cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Comisión de Coordinación e Desenvolvemento Rexional da Rexión Norte de Portugal
É unha institución pública cuxa función é visar o desenvolvemento integrado e sustentábel do Norte de Portugal, contribuíndo á competitividade e cohesión do territorio nacional portugués. Foi creada, como as outras catro, polo decreto-lei 104/2003 do goberno da República Portuguesa, e está dotada dunha certa autonomía administrativa e financeira. A súa sede está na cidade do Porto, no Palacete do Campo Alegre, Massarelos, rua Rua Rainha D. Estefânia, 251, e o Gabinete Técnico Missão Douro, no edificio do Goberno Civil de Vila Real. O seu actual presidente é Carlos Cardoso Lage.
Competencias
Xunto coa competencia de executar as políticas de ambiente, ordenación do territorio e cidades e de desenvolvemento rexional na Rexión Norte (NUTS II), a CCDR-N ten tamén co mo misión promover a actuación coordinada dos servizos descentralizados de ámbito rexional –en coordinación cos membros dos gobernos responsábeis dos respectivos entes territoriais– e apoiar tecnicamente ás autarquías locais e ás súas asociacións.
Compete, así mesmo, á CCDR-N a xestión de programas comunitarios procedentes de fondos da Unión Europea destinados a Portugal e doutros instrumentos de financiamento do desenvolvemento rexional, dos que son exemplo os incentivos do Estado aos medios de comunicación social de nivel local e rexional. Entre as súas atribucións está tamén a misión de protexer, conservar, valorizar, divulgar e promover a Paisagem Cultural, Evolutiva e Viva do Alto Douro Vinhateiro, Patrimonio Mundial da UNESCO.
Relacións con Galicia
A vocación da CCDR-N en cooperación territorial europea remóntase ao inicio da década de 1980 e gaña dimensión e relevancia coas rexións adxacentes de España, coas que se constituíron espazos territoriais crecentemente integrados desde o punto de vista económico e social, especialmente con Galicia, un dos principais socios comerciais de Portugal, sendo destacábel a constitución da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, máis tarde consolidada pola creación da Comunidade de Traballo Galicia-Norte de Portugal, órgano dirixido a potenciar os recursos comúns dos territorios.
Consello Europeo
Historia
O Consello Europeo creouse por decisión dos Xefes de Estado ou de Goberno dos estados membros das entón Comunidades Europeas reunidos nunha conferencia celebrada en París os días 9 e 10 de decembro de 1974. A iniciativa partiu do presidente francés Valéry Giscard d'Estaign e do chanceler alemán Helmut Schmidt que propuxeron aos outros Xefes de Goberno institucionalizar as cumes que ata entón se realizaran de forma irregular a petición dalgún dos estados membros e así acordaron reunirse polo menos dúas veces por ano, e adicionalmente, todas as que foran necesarias. O primeiro Consello Europeo celebrouse en Dublín, en marzo de 1975, baixo Presidencia irlandesa da Unión. A primeira vez que o órgano se mencionou nun tratado foi coa Acta Única Europea asinada en febreiro de 1986. Foi institucionalizado, con matices, polo Tratado de Maastricht de 1991 que lle adicou un artigo no Tratado da Unión Europea.
Competencias
Oficialmente encárgase de dar á Unión os impulsos necesarios para o seu desenvolvemento e define as orientacións políticas xerais. Ten un carácter eminentemente político. No seu seo tamén se discuten todos os temas importantes que concirnen á UE e ás súas políticas e decídense ou propóñense os nomeamentos importantes. Así, é o Consello Europeo quen propón ao Parlamento europeo, a través do seu Presidente, un candidato á presidencia da Comisión Europea, e é ao Consello Europeo a quen corresponde, co acordo do Presidente da Comisión Europea, ao Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores. Ao final de cada reunión oficial do Consello Europeo publícanse as Conclusións da Presidencia onde aparece todo o acordado na reunión. Sobre a base do devandito informe, o Presidente do Consello Europeo comparece para dar conta da presidencia ante o Parlamento Europeo.
Composición
Son membros natos do Consello Europeo os Xefes de Estado e/ou de Goberno dos Estados da Unión, así como o Presidente da Comisión Europea, que posúe voz, pero non voto. Participa nas súas reunións o Alto Representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade. Os Xefes de Estado ou de Goberno poderán, por convite do Presidente cando a situación o esixa, verse asistidos nas reunións polos seus ministros de Asuntos Exteriores, e o Presidente da Comisión Europea polo seu Vicepresidente para Asuntos Exteriores, o Alto Representante. Excepcionalmente, cando se deliberou sobre materias relacionadas coa Unión Económica e Monetaria, tamén foron invitados os ministros de Economía e Facenda, tal e como está previsto na Declaración 4ª do Tratado da Unión Europea. As súas reunións de traballo sepáranse en dúas sesións. Á primeira sesión o Presidente do Consello Europeo invita o Presidente do Parlamento Europeo a comparecer e, no seu caso, a outras personalidades senlleiras.
Presidencia
Dende a entrada en vigor do Tratado de Lisboa o 1 de decembro de 2009, o Consello Europeo está dirixido e coordinado por un Presidente estable, concluíndose deste modo as antigas presidencias semestrais, que en diante limítanse só ao Consello da Unión Europea e serven tan só de apoio político e loxístico ás actividades e responsabilidades do Presidente no Consello Europeo. A súa designación corresponde ao pleno, e o seu mandato establécese por un período de dous anos e medio, renovables unha soa vez. As súas funcións son presidir as reunións, impulsar a súa actividade favorecendo os acordos e o consenso no seu seo, coordinar e soster a dirección dos seus traballos, e representar á Unión Europea no ámbito das relacións internacionais no nivel que lle é propio, isto é: nas cumes, conferencias e reunións nas que participen xefes de Estado e de Goberno estranxeiros. Tamén lle corresponde no ámbito interno, como é natural, a máxima representación da Institución que preside.
O Presidente do Consello Europeo áchase asistido en todo momento por tres órganos que, pertencendo ao Consello da Unión Europea, estenden non obstante as súas funcións de asistencia ao Consello Europeo, por imperativo legal: a Secretaría Xeral do Consello, que actúa como infraestrutura administrativa; a Presidencia rotatoria, que debe apoiar e facilitar as súas tarefas ao servizo do Presidente do Consello Europeo; e o Consello de Asuntos Xerais, formación do Consello da UE cuxa función é, entre outras de índole lexislativa e de coordinación deste, a de garantir co seu apoio a continuidade e preparación dos traballos e reunións do Consello Europeo. O actual Presidente do Consello Europeo é o ex-Primeiro Ministro federal de Bélxica Herman Van Rompuy, pertencente á corrente democristiá do Partido Popular Europeo.
Sede
En principio as reunións celebrábanse só ao final de cada presidencia e no territorio do Estado que a ostentara, pero fóronse engadindo reunións extraordinarias a mediados da presidencia que se celebraban en Bruxelas. Por último en 2003 e dadas as dimensións que colleron estás reunións, decidiuse que as reunións oficiais se celebrasen sempre en Bruxelas, no edificio Justus Lipsius.
Afonso, bispo de Ourense
Afonso foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense dende o ano 1174 ata o 1213, durante os reinados de Fernando II e Afonso IX.
Atribúeselle a escritura dun libro de milagres de Santa Eufemia.
Operación causa justa
Operación causa justa é un filme panameño de 2019 dirixido por Luis Franco Brantley e Luis Pacheco. Foi escollido como candidato de Panamá para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Alan Hillgarth
Alan Hug Hillgarth, nado en Londres o 7 de xuño de 1899 e finado na vila irlandesa de Ballinderry (Tipperary) o 28 de febreiro de 1978, foi un militar, diplomático e escritor británico.
Traxectoria
Descendente dunha familia de médicos, en 1911 ingresou como oficial na Royal Navy. Participou na primeira guerra mundial. Ao que rematou, estudou no King's College de Cambridge. Posteriormente retornou ao servizo entre os anos 1919 e 1927, cando se retirou como capitán de corveta.
En 1929 contraeu matrimonio con Mary Sidney Katharine Almina e ambos estableceron a súa residencia en España. En 1932 compraron a posesión de Son Torrella en Mallorca e Hillgarth, foi nomeado vicecónsul honorario en Palma. Cando se produciu no ano 1936 o levantamento militar, Hillgarth atopábase fóra de Mallorca, á que volveu para organizar a evacuación dos súbditos británicos. Entre 1936 e 1939, exercendo as súas tarefas de vicecónsul e posteriormente de cónsul, enviou numerosos informes a Londres sobre a situación de Mallorca.
Durante a segunda guerra mundial, en calidade de responsable da Royal Navy en Madrid colaborou co espía e médico galego Eduardo Martínez Alonso na evacuación de xudeus e outros fuxidos do bando aliado a través do norte de España: os refuxiados levábanos dende a fronteira francesa ata Madrid, para de aí chegaren ao porto de Vigo ou cruzaren a fronteira entre Galicia e Portugal. Tivo tamén un papel prominente na Operación Mincemeat, na que mediante documentos falsos conseguiron enganar o servizo de espionaxe de Alemaña sobre a invasión de Sicilia.
O Carballás, Erbecedo, Coristanco
O Carballás é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 6 mulleres.
Alan Hillgarth
Transcendencia cultural
Hillgarth é un dos personaxes históricos reais que aparecen no best-séller de C. J. Sansom Winter in Madrid.
Pony Pony Run Run
Pony Pony Run Run é un grupo francés de power pop de Angers formado no 2003. Está formada por "G" (Gaëtan Réchin Lê Ky-Huong), "A" (Amaël Réchin Lê Ky-Huong) e "T" (Antonin Pierre). Dous dos membros orixinais do grupo abandonárono, "S" que o deixou no 2008, e "F" no 2009.
Fernando Méndez (bispo)
Fernando Méndez foi un bispo galego que dirixiu a diocese de Ourense entre os anos 1213 e 1218.
Iarmuman
Iarmhumhain (tamén escrito Iarmuman, Iarmumu ou Iarluachair) foi un reino do período do cristianismo temperán en Irlanda, en Munster occidental. A dinastía gobernante estaba relacionada coa dinastía coñecida como Eóganachta. Esta póla é chamada Eóganacht Locha Léin ou Ui Chairpri Lúachra. O seu centro de poder estaba en Killarney, Condado de Kerry en Loch Léin.
RD-119
RD-119 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Kosmos 2I. Tamén foi coñecido como 8D710.
Características
Os motores RD-119 foron deseñados por Glushko e funcionaban alimentados por osíxeno líquido e UDMH (dimetilhidracina asimétrica). Tiñan un pulo de 105,50 kN e usábanse na segunda etapa dos foguetes Kosmos 2I.
Skype
Skype é un programa gratuíto de código pechado que utiliza a tecnoloxía VoIP, actualmente propiedade de Microsoft. Foi desenvolvida polo danés Janus Friis e o sueco Niklas Zennström en 2003. En 2005 a empresa foi adquirida por eBay, e en 2011 por Microsoft.
En 2013, a rede Windows Live Messenger (anteriormente MSN Messenger) integrouse en Skype.
Rebordelos
O topónimo Rebordelos, do latín vulgar ROBURETELLU(M) (carballo pequeno), pode referirse a:
The Bride Screamed Murder
The Bride Screamed Murder é o vixésimo álbum de estudio da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado o 1 de xuño do 2010 a través do selo Ipecac Recordings. É o seu primeiro álbum en entrar na lista Billboard 200, concretamente estando no número 200, ao vender 2.809 copias nas primeiras semanas. No mes de outubro do 2010 apareceu o vídeo musical para a canción "Electric Flower", dirixido por Mark Brooks. A revista canadense Exclaim! nomeouno o 8º mellor álbum de metal dese ano.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos polos Melvins agás onde se indique.
Albino, Italia
Albino é unha localidade e comune italiana da provincia de Bérgamo, rexión da Lombardía, con 17.807 habitantes.
EXFIGALICIA
EXFIGALICIA é unha mostra filatélica-numismática que se celebra en Galicia co apoio da Federación Galega de Sociedades Filatélicas e que organiza cada dous anos un dos seus grupos locais. A primeira EXFIGALICIA celebrouse en Ponferrada en 1969. Ademais de coleccionistas galegos adoitan participar tamén coleccionistas do norte de Portugal.
Ligazóns externas
Páxina oficial da Federación Galega de Sociedades Filatélicas
Presidente de Afganistán
miniatura|130px|Blason de Afganistán. O Presidente do Afganistán é xefe de estado, xefe de goberno do Afganistán e o comandante en xefe das forzas armadas.
Bobby Orr
Robert Gordon Orr, nado en Parry Sound o 20 de marzo de 1948 é un xogador de hóckey sobre xeo canadense retirado, recoñecido como un dos mellores de todos os tempos. Orr empregaou a súa velocidade sobre os patíns e as habilidades para facer xogo para revolucionar a posición de defensa. Xogou na National Hockey League (NHL) durante 12 temporadas, dez cos Boston Bruins, ás que seguiron dúas cos Chicago Black Hawks. Orr é o único defensa que gañou o título de liga con dous trofeos Art Ross. Mantén o récord de número de puntos e asistencias nunha única temporada por un defensa. Orr gañou oitos trofeos Norris como mellor defensa e tres trofeos Hart consecutivos como xogador máis valioso da liga. Orr foi incluído no Hockey Hall of Fame en 1979 con 31 anos, o máis novo incluído nese momento. En 2017 foi nomeado pola National Hockey League como un dos "100 mellores xogadores da NHL" na historia. Trala súa carreira deportiva, foi cazatalentos para moitos equipos profesionais.
Presidente de Afganistán
O actual Presidente de facto de Afganistán é Hibatullah Akhundzada, tralo regreso dos talibán ao poder en 2021.
Afganistán foi intermitentemente unha República – entre o 1973 e o 1992 e dende 2001 ata 2021. Noutras ocasións foi gobernado por unha variedade de reis, emires e (baixo os réximes dos mujahidin e talibán) gobernantes islamitas.
Bobby Orr
Traxectoria
Orr comezou no hóckey organizado con oito anos. Primeiro xogou como dianteiro, pero cambiouse á defensa e foi animado a que empregase as súas capacidades para a patinaxe para controlar o xogo. O seu xogo na competición provincial de Ontario atraeu a atención dos cazatalentos da NHL con doce anos. Con catorce, Orr uniuse aos Oshawa Generals, os equipo júnior dos Bruins, e participou no all-star en tres das catro temporadas.
En 1966, Orr uniuse aos Boston Bruins, un equipo que non gañara a copa Stanley dende 1941 e non se clasificara para os playoffs dende 1959. Con Orr, os Bruins gañaron a copa Stanley dúas veces, en 1970 e 1972 e perdeu a final de 1974. En ambas as vitorias, Orr foi nomeado xogador máis valioso dos playoffs. En 1976, Orr deixou Boston como axente libre para unirse aos Black Hawks, mais varias lesións estragaron o seu xeonllo esquerdo, e retirouse en 1978 con trinta anos.
Orr entrou no negocio de axente de xogadores en 1996 e é presidente da axencia Orr Hockey Group. A axencia representa máis de vinte xogadores da NHL. Orr tamén é activo en obras de caridade e en anuncios de televisión. Dende 1996, Orr adestrou un equipo de xogadores júnior no CHL Top Prospects Game.
A Cepa, Erbecedo, Coristanco
A Cepa é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres.
Outrage (filme de 2010)
Outrage (アウトレイジ) é un filme xaponés dirixido por Takeshi Kitano que foi estreado no 2010.
Poitín (filme)
Poitín é un filme irlandés escrito e dirixido por Bob Quinn que foi estreado en 1978. Foi o primeiro filme en ser rodado completamente en lingua irlandesa. Tamén foi o primeiro en recibir unha bolsa de guión cinematográfico da Arts Council of Ireland.
Outrage (filme de 2010)
Sinopse
Varios clans yakuza enfróntanse nunha loita implacable por acadar o poder e a protección do Presidente. Durante moitos anos, Otomo viu como progresaban os seus colegas: das tatuaxes elaboradas e as falanxes seccionadas pasaron ás altas finanzas. Dentro dun mundo onde reinan a corrupción, a traizón e a vinganza, os seus esforzos por chegar ó cumio, ou polo menos sobrevivir, non teñen fin.
Poitín (filme)
O filme foi producido por Cinegael, e está protagonizado por Cyril Cusack como un destilador ilegal de Connemara, que vive nunha cabana illada xunto coa súa filla. Dous dexenerados locais, interpretados por Donal McCann e Niall Tóibín, aterrorizan o vello destilador polo seu contrabando de licor (poitín), ameazando con matalo a el e violar a súa filla.
Óscar García Junyent
Óscar García Junyent, deportivamente coñecido como Óscar, nado o 26 de abril de 1973 en Sabadell, é un ex xogador e adestrador de fútbol español. Como futbolista, xogaba como mediapunta e desenvolveu a maior parte da súa carreira profesional entre o FC Barcelona e o RCD Espanyol. Como adestrador dirixiu equipos en varios países (España, Israel, Inglaterra, Austria, Francia e Grecia), sendo o seu último equipo o Celta de Vigo.
É o maior da saga de futbolistas García Junyent, formada polos seus irmáns Genís e Roger.
Selección nacional
Aínda que non alcanzou a selección absoluta, foi internacional en practicamente todas as categorías inferiores da selección española: a sub-16, a sub-18, a sub-19, a sub-20 e a sub-21, da que é o segundo máximo goleador histórico, con 12 tantos en 24 partidos. Participou no Mundial Xuvenil de 1991 (alcanzando os cuartos de final), nas Eurocopas Sub-21 de 1994 (terceiro posto) e 1996 (subcampión) e nos Xogos Olímpicos de Atlanta en 1996, onde foi o máximo goleador do conxunto español, con dous tantos en catro partidos.
Tamén disputou seis partidos internacionais de carácter amigable coa selección de fútbol de Cataluña, nos que anotou cinco goles.
Como adestrador
O Celta de Vigo contratou ó técnico de Sabadell para reverter a mala situación do club, que despois de facer un grande esforzo na contratación de Rafinha Alcantara ou Denis Suárez, e co primeiro terzo da tempada cumprida, ocupaba postos de descenso, o que propiciou a destitución do adestrador co que se comezou a tempada (Fran Escribá). Finalmente o equipo acabou salvando a categoría, por un só punto e o contrato do adestrador foi renovado.
Tras un ano no club celeste foi destituído o 9 de novembro de 2020, debido aos malos resultados no inicio da campaña 2020/21, na que o equipo sumou só 7 puntos nas primeiras 9 xornadas.
Vida persoal
Tivo tres fillas: Mariona, Jana e Emma. A maior delas, Mariona, faleceu en 2022, con 21 anos de idade, por mor dun cancro.
Fiorde
miniatura|dereita|Vista aérea de fiordes na costa leste de [[Groenlandia.]] miniatura|Fiorde en Noruega. miniatura|dereita|Fiorde nas proximidades de [[Bergen, Noruega.]] Un fiorde (do noruegués fjord) é un val formado pola erosión que a entrada dun glaciar fixo ao profundar na terra. Normalmente son estreitos e están bordeados por empinadas montañas, que nacen por debaixo do nivel do mar. Os fiordes sitúanse principalmente na costa oeste da península escandinava, onde son un dos elementos xeolóxicos máis emblemáticos da paisaxe.
Formación
A súa orixe remonta a hai aproximadamente 12 mil anos, cando o mar ocupou os espazos que os glaciares escavaran na costa atlántica durante so a última Era Glacial. Esas enormes entradas de relevo poden chegar a centos de quilómetros, desde a costa ao interior. Están circundadas por cantís separados entre si por poucos quilómetros.
Atópanse en lugares onde a glaciación (presente ou pasada) chegou ao nivel (actual) do mar. Fórmanse cando un glaciar chega ao mar e se derrete. Isto deixa ao seu paso un val, que queda alagado polo mar ao retirarse o xeo. Adoitan ser longos, estreitos e de gran profundidade.
Os maiores fiordes do mundo son o Scoresby Sund, en Groenlandia con 350 quilómetros de longo, e o Sognefjorden, en Noruega, con 204 km.
Localización
Pódense encontrar fiordes ao longo das costas de:
Etimoloxía
O termo fiorde é un préstamo procedente do noruegués fjord, á súa vez evolución do protoescandinavo *ferþuz, cunha orixe indoeuropea común a outras palabras europeas como o inglés ford, o grego poros e o latín portus.
Rus
O topónimo Rus pode referirse a:
Véxase tamén
En ruso: Русь (значения)
Sofán
O topónimo galego Sofán pode referirse a:
Edgar Degas
Edgar Hilaire Germain de Gas ou Edgar Degas (París, 19 de xullo de 1834 — París, 27 de setembro de 1917) foi un pintor e escultor francés coñecido polas súas pinturas, de carácter impresionista, e é igualmente lembrado polos seus traballos en gravado. Moitos dos seus traballos consérvanse na actualidade no Museo de Orsay, na cidade de París, onde o artista naceu e faleceu.
Xuventude
A orixe e formación de Edgar Degas xamais suxeriría que fose a ser un revolucionario, chegando a satirizar e reformular as percepcións visuais das persoas do seu tempo. Nado no berce dunha familia da alta-burguesía. O seu pai, René Auguste de Gas, era o xerente da sucursal do banco napolitano que pertencía á familia. esquerda|200px|miniatura|Retrato da familia Bellelli, [[1860, Museo de Orsay]]
Aos once anos, os seus pais ingresárono nun bo colexio, da alta sociedade da época, máis, ao inscribirse no Lycee Louis Le Grand, comezou a perseguir un soño chamado «Arte». Con dezaoito anos formou un atelier na mansión dos seus pais, onde consebiu algúns dos mellores traballos do inicio da súa carreira. Na escola non pintaba moito xa que tiña ben presente a a súa posición social, lembrándolle constantemente os seus pais que era un aristócrata. Cansado, saíu do liceo aos vinte anos de idade con outros planos na mente distintos dos que tiñan os seus pais para el.
Xunto con Louis Lamothe comezou os estudos de deseño. Foi este artista quen lle serviu de conselleiro durante os primeiros anos da súa carreira e o que lle fixo florecer o seu gusto por Ingres. Nos anos vindeiros Degas foi admitido na École des Beaux-Arts, en París.
Entusiasmado, emprendeu unha viaxe a Italia onde tomou contacto coas obras de Rafael Sanzio, Leonardo da Vinci, Miguelanxo, Andrea Mantegna - chegando mesmo a facer un cadro cuxo título era «A cruxifición de Mantegna» - entre outros artistas da Renacemento. miniatura|esquerda|200px|Cabalos de carreira nunha paisaxe, [[1894, Museo Thyssen-Bornemisza]] miniatura|dereita|200px|Cabalos de carreiras, [[1866-1868, Museo de Orsay]]
miniatura|dereita|200px|Paisaxe, [[1869 - 1870]] miniatura|dereita|200px|A bañeira, [[1886, Museo de Orsay]] dereita|miniatura|200px|Prima Ballerina ou A primeira bailarina [[1878, Museo de Orsay]]
Despois da súa longa visita a Italia, onde non se abstén de estudar e até mesmo copiar as obras dos máis distintos pintores do Renacemento italiano, Degas regresou a París. Enfasiado pola arte renacentista e barroca, pasou a ir frecuentemente ao Museo do Louvre, onde estudou as obras de pintores de toda a Europa, Nicolas Poussin, Ingres, Leonardo da Vinci, Hans Memling, Tiziano, Anton van Dyck, Joshua Reynolds, Hubert Robert, John Constable e outros mestres. Durante esta viaxe concibiu un dos seus mellores traballos: o Retrato da familia Bellelli. Cadro cuxa preparación lle roubou máis de dous meses, tendo bosquexos de tódolos membros da familia aristócrata italiana. Nesta pintura Degas describiu extraordinariamente o carácter psicolóxico da baronesa, o cal contrasta visibelmente co do barón. No cadro a baronesa mira por unha xanela que soamente se sabe que alí está debido ao espello, en pose burguesa. O barón, máis vello que a dona, mira encarecidamente á sobriña sentada. A par deste cadro, non se cansou de retratar ós membros da súa familia, incluíndo o seu avó, Hilaire Germain de Gas, o patriarca da familia De Gas.
Carreira artística
As pinturas deste período, copias das obras dos precedentes pintores ou inspiradas nas obras dos mesmos, comezarán a encarar o éxito e serán aceptadas no Salon. Degas era recoñecido como un convencional e ecléctico pintor parisiense de Salon.
En 1870, a vida de Degas sofre unha mudanza co estoupido da Guerra franco-prusiana. Na guerra, onde se enfrontan dúas das maiores potencias europeas - agora en declive - Degas serve na artillería da Garda Nacional, na defensa de París. Xunto a el estaba Henri Rouart. Neste tempo os dous ficarán instalados na casa duns amigos da familia De Gas (ou, abreviadamente, Degas), de nome Valpiçon. Foi aquí, en Ménil-Hubert, na Normandía, onde Degas traballou no Retrato da xove Hortense Valpiçon. O cadro revela unha asimetría semellante a A dama dos crisantemos, que, á súa vez, retrata a nai de Hortense, a famosa Madame Valpiçon. Esta tempada caracterizouse polo maior interese da aristocracia pola pintura histórica.
Trala Guerra - e para descansar - Degas retírase en Nova Orleáns, vía Londres, como o seu irmán René (que tiña o mesmo nome que o pai), onde o tío estaba emigrado e mantiña un negocio de algodón. Alí conceviu un gran número de traballos antes de retornar a París, entre os que destacan A Bolsa de algodón de Nova Orleáns, O pedicuro ( un dos estudos da vida cotiá proferidos por Degas) e Negociantes de algodón en Nova Orleáns. No ano 1873 despois de permanecer preto de cinco meses nos Estados Unidos, volve á súa cidade.
Despois de tantos anos dedicado á pintura Degas busca experimentar unha nova ocupación. Grazas á súa favorable posición social, Degas ten acceso ás máis contemporáneas tecnoloxías e modas. Recentemente inventada, a fotografía tamén atraeu ao francés. Mais por pouco tempo. De opinión conservadora, digna dun verdadeiro aristócrata, Edgar Degas reinventouse como coleccionista de arte e comprou varios traballos de Paul Gauguin, Van Gogh e Paul Cézanne, o que amosa a súa tendencia polos tons vivos e fortes e a «forza» que estes exercen sobre si, creando unha colección de gran valor hoxe en día.
Como xa foi dito explicitamente, Degas gozou dunha grande estabilidade monetaria. Gozando dela até 1874, cando morre o seu pai. Tendo herdado algúns bens, Degas viuse na obrigación de vender a súa colección de arte. Pese a isto, non deixou os seus luxos, incluíndo ós criados, ós cales retrataba a miúdo.
En 1874, trala morte do seu pai, Degas precisaba de axuda para a realización dunha exposición onde puidese exhibir as súas pinturas. A exposición, pensada dun xeito sinxelo, críase que ía a pasar desapercibida, mais non foi así, converténdose na Primeira Exposición Impresionista, onde Degas se presentou con traballos como Nas carreiras e Cabalos de carreiras. Ámbalas dúas obras están hoxe exhibidas en museos: a primeira no Museum of Fine Arts, en Boston, e a segunda no Museu de Orsay, en París. Degas e os restantes impresionistas protagonizaron sete exposicións máis, a derradeira en 1886. Degas participou en todas, sen excepción. Na maioría delas, Degas foi alí incluído grazas ao seu amigo Manet, o seu «amigo rival».
Estas exposicións axudaron a muda-la concepción da arte na sociedade, renovando as persoas a súa visión da arte, gañando importancia aquelas pinturas que a «boa sociedade» tiña como imprudentes, escandalosas (as de Edouard Manet) e até mesmo inmorais e revolucionarias. De feito, os impresionistas foron moi revolucionarios: revolucionando o o xeito conservador de ver a arte, mudando a visión naturalista que as persoas tiñan do mundo, dando os primeiros pasos cara o comezo da Arte Moderna.
Apesares do conservacionismo de Degas ao longo da súa vida, as transformacións sufridas por el, tal como a maioría dos outros impresionistas, virían, de feito, a transformarse na «alavanca» do Modernismo.
Estilo artístico
Degas é considerado vulgarmente como un dos impresionistas, aínda que esta información sexa un erro, xa que o autor nunca adaptou as súas cores ás propostas polos impresionistas Monet e Boudin, chegando a desaproba-los. Degas mesturaba o estilo impresionista - inspirado en Manet - con inspiracións conservadoras, cos seus alicerces no Renacemento italiano e no Realismo francés. A semellanza de moitos artistas - desta época ou doutras, véxase Matisse, que viviu posteriormente -, inspirouse moito nas odaliscas de Ingres.
Na primeira exhibición impresionista, Degas constaba na lista dos que alí tiñan obras expostas. As súas obras reunían unha gama de influencias bastas e sen ninguna semellanza, onde sobresaían os gravados xaponeses e os torneados humanos de Ingres. Cabe destacar, que o público non se sorprendera tanto cos cadros de Degas como cos de Monet, por exemplo. Xa que a xente non se espantaba tanto coas súas pinturas; máis delicadas, e sen a agresividade que se vía noutros traballos, lembrando á pintura histórica, ós grandes mestres italianos e ó encanto dos franceses do setecento.
Degas pasou á posteridade polos seus cadros de bailarinas, cabalos, retratos de familia - dos cales o máis coñecido é Retrato da Familia Bellelli - ou individuais (por exemplo, o Retrato de Edmond Duranty), escenas da vida cotiá (como A bañeira), paisaxes e da burguesía de Nova Orleáns. Tamén se adicou a pintar as tensións maritais, entre o home e a muller.
Na década de 1860, Degas adquire finalmente o estilo que o convertería en famoso e diferente dos seus compañeiros: a pintura histórica. Apesares diso, non deixou de continuar a pintar as cenas de ópera e concertos, mulleres e finalmente, as bailarinas, as cales lle deran ao pintor certo renome. Desta serie que perdurou ao longo do final do seu glorioso percorrido artístico, as máis famosas pintura son, sen dúbida, A primeira bailarina e A aula de danza. Nestes traballos o francés aplicouse vivamente nas cores vibrantes, que vigorarán vulgarmente ao longo da súa vida. Porén, durante este período os seus traballos tornaranse moito máis expresivos, e alarmantes. Véxase o caso do primeiro. A bailarina semella voar e o ambiente en torno a ela é inspirador e implacable. Un cadro vivo, obra prima incuestionable.
É imposible esquecer Músicos da Ópera, unha verdadeira escena saída dun conto literario. Unha característica interesante na pintura de Degas é o feito de conceder a cada personaxe dos seus traballos unha atmosfera rechamante e ecléctica que fai que estas semellen reais, móbiles, tocábles e inexplicables. Degas era, incontestalebmente, un mestre da pintura. Músicos da Ópera non escapa da regra.
Nesta época era frecuente emprega-lo pastel, durante a década de 1870 era aínda máis frecuente na súa pintura a óleo.
Debido á súa brillante técnica, hoxe, as pinturas de Edgar Degas son das máis procuradas polos mercadores de todo o mundo. No 2004 un traballoo de Degas de nome As carreiras no Bois de Boulogne foi vendido na Sotheby's pola cantía de preto de 10 millóns de Euros, xunto con O tomateiro, de Pablo Picasso e dalgúns outros traballos do seu eterno «amigo rival» Edouard Manet.
Aerolíneas Argentinas
Aerolíneas Argentinas S.A. é a aeroliña máis grande da Arxentina é actúa como a aeroliña nacional dese país. Na súa maioría é propiedade do goberno arxentino e ten a súa sede na Torre Bouchard, localizada en San Nicolás, Buenos Aires. A aeroliña fundouse en 1949 tras a fusión de catro compañías e comezou a operar en decembro de 1950. Un consorcio liderado por Iberia tomou o control da aeroliña en 1990 e o Grupo Marsans mercouna, xunto coas subsidiarias, en 2001, tras un período de graves dificultades económicas que estiveron a piques de pechar a compañía. Dende finais de 2008 Aerolíneas Argentinas pertende ao goberno arxentino.
Aerolíneas Argentinas Cargo, a aeroliña rexional Austral Líneas Aéreas, a compañía de servizos aeroportuarios Aerohandling, a división de carga JetPaq S.A. e o operador turístico Optar S.A. son subsidiarias de Aerolíneas Argentinas.
A aeroliña e as súas subsidiarias operan dende dous centros de actividade, localizados en Buenos Aires. Os voos domésticos concéntranse no Aeroparque Jorge Newbery, e os servizos internacionais lévanse a cabo dende o Aeroporto Internacional Ministro Pistarini, aínda que tamén se realizan dende aí algúns servizos rexionais. A compañía proporciona transporte gratuíto aos pasaxeiros que teñen que cambiar dun aeroporto ao outro.
Frota
En febreiro de 2016 a frota de Aeroliñas Argentinas estaba composta polas seguintes aeronaves:
Edgar Degas
Obra
Ademais dos seus cadros, Degas deixou unha ampla obra gráfica: debuxos, gravados e monotipos.
Foia de Bunyol
A Foia de Bunyol (en castelán Hoya de Buñol; que en galego significa Fondal de Buñol) é unha comarca do centro da Comunidade Valenciana, con capital en Xiva.
Limita ao norte cos Serrans e o Camp de Túria, ao leste coa Horta Oest e a Ribera Alta, ao sur co Canal de Navarrés e a Vall de Cofrents e o oeste coa Plana d'Utiel.
Os concellos desta comarca son:
Copa MLS
O primeiro gañador desta copa foi o D.C. United, no ano 1996. O equipo con máis títulos é Los Angeles Galaxy, o equipo anxelino foi o campión en cinco ocasións. O último gañador foi o Portland Timbers.
Anos 90
Esta década foi dominada claramente polo D.C. United. Na estrea desta competición, no ano 1996, o D.C. United venceu a Los Angeles Galaxy cun gol de ouro de Eddie Pope, 2-3 foi o resultado final, os Black-and-Red remontaron os dous tantos iniciais do conxunto anxelino. Ao seguinte ano, o D.C. United revalidou o título, no seu estadio, esta vez fronte o Colorado Rapids. No ano 1997 o D.C. United chegou á final por terceira vez consecutiva, pero esta vez caeu fronte o Chicago Fire. Ó ano seguinte o D.C. United non faltaba a súa cita na final, reeditanto a primeira final da historia da MLS fronte ó Los Angeles Galaxy conseguindo a súa terceira MLS Cup.
Principios de século
Coa chegada do novo século tamén chegou un novo campión o Kansas City Wizards, que tras unha gran tempada logrou vencer o Colorado Rapids. No ano 2001 tamén houbo un novo campión, o San Jose Earthquakes que vencía ó Los Angeles Galaxy, que perdía a súa terceira final. Pero un ano máis tarde chegaba a ansiada copa a cidade dos Ánxeles, tras tres finais perdidas ó Los Angeles Galaxy conseguía o título derrotando New England Revolution cun drámatico gol na prórroga de Carlos Ruiz. No 2003 o San Jose Earthquakes gañou a súa segunda MLS Cup vencendo ó Chicago Fire. Os dous anos posteriores o D.C. United conseguía o seu cuarto título e o Los Angeles Galaxy gañaba a súa segunda final.
Nos anos 2006 e 2007 repitiuse a final, o New England Revolution chegou a súa terceira e cuarta final pero amba-las dúas perderíanas fronte o Houston Dynamo. No ano 2008 estrearía o Columbus Crew o seu palmarés vencendo cun contundente 3 a 1 ó New York Red Bulls. O ano seguinte chegaríase por primeira vez ós lanzamentos de penalti, tras os empate a uns no tempo regular, o Real Salt Lake venceu na quenda de penaltis ó Los Angeles Galaxy por cinco goles a catro, conseguindo o seu primeiro título.
Xa na segunda década do século o Colorado Rapids conseguirían estrear o seu casilleiro neste campionato, tras vencer na prórroga e cun gol na propia meta de George John, ó FC Dallas. Coa chegada das estrelas internacionais Los Angeles Galaxy mostraron o seu dominio, vencendo as finais de 2011 e 2012 acadando o seu cuarto título. No ano 2013 o Sporting Kansas City lograba gañar o campionato por primeira vez con ese nome, pero xa era o segundo título da franquía de Kansas City. O ano 2014 foi histórico para a MLS xa que o Los Angeles Galaxy conseguían o seu quinto título e transformábanse no equipo con máis copas MLS. Tras este feito histórico, o ano seguinte ocorreu unha gran sorpresa un dos equipos con menos opcions dos clasificados os playoffs chegaron a final e venceron por un apertado dous a un ó Columbus Crew, este equipo foi ó Portland Timbers que logrou o seu primeiro título.
Xogador máis valorado
Tras cada final da Copa MLS entrégase o premio ó mellor xogador do partido, que normalmente é o que coas súas accións decidiu o partido.
Cereixa, Erbecedo, Coristanco
Cereixa é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 46 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 26 homes e 20 mulleres.
HP-UX
HP-UX (Hewlett Packard UniX) é unha versión de Unix desenvolvida e mantida por Hewlett-Packard (HP) desde 1983, executable tipicamente sobre procesadores HP PA RISC e nas súas últimas versións sobre Intel Itanium (arquitectura Intel de 64 bits); a pesar de estar baseada en boa parte en System V, incorpora importantes características BSD. Na actualidade a última versión do sistema operativo é a 11.23, aínda que existen numerosas instalacións de sistemas máis antigos, especialmente HP-UX 10.x ou incluso 9.x.
HP-UX é, como a maior parte de Unixs comerciais, unha contorna de traballo flexible, potente e estable, que soporta un amplo abanico de aplicacións que van desde simples editores de texto a complicados programas de deseño gráfico ou cálculo científico, pasando por sistemas de control industrial que inclúen planificacións de tempo real.
Durante os últimos anos Hewlett-Packard, como moitos outros fabricantes, parece que se interesou bastante pola seguridade en xeral, e en concreto polos sistemas de protección para os seus sistemas; proba disto é a gama de produtos relacionados con este campo desenvolvidos para HP-UX, coma o sistema de detección de intrusos IDS/9000 para HP-UX 11.x correndo sobre máquinas HP-9000 ou a utilidade Security Patch Check, similar ó PatchDiag de Sun Microsystems. Tamén é importante destacar as grandes melloras en canto a seguridade do sistema se refire entre HP-UX 9.x, HP-UX 10.x e moi especialmente HP-UX 11.x.
Os Conchados, Saavedra, Begonte
Os Conchados é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
HP-UX
Este sistema é bastante utilizado para ordenadores científicos, coma os do Centro de Supercomputación de Galicia.
Características
A versión HP-UX 11i v2 pode controlar:
Os Cucheiros, Erbecedo, Coristanco
Os Cucheiros é un lugar da parroquia de Erbecedo, no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
Anais fragmentarios de Irlanda
Os Anais fragmentarios de Irlanda é un compendio de crónicas medievais en lingua irlandesa media procedentes de varios anais irlandeses e varias historias narrativas. Foron compiladas no reino de Osraige, probablemente durante o reinado de Donnchad mac Gilla Pátraic (m. 1039), rei de Osraige e rei de Leinster.
Os anais fragmentarios copiáronse en 1643 para o reverendo John Lynch por Dubhaltach Mac Fhirbhisigh dun vellum do século XV que pertenceu a Giolla na Naomh Mac Aodhagáin (Nehemias MacEgan). Mac Aodhagáin, que morreu cara a 1443, era profesor de leis Brehon no condado de Ormonde. O único manuscrito que sobreviviu dos anais fragmentarios, que no presente se atopa na Biblioteca Real de Bélxica en Bruxelas, non pertence a Mac Fhirbhisigh, é unha obra dun escritor anónimo que fixo unha pobre copia do texto de Mac Fhirbhisigh, engadindo comentarios á marxe e un índice. O manuscrito (MS. 7, c. n. 17) está incompleto e inclúe cinco fragmentos de anais a partir de 573 e finalizando en 914. O que sobreviviu súmase á sinopse da hipotética Crónica de Irlanda.
Jim Sheridan
Jim Sheridan, nado en Dublín o 6 de febreiro de 1949, é un director, produtor e guionista de cine irlandés.
Traxectoria
Comenzou a súa carreira no teatro coma un dos fundadores do Project Art Centre de Dublín. Nesa época estivo adicado á produción teatral.
Non será ata finais da década dos 80 cando Sheridan dea o salto á dirección cinematográfica co filme O meu pé esquerdo, que ademais de ser un éxito de público, impulsaría o renacemento da cinema irlandés. O filme obtivo cinco candidaturas aos Óscar, incluíndo Mellor Película, Mellor dirección e Mellor guión adaptado, e facéndose con dous, os correspondentes ao Mellor actor principal e á Mellor actriz secundaria, que foron para Daniel Day-Lewis e Brenda Fricker.
A pesar das numerosas ofertas que recibiu de Hollywood, Sheridan decidiu continuar dirixindo na súa Irlanda natal. A súa seguinte película sería The Field, pola que Richard Harris resultaría candidato ao Óscar pola interpretación dun granxeiro que defende a súa terra das garras dos especuladores inmobiliarios. Posteriormente escribiu o guión do filme Into the West que dirixiu o inglés Mike Newell.
En 1993, Sheridan escribiu, produciu e dirixiu In the Name of the Father ("No nome do pai"), drama que conta a loita de Gerry Conlon, un home acusado falsamente e encarcerado coma terrorista do IRA. Para este filme, Sheridan volveu contar con Daniel Day-Lewis, ademais de Emma Thompson e de Pete Postlethwaite. Sheridan obtivo a súa segunda candidatura para o Óscar ao Mellor director, ao que lle habería de sumar as candidaturas ao Mellor guión adaptado e á Mellor película.
Mateo, embaixador de Etiopía
Mateo, ou Mateus, e tamén Mateo o Armenio foi un embaixador etíope enviado pola raíña rexente Eleni de Etiopía ao rei Manuel I de Portugal e ao papa, en procura dunha coalición que axudase ante a ameaza crecente que para Etiopía era a cada vez maior influencia otomá na rexión, co consello de Pêro da Covilhã. Mateo chegou a Goa en 1512, e viaxou a Portugal en 1514, desde onde regresou cunha embaixada portuguesa, xunto con Francisco Álvares. Os portugueses só entenderon a natureza da súa misión despois chegaren a Etiopía en 1520, pouco despois da morte de Mateo, un feito que complicou a misión portuguesa co novo emperador de Etiopía.
Embaixada de Mateo a Portugal
Mateo foi despachado pola raíña rexente Eleni tras a chegada de dous portugueses a Etiopía en busca de Pêro da Covilhã en 1508. Estes emisarios, incluíndo p padre João Gomes, Xoán Sanches, e Sid Mohamed foron enviados por Tristão da Cunha en 1506. Como non lograron atravesar Malindi, volveron para Socotra, de onde Afonso de Albuquerque levalos ata Filuk. Desois foron a Shewa, Etiopía. Finalmente morreron ou desapareceron na viaxe de regreso. Mateo, de orixe armenia, foi enviado aos portugués vía India cunha carta moi devota de Eleni ao rei Manuel I de Portugal e un anaco da Verdadeira Cruz. Viaxou coa súa esposa, cuñados e servos.
Despois de ser roubado en Zaila e detido en Bijapur, Mateo chegou a Dabul, e foi recibido en Goa en decembro de 1512 con grande honra polo gobernador portugués Afonso de Albuquerque, como un enviado do "Preste Xoán", tanto tempo buscado. O rei Manuel I de Portugal anunciou a súa chegada ao papa León X en 1513. A pesar de que Mateus afrontou o receo dalgúns dos rivais de Albuquerque, que tentaron probar que era un impostor ou espía musulmán, foi enviado por Albuquerque a Cananor, e desde alí a Portugal. Mateo chegou a Lisboa en febreiro de 1514. Alí, os seus informes, a carta da raíña Eleni e o anco da cruz foron moi admirados polo rei e a súa comitiva. Mentres Mateo estaba en Portugal, Albuquerque avanzou nun intento de tomar Adén, e unha expedición ao Mar Vermello, e sospéitase que a idea de que Massawa puidese devir nunha base portuguesa, puido estar influenciada por informes de Mateo. Damião de Góis traduciu ao latín un opúsculo portugués sobre a embaixada etíope de Mateo, o cal tamén incluíu a famosa "carta do Preste Xoán" escrita pola raíña Eleni (1509) e unha "Confessio illorum fidei".
Regreso a Etiopía coa embaixada portuguesa
En 1515 o rei Manuel contestou cunha embaixada para acompañar Mateo a Etiopía. A misión foi encabezada por Duarte Galvão e incluíu o padre Francisco Álvares, con ricos agasallos para o rei de Etiopía. Navegaron desde Lisboa ata Goa en 7 de abril de 1515, co quen ía ser o novo gobernador, Lopo Soares de Albergaria. Desde Goa, partiu unha frota para o Mar Vermello tentando aterrar cos embaixadores en febreiro de 1517, á que se uniu o explorador italiano Andrea Corsali. Corsali escribiu varias cartas sobre a viaxe, nas que expón que pararon preto de Socotra e despois foron a Adén. Dado o mal tempo e a negativa de Albergaria de ir máis lonxe, non conseguiron máis aló do archipélago de Dahlak, dirixíronse a Massawa. Mateo tiña algúns contactos en Massawa, mais despois de semanas parados alí, Duarte Galvão morreu e abortouse a misión.
Zindagi Tamasha
Zindagi Tamasha é un filme paquistaní de 2019 dirixido por Sarmad Khoosat, cuxo título está inspirado nunha canción de Naukar Wohti Da (1974). Foi producido pola irmá de Khoosat, Kanwal Khoosat e foi escrito por Nirmal Bano. Está protagonizado por Arif Hassan, Eman Suleman, Samiya Mumtaz e Ali Kureshi. O filme tiña prevista a súa estrea o 24 de xaneiro de 2020 baixo o selo Khoosat Films, mais a Xunta Central de Censores de Cinema de Paquistán pediulle ó director que se achegase ó Consello de Ideoloxía Islámica para que revisase criticamente o seu filme. O filme amosa un retrato íntimo dunha familia que vive en Lahore.
Foi escollido como candidato de Paquistán para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bryan Burk
Bryan "Burky" Burk, nado o 30 de decembro de 1968, é un produtor de televisión estadounidense.
Traxectoria
Tras graduarse na Escola de Cinema e Televisión da USC, Brian Burk empezou a súa carreira traballando cos produtores Brad Weston en Columbia Pictures, Ned Tanen en Sony Pictures e John Davis na Fox. En 1995, empezou a traballar na serie nomeada a un Emmy James Dean e produciu NFL: A Love Story.
Colaborou con J.J. Abrams e produciu varios dos seus shows de televisión como Alias, Six Degrees, What About Brian e Lost. Xunto a J.J. Abrams tamén produciu a película de 2008 Cloverfield e Star Trek en 2009.
Aldemunde
O topónimo galego Aldemunde pode referirse a:
Axénico
miniatura|Cultivo dun microorganismo nunha placa de ágar.
En bioloxía, o termo axénico designa os cultivos dun organismo que están completamente libres de calquera outros organismos "contaminantes", polo que se trata de cultivos puros cunha soa especie, variedade ou cepa, segundo os casos. Os primeiros cultivos axénicos foron de bacterias ou organismos unicelulares eucariotas, mais tamén son posibles con moitos organismos pluricelulares. Os cultivos axénicos eran difíciles de obter nos inicios da microbioloxía no século XIX, e a aparición de técnicas para a súa obtención supuxo un grande paso adiante nos estudos bacteriolóxicos. Os cultivos axénicos son unha importante ferramenta para o estudo de organismos simbiontes e parasitos en condicións controladas.
Historia
Nos inicios da microbioloxía no século XIX era moi difícil obter cultivos puros dun microorganismo. Os cultivos xeralmente eran mixtos, aínda nos casos en que se pensaba que eran puros, o que deu lugar a teorías erradas sobre o pleomorfismo (cambio de forma dun mesmo microorganismo durante o seu período de cultivo) e a influencia da natureza do medio sobre a forma e a función dos microorganismos. Louis Pasteur, Robert Koch e Ferdinand Julius Cohn negaban esas teorías, pero estas tiñan moitos defensores.