cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regulacións da Fórmula 1
Pneumáticos
Das catro opcións para seco, o provedor escolle unha entre as 2 opcións prime (denominados pneumáticos duros) e outra entre as 2 opcións option (denominados pneumáticos brandos), proporcionando estes compostos a todas as escuadras en cada Gran Premio, mentres que as opcións intermedias e de choiva sempre están dispoñibles. Cada piloto ten á súa disposición un número limitado de conxuntos de pneumáticos durante unha carreira: once para seco (seis xogos de prime e cinco de option), catro para intermedio e tres para choiva. Cada pneumático debe estar marcado cun identificador único durante unha carreira. Se a clasificación e a carreira realízase a partir de pneumáticos de seco, os pilotos que chegan á terceira sesión de cualificación deben utilizar os pneumáticos cos que fixaron o seu tempo para iniciar a carreira. Os coches deben correr con ambos tipos de compostos secos durante a carreira a menos que sexan utilizados polo coche os pneumáticos intermedios ou de choiva nesa carreira.
Antes da fase de clasificación, os pneumáticos de choiva e intermedios só se poden utilizar se a pista considérase mollada polo director da carreira. Se o inicio da carreira faise detrás do coche de seguridade debido a fortes choivas, requirese que os vehículos vaian equipados con pneumáticos de choiva ata que se relance a carreira.
Desde a tempada, todos os pneumáticos asignados ao piloto poderanse utilizar no primeiro día de adestramentos, a diferenza das tempadas anteriores cando só se podían usar tres xogos no primeiro día.
Carreiras
A distancia de todas as carreiras será igual á menor cantidade de voltas completas que superen unha distancia de 305 quilómetros (Mónaco 260 quilómetros). Con todo, en caso de transcorrer dúas horas antes de completar a distancia da carreira programada, ao líder mostraráselle a bandeira a cadros cando cruce a liña de chegada ao final da volta durante a cal terminou o período de dúas horas.
Se a carreira suspéndese, a duración da suspensión será engadida a este período de 2 horas ata un máximo de tempo total de carreira de catro horas.
O número máximo de carreiras no Campionato é de 20, o mínimo é de 8. A lista definitiva das carreiras é publicado pola FIA antes do 1 de xaneiro de cada ano. Unha carreira pode ser cancelada se menos de 12 coches están dispoñibles para el.
Pilotos
Os equipos poden usar catro pilotos distintos nunha mesma tempada, podendo puntuar cada un deles. Ademais destes, cada equipo pode utilizar pilotos adicionais en calquera sesión de adestramentos do venres (non poden pilotar máis de dous pilotos nunha mesma sesión) sempre que estean en posesión da Super Licenza da FIA.
Adestramentos
Ningún competidor pode realizar máis de 15.000 km de tests nun mesmo ano. Non se poden realizar adestramentos mentres se estea celebrando unha carreira do Mundial, durante o mes de agosto, ou entre a semana previa á primeira proba do Mundial e o 31 de decembro do mesmo ano cunha excepción: tres días de test nun lugar aprobado pola FIA para coches de F1.
Clasificación
A sesión de clasificación está dividida en tres sesións: Q1, Q2 e Q3. Durante a Q1, calquera piloto cuxo mellor tempo exceda o 107% do mellor tempo marcado durante esa sesión, ou que non chegue a marcar un tempo, non poderá participar na carreira. Con todo, baixo circunstancias excepcionais, como pode ser marcar un bo tempo na sesión de adestramentos, os comisarios poden permitir ao coche empezar a carreira. Os últimos seis pilotos quedarán eliminados e non participarán na Q2, comezando a carreira do domingo segundo a súa clasificación na Q1. Dos 18 restantes na Q2, só dez pasan á Q3. Na Q3, os mellores dez pilotos loitarán para determinar a orde de saída para o Gran Premio do domingo.
Parc Fermé
Logo de pesar os coches en cada sesión de clasificación, os equipos están obrigados a levar os seus coches a un sitio determinado do paddock, baixo a tutela da FIA, coñecido como "parque pechado" (parc fermé). Os coches permanecen no parc fermé desde tres horas e media tras a última sesión de clasificación ata cinco horas antes do comezo da carreira. Unha vez alí non se pode traballar no coche excepto en tarefas rutineiras de mantemento.
Se un equipo ten que facer outros traballos importantes, traballos no corpo do vehículo ou axustes de suspensión, o coche saldra desde o pit lane.
Carreira
O pit lane ábrese media hora antes do comezo da carreira, durante o cal os pilotos poden conducir en pista todo o tempo que queiran, pasando pola rúa de boxes cada vez para evitar a grella de saída. Os pilotos deben estar nos seus coches e no seu lugar na grella no momento que o pit lane pecha 15 minutos antes da saída; pola contra deben iniciar a carreira desde os boxes. Mentres tanto, os equipos poden traballar nos seus coches na grella.
Dez minutos antes do comezo tense que evacuar a grella de saída, e só poderán permanecer os mecánicos, xuíces de pista e pilotos. Normalmente os equipos durante este tempo manteñen o vehículo coas rodas tapadas con quentadores para evitar un desgaste innecesario e quentar mellor as rodas. Tres minutos antes da saída, os coches deben estar preparados e cos pneumáticos preparados.
Os motores deben estar en marcha un minuto antes de empezar a carreira, e quince segundos antes do comezo todo o mundo debe abandonar a pista. 2 luces verdes no semáforo de saída, indican o comezo da volta de formación, durante a cal os pilotos deben manter as súas posicións (sen adiantar) agás se o coche que vai por diante véxase obrigado a parar por un problema mecánico ou teña un accidente. Os coches dan a volta á pista unha vez, polo xeral movéndose de lado a lado para quentar os seus pneumáticos, e forman de novo nas súas posicións de partida na grella. Unha serie de curtos e controlados burnouts (derrapes de pneumáticos) realízanse xeralmente por cada piloto cando se achega á súa posición na grella, co fin de maximizar a temperatura dos pneumáticos traseiros e limpar calquera resto da volta de arrequecemento.
Se por algunha razón, o coche non pode empezar a carreira (fallo de motor durante a clasificación ou as prácticas, fallos de suspensión etc), pode participar na carreira, pero será penalizado con 10 prazas na grella de saída. Por exemplo, se un piloto clasifícase 3º, pero por algún problema debe cambiar o motor antes da carreira (clasificacións, prácticas), empezará na posición 13º. Algúns equipos deciden comezar desde os talleres a carreira para poder aproveitar mellor a estratexia. Isto é, se comezan desde talleres poden cambiar o motor e calquera outra parte do coche, ademais de ter pneumáticos novos.
miniatura | Inicio da carreira
Condución
Os pilotos non poden abandonar a pista sen un motivo xustificado (xúlgase que un piloto abandonou a pista se ningunha parte do coche está en contacto co trazado). Non está permitido realizar máis dun cambio de dirección para defender a posición. Se un piloto sáese da liña de pilotaxe para defender a súa posición terá que deixar o espazo correspondente a un monopraza entre o seu propio coche e o límite do trazado ao encarar a curva.
Puntuación
O campionato de pilotos e construtores decídese por puntos, que son obtidos dependendo da praza na que cada piloto acaba a carreira. Para recibir estes puntos, non fai falta acabar a carreira, pero polo menos debe completar un 90 por cento do que realice o gañador da carreira. É posible que un piloto reciba puntos aínda que se retire antes de acabar a carreira. Neste caso, a puntuación baséase na distancia con outros pilotos. Un dos Grandes Premios que foi polémico respecto deste tema é o Gran Premio dos Estados Unidos de 2005, no cal só seis pilotos obtiveron puntos por haberse retirado o resto ao principio de carreira.
O sistema de puntuación para ambos os campionatos (pilotos e construtores) é o seguinte: (*) Outórgase un punto ao piloto que consegue a Volta rápida. Desde só se rematan entre os 10 primeiros
Os pilotos posteriores a estes postos non reciben ningún punto.
Se o líder da carreira completou menos de dúas voltas, non se outorgarán puntos. Concederanse a metade dos puntos se o líder completou máis de dúas voltas pero menos do 75% da distancia orixinal de carreira; e outorgaranse todos os puntos se o líder completou o 75% ou máis da distancia orixinal de carreira.
Por exemplo, se Ayrton Senna e Alain Prost empatasen ao final da tempada, e Prost tivese seis vitorias e tres segundas posicións, pero Senna gañase seis veces e catro segundas prazas (aínda que Senna teña menos terceiras prazas), Senna sería o gañador.
Bandeiras
As bandeiras na Fórmula 1, e por extensión no automobilismo, son algo imprescindible, posto que son o xeito de comunicarse os comisarios de pista cos pilotos. É como saberse os sinais de tráfico, os pilotos deben de coñecer e respectar as distintas bandeiras. As dimensións mínimas son 60 cm x 80 cm, agás a vermella e a de cadros que teñen que ser de como mínimo 80 x 100 cm..
Actualmente hai uns leds nos volantes dos pilotos de tres cores: amarelo, azul e vermello, que lles indican se hai mostrada algunha bandeira (amarela ou vermella) ou se lles están mostrando unha bandeira azul (led azul).
Coche de seguridade
thumb|255x255px|Coche de seguridade thumb|Placa indicado que acionouse o Coche de Seguridade thumb|Panel de LED indicando que acionouse o Coche de Seguridade Virtual
Para manter a seguridade dos pilotos durante unha fin de semana de carreira, especialmente en caso de accidente ou condicións extremadamente perigosas, a FIA ten dous métodos principais para neutralizar unha sesión de adestramento ou carreira: o coche de seguridade ou o coche de seguridade virtual (VSC).
Este último utilizarase principalmente cando se requiran dobres bandeiras amarelas ondulantes en calquera sección da pista, pero as circunstancias non son tales para facer saír o propio coche de seguridade.
Se se saca o VSC, os equipos recibirán unha notificación a través do sistema de mensaxería oficial, mentres que os pilotos serán avisados ​​por todos os paneis de luz FIA que mostren "VSC".
Cando aparece o VSC (Virtual Safety Car), os pilotos deben reducir a velocidade e superar un tempo mínimo establecido pola FIA polo menos unha vez en cada sector de selección. Os comisarios poden impoñer sancións por calquera transgresión.
No caso dun incidente máis grave, especialmente se os competidores ou comisarios están en perigo físico inmediato, pero que non é o suficientemente grave como para xustificar a suspensión da carreira, pero non se pode tratar baixo o VSC, entón saíra o coche de seguridade.
O coche de seguridade é conducido por un experimentado piloto de circuíto e ten un observador FIA que está en constante contacto por radio co control da pista.
O coche de seguridade unirase ao circuíto coas luces laranxas acesas e todos os pilotos deben formar unha liña detrás. Non está permitido o adiantamento,  aínda que o coche de seguridade sinala aos dobrados que o pasen usando a súa luz verde ata que o líder da carreira estea inmediatamente detrás.
Baixo certas circunstancias (por exemplo, se o incidente que provocou o coche de seguridade bloqueou o carril do pit lane), o coche de seguridade pode circular polo carril do pit lane. Neste caso, os competidores poderán parar no seu garaxe no pit lane.
No caso de que as condicións climáticas non fosen as apropiadas para continuar coa proba, a mesma deberase pospor ou suspender por forza maior. Esta acción realízase co fin de preservar a integridade física dos competidores.
Penalizacións
Os xuíces da carreira poden penalizar aos pilotos por distintas accións, por exemplo comezar antes de que se apague o semáforo, exceder o límite nos talleres, causar un accidente, tocarse con outro piloto, bloquear antideportivamente, ou ignorar bandeiras. Tamén pode darse unha penalización cando, co SC en pista, o piloto entra aos talleres antes de que os coches estean aliñados en orde.
Actualmente hai catro tipos de penalizacións:
Nas penalizacións de drive-through ou stop-go, o piloto ten de límite dúas voltas para cumprir a penalización, en caso contrario será descualificado cunha bandeira negra. A excepción a esta regra é se o coche de seguridade despregouse antes de que un piloto cumpra a súa penalización, nese caso non se lle permite cumprir a súa pena ata que o coche de seguridade volva ao taller. Se é penalizado cando faltan cinco voltas para terminar a carreira, non é necesario que cumpra a penalización, simplemente engadiránselle vinte segundos ao seu tempo total ao finalizar a carreira se teñen unha penalización drive-through e 30 segundos se ten unha penalización stop-go.
Ligazóns externas
Reglament de la Fórmula 1 Formel-1-Regeln Formula One regulations Reglas de la Fórmula 1 F1レギュレーション 포뮬러 원 규정 Regulacje Formuły 1 Спортивный регламент Формулы-1 Pravila Formule 1 Regler i Formel 1 Formula 1 kuralları F1赛事规则
Vito de Lucania
San Vito, nado en Sicilia arredor do ano 290 e finado en torno ao ano 303 en Lucania (Italia), é un santo católico que viviu durante a persecución aos cristiáns e morreu como mártir da Igrexa a mans dos emperadores Diocleciano e Maximiano. Forma parte do grupo dos Santos Auxiliadores e a súa festividade ten lugar o día 15 de xuño.
Viadeiro, Castro, Miño
Viadeiro é un lugar da parroquia de Castro no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 116 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 58 eran homes e 58 eran mulleres.
O único núcleo de poboación deste lugar é o de Castro que dá nome a toda a parroquia e, antigamente, a todo o concello de Miño.
Tenay
Tenay é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Demografía
A cidade chegou a contar con máis de 5.000 habitantes. Deshabitouse pola crise da industria téxtil que levou ó peche das fábricas, as últimas nos anos 80.
Plasticidade fenotípica
O tipo e grao de plasticidade son específicos das condicións ambientais e dos trazos individuais dos organismos; por exemplo, un mesmo trazo pode ser plástico en resposta a cambios na temperatura, mais non selo ao cambio de nutrientes, ou un certo trazo pode ser plástico en resposta á temperatura mentres que outro trazo non. A plasticidade é o resultado de numerosos mecanismos fisiolóxicos, entre os que están a transcrición, tradución, regulación encimática e hormonal, que producen respostas locais ou sistémicas.
A plasticidade fenotípica pode visualizarse e estimarse por medio do uso dunha “norma de reacción”. O termo norma de reacción refírese ao conxunto de fenotipos que poden ser producidos por un só xenotipo nun rango de diferentes condicións ambientais. Xeralmente esta é representada como unha función matemática que asocia os valores dun ou máis parámetros ambientais aos valores dun trazo fenotípico específico. Un carácter plástico presenta unha norma de reacción variable en resposta ao ambiente, mentres que un carácter non plástico presenta un valor ambientalmente invariable (unha norma de reacción constante ou horizontal nunha gráfica do cambio fenotípico fronte ao cambio ambiental).
Plasticidade adaptativa e non adaptativa
A plasticidade pode ser adaptativa ou non. Para coñecer se a plasticidade dun trazo é adaptativa cómpre medir a correlación entre a plasticidade do trazo e a media de adecuación entre os diferentes ambientes onde xorde. A plasticidade adaptativa é a tendencia dun xenotipo a expresar un fenotipo que aumente a súa habilidade de sobrevivir e reproducirse nun ambiente dado. A plasticidade non adaptativa inclúe calquera resposta a unha condición ambiental que non aumente a adecuación deste.
A plasticidade fenotípica adaptativa probablemente xoga un papel moi importante na habilidade dunha especie de tolerar e posteriormente adaptarse a un cambio brusco nas condicións do ambiente, e pode ser definida simplemente como a norma de reacción que ten como resultado a produción dun fenotipo que se encontra na mesma dirección que o valor óptimo favorecido pola selección no novo ambiente. A plasticidade adaptativa por tanto, pode reducir a probabilidade de extinción nun novo ambiente, ademais de permitir ás poboacións moverse máis doadamente dun pico adaptativo a outro.
Comunmente a plasticidade fenotípica considérase o oposto a canalización (seguir producindo o mesmo fenotipo malia os cambios ambientais). O termo canalización foi usado por Conrad Hal Waddington para describir un proceso de cambio que vai dirixido cara á redución da sensibilidade do fenotipo tanto a variables ambientais coma alélicas; é dicir, refírese á condición dun sistema do desenvolvemento que é amortecido contra variacións xenéticas ou ambientais. Porén, a norma de reacción pode ser canalizada.
A adaptación a un novo ambiente por medio da plasticidade fenotípica pode supoñer a conversión de variación inducida ambientalmente non herdable en variación herdable. O proceso polo cal esta variación inducida ambientalmente non herdable se converte nunha variación adaptativa herdable adoita denominarse “asimilación xenética”. A asimilación xenética é un proceso polo cal un trazo inducido ambientalmente consegue expresarse constitutivamente despois dun proceso de selección, é dicir, exprésase incondicionalmente, independentemente do ambiente (fíxase xeneticamente). Conrad H. Waddington (1953) mostrou experimentalmente este feito en Drosophila melanogaster; nun primeiro experimento aplicou choques de calor a pupas desta mosca para inducir a expresión dun novo fenotipo no organismo adulto, o cal presentaba veas transversas reducidas. Despois de 14 xeracións de seleccionar artificialmente coas descargas de calor as moscas que mostraban o novo trazo plástico, algunhas moscas xa producían o fenotipo de veas transversas reducidas sen ser sometidas ao choque térmico. Nun segundo experimento, Waddington expuxo ovos da mosca ao éter para inducir un novo fenotipo anormal chamado bithorax no adulto. Despois de 29 xeracións seleccionando artificialmente o novo trazo, as moscas xa producían o fenotipo bithorax en ausencia do éter, e este novo trazo era herdable. A asimilación xenética dun trazo pode favorecer a evolución da plasticidade noutros trazos, xa que un trazo que se volve invariable ás condicións ambientais, pode incrementar a expresión condicional ou presión de selección sobre a plasticidade doutro trazo no mesmo organismo.
Polo seu potencial para xerar un fenotipo de forma case inmediata en resposta ao ambiente, a plasticidade fenotípica xoga un papel moi importante en facilitar o xurdimento de fenotipos diverxentes dentro das poboacións e, dados os mecanismos de asimilación e estabilización discutidos arriba, conducir á diversificación. En particular, cando a selección direccional ou disruptiva favorece un novo fenotipo, as vías xenéticas do desenvolvemento que subxacen na plasticidade producen inmediatamente unha resposta ampla da poboación ao ambiente e unha variación xenética sobre a cal pode actuar a selección, promovendo a evolución de diversos fenotipos. Unha vez inducidos, os fenotipos promovidos polo ambiente poden ser refinados pola selección por medio de diferentes procesos evolutivos.
Restricións da plasticidade fenotípica
As restricións da plasticidade fenotípica teñen un gran número de implicacións ecolóxicas e evolutivas. Se non existisen restricións á plasticidade fenotípica, os organismos continuarían exhibindo unha plasticidade “infinita” ou “perfecta”, expresando o mellor valor de cada trazo en cada ambiente sen ningún custo por ter esa habilidade. Xeralmente, os organismos non poden producir consistentemente o que sería o óptimo polas restricións asociadas a ser plásticos. Por exemplo, unha restrición da plasticidade é evidente cando no desenvolvemento un organismo non é quen de producir un trazo óptimo comparado co que produce un organismo non plástico. Por outra parte, aínda se necesita maior información empírica para obter unha visión máis completa dos mecanismos que producen as restricións da plasticidade, así como da importancia e frecuencia destas.
Plasticidade fenotípica das larvas de sapo
Un bo exemplo deste proceso atopámolo nos cágados dalgunhas especies de sapos. Os cágados son sistemas eficaces para inducir unha exploración ecolóxica na que poden tomar as mellores características para así ter máis posibilidades de chegar a ser sapos adultos. Estas ras vén alterado o seu fenotipo coa presión que poden producir os depredadores nas súas actividades; cando procuran alimento inducen un estado de alerta e modifican o tamaño das súas colas para teren máis axilidade fronte ao seu depredador. Porén, estas inducións fenotípicas para a supervivencia traen consigo un gasto enerxético que se equilibra cun crecemento máis lento e extremidades ou plan corporal reducidos. Estes cambios vense influenciados por efectos directos ou indirectos producidos polo medio; os cambios directos son influenciados principalmente polos depredadores que son traducidos como cambios corporais e os cambios indirectos prodúcense por competencia interespecífica e cambios comportamentais nos cágados.
Plasticidade fenotípica no desenvolvemento das plantas
A plasticidade fenotípica foi amplamente estudada en plantas, as cales poden presentar efectos moi drásticos no seu crecemiento e desenvolvemento inducidos polo ambiente. Inicialmente, os estudos sobre a plasticidade en plantas enfocábanse principalmente á descrición do crecemento e morfoloxía, como o tamaño da planta, número de pólas, lonxitude dos internós etc. Recentemente, algúns estudos enfocáronse nos aspectos da plasticidade que se relacionan máis directamente co éxito reprodutivo e funcional das plantas no ambiente no que se desenvolven e por tanto son evolutiva e ecoloxicamente importantes. As plantas poden responder a cambios nas condicións do ambiente por medio da plasticidade de moitos aspectos dos seus fenotipos. Por exemplo, cambios anatómicos como a vasculatura das follas, a área de esclerénquima, a estrutura dos nódulos radiculares en leguminosas etc. pode variar co ambiente.
As plantas responden ás condicións do ambiente non só axustando os seus fenotipos, senón tamén os da súa descendencia por medio de cambios na cantidade e calidade da subministración de nutrientes nas sementes, e na estrutura ou bioquímica da cuberta das sementes e os tecidos frutais etc. Por exemplo, demostrouse que na planta Mimulos guttatus o dano nas follas temperás feito polos herbívoros pode inducir un aumento na densidade de tricomas nas follas que aparecen posteriormente, demostrando que a produción de tricomas é un trazo fenotipicamente plástico; ademais disto, observouse que a indución da produción de máis tricomas pode ser transmitida maternalmente e que existe variación xenética na capacidade desta transmisión maternal. A indución transxeneracional fora observada soamente noutra especie. Agrawal levou a cabo unha serie de experimentos co ravo silvestre (Raphanus raphinistrum), e demostrou que tanto o dano causado por herbívoros (como a eiruga Pieris rapae) coma os tratamentos con ácido xasmónico nas plantas parentais incrementaban a resistencia relativa das plantas da proxenie comparadas coas control. Aínda que os mecanismos da herdanza transxeneracional de cambios nos fenotipos plásticos aínda non se coñecen ben, posiblemente poidan estar levándose a cabo modificacións postraducionais das proteínas ou modificacións do ADN por metilación, acetilación etc. e persistiendo nos organismos da proxenie.
O impacto ecolóxico e evolutivo desta herdanza transxeneracional, dada pola plasticidade fenotípica do organismo aínda non é moi coñecida e a súa relevancia aínda está sen avaliar. Pero pode dicirse que esta indución transxeneracional pode chegar a alterar a dinámica da comunidade de herbívoros e as interaccións con outras especies. Os novos trazos dados pola plasticidade fenotípica, poderían chegar a ser adaptativos, facilitando a supervivencia dos organismos que os posúen, seguido dun proceso de asimilación xenética, que axuda ás poboacións a expandirse en novos ambientes, e adaptarse a outras formas de cambio ambiental.
Por outra parte, aínda se descoñece case todo do papel das hormonas na percepción das condicións ambientais e a súa tradución en respostas plásticas específicas. Os efectos das hormonas vexetais no desenvolvemento son particularmente complexos, xa que unha determinada substancia e a súa concentración, poden afectar a diversas características que non dependen soamente do tecido ou da célula implicada, senón tamén das condicións ambientais e a idade e estado de desenvolvemento da planta. Posiblemente, as diferenzas nas poboacións tanto na produción coma na sensibilidade a diferentes hormonas vexetais poida contribuír a xerar os diferentes patróns da resposta plástica nas plantas, polo que o estudo de poboacións ecoloxicamente distintas pode proporcionar información valiosa sobre os mecanismos máis próximos das súas respostas plásticas.
Plasticidade fenotípica en corais
Nos corais observáronse cambios fenotípicos notables en diferentes especies, por exemplo en Pseudopterogorgia bipinnata, Briareum asbestinum, Eunicea flexuosa e Pseudopterogorgia elisabethae. En todos estes casos os cambios ambientais inducidos, modifican estruturas macro e micro evolutivas. Nestes individuos, un dos factores que lles pode afectar é a presión, provocando que as especies a maior profundidade traten de volverse máis pequenas. Porén, tamén se comprobou que o impacto das ondas do mar pode chegar a afectar moito ao aspecto dos corais, xa que, ao necesitar resistir máis forza da andada, o coral tende a volverse máis compacto.
Thézillieu
Thézillieu é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Plasticidade fenotípica
Plasticidade fenotípica en corais
Ademais dos exemplos previamente citados, outros corais como os da familia Gorgoniidae (orde Alcyonacea), que se encontra entre unha das máis diversas e abondosas dentro de augas pouco profundas tropicais e temperadas, nos océanos Atlántico e Pacífico, presentan algúns trazos fenotípicos que son un reto taxonómico, debido á súa alta plasticidade, pero foron escasamente estudados. por isto, un bo método para a clasificación do xénero e as súas especies é por medio das súas escleritas, de conformación calcaria, que cumpren diferentes roles, como o de soporte esquelético e estrutura de defensa contra factores bióticos e abióticos. Aínda que esta clasificación por escleritas pode servir para distinguir especies, algúns estudos revelan que estas estruturas morfolóxicas poden chegar a variar dentro da mesma especie, debido a cambios de profundidade ou outros factores, facendo que esta identificación por escleritas poida conter erros, e non se chegue a facer unha boa clasificación, polo cal se tratou de estandarizar a clasificación das mesmas.
Plasticidade fenotípica no parasitismo
As infeccións por parasitos poden inducir a plasticidade fenotípica como unha medida para compensar os efectos prexudiciais causados polo parsitismo. Comunmente, os invertebrados responden á castración parasítica ou ao incremento da virulencia do parasito cunha compensación da fecundaidade para incrementar o seu rendemento reprodutivo, ou fitness. Por exemplo, as pulgas de auga Daphnia magna expostas a microsporidios parasitos producen máis descendencia nos estadios iniciais de exposición para compensar futuras perdas no seu éxito reprodutivo. Unha redución na fecundidade pode tamén ocorrer como un medio de redirixir os nutrientes a unha resposta inmunitaria, ou para incrementar a lonxevidade do hóspede. Esta particular forma de plasticidade viuse que estaba mediada en certos casos por moléculas derivadas do hóspede (por exemplo, a esquistosomina nos caracois Lymnaea stagnalis infectados co trematodo Trichobilharzia ocellata) que interfiren coa acción de hormonas reprodutoras nos seus órganos diana. Tamén se cre que os cambios nos esforzos reprodutores durante a infección son unha alternativa menos custosa para organizar a resistencia ou defensa contra parasitos invasores, aínda que pode ocorrer xunto cunha resposta de defensa.
O hóspede tamén pode responder ao parasitismo cunha plasticidade fisiolóxica ademais de reprodutora. O rato doméstico infectado por nematodos intestinais experimenta unha diminución nas taxas de transporte de glicosa no intestino. Para compensar isto, o rato incrementa a masa total de células da mucosa responsables do transporte da gicosa no intestino, o que lle permite manter a mesma capacidade de captación de glicosa e tamaño corporal que os ratos non infectados.
A plasticidade fenotípica tamén pode consistir en cambios no comportamento. En resposta a unha infección, tanto vertebrados coma invertebrados practican a automedicación, que pode ser considerada como unha forma de plasticidade adaptativa.
Plasticidade na dieta
A plasticidade fenotípica do sistema dixestivo permite a algúns animais responder aos cambios na composición de nutrientes da dieta, diet quality,  e necesidades de enerxía.
As dietas de pobre calidade (con gran cantidade de material non dixerible) teñen baixas concentracións de nutrientes, de modo que os animais deben procesar un volume total maior de alimento de baixa calidade para extraer a mesma cantidade de enerxía a medida que cambian dunha dieta máis rica en nutrientes a outra máis pobre. Moitas especies responden a dietas de pobre calidade incrementando na súa inxesta de alimentos, aumentando o tamaño dos seus órganos dixestivos, e incrementando a capacidade do tracto dixestivo (por exemplo, os roedores Microtus ochrogaster, os xerbilos mongois (Meriones unguiculatus), o paspallás xaponés Coturnix japonica, os patos Aix sponsa e Anas platyrhynchos ). A pobre calidade das dietas poden facer que diminúa a actividade de certos encimas dixestivos.
Os animais a miúdo consomen máis alimentos durante os períodos de alta demanda enerxética (como a lactación ou a exposición ao frío en endotermos), e isto facilita un incremento no tamaño e capacidade do órgano dixestivo, que é similar ao fenotipo producido polas dietas de pobre calidade. Durante a lactación, o roedor Octodon degus aumenta a masa do seu fígado, intestinos delgado e groso e cego dun 15 a un 35%. Os incrementos na cantidade de alimento consumida non causan cambios na actividade dos encimas dixestivos porque a concentración de nutrientes no lume intestinal está determinada pola calidade do alimento e esta permanece igual. A alimentación intermitente tamén supón un aumento temporal do consumo de alimento e pode inducir drásticos cambios no tamaño do tracto dixestivo, como ocorre na pitón birmana (Python molurus bivittatus), que pode triplicar o tamaño do seu intestino delgado uns poucos días despois de capturar unha presa.
Plasticidade fenotípica e epixénese
Diversas modificacións epixenéticas poden ter un efecto na plasticidade fenotípica. Por exemplo:
Evolución da plasticidade fenotípica
Pénsase que a plasticidade é unha adaptación evolutiva ás variacións do medio ambiente que son razoablemente predicibles e ocorren durante a vida dun individuo, xa que permiten que este adecúe o seu fenotipo a diferentes ambientes. Se o fenotipo óptimo nun determinado medio cambia coas condicións ambientais, entón a capacidade dos individuos de expresar diferentes trazos debería ser vantaxosa e será seleccionada favorablemente. Por tanto, a plasticidade fenotípica pode evolucionar se a fitness darwinista se incrementa ao cambiar de fenotipo. Porén, os beneficios da plasticidade poden estar limitados polos custos enerxéticos das respostas plásticas (por exemplo a síntese de novas proteínas, axuste da proporción da expresión de variantes de isocima, o mantemento da maquinaria sensorial para detectar os cambios) e a predicibilidade e fiabilidade das pautas ambientais (ver hipótese da aclimatación beneficiosa).
Os caracois de auga doce (Physa virgata), son un exemplo de cando a plasticidade fenotípica pode ser adaptativa ou non adaptativa. En presenza dun predador como o peixe sol Lepomis macrochirus, estes caracois poden facer que a forma da súa cuncha sexa máis arredondada e reducir o seu crecemento. Isto fai que sexa máis resistente a romper e protéxeos mellor da depredación. Porén, este caracol non poden discriminar entre os diferentes sinais químicos dos peixes sol depredadores e non depredadores. Deste xeito, os caracois responden inapropiadamente aos peixes sol non depredadores producindo unha forma de cuncha alterada e reducindo o seu crecemento. Estes cambios, en ausencia de depredador, fan aos caracois susceptibles a outros depredadores e limitan a súa fecundaidade. Xa que logo, estes caracois de auga doce producen tanto unha resposta adaptativa coma non adaptativa aos sinais do seu ambiente dependendo de se os peixes sol depredadores están realmente presentes.
Coído, Leiro, Miño
Coído é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Segundo o INE en 2010 tiña catro habitantes (dous homes e dúas mulleres).
Plasticidade fenotípica
Evolución da plasticidade fenotípica
Dada a grande importancia ecolóxica da temperatura e a súa variabilidade predicible a grande escala temporal e espacial, hipotetizouse que a adaptación á variación térmica é un mecanismo clave que determina a capacidade dos organismos de ter plasticidade fenotípica. A magnitude da variación térmica crese que é directamente proporcional á capacidade plástica, de modo que as especies que evolucionaron nun clima cálido constante tropical teñen menor capacidade de plasticidade comparada coa das especies que viven en hábitats temperados variables. Esta idea, denominada “hipótese da variabilidade climática”, foi apoiada por varios estudos da capacidade plástica de plantas e animais ao longo das distintas latitudes. Porén, recentes estudos en especies de moscas Drosophila non conseguiron detectar un patrón claro de plasticidade en gradientes latitudinais, o que suxire que esta hipótese pode non ser certa para todos os taxons e trazos. Algúns investigadores propoñen que as medidas directas de variabilidade ambiental, usando factores como as precipitacións, son mellores preditores da plasticidade fenotípica que só a latitude.
Os experimentos de selección e os enfoques da evolución experimental mostraron que a plasticidade é un trazo que pode evolucionar cando está baixo a selección directa e tamén como unha resposta correlacionada coa selección sobre os valores medios de trazos determinados.
Losón, Losón, Lalín
Losón é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Estreleira
A estreleira é a bandeira que simboliza a loita pola independencia de Galiza, é a bandeira galega cunha estrela vermella de cinco puntas no centro, que significa independencia e socialismo.
Historia e características
A estrela de cinco puntas aparece desde a Prehistoria e tanto na Idade Antiga coma na Idade Media será símbolo xeométrico de moi variadas connotacións. Serán as loxas masónicas as que volvan utilizala, nalgúns casos coloreada de vermello, ata que as organizacións socialistas e comunistas lle confiran un novo pulo simbólico e remate convertida en emblema oficial de numerosos Estados e organizacións ao largo do planeta.
Entre o galeguismo, xa durante o período das Irmandades da Fala, algúns significados membros comezan a incorporar o símbolo da estrela na correspondencia; Castelao introdúcea, xunto á fouce e á serea, na súa proposta laica de escudo. Polo de agora o primeiro uso documentado da estreleira data de 1936, cando a arbora o Batallón Galego do V Rexemento. Así o acredita Xosé Luís Méndez Ferrín :"'Na zona republicana organizáronse, que nós saibamos, tres unidades de carácter nacional-popular galego: o Batallón Galicia (Asturias), o Batallón Celta (Exército de Euskadi), e o Batallón Galego (5º Rexemento). Foron mandados, respectivamente, polos comandantes Moreno, Fernández e Esturao. O coronel, logo xeneral, Enrique Líster, de Calo-Teo, que mandaba o 5º Rexemento, estaba orgulloso da súa unidade e quixo que esta levase unha bandeira galega coa estrela vermella. Dinme que Ramón Esturao lla entregou ao Museo Carlos Maside de Sada. A esta refírese Farruco Sesto Novás no seu poema `Homenaxe á bandeira do pobo´.'"Na práctica totalidade das organizacións históricas e actuais do nacionalismo galego de esquerda -e tamén nalgunhas organizacións socialistas e comunistas favorables á autodeterminación- é hexemónico o uso da estrela vermella de cinco puntas, tanto incluída na bandeira coma noutros elementos simbólicos representativos. O pulo definitivo para a normalización desa simboloxía foi o activismo clandestino da UPG nos anos 60 e 70. Hoxe constitúe un elemento reivindicativo común nas manifestacións populares e tamén en celebracións.
A estreleira carece dunhas medidas precisas e universalmente asumidas, en especial no que atinxe ao tamaño e posicionamento da estrela vermella.
Lois Pena
Lois Pena Vieites, nado cara a 1948, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Rudolf Geiger
Rudolf Oskar Robert Williams Geiger, nado en Erlangen, Alemaña, o 24 de agosto de 1894 e finado en München, tamén Alemaña, o 22 de xaneiro de 1981, foi un meteorólogo e climatólogo alemán.
Traxectoria
Fillo do orientalista Wilhelm Geiger e irmán do físico Hans Geiger, Rudolf foi autor, xunto ao climatólogo ruso Wladimir Köppen do Handbuch der Klimatoologie, manual de climatoloxía de cinco volumes escritos entre 1930 e 1943.
En 1961 publicou unha importante revisión da clasificación climática de Köppen.
Ayu-mi-x
ayu-mi-x é o primeiro álbum compilación de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado ó mercado o día 17 de marzo do ano 1999 baixo o selo avex trax.
Información
O álbum é o primeiro desta gama para Ayumi Hamasaki, e contén remixes de canción orixinais presentes en "A Song for XX", o seu primeiro álbum de estudio lanzado algúns meses antes deste traballo.
Dividiuse en dous discos de remixes moi diferentes: o primeiro, ayu-mi-x Club Side contiña remezclas bailables dos temas do seu primeiro álbum, a maioría orientados ó xénero House. O segundo, あゆ・み・っくす Acoustic Orchestra Side era un disco que contiña versións acústicas dos temas do álbum, con influencias claras de música clásica. A diferenza entre os dous discos se aprecia tamén en que o álbum ten dúas portadas, unha en cada lado da caixa do álbum. O das versións bailables mostra a unha Ayumi con peitados e maquillaxe futuristas, en troques, no segundo apenas mostra a unha Ayumi cun vestido, cheo de simplicidade.
Xestoso, Oencia
Xestoso, (en castelán e oficialmente, Gestoso) é unha parroquia localizada no concello leonés de Oencia, na comarca do Bierzo. Segundo o INE, na localidade residían 33 persoas (16 homes e 17 mulleres).
Milleirós, Losón, Lalín
Milleirós é un lugar da parroquia de Losón, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Winx Club
Winx Club é unha serie de televisión animada italiana, realizada polos estudios Rainbow S.r.l., e creada e dirixida por Iginio Straffi, a partir do 2004. O éxito da serie deu lugar a unha franquía internacional de xoguetes, libros, roupa, videoxogos, DVD e dúas películas.
As Winx son unhas adolescentes guapas, con moito estilo e un don especial para a maxia. A historia (excepto na cuarta tempada que transcorre na Terra) transcorre no mundo máxico de Magix, poboado por fadas, bruxas, monstros e humanos, e conta a loita clásica entre o ben e o mal. As Winx van á escola de fadas Alfea e unen as súas forzas cos especialistas da escola Fonte Vermella para vencer as aprendices da escola de bruxas Torre de Nubes. As rapazas necesitarán todo o seu talento e poderes para lograr o seu labor.
Sinopse
Bloom, unha moza terrestre, vive na Terra, nunha vila chamada Gardenia cos seus pais: Mike e Vanessa. Ten como mascota a Kiko, o seu fiel coello e o seu compañeiro de aventuras. Ela ten unha vida normal: vai a unha escola, ten amigas, inimigas etc. Pero ten unha corazonada, que é que, moi no fondo, ela cre nas fadas (aínda que a súa nai crea que son bobadas). Un día, foi ao parque coa súa bicicleta nova (regalada polo seu 16 aniversario) e con Kiko na canastra da súa bici. Cando chegaron, díxolle a Kiko que non se afastase moito. Ela deixou a bici estacionada, sentou debaixo dunha árbore e dispúxose a comer unha mazá. De súpeto dun arbusto, saíu Kiko moi asustado. Pola expresión da súa cara, parecía que vira algo horrible e difícil de crer. Bloom seguiu o camiño que lle guiaba Kiko e escondeuse detrás dunha árbore. Asomouse e viu unha rapaza con ás nas súas costas, cun gran cetro de prata que irradiaba luz e loitando contra uns monstros e un ogro. Cando a fada case estaba derrotada, Bloom comeza a tirarlles pedras para axudala, posto que non se lle ocorría outra cousa e o ogro ordenou aos monstros que a atacasen. Sen saber o que ía pasar, Bloom estendeu unha man como simulacro de querer protexerse e dela saíu un campo de enerxía que permitiu que non lle fixesen dano. O xefe da banda de monstros (Knut, un ogro) deuse conta de que Bloom non era unha rapaza normal, e decidiu atacala por segunda vez, polo que foi e colleuna polas mans, elevándoa do chan. Bloom gritou e dela saíu un gran dragón de lume, que con este último ataque, derrotou os monstros. A fada díxolle que era moi poderosa e presentouse: dille que o seu nome é Stella, que é a princesa de Solaria e moi probablemente, Bloom é un fada. Así comeza todo, Bloom deixa a Terra para ir con Stella a Alfea, a grande escola para fadas. Alí coñece a Flora, a Musa e a Tecna. Tamén coñece os especialistas: Sky, Brandon, Timmy e Riven. Namórase de Brandon (en realidade é o príncipe Sky que se fai pasar polo seu escolta, Brandon, e este, que se fai pasar polo príncipe Sky, é noivo da fada Stella). Tamén coñecerá as malvadas Trix: Icy, Darcy e Stormy. Pronto, Bloom descubrirá moitos segredos, como que ela é a princesa de Domino, que é adoptada e que os seus verdadeiros pais, os reis de Domino, están desaparecidos, e que o seu poder é o máis potente do universo…
Na segunda tempada, únese outra fada chamada Layla ás Winx; ela é a fada da auga e dos líquidos. Na película da cuarta tempada Bloom coñece os seus pais biolóxicos, os reis de Domino: Oritel e Marion, que pensaba que estaban mortos, aínda que en realidade estaban atrapados na prisión da Dimensión Obsidiana. Agora preséntase unha nova aventura para as rapazas do Winx Club; logo de graduarse de Alfea, a escola de fadas, e de converterse en fadas gardiás, as Winx emprenden unha misión á Terra para atopar a última fada da Terra e salvala duns cazadores de fadas chamados Feiticeiros do Círculo Negro que queren o seu poder. É así como coñecen a Roxy, a fada dos animais. Ela nun principio desconfiaba do seu poder pero coa axuda das Winx empeza a crer nas fadas. Grazas a Roxy, as Winx atopan unha nova evolución de poder, o Believix, que é unha fonte de poder que as Winx xamais imaxinaron ter. Para gañar poder deben facer que a xente crea nelas. A nova historia desenvólvese na Terra e as rapazas viven aventuras fantásticas onde poñen a proba a súa amizade e a súa confianza nelas mesmas, e móstranlle ao mundo que as fadas son reais.
Na quinta tempada, baixo a auga, as Winx terán que enfrontarse a un terrible inimigo, Tritannus. El era un tritón normal que mutou nun poderoso monstro por causa da contaminación dos seres humanos. O seu principal obxectivo é gobernar todo o océano. O poder Believix non é o suficientemente forte baixo a auga, polo que as Winx empezan a procura dun desafío para obter o antigo poder Sirenix e converterse en Fadas-Sereas. Marabillosas criaturas mariñas chamadas Selkies axudarán as fadas nesta misión imposible.
Tempada 4
Película: O segredo do reino perdido (Il Segreto Del Regno Perduto)
Tempada 5
Película: A aventura máxica (Winx Club 3D - Magica avventura)
Tamano
O concello de Tamano limita cos concellos de Kurashiki e de Okayama.
Álxebra de Lie
Se un grupo de Lie pode interpretarse en física como un grupo de transformacións sobre unha variedade diferenciábel o álxebra de Lie fisicamente pode concibirse como un conxunto de transformacións infinitesimais.
Definición
Unha álxebra de Lie é un espazo vectorial sobre un certo corpo \mathbb{F} xunto cunha operación binaria [•, •]:, chamada  corchete de Lie, que satisfai as propiedades seguintes:
Obsérvese que a primeira propiedade e a terceira xuntas implican [x, y] = − [y, x] para todo x, y en ("anti-simetría") se o corpo \mathbb{F} é de característica diferente de dous. Obsérvese tamén que a multiplicación representada polo corchete de Lie non é, en xeral, asociativa, é dicir, x, y], z] non necesariamente é igual a [x, [y, z.
Exemplos
e pode comprobarse que este operador corresponde a un campo vectorial. As xeneralizacións axeitadas da teoría de variedades ao caso de dimensión infinita mostran que esta álxebra de Lie é a asociada ao grupo de Lie dos difeomorfismos da variedade.
Homomorfismos, subálxebras e ideais
Un homomorfismo entre as álxebras de Lie  e  sobre o mesmo corpo de base \mathbb{F} é unha función \mathbb{F}-linear tal que  para todo x e y en. A composición deses homomorfismos é outra vez un homomorfismo, e as álxebras de Lie sobre o corpo \mathbb{F}, xunto con estes morfismos, forman unha categoría. Se ese homomorfismo é bixectivo, chámase isomorfismo, e as dúas álxebras de Lie e  chámanse isomorfas. Para todos os efectos prácticos, as álxebras de Lie isomorfas son idénticas.
Unha subálxebra da álxebra de Lie é un subespazo vectorial  de  tal que  para todo. É dicir,. A subálxebra é entón unha álxebra de Lie.
Un ideal da álxebra de Lie A é un subespazo vectorial I de A tales que [a, y]∈I para todo a∈A y∈I. i.e. [A, I] ⊆ I. Todos os ideais son subálxebras. Se I é un ideal de A, entón o espazo cociente A/I convértese nunha álxebra de Lie definindo [x + I, y + I] = [x, y] + I para todo x, y ∈ A. Os ideais son precisamente os núcleos de homomorfismos, e o teorema fundamental de homomorfismos é válido para as álxebras de Lie.