cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manolo Tomé
Manuel Tomé Portela, nado o 3 de marzo de 1950 en Moaña, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba de centrocampista. Actualmente está sen equipo.
Como adestrador
En marzo de 2011 anunciouse a súa contratación polo Pontevedra CF como substituto de Fernando Castro Santos até o final da campaña, sen poder evitar o descenso a Terceira División. En xuño foi substituído por Milo Abelleira.
Río Gaià
260px|miniatura O Gaià é un pequeno río con escaso caudal de auga que transcorre pola provincia de Tarragona. Nace preto de Santa Coloma de Queralt, na comarca da Conca de Barberà e recolle as augas das serras de Brufaganya e de Queralt.
Atravesa os municipios de Les Piles e Pontils na mesma comarca, Querol, El Pont d'Armentera, Aiguamúrcia (onde trascurre cerca do Mosteiro de Santes Creus), Vila-rodona, Montferri e bordeando o termo municipal de Vilabella na comarca do Alt Camp. Finalmente, na comarca do Tarragonès, atópase co Pantano do Gaià, delimitando os municipios de Renau e Vespella de Gaià, e cruzando, tras o pantano, el Catllar e la Riera de Gaià para desembocar no mar Mediterráneo preto de Altafulla, pero no municipio de Tarragona, preto da urbanización de Tamarit.
Pradoluengo
Pradoluengo é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.384 habitantes (INE 2012).
Política
Nas pasadas eleccións municipais do 22 de maio de 2011 presentáronse dous partidos ás eleccións: O PP, liderado por Raquel Contreras e o PSOE, coa súa cabeza de lista, Miguel Ángel Echavarría. A participación foi do 84,83 % do censo electoral e o resultado foi o seguinte: 7 concelleiros para a lista encabezada por Raquel Contreras (PP) e dous que obtivo o PSOE.
Revista de Economía de Galicia
Revista de Economía de Galicia foi unha revista de economía galega, publicada pola Editorial Galaxia entre os anos 1958 e 1968. Editáronse 66 números, sendo dirixida entre os anos 1958-1963 por Xaime Isla Couto e entre o 1963-1968 por Xosé Manuel Beiras, materialmente, aínda que na revista figura como subdirector primeiro e codirector despois.
Historia
Así, no informe enviado polo galeguismo do interior a Bos Aires no ano 1962, titulado Plan de acción do galeguismo, recóllese que, reconstituída a conciencia galega fronte á presión da propaganda franquista, a segunda tarefa de urxencia para o galeguismo viría sendo o estudio da nosa realidade económica-social. Este aspecto de estudo e reflexión sobre o problema social e económico de Galicia encadraríase no miolo dese traballo de elaboración dun proxecto de identidade galega, de aí que cómpre estudiar os grandes problemas, as súas posibilidades de desenrolo desde o punto de vista do que debe ser Galicia na segunda metade do século XX.
Mais dúas son as condicións que se impuxeron para superar as eivas dos anteriores tempos: abordar os estudos con responsabilidade técnica e cun criterio esencialmente galego, co fin de coñecer de primeira man as súas posibilidades de desenvolvemento idóneo.
O recoñecemento da personalidade diferenciada de Galicia permitiulles partir non só da idea de que Galicia e os galegos posuían unha lingua e unha cultura de seus, que debían de recoñecerse e respectarse, senón que ademais Galicia tiña unha economía de minifundio, principalmente agrícola, que esixía solucións idóneas para os seus problemas particulares. Xa que logo, o descoñecemento desa realidade cultural, económica e social, xunto co reiterado fracaso da política centralista, levoulles a coidar, en continuidade co galeguismo anterior á guerra, que tan só o autogoberno podía resolver os problemas do país. Por este motivo, a economía pasou a ter unha importancia decisiva nas actividades dos homes de Galaxia.
Antecedentes
Unha das primeiras iniciativas con anterioridade á fundación da Editorial Galaxia foi a publicación do Suplemento del Sábado do xornal compostelán La Noche. Publicado entre o 15 de outubro do 1949 e o 28 de xaneiro do 1950, cando foi suspendido por orde do goberno por mor de ter sido publicados artigos e notas na honra de Castelao, recentemente finado en Bos Aires, no número do 14 de febreiro do 1950.
Este Suplemento foi ofrecido polo director do Xornal a Francisco Fernández del Riego e a Xaime Isla Couto, que traballaron arreo –o primeiro dirixindo e configurando as páxinas, escribindo...; e o segundo deseñaba, proxectaba cabeceiras e seccións, ilustraba, escribía artigos- para publicar un suplemento dedicado á vida cultural e económica do país e que proporcionaba a primeira oportunidade para rachar colectivamente o silencio do galeguismo do interior. Deste xeito, nas súas páxinas colaboraron: Florentino Cuevillas, Otero Pedrayo, Xosé María Álvarez Blázquez, Álvaro Cunqueiro...
Dividido en seccións – Descubrimiento de Galicia, Cartel de las letras, Feria del Espíritu, Pregón de las artes, Vida y Economía-, esta última dedicábase ó coñecemento da realidade económica e social de Galicia. Así publicáronse artigos, novas, e comentos sobre a industria do mar, a economía agraria, o aforro, a industrialización... tentando abranguer a diagnose dos problemas fundamentais de Galicia desde o punto de vista socioeconómico, así como sinalando vieiros de solución.
A oportunidade do Suplemento é valorada polos seus protagonistas coma un antecedente directo da fundación da Editorial Galaxia, así como dos obxectivos que perseguiría a mesma, tentando amosar a recuperación da cultura e da conciencia galegas, trala noite da inmediata posguerra.
Creación
Trala suspensión do Suplemento e decidida a fundación da Editorial, un dos obxectivos de Galaxia foi dar continuidade a esa angueira de tal xeito que contemplaron a necesidade de «afondar na realidade económica-social» de Galicia. O traballo dentro do proxecto económico procurou dous obxectivos:
Xa que logo, a xeración Galaxia procurou facer fronte á anormalidade da situación na ditadura franquista, que provocaba unha visión limitada e parcial dos problemas económicos e sociais de Galicia. As súas canseiras dirixíronse a superar a subordinación política e territorial de Galicia que tamén se traducían en atraso e dependencia económicas, tanto na formulación e estudo dos problemas coma na elaboración doutrinal, e sobre todo nas solucións propostas aos problemas económicos propios de Galicia.
Para isto, tentouse crear un equipo técnico, dirixido por Xaime Isla, co dobre traballo de:
Deste xeito acadaríase orientar con responsabilidade á opinión galega sobre a realidade da problemática do país, sinalando os vieiros da súa realidade económica e social, e ofrecendo solucións ou melloras de acordo con criterios técnicos solventes.
Nesta liña, tentouse encetar a colección Biblioteca de Economía Galaxia, da que sería responsable Xaime Isla, e que abranguería tódolos aspectos da economía galega, co proxecto de publicación de diversas series:
De tódolos xeitos, este proxecto ambicioso ficaría eivado e incompleto, e atoparía moitos destes aspectos recollidos nas páxinas da Revista de Economía de Galicia. De feito, en decembro do 1968, cando se remata de publicar esta revista publicáranse a Bibliografía económica de Galicia de Francisco Xavier Río Barja, La pesca de arrastre en Galicia y sus problemas de Domingo Quiroga, e El problema del desarrollo en la Galicia rural de Xosé M. Beiras.
A primeira actuación para a posta en marcha do proxecto económico foi a publicación no ano 1952 do caderno número 4 da colección Grial titulado Aspectos jurídicos y económicos de Galicia. Neste contíñanse artigos verbo do sentimento da xustiza na literatura galega, a ciencia xurídica de Galicia, o auxe e depresión das industrias da pesca, e un artigo de Xaime Isla, titulado “Algúns caraiteres da economía galega aitual” no cal se denunciaba o drama da situación económica do país, sometida á pasividade e á inercia do rumbo que lle marcaba o desenvolvemento industrial, sen adaptación á realidade de Galicia e sen que a sociedade tivese órganos de seu para asumir o control e a dirección do seu propio desenvolvemento.
A Revista de Economía de Galicia
A obra que representa mellor ca ningunha outra os esforzos da xeración Galaxia en orde ó cumprimento do proxecto económico foi a publicación entre os anos 1958-1968 dos 66 números da Revista de Economía de Galicia (R.E.G.), dirixida entre os anos 1958-1963 por Xaime Isla, formal e materialmente, e entre o 1963-1968 por Xosé Manuel Beiras Torrado, materialmente, aínda que na Revista figura como subdirector primeiro e codirector despois..
A iniciativa foi de Xaime Isla, que concibiu a súa estruturación por seccións, maquetouna e deseñou a súa portada. Asemade, encargouse entre 1958 e 1962 da elaboración dos editoriais, nos que contou coa colaboración de Ramón Piñeiro, cunha orientación politemática. Por outra parte, Francisco Fernández del Riego colaboraba na confección das seccións fixas informativas e na supervisión da impresión.
A partir do 1963 incorporouse como subdirector Xosé Manuel Beiras, que tentou dinamizar a R.E.G., evitando os atrasos na publicacións, e confeccionando –en contacto con Xaime Isla- a mesma: escribe os editoriais, dótaa dunha liña máis crítica, combativa e ideoloxicamente progresista e nacionalista. Esta tarefa remata coa súa incorporación á Facultade de Ciencias Económicas de Compostela.
A R.E.G. contaba cun Consello de Dirección, inalterado en tódolos anos de publicación, soamente formal, xa que nunca exerceu como tal. O seu papel era representativo, xa que tiña como obxecto prestixiar cos seus nomes a nacente publicación e darlle abeiro fronte á hostilidade do Réxime. Entre os seus nomes atopamos a Antonio Valcárcel López, Cruz Gallástegui Unamuno, Sebastián Martínez Risco, Álvaro Gil Varela, Antonio Fernández López, Isidro Parga Pondal, Antonio Rosón Pérez, Francisco del Río Barja, José Luis Blanco González...
Segundo o seu prospecto fundacional os obxectivos da R.E.G. eran os seguintes:
''A nosa publicación non pretende ser unha revista económica máis, como calqueira das que veñen editándose xa en España. Proponse ser, pola contra, a que Galicia precisa, en función dos seus problemas xenuinos e das súas peculiares características sociais e humanas. Decatámonos perfectamente das dificultades que esto comporta pois supón nin máis nin menos que o desenvolvemento dunha actividade cultural inédita antre nós, proiectada sobor de cuestións tan palpitantes e complexas, como a economía, a técnica e a vida social.''
Xa que logo, a R.E.G. procuraba dar resposta aos problemas específicos de Galicia no eido socioeconómico, mais concibindo este labor específico no seo dun máis amplo proxecto de “actividade cultural”, é dicir, que o labor de reconstrución cultural encetada pola editorial Galaxia contiña coma unha ponla súa o proxecto económico e social.
Dividida en cinco seccións, tentaba abranguer o mesmo esquema cá Biblioteca de Economía Galega, así:
A R.E.G foi pioneira neste tipo de publicacións en España e en Galicia, -«publicación insólita en el desierto que era el país en aquel momento», di Xosé M. Beiras- no eido de revistas adicadas ás economías rexionais, así como foi pioneira na anticipación de teses analíticas e descritivas e de postulados político-económicos: a defensa ecolóxica, os límites racionais do industrialismo, a interrelación dos sistemas económico, cultural e político, a interdisciplinariedade, o equilibrio comunitario entre campo e cidade, a endoxeneidade do desenvolvemento...
A R.E.G. nace nas vésperas do Plano de Estabilización e fina situados de cheo no «desarrollismo» dos Planos de Desenvolvemento, política económica que combateu desde as súas páxinas. A R.E.G. asumiu desde a súa nacenza os postulados da Economía Rexional, apostando por un modelo de desenvolvemento económico integrado que evite as desigualdades e desequilibrios interterritoriais.
Xa que logo, as notas económicas que caracterizaron á R.E.G., serían:
Legado
Coa desaparición da R.E.G non se paralizou a actividade a prol da concienciación da realidade económica e social de Galicia a través de Galaxia. Apareceron novas coleccións Enquisa e Agra Aberta que acolleron títulos de obras vinculados con esta temática. Na primeira apareceron títulos coma Economía e Sociedade en Galicia 1958-1967 que escolma os editoriais da R.E.G.; Educación e Desenrolo de Xesús Cambre Mariño a obra colectiva Introducción á economía galega de hoxe no que colaboran antigos membros e colaboradores da R.E.G: Xaime Isla, Xosé M. Beiras, Carlos G. Otero Díaz, Domingo Quiroga Ríos entre outros... En Agra Aberta apareceron títulos coma Galicia ante el desequilibrio regional europeo de Xesús Cambre Mariño, Unha cooperativa de esplotación comunitaria pra uha parroquia rural galega de Avelino Pousa Antelo... A obra máis importante nestes anos 60 foi El problema del desarrollo en la Galicia rural de Xosé Manuel Beiras, publicada en 1967. Xa no ano 1973, Galaxia publicará o clásico O atraso económico de Galicia de Xosé Manuel Beiras.
GeneCards
miniatura|GeneCards mostrando o xene C4orf21 na súa localización xenómica: as bandas segundo [[Ensembl, as localizacións segundo GenLoc. A banda vermella indica a localización de c4orf21 (engadiuse unha frecha vermella para máis claridade).]]
Maurice Garin
Carreira deportiva
Os primeiros éxitos da súa carreira ocorreron en 1893, 1894 e 1895, moitos deles en probas de resistencia de 24 horas ou centos de quilómetros, que tiñan lugar en pistas ou velódromos. En 1897 e 1898 acadou sendas vitorias na París-Roubaix, amais doutros triunfos. En 1902 gañou a prestixiosa pero desaparecida Bordeos-París. Cando en 1903 naceu o Tour de Francia, Garin xa tiña 32 anos, pero aínda era considerado un dos favoritos para a vitoria final en París, cousa que confirmou acadando 3 vitorias de etapa nun total de 6 e o triunfo final con case 3 horas de vantaxe sobre o segundo clasificado. En 1904 acadou de novo a vitoria na Grande Boucle, con 2 vitorias de etapa, pero 4 meses despois foi desposuido do título acusado de ter feito parte do percorrido en coche, algo que el negou durante o resto da súa vida. Nesa actuación foron eliminados da carreira os 4 primeiros clasificados daquel Tour, non só Maurice Garin. Suspendido deportivamente por 2 anos, decidiu retirarse do deporte profesional.
Trala súa retirada montou un taller de bicicletas na cidade de Lens, e mesmo creou un equipo profesional chamado "Garin".
GeneCards
GeneCards é unha base de datos de xenes humanos que proporciona información xenómica, proteómica, transcritómica, xenética e funcional sobre todos os xenes humanos coñecidos e preditos. Está sendo desenvolvida e mantida polo Crown Human Genome Center no Instituto de Ciencia Weizmann. Esta base de datos ten o obxectivo de proporcionar un rápido resumo da información biomédica actualmente dispoñible sobre o xene procurado, incluíndo os xenes humanos, as proteínas codificadas e doenzas relevantes. A base de datos GeneCards proporciona acceso a recursos na web libres sobre todos os máis de 7000 xenes humanos coñecidos procedentes de máis de 90 fontes de datos, como HGNC, Ensembl e NCBI. A lista central de xenes está baseada nos símbolos de xenes aprobados publicados polo HUGO Gene Nomenclature Committee (HGNC). A information recompílase coidadosamente e selecciónase desas bases de datos polo seu motor potente e doado de usar. Se a busca non proporciona ningún resultado, esta base de datos fai varias suxestións que axudan aos usuarios a realizar a súa busca dependendo do tipo de demanda que se faga, e ofrece ligazons directas a outros motores de busca de bases de datos. Co tempo, a base de datos GeneCards desenvolveu un conxunto de ferramentas (GeneDecks, GeneLoc, GeneALaCart) que ten capacidades máis especializadas. Desde 1998, GeneCards foi amplamente utilizada pola comunidade bioinformática, xenómica e médica desde hai máis de 15 anos.
Historia
Desde a década de 1980, a información sobre secuencias xenómicas é cada vez máis abundante, e moitos laboratorios empezaron a almacenar esta información en repositorios centrais, as bases de datos primarias. Porén, a información proporcionada polas bases de datos de secuencias primarias (bases de datos de baixo nivel) centrábanse en diferentes aspectos. Para xuntar estes datos espallados, o Crown Human Genome Centre do Instituo de Ciencia Weizmann desenvolveu unha base de datos chamada ‘GeneCards’ en 1997. Esta base de datos trata principalmente a información xenómica humana, xenes humanos, funcións de proteínas codificadas e enfermidades relacionadas.
Crecemento
Inicialmente, a base de datos GeneCards tiñas dúas características principais: entrega de información biomédica integrada para un xene en formato de ‘card’ (carta, tarxeta), e un motor de busca baseado en texto. Desde 1998, a base de datos integrou máis fontes de datos e tipos de datos, como a expresión de proteínas e información da rede de xenes. Tamén mellorou a velocidade e sofisticación do motor de busca e ampliouse desde un dogma centrado nos xenes a conter análises de conxuntos de xenes. A versión 3 da base de datos reúne información de máis de 90 recursos de bases de datos baseados nunha lista de xenes consolidados. Tamén engadiu un conxunto de ferramentas de GeneCards que se centran en obxectivos máis específicos. "GeneNote e GeneAnnot para análises de transcritomas, GeneLoc para localizacións e marcadores xenómicos, GeneALaCart para buscas en lote e GeneDecks para encontrar parellas funcionais e para destilacións de conxuntos de xenes.". A base de datos actualízase nun ciclo de 3 anos de planificación, posta en funcionamento, desenvolvemento, aseguramento da calidade e uso semiautomatizados. Entre as tecnoloxías usadas están Eclipse, Apache, Perl, XML, PHP, Propel, Java, R e MySQL.
Dispoñibilidade
GeneCards é de acceso libre para institucións sen ánimo de lucro con propósitos educativos e de investigación en https://www.genecards.org/ e sitios espello académicos.
GeneALaCart
GeneALaCart é un motor de busca por lotes orientado a conxuntos de xenes baseados na base de datos GeneCards. Permite recuperar información sobre múltiples xenes nunha busca en lotes.
Busca
Ademais, pódese elixir buscar todas as GeneCards ou só dentro dun conxunto de xenes, o que sería máis específico e tería prioridade.
En segundo lugar, a páxina de resultados da investigación mostra todas as minicartas relevantes. Nesta páxina móstranse os menús Símbolo, Descrición, Categoría, GIFtS, GC id e Cálculo. Hai que clicar no botón plus para cada unha das minicartas se se quere abrir a minicarta. Ademais, pódese clicar directamente no símbolo para ver os detalles dunha determinada GeneCard. miniatura|300px|Perfil de expresión de FAM214A encontrado en tecidos humanos normais, como se mostra en GeneCards.
Contido dunha GeneCard
Unha determinada GeneCard consta dos seguintes contidos:
Aplicacións
GeneCards é amplamente usado no campo biolóxico e biomédico. Por exemplo, S.H. Shah extraeu datos da enfermidade das arterias coronarias de comezo temperán de GeneCards para identificar xenes que contribúen á enfermidade. Confirmouse que as localizacións cromosómicas 3q13, 1q25 etc. teñen efectos nesta doenza e o seu artigo discutía tamén as relacións entre os xenes mórbidos e as lipoproteínas do soro sanguíneo con axuda de GeneCard.
Outro exemplo é unha investigación sobre a letalidade sintética do cancro. A letalidade sintética aparece cando unha mutación nun só xene non ten efecto sobre a función dunha célula pero unha mutación nun xene adicional orixina a morte da célula. Este estudo pretendía atopar novos métodos de tratar o cancro ao bloquear a letalidade dos fármacos. GeneCards foi utilizado para comparar datos dun xene diana dado con todos os xenes posibles. Nese proceso, calculouse a anotación do valor de compartición usando GeneDecks Partner Hunter (agora chamado Genes Like Me) para proporcionar a paroloxía. Extraéronse as tarxetas de inactivación despois de facer experimentos de micromatrices de liñas de células de neuroblastoma resistentes e non resistentes.
SANAA
miniatura|dereita|200px|Escola de Deseño Zollverein, [[Essen.]] miniatura|dereita|200px|Novo Museo de Arte Contemporánea de Nova York. miniatura|dereita|200px|Centro Comunitario Rolex, [[Lausana.]] miniatura|dereita|200px|Pavillón da Serpentine Gallery, Londres.
Vilanuñe, Antas de Ulla
San Salvador de Vilanuñe é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Ten unha única entidade de poboación.
Demografía
Segundo o IGE en 2014 tiña once habitantes (catro homes e sete mulleres), a mesma cantidade que en 2011, cando estaban alí censados 5 homes e 6 mulleres. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña doce habitantes (sete mulleres e cinco homes), a mesma cantidade que en 1999.
SANAA
Posicionamento
Procesan admiración por Le Corbusier, Ludwig Mies van der Rohe e Oscar Niemeyer. Dos arquitectos aínda en vida, admiran a Frank Gehry, Rem Koolhaas e Álvaro Siza.
Erro padrón
miniatura|325x325px|Para un valor dado nunha mostra aleatoria cun erro distribuído normal, a imaxe de arriba representa a proporción de mostras que poden caer entre 0,1,2 e 3 desvíos típicos por riba e por baixo do valor real. O erro padrón é o desvío típico da distribución da mostra dun estatístico. O termo refírese tamén a unha estimación do desvío típico, derivada dunha mostra particular empregada para computar a estimación.
Concepto
A media da mostra é o estimador habitual dunha media poboacional. Con todo, diferentes mostras escollidas da mesma poboación tenden en xeral a dar distintos valores das medias da mostra. O erro padrón da media (é dicir, o erro debido á estimación da media poboacional a partir das medias da mostra) é o desvío típico de todas as posibles mostras (dun tamaño dado) escollidas desa poboación. Ademais, o erro padrón da media pode referirse a unha estimación do desvío típico, calculado dende unha mostra de datos que está a ser analizada ao mesmo tempo.
En aplicacións prácticas, o verdadeiro valor do desvío típico (ou do erro) xeralmente descoñécese. Como resultado, o termo "erro padrón" emprégase ás veces para referirse a unha estimación desta cantidade descoñecida. En tales casos é importante ter claro de onde provén, xa que o erro padrón é só unha estimación. Desafortunadamente, isto non é sempre posible e pode ser mellor empregar unha aproximación que evite usar o erro padrón, por exemplo usando a estimación de máxima verosimilitude ou unha aproximación máis formal derivada dos intervalos de confianza. Un caso ben coñecido onde se pode empregar de xeito apropiado pode ser na distribución t de Student para proporcionar un intervalo de confianza para unha media estimada ou para a diferenza de medias. Noutros casos, o erro padrón pode ser empregado para prover unha indicación do tamaño da incerteza, pero o seu uso formal ou semiformal para proporcionar intervalos de confianza debe ser evitado a menos que o tamaño da mostra sexa polo menos moderadamente grande. Aquí o concepto "grande" dependerá das cantidades particulares que vaian ser analizadas.
Erro padrón da media
O erro padrón da media (chamado en inglés "standard error of the mean" (SEM)) cuantifica as oscilacións da media da mostra (media obtida nos datos) ao redor da media poboacional (verdadeiro valor da media). O SEM estímase xeralmente dividindo a desviación estándar da poboación entre a raíz cadrada do tamaño da mostra (asumindo independencia estatística dos valores na mostra): onde
Esta estimación pode compararse coa fórmula do desvío típico verdadeiro da media da mostra: onde
Esta fórmula pode conseguirse dende o que xa se coñece sobre a varianza da suma de variables independentes aleatorias.
Nota: O erro padrón e o desvío típico de mostras pequenas tenden a infravalorar sistematicamente o erro padrón e o desvío típico da poboación: o erro padrón da media é un parámetro nesgado do erro padrón da poboación. Con n=2 a infravaloración pode ser do 25 %, pero para n=6 a infravaloración é só do 5 %.
Supostos e utilización
Se se asume que os datos empregados están distribuídos pola normal, os cuantís da distribución normal, a media da mostra e o erro padrón poden empregarse para calcular intervalos de confianza aproximados para a media. As seguintes expresións poden empregarse para calcular os límites de confianza por riba e por baixo do 95 %, onde \bar{x} é igual á media da mostra, SE é igual ao erro padrón para a media da mostra, e 1,96 é o cuantil 0.975 da distribución normal:
En particular, o erro padrón dunha mostra estatística (como o é da media da mostra) é o desvío típico estimado do erro no proceso no que esta se xera. Noutras palabras, o erro padrón é o desvío típico da distribución da mostra da mostra estatística.
Os erros padrón proporcionan unha medida sobra a incerteza das medidas da mostra nun único valor que se emprega adoito porque:
Erro padrón da regresión
O erro padrón da regresión é o valor que amosa a diferenza entre os valores reais e os estimados dunha regresión. É utilizado para valorar se existe unha correlación entre a regresión e os valores medidos. Moitos autores prefiren este dato a outros como o coeficiente de correlación linear, xa que o erro padrón se mide nas mesmas unidades que os valores que se estudan. A fórmula sería:
Sendo:
Empresa Brasil de Comunicação
A Empresa Brasil de Comunicação (EBC) é unha empresa pública federal do Brasil con sede en Brasilia creada o 25 de outubro de 2007 que ten como finalidade a finalidade a prestación dos servizos de radiodifusión pública e outros servizos relacionados.
Xoán Antonio Pillado Silvoso
Traxectoria
miniatura| Papeleta de [[Unidade Galega (coalición)|Unidade Galega no Distrito electoral de Pontevedra nas Eleccións xerais de 1979.]] Profesor no CEIP de Castrelo e licenciado en Xeografía e Historia pola UNED. Formaba parte do Partido Socialista Galego, presentándose por Unidade Galega ás eleccións municipais de 1979. Foi o primeiro alcalde elixido democraticamente en Cambados. En 1983 presentándose como Unión Galega, revalidou a maioría absoluta. En 1987 Pillado Silvoso non se presentou e a candidatura de AP, encabezada por Antonio Pillado Montero fíxose coa maioría absoluta. Posteriormente foi concelleiro e responsable local do BNG en Cambados, volvendo a competir pola alcaldía baixo esta formación en 1995 e 1999, se ben non foi capaz de arrebatarlle o goberno ó PPdeG. No 2003 foi elixido de novo concelleiro polo BNG na candidatura encabezada por Roque Durán.
Rafael López Ballesteros
Rafael López Ballesteros Pérez Santamaría, finado o 8 de novembro de 1872, foi un militar e político español.
Traxectoria
Militar que alcanzou o grao de Mariscal de Campo. Foi elixido deputado por Gandesa en 1850 e 1851; polo distrito electoral de Pontedeume o 11 de maio de 1857 e de novo por Gandesa en 1858 e 1863.
Vera Popova
Vera Evstafevna Popova, nada como Vera Bogdanovskaia (en ruso Вера Евстафьевна Попова) en San Petersburgo  e finada en Izhefskii Zavod o, foi unha química rusa. Foi a primeira muller química do seu país, e a primeira muller rusa autora dun libro de texto sobre a química. Vera "probablemente converteuse na primeira muller a morrer a causa da química" como resultado dunha explosión no seu laboratorio.
Primeiros anos de vida e educación
Vera Bogdanovskaia naceu en 1868 en San Petersburgo. O seu pai, Evstafy Ivanovich Bogdanovsky, foi un profesor de cirurxía. Os seus pais conseguiron que os seus tres fillos estudaran na casa. En 1878, Vera comezou a estudar no Instituto Smolny á idade de 11 anos. A partir de 1883, pasou catro anos nos Cursos Bestuzhev e despois diso traballou durante dous anos nos laboratorios da Academia de Ciencias e a Academia Militar do Aceiro. En 1889 Bogdanovskaia deixou Rusia para ir a Suíza, onde realizou un doutoramento en química na Universidade de Xenebra. Defendeu a súa investigación sobre a dibencil cetona en 1892. Bogdanovskaia quería traballar na H-C≡P (metilidinafosfano), pero fora persuadida a concentrarse na dibencil cetona polo seu director de doutoramento, o profesor Carl Gräbe. Tamén traballou co doutor Philippe Auguste Guye en Xenebra, que estaba a traballar en estereoquímica.
Carreira
miniatura|Alumnos no laboratorio de química dos Cursos Bestuzhev. Bogdanovskaia regresou a San Petersburgo, en 1892 para traballar nos Cursos Bestuzhev, onde ensinou química. Esta fora unha institución fundada en 1878, para incentivar as mulleres rusas para quedar en Rusia para estudar. Vera estaba a traballar como asistente do profesor L'vov no ensino dos primeiros cursos de estereoquímica. A súa reputación como profesora e o seu coñecemento da ensinanza permitíronlle escribir o seu primeiro libro sobre fundamentos de química. Escribiu ademais comentarios, traduciu traballos académicos e, xunto co seu profesor, publicou os traballos de Alexander Butlerov, que morrera en 1886. Entre 1891 e 1894, publicou unha serie de documentos baseados na súa tese de doutoramento.
Cándido Gómez Vázquez
Traxectoria
Foi presentado o 10 de marzo de 2011 como adestrador do CD Ourense tras a dimisión de Fonsi Valverde até o fin da tempada.
Vera Popova
Morte
Popova morreu o, como resultado dunha explosión que se produciu mentres ela tentaba sintetizar H-C≡P (metilidinafosfano), un composto químico semellante ao cianuro de hidróxeno. Tiña 28 anos.
Baneira, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
Baneira é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
Quintanar de la Sierra
Quintanar de la Sierra é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.998 habitantes (INE 2012).
Anders Fogh Rasmussen
Anders Fogh Rasmussen, nado o 26 de xaneiro de 1953, é un político dinamarqués, pertencente ao Partido Liberal. En 2001 foi elixido Primeiro Ministro de Dinamarca. En 2009 foi elixido secretario xeral da OTAN.
Andrus Ansip
miniatura|dereita|Andrus Ansip Andrus Ansip, nado o 1 de outubro de 1956, é un político estoniano. Foi o Primeiro ministro de Estonia dende o 4 de abril de 2005, e o líder do Partido Reformista Estoniano.
Ramadán
miniatura|280px|Lúa crecente en [[Manama, que marca o comezo do mes do ramadán en Bahrain.]] miniatura|280px|Crecente Ramadán.
O ramadán (en رمضان, Ramaḍān), é o noveno mes do calendario musulmán, e é considerado pola comunidade musulmá de todo o mundo como o mes de xaxún para conmemorar a primeira revelación do Corán a Mahoma segundo as crenzas do islam. Esta celebración anual está considerada como un dos 5 Alicerces do islam. O mes dura uns 29 ou 30 días baseándose no avistamento da lúa crecente, seguindo as numerosas referencias compiladas no hadiz.
Calendario
O calendario musulmán é un calendario lunar, cada mes comeza despois da lúa nova, ao se facer visible o primeiro brillo da lúa crecente. A maioría dos musulmáns insiste na observación local do cuarto crecente para marcar o principio do ramadán, mais outros prefiren o cálculo da lúa nova para determinar o empezo do mes. Xa que o primeiro crecente non aparece ao mesmo tempo en todos os lugares, as datas de inicio e fin do mes depende do que se ve en cada lugar. Xa que logo, as datas varían dun país a outro, e se non hai evidencia de lúa pode comezar un día despois. Como o calendario musulmán pode contar dez, once ou, en anos bisestos, doce días menos que o solar e sen embolismo ningún, o ramadán muda cada ano e pasa progresivamente dunha estación a outra.
As datas correspondentes ao inicio e fin deste mes no calendario gregoriano son as seguintes :
Celebracións
miniatura|Fieis a cumprir a noite de Qadr nunha mesquita de Jamkarân (Irán)
Lailat al-Qadr
Lailat al-Qadr (noite do destino) está considerada a noite máis santa do ano, conmemora a noite no que o arcanxo Gabriel lle revelou ao profeta Mahoma os primeiros versos do Corán. Para os musulmáns esta noite é "mellor que mil meses" de oracións, boas accións e invocación: rezar durante toda esta noite ten tanta recompensa como rezar durante mil meses, xa que logo, moitos musulmáns pasan parte, ou mesmo toda, da noite a rezar ou ler o Corán. Non hai unha data exacta, e a falta de poder determinada é habitual que os crentes celebren ese día varias veces no ramadán para asegurar o seu cumprimento.
Segundo a tradición sunnita esta noite cadra nos últimos dez días impares do ramadán, e así pode ser o 21, 23, 25, 27 ou 29 dese, aínda que se adoita facer énfase no 27. Mentres na tradición xiíta, esta noite tamén coincide co último terzo do ramadán, mais fan fincapé no 19, 21 ou 23 do mes.
Eid al-Fitr
miniatura|Rezo durante o Eid al-Fitr en Somalia. O Eid al-Fitr, marca a fin do período de xaxún e do ramadán, é unha ocasión de celebración e festa que abrangue tres días. Tras a fin do xaxún, os musulmáns acoden ás mesquitas a primeira hora da mañá, vestidos coa súa mellor roupa, moitas veces nova, para a primeira oración do Eid. Os nenos reciben agasallos, organízanse festas e visítanse familiares e amigos; tamén é tradición darlles alimentos aos pobres.
Outros acontecementos
No ramadán conmemóranse varios acontecementos importantes da historia do islam:
Río Tec
O río Tec (en francés: Tech) é un río do sur de Francia, que nace en España e discorre polo Rosellón. É o río francés que ten a conca máis meridional da Francia continental.
O río Tec nace a 2.400 msnm, na Roca Colom, no macizo pirenaico de Costabona (próximo á provincia de Xirona, España). Cruza a comarca francesa do Vallespir de leste para oeste, pasando por Prats-de-Mollo-la-Preste, Arles-sur-Tech, Amélie-lles-Bains-Palalda, Céret e Le Boulou, por onde penetra na comarca do Rosellón, desembocando no mar Mediterráneo na reserva natural de Mais Larrieu, tras 84,3 km de percorrido e unha conca de 750 km².
O seu réxime é pluvio-nival presentando todos os anos un máximo primaveral grazas ao desxeo pirenaico, e un máximo no outono que depende das choivas. O 17 de outubro de 1940, como consecuencia dunhas choivas torrenciais de máis de 500 mm converteuse nun salvaxe torrente cun caudal en Céret de 6.450 m³/s, o que para esa conca supón un caudal relativo de 8.600 l/s/km², alagándoo todo ao seu paso e cobrándose varias vidas.
Usa
Usa (宇佐市, うさし, Usa-shi) é un concello da prefectura de Ōita no Xapón. Está situada en parte leste da prefectura e da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. Ten 439,12 km² de superficie e unha poboación de 59.481 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 135 h/km².
Na cidade está a sede do templo xintoísta de tipo "Hachiman-gū".
Turismo
200px
Club Lago Deportivo
O Club Lago Deportivo é un desaparecido equipo de fútbol galego, fundado en 1970 na parroquia de Lago, no concello de Xove. O club deixou de existir en 1974, cando foi substituído pola UD Xove Lago.
Laughing Samoans
miniatura|350px|dereita|Os Laughing Samoans en escena durante o National Young Leaders Day [[2010 en Wellington, Nova Zelandia.]]
Laughing Samoans é un dúo formado por Eteuati Ete e Tofiga Fepuleaʻi radicado en Nova Zelandia. O dúo fixo xiras non só de ámbito nacional, senón tamén por Australia, Estados Unidos, Illas Cook, Hawai, Fidxi e Londres no 2009.
Traxectoria
A súa primeira interpretación como dúo levou o nome de A Small Samoan Wedding e fixeron unha xira por Nova Zelandia durante o ano 2004. Dende entón, fixeron xiras con diferentes espectáculos case tódolos anos:
Parque Natural dos Valls del Comapedrosa
O Parque Natural dos Valls del Comapedrosa atópase ó noroeste do principado de Andorra.
Descrición do parque
Trátase dun parque de alta montaña, cun importante valor paisaxístico polas súas lagoas, saltos de auga e mananciais. Existen importantes poboacións alpinas de fungos e liques. Entre a fauna salientar a presenza da aguia albela ou da marmota. Actualmente é un importante punto de atracción turística polas súas actividades ó aire libre coma a escalada ou o sendeirismo.
Seamus Heaney
Seamus Heaney, nado o 13 de abril de 1939 en Derry (Irlanda do Norte) e finado en Dublín o 30 de agosto de 2013 foi un escritor irlandés. En 1995 foi galardoado co Premio Nobel de Literatura.
Traxectoria
En 1957 marchou a Belfast para estudar literatura na Queen’s University, onde impartiu clases entre 1966 e 1972 antes de dedicarse plenamente á literatura. Heaney, católico irlandés, afectado pola violencia entre católicos e protestantes no Ulster, decidiu trasladarse a Dublín en 1972. No Carysfort College desta cidade impartiu clases entre 1975 e 1980. Obtivo unha cátedra na Universidade Harvard (Massachusetts) en 1984, e entre 1989 e 1994 foi catedrático de Poesía na Universidade de Oxford (Inglaterra).
No ano 2000 foi investido Doutor Honoris causa pola Universidade da Coruña.
Obra
A poesía de Heaney, desde os seus comezos en Death of a naturalist (1966), estivo ancorada nos contextos físicos e rurais da súa infancia. A medida que se desenvolve a súa obra, eses escenarios convértense no foco dunha busca arqueolóxica dos mitos e historias que contribuíron a configurar a violenta situación política de Irlanda do Norte, que só tratou abertamente en North (1975). A obra de Heaney mostra unha gran flexibilidade rítmica, pero é sobre todo a intensidade do seu linguaxe, que contrasta co silencio da xentes que describe, o que a fixo famosa. Outros libros seus son: Door into the Dark (1969), Wintering Out (1972), Traballo de campo (1979) (traducido ao galego por Vicente Araguas en 1996), Station Island (1984), The Haw Lantern (1987), Seeing Things (1991), The Spirit Level (1996, premio Whitbread), Electric Light (2001). Seamus publicou en 2000 unha tradución ao inglés moderno do poema épico anglosaxón Beowulf que se converteu nun best-séller no Reino Unido e nos Estados Unidos, e pola que recibiu novamente o premio Whitbread. En galego tamén está traducida a obra teatral A cura en Troia: versión do Filoctetes de Sófocles.
Tamén escribiu diversos ensaios de crítica literaria: Preoccupations: Selected Prose 1968–1978 (1980) e The Government of the Tongue (1988). Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1995.
Vilapoupre, Antas de Ulla
San Martiño de Vilapoupre é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 100 habitantes (59 homes e 41 mulleres), distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 106 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 78 habitantes, sendo 44 homes e 34 mulleres.
Kay Pacha
Na mitoloxía inca a Kay Pacha era definía coma o mundo terreal, onde os seres humanos se desenvolvían nas súas vidas. O mundo aparecía composto por tres planos, Hanan Pacha (o mundo de arriba), Kay Pacha (o mundo de aquí) e Uku Pacha ou o mundo inferior, dos mortos e tamén dos non natos.
En quechua, pacha significa, á vez, tempo e espazo. A representación animal do Kay Pacha era un puma.
Ezequiel Lavezzi
Ezequiel Iván Lavezzi, nado en Villa Gobernador Gálvez o 3 de maio de 1985, é un futbolista profesional arxentino que xoga de dianteiro no Hebei China Fortune F.C. Ademais, é internacional coa selección da Arxentina.
Jean-Jacques Goldman
Jean-Jacques Goldman, nado o 11 de outubro de 1951 nas aforas de París, é un autor, compositor e intérprete francés.
Traxectoria
A súa nai, Ruth Ambrunn, nada en Múnic, Alemaña, e o seu pai, Alter Mojze Goldman, nado en Lublin, Polonia, foron heroes da Resistencia francesa. Tiñan xa dous nenos antes do nacemiento de Jean-Jacques e tiveron un cuarto a continuación. Un dos seus irmáns foi o militante de extrema esquerda asasinado Pierre Goldman. Jean-Jacques cantou por primeira vez no grupo Red Mountain Gospellers en coral, logo con The Phalanster e finalmente con Taï Phong antes de comezar a súa carreira en solitario. Esta carreira deixouna de lado hai algúns anos para fundar un trío co galés Michael Jones e a americana Carole Fredericks.
Outro álbum "Entre gris clair et gris foncé" (1987) está considerado polos seus seguidores como a mellor obra deste virtuoso guitarrista e músico, nun coidado francés, fresco pero pouco argótico, fala da nai solteira ("elle a fait un bébé toute seule"), do emigrante "Là-bas", do bo profesional ("il changeait la vie"), do que é o amor ("En tout cas c'est pas de l'amour"), e como bo rockeiro da súa guitarra ("peur de rien blues")...
Xa consolidado como unha das lendas da música francesa pasa a formar parte da historia da música francófona. Chamárono para elaborar o himno (oficial ata hoxe), de Les Restaurants du Cœur (restaurantes de corazón), organización humanitaria fundada por Coluche. Compón baixo pseudónimos e consegue que as súas cancións dean a volta ao mundo sen ser un nome propio coñecido fóra do mundo francófono. É o autor de "Aïcha" cantado por Cheb Khaled e Outlandish e incluso polo dúo español Amistades Peligrosas, é impulsor da carreira artística da francófona máis internacional Céline Dion, escribiu un dos discos de Johnny Hallyday.
Jean-Jacques Goldman tamén escribiu e compuxo cancións para outros intérpretes, coma Joe Cocker, Ray Charles, Yannick Noah, Céline Dion, Patricia Kaas, Johnny Hallyday, Garou, Patrick Fiori, Cheb Khaled, Lorie, Marc Lavoine, Florent Pagny etc.
El formouse na EDHEC Business School.
Discos de estudio
Con Carole Fredericks e Michaël Jones (o trío chamado Fredericks- Goldman- Jones):
Gravacións en vivo
Con Carole Fredericks e Michaël Jones :
Proximidades Madrid
250px|miniatura|Liñas Proximidades Madrid (en castelán: Cercanías Madrid) é o servizo ferroviario explotado por Renfe Operadora sobre unha infraestrutura de Adif, que comunica a cidade de Madrid coa súa área metropolitana e as principais poboacións da Comunidade de Madrid e Guadalaxara.
A rede, cun persoal duns 1.300 empregados, conta con nove liñas en funcionamento, discorrendo por 370 km de vías férreas, con 89 estacións das que máis de 20 ofrecen correspondencia co Metro de Madrid e unha delas co Tranvía de Parla. En días laborables hai unhas 1.385 circulacións diarias, podendo transportar un total de 880.000 viaxeiros.
REC 3: Génesis
[•REC]³: Génesis é a terceira entrega do filme de terror [•REC] (2007). Escrita por Luis Berdejo e dirixida por Paco Plaza, un dos dous directores dos filmes anteriores, que nesta ocasión traballa só. O argumento desta entrega é paralelo ó das outras dúas.
Biótopo
miniatura|dereita|Biótopo dunha charca no norte de Alemaña; na vexetación plantas das especies Stratiotes aloides, Schoenoplectus lacustris e Alisma plantago-aquatica O biótopo (do grego βίος - bios = vida + τόπoς = lugar, ou sexa, lugar onde se encontra vida) é o espazo físico, natural e limitado onde habita unha determinada biocenose ou comunidade. Trátase dunha unidade ambiental ocupada por organismos de diversas especies que posúen un hábitat relativamente uniforme. A noción de biótopo foi creada polo zoólogo alemán Ernst Haeckel (1834-1919) e exposta no seu libro General Morphology (1866). Este concepto tamén serve para determinar unha área ou tipo de área que, dende o punto de vista ecolóxico, posúe características semellantes.
REC 3: Génesis
Sinopse
Koldo e Clara están feitos o un para o outro. Van celebrar o seu enlace acompañados dos seus seres queridos e amigos. Mais unha negra sombra cérnese sobre eles, pois no día máis feliz das súas vidas, o inferno vaise desatar.
Biótopo
Límites e tamaño do biótopo
O seu tamaño é moi relativo: pode ser tan grande como un océano onde habitan unha gran diversidade de animais e plantas, ou pode ser tan pequeno como o acuario dunha casa onde habitan uns poucos peixes. Nalgunhas ocasións é fácil describir o límite dun biótopo, como cando se produce un cambio brusco no medio como por exemplo nunha poza ou un lago, máis noutras o límite non está tan claro, xa que este acontece de forma gradual.
Diferenzas entre biótopo e hábitat
O biótopo fai referencia entre outros factores á superficie o volume que ocupa a biocenose recoñecendo así un edafotopo o referido ao substrato, un climátopo en canto ás características climáticas, e un hidrótopo tendo en conta os aspectos hidrográficos, en cambio o hábitat e o ambiente físico ou xeográfico no que habita unha poboación ou especie co que reúne as condicións axeitadas para que dita especie poida alimentarse e reproducirse.
Características
As principais características dun biótopo son:
Historia das cidades
A historia das cidades é un campo da historia que intenta examinar o proceso de urbanización e a natureza histórica das cidades. Ten un enfoque multidisciplinar, cruzando os campos da arqueoloxía, da historia arquitectónica, da socioloxía urbana, da xeografía urbana e baséase en particular na historia local.
Son numerosas as definicións que se formularon sobre a cidade ao longo da historia, dependendo do elemento constitutivo sobre o que se fixase a atención. Uns autores destacaron o elemento material (a pavimentación, o peche amurallado, os equipamentos), mentres que outros atenderon ás relacións sociais ou a visións utópico-filosóficas do fenómeno urbano.
Con carácter xeral, os estudosos viñeron distinguindo as cidades segundo dous criterios: as épocas nas que se consolidaron (criterio histórico) e o tipo de cultura en que estas se desenvolveron (criterio antropolóxico). Dende estas perspectivas adóitase distinguir entre a cidade antiga, a cidade medieval, a cidade barroca ou, a cidade precolombiana, a cidade islámica, a cidade anglosaxoa, a cidade mediterránea...
De Gouden Swipe
De Gouden Swipe é un filme neerlandés realizado en frisón en 1996 baseado no libro De Gouden Swipe de Abe Brouwer. Dirixido por Steven de Jong e protagonizada por Rense Westra, Steven de Jong e Maaike Schuurmans. A estrea realizouse o 12 de setembro de 1996 nun centro sociocultural de Drachten. A canción principal do filme In nije dei é da banda De Kast.
Argumento
Douwe Wallinga (Rense Westra) gaña na década de 1830 o máis cobizado premio de carreiras de carros de Frisia, o Gouden Swipe, e vai celebrar a vitoria co seu amigo Wilco a un bar, cando volve á casa, seu fillo Ate (Steven de Jong) acusa a Wilco de manter relacións sexuais coa súa nai a cambio de cartos. Ate marcha con seu tío Ids e durante moito tempo pai e fillo non se falan ata que a muller de Douwe admite, antes de morrer, que o dito polo fillo é verdade, entón prodúcese a reconciliación entre os dous homes pero ao se namorar Ate de Janke Feikema (Maaike Schuurmans), filla dun traballador de seu pai orixina outro conflito ao intentar seu pai impedir que prosiga, ao que se porá fin nunha nova carreira ao gañar Ate o Goulden Swipe logo de lle estreitar de mans a Douwe.