cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Sellers
Filmografía
miniatura|dereita|220px|Sellers en [[1975.]]
Beauval
Beauval é unha comuna francesa do departamento de Somme, Picardía, Francia. Ten 22.56 km² e 2243 habitantes. A altura media é de 116 m e a máxima de 164 m.
Scar Symmetry
Scar Symmetry é unha banda sueca de metal progresivo procedente de Avesta, no condado de Dalarna, fundada no ano 2004. O grupo leva publicados seus álbums de estudio e sete sinxelos. No presente teñen un contrato co selo discográfico Nuclear Blast, co cal publicaron os seus seis álbums.
Tres metros sobre el cielo
Tres metros sobre el cielo (Tres metros sobre o ceo) é unha película española dirixida por Fernando González Molina e protagonizada por Mario Casas, Álvaro Cervantes, María Valverde e Marina Salas. Baseada na novela homónima publicada polo italiano Federico Moccia, estreouse o 3 de decembro do 2010 e converteuse nunha das películas máis "taquilleiras" do ano en España.
Sinopse
A trama xira arredor de dous personaxes: Hugo Olivera "Hache" (Mario Casas) e Bárbara Alcázar "Babi" (María Valverde Rodríguez). Hache é un xove moteiro de actitude rebelde: indisciplinado, temperamental, competitivo, provocador e cun tormentoso pasado. Por outra banda, Babi é a definición dunha "chica ben"; unha adolescente acomodada, inocente e caprichosa, pero decidida, cuns pais sobreprotectores.
Hache reúnese cos seus amigos moteiros, entre os que está Pollo (Álvaro Cervantes), o seu mellor amigo. Pola súa parte, Babi celebra unha festa en casa dunha amiga, onde acode coa súa irma Daniela (Nerea Camacho). Un dos amigos de Hache decide "invitalos" á festa privada, onde os moteiros se colan. Alí, Hache e Babi volven encontrarse. Hache comeza a provocala e remata arroxándoa á piscina da casa, o que enfada a Babi e divirte a Hache. Nesa mesma festa, Pollo coñece a Katina (Marina Salas), a mellor amiga de Babi.
Mentres volvía a casa no coche do seu ex-noivo, os moteiros de Hache empezan a acosalos en metade da autoestrada. Hache termina golpeando ao ex-noivo de Babi, o cal se remata marchando, polo que Hache ten que levala á súa casa. Ao día seguinte, Hache acompaña a Pollo a buscar a Katina ao instituto, o que remata no terceiro encontro entre Hache e Babi. Katina acabará saíndo con el.
Os pais de Babi comunícanlle que Hache foi denunciado polas lesións que lle provocou a un transeúnte mentres perseguía ao ex-noivo de Babi. Por unha serie de circunstancias, Babi acode ao lugar onde os moteiros se concentran para organizar carreiras ilegais, o que desemboca no cuarto encontro entre Hache e Babi, onde o primeiro coñece a denuncia que lle van poñer. Nas carrerais que celebran, os moteiros corren cunha chica atada ás súas costas; Babi sóbese á moto de Chino (Luis Fernández), o rival de Hache, e corre contra este. A carreira é interrompida cando se produce un accidente e chega a policía.
Tendo que escapar, Hache volve a levar a Babi á súa casa, tendo o seu primeiro encontro romántico. Nos seguintes días, Hache e Babi continúan véndose, até que un día Hache decide ir buscala á saída do instituto para levala de viaxe. Durante o mesmo, Babi descobre que é o que ocorreu no pasado que tanto atormenta a Hache: a súa nai estaba a acostarse co seu veciño, o que provocou que Hache o golpease e despois se marchara de casa para irse a vivir co seu irmán máis vello, Álex (Diego Martín). Finalmente, Hache e Babi chegan a unha praia, onde pasan un día romántico xuntos.
Hache e Babi comezan a saír xuntos e ela xa o acompaña ás concentracións de moteiros. Nunha de elas, Babi ten unha pelea con Mara (Andrea Duro), un antigo «romance» de Hache que está namorada del. Nesa mesma noite, Babi tatúase a inicial de Hache no embigo. Namentres, o pai de Babi, Claudio, acode a casa de Hache para coñecelo. Este está ao tanto da relación que manteñen ambos e mostra a súa desconfianza, pero Hache confesa que está namorado dela e que conseguiu cambialo. Ao volver a casa, o seu irmán Álex repréndeo ao decatarse da carreira ilegal.
Ao regresar á escola, a súa profesora descobre as faltas de asistencia inxustificadas de Babi, o que supón a súa expulsión do centro, o que é evitado grazas á «doazón» ao centro que fai a súa nai. Esta oponse á relación que mantén Babi con Hache e trata de facer o posible por rompela. Ao decatarse do que pretende a súa profesora, Hache amenázaa e secuestra ao seu can. Despois, Hache lévase a Babi a unha casa na praia abandonada coa que ela sempre soñoi; alí, Hache e Babi deitáronse xuntos por primeira vez.
De volta a casa, Hache ten problemas cando Mara rouba un anel da nai de Babi ao colarse na súa casa, o que lle causa unha pelexa con Chino ao intentar recuperalo. Tamén, Babi entérase de que Hache secuestrou o can da súa profesora; farta do comportamento de Hache, Babi decide que ambos deben darse un tempo.
Babi celebra a festa do seu 18 aniversario. Hache aínda ten pendente a súa carreira de desquite con Chino, pero decide presentarse na festa de Babi de improviso. Pollo decide correr por el, con Katina atada ás súas costas. Durante a carreira, Pollo cae da moto e morre na caída. Hache e Babi, que estaban bailando na metade da festa, teñen que acudir ao lugar do accidente, onde observan o cadáver de Pollo. Babi acusa a Hache de ser o causante da morte do seu amigo, o que fai que el responda golpeándoa e marchándose cada un polo seu lado.
Tras un tempo sen verse, Hache descobre que Babi comezou a saír cun coñecido seu e trata de poñerse en contacto con ela, pero tanto Babi como a súa nai o evitan. Hache decide que é tempo de pasar páxina e decide irse a traballar a Londres. Reúnese con Álex na praia na que estivo con Babi. Nese momento, dáse de cuenta de que el e ela xa se coñeceran hai moito tempo. Álex, que sempre fora o «responsable» dos dous, sóbese con el á moto e pérdense no horizonte da estrada.
Recadación
O filme foi a produción española coa maior recadación no seu primeiro fin de semana en portelo con 2.099.601 € e 323.515 espectadores. Ás tres semanas da súa estrea, logrou converterse no filme español máis taquillero en 2010, por encima de Los ojos de Julia e Que se mueran los feos, e superou o millón de espectadores. 3MSC, como tamén se o coñece, finalizou 2010 con 8.464.994,39 euros recadados, con 1.331.895 espectadores. Ao longo de 2011 (até o 30 de xuño), e sumado ao anterior, roza os 10 millóns de euros en recadación. En total 9.881.741 euros foi a cifra acumulada.
Continuación
Debido ao grande éxito en portelo do filme, a súa produtora, Antena 3 Films, encargou a secuela, que ten o mesmo nome que a segunda novela de Federico Moccia: Tengo ganas de ti (Teño gañas de ti).
Os protagonistas do filme foron Mario Casas e Clara Lago, e encargouse novamente da dirección Fernando González Molina. O filme estreouse o 22 de xuño de 2012 nos cines de España.
Multiculturalismo
miniatura|dereita|Monumento ao multiculturalismo en [[Toronto, Canadá.]] O multiculturalismo, termo suxeito a diversas interpretacións, pode designar a coexistencia e cohesión social de diferentes culturas (étnicas, relixiosas etcétera) no seo dun mesmo conxunto (unha nación, por exemplo) ou aludir á variedade que presentan as culturas das distintas sociedades. A nivel territorial, o multiculturalismo propón a conversión dos estados en comunidades multiculturais, pois comprende a diversidade racial, étnica e, en definitiva, cultural, como un factor positivo con vistas ao desenvolvemento social.
Criminal: France
Criminal: France é unha serie antolóxica de 2019 en lingua francesa creada por George Kay e Jim Field Smith. Está protagonizada por Nathalie Baye, Jérémie Renier e Sara Giraudeau. Criminal: France forma parte da serie Criminal de Netflix, unha serie antolóxica composta das series de France, Spain, Germany e UK.
Estreouse o 20 de setembro de 2019 a través de Netflix.
Vilar de Mouros, Cabalar, A Capela
Vilar de Mouros é un lugar na parroquia de Cabalar no concello da Capela, na comarca do Eume, na provincia da Coruña. No ano 2010 tiña 46 habitantes segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, deles 24 eran homes e 22 eran mulleres.
Departamento de Francisco Morazán
250px|dereita Francisco Morazán é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizada polo zona central desta. Ten unha superficie de 8.619 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 1 680 700 habitantes.
O departamento limita polo norte cos departamentos de Comayagua, Yoro e Olancho; polo sur cos departamentos Valle e Choluteca; polo leste con Olancho e El Paraíso, e polo oeste cos departamentos de Comayagua e La Paz.
Historia
O departamento de Francisco Morazán (anteriormente Tegucigalpa) é un dos sete departamentos orixinais da República de Honduras. Este fundouse por decreto da primeira Asemblea Constituínte do Estado, expedida o 28 de xuño de 1825 durante a administración de don Dionisio de Herrera.
En 1869, o departamento foi reducido cando o municipio de Texiguat foi anexado ao departamento de El Paraíso. En 1943 Tegucigalpa pasou a chamarse 'Francisco Morazán' conmemorando o centenario da morte do Paladín da Unión Centroamericana.
Australia
Historia
A Australia é parte do continente máis antigo do mundo, Oceanía. Foi colonizada por aborixes hai máis de 49.000 anos, e hai 2 séculos que comezou a súa colonización e industrialización por europeos.
No medievo, Australia considerábase unha vasta terra sen características que xustificasen a súa ocupación. A historia escrita australiana non empezou ata que os exploradores neerlandeses a avistaron no século XVII. Portugueses e holandeses, ben como outros pobos, pasaban ao largo da illa. Mais, naquela hora, entendían que a terra austral era inhabitable e polo tanto non a colonizaron e deixáronlle o camiño aberto ás posteriores expedicións británicas. Foi nesta época cando o capitán inglés James Cook foi enviado para realizar unha expedición científica neste descoñecido país. O 28 de abril de 1770, despois de circunnavegar o continente, desembarcou finalmente na costa leste australiana. Continuou a viaxe cara ao norte, e, o 22 de agosto dese ano, proclamou a toma do territorio, ao que se lle deu o nome de Nova Gales do Sur. Comezou así a colonización europea da Australia. Fíxose só co "obxectivo de baleirar" os cárceres británicos. Os condenados, despois de cumpriren a súa pena, recibían unha pequena parcela de terra australiana. Deste xeito, foise desenvolvendo aquel vasto e descoñecido territorio. A interpretación da historia australiana é un tema de discusión aínda actualmente polo que se refire ao trato dos aborixes australianos por parte dos colonizadores europeos.
240px|miniatura|esquerda|Asentamento de buscadores de [[ouro durante as febres do ouro australianas.]]
Prehistoria
A prehistoria australiana pódese definir como o período que abrangue as primeiras migración e ocupación dos aborixes ata as primeiras chegadas europeas, que son do 1606 e que se poden incluír como parte da súa historia temperá. Considérase que a prehistoria australiana é algúns miles de anos máis extensa que noutras partes do mundo debido a que non existen escritos de eventos humanos no continente anteriores ao contacto cos europeos. Recentes estudos chegaron á conclusión de que os primeiros europeos que avistaron a illa foron os españois cando navegaban polo Pacífico. En Australia atopáronse cascos que pertencen a soldados españois do século XVI.
miniatura|[[Morteiro (utensilio)|Morteiro utilizado polos aborixes australianos. Constituía un elemento fundamental para moer a fariña e facer pan.]]
O primeiro rexistro de asentamentos humanos en Australia son restos de cabanas construídas no deserto austral, en Warratyi, hai 49,000 anos. Estímase que a terra austral comezou a ser habitada por seres humanos desde hai entre 40.000 e 50.000 anos. Os primeiros australianos, devanceiros dos aborixes australianos da actualidade, chegaron a través de pontes de terra e pasos marítimos de pouca lonxitude desde o sueste asiático, a Indonesia. Hai xacementos de entre 40,000 e 38,000 anos de ferramentas de ósos e pigmentos de ocres que proban unha rápida entrada e asentamento dos humanos en todo o continente. Nesta época houbo un período de cambio ecolóxico masivo, por deforestación e predación de fauna, que se foi resultado de accións humanas. A maior parte destas persoas eran cazadores-recolectores cunha complexa tradición oral e valores espirituais baseados na adoración da terra e na crenza do Tempo dos Soños. Os insulares do estreito de Torres, etnicamente melanesios, habitaron desde aquel tempo as illas do estreito de Torres e partes do extremo norte de Queensland; posúen prácticas culturais distintas ás dos demais grupos aborixes australianos.
Contacto con asiáticos
Durante polo menos os últimos séculos, Makassar (unha cidade indonesia) comercializou cos aborixes da costa norte, particularmente cos yolngu da Terra de Arnhem.
En 1603, o pai Matteo Ricci, un xesuíta portugués que pasou un longo tempo na China, fixo un mapa do mundo coñecido da época. No espazo onde se situaría Australia, anotou: Ninguén estivo nesta terra do sur, polo tanto non sabemos nada sobre ela. Escribiu ademais en caracteres chineses Terra do Lume e Terra de Papagaios, co cal suxeriu que os chineses sabían ou ata talvez visitaran Australia.
Exploración europea
miniatura|esquerda|210px|Mapa de [[Nova Holanda feito en 1699 por William Dampier.]]
Os primeiros escritos sobre o descubrimento do continente australiano por parte de exploradores europeos datan de comezos do século XVII. O que se cría o primeiro avistamento europeo indiscutible do continente foi feito en 1606 polo navegador neerlandés Willem Janszoon, quen navegou polo golfo de Carpentaria no seu barco Duyfken, avistando e desembarcando na costa oeste da Península do Cabo Iork. Algúns escritores argumentaron que navegantes portugueses puideron descubrir Australia no século XVI, e recentemente o xornalista Peter Trickett escribiu no libro "Beyond Capricorn" que o portugués Cristovãou de Mendonça chegou á baía Botany no ano 1522, (esta nova explicación é a máis probable segundo os últimos estudos) ou sexa, 250 anos antes que os ingleses. En devandito libro atópase un fragmento dun mapa exacto de parte da costa Australiana, escrito en Portugués, non deixando dúbida de que os Portugueses foron os primeiros en chegar a Australia. Outros viaxeiros europeos (predominantemente neerlandeses, pero tamén franceses e ingleses) supostamente chegarían logo á terra recentemente descuberta. No inicio do século XVII, as costas occidentais e setentrionais do que chamaran Nova Holanda foran cartografadas e navegadas totalmente polos neerlandeses. Con todo, aínda non se fixeran intentos de establecemento.
En 1770, a expedición do Endeavour baixo o comando do tenente da Mariña Real Británica James Cook navegou e cartografou a costa oriental de Australia, desembarcando no continente por primeira vez na baía Botany o 29 de abril daquel ano. Cook dirixiuse logo cara ao norte e, antes de marchar, desembarcou na illa Possession, no estreito de Torres, o 22 de agosto de 1770. Alí reclamou formalmente a costa leste de Australia para o Reino de Gran Bretaña e chamouna Nova Gales do Sur. Dado que os descubrimentos de Cook fixeron posible o primeiro asentamento europeo no continente, é a miúdo popularmente concibido como o descubridor da terra austral, aínda que o verdadeiro descubrimento ocorrese máis de 160 anos antes da viaxe de Cook.
Ao seu regreso a Inglaterra, os informes favorables sobre estas terras realizados durante a expedición xeraron interese sobre Australia ao ser considerada como a potencial solución para o problema de superpoboación penal en Gran Bretaña, o cal fora agravado pola perda das súas trece colonias americanas, que foran o destino para o transporte de convictos. Por conseguinte, o 13 de marzo de 1787, os once barcos do First Fleet saíron de Portsmouth, Inglaterra, cara a baía Botany.
Asentamento e colonización
270px|miniatura|dereita|[[Port Arthur, Tasmania|Port Arthur, Tasmania era a colonia penal maior de Australia.]]
Australia Meridional (1836), Victoria (1851) e Queensland (1859). O Territorio Norte foi fundado en 1863 como parte da provincia de Australia Meridional. Victoria e Australia Meridional foran fundadas como -libres-, isto significa que nunca foron colonias penais, aínda que anteriormente á súa fundación si recibiran algúns convictos procedentes de Tasmania pero nunca do Reino Unido. Australia Occidental tamén foi fundada -libre-, pero aceptou logo o transporte penal debido á grande escaseza de fontes de traballo que sufría. Nova Zelandia foi parte de Nova Gales do Sur ata 1840, cando se converteu nunha colonia por si mesma. O transporte de convictos foi progresivamente abolido en toda Australia entre 1840 e 1864.
Desde o 1 de febreiro de 1827 ata o 12 de xuño de 1831, o Territorio Norte estivo dividido polo paralelo 20º S en Australia Setentrional e Australia Central. Dunha pequena porción Nova Gales do Sur, foi fundado en 1915 o Territorio de Jervis Bay, o cal cobre 6.677 hectáreas soamente; foi parte do Territorio da Capital Australiana ata 1989, cando o leste último adquiriu un goberno propio, logo do cal Jervis Bay converteuse nun territorio separado administrado polo Ministerio de Territorios.
A poboación indíxena australiana, estimada en 350.000 habitantes no momento do asentamento europeo, reduciuse considerablemente nos 150 anos seguintes ao devandito establecemento, principalmente debido a enfermidades infecciosas xunto á desintegración cultural e ao forzado reasentamento que sufriron debido ao avance dos colonizadores. A separación de nenos aborixes e as súas familias, que algúns historiadores e indíxenas argumentan que debería ser considerada un xenocidio segundo as normas xurídicas da actualidade, posiblemente faga unha pequena contribución na declinación de poboación dos pobos orixinarios. Logo da aprobación do referendo de 1967, o goberno federal obtivo o poder para poñer en funcionamento novas políticas e crear leis con respecto aos aborixes. A posesión tradicional de terras (native title) non era recoñecida ata que o caso de Mabo v Queensland (Non 2) da Corte Suprema modificou a noción de Australia como terra nullius na época da ocupación europea.
Liña de tempo: Fundación das colonias australianas
dereita|miniatura|Mapa animado que mostra a creación das diferentes colonias australianas. Ademais, [[Nova Zelandia (que non se mostra aquí) foi parte de Nova Gales do Sur desde 1788 ata 1840 cando foi declarada unha colonia separada.]]
Goberno colonial propio e descubrimento de ouro
miniatura|270px|esquerda|Bandeira da rebelión de [[Eureka Stockade''.]]
Unha febre do ouro comezou en Australia a principios da década de 1850. A rebelión coñecida como Eureka Stockade de 1854 foi unha expresión temperá do sentimento nacionalista: a bandeira utilizada para representar esta rebelión foi seriamente considerada como unha alternativa para a bandeira australiana. As febres do ouro atraeron a moitos inmigrantes de Gran Bretaña, Irlanda, Europa, América do Norte e a China.
Entre 1855 e 1890, as seis colonias obtiveron individualmente un goberno responsable, administrando a maioría dos seus asuntos internos aínda cando formaban parte do Imperio Británico. A Oficina Colonial de Londres mantivo o control sobre certas cuestións, principalmente relacións internacionais, defensa e tráfico marítimo internacional.
O ouro trouxo un período de gran prosperidade, pero ao cabo a expansión económica tivo un final, converténdose a década de 1890 nun período de depresión.
Federación e guerras mundiais
270px|miniatura|dereita|Apertura do [[Parlamento de Australia en 1901.]]
O 1 de xaneiro de 1901, a federación das colonias puido realizarse logo dunha década de plans e votacións, nacendo así a Mancomunidade de Australia como un dominio do Imperio Británico. O Territorio da Capital Australiana foi fundado en 1911 nunha área anteriormente pertencente a Nova Gales do Sur co fin de delimitar a localización exacta da nova capital federal proposta, Camberra (Melbourne foi a capital desde 1901 ata 1927). O control sobre o Territorio do Norte foi transferido de Australia Meridional á Mancomunidade en 1911. Australia participou na primeira guerra mundial de xeito disposto; moitos australianos viron a vitoria do Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) na batalla de Gallípoli como o nacemento da nación, sendo esta a súa primeira actuación militar de importancia. Doutra banda, a intervención australiana na campaña do camiño de Kokoda (na segunda guerra mundial) é considerada por moitos como unha acción de defensa propia.
O Estatuto de Westminster de 1931 aboliu a maior parte das conexións constitucionais entre Australia e o Reino Unido, pero a primeira non o aceptou ata 1942 por medio da Acta de Adopción do Estatuto de Westminster. O impacto da derrota británica tras a caída de Singapur en 1942 e a ameaza dunha invasión xaponesa causaron que Estados Unidos se convertese no novo aliado e protector da mancomunidade.
Prosperidade na posguerra
Tras a fin da segunda guerra mundial, o goberno australiano instigou un programa masivo para a inmigración europea. Logo de evitar por pouco a invasión xaponesa e sufrir ataques en chan australiano por primeira vez, creuse que o país debía "poboarse ou perecer". A inmigración atraeu os tradicionais emigrantes do Reino Unido xunto a, por primeira vez, un gran número de europeos meridionais e orientais. A crecente economía australiana non se degradou, á diferenza da europea, que fora devastada pola guerra. En Australia, os recentemente chegados inmigrantes atoparon emprego en programas asistidos polo goberno, por exemplo o Snowy Mountains Scheme. Dous millóns de persoas chegaron á puxante nación do sur entre 1948 e 1975.
O Partido Liberal, fundado en 1944, dominou a situación na inmediata posguerra, vencendo o seu presidente e fundador, Robert Menzies, en 1949 ao entón presidente do Partido Laborista, Ben Chifley, quen xa ocupara o cargo de Primeiro Ministro desde 1945 ata 1949. Menzies supervisou a expansión na posguerra; el converteríase no líder nacional en estar máis tempo nese cargo. A industria manufacturera, que antes tivera un papel menor nunha economía dominada pola produción primaria, expandiuse enormemente. Desde a década de 1970 e a abolición da política da Australia Branca, a inmigración desde Asia e outras partes do mundo tamén foi fomentada. Como resultado disto, a demografía, cultura e imaxe nacionais transformáronse radicalmente.
Australia asinou o Tratado de ANZUS en 1951 con Estados Unidos e Nova Zelandia, e proveu tropas para a Guerra de Corea e a Urxencia Malaia. Melbourne foi sede dos Xogos Olímpicos de 1956. Probas nucleares británico-australianas e lanzamentos de foguetes comezaron preto de Woomera, Australia Meridional aproximadamente na mesma época. A poboación alcanzou os 10 millóns de habitantes en 1959.
Desde 1951, Australia foi un aliado militar dos Estados Unidos baixo os auspicios do Tratado de ANZUS. Os últimos vínculos constitucionais entre o Reino Unido e a mancomunidade foron eliminados en 1986 mediante a Acta de Australia, terminando con calquera rol británico nos estados australianos e abolindo as apelacións xudiciais ao Consello Privado do Reino Unido. Australia continúa sendo, con todo, unha monarquía constitucional con Carlos III como o seu rei. En 1999, os votantes rexeitaron un movemento para converter a nación nunha república cunha maioría do 55% dos votos. Os vínculos de Australia co seu pasado británico estanse atenuando progresivamente. Desde a elección de Gough Whitlam como Primeiro Ministro en 1972, houbo un crecente interese no futuro da nación como parte da rexión asiático-pacífica.
Política
Australia é unha monarquía constitucional e forma parte da Commonwealth de Nacións. O xefe de estado é o rei Carlos III, representado polo gobernador xeral de Australia. O xefe de goberno está representado polo Primeiro ministro, estando vixente un réxime parlamentario. O goberno emana dun Parlamento electo por sufraxio universal.
O Parlamento Federal componse do Senado e maila Cámara dos Representantes. O primeiro ministro, actualmente Scott Morrison, e mailo líder do partido maior na Cámara dos Representantes, da cal se seleccionan os outros ministros.
O Senado componse de 76 membros, con representación igual para todos os estados, como no Senado dos Estados Unidos. Un estado elixe doce senadores, mais un territorio (como o Territorio do Norte ou o Territorio da Capital Australiana) pode soamente elixir dous senadores.
A Cámara dos Representantes, cuxo modelo é a Cámara dos Comúns da Gran Bretaña, componse de 148 membros. A representación dos estados nesta Cámara está determinada polo tamaño da súa poboación, mais cada distrito electoral ten soamente un membro.
O Senado ten o poder de modificar os proxectos de lei da Cámara dos Representantes, que inclúe asuntos fiscais. En 1975, houbo unha crise constitucional, cando o Senado non aprobou o orzamento do goberno laborista de Gough Whitlam. A parálise lexislativa resultou na destitución do primeiro ministro polo gobernador xeral, Sir John Kerr.
Este acto controvertido do representante da Raíña, contribuíu ao apoio crecente a favor da república, mais no referendo de 1999, os republicanos estaban divididos en relación á elección do presidente. Aínda que moitos australianos apoiaron a declaración de república, desexaban un presidente seleccionado por elección directa, non por nomeamento do Parlamento Federal.
Subdivisións
miniatura|240px|Estados e territorios de Australia.
Cada estado e territorio ten a súa propia lexislatura (unicameral no caso do Territorio Norte, o Territorio da Capital Australiana e Queensland, e bicameral nos restantes estados). A cámara baixa é coñecida como Asemblea Lexislativa (Cámara da Asemblea en Australia Meridional e Tasmania) e a cámara alta é chamada Consello Lexislativo. O xefe de Goberno de cada estado e territorio é denominado premier ou chief minister respectivamente. A Raíña é representada nos estado por un gobernador, no Territorio do Norte por un administrador, e no Territorio da Capital Australiana polo Gobernador Xeral.
Australia ten tamén varios territorios menores. O Goberno federal administra unha área separada dentro de Nova Gales do Sur, o Territorio da Baía Jervis, como unha base naval e porto marítimo para a capital nacional. Australia posúe ademais os seguintes territorios externos habitados: illa Norfolk, illa de Nadal e illas Cocos (Keeling); e os territorios externos inhabitados de: illas Ashmore e Cartier, illas do Mar do Coral, Illa Heard e Illas McDonald e Territorio Antártico Australiano.
Xeografía
dereita|miniatura|240px|Zonas climáticas de Australia.
Os 7 686 850 km² de superficie de Australia atópanse na placa indoaustraliana. Rodeada polos océanos Índico, Glacial Antártico e Pacífico, está separada de Asia polos mares de Arafura e Timor. Australia ten unha liña costeira de 25.760 km e reclama unha ampla zona económica exclusiva de 8 148 250 km². Esta zona económica exclusiva non inclúe o Territorio Antártico Australiano.
A Gran Barreira de Coral, o arrecife de coral máis extenso do mundo, atópase a unha curta distancia da costa nordés e esténdese por máis de 2.000 quilómetros. O monólito maior do mundo, Mount Augustus, está localizado en Australia Occidental. Con 2.228 m de altitude, o monte Kosciuszko na Cordilleira Divisoria é a montaña máis alta de Australia continental; con todo, o Mawson Peak no remoto territorio australiano das Illa Heard e Illas McDonald é aínda máis alto con 2.745 metros.
Na súa costa índica norte está o golfo de King Sound, no que se rexistran diferenzas mareais de 11-12 m, das maiores do mundo.
Unha enorme parte do país é desértica ou semiárida. Australia é o continenete habitado máis seco e chairo, e o que menos chans fértiles posúe. Só no sueste e suroeste existe un clima tépedo. A parte norte do país, cun clima tropical, ten unha vexetación que consiste principalmente en selvas chuviosas, bosques, pradarías, mangleirais e desertos. O clima está moi influído por sistemas de baixas presións tropicais estacionais, que producen ciclóns na rexión setentrional, e polas correntes mariñas, incluíndo o fenómeno oceánico-atmosférico de El Niño, que se correlaciona con secas periódicas.
Véxase tamén
Áreas protexidas na Australia, lista de rexións da Australia, lista de montañas na Australia, Lista de ríos da Australia, Lagos da Australia, Hutt River Province
Cultura
dereita|miniatura|240px|O [[Royal Exhibition Building en Melbourne foi o primeiro edificio de Australia en ser declarado Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO, en 2004.]]
A base primaria da cultura australiana foi anglocéltica ata mediados do século XX, aínda que os característicos trazos australianos foran adquiridos da contorna e da cultura aborixe. Durante os últimos 50 anos, a cultura australiana estivo fortemente influída pola cultura popular estadounidense (particularmente en televisión e cine), pola inmigración en grande escala de países non anglofalantes e polos países asiáticos veciños. O vigor e a orixinalidade das artes australianas - películas, ópera, música, pintura, teatro, danzas e artes manuais - alcanzaron recoñecemento internacional.
Australia ten unha longa historia no referente ás artes visuais, que comeza coas pinturas rupestres realizadas polos indíxenas. Desde os tempos do asentamento europeo, a paisaxe australiana foi un tema común na arte nacional, o cal se fai evidente nos traballos de Arthur Streeton, Arthur Boyd e Albert Namatjira, entre outros. As tradicións dos aborixes son transmitidas maioritariamente en forma oral (tradición oral) e están moi relacionadas con cerimonias e con historias sobre o Tempo do Soño. A música, danzas e arte dos aborixes australianos teñen unha notable influencia nas artes escénicas e visuais da Australia contemporánea. A nación posúe unha activa tradición de música, ballet e teatro; moitas das compañías de artes escénicas reciben fondos públicos a través do Consello de Australia para as Artes. Existe unha orquestra en cada cidade capital, e unha compañía de ópera nacional, a Ópera de Australia, que adquiriu importancia grazas á cantante de ópera Dáme Joan Sutherland; a música de Australia inclúe a música clásica, o jazz e moitos outros xéneros de música popular.
A literatura de Australia tamén estivo influída pola paisaxe; por exemplo, en traballos de escritores tales como Banjo Peterson e Henry Lawson. O carácter da Australia colonial, como o foi reafirmado na literatura do país, repercutiu moito na etapa moderna da nación e destacouse polo seu igualitarismo e anti-autoritarismo. En 1973, Patrick White foi premiado cun Premio Nobel de Literatura, converténdose no único australiano en recibir esta condecoración; é recoñecido como un dos máis grandes escritores da lingua inglesa do século XX. O inglés australiano é unha variedade maior do inglés; a súa gramática e ortografía están na súa maior parte baseadas no inglés británico, con frases e expresións propias dunha rica lingua vernácula e un léxico único.
Australia ten dúas compañías transmisoras públicas (a ABC e a SBS), tres redes televisivas comerciais, tres servizos de pagamento de televisión, e numerosas canles de televisión e estacións de radio públicos. O cine de Australia alcanzou éxito comercial e crítico. Cada cidade importante ten os seus propios periódicos de publicación diaria; existen tamén dous xornais diarios nacionais: The Australian e The Australian Financial Review. Segundo Reporteiros Sen Fronteiras en 2005, a mancomunidade atópase no posto número 31 no mundo no referente a liberdade de prensa, situándose nesta lista máis abaixo que Nova Zelandia (9º lugar) e o Reino Unido (28º lugar) pero máis arriba que os Estados Unidos. O feito de que ocupe ese posto, non moi alto, débese principalmente á limitada diversidade na propiedade de medios de comunicación. A maior parte dos medios impresos está baixo o control da News Corporation, ou ben, de John Fairfax Holdings.
Deportes
O deporte, apoiado por un clima que favorece as actividades ao aire libre, ten un papel importante na cultura australiana. O 23,5% dos australianos de máis de 15 anos de idade participa regularmente en actividades deportivas organizadas. No ámbito internacional, Australia ten equipos importantes en crícket, hóckey, netball, rugby league e rugby union; e ademais destaca en ciclismo, remo e natación.
Pater familias
miniatura|Xenio romano de Ponche Puñide representado como un 'paterfamilias' Pater familias é unha locución latina que significa o «pai de familia». A forma é irregular e arcaica en latín, preservando a antiga desinencia xenitiva de -as.
O pater familias era o cidadán independente, homo sui iuris, baixo cuxo control estaban todos os bens e persoas que pertencían á familia; a persoa física que tiña atribuída a plena capacidade xurídica para obrar segundo a súa vontade e exercer a patria potestas, a manus, a dominica potestas e o mancipium sobre, respectivamente, o resto de persoas alieni iuris que estaban suxeitas á vontade, sobre a muller casada, os escravos e outros homes.
O concepto anoado á capacidade xurídica (caput) consistía na posesión dos tres estados (status) de liberdade, de cidade libre, cidadán e cada persoa física que gozaba dos tres estados civís, con plena capacidade xurídica e de obrar, libre, cidadán e xefe de familia.
Poderes do pater familias
O poder do pater familias era chamado patria potestas —patria potestade en galego—. A potestas (potestade ou poder) é distinta da auctoritas, que tamén é detentada polo pater. Baixo a Lei das XII Táboas, o pater familias tiña vitae necisque potestas (poder de vida ou morte) sobre os seus fillos, a súa esposa e os seus escravos, de todos os cales se dicía que estaban sub manu —baixo a súa man—.
Para que un escravo se convertese nun cidadán libre, tiña que ser liberado «fóra da man» do pater familias, de aí os termos manumissio e emancipatio. Por lei, en calquera circunstancia, a súa palabra era absoluta e final. Se un fillo non era querido, baixo a lei da República Romana tiña o poder ou potestade para ordenar a morte do neno por exposición.
Tamén tiña o poder para vender os seus fillos como escravos; a lei romana prevía, con todo, que se un fillo era vendido como un escravo tres veces, deixaba de estar suxeito á patria potestas e o poder de aprobar ou rexeitar matrimonios dos seus fillos e fillas; con todo, un edicto do emperador romano Octavio Augusto «provía» que o pater familias non puidese negar ese permiso levemente.
Só un cidadán romano gozaba do status de pater familias e só podía haber un home exercendo o oficio dentro dun fogar. Os fillos varóns adultos seguían estando baixo a autoridade do seu pai mentres este vivise, e non podían adquirir os dereitos dun pater familias polo menos, en teoría legal, toda a súa propiedade era adquirida a conta do seu pai, e el, non eles, tiña a autoridade última para dispor dela. Os que vivían na súa propia casa á morte do seu pai adquirían o status de pater familias sobre as súas respectivas casas.
Co tempo, a autoridade absoluta do pater familias tendeu a se debilitar, e dereitos que teoricamente existían non eran aplicados nin se insistía neles.
Efectos patrimoniais da patria potestas
Desde un punto de vista estritamente xurídico, todos os que estaban suxeitos á patria potestade (patria potestas), eran vistos como unha extensión do longo brazo paterno (longa manus). En efecto, era o principio indiscutido do dereito romano respecto a que todo o que fose comprado, como nenos ou escravos, caese na esfera xurídica do pater familias. E seguía vixente na época do xurista romano Gaio, segundo o cal:
A palabra familia deriva do latín familia, literalmente o conxunto dos famuli (fámulos ou servos), aqueles que teñen unha relación de dependencia do xefe de familia, o paterfamilias. Na antigüidade, no concepto latino xustapoñíanse a familia iure proprio e a familia domestica. A primeira non tiña relación co parentesco, atopábase vinculada con relacións de tipo político-económico e relixioso; a segunda fundábase na consanguinidade. O paterfamilias era o xefe absoluto de ambas que dispuña, como cousas da súa propiedade, non só dos bens e dos escravos, senón tamén da nai e do fillo.
Máis tarde, a familia perdeu importancia como entidade política e converteuse en patriarcal, acollendo máis xeracións de consanguíneos baixo o mesmo teito. O poder do 'paterfamilias' sobre a súa familia foi limitado pola lei e por familia entendíase agora o conxunto dos escravos que pertencían ao mesmo propietario.
Extinción da patria potestade
En principio, a patria potestade tiña carácter de perpetuo e por iso a maioría de idade do fillo non lle puña fin. Aínda así houbo acontecementos fortuítos que facían imposíbel o seu exercicio tales como a morte do pater, causa natural de extinción; a capitis deminutio maxima, que o convertía en escravo, e a «media», que lle facía perder a cidadanía, porque a patria potestade só era exercitábel polos cidadáns romanos.
A estas causas de extinción agregábanselle outras de orixe antiga, como a elevación do fillo varón a sacerdote de Xúpiter e a da muller a virxe vestal, e no dereito justinianeo o desempeño de funcións públicas de importancia, coma que o fillo fose designado membro do consello imperial, cónsul, prefecto pretorio, etc. Tamén a patria potestade do pater extinguíase se aceptaba ingresar o fillo doutra familia por adopción ou as fillas polo convenio in manu.
Emancipación
A emancipación (emancipatio) entrañaba un acto de liberación da patria potestas realizado pola vontade do pater. Por interpretación pontifical da norma das XII Táboas, se o pater quería eximir da potestade o fillo varón, vendíao ficticiamente tres veces, cos ritos da mancipatio, á persoa da súa confianza (coemptionator) co compromiso de o manumitir. A terceira manumisión levaba consigo a ruptura da potestade, mais o terceiro adquiría, como consecuencia, o dereito de padroado, de tutela e de sucesión sobre o filius. Para evitar tales efectos, o coemptionator obrigábase por un pactum de fiducia a remancipalo ao pater para que este fose o que o manumitise. Iso dáballe ao pai os dereitos de padroado, tutela e sucesión sobre o fillo emancipado. Para as fillas e netos foi suficiente unha soa venda.
Para simplificar este procedemento, o emperador Anastasio creou a chamada emancipatio Anastasiana. Pouco tempo despois, Xustiniano I autorizou a realización da emancipación por declaración feita ante un maxistrado. O efecto inmediato da emancipación era converter o filius familias en sui iuris, é dicir, en persoa libre de potestade. Producíalle unha capitis deminutio minima, converténdoo en xefe dunha nova familia. O emancipado adquiría plena capacidade xurídica, polo cal podía ser titular dun patrimonio propio. A emancipación tiña carácter de irrevogábel, só podía quedar sen efecto cando o fillo fose culpábel de ofensa, inxurias ou malos tratos inferidos ao seu pai.
Tímpano
Tímpano pode referirse a:
Manuel Veiga
O nome de Manuel Veiga pode referirse a:
Gran Premio do Reino Unido de 1965
O Gran Premio do Reino Unido de 1965 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 10 de xullo de 1965 no circuíto de Silverstone, Silverstone, Inglaterra. Foi a quinta carreira do Campionato do Mundo da tempada de.
Gustavo Bueno
Gustavo Bueno Martínez, nado en Santo Domingo de la Calzada o 1 de setembro de 1924 e finado en Niembro o 7 de agosto de 2016, foi un filósofo español.
Traxectoria
Foi catedrático de Filosofía da Universidade de Oviedo durante case 30 anos. Desenvolveu o sistema filosófico denominado «materialismo filosófico». A súa obra construíuse en constante intercambio coas ciencias e a historia da filosofía. É autor de numerosos libros e artigos sobre ontoloxía, filosofía da ciencia, historia da filosofía, antropoloxía, filosofía da relixión, filosofía política, ateísmo e televisión. Colaborou asiduamente na revista electrónica El Catoblepas, coa sección «Rasguños». Fíxose popular en España pola súa participación en debates e programas de televisión. Recibiu o título de fillo adoptivo de Oviedo en 1996. É pai do tamén filósofo Gustavo Fernando Bueno Sánchez.
Sociedade Numismática de Israel
A Sociedade Numismática de Israel (en hebreo: החברה הנומיסמטית בישראל) é unha entidade numismática de carácter científico e cultural, sen ánimo de lucro, fundada en Tel Aviv en 1945, que reúne as persoas afeccionadas ao estudo e ao coleccionismo de moedas, medallas e outros obxectos afíns de Israel.
A SNI ten dúas ramas, unha en Tel Aviv e outra en Haifa, nas que se desenvolven simposios anuais e conferencias e seminarios mensuais, así como encontros periódicos de carácter informal.
O seu presidente é Haim Gitler.
Historia
Os primeiros anos de existencia da Sociedade correron en paralelo cos do propio Estado de Israel, fundado en 1948, que declarou a SNI como órgano asesor en materia numismática. De feito, dous dos seus membros, Leo Kadman e Hanan Pavel, foron os autores dos deseños das primeiras moedas cuñadas polo novo Estado.
miniatura|159x159px| Cuño postal especial da 1ª Convención Numismática de Israel, organizada en [[1951 pola Sociedade Numismática de Israel. ]]
Logo deses primeiros anos de funcionamento, os días 30 e 31 de marzo de 1951 a Sociedade Numismática de Israel organizou en Haifa o primeiro encontro numismático de carácter nacional. E no ámbito internacional, unha representación da Sociedade interveu no Congreso Internacional de Numismática celebrado en París en 1953.
En 1954 comezou a primeira serie de publicacións da Sociedade, baixo o título de Numismatic Studies and Researches, composta por traballos dos seus asociados, e deu comezo o ambicioso proxecto Corpus Nummorum Palestinensium, do que se chegaron a publicar 18 volumes. Entre 1963 e 1966 editouse tamén a publicación periódica Israel Numismatic Journal. Entre 1967 e 1973 saíu á luz unha nova publicación periódica, en lingua hebrea, titulada Alon.
En 1963, a SNI organizou en Xerusalén a primeira edición da Convención Numismática Internacional, baixo os auspicios da Comisión Internacional de Numismática. En 1983 e en 1988, a Sociedade Numismática de Israel foi a organizadora de dúas novas edicións da Convención Numismática Internacional.
O 7 de decembro de 2006 aprobáronse uns novos estatutos da entidade. A partir dese momento apareceu unha nova publicación periódica de carácter científico, titulada Israel Numismatic Research, e reactivouse tamén a publicación de monografías de carácter numismático.
Obxectivos
Consonte os estatutos da Sociedade Numismática de Israel, os seus obxectivos son os seguintes:
Premios
A Sociedade Numismática de Israel concede dous premios:
Departamento de Gracias a Dios
250px|dereita Gracias a Dios é un dos 18 departamentos nos que se divide a República de Honduras, localizado no leste desta. A capital departamental é Puerto Lempira, aínda que antes de 1975 era Brus Laguna. Ten unha superficie de 16.630 km² e, no 2005, tiña unha poboación estimada de 76.278 habitantes.
Hepatite
O termo hepatite aplícase a calquera inflamación do fígado. Existen varias causas da hepatite, sendo as máis coñecidas as causadas por virus, mais poden ser tamén por intoxicacións por alcohol e outras substancias e medicamentos tóxicos. En común, todas as hepatites teñen algún grao de destrución das células hepáticas, sendo o sinal máis chamativo a ictericia, e que se caracteriza pola coloración amarelo-dourada da pel e conxuntivas. Pode ocorrer unha cor pardenta na urina (coluria) e mais feces claras, tipo masa de vidraceiro (acolia fecal). Mais estes sinais poden estar ausentes
Nos exames de laboratorio, todas teñen en común que o TGO e o TGP poden estar por riba do normal, así como as bilirrubinas totais, a custa das indirectas. Vexa Exames Complementares no final deste artigo.
Erwin Panofsky
Erwin Panofsky, nado en Hannover o 30 de marzo de 1892 e finado en Princeton (Nova Jersey) o 14 de marzo de 1968, foi un historiador da arte e ensaísta alemán, exiliado nos Estados Unidos. A súa obra máis coñecida e influente é Studies in Iconology, mais as súas monografías sobre Dürer, Tiziano, os artistas flamengos ou a arte funeraria son traballos fundamentais na estética do século XX.
Hepatite
Hepatite A
É unha hepatite infecciosa aguda causada polo virus da hepatite A, que pode cursar de forma subclínica. Altamente contaxiosa, a súa transmisión é do tipo fecal oral, ou sexa, ocorre contaminación directa de persoa a persoa ou a través do contacto con alimentos e auga contaminados, e os síntoma comezan uns 30 días despois do contaxio. É máis común onde non hai ou é precario o saneamento básico. A falta de hixiene axuda na diseminación do virus. O uso na alimentación de moluscos e ostras de augas contaminadas con esgoto e feces humanas contribúe á expansión da doenza. Unha vez infectada, a persoa desenvolve inmunidade permanente. Existe vacina segura para hepatite A. A transmisión a través de agullas ou sangue é rara. Os síntomas son de inicio súbito, con febre baixa, fatiga, mal estar, perda do apetito, sensación de desconforto no abdome, náuseas e vómitos. Pode ocorrer diarrea. A ictericia é máis común no adulto (60%) que no neno (25%). A ictericia desaparece pasadas de dúas a catro semanas. É considerada unha hepatite lene, pois non hai relatos de cronificación e a mortalidade é baixa. Non existe tratamento específico. O paciente debe recibir sintomáticos e mais tomar medidas de hixiene para prevenir a transmisión a outras persoas. Pódese prevenir pola hixiene e mellorías das condicións sanitarias, así como pola vacinación. É coñecida como a hepatite do viaxante.
Erwin Panofsky
Traxectoria
Foi discípulo de Aby Warburg, ao que coñeceu en 1912 nun congreso en Roma, e de quen se converteu en "seguidor devoto" en Hamburgo. Despois de estudar en Berlín e outras universidades alemás, graduouse en 1914 na Universidade de Friburgo, cunha tese sobre o pintor alemán Albrecht Dürer. En 1916 contraeu matrimonio con Dora Mosse, tamén historiadora da arte.