cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Science Centre Delft
O edificio
Ademais do Science Center Delft, o edificio alberga outras institucións públicas e privadas.
Prologómenos
O nacemento do museo remóntase á década de 1970, co nome de Centro de Exposicións Técnicas (en neerlandés: Technisch Tentoonstellingscentrum), que realizou unha serie de exitosas exhibicións itinerantes. Xa nos anos oitenta, aquel centro transformouse en Museo Técnico de Delft (Techniek Museum Delft). Este xermolo do centro actual estivo ata marzo de 2008 nas instalacións do antigo Laboratorio de Mecánica e Construción Naval da TU Delft. Nesa época, o museo exhibía permanentemente algunhas das coleccións históricas da universidade, con obxectos como máquinas-ferramenta, motores de vapor, gas e diésel, calculadoras mecánicas e robots, e para os cativos había diversas actividades e obradoiros.
A sede actual
Debido a que o propietario do edificio, o municipio de Delft, quería darlle ao edificio un destino diferente, e tendo en conta ademais que este xa quedara demasiado pequeno para a envergadura que o centro tomara, a finais de 2007 decidiuse pechar o Techniek Museum Delft, que en marzo de 2008 renaceu como Science Center Delft, xa na súa localiación actual.
Ocaña, Toledo
Ocaña é un concello español da provincia de Toledo (Castela-A Mancha). A súa poboación é de 11.147 habitantes (INE 2012).
José Gómez Gayoso
Traxectoria
miniatura|Monumento a José Gómez Gayoso e outros loitadores contra o fascismo no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]] Mestre e afiliado ao PCE, en 1935 converteuse en secretario de organización do partido. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Madrid, onde asistía a uns cursiños de marxismo. Durante a guerra foi secretario de Francisco Antón, comisario político do Exército do Centro, e traballou con Luis Delage, comisario do Exército do Ebro. Colaborou co Enrique Líster e Santiago Álvarez nas emisións radiofónicas que o Partido Galeguista realizaba desde a capital. Tamén colaborou na organización das Milicias Galegas e dirixiu o periódico Nueva Galicia. Viaxou á Unión Soviética para recibir instrución militar, coincidindo con Castelao na celebración do Primeiro de Maio.
Exiliado en Francia, marchou á República Dominicana e finalmente a Cuba en 1940. Volveu clandestinamente a Madrid a principios de 1944 para traballar na delegación do Comité Central do PCE e a finais de 1945 apareceu en Galicia como Secretario Xeral do PCE en Galicia. Encargouse de impulsar a organización da guerrilla e afianzar e fortalecer o partido.
En 1948 Antonio Seoane foi delatado por un infiltrado na guerrilla, e o 10 de xullo agardábao o Xefe do Servizo de Información da Garda Civil no bar “Barlovento” da cidade da Coruña, onde foi detido por axentes da benemérita, xunto coa súa compañeira Josefina González Cudeiro. O traidor que delatou a Seoane tamén lle facilitou información á policía sobre unha reunión que ía ter lugar a mañá seguinte entre Seoane e Gayoso no domicilio do primeiro, situado no número 23 da rúa Real no centro da Coruña. Cando Gayoso chegou ao domicilio de Seoane foi recibido por axentes que o feriron gravemente cun disparo que lle entrou pola sen e lle saíu por un ollo, conseguiu fuxir pero logo dunha persecución foi detido completamente ensanguentado.
Torturado durante dous meses, foi xulgado en consello de guerra o 18 de outubro con Antonio Seoane Sánchez, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz e outros, e condenado a pena de morte. Foi executado no garrote vil na Coruña con Antonio Seoane o 6 de novembro de 1948. Houbo unha intensa campaña de solidariedade internacional lanzada desde Cuba para salvarlle a vida pero foi inútil.
Castrillón, Vilapoupre, Antas de Ulla
Castrillón é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
FC Stade Nyonnais
O FC Stade Nyonnais é un club de fútbol de Nyon, Suíza. Fundouse en 1905 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Centre sportif de Colovray Nyon, con capacidade para 7.200 espectadores.
O Corgo, Vilapoupre, Antas de Ulla
O Corgo é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa.
Idiófono
miniatura|300px|Triángulo ou ferriños Un idiófono é un conxunto de instrumentos que producen sons por si mesmos ó seren tocados de moitos xeitos: raspados, pulsados, sacudidos, golpeados...
Hai dúas clases de idiófonos: os que teñen unha altura determinada e os que teñen altura indeterminada. Entre os primeiros encóntrase o glockenspiel, o xilófono, a marimba e o vibráfono. Entre os idiófonos de son indeterminado encóntranse as maracas, as castañolas, o triángulo, os axóuxeres, as claves etc.
Edicións do Cumio
Edicións do Cumio é unha empresa editorial e selo discográfico galego, activa entre 1988 e 2017. Fundada no ano 1988 en Vigo, estivo dirixida primeiramente por Carlos Blanco Yáñez e logo por Antón Mascato García. Foi adquirida polo grupo distribucións Arnoia, e as súas instalacións foron levadas á Ramalleira (Vilaboa). En 2011 as oficinas foron levadas ao polígono da Reigosa, en Ponte Caldelas.
Luís VI de Francia
Luís VI de Francia, o Gordo ou o Batallador, nado en París o 1 de decembro de 1081 e finado en Bethisy (Picardía) en 1137, foi rei de Francia entre 1108 e 1137.
Edicións do Cumio
Traxectoria
miniatura|Stand no [[CulturGal 2010.]]
Luís VI de Francia
Orixes familiares
Nado en París no seo da dinastía Capeto, foi o segundo fillo, o primeiro varón, do rei Filipe I de Francia e a súa primeira esposa, Berta de Holanda. Era neto por liña paterna de Henrique I de Francia e Ana de Kíiv, e por liña materna de Florián I de Holanda e Xertruda de Saxonia.
Matrimonios e descendentes
Casou no 1104 con Lucía de Rochefort, filla de Guido II de Rochefort e Isabel de Crecy. Desta unión naceu unha filla, a princesa Isabel de Francia (1105 - 1175), casada en 1119 co seu primo Guillerme de Vermandois.
Edicións do Cumio
Traxectoria
No seu comezo centrou a súa actividade na edición xeral de libros, en especial literatura infantil e xuvenil ("curuxa" e "gaivota"), narrativa para adultos, da que destaca a colección da novela policial "cómplice" e material complementario de ensino ("guías de lectura", "criterio", "manuais" etc). En 1994 comezou a súa actividade musical, nun principio baixo a dirección de Suso Vaamonde, e logo de Cándido Meixide. O folk (Treixadura e Liorna), o rock (Túzaros e Xenreira), e a música tradicional (Pallamallada, Xistra e Ultreia), foron os estilos máis destacados, aínda que tamén atendeu ás chamadas novas músicas (Tangata e Emilio Rúa). Unha das súas especializacións é a cartografía e a publicación de guías turísticas, como mapas de Galicia, de comarcas e de espazos naturais, planos de vilas e cidades, e guías de interese turístico e cultural ("Cidades", "Castros", "Fervenzas" e "Naturguías"). A partir de 1998, a editorial comezou unha nova liña de produción que denominou "multimedia", coa elaboración CD-ROM ademais, o seu catálogo achega tamén importantes series de traballos en CD e DVD que recollen unha boa parte da música galega gravada.
Luís VI de Francia
Matrimonios e descendentes
En 1107, Luís VI de Francia conseguiu divorciarse da súa muller para casar de novo. Casou, en segundas nupcias, o 4 de maio de 1115 en París con Adelaida de Savoia, filla do conde Humberto II de Savoia e Xisela de Borgoña. Desta unión naceron:
FC Chiasso
O FC Chiasso é un club de fútbol de Chiasso, Suíza. Fundouse en 1905 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Stadio Comunale de Chiasso, con capacidade para 11.160 espectadores.
Edicións do Cumio
Traxectoria
No 1999 publicou o primeiro dicionario electrónico da lingua galega, ademais dun corrector ortográfico. Entre as súas producións destacan os audio-libros infantís, os xogos didácticos e diferentes de lingua galega.
Luís VI de Francia
Ascenso á coroa
Foi nomeado herdeiro e coroado rei en 1101, como mandaba a tradición capeta en vida aínda do monarca. Á morte do seu pai en 1108 sucedeuno na coroa francesa a pesar da oposición da segunda esposa do rei francés, Bertrada de Montfort. Esta tentou matalo en varias ocasións para que o fillo que tivera co rei puidese sucedelo.
Luís VI de Francia estivo a piques de caer en mans inglesas durante a batalla de Bremule en 1119, en Normandía, contra o exército de Henrique I. Un soldado normando conseguiu coller as rendas do seu cabalo e, eufórico, clamou: "Capturei o rei!". Non obstante, o monarca galo, enfadado, bateu no seu captor e, mentres fuxía, dixo: "Nunca se pode capturar un rei, nin sequera no xadrez!".
Edicións do Cumio
Traxectoria
Mantén un criterio aberto nas súas liñas de produción, que vai desde o libro e outros materiais complementarios do proceso educativo até o xogo didáctico, da cartografía ao audio-libro, do produto cultural en soportes multimedia ata o libro ilustrado infantil e xuvenil. Desde 2007 até 2013 o director foi Manuel Villegas Belmonte (1961-2018). O seu derradeiro director é Xosé María Argibay Torres.
Luís VI de Francia
Ascenso á coroa
Foi un rei enérxico, que tivo como colaborador o abade Suger de Saint-Denis. Pasou a maior parte do seu reinado pacificando a rexión da Illa de Francia e combatendo incursións dos señores feudais. Foi un administrador capaz e consolidou o patrimonio, outorgando privilexios ás cidades e creou comunidades rurais, ás que atraeu os agricultores mediante a concesión de franquías.
Edicións do Cumio
Traxectoria
Unha das grandes colaboracións que impulsou a creación desta editorial foi Hércules de Ediciones, con sede na Coruña. Esta empresa editorial foi fundada en 1985 coa vontade de impulsar en Galicia proxectos editoriais de gran tamaño. Fundamentalmente dedicada á venda de libro a creto, para a que produce obras como o Proxecto Galicia. Nos últimos tempos deriva a súa oferta á publicación de libro ilustrado para a súa comercialización e librerías. Promoveu unha fundación que leva o nome do seu editor, Francisco Rodríguez Iglesias.
Luís VI de Francia
Ascenso á coroa
Luís VI o Gras morreu o 1 de agosto de 1137 no castelo de Béthisy, preto de Amiens, sendo enterrado na catedral de Saint-Denis.
Edicións do Cumio
Catálogo editorial
miniatura|[[Diciopedia do século 21.]] Pódense encontrar unhas 388 publicacións no seu catálogo, repartidas en varias categorías como son: libros, música, dicionarios, e guías e mapas. Entre os seus autores máis destacados están Antón Villar Ponte, Rey Baltar, López Cuevillas ou Álvaro Cunqueiro, entre outros.
Dentro do xénero narrativo hai libros de autores moi recoñecidos como Edgar Allan Poe co seu libro Os crimes da rúa Morgue ou O escaravello de ouro, ilustrados e traducidos por Fino Lorenzo. Tamén podemos destacar libros de mitos e tradicións como Contos de homes e mulleres de Xosé Ramón Mariño Ferro ou Serpes e dragóns, do mesmo autor.
Por outra banda, no xénero do ensaio salienta A poesía de Eduardo Pondal, ''Ánxel Fole. Aproximación temática á súa obra narrativa en galego ou a obra Rosalía de Castro e os lugares de Cantares gallegos'', que trata dun estudo orixinal, tanto no fondo como na forma, pois as explicacións dadas nel amplíanse cunha práctica mostra fotográfica de moitos dos lugares relacionados con Rosalía.
Na categoría de dicionarios, podemos diferenciar entre os bilingües como Dicionario Bilingüe Cumio, con máis de 75 000 entradas de dobre versión: entrada castelán e saída galego, e entrada galego e saída castelán, tamén editado na versión de peto; ou outros monolingües como o Gran Dicionario Cumio da lingua galega con máis de 13 000 entradas.
No apartado de guías e mapas distinguimos entre Guías Cumio: Paseando por..., que pretenden acompañar ao visitante no seu percorrido polos monumentos e polas rúas das cidades, e Guías Cumio: Descubrir..., que son guías das principais cidades e vilas galegas que se editan en varias linguas e conteñen numerosa información gráfica (fotos, mapas, planos...) actualizada. Con referencia aos mapas, encontramos unha gran variedade de cartografías orientadas ao emprego escolar.
Dentro do xénero infantil salientan os contos de cartón como "O gato con botas" ou "O osiño Boris".
Edicións do Cumio caracterízase por posuír unha gran liña multimedia, ofrecendo diversos grupos musicais, corais e bandas, principalmente de folclore tradicional galego; exemplo disto están os grupos como Banda artística de Merza, Banda Unión musical de Valadares, Coral Casablanca ou Banda de Música Municipal de Celanova, con temas de autores galegos e internacionais.
A Garita
O topónimo galego A Garita pode referirse a:
Zoarcoideos
miniatura|dereita|350px|Anarhichas lupus O zoarcoideos (Zoarcoidei) son unha suborde de peixes mariños da orde Perciformes
Xeralmente adoptan formas anguiliformes.
Taxonomía
Clasifícase en 9 familias:
Heraclio Pérez Placer
Heraclio Pérez Placer, nado en Ourense o 8 de novembro de 1866 e finado en Calatayud (Zaragoza) o 21 de outubro de 1926, foi un médico, escritor, xornalista e editor galego. Como autor, participa das características habituais dos prosistas de finais do século XIX (ambientación rural e costumismo), se ben presenta trazos singularizantes como a insistencia na descrición paisaxística e no cariz erótico destas escenas, algo que a crítica da época fixo notar. Foi, así mesmo, un escritor satírico e polémico, mais tamén próximo ao impresionismo e ao subxectivismo, interesado na busca de novos camiños expresivos para a prosa galega, algo que compartía co seu íntimo amigo Francisco Álvarez de Nóvoa.
Traxectoria
miniatura|200px|Cantares premeados n-o certame d'Ourense. A súa familia paterna era natural de Ourense e gozaba dunha posición acomodada. O pai, Salustiano Pérez, exercía a avogacía. A nai, Manuela Placer, procedía de Reboredo, parroquia próxima a Ourense. Foi o único fillo varón da parella, que tivo ademais dúas fillas, Matilde e Sofía (a esta última, o autor dedicou varios versos e relatos, por exemplo o poema "Noitébrega" e o relato "Amor de fadas"). Cursou estudos de bacharelato no Instituto de Segunda Ensinanza de Ourense, onde daquela impartían clases de gramática Juan Antonio Saco y Arce e Juan Sieiro González. En 1884 marchou a Ávila para cursar estudos no Colexio Politécnico; alí redacta e asina un dos seus primeiros relatos, "¡Ourensiño, meu Ourense...!", publicada en O tío Marcos da Portela. Volvería un ano despois á cidade das Burgas, onde se graduaría como bacharel en xuño de 1885. Chegou a Compostela ese mesmo ano, e en 1886 viu publicada a súa primeira achega ao semanario ourensán: o poema "¡Ay!" . A partir daquela asinará con gran frecuencia colaboracións, ben en prosa, ben en verso, no xornal que entón dirixía Valentín Lamas Carvajal. Pediu o traslado de matrícula á facultade de Medicina de Valladolid, onde cursou o ano académico 1889-1890. Nos últimos anos de carreira, escribiu no xornal santiagués Gaceta de Galicia, onde publicaba no suplemento "La quince literaria" poemas e relatos en castelán asinados xa co seu nome xa co pseudónimo Blanca de Valdomir ou Baldomir. Licenciouse finalmente en Medicina en xuño de 1891 na Universidade de Santiago de Compostela. miniatura|200px|O fillo d'os tronos e Bodas de morte, pdf. Casou en Compostela con Carmen Pico Ferreiro meses despois de licenciarse. Ela proviña dunha familia santiaguesa adiñeirada e de boa posición social, e estaba emparentada con Antonio López Ferreiro. De feito, o matrimonio Placer-Pico foi propietario (até a década de 1920) da casa de López Ferreiro sita na praza da Universidade, actual sede do ILG. Con todo, tras a voda, Pérez Placer tornou a Ourense, onde instalaría a súa consulta de médico. Alí residiu até finais de 1894. Neste período levou a cabo unha intensa actividade xornalística e literaria. En 1892 coñeceu a Francisco Álvarez de Nóvoa. Por outra banda, o autor comezou a colaborar en El Derecho e en El Diario de Orense. En 1893 rompeu a súa relación con que fora o seu mentor, Lamas Carvajal, con motivo dunha polémica entre figuras relacionadas coa prensa. Cabe sinalar que Pérez Placer se mostrou particularmente ferinte nas súas arremetidas contra Lamas. Chegou a propoñer para el un epitafio tal que así :
Por esas mesmas datas, fundou canda Álvarez de Nóvoa a Biblioteca Verde y Rosa, unha iniciativa que constou de catro títulos (tres obras de Pérez Placer e unha de Francisco Álvarez de Nóvoa). Xa en Santiago de Compostela, o autor e a súa dona fixaron a súa residencia durante case vinte anos nunha vivenda sita na rúa Tránsito dos Gramáticos, se ben pasarían longas tempadas noutra propiedade familiar (chamada Villaplacer) en Ventosa, concello de Ames. Durante a nova etapa compostelá, non consta que exercese como médico.
En 1895 publicou o que se considera o seu mellor traballo en prosa galega, Contos da terriña, a cargo do editor coruñés Andrés Martínez Salazar. Comezou a colaborar ese mesmo ano na revista rexionalista As Burgas. Tras a publicación en 1901 de Beira do lar, Pérez Placer abandonou a escrita en lingua galega, feito sobre o cal o estudoso Anxo Tarrío sinala :
miniatura|200px|Contos da terriña, pdf. Entre finais do século XIX e 1908, os seus relatos e poemas reproducíndose en varias publicacións periódicas de Galicia e da emigración, por exemplo en El Eco de Galicia, La Tierra Gallega, Follas Novas ou Nova Galicia. Polo que se recolle na prensa da época, seica tiña unha intensa vida social en Compostela. Como parte da intelectualidade do seu tempo, en 1908 acudiu á Coruña para recibir os restos mortais de Curros Enríquez. En 1913 viu a luz a súa derradeira publicación en lingua castelá, Diálogos femeniles, e foi tamén daquela cando Pérez Placer foi condenado ao desterro de Galicia por 3 anos, 6 meses e 21 días, por inxurias graves escritas en 1906 no madrileño Diario Universal contra o notario compostelán Jesús Castro Rodríguez. Pérez Placer e a súa dona mudáronse entón á comarca de Calatayud, talvez ao concello de Maluenda, na provincia de Zaragoza, onde el retomou a súa profesión, ao exercer como médico no balneario de Paracuellos de Jiloca. Alí morreu en outubro de 1926, por completo esquecido polos círculos literarios galegos.
Canto á súa relevancia como autor, Ramón Otero Pedrayo dixo:
Pérez Placer rompeu coas técnicas do conto tradicional e popular e abriu o camiño impresionista que seguirá Francisco Álvarez de Nóvoa.
Poesía
miniatura|200px|Veira do Lar, cuentos gallegos.
Narrativa
miniatura|200px|Narraciones Compostelanas.
Little Buddha
Little Buddha é un filme dirixido polo director italiano Bernardo Bertolucci, estreado en 1993 e protagonizado por Bridget Fonda e Keanu Reeves.
Sinopse
Jesse Konrad é un neno estadounidense que vive cos seus pais en Seattle. Un día aparece no seu fogar unha delegación de monxes budistas que creen que Jesse é a reencarnación dun respectado lama.
Gareth
miniatura|Sir Gareth derrotando o [[Cabaleiro Vermello por Arthur Rackham]] Sir Gareth ou Beaumains é un cabaleiro da Táboa Redonda e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña. É o fillo máis novo do Rei Lot e a raíña Morgause e á súa vez, sobriño do Rei Artur. Os seus irmáns son Gauvain, Gaheris, Agravain e Mordred.
Na literatura medieval aparece no libro Le Morte d'Arthur de Thomas Malory, onde se conta como se fixo cabaleiro.
Auckland RFU
Auckland Rugby Football Union é o organismo que regula as competicións de rugby na rexión de Auckland, en Nova Zelandia. O seu equipo representativo é un dos 14 equipos rexionais que compoñen o campionato nacional de liga (chamado ITM Cup por razóns económicas), unha das competicións de rugby máis importantes do mundo.
Palmarés
O Auckland RFU é o equipo máis laureado da liga neozelandesa de rugby.
Estadio
450px|miniatura|esquerda|Vista do [[Eden Park de Auckland.]] Eden Park é o estadio no que xoga os seus encontros como local o Auckland RFU. É un recinto cunha capacidade superior a 50.000 persoas.
Neste estadio tamén disputa os seus encontros o conxunto de Auckland Blues do Super Rugby, e nalgunhas ocasións nel tamén se disputan encontros de crícket.
A primeira vez que Auckland RFU xogou un encontro no Eden Park foi en 1925. 260px|dereita|miniatura|Rexións do rugby en [[Nova Zelandia.]] O estadio foi ampliado por última vez en 2009 con motivo da disputa da Copa do Mundo de Rugby 2011 en Nova Zelandia.
Xogadores históricos
Ó longo da historia do rugby neozelandés, Auckland RFU é o equipo que máis xogadores internacionais achegou á Selección de rugby de Nova Zelandia. Algúns dos xogadores máis importantes foron Wilson Whineray, Carlos Spencer, Zinzan Brooke, Michael Jones, Sean Fitzpatrick, Grant Fox, John Kirwan, Doug Howlett, Keven Mealamu ou Ali Williams.
FC Wohlen
O FC Wohlen é un club de fútbol de Wohlen, Suíza. Fundouse en 1904 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o Stadion Niedermatte, con capacidade para 5.000 espectadores.
Pedrouzos, Vilapoupre, Antas de Ulla
Pedrouzos é un lugar da parroquia de Vilapoupre no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Escáridos
Morfoloxía
Presentan unha dentición particular, formada por numerosos dentes agrupados nun paquete compacto cunha estrutura que lembra á do peteiro dun papagaio, á que deben o nome común de peixes papagaios. Esta especie de pico sérvelles para roer o coral e as rochas, pois se alimentan das algas que se fixan nestes soportes, ademais dos pequenos invertebrados que poidan agocharse entre as ramas do coral.
Na aleta dorsal teñen 9 radios espiñosos e 10 brandos. Na anal, 3 e 9 respectivamente. Na caudal, 11 radios ramificados.
Hábitat e bioloxía
A maioría son especies tropicais, que viven en arrecifes de coral do mar Vermello, océano Atlántico, Índico e Pacífico.
Juan Luis Pedrosa
Juan Luis Pedrosa Fernández, nado en Lugo o 8 de febreiro de 1955, é un mariño e político galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Pedrosa Roldán. Foi Delegado en Pontevedra da Consellería de Pesca e Director xeral de Marisqueo e Acuicultura (1993-1995). Pertence ao PPdeG, partido polo que foi alcalde de Pontevedra dende 1995 a 1999, e líder da oposición do mesmo concello dende 1999 a 2003. Atópase nas listas do PPdeG por Pontevedra do 2007, aínda que non saíu elixido. O 17 de xaneiro de 2012 foi nomeado director da Sociedade de Salvamento e Seguridade Marítima (SASEMAR), organismo dependente do Ministerio de Fomento de España.
Eleccións
Nas eleccións do ano 1995, obtivo 11 escanos, que sumados ás dúas actas do partido independente Pontevedra Unida, obtiveron a maioría absoluta fronte aos 7 concelleiros do BNG e os cinco do PSdeG-PSOE.
Luis Ribada
Traxectoria
Formado no Real Madrid, non chegou a debutar co club branco, que o cedeu ao Pontevedra (en dúas etapas) e ao Osasuna entre os anos 1960 e 1964.
No verán de 1964 foi traspasado ao Real Murcia e na tempada seguinte fichou polo Deportivo da Coruña, onde gozou da titularidade no ataque xunto con Montalvo, Loureda e Chapela. Xogou 34 partidos anotando seis goles e logrando o ascenso á Primeira División. Xogou dous anos máis no Deportivo vivindo un descenso e un novo ascenso. Na tempada 1969/70 xogou no CD Badajoz.
Xigantismo abisal
miniatura|277x277px|Exame dunha [[lura xigante de 9m, o segundo meirande cefalópodo, que apareceu en Noruega.]] En zooloxía, o xigantismo abisal, é a tendencia dalgunhas especies de invertebrados e outros animais das profundidades mariñas a desenvolver un tamaño maior que o dos seus parentes de augas menos profundas. Explicacións propostas a este fenómeno son a adaptación a recursos alimentarios máis escasos, a maior presión ou a temperatura máis fría das profundidades.
Algúns exemplos de xigantismo abisal son os isópodos xigantes, a Alicella gigantea, o cangreño araña xaponés, o Regalecus glesne, o Plesiobatis daviesi, o Haliphron atlanticus, e un gran número de especies de luras: a Mesonychoteuthis hamiltoni (até 14 m de lonxitude), a lura xigante (até 13 m), Onykia robusta, Taningia danae, Galiteuthis phyllura e Kondakovia longimana. Algúns peixes grandes que habitan no océano profundo, como o Somniosus microcephalus e o Somniosus pacificus, non serían considerados exemplos de xigantismo abisal xa que poden visitar augas menos profundas e en comparanza con outras especies de tiburóns non son máis grandes que o tiburón branco, por exemplo.
Juan Luis Pedrosa
Eleccións
No ano 1999, Pontevedra Unida non se presentou e, aínda que gañou en sufraxios, empatou en 10 butacas co BNG, que pasou a gobernar xunto cos 5 representantes do PSdeG-PSOE.
Anaricádidos
miniatura|dereita|350px|Anarhichas lupus Os anaricádidos (Anarhichadidae), peixes lobo, son unha familia de peixes mariños incluída na suborde Zoarcoidei, da orde dos perciformes.
Morfoloxía
Caracterízanse polo seu corpo moderadamente alargado (excepto o Anarrhichthys ocellatus, que é extremadamente alargado e semella unha anguía, con tamaños de ata 2 m de lonxitude), cilíndrico na parte anterior e comprimido lateralmente na parte posterior.
A aleta dorsal é única, longa, continua e de altura uniforme, desde a cabeza á cola. Posúe 69-88 radios brandos no xénero Anarhichas e 218-250 no Anarrhichthys. Na aleta anal, tamén longa e de altura uniforme, hai 42-55 e 180-233 radios, respectivamente. A aleta caudal, pequena e redondeada, está separada da dorsal e da anal por un pedúnculo curto. Faltan as aletas pélvicas (ou ventrais).
Posúen unha boca ancha, forte e poderosa, con grandes e fortes dentes caniniformes no extremo anterior e con forma de molares nos lados e no vómer.
Instrumento de percusión
Un instrumento de percusión é un instrumento musical que produce son mediante golpes contra unha superficie ou impactando unha peza contra outra, así mesmo como tamén por axitación ou raspado, con ou sen o auxilio de baquetas. Das formas de clasificación de instrumentos musicais, esta é a menos precisa e a que posúe a maior variedade de instrumentos, a maior parte dos cales posúen altura indeterminada (ou sexa, non poden ser precisamente afinados), que son utilizados primordialmente con función rítmica, como é o caso da maior parte dos tambores, os ferriños e os pratos. Os instrumentos de percusión de altura definida, como son os xilófonos, poden ser empregados con función melódica e harmónica.
Anaricádidos
Taxonomía
Comprende 2 xéneros e 5 especies:
Instrumento de percusión
Clasificación
Aínda colectivamente chamados instrumentos de percusión, esta categoría pode ser subdividida por diversos criterios. As formas máis comúns de clasificación dividen os instrumentos de percusión por definición do son (se poden producir notas afinadas ou non), polo método de execución (percusión, axitación ou raspado) ou polo elemento produtor do son (idiófonos, membranófonos e cordas percutidas). Mais ningunha destas formas de clasificación é cerrada, e en xeral, combínanse entre elas. Así podemos dicir que un xilófono é un idiófono percutido de altura definida e que un taiko é un membranófono percutido de altura indefinida.
Yverdon-Sport FC
miniatura O Yverdon-Sport FC é un club de fútbol de Yverdon-les-Bains, Suíza. Fundouse en 1948 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o estadio Municipal de Yverdon, con capacidade para 6.000 espectadores.
Andrés Parada Alvite
Andrés Parada Alvite, nado en Ribeira o 27 de setembro de 1938, é un exfutbolista galego máis coñecido como Suco. Xogaba de extremo esquerdo e tras destacar no Racing de Ferrol foi fichado polo FC Barcelona, co que gañou unha liga e unha Copa de Feiras. Posteriormente xogou no Racing de Santander e no Valencia, antes de pechar a súa carreira no Deportivo da Coruña. É o irmán máis vello do tamén exfutbolista Suco II, que militou case toda a súa traxectoria deportiva no Celta de Vigo.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no Ribeira da súa vila natal, sendo chamado Suco, como forma abreviada de Andresuco. Tras un breve paso polo Cambados, en 1956 fichouno o Racing de Ferrol. Debutou na Segunda División da man do adestrador Juan Vázquez, na cuarta xornada da tempada 1956/57 contra o Barakaldo no estadio de Lasesarre, formando na dianteira xunto a Carlitos, Malpica, Tucho e José Luis. Anotou o seu primeiro gol dous meses despois, nunha derrota por 5-1 contra o Eibar en Ipurua. O equipo verde rematou 16º, tendo que xogar unha promoción na que logrou a permanencia derrotando ao Turista.
Xogou tres tempadas e media no Racing de Ferrol, todas elas en Segunda, coincidindo con históricos futbolistas do club como os irmáns Anca, Vegazo ou Marcelino. Disputou 74 partidos oficiais, nos que marcou 21 goles.
En novembro de 1959 foi traspasado ao FC Barcelona de Helenio Herrera por un millón de pesetas, sendo naquel momento o traspaso máis caro da historia do club ferrolán. Debutou co equipo catalán o 29 de novembro de 1959, nun partido de liga contra o Real Madrid no Bernabéu, formando dianteira con Evaristo, Eulogio Martínez, Luis Suárez e Villaverde. A vitoria naquel encontro foi para o equipo madrileño por 2-0, con tantos de Mateos e Alfredo Di Stéfano.
Marcou o seu primeiro gol co Barcelona na xornada 22 da tempada 1959/60, nunha goleada por 8-0 contra a UD Las Palmas no Camp Nou. Esa tempada o club proclamouse campión da liga e da Copa de Feiras. Ao ano seguinte debutou na Copa de Europa, xogando a segunda semifinal contra o Hamburgo no Volksparkstadion, onde saíu de inicio na dianteira xunto con Suárez, Evaristo, Kocsis e Kubala. Disputou un total de 14 partidos oficiais co Barcelona en dúas tempadas, marcando dous tantos.
Na tempada 1966–67 fichou polo Deportivo da Coruña, ao que chegou xunto aos tamén exvalencianistas García-Verdugo e Sánchez Lage. Na súa primeira tempada no club coruñés gozou da titularidade no ataque, xunto con Sánchez Lage, Manuel Loureda, Carlos Pellicer e Luis Ribada. Xogou 19 partidos sen lograr ningún gol e ese ano o equipo descendeu a Segunda División. Continuou no equipo unha tempada máis, na que o Deportivo se proclamou campión da categoría e regresou a Primeira.
Persoal
É irmán do tamén futbolista José Manuel Parada Alvite, alcumado Suco II.
Palmarés
Deportivo da Coruña
Xoán II de Trebisonda
Traxectoria
Durante o seu reinado o título dos gobernantes de Trebisonda cambiou, até entón, eles reclamaban o título tradicional dos emperadores bizantinos, «Emperador e Autócrata dos Romanos», pero a partir de Xoán II cambiouse a «Emperador e Autócrata de todo o Oriente, Iberia, e as Provincias Transmariñas», aínda que Iberia se perdeu no reinado de Andrónico I Xidos.
Xoán é o primeiro gobernante de Trebisonda coñecido por ter máis que uns poucos incidentes e insinuacións, xa que existe información suficiente para compor unha narración relacionada coa primeira parte do seu reinado. A crónica de Miguel Panaretos, que adoita ser concisa e mesmo críptica, é relativamente completa no reinado de Xoán, e as fontes externas engaden máis detalles ao rexistro de Panaretos. O emperador Xoán II enfrontou moitos desafíos no seu goberno, que explica en parte o seu matrimonio coa filla do emperador bizantino Miguel VIII Paleólogo, Eudoxia Paleóloga.
Xoán chegou a Trebisonda o 25 de abril de 1282 coa súa esposa, e pouco despois atopouse con dúas ameazas. A primeira viña do seu irmán Xurxo, que volvera a Trebisonda, e tentou, sen éxito, recuperar o trono. A seguinte, da súa media irmá Teodora, que o depuxo en 1284, para gobernar por pouco tempo. Xoán foi reposto non máis tarde de 1285.
Óscar á mellor maquillaxe
O premio da Academia á mellor maquillaxe é un dos premios Óscar que se entrega ós directores polo seu traballo na industria cinematográfica pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas de Hollywood. Desde 2012 o nome do premio é Premio da Academia á Mellor Maquillaxe e Peiteado.
A categoría foi creada como competitiva en 1981, despois das críticas á Academia por non premiar o traballo de maquillaxe de The Elephant Man (1980).
O maquillador Rick Baker é o máis premiado (7) e o que máis candidaturas recibiu (11).
Antonio Rosmini
miniatura|dereita|200px|Monumento dedicado a Antonio Rosmini en [[Milán (1896).]]
Antonio Rosmini nado en Rovereto o 24 de marzo de 1793 e finado en Stresa o 1 de xullo de 1855, foi un filósofo italiano.
Traxectoria
Estudou Dereito e Teoloxía na Universidade de Padua. Fundou o Instituto della caritá, adicado á atención aos pobres e marxinados en 1828. Xa en 1830 publicou o Novo ensaio sobre a orixe das ideas que anticipa moitas das súas concepcións.
Foi nomeado arcipreste de Rovereto, localidade que tivo que abandonar en 1835 por presións políticas. En 1848 o rei de Piamonte, Carlo Alberto de Savoia, encargoulle a misión diplomática co fin de convencer ao papa Pío IX para presidir unha confederación de estados italianos. Renunciou a esta misión cando se buscou que o Papa entrara en guerra contra Austria. Ofrecéuselle que presidira a república romana, pero el descartouse por non querer poñerse á fronte dun goberno que privaba de liberdade ao Papa. Seguiu ao Papa na súa fuxida a Gaeta, pero enfrontouse ao poderoso cardeal Giacomo Antonelli, que buscaba apoio de exércitos estranxeiros para defender ao Papa. Isto fixo que Rosmini caera en desgraza. Residente definitivamente en Stressa, foi alí onde encontrou a morte.
Algúns dos seus libros foron incluídos no Índice de libros prohibidos da Igrexa Católica. León XIII condenou corenta proposicións de Rosmini, o que este acatou con obediencia. Procesado polo Vaticano en 1854, foi finalmente absolto.
Pensamento
Rosmini afastouse igualmente do empirismo e da escolástica formalista. A idea do ser é coesencial e coexistencial ao pensamento. O coñecemento é unha intuición do ser ideal, sen o cal aquel non é posible nin tampouco o pensamento. O ser ideal é obxectivo pero indeterminado. Dotado da categoría de posibilidade, permite que o home sexa un ser de intelixencia pois é o alicerce para a intelixibilidade dos entes. O ser ideal non é Deus, pero é unha participación intelectual do Ser real na criatura.
Pero o home non é só pensamento. O seu corpo resúltalle coesencial e coexistencial. O corpo permite ao home ser sensitivo e sen o corpo o home non é. O que permite ao home ser persoa é a moral. O home ao comportarse moralmente vai ensanchándose cara horizontes infinitos atraído por un imán de amor. O home ama a verdade porque é amado pola verdade. O ben non é seu senón que é para el. O ben imponse suplicante á vontade do home.
O Dereito non pode ir contra a moral, pois está fundado na xustiza, a autoridade só se lexitima en canto serve á xustiza. Para Rosmini, o que os socialistas pretenden vivírono os cristiáns hai 19 séculos. As institucións sociais han de servir para o progreso da condición material dos desfavorecidos.
Na súa obra As cinco chagas da santa Igrexa (1846), critica o afastamento do clero do pobo e a falta de formación, a implicación dos bispos na política e os seus intereses económicos, o nomeamento de bispos polo poder civil e a riqueza da Igrexa.
Significación
O pensamento de Rosmini non renuncia ao ser, fronte á dilución de perfís da filosofía contemporánea. Pasou de ser un pensador cuestionado pola xerarquía católica a ser reivindicado polo pensamento católico na segunda metade do século XX. O Papa Bieito XVI decidiu a súa beatificación.
Membranófono
miniatura|dereita|Exemplo de membranófono. Nos membranófonos o son é producido polo golpe ou fricción de membranas en tensión. Neste tipo de instrumentos atópanse os tambores, os timbais e a caixa, algúns instrumentos de percusión latina e percusión africana, como é o caso do bongó e a conga (tumbadora), e na música tradicional galega e na doutras rexións: o tamboril.
A Cerca, A Pedra, Cariño
A Cerca é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 113 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 52 homes e 61 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 152 habitantes.
A Boca da Leira, A Pedra, Cariño
A Boca da Leira é un lugar da parroquia da Pedra no concello Coruñés de Cariño na comarca do Ortegal. Tiña 41 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 19 homes e 22 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 44 habitantes.
Ingwaer
Ingwær (tamén escrito Ingvar, Ivar, ou Ivarr), finado o 5 de agosto de 910, foi un rei que gobernaba no século décimo a Northumbria conquistada polos viquingos, chamada por eles Jórvik. Na Crónica de Æthelweard, o seu nome aparece xunto cos reis Eowils e Halfdan que morreron na batalla de Tettenhal, pero a Crónica anglosaxoa non o menciona.
Canterbury RFU
Canterbury Rugby Football Union é o organismo que regula as competicións de rugby na rexión de Canterbury, en Nova Zelandia. O seu equipo representativo, con sede en Christchurch, é un dos 14 equipos rexionais que compoñen o campionato nacional de liga (chamado ITM Cup por razóns económicas), unha das competicións de rugby máis importantes do mundo.
Palmarés
O Canterbury RFU é o segundo equipo máis laureado da liga neozelandesa de rugby.
Estadio
280px|miniatura|esquerda|Vista do AMI Stadium de [[Christchurch.]] O AMI Stadium é o estadio no que xoga os seus encontros como local o Canterbury RFU. É un recinto cunha capacidade superior a 38.000 persoas.
Neste estadio tamén disputa os seus encontros o conxunto de Crusaders do Super Rugby, e nalgunhas ocasións nel tamén se disputan encontros de crícket.
280px|dereita|miniatura|Rexións do rugby en [[Nova Zelandia.]] O estadio quedou moi danado tralo sismo que sufriu a cidade de Christchurch a comezos do ano 2011, polo cal foi retirado da lista de estadios da Copa do Mundo de Rugby 2011.
Xogadores históricos
Ó longo da historia do rugby neozelandés, Canterbury RFU achegou ducias de xogadores á Selección de rugby de Nova Zelandia. Algúns dos xogadores máis importantes foron Andrew Mehrtens, Richie McCaw, Daniel Carter, Justin Marshall ou Ian Kirkpatrick.
Santiago (revista)
Santiago foi unha revista editada en Santiago de Compostela entre 1900 e 1902.
Historia e características
Subtitulada Revista literaria, apareceu nas festas do Apóstolo de 1900; os seus primeiros números saíron os días 20, 22, 24, 26 e 28 de xullo. O contido xiraba en torno a Santiago de Compostela, as súas festas e o culto ao Apóstolo. Dirixida por Antonio Iglesias Pardo, os redactores eran Dalmacio Iglesias García e José Posse Villelga, e contou con colaboracións de Waldo Álvarez Insua, Antonio López Ferreiro, Manuel Murguía, Heraclio Pérez Placer, Aurelio Ribalta, Curros Enríquez, Jaime Solá, Emilia Pardo Bazán e outros escritores. En 1901 editou cinco números e, en xullo de 1902, sacou os últimos baixo a dirección de Víctor Castro Rodríguez. Cesou a súa publicación nese mesmo xullo de 1902.
Andrónico III de Trebisonda
Andrónico III Comneno (en grego: Ανδρόνικος Γ΄ Μέγας Κομνηνός, Andrónikos III Mégas Komnēnós), nado aprox. en 1310 e finado en 1332, foi emperador de Trebisonda desde 1330 até 1332. Foi o fillo máis vello do emperador Aleixo II de Trebisonda e da súa esposa ibera, Djiadjak Jaqeli de Samckhe.
Traxectoria
Unha das súas primeiras accións cando se converteu en emperador foi dar morte aos seus dous irmáns máis novos, Xurxo Azachoutlou e Miguel Achpougas. O seu outro irmán Basilio logrou fuxir a Constantinopla, onde o seu tío Miguel estaba residindo probabelmente.
Morreu en 1332 despois dun reinado de 20 meses e foi substituído brevemente polo seu fillo posibelmente ilexítimo, Manuel II. Os crimes de Andrónico sorprenderan tanto aos habitantes de Trebisonda que se dividiron en faccións, pondo o imperio ao bordo da guerra civil. As fontes que se  preservaron non dan moitos detalles sobre as circunstancias do seu curto reinado.
O hobbit
O hobbit é un conto longo de J. R. R. Tolkien, publicado o 21 de setembro de 1937 co título de The Hobbit. Foi traducido ao galego por Moisés Barcia Rodríguez e publicado por Edicións Xerais en 2000 e por Sushi Books en 2021 (ISBN 978-84-16884-11-7).
Esta obra de corte infantil foi iniciada entre 1930 e 1931, e é a primeira vez que aparece o universo mitolóxico da Terra Media que máis tarde definirán O Señor dos Aneis e O Silmarillion, perfilándose algúns dos personaxes que logo participarán de forma moi activa n'O Señor dos Aneis, como Gandalf ou Bilbo.
Trama
miniatura|225px|Moradas dos hobbit. A historia sitúase cronoloxicamente no ano 2941 da TI, poucas decenas de anos antes das aventuras d’O Señor dos Aneis. Narra a viaxe dun hobbit chamado Bilbo Bulseiro (tío de Frodo, un dos protagonistas principais d’O Señor dos Aneis), ó que non lle gustan as aventuras, á Montaña Solitaria en busca do tesouro roubado polo dragón Smaug anos atrás. Algúns dos feitos narrados n’O hobbit influirán nos acontecementos posteriores d’O Señor dos Aneis, como o achado do Anel, que estaba en mans da criatura Gollum, e o seu traslado á Comarca.
De camiño ás Montañas Bretemosas, a compañía entrou no bosque dos troles, onde foron capturados por un grupiño de tres destes seres. Mentres discutían se ían comer os ananos asados ou cocidos, Gandalf distraeunos, até que co amencer se converteron en estatuas de pedra. Na cova dos troles atoparon unhas espadas do reino élfico de Gondolin. Thorin colleu Orcrist e Gandalf Glamdring, a espada que pertencera ao rei Turgon. Bilbo quedou cunha daga, á que chamou Aguillón. Logo de seguir o camiño, chegaron a Valfendido, a terra gobernada por Elrond, que os axudou a descifrar o mapa do tesouro de Smaug e as inscricións rúnicas das espadas.
Nas Montañas Bretemosas toparon cunha tormenta que os obrigou a resgardarse nunha caverna chea de trasgos. Ao se dispersaren, Bilbo atopou un anel, e despois chegou á beira dun lago subterráneo, onde estaba a criatura Gollum. Este desafiouno a un xogo de adiviñas, prometendo que se gañaba Bilbo, axudaríao a saír. Tras perder, logo dunha pregunta de Bilbo que Gollum tomou como adiviña, Gollum negouse a cumprir a promesa e foi na procura do seu anel para matar a Bilbo, e este botou a correr tras saber que o anel facía invisible a quen o levase. Logo de lograr escapar, logrou reunirse no exterior da montaña coa compañía. Esta foi perseguida de novo por un grupo de trasgos e wargos, pero foron rescatados por un grupo de aguias.
Logo de descenderen a montaña, os ananos, o hobbit e o mago chegaron á casa de Beorn, un home-oso, quen lles prestou armas e ponis para chegaren ao Bosque Negro. Alí Gandalf debeu ausentarse por un tempo, e a compañía foi apresada polas arañas e polos elfos do bosque, gobernados polo rei Thranduil, se ben Bilbo logrou rescatalos as dúas veces.
A compañía chegou a Esgaroth, a Cidade do Lago, desde onde se dirixiron a Erebor. Alí, Bilbo logrou entrar na gorida de Smaug grazas ao anel e roubarlle un cáliz. O dragón, pensando que lle roubaran os homes do Lago, dirixiuse á cidade disposto a destruíla, pero Bardo, príncipe da cidade de Val, logrou matalo ao cravarlle a Frecha Negra nun lugar no que estaba desprotexido.
Ao se decataren de que o tesouro de Smaug quedara desprotexido, os elfos e os homes dirixíronse a Erebor. Alí os ananos construíran defensas na porta principal, informados polo corvo Roäc das súas intencións. Os elfos e os homes consideraban que tiñan dereito a parte do tesouro por matar a Smaug e sufrir anteriormente a súa ira, pero Thorin, defendía que o tesouro era seu por dereito, negándose a chegar a calquera tipo de negociación. Mentres os homes e os elfos asediaban a montaña, os ananos buscaron a Pedra da Arca, o obxecto máis prezado por Thorin, pero xa fora collida por Bilbo, que a mantiña escondida por medo a represalias. O hobbit baixou ao campamento dos homes e elfos, onde tamén estaba Gandalf, e deulle a Pedra da Arca a Bardo para que non atacase Erebor.
The Woods
The Woods é o sétimo álbum de estudio da banda de punk rock estadounidense Sleater-Kinney, editado o 24 de maio do 2005 a través do selo Sub Pop Records. O álbum foi producido por Dave Fridmann, que traballara anteriormente con artistas como The Flaming Lips e Mercury Rev. O traballo foi aclamado pola crítica e representa un cambio estilístico con respecto aos seus lanzamentos anteriores, fusionando elementos dun álbum orientado cara o rock co son punk rock caracteríatico do trío, mentres que continuaban cos mesmo temas líricos como o consumismo e as relacións persoais.
The Woods tamén está dispoñible como drobre vinilo. Algunhas copias foron deitas co típico vinilo negro, pero outras foron coloreadas. Nesta últimas o primeiro disco é dun verde xaspeado claro e o segundo e dun marrón avermellado, coa cara D impresa para asemellarse ao corte horizontal dun tronco.
A revista musical en liña Pitchfork Media colocou a The Woods no número 127 da súa lista dos 200 mellores álbums da década do 2000. Rolling Stone situouno no número 70 dos seus 100 mellores álbums desa década. Tiny Mix Tapes elixiuno o 89 na lista Favorite 100 Albums of the 2000s. Ademais, a revista Time incluíuno na súa lista dos 10 mellores álbums do ano 2005.
O hobbit
Análise
Se ben a análise da obra leva invariablemente á confrontación coa súa "irmá maior", O Señor dos Aneis, non é posible facer unha comparación entre elas, xa que o ton e estilo son completamente distintos, pois estaba destinado por completo a un público infantil. De feito, a obra foi escrita nun principio para os seus fillos, e foi o fillo do editor George Unwin, de dez anos, quen por unha paga (un xilin), escribiu un resumo da obra e aconsellou a súa edición; ese "informe" aínda pode ser consultado.
Debido a que Tolkien non sempre tivo claro o realizar unha continuación desta obra, unha vez creado O Señor dos Aneis, tivo que realizar algúns cambios coa intención de que ambas obras tiveran a coherencia adecuada.
Adaptacións
Existe unha adaptación de debuxos animados do ano 1977. Peter Jackson fai a versión cinematográfica despois d'O Señor dos Aneis, a xeito de triloxía The Hobbit (2012, 2013, 2014). Bilbo Bulseiro vello é interpretado por Iam Holm, e Bilbo novo por Martin Freeman. A primeira parte (The hobbit: An Unexpected Journey) estreouse en Galicia o 14 de decembro de 2012 en castelán.
Clairvoyance
Clairvoyance é un álbum da banda estadounidense de grunge Screaming Trees, editado o 1 de xaneiro de 1986 polo selo Velvetone Records. O disco foi producido por Steve Fisk e axudou ao grupo a conseguir un contrato con SST Records. Aínda que é unha combinación de psicodelia e garage rock, ten moitas semellanzas co primeiro son grunge.
O guitarrista de Soundgarden Kim Thayil listou a Clairvoyance como un dos seus álbums de grunge favoritos, dicindo: "Gústame Clairvoyance pola canción “Clairvoyance”, pero o meu tema favorito nel é probablemente “I See Stars” seguida por “Orange Airplane.” Despois deste álbum engordaron un pouco o seu son".
Marcha Real
A Marcha Real ou Marcha Granadera é unha composición musical do século XVIII usada como himno por España, e malia que houbo diversas tentativas para dotala dunha versión con letra, nunca se oficializou ningunha. Durante a Segunda República Española o himno utilizado no Estado foi o Himno de Riego.