cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arsenio Martínez-Campos Antón
Traxectoria
Mentres, Martínez-Campos, que estaba confinado en Mallorca, pasou a Castela, onde se dedicou a conspirar en favor da restauración da monarquía borbónica, a pesar da oposición de Antonio Cánovas del Castillo, que prefería chegar á mesma fin por vía parlamentaria. O 29 de decembro de 1874, o biografiado pronunciouse en Sagunto, a favor de Afonso de Borbón, fillo da exiliada Isabel II, precipitando a súa chegada ao trono como Afonso XII. Máis tarde será nomeado Capitán Xeneral de Cataluña, despois de derrotar os carlistas en Navarra e Cataluña (onde ocupou Olot e La Seu d'Urgell, en 1875). Na Restauración, foi destinado novamente para Cuba, en 1876, como Capitán Xeneral, asinando un tratado de paz en 1878, que outorga a Cuba maior autonomía.
Últimos anos
En 1893, foi designado xeneral xefe do Exército de África, conseguindo cerrar un tratado de paz co Sultán magrebí en 1894. No mesmo ano de 1893, sufriu un atentado, do que puido saír ileso, en Barcelona, onde naquel momento estaba destinado como Capitán Xeneral de Cataluña. Dous anos máis tarde, retornou a Cuba, pero enfrontado á necesidade de endurecer as medidas contra os rebeldes, nesa época apoiados polos Estados Unidos de América, dimite do seu posto para volver para España, onde sería nomeado presidente do Tribunal Supremo de Guerra e Mariña, cargo que exercería até a súa morte en 1900.
Castro, Dumbría, Dumbría
Castro é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 43 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 20 eran homes e 23 mulleres.
Galez
O topónimo galego Galez pode referirse a:
Pallacanestro Virtus Roma
O Pallacanestro Virtus Roma, coñecido popularmente como Virtus Roma, é un club profesional de baloncesto italiano con sede na cidade de Roma, capital do país. Actualmente xoga na Serie A (LBA), a máxima categoría do baloncesto transalpino. O momento máis histórico do club foi a consecución da Copa de Europa (actual Euroliga) en 1984. O equipo diputaba os seus partidos como local no PalaLottomatica, con capacidade para 11.200 espectadores.
Historia
A Vitus Roma gañou o seu primeiro e único título da Liga Italiana na temporada 1982−83. Na súa historia cabe destacar a Copa de Europa - como Banco dei Roma - que gañou na tempada 1983−84 na final disputada en Xenebra contra o FC Barcelona. Na final destacaron o base Larry Wright, e os pivotes Clarence Kea e Enrico Gilardi, nun equipo que adestraba Valerio Bianchini. Posteriormente en 1984 venceu na Copa Intercontinental e a Copa Korać en 1986 e en 1992. Nos anos 90 cambiou o nome por Messaggero e incorporou a xogadores como Dino Rađa, Michael Cooper e Roberto Premier. En 2000 venceu a Supercopa de Italia (o seu último trofeo) contra a Virtus Bologna. En 2005 incorporouse ao club Dejan Bodiroga. Tras pasar a maior parte da década de 2000 participando na Euroliga e ser un dos habituais candidatos ao título da Serie A, o club decide por motivos económicos despois da tempada 2014−15 descender de división e disputar a Serie A2. Na temporada 2018−19 o equipo consegue regresar á máxima categoría.
Patrocinios
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
A Roda de Arriba, Castromao, Celanova
A Roda de Arriba é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Joaquín Míguez Barcia
Joaquín Míguez Barcia, nado en Pontevedra e finado en Ourense o 27 de febreiro de 1916, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Estudou na Escola Industrial de Vigo. Emigrou a Buenos Aires en 1898. Despois residiu en Barcelona, militou no Partido Radical, participou na Semana Tráxica e estivo preso. Retornado a Pontevedra, foi correspondente en Pontevedra de Noticiero de Vigo e director de La Tierra (1913). Tamén foi correspondente de Vida Gallega en Pontevedra. En setembro de 1913 marchou a Vigo para ocupar o posto de redactor xefe de Noticiero de Vigo. En 1914 aprobou as oposicións de Facenda e foi desinado a Palencia. En decembro de 1914 pasou a Administración de Facenda de Ourense, onde morreu.
Vida persoal
Casou en Vigo con Gloria Pontanari Rodríguez en 1914.
Motor de corrente continua
Un motor de corrente continua componse principalmente de dúas partes. O estator dá soporte mecánico ao aparello e contén os polos da máquina, que poden ser ou ben devanados de fío de cobre sobre un núcleo de ferro, ou imáns permanentes. O rotor é xeralmente de forma cilíndrica, tamén devanado e con núcleo, alimentado con corrente directa a través de delgas, que están en contacto alternante con vasoiriñas fixas (tamén chamadas carbóns).
O principal inconveniente destas máquinas é o mantemento, moi custoso e laborioso, debido principalmente ao desgaste que sofren as escobillas ou carbóns ao entrar en contacto coas delgas.
Algunhas aplicacións especiais destes motores son os motores lineais, cando exercen tracción sobre un raíl, servomotores e motores paso a paso. Ademais existen motores de DC sen vasoiriñas (brushless en inglés) utilizados no aeromodelismo polo seu baixo par motor e a súa gran velocidade.
É posible controlar a velocidade e o par destes motores utilizando técnicas de control de motores de corrente continua.
Principio de funcionamento
miniatura|300px|Un motor de corrente directa produce un par grazas á conmutación mecánica da corrente. Nesta imaxe existe un campo magnético permanente producido por imáns no estator. O fluxo de corrente no devanado do rotor produce unha forza de Lorentz sobre o devanado, representada polas frechas verdes. Debido a que neste caso o motor ten dous polos, a conmutación faise por medio dun anel partido á metade, onde o fluxo de corrente invístese cada media volta (180 graos). dereita|miniatura|487x487px|Esquema do funcionamento dun motor de corrente continua elemental de dous polos cunha soa bobina e dúas [[Delga|delgas no rotor. Móstrase o motor en tres posicións do rotor desfasadas 90° entre si.1, 2: Escobillas; A, B: Delgas; a, b: Lados da bobina conectados respectivamente ás delgas A e B.
]] Cando un condutor, polo que pasa unha corrente eléctrica, mergúllase nun campo magnético, o condutor sofre unha forza perpendicular ao plano formado polo campo magnético e a corrente, de acordo coa Forza de Lorentz:
Forza contraelectromotriz inducida nun motor
É a tensión que se crea nos condutores dun motor como consecuencia do corte das liñas de forza. A polaridade da tensión nos xeradores é oposta á aplicada nos bornes do motor. Durante o arranque dun motor de corrente continua prodúcense fortes picos de corrente xa que, ao estar a máquina parada, non hai forza contraelectromotriz e o bobinado compórtase como un simple condutor de baixa resistencia.
A forza contraelectromotriz no motor depende directamente da velocidade de xiro do motor e do fluxo magnético do sistema indutor.
Número de escobillas
As vasoiriñas deben pór en curtocircuíto todas as bobinas situadas na zona neutra. Se a máquina ten dúas polos, temos tamén dúas zonas neutras. En consecuencia, o número total de delgas ha de ser igual ao número de polos da máquina. En canto á súa posición, será coincidente coas liñas neutras dos polos. En realidade, se un motor de corrente continua no seu inducido leva un bobinado imbricado, deberanse pór tantas vasoiriñas como polos ten a máquina, pero si no seu inducido leva un bobinado ondulado, como só existen dous traxectos de corrente paralela dentro da máquina, nun principio é suficiente colocar dúas vasoiriñas, aínda que se se desexa pódense colocar tantas escobillas como polos.
Sentido de xiro
En máquinas de corrente directa de mediana e gran potencia, é común a fabricación de rotores con láminas de aceiro eléctrico para diminuír as perdas asociadas aos campos magnéticos variables, como as correntes de Foucault e as producidas por histéresis.
Reversibilidad
Os motores e os xeradores de corrente continua están constituídos esencialmente polos mesmos elementos, diferenciándose unicamente na forma de utilización. Por reversibilidad entre o motor e o xerador enténdese que si se fai virar o rotor, prodúcese no devanado inducido unha forza electromotriz capaz de transformarse en enerxía eléctrica. En cambio, se se aplica unha tensión continua ao devanado inducido do xerador a través do colector delga, o comportamento da máquina agora é de motor, capaz de transformar a forza contraelectromotriz en enerxía mecánica.
En ambos os casos o inducido está sometido á acción do campo magnético do inductor principal no estator.
Variacións no deseño do motor
Os motores de corrente continua constrúense con rotores bobinados, e con estátores bobinados ou de imáns permanentes. Ademais existen moitos tipos de motores especiais, por exemplo os motores sen escobillas, os servomotores e o motores paso a paso, que se fabrican utilizando un motor de corrente continua como base.
Motores con estator bobinado
Se o estator é bobinado, existen distintas configuracións posibles para conectar os dous bobinados da máquina:
Motores de imán permanente
Os motores de imán permanente teñen algunhas vantaxes de rendemento fronte aos motores síncronos de corrente continua de tipo excitado e chegaron a ser o predominante nas aplicacións de potencia fraccionaria. Son máis pequenos, máis lixeiros, máis eficaces e fiables que outras máquinas eléctricas alimentadas individualmente.
Motores sen escobillas
Os motores de corrente directa sen escobillas están deseñados para conmutar a tensión nas súas devanados, sen sufrir desgaste mecánico. Para este efecto utilizan controladores dixitais e sensores de posición. Estes motores son frecuentemente utilizados en aplicacións de baixa potencia, por exemplo nos ventiladores de computadoras.
Cheo, Dumbría, Dumbría
Cheo é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 66 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 35 eran homes e 31 mulleres.
4th Ai no Nanchara Shisū
4th Ai no Nanchara Shisū (4th 愛のなんちゃら指数) é o cuarto álbum do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o 1 de novembro do ano 2007 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Ienisei
O topónimo Ienisei pode referirse a:
Dá nome tamén a:
Saint Kitts e Nevis nos Xogos Olímpicos
Saint Kitts e Nevis competiu só en probas de atletismo e nunca gañou unha medalla.
Estación de Tolosa
A estación de Tolosa é unha estación de tren de Adif do concello de Tolosa, en Guipúscoa. É a principal estación da localidade que tamén conta cun apeadoiro chamado Tolosa-Centro.
Dispón de servizos de Longa e Media Distancia operados por Renfe, ademais de formar parte da única liña existente da rede de Proximidades Renfe Donostia.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 596,907 da liña férrea de ancho ibérico que une Madrid con Hendaia a 80,36 metros de altitude. O tramo é de vía dobre e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 1 de setembro de 1863 coa posta en marcha do tramo Beasain-Donostia da liña radial Madrid-Hendaia. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía dos Camiños de Ferro do Norte de España, que mantivo a súa titularidade ata que en 1941 foi nacionalizada e integrada na recentemente creada Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Longa distancia
Actualizado a 26 de xuño de 2016.
Proximidades
É unha das estacións do núcleo de proximidades Renfe Donostia, pola que pasa a única liña deste núcleo.
Cultura Chasséen
A cultura chasséen estendeuse por todas as chairas e mesetas de Francia, incluíndo a conca do Sena e os vales superiores do río Loira e estendeuse ata os actuais departamentos de Alto Saona, Vaucluse, Alpes-de-Haute-Provence, Pas-de-Calais e Eure-et-Loir. As escavacións en Bercy (en París) revelaron unha aldea Chasséen (4000 a.C. - 3800 a.C.) na marxe dereita do Sena; Os artefactos inclúen canoas de madeira, olería, arcos e frechas, ferramentas de madeira e pedra.
Os chasséens eran labregos sedentarios (centeo, panicum, millo, mazás, peras, ameixas) e pastores (ovellas, cabras, bois, porcos). Vivían en cabanas organizadas en pequenas aldeas (100-400 persoas). A súa cerámica estaba pouco decorada. Non tiñan tecnoloxía metálica (que apareceu máis tarde), pero dominaron o uso de sílex.
Liña cronolóxica
miniatura|Machadas de pedra
Karen Lachmann
Karen Vilhelmine Lachmann, nada en Pequín o 30 de maio de 1916 e finada en Hellerup o 30 de setembro de 1962, foi unha tiradora de esgrima danesa, gañadora de dúas medallas olímpicas en florete.
Traxectoria
Karen practicou esgrima desde nova, en 1931 entrou no club de esgrima Cirklen e a partir de 1935 pertenceu ao Trekanten. Competiu en catro Xogos Olímpicos 1936 en Berlín, 1948 en Londres, 1952 en Helsinqui e 1956 en Melbourne. En todos eles chegou á final cos seguintes resultados: En 1936 chegou á quinta praza, en 1948 levou a medalla de prata, en 1952 a de bronce e en 1956 quedou de sexta.
Logrou grandes resultados noutras competicións, en 1937 foi bronce co equipo danés nos mundiais, logrando o ouro nas edicións de 1947 e 1948 e a prata en individual en 1949. Deixou de competir por un tempo por problemas nas costas pero xa en 1951 volveu á alta competición, gañaou o campionato danés e foi prata nos mundiais dese ano e ouro individual en 1954, ademais gañou todos os campionatos nacionais daneses entre 1951 e 1957. En 1958 tivo que deixar a competición para someterse a unha nova operación pero en 1959 volveu gañar os campionatos nacionais.
Durante a segunda guerra mundial foi brevemente membro do consello da Federación Danesa de Esgrima, foi tamén presidenta do seu club, o Trekanten, desde 1955 ata a súa morte e membro do Comité Olímpico Danés en 1962 pouco antes de morrer.
Paquiro
Francisco Montes Reina, coñecido como Paquiro, nado en Chiclana de la Frontera (Cádiz) o 13 de xaneiro de 1805 e finado na mesma vila o 4 de abril de 1851, foi un toureiro andaluz.
Traxectoria
Ingresou na Escola de Tauromaquia de Sevilla onde foi discípulo do toureiro Pedro Romero. Foi primeira figura do toureo e o gran rival de Cúchares. En 1836 escribiu o libro Tauromaquia Completa e impuxo o uso da pucha de tourear, que no seu honor comenzouse a chamar montera.
Faleceu debido a unha cornada do touro Rumbón que lle causou unha longa convalecencia.
Kosmos 51
Kosmos 51 (Космос 51 en ruso), tamén denominado DS-MT N°3, foi un satélite artificial soviético lanzado o 9 de decembro de 1964 mediante un foguete Kosmos desde Kapustin Yar.
Características
Kosmos 51 foi o terceiro satélite da serie DS-MT de tres que se lanzaron, e o segundo lanzado con éxito. Foi inxectado nunha órbita inicial de 537 km de apoxeo e 258 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,8 graos e un período de 92,6 minutos.
O satélite pesaba 350 kg e foi deseñado para facer probas sobre sistemas de orientación eléctrica mediante xirodino no espazo, así como facer observacións sobre raios cósmicos. .
Kosmos 51 reentrou na atmosfera o 14 de novembro de 1965.
A Ferrería, Castromao, Celanova
A Ferrería é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 4 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Clarens, Suíza
Clarens é unha pequena vila do concello de Montreux, no cantón de Vaud (Suíza).
Clarens fíxose famosa en Europa polo grande éxito do libro La Nouvelle Héloïse de Jean-Jacques Rousseau.
En Clarens, o compositor ruso Igor Stravinskii escribiu os seus ballets Le Sacre du printemps e Pulcinella, e en marzo de 1878, Tchaikovski o seu Concerto para violín''.
Paul Kruger, heroe da independencia de Suráfrica do Reino Unido, morreu nesta localidade. Por este motivo, unha vila de Suráfrica recibiu o seu mesmo nome.
O anarquista e xeógrafo Élisée Reclus residiu en Clarens.
O escritor Vladimir Nabokov está enterrado na vila.
O escritor, diplomático e parlamentario escocés do século XIX David Urquhart de Braelangwell, que introduciu o baño turco no Reino Unido, está enterrado en Clarens.
Jack Kerouac
Jack Kerouac, nado en Lowell (Massachusetts) o 12 de marzo de 1922 e finado en San Petersburgo (Florida) o 21 de outubro de 1969, foi un novelista e poeta estadounidense, integrante da Xeración beat.
Traxectoria
O seu nome orixinal era Jean-Louis Lebris de Kérouac, descendente de canadenses francófonos. Non aprendeu a falar inglés ata os seis anos.
Estilo
A fama acabou co tímido entolecido de Kerouac, que tiña o costume de presentarse bébedo ás entrevistas para intentar superar o difícil transo de explicar a mística das novelas que escribira moitos anos atrás e que ninguén se atrevera a publicar.
Entre as súas influencias están autores como Thomas Wolfe, Fiódor Dostoievski, Marcel Proust, Jack London ou James Joyce.
Así mesmo, serviu de referencia a xente como Tom Robbins, Richard Brautigan, Ken Kesey, Jim Morrison, John Lennon, Bob Dylan, Tom Wolfe, Tom Waits, Jerry Garcia, Ben Gibbard ou Joe Cutler.
Dumbría, Dumbría, Dumbría
Dumbría é un lugar da parroquia de Dumbría no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres.
Manduas, Silleda
San Tirso de Manduas é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 1006 habitantes (498 homes e 508), 89 máis ca en 1999. Ten 16 entidades de poboación.
Topónimo
Segundo o filólogo Joseph-Maria Piel o topónimo procede do latín ("améndoa"), que derivou a Mándolas durante o período suevo (século VI).
Historia e patrimonio
A súa igrexa parroquial foi reconstruída na década de 1930, mantendo a porta románica da orixinal. Ten a portada cara ao leste. Hai tres cruceiros no camposanto, no campo da feira e no lugar de Quintela.
A Casa da Viña, onde naceu en 1914 o político e escritor Ramón de Valenzuela, é un pazo con escudo con armas dos Gil, Taboada e Luaces, e león coroado dos Valenzuela e capela dedicada a San Antón. Tamén nesta parroquia naceron o gaiteiro Manuel Dopazo Gontade, o tenor José Vales Mahía, o mestre Víctor Fraiz Villanueva, os alcaldes de Silleda Casimiro Fernández Otero e Manuel Cuíña Fernández e o compositor Sergio Rodríguez Pena.
Margaride, Silleda
San Fiz de Margaride é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE en 2011 tiña 174 habitantes (90 mulleres e 84 homes), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 200 habitantes.
Manduas, Silleda
Historia e patrimonio
Destaca o núcleo da Bandeira, nacido ao pé do camiño real a Santiago de Compostela. O seu nome provén do estandarte ou bandeira que tiña unha casa forte no lugar do Fortín e arredor da cal se comezou a celebrar unha feira, que actualmente ten lugar os días 14 e 29 de cada mes.
Margaride, Silleda
No lugar de Vilanova, atópanse o tanatorio de Silleda, o punto limpo municipal e a empresa Nudesa, cuxo edificio, debido á súa altura, se pode ver desde diversos puntos da xeografía silledense.
Manduas, Silleda
Historia e patrimonio
En 1909 fundouse en Bos Aires a Sociedad Pro-Escuelas en Bandeira, que construíu a antiga escola, hoxe convertida no Centro Cultural Vista Alegre. En 1982, neste lugar fundouse a Banda Recreativa e Cultural de Bandeira.
TFCF
TFCF é o oitavo álbum da banda estadounidense de indie rock Liars, publicado o 25 de agosto de 2017 a través do selo Mute Records. Angus Andrew é o único membro orixinal do grupo que aparece neste disco tras a marcha de Julian Gross e Aaron Hemphill en 2014 e 2017 respectivamente.
Margaride, Silleda
Historia e patrimonio
Atravesada pola Vía da Prata e a apenas 40 km do Obradoiro, destaca no lugar de Costela a Casa Méndez, unha casa-torre do século XV, reconvertida en casa de turismo rural. Tamén neste lugar se atopa a casa e taller do pintor Manuel Colmeiro Guimarás, onde naceu a súa filla Elena Colmeiro González, unha galardoada ceramista.
Manduas, Silleda
Festas
Na vila da Bandeira celébrase a festa da empanada da Bandeira.
Graba, Silleda
Santa María de Graba é unha parroquia do concello de Silleda na comarca de Deza provincia de Pontevedra. Situase no Val do río Toxa, o seu topónimo procede das minas usadas na zona desde a romanización de Galicia para extraer varios materiais, entre eles a grava. Segundo o padrón municipal de 2022 tiña 195 habitantes (97 homes e 98 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación.
Cultural y Deportiva Leonesa
A Cultural y Deportiva Leonesa é un club de fútbol español, establecido na cidade de León, comunidade autónoma de Castela e León. Foi fundado en 1923 e compite no grupo I da Primeira División RFEF.
Graba, Silleda
Situación
miniatura|Río Toxa. Está situada a 7,6 km do núcleo urbano de Silleda, a 48,3 km de Santiago de Compostela e a 54,8 km de Pontevedra. Limita coas parroquias de Xestoso, Fiestras, Aciveiro, Escuadro, Refoxos e Siador.
A parroquia aséntase no Val do Toxa regado polas augas do río do mesmo nome. A altitude media é de aproximadamente 450 msnm, variando entre o 380 metros do punto máis baixo ata os máis de 700 dos montes que rodean o val.
As aldeas de Graba sitúanse nas marxes do Río Toxa dende o seu nacemento, nas abas da Serra do Candán ata o remanso das súas augas terras abaixo. Algúns nomes como A Peniza, Pedrouzo ou Penalta son unha referencia xeolóxica do lugar.
Antigüidade
miniatura|Calzada Romana en Ervixe. miniatura|Ara aos Lares Viales de Graba, Silleda no Museo de Pontevedra. As parroquias de Graba e Cortegada pagaban tributo aos monxes Mosteiro de Aciveiro por dereito de pasto nas terras do Candán. Aínda queda constancia que cobraban rendas en Graba no ano 1835.
Durante a Guerra da Independencia española, en marzo do 1809 reuníronse os curas de Abades, Fiestras, Graba, Cortegada, Oleiros, Refoxos, Ponte, Laro, Taboada, Rellas, Margaride, Negreiros, O Castro, Silleda e Siador e con eles moitos veciños das citadas parroquias, para deter o avance da invasión francesa. Entón decidiron cubrir as principais pontes de acceso ás terras do Trasdeza, (Ledesma, Taboada, Carboeiro e Pereiro; con 300, 2000, 300 e 2500 homes respectivamente) nomeando comandante xeral das forzas a D. Bieito Martínez.
Cultural y Deportiva Leonesa
Himno
A letra e música do himno oficial da Cultural Leonesa foi creado e composto por Ángel Arredondo Giraldo. O grupo de música folclórica leonesa La Braña é o que o interpreta.
Graba, Silleda
Antigüidade
A parroquia de Graba foi un concello entre 1812 e 1823. A proclamación da Constitución de 1812 supuxo a abolición do réxime señorial e a súa substitución por unha administración municipal do territorio. Daquela produciuse a creación dos concellos de Escuadro, Manduas, Breixa, Laro, Lamela, Taboada, Silleda e Graba. A derrogación da Constitución de 1812 por parte de Fernando VII en 1823 supuxo a supresión destes novos concellos e a restauración do antigo réxime señorial nas terras do Deza.
Segundo o Dicionario Xeográfico-estatístico de España e Portugal de 1826, a parroquia producía millo, centeo, algún viño, trigo e cítricos como principais cultivos. Achega o dicionario a presenza de abundante caza nos seus montes e a celebración dunha feira mensual bastante concorrida. Destácase tamén a existencia dunha industria de lencería.
Durante a década de 1930, creouse en Graba a Sociedad de Oficios Varios para darlle forma ao movemento obreiro da zona. Durante a Segunda República Española mantívose moi activa, facendo bandeira de numerosos conflitos sociais como o incumprimento da xornada laboral de oito horas por parte dalgúns patróns. En xuño de 1931 organizan unha protesta diante do concello de Silleda para reivindicar este tipo de dereitos laborais.
Cultural y Deportiva Leonesa
Himno
O 29 de abril de 2007, presentouse a todos os afeccionados o novo himno composto por Manuel Quijano (pai dos compoñentes de Café Quijano). Este novo himno foi rexeitado polos afeccionados con apupos cada vez que se escoitaba nas bancadas do entón Antonio Amilivia e finalmente a directiva deciciu que deixase de soar en beneficio do primeiro.
Graba, Silleda
Antigüidade
Hai evidencias tamén de restos de explotacións mineiras no Coto do Castelo, cerca da aldea de O Souto.
En 1916 naceu nesta parroquia o empresario Cesáreo Sánchez, morto en 2010, que foi o administrador da Hidroeléctrica de Silleda, empresa que conta con máis de 6000 abonados en Silleda, Lalín e Forcarei. Foi na súa parroquia natal onde apostou pola enerxía hidroeléctrica. No lugar de Santa Mariña construíuse na década de 1940 a primeira central do concello. O seu investimento permitiu rematar o traballo que iniciara o seu irmán, poñendo en marcha a central que levaría electricidade a Silleda. Hoxe en día a planta está en desuso e en ruínas, mais atópase nunha paraxe de beleza singular aos pés dunha seimeira de difícil acceso.
Cultural y Deportiva Leonesa
Escudo
O escudo da Cultural Leonesa baséase nun León rampante coroado e linguado (símbolo da cidade de León) de cor vermella, rodeado por unha circunferencia tamén vermella na que se insire en nome do club: "Cultural y Deportiva Leonesa" con letras brancas, rematado na parte superior da circunferencia cunha coroa vermella, con adornos brancos e laranxas.
Graba, Silleda
Antigüidade
Nesta parroquia naceu José Dionisio Valladares Gómez del Río y Rozas.
Cultural y Deportiva Leonesa
Estadio
miniatura|250px|A Cultural Leonesa disputando un partido no [[Estadio Municipal Reino de León fronte ao CE Sabadell.]] A Cultural Leonesa disputa os seus partidos no Estadio Municipal Reino de León (Cambiado na tempada 08-09, antes coñecido como "Novo Estadio Antonio Amilivia") construído en 2001 e con capacidade para 13.451 persoas. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 105 x 68 metros. Está situado na avenida Saenz de Miera, á beira do Pavillón municipal de deportes da cidade de León. O primeiro partido disputado foi o 20 de maio de 2001 fronte ao Xerez Club Deportivo, con resultado favorable á Cultural Leonesa por 1 a 0.
Graba, Silleda
A igrexa parroquial e as capelas
A igrexa parroquial de Santa María de Graba foi levantada a finais do século XVII. Englóbase a construción dentro do barroco rural predominante na época. A praza da igrexa está presidida por un cruceiro bifrontal cun fuste estriado.
Cultural y Deportiva Leonesa
Estadio
O equipo empezou a disputar os seus partidos no campo de La Corredera. Posteriormente pasou a xogar ao campo de El Ejido, que pertencía á Maestranza de Aviación. Co ascenso a Primeira construíuse o estadio Antonio Amilivia, antes coñecido co nome de La Puentecilla. Tamén xogou no Área Deportiva de Puente Castro.
Graba, Silleda
A igrexa parroquial e as capelas
Na aldea de Vilar hai unha capela na honra a San Sebastián. Por último, en Santa Mariña hai outra capela adicada á mártir galega do século II. Xunto á ermida, a comezos do século XX, foi descuberta unha ara erixida aos Lares Viales, como protectores dos camiños, que supón unha proba máis da pegada romana na parroquia, atraídos polos recursos minerais.
Poboación
Segundo o Dicionario Xeográfico-Estatístico de España e Portugal, a parroquia contaba en 1826 con 163 veciños, cun total de 778 habitantes, dous terzos máis que no ano 2022 (195 habitantes).
Como se observa na táboa que indica a evolución da poboación de Graba 1999-2009, entre estas dúas datas a parroquia perdeu cerca do 22% do seu censo:
Actualmente o crecemento vexetativo é negativo debido á unha poboación avellentada e á falta de vivendas libres para os mozos que ante esta escaseza optan por mercar a vivenda nos núcleos urbanos máis próximos.
Himno de Madeira
Himno de Madeira (en portugués Hino da Madeira) é o himno da rexión autónoma dos Madeira, Portugal. Foi adoptado en 1980. A letra é obra de Ornelas Teixeira e a música é de João Víctor Costa.
Graba, Silleda
Poboación
miniatura|300px|Igrexa no día da festa
Lingua galega
A porcentaxe de galegofalantes é do 99,24 %:
Economía
Tradicionalmente a economía de Graba tiña unha base na gandería de montaña, motivo de moitos litixios cos monxes do Mosteiro de Aciveiro, en Forcarei. A principal base da economía de Graba hoxe en día é a actividade agropecuaria. O sector primario aglutina case o 50% da poboación activa da parroquia. O sector terciario dálle emprego ao redor dun 25% da poboación activa, mentres que a industria emprega menos do 8% da poboación activa, segundo datos do IGE do censo de poboación e vivenda do ano 2001. Por outra banda o paro era de 4.5% no ano 2001, polo que se pode considerar que a parroquia gozaba dunha situación de pleno emprego.
Existen tamén artesáns adicados á cestería e ao trenzado de palla.
Natureza
miniatura|dereita|Neve en Graba. Lugares de gran beleza son Outeiro Verde, a antiga fábrica de luz, O monte da Devesa e o río Toxa onde se pode pescar. A parroquia presenta moitas posibilidades de lecer, dende a gastronomía ata sendeirismo ou rutas en quad.
De interese é visitar o conxunto megalítico de Monte Penido.
Festas
As festas son o 18 de xullo na honra de Santa Mariña e o 15 de agosto e 16 de agosto na honra á Santa María e ó San Roque.
Hai anos o 14 de agosto tiña lugar a festa do bolo preñado e do mexillón, que tivo grande éxito e contou con 10 edicións, pero desapareceu por problemas de coordinación entre os organizadores.
Lendas
Cabe destacar tamén a existencia de lendas e mitos coma o dos mouros do Souto que segundo conta a lenda agochaban unha mina de ouro na citada aldea.
Etmoide
miniatura|250px|dereita|Óso etmoide na parte de diante da cara O óso etmoide (os ethmoidale PNA) é un óso do cranio, curto e compacto, central, impar e simétrico composto por unha lámina vertical e media, unha lámina horizontal perpendicular á primeira e dúas masas laterais. É un óso de superficies moi anfractuosas e con numerosas cavidades (celas etmoidais).
Atópase na incisura etmoidal do óso frontal e diante do esfenoide. Articúlase con estes e cos palatinos por detrás, co óso nasal por diante, co maxilar superior e ungüe por fóra e co vómer por baixo.
Porción horizontal
Tamén denominada lámina cribosa do etmoide. É unha lámina cuadrangular con múltiples orificios para os nervios olfactorios. Na súa cara superior, na liña mediosaxital, presenta unha prominencia denominada Crista Galli.
Masas laterais
Tamén se coñecen como labirintos ou masas esponxosas. Conteñen as celas aéreas etmoidais que, segundo a súa localización, denomínanse anteriores, medias ou posteriores. Forman parte da parede medial das órbitas e das paredes laterais (externas) das fosas nasais.
San Xiao, Castromao, Celanova
San Xiao é un lugar da parroquia de Castromao no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 8 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Mitoloxía irlandesa
miniatura|Bunworth Banshee. A mitoloxía da Irlanda precristiá non sobreviviu completamente á conversión do cristianismo, pero boa parte dela conservouse, recortada nos seus significados relixiosos, na literatura medieval irlandesa, que representa a máis extensa e mellor conservada de tódalas pólas da mitoloxía celta. Aínda que moitos dos manuscritos non lograron sobrevivir e moitos materiais probablemente nunca chegaron a ser escritos, hai contidos abondos para permitir a identificación de catro ciclos distintos: o Ciclo mitolóxico, o Ciclo do Ulster, o Ciclo feniano e o Ciclo histórico. Tamén hai certo número de textos mitolóxicos que non encaixan en ningún outro ciclo. Asemade, hai un vasto número de contos populares conservados que, aínda que non son estritamente mitolóxicos, están protagonizados por personaxes dalgún destes catro ciclos.
Martixe, Silleda
San Cristovo de Martixe é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o IGE en 2011 tiña 109 habitantes (61 mulleres e 48 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 128 habitantes.
Aparece nomeada nun documento do ano 1154 como Martis.
Servizos
No lugar da Moa está situado o cámping de Medelo, e un espazo dedicado a albergue de peregrinos.
Joxe Joan González de Txabarri
Joxe Joan González de Txabarri Miranda, nado en Zarautz (Guipúscoa) o 30 de novembro de 1956, é un filólogo e político nacionalista vasco. Foi Deputado Xeral de Guipúscoa entre 2003 e 2007 e tamén deputado no Congreso dos Deputados durante catro lexislaturas polo PNV. Expresidente da Autoridade Portuaria de Pasaia.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Deusto. Afiliado do Partido Nacionalista Vasco, ingresou como funcionario de carreira do Goberno Vasco exercendo como filólogo dentro da Consellería de Educación. Entre 1984 e 1989 ocupou o cargo de Director Xeral de HABE, a institución do Goberno Vasco dedicada ao ensino da lingua éuscara entre adultos. Entre 1991 e 1992 foi viceconselleiro de cultura do Goberno Vasco.
Vida persoal
No plano persoal está casado e ten dous fillos.
Peja Stojaković
Predrag "Peja" Stojaković (en serbio: Предраг "Пеђа" Стојаковић), nado en Požega (Croacia) o 9 de xuño de 1977, é un ex xogador profesional serbio de baloncesto.
Traxectoria
Naceu en Croacia, daquela pertencente a Iugoslavia, e tralo inicio da Guerra dos Balcáns foi coa súa familia a Belgrado (Serbia). Logo dun ano no Estrela Vermella de Belgrado, en 1993 mudouse a Grecia para xogar profesionalmente co PAOK Thessaloniki. Dende 1993 posúe tamén a nacionalidade grega. Estivo xogando na A1 Ethniki durante catro tempadas, até o seu salto á NBA.
Sacramento Kings
Os seus 2,08 metros de estatura leváronlle a ser seleccionado en 1996 polos Sacramento Kings no draft da NBA. Stojaković continuou xogando en Grecia até a tempada 1998-99, ao termo da cal fichou polos Kings. Despois de dúas tempadas no banco en Sacramento, asentouse na NBA na tempada 2000-01 ao facer medias de 20,4 puntos e 5,8 rebotes por partido e conseguir unha media de 40% en triplos, o que lle serviu para finalizar en segunda posición na votación para ser o Xogador Máis Mellorado da NBA. Ese ano ademais quedou subcampión do concurso de triplas]] do All-Star Game, quedando tan só 2 puntos por baixo de Ray Allen, que fixo 19. A partir de aí converteuse nun fixo no quinteto dos Kings, onde compartiu os mellores anos da franquía xunto con Mike Bibby, Doug Christie, Chris Webber, e o seu gran amigo, Vlade Divac.
No ano 2002, os Kings chegaron ao seu apoxeo xunto cun gran Stojakovic, que fixo 21,2 puntos e 5,2 rebotes por partido. Ademais ese ano chegaron á final de Conferencia, pero Los Angeles Lakers roubáronlles o soño de chegar á Final da NBA, cun apertado 4-3. Peja Stojaković non callou un gran Play-Off e quedou con 14,8 puntos por partido. Como logro persoal, Stojaković gañou o seu primeiro concurso de triplas do All-Star Game en Filadelfia, empatando a 19 con Wesley Person, pero gañando no desempate 9 a 5 triplos. Ademais debutou no partido do All-Star Game, xogando 18 minutos e anotando 11 puntos.
Durante o ano 2003, só cabe destacar a final do concurso de triplos que realizou Stojaković contra Person de novo, que se desenvolveu entre un caos de bucinas que soaban no medio da súa actuación coma se acabar o tempo, e mesmo balóns que estiveron a piques de darlle, así que a organización que xa vía os asubíos do público decidiu anular esa serie (onde conseguiría 13 puntos) e deixar que fose Person o primeiro en comezar. Person que xa empezaba a notar o cansazo, fixo un total de 16 puntos. Chegaba a quenda de Stojakovic, que se supuña que xa estaría bastante cansado ante o seu cuarto intento da noite, pero foi todo o contrario. Fixo unha serie magnífica con 22 puntos (igualando o récord da final que tiña Craig Hodges), e a punto estivo de conseguir máis, xa que quedou no último carro con só 2 puntos. Por segundo ano consecutivo, xogou o All-Star Game de Atlanta, con 13 minutos sobre a pista e anotando 5 puntos.
Indiana Pacers
Empezou a tempada 2005-06 con moitas dúbidas na franquía de Sacramento, e Stojaković non quería seguir nun equipo onde non crían nel e onde non se sentía motivado por todo o que ocorrera anos anteriores. Ao final, despois de 31 partidos e facendo 16,5 puntos por partido (o que reflectía que Peja non estaba a xogar concentrado), foi traspasado aos Indiana Pacers a cambio do problemático Ron Artest. En Indiana, Stojaković mellorou o seu xogo e acabou facendo 19,5 puntos e 6,3 rebotes por partido. Pero despois desta tempada, Stojaković quedaba como axente libre e podía elixir destino, e despois dun verán do 2006 moi movido, Peja acabou asinando polos New Orleans Hornets, cun contrato de 12 millóns $ até xuño de 2011, converténdose no mellor pago da franquía.
Estadio do Couto
O estadio do Couto é un estadio de fútbol situado no barrio homónimo da cidade de Ourense. As medidas do terreo de xogo son 105x68 metros, e as bancadas cubertas teñen capacidade para 5659 persoas (2231 na bancada lateral de preferencia, 1811 na bancada lateral de tribuna e 1617 na bancada de fondo). O outro fondo non ten bancadas. O recinto, propiedade da Xunta de Galicia, foi o fogar do CD Ourense durante décadas até a súa desaparición en 2014, e dende entón acolle os encontros do Ourense CF e do UD Ourense. O estadio do Couto inaugurouse en 1948 co nome de "Estadio José Antonio" cun encontro amigable que enfroutou á UD Ourensana e ao Racing de Ferrol, que rematou con resultado de 3-1. O estadio sufriu distintas remodelacións, a última en 1998.
O estadio tamén foi utilizado pola Escudería Ourense para uso como parque pechado durante a edición de 1978 do Rally de Ourense.
Jeff Bridges
Jeffrey Leon "Jeff" Bridges, nado nos Ánxeles (California) o 4 de decembro de 1949, é un actor e músico estadounidense. Gañou o Oscar ó mellor actor polo seu papel de Otis "Bad" Blake no filme de 2009 Crazy Heart.
Algúns dos filmes polos que é máis coñecido son Tron, Fearless, Iron Man, The Contender, Starman, The Fabulous Baker Boys, Jagged Edge, Against All Odds, The Fisher King, Un botín de 500.000 dólares, Seabiscuit, Tron: Legacy e O gran Lebowski.
Vida persoal
Bridges casou con Susan Geston en 1977. O 19 de outubro de 2020, Bridges anunciou que lle diagnosticaron linfoma e que pasou por quimioterapia. Bridges tamén anunciou que contraeu COVID-19 mentres estaba en tratamento e sinalou que foi unha experiencia difícil que, segundo dixo, fixo que o cancro "parecese como un pedazo de pastel". Dixo que agora está totalmente vacinado contra a COVID-19.
Arqueamebas
As arqueamebas (Archamoebae) é un grupo de microorgnismos ameboides pertencentes aos Amoebozoa que se caracteriza pola ausencia de mitocondrias. Dous dos xéneros, Entamoeba e Endolimax son parasitos ou comensais internos dos animais. Algunhas especies son patóxenas para os seres humanos, causando doenzas tales como a disentería amebiana. Os outros xéneros de archamoebae viven en hábitats de auga doce e son infrecuentes entre as amebas polos flaxelos que posúen. A maioría teñen un só núcleo e un flaxelo, mais a ameba xigante Pelomyxa é multinucleada e multiflaxelada.
As primeiras árbores moleculares baseadas no ARNr estableceron que os xéneros parasitos ou comensais (entamébidos) e os xéneros flaxelados (pelobiontes) se clasificasen en grupos separados que diverxiron doutros Eukarya moi cedo, o que suxire que a ausencia de mitocondrias era unha característica primitiva. A ausencia de aparato de Golgi en Pelomyxa tamén se considerou un caráctrer primitivo, o que a separaría de Entamoeba, que ten aparato de Golgi.
O nome de Archamoebae, do grego αρχη, primeiro, fai referencia a esta suposta antigüidade. Porén, estudos baseados noutros xenes demostraron que esta colocación é un artefacto da análise filoxenética (que se denomina atracción das ramas longas). Agora considérase que Archamoebae é un grupo de Amoebozoa relacionado con Myxomycota, cuxos membros perderon as mitocondrias. Tamén parece que os pelobiontes e os entamébidos non son grupos separados, é dicir, que Entamoeba e Endolimax se desenvolveron a partir dun devanceiro común de vida libre.
Quilapayún
Quilapayún, palabra que en lingua mapuche significa Tres Barbas, é un conxunto musical formado en Santiago de Chile en xullo de 1965 polos irmáns Eduardo e Julio Carrasco xunto a Julio Numhauser, unha procura de novas sonoridades para a música folclórica e popular latinoamericana.
Oskar Matute
Traxectoria
Diplomado en Empresariais pola Universidade do País Vasco, Matute iniciouse no activismo social a través dos movementos de insubmisión ao servizo militar e o movemento pacifista Elkarri. Ademais é membro da Fundación Vento Sur, a Fundación Gogoa e Comisións Obreiras.
Foi coordinador da Presidencia de Ezker Batua-Berdeak e da Presidencia Federal de Esquerda Unida, e foi membro do Parlamento Vasco nas VII e VIII lexislaturas. En ámbalas dúas exerceu como vicepresidente da Comisión de Ordenación Territorial, Transportes e Medio Ambiente; na VIII, ocupou ademais o cargo de presidente da Comisión de Control Parlamentario de Euskal Irrati Telebista.
Incorporouse á dirección de Ezker Batua en representación do colectivo Ekaitza, xurdido en 1993 como unha corrente interna partidaria do soberanismo vasco, o dereito de autodeterminación, os movementos sociais alternativos e a participación cidadá nas decisións políticas. Por mor da participación de Ezker Batua no Pacto de Estella de 1998, a corrente Ekaitza transformouse en Batzen, da que tamén foi voceiro. Por aquel entón, Matute tamén era membro de Espazo Alternativo dentro de Esquerda Unida.
En 2008 encabezou a única candidatura alternativa na VII Asemblea de Ezker Batua e que foi apoiada polos sectores críticos Batzen e Encontro Plural Alternativo; pero o Partido Comunista de Euskadi, que até entón se mostrou discrepante coa dirección, optou por apoiar a candidatura principal, co que finalmente se ratificou de novo a Javier Madrazo como coordinador xeral, cargo do que dimitiu ante os malos resultados electorais que obtivo a súa formación nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2009.
Paralelamente participou na fundación de Alternatiba Eraikitzen ('construíndo a alternativa', en éuscaro), inicialmente unha organización sociopolítica que pretendía refundar a esquerda vasca e que se constituíu en partido político co nome de Alternatiba, abandonando definitivamente Ezker Batua, en abril de 2009. Alternatiba, que se define como un partido soberanista e de esquerdas, en 2011 integrouse na coalición electoral Bildu xunto con Eusko Alkartasuna e independentes da esquerda abertzale. Nas eleccións municipais de 2011 Oskar Matute pechou a lista de Bildu en Barakaldo.
Nas eleccións ao Parlamento Vasco de 2012 resultou electo como integrante da lista da coalición Euskal Herria Bildu (EH Bildu) pola circunscrición de Biscaia. Nas eleccións de 2016 encabezou a lista de EH Bildu ao Congreso por Biscaia, resultando elixido deputado, polo que foi substituído no Parlamento Vasco pola avogada Jone Goirizelaia. Repetiu escano nas eleccións xerais de abril de 2019.
Carlos Gardel
miniatura|200px|Busto de Carlos Gardel en [[Vigo.]] miniatura|200px Carlos Gardel, nado en Tacuarembó ou Tolosa o 11 de decembro de 1890 e finado en Medellín o 24 de xuño de 1935, foi o máis famoso dos cantantes do tango arxentino, país ao cal chegou aos dous anos de idade.
Traxectoria
Existe controversia sobre o lugar do seu nacemento. Algúns sustentan que Gardel naceu no interior do Uruguai no departamento de Tacuarembó, baseándose nalgúns documentos e materiais xornalísticos da época. Outros din que Gardel tería nacido na cidade francesa de Tolosa como Charles Romuald Gardès, fillo de pai ignorado e de Berthe Gardès (1865-1943). Gardel era esquivo sobre o tema e cando lle preguntaban dicía: "Nacín en Bos Aires aos dous anos e medio de idade". Curiosamente, desde o 14 de abril de 1937 o goberno uruguaio, coa participación do Ministerio de Asuntos Exteriores confirmou oficialmente, a través da Xustiza, a orixe francesa de Carlos Gardel antes de declarar a súa nai Berthe du Gard herdeiro do seu fillo, nomeado ou no rexistro de inventario, como Charles Gardes ou Carlos Gardel.
Cantante e actor célebre en toda a América Latina pola divulgación do tango. Iníciase como cantante aínda novo co nome artístico de El Morocho, presentándose en cafés dos suburbios da capital arxentina. A súa primeira interpretación formal é no Teatro Nacional de Corrientes, no cal tamén se presenta José Razzano, con quen forma unha compañía por varios anos. Pola sensualidade da súa voz, a cal se prestaba moi ben á interpretación da milonga – xénero precursor do tango – volveuse coñecido a partir de "Mi noche triste" (1917).
O 24 de xuño de 1935, Carlos Gardel morreu nun accidente de avión durante unha xira, en Medellín, en Colombia, viaxaba de Bogotá a Cali nun trimotor F-31 da compañía SACO. Feita escala en Medellín, o avión percorreu a pista para alzar o voo, pero apenas engalara precipitouse a terra, chocando con outro avión alemán que esperaba a túa vez, incendiándose os dous. Os seus restos mortais encóntranse ata hoxe no Cemiterio de la Chacarita na capital arxentina.
Carreira musical
Gravou máis de novecentas cancións, entre tangos, fox-trots, fados, pasodobles e músicas folclóricas, vendendo millares de discos na América Latina e Europa. Foi unha das primordiais influencias de Amália Rodrigues.
Entre as súas interpretacións máis famosas están:
Carreira cinematográfica
Traballou como actor nalgúns filmes para a Paramount, entre eles:
Dev Patel
Dev Patel, nado o 23 de abril de 1990 en Harrow, Londres, é un actor inglés de orixe india, concretamente guxaratí. Os seus pais naceron en Kenya, na comunidade hindú, pero coñecéronse en Inglaterra.
Traxectoria persoal
Dende pequeno practicou varias artes marciais, conseguindo en 2006 o cinto negro en taekwondo. Foi medalla de bronce nesa disciplina nos Campionatos Mundiais da Action International Martial Arts Association de 2004 en Dublín. Ten máis de 30 medallas de varias competicións.