cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Determinación do sexo pola temperatura
Hormonas nos sistemas de determinación do sexo pola temperatura
Un dato interesante é que as hormonas e a temperatura mostran signos de actuar na mesma ruta, xa que se require menos cantidade de hormona para producir un cambio sexual cando as condicións de incubación están preto da temperatura limiar. Propúxose que a temperatura actúa sobre os xenes que codifican encimas esteroidoxénicos, e a comprobación das vías da determinación sexual xenética (GSD) homólogas proporcionou un punto de partida xénico para procurar unha explicación. Porén, a vía xenética de determinación sexual nas tartarugas con determinación sexual dependente da temperatura non se comprende totalmente e os mecanismos de control para a determinación do sexo masculino ou feminino non se identificaron aínda.
Igual que se sabe que as hormonas sexuais están influídas pola temperatura, alterando potencialmente así os fenotipos sexuais, os xenes específicos das vías de diferenciación gonadal mostran unha expresión tamén influenciada pola temperatura. Nalgunhas especies estes importantes xenes determinantes do sexo como DMRT1 e os implicados na vía de sinalización Wnt poderían potencialmente estar implicados como xenes que proporcionan un mecanismo (abrindo a porta ás forzas selectivas) para o desenvolvemento evolutivo da determinación do sexo dependente da temperatura.
Importancia adaptativa
O significado adaptativo da determinación sexual pola temperatura non se comprende ben polo momento. Unha posible explicación de que esta determinación sexual sexa común entre os aminiotas é a inercia filoxenética, é dicir, a determinación sexual pola temperatura é a condición ancestral neste clado e simplemente se mantivo nas liñaxes existentes hoxe porque actualmente é neutra adaptativamente ou case. Neste sentido, análises comparativas filoxenéticas recentes indican unha única orixe para a determinación do sexo pola temperatura na maioría dos amniotas datada hai arredor de 300 millóns de anos, con varias orixes independentes máis recentes nos réptiles escamosos e tartarugas. En consecuencia, a importancia adaptativa da determinación sexual pola temperatura en todos os casos agás nos de orixe máis recente puido ser difuminada co paso do tempo, e esta determinación sexual foi mantida en moitos clados amniotas simplemente porque "funciona" (é dicir, non supuxo un custo global sobre a eficacia biolóxica ou fitness).
Outros traballos céntranse nun modelo teórico de 1977, o modelo de Charnov–Bull, que predí que a selección debería favorecer a determinación do sexo pola temperatura sobre os sistemas baseados en cromosomas cando "o ambiente de desenvolvemento influencia diferencialmente a eficacia biolóxica (fitness) dos machos sobre a das femias". Este modelo teórico foi validado empiricamente trinta anos máis tarde pero a aplicación xeral desta hipótese en réptiles é cuestionada. Esta hipótese está sostida pola persistencia da determinación sexual pola temperatura en certas poboacións do escíncido Niveoscincus ocellatus, no que é vantaxoso ter femias ao principio da temporada de reprodución. As temperaturas cálidas do principio da temporada aseguran a produción de crías con predominancia de femias, que despois terán máis tempo de medrar e chegar á madurez e posiblemente reproducirse antes de que cheguen ao seu primeiro inverno, incrementando dese modo a fitness do individuo. "A determinación sexual pola temperatura podería permitir á nai determinar o sexo da súa descendencia variando a temperatura no niño no que se están incubando os ovos. Porén, non hai probas ata agora de que a proporción de sexos sexa manipulada polos coidados do proxenitor".
Celeste Holm
Celeste Holm, nada en Nova York o 29 de abril de 1917 e finada na mesma cidade o 15 de xullo de 2012 foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Naceu en Nova York, filla dunha escritora e pintora e un empresario noruegués, cos que viviu nos Países Baixos, Francia e os Estados Unidos. No instituto de Chicago actuou en varias obras, tralo que decidiu estudar arte dramática na University of Chicago.
Sphenacodontidae
Os Sphenacodontidae ou esfenacodontidos son un grupo animais que se atopan en estado fósil. Inclúense dentro do grupo dos sinápsidos pelicosaurios e no suborde dos Eupelycosauria. Estes animais viviron entre o Carbonífero superior (uns 300 millóns cara atrás) ata o final do Permiano inferior (260 millóns de anos). Durante cerca de 40 millóns de anos, estes animais desenvolveron o rol de superdepredadores en terra firme, creando o nicho ecolóxico que actualmente ocupan os leóns e tigres.
Dele Charley
Dele Charley, nado en Freetown o 27 de marzo de 1948 e finado o 8 de maio de 1993, foi un escritor en krío e inglés de Serra Leoa. Fillo de sherbro e creoulo, estudou na súa cidade natal e teatro en Londres. Traballou para o ministerio de educación.
On Your Own
"On Your Own" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu quinto álbum, Blur, o día 16 de xuño de 1997. O tema acadou o posto número 5 da lista británica de sinxelos. Destaca polo seu uso dunha caixa de ritmos Roland 606 (a Dave Rowntree se lle pode ver usando unha no vídeo promocional). A canción aparece na película do ano 2000 The Beach.
Codex Wallerstein
miniatura|Ilustración da primeira páxina ilustrada do códice, entre as pernas apréciase a nota engadida por Mair O Codex Wallerstein é un manuscrito iluminado conservado na Biblioteca da Universidade de Augsburgo coa signatura ou código de catalogación I.6.4.2. É un manual alemán de artes marciais de 108 folios numerados, que suman 221 páxinas datado en 1549 que leva o título Vonn Baumanns Fechtbuch
Características
De autor ou autores anónimos e escrito en antigo alto alemán non é un texto homoxéneo, tradicionalmente considerábase que consistía en tres partes diferencidas, unha primeira parte que se corresponde propiamente cun Fechtbuch, unha segunda parte que sería máis ben un Ringbuch (manual de loita corpo a corpo) e unha terceira parte no que se mesturan varias artes marciais. Hans- Peter Hils en Meister Johann Liechtenauers Kunst des langen Schwertes  obra de 1985 divide o manuscrito en dúas partes, unha Parte A datada na segunda metade do século XV, subdividida en dúas subpartes unha dedicada á espada longa principalmente e á outra á sobre todo á loita corpo a corpo e á daga e unha Parte B de datación máis antiga, de arredor de fin do século XV ou principios do XV, e que só contén ilustracións, sen explicación nin comentario ningún. Segundo se testemuña na primeira folla sería unha persoa de apelido Von Bauman (Vonn Baumanns) quen uniu os textos no ano 1549, numerándoos e encadernándoos deixando constancia da data. No ano 1556 o códice pasou a propiedade de Paulus Hector Mair quen estribiu na última folla un sumario do contido. Trátase dun texto fundamental para o estudo da esgrima tradicional alemá. miniatura|Premer para ver o códice enteiro
Estreliña riscada
dereita|250px|miniatura|Regulus ignicapilla. A estreliña riscada ou estreliña común (Regulus ignicapilla) é un dos paxaros máis pequenos de Europa, aínda máis que o seu parente a estreliña do norte, á que se semella moito.
Descrición
Son paxaros duns 9 cm de lonxitude que pesan só entre 4 e 6,5 gramos. Ten unha envergadura de alas que vai dos 13 ós 16 cm. O seu aspecto é moi semellante ó da estreliña do norte: teñen o lombo verde amarelado, a barriga gris, as alas son máis escuras e teñen dúas listas brancas. A súa marca distintiva é a lista branca que lles vai sobre os ollos, que é algo máis intensa de cores que na outra especie. A liña negra sobre esta lista branca está algo máis marcada que na estreliña do norte. Os dous sexos son case iguais, agás pola pequena crista que teñen na cabeza e que erguen na época reprodutora, que nos machos é alaranxada e nas femia máis amarelada.
Aliméntanse de arañas, insectos e larvas.
A estreliña de Madeira, antigamente considerada unha subespecie (R. i. madeirensis) da estreliña riscada, é agora considerada unha especie independente co nome científico de Regulus madeirensis. Ten unha lista superciliar máis curta, a crista é dun laranxa máis escuro e o bico máis longo.
Hábitat
Viven en bosque de coníferas ou mixtos e en parques. Non dependen tanto do bosque de coníferas como a estreliña do norte e a súa área de distribución non chega tan ó norte coma a desta. Viven preferentemente no sur e centro de Europa. As aves das zonas de distribución máis setentrional son migratorias.
Reprodución
miniatura|Regulus ignicapilla Os niños, que teñen forma de bóla, están feitos con musgo, liques e teas de araña. Son construídos polas femias que os penduran case sempre na parte inferior dunha póla. Poñen entre sete e once ovos, que chocan as femias unhas dúas semanas. Os pelachos voan aos 17 días de nacidos. Habitualmente crían dúas niñadas ó ano.
Neptunio
O neptunio é un elemento sintético da táboa periódica de símbolo Np e número atómico 93. E o cuarto elemento da familia dos actínidos.
Irredentismo
Irredentismo (do italiano irredentismo, de irredento, non liberado). Movemento italiano, posterior a 1870, constituído para a reivindicación das terras "non rescatadas" (Italia irredenta) de Austria-Hungría (Trentino, Istria, Dalmacia), e máis tarde, por extensión, de todos os territorios que se consideraban italianos. Hoxe en día, dise especialmente do movemento polo cal unha nación pretende anexionarse un territorio por motivos históricos, culturais, lingüísticos ou raciais.
Historia
O irredentismo, vencellado ao Risorgimento, organizouse na Associazione in pro dell'Italia irredenta en 1877. A formación da Tríplice (1882), que consagraba a alianza austroitaliana, converteuna nun movemento de oposición; o comité "Trento e Trieste" e a sociedade "Dante Alighieri" foron perseguidas por Francesco Crispi (1890). O movemento tomou nova extensión a comezos do século XX, cando agrupou aos patriotas de dereita (D'Annunzio, Corradini) e aos socialistas (Battisti); entón provocou graves disturbios en Trieste (1913). O irredentismo explica os acordos con Francia, (1900, 1912), a disolución momentánea da Tríplice e, despois do tratado secreto con Londres (abril 1915), coa promesa de Trentino, Istria e Dalmacia, a entrada en guerra contra os Imperios Centrais (maio). Debido á oposición de Wilson á completa realización destas promesas, reapareceu o irredentismo: D'Annunzio ocupou Fiume cos seus arditi (setembro 1919). Os fascistas fixeron seus os seus obxectivos, que Mussolini agardaba conseguir cunha pacífica revisión dos tratados; logo do seu fracaso e a oposición francesa á guerra de Etiopía, precisou as súas reivindicacións con respecto a Francia (Niza, Savoia, Córsega, Tunisia) a finais de 1938, prefacio da declaración de guerra (10 de xuño de 1940). O asunto de Trieste fixo revivir durante un tempo (1947-1954) o irredentismo italiano.
Na actualidade
Hoxe en día, por extensión, tómase por irredentismo toda corrente política que propugna a anexión de territorios que se consideran propios dunha nación por motivos históricos, culturais, lingüísticos ou raciais.
Tamén se considera irredentista a actitude dun pobo que defende a súa incorporación a unha nación á cal senten pertencer por razóns históricas ou culturais.
É un concepto moi utilizado por ideoloxías nacionalistas.
Apareamento de Hoogsteen
miniatura|400px|Estruturas químicas de pares de bases de Watson e Crick e de Hoogsteen A•T e G•C+. A xeometría de Hoogsteen pode conseguirse pola rotación da [[purina arredor do enlace glicosídico (χ) e o volteo da base (θ), que afecta simultaneamente a C8 e C1′ (amarelo). ]]
Sármatas
thumb|right|300px|Mapa do Imperio Romano so [[Adriano (117-138), amosando a localización de Sarmacia ao sur da estepa rusa]] Os sármatas eran unha coalición de tribos nómades iranianas relacionadas cos escitas que se desprazaron gradualmente desde as chairas ao norte do mar Caspio até o leste de Europa e ameazaron o Imperio Romano.
Apareamento de Hoogsteen
Un apareamento de Hoogsteen ou par de bases de Hoogsteen é unha variación do apareamento de bases dos ácidos nucleicos como o par A•T. Desta maneira, dúas nucleobases, unha en cada febra do ácido nucleico, poden enlazarse por pontes de hidróxeno no suco maior do ADN. Un par de bases de Hoogsteen utiliza a posición N7 da base púrica (como aceptor da ponte de hidróxeno) e o C6 do grupo amino (como doante), o cal se une á cara de Watson e Crick (N3–N4) da base pirimidínica.
Sármatas
Historia
Herodoto, o historiador grego, descríbeos nas súas Historias como descendentes de pais escitas e nais amazonas. Isto é pura lenda, pero os sármatas si habitaron nas chairas que van do Mar Negro ao Mar Caspio, ao norte do Cáucaso e naquela altura o río Don servía de separación entre eles e os escitas. Durante os séculos que seguiron, os sármatas viaxaron cara o oeste. Un texto de mediados do século IV a.C. (aínda que atribuído ao explorador do século VI a.C. Escílax de Carianda) sitúaos xa ao oeste do Don. A mediados do século III a.C. esta tribo controlaba unha boa parte de Escitia, o cal se deduce dos restos de tumbas. Os gregos describen a súa fereza, que lles permitiu requirir tributo das cidades gregas situadas na costa norte do Mar Negro. As relacións, porén, non foron sempre malas e sármatas e gregos comerciaban e chegaban mesmo a unírense para repeler aos escitas. Estes últimos desaparecen da historia e o seu territorio pasa a coñecerse como Sarmacia.
No século II a.C., Pausanias explica que non traballaban os metais pero que usaban ósos e pezuños para as súas armas, resultando nunha efectividade parella. As armaduras medievais posibelmente teñan a súa orixe nas coirazas destes materiais que utilizaban os sármatas e que lles permitiron enfrontarse con éxito ás chuvias de frechas, táctica típica dos escitas. A comezos do século I a.C. aliáronse con Mitrídades, que reinaba sobre varios países nos arredores do Mar Negro e era un dos máis inimigos máis irredutíbeis do Imperio Romano. Foi derrotado por Pompeio en -66, pero retirouse a Crimea e continuou enfrontándose aos romanos apoiado polos sármatas até que foi obrigado a suicidarse. Os sármatas continuaron a alianza antirromana co seu fillo Farnaces, a quen venceu Xulio César en -47 en Zela (ocasión que este describiu co célebre "Vini, vidi, vinci"). Os sármatas, como todas as tribos, constituían sociedades pouco organizadas. Durante a súa migración cara o oeste foron asimilando outros grupos étnicos e constituíronse nunha federación de tribos. Polo xeógrafo Estrabón, a mediados do século I a.C., coñécese a existencia de polo menos catro tribos sármatas entre o Dniper e o Danubio. A sociedade sármata era xerárquica e dividíase entre aristocracia guerreira (argaragantes) e escravos (limigantes). A tribo era aínda nómade e desprazábase en cabalo ou en carromatos cubertos (kibitkas). As mulleres gozaban dun estatuto social moito mellor que en Grecia ou Roma e podíanse dedicar tamén á guerra (de onde se explica que os gregos afirmasen que os sármatas descendían das amazonas).
Apareamento de Hoogsteen
Historia
Dez anos despois de que James Watson e Francis Crick publicasen o seu modelo da dobre hélice do ADN, Karst Hoogsteen obtivo unha estrutura cristalina dun complexo no cal análogos da A e a T formaban un par de bases que tiña unha xeometría diferente da descrita por Watson e Crick. De xeito similar, había unha xeometría alternativa para o apareamento no par G•C. Hoogsteen sinalou que se estes patróns alternativos de formación de pontes de hidróxeno estaban presentes no ADN, entón a dobre hélice tería que adoptar unha forma bastante diferente. Porén, os pares de bases de Hoogsteen rara vez se atopan no ADN.
Sármatas
Historia
A mediados do século I, algunhas tribos sármatas chegaron a Romenia e Hungría, onde se enfrontaron coa lexión III Gallica en 68/69, aínda que a súa chegada favorecía a Roma pois debilitaba o reino dacio. Pouco despois, porén, dacios e sármatas coligáronse e destruíron unha lexión romana (no 92). Os romanos decidíronse pola conquista de territorios na beira norte do Danubio e entre 102 e 106 Traxano subxugounos. O seu sucesor, Hadriano, liberounos a cambio de que se convertesen en aliados do Imperio. Sendo Marco Aurelio emperador, os sármatas rebeláronse xunto con outros grupos, como os alanos e os marcomanos. Roma venceu habitualmente nesta ocasión así como en distintos enfrontamentos durante o século II. No século III os sármatas ocuparon a Dacia. A comezos do IV, Diocleciano desprazounos e o seu sucesor, Constantino, aceptounos como granxeiros nos Balcáns. Os que ficaran ao norte do Danubio foron destruídos polos Hunos.
Apareamento de Hoogsteen
Propiedades químicas
Os pares de Hoogsteen teñen propiedades bastante diferentes dos pares de bases de Watson e Crick. O ángulo entre os dous enlaces glicosídicos (uns 80° no par A•T) é maior e a distancia C1′–C1′ (uns 860 pm ou 8,6 Å) é menor que na xeometría regular. Nalgúns casos, denominados pares de bases de Hoogsteen inversos, unha base está rotada 180° con respecto á outra. Nalgunhas secuencias de ADN, especialmente os dinucleótidos CA e TA, os pares de base de Hoogsteen son entidades transitorias que están presentes en equilibrio térmico cos pares de bases estándar de Watson e Crick. Para a detección de especies transitorias hai que usar técnicas de resonancia magnética nuclear (RMN) que só se empezaron a aplicar recentemente ás macromoléculas.
Sármatas
Tecnoloxía
A tecnoloxía militar do pobo sármata influenciou a tecnoloxía dos seus aliados tanto como a dos seus inimigos. As calidades guerreiras dos sármatas, dos seus devanceiros, os saurómatas, e dos seus descendentes, os alanos, foron a miúdo descritas polos autores antigos. Polibio, Diodoro Sículo, Estrabón, Flavio Xosefo, Tácito, Pausanias ou Dión Casio deixaron cadros testemuñais moi vivos destas tribos iranias que tiñan costumes tan exóticos para os gregos e os romanos. Moi xerarquizados, os sármatas tiveron varios reis e, polo menos, unha raíña: Amagê. De feito, as mulleres tiñan unha elevada posición social e as guerreiras da fase antiga, que realmente existiron, contribuíron a manter vivo o mito das amazonas.
Apareamento de Hoogsteen
Propiedades químicas
Os pares de bases de Hoogsteen foron observados en complexos proteína–ADN. Algunhas proteínas evolucionaron para recoñecer só un tipo de pares de bases, e usan interaccións moleculares para cambiar o equilibrio entre as dúas xeometrías. O ADN ten moitas características que permiten que as proteínas fagan nel un recoñecemento específico de secuencia. Este recoñecemento pensábase inicialmente que implicaba interaccións de formación de pontes de hidróxenos específicas entre cadeas laterais dos aminoácidos e as bases. Pero axiña quedou claro que non había unha correspondencia un a un identificable, é dicir, non había un código simple que ler. Parte do problema é que o ADN pode sufrir cambios conformacionais que alteren a dobre hélice clásica. As variacións resultantes no modo en que as bases do ADN se presentan ás proteínas poden así afectar ao mecanismo de recoñecemento. Fíxose evidente que as distorsións na dobre hélice dependen da secuencia de bases. Isto permite que as proteínas recoñezan a forma do ADN dun xeito que lembra ao modo en que recoñecen outras proteínas ou pequenas moléculas de ligandos. Por exemplo, os tramos de bases A e T poden estreitar o suco menor do ADN (que xa é de seu o tipo de suco máis estreito da dobre hélice), potenciando así potenciais electrostáticos negativos e creando sitios de unión para residuos de aminoácidos de arxinina cargados positivamente e situados apropiadamente.
Estruturas tríplex
miniatura|dereita|200px|Tríades de bases na estrutura en tripla hélice do ADN. Este apareamento non de Watson e Crick permite que unha terceira febra se enrosque arredor dos dúplex, os cales están ensamblados no patrón de Watson e Crick, e se formen hélices de tripla febra como (poli(dA)•2poli(dT)) e (poli(rG)•2poli(rC)). Isto pode tamén atoparse en estruturas tridimensionais de ARN transferente.
Estruturas cuádruplex
Tamén permite a formación de estruturas secundarias de ADN monocatenario e ARN monocatenario ricas en G chamadas cuádruplex G (ou G-quadruplex, como G4-ADN e G4-ARN) polo menos in vitro. Para isto cómpren catro tripletes de G, separados por curtos espazadores. Isto permite a ensamblaxe de cuartetos planares que están compostos por asociacións de guaninas colocadas unhas enriba das outras e unidas ao modo hoogsteen.
Apareamento de bases de tripla hélice
Os pares de bases de Watson e Crick indícanse por un "•", "-", ou un "." (exemplo: A•T, ou poli(rC)•2poli(rC)).
Os pares de bases de Hoogsteen de tripla hélice indícanse por un "*" ou un ":" (exemplo: C•G*G+, T•A*T, C•G*G, ou T•A*A).
San Gregorio
Como topónimo pode referirse a varios lugares de Galicia:
...Baby One More Time
...Baby One More Time é o primeiro álbum de estudio da cantante estadounidense de pop Britney Spears. Foi lanzado en Estados Unidos o 12 de xaneiro de 1999, e converteu á cantante nun fenómeno musical con tan só 17 anos.
José Craveirinha
José João Craveirinha, nado en Maputo o 28 de maio de 1922 e finado o 6 de febreiro de 2003 na Xohanesburgo, foi un escritor e xornalista mozambicano. Prémio Camões en 1991. É considerado o maior poeta mozambicano.
Traxectoria
José Craveirinha naceu no Xipamanine, en Lourenço Marques (actual Maputo), o 28 de maio de 1922, fillo de pai algarvio-portugés (de Aljezur) e nai ronga. Viviu coa nai, pai e madrasta.
Estudou na escola «Primeiro de Janeiro», pertencente aos masóns.
Como xornalista, colaborou nos periódicos mozambicanos O Brado Africano, Notícias, Tribuna, Notícias da Tarde, Voz de Moçambique, Notícias da Beira, Diário de Moçambique e Voz Africana. Fixo campaña contra o racismo no Notícias, onde traballaba, tendo sido o primeiro xornalista oficialmente sindicalizado.
Estivo preso pola PIDE entre 1965 e 1969 por formar parte dunha célula da 4.ª Rexión Político-Militar da Frelimo. As súas ideas baseábanse na conciencia africana, a xustiza social, o anticolonialismo e a independencia nacional, que preocupou a toda África durante a Segunda Guerra Mundial.
Foi o primeiro presidente da Mesa da Assembleia Geral da Associação dos Escritores Moçambicanos, entre 1982 e 1987. Na súa homenaxe, a Associação dos Escritores Moçambicanos (AEMO), en conxunto coa HCB (Hidroeléctrica de Cahora Bassa), instituíu en 2003, o Prémio José Craveirinha de Literatura.
A pesar de que a súa obra reflectiu a influencia dos surrealistas, está fortemente marcada por todo un carácter popular e tipicamente mozambicano. A súa poesía posúe un carácter social que radica nas camadas máis profundas do pobo mozambicano.
Madrigal del Monte
Madrigal del Monte é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 171 habitantes (INE 2012).
Biarmosuchia
Os Biarmosuchia, tamén coñecidos como Eotitanosuchia e Phthinosuchia son un grupo de primitivos terápsidos do Permiano. Tiñan un tamaño moderado e atopábanse entre os antigos pelycosauria sphenacodontidae e os máis avanzados therapsida.
Características
O caveira do Biarmosuchia e moi similar a dos sphenacodontidae, diferindo so no longo da fenestra do óso temporal.
Codesido
O topónimo galego Codesido é un fitónimo que indica a existencia de codesos. Pode referirse a:
Love Stories & Other Musings
Love Stories & Other Musings é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Candlebox, publicado o 3 de abril de 2012.
Stupa
Unha stupa (en sánscrito: m. स्तूप, stūpa, tibetano: མཆོད་རྟེན་, chörten, pali: थुप, thupa) é unha construción monumental budista ou típica do xainismo, que se pode atopar no subcontinente indio, onde é orixinaria, pero tamén noutros lugares da Asia onde o budismo se expandiu, como o Nepal, o Tíbet e Indochina. Destinado a gardar as reliquias de Buda (Śarīra), é un lugar de meditación para lembrar os seus feitos memorables, e pode ser unha representación do Buda e un monumento en conmemoración da súa morte ou parinirvana.
Estrutura e simbolismo
Cada unha das partes da stupa representa un elemento cósmico do budismo. A base cadrada representa a terra. A bóveda semiesférica describe a parte celeste. A terraza simboliza a residencia dos deuses. A lúa crecente é a unión do ceo e da terra. E por último, os chakras ou discos que coroan o mastro, representan os sucesivos ceos, e a medida que van gañando altura perden superficie.
Madrigalejo del Monte
Madrigalejo del Monte é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 182 habitantes (INE 2012).
Antares (foguete espacial)
thumb|250px|Un Antares antes dun voo de probas. Antares (antes coñecido como Taurus II) é o nome dunha serie de foguetes espaciais construídos por Orbital ATK.
Características
Os foguetes Antares son foguetes de capacidade media, capaces de poñer en órbita baixa terrestre ata 6 toneladas de carga. Os Antares complementan aos foguetes lixeiros Pegasus e Minotaur (Minotaur 1, Minotaur 2 e Minotaur 4) de Orbital ATK, adicados ao lanzamento de pequenas cargas a órbita.
A familia está formada por catro variantes cunha primeira etapa común fabricada pola empresa ucraína Yuzhnoe, propulsada ata o 2014 por dous motores AJ26-62, denominación americana dos motores soviéticos NK-33. Despois da explosión dun Antares-130 en outubro de 2014 debido a estes motores, Orbital decidiu a súa substitución por motores rusos RD-181. A segunda etapa pode ser unha Castor-30A para o Antares-110, unha Castor-30B para o Antares-120 ou unha Castor-30XL para os Antares-130 e Antares-230. Como terceira etapa opcional pode usarse unha BTS ou unha máis potente Star-48BV. Os Antares lánzanse desde a Wallops Flight Facility, na illa Wallops.
A codificación do nome dos foguetes segue o seguinte criterio:
Ata agora voaron catro variantes: Antares-110, Antares-120, Antares-130 e Antares-230
Bernard Binlin Dadié
Bernard Binlin Dadié, nado en Assinié en 1916, é un escritor e político marfilés.
Traxectoria
Traballou en Dakar nun instituto de investigación ata que en 1947 regresou a Costa do Marfil, onde participa dos movementos nacionalistas como responsable de prensa do Partido Democrático de Costa do Marfil, detido polas autoridades coloniais en 1949 pasou 16 meses na cadea. Foi ministro de cultura entre 1977 e 1986.
Foi un dos primeiros dramaturgos africanos en francés, e na súa obra tenta axuntar a tradición africana co mundo moderno.
Mahamud
Mahamud é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 141 habitantes (INE 2012).
Corvelle
O topónimo galego Corvelle pode referirse a:
Gentlemen
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Greg Dulli, agás onde se indique.
Un versión en vinilo tamén inclúe un disco de 12" en edición limitada coas seguintes catro cancións, orixinalmente gravadas para unha sesión de radio (Goodier Session, BBC Radio 1):
Paul Dakeyo
Paul Dakeyo, nado en Bafoussam en 1948, é un escritor francés de orixe camerunesa. Dende 1969 reside en París, fundou a editorial Silex, que posteriormente cambiou o seu nome para Nouvelles du Sud.
Birdman (filme)
Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance), comunmente coñecido como Birdman, é un filme estadounidense de drama e comedia negra, coescrito, coproducido e dirixido por Alejandro González Iñárritu. Está protagonizado por Michael Keaton, xunto con Zach Galifianakis, Edward Norton, Andrea Riseborough, Amy Ryan, Emma Stone e Naomi Watts. Conta a historia de Riggan Thomson (Keaton), unha antiga estrela de Hollywood famoso por interpretar o superheroe Birdman que fai unha adaptación para Broadway dunha historia de Raymond Carver.
Birdman gañou varios premios, incluíndo o Óscar ó mellor filme e ó mellor director para Iñárritu, mellor guión orixinal e mellor fotografía. Estivo nomeada noutras cinco categorías, compartindo con The Grand Budapest Hotel o mérito de ser o filme máis nomeado da 87ª edición dos Oscar.
Urjala
Urjala é un municipio de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 4.866 habitantes. A superficie do termo municipal é de 505,37 km2, dos cales 30,16 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,82 hab./km².
Limita cos municipios de Akaa, Punkalaidun, Sastamala e Vesilahti, pertencentes á súa mesma rexión, e Forssa, Humppila, Hämeenlinna, Tammela na rexión de Tavastia Propia.
O concello é unilingüe en finés.
Distriz
O topónimo galego Distriz pode referirse a:
Celebridade (serie de televisión)
Celebridade é unha telenovela brasileira escrita por Gilberto Braga, que se estreou na Rede Globo no día 13 de outubro de 2003 rematada o 26 de xuño de 2004. Contén 221 episodios.
Song 2
"Song 2" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como sinxelo do seu quinto álbum, Blur, o 7 de abril de 1997. "Song 2" acadou o número 2 da lista británica de sinxelos, o número 4 na lista australiana ARIA , e o 6 na estadounidense Billboard Modern Rock Tracks.
No MTV Video Music Awards de 1997, "Song 2" foi nomeada ao premio ao Mellor vídeo de grupo e Mellor vídeo alternativo. Nos premios Brit de 1998 foi nomeada ao Mellor sinxelo británio e mellor vídeo británico. En decembro de 1998 os oíntes da BBC Radio 1 votaron "Song 2" como a 15ª mellor canción de todos os tempos. En outubro do 2011 a revista NME colocouna no número 79 da súa lista das 150 mellores cancións dos últimos 15 anos.
Listaxe de cancións
Toda a música composta por Albarn, Coxon, James e Rowntree. Todas as letras escritas por Albarn.
August Strindberg
Johan August Strindberg, nado en Estocolmo o 22 de xaneiro de 1849 e finado na mesma cidade o 14 de maio de 1912, foi un escritor e dramaturgo sueco.
Está considerado como un dos escritores máis importantes de Suecia e recoñecido no mundo, principalmente, polas súas obras de teatro; foi o renovador do teatro sueco e precursor en certa maneira dos chamados teatro da crueldade e teatro do absurdo.
miniatura|dereita|Autorretrato fotográfico de Strindberg.
Ralph Bakshi
Ralph Bakshi, nado en Haifa (Mandato británico de Palestina), o 29 de outubro de 1938, é un cineasta e animador estadounidense. A medida que a industria de animación estadounidense declinaba durante as décadas de 1960 e 1970, Bakshi intentou innovar e foi pioneiro da animación para adultos, como Fritz the Cat baseado no personaxe de Robert Crumb. En 1978 dirixiu a primeira adaptación cinematográfica de O Señor dos Aneis, a novela de fantasía heroica de J. R. R. Tolkien. O seu último éxito foi Cool World (1992), que mestura imaxe real con debuxos animados.
Traxectoria
Ralph Bakshi naceu o 29 de outubro de 1938 en Haifa, daquela parte do Mandato británico de Palestina. En 1939, a súa familia mudouse a Nova York para escapar da segunda guerra mundial. Criouse no Brooklyn e estudou na "High School of Industrial Art". Despois de graduado estivo traballando nos estudios de animación de Terry Toons en New Rochelle, coloreando personaxes como Mighty Mouse e outros. Desde os 25 anos traballou como director creativo dos estudios CBS, onde creou os Mighty Heroes.
En 1967, a Paramount chamouno para producir e dirixir longametraxes como Marvin Digs, Mini Squirts, Fritz the Cat etc. Este último foi escrito e dirixido por el en 1971. A partir de aí Bakshi dirixiu varias longametraxes como Heavy Traffic en 1973, Street Fight en 1975 e Wizards en 1977.
En 1978 Ralph Bakshi dirixiu The Lord of the Rings, unha historia adaptada do clásico de J. R. R. Tolkien, usando técnicas do rotoscopio, método usado por Disney para animar personaxes ultra-realistas.
En 1981 estrou American Pop, onde aborda a evolución dun grupo de música americano que inclúe como banda sonora músicas de George Gershwin, Dave Brubeck, Herbie Hancock, Bob Dylan, The Doors, Velvet Underground e Jimi Hendrix, entre outros. Seguidamente Hey Good Lookin (1981) e Fire and Ice (1983), colaborando con Frank Frazetta, renomeado ilustrador de cómics fantásticos, que conta a historia dun heroe que salva unha princesa dun tirano que ten o poder de dominar o xeo.
En 1991 comeza a traballar en Cool World, filme que mestura a animación con imaxes reais e na cal traballa con Brad Pitt e Kim Basinger.
Filmografía
miniatura|240px|Ralph Bakshi en xaneiro de 2009, en [[Austin (Texas).]]
Mambrilla de Castrejón
Mambrilla de Castrejón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 107 habitantes (INE 2012).
Roberto Abalde
Roberto Abalde Túñez, nado o 21 de outubro de 1970 en Buenos Aires, é un informático de ascendencia galega.
Traxectoria
Impulsou os proxectos Rianxo (1998) e Rábade, polos que os emigrantes podían acceder á aprendizaxe da lingua galega a través de Internet.
Asemblea Nacional-Popular Galega
A Asemblea Nacional-Popular Galega (AN-PG) foi unha organización suprapartidaria de coordinación de diversas frontes creada en 1975.
Traxectoria
Os seus principios eran a autodeterminación, o autogoberno, o anticolonialismo, a democracia e o protagonismo das forzas políticas propias de Galiza e tiña como obxectivo a formación dun goberno galego provisional tras conseguir o poder. A AN-PG tiña como símbolo a bandeira galega coa estrela de cinco puntas e era quen convocaba as manifestacións do 25 de xullo. Celebrou o seu I Plenario en abril de 1976 que acabou coa escisión dun sector que consideraba á AN-PG excesivamente ligada á UPG, ese sector constituíu a Asemblea Popular Galega. No III Plenario celebrado en outubro de 1977 aprobou os seus estatutos nos que se definía como organización interclasista e apartidaria dirixida por unha secretaría colexida, na que Lois Diéguez exercía como portavoz. Logo das eleccións municipais de 1979 a AN-PG sufriu unha reestruturación para propiciar unha maior coordinación entre os seus concelleiros, creándose asembleas locais. En 1981 sufriu unha importante crise interna que marcou a celebración do V Plenario en marzo de 1982 e que levou á saída da organización de dous membros da Dirección Nacional e un grupo de 50 militantes, finalmente neste último plenario da organización chamouse a unha reformulación do modelo organizativo. O periplo vital da AN-PG rematou en 1982, dando paso á formación do Bloque Nacionalista Galego (BNG).
A AN-PG era contraria a elaboración dun estatuto de autonomía por considerar que Galicia era unha colonia que tiña que acadar a soberanía por medio dunhas bases constitucionais. A súa Frente Cultural constituíu unha das seccións máis activas da AN-PG, nela estaban xente como Darío Xohán Cabana, Manuel María, Emiliano Picouto ou Xesús Vázquez.
Claire Trevor
Claire Wemlinger, nada en Nova York o 8 de marzo de 1910 e finada en Newport Beach (California) o 8 de abril de 2000 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Claire Trevor.
Traxectoria
A súa carreira interpretativa comezou tralo instituto, a finais da década de 1920. En 1932 xa actuaba en Broadway e en 1933 debutou no cinema.
En 1948 gañou o Oscar á mellor actriz secundaria por Key Largo.
Tamén traballou na televisión, chegando a gañar un Emmy.
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos da provincia da Coruña
Galería de imaxes de placas altimétricas dos concellos da provincia da Coruña.
Partido Comunista Italiano
O Partido Comunista Italiano (PCI) foi un importante partido político de Italia no século XX, situado na esquerda política. Naceu en xaneiro de 1921, en Livorno, como Partido Comunista de Italia (PCd'I, sección italiana da III Internacional) da man principalmente de Amadeo Bordiga e Antonio Gramsci, mediante unha escisión á esquerda do Partido Socialista Italiano no XVII Congreso socialista.
Só catro anos despois da súa fundación, en 1925, foi ilegalizado polo réxime fascista de Benito Mussolini e, durante case dúas décadas, pasou á clandestinidade e os seus militantes foron perseguidos. Ademais, sufriu desencontros coa Internacional Comunista nas décadas de 1920 e 1930. En xullo de 1943, coa caída do goberno de Mussolini, é refundado, esta vez baixo o nome de Partido Comunista Italiano (PCI). Durante a Segunda Guerra Mundial, centos de miles de militantes comunistas combaterían nas filas da resistencia italiana contra a República Social Italiana e a Alemaña nazi. Tras a guerra, o PCI xurdiu como o maior partido do país, con máis de dous millóns de afiliados e un gran prestixio. O seu líder, Palmiro Togliatti, puxo en funcionamento unha política de cooperación co resto de partidos democráticos, o que lle permitiu ter grande influencia na creación das institucións da nova república.
Tras participar con varios ministros no goberno italiano, foi expulsado deste en 1947 para facilitar que Italia ingresase no bloque prol estadounidense e anos máis tarde na OTAN. Desde entón e até a súa disolución, ao longo de catro décadas, foi o segundo partido máis votado en Italia e, aínda que sempre estivo na oposición a nivel nacional, era o partido máis votado en moitas zonas do norte e centro de Italia. Fiel aos postulados soviéticos até ben entrada a década de 1970, a partir de entón pasaría a defender, dentro do comunismo, o chamado eurocomunismo, do mesmo xeito que outros partidos comunistas en Occidente, como o francés ou o español. Até a década de 1960 foi o maior partido comunista de Occidente, ata que, tras a violenta desarticulación do Partido Comunista de Indonesia, se converteu no maior partido comunista do mundo capitalista.
Electoralmente, os seus apoios oscilaron entre un cuarto e un terzo do electorado, a pesar da presión e o desprestixio ao que foi sometido pola dereita italiana e a OTAN a través da operación Gladio. En 1984 ocorrerían dous eventos históricos na historia do partido: o funeral de Enrico Berlinguer, que sacou ás rúas de Roma a máis dun millón de persoas nunha das maiores demostracións de forza do movemento comunista italiano. Días despois, as eleccións ao Parlamento Europeo de 1984, cando, nunhas eleccións históricas, o Partido Comunista Italiano foi o partido máis votado en Italia, recibindo preto de 12 millóns de votos e converténdose no segundo partido comunista en Europa en gañar unhas eleccións plurais e democráticas. Dous anos despois da caída do bloque socialista, autodisolveuse no seu XX Congreso. Os seus partidos sucesores foron o Partido Democrático da Esquerda, socialdemócrata, e o Partido da Refundación Comunista, comunista.
Ideoloxía
Naceu como un partido pertencente á Internacional Comunista. Os seus primeiros obxectivos eran derrubar o estado burgués, abolir o capitalismo e implantar o comunismo seguindo o exemplo dos comunistas rusos de Lenin, é dicir, mediante a revolución e a ditadura do proletariado.
Fundación e prohibición
O PCI é fundado o 21 de xaneiro de 1921 na cidade de Livorno pola corrente de extrema esquerda do Partido Socialista Italiano (PSI). Os líderes desa corrente eran Amadeo Bordiga e Antonio Gramsci, que abandonaron a sala do Teatro Goldoni, onde se celebraba o XVII Congreso socialista, convocando un congreso constituínte xunto ao teatro San Marco. Este desencontro foi causado pola negativa da maioría dos congresistas do PSI a unirse á Internacional Comunista.
A súa primeira denominación foi Partido Comunista de Italia (sección italiana da Internacional Comunista). O 5 de novembro do 1925 o PCd'I é ilegalizado polo réxime de Benito Mussolini. Con todo, o partido é reconstituido na clandestinidade, en parte permanecendo en Italia, en parte emigrando ao estranxeiro, sobre todo a Francia e a URSS. De acordo co Partido Comunista da Unión Soviética, participa na guerra de liberación xunto cos aliados e as outras forzas que forman parte da resistencia italiana.
Do PCd'I ao PCI
Até a década de 1970, o PCI permanecería sempre na oposición ao goberno nacional, a pesar de ser o segundo partido máis votado na maioría das eleccións italianas.
O "compromiso histórico”
O compromiso histórico italiano foi ideado por Enrico Berlinguer, secretario do PCI, en 1973. Berlinguer esixía a unidade de todos os partidos políticos nacionais nun goberno de emerxencia para paliar a crise social que atravesaba Italia na década de 1970.
Houbo un primeiro intento en 1977, coa mediación do comunista Giorgio Amendola e Ugo La Malfa, político centrista. Este intento fracasou polo desacordo entre democristiáns e socialdemócratas. No entanto, esta situación cambiou a partir de 1978, grazas ao propio Berlinguer, a Bettino Craxi, líder socialdemócrata, e a Aldo Mouro, dirixente democristián.
En marzo de 1978 nace un goberno democristián liderado por Giulio Andreotti. Este goberno tiña que ser apoiado polo PCI, aínda que o PCI non participaría no goberno. Con todo, Berlinguer decidiu retirar este apoio ao incluírse no goberno anticomunistas declarados, como Antonio Bisaglia.
A situación volveu cambiar cando o mesmo día que debía votarse unha moción de confianza, Aldo Mouro foi raptado (e posteriormente asasinado) polas Brigadas Vermellas (BR). O PCI decide entón absterse na votación, como resposta ao ataque feito polas BR ao pacto planeado entre comunistas e democristiáns. Así, o PCI seguiría mantendo o compromiso histórico aínda que con moitas reservas.
Retorno á oposición
miniatura|268x268px|O presidente italiano Sandro Pertini durante o funeral de Enrico Berlinguer, secretario xeral do PCI entre [[1972 e 1984.]] Tras a tráxica morte de Mouro, o PCI retornou á oposición. A causa derivou da dimisión do presidente Giovanni Leone. Supoñíase que, ao elixir novo presidente, o primeiro ministro Giulio Andreotti dimitiría. Sandro Pertini foi elixido presidente por unha amplísima maioría no parlamento, xa que agradaba a todos os sectores políticos. A elección de Pertini entusiasmou a Enrico Berlinguer, pero este entusiasmo decaeu pronto, pois non só Andreotti non dimitiu, senón que cortou as relacións co PCI. Deste xeito acábase coa etapa do compromiso histórico e o PCI non volvería participar deste xeito en ningún goberno.
Disolución do PCI e o nacemento do PDS
Tres días despois da caída do Muro de Berlín, o novo secretario comunista, Achille Occhetto anuncia en Bolonia a vontade da dirección do partido de iniciar un achegamento á socialdemocracia europea.
Observando a crise da URSS, Occhetto ve oportuno convocar un congreso para dar vida a un novo partido. Estala unha gran polémica entre os militantes comunistas, moitos deles distanciados do proxecto do seu secretario xeral.
Aínda así, o proxecto xa se iniciou e concluiría o 3 de febreiro de 1991, na clausura do XX Congreso Nacional. Decídese a disolución do partido e a creación do Partito Democratico della Sinistra. Esta decisión non gusta aos militantes da á esquerda do partido nin a outras agrupacións de esquerda, que forman o Partito della Rifondazione Comunista. Posteriormente houbo unha escisión na "Rifondazione Comunista", creándose o Partido dos Comunistas Italianos (Partito dei Comunisti Italiani) cuxas mocidades manteñen as mesmas siglas que as do extinto Partido Comunista.
Resultados electorais
Resultados do PCI en eleccións lexislativas (porcentaxes): Resultados electorais do PCI (e comparación co PSI e a Democracia Cristiá-DC) nas eleccións rexionais (rexións de estatuto ordinario): Resultados electorais do PCI (e do PSI e a DC) nas eleccións provinciais: Resultados electorais do PCI, PSI e DC nas eleccións municipais nas capitais de provincia e municipios superiores (maiores de 10.000 habitantes até 1964, maiores de 5.000 desde 1964):
Tynecastle Stadium
O Tynecastle Stadium é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Edimburgo. Foi inaugurado en 1886 e serve de localía ao Heart of Midlothian FC. Ten capacidade para 17.420 espectadores.
Illa Kupreanof
A illa de Kupreanof é unha das principais illas do arquipélago Alexander, pertencente á Área Censal de Petersburgo, na rexión sueste do estado de Alasca, nos Estados Unidos. Ten unha superficie de 2.802´8 km².
Xeografía
A illa de Kupreanof está localizada na parte nororiental do arquipélago Alexander. Está separada do continente, polo seu lado leste, polas augas do Pasaxe Interior; polo norte, polas augas do estreito Frederik, que a separan da illa do Almirantado; ao oeste, o estreito de Keku sepáraa da illa Kuiu; e ao sur, o estreito Sumner sepáraa da Illa Príncipe de Gales; ao sueste, os estreitos de Wrangell (Wrangell Narrows) sepárana das illas de Woewodski e Mitkof.
A illa ten 84 km de longo e 32 km de ancho. A península de Lindenberg, no lado sueste da illa considérase parte da illa. A península está separada do resto da illa por un estreito chamado canle Duncan. A poboación da illa era de 785 hab. no censo de 2000.
Historia
A illa leva o nome do Baron Ivan Antonovich Kupreianov (1800-57), un dos xefes da Compañía Ruso-americana.
Tsitsi Dangarembga
Tsitsi Dangarembga, nada en Mutoko en 1959, é unha escritora e directora cinematográfica de Cimbabue.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia da clase alta, pasou parte da súa infancia en Inglaterra, comezou medicina en Cambridge, pero tras a caída do réxime branco no seu país volveu a Cimbabue e comezou a estudar sicoloxía na Universidade de Harare, ao tempo que participaba no grupo de teatro universitario.
Fíxose coñecida pola publicación da novela, Nervous Conditions en 1988. En 1996 dirixiu o seu primeiro filme, Everyone's Child, o primeiro dirixido en Cimbabue por unha muller negra.
En outubro de 2021, Tsitsi Dangarembga recibiu o Premio da Paz da Feira do Libro de Frankfurt. Este prestixioso premio, dotado con 25.000 euros de premio, é un dos máis importantes do mundo editorial.
Obra
Literatura Cinema
ARN polimerase I
A ARN polimerase I ou RNA polimerase I (abreviada como ARN pol I ou RNAP I ou ás veces Pol I, aínda que este nome tamén se lle dá á ADN pol I) é un encima dos eucariotas superiores que realiza a transcrición do ARN ribosómico exclusivamente, excepto a do ARNr 5S, o cal o sintetiza a ARN polimerase III. O ARNr supón aproximadamente o 50% de todo o ARN sintetizado pola célula.
Teatro da crueldade
O teatro da crueldade foi un movemento teatral moi heteroxéneo, inspirado nas ideas do escritor francés Antonin Artaud. Trata de sorprender e impresionar aos espectadores mediante situacións impactantes e inesperadas. Ten a pretensión de deixar unha pegada no espectador, que a obra o marque. Peter Weiss, Fernando Arrabal, David Mamet, Martin McDonagh ou August Strindberg son autores influídos pou cultivadores deste tipo de teatro.
ARN polimerase I
Regulación da transcrición do ARNr
A taxa de crecemento da célula depende directamente da taxa de síntese proteica, a cal, á súa vez, está ligada á síntese de ribosomas e de ARNr. A síntese de ARNr debe estar coordinada por sinais intracelulares coa doutros compoñentes da tradución de proteínas. Identificáronse dous mecanismos específicos, que aseguran o control da síntese de ARNr: control da activación dos xenes ADNr, e control na taxa de transcrición da ARN polimerase I.