cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lista de candidatos a planeta anano
A día de hoxe, a Unión Astronómica Internacional clasificou 5 obxectos coma planetas ananos:, , , , e , pero pensase que varias decenas máis de obxectos poderían entrar nesta categoría. A cualidade que cualifica ós planetas ananos coma tales, é que "teñan suficiente masa para que súa propia gravidade sexa o suficientemente grande coma para vence-la súa propia rixidez de corpo sólido, asumindo así un equilibrio hidrostático cunha forma cuasi-esférica". Este planetas ananos quedan máis aló da órbita de Neptuno son chamados Plutoides, en referencia a Plutón. Excepto no caso de Plutón e Ceres, as observacións directas foron insuficientes para outorgarlles esta clasificación. Pero baseándose nos coñecementos actuais sobre a relaxación gravitacional dos corpo de xeo a formas esféricas, hai na actualidade 73 candidatos potenciais a planetas ananos entre a poboación de corpos trans-neptunianos (TNOs). Estimase que poden existir uns 200 planetas ananos no cinto de Kuiper e máis de 2 000 nas rexións exteriores do Sistema Solar. O primeiro obxectos trans-neptuniano descuberto despois de Plutón e que sexa un firme candidato a planeta anano é, ó cal o Telescopio Espacial Spitzer estimoulle un diámetro duns 575 km.
Cambio nos procedementos de nomeamento da UAI
A UAI modificou os procesos de nomeamento dos obxectos con altas probabilidades de ser plutoides, recibindo así un tratamento distinto respecto do resto de TNOs. Os obxectos cunha magnitude absoluta menor de +1 (e polo tanto cunha estimación dun diámetro de coma mínimo 838 km ) serán supervisados por dous comités de nomenclatura, no canto dun. Unha vez bautizados, os obxectos son declarados planetas ananos. Só Makemake e Haumea pasaron por este proceso de nomeamento coma presuntos plutoides.
Candidatos
E todo vense a complicar máis con candidatos coma 1999 TC36, dos cales descubriuse que son sistemas binarios ou incluso triplos. O plutino 1999 TC36 foi resolto coma un sistema triplo polo Hubble, agora que só está a 30,7 UA respecto do Sol (xusto por detrás da órbita de Neptuno).
Candidatos alpha do telescopio Spitzer
A lista de abaixo só contén candidatos alpha, os diámetros deste candidatos foron estimados en máis de 600 km polo Telescopio Espacial Spitzer. (225088) 2007 OR10 non foi incluído nesta lista alpha xa que non foi estudado polo Spitzer. Cabe subliñar que se estima que (84522) 2002 TC302 te unha magnitude absoluta (H) menor cós obxectos da lista, pero que posúa pola contra un albedo baixo.
dereita|miniatura|175px|O cálculo do diámetro de Ixion depende do [[albedo (a fracción de luz que reflicte).]]
Por baixo de 3
Estes TNOs están por riba de mil km de diámetro cando se asume o albedo xenérico para os TNOs que é de 0.09, teñen nesta lista uns diámetros teóricos mínimos por riba dos 382 km.
Por riba de 5
Os candidatos cunha magnitude absoluta superior a H=6, non foron incluídos xa que se lles asumiu un albedo escuro de só 0.04, o cal da coma resultado estimacións de diámetro inferiores ós 400 km.
O Tremo, Os Ánxeles, Brión
O Tremo é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 234 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 107 eran homes e 127 eran mulleres.
Sonia Méndez
Sonia Méndez Alonso, nada en Vigo o 14 de agosto de 1980, é unha directora de cine, guionista e actriz galega.
Traxectoria
Estudou no IES Sánchez Cantón de Pontevedra, realizou diversos cursos de formación en cine, televisión e teatro. Entre outras a Escola de Imaxe e Son da Coruña, en Espazo Aberto (Santiago de Compostela), no Centre de Estudis Cinematográfics de Barcelona, na Escola Internacional de Cinema e TV de Cuba, e un Posgrao en Interpretación e Arte Dramática (Universidade de Santiago de Compostela).
Dirixiu, guionizou e produciu as curtametraxes: Perversa Lola, Leo e Mario (déixanse), Ei, guapa! para a longametraxe colectiva Visións da Deputación de Pontevedra, As damas negras e Conversa cunha muller morta. Estas últimas premiadas co premio Mestre Mateo a Mellor Curtametraxe nos anos 2011 e 2012 entre múltiples premios e distincións.
Traballou como actriz en diversas series como Os Atlánticos ou Terra de Miranda para a CRTVG, Cuéntame cómo pasó para TVE ou El Vecino de Netflix e en longametraxes como Olvido y León ou Rafael.
Desde 2014 idea e dirixe o festival de Contidos Dixitais Carballo Interplay, primeiro festival de webseries e contidos dixitais de España. Xunto á produtora Nati Juncal Portas creou en 2018 Cósmica Producións. Xa con Cósmica, dirixiu e guionizou a serie Antes de perder para Playz-RTVE que tamén foi premiada co Mestre Mateo á mellor serie web en 2020 e a longametraxe documental A poeta analfabeta sobre a poeta, feminista e activista galega Luz Fandiño, estreado no festival Cineuropa de Santiago de Compostela, premios CREA a Mellor Dirección na Mostra Internacional de Cinema Etnográfico (MICE) e finalista candidato a Mellor Documental nos XX Premios Mestre Mateo e que está actualmente en distribución.
En 2019 foi a directora da gala dos XVII Premios Mestre Mateo da Academia Galega do Audiovisual.
É vicepresidenta da Academia Audiovisual Galega, membro da Asociación de Directores e Directora de Galicia (CREA) e da Asociación Sindical Galega de Guionistas (AGAG).
Filmografía
miniatura|dereita|240px|Sonia Méndez en setembro de [[2019.]]
Game (rapeiro)
Jayceon Terrell Taylor, nado o 29 de novembro de 1979 en Compton (California), é un rapeiro estadounidense, máis coñecido polo alcume Game. Fíxose coñecido en 2005 logo do éxito do seu primeiro álbum, The Documentary e os dous nomeamentos que tivo ós Premios Grammy. Desde entón está considerado un dos mellores rapeiros da Costa Oeste.
Vilasuso, Tallo, Ponteceso
Vilasuso é un lugar da parroquia de Tallo no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 33 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 18 eran homes e 15 mulleres.
Belelle, Sillobre, Fene
Belelle é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 16 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Buciños, Carballedo
San Miguel de Buciños é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo da comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 163 habitantes (82 mulleres e 81 homes), distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 237 habitantes. En 2018 baixou a 156 (80 mulleres e 76 homes), en 2020, 115, 81 mulleres e 74 homes.
Toponimia
Fóra desta parroquia ningún outro lugar de Galicia leva o nome de Buciños
Patrimonio
A igrexa parroquial, situada no lugar de Buciños, foi construída entre finais do século XVIII e comezos do XIX baixo a dirección do mestre Alonso Fraguas. Contén tres retablos de estilo neoclásico. O maior, no presbiterio, está dedicado a San Miguel; o do lado sur á Virxe do Carme; o do lado norte á Nosa Señora do Rosario.
No seu interior consérvanse as cinzas de San Pexerto mártir, atopado en xaneiro de 1823 nas catacumbas de San Calisto de Roma. Os restos foron doados en 1832 polo bispo de Valladolid José Antonio de Ribadeneira, natural desta parroquia, xunto cun vaso de sangue e a lápida de pedra do seu sepulcro anterior coas letras gravadas PEGERTVS. O nome Pegerto foi moi común na contorna, e se ben a xente do lugar pronuncia "Pegerto ou Peguerto", a evolución natural de ser palabra patrimonial sería Pexerto. A súa festividade celébrase o 9 de setembro, cunha romaría de sona porque a el ofrecíanse os mozos que entraban en quintas xa que era crenza que fora soldado en Roma. Moita xente ía o día 8 á Nosa Señora do Faro e xa continuaba para Buciños celebrar o San Pexerto.
Tamén era moi concorrida a festa do patrón San Miguel (29 de setembro) na que se xuntaba moita xente para "comer de campo" a carne ao caldeiro, o polbo á feira e a comida da casa. Ademais do campo da festa enchíanse de xente os prados da regueira. Como xa era unha festa tardía e no tempo da vendima repetíase o dito: San Miguel das uvas, tarde vés e pouco duras.
O cruceiro de Buciños, século XIX, ten o capitel finalizado coas imaxes da Virxe e Cristo.
Na parroquia de Buciños consérvanse en moi bo estado os muíños do Muleiro
Diante da entrada da Casa Grande atópase unha das árbores senlleiras de Galicia, un carballo coñecido como o avó de Europa.
Fronte á igrexa parroquial está a casa natal do escultor Manuel García "Buciños".
Exaculación feminina
A exaculación feminina, maiormente coñecida como "squirt", refírese á expulsión dunha cantidade variable de fluído producido polas glándulas de Skene dalgunhas mulleres durante o orgasmo.
miniatura|240px|[[Clítoris, labios menores, apertura da uretra, glándulas de Skene, vaxina, e glándula de Bartholin.]]
O líquido expulsado é descrito como un líquido transparente que xorde da uretra, ás veces con forza, que ten unha composición parecida ao líquido xerado nos homes pola próstata, e cuxa produción se pensa que está relacionada coas glándulas de Skene. As aperturas das glándulas de Skene varían xeralmente en tamaño dunha muller a outra, até o punto de que nalgunhas mulleres desapareceu enteiramente. Actualmente hai poucas mulleres con esta característica. Se as glándulas de Skene son a causa da exaculación feminina, isto pode explicar a ausencia observada deste fenómeno en moitas mulleres. A pesar diso, moitas mulleres posuidoras desta glándula non son capaces de lograr a exaculación. Existen técnicas para manipular, mediante masaxes, a zona vaxinal, e conseguir que se produza a exaculación.
Segundo algunhas teorías, durante a excitación sexual feminina, as glándulas de Skene producen e énchense dun líquido que finalmente expulsan durante o orgasmo, aínda que tamén adoita ser expulsado sen necesidade de alcanzar o orgasmo cando as glándulas están cheas de fluído e como resultado déixano fluír aos poucos. Devandito fluído non é ouriños, é un líquido alcalino segregado polas glándulas de Skene. Entre as substancias atopadas no contido da exaculación feminina atópanse: creatinina, encima chamada fosfotasa aceda prostática FAP (tamén coñecida como PAP acrónimo de Prostatic Acid Phosphatase), a proteína PSA, glicosa e frutosa.
Notas
Ejaculation
Romelle, Loroño, Zas
Romelle é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2018 tiña 80 habitantes (34 homes e 46 mulleres).
A Fábrica, Mogor, Mañón
A Fábrica é un lugar da parroquia de Mogor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Owen Wilson
Owen Cunningham Wilson, nado o 18 de novembro de 1968 en Dallas, é un actor estadounidense coñecido polos seus papeis nos filmes The Royal Tenenbaums, Zoolander, Meet the Parents, Wedding Crashers, You, Me and Dupree, Bottle Rocket, a serie de Cars, The Darjeeling Limited, Marley & Me e Midnight in Paris.
LU-102
A estrada LU-102 une Viveiro e Celeiro por San Lázaro. É paralela á LU-862.
A Rañoa, Sillobre, Fene
A Rañoa é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 34 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 18 homes e 16 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000cando contaba cos mesmos habitantes.
A Fábrica
O topónimo galego A Fábrica pode referirse a:
Naked Gun 33⅓: The Final Insult
Naked Gun 33⅓: The Final Insult é un filme estadounidense dirixido por Peter Segal que foi estreado en 1994. É o terceiro filme da serie The Naked Gun: From the Files of Police Squad!. Está protagonizado por Leslie Nielsen, Priscilla Presley, O.J. Simpson e George Kennedy.
Aúlfe, Sillobre, Fene
Aúlfe é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 6 mulleres.
Gran Premio do Reino Unido de 1953
O Gran Premio do Reino Unido de 1953 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Dous, celebrada o 18 de xullo de 1953 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de, disputouse baixo as regras da Fórmula Dúas en e , en lugar da normativa da Fórmula Un usada normalmente.
Castro de Loios
O Castro de Loios é un poboado castrexo fortificado no cumio do monte e península de Satareixas situado no concello de Miño.
Descrición
O castro foi destruído hai tempo para construír un cemiterio no cumio do monte. Non se coñecen as medidas do castro e as súas formas.
One Man Band
One Man Band é unha curtametraxe de animación de Pixar estreada no 2005.
Sinopse
Bass é un home orquestra que toca na praza dende hai anos. Un día, chega Treble, un novo home orquestra que semella superalo. Aí entra Tippy, unha cativa que quere pedir un desexo á fonte cunha moeda. Xa que os dous precisan dunha moeda, Bass e Treble comezan a competir pola atención de Tippy, facendo que ela tire a moeda por accidente. Anoxada, Tippy pídelle un dos seus violíns a Treble, e sorprendentemente tócao como unha verdadeira profesional, facendo que un home lle entregue unha enorme bolsa chea de moedas. Tippy saca dúas e tenta con elas a Bass e Treble. Porén, lánzaas ó tope da fonte. Despois dos créditos, vese como ambos tratan de facerse coas moedas.
Carballedo, Carballedo
Santa María de Carballedo é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo. Segundo o IGE en 2014 tiña 217 habitantes (109 homes e 108 mulleres), distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 256 habitantes. En 2016 tiña 210 habitantes, 100 mulleres e 110 homes, segundo o INE. En 2020 190, 93 mulleres e 97 homes.
Patrimonio
A igrexa, situada no lugar de Carballedo, data do século XVIII
A Vicenta, Loroño, Zas
A Vicenta é un lugar da parroquia da Loroño no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Tiña 25 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 11 mulleres.
A Calle, Tella, Ponteceso
A Calle é un lugar da parroquia de Tella no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 38 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 17 eran homes e 21 mulleres.
Pruitt-Igoe
miniatura|240x240px|Imaxe do proxecto de vivendas Pruitt-Igoe cos seus 33 bloques de edificios. As catro estruturas que figuran en primeiro plano formaban o Vaughn Public Housing Complex (tamén demolido). Na imaxe aparece o Colexio Pruitt, no centro da foto, e a Igrexa Polaca Católica [[Estanislau Kostka. Ambos os edificios permanecen aínda en pé.]] Pruitt-Igoe foi un gran proxecto urbanístico desenvolvido entre 1954 e 1955 na cidade de St. Louis, Missouri, Estados Unidos.
Pouco tempo despois de construírse, as condicións de vida en Pruitt-Igoe comezaron a decaer; e na década de 1960, a zona atopábase en pobreza extrema, con altos índices de criminalidade e segregación, o que provocou a reacción dos medios internacionais ante o declive do barrio. O complexo foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki, autor, tamén, das torres do World Trade Center.
Ás tres da tarde do 16 de marzo de 1972, menos de 20 anos despois da súa construción, o primeiro dos 33 xigantescos edificios foi demolido polo goberno federal. Os outros 32 restantes foron derruídos nos seguintes dous anos.
As dimensións do fracaso de Pruitt-Igoe, que se converteu nunha icona emblemática, provocou un intenso debate sobre política de vivenda pública. O proxecto Pruitt-Igoe foi unha das primeiras demolicións de edificios de arquitectura moderna e a súa destrución foi descrita polo arquitecto paisaxista, teórico e historiador da arquitectura Charles Jencks como «o día en que morreu a arquitectura moderna». O material gravado da demolición foi incluído na película Koyaanisqatsi, de Godfrey Reggio con música de Philip Glass, que compuxo unha peza de oito minutos de duración e que recibiu o nome do proxecto.
Antecedentes
dereita|miniatura|Idea orixinal das zonas comúns. Durante os anos 1940 e 1950, a cidade de St. Louis, restrinxida polos seus límites establecidos en 1876, era «un lugar ateigado»; en sentido clásico, parecía e sentíase como unha verdadeira gran cidade, como sacada dunha novela de Charles Dickens. A súa acumulación de vivendas deterioráronse durante o período de entreguerras e a Segunda guerra mundial. Máis de 85.000 familias vivían en pisos do século XIX e un estudo oficial de 1947 revelou que 33.000 fogares aínda tiñan baños comunais. Os residentes de clase media, na súa maioría de raza branca, estaban a abandonar a cidade e as súas antigas residencias ocupábanas familias de baixos ingresos. Os barrios negros (ao norte) e os brancos (ao sur) da parte antiga da cidade segregáronse e expandíronse, ameazando con engulir o centro da cidade. Para salvar as propiedades do centro dunha inminente desvalorización, as autoridades da cidade de St. Louis iniciaron un re-desenvolvemento do «anel central» ao redor do distrito central de negocios. A decadencia aí foi tan profunda que a xentrificación dos bens inmobles existentes considerouse pouco práctica.
En 1947, os planificadores de St. Louis propuxeron a substitución de DeSoto-Carr, un barrio negro en caída libre, por dous —e incluso tres— novos bloques de edificios residenciais e un parque público. Porén, o plan non se levou a cabo finalmente. En lugar diso, o alcalde demócrata Joseph Darst, elixido en 1949, e os líderes republicanos do estado, optaron pola limpeza total dos barrios marxinais e a súa substitución por vivendas públicas de alta densidade. Explicaron que os novos proxectos crearían un resultado neto positivo para a cidade a través de maiores ingresos, novos parques, zonas de recreo e espazos comerciais.
En 1948, os votantes rexeitaron a proposta dun préstamo municipal que financiase o cambio, pero pronto a situación cambiou coa Acta de Vivenda de 1949 e as leis do estado de Missouri que proporcionaban o co-financiamento dos proxectos de vivenda pública. O achegamento efectuado por Darst, de renovación urbana, foi compartido pola administración de Harry S. Truman e os seus colegas alcaldes doutras cidades, atafegados polos traballadores industriais recrutados durante a guerra. En particular, a Autoridade de Reurbanismo e Desmonte de St. Louis (Saint Louis Land Clearance and Redevelopment Authority) foi autorizada a adquirir e demoler os barrios menos favorecidos do anel central e vender, así, os terreos a prezos máis baixos a promotores privados, fomentando o regreso da clase media e o crecemento do sector dos negocios. Outra axencia, a Autoridade de Vivenda de St. Louis (Saint Louis Housing Authority), tiña que limpar o terreo co obxectivo de construír vivendas públicas para a antiga poboación dos barrios máis pobres.
En 1950, St. Louis obtivera xa un compromiso federal para financiar 5.800 unidades de vivenda pública. O primeiro gran proxecto deste tipo en St. Louis, Cochran Gardens, foi completado en 1953 e estaba destinado a brancos con baixos ingresos. Consistía en 704 vivendas dispostas en doce grandes edificios e a súa continuación foi Pruitt-Igoe, Darst-Webbe e Vaughan. Pruitt-Igoe estaba destinado a mozos brancos e negros de clase media, illados en diferentes edificios; mentres que Darst-Webbe iría enfocado a inquilinos brancos de escasos ingresos. A vivenda pública en Missouri mantivo a segregación racial até 1956.
Deseño e construción
En 1950, a cidade encargou á empresa Leinweber, Yamasaki & Hellmuth deseñar Pruitt-Igoe, un novo complexo urbanístico que debía o seu nome a Wendell O. Pruitt, un piloto afroamericano natural de St. Louis que loitou na Segunda guerra mundial, e William L. Igoe, antigo congresista estadounidense. En principio, a cidade planificou dúas divisións: os fogares do capitán W. O. Pruitt para os residentes negros, e os apartamentos William L. Igoe para os brancos. A zona limitaba con Cass Avenue ao norte, North Jefferson Avenue ao oeste, Carr Street ao sur e North 20th Street ao leste. Anteriormente á construción do complexo, o terreo era coñecido como o barrio De Soto-Carr, un gueto da comunidade negra de pobreza extrema. dereita|miniatura|O complexo urbanístico Pruitt-Igoe estaba composto de 33 edificios de once plantas cada un situados cerca do norte de St. Louis, Missouri. O proxecto foi deseñado polo arquitecto Minoru Yamasaki, quen máis tarde deseñaría o World Trade Center de Nova York. Este foi o primeiro gran traballo de Yamasaki, realizado baixo a supervisión e as restricións impostas pola Autoridade Federal de Vivenda Pública (PHA, Public Housing Authority). A proposta inicial consistía nunha mestura de edificios de grande altura, mediana e baixa. Foi aceptado polas autoridades de St. Louis, pero excedía os límites orzamentarios federais impostos pola PHA. A axencia interveu e impuxo un edificio uniforme de once plantas. A escaseza de materiais provocada pola Guerra de Corea e as tensións no Congreso fixeron máis estritos os controis da PHA. esquerda|miniatura|220x220px|Vista xeral de Pruitt-Igoe. En 1951, Architectural Forum encomiou a proposta orixinal de Yamasaki e cualificouna como «o mellor apartamento de gran altura» do ano. A densidade total foi fixada nun nivel moderado de 50 unidades por acre (maior que nos barrios pobres do centro), e aínda, de acordo cos principios de planificación de Le Corbusier e o Congreso Internacional de Arquitectura Moderna, os edificios foron organizados en once plantas nun intento de destinar os xardíns e a planta baixa para zonas comúns. Architectural Forum cualificou o deseño como "veciñanzas verticais para xente pobre". Supúñase que cada fila de edificios estaría flanqueada por «un río de árbores», segundo o desenvolvemento dunha idea de Harland Bartholomew. Con todo, os parques e as zonas de recreo non eran axeitados; e a zona de xogos foi engadida só despois de que os propietarios coaccionaran para a súa instalación.
Coa súa finalización en 1955, Pruitt-Igoe consistía, pois, de 33 edificios de once plantas cada un nunha área de 23 hectáreas situadas no norte de St. Louis. O complexo albergaba 2.870 apartamentos, converténdose nun dos máis grandes dos Estados Unidos. Os apartamentos eran extremadamente pequenos, con reducidos accesorios de cociña. Os ascensores skip-stop só paraban na primeira, cuarta, sétima e décima planta, obrigando aos veciños a utilizar as escaleiras nun intento de desconxestionar o uso do ascensor. As plantas baixas foron equipadas con grandes corredores, lavandarías, salas comúns e condutos de lixo. Con todo, os ocos das escaleiras e os corredores atraeron a asaltadores. O sistema de ventilación era pobre e non existía aire acondicionado.
A pesar dos recortes iniciais do goberno federal, o custo final de Pruitt-Igoe elevouse a 36 millóns de dólares, un 60% por encima da media nacional en vivenda pública nese momento. Os conservadores atribuíron os excesos de custos aos salarios inflados de traballo pola influencia dos sindicatos que ademais deu lugar á instalación dun custoso sistema de calefacción; estes sobrecustos provocaron unha serie de recortes arbitrarios noutras partes fundamentais dos edificios.
No entanto, Pruitt-Igoe tivo, ao principio, boas críticas xa que era visto como un gran avance na renovación urbana. A pesar da pobre calidade dos edificios, os provedores de materiais facían referencia a Pruitt-Igoe nos seus anuncios publicitarios, aproveitando a exposición nacional do proxecto urbanístico.
Decadencia
dereita|miniatura|As xanelas de Pruitt-Igoe completamente vandalizadas. Unha decisión en 1956 da corte de Missouri eliminou a segregación racial nese estado e o novo complexo de edificios pasou a ser habitado, na súa maioría, por inquilinos negros. Con todo, os cidadáns brancos decidiron non formar parte do novo e integrador barrio. esquerda|miniatura|Estado de deterioración e total abandono dos corredores dos edificios de Pruitt-Igoe. Os edificios mantivéronse inhabitados durante anos, aínda que diversas fontes difiren en canto aos niveis de despoboamento: segundo Newman, a ocupación nunca excedeu o 60%; mentres que Ramroth asegurou que a desocupación era dun terzo en 1965. A pesar diso, todos os autores coinciden en que a finais dos anos 1960 Pruitt-Igoe atopábase nun avanzado estado de abandono e deterioración, convertendo ao barrio nun foco de decadencia, inseguridade e crime. O seu arquitecto lamentou esta situación: «Nunca pensei que a xente fora tan destrutiva». En 1971, Pruitt-Igoe albergaba só seiscentos veciños en dezasete edificios; os outros dezaseis foron tapiados. Mentres tanto, o adxacente Carr Village, un barrio baixo de St. Louis e de similar composición demográfica, mantívose totalmente ocupado e sen problemas durante a construción, ocupación e declive de Pruitt-Igoe.
A pesar da decadencia das zonas públicas e a violencia de cuadrillas, Pruitt-Igoe mantivo un relativo benestar durante os seus peores anos. Os propios inquilinos traballaban e limpaban as zonas comúns e, a miúdo, era un éxito. Pero cando os corredores eran compartidos por vinte familias e as escaleiras por centos, os espazos públicos caían, por tanto, en menoscabo. Cando o número de residentes por espazo público aumentaba un certo nivel, ninguén se identificaba con aquelas «terras de ninguén» —lugares onde era «imposible sentir... distinguir un veciño dun intruso»—.
Os habitantes de Pruitt-Igoe crearon unha asociación de veciños, dando lugar a empresas mancomunitarias. Un exemplo delas foi a creación de habitacións artesanais. Estas habitacións permitían ás mulleres de Pruitt-Igoe reunirse, relacionarse socialmente e crear elementos decorativos, colchas e estatuas para logo vendelos.
Demolición
En 1968 o Departamento Federal de Vivenda comezou a animar aos residentes que quedaban en Pruitt-Igoe a abandonar a veciñanza. dereita|miniatura|604x604px|Abril de 1972. A segunda demolición de Pruitt-Igoe foi televisada e seguiuna outra o 16 de marzo. En decembro de 1971 as autoridades estatais e federais accederon a demoler dous dos edificios de Pruitt-Igoe. Esperaban que unha progresiva redución da poboación nos edificios puidese mellorar as condicións. Nese momento, Pruitt-Igoe consumira xa 57 millóns de dólares, un investimento que non podía abandonarse. Consideráronse diferentes posibilidades para tentar rehabilitar Pruitt-Igoe, entre as que se incluíu a conversión en edificios máis baixos, reducíndoos a catro plantas nunha reorganización «horizontal» do deseño.
Legado e malentendidos
Os motivos polos que Pruitt-Igoe fracasou son complexos. Habitualmente presentouse como un fracaso puramente arquitectónico. Outros críticos achacárono a factores sociais como o declive económico de St. Louis, a marcha dos brancos aos arredores da cidade e a politizada oposición local aos plans gobernamentais en materia de vivenda. O certo é que o caso de Pruitt-Igoe é amosado como exemplo a estudar en arquitectura, socioloxía e política: «unha sandez na contorna e no comportamento da literatura», até o punto de que a historia que rodea a Pruitt-Igoe está chea de malentendidos e conceptos erróneos.
Frecuentemente preséntase a Pruitt-Igoe como un proxecto innovador que non funcionou na práctica pero si en canto a galardóns polo seu deseño. Porén, nunca gañou ningún premio profesional que non fora un recoñecemento a «mellor do ano» por algunha revista especializada como a citada anteriormente (Architectural Forum). Por exemplo, un deseño anterior realizado en St. Louis polos mesmos arquitectos, Cochran Gardens, si recibiu dous premios. Katherine G. Bristol afirma que este erro voluntario dos críticos formaba parte dunha manobra xeral para culpar os fracasos da vivenda pública ó Estilo Internacional, ó parecer insensible á sociedade do mundo real e a revalorización da arquitectura moderna dos anos 1970.
Charles Jencks, un dos críticos que se referiu aos inexistentes premios concedidos pola AIA, utilizou Pruitt-Igoe como exemplo das perigosas intencións modernas que discorren contrarias ao desenvolvemento social do mundo real. Esta idea ignora o feito de que a situación, densidade de poboación, as limitacións dos custos e mesmo o número de plantas dos edificios foron impostos polas autoridades estatais e federais.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 72ª edición dos Óscar
dereita|miniatura|255x255px|O director español [[Pedro Almodóvar gañou o Premio de Academia polo seu filme Todo sobre mi madre.]] Os seguintes 47 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 72ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Francia, España, o Nepal, Suecia e o Reino Unido. O galardón recaeu sobre España, co filme Todo sobre mi madre. Foi a terceira vitoria do país logo de Volver a empezar en 1982 e Belle Époque en 1993.
Bután, o Nepal e Taxiquistán presentaron filmes por primeira vez.
Porta de Auga de Snits
200px|dereita A Porta de Auga de Snits (Watterpoarte en frisón e Waterpoort' en neerlandés) é unha porta sobre a auga que data de 1613 e que forma parte da antiga muralla da cidade frisoa de Snits, que a conectaba co porto situado ao suroeste da cidade, que servía ao comercio da ruta entre as cidades de Ljouwert e Starum, que conectaba coas rutas de Holanda. Aínda que a comezos do século XVIII se botou abaixo o muro, esta porta de auga deixouse intacta, mentres que o resto das portas, tanto de auga como de terra, se destruíron totalmente.
A porta orixinal levantouse xunto co resto do muro da cidade contra 1492, coñecíase co nome de Hoogendster pijp, e en 1613 construíuse a actual porta ornamental ao perder a súa función militar, que pasou a ser o símbolo da cidade. O seu estilo pódese describir como manierista, non se sabe con certeza quen o deseñou, aínda que se suxeriron nomes como o de Thomas Berentsz ou Jacob Lous. Sobre a porta álzase unha loggia e sobre ela estaban os cuartos dos vixilantes. En cada lado hai unha torre octogonal. Está declarado Monumento Nacional. . A partir de 1825 perdeu a súa función ao deixar de se pechar polas noites.
Just Friends (filme de 1993)
Just Friends é un filme belga-neerlandés de 1993 dirixido e producido por Marc-Henri Wajnberg, e escrito por Pierre Sterckx e Alexandre Wajnberg. Está protagonizado por Josse De Pauw, Ann-Gisel Glass, Charles Berling, e Sylvie Milhaud. Ambientado na cidade de Antuerpen, conta a historia da escena do jazz da década de 1950. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A música foi escrita e supervisado por Michel Herr e interpretada polo saxofonista Archie Shepp.
Conservatorio profesional de música Manuel Quiroga
O Conservatorio Profesional de Música Manuel Quiroga é un centro público de ensinanza musical da cidade de Pontevedra, de titularidade da Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria da Xunta de Galiza, que oferta ensinanzas dos graos elemental e profesional de música. Foi fundado en 1863 e recibe o nome actual en honor ao violinista pontevedrés Manuel Quiroga Losada.
Historia
O Conservatorio de Pontevedra foi fundado en 1863, o que o converte nun dos conservatorios máis antigos que funcionan en Galiza. Dende 1992 está integrado na rede pública de conservatorios da Xunta de Galiza, impartindo os graos elemental e profesional dos plans de estudos regulados no RD 268/1966 ata a súa extinción, e o regulado no 253/1993 en vixencia e os estipulados na LOE/07 do 27 de setembro. En 2004 o Conservatorio abandonou a súa localización na céntrica rúa de Afonso XIII para trasladarse á avenida de Xoán Carlos I, no barrio da Parda da capital pontevedresa, o que supuxo o incremento da súa oferta educativa e o aumento do alumnado, aumentando en consecuencia o número de profesores e especialidades, engadindo tamén música antiga.
Instalacións
250px|dereita|miniatura|Entrada ao edificio.
O edificio actual comprende un total de aproximadamente 3.200 m² distribuídos en catro andares, ós que se suma aparcadoiro para 26 prazas e xardíns. O centro conta coas seguintes instalacións: ,
Xelucho Abella Chouciño
Xermán Roxelio Abella Chouciño, coñecido como Xelucho Abella Chouciño, nado en Malpica de Bergantiños o 19 de xuño de 1945, é un teólogo, político e escritor de literatura xuvenil galego.
Traxectoria
Foi concelleiro do PSG-EG nos concellos de Malpica de Bergantiños e Ponteceso.
As Bardallas, Sillobre, Fene
As Bardallas é un lugar da parroquia de Sillobre no concello coruñés de Fene, na comarca de Ferrol. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Péptido intestinal vasoactivo
O péptido intestinal vasoactivo tamén chamado polipéptido intestinal vasoactivo ou VIP é unha hormona peptídica de 29 aminoácidos, que se produce en moitos tecidos de vertebrados, como o intestino, páncreas e núcleos supraquiasmáticos do hipotálamo cerebral. O VIP estimula a contractilidade do corazón, causa vasodilatación, incrementa a glicoxenólise, fai baixar a presión arterial e relaxa o músculo liso da traquea, estómago e vesícula biliar. Nos humanos, o péptido intestinal vasoactivo está codificado polo xene VIP.
O VIP ten unha vida media no sangue duns dous minutos.
Foi illado inicialmente de extractos intestinais e mostrou ter un potente efecto vasodilatador.
Funcións
O VIP exerce efectos sobre os seguintes tecidos:
Tamén se atopa no cerebro e algúns nervios do sistema nervioso autónomo. O VIP intervén no control dos ritmos circadianos ao influír sobre unha rexión do cerebro que comprende os chamados núcleos supraquiasmáticos, onde está localizado o marcapasos dos ritmos circadianos. Os núcleos supraquiasmaticos coordinan a temporalización diaria do corpo e o VIP desempeña un papel chave na comunicación entre unha determinada célula do cerebro e esta rexión. Ademais, o VIP está tamén implicado na sincronización da función dos núcleos supraquiasmáticos co ciclo de luz-escuridade ambiental. Estes efectos combinados sobre os núcleos supraquiasmáticos fan que o VIP sexa un compoñente crucial da maquinaria de control dos ritmos circadianos nos mamíferos.
Patoloxía
O VIP prodúcese en exceso no VIPoma. Pode asociarse coa neoplasia endócrina múltiple tipo 1 (tumores hipofisarios, paratiroides e pancreáticos). Os síntomas son tipicamente os seguintes:
Gran Premio de Motociclismo da Comunidade Valenciana
O Gran Premio de Motociclismo da Comunidade Valenciana (en valenciano: Gran Premio de la Comunitat Valenciana) é unha proba de motociclismo de velocidade que se corre no Circuíto Ricardo Tormo de Cheste desde o ano 1999 formando parte do calendario do Campionato do Mundo de Motociclismo. É a cuarta carreira de dita competición que se celebra en España, xunto co Gran Premio de Motociclismo de España, o Gran Premio de Motociclismo de Cataluña e o Gran Premio de Motociclismo de Aragón á súa presenza no mundial está asegurada como mínimo ata o 2016 grazas ao acordo alcanzado entre a Generalitat Valenciana e Dorna.
LU-530
A LU-530 é unha estrada da Rede Primaria da Xunta de Galicia, que une Lugo e A Fonsagrada. Esta estrada é un medio de comunicación fundamental entre as comarcas da parte oriental da provincia de Lugo, así como os núcleos desta zona co oeste de Asturias. Esta estrada atravesa varios núcleos urbanos importantes como Castroverde, O Cádavo ou A Fonsagrada. A zona urbana do Cádavo está atravesada pola LU-530 por unha lonxitude de 0,5 km cunha senda curva onde se cruza coa LU-750 e a LU-710 a diferentes niveis que conectan a cidade cos núcleos rurais da zona.
Daens (filme)
Daens é un filme de 1992 dirixido por Stijn Coninx. É unha coprodución entre Bélxica, Francia e os Países Baixos. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios.
Madrid Arena
O Madrid Arena, por motivos de patrocinio Telefónica Madrid Arena, é un pavillón multiusos situado na cidade de Madrid (España), no recinto feiral da Casa de Campo, a poucos minutos do centro da cidade. Construído a partir do antigo Rockódromo, o pavillón foi deseñado para albergar eventos deportivos, comerciais, culturais e de lecer. O pavillón está patrocinado por Telefónica.
Construción e usos
Construíuse como parte das instalacións previstas para a candidatura olímpica Madrid 2012, prevéndose que albergase as competicións de baloncesto. A súa primeira fase estivo a punto en 2002, ampliándose o ano seguinte. Ten un aforamento máximo de 10.248 espectadores para partidos de baloncesto e 12.000 para combates de boxeo e 30.000 m² de superficie. A súa cúpula ten 11.000 m²; e atópase sustentada por unha estrutura tridimensional soportada en 181 chantóns. Conta cunha lumieira que pode abrirse, deixando pasar a luz natural. A fachada está constituída por unha dobre curva de vidro, de transparencia variable e gran lixeireza.
thumb|250px|Interior do Madrid Arena (preliminares dun partido [[Club Baloncesto Estudiantes|Estudiantes-Pamesa, 19 de novembro de 2005).]] Distribúese en tres plantas (acceso, intermedia e baixa). A súa pista central conta con tres bancadas retráctiles, que permiten variar a súa superficie en función do tipo de acontecemento. O pavillón conta cun Pavillón Satélite, cunha superficie de 2.100 m². É propiedade do Ayuntamiento de Madrid e atópase xestionado pola Empresa Municipal Campo das Nacións. Dende 2002 até 2008, foi a sede do torneo de tenis Masters Series Madrid. O Club Baloncesto Estudiantes xogou os seus partidos no Madrid Arena dende a tempada 2005-2006 ata a 2009-2010. Asinou un contrato por cinco tempadas con opción a outro cinco. Foi unha das sedes do Eurobasket 2007 acollendo partidos da fase final do torneo.
Transportes
Metro de Madrid:
Accidente de Halloween de 2012
O 1 de novembro de 2012 ás 4:00 da madrugada (hora local) produciuse un tapón durante unha festa de música electrónica na que se celebraba un concerto de Halloween, co resultado de catro mozas falecidas (dúas no recinto, a terceira ao chegar ao hospital e a cuarta, menor de idade, aos 3 días) e unha máis ferida en estado crítico. Nun principio, sinalouse o lanzamento dunha bengala dentro do pavillón como posible causa, que causaría o pánico. Finalmente esta hipótese foi descartada xa que a bengala acendeuse 20 minutos logo da avalancha mortal.
A pesar do incidente, a festa continuou ata as 06:30 (hora local), xa que a policía decidiu non intervir para evitar escenas de pánico ou protestas que deviñesen nunha traxedia maior.
Investigación do caso
Diversas fontes entre os que se atopan asistentes, mozos que traballan como relacións públicas de Madrid e o propio Dj que actuaba esa noite parecen indicar que o problema foi o posible exceso de aforamento (aseguran que había 20.000 persoas nun recinto de 10.000) e que moitos dos que entraron fixérono sen identificación e sen ter a idade mínima legal (de 18 anos) para entrar. Este é un dos aspectos principais que investiga a policía. Ademais alegan que non había ningún tipo de rexistro á hora de entrar, polo que a xente puido entrar con bengalas, botellas de alcol e ata navallas. É moi posible, segundo a investigación policial, que unha masa de xente sen entrada se coase no recinto descontroladamente, pouco antes do comezo da actuación principal, motivando o exceso de persoas no corredor de acceso.
Por outra banda, algúns medios afirmaron que o Madrid Arena nunca tivo licenza de apertura ao non reunir os requisitos de seguridade. A este respecto tanto o Concello como o Colexio de Arquitectos indicaron que a Lei do Chan da Comunidade de Madrid, no seu artigo 151, permite aos Concellos non ter que pedirse licenza a si mesmos, sen que iso supoña que os edificios non cumpren a normativa.
Mesotelioma
O mesotelioma é un cancro de pericardio, a estrutura que recobre o corazón. O mesotelioma prodúcese por proliferación de tecidos anómalos, con elevadas mutacións xenéticas. As células derivan do mesotelio, tecido normal que constitúe o pericardio.
Causas
A causa principal do mesotelioma é a exposición ao amianto. O amianto emprégase en diversas industrias dende o século XIX. O máximo uso ocorreu na década dos 40 do século XX, durante a segunda guerra mundial. A mediados dos 70 e dos 80 existiu unha incidencia de mesotelioma moi superior ao habitual, debida á exposición previa ao amianto había 30 ou 40 anos. Os diversos estudos buscaron un nivel de exposición mínimo baixo o cal non hai incremento do risco, sen atopalo.
O risco increméntase de xeito lineal canto maior sexa a exposición a tal material. Non obstante, exposicións de apenas 1 a 3 meses tamén incrementan o risco.
Telescopium Herschelii
dereita|250px|miniatura|Constelación de Telescopium Herschelii.
Telescopium Herschelii (latín para Telescopio de Herschel) é o nome dunha constelación, hoxe en día en desuso, creada por Maximilian Hell no 1781 na honra do famoso astrónomo William Herschel. Estaba situada entre as actuais constelacións de Lynx, Auriga e Xémini.
Existiron inicialmente dúas destas constelacións, ambas inseridas no 1789 polo astrónomo húngaro de nacemento Maximilian Hell, director do Observatorio de Viena, en conmemoración do descubrimento de Urano por William Herschel. As dúa constelacións flanqueaban a zona na que o novo planeta fora atopado. Tubus Herschelii Major, coma a chamou Hell, representaba o telescopio Herschel de 20 pes de longo (6 m) e ficaba entre Xémini e Auriga. Tubus Herschelii Menor, que estaba entre Orión e Taurus, representaba o telescopio reflector de Herschel de 7 pes (2 m).
Johann Elert Bode reduciu estas constelacións a unha no seu atlas Uranographia de 1801 baixo o nome Telescopium Herschelii. Bode situou esta constelación onde Hell situara Tubus Herschelii Major, e describiuna coma o telescopio Herschel de 7 pes có que en realidade se fixera o descubrimento de Urano.
Odón Luís Abad Flores
Odón E. Luís Abad Flores, nado en Puerto Tarafa (Camagüey, Cuba) o 18 de novembro de 1929 e finado o 26 de maio de 2016, foi un profesor, escritor e enxeñeiro agrónomo galego. Desde 1932 residía en Galicia.
Traxectoria
Fillo da emigración, acadou o título de Doutor Enxeñeiro Agrónomo pola Escuela Superior Técnica de Ingenieros Agrónomos de Madrid en 1960. Nesa escola fundou a revista Agro. Nese mesmo ano incorpórase ao Servizo Nacional de Concentración Parcelaria na Coruña, pasando a ser, en 1963, o primeiro enxeñeiro-xefe provincial de dito organismo en Lugo, ao mesmo tempo que subdirector e profesor de Fitotecnia e Motores e Máquinas da Escola de Enxeñería Técnica Agrícola de Lugo desde su fundación até 1971; nesa escola fundou a revista Fronte e Cocote, dirixindo os seus primeiros números. En 1972 foi designado inspector rexional en Galicia do recentemente creado Instituto Nacional de Reforma e Desenvolvemento Agrario (IRYDA, nas súas siglas en castelán), até 1984, en que foi nomeado director xeral de Planificación e Desenvolvemento Agrario da Xunta de Galicia, até 1986.
Dedicou toda a súa vida ao estudo da agricultura galega. Desenvolveu a súa actividade profesional realizando ou dirixindo a concentración parcelaria de máis de dez mil hectáreas e a execución de máis de cinco mil quilómetros de camiños e estradas rurais. Colaborou tamén no proceso de electrificación rural do Instituto Nacional de Colonización (INC).
Publicou varios libros e numerosos traballos científicos e literarios (Estampas do meu amigo Pepiño, Los Cinco Traperos, Década de Fermín, Una opción para la reforma agraria de Galicia, Complemento al Catón galego de Ben Cho Sey etc. ) e artigos na prensa diaria e especializada, e pronunciou innumerábeis conferencias sobre ecoloxía, residuos urbanos sólidos, enerxías alternativas, novas tecnoloxías, xenética de poboacións e alimentos transxénicos. Durante catro anos tivo o seu cargo as páxinas agrarias de La Voz de Galicia, e formou parte de varias comisións e organismos relacionados coa política agraria de Galicia. Nos seus escritos adoita usar os pseudónimos Dabades, Pau de Vimbio, Garabolos ou O cabalo de diante.
Foi socio fundador de FEROGASA, redactor do seu proxecto de execución e director do seu consello de administración no período 1996 - 1997.
Foi académico numerario da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia e da Real Academia de Ciencias de Galicia, desde 1982, e membro numerario do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses desde 1984. Ademais formou parte da Association Général des Hygienistes et Techniciens Municupaux (1989 - 1999).
Club Voleibol Torrelavega
O Club Voleibol Torrelavega é un equipo de voleibol da localidade de Torrelavega, Cantabria (España). Trátase dun dos equipos con maior tradición do voleibol feminino español. Actualmente compite na Superliga, a máxima categoría deste deporte no estado español, baixo a denominación de Cantabria Infinita. Ao longo da súa historia competiu con diversos patrocinadores que lle deron nome como Caja Cantabria. Froxa e Sniace.
Realismo
Como corrente literaria e pictórica europea deuse entre 1850 e 1900. Caracterízase pola observación rigorosa da realidade, o obxectivismo, a temática extraída da vida e intereses da clase social burguesa e a veracidade absoluta na descrición e creación de personaxes. Por outra parte, o realismo é tamén unha constante estética que tivo diversas formulacións ó longo da historia. Deste xeito, pode falarse xa de realismo na novela picaresca ou en Miguel de Cervantes, ou distintas versións ó longo da historia da literatura. Poderían encadrarse aquí algunhas tendencias como o realismo socialista ou o realismo sucio estadounidense, xurdidas durante o século XX.
Realismo literario
En canto ós procedementos literarios do Realismo, son característicos o abuso da descrición detallada e prolixa, o uso do parágrafo longo e complexo provisto de abundante subordinación, a reprodución case magnetofónica da fala popular tal cal se pronunciaba e sen corrección ningunha que pretenda idealizala e o uso dun estilo pouco caracterizado, unha linguaxe "invisible" que exprese obxectivamente sen chamar a atención sobre o escritor.
Ó igual có Romanticismo, o Realismo tivo dúas correntes, unha conservadora, que gababa os vellos costumes populares (José María de Pereda, Juan Valera), e outra progresista, caracterizada pola denuncia social (Benito Pérez Galdós, Leopoldo Alas "Clarín").