cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Música da China
Guangxi
Guangxi é unha rexión da China, na rexión autónoma de Guangxi Zhuang. A intérprete máis famosa de Guangxi é a lendaria cantante popular Zhuang, 刘三姐 (pinyin: liú sān jiě) ou a Terceira Irmá Liu, nacida en Guangxi durante a dinastía Song do Sur (1127-1279) e na que se baseou a película de 1961 Liu Sanjie, que introduciu a cultura de Guangxi no resto do mundo.
As cancións populares de Zhuang e a música Han teñen un estilo similar, e están principalmente na escala pentatónica. As letras teñen un evidente formato de antítese. Con frecuencia conteñen símbolos e metáforas, e os temas comúns inclúen experiencias vitais, así como alusións a historias clásicas chinesas.
Os Jing ou pobo Gin (etnia vietnamita) son unha das poboacións étnicas máis pequenas e a única minoría étnica pesqueira costeira da China. Son coñecidos polo seu instrumento chamado duxianqin (lit. "cítara de corda simple"), un instrumento de corda cunha soa corda, que se di que data do século VIII.
Hong Kong
A música de Hong Kong inclúe notablemente a música pop chinesa cantonesa coñecida como cantopop.
Hua'er
Hua'er  é unha forma de canto a capela tradicional que é popular nas provincias montañosas do noroeste chinés como Gansu, Ningxia e Qinghai.
Mongolia Interior
As cancións populares mongolas teñen unha "melodía longa" e unha "melodía curta". Os mongois teñen unha variedade de instrumentos de corda como o morin khuur ou violín de cabalo. Chámase así debido á talla dun cabalo usado como decoración no alicerce.
Coreanos
Hai comunidades coreanas espalladas polo nordeste da China. A música chinesa coreana e a música de Corea do Norte/Sur son basicamente as mesmas. Os principais instrumentos son o tambor longo e o Gayageum. O Gayageum é similar á antiga cítara chinesa, que era máis pequena que a cítara moderna. Os métodos de interpretación tamén son diferentes.
Nordeste da China
O nordeste da China é unha rexión habitada por grupos étnicos como os Manchú. O instrumento popular máis destacado é o tambor octogonal, mentres que a canción de berce youyouzha tamén é coñecida.
Sichuan
Sichuan é unha provincia do suroeste da China. A súa capital, Chengdu, alberga a única institución musical de educación superior da rexión, o Conservatorio de Música de Sichuan. A provincia ten unha longa historia de ópera de Sichuan.
Tíbet
thumb| Monxes tocando a [[trompa tibetana.]] A música forma parte integral do budismo tibetano. Aínda que cantar segue sendo quizais a forma máis coñecida da música budista tibetana, as formas complexas e animadas tamén están estendidas. Os monxes usan a música para recitar varios textos sagrados e para celebrar unha variedade de festivais durante o ano. A forma máis especializada de cantar chámase yang, que non ten tempo métrico e está dominada por tambores resoantes e sílabas baixas e sostidas. Outras formas de cantar son exclusivas de Tantra e das catro principais escolas monásticas: Gelugpa, Kagyupa, Nyingmapa e Sakyapa. Destas escolas, Gelugpa considérase unha forma máis restrinxida e clásica, mentres que Nyingmapa é amplamente descrita como romántica e dramática. Gelugpa é quizais a máis popular.
A música secular tibetana sobreviviu á Revolución Cultural máis intacta que a música espiritual, especialmente debido ao Instituto Tibetano de Artes Escénicas, que foi fundado polo Dalai Lama pouco despois do seu exilio. O instituto orixinalmente especializouse na forma operística lhamo, que desde entón se modernizou coa adición de influencias occidentais e outras. Outros xéneros seculares inclúen nangma e toshe, que a miúdo están ligados e están acompañados por unha variedade de instrumentos deseñados para música de baile altamente rítmica. O karaoke Nangma é popular na moderna Lhasa. Unha forma clásica chamada gar é moi popular e distínguese pola música ornamentada, elegante e cerimonial que honra a dignatarios ou outras persoas respectadas.
A música popular tibetana inclúe cancións lu a capela, que son claramente altas en ton con vibracións glóticas, así como bardos épicos, agora raros, que cantan os contos de Gesar, o heroe máis popular do Tíbet.
A finais da década de 1980, a relaxación das regras gobernamentais permitiu xurdir no Tíbet unha forma de música pop tibetana. As referencias directas á relixión nativa aínda están prohibidas, pero as metáforas que se entenden normalmente están moi estendidas. O pop tibetano puro está fortemente influenciado polo rock lixeiro chinés e inclúe superventas como Jampa Tsering e Yatong. As cancións con conciencia política e social son raras nesta forma de pop, pero son comúns nun segundo tipo de pop tibetano. Os bares de karaoke Nangma apareceron en 1998 e son comúns en Lhasa, a pesar das ameazas do goberno chinés.
Yunnan
O Hani da Prefectura autónoma de Honghe Hani e Yi é coñecido por un tipo único de cancións corais e micro-tonais cancións de transplante do arroz.
O Nakhi de Lijiang toca un tipo de suite de cancións e danzas chamada baisha xiyue, que supostamente trouxo Kublai Khan en 1253. A Nakhi  Dongjing é un tipo de música relacionada coas formas chinesas do sur, e é popular hoxe en día.
Os estilos musicais étnicos Dai son similares aos do sur de Asia, Myanmar e Tailandia. Algúns instrumentos típicos de Dai son o hulusi e o tambor de pé de elefante.
Cambios modernos
A principios do século XX despois do final da China Imperial, houbo cambios importantes na música tradicional chinesa como parte do Movemento Nova Cultura. Gran parte do que agora os occidentais e incluso os chineses consideran música ao estilo tradicional chinés pode datarse neste período e de feito ten menos de 100 anos. A modernización da música chinesa implicou a adopción dalgúns aspectos das formas e valores occidentais, como o uso do sistema de ensino occidental en conservatorios, e cambios nos instrumentos e a súa afinación, a composición, a orquestración de música, sistema de notación e estilo de interpretación. Non obstante, algunhas formas de música chinesa seguiron sendo tradicionais e están pouco cambiadas.
Música nacional
O termo guoyue, ou música nacional, fíxose popular a principios do século XX e usouse vagamente para incluír toda a música escrita para instrumentos chineses en resposta a unha conciencia nacionalista particular. O termo pode ter un significado lixeiramente diferente cando o usan distintas comunidades chinesas. Orixinalmente empregábase só para referirse á música dos chineses Han; máis tarde comezou a incluír música de varias minorías étnicas na China. Na República da China de Taiwán, Guoyue enfatizou a música da China continental sobre as tradicións locais taiwanesas. Na China continental creouse un novo termo "minyue" (民乐, abreviación de "minzu yinyue" ou "música popular") despois de 1949 en lugar de "guoyue" para abarcar todas as composicións e xéneros para instrumentos tradicionais. Noutras comunidades chinesas, tamén se pode chamar "huayue" (por exemplo en Singapur) ou "zhongyue" (en Hong Kong). miniatura| dereita | Músicos chineses nun restaurante de Xangai.
A orquestra chinesa
Había unha tradición de instrumentos en masa na forma ritual da música da corte coñecida como yayue desde a dinastía Zhou. Esta música pode ser tocada por un puñado de músicos ou pode haber máis de 200 como se fixo, por exemplo, durante a Dinastía Song. Durante a dinastía Tang tamén houbo representacións a grande escala de música para banquetes na corte chamada yanyue. A corte imperial Tang podía ter ata dez orquestras diferentes, cada unha interpretando un tipo de música diferente. Tamén tiña unha gran banda ao aire libre de case 1.400 artistas.
Non obstante, a moderna orquestra chinesa creouse no século XX segundo o modelo da orquestra sinfónica occidental empregando instrumentos chineses. Na tradicional "yanyue", favoreceuse unha única liña melódica dominante, pero a nova música e arranxos de melodías tradicionais creadas para esta orquestra moderna ten máis natureza  polifónica.
Instrumentos e afinación
Moitos instrumentos tradicionais experimentaron cambios a principios e mediados do século XX, o que ten un profundo efecto sobre a interpretación e o son da música chinesa, e un temperamento igual occidental úsase agora para afinar a maioría dos instrumentos tradicionais, que aos oídos modernos parecen menos dura e máis harmoniosa pero que tamén lles quita aos instrumentos as voces tradicionais. Para os oídos agora afeitos a escoitar afinacións modernas, incluso as chinesas, as afinacións tradicionais poden soar desafinadas e discordantes.
Para acomodar o sistema occidental fixéronse cambios nos instrumentos, por exemplo no pipa o número de trastes aumentou a 24, baseándose na escala de temperamento igual de 12 tons, con todos os intervalos semitóns.
Tamén hai que normalizar a afinación cando os instrumentos se tocan nunha orquestra, o que á súa vez tamén pode afectar a forma de fabricación do instrumento. Por exemplo, tradicionalmente o dizi faise mediante o uso dunha peza maciza de bambú que imposibilitaba cambiar a afinación fundamental unha vez cortado. Este problema resolveuse na década de 1920 mediante a inserción dunha xunta de cobre para conectar dúas pezas de bambú máis curtas, o que permite modificar a lonxitude do bambú para que se poida facer un axuste minucioso ao seu paso fundamental. O xindi, "nova frauta", é un redeseño dos anos 1930 da frauta chinesa que incorpora influencias occidentais sobre a base do temperamento igual.
Para lograr unha maior vibración e intensidade cos instrumentos (sen esquecer a lonxevidade), moitos instrumentos de corda xa non están encordados con seda senón con aceiro ou nailon. Por exemplo, as cordas metálicas comezaron a utilizarse en lugar das tradicionais de seda na década de 1950 para a "pipa", o que provocou un cambio no son da "pipa" que se fixo máis brillante e forte.
Notación
Antes do século XX os chineses empregaban o sistema de notación gongche, nos tempos modernos é común o sistema Jianpu. Non obstante, tamén se usa a notación occidental en pentagrama.
Interpretación
En común coas tradicións musicais doutras culturas asiáticas, como Persia e a India, unha liña da música tradicional chinesa consiste nun repertorio de melodías tradicionais, coñecidas xuntamente como qupai, nas que tempo e ornamentación varía segundo o estado de ánimo do instrumentista, o público e a súa reacción ao que se toca, a mesma melodía pode usarse para desempeñar moitos papeis diferentes, sexa alegre, melancólico ou marcial (isto pode albíscase no tema amoroso do Concerto para violín dos amantes das bolboretas onde a mesma melodía en diferentes momentos da historia do amante reflicte a alegría, a turbulencia e o abatemento). Moitos intérpretes modernos tocan agora pezas seguindo unha partitura dun xeito estándar en lugar da cambiante forma individual reflexiva da tradición, isto ás veces pode levar á sensación de que unha actuación foi precipitada.
Música pop
A música popular chinesa atopou os seus inicios no xénero shidaiqu. O xénero shidaiqu foi fundado por Li Jinhui na China continental e estivo influenciado por artistas de jazz occidentais como Buck Clayton. Despois da toma dos Comunistas da China, a música popular foi denunciada como música amarela, unha forma de pornografía. e as discográficas de Shanghai como Baak Doi en 1952 abandonaron China. A China continental quedou á marxe do desenvolvemento da música pop durante unhas décadas, mentres a industria da música pop chinesa se mudou de Shanghai a Hong Kong e Taiwán. A década de 1970 viu o aumento de cantopop en Hong Kong e mandopop no seu país veciño Taiwán.
A finais dos anos setenta, as reformas económicas de Deng Xiaoping na China continental levaron á introdución da cultura gangtai de Hong Kong e Taiwán, e a música popular volveu á China continental. Non obstante, durante un tempo o goberno aínda tivo unha actitude censuradora cara á música pop; por exemplo, á icona de Hong Kong Anita Mui prohibíuselle regresar ao escenario do concerto continental despois de interpretar a canción "Bad Girl" durante os anos 1990 na China como castigo polo que o goberno chinés chamou a súa actitude rebelde. Non obstante, a música pop segue aumentando en popularidade na China continental e, en 2005, China superou a Taiwán en termos do valor das súas vendas de música. A comezos do século XXI víronse un número crecente de artistas chineses continentais que produciron unha ampla variedade de cancións pop mandarín e o lanzamento de moitos novos discos. Non obstante, a pesar de ter unha poboación moito maior e aumentar o consumo de música pop chinesa, China aínda non se considera un importante centro de produción de música pop.
Moitos artistas musicais populares da China continental, Hong Kong e Taiwán foron incluídos nas promocións dos Xogos Olímpicos de Pequín do 2008.
Hip hop e rap
A música rap mandarín popularizouse gradualmente na China continental, especialmente en Shanghai, Pequín, Chongqing e Sichuan, onde a cultura pop é moi diversa e moderna. Aínda que os chineses interpretan rap en diferentes dialectos e idiomas, a maioría dos artistas de hip hop chineses actúan no idioma máis popular da China: o mandarín.
Rock e heavy metal
Os Peking All-Stars eran unha banda de rock formada en Pequín en 1979, por estranxeiros que entón residían na capital chinesa.
O antepasado máis recoñecido do rock chinés é Cui Jian. A finais dos anos 80 tocou a primeira canción de rock chinesa chamada: "Nothing To My Name" ("Yi wu suo you"). Converteuse no intérprete máis famoso da época e para 1988 actuou nun concerto emitido en todo o mundo nos Xogos Olímpicos de Verán de Seúl. As súas letras de crítica social valéronlle a rabia do goberno e moitos dos seus concertos foron prohibidos ou cancelados. Despois das protestas da praza de Tiananmen de 1989, tocou cunha venda vermella na cabeza como protesta contra o goberno.
Despois, dúas bandas fixéronse famosas Hei Bao (Pantera Negra) e Tang Dynasty. Ambas comezaron a finais dos anos oitenta e principios dos noventa. Hei Bao é unha banda de rock da vella escola cuxo primeiro CD, "Hei Bao", usou a popular canción inglesa ("Don't Break My Heart"). Tang Dynasty foi a primeira banda chinesa de heavy metal. O seu primeiro CD "A Dream Return to Tang Dynasty" combina elementos do heavy metal tradicional, a ópera chinesa e da vella escola. O álbum foi un gran avance lanzado ao redor de 1991/1992.
Ao redor de 1994-96: formouse a primeira banda de thrash metal, Chao Zai (Overload). Publicaron tres CDs, o último en cooperación co cantante pop Gao Chi da banda The Breathing. Ao mesmo tempo, as primeiras bandas de nu metal formáronse e inspiráronse en bandas occidentais como Korn, Limp Bizkit ou Linkin Park. China tería as súas con Yaksa, Twisted Machine, AK-47 e Overheal Tank.
O black metal estase a converter nunha escena destacada na China continental, particularmente no centro da China.
Punk rock e post-punk
O punk rock xurdiu por primeira vez na China a principios dos anos noventa xa que foi cando os discos das bandas occidentais de punk e post-punk foron importados por primeira vez na China continental. Un dos artistas chineses máis antigos e de renome con influencia punk foi He Yong cuxo álbum de estrea "Garbage Dump" foi lanzado en 1994.
Formado en Nanjing en 1997, grupo post-punk P.K. 14 son ​​considerados como a banda máis importante no desenvolvemento da música rock experimental chinesa. A banda mudouse a Pequín no 2001 e lanzou o mesmo ano o seu primeiro disco "Upstairs, Turn Left". O cantautor de P.K. 14, Yang Haisong (杨海崧), tamén produciu moitos dos discos máis famosos da escena musical indie chinesa (incluído o álbum de debut homónimo de 2007 de Carsick Cars), traballando con discográficas independentes como Maybe Mars e Modern Sky.
Desde principios dos anos 2000, a música indie chinesa creceu considerablemente, con bandas de produción propia como Carsick Cars, Birdstriking, Re-TROS, Brain Failure, Demerit, Tookoo, AV Okubo, Hang on the Box e Fanzui Xiangfa embarcados en xiras internacionais.
Música clásica occidental
Mentres que as orquestras organizadas, dirixidas exclusivamente por e case sempre exclusivas da comunidade expatriada na China, están rexistradas desde os primeiros días do acordo internacional en Shanghai (é dicir, 1850), e unha orquestra rusa estaba en funcionamento en Harbin desde principios do século XX, os comezos dunha única tradición musical clásica na China atópanse co primeiro director de orquestra chinés formado no estranxeiro, Zheng Zhisheng AKA (romanizado) Yin Zizhong. Zheng (Yin ou Wan segundo a romanización) criouse na provincia Chinesa de Guangdong. Estudou en Lión e París antes de regresar a China nos anos 30. Converteuse no primeiro director chinés da Chongqing Symphonic Orchestra. As súas actuacións incluían composicións de Beethoven e Mozart.
O espírito revolucionario do estilo de Yin Zizhong (ou romanizado de Wan-Chi Chung) foi continuado pola primeira xeración de compositores inmediatamente despois da chegada ao poder do Partido Comunista Chinés, a saber Li Delun e Cao Peng. O primeiro proporcionou a forza motriz e a miúdo a forza vital que mantivo viva unha tradición durante os anos de Mao, especialmente na súa cidade adoptiva de Pequín, e o segundo foi fundamental para manter un alto nivel de música sinfónica, así como para traballar duro para a popularización da tradición aínda máis no tecido da cultura chinesa, ao longo da súa longa carreira, que continúa ata a actualidade. Ao mesmo tempo que esta tradición continuou, as novas xeracións trataron de levar a música clásica na China por outro camiño, lonxe da estrita profesionalidade da elitista formación de Li e Cao (que estaban no conservatorio ruso na década de 1950) e cara a unha actitude menos nacionalista, pero sen dúbida máis comprensiva cara á tradición. O máis influente neste novo movemento foi o novo director de orquestra de Shanghai Long Yu.
Música patriótica / revolucionaria
Algunhas das cancións políticas máis coñecidas son Himno militar do exército popular de liberación,  The East is Red, e A Internacional.
A Telva, Almeiras, Culleredo
A Telva é un lugar da parroquia de Almeiras no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña. Tiña 156 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 74 eran homes e 82 mulleres.
Neste lugar, na xuntanza do río Mero co río Valiñas, está situada a estación de tratamento de augas (ETAP) da Telva. Esta estación inaugurouse en 1941 e recolle, filtra e depura a maior parte da auga de consumo dunha parte da comarca da Coruña.
dereita|miniatura|ETAP da Telva.
Piazza Barberini
O seu nome actual foille dado en 1625 polo Palazzo Barberini, o pazo barroco construído no lado sur da praza para os Barberini. Orixinalmente, era unha grande entrada para o pazo deseñada polo pintor e arquitecto barroco Pietro da Cortona, pero foi demolido para a construción dunha nova estrada no século XIX. Porén, a súa aparencia é coñecida por gravados e fotografías da praza.
No centro da praza atópase a Fontana del Tritone ou fonte de Tritón (1642–3) esculpida por Bernini. Outra fonte, a Fontana delle Api (1627–1629), tamén de Bernini está na achegada Via Vittorio Veneto pero foi reconstruída algo arbitrariamente despois da súa retirada da súa posición anterio, na esquina dun palacio onde a Piazza Barberini se encontra coa Via Sistina.
Tetepare
A Illa Tetepare é a maior illa deshabitada no Pacífico Sur, e forma parte da provincia Occidental das Illas Salomón. Cobre aproximadamente 118 quilómetros cadrados. Tetepare alberga bosques primitivos nas terras baixas e unha rica zona costeira mariña. O significado do nome é incerto, probablemente significa "porco salvaxe" ou "xabarín loitador" xa que a illa era (e en certa medida segue sendo) famosa por estes animais entre os habitantes da rexión.
Os residentes locais eran ao parecer dun grupo étnico distinto, existen datos dunha lingua Tetepare e de tradicións únicas pero a información está fragmentada. Do mesmo xeito que os seus veciños nas illas Rendova e Nova Xeorxia, parece ser que practicaron a agricultura itinerante, e ocasionalmente cortaban cabezas. Con todo, a illa foi abandonada no século XIX, os habitantes dispersaronse por Nova Xeorxia, Lagoa Roviana, Vonavona, Nggatokae e Ranongga.
No extremo occidental, estableceuse de 1907 a 1918 unha plantación de cocos de 3´75 quilómetros cadrados, pero empezou a decaer logo da segunda guerra mundial e todo o mantemento cesou en 1990. O Bosque secundario está agora invadindo esta área.
Ecoloxía
Á illa recoñeceuselle a súa importancia para a conservación e os valores arqueolóxicos. Un total de 73 especies de aves, 24 de réptiles, catro de ras e 13 especies de mamíferos rexistraronse en Tetepare incluíndo raras e endémicas especies de aves e de morcegos.
Os científicos aínda están descubrindo novas especies en Tetepare. Nos últimos anos, os investigadores descubriron tres novas especies de peixes, unhas novas xeracións de peces e unha posible nova familia de peixes nos ríos de auga doce de Tetepare.
Tres especies de tartarugas mariñas en perigo de extinción extremo, como as Tartaruga de coiro, carei e a tartaruga verde, anidan nas praias volcánicas de area negra de Tetepare. Tiburóns, delfíns, crocodilos e unha extraordinaria diversidade de especies de peixes de arrecifes teñen a illa como o seu fogar. Os arrecifes de coral da zona soportan unha das maiores diversidades de peixes e coral do mundo, só superada por Raja Ampat en Indonesia.
A maioría dos mamíferos en Tetepare son morcegos.
A propiedade da terra, entre o pobo Tetepare, é de carácter provisional consuetudinario. Os seus descendentes aínda son recoñecidos como os propietarios ou supervisores tradicionais da illa de Tetepare, e a illa segue sendo un lugar de importancia espiritual e tradicional da rexión. En 2002 foi fundada a Asociación de Descendentes de Tetepare, para coordinar o mantemento do equilibrio entre o ecosistema da illa e a explotación dos seus recursos por parte da crecente poboación humana da provincia occidental, así como a preservación de Tetepare como o fogar dos seus antepasados. Construíuse unha estación de campo de baixa tecnoloxía e ecoloxica para ecoturismo.
Asociación de Descendentes de Tetepare
En 1995 fórmase os Amigos de Tetepare a partir dun grupo de propietarios tradicionais para previr a explotación comercial da illa. En 2002, os Amigos de Tetepare e TOLOA (Tetepare Traditional Landowners Association - Asociación de Propietarios tradicionais de Tetepare) uníronse para formar a Asociación de descendentes de Tetepare (TDA). O seu obxectivo era conservar Tetepare en beneficio de todos os descendentes e das xeracións futuras. Máis de 3.000 descendentes uníronse á TDA, polo que é unha das maiores organizacións de propietarios de terras nas Illas Salomón.
A TDA estableceu unha área mariña protexida de 13 km de lonxitude en Tetepare, que é unha zona de veda. Esta é unha das máis grandes áreas mariñas protexidas nas Illas Salomón. Rangers TDA, monitores mariños, monitores de pastos mariños e monitores de tartarugas traballan na illa para patrullar e protexer a área mariña e o bosque, e para controlar a saúde dos arrecifes da illa, as pradeiras de pastos mariños e os bosques, marcar tartarugas e protexer e recolocar os niños de tartarugas durante a tempada de aniñación de setembro a abril.
Con financiamiento e apoio da Unión Europea, a TDA creou un centro ecolóxico en Tetepare, que proporciona postos de traballo para os descendentes dos pobos locais e recada fondos para apoiar o programa de conservación.
O TDA tamén leva a cabo programas de vida sostibles para as comunidades afrodescendentes e executa un programa de bolsas para axudar aos membros da TDA a pagar a escola dos seus fillos.
A TDA contou co apoio e o finanzamento de varias organizacións internacionais e individuos incluíndo a Unión Europea, Fondo Mundial para a Natureza, Conservación Internacional, Australian Volunteers Internacional e Axuda NZ.
Zingiberidae
A das Zinxibéridas (Zingiberidae), na clasificación clásica de Cronquist (1981), é unha subclase de plantas anxiospermas da clase das monocotiledóneas ou liliópsidas, que inclúe dúas ordes con 9 familias, e un total dunhas 4.000 especies.
Características
Son plantas herbáceas, habitualmente terrestres ou epífitas, e excepcionalmente arbóreas.
Presentan follas alternas, ocasionalmente todas basais. As súss flores forman inflorescencias con brácteas vivamente coloreadas. O perianto presenta tres sépalos —libres ou connados— sempre diferentes aos pétalos; estes adoitan seren tamén tres, e poden aparecer libres ou soldados.
O androceo presenta 6 estames en dous ciclos de tres; nalgún caso só un deles é funcional, mentres que o resto forma estaminodios. O xineceo, á súa vez, presenta 3 carpelos soldados, e un ovario xeralmente ínfero e trilocular, aínda que ocasionalmente pode ser unilocular.
O froito é polo común capsular ou baciforme, rara vez esquizocarpo ou froito múltiplo. As sementes nos froitos capsulares son a miúdo ariladas, aladas o plumosas.
Todas as especies son hermafroditas, aínda que algunhas resultan unisexuais funcionalmente.
Nota taxonómica
Nas clasificacións filoxenéticas APG II (2003) e APG III (2009) a subclase das zinxibéridas non se admite. A orde das Bromeliales está incluída na das Poales, mentres que a das Zingiberales foma parte do novo clado das commelíninas (Commelinanae).
Emmeline Pethick-Lawrence
Emmeline Pethick-Lawrence, tamén coñecida como Lady Pethick-Lawrence, nada o 21 de outubro de 1867 en Bristol e finada o 11 de marzo de 1954, foi unha activista británica polos dereitos das mulleres.
Traxectoria
O seu pai foi un empresario. Foi a segunda de 13 fillos, asistiu a un internado aos 8 anos. De 1891 a 1895 traballou como "irmá do pobo" para a Misión Metodista de Londres occidental en Cleveland Hall, cerca de Fitzroy Square.
Axudou a Mary Neal a xestionar o club de nenas na misión. No outono de 1895 deixou a misión xunto a Mary Neal para fundar o Espérance Club, un club de nenas que non estaba suxeito ás limitacións da misión e podían experimentar coa danza e o teatro. Pethick tamén fundou Maison Espérance, unha cooperativa téxtil cun salario mínimo, unha xornada de oito horas e unha axenda de vacacións.
Valentín García
O nome de Valentín García pode referirse a:
Emmeline Pethick-Lawrence
Traxectoria
Casou con Frederick Lawrence en 1901, e a parella adoptou o apelido conxunto Pethick-Lawrence. Foi membro da Suffrage Society e alí coñeceu a Emmeline Pankhurst, en 1906. Exerceu o cargo de tesoureira da Unión Social e Política das Mulleres "(Women's Social and Political Union - WSPU)" e recadou £134,000 ao longo de seis anos. miniatura|Texto manuscrito de Emmeline Pethick-Lawrence no caderno de prisioneiros da WSPU de Mabel Cappers, decembro de 1910|left|320x320px
Pethick-Lawrence editou a publicación Votes for Women co seu esposo en 1907. A parella foi arrestada e enviada a prisión en 1912 baixo o cargo de conspiración logo de mobilizacións nas que se romperon xanelas, aínda que se manifestaran en contra desas accións. Logo da súa liberación, foron expulsados da WSPU por Emmeline Pankhurst e a súa filla, Christabel debido aos crecentes desacordos acerca da utilización de tácticas máis radicais ás que os Pethick-Lawrences se opuñan. Uníronse entón ao United Suffragists. Emmeline asistiu ao Congreso Internacional de Mulleres na Haia, en 1915. Foi candidata polo Partido Laborista en 1918.
En 1938 Pethick-Lawrence publicou as súas memorias, facendo particular énfase na súa visión acerca da radicalización do movemento sufraxista na véspera da primeira guerra mundial.
En 1945 converteuse en Lady Pethick-Lawrence cando o seu marido accedeu ao título de barón.
Río Magdalena
miniatura|dereita|290px|Mapa con o Magadalena e o Cauca O río Magdalena é un curso de auga de 1538 km de lonxitude ao longo do Oeste de Colombia, en América do Sur, desde o seu nacemento nos Andes até a súa foz no Mar das Antillas, no Océano Atlántico. A súa conca abrangue 263.858 km².
Nomes indíxenas
Os indios designan o río, segundo a súa lingua, con nomes diversos. Os caribes ribeiregos chámano Caripuana, que significa "Grande auga". Indios do curso alto do río, denomínano Guacacallo, interpretado como "Río das tumbas"; mentres outros habitantes o coñecen por Yauma ou "Amigo dos ríos".
Sobrenomes
Entre os sobrenomes que se lle aplican: "Mai de todos os ríos" ou "Corrente do esquecemento"
Nacemento
O río Magdalena nace na Cordilleira Central dos Andes, na Lagúa do Buey (ou Lagúa de Magdalena), no lugar montañoso denominado Las Papas, pero do paralelo 2º norte, dentro do departamento colombiano do Huila e preto da cidade de San Agustín.
Curso
Despois do seu nacemento o río corre cara oriente, atravesando a zona arqueolóxica de San Agustín. A continuación as augas corren para o norte a través da chaira formada entre a Cordilleira Central e a Cordilleira Oriental, e baña cidades como Neiva e Barrancabermeja. Cerca de El Banco encóntrase con o seu máis importante afluente, o Cauca. Desde aí flúe para nordeste en dirección para Barranquilla, nas beiras do Mar Caribe.
Desembocadura
Desde o paralelo 11º N, e ao oeste da Serra Nevada de Santa Marta, preto de Barranquilla, o Magdalena divídese en varios brazos, formando un amplo delta, con varias illas, con rica vexetación de selva ecuatorial. Obras efectuadas na década de 1930, canalizaron o río que actualmente desauga directamente en Barranquilla. A forza do río fai que a auga doce penetre varios quilómetros no Mar Caribe.
Navegabilidade
O río Magdalena é navegábel en case 1.000 km, desde a súa desembocadura até a localidade de Honda, polo que constitúe a principal vía fluvial e comercial cara o interior de Colombia. Desde Honda as correntes son fortes, pero o río aínda é navegábel. Entre Neiva (437 m.s.n.m.) e Honda (200 m.s.n.m.), aínda é practicábel a pesar dos rápidos e fervenzas, mercé as obras efectuados en 1875.
Poboacións no curso
Na conca do Magdalena vive aproximadamente un 80 % da poboación de Colombia. A maior das cidades sita nas orelas do mesmo río Magdalena é Barranquilla, situada na foz, que é ademais o máis importante dos portos colombianos no Mar Caribe. A súa poboación de sobre 1.300.000 habitantes, convértena na cuarta cidade de Colombia. Hai outras cincuenta cidades nas beiras do Magdalena, das que salientan Neiva con 348.920 habs., Soledad con 320.115 habs., Barrancabermeja con 202.167 habs., Girardot con 124.520 habs e La Dorada cuns 45.000.
Economía
Os vales dos ríos Magdalena e Cauca son ricos en xacementos de petróleo e gas, para cuxa explotación se construíron conducións (oleodutos e gasodutos). En varias das localidades das proximidades instaláronse refinerías, como en Barrancabermeja e en Neiva. Barranquilla é a cidade máis industrial de toda a bacía do río.
Dressed for Success
"Dressed for Success" é o segundo single do álbum Look Sharp! do dúo de pop sueco Roxette, e foi lanzado o 28 de xuño de 1989. Estivo no Top 10 de Australia en setembro dese ano. A gravación da canción foi marcada por unha disputa entre os compoñentes do grupo pero isto aparentemente contribuíu a mellorar a interpretación de Marie:
''Eu estaba case louca cando fixen a canción. Todo o que rodeaba a sesión saía mal, discutíamos os arranxos (...) estaba morta de cansazo cando fun facer as voces. Foi como unha explosión e repentinamente fixeno, hmm... Isto é''.
-	Marie Fredriksson, no libreto de Don't Bore Us, Get to the Chorus! Orixinalmente, "Dressed for Success" foi o seu primeiro single en Suecia para promocionar o álbum.
Palacio de La Magdalena
miniatura|300px|Palacio de La Magdalena.
O Palacio de La Magdalena está sito na península de La Magdalena, en Santander, Cantabria (España) e foi construído entre os anos 1909 e 1911, por subscrición popular, como residencia de verán da familia do rei Afonso XIII ata o ano 1931 (cando se proclama a Segunda República Española). Deseñado polos arquitectos Javier González Riancho e Gonzalo Bringas Veiga, foi amoblado en 1913, cando foi inaugurado. En 1914 engadíronse as cuadras, de estilo inglés con tellados puntiagudos de vertentes pronunciadas, entramados de madeira etc.
Trátase dunha obra ecléctica, que combina influencias inglesas, con abundancia de chemineas, formas das ventás, así como achegas de estilo francés, como a escalinata de dobre tramo da escaleira principal, a asimetría dos corpos do edificio e tamén algunhas pinceladas rexionalistas.
Dende 1932 organiza os cursos de verán da Universidade Internacional Menéndez Pelayo.
Lista de anfibios de Galicia
A seguinte é unha lista alfabética dos anfibios atopados en Galicia (a alfabetización faise polos nomes dos xéneros). Está baseada na información recollida dos traballos feitos pola Asociación Herpetológica Española, a información obtida na Lista Vermella da IUCN e polos expertos en herpetoloxía Javier Andrada , Pedro Galán e Gustavo Fernández.
Esta clase contén arredor de 6.433 especies vivas das cales unhas 17 foron atopadas con maior ou menor abundancia no territorio galego.
A taxonomía da fauna herpetolóxica está sometida a bastantes cambios debido ás novas achegas de información científica, polo que precisa de revisións periódicas para poder engadir os novos datos obtidos.
Unha das intencións da presente lista é a de engadir, cando existan, os correspondentes nomes comúns das especies da nosa fauna de anfibios, procurando sempre citar a referencia oportuna.
The Cave of the Yellow Dog
The Cave of the Yellow Dog (en Шар нохойн там) é un filme xermano-mongol escrito e dirixido por Byambasuren Davaa. O filme foi escollido como candidato de Mongolia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Gañou o Deutscher Filmpreis de 2006 o mello filme de nenos.
Lota lota
A lota (Lota lota) é un peixe de auga doce da familia dos lótidos. É a única especie no seu xénero.
Galería de imaxes de Laridae de Galicia
As gaivotas son aves mariñas da familia Laridae.
Manuel Cordovés Millet
Manuel Cordovés Millet, nado en Vigo, foi un político galego.
Traxectoria
Residiu en Porto. Na Segunda República foi nomeado alcalde de Tui o 3 de abril de 1935, permanecendo no cargo até o 21 de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Tui o 26 de outubro de 1936, permanecendo no cargo até o 25 de decembro de 1936. Posteriormente foi xefe de Falange Española Tradicionalista y de las JONS de Tui e delegado local de Auxilio Social.
Luis César Sampedro
Luis Ángel César Sampedro, nado en Vilagarcía de Arousa o 3 de maio de 1966, é un ex futbolista a actual adestrador de fútbol galego. Como futbolista xogaba de porteiro e desenvolveu case toda a súa carreira entre o Lalín e o Racing de Ferrol, onde se retirou despois de lograr un ascenso á Segunda División. A súa carreira de adestrador comezou xusto despois de rematar a de xogador, dirixindo durante varios anos o Racing de Ferrol. Posteriormente pasou por numerosos equipos como o Nàstic (co que ascendeu a Primeira División), o Albacete, o Lugo ou o Deportivo da Coruña. É o terceiro adestrador con máis partidos dirixidos na Segunda División (444), sendo só superado por Francisco Herrera (458) e Roque Olsen (447).
Manuel Cordovés Millet
Recoñecementos
Cruz de segunda clase da Orde do Mérito Militar con distintivo branco en marzo de 1936.
Luis César Sampedro
Como xogador
Iniciouse na categoría infantil no Tótem FC, pasando en xuvenís ao Faxilde CF. En 1984 fichou polo Arousa SC, xogando dúas tempadas en Segunda B e unha en Terceira. En 1987 fichou polo CD Lalín. Logo de tres campañas en segunda B, descenderon a 3ª, volvendo ascender na tempada 1990-91. Despois doutro ano na comarca de Deza, fichou polo Racing de Ferrol, xogando 8 tempadas en segunda B. No ano 2000 ascendeu a segunda división, e pasou a converterse no adestrador.
Manuel Cordovés Millet
Vida persoal
Casou en Vigo con Elidia Losada Albizú en 1919.
Luis César Sampedro
Racing de Ferrol
Iniciouse nos banquiños na tempada 2000–01, adestrando ao Racing de Ferrol no seu retorno á Segunda División, salvando a categoría durante tres campañas. Na tempada 2003–04 descenderon á Segunda División B, retornando á categoría de prata á campaña seguinte.
Gimnàstic de Tarragona
No verán de 2004 fichou polo Gimnàstic de Tarragona. Tras lograr unha cómoda permanencia na primeira tempada (7º posto) deu a sorpresa na tempada 2005–06 logrando ascender o equipo á Primeira División 56 anos despois. Despois de acadar tan só 5 puntos en 12 xornadas no seu debut en Primeira, foi destituído do cargo o 26 de novembro de 2006 logo de perder fronte ao RCD Mallorca (2–3). O seu substituto foi Francisco Flores.
Polideportivo Ejido
Na tempada 2007–08 foi contratado polo Polideportivo Ejido en Segunda División, sendo substituído na xornada 21 por Fernando Castro Santos, cando o equipo ocupaba postos de descenso. Ao remate da campaña, o Poli Ejido descendeu á Segunda División B.
CD Alcoyano
O 21 de marzo de 2012, o adestrador galego foi contratado polo Club Deportivo Alcoyano para substituír a David Porras, tras a derrota dos valencianos contra o Deportivo da Coruña, e ao quedar nos postos de descenso. O arousano comezou unha nova aventura nas bancadas co obxectivo de manter ao equipo de Alcoi unha tempada máis na categoría de prata do fútbol español, algo que finalmente non conseguiu.
Albacete Balompié
O 19 de marzo de 2013 foi contratado polo Albacete Balompié até o remate da tempada, en substitución de Antonio Gómez Pérez. Tras ser renovado, ao ano seguinte logrou ascender á Segunda División, despois de colleitar 82 puntos, igualando o récord da categoría e bater ao Sestao River nos "play-off".
Na tempada 2014/15 acadou a permanencia na categoría de prata tras unha gran remontada do equipo no que logrou saír da última posición que ocupaba ao final da primeira volta. Finalmente, foi destituído na tempada seguinte, o 12 de marzo de 2016, minutos despois de perder ante o Real Zaragoza, deixando ao equipo manchego no 20º lugar tras 29 xornadas de Liga.
CD Lugo (1ª etapa)
O 17 de xuño de 2016 foi presentado como novo adestrador do Club Deportivo Lugo, substituíndo no banco a José Durán. Levou ó equipo galego a completar a súa mellor tempada na categoría de prata, rematando noveno con 55 puntos. Non obstante, o 15 de xuño de 2017 decidiu non aceptar a oferta de renovación do club.
Real Valladolid
O 23 de xuño de 2017 converteuse no novo adestrador do Real Valladolid. Foi destituído o 14 de abril de 2018, coa escuadra castelá como 11ª clasificada ao final da 34ª xornada da Liga.
Tenerife
O 13 de maio de 2019 anunciouse a súa fichaxe como adestrador do Club Deportivo Tenerife. Dirixiu o equipo de Tenerife nos últimos 4 partidos da Liga, logrando a permanencia na segunda división, a pesar do cal non permaneceu no cargo.
Deportivo da Coruña
O 7 de outubro de 2019 firmou polo Deportivo da Coruña até o remate da tempada 2019–20, en substitución de Juan Antonio Anquela. Non conseguiu a vitoria en ningún dos dez primeiros partidos, alongando a mala xeira de Anquela até os 19 partidos sen gañar, a peor xeira da historia do club. Finalmente venceu ao Tenerife en liga e ao Illueca en copa, mais foi destituído o 27 de decembro, sendo substituído por Fernando Vázquez.
CD Lugo (2ª etapa)
O 3 de marzo de 2021 volveu ao Lugo, converténdose no terceiro adestrador da tempada, despois das destitucións de Juanfran e Mehdi Nafti. A súa segunda etapa no equipo lucense durou só un mes e medio, pois foi tamén el foi destituído o 19 de abril despois de oito encontros, cun balance de tres empates e cinco derrotas.
Unión Internacional para a Conservación da Natureza
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), (en International Union for Conservation of Nature and Natural Resources, IUCN), é unha organización internacional dedicada á conservación dos recursos naturais.
Fundada en 1948, ten a súa sede en Gland (Suíza). A IUCN reúne 78 estados, 112 axencias de goberno, 735 ONGs e miles de expertos e científicos de 181 países.
As Categorías de Áreas de Manexo Protexido que existen son as seguintes:
Richard Strauss
Formación musical
Franz Strauss (1822-1905) abriuse camiño dende orixes humildes a través do seu talento musical. En 1847, Franz entrou na orquestra do Ópera da Corte de Múnic, e conseguiu converterse no primeiro trompa durante 42 anos. Era considerado como un dos mellores do seu tempo neste instrumento. O 29 de agosto de 1863, con corenta e un anos, casou con Josephine Pschorr (1838-1910), de 25 anos e filla dun adiñeirado empresario cervexeiro local. A parella mudouse á casa dos Pschorr, en Múnic, onde naceu Richard Georg Strauss o 11 de xuño de 1864. A segunda filla, Berta Johann, naceu en 1867.
Ós trece anos completa unha Serenata para orquestra, musicada por primeira vez sen ningunha axuda, dedicada a Meyer. Até aquel intre, xa levaba feitas quince composicións, a maioría para piano, cancións e música de cámara. En 1878, traba amizade con Friedrich Rösch, que sería o seu gran confidente, avogado persoal e colega musical con avanzados estudos de piano.
Poucos se sorprenderon cando a nai de Richard comezou a murchar baixo a personalidade do seu marido. A finais de 1870, xa padecía episodios prolongados de depresión, causados por un sentimento crecente de inferioridade (que Franz fixo pouco por disipar), e non pasou moito tempo até que a súa mente comezou a fallar. Longas estadías en institucións psiquiátricas primitivas non axudaron a mellorar a situación, e en 1899 Josephine ameazou con suicidarse.
En 1879, Thuille é admitido na Königliche Musikschule de Múnic, a escola onde Franz daba clases de trompa. Máis influente como teórico que como compositor, co paso do tempo converteríase nun bo amigo de Richard desfrutando xuntos os concertos. Consérvase a correspondencia que Strauss lle enviou entre 1877 e 1879 mentres Thuille asistía ó Gymnasium de Innsbruck. En 1880 acaba os estudos con Meyer e o ano seguinte publica a súa primeira obra: Festmarsch para gran orquestra, Op. 1, mentres diversas obras súas se interpretan publicamente con éxito en Múnic.
Viena, Berlín, Meiningen
Entra na Universidade de Múnic en 1882 e ese mesmo ano acompaña o seu pai a Bayreuth para ver as primeiras representacións de Parsifal e visita Viena, onde coñece a Hans Richter e Eduard Hanslick. En decembro de 1884 emprende unha viaxe de tres meses a Berlín, onde se atopa con Hans von Bülow, Joseph Joachim, Philipp Spitta, e outras figuras musicais do momento. Alí asistiu a óperas e concertos interpretados polos mellores músicos do mundo. Asemade, tamén tivo a oportunidade de dar a coñecer a súa obra.
Ós dezaoito anos, Strauss xa escribira unhas 140 pezas, entre elas case 60 cancións e máis de 40 obras para piano. Daquela, as súas composicións eran moi conservadoras, dentro do estilo de Robert Schumann, ou Felix Mendelssohn, de acordo coas ensinanzas recibidas do seu pai. miniatura|Richard Strauss, de mozo. A través das conexións do seu pai, Strauss coñeceu os músicos máis importantes da época, entre eles o director Hans von Bülow, que lle encargou a Suite en si bemol maior para trece instrumentos de vento, Op. 4, para a Orquestra de Meiningen, que el dirixía. Von Bülow convidou a Strauss a dirixir na estrea deste traballo en Múnic en novembro de 1884. Foi tamén a súa estrea como director. Once meses despois Von Bülow ofreceulle o posto de segundo director desta orquestra e dous meses despois, director titular. A partir de entón, a eminencia de Strauss como director foi paralela ó seu ascenso como compositor. Ocupou o posto de terceiro director da Ópera de Múnic (1886-1889), director da Orquestra da cort de Weimar (1889-1894), segundo e despois director principal en Múnic (1894-1898), director de orquestra (e máis tarde director) da Ópera da Corte Real de Berlín (1898-1919), e codirector musical da Ópera Estatal de Viena (1919-1924).
Alí coñece a Alexander Ritter, salientable violinista e marido dunha sobriña de Richard Wagner, do cal era un grande admirador. Ritter exerceu unha influencia decisiva no mozo músico e converteuno á arte de Franz Liszt e de Wagner. Strauss xa se alimentara da música de Wagner en segredo, para non desgustar o seu pai. Ritter instou a Strauss a abandonar as formas clásicas e a expresar as súas ideas musicais por medio do poema sinfónico, tal como fixera Liszt.
Na Ópera de Múnic
En 1886, despois dunha viaxe a Italia, completa a sinfonía fantástica Aus Italien, de carácter descriptivo. Trasládase á orquestra da corte de Múnic como terceiro director, traballando a carón de Hermann Levi e Franz Fischer. Na primavera comeza unha historia de amor con Cäcilie Wenzel, actriz da corte. En agosto de 1887 coñece a Pauline de Ahna, unha alumna de canto, que se convertería na súa esposa. Escribe o seu primeiro lied popular: Serenata. Op. 17.
Director de Weimar
miniatura|[[Pauline de Ahna, soprano alumna de Strauss, que en 1894 se converteu na súa esposa.]] No ano seguinte é o asistente musical en Bayreuth de Parsifal. Acaba os poemas sinfónicos Macbeth e Don Juan, a primeira peza que amosa a súa madureza, brillante tecnicamente e dun gran pulo vital. En novembro de 1889 dirixiu a estrea do poema sinfónico Don Juan e obtivo un contrato coa orquestra de Weimar como director, que durou até 1894. Don Juan consagrou a Strauss como un dos compositores máis importantes do momento, con gran prestixio a nivel internacional, que o acompañou até a súa morte. A recepción triunfal desta obra levouno a ser proclamado o herdeiro de Wagner.