cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdinand von Richthofen
Traxectoria
Educouse en Breslau e Berlín. Viaxou ou estudou os Alpes tiroleses e os Cárpatos de Transilvania. En 1860, uniuse á Expedición de Eulenburg, unha expedición prusiana que visitou Ceilán, Xapón, Taiwán, as Célebes, Xava, Filipinas, Siam e Birmania entre 1860 e 1862. Non publicou ningún traballo importante como resultado destas viaxes, e moitas das anotacións e coleccións de Richthofen se perderon. Daquela China era un país bastante inaccesible debido á rebelión Taiping, pero Richthofen tiña un gran desexo de explorala, cousa que acabaría facendo. De 1862 a 1868, traballou como xeólogo nos Estados Unidos, onde descubriu minas de ouro en California. Despois retomou o seu interese pola China e fixo varias viaxes por ese país e polo Xapón, Birmania, e Xava. Na China localizou o leito do lago seco de Lopnur.
Publicou os seus descubrimentos e traballos xeográficos, xeolóxicos, económicos e etnográficos en tres volumes e un atlas, que, non obstante, non cobren todos os campos e os plans do autor. Este traballo apareceu en Berlín en 1877-85 co título China; Ergebnisse eigner Reisen und darauf gegründeter Studien ("China: Resultados das miñas viaxes e os estudos baseados nelas"). Neste traballo estándar, o autor non só trata de xeoloxía senón de todos os temas necesarios para facer un tratado xeográfico xeral. Prestoulle moita atención aos recursos económicos dos países que atravesaba. Tamén escribiu unha valiosa serie de cartas á Cámara de Comercio de Shanghai, e foi o primeiro que lle prestou atención aos xacementos de carbón de Shantung, e de Kiaochow como porto. Foi el quen acuñou os termos "Seidenstraße" e "Seidenstraßen" (Ruta(s) da seda) en 1877.
Von Richthofen nas súas viaxes arredor do mundo estudando os distintos tipos de costas estivo en Galicia e estudou as costas galegas. En 1886 publicou un traballo no que se describían as rías galegas, no cal as define como vales montañosos erosionados transversais inundados polo mar no Holoceno, non glaciares (aínda que hoxe se considera que non todas responden estritamente a esa definición). Tomou a palabra "ría" utilizada en Galicia e en mapas da época e introduciuna na terminoloxía científica, coverténdoa nun termo de uso internacional en xeomorfoloxía.
Foi nomeado profesor de xeoloxía na Universidade de Bonn en 1875, pero ao estar ocupado facendo os seus traballos na China non empezou a exercer no seu posto de profesor ata 1879. Converteuse en profesor de xeografía da Universidade de Leipzig en 1883, e profesor de xeografía na Universidade Friedrich Wilhelm de Berlín en 1886, posto que ocupou ata a súa morte. As súas conferencias atraían a numerosos estudantes, moitos dos cales chegaron a ser eminentes no campo da xeografía, e para manter o contacto con eles von Richthofen estableceu un "coloquio" xeográfico semanal. Entre os seus estudantes máis famosos estaba o explorador sueco Sven Hedin. Foi presidente da Sociedade Xeográfica Alemá durante moitos anos e fundou o Instituto Hidrográfico de Berlín. Tamén estandarizou as prácticas de corografía e coroloxía.
Morreu en Berlín en 1905.
Ortiga morta
A ortiga morta ou lamio maculado [cult.] (Lamium maculatum) é unha especie de fanerógama pertencente á familia das Lamiáceas, nativa de toda Europa e Asia temperada (Líbano, Siria, Turquía) que crece nunha variedade de hábitats, desde pasteiros abertos a bosques, xeralmente en solos húmidos e fértiles. Ten presenza en Galiza onde tamén recibe o nome vulgar de  chuchamel (coas variantes chupamel  ou zugamel ) polo feito de que ao chuchar as flores saben a mel. miniatura|362x362px
Descrición
O Lamium maculatum é unha planta herbácea rastreira e perenne. É unha especie que pode variar en termos de tamaño e forma das follas, vilosidade e cores. Acada os 20 centímetros de alto. Ten talos erectos, ocos e pubescentes, só ramificados na base. As follas laminares cunha peluxe lene acadan os 20 cm de longo. As follas, que son semellantes ás da ortiga, teñen unha especie de pintas (de aí o nome latino: maculatum), e atópanse unidas ao talo con longos pecíolos duns 2-4 centímetros. A forma das follas varía dende ovalado-triangular á forma de corazón. A inflorescencia está constituída por de dúas a oito flores hermafroditas duns 20 - 30 mm de longo. As flores fórmanse nas axilas das follas dos pares de follas superiores. Os labios superiores das flores teñen forma de casco, normalmente de cor rosa ou púrpura, mentres que os bilobatos inferiores son de cor abrancazada con puntos de cor púrpura. Os estames localízanse no labio superior e teñen pole alaranxado. Florea de abril a novembro.
A Casanova, Cela, Outeiro de Rei
A Casanova é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 6 habitantes (5 homes e 1 muller).
Ortiga morta
Hábitat
Medra nunha variedade de hábitats dende prados abertos a fragas, xeralmente en solos húmidos e fértiles, nunha altitude de 1200 metros sobre o nivel do mar.
Cultivo
Lamium maculatum valórase coma planta ornamental cobertora en lugares frescos e sombrizos. Axiña coloniza as áreas, podendo chegar a ser invasiva. Téñense desenvolvido, especialmente en Inglaterra, numerosos cultivares, principalmente de follas variegadas, incluíndo:
Nome común
Zugos, zugameles, zugamel, zogón, xugamel, urtiga mansa, té, setembriña, rosa do mel, planta de chupar, patas de cuco, ortigón, ortigas dulces, ortiga morta, ortiga mansa, ortiga branca, mentraste, menta, meleiros, meldrasco, mel de cuco, mel, maravallo, mamelos, herba salgueira, herba do galo, herba do abellón, herba de mel, herba das abellas, flor do mel, flor de mel, chupós, chupos, chupóns, chupones, chupois, chupoes, chupetes, chupelos, chupelas, chupas chupas, chupas, chupamiel, chupamelos, chupameles, chupamel, chupameis, chupachupas, chuchos, chuchamelos, chuchameles, chuchamel, capóns, cabrinfollo, cabrinfolla, bremantes e amileiras.
Caride
O topónimo galego Caride pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Batalla de Trafalgar
miniatura|dereita|220px|O almirante británico [[Horatio Nelson venceu en Trafalgar cando xa levaba unha brillante carreira militar, pero resultou morto nesta batalla.]]
Condicións previas da batalla
O emperador axiña se decatou de que necesitaría un aliado para vencer a Gran Bretaña. E buscou un que estivese case á marxe das guerras napoleónicas en Europa e que tiña unha gran potencia naval: España. O poder marítimo español era daquela unha sombra do que fora, mais seguía sendo moi grande.
Así, o 18 de agosto de 1796, España e Francia asinaron o Tratado de Santo Ildefonso, no que se comprometían a se defender mutuamente de ataques que puidesen sufrir por parte de terceiros. Esta alianza supuxo a entrada española nalgúns conflitos da época.
Napoleón ideou entón un plan para invadir Gran Bretaña. A armada franco-española navegaría cara a América para chamar a atención dos británicos, os cales irían socorrer as súas colonias coa súa armada. Coa frota británica en América, a armada franco-española volvería cara a Europa, onde se encargaría de escoltar a 160 000 soldados e 2.000 buques franceses para levalos a costas inglesas.
Non obstante, xurdiu un contratempo: a armada combinada foi avistada por un buque inglés cando esta volvía de América. Gran Bretaña enviou unha frota de ataque, a cal é recibida por sorpresa por Villeneuve, polo que se refuxia en Ferrol. Napoleón, indignado, ordena que a armada combinada parta cara a Brest. Porén, Villeneuve decide ir a Cádiz, por temor a se topar coa armada inglesa. Isto supón que Napoleón retire as tropas que ían invadir Gran Bretaña.
En outubro de 1805, a frota británica, comandada por Nelson, atópase en Xibraltar, moi preto da armada combinada. A escuadra de Nelson intenta bloquear o porto de Cádiz, para impedir que a armada combinada se reúna cos barcos franceses do Mediterráneo.
Villeneuve reúne entón os comandantes da súa armada: por parte española, o xefe da frota española Gravina, o xeneral Churruca, o tenente-xeneral Álava, Alcalá Galiano, Escaño e Cisneros; e por parte francesa, os almirantes Dumanoir e Magon, e os capitáns de navío Cosmao, Maistral, Villiegris e Prigny.
Naquel momento anunciábase unha tormenta, polo que Gravina pensaba que o mellor era ficar no porto de Cádiz, onde estarían seguros, ó contrario que os británicos, que sufrirían graves danos ó estaren en mar aberto. Por outra banda, non crían que os británicos decidisen atacar Cádiz, pois era un porto moi seguro. Ademais, sabían que a tripulación combinada era moi inferior, pois a dos barcos españois estaba sobre todo composta por campesiños recrutados forzosamente.
miniatura|220px|Retrato de Villeneuve do que se di que puido morrer por se suicidar ou ben asasinado. Considérase que a morte do vicealmirante da frota francesa Villeneuve, veu dada indirectamente polo resultado da batalla de Trafalgar.
A batalla
Finalmente a frota sae a mar aberto. A armada combinada avanza en liña cara ó sur, pero ó albiscar as naves inglesas, Villeneuve ordena virar os navíos cara a Cádiz de novo. A viraxe é completamente defectuosa, quedando divididas as naves en varios grupos.
Nelson aprovéitase disto, e formando a súa frota en dous grupos navega perpendicularmente cara á frota franco-española. Trala célebre frase Inglaterra espera que cada un cumpra co seu deber, os buques británicos comezan a súa marcha.
Ás 12 da mañá, o Fogueaux e o Santa Ana, buques combinados, abren fogo sobre o Royal Sovereing, iniciando o combate. Poucos buques se salvan do bombardeo: o Victory (buque de Nelson) é alcanzado polas balas de canón do Hérors.
Á 1 do mediodía, a columna da armada combinada está partida por varios lugares. Á unha e cuarto, un infante de mariña francés do Redoutable dispara sobre Nelson, que cae ferido mortalmente.
A manobra preparada por Nelson dá os seus froitos e agora a frota franco-española está dispersa, con oito buques lonxe dos combates que intentan volver xunta ó resto da frota, xa ás dúas do mediodía.
Ás catro e media deixan de soar as baterías. Villeneuve rende o seu barco, o Bucentaure, ós ingleses, e é feito prisioneiro. A batalla finaliza coa vitoria británica. Os británicos non perden un só navío (fronte ós 18 buques combinados), mais perden o brillante almirante Nelson. O bando español tamén ten grandes perdas entre os seus almirantes: Churruca, Álava e Alcalá Galiano. Tamén morre Gravina polas feridas causadas na batalla, meses despois.
Trala batalla
O parte da batalla, coñecido bastante despois, deu o seguinte resultado: 3.692 mortos e 3.779 feridos, dos mortos, non chegaban a 500 os británicos.
A vitoria de Gran Bretaña supuxo a paralización da invasión por parte francesa (cando foi informado da derrota, Napoleón estaba planeando a invasión de Gran Bretaña, e dixo gardade eses mapas, non os precisaremos en moito tempo), a consolidación de Inglaterra como potencia hexemónica naval e a final de España como gran potencia naval.
Villeneuve, humillado pola derrota, foi levado a Londres, onde é liberado, e no seu camiño de volta a Francia suicidouse, segundo a versión oficial. Así e todo, hai fontes que din que Napoleón o mandou asasinar.
Trafalgar na literatura
En numerosas ocasións a batalla de Trafalgar foi contexto para obras literarias, sendo a máis coñecida Trafalgar de Benito Pérez Galdós, pero hai outras máis; estes son algúns exemplos:
Conmemoración do bicentenario
miniatura|centro|700px|A armada británica atacou en dúas columnas co fin de romper a columna da armada combinada, tal como se observa nesta antiga representación da batalla. A estratexia de Nelson tivo éxito, pois a armada combinada quedou dispersada e nunha situación caótica, o que permitiu a vitoria británica.
Con motivo do bicentenario da batalla, as armadas: española, francesa e a británica; realizaron un acto de honra ós caídos, nas augas onde sucedeu a contenda. Participando nel descendentes dos mariños que nela loitaron; como os de Federico Gravina, Villeneuve ou Nelson. Aproveitándose a ocasión para impoñerlle a Cruz ó Mérito Naval con distintivo branco a Arturo Pérez-Reverte.
Mokele-mbembe
Co tempo, o animal converteuse en obxectivo dos adeptos da pseudociencia, da criptozooloxía e do Creacionismo da Terra Xove, resultando en múltiples expedicións lideradas por criptozoólogos e financiadas por creacionistas e grupos da Terra Xove co obxectivo de encontrar evidencias que invalidasen o consenso científico sobre a evolución. O paleontólogo Donald Prothero observa que "a busca do Mokele Mbembe ... forma parte do esforzo dos creacionistas por derrubar a teoría da evolución e o ensino da ciencia por calquera medio posíbel". Alén diso, Prothero observa que "as únicas persoas na procura do Mokele-mbembe son ministros creacionistas, non biólogos da vida salvaxe".
Laureano Salgado de la Riva
Laureano Salgado de la Riva, nado en Caldas de Reis o 5 de maio de 1885, foi un empresario e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de José Salgado Rodríguez e sobriño do empresario Laureano Salgado Rodríguez. Colaborou en El Eco Comercial e Fray Prudencio, dirixiu o periódico El Mirlo Blanco que se editou en Caldas de Reis entre 1909 e 1910. Colaborou en La Defensa, Galicia Nueva e Suevia.
Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra
miniatura|Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra. O Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra, máis coñecido como Mercantil de Pontevedra, é un club polideportivo que destaca especialmente no tenis e no pádel. As súas instalacións deportivas están situadas en Cons, na parroquia de Mourente, aínda que a súa sede central se localiza no centro da cidade.
Historia
O Mercantil de Pontevedra naceu o 17 de novembro de 1928 fundado por un grupo de comerciantes e industriais pontevedreses. Esta sociedade foi presidida no seu nacemento por D. Celso Varela, aínda que con outro nome (Círculo Mercantil e Industrial). A sede social ocupou varios locais, sempre na zona vella de Pontevedra, quedando situada na praza Curros Enríquez.
O primeiro edificio construído para a sede foi no ano 1965 mentres presidía D. Emilio Vázquez González. Máis tarde, xa a finais dos anos 70, o presidente D. Eligio Cancela García mandou construír o parque polideportivo en Mourente. No ano 2019 pasou a ser dirixido por D. Ernesto Filgueira Touriño.
Instalacións
miniatura|Pistas de tenis. As instalacións do Casino Mercantil e Industrial de Pontevedra abranguen dous ámbitos, un social e outro deportivo. A sede social localízase na praza Curros Enríquez. Trátase dun edificio de tres plantas que alberga cafetaría, ximnasio, salón de actos, oficinas administrativas, sala de xuntas e baños.
As instalacións deportivas atópanse en Mourente e contan cun pavillón, doce pistas de tenis (sete descubertas, dúas cubertas de terra batida e tres cubertas no pavillón), un campo de fútbol sala (dentro do pavillón), un campo de fútbol de terra que tamén está dedicado ao tiro con arco, dous campos de area para fútbol e voleibol, dúas pistas de pádel, unha de baloncesto, outra de balonmán e tres piscinas (unha olímpica, outra mediana e outra pequena) con caseta de socorrismo. Conta tamén con diferentes áreas de ocio e descanso, entre as que destacan un parque infantil, unha cafetaría-restaurante, churrasqueiras ao aire libre, unha zona do pavillón habilitada para pimpón e unha casa de campamentos con liteiras e cunha zona de acampada anexa. No edificio da cafetaría localízanse as oficinas de atención a socios e socias, un salón de xogos, un salón de cerimonias, unha pista de squash, un ximnasio e os vestiarios e baños.
Dispón de dous aparcadoiros e accesos acondicionados para persoas de mobilidade reducida e carriños de bebés.
Actividades
O parque polideportivo está máis enfocado ao tenis e ao pádel que a outros deportes, aínda que no verán tamén se pode gozar doutras actividades lúdico-deportivas como natación artística, tríatlon, windsurf e orientación.
Na sede de Pontevedra desénvolvense máis actividades; desde deportivas (pilates, bailes latinos, baile, baile infantil deportivo, xadrez, taichí...) e socioculturais (club gastronómico, club do poeta, actuacións musicais, servizo de prensa e televisión, conferencias, exposicións, fotografía, piano, guitarra, batería, solfexo, canto, coral, pintura e gancho, palillos ou bobina, billar, cartas e dominó) ata campamentos (Mercantil-SuhSport, Stage de tenis, de verán, “Portero 2000” e HQR-camp) e celebracións (Día de Reis, día do socio, entroido, letras galegas, inauguración verán, San Xoán, festas da Peregrina, Feira Franca, festas temáticas, agosto, samaín, Nadal, fin de ano).
A Borrallada, Castro, Narón
A Borrallada é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 47 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 30 mulleres.
Sebastian Vettel
Sebastian Vettel, nado en Heppenheim o 3 de xullo de 1987, é un expiloto de Fórmula 1 alemán. Foi Campión do Mundo, catro veces en, , , e. É un dos pilotos de F1 máis exitosos de todos os tempos e é considerado un grande.
Vettel comezou a súa carreira na Fórmula Un como piloto de probas para BMW Sauber en, facendo unha única aparición nunha carreira en. Como parte do Red Bull Junior Team, Vettel pilotou para a Scuderia Toro Rosso máis tarde ese ano e mantívose como piloto a tempo completo para. Vettel ascendeu a Red Bull en. Con Red Bull, Vettel gañou catro títulos consecutivos desde ata, o primeiro dos cales o converteu no campión do mundo máis novo do deporte, establecendo os récords de máis vitorias consecutivas en carreiras (9) e vitorias en carreiras nunha única tempada (13). En firmou pola Scuderia Ferrari para o que correru ata. Fichou por Aston Martin para as tempadas -, antes de anunciar os seus plans para retirarse da Fórmula Un a finais da tempada 2022.
Mocidade e vida persoal
Vettel naceu en Heppenheim, entón Alemaña Occidental fillo de Norbert e Heike Vettel. Ten un irmán máis novo, Fabián, e dúas irmás máis vellas, Melanie, técnico ental, e Stefanie, fisioterapeuta para nenos incapacitados. Vettel dixo nunha entrevista que el era terrible na escola, pero logrou o título de secundaria cunha nota respectable, na escola secundaria Starkenburg Gymnasium en Heppenheim. Tamén mencionou que os seus heroes da infancia eran "Os tres Michaels", que eran Michael Schumacher, Michael Jordan e Michael Jackson. Dixo que quería ser un cantante como Michael Jackson, pero deuse conta de que non podía porque non tiña a voz. Vettel é tamén un fan de The Beatles destacando varios discos, entre eles Abbey Road e a súa canción favorita é "Drive My Car". Nunha entrevista en Top Gear, Vettel confesouse como fan da comedia británica como Little Britain e Monty Python's Life of Brian. Vettel vive en Thurgovia, Suíza, entre outros pilotos de carreiras e é un fan do equipo de fútbol alemán Eintracht Frankfurt. Vettel describiuse a se mesmo como competitivo, privado, e impaciente. Vettel tamén aparece nos anuncios de Head & Shoulders. Na versión alemá de Cars 2, Vettel presenta unha voz en off.
Mantén unha relación con Hanna Sprater, coa que leva desde a infancia. En xaneiro de 2014, Vettel converteuse en pai da súa primeira filla.
Vida deportiva
Vettel comezou no automobilismo aos sete anos, pilotando karts. En 2004, na F-BMW Alemá, venceu 18 de 20 carreiras disputadas e conquistou o título da competición. Nos anos seguintes, Vettel correu na F-3 Europea e pasou a espertar o interese de BMW, onde pasou a realizar probas.
Fórmula Un
miniatura|right|Vettel durante a práctica no [[Gran Premio do Brasil de 2006 co BMW Sauber]] miniatura|right|Vettel na súa carreira de debut no [[Gran Premio dos Estados Unidos de 2007]]
2006
Vettel converteuse no terceiro piloto de BMW Sauber no Gran Premio de Turquía de 2006, cando o ex titular Robert Kubica foi convocado para substituír a Jacques Villeneuve no Gran Premio de Hungría de 2006.
No seu debut nas probas, Vettel marcou o mellor tempo na segunda práctica libre do venres antes da carreira. Nese momento, converteuse no piloto máis novo da Fórmula Un en participar na competición nun Gran Premio de fin de semana (19 anos e 53 días), tamén recibiu a súa primeira multa por superar o límite de velocidade no pitlane camiño da pista.
Na súa segunda sesión de probas no Gran Premio de Italia de 2006, estableceu o tempo máis rápido nas dúas sesións de adestramentos do venres, unha fin de semana de carreiras no que todos os coches BMW foron rápidos, co seu predecesor Robert Kubica terminando no podio na carreira.
2007
Vettel foi confirmado como piloto de probas de BMW para. Tralo grave accidente do piloto regular de BMW Kubica no Gran Premio do Canadá de 2007 Vettel substituíuno no Gran Premio dos Estados Unidos de 2007. Comezou na sétima posición da grella, terminando na oitava posición logrando o seu primeiro punto no Campionato Mundial e converteuse no piloto máis novo no momento en anotar un punto na Fórmula Un (á idade de 19 anos e 349 días), unha marca en posesión anteriormente de Jenson Button, quen tiña 20 anos e 67 días de idade cando terminou sexto no Gran Premio do Brasil de 2000.
Toro Rosso (2007-2008)
miniatura|esquerda|250px|Vettel correndo para [[Scuderia Toro Rosso|Toro Rosso no Gran Premio do Canadá de 2008.]]
2007
Na véspera do Gran Premio de Hungría de 2007, Vettel foi confirmado como novo piloto da Scuderia Toro Rosso, en substitución do estadounidense Scott Speed, que saíu tras varios desencontros co equipo. Cobrou aproximadamente 165.000 US $ por terminar a tempada con Toro Rosso. Antes da carreira, tamén se anunciou que Vettel pilotaría para Toro Rosso en, xunto a Sébastien Bourdais.
2008
O 14 de setembro de 2008 venceu de forma sorprendente o gran Gran Premio de Italia de 2008, conquistando a primeira vitoria da carreira na categoría e tamén do equipo Toro Rosso. Con este feito, converteuse no piloto máis novo en gañar un Gran Premio, con vinte e un anos, tres meses e oito días. Logrou outra marca con só nove meses de carreira na Fórmula 1, converteuse no piloto máis novo en ser multado pola FIA por unha infracción ao pasar do límite de velocidade nos boxes mentres accedía á pista por primeira vez.
Red Bull (2009–2014)
Alzouse co campionato de Fórmula 1 de 2010, converténdose no piloto máis novo da historia en ser Campión do Mundo. Campionato que renovou en, e.
En, Vettel pasa a correr en Red Bull, substituíndo a David Coulthard, que se retirou ao fin da tempada de Fórmula 1 de.
O 19 de abril de 2009, no Gran Premio da China de 2009, conquistou a segunda vitoria na categoría e a primeira do equipo Red Bull.
En 1 de novembro, Vettel terminou no segundo posto no campionato Mundial, sendo o piloto máis novo en conseguir tal feito, trala súa vitoria no Gran Premio de Abu Zabi de 2009, ficando só detrás do británico Jenson Button no campionato.
En 19 de novembro de 2009, Vettel foi elixido mellor piloto do ano pola revista inglesa "Autosport", nunha votación feita cos xefes de equipo da categoría.
O piloto alemán comezou a temporada de logrando a pole position nas dúas primeiras roldas, no entanto, por problemas no coche, acabou perdendo o liderado, inclusindo a retirada na segunda carreira. A primeira vitoria na temporada veu na terceira carreira, o Gran Premio de Malaisia de 2010, cando superou ao seu compañeiro de equipo Mark Webber, que chegou segundo. O 14 de novembro, Vettel proclamouse campión da categoría, tras vencer na última carreira da tempada, o GP de Abu Zabi. Vettel converteuse no campión máis novo da historia, con 23 anos, 4 meses e 11 días. Vettel tamén se converteu no 1º piloto da historia da Fórmula 1 en ser campión sen liderar o campionato antes da última proba.
O día 24 de febreiro de 2012 o piloto recibiu do presidente da Alemaña, Horst Seehofer, a distinción "Silberne Lorbeerblat" (folla de prata), a máis alta condecoraçión concedida polo goberno alemán aos deportistas, pola conquista do bicampionato.
O 25 de novembro de 2012, tornouse o máis novo tricampión mundial da Fórmula 1, chegando en sexto lugar no GP do Brasil, a última proba da tempada. Vettel logrou o campionato con tres puntos de vantaxe sobre Fernando Alonso, que quedou na segunda posición.
O 27 de outubro de 2013, tornouse o máis novo tetracampión mundial da Fórmula 1, tras ser primeiro no Gran Premio da India, a falta de catro carreiras. Cunha temporada perfecta e sen erros, Vettel foi tetracampión cunha gran vantaxe en relación a Fernando Alonso, que chegou na décima primeira posición. miniaturadaimagem|250px|Vettel en 2015 co Ferrari. Durante a fin de semana do Gran Premio do Xapón de 2014, anunciou que deixaba o equipo ao fin da tempada de 2014 antes do termo do seu contrato, que concluiría en 2015.
Ferrari (2015–2020)
miniatura|left|Vettel durante os test de pretempada en [[Circuíto de Barcelona-Cataluña|Cataluña debuting for Ferrari]]
Logros
En 2010 alzouse co campionato do mundo converténdose así no piloto máis novo en conseguir este título. En 2011 renovou o campionato e tamén se converteu no bicampión máis novo da historia, en 2012 logrou o seu terceiro campionato polo que tamén é o tricampión máis novo da historia, en 2013 logrou o cuarto campionato consecutivo.
Costumes e Supersticións
Sebastian Vettel ten o costume de poñerlle nomes de muller aos seus coches, inspirado polos pilotos estadounidenses de bombardeiros da segunda guerra mundial. Declarou: "É importante ter unha estreita relación co coche. Como un barco, un coche debería levar o nome dunha moza porque é sexy". Sábese que na súa primeira temporada na Fórmula 1 púxolle o nome de Julie ao seu STR3. O RB5 do ano seguinte foi apodado Kate, despois do accidente de Australia, tiveronlle que cambiar o chasis, este foi apodado Kate’s Dirty Sister ( Irman sucia de Kate). Para a súa última montura o RB6 escolleu o nome de Luscious Liz (Seductora Liz). Unha vez cambiado este último, o seu sucesor foi chamado Randy Mandy (Mandy a Cacheira). En, o campión do mundo bautizou ao RB7 como Kinky Kylie (pervertida Kylie). Ao RB8 chamouno Abbey e o RB9 recibiu o nome de Hungry Heidi. O tetracampeon chamou ao RB10 "Suzie", e na súa nova aventura coa Scuderia Ferrari, chamou ao SF15-T "Eva". Para a tempada Vettel e o seu mecánicos decidiron nomear o seu Ferrari SF16-H Margherita. Para, Vettel decidiu bautizar o seu Ferrari SF70H como "Gina", Loria (2018), Lina (2019), e Lucilla (2020). Tamén ten como superstición pasar unha "Moeda da sorte" polos cordóns dos seus zapatos.
Traxectoria profesional
* Tempada en progreso.
Resultados completos na Formula BMW ADAC
(Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican a volta rápida.)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Villamarciel
Villamarciel é unha localidade castelá situada na provincia de Valladolid, no concello de Tordesillas, a 11 quilómetros da capital municipal.
Pobo sangha
Os sangha (tamén coñecidos como sanga) son un grupo étnico do norte da República do Congo. Representan arredor do 20% da poboación do país, sendo o segundo maior grupo étnico despois do pobo congo.
Julián Rodríguez León
Julián Rodríguez León, nado no Barco de Valdeorras en 1970, é un alpinista galego, membro do Club de Montañismo Kirlo da súa vila natal.
Traxectoria
Iniciouse no montañismo en 1988. En 2002 coroou o Aconcagua (6.959 m, teito de América), e o monte McKinley (6.195 m, en Alasca, cima de América do Norte).
O 9 de maio de 2006 coroou o Shishapangma ( 8.027 m), no Tíbet, se ben xa colaborara en ascensións a outros "oitomil" no Himalaia: Daulaghiri (8.172 m) en 1997 (dentro do proxecto Desafío 8000), e Gasherbum II no Karakorum paquistaní.
Fompedriña, Cela, Outeiro de Rei
Fompedriña é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
STS-51-G
STS-51-G foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 17 de xuño de 1985 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-51-G, con sete astronautas a bordo (Daniel Brandenstein, John Creighton, Shannon Lucid, John Fabian, Steven Nagel, Patrick Baudry, de Francia, e o príncipe Salman Al-Saud, o primeiro astronauta saudita), foi posta en órbita para lanzar os satélites Morelos, Arabsat 1B e Telstar 3D. A tripulación tamén fixo varios experimentos a bordo e liberou e recuperou a plataforma astronómica SPARTAN 1. Entre os esperimentos a bordo atopábanse ADSF, HPTE, OEX, FEE e FPE.
Gran Premio de Baden-Württemberg de Motociclismo
O Gran Premio de Baden-Württemberg de Motociclismo foi unha carreira de motociclismo que se correu soamente no ano de 1986 organizada pola Federación Internacional de Motociclismo, no circuíto de Hockenheimring (Baden-Württemberg, Alemaña).
Este Gran Premio, adicional ao calendario de 1986, estivo reservado para as categorías de 80 cm3, 125 cm3 e sidecar, en compensación pola cancelación do Gran Premio de Suráfrica debido á política de apartheid liderada por este país, que causara numerosas polémicas.
No Gran Premio, o futuro campión do mundo, Ralf Waldmann, fixo o seu debut no Campeinato Mundial de motocicletas.
Competiu na clase de 80 cc e terminou 19º.
Por primeira vez nestes campionatos, desde Gina Bovaird en 1982, unha muller competiu na Copa do Mundo, a alemá Petra Gschwander.
Noela Blanco
Noela Blanco Rodríguez, nada en Ourense en 1981, é unha política galega do PSdeG.
Traxectoria
Filla do sindicalista Etelvino Blanco. Licenciouse en Ciencias Ambientais pola Universidade de Cádiz e traballou como técnica en prevención de riscos laborais en Sogama desde 2008 ata 2015. En maio de 2015 substituíu a Pachi Vázquez no Parlamento de Galicia. Nas eleccións autonómicas de 2016 foi elixida deputada pola provincia de Ourense. No ano 2017 foi candidata á Secretaría provincial do PSdeG de Ourense perdendo as primarias fronte a Rafael Rodríguez Villarino.
Pobo iban
Os iban ou sea dayaks son un pobo dayak de Borneo. A maioría dos viven no estado malaisio de Sarawak. Crese que o termo "iban" era orixinalmente un exónimo empregado polo pobo kayan. Os iban eran coñecidos como cazadores de testas e a súa expansión tribal e territorial, e tiñan unha reputación como guerreiros fortes no pasado. Dende a chegada dos europeos e a subsecuente colonización da área, a caza de testas esmoreceu gradualmente malia que moitos outros trazos culturais sobreviviron, como a lingua iban. A poboación iban concéntrase en Sarawak, Brunei, e na provincia de Borneo Occidental, Indonesia. Viven ó xeito tradicional en casas comunais chamadas rumah panjai.
Roland Campiche
Roland J. Campiche, nado en 1937, é un sociólogo suízo, que traballa no ámbito da socioloxía da relixión.
Traxectoria
É profesor da socioloxía da relixión na Universidade de Lausana, foi presidente da Sociedade Internacional da Socioloxía da Relixión (1991-1995) e da sección francesa do Instituto de Ética Social da Federación de Igrexas Protestantes de Suíza ata 2001. En 1999 fundou o Observatorio das Relixión de Suíza para a investigación e o coñecemento do cambio relixioso. O seu ámbito de investigación céntrase na mocidade e relixión en Europa e sobre as seitas.
1941
Outros
Historia ano a ano
Fernande, Castro, Narón
Fernande é un lugar da parroquia de Castro no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 37 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 18 mulleres.
Pazo dos Deportes
O pazo provincial dos deportes de Lugo é un pavillón polideportivo situado na cidade de Lugo, no barrio de Acea de Olga. Ten capacidade para 5.310 espectadores. Foi inaugurado en 1992.
Historia
O Pazo dos Deportes foi inaugurado o 13 de setembro de 1992 co torneo Xacobeo, no que participaron, a parte do equipo lucense, o Elosúa León, o Maccabi Tel Aviv e o Real Madrid. Na primeira semifinal que enfrontou ao Breogán de Velimir Perasović ao Real Madrid, o madrileños conseguiron a vitoria. No partido polo terceiro e cuarto posto o Breogán vencería por un punto aos macabeos.
Instalacións
Dedicado principalmente ao baloncesto, xa que nel bogan o Club Baloncesto Breogán e o Club Deportivo Ensino, tamén dispón de ximnasio, canchas de squash, e pistas polideportivas anexas. Tamén ten acollido encontros da primeira división da LNFS do Prone Lugo e do Barcel Euro Puebla, ademais de encontros internacionais de baloncesto de todas as categorías.
O pazo está situado no campus de Lugo da Universidade de Santiago de Compostela, motivo pola cal é ás veces chamado "pazo universitario" ou "universitario" simplemente. Conta nos arredores cunha piscina cuberta e pistas de atletismo. O aparcadoiro do recinto é tamén utilizado ás veces para a celebración de concertos ou outras actividades.
Irina Rodnina
Irina Konstantinovna Rodnina (Ирина Константиновна Роднина), nada en Moscova o 12 de setembro de 1949 é unha patinadora artística e política rusa, única que gañou dez campionatos mundiais e tres medallas olímpicas consecutivas (1972, 1976, 1980) na disciplina de parellas. Nas eleccións lexislativas de 2007 foi elixida membro da Duma Estatal polo partido Rusia Unida do presidente Vladímir Putin. Como patinadora artística, competiu inicialmente con Aleksei Ulanov e logo con Aleksandr Záitsev. Foi a primeira patinadora de parellas que gañou o título olímpico con dúas parellas diferentes.
Carreira deportiva
Contra o 1963, Rodnina xa comezara a patinar coa súa primeira parella, Oleg Vlasov, adestrado por Sonia e Milán Valun. En 1964, Stanislav Zhuk converteuse no seu adestrador e emparellouna con Aleksei Ulanov. Gañaron catro títulos mundiais e europeos consecutivos. O primeiro título mundial foi en 1969, por diante da parella Tamara Moskvina / Alexei Mishin. Gañaron os seguintes títulos mundiais, 1970 e 1971, por diante de Lyudmila Smirnova / Andrei Suraikin. Porén, Ulanov namorouse de Smirnova e antes dos Xogos Olímpicos de 1972 a parella tomou a decisión de patinar xuntos a temporada seguinte. Rodnina e Ulanov competiron neses xogos e lograron o ouro. Logo prepararon a súa última competición xuntos, o Mundial de 1972. Mentres practicaban xuntos un día antes do inicio da competición, a parella tivo un accidente nun levantamento e Rodnina acabou no hospital cunha conmoción cerebral e un hematoma intracraneal. A pesar do accidente, tiveron unha importante presenza no programa curto, recibindo algúns 6.0. No programa longo, Rodnina debilitouse e mareouse, mais foi suficiente para o seu cuarto título mundial. Ulanov continuou a súa carreira con Smirnova, mentres que Rodnina pensaba na súa xubilación.
En abril de 1972, o seu adestrador Stanislav Zhuk suxeriulle que formase equipo co patinador de Leningrado Aleksandr Zaitsev, que tiña boa técnica de salto e aprendeu rapidamente os elementos. A súa música detívose durante o seu programa curto no Campionato Mundial de 1973, posiblemente debido a un traballador checo que actuou en represalia pola represión da Primavera de Praga. Coñecidos por unha intensa concentración, remataron o programa en silencio, obtendo unha ovación de pé e unha medalla de ouro ao finalizaren por diante de Smirnova e Ulanov, que foron derrotados de novo en 1974.
En 1974, Rodnina e Zaitsev deixaron a Zhuk, co que a súa relación se volvera tensa, para adestrar con Tatiana Tarasova. Gañaron xuntos seis títulos mundiais e sete medallas de ouro de Europa, e gañaron o seu primeiro título olímpico en conxunto en 1976. Rodnina e Zaitsev non competiron durante a temporada 1978/79, porque ela estaba embarazada. Regresaron en 1980 para lograr o seu segundo título olímpico xuntos e terceiro de Rodnina, antes de retirarse da patinaxe competitiva. Con 30 anos e 159 días, converteuse na campioa olímpica de patinaxe artística de máis idade.
Ao longo da súa carreira, Rodnina competiu internacionalmente pola Unión Soviética e representou á sociedade deportiva das Forzas Armadas a nivel estatal. Cos seus compañeiros gañou dez campionatos do mundo e tres medallas de ouro olímpicas consecutivas dende 1971 ata 1980, ademais de once títulos europeos, o que fai dela a patinadora en parella con máis éxito da historia.
Rodniná adestrou numerosos patinadores soviéticos de elite e deu clases na universidade de Moscova. Dende 1990 ata 2002, adestrou nos Estados Unidos e levou o equipo checo de Radka Kovaříková e René Novotný ao título mundial.
Carreira política
Rodnina converteuse en membro da Cámara Pública de Rusia en 2005 e nas eleccións de 2007 foi elixida membro da Duma Estatal. O 17 de decembro de 2012, apoiou a lei Dima Yakovlev, que prohibe a adopción de orfos rusos por parte de cidadáns estadounidenses.
Vida privada
Graduouse no Instituto Central de Cultura Física. O seu primeiro matrimonio foi con Alexander Zaitsev, con quen tivo un fillo do mesmo nome nado en 1979. Do seu segundo matrimonio, co produtor Leonid Menkovsky, tivo unha filla, Alyona Minkovski, nada en 1986.
Rodnina pasou varios anos nos Estados Unidos e logo trasladouse de novo a Rusia.
Controversia en Twitter
O 13 de setembro de 2013, Rodnina provocou controversia cando chiou unha foto retocada do presidente dos Estados Unidos Barack Obama coa boca chea de comida e un plátano en primeiro plano. Dixo que foi unha práctica do seu dereito á libre expresión, mais os críticos dixeron que estaba a facer un comentario racista sobre o presidente afroamericano. O 10 de febreiro de 2014 Rodnina afirmou que a súa conta de Twitter fora hackeada no momento da publicación da fotografía e desculpouse pola forma en que levou o asunto.
Jardim, Mato Groso do Sur
Jardim é un municipio brasileiro situado no estado de Mato Groso do Sur. A cidade ten a gandería e turismo como actividades principais.
O tequeletequele
O tequeletequele é o segundo álbum de estudio do grupo galego de folk Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1977, baixo o selo Philips Records.
Formistán, Cela, Outeiro de Rei
Formistán é un lugar da parroquia de Cela no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Setembro Negro
Setembro Negro (en árabe, أيلول الأسود, Aylūl al-Aswad) foi unha organización terrorista palestina, fundada en 1970.
Home of the Strange
Home of the Strange é o terceiro álbum do grupo musical estadounidense de rock alternativo Young the Giant, estreado o 12 de agosto de 2016.
Setembro Negro
Historia e características
Tivo nexos con diversos grupos dentro da OLP, principalmente con Al-Fatah, por entón dirixida por Yasser Arafat, e máis tarde co FPLP.
O nome "Setembro Negro" provén dos acontecementos que enfrontaron a combatentes palestinos co exército xordano en setembro de 1970 (véxase Setembro Negro (historia)). A primeira acción do grupo foi o asasinato do Primeiro Ministro de Xordania, Wasfi Tall, o 28 de novembro de 1971. Wasfi Tall foi clave para a expulsión dos combatentes palestinos de Xordania en 1970-1971.
O seu acto máis coñecido foi o Masacre de Múnic, nome que se lle deu ao secuestro e asasinato de once atletas israelitas durante os Xogos Olímpicos de 1972. No acto ademais perderon a vida cinco membros de Setembro Negro e un policía alemán.
Outros actos atribuídos a Setembro Negro son o intento de asasinato contra o embaixador xordano en Londres (decembro de 1971), o sabotaxe dunha instalación eléctrica alemá occidental e dunha planta de gas holandesa (febreiro de 1972), o secuestro dun avión comercial belga que voaba desde Viena a Tel Aviv (maio de 1972) e o atentado contra a embaixada saudita no Sudán, que custou a vida a 3 persoas, entre elas o embaixador dos Estados Unidos de América (marzo de 1973).
Logo deste último atentado, a organización foi desmantelada ao parecer debido a presións da OLP (que viu que os actos terroristas non facían máis que prexudicar a causa palestina) e os asasinatos do Mossad, en operación coñecida como Cólera de Deus, que acabaron coa vida de moitos líderes desta organización.
A partir de 1974, outras agrupacións como Abu Nidal e o Fronte Popular para a Liberación de Palestina (FPLP) comezaron a relacionar o nome Setembro Negro con algúns dos seus propios actos; con todo, o máis probable é que estes grupos non tivesen nada que ver coa organización orixinal.
Reforma protestante
miniatura|A vidreira da Reforma nunha igrexa [[Luteranismo|luterana de Carolina do Sur mostra escenas claves da Reforma protestante.]] A Reforma protestante, ou simplemente a Reforma, foi un movemento de reforma cristiá no Sacro Imperio Romano Xermánico que xeralmente se considera que comeza a partir da publicación das 95 Teses de Martiño Lutero, en 1517, aínda que existen unha serie de precursores como Jan Hus anteriores a este evento. Como período histórico, a Reforma considérase que termina coa Paz de Westfalia en 1648 dando fin ás guerras de relixión en Europa ; con todo, moitas das denominacións que se produciron durante este período seguen existindo e o protestantismo constitúe unha das ramas máis importantes do cristianismo hoxe en día. Aínda que o movemento comezou como unha tentativa de reformar a Igrexa católica, os movementos acabaron coa escisión dos grupos reformistas e co establecemento de novas institucións, principalmente, o luteranismo, o calvinismo e o anabaptismo.
Moitos católicos de Occidente estaban descontentos coas falsas doutrinas e malas prácticas dentro da Igrexa, as cales consideraban impropias, especialmente no caso da venda de indulxencias. Outra controversia importante foi a práctica de compra e venda de posicións de prestixio no seo da Igrexa (simonía), considerada naquel tempo como unha auténtica corrupción na xerarquía eclesiástica. Esta corrupción considerábase sistémica, chegando mesmo á posición do Papa.
A Reforma en xeral considérase que comeza o 31 de outubro de 1517, na actual rexión alemá de Saxonia, cando Martiño Lutero cravou unha copia das súas noventa e cinco teses na porta da igrexa do castelo de Wittenberg, que se empregaba como taboleiro de avisos para a universidade. Nestes noventa e cinco puntos, Lutero expuña as súas críticas á igrexa e ao Papa. Os puntos máis controvertidos centrábanse nas prácticas de venda de indulxencias e na doutrina da igrexa referente ao purgatorio. Os predecesores espirituais de Lutero foron homes como John Wycliffe e Jan Hus. Outros pastores e teólogos de ideas radicais, como Huldrych Zwingli e Jean Calvin, seguiron o camiño iniciado por Lutero. As crenzas e prácticas da igrexa atacadas polos reformistas incluían o purgatorio, o xuízo particular ás almas, a devoción pola Virxe María, a intercesión dos santos, a meirande parte dos sacramentos, o celibato que debían gardar os sacerdotes e os monxes, e maila autoridade do Papa.
O movemento de reforma axiña se dividiu en diferentes liñas doutrinais. Os desacordos entre Lutero e Zwingli, e máis tarde entre Lutero e Jean Calvin, conduciron á aparición das igrexas protestantes rivais. As denominacións cristiás máis importantes que xurdiron directamente da Reforma foron os luteranos, os reformados/calvinistas/presbiterianos e os anabaptistas. A Reforma protestante tamén é coñecida como a Reforma xermánica, a Revolución protestante, a Revolta protestante e, en Alemaña, a Reforma luterana. O proceso de reforma diferenciouse de forma notábel dos acontecementos de Inglaterra, que levarían á formación da Igrexa anglicana. Alí, o período de reforma coñécese como a Reforma inglesa. Asemade, os reformistas tamén aceleraron o proceso de Contrarreforma na Igrexa católica. A Reforma implicou aspectos culturais, económicos políticos e relixiosos
Historia e orixes
miniatura|dereita|200px|Bula Exurge Domine, Contra Errores Martine Lutheri et sequatium: Bula contra os erros de [[Martiño Lutero e os seus seguidores (15 de xuño de 1520), pola que o papa León X o ameaza coa excomuñón se non se retracta de 41 puntos incluídos nas súas famosas 95 teses sobre as indulxencias do 31 de outubro de 1517, nas que Lutero, indignado, atacaba a idea de que a compra das bulas podía ser causa de perdón de penas espirituais; feito habitual na época e onde a causa ocasional foi que o papa León X arrendaba as bulas de indulxencias á banca Fugger para obter diñeiro para a construción da basílica de San Pedro do Vaticano. Lutero queimou publicamente a bula (10 de decembro de 1520) e a excomuñón fíxose efectiva (3 de xaneiro de 1521). Estas datas son fitos da Idade Moderna, pero non pasarían de ser unha disputa teolóxica se non atopasen o formidable eco que a difusión da imprenta lle permitiu, e se non fosen acollidos por unha sociedade madura para recibilos e uns axentes políticos dispostos e capaces de aproveitar o seu potencial.]]