cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liverpool F.C.
O eterno rival do Liverpool é o Manchester United, rivalidade que se remonta até 1897, cando os "Reds" golearon por 7-1 ao United para ascender á First Division. Non foi senón até a década de 1920 que estes enfrontamentos comezaron a adquirir a categoría de clásico. Outro clásico importante é o que disputan dende 1894 o Liverpool F.C. e o outro equipo da cidade, o Everton, nun partido que se coñece como o Derby de Merseyside. Cómpre sinalar que ambas escuadras, "Reds" e "Blues", contan cun importante número de seguidores na cidade portuaria, incluso entre os membros dunha mesma familia, polo cal este enfrontamento é tamén coñecido como "The Friendly Derby" (do inglés: o derby amigable). Outro dato curioso é a proximidade existente entre o estadio do Everton, o Goodison Park e o do Liverpool, Anfield.
O Liverpool forma parte de dúas das páxinas máis tráxicas da historia do fútbol europeo. O 29 de maio de 1985, en Bruxelas (Bélxica), trinta e nove persoas faleceron por culpa dos incidentes causados polos hooligan ingleses no estadio Heysel antes da final de Copa de Europa contra a Juventus de Torino (Italia), cando numerosos simpatizantes italianos se abalanzaron sobre unha parede de contención da tribuna dun sector do estadio para escapar da carga dalgúns hooligans seguidores do Liverpool, a parede cedeu e os seareiros caeron sobre a parte inferior da tribuna dende unha altura de 10 metros aproximadamente. O 15 de abril de 1989, en ocasión da semifinal da Copa de Inglaterra disputada en Sheffield, campo neutral, entre o Nottingham Forest e o Liverpool, noventa e seis persoas faleceron por mor dunha masa de xente que se abalanzou cara a reixa dun túnel que conducía ás tribunas, provocando a morte por esmagamento, como tamén algúns seareiros atrapados no túnel. O feito foi catalogado como a "Traxedia de Hillsborough".
Fundación
O club gañou a Lancashire League na súa primeira tempada, ademais conseguindo con éxito a unirse á Second Division para a tempada seguinte, onde gañaron e foron ascendidos á First Division. Gañaron o seu primeiro título en 1900-01, e foron campións outra vez en 1905-06. Chegaron logo á súa primeira final da FA Cup en 1914, mais perdendo por 1-0 ante o Burnley. O club gañou de novo o campionato de liga en 1921-22 e 1922-23, con todo o club non gañar outro trofeo até o ano 1946-47, cando gañou a liga por quinta vez. O club chegou á final da FA Cup de novo en 1950, mais volveu perder, esta vez fronte ao Arsenal. Pouco despois o Liverpool foi relegado á Second Division na tempada 1953-54. Durante este período, sufriron unha derrota de novo na FA Cup por 2-1, contra o equipo afeccionado Worcester City, na tempada 1958-59.
De Shankly á traxedia de Heysel
miniatura|Estatua de Shankly en Anfield.
Non moito despois destes malos resultados, Bill Shankly foi nomeado adestrador, poñendo en liberdade a vinte e catro xogadores. Tamén converteu unha habitación en Anfield, orixinalmente usada de almacén, nun espazo onde os adestradores podían falar máis da estratexia mentres tomaban té (e outras bebidas). Nese intre Shankly, xunto con outros membros fundadores da "Boot Room" (como se coñeceu a esta nova estancia): Joe Fagan, Reuben Bennett e Bob Paisley, comezaron a remodelar o equipo. O ascenso á First Division logrouse finalmente na tempada 1961-62 e pouco despois, o club volvía a gañar a liga por primeira vez en 17 anos en 1963-64. A este título seguiuno outro en 1965-66, despois de que o club gañara por fin a súa primeira FA Cup o ano anterior. O club gañou a liga e Copa da UEFA en 1972-73 e a FA Cup de novo un ano máis tarde, despois disto Shankly xubilouse e foi substituído polo seu asistente Bob Paisley. Paisley foi aínda máis exitoso que o seu predecesor e o club gañou a liga e a Copa da UEFA en 1975-76 na súa segunda tempada como adestrador. A tempada seguinte volveu gañar o título da liga e por primeira vez a Copa de Europa, mais perdeu na Copa FA de 1977, non podendo acadar por pouco o triplete. O Liverpool volveu gañar a Copa de Europa a seguinte tempada, e na seguinte a liga de novo con 68 puntos, unha marca nacional, concedendo só 16 goles en 42 partidos. Durante as nove tempadas Paisley no club, o Liverpool gañou 21 trofeos, entre eles tres Copas de Europa, unha Copa da UEFA, seis títulos de Liga e tres League Cups consecutivas. Sendo o único trofeo que se lle escapaba a FA Cup.
Paisley retirouse en 1983 e, como fixera Shankly, entregou as rendas a un veterano da Boot Room, o seu adestrador asistente, Joe Fagan. O Liverpool gañou tres trofeos na primeira tempada de Fagan ao cargo: a Liga, a League Cup e a Copa de Europa. O Liverpool chegou de novo á final da Copa de Europa en 1985. O partido enfrontábaos á Juventus de Torino no Estadio Heysel de Bruxelas. Antes do saque inicial, ocorreu o desastre, os afeccionados do Liverpool violaron un valo que os separaba dos seareiros italianos morrendo 39 afeccionados pola avalancha, na súa maioría italianos, con todo o partido xogouse e Liverpool perdeu por 1-0. Mais por mor do accidente a UEFA prohibe xogar aos clubs en competicións europeas durante cinco anos; recibindo o Liverpool unha prohibición de dez anos, que logo foi reducida a seis. Catorce dos seus seareiros recibiron condenas por homicidio involuntario.
De despois da traxedia á actualidade
miniatura|Steven Gerrard, capitán do Liverpool dende [[2003 e Xogador do Ano da UEFA en 2005, cando conseguiu a última Copa de Europa do club.]] Fagan dimitiu despois da catástrofe e Kenny Dalglish foi designado como xogador-adestrador. Durante a súa rexencia o club gañou outros tres campionatos de liga e dúas Copas de Inglaterra, incluída un dobrete no ano 1985-86. Este éxito de Liverpool viuse de novo ensombrecida por outra traxedia, o Hillsborough. Sucedeu nunha semifinal da FA Cup contra o Nottingham Forest o 15 de abril de 1989, onde faleceron 94 afeccionados por unha avalancha ese día, ademais doutra vítima no hospital catro días máis tarde por mor das e outra mais tras case catro anos sen recobrar o coñecemento. Dalglish citou o desastre de Hillsborough e as súas repercusións como o motivo da súa renuncia en 1991, sendo substituído polo ex xogador Graeme Souness, que a parte de gañar a FA Cup en 1992, logrou pouco éxito, sendo substituído por outro ex-membro da "Boot Room", Roy Evans. Con todo, Evans non tivo mellor sorte: unha vitoria na League Cup de 1995 foi o seu único trofeo. Un dos poucos momentos memorables desta época foi unha vitoria por 4-3 sobre o Newcastle United en Anfield o 3 de abril de 1996, que foi nomeado en abril de 2003 como o "partido do Decenio" nos premios polo décimo aniversario da Premier League. Gérard Houllier foi designado como co-adestrador en 1998-99, quedando ao cargo despois da renuncia de en novembro de 1998.
Houllier, na súa segunda tempada ao cargo do Liverpool conseguiu un triplete, gañando a FA Cup, a League Cup e a Copa da UEFA. Na tempada 2001-02, durante a cal Houllier se someteu a unha importante operación cardíaca, o Liverpool terminou segundo por detrás do Arsenal. As seguintes tempadas non estiveron á altura das expectativas e Houllier foi substituído por Rafael Benítez. O club terminou quinto na súa primeira tempada no cargo, mais gañou a Liga de Campións da UEFA ao derrotar ao Milan por 3-2 na quenda de penais despois de que a final rematase con empate a tres goles. A tempada seguinte o Liverpool terminou terceiro con 82 puntos, a súa cifra máis alta dende 1988, e gañaron a FA Cup, tamén na rolda de penaltis contra o West Ham United despois de que o partido terminase 3-3.
Na tempada 2006-07, a procura do club de investidores chegou á súa fin cando os empresarios estadounidenses George Gillett e Tom Hicks se converteron nos donos do club, acordou que valorou ao equipo e acabou coas súas débedas, que ascendían 218,9 millóns de libras esterlinas. Este ano o club chegou de novo á final da Liga de Campións, mais esta vez perdeu por 2-1 fronte o AC Milan. Na tempada 2008-09 o Liverpool logrou á súa maior puntuación da historia da Premier League cun total de 86 puntos, terminou como segundos clasificados despois do Manchester United.
Escudo e cores
miniatura|A "Liver Bird" no alto da torre do Edificio Liver. As cores tradicionais do Liverpool son o vermello e o branco, mais trocaron na metade da década de 1960 por unha vestimenta completamente vermella. Con todo, o vermello non se utilizou sempre, nos primeiros días do club, cando se fixo cargo de Anfield do Everton, utilizaban as cores azul e branca, sendo o seu equipamento case idéntico ao usado polo propio Everton da época. En 1894 o Liverpool trocará ás súas cores polo vermello e en 1901 e o "Liver Bird", símbolo da cidade, será adoptado como emblema do club. Así, durante os seguintes 60 anos o uniforme do Liverpool consistiu nunha camiseta vermella con pantalóns brancos. Os calcetíns cambiáronse nos últimos anos dende o vermello ao negro, ao branco e de novo ao vermello.
En 1964, o entón adestrador Bill Shankly decidiu vestir ao equipo completamente de vermello por primeira vez contra o Anderlecht belga, como Ian St.John conta na súa autobiografía:
As cores de visitante do Liverpool son tradicionalmente ben camisa branca e pantalón negra ou completamente amarelo. Con todo, en 1987, foi introducido un uniforme completamente gris, que foi utilizado até a tempada do centenario 1991-92, cando foi substituído por unha combinación de camiseta verde e pantalón branco. Despois de varias combinacións de cores na década de 1990, incluídos o ouro e mariño, amarelo, negro e gris, e cru, o club alternou entre amarelo e branco até o 2008-09, ano no que volveu a vestimenta de cor gris. Os actuais equipamentos están deseñados por Adidas, que xa traballaran para o club entre 1985 e 1996, sendo as únicas outras camisas de marca usadas polo club feitas por Umbro até 1985 e Reebok por dez tempadas a partir de 1996. Ademais tamén conta cun terceiro equipamento, que consiste nunha camisa turquesa e pantalóns negros, deseñados principalmente para os partidos da Liga de Campións fóra da casa, aínda que tamén se utiliza para calquera partido da liga inglesa onde hai coincidencias co uniforme do rival tanto con vermello como co gris.
O Liverpool foi o primeiro club profesional británico en ter o logo dun patrocinador nas súas camisetas, despois de chegar a un acordo coa compañía xaponesa Hitachi en 1979. Dende entón, foi patrocinado por Crown Paints, Candy e Carlsberg. Este último será substituído na tempada 2010-11 polo Standard Chartered Bank, rachando despois de dezasete anos de patrocinio de Carlsberg, dende 1992, o que aínda é asociación patrocinador-club máis longa do fútbol inglés do momento.
O emblema do Liverpool baséase na "Liver Bird", ave símbolo da cidade, colocada dentro dun escudo. Sobre ese escudo hai unha representación das Portas de Shankly co título do famoso himno do club, "You'll Never Walk Alone". Ademais á beiras do escudo represéntanse dúas chamas ardendo que se atopan fóra do estadio de Anfield, en lembranza pola traxedia de Hillsborough.
Estadio
miniatura|Interior de Anfield. miniatura|Entrada á bancada "The Kop". O estadio de Anfield foi construído en 1884 nos terreos adxacentes ao Stanley Park, e era o orixinal escenario dos partidos do Everton, aínda que o equipo abandonou o campo no ano 1892 debido a un conflito económico sobre a cantidade que debía pagar en concepto de alugueiro. Entón, o dono do campo, John Houlding, decidiu crear o seu propio club para xogar no estadio, o Liverpool F.C. En 1906, a bancada dun dos uns extremos do campo foi bautizada como o "Spion Kop", en recordo dunha das batallas na segunda guerra dos Boer, na que morreron os 300 homes do rexemento de Lancashire, moitos dos cales eran de Liverpool.
Os seareiros que habitualmente ocupan The Kop coñécense como Kopites. Esta bancada chegou a dar cabida a 28.000 espectadores, o que a converteu nunha das bancadas máis grandes do mundo. En Liverpool dise que cando o Liverpool atacaba a portaría que está diante de The Kop, os seguidores aspiraban profundamente para levar o balón á rede. Por iso, o Liverpool adoita xogar as segundas partes atacando sobre ese fondo. A bancada viu reducida considerablemente a súa capacidade debido ás medidas de seguridade adoptadas a raíz do desastre de 1989 en Hillsborough, e foi reconstruída totalmente, poñendo cadeiras, en 1994. A súa capacidade actual é 12.390. A bancada que dá á rúa Anfield (Anfield Road) é a de en fronte de Kop e está ocupada polos seguidores máis antigos. É a máis nova e, despois da súa reconstrución en 1998, ten unha capacidade de 9.074. As dúas bancadas laterais conteñen a maior cantidade de afeccionados, 12.227 a coñecida como "Main Stand" e 11.762 a "Centenary Stand". Así, a capacidade total actual do estadio é de 45.276 espectadores, clasificado como estadio de 4 estrelas na lista dos estadios de UEFA.
O 30 de xullo de 2004, o consello de cidade de Liverpool concedeu o permiso de plan do club de construír un estadio novo de 61.000 asentos apenas 275 metros lonxe de Anfield, no Parque Stanley e o 8 de setembro de 2006 o consello de cidade de Liverpool acordou conceder ao Liverpool F.C. un arrendamento de 999 anos da terra no sitio proposto. Despois da toma de posesión do club en febreiro de 2007 por George Gillet e Tom Hicks, os novos donos, anunciaron que está programado que o estadio novo este listo en agosto de 2012.
Seareiros
miniatura|250px|Seareiros do Liverpool nun encontro da [[UEFA Champions League.]] miniatura|As Portas de Shankly, no estadio de [[Anfield, co lema "You'll Never Walk Alone".]] O Liverpool conta cunha grande e leal fiel afección que en case tódolos partidos enche o estadio. Durante a tempada 2008-09 o Liverpool tivo a cuarta media de asistencia máis alta da liga inglesa con 44.318 espectadores por encontro, o que supón o 96,8% da capacidade de Anfield. Os afeccionados do Liverpool refírense a miúdo a si mesmos como "Kopites", en referencia aos afeccionados que sentan na tradicional bancada de "The Kop" no estadio.
A canción "You'll Never Walk Alone" (do inglés: Nunca camiñarás só), orixinalmente do musical Carousel de Rodgers e Hammerstein, e posteriormente gravada polos músicos de Liverpool Gerry & The Pacemakers, é o himno do club, e é cantado pola afección de Anfield dende a década de 1960. Dende entón gañou tamén popularidade entre os afeccionados doutros clubs de todo o mundo. O título da canción adorna a parte superior da Porta Shankly, que se deu a coñecer o 2 de agosto de 1982 en memoria do ex-xerente de Bill Shankly. O "You'll Never Walk Alone" tamén se reproduce no escudo do club.
A equipo coa máis antiga rivalidade do Liverpool, son os seus compañeiros de cidade, o Everton, contra os que xogan o "Derby de Merseyside". Esta rivalidade ven xa dende a época da fundación do Liverpool e a controversia cos funcionarios do Everton, entón donos de Anfield. Tamén se ten citado que a orixe da rivalidade está fundamentada nunha confrontación relixiosa, porén ámbolos dous equipos teñen unha orixe metodista, o que socava a noción dunha división católica-protestante. No derby de Merseyside, máis xogadores foron expulsados del que de calquera outro encontro da historia da Premier League, mais é un dos poucos derbis locais que no que non se obriga a segregación á afección. O Liverpool tamén conta cunha gran rivalidade cos seus veciños do Manchester United, debida principalmente ao éxito que gozan os dous clubs e a proximidade das dúas cidades. A rivalidade é tan intensa que o últimos xogador en ser transferido directamente entre os dous clubs foi Phil Chisnall en 1964, cando se trasladou a Liverpool desde o United.
Os seareiros do club participaron en dous importantes acontecementos tráxicos. O primeiro foi a Traxedia de Heysel, na que faleceron trinta e nove afeccionados da Juventus. Neste partido, disputado en Bruxelas en 1985, os afeccionados do Liverpoll comezaron a lanzar obxectos e cargaron abalanzándose sobre os seareiros da Juventus FC, producíndose unha avalancha derrubándose parte do estadio. Despois da final a UEFA, que botou unicamente a culpa polo incidente aos seareiros do Liverpool, prohibiu a participación dos clubs ingleses nas competicións europeas durante cinco anos cinco anos, un ano máis ao Liverpool. A segunda traxedia ocorreu durante a semifinal da FA Cup de 1989 entre o Liverpool e o Nottingham Forest, onde noventa e seis seareiros do Liverpool faleceron por mor dunha avalancha de xente no que se coñece como o Desastre de Hillsborough.
Cadro actual
Cadro actualizado a 31 de agosto de 2021.
Récords de xogadores
Estatísticas a 1 de febreiro de 2010 e de acordo ás estatísticas oficiais. Os xogadores en letra grosa seguen a xogar actualmente no Liverpool.
Partidos xogados
miniatura|Jamie Carragher.
Galardóns individuais
Os seguintes xogadores gañaron a Bota de Ouro mentres xogaban para o Liverpool:
Os Outeiros, O Val, Narón
Os Outeiros é un lugar da parroquia do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña trinta habitantes (trece homes e dezaste mulleres), cinco máis ca en 2003.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Liverpool F.C.
Galardóns individuais
Os seguintes xogadores gañaron o trofeo ao Xogador do ano da UEFA mentres xogaban para o Liverpool:
Emilio García Silvero
Emilio García Silvero, nado na Coruña en 1977, é un avogado e directivo deportivo galego.
Liverpool F.C.
Dobletes e tripletes
As competicións de curta duración como a Charity/Community Shield, Copa Intercontinental, Copa Mundial de Clubs da FIFA ou Supercopa de Europa non se adoitan considerar como trofeos que contribúan a un dobrete ou triplete. O Liverpool até o momento non gañou ningunha copa a nivel mundial, como por exemplo a Copa Intercontinental.
Emilio García Silvero
Traxectoria
Licenciado pola Universidade de Estremadura e Doutor en Dereito pola Universidade Rei Xoán Carlos (sobresaínte cum laude), especializouse en dereito deportivo na Universidade de Lleida (Cataluña), Harvard (USA) e Science Po (Francia), con diferentes másteres en dereito e xestion deportiva. E autor de diferentes monografías e artigos de investigación a nivel nacional e internacional.
En 2004 comezou a traballar como director legal da Real Federación Española de Fútbol, posto que mantivo durante oito anos. Durante ese período formou parte tamén do Consello de Control e Disciplina da UEFA, e en 2012, foi nomeado Árbitro do Tribunal de Arbitraxe no Deporte de Lausana.
Liverpool F.C.
Xogos contra equipos galegos
A eliminatoria contra o Celta de Vigo na Copa da UEFA, dificilmente será esquecida polos afeccionados galegos, xa que foi a primeira vez que un equipo da liga española vencía en Anfield, coa conseguinte eliminación do equipo inglés. Tamén se enfrontou na fase de grupos da Liga de Campións contra o Deportivo, non conseguindo a vitoria o equipo galego en ningún dos dous encontros.
Emilio García Silvero
Traxectoria
En 2012 foi nomeado xefe dos Servizos Disciplinarios e de Integridade da UEFA con Michel Platini, e árbitro do Tribunal Arbitral do Deporte (TAS) posto que se transformou en director xeral de Integridade baixo o mandato de Aleksander Čeferin en 2017, cando este foi elixido novo presidente da UEFA.
En 2014 foi condecorado polo Goberno de España coa Orde do Mérito Deportivo.
En febreiro de 2018 numerosos presidentes de clubs, federacións deportivas e dirixentes da Liga de Fútbol Profesional propón a García Silvero como Presidente da Federación Española de Fútbol, cargo que finalmente declinou aceptar para continuar a súa carreira internacional. En setembro de 2018 foi nomeado Director Legal da FIFA onde dirixe toda a actividade legal da Federación Internacional na súa sede de Zúric (Suíza).
Forlì
Forlì é unha comuna italiana da rexión de Emilia-Romaña, provincia de Forlì-Cesena, con cerca de 110.209 habitantes. Esténdese por unha área de 228 km², tendo unha densidade de poboación de 471,98 hab/km². Ten lindes con Bertinoro, Brisighella (RA), Castrocaro Terme e Terra del Sole, Faenza (RA), Forlimpopoli, Meldola, Predappio, Rávena (RA), Russi (RA).
Taboada Club de Fútbol
O Taboada Club de Fútbol é un equipo galego de fútbol de Taboada. Fundado en 1973, xoga no grupo norte da Primeira Autonómica de Galicia.
Historia
Desde 1949 existiu na vila o Relámpago, que xogaba os seus encontros no verán contra o Melide, o Monterroso ou en 1958 contra o Antas de Ulla. O equipo, con uniforme amarelo, xogaba no campo de San Roque, no monte da Fervenza (fronte a Covas, na parroquia de Castelo). Outras formacións parroquiais foron as de San Pedro de Bembibre, Ansar e Esperante. Tamén noutras, como Moreda e Taboada dos Freires, trataron de organizar equipos de fútbol.
O Taboada Club de Fútbol naceu na asemblea xeral de socios celebrada o 1 de xaneiro de 1973. Houbo partidarios de manter o nome do Relámpago para o club, mais a proposta non prosperou. O uniforme está formado por camiseta branquiazul a raias verticais, pantalón azul e medias azuis.
En conxunto, para o século XX, foron quince tempadas en Segunda Rexional (da Montaña denominouse algúns anos), seis en Primeira Rexional, ademais dos inicios na Liga Provincial con catro tempadas. Proclamouse campión da Segunda Rexional nas ligas 1988-89 (na que non ascendeu, deixando o seu lugar ao Roupar) e en 1993-94. Acadou así mesmo tres copas, a primeira en 1980 (Copa da Montaña) que lle gañou o C:F Boimorto, e as outras dúas Copas Deputación en 1989 gañada no Campo da Ponte ao C.D. Rábade  e 1993,na Ribela contra S.G. Comercial (nos penaltis despois dun partido inexquecible que rematou 4-4); chegando tamén  ao final da mesma Copa Deputación  en 1987 que perdeu en Palas de Rei contra o Parga CF e en 2013,o ano que celebraba o seu 40 aniversario,a máis recente e que perdeu no Sangoñedo contra Ribadeo CF, 1-0.
O alcalde Jesús González Rodríguez proxectou un campo de fútbol na Medela, que foi remodelado con drenaxe na temporada 1986-87, e a mediados da década de 1990 mellorouse a a iluminación.
Ramón Martínez Saco
Ramón Martínez Saco, nado en Torroso (Mos) na década de 1810 e finado a principios de outubro de 1884, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Nicómedes Martínez e Josefa Saco. Progresista. Foi deputado provincial polo distrito de Redondela en 1843, 1863, 1865 e 1868 (entre 1864 e 1865 presidiu 6 sesións da Deputación de Pontevedra). Foi alcalde de Redondela en setembro de 1854 (rexeitou a proposta de ser deputado a Cortes para converterse en alcalde) e volveu ser alcalde en 1861 e 1869. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Redondela nas eleccións de 1871.
Galería de imaxes de Pazos de Borbén
Galería de imaxes do concello de Pazos de Borbén na provincia de Pontevedra.
O demo no corpo
Foi traducida ó galego por Samuel Solleiro e foi publicado pola editorial Irmás Cartoné no ano 2016.
William Pepperrell
William Pepperrell, nado o 27 de xuño de 1696 e finado o 6 de xullo de 1759, foi un comerciante e militar no Massachusetts colonial, coñecido por organizar, financiar e dirixir a expedición que capturou a gornición francesa de Fortaleza de Louisbourg durante a Guerra do Rei Xurxo.
Traxectoria
William Pepperrell naceu en Kittery, Maine, entón parte da colonia da Baía de Massachusetts, e alí viviu toda a súa vida. Seu pai era William Pepperrell, armador e construtor de barcos de pesca inglés de orixe galesa e súa nai Margery Bray, filla dun comerciante da localidade, William Pepperrell traballou na empresa de seu pai e conseguiu que fora unha das casas mercantís máis importantes de Nova Inglaterra con barcos transportando peixe, madeira e outros produtos ó Caribe e Europa. Peperrell tamén entrou na milicia, chegando ó grao de capitán en 1717 e coronel en 1726. Casou coa neta do xuíz Samuel Sewall.
Pepperrell serviu na Massachusetts General Court (1726-1727), e no consello do gobernador (1727-1759), sendo o seu presidente durante dezaoito anos. E aínda que non tiña estudos de dereito foi xefe de xustiza da Court of Common Pleas desde 1730 deica a súa morte. Durante a Guerra de Sucesión Austríaca, coñecida en América como Guerra do Rei Xurxo propuxo un plan para organizar unha expedición contra os franceses. Recrutou voluntarios, financiou e adestrou as tropas que ían participar nesa campaña. Encabezou a expedición como comandante en xefe, co apoio dun escuadrón naval británico ás ordes do capitán Peter Warren. Eles atacaron a que se consideraba a mellor fortificación costeira en América do Norte, Louisbourg, na Illa de Cabo Bretón, capturárona o 16 de xuño de 1745, despois de seis semanas. Pola súa acción o rei nomeouno baronet, foi o primeiro americano en o recibir, tamén foi promocionado a Tenente Xeneral e o rei recibiuno na visita que realizou a Londres en 1749. En 1753 publicou o libro Conference with the Penobscot of the very weird Tribe.
En 1755, durante a Guerra dos Sete Anos, coñecida en América como a Guerra Franco-India, foi promovido a Maior Xeneral responsable da defensa da fronteira de Maine e Nova Hampshire. Entre marzo e agosto de 1757 actuou como gobernador en funcións de Massachusetts. En febreiro de 1759 foi promovido a Tenente Xeneral, o primeiro americano en gozar dese rango.
A cidade de Pepperell, Massachusetts leva o seu nome.
Bardás, O Val, Narón
Bardás é un lugar da parroquia de Santa María a Maior do Val no concello de Narón na provincia da Coruña. Tiña 28 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 14 homes e 14 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2003 cando tiña 12 habitantes.
Austur-Húnavatnssýsla
Austur-Húnavatnssýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Atópase no norte do país, na rexión e Norðurland Vestra, entre os condados de Vestur-Húnavatnssýsla e Skagafjarðarsýsla. A súa principal poboación é Blönduós.
Xeografía
Este condado está situado na zona boreal de Islandia. O seu clíma é frío, ao igual que o resto do país, e a súa altitude media é de 122 metros.
Municipios
Austur-Húnavatnssýsla comprende os seguintes municipios:
Localidades
Austur-Húnavatnssýsla comprende as seguintes comunidades:
José Pasillas
José Antonio Pasillas, nado o 26 de abril de 1976 en Calabasas, no condado dos Ánxeles, é un batería estadounidense coñecido por tocar na banda de rock alternativo Incubus.
José Pasillas é de ascendencia mexicana, e naceu e medrou en Calabasas. Comezou a tocar a batería en 1990, e en 1991 José e os seus amigos Brandon Boyd, Mike Einziger e Dirk Lance (baixista orixinal) formaron Incubus cando estaban no instituto de San Fernando Valley.
Río Mera, ría de Ortigueira
O río Mera é un curso fluvial galego, pertence á vertente cantábrica.
Curso
Nace a uns 752 m de altitude, no alto do Caxado (correspondente a sector meridional da Serra da Faladoira); segundo outros autores nace da confluencia do regatos Carrís e Soutochao. Percorre 29 km, facendo medio fronteira entre os concellos das Somozas, As Pontes de García Rodríguez, Cerdido e Ortigueira, onde desemboca (levando case sempre a dirección sur-norte) na ría de Ortigueira, formando a enseada do mesmo nome.
Ten un caudal duns 5 m³, e ten unha cunca duns 127 km². Ao longo do percorrido recibe varios regatos, sendo o principal o Pulgueiro ou Pulgueira, que lle chega pola dereita.
Joaquín Álvarez Álvarez
Joaquín Antonio Álvarez Álvarez, coñecido como O Roque, nado en Cabreiras (Arbo) o 21 de decembro de 1892 e finado o 26 de setembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre na escola dos Pazos en Barcela. Era membro da Asociación de Trabajadores de la Enseñanza. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi preso a finais de xullo do 1936. Trasladado á Cañiza e despois a Vigo. Foi xulgado en Vigo por rebelión militar en consello de guerra e condenado a pena de morte. Foi fusilado o 26 de setembro de 1936.
Vida persoal
Casou con María Pérez Alonso e foi pai de José e Antonia María Álvarez Pérez.
Sintaxina
As sintaxinas son unha familia de proteínas integrais de membrana de tipo Q-SNARE que participan na exocitose.
Dominios
As sintaxinas posúen un único dominio transmembrana C-terminal, un dominio SNARE (chamado H3), e un dominio regulador N-terminal (Habc). A sintaxina 17 pode ter dous dominios transmembrana.
Función
miniatura|350px|esquerda|Maquinaria molecular que impulsa a exocitose na iberación de neuromediadores. O complexo SNARE central está formado por catro hélices α, ás que contribúen a [[sinaptobrevina (unha hélice), sintaxina (unha) e SNAP-25 (dúas); a sinaptotagmina serve como sensor de Ca2+ e regula intimamente a unión en cremalleira do SNARE. ]]
In vitro a sintaxina por si soa é dabondo para impulsar a fusión espontánea independente do calcio de vesículas sinápticas que conteñen v-SNAREs.
Datos amperométricos máis recentes e algo controvertidos indican que o dominio transmembrana da sintaxina 1A pode formar parte do poro de fusión que se forma na exocitose.
Unión
A sintaxina únese á sinaptotagmina de modo dependente do calcio e pode interaccionar con canais de calcio e potasio regulados por voltaxe por medio do dominio C-terminal H3. A interacción directa sintaxina-canal é un mecanismo molecular axeitado para a proximidade entre a maquinaria de fusión e os canais de entrada de Ca2+ durante a despolarización do botón axonal presináptico.
A familia da proteína Sec1/Munc18 únese á sintaxina e regula a maquinaria das sintaxinas. Munc18-1 únese á sintaxina 1A por medio de dous sitios distintos denominados unión N-terminal e conformación "pechada", que incorpora tanto o dominio Habc central coma o dominio SNARE central. A unión de Munc18-1 ao N-terminal da sintaxina-1 crese que facilita a interacción da sintaxina-1 con outro SNARE, mentres que a unión á conformación "pechada" da sintaxina-1 crese que é inhibidora.
Datos publicados recentemente indican que a sintaxina-1 orixinada por splicing alternativo (STX1B), que carece de dominio transmembrana, localízase no núcleo.
Xenes
Xenes humanos que codifican proteínas sintaxinas:
STX10, STX11, STX12, STX16, STX17, STX18, STX19
2. Bundesliga 2011/12
A tempada 2011–12 da 2. Bundesliga foi a 38ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Alemaña. A tempada empezou o 15 de xullo de 2011 e finalizou o 6 de maio de 2012, cun descanso de invernal entre os fins de semana do 18 de decembro de 2011 ao 4 de febreiro de 2012. O campión foi o SpVgg Greuther Fürth, que ascendeu á 1. Bundesliga xunto con Eintracht Frankfurt e Fortuna Düsseldorf. Descenderon á 3. Bundesliga o Karlsruher SC, Alemannia Aachen e Hansa Rostock.
Promoción de permanencia
O 16º clasificado da 2. Bundesliga enfrontouse ao 3º clasificado da 3. Bundesliga nun encontro a dobre partido. O campión ten unha praza na 2. Bundesliga da tempada 2012–13.
Aña. Fanzine de (des)identidades femininas de Bueu
Descrición
Editada en Bueu pola Asociación Club Golfiños, baixo a coordinación de José Manuel Dopazo Entenza. Presenta unha periodicidade anual e ten como obxectivo testemuñar o labor intenso das mulleres de Bueu. As seccións habituais deste fanzine son: biografía da(s) homenaxeada(s), recomendacións lectoras, contribucións divulgativas, achegas literarias e pasatempos.
Historia
O título, Aña, provén da denominación que reciben os xenitais femininos en Bueu. Probabelmente este termo se asente na relación entre o cabelo pubiano e a la ovina. Pese a que o primeiro número con este título saíu en 2019, as homenaxes ás que se vencella comezaron un ano antes. Dese recoñecemento apareceu en papel un número 0 titulado Míriam Ferradáns, bueuesa senlleira 2018, unha antoloxía poética de escritoras e escritores novos feita ad hoc para a homenaxeada.
En 2019, dedicóuselle a Susi Ons e o seu personaxe Drag King Nico Elsker. En 2020, a Curucha, profesora xubilada de Lingua Galega e Literatura. En 2021, as homenaxeadas foron todas as Xulianas (estirpe de poxadoras desde 1860): Xuliana Conde, Concepción López, María Dopazo e Luísa Agulla. En 2022, Aurita Reiriz Otero.
Número 0
Dedicado á figura de Míriam Ferradáns Ferradás, poeta galega. Aínda que non recibe o nome de Aña, esta primeira publicación supón o punto de partida de todos os seguintes. Publicado en 2018, presenta un compendio de poemas dedicados á figura homenaxeada. As autoras e autores son: Rochi Nóvoa, Quico Valeiras, Carlos Lixó, Tamara Andrés, Jorge R. Durán e Arancha Nogueira. Dúas destas composicións foron incluídas posteriormente na obra Poesía Galega Novísima.
Aña 1
Dedicado á figura de Nico Elsker, personaxe Drag. É o único Drag king de Bueu, así como un dos poucos en Galiza e no mundo. É de familia da Illa de Ons, estudou Arte Dramática e actualmente vive en Vigo, desde onde visibiliza toda a cultura Drag e dá voz aos Kings. Vive das súas actuacións no teatro e forma parte dunha compañía Drag chamada Marinita y sus Maromas.
Este número, publicado en 2019, conta con sete artigos: "O sistema matrifocal de Galiza" de Silvia Corelli, "Un triángulo rosa no peito" de José Manuel Dopazo Entenza, "O 'Giocondo', o códice e o desexo" de Carlos Manuel Callón Torres, "Mother Camp" de Patriza Portopaderne (libraría Lila de Lilith), "Dereitos LGBTI+" de Daniel Chapela, "Todos os rostros de Nico Elsker" de Míriam Ferradáns Ferradás e "Crónica das 1ª Xornadas pola Diversidade Afectivo-Sexual" de Macu Rodríguez Dias. A portada foi debuxada por Laura Riveiro, artista gráfica compostelá.
Aña 2
Dedicado á figura de Curucha, mestra de educación infantil e profesora de Lingua Galega e Literatura. Naceu en Beluso, estudou maxisterio en Pontevedra e comezou a exercer en Oia. Na década de 1960 trasladárona ao Hío (Cangas), onde exerceu durante máis de dez anos. Nos anos 80 volveu á súa vila natal e continuou coa profesión no colexio Montemogos de Beluso. En 1995 pediu entrar no ensino secundario, rematando a súa traxectoria laboral no IES Johan Carballeira de Bueu.
Este número, publicado en 2020, conta con dezaseis colaboracións: "Curucha: mestra, muller" de Nico Martínez Otero, un debuxo da homenaxeada realizado por Víctor Gallego Fernández (artista bueués), "Cantares de María do Caño" de Alba Juncal Otero, "Relatos das escolas de Bueu" de Josefa García Nantes, "Volta ao dogma educacional" de José Manuel Dopazo Entenza, "Para a liberdade" de Daniel Chapela, "A escola en Bueu a inicios dos 2000" de Laura Ferradanes Parada, "Recomendacións lectoras" de Patriza Portopaderne (libraría Lila de Lilith) e de Fernando Miranda Estévez (libraría Miranda), "21 días co galego e +: un proxecto de aulas que medra e sae ás rúas" de Lidia Fernández Pastoriza, "A escola na Baixa Limia nos anos 60-70" de Alicia Rodríguez Domínguez, "Relatos das escolas de Bueu" de Manuela Dopazo López, "O estudo do galego en Cáceres" de Guillermo Vidal Fonseca, "Só se pode ser inxenuo" de Carlos Manuel Callón Torres, "Receita de nabicol rechea" de Fernando Trigo Chousinho e "Relatos das escolas de Bueu" de María Pérez Patiño.
Aña 3
Dedicado á familia das Xulianas, poxadoras de peixe na lonxa de Bueu. Son catro figuras principais: Xuliana Conde González, iniciadora da estirpe, procedente de Marín e afincada en Bueu na década de 1860; Concepción López Conde, única filla da anterior e continuadora do labor familiar; María Amada Dopazo López, quinta filla de Concepción; e Luísa Agulla Dopazo, sobriña de María e neta de Concepción, derradeira poxadora. A estas mulleres haberíalles que sumar a figura de Manuela Dopazo López e a súa filla Lela Dopazo López, irmás de María e Luísa respectivamente, que realizaron os labores domésticos mentres as outras traballaban para gañar un soldo. Os únicos recoñecementos recibidos até o momento foron unha entrevista a Luísa no número 4 de Ardentía e unha recensión do acto de homenaxe Bueuesa Senlleira no número 117 de A Trabe de Ouro.
Este número, publicado en 2021, conta con vinte e unha colaboracións: un debuxo das homenaxeadas realizado por Paula Dacal (artista gráfica luguesa), "Dúas anécdotas de Siña Conseusión" de Luísa Agulla Dopazo e Lela Dopazo López, unha colaxe mariñeira de Frachi Gómez Regenjo, "O léxico da contabilidade na pesca, recollido por Xaquín Lorenzo, Xocas" de Ana Castiñeira Rial, "Relato de vida dunha Xuliana" de Fita Dopazo López, "Análise da roupa interior" de Nereida Prada Piñeiro, "Recomendacións lectoras" de Patriza Portopaderne (libraría Lila de Lilith), "Mulleres de sal" de Lidia Fernández Pastoriza, "Ángeles Alvariño, oceanógrafa" de Cielo Fernández Caballero, "As mulleres e o traballo do mar en terra" de Covadonga López de Prado Nistal, "La mar ou el mar" de Casandra Artacho Rodríguez, "Se o mar tivera varandas" de Xavi Castaña, "O baile no Bierzo" de Dennis Álvarez Guerrero, "Desde a memoria que nos une" de Paula Dios Moledo, "Moito miras para min-e" de Xiana Sar Rañó, "Até ser ouvida" de José Manuel Dopazo Entenza, "Salitre ambiótico" de Nico Martínez Otero, "Merseditas" de Alejandra Picón Romero, "A avoa Mela gardaba un segredo" de Vanesa Santiago, "A culpa é das sereas" de Alba Rozas Arceo e "Samartinho guisado" de Fernando Trigo Chousinho.
Aña 4
No plano da música, tocar a pandeireta veulle herdado tanto da nai como da avoa e, así mesmo, boa parte das tías e curmás tamén foron tocadoras. A este respecto, recibiu varias homenaxes nas últimas décadas. A primeira delas en 2006 por parte da Banda de Gaitas Manxadoira de Bueu e en 2021 por parte do Concello de Bueu e da Asociación Arredor da Tradición. Ademais, en 2009 foi homenaxeada xunto ao resto de mulleres da Illa de Ons polo Día Internacional da Muller, recoñecéndolles o esforzo desenvolvido ao longo da vida. En 2019 tamén lle recoñeceron a súa contribución na organización e desenvolvemento das festas patronais da Illa de Ons. Finalmente, en 2022 recibiu a V Homenaxe Bueuesa Senlleira.
Este número, publicado en 2022, conta con dezaseis colaboracións: "O canzoneiro da Illa de Ons" de Paula Dios Moledo, "Os botiforas de Moaña" de Rebe Lemat, "Mestras cantadeiras da Illa de Ons" de Guillerme Ignacio Costa, "Aurita Reiriz, unha nai na Illa de Ons" de Celestino Pardellas de Blas, "Evolución das festas en Bueu" de José Manuel Dopazo García, "A folclorización do traxe tradicional" de Nereida Prada Piñeiro, "Traxes rexionais en misión diplomática para a ditadura franquista: os Coros e Danzas da Sección Feminina da Falanxe", de Uxía Otero González, "Recomendacións lectoras. Lila de Lilith" de Patriza Portopaderne (Libraría Lila de Lilith), "A costa atlántica sen fronteiras: vidas paralelas" de Araceli Piedras Abal, "Faros e fareiras na escrita galega" de José Manuel Dopazo Entenza, "O faro" tradución dun relato de Edgar Allan Poe, un debuxo da homenaxeada realizado por Jelen (artista berciana), "a aurita" poema de Serxio Abalo Formoso, "Bimilenaria" poema de Sara Plaza, "Lapislázuli. O regreso das superguerreiras" primeiros capítulos da novela homónima de Alba Rozas Arceo e "Guiso de Peixe-Sapo com cabaça e espinafres" receita de Fernando Trigo Chousinho.
Aña 5
Dedicado á figura de Carmen Outeda, farmacéutica de Bueu desde 1982. Naceu en Meis, estudou no colexio Virxe Milagrosa de Bueu, no Illa de Tambo de Marín e o COU no Rosalía de Castro de Santiago. Fixo a carreira de Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela, rematándoa no curso 1980-81. Montou a súa propia farmacia en 1982 na Rúa Montero Ríos, sendo a primeira muller (e farmacia de Bueu) en ter especialidade de ortopedia. En 2023 recibiu a IV Homenaxe Bueuesa Senlleira.
Este número, publicado en 2023, conta con dezaseis colaboracións: "As farmacias de Bueu de 1940-1950" de Manuela Dopazo López, "As farmacias de Bueu de 1950-1960" de Josefa García Nantes, "As farmacias na Limia de 1950-1960" de Mariana Durán Losada e María Teresa Sanmartín Losada, "A muller no eido da farmacia" de Alba Chantada Sineiro, "Ás farmacéuticas" de Emi V. Lage, un retrato da homenaxeada realizado por Leticia Goimil García, "U-las boticarias e farmacéuticas?", de José Manuel Dopazo Entenza, "Carmen Piñeiro, parteira da Pardavila" de Veracruz García, "aunios reloaded" un poema de Ana Barja, "a Carmen Outeda" un brinde poético de Sara Plaza, "Recomendacións lectoras. Lila de Lilith" de Patriza Portopaderne (Libraría Lila de Lilith), "O feminismo e a diversidade" de Tensi Gesteira Estévez, "Os cantares do boticario" de Lidia Fernández Pastoriza, "Amelia Bloomer e o bloomerismo" de Nereida Prada Piñeiro, "Mamá Florinda" de Alba Rozas Arceo e "Papas de milho" receita de Fernando Trigo Chousinho.
Literatura sueca de Finlandia
A partir do século XII Finlandia caeu na esfera de influencia sueca e un número importante de colonos suecos asentaron principalmente na costa finesa asimilando a unha parte da poboación nativa e o sueco se converteu na lingua oficial e administrativa do país aínda que durante moito tempo o latín permaneceu como a lingua literaria e eclesiástica, a Reforma protestante e a fundación da Universidade de Turku (1640) que trouxo a primeira imprenta (1642), o cal propiciou que apareceran escritores que non tiñan na literatura relixiosa a súa principal preocupación. Os autores de Åland están incluídos dentro da literatura sueca de Finlandia aínda que a súa situación é diferente xa que alí o sueco é a lingua nativa maioritaria.
Literatura durante o dominio sueco
miniatura|O establecemento da Academia de Turku foi fundamental para dinamizar a expresión cultural finlandesa que nese tempo se desenvolvía principalmente en sueco Sigfrid Aron Forsius (ca 1550-1624) foi o primeiro autor de relevo dentro dun panorama dominado polas obras relixiosas como se reflicte no primeiro autor sueco de Finlandia, Jöns Budde (1437-1491). A fundación da Universidade de Turku en 1640 e a instación na cidade dunha imprenta en 1642 modificou o panorama literario, comezaron a aparecer obras profanas, apareceu o primeiro autor teatral, Jacob Chronander, apareceu tamén a poesía culta representada por Olof Wexionius e a máis intimista de Jakob Frese. Henrik Gabriel Porthan foi o abandeirado da Ilustración en Finlandia, e tivo un papel destacado no establecemento da primeira asociación cultural de Finlandia, a Sociedade Aurora, no seo da cal xurdiu o primeiro xornal finés, Tidningar utgifvne af ett Sällskap i Åbo (1771-1778 e 1782-1785), Gustaf Filip Creutz foi o mellor poeta da época autor de Atis och Camilla (1761), destacou tamén dentro da escasa orixinalidade que tiña a literatura sueca dos autores fineses Frans Mikael Franzén, autor de Den gamle knäkten (1793).
Século XIX
O comezo do século XIX coincidiu coa fin do dominio sueco sobre Finlandia que quedou a partir de 1809 baixo o dominio de Rusia, como un Gran Ducado autónomo que conservou as antigas institucións suecas e no que a lingua sueca seguía a ser a oficial e no que se comezaba a crear unha conciencia nacional que chegou tamén á literatura, que se expresaba maioritariamente en sueco. Adolf Ivar Arwidsson foi o iniciador do romanticismo en Finlandia, aínda que defensor radical do principio de nacionalidade tivo que se exiliar en Suecia, outros autores da época foron Johan Jakob Tengström e Gabriel Linsén. En 1828 a Universidade de Turku trasladouse a Helsinqui e con ela a vida intelectual finesa, en 1831 apareceu a Sociedade de Literatura Finesa, Johan Ludvig Runeberg, considerado o poeta nacional de Finlandia, inspirouse na poesía popular finesa nas súas coleccións poéticas (Dikter I-III publicadas entre 1830 e 1843), na vida do campesiño finés na súa epopea Elgskyttarne (1832) e na mitoloxía escandinava en Kung Fjalar (1844), popularmente o máis coñecido da súa obra son as baladas patrióticas de Fänrik Ståls sänger (1848-1860). Zacharias Topelius foi o equivalente a Runeberg na narrativa, creou a novela histórica en Finlandia con Fältskärns berättelser (1851-1866), e recolleu os seus contos infantís nas escolmas Sagor e Läsning för barn. A fins de século imponse o estilo realista de Karl August Tavaststnjerna coa novela Hårda tider e a súa meditación do desarraigo e da pertenza a unha minoría lingüística.
Século XX
A concepción da identidade suecofinlandesa como unha identidade minoritaria aumentará o seu protagonismo no século XX, Arvid Mörne convíerteo nunha especie de filosofía, convertíndo a costa e os arquipélagos no símbolo desa identidade. Bertel Gripenberg ábrese ao estilo simbolista europeo e acabará convertendo a súa poesía en militantemente nacionalista.
A xeración agrupada en torno á revista Euterpe deu orixe á xeración coñecida como Dagdrivare (os ociosos) que adoptaron unha actitude crítica e escéptica ante a vida con autores como Runar Schildt e Jarl Hemmer.
A primeira guerra mundial trouxo un cambio de estilo nos autores que adoptan por primeira vez en Escandinavia o modernismo que viña do sur, Edith Södergran foi a súa primeira gran representante, a súa poesía adopta o ritmo libre, o recurso á imaxe, a supresión da ríxida fronteira entre a lingua popular e a literaria. Seguíronlle autores como Elmer Diktonius ou Gunnar Björling, o que radicalmente renovou o seu estilo poético. A partir dos anos trinta apareceu unha segunda xeración de modernistas: Ralf Parland, Eva Wichman e Solveig von Schoultz. Entre os prosistas destacou Tito Colliander, de orixe rusa, que centrou os seus temas na relixión ortodoxa e os emigrantes rusos.
A segunda guerra mundial supuxo o achegamento da literatura sueca de Finlandia á literatura finesa, ata entón dous mundos diferentes, o grande autor foi Bo Carpelan autor dunha poesía sensible e próxima á natureza e da novela Axel (1986). Christer Kihlman describe nas súas novelas a vida no medio finosueco. Tove Jansson é unha autora que acadou fama internacional coa súa serie de Mumin. Walentin Chorell, coñecido polas súas obras dramáticas.
Na poesía salientan os nomes de Lars Huldén e Claes Andersson e aparece un punto de vista novo, o feminismo nas obras de Märta Tikkanen e Tua Forsström.
Na prosa a vida da clase media e o conflito de xeracións son os temas dominantes, autores como Christer Kihlman, Ralf Nordgren e Johan Bargum son os máis coñecidos.
Entre os últimos autores cabe destacar a Kjell Westö, Mikael Bäck e Thomas Wulff.
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles
Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles é un filme de terror dirixido por Neil Jordan que foi estreado en 1994. Está baseado na novela homónima de Anne Rice.