cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peugeot Type 2
Comercialización
En 1891 Armand Peugeot participou persoalmente cun Peugeot Tipo 2 na primeira Ciclo maratón París-Brest-París, que fora organizada por Pierre Giffard, editor do xornal parisiense, Le Petit Journal. Peugeot atraeu a cobertura dos medios de comunicación cara á súa creación e Giffard xa era un eficaz defensor dos medios de comunicación do transporte sobre rodas. Peugeot cubriu unha distancia de 2.045 km, seguindo primeiro o curso da carreira e logo unha carreira en Valentigney (preto de Sochaux) logo a Brest e París. A súa velocidade, alcanzou moito antes da creación dunha rede nacional de estradas á medida dos vehículos de motor, unha media de 14 km/h.
Alfred Sauvy
Biografía
En 1943, publicou Richesse et population (Riqueza e poboación), no cal avoga por unha política natalista e contra toda forma de protecionismo corporativo ou sindical. Nomeado director do INED (Institut national d'études démographiques), no momento de crearse este organismo (1945), tornouno nun ente de investigación multidisciplinar, e dirixiuno até 1962, conseguindo brillantes colaboradores; polo demais continuou como director da revista "Population" até 1975.
Preocupado por informar ao gran público, considerou crear un boletín sintético mensual de información do INED (catro páxinas), Population & Sociétés, que sería lanzado en 1968 polo seu sucesor, Jean Bourgeois-Pichat, e que contribuiría a reexaminar ideas preconcibidas sobre a caída da natalidade ou sobre o envellecemento poboacional.
Nun artigo aparecido no xornal "L’Observateur" o 14 de agosto de 1952, utilizou por vez primeira o termo "Tiers Monde" (Terceiro Mundo, en alusión ao Tiers Etat ou Terceiro Estado, que usara na época inmediatamente previa á Revolución Francesa do XVIII o Abbé Sieyès: «Car enfin ce Tiers Monde ignoré, exploité, méprisé comme le Tiers-État, veut, lui aussi, être quelque chose» (Pois, en fin este Terceiro Mundo ignorado, explotado, maldecido como o Terceiro Estado, quere, tamén, ser algo). Autor do termo, desprobouno no final da súa vida: «Que l'on permette au créateur de l'expression tiers-monde, il y a déjà près de quarante ans, de la répudier, tant elle fait oublier la diversité croissante des cas. Englober dans le même terme les pays d'Afrique noire et "les quatre dragons" ne peut mener bien loin.» (Débeselle permitir ao creador da expresión Terceiro Mundo, hai xa cerca de cuarenta anos, repudiala, entanto que fai esquecer a diversidade crecente do caso. Englobar no mesmo termo os países da África negra e "os catro dragóns" non pode levar moi lonxe).
Alfred Sauvy colaborou activamente no xornal L'Express de Jean-Jacques Servan-Schreiber, e asesorou o goberno de Pierre Mendès France (1954).
En Economía, é coñecido pola súa teoría do desnivel (théorie du déversement). Reafirmou incansabelmente as súas teses en numerosas publicacións. Nomeado membro do Collège de France en 1962, Alfred Sauvy continuou a exercer como xornalista en Le Monde e en L'Expansion, gozando dunha innegábel autoridade persoal, que a miúdo ficaba decepcionada polas decisións políticas, que coidaba tomadas con curtas miras.
Faleceu en París o 30 de outubro de 1990.
Provincia de Trat
Trat (en tailandés: ตราด) é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Trat.
Distritos
A provincia está subdividida en 5 distritos (amphoes) e 2 distritos menores (king amphoes). Os distritos son á súa vez divididos en 38 comunas (tambons), e estas en 254 poboados (moobans). Os números faltantes abaixo son os distritos que pasaron a formar a provincia Amnat Charoen en 1993.
Vilaboa, Camporramiro, Chantada
Vilaboa é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 18 habitantes, dos que 10 eran homes, e 8 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Vilar de Abaixo, Camporramiro, Chantada
Vilar de Abaixo é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 17 habitantes, dos que 6 eran homes, e 11 eran mulleres; o que supón un aumento de habitantes en relación ao ano 2006.
Adrafinil
O Adrafinil é unha suave droga estimulante do sistema nervioso central empregada en aliviar o insomnio escesivo e as distracións en pacientes maiores de idade. Tamén a usan persoas que poden ter fatiga ou traballadores nocturos ou aqueles que precisan estar en alerta por longos períodos de tempo. Os efectos do consumo amósanse entre os 45-60 minutos cando se toman oralmente nun estómago baleiro.
Esta droga non está aprobada nos EUA, porén úsase en Francia e noutros lugares de Europa. A droga foi creada pola compañía farmaceútica francesa Lafon no 2001, usandoa baixo a marca rexistrada Olmifon.
SIC Radical
A SIC Radical foi a terceira canle temática do Grupo Impresa (SIC) en ser transmitida, coa primeira emisión o 23 de abril de 2001.
A súa distribución realízase a través da televisión por cable e ten como público obxectivo os adolescentes e adultos novos. A maioría dos seus programas son americanos, emitidos en versión orixinal con subtítulos en portugués.
Animes exhibidos
(*) O anime marcado foi transmitido dobrado en portugués.
Ligazóns externas
» Sitio Oficial SIC Radical
» SIC Radical no Facebook
» SIC Radical no Myspace
Johan Limpers
Johan Limpers, nado o 2 de agosto de 1915 en Heemstede e finado o 10 de xuño de 1944 dun tiro, foi un escultor dos Países Baixos. Johan Limpers recibiu a súa formación na Academia Estatal en Ámsterdan, sendo alumno de Jan Bronner. A súa obra é monumental e mostra unha gran sensibilidade. El fixo moitos retratos. En 1940 gañou unha medalla de prata no Premio de Roma e empatou na arte monumental.
Principado de Tarento
miniatura|Extensión aproximada do Principado de Tarento en 1290. O Principado de Tarento foi un estado no sur de Italia creado en 1085 por Bohemundo I, o fillo máis vello de Robert Guiscard de Hauteville duque de Apulia, Calabria e Sicilia, como parte da paz entre el e o seu irmán máis novo, Roger Borsa despois dunha disputa sobre a sucesión ao Ducados de Apulia e Calabria.
Tarento converteuse na capital do principado, que cubría case todo o calcañar de Apulia. Durante os seguintes 377 anos de historia, ás veces era un feudo poderoso e practicamente independente do Reino de Sicilia (e despois do Reino de Nápoles), ás veces só era un título, dado a miúdo ao herdeiro da coroa ou ao esposo dunha raíña reinante. Cando a Casa de Anjou foi dividida, Tarento recaeu na casa de Durazzo (1394-1463).
Fernando I de Nápoles uniu o Principado de Tarento ao Reino de Nápoles á morte da súa esposa, Isabel de Tarento. O principado chegou ao seu fin, pero os reis de Nápoles continuaron dando o título de príncipe de Tarento aos seus fillos, primeiramente ao futuro Afonso II de Nápoles, o fillo máis vello de Isabel.
Territorio
En 1086 os territorios cedidos a Boemundo correspondían, ademais da cidade de Tarento, aos territorios do condado de Conversano e todo o Salento, agás Lecce e Ostuni No curso dos anos o Principado de Tarento desmembrouse varias veces, ben porque os seus príncipes, para recompensar os servizos feitos polos seus cabaleiros, doaban parte dos seus dominios, ben porque os soberanos napolitanos, temerosos do poder do Principado, lles substraían territorios que logo lles entregaban aos seus baróns. Despois de 1399, de feito, coa titularidade do Principado pasada a Raimundo Orsini des Baux, os dominios do Principado se sumaron aos do Condado de Lecce, do condado de Soleto e algunhas baronías e señoríos en Terra de Lavoro e Terra de Bari.
Príncipes de Tarento
miniatura|Escudo dos Hauteville de Sicilia.
miniatura|[[Anjou|Escudo dos Anjou, príncipes de Tarento.]]
Luis Tristán
Luis Tristán de Escamilla, nado en 1585 e finado en 1624, foi un pintor español, o principal dos discípulos de El Greco. É coñecido habitualmente como Luis Tristán e, incluso, ás veces como simplemente Tristán.
Estilo
Cóidase que Tristán realizou copias de cadros de El Greco, que figuran asinados polo mestre, pero o seu estilo, a pesar de ser considerado como o discípulo máis importante, é diferente, pois mostra tipos máis realista, con uso de técnicas claroscuras que aproximan a obra de Luis Tristán á doutros pintores de comezos do século XVII, influenciados polo tenebrismo.
A Pedra Furada, Sísamo, Carballo
A Pedra Furada é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 21 homes e 19 mulleres.
Galicia Gráfica (A Coruña)
Galicia Gráfica foi unha revista editada na Coruña entre 1926 e 1929.
Provincia de Trang
Trang é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Trang.
Tino di Camaino
miniatura|200px|Personificación da Virtude, da fachada de Santa Maria del Fiore, Museo dell'Opera del Duomo (Florencia), ca. 1320
Provincia de Trang
Distritos
esquerda|200px|Distritos da provincia Trang atópase subdividida en dez distritos (amphoe). Estes debúllanse logo en 87 comunas (tambon) e 697 poboados (muban).
Tino di Camaino
Tino di Camaino, nado en Siena contra o 1280 e finado en Nápoles contra o 1337, foi un escultor italiano do período gótico.
Primeiros anos
Fillo de Camaino di Crescentino, arquitecto sienés, foi discípulo de Giovanni Pisano, a quen axudou na realización dos relevos da fachada do Duomo de Siena. Seguiu a o seu mestre cando se trasladou a Pisa, onde foi nomeado mestre de obras das obras da Catedral (1311). Executou nese período o Monumento fúnebre de Henrique VII (1315). Alí mesmo en Siena, onde estivo entre 1315 e 1320, realizou tamén, en 1317, outro monumento funerario, o do cardeal Petroni. O seu Monumento fúnebre do bispo Orso foi executado para o Duomo de Florencia despois de 1321. miniatura|esquerda|200px|Madonna coa raíña Sancha e anxos, T. di Camaino, ca. 1355, National Gallery, Washington
En Florencia
Outras obras famosas do seu período fiorentino son a Madonna do Museo Nacional do Bargello e máis a Caridade do Museo Bardini, ademais da Tumba de Gastone della Torre, conservada no Museo da basílica da Santa Croce.
En Nápoles
Desde 1323 traballou en Nápoles, ao servizo de Roberto d'Angiò, onde realizou numerosos monumentos funerarios: en 1323 o de Catarina de Austria na San Lorenzo Maggiore; arredor de 1325 o da raíña María de Hungría na Santa Maria Donnaregina. Para Santa Clara, xa nos últimos anos da súa vida, realizou os sepulcros de Carlo de Calabria e de María de Valois.
Partido Independiente de Negreira
O Partido Independiente de Negreira (PIN) é un partido político galego de carácter local circunscrito ó concello de Negreira (A Coruña).
Nas eleccións locais de 2003 obtivo o 23% dos votos e tres concelleiros no consistorio:
Vilar de Arriba, Camporramiro, Chantada
Vilar de Arriba é un lugar na parroquia de Camporramiro, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2015 tiña 7 habitantes, dos que 4 eran homes, e 3 eran mulleres; o que supón un aumento de habitantes en relación ao ano 2006.
O Campo da Torre, Ortigueira, Ortigueira
O Campo da Torre e un lugar na parroquia de Ortigueira, no concello de Ortigueira, na comarca do Ortegal, na provincia da Coruña.
Saartjie Baartman
miniatura|Sarah Saartjie Baartman miniatura|Unha caricatura de Baartman Saartjie Baartman, tamén coñecida polo alcume de A venus hotentote, foi unha bailarina surafricana, nada en 1789 preto do río Gamtoos, na Colonia do Cabo (actual República de Suráfrica) e finada o 15 de decembro de 1815 en París.
A vida
Saartjie Baartman nace nunha familia khoisan na fronteira oriental da provincia neerlandesa de Colonia do Cabo, que se estendía por toda a metade occidental do cono sur surafricano. Cando nena, queda orfa logo dun ataque do exército neerlandés, e é levada como criada a unha facenda preto de Cidade do Cabo, onde lle impoñen este nome, que vén significando Sariña. O seu nome real descoñécese.
Publicitada como a venus hotentote Baartman actuou como bailarina por primeira vez o 24 de setembro de 1810 en Piccadilly (Londres). A súa sona fíxose importante a gran velocidade, axudada polo contexto social e político, e especialmente polas súas caricaturas. Porén, só uns meses despois, os abolicionistas británicos, convencidos de que a Baartman a trouxeran ao Reino Unido pola forza, abren un preito público sobre a súa situación legal. Ela di que quere quedar, e ante a falta de probas, o caso remata aí, outorgándolle unha maior publicidade aínda.
En 1814 viaxa a Francia, onde é recibida como unha grande estrela. Daquela é un comerciante de animais o que se fai cargo da súa representación e exhibición. En 1815 posa durante tres días como modelo vivente diante de científicos (Georges Cuvier, Henri de Blainville, Étienne Saint-Hilaire...) e artistas (Léon de Wailly, Nicolas Huet, Jean-Baptiste Berré...).
Só unhas semanas despois, o 15 de decembro faleceu, con 26 anos, probabelmente vítima das vexigas. Disecouse o seu cadáver, fervéronse os ósos e os xenitais e mais o cerebro conserváronse en formol, exhibíndose durante case dous séculos no Muséum National d'Histoire Naturelle de París primeiro, e logo no Musée de l'Homme.
Iconografía
A súa imaxe non foi a única, pero si unha das máis reproducidas como emblema da beleza da muller africana, vista, iso si, dende a perspectiva do ollo masculino e colonial, especialmente británico e francés. A súa figura foi reproducida en gravados científicos e anatómicos, en folletos e pósters, en banda deseñada, en pinturas e en esculturas.
Quizais a súa representación máis coñecida foi a que lle fixo o pintor Léon de Wailly, imitando a pose da renacentista Venus Cnidia.
O corpo de Baartman foi un dos modelos empregados polo pintor Henri Matisse como inspiración do seu libro O espido azul (1907).
Papel político
Na sociedade xurxiá británica, o cu prominente era un tema de discusión permanente, e a aparición de Saartjie Baartman non fixo máis que acender os debates. Coincidiu no tempo co ascenso ao posto de primeiro ministro de William Wyndham Grenville, que tiña unhas nádegas avultadas tamén. De feito, a coalición Whig que apoiaba a Grenville eran chamados os cu-grandes e os cuístas (bottomites). Baartman foi así empregada tamén no xénero do caricaturismo político, como símbolo da coalición gobernante.
A repatriación
Co remate do apartheid e o ascenso ao poder en Suráfrica de Nelson Mandela (1994), Baartman regresa á actualidade. O antropólogo Philip Tobias iniciou unha campaña para o regreso do cadáver ao continente africano, e o tema foi central na axenda política durante a primeira visita de François Mitterrand á Suráfrica de Mandela. A repatriación do cadáver foi respaldada polos políticos e a opinión pública francesa, pero tivo que enfrontar as críticas dalgúns conservadores de arte e responsábeis de museos, que entendían que o seu corpo formaba parte do patrimonio francés.
Pero as cousas levaron o seu tempo, e non foi ata o ano 2002 cando Baartman regresou a Suráfrica. En maio de 2002 os seus restos chegaron a Suráfrica, e o 9 de agosto, o día nacional da muller, Baartman foi incinerada con funeral de estado no val do río Gamtoos, nun outeiro sobre a viliña de Hankey onde se supón que naceu.
S. Yizhar
S. Yizhar ou Yizhar Smilansky (1916 — 2006) é un escritor israelí, o grande innovador da literatura moderna hebrea. O seu nome literario deullo o poeta e editor Yitzhak Lamdan, cando en 1938 editou a primeira historia de Yizhar, O regreso de Ephraim a Alfalfa no seu xornal literario.
Biografía
Naceu no seo dunha familia de escritores, o tío do seu pai era Moshé Smilansky, famoso escritor. O seu pai, Zev Zass Smilensky, foi tamén un coñecido escritor. Yizhar completou os seus estudos en Xerusalén e foi mestre en Yavniel, Ben Shemen, Hulda e Rehovot, antes de ensinar na Universidade Hebrea de Xerusalén ata a súa xubilación. Militante do Mapai, foi membro da Knesset
Escrita
Entre 1930 e 1950 Yikhar publicou novelas curtas e algúns libros de relatos. A fins dos anos 50 apareceu a súa novela Os días de Ziklag en dous volumes e con máis de mil páxinas, a obra renovou a prosa literaria hebrea.
Pordiños, Sísamo, Carballo
Pordiños é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 6 homes e 9 mulleres.
Linguas volta-congo
As linguas volta-congo son a principal rama de primeiro nivel dentro da familia níxer-congo, cun total de 350 millóns de falantes. O nome da familia provén de que a maioría de linguas fálanse nas ribeiras dos ríos Volta e Congo.
Clasificación
O traballo comparativo realizado por John M. Stewart na década de 1960 e de 1970 axudou a establecer a unidade filoxenética das linguas volta-congo e abriron claros da súa estrutura interna, mais os resultados seguen a ser inconclusos.
Williamson e Blench (2000) encontraron que en moitos casos é difícil precisar liñas claras entre os diferentes grupos de linguas volta-congo e suxeriron que isto podería indicar que se deu unha diversificación dun continuo xeolectal máis que unha clara separación entre unidades filoxenéticas. Isto mesmo fora suxerido antes por Bennet (1983 citado en Williamson e Blench 2000:17) para o caso das lenguas Gur e as linguas Adamawa-Ubangi, que moitos autores agrupan xuntas baixo o nome de linguas da sabana. Tamén Elugne e Williamson (1976) na súa reconstrución do proto-ẹdo e o proto-ịjọ, dous subgrupos das linguas kwa encontraron que o proto-ẹdo-ịjọ presentaría características usualmente asociadas coas linguas Benué-Congo polo que a diferenza filoxenética entre os dous grupos non parecía xustificada.
Outras ramas da familia son as linguas kru e as linguas senufo. As linguas bantú que é o grupo máis coñecido e particularmente numeroso formado por multitude de linguas, sendo de feito un subgrupo das linguas Benué-Congo.
Clasificación interna
Segundo Williamson e Blench 2000, existen as seguintes ramas:
Algúns autores como Victor Manfredi consideran que a división kwa debe ser revisada e propoñen dividir o grupo kwa en dous grupos, un máis relacionado co que actualmente se chama Benue-Congo (denominado BK-1) e outro máis relacionado coas linguas gbe (BK-2), este segundo grupo estaría caracterizado por algunhas innovacións comúns.
Descrición lingüística
Os sistemas vocálicos das linguas Volta-Congo foron obxecto dun grande debate na lingüística histórica.
Fonoloxía
Casali (1995) defende a hipótese de que o proto-Volta-Congo tivera nove ou dez vogais e un sistema de harmonía vocálica e que posteriormente este inventario reduciríase a un sistema de sete vogais en moitas linguas Volta-Congo. As linguas das montañas de Togo e Ghana son exemplos onde aínda están presentes sistemas de nove ou dez vogais. Por outra parte Stewart (2002) reconstrúe 7 vogais orais e 7 vogais nasais para o proto-Volta-Congo meridional (ou máis estritamente unha aproximación ao mesmo baseado en correspondencias entre o proto-potou-akan e o proto-bantú): ! rowspan="2" | ! colspan="3" | orais ! colspan="3" | nasais ! anterior ! central ! posterior ! anterior ! central ! posterior ! pechadas ! semipechadas ! abertas Non existe unha reconstrución completa do proto-Volta-Congo que empregue todas as linguas da familia, aínda que existe unha aproximación razoable de J. M. Stewart do proto-Benue-Kwa (Volta-Congo meridional) feira comparando só o proto-potou-akan e o proto-bantú. De acordo con esta reconstrución toda consoante ten dúas formas en distribución complementaria: grao non mutado / grao mutado. No grao mutado unha consoante xeralmente é alófona non nasal (aínda que as non mutadas aproximantes son nasalizadas), mentres que o grao mutado a consoante ten un alófono prenasalizado ou nasal. As raíces teñen a forma usual C1V1(C2V2), o inventario reconstruído para as consoantes que aparecen en primeiro lugar (C1) é: ! colspan="2"| ! bilabial ! alveolar ! palatal ! velar ! labiovelar ! rowspan="2"| Oclusiva ! xorda ! sonora ! rowspan="2"| Implosiva ! xorda ! sonora ! colspan="2"| aproximante ! colspan="2"| nasal Para cada par de fonemas da táboa o primeiro é o alófono que aparece ante vogal non nasal (grao non mutado) e o segundo o que aparece ante vogal nasal (grao mutado). Neste sistema destaca a ausencia de africadas ou fricativas, unha característica tamén presente en proto-bantú e en proto-potou-akan.
Comparación léxica
Os numerais reconstruídos para diferentes grupos de linguas volta-congo son: ! rowspan=2| GLOSA ! colspan=3| Volta-congo setentrional ! colspan=1| Volta-congo meridional ! PROTO- KRU ! PROTO- SENUFO ! PROTO- GUR ! PROTO- BENUE-KWA
Marciano (emperador)
miniatura|180px|Interpretación do retrato de Marciano, a partir dos bustos das súas moedas.
Flavius Marcianus Augustus (Flavius Marcianus Augustus, en latín), máis coñecido como Marciano (c. 390 - xuño de 457) Emperador de Oriente, tamén chamado Imperio bizantino, desde o 450 ata a súa morte en 457.
Alexandre Nevski
Traxectoria
Fillo do Gran Príncipe Iaroslav, liderou aos rusos na batalla do río Neva en 1240, onde derrotou de xeito decisivo aos suecos no seu intento de invadir Rusia. O alcume Nevski fai memoria desa vitoria fundamental. Atallou tamén cun exército de infantería a carga da famosa cabalería de Orde Teutónica na batalla do lago Peipus, onde infrinxiu unha abraiante derrota aos cabaleiros teutóns.
Marciano (emperador)
Marciano naceu en Tracia ou Iliria. Os seus primeiros anos serviu como soldado anónimo, para posteriormente poñerse ao mando de Ardaburio e Aspar e tomar parte nas guerras contra os persas e vándalos. Marciano foi tomado prisioneiro polos vándalos nunha batalla preto de Regius en 431, foi levado ante o rei vándalo Xenserico, e liberado baixo o xuramento de nunca alzar armas contra os vándalos.
A través da influencia dos xenerais Aspar e Zenón, foi nomeado capitán da garda, e posteriormente tribuno e senador. Á morte de Teodosio II foi escollido para sucedelo por estes dous xenerais e pola irmá de Teodosio, Pulqueria, coa que casou.
Marciano realizou o último pago dos onerosos tributos impostos por Atila o huno, tributos que este recibía desde o reinado de Teodosio II para frear os seus ataques ao Imperio de Oriente. Consciente de que nunca podería capturar a capital oriental, Constantinopla, Atila dirixiuse ao oeste e emprendeu as súas campañas famosas en Galia (451) e Italia (452) abandonando os dominios de Marciano.
Alexandre Nevski
Traxectoria
Ante a ameaza mongol, soubo concitar habilmente as simpatías da dinastía de Jochi, apesares de terse negado a realizar a cerimonia de homenaxe aos devanceiros mongois. Consistía esta cerimonia en camiñar entre lumes e prostrarse ante a efixie dos antepasados dos invasores. Nevski respondeu con enteireza que el só se prostraba perante o Deus de Xesucristo. Chegou a ter unha grande amizade con Sartaq, o fillo de Batu Khan, quen o puxo á fronte de Vladimir.
Marciano (emperador)
Reformou as finanzas e repoboou os distritos devastados. Rexeitou ataques en Siria e Exipto (452), e sufocou perturbacións na fronteira armenia (456). Outro evento notábel do seu reino é o Concilio de Calcedonia (451) en que Marciano intentou mediar entre as escolas rivais de teoloxía, en conflito pola natureza de Cristo (disputas cristolóxicas).
Marciano ignorou os asuntos do Imperio Romano de Occidente. Non fixo nada para axudar ao oeste durante as campañas de Atila, e, mantendo a súa promesa, ignorou as depredacións de Gunderico cando os Vándalos saquearon Roma en 455.
Pouco antes da morte de Atila en 453, o conflito entre el e o emperador reiniciouse. Con todo, o rei dos hunos morreu antes da guerra. Nun soño, Marciano dixo ver o arco de Atila rompéndose diante del, e uns días despois correuse a voz que o seu grande inimigo morrera.
Alexandre Nevski
Traxectoria
Distinguiuse polo seu goberno xusto e prudente e a defensa do feble e o desvalido. As súas relacións de vasalaxe cara a Horda de Ouro permitíronlle evitar a aniquilación da civilización rusa.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1964
Os IX Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse en Innsbruck, Austria. A pesar de ser unha tradicional estación de esquí nese ano produciuse unha escaseza de neve debido ás cálidas condicións climáticas que se deron, isto obrigou que a mobilización do exército austríaco para traer neve doutros lugares. A patinadora soviética Lidia Skoblikova entrou na historia dos Xogos ao lograr a medalla de ouro en todos as probas que disputou. Ao largo da súa carreira totalizaría 6 medallas de ouro olímpicas o que a converte na deportista con maior número de medallas de ouro na historia dos Xogos Olímpicos de Inverno. Por primeira vez celebrouse a competición de luge, aínda que o deporte recibiu unha publicidade negativa cando nunha carreira previa aos Xogos finou un deportista.
Provincia de Tak
Tak é unha provincia da Tailandia. A súa capital é a cidade de Tak.
Alexandre Nevski
Significación
Está considerado como un dos pais da patria rusa. Catarina I de Rusia creou a Imperial Orde de Alexandre Nevski o 21 de maio de 1752, como recoñecemento ao mérito patriótico e militar. Os soviéticos, ameazados polo avance do exército nazi en 1942, recuperaron esta condecoración.
Provincia de Tak
Distritos
esquerda|150px|Os distritos da provincia A provincia subdivídese en nove distritos (amphoe). Estes logo debúllanse en 63 comunas (tambon) e 493 poboados (muban).
Alexandre Nevski
Significación
A Igrexa Ortodoxa venérao como santo.
Warren Buffett
miniatura|dereita|Warren Buffet.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1964
Elección da sede
Innsbruck tivo que competir con outras dúas cidades candidatas para a celebración dos Xogos Olímpicos de Inverno de 1964. A votación tivo lugar na 55º sesión do Comité Olímpico Internacional, que tivo lugar en Múnic (República Federal Alemá), o 26 de maio de 1959.
Warren Buffett
Warren Edward Buffett, nado o 30 de agosto de 1930 en Omaha, Nebrasca, é un investidor e filántropo estadounidense. No ano 2008 era considerado o home máis rico do mundo.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1964
Facho Olímpico
Do 22 ao 29 de xaneiro, o facho olímpico tivo a seguinte ruta:
Warren Buffett
Traxectoria
O seu patrimonio líquido ascendía no 2006 a 16 mil millóns de dólares, grazas enteiramente á súa habilidade na escolla de accións e a administración de investimentos doutras persoas. Buffet iniciou a súa carreira en 1954 con apenas 100 dólares para investir. Despois de ser ensinado por Benjamin Graham, fundou unha sociedade de investimento da que el era administrador. Buffet dirixiu esta sociedade ata 1969, cando saíu do mercado debido aos niveis extremadamente altos da Bolsa.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1964
Facho Olímpico
Foi a primeira vez se acendeu en Olimpia un facho para os Xogos Olímpicos de Inverno.
Warren Buffett
Traxectoria
En 1965 comprou unha firma con problemas financeiros no sector téxtil chamada Berkshire Hathaway. Esta firma debería converterse nun holding para investimentos no sector dos medios de comunicación, seguros e compañías do sector de consumo. Buffet comprou varias destas compañías a un prezo moi baixo na recesión de 1973. Isto axudou a manter o seu retorno ben superior ó mercado durante as décadas de 70 e 80. Buffett xa era considerado unha lenda viva no campo dos investimentos cando comprou unha gran parte de Coca-Cola en 1988. Os exemplos empregados nas súas conferencias axudaron a espallar a súa reputación ben lonxe dos confíns de Wall Street, auxiliados por un bando de investidores satisfeitos que Buffet axudou a transformar en millonarios.
Buffett é o investidor con máis éxito de tódolos tempos, cunha taxa de retorno composta de 22,3% durante 36 anos. A compra de Coca Cola supuxo para os seus investidores un lucro de preto do 800% en 12 anos. Menos coñecido foi seu investimento no Grupo de propaganda Interpublic en 1973, que ofreceu ganancias de máis do 900% en pouco máis de 11 anos. Buffet utiliza un cálculo chamado de fluxo de caixa descontado, que envolve a estimativa dos fluxos de caixa futuros do negocio e o desconto. Este cálculo mostra se existe unha diferenza entre o prezo actual e o valor proxectado, e se é grande ou suficiente para dar ó investidor unha marxe de seguridade. Buffet di que despois de comprada unha acción, non lle importaría se a Bolsa pechase por 10 anos se estivese suficiente confiado do valor intrínseco dos seus papeis.
Zenón (emperador)
Imperator Caesar Flavius Zeno Augustus, tamén chamado Tarasicodissa, Trascalissaeus ou Zenón, nado c. 425 e finado en 491, foi o emperador bizantino dende o 9 de febreiro de 474 ata o 9 de abril de 491. As revoltas internas e as loitas relixiosas estendéronse durante todo o seu reinado, no que malia todo conseguiu certos éxitos nas relacións exteriores. Era o emperador en Oriente, a cuxa estabilidade contribuíu en gran medida, cando tivo lugar a caída oficial do Imperio Romano de Occidente.
Traxectoria
Tarasicodissa, como era coñecido na súa mocidade, foi un guerreiro isaurio da rexión que na actualidade é Armenia. Considérase que os isaurios eran os antepasados dos actuais kurdos e os romanos tíñanos por bárbaros malia que foran cidadáns romanos durante máis de dous séculos. Así, unha serie de afortunados sucesos levarían finalmente a Zenón ao trono de Constantinopla.
Para resultar máis facilmente aceptado pola xerarquía romana e a poboación grega de Constantinopla, Tarasicodissa adoptou o nome grego de Zenón, que usaría durante o resto da súa vida, tralo seu matrimonio con Ariadna, a filla de León, en 468. Aínda que este matrimonio tiña a finalidade de que León se asegurase o apoio isaurio fronte ao ambicioso ministro Aspar, o acordo político daría lugar a un fillo que chegaría a ser o emperador León II trala morte do seu avó en 473. miniatura|esquerda|[[Relevo (escultura)|Relevo de Ariadna, filla maior do emperador León I e muller de Zenón.]] Mentres tanto, Zenón seguiu dirixindo os exércitos orientais e obtendo grandes éxitos, en especial a expulsión dos vándalos de Epiro, que invadiran en 469 como parte da vinganza do rei Xenserico polo ataque sufrido o ano anterior. Tamén dirixiu as tropas contra as incursións dos hunos e xépidos ao sur do río Danubio. Como León II era moi novo para gobernar por si mesmo, Ariadna e a nai desta, Verina, convencérono para que coroase coemperador a Zenón o 9 de febreiro de 474. Cando León caeu doente e morreu o 17 de novembro seguinte, Zenón converteuse no único emperador.
Restaurado no seu goberno de todo o imperio, Zenón viuse obrigado dous meses despois a tomar unha decisión transcendental, cando Odoacro depuxo ao último emperador de Occidente e pediu que Zenón o recoñecese como funcionario patricio da súa corte, pretendendo así gobernar sen emperador. Zenón concedeullo, e deste xeito converteuse teoricamente no primeiro emperador dun Imperio Romano unificado desde 395. En realidade, simplemente se desentendeu de Occidente ata algúns anos máis tarde, cando Odoacro comezou a violar os pactos do seu acordo con Zenón.
Na mesma época, Zenón enviou unha misión a Cartago coa intención de chegar a unha acordo de paz permanente con Xenserico, que seguía dirixindo constantes ataques contra as cidades de Oriente e o comercio marítimo. Ao recoñecer a Xenserico como un rei independente e aceptar toda a extensión das súas conquistas, Zenón logrou impoñer unha paz que duraría máis de 50 anos e que acabou cos ataques vándalos a Oriente, ademais de conseguir a liberdade relixiosa para os católicos que vivían baixo o poder alano.
A Raíña, Sísamo, Carballo
A Raíña é un lugar da parroquia de Sísamo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 43 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 24 homes e 19 mulleres.
Delta M
O Delta M foi un foguete espacial dos estadounidense en servizo entre 1968 e 1971.
Características
O Delta M foi un foguete lixeiro da familia de foguetes Delta que foi usado doce veces entre 1968 e 1971. Contou cunha variante, o Delta M6, que en lugar de tres foguetes aceleradores de propelente sólido usaba seis. Esta variante foi lanzada unha soa vez. Do total de 13 lanzamentos do Delta M e o Delta M6, unha acabou en fallo e outro só tivo éxito parcialmente; o resto de lanzamentos tivo éxito.
Guillerme IV de Orange-Nassau
Guillerme IV de Orange-Nassau (en neerlandés: Willem IV van Oranje-Nassau), nado o 1 de setembro de 1711 na localidade frisoa de Leeuwarden e finado o 22 de outubro de 1751 na cidade surholandesa da Haia, foi o segundo membro da casa de Orange-Nassau que ostentou o título de príncipe de Orange e o primeiro deles que herdou a condición de estatúder en toda a República das Provincias Unidas, nos actuais Países Baixos.
Xenealoxía
esquerda|miniatura|Retrato de Ana de Hannover, esposa de Guillerme IV, obra de Johann Valentin Tischbein (1753) Guillerme IV foi un dos fillos do matrimonio entre Xoán Guillerme Friso de Orange-Nassau (1687-1711), príncipe de Nassau-Dietz e príncipe de Orange, conde de Katzenelnbogen, estatúder de Frisia e de Groninga e almirante das Provincias Unidas, e María Luísa de Hesse-Kassel (1688-1765).
O 25 de marzo de 1734 casou en Londres con Ana de Hannover (1709-1759), filla de Xurxo II, rei de Gran Bretaña e de Irlanda. O matrimonio tivo seis fillos, dos cales o primoxénito varón e as dúas fillas seguintes naceron mortos, ademais doutra filla falecida ao mes de nacer. A súa filla máis vella supervivente, Carolina, casou en 1760 co seu primo distante Carlos de Nassau-Weilbourg. O menor de todos os fillos, e único varón vivo, Guillerme Bátavo, naceu, xa que logo, coa condición de herdeiro presuntivo.
Zenón (emperador)
Traxectoria
Pero desde 472, os ataques dos dous xefes ostrogodos, Teodorico o Grande e Teodorico Estrabón convertéronse nunha constante fonte de perigo. Aínda que Zenón nalgunhas ocasións puido neutralizalos, enfrontando a un contra o outro, eles pola súa banda souberon utilizar as rivalidades dinásticas bizantinas no seu proveito, e só puido evitar que atacasen a propia Constantinopla ofrecéndolles pagos ou altos postos militares.
Guillerme IV de Orange-Nassau
Traxectoria
Con ánimoo de acougo con respecto ás liortas internas entre as diversas faccións, en 1747 o Parlamento dos Países Baixos nomeou a Guillerme IV de Orange-Nassau como titular xeral hereditario de cada unha das sete provincias (Utrecht, Holanda, Frisia, Groninga, Zelandia, Drenthe e Overijssel).
Foi nesa conxuntura cando Guillerme IV e a súa familia abandonaron Leeuwarden para se establecer definitivamente na Haia.
Malia a súa inexperiencia en asuntos de Estado, Guillerme IV de Orange-Nassau acadou unha certa popularidade entre os seus súbditos, entre outras cousas porque detivo a práctica dos impostos indirectos, co que os comerciantes incrementaron notablemente as súas ganancias. No entanto, a súa política económica e o seu papel como director xeral da Compañía Holandesa das Indias Orientais fixeron aumentar a desigualdade que existía entre as clases ricas e as máis desfavorecidas.
Zenón (emperador)
Traxectoria
Zenón sobreviviu a outra revolta en 478, cando a súa nai política Verina intentou matar a Illus pola defección deste do seu irmán Basilisco. A revolta foi dirixida por Marciano (xenro de Verina) e o ostrogodo Teodorico Estrabón, pero de novo Illus demostrou a súa fidelidade a Zenón, reprimindo a revolta. Con todo, Illus e Zenón distanciáronse cara a 484, cando de novo Zenón tivo que reprimir unha gran revolta en Oriente. En 487 induciu a Teodorico, fillo de Teodomiro, a que invadise Italia e establecese alí o seu novo reino.
Guillerme IV de Orange-Nassau
Traxectoria
A súa acción de goberno como estatúder das sete provincias estivo marcada pola vacilación e a falta de determinación das súas empresas. Guillerme IV estivo especialmente preocupado, estreitamente asesorado por Willem Bentinck,  pola restauración das funcións do estatúder logo do segundo período sen esta figura de goberno, que caracterizou a vida política da República a principios do século XVIII.
Guillerme IV de Orange-Nassau faleceu en 1751 e os seus restos descansan na cripta real da familia Orange-Nassau na Igrexa Nova de Delft.
Zenón (emperador)
Traxectoria
Trala morte de Teodorico Estrabón en 481, o futuro Teodorico o Grande alzouse como rei de toda a nación ostrogoda, e comezou a ser unha fonte de problemas na península Balcánica. Zenón desfíxose do problema enviándoo a Italia a loitar contra Odoacro, conseguindo así eliminar a presenza xermánica de Oriente.
Zenón morreu o 9 de abril de 491, tras reinar durante 17 anos e 2 meses. Como el e Ariadna non tiveran outros descendentes, a súa viúva escolleu a un membro principal da corte imperial, Anastasio, para sucedelo.
Mexicas
miniatura|Imaxe do folio 4 do Códice Boturini (tira da Peregrinación): Huitzilopochtli dilles ós Aztecas que comezarán a chamarse Mexicas. Os Mexicas, eran unha tribo nómade e atlacachichimeca, é dicir, "pescadores e cazadores", que chegaron a Cuenca de México a finais do século XIII.
A civilización Mexica
Non temos moita información do itinerario que seguiron ata chegaren ás inmediacións da actual San Xoán do Río é a súa chegada ó Val de México. Segundo o Códice Boturini ou “Tira da Peregrinación”, cando os Aztecas estaban en Coatepec (Outeiro da serpe en náhuatl, estaban divididos entre os seguidores de Huitzilopochtli e outros que seguían a súa irmá Coyolxuahqui, estes últimos querían quedar alí en vez de seguir en busca da terra prometida por Huitzilopochtli. O punto de partida foi batalla a que gañaron os partidarios de Huitzilopochtli que continuaron polo sur, separáronse dos outros aztecas en Coatepec. Por iso cando o deus tutelar Huitzilopochtli dilles que se separen e empecen a súa peregrinación cara a un novo asentamento, deixarían de denominarse aztecas (tribo procedente de Aztlán, de alí o seu nome). A partir de entón empezarán a chamarse mexicas, cousa que fixeron despois de achar os símbolos sagrados segundo a Lenda da fundación do Imperio Azteca: o deus Huitzilopochtli ordenáralles que buscasen unha aguia devorando unha serpe, parada sobre un nopal. No lugar onde apareceron eses símbolos fundarían a nova cidade México-Tenochtitlan(Tenochtitlan en nahuatl significa "O lugar do catus que pica).
Segundo o Dr. Alejandro Villalobos experto da Cidade de México,di que Huitzilopochtli deu o seu nome ós Aztecas xa que tamén era coñecido como Mexi, polo que Mexica tamén significa "Fillo de Mexi ou Huitzilopochtli". Conforme as crónicas de Mexicayotl, Mexi é un dos nomes dados a Huitzilopochtli.
A cosmogonía Mexica
Non só cambiaron o seu nome senón tamén algunhas das súas crenzas. As ideas cosmogónicas dos mexicas explicaban o orixe do mundo e dos homes por medio de Ometéotl, deidade dobre integrada por Ometecuhtli o señor dous e Omecíhuatl a señora dous, parella creadora do universo e do xénero humano que radicaba no Omeyoca; xunto a estas deidades houbo outra parella Tonacatecuhtli e Tonacacíhuatl, señor e señora encargados de alimentar a humanidade; unha terceira parella importante de deuses relacionados coa existencia da humanidade foron Intonan e Intota, madre e pai dos homes.
Doyle's Delight
O monte Doyle’s Delight é, cunha altura de 1124 metros, a maior elevación montañosa de Belize, en América Central. Está situado no suroeste do país. Durante moito tempo o Pico Victoria foi considerado o cumio máis elevado de Belize, mais novas medicións mostraron que o Doyle's Delight era 4 metros máis alto. Como o Pico Vitoria, pertence aos Montes Maia, nas lindes entre as provincias de Toledo e Cayo.
Nome
O nome de Doyle’s Delight xurdiu en 1989, da expedición de Sharon Matola, a partir dunha cita do libro de Arthur Conan Doyle, The Lost World (O Mundo Perdido) de 1912, por analoxía do salvaxe e marabilloso nun país como aquel. O nome foi amplamente aceptado.
Costa do Marfil nos Xogos Olímpicos
Costa do Marfil participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, participando dende entón en cada unha das edicións dos Xogos Olímpicos de Verán, agás en 1980 que non participou como parte do boicot liderado polos Estados Unidos de América. O país gañou a súa primeira medalla cunha prata nos 400 metros lisos masculinos nos Xogos de 1984. En 2016, o país gañou as súas primeiras medallas de ouro e de bronce en taekwondo. Costa do Marfil non participou nunca nos Xogos Olímpicos de Inverno.
Gustav Kirchhoff
Gustav Robert Kirchhoff, nado en Königsberg o 12 de marzo de 1824 e finado o 17 de outubro de 1887, foi un físico alemán cuxas principais contribucións científicas estiveron no campo dos circuítos eléctricos, a espectroscopia e a emisión de radiación dos corpos negros. Kirchoff propuxo o nome de radiación do corpo negro en 1862. É responsable dos conxuntos de leis fundamentais na teoría clásica de circuítos eléctricos e na emisión térmica. Aínda que ambas se denominan Leis de Kirchhoff, probablemente esta denominación é máis común no caso das Leis de Kirchhoff da enxeñería eléctrica.
Traxectoria
Gustav Kirchhoff naceu en Königsberg, Prusia (actualmente Kaliningrado, Rusia). Era fillo de Friedrich Kirchhoff (avogado) e Johanna Henriette. Graduouse na Universidade Albertus de Königsberg en 1847 e casou con Clara Richelot, filla de Friedrich Richelot, un dos seus profesores de matemáticas. Aquel mesmo ano trasladáronse a Berlín, onde permaneceu ata que lle outorgaron unha praza de catedrático en Breslau (na actualidade Wroclaw) onde traballou entre 1850 e 1854 para trasladarse posteriormente á Universidade de Heidelberg e anos máis tarde á Universidade de Berlín. En 1886 o empeoramento da súa saúde obrigouno a retirarse falecendo un ano máis tarde.
Máis adiante propuxo as tres leis empíricas que describen a emisión de luz por obxectos incandescentes:
A existencia destas leis discretas foron explicadas máis tarde por Niels Bohr, contribuíndo decisivamente ao nacemento da mecánica cuántica.
4ª edición dos Óscar
miniatura|Crystal Ballroom do Biltmore Hotel, onde se celebrou a cerimonia de entrega dos premios A 4.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 10 de novembro de 1931 no Biltmore Hotel dos Ánxeles (Estados Unidos). O mestre de cerimonias foi Lawrence Grant.
Os filmes elixibles foron os estreados entre o 1 de agosto de 1930 e o 31 de xullo de 1931.
Premios
miniatura|150px|[[William LeBaron, mellor filme]] miniatura|150px|[[Lionel Barrymore, mellor actor]] miniatura|150px|[[Marie Dressler, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Howard Estabrook, mellor guión adaptado]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Récords
Jackie Cooper, de nove anos, foi o primeiro actor infantil candidato ao Óscar e é o único actor de menos de dezaoito anos que foi candidato ao Óscar ao mellor actor. Durante a cerimonia quedou durmido sobre o ombreiro de Marie Dressler. Cando esta foi anunciada como gañadora, Cooper tivo que ser acomodado no colo da súa nai.
Cimarron foi o primeiro western que gañou o Óscar ao mellor filme (e o único ata Dances with Wolves). Tivo un récord de sete candidaturas e foi o primeiro filme que gañou máis de dous premios.
Tras conseguir a candidatura á mellor dirección dous anos antes, Lionel Barrymore converteuse na primeira persoa candidata en varias candidaturas.
Lied
O lied (plural lieder) é en alemán canción pero na tradición musical europea pasou a denominar un tipo de canto de orixe alemá desenvolvido no romanticismo alemán para un cantante só e piano, dunha fonda e íntima sensibilidade, sen pretensión ningunha, de virtuosismo vocal baseado no clima poético dun texto polo xeral de gran calidade, Goethe, Schiller ou Heine etc. Preténdese que a música vaia máis alá do poema explorando a zona sentimental de misterio, querenza do romanticismo alemán. O piano, máis que acompañando á voz, dialoga con ela en forma de comentario sonoro paralelo que acentúa o carácter irreal e máxico da composición. Grandes compositores de lieder foron Franz Schubert, Robert Schumann, Gustav Mahler ou Felix Mendelssohn.
Nencatacoa
Nencatacoa ou Nem-catacoa era o deus e protector dos fabricantes de mantos, dos artistas e das festividades na relixión dos muiscas. Os muiscas e a súa confederación foron unha das catro civilizacións avanzadas de América e o seu traballo artesanal do ouro era ben coñecido e respectado, o que facía que Nencatacoa fose unha deidade protectora salientable.
Descrición
miniatura|200px|esquerda|Tunjo zoomorfo no Museo do Ouro. Nencatacoa era representado coa forma dun animal da saleva, feito de ouro e cuberto cun manto. Nencatacoa parecíase a un raposo ou a un oso, xa que como describiu Pedro Simón, "un animal con esa forma aparecía múltiples veces".
Era o deus protector dos tecedores, unha actividade que era moi importante entre os muiscas, que empregaban gran cantidade de materiais de fabricación, pero principalmente algodón e fique. miniatura|dereita|250px|[[Chicha; bebida alcohólica de millo fermentado que se bebía nas festividades adicadas a Nencatacoa.]] Nencatacoa era tamén o protector dos artistas e pintores que facían creacións na roupa, na cerámica, na ourivaría, na escultura e en petróglifoss con diferentes figuras antropomórficas, zoomórficas e ideogramas.
Ademais, Nencatacoa era o deus das festividades, das borracheiras e a danza. Os muiscas bebían chicha, unha clase de bebida alcohólica baseada na fermentación do millo. Cando os pobos indíxenas construían as súas casas, axudáballes erguendo os pesados postes. Mesmo durante a construción das súas casas (bohíos) e templos, os muiscas bebían grandes cantidades de chicha.
Terremoto do Océano Índico de 2004
dereita|miniatura|Imaxe do avance do tsunami polo Océano Índico. O terremoto do Océano Índico de 2004, coñecido na comunidade científica como o terremoto de Sumatra-Andamán, foi un terremoto submarino ocorrido ás 00:58:53 UTC (07:58:53 hora local) do 26 de decembro de 2004. O terremoto provocou un tsunami que se converteu nun dos máis mortíferos da historia moderna, matando entre 240 000 e 300 000 persoas. A magnitude do terremoto estímase que foi de 9,1, o que o converte dun dos cinco terremotos máis fortes dende 1900. En maio de 2005, os científicos revelaron que o tremor no epicentro durou case dez minutos, cando a maioría dos terremotos non duran máis duns poucos segundos, o que causou que o planeta enteiro vibrase cando menos uns poucos centímetros.
Guy Mairesse
Guy Mairesse, nado en La Capelle o 10 de agosto de 1910 e finado en Montlhéry o 24 de abril de 1954 foi un piloto de automobilismo francés.
Terremoto do Océano Índico de 2004
O terremoto orixinouse no Océano Índico, ao norte da illa de Simeulue, ao noroeste de Sumatra, Indonesia, o tsunami que seguiu devastou as costas de Indonesia, Sri Lanka, o sur da India, Tailandia e outros países, con ondas de ata 30 m, o que causou grandes perdas e mortes en zonas tan afastadas, como a costa leste de África.
Guy Mairesse
Traxectoria
Participou en 3 Grandes Premios do Mundial de Fórmula Un, debutando o 3 de setembro de 1950. Non logrou puntos de campionato.
Mairesse construíu un negocio de transporte entre guerras e interesouse polo deporte do automóbil en 1946 a través da súa amizade co piloto de Le Mans, Paul Vallée. Gañou o Rally Lión-Charbonnières en 1947 e logo comprou o Delahaye de Vallée en 1948, co cal venceu no circuíto urbano de Chimay.