cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bandeira da Guinea
A bandeira da Guinea foi adoptada o 10 de novembro de 1958. Está composta por tres franxas verticais do mesmo tamaño de cor vermella (a máis preto do mastro), amarelo (a central) e verde.
Son as cores panafricanas que figuran nas bandeiras de numerosos países do continente, como a de Etiopía e a de Gana.
O vermello foi adoptado en homenaxe dos que morreron na loita contra o colonialismo. É a cor vinculado cos traballadores da industria e do campo, razón pola que tamén se asocia co termo "Traballo" do lema nacional. O amarelo é o símbolo do ouro guineano e o sol africano. O amarelo é a cor que se relaciona co termo "Xustiza" do lema. O verde representa os bosques e a agricultura do país. É a cor que simboliza a última palabra do lema: "Solidariedade".
A Ramiscosa, Sofán, Carballo
A Ramiscosa é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 38 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 18 homes e 20 mulleres.
Wallace Hartley
miniatura|200px|Wallace H. Hartley no centro da fotografía. Wallace Henry Hartley. Nado o 2 de xuño de 1878 e finado o 15 de abril de 1912. Foi un violinista, director da Orquestra que viaxaba no RMS Titanic na súa viaxe inaugural. Fíxose famoso ao dirixir aos oito membros do grupo mentres o barco afundíase o 15 de abril de 1912.
Unha das máis famosas lendas do RMS Titanic é a relativa a súa banda de música. Durante o naufraxio, os oito membros da banda, dirixidos por Wallace, situáronse no salón de primeira clase nun intento de que os pasaxeiros non perderan a esperanza. Máis tarde continuaron tocando na parte de popa da cuberta de botes. Non deixaron de tocar incluso cando xa era seguro que o barco afundiría.
Sen superviventes
Ningún dos integrantes da banda sobreviviu ao naufraxio e desde entón houbo moita especulación respecto a cal foi a última melodía que interpretaron. Algúns testemuños din que a derradeira canción foi o himno "Nearer, my God, to Thee" (Máis Preto, Oh Deus de Ti). Por outra banda, existen tres versións da devandita canción en ninguén puido confirmar exactamente cal delas foi a que interpretaron e se realmente foi a última.
O corpo de Hartley foi un dos recuperados que puido ser identificado. O seu funeral en Inglaterra contou coa presenza de miles de persoas. A pesar de ser considerado como un heroe no seu país, a navieira White Star Line cobrou a súa familia polo custo da perda do seu uniforme.
Liña 6 do metro de Barcelona
esquerda|L1|50px 300px|miniatura|Tren da serie 111 de FGC. A Liña 6 do metro de Barcelona é un servizo de ferrocarril metropolitano soterrado que forma parte da Liña Barcelona-Vallès de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (antigos Ferrocarrils de Catalunya), compartindo infraestrutura con cinco servizos máis. A compañía Ferrocarril de Barcelona a Sarrià (FBS) construíu e inaugurou o Tren de Sarrià no ano 1863, que foi soterrado posteriormente e o tramo da Reina Elisenda inaugurouse no ano 1976.
No tocante ós túneles, a liña 6 comparte túnel co resto de servizos de Ferrocarrís da Generalitat de Cataluña entre a estación terminal de Barcelona - Plaça Catalunya e Sarrià. Coa liña 7 só até a Gràcia onde se bifurca para ir até Avinguda Tibidabo.
Bandeira de Guinea-Bissau
A bandeira de Guinea-Bissau foi adoptada en 1973 tras obter a independencia de Portugal. Está formada por dúas franxas horizontais do mesmo tamaño e unha vertical coas cores panafricanos: Vermello, verde e amarelo. Na franxa vertical está representada a "Estrela negra africana". A cor vermella lembra ós que morreron pola independencia, o verde ós bosques e á agricultura, e o amarelo ó ouro e a riqueza do país. O seu deseño está baseado no da bandeira do (PAIGC).
1561
Outros
Historia ano a ano
Unión Club Cee
O Unión Club Cee é un equipo de fútbol do concello de Cee, provincia da Coruña. Foi fundado no ano 1933 e compite na Segunda Autonómica de Galicia.
Estadio
O UC Cee xoga no Estadio Municipal de San Paio de Refoxos (Novo Raíces), de Cee, A Coruña. O campo mide 105 x 68 metros e a súa superficie é de céspede artificial.
Filial
O filial do UC Cee era o Atlético Pereiriña e competia na Terceira Autonómica de Galicia.
O 11 de xullo de 2012 desaparece por non inscribirse na FGF.
Ávaros
Os ávaros (do grego Άβαροι e chamados polos chineses: joujan ou you-yan) foron un pobo nómade de Eurasia, de posible orixe tungús, orixinarios de Asia occidental, que emigrou cara a Europa central e oriental no século VI e, probablemente, son coñecidos polas súas invasións e destrucións durante as guerras ávaro-bizantinas de 568 a 626.
Dominaron a chaira panónica ata principios do século IX e se emprega a denominación de ávaros de Panonia (pola área na que, finalmente, se asentaron) para distinguirlos dos ávaros do Cáucaso, un pobo diferente co que os ávaros panónicos, seguramente, non tiveron relación.
Historia
Os ávaros dirixíronse cara ao oeste a mediados do século VI, trala derrota dos heftalitas (hunos brancos) polos Köktürks (turcos azuis ou turcos kok). Aínda que inicialmente se dirixiron ao Imperio Romano de Oriente, foron subornados polo emperador Xustiniano I e marcharon cara ao norte, internándose na actual Alemaña, como fixera Atila un século antes. Alí atopáronse coa dura oposición dos francos, e o lugar non lles pareceu adecuado para o seu estilo de vida nómade, polo que dirixiron a súa atención cara á chaira panónica, habitada na época por dous pobos xermánicos, os longobardos e os xépidos. Aliados aos longobardos, destruíron aos xépidos no 567 e estableceron un estado no área do Danubio. A continuación comezaron a fustrigar aos longobardos, quen se viron obrigados a emigrar cara ao norte de Italia. O xefe dos ávaros nesta época chamábase Baian, e gobernou aproximadamente entre 565 e 600.
A dinastía Onogur foi fundada en torno ao ano 630 por Kubrat, un home de orixe ávaro-búlgara, pertencente ao clan búlgaro Dulio. Uniu aos ávaros, os búlgaros, e probabelmente tamén aos heftalitas Uar nun poderoso Khaganato que dominou tamén extensas áreas da actual Ucraína. Trala morte de Kubrat, os caudillos búlgaros romperon a súa alianza cos ávaros. O estado ávaro subsistiu en Panonia durante os séculos VII e VIII; crese que dominaron aos eslavos que habitaban na zona desde unhas poucas décadas antes da chegada dos ávaros.
A comezos do século IX, as discordias internas e as presións exteriores comezaron a minar o estado ávaro, que foi completamente destruído na década de 810 polos francos de Carlomagno e os búlgaros, mandados por Krum. Sábese que aínda se atopaban en Panonia no ano 871, pero desde entón o seu nome non volve ser mencionado polos cronistas. Parecen que se mesturaron cos eslavos, que formaran novos estados na rexión: o principado de Nitra, no norte (máis tarde: Gran Moravia), e o Principado de Balaton, no centro de Panonia.
Antonio Benlloch
Antonio Benlloch García, coñecido como Bellod, nado en Orihuela (Alacant) o 1 de decembro de 1946, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1966–67 debutou co Hércules CF en Primeira División, participando en 16 encontros esa campaña. Ao fina do campionato o equipo descendeu a Segunda División.
Na tempada 1968–69 fichou polo Deportivo da Coruña, participando na súa primeira campaña en 20 encontros no equipo dirixido por Cheché Martín. Foi unha habitual da defensa coruñesa, xunto con José Domínguez, Luis García Mosquera e José Manuel Sertucha. Na campaña seguinte o equipo descendeu a Segunda División, volvendo a elita na tempada seguinte. Na tempada 1971–72 continuou sendo un habitual da defensa do equipo adestrado por Arsenio Iglesias, esta vez acompañadao por Luis María Zugazaga, Cholo e Benito Rubiñán. Ese ano Bellod firmou 34 partidos, todos como titular. Na tempada 1972–73 o equipo descendeu a Segunda División novamente, e na 1973 –74 tocouse fondo descendendo a Terceira División. No retorno a Segunda, na tempada 1975–76, Bellod participou en 36 partidos, continuando como un habitual da defensa, acompañado desta volta por Julio Pardo e Manuel Gallego. Na tempada 1976–77, a súa derradeira como deportivista, disputou tan só 6 partidos.
Cercartetus caudatus
Cercartetus caudatus é unha especie de mamífero marsupial australidelfo da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, familia dos burramíidos, unha das catro que integran o xénero Cercartetus,  que vive na illa de Nova Guinea e nunha paquena zona do nordeste de Queensland, en Australia.
Características
As principais características morfolóxicas do pósum pigmeo de rabo longo son:
Distribución e hábitat
O pósum pigmeo de rabo longo encóntrase principalmente nas terras altas da illa de Nova Guinea, tanto en Papúa Nova Guinea como na parte pertencenta a Indonesia, e nunha pequena zona das terras baixas e nas selvas altas do nordeste de Queensland, entre Paluma e Cooktown, en Australia, e nas pequenas illas circundantes.
Vive en selvas húmidas tropicais temperados, a altitudes de até os 3 450 m en Nova Guinea e desde o nivel do mar até o 1 600 m de altura en Australia.
Costumes
Moi poucos espécimes de Cercartetus caudatus puidéronse observar en estado salvaxe, pero se estudaron varios niños. Os seus niños son máis o menos esféricos e están constrídos con follas de árbores ou con frondes de fieitos. As femias lactantes comparten o niño cos seus fillos, pero non con outros adultos. Tamén se encontraron varios machos compartindo un niño, así como varias femias non lactantes. Algúns niños albergan catro ou cinco animais, mentres que noutros vive só un. Con respecto aos hábitos alimentarios, os individuos desta especie xeralmente aliméntanse sos, pero tamén se viron grupos de até catro xuntos. Tamén se sabe que esta especie é arborícola e nocturna. Na época fría, C. caudatus hiberna, aparecendo ríxido e frío ao tacto, coos labios cara a atrás, sobre os dentes, parecendo que está morto. Non se sabe o significado adaptativo deste costume.
Nutrición
Obsesrvouse que Cercartetus caudatus en catividade come néctar e insectos, e que pode consumir pole en vez de insectos para satisfacer as súas necesidades de proteínas na natureza. A morfoloxía dentaria de C. caudatus (con molares cuadrituberculares) é consonte coa compoñente insectívora da súa dieta. Os incisivos centrais inferiores son similares en dimensión aos de Gymnobellideus leadbeateri, da familia dos petáuridos, que utiliza os seus incisivos inferiores como un escapelo ou unha gubia, o que suxiren que C. tamén utiliza os seus incisivos centrais inferiores para labrar a madeira, na busca de insectos. Aínda que non se sabe moito sobre este animal, a morfoloxía dos dentes, así como o exame do contido estomacal de varios espécimes, demostrou que o pósum pigmeo de rabo longo é predominantemente insectívoro.
Reprodución
O pósum pigmeo de rabo longo parece reproducirse dúas veces ao ano, nacendo as crías en xaneiro e febreiro e tamén desde finais de agosto a principios de novembro. Un aumento no tamaño dos testículos dos machos observados dúas veces ao ano (presumindo que se produce nas épocas de celo) parece apoiar esta observación. A femia pare dunha a catro crías por camada e ten catro mamas para aliemntalas. O período de xestación é descoñecido, pero sábese que os xuvenís deixa a bolsa marsupial cando teñen uns 45 días de idade e pesan entre 5 e 7 g.
Descrición
A especie foi descrita en 1818 polo médico e zoólogo francés Henri Milne-Edwards, en ''C. R. Acad. Sci. Paris, 85: 1079, baixo o nome de Dromicia caudata''.
Subespecies
Nesta especie recoñécense as dúas subespecies seguintes: Para algús autores estas dúas subespecies deberían considerarse como especies separadas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica desde o ano 2008 o estado desta especie como LC (puco preocupante) debido á súa ampla distribución, poboación grande e estábel, á súa presenza en varias áreas protexidas e porque non hai grandes ameazas sobre ela.
A maior ameaza para o pósum pigmeo de rabo longo é a destrución das selvas tropicais, o seu hábitat natural. Tamén, porque esta especie non ten presenza xeneralizada en toda Australia, calquera destrución do bosque húmido na súa área de dispersión pode ter un grande impacto na abundancia deste animal. Porén, a presenza desta especie é ampla en Nova Guinea e non parece estar en perigo alí.
Charlie Clouser
Charlie Clouser, nado en Hanover (Nova Hampshire) o 23 de xuño de 1963, é un músico estadounidense que toca principalmente sintetizadores, teclados, theremin e batería. É coñecido polas súas habilidades na programación de música, na mestura e facendo remesturas.
Traxectoria
Foi membro de Nine Inch Nails entre os anos 1994 e 2000. Despois de saír da banda, entrou en Burning Retina co antigo guitarrista de L. A. Guns Mick Cripps e o traballador de Nothing Records Sean Beavan. Clouser tamén foi membro da banda 9 Ways to Sunday, que editou un álbum autotitulado en 1990. Clouser ten feito remesturas de artistas como Nine Inch Nails, Marilyn Manson, Rammstein e Meat Beat Manifesto.
No ano 2004 Clouser produciu o álbum Size Matters da banda Helmet, que consiste principalmente en colaboracións entre Charlie Clouser e Page Hamilton, coa intención de facer un "álbum en solitario" de Page Hamilton.
Dous temas programados por Clouser foron nomeados aos premios Grammy en 1997: o de White Zombie "I'm Your Boogie Man" e o de Rob Zombie e Alice Cooper "Hands of Death (Burn Baby Burn)", o último deles tamén coescrito e mesturado por Clouser.
Traballou con Trent Reznor na banda sonora da película Natural Born Killers, axudándoo a gravar e producir unha nova versión de "Something I Can Never Have", un tema que na súa versión orixinal aparaceía no álbum Pretty Hate Machine. A remestura da canción de Rob Zombie "Dragula" que se atopa na película The Matrix, tamén é de Clouser. Outro tema de Rob Zombie remesturado por el é "Reload", que aparece en The Matrix Reloaded. Produciu o álbum de Helmet Size Matters e o inconcluso proxecto con Page Hamilton chamado Gandhi.
Clouser encargouse dos sintetizadores en directo na xira de Alec Empire Intelligence And Sacrifice no ano 2001.
Aparece no documental Moog sobre o pioneiro da música electrónica Robert Moog, e compuxo a canción "I Am a Spaceman" para a banda sonora do mesmo.
Clouser tamén traballou como compositor para o cine e a televisión, facendo a música para as películas da serie Saw, Death Sentence, Resident Evil: Extinction, Dead Silence e Deepwater. En televisión compuxo a música para a serie da NBC Las Vegas Freeway, e a da CBS NUMB3RS.
José Manuel Rodríguez Puente
José Manuel Rodríguez Puente, máis coñecido como "Isi", nado na Estrada o 28 de maio de 1973, é un humorista, actor e presentador de televisión galego. É coñecido por actuar en diferentes programas e series da Televisión de Galicia, como Air Galicia, Land Róber, Escoba! ou Bamboleo.
Mike Dillard
Mike Dillard foi o batería e un dos membros fundadores da banda estadounidense The Melvins. Deixou o grupo en 1984 e foi substituído por Dale Crover. En 1986 tocou brevemente na primeira banda de Kurt Cobain, Fecal Matter, antes de que se desfixese.
Dillard volveu tocar temas de Mangled Demos from 1983 en directo con Buzz Osborne e Dale Crover (este ao baixo e co nome Matt Luki) despois da edición do álbum no ano 2005.
Garraitz
A Illa de Garraitz (Garraitz Uhartea, Illa de San Nicolás) é unha illa española que se atopa xusto en fronte do porto da vila de Lekeitio (Biscaia) e ten 6'5 hectáreas. Está parcialmente unida a terra firme por un dique construído para evitar que os sedimentos da ría entren no porto, pero só emerxe na baixamar; tamén se pode abordar pola praia cando a marea está moi baixa, polo que só durante estes períodos pódese acceder á illa, que se converte entón nun tómbolo. Esta é abrupta, cuberta de matogueira con algúns piñeiros que lle dan a súa característica aparencia e carente de calquera construción, aínda que no pasado debeu existir algunha pequena ermida, como testemuña a toponimia.
Sikorsky SH-60 Seahawk
O Sikorsky SH-60/MH-60 Seahawk é un helicóptero multimisión con dous motores turboeixo da Armada dos Estados Unidos baseado no UH-60 Black Hawk do Exército e membro da familia Sikorsky S-70. A modificación na célula máis significativa é unha cola plegable para reducir o seu espazo a bordo dos buques.
A Armada estadounidense usa a célula H-60 coas designacións SH-60B, SH-60F, HH-60H, MH-60R e MH-60S. Capaz de despregarse a bordo de calquera fragata, destrutor, cruceiro, buque de apoio rápido, barco de asalto anfibio ou portaavións con capacidade para helicópteros, o Seahawk pode realizar tarefas de guerra antisubmarina, guerra antisuperficie, guerra naval especial, inserción, busca e rescate, busca e rescate de combate, reposición vertical e evacuación médica.
Orixe
Durante os anos 70 a Armada dos Estados Unidos comezou a buscar un novo helicóptero para substituír o Kaman SH-2 Seasprite. O SH-2 Seasprite era usado pola Armada como a súa plataforma para a suite de aviónica Light Airborne Multi-Purpose System (LAMPS) Mark I para guerra marítima e unha capacidade secundaria de busca e rescate. Avances na tecnoloxía dos sensores e da aviónica levaron á suite LAMPS Mk II, pero o SH-2 non era o suficientemente grande para levar o equipamento requirido pola Armada. A mediados dos 70 a Armada avaliou o Sikorsky YUH-60 e o Boeing Vertol YUH-61 para a súa competición Sistema de Aeronaves de Transporte Táctico Utilitario (UTTAS).
SH-60B Seahawk
O SH-60B tiña un 83% en común co UH-60A. Os principais cambios eran protección contra a corrosión, motores T700 máis potentes, amortecedor hidráulico dunha etapa no tren de aterraxe principal, retirada da porta lateral esquerda, inclusión de dous píos de armas, e o cambio do tren de aterraxe de cola 3,96 m cara adiante para reducir a pegada nas aterraxes nos barcos. Outros cambios eran tanques de combustible máis grandes, un sistema eléctrico para pregar as palas, estabilizadores horizontais pregables para aforrar espazo, e un lanzador de 25 sonoboias no lado esquerdo. Un sistema de flotación de emerxencia instalouse orixinalmente nos carenados do tren de aterraxe principal; porén, demostrouse que era impracticable e que posiblemente impedirían a saída de emerxencia, así que foi eliminado. Pedíronse cinco prototipos YSH-60B Seahawk LAMPS III. O voo de estrea do YSH-60B foi o 12 de decembro de 1979. O primeiro SH-60B de produción voou o 11 de febreiro de 1983. O SH-60B entrou en servizo en 1984 sendo o seu primeiro despregue operacional en 1985.
O SH-60B está despregado principalmente a bordo de fragatas, destrutores e cruceiros. A misión primaria do SH-60B é a guerra de superficie e antisubmarina. Leva un complexo sistema de sensores como un Detector de Anomalías Magnéticas (MAD) remolcado e lanzador de sonoboias. Outros sensores son o radar de busca APS-124, o sistema ALQ-142 ESM e unha torreta no nariz cun Infravermello de Barrido Frontal (FLIR) opcional. Entre a súa munición están os torpedos Mk 46, Mk 50 ou Mk 54, mísiles AGM-114 Hellfire, e unha metralladora M60D/M240 de 7.62 mm ou unha GAU-16 de12.7 mm montada na porta da cabina.
Unha tripulación stándar para un SH-60B está formada por un piloto, un copiloto/ATO (Oficial Táctico Aerotransportado), e un operador de sensores. A Armada estadounidense operou o SH-60B en Escuadróns de Halicópteros Antisubmarions Lixeiros (HSL). Todos os escuadróns HSL foron redesignados escuadróns de Helicópteros de Ataque Marítimo (HSM) e pasaron a operar o MH-60R entre 2006 e 2015.
O SH-60J é a versión do SH-60B para a Forza Marítima de Autodefensa do Xapón. O SH-60K é unha versión modificada do SH-60J. Os SH-60J e SH-60K son construídos baixo licenza por Mitsubishi no Xapón.
Capela da Virxe Peregrina de Pontevedra
A capela da Virxe Peregrina é un templo relixioso situado en Pontevedra, declarada Ben de Interese Cultural. Foi construída a partir do 18 de xuño de 1778, seguindo un proxecto de Antonio Souto costeado pola confraría da súa advocación. A primeira misa celebrouse o 2 de agosto de 1794.
Historia
En 1757 elaborouse un altar para a imaxe da Virxe Peregrina na capela da Virxe do Camiño, o que se traduciu na aparición de problemas propios de ter dúas imaxes con diferente tutela (recollida de esmolas, repique de campás...).
A xustiza e o goberno municipal, por estes e outros motivos, ordena sacar a imaxe e o retablo do templo, que se trasladan a unha nova capela de madeira nun soar extramuros, xunto á Porta de Trabancas. Dous anos máis tarde, ao abrirse unha canteira nun monte propiedade dun dos membros da congregación en Santo Amaro de Moldes ponse a primeira pedra do santuario. A súa construción remata en 1792, ano no que se penduran as campás, a porta, as vidreiras e máis tarde o adro, consagrado dous anos máis tarde.
Cara a 1795, debido a unha treboada que causa graves danos ao templo, derrúbase parte da súa torre norte, e non será arranxada até 80 anos despois (1873), intre no que se instalan tamén dous pararraios. Non só a Capela sufriu mudanzas. A contorna no que nun inicio situouse a capela tamén mudou. A cidade sufriu unha importante remodelación urbanística desde mediados do século XIX, e o adro substituíuse por unha grande escalinata.
miniatura|A capela, coa iluminación nocturna inaugurada despois da súa restauración do ano 2008.
En 1981 lévase a cabo a primeira restauración do Santuario para reparar danos estruturais importantes (había grandes fendas no edificio producidas por un desprazamento dos alicerces). Foi levada a cabo por César Portela e Xosé Bar Boo.
O templo foi sometido a unha profunda rehabilitación entre 2007 e 2008, dado que debido ao peso da construción e a carencia de contrafortes, así como ao impacto de diversos raios, a edificación sufría serios danos. Tamén se restauraron as vidreiras, muros, a pintura e o reloxo da torre entre outros elementos.
Arquitectura
Na entrada hai unha cuncha, que serve de pía de auga bendita, traída polo mariño Casto Méndez Núñez do océano Pacífico. O reloxo da torre foi instalado en 1896, procedente do Hospital de San Xoán de Deus. O chan de mármore foi instalado en 1964, por unha doazón de Manuel Durán.
No seu adro hai unha fonte cunha estatua de Teucro.
As Pías, A Manchica, A Merca
As Pías  é un lugar da parroquia da Manchica no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Desta aldea era Aurelio Nieto, que foi director da banda de música da Manchica.
Louis Daguerre
miniatura|Boulevard du Temple. Daguerrotipo. Nótese que non aparecen persoas nesta fotografía, iso é debido ao alto tempo de exposición da imaxe á luz. A única persoa que aparece tivo que estar quieto durante a toma miniatura|Primeira fotografía conservada tomada por Niepce no 1826 Louis-Jacques-Mandé Daguerre (Cormeilles-en-Parisi, 18 de novembro de 1787 – Bry sur Marne, 10 de xullo de 1851) artista francés reconoñecido como o inventor do Daguerrotipo e pioneiro da fotografía. Comezou de axudante de arquitecto aos 17 anos. Máis tarde pintaría decorados para os Dioramas, ata a súa afortunada asociación con Niepce.
Biografía
Ó contrario do que erroneamente se cre, Louis Daguerre non foi o inventor da fotografía. Convén esclarecer este dato: o inventor da fotografía foi Joseph Nicéphore Niépce que conseguiu fixar unha imaxe das vistas do seu estudio no 1826-27.
Daguerre era un pintor de segunda en París, pero gañou certa fama ao inventar o Diorama. O Diorama era un espectáculo de ilusión no que se mergullaba ao espectador noutros paisaxes ou lugares e acontecementos da historia a través duns trucos visuais. Para crear eses escenarios era preciso unha pintura moi realista. Nada mais realista que unha imaxe fotográfica. Daguerre acode aos irmáns Chevalier para obter certo tipo de lentes e comezar a traballar nunha mellora da cámara escura. Aplicar o invento da cámara escura podía ser moi proveitoso para os Dioramas, dotándoos de maior realismo. A través dos Chevalier, Daguerre entra en contacto con Niepce no 1826. Daguerre buscaba a asociación con Niepce para progresar no invento, cousa que Niepce rexeitou ao principio. Porén, diversos problemas financeiros, unidos á morte do seu irmán, fan que Niepce aceite firmar un contrato con Daguerre, no que se especifica ben claro que Niepce era o inventor da fotografía e Daguerre achegaría certas melloras á cámara escura. Así que dous anos despois do descubrimento Niepce e Daguerre asócianse (1829), pero a súbita morte de Niepce deixa a Daguerre o campo libre.
Daguerre aproveitou entón problemas económicos do fillo de Niepce para obter unha modificación do contrato ao seu favor. Despois de varios anos de perfeccionamento do daguerrotipo, no 1839 anuncia que xa esta terminado. O invento é presentado á Academia de Ciencias francesa. A patente é adquirida polo goberno do país ese mesmo ano. Daguerre obtén unha pensión de 6000 francos e o fillo de Niepce de 4000. Grazas a esta adquisición o invento internacionalizouse e foi estendido a Europa e Estados Unidos.
Daguerre obtivo unha grande fama e importante recoñecemento mundial, e recibía condecoracións de parte de diversas entidades. pero pouco a pouco a verdade foi saíndo á luz e Daguerre recoñecería a parte correspondente a Niepce. Se ben temos de dicir que perfeccionamento do daguerrotipo foi un grande logro, fronte as dúas horas do proceso de Niepce, Daguerre conseguiu acurtalo a un período entre 5 e 40 minutos. Daguerre morreu no 1851, dedicado a fabricar material fotográfico en serie.
Daguerre e Talbot
Ao mesmo tempo que Daguerre, en Inglaterra Henry Fox Talbot traballaba no desenvolvemento do calotipo. Os dous sabían que os seus inventos eran moi importantes e poderían revolucionar o mundo. Daguerre patentou o seu invento en Inglaterra unha semana antes de que o goberno francés obtivera a patente. Por esta razón invento quedou libre no mundo enteiro excepto en Inglaterra. O propósito desta acción non esta moi clara, pero puido ser para frear unha posible prioridade do calotipo de Talbot fronte ó Daguerrotipo. En Inglaterra a situación quedou así sendo o fotógrafo francés Antoine Claudet un dos poucos legalmente permitidos a tomar daguerrotipos.
O daguerrotipo
miniatura|Cámara escura
Para obter unha imaxe pártese dunha capa sensible de nitrato de prata estendida sobre unha base de cobre. Este preparado é exposto á luz nunha cámara escura. O positivo queda plasmado no cobre preparado obténdose unha imaxe latente. Para poder ver esa imaxe tiña que ser revelada con vapor de mercurio, o mercurio queda plasmado no positivo. Finalmente, a imaxe fíxase ao ser somerxida a placa nunha solución de cloruro sódico ou tiosulfato sódico diluído.
Peróxido orgánico
miniatura|150px|Estrutura xeral dun peróxido orgánico Os peróxidos orgánicos son compostos orgánicos que conteñen o grupo funcional peróxido (ROOR′). Se R′ é hidróxeno, os compostos denomínanse hidroperóxidos orgánicos. Os perésteres teñen a estrutura xeral RC(O)OOR. O enlace O−O rompe facilmente, producindo radicais libres da forma RO• (o punto representa un electrón desapareado). Así, os peróxidos orgánicos son útiles como iniciadores en varios tipos de polimerización, como as resinas epoxi usadas en plásticos reforzados con vidro. Para este propósito utilízanse comunmente o MEKP e o peróxido de benzoílo. Porén, a mesma propiedade tamén determina que os peróxidos orgánicos poidan intencionalmente ou non iniciar unha polimerización explosiva en materiais con enlaces químicos insaturados, e este proceso pode utilizarse en explosivos. Os peróxidos orgánicos, igual que os inorgánicos, son potentes axentes branqueantes.
Hérulos
Os hérulos eran os membros dun antigo pobo xermánico, clasificada na gran confederación dos suevos, que invadiu o Imperio Romano no século III.
Peróxido orgánico
350px|miniatura|A condrilina é un dos 1,2-dioxenos naturais.
Hérulos
O antigo pobo xermano hérulo foi case con total seguridade expulsado de Escandinavia ao longo do século III e tivo a súa orixe nas costas da actual Pomerania. Segundo algúns historiadores medievais, os seus integrantes aliáronse cos godos e participaron con eles en varias expedicións levadas a cabo ao redor das costas dos mares Negro e Exeo (ano 260). A principios do século VI, os longobardos venceron ao pobo hérulo e disolveron o seu reino, situado na conca do río Elba. Algúns dos seus integrantes emigraron a Escandinavia e outros enroláronse como mercenarios no exército do Imperio Romano de Oriente. O caudillo hérulo máis coñecido, Odoacro, depuxo ao último emperador romano de Occidente, Rómulo Augústulo, en 476 e foi nomeado rei de Italia polas súas tropas. Gobernou Italia do 476 ao 493, ata que os ostrogodos combateron e venceron o seu exército, instalándose na península Itálica.
Peróxido orgánico
Propiedades
A lonxitude do enlace O−O nos peróxidos é duns 1,45 Å con ángulos R−O−O (onde R = H, C) duns 110° (similar aos da auga). Caracteristicamente, os ángulos diedros C−O−O−R (R = H, C) son duns 120°. O enlace O−O é relativamente feble, cunha enerxía de disociación de enlace de 45–50 kcal/mol, que é menos da metade da forza dos enlaces C−C, C−H e C−O.
As principais clases de peróxidos orgánicos son: Estes compostos aparecen na natureza ou son útiles en comercialmente. Coñécense tamén outros compostos peroxi máis especializados.
Bioloxía
miniatura|130px|O vagalume [[Lampyris noctiluca]] Os peróxidos desempeñan un importante papel en bioloxía. Coñécense centos de peróxidos e hidroperóxidos, que derivan de ácidos graxos, esteroides e terpenos. Por exemplo, derivan de ácidos graxos varios 1,2-dioxenos. A biosíntese de prostaglandins realízase a través dun endoperóxido, un tipo de peróxido bicíclico. No vagalume, a oxidación da luciferina, que é catalizada polo enzima luciferase, rende un composto peroxi, o 1,2-dioxetano. O dioxetano é inestable e descomponse espontaneamente a dióxido de carbono e cetonas excitadas, as cales liberan o exceso de enerxía emitindo luz (bioluminescencia).
A Reixía, Sofán, Carballo
A Reixía (á espera da oficialización da forma Reixía ) é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
Peróxido orgánico
Bioloxía
miniatura|450px|Perda de CO2 dun dioxetano, dando lugar a unha cetona excitada, que se libera emitindo luz.|center
A partir de peróxido de hidróxeno
Este método pode tamén render peróxidos cíclicos. Os dioxetanos de catro membros poden obterse por cicloadición 2+2 de oxíxeno a alquenos.
Reaccións
Os organoperóxidos poden ser reducidos a alcohois con hidruro de litio aluminio, como se describe nesta ecuación idealizada:
Os ésteres de fosfito e fosfinas terciarias tamén efectúan a redución:
Algúns peróxidos son fármacos cuxa acción está baseada na formación de radicais en lugares desexados do organismo. Por exemplo, a artemisinina e os seus derivados, como o artesunato, posúen a acción máis rápida de todos os fármacos actuais contra a malaria por Plasmodium falciparum. O artesunato tamén é eficaz reducindo a produción de ovos do trematodo na infección por Schistosoma haematobium.
miniatura|[[Proba do ioduro|Proba do ioduro-amidón. Nótese o ennegrecemento (esquerda) do amidón inicialmente amarelado (dereita).]] Utilízanse varios métodos analíticos para a determinación cuantitativa e cualitativa de peróxidos. Unha detección cualitativa simple de peróxidos lévase a cabo coa reacción do ioduro-amidón. Aquí, os peróxidos, hidroperóxidos ou perácidos oxidan o ioduro potásico engadido a iodo, o cal reacciona co amidón producindo unha cor azul escura. Existen indicadores de papel comerciais que usan esta reacción. Este método é tamén axeitado para a avaliación cuantitativa, pero pode non distinguir entre diferentes tipos de compostos peróxido. A decoloración de varias tinturas índigo en presenza de peróxidos utilízase para este propósito. Por exemplo, a perda da cor azul no leuco-azul de metileno é selectiva para o peróxido de hidróxeno.
A análise cuantitativa de hidroperóxidos pode realizarse usando titulación potenciométrica con hidruro de litio aluminio. Outro modo de avaliar o contido de perácidos e peróxidos é a titulación volumétrica con alcóxidos como o etóxido de sodio.
Oxíxeno activo en peróxidos
O grupo peróxido considérase que contén un átomo de oxíxeno activo. O concepto de contido de oxíxeno activo é útil para comparar a concentración relativa de grupos peróxido en formulacións, que está relacionado co contido en enerxía. En xeral, o contido de enerxía increméntase á vez que o contido en oxíxeno activo e así canto maior é o peso molecular dos grupos orgánicos, menor é o contido en enerxía e, normalmente, menor a perigosidade do produto.
O termo oxíxeno activo utilízase para especificar a cantidade de peróxido presente en calquera formulación de peróxidos orgánicos. Un dos átomos de oxíxeno de cada grupo peróxido considérase "activo". A cantidade teórica de oxíxeno activo pode describirse pola seguinte ecuación:
onde p é o número de grupos peróxido da molécula e m é a masa molecular do peróxido puro.
Os peróxidos orgánicos véndense xeralmente en formulacións que inclúen un ou máis axentes flegmatizantes (desensibilizadores ou estabilizadores). É dicir, por motivos de seguridade ou polos beneficios nas prestacións do produto as propiedades dunha formulación de peróxidos orgánicos son normalmente modificadas por meido do uso de aditivos para flegmatizar, estabilizar ou ás veces potenciar o peróxido orgánico para o seu uso comercial. As formulacións comerciais constan en ocasións de mesturas de peróxidos orgánicos, as cales poden ser flegmatizadas ou non.
Descomposición térmica de peróxidos orgánicos
Os peróxidos orgánicos son útiles en síntese química debido á súa propensión á descomposición térmica. Ao descompoñérense xeran radicais libres útiles que poden iniciar a polimerización para crear polímeros, modificar polímeros por enxerto ou visbreaking (~viscorredución) ou o establecemento de enlaces cruzados para crear un polímero termoestable (thermoset). Cando se utilizan para estes propósitos, o peróxido está moi diluído, polo que a calor xerada pola descomposición exotérmica é absorbida con seguridade polo medio que o rodea (por exemplo, un composto polímero ou emulsión). Mais cando o peróxido está nunha forma máis pura, a calor creada pola súa descomposición pode que non se disipe tan rapidamente como se xera, o cal pode ter como resultado un incremento da temperatura, o cal intensifica máis a velocidade de descomposición exotérmica. Isto pode crear unha situación perigosa coñecida como descomposición autoacelerante.
Prodúcese unha descomposición autoacelerante cando a velocidade de descomposición do peróxido é dabondo alta como para xerar calor a unha velocidade máis rápida que a de disipación no ambiente. A temperatura é o principal factor na velocidade de descomposición. A temperatura máis baixa á que un peróxido orgánico empaquetado sofre unha descomposición autoacelerante nun período dunha semana defínese como temperatura de descomposición autoacelerante.
Seguridade
Os peróxidos son tamén fortes oxidantes e reaccionan facilamente coa pel, polpa de la e algodón. Por razóns de seguridade, os compostos peroxídicos son almacenados en contedores ou recipientes fríos e opacos, xa que a calor e a iluminación aceleran as súas reaccións químicas. As pequenas cantidades de peróxidos, que se orixinan nos recipientes de almacenamento ou reacción poden neutralizarse usando axentes redutores como o sufato de ferro(II). Entre as medidas de seguridade en plantas industriais que producen grandes cantidades de peróxidos están as seguintes:
1) O equipamento está localizado dentro de estruturas de formigón reforzado con fiestras con lámina metálica, que aliviarían a presión e non se fragmentarían en caso de explosión.
3) Os recipientes están feitos de materiias non reactivos como o aceiro inoxidable, certas aliaxes de aluminio ou vidro escuro.
Para unha manipulación con seguridade de peróxidos orgánicos concentrados un parámetro importante é a temperatura da mostra, que debería manterse por debaixo da temperatura de descomposición autoacelerante do composto.
O tansporte de peróxidos orgánicos está restrinxido e regulado en moitos países.
Naruto: Shippūden
Naruto: Shippūden (Traducido como: Crónicas do Furacán) é o nome con que se coñece á segunda parte da historia de Naruto, o manga de Masashi Kishimoto. Esta denominación é a que se adoptou no anime, e equivale á segunda parte do manga. O seguinte texto que está abaixo é o argumento de cada manga pero non esta dividido de acordo ao modo no que o manga avanza.
A acción comeza tras os dous anos e medio que o protagonista, Naruto Uzumaki, pasou adestrando co seu mestre Jiraiya. Nela reaparecen todos os personaxes da anterior serie pero con máis experiencia e forza. Ademais, a Organización Akatsuki entra definitivamente en acción, tras a súa breve aparición na parte anterior, e revélanse os seus obxectivos. O inimigo principal da parte anterior de Naruto, Orochimaru, estivo mentres tanto adestrando a Sasuke Uchiha, antigo compañeiro de Naruto, que abandonou voluntariamente a aldea para gañar forza grazas a este personaxe, e así poder tomar vinganza contra o seu irmán, Itachi Uchiha.
O regreso a Konoha
Ao seu regreso á Aldea Oculta de Konoha, Naruto Uzumaki atopa de novo a todos os seus compañeiros, algúns máis cambiados que outros. Sakura Haruno estivo adestrando con Tsunade, e a parte da súa mellora en técnicas médicas, adquiriu esa forza descomunal e absurda que caracteriza á quinta Hokage, para horror de Naruto. O seu sensei, Kakashi Hatake somételles a unha proba para comprobar canto melloraron nestes anos. Curiosamente, é a mesma á que lles someteu ao comezo da súa carreira como ninjas, quitarlle os cascabeis, aínda que aquela vez Sasuke Uchiha aínda estaba con eles.
O rescate de Gaara
Gaara, que estableceu con Naruto unha profunda amizade por mor dos sucesos da primeira parte, converteuse no Kazekage da súa aldea. Ademais, dado que é un jinchūriki, atraeu a atención de Akatsuki. Por este motivo, Sasori e Deidara chegan á aldea, e tras un combate entre este último e Gaara, este finalmente cae nas garras da organización, que pretende extraer o monstro do seu interior, o Shukaku. Kakashi Kakashi, Naruto e Sakura, xunto á anciá Chiyo, e axudados polo equipo de Maito Gai, disponse a rescatar a Gaara. Isto leva a unha prolongada pelexa na que Sakura e Chiyo conseguen derrotar a Sasori. [Kakashi e Naruto conseguen rescatar a Gaara que con todo morreu por mor da extracción do Bijū. Deidara escapa, e preséntase un novo membro que ingresa en Akatsuki, Tobi, substituíndo a Sasori. Chiyo usa entón unha técnica prohibida pola cal resucita a Gaara a cambio da súa propia vida.
Sasuke e Sai
Sasori, antes de morrer reveloulles a Sakura e Chiyo o lugar e momento dunha reunión cun espía que introducira nas filas de Orochimaru. O equipo de Kakashi volve a Konoha, e para a nova misión, conseguir información sobre Orochimaru, Tsunade vese obrigada a facer cambios no equipo de Naruto e Sakura. Kakashi, que quedou moi debilitado tras usar o Mangekyō Sharingan na loita con Deidara, é substituído por Yamato. Ademais, debido á presión imposta por Danzō, un dos anciáns da aldea, antigo inimigo do terceiro Hokage e líder dunha parte do ANBU, a raíz, Sai pasa a ocupar o posto deixado por Sasuke. O novo equipo parte ao lugar que Sasori indicoulles, quedando patente no camiño que Sai é alguén peculiar que pronto se fai inimigo dos seus compañeiros. Yamato disfrázase como Sasori para enganar ao espía, que resulta ser Kabuto. Este descóbrelles grazas á aparición de Orochimaru e revela que en realidade se pasou ao bando do sannin tempo atrás. Naruto, cheo de carraxe cara Orochimaru por reter a Sasuke, libera de xeito inconsciente parte do chakra de Kyubi, chegando ata mostrar a cuarta cola do raposo. Tras obrigar a Orochimaru a fuxir debido á gran forza do raposo, Yamato consegue selar de novo o chakra deste en Naruto coa técnica Mokuton, que herdara do primeiro Hokage por ser unha vez suxeito de experimentos de Orochimaru.
Antes de saír fuxindo o sannin, Sai móstraselle como espía de Danzō, e márchase con el posto que o ancián desexa forxar unha alianza con Orochimaru. Os ninjas de Konoha perséguenlles e pescudan o paradoiro de Sasuke. Naruto cos seus compañeiros, que se infiltraron, atrapan a Sai, pero ao aparecer Kabuto, o suposto traidor inmobiliza ao servente de Orochimaru, permitindo que poidan ir todos a buscar a Sasuke. Sai, que é o primeiro en dar con el, mostra que a súa verdadeira misión é darlle morte por ser un perigo para a aldea. Tras unha grande explosión que fai saltar parte da gorida subterránea polo aire, todos os demais acoden e Naruto e Sakura atópanse con Sasuke, que se mostra indiferente a eles. Este ataca a Naruto, e ata consegue neutralizar por completo o chakra do raposo, deixando a Naruto fóra de combate. Sasuke, que se dispuña a realizar unha técnica descoñecida, é detido por Orochimaru, que lles forza a retirarse aducindo que os de Konoha poden ser máis útiles vivos para que poidan acabar cos membros de Akatsuki.
Hidan, Kakuzu e o Equipo 10
Logo de haberse reencontrado, Naruto, Sai, Sakura e Yamato regresan á aldea de Konoha sen lograr completar a súa misión. Tras o que pasou na procura de Sasuke, Sai faise amigo de Naruto e Sakura. Kakashi dille a Naruto que necesita volverse máis forte para poder traer de volta a Sasuke e dille unha forma de adestrar que só pode facer el.
Case cando o adestramento acabara de comezar, aparecen outros dous membros de Akatsuki Kakuzu e Hidan que atrapan a outros jinchūriki agora "o dúas colas", que é unha especie de gato morado xigante que esta dentro dunha jinchūriki chamada Yugito Nii da Aldea Oculta das Nubes e a outro que non ten jinchūriki; ademais matan a un monxe chamado Chiriku que pertence aos 12 gardiáns ninjas que protexen ao Daimyou que resulta ser amigo de Asuma.
O adestramento de Naruto trátase de facer un jutsu que exceda ao Rasengan usando a técnica Tajuu Kage Bunshin xa que para poder aprender a técnica a curto tempo ten que adestrar con miles de se mesmo; as dúas técnicas esenciais para facelo son "alterar a natureza" e "alterar a forma do chakra". Así que coa axuda de Kakashi e Yamato, que é capaz de controlar o chakra do Kyubi, logra empezar o seu adestramento. Kakashi explícalle a Naruto que hai cinco clases de chakra: Lume, Vento, Auga, Raio e Terra. Para poder saber que clase de chakra ten Naruto danlle un pedazo de papel o cal indica, ao cortarse, que é de chakra vento.
Deidara e Tobi atrapan a "Sanbi", Bijū de tres colas que é unha clase de tartaruga celeste. Tsunade é informada de que Chiriku foi atrapado e manda a un escuadrón ninja á caza de Akatsuki. Naruto segue no seu adestramento o cal é moi esgotador e fai que o chakra do Kyubi o domine cando se desespera. Unha parte do escuadrón chega ao Templo de Lume e inicia unha loita con Hidan o cal asasina a Asuma; tras isto Shikamaru xura vingar ao seu mestre.
O Equipo Asuma está decidido a deter aos Akatsuki e emprenden unha viaxe para vingar a morte da súa sensei enfrontándose aos seus asasinos. Antes de saír de Konoha, Tsunade detenos e dilles que non vaian, ao que Shikamaru oponse; Kakashi ofrécese a ir con eles deixando a Naruto e a Yamato sos no adestramento. Como Tsunade segue preocupada chama a Sakura para que lles diga a Naruto e Yamato que teñen 24 horas para completar a técnica e ir axudar. Mentres tanto, Hidan e Kakuzu acordan regresar a Konoha para capturar a Naruto; pero son retidos polo equipo Asuma. Durante a batalla, Kakuzu revela que o seu corpo está composto por cables e que non sente ningún escrúpulo ao atacar ao seu propio compañeiro, que está baixo o control do "Jutsu posesión de sombras" de Shikamaru, e revela que el mesmo se compón de 5 entes diferentes que están representados no seu corpo como máscaras, e que simbolizan os seus corazóns, os cales rouban dos shinobis aos que se enfrontan (Kakashi destrúe un cun Raikiri neste punto e á vez aproveita para tomar un pouco do seu sangue).
Shikamaru separa a Hidan de Kakuzu, deixándoo a este en batalla contra Ino, Chouji e Kakashi. Durante a pelexa, Shikamaru perde sangue, o que lle dá oportunidade a Hidan de comezar o seu ritual; pero o sangue que usa era realmente de Kakuzu (que Kakashi dálle a Shikamaru antes da batalla) e grazas a isto destrúe outro dos corazóns de Kakuzu antes de que poida roubarse o corazón de Kakashi. Logo, os fíos que manteñen unido o corpo de Kakuzu saen das súas coseduras corporais; antes de que ataque, Yamato, Sai, Sakura, e Naruto chegan a axudar.
Kakashi invoca a Pakkun para que Sai e Sakura axuden a Shikamaru. Hidan atópase entre fíos que teñen selos explosivos e está baixo o efecto do "Jutsu Posesión de Sombras", un buraco ábrese baixo os seus pés e Shikamaru dille que esa será a súa tumba, do cal Hidan rise xa que non pode morrer por máis que se lle fira, pero ao facer explosión os selos, cae ao buraco feito pedazos e é sepultado polas rocas.
Kakuzu enfróntase a Naruto, que revela a súa nova técnica "Fuuton: Rasen-Shuriken". Ao decatarse do inmenso poder e acumulación de chakra que ten esta técnica, Kakuzu intenta evadir o primeiro ataque, pero Naruto perde antes o control do chakra e é golpeado por Kakuzu, que se promete ser máis precavido. Naruto intenta de novo a súa técnica, pero é evadida. Kakuzu non se dá conta que atrás hai outro Naruto esperándoo e no aire golpéalle cun "Rasen-shuriken" que lle dá de cheo destrozándolle 2 corazóns máis.