cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rasheed Wallace
Portland Trail Blazers
Ao termo da tempada foi traspasado xunto con Mitchell Butler a Portland Trail Blazers a cambio de Rod Strickland e Harvey Grant. No seu primeiro ano nos Blazers liderou ao equipo en anotación en 12 encontros e finalizou terceiro na NBA en porcentaxe de tiros de campo cun 55,8%. Con todo, cando estaba no seu mellor momento da tempada, volveu caer na mesma lesión que o ano anterior, forzándolle a estar un mes afastado das canchas. Regresou para os playoffs, onde en primeira rolda enfrontáronse a Los Angeles Lakers e, a pesar de caer eliminados, Wallace logrou anotar 19,8 puntos de media no catro partidos da eliminatoria. Durante a tempada regular tivo unha media de 15,1 puntos e 6,8 rebotes en 62 partidos.
Trala tempada 1999-00, na que Wallace asinou 16,4 puntos e 7 rebotes por partido, os Blazers alcanzaron as Finais de Conferencia por segundo ano consecutivo tras bater a Minnesota Timberwolves e Utah Jazz. O rival era, un ano máis, os Lakers. A serie chegou igualada ao sétimo e decisivo partido, e tras tirar pola borda unha gran vantaxe durante todo o encontro, os californianos remontaron no último cuarto e fixéronse co partido, e con iso, accederon ás Finais da NBA. A actuación de Wallace na postempada foi notable, con 17,9 puntos e 6,4 rebotes de media en 16 encontros.
Na seguinte campaña realizou o seu mellor encontro na NBA en canto a puntos nun partido, con 42 ante Denver Nuggets o 20 de febreiro de 2001. Un mes antes colleu 18 rebotes fronte a Charlotte Hornets, marca persoal na súa carreira. Liderou ao equipo en anotación con 19,2 puntos por partido, e en tapóns en 77 partidos. Na seguinte tempada, a 2002-03, liderou de novo aos Blazers en anotación con 18,1 puntos e xogou os seus últimos playoffs co equipo. Foi eliminado en primeira rolda por Dallas Mavericks por 4-3 tras perder o tres primeiros partidos da serie. Na súa etapa nos Trail Blazers disputou o All-Star Game en 2000 e 2001.
Atlanta Hawks
O 9 de febreiro de 2004, Wallace foi traspasado a Atlanta Hawks xunto con Wesley Person a cambio de Shareef Abdur-Rahim, Theo Ratliff e Dan Dickau. Só disputou un partido cos Hawks, no que achegou 20 puntos, 6 rebotes, 5 tapóns, 2 asistencias e un roubo de balón na derrota ante New Jersey Nets. Tralo partido foi traspasado de novo. Foi enviado a Detroit Pistons nun traspaso a tres bandas, mentres que Mike James deixaba Boston Celtics para marchar aos Pistons. Detroit enviaba a Chucky Atkins, Lindsey Hunter e unha primeira rolda de draft a Boston, e a Bob Sura, Zeljko Rebraca e unha primeira rolda de draft a Atlanta. Os Celtics tamén mandaban a Chris Mills a Atlanta para completar o traspaso.
Detroit Pistons
miniatura|esquerda|260px|Wallace chegou aos Pistons en [[2004.]] Wallace disputou 22 partidos cos Pistons desde febreiro até o final da tempada, nos que fixo 13,7 puntos e 7 rebotes. Tras anotar 27 puntos ante Utah Jazz o 1 de marzo, Wallace converteuse no quinto xogador da historia da NBA en rexistrar 20 puntos ou máis nun partido con tres equipos diferentes nunha tempada (antes lográrono Max Zaslofsky, 1953-54; Mack Calvin, 1976-77; Tom Gugliotta, 1994-95 e Sam Cassell, 1996-97). Wallace axudou ao equipo a gañar un inesperado campionato nas Finais da NBA de 2004 fronte aos Lakers, superándolles por 4-1. Tras a tempada, Wallace pagou por unha réplica dos cintos da WWE World Heavyweight Championship para cada un dos seus compañeiros de equipo e entregoullos ao comezo da tempada 2004-05. Ao finalizar a tempada asinou unha extensión do seu contrato de 5 anos, polos que recibiría 57 millóns de dólares, e cambiou o seu dorsal do 30 ao 36.
Ao longo da campaña 2004-05, Wallace frecuentemente mantiña o cinto no seu despacho de billetes para inspirar defensivamente aos seus compañeiros. Tras bater a Indiana Pacers nas Semifinais de Conferencia, Wallace xogou nas Finais de Conferencia ante Miami Heat, equipo con mellor marca de vitorias-derrotas no Leste. Tras perder o primeiro encontro da serie, Wallace "asegurou o éxito". Lanzou cun 50% de acerto en tiros de campo e promedió 14,5 puntos no sete partidos da eliminatoria. Os Pistons accederon ás Finais da NBA e enfrontáronse nelas a San Antonio Spurs. No quinto partido, Wallace foi criticado por permitir que Robert Horry lanzase, sen practicamente oposición, o triplo gañador na prórroga. Os Pistons reaccionaron e gañaron o sexto encontro, pero no sétimo e decisivo caeron por 81-74.
Na tempada 2005-06, Wallace continuou mostrando a súa capacidade como xogador versátil. Os Pistons lograron 64 vitorias e clasificáronse para os playoffs como o mellor equipo do Leste. Axudou a eliminar en primeira rolda a Milwaukee Bucks, e nas Semifinais de Conferencia a Cleveland Cavaliers. Tras superar aos Cavs nos primeiros dous partidos da eliminatoria, Detroit perdeu o terceiro por 86-77. Tras iso, Wallace emitiu o seu clásico "éxito garantido" como xa fixo en tempadas anteriores. Con todo, Cleveland, co liderado de LeBron James, gañou os dous seguintes encontros e colocou un 3-2 na serie. Nos últimos dous minutos do sexto partido, Detroit capturou catro rebotes ofensivos, impedindo así anotar aos Cavaliers e facéndose coa vitoria por 84-82. No sétimo encontro bateron aos Cavs por 79-61. Nas Finais de Conferencia enfrontáronse aos Heat por terceiro ano consecutivo, sendo esta vez eliminados en seis partidos. miniatura|175px|Wallace nun partido ante [[Golden State Warriors.]] O 26 de marzo de 2007, nun partido ante Denver Nuggets, "Sheed" anotou un tiro dende 18 metros para empatar o encontro, facendo tolear ao xentío que se deu cita en The Palace of Auburn Hills. Finalmente, os Pistons gañaron o partido por 113-109. Wallace fixo 12,3 puntos durante a tempada 2006-07, e converteuse no único xogador na historia da liga en conseguir 100 tapóns e 100 triplos en múltiples tempadas (tres veces).
O 2 de xuño de 2007, no sexto partido das Finais de Conferencia fronte aos Cavaliers, Wallace cometeu unha falta sobre LeBron James, e tras recibir dúas faltas técnicas foi automaticamente expulsado por discutir cun árbitro. Posteriormente os Pistons foron eliminados e Cleveland accedeu á súa primeiras Finais da NBA.
Antes de que dese comezo a tempada 2007-08, os Pistons non renovaron a Chris Webber e decidiron utilizar a Antonio McDyess como ala-pivote titular, con Wallace de pivote. Na súa nova posición, Wallace anotaría 36 puntos nun encontro ante Chicago Bulls. O 10 de febreiro de 2008 anunciouse que "Sheed" substituiría ao lesionado Kevin Garnett no All-Star Game de 2008 celebrado en Nova Orleáns. A decisión foi tomada por David Stern e foi a súa cuarta aparición nun All-Star. Nas súas sextas Finais de Conferencia consecutivas, cinco delas con Wallace no equipo, os Pistons enfrontáronse a Boston Celtics en 2008, caendo eliminados en seis partidos.
Na tempada 2008-09, os Pistons gañaron 39 partidos e asinaron unha marca negativa por primeira vez desde a tempada 2000-01, clasificándose para playoffs na oitava praza do Leste. En primeira rolda foron apeados por Cleveland Cavaliers en catro encontros. Wallace achegou 6,5 puntos e 6,3 rebotes en playoffs, a peor media na súa carreira. O 5 de xullo chegou a un acordo con Boston Celtics por 3 tempadas e 18 millóns de dólares.
Perfil de xogador
Wallace é un dos ala-pivotes máis versátiles da NBA. Fiable no lanzamento, un dos seus puntos fortes é a súa dura defensa e o seu potencial en ataque. Charles Barkley dixo que Wallace ten a capacidade de ser o "mellor xogador na NBA". En defensa consolidouse como un dos defensores máis asfixiantes da liga, xogando con grande intensidade e anteriormente formando unha das mellores parellas defensivas con Ben Wallace e Tayshaun Prince. Debido á súa altura, as súas capacidades atléticas e os seus longos brazos, é moi complicado postear contra el. Estableceuse como un perenne candidato dos mellores quintetos defensivos da NBA. En ataque o seu arsenal é extenso, dende un mate a unha tripla de longa distancia. Anteriormente na súa carreira, o seu potencial ofensivo era máis baixo, cunha gama de movementos que lembraban a Hakeem Olajuwon, pero máis tarde engadiu ao seu xogo un sólido tiro exterior que lle fixo aínda máis difícil de parar. É criticado por xogar demasiado no perímetro en lugar de tomar a súa posición no poste baixo, onde posiblemente é máis eficaz.
Anteriormente era considerado un xogador inestable e polémico, liderando a liga en faltas técnicas con regularidade, e aínda mantendo a marca de máis técnicas nunha tempada, con 41 na 2000-01. Este problema continuou nos seus días como xogador dos Pistons; Wallace liderou a liga cinco tempadas máis tarde con 16 técnicas. Con todo, non se involucrou na monumental pelexa entre Indiana Pacers e Detroit Pistons o 19 de novembro de 2004, e mesmo tentou manter a paz e separar a ambos os equipos. Segundo os comentaristas da ESPN, Wallace fixo un traballo excelente". Máis tarde, subiu ás bancadas para tentar acougar a Stephen Jackson e Ron Artest, que estaban a se bater cos afeccionados. Rasheed non recibiu sancións, debido a que evitou calquera acto de violencia ou infracción das normas/leis.
Wallace sempre sentiu frustrado porque sentía que non estaba a ser xustamente tratado en termos de faltas. Nun partido, o árbitro Tim Donaghy sinaloulle unha técnica por queixarse dunha falta. Tras o partido, Donaghy fixo un comentario desapropiado a Wallace e este retoulle a loitar contra el. Por entón informouse como "outro atleta fóra de control" e o xogador foi suspendido por sete partidos. Anos máis tarde, Dongahy confesou alterar partidos da NBA co seu chifre, e dende entón foi sancionado e ingresado en prisión federal.
Boga
O nome boga pode facer referencia a dúas especies distintas de peixes:
Rasheed Wallace
Perfil de xogador
Wallace participa en diversas actividades comunitarias. A Fundación Rasheed A. Wallace foi fundada en 1997 para axudar no desenvolvemento educativo e recreativo dos mozos en Filadelfia, Portland, Durham e outras zonas. A súa fundación cambiou o nome a Stand Tall With Sheed. Wallace tamén aprobou as clases de 9º grao no Kettering High School, que promove a boa asistencia, a cidadanía e a mellora dos académicos.
Persoal
Na súa primeira tempada na NBA, Wallace estivo involucrado nunha disputa de custodia coa nai biolóxica do seu primeiro fillo. O pequeno Ismail vivía co seu pai e a súa entón noiva, Fatima (coa que tivo tres fillos e unha filla), antes de que a nai do neno o secuestrase. Wallace foi á televisión, suplicando axuda para atopar ao seu fillo, e en decembro o seu traballo obtivo recompensa. Unha muller viu ao neno e á súa nai e recoñeceunos polo anuncio de Wallace, polo que chamou á policía. O neno e Wallace reuníronse e dende entón tivo a custodia do seu fillo.
A Eirixa, Coruxou, Irixoa
A Eirixa é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Solenodon
Solenodon é un xénero de mamíferos insectívoros, nocturnos e velenosos que pertencen á familia Solenodontidae. As dúas únicas especies existentes de Solenodon son Solenodon cubanus e Solenodon paradoxus. Ámbalas dúas están clasificadas como "En perigo" por mor da destrución do seu hábitat e da depredación de animais non nativos como cans, gatos e mangostas, os cales foron introducidos polos seres humanos no seu hábitat para controlar as poboacións de cobras e roedores.
De Tomaso
De Tomaso Automobili SpA foi unha empresa de fabricación de automóbiles italiano. Foi fundada polo oriúndo arxentino Alejandro de Tomaso (1928-2003) en Módena en 1959. Orixinalmente produciu varios prototipos e coches de carreiras, incluíndo un Fórmula 1 para o equipo de Frank Williams en 1970. A compañía desenvolveu unha reputación como construtor de coches deportivos e vehículos de luxo. De 1976 a 1993 De Tomaso foi propiedade do lendario fabricante italiano de automóbiles deportivos Maserati, producindo o Biturbo, o Kyalami, Quattroporte III, Karif e o Chrysler TC. De Tomaso tamén era dono da compañía de motocicletas Moto Guzzi de 1973 a 1993.
De Tomaso declarouse en creba en 2004, aínda que continuou a produción de novos vehículos en 2008 os administradores xudiciais buscaban un comprador para as marcas rexistradas de De Tomaso, A compañía foi comprada por Gian Mario Rossignolo en 2009 que traía un novo plan de negocios para producir tres modelos cun total de 8.000 vehículos: 3.000 crossovers, 3.000 limusinas, e 2.000 coches deportivos de dúas prazas.
En maio de 2012, De Tomaso foi de novo posto á venda despois de que o seu plan de negocio non puidera reunir suficiente apoio financeiro. En xullo de 2012, Gian Mario Rossignolo foi detido tralas denuncias de malversación de 7´5 millóns de euros dos fondos do goberno. En setembro de 2012, especulouse que BMW podería estar interesado na fábrica da marca para producir os novos modelos de BMW.
Coches deportivos De Tomaso
miniatura|De Tomaso Pantera, que foi propiedade de [[Elvis Presley]]
A Fonte Pequena, Coruxou, Irixoa
A Fonte Pequena é un lugar da parroquia de Coruxou no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
De Tomaso
Mangusta
O Mangusta, presentado en 1966 foi o primeiro De Tomaso producido en cantidades significativas. Co Mangusta, De Tomaso trouxo a Europa os motores Ford americanos. O coche tiña un motor V8 de 4´7 litros cun bloque de aceiro e unha carrozaría cupé de aluminio e ferro deseñada por Ghia, un carroceiro italiano tamén controlado por Alejandro de Tomaso. Ao redor de 400 Mangustas foron construídos antes de que terminara a produción en 1971.
Joel McHale
Joel Edward McHale, nado o 20 de novembro de 1971 en Roma, Italia, é un actor, humorista, escritor, produtor de televisión e actor de voz estadounidense.
De Tomaso
Pantera
Durante os anos 1970 e 1980 a produción do Pantera seguiu a unha escala moi reducida, a unha velocidade de menos de 100 vehículos ao ano. Desde este momento en diante, os coches foron construídos en gran parte a man.
Espasande de Baixo, Riotorto
Santa María de Espasande de Baixo é unha parroquia do concello lugués de Riotorto na comarca de Meira. No ano 2007 tiña 169 habitantes (85 homes e 84 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 28 habitantes en relación ao ano 2000.
De Tomaso
Pantera
miniatura|De Tomaso Pantera GT5, nunha foto en Londres En 1980, presentouse o modelo GT5. O GT5 incorporaba mellores freos, un interior máis luxoso, rodas pneumáticos moito máis grandes, e un kit de carrozaría de fibra de vidro que comprendía un deflector de aire, molduras nas rodas e faldróns laterais. A produción do GT5 de chasis ancho e os modelos GTS equipados con carrozaría estreita mantívose ata 1985, cando o GT5-S substituíu ao GT5. Aínda que a fábrica non ten rexistros dispoñibles, unha análise baseada no Número de Identificación do Vehículo feita polo Club de Propietarios de Pantera de América (POCA) demostrou que era probable que se construíran menos de 252 GT5 Panteras.
Os GT5-S levan un gardalamas dunha soa peza de aceiro no canto do GT5 que era de fibra de vidro. A 'S' no nome GT5-S significaba "aceiro" (steel). De non ser por isto o GT5-S era en gran parte idéntico ao GT5. Foron construídos menos de 183 GT5-S Panteras. A produción do GTS continuou, por encargo e de forma moi limitada, ata finais de 1980. En 1988, cando acabou o fornecemento desde Australia dos motores Ford 351 Cleveland, De Tomaso comezou a instalar no Pantera motores Ford 351 Windsor.
A incorporación de Marcello Gandini trouxo un lavado de cara, redeseñouse a suspensión, parcialmente o chasis e montouse un novo motor Ford máis pequeno, o modelo Pantera 90 SI presentouse en 1990. Só se venderon 38 modelos do 90 SI antes de que o Pantera fora finalmente eliminado en 1993 para dar paso á radical carrozaría de fibra de carbono do Guarà.
Guarà
O Guarà é a máis recente produción de automóbiles de De Tomaso, e produciuse desde 1993. O Guarà foi deseñado por Carlo Gaino da empresa italiana de deseño Synthesis, Gaino deseñou tamén o Maserati Barchetta. O Guara está dispoñible en versións cupé e barchetta e baseado nun coche de competición de Maserati de 1991, o Guarà utilizou unha carrozaría mixta de Ford e BMW. Do mesmo xeito que todos os De Tomaso agás o Pantera, a produción foi pequena e esporádica.
Coches De Tomaso de luxo
Aínda que De Tomaso é coñecido principalmente como fabricante de coches deportivos de alto rendemento, a compañía tamén produciu cupés de luxo e sedáns en pequena cantidade nas décadas de 1970 e 1980.
Os Deauville de 1971 foron o intento de De Tomaso para rivalizar cas berlinas contemporáneas de Jaguar e Mercedes-Benz. Co mesmo motor que o Pantera montado na parte dianteira, o Deauville montaba unha carrozaría Ghia/Tjaarda de catro portas. O Deauville non era competitivo cos seus rivais, especialmente cos de Alemaña, na calidade da súa construción. Malia que figura nos libros de De Tomaso, ata 1985, só foron feitos 244. Unha unidade foi construída para a esposa de Alejandro de Tomaso, a piloto de carreiras estadounidense Isabelle Haskell.
En 1972 De Tomaso presentou un cupé baseado no Deauville, o Longchamp. O Longchamp utilizaba un chasis Deauville lixeiramente acurtado e tiña o mesmo motor Ford V8. O deseño da carrozaría, era substancialmente diferente, e influído polo prototipo do Lancia Marica, tamén deseñado por Tom Tjaarda. Foron construídos un total de 409 Longchamps con todas as variacións, ao remate da produción en 1989.
En 1976, Alejandro de Tomaso, coa asistencia do goberno italiano, fíxose cargo de Maserati logo de que o seu dono Citroën declarara que deixaría de asumir as perdas da empresa. O primeiro Maserati que presentou De Tomaso, o Kyalami, foi un Longchamp redeseñado por Frua, co motor Ford substituído polo propio Maserati V8 de 4.2 litros. O Kyalami mantívose en produción ata 1983, cando foi substituído polo Maserati Biturbo, presentado dous anos antes.
Innocenti
En 1975, Innocenti pasou a Alejandro de Tomaso e foi reorganizado polo grupo De Tomaso baixo o nome de Nuova Innocenti.
De 1976 a 1987, a parte alta da gama de Innocenti foi o Innocenti Mini de Tomaso, unha versión deportiva do Innocenti Mini desenvolvido por De Tomaso, inicialmente equipado cun motor BLMC de 1275 cc, e desde 1982 ata 1987 cun motor turbo Daihatsu de 1´0 litro de 3 cilindros.
2011 De Tomaso Deauville
No Salón do automóbil de Xenebra de 2011 de Tomaso presentou un novo modelo. O novo De Tomaso Deauville é un vehículo cinco portas hatchback/crossover con tracción nas catro rodas, con detalles no seu estilismo de modelos de BMW e Mercedes-Benz. A gama incluía dous motores de gasolina con 300 CV e 500 CV, así como un motor Diésel de VM Motori e 250 CV. Un coche deportivo (posiblemente un novo Pantera) e unha limusina De Tomaso debían ser os seguintes.
Meiro
O topónimo galego Meiro pode referirse a:
De Tomaso
Fórmula Un
Logo dun puñado de aparicións na Fórmula 1 de a, De Tomaso construíu un chasis de Fórmula Un (deseñado por Gian Paolo Dallara) para Frank Williams Racing Cars para utilizar na tempada de. O coche inicialmente non era competitivo, non puido terminar as catro primeiras carreiras do ano. Na quinta, o Gran Premio de Holanda, o De Tomaso 505/38 envorcou e incendiouse, causando a morte do piloto Piers Courage. O equipo seguiu, primeiro con Brian Redman e logo con Tim Schenken. Pero, sen resultados, a asociación disolveuse a finais da tempada.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Bloque de apartamentos
miniatura|dereita|350px|Bloques de apartamentos en [[Praga.]] Un bloque de apartamentos ou bloque de pisos é un edificio alto construído cunha finalidade residencial, aínda que neles tamén se poden atopar oficinas, almacéns ou locais comerciais nos baixos.
Os bloques de apartamentos teñen vantaxes económicas e técnicas nas áreas cunha densidade de poboación alta. En contraste coas vivendas unifamiliares e os edificios baixos, os bloques de pisos acollen máis habitantes nunha área reducida de terra e reduce o custo das infraestruturas municipais.
A construción de edificios altos xeralizouse en todo o mundo trala invención do ascensor e co emprego de materiais de construción baratos e abundantes como o formigón armado.
Alberte Frederico de Prusia
Duque de Prusia
Converteuse en duque de Prusia despois de prestar homenaxe feudal ó rei de Polonia, Sexismundo II Augusto de Polonia (a Prusia ducal era un feudo de Polonia), o 19 de xullo de 1569 en Lublin. A homenxe foi descrito polo cronista polaco Jan Kochanowski na súa obra Proporzec ("Estandarte"). Durante a elección polaca de 1573, Alberte Federico tentou obter a aceptación do senado polaco pero opúxoselle o poderoso Jan Zamoyski (máis tarde Grande Hetman da Coroa do Reino de Polonia) quen temía a influencia de protestantes no corpo lexislativo polaco. Alberte Federico inicialmente rexeitou a elección de Estevo I Báthory e apoiou a candidatura de Maximiliano de Habsburgo. Porén, no sejm de Toruń de outubro de 1576 deu o seu apoio ó novo monarca.
Como o bisneto do rei polaco Casimiro IV de Polonia, e como un duque en Prusia que falaba con fluidez polaco, Alberte Federico foi seriamente considerado durante un tempo como un posible candidato para o trono polaco. Gozou particularmente o apoio dos luteranos polacos.
En 1572, comezou a amosar sinais de desorde mental. A comezos de 1578, a rexencia foi asumida polo seu curmán, Xurxo Federico de Brandeburgo-Kulmbach (1539–1603). Despois da morte de Xurxo Federico en 1603, o rei polaco Sexismundo III Vasa nomeou Xoaquín Federico como rexente en 1605, e permitiu ó seu fillo, Xoán Sexismundo, sucederlle en 1611. O último converteuse en duque de Prusia despois da morte de Alberte Federico en 1618.
Aeroporto de Esbjerg
O aeroporto de Esbjerg é un pequeno aeroporto situado a 9,2 quilómetros ao nordés de Esbjerg, Dinamarca. O aeroporto foi inaugurado o 4 de abril de 1971. O seu principal uso é como heliporto para voar cara as plataformas de petróleo e gas do mar do Norte. Ademais ten voos diarios cara Aberdeen e Stavanger.
Rois, Rois, Rois
Rois é un lugar da parroquia de Rois no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 48 habitantes (21 homes e 27 mulleres).
Menino Jesus, Santa Maria
Menino Jesus é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Menino Jesus, Vila Leste, Vila Major Duarte, Vila Ponte Seca.
Territorio Chileno Antártico
Territorio Chileno Antártico ou Antártica Chilena son os nomes que en Chile danse a un sector da Antártida entre os meridianos 53° O e 90° O. A zona é reclamada pola República de Chile como parte integrante do seu territorio e se solapa parcialmente coas áreas reclamadas pola Arxentina (Antártida Arxentina), entre os meridianos 53° O e 74° O ao sur do paralelo 60° S e polo Reino Unido (Territorio Antártico Británico), entre os meridianos 53° O e 80° O ao sur do mesmo paralelo.
O territorio reclamado por Chile abarca as Illas Shetland do Sur, a Península Antártica (a península Antártica é chamada Terra de O'Higgins por Chile) e illas adxacentes, a Illa Alexandre I, a Illa Charcot, entre outras, parte da Terra de Ellsworth etc., e posúe unha superficie aproximada de 1.250.000 km². Os seus límites atópanse definidos polo Decreto Nº 1.747 de 1940 do Ministerio do Interior de Chile, que establece que: "Forman a Antártica Chilena, ou Territorio Chileno Antártico, todas as terras, illas, illotes, arrecifes, glaciares (pack-ice) e demais, coñecidos e por coñecerse, e o mar territorial respectivo, existentes dentro dos límites do casquete constituído polos meridianos 53º lonxitude Oeste de Greenwich e 90º lonxitude Oeste de Greenwich".
Administrativamente para Chile a área forma parte da Comuna Antártica, unha das dúas comunas da Provincia da Antártica Chilena, a cal á súa quenda forma parte da XII Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena.
As reclamacións territoriais chilenas sobre a Antártica baséanse principalmente en consideracións históricas e xeográficas e atópanse en suspenso por aplicación do artigo 4 do Tratado Antártico de 1959. casquete constituído polos meridianos 53º lonxitude Oeste de Greenwich e 90º lonxitude Oeste de Greenwich".
Sela, Arbo
Santa María de Sela é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Arbo. Segundo o IGE en 2022 tiña 360 habitantes (178 mulleres e 182 homes) distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2012 cando tiña 406 habitantes.
Patrimonio
Pazo de Sela. No lugar dos Eidos de Arriba está a capela de Santa Isabel, e ao seu carón hai un peto de ánimas. Na mesma aldea, preto da igrexa parroquial, hai un cruceiro.
Nesta parroquia está a estación de Sela, na liña Monforte de Lemos - Vigo.
Absolución
A absolución é unha práctica relixiosa propia de varias igrexas cristiás pola que se libera ó home do pecado.
Catolicismo
A absolución é parte integral do sacramento da penitencia: o penitente ten que facer acto de contrición, confesarse e ter propósito de emenda. O sacerdote que lle dea a absolución tivo que ser ordenado validamente e ter a xurisdición, concedida pola autoridade eclesiástica competente, sobre o penitente. A absolución xeral tan só se pode outorgar en casos de emerxencia extrema con perigo de morte inmediata e de sobreviviren os penitentes teñen que realizar unha confesión normal axiña como poidan.
Ortodoxia
A absolución forma parte do sacramento da penitencia pero é unha invocación do sacerdote para que Deus lle conceda o perdón dos pecados.
Anglicanismo
A absolución usualmente ten lugar despois da Confesión Xeral durante a Eucaristía e é un compoñente do sacramento da confesión. Polo tanto só pode ser realizada por un sacerdote ou un bispo.
Luteranismo
Os luteranos practican a "confesión e absolución" de dúas formas. Eles ven nos versículos de Sant 5:16 e Xn 20:23 a evidencia bíblica da confesión. A primeira forma da absolución incorpórase ó comezo do servizo divino, de xeito similar á tradición anglicana. A congregación confesa en silencio os seus pecados, recita o confiteor, e recibe a absolución polo pastor.
A segunda forma coñécese como "Santa Absolución", e se fai privadamente co pastor. O penitente confesa os seus pecados e fai un acto de contrición, e o pastor pronuncia entón a fórmula de absolución.
Na Confesión de Augsburgo, que contén os principios básicos do luteranismo, ensínase que:
Malia a insistencia en conservala, as igrexas luteranas movéronse cara as absolucións comunitarias, e a práctica da confesión privada ten caído en desuso na maioría das igrexas, con algunhas excepcións, como por exemplo a Igrexa Luterana-Sínodo de Missouri
Campo de refuxiados
Os campos de refuxiados adoitan construírse de xeito improvisado co obxectivo de satisfacer as necesidades básicas durante un curto período de tempo. As instalacións que fan que un campamento se vexa ou se faga máis permanente son a miúdo prohibidas polos gobernos dos países anfitrións. Se o regreso dos refuxiados é impedido (a miúdo pola guerra civil), pode converterse nunha crise humanitaria.
Segundo o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados (ACNUR), a maioría dos refuxiados que hai no mundo non viven en campos de refuxiados. A finais de 2015, arredor do 67% dos refuxiados de todo o mundo vivían en aloxamentos particulares e privados. Isto pode explicarse polo gran número de refuxiados da guerra civil siria que alugan apartamentos en centros urbanos de Oriente Medio. Internacionalmente, un pouco máis dun cuarto (25,4%) dos refuxiados viven en campamentos planeados ou xestionados. A finais de 2015, arredor do 56% da poboación total de refuxiados en áreas rurais residía en campos xestionados, comparado co 2% que vive en aloxamentos individuais. En áreas urbanas, a abafadora maioría (99%) dos refuxiados vivían en aloxamentos individuais, comparado con menos do 1% que vive en campos. Unha pequena porcentaxe tamén vive en centros colectivos, campos de tránsito ou campos autoconstruídos.
Malia o feito de que o 74% dos refuxiados viven en áreas urbanas, o modelo de entrega da axuda humanitaria internacional segue centrada no establecemento e xestión dos campos de refuxiados.
Antonio Núñez Jiménez
Antonio Núñez Jiménez, nado o 20 de abril de 1923 en Alquízar, antiga provincia da Habana, e finado o 13 de setembro de 1998 na Habana foi un científico, revolucionario e político cubano.
miniatura|300px|Antonio Núñez (primeiro pola dereita) xunto ao [[Che Guevara (centro), Fidel Castro (primeiro pola esquerda) e Augusto Martínez Sánchez (segundo pola dereita) o 5 de marzo de 1960 na marcha en resposta ao atentado ao barco La Coubre.]]
Coma científico
A nivel puramente académico obtivo o grado de Doutor en Filosofía e Letras en 1951 pola Universidade da Habana, en Ciencias Xeográficas pola Universidade de Lomonosov de Moscova en 1960. Sendo fundador da Sociedade Espeleolóxica de Cuba en 1940.
Tamén ten unha ampla traxectoria como explorador, participando en varias expedicións, como ao Polo Norte en 1972, á Antártida en 1982 ou as exploracións que desenvolveu pola Cordilleira dos Andes dende Perú ata Venezuela. Tamén dirixiu a expedición En canoa do Amazonas ao Caribe (1987-1988), na que se percorreron vinte países das concas do Amazonas e do Orinoco e o Mar das Antillas. A maiores levou a cabo investigacións xeográficas na China, África, Illas Galápagos ou a Illa de Pascua.
Foi fundador e presidente da Academia das Ciencias de Cuba entre 1962 e 1972. Tamén foi presidente da Sociedade Espeleolóxica de Cuba, da Comisión Nacional de Monumentos, do Centro de Estudos de Arte Rupestre de América Latina e do Caribe, da Sociedade Cubana de Xeografía e da Fundación da Natureza e o Home.
Foi respectado academicamente tanto en Cuba coma no estranxeiro, recibindo máis de 95 condecoracións e 180 diplomas. En 1995 recibiu o diploma de Cuarto descubridor de Cuba e recoñecido como Membro de mérito da Academia das Ciencias de Cuba e como Doutor Honoris Causa en Ciencias Xeográficas da Universidade da Habana.
Coma revolucionario
Combateu na Guerra de Liberación de Cuba que levou ao triunfo á Revolución Cubana baixo as ordes de Ernesto Che Guevara, chegando ao grado de Capitán. No Goberno Revolucionario ocupou diversos e importantes postos da administración, coma Director do Instituto Nacional da Reforma Agraria (1959-1962), Xefe de Artillería (1960-1962), Embaixador de Cuba no Perú (1972-1978), Viceministro de Cultura (1978-1989) ou Deputado da Asemblea Nacional (1976-1993). Tamén foi membro fundador do Partido Comunista de Cuba.
Publicacións
Ao longo da súa vida publicou máis de 190 libros e folletos e 1665 artigos, así coma documentais e entrevistas para o cine e a televisión, sendo Nuestra América (Edicións Pueblo y Educación, 1992) unha das súas obras con máis repercusión.
Xurxo de Dinamarca
Xurxo de Dinamarca, nado en Copenhague, Dinamarca o 2 de abril de 1653 e finado no Palacio de Kensington o 28 de outubro de 1708, foi príncipe consorte de Gran Bretaña polo seu matrimonio con Ana de Inglaterra.
Orixes e familia
Foi o sexto dos oito fillos do rei Frederico III de Dinamarca e de Sofía Amelia de Brunswick-Lüneburg.
Matrimonio con Ana de Gran Bretaña
Xurxo foi un administrador capaz e estratego militar, e como lord, un grande almirante (1702-1708), dirixiu oficialmente a Mariña Real axudando ás actividades militares do favorito de Ana, o capitán xeneral John Churchill, I duque de Marlborough.
Falecemento
Morreu ós 55 anos de idade, sendo sepulto na Abadía de Westminster. A raíña Ana quedou devastada coa súa morte, e aínda que ela rexeitou inicialmente pór a Mariña de Guerra en mans dunha Comisión, finalmente decidiu asinar os papeis no estudo de Xurxo.
Marroio
O marroio ou herba dos lombos (Marrubium vulgare), é unha planta herbácea medicinal da familia das lamiáceas. miniatura|Vista xeral da planta en flor. miniatura|Follas profundamente asucado-reticuladas e viludas. miniatura|Verticilastro.
Descrición
É unha planta herbácea perenne sufruticosa, de base algo lígnea e talo con sección arredondada ou cuadrangular de 15–80 cm de altura, frecuentemente ramificado, con indumento máis ou menos denso, agrisado. As follas, de 2-7 por 1–4 cm, son pecioladas, irregularmente dentadas, profundamente asucado-reticuladas de aspecto crespo, peludas, rugosas polo feixe e con nervios marcados polo envés. As inflorescencias organízanse en verticilos globulares densos de flores de cáliz medio centimétrico de garganta moi vilosa, con 6-12 dentes e de corola bilabiada de cor esbrancuxada ou crema, con tubo de 3,5–5 mm, labio superior bífido de 2-3,5 mm con 2 lóbulos alongados, e o labio inferior trilobulado de 2-3,5 mm co lóbulo central largo e os 2 laterais moi pequenos. Os estames están incluídos no tubo da corola, os inferiores máis longos, con filamentos moi curtos e estigma bífido. Os froitos son esquizocarpos tetranuculares de mericarpos ovoideo-elipsoides e trigonas de 1,5-2 por 1mm, punteados, de cor castaña escuro-anegrado.
Distribución
É unha especie nativa de Eurasia e norte de África, pero debido á dispersión epizoócora das súas sementes —grazas ao ganchos dos sépalos do cáliz ao cal as núculas quedan fixadas.—, o seu repartición xeográfica actual é practicamente cosmopólita, e mesmo se volveu invasora en certas rexións como, por exemplo, o sur de Australia e Tasmania.
Taxonomía
Marrubium vulgare foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum, vol. 2, p. 583, 1753.
Josep Anglada
Josep Anglada i Rius, nado en Vic o 21 de xuño de 1959, é un político catalán con ideoloxía de ultradereita. Foi o fundador e presidente do partido político Plataforma per Catalunya ata a súa expulsión o 8 de febreiro de 2014. Desde maio de 2003 é concelleiro do Concello de Vic e conselleiro comarcal de Osona. Nas eleccións municipais de 2015 logrou a acta de concelleiro pola Plataforma Vigatana
Traxectoria
Comezou a súa actividade política con 19 anos na extrema dereita con Fuerza Nueva, coa que organizaba viaxes ao Valle de los Caídos      , nas eleccións ao Parlamento Europeo de 1989 foi candidato do tamén partido ultradereitista Frente Nacional, liderado polo antigo líder franquista Blas Piñar.
Foi expulsado do Frente Nacional baixo a acusación de apropiarse de 350.000 pesetas en 1992 e dun comportamento irregular nunha festa popular. Despois tratou de entrar de novo na política da man de José María Ruiz Mateos, de Alianza Popular e do Partido Popular.
Henrique
miniatura|[[Henrique VIII Tudor Rei de Inglaterra e Irlanda por Hans Holbein o Novo ]]
Henrique é un nome propio masculino de orixe xermana na súa variante galega-portuguesa. O seu feminino é Henriqueta. O nome procede do alemán Heinrich, de haim (morada, casa, patria) e rich (xefe, amo ,líder), polo que significa Amo da casa ou Xefe da patria.
Trátase dun nome moi popular por mor do seu uso habitual nas tradicións das casas reais, polo que hai moitas personalidades chamadas de  Henrique .
Santoral
27 de xaneiro: Santo Henrique d'Ossó i Cervelló, sacerdote catalán, fundador da Compañía de Santa Tareixa de Xesús.
Ángel Cabrera Latorre
Ángel Cabrera y Latorre, nado en Madrid, España o 19 de febreiro de 1879 e finado en La Plata, Arxentina o 7 de xullo de 1960, foi un zoólogo e paleontólogo español emigrado a Arxentina e nacionalizado arxentino en 1925, dedicado á taxonomía dos mamíferos e achegando importantes avances, principalmente en España, Marrocos e Arxentina.
Infancia e formación
Ángel Cabrera estudou na Universidad Central de Madrid a carreira de Filosofía e Letras, na que se doutorou en 1900.
Etapa española
Cabrera traballou no Museo Nacional de Ciencias Naturales (MNCN) de Madrid desde 1902, por invitación do director desta institución, Ignacio Bolívar (1850-1944). No MNCN traballou até 1925, primeiro como naturalista agregado até 1912, e como recolector, disector primeiro e, finalmente, como naturalista agregado da Sección de Osteozooloxía, e como responsábel das coleccións de mamíferos.
Durante varios anos o territorio do Protectorado Español de Marrocos foi o destino dos seus traballos, sendo o xefe de dúas expedicións científicas: unha en 1919 ao Rif e outra en 1921 a Marrocos Occidental. Participou tamén noutras, como a de 1923 á parte occidental do Protectorado español que dirixiu o ornitólogo e almirante da Mariña Británica H. Lynes, na que Ángel Cabrera tivo ao seu cargo o estudo dos mamíferos e insectos.
Foi membro, entre outras, da Real Sociedad Española de Historia Natural, onde foi bibliotecario (1904-1919) e secretario xeral (1919-1925), da Zoological Society de Londres (1907); da Boston Society of Natural History (1929); da Comisión Internacional de Nomenclatura Zoolóxica (desde 1930); académico da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais de Madrid (1931); membro correspondente do American Museum of Natural History de Nova York (1943); membro de honra da American Society of Mammology dos Estados Unidos (1947); membro honorario estranxeiro da Zoological Society de Londres (1947); académico correspondente da Academia Nacional de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales de Buenos Aires (1950) etc.
En 1906 o zoólogo británico Oldfield Thomas dedicoulle a especie Microtus cabrerae, un roedor endémico da península Ibérica. Tamén levan o seu nome a subespecie de Turdus merula (merlo común) endémica da illa de Madeira, Turdus merula cabrerae, ou unha subespecie de Puma concolor (puma) da Patagonia, Puma concolor cabrerae, entre outras.
Etapa arxentina
Tras emigrar en 1925 e nacionalizarse arxentino ese mesmo ano, Cabrera traballou no Instituto do Museo de La Plata por invitación de Luis María Torres (1878-1937) como xefe do departamento de paleontoloxía. A partir de 1930 foi profesor na Facultade de Agronomía e Veterinaria da Universidade de Buenos Aires. Realizou estudos sobre fauna fósil arxentina: o megaterio, cetáceos, cervos, camélidos, xaguares e marsupiais.
Cabrera descubriu o primeiro dinosauro xurásico de América do Sur na Patagonia, iniciando así a serie de descubrimentos que fixeron desta rexión unha das máis ricas en xacementos de dinosauros. Dirixiu as teses de Andreína Bocchino, Enriqueta Vinacci e Dolores López Aranguren, as primeiras paleontólogas de América do Sur. ängel Cabrera Latorre (1879-1960
Nesta etapa, porén, tamén se dedicou ás especies de mamíferos presentes na actualidade, as cales representaban o seu campo de investigación predilecto. Así, dedicouse, entre outros, ao cabalo crioulo, os cans asilvestrados e ao puma. Era un defensor da fauna autóctona e chamou a atención sobre os perigos das introducións de organismos alóctonos. Tamén foi defensor do establecemento de reservas nos espazos naturais para protexer os ecosistemas nativos.
Actualmente a Academia Nacional de Ciencias Exactas, Físicas y Naturales e a Sociedad Argentina para el Estudio de los Mamíferos  conceden premios que levan o seu nome.
Principais obras
En total, sumando as súas etapas española e arxentina, escribiu 27 libros, máis de 200 publicacións científicas e máis de 400 artigos en publicacións nacionais e internacionais en revistas do prestixio de Proceedings of Biological Society of Washington00; Journal of Mammalogy; Proceedings of Zoological Society of London; Annales and Magazine of Natural History'' de Inglaterra, e nas diferentes publicacións da Sociedad Española de Historia Natural de Madrid.
Divulgación
Foi un gran divulgador da zooloxía, e a súa intención era a miúdo chegar ao público non especializado. Entre as súas obras divulgativas están Catálogo de los mamíferos de América del Sur, Zoología pintoresca, Historias de Leones ou Los mamíferos extinguidos, cunha linguaxe accesíbel para o lector non especializado.
Abreviatura
A abreviatura Cabrera emprégase para recoñecer a como autoridade na taxonomía en zooloxía.
Cómpre non confundila coa abreviatura botánica A. Cabrera, que se refire ao seu fillo Ángel Lulio Cabrera.
Nervosa
Nervosa é un grupo musical brasileiro de thrash metal e death metal formado e São Paulo no 2010. O grupo está composto por Fernanda Lira, Prika Amaral e Luana Dametto.
Traxectoria
miniatura|esquerda|A vocalista [[Fernanda Lira.]] En 2012 o grupo publicou a súa primeira demo titulada Time of Death. Fernanda Terra deixou a banda pouco tempo despois e foi substituída por Jully Lee, que máis tarde foi substituída por Pitchu Ferraz. En maio de 2012 o grupo asinou co selo discográfico Napalm Records.
miniatura|dereita|A guitarrista Prika Amaral. No 2013 gravaron o seu álbum de estudio de estrea, producido por Marcello Pompeu, vocalista do grupo de thrash metal Korzus. Actuaron en varios concertos no Brasil xunto a outros grupos como Exodus, Artillery, Exumer ou Raven. Victim of Yourself foi o título do seu primeiro álbum, publicado o 7 de marzo de 2014. No verán de 2015 actuaron nos seus primeiros concertos en Europa xunto a Hirax e no Summer-Breeze-Festival.
Comezaron a gravar o seu segundo álbum en xaneiro de 2016 nos Estados Unidos. O álbum contou coa produción de Andy Classen. Na primavera de 2016 realizaron os seus primeiros concertos nos Estados Unidos, antes de publicar o segundo álbum Agony o 4 de xuño de 2016. No outono de 2016 o grupo realizou unha xira por Europa xunto a Destruction, Flotsam and Jetsam e Enforcer. Pitchu Ferraz deixou o grupo a finais de 2016, sendo substituída temporalmente por Samantha Landa. En marzo de 2017 o grupo anunciou a inclusión de Luana Dametto como a súa nova batería.
Isoliña
Unha isoliña (tamén chamada, isopleta, liña de contorno, liña de perímetro, curva de nivel, isógrama ou isaritma), é unha curva que conecta, nun mapa, os puntos nos que existe un mesmo valor constante da variable estudada.
As isolíñas que se representan nun mapa son liñas, rectas ou curvas, que describen a intersección dunha superficie real ou hipotética cun ou máis planos horizontais. A configuración destas curvas permite aos lectores do mapa inferir o gradiente relativo da variable ou parámetro e estimar un valor nun lugar determinado.
O gradiente da función é sempre perpendicular á isolíña. Cando as liñas están moi preto entre si, a lonxitude do gradiente é grande: a variación é acentuada. Se as isoliñas adxacentes teñen o mesmo grosor de liña, a dirección do gradiente non pode determinarse e por iso empréganse diferentes grosores ou se rotulan ou etiquetan numericamente: deste xeito a dirección do gradiente pode ser facilmente apreciada.
O uso máis habitual das isoliñas é en cartografía e en meteoroloxía. Un mapa topográfico (ou mapa de curvas de nivel) utiliza isolíñas que unen puntos de igual altitude e mostra, así, a forma dos vales e os outeiros, e a pendente das ladeiras. En meteoroloxía, é usual presentar curvas de igual presión atmosférica chamadas isóbaras.
Historia
O uso destas liñas (a curva de nivel) para describir a superficie da terra foi estudado teoricamente por Ducarla en 1771, e Charles Hutton utilizouno no cálculo do volume dun outeiro en 1777. En 1791, J. L. Dupain-Triel realizou un mapa de Francia, no que reflectiu as curvas de nivel cada 20 metros de intervalo. En 1801, o tamén francés e xefe do Corpo de Enxeñeiros, Haxo, utilizou a liña de nivel a maior escala, 1:500 nunha planta para o seu proxecto para a Rocca de Aufo.
Ao redor de 1843, cando en Gran Bretaña e Irlanda a Ordenance Survey comezou a recoller nos seus mapas con regularidade as liñas de nivel, estas xa eran usadas con xeneralidade nos países europeos. As isóbatas non se xeneralizaron nas cartas náuticas ata que foron publicadas en 1834 as de Rusia e en 1838 as de Gran Bretaña.
Cando os mapas con curvas de nivel ou isolíñas fixéronse habituais, a idea de utilizar este tipo de representación propagouse a todo tipo de aplicacións. Talvez os de máis recente desenvolvemento son os mapas de curvas de calidade do aire e contaminación acústica, que apareceron por primeira vez nos Estados Unidos de América, aproximadamente cara a 1970, en gran parte como resultado da lexislación nacional que requiría a delimitación espacial deses parámetros.
Tipos de isoliñas
A algunhas isoliñas adóitaselles dar un nome específico, que comeza polo prefixo «iso» (do grego ισος (isos), que significa igual) segundo a natureza da variable que se mantén constante, aínda que en moitos campos fálase simplemente de curvas de nivel: a isoterma é unha liña de temperatura constante; a isóbara é unha liña de presión constante; e a isógona é unha liña ao longo da cal un ángulo se mantén constante (do grego iso-gonios = iguais ángulos).
O uso de nomes específicos está moi estendido en Meteoroloxía, en que se usan nun mesmo mapa ou diagrama (xeralmente, isóbaras e isotermas) para presentar unha imaxe dos principais factores que afectan o tempo. As isoliñas empregadas en Meteoroloxía baséanse na xeneralización dos datos recibidos desde a estación meteorolóxica. As estacións de cando en cando colócanse exactamente nunha isoliña (cando o están, indica unha medición precisa igual ao valor da isoliña). En lugar diso, as liñas son debuxadas coa mellor aproximación dos valores exactos, baseados na dispersión da información dispoñible. Os mapas do tempo poden presentar datos recolleitos, como a presión de aire nun momento dado, ou unha extrapolación deses datos, como a presión media durante un período, ou os prognósticos de tempo, como a predición da presión de aire nalgún momento futuro.
Gammaglobulina
Uso como tratamento médico
As inxeccións de gammaglobulinas utilízanse xeralmente para intentar potenciar temporalmente a inmunidade dun paciente contra certas enfermidades. Utilizáronse contra a hepatite A (tratamento menos frecuente actualmente desde que hai vacina) ou sarampelo, como preparación antes dun transplante de riles , en pacientes con inmunodeficiencias (como os que teñen agammaglobulinemia asociada ao X ou síndrome de hiper-IgM) ou outras doenzas inmunolóxicas, como a púrpura trombocitopénica idiopática. Tamén na enfermidade de Kawasaki.
Miraz
O topónimo galego Miraz pode referirse a:
Gammaglobulina
Patoloxía
O exceso de gammaglobulinas denomínase hipergammaglobulinemia e a deficiencia hipogammaglobulinemia.
Unha doenza que afecta ás gammaglobulinas denomínase "gammopatía", por exemplo a gammopatía monoclonal de importancia indeterminada.
Bustelo de Murias, Negueira, Negueira de Muñiz
Bustelo de Murias é un lugar da parroquia de Negueira, no concello de Negueira de Muñiz, na comarca da Fonsagrada, na provincia de Lugo. En 2008 tiña dez habitantes (cinco homes e cinco mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.
Vilabade, Vilabade, Castroverde
Vilabade é un lugar da parroquia de Vilabade no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 66 habitantes (29 homes e 37 mulleres).