cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
London School of Economics
É membro do grupo Russell, da European University Association e de CIVICA - The European University of Social Sciences, unha rede de oito universidades europeas centradas na investigación en ciencias sociais. Foi destacada no relatorio sobre investigación académica 2014 Research Excellence Framework.
No ano 2011, 17.654 persoas solicitaron 1.271 prazas de grao. Isto significa que houbo 13,8 solicitantes por cada praza. Máis da metade dos estudantes de LSE son posgraos. 16 gañadores do Premio Nobel foron estudantes ou persoal da LSE. Ten a maior porcentaxe no mundo de estudantes estranxeiros e o 46% do persoal é doutros países.
Finanzas
O grupo LSE ten unha dotación (2016) de 119 millóns de libras esterlinas e tivo uns ingresos totais para 2015-2016 de 311 millóns de libras (293 millóns de libras en 2014-2015 cun gasto de 307 millóns de libras no orzamento de 2015). As principais fontes de ingresos incluíron 177 millóns de libras de matrícula e contactos educativos (2014-15 167 millóns de libras), 25 millóns de libras de subvencións do consello de financiamento (22 millóns de libras para 2014-15), 32 millóns de libras de subvencións de investigación (27 millóns de libras entre 2014 e 2015) e 27 millóns de libras. 5,3 millóns de ingresos de investimento (2014–15 4,7 millóns de libras esterlinas).
Entre as maiores institucións non especializadas, os profesores e académicos de LSE foron os mellor pagados do Reino Unido, cuns ingresos medios de £103.886 e £65.177 respectivamente.
A LSE ten como obxectivo aumentar o tamaño do seu fondo de dotación a máis de 1.000 millóns de libras, o que a convertería nunha das institucións con mellores recursos do Reino Unido e do mundo. O esforzo foi iniciado en 2016 por Lord Myners, e o plan inclúe traballar con antigos alumnos ricos da LSE para facer grandes contribucións, aumentar o superávit orzamentario anual e lanzar unha nova campaña de doadores de antigos alumnos a grande escala. A LSE declarou que actualmente "a dotación limitada o financiamento restrinxe a nosa capacidade de ofrecer a admisión "cega das necesidades" aos estudantes".
A LSE recibiu doazóns de The Atlantic Philantropies para o apoio ao International Inequalities Institute.
El Saladillo
Historia
O nome de El Saladillo ("o salgadiño") orixinouse pola súa localización xunto a un par de salinas chamadas Salina Acha e Salina Angosta, depósitos de sal que ían dende a fronte do actual paseo marítimo (porto de Maracaibo) até Puente España na cidade de Maracaibo. Na primeira tentativa de fundar a cidade de Maracaibo menciónase unha mina de sal, e por iso algúns autores e cronistas populares supoñen que El Saladillo estaría moi ligado á fundación da cidade.
A primeira mención histórica do barrio remóntase a 1774, cando o bispo Mariano Martí realizou unha Visita Pastoral ao ser trasladado da diocese de San Juan de Porto Rico á diocese de Caracas - Venezuela.
Durante os séculos XIX e XX desenvolveuse un estilo local de vivenda popular, adaptado ás condicións climáticas da cidade, que lle confireu un carácter autóctono e unha identidade propia moi arraigada. Dentro deste espazo desenvolveuse boa parte da actividade gobernamental, relixiosa e cultural da cidade.
Na década de 1970 (01/07/1970) baixo o Goberno de Rafael Caldera e patrocinado por el e avalado polo zuliano Hilarión Cardozo, un plan urbanístico destruíu boa parte deste barrio para crear e ampliar vías para o transporte automovilístico no centro da cidade. Na actualidade quedan poucos vestixios do barrio orixinario, pero consérvanse varios edificios históricos, especialmente no contorno da rúa da Tradición ou rúa Carabobo, declarada Zona de Valor Histórico da Nación e Patrimonio Histórico, Artístico e Cultural da cidade de Maracaibo.
Actualmente, atópase na rúa Carabobo, o centro turístico máis rechamante da cidade de Maracaibo.
Na cultura popular
Caribe Concert foi fundado por 'Augusto Pradelli', produtor da primeira produción en Maracaibo Joligud, xunto cun dos primeiros hoteis do Zulia 'Hotel Caribe', coa intención de proporcionar aos turistas venezolanos a sensación de alegría do Zulia.
Varias gaitas zulianas mencionan o Saladillo, entre elas Gaita vieja del Saladillo.
Chaîne des Puys
A Chaîne des Puys é unha cadea de orientación norte-sur de cono de escoura, domos de lava e maares no Macizo Central de Francia. A cadea ten uns 40 km. de lonxitude e as características volcánicas identificadas, que constitúen un campo volcánico, inclúen 48 conos de escoura, oito domos de lava e 15 maares e cráteres de explosión. O seu punto máis alto é o domo de lava do Puy de Dôme, situado preto do medio da cadea, que ten 1465 m. de altura. O nome da franxa provén dun termo francés, puy, que se refire a unha montaña volcánica de perfil redondeado. Normalmente dáse a data do 4040 a.C. para a última erupción dun volcán Chaîne des Puys.
Un exemplo destacado da tectónica de placas en acción e rifting continental, a rexión de Chaîne des Puys converteuse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2018.
Formación
A Chaîne des Puys está situada na falla de Limagne, unha parte importante do Sistema de Rift Cenozoico Europeo que se formou durante a creación dos Alpes hai aproximadamente 35 millóns de anos. A rexión presenta unha gran variedade de características xeolóxicas formadas polo rifting. A propia cadea montañosa comezou a formarse hai aproximadamente 95.000 anos, e a actividade volcánica que formou a cordilleira cesou hai uns 10.000 anos. A maioría dos conos formáronse por erupción estrombolianas, e estes conos adoitan ter cráteres no cumio ben definidos. Algúns teñen cráteres aniñados, e outros mostran bordos rotos por onde se derramou a lava.
Wikipedia en finés
A Wikipedia en finés (en Suomenkielinen Wikipedia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua finesa. Wikipedia é a única Wikipedia en finés que aínda está actualizada. Foi creada a finais de 2002, mais mantívose nun estado moi primitivo até ben entrado o ano 2003.
Chaîne des Puys
Formación
Pola contra, Puy de Dôme creouse por unha erupción de Peleana, este tipo de erupción caracterízase por longos períodos de inactividade interrompidos periodicamente por erupcións súbitas e extremadamente violentas.
Wikipedia en finés
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Chaîne des Puys
Formación
Son posibles futuras erupcións na Chaîne des Puys e darían lugar á formación de novas montañas.
Investigación
Antes de 1750 e da identificación da cadea como volcánica, se rumoreaba que os Puys eran montículos de residuos mineiros feitos polo home ou fornos de forxa romanas.
A cadea foi obxecto da investigación pioneira do xeólogo inglés George Julius Poulett Scrope, a partir da década de 1820. En 1827 publicou a súa "Memoria sobre a xeoloxía do centro de Francia, incluíndo as formacións volcánicas de Auvernia, o Velay e o Vivarais", que máis tarde reeditouse nunha forma revisada e algo máis popular en "A xeoloxía e volcáns extintos do centro de Francia'' en 1858. Estes libros foron as primeiras descricións amplamente publicadas da Chaîne des Puys, e a análise neles sentou as bases de moitos dos principios básicos da vulcanoloxía.
Consuelo González Ramos
Consuelo González Ramos, nada en Villamayor de Campos (provincia de Zamora) o 7 de xuño de 1877 e finada en Madrid en 1956, foi unha xornalista, enfermeira e feminista española. Tamén empregou os pseudónimos «Celsia Regis» e «Doñeva de Campos»,
Traxectoria
Nada na localidade zamorana de Villamayor de Campos o 7 de xuño de 1877, estudou maxisterio na Escola Normal de Valladolid.
Foi enfermeira voluntaria na Guerra de África, e plasmou as súas vivencias no conflito na obra La mujer española en la campaña del Kert (1912). Colaborou no diario melillés El Telegrama del Rif, no que escribiu un conxunto de artigos baixo o título “Retrato do Hospital do Docker”.
Defensora do sufraxio feminino, fundou en 1917 a revista La Voz de la Mujer, que dirixiu até a súa clausura en 1931. Xunto con María Espinosa de los Monteros fundou a Asociación Nacional de Mujeres Españolas en 1918. Tamén creou a Federación Internacional Feminista en 1919 e a Unión del Feminismo Español en 1924. Partidaria dun feminismo conservador e católico, apoiou a ditadura de Primo de Rivera.
Creou a primeira Escuela de Tipógrafas de España, na que as alumnas confeccionaban La Voz de la Mujer. Estas tiñan que comprometerse a non aceptar un salario inferior ao dos homes e a denunciar esta situación se lles era imposta. Así mesmo, este medio contou cun suplemento de denuncia e información titulado Las Subsistencias.
A través deste suplemento creou un proxecto de granxas-escola femininas que tamén contaban cun departamento de orientación laboral. En 1925 fundou La Casa de la Mujer, con obxectivos similares ao Lyceum Club Femenino, que se fundaría un ano despois. Ese mesmo ano entrou no Concello de Madrid, primeiro como concelleira suplente e posteriormente como tenente de alcalde.
A proclamación da Segunda República Española depreciou os ideais conservadores defendidos por Celsia Regis, tanto na política coma nos movementos feministas. En consecuencia, pechou todas as súas publicacións e distanciouse da vida pública para afastarse do país por un tempo indeterminado. Con todo, finou en Madrid en 1956. Está sepultada no Panteón de Personajes Ilustres.
Noite dos coitelos longos (artúrica)
A traizón dos coitelos longos (en Brad y Cyllyll Hirion, en inglés Treason of the Long Knives) é un relato dun masacre de xefes celtas británicos por parte de soldados anglosaxóns nunha conferencia de paz na chaira de Salisbury no século V. Pénsase que é "pseudohistórica" xa que os únicos rexistros sobreviventes que a mencionan son séculos máis tarde nas historias semimitolóxicas da Historia Brittonum e da Historia Regum Britanniae. Segundo a lenda, durante unha celebración na corte do Rei Artur, os inimigos internos da Táboa Redonda aproveitaron a distracción e a confianza xerada polo banquete para asasinar a un gran número de cabaleiros, sementando o caos e a desconfianza na corte de Artur. Aínda que é un conto de advertencia popular na Europa medieval, non hai ningunha outra evidencia histórica da traizón dos coitelos longos. A maioría dos historiadores interpretan a historia como unha construción puramente literaria.
Consuelo González Ramos
Traxectoria
Hai unha rúa en Melilla que leva o seu nome.
Noite dos coitelos longos (artúrica)
Antecedentes
No contexto das lendas do Rei Artur, a Táboa Redonda era a orde de cabaleiros establecida por Artur para traer a paz e a xustiza ao seu reino. A noite dos coitelos longos é un episodio dramático que simboliza a desintegración desta orde idealizada.
Fondo
Segundo a tradición, Vortigern, que se convertera nun gran rei dos británicos a raíz do fin do dominio romano en Gran Bretaña, chamou aos anglosaxóns baixo Hengist e Horsa para establecerse na illa de Thanet a cambio do seu servizo como mercenarios nas batallas contra os pictos e os gaélicos en Escocia. Os colonos, porén, explotan a luxuria dun borracho Vortigern pola filla de Hengist para permitirlles aumentar o seu número e concederlles máis terras, incluíndo finalmente todo o Reino de Kent.
Historia Brittonum
Non hai conta deste acontecemento nos escritos de Gildas do século VI. A historia aparece por primeira vez na Historia Brittonum, moi posterior, atribuída ao historiador galés Nennius, que foi unha compilación en latín de diversos materiais (algúns deles históricos e outros míticos, literarios ou lendarios) reunidos durante o inicio do século IX, e que sobreviven en manuscritos dese século, é dicir, uns 400 anos despois do suposto suceso. Segundo a análise textual da Historia de John Morris, este conto deriva dunha narración do norte de Gales que trataba principalmente de Emrys ( Ambrosius Aurelianus), que o compilador da Historia incorporou nun marco extraído dunha crónica de Kent, xunto con detalles dunha Vida de San Xermán.
Esta é unha tradución do latín da edición do texto de Edmond Faral (París 1929) (seccións entre corchetes [así] proporcionadas a partir da tradución da edición de 1892 de T. Mommsen; véxase a tradución literal na versión da Wikipedia en inglés): "Non obstante, aconteceu despois da morte de Vortimer, fillo do rei Vortigern, e despois do regreso de Hengist coas súas forzas, convocaron un falso Consello, para que puidesen traballar a tristeza para Vortigern co seu exército. Porque enviaron legados para pedir a paz, para que houbese amizade perpetua entre eles. Entón, o propio Vortigern cos anciáns por nacemento do seu pobo [considerou o asunto e pensou coidadosamente no que podían facer. E a mesma] opinión era con todos eles, que debían facer a paz, e os seus legados volveron e despois convocaron a conferencia, para que a un e outro lado os británicos e os saxóns (Brittones et Saxones) se xuntasen como un sen armas, para que a amizade quedara selada.E Hengistus ordenou a toda a súa casa que cada un escondese o seu coitelo (artavum) debaixo do seu pé no medio do seu zapato. 'E cando che chame e diga 'Eu nimet saxas ' (Ei, saca as túas espadas!), entón saca os teus coitelos (cultellos) das solas dos teus zapatos, cae sobre eles e pásate con forza contra eles. E non matedes o seu rei, senón cóllese por amor á miña filla que lle dei en matrimonio, porque é mellor para nós que sexa rescatado das nosas mans». E reuniron a conferencia, e os saxóns, falando de xeito amistoso, mentres tanto, pensaban de xeito lobo, e sentáronse sociablemente home ao lado do home (é dicir saxón xunto ao británico). Hengistus, como dixera, falou, e todos os trescentos anciáns do rei Vortigern foron sacrificados, e só el foi encarcerado e encadeado, e deulles moitas rexións para o rescate da súa alma (é dicir, a vida), é dicir, Est Saxum, Sut saxum [, Middelseaxan, con outros distritos baixo o seu control que eles nomearon.]"
Geoffrey de Monmouth
A traizón dos coitelos longos tamén se describe no libro 6 da Historia Regum Britanniae de Geoffrey de Monmouth, quen escribiu a principios do século XII e presumibelmente utilizou a Nennius como fonte principal. Segundo el, o incidente tivo lugar nun banquete no actual Wiltshire, ostensibelmente organizado para selar un tratado de paz, que puido ser a cesión de Essex e Sussex a cambio de matrimonios mixtos entre Rowena, a filla do xefe saxón Hengest, e Vortigern. A historia afirma que os "saxóns" --que probabelmente inclúen anglos e xutes- chegaron ao banquete armados cos seus longos coitelos (seaxes) escondidos nas súas persoas. Durante a festa, nunha determinada palabra de mando, sacaron os coitelos e mataron aos britóns desarmados que estaban sentados ao seu carón. O propio Vortigern salvouse, pero todos os seus homes foron asasinados, excepto Eldol, conde de Gloucester, que escapou.
Consecuencias
Este evento é un punto de inflexión nas historias artúricas, xa que precipita a caída da Táboa Redonda e, finalmente, a morte de Artur. Simboliza a traizón, a perda da inocencia e o fin da época dorada de Camelot.
Nome e legado
O termo a traizón dos coitelos longos foi usado por primeira vez en inglés por Meredith Hanmer, que morreu en 1604, na súa Crónica de Irlanda. O termo galés correspondente twyll y cyllyll hirion utilizouse por primeira vez en 1587 ou antes.
No País de Gales do século XIX, o termo Brad y Llyfrau Gleision ("The Treason of the Blue Books", a traizón dos libros azuis) foi acuñado para referirse aos "Reports of the Commissioners of Inquiry into the state of education in Wales ", publicados en portadas azuis parlamentarias en 1847.
Tamén se utilizou para referirse ao asasinato de Alexander Burnes en novembro de 1841 en Cabul, Afganistán.
Tamén se utilizou cando o primeiro ministro británico Harold Macmillan destituíu a sete membros do seu gabinete nunha "noite dos coitelos longos", e foi criticado o termo pola referencia ao evento nazista (non pola orixe artúrica).
No Canadá, o termo foi usado polo premiere do Quebec René Lévesque en referencia á repatriación da Constitución canadense en 1981. (Antes dese momento, a autoridade constitucional final do Canadá residía no Reino Unido). Inicialmente oito das 10 estreas provinciais opuxéronse á repatriación da constitución. En ausencia de Lévesque, chegouse a un compromiso e 9 dos 10 (só Quebec discrepou).
Anfibolita
miniatura|300px|Unha pedra de anfibolita nos xardíns botánicos da Universidade Charles, de Praga, República Checa. miniatura|Anfibolita de [[Cabo Cod, Massachusetts]] miniatura|Anfibolita que contén granate do [[Val di Fleres, Italia]]
A anfibolita é unha rocha metamórfica que contén anfíbolos, especialmente horneblenda e actinolita, así como feldespatos plaxioclasios, pero con pouco ou ningún cuarzo. É de cores escuras e densa, cunha estrutura debilmente foliada ou xistosa. As pequenas escamas ou follas brancas e negras da rocha a miúdo danlle unha aparencia característica.
A anfibolita fórrmase frecuentemente por metamorfismo de rochas ígneas máficas, como os basaltos. Porén, como o metamorfismo crea minerais enteiramente baseados na química do protólito (rocha de orixe), certas "margas sucias" e sedimentos volcánicos poden tamén metamorfizarse dando unha ensamblaxe de anfibolitas. Os depósitos que conteñen dolomita e siderita tamén orixinan facilmente anfibolitas (tremolita-xisto, grunerita-xisto e outros) especialmente onde houbo certo grao de metamorfismo de contacto causado por masas de magma granítico adxacentes. O basalto metamorfizado (metabasalto) crea ortoanfibolitas e outras litoloxías quimicamente apropiadas crean paraanfibolitas.
Aínda que as tremolitas son un anfíbolo metamórfico, deriva máis comunmente de rochas ultramáficas altamente metamorfizadas e así os xistos de talco-tremolita non se consideran xeralmente unha variedade de anfibolita. Unha rocha ígnea plutónica holocristalina composta primeiramente de anfíbolo horneblenda denomínase horneblendita, que adoita ser unha rocha cumulítica cristalina. As rochas ígneas con máis do 90% de anfíbolos que teñen unha matriz de feldespato poden ser lamprófitos.
Alonso González Rodríguez
Alonso González Rodríguez, nado no século XVIII en Pobra de Seabra e finado o 30 de novembro de 1823, foi un pioneiro da vacinación e político español de ideoloxía liberal.
Traxectoria
Ensaiou con éxito unha vacina contra a varíola na comarca de Seabra en 1803, con especial éxito no concello de Trefacio , e logo durante guerra contra o francés formou, como vogal de armamento da xunta local, parte das forzas que se opuxeron ao asedio do exército francés á súa cidade natal e ao cabo tivo que fuxir ao monte, e alí o coñecemento do terreo favoreceu o movemento de tropas portuguesas pola fronteira. En 1813, tras a liberación da Pobra, foi un do tres deputados que a provincia de Valladolid (na que entón estaban incluída a terra de Sanabria) enviou ás Cortes.
Tras conseguir praza como funcionario da Facenda Real, xubilouse en 1816 e volveu á súa localidade natal. Durante o Trienio Liberal foi deputado provincial polo partido da Pobra de Seabra na deputación provincial de Valladolid entre 1820 e 1822.
Anfibolita
Ortoanfibolitas e paraanfibolitas
As rochas metamórficas compostas principalmente de anfíbolo, plaxioclasio, con minerais subordinados como epidota, zoisita, clorita, cuarzo, titanita e minerais accesorios como o leucoxeno, ilmenita e magnetita, que teñen como protólito unha rocha ígnea coñécense como ortoanfibolitas.
A paraanfibolita xeralmente ten a mesma ensamblaxe de minerais no equilibrio que a ortoanfibolita, con máis biotita, e pode incluír máis cuarzo, plaxioclasio e, dependendo do protólito, máis calcita/aragonita e wollastonita.
A miúdo a forma máis fácil de determinar a verdadeira natureza dunha anfibolita é inspeccionar as súas relacións de campo; especialmente se está interdixitada con outras rochas metasedimentarias, especialmente grauvacas e outras rochas sedimentrias. Se a anfibolita parece transgredir as aparentes superficies de estratificación do protólito é unha ortoanfibolita, xa que isto indica que era un dique.
Por tanto, a xeoquímica completa da rocha serve para distinguir a orto- da paraanfibolita.
Acuñouse a palabra metabasalto en boa parte para evitar a confusión entre a ortoanfibolita e a paraanfibolita. Este termo recoméndano algunhas institucións (como o Servizo xeolóxico británico) cando é posible determinar a a orixe da rocha a partir só das súas características (e non a partir das súas relacións de campo), especialmente cando o grao de metamorfismo é baixo.
Facies das anfibolitas
miniatura|Anfibolita de granate, vendida como "Nordic Sunset Granite", procedente da área de [[Murmansk]] miniatura|Diagrama de presión e temperaturas das facies metamórficas. A número 5 é a da facies da anfibolita. A anfibolita define un conxunto de condicións particulares de temperatura e presión coñecidos como a facies de anfibolita. Porén, debe terse precaución antes de realizar un mapa metamórfico baseándose só na anfibolita.
Prmeiro, para que unha ortoanfibolita ou anfibolita se clasifiquen como anfibolita metamórfica, debe ser certo que o anfíbolo na rocha sexa un produto do progresivo ou prógrado e non do retrógrado. Por exemplo, o anfíbolo actinolita é un produto común de metamorfismo retrógrado do metabasalto nas condicións da facies dos xistos verdes (superior). A miúdo este tomará a forma cristalina e o hábito da ensamblaxe do protólito orixinal; a actinolita que substitúe pseudomorficamente o piroxeno é un signo de que a anfibolita pode non representar o pico dun grao metamórfico da facies da anfibolita.
O xisto de actinolita é a miúdo o resultado de alteración hidrotermal ou metasomatismo, e así pode que non sexa necesariamente un bo indicador de condicións metamórficas cando se toma illadamente.
Segundo, as microestruturas e tamaño de cristal da rocha deben ser as apropiadas. As condicións da facies da anfibolita experiméntanse a temperaturas que pasan de 500 °C e a presións de menos de 1,2 GPa, dentro do campo de deformación dúctil. A textura de gneis pode aparecer preto, cando non xusto, nas zonas da milonita, e pode haber foliacións e comportamento dúctil, incluíndo lineacións de estiramento.
Aínda que non é imposible que teña unha mineraloxía que lembre a do protólito, isto é raro. Máis común é encontrar fenocristais de piroxeno, olivina, plaxioclasio e mesmo anfíbolo magmático como a pargasita pseudomorfizada. A miúdo consérvanse as texturas magmáticas orixinais, especialmente a estratificación magmática en intrusións estratificadas.
As ensamblaxes minerais en equilibrio da facies da anfibolita de varios tipos de protólitos consisten en:
A facies da anfibolita adoita ser o produto das secuencias metamórficas da secuencia da facies barroviana ou da secuencia da facies Abukuma avanzada. A facies da anfibolita é o resultado do enterramento continuo e o quentameno unha vez que se supera a facies dos xistos verdes. Un maior enterramento e compresión metamórfica (pero pouca calor extra) conduce ao metamorfismo da facies das ecloxitas; con máis calor a maioría das rochas empezan a fundir a partir dos 650 a 700 °C en presenza de auga. Porén, en rochas secas, a calor (e enterramento) adicional poden causar as condicións da facies da granulita.
Epidiorita
O termo arcaico epidiorita utilízase ás veces, especialmente en Europa, para referirse a ortoanfibolita metamorfizada con protólito de diorita, gabro ou outras rochas intrusivas máficas. Na epidiorita o clinopiroxeno orixinal (as máis das veces auxita) foi substituído polo anfíbolo fibroso uralita.
Usos
A anfibolita úsase como material para a construción, pavimentos, fachadas, especialmente debido ás súas texturas atractivas, cor escura, dureza e facilidade de puído e pola súa dispoñibilidade.
A anfibolita foi o material preferido para a produción de aixolas en Europa central no Neolítico nas culturas da olería de bandas e de Rössen.
Río Songhua
Administrativamente, discorre polas provincias chinesas de Heilongjiang e Jilin.
Xeografía
Na confluencia o río Songhua cambia abruptamente de dirección e diríxese cara ao leste. Nese mesmo punto o río comeza un longo tramo no que forma a fronteira natural entre as provincias de Jilin (sur) e Heilongjiang (norte). O río segue cara ao leste, recibindo preto de Harbin o río Hulan. Despois, cruza entre a parte norte e leste do sistema de montañas de Manchuria e a cordilleira de Khingan, para despois penetrar no val do río Amur e desembocar nel preto da cidade de Dongjiang.
O río Songhua adoita conxelarse dende finais de novembro ata marzo. O seu período de maior caudal ocorre cando a neve das montañas se derrite ao comezo da primavera. O río é navegábel ata Harbin mediante embarcacións de tamaño mediano. Se estas son pequenas, poden navegar ata Jilin e polo río Nen, terminando en Qiqihar. miniatura|Imaxe de satélite do río Songhua ao leste de [[Harbin]]
Historia
En novembro de 2005 o río foi contaminado con benceno, provocando o peche do abastecemento de auga de Harbin. O derramamento cubriu 80 km e finalmente chegou ao río Amur (Heilong) na fronteira entre a China e Rusia. O 28 de xullo de 2010 varios milleiros de toneis procedentes de dúas plantas químicas na cidade de Jilin foron arrastradas polas riadas. Algúns deles contiñan 170 kg de material explosivo como cloruro de trimetilsilo e hexametildisiloxano. En 2016, a parte máis achegada á cidade de Jilin foi afectada por unha pequena inundación.
Wikipedia en checo
A Wikipedia en checo (en Česká Wikipedie) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua checa.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Bernardo Sassetti
Bernardo da Costa Sassetti Pais, coñecido só como Bernardo Sassetti, nado en Lisboa o 24 de xuño de 1970 e finado na Praia do Abano, Alcabideche, Cascais, o 10 de maio de 2012, foi un compositor e pianista portugués.
Familia
Era o fillo máis novo de Sidónio de Freitas Branco Pais e da súa muller e curmá en 2º grao María de Lourdes da Costa de Sousa de Macedo Sassetti, de ascendencia italiana. O seu pai era neto paterno de Sidónio Pais, sobriño materno de Luís de Freitas Branco e de Pedro de Freitas Branco e curmán de João de Freitas Branco. A súa nai era curmá-sobriña de Luís de Freitas Branco e de Pedro de Freitas Branco, curmán segunda de João de Freitas Branco, bisneta do 5º Vizconde de Mesquitela e 3º Conde de Mesquitela e sobriña bisneta do 1º Vizconde de Nogueiras.
Formación
Comezou os seus estudos de piano clásico DINDONG aos nove anos coa profesora Maria Fernanda Costa e, posteriormente, co profesor António Menéres Barbosa, tendo tamén asistido á Academia dos Amadores de Música. Dedicouse ao jazz, estudando con Zé Eduardo, Horace Parlan e Sir Roland Hanna. En 1987 comeza a súa carreira profesional, en concertos e clubs locais, co cuarteto de Carlos Martins e Moreiras Jazztet; participa en numerosos festivais con músicos como Al Grey, John Stubblefield ou Andy Sheppard
Canto a la libertad
Canto a la libertad é unha canción do cantautor e escritor aragonés José Antonio Labordeta. Composta en 1975, representa un soño de solidariedade, de humanidade, de xustiza social, de esperanza e liberdade, e constitúe un himno para o pobo aragonés.
Bernardo Sassetti
Traxectoria profesional
Nos primeiros quince anos da súa carreira, actuou por todo o mundo xunto a Art Farmer, Kenny Wheeler, Freddie Hubbard, Paquito D'Rivera, Benny Golson, Curtis Fuller, Eddie Henderson, Charles McPherson, Steve Nelson, integrados na Orquestra das Nacións Unidas e no quinteto de Guy Barker co que gravou o CD "Into the blue" (Verve), nomeado aos Mercury Awards 95- Dez discos do ano. En novembro de 1997, tamén con Guy Barker, grava "What Love is", acompañado pola Orquestra Filharmónica de Londres e co cantante Sting de convidade especial.
Canto a la libertad
Propostas como himno
miniatura|José Antonio Labordeta en 2009 Xa en 1989, no mesmo debate de tramitación urxente para a aprobación do actual Himno de Aragón nas Cortes de Aragón, o Partido Aragonés (PAR) propuxo o Canto a la libertad como himno oficial, tras consultar a opinión do autor sobre a iniciativa. A proposta foi rexeitada porque só o Partido Aragonés votou a favor.
Tamén o partido político Chunta Aragonesista (creado en 1986 e polo que Labordeta foi parlamentario nas Cortes de Aragón en 1999 e deputado no Congreso entre 2000 e 2008) ten solicitado que se recoñeza a súa lexitimidade como himno.
Thor Able
miniatura|O Thor Able 4 lanzando o [[Pioneer 5.]] Thor Able foi unha serie de foguetes espaciais dos Estados Unidos.
Características
Os foguetes Thor Able usaban unha primeira etapa baseada no mísil Thor xunto cunha segunda e terceira etapas formadas polo foguete Able (derivada do Vanguard) en diferentes configuracións. Foron usados un total de 16 entre 1958 e 1960, con catro fallos comletos e dous parciais. Tódolos lanzamentos se fixeron desde Cabo Cañaveral. Os foguetes foron manexados inicialmente pola Forza Aérea para máis tarde ser xestionados pola NASA.
Thor Able
Thor Able a secas ou Thor-DM-18 Able foi a primeira versión dos foguetes Thor Able. Usaba unha primeira etapa Thor xunto cunha segunda e terceira etapas combinadas Able / AJ10-40. Os lanzamentos desta versión estaba deseñados para probar a cofia e levaban un rato cada un. O primeiro lanzamento fallou debido á explosión do foguete, mentres que os dous seguintes tiveron éxito, aínda que ningún dos ratos foi recuperado.
Thor Able I
O Thor Able I usaba unha última etapa Altair e podía lanzar cargas de ata 50 kg. Lanzáronse tres con dous fallos completos ao estoupar os foguetes e un fallo parcial ao non producir a terceira etapa suficiente pulo.
Canto a la libertad
Propostas como himno
Tras a morte do autor, o 19 de setembro de 2010, iniciáronse diversas campañas cívicas co obxectivo de promover a adopción oficial do Canto a la libertad como himno de Aragón, mesmo a través do procedemento de iniciativa popular recollido no Estatuto de Autonomía de Aragón.
Thor Able
Thor Able II
O Thor Able II usaba unha etapa Able II sen etapas adicionais. Lanzáronse seis, unha cun fallo parcial.
Thor Able II M1
O Thor Able II M1 usaba unha etapa Able II e unha última etapa Altair. Lanzáronse dous, con un fallo.
Canto a la libertad
Propostas como himno
En outubro de 2010, unha decena de asociacións culturais e sociais de Aragón, entre elas o Instituto Aragonés de Antropoloxía, o Rolde de Estudios Aragoneses e a Asociación Amparo Poch, constituíron unha comisión promotora da iniciativa lexislativa popular para as Cortes de Aragón adoptaren o “Canto a la libertad” como himno oficial de Aragón.
A proposta foi entregada o 22 de outubro á Mesa das Cortes de Aragón, a cal a admitiu a trámite o 28 de outubro.
Thor Able
Thor Able III
O Thor Able III usaba unha etapa Able III e unha última etapa Altair. Lanzáronse só un modelo deste foguete, con éxito.
Thor Able IV
O Thor Able III usaba unha etapa Able IV e unha última etapa Altair. Lanzouse un, con éxito.
Bernardo Sassetti
Traxectoria profesional
Como compositor, as suites "Ecos de África", "Sons do Brasil", "Mundos", "Fragments (Of Cinematic Illusion)", "Entropé" (para piano e orquestra) e "4 Movimentos Soltos" (para piano, vibráfono, marimba e orquestra). O seu primeiro disco como líder, Salsetti (Groove/Movieplay), gravouse en abril de 1994 coa participación de Paquito D'Rivera, o segundo, Mundos (Emarcy/Polygram), en xaneiro de 1996.
Recoñecementos
"Nocturno", lanzado por Clean Feed en 2002, foi premiado cun 1º Premio Carlos Paredes. "Índigo" e "Livre" son outras das súas máis recentes gravacións de piano solista para o mesmo selo.
O 30 de xaneiro de 2006 foi nomeado Comandante da Orde do Infante D. Henrique.
Vida persoal
Bernardo Sassetti estaba casado coa actriz Beatriz Batarda, coa que tivo dúas fillas, María e Leonor Batarda Fernandes Sassetti Pais, de 8 e 6 anos no momento da súa morte.
Pasamento
Faleceu o 10 de maio de 2012 tras unha caída de 20 metros dun cantil na Praia do Guincho, no concelho de Cascais. A Capitanía do Porto de Cascais recibiu unha chamada ás 15:15 horas deste xoves 10 de maio para socorrer “a un individuo que caera nunha rocha ao norte da Praia do Abano”.
Música para películas
Dedicouse habitualmente á música de cine, tendo interpretado varias obras, entre as que destaca a súa participación na película do director Anthony Minguella - " The Talented Mr. Ripley " (Paramount/Miramax). Para este proxecto gravou "My Funny Valentine" co actor Matt Damon, entre outras cancións. Tamén compuxo, en colaboración co trompetista Guy Barker, unha serie de temas que se presentarán na estrea desta película realizada en Los Ángeles, Nova York, Chicago, Berlín, París, Londres e Roma.
As súas obras de composición para cine máis importantes son as seguintes: "María do Mar" de Leitão Barros, "Coitelos e anxos" de Eduardo Guedes, "Quaresma" de José Álvaro Morais, "O Milagre Segundo Salomé" de Mário Barroso, "A Costa dos Murmúrios" de Margarida Cardoso, "Alice" de Marco Martins, o documental "Noite em Branco" de Olivier Blanc e a curtametraxe "As Terças da Bailarina Gorda" de Jeanne Waltz. Como solista, tamén participou na película "Pax" de Eduardo Guedes e na curtametraxe "Bloodcount" de Bernard McLoughlan.
Como concertista
Como concertista, actuou en piano solista, en trío con Carlos Barretto e Alexandre Frazão ou en dúo co pianista Mário Laginha, co que gravou os CD "Mário Laginha/Bernardo Sassetti" e "Grandolas" (homenaxe a Zeca Afonso e aos 30 anos da Revolución do 25 de abril).
Como solista
Entre os moitos discos gravados (como solista, acompañante e compositor) destacan: Conrad Herwing e Trío de Bernardo Sassetti - "Ao vivo no Guimarães jazz"; Cuban Orchestra Sierra Maestra - "Dundumbanza" e "Tibiri tabara"; Carlos Barreto - "Impressões" e "Olhar"; Carlos Martins con Cindy Blackman - "Passagem"; Luis Represas - "Complicidades"; Carlos do Carmo "En directo no Coliseu"; Guy Barker - "Into the blue", "Timeswing" e "What love is"; Perico Sambeat - "Perico"; Guillermo McGill - "Cielo" e "Oración"; Tetvocal - "Desafinados"; Djurumani - "Reencontro" e Andy Hamilton - "Jamaica by night", entre moitos outros.
Canto a la libertad
Propostas como himno
Entre o 25 de novembro de 2010 e o 24 de marzo de 2011, data da presentación das sinaturas ante a Xunta Electoral de Aragón, recolléronse 24 256 sinaturas de apoio.
Tras a Xunta Electoral de Aragón acreditar o cumprimento de todos os requirimentos mínimos, o 5 de abril de 2011 a Mesa das Cortes de Aragón ordenou a publicación como Proposición de Lei pola que se declararía himno de Aragón o Canto a la Libertad.
Benita Asas
Benita Asas Manterola, nada en Donostia o 4 de marzo de 1873 e finada en Bilbao o 21 de abril de 1968, foi unha mestra e feminista española. Desenvolveu a maior parte da súa vida profesional e política en Madrid.
Traxectoria
Benita Asas Manterola estudou Maxisterio por libre en Valladolid, e obtivo unha cualificación final de sobresaínte en outubro de 1897. Estivo destinada en Bilbao até 1902, cando se trasladou ás escolas públicas de Vallehermoso en Madrid.
En 1910 publicouse a súa obra ''Dios y el Universo. Libro de lectura instructiva para niños y niñas.'' O manual recibiu o imprimatur do Bispo de Madrid-Alcalá en 1911 e en 1916 foi incluído como libro de texto escolar. Case a xeito de ensaio, nel anímase aos dous mozos protagonistas a que pensen sobre a relixión e a patria, e que rexeiten os convencionalismos.
Canto a la libertad
Propostas como himno
A convocatoria das eleccións autonómicas do 22 de maio de 2011 fixo trasladar a proposición á seguinte lexislatura. Producida a toma de posesión das novas deputadas e deputados o 7 de setembro, debateuse no primeiro pleno ordinario das novas Cortes.
Benita Asas
Traxectoria
O 15 de outubro de 1913 fundou, xunto a Pilar Fernández Selfa, o xornal El Pensamiento Femenino, que dirixiu entre 1913 e 1916. Desaparecida a publicación, Benita seguiu colaborando en La Voz de la Mujer, medio fundado por Celsia Regis.
Canto a la libertad
Propostas como himno
En 2011 a cineasta Vicky Calavia dirixiu o documental de 30 minutos Canto a la libertad. Himno de Aragón sobre a proposta.
O 30 de outubro de 2011 o actor Jesús Pescador interveu no Pleno do Concello de Zaragoza, en nome da Comisión Promotora do Canto a la Libertad como Himno de Aragón. Apoiou unha moción presentada para que o consistorio se situase a favor da proposta e propuxo tamén que «se atopase un lugar para que o Canto á Liberdade tivese presenza nas Festas do Pilar». A moción do grupo municipal de Chunta Aragonesista (CHA) foi finalmente aprobada co apoio de PSOE e IU.
Benita Asas
Traxectoria
Foi presidenta da Asociación Nacional de Mujeres Españolas desde 1924 até 1932. En 1929 asistiu como delegada da Liga Femenina Española á Asemblea convocada pola Sociedade de Nacións en Xenebra, Suíza. Alí propuxo convocar un congreso mundial de mulleres como recurso para evitar novos conflitos bélicos, como a primeira guerra mundial.
Durante a Segunda República Española, como medida dentro da redacción da nova constitución, encargouse de presentar nas Cortes un Memorando sobre o dereito do voto da muller ante a Comisión constitucional.
Canto a la libertad
Propostas como himno
O 8 de outubro de 2011 Pepín Banzo coa gaita de boto e a voz de Jesús Quilez interpretaron no acto de inicio das Festas do Pilar o Canto a la Libertad, minutos antes do pregón de festas no balcón do Concello da capital aragonesa.
Benita Asas
Proceso e inhabilitación
O 21 de novembro de 1940, a Comisión Superior Dictaminadora de Expedientes de Depuración declarou a perda do salario non percibido. Así mesmo, declarou a inhabilitación para desempeñar a súa profesión ou acceder a cargos directivos e de confianza. Non houbo novas de publicacións ou actividade política trala súa depuración, até o seu pasamento o 21 de abril de 1968 en Bilbao.
Wikipedia en húngaro
A Wikipedia en húngaro (en Magyar Wikipédia) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua húngara. Foi creada o 8 de xullo de 2003, e acadou os 300 000 artigos en maio de 2015.
Historia
O 14 de xaneiro de 2013, a Wikipedia en húngaro converteuse na primeira versión en dispoñer das súas ligazóns interlingüísticas a través de Wikidata.
Joaquim Rodrigues dos Santos Júnior
Joaquim Rodrigues dos Santos Júnior, coñecido como Joaquim Santos Júnior ou só como Santos Júnior, nado en Barcelos en 1901 e finado en Maia en 1990, foi un profesor universitario e investigador portugués.
Formación e carreira profesional
Licenciouse en Ciencias Histórico-Naturais na Facultade de Ciencias da Universidade do Porto e en Medicina en 1932. Exerceu a medicina durante moi pouco tempo, téndose dedicado ao ensino e á investigación. Foi nomeado axudante da cátedra de Antropoloxía en 1932 e doutorouse en 1944, facendo o exame de Profesor Extraordinario en 1948. Entre 1936 e 1956 realizou varias misións de investigación en Mozambique, labor pioneira pola que segue a ser lembrado. miniatura|Joaquim Rodrigues dos Santos Júnior e Judite Campos en Mozambique en 1938. Nunha das diversas misións de estudo antropolóxico a África, entre os anos 1936 e 1948, cando quería cazar unha rara bolboreta, sufriu unha grave caída que lle provocou certa xordeira, polo que comezou a utilizar un audiófono, ademais dunha incapacidade permanente nunha perna, que o obrigaba a camiñar apoiado nun bastón.
Mantivo unha continuada relación con Galiza e unha extensa correspondencia con intelectuais galegos da súa época, como Florentino López Cuevillas, Xaquín Lorenzo, Antón Fraguas, Xosé Filgueira Valverde, Vicente Risco ou Fermín Bouza-Brey (a quen parafraseou e dedicou a súa obra Paremiologia jurídica galaico-portuguesa ) tanto na Segunda República como despois durante o franquismo.
Obra
Discípulo e continuador de Mendes Correia, foi director do Instituto de Antropoloxía da Universidade do Porto, que leva o nome daquel profesor. Ten publicados ducias de artigos académicos e varios traballos sobre Antropoloxía, Etnografía, Prehistoria e Zooloxía en particular. Algúns destes artigos tiveron lugar na cidade de Maia, destacando o descubrimento e as primeiras referencias, tanto en Portugal como no estranxeiro, á Pedra Partida de Ardegães, que contén, por unha banda, inscricións admitidas como prehistóricas. En Caldas Santas de Carvalhelhos, balneario que frecuentaba con relativa asiduidade, para descanso e tratamento e onde era amigo do seu director clínico, Augusto Gonçalves Moreno, a quen coñecera na Facultade de Medicina, descubriu un castro romano cuxas escavacións dirixiu persoalmente iniciándoas pola súa conta e só despois obtendo unha pequena subvención do Estado.
Sociedades
Foi membro distinguido da Sociedade Portuguesa de Antropoloxía e Etnoloxía, da Sociedade de Xeografía de Lisboa, da Asociación Portuguesa de Arqueólogos, da Sociedade Martins Sarmento, do Seminario de Estudos Galegos, da Real Academia Galega, do Institut International d'Anthropologie e da Société Etnographique de Paris.
Morte
Morreu en 1990, en Águas Santas, no concello de Maia, na casa na que sempre viviu cando estaba en Portugal. Foi un profesor esixente e unha personalidade notábel que sempre destacou pola súa sinxeleza e simpatía unidas a unha sólida cultura. O seu nome figura na lista de colaboradores da revista Feira da Ladra (1929-1943)
Cristina Abades
Cristina Abades Martínez, nada en 1971, é unha política galego do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, foi funcionaria municipal, concelleira do concello de Lugo e xefa territorial de Política Social na Provincia de Lugo.
Vegaøyan
Vegaøyan ou Arquipélago Vega é un grupo de illas no Mar de Noruega correspondentes aproximadamente ao concello de Vega. Desde 2004, é Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Este cúmulo de ao redor de 6.500 pequenas illas no condado de Nordland, xusto ao sur do círculo polar ártico, rodea a principal illa Vega e está habitada desde a Idade de Pedra. Outras illas do grupo inclúen Igerøya, Ylvingen e Søla.
Descrición
thumb | esquerda | Praia de Eidem en Vega As illas testemuñan un estilo de vida frugal distintivo baseado na pesca e a colleita do penuxe do pato eider nun ambiente inhóspito. Hai vilas mariñeiras, peiraos, casas de eider (construídas para que aniñen os patos eider), terras de cultivo e faros. Hai evidencias de asentamento humano a partir da Idade de Pedra en diante. No século IX, as illas convertéronse nun importante centro para o abastecemento de penuxe, que parece ter representado ao redor dun terzo dos ingresos das illas.
O arquipélago de Vega reflicte o xeito no que as xeracións de pescadores/labregos mantiveron, durante os últimos 1500 anos, unha vida sostible nunha paisaxe mariña inhóspita preto do círculo polar ártico, baseada na práctica agora única de coller penuxe de eider e tamén celebra a contribución feita polas mulleres a producir edredóns.
Área importante de aves
O arquipélago identificouse como Área importante de aves por BirdLife International porque soporta poboacións de ganso bravo e ganso sangano, eider común, movella grande, corvo mariño grande, corvo mariño cristado, pigargos, Pilro escuro e arao de á branca.
Antonio López Barro
Antonio López Barro, coñecido como Ruso, nado en Naves (Llanes) cara a 1906 e finado en Lugo o 29 de decembro de 1936, foi un funcionario e político asturiano.
Río Liao
O río Liao (en 遼河, simplificado: 辽河, pinyin: Liáo Hé) é un río da China. Con 1345 km, trátase do principal curso de auga do sur de Manchuria.
O seu nome deriva da rexión de Liao, nome histórico do sur de Manchuria. O río tamén é chamado popularmente "río nai" no noroeste da China. Ten un percorrido de 1345 km e unha conca duns 232 000 km2, mais o seu caudal medio é banstante pequeno.
O río Liao toma o seu nome despois da confluencia de dous cursos de auga distintos, o Xiliao (literalmente, o "Liao do oeste") e o Dongliao (o "Liao do leste"). O Xiliao (en chinés, 西辽河 ; en mongol, Xar Mörön; escrito en chinés 西拉木伦河, Xila Mulun Hei), é o máis longo destes dous cursos de auga, provenientes do oeste.
Wikipedia en serbocroata
A Wikipedia en serbocroata (en Srpskohrvatska Wikipedija, Српскохрватска Википедија) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua serbocroata. Tamén existen versións da Wikipedia para as diferentes variedades estandarizadas do serbocroata, entre as cales se inclúen a Wikipedia en bosníaco, a Wikipedia en croata e a Wikipedia en serbio.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Asociación Nacional de Mujeres Españolas
A Asociación Nacional de Mujeres Españolas (ANME) foi unha asociación en prol dos dereitos das mulleres e do sufraxio feminino en España. Estivo activa durante o primeiro terzo do século XX, desde 1918 até 1936.
Historia
Foi fundada por Consuelo González Ramos, María Espinosa de los Monteros e Elisa Soriano Fisher en Madrid en novembro de 1918. Malia estar centrada en Madrid, admitía socias de todo o Estado español.
En 1919 contribuíu á formación do Consejo Supremo Feminista de España. Achegou a súa acción á doutros grupos xa constituídos. En total, federáronse cinco agrupacións: Sociedad Progresiva Femenina e La Mujer del Porvenir, de Barcelona, Sociedad Concepción Arenal e Liga para el Progreso de la Mujer, de Valencia, amais da propia ANME.
Nos seus inicios, tanto a ANME como o Consejo foron liderados pola empresaria María Espinosa de los Monteros. En outubro de 1920 foi sucedida pola até entón vicepresidenta Dolores Velasco. Nesa data separáronse a dirección da ANME e a do Consejo Feminista de España. Este último ficou presidido por Isabel Oyarzábal Smith, vogal da ANME. No seu seo naceu a Juventud Universitaria Femenina en 1919.
Nunca contou co apoio de partidos políticos nin de xerarquías eclesiásticas, e sempre se mantivo coas cotas das súas asociadas. As reunións celebrábanse nas casas das dirixentes, xa que tampouco tiña un local de seu. Porén, durante un curto tempo mantivo un local social, compartido coa Juventud Universitaria Femenina, na carreira de San Jerónimo.