República_Soviética_Húngara
Volta aos combates no leste e derrota final
As autoridades romanesas, tras dúas semanas de silencio, responderon á promesa do primeiro ministro francés esixindo a desmobilización do Exército vermello húngaro antes de retirarse dos territorios tomados en abril. O 10 de xullo comezou unha nova campaña contra as forzas romanesas no leste, superiores en número, disciplina e armamento ás unidades húngaras. O 11 de xullo o Goberno húngaro esixiu que se cumprise a promesa de retirada romanesa, que París rexeitou o 14 de xullo considerando un incumprimento do armisticio por parte de Budapest. Ao negarse Clemenceau a ordenar a retirada romanesa que esperaban as autoridades de Budapest, estas decidiron logralo pola forza. O 12 declarouse o servizo militar obrigatorio e as forzas retiradas do norte empezaron a despregarse, xa en plena desintegración interna. Cartel de recrutamento da república soviética. Os intentos de reforzar as unidades militares a finais de xullo para deter o avance romanés resultaron vanos.|miniatura As operacións comezaron o 20 de xullo, a véspera dunha manifestación sindical europea a favor do Goberno de Budapest que resultou en fracaso. O Goberno contrarrevolucionario de Szeged comunicara o plan de ataque húngaro aos mandos romaneses. Malia as desvantaxes, os húngaros cruzaron o Tisza e seguiron avanzando ata o 23 de xullo, contraatacando ós romaneses ao día seguinte. As forzas húngaras comezaron a retirarse o 26 e ao día seguinte regresaran ás posicións que ocupaban antes do comezo da ofensiva. O 30 de xullo as unidades romanesas estableceron as súas primeiras posicións máis aló do Tisza e avanzaban de xeito imparable cara á capital húngara. O Goberno soviético ruso non puido deter esta vez ós romaneses, como fixera previamente en maio mediante un ultimato. Os húngaros, que desbandaran algunhas unidades sen valor militar algún e enfrontábanse á desobediencia doutras, carecían de reservas. As forzas do Goberno de Budapest retirábanse en desorde. Ao día seguinte a situación militar tornouse desesperada co ataque romanés ao longo de toda a fronte. Os mandatarios húngaros sopesaron a posibilidade de abandonar o Goberno e de que formar outro menos radical e máis do gusto da Entente, esperando que isto obrigase ós romaneses a deter a ofensiva. Finalmente rexeitouse esta posibilidade, pero a desintegración das unidades impediu contraatacar e restablecer a liña do Tisza como se decidiu no consello de ministros. Esa mesma noite a 6.ª División romanesa estaba a menos de dous quilómetros de Szolnok, punto estratéxico ao longo do Tisza, mentres que outras unidades tomaban Tokaj e Tarcal no norte. O Goberno ordenou unha contraofensiva malia a baixa moral das tropas, opostas a tal medida, e fixo un último chamamento ao proletariado internacional para tratar, en balde, de deter o avance romanés. O 1 de agosto a maioría das unidades húngaras abandonaron a liña do río, aínda que algunhas delas reuníronse para levar a cabo unha última acometida en Szolnok retomando parte da cidade, sen que isto detivese o avance romanés no resto da fronte. Ese mesmo día as unidades romanesas avanzaron trinta quilómetros, sen atopar apenas resistencia.