cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castelo de San Xurxo de Lisboa
O recinto do castelo conta con aproximadamente 6 000 m². A edificación consta de varias torres e garitas, un foso e dous patios grandes.
Características
O castelo defende a antiga cidadela árabe, ou Alcázar, abríndose nos seus muros con ameas doce portóns, sete deles polo lado da igrexa de Santa Cruz do Castelo. Polo exterior, un pano de muralla dá acceso a unha torre barbacana. Dezaoito torres de sustentación reforzan os muros. Polo Portal Sul, a través da rúa de Santa Cruz do Castelo, accédese á Praza de Armas.
L'Abergement-de-Varey
L'Abergement-de-Varey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes.
Manfred Mayrhofer
Manfred Mayrhofer, nado en Linz o 26 de setembro de 1926 e finado en Viena o 31 de outubro de 2011 foi un indoeuropeísta austríaco que se especializou nas linguas indoiranias. Traballou como profesor emérito na Universidade de Viena. É coñecido polo seu dicionario etimolóxico de sánscrito.
L'Abergement-de-Varey
Xeografía
A comuna está localizada a carón da rexión de Bugey, non moi lonxe de Pont-d'Ain. A estrada 59 atravesa a comuna, que está situada nun outeiro.
Manfred Mayrhofer
Traxectoria
Mayrhofer naceu en Linz e estudou lingüística indoeuropea e semítica e filosofía na Universidade de Graz, onde recibiu o seu Ph.D. en 1949. Desde 1953 a 1963 ensinou na Universidade de Würzburg, e desde 1963 ata 1966 foi profesor na Universidade de Saarland. En 1966 volveu a Austria, servindo como profesor na Universidade de Viena ata a súa xubilación en 1990. Morreu en Viena aos 85 anos.
Uoke
Uoke é unha deidade presente na mitoloxía rapanui, proveniente das tradicións dos habitantes da Illa de Pascua (Rapa Nui).
L'Abergement-de-Varey
Nome
Hai catro comunas en Ain co nome de abergement, que tamén existen en Saona e Loira, Côte-d'Or e Doubs; as outras tres son Le Petit-Abergement, Le Grand-Abergement, L'Abergement-Clémenciat. Aparentemente designan concesións agrícolas outorgadas entre os século XI e XV.
Uoke
Uoke é descrito como un deus da devastación, quen segundo as tradicións, sería o causante da actual xeografía da Illa de Pascua.
Lenda
A lenda di que a tierra de Rapa Nui antigamente era moi grande e tan extensa como a mítica terra de Hiva. Daquela, o antigo deus Uoke, dispoñía dun gran poder para afundir e erguer tódalas zonas da terra; acción que realizaba empregando unha grande e mítica panca, coa cal mudaba a superficie da terra, e por conseguinte tamén o antigo territorio de Rapa Nui.
Pero sucedeu que un día, cando Uoke estaba erguendo a terra dende Hiva, ó chegar a Puku-Puhipuhi, quebróuselle a panca, e con iso tamén a superficie da terra. Está foi a razón mítica de que Rapa Nui sexa pequena, xa que só quedaron por riba da auga os cumios dos seus montes, os cales formaron esta illa.
Illas Chafarinas
Datos básicos
Extensión: 0,747 km²
El Canario
El Canario foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1883.
Historia e características
Subtitulado Periódico joco-serio, apareceu o 25 de outubro de 1883. Publicou polo menos un segundo número.
Illas Chafarinas
Datos básicos
Altitude máxima: Cerro Niño das Aguias, na illa do Congreso, con 137 msnm.
Medio terrestre
Máis de 180 especies vexetais (15 endemismos norafricanos ou iberoafricanos). Especies animais: 12 especies de réptiles (1 endémica), 90 especies de aves (10 reprodutoras), 153 especies de invertebrados (11 gasterópodos ou caracois, 12 isópodos ou cochinillas, 74 arácnidos e 56 coleópteros ou escaravellos. Medio mariño: 64 especies de algas, 26 de equinodermos, 150 anélidos, 60 especies de peixes etc.
Poboación
Sen poboación civil estable. Na illa Isabel II atópase unha pequena guarnición militar pertencente ao Corpo de Regulares do Exército Español e un equipo de persoal por conta do Organismo Autónomo Parques Nacionais (Antigo ICONA) do Ministerio de Medio Ambiente.
Valores naturais
200px|miniatura|[[Gaivota de Audouin]] Están presentes en Chafarinas 9 dos 11 invertebrados mariños catalogados en España; alberga a segunda colonia mundial de gaivota de Audouin, e o segundo continxente máis numeroso de España de pardela Cincenta; entre as máis de 180 especies de plantas hai 11 endemismos norafricanos ou iberoafricanos.
As Chafarinas foron o obxecto de estudo da primeira tese doutoral lida sobre o medio natural africano. Luis Bescansa Casares, farmacéutico militar destinado no Hospital de Chafarinas entre setembro de 1900 e 1901, herborizou o material necesario para defender na Universidade Central o 21 de xuño de 1902 a súa tese doutoral Herborizaciones fanerogámicas en las islas Chafarinas y sus inmediaciones del Campo Moro.
Valores arqueolóxicos e patrimonio
Na Illa de Isabel II consérvanse algúns edificios interesantes, como a Igrexa da Purísima Concepción, construída a mediados do século XIX en estilo clásico, a torre da Conquista, da mesma época e o faro, de principios do século XX. Na illa do Congreso existe un poboado neolítico do V milenio a.C. de tipo cardial, que produciu unha gran cantidade de material arqueolóxico, sobre todo cerámico, que está sendo escavado desde o ano 2000 por membros do Instituto de Cultura Mediterránea.
Corrigatos
O topónimo galego Corrigatos pode referirse a:
Elevador de Santa Justa
miniatura|356x356px|Elevador de Santa Justa, imaxe frontal. miniatura|300x300px|Vista de noite da estrutura neogótica. O Elevador de Santa Justa, tamén chamado Elevador do Carmo, é un ascensor que une os barrios da Baixa Pombalina e o Chiado en Lisboa, Portugal. Érguese sobre a rúa de Santa Justa e enlaza este céntrico paseo coa Praza do Carmo, xunto ao Museo Arqueolóxico do Carmo. Este ascensor foi deseñado por Raoul Mesnier de Ponsard, que tamén se responsabilizou, nesta mesma cidade, da construción do Elevador do Lavra. Non está probada a relación deste enxeñeiro co famoso Gustave Eiffel. Só se sabe que o enxeñeiro Raoul Mesnier e o arquitecto francés Louis Reynaud aplicaron nestes elevadores algunhas das técnicas e materiais xa utilizados en Francia.
Historia
A construción do ascensor comezou en 1900 e rematou en 1902, sendo inaugurado o 10 de xullo. Inicialmente funcionaba con vapor, sendo substituída a maquinaria orixinal o 6 de novembro de 1907 por motores eléctricos.
Operación
A estrutura perdeu a súa funcionalidade práctica como medio de transporte, permanecendo como unha atracción turística lisboeta. A estación de metro Baixa - Chiado uniu os dous barrios mediante un sistema de escaleiras mecánicas que pode ser utilizado sen billete.
O Elevador de Santa Justa distínguese dos demais elevadores por ser o único configurado como ascensor urbano vertical. Os outros elevadores lisboetas: o Elevador dá Glória, o Elevador dá Bica e o Elevador do Lavra son en realidade funiculares, pequenos tranvías que permiten ascender e descender as pronunciadas pendentes da cidade.
Corrigatos, Vilanova, Lalín
Corrigatos é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 26 habitantes (15 homes e 11 mulleres), o que supón un aumento de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Illa do Congreso
A Illa do Congreso é unha das tres illas que forman o pequeno arquipélago das illas Chafarinas, situado ao norte do continente africano e que constitúen unha das prazas de soberanía españolas.
Características
É a illa máis escarpada e con maior superficie do grupo insular e serviu historicamente de presidio. Malia ser posesión española, o seu espazo marítimo está considerado augas interiores marroquís do mesmo xeito que o espazo das outras prazas de soberanía españolas e o das cidades autónomas de Ceuta e Melilla.
Antigamente estivo unida á veciña illa do Rei mediante un peirao artificial, destruído polos temporais. Actualmente está deshabitada e posúe coellos e unha importante colonia de pombas salvaxes que, alimentándose no continente, nidifican na illa.
O territorio ten moi difícil acceso. A súa costa occidental está formada por acantilados moi verticais, mentres que a oriental, aínda que escarpada, é máis accesible. A súa morfoloxía é rochosa, sendo case inexistente a terra vexetal. Dispón dunha cova no seu extremo meridional que permite a entrada en barca. A illa está formada fundamentalmente por dous tipos de rochas: andesitas piroxénicas con hyperssante na súa base e traquiandesitas nas súas zonas máis altas.
Interese arqueolóxico
Ademais do ambiental, o seu maior interese é o arqueolóxico, pois alberga o asentamento ou poboado ao aire libre El Zafrín, de tipo neolítico cardial do V milenio a.C., que está sendo investigado desde o ano 2000 polo Instituto de Cultura Mediterránea. Son destacables as coleccións de cerámica obtidas nas escavacións e que forman parte das coleccións do Museo da Cidade Autónoma de Melilla.
Grutas da Moeda
miniatura|Interior das grutas da Moeda. As Grutas da Moeda son covas calcarias que se atopan en São Mamede, na freguesía de São Mamede, no concello de Batalha, no distrito de Leiria, en Portugal.
Historia
As grutas foron descubertas en 1971 por dous cazadores que andaban na procura dun raposo. A curiosidade levounos a explorar o algar en toda a súa extensión, logo unha sala - a "Sala do Pastor", chea de formacións calcarias. Durante preto de dous meses, os dous homes continuaron a escavar as estreitas fendas que saían da primeira cova, abrindo camiño pouco a pouco ás demais salas e galerías que hoxe se inclúen no percorrido visitable.
Peugeot 106
O Peugeot 106 é un automóbil do segmento B producido pola empresa francesa Peugeot entre 1991 e 2003.
O 106 propiciou a Peugeot moitos éxitos. Por un lado, grazas a unha grande aceptación do mercado, conseguiu unhas boas cifras de vendas, sobre todo entre o público máis novo. Por outro lado, éxitos deportivos en campionatos de rallys, e aínda na actualidade é posible ver Peugeot 106 en boa parte dos rallys disputados en Galiza.
Historia
O 106 lanzouse o 12 de setembro de 1991, con carrozaría hatchback de tres portas. Un ano despois engadiuse a variante de cinco portas. Os 106 son tecnicamente similares ó Citroën AX. O 106 estilizouse de novo en abril de 1996, adoptando un estilo próximo ó do Citroën Saxo, un modelo de aspecto similar co que comparte motorizacións. A súa fabricación finalizou en xullo de 2003. Nos doce anos producíronse 2 798 200 exemplares nas fabricas francesas de Mulhouse e Aulnay-sous-Bois. En 2006 saíu o seu substituto, o Peugeot 107, que comparte plataforma e deseño co Citroën C1 e mais o Toyota Aygo.
Gasolina
miniatura|dereita|240px|Peugeot 106 1.1
Características (106 XN)
Motor: Dianteiro transversal; 4 cilindros en liña. 1.124 cm³ (72,0 X 69,0 mm). Bloque de aluminio. Culata de aliaxe lixeira. Árbore de levas accionada por correa dianteira. Prendido electrónico. Alimentado por carburador monocorpo Solex. Refrixeración por líquido con electroventilador. Relación de compresión: 9,4:1. Potencia: 60 CV DIN a 5.800 rpm. Par 8,9 mkg a 3.200 rpm.
Transmisión: Tracción dianteira. Embrague monodisco en seco (160 mm). Grupo final 3,765:1. Relación do cambio e revolucións: (km/h a 1.000 rpm): 1.ª 3.476:1 (7,49); 2.ª 1,809:1 (14,15); 3.ª 1,129:1 (22,68); 4ª 0,814:1 (31,46).
Carrozaría: Peso oficial 760 kg. Dimensións exteriores (m): 3,56x1,56x1,37. Batalla: 2,39 m. Vías dianteiras/traseira: 1,38/1,30. Depósito de combustible de 45 litros.
Prestacións: Velocidade máxima de 160 km/h. Aceleración 0–100 km/h en 14,1". Consumo a 90 km/h. 4,4 l; a 120 km/h. 5,9l; urbano 6,3 l.
Marcadoiro, A Laxe, Paradela
Marcadoiro é un lugar da parroquia da Laxe, no concello lugués de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (2 homes).
Camiño de Santiago
Marcadoiro é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Caldeira
miniatura|dereita|220px|Caldeira de [[gasóleo.]] Unha caldeira é un mecanismo deseñado para transmitir a calor xerada mediante a combustión dun combustible a un fluído portador. Adoita ser utilizado no campo da calefacción ou para quentar auga. Os combustibles máis utilizados para este proceso son carbón, biomasa, gasóleo C, fuel-oil, gas natural, butano e propano.
Descrición
Unha caldeira de calefacción consta dun fogar, onde se queima o combustible, e un intercambiador onde a calor producida pola combustión transmítese ao fluído caloportador, que o leva aos emisores ou elementos terminais. Cando é necesario o uso dun queimador (para combustibles fluídos), o conxunto de caldeira e queimador chámase xerador.
Clasificación
As caldeiras clasifícanse en varios tipo segundo as seguintes características:
Sistemas de acumulación
Para grandes demandas de auga quente sanitaria utilízanse caldeiras con interacumulador ou cun depósito incorporado como por exemplo o Termoacumulador de gas.
Wolfram Euler
Wolfram Euler, nado o 5 de maio de 1950, é un estudoso da lingüística histórica e un indoeuropeísta.
Traxectoria
Euler obtivo o seu doutoramento (Ph.D.) en 1979 na Universidade de Gießen (Prof. Rolf Hiersche) cunha tese sobre paralelos na formación nominal entre as linguas indoiranias e o grego antigo. Este estudo foi recibido como unha contribución á identificación do grego como parte do grupo filoxenético oriental das linguas indoeuropeas, malia a localización xeográfica occidental de Grecia. Ata hoxe, Euler ten publicados sobre 80 artigos científicos e libros que cobren a meirande parte das ramas das linguas indoeuropeas: as contribucións máis importantes refírese ás linguas bálticas, indoiranias, grego e xermánicas.
Familia
Wolfram Euler é un parente afastado do matemático Leonhard Euler (1707–1783). Vive en Múnic, está casado e ten un fillo.
O Teso, Fontarón, Becerreá
O Teso é un lugar da parroquia de Fontarón no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Fontefeal, Castromaior, Abadín
Fontefeal é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes en 2015 (6 homes e 8 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 20 habitantes (7 homes e 13 mulleres).
Lindita Halimi
Lindita Halimi, tamén coñecida como Lindita, é unha cantante e compositora kosovar. Ela acadou a fama após gañar a sexta edición do Top Fest coa canción "Ëndërroja".
Kizzuwatna
Kizzuwatna ou Kizzuwadna foi un estado de Anatolia do sueste (Cilicia) probabelmente de orixe hurrita. miniatura|300px|Localización dos principais sitios arqueolóxicos da Anatolia hitita Xurdiu na rexión chamada Adaniya, que se fixo independente dos hititas sobre a metade do século -XVI. Probabelmente fíxose independente baixo o rei Ammunas, ou un pouco antes con Pilliya, ao que sucedeu Pariyawatri, considerado o primeiro rei independente de Kizzuwatna, pai de Isputahsu (Ishputakhshu), quen o sucedeu. Sábese que xa existía como reino independente na segunda metade do século -XVI, e aparece xa nun tratado co imperio Hitita baixo o rei Telibinus, no cal o rei Isputuhsu ou Ešputahš de Kizzuwatna utiliza un selo co nome probabelmente de "Sarri-Tesub" e reclamou o título de gran rei, tratado que se conservou parcialmente en versións acadia e hitita e que foi o primeiro tratado hitita cun poder estranxeiro igualitario (non se conserva porén a introdución histórica que foi típica nos documentos hititas). Hantilis II, fillo e sucesor de Alluwamnas, fixo outro tratado co rei Paddatisu (Paddatishshu) onde os dous soberanos se prometían mutua amizade en termos recíprocos e iguais (sobre -1480), tratado que moi poucos anos despois foi renovado en termos similares polo rei Eheya de Kizzuwatna e o rei Tahurwailis.
O rei hitita Tudhaliyas II non logrou impoñer a súa soberanía a Ishuwa e outros pequenos reinos da rexión do alto Éufrates, que, despois dun breve dominio hitita, pasaron a Mitanni. Como desquite Tudhaliyas atacou Kizzuwatna, que era vasalo de Mitanni e impuxo un tratado ao rei Sunasura. Unha deidade de Kizzuwatna foi trasladada a Samuha e nominalmente Kizzuwatna quedaba como estado independente fóra da influencia de Mitanni, pero na práctica volvíase un aliado hitita: se Tudhaliyas atacaba outro país o rei de Kizzuwatna tiña que fornecer 100 carros de combate e 1000 homes e o rei tiña que acompañar ao rei hitita; o rei de Kizzuwatna non podería enviar mensaxes ao de Mitanni. Parece ser que os hititas conquistaron ata Washukanni, cidade que incorporaron a Kizzuwatna, pero, se así foi, a conquista non foi permanente (menciónase neste reinado e no seguinte de Arnuwandas I). Consérvase o texto do tratado entre Tudhaliyas II e Sunasura de Kizzuwatna (sobre o -1400).
Sobre o -1380 pasou probabelmente ao estado hitita, e foi disputado por Mitanni ata que este foi ocupado por Suppiluliumas II pola metade do século –XIV. Sobre o -1375 os hititas xa devastaron Tegarama e achegáronse a Mitanni, que aínda non foi ocupada.
Máis tarde, na batalla de Qadesh (sobre -1293), Kizzuwatna achegou un continxente ao exercido hitita de Muwatallis II contra o exipcio Ramsés II.
A familia real era de orixe hurrita, xa que a maioría de raíñas e nobres do país levan nomes hurritas e os deuses hurritas sábese que pasaron ao panteón hitita e entre eles a deusa Hebat de Kizzuwatna.
Kizzuwatna pasou a Asiria sobre o -1225 e o imperio Hitita desapareceu ao cabo de 40 anos.
Costoia, Vilanova, Lalín
Costoia é un lugar da parroquia de Vilanova, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 27 habitantes (13 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución de 21 habitantes con respecto ao ano 2000.
Retorta
O topónimo Retorta pode referirse a:
Caruncho
Caruncho pode referirse a:
Eadweard Muybridge
Eadweard James Muybridge, nado en Kingston upon Thames o 9 de abril de 1830 e finado na mesma vila o 8 de maio de 1904, foi un fotógrafo e investigador inglés, coñecido principalmente polos seus experimentos como a xeración do movemento.
Traxectoria
Traballou principalmente en California. As súas investigacións sobre a descomposición do movemento iniciadas en 1872 foron realizadas de forma paralela cos traballos de Étienne Jules Marey. En 1878, grazas ao encargo do home de negocios Leland Stanford, conseguiu fotografar unha egua galopando cunha serie de vinte e catro fotogramas. Cada unha das cámaras foi colocada de forma paralela ao traxecto da supracitada e cun cabo ligado ao disparador de cada cámara que se interpuña no citado traxecto a fin de que durante o galope a egua foi accionando as cámaras.
miniatura|250px|Cabalo en movemento. Este experimento fotográfico é coñecido polo título de "O cabalo en movemento", e mostra algo que xa afirmara Étienne Jules Marey e que sen impedimento non conseguira demostrar, o cabalo cando galopa mantén os catro cascos no aire dunha vez sen manter apoio ningún sobre o terreo, aínda que o ollo humano non o capte. O sistema foi precursor para o posterior desenvolvemento das cámaras de cinema.
Muybridge utilizou esta técnica en moitas outras ocasións para fotografar persoas e animais a fin de estudar os seus movementos, chegando a colaborar con Étienne Jules Marey en París, en 1881.
Na década de 1990 o grupo de música U2 fixo un videoclip para a súa canción "Lemon" que supón un tributo ás técnicas de Muybridge. O compositor vangardista Philip Glass compuxo unha ópera en homenaxe ao fotógrafo.
Boeing 787
O Boeing 787 Dreamliner é un avión de pasaxeiros bimotor, de tamaño medio, fuselaxe ancha e longo alcance desenvolvido por Boeing. Tras cancelar o seu proxecto Sonic Cruiser, Boeing anunciou o convencional 7E7 o 29 de xaneiro de 2003, centrado na eficiencia. O programa lanzouse o 26 de abril de 2004 cun pedido da aeroliña xaponesa All Nippon Airways (ANA), co obxectivo de ser introducido en 2008. Pode transportar entre 210 e 330 pasaxeiros, dependendo da configuración de asentos, e ademais está deseñado para ser máis eficiente no uso de combustible que outros avións, consumindo un 20% menos que o Boeing 767, dun tamaño semellante. O Boeing 787 será o primeiro avión en usar composites na meirande parte da súa construción.
A súa designación inicial de 7E7 foi cambiada a 787 en xaneiro do 2006, e o primeiro exemplar foi presentado sen os sistemas principais nunha cerimonia celebrada o 8 de xullo do 2007, na fábrica de Boeing en Everett, Washington, momento no cal xa se convertera no avión de fuselaxe ancha máis vendido na historia con 677 pedidos. Tras múltiples atrasos o prototipo realizou o seu voo de estrea o 15 de decembro de 2009. O avión recibiu a súa certificación en agosto de 2011, e o primeiro exemplar foi entregado a ANA o 25 de setembro do 2011, realizando o seu primeiro voo comercial o 26 de outubro dese ano. En outubro do 2011, 797 Boeing 787s foran encargados, dos cales 531 eran da variante 787-8 e 266 da 787-9.
Variantes
A versión máis curta do Dreamliner, o 787-8 foi a primeira variante do aparello en voar, no mes de decembro de 2009, a seguinte foi o 787-9 en setembro de 2013, e por último a versión máis longa, o 787-10, en marzo de 2017. Estas variantes chámanse B788, B789, e B78X, respectivamente na lista de designacións de tipos de avións da ICAO. O 787-3 de curto alcance cancelouse en 2010.
787-8
miniatura|dereita|All Nippon Airways 787-8 O 787-8 é o modelo básico da familia 787, cunha lonxitude de 57 metros, unha envergadura de 60 e un alcance de entre 14 200 e 15 200 km, dependendo da configuración de asentos. O 787-8 pode levar 210 pasaxeiros nunha configuración de tres clases. Esta foi a primeira variante en entrar en servizo no ano 2011, e Boeing pensou nela para que substituíse aos 767-200ER e 767-300ER, ademais de para expandirse cara a mercados sen escalas onde os avións máis grandes non sexan economicamente viables.
787-9
O 787-9 foi a primeira versión do 787 cunha fuselaxe alongada, acadando así unha capacidade de entre 250 e 290 pasaxeiros cun alcance de entre 14.800 e 15.750 km. Esta variante diferenciase do 787-8 en varios puntos, entre os que están unha fuselaxe 6,1 metros máis longa, a estrutura fortalecida, maior capacidade de combustible e un peso máximo de engalaxe 24 700 kg maior, pero conserva a mesma envergadura que o 787-8. O obxectivo de Boeing con esta variante é o de competir co Airbus A330 e substituír os seus propios 767-400ER. Ao igual que o 787-8, tamén se abrira cara a mercados sen escalas, voando de forma máis eficiente que o 777-200ER ou o A340-300/500.
Orixinalmente agardábase que entrase en servizo no ano 2010, pero en outubro do 2011 Boeing agardaba facer as primeiras entregas a principios do 2014.
O prototipo do 787-9 realizou o seu voo de estrea dende Paine Field o 17 de setembro de 2013. O 8 de novembro dese ano levaba 141 horas de voo. Un 787-9 estivo na exposición estática do Farnborough Air Show de 2014 antes da súa primeira entrega. O 8 de xullo de 2014 Air New Zealand, o cliente de lanzamento, recibiu a súa primeira unidade, cunha distintiva librea negra, nunha cerimonia en Paine Field. O seu primeiro voo comercial foi o día 9 de agosto entre Auckland e Sydney.
Cando foi lanzado, o 787-9 tiña a mesma capacidade de combustible que as outras variantes. As diferenzas de deseño significaron un maior peso e polo tanto un menor alcance que o 787-8. Despois de novas consultas coas aeroliñas, incorporouse un novo tanque dianteiro para incrementar a súa capacidade de combustible.
787-10
En decembro de 2005, empurrado polo interese de Emirates e Qantas, Boeing estaba estudando a posibilidade de alongar o 787-9 para sentar entre 290 e 310 pasaxeiros. Esta variante tería unha capacidade semellante ao Airbus A350-900 e ao Boeing 777-200ER. Asdiscusións cos clientes continuaron a principios de 2006. Mike Bair, o vicepresidente de Boeing e xerente xeral do programa de desenvolvemento do 787 na época, dixo que era doado continuar co desenvolvemento do 787-10 despois de que outros clientes se unisen ao requerimento de Emirates. O modelo estápensado como substituto do Boeing 767-400ER.
Costoia
O topónimo galego Costoia pode referirse a:
Boeing 787
787-10
A variante foi concibida como substituto dos Boeing 777-200, Airbus A330 e Airbus A340. O -10 compite contra o Airbus A350-900. Segundo Boeing é máis económico que o A350 en rutas curtas. Steven Udvar-Hazy, presidente de ILFC, dixo "se está configurado de forma idéntica, o -10 ten un pouco de vantaxe sobre o -900", pero menor que a estimación de Boeing do 10%. O 787-10 terá 68 m de longo, sentará a 330 pasaxeiros en dúas clases e voará a unha distancia de 11 910 km.
Boeing completou o deseño detallado do 787-10 o 2 de decembro de 2015. A súa montaxe comezou en marzo de 2016. Os deseñadores apuntaron ao 90% de compoñentes comúns entre o 787-9 e o -10 e lograron finalmente un 95%; o alongamento de 5 metros e medio conseguíuse engadindo algo máis de 3 metros diante da á, e 2,4 metreos por detrás, e reforzando a fuselaxe para as cargas de flexión no centro da caixa das ás. Debido á súa lonxitude o avión precisa unha proteción adicional contra os impactos da cola, un tren de aterraxe igual que o 777-300ER, e o sistema de aire acondicionado da cabina ten un 15% máis de capacidade. O primeiro o terceiro -10 de proba incorporaron os novos motores Rolls-Royce Trent 1000 TEN, mentres que o segundo foi equipado cos General Electric GEnx-1B. miniatura|250x250px|Montaxe final do 787-10 en Charleston, Carolina do Norte As principais partes da fuselaxe foron recibidas para a montaxe final o 30 de novembro de 2016. As secións medias da fuselaxe do 787-10 son demasiado grandes para ser transportadas a Everett, Washington e o avión é construído en Charleston, Carolina do Sur; é o primeiro avión de pasaxeiros en ser montado exclusivamente alí. O primeiro -10 presentouse o 17 de febreiro de 2017. O primeiro voo da variante tivo lugar o 31 de marzo dese ano e durou 4 horas e 48 minutos.
O primeiro 787-10 de probas realizou traballos de expansión da envolvente de voo e o segundo uniuse ao programa a principios de maio de 2017, mentres que o terceiro co interior dunha cabina de pasaxeiros usouse para probar o mellorado sistema de control ambiental e o rendemento de consumo dos motores Trent apartir do mes de xuño. O -10 apareceu no Paris Air Show de 2017. O segundo -10 usouse para probar os motores GE Aviation e o terceiro voou por vez primeira o 8 de xuño de 2017, cando o programa de probas de voo tiña o 30% completado. Boeing rematou a montaxe e o traballo de pintura do primeiro 787-10 de produción en outubro de 2017, antes da súa certificación.
Cando comezou o Dubai Air Show de novembro de 2017 o 787-10 tiña 171 pedidos; Emirates comprometeuse a mercar 40 787-10, con cabinas de dúas e tres clases de entre 240 e 330 pasaxeiros, que serán entregados a partir de 2022 e con dereitos de conversión ao máis pequeno 787-9. Estes avións adaptaríanse para voos de 7-8,5 horas, nunha configuración de tres clase de 280 asentos. Tim Clark, presidente de Emirates, tiña dúbidas sobre se o avión acadaría o MTOW para o alcance e a carga útil requirido cos motores iniciais de 310-320 kN de pulo, aínda que os acuais turboventiladores de 340 kN e as primeiras marxes do -9 dábanlle ao 787-10 un rendemento prometedor. A principios de 2019, Emirates estaba considerando cancelar o seu pedido de 787-10, debido a que as marxes dos motores eran insuficientes para o clima cálido de Dubai, en favor do Airbus A350 (que tamén podería substituír o seu último pedido de Airbus A380). O pedido non se mencionou no informe anual de Emirates de maio de 2019, mentres que no informe anterior aparecía como "autorizado e non contratado". No Dubai Air Show de 2019 Emirates colocou un pedido por 30 787-9 en vez de decantarse polo 787-10.
Trois couleurs: Blanc
Trois couleurs: Blanc (en Trzy kolory. Biały) é un filme franco-polaco de 1994 coescrito, producido e dirixido por Krzysztof Kieślowski. Blanc é o segundo título da triloxía das Tres cores, baseada nos ideais revolucionarios franceses, sendo a continuación de Bleu e antecedendo a Rouge. O filme foi escollido como candidato polaco ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Blanc trata sobre a igualdade, e conta a historia de Karol Karol, un home que despois de ser abandonado pola súa muller en humillantes circunstacias en París, perde os seus cartos, a súa residencia e os seus amigos. De volta en Varsovia, Karol comeza os seus esforzos por restaurar a igualdade na súa vida a través da vinganza.
Berícidos
Os Berícidos (Berycidae) son unha familia de peixes teleósteos, da orde Bericiformes (Beryciformes). Son exclusivamente mariños e distribúense polos océanos Atlántico, Índico e centro-oeste do Pacífico, normalmente entre os 200 e os 600 m de profundidade.
Características
O corpo é de perfil ovoide e comoprimido lateralmente, ollos grandes e circulares, boca grande e oblicua, con numerosos dentes pequenos, dispostos en bandas e tamén presentes no vómer e no padal. No opérculo posúen unha espiña forte e ríxida dirixida cara atrás.
Presentan unha aleta dorsal, provista de 4 a 7 espiñas que aumentan de tamaño progresivamente desde a primeira á última, seguidas de 12 a 20 radios brandos; e unha aleta anal, con 4 espiñas seguidas de 12-17 (ata 29) radios brandos; unha única espiña en cada aleta pelviana. Aletas pectorais grandes. Caudal bifurcada.
Clasificación
Divídense en dous xéneros con dez especies:
Moutras, A Laxe, Paradela
Moutras é un lugar da parroquia da Laxe, no concello lugués de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Moutras pode estar relacionada con móutaras, colectivo de mouta, mata de herbas.
Camiño de Santiago
Moutras é unha localidade da etapa Sarria-Portomarín do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Fraga, Castromaior, Abadín
Fraga é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes en 2015 (5 homes e 5 mulleres) segundo datos do IGE, o mesmo número de habitantes que vivían en Fraga en 2010 (4 homes e 6 mulleres).
Illas Aleipata
As Illas Aleipata son un grupo de catro illas deshabitadas da zona oriental (a histórica rexión Aleipata), da illa Upolu en Samoa, cun área total de 1,68 km²:
Namua e Fanuatapu atópanse no bordo exterior da franxa dos arrecifes de coral de Upolu, con distancias de 0,7 km e 2,5 km da Upolu continental, respectivamente. Nu'utele e Nu'ulua están de 4 a 6 km máis ao sur, fóra da franxa de arrecifes, a unha distancia de 1,4 km 3.5 km de Cabo Tapaga, o sueste da punta de Upolu.
Estes illotes son restos de cráteres volcánicos. Só Namua está aberta para os visitantes (Namua Island Resort). Fanuatapu, a illa máis oriental, ten un faro. As illas son importantes lugares de aniñación de aves mariñas.
Kemal Kılıçdaroğlu
Kemal Kılıçdaroğlu, nado en Ballıca o 17 de decembro de 1948, é un político socialdemócrata turco, dirixente do Partido Republicano Popular (CHP) e líder da oposición desde 2010.
Traxectoria
Naceu nunha aldea do distrito de Nazımiye na provincia de Tunceli, no leste de Turquía. Seu pai fora un dos milleiros de exiliados alevís tras do fracaso da Rebelión Dersim. Kemal realizou estudos primarios e secundarios en varios lugares como Erciş, Tunceli, Genç e Elazığ, graduándose en 1971 en economía na Academia de Economía e Ciencias Comerciais de Ancara.
Carreira profesional
Logo de rematar os seus estudos, Kemal Kılıçdaroğlu entrou no ministerio de finanzas e pasou un ano en Francia para perfeccionarse profesionalmente. Nomeado en 1983 vicedirector xeral do departamento de recursos públicos do ministerio, en 1991 converteuse en director xeral da seguridade social turca,, posto no que parmaneceu ata 1999, retirándose para entrar en política.
Actividade política
En 1999 a prensa refereríase a miúdo a Kılıçdaroğlu como a estrela do Partido da Esquerda Democrática (DSP), afirmándose que sería candidato do DSP nas eleccións xerais de 1999. Malia todo non se propuxo a súa candidatura e mentres dirixía a seguridade social, o líder do CHP Deniz Baykal convidouno a unirse ao seu partido, e Kılıçdaroğlu aceptou.
Parlamentario
Tras as eleccións de 2002 entrou no parlamento como deputado por Istambul, reelixido en 2007, converténdose no voceiro segundo do seu grupo parlamentario. Kılıçdaroğlu foi o candidato á alcaldía de Istambul polo CHP nas eleccións locais de 2009, quedando segundo por tras Kadir Topbaş cun 37% dos votos miniatura|235x235px|Kılıçdaroğlu nunha visita a [[Washington, D.C.|Washington en decembro de 2013 ]]
Líder do CHP
Deniz Baykal, histórico líder do CHP deixou o seu posto o 10 de maio de 2010 logo dun escándalo cunha fita de vídeo. Kılıçdaroğlu anunciou o seu interese en substituílo, así e todo o Comité Executivo do partido amosouse partidario de reelixir a Baykal, mais logo de Kılıçdaroğlu recibir o apoio de 77 dos 81 presidentes provinciais do seu partido, Baykal decidiu non presentar a súa candidatura, e a candidatura de Kılıçdaroğlu logrou as sinaturas de 1246 dos 1,250 delegados, unha marca non superada no CHP. Na convención os delegados elixírono por unanimidade, con 1189 votos a favor, e nove nulos.
Líder da oposición
Kılıçdaroğlu converteuse en xefe oficial da oposición o22 maio de 2010 ao liderar o segundo partido na Grande Asemblea Nacional. A súa primeira campaña como líder do CHP e da oposición foi o referendo constitucional do 12 de setembro de 2010, para o que empregou a táctica de boicotear o seu proceso parlamentario, mais como para se realizar o referendo era preciso a aprobación de 330 parlamentarios, e o goberno tiña 336, non puido evitar a celebración do referendo. Kılıçdaroğlu fixo campaña polo non ás propostas e elevou aos tribunais o proceso de votación parlamentario alegando irregularidades técnicas pero o Tribunal Constitucional deulle validez á votación e o 57.9% dos electores votaron a favor e o 42.1% en contra.
As eleccións lexislativas de 2011 foron as primeiras nas que Kemal Kılıçdaroğlu participou como o dirixente do CHP, e o seu partido recibiu case o 26% dos votos mellorando máis de cinco puntos en relación ás anteriores, non obstante nas eleccións de xaneiro de 2015 baixou un punto quedando con case o 25%.
Casar, Furco, Becerreá
Casar é un lugar da parroquia de Furco no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
Eleccións municipais en Ribas de Sil
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ribas de Sil dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ribas de Sil]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ribas de Sil desde a aprobación da Constitución de 1978.
Quinetoscopio
miniatura|Un quinetoscopio coa tampa aberta, amosando a película: unha cinta sen fin; e o visor superior aberto. O quinetoscopio foi o percusor do moderno proxector de películas desenvolvido por William Kennedy Laurie Dickson mentres traballaba con Thomas Edison.
Historia
De acordo cos feitos históricos, antes de ter a idea Edison inspirouse nunha visita que fixo a Eadweard Muybridge en 1888, quen desenvolveu unha invención á que chamou zoopraxiscopio. Parece ser que a intención de Muybridge era financiar e promover unha maior colaboración con Edison na elaboración dun deseño dunha máquina que puidese emitir son e proxectar imaxes á vez. Neste deseño incluíase o fonógrafo inventado por Edison.
Entón, Edison, impresionado e inspirado polas ideas de Muybridge, rapidamente e independentemente rexistrou a patente dunha máquina que podería "facer para os ollos aquilo que o fonógrafo fai para os oídos". Asignou a tarefa do novo deseño a Laurie Dickson, e decidiu chamar "ao seu" invento como "quinetoscopio" (kinetoscope), como resultado da combinación das palabras gregas "kineto" (movemento) e "scopos" ("ver").
Edison, Dickson e outros traballadores do laboratorio de Edison, realizaron progresos no deseño ata un punto, xa que a idea de facer servir cilindros rotativos só permitiría proxectar animacións demasiado curtas, tendo en conta a limitación do diámetro do cilindro. O proxecto quedou paralizado, pero retomouse logo dunha visita de Edison a Etienne-Jules Marey, un médico e fotógrafo francés que desenvolvera un "cronofotógrafo", co cal facía servir unha tira de película moito máis larga que o diámetro de calquera cilindro utilizable.
Os traballos de John Carbutt sobre a película de celuloide ofreceron máis progresos nesta dirección, xa que William Heise, traballando con Dickson nos laboratorios de Edison, incorporou este avance. A película deseñouse como un lazo, que serpenteaba ao redor dunha serie de eixes dentro dunha caixa de madeira, e podíase ver mirando ata abaixo dende unha abertura. Así, os laboratorios desenvolveron unha nova cámara para utilizar esta película, o quinetógrafo.
O 20 de maio de 1891, a primeira proxección pública do prototipo de quinetoscopio de Edison realizouse nos seus laboratorios para unha convención da Federación Nacional de Clubs de Mulleres dos EUA. A presentación pública do quinetoscopio completo tivo lugar no Instituto das Artes e as Ciencias de Brooklyn o 9 de maio de 1893.
Quinetófono
O quinetófono foi un primeiro intento de Edison para unificar a imaxe e o son a finais do século XIX. Na primavera de 1895, presentou esta máquina, é dicir, unha película de quinetoscopio sincronizado por unha correa cun fonógrafo. A primeira película que se mostrou nun quinetófono foi "The Dickson Experimental Sound Film".
Dickson abandonou o laboratorio e o quinetoscopio caeu en popularidade, e os traballos do quinetófono suspendéronse durante dezaoito anos. En 1913, Edison presentou un novo quinetófono deseñado para sincronizar o son cunha película proxectada nunha pantalla externa, pero aínda persistían os problemas con cortes de película, e cos operadores que estaban mal preparados, o que provocaba desincronización co son. O resultado, entón, foi a insatisfacción da audiencia e a falta de popularidade do quinetófono.
Maria Mutola
Maria de Lurdes Mutola, nada en Maputo o 27 de outubro de 1972, é unha atleta mozambicana especialista na proba dos 800 metros que foi campioa olímpica nos Xogos de Sydney 2000 e que gañou numerosas medallas en campionatos mundiais e Xogos da Commonwealth.
Keitele
Keitele é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 242 habitantes. A superficie do termo municipal é de 578,30 km2, dos cales 95,40 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,64 hab./km².
Maria Mutola
Inicios
O seu pai era empregado do ferrocarril e a súa nai traballaba de vendedora. Na súa adolescencia era unha boa xogadora de fútbol, e sempre xogaba con mozos xa que onde vivía non existían equipos de mozas.
Keitele
Limita cos concellos de Pielavesi, Tervo, Vesanto, Pihtipudas e Viitasaari, estes dous últimos pertencentes á rexión veciña de Finlandia Central.
Maria Mutola
Inicios
Comezou no atletismo en 1988. O seu primeiro adestrador foi Stelio Craveirinha, un antigo saltador de lonxitude e fillo do famoso escritor mozambicano José Craveirinha.
Keitele
O concello é unilingüe en finés.
Maria Mutola
Inicios
Despois de só uns meses de adestramento, logrou unha medalla de prata nos 800 metros dos Campionatos de África disputados en Annaba, só por detrás da alxeriana e futura campioa olímpica de 1500 m Hassiba Boulmerka. Pouco despois participou nos Xogos Olímpicos de Seúl 1988, onde a pesar de facer a súa mellor marca persoal con 2:04,36 non logrou pasar da primeira rolda clasificatoria. Tiña só 15 anos e era unha das participantes máis novas dos Xogos.
En 1990 conseguiu as súas primeiras vitorias importantes, proclamándose no Cairo campioa de África tanto en 800 como en 1500 metros. Posto que no seu país non tiña demasiados medios para adestrar e tampouco rivais ao seu nivel, en 1991 marchou a Oregón, nos Estados Unidos, para estudar e adestrar grazas a un programa de solidariedade patrocionado polo Comité Olímpico Internacional.
Nos Estados Unidos entrou en contacto con Margo Jennings, que foi a súa adestradora durante máis dunha década e coa que chegou a conseguir os seus maiores éxitos. Mutola pasou longas tempadas en Suráfrica compartindo adestramentos xunto a outras atletas de primeiro nivel como a británica Kelly Holmes, grande amiga e rival súa.
A competición que a deu a coñecer internacionalmente foron os Campionatos do Mundo ao aire libre de Toquio 1991, onde conseguiu o 4.º posto nos 800 metros cun tempo de 1:57,63 que era a súa mellor marca persoal.
Nos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992 había certas expectativas de que lograse gañar a primeira medalla olímpica na historia do seu país. Aínda que se clasificou para a final e fixo unha boa carreira, batendo a súa mellor marca persoal con 1:57,49 só puido terminar en 5.ª posición. Neses mesmos Xogos tamén se clasificou para a final dos 1.500 metros, terminando en 9.ª posición.
Nese ano obtivo a vitoria na Copa do Mundo da Habana, e tamén foi a única atleta que conseguiu vencer durante o ano á campioa olímpica Ellen van Langen, que gañou 10 das 11 probas que disputou.
Campioa do mundo
A partir de 1993 Maria Mutola converteuse durante varios anos na gran dominadora dos 800 metros a nivel mundial. Ese ano proclamouse campioa do mundo tanto ao aire libre (en Stuttgart) como en pista cuberta (en Toronto), e liderou ademais a clasificación mundial do ano con 1:55,43 feitos precisamente na final de Stuttgart, onde gañou cunha vantaxe de máis de dous segundos, a maior na historia dos mundiais nesta proba.
En 1995 revalidou en Barcelona o título mundial en pista cuberta. Era tamén a gran favorita para gañar en Gotemburgo o título mundial ao aire libre. Con todo foi descualificada nas semifinais por pisar a liña interior da súa rúa.
O 28 de agosto dese ano, no Memorial Ivo van Damme de Bruxelas, estableceu unha nova marca mundial na proba de 1000 metros con 2:29,34 converténdose na primeira muller en baixar da barreira dos 2:30.
En 1997 obtivo en París o seu terceiro título mundial consecutivo en pista cuberta a pesar de non chegar nas mellores condicións, xa que pouco tempo antes o seu pai morrera nun accidente de coche. Mutola levou un lazo negro e dedicoulle a vitoria ao seu pai.
Xa no verán, logrou a medalla de bronce nos Campionatos do Mundo ao aire libre de Atenas, por detrás da cubana Ana Fidelia Quirós e da rusa Yelena Afanasieva.
En 1998 volveu ser a gran dominadora da súa proba, achegándose á súa mellor marca persoal con 1:56,11 en Zürich, e logrando a vitoria nas tres competicións máis importantes do ano: os Xogos da Commonwealth de Kuala Lumpur, a Copa do Mundo de Xohanesburgo e os Goodwill Games de Nova York.
En 1999 foi derrotada tanto nos mundiais en pista cuberta de Maebashi como nos mundiais ao aire libre de Sevilla pola checa Ludmila Formanová, debendo conformarse Mutola co segundo posto. Tamén foi a segunda da clasificación mundial do ano con 1:56,04 feitos en Zürich, trala rusa Masterkova que fixo 1:55,87 en Moscova.
Campioa olímpica
O momento culminante da súa carreira deportiva chegou nos Xogos Olímpicos de Sídney 2000, no que era a súa cuarta participación olímpica. Na final celebrada o 25 de setembro conseguiu alzarse coa medalla de ouro con 1:56,15 batendo a austríaca Stephanie Graf e a británica Kelly Holmes. Trala súa vitoria olímpica regresou a Mozambique convertida nunha heroína nacional, con miles de persoas recibíndoa nas rúas.
A pesar de conseguir xa o único título que lle faltaba, nos anos seguintes continuou a ser a mellor do mundo sen discusión. Logrou a medalla de ouro nos Campionatos do Mundo ao aire libre de Edmonton 2001 e París 2003, así como nos Campionatos do Mundo en pista cuberta de Lisboa 2001, Birmingham 2003, Budapest 2004 e Moscova 2006.
Deste xeito completaba un refacho incrible de nove títulos mundiais nos 800 metros: tres ao aire libre e seis en pista cuberta, algo que non conseguiu ningún outro atleta, home ou muller, na historia.
Ademais dos seus títulos mundiais, en 2002 logrou en Manchester a súa segunda vitoria nos Xogos da Commonwealth. En 2003 permaneceu imbatida e gañou o premio dun millón de dólares que concede a IAAF ao atleta que consegue gañar todas as probas da Golden League.
Nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004 tentou converterse na primeira muller na historia en revalidar o título olímpico nos 800 metros. Aínda que non chegou en plenas condicións físicas debido a unha lesión, loitou pola vitoria ata os últimos metros. Ía en primeira posición na recta de chegada, pero acabou sendo superada por tres atletas, e tivo que conformarse coa 4.ª posición final. A medalla de ouro correspondeu á súa amiga e compañeira de adestramentos Kelly Holmes.
En 2005 as lesións continuaron impedíndolle render ao seu mellor nivel, sendo batida por rivais ás que en condicións normais gañaría sen problemas. Nos mundiais de Helsinqui, de novo quedou fóra das medallas, en 4.ª posición.
Ese ano decidiu cambiar de adestrador, deixando a Margo Jennings. En 2006 regresou outra vez nun bo estado de forma, logrando a vitoria nos mundiais en pista cuberta de Moscova.
Ademais de polos seus éxitos deportivos, Maria Mutola distínguese pola súa activa participación en causas humanitarias de apoio aos máis desfavorecidos. En 2003 foi nomeada Embaixadora das Nacións Unidas para a infancia nunha cerimonia celebrada en Maputo.
Creou a Fundación Lurdes Mutola, á que destina parte das súas ganancias, dedicada á promoción do deporte e a educación entre os mozos do seu país. Tamén colaborou en campañas de vacinación contra a polio e outras enfermidades.
Na cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de Inverno de Turín 2006, foi unha das oito deportistas escollidas para portar a bandeira olímpica.
Maria Mutola foi unha das principais figuras do atletismo mundial da súa época. Aínda que non bateu a marca mundial da súa principal proba, o seu palmarés inclúe un total de nove títulos mundiais, un olímpico, dous da Commonwealth e catro na Copa do Mundo.
Ducado de Brabante
O Ducado de Brabante foi un antigo ducado situado entre os Países Baixos e Bélxica. Estendíase polas actuais provincias belgas de Brabante Flamengo, Brabante Valón, Antuerpen e a Rexión de Bruxelas-Capital e a provincia neerlandesa de Brabante do Norte.
Na época romana, Brabante estaba repartido entre as provincias romanas de Gallia Belgica e Xermania Inferior e habitada por tribos celtas até que pobos xermánicos os substituíron e terminaron co Imperio romano.
As principais cidades do ducado foron Bruxelas, Antuerpen, Lovaina, Breda, Tilburg, Lier, Den Bosch e Eindhoven.
O nome da rexión (e do ducado) provén do ducado carolinxio de pagus Bracbatensis, situado entre os ríos Escalda e Dijle, e que á súa vez deriva das palabras Bracha (Novo) e Bant (Rexión).