dos eucariotas, xa que está presente tamén en bacterias e arqueas. Os transportadores do tipo do casete de unión ao ATP (chamado ABC ou ATP binding cassette) son comúns aos tres dominios de seres vivos. O sistema Sec que constitúe o complexo Sec Y-E-G (ver sistemas de secreción de tipo II ou T2SS, máis abaixo) é outro sistema de secreción conservado, homólogo do translocón no retículo endoplasmático eucariótico e do complexo translocón Sec 61 dos lévedos. Algunhas proteínas segregadas translócanse a través da membrana plasmática polo translocón Sec, o cal require a presenza dun péptido sinal N-terminal na proteína segregada. Outros son translocados a través da membrana plasmática pola vía de translocación Tat. As bacterias gramnegativas teñen dúas membranas, facendo así a secreción máis complexa topoloxicamente. Nas bacterias gramnegativas hai polo menos seis sistemas de excreción especializados. Moitas proteínas segregadas son especialmente importantes na patoxénese bacteriana.
Sistema de secreción de tipo I (T1SS ou TOSS)
150px|dereita É similar ao transportador ABC, pero ten proteínas adicionais que, xunto coa proteína ABC, forman un canal contiguo que atravesa as membranas interna e externa da bacteria gramnegativa. É un sistema simple que consta só de tres subunidades proteicas: a proteína ABC, a proteína de fusión de membrana (MFP), e a proteína da membrana externa (OMP). O sistema de secreción de tipo I transporta diversas moléculas, como ións, drogas, ou proteínas de varios tamaños (de 20 a 900 kDa). As moléculas segregadas varían en tamaño desde o pequeno péptido colicina V de 10 kDa de Escherichia coli á proteína de adhesión celular LapA de 900 kDa de Pseudomonas fluorescens. As mellor caracterizadas son as toxinas RTX e as lipases. A secreción de tipo I está tamén implicada na exportación de substratos non proteicos como os β-glucanos cíclicos e polisacáridos.
150px|esquerda
Sistema de secreción de tipo II (T2SS)
As proteínas segregadas polos sistemas de tipo II, ou ramificación terminal principal da vía secretora xeral, dependen dos sistemas Sec ou Tat para un transporte inicial ao periplasma. Unha vez alí, pasan a través da membrana externa por medio dun complexo multimérico (de 12 a 14 subunidades) de proteínas secretinas formadoras de poros. Ademais das proteínas secretinas, hai outras 10-15 proteínas das membranas externa e interna que compoñen o aparato de secreción completo, moitas con funcións aínda descoñecidas. Os pili de tipo IV gramnegativos utilizan unha versión modificada do sistema de tipo II para a súa bioxénese, e nalgúns casos certas proteínas son compartidas entre un complexo do pilus e o sistema tipo II nunha especie bacteriana.
Sistema de secreción de tipo III (T3SS ou TTSS)
150px|dereita É homólogo do corpo basal flaxelar bacteriano. É como unha xeringa molecular por medio da cal unha bacteria (por exemplo, certos tipos de Salmonella, Shigella, Yersinia, Vibrio) poden inxectar proteínas nas células eucarióticas. As concentracións baixas de Ca2+ no citosol abren a porta que regula os T3SS. Un destes mecanismos para detectar as concentracións baixas de calcio é exemplificado polo antíxeno lcrV (Low Calcium Response, Resposta ao Calcio Baixo) utilizado por Yersinia pestis, que se usa para detectar as concentracións baixas de calcio que causan o acoplamento de T3SS. O sistema Hrp de patóxenos de plantas inxecta harpinas por medio de mecanismos similares nas plantas. Este sistema de secreción foi descuberto en Yersinia pestis e mostrou que as toxinas poden inxectarse directamente desde o citoplasma bacteriano ao citoplasma da célula hóspede en lugar de seren segregadas ao medio extracelular.
150px|esquerda
Sistema de secreción de tipo IV (T4SS ou TFSS)
As proteínas membros desta familia son compoñentes do sistema de secreción de tipo IV. Median a transferencia intracelular de macromoléculas por medio dun mecanismo relacionado ancestralmente coa maquinaria de conxugación bacteriana.
Función
O sistema de secreción de tipo IV (T4SS) é o mecanismo máis xeral utilizado polas bacterias para segregar ou captar macromoléculas, pero o seu mecanismo preciso de funcionamento aínda non se coñece. O T4SS está codificado nos elementos conxugativos gramnegativos das bacterias. Trátase dun complexo que abrangue toda a envoltura celular ou, noutras palabras, é un complexo de 11-13 proteínas que forman un canal a través do cal o ADN e as proteínas poden viaxar desde o citoplasma da célula doante ao citoplasma da célula receptora. Ademais, o T4SS tamén segrega proteínas factores de virulencia directamente nas células hóspede, e pode captar ADN do medio durante a transformación bacteriana natural, o cal indica a versatilidade deste aparato de secreción macromolecular.
Estrutura
Como se mostra na figura superior, en particular o TraC consta dun conxunto de tres hélices e un apéndice globular solto.
Interaccións
O T4SS ten dúas proteínas efectoras: a ATS-1, que significa Anaplasma translocated substrate 1 (substrato 1 translocado de Anaplasma), e AnkA, que significa ankyrin repeat domain-containing protein A (proteína A que contén dominio de repetición de anquirina). Ademais, as proteínas de acoplamento do T4SS son as VirD4, que se unen a VirE2.
Sistema de secreción de tipo V (T5SS)
150px|dereita Tamén chamado sistema autotransportador. A secreción de tipo V implica o uso do sistema Sec para cruzar a membrana interna. As proteínas que usan esta vía teñen a capacidade de formar un barril beta cos seus extremos C-terminal inseridos na membrana externa, o que permite que o resto do péptido (o dominio pasaxeiro) atinga o exterior da célula. A miúdo, os autotransportadores son clivados (cortados), deixando o dominio en barril beta na membrana externa e liberando o dominio pasaxeiro. Un exemplo común de autotransportador que utiliza este sistema de secreción son as adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA).
Sistema de secreción de tipo VI (T6SS)
Os sistemas de secreción de tipo VI foron identificounos en 2006 o grupo de John Mekalanos na Escola Médica de Harvard (Boston, EEUU) en dous patóxenos bacterianos, Vibrio cholerae e Pseudomonas aeruginosa. Desde entón, os sistemas de secreción de tipo VI atopáronse na maioría dos xenomas de proteobacterias, incluíndo algunhas patóxenas de humanos, animais e plantas, e tamén nas bacterias do solo, medio ambiente e mariñas. Aínda que a maioría dos estudos recentes da secreción de tipo VI están enfocados ao seu papel na patoxénese de organismos superiores, estudos máis recentes suxiren un papel fisiolóxico máis amplo na defensa contra predadores eucarióticos simples e o seu papel nas interaccións entre bacterias. As agrupacións de xenes do sistema de secreción de tipo VI conteñen de 15 a máis de 20 xenes, dous dos cales, o Hcp e o VgrG, son substratos do sistema segregados case universalmente. A análise estrutural destes e doutras proteínas deste sistema indicaron que teñen unha gran semellanza coa espícula da cola do fago T4.
Liberación de vesículas da membrana externa
Ademais do uso dos complexos multiproteicos explicados antes, as bacterias gramnegativas posúen outro método para a liberación de materiais: a formación de vesículas na membrana externa. Evaxínanse porcións da membrana externa, formando estruturas esféricas constituídas por unha bicapa lipídica que encerra materiais periplásmicos. No contido das vesículas de varias especies bacterianas encontráronse factores de virulencia, algúns teñen efectos inmunomodulatorios, e outros poden adherirse directamente ás células hóspede e intoxicalas. Aínda que está demostrada a liberación de vesículas como unha resposta xeral ás condicións de estrés, o proceso de cargar as moléculas transportadas parece ser selectivo.
Secreción en bacterias grampositivas
Nas bacterias grampositivas as proteínas que teñen os sinais diana N-terminais axeitados sintetízanse no citoplasma e despois diríxense a unha vía específica de transporte de proteínas. Durante ou moi pouco despois da súa translocación a través da membrana plasmática, a proteína procésase e prégase adoptando a súa forma activa. Despois a proteína translocada é retida no lado extracitoplasmático da célula ou liberada no medio externo. Como os péptidos sinal que serven para destinar unha proteína á membrana son determinantes chave para a especificidade da vía de transporte, estes péptidos sinal clasifícanse de acordo coa vía de transporte á cal se dirixen as proteínas. A clasificación dos péptidos sinal baséase no tipo de sinal peptidase (SPase) que é responsable de eliminar o péptido sinal. A maioría das proteínas de exportación expórtanse desde o citoplasma por medio da vía Secretora (Sec) xeral. A mairía dos factores de virulencia ben coñecidos (como por exemplo as exotoxinas de Staphylococcus aureus, o antíxeno protector de Bacillus anthracis, ou a listeriolisina O de Listeria monocytogenes) que segregan os patóxenos grampositivos teñen un péptido sinal N-terminal característico que os dirixe á vía Sec. As proteínas segregadas por esta vía translócanse a través da membrana plasmática en estado despregado. O subseguinte procesamento e pregamento destas proteínas ten lugar no ambiente da parede celular no lado trans da membrana. Nalgunhas especies de Staphylococcus e Streptococcus, o sistema secretor accesorio encárgase da exportación de glicoproteínas de adhesión altamente repetitivas. Ademais dos sistemas Sec e Sec accesorio, algunhas bacterias grampositivas conteñen o sistema Tat, que ten a capacidade de translocar proteínas pregadas a través da membrana. Isto é especialmente apropiado para proteínas que necesitan cofactores, como os grupos de ferro-xofre e a molibdopterina, que se incorporan no citoplasma. As bacterias patóxenas poden conter certos sistemas de exportación con propósitos especiais que están especificamente implicados no transporte de só unhas poucas proteínas. Por exemplo, identificáronse varias agrupacións de xenes en micobacterias que codifican proteínas que se segregan no medio exterior por medio de vías específicas (ESAT-6) e son importantes para a patoxénese microbiana. Transportadores do casete de unión ao ATP (ABC) específicos dirixen a exportación e procesamento de pequenos péptidos antibacterianos chamados bacteriocinas. Os xenes para as endolisinas que son responsables do comezo da lise bacteriana están a miúdo localizados preto dos xenes que codifican as proteínas de tipo holina, o que suxire que estas holinas son responsables da exportación de endolisinas á parede celular.
Fonte Outeiro, Dodro, Arzúa
Fonte Outeiro é un lugar da parroquia de Dodro no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña oito habitantes (cinco homes e tres mulleres).
Escorras
miniatura|190px|dereita|Escorras fluíndo cara a un [[desaugadoiro.]] En hidroloxía, as escorras son a lámina de auga que circula sobre a superficie nunha conca de drenaxe, é dicir a altura en milímetros da auga de choiva escorrida e estendida.
Características
Normalmente considérase que as escorras son o resultado de restarlle á precipitación a evapotranspiración real e a infiltración do sistema solo-cobertura vexetal. Segundo a teoría de Horton, as escorras fórmanse cando as precipitacións superan a capacidade de infiltración do solo. Isto só é aplicable en solos de zonas áridas e de precipitacións torrenciais. Esta deficiencia corríxese coa teoría da saturación, aplicable a solos de zonas de pluviosidade elevada e constante. Segundo a devandita teoría, as escorras fórmanse cando os compartimentos do solo están saturados de auga.
As escorras superficiais son unha das principais causas de erosión a nivel mundial. Adoitan ser particularmente daniñas en solos pouco permeables, como os arxilosos, e en zonas cunha cuberta vexetal escasa.
Coalició Compromís
Coalició Compromís é unha coalición política do País Valenciano formado polo Bloc Nacionalista Valencià (BLOC), Iniciativa del Poble Valencià (IdPV) e Els Verds - Esquerra Ecologista (EV-EE), ademais dun gran número de persoas independentes e outros partidos políticos como Estat Valencià.
Ten actualmente máis de 700 concelleiros, 19 deputados nas Corts Valencianes, 4 no Congreso dos Deputados e 2 no Senado. Tamén ten trinta alcaldes en toda a Comunidade Valenciana.
As liñas directrices de coalición son "a confluencia do valencianismo progresista, da esquerda moderna e ecoloxía política, como unha alternativa electoral real", ou sexa, "a posta en marcha dun novo modelo de desenvolvemento sostible que enfatiza a superar as deficiencias do modelo económico, así como un afondamento na autogoberno da comunidade autónoma e defender o valenciano".
Resultados electorais
Desde a fundación da Coalición en 2010, este foi sometido a todas as disputas electorais posteriores, quedando en Valencia os seguintes resultados electorais:
Californio
O californio é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Cf e número atómico 98.
Bernardo de Balbuena
Bernardo de Balbuena, nado en Valdepeñas (Cidade Real) o 20 de novembro de 1564 e finado en San Xoán de Porto Rico o 11 de outubro de 1627, foi un prelado e escritor castelán.
Traxectoria
Foi fillo ilexítimo dun indiano. O seu pai, con propiedades en Nova España, regresou a México en 1564. Balbuena quedou en España coa súa nai e en 1584 pediu licenza para viaxar a México onde chegou con 22 anos, viviu co seu pai algún tempo e ordenouse sacerdote.
Esta longa separación do seu pai amósase no tema da orfandade, principal fío narrativo da lenda de Bernardo del Carpio que haberá de narrar anos máis tarde no seu gran poema de épica culta Bernardo del Carpio o la Derrota de Roncesvalles. En 1585 gañou un concurso poético e instalouse en Guadalaxara; volveu gañar outro concurso ou certame en 1590 e en 1592 accede ao posto de capelán da Real Audiencia de Guadalajara, onde empezou o seu gran poema o Bernardo, terminado dez anos despois. Balbuena vive longo tempo no reino de Nova Galicia, e residiu nunha pequena e illada localidade próxima a Compostela, San Pedro Lagunillas.
Xa en España, en 1593 escribiu Balbuena Grandeza mexicana, amplo poema en tercetos encadeados en eloxio da capital do vicerreinado, publicouse en 1604, doutórase en teoloxía pola universidade menor de Sigüenza en 1607, en 1608 publicou a novela pastoril Siglo de Oro en las Selvas de Erífile.
O seu intento por converter Xamaica en bispado fracasa, pero en 1623 foi nomeado bispo de Porto Rico; aporta á illa en 1626, e escribe un informe sobre a illa, onde entre outras cousas escandalízase polo grao de consanguinidade que atopa; antes foi durante dous anos provincial de Santo Domingo. O Bernardo aparece ao fin en Madrid en 1624.
Unha incursión do pirata holandés Balduíno Enrico destrúe a súa casa e biblioteca na capital da illa San Juan, perdéndose gran parte das súas obras.
súa idea da poesía coñécese a través da Introdución ao Bernardo e o Compendio apoloxético en encomio da poesía, un erudito tratado de poética que sostén unha concepción case parnasiana da beleza formal.
Astande, Queixas, Cerceda
Astande é un lugar da parroquia de Queixas no concello coruñés de Cerceda na comarca de Ordes. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 28 eran homes e 25 eran mulleres.
Michael Phelps
250px|miniatura|dereita|Michael Phelps nos Xogos Olímpicos de 2016. Michael Fred Phelps II, nado o 30 de xuño de 1985 en Baltimore (Maryland), é un nadador estadounidense, considerado un dos máis importantes de tódolos tempos. As súas participacións olímpicas en Atenas 2004, Pequín 2008 e Londres 2012 saldáronse cunha colleita de 28 medallas (23 de ouro, 3 de prata e 2 de bronce), o cal converte a Phelps no deportista máis laureado da historia dos Xogos Olímpicos. A súa especialidade era o estilo bolboreta, malia que tamén salientou no estilo crol. Ó longo da súa carreira bateu 39 récords mundiais de natación.
Nos Xogos Olímpicos
Phelps comezou a súa carreira olímpica nos Xogos de Sydney 2000 con 15 anos de idade, sen acadar ningunha medalla. Nas súas seguintes 3 participacións acadou 22 medallas nestas probas: Trala cita de Londres, Phelps anunciou a súa retirada do deporte profesional, malia ter tan só 27 anos de idade.
Nos Campionatos Mundiais
Phelps competiu en campionatos do mundo de natación entre os anos 2001 e 2011, colleitando 26 ouros, 6 pratas e 1 bronce, repartidos do seguinte xeito:
Bion 1
Bion 1, tamén coñecido como Kosmos 605, foi un satélite artificial da Unión Soviética pertencente á serie de satélites Bion para investigacións biolóxicas. Foi lanzado o 31 de outubro de 1973 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
Francisco Delgado Melo
Francisco Delgado Melo, coñecido como Paco Melo, nado en Plasencia (Cáceres) o 13 de novembro de 1943, é un exfutbolista e adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española.
Bion 1
Características
Bion 1 foi o primeiro satélite da serie de satélites Bion. Foi lanzado nunha órbita inicial de 221 km de perixeo, 424 km de apoxeo e 62,8 graos de inclinación orbital.
A carga de Bion 1 consistiu en varias docenas de ratas, seis caixas con tartarugas, fungos, catro cascudas e esporas bacterianas, cos que se obtiveron datos sobre o comportamento e as reaccións de mamíferos, réptiles, insectos, fungos e bacterias á ausencia prolongada de gravedade.
A cápsula regresou o 22 de novembro de 1973, recuperándose a unha latitude de 53° 29' N e unha lonxitude de 65°27' E.
Gamma (satélite)
Gamma foi un observatorio espacial soviético con colaboración francesa lanzado o 11 de xullo de 1990 mediante un foguete Soiuz U2 desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
A misión de Gamma foi realizar observacións astronómicas na banda de lonxitudes de onda dos raios gamma e raios X. O seu deseño derivou do das cápsulas tripuladas Soiuz e desde a súa concepción ata o lanzamento transcorreron 25 anos. O deseño inicial data de 1965 e pensouse para formar parte dunha "estación espacial en nube" que constaría dunha estación espacial principal rodeada de estacións e naves secundarias con distintas funcións.