cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Luis Cebrián
Foi director-fundador do diario El País, que dirixiu dende 1976 até novembro de 1988. De 1986 a 1988 desempeñou o posto de presidente do Instituto Internacional de Prensa (IPI). En novembro de 1988, deixou a dirección do diario para facerse cargo da súa empresa. Dende entón, é conselleiro delegado do Grupo PRISA e do propio xornal, vicepresidente da Sociedade Española de Radiodifusión e de Prisa TV, empresa da que foi conselleiro delegado dende a súa fundación (1989) até 1999. No 2008, asumiu o cargo de presidente executivo do grupo. Tamén é membro do Grupo Bidelberg. En abril de 2011, asumiu como presidente executivo e delegado da área de prensa e conselleiro delegado do País.
San Martín de Rubiales
San Martín de Rubiales é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 169 habitantes (INE 2012).
Més per Mallorca
Més per Mallorca (Més) é unha coalición política española de ámbito mallorquino xurdida en 2010 e integrada por Partit Socialista de Mallorca, Entesa per Mallorca, e Iniciativa Verds.
A coalición ten a súa orixe no verán de 2010, cando varios partidos membros anteriormente da coalición Bloc per Mallorca decidiron concorrer xuntos ás eleccións autonómicas de maio de 2011. Estes foron o PSM-Entesa Nacionalista, Iniciativa d'Esquerres (escisión de Esquerra Unida de les Illes Balears) e Els Verds de Mallorca; pouco despois, en novembro dese ano Iniciativa d'Esquerres e Els Verds de Mallorca fusiónanse creando Iniciativa Verds. A principio de 2011 tamén se incorpora á coalición Entesa per Mallorca, partido escindido do PSM-EN en 2006. O nome da coalición quedou definido como PSM-Iniciativa Verds-Entesa.
Nas eleccións autonómicas a coalición obtén 36.149 votos e 4 deputados no Parlamento das Illas Baleares, 4 conselleiros ao Consello de Mallorca e 3 concelleiros no Concello de Palma. No Parlamento Balear forma o Grupo Parlamentario Més xunto co deputado do Partit Socialista de Menorca-Entesa Nacionalista.
De face ás eleccións xerais de novembro de 2011 a coalición mantívose, coa incorporación de Equo; con todo non obtivo representación.
O 2 de febreiro de 2013 os militantes do tres partidos, reunidos en Palma de Mallorca, deciden dar un paso adiante na consolidación da coalición, aprobando de forma case unánime un "documento de Chamada" e adoptando o nome Més per Mallorca. Ese mesmo mes Entesa per Mallorca decidiu reintegrarse no PSM-Entesa.
De face ás eleccións ao Parlamento Europeo de 2014 a formación decidiu non presentarse e dar liberdade de voto aos seus militantes, recomendando con todo o voto para as candidaturas de Esquerra Republicana de Catalunya ou Primavera Europea (coalición de Compromís, Equo, Chunta Aragonesista e Coalición Caballas).
En maio de 2014 anunciouse a incorporación de Esquerra Republicana de Catalunya en Baleares á federación do PSM-Entesa, ingresando á vez en MÉS. Con todo en decembro dese mesmo ano ERC foi expulsada da coalición acusada de non acatar o sistema de primarias desta. Finalmente de face ás eleccións ao Parlamento das Illas Baleares de 2015 ERC non se integrou en MÉS. En devandita cita electoral MÉS obtivo un 17,15% dos votos en Mallorca (13,80% do total das illas Baleares) e 6 escanos. O seu proxecto irmán en Menorca, Més per Menorca obtivo así mesmo outros 3 escanos.
Viquingos en Galicia
miniatura|270x270px|A frota viquinga irrompe nunha das rías do [[reino de Galicia.]] A presenza de viquingos en Galicia tivo lugar entre os séculos IX e XII, cando estes deviran unha potencia naval e militar, lanzando expedicións de saqueo e conquista polo océano Atlántico e subindo polo leito dos ríos até as cidades que pretendían saquear. Así chegaron até o mar Mediterráneo, e no camiño estaba Galicia.
As primeiras invasións
miniatura|esquerda|Representación contemporánea do século IX. Existen discusións sobre a data na que os viquingos realizaron a súa primeira incursión en terras galegas. A. Melvinger sostén que a chegada dos viquingos á Península Ibérica tería acontecido case un século antes da data sinalada pola maioría de estudos. A teoría de Melvinger susténtase nunha pasaxe dunha crónica mozárabe do ano 754, e interpreta que os angeli citados na mesma serían os anglos, asociados cos homes nórdicos. Con todo esta hipótese foi criticada por Ferreiro Alemparte por considerar dubidosa a súa veracidade etimolóxica e porque é contraditoria con case todos os relatos contemporáneos sobre viquingos, que apuntan a que estes eran un pobo descoñecido na Península Ibérica ata o ano 844.
A maioría dos traballos sosteñen que a primeira incursión dos viquingos en Galicia aparece reflectida nos Annales Bertiniani, e data do 1 de agosto de 844, cando un grupo procedente dunha expedición que viña de saquear varios enclaves na costa francesa no ano 843, e logo de pasar o inverno na illa de Noirmoutier, internouse polo Garona, chegou ata Galicia empurrado por unha tempestade e foi ao cabo rexeitado nos arredores do Farum Brecantium, é dicir, da Torre de Hércules (chamada por eles Fár),   despois de saquear algunhas aldeas da costa. Reinaba daquela Ramiro I. Trala derrota os viquingos seguiron a súa singradura rumbo Lisboa.
A lenda do bispo Gonzalo da diocese de Bretoña dátase nesta época: ao chegaren á entrada do río Masma un grande número de embarcacións viquingas, a xente fuxiu onda o bispo, que consideraban santo. Gonzalo pregou ao ceo protección contra o ataque e daquela desatouse unha grande tempestade que afundiu a meirande parte da frota.
Ata o 858, reinando Ordoño I, non volveron os viquingos a Galicia. Tratábase dun continxente dunhas cen naves procedente de expedicións de saqueo polas costas francesas que se dirixiu cara á ría de Arousa. Tras saquear Iria Flavia chegaron ata Santiago de Compostela, ao que puxeron sitio. Por outra banda, os seus veciños pagaron un tributo para evitar o saqueo, malia o cal os viquingos tentaron entrar na cidade, e nese momento un exército dirixido polo conde Pedro enfrontouse a eles, derrotándoos e destruíndo trinta e oito barcos; os sobreviventes dirixíronse cara ao sur. Como consecuencia desta expedición cambiouse a sé episcopal de Iria a Santiago de Compostela.
No ano 951 os viquingos reapareceron de novo atacando as costas galegas; as cidades galegas reforzaron nos anos seguintes as súas defensas en previsión dalgún ataque. De novo no 964 os viquingos fixéronse presentes en Galicia, pois o propio bispo de Mondoñedo, Rosendo de Celanova, tivo que lles facer fronte.
As segundas invasións
Chegaron a Galicia arredor de duascentas naves baixo o mando de Gudrød (Guðrǫðr), irmán de Harald Gråfeldr, coñecido por Gunrod nas fontes galegas, cen das cales se detiveron no Cantábrico para atacar a diocese de Bretoña mentres as outras cen se internaban pola ría de Arousa e desembarcaban no porto de Juncariae (Xunqueira) para dirixirse a pé a Santiago. A súa chegada coincidiu co remate das disputas entre Rosendo e Sisnando II polo control de Compostela. O bispo Sisnando, que acababa de expulsar a Rosendo da cidade, intentou detelos nas proximidades de Iria, a onde chegaran remontando o curso do río Ulla, mais non o conseguiu e morreu nunha sanguenta batalla o 29 de marzo, atravesado por unha frecha. Xa sen resistencia, os viquingos esparexéronse polo país chegando até o Courel. En Lugo o bispo Hermenexildo logrou defender a cidade, mais non puido facer nada para protexer as terras da Bretoña, cuxa antiga sé quedou totalmente destruída.
Os viquingos decidiron volver ás súas naves cargados co botín e os prisioneiros, e foi nese momento cando un exército ao mando do conde Gonzalo Sánchez conseguiu vencelos nos arredores da ría de Ferrol no ano 970, dando morte a Gunrod, o seu sækonungr, e queimando a maioría das súas naves.
Ao deixaren Galicia, dirixíronse de novo cara ao sur e saquearon a costa entre o río Douro e Santarém.
As últimas invasións
Do ano 1026 tense un documento que revela unha práctica común dos normandos como é o secuestro. Así aparece Octicio negociando a liberación de dúas mulleres, Meitilli e Gocina, nai e filla, polas que finalmente entregou unha capa, unha espada, unha camisa, tres lenzos, unha vaca e tres modios de sal.
No ano 1028, reinando Vermudo III, Ulv Galiciefarer (Ulv o galego, tamén coñecido como Galicieulv 'o lobo de Galicia'), dirixiu unha expedición contra as costas galegas, subindo pola ría de Arousa, mais foi rexeitado polas forzas do bispo Cresconio. No 1066 o bispo Cresconio, que fortalecera a ría de Arousa edificando os Castellum Honesti, houbo de combater de novo cos viquingos.
A finais do século XI cesaron as incursións viquingas en Galicia, se ben pode que a principios do século XII aínda se producira algún ataque illado. Co fin do período das invasións viquingas, comezou a chegada de peregrinos nórdicos a Santiago de Compostela seguindo o Camiño de Santiago. O primeiro famoso foi o rei Sigurd de Noruega, no outono de 1108. A ruta do vestvegr (Camiño do Oeste), que ía de Escandinavia ata Galicia, levaba 8 días de travesía.
Efectos das invasións
Os ataques viquingos ás costas galegas motivaron o traslado das sedes episcopais de Britonia e Iria Flavia cara a localizacións máis seguras no interior. A vella sede bretoa fora destruída polos ataques viquingos e reapareceu en Mondoñedo anos máis tarde, nunha localización máis interior e montañosa. Pola súa banda as incursións influíron na conversión de Santiago de Compostela en sede episcopal logo de que Iria Flavia fora destruída en varias ocasións.
Os numerosos ataques sufridos polas cidades episcopais galegas (Bretoña, Iria Flavia, Ourense, Santiago de Compostela e Tui) obrigaron aos seus bispos a adoptar cada vez máis o papel de xefes militares, combatendo ás xentes do norte que atacaban as cidades galegas.
Dan Voiculescu
Dan Voiculescu, nado en Bucarest o 25 de setembro de 1946, é un político e home de negocios romanés.
Traxectoria
Foi o fundador e presidente do Partido Conservador, e foi senador no Senado de Romanía desde o 2004 até a súa destitución no ano 2012 por unha sentenza xudicial.
Dan Voiculescu é un dos homes máis ricos do seu país, cunha fortuna estimada entre 1.5 e 1-6 billóns de euros, en relación á listaxe dos 300 homes máis ricos da Romanía segundo á revista Capital en outubro do ano 2009. O Intact Media Group, fundado por Dan Voiculescu, ten en posesión os medios máis importantes de televisión (os máis salientables son Antena 1 e Antena 3), estacións de radio, como tamén prensa e revistas (Jurnalul Naţional e Gazeta Sporturilor).
En agosto do ano 2014, Voiculescu foi culpado e sentenciado a dez anos de prisión por evasión fiscal.
The Descent
The Descent é un filme británico dirixido por Neil Marshall que foi estreado no 2005.
Sinopse
Seis amigas reúnense nunha remota montaña para emprender unha expedición espeleolóxica. Juno é a líder que dirixe a aventura. Os outras rapazas son as medio irmás Rebecca e Sam, Holly e Beth, unha profesora de inglés que vai para cuidar de Sarah, que acaba de perder ó seu home e fillo nun accidente de automóbil. O grupo queda atrapado nunha cova cando unha rocha se desprende e bloquea a saída. Mentres buscan outra forma de saír no medio dun labirinto, son perseguidas por unha especie humanoide que se adaptou a vivir na escuridade das covas.
Ao vivo en Lorient
Ao vivo en Lorient é o primeiro álbum de estudio do grupo de folk galego Os d'Abaixo. Foi gravado ao vivo na carpa de Galiza no Festival Intercéltico de Lorient os días 9 e 10 de agosto de 2013, agás a peza "Non cho creo PP", gravada en outubro de 2013 no estudio de SonNatural en Angueira de Castro, Rois.
Rigoletto
Rigoletto é unha ópera en tres actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave, baseado na obra teatral Le Roi s'amuse de Víctor Hugo, mais a ópera desvíase lixeiramente da obra a causa da censura, xa que o personaxe do Duque era orixinalmente o Rei, e algunha parte do texto tivo que ser trocada debido ao contido político. Foi estreada o 11 de marzo de 1851 no Gran Teatro La Fenice de Venecia. Está considerada por moitos unha das primeiras obras mestras operísticas de mediados da carreira de Verdi.
Ao vivo en Lorient
Membros
(Coa participación de Xesús Rodríguez tocando a gaita na canción "Carballesa do Carballiño").
Rigoletto
Trátase dun drama de paixón, engano, amor filial e vinganza que ten como protagonista a Rigoletto, un bufón chepudo da corte do Ducado de Mantua.
Esta ópera converteuse na actualidade nun fito do repertorio operístico estándar, aparecendo no décimo posto na lista de Operabase das óperas máis interpretadas mundialmente, sendo a 6.ª en Italia e a segunda de Verdi, logo de La Traviata.
Orquestración
A orquestra esixe: 2 frautas (Frauta 2 dobra ao piccolo); 2 óboes (Óboe 2 dobra ao corno inglés); 2 clarinetes; 2 fagots; 4 trompas en Mib, Re, Do, Lab, Sol, e Fa; 2 trompetas en Do, Re, e Mib; 3 trombóns, cimbasso, timbais, bombo e pratos, e cordas.
Fóra de escena: Banda, bombo, 2 campás, máquina de tronos. En escena: Violíns (I e II), violas e contrabaixos.
Costa Concordia
Costa Concordia foi un buque de cruceiros do grupo turístico Costa Crociere. O 13 de xaneiro de 2012 o buque varou na Illa do Giglio (Italia). Foi resurdido pra ser despezado en Xénova.
Marrubio, Aguada, Carballedo
Marrubio é un lugar da parroquia de Aguada, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 16 habitantes (9 mulleres e 7 homes).
Toponimia
O topónimo deriva do nome dunha planta e dunha cidade en latín, (marroio). .
Six Feet Under
Six Feet Under é unha serie de televisión estadounidense de 63 episodios creada por Alan Ball e que foi emitida entre o 3 de xullo de 2001 e o 21 de agosto de 2005 na HBO. Non hai emisión en galego.
Argumento
Narra a vida cotiá da familia Fisher, que posúe unha empresa de pompas fúnebres nos Ánxeles (California), Fisher & Sons, que co transcurso da serie se converte en Fisher & Díaz. Lonxe dos tópicos que lle atribuíron (como o gráfica que podía chegar a ser), a serie achega aos problemas da sociedade occidental actual, nunha familia que non é en absoluto ficticia.
George Cukor
George Dewey Cukor, nado en Nova York o 7 de xullo de 1899 e finado nos Ánxeles o 24 de xaneiro de 1983 foi un director de cine estadounidense.
Traxectoria
De neno participou en obras de teatro e recitais, chegando a tomar leccións de danza. Tras graduarse no instituto comezou a estudar dereito, pero deixouno aos poucos meses e atopou traballo como axudante na xira dunha produción teatral.
Cando xa era un recoñecido director teatral foi chamado por Hollywood e en 1928 firmou un contrato con Paramount Pictures.
En 1936 foi contratado por David O. Selznick para dirixir Foise co vento, pasando dous anos no proxecto mentres traballaba de axudante noutras películas, aínda que finalmente non sería o director do filme.
Ao longo da súa carreira, Cukor dirixiu películas de distinto éxito, moitas delas consideradas clásicas, como My Fair Lady, coa que gañaría finalmente o oscar ó mellor director. Dirixiu a súa última película, Rich and Famous con oitenta e dous anos.
Hajdú-Bihar
esquerda|100px|Escudo de armas 250px|dereita Hajdú-Bihar ( Pronunciado en galegoHaidu-Bijar) é un condado administrativo (megye) do leste de Hungría, na fronteira con Romanía. O condado comparte fronteiras cos condados de Szabolcs-Szatmár-Bereg, Borsod-Abaúj-Zemplén, Jász-Nagykun-Szolnok e Békés. O condado ten unha poboación de 549.000 habitantes e unha extensión de 6211 km, a súa capital é Debrecen. En xeral, Hajdú-Bihar ten moi poucos lugares habitados: 19 cidades e 62 vilas. As catro maiores cidades – en área e poboación son – Debrecen, Hajdúböszörmény, Hajdúnánás e Hajdúszoboszló.
Cidade con dereitos de condado
miniatura|dereita|400px| Fotografía aérea de Debrecen
Vilas principais
(ordenadas por poboación segundo o censo do 2001)
Gabrielle Giffords
Gabrielle Dee "Gabby" Giffords, nada en Tucson (Arizona) o 8 de xuño de 1970, é unha política estadounidense, membro da Cámara de Representantes dos Estados Unidos polo 8º distrito de Arizona. O 8 de xaneiro de 2011 sufriu un atentado no que faleceron seis persoas durante un mitin en Casas Adobes, preto da súa cidade natal. Está casada co astronauta Mark Kelly.
Volta a Suíza 2015
A 79ª edición da Volta a Suíza disputouse entre os días 13 e 21 de xuño de 2015.
A carreira foi a 17ª proba do calendario do UCI WorldTour 2015. Fíxose en nove tiradas: 7 etapas en liña e 2 contra reloxos individuais. A volta deu a saída en Risch-Rotkreuz e finou na capital, Berna tras un percorrido de 1.319,8 quilómetros. A etapa raíña foi a quinta que discorreu entre os lugares de Untersetzen e Sölden (Austria). Nela gañou o escalador francés Thibaut Pinot.
O gañador foi o esloveno Simon Špilak que logrou o liderado na etapa final. No segundo caixón do podio acabou Geraint Thomas e no terceiro o neerlandés Tom Dumoulin.
Nas clasificacións secundarias, Peter Sagan venceu na clasificación por puntos, Stefan Denifl gañou na clasificación da montaña e o Team Sky proclamouse como o mellor equipo.
Equipos
Na carreira participaron 152 ciclistas de 19 conxuntos diferentes (8 corredores por equipo). Deses 19 equipos: 17 eran os do UCI WorldTour e 2 eran de categoría Profesional Continental.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as vinte primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:
Julio Balboa López
Julio Balboa López, nado en Muxía en setembro de 1905 e finado en Santiago de Compostela o 7 de febreiro de 1993, foi un avogado, xuíz e maxistrado galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Manuel Balboa Lagoa e de Fe López Avente (curmá de Eduardo Pondal Abente). Membro numerario do Seminario de Estudos Galegos, realizou o seu ingreso o 17 de xaneiro de 1924 co traballo "Muxía e o Santuario da Barca". Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, con premio extraordinario de licenciatura, en 1927. Accedeu, por oposición, a carreira xudicial en 1931, e foi xuíz de primeira instancia de Aliaga, O Carballiño (1931-1936) e Noia (1936-1947). Ascendeu a maxistrado en 1947 e foi destinado á Audiencia de Pontevedra. Xubilouse como maxistrado da Audiencia Provincial de San Sebastián.
Vida persoal
Casou con Maruja Durán Puertas en 1931, e tivo tres fillos: María de la Concepción, María del Carmen e Julio Balboa Durán.
Split (filme de 2016)
Split é un filme estadounidense de terror psicolóxico escrito e dirixido por M. Night Shyamalan que foi estreado no 2016. Está protagonizado por James McAvoy, Anya Taylor-Joy e Betty Buckley e conta a historia dun home con 23 personalidades diferentes que secuestra a tres mozas.
A fotografía principal do filme comezou o 11 de novembro de 2015, en Filadelfia, Pensilvania. Foi estreado no Fantastic Fest o 26 de setembro de 2016, e nos Estados Unidos o 20 de xaneiro de 2017, por Universal Pictures. Recibiu críticas positivas e unha recadación de máis de $172 millóns en todo o mundo.
Debrecen
miniatura|Localización de Debrecen
Debrecen (Alemán: Debrezin, polaco: Debreczyn, romanés: Debreţin, eslovaco: Debrecín) é a segunda cidade de Hungría despois de Budapest. Debrecen é o centro rexional da Gran chaira do norte e a capital do condado administrativo de Hajdú-Bihar. A cidade ten unha poboación de 250.000 habitantes. 200px|miniatura|Grande igrexa protestante de Debrecen 200px|miniatura|dereita|Centro de Debrecen
Os Currás, Cecebre, Cambre
Os Currás é un lugar da parroquia de Cecebre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Ynys Enlli
A Illa de Enlli (en Ynys Enlli, en Bardsey Island) é unha illa que se localiza á entrada da baía de Ceredigion, en Gwynedd, Gales.
Na illa fundouse no século VI un mosteiro dedicado a San Cadfan, pero as ruínas que se conservan hoxe son dunha abadía que data do século XIII. A mediados do século XVIII estableceuse unha comunidade mariñeira. En 1925 a illa estaba habitada por 100 persoas, pero pouco despois a maioría deixárona. O punto máis alto é o Mynydd Enlli (167 m).
A illa pertence e é dirixida pola «Fundación da Illa Bardsey» (Ymddiriedolaeth Ynys Enlli / Bardsey Island Trust) que a adquiriu en 1979 despois de recadar cartos mediante subscrición pública. Durante moitos anos, formara parte dos bens da familia Newborough de Glynllifon, preto de Caernarfon. Outrora, albergou unha poboación de 92 persoas segundo o censo de 1851. Era tradición para os homes máis vellos da illa nomear un Brenin Enlli (Rei de Enlli), coroado por Lord Newborough ou o seu representante. A coroa gárdase no Museo Marítimo en Liverpool, aínda que se fixeron peticións para que regrese á illa. En 1935, a poboación caera a 33 habitantes. Por mor da caída da poboación, a pequena escola da illa pechou cara 1950.
Peregrinación
A illa foi un lugar de peregrinación, especialmente popular con peregrinos que ían morrer para seren enterrados na illa. Dalí xurdiu a tradición de que vinte mil santos están soterrados na illa. Tres peregrinacións a Enlli foron cualificadas como equivalentes a unha peregrinación a Roma. San Deiniol e San Dubricius foron enterrados na vella abadía antes de seren trasladados a Bangor e á Catedral de Llandaff respectivamente.
Aleks Marić
Aleks Marić, nado o 22 de outubro de 1984 en Sidney, é un xogador profesional de baloncesto australiano-serbio que xoga para o Al-Muharraq SC da Liga de Bahrain. Cunha estatura de 2,11 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
O 4 de abril de 2016, Marić asinou co Obradoiro CAB da Liga ACB ata o remate da tempada.
Tras unha tempada nos Sydney Kings australianos, Marić volveu ó Obradoiro o 9 de marzo de 2017, asinando un contrato ata o remate da tempada 2016-17.
Cándido Soto
Cándido Soto Colmeiro, nado no concello de Lavadores (hoxe integrado en Vigo) en 1876 e finado en Donsión (Lalín) o 13 de outubro de 1945, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Gumersindo Soto Vázquez. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi alcalde de Carbia (1902-1906) e Lalín (1923).
Manuel Ceruelo
Manuel Ceruelo Ares, nado en Arzúa en 1913 e finado en Santiago de Compostela o 31 de agosto de 2003, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Formouse nas Juventudes Libertarias ao final da ditadura de Primo de Rivera, e integrouse no Sindicato de Metalúrxicos durante a República, en 1936 desempeñaba postos directivos do sindicato. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 enrolouse no exército franquista para zafar do que lle agardaba, e con miras de pasar ao bando leal. Evadiuse á zona republicana na fronte de Araba, e loitou primeiro no Batallón Celta en Euskadi e logo no Batallón Galicia da CNT asturiana. Coa caída da fronte do Norte, foi detido e condenado a morte, conmutada logo por trinta anos que quedaron en seis. Ao saír da cadea en 1943 retornou a CNT compostelá e cando en 1946 Manuel Fandiño Ricart colleu a secretaría da CRG, Ceruelo pasou a formar parte do Comité. Coincidindo coa súa actuación no Comité da CRG cobixou e deu traballo no seu negocio de reparación de máquinas de escribir a José Luís Quintas Figueroa, un cenetista vigués que andaba escapado. Na primavera de 1947 unha xigantesca redada deu cabo da CNT en Galicia, Ceruelo foi detido. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. Xulgado, foi condenado a nove anos, dez meses e trece días, que cumpriu nas cadeas de Vigo, Lugo e Santoña.
Cando en 1972 o albanel compostelán Manuel Amil Barcia, que fora secretario da CNT do interior entre 1941 e 1944, agonizaba en solitario en Pontevedra logo dunha vida de traballos e persecucións, recibiu a asistencia de Pazos, Ceruelo e outro compañeiro de Santiago, que o acompañaron nos seus derradeiros momentos.
A comezos dos anos setenta, o seu establecemento de material de oficina e reprografía da Rúa República del Salvador era moi frecuentado pola xuventude rebelde, porque era persoa de confianza para todo o que tivera que ver con minervas, vietnamitas e imprentas.
Vida persoal
Casou con Carmen Nieves Calvelo, coa que tivo dúas fillas, Hildelina e María del Carmen Ceruelo Nieves.
Julio Rasilla Salgado
Julio Rasilla Salgado, finado en Santander en marzo de 1967, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Contratista de obras. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado presidente da xestora do Carballiño en 1938.
Vida persoal
Casou en Vilagarcía de Arousa con María Buhigas Novo en 1923.
Trofeo Memorial Quinocho 2002
A VIII edición do Trofeo Memorial Quinocho celebrouse en Vigo o 13 de agosto de 2002. O campión foi o Celta de Vigo.
Río Cidacos
260px|miniatura|O río Cidacos en [[Arnedo]] O Cidacos é un río de España, afluente do río Ebro. Nace ao sur da poboación de Los Campos, en terras de Soria, xunto ao Porto de Oncala e percorre 77 km ata desembocar no río Ebro, nas proximidades da localidade rioxana de Calahorra. Pola súa marxe esquerda desembocan os afluentes Baos, Ostaza e Manzanares.
No seu transcurso atravesa ou queda á beira de varias poboacións de Soria, como Villar del Río ou Yanguas, e da Rioxa, como Enciso, Peroblasco, Arnedillo (onde o río recibe augas termais que dan lugar ao Balneario de Arnedillo), Santa Eulalia Somera e Bajera, Herce, Arnedo, Quel, Autol e Calahorra. Con todo, dado que a auga é embalsada varias veces (principalmente, no Pantano de Munilla, no río Manzanares, e na estanca do Perdiguero, xunto a Calahorra) e é usada para a rega das 4057 Ha de ricas hortas da zona, a Calahorra adoita chegar como seco, salvo nos meses máis húmidos do ano.
O río Cidacos, xunto co Ebro, foi durante moito tempo o eixo vertebrador da Rioxa Baixa, e a razón do antigo enclave de Calahorra. Nas localidades de Arnedo e Calahorra atopámonos cunhas zonas verdes denominadas Parque do Cidacos, situadas xunto á canle do río e á Vía Verde do Cidacos.
Segundo unha lenda San Emeterio e San Celedonio foron torturados e finalmente decapitados nun areal do río Cidacos, nos arredores de Calahorra.
Como curiosidade, cabe mencionar que existe na provincia de Navarra outro río homónimo, pero con diferente grafía, o río Zidacos.
Reuven Ramaty High Energy Solar Spectroscopic Imager
HESSI, acrónimo de High Energy Solar Spectroscopic Imager, tamén coñecido como Explorer 81, e rebautizado tralo lanzamento como Reuven Ramaty High Energy Solar Spectroscopic Imager (RHESSI) en honor do astrónomo Reuven Ramaty, é un observatorio espacial da NASA lanzado o 5 de febreiro de 2002 mediante un foguete Pegasus desde Cabo Cañaveral.
Características
A misión de RHESSI é facer observacións en alta resolución do Sol en raios X e raios gamma, no rango entre 3 keV e 20 MeV, cunha resolución enerxética de 1 keV e unha resolución espacial de 1 segundo de arco. Mide 2,2 metros de alto por 1,1 metros de ancho e ten unha memoria de 4 Gbytes. A velocidade de transmisión de datos é de 3,5 Mbit/s.
Willem Barents
Willem Barents, nado en 1550 e finado en 1597, foi un navengante e explorador holandés.
Traxectoria
Nado na illa frisoa de Terschelling, marchou a Ámsterdan e en 1594 dirixiu unha expedición de dous barcos na busca du paso polo norte cara o leste de Asia. Explorou a costa oeste de Nova Cembla e seguiu cara o norte ata que, cando estaba preto do extremo norte, viuse obrigado a regresar.
Ao ano seguinte dirixiu outra expedición de sete barcos que tamén fracasou. Na terceira viaxe o barco de Barents quedou atrapado na neve ao norte de Nova Zembla e Barents non sobreviviu. En 1871 descubriuse a cabana que Barents e a súa tripulación construíu para tentar sobrevivir, a casa estaba intacta e atopouse parte do seu diario.
Igrexa católica latina
A Igrexa católica latina, ou Igrexa católica de rito latino, é a maior igrexa particular autónoma da Igrexa católica. Trátase dunha igrexa particular das 23 que existen, englobándose as 22 restantes baixo a denominación de Igrexas católicas orientais.
A Igrexa Latina xurdiu inicialmente na provincia romana de África, para despois estenderse a Roma e ás partes de lingua latina do Imperio Romano (Europa occidental e o norte de África). Nestas areas, dende a antigüidade clásica até o Renacemento, a lingua latina foi o principal idioma da educación e da cultura. Os diferentes ritos litúrxicos latinos que desenvolvéronse nesta área tamén empregan ou empregaron esta lingua.
Historia
thumb|Dottori della Chiesa (Doutores da Igrexa), de [[Pier Francesco Sacchi. Os primeiros 4 doutores da Igrexa Latina: Santo Agostiño, San Gregorio o Grande, San Xerome e Santo Ambrosio.]] A Igrexa Latina é herdeira da Igrexa de Roma e das Igrexas baixo o patriarcado romano. A nivel territorial, a súa xurisdición comprendía aproximadamente o Imperio Romano de Occidente, mentres que os outros catro patriarcados (Alexandría, Antioquía, Constantinopla e Xerusalén) estendíanse polo Imperio Romano de Oriente.
A Igrexa de Roma, nos primeiros tempos, celebraba a liturxia en grego. No século II tendeu á latinización do seu culto, estendéndoa tamén ao Norte de África. No século IV, baixo o papa San Dámaso I, o latín xa estaba plenamente afianzado na liturxia.
Xerarquía
A maior autoridade da Igrexa latina é o Papa, bispo de Roma. Como sucesor de San Pedro, o Papa é tamén a máxima autoridade da Igrexa universal. En 2013 foi elixido como Papa o até entón arcebispo de Bos Aires, Jorge Mario Bergoglio, que tomou o nome de "Francisco".
O Espírito Santo, Cecebre, Cambre
O Espírito Santo é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 74 habitantes (41 homes e 43 mulleres).
Igrexa católica latina
Xerarquía
Dentro de cadansúa diocese a autoridade recae no correspondente ordinario, polo xeral un bispo, que tan só é responsable ante o Papa. As dioceses agrúpanse normalmente en provincias eclesiásticas, nas que o bispo dunha delas ten o título de arcebispo metropolitano, cunha autoridade moi limitada sobre as outras dioceses, que coñécense como sés sufragáneas.
Estrutura
A Igrexa Católica Latina, como parte da Igrexa católica, estrutúrase en dioceses, as igrexas locais gobernadas por un bispo que, nas igrexas católicas orientais, reciben o nome de eparquías.
Os bispos das dioceses dun país organízanse normalmente como unha conferencia episcopal. En ditas conferencias episcopais adoitan estar representados tan só os bispos da Igrexa Latina, aínda que en ocasións os bispos latinos e orientais están nunha mesma conferencia, como no caso de Etiopía.
Demografía
Coa excepción de Eritrea, onde todos os católicos están atendidos pola Igrexa católica eritrea, a Igrexa latina ten presenza teórica en tódolos países do mundo, contando máis de 1.100 millóns de fieis. Nalgúns países, como Corea do Norte, non ten presenza estable e estrutura xerárquica no país, mais conta con fieis que son atendidos dende a arquidiocese de Seúl. Noutros países, como Arabia Saudita, en teoría o catolicismo non pode ser practicado, mais permítese a presenza de traballadores cristiáns que son atendidos dende a vigairía apostólica de Arabia meridional.
Liturxia
thumb|right|300px|Celebración da Forma Extraordinaria do [[rito romano.]] O entón Cardeal Joseph Ratzinger, falando o 24 de outubro de 1988 sobre os ritos litúrxicos católicos dicía: Hoxe o rito latino máis común é o rito romano, pero tamén empréganse o rito ambrosiano, o rito mozárabe e outras variacións do romano como o uso anglicano ou a forma extraordinaria do rito romano.
Mark Kelly
miniatura|dereita|Kelly. Mark Edward Kelly, nado en Orange, Nova Jersey, o 21 de febreiro de 1964, é un astronauta estadounidense da NASA. Está casado coa congresista demócrata Gabrielle Giffords, tiroteada na matanza de Arizona o 8 de xaneiro de 2011.
Igrexa católica latina
Liturxia
Segundo o canon 926 do CIC, os sacerdotes da Igrexa Latina só poden empregar pan ácimo na celebración da Eucaristía, mentres que na maioría das igrexas orientais emprégase pan fermentado.
Disciplina
Como Igrexas plenamente católicas (en comuñón coa Santa Sé), as diferentes Igrexas particulares non teñen diferenzas doutrinais. Porén, existen entre as diferentes Igrexas unha serie de diferenzas en materias disciplinarias. Estas disciplinas non se consideran de orixe divino e, xa que logo, existe a hipotética posibilidade de que sexan sometidas a cambios, aínda que moitas delas teñen existido dende hai séculos. Algunhas das características disciplinarias da Igrexa Latina son as seguintes:
San Millán de Lara
San Millán de Lara é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 73 habitantes (INE 2012).
Castelo de Monforte de Lemos
O Castelo de Monforte de Lemos é un castelo situado no Monte de San Vicente, na cidade de Monforte de Lemos. As murallas, datadas entre os séculos XIII e XV, defendían a cidade. A muralla contaba cunha serie de torres defensivas e varias portas, das que tan só se conservan dúas, a Porta da Alcazaba ou da Pescadería (a máis antiga, datada no século XIII), e a Porta Nova (século XV). O castelo sufriu importantes danos durante a Gran Guerra Irmandiña (1467-1469), logo da cal foi reconstruída.
A estrutura mellor conservada da fortaleza é a torre da homenaxe, unha estrutura de 30 m de altura, 13 m de lado, e muros de 3 m de grosor. Nela celebrábanse as Cerimonias da Homenaxe, nas que se unía ao señor co seu vasalo, o que convertía a esta edificación no lugar máis importante do castelo. Na actualidade a torre da homenaxe encóntrase restaurada tanto no seu exterior como no interior, que é un museo.
Microtonalismo
Moitos teóricos contemporáneos tratan de organizar a división de microtons de tal maneira que se poidan relacionar melodicamente e harmonicamente tal como os tons utilizados no sistema dodecafónico. Segundo algúns compositores, o microton abriría novas portas e horizontes no mundo da música contemporánea.
Historia
A visión actual sobre o microtonalismo é que existiu desde a antigüidade nas músicas non occidentais (india, árabe), na música grega (sistema enharmónico), na música medieval (aínda que esta afirmación está suxeita a controversia), e na música folclórica dalgunhas rexións europeas, aínda que máis como accidente ou teoría, que como práctica consciente.
Entre os antecedentes máis remotos que agora se coñecen, menciónase a Nicolà Vicentino e Vicente Lusitano, que a principios do período barroco (século XVI) polemizaron acerca de revivir o sistema cromático e enharmónico grego (baseado nunha división da escala en 31 partes, e non en 12 partes, como no actual sistema tonal).
Un dos últimos autores na historia en levar á práctica o microtonalismo sen éxito académico, baseado nunha teoría sen uso que pode escribir microtonalismo en intervalos de 16avos, 32avos, 64avos e até 128avos de ton, foi Julián Carrillo quen no seu experimento de 1895 optou polos 16avos de ton aumentando a 96 sons por oitava, actualmente a súa teoría xa cumpre 100 anos de ser formulada e non tivo o éxito do temperamento de 12, nin moito menos un interese académico das escolas e conservatorios que polo xeral o consideran un fracaso. Outro é Alois Hába que foi o creador do sistema tonal baseado na utilización de cuartos e sextos de ton da música occidental, desde 1924 até 1943 construíu instrumentos especiais e compuxo unha nova linguaxe microtonal dun gran poder expresivo.
Musicólogos
Durante anos, os teóricos do microtonalismo e das afinacións traballaron e expuxeron as súas investigacións, e aínda que a maior parte da música contemporánea segue utilizando un sistema temperado de 12 notas por oitava, existen multitude de escalas tonais alternativas, máis ou menos depuradas, desde as baseadas en números primos, as baseadas nos números de Fibonacci e até teorías baseadas na física e matemáticas.
Músicos microtonais
A nivel teórico e práctico, con moitas composicións experimentais menciónase aos músicos:
Instrumentos microtonais
miniatura|195x195px|A [[Moodswinger, unha cítara eléctrica cunha terceira ponte adicional, Yuri Landman, 2006.]] Para a aparición de instrumentos microtonais serviron de impulso algúns instrumentos electroacústicos dos década de 1920 que saían do temperamento de 12 sons. Algúns exemplos de instrumentos microtonais son:
Todos os instrumentos de corda que non estean divididos por trastes son capaces de reproducir notas microtonais.
Música experimental
Algúns músicos utilizaron os novos intervalos como enriquecemento casual da composición máis que como novos sistemas musicais, como o romanés George Enescu (1881-1955) e o húngaro Bela Bártok (1881-1945). Pero o interese estaba tan presente que en 1922 Alois Hába asistiu a un Congreso Internacional de Compositores de Cuartos de Ton e ao ano seguinte daba clases de cuartos de ton no conservatorio de Praga. Julián Carrillo publica a súa Teoría microtonal chamada "Son 13" en Nova York cara ao ano 1916. Posteriormente gravou varias composicións en Cuartos, Oitavos e Dezaseisavos de Ton en París, despois de varios concertos realizados desde 1925. No Perú, o compositor nasqueño Miguel Oblitas Bustamante (1964), empregou microtons na súa Sinfonía "Las Pampas de Nasca" (1984), escrita para cantantes solistas, coro, antaras de cerámica, banda militar e orquestra sinfónica.
Teoría
A principios do século XX, os músicos empezaron a estudar a posibilidade de ampliar a riqueza do temperamento de doce sons empregando terzos e cuartos de ton, e leste mesmo interese levounos a estudar a música india, árabe, eslovaca, romanesa, húngara, así como a estudar a eses teóricos do pasado para integrar na música occidental os novos intervalos. Evidentemente o interese dos músicos do século XX e os de séculos anteriores era diferente:
A procura foi ardua, pois os novos intervalos requirían de varios factores:
Os músicos que se ocuparon do asunto foron moitos, algúns conformáronse con especulacións teóricas, outros cuns cantos exercicios en instrumentos adaptados para tal fin, e uns cantos levaron ao límite os seus intentos construíndo novos instrumentos, creando unha nova teoría musical para microintervalos, compoñendo unha boa cantidade de obras e presentándoas en concertos.
Antigas
Algunhas escalas tradicionais que non utilizan 12 semitons por oitava:
Contemporáneas
Estas son algunhas das escalas desenvolvidas por importantes teóricos ou músicos:
Catarata
A catarata, coñecida tamén de xeito popular como calixe ou belida , é unha enfermidade ocular que consiste na opacidad da lente ou da cápsula do cristalino do ollo, que impide o paso dos raios de luz. Chámase así a toda perda de transparencia do cristalino. Tamén é coñecida por facosclerose.
As cataratas avanzadas requiren unha intervención cirúrxica, xa que a perda progresiva de visión que xeran pode desembocar en cegueira. As cataratas son indoloras, e o seu principal síntoma é unha diminución da visión. Constitúen a principal causa de cegueira en todo o mundo. para o seu diagnóstico, adóitase empregar unha lámpada de hendidura, técnica usada para o exame das diferentes estruturas do ollo.
Síntese de ADN
A síntese de ADN é a produción natural ou artificial de moléculas de ácido desoxirribonucleico (ADN). O termo pode referirse a algún destes tres procesos segundo o contexto:
Replicación do ADN
Na natureza o ADN xérase en todas as células vivas e en virus de ADN por medio do proceso da replicación do ADN, no cal as proteínas iniciadoras da replicación separan o ADN orixinal existente na célula e despois as ADN polimerases fan unha copia complementaria de cada febra separada, de modo que unha febra copia nova se une á febra molde orixinal (replicación semiconservadora), orixinando dúas moléculas de ADN. Existen varios modos de estimular artificialmente a replicación do ADN natural. A replicación do ADN ten lugar na fase S do ciclo celular ou fase de síntese de ADN.
O encima transcriptase inversa pode fabricar ADN a partir dun molde de ARN, pero este proceso chámase transcrición inversa ou reversotranscrición. Ocorre en retrovirus e transposóns. O encima transcriptase inversa pode servir para producir ADNc para usalo en procedementos de laboratorio.
Reacción en cadea da polimerase
A reacción en cadea da polimerase ou PCR é unha forma de síntese encimática de ADN no laboratorio, mediante ciclos repetidos de quentamento e arrefriamento do medio, adición de cebadores, e uso dunha ADN polimerase especial chamada Taq polimerase, que realiza a replicación encimática do ADN. O proceso está automatizado nuns aparellos chamados termocicladores.
Pello Joxepe
Pello Joxepe é unha canción popular en lingua éuscara de Navarra, composta probablemente a finais do século XIX ou comezos do século XX. A canción é moi popular en Euskal Herria e a música da canción emprégana habitualmente polos bertsolariak para improvisar composicións, de xeito que pode ser cantada con diferentes letras.
A canción fala dun home, chamado Pello Joxepe, do lugar navarro de Larraun, a quen lle comunican mentres está nunha taberna que foi pai dun neno, mentres el o nega. Ó final, un capelán (supostamente o pai real do cativo) leva canda si á muller e ó cativo. Pello Joxepe é vista por algúns como un exemplo de anticlericalismo.
Síntese de ADN
Síntese de oligonucleótidos
A síntese de oligonucleótidos é a síntese química de secuencias de ácidos nucleicos. O proceso está completamente automatizado desde finais da década de 1970 e pode utilizarse para formar as secuencias xenéticas desexadas e para outros usos en bioloxía molecular e medicina.
Pello Joxepe
Controversia
No 2005, Pello Joxepe converteuse nunha canción coñecida en todo o mundo cando se publicou que a melodía da popular canción israelí Yerushalayim Shel Zahav (Xerusalén de Ouro) da coñecida cantante e compositora Naomi Shemer foi inspirada nela: o cantautor vasco Paco Ibáñez deu un concerto en Israel en 1962, onde cantou a canción, e Naomi Shemer escoitou a melodía.
Shemer negou sempre que as dúas cancións tivesen relación, até que en xuño de 2004 fixo unha confesión pouco antes de morrer. Afectada polo cancro, confesou a un amigo seu, o compositor Gil Aldema que escoitara "Pello Joxepe" xusto antes de escriubir "Xerusalén de Ouro". Deu instrucións a Aldema de facelo público despois da súa morte. Paco Ibáñez declarou posteriormente que Naomi Shemer non tiña por que sentirse mal por ter feito iso.
Síntese de ADN
Síntese de pares de bases
Recentes investigacións demostraron a posibilidade de crear novas nucleobases distintas das naturais adenina, timina, guanina e citosina. Isto expandiría ocódigo xenético e orixinaría novos tipos de ácidos nucleicos.
Pello Joxepe
Controversia
A canción é moi coñecida en Israel, onde ten a categoría de himno non oficial, e é a canción que soa na derradeira escena do filme A lista de Schindler, cando os presos ceibados do campo de concentración camiñan cara a liberdade.
Música
Hau pena eta pesadumbria!
Senarrak haurra ukatu.
"Pello Josepe, bihotz nirea,
haur horrek aita zu zaitu.
ezin nezake topatu".
"Fortunosoa nintzela baina
Fraís, Cecebre, Cambre
Fraís é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 81 habitantes (39 homes e 42 mulleres).
Pello Joxepe
Música
ni naiz fortuna gabea.
Abade batek eraman ditu
umea eta andrea.
Aita berea bazuen ere
Andrea nuen nerea."
A filla de Vercinxetórix
Foi traducido ó galego por Xavier Senín, Isabel Soto e Alejandro Tobar e publicado por Edicións Xerais en outubro de 2019.
Vilar de Parada, San Mamede de Carnota, Carnota
Vilar de Parada é un lugar da parroquia de San Mamede de Carnota. Segundo datos do IGE do 2009 ten 69 habitantes (35 homes e 34 mulleres).
Poboación
A idade media estimada da súa poboación supera os 40 anos de idade pola emigración da mocidade á cidade (dentro ou fóra da comunidade galega), en busca de traballo.
Ana Miranda Paz
Ana María Miranda Paz, nada en Cuntis o 2 de maio de 1971 e asentada en Vigo, é unha política nacionalista galega. Foi deputada do BNG no Parlamento Europeo desde o 1 de xaneiro de 2012 até o 9 de xullo de 2013. Formou parte do grupo parlamentario Alianza Libre Europea - Os Verdes. Volveu ser eurodeputada no 2018 e o 2019 ocupando o escano rotatorio que acadou a coalición Os Pobos Deciden nas eleccións ao Parlamento Europeo do ano 2014.
Actividade política
miniatura|dereita|266x266px|Ana Miranda, centro, con [[Xavier Vence, esquerda, e Camilo Nogueira, dereita, nunha protesta no 2014.]] Na lexislatura europea 1999-2004 na que o BNG obtivo por primeira vez na historia un escano no Parlamento Europeo, foi asistente parlamentaria do eurodeputado Camilo Nogueira, exercendo a función de Responsábel Técnica da oficina parlamentaria. Desde 2003 ata 2007 exerceu responsabilidades orgánicas no BNG como Vicerresponsable de Emigración e coordinadora desta formación política para Europa e América Latina. Na lexislatura europea 2004 - 2009 representou ao BNG na coalición "Galeuscat" en Bruxelas, exercendo de asistente parlamentaria do deputado vasco Josu Ortuondo. A partir de 2005 foi a responsable da Comisión Nacional de Emigración do BNG. Desde 2007 ata a actualidade é unha das vicepresidentas do partido político Alianza Libre Europea (ALE)
Valldemossa
Valldemossa é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 42.93 km² onde no ano 2007 vivían 1.976 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Ana Miranda Paz
Actividade política
Candidata cabeza de lista polo BNG e segunda na lista Europa dos Pobos - Verdes nas eleccións ao Parlamento Europeo do ano 2009, representou ao BNG no marco desa coalición na oficina do eurodeputado Oriol Junqueras. Logo da renuncia de Junqueras, feita en base ao acordo de coalición, o 21 de decembro de 2011 prometeu acatamento á constitución española por imperativo legal comprometéndose a 'defender os intereses de Galiza no Parlamento Europeo' diante da Xunta Electoral Central, en Madrid.
Valldemossa
Demografía
miniatura|dereita|250px|Valldemosa Evolución da poboación de Valldemossa dende o ano 1950 ata agora: