cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cruz carolinxia
Adaptacións carolinxias de obras de arte da cruz insular anglosaxoa
miniatura| [[Evanxeos de Lindisfarne. MS Nero D IV fol.2v, c.700]] miniatura| Evanxeos de Essen, [[Lotarinxia, século IX. Tesouro da Catedral, Hs. Eu, fols. 13v-14r]] As obras de arte e as imaxes litúrxicas foron fundamentais para que os laicos da Alta Idade Media conectasen co cristianismo.
Obras de arte anglosaxoas
O deseño da cruz carolinxia toma prestado en boa medida do estilo da arte insular das illas Británicas contido na obra de entrelazado ou nós dos evanxeos anglosaxóns de Lindisfarne. A teoría dos números sacros foi unha das características máis importantes da arte cristiá durante a Idade Media, e un dos principais argumentos contra as imaxes e esculturas da cruz consideradas idolatría.
Agostiño de Hipona creou unha das primeiras defensas da imaxe cristiá ao afirmar que o universo funcionaba segundo un deseño ordenado, que as representacións xeométricas numéricas constituían o núcleo da providencia divina. Isto foi logo apoiado polos monxes irlandeses nos seus escritos contidos no Liber de ordine creaturarum (o libro da orde da creación) e os diálogos contidos nel, o computus (cálculo). Os monxes utilizaron a lóxica de Boecio sobre a xeometría universal sinalando que: "todo o que se forma a partir da primeira natureza das cousas (a prima rerum natura), percíbese como formado pola proporción dos números", pois isto era o principal exemplo na mente do creador. Diso derívase a multiplicidade dos catro elementos, os cambios das estacións e a comprensión do ciclo do movemento das estrelas e os ceos. Esta idea dos catro elementos enlaza ben coa imaxe da cruz carolinxia: catro elementos = catro puntos cruzados; á súa vez ven a representar simbolicamente as catro ideas da providencia divina; o pai (Deus), o fillo (Cristo), o espírito santo e a orde divina ou unidade do cosmos, como se ve nos evanxeos de Essen.
Os manuscritos foron un compoñente vital para a cristianización da Europa medieval, xa que a maioría das sociedades da época tiñan escasos rexistros escritos das súas crenzas relixiosas e eran en xeral analfabetas en latín. As imaxes e a poesía falada dos evanxeos axudaron á propagación da cruz entendida polos laicos e non cristiáns como a máxima representación de Cristo.
Adaptacións
miniatura| Libro do Deer (libro do cervo), Ms Ii.6.32, fol.85v A escritura de evanxeos foi un dos medios para conceptualizar e transmitir a idea cristiá da cruz e en case todos os manuscritos do período carolinxio, mesmo as palabras estaban escritas en acrósticos, como se pode ver na obra de Rábano Mauro. Así, a cruz para os carolinxios non era só unha representación, senón unha continuidade entre o símbolo e a palabra escrita. A tradición insular de usar nós e cruces entrelazadas, como nos Evanxeos de Lindisfarne e no Libro do Cervo, non só foi para confirmar aos cristiáns que a súa crenza estaba baseada nun precepto universal da unidade divina, senón que ao mostrala aos pagáns conectaría e reflectiría as súas propias crenzas na perspectiva cristiá. Deste xeito, a arte axudou á difusión do cristianismo polo reino carolinxio en expansión.
O imperialismo e a apropiación da cultura pagá
Para os carolinxios, a relixión cristiá era o medio polo que se debían unir os reinos francos.
Un dos principais problemas con calquera tipo de investigación histórica sobre rituais pagáns, estilos de vida e sistemas de crenzas desa época é que se adoitan contar desde a perspectiva clerical cristiá. O descrito por clérigos e escribas como crenza "pagá" naqueles tempos é moi difícil de discernir, especialmente desde unha perspectiva étnica, xa que a maioría das persoas que poboaban gran parte da rexión franco-xermánica tiñan sistemas de crenza moi diferentes mesmo dentro do cristianismo. E aínda que o clasicismo romano floreceu nos anais dos manuscritos carolinxios, o misticismo pagán tamén pasou a formar parte da narrativa global do pensamento cristián. Gran parte do que estaba a suceder durante este tempo era unha "enculturación" das ideas; unha mestura cruzada de fe, onde moitos dos "pagáns" infundían elementos do cristianismo no seu propio sistema de crenzas e viceversa. Unha das principais razóns polas que a cruz carolinxia ten o seu aspecto deriva de moitas facetas de malentendidos culturais, non só por parte dos pagáns conversos á fe cristiá, senón tamén porque os escritores alegóricos carolinxios utilizaban a obra histórica de Virxilio e outros para reinterpretar os sistemas de crenzas pagás xermánicas. A interpretación foi un punto focal importante da mitoloxía cristiá e historias pagás como a épica da guerra de Troia integráronse na narrativa cristiá para dar unha historia máis formativa e extensa do cristianismo. Ao absorber crenzas e poemas grecorromanos dentro da súa propia narrativa histórica, os carolinxios foron capaces de crear un mundo histórico que se estendeu máis atrás no tempo que os seus homólogos non crentes.
O misticismo pagán amalgamouse a través dunha lente cristiá; a mitoloxía converteuse en teoloxía, os heroes e os deuses mitolóxicos foron rebautizados como gobernantes deificados e a historia do mundo precristián axustouse á idea da salvación de Cristo.
Expansión imperial e expansión crecente do cristianismo franco
miniatura| Carlomagno representado loitando contra os saxóns. De Chroniques de France Para unir a rexión baixo un só gobernante, os carolinxios iniciaron un programa de expansión do seu imperio a imitación dos conquistadores romanos dun milenio antes que eles. O uso de imaxes seculares e vocabulario imperial dentro do cristianismo remóntase a Xustiniano II, e os carolinxios propuxéronse fusionar moitos aspectos non só da historia imperial romana na narrativa cristiá, senón tamén do pensamento relixioso pagán para promover a súa validez como monarcas divinos. O dereito ao dominio divino era unha crenza de longa data nos reinos francos cristiáns, nas illas anglosaxoas e nas rexións escandinavas. Tyr, o deus sueco da guerra, Marte, o deus romano, e Odín, o rei guerreiro noruegués, foron utilizados como principais exemplos para subverter e transformar as narracións pagás en cristianizadas. Carlomagno sería o primeiro gobernante carolinxio en poñer este sentimento en uso e afirmou a súa pretensión como o gobernante cristián divino de todo o reino franco e as rexións xermánicas do noroeste. Así, Carlomagno e os misioneiros carolinxios usaron as crenzas pagás para converter os gobernantes ao cristianismo, mudando as súas propias concepcións sobrenaturais dos deuses guerreiros en cristiás. Como os reis guerreiros eran moi respectados entre os gobernantes nórdicos pagáns, Carlomagno non só se fixo a si mesmo, senón tamén a imaxe de Cristo como rei guerreiro, mostrada na imaxe de Miles Christi (Século IX Bibliotheque Nationale, Paris. MS Lat.8318, fol 55r.) A providencia divina foi un dos compoñentes máis importantes para conquistar os pagáns, e cada batalla que gañou Carlomagno confirmou para algúns dos seus gobernantes que, converténdose ao cristianismo, poderían acadar a súa propia fama e gloria.
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Eleccións ao Parlamento de Escocia de 2021
A campaña electoral comezou o 25 de marzo de 2021, durante a pandemia de COVID-19, aínda que o Parlamento non foi disolto oficialmente até o 5 de maio, o día antes das eleccións. Os principais partidos que concorreron ás eleccións foron o Partido Nacional Escocés (SNP), liderado pola Primeira ministra Nicola Sturgeon, o Partido Conservador liderado por Douglas Ross, o Partido Laborista liderado por Anas Sarwar, os Liberal Demócratas liderados por Willie Rennie, e o Partido Verde Escocés, liderado cnonxuntamente por Patrick Harvie e Lorna Slater. Destes cinco partidos, dous deles cambiaron de líderes dende as eleccións de 2016.
O Partido Nacional Escocés gañou o maior número de votos, maior número de escanos no Parlamento de Escocia, conseguindo o 85% dos escanos por circunscrición. O Partido Verde Escocés gañou 8 escanos, obtendo o seu mellor resultado nunhas eleccións ao Parlamento de Escocia e o Partido Conservador mantivo os 31 escanos. O Partido Nacional Escocés e o Partido Verde, ambos a prol da independencia de Escocia, gañaron un total de 72 escanos sobre un total de 129. Os partidos unionistas acadaron unha lixeira maioría de votos, tanto nas circunscrións como nas listas rexionais.
A participación de votantes nas eleccións alcanzou un récord do 63,0%, o máis alto nas eleccións ao Parlamento escocés.
Fews
Fews (estilizado como FEWS) é unha banda de rock sueca formada en Malmö en 2014. O grupo baseouse en Londres cando lanzou o seu álbum de estrea. Autodefínense como post-punk, con elementos motorik do krautrock e noise pop, mesturado con toques de neopsicodelia.
Ata a data Fews leva publicados tres álbums de estudio, Means (2016), Into Red (2019) e Glass City (2023).
Eleccións ao Parlamento de Gales de 2021
As eleccións ao Parlamento de Gales de 2021, ou as eleccións ao Senedd de 2021, celebráronse o 6 de maio de 2021 para elixir os 60 membros do Parlamento de Gales. Foron elixidos nas sextas eleccións dende que o parlamento foi reestabelecido en 1999. As eleccións celebráronse ó mesmo tempo que as elección locais do Reino Unido, as eleccións da Asemblea de Londres, as eleccións ao Parlamento de Escocia de 2021 e as de Hartlepool.
Cinco partidos tiñan membros no Senedd elixidos nas últimas eleccións: Partido Laborista, Partido Conservador, Plaid Cymru, o Partido da Independencia do Reino Unido (UKIP) e os Liberal Demócratas. O Partido Laborista no goberno conseguiu un 5% máis de votos, conseguindo 30 escanos, ou xusto a metade dos 60 asentos do parlamento, un máis que nas pasadas eleccións de 2016. O Partido Conservador converteuse no segundo partido máis votado e na oposición oficial no Parlamento de Gales con 16 escanos. Plaid Cymru pasou á terceira posición con 13 escanos, un máis que en 2016.
Cyfraith Hywel
Cyfraith Hywel (pronunciado: [ˈkəvraiθ ˈhəwɛl] ; literalmente Leis de Hywel), tamén coñecida como lei galesa (en Leges Walliæ), foi o sistema de dereito practicado no Gales medieval antes da conquista por Inglaterra en tempos de Eduardo I. Posteriormente, os códigos criminais da lei galesa foron substituídos polo Estatuto de Rhuddlan no ano 1284 e os seus códigos civís pola serie de Leis en Gales (Laws in Wales Acts) de Henrique VIII entre 1535 e 1542.miniatura| Unha [[Iluminación (pintura)|iluminación dun xuíz galés (MS. Peniarth 28)|esquerda]]
Resumo
miniatura| Unha páxina dunha versión latina do século XIII das leis de Hywel Dda. NLW, Pen.28|esquerda
Identidade (filme)
Identidade (en Identity) é un filme estadounidense de 2003 dirixido por James Mangold a partir dun guión de Michael Cooney. Está protagonizado por John Cusack, Ray Liotta, Amanda Peet, Alfred Molina, Clea DuVall e Rebecca De Mornay.
Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance
Evangelion: 2.0 You Can (Not) Advance. (ヱヴァンゲリヲン新劇場版: 破) é un filme xaponés de 2009 de animación e ciencia ficción escrito e dirixido por Hideaki Anno. É o segundo título da tetraloxía Rebuild of Evangelion, baseada na serie de televisión Neon Genesis Evangelion. Foi producido e distribuído polo Studio Khara de Hideaki Anno en colaboración con Gainax.
O filme continúa a historia de Evangelion: 1.0 You Are (Not) Alone, con Shinji Ikari no papel principal como o piloto dun dos xigantescos Evangelion como parte da loita continua de NERV contra as misteriosas criaturas coñecidas como Anxos. Aínda que reproduce moitas escenas e elementos da trama da serie orixinal, o filme tamén introduce outras novas, incluíndo criaturas de deseño novo e personaxes novos, como Mari Illustrious Makinami, e integra tecnoloxía CG 3D. O seu final facilita a transición aos importantes cambios na historia orixinal que se relatan no terceiro filme, Evangelion: 3.0 You Can (Not) Redo.
Rebuild of Evangelion
Rebuild of Evangelion, tamén coñecido no Xapón e en Amazon Prime Video como Evangelion: New Theatrical Edition (ヱヴァンゲリヲン新劇場版), é unha serie de filmes de animación que contan de novo a historia da serie de televisión animme Neon Genesis Evangelion, producida por Studio Khara. Hideaki Anno actuou como escritor e director xeral do proxecto, con Kazuya Tsurumaki e Masayuki como directores dos filmes. Yoshiyuki Sadamoto, Ikuto Yamashita e Shirō Sagisu volveron achegar os deseños de personaxes, deseños mecánicos e música, respectivamente.
Kermes quercus
Kermes quercus é un insecto hemíptero da superfamilia dos cocoideos e familia dos quermésidos, unha das contra 20 integradas no xénero Kermes.
É un parasito de plantas, sendo os seus hospedeiros varias especies do xénero Quercus.
Especies parasitadas
Quercus sessiliflora, Quercus robur e Quercus pubescens.
Descrición
A especie foi descrita por Linneo en 1758 na páxina 455 da 10ª edición do seu Systema Naturae, co nome de Coccus quercus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos seguintes:
Características
As femias adultas teñen forma de corazón, co ventre en forma de cuña, avultada. A derme ten só un suco transversal e é de cor parda escura.
As ninfas das femias no terceiro estadio (prepupa) teñen un corpo membranoso amplamente ovalado, con segmentación indistinta, antenas de 9 segmentos, patas con 3 segmentos, cos brotes das ás anteriores que se estenden ao redor da base das patas metatorácicas e un lóbulo medial amplamente arredondado. A pupa ten o corpo ovalado, alongado, cunha segmentación máis distinta e os apéndices máis desenvolvidos: antenas de 10 segmentos, patas de 5 segmentos, e os brotes das ás esténdense lateralmente máis alá da coxa das patas metatorácicas.
Distribución e hábitat
A especoi está amplamente distribuída en toda Europa, encontrándose comunmente sobre especies do xénero Quercus.
Bioloxía
Esta especie ten unha xeración por ano. Pasa o inverno coas ninfas no segundo estadio e mudan a adultos a finais de abril ou principios de maio en Alemaña. apaparéanse e comenzan a poñer huevos a partir de finais de maio, e os hovos eclosionan en 2 ou 3 semanas. As formigas e as abellas asócianse comunmente con esta especie atraídas polas grandes cantidades de sucos doces que segregan.
En 2010 realizáronse investigacións en Polonia que complementan os resultados dun estudo do ciclo de vida de Kermes quercus realizado en 2008-2009. As últimas observacións leváronse a cabo desde principios de marzo até finais de novembro de 2010. Mostraron que K. quercus pasaba o inverno como ninfas do segundo estadio. Estas convirtéronse en adultos a principios de maio. A reprodución comezou a principios de xuño. As ninfas do primeiro estadio da nova xeración apareceron a mediados de xuño. Logo desenvolvérone durante uns 5 meses, despois do cal entraron na diapausa de inverno. Todas as observacións, realizadas en 2008-2010, mostraron que, baixo as condicións climáticas de Polonia, K. quercus é unha especie cuxo ciclo vital se desenvolve en dous anos. No primeiro ano pasa o inverno como ninfa do primeiro estadio, e no segundo ano como ninfa do segundo estadio.
Sociedade Filharmónica Ferrolá
A Sociedade Filharmónica Ferrolá é unha asociación cultural galega da cidade de Ferrol que ten como obxectivo a divulgación e a promoción da música clásica. Foi fundada en 1949. Dende 2019 está presidida por Flor Castro Rascado.
Historia
A Sociedade Filharmónica Ferrolá foi fundada en 1949 por un grupo de 400 persoas co propósito de "promocionar e divulgar a música clásica, mediante a organización de concertos". O primeiro concerto organizado pola institución foi ofrecido no Teatro Jofre pola Orquestra Sinfónica Municipal da Coruña o 7 de outubro dese mesmo ano, e pouco despois adquiriu un piano ¾ cola da fábrica de Steinway & Sons por 80 000 pesetas, que foi presentado ao público nun concerto de José Cubiles, considerado o mellor intérprete español no momento.
Once anos despois da súa saída do Jofre, o Concello de Ferrol adquiriu o teatro. Foi entón cando a Sociedade Filharmónica volveu organizar no teatro ferrolán toda a súa programación ata que en xaneiro de 1998 o Jofre pechou as súas portas para someterse a unha profunda restauración, durante a cal as actividades da sociedade pasaron a realizarse no Centro Cultural Municipal «Torrente Ballester«.
O 11 de febreiro de 2006 comezou unha nova etapa de actividades da Filharmónica no Teatro Jofre cun concerto a cargo da Orquestra da Escola de Altos Estudos Musicais de Galicia. Esta reapertura do restaurado Teatro Jofre, sumada á construción do Auditorio de Ferrol e a súa inauguración en marzo de 2014, motivaron un renacemento da asociación.
O 16 de marzo de 2016 o pianista ruso Andreii Gugnin, gañador do Concurso Internacional de Piano Cidade de Ferrol protagonizou o concerto número 500 da Sociedade Filharmónica Ferrolá, nunha xornada que se iniciou coa intervención do Grupo de Metais Santa Cecilia dende a terraza do Teatro Jofre antes do concerto, sendo a primeira vez na historia da entidade en que unha agrupación tocou fóra do teatro.
En outubro de 2019 a sociedade celebrou o seu 70º aniversario cun concerto da Orquestra Sinfónica de Galicia xunto co violinista francés David Grimal. Ese mesmo ano Flor Castro Rascado converteuse na primeira muller da historia en presidir a Sociedade Filharmónica Ferrolá.
Orquestras e artistas
Os concretos do Sociedade Filharmónica Ferrolá están en boa parte protagonizados polas dúas principais orquestras galegas, a Orquestra Sinfónica de Galicia e a Real Filharmonía de Galicia. Tamén teñen participado outras agrupacións como a Orquestra de Cámara Galega, o Grupo de Metais Santa Cecilia, a Orquestra de Cámara de Viena, a Orquestra Sinfónica de Madrid, I Musici, a Orquestra de Cámara de Múnic, entre outras.
Tamén teñen participado importantes personalidades do mundo da música, entre elas o arpista Nicanor Zabaleta, as cantantes Teresa Berganza, Montserrat Caballé ou María Orán, guitarristas como Andrés Segovia ou Narciso Yepes, os pianistas Joaquín Achúcarro, Paul Badura-Skoda, Pierre Barbizet, Jorge Bolet, Alicia de Larrocha, Nikita Magaloff ou Magda Tagliaferro, os violinistas Christian Ferras, Henryk Szeryng, Ruggiero Ricci ou Salvatore Accardo, ou os violonchelistas Gaspar Cassadó ou Lluis Claret, entre outros.
Presidencia da Ferrolá
A actual presidenta da Sociedade Filharmónica Ferrolá é Flor Castro Rascado, que asumiu o cargo en 2019. Ao longo dos seus máis de 70 anos de historia, nove persoas ostentaron a presidenciaa da institución:
Financiamento
A maior parte dos ingresos da sociedade prooveñen das cotas das persoas e empresas asociadas. A estas cotas hai que engadir os ingresos procedentes do portelo nos diferentes concertos organizados pola institución. A Sociedade Filharmónica Ferrolá recibe tamén subvencións por parte de distintas administracións públicas.
Secret Chiefs 3
Secret Chiefs 3 (ou SC3) é un grupo estadounidense de música de vangarda liderado polo guitarrista e compositor Trey Spruance (de Mr. Bungle e anteriormente en Faith No More). As súas gravacións de estudio e xira contaron con distintas formacións, xa que a banda interpreta un amplo rango de estilos musicais, principalmente instrumentais, que inclúen surf rock, música tradicional persa, neopitagorismo, música da India, death metal, música de películas e electrónica.
O nome da banda deriva dos "Secret Chiefs" que supostamente inspiraron e guiaron a varios grupos místicos e esotéricos dos dous séculos anteriores. Spruance expresou interese e inspirouse en varios sistemas místicos ou ocultistas, como sufismo, cábala, hermetismo e alquimia.
Jimmy Savile: A British Horror Story
Jimmy Savile: A British Horror Story é unha serie documental estadounidense de Netflix estreada en abril de 2022. A serie trata sobre a vida e carreira da personalidade de televisión británica Jimmy Savile, o seu historial de abusos sexuais e o escándalo que se produciu logo de destaparse á opinión pública tras a súa morte en 2011, momento no que se presentaron numerosas acusacións sobre o seu comportamento.
Acollida
Nunha recensión para The Independent, Louis Chilton declarou " O documental en dúas partes de Netflix é un retrato lixeiro e ocasionalmente devastador da vida malvada de Savile, pero o tema resulta demasiado espiñento para o tratamento estándar do crime real". Carol Midgley para The Times dixo "... como todos os documentais sobre este pervertido noxento, desagradable de ver. Isto non se debe só ao detalle espantoso, como Savile metendo rutineiramente os dedos na vaxina das nenas e prometerlle a adolescentes con problemas viaxes aos estudos da BBC a cambio de sexo oral. Tamén é incómodo porque, como sabemos, a nación louvaba, adoraba a un heroe e, de feito, nomeaba cabaleiro a un pedófilo psicópata."
Carboxipeptidase A6
A carboxipeptidase A6 (CPA6) é un encima metalopeptidase que nos humanos está codificado no xene CPA6 do cromosoma 8. Exprésase fortemente no bulbo olfactorio do rato adulto e tamén no cerebro embrionario e outros tecidos.
A proteína codificada por este xene pertence á familia das carboxipeptidases, que catalizan a liberación de aminoácidos C-terminais e teñen funcións que van desde a dixestión de alimentos á biosíntese selectiva de péptidos neuroendócrinos. Certas variantes polimórficas e unha translocación recíproca t(6;8)(q26;q13) que afectan este xene, foron asociadas en humanos coa síndrome de retracción de Duane. Na súa catálise, a carboxipeptidase A6 ten preferencia por aminoácidos hidrofóbicos grandes C-terminais e pola histidina.
A carboxipeptidase A6 procesa varios neuropéptidos, como a Met-encefalina, a Leu-encefalina, a anxiotensina I e a neurotensina in vitro. Mentres que a carboxipeptidase A6 pode converter as encefalinas e a neurotensina en formas inactivas, pode converter a anxiotensina I inactiva en anxiotensina II activa. A carboxipeptidase A6 podería ter funcións adicionais no procesamento de péptidos in vivo, pero a natureza destes substratos e os efectos destas clivaxes son polo momento descoñecidos.
Diapausa
miniatura|300px|[[Larva dun escaravello do xénero Mordellistena en diapausa.]] Diapausa é un estado fisiolóxico de inactividade, ou letargo, en estado embrionario ou postembrionario, dalgúns seres vivos, especialmente os insectos, produto dunha adaptación da especie a condicións de alimentación ou temperatura adversas, ou para sincronizaren a aparición dos adultos de toda a poboación, o que favorece a coincidencia dos sexos. Os seus factores causantes e terminantes son ben específicos. Úsase a miúdo para sobrevivir en condicións ambientais desfavárabeis e predicíbeis, tales como temperaturas extremas, seca ou carencia de alimento.
Etimoloxía
O termo diapausa, que quizais fose cuñado polo entomólogo William Wheeler en 1893, como diapause, en inglés, deriva do termo do grego antigo διαπαύσις diapaúsis, á súa vez derivado do verbo δια-παύομαι diapaúomai, "cesar por algún tempo", "facer pausa".
Definición
Hai varias definicións e pode usarse en diversos contextos, pero úsase máis comunmente en artrópodos, especialmente en insectos. Unha das definiciones máis explícitas que cobre os trazos máis fundamentales é a seguinte:
Un aspecto moi importante da diapausa é que non só é inducida por estímulos específicos, senón que tamén necesita estímulos específicos para terminar. Isto é esencial para diferenciar a diapausa doutros tipos de dormancia tales como a hibernación.
Os niveis de actividade durante os estadios de diapausa poden variar moito segundo as especies. A diapausa pode ocorrer nun estadio de inactividade completa, como na pupa ou no ovo, ou en estadios moi activos capaces de efectuar migracións considerábeis, tales como a bolboreta monarca, Danaus plexippus.
Noutros grupos
Un fenómeno similar oourre coas sementes e outros estados de repouso de diversas plantas. Nos ovos de certos vertebrados hai un fenómeno coñecido ás veces como diapausa embrionaria ou implantación diferida, que non é directamente equivalente á diapausa dos artrópodos, aínda que en ambos os casos hai unha interrupción da actividade metabólica.
Lophocolea fragrans
Lophocolea fragrans é unha especie de planta da familia Lophocoleaceae. Esta especie foi identificada por (Moris & De Not.) Gottsche et al. New to Germany por primeira vez en 2002.
Johannes Thiele
Johannes Thiele pode referirse a:
José Sendón Sendón
José Sendón Sendón, nado en Carnota cara a 1913 e finado no mesmo concello en abril de 2000, foi un político galego.
Traxectoria
Mariñeiro, veciño de Muros en 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e agochouse. A policía franquista sinalouno como un dos fuxidos na evasión dos bous Santa Eulalia e Santa Rosa. Foi xulgado na Coruña por rebelión militar e declarado en rebeldía. Estivo fuxido no Monte Pindo durante 10 anos. Logo da morte de Franco foi presidente do comité local do PSdeG-PSOE de Carnota. Recibiu unha homenaxe do PSdeG-PSOE en xullo de 1993. Finou en Carnota en abril de 2000.
Orquesta de aficionados de la 'Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos' de La Coruña
A Orquesta de aficionados de la 'Reunión Recreativa e Instructiva de Artesanos' de La Coruña foi unha orquestra da cidade da Coruña, considerada a primeira orquestra sinfónica de Galicia.
Fundada en 1847, trátase da única formación destas características no século XIX en Galicia. Entre os seus integrantes figuran nomes destacados da música na cidade, como Canuto Berea, Pancho Pillado, Juan Scichka ou o que era concertino en 1888 Julio Veiga Valenzano, fillo de Pascual Veiga e Juana Valenzano, que era filla dun dos fundadores da sección de música en 1847, Matías Valenzano, quen tocou tamén o contrabaixo na orquestra.
Davor Dujmović
Davor Dujmović, nado en Saraxevo o 20 de setembro de 1969 e finado en Novo Mesto o 31 de maio de 1999, foi un actor iugoslavo de orixe bosníaco, coñecido principalmente polos seus memorables papeis nos filmes de Emir Kusturica, como o de Mirza en Otac na službenom putu, o de Perhan en Dom za vešanje ou o de Bata en Podzemlje.
Tras caer na drogadicción e nunha profunda depresión, suicidouse aos 29 anos.
Traxectoria
Nacido nunha familia pobre de clase traballadora, a carreira de actor de Dujmović comezou por casualidade en 1984 cando un dos axudantes de dirección de Emir Kusturica lle propuxo aparecer no filme Otac na službenom putu.
Despois do grande éxito comercial e de crítica da película, Dujmović intentou inscribirse na Academia de Artes Escénicas de Saraxevo (ASU), dirixida polo decano Boro Stjepanović, pero foi rexeitado. Con todo, conseguiu outros papeis cinematográficos, como no filme de debut na dirección de Zlatko Lavanić, Strategija švrake. Kusturica tamén seguiu traballando con Dujmović, dándolle o papel principal en Dom za vešanje, o que o lanzou á fama en toda Iugoslavia pola súa interpretación dun mozo xitano chamado Perhan. Tamén comezou a facer teatro, aparecendo en 1989 xunto a Haris Burina, Maja Mijatović e Jelena Čović en Mjesečeva predstava, unha obra montada por Mladen Materić no Otvorena scena Obala, un teatro fundado por Materić uns anos antes.
Simultaneamente, a principios dos anos 90, comezou a consumir drogas e fíxose adicto á heroína. Durante os primeiros meses da guerra de Bosnia estivo en Saraxevo, pero máis tarde mudouse a Belgrado, onde se reencontrou con vellos amigos, e apareceu no aclamado filme de Kusturica, Podzemlje, así como na serie de televisión Složna braća con Nele Karajlić. Intentou, sen éxito, deixar as drogas varias veces. Ao final da guerra mudouse a Banja Luka, onde se reuniu con Andrej J. Gartner, co que creou unha fundación cultural na República Srpska.
Davor Dujmović aforcouse o 31 de maio de 1999, despois dunha grave depresión. Os seus últimos días pasounos coa súa moza na cidade eslovena de Novo Mesto.
Cryphaea lamyana
Cryphaea lamyana é unha especie de planta acuática da familia Cryphaeaceae. Esta especie foi identificada por (Mont.) Müll. Hal. por primeira vez no ano 1845.
Veleno de cobra
O veleno de serpe ou de cobra (cobra en galego sinónimo de serpe en xeral, non só da especie asiática que tomou o nome do galego-portugués)  é saliva altamente modificada. O veleno é parte dun conxunto: o aparello, que se compón de glándulas de veleno que o sintetizan, e un sistema de inxección, que consta de cairos modificados que permiten a penetración do veleno nunha presa ou nun depredador ou ameaza. As glándulas que secretan as zootoxinas son unha modificación da glándula salivar parótida doutros vertebrados, e usualmente atópanse a cada lado da cabeza, debaixo e detrás do ollo, encapsulado nunha envoltura muscular. As glándulas teñen grandes alvéolos nos cales se almacena o veleno sintetizado antes de transmitilo por un conduto á base de cabeiros tubulares ou canalizadas, a través dos cales se expulsa. Os velenos de cobra conteñen máis de 20 compostos diferentes, na súa maioría proteínas e polipéptidos. O veleno de serpe ten dúas funcións principais: primeiro, a inmovilización da presa e en segundo lugar a dixestión da mesma. Componse dunha mestura complexa de proteínas, encimas e varias outras substancias. As proteínas son responsábeis para os efectos tóxicos e letais do veleno e a súa función de inmobilizar a presas. As encimas teñen un papel importante na dixestión da presa, e varias outras substancias son responsábeis de efectos biolóxicos importantes, pero non letais.
Uso farmacolóxico
Tradicionalmente coñecíanse algúns destes efectos e diversos símbolos desde o caxato de Asclepio aos logotipos das farmacias inclúen representacións de cobras.
Química
En 1843, Charles Lucien Bonaparte, sobriño de Napoleón Bonaparte, foi o primeiro en establecer a natureza proteica do veleno de serpes. As proteínas constitúen o 90-95% do peso seco do veleno e son responsábeis de case todos os seus efectos biolóxicos. Entre os centos, mesmo miles de proteínas que se atopan no veleno de cobra, hai toxinas, neurotoxinas en particular, así como proteínas non-tóxicas (que tamén teñen propiedades farmacolóxicas), e moitas encimas, especialmente as encimas hidrolíticas.
As encimas (peso molecular 13-150 kDa) forman 80-90% dos velenos de viperidos e 25-70% dos velenos de elápidos: hidrolasas dixestivas, L-aminoácido oxidasa, fosfolipasas, prol-coagulantes parecidas a trombina, do mesmo xeito que proteasas de serina parecidas a calicreína e metaloproteinas (hemorraginos), que afectan o endotelio vascular. Toxinas polipeptídicas (peso molecular 5-10 kDa) son citotoxinas, cardiotoxinas, e neurotoxinas postsinápticas (por exemplo, α-Bungarotoxina e α-Cobratoxina), que se unen aos receptores de acetilcolina nas unións neuromusculares. Entre os compostos de baixo peso molecular (até 1,5 kDa) inclúese metais, péptidos, lípidos, hidratos de carbono, nucleósidos, aminas, e oligopéptidos, que inhiben a encima convertidora de angiotensina (ACE) e potencian a bradicinina (BPP). A variación inter- e intra-especie na composición química do veleno é xeográfica e ontogénica. As fosfodiesterasas interferen co sistema cardíaco da presa, sobre todounhabaixar a presión arterial. A fosfolipasa A2 causa hemólisis por lisis das membranas celulares fosfolípidos das células vermellas do sangue. Aminoácido oxidasa e proteasa utilízanseunhaa dixestión. Aminoácido oxidasa tamén activa algunhas outras encimas e é responsábel da cor amarela do veleno dalgunhas especies. Hialuronidasa aumenta a permeabilidade do tecidounhaacelerar a absorción doutras encimas nos tecidos. Algúns velenos de serpe conteñen fascículos, como o da mamba (Dendroaspis), que inhiben a colinesterasa para que a presa perda o control muscular. As toxinas presentes na secreción das serpes varían enormemente nas súas funcións. As dúas clasificacións máis importantes son as neurotoxinas (na súa maioría atópanse en elápidos) e as hemotoxinas (na súa maioría atópanse en vipéridos). Con todo, hai excepcións: o veleno de cobra cuspidora cebra (Naja nigricollis) componse principalmente de hemotoxinas, mentres que o veleno do cascabel do Mohave (Crotalus scutulatus) é principalmente neurotóxico; e hai moitos outros tipos de toxinas diferentes que poden estar presentes no veleno tanto dos elápidos como dos vipéridos.
Neurotoxinas
A) Un intercambio de ións (átomos cargados) pola membrana da célula do nervio envía unha corrente despolarizante cara ao final da célula nerviosa (célula terminal).
B) Cando a corrente despolarizante chega ao final da célula nerviosa, o neurotransmisor acetilcolina (ACh), que se mantén en vesículas, libérase no espazo entre os dous nervios (sinapse) e móvese a través da sinapse cara aos receptores postsinápticos.
C) Se ACh se mantén no receptor, o nervio mantense estimulado, o que produce contraccións musculares incontrolábeis. Esta condición chámase tetania. unha encima chamada acetilcolinesterasa destrúe a ACh para evitar que se produce tetania.
Fasciculinos:
Fasciculinos (Fasciculins en inglés) son toxinas que atacan ás neuronas colinérxicas (as que utilizan acetilcolina como transmisor) mediante a destrución da acetilcolinesterasa (ACh). Por tanto ACh non pode descomporse e permanece no receptor. Isto causa tetania, o que pode conducir á morte. As toxinas foron chamadas fasciculinos (Fasciculins en inglés) xa que despois de ser inxectadas en ratos, causaron fasciculacións graves, xeneralizadas e de longa duración (5-7 h).
Exemplo de serpes: atópanse principalmente no veleno de Mambas e algunhas especies de cascabel
Dendrotoxinas:
Dendrotoxinas inhiben as neurotransmisións bloqueando o intercambio de ións + e - a través da membrana neuronal, as que conducen a ningún impulso nervioso. Así, paralizan os nervios.
Exemplo de cobras: Mambas
α-neurotoxinas:
α-neurotoxinas forman un longo grupo de toxinas, con máis de 100 neurotoxinas postsinápticas identificadas e secuenciadas. α-neurotoxinas tamén atacan ás neuronas colinérgicas. Imitan a forma da molécula de acetilcolina e, por tanto, encaixan nos receptores → bloquean o fluxo de acetilcolina (ACh) → sensación de entumecimento e parálise.
Exemplos de serpes: cobra real (coñecida como hannahtoxina que contén α-neurotoxinas ), Serpe mariña (coñecida como erabutoxina), Bungarus multicinctus (coñecida como α-Bungarotoxina), Cobras (coñecida como cobratoxina).
Citotoxinas
300x300px|Membrana funcional.
Fosfolipasa é unha encima que converte a molécula de fosfolípido nun lisofosfolípido (xabón) ==> a nova molécula atrae e une graxas e rompe as membranas das células.
300x300px|Membrana destruída.
Cardiotoxinas:
Cardiotoxinas son compoñentes que son especificamente tóxicos para o corazón. Únense a sitios específicos na superficie das células musculares e causan despolarización, é dicir, a toxina impide a contracción muscular. O efecto destas toxinas é que o corazón latexa de forma irregular ou deixa de latexar, causando a morte.
Exemplo de serpes: cobra real, Mambas, e algúns membros do xénero Naja
Hemotoxinas:
Exemplo de serpes: a maioría dos viperídos e os membros do xénero Naja
Evolución
Anteriormente críase que a presenza de encimas no veleno de serpes era unha adaptaciónunhaaxudar á dixestión. Con todo, estudos do crótalo diamante occidental, unha cobra con veleno altamente proteolítico, mostran que o veleno non inflúe o tempo requirido para que o alimento pase polo intestino. Necesítanse estudos adicionais para determinar as presións selectivas que resultan na evolución do veleno e dos mecanismos de entrega de veleno.
Nun estudo realizado por Bryan Fry, investigador do Australian Venom Research Unit da escola de medicamento da Universidade de Melbourne en Australia, analizouse a orixe e a evolución do veleno das serpes, incluíndo unha análise filoxenética das secuencias de aminoácidos presentes nas toxinas e as proteínas relacionadas. As toxinas das serpes resultaron de eventos de recrutamento de xenes dentro das familias proteicas: acetilcolinesterasa, ADAM (desintegrina/metaloproteasa), AVIT, complemento C3, crotasina, defensina, cistaina, endotelina, entre outros. Estes eventos de recrutamento nas toxinas ocorreron polo menos unhas 24 veces na evolución do veleno nas serpes. Dous destas derivacións tóxicas parecen ser máis ben o resultado de modificacións en proteínas salivares, que eventos xénicos de recrutamento. Por último este estudo demostrou que os tipos de toxinas nas cales a proteína ancestral forma unha extensiva retícula con cisteína, eran as que chegaban a ser novas familias de toxinas multixénicas, funcionalmente diversas. miniatura|[[Bothrops asper cobra da familia das víboras (Viperidae), temida polo seu forte veleno. ]] Aínda que ben é certo que gran parte desta variación nas familias proteicas que dan lugar ás toxinas que xeran este veleno nas glándulas das serpes, é o resultado da dieta dos organismos, sendo que o nivel de toxicidade das serpes pode ser en gran parte mediado pola presión de selección exercida polas presas das mesmas. Por tanto é moi probábel que o desenvolvemento do veleno nas serpes estea mediado por factores evolutivos, e máis exactamente por selección natural. Onde o axente que regula a selección neste caso é, ou son, as presas das distintas serpes, o cal pode dar unha certa plasticidade nos niveis de toxicidade e distintas orixes proteicos nas toxinas encargadas do veleno.
Vipéridos
Entre as serpes venenosas, os vipéridos teñen o aparello de entrega de veleno máis desenvolvido. A glándula do veleno é moi grande e está rodeada polo músculo masetero ou músculo temporal, que consiste en dúas bandas, o superior esténdese de detrás do ollo, o inferior esténdese desde a glándula da mandíbula. Un conduto leva o veleno da glándula ao cabeiro. Nos vipéridos e elápidos, esta rañura está completamente encerrada, e é algo semellante ao tubo dunha agulla hipodérmica. Noutras especies, as rañuras non están cubertas, ou só parcialmente cubertas. Desde o extremo anterior da glándula, o conduto pasa por baixo do ollo e por encima do óso maxilar, ao orificio basal do cabeiro de veleno, que está envainado nun pliegue groso de membrana mucosa. Por medio do óso maxilar móbil, articulado ao óso prefrontal e conectado co óso transversal o cal é empuxado cara a adiante polos músculos que entran en acción ao abrir a boca, o cabeiro eríxese e o veleno descárgase a través do orificio distal. Cando a serpe morde, as mandíbulas péchanse, os músculos que rodean a glándula de veleno contráense, e o veleno é expulsado polos cabeiros.
Colúbridos
Algúns colúbridos teñen dentes agrandados e acanalados situados no extremo posterior da maxilar, onde unha pequena porción posterior da glándula salival ou labial superior produce veleno.
Mecánica da mordedura
dereita|miniatura|250x250px|[[Vipera berus, un cabeiro cunha pequena mancha de veleno na luva, o outro aínda no seu lugar.]] Varios xéneros de serpes, entre eles Calliophis, Atractaspis e causus, son notábeis por ter glándulas de veleno excepcionalmente longas, que se estenden ao longo de cada lado do corpo, nalgúns casos esténdense posteriormente até a altura do corazón. En lugar de que os músculos da rexión temporal servenunhapresionar o veleno no conduto, esta acción realízase polos músculos laterais do corpo.
Existe unha considerábel variabilidade no comportamento mordaz entre as serpes. Ao morder, os viperidos a miúdo atacan con rapidez, descargando o veleno cando os cabeiros penetran na pel, e inmediatamente despois libéranse e deixan á súa presa. Alternativamente, como no caso dunha resposta de alimentación, algúns vipéridos (por exemplo Lachesis) manteñen o seu mordedura e non deixan ir á súa presa. Os elápidos e colúbridos a miúdo pechan as súas mandíbulas e morden ou mastigan con firmeza durante un tempo considerábel.
Perfect Sound Forever
Perfect Sound Forever é un EP de 10" da banda estadounidense de rock alternativo Pavement, publicado o 15 de abril de 1991 a través do selo de Chicago Drag City. Trátase do terceiro lanzamento do grupo e as súas cancións posteriormente apareceron no recompilatorio Westing (by Musket & Sextant), tamén editado por Drag City en 1993.
Veleno de cobra
Mecánica de cuspir
Cuspir é unicamente unha reacción defensiva. As serpes tenden a apuntar aos ollos dunha ameaza percibida. Despois de ser alcanzado nos ollos, a vítima pode sufrir dun shock temporal, e cegueira como resultado dunha severa inflamación da córnea e da conxuntiva. Polo xeral, non hai efectos graves se o veleno lávase inmediatamente con moita auga; se se deixa sen tratamento, a cegueira pode ser permanente. Un breve contacto coa pel non constitúe un perigo inmediato, pero as feridas abertas poden ser vectores de envelenamento.
Perfect Sound Forever
O nome do EP procede dunha texto da campaña publicitaria de Sony para os seus primeiros discos compactos, que aseguraba aos potenciais compradores o último tanto en fidelidade como en duración.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Stephen Malkmus e Scott Kannberg.
Veleno de cobra
Algúns efectos
Hai catro tipos diferentes de veleno que actúan sobre o corpo de maneira diferente.
Cabe sinalar que o tamaño dos cabeiros non ten ningunha relación coa virulencia do veleno. As especies indo-malaios do xénero Lachesis teñen cabeiros moi grandes, pero son comparativamente inocentes, mentres que as serpes mariñas, que teñen os cabeiros máis pequenos, posúen un veleno moi potente.
Serpes proteroglifos
O veleno de serpes con cabeiros proteroglifos (Hydrophiinae, Bungarus, Dendroaspis, Elaps, Pseudechis, Notechis, Acanthophis) actúa principalmente no sistema nervioso. A parálise respiratoria prodúcese rapidamente cando o veleno entra en contacto co mecanismo nervioso central que controla a respiración; polo xeral, a dor e a inflamación local non son severos. O veleno de todos os elápidos proteroglifos, incluso o dos máis pequenos e máis gentiles, como as serpes de coral, poden ser fatais para os humanos.
Víboras
O veleno de víboras (Daboia, Echis, Lachesis, Crotalus) actúa máis no sistema vascular, dando lugar á coagulación do sangue e a coagulación das arterias pulmonares; a súa actuación sobre o sistema nervioso non é moi grande; ningún grupo de células nerviosas específico parece ser afectado e o efecto sobre a respiración non é tan directa; a influencia sobre a circulación explica a gran depresión, que é un síntoma do envelenamento viperino. A dor da ferida é severo e é rapidamente seguido por inchazo e decoloración. Os síntomas producidos pola mordedura das víboras europeas descríbense así por Martin e Lamb: "A mordedura é inmediatamente seguida por dor local de carácter ardente, o membro máis pronto se seareiro e se decolora, e dentro de unha a tres horas comeza un gran cansazo, acompañado de vómitos e a miúdo diarrea. Suor fría e pel pegañenta son habituais. O pulso vólvese moi débil, e pódese observar unha lixeira dispnea e inquietude. En casos severos, que ocorren principalmente nos nenos, o pulso pode chegar a ser imperceptíbel e as extremidades vólvense frías; o paciente pode entrar en coma. Estes graves síntomas constitucionais adoitan pasar dentro de doce a vinte e catro horas; pero mentres tanto o inchazo e a decoloración estendéronse enormemente. O membro convértese en flemonoso e supura de cando en vez. Dentro duns días, algo de súpeto, prodúcese a recuperación, pero a severa depresión ou os efectos secundarios da supuración poden resultar na morte. Que os casos de morte, nos adultos así como nos nenos, non son infrecuentes nalgunhas partes do continente, menciónase no último capítulo desta introdución."A toxicidade do veleno das víboras difire moito entre si. O veleno dalgunhas especies —como Daboia russelii e Echis carinatus da India; as víboras americanas Crotalus, Lachesis muta e Bothrops lanceolatus; e os Causus, Bitis, e Cerastes de África— é fatal a menos que se inicie rapidamente co tratamento médico. Doutra banda, as especies do xénero Lachesis que ocorren en Malaca e a India de cando en cando causan a morte de seres humanos e os seus mordeduras son, nalgúns casos, non peor que a picadura dun avespón. A mordedura das víboras máis grandes en Europa pode ser perigosa e pode ter consecuencias fatais, especialmente nos nenos, polo menos nas partes máis quentes do continente. Por outra banda, a pequena Vipera ursinii, que case nunca morde a menos que sexa maltratada, non parece ter un veleno moi virulento e non hai rexistros de graves accidentes a pesar de ser unha serpe moi común nalgunhas partes de Austria e Hungría.
Colúbridos con cairos traseiros
Desde hai moito tempo os biólogos sabían que algunhas cobras tiñan cairos traseiros que podían ser utilizados para inmobilizar ás súas presas, considerándoos como mecanismos de inxección de veleno comparativamente 'inferiores'; a pesar de que se rexistraron algunhas mortes até 1957, a posibilidade de que a mordedura deste tipo de serpes puidese ser fatal para os seres humanos parecía remota. As mortes de dous herpetólogos prominentes por mordeduras de colúbridos africanos cambiou esta avaliación, e acontecementos recentes pon de manifesto que varias outras especies de serpes con cabeiros traseiros posúen velenos que poden ser mortais para os grandes vertebrados.
Os velenos de Dispholidus e Thelotornis son tóxicosunhaas células do sangue (hemotóxico) e dilúen o sangue (hemorráxico). Os primeiros síntomas inclúen dor de cabeza, náuseas, diarrea, letargo, desorientación mental, hematomas e sangrado no lugar da mordedura e en todos os orificios do corpo. O desangrado (flebotomía) é a principal causa de morte por unha mordedura involucrando a este tipo de veleno, ou morte por hemorraxia cerebral ou insuficiencia respiratoria
Serpes aglifas
Experimentos realizados coa secreción da glándula parótida de Tropidonotus e Zamenis demostraron que mesmo serpes aglifas non son totalmente desprovistas de veleno, e apuntan á conclusión de que a diferenza fisiológica entre as serpes chamadas inofensivas e as velenosas é só unha diferenza gradual, así como existen varias fases na transformación dunha glándula parótida normal nunha glándula de veleno, ou dun dente sólido nun cabeiro tubular ou rañurado.