cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moucho de Tengmalm
Hábitat
Como especie boreal os puntos de máis densidade de poboación en Europa central e do sur están entre 800 e 2000 metros de altitude, por ben que en Europa central fanse cada vez máis a bosques de terras máis baixas, a menos de 200 m de altitude. No leste de Alemaña o 15% da poboación do moucho de Tengmalm cría nese tipo de bosques.
As damas verdes
As damas verdes (en Les Dames vertes) é unha novela fantástica da escritora francesa George Sand publicada en 1857. A trama, ambientada na Francia do século XVIII, conta a historia dun avogado aloxado no castelo dun dos seus clientes, onde se enfronta a aparicións fantasmagóricas que poden influír no curso do futuro xuízo.
Foi traducido ó galego por Xavier Senín e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.
Moucho de Tengmalm
Actividade e descanso
A fase activa empeza coa escuridade da noite e acaba antes do amencer. En Europa central fai unha pausa á media noite, non así nas zonas máis ó norte. Voa silenciosamente e en liña recta. Pasa o día oculto entre as follas, cabo do tronco da árbore na que se agacha. Ás veces ocúltase en furados nas árbores. Dorme de pé, inchando lixeiramente as plumas e encollendo o colo, posición na que pode chegar a deixarse cubrir pola neve. Ocasionalmente deixa o lugar de repouso para coida-la plumaxe e quentarse, para o que se pon nunha pola exposta ó sol e sacode as plumas.
Conduta social e defensiva
Na época de cría os machos son territoriais, fora dela son solitarios e non teñen unha área definida de residencia. As femias desprázanse máis. mesmo na época de reprodución os membros da parella utilizan lugares de descanso separados. marcan o territorio co seu canto e deféndeno con berros de alarma e ataques finxidos. de tódolos xeitos as fronteiras territoriais son difusas e son pouco agresivos fronte a outros conxéneres.
A súa conduta de defensa perante posibles depredadores consiste en evitalos. A cor da súa plumaxe fainos difíciles de detectar cando están agachados descansando. Evitan zonas con moitos inimigos potenciais. Cando se aproxima un inimigo aperta as plumas contra o corpo e intenta mimetizarse co contorno. Se o perigo continua pode adoptar unha apostura de ameaza abrindo moito os ollos e estalicando as plumas. En casos extremos abre as plumas da cola e mesmo as alas.
Reprodución
miniatura|dereita|200px|Niñada de Moucho de Tengmalm
Seguindo os costumes das estrixiformes non limpan os niños nin lles poñen ningún material para amolecelos. Utiliza en xeral niños de peto negro, pero tamén caixas de aniñar xeitosas. En Centroeuropea a estación reprodutora comeza a mediados de marzo. A cantidade de ovos da niñada depende moito da abundancia de presas: poñen entre dous e sete ovos, nalgún caso excepcional observáronse niños con nove ou máis. Os pitos deixan o niño cando teñen ó redor de 33 días de idade, pero son alimentados aínda polo menos tres semanas. Coa chegada do outono a familia desmémbrase e os mouchos novos dispérsanse.
Normalmente crían unha vez ó ano, pero poden facer unha segunda posta se perden a primeira ou se teñen comida abundante, Non é raro que a femia abandone os fillos que xa poden alimentarse sós para formar unha nova parella e volver a criar. Nestes casos o macho ocúpase de acabar a crianza dos fillos. Aínda que as parellas ás veces non duran nin o que dura a estación de cría, coñécense algúns casos de animais que se emparellan repetidas veces.
Comportamento migratorio
As poboacións do norte de Europa teñen tendencia a desprazarse estacionalmente de acordo coa abundancia de presas. Noutras zonas do continente son sedentarios, aínda que os machos son máis fieis o seu territorio cás femias que teñen máis tendencia a cambiar de zona, mesmo durante a época de cría.
Status e ameazas
En Europa central ampliou a súa área de cría nos últimos decenios do século XX, favorecido polas normas de protección e, se cadra, polo clima máis morno. Non é, porén, doado calcular os seus números exactos, debido á dificultade para detectalo, entre outras causas pola súa baixa actividade sonora. Fóra de Europa o seu status é descoñecido.
Nome
Recibiu o seu nome do naturalista sueco Peter Gustaf Tengmalm. O nome científico aegolius (forma latinizada da palabra grega aigoliós) foi utilizado xa nas cartas de Plinio (10,165). O nome que identifica á especie, funereus pode traducirse por dos enterros ou por de mal agoiro, e segue a crenza popular de que os mouchos anuncian a proximidade dunha morte.
Función identidade
Nas matemática, unha función identidade é unha función que dá como imaxe de cada elemento o propio elemento.
Definición
A función identidade do conxunto X\,\! é a función definida por:
Exemplos
A función identidade en (o plano dos reais tomando as coordenadas polares) é a función determinada pola ecuación r=\theta: unha espiral que se afasta da orixe uniformemente no sentido contrario ás agullas do reloxo.
A función identidade en é a dobre negación, expresada por \not \neg x.
Partick Thistle F.C.
O Partick Thistle Football Club é un club de fútbol escocés da cidade de Glasgow. Foi fundado en 1876 e compite na Scottish Premier League logo de ascender da Scottish First Division na tempada 2012–13.
Arquipélago de Los Roques
miniatura|dereita|250px|Praia dos Roques
O arquipélago de Los Roques é un conxunto de illas nas antillas menores pertencentes a Venezuela que posúe unha superficie estimada en 40´61 km² e que esta aproximadamente a 176 km ao norte da cidade de Caracas e é un dos principais atractivos turísticos do país, forma parte das Dependencias Federais Venezolanas, é parque nacional dende 1972 e no ano 2001 contaba con 1.300 habitantes fixos (sendo a dependencia federal máis poboada). Ten unha superficie aproximada de 221.120 hectáreas entre marítimos e terrestes, e é considerado o parque mariño máis grande de América Latina.
Os Roques posúe unha estrutura de atol, pouco frecuente no Caribe pero típica do Océano Pacífico, con dúas barreiras externas formadas por comunidades coralinas, as cales protexen ao arquipélago das correntes fortes; tamén, unha lagoa interna de augas superficiais e fondos areosos. Este parque está constituído por 42 caios de orixe coralino e un gran número de bancos de area, que van desde dunha considerable superficie, como Cayo Grande de 15´1 km² de extensión, ata o Gran Roque que a pesar de ser o máis poboado só ten 1´7 km² (170 héctareas) de extensión.
Alberguería
O topónimo Alberguería pode referirse a:
Arquipélago de Los Roques
Os lindeiros oficiais forman un rectángulo que encerra as seguintes illas e cayos:
Arde Madrid
Arde Madrid é unha serie de televisión que conta con 8 episodios de 30 minutos de duración. Rodada en branco e negro cun guión do máis orixinal de Paco León e Anna R. Costa, quen tamén dirixen todos os episodios. Nela narrase a vida da actriz norteamericana Ava Gardner cando viviu en Madrid dende 1961 a 1967, na que os verdadeiros protagonistas serán o seu servizo doméstico: Ana Mari e Manolo. A través desta parella amósanse as contradicións entre o atrasado pensamento da sociedade española durante o franquismo, fronte as novas ideas do mundo: representadas na serie na figura da actriz norteamericana.
Personaxes principais
Ana Mari
Solteirona de trinta e pouco, virxe, coxa, católica e franquista. Ana Mari é instrutora na Sección Feminina de Pilar Primo de Rivera. Por orde do mesmo Franco encárganlle ir a traballar á casa da estrela de Hollywood Ava Gardner, coa intención de espiala a ela e ao seu contorno. Pero a actriz solicitara un matrimonio para chofer e criada e os altos mandos da Sección Feminina buscáronlle un home, Manolo, co que finxirán seren un matrimonio. Ao longo dos oito capítulos Ana Mari será testemuña e partícipe do inimaxinable para ela. Aínda que a maneira de vivir da súa señora está nas antípodas do que é Ana Mari, xamais a xulga nin a critica. É clara e concisa. Finalmente verase influenciada por Ava e o seu xeito de entender a vida. Experimentará o que é convivir cun home e verase obrigada a tomar decisións que lle removerán os seus sólidos cementos ideolóxicos.
Manolo
Atractivo, buscavidas, de arredor duns corenta anos de idade. Manolo non dubida ningún segundo cando lle ofrecen traballar de chofer para Ava Gadner. Mesmo que para iso teña que finxir estar casado con Ana Mari. Manolo é un soñador que se mete nos baixos fondos do contrabando coa ilusión de dar cun golpe de sorte na vida e ascender socialmente. Desexa pertencer a esa elite de ricos e artistas que poden e saben gozar da vida. Con todas e con ningunha, ese é o seu espírito. Aínda que, a convivencia con Ana Mari suporalle unha nova maneira de relacionarse coas mulleres e chegará ata lugares emocionais polo de agora descoñecidos para el.
Ava Gadner
Muller fermosa, intelixente, sexy e libre. Ava procura facer en cada momento o que lle peta. Non lle gustan as ataduras de ningún tipo, nin as afectivas nin as profesionais. Instalouse en Madrid fuxindo do seu marido Frank Sinatra, de la Metro Goldywn e dos periodistas que non deixaban de seguila e facerlle a vida imposible. O seu tempo en Madrid converteuse nunha especie de oasis, onde o seu único obxectivo foi divertirse. Apaixonáballe o flamenco, os touros, os toureiros, o baile, comer e deitarse moi tarde, a poder ser acompañada. Ava vive coma “un home libre e sen compromisos”. Nada ten que ver a súa vida coa de calquera muller española da época. A través dos seus criados e o seu asistente persoal vémola nos seus momentos de sociedade e intimidade, de ira e fraxilidade, de euforia e soidade.
Primeira misa en Cabilia
miniatura|Primeira misa en Cabilia.
Primeira misa en Cabilia é unha pintura ó óleo do pintor francés Horace Vernet (1789 -1863), realizada en 1854. Consérvase no Museo Cantonal de Belas Artes (MCBA) de Lausana, logo de que fose doado en 1959 por Edgar Kaufmann jr. Ten unhas dimensións de 195 x 130 cm.
Características
O cadro representa a difusión do cristianismo como parte da lexitimación do imperialismo occidental. A cerimonia que dá título á obra foi celebrada polo Imperio Francés en Cabilia (no sueste de Alxeria) o 14 de xuño de 1853 para conmemorar o vixésimo aniversario da chegada ao país.
A obra foi feita para ser exposta en París como propaganda do Segundo Imperio. Desta a dimensión relixiosa da escena, no momento de glorificar a Deus nun país de infieis. O feito de que a acción ten lugar en África do Norte móstrase na presenza dos spahis e as babouchas en primeiro plano. Canda a eles aparecen os oficiais en posición de repouso e os fusís dos soldados. As miradas concéntranse nas mans entrelazadas do abade e na cruz do altar, ao pé do cal se amorean os tambores da banda militar, nunha clara mostra da espada como elemento evanxelizador. A néboa que esconde parcialmente a cruz manifesta a presenza inmaterial de Deus. Porén, unha visión contemporánea podería interpretala como un veo púdico sobre o masacre levada a cabo contra os pobos indíxenas.
O padre François Régis (1808-1880), abade de Nosa Señora de Staouëli, celebrou a misa nas beiras de Oued-Agrioun. Tras del aparece o padre Thomas de Aquin. Este episodio tivo lugar ao remate da campaña dos Babors, liderada polo Mariscal Randon. Nunha carta escrita por Vernet o 25 de maio de 1854, explica que na obra «O momento que escollín é o da elevación, cando a arma substituíu a campá, e o incenso o fume do po»
Dolmen de Viera
miniatura|dereita|200px|Limiar do dolmen de Viera. O dolmen de Viera é un monumento megalítico situado no concello de Antequera a 70 metros do dolmen de Menga e a 4 km do Tholos del Romeral.
Historia
miniatura|150px|esquerda|Interior do dolmen de Viera. miniatura|180px|dereita|Vista do túmuro e o limiar do dolmen de Viera. O dolmen recibe o nome dos irmás Antonio e José Viera, que o redescubriron en 1903 antes era chamada Cueva Chica. En 1923 é declarado Monumento Nacional. Está datado no ano 2000 antes da era actual e é o máis pequeno do conxunto megalítico de Antequera. É un dolmen dos chamados de corredor con cámara funeraria de planta rectangular e uns 21 metros de lonxitude, a galería é cuberta. A cámara está dividida en dous tramos á que se chega por unha porta traballada de forma de fiestra rectangular. O solsticio ilumina o seu interior.
O ancho interior vai dos 1.30 m nos tramos iniciais aos 1.60 m. no treito final. Os laterais da cámara estaban formados por 16 ortostatos, dos que se conservan 14 no lado esquerdo e 15 do dereito, na cabeceira hai unha soa lousa. Son pedras traballadas e encaixadas con xeito.
Da cuberta só se conservan cinco lousas íntegras e anacos doutras dúas. A altura interior media da cámara é de pouco máis de 2 m. O dolmen está baixo un túmulo e está orientado ao levante acimut de 96 graos, lixeiramente cara ao sur do leste.
Tour de Francia 2010
A 97.ª edición do Tour de Francia disputóuse do 3 ó 25 de xullo de 2010. Estivo composto por 20 etapas máis un prólogo, para completar un percorrido total de 3.640,9 kms.
Participaron 197 ciclistas, repartidos en 22 equipos, dos que remataron a carreira 170.
O gañador da carreira foi Andy Schleck despois de que Alberto Contador fose descualificado por dar positivo nun control antidopaxe. O segundo posto foi para Denis Menchov, e o terceiro para Samuel Sánchez.
Participantes
Participan 22 equipos, 18 de categoría UCI ProTour e 4 equipos de categoría Profesional Continental, formando un pelotón de 197 ciclistas.
Equipos e líderes
Os equipos participantes foron:
Clasificacións finais
A clasificación xeral concluíu do seguinte xeito: miniatura|310px|[[Alberto Contador, co maillot amarelo ó comezo da 17ª etapa.]] Malia que a clasificación xeral da carreira rematou co primeiro posto de Alberto Contador, o madrileño foi posteriormente desposuído da vitoria acusado de doparse, despois de dar positivo nun control. O triunfo e as honras pasaron así ás mans de Andy Schleck, que acadou deste xeito o seu primeiro éxito no Tour de Francia.
Altos do Samión
Coñécese como Altos do Samión unha pequena serra galega con orientación NE-S localizada entre a serra de San Mamede e a serra do Fial das Corzas, no termo municipal de Chandrexa de Queixa. Nesta serra nacen varios afluentes do río Navea.
O cumio de maior altitude é o Penedo de Samión, con 1.348 metros sobre o nivel do mar.
Campo de Daroca
250px|miniatura|Localización da comarca en Aragón.miniatura|dereita|250px|Concellos da comarca. O Campo de Daroca é unha comarca de Aragón, en España, situada no suroeste da provincia de Zaragoza. A súa capital é Daroca.
Municipios
A comarca engloba aos municipios de Acered, Aldehuela de Liestos, Anento, Atea, Badules, Balconchán, Berrueco, Cerveruela, Cubel, Las Cuerlas, Daroca, Fombuena, Gallocanta, Herrera de los Navarros, Langa del Castillo, Lechón, Luesma, Mainar, Manchones, Murero, Nombrevilla, Orcajo, Retascón, Romanos, Santed, Torralba de los Frailes, Torralbilla, Used, Val de San Martín, Valdehorna, Villadoz, Villanueva de Jiloca, Villar de los Navarros, Villarreal de Huerva e Villarroya del Campo.
Xeografía
Limita ao norte coa Comunidade de Calatayud e o Campo de Cariñena, ao sueste coa comarca do Señorío de Molina (na provincia de Guadalaxara), ao sur coa comarca do Jiloca e ao leste co Campo de Belchite.
Parte do seu territorio está ocupado pola Reserva natural dirixida da Lagoa de Gallocanta.
Economía
A agricultura é o principal recurso económico, principalmente o cultivo de cereais, forraxes e vide.
Cultura
Do patrimonio artístico destacar a cidade de Daroca, que conserva as murallas medievais. Entre os espazos naturais destacar a lagoa de Gallocanta, a maior lagoa destas características de España e onde se concentran grandes cantidades de aves migratorias.
Sura, Ameixenda, Ames
Sura é un lugar da parroquia de Ameixenda no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 24 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 10 homes e 14 mulleres.
(84522) 2002 TC302
é un grande obxecto trans-neptuniano de cor vermella, que está nunha resonancia orbital de 2:5 con Neptuno. Foi descuberto o 9 de outubro do ano 2002 por Mike Brown e o seu equipo, dende o observatorio de Palomar. Na lista de candidatos a planeta anano do sitio web de Mike Brown, aparece con altas probabilidades de que sexa un planeta anano.
Características físicas
O espectro vermello suxire que ten moi pouco de xeo fresco na súa superficie, iso podería explicar por que ten un albedo de 0,03, que é menor co albedo típico dos obxectos trans-neptunianos. Por exemplo, ten un albedo estimado máis grande (≈ 0,12), que da coma resultado unha brillante magnitude absoluta (H = 3,3), pero unha estimación de tamaño menor (≈ 730 km). O seu período de rotación máis probable é de 5,41 h, e ten unha amplitude da curva de luz de 0,04 ± 0,01 mag.
miniatura|left|400px|Comparativa entre e outros obxectos trans-neptunianos
Órbita
acadará o seu perihelio no ano 2058. O seu perihelio (a distancia mínima respecto do Sol) está a unha distancia de 39,1 UA, que é a mesma distancia do semi-eixo maior (distancia media respecto do Sol) de Plutón. Está clasificado coma un obxecto do disco disperso. Dada a longa órbita que os TNOs teñen ó redor do Sol, está en oposición a finais de outubro de cada ano, cunha magnitude aparente de 20,5. Foi observado 76 veces ó longo de 9 anos.
Resonancia
Tanto o Minor Planet Center (MPC) coma o Deep Ecliptic Survey (DES) amosan ó candidato a planeta anano cunha resonancia orbital de 2:5 con Neptuno. Debido a esta resonancia, completa 2 órbitas por cada 5 órbitas de Neptuno. A partir de 2009, é o candidato a planeta anano de maior tamaño do que se ten constancia, que estea en resonancia con Neptuno e non sexa un plutino. (Os plutinos son obxectos cunha resonancia con Neptuno de 2:3. Para cada dúas órbitas que un Plutino fai, Neptuno fai 3).
Alternative Tentacles
Alternative Tentacles é un selo discográfico independente dos Estados Unidos localizado en San Francisco, California, e fundado en xuño de 1979. Orixinalmente creouse para editar o sinxelo dos Dead Kennedys "California Über Alles", pero despois de ver o potencial dun selo independente comezaron a lanzar traballos doutras bandas. O selo findárono o guitarrista de Dead Kennedys East Bay Ray e o seu vocalista Jello Biafra, pero na actualidade é administrado por Biafra, ao converterse no seu único dono a mediados dos 80.
A discográfica lanzou a algunhas das primeiras bandas da escena punk/hardcore/alternativa, incluíndo a grupos como 7 Seconds, Dicks, Butthole Surfers, Black Flag, The Melvins ou Brujeria, editando tamén ocasionalmente álbums de spoken word do propio Jello Biafra. Algúns dos artistas máis coñecidos que pasaron por Alternative Tentacles son Dead Kennedys, NoMeansNo, D.O.A. e Alice Donut.
No ano 1985, a discográfica estivo a piques de pechar por problemas xudiciais co PMRC (Parents Music Resource Center), un comité creado coa misión de educar aos pais sobre "modas alarmantes" na música popular. No ano 2000, os ex-membros de Dead Kennedys comezaron un proceso contra Jello Biafra alegando que o músico non pagaba os royalties dos álbums da banda. Cando rematou o proceso, os membros conseguiron a licenza para usar o nome Dead Kennedys e puideron re-editar os discos co selo Manifesto Records.
Cassey Eggelton
Traxectyoria
De 1982 a 2006 diririu un hotel enArorangi, ocupándose logo da dirección grupo dedicado ao turismo. Desde o 2004 é Tara’are Mataiapo e secretaria do Puara a Takitumu, a asemblea dos líderes tradicionais da tribo Takitumu. Nas eleccións xerais de 2006 resultou elixida deputada como demócrata na circunscrición de Matavera, o 29 de xuño de 2007 o Parlamento elixiuna vicepresidenta, nomeada ministra de medio ambiente e cultura no goberno de Jim Marurai en marzo de 2010, uníndose de feito á facción demócrata oposta ao líder do partido Terepai Maoate, provocqando á súa expulsión do partido, aínda que nunha conferencia do partido en xuño readmitíronse aos expulsados. Nas eleccións de 2010 non conseguiu renovar o seu mandato.
Praia de l'Arbeyal
250px|miniatura|Praia do Arbeyal A praia de l'Arbeyal é a praia máis occidental das do concello de Xixón, en Asturias. A praia de l'Arbeyal é a terceira praia en importancia da cidade, lindante cos populares barrios da Calzada e do Natahoyo. Recentement recuperou o seu aspecto orixinario tras décadas de quedar relagada fronte ao auxe industrial da zona. Son estes barrios, ademais, os que conceden á praia a súa idiosincrasia e o seu dinamismo. É unha zona socialmente moi activa, e que tamén o é urbanisticamente, facendo crecer a Xixón cada ano máis cara ao oeste.
Foi inaugurada no ano 1995, recuperando o seu primitivo aspecto, perdido a raíz do auxe industrial da cidade. Anteriormente chamada coñecíase como praia de La Casera debido á industria que estaba nos seus arredores. Está situada nun enclave eminentemente industrial, aínda que nas súas inmediacións existen varias zonas verdes.
Cartucho de trucos
Funcionamento
O cartucho conéctase, na meirande parte dos casos, no mesmo porto no que se conectan os cartuchos de videoxogos estándar da videoconsola. O cartucho dispón doutro porto no que se conecta o videoxogo que se desexe empregar. Deste xeito, o cartucho do videoxogo fica conectado á videoconsola a través do cartucho de trucos.
Cando se inicia o sistema, a videoconsola executa o software almacenado no cartucho de trucos, que xeralmente dispón dun menú no que compre seleccionar o videoxogo axeitado e a continuación se visualizarán varios trucos que poderán ser activados. Tamén acostuma existir a posibilidade de que o propio usuario poida introducir novos códigos manualmente, e dese xeito empregar novos trucos que non conteña o cartucho por defecto. Cando se finalizou a selección dos trucos desexados, iníciase a execución do videoxogo, mantendo modificados os valores que foron previamente asignados no cartucho de trucos, conseguendo así que o videoxogo amose o efecto desexado polo usuario.
Arturo Pérez-Reverte
Arturo Pérez-Reverte Gutiérrez, nado en Cartaxena o 25 de novembro de 1951, é un novelista e periodista español. Dende o ano 2003 ocupa a cadeira da letra "T" na Real Academia Española, cargo para o que foi elixido o 23 de xaneiro dese mesmo ano e do que tomou posesión o 12 de xuño.
Traxectoria
Licenciado en Xornalismo, durante os tres primeiros anos da súa carreira cursou simultaneamente estudos de Ciencias Políticas. Exerceu como reporteiro de guerra durante 21 anos (1973-1994), primeiro formando parte de diario Pueblo, onde estivo doce anos, e logo traballando para Televisión Española. En 1977 fundou xunto ao seu compañeiro Vicente Talón a revista Defensa, que saíu á venda en abril de 1978, e da que foi redactor xefe ata que os seus compromisos o obrigaron a deixar a editorial.
A principios dos anos 90 presentou na RNE o programa nocturno La Ley de la Calle, no que participaban personaxes de diversos ámbitos e que foi clausurado polo director de RTVE, Jordi García Candau. Entre 1993 e 1994 presentou, tamén en Televisión Española, o programa sobre a actualidade da crónica negra Código Uno, do que renegaría publicamente antes de presentar a súa dimisión. Tal como expuxo na súa obra Territorio Comanche despediuse da canle decepcionado pola falta de medios e pola politización da televisión.
Como correspondente de guerra cubriu conflitos armados en Chipre, Líbano, Eritrea, o Sáhara, as Malvinas, O Salvador, Nicaragua, Chad, Libia, Sudán, Mozambique, Angola, o Golfo Pérsico, Croacia e Bosnia e Hercegovina entre outros.
Comezou a súa carreira de novelista en 1986 coa publicación de El maestro de esgrima, aínda que xa publicara, con discreto éxito, a novela curta El húsar. Dende 1991 é columnista no suplemento dominical El Semanal e en 1994 abandonou a súa profesión de reporteiro para dedicarse exclusivamente á literatura. Ata o momento leva publicadas dezaoito novelas e varias coleccións de artigos. As súas obras El maestro de esgrima, La tabla de Flandes e El club Dumas foron adaptadas ao cinema con grande éxito, esta última co título de The Ninth Gate, de Roman Polanski. En 2006 estreouse o filme Alatriste, baseado na súa colección de novelas de El capitán Alatriste, e en 2007 presentouse a película de La carta esférica.
É coñecido o seu posicionamento contrario a calquera tipo de nacionalismo. É amigo de Manuel Rivas, Pedro Feijoo e declarouse fan de Castelao.
Torre de Balbén
A torre de Balbén, ou torre de Valbén, é un pazo do século XVIII situada no lugar de Balbén da parroquia de Vigo, do concello de Carral. En 1994 foi declarada Ben de Interese Cultural.
Historia
Mandouna construír Pedro de Ponte, quen estaba casado con María de Omaña. Alí naceu o seu fillo Sebastián Vicente. A última propietaria foi María Jesús Etcheverría, de orixe vasco-francesa.
Descrición
Actualmente atópase en bo estado.
Iurii Krymov
Iurii Krymov, nado en 1908 e finado en 1941, foi un escritor soviético.
Traxectoria
Naceu como Iurii Belkemishev en San Petersburgo nunha familia de escritores. Estudou na Universidade Estatal de Moscova. Traballou nun estaleiro do Mar Caspio e en 1938 publicou Танкер Дербент (O maquinista do Derbent). Escribiu tamén ensaios e artigos de guerra. Morreu o 20 de novembro de 1940 nunha acción bélica durante a segunda guerra mundial.
Castelo de Haapsalu
miniatura|Vídeo da Castelo de Haapsalu en 2022. O castelo de Haapsalu, tamén coñecido como castelo episcopal de Haapsalu (en estoniano: Haapsalu piiskopilinnus), é un castelo con catedral situado en Haapsalu, no oeste de Estonia. Foi fundado no século XIII para ser o centro do bispado de Ösel-Wiek. Dise que nas noites de Lúa chea de agosto aparécese a imaxe dunha doncela, a "Dama Branca" (en estoniano: Valge Daam; en inglés: White Lady), no interior da capela.
Historia
En 1228, o arcebispo de Riga, Alberto de Riga, formou unha nova diocese que comprendía Läänemaa, Saaremaa e Hiiumaa e designou como bispo a Gottfried, un abade do mosteiro cisterciense de Daugavgrīvai. O bispado foi creado por Henrique Hohenstaufen, rei de Romanos, como un Estado do Sacro Imperio Romano Xermánico o 1 de outubro de 1228. En 1234, o legado papal, Guillermo de Módena, fixou de forma permanente as fronteiras do bispado. A primeira residencia do bispado de Ösel-Wiek atopábase no castelo de Lihula onde, coa axuda dos Irmáns Livonios da Espada, erixiuse unha fortaleza de pedra. Tentando evitar conflitos coa influente orde, o bispo trasladou a residencia da diocese a Pärnu, pero foi incendiada polos lituanos dez anos despois. Como novo centro da diocese elixiuse Haapsalu, onde se empezaron a construír a fortaleza episcopal e a catedral. A construción do castelo durou tres séculos.
Castelo
dereita|miniatura|250x250px|Gravado de 1889 que amosa o complexo. A construción, ampliación e reconstrución da fortaleza tivo lugar ao longo de varios séculos, polo que a arquitectura do complexo foi variando conforme ía evolucionando o armamento da época. Ao redor do pequeno castelo atopábanse o resto de edificios, como os cortellos, as cuadras e as casas da gornición. No patio levaban a cabo torneos e exercicios militares. Ao redor construíuse unha muralla circular. A fortaleza alcanzou as súas dimensións definitivas -unha superficie de máis de 30.000 m², un grosor das murallas entre 1,2 e 1,8 metros e unha altura máxima de máis de 10 metros- durante o mandato do bispo Johannes IV Kievel (1515-1527). No lado oeste do castelo hai unha atalaia de 29 metros de altura que data do século XIII e que posteriormente foi usada de campanario. Máis tarde os muros foron elevados até alcanzar unha altura de 15 metros.
As gabias e blindaxes, que foron construídas para os canóns e como protección fronte aos bombardeos, datan da Guerra Livona (1558-1582), pero nesta contenda a fortaleza foi seriamente danada. As murallas do pequeno castelo e as fortificacións exteriores quedaron parcialmente destruídas. Trala guerra, as pedras do castelo usáronse na poboación como material de construción e o patio como terreo de pasto.
No patio do castelo levantouse un escenario, e en 1896 celebrouse o primeiro festival da canción de Läänemaa. Enfronte do escenario construíuse un campo deportivo nos anos 1930, que foi usado até os anos 1960.
Catedral de San Nicolás
esquerda|250px|thumb|Interior da catedral. A Catedral de Haapsalu, adicada a san Nicolao de Bari, era o principal templo do bispado de Ösel-Wiek, e nela atopábase a sé episcopal e onde traballaba o cabido catedralicio. Trátase da igrexa dunha soa nave máis grande de todos os países bálticos, con 15,5 metros de altura e unha superficie de 425 m².
O primeiro documento escrito no que se menciona o templo é o foro de Haapsalu, onde o bispo Hermann I, o fundador da poboación, escribiu: "... nós, os que establecendo a catedral en Haapsalu e proporcionando os nosos canóns coas debidas casas e rendas, determinamos que é un lugar seguro para ser un pobo, onde todo o mundo que o elixiu para vivir connosco, poida quedarse e atopar refuxio; e se fose necesario deberían ser capaces de defender a igrexa con todos os medios dos que dispuxesen."
De 1260, a igrexa foi construída nun período de transición entre o Románico e o Gótico. O primeiro destes estilos arquitectónicos pódese observar na ornamentación dos capiteis e o segundo nas bóvedas e arcos apuntados. O pórtico tamén era orixinario do Románico, adornado cun frontón cun nicho que alberga a estatua do santo patrón. Os muros interiores estaban cubertos con pinturas e no chan había tumbas de clérigos e nobres distinguidos. Na segunda metade do século XIV construíuse unha capela bautismal.
Durante a Guerra Livona, Estonia pasou a formar parte do reino luterano de Suecia e o estado do Bispado de Ösel-Wiek desapareceu. A catedral católica foi convertida nun templo luterano e pasou a denominarse a Igrexa do castelo. En 1625, o rei Gustavo II Adolfo de Suecia vendeu o pobo de Haapsalu, o castelo e as terras circundantes ao conde Jacob De la Gardie, quen planeou converter a fortaleza en ruínas nun castelo moderno. Recorreuse a Arent Passer, un coñecido escultor e mestre albanel, como asesor. miniatura|dereita|250px|O altar da nai conmemora ás nais estonianas mortas durante a ocupación soviética. O 23 de marzo de 1688, o tellado de cobre da igrexa foi destruído por un incendio, pero a igrexa foi restaurada con relativa rapidez. Unha tormenta volveu esnaquizar o tellado en 1726. Debido ao baixo número de fieis que non podían custear a restauración, estes tiveron que trasladarse á igrexa da localidade. No século XIX empezouse a remodelar para converter as ruínas nun romántico parque con castelo.
En 1886-1889, a igrexa foi reconstruída. A porta en ruínas de estilo románico foi substituída por un portal pseudogótico con chanzos, cubríronse os restos das pinturas das paredes e sacáronse da igrexa as tumbas do chan. O 15 de outubro de 1889 celebrouse o primeiro oficio relixioso dedicado a san Nicolao.
A ocupación soviética de 1940 obrigou a pechar a igrexa. Durante a Segunda guerra mundial, puideron continuar celebrándose servizos relixiosos, pero na primavera de 1944, uns vándalos entraron na igrexa e esnaquizaron o altar, o órgano, as cadeiras e as xanelas. En 1946, os fieis pediron ao goberno soviético que declarase a catedral como monumento histórico protexido, pero a súa petición non foi aceptada. A igrexa permaneceu baleira durante anos; durante algún tempo usouse como celeiro e mesmo se fixeron plans para convertela nunha piscina. En 1979 empezaron as obras de reconstrución e pensouse habilitar a igrexa como un salón de concertos. Con todo, coa chegada da democracia decidiuse conservala como igrexa. O arquitecto que estivo á fronte da restauración foi Kalvi Aluve, mentres que Aala Buldas deseñou o interior, a capela bautismal e as sancristías. En 1990 celebrouse o primeiro servizo relixioso despois da longa paréntese e foi rededicada a san Nicolao.
A lenda da Dama Branca
Dise que nas noites de Lúa chea de agosto, unha doncela aparece no interior da capela, a Dama Branca.
Durante o goberno do bispo de Ösel-Wiek, supúñase que todos os cóengos debían levar unha vida casta e virtuosa de acordo coas regras do mosteiro. O acceso ás mulleres estaba prohibido baixo pena de morte. Unha lenda conta que un cóengo se namorou dunha moza estoniana e que en segredo levou á doncela ao castelo. Esta disfrazouse de neno do coro e permaneceu no castelo durante moito tempo, pero cando o bispo volveu ao castelo, este fixouse no mozo cantante e pediu saber o sexo do cantante.
Ao descubrir que se trataba dunha muller, o bispo convocou ao seu consello e decidiron que a moza debía ser emparedada na capela e que o cóengo debía entrar en prisión, onde morreu de inanición. Os encargados de executar a pena deixaron unha cavidade no muro e a moza foi deixada nel cun anaco de pan e unha xerra de auga. Durante un tempo escoitáronse os seus berros pedindo auxilio. A súa alma non puido atopar a paz e como resultado aparécese na xanela do baptisterio para chorar durante séculos a perda do seu amado e probar a inmortalidade do seu amor.
Na lúa chea de agosto celébrase un festival de música chamado "The White Lady Days", que recibe o seu nome por mor desta lenda.
Galería de imaxes da capela da illa da Toxa
A capela da illa da Toxa está recuberta de cunchas de vieira.
Provincia de Hainaut
Hainaut (en neerlandés Henegouwen) é unha provincia da Bélxica, localizada na rexión de Valonia. A súa capital é a cidade de Mons.
Concellos do Hainaut
Concello do Hainaut.
A Picota
Unha picota é unha columna de pedra nun lugar público. O topónimo galego A Picota pode referirse a:
TV3HD
TV3HD é unha canle en alta definición de Televisió de Catalunya, a emisora pública de Cataluña. Foi inaugurado o 23 de abril de 2007 cesando emisións o 11 de agosto de 2008 e recuperando a súa emisión o 18 de xuño de 2009.
Castelo de Araúxo
O castelo de Araúxo foi unha fortaleza situada nas inmediacións da aldea da Vila, na parroquia de San Martiño de Araúxo, municipio de Lobios.
Estaba situado nun alto a 536 metros sobre o nivel do mar, enriba dun rochedo, aproveitando a orografía para erguer os muros e a torre do homenaxe, no centro dunha vasta extensión de terreo sucado por varios ríos, ao norte, o río Salas, ao oeste o río Limia, ao suroeste o río Cabaleiro. Dende aquí vense as serras do Xurés e Santa Eufemia en Lobios, dos montes do Quinxo e a Montaña en Entrimo, boa parte destes dous concellos e dos de Lobeira, Muíños e Bande. Estaba vencellado ao castelo de Lindoso, que tamén pertencía á familia dos Araúxo. Consérvanse as ruínas dos alicerces, carecendo de clasificación por parte do poder público, fixéronse escavacións arqueolóxicas no ano 1991, dentro do proxecto O encoro de Lindoso e o seu entorno (Lobios, Ourense), polos arqueólogos Manuel Xusto Rodríguez e Celso Rodríguez Cao. Actualmente, só é visible o foxo escavado na rocha e pequenos anacos de muros.
TV3HD
Historia
TV3HD foi a primeira cadea en TDT en emitir 24 horas de programación en alta definición. Comezou a súa andaina o 23 de abril de 2007, coincidindo coa festa autonómica do día de "Sant Jordi", a través do mux 43, na súa emisión para Barcelona, substituíndo ás canles K3/300 e El 33, que tamén emitían no mux 61. Estas emisións eran unha pequena selección de series e contidos dos seus outras dúas cadeas (TV3 e El 33) emitindo en MPEG4 H.264 a 10.2Mbps.
Castelo de Araúxo
Historia
O castelo de Araúxo construíuse no século XII. O rei Afonso II entregoullo ao bispo de Ourense. Comezou sendo unha fortificación da familia dos Araúxo.
TV3HD
Historia
O 11 de agosto de 2008, polo principio de acordo da Generalitat de Cataluña e a Generalitat Valenciana para a reciprocidad de emisións, Canal 9 substitúe a TV3HD no mux, ademais da versión dixital da canle analóxica K3/33 que máis tarde sería IB3.
Castelo de Araúxo
Historia
Durante a Guerra de Restauración Portuguesa tomárono as tropas portuguesas ás ordes do xeneral Gastão Coutinho. En setembro de 1641 entraron pola Portela do Home e tomaro este castelo e diferentes vilas.
TV3HD
Historia
O día 18 de xuño de 2009, Televisió de Catalunya decide reactivar o seu sinal en alta definición en substitución do sinal de TV3, que remitía o sinal do mux 61.
O Vilar, Ameixenda, Ames
O Vilar é un lugar da parroquia de Ameixenda no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 13 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 7 mulleres.
Castelo de Araúxo
Historia
Destruíuse no ano 1704 durante a guerra de sucesión.
Este castelo tivo moita importancia nas guerras constantes con Portugal polo dominio destas terras.
Estudo arqueolóxico
Do estudo arqueolóxico feito por Manuel Xusto Rodríguez a comezo da década de 1990, aparece parte dun guerreiro con cota de malla, dúas placas, un axóuxere, e varias puntas de dardo e unha de frecha, datados entre os anos 1301 e 1500. Todo este material está depositado no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
TV3HD
Historia
O martes, 14 de xullo de 2009, TV3 e TV3HD emitiron o primeiro programa en simultcast en ambas as televisións e en directo. Trátase da final do programa El paisatge favorit de Catalunya.
O 19 de agosto de 2009, TV3HD, en simultcast con TV3, emitiron o partido de UEFA Champions League entre o Atlético de Madrid e o Borussia Dortmund, tal e como fixo Aragón 2 HD e Canal 9 HDTV.
O 20 de novembro de 2009, comezou a emisión do segundo mux de Televisió de Catalunya na zona metropolitana de Lleida, e co, a emisión de TV3 HD. Neste proceso, o 3 de decembro deron comezo as emisións en Tarragona, á espera do inicio no resto do territorio catalán.
Programación
Entre as películas emiten a miniserie histórica El tresor del setè camió, Elles i jo e L'altra cara de la força, de documentais emiten o programa Km33 de El 33 e L'Ebre, camins d'aigua, ademais da gala final de El Paisatge Favorit de Catalunya.
Teanua Kamana
Teanua Dan Kamana, nado en 1925 en Rarotonga, é un político das Illas Cook.
Traxectoria
En 1949 comezou a traballar na CITC (Cook Islands Trading Corporation), logrando en 1953 a dirección na sucursal de Penrhyn, estivo catro anos alí e en 1954 obtén a dirección da sucursal de Aitutaki.
En 1959 volve a Rarotonga en 1959 e en 1962 abre a súa propia compañía de taxis, nesta época comeza a participar na política, militando no Partido das Illas Cook. En 1965 entrou no Consello Insular de Rarotonga e nas eleccións xerais de 1968 elixíronno como deputado pola circunscrición de Teauotonga. Na década de 1970 foi ministro no goberno de Albert Royle Henry.
Perdeu o seu escano nas eleccións xerais de 1978 logo dunha decisión xudicial ligada a un escándalo de fraude electoral nesas eleccións. Volve ao parlamento en 1983 tras ser elixido por Tupapa-Maraerenga, continuando nas seguintes lexislaturas ata que se retira en 1993, substituíndoo Tupou Faireka. Nese ano concedéronlle o título de Oficial da Orde do Imperio Británico en recoñecemento polos seus servizos. Kamana leva o título tradicional de Tepuretu Mataiapo (mataiapo do tapere de Tupapa)
Montes de Correchouso
Os montes de Correchouso son unha prologación da serra de San Mamede cara ao sueste. O principal monte aquí situado é o chamada Alto de Baroncello, con 1.406 metros sobre o nivel do mar.
Na vertente sur nacen varios afluentes do río Támega.
Ácido aconítico
O ácido aconítico é un ácido orgánico de 6 carbonos con tres grupos carboxilo. Presenta dous isómeros cis-trans chamadaos ácido cis-aconítico e ácido trans-aconítico. A base conxugada do ácido cis-aconítico é o cis-aconitato, que é un intermediato na reacción de isomerización do citrato a isocitrato do ciclo do ácido cítrico catalizada polo encima aconitase.
O ácido aconítico pode sintetizarse por deshidratación do ácido cítrico utilizando ácido sulfúrico:
Inicialmente foi preparado por deshidratación térmica.
Declaración Universal dos Dereitos Lingüísticos
A Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos (DUDL, UDLR polas siglas en inglés) é un documento asinado por UNESCO, o PEN club internacional e por varias organizacións non gobernamentais en 1996 para promover e defender os dereitos lingüísticos, especialmente no caso das linguas ameazadas.
Apoios
Esta declaración obtivo o apoio unánime tanto do Congreso dos deputados do Estado español como do Parlamento de Galiza.
A viaxe subterránea de Niels Klim
A viaxe subterránea de Niels Klim (en Nicolai Klimii Iter Subterraneum) é unha novela do escritor noruegués Ludvig Holberg. Trátase dunha novela satírica e ciencia ficción escrita orixinalmente en latín. A súa única novela, describe unha sociedade utópica dende un punto de vista externo, e trata diversos temas sociais e culturais como a moral, a ciencia, a igualdade sexual, a relixión, os gobernos e a filosofía.
Foi traducido ó galego por Alfonso Blanco Quintela e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2017.
Ramón Salgado Toimil
Ramón Salgado Toimil, nado en Lugo o 11 de novembro de 1883 e finado en Foz o 1 de xullo de 1942, foi un mestre e pedagogo galego.
Vigairía apostólica católica latina de Asmara
A vigairía apostólica de Asmara dos latinos (en latín: Vicariatus Apostolicus Asmarensis Latinorum) foi unha sé da Igrexa Católica Latina, suprimida en 1995.
Historia
O 7 de febreiro de 1911 a prefectura apostólica foi elevata a vigairía apostólica.
O 4 de xullo de 1930 cedeu a xurisdición sobre os católicos etíopes ao ordinariato de Eritrea, pasando a ter só xurisdición sobre os fieis de rito latino.
O 25 de xullo de 1959 cambiou o nome polo de vigairía apostólica de Asmara.
En 1995 a vigairía apostólica, vacante dende 1971, foi suprimida; e os fieis de rito latino pasaron a depender das eparquías de rito etíope de Asmara, Barentu e Keren.
Anna Popplewell
Anna Katherine Popplewell, nada o 16 de decembro de 1988 en Londres, é unha actriz inglesa de cinema, teatro e televisión.
Cambridgeshire
Cambridgeshire é un condado do Reino Unido, situado no centro-leste de Inglaterra. Ocupa unha área de 3.389 km², cunha poboación estimada en 2010 de 789.600 habitantes. A sede do goberno está na vila de Cambridge, a máis poboada do condado, e da cal recibe o seu nome. Cambridgeshire limita con Lincolnshire, Norfolk, Suffolk, Essex, Hertfordshire, Bedfordshire e Northamptonshire.
Distritos
120px|miniatura|esquerda|Distritos de Cambridgeshire.
Bundesliga 2011-2012
A tempada 2011-12 da Bundesliga foi a 49ª edición do campionato nacional de liga de fútbol profesional de Alemaña. O torneo comezou o 5 de agosto de 2011 e rematou o 5 de maio de 2012.
O Borussia Dortmund conseguiu o seu segundo campionato consecutivo a falta de dúas xornadas para o remate da competición.
Equipos
Os 18 equipos participantes nesta edición da liga alemá de fútbol son os seguintes: 220px|miniatura|dereita|Equipos da Bundesliga 2011-12.
Táboa
O Borussia Dortmund proclamouse campión con dúas xornadas de antelación, e rematou a tempada con 81 puntos, 8 máis que o segundo clasificado, o Bayern de Múnic.
Balenciaga
Ten a súa orixe en 1919, cando Cristóbal Balenciaga abriu a súa primeira casa de costura en Donostia. Co estalido da Guerra civil española mudouse para París en 1937, estabelecendo alí a súa residencia. Balenciaga converteuse nun dos mais activos deseñadores de moda do século XX, sendo o responsable de deseñar pezas de roupa que se tornarán en bases da moda contemporánea, coma o vestido baby doll, o vestido túnica e o vestido saco. O seu estilo, de liñas depuradas, novas formas e enfocado nos materiais, así como o virtuosismo das técnicas de costura fixeran del un dos mais recoñecidos e influentes costureiros, admirado tanto polos clientes coma polos seus compañeiros de profesión.
John Bush
John Bush, nado nos Ánxeles (California) o 24 de agosto de 1963, é un cantante estadounidense de heavy metal.
Traxectoria
John Bush foi un dos fundadores da banda Armored Saint en 1982 e gravou os primeiros álbums con ela ao ano seguinte. En 1992 deixou Armored Saint para entrar en Anthrax, en 1999 volveu de novo á súa antiga banda coa que segue na actualidade.
Programa Explorer
O Programa Explorer é un programa da NASA pensado para proporcionar oportunidades de voo frecuentes a misións espaciais que utilicen unha aproximación e xestión innovadoras adicadas aos campos da heliofísica e a astrofísica. O programa está moi enfocado a misións cun forte compoñente educativo e divulgativo e está pensado tamén para dar unha resposta rápida a novas oportunidades científicas. Nestas misións tamén se valora a colaboración internacional e nalgúns casos serven como paso previo para o lanzamento de misións máis grandes e completas. Dentro do programa poden atoparse subdivisións en función do custo da misión.
O programa Explorer comezou co lanzamento do Explorer 1 en febreiro de 1958, o primeiro satélite artificial posto en órbita polos Estados Unidos e que se adicou a estudar a contorna do espazo terrestre, decubrindo o cinto de Van Allen. Dado o seu éxito seguiron outros satélites Explorer para estudar a ionosfera e magnetosfera terrestres.
Explorers
As misións Explorer clásicas son misións cun custo que non excede os 200 millóns de dólares, incluíndo desenvolvemento, operación da misión e análise de datos, sen contar o vehículo de lanzamento.
Estas son as misións Explorer lanzadas ata o momento:
Medium-Class Explorers (MIDEX)
As misións da clase MIDEX non poden superar un custo de 180 millóns de dólares durante o desenvolvemento e operación da misión, de novo exceptuando o lanzador.
As misións MIDEX lanzadas ata o momento son:
Small Explorers (SMEX)
As misións SMEX non poden superar os 120 millóns de dólares, tamén excluíndo o lanzador. Lanzáronse as seguintes:
University-Class Explorers (UNEX)
A clase UNEX non pode superar os 15 millóns de dólares por misión, de novo excluíndo ao lanzador. Ata agora lanzáronse:
Praia de Poniente, Xixón
250px|miniatura|Praia de Poniente A praia de Poniente, tamén coñecida como praia do Nataoyo ou de Pando, é unha das tres praias urbanas coas que conta a cidade de Xixón, situada en Asturias. As outras dúas son a de San Lorenzo e a do Arbeyal mentres que o concello de Xixón conta con outras seis. É de carácter artificial e foi creada a mediados da década de 1990.