cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eicosanoide
Acción dos leucotrienos
Os leucotrienos xogan un importante papel na inflamación. O LTC4 exerce un papel neuroendocrino na secreción da hormona luteinizante. O LTB4 causa a adhesión e quimiotaxe dos leucocitos e estimula a agregación, liberación de encimas, e xeración de superóxidos nos neutrófilos. O bloqueo dos receptores de leucotrienos pode xogar un papel no tratamento de enfermidades inflamatorias como a asma (por fármacos como montelukast e zafirlukast), a psoríase, e a artrite reumatoide.
A substancia da anafilaxe de reacción lenta comprende os cisteinil leucotrienos. Estes teñen unha clara intervención en condicións fisiopatolóxicas como a asma, rinite alérxica (febre do feo) e outras alerxias nasais, e foron implicados na aterosclerose e enfermidades gastrointestinais inflamatorias. Son potentes broncoconstritores, incrementan a permeabilidade vascular nas vénulas postcapilares, e estimulan a secreción de mucus. Libéranse no tecido pulmonar de suxeitos asmáticos expostos a alérxenos específicos e desempeñan un papel patofisiolóxico nas reaccións da hipersensibilidade inmediata. Xunto coa PGD, funcionan no tráfico de células efectoras, presentación dos antíxenos, activación das células inmunitarias, deposición da matriz ósea polos osteocitos, e a fibrose.
Judah Loew ben Bezalel
Judah Loew ben Bezalel (tamén Löw, Loewe, Löwe ou Levai), nado probablemente en Poznań entre 1512 e 1526 e finado en Praga o 17 de setembro de 1609, coñecido entre os estudosos do xudaísmo como Maharal de Praga ou simplemente Maharal, acrónimo hebreo de "Moreinu Ha-Rav Loew" ("O noso mestre, o rabino Loew"), foi un estudoso do Talmud, místico e filósofo que, durante a maior parte da súa vida foi un líder rabino nas cidades de Mikulov en Moravia e Praga en Bohemia.
No mundo da Torá e dos estudos talmúdicos, Loew é coñecido polos seus traballos sobre filosofía e misticismo xudeus e a súa obra Gur Aryeh al HaTorah, comentario sobre os comentarios de Rashi sobre a Torá. Tamén aparece na lenda do século XIX como o creador do Golem de Praga, ser mitolóxico animado construído de arxila.
O rabino Loew está enterrado no Cemiterio Vello Xudeu de Praga en Josefov.
Traxectoria
miniatura|[[Sinagoga Vella-Nova, en Praga, onde oficiou]] miniatura|Tumba no [[Cemiterio Vello Xudeu de Praga]] Maharal naceu probablemente en Poznań, Polonia, (aínda que Perels sinala o lugar de nacemento erroneamente en Worms), fillo do rabino Bezalel (Loew), cuxa familia tiña orixe na cidade renana de Worms. A súa data de nacemento é descoñecida, con fontes que indican 1512, 1520 e 1526. O seu tío Jakob ben Chajim era Reichsrabbiner ("Rabino do Imperio") do Sacro Imperio Romano e o seu irmán Chaim de Friedberg era un famoso estudoso rabínico. Non existen información documentadas de recibise educación relixiosa formal, levando os estudosos a concluír que estaba dotado dun autodidactismo extremado.
A súa familia consistía na súa esposa, Pearl, seis fillas, e un fillo, Bezalel, que chegou a ser rabino en Kolín, aínda que morreu a 1600. Era adiñeirado, probablemente polo éxito nos negocios do seu pai. Aceptou un posto como rabino en 1553 como Landesrabbiner de Moravia en Mikulov (Nikolsburg), dirixindo os asuntos da comunidade, mais tamén determinando que tratado do Talmud ía ser estudado polas comunidades da provincia. Tamén revisou os estatutos comunitarios sobre a eleccón e o proceso de taxación. Aínda que se retirou de Moravia en 1588 aos 68 anos, as comunidades continuaron a consideralo unha autoridade moito despois.
VietJet Air
miniatura|VietJet Air Airbus A320 VN-A659.
Judah Loew ben Bezalel
Traxectoria
Unha das súas actividades en Moravia foron as campañas contra os rumores difamatorios sobre a lexitimidade (Nadler) que se esparexían na comunidade contra certas familias e podían arruinar a procura de parellas matrimoniais para os fillos desas familias. Este fenómeno afectou mesmo a súa familia. Empregou un dos dous grandes sermóns anuais (entre Rosh Hashanah e Yom Kippur de 1583) para denunciar o fenómeno.
VietJet Air
VietJet Air é unha aeroliña vietnamita. Foi fundada en 2007 e comezou a operar en 2011. Ten a súa sede en Hanoi, e o centro da actividade está en Saigón. Ten voos para a maioría dos aeroportos de Vietnam e algúns aeroportos internacionais.
Judah Loew ben Bezalel
Traxectoria
Volveu a Praga en 1588, onde adoptou de novo un posto rabínic, substituíndo o retirado Isaac Hayoth. Inmediatamente reiterou as súas visións sobre o Nadler. O 23 de febreiro de 1592, tivo unha reunión co emperador Rodolfo II, á que acudiu xunto co seu irmán Sinai e o seu xenro Isaac Cohen; o príncipe Bertier estaba presente co emperador. A conversa parece que estivo relacionada coa cábala, materia que fascinaba ao emperador.
VietJet Air
É a cuarta aeroliña do mundo en tráfico doméstico. Dende os seus dous principais centros de operacións nos aeroportos de Cidade Ho Chi Minh Tan Son Nhat e Hanoi Noi Bai, a aeroliña voa a 17 destinos usando 18 avións.
Judah Loew ben Bezalel
Traxectoria
En 1592, Maharal mudouse a Poznań, onde fora elixido rabino xefe de Polonia. En Poznań escribiu Netivoth Olam e parte de Derech Chaim.
Morte
Cara ao final da súa vida volveu a Praga, onde morreu en 1609. Foi soterrado no Cemiterio Vello Xudeu.
VietJet Air
Destinos
VietJet Air voa a 18 destinos en seis países distintos de todo o mundo. Mantén unha forte presenza no mercado doméstico cos seus centros de conexión principais no Aeroporto Internacional de Tân Sơn Nhất, no Aeroporto Internacional de Nội Bài, o Aeroporto Internacional de Da Nang e o Aeroporto Internacional de Phú Bài, Aeroporto de Vinh, Aeroporto Internacional de Phú Quốc xunto con outras cidades centrais como Da Lat, Nha Trang, Quy Nhon, Hai Phong, Buon Me Thuot, Can Tho, Thanh Hoa e Dong Hoi. Os plans da aeroliña pasan por continuar desenvolvendo Huế e Vinh como centros de conexión ademais de explotar o potencial do mercado doméstico.
Judah Loew ben Bezalel
Nome
miniatura|100px|Escudo de Bohemia O seu nome "Löw" ou "Loew", derivado do alemán Löwe, "león" (a palabra yiddish Leib ten a mesma orixe), é un kinnui ou nome substituto para o nome hebreo Judah ou Yehuda, xa que este nome, orixinariamente da tribo de Xudá, está asociado tradicionalmente cun león. No libro da Xénese, o patriarca Xacob refírese ao seu fillo Xudá como Gur Aryeh, "León Novo" (Xénese 49:9) cando o bendí. Na tradición onomástica xudía, o nome hebreo e o nome substituto ás veces se combinan, como neste caso. A obra clásica de Maharal sobre o comentario de Rashi sobre a Torá chámase Gur Aryeh al HaTorah en hebreo, é dicir, "O León Novo [comentando] sobre a Torá".
VietJet Air
Frota
Frota de VietJet Air (a 14/2/2015):
Judah Loew ben Bezalel
Nome
A tumba de Maharal en Praga está decorada cun escudo heráldico cun león con dúas colas enlazadas, aludindo ao seu primeiro nome e a Bohemia, que ten como armas un león con dúas colas.
VietJet Air
Frota
miniatura|VietJet Air Airbus A320.
Judah Loew ben Bezalel
Liña davídica
Segundo a tradición xudía, a familia de Maharal descendía de forma patrilinear dos exilarcas babilonios e polo tanto da dinastía davídica.
Leis de Newton
miniatura|dereita|220px|A primeira e segunda lei de Newton, en [[latín, na edición orixinal da súa obra Principia Mathematica.]]As Leis de Newton son tres principios relativos ao movemento dos corpos. A formulación matemática foi publicada por Sir Isaac Newton no 1687, na súa obra Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica. As leis de Newton constitúen, xunto coa transformación de Galileo, a base da mecánica clásica. No terceiro volume dos Principia Newton amosou que, combinando estas leis coa Lei da gravitación universal, se poden deducir e explicar as Leis de Kepler sobre o movemento planetario.
As leis de Newton tal como se adoitan expoñer só valen para sistemas de referencia inerciais. En sistemas de referencia non-inerciais, xunto coas forzas reais deben incluírse as chamadas forzas ficticias ou forzas de inercia que engaden termos suplementarios capaces de explicaren o movemento dun sistema pechado de partículas clásicas que interactúan entre elas.
Primeira Lei de Newton ou Lei da Inercia
En ocasións, esta lei noméase Principio de Galileo.
Esta observación da realidade cotiá leva á construción dos conceptos de forza, velocidade e estado. O estado dun corpo queda dende entón definido coma a súa característica de movemento, é dicir, a súa posición e a súa velocidade que, como magnitude vectorial, inclúe á rapidez, a dirección e o sentido do seu movemento. A forza queda definida coma a acción mediante a cal se cambia o estado dun corpo.
Na experiencia diaria, os corpos están sometidos á acción de forzas de fricción ou rozamento que os van freando progresivamente. A non comprensión deste fenómeno fixo que, dende a época de Aristóteles e ata a formulación deste principio por Galileo e Newton, se pensase que o estado natural de movemento dos corpos era nulo e que as forzas eran necesarias para mantelos en movemento. Porén, Newton e Galileo mostraron que os corpos se moven a velocidade constante e en liña recta se non hai forzas que actúen sobre eles. Este principio constituíu unha das descubertas máis importantes da física.
Segunda Lei de Newton, Principio Fundamental da Dinámica ou Lei da Forza
Existen diversas maneiras de formular a segunda lei de Newton, que relaciona as forzas actuantes e a variación da cantidade de movemento ou momento lineal. A primeira das formulacións, que presentamos a continuación é válida tanto na mecánica newtoniana coma na mecánica relativista:
En termos matemáticos esta lei exprésase mediante a relación:
A expresión anterior así estabelecida é válida tanto para a mecánica clásica coma para a mecánica relativista, a pesar, de que a definición de momento lineal é diferente nas dúas teorías. Na teoría newtoniana o momento lineal defínese segundo (1a) namentres na teoría da relatividade de Einstein defínese mediante (1b):
onde m é a masa inercial da partícula e \vec{v} a velocidade desta medida desde un certo sistema inercial.
Esta lei constitúe a definición operacional do concepto de forza, xa que só a aceleración pode medirse directamente. Dunha forma máis simple, no contexto da mecánica newtoniana, poderíase tamén dicir o seguinte:
Esta segunda formulación inclúe implicitamente a definición (1) segundo a cal o momento lineal é o produto da masa pola velocidade. Coma ese suposto implícito non se cumpre no marco da teoría da relatividade de Einstein (onde a definición é (2)), a expresión da forza en termos da aceleración na teoría da relatividade toma unha forma diferente. Por exemplo, para o movemento rectilíneo dunha partícula nun sistema inercial tense que; a expresión equivalente a (3) é:
Terceira Lei de Newton ou Lei de acción e reacción
Esta lei, xunto coas anteriores, permite enunciar os principios da conservación da momento lineal e do momento angular.
Lei de acción e reacción forte
Na lei de acción e reacción forte das forzas, ademais de seren da mesma magnitude e opostas, son colineais. A forma forte de lei non se cumpre sempre. En particular, a parte magnética da forza de Lorentz que se exercen dous partículas en movemento non son iguais e de signo contrario. Isto pode verse por cómputo directo. Dadas dúas partículas puntuais con cargas q1 e q2 e velocidades, a forza da partícula 1 sobre a partícula 2 é:
Empregando a identidade vectorial, pode verse que a primeira forza está no plano formado por e  e que a segunda forza está no plano formado por  e. Por tanto, estas forzas non sempre resultan estar sobre a mesma liña, aínda que son de igual magnitude
Lei de acción e reacción feble
Como se explicitou na sección precedente certos sistemas magnéticos non cumpren o enunciado forte desta lei (tampouco o fan as forzas eléctricas exercidas entre unha carga puntual e un dipolo). Porén, se se relaxan algo as condicións os anteriores sistemas si cumprirían coa outra formulación máis feble ou relaxada da lei de acción e reacción. En concreto os sistemas descritos que non cumpren a lei na súa forma forte, si cumpren a lei de acción e reacción na súa forma feble:
Todas as forzas da mecánica clásica e o electromagnetismo non relativista cumpren coa formulación feble, se ademais as forzas están sobre a mesma liña entón tamén cumpren coa formulación forte.
Supercúmulo
Un supercúmulo é un gran conxunto formado por de agrupacións de menor nivel de galaxias como cúmulos de galaxias ou grupos de galaxias, que é unha das estruturas máis grandes coñecidas do cosmos. A Vía Láctea forma parte do cúmulo galáctico chamado Grupo Local (que contén máis de 54 galaxias), o cal á súa vez forma parte do Supercúmulo de Laniakea. Este supercúmulo esténdese ao longo de 500 millóns de anos luz, mentres que o Grupo Local abrangue uns 10 millóns de anos luz. O número de supercúmulos no Universo observable estímase que é de 10 millóns.
As galaxias non están dispersas polo espazo aleatoriamente, senón que están agrupadas en cúmulos. Os cúmulos de galaxias, á súa vez, agrúpanse entre si para formar supercúmulos. Tipicamente, os supercúmulos conteñen ducias de cúmulos individuais en áreas do espazo dun diámetro duns 150 millóns de anos luz. A diferenza dos cúmulos, a maioría dos supercúmulos non están ligados gravitacionalmente. Os cúmulos que os compoñen están xeralmente separándose uns doutros debido ao fluxo de Hubble.
O Supercúmulo Local, no que está a Vía Láctea, está movéndose en dirección ao Grande Atractor, debido á gran forza gravitatoria deste, a unha velocidade de varios centos de quilómetros por segundo. A maior agrupación preto do Universo local é o Filamento Perseus–Pegasus. Contén o supercúmulo de Perseus e esténdese ao longo de mil millóns de anos luz, polo que que é unha das maiores estruturas coñecidas do Universo.
Distribución: baleiros cósmicos e láminas
Os investigadores intentan comprender a maneira en que se distribúen os supercúmulos polo espazo. Utilizáronse mapas para situar as posicións de 1,6 millóns de galaxias. Para comprender mellor as posicións destes supercúmulos utilízanse mapas tridimensionais, e para elaboralos hai que coñecer a posición da galaxia no ceo e o seu desprazamento ao vermello.
A partir destes mapas descubriuse que os supercúmulos de galaxias non se distribúen uniformemente polo Universo, senón que se dispoñen ao longo do que se chama filamentos. Os mapas revelan a existencia de grandes baleiros nos que o número de galaxias é extremadamente reducido. Nalgúns destes baleiros poden encontrarse algunhas galaxias de luz feble ou nubes de hidróxeno, pero a maioría das galaxias encóntrase dispostas en láminas (sheets) entre os baleiros. Os baleiros adoitan ser esféricos, pero os supercúmulos non. Poden ter un diámetro entre 100 millóns e 400 millóns de anos luz. O padrón de láminas e baleiros contén información sobre como se formaron os cúmulos de galaxias no Universo temperán.
Importancia
A existencia dos supercúmulos indica que as galaxias do Universo non están distribuídas uniformemente; a maioría delas son atraídas xuntándose en grupos e cúmulos; os grupos adoitan conter algunhas ducias de galaxias e os cúmulos centos ou miles. Estes grupos e cúmulos, xunto con galaxias illadas xúntanse formando estruturas máis grandes que son os supercúmulos.
A súa existencia foi postulada primeiramente por George Abell no seu catálogo de cúmulos de galaxias de 1958. El denominou os supercúmulos "cúmulos de segunda orde" ou cúmulos de cúmulos.
Os supercúmulos forman estruturas masivas de galaxias, chamados "filamentos", "complexos de supercúmulos", "murallas" ou "láminas", que poden abranguer desde varios centos de millóns de anos luz a 10 mil millóns de anos luz, cubrindo máis do 5% do Universo observable. Estas son as maiores estruturas coñecidas ata o momento. As observacións de supercúmulos poden dar información sobre as condicións iniciais reinantes no Universo, cando se crearon os supercúmulos. As direccións dos eixes rotacionais das galaxias dentro dos supercúmulos poden tamén dar ideas e informacións para explicar os procesos iniciais de formación das galaxias na historia do Universo.
Diagrama
1000px|miniatura|center|Un diagrama da localización da Terra no [[Universo observable e dos supercúmulos de galaxias veciños. (''Clique aquí para ver unha imaxe maior.]]
Cans de palla
Cans de palla (en Straw Dogs) é un filme de 1971 dirixido por Sam Peckinpah e protagonizado por Dustin Hoffman e Susan George. O guión, obra de Peckinpah e David Zelag Goodman, está vagamente baseado na novela de Gordon M. Williams The Siege of Trencher's Farm. O título do filme deriva dunha discusión do Tao Te Ching que compara as persoas co antigo can de palla cerimonial chinés, sendo de valor cerimonial, pero que logo é descartado con indiferenza.
Estreouse en galego o 8 de novembro de 2004 a través da TVG.
Sinopse
David Sumner, un profesor estadounidense de matemáticas aplicadas e a súa esposa, Amy, trasládanse a unha vila no medio da campiña británica en Wakely, Cornualla, buscando fuxir da violencia no seu país de orixe. Porén, os seus veciños, aparentemente pacíficos, comezan a ter comportamentos extremadamente violentos cara a eles.
O Puntal de Abaixo, Santa María de Neda, Neda
O Puntal de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 71 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 34 homes e 37 mulleres.
725
Véxase tamén
Historia ano a ano
O Rosoiro, Ferreira, San Sadurniño
O Rosoiro é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
J.J. Cale
J.J. Cale, nado en Oklahoma City (Oklahoma) o 5 de decembro de 1938 e finado en La Jolla (California) o 26 de xullo de 2013, foi un músico e compositor estadounidense.
O seu verdadeiro nome era John W. Cale, aínda que moitas fontes dan incorrectamente o nome de Jean Jacques Cale. Criouse en Tulsa. Foi coñecido por escribir dúas cancións que levaron a Eric Clapton á fama, "After Midnight" e "Cocaine", así como outras moitas cancións gravadas por outros artistas. Cale tiña fama de ser un tipo solitario, e de evitar o protagonismo, aínda que con moitos fans e admiradores na industria da música.
O Puntal de Arriba, Santa María de Neda, Neda
O Puntal de Arriba é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 44 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 23 mulleres.
O Barral, Régoa, Cedeira
O Barral é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 16 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 27 habitantes.
Castelo de Sarria
miniatura|250px|Castelo de Sarria. Imaxe de época.
O castelo de Sarria, tamén coñecido como Torre dos Batallóns, ou simplemente Torre de Sarria, é unha fortaleza situada nun outeiro da vila de Sarria, nunha posición que lle dá unha visión dominante sobre todo o val do río Miño.
Historia
Descoñécese a orixe da construción, tanto a data como quen foi o seu fundador. A mediados do século XII Gutierre Ruiz de Castro adquiriu o señorío de Sarria por medio do seu matrimonio con Elvira Osorio, filla de Suer Yañez de Moura, e posibelmente foi nesas datas cando se construíu a fortificación no lugar ocupado anteriormente por un antigo castro.
A fortificación foi arrasada polos sublevados irmandiños no transcurso da Gran Guerra Irmandiña, por volta de 1467. E construída tras ser sufocada a revolta. Até o século XVII serviu como prisión, e estivo habitada até 1730 polo corrixidor, Xustiza Maior ou Meiriño Maior das cinco pobras do Marquesado de Sarria: A Pobra de Sarria, Santo Estevo da Pobra de Neira de Susao, San Xillao da Pobra e A Pobra de Triacastela.
Drados
O topónimo galego Drados pode referirse a:
Castelo de Sarria
Historia
Após o seu paulatino abandono, en 1860, unha metade foi adquirida polo avogado e político Manuel Pérez Batallón, veciño de Sarria, que procedeu ao reenchido dos profundos foxos defensivos, o seu desescombro, a súa anexión á súa horta e casa, o levantamento dun muro de peche de toda a propiedades, e a reparación da torre coa colocación da escaleira que aínda existe.
Pola súa banda, o Concello de Sarria adquiriu a outra metade da fortaleza, procedendo á total explanación do seu terreo e á eliminación de todo resto das defensas e fosos, para a ampliación do campo da feira.
Actualmente a única parte conservada da fortaleza segue pertencendo aos mesmos herdeiros do político e está en venda.
Características
Os restos da fortificación que chegaron até a actualidade limítanse a unha torre de defensa, de planta irregular e fronte semicircular, e que formaba parte do castelo, servindo de reforzo dun ángulo onde se xuntaban dous dos seus lados.
A torre conserva as ameas e unha altura duns catorce metros, tendo un eixo de 6-7 metros.
57
Asia
miniatura|225 px|Situación do territorio dos Silures
Outros
Historia ano a ano
50er
Phil Fondacaro
Phil Fondacaro, nado en Nova Orleáns (Luisiana) o 8 de novembro de 1958, é un actor estadounidense de cinema e televisión.
A Portela, Cedeira, Redondela
É un núcleo típicamente mariñeiro, e bañado pola enseada de San Simón.
É típica a celebración da festividade de San Xoán nesta entidade.
Puzzle (álbum)
Puzzle é o cuarto álbum da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editado o 4 de xuño do 2007 no Reino Unido polo selo 14th Floor. Trátase do seu primeiro álbum dende que deixaron Beggars Banquet (aínda que no seu libreto apareza o logo da discográfica).
O álbum acadou o posto 2 na lista británica de álbums e foi aclamado pola crítica, sendo elixido o mellor álbum do 2007 polas revistas Kerrang! e Rock Sound. En Irlanda conseguiu o posto 17. No Reino Unido foi certificado ouro e vendeu sobre 220.000 copias, chegando ás 300.000 en todo o mundo.
Listaxe de cancións
Cancións e letras escritas por Simon Neil e música composta por Biffy Clyro.
Ubaldina Dávila
Ubaldina Dávila, nada en Huila o 16 de abril de 1831 e finada en Anapoima o 11 de agosto de 1900, coñecida tamén como Waldina Dávila, foi unha escritora e pintora da rexión de Huila (Colombia).
Era a filla de Pedro Dávila e Josefa Salas (filla de Benito Salas, heroe da independencia de Colombia, daquela aínda integrada na entidade chamada Vicerreinado de Nova Granada). En 1852, casou con Rafael Ponce de León, con quen enviuvou e deixou catro fillos que tivo que coidar e educar.
Kiel
Kiel é unha cidade alemá capital do estado de Schleswig-Holstein. Segundo o censo correspondente ao ano 2011 ten 242.041 habitantes.
Cluj-Napoca
Cluj-Napoca é unha cidade, capital do distrito de Cluj en Romanía, cun censo de 318.000 persoas en 2002.
Chronicum Salernitanum
O Chronicon Salernitanum, ou "Crónica de Salerno'", é unha crónica anónima do século X da historia do principado de Salerno. É posíbel que se escribise sobre o 990 (ou 974) e foi atribuído a Radoaldo de Salerno, abade de San Benedetto, por Huguette Taviani-Carozzi. ten "Ten algunhas trazas de mérito literario" e "material é bo malia a falta de aptitude crítica que desfigura a obra", segundo a Enciclopedia católica.
O Formigueiro, Régoa, Cedeira
O Formigueiro é un lugar da parroquia de Régoa no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 16 habitantes.
I See a Darkness
I See a Darkness é o sexto álbum de estudio do músico estadounidense Bonnie "Prince" Billy, publicado o 19 de xaneiro de 1999 a través do selo Palace Records. Trátase do seu primeiro disco editado co nome de Bonnie "Prince" Billy. O álbum conta con colaboracións de Bob Arellano, Colin Gagon, Paul Oldham, David Pajo e Peter Townsend.
No ano 2003 a publicación en liña Pitchfork Media escolleu I See a Darkness como o noveno mellor álbum dos anos 90.
Drozo
O topónimo galego Drozo pode referirse a:
Arquitectura mudéxar de Aragón
A arquitectura mudéxar aragonesa é unha corrente estética dentro da arte mudéxar que ten o seu centro en Aragón (España) e foi recoñecida nalgúns edificios representativos como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
A cronoloxía do mudéxar aragonés ocupa do século XII ata o século XVII e inclúe máis dun centenar de monumentos arquitectónicos situados principalmente nos vales do Ebro, Jalón e Jiloca. Nesta zona había unha gran poboación de orixe musulmá, aínda que moitos deles eran nominalmente cristiáns. Descrito como Mudéxar ou Morisco, mantiveron os seus talleres e tradicións artesanais, e de cando en cando utilizaban a pedra como material de construción.
As primeiras manifestacións do mudéxar aragonés teñen dúas orixes: unha arquitectura palaciana vinculada á monarquía, que reforma e amplía o Palacio da Aljafería mantendo a tradición ornamental islámica e alarifes musulmáns e unha arquitectura popular que enlaza co románico que deixa de construír en aparello de perpiaños de pedras e comeza a elaborar as súas construcións en ladrillo disposto en moitas ocasións en tracerías ornamentais de raizame hispanomusulmá, o que se observa en igrexas de Daroca que, sendo iniciadas en pedra, rematáronse no século XIII con panos mudéxares de ladrillo.
Desde o punto de vista construtivo, o mudéxar arquitectónico en Aragón adopta esquemas funcionais preferentemente do gótico cisterciense, aínda que con algunhas diferenzas. Desaparecen en moitas ocasións os contrafortes, sobre todo nos ábsidas, que adoptan así unha característica planta octogonal, con muros anchos que permiten suxeitar os pulos e dar espazo ás decoracións de ladrillo resaltado. Nos lados das naves os contrafortes, moitas veces rematados en torrecillas, como sucede no piar mudéxar, acaban xerando capelas que non se aprecian desde o exterior. É usual que nas igrexas de barrios (como o de San Pablo de Zaragoza) ou núcleos urbanos pequenos consten dunha soa nave, e son as capelas situadas entre os contrafortes as que dotan ao templo dunha cantidade maior de espazos de culto. Doutra banda, é frecuente que sobre estas capelas laterais atópese unha galería pechada ou ándito, con fiestras ao exterior e interior do templo. Esta constitución recibe o nome de igrexas-fortaleza, e o seu prototipo podería ser a igrexa de Montalbán.
Patrimonio da Humanidade
miniatura| 170px | Torre da Igrexa de [[Utebo]] En 1986 o conxunto mudéxar de Teruel, que inclúe a Catedral de Santa María e máis as igrexas de San Pedro, San Martiño e O Salvador, foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. A declaración foi ampliada no 2001, para incluír outros monumentos mudéxares aragoneses: a Colexiata de Santa María en Calatayud, a igrexa de Santa Tecla en Cervera de la Cañada, a igrexa de Santa María en Tobed e máis o Palacio da Aljafería e A Seo en Zaragoza.
Demografía de Albania
miniatura|300px|Evolución da poboación albanesa A poboación albanesa non ten un marcado carácter urbano, como sucede noutros países europeos xa que a metade da súa poboación activa dedícase á agricultura. Xeralmente residen en zonas de altitude media e só o 37% vive en áreas urbanas. A súa poboación activa representa o 63% do total. Non só a baixa taxa de urbanismo aínda caracteriza a Albania senón tamén a súa elevada taxa de crecemento demográfico vexetativo en relación aos demais estados europeos.
Principais cidades
A capital de Albania, Tirana, é a única cidade que supera os 100.000 habitantes, con 700.000. Outras cidades importantes con máis de 70.000 habitantes son Elbasan (70.000), Durrës (82.000) e Shkodër (71.000). Outras poboacións importantes son Kavaja (23.000), Vlora (63.000) e Korça (62.000).
Poboación
A maioría da poboación é albanesa, existindo minorías grega (estimada nun 3% en 1989), arromanesas e macedonia eslava, que residen respectivamente no sur e leste do país. O idioma oficial é o albanés, lingua indoeuropea de orixe ilírica que ten dous dialectos principais, o gueg, falado ao norte do río Shkumbi, e o oficial tosk falado no sur.
Dende a ocupación otomá a maioría dos albaneses profesaron o islam (en torno ao 70% dos que declaran profesar algunha relixión) aínda que durante o período comunista prohibíronse as relixións. As outras relixións principais en Albania son a ortodoxa (20%) e a católica (10%). Os cristiáns ortodoxos viven principalmente na rexión sur e os católicos principalmente nos portos costeiros.
Na actualidade gran parte da poboación shqipëtar (albanesa) reside fóra do territorio que controla o estado de Albania: a maior parte de Kosovo está habitada por poboación albanesa (josovar), do mesmo xeito polo menos un 25% da poboación de Macedonia do Norte é albanesa, distribuíndose no oeste e noroeste desta república. Existen tamén minorías de orixe albanesa no sur de Italia (especialmente en Calabria) e no norte de Grecia, aínda que tanto en Italia como en Grecia os descendentes de albaneses ou xa foron asimilados ou están en proceso de asimilación (isto obsérvase por exemplo en que usan habitualmente a lingua italiana ou a lingua grega segundo o caso).
Por contraparte, até os anos 1990 o sur do estado albanés estaba poboado en gran medida por gregos nativos. Os límites étnicos greco-albaneses durante o século XX nunca coincidiron cos límites políticos. Despois de 1991 os límites étnicos desestabilizáronse xa que unha importante porcentaxe dos gregos emigraron ao territorio controlado polo estado de Grecia.
Festival de Eurovisión 1995
O XL Festival de Eurovisión tivo lugar o 13 de maio de 1995 no Point Theatre de Dublín, Irlanda, con Mary Kennedy de presentadora. Ao comezo da retransmisión emitiuse un vídeo especial con motivo do 40 aniversario do festival.
Secret Garden foi a banda vencedora co tema new-age "Nocturne". O tema representante de Noruega, que era no seu maior parte instrumental e constaba de tan só 24 palabras, conseguiu 148 votos, moi por diante da segunda clasificada, España, que conseguiu 119. Esta foi, ata a data, a última ocasión na que España quedou no "Top-5". Desde entón, a posición máis alta alcanzada por un representante español foi a sexta de Marcos Llunas (en 1997) e de David Civera en (2001). Suecia, que comezou liderando a votación nun man a man con Noruega, acabaría ocupando a terceira praza ao ser adiantada por Anabel Conde. O cuarto posto foi para Francia e o quinto para Dinamarca.
Sistema de votación
Cada xurado nacional, de 16 membros, outorgaba de 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 a 1 puntos aos seus dez cancións favoritas.
Máximas puntuacións
Trala votación os países que recibiron 12 puntos (máxima puntuación que podía outorgar o xurado) foron:
Bamir Topi
Bamir Myrteza Topi, nado en Tirana o 24 de abril de 1957, é un político albanés, presidente do seu país dende o 24 de xullo de 2007 ata 24 de xullo 2012.
Piridina
A piridina (fórmula molecular C5H5N, masa molecular: 79,10) é un líquido incoloro de olor desagradábel, similar ao do peixe en mal estado. Pertence á familia dos compostos heterocíclicos aromáticos, e está estruturalmente relacionada co benceno, sendo a única diferenza entre eles a substitución dun grupo CH do anel bencénico por un átomo de nitróxeno.
O olor pode chegar a ser nauseabundo e provocar esbirros.
Historia
miniatura|150px|esquerda|Thomas Anderson. A piridina impura foi sen dúbida preparada polos primeiros alquimistas ao quentaren ósos de animais e outras materias orgánicas, pero a referencia documentada máis temperá adxudícaselle ao científico escocés Thomas Anderson.
En 1876, William Ramsay combinou acetileno con cianuro de hidróxeno foemando piridina nun forno de aceiro ao vermello. Esta foi a primeira síntese dun composto heteroaromático.
Os métodos contemporáneos de produción de piridina teñen un baixo rendemento e unha demanda crecente para o composto require da busca de novas rutas para sintetizala. Un punto de inflexión ocorreu en 1924 cando o químico ruso Alekséi Chichibabin desenvolveu a síntese de piridina de Chichibabin, a cal utiliza reactivos relativamente baratos. Este método aínda se usa hoxe en día na produción industrial da piridina.
Nomenclatura
O nome sistemático da piridina, dentro da nomenclatura de Hantzsch-Widman recomendada pola IUPAC, é azina. Porén, os nomes sistemáticos para compostos simples son raramente utilizados, polo que a nomenclatura dos heterociclos segue aos nomes comúns. A IUPAC non recomenda o uso de azina en vez de piridina. A numeración dos átomos do anel da piridina comeza no nitróxeno. Tamén se utiliza a distribución das posicións dos carbonos segundo o alfabeto grego (α-γ) e cando se fala dos padróns de substitución en hidrocarburos aromáticos utilízase (orto, meta e para). Aquí α (orto), β (meta) e γ (para) refíerense ás posiciónes 2, 3 e 4 do anel, respectivamente. O nome sistemático dos derivados de piridina é piridinil, onde a posición do substituinte é precedida por un número. Poréno neste caso tamén a IUPAC non aconsella o uso, optando polo nome común piridil en vez do sistemático. O derivado catiónico formado pola adición de un electrófilo ao nitróxeno chámase piridinio.
Existencia na natureza
A piridina encóntrase e numerosos compostos relacionados coa vida (pero non na súa forma pura), entre eles o NAD, a nicotina, a vitamina B3 ou niacina e a vitamina B6 ou piridoxina. Os derivados saturados da piridina, tales como a piperidina e as piperideínas, tamén se encontran presentes en compostos tales como a coniína, a manoxirimicina, a peletierina, a mimosina, a anabasina e a anaferina. Algunhas piridinas relacionadas co ácido nicotínico son os alcaloides da palma Areca catechu (arecolina, guvacina), a ricinina das sementes do rícino, a hermidina de Mercurialis annua, e a trigonelina da Trigonella foenum-graecum. Varias plantas da familia das celastráceas producen ésteres do ácido evonínico (ácido nicotínico enlazado cunha molécula de ácido 2-metilbutírico) e sesquiterpenos tipo agarofurano. Exemplos destes alcaloides son a maitolina, maitina, acantotamina, evonina, neoevonina, euonimina, as hipocratinas e as emarxinatinas. As betalaínas e as betaninas tamén conteñen aneis de piridina.
Porén, a piridina pura non está moi estendida na natureza. É unha substancia nociva se se inhala, inxire ou se se absorbe pola pel. Reduce a fertilidade masculina e feminina e está considerada como un carcinóxeno. Os síntomas de exposición máis comúns son: dor de cabeza, tose, dificultade respiratoria, larinxite, náuseas e vómitos.
Na natureza, na súa forma máis prexudicial, encóntrase nas follas e nasa raíces da beladona (Atropa belladonna), e no malvarisco (Althaea officinalis). Pero como quedou dito, os derivados da piridina encóntranse en certas biomoléculas como os nucleótidos de piridina e en alcaloides. Na vida diaria encóntranse trazas de piridina como compoñentes volátiles de compostos orgánicos que se xeran nos procesos de torrado e enlatado, como é o caso do polo frito, sukiyaki, bacon frito, no queixo Beaufort, o aroma do café, o té negro e o mel de xirasol. O fume do tabaco, e o da marihuana, conteñen piridina.
Fokker 50
O Fokker 50 é un avión turbohélice de pasaxeiros, deseñado como unha mellora e substituto do exitoso Fokker F27 Friendship. O Fokker 60 é unha versión de carga alongada do Fokker 50. Ámbolos dous avións foron fabricados por Fokker nos Países Baixos. O Fokker 60 foi operado pola Real Forza Aérea dos Países Baixos, e algúns deses avións aínda están en servizo coa Forza de Aviación Naval do Perú.
Pandulfo I de Benevento
Pandulfo I Testa de Ferro (morreu en marzo de 981) foi Príncipe de Benevento e Capua desde 943 (ou 944) ata a súa morte. Foi designado Duque de Spoleto e Camerino en 967 e tomou a sucesión como Príncipe de Salerno en 977 ou 978. foi un nobre importante na loita contra os bizantinos e sarracenos polo control do Mezzogiorno nos séculos que seguiron ao colapso da autoridade longobarda e carolinxia na Península Itálica. Impúxose sobre a case totalidade da metade meridional de Italia antes da súa morte en marzo de 981.
Traxectoria
A súa nai foi Yvantia. Cogobernou co seu pai, Landulfo II, desde 943, cando morreu o seu avó Landulfo I, e co seu irmán Landulfo III desde 959. nalgún momento preto de 955, o Papa Xoán XII guiou un exército de romanos, toscanos, e espoletanos contra Landulfo II e Pandulfo, pero Xisulfo I de Salerno veu na súa axuda e non se librou batalla ningunha. O papa e Xisulfo asinaron un tratado en Terracina. Xisulfo e Pandulfo mantiveron unha firme alianza desde aquela.
En 961 morreu Landulfo II e Pandulfo e o seu irmán convertéronse en príncipes en solitario, aínda que o Pandulfo máis vello era con moito o máis dominante. O Chronicum Salernitanum afirma a correxencia, con todo, e o principio da indivisibilidade da unión Capua-Benevento tal e como o declarara Atenulfo I en 900, cando dixo ''Beneventanorum principatum eius filii Pandolfum et Landulfum bifarie regebant. . . communi indivisoque iure, isto é "o principado de Benevento era rexido conxuntamente por Pandulfo e Landulfo baixo xurisdición común indivisible''". Con todo, este sistema co tempo fracasou e Pandulfo gobernaba en Capua mentres que Landulfo o facía en Benevento.
A finais de 965, unha rebelión en Roma destronou o papa Xoán XIII, quen foi arrestado e levado á cadea en Campania. Non se sabe se deu escapado ou foi liberado, pero chegou a Capua non moito despois, procurando a protección de Pandulfo, quen lla deu de boa gaña. En contrapartida, e polo favor dos cidadáns, erixiu Capua a arquidiocese e deu o palio a Xoán, irmán de Pandulfo. Tras dez meses de exilio, outra revolta en Roma deulle a oportunidade de volver e Pandulfo mandou de volta ao papa cunha escolta de Capua.
En 967, o emperador Odón I baixou a Roma e outorgou a Pandulfo o vacante Ducado de Spoleto e Camerino e encargoulle que proseguise a guerra conta o Imperio Bizantino. Pandulfo e Landulfo tomaron parte na campaña de 968, pero Landulfo retirouse enfermo e morreu en Benevento deixando dous fillos: Pandulfo e Landulfo. O Chronicum di que Pandulfo tenuit principatum una cum suo germanus annos octo, isto é, "mantivo o principado xunto co seu irmán oito anos." Entón expulsou aos seus sobriños do seu patrimonio, converteuse en príncipe único, e asociou ao trono ao seu propio fillo Landulfo, e reiniciou a campaña imperial. Nese ano, Odón levantou o cerco de Bari do que se ocupaba Pandulfo, pero o longobardo foi capturado polos bizantinos na Batalla de Bovino (969) e engaiolado en Constantinopla. En 970, durante a súa ausencia, os bizantinos cercaron Capua e Mariño II de Nápoles arrasou o territorio. Máis tarde foi liberado no convenio no que o emperador bizantino Xoán Tzimisces deu a Teófano en matrimonio ao fillo de Odón Odón II. Durante a súa ausencia, o gran principado foi administrado por Landulfo I, Arcebispo de Benevento, e o xove Landulfo, coa axuda da súa nai, a muller de Pandulfo, Aloara. Benevento elevárase a arquidiocese en 969.
Na década de 960, Bizancio estivera intentando suplanta r a influencia xermana en Salerno e con este fin tramaron a rebelión que destronou temporalmente a Xoán XIII, un papa pro-xermánico. O príncipe Xisulfo de Salerno, con todo, era aliado tanto dos gregos como do seu veciño longobardo Pandulfo, a quen rescatara algúns anos atrás e que era incondicionalmente de feito pro-xermánico e antigrego. Cando Xisulfo foi deposto por unha insurrección relixiosa liderada polo seu irmán Landulfo en 974, Pandulfo repúxoo como vasalo seu. Cando Xisulfo morreu sen fillos en 977 ou 978, Pandulfo sucedeuno en Salerno como acordaran previamente. A política dos gregos foi un fracaso total e Pandulfo (e os seus xermanos) foi o vencedor na Italia meridional. Unificara os tres principados longobardos -Benevento, Capua, e Salerno – e mesmo gañara Spoleto e Camerino. Gobernou un amplo conxunto de territorios que atinxía polo norte ata Toscana e polo sur ata o Golfo de Taranto.
As terras de Pandulfo foron repartidas entre os seus fillos, quen loitaron se fin pola herdanza. O seu fillo Landulfo IV recibiu Capua e Benevento e Pandulfo II recibiu Salerno. Odón II baixou a Roma en 981, con todo, e Spoleto foi entregado a Trasimundo IV, Duque de Camerino. Entón, ao sobriño de Pandulfo, Pandulfo concedéuselle Benevento na partición do territorio de Landulfo, no que Landulfo gardou Capua. Finalmente, Manso I de Amalfi depuxo a Pandulfo de Salerno e foi confirmado polo emperador.
Pandulfo tiña outros fillos: Landenulfo, quen sucedeu a Landulfo IV en Capua; Laidulfo, quen sucedeu a Landenulfo; e Atenulfo, quen morreu na Batalla de Stilo o 13 de xullo de 982.
Landulfo III de Benevento
Landulfo III, finado en decembro de 968 ou 969, foi Príncipe de Capua (como Landulfo V) e Benevento desde 959 como copríncipe co seu pai, Landulfo II e irmán Pandulfo Testa de Ferro, e desde 961 só co seu irmán. A súa nai foi Yvantia.
Traxectoria
En 961, morreu Landulfo II e Landulfo e o seu irmán convertéronse en príncipes en solitario, pero Pandulfo o vello era con moito o máis dominante. O Chronicum Salernitanum afirma a correxencia, con todo, e o principio de indivisibilidade da unión Capua-Benevento como a declarara Atenulfo I en 900, cando di ''Beneventanorum principatum eius filii Pandolfum et Landulfum bifarie regebant. . . communi indivisoque iure, isto é, "O principado de Benevento era rexido conxuntamente por Pandulfo e Landulfo baixo unha xurisdición común indivisible''". Con todo, este sistema co tempo caeu e Pandulfo gobernou en Capua mentres Landulfo o facía en Benevento.
En 967, o emperador Odón I baixou a Roma e encargou a Pandulfo que proseguise a guerra contra o Imperio Bizantino en Apulia. Landulfo tomou parte na subsecuente campaña de 968, pero tivo que se retirar enfermo e morreu en Benevento deixando dous fillos: Pandulfo e Landulfo. O Chronicum di que Landulfo tenuit principatum una cum suo germanus annos octo, isto é, " mantivo o principado xunto co seu irmán oito anos". Pandulfo, con todo, expulsou aos seus sobriños do seu patrimonio, converteuse en príncipe único. Ambos fillos de Landulfo habíanse converter en príncipes de Benevento.
Preferente Autonómica de Galicia 2016/17
A tempada 2016–17 da Preferente Autonómica de Galicia empezou o 27 de agosto de 2016 e finalizou o 28 de maio de 2017.
Campións
O partido xogouse o 4 de xuño de 2017.
Pobo yavapai
Os yavapai son unha tribo de nativos americanos de Arizona. Historicamente, os yavapai – literalmente “xente do sol” (de enyaeva “sol” + pai “xente ou pobo”) – estaban divididos en catro bandas separadas xeograficamente, os Ɖo:lkabaya, ou yavapai occidentais; os Yavbe', ou yavapai do noroeste; os Guwevkabaya, ou yavapai do sueste; e os Wi:pukba, ou yavapai do nordeste. Outra banda yavapai, que xa non existe, era a Mađqwadabaya ou "xente do deserto".
Preferente Autonómica de Galicia 2016/17
Terceiros
O partido de ida xogouse o 4 de xuño e o de volta o 11 de xuño de 2017.
Pobo yavapai
Crese que os yavapai xurdiron dunha mestura de pobos mohave e quechan. Lingüisticamente, os yavapai teñen moitos trazos en común cos seus veciños do norte, os havasupai e os hualapai. A miúdo, os yavapai foron confundidos con apaches polos colonos estadounidenses, chamándoos "mohave-apache," "yuma-apache" ou "tonto-apache".
Antes da década de 1860, cando os colonos comezaron a explorar o seu territorio na na busca de ouro, os yavapai ocupaban unha área de arredor de 51 800 km², limitando coa Serra de San Francisco polo norte, coas Montañas Pinaleño e Mazatzal polo sueste, co río Colorado polo oeste, e co río Gila e o río Salt polo sur.
A Rabadeña, Santa María de Neda, Neda
A Rabadeña é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 18 mulleres.
Lingua aari
O aari ou ari é lingua afroasiática do grupo omótico falada no sur de Etiopía, na rexión das montes Jinka.
Falantes
Un total de 158.857 persoas teñen o aari como lingua materna, deles 129.350 son monolingües, e para 13.319 persoas é unha segunda lingua (censo 1998).
Dialectos
Aínda que non hai ningún estudo en profundidade sobre a lingua crese que está dividido en cando menos dez dialectos, que se corresponde con cada unha das tribos: Gozza, Baci, Bio, Galila, Laydo, Seyki, Shangama, Sido, Wubahamer e Zeddo. O Sido é o dialecto central.
Produción editorial
A produción de libros en aari limítase a traducións de carácter relixioso feito por misioneiros protestantes (1997 tradución do Novo Testamento) e libros para a aprendizaxe da lectoescritura.
Historia e crenzas
Os aaris, un pobo agrícola, vivían en tribos estruturados en clans ata que en 1897 foron reducidos por Menelik II á servidume. Houbo que agardar ata 1974 para que a terra volvera ao pobo aari. Aínda que hai unha igrexa copta en case todas as aldeas aari, a maioría dos aari mantén as crenzas tradicionais. Dende 1950 arredor dun 15% dos aari converteuse ao protestantismo.
San Cristovo, Ferreira, San Sadurniño
San Cristovo é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres).
Duei
O topónimo galego Duei pode referirse a:
Live at Lollapalooza 2007
Live at Lollapalooza 2007 é un álbum en directo da banda estadounidense de rock alternativo Pearl Jam edeitado exclusivamente a través de iTunes o día 18 de setembro do 2007.
O álbum contén a actuación de Pearl Jam o día 5 de agosto do 2007 no festival Lollapalooza en Chicago, Illinois. Os seus beneficios están destinados á fundación da cadea VH1 Save the Music Foundation.
O Ribeiro
O topónimo galego O Ribeiro pode referirse a:
Leopoldo Alas
Leopoldo Alas Ureña, coñecido como "Clarín", nado en Zamora o 25 de abril de 1852 e falecido en Oviedo o 13 de xuño de 1901, foi un célebre escritor español.
Biografía
Naceu en Zamora, onde se trasladara a súa familia dende Oviedo, ao ser nomeado o seu pai, Jenaro García Alas, gobernador da cidade leonesa. Leopoldo foi o terceiro fillo do matrimonio.
Na casa falábase continuamente de Asturias e a súa nai, con certa nostalxia, contaba relatos daquela terra dos seus devanceiros. Este ambiente influíu en gran medida no espírito do neno Leopoldo que desde sempre se sentiu máis asturiano que castelán-leonés, aínda que ao longo da súa vida conservou un agarimo especial polas terras que o viron nacer.