cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guanarteme
Guanarteme (de wan, "home", e Artemi, "fillo de soberano") era o termo que recibían os reis aborixes na illa de Gran Canaria antes da conquista castelá. Posto que a illa estaba dividida en diversos territorios máis ou menos autónomos, existían varios guanartemes. No momento da conquista había dous: o Guanartemato de Telde e o Guanartemato de Gáldar.
A Canicouva, Pontevedra
Santo Estevo da Canicouva é unha parroquia situada no sueste do concello de Pontevedra. Segundo o IGE no 2019 tiña 242 habitantes (129 mulleres e 113 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 306 habitantes.
Guanarteme
A palabra Guanarteme, significa literalmente "Fillo de Arteme", que se refire a Tagohorcer Semidán (coñecido como Arteme ou Artemi Semidán) rexente de Gran Canaria 4 ou 5 xeracións antes da invasión castelá, que foi gobernante do Reino de Canaria tras ser unificados os 10 cantóns que existían na Illa no tempo dos seus pais: Gumidafe e Atindamana
Na illa de Tenerife, estes monarcas recibían o nome de Menceyes.
A Canicouva, Pontevedra
Xeografía e comunicacións
A parroquia sitúase na zona sur do concello de Pontevedra, limitando ao norte con Tomeza e Marcón, ao sur e ao leste con Ponte Sampaio, ao leste con Xustáns (Ponte Caldelas) e ao oeste con Bértola, Figueirido e Vilaboa (Vilaboa). Pertence ao concello de Pontevedra desde 1960, pois antes formaba parte do entón anexionado concello de Ponte Sampaio xunto con esta parroquia, e que fora creado en 1833.
Dista 10 km da capital municipal, mentres que resulta máis próximo a núcleos como O Toural (Vilaboa) ou Arcade (Soutomaior), situados a 6 e 4 quilómetros, respectivamente. A principal vía de comunicación é a estrada provincial EP-0001. Por esta parroquia discorre o Camiño Portugués.
Demografía
Segundo o nomenclátor do Instituto Galego de Estatística para o ano 2019, a parroquia tiña 242 habitantes (129 mulleres e 113 homes), distribuídos en 3 núcleos de poboación. Isto supón unha diminución dun 12,9% respecto a 2009, e dun 20,9% respecto ao ano 1999. {	"version": 2, "width": 300, "height": 200, "data": [ {			"name": "table", "values": [ {					"x": 1999, "y": 306 },				{					"x": 2009, "y": 278 },				{					"x": 2019, "y": 242 }			]		}	],	"scales": [ {			"name": "x", "type": "ordinal", "range": "width", "zero": false, "domain": { "data": "table", "field": "x" }		},		{			"name": "y", "type": "linear", "range": "height", "nice": true, "domain": { "data": "table", "field": "y" }		}	],	"axes": [ {			"type": "x", "scale": "x" },		{			"type": "y", "scale": "y" }	],	"marks": [ {			"type": "rect", "from": { "data": "table" },			"properties": { "enter": { "x": { "scale": "x", "field": "x" },					"y": { "scale": "y", "field": "y" },					"y2": { "scale": "y", "value": 0 },					"fill": { "value": "steelblue" },					"width": { "scale": "x", "band": "true", "offset": -1 }				}			}		}	],	"padding": { "top": 100, "bottom": 30, "left": 30, "right": 30 } }
Patrimonio
No outeiro das Forcadas hai un miradoiro desde o que se aprecia a ría de Vigo e o val de Soutomaior, formado polo río Verdugo.
No lugar do Coto das Saleiras está a Rocha dos Franceses. Segundo a lenda, debaixo dela xacen os soldados mortos na Batalla de Ponte Sampaio durante a Guerra da Independencia Española.
As festas patronais celébrase o día 26 de decembro (santo Estevo).
Basses Loaded
Basses Loaded é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, publicado o 3 de xuño de 2016 a través do selo Ipecac Recordings. Este disco conta con todos os membros que formaron parte do grupo na década anterior, prestándolle especial atención aos baixistas. Steven Shane McDonald, de Redd Kross, fai a súa estrea cos Melvins, mentres que o co-fundador de Nirvana Krist Novoselic aparece como invitado.
Nove temas do álbum xa foran editadas anteriormente a través do selo Amphetamine Reptile Records en dous EPs de edición limitada (Beer Hippy e War Pussy) e nunha edición compartida con Le Butcherettes (Chaos as Usual). Unha versión da canción "Choco Plumbing" aparece no episodio de Uncle Grandpa "Uncle Melvins".
Jacinto Fernández Lago
Jacinto Fernández Lago foi un político galego.
Traxectoria
Foi concelleiro en Tui en 1928. Na Segunda República foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril e foi primeiro tenente de alcalde. Logo da dimisión do alcalde José Garra Garra en decembro de 1933, foi elixido alcalde de Tui o 3 de xaneiro de 1934, permanecendo no cargo ata o 16 de outubro dese ano cando foi destituída a Corporación. Integrouse en Izquierda Republicana. Volveu ser alcalde o 21 de febreiro de 1936, cando foi reposta a corporación elixida en 1931, pero o 9 de marzo dese ano presentou a dimisión. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Bentopeláxico
O termo bantopeláxico é un adxectivo, formado pola raíz bento-, de bentos (do grego antigo βένθος bénthos, "o fondo mariño", "profundidade"), e o adxectivo peláxico, "o que nada en augas libres", que se aplica aos animais, especialmente aos peixes, que habitan nas augas mariñas xusto por riba do fondo, alimentánadose de organismos bentónicos e de zooplancton. Os máis dos peixes demersais son bentopeláxicos.
Tipos de peixes bentopeláxicos
As especies dominantes, macroúridos e ofidíidos, teñen unha considerable biomasa. Outras especies inclúen os móridos e os notacantiformes.
Os tiburóns bentopeláxicos, como os escualiformes, logran a súa flotabilidade grazas ao aceite do seu fígado Os tiburóns adáptanse ben a presións moi altas. A miúdo encóntranse en profundidades de até os 2.000 m, buscando alimento en restos caídos doutros animais mortos, como baleas. Porén, as demanda de enerxía dos tiburóns é alta, xa que teñen que nadar constantemente e gastar unha gran cantidade de aceite para asegurar a súa flotabilidade. Estas grandes necesidades de enerxía non poden cumprirse nas condicións extremas oligotróficas que ocorren a grandes profundidades.
Bifannah
Bifannah é unha banda galega de tropicalia procedente de Vigo. O grupo naceu no ano 2015 como un trío formado por Antía Figueiras (baixo, teclados e voz), Antón Martínez (batería e percusións) e Guillermo V. Zapata (guitarra e voz). Tras a publicación do Bifannah EP en 2016 uníuselles Pablo Valladares (teclados e guitarra).
Os seus temas están cantados en portugués e a banda ten influencias de artistas tanto brasileiros como portugueses dos anos 60 e 70.
Historia
Bifannah naceu a finais do ano 2015 formada Antón Martínez, Antía Figueras e Guillermo V. Zapata. Nese momento Antía e Guillermo vivían en Barcelona e Antón en Londres, aínda que os tres eran de Vigo.
Tras compoñer varias cancións graváronas cando regresaron a Vigo polo Nadal, autoeditando posteriormente o Bifannah EP. Tras o lanzamento do traballo viron a necesidade dun novo membro para os concertos e na primavera de 2016 Pablo Valladares uniuse a eles.
Tamén en 2016 asinaron co selo The John Colby Sect e lanzaron dous vídeos musicais, para os temas “Pior” e “Skeletor”. O 22 de xuño de 2017 publicaron o seu álbum de estrea, Maresia, gravado por Ibán Pérez no Estudio Terraforma.
Igrexa de Inglaterra
A Igrexa de Inglaterra é unha igrexa cristiá anglicana, que ten a condición de relixión de estado de Inglaterra e é igrexa nai da Comuñón Anglicana. A cabeza espiritual da Igrexa é o arcebispo de Canterbury que o é tamén da Comuñón Anglicana. O monarca británico ten o título constitucional de Gobernador Supremo da Igrexa de Inglaterra. O Sínodo Xeral é o corpo que goberna a Igrexa de Inglaterra, as súas medidas teñen que ser aprobadas polo Parlamento do Reino Unido antes de recibir o plácet real e converterse en parte da lei inglesa. Ademais de Inglaterra ten xurisdición sobre a Illa de Man, Illas da Canle, algunhas parroquias de Flintshire (Gales) e Xibraltar que como diocese cobre toda Europa e conta con 200 lugares de culto. A Igrexa de Inglaterra considérase dentro da tradición reformada, xa que acepta moitos dos principios que levou á separación dos protestantes e en non recoñecer a autoridade do Papa, e tamén dentro da tradición católica (mais non católica romana) xa que se considera continuadora da tradición apostólica. Establece a Biblia como única fonte de fe, admite a súa libre interpretación e afirma o carácter subxectivo dos sacramentos.
A reforma relixiosa produciuse en Inglaterra polo interese da monarquía de subordinar os intereses eclesiásticos aos políticos sen a interferencia do papado. A ruptura produciuse en 1534 ao negarse o Papa a anular o matrimonio de Henrique VIII. María I de Inglaterra retornou á obediencia a Roma en 1555 e desencadeou unha violenta persecución contra os non católicos, a situación deu a volta no reinado de Isabel I de Inglaterra a partir de 1558.
Montilla
Montilla é unha vila andaluza, con concello propio, pertencente á provincia de Córdoba. En 2001 a poboación do municipio alcanzaba 22.925 habitantes, sobre unha área de 167 km².
Situación
Montilla está situada a uns 372 metros de altura, e a 49 km ao sur da capital provincial, Córdoba. A parte meridional do concello está accidentado polas alturas da serra de Montilla. O concello limita a noroeste con o de La Rambla; a nordeste con o de Castro del Río; ao sur cos de Cabra e Aguilar.
Economía
A agricultura é a base produtiva. Vides e oliveiras son as plantas básicas, en especial a primeira. Montilla, xunto coa vila próxima de Moriles, é famosa polos seus viños semi-xenerosos (finos) e xenerosos e, mesmo aínda os viños, que adquiren condicións semellantes, acostuman denominarse en España "amontillados".
Festas
Como en toda Andalucía, a Semana Santa goza de grande esplendor.
Mar de Andaman
dereita|300px O mar de Andaman (en birmano မုတ္တမ Mottama, en tailandés ทะเลอันดามัน Thale Andaman, en malaio e indonesio Laut Andaman); tamén chamado mar de Birmania, é un sector do océano Índico situado ao sueste do golfo de Bengala, ao sur de Birmania, ao oeste de Tailandia e ao leste das illas Andaman, das que toma o seu nome. Ten uns 1.200 km de norte a sur e 650 km de leste a oeste, formando unha área de 797.700 km². A súa profundidade media é de 870 metros e a máxima chega aos 3.777 metros. O principal río que desemboca nas súas augas é o Irawady.
No seu extremo sueste, o mar de Andaman comunícase co mar da China Meridional a través do estreito de Malaca, que separa a illa de Sumatra da península Malaia.
Placas tectónicas
miniatura|esquerda|200px|Mapa tectónico do mar de Andaman. No fondo oceánico do mar de Andaman corre de sur a norte o límite de dúas placas tectónicas: a placa de Birmania e a placa de Sunda. Estas microplacas crese que anteriormente formaban parte da gran placa Euroasiática, e que apareceron co constante choque da placa da India.
Como resultado, o fondo mariño. no seu centro, esténdese formando unha cunca marxinal que comezou a súa formación fai 3 ou 4 millóns de anos.
Actividade volcánica
Ao leste da principal illa do arquipélago, Gran Andaman, atópase a illa Barren, que ten un volcán activo (o único volcán activo de todo o subcontinente indio). Esta actividade volcánica está provocada pola subdución da Placa India no arco formado polas illas Andaman, o que forza ao magma a emerxer na Placa de Birmania. A illa volcánica de Narcondam tamén foi formada por este proceso, pero non ten actividade eruptiva recente.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Andaman («Andaman» ou «Burma Sea» (Mar de Birmania)) como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 44 e define os seus límites do seguinte xeito:
Alfaneiro
O alfaneiro ou ligustro (Ligustrum vulgare) é unha especie de planta pertencente á familia Oleaceae.
En Galicia non é común brava, empregándose especialmente en xardinaxe, para crear sebes ou arboriñas en ringleiras nas rúas.
Descrición
É un arbusto de 2 a 3 m de altura. As súas follas, semellantes ás da oliveira, porén de cor máis verde, son opostas e lanceoladas. As flores son brancas, gamopétalas e recendentes. O froito é unha baga escura, acre e tóxica.
Hábitat e distribución
Medra nos bosques húmidos, sendo moi utilizado en sebes de xardíns.
É natural do centro e do sur de Europa, norte de África e suroeste de Asia, desde o sur de Inglaterra e o suroeste de Suecia até Marrocos polo sur, e o leste de Polonia e o noroeste de Irán polo leste.
miniatura|Bagas do ligustro
Táxones infra específicos
Todas as subespecies, variedades e formas son todas meros sinónimos.
Sinonimia
Ligustrum album Gueldenst. ex Ledeb. Ligustrum angustifolium Gilib. ''nom. inval.'' Ligustrum decipiens Gand. Ligustrum insulare Decne. Ligustrum insulense Decne. Ligustrum italicumMill. Ligustrum lodense Glogau Ligustrum oviforme Gand. Ligustrum sempervirens Mazziari ''nom. inval.'' Ligustrum vicinum Gand. Ligustrum vulgare var. atrovirens Hoefker Ligustrum vulgare var. aureum Hoefker Ligustrum vulgare var. auriflorum Hoefker Ligustrum vulgare var. brachystachyum (Decne.) Hoefker Ligustrum vulgare var. chlorocarpum Hoefker Ligustrum vulgare var. glaucum Hoefker Ligustrum vulgare var. insulense (Decne.) Hoefker Ligustrum vulgare subsp. italicum (Mill.) Fukarek Ligustrum vulgare var. italicum (Mill.) Vahl Ligustrum vulgare var. laurifolium Hoefker Ligustrum vulgare var. pendulum (Carrière) Hoefker Ligustrum vulgare f. pendulum (Carrière) Dippel Ligustrum vulgare var. pyramidale Hoefker Ligustrum vulgare var. variegatum Hoefker Olea humilis Salisb. ''nom. illeg.''
Nome galego
A Real Academia Galega só recoñece o nome ligustro, que é un termo erudito, tardío, adaptado a partir do nome científico do xénero Ligustrum. Porén, o termo alfaneiro está documentado en moitos outros dicionarios.
En Galicia, ademais da variante alfeneiro, hai outros nomes, de uso local ou rexional: fiafeira, fiaza, filseira e tilseira.
Ecoloxía
Esta planta é o alimento das eirugas das avelaíñas da especie Craniophora ligustri.
Usos
As follas moídas en po usábanse para tinxir, especialmente o cabelo e as crinas das bestas.
Río Tronto
260px|miniatura|Río Tronto O río Tronto (Truentus, en latín) é un río Italiano de 115 km de longo. Nace en Monte della Laghetta e desemboca no mar Adriático en Porto d'Ascoli, no concello de San Benedetto del Tronto.
Antigamente o Truentus atravesaba as rexións do Lacio, As Marcas e os Abruzos.
Kevin Rutmanis
Kevin Rutmanis é un baixista estadounidense. A finais de 1995 xunto co seu irmán Sandris Rutmanis, Thor Eisentrager e o entón batería de Jayhawks Norm Rogers formaron a banda The Cows. Despois da súa disolución Rutmanis foi o baixista de The Melvins dende 1998 ata 2005. Tamén tocou o baixo no supergrupo Tomahawk, que contaba con Mike Patton. Kevin tocou nos dous primeiros álbums da banda, Tomahawk e Mit Gas, e realizou dúas xiras mundiais para promocionalos.
Breanca, Doroña, Vilarmaior
Breanca é un lugar da parroquia de Doroña no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 46 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 22 eran homes e 24 eran mulleres.
Andrés Espinosa
Andrés Espinosa Etxebarria, nado en Zornotza (Amorebieta-Etxano) o 17 de outubro de 1903 e finado en Bilbao o 16 de maio de 1985, foi un alpinista e aventureiro vasco. Foi un dos pioneiros do alpinismo do século XX.
Traxectoria
O primoxénito de seis irmáns, tiña 9 anos cando morreu o seu pai. Con 12 anos ingresou no internado de Lekaroz, situado no val do Baztan de Navarra, pasando 3 anos estudando empresariais. Cando rematou, trasladouse a Bilbao, onde traballou como vendedor de panos. A profesión herdada do pai non o satisface. Distanciouse do seu ámbito social, buscando refuxio na natureza que descubriu na infancia co seu amigo o pintor Enrique Renteria (1900 – 1982). Xuntos percorreron os montes que rodean Amorebieta, aprendendo arte e adquirindo sensibilidade en contacto con esas paisaxes bucólicas. O impacto que produce a actividade laboral palíase convertendo o monte nunha paixón, contaxiado por Antxon Bandres (1879 -1966), primeiro presidente da Federación Vasco-Navarra de Montañismo. O tempo libre dedicouno a desenvolver unha actividade frenética de montañismo por todos os recunchos do País Vasco.
Entre 1925 e 1927, ese camiño vital de impulso naturalista que Espinosa denominou “a miña febre da montaña” levouno a percorrer as principais cordilleiras de España: Demanda, Urbión, Cebollera, Moncayo, Cordilleira Cantábrica, Guadarrama, Gredos, Serra Nevada. A través destas ascensións, Espinosa demostra que posúe unhas cualidades físicas excepcionais que destacan de forma notoria nas carreiras de montaña de Orduña e Elgoibar. Os seus logros distínguense en varias competicións.
Solitario vocacional, nunca será alleo ao montañismo organizado. En 1925, ingresou na Sociedade Deportiva Amorebieta, ocupando a presidencia entre 1928 e 1930. En 1928 ingresou na redacción de Pyrenaica e foi elixido membro da delegación biscaíña da Federación Vasco-Navarra de Montañismo. En 1930, convertido xa nun mito do montañismo vasco, foi elixido presidente da delegación biscaíña.
Cinco anos de gloria
Con 25 anos, nada máis volver do Teide, afrontou o primeiro dos seus grandes retos: escalar o mítico Picu Urriellu ou Naranjo de Bulnes. É a subida que fixo o número 16 (30 de xullo de 1928). A historia que nos legou é incrible. Sen darse importancia, comenta: "Non pensaba subir ao Naranjo... foi unha subida inesperada". Sen pretendelo, converteuse nun pioneiro no alpinismo vasco e, ademais, en España, cando aínda quedan moitas páxinas en branco no seu rexistro.
A campaña alpina de Espinosa en 1929 foi unha épica que lle valeu o prestixioso título de membro de honra do Club Alpino Inglés. Tamén foi galardoado con ese galardón polo Club Alpino Español e Peñalara. Para entrar nese Olimpo do alpinismo, tivo que soportar unha angustiosa proba de supervivencia. Sen ter pisado antes un glaciar, coroa o Mont Blanc (4807 m) con sandalias, pasando tres noites entre a neve perpetua. Seis días despois, escalou o poderoso Matterhorn (Cervino). Xa subira só, pero non hai constancia de que ninguén o fixese antes sen usar corda.
Espinosa tomou unha decisión transcendental en 1930: vendeu a parte do negocio de teceduría herdada do seu pai, deixou o traballo e dedicouse a viaxar. En Amorebieta, a súa cidade natal, escóitanse voces que o chaman “tolo”. Andrés sofre, séntese incomprendido, pero ninguén poderá frear o seu proxecto. Seguide izando este slogan: "Só, tolo, libre, polo mundo adiante, que é moi grande".
Despois viaxa a Exipto, visitando Alexandría e O Cairo. Despois entrou na península do Sinaí, perdéndose no deserto. Coa axuda dun beduíno, consegue chegar ao mosteiro de Santa Catarina. Dende alí ascende á montaña sagrada do Sinaí e ata Yebel Khaterin, teito de Arabia. Andrés resume así a súa experiencia no deserto: “Nove días e medio camiñando case sen parar. Catro días perdidos na montaña”.
Volvendo para percorrer a pé os 120 quilómetros que o separan da costa, embarca en Suez rumbo a Mombasa. Logo atravesando a selva, onde vive emotivos encontros cos nativos, comeza a ascensión do "xigante africano". Despois de pasar tres noites a máis de 5.000 metros de altitude, sentirse enfermo e soportar as inclemencias do mal tempo, conseguiu chegar ao Kilimanjaro (5.895 m). De regreso a Europa, fixo unha parada en Port-Said para visitar Xerusalén como un humilde peregrino. Espinosa, un home reservado e modesto, acadou entón cotas de popularidade que ningún deportista actual podería soñar.
En 1931, ao comezo do período republicano, enfrontouse ao máis atrevido dos seus retos: a aventura do Himalaia. Cruzando os mares Tirreno, Xónico, Vermello e Índico, despois de 22 días de navegación desembarcou en Madrás. Pasando por Calcuta, viaxa en tren ata Darjeeling. Ten a intención de unirse a unha expedición alemá, pero chega tarde. As autoridades inglesas néganlle a autorización para tentar un cumio de 6.000 ou 7.000 metros. Aínda que só tivo a oportunidade de contemplar a silueta do Kangchenjunga, non se desanima; Pretende formar un pequeno grupo para volver despois de 2 ou 3 anos. Ese soño non se fará realidade.
En 1932 Espinosa cruzou a Península Ibérica en tren camiño de Marrocos, sen saber que esta era a súa última aventura. Nesta viaxe, a menos coñecida das moitas que fixo, escribe un diario, ilustrado con debuxos, onde anota as impresións que lle inspiran as cidades e as persoas. Durante o percorrido, visita Ceuta, Tetuán, Tánxer, Larache, Meknes, Fez, Rabat, Casablanca, Marrakech... O seu principal obxectivo é a cordillera do Atlas, dende Marrakech entra en territorio bérber. Despois dun doloroso ascenso cheo de emocións, chega ao cume do Toubkal (4.165 m). O seu seguinte obxectivo foron os Andes, pero o destino e a guerra truncaron os seus plans.
Última anos
Durante 5 anos Andrés Espinosa formou parte da elite do alpinismo internacional. Máis tarde, tendo que viaxar aos Andes e regresar ao Himalaia, mergúllase no anonimato. Tres circunstancias afectan a este cambio drástico de traxectoria: A primeira, a escaseza de recursos económicos e de tempo libre. Quería ser funcionario, mais non o conseguiu. O segundo, o golpe de estado de 1936 provocou unha guerra fratricida. Espinosa incorporouse aos batallóns do goberno de Euskadi. Estivo preso e cumpriu unha breve condena en Bilbao. Esa experiencia límite marcou o resto da súa vida. O terceiro, en 1941 casou con Pilar Amezua. Aínda que non deixou de ir ao monte, convértese en cidadán anónimo por iniciativa propia, rexeitando calquera homenaxe ou reaparición pública.
Andrés Espinosa Echebarria deixou de mirar cara aos cumios aos 81 anos, o 16 de maio de 1985. Dende entón descansa en Amorebieta, a súa cidade natal, no panteón da familia Alcorta. Non hai ningunha inscrición na tumba. Cando a visitamos lembramos unha das súas frases: "... Nunca busquei nos montes vaidades humanas, nin medallas nin glorias".
Transcendencia de Andrés Espinosa
A traxectoria de Andrés Espinosa réxese pola seguinte regra: máis alto, máis lonxe, máis difícil. As súas actividades están vinculadas respondendo a estes tres criterios. Dende unha perspectiva estritamente montañeira, a actividade máis destacada de Espinosa desenvolveuse nos Alpes. O seu ascenso ao Mont Blanc ten unha importancia enorme, polo menos por dous motivos: o primeiro é que ta entón ninguén se atrevera a superar un desnivel de 3.800 metros para subir no día dende Chamonix. O segundo é que chegar a ela en solitario implicaba, ademais dunha gran proeza, romper co monopolio dos guías, que se consideraban imprescindibles e impoñían as súas condicións aos clientes.
Espinosa demostrou que é posible vivir aventuras fascinantes sen ser rico. Representa así o inicio da popularización e democratización do montañismo. Espinosa tamén salienta nas facetas artísticas e culturais.
Huéspedes Felices
Huéspedes Felices  foi un grupo pop-rock fenés en activo durante a década dos 90, caracterizado polas súas letras paródicas.
Primeira maqueta
A mediados dos 90 comezaba a circular pola ría de Ferrol unha maqueta dos Huéspedes Felices na que destacaban temas como Soy heavy ou Letra B (versión de Let it be de The Beatles).
Fútbol Club Cruceiro do Hío
O Fútbol Club Cruceiro do Hío é un equipo de fútbol galego da parroquia do Hío, en Cangas. Leva o nome do cruceiro do Hío, situado nesa parroquia. Actualmente xoga na Segunda Autonómica, na tempada 18/19 clasificou para a fase de ascenso a primeira, fase na que sería eliminado.
A súa primeira equipación é branca cunha franxa azul celeste en diagonal. No escudo está debuxado o característico cruceiro que lle dá nome.
Chegou a xogar na terceira división na tempada 2006/2007, sendo este o máximo logro da historia do club. Actualmente o FC Cruceiro do Hio intenta conseguir o ascenso que se lle escapou na tempada 18/19, ao ser eliminado na fase de ascenso da liga.
Wheeler Dealers
Wheeler Dealers é un programa da televisión británica producida por Attaboy TV para Discovery Channel, protagonizada por Mike Brewer (comercial) e o mecánico Edd China.
Serie
O programa estruturado como documental baséase na busca de coches de segunda man en internet e poxas que son mercados por Mike Brewer e reparados e axustados polo mecánico Edd China. Cun orzamento axustado tentan gañar cartos dándolles aos coches unha nova xeira. Durante o programa visitan obradoiros de coches e persoas que traballan no sector mercando pezas e servizos que axuden a mellorar o coche e subir o prezo de venda. O mecánico Edd explica os pasos que segue para arranxar o coche e dá consellos de como melloralo. O coche xa arranxado ponse á venda nun anuncio, entrevistan os posibles compradores e tratan o prezo.
Omara Portuondo
Omara Portuondo Peliez, nado na Habana o 29 de outubro de 1930, é unha cantante cubana de son e boleros, ademais de ser unha das maiores representantes do chamado Feeling. Coñecida como «A diva do Buena Vista Social Club» ou «A noiva do feeling».
Primeiros anos
A nai de Portuondo pertencía a unha familia cubana de avoengo de ascendencia española e esperábase dela un casamento que a unise a outras familias da sociedade; pola contra, escapou co home ao que amaba, un xogador de béisbol do equipo nacional. O matrimonio tivo tres fillas, e como en todos os fogares cubanos había música na súa casa; non tiñan diñeiro, mais tiñan as voces dos pais, cantando na cociña onde facían as súas vidas diarias. Omara, que naceu no barrio de Cayo Hueso da Habana, lembraba as súas cancións, incluída entre as súas favoritas "La bayamesa", de Ernesto Grenet e Sindo Garay (tamén cantada por Compay Segundo en Buena Vista Social Club). Estas foron as súas primeiras leccións informais de canto, e esas cancións pasaron a formar parte do seu repertorio durante toda a súa vida.
Cando a súa irmá Haydée se converteu en bailarina do famoso cabaré Tropicana, Omara axiña a seguiu por accidente: a compañía de danza viuse reducida un día de 1945 cando unha bailarina se retirou dous días antes dunha importante estrea. Omara vira ensaiar a súa irmá tan a miúdo, que sabía todos os pasos, así que lle pediron que ocupase o lugar que deixara libre:
Porén, a súa nai convenceuna ao dicirlle que non podía defraudalos; así comezou unha carreira como bailarina, formando unha parella famosa co bailarín Rolando Espinosa. Continuou toda a vida a actuar no Tropicana.
A noiva do feeling
As fins de semana Omara e Haydée cantaban estándares de jazz con algúns amigos como César Portillo de la Luz, José Antonio Méndez e o pianista Frank Emilio Flynn. O grupo chamouse Loquibambla Swing, e o estilo que tocaban era unha música con influencias do jazz que logo se coñeceu como feeling, palabra que foi castelanizado como «filin». No seu debut na radio, foi anunciada como Omara Brown, «a noiva do filin». Ese nome artístico foi esquecido, mais non a definición que o acompañou.
En 1950 foi integrante da Orquesta Anacaona, e contra 1952 Omara e a súa irmá Haydée Portuondo formaban un cuarteto vocal feminino con Elena Burke e Moraima Secada, liderado pola pianista Aída Destro. Convertéronse nun dos cuartetos vocais máis importantes da música cubana e Omara permaneceu co Cuarteto Las d'Aida durante quince anos, aínda que a formación orixinal só gravou un álbum para RCA Víctor en 1957. Realizaron numerosas xiras por América con innovadores arranxos vocais de Aida; tiveron oportunidade de compartir escenarios con Édith Piaf, Pedro Vargas, Rita Montaner, Bola de Nieve e Benny Moré e tamén serviron como acompañantes de Nat King Cole cando este se presentou no Tropicana.
Carreira en solitario
miniatura|Omara Portuondo en concerto. Debutou en solitario co álbum Magia negra, publicado en 1959, en que cruza música cubana e jazz e inclúe versións de That Old Black Magic e Caravan de Duke Ellington. Despois seguiu con Las De Aída ata 1967, ano en que comezou a dedicarse finalmente á súa carreira en solitario, actuando en Cuba e nalgúns festivais do exterior representando o país.
Nos anos 70 cantou coa Orquestra Aragón e viaxou cumpridamente, facendo presentacións en varios países como Francia, o Xapón, Bélxica, Finlandia e Suecia. Omara realizou moitas gravacións ao longo das dúas décadas seguintes; pero a máis destacada foi o álbum que gravou con Adalberto Álvarez en 1984 e dous álbums realizados para a discográfica española Nubenegra: Palabras e Desafíos.
O director cubano Fernando Pérez Valdés realizou un documental sobre a cantante titulado Omara, en 1983.
Os novos tempos
En 2000 World Circuit lanzou Buena Vista Social Club presenta... Omara Portuondo, o terceiro disco deste conxunto que contou coa participación de músicos como Rubén González, Orlando "Cachaíto" López, Manuel "Guajiro" Mirabal e Jesús "Aguaje" Ramos, e ademais aparicións de artistas convidados como Eliades Ochoa, Compay Segundo, Manuel Garban e Ibrahim Ferrer.
O álbum, acollido con grandes eloxios da crítica, conduciu a Omara a unha xira mundial en 2000-2001 cos seus compañeiros do Buena Vista, Rubén González e Ibrahim Ferrer.
O 2002 realizou unha extensa xira internacional en solitario, con numerosas datas en Norteamérica e Europa. No outono do mesmo ano participou no Festival de Jazz no Xapón. En 2003 fixo unha xira polo Canadá e os Estados Unidos.
En setembro de 2003 gravou nos estudios da EGREM o seu segundo disco en solitario producido por World Circuit. O álbum Flor de amor marcou un cambio de dirección e os músicos cubanos combinados cunha selección de músicos brasileiros deron ao disco un son distinto. O álbum foi candidato aos premios Grammy na categoría de mellor disco tradicional tropical e nos Billboard Latin Music Awards en 2005 obtivo o premio ao mellor disco tropical do ano.
O 5 de novembro de 2009 gañou o Premio Grammy Latino na categoría de mellor álbum tropical contemporáneo, con Gracias, co que se converteu na primeira artista cubana residente no país que gañar este galardón e o recolleu coas súas propias mans. No disco, fixo un percorrido polos seus sesenta anos de carreira artística, con participacións especiais do cubano Pablo Milanés, o uruguaio Jorge Drexler e o brasileiro Chico Buarque.
En 2010 presentouse a súa biografía titulada Omara, los ángeles tamén cantan, de Óscar Oramas Oliva.
Durante o 2019 recibiu o premio Grammy Latino á Excelencia Musical, e a Medalla de Ouro ao Mérito das Belas Artes.
Ligazóns externos
{{ORDENAR:Portuondo, Omara}
Ginga (grupo musical)
Ginga é un grupo portugués de música folk creado no 2001.
Cosmo Duff Gordon
Cosmo Edmund Duff Gordon, nado o 22 de xullo de 1862 e finado o 20 de abril de 1931, foi un aristócrata, terratenente e tirador de esgrima escocés, gañador dunha medalla olímpica pero sobre todo coñecido pola controversia sobre a súa conduta durante o afundimento do RMS Titanic.
Traxectoria
En 1900, Duff Gordon casou con Lucy Christiana Sutherland, de dubidosa reputación segundo os canons da época, era nai divorciada e a súa irmá Elinor Glyn era autora de novelas románticas que rebordaban erotismo. Lucy era deseñadora de moda de éxito e ao casar Cosmo converteuse en director da súa casa de modas, « La Maison de Lucile » localizada en Londres.
En 1906, Duff Gordon formou parte do equipo de esgrima do Reino Unido nos Xogos Intercalados gañando unha medalla de prata na competición por equipos en espada. En 1908 formou parte do comité de esgrima dos Xogos Olímpicos de Londres.
O Titanic
En abril 1912, a parella decide viaxar aos Estados Unidos facendo a travesía a bordo do Titanic, baixo o nome de Mr e Mrs Morgan, non se sabe a razón da non utilización dos seus nomes reais, pero podería ser problemas que Lucy tivera noutras ocasións coa alfándega americana. Duff Gordon e a súa dona embarcaron acompañados pola secretaria dela no serán do 10 de abril de 1912 en Cherbourg tras primeiro coller o transbordador Nomadic para chegaren ao navío. Cosmo ocupou a cabina A-16 e a súa dona a A-20. O 14 de abril o Titanic colide cun iceberg comezando a afundir. A parella e a súa secretaria atópanse xunta os botes, no lado de babor, onde a tripulación estaba traballaba para abaixalos. Por invitación do primeiro oficial Murdoch, os tres embarcaron no bote salvavidas nº1 con dous americanos e sete fogueiros, e aínda que tiña unha capacidade para 40 persoas. Tras ser rescatados parte para Nova York no Carpathia cos outros superviventes. Non obstante, a prensa anuncia a súa morte o 16 de abril, antes de retractarse da errónea nova.
Últimos anos
Despois do naufraxio, Cosmo Duff Gordon testemuñou na comisión británica encargada de realizar a enquisa sobre o accidente dirixida por Lord Mersey, sobre as condicións do seu salvamento. A enquisa concluíu que non había nada que lle reprochar Aínda así constatou tamén que se o bote fora cara á xente que estaba na auga no canto de afastarse, podería facilmente ser capaz de rescatar algunhas delas. . Duff Gordon viu a súa reputación en interdito polo asunto, retirándose practicamente da vida pública, vivindo entre as súas posesións de Escocia e o O Cairo.
Polémica
miniatura|Cosmo Duff prestando testemuño na Comisión sobre o Titanic O xeito no que se salvou Duff Gordon creou polémica. O seu bote unha vez no mar con só doce viaxeiros, non procurou superviventes no lugar do naufraxio a pesar do oficial Murdoch ordenara ao seu responsable, George Symons, axudar a outros pasaxeiros. De feito, durante a comisión de enquisa británica, un dos enquisadores tratou abertamente de covarde a Symons, o que levou ao presidente Lord Mersey a chamar á orde ao inquisidor, declarando : « Deixe tranquilo ese pobre home ! » A bordo do bote, Hendrickson pediu axudar os viaxeiros que estaban nas xélidas augas, mais Lady Duff Gordon suxeriu que os superviventes poderían amorearse arredor do bote e afundilo, co que concordaron o resto dos navegantes.
No decurso da noite, Duff Gordon fai amizade cos seus compañeiros de infortunio, en especial cos sete fogueiros, ofrecéndolles tabaco e conversando con eles. Lady Duff Gordon díxolle á súa secretaria, Mabel Francatelli : « Perdeuse o voso precioso camisón » ao ver arder o Titanic. A conversa dirixiuse finalmente ao feito que os membros da tripulación perderan todo, xa que a White Star deixaba sen efecto os seus salarios a medianoite do 15 de abril, como era a norma en caso de accidente. Para compensar esas perdas, Duff Gordon decidiu darlle a cada un cinco libras (o salario mensual dun fogueiro era de 6£), o que algúns medios viron como unha tentativa de suborno aos fogueiros para que non volveran ao lugar do naufraxio.
Unha vez a bordo do Carpathia, Duff Gordon e a súa dona fixéronse fotografar cos sete fogueiros rescatados con eles, o que contribuíu a aumentar as sospeitas sobre o seu salvamento.
Betizu
A raza Betizu (do éuscaro, behi izua: "vaca fuxidía" ) é o nome que recibe unha raza de vaca semisalvaxe, de cor rubia, autóctona do País Vasco. É unha raza de protección especial segundo estabeleceu o Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, por mor de que os seus donos non as conservan por ser pouco produtoras, así que os gobernos vasco e navarro están a mercalas e ceibalas nos montes en liberdade.
En Francia, O "Conservatoire des Races d'Aquitaine" participa na conservación desta raza.
Santa Baia, Cornoces, Amoeiro
Santa Baia é un lugar da parroquia de Cornoces no concello ourensán de Amoeiro na comarca de Ourense. Tiña 82 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 45 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 85 habitantes (38 homes e 47 mulleres).
Tenesor Semidán
Historia
Tenesor Semidán e Bentaguaire eran os fillos do guanarteme de Gran Canaria, Taghoter Semidán (finais do século XV), e herdaron o reino á morte deste, pero axiña xurdiu a loita entre ambos; Tenesor venceu pero tivo que facer fronte á sublevación do usurpador Doramas e a continuos intentos de invasión. En 1478 Juan Rejón e Pedro de Algaba desembarcaron na illa á fronte dunha expedición de tropas castelás, iniciando a conquista da illa. En 1481, Tenesor viaxa a España por vez primeira e asina a Carta de Calatayud, pacto entre os Reinos das Españas e o Reino das Canarias, o 30 de maio en Calatayud, capital de Aragón, asinando en nome do Reino das Canarias, e Fernando o Católico, Rei de Aragón, en nome dos Reinos das Españas. Os mandos do exército español destinados nas Canarias, obteñen terras, e tamén os diferentes menceyes e guanartemes (reis tribais) que quedan como responsables políticos.
Ó ano seguinte do tratado, algúns grupos de rebeldes liderados por Guayarmina Semidán e Bentejuí refúxianse nos cumios e manteñen viva a resistencia en Gran Canaria.
Tenesor Semidán reúnese con eles para tratar de convencelos de que cesen na rebelión: o 29 de abril de 1486, conversa con Guayarmina Semidán, descendente como el dos Semidán, e con Bentejuí na fortaleza de Ansite. Trala reunión, Guayarmina baixa e entrégase, mentres que Bentejuí e o Faycan de Telde se suicidan seguindo o ritual aborixe, despeñándose polo barranco de Atis Tirma, así chamado por ser esa a frase que a tradición narra que berraron cando se lanzaron ó baleiro ("Viva a Montaña sagrada").
Cristianización
Foi un personaxe de grande importancia para a incorporación pacífica dalgunhas das illas canarias ás coroas dos Reis Católicos, os cales apadrinaron o seu bautismo, celebrado nas Cortes Xerais da cidade de Calatayud, o 30 de maio de 1481, día de San Fernando.
Animosidade
Ao participar na conquista das Illas Canarias, Fernando Guanarteme é unha figura histórica que goza dunha animosidade popular nas illas Canarias pasando tradición máis tarde como un traidor por excelencia das súas terras e cultura.
Lérez, Pontevedra
San Salvador de Lérez é unha parroquia que se localiza no concello de Pontevedra. Segundo os datos do INE a 1 de xaneiro de 2008 tiña 1.802 habitantes (902 mulleres e 900 homes), distribuídos en 21 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 1.771 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é lerezán.
Historia
A ruta portuguesa do camiño de Santiago correspóndese ao seu paso pola parroquia coa vía romana XIX do itinerario de Antonino.
En 1925 foi creada a Caja Rural de Lérez, que permaneceu activa até 1936, sendo pechada tralo Golpe de Estado do 18 de xullo. O 10 de setembro dese mesmo ano, no contexto da guerra civil española, apareceu morto no lugar da Gándara Juan Magdalena García, labrego de 36 anos veciño de Cerponzóns, que foi paseado.
Patrimonio
No lugar de Casaldarado estaba o castelo de Cedofeita, de importancia entre o século X e o século XIII.
O mosteiro de San Salvador de Lérez, situado nun outeiro sobre o río Lérez, aparece documentado desde finais do século IX. Nel aloxáronse e viviron persoeiros como o Pai Xerónimo Feijoo ou o pai Martín Sarmiento. Trala desamortización de Mendizábal, os monxes víronse obrigados a abandonar o mosteiro, converténdose o templo na igrexa parroquial. Actualmente consérvase o claustro monacal, adxunto á igrexa.
Festas
O 11 de xullo, día de San Bieito, celébrase a romaría de San Benitiño de Lérez, onde os fieis van curar as espullas e a pedir saúde ao "santo máis milagreiro".
Deporte
O C.D. Lérez, nado na década de 1951-60, é filial do Pontevedra C.F.
Emblema de Abkhazia
Actualmente existen dúas entidades que disputan o goberno de Abkhazia, a parcialmente recoñecida República de Abkhazia e o Goberno da República Autónoma de Abkhazia.
Modelo atómico de Bohr
miniatura|Diagrama do modelo atómico de Bohr.
Emblema de Abkhazia
República de Abkhazia
O emblema está dividido verticalmente en verde e branco. Sobre este fondo hai figuras en dourado:
Modelo atómico de Bohr
O modelo atómico de Bohr foi realizado por Niels Bohr, baseándose no átomo de hidróxeno. Bohr intentaba realizar un modelo atómico capaz de explicar a estabilidade da materia e os espectros de emisión e absorción discretos que se observan nos gases. Describiu o átomo de hidróxeno cun protón no núcleo, e virando ó seu arredor un electrón. O modelo atómico de Bohr partía conceptualmente do modelo atómico de Rutherford e das nacentes ideas sobre cuantización, que xurdiran uns anos antes coas investigacións de Max Planck e Albert Einstein. Debido á súa simplicidade, o modelo de Bohr é aínda utilizado como explicativo da estrutura da materia.
Emblema de Abkhazia
República de Abkhazia
O verde simboliza a xuventude e a vida, mentres que o branco simboliza a espiritualidade. As estrelas representan o sol, así como a unión de Oriente e Occidente.
Modelo atómico de Bohr
Descrición
Neste modelo os electróns viran en órbitas circulares arredor do núcleo, ocupando a órbita de menor enerxía posible, ou sexa a órbita máis próxima posible ó núcleo. O electromagnetismo clásico predicía que unha partícula cargada movéndose de forma circular emitiría enerxía polo que os electróns deberían colapsar sobre o núcleo en breves instantes de tempo, o que se vía con claridade que non ocorría. Para superar este problema Bohr supuxo que os electróns só se poderían mover en órbitas específicas, cada unha das cales estaría caracterizada polo seu nivel enerxético. Cada órbita pode entón identificarse mediante un número enteiro n que toma valores dende 1 en diante. Este número "n" recibe o nome de número cuántico principal.
Bohr supuxo ademais que o momento angular de cada electrón estaba cuantizado e só podía variar en fraccións enteiras da constante de Planck. De acordo ao número cuántico principal calculou as distancias ás cales achábase do núcleo cada unha das órbitas permitidas no átomo de hidróxeno.
Emblema de Abkhazia
República Autónoma de Abkhazia
A República Autónoma de Abkhazia usa o escudo de armas de Xeorxia e tamén adoptou un logotipo que se utiliza cos símbolos nacionais de Xeorxia. O logotipo leva o nome da república autónoma en xeorxiano e abkhazo e representa á Casa de Goberno en Sukhumi.
Modelo atómico de Bohr
Descrición
Estes niveis nun principio estaban clasificados por letras que empezaban na "K" e terminaban na "Q". Posteriormente os niveis electrónicos ordenáronse por números. Cada órbita ten electróns con distintos niveis de enerxía obtida que despois tense que liberar e por esa razón o electrón vai saltando dunha órbita a outra ata chegar a unha que teña o espazo e nivel adecuado, dependendo da enerxía que posúa, para liberarse sen problema e de novo volver á súa órbita de orixe. É dicir, a enerxía non se pode intercambiar en calquera cantidade, senón en cantidades adecuadas que permita pasar entre a órbita actual e outra diferente.
O modelo atómico de Bohr constituíu unha das bases fundamentais da mecánica cuántica. Explicaba a estabilidade da materia e as características principais do espectro de emisión do hidróxeno. Con todo non explicaba o espectro de estrutura fina que podería ser explicado algúns anos máis tarde grazas ó modelo atómico de Sommerfeld. Historicamente, o desenvolvemento do modelo atómico de Bohr xunto coa dualidade onda-corpúsculo permitiría a Erwin Schrödinger descubrir a ecuación fundamental da mecánica cuántica.
Postulados de Bohr
En 1913 Niels Bohr desenvolveu o seu soado modelo atómico de acordo a catro postulados fundamentais:
A cuarta hipótese asume que o valor mínimo de n é 1. Este valor corresponde a un mínimo raio da órbita do electrón de 0.0529 nm. A esta distancia denomínaselle raio de Bohr. Un electrón neste nivel fundamental non pode descender a niveis inferiores emitindo enerxía.
Pódese demostrar que este conxunto de hipótese corresponde á hipótese de que os electróns estables orbitando un átomo están descritos por funcións de onda estacionarias.
Paulo I de Rusia
Paulo I de Rusia (en ruso: Па́вел I Петро́вич; Pável Petróvich). Nado en San Petersburgo o 1 de outubro de 1754 e finado na mesma cidade o 23 de marzo de 1801. Foi o Tsar de Rusia desde 1796 ata o seu asasinato en 1801.
Infancia
miniatura|180px|left|Pablo Petróvich de neno (1761), por [[Fiódor Rókotov.]] O Gran Duque Paulo naceu durante o reinado da emperatriz Isabel, no palacio de verán da cidade de San Petersburgo, o 1 de outubro de 1754, sendo o único fillo da Gran Duquesa Catarina, a cal da a entender nas súas memorias que o pai de Paulo non era o Gran Duque Pedro senón o seu amante, Sergei Saltykov. Os partidarios de Catarina afirmaban que Pedro III era estéril, e foi incapaz de manter relacións sexuais ata que realizou unha intervención cirúrxica.
Reinado
Ascendeu ao trono ao morrer a súa nai o 17 de novembro de 1796. O seu primeiro mandato foi para solicitar información sobre o testamento da falecida, e distribuílo, xa que rumoreábase que expresara os desexos de excluír a Paulo e deixar o trono a Alexandre, o seu neto máis vello. Estes temores contribuíron probablemente a promulgación das famosas Leis Paulinas, que establecían o estrito principio da primoxenitura na dinastía Romanov e que non podían ser modificadas polos seus sucesores.
Durante o primeiro ano do seu reinado, Paulo cambiou moitas das reformas políticas da súa nai. Acusou a moitos de Xacobismo e exiliou a persoas só polo feito de levar roupa de estilo parisiense ou ler libros franceses, tamén permitiu volver do exilio siberiano ao máis coñecido crítico de Catarina, Radíschev. O exército, cando suspendeu o ataque a Persia organizado por Catarina, foi chamado á capital no prazo dun mes da ascensión de Paulo. O seu pai foi soterrado con gran pompa no sepulcro real da Catedral de Pedro e Paulo. Para acabar co rumor da súa ilexitimidade Paulo respondeu alardeando da súa ascendencia de Pedro o Grande. A inscrición no monumento de Pedro o Grande di "Para o Gran Avó do Gran Neto", unha sutil pero evidente burla do latín "PETRO PRIMO CATHERINA SECUNDA", a pomposa dedicación de Catarina no "Xinete de Bronce", a máis famosa estatua de Pedro en San Petersburgo.
En 1798 fixo entrar a Rusia na Segunda Coalición contra Francia, enviando a Suvórov a loitar contra Napoleón en Suíza e a Ushakov para axudar a Nelson nas súas operacións no Mediterráneo. En 1801 da un xiro a súa política exterior e cambia a unha neutralidade armada contra Gran Bretaña.
O 23 de marzo de 1801, Paulo foi asasinado no seu dormitorio do Castelo de San Miguel por unha banda de funcionarios despedidos encabezada por Xeneral Bennigsen, un hanoveriano ao servizo de Rusia. Entraron no seu dormitorio, e atoparon a Paulo agochado tras unhas cortinas. Os conspiradores trataron de obrigalo a firmar a súa abdicación. Paulo ofreceu certa resistencia, e un dos asasinos golpeouno cunha espada, sendo despois estrangulado e disparado ata a morte.