cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República de Alba
Historia
miniatura|200px|esquerda|[[Vítor Amadeu III de Savoia.]]
Poucas horas despois da proclamación da república, Alba impuxo fortes contribucións aos veciños das comunidades limítrofes, como Guarene, Corneliano d'Alba e Castagnito, que as aceptaron, ao contrario que as de Sommariva Perno, Vezza e Canale, que se negaron a contribuír á causa republicana.
A República tivo unha vida extraordinariamente breve: o 28 de abril, coa sinatura do armisticio de Cherasco, no palacio Salmatoris, Vítor Amadeu III de Savoia recuperaba Alba. De acordo co tratado, o xeneral Signoris entrou na cidade e recuperou facilmente o mando. Ignazio Bonafous, feito prisioneiro, nun intento de salvarse, escribiu ao rei para que o exonerase das acusacións.
Porén, mentres recuperaba Alba, mantendo así o control de Turín, debido á derrota que sufriu o rei, tivo que ceder aos franceses as fortalezas de Tortona, Alessandria, Cuneo e Ceva, permitindo o libre paso das tropas bapoleónicas polo Piemonte para continuar a guerra contra Austria.
Coa batalla de Lodi, o 10 de maio de 1796 e a derrota do xeneral austríaco Jean Pierre de Beaulieu, Napoleón abriu o camiño para a conquista de Milán. Finalmente, o 15 de maio, polo tratado de paz de París, o condado de Niza e o ducado de Savoia pasaron do Reino de Sardeña a Francia.
Futebol Clube do Porto B
O Futebol Clube do Porto B é un club de fútbol portugués da cidade de Porto. Trátase do equipo filial do Porto. Activo de 1999 até 2006, foi refundado en 2012. Xoga os seus partidos no Estádio Dr. Jorge Sampaio, con capacidade para 8.500 espectadores.
Sardo
Sardo pode referirse a:
Sardinian
Neuchâtel Xamax FC
O Neuchâtel Xamax FC é un club de fútbol de Neuchâtel, Suíza. Fundouse en 1970 e actualmente compite na Super Liga Suíza. O seu campo é o Stade de la Maladière, con capacidade para 12.000 espectadores.
Radiometría
A radiometría é importante en astronomía, especialmente na radioastronomía e en xeofísica. A medida cuantitativa da intensidade da radiación faise por medio de diferentes tipos de detectores que converten parte da radiación en calor ou nun sinal eléctrico, con termopares o fotodíodos.
Veneroideos
miniatura|dereita|250px|[[Ameixa rubia (Venerupis rhomboides).]] A dos veneroides (Veneroida) é unha orde de moluscos bivalvos heterodontes que inclúe as especies de moluscos máis comúns, coma ameixas, berberechos, navallas etc.
Xeralmente teñen cunchas grosas, simétricas, e isomiarianas (isto é, os seus músculos abdutores son de igual tamaño).
Moitas especies son activas máis ca sésiles. Porén, tenden a ser filtradores, alimentándose a través de pares de sifóns, cunha característica estrutura branquial adaptada a este modo de vida.
Estudos recentes en sistemática molecular suxiren que esta orde non é monofilética. Se esta conclusión se sustenta, a orde presumibelmente será dividida noutras.
Clasificación
Segunmdo o SIIT, a orde dos veneroides abarca as superfamilias:
Bundesliga 2009-2010
A tempada 2009-10 da Bundesliga foi a 47ª edición do campionato nacional de liga de fútbol profesional de Alemaña. O torneo comezou o 7 de agosto de 2009 e rematou o 8 de maio de 2010. O campionato rematou nas mans do Bayern Múnic.
Equipos
Os 18 equipos participantes nesa edición da Bundesliga foron os seguintes:
Táboa
Tralas 34 xornadas do campionato, o Bayern Múnic acadou o título de campión con 5 puntos de vantaxe sobre o Schalke 04 e 9 sobre o Werder Bremen.
Bioloxía celular
A bioloxía celular ou citoloxía é a póla da bioloxía que estuda as células no que se refire á súa estrutura, ás súas funcións e á súa importancia na complexidade dos seres vivos. Atendendo á súa organización celular, os seres vivos clasificaranse en acelulares (virus, viroides) e celulares, sendo estes á súa vez clasificados en eucariontes e procariontes.
Para alcanzar os seus obxectivos, os biólogos celulares vense obrigados a estudar os compoñentes da célula a nivel molecular; así que coa invención do microscopio óptico foi posible observar estruturas nunca antes vistas polo ser humano, as células. Esas estruturas estudáronse máis detalladamente co emprego de técnicas de citoquímica e coa axuda fundamental do microscopio electrónico.
Historia
A primeira referencia ao concepto de célula data do século XVII cando o inglés Robert Hooke empregou este termo para referirse aos pequenos ocos poliédricos que constituían a estrutura de certos tecidos vexetais como o cortiza. Ata o século XIX non se desenvolve este concepto considerando a súa estrutura interior. É neste século cando se desenvolve a teoría celular, que recoñece a célula como a unidade básica de estrutura e función de todos os seres vivos, idea que constitúe desde entón un do alicerces da bioloxía moderna. Foi esta teoría a que desprazou en boa medida as investigacións biolóxicas ao terreo microscópico pois non son visibles a primeira ollada.
A investigación microscópica axiña daría lugar ao descubrimento da estrutura celular interna incluíndo o núcleo, os cromosomas, o aparato de Golgi e outros orgánulos celulares así como a identificación da relación existente entre a estrutura e a función dos orgánulos celulares. Xa no século XX a introdución do microscopio electrónico revelou detalles das ultraestrutura celular e a aparición da histoquímica e da citoquímica. Tamén se descubriu a base material da herdanza cos cromosomas e o ADN coa aparición da citoxenética.
Insuficiencia mitral
A insuficiencia mitral, tamén coñecida como regurxitación mitral, é unha patoloxía da válvula mitral, caracterizada polo refluxo do sangue dende o ventrículo esquerdo até a aurícula esquerda durante a sístole.
Etioloxía
A válvula mitral consta de dúas valvas ou cúpulas arrodeadas por unha área anular, músculos papilares que preveñen prolapsos e evitan que o sangue recúe cara a aurícula) e as cordas tendinosas atadas aos músculos. A disfunción de calquera destas porcións do aparello mitral pode ser causa de regurxitación sanguínea. A insuficiencia mitral primaria é provocada por calquera proceso que afecte á válvula mesmo. As causas de regurxitación mitral primaria inclúen:
Espasante, Cedeira, Cedeira
Espasante é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2007 cando tiña 19 habitantes.
Insuficiencia mitral
Síntomas
Os síntomas son dependentesda fase do proceso na que se atope a doenza. Na fase aguda aparecerán síntomas de parada cardíaca conxestiva (brevedade de respiración, edema pulmonar, ortopnea, dispnea paroxística nocturna), coma tamén síntomas suxestivos de baixo gasto cardíaco. Os individuos con insuficiencia mitral compensada que padezan a doenza de xeito crónico poden ser asintomáticos, cunha tolerancia ao exercicio normal e sen evidencias de parada cardíaca. Estes individuos poden ser sensíbeis a pequenos cambios no seu estado de volume vascular e seren propensos a desenvolver sobrecarga de volume.
We Need to Talk About Kevin (filme)
We Need to Talk About Kevin é un filme británico-estadounidense dirixido por Lynne Ramsay que foi estreado no 2011. Está baseado na novela de Lionel Shriver, We Need to Talk About Kevin. O proxecto do filme comezou co seu finanzamento en 2005, comezando a filmación en abril de 2010.
Tilda Swinton interpreta a nai de Kevin, papel polo que foi nomeada ós Globos de Ouro, Screen Actors Guild e o BAFTA como mellor actriz. O filme foi estreado no Festival de Cannes de 2011, e no Reino Unido o 21 de outubro de 2011.
24 de abril
O 24 de abril é o 114º día do ano do calendario gregoriano e o 115º nos anos bisestos. Quedan 251 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Barbra Streisand.
Mortes
miniatura|100px|Daniel Defoe.
Outros
Os 366 días do ano
Santovenia de Pisuerga
Santovenia de Pisuerga é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Pertence á comarca da Campiña del Pisuerga. O concello limita ao suroeste co de Valladolid.
Festividades
A primeira festividade que se celebra ao ano é a de Santa Águeda (5 de febreiro), pero a principal e de maior importancia é a de San Xoán, patrón da localidade (24 de xuño). A Comisión de Festas organiza diferentes actividades ao longo dos días consecutivos, como a Fogueira de San Xoán, verbenas nocturnas ou o Desfile de Carrozas e Disfraces. Tamén se celebra San Juanín o último fin de semana de agosto, unha reunión popular entre veciños con gran variedade de actividades ao longo do día.
Villafranca de Duero
Villafranca de Duero é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Como o seu nome indica, o lugar foi repoboado polos francos cara ao século XI.
Atópase na marxe esquerda do río Douro, preto do encoro de San José. Limita ao norte con Toro e ao oeste con Villabuena del Puente, os dous concellos na provincia de Zamora; ao sur con Castronuño e ao leste con San Román de Hornija.
A súa economía baséase nas actividades agrícolas e gandeiras. Produce viños brancos con DO Rueda e viños tintos con DO Toro.
Entre os seus monumentos destaca a Igrexa de Santa María Magdalena. As súas festividades máis importantes son as festas patronais de Santa María Magdalena (22 de xullo), San Isidro Labrador (15 de maio), San José Obrero (1 de maio), Santa Águeda (5 de febreiro), o Carnaval e o Mércores de Cinsa.
Alan Rees
Alan Rees, nado en Langstone (Monmouthshire) o 12 de xaneiro de 1938 é un expiloto de automobilismo do País de Gales.
Cagliari
Cagliari (en sardo Castèddu) é un concello italiano de preto de 160.000 habitantes (478.000 a área urbana), capital da provincia de Cagliari e da rexión da Sardeña.
Alan Rees
Traxectoria
Participou en tres Grandes Premios do Campionato Mundial na década de 1960, aínda que en dúas destas aparicións pilotaba coches de Fórmula 2. Non logrou puntos de campionato. O seu mellor resultado foi o sétimo lugar (segundo na clase de Fórmula 2) no Gran Premio de Alemaña de 1967.
Cagliari
miniatura|600px|centro|Vista de Cagliari dende a terraza do Bastione di Saint Remy
Alan Rees
Traxectoria
Rees pilotou para o equipo Lotus Fórmula Júnior en 1962 e gañou tres carreiras antes do accidente nos 1000 km de Nürburgring de coches deportivos co que rematou a súa tempada. De 1963 a 1968, pilotou para o equipo Roy Winklemann Racing na Fórmula Dous e frecuentemente obtivo vitorias sobre pilotos experimentados como Jackie Stewart e Jochen Rindt.
Despois de que rematara a súa carreira de piloto, Rees cofundou March Engineering; As súas iniciais son as "AR" en "March", xunto con Max Mosley, Graham Coaker e Robin Herd. Posteriormente converteuse en director de equipo de Shadow Racing Cars e máis tarde cofundou Arrows Grand Prix International.
¡Alerta! (Rianxo)
¡Alerta! foi un periódico editado en Rianxo en 1911.
Historia e características
Subtitulado Periódico imparcial, apareceu en 1911. Con cabeceira impresa e elaborado a man, o seu director xerente era F. Suárez. Inclinouse do lado dos conservadores nas loitas políticas dos bandos rianxeiros.
Cagliari
Xeografía
A cidade de Cagliari está situada na zona meridional da Sardeña. Encóntrase no medio do Golfo dos Anxo (en italiano Golfo degli Angeli), e se expande arredor de Sella del Diavolo, tendo ao leste os montes de Sette Fratelli, ao oeste os montes de Capoterra e ao norte a chaira de Campidano. Ten en común con Roma, Lisboa e Istambul o feito de estaren construídas sobre sete outeiros.
Alan Rees
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Espectroscopia
miniatura|150px|Espectro de luz dunha chama de mecheiro
Orixe
A luz visible é fisicamente idéntica a todas as radiacións electromagnéticas. É visible para nós porque os nosos ollos evolucionaron para detectar esta estreita banda de radiación do espectro electromagnético completo. Esta banda é a radiación dominante que emite noso Sol.
Desde a antigüidade, científicos e filósofos especularon sobre a natureza da luz. A nosa comprensión moderna da luz comezou co experimento do prisma de Isaac Newton, co que comprobou que calquera feixe incidente de luz branca, non necesariamente procedente do Sol, descomponse no espectro do arco da vella (do vermello ao violeta). Newton tivo que se esforzar en demostrar que as cores non eran introducidas polo prisma, senón que realmente eran os constituíntes da luz branca. Posteriormente, púidose comprobar que cada cor correspondía a un único intervalo de frecuencias ou lonxitudes de onda.
Nos séculos XVIII e XIX, o prisma usado para descompoñer a luz foi reforzado con regeñas e lentes telescópicas co que se conseguiu así unha ferramenta máis potente e precisa para examinar a luz procedente de distintas fontes. Fraunhofer utilizou este espectroscopio inicial para descubrir que o espectro da luz solar estaba dividido por unha serie de liñas escuras, cuxas lonxitudes de onda se calcularon con extremo coidado. Pola contra, a luz xerada en laboratorio mediante o quecemento de gases, metais e sales mostraba unha serie de liñas estreitas, coloreadas e brillantes sobre un fondo escuro. A lonxitude de onda de cada unha destas bandas era característica do elemento químico que fora quentado. Por entón, xurdiu a idea de utilizar estes espectros como pegada digital dos elementos observados. A partir dese momento, desenvolveuse unha verdadeira industria dedicada exclusivamente á realización de espectros de todos os elementos e compostos coñecidos. Tamén se descubriu que se se quentaba un elemento o suficientemente (incandescente), producía luz branca continua, un espectro completo de todas as cores, sen ningún tipo de liña ou banda escura no seu espectro. En pouco tempo chegou o progreso: pasouse a luz incadescente de espectro continuo por unha fina película dun elemento químico elixido que estaba a temperatura menor. O espectro resultante tiña liñas escuras, idénticas ás que aparecían no espectro solar, precisamente nas frecuencias onde o elemento químico particular producía as súas liñas brillantes cando se quentaba. É dicir, cada elemento emite e absorbe luz a certas frecuencias fixas características do mesmo.
As liñas escuras de Fraunhofer, que aparecían no espectro solar, son o resultado da absorción de certas frecuencias características (que forman parte do espectro continuo de luz emitido polo interior do Sol, moito máis quente) polos elementos químicos presentes nas capas máis exteriores da nosa estrela. Aínda había dúbidas: en 1878, no espectro solar detectáronse liñas que non casaban coas de ningún elemento coñecido. Diso, os astrónomos predixeron a existencia dun elemento novo, chamado helio. En 1895 descubriuse o helio terrestre.
A comezos do século XX mellorouse grandemente a fiabilidade e precisión dos espectroscopios, da man de Elmer Imes.
De igual forma que a teoría universal da gravitación de Newton probou que se poden aplicar as mesmas leis tanto na superficie da Terra como para definir as órbitas dos planetas, a espectroscopia demostrou que existen os mesmos elementos químicos tanto na Terra como no resto do Universo.
Relación co estudo dos astros
Ademais de indicar a composición química da fonte luminosa e o estado físico da súa materia, o espectro revela se o corpo luminoso e a Terra achéganse ou se afastan entre si, ademais de indicar a velocidade relativa á que o fan (efecto Doppler-Fizeau).
Lista de papas
Esta é unha lista sucesoria dos papas considerados pola Igrexa católica, con indicación dos seus anos de pontificado. Caben algunhas notas:
Outros artigos
Pave
Simone Biles
Simone Arianne Biles, nada en Columbus (Ohio) o 14 de marzo de 1997 é unha ximnasta artística estadounidense.
Traxectoria
Biles foi medallista de ouro nos Xogos Olímpicos de 2016 nas probas individuais xeral, de salto e chan. Tamén formou parte do equipo gañador do ouro nos xogos de Río de Xaneiro. Tamén gañou unha medalla de bronce na barra de equilibrios durante os Xogos. Biles é tres veces campioa do mundo en ximnasia xeral (2013–15), tres veces campioa na proba de chan (2013–15), dúas veces campioa do mundo na barra de equilibrios (2014, 2015), catro veces campioa dos Estados Unidos na proba xeral de ximnasia (2013–16).
Cun total de dezanove medallas entre os Xogos Olímpicos e os Campionatos Mundiais, converteuse ximnasta estadounidense máis condecorada, superando a Shannon Miller, quen mantiña o récord dende 1996. Coa súa vitoria en Río, Biles converteuse na sexta muller en conseguir a vitoria na proba xeral de ximnasia tanto nos Mundiais coma nos Xogos. Foron campioas antes ca ela Larisa Latynina, Věra Čáslavská, Ludmilla Tourischeva, Elena Shushunova e Lilia Podkopayeva.
Simone Biles non tivo unha vida sinxela. Non coñece o seu pai e non ten ningunha relación coa nai. Foi adoptada polo seu avó materno cando a súa nai caeu nas drogas e o alcol e non puido coidar de Simone.
Biblia de Delft
A Biblia de Delft (1477) foi a primeira tradución relevante da Biblia que se imprimiu en lingua neerlandesa, chamada así por ser publicada na localidade de Delft, na Holanda Meridional. Non incluía nin o Novo Testamento nin os Salmos, que se imprimiron máis tarde en edicións separadas.
Os dous volumes en que se divide, que conteñen case 1.300 páxinas, constitúen a primeira publicación de Jacob Jacobszoon van der Meer e Mauricius Yemantszoon van Middelburg. O texto é unha adaptación anónima dunha tradución desde o latín, tamén anónima, que se realizara manuscrita en 1368.
Alessio Romagnoli
Alessio Romagnoli, nado o 12 de xaneiro de 1995 en Anzio, é un futbolista italiano. Dende 2015 xoga para o Milan e forma parte da selección italiana. Comezou a súa carreira coa Roma en 2012, e máis tarde pasou unha tempada cedido na Sampdoria en 2014, antes de trasladarse a Milán en 2015.
Sírfidos
Os sírfidos (Syrphidae) son unha familia de insectos dípteros. Vense xeralmente voando sobre as flores e alimentándose do seu néctar, xa que os adultos da maioría das especies aliméntanse de néctar e pole, mentres que as larvas teñen unha alimentación moi variada. Nalgunhas especies, as larvas son saprótrofas, comen plantas en descomposición e materia animal no solo ou nas pozas e regatos. Noutras especies as larvas son insectívoras e depredan áfidos, trips, e outros insectos que zugan zumes elaborados das plantas.
Como os áfidos causan grandes danos ás colleitas en todo o mundo, uns insectos comedores de áfidos como os sírfidos son considerados importantes e útiles inimigos destas pragas e axentes potenciis para o control biolóxico. Algúns sírfidos adultos son importantes polinizadores.
Describíronse unhas 6 000 especies de 200 xéneros de sírfidos. Son comúns en todo o mundo e poden encontrarse en todos os continentes agás na Antártida. Son inofensivos para case todos os demais animais, malia que exhiben un mimetismo batesiano imitando a insectos máis perigosos como avespas e abellas, o que os protexe dos seus predadores.
Descrición
O tamaño dos sírfidos varía dependendo das especies. Algúns, como os membros do xénero Baccha, son pequenos, alongados e delgados, mentres que outros, como os Criorhina, son grandes, peludos e negros e amarelos. Igual que todos os Diptera, os Syrphidae teñen un só par de ás funcional, xa que o par traseiro está convertido nuns órganos para o equilibrio durante o voo chamados halterios. Son de vivas cores, con manchas, e bandas de amarelo ou marrón que cobren os seus corpos. Debido a esta coloración, a miúdo son confundidos con avespas ou abellas, xa que presentan mimetismo con elas. Porén, os sírfidos son inofensivos.
Con poucas excepcións (por exemplo ), os sírfidos distínguense doutros dípteros por ter unha vea espúrea, localizada paralelamente á cuarte vea alar lonxitudinal. Os adultos aliméntanse principalmente de néctar e pole, polo que voan arredor das flores.
Reprodución e ciclo vital
miniatura|Apareamento no aire de [[Simosyrphus grandicornis]] A diferenza dos adultos, as larvas de sírfidos comen diversos alimentos; algunhas son saprótrofas e comen materia en descomposición vexetal ou animal, mentres que outras son insectívoras, e comen áfidos, trips e outros insectos que zugan o zume elaborado das plantas. Isto é beneficioso para os xardineiros, xa que os áfidos destrúen plantas e colleitas, e os sírfifos poden usarse para o control biolóxico. Certas especies, como Lampetia equestris ou Eumerus tuberculatus, son responsables da polinización de moitas plantas.
Un exemplo é a larva "cola de rata" da especie Eristalis tenax, que ten un sifón respiratorio no seu extremo traseiro, que lle dá o seu nome. A especie vive en augas estancadas, como as de augas residuais e augas de certas lagoas, e son un bioindicador da polución. As larvas tamén teñen un uso comercial, e véndense ás veces para a pesca baixo capas de xeo.
Nalgunhas ocasións viuse que as larvas de sírfidos causan miíase accidental en humanos; porén, estes casos son moi raros. Isto ocorre cando as larvas son inxeridas accidentalmente coa comida ou doutras fontes. A miíase causa malestar, dor, ou proído;
Distribución e hábitat
Os sírfidos son unha familia cosmopolita que se encontra na maioría dos biomas, excepto os desertos, as tundras e en altitudes moi altas, e tampouco na Antártida. Certas especies son máis comúns en certas áreas que noutras; por exemplo, a Eupeodes americanus é común na ecozona neártica, e a Melangyna viridiceps é común na ecozona de Australasia. Describíronse unhas 6 000 especies e 200 xéneros na familia.
Polinización
miniatura| Episyrphus balteatus sobre unha flor miniatura|Eupeodes corollae Son importantes polinizadores das plantas con flor en varios ecosistemas de todo o mundo. Son visitadores frecuentes das flores dunha ampla variedade de plantas, e de colleitas agrícolas, e son a miúdo considerados o segundo grupo máis importante de polinizadores despois das abellas. Porén, fixéronse relativamente poucas investigacións sobre estes animais como polinizadores en comparación coas feitas sobre as abellas. As abellas poden levar un maior volume de pole no seu corpo, pero os sírfidos poden compensar isto visitando un maior número de flores.
Como moitos grupos de polinizadores, os sírfidos poden ser especies máis xeralistas na alimentación e visitan unha gran variedade de plantas ou poden estar especializadas en visitar un pequeno grupo de plantas. En xeral, os sírfidos adoitan ser considerados principalmente polinizadores non selectivos, pero algunhas especies son moi selectivas e levan pole dunha soa especie de planta. Por exemplo, a especie Cheilosia albitarsis crese que só visita a planta Ranunculus repens.
As preferencia específicas por flores difiren entre as especies, pero prefiren especialmente as flores de cor branca e amarela. As pistas non visuais que dan as flores, como as pistas olfactivas tamén axudan a estes dípteros a encontrar as flores, especialmente as que non son amarelas. Moitas especies de sírfidos teñen pezas bucais curtas e non especializadas e tenden a alimentarse de flores que están máis abertas nas que o néctar e pole é máis accesible.
Ademais, hai varias interaccións fascinantes entre as orquídeas e os sírfidos. A especie de orquídea Epipactis veratrifolia imita as feromonas de alarma dos áfidos para atraer aos sírfidos para a súa polinización. Outras orquídeas, as da subfamilia Cypripedioideae do suroeste da China, tamén consegue a súa polinización enganando ao explotar a preferencia innata dos sírfidos pola cor amarela.
Relacións cos humanos
Moitas especies de larvas de sírfidos depredan insectos, incluíndo os áfidos e os cicadélidos, que espallan algunhas doenzas das plantas, como o chamado curly top. Por tanto, poden usarse no biocontrol como un medio natural de reducir o nivel das pragas.
Os xardineiros, por tanto, ás veces usan plantas que atraen aos sírfidos, como Alyssum, Iberis umbellata, Limnium, trigo mouro, camomila, perexil e milfollas.
O libro de Fredrik Sjöberg The Fly Trap describe o seu entusiasmo polos sírfidos da illa de Runmarö no mar Báltico.
La Opinión (Redondela)
La Opinión foi un periódico publicado en Redondela entre 1894 e 1916.
Historia e características
Subtitulado Semanario Independiente, estaba dirixido por Heliodoro Rivas Rivas. Tivo unha primeira época en 1894 como continuación de La Voz del Pueblo. Pero a máis importante é a que comeza en 1909, na que foi de tendencia agrarista. Entre os seus redactores figurou Baldomero Táboas. Foron os seus colaboradores Juan Amoedo Seoane, Claudio Contreras Valiñas, Telmo Bernárdez, José Pereira Míguez, Bernardo Fernández Esteiro e Joaquín Núñez de Couto. Combateu a La Idea e defendeu a candidatura do xeneral Rubín.
Selección de fútbol de Dinamarca
A selección de fútbol de Dinamarca (en dinamarqués: Danmarks fodboldlandshold) é o equipo representativo de Dinamarca nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Unión Dinamarquesa de Fútbol (Dansk Boldspil-Union), pertencente á UEFA. O seu maior éxito foi o título da Eurocopa de Suecia 1992.
Multiplexor
Os multiplexores son circuítos combinacionais con varias entradas e unha única saída de datos. Están dotados de entradas de control capaces de seleccionar unha, e só unha, das entradas de datos para permitir a súa transmisión desde a entrada seleccionada cara a dita saída.
No campo da electrónica o multiplexor utilízase como dispositivo que pode recibir varias entradas e transmitilas por un medio de transmisión compartido. Para iso o que fai é dividir o medio de transmisión en múltiples canles, para que varios nodos se poidan comunicar ao mesmo tempo.
Un sinal que está multiplexado debe demultiplexarse no outro extremo.
Segundo a forma en que se realice esta división do medio de transmisión, existen varias clases de multiplexación:
Deseño en Electrónica Dixital
dereita|miniatura|300x300px|Esquema dun multiplexor 2 a 1. Pode ser comparado a un conmutador controlado. Estes circuítos combinación ais posúen 2^{n}s     liñas de entrada de datos, unha liña de saída e n entradas de selección. As entradas de selección indican cal destas liñas de entrada de datos é a que proporciona o valor á liña de saída. Cada combinación das entradas de selección corresponde a unha entrada de datos, e a saída final do multiplexor corresponderá ao valor de devandita entrada seleccionada. Para identificar a entrada de selección máis significativa, por convenio esta sempre é a que está máis arriba (de mostrarse de forma vertical) ou máis á esquerda (en horizontal), independentemente da súa etiqueta identificatoria, a non ser que se especifique o contrario.
En electrónica dixital, é usado para o control dun fluxo de información que equivale a un conmutador. Na súa forma máis básica componse de dúas entradas de datos (A e B), unha saída de datos e unha entrada de control. Cando a entrada de control ponse a 0 lóxico, o sinal de datos A é conectado á saída; cando a entrada de control ponse a 1 lóxico, o sinal de datos B é o que se conecta á saída.
O multiplexor é unha aplicación particular dos decodificadores, tal que existe unha entrada de habilitación (EN) por cada porta AND e ao final faise un OR entre todas as saídas das portas AND.
A función dun multiplexor dá lugar a diversas aplicacións:
McLean Park
O McLean Park é un estadio da cidade de Napier (Nova Zelandia), inaugurado en 1911 e que ten unha capacidade para acoller a uns 22.000 seareiros.
O recinto emprégase principalmente para a práctica do rugby da man do Hawke's Bay, equipo que compite na ITM Cup, e tamén á práctica do crícket por parte dos Central Stags. Os Hurricanes do torneo Super Rugby tamén teñen xogado algún encontro como locais neste estadio. Tamén é unha das ses habituais da Selección de crícket de Nova Zelandia.
Copa do Mundo de Rugby 2011
Este é un dos estadios que Nova Zelandia escolleu para que se disputen nel 3 dos encontros do Grupo1 na primeira fase da Copa do Mundo de Rugby 2011 que o país maorí organizou entre o 9 de setembro e o 23 de outubro de 2011:
Pobo caxubio
Os caxubios (en Kaszëbi; en Kaszubi; en Kaschuben) son un grupo étnico eslavo de Pomerelia, no norte de Polonia. O seu territorio histórico coñécese como Caxubia (en Kaszëbë; en Kaszuby; en Kaschubei, Kaschubien). Falan a lingua caxubia, que está clasificada como unha lingua separada estreitamente relacionada co polaco, ou como un dialecto polaco. Independentemente da clasificación lingüística, os caxubios están considerados unha comunidade étnica diferete emparentada cos polacos.
Festival de Eurovisión 1956
O I Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar o 24 de maio de 1956 no Teatro Kursaal de Lugano, Suíza. O presentador foi Lohengrin Filipello, e a ganadora foi a canción "Refrain" de Lys Assia, representante do país anfitrión.
O primeiro festival, dunha hora e corenta minutos de duración, foi principalmente un programa radiofónico, aínda que houbo cámaras no estudo para aqueles poucos cidadáns europeos que posuían un televisor. Esa é a razón que explica a pobre decoración do escenario.
Recomendouse a cada un dos países participantes que levase a cabo unha preselección nacional para elixir o seu tema e presentaron dúas cancións, debido a que só participaron sete países: Alemaña Federal, Suíza, Francia, Luxemburgo, Italia, Países Baixos e Bélxica. Austria, Dinamarca e o Reino Unido foron descualificados da gran final inscribirse logo da data oficial.
Neste primeiro festival, aínda que non existía regulamento respecto diso, as cancións non superaron os tres minutos e medio, e os cantantes estiveron acompañados por unha orquestra de 24 músicos, dirixida por Fernando Paggi. Non participou ningún grupo, aínda que Lys Assia foi acompañada polo quinteto Radiosa como coro nas súas dúas cancións, xa que nesta primeira edición non existía limitación no número de intérpretes en escena, algo que se introduciría ao ano seguinte.
Todos os países participantes enviaron un xurado composto por dous membros, salvo o ducado de Luxemburgo que permitiu que o xurado suízo votase no seu lugar. Por iso, e tendo en conta que os xurados podían ata votar á canción do seu propio país, podería explicar a vitoria do tema helvético.
Só se anunciou a canción ganadora, sen publicarse as puntuacións e posicións dos outros temas participantes, o que produciu que xurdisen moitos rumores, entre eles o que colocaba ao tema alemán de Walter Andreas Schwarz como segundo clasificado. A partir de entón entendeuse que facer a votación pública sería interesante para incrementar a audiencia, algo que se convertería rapidamente nun dos momentos máis míticos do certame ata o día de hoxe.
Descoñécese se sobreviviu algún vídeo integro do festival. O único material fílmico que se conserva é o de Lys Assia cantando a canción gañadora Refrain ao final do festival, material que orixinalmente consérvase sen son e que para a súa edición no DVD do 50 aniversario do festival foi sincronizado coa versión do son en estudo da canción. A gravación da emisión radiofónica si que se conserva practicamente completa, aínda que faltan vinte minutos correspondentes ao intermedio, do que só se conserva un fragmento, mentres se decidían as votacións.
A anécdota a protagonizou Lys Assia, cando ao saberse ganadora e ter que interpretar unha vez máis a súa canción ganadora, emocionouse na primeira estrofa e non puido continuar, co que a orquestra tivo que volver empezar, coas desculpas da cantante.
Orixes
O proceso para organizar a primeira edición do Festival da Canción de Eurovisión comezou en 1954, cando a Unión Europea de Radiodifusión designou un comité para organizar un programa de televisión emitido ao mesmo tempo en todos os países membros da organización. Aínda que en principio pensouse que sería un espectáculo de variedades, os italianos propuxeron organizar un concurso internacional similar ao Festival de San Remo, que levaban eles organizando varios anos, pero con cancións de todos os países.
O comité, dirixido por Marcel Bezençon, director da televisión suíza, comezou en xaneiro de 1955 en Mónaco a estudar seriamente a idea, e o 19 de outubro aprobouse oficialmente a idea en Roma. Un xornalista británico foi o que lle puxo involuntariamente o nome de Eurovision Song Contest ao concurso, pese a que aínda non existía o termo Eurovisión, que actualmente úsase para referirse á UER e ao festival. A UER traduciu o nome ao francés co nome de Grand Prix Eurovision da Chanson, que foi o usado oficialmente no festival. O regulamento comezou a escribirse a finais de 1955.
Participantes
Un total de 7 países participaron na I edición do Festival, sendo estes: Alemaña, Bélxica, Suíza, Italia, Francia, Luxemburgo e Países Baixos. Reino Unido, Austria e Dinamarca tamén inscribíronse pero ao facelo fora da data oficial, foron descualificados. Debido á cantidade tan baixa de participantes, para alargar o programa, cada país enviou 2 cancións. Dos sete países participantes, só Suíza e Luxemburgo enviaron a mesma cantante para as dúas actuacións. Os demais enviaron cada un dous cantantes. Unha das representantes neerlandesas, Corry Brokken, gañou o festival o ano seguinte. Por outra banda, Fud Leclerc volveu a representar a Bélxica no 1958, 1960 e 1962 e Lys Assia representou a Suíza en 1957 e 1958.
Celebración do Festival
O festival de Eurovision de 1956, foi realizado o 24 de maio de 1956 no Teatro Kursaal de Lugano, Suíza. Os resultados non se publicaron, só se anunciou a ganadora, que terminou sendo Lys Assia, representante do país anfitrión co tema "Refrain". Cabo destacar que foi acompañada polo quinteto Radiosa como coro.
O libro de Simon Barclay The Complete and Independent Guide to the Eurovision Song Contest 2010 inclúe unha táboa cuns presuntos resultados, pero o autor non cita unha fonte e baixo a táboa escribe que os votos outorgados nunca se revelaron.
Rovaniemen Kiekko
O Rovaniemen Kiekko ou RoKi é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Rovaniemi (Finlandia). Actualmente compite na Suomi-sarja, a terceira categoría do hóckey sobre xeo finés. Xoga os seus partidos como local no Lappi Areena, un pavillón con capacidade para 3.500 espectadores.
Historia
O RoKi fundouse en 1979. Na tempada 2008-09 ascendeu á segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a Mestis, onde xogou a tempada 2009-10, descendendo ao finalizar a tempada novamente á terceira categoría, a Suomi-sarja, competición que gañou ao ano seguinte, porén non foi quen de ascender á Mestis no playoff.
Números retirados
RoKi ten retirado os seguintes números ao longo da súa historia:
Grasshopper Club Zürich
O Grasshopper Club Zürich, ou simplemente Grasshoppers (Saltamontes), é un club deportivo da cidade de Zürich, Suíza. Fundouse o 1 de setembro de 1886 e actualmente compite na Super Liga Suíza. O seu campo é o estadio Letzigrund, con capacidade para 25.000 espectadores.
Penalta, Graba, Silleda
Penalta é un lugar da parroquia de Graba, no concello pontevedrés de Silleda. Segundo o IGE do 2010 tiña 13 habitantes deles 10 homes e 3 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2009.
Demografía de Penalta
Penalta é unha das aldeas máis pequenas de Silleda. Mostra un comportamento demográfico parecido ao de calquera aldea do interior galego:
República de Xénova
A Serenísima República de Xénova (en italiano Serenissima Repubblica di Genova) foi un estado independente creado pola cidade costeira de Xénova en 1096, situado en Liguria, na costa noroccidental da península Itálica. Mantívose independente entre os séculos XI e finais do XVIII, até que en 1797 as tropas de Napoleón Bonaparte conquistaron o territorio, establecendo despois a República Ligur. Finalmente acabou sendo anexionada polo Reino de Sardeña, que acabou creando o Reino de Italia. Xunto a Amalfi, Venecia e Pisa era unha das catro repúblicas marítimas.
Goberno
miniatura| [[Xenovino a nome de Conrado II (1252-1268) ]] Desde a idade media estivo gobernada sucesivamente por cónsules, podestás ou capitáns do pobo. A república consular foi, substancialmente, democrática, mentres que a dos podestás e a dos capitáns do pobo retomou con violencia a relación, con frecuencia conflitiva, entre autoridade e liberdade.
No século XVI cambiou o seu goberno por un sistema de tipo oligárquico, con dogos perpetuos. Esta foi a época de maior esplendor.
Andrea Doria conseguiu pór de acordo as 250 familias máis poderosas da República, que tiveron como misión elixir o Consello Maior (Maggior Consiglio), que cada dous anos nomeaba aos dogos que representaban a República. Esta época foi rexida pola aristocracia.
Xénova foi un estado con clara vocación marítima e comercial, sendo un estado débil e dependente de inxerencias estranxeiras no plano político e militar. A vida política de Xénova estivo dominada por varias familias sen que o estado tivese un papel principal. Pese a que os principais logros foron económicos, tamén conseguiu unha expansión territorial polo Mediterráneo e o mar Negro, aínda que a maioría das veces se trataba tan só de establecementos puramente comerciais.
Historia
A República ten o seu precedente nos privilexios dados á cidade polos reis de Italia Berengario II e Adalberto no ano 958, os primeiros que recibía un municipio italiano. Entre eles estaban a inmunidade do territorio da cidade, así como as posesións dos seus habitantes, co que a partir de entón os representantes da monarquía tiñan prohibida a entrada nas casas dos habitantes da cidade ou esixirlles aloxamento ou manutención durante as súas visitas oficiais.
Finalmente constituíuse en comuna independente a finais do século XI ou principios do XII.
As invasións árabes provocaron un declive do comercio en todas as cidades do arco costeiro entre Barcelona e Roma. Trala expansión árabe, Xénova tivo que limitar os seus intercambios comerciais aos logrados coa navegación costeira.
Pisa e Xénova daquela non comerciaban con lugares afastados, e ansiaban o control da illas de Córsega e Sardeña, en poder dos musulmáns. Aínda que rivais, as dúas cidades aliáronse en 1016 para atacar as illas, o que propiciou unha expansión rápida do comercio de ambas as dúas cidades. A alianza con Pisa repetiuse en 1087, cando tomaron e saquearon Mahdya, apoderándose dun abundante botín.
Durante a idade moderna a institución dos dogos mantívose con algunhas reformas. En 1797 Napoleón Bonaparte conquistou case todo o territorio ligur, implantando a República Ligur e facendo que pasase a depender do Imperio Francés desde 1805.
Trala caída de Napoleón I en 1815, o Congreso de Viena estableceu a anexión da República Ligur, e polo tanto da Liguria, ao Reino de Sardeña, gobernada pola casa real dos Savoia.
Lamelas, Cedeira, Cedeira
Lamelas é un lugar da parroquia de Cedeira no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 23 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2007 cando tiña 34 habitantes.
Toponimia
O orónimo Lamelas é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Calírroe (lúa)
Calírroe (ou en grego Καλλιρρόη), tamén coñecida coma Xúpiter XVII, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta a través do proxecto Spacewatch residente no Observatorio Kitt Peak, entre os días 6 de outubro ó 4 de novembro do ano 1999, e orixinariamente fora designada coma un asteroide, o asteroide 1999 UX18. Tim Spahr descubriu que en realidade orbitaba Xúpiter o 18 de xullo do ano 2000 e a lúa recibiu a designación provisional de S/1999 J 1. O cal confirmaba a esta lúa coma a décimo sétima lúa de Xúpiter.
Calírroe ten uns 8,6 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 24,1 millóns de kms, tarda 758 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 141° con respecto á eclíptica (140° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,28. Calírroe ten unha magnitude aparente de 20.7, o que a fai un pouco menos brillante có planeta anano Eris que ten unha magnitude 18,7. Xúpiter é 2,5 millóns de veces máis brillante cá Calírroe. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Pasífae, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 22,8 a 24,1 millóns de kms, con inclinacións de entre 144,5° e 158,3°.
Recibiu oficialmente o seu nome en outubro do ano 2002, Calírroe na mitoloxía grega era filla do deus Aqueloo, deidade do río do mesmo nome, Calírroe tamén foi unha das moitas conquistas de Zeus (Xúpiter).
Coma exercicio de navegación, a sonda New Horizons tomou imaxes da lúa o 10 de xaneiro do 2007.
Juan Ramón Díaz
Juan Ramón Díaz García, nado en Pamplona o 2 de agosto de 1941 e finado na Coruña o 3 de maio de 2015, foi un xornalista galego.
Benidorm
Benidorm é un concello da provincia de Alacant (Comunidade Valenciana), situado na costa mediterránea, ao sueste da Península Ibérica. Está a 40 km da capital da provincia, Alacant.
Julius Yego
Julius Yego, nado o 4 de xaneiro de 1989, é un deportista kenyano que compite na proba de lanzamento de xavelina. Alcumado "Mr. YouTube Man" por ter aprendido como lanzar vendo vídeos en YouTube de atletas de xavelina. Yego posúe o récord africano e os da Commonwealth, cunha mellor marca persoal de 92,72 metros. Gañou o título de xavelina nos Xogos Panafricanos de 2011 e nos Campionatos Africanos de Atletismo de 2012 e 2014. No Campionato Mundial de Atletismo de 2013 quedou cuarto, perdendo a medalla na rolda final final. No 2014, converteuse no primeiro kenyano en gañar unha medalla de ouro nos Xogos da Commonwealth. No Campionato Mundial de Atletismo de 2015 gañou a medalla de ouro cun lanzamento de 92,72m, converténdose no primeiro kenyano en gañar unha medalla de ouro nunha proba de campo dun Campionato Mundial. Gañou a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de 2016 de Río de Xaneiro.
Tsarskoe Selo
Tsarskoe Selo (en Царское Село́; "A Vila dos Tsares") foi residencia da familia imperial rusa preto de San Petersburgo e centro de recibimento da realeza e a nobreza exterior, situado a 24 km ao sur do centro de San Petersburgo. Hoxe en día forma parte da cidade de Pushkin e Patrimonio da Humanidade baixo o nome de Centro histórico de San Petersburgo e conxuntos monumentais anexos. Durante a Unión Soviética foi coñecido como Detskoe Selo.
Historia
En 1708 o tsar Pedro I doou os territorios á súa futura esposa, a tsarina Catarina I de Rusia, que fundou en 1724 a Blagovéschenskaya, a igrexa da Anunciación. Foi a mesma tsarina Catarina quen iniciou alí a construción dunha casa de campo, que se converteu no primeiro Palacio de Catarina.
Juan Ramón Díaz
Traxectoria
Fillo de Xosé Díaz Jácome. Licenciado en Ciencias da Información pola Universidade Complutense. Traballou en Faro de Vigo e La Voz de Galicia, do que foi director (1977-1997). Foi vicepresidente do grupo La Capital, editor de El Ideal Gallego.
Benidorm
Segundo datos de 2005, tiña 67.492 habitantes, aínda que se calcula unha poboación aproximada de 100.000 habitantes durante a meirande parte do ano debido ó gran número de estranxeiros non censados. Benidorm é unha cidade eminentemente turística grazas ao seu clima e temperaturas medias, que varían ó longo do ano entre os 12 °C no inverno e os 28 °C ós que se chega no verán.
Juan Ramón Díaz
Traxectoria
Durante a súa mocidade cultivou a poesía e foi distinguido en certames como os Xogos Florais da Xuventude de Vigo, Concurso de Poesía do Fogar Xuvenil de Vigo, Certame Poético Primavera de Pontevedra ou os Xogos Florais de Vilagarcía.
Benidorm
O atractivo de Benidorm baséase nas súas tres praias con bandeira azul. Estas tres praias son: Llevant, Ponent e El Mal Pas. Benidorm é tamén coñecida por ter un animado e variado ambiente nocturno.
Tsarskoe Selo
Historia
O Palacio de Alexandre foi construído pola tsarina Catarina II de Rusia como residencia do seu neto preferido, o futuro tsar Alexandre I de Rusia. Co paso do tempo converteuse na residencia dos tsares Nicolao I de Rusia e Nicolao II de Rusia.
A finais do século XVIII, a Vila fíxose popular como un centro de veraneo entre a nobreza rusa. Creouse unha nova cidade próxima, Sofía, por orde de Catarina II de Rusia, para situar alí a garda imperial. Esta nova cidade uniuse á Vila en 1808.
Benidorm
Demografía e urbanismo
Por outra banda, Benidorm é a localidade con máis rañaceos por habitante do mundo e a segunda en relación ó número deles por metro cadrado, despois de Manhattan. Un dos maiores edificios de España, o Gran Hotel Bali, que ademais é o hotel máis alto de Europa, atópase en Benidorm. Tamén deu comezo a construción do edifico residencial máis alto de Europa (200 m).
Tsarskoe Selo
Historia
A catedral da Ascensión foi deseñada polo arquitecto inglés Charles Cameron con estilo neoclásico. En 1811, Alexandre I creou un Liceo á beira do Palacio de Catalina no cal asistiu Aleksandr Pushkin, Aleksandr Gorchakov e Mikhaíl Saltykov-Shchedrín. A tradición literaria da Vila continuou no século XX con Ana Ajmátova e Innokienti Ánnienski.
No século XIX, a cidade escapou da industrialización malia a liña de ferrocarril que une San Petersburgo e a Vila, a primeira en ser construída en 1837. En 1917 instalouse unha potente estación de radio e na primavera dese mesmo ano residiu, baixo detención, o tsar Nicolao II de Rusia coa súa familia.