cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lei da Moeda de 1873 (Estados Unidos)
Consecuencias inmediatas
O apoio ao bimetalismo medrou na década de 1870 e deu lugar á aprobación da Lei Bland-Allison, do 28 de febreiro de 1878, superando o veto do presidente Rutherford B. Hayes. Esta lei esixía que o Tesouro mercase prata por valor de millóns de dólares cada mes e que a cuñase en dólares de prata de curso legal. O renovado apoio á prata conduciu tamén á aprobación da Lei Sherman de 1890, que aumentaba en gran medida as compras de prata e obrigaba o Tesouro a pagalas en billetes que puidesen trocarse por ouro. Durante os tres anos seguintes retiráronse do Tesouro 132 millóns de dólares en ouro e, en medio doutra depresión, o presidente Grover Cleveland conseguiu a derrogación da Lei Sherman.
O movemento favorable á "prata libre" acadou o seu punto álxido coa campaña de 1896 do exrrepresentante de Nebrasca William Jennings Bryan, que gañou a candidatura demócrata á presidencia despois de que o seu discurso coñecido como "A Cruz de Ouro", no que denunciaba o padrón ouro, convulsionara a Convención Nacional Demócrata de 1896. Bryan foi derrotado nas eleccións polo exgobernador de Ohio William McKinley e, en 1900, o Congreso aprobou a Lei do Padrón Ouro, dándolle formalidade legal a esta situación. A Administración do New Deal do presidente Franklin Delano Roosevelt abandonou o padrón ouro para moitos propósitos e o presidente Richard Nixon aboliuno por completo en 1971.
O "Crime de 1873"
miniatura|301x301px|As [[Seta|frechas ás beiras da data deste medio dólar indican que está cuñado co incremento de peso (12,5 gramos) ordenado pola Lei da Moeda de 1873. ]]
O xornal The Atlanta Constitution do 1 de abril de 1873 informaba da aprobación da nova Lei da Moeda e facía fincapé na abolición da moeda de dous centavos e na autorización do novo dólar comercial, aínda que non facía mención da fin do dólar estándar. Non houbo unha obxección xeneralizada á Lei da Moeda de 1873 ata 1876, ano no que se conxugaron varios factores para a protesta, como as políticas monetarias estritas por parte do Tesouro para a continuación dos pagamentos en especie, ou unha caída do prezo da prata máis precipitada do que se coñecera ata entón, así como o uso doméstico xeneralizado dos dólares de comercio, logo do seu rexeitamento no mercado chinés. Asemade, Comstock Lode e outras zonas mineiras do Oeste producían cantidades récord de prata. Cunha depresión aínda en curso, a prata comezou a verse como un medio para inflar a moeda e estimular a economía.
A partir de marzo de 1876, un antigo director de xornal, George Weston, publicou uns artigos nos que afirmaba que o bimetalismo era un mandato da Constitución e cuestionaba o xeito en que se aprobara a Lei da Moeda de 1873, e os xornais afíns comezaron a suxerir que a lei fora promulgada mediante a corrupción en beneficio dos grandes capitalistas. O 5 de agosto de 1876, o congresista por Missouri Richard P. Bland —que axiña se coñecería como Silver Dick— dixo na Cámara de Representantes: "a Lei do 12 de febreiro de 1873 foi unha fraude, porque o seu título non daba pista ningunha acerca da súa verdadeira intención. Os rexistros amosan que foi aprobada sixilosamente, sen reconsideración nin debate". En 1878, o congresista Kelley, que introducira o proxecto de lei na cámara, declarou: "eu ignoraba o feito de que desmonetizaríoa o dólar de prata".
Os que consideraban a Lei da Moeda como unha fraude culparon con frecuencia o escritor británico Ernest Seyd, que asesorara sobre o texto do proxecto de lei, como testemuñou o congresista Hooper na Cámara de Representantes en 1872. Consonte esta teoría, Seyd sería o axente dun grupo de grandes propietarios británicos de bonos estadounidenses, que o terían enviado aos Estados Unidos con 100.000 libras para subornar os congresistas coa intención de que desmonetizasen a prata. Kelley negou que iso ocorrera, mais a historia mantívose e converteuse nunha crenza común no movemento da "prata libre". En 1890, a participación corrupta de Seyd foi afirmada na Cámara de Representantes por Thomas C. McRae, de Arcansas. De feito, Seyd era un fervente bimetalista que se opuxo firmemente á desmonetización da prata nos Estados Unidos. El presentara, por petición de a Hooper, unha análise do proxecto de lei no que avogaba por manter o dólar de prata como moeda de curso legal.
O primeiro uso da expresión "Crime de 1873" no debate do Congreso foi da man do senador por Colorado Henry M. Teller, quen o 10 de xullo de 1890 declarou: "a loita pola libre cuñaxe da prata está en marcha, e tamén o estará ata que a vontade do pobo sexa escoitada na promulgación dunha lei que lle devolva á prata o lugar que lle corresponde e onde estaría se non fose polo erro do crime de 1873". Durante moito tempo falouse da lei como un "crime" ás veces sen utilizar a palabra exacta; nun discurso de 1889, o senador por Nevada William M. Stewart, que votara a favor da lei en 1873, cualifucouna como "crime" en sete ocasións.
Buster Crabbe
Clarence Linden Crabbe II, nado en Oakland (California) o 7 de febreiro de 1908 e finado en Scottsdale (Arizona) o 23 de abril de 1983, coñecido profesionalmente como Buster Crabbe, foi un actor de cinema e televisión e nadador olímpico estadounidense Gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1932, o que lanzou a súa carreira no cinema e na televisión. Protagonizou numerosos filmes e seriais populares entre 1933 e a década de 1950, interpretando os tres heroes da banda deseñada máis populares da década de 1930: Tarzán, Flash Gordon e Buck Rogers.
Primeiros anos
Crabbe era fillo de Lucy Agnes McNamara (1885-1959) e o axente inmobiliario Edward Clinton Simmons Crabbe I (1882-?). Naceu en Oakland e tivo un irmán, Edward Clinton Simmons Crabbe II (1909-1972). Crabbe creceu en Hawai e graduouse na Punahou School de Honolulu. Estudou na Universidade do Sur de California, onde foi o primeiro nadador All-America (1931) así como posuidor dun título da National Collegiate Athletic Association en 1931 en estilo libre. Tamén fixo parte da fraternidade Sigma Chi antes de graduarse en 1931.
Xogos olímpicos
Crabbe era un gran nadador e participou en dous Xogos Olímpicos, Amsterdam 1928, onde gañou a medalla de bronce nos 1500 metros libres, e Os Ánxeles 1932, en que gañou a medalla de ouro nos 400 metros libres. Nestes últimos bateu o francés Jean Taris por unha décima de segundo.
Crabbe participou no Aquacade de Billy Rose na Exposición Xeral de Nova York durante o segundo ano, en 1940, substituíndo a Johnny Weissmüller.
Hollywood
O papel de Crabbe no serial de cinema de 1933 Tarzan the Fearless foi o lanzamento dunha carreira de éxito en que o actor traballou en máis de cen filmes. Esa foi a única produción en que Crabbe interpretou a personaxe de Tarzán. En King of the Jungle (1933), Jungle Man (1941), e no serial de 1952 King of the Congo, interpretou papeis de "home da selva", mais non exactamente de Tarzán.
Tamén encarnou o protagonista de Search for Beauty (1934), e o seu seguinte papel principal foi en 1936 como Flash Gordon no popular serial homónimo, personaxe que interpretou en dúas secuelas, estreadas por Universal en 1938 e 1940.
Outras personaxes que interpretou foron Billy the Kid, Buck Rogers e un membro da súa fraternidade real no filme musical The Sweetheart of Sigma Chi. Nalgúns dos seus filmes foi acreditado como Larry Crabbe ou Larry (Buster) Crabbe. O seu compañeiro na maioría dos seus westerns foi o actor Al St. John.
Televisión
Crabbe actuou na serie televisiva Captain Gallant of the Foreign Legion (1955 a 1957), interpretando o Capitán Michael Gallart. A serie emitiuse en NBC. O seu fillo, Cullen Crabbe, actuou no programa como "Cuffy Sanders".
Crabbe actuou de xeito regular na televisión, incluíndo un episodio da serie de 1979 Buck Rogers in the 25th Century, en que interpretou un piloto de combate retirado chamado "Brigadier Gordon" en honra de Flash Gordon.
Últimos anos
A carreira cinematográfica de Crabbe declinou nas décadas de 1950 e 1960. Porén, nese período Crabbe dedicouse aos negocios e traballou como corretor.
A mediados da década de 1950 adquiriu o campus da antiga escola Adirondack-Florida School preparatoria nas proximidades de Onchiota, Nova York, nos montes Adirondack. Renomeada como Buster Crabbe's Meenahga Lodge, empregouse para que rapaces de oito a catorce anos practicasen a natación, con polo menos un instrutor hawaiano. Ademais, no verán representábanse algunhas obras musicais baixo a guía de varios expertos en arte dramática.
Durante esa época, Crabbe sumouse á compañía fabricante de piscinas Cascade Industries Inc. como promotor e voceiro da mesma, permanecendo nela ata o seu pasamento.
En 1965, foi incluído no International Swimming Hall of Fame. Durante a súa carreira de natación como sénior, Crabbe estableceu 16 récords do mundo e 35 récords nacionais. Continuou a nadar despois de cumprir sesenta anos e en 1971 estableceu unha marca mundial para o seu grupo de idade.
Vida persoal
En 1933, casou con Adah Virginia Held (1912–2004) e deuse un ano para converterse en actor. Se non o conseguía, comezaría a estudar leis na Universidade do Sur de California.
Crabbe e a súa esposa tiveron dúas fillas, Sande e Susan, e un fillo, Cullen. En 1957, Sande faleceu de anorexia nerviosa con 20 anos.
Crabbe é o avó materno do adestrador de fútbol universitario Nick Holt.
A Lama, Santo André de Boimente, Viveiro
A Lama é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
VII: Sturm und Drang
VII: Sturm und Drang é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de heavy metal Lamb of God, publicado o 24 de xullo de 2015 a través do selo Epic Records en América do Norte e de Nuclear Blast no resto do mundo. Tamén é o derradeiro disco de Lamb of God con material orixinal que conta co batería Chris Adler antes da súa marcha en xullo de 2019.
A Lama, Santo André de Boimente, Viveiro
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Elena Bottazzi
Traxectoria
María Elena Bottazzi naceu en Xénova, Italia, porque o seu pai hondureño era diplomático e foi enviado a Italia. Cando tiña oito anos, a súa familia regresou a Tegucigalpa, Honduras. Dende moi pequena coñeceu de primeira man as condicións de vida da poboación hondureña, polo que se interesou pola área científica. En 1989 licenciouse en microbioloxía e química clínica pola Universidade Nacional Autónoma de Honduras (UNAH).
Durante a súa formación entendeu que a súa motivación se centraba no desenvolvemento das técnicas empregadas para facer diagnósticos e elaborar medicamentos. Trasladouse a Florida, Estados Unidos, para facer unha tese de doutoramento en inmunoloxía molecular e patoloxía experimental, na Universidade de Florida en Gainesville e rematou en 1995. Tamén realizou varios cursos de posgrao na área de bioloxía celular, entre 1995 e 2001, nas universidades de Miami e Pensilvania e un máster en administración pública, na Universidade Temple en Filadelfia. Esta formación empresarial axudouna a comprender conceptos xurídicos, económicos e financeiros.
Carreira
Durante máis de dúas décadas centrouse no deseño e coñecemento de vacinas contra as enfermidades parasitarias gastrointestinais. Estes inclúen uniciríase humana, esquistosomiase, anquilostoma ou enfermidade de Chagas. Así como nas vacinas contra as infeccións por coronavirus incluídas as de SRT e MERS, ou COVID-19.
A súa carreira académica comezou na Universidade George Washington de Washington, D.C., onde residiu durante once anos. En 2011 trasladouse a Houston, onde é codirectora da National School of Tropical Medicine do Baylor College of Medicine. Tamén é codirectora do Center for Vaccine Development do Texas Children's Hospital dos Estados Unidos. Ademais, é profesora de pediatría, viroloxía molecular e microbioloxía no Baylor College of Medicine. É Profesora Distinguida de Bioloxía na Universidade de Baylor e Profesora Adxunta de Bioenxeñaría na Universidade Rice, Texas.
En 2014, foi incluída entre as mulleres líderes en saúde mundial.
Terceira división española 1965/66
A tempada 1965/66 da Terceira división española de fútbol foi a 29ª edición deste campionato. Disputouse entre o 5 de setembro de 1965 e o 29 de xuño de 1966.
Sistema de competición
A Terceira división española 1965/66 foi organizada pola Federación Española de Fútbol (RFEF).
O campionato contou coa participación de 222 clubs divididos en 15 grupos e seguiu un sistema de liga, de xeito que os equipos de cada grupo enfrontáronse, todos contra todos en dúas ocasións -unha en campo propio e outra en campo contrario- sumando un total de 30 xornadas. A orde dos partidos decidiuse por sorteo antes de comezar a competición.
Estableceuse unha clasificación segundo os puntos obtidos en cada encontro, a razón de dous puntos por partido gañado, un por empate e ningún por derrota. No caso de empate a puntos entre dous ou máis clubs da clasificación, tívose en conta a maior diferenza de goles.
Os primeiros clasificados de cada grupo xogaron a fase de ascenso nun sistema de eliminatorias a dous partidos a partir de oitavos de final. Os catro vencedores dos cuartos de final ascenderon a Segunda División.
Os segundos clasificados de cada grupo disputaron a promoción de ascenso nun sistema de eliminatorias a dous partidos a partir dos oitavos de final. Os catro vencedores dos cuartos enfrontáronse aos clasificados décimo terceiro e décimo cuarto dos dous grupos de Segunda División noutro empate para decidir o ascenso ou a permanencia, segundo o caso.
No grupo catalán houbo unha excepción, pois estaba formado por 20 equipos. Os dous primeiros clasificados xogaron a fase de ascenso, mentres que o terceiro e cuarto clasificados xogaron a promoción de ascenso.
En todos os grupos houbo descensos directos á categoría rexional.
Grupo I
PX = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo II
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo III
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo IV
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo V
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo VI-VII
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo VIII
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo IX
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo X
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo XII
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo XIII
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo XIV
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Grupo XV
PX  = Partidos xogados; PG = Partidos gañados; PE = partidos empatados; PP = Partidos perdidos; GF = Goles para ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Equipos cualificados
Os seguintes equipos clasificáronse para a Fase (en verde) e para a Promoción (en amarelo) de ascenso a Segunda División:
Os equipos que ascenderon a Segunda División indícanse en negra.
Muíño, Santo André de Boimente, Viveiro
Muíño é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Lamas, Santo André de Boimente, Viveiro
Lamas é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Morgade, Santo André de Boimente, Viveiro
Morgade é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Penouco, Santo André de Boimente, Viveiro
O Penouco é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Centro Asociado da UNED de Pontevedra
O Centro Asociado da UNED en Pontevedra (UNED Pontevedra) é un centro docente universitario da Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED) situado na cidade de Pontevedra. Forma parte do Campus Noroeste da UNED e é o seu centro máis importante.
É a primeira sede da UNED en Galicia, orixinalmente chamada Centro Rexional da UNED en Galicia.
Localización
O Centro Asociado da UNED en Pontevedra está situado na rúa Portugal 1, no barrio de Monte Porreiro de Pontevedra.
Historia
As xestións para a creación do centro da UNED en Pontevedra iniciáronse en 1972 grazas á vontade da Deputación de Pontevedra, o Concello de Pontevedra e a Caixa de Aforros Provincial de Pontevedra. Foi o primeiro centro asociado da UNED en Galicia e o segundo en España. No momento da súa inauguración, era o único centro rexional da UNED en Galicia, Asturias e León, rexións ás que estendeu o seu ámbito territorial.
O centro universitario foi creado por orde ministerial o 12 de xaneiro de 1973 e abriu as súas portas na Residencia de Estudantes Virxe Peregrina (actual Residencia de Estudantes Abanca), que lle prestou varios despachos e aulas. A inauguración tivo lugar o 12 de marzo de 1973, coa presenza do Reitor da Universidade de Santiago de Compostela e do Gobernador Civil de Pontevedra.
O seu primeiro ano comezou coa impartición de dúas carreiras universitarias, Dereito e Filosofía e Letras. O centro universitario contaba entón con 350 alumnos. O seu primeiro director, de 1973 a 1975, foi José Antonio Souto Paz, catedrático de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela. En 1974, implantáronse sete carreiras máis. Durante o curso 1974-1975, a sede da UNED trasladouse temporalmente a dúas plantas do edificio central da Caixa Provincial de Aforros de Pontevedra, no barrio de Campolongo, e matriculáronse 1.188 alumnos.
O 23 de outubro de 1987, a UNED trasladouse á súa sede definitiva na cidade, un novo edificio de 7.000 metros cadrados no barrio de Monte Porreiro, nun terreo de máis de 20.000 metros cadrados rodeado de xardíns con árbores singulares. Nese curso académico superáronse os 3.000 alumnos e no curso 1992-1993 superáronse os 4.000 alumnos.
O 7 de decembro de 1994, o Centro Rexional da UNED en Pontevedra integrouse na rede básica de Centros Asociados da UNED (isto significa que no Centro Asociado impártense e pódense cursar todos os estudos que ofrece a UNED a nivel nacional). A partir de 2007 creáronse varias aulas universitarias na provincia de Pontevedra, dependentes da sede central da UNED de Pontevedra. En 2007 creouse a aula de Lalín, en 2010 a de Tui, en 2012 a de Vigo, en 2017 a de Portas e en 2022 a do Porriño.
En setembro de 2020, o Centro Asociado da UNED en Pontevedra converteuse na sede do Campus Noroeste da UNED, que coordina os 14 Centros Asociados da UNED en Galicia, Asturias,Castela e León e Estremadura (Pontevedra, A Coruña, Ourense, Lugo, Xixón, Ávila, Burgos, Palencia, Ponferrada, Segovia, Soria, Zamora, Mérida e Plasencia).
Descrición
Con 4.500 alumnos, o centro da UNED de Pontevedra é o centro asociado con máis estudantes de Galicia. Ofrece 30 carreiras universitarias, 13 idiomas no CUID e o curso de acceso á universidade para maiores de 25 anos. As carreiras máis demandadas son Psicoloxía e Dereito.
As carreiras universitarias que se poden cursar no centro universitario de Pontevedra son as seguintes : administración de empresas, antropoloxía social, ciencias ambientais, ciencias xurídicas das administracións públicas, educación infantil, física, matemáticas, ciencias políticas e da administración, criminoloxía, química, dereito, economía, educación social, estudos ingleses (lingua, literatura, cultura), literatura e lingua española, filosofía, xeografía e historia, historia da arte, enxeñaría informática, enxeñaría en tecnoloxías da Información, enxeñaría mecánica, enxeñaría en electrónica industrial e automática, enxeñaría eléctrica, enxeñaría en tecnoloxías industriais, enxeñaría da enerxía, pedagoxía, psicoloxía, socioloxía, turismo e traballo social. O centro imparte tamén o 80% de cursos de extensión universitaria da UNED de toda España. O centro UNED de Pontevedra oferta ademais cursos de verán desde 1989 sen interrupción.
Un gran mural de máis de 12 metros de lonxitude do artista Manuel Moldes, pintado en 1987, decora un lado do vestíbulo da primeira planta do edificio da UNED.
A Xunta Reitora do Centro Universitario de Pontevedra está composta polos seguintes organismos: A UNED, a Deputación Provincial de Pontevedra, o Concello de Pontevedra, a Xunta de Galicia e a empresa ENCE.
María José Fernández Díaz
María José Fernández Díaz, nada no Valadouro en 1971, é unha farmacéutica e política galega.
Traxectoria
Farmacéutica e enxeñeira técnico forestal, é presidenta dunha asociación de produtores de madeira. Nas eleccións municipais de 2007 foi candidata de TEGA ao concello do valadouro e foi elixida concelleira. Nas municipais de 2011 encabezou a candidatura Unión Democrática Independente do Valadouro (Udival), e volveu ser elixida concelleira. Udival non presentou candidatura ás municipais de 2015. Udival volveu presentarse ás municipais de 2019 encabezada por María José Fernández, que volveu ser elixida concelleira. Nas municipais de 2023 volveu encabezar a candidatura de Udival e a pesar de ser a única elixida da lista, foi investida alcaldesa co apoio do PSdeG-PSOE e BNG.
Unión Patriótica (Colombia)
Unión Patriótica (UP) é un partido político colombiano. Foi fundado o 28 de maio de 1985 polas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia - Exército do Pobo (FARC-EP) e o Partido Comunista Colombiano,  como parte dunha proposta de paz a partir dos Acordos de La Uribe entre o goberno de Belisario Betancur e a guerrilla.
Historia do partido
Os Acordos de La Uribe consistiron nunha tregua (armisticio) onde se permitise a participación política dos combatentes a través dun novo partido político que puidese acollelos, este partido debía ser amplo e permitir a participación de todos os sectores da sociedade que apoiasen a paz en Colombia.
Dende o mesmo proceso de fundación da UP, os seus militantes comezaron a ser asasinados. En 1986 despois da súa fundación oficial e logo de obter un resultado exitoso nas eleccións, asasináse ao primeiro congresista da UP, e case dous días despois ao segundo.
Co tempo algúns dirixentes do partido UP decidiron tomar distancia dos grupos insurxentes, separarse das FARC-EP en 1987 e asumir o obxectivo político de buscar unha saída política negociada ao conflito colombiano para evitar o asasinato dos seus militantes, mentres as FARC-EP deciden que todos os seus militantes debían pasar á clandestinidade como un partido na práctica prohibido.
Segundo o informe do Centro Nacional de Memoria Histórica (CNMH) ''Todo pasó frente a nuestros ojos. El genocidio de la Unión Patriótica 1984-2002,'' a violencia contra a Unión Patriótica deixou, cando menos, 4.153 persoas asasinadas, secuestradas ou desaparecidas. A Xurisdición Especial para a Paz contabilizou, nun informe publicado en 2022, 5.733 militantes da Unión Patriótica asasinados entre 1984 e 2016. Dous candidatos presidenciais, os avogados Jaime Pardo Leal e Bernardo Jaramillo Ossa, 5 congresistas en exercicio (Leonardo Posada, Pedro Jiménez, Octavio Vargas, Pedro Valencia, Manuel Cepeda), 11 deputados, 109 concelleiros, varios exconcelleiros, 8 alcaldes en exercicio, 8 exalcaldes e milleiros de militantes foron sometidos a exterminio físico e sistemático por parte de grupos paramilitares, membros da Forza Pública (Exército Nacional, Armada da República, Forza Aérea, Policía Nacional, o F2 e o Departamento Administrativo de Seguridade) e os narcotraficantes; algúns sobreviventes ao exterminio abandonaron o país.
Estes asasinatos dos membros da UP nos anos 80 e 90 foron declarados en 2014 pola Fiscalía Xeral da Nación como delitos de lesa humanidade, ao concluír que se tratou dun plan por parte de sectores políticos, en alianza con axentes de seguridade do estado, narcotraficantes e grupos paramilitares, para impedir o ascenso de movementos de esquerda na política colombiana; en consecuencia, estes crimes seguirán sendo investigados de maneira permanente e procederase a xudicializar a quen resulten implicados.
En xullo de 2013 o Consello de Estado devolveulle a personería xurídica á Unión Patriótica, a cal lle foi suprimida debido a que nas eleccións lexislativas de 2002 non obtivo representación no Congreso; o fallo recoñeceu que as circunstancias de exterminio sistemático contra dirixentes e militantes do partido foi a causa para que non se presentasen ás eleccións e por tanto non obtiveron a representación requirida. Dende 2013 a Unión Patriótica participa nas eleccións colombianas como parte do proceso de renacemento do partido e a súa proposta política.
En 2022, entrou por primeira vez a ser parte dun goberno, dentro da coalición Pacto Histórico, con Gustavo Petro na presidencia.
Pereiro, Santo André de Boimente, Viveiro
Pereiro é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Piñeiro, Santo André de Boimente, Viveiro
Piñeiro é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Good Morning Spider
Good Morning Spider é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Sparklehorse, publicado o 20 de xullo de 1998 a través do selo Capitol Records. O disco foi bastante ben recibido pola crítica musical.
Idiopatía
Idiopatía é unha enfermidade ou doenza de orixe descoñecida. Idiopático é un adxectivo usado principalmente en medicina, que significa de aparición espontánea ou de causa descoñecida . A combinación de raíces do grego significa "unha enfermidade de etioloxía descoñecida".
Etimoloxía
Do grego ἴδιος, idios (propio, particular) + πάθος, pathos (enfermidade, sufrimento), co significado de "unha enfermidade dun tipo particular ou propio".
Características
Tecnicamente é un termo da nosoloxía, a clasificación das doenzas. Para moitos destes, unha ou varias causas son algo mal entendidas, pero nunha porcentaxe da poboación con esa enfermidade a causa pode non ser realmente aparente ou caracterizada. Neses casos, dise que a orixe desa condición é "idiopática".
Nalgunhas enfermidades, a comunidade médica non pode establecer unha causa clara na maioría dos casos (exemplo: glomeruloesclerose idiopática) e noutros trastornos, con todo, as causas idiopáticas son nunha pequena porcentaxe (exemplo: fibrose pulmonar). A medida que a medicina e os avances científicos se producen en relación a unha enfermidade, descobríronse as causas e diminúe a porcentaxe de casos designados como idiopáticos.
Mesofilo
Mesofilo é un termo botánico que designa o tecido parenquimático que se encontra entre as dúas epidermes da folla (face e revés).
Etimoloxía
Mesofilo provén do grego antigo φύλλον, phllýon, "folla", co prefixo meso- (no medio). Literalmente, "no medio da folla".
Estrutura do mesofilo
O mesofilo, constituído por tecidos vasculares que forman as veas das follas e un tejido parenquimático especializado para realizar a fotosíntese denominado clorénquima, encóntrase entre ambas as caras da folla. Está constituído por un parénquima en valado, situado na epiderme superior (face da folla) e formado por células alongadas, e o parénquima esponxoso na inferior, con células irregulares entre as que se encontran grandes espazos intercelulares.
Thank You for Today
Thank You for Today é o noveno álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Death Cab for Cutie, publicado o 17 de agosto de 2018 a través do selo Atlantic Records.
Mesofilo
Estrutura do mesofilo
O mesofilo pode ser homoxéneo, cando está formado por un só tipo de células de clorénquima. Neste caso, as células poden ser máis ou menos arredondadas, como sucede en plantas herbáceas como o liño ou a leituga, ou estar constituído por células alongadas, como sucede na remolacha. As especies de eucaliptos con follas péndulas tamén presentan este tipo de mesofilo.
Cando o clorénquima da folla se diferencia en parénquima en valado e parénquima esponxoso, o mesofilo dise heteroxéneo. Segundo a situación dos dous tipos de clorénquima distínguense tres tipos de estrutura do mesofilo.
miniatura|center|650px|Diagrama do corte transversal dunha folla
Franz Werner
Franz Werner, nado o 15 de agosto de 1867 en Viena, e finado na mesma cidade o 28 de febreiro de 1939, foi un zoólogo e explorador austríaco especializado en herpetoloxía e entomoloxía, que describiu numerosas especies e outros taxons de anfibios, serpentes, insectos e outros organismos.
Traxectoria
Foi seu pai quen lle descubriu, aos seis anos, os réptiles e os anfibios. Brillante estudante, relacionouse pronto con George Albert Boulenger e con Oskar Boettger, que fomentaron o estudo destes animais. Recibiu o seu doutoramento na Universidade de Viena en 1890 e, despois de pasar un ano en Leipzig, comezou a ensinar no Instituto de Zooloxía da Universidade de Viena. En 1919 foi alí profesor de tempo completo, cargo que ocupou até a súa xubilación en 1933.
Mentres traballaba cerca do Museo de Historia Natural de Viena non puido utilizar as coleccións de anfibios e réptiles desta institución até despois da morte do seu director, Franz Steindachner, ao que non lle gustaba Werner e tíñalle prohibido o acceso a estas coleccións. Pero Werner conseguiu formar unha gran colección persoal, e publicou máis de 550 obras, principalmente de herpetoloxía.
Adestrou a moitos científicos, tanto herpetólogos, como entomólogos.
Tamén foi un especialista en ortópteros e en escorpións.
Abreviatura
A abreviatura Werner empprégase para recoñecer a Franz Werner como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Fronda
miniatura| Fronda (equivalente ao galego tirafonda ou fonda) é o nome que recibiron a serie de rebelións e guerras civís que tiveron lugar no Reino de Francia entre 1648 e 1653. A Fronda tivo lugar no contexto da guerra franco-española (1635–1659) e dos conflitos de Francia contra a casa de Habsburgo que esgotaron as reservas económicas de Francia, e da debilidade da monarquía durante a minoría de idade de Luís XIV, durante a que rexeu  o país Ana de Austria, quen delegou o goberno no cardeal Mazarino.
A Fronda adoita dividirse en dúas etapas: a Fronda dos Parlamentos (1648–1649), na que o parlamento e os pares de París, a mesma cidade e parte dos cidadáns se rebelaron contra a suba dos impostos e esixiron ter maior control sobre os decretos reais, e a Fronda dos Príncipes (1650–1652) na que os chamados príncipes de sangue (membros da liñaxe real francesa) tentaron aumentar a súa influencia nos asuntos do estado limitar os poderes do monarca e expulsar do poder ao cardeal Mazarino.
Orixes
No segundo cuarto de século XVII as rebelións cidadás en Francia foron constantes. Entre 1620 e1640 houbo tamén levantamentos campesiños en moitas provincias do reino. Os labregos, daquela a maioría da poboación francesa, sufrían as consecuencias das guerras inacabables, as execcións fiscais e os saqueos das tropas inimigas e mesmo as propias. O cardeal Mazarino, quen tomou o posto de home forte do país trala morte do cardeal Richelieu era moi impopular entre a poboación e no propio palacio real. A participación francesa na Guerra dos Trinta Anos e as guerras con España supuñan gastos enormes. En 1646 o parlamento de París rexeitou as medidas fiscais propostas por Mazarino (que incluían subas de impostos) e, a un tempo, producíronse levantamentos no Languedoc e outras zonas do país. En 1648 a situación empeorou aínda máis e comezaron os enfrontamentos armados no mesmo París, mentres o parlamento seguía a rexeitar os plans da monarquía. miniatura|Giulio [[Mazarino, cardeal e estadista franceés de orixe italiana]]
Fronda dos parlamentos
En 1648, o parlamento de París manifestouse a favor da limitación do poder da monarquía para establecer novos impostos e para realizar arrestos arbitrarios. O triunfo recente da Revolución Inglesa animou as reivindicacións do parlamento. O 26 de agosto a raíña rexente, Ana de Austria, fixo arrestar a Pierre Broussel, líder da oposición parlamentaria e a outros personaxes destacados dos descontentos o que causou unha revolta en París con construción de barricadas para impedir o acceso ao Palacio Real. A raíña viuse obrigada a liberar aos prisioneiros. A mediados de setembro a familia real e Mazarino abandonaron o Palacio para refuxiarse no castelo do Val en Rueil. Malia ás esixencias do parlamento, a raíña negouse a retornar a París, pero asinou a declaración de Saint Germain na que aceptaba as principais esixencias dos parlamentarios.
No outono do 1648, coa Paz de Westfalía finalizou a Guerra dos Trinta Anos o que permitiu o regreso de tropas desde as fronteiras que reforzaron a posición da monarquía. Luís II de Borbón-Condé, príncipe de Condé, heroe da guerra acabada de finalizar, púxose do lado da raíña (en parte grazas ás prebendas que se lle concederon) e en decembro recomezaron as loitas contra os rebeldes. Condé puxo sitio a París e a poboación, aliada cos nobres descontentos, decidiu resistir, chegando a facerse chamadas á decapitación da familia real. No Languedoc, Poitou, Normandía e outras zonas de Francia houbo tamén movementos contra o goberno. A resistencia dos frondistas e a desconfianza do Parlamento nalgúns dos seus aliados, que en moitos casos buscaban obxectivos de índole persoal, tiveron como resultado o acordo dos parlamentarios coa monarquía e o 15 de marzo a revolta deuse por concluída.
Fronda dos Príncipes
A insatisfacción de parte da nobreza co seu papel na monarquía estivo na raíz da segunda revolta frondista. Entre os nobres que participaron no alzamento estiveron Gastón, duque de Orleáns, tío do rei, Luís, príncipe de Condé, seu irmán Armand, príncipe de Conti, Frederico, duque de Bouillon e seu irmán Henrique, vizconde de Turena. A eles hai que sumar a filla de Gastón, Mademoiselle de Montpensier, a irmá de Condé, Madame de Longueville, Madame de Chevreuse e Jean-François Paul de Gondi, futuro cardeal de Retz. Os frondistas non contaron con moita simpatía da poboación e o Parlamento de París non apoiou en principio a revolta. As malas relacións do Príncipe de Condé con Mazarino e mesmo coa raíña provocaron que, a primeiros do ano 1650, Mazarino ordenase o arresto de Condé e algúns dos seus partidarios, que foron recluídos no Castelo de Vincennes. O suceso provocou o alzamento dos seus aliados e as provincias as que representaban. O Vizconde de Turena púxose á fronte do exercito dos sublevados. Os frondistas buscaron a axuda de España e os exercitos españois implicáronse na guerra civil. Mazarino dirixiu as operación militares contra os sublevados en Normandía, onde o levantamento foi rapidamente sufocado, o mesmo que noutras zonas do país. Despois, acompañado pola familia real, supervisou o sitio de Bordeos, praza forte dos rebeldes.
Mentres, en París, o 2 de febreiro de 1651, o Duque de Orleans, ata daquela fiel á monarquía, rompe con Mazarino e o Parlamento de París esixe a liberación dos arrestados e ordena que só se sigan as ordes do Duque. Mazarino vese obrigado a fuxir e a rexente Ana de Austria e o rei son retidos no Palacio Real polos frondistas. A raíña acepta liberar a Condé e os outros presos que regresan a París o 16 de febreiro. Condé está no cumio do seu poder, pero o seu carácter e as súas esixencias provocan que as súas relacións cos outros frondistas sexan tensas. Mazarino establecese na cidade alemá de Brühl, dende onde move os seus fíos para volver a controlar a situación. En París, o parlamento e os nobres discrepan no camiño a seguir e, o 7 de setembro de 1651, Luís XIV, quen cumpre os 13 anos é declarado maior de idade. O novo rei nomea conselleiros a nobres contrarios a Condé, que fuxe de París e, aliado con España, reactiva a revolta.
A Fronda do Gran Condé
En decembro de 1651, Mazarino regresa a Francia acompañado dun pequeno exército. Turenne, que virou ao lado do monarca, dirixe o exército real contra Condé. O 2 de xullo de 1652, os dous exércitos enfrontáronse ás portas de París. Cando os frondistas semellaban derrotados, a cidade permitiu a entrada de Condé e as súas tropas. Mazarino fuxiu de novo, mais as disensións entre os príncipes e a burguesía parisiense permitiron que, o 21 de outubro de 1652, o rei entrase na cidade e Mazarino regresou, sen oposición, en febreiro de 1653.
A guerra civil acabou e Condé púxose ao servizo de España que continuou en guerra con Francia.
Os Ramos, Santo André de Boimente, Viveiro
Os Ramos é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Transplante de pelo
miniatura|Un trasplante de enxerto para cubrir a cicatriz dunha operación de [[hidradenite supurativa na parte posterior da cabeza.]] O transplante de pelo ou cabelo é unha técnica cirúrxica que extrae folículos pilosos dunha parte do corpo, chamado "sitio doante" a unha parte calva chamada "sitio receptor". Esta técnica utilízase principalmente para tratar a calvicie masculina. Neste procedemento minimamente invasivo, os inxertos que conteñen folículos pilosos xeneticamente resistentes á calvicie (coma os da parte posterior da cabeza) transplántanse ao coiro cabeludo carente de pelo. O trasplante de pelo tamén pode utilizarse para restaurar as pestanas, as cellas, a barba, o pelo do peito, o cabelo pubiano e para cubrir as cicatrices causadas por accidentes ou cirurxías, como estiramientos faciais ou transplantes de cabelo anteriores. O transplante de pelo difire do enxerto de pel en que estes inxertos conteñen case toda a epiderme e a derme que rodea o folículo piloso e que transplántanse moitos pequenos inxertos, en lugar dunha soa tira de pel.
Posto que o cabelo medra naturalmente en grupos de 1 a 4 pelos, as técnicas actuais recollen e transplantan unidades foliculares nos seus lugares naturais. Así, o transplante de pelo moderno pode lograr unha aparencia natural ao imitar a orientación orixinal do cabelo. Este procedemento de transplante de pelo chámase transplante de unidades foliculares (FUT). O cabelo do doante pode obterse de dous xeitos diferentes: recollida de tiras ou extracción de unidades foliculares (FUE).
Avaliación e preparación pre-operatoria
Nunha consulta inicial, o cirurxián analiza o coiro cabeludo do paciente, escoitando as súas preferencias e expectativas e aconséllalle sobre a súa proposta (por exemplo, sesións únicas ou múltiples) e que resultados razoables pode esperar. A foliscopia pre-operatoria axudará a coñecer a densidade real do cabelo existente, de modo que os resultados post-operatorios dos inxertos de pelo acabado de transplantar poden avaliarse con precisión. Algúns pacientes poden beneficiarse coa aplicación tópica pre-operatoria de minoxidil e vitaminas.
Métodos de recollida
Hai dúas formas principais nas que se extraen os inxertos de doantes: a recolección por escisión de tiras e a extracción de unidades foliculares (FUE).
Recolección de tiras (FUT)
A recolección de tiras (tamén coñecida coma transplante de unidades foliculares ou FUT) é a técnica máis común para eliminar o cabelo e os folículos dun lugar doante. O cirurxián extrae unha tira de pel do coiro cabeludo posterior, nunha área de bo crecemento do pelo. Utilízase un bisturí de folla simple, dobre ou tripla para extraer tiras de texido con cabelo do lugar doante. Cada incisión planifícase de modo que se eliminen os folículos pilosos intactos. A tira extirpada ten un tamaño aproximado de 1 a 1,5 x 15 a 30 cm. Mentres pechan a ferida resultante, os sanitarios comezan a diseccionar inxertos de unidades foliculares individuais, que son pequenos grupos de folículos pilosos formados naturalmente, da propia tira. Traballando con estereomicroscopios binoculares, eliminan coidadosamente o exceso de texido fibroso e graxo mentres intentan evitar danar as células foliculares que se utilizarán para o enxerto. O derradeiro método de peche chámase 'peche tricofítico', que dá como resultado cicatrices moito máis finas na área doante.
Extracción de unidades foliculares (FUE)
O método FUE manual consiste na extracción das unidades foliculares de xeito individual a través dun instrumento cirúrxico especial: un sacabocados microscópico (normalmente duns 0,8 mm de diámetro) que pode ser manual ou automático e dunha maneira aleatoria da zona doante. Este método é mínimamente invasivo: non require de cortes nin suturas, polo que o proceso de cicatrización é moito máis rápida e non deixa cicatrices visibles. Realízase con anestesia local e para extraer aproximadamente 2.000 unidades foliculares dura unhas 12 ou 14 horas, polo que podería facerse nunha ou dúas sesións.
Destaca por ter unha maior zona doante ao contar coa caluga e tamén cos laterais como zonas de extracción. O método FUE permite a selección dos folículos un por un, podendo elixir os necesarios dependendo do lugar onde estes van ser colocados. Este método ten a capacidade de obter máis folículos despois de non poder aplicar máis cirurxía de técnica de tira.
Restauración capilar robótica
Os dispositivos robóticos de restauración capilar utilizan cámaras e brazos robóticos para axudar o cirurxián co procedemento FUE. En 2009, NeoGraft converteuse no primeiro dispositivo cirúrxico robótico aprobado pola FDA norteamericana para a restauración do cabelo. O sistema ARTAS foi aprobado pola FDA en 2011 para o seu uso na colleita de unidades foliculares de homes de cabelo castaño e negro.
O Pumariño, Santo André de Boimente, Viveiro
O Pumariño é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Creta (xeoloxía)
Un exemplo de rochas feitas de giz son os cantís de Dover, no sur de Inglaterra.
Reboiras, Santo André de Boimente, Viveiro
Reboiras é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Creta (xeoloxía)
O sistema e período Cretáceo toma o seu nome desta rocha.
Descrición
A creta ou xiz é normalmente calcita case pura, CaCO3, con só entre un 2% e un 4% doutros minerais. Normalmente son cuarzo e minerais de arxila, aínda que ás veces tamén está presente colofano (apatita criptocristalina, un mineral fosfato, como nódulos ou pequenos gránulos interpretados como gránulos fecais).
O giz é moi poroso, con valores típicos de porosidade que oscilan entre o 35 e o 47 %.
É identificable pola súa dureza, o contido en fósil e a súa reacción ao ácido (produce efervescencia ao contacto).
Reboiras, Valcarría, Viveiro
Reboiras é un lugar da parroquia de Valcarría, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Rego Mozo, Santo André de Boimente, Viveiro
O Rego Mozo é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Cywydd
O cywydd é un metro usado polos bardos galeses da época medieval tardía. Fixo a súa aparición a principios do século XIV e converteuse na forma preferida de bardos ata a eclipse da orde bárdica. Entre os grandes mestres do cywydd están Dafydd ap Gwilym e Iolo Goch. Foi o momento máis esplendoroso da poesía galesa nos metros tradicionais, a miúdo referida como A era do cywydd.
Pola súa forma, o cywydd consta de pareados rimados, nos que cada verso está obrigatoriamente conformado ao complexo sistema de cynghanedd.
O cywydd segue a ser un dos metros tradicionais máis populares para os poetas contemporáneos de fala galesa.
Liga ACB 1985-86
A temporada 1985–86 da Liga ACB, celebrada entre o 21 de setembro de 1985 e o 10 de maio de 1986, foi a segunda temporada da liga creda pola Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta temporada debuta a regra da liña de tres puntos na máxima categoría do baloncesto español.
Playoffs pola permanencia
Fonte: Linguasport
RCD Espanyol (baloncesto)
A sección de baloncesto do RCD Espanyol foi un equipo profesional español con sede na cidade de Barcelona, Cataluña. Durante a segunda metade da década de 1980 xogou na Liga ACB, até que en 1991 se fusionou co CB Granollers. O seu maior éxito foi a consecuión da Copa do Rei en 1941 ao vencer na final por 35−20 ao Hospitalet.