cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Josef Mengele
Primeiros anos e educación
En 1935 Mengele obtivo o doutoramento en antropoloxía pola Universidade de Múnic. En xaneiro de 1937 pasou a traballar como o asistente de Otmar Freiherr von Verschuer no Instituto para a Bioloxía Hereditaria e Hixiene Racial de Frankfurt. Alí von Verschuer estaba a realizar investigacións xenéticas cun interese particular nos xemelgos. Neste traballo como asistente Mengele centrouse na investigación dos factores xenéticos causantes do beizo leporino e da partición no queixelo. As súas teses nesta temática servíronlle para obter o doutoramento cum laude en medicina no ano 1938. Nunha carta de recomendación, von Verschuer eloxiou a fiabilidade de Mengele e a súa capacidade para presentar verbalmente de forma clara as materias complexas. O autor estadounidense Robert Jay Lifton indicou que as obras publicadas de Mengele non se desviaban moito da corrente científica principal da época, e poderían estar probablemente consideradas como esforzos científicos válidos incluso fóra das fronteiras da Alemaña nazi.
O 28 de xullo de 1939 Mengele casou con Irene Schönbein, a quen coñecera mentres traballaba como residente médico en Leipzig. O seu único fillo, Rolf, naceu no ano 1944.
Servizo militar
Mengele uniuse ó Partido Nazi en 1937 e á Schutzstaffel (SS) en 1938. Recibiu un adestramento básico no ano 1938 coa Gebirgsjäger (infantería de montaña) e foi chamado a filas na Wehrmacht en xuño de 1940. Pouco tempo despois presentouse coma voluntario para o servizo médico na Waffen-SS, onde serviu co rango de SS-Untersturmführer (tenente segundo) nun batallón médico de reserva ata novembro de 1940. A súa seguinte asignación foi no SS-Rasse- und Siedlungshauptamt en Poznań, avaliando posibles candidatos para a súa xermanización.
En xuño de 1941 Mengele estaba destinado en Ucraína, onde recibiu a Cruz de Ferro de segunda clase. En xaneiro de 1942 uniuse á 5ª División Panzer Wiking como oficial médico de batallón. Alí rescatou a dous soldados alemáns dun tanque ardendo e recibiu a Cruz de Ferro de primeira clase, así coma a Medalla de Ferido e a Medalla polo Coidado do Pobo Alemán. Resultou ferido de gravidade en combate preto de Rostov do Don a mediados de 1942, e foi declarado non apto para o servizo activo. Trala súa recuperación foi transferido á Oficina da Raza e Reasentamento en Berlín. Volveu a asociarse con von Verschuer, que naquel entón estaba no Instituto Kaiser Wilhelm de Antropoloxía, Xenética Humana e Euxénese, e en abril de 1943 Mengele foi ascendido ó rango de SS-Hauptsturmführer (capitán).
Auschwitz
miniatura|"Selección" de xudeus húngaros en Auschwitz-II (Birkenau), maio/xuño de 1944 A comezos de 1943, alentado por von Verschuer, Mengele pediu o traslado para o servizo nos campos de concentración, onde tería unha oportunidade para realizar investigacións xenéticas con suxeitos humanos. A súa petición foi aceptada e foi asignado ó campo de concentración de Auschwitz. O SS-Standortarzt Eduard Wirths, oficial médico en xefe de Auschwitz, asignouno á posición de médico en xefe do Zigeunerfamilienlager (campo familiar xitano), localizado no sub-campo de Birkenau.
A finais de 1941 Hitler decidira que os xudeus de Europa debían ser exterminados, polo que Birkenau, orixinalmente destinado a albergar traballadores forzados domésticos, foi readaptado como unha combinación de campo de traballos forzados e campo de exterminio. Os prisioneiros chegaban en ferrocarril procedentes dos territorios europeos ocupados por Alemaña, chegando en convois diarios. A partir de xullo de 1942 a SS comezou a realizar "seleccións", segregando ós xudeus que chegaban ó campo. Os que consideraban aptos para traballar eran admitidos no campo, mentres que os que consideraban non aptos eran executados inmediatamente nas cámaras de gas. Os seleccionados para morrer, ó redor de tres cuartos do total, incluían case tódolos nenos, mulleres con nenos pequenos, anciáns e todos aqueles considerados non aptos tras unha breve inspección superficial por parte dun doutor das SS. Mengele, membro do equipo de doutores asignado a estas seleccións, realizou esta tarefa incluso cando non era a súa quenda na procura de suxeitos para os seus experimentos, cun interese particular en localizar xemelgos. Ó contrario que a maioría de doutores, que consideraban estas seleccións coma unha das súas tarefas máis desagradables e estresantes, Mengele levaba a cabo esta tarefa de forma ostentosa, sorrindo e asubiando con asiduidade.
Mengele e os outros doutores da SS non trataban directamente ós prisioneiros, senón que supervisaban as actividades doutros doutores prisioneiros obrigados a traballar no servizo médico do campo. Mengele facía visitas semanais ós barracóns médicos enviando ás cámaras de gas a calquera prisioneiro que non conseguira recuperarse tras dúas semanas na cama. Formaba parte tamén do equipo de doutores responsable da administración do Zyklon B, o pesticida con base de cianuro empregado nas execucións das cámaras de gas de Birkenau, nos crematorios IV e V.
En 1943 tivo lugar un gromo de noma no campo dos xitanos, unha enfermidade bacterial gangrenosa na boca e faciana. Mengele iniciou entón un estudo para determinar a causa desta enfermidade e desenvolver un tratamento para a mesma. Para este propósito, alistou como axudante ó prisioneiro Berthold Epstein, un pediatra xudeu e profesor na Universidade de Praga. Mengele illou ós pacientes nun barracón separado e ordenou a execución de varios nenos afectados pola enfermidade para enviar as súas cabezas e órganos preservados á Academia Médica das SS en Graz e a outras institucións para o seu estudo. Continuou esta investigación ata que se liquidou o campo de xitanos en 1944 e os seus restantes ocupantes foron executados.
Como resposta a unha epidemia de tifo no campo de mulleres, Mengele baleirou un bloque de 600 mulleres xudías enviándoas á cámara de gas. O edificio foi limpado e desinfectado posteriormente, e os ocupantes dun bloque contiguo foron bañados, despiollados e recibiron nova roupa antes de ser trasladados ó bloque limpo. Este proceso seguiuse tamén en epidemias posteriores de escarlatina e outras enfermidades, enviando a tódolos prisioneiros enfermos ás cámaras de gas. Por todo isto, Mengele recibiu a Cruz do Mérito de Guerra de segunda clase, e foi ascendido a médico en xefe do sub-campo de Birkenau en 1944.
Experimentos en humanos
miniatura|esquerda|Nenos liberados de Auschwitz polo exército Vermello en xaneiro de 1945, entre os que se atopaban varios xemelgos Mengele aproveitou Auschwitz como unha oportunidade para continuar os seus estudos antropolóxicos e a súa investigación na herdanza, usando prisioneiros para realizar experimentos en humanos, sen ningunha consideración pola saúde ou seguridade das vítimas. Interesábanlle en particular os xemelgos idénticos, as persoas con heterocromía, ananismo ou con anormalidades físicas. O Deutsche Forschungsgemeinschaft outorgoulle unha subvención para os seus experimentos, baixo petición de von Verschuer que recibía informes de forma regular e envíos de espécimes por parte de Mengele. Esta subvención empregouse na construción dun laboratorio patolóxico adxunto ó crematorio II de Auschwitz II-Birkenau. O doutor Miklós Nyiszli, un patólogo xudeu húngaro que chegou a Auschwitz o 29 de maio de 1944, levaba a cabo diseccións e preparaba espécimes para o seu envío neste laboratorio. A investigación sobre xemelgos de Mengele tiña a intención parcial de probar a supremacía da herdanza sobre o ambiente, e polo tanto reforzar a premisa nazi da superioridade da raza aria. Nyiszli e outros doutores informaron que os estudos en xemelgos poderían estar motivados tamén por un desexo de mellorar a reprodutividade da raza alemá aumentando as probabilidades de que as persoas "racialmente desexables" tivesen xemelgos. Os suxeitos da investigación de Mengele recibían mellor trato e alimentación que outros prisioneiros, ademais de estar temporalmente seguros de non ser levados ás cámaras de gas. Mengele estableceu unha gardaría para os nenos que empregaría nos seus experimentos, xunto cos nenos xitanos de menos de seis anos de idade. Esta instalación tiña unhas mellores condicións que o resto de zonas do campo, tendo incluso un parque infantil de xogos. Cando visitaba a estes nenos presentábase a si mesmo coma "Tío Mengele", e ofrecíalles doces. Non obstante, Mengele foi responsable directo da morte dun número descoñecido de vítimas, por medio de inxección letal, disparos, malleiras, a través do proceso de selección e a causa de experimentos mortais. Lifton describiu a Mengele como sádico, sen empatía e extremadamente antisemita, coa convicción de que os xudeus deberían ser eliminados por completo por ser unha raza inferior e perigosa. Segundo declaracións posteriores do fillo de Mengele, Rolf, o seu pai nunca chegou a amosar remordementos polas súas actividades durante a guerra.
Un antigo prisioneiro e doutor en Auschwitz declarou:
Mengele ou un dos seus asistentes realizaban exames semanais dos xemelgos e medicións dos seus atributos físicos. Os experimentos que Mengele levou a cabo nos xemelgos incluíron a amputación innecesaria de extremidades, a infección intencionada dun dos xemelgos con tifo ou outras enfermidades e a transfusión de sangue dun xemelgo ó outro. Gran parte das vítimas faleceron durante estes procedementos. Cando finalizaba un experimento, en ocasións os xemelgos eran executados e diseccionábanse os seus corpos. Nyiszli recordaba unha ocasión na que Mengele matou persoalmente a catorce xemelgos nunha noite por medio dunha inxección de cloroformo no corazón. Se un dos xemelgos falecía por unha enfermidade, Mengele mataba ó outro para preparar informes comparativos post-mortem.
Os seus experimentos con ollos incluíron intentos de cambiar a cor dos ollos inxectando químicos nos ollos de suxeitos vivos e matando a persoas con heterocromía para extraerlles os ollos e envialos a Berlín para o seu estudo. Os seus experimentos en persoas con ananismo e outras anormalidades físicas incluíron a toma de medicións, a extracción de sangue, a extracción de dentes sans e o tratamento innecesario con medicamentos e raios X. Moitas das vítimas eran enviadas ás cámaras de gas tras unhas dúas semanas, e os seus esqueletos enviábanse a Berlín para o seu estudo posterior. Mengele procuraba tamén a mulleres embarazadas, nas que levaba a cabo experimentos antes de envialas ás cámaras de gas. A testemuña Vera Alexander describiu como nunha ocasión coseu a dous xemelgos xitanos polas súas costas nun intento de crear siameses, que finalmente faleceron a causa da gangrena tras varios días de sufrimento.
Exilio en América do Sur
miniatura|dereita|Pasaporte italiano usado por Mengele para entrar na Arxentina En Buenos Aires Mengele traballou como carpinteiro, residindo nunha casa de acollida nos arrabaldes de Vicente López. Tras varias semanas trasladouse á casa dun simpatizante nazi no barrio máis podente de Florida. Posteriormente pasou a traballar como vendedor de equipamento agrario da súa empresa familiar, e dende 1951 comezou a facer viaxes frecuentes a Paraguai como representante de vendas para esa rexión. En 1953 instalouse nun apartamento do centro de Buenos Aires, e ese mesmo ano usou parte dos fondos familiares para adquirir unha participación nun negocio de carpintería. No ano 1954 alugou unha casa no barrio de Olivos. Segundo documentos liberados ó público polo goberno arxentino no ano 1992, Mengele podería ter practicado a medicina sen licenza durante a época na que viviu en Buenos Aires, incluíndo a práctica de abortos.
Tras obter unha copia do seu certificado de nacemento a través da embaixada da República Federal Alemá en 1956, Mengele obtivo un permiso de residencia arxentino co seu nome real. Usou este documento para obter un pasaporte de Alemaña occidental, tamén co seu propio nome real, e embarcou nunha visita a Europa. En Suíza reuniuse co seu fillo Rolf (a quen lle dixeran que Mengele era o seu "Tío Fritz") e coa súa cuñada viúva Martha, e posteriormente pasou unha semana no seu fogar de Günzburg. Trala súa volta a Arxentina en setembro dese ano, comezou a vivir baixo o seu nome real. Martha e o fillo desta, Karl Heinz, seguírono un mes despois e instaláronse a vivir con el. A parella casou durante unhas vacacións no Uruguai en 1958, e mercaron unha casa en Buenos Aires. Para entón os seus negocios incluían unha participación en Fadro Farm, unha empresa farmacéutica. En 1958 foi interrogado e posto en liberdade xunto a varios outros doutores baixo sospeita de practicar a medicina sen licenza após que unha moza falecese tras un aborto. Preocupado pola publicidade do suceso, que podería descubrir o seu pasado nazi e as súas actividades durante a guerra, estendeu a súa estancia en Paraguai tras unha viaxe de negocios e obtivo a cidadanía no país baixo o nome José Mengele no ano 1959. Volveu a Buenos Aires en varias ocasións para rematar os seus negocios alí e visitar a súa familia. Martha e Karl Heinz viviron nunha casa de acollida na cidade ata decembro de 1960, cando finalmente volveron a Alemaña. O nome de Mengele foi mencionado en varias ocasións durante os xuízos de Núremberg, mais as forzas Aliadas estaban convencidas de que estaba morto. Irene e a súa familia de Günzburg declararon tamén que estaba morto. Mentres traballaban en Alemaña occidental, os cazadores de nazis Simon Wiesenthal e Hermann Langbein recolleron información de varias testemuñas sobre as actividades de guerra de Mengele. Nunha procura de rexistros públicos, Langbein atopou os papeis do divorcio de Mengele, que indicaban un enderezo en Buenos Aires. Langbein e Wiesenthal exerceron presión perante as autoridades de Alemaña occidental para que emitisen unha orde de arresto e comezasen os procedementos de extradición o 5 de xuño de 1959. Arxentina rexeitou a petición nun primeiro momento, xa que o fuxitivo xa non vivía na dirección indicada nos documentos. Para o momento no que se aprobou a extradición o 30 de xuño de 1960, Mengele xa escapara a Paraguai, quedándose a vivir nunha granxa preto da fronteira coa Arxentina.
Investigación do Mossad
En maio de 1960 Isser Harel, director do Mossad, liderou persoalmente os traballos de captura de Adolf Eichmann en Buenos Aires, e esperaba localizar tamén a Mengele para que fose xulgado en Israel. Tras ser interrogado, Eichmann forneceu o enderezo dunha casa de acollida empregada como refuxio para fuxitivos nazis. A vixilancia desta casa non revelou a presenza de Mengele ou ningún outro membro da súa familia, e o carteiro do barrio declarou que aínda que Mengele recibira cartas baixo o seu nome real ata había pouco tempo, xa non vivía alí e non deixara un enderezo novo de reenvío. As investigacións de Harel na tenda de maquinaria na que participara Mengele non obtivo resultados tampouco, polo que se viu obrigado a deixar a investigación.
Malia outorgarlle documentos legais a Mengele co seu nome real en 1956, permitíndolle desa forma que regularizase a súa residencia na Arxentina, Alemaña occidental ofreceu unha recompensa pola súa captura. A cobertura na prensa das súas actividades de guerra, xunto a publicacións de fotografías súas, obrigaron a Mengele a mudarse de novo en 1960. O antigo piloto Hans-Ulrich Rudel púxoo en contacto co simpatizante nazi Wolfgang Gerhard, quen axudou a Mengele a cruzar a fronteira do Brasil. Permaneceu con Gerhard na granxa deste preto de São Paulo ata que atopou unha residencia máis permanente xunto ós expatriados húngaros Geza e Gitta Stammer. Axudados economicamente por Mengele, a parella adquiriu unha granxa en Nova Europa, na que Mengele pasou a traballar coma director. En 1962 mercaron unha gandaría e granxa de café en Serra Negra. Nun primeiro momento Gerhard dixéralle a parella que o nome de Mengele era "Peter Hochbichler", pero estes descubriron a súa identidade real en 1963. Gerhard convenceunos de non delatar a Mengele perante as autoridades, dicíndolles que eles mesmos poderían ter problemas por acoller ó fuxitivo. Alemaña occidental, sospeitando da posibilidade de que Mengele estivese vivindo alí, ampliou a súa petición de extradición en 1961 para incluír o Brasil.
Mentres tanto, Zvi Aharoni, un dos axentes do Mossad involucrados na captura de Eichmann, foi asignado ó cargo dun equipo de axentes coa misión de localizar a Mengele para levalo a xuízo en Israel. As súas investigacións en Paraguai non obtiveron pistas da súa localización, e non foron capaces de interceptar ningunha correspondencia entre Mengele e a súa muller Martha, que naquel entón vivía en Italia. Os axentes que estaban seguindo os movementos de Rudel tampouco conseguiron ningunha pista sobre o paradoiro de Mengele. Aharoni e o seu equipo seguiron a Gerhard ata unha área rural preto de São Paulo, onde localizaron a un home europeo que eles crían que era Mengele. Aharoni informou a Harel, pero a loxística para preparar a captura, as restricións de orzamento, e a necesidade de centrar esforzos na cada vez peor relación de Israel con Exipto, obrigaron ó xefe do Mossad a deter a operación en 1962.
Últimos anos e morte
Mengele e a familia Stammer mercaron unha casa nunha granxa de Caieiras no ano 1969, con Mengele obtendo a metade da propiedade. Cando Wolfgang Gerhard volveu a Alemaña en 1971 procurando tratamento médico para a súa muller e o seu fillo, gravemente enfermos, deixoulle o seu carné de identidade a Mengele, quen pasou a usar a identidade deste durante o resto da súa vida. A parella Stammer tivo unha discusión con Mengele a finais de 1974 e mercaron unha casa en São Paulo, sen invitar a Mengele a participar na mesma. A familia Stammer mercou un chalé no barrio de Eldorado en São Paulo, alugándollo a Mengele. Rolf, que non vira ó seu pai dende as vacacións en Suíza en 1956, visitouno alí no ano 1977 e atopouse cun nazi non arrepentido que afirmaba que nunca lle fixera dano persoalmente a ninguén e que só cumprira co seu deber.
Exhumación
Wiesenthal afirmou ter información que situaba a Mengele na illa grega de Kythnos en 1960, no Cairo en 1961, en España en 1971 e en Paraguai en 1978. En 1985—seis anos trala morte de Mengele—continuaba crendo que seguía vivo, e no ano 1982 ofreceu unha recompensa de 100 000 $ pola súa captura. O interese mundial no caso aumentou de forma notable trala celebración dun xuízo simulado que tivo lugar en Xerusalén en febreiro de 1985, incluíndo testemuños de máis dunha centena de vítimas dos experimentos de Mengele. Pouco tempo despois os gobernos de Alemaña occidental, Israel e os Estados Unidos levaron a cabo un esforzo coordinado para determinar a localización de Mengele. A maiores, os gobernos de Israel e Alemaña occidental, o xornal The Washington Times e o Simon Wiesenthal Center ofreceron recompensas pola súa captura.
Legado
A vida de Mengele serviu de inspiración para unha novela e un filme titulados The Boys from Brazil (1978), no que na ficción Mengele (representado no filme por Gregory Peck) produce clons de Hitler nunha clínica no Brasil. Foi tamén obxecto da canción "Angel of Death" do grupo Slayer no seu álbum Reign in Blood de 1986. En 2007 o United States Holocaust Memorial Museum recibiu como doazón o Álbum Höcker, un álbum de fotografías do persoal de Auschwitz tomadas por Karl-Friedrich Höcker, das que oito incluían a Mengele. A estancia de Mengele na Patagonia usouse como base do filme arxentino de 2013 Wakolda, con Àlex Brendemühl no papel protagonista.
En febreiro de 2010 vendeuse nunha poxa un volume de 180 páxinas do diario de Mengele por unha cantidade non publicada, adquirido por un neto dun sobrevivente do Holocausto. O propietario anterior do mesmo, que non se identificou e adquirira os diarios no Brasil, era segundo os informes da prensa alguén próximo á familia Mengele. No ano 2011 outros 31 volumes dos diarios de Mengele foron vendidos pola mesma casa de poxas a un coleccionista de recordos da segunda guerra mundial por uns 245 000 $.
It Must Have Been Love
"It Must Have Been Love" é un single do dúo de pop sueco Roxette. "It Must Have Been Love" é unha balada escrita por Per Gessle que se converteu no terceiro número un nos Estados Unidos do grupo, e un dos seus singles máis vendidos, sendo certificado como disco de ouro en numerosos países.
A canción, incluída na banda sonora do popular filme Pretty Woman, rivaliza con "The Look" e "Joyride" como a canción coa que se identifica o grupo. En 2005, Per Gessle recibiu un premio do BMI despois de que a canción fose radiada catro millóns de veces.
Josef Mengele
Carreira militar nas SS
Rangos
Condecoracións
Vilameán
O topónimo galego Vila Meã (do latín, 'vila situada no medio') pode referirse a:
Encoro de Velle
O encoro de Velle é un pantano artificial inaugurado en 1966 no río Miño. Está situado na parroquia de Velle, no concello de Ourense, ao norte da cidade. A súa capacidade é de 17 hm³ e ocupa unha superficie de 263 hectáreas.
A súa presa é de gravidade e ten unha altura de 27 m. Úsase para o abastecemento de auga potable e tamén ten unha central hidroeléctrica.
O Piñeiro, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2014 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Bengo
dereita Bengo é unha das 18 provincias de Angola, localizada no norte. Ten unha área de 33.016 km² e unha poboación de aproximadamente 450.000 habitantes. A cidade de Caxito, no municipio de Dande, é a capital provincial.
Xeografía
Nesta provincia sitúase o Parque Nacional de Kissama e a reserva do bosque de Kibinda, rodeado por dous grandes ríos, o Longa e o Kwanza. Este último é navegable ao longo de todo o seu paso polo parque, e até a desembocadura no Océano Atlántico. A provincia tamén ten un número de lagos, a maior parte nos municipios de Dande e Icolo e Bengo. É unha provincia costeira, e dispón de praias naturais, como a de Pambala e Libongos, de 7 km de lonxitude.
O clima é de tipo tropical seco, cunha temperatura media de 25 °C, sendo o mes de marzo o máis cálido (33 °C) e xullo o máis fresco (17 °C).
As cidades máis importantes son: Cabo Ledo, Lagoa de Panguila, Porto Kipiri e Funda.
Demografía
A provincia contaba con 166.000 habitantes en 1991, estimándose para o 2006 de 460.508 persoas.
Municipios
Posúe cinco concellos.
Algunhas fontes tamén inclúen os seguintes municipios na provincia de Bengo: Bula-Atumba, Dembos, e Pango-Aluquém.
Comunas
Componse das seguintes comunas:
Economía
miniatura|300px|Bengo. A principal actividade económica é a agricultura, centrándose no cultivo de café, algodón, iuca, palmeiras, cítricos, bananas e hortalizas. Tamén traballan a madeira, e realizan labores de pesca. Hai artesáns que fan cousas tradicionais do lugar con bambú, madeira, pau preto, bordados.
Outro importante motor é a pesca deportiva e a caza.
Linguas
Ademais do portugués, nesta provincia fálase o congo.
Indio Solari
Carlos Alberto Solari, nado en Paraná, Provincia de Entre Ríos, o 17 de xaneiro de 1949, coñecido como Indio Solari, é un músico arxentino, membro fundador do grupo Patricio Rey y sus Redonditos de Ricota.
Club Voleibol Almería
O Club Voleibol Almería é un equipo de voleibol masculino da cidade de Almería, Andalucía (España). O club foi fundado en 1986 e actualmente compite na Superliga, a máxima competición de clubs de voleibol do estado español.
Historia
O club foi fundado en 1986 por iniciativa dun grupo de estudantes. O seu primeiro grande éxito chegou en 1995, cando da man da entidade bancaria Unicaja o potencial do club subiu e culminou coa consecución da Copa do Rei. O seu primeiro título de liga chegou en 1997 e conseguiu sete títulos ligueiros máis ata o 2005. En 1998 chegou á final da Copa de Europa, perdendo fronte ao Unibon Modena.
Fifth Harmony
Fifth Harmony é un grupo musical estadounidense formado por participantes do concurso televisivo The X Factor USA en xullo de 2012. O grupo está formado por Ally Brooke, Normani Kordei, Dinah Jane e Lauren Jauregui. Asinaron con Syco Music, de Simon Cowell, e cos selos Epic Records, L.A. Reid, despois de rematar en terceiro posto no concurso. Dende entón, lanzaron un EP e tres álbums.
Alto do Pío, Espiñaredo, As Pontes de García Rodríguez
Alto do Pío é un lugar da parroquia de Espiñaredo no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 63 habitantes no ano 2014 segundo datos do INE, dos cales 25 eran homes e 38 eran mulleres.
Benito Pérez Álvarez
Benito Pérez Álvarez foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Vinculado ao agrarismo, na ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Tui do 25 de xaneiro de 1924 ao 12 de abril dese ano. Na Segunda República foi elixido concelleiro nas eleccións do 12 de abril e alcalde de Tui o 27 de abril, permanecendo no cargo até o 5 de xuño de 1931. Integrouse en Izquierda Republicana. Volveu ser alcalde o 29 de xuño de 1936 até o 16 de xullo dese ano. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foille incoado expediente de responsabilidades políticas en 1941.
Denisse Lozano
Denisse Lozano Hermida, nada en Vilalba en 1991, é unha investigadora audiovisual galega.
Traxectoria
Estudou Comunicación Audiovisual na Universidade de Santiago de Compostela. Gañou dúas veces consecutivas, na edición de 2017 e na edición de 2018, o Premio María Luz Morales ao mellor videoensaio sobre audiovisual internacional.
Mine vaganti
Mine vaganti é unha película italiana de 2010 dirixida por Ferzan Özpetek.
Argumento
Tommaso, o menor de tres irmáns, volve de Roma, onde supostamente estudaba economía, á casa familiar, que é dona dunha fábrica de pasta. Pensa en sincerarse coa súa familia durante unha cea, dicindo que desexa ser escritor e que é homosexual. Confésalle a seu irmán máis vello, Antonio, a súa intención de soltalo todo e que seu pai o desherde e así poder dedicarse ao que quere e esquecerse da fábrica familiar. Pero para sorpresa de Tommaso, e de todos, Antonio adiántase confesándose homosexual, polo que o pai bótao da casa. O incidente provócalle un infarto ao pai, Vincenso, polo que Tommaso non se atreve a repetir a escena e ten que facerse cargo do negocio familiar.
Laura Hermo
Laura Hermo Rioboo, nada en Boiro en 1990, é unha remeira galega e patroa de traiñeira. Gañou 4 competicións da Bandeira da Concha feminina e 2 Ligas ACT, entre outras.
Traxectoria
Comezou na canteira do Club de Remo Cabo da Cruz. Despois de gañar algunhas competicións de traiñeiras e campionatos de botes, en 2008 foi nomeada patroa da traiñeira de Galicia na competición feminina da Bandeira da Concha. Dende entón, é a patroa que máis vitorias acumula en dita competición cun total de 4 (en 2008, 2009, 2010 e 2011).
Tamén gañou dúas Ligas ACT (en 2009 e 2010) e dous Campionatos de España de Traiñeiras (en 2010 e 2011).
Breixo
Breixo pódese referir a:
Resolución de ecuacións
miniatura|Resolver unha ecuación numérica dunha variable equivale a encontrar aqueles valores no [[dominio dunha función que a reducen a cero.]] En matemática, a resolución dunha ecuación é o procedemento de cálculo para encontrar cales son os valores (números, funcións, conxuntos etc.) que cumpren a condición indicada como unha igualdade (unha ecuación). Estes valores adoitan denominarse raíces da ecuación. A resolución de ecuacións polinómicas, ou alxébricas, ten un papel importante no nacemento e posterior desenvolvemento da álxebra. A rama das matemáticas que as estuda é a teoría de ecuacións.
A resolución de ecuacións lineares, cuadráticas, cúbicas e cuárticas mediante factorización de raíces é bastante sinxela cando as raíces son racionais ou reais; tamén hai fórmulas que proporcionan as solucións. Porén, non hai unha fórmula xeral en termos de raíces para as ecuacións de quinto grao sobre os racionais; mediante un número finito de sumas, restas, multiplicacións, divisións e extraccións de raíces. Isto probouno por primeira vez o teorema de Abel-Ruffini, publicado en 1824, que foi unha das primeiras aplicacións da teoría de grupos na álxebra. Este resultado tamén se cumpre para ecuacións de maior grao.
Definición de ecuación
Dada unha función f : A → B e un b en B, é dicir, un elemento do codominio de f:
A igualdade f(x) = b é unha ecuación.
Na ecuación dada, x denomínase incógnita.
Un exemplo de ecuación é o seguinte, tomando
tense a ecuación con variable natural
O estudo das ecuacións depende das características dos conxuntos e a aplicación; por exemplo, no caso das ecuacións diferenciais, os elementos do conxunto A son funcións e a aplicación f debe incluír algunha das derivadas do argumento. Nas ecuacións matriciais, a incógnita é unha matriz.
A definición dada inclúe as igualdades da forma g(x)=h(x). Se «+» denota a suma de funcións, entón (B, +) é un grupo. Abonda con definir a aplicación f(x)=g(x)+(−h(x)), con -h o inverso de h con respecto á suma, para transformar a igualdade nunha ecuación f(x)= 0 con b = 0.
Solucións dunha ecuación
O conxunto solución é aquel que contén todos os valores determinados que cumpren coa ecuación, e estes valores denomínanse solucións. Por exemplo, a ecuación
ten como o seu conxunto solución, con 1 como única solución da ecuación.
En xeral, dada f : A \to B unha función, e f(x) = b a ecuación que determina,
O conxunto de solucións pode ser
Métodos de solución
En casos simples, é relativamente doado resolver unha ecuación sempre que se satisfagan certas condicións. Porén, en casos máis complicados, é difícil ou complexo obter expresións simbólicas para as solucións, e por iso ás veces se empregan solucións numéricas aproximadas.
Funcións inversas
Para o caso simple dunha función dunha variable, por exemplo, h(x), pódese resolver unha ecuación do tipo se se ten en conta o que se denomina a función inversa de h.
Dada unha función h : A → B, a función inversa, identificada como h−1, defínese como h−1 : B → A é unha función tal que
Agora, se se aplica a función inversa en ambos os membros da igualdade obtense
e atopouse a solución da ecuación. Non obstante, dependendo da función, pode ser difícil definir a inversa, ou pode que non sexa unha función en todo o conxunto B (por exemplo só nun subconxunto), e ter moitos valores para un punto determinado.
Exemplos
Se x aparece como sumando na ecuación, súmase o termo oposto (co signo cambiado) a ambos os membros da ecuación para obter x. Se x aparece multiplicando, entón multiplícanse ambos os membros polo seu recíproco. Se x é un expoñente nunha ecuación exponencial, aplícase o logaritmo nunha base adecuada a ambos os membros. Se x é a base dunha ecuación de potencia, aplícase a raíz correspondente en ambos os membros. Se x é o ángulo nunha ecuación trigonométrica, aplícase a función trigonométrica inversa en ambos os membros da ecuación.
Métodos numéricos
En ecuacións máis complicadas, os métodos simples de solución de ecuacións pode que non sexan apropiados. En certos casos, pódese empregar un algoritmo de busca de raíces para atopar a solución numérica dunha ecuación, que en certos casos é máis que suficiente para resolver algúns problemas.
Series de Taylor
Unha área das matemáticas enfocouse na creación dalgunha función máis simple para aproximar unha función complexa, nas proximidades ou veciñanza dun punto dado. En efecto, pódense empregar polinomios nunha ou varias variables para aproximar funcións. Un exemplo destes polinomios son as series de Taylor.
Resolución doutras ecuacións
Cómpre salientar que é posible crear ecuacións aínda máis complicadas, mediante o uso de operadores diferenciais, matrices, e outros operadores matemáticos. En todos estes casos mantense o principio de que a resolución da ecuación é a busca dos valores que fan que a ecuación se satisfaga, só que dependendo dos operadores matemáticos involucrados será necesario empregar diferentes estratexias ou métodos para resolver as ecuacións.
Avidina
miniatura|Modelo de [[dímero de avidina de galiña con biotina unida (a proteína completa é tetrámera)]] miniatura|Biotina - A avidina pode unirse a 4 moléculas de biotina con alta afinidade, impedindo a absorción desta vitamina polo noso organismo. miniatura|Un ovo cru coa súa xema rodeada da clara. A avidina foi illada por primeira vez da clara de ovo de galiña por Esmond Emerson Snell.
A avidina é unha glicoproteína tetramérica con afinidade pola biotina, producida nos ovidutos de aves, réptiles e anfibios, que se acumula nas claras dos ovos. Esta unión da avidina á biotina (vitamina B7) impide a absorción de dita vitamina no intestino, polo que comer moita clara de ovo crúa non é bo para a nutrición, aínda que este efecto non se produce con ovos cociñados.
As catro subunidades ou protómeros que forman esta proteína tetramérica son idénticos (proteína homotetrámera), e cada un deles pode unirse a unha molécula de biotina cun alto grao de afinidade e especificidade. A constante de disociación da avidina é KD ≈ 10 −15</Sup> M, o que fai que o seu enlace coa biotina sexa un dos enlaces non covalentes máis fortes coñecidos.
Na súa forma tetramérica a avidina ten un peso molecular estimado entre 66 e 69 kDa. O 10 % dese peso débese ao seu contido en glícidos, constituído por oligosacáridos compostos por residuos de manosa e N-acetilglicosamina.
A avidina funcional só se atopa na clara de ovo crúa, xa que a avidez por unirse á biotina, característica desta proteína, desaparece coa cocción. A función natural exercida pola avidina nos ovos non se coñece, aínda que se ten suxerido que funciona como un inhibidor do crecemento bacteriano no oviduto, debido a que se une á biotina que as bacterias necesitan. Unha evidencia que apoia esta idea é que certas cepas da bacteria Streptomyces producen estreptavidina, unha proteína con certo parecido coa avidina e tamén con afinidade pola biotina e un sitio de unión moi similar, que se pensa serve para inhibir o crecemento de bacterias competidoras, a modo de antibiótico.
Tamén se atopou unha forma non glicosilada da avidina illada dun preparado comercial, pero non é seguro se esta forma é un produto natural ou é simplemente o resultado do proceso de fabricación.
Descuberta da avidina
Foi descuberta por Esmond Emerson Snell (1914–2003). A pista para o seu descubrimento foi a observación de que polos alimentados cunha dieta con suficiente biotina pero rica en clara de ovo crúa, sufrían deficiencia en dita vitamina. Destas observacións tirouse a conclusión de que había algunha substancia na clara de ovo que secuestraba a biotina, o cal foi verificado por Snell in vitro. Posteriormente Snell illou o compoñente responsable da unión á biotina, e, en colaboración con Paul Gyorgy, confirmou que dito compoñente proteico era a causa da deficiencia en biotina. Inicialmente os investigadores da Universidade de Texas implicados no seu estudo déronlle a esta proteína o nome de avidalbumina. Pero o nome foi revisado posteriormente, rebautizándoa como avidina, facendo referencia á súa afinidade pola biotina. .
Aplicacións da avidina
Hoxe a afinidade da avidina pola biotina aprovéitase en numerosos eidos da investigación, medicina e industria farmacéutica para facer probas bioquímicas, entre as que se inclúen o western blot, ELISA, ELISPOT e probas de pull-down (parecidas ás de inmunoprecipitación, pero sen anticorpo). En certos casos o uso de anticorpos unidos a biotina substituíu o uso de anticorpos marcados con iodo radioactivo, permitindo así utilizar unha proba non radioactiva.
A avidina inmobilizada en soportes sólidos úsase como medio de purificación para captar proteínas marcadas con biotina ou moléculas de ácidos nucleicos. Por exemplo, as proteínas da superficie celular poden ser marcadas cun reactivo de biotina, que será despois captado usando un soporte sólido con avidina.
Medicamento esencial
Os medicamentos esenciais, tal como os define a Organización Mundial da Saúde (OMS), son os medicamentos que "satisfán as necesidades para os coidados sanitarios prioritarios da poboación". Trátase de medicamentos aos que a xente debería ter acceso en todo momento en suficiente cantidade. Os seus prezos deberían ser en xeral accesibles.
A OMS publicou unha lista modelo de medicamentos esenciais. Anímase a todos os países a que preparen a súa propia lista tendo en conta as prioridades locais. Uns 150 países publicaron xa unha lista de medicamentos esenciais oficiais. A lista de medicamentos esenciais permite ás autoridades sanitarias, especialmente nos países en desenvolvemento, optimizar os seus recursos farmacéuticos. A lista da OMS comprende unha lista fundamental e unha lista complementaria.
A lista fundamental inclúe as medicinas máis imprescindibles para un sistema sanitario básico, e nela figuran os medicamentos máis eficaces, seguros e con boa relación custo-efectividade para tratar condicións prioritarias. As condicións prioritarias son seleccionadas baseándose na súa relevancia actual e futura estimada na saúde pública, e as medicinas polo seu potencial para un tratamento seguro e con boa relación custo-efectividade.
A lista complementaria contén as medicinas esenciais para as doenzas prioritarias para as cales se necesitan diagnósticos especializados ou instalacións de monitorización. En caso de dúbida as medicinas poden tamén incluírse na lista comocomplementaria baseándose nos altos custos ou relación menos atractiva custo-efectividade en diversos escenarios. A lista é importante porque constitúe a base da norma nacional sobre fármacos en máis de 155 países, tanto desenvolvidos economicamente coma en desenvolvemento. Moitos gobernos fan referencia ás recomendacións da OMS cando toman decisións sobre os gastos sanitarios.
Teoría e práctica
A definición orixinal da OMS de 1977 dicía que eran medicinas "da máxima importancia, básicas, indispensables e necesarias para as necesidades de coidado sanitario da poboación". O concepto era mencionado nun dos dez puntos da Declaración de Alma-Ata de 1978 sobre coidados sanitarios primarios.
En 2002 esta definición cambiouse a:
As medicinas esenciais son aquelas que satisfán as necesidades para os coidados sanitarios prioritarios da poboación.
E esta seguía sendo a definición vixente en 2017.
Relación custo-beneficio
O custo-efectividade é suxeito dun gran debate entre os produtores (compañías farmacéuticas) e compradores de fármacos (os servizos sanitarios nacionais).
Historia
A Lista modelo de medicamentos esenciais da OMS foi sendo actualizada cada dous anos desde 1977. A versión actual, a 19ª, foi publicada en 2015. A 5ª edición da "Lista modelo de medicamentos esenciais para nenos da Organización Mundial da Saúde" publicouse tamén en 2015.
Número de medicamentos
O número de medicamentos da lista case se duplicou desde os 208 que aparecían na lista orixinal de 1977 ata chegar a máis de 340. A gama de medicamentos incrementouse cos anos e agora inclíue un fármaco antimigrañas, antídotos e fármacos antineoplásticos. A terceira lista para nenos do ano 2011 contiña 269 medicamentos.
Son en Breugel
Son en Breugel é un concello de Brabante do Norte, nos Países Baixos. En decembro de 2008, tiña 15.519 habitantes nunha área de 26,49 km², cunha densidade de poboación de 598 hab./km². Son en Breugel formouse a partir de dúas localidades distintas: Son e Breugel, aldeas fundadas entre os séculos XII e XIV, e que foron combinadas nunha soa municipalidade durante o dominio de Napoleón. As dúas cidades están separadas polo fluxo do río Dommel. Atópase preto de Eindhoven e Best.
Golpe de Tordesillas
O Golpe de Tordesillas, tamén chamado atraco de Tordesillas, é como se coñece na historia o golpe de Estado dado nesta cidade castelá polo infante de Aragón Henrique de Trastámara, primo do rei Xoán II de Castela, aínda moi mozo, contando co apoio de altos personaxes da corte, fíxose co poder do reino, nun conflito que enfrontaba aos membros da Casa de Trastámara.
Antecedentes
No ano 1420, o goberno da Coroa de Castela era disputado polos Infantes de Aragón (os fillos do matrimonio do rei Fernando I de Aragón coa súa tía Leonor de Alburquerque) e a nobreza, que pugnaban por controlar o poder do xove rei Xoán II de Castela. Henrique de Trastámara era o terceiro fillo do entón infante castelán Fernando de Antequera, futuro rei de Aragón tras o Compromiso de Caspe. Pese a iso, e mercede ás posesións legadas pola súa familia, o seu principal campo de acción estivo en Castela, onde, segundo os plans de seu pai, debía ser a cabeza visíbel da familia, dado que o seu irmán primoxénito Afonso herdaría o trono de Aragón (Afonso V), e o segundo irmán, Xoán, terminaría sendo rei de Navarra co nomee de Xoán II de Navarra.
A evolución política de Castela entre finais de 1406, cando Xoán II de Castela accede ao trono á morte de seu pai Henrique III e se produce o inicio da rexencia conxunta entre a raíña nai Catarina de Lancaster e o infante Fernando de Castela, e finais de 1420 pode dividirse grosso modo en dúas etapas atendendo á estabilidade gobernamental. Unha primeira, que comprende o período da rexencia de Xoán II e que esencialmente abarcou até a morte do rei Fernando I de Aragón en 1416, con momentos de maior ou menor influencia dun dos dous co-rexentes, pero en xeral con predominio do infante-rei Fernando, e unha segunda parte, que se estendeu desde entón até finais de 1420, na que se ensaian diferentes sistemas de goberno e todos fracasan propiciando a conseguiente inestabilidade. En efecto, tras a morte de Fernando, Catarina converteuse en rexente única, aínda que se viu condicionada polo triunvirato formado por Diego López de Stúñiga, xustiza maior; Xoán Fernández de Velasco, camariero maior, e Sancho de Rojas, arcebispo de Toledo, do que son boa mostra a expulsión dos partidarios que a raíña tiña na corte. Este sistema de goberno durou aproximadamente dous anos e as súas consecuencias a curto e medio prazo poden resumirse nun maior control do monarca e da súa nai, na ruptura da "unidade" entre os grandes, na acentuación dos bandos na corte e no protagonismo do arcebispo de Toledo.
A morte dos dous primeiros e máis tarde a da raíña, en xuño de 1418, deu paso a un goberno personalista dirixido polo arcebispo de Toledo, que mantivo a súa influencia até as Cortes de Madrid de 1419. A partir de entón ensaiouse un goberno integrado por cinco grandes, e que só durou até o verano dese mesmo ano. O infante Henrique foi o principal beneficiario do goberno que se formou, en detrimento do seu irmán o infante Xoán, pois o primeiro, a través dos seus fieis Ruy López Dávalos, Pedro Manrique e Gutierre de Toledo pasaba a controlar, en gran medida, o goberno do reino. Isto deu orixe a rivalidades e desavinzas entre os dous infantes, que ameazaban con derribar a estrutura política deseñada polo seu pai e que provocaron a intervención da súa nai, a raíña viúva Leonor. A reconciliación entre os infantes e as diferenzas existentes entre os grandes deron paso a unha nova modificación na estrutura de goberno que pretendía unha maior integración nobiliaria que se mantivo até o «golpe» do infante Henrique.
O Golpe de Estado
O 14 de xullo de 1420, o infante Henrique decidiu dar un golpe de man, contando co apoio de altos personaxes da Corte, como o bispo de Segovia Xoán de Tordesillas, o condestábel de Castela Ruy López Dávalos ou o señor de Hita e Buitrago, Íñigo López de Mendoza. Estando a Corte en Tordesillas, o día 7 de xullo, o infante Henrique fixo aparentar que deixaba a vila co seu séquito armado. Porén, deu a volta e dirixiuse rapidamente ao palacio real, onde aliados seus abríronlle as portas entregándolle a posesión do castelo. Herique arrestou aos nobres que se lle opoñían e non dubidou en entrar na cámara do rei, que durmía, para informalo da nova situación.
Desde ese momento o poder efectivo do reino caeu en mans de Henrique e os seus irmáns, os Infantes de Aragón, que tomaron a "tutela" efectiva sobre o rei. Non pasara un mes, cando o 4 de agosto de 1420, en Ávila, contraeron matrimonio Xoán II de Castela e María de Aragón, irmá de Henrique.
Final
Estes matrimonios estreitaron o cerco de poder de Henrique sobre o rei, que continuou até que este fuxiu, xunto con Álvaro de Luna, a noite do 29 de novembro de 1420, ao castelo de La Puebla de Montalbán. O posterior fracaso do seu cerco polas tropas do condestábel Dávalos supuxo o comenzo do poder do valido de Luna sobre Xoán II.
Pablo Cimadevila
Pablo Cimadevila Álvarez, nado en Pontevedra o 12 de decembro de 1978, é un xoieiro e nadador paralímpico galego, na categoría S6.
Traxectoria
Nos Xogos Paralímpicos de Sidney 2000 participou en 7 competicións, gañando a medalla de ouro nos 200 libres. En Atenas 2004 participou tamén en 7 competicións, logrando a medalla de bronce nos 4x50. En Pequín 2012, onde participou en seis categorías, acadou a medalla de bronce nos 200 metros e nos 4x50. Participou tamén nos Xogos Paralímpicos de Londres 2012.
Amais, gañou 5 medallas en campionatos do mundo e outras 5 en campionatos de Europa.
Caixeiro automático
miniatura|dereita|Caixeiro automático. Un caixeiro automático é unha máquina expendedora usada para extraer diñeiro utilizando unha tarxeta magnética (tarxeta de crédito por exemplo), sen necesidade de persoal do banco.
Adoitan ter unha pequena impresora matricial ou térmica para imprimir os resgardos da operación e os cadernos de aforros.
Tipos de operacións
Unha lista de operacións posibles nun caixeiro sería:
O uso do caixeiro automático supón un aforro para o banco, porque aforra en persoal que non ten que atender aos cliente para ofrecer servizos básicos. Por este motivo, moita xente ve abusivo que os bancos cobren unha cota anual pola tarxeta do caixeiro.
Tipos de caixeiros automáticos
Os caixeiros automáticos varían dependendo da necesidade de cada banco. Principalmente divídense en dous tipos: Full e Cash.
Os caixeiros automáticos Full son aqueles que permiten extraer diñeiro como así tamén realizar depósitos (mediante sobres comunmente). Estes caixeiros adoitan estar dentro dos bancos xa sexa só ou con algún máis que pode ser Full ou Cash, pero este adoita ser o caixeiro principal da sucursal.
Os caixeiros automáticos Cash non permiten a opción de depósito e adoitan ser caixeiros secundarios en sucursais (acompañados por un Full) ou o que se chama caixeiro extrabancario, como os que se poden ver en supermercados, estacións de servizo etc.
Caixeiros automáticos en países de fala hispana
miniatura|200px|dereita|Usuario utilizando un caixeiro automático en [[Buenos Aires, Arxentina.]]