cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fair Antigua, We Salute Thee
Fair Antigua, We Salute Thee é o himno nacional de Antiga e Barbuda. Escrito por Novelle Hamilton Richards e con música composta por Walter Garnet Picart Chambers, foi adoptado após a independencia, en 1967. O Himno nacional do Reino Unido continua como Himno real.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1947
A terceira edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na cidade de Lisboa (Portugal) entre os días 18 e 24 de maio de 1947. Nesta edición participaron un total de sete seleccións, todas elas do continente europeo, encadradas nun único grupo, decidíndose o título a xeito de liguiña. Ao final da liguiña, a selección de Portugal proclamouse campioa por primeira vez na historia (título conseguido sen perder ningún partido), relevando á ata aquela gran dominadora do hóckey a patíns, Inglaterra (campioa nas dúas primeiras edicións), e por diante dos combinados de Bélxica e España, prata e bronce respectivamente. Nos 21 partidos do torneo anotáronse un total de 122 goles, cunha media de 5,81 goles por partido.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Fair Antigua, we salute thee!
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1947
Torneo
No torneo participaron sete seleccións. Tódalas seleccións participantes eran europeas, polo que esta competición foi considerada tamén Campionato de Europa. O torneo disputouse no formato de liguiña de todos contra todos, saíndo campión o equipo que máis puntos sumara ao final dos seis partidos, sendo o sistema de puntuación de 2 puntos para o gañador, 1 punto para cada equipo no caso de empate, e ningún punto para o equipo perdedor.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Proudly we this anthem raise
To thy glory and thy beauty,
Joyfully we sing the praise
Of the virtues, all bestowed
Táliga
miniatura|dereita|200px|Localización de Táliga en Badaxoz
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
On thy sons and daughters free;
Táliga
Táliga (en portugués: Talega) é un concello español da provincia de Badaxoz, na comunidade autónoma da Estremadura, cunha área 31,42 km² e unha poboación de 791 habitantes (2007). A súa densidade poboacional era de 22,66 hab/km². Os seus habitantes son denominados taligueños.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Ever striving, ever seeking,
Táliga
Xeografía
Táliga forma parte da comarca da Terra de Olivenza, no suroeste da provincia, na zona máis baixa de Extremadura, pois a altura media do concello é de 296 m.s.n.m. Dista 42 km da capital provincial.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Dwell in love and unity.
Táliga
Historia
Este municipio constituía aínda en 1801 unha freguesía do concello portugués de Olivença co nome de Nossa Senhora da Assunção de Talega ou Táliga (Nuestra Señora de la Asunción de Táliga, en castelán). Deixou de formar parte do xa concello español de Olivenza preto de 1850 e os seus primeiros rexistros municipais datan de 1871.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Raise the standard! Raise it boldly!
Táliga
Idioma
O portugués oliventino case xa non se fala.
Fair Antigua, We Salute Thee
Letra en inglés
Answer now to duty's call
To the service of thy country,
Sparing nothing, giving all;
Gird your loins and join the battle
'Gainst fear, hate and poverty,
Each endeavouring, all achieving,
Live in peace where man is free.
God of nations, let Thy blessings
Rain and sunshine ever sending,
Fill her fields with crops and flowers;
Give us strength, faith, loyalty,
Never failing, all enduring
To defend her liberty.
Tradución
Bela Antiga, nos saudámoste!
Entoamos este himno con orgullo
Alegremente cantamos a gabanza
Das virtudes, todas eles outorgadas
Libremente aos teus fillos e fillas;
Sempre combatendo e demandando,
Vivimos en amor e unidade.
Erguín o estandarte con ousadía!
Respondo agora ao chamamento do deber
Ao servizo do teu país,
Nada gardando, todo dando;
Armádevos e xuntádevos á Batalla
Contra o medo, o odio e a pobreza,
Conseguindo todos, polo esforzo de cada un,
Vida en paz onde o home é libre.
Señor das Nacións, que as túas beizóns
Caian sobre a terra dos nosos;
Que non nos falte chuvia e sol;
Enche os campos de flores e colleitas;
Nós, fillos desta Terra implorámosche,
Dános forza, fe e lealdade,
Nunca dubidando, perseverando todos
Para defender a súa liberdade.
José Luis Ferro
José Luis Ferro Iglesias, é un político galego vinculado ao PPdeG.
Traxectoria
Foi sacerdote, monitor de autoescola e traballa na residencia San Carlos de Celanova. Foi concelleiro de Cultura de Celanova. Logo da dimisión de Antonio Mouriño Villar en setembro de 2012, foi elixido alcalde de Celanova.
Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a alcaldía, entrando Antonio Puga Rodríguez de Celanova Decide.
KLM Cityhopper
KLM Cityhopper é a subsidiaria rexional da aeroliña neerlandesa KLM. Ten a súa sede en Haarlemmermeer e está baseada no próximo aeroporto de Ámsterdam-Schiphol. É un membro afiliado da alianza de aeroliñas SkyTeam e tamén é subsidiaria do grupo Air France-KLM. A aeroliña opera voos regulares europeos no nome de KLM, principalmente para alimentar os voos da súa compañía nai.
Frota
En ourubro de 2017 a frota de KLM Cityhopper estaba formada polos seguintes avións:
Dialecto de Lugano
miniatura|dereita|270px|Mapa dialectolóxico da [[lingua lombarda. O dialecto de Lugano (Lügan) atópase entre os números 5 e 7.]] O dialecto de Lugano é a variedade de lingua lombarda que se fala na zona de Lugano, ao sur do cantón suízo de Tesino. En realidade pódese considerar un subdialecto a medio camiño do dialecto de Tesino e o dialecto de Como, que forman parte do dialecto lombardo occidental.
Combe
Tamén pode referirse a Combe, a nai dos Curetes, uns xenios que coidaron a Zeus cando era cativo.
...The Dandy Warhols Come Down
...The Dandy Warhols Come Down é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Dandy Warhols, editado o 15 de xullo de 1997 a través do selo Capitol Records. O álbum incluíuse no libro 1001 Albums You Must Hear Before You Die.
A Chabola, Pesqueiras, Chantada
A Chabola é un lugar na parroquia de Pesqueiras, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo.
Neste lugar destaca a casa do escultor afeccionado Gumersindo Rivera González, o redor dela está exposta a súa obra. O 22 de xuño de 1997 os veciños de Pesqueiras rendéronlle homenaxe cunha estatua e placa conmemorativa.
Portovello, Labrada, Abadín
O Barral é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes en 2015 (3 homes e 4 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
Cálico Electrónico
Ambientada na metrópole de Electronic City, o protagonista é Cálico Electrónico, un superheroe totalmente atípico (baixiño, gordecho e sen superpoderes) de nacionalidade "aspañola" (parodiando a nacionalidade española) que arrisca decote a súa vida para salvar a cidade coa axuda dos trebellos que adquire na tenda "ElectrónicaWeb".
Ao comezo, o personaxe de Cálico era a mascota da páxina da empresa ElectrónicaWeb. Logo, nun intento de mercadotecnia, o personaxe obtivo a súa serie de animación propia, na que ten grande transcendencia a tenda ElectrónicaWeb. Hoxe en día, Cálico Electrónico ten unha sona sen precedentes na animación flash española, sendo visto mesmo noutros países e aparecendo nun grande número de eventos vencellados á animación en xeral.
Enrique Tojo
Enrique José Tojo Blanco, nado o 1 de marzo de 1933 na Escravitude (Padrón) e finado en Rois o 7 de marzo de 2013, foi un político e empresario galego.
Traxectoria
Empresario do sector da madeira. Foi elixido concelleiro en Rois tralas primeiras eleccións democráticas a través dunha candidatura independente que foi a segunda forza máis votada trala UCD. Nas municipais de 1983 encabezou de novo unha candidatura independente e logrou selo máis votado, porén non puido gobernar debido a un pacto entre PSdeG e AP polo que os seus candidatos se rotaron na alcaldía 2 anos. En 1984 pasou a integrar Coalición Galega, porén rematou por pasar a formar parte de AP, a cal se distanciara dos socialistas, e foi o seu candidato nas municipais de 1987 logrando sela forza máis votada. Non consigueu gobernar, dado que os demais grupos (PSdeG e CDS) apoiaron ao concelleiro do PNG Francisco Eiras Leis como alcalde.
Vida persoal
Estaba casado e vivía na parroquia de Antequeira, na parroquia de Oín. O seu fillo, Ramón Tojo Lens, tamén foi alcalde de Rois.
A Poza, Labrada, Abadín
A Poza é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE, o mesmo que en 2011.
Liga de Campións da UEFA 2016-17
A Liga de Campións da UEFA 2016–17 foi a 62.ª edición da Liga de Campións da UEFA, a máxima competición europea de fútbol a nivel de clubs organizada pola UEFA.
A final xogouse no Millennium Stadium de Cardiff, Gales.
Primeira rolda
O sorteo tivo lugar 20 de xuño de 2016. A ida das eliminatorias disputouse o 28 de xuño, mentres que a volta xogouse o 5 e o 6 de xullo de 2016.
Segunda rolda
Os partidos de ida xogáronse o 12 e 13 de xullo, e os de volta o 19 e o 20 de xullo de 2016.
Perióstraco
miniatura|230px|Perióstraco negro, descamado, nunha [[cuncha|valva seca da ameixa Arctica islandica.]]
O perióstraco, (en latín científico periostracum; plural periostraca), é a capa máis externa da cuncha dos moluscos e dos braquiópodos. É unha película de espesor variábel, composta unicamente de materia orgánica.
Liga de Campións da UEFA 2016-17
Terceira rolda
!colspan=6|Ruta de campións
Perióstraco
Trátase dunha delgada capa orgánica ou "pel". Nos moluscos está presente principalmente en caracois e ameixas, é dicir, en gasterópodos e bivalvos, pero tamén se encontra nalgúns cefalópodos Allonautilus scrobiculatus. O perióstraco é parte integral da cuncha, xunto coas outras capas dela.
Liga de Campións da UEFA 2016-17
Terceira rolda
!colspan=6|Ruta de non campións
Rolda de play-off
A rolda de play-off divídese en dúas seccións: unha para campións e outra para non campións. Os equipos perdedores pasaron á fase de grupos da UEFA Europa League 2016-17. Os partidos de ida xogáronse o 18 e 19 de agosto, e os de volta o 25 e 26 de agosto de 2016.
Perióstraco
É visíbel como a capa externa da cuncha de moitas especies de moluscos de hábitats de auga doce, mariños e terrestres.
Liga de Campións da UEFA 2016-17
Rolda de play-off
!colspan=6|Ruta de campións
!colspan=6|Ruta de non campións
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 14, 15, 21 e 22 de febreiro, e os de volta o 7, 8, 14 e 15 de marzo de 2017.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 11 e 12 de abril, e os volta o 18 e 19 de abril de 2017.
Perióstraco
Nos moluscos
miniatura|230px|No [[gasterópodo Distorsio ventricosa o perióstraco é claramente visíbel.]] O perióstraco dos moluscos está formado por polisacáridos e unha proteína, a conquiolina, que son segregadas polo manto. Adoita ser de cor amarela ou parda, ás veces negra nalgunhas especies. En xeral, é dunha cor diferente da capa subxacente. Está comunmente ausente nunha parte da cuncha, en particular nas zonas máis antigas, polo que se ven as partes acabadas de sintetizar.
Nos braquiópodos
Nos braquiópodos o perióstraco está formado por quitina, e é segregado por células situadas no bordo do manto. Estas células son empuxadas cara á parte periférica do manto por células novas e, daquela, segregan a parte mineral da valva.
Liga de Campións da UEFA 2016-17
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 2 e 3 de maio, e os de volta o 9 e 10 de maio de 2017.
Estatísticas
Nas estatísticas non se teñen en conta as roldas previas.
Máximos goleadores
Fonte:
Máximos asistentes
Fonte:
Equipo da tempada
A UEFA seleccionou os seguintes 18 xogadores para formar parte do mellor equipo do torneo.
Lúa de Mercurio
Por un breve espazo de tempo, pensouse na posibilidade da existencia dunha Lúa de Mercurio, é dicir, un satélite natural ou lúa na órbita do planeta Mercurio. Así, o 27 de marzo do 1974, dous días antes de que a sonda Mariner 10 sobrevoase Mercurio, instrumentos na Terra comezaron a rexistrar incrementos nas cantidades de radiación ultravioleta na veciñanza de Mercurio, o cal, de acordo cun astrónomo, "esta non debería estar aí". Ao seguinte día, a radiación desaparecera, e volvería a reaparecer tres días despois, o que daba a aparencia de que o obxecto do cal proviña esta radiación estaba aparentemente desligado de Mercurio. . Algúns astrónomos especularon coa posibilidade de que se tivese detectado unha estrela, pero outros argumentaban que o obxecto debía ser unha lúa, citando a emisión de radiación en dúas direccións diferentes e que tamén que por aqueles tempos pensábase que a radiación de alta enerxía non podía penetrar tanto a través do medio interestelar. E sumandose a estes argumentos, a velocidade do obxecto foi calculada en 4 quilómetros por segundo (2,4 millas por segundo), o cal coincidía coa velocidade esperada dunha lúa. Nunha entrevista ó descubridor, este dixo que se o descubrimento era confirmado, gustaríalle que fose nomeado coma 'Charley'. Cando se lle preguntou o porque, el respondeu "Unha vez tiven un can con ese nome, e sempre quixera pórlle nome a algo despois de ter aquel can".
Sen moita demora, a "lúa" foi detectada afastándose de Mercurio, e foi identificada coma unha estrela, 31 Crateris. A orixe da radiación detectada o 27 de marzo aínda é descoñecida.
A Lúa de Mercurio, aínda que inexistente, deu paso a un descubrimento moi importante para a astronomía: a radiación ultravioleta, foi atopada, e esta non era completamente absorbida polo medio interestelar coma se pensaba nun principio.
Ana María Sánchez de Ríos
Ana María Liliana Sánchez Vargas de Ríos, nada en Lima o 28 de xaneiro de 1959, é unha diplomática peruana, avogada da Pontificia Universidade Católica do Perú e licenciada en Relacións Internacionais da Academia Diplomática do Perú. Foi Ministra de Relacións Exteriores do Perú, desde o 2 de abril de 2015 até o 28 de xullo de 2016.
Traxectoria
É avogada licenciada pola Pontificia Universidade Católica do Perú.
En 1980 ingresou no Servizo Diplomático do Perú. Foi promovida á categoría de embaixadora o 1 de xaneiro de 2013.
Desempeñou funcións dentro do Ministerio de Relacións Exteriores do Perú na Subsecretaría de Política Exterior; na Dirección de América; na Dirección de Privilexios e Inmunidades; na Dirección Xeral de Administración; na Dirección de Cooperación Política e Integración; no Gabinete de Coordinación do Viceministro e Secretario Xeral; Directora de Desenvolvemento e Integración Fronteiriza; Directora de Integración-Asuntos Económicos; e foi Xefa do Despacho Ministerial de tres Chanceleres antes do seu nomeamento no posto.
Cargos no Exterior
No exterior serviu na embaixada do Perú en Hungría; no consulado do Perú en Sao Paulo; no consulado do Perú en Cidade de México; e na Representación Permanente do Perú na OEA.
En febreiro de 2019 foi nomeada como embaixadora do Perú en Irlanda. Presentou as súas cartas credenciais ao presidente Michael D. Higgins en maio do mesmo ano.
Ministra de Relacións Exteriores
esquerda|miniatura|220x220px|Ana María Sánchez, xurando ante o presidente Ollanta Humala como Chanceler da República do Perú. O 2 de abril de 2015 xurou como Ministra de Relacións Exteriores, integrando o Consello de Ministros presidido por Pedro Cateriano Bellido, o sétimo do goberno do presidente Ollanta Humala Tasso. A cerimonia realizouse no Salón Dourado do Palacio de Goberno. Co seu nomeamento converteuse na primeira muller da carreira diplomática do Perú en ser designada Chanceler (a súa predecesora, Eda Rivas Franchini, non era diplomática de carreira). Un día antes fora nomeada embaixadora do Perú en Francia, designación que quedou sen efecto ao asumir a súa nova responsabilidade.
Espadanedo
O topónimo galego Espasanedo pode referirse a:
Lindiwe Sisulu
Lindiwe Nonceba Sisulu, nada en Xohanesburgo o 10 de maio de 1954, é unha política surafricana, membro do Parlamento desde 1994, que entre febreiro de 2018 e maio de 2019 traballou como Ministra de Relacións Internacionais e Cooperación. Tamén é membro do Comité Executivo Nacional do Congreso Nacional Africano (CNA). Previamente foi ministra de vivenda de 2004 e 2009, ministra de defensa desde 2009 até 2012, e ministra de servizos públicos e administración entre 2012 e 2014.
Primeiros anos e familia
Sisulu é filla dos líderes do CNA e activistas anti-apartheid Walter e Albertina Sisulu. É irmá da xornalista Zwelakhe Sisulu e do político Max Sisulu.
Entre 1975 e 1976, foi detida polas súas actividades contra o apartheid. Durante o seu exilio de 1977 a 1979 uniuse á á militar do CNA, Umkhonto we Sizwe, especializándose en intelixencia.
Educación
En 1973, graduouse no Waterford Kamhlaba United World College de África do Sur en Mbabane, Suazilandia. En 1980, recibiu unha licenciatura e un diploma en educación, e en 1981 recibiu un título en historia da Universidade de Suazilandia. Tamén realizou unha mestría en historia, e en 1989 unha mestría no Centro de Estudos do África Austral na Universidade de York.
Carreira
A mediados da década de 1980, traballou como profesora.
En 1966 comezou a súa carreira gobernamental como viceministra de asuntos internos, traballando no cargo até 2001.
Campaña presidencial
Foi considerada durante moito tempo como unha potencial candidata presidencial, tentando postulándose en 2007 e 2012. En 2017 anunciou a súa campaña presidencial o 21 de xullo na praza Walter Sisulu en Kliptown (nos arredores de Xohanesburgo), onde se adoptou a Carta da Liberdade. Adoptou o slogan It's a Must («É un deber») onde chamou aos seguidores a unirse a ela nunha campaña «imprescindible». O 15 de decembro de 2017, retirou a súa candidatura, postulándose como vicepresidenta. Foi derrotada por David Mabuza.
Ministra de Relacións Internacionais
En febreiro de 2018 o presidente Cyril Ramaphosa reorganizou o seu gabinete, pasando Sisulu de Ministra de Vivenda ao Ministerio de Relacións Internacionais, en substitución de Maite Nkoana-Mashabane.
Dulzaina
A dulzaina é un instrumento de vento de lingüeta dobre da familia do óboe (é o equivalente da bombarda bretoa). Ten forma cónica e uns 30 cm de lonxitude.
Orixes
miniatura|300x300px|Dulzaina
Os instrumentos precursores da dulzaina orixináronse na Mesopotamia polo ano 3000 a C., onde había unha ampla diversidade de instrumentos moi parecidos. Todos estes instrumentos de vento e lingüeta son englobados dentro do termo abub. Este foi o precursor dos seus sucesores aulos na Grecia e tibia na Roma. Todos teñen elementos comúns, como sección cónica e lingüeta; foron extensamente coñecidos en tódalas civilizacións antigas mediterráneas, até o punto de relegar ós instrumentos derivados da frauta a un segundo plano. miniatura|left|Dolçaines durante as Fallas de Valencia|alt= Ás veces estes instrumentos contaban con dous tubos, situados en ángulo pechado e unidos por un traveseiro, sendo un melódico e o outro de nota fixa ou bordón, coma a gaita e o propio aulos grego.
Este instrumento de vento da antigüidade estivo a punto de desaparecer nos albores da Idade Media, posto que as invasións nórdicas impuxeron os seus propios instrumentos. Polo que atangue ós de vento, preferían as trompas, motivo polo cal no século V extinguíronse moitos instrumentos de lingüeta, que tiveron que ser reimportados polos árabes cando penetraron tres séculos despois en España. Isto explica que durante un longo período de tempo, só se encontren dulzainas no sur, citadas nos textos con variantes arábigas do termo zolami, moi común nos escritos musicais de Al-Ándalus, a actual Andalucía.
A Poza
O topónimo A Poza pode referirse a varios lugares de Galicia:
Earphoria
Earphoria é un CD en directo co soundtrack do vídeo de The Smashing Pumpkins Vieuphoria. Mentres que o vídeo estivo amplamente dispoñible dende a súa edición inicial, o CD só foi editado de xeito non oficial cun número limitado de copias (ao redor dunhas 1.000) como un CD de promoción en 1994. Non sería ata a reedición de Vieuphoria como DVD o 26 de novembro do 2002 cando Earphoria estaría dispoñible ao público.
Sushma Swaraj
Swaraj, nada no estado de Haryana o 14 de febreiro de 1952 e finada o 6 de agosto de 2019, foi unha política india. Lideresa e presidenta do Partido Popular Indio, traballou como ministra de asuntos exteriores da India desde o 26 de maio de 2014, sendo a segunda muller en ocupar o cargo tras Indira Gandhi.
Iniciou a súa carreira como avogada da Corte Suprema, tras estudar dereito na Universidade do Punjab.
Foi elixida sete veces como membro do Parlamento e tres veces como membro da Asemblea Lexislativa. En 1977, con 25 anos de idade, converteuse na ministra de gabinete máis nova do estado de Haryana, no norte da India. Tamén traballou como ministra principal de Delhi do 13 de outubro de 1998 ao 3 de decembro de 1998.
Tralas eleccións xerais de 2009, onde obtivo un escano polo distrito electoral de Vidisha, en Madhya Pradesh, o 21 de decembro de 2009 foi nomeada lideresa da oposición no Lok Sabha. Mantivo este posto até maio de 2014, cando o seu partido gañou nas eleccións xerais dese ano.
Esponellà
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Esponellà miniatura|dereita|100px|Esponellà na Pla de l'Estany
Esponellà é un concello catalán situado na provincia de Xirona, na comarca da Pla de l'Estany. A súa poboación era de 441 habitantes en 2007. Ocupa unha superficie de 16 km², o que lle confería en 2007 unha densidade de poboación de 27,56 hab/km².
Localidades
O seu térmíno municipal inclúe as localidades de Les Anglades, Batllori, Borrell, Brunsó, Les Caselles, Certenys, Martís e Vilert.
A Saucerful of Secrets
A Saucerful of Secrets é o nome do segundo álbum de estudio do grupo británico de música rock Pink Floyd, considerado un dos primeiros discos de rock progresivo. Este é un disco de transición, marcado pola enfermidade mental e posterior saída do grupo de Syd Barrett e a entrada do novo integrante en xaneiro de 1968, David Gilmour, sendo este o único disco de Pink Floyd no que participan os cinco integrantes.
Está composto na súa maioría con temas sobrantes do seu primeiro álbum, The Piper at the Gates of Dawn, complementados con outras rarezas. Barrett contribuíu nas sesións de gravación ata que o seu estado mental o permitiu, deixando a banda o 6 de abril de 1968. Barrett aparecu nos temas "Remember a Day", "Jugband Blues" e "Set the Controls for the Heart of the Sun". Esta última é a única canción onde onde saen os cinco membros da banda.
Tivo críticas mixtas por parte dos expertos musicais, obtendo un 3'5/5 no portal web de música Allmusic.
O Feal, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
O Feal é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 30 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 15 eran mulleres e 15 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 28 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 33.
Lires, Cee
Santo Estevo de Lires é unha parroquia situada ao noroeste do concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Segundo o padrón municipal en xaneiro de 2018 tiña 398 (190 homes, 208 mulleres) habitantes distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2004 cando tiña 470 (244 mulleres e 226 homes). En 1999 tiña 506 habitantes.
É unha parroquia de carácter agrícola. A piscifactoría de troitas situada nela é das máis importantes do estado. Foi pioneira no turismo rural, contando na actualidade con varios establecementos deste tipo.
O río Castro desemboca na ría de Lires, formando o límite desta parroquia de Cee con Muxía.
A súa igrexa parroquial data de comezos do século XVII. Anteriormente houbera unha ermida medieval máis pequena e máis preto da ría.
Por esta parroquia pasa o Camiño de Santiago e a 8ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
Alberto Gende
Alberto Gende Díaz, nado en Carballo en 1972 e finado o 9 de marzo de 2012, foi un pintor e deseñador gráfico galego.
Traxectoria
Estudou Artes Plásticas e Deseño na Coruña e dedicouse profesionalmente ao deseño gráfico campo no que produciu a imaxe de eventos da súa comarca, como o Festival Internacional Outono de Teatro (FIOT) ou o Festival Sereas e Piratas, así como para campañas de promoción do galego ou comerciais. Comezou a expoñer pintura en 2005. As súas obras foron premiadas no X Certame de Artes Plásticas Isaac Díaz Pardo (en 2007) e no IX Certame de Pintura Comarca do Sar, de Padrón, entre outros galardóns e exposicións colectivas. Entre as súas influencias el mesmo sinalaba a Robert Rauschenberg. En 2012, unhas semanas antes do seu falecemento, inaugurou a súa primeira exposición individual, titulada Pinturas ocultas, na súa vila natal.
Mar de Camotes
O Mar de Camotes é un pequeno mar dentro do arquipélago de Filipinas, situado entre as Visayas orientais e a rexión das Visayas centrais. Está rodeada polas illas de Leyte ao norte e leste, Bohol ao sur e Cebu ao oeste. O mar está conectado ao Mar de Visayas ao noroeste e ao Mar de Bohol (tamén chamado o Mar de Mindanao) e a canle Canigao que se atopa no lado sueste do Mar de Camotes. Contén as Illas Camotes, Illa Lapinig, Illa Olango, Illa Mactan, e outros pequenos illotes.
O mar de Camotes tamén contén o Banco Danajon, que é unha dobre barreira de coral en Filipinas, é unha formación xeolóxica moi rara e só hai 6 arrecifes de dobre barreira no mundo. Comprende dous conxuntos de grandes arrecifes de coral que se formaron nun costado submarino debido a unha combinación de correntes de marea favorables e crecemento de coral na zona.
As principais cidades da rexión son Ormoc & Baybay na provincia de Leyte, Talibon & Ubay, na provincia de Bohol, e Cebu City, na provincia de Cebú.
Patróns meteorolóxicos
O mar de Camotes está suxeito a rápidas modificacións climáticas:
Como regra xeral, o patrón meteorolóxico de Filipinas vén determinado polo Amihan (un vento nordés frío) que comeza nalgún momento de novembro ou decembro e remata nalgún momento de maio ou xuño. Non obstante, pode haber grandes variacións de ano en ano.
Durante todo o resto do ano, Filipinas experimenta o vento oeste ou suroeste, monzón sur-oeste, que á súa vez é coñecido como Habagat. A tempada do Habagat caracterízase por un clima cálido e húmido, choivas frecuentes e un vento predominante desde o oeste.
O principal indicador do cambio entre os patróns estacionais Amihan e Habagat é o cambio na dirección do vento. Na maioría dos anos esta transición é abrupta e ocorre durante a noite. Nalgúns anos hai un período de quizais unha ou dúas semanas onde o vento cambia de patróns Amihan e Habagat varias veces antes de establecer o patrón da nova tempada.
Castelán (moeda)
O castelán foi unha moeda castelá de ouro.
Historia
Comezou a ser acuñada en Sevilla no ano 1475 durante o reinado de Henrique IV de Castela. Durante o reinado dos Reis Católicos continuou estando en circulación, sendo acuñada durante os anos do descubrimento de América.
Valor
Nese momento o seu valor equivalía a 440 marabedís e en 1483 ascendía a 485 marabedís.
Havoisa da Bretaña
Havoisa da Bretaña ou Hawisa da Bretaña en bretón Hawiz Breizh, nada en Rennes en 1027 e finada o 19 de agosto de 1072, era filla do duque Alan III da Bretaña e irmá do duque Conan II da Bretaña.
Cornado (moeda)
miniatura|dereita|250px|Cornado de [[1452 de Fernando o Católico.]]
O cornado foi unha moeda castelá de billón que se cuñou entre os reinados de Sancho IV de Castela e os Reis Católicos. No anverso presenta o rei coroado, e de aí lle procede o nome. No reverso estaba representado un castelo con torre.
O Pico, Irixoa, Muras
O Pico é un lugar da parroquia de Irixoa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Trofeo Antonio Puerta
O Trofeo Antonio Puerta é un torneo anual que organiza o Sevilla FC desde 2008, dedicado á memoria do xogador Antonio Puerta, falecido o 28 de agosto de 2007, tres días despois de caer esborrallado no campo mentres disputaba o primeiro partido de Liga da tempada 2007–08 contra o Getafe CF.
Este trofeo dispútase antes do comezo da tempada, a finais de agosto, e substitúe ao tradicional partido de presentación que disputada o Sevilla FC no seu estadio antes de comezar a tempada.
Historia
A primeira edición celebrouse o día 23 de agosto de 2008, cinco días antes do aniversario do falecemento do xogador. Por iso realizáronse unha serie de actos antes do partido: entregóuselle a Aitor Puerta, fillo do xogador, o seu carné de socio e unha camiseta co seu nome; proxectáronse no videomarcador imaxes do xogador; e xusto antes do partido gardouse un minuto de silencio, durante o cal rezouse un Noso Pai, en recordo do propio xogador homenaxeado e das vítimas do Voo 5022 de Spanair, en accidente ocorrido no aeroporto de Barajas en Madrid o 20 de agosto de 2008 e que supuxo a maior traxedia da aviación comercial en España desde 1983, un suceso que conmocionou a toda a sociedade española.
O club elixido para disputar a I edición do Trofeo Antonio Porta foi o Málaga CF, club andaluz contra o que Puerta debutou en Primeira División o 21 de marzo de 2004, e que na tempada 2008-2009 retorna a Primeira División tras dúas tempadas en Segunda División.
O trofeo da I Edición é obra do escultor Roberto Echevarría e o ourive Juan Borrero Campos, encargados do deseño e execución da mesma. É unha peza no medio relevo e en prata de lei que representa o equipamento nervionense coa anatomía de Antonio Puerta e o seu dorsal ás costas. As cores utilizadas son o vermello veludo para o fondo e a prata simbolizando o branco da camiseta sevillista.
O 11 de xuño de 2012 anunciouse que a quinta edición do torneo xogaríase o 8 de agosto entre o Sevilla FC e o Deportivo da Coruña.
Ferrazo, Sobradelo, Vilagarcía de Arousa
Ferrazo é un lugar da parroquia de Sobradelo no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Coroa
O termo coroa pode estar referido a:
Inclinación orbital
300px|miniatura|Esquema dos elementos orbitais, P1 representa o plano orbital, P2 o plano de referencia, a inclinación representase coa letra i. Inclinación orbital e o ángulo (xeralmente medido en graos) que o plano da órbita (plano orbital) P1 dun astro forma cun plano de referencia P2 (para os planetas, isto e a eclíptica). A inclinación orbital é un dos parámetros (dentro de seis) empregados para determinar unha órbita en xeral.
Concepto
Das tres Leis de Kepler pódese empezar a deducir que os movementos orbitais dos planetas móvense dentro dun plano, e foi Newton o que demostrou esta afirmación. En particular, o movemento planetario dentro do plano da órbita dá lugar a que se tome a inclinación do plano orbital con respecto a outro de referencia, a razón de facer isto está xustificada cando se quere estudar un sistema solar no que os planetas posúen diferentes planos orbitais e a priori con diferentes inclinacións. A inclinación orbital e un dos seis parámetros (denominado coa letra i) empregados na determinación das órbitas, nos sistemas solares empregarse como plano de referencia o plano do ecuador ou da eclíptica).
Inclinación orbital no sistema solar
Nos planetas do sistema solar a inclinación orbital i dun planeta defínese como a inclinación do plano da órbita co plano da eclíptica. En calquera caso o plano orbital da terra, por exemplo, e o plano que contén o traxecto da terra no seu movemento de translación ao longo dun ano e como coincide co plano da eclíptica a inclinación orbital da terra é nula por propia definición. Esta inclinación podería terse tomado respecto a outro plano, como por exemplo o ecuador do sol ou incluso tomando como referencia o plano orbital de Xúpiter, pero tomase como referencia a terra dado que e dende ela dende onde se fan de momento a meirande parte das observacións astronómicas. A maioría das órbitas planetarias teñen pequenas inclinacións orbitais en relación tanto unhas con outras como con relación ao ecuador solar. Con todo, existen notábeis excepcións nos planetas ananos coma Plutón e Eris, que posúen inclinacións orbitais con respecto a eclíptica de 17 graos sexaxesimais e 44 graos respectivamente, coma o gran asteroide Pallas, que posúe inclinación de 34 graos. Moitos dos planetas extrasolares existentes noutros sistemas solares posúen altos valores da inclinación orbital. No caso da lúa mídese a inclinación orbital con respecto ao plano da eclíptica.
Inclinación orbital nos satélites artificiais
A inclinación das órbitas nos satélites naturais ou artificiais sempre é medida con respecto ao plano ecuatorial do planeta ou do corpo dende o cal orbitan. O plano ecuatorial e o plano perpendicular ao eixo de rotación do planeta e que pasa polo centro do corpo. Desta forma téñense diferentes clasificacións nestes casos:
Para obxectos que xiran a distancias distantes do planeta usase como plano de referencia o plano de Laplace que se define como o plano medio que ocupa o satélite na súa órbita perante un ciclo de precesión. Nos casos nos que o eixo de rotación non é coñecido ou se determina dunha forma moi pobre, a inclinación calcúlase con respecto ao plano da eclíptica, ou ás veces (en casos de obxectos que se moven moi amodo) emprégase o plano do espazo.
Cálculo
En astrodinámica, a inclinación i\, pode ser calculada mediante a fórmula:
Onde:
Cuartillo
Cuartillo pode ser:
Lebre
Reciben o nome común de lebres as especies do xénero Lepus, o tipo da familia dos lepóridos, sendo chamadas o resto "coellos" de forma común. Tal división dos lepóridos non é científica, pois non responde a unha realidade dende o punto de vista evolutivo, senón a observacións sobre o seu aspecto e hábitos.
Características
Polo xeral as lebres son animais de figura lixeira e patas traseiras moi adaptadas para a carreira. As orellas, xeralmente longas, varían en lonxitude dunhas especies a outras, sendo máis longas e amplas naqueles animais que viven en climas desérticos como a lebre de California, chamada popularmente jackrabbit nos Estados Unidos, mentres que as que viven en climas fríos, como a lebre ártica, son proporcionalmente máis pequenas e aseméllanse ás dos coellos. Todas as especies posúen un oído moi agudo e probablemente é o principal sentido á hora de detectar aos seus eventuais depredadores, aínda que tamén dispoñen dunha boa vista e olfacto. Ao mínimo indicio de perigo o animal comeza unha frenética carreira que, nalgunhas especies como a lebre europea, inclúe constantes cambios de sentido e rodeos para confundir ao atacante.
A lonxitude e cor da súa pelaxe varía en cada especie, pero sempre adaptado para camuflarse coa contorna. A lebre ártica varía de cor cada ano, sendo parda en primavera e verán, gris en outono e branca en inverno. Son completamente vexetarianas e a súa dieta é similar á dos coellos.
As lebres son animais solitarios, aínda que non lles importa a presenza doutros conxéneres nos arredores do seu territorio. Tan só pelexan na época de cío (variable segundo as especies). As lebres europeas macho apenas comen durante este período de tempo (primavera) e pasan o día loitando cos seus rivais, golpeándose coas patas dianteiras nunha especie de boxeo ritual. En Inglaterra, o dito popular Estás máis tolo ca unha lebre marceira ten a súa orixe nesta conduta. Curiosamente, as femias que non aceptan emparellarse loitan cos pretendentes rexeitados do mesmo xeito que estes se desfán dos seus competidores.
O que todas as lebres teñen en común entre si é o feito de pariren crías (lebratos ou lebrachos) moi precoces e seren especies moi prolíficas. Paren entre 3 e 8 crías en cada parto e cada femia é capaz de producir máis de 4 camadas ao ano. Viven en todos os continentes, salvo Oceanía (aínda que en Australia foron introducidas recentemente) e na Antártida.
As lebres constitúen as presas de multitude de mamíferos carnívoros e aves de presa, e son unha especie de interese cinexético en todo o mundo. Nalgunhas zonas as lebres son transmisoras da tularemia, unha enfermidade infecciosa que tamén afecta aos humanos.
Diferenzas coas especies próximas
As lebres son lagomorfos e non roedores. Distíngiuense deles pola dentición (os lagomorfos teñen dous pares de dentes incisivos no maxilar superior), así como pola ausencia de báculo (óso peneano).
No seo dos lagomorfos cómpre tamén diferenciar as chamadas "lebres verdadeiras" das picas, tamén denomionadas lebres asubiadoras ou lebres ananas, que se clasifican nunha familia diferente (a dos ocotónidos).
Tamén hai notables diferenzas cos coellos :
Descrición
O xénero Lepus foi descrito en 1758 por Linneo na páxina 57 do volume 1º do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
Linneo tomou o nome Lepus do latín clásico lĕpus.
O termo lebre vén do latín clásico lĕpus ou, máis exactamente, do acusativo lĕpŏrem, do que procede *lĕpŏre do latín vulgar.
Sinónimos
Ademais do nome que lle impuxo Linneo, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos seguints:
Clasificaión
Na actualidade, recoñécense dentro do xénero os subxéneros e especies seguintes:
Xénero Lepus Linnaeus, 1758 Na Península Ibérica atópanse tres especies diferentes:
Milk
Amais, como apelido pode referirse a:
Espesedo
O topónimo galego Espesedo pode referirse a:
The Alienist
The Alienist é unha serie de televisión estadounidense baseada na novela homónima de Caleb Carr. Unha serie de tan só dez episodios, foi estreada a través da canle TNT como un adianto o 21 de xaneiro de 2018, antes da súa estrea oficial o 22 de xaneiro de 2018, e rematou o 26 de marzo de 2018. Está protagonizada por Daniel Brühl, Luke Evans e Dakota Fanning e está ambientada na cidade de Nova York na década de 1890. Conta a historia dunha investigación sobre un asasino en serie que está a matar ós nenos da rúa. A serie mestura feitos con ficción, incluíndo figuras históricas como Theodore Roosevelt, quen ocupou o posto de comisario de policía entre 1895 e 1897.
Cruzado
O termo cruzado (etimoloxicamente, que está disposto en forma de cruz), pode referirse a:
Condado de Dreux
miniatura| Escudo dos condes de Dreux O condado de Dreux era unha xurisdición feudal de Francia, no antigo ducado de Normandía.
A principios do século X aparece en posesión de Landry, que morreu sen sucesión e a súa filla Adela levouno por ius uxoris ao conde Gautier de Vexin. Despois pasou por conquista a Ricardo I de Normandía (942-996), pero doouno á súa filla Matilde cando casou (1003-1004) con Odón II de Blois. En 1022 morreu Estevo I de Troyes, e herdouno o seu curmán Odón II de Blois (e Chartres e Reims) e o rei Roberto II de Francia confiscou a este último o condado de Dreux (ao que non tiña dereito, xa que non tiña fillos con Matilde de Normandía ou porque era unha filla ilexítima) e uniuno á coroa.
Luís VI de Francia doouno ao seu fillo Roberto en 1137, que fundou unha nova dinastía. Despois da morte de Simón de Thouars, volveu á coroa en 1377 por cesión da súa irmá Petronila de Thouars, vizcondesa de Thouars.
En 1382 o rei Carlos VI de Francia doouno a Margarida de Borbón e ao seu marido Arnaud-Amanieu de Albret. Volveu á coroa en 1556.
En 1559 foi doado a Caterina de Mèdici e en 1579 foi elevado a ducado de honra e entregado ao duque Francisco de Alençon, que despois tamén foi duque de Anjou, e morreu en 1584. Ao ano seguinte, foi vendido á casa de Nemours coa que regresou á coroa baixo o rei Luís XIV.
Asociación Galega de Consumidores e Usuarios
Son fins da asociación: a defensa e o asesoramento xurídico e técnico a consumidores e usuarios, integrando persoas físicas ou xurídicas sen fins de lucro.
O Presidente de Acouga é Manuel Pérez Arias, presidente xa da extinta Agaprofi. Xoán Antón Pérez-Lema é o Secretario Xeral e Beatriz Guiance Rostro a voceira de comunicación e Adxunta a Presidencia.
Larrousse
Larrousse Formula One foi un equipo de carreiras de automobilismo fundado en 1987 por Didier Calmels e o expiloto Gérard Larrousse, orixinalmente baixo o nome Larrousse & Calmels. Con base en Antony, nos suburbios do sur de París. O seu nome cambiouse a Larrousse trala saída de Calmels por razóns legais. O equipo competiu en Fórmula Un de a  antes de sucumbir por problemas financeiros, logrando o seu mellor resultado de terceiro no Gran Premio do Xapón de 1990 durante ese tempo.
Chasis Lola (1987-1991)
Larrousse & Calmels encargaron un automóbil a Lola e o resultado foi o LC87 (designación interna Lola: T87/30), un coche deseñado por Eric Broadley e Ralph Bellamy. O chasis era impulsado por un motor Cosworth DFZ V8, normalmente aspirado.
O equipo comezou en cun só coche para Philippe Alliot, Yannick Dalmas uniuse ao equipo nun segundo coche ao final do ano. Nese momento chegaran a un acordo de tres anos con Lola e Chris Murphy foi recrutado de Zakspeed para axudar a Bellamy. Posteriormente, o equipo logrou un acordo para usar o motor V12 de Lamborghini en.
En setembro de 1988 o equipo contratou ao ex deseñador/enxeñeiro de Renault e Lotus Gérard Ducarouge pero na primavera de 1989, Calmels tivo que abandonar o equipo debido a problemas legais. Como resultado, o equipo chegou a ser coñecido simplemente como Larrousse.
Na tempada Alliot quedou pero Dalmas, que enfermara con lexionelose, abandonou logo de Canadá e foi substituído polo novato piloto francés Éric Bernard e máis tarde por Michele Alboreto, que recentemente deixara Tyrrell. Ao final do ano, Larrousse vendeu o 50% das súas accións á xaponesa Espo Corporation e Aguri Suzuki foi contratado para acompañar a Bernard para a tempada. Ao mesmo tempo, o equipo trasladouse de Antony a un novo local en Signes no sur de Francia, preto do Circuíto de Paul Ricard.
miniatura| left | [[Aguri Suzuki logrou o mellor resultado do equipo Larrousse co terceiro posto no Gran Premio do Xapón de 1990. Aquí móstrase o coche no mesmo lugar 22 anos máis tarde.]]
A tempada foi a mellor de Larrousse na Fórmula Un. Aínda que o equipo viuse obrigado a pre-cualificar durante o ano, Suzuki estivo a piques de conseguir o primeiro podio do equipo fronte á súa afección no Suzuka durante o Gran Premio do Xapón, o equipo terminou sexto no Campionato de Construtores. Entón as cousas empezáronse a complicase cando Lamborghini anunciou que cambiaba a Ligier. A maior preocupación foi coa FIA cando considerou quitarlle os puntos de Larrousse debido a unha suposta "declaración falsa" sobre o deseño do chasis. Sóubose que o equipo cometera un erro honesto rexistrando o coche como fabricado por eles mesmos, cando en realidade fora deseñado e construído por Lola en Inglaterra. Malia que o equipo perdeu oficialmente os seus puntos de 1990, o equipo mantivo os beneficios de viaxe e o diñeiro do premio asociado co seu acabado no campionato e non tivo que participar na preclasificación.
O peor pasaba na trastenda. A medida que os fondos comezaron a esgotarse, o equipo buscou protexerse dos acredores na corte francesa en xullo. A compañía xaponesa Central Park comprou o equipo, pero pouco despois Ducarouge abandonou. As conversacións de fusión con AGS non tiveron éxito e as relacións con Lola e Hart cando Larrouse non puido pagar.
miniatura| right | O Venturi-Larrouse LC92 de 1992, actualmente en exhibición en [[AutoWorld (museo)|AutoWorld en Bruxelas]]
Chasis Venturi (1992)
En setembro de 1992 Venturi vendeu a súa participación a un grupo chamado Comstock, encabezado polo alemán Rainer Walldorf. Walldorf, nome real Klaus Walz, resultou estar buscado pola policía de varios países europeos en relación con catro homicidios. Logo de escapar dun ataque da súa casa en Francia cunha granada de man, foi asasinado durante un tiroteo coa policía nun hotel alemán.
Chasis Larrousse (1993-1994)
O equipo tivo unha tempada decepcionante en, cando Gérard Larrousse financiou aos pilotos Philippe Alliot e Érik Comas, os condutores só lograron acabar dous veces nos puntos.
Malia estes escintileos ocasionais de velocidade, Comas e Beretta foron quedaban na parte inferior-media da pista co que resultou ser un coche complicado impulsado por un vello motor.
Como o diñeiro acabouse, entraron pilotos de pago, entre eles os veteranos ex pilotos de Larrousse Alliot e Dalmas, así como os novatos Hideki Noda e Jean-Denis Deletraz.