cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pere Mir i Puig
Traxectoria
Pere Mir decidiu levar sempre unha vida discreta e pediu morrer coa mesma discreción. Solicitou que a súa morte non se fixese pública ata que as súas cinzas fosen depositadas no panteón familiar do cemiterio de Vilassar de Mar, tal e como ocorreo, na presenza da súa viúva, Núria Pamias.
Solenodon paradoxus
Solenodon paradoxus é unha especie do xénero Solenodon que habita soamente na illa da Española, a illa dividida entre os modenos estados da República Dominicana e Haití. A especie foi descrita por vez primeira por Brandt en 1833. Unha especie semellante pero máis cativa (Solenodon marcanoi), tamén habitou outrora na illa, mais extinguiuse após a colonización europea.
Descuberta
En 1833, a Academia de Ciencias de Rusia recibiu un novo espécime procedente de Haití. Desconcertado polo animal, o naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt chamouno Solenodon paradoxus. Non se coñecía máis información sobre o animal, agás a súa relación coa especie Solenodon cubanus descuberta en 1861, e durante un tempo considerouse extinto. Addison Emery Verrill e Alpheus Hyatt Verrill redescubriron a especie na República Dominicana en 1907, mais en 1964 considerouse de novo extinto.
Kansas City Royals
Os Kansas City Royals son un equipo profesional estadounidense de béisbol con sede na cidade de Kansas City, Missouri. O club compite na Major League Baseball (MLB) como membro da Divisón Central da American League (AL). Desde 1973 xogan os seus partidos como local no Kauffman Stadium, campo con capacidade para 37.903 espectadores. O equipo foi fundado como franquía de expansión en 1969, participando desde aquela en catro Series Mundiais, gañando en 1985 e 2015. O nome da franquía provén da American Royal, unha feira de gando e cabalos que se celebra na cidade desde 1899.
Lista de Illas do Xapón
Esta é unha listaxe das illas do Xapón.
Lista de illas principais
As catro illas principais do Xapón son:
O conxunto destas catro illas principais chámase Hondo.
Os Territorios do Norte
Son as chamadas Illas Kuriles, actualmente en disputa. Vexa tamén conflito das illas Kuriles.
Illas Satsunan
A metade norte é parte da administración da prefectura de Kagoshima e Kyūshū).
Illas Ōsumi
O Nordeste do grupo: O norte-occidental do grupo:
Tokara Islands
Shichi-To:
Illas de Okinawa
O Grupo Central ou Ryukyu:
Illas de Sakishima
Tamén coñecido como as Illas Afastadas:
Filippo Brunelleschi
miniatura|Escultura de Brunelleschi Filippo Brunelleschi, nado no 1377 e finado o 15 de abril de 1446, foi un grande arquitecto florentino do Renacemento italiano.
Traxectoria
Participou no concurso que se realizou en 1401 para elixir a segunda porta de bronce do baptisterio de Florencia, realizando unha composición no relevo que demostraba unha preocupación polo fondo humano da obra representada. Negouse a colaborar con Lorenzo Ghiberti, os dous foran gañadores ex-aequo, na realización conxunta da porta e marchou cara Roma e co seu amigo Donatello entrou en contacto cos monumentos antigos que virou cara a arquitectura.
De volta a Florencia realizou a súa primeira grande obra, a cúpula da catedral de Florencia o que lle supuxo a resolución de complexos problemas técnicos e se converteu nun símbolo da primacía da cidade e o seu entronque histórico coa antiga Roma. No Hospicio florentino, obra de 1419, Brunelleschi domina xa as proporcións o que caracterizara a súa obra fronte a infinitude gótica. Na capella Pazzi acada un punto culminante no ritmo medido e contrastado dos elementos arquitectónicos resaltados en pedra gris sobre o muro branco. Brunelleschi foi o que estableceu os novos canóns clásicos de ritmos serenos, xeometría clara e simetría, nese novo canon vai ter unha importancia fundamental o seu descubrimento dos principios da perspectiva, isto é o modo de representar o espazo de tres dimensións sobre unha superficie plana dende un só punto de vista.
Na súa arquitectura Brunelleschi vai aplicar a perspectiva como método para analizar o espazo e estes principios seguiron a se utilizaren na arte occidental ata a chegada do cubismo.
Ameenah Gurib-Fakim
Traxectoria
Medrou coa súa familia en Plaine Magnien e realizou os estudos primarios na escola de Saint-Patrice e os secundarios en Mahébourg Loreto. Os seus estudos universitarios fíxoos en Inglaterra, primeiro realizou un grao en química na Universidade de Surrey en 1983 e o doutoramento en química orgánica na Universidade de Exeter. En 1987 volveu ao seu país e traballou na Universidade de Mauricio, primeiro deu clases na facultade de agricultura e en 1991 pasou á facultade de ciencias. Entre 1987 e 1992 dirixiu a primeira investigación rexional para o inventario e estudo das plantas medicinais e aromáticas do Océano Índico. Dende 2001 é catedrática de química orgánica na facultade de ciencias da Universidade de Mauricio. Foi decana da facultade de ciencias (2004-2006) e entre 2011 e 2015 foi directora do Centre for Phytotherapy Research (CEPHYR), un laboratorio privado. Autora dunha numerosa obra, tanto libros como artigos científicos, sobre química e en especial sobre conservación da biodiversidade e o desenvolvemento sustentable.
Presidencia da República
No ano 2014 o goberno chegou a un acordo político para elixir o presidente e o 29 de maio de 2015 conforme ese pacto o presidente Kailash Purryag renunciou. O 4 de xuño a Asemblea Nacional elixiu por unanimidade a, Ameenah Gurib-Fakim, a primeira presidenta mauriciana de pleno dereito, aínda que Monique Ohsan Bellepeau xa o fora antes de xeito interino.
En marzo de 2018 o xornal L'Express publicou documentos bancarios que demostrarían que a presidenta utilizara para fins persoais ao longo de 2016 un cartón bancario remitido pola ONG Planet Earth Institute, do millonario angolano Álvaro Sobrinho. O 9 de marzo o primeiro ministro Pravind Jugnauth anunciou á prensa que a presidenta Gurib-Fakim renunciaría ás súas funcións pouco despois das celebracións do 50 aniversario da independencia do 12 de marzo e antes do comezo das sesións parlamentarias fixadas para o remate do mes. Así e todo, o 14 de marzo, a presidenta mauriciana anunciou que se mantería no posto, rexeitando todas as acusacións. Mais finalmente, presentou a súa renuncia o 17, con efecto o 23, asumindo o posto interinamente o vicepresidente Barlen Vyapoory.
Luís II de Baviera
Luís II de Baviera, nado o 25 de agosto de 1845 en Múnic e finado o 13 de xuño de 1886 no lago de Würm, actualmente lago de Starnberg, preto de Schloss Berg, foi rei de Baviera de 1864 a 1886.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|200px|Luis e o seu irmán máis novo, Otto, durante a infancia. Foi fillo do rei Maximiliano II de Baviera e da princesa María de Prusia. Debido á súa posición como herdeiro da coroa, foi consentido inusitadamente nalgúns aspectos, pero severamente controlado polos seus preceptores e suxeito a un estrito réxime de estudo e exercicios. Algúns dos seus biógrafos afirman que moitos aspectos do seu excéntrico comportamento poden explicarse pola presión de crecer na familia real.
Malia todo, a súa mocidade tivo momentos felices, como as visitas ao castelo de Hohenschwangau e ao lago de Starnberg coa súa familia. Durante a adolescencia, Luís forxou unha estreita amizade co seu axuda de campo, o aposto aristócrata Paul Maximilian Lamoral de Thurn e Taxis, membro dunha das familias máis ricas de Baviera. Os dous mozos cabalgaban xuntos, lían poesía en voz alta e representaban escenas das óperas románticas de Richard Wagner. A primeira vez que o novo príncipe Luís presenciou unha obra wagneriana foi o 25 de agosto de 1861, cando se representou ante el Lohengrin, e desde entón mostrou sempre un entusiasmo inusitado pola música de Wagner. A súa relación con Paul rompeuse cando este empezou a interesarse polas mulleres. Paralelamente, o príncipe iniciara unha amizade coa súa curmá, Isabel de Baviera, máis coñecida como Sissi. Ambos amaban a natureza e a poesía, e no seu mundo privado chamábanse «Aguia» (Luís) e «Cisne» (Isabel).
Beatrice Shilling
Beatrice (Tilly) Shilling, nada en Waterlooville, Hampshire, o  8 de marzo de 1909 e finada o 18 de novembro de 1990, foi unha enxeñeira aeronáutica británica. Durante a Segunda Guerra Mundial ideou o coñecido como "orificio de Miss Shilling", un pequeno disco de metal similar a unha arandela clave para o bo funcionamento dos cazas británicos durante a Segunda Guerra Mundial.
Luís II de Baviera
Reinado
miniatura|esquerda|200px|Luís II de Baviera. Luís sucedeu ao seu pai, Maximiliano II de Baviera, no ano 1864, á idade de 18 anos, pasando a ser coñecido como Luís II de Baviera. Tivo sempre como ideal os reis absolutistas e quixo reconciliar aos Estados alemáns. Pronto xurdiron dous problemas: a expectativa, sempre frustrada, de procrear un herdeiro e as relacións con Prusia. Luís II estaba comprometido coa princesa Sofía, a súa curmá, irmá máis nova de Sissi, pero logo de pospoñer o enlace varias veces, anulou o compromiso e Sofía casou ao pouco co duque de Alençon, morrendo posteriormente nun incendio.
Beatrice Shilling
Ademais, disputou carreiras de motos na década de 1930, e competiu en campionatos de automobilismo despois da guerra.
Luís II de Baviera
Reinado
Malia a súa alianza con Austria e contra Prusia na Guerra das Sete Semanas, aceptou un tratado de defensa mutua cos prusianos en 1867 logo de ser derrotado. Como consecuencia deste tratado, Baviera viuse na obriga de ser aliada de Prusia na guerra Franco-prusiana. Otto von Bismarck persuadiu a Luís na idea dun imperio alemán, co que a posibilidade de independencia de Baviera viuse reducida.
Beatrice Shilling
Traxectoria
Shilling, á idade de 14 anos comprouse unha moto que modificou, decidindo converterse en enxeñeira. Despois de completar a escola secundaria, traballou para unha compañía de enxeñaría eléctrica durante tres anos, instalando cables e xeradores. Margaret Partridge animouna a estudar enxeñaría eléctrica na Universidade de Manchester, licenciándose en 1932. Permaneceu alí durante un ano máis para obter a mestría en enxeñaría mecánica. Non puido atopar traballo como enxeñeira durante a Gran Depresión económica dos anos 1930, polo que se incorporou como asistente de investigación do profesor G. F. Mucklow na Universidade de Birmingham. En 1936 foi recrutada como oficial científico do "Royal Aircraft Establishment" (RAE), a axencia de investigación e desenvolvemento da Royal Air Force (RAF) en Farnborough, Hampshire, onde continuou até a súa xubilación en 1969.
Segunda Guerra Mundial
Shilling interveu en numerosos proxectos da RAE durante a Segunda Guerra Mundial.
O orificio de Miss Shilling
Durante a batalla de Francia e a batalla de Inglaterra en 1940, os pilotos da RAF descubriron un grave problema nos avións de combate con motores Rolls-Royce Merlin, como o Hurricane e o Spitfire. Cando o avión picaba co morro cara abaixo para comezar unha manobra de descenso, o carburador alagábase  de combustible, provocando que o motor se detivese.
Luís II de Baviera
Reinado
Malia que se insinuou unha relación amorosa entre Luís II e a emperatriz Sissi, hai pouco fundamento para considerala real. A súa amizade, con todo, si foi moi estreita, reforzada pola súa afección pola hípica, a música e a natureza.
Beatrice Shilling
O orificio de Miss Shilling
Os cazas alemáns utilizaban motores con inxección de combustible, polo que non tiñan este problema. Así, en combate, un caza alemán podía evadirse facilmente dun perseguidor da RAF realizando unha manobra con aceleración g negativa, manobra que o avión británico non podía realizar.
Luís II de Baviera
Reinado
Ao longo do seu reinado coñecéronse varios namoramentos do rei con homes apostos, incluíndo ao principal cabalerizo da casa real, Richard Hornig, a estrela de teatro húngara José Kainz e o cortesán Alfons Weber. En 1869, comezou a levar un diario no que rexistraba os seus pensamentos privados e falaba de tentativas de suprimir os seus desexos sexuais e manterse fiel aos dogmas católicos. Os diarios orixinais do rei extraviáronse durante a Segunda guerra mundial, e todo o que queda hoxe son copias de escritos feitos antes da guerra. Estes escritos copiados do diario, xunto con cartas privadas e outros documentos persoais que sobreviviron, suxiren que Luís loitou contra a súa homosexualidade.
Beatrice Shilling
O orificio de Miss Shilling
Shilling ideou a solución deste problema. Tratábase dun dedal de latón cun orificio no medio (posteriormente perfeccionado coa forma dunha arandela plana), que podería ser instalado no carburador do motor sen necesidade de deixar o avión temporalmente fóra de servizo. O limitador permitía axustar o fluxo máximo de combustible, evitando a inundación do carburador. En marzo de 1941, Shilling organizou un pequeno equipo que percorreu todas as bases da RAF, instalando o dispositivo en todos os motores Merlin. O dispositivo foi inmensamente popular entre os pilotos, que cariñosamente o chamaron o "orificio de Miss Shilling", ou simplemente, o "orificio de Tilly" (de acordo co sobrenome de Shilling). Continuou utilizándose até a introdución de carburadores presurizados en 1943.
Luís II de Baviera
Morte
miniatura|esquerda|200px|Cruz no lugar no que se encontrou o seu cadáver no lago de Starnberg. miniatura|200px|esquerda|Tumba de Luís II de Baviera na Igrexa de San Miguel de Múnic. A vida excéntrica do rei e a súa personalidade melancólica conduciron ao ditame médico que o declarou, finalmente, incapacitado para gobernar (aínda que se suxeriu que esta non foi senón unha estrataxema familiar para lle arrebataren o trono). Pasou os seus últimos días baixo atención psiquiátrica. A súa morte tivo lugar no lago de Starnberg o 13 de xuño de 1886. Á tardiña, Luís pediu pasear pelos arredores do lago co seu médico psiquiatra Gudden, o cal dignosticáralle unha esquizofrenia paranoide. O médico aceptou de bo grado e mandou aos gardas que non os seguisen, pois ultimamente Luís dera mostras de mellora que lle fixeron confiar. Os dous homes nunca volveron e foron atopados afogados dentro do lago ás 23.30 h. A morte xerou sospeitas sobre todos, pois, de feito, Luís era un gran nadador, e houbo sospeitas sobre os dous homes que "amablemente" os acompañaran até o lago.
Beatrice Shilling
Vida posterior
Despois da guerra, Shilling traballou en varios proxectos, incluíndo o mísil Blue Streak e o efecto das pistas molladas no freado. Foi descrita por un dos seus colegas científicos como "unha pioneira da liberación das mulleres". Sempre rexeitou calquera suxestión de que, como muller, puidese ser inferior a un home en materias técnicas e científicas. Con todo, o seu forte carácter e o seu desprezo pola burocracia levouna a unhas tensas relacións coa administración. Shilling traballou para a RAE até 1969, alcanzando un posto de alto rango no Departamento de Enxeñaría Mecánica.
Luís II de Baviera
Morte
Porén, outra versión da historia di que a propia construción de Neuschwanstein (onde acabou vivindo ao final da súa vida, supervisando a súa edificación) desmonta a suposta tolemia do gobernante, a cal non sería senón unha distorsión da súa figura a posteriori realizada polos que lle quixeron apartar do trono. A construción deste palacio, para a que o rei esixiu exclusivamente traballadores e materiais bávaros, sen apenas importacións estranxeiras, desenvolveu unha poderosa industria artesanal que fai que, neste momento, Baviera siga sendo un dos enclaves industriais máis poderosos de Alemaña.
Beatrice Shilling
Vida posterior
Recibiu un doutoramento honorario da Universidade de Surrey, pertenceu á Institución de Enxeñeiros Mecánicos, e á Women's Engineering Society(WES).
Luís II de Baviera
Morte
No lugar da súa morte construíuse unha pequena capela na que se realiza unha cerimonia en recordo do rei cada 13 de xuño. O seu corpo foi enterrado na Igrexa de san Miguel en Múnic, e o seu corazón repousa na igrexa da Imaxe Milagrosa de Altötting, como mandaba a tradición dos reis bávaros.
Beatrice Shilling
Deportes do motor
Participou en carreiras de motos na década de 1930, vencendo a corredores profesionais como Noel Pope, e foi galardoada coa Estrela de Ouro por dar a volta ao circuíto de Brooklands na súa motocicleta Norton M30 a 106 millas por hora (171 km/h).
Luís II de Baviera
Castelos
230px|miniatura|[[Neuschwanstein|Castelo de Neuschwanstein.]] 250px|miniatura|[[Linderhof.]] Luís II envorcou as súas maiores enerxías en paraísos artificiais, deseñando e construíndo tres grandiosos castelos seguindo o estilo historicista imperante na época: Linderhof, Neuschwanstein e Herrenchiemsee. Daba continuidade deste xeito á tradición da súa familia, que construíra grandes avenidas en Múnic e castelos por toda Baviera. Contrariamente ao que se pensa, Luís II gastou a súa fortuna familiar para a construción destes castelos sen arruinar as arcas do Estado. Na construción dos castelos foi asesorado polo Christian Jank.
As artes
Foi o gran mecenas de Richard Wagner, ao cal admiraba desde que era príncipe herdeiro. De feito, o rexeitamento do pobo e o goberno de Baviera aos Wagner (debido, entre outras cousas, ás súas continuas interferencias en política) sumíronlle na melancolía (Wagner acabou por procurar outro mecenas) e foron un factor determinante no seu alleamento da corte e das responsabilidades de gobernante. Din que se trataba probablemente do rei máis próximo aos contos de fadas: admiraba estes relatos desde a súa infancia. As súas narracións preferidas (e nas que se basearon os seus palacios) foron as lendas tradicionais alemás (Tristán e Isolda) e o seu propio retrato no momento da coroación (a cal reflicte a forma en que se presentou ante os bávaros) non andan moi lonxe da representación clásica dun príncipe azul propia da mitoloxía popular xermánica do século dezanove. Segundo este punto de vista, Luís II, tamén chamado o Rei Tolo, desexaba vivir nun mundo de fantasía e por este motivo procurou refuxio nos palacios que construíu. Do mesmo xeito Luís II impulsou a construción do Teatro do Festival de Bayreuth.
Beatrice Shilling
Deportes do motor
Despois da Segunda Guerra Mundial, Shilling e o seu marido, George, empezaron a competir con coches de carreiras, que eles mesmos modificaban e puñan a punto no taller da súa casa. Comezaron a súa carreira cun Lagonda Rapier que alixeiraron considerablemente, e entre 1959 e 1962 pilotaron un Austin-Healey. Cun Sebring Sprite, frecuentemente nas reunións organizadas en Goodwood, obtiveron numerosos terceiros postos e mesmo unha vitoria. A carreira de piloto de George deu un salto importante en 1961, coa adquisición dun Elva 200 Fórmula Júnior monopraza, pero debido aos accidentes que sufriron ambos, convertérono nun deportivo Mk VI.
Luís II de Baviera
Luís II de Baviera na cultura popular
Debido a seu mecenado con varios artistas, xa na época poetas como Paul Verlaine ladicáronlle poemas. Kalus Mann escribiu o relato "Fiestra enreixada" sobre a súa morte en Starnberg. Bruckner adicoulle a súa Sétima sinfonía, composta entre 1881 e 1883. Aparece igualmente na novela "Oro y locura sobre Baviera" de Luis Antonio de Villena.
Beatrice Shilling
Deportes do motor
En 1967, o piloto e deseñador de coches de carreiras estadounidense Dan Gurney, contou con Shilling para axudarlle a resolver os problemas de sobrequencemento do seu bólido de Fórmula 1, o Eagle Mk1.
Sistema de restrición-modificación
O sistema de restrición-modificación (ou sistema de restrición modificación ou sistema RM) é un sistema defensivo utilizado polos procariotas para protexerse contra a presenza de ADN alleo, fundamentalmente ADN de virus bacteriófagos. A bacteria destrúe o ADN alleo utilizando encimas de restrición (restrición) á vez que modifica o ADN propio para que non sexa destruído por eses encimas (modificación). Este fenómeno foi detectado por primeira vez na década de 1950. Certas cepas bacterianas podían inhibir (restrinxir) o crecemento de virus que creceran en cepas previas. Este efecto foi atribuído a uns encimas especiais chamados encimas de restrición.
As bacterias teñen encimas de restrición, tamén chamados endonucleases de restrición, que clivan (cortan) o ADN bicatenario en puntos específicos dividíndoo en fragmentos, que son degradados despois por outras endonucleases. Isto impide a infección ao destruír o ADN vírico invasor. Aproximadamente unha cuarta parte das bacterias coñecidas posúen sistemas RM e delas aproximadamente a metade teñen máis dun tipo de sistema RM. Dado que as secuencias que recoñecen os encimas de restrición son moi curtas, a propia bacteria case con toda seguridade terá tamén esas secuencias no seu propio ADN, polo que eses encimas potencialmente poderían destruír o seu propio xenoma. Por tanto, para previr esta destrución do xenoma propio, a bacteria modifica esas secuencias mediante metilación, engadíndolles grupos metilo encimaticamente. Esta modificación non debe interferir co apareamento de bases, polo que xeralmente só son metiladas unhas poucas bases específicas en cada febra do ADN. Os propios encimas de restrición (ou os complexos que forman) en moitos casos teñen actividade metilase (ademais de restritiva), ou senón hai encimas metiladores específicos.
As endonucleases clivan enlaces fosfodiéster internos (non terminais). As endonucleases de restrición clivan enlaces fosfodiéster internos só despois de que recoñeceron unha secuencia específica no ADN, xeralmente de 4-6 pares de bases e longo, e normalmente palindrómica. O encima de restrición pode clivar xusto no sitio de recoñecemento ou a unha certa distancia.
Tipos de sistemas de restrición-modificación
Hai cinco tipos de sistemas RM, que son: tipo I, tipo II, tipo IIS, tipo III e tipo IV, todos eles cunha actividade de encima de restrición e de metilase. Nomeáronse pola orde do seu descubrimento, aínda que o sistema de tipo II é o máis común. Os máis importantes son o I, II e III.
Sistemas de tipo I. Son os máis complexos, e constan de tres polipéptidos: R (restrición), M (modificación), e S (especificidade). O complexo resultante dos tres pode clivar e metilar o ADN. Ambas as reaccións requiren ATP, e a clivaxe ocorre a unha considerable distancia do sitio de recoecemento. A subunidade S determina a especificidade da restrición e a metilación. A clivaxe ten lugar a distancias variables da secuencia de recoñecemento, polo que nos experimentos de electroforese en xel non se observan facilmente bandas discretas.
Sistemas de tipo II. Son os máis simples e comúns. A metiltransferase e a endonuclease, en vez de funcionaren formando parte dun complexo, están codificadas en dúas proteínas separadas que actúan independentemente (e non hai proteína de especificidade). Ambas as proteínas recoñecen o mesmo sitio de recoñecemento, e, por tanto, compiten pola actividade. A metiltransferase actúa como monómero, metilando a dobre cadea do ADN en dous pasos, unha febra de cada vez. A endonuclease actúa como homodímero, e facilita a clivaxe de ambas as febras. A clivaxe ocorre nunha posición definida preto de ou na propia secuencia de recoñecemento, producindo así fragmentos discretos durante a electroforese en xel. Por esta razón, os sistemas de tipo II utilízanse nos laboratorios para a análise de ADN e clonación de xenes.
Sistemas de tipo III. Posúen proteínas R e M que forman un complexo de modificación e clivaxe. Porén, a proteína M pode metilar por si soa. A metilación ocorre só nunha das febras do ADN a diferenza da maioría dos outros mecanismos coñecidos. O heterodímero formado polas proteínas R e M compite consigo mesmo en modificar e restrinxir a mesma reacción, o que ten como resultado unha incompleta dixestión.
Usos
Os sistemas RM poden clonarse en plásmidos e seleccionarse a causa da resistencia que proporciona o encima metilador. Unha vez que o plásmido empeza a replicarse, pode producirse o encima metilador, que metilará o ADN do plásmido, protexéndoo da acción do encima de restrición.
Nalgúns virus evolucionaron maneiras de subverter o sistema RM, xeralmente consistentes en modificar o seu propio ADN ao engadirlle grupos metilo ou glicosilo, o que bloquea os encimas de restrrición. Outros virus, como os bacteriófagos T3 e T7, codifican proteínas que inhiben os encimas de restrición.
Para contraatacar a estes virus, nalgunhas bacterias evolucionaron sistemas de restrición que só recoñecen e clivan ADN modificado, pero non actúan sobre o ADN do hóspede non modificado (ao revés do procedemento normal). Algúns procariotas desenvolveron moitos tipos de sistemas RM.
O baile dos malditos
O baile dos malditos (en The Young Lions) é un filme estadounidense de 1958 dirixido por Edward Dmytryk. Está baseado na novela homónima de 1948, obra de Irwin Shaw. Está protagonizado por Marlon Brando, Montgomery Clift e Dean Martin.
Estreouse en galego o 26 de novembro de 2000 a través da TVG.
Veiga, Navia
Veiga é unha parroquia que se localiza na costa oriental do concello de Navia e limita co concello de Valdés polo río Baraio. Cobre unha superficie de 4,74 km² e no ano 2003 contaba con 1.833 habitantes.
Lingua
Toda a parroquia é de fala de transición entre o galego e o asturiano.
Arco palmar arterial da man
O arco palmar arterial da man é unha formación arterial da man que se compón dun compoñente superficial e dun compoñente fondo. Ambos compoñentes únense de xeito que pechan un circuíto arqueado. Na parte superior o arco recibe á arteria interósea anterior e na parte inferior recibe pólas recorrentes do arco palmar arterial fondo. Estas unións múltiples serven para administrar sangue aos ósos do carpo e do pulso.
A Costa, San Román de Montoxo, Cedeira
A Costa é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Sphingobium
Sphingobium é un xénero de alfaproteobacterias clasificado na orde Sphingomonadales. O xénero creouse pola subdivisión do antigo xénero Sphingomonas. Son diferentes doutras esfingomónadas en que se illan xeralmente do solo, aínda que Sphingobium yanoikuyae foi illado dun espécime clínico. Poden degradar diversos compostos químicos que cheguen ao medio ambiente, como compostos aromáticos e cloroaromáticos, entre eles fenois como o nonilfenol e o pentaclorofenol, herbicidas como o ácido (RS)-2-(4-cloro-2-metilfenoxi) propiónico e o hexaclorociclohexano, e hidrocarburos aromáticos policíclicos. A especie tipo é S. yanoikuyae, cuxo xenoma foi secuenciado, e describíronse numerosas especies neste xénero.
Pausanias
Pausanias é un antropónimo grego que levaron entre outros:
Species Plantarum
miniatura|240px|Páxina capa co título do libro.
Species Plantarum, (abreviado Sp. Pl.), é unha obra sobre botánica que foi publicada en 1753, coma un traballo en dous volumes por Carl von Linné. A súa principal importancia radica en que é o punto de partida da nomenclatura botánica que se usa hoxe en día. Isto quere dicir que non se aceptan como "validamente publicados" os nombs de taxóns anteriores á data de publicación deste libro, e os primeiros táxones "validamente publicados" son os que aparecen neste libro.
Características
Contiña todas as plantas coñecidas daquela, e permitía a doada identificación das mesmas mediante un sistema de clasificación que as agrupaba en especies, xéneros, ordes e clases. Mediante o conteo de pistilos e estames, calquera persoa, aínda sen moitos coñecementos sobre plantas, era quen de chegar ao nivel do xénero ao que a planta pertencía.
Estableceu os nomes das especies como un nome binominal e agrupounas en xéneros e familias, dando orixe ás categorías taxonómicas.
O volume nº 1 da primeira edición abrangue 11 páxinas sen numerar nas páxinas de introdución e do 1 ó 560, mentres que o volume 2 contén as páxinas 561 a 1.200, máis 31 páxinas sen numerar de índice, adicións e erros.
Logo da súa primeira edición, esta obra tivo varias edicións, continuando despois de que o seu autor finase. Species Plantarum tamén marca o punto de partida dun grande auxe na popularidade da ciencia, e podería dicirse que é unha das publicacións máis importantes da bioloxía.
Linné publicou a segunda e maila terceira edición desta obra. A segunda, en dous volumes, foi publicada en 1762-1763, coas páxinas de correccións e material complementario. A terceira edición foi en realidade moi semellante á segunda, mais coas correccións e material complementario integrado no texto, e publicouse en 1764.
Logo da morte de Linné, Carl Ludwig Willdenow levou a cabo unha nova edición, moi ampliada, do traballo. Esta edición titulouse Editio Quarto, ou "Cuarta Edición", e foi publicada en seis volumes, en trece partes, desde 1797 até 1830, e foi terminada despois da morte de Willdenow. A sexta edición foi publicada por Heinrich Friedrich Link e Albert Gottfried Dietrich en dous volumes en 1831-1833.
Península Ibérica
miniatura|dereita|Imaxe de satélite da Península Ibérica. A Península Ibérica é unha península do suroeste de Europa. Está arrodeada polo mar Mediterráneo, o Océano Atlántico e os Pireneos, que separan a península do resto do continente. Politicamente, abrangue os estados de Portugal, España e Andorra, estes dous últimos fronteirizos con Francia. Tamén abrangue Xibraltar, territorio británico situado ó sur de Andalucía con apenas unha trintena de quilómetros. Polo sur, a península está separada do continente africano (Marrocos) polo Estreito de Xibraltar.
Historia
As primeiras noticias escritas que fan referencia á península proceden da época grega e fenicia, pobos que fundaron as primeiras colonias neste territorio. Posteriormente chegaron os romanos, que conquistaron a práctica totalidade da península, que dende entón se pasou a coñecer co nome de Hispania, xa que ata entón a denominación máis usual era a grega de Iberia.
Tempo despois chegarían os árabes, que unha vez máis se farían co poder en case toda a península, tirantes uns poucos territorios do norte, que ó final acabarían por se impoñer ó dominio musulmán nun proceso continuo de guerras coñecido como Reconquista. Entrementres, o territorio islamizado sería durante sete séculos un importante centro cultural ata a caída do reino taifa de Granada en 1492.
Durante o reinado dos Reis Católicos a península será unificada, salvo o territorio correspondente a Portugal, que unha vez conquistado o Algarve será un dos países que menos cambiou as súas fronteiras ó longo dos séculos. Xa no reinado de Filipe II a península vería a súa derradeira unificación baixo un mesmo gobernante, pero coa reconquista da independencia de Portugal o territorio peninsular quedaría xa dividido ata a actualidade nos dous estados: Portugal e España.
Linguas
Hoxe en día o portugués e o español son linguas oficiais en cadanseu estado. O galego, o éuscaro e o catalán son linguas cooficiais nos seus respectivos territorios (o catalán tamén é a lingua oficial do Principado de Andorra). O aranés (variedade occitana falada no Val de Arán) é oficial en toda Cataluña, e o mirandés (variedade leonesa falada en Portugal) éo no concello portugués de Miranda do Douro. O asturleonés, coas súas variedades (asturiano, leonés, cántabro, estremeño), e o aragonés son outras linguas da península, pero non teñen carácter oficial. O inglés é oficial en Xibraltar.
División política da Península Ibérica
A Península Ibérica comprende gran parte de España, Portugal, Andorra e Xibraltar. Historicamente, denominouse Península Ibérica ao territorio continental europeo que está situado ao sur dos Pireneos.
Xeograficamente, tamén incluiría a Francia máis meridional: a zona sur das rexións de Aquitania (departamento de Pireneos Atlánticos) e de Occitania (departamentos de Altos Pireneos, Alta Garona, Ariège e Pireneos Orientais).
Río Shimanto
O Shimanto (四万十川, しまんとがわ ou Shimanto-gawa) é o río no oeste da prefectura de Kochi, no Xapón. Ten 196 km de longo e a súa bacía cobre 2270 km²
Humber
dereita|miniatura|Ponte sobre o Humber. O Humber (en inglés, The Humber) é un grande esteiro do mar do Norte afectado pola acción das mareas, localizado na costa leste do norte de Inglaterra. O esteiro Humber fórmase en Trent Falls, Faxfleet, pola confluencia do río Ouse e do río Trent, os niveis e fluxos destes ríos están influenciados pola acción das mareas no mar do Norte. Desde aquí até o mar do Norte, forma parte do límite entre East Riding of Yorkshire na súa marxe norte e North Lincolnshire na súa marxe sur. Debido a que o Humber é un esteiro en canto á zona na que se forma, non é correcto identificalo ou referirse a el como o río Humber.
Augas abaixo de Trent Falls, o Humber cruza a confluencia co Market Weighton Canal na súa marxe norte, a confluencia do río Ancholme na súa costa sur; entre North Ferriby e South Ferriby e pasa debaixo da ponte do Humber; entre Barton-upon-Humber sobre a súa marxe sur e Kingston upon Hull sobre a súa marxe norte (zona na cal se lle une o río Hull), e finalmente chega ao mar do Norte entre Cleethorpes polo lado de Lincolnshire e a longa e estreita franxa de terra que forma Spurn Head no norte.
Sobre o esteiro atópanse varios portos, tales como Hull, Grimsby, Immingham, New Holland e Killingholme.
O esteiro dá nome a un dos antigos reinos dos anglos, o Reino de Northumbria, situada ao norte do esteiro (Northumbria = «ao norte do Humber») que abarcaba o que hoxe é a rexión do Norte de Inglaterra e Lothian, en Escocia.
Rogelio Arca Rivas
Rogelio Arca Rivas, nado en Cerdedo-Cotobade en 1913 e finado no mesmo concello o 6 de novembro de 2010, foi un canteiro e miliciano anarquista galego.
Traxectoria
Foi fillo de Francisco Arca Valiñas, agricultor do lugar de Deán e militante da CNT. En marzo de 1936 marchou a Madrid cun grupo de canteiros, albaneis, mamposteirs e carpinteiros da Terra de Montes. Nas semanas previas ao Alzamento Nacional participou na folga da construción, como afiliado do Sindicato Único da Construción. Co estoupido da guerra civil, alistouse na Columna Confederal, comandado por Cipriano Mera. Xunto a outros 21 compañeiros, dez deles galegos, conformou a Grupo 33 da Columna. Comandados polo Tenente Coronel Francisco del Rosal, marcharon cara aos penedos de Somosierra logo de permanecer unhas semanas en Madrid. Despois dirixíronse cara á serra de Gredos. Posteriormente o Grupo 33 integrouse no batallón Ferrer. O 30 de setembro víronse obrigados a retirarse da vila de Casavieja ante o avance das tropas rifeñas que loitaban polo bando nacional.
En abril de 1937, durante unhas xornadas de descanso, Rogelio Arca toma unhas fotografías cunha Kodak de acordeón, nun ambiente distendido. O 21 de marzo de 1938 a súa brigada é retirada da primeira liña, logo de sufrir múltiples baixas. Logo dun mes de descanso, foi destinado á serra de Mogorrón (provincia de Guadalaxara) e despois á provincia de Teruel. Estivo relacionado co Batallón Galicia, que combateu baixo o mando do compostelán José Penido Iglesias. No verán de 1938, nunhas xornadas de descanso no balneario de Camarena, aproveitou para facer unha colección de bolboretas e facer mel. Pero axiña se reincorporou no Batallón Divisionario de Metralladoras, da 5ª División. Loitaron até o momento da súa rendición, o 29 de marzo de 1939, na serra de Camarena. Foi enviado ao campo de concentración de Teruel.
Regresou a Cerdedo-Cotobade cun salvoconduto, debendo presentarse todos os días ás 8 da mañá no cuartel da Garda Civil. Mes e medio despois foi obrigado a incorporarse aos batallóns disciplinarios, sendo carcereiro dos seus propios compañeiros no cárcere de Lugo. Alí recortaron a tea metálica que os separaba, e Arca remitía ás súas familias a súa correspondencia. Por mor dunha desas cartas, escrita en arxina (o "verbo dos canteiros") para evitar a censura, o mozo que a redactara, Antonio Mariño, recibiu unha malleira.
Benito Cancela Rodríguez
Benito Cancela Rodríguez, nado en Padroso (Lampaza, Rairiz de Veiga) o 22 de agosto de 1892 e finado en Ourense a finais de maio de 1973, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba e instalouse en Santa Cruz del Sur (Camaguey) onde amansou unha pequena fortuna con negocios de hostalaría. En Cuba entrou en contacto coa masonería, alcanzando o grao de mestre. Regresou a Celanova en 1932 e instalou o Hotel Cuba na vila. Afíliase a Izquierda Republicana e logo do triunfo da Fronte Popular nas eleccións de febreiro foi nomeado concelleiro e elixido alcalde de Celanova o 15 de marzo de 1936. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a Garda civil foi detelo, pero fuxiu. Agochouse primeiro en Leborín e despois nun zulo na súa propia casa de Celanova. Ao rematar a guerra civil acolleuse a un indulto. Pero foi novamente denunciado en 1939 polo cura de Bobadela. Detido, foi encarcerado na Prisión de Celanova. Pasou despois á Prisión Provincial de Ourense, á de Porlier en Madrid e ao Penal do Puerto de Santa María. Saíu en liberdade condicional en 1943, pero condenado ao pago de multas, incautación dos seus bens e obrigado ao desterro, tivo que instalarse en Oviedo. Montou unha sidrería, que pechou aos seis meses. Regresou a Celanova na década dos cincuenta.
The Incredible Hulk (filme)
The Incredible Hulk é un filme estadounidense de 2008 baseado na personaxe de Marvel Comics Hulk, producido por Marvel Studios e distribuído por Universal Pictures. É o segundo filme no Universo Cinematográfico Marvel (MCU). Foi dirixido por Louis Leterrier, cun guión de Zak Penn. Está protagonizado por Edward Norton no papel de Bruce Banner, xunto con Liv Tyler, Tim Roth, Tim Blake Nelson, Ty Burrell e William Hurt. En The Incredible Hulk, Bruce Banner convértese en Hulk por mor dun plan militar de recuperar o programa "Super-Soldier" a través da radiación gamma. No proceso, Banner tentará curarse a si mesmo de Hulk antes de ser capturado polo Xeneral Thaddeus Ross.
Haradrim
miniatura|250px|Dous nobres haradrim celebran unha vitoria. Haradrim é o nome dunha raza ficticia de Homes do legendarium do escritor británico J. R. R. Tolkien. Son os habitantes de Harad, terra situada ó sur da Terra Media. A súa orixe é incerto, pero parece lóxico pensar que se trata de Homes nados en Hildórien que emigraron ó sur da Terra Media, e que na Segunda Idade do Sol caeron baixo o influxo, primeiro dos Númenóreanos e logo de Sauron, a través dos sobreviventes de Númenor coñecidos como os Númenóreanos Negros
En The Lord of the Rings: The Return of the King, a adaptación cinematográfica de Peter Jackson, os Haradrim están inspirados nos pobos Azteca e de Quiribati.
Guerras contra Gondor
Na Terceira Idade do Sol, os enfrontamentos de Gondor cos Haradrim foron os seguintes: miniatura|250px|Unha emboscada en [[Harondor: tres haradrim atacan a un cabaleiro de Gondor.]]
Uxía Tizón
Uxía Tizón Vázquez, nada en Ourense o 22 de xuño de 1989, é unha avogada e política galega do PSdG-PSOE, deputada no Congreso dos Deputados de España.
Traxectoria
Licenciada en dereito pola Universidade de Vigo, formouse tamén un ano na Universidade de Coímbra, dentro dun Programa Erasmus.
Dende o 25 de marzo de 2020, substituíndo a Marina Ortega Otero, que renunciou ao escano para presentarse ás Eleccións ao Parlamento de Galicia dese mesmo ano, é deputada por Ourense do Grupo Parlamentario Socialista da XIV Lexislatura do Congreso dos Deputados.
A Manga, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Manga é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 46 habitantes (28 homes e 18 mulleres).
Blue Screen Life
Blue Screen Life é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Pinback, publicado o 23 de outubro de 2001 a través do selo Ace Fu Records.
Piñeira, Navia
Piñeira é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Navia. Cobre unha superficie de 12,8 km² e no ano 2003 contaba con 440 habitantes.
Linguas
A situación lingüística da parroquia é complexa. A zona oriental, que inclúe a capital parroquial, é de fala de transición entre o galego e o asturiano, a zona occidental é de fala claramente galega e a zona sur é de lingua asturiana.
Montemeao, San Román de Montoxo, Cedeira
Montemeao é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 6 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Os Lagos, Probaos, Oza-Cesuras
Os Lagos é un lugar da parroquia de Probaos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
A Ribeira, Belesar, Vilalba
A Ribeira é un lugar da parroquia de Belesar, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 31 habitantes (18 homes e 13 mulleres).
Patroclo
miniatura|250px|[[Menelao suxeita o corpo de Patroclo. Copia do orixinal grego, Piazza Della Signoria, Florencia, Italia]] Patroclo (en grego Πάτροκλος >Pátroklos<, 'fama (kléos) do pai' (páter)) era o máis phílos (amigo, amante) de Aquiles, fillo de Menecio. Figura da Ilíada relevante en primeiro lugar por ser compañeiro de armas (hetairos) de Aquiles, recollido, como el mesmo di, por Peleo tras o asasinato infantil que o obrigou a abandonar, coma no caso de tantos heroes gregos, o seu lugar de orixe e buscar hospitalidade na casa dalgún home rico, coma aquí é o caso de Peleo, pai de Aquiles. Así foi coma medrou a intimidade entre ambos.
Traxectoria
A morte de Patroclo é a catástrofe principal de todo o poema, o núcleo da viraxe, a "metabolé" da acción. A dor que Aquiles experimenta fai que todo o aspirado, pretendido e válido ata o momento perda o seu sentido: Aquiles retorna á loita, e faino para non outra cousa que asumir a súa propia morte. Interesante a este respecto é o diálogo que en soños manteñen Aquiles e Patroclo no canto 23:
E tamén, en tanto que expresión da tortura psicolóxica na que Aquiles vive dende a morte de Patroclo, as palabras no canto 18:
Mezmerize
Mezmerize é o cuarto disco editado polo grupo System of a Down e a primeira metade do disco duplo Mezmerize/Hypnotize. Saíu á venda o 16 de maio do 2005 en Europa e o 17 de maio en Estados Unidos, 6 meses antes que Hypnotize.
O Piñeiro, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Piñeiro é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 109 habitantes (54 homes e 55 mulleres).
Abertura (fonética)
En fonética, chámase abertura á amplitude que os órganos fonadores que, ao producirse unha articulación, conceden paso do aire. É moi variable (gradual), segundo os sons que se emitan. En galego a maior abertura corresponde á vogal a ([a]), mentres que a mínima ó i ([i]).
Trátase dun concepto relativo e oponse ó de pechazón.
Acusticamente, a abertura caracterízase no primeiro formante, que se sitúa en frecuencias máis altas canto máis aberta sexa a vogal.
Amai-te-rangi
Amai-te-rangi é na mitoloxía da illa de Mangaia, unha das Illas Cook, un demo que vivía no ceo.
Historia tradicional
Amai-te-rangi inventou un gran cesto e desde o ceo baixábao por medio de cordas cara á terra, onde os máis curiosos dos humanos atrevíanse a subir e eran inmediatamente subidos cara o ceo, onde servían de alimento ao seu inventor. Foi Ngaru, o heroe de Avaiki, quen o derrotou coa axuda dunhas lagartas.
Clostridium phytofermentans
Clostridium phytofermentans é unha bacteria anaerobia obrigada, grampositiva con forma de bacilo. Forma esporas esféricas. Algunhas cepas desta especie parecen poder producir etanol, acetato, dióxido de carbono e gas hidróxeno por fermentación de celulosa, ácido poligalacturónico, e outros compostos comúns en biomasa de plantas. O xenoma de C. phytofermentans contén máis de 100 hidrolases potenciais para realizar esta actividade, aínda que unha hidrolase (Cphy3367) parece ser esencial ao proceso. Unha celobiohidrolase diferente, CpCel48, foi illada desta especie e exprésase en forma activa en Bacillus subtilis.
Xabi Solano
Xabier Solano Maiza é un músico vasco nado en Hernani (Guipúscoa), principalmente coñecido por tocar a trikitixa.
Ganímedes (lúa)
Ganímedes (ou Ganimedes), é o nome dado por Galileo Galilei a un dos catro satélites descubertos por el na órbita de Xúpiter, nas súas observacións feitas grazas á invención do telescopio. Chámanse por ese motivo satélites Galileanos.
Son os catro maiores satélites de Xúpiter, motivo polo cal puideron ser vistos co equipamento aínda precario utilizado por Galileo. Os outros tres son: Ío, Europa e Calisto.
En condicións favorables, cando a posición da Terra e de Xúpiter permiten que teña a súa cara iluminada volta para o noso planeta, pódense visualizar eses catro satélites cun telescopio caseiro, ou ata mesmo cun bo binóculo.
Atmosfera e ionosfera de Ganímedes
En 1972, un equipo de astrónomos indios, británicos e estadounidenses coa súa base de traballo no Observatorio Bosscha de Indonesia anunciaron que viñan de detectar unha tenue atmosfera ó redor do satélite durante unha ocultación, cando a lúa e Xúpiter pasaron fronte a unha estrela. Eles estimaron que a presión superficial estaba ó redor de 1 μBar (0.1 Pa). Pero en 1979 a Voyager 1 rexixtrou unha ocultación dunha estrela (κ Centauri) durante o seu sobrevoo do planeta, obtendo resultados diferentes. As medicións da ocultación leváronas dentro do espectro do ultravioleta profundo cunhas lonxitudes de onda máis curta que 200 nm; estas medidas eran moito máis sensibles á presenza de gases cás medidas no espectro visible do ano 1972. Non se revelou por parte dos datos da Voyager que existise ningunha atmosfera. O límite superior do número da densidade de partículas na superficie atopada era de 1,5 x 109 cm−3, a cal correspondese cunha presión superficial de menos de 2,5 x 10−5 μBar. O segundo valor é 5 magnitudes máis pequeno có medido en 1972, indicando cás interpretacións do 1972 eran demasiado optimistas.