cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Olaf Gulbransson
Traxectoria
As historietas de Gulbransson contiñan unha liña precisa, e rexeitaba a arte de retrato no estilo decorativo da época. Foi coñecido como un dos máis destacados caricaturistas noruegueses. Casou tres veces, a última coa sobriña de Bjørnstjerne Bjørnson, Dagny Bjørnson. Ao final da súa vida recibiu a medallla Goethe. Hoxe en día un premio de humoristas gráficos en Alemaña leva o seu nome.
En 2004 os artistas Lars Fiske e Steffen Kverneland publicaron o libro Olaf G., un álbum retrospectivo sobre Gulbransson.
Diego Aguirre Parra
Diego Aguirre Parra, nado en Toledo o 17 de outubro de 1990, é un futbolista español que xoga como lateral esquerdo e centrocampista no Fuenlabrada, da Primeira División RFEF.
Traxectoria
Criouse na canteira do Toledo, e entre 2009 e 2011 xogou no seu filial, o Toledo B. En decembro de 2010 debutou co primeiro equipo na Terceira División, nun encontro fronte ao Manzanares, e na tempada seguinte subiu definitivamente ao primeiro equipo, no que militou ata 2014, vivindo dous ascensos a Segunda B e un descenso.
En xuño de 2014 anunciouse oficialmente a súa fichaxe polo Rayo Vallecano, da Primeira División, para a tempada seguinte e dúas máis, e foi presentado publicamente o día 15, xunto a Derek Boateng. Con todo, un mes despois foi cedido ao Leganés, da Segunda División, categoría na que debutou na segunda xornada fronte ao Llagostera. Marcou o seu primeiro gol na xornada 8 contra o Sporting de Gijón no Molinón e disputou case todos os encontros da tempada, 24 deles como titular. Na seguinte campaña xogou cedido no Real Oviedo, onde só puido disputar 10 encontros como titular. Na tempada 2016/17 regresou de Oviedo para xogar cun descendido Rayo. Vestiu a camiseta do club madrileño dúas campañas, xogando 39 partidos e marcando cinco goles, e proclamándose na segunda delas campión de Segunda, con Míchel no banco.
En 2018 deixou o equipo madrileño para fichar polo Real Zaragoza, onde disputou 22 encontros, 7 deles como titular. Despois dunha tempada no club aragonés, en xuño de 2019 marchou a Chipre, ingresando no Apollon Limassol, da Primeira división chipriota. En xaneiro de 2021 regresou a España e fichou polo Numancia, de Segunda B, sendo titular en case todos os restantes encontros da tempada.
A continuación fichou polo Fuenlabrada, da mesma categoría.
Aldeíña, Valiñas, Barro
Aldeíña é un lugar da parroquia de Valiñas no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Jean-Louis Forain
Jean-Louis Forain, nado en Reims o 23 de outubro de 1852 e finado o 11 de xullo de 1931, foi un pintor, debuxante, caricaturista e ilustrador francés, vinculado a Toulouse-Lautrec, a quen en realidade precedeu como observador da vida moderna. É considerado o membro máis novo do grupo impresionista.
Traxectoria
Naceu no seo dunha modesta familia de artesáns. Trasladado a París ao once anos de idade, contou coa protección do escultor Jean-Baptiste Carpeaux e estudou por un tempo na École deas Beaux-Arts, no estudo de Jean-Léon Gérôme e co caricaturista André Gill, aínda que a súa formación foi autodidacta en gran medida. Destacou como ilustrador de publicacións como Le Monde parisien e Le Rire. Tamén buscou o humor nos seus debuxos máis satíricos de xuíces e avogados, nos que tivo un ilustre predecesor, Honoré Daumier. Segundo Siro, Forain foi un dos autores que máis influíron en Castelao, xunto con Olaf Gulbransson, o primeiro polos seus textos nos pés de páxina e o segundo pola liña. Baixo influencia de Manet e Degas, Forain abordou temas recorrentes neles: o teatro, os cafés, a ópera, as casas de alterne e as carreiras de cabalos. Entre 1879 e 1886 participou en catro exposicións impresionistas, invitado por Degas e nunha colectiva da galería Durand-Ruel en Nova York.
A súa primeira mostra individual foi en 1890, na galería Boussod et Valadon dirixida por Theo van Gogh, irmán de Vincent.
Destacou como autor popular a partir de 1890, coas súas caricaturas satíricas. Admirador de Goya, visitou Madrid en 1894 e 1900, a segunda vez para visitar unha exposición súa.
En 1913 expuxo 390 piezas no Museo de Artes Decorativas de París, e en 1917 participou na Exposición de Arte Francesa celebrada en Barcelona con 75 obras. En 1921, por compromiso ofrece ao museo de Reims, a súa cidade natal, un importante lote de debuxos. Morreu o 11 de xullo de 1931
Antonio Esquivias
Antonio Esquivias, nado na Coruña en 1964, é un actor e actor de dobraxe galego, ademais de ter unha ampla carreira como locutor e docente, sendo coñecido por ser o dobrador de Kelsey Grammer e dalgúns personaxes de The Simpsons, especialmente do Actor Secundario Bob (ao que Kelsey Grammer dá voz na versión orixinal).
Traxectoria
Nado na Coruña, comeza clases de Canto no Conservatorio de Música dende moi novo. Ademais, alí recibe clases de Declamación, Ortofonía e Dicción. A comezos da década de 1980 comeza a cursar Dobraxe con Salvador Arias e tamén, na mesma época, comeza a súa carreira profesional no mundo da voz e da interpretación.
Dobraxe
Dado o seu dominio tanto do castelán como do galego, realiza dobraxes en ámbalas dúas linguas.
Dobraxe en galego
Dende 1984 até 1996 realiza varias dobraxes, entre as que salientan: Os dez mandamentos, The Private War of Major Benson e O home Omega onde pon voz a Charlton Heston; A ponte de Casandra, dobrando a Richard Harris, As aventuras de Jeremiah Johnson, dando voz a Robert Redford e O rei e eu, dobrando a Yul Brynner. Ademais, dobrou durante catro tempadas a Adam West en Batman e a Robert Wagner en Madame Sin e tamén puxo a súa voz para a versión galega de Dragon Ball interpretando a personaxes como Nam.
Vilar, Valiñas, Barro
Vilar é un lugar da parroquia de Valiñas no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Ortigueira, Valiñas, Barro
Ortigueira é un lugar da parroquia de Valiñas no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Propodeo
miniatura|280px|Propodeo dunha formiga, indicado pola frecha En zooloxía denomínase propodeo ao primeiro segmento (tagma) abdominal dos insectos himenópteros da suborde dos apócritos (abellas, avespas e formigas).
Etimoloxía
O nome científico propodeo é a adaptación do latín científico propodeum, alteración de propodeon, e está formado pola unión dos elementos pro- e -podeo, derivados do grego antigo πρό pro, "antes, diante de", e πόδιον pódium, "pé", respectivamente.
Estrutura
Este segmento fusionouse co tórax para formar o mesosoma. É un só esclerito grande, non subdividido, e ten un par de espiráculos. Está fortemente constrinxido posteriormente para formar a articulación do pecíolo, e dá aos apócritos a súa forma distintiva. Os segmentos restantes do abdome levan o nome de metasoma ou, máis propiamente, gáster, neste grupo de himenópteros.
Crustáceos
Nos crustáceos o propodeo é o nome do cuarto segmento do endopodio dos apéndices, situado entre o carpo e o dáctilo.
Moluscos
Nalgúns moluscos gasterópodos mariños que viven en substratos brandos, o propodeo é a rexión anterior do pé, modifidada como unha gran sola en forma de pá, adaptada para a escavación.
A Costa de Figueirón, Beluso, Bueu
A Costa de Figueirón é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Lois Oreiro
Lois Oreiro Serrano, nado en Pudenza (Zas) o 12 de xuño de 1966, é un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias da Información pola Universidade Complutense de Madrid. Entre 1991 e 2004 foi delegado da TVG en Madrid. De volta á terra, alternou o seu labor con colaboracións noutros medios audiovisuais, escribindo tamén artigos en Grial, Diario de Pontevedra, La Opinión da Coruña, Xornal de Galicia e Avui.cat. Foi condutor de informativos de Correo TV.
O seu libro ''Xallas. Teoría da existencia'' (2007) é unha viaxe literaria seguindo o percorrido do río Xallas, que posúe diferentes denominacións ó longo do seu traxecto, pero que foi con esta coa que nomeou toda unha contorna. Uns ós outros (2009) é un libro de poemas con tres partes: a da razón («Caer caendo»), a das emocións («Desamor» e «Poemario básico») e a do contexto ou contorna («Fisterrá»). Con Os mundos de agora (2021) Galaxia inaugurou a colección Hoxeéhoxe, obra na que abre o debate sobre a pegada tecnolóxica.
Augusto Loredo
Traxectoria
A finais de 1894 fíxose cargo da dirección de La República con Avelino Rodríguez Elías. En 1895 emigrou a Paraguai, onde se dedicou aos negocios. Retornou a Vigo en 1924. Militante do PSOE. Nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido concelleiro. Foi primeiro tenente alcalde e alcalde accidental. Foi deputado provincial e vicepresidente da Deputación de Pontevedra. Finou en Vigo o 16 de abril de 1932.
Vida persoal
Casou con Emma Arias Nievas, que finou en 1926, e foi pai de Elisa Loredo Arias.
Stay Homas
Stay Homas é un trío musical catalán que xurdiu como consecuencia do confinamento preventivo para reducir os casos de COVID-19. Os seus integrantes son Klaus Stroink (trompetista en Buhos, Nil Moliner e Horny Section, amais de actor de dobraxe), Guillem Boltó (ex-trombón e ex-cantante en Doctor Prats) e Rai Benet (baixista en Buhos e Nil Moliner). Os tres músicos compartían piso no Eixample de Barcelona dende uns meses antes do confinamento. O nome deriva da expresión inglesa stay home, é dicir, «queda na casa».
Orixe e inicios
A primeira canción, Confainament I, publicouse o 14 de marzo de 2020 na canle de Instagram de Benet. O día seguinte subiron Confainament II dende a conta de Boltó, e a terceire, Del confineo III, dende a de Stroink. A partir de aí, ante o éxito que tiveron, abriron contas co nome do grupo en diferentes redes sociais. As cancións, gravadas na terraza da súa casa, lembran con humor as medidas preventivas para loitar contra a pandemia de Covid-19, a vida illada na casa e a frustración derivada das actividades que xa non se podían realizar. Mesturan diferentes idiomas, entre eles o catalán, o inglés, o castelán e o portugués.
Os membros convidaron decote a outros músicos a colaboraren a través do móbil. Entre eles figuran Judit Neddermann, Sílvia Pérez Cruz, Macaco, Nil Moliner, Manu Chao, Oques Grasses ou Sr. Wilson.
A rápida difusión da súa música polas redes sociais traspasou fronteiras. Fixéronse eco dela medios como a revista The New Yorker, a canle de televisión CNN ou a radio NPR, entre outros. As súas cancións foron versionadas en varias partes do mundo. Michael Bublé adaptou «Gotta be patient» xunto co grupo Barenaked Ladies e a cantante mexicana Sofía Reyes.
Primeiros traballos publicados
A principios de xuño publicaron a canción XXIX: Let it out, a última antes dunha parada que coincidiu coa flexibilización das medidas de confinamento en España. Gravaron cinco das súas pezas con calidade de estudio e publicáronas a principios de xullo no EP Desconfination. O grupo anunciou nun vídeo en directo de Instagram que as entradas para o seu primeiro concerto, o 31 de xullo de 2020 na sala Apolo de Barcelona, esgotáronse en só 10 minutos. Ante o éxito, decidiron programar máis concertos.
En decembro de 2020 lanzaron o álbum Agua co selo Sony Music. Dos seus doce temas, seis eran adaptacións de cancións que cantaran na terraza. Stay Homas mantiveron o eclecticismo musical, o multiculturalismo e o multilingüismo que os fixeron famosos.
A xira de Agua
A xira de presentación levou á banda a realizar concertos desde maio por todo o Estado. Destacando os directos no Vida Festival (Vilanova i la Geltrú) e Canet Rock (Canet de Mar), que causaron certa polémica pola gran afluencia de público malia as preocupantes estatísticas de contaxio. Tamén destacou o concerto do 4 de novembro en Razzmatazz, que marcou a reapertura da sala principal tras o confinamento.
Branca de Évreux
Branca de Évreux, nada en 1331 ou 1333 e finada en 1398, foi princesa de Navarra e raíña consorte de Francia (1349 - 1350).
Orixes familiares
Filla dos reis Filipe III de Évreux e Xoana II de Navarra, era neta paterna do príncipe Luís de Évreux e Margarida de Artois, e por liña materna de Luís X de Francia e Margarida de Borgoña. Era irmá do rei Carlos II de Navarra.
Destino
En virtude dos pactos polos que a súa nai conseguiu ser recoñecida raíña de Navarra, foi prometida con Xoán II. Pero a morte de Xoana de Borgoña, a primeira esposa de Filipe IV de Francia, fixo que este casase con Branca o 29 de xaneiro de 1349 en Brie-Comte-Robert, preto de París.
Este matrimonio durou moi pouco, un ano, xa que no momento do seu casamento o rei francés xa tiña 56 anos.
Foi nomeada 17a Gran Mestra da Organización Secreta, Priorato de Sión. Interesouse pola alquimia e promoveu a Nicolas Flamel, o seguinte Gran Mestre da Loxa.
Branca rexeitou un novo matrimonio co rei Afonso XI de Castela e morreu o 5 de outubro de 1398 no castelo de Neaufles e foi enterrada na catedral de Saint-Denis da capital francesa.
Hiperonimia e hiponimia
A hiperonimia e a hiponimia son relacións semánticas entre un termo pertencente a un conxunto que está definido por outro termo e este último. Explicado doutro modo, é a relación dunha palabra cun sentido amplo (hiperónimo ) con outras do mesmo campo semántico, pero cun sentido máis específico (hipónimos). Por exemplo, a palabra "flor" é o hiperónimo relacionado cos termos que fan referencia a todos os tipos de flores: "rosa", "dalia" etc, e "observar", "examinar" ou "mirar" son hipónimos de "ver".
Goídel Glas
Catelo, tamén escrito Gaythelos, Gathelo ou Goídel Glas) era fillo do rei de Atenas Cécrope I, en versión de John de Fordun, ou neto do príncipe escita Fénius Farsaid segundo o Lebor Gabála Érenn. En ambos os casos e considerado como un antepasado do pobo gaélico.
Versión de John de Fordun
A versión escocesa do conto de Catelo e Scota foi redactada por John de Fordun. Isto ao parecer non estaba baseado no principal conto irlandés Lebor Gabála. Fordun refírese a varias fontes, e a súa versión é un intento de sintetizar estes diversos contos nunha única historia. Na versión de Fordun, Gaythelos era rei de Atenas, viaxou a Exipto, onde casou con Scota, filla do faraón Cingri, e instalouse despois en Hispania
Hiperonimia e hiponimia
Etimoloxía
A palabra "hiperónimo" deriva do grego antigo "hyper" (ὑπέρ), e este da raíz indoeuropea *uper que ten unha variante radical s*uper, que dá super en latín e significa "sobre" ou "acima de", e "ónoma" (ὄνομα), que significa "nome". Por conseguinte, "hiperónimo" pode ser entendido como "nome sobre" ou "nome que está por encima".
Goídel Glas
Versión de John de Fordun
Foi considerado o fundador do Porto ou Betanzos por autores antigos. Contan que Catelo, cando chegou, desembarcou nun lugar que chamou Porto Catelo (logo chamado Portus Cale polos romanos) e que despois deu o nome a Portugal. Ao chegar, comezou a fundar vilas e cidades que estendeu a Galiza. Máis tarde, Catelo escolleu unha pedra, que sería coñecida como a pedra das fadas onde sentaba e facía de corte, asistiu aos seus vasalos en audiencia e xulgaba as causas do seu reino, que nunha versión da lenda chamábase Escocia, en honra da súa muller Scota, e noutras Galiza.
Hiperonimia e hiponimia
Etimoloxía
A palabra "hipónimo" tamén se deriva do grego. "Hypo" (ὑπό) significa "debaixo de" ou "inferior a", e "ónoma" (ὄνομα) significa "nome", e vincúlase coa raíz indoeuropea *upo, que deu o prefixo latino sub e de aí a preposición galega so. Polo tanto, "hipónimo" pode ser interpretado como "nome de baixo" ou "nome que está por baixo".
Goídel Glas
Versión de John de Fordun
Deste reino partiron moitos anos despois varias das invasións de Irlanda denunciadas en Lebor Gabála Érenn.
Piñeiro, Valiñas, Barro
Piñeiro é un lugar da parroquia de Valiñas no concello pontevedrés de Barro na comarca de Pontevedra.
Rombicosidodecaedro
thumb|Imaxe do rombicosidodecaedro. thumb|Modelo 3D dun rombicosidodecaedro. Na xeometría, o rombicosidodecaedro é un sólido de Arquímedes. Ten 62 caras (12 pentágonos, 30 cadrados e 20 triángulos), 120 arestas e 60 vértices. Este sólido obtense como dual do hexecontaedro deltoidal, por expansión do dodecaedro ou biselando as arestas do dodecaedro.
Hiperonimia e hiponimia
Exemplos
A primeira palabra é o hiperónimo, xa que contén o significado máis amplo do termo. As outras palabras asociadas con el son os hipónimos, xa que están vinculados á idea xeral do hiperónimo.
Goídel Glas
Versión de John de Fordun
Na mitoloxía irlandesa e escocesa Catelo é o creador das linguas gaélicas e o antepasado dos gaélicos.
Rombicosidodecaedro
O nome do rombicosidodecaedro vén a partir do feito de que as 30 caras cadradas xacen nos mesmos planos que as 30 caras do triacontaedro rómbico, que é dual ao icosidodecaedro.
Goídel Glas
Versión de Lebor Gabála Érenn
O relato Lebor Gabála Érenn, que foi un relato ficticio da orixe dos gaélicos como descendentes do príncipe escita Fénius Farsaid, escrito por monxes cristiáns do século XI, conta que Fénius sería un dos setenta e dous líderes tribais que construíu a Torre de Babel, e que Catelo (Goídel Glas) sería fillo de Nel (que sería fillo de Fénius) con Scota (filla dun faraón de Exipto).
Guerra de Devolución
miniatura|dereita|Luís XIV co seu exército en Flandres. A guerra de Devolución (1667-1668) foi un conflito bélico entre España e Francia que ganou esta última. Iniciouse coa invasión de Luís XIV aos Países Baixos españois, baixo o pretexto de que non se pagara o dote da súa esposa María Tareixa. En realidade, seguía a política de Richelieu de afastar a fronteira da corte de París a costa dos Países Baixos españois. As prazas fortes caeron nunha serie de brillantes manobras. Con gran vantaxe numérica, os franceses realizaron un paseo militar que lles permitiu apoderarse dunha serie de importantes prazas, sendo Lille a principal delas.
Goídel Glas
Versión de Lebor Gabála Érenn
Acredita a Catelo a creación do gaélico (protolingua irlandesa), desde o momento en que as setenta e dúas linguas xurdiron durante a confusión das linguas. Os seus descendentes, os gaélicos, sofren unha serie de probas e tribulacións que están claramente modeladas nas dos israelitas no Antigo Testamento. Florecen en Exipto na época de Moisés e abandonárono durante o Éxodo; percorrer o mundo durante 440 anos antes de establecerse na Península Ibérica. Alí descendente de Goídel, Breogán funda unha cidade chamada Brigantia, homónima da deusa Brigantia, e constrúe unha torre dende a que o seu fillo Ith vislumbra a illa de Irlanda. Brigantia refírese á Coruña na Gallaecia (que os romanos chamaban Brigantium) a lenda da torre de Breogán está probabelmente baseada na Torre de Hércules (construída na Coruña polos romanos).
Rombicosidodecaedro
Coordenadas cartesianas
As coordenadas cartesianas para os vértices dun rombicosidodecaedro de lado 2 centrado na orixe son:
Guerra de Devolución
O príncipe de Condé ocupou o Franco Condado cun exército de 72 000 homes, (Catorce mil segundo Rodríguez Hernández). ante a negativa de España a negociar, en febreiro de 1668. España non tiña medios para resistir, polo que confiaba na axuda internacional. As Provincias Unidas dos Países Baixos, Inglaterra e Suecia, que no vían ben a expansión francesa, formaron a Tripla Alianza nórdica e protestante, e Luís XIV prefiriu tratar en condicións moderadas.
Rombicosidodecaedro
Coordenadas cartesianas
(±1, ±1, ±φ3), (±φ3, ±1, ±1), (±1, ±φ3, ±1), (±φ2, ±φ, ±2φ), (±2φ, ±φ2, ±φ), (±φ, ±2φ, ±φ2), (±(2+φ), 0, ±φ2), (±φ2, ±(2+φ), 0), (0, ±φ2, ±(2+φ)), onde φ = (1+√5)/2 é a razón áurea.
Guerra de Devolución
Circunstancias
miniatura|280px|Mapa da guerra nos [[Países Baixos e o Franco Condado. Obsérvase a invasión francesa dos Países Baixos na primavera e o verán de 1667 e a conquista relámpago do Franco Condado a principios de 1668.]] As reclamacións de Luís XIV baseárosen no feito de que o dote da súa muller, María Teresa, filla do primeiro matrimonio do rei español Filipe IV con Isabel de Borbón, non terminara de ser pagado por Filipe IV.
Cando este morreu en 1665, os avogados de Luís xustificaron as reclamacións do rei francés argumentando que as antigas leis de Brabante establecían que os Países Baixos españois debían ser cedidos en herdanza á filla de Filipe, froito do primeiro matrimonio do monarca, e non ao fillo herdeiro froito da relación coa súa segunda esposa, Mariana de Austria, e xa reinante Carlos II.
Luís reclamaba para a súa muller Brabante, Hainaut, Namur, unha cuarta parte de Luxemburgo e unha terceira do Franco Condado. Porén, este dereito (ius devolutionis) segundo o cal nos Países Baixos só os fillos do primeiro matrimonio eran lexítimos herdeiros dos bens paternos, era vinculante unicamente para o patrimonio privado e soamente a algunhas das súas provincias. La reclamación francesa era un mero pretexto para desencadenar la guerra.
En realidade, a motivación francesa era política e militar: lograr, mediante a fixación das fronteiras en lugares de fácil defensa, asegurar o reino e estender a súa influencia polo continente. No leste, o obxectivo era alcanzar o Rin. No noroeste, a debilidade española debía permitir a conquista dos Países Baixos españois —e, máis ao sur, o Franco Condado— e, posteriormente, das Provincias Unidas dos Países Baixos, o que faría de Francia unha gran potencia marítima. Os territorios desexados pola corte francesa eran parte da herdanza borgoñona dos Austrias españois, que falaban maioritariamente francés, tiñan unha cultura similar á francesa e estreitos vínculos entre a nobreza dos dous lados da fronteira.
Leonardo Álvarez Álvarez
Leonardo Álvarez Álvarez, nado na Pobra de Trives cara a 1893 e finado en Agro de Sas (Pena Folenche) o 30 de outubro de 1938, foi un canteiro e político galego.
Traxectoria
Canteiro, veciño de Pena Folenche. Membro da UGT e vogal da Agrupación Socialista de Trives. Foi elixido concelleiro da Pobra de Trives en 1931 e permaneceu no cargo ata marzo de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. Foi xulgado en Ourense por rebelión militar e declarado en rebeldía. Foi sorprendido nas proximidades da súa aldea por varios gardas civís e soldados pertencentes á liña de Trives o 30 de outubro de 1938. Aplicáronlle a "lei de fugas" en Agro de Sas, Pena Folenche. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas e foi condenado a oito anos e un día de inhabilitación absoluta e desterro a máis de douscentos quilómetros e a 50 pesetas de sanción económica en agosto de 1939.
A Praia de Beluso, Beluso, Bueu
A Praia de Beluso é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
A Roza, Beluso, Bueu
A Roza é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
A Rúa Nova de Arriba, Beluso, Bueu
A Rúa Nova de Arriba é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Silvia Cebolla Civil
Silvia Cebolla Civil, nada en Zaragoza en 1985, é unha divulgadora da lingua aragonesa, presentadora do programa de Aragón TV Charrín Charrán.
Traxectoria
Licenciada en Dereito e cun máster en relacións de xénero, comezou a estudar aragonés aos 18 anos no colexio de Nogará. A súa carreira na comunicación comezou cando creou unha canle de YouTube, A Escuchetes, como material didáctico para os seus alumnos aragoneses. A canle, dedicada á cociña vexetariana, transcendeu a audiencia da clase e á lingua aragonesa, superando os mil seguidores e publicouse un libro no ano 2018.
En 2019, converteuse na presentadora do primeiro programa de televisión en aragonés, Charrín Charrán.
Bon de Abaixo, Beluso, Bueu
Bon de Abaixo é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Curry xaponés
O curry xaponés (en 日本のカレー; karē) é un dos pratos máis populares do Xapón. Adoita servirse xunto con arroz e tonkatsu ou outros acompañamentos, como arroz ao curry (カレーライス), mais tamén existen pratos baseados en curry que non empregan arroz, como karē udon (fideos grosos) ou karē-pan (pan de curry), se ben non son tan populares como o curry con arroz. O mollo de curry en si é menos especiado que o seu equivalente indio. Hai variedades que varían dende un sabor máis suave e doce até outras moi picantes.
Para elaborar o curry xaponés emprégase unha ampla variedade de vexetais e carnes. As verduras básicas son as cebolas, as cenorias e as patacas. Respecto á carne, a de vitela, porco, polo e ás veces pato son as máis populares. O katsu-karē é un tonkatsu (porco apanado fritido troceado) con mollo de curry.
O curry foi introducido no Xapón polos ingleses durante a era Meiji (1869–1913), época na que a India estaba baixo administración británica. O prato fíxose popular e pasou a estar dispoñible en supermercados e restaurantes a finais dos anos 1960. Foi adaptado dende a súa introdución, e o seu consumo é tan xeneralizado que pode considerarse un prato nacional.
Bon de Arriba, Beluso, Bueu
Bon de Arriba é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Roberto III de Flandres
Roberto III de Flandres, ou Roberto de Dampierre, tamén chamado Roberto de Béthune (feudo da súa nai), nado en 1247 e finado en Ypres o 17 de setembro de 1322, fillo de Guido de Dampierre e Mafalda de Béthune foi conde de Nevers con Violante de Borgoña (1272 - 1280) e conde de Flandres (1305 - 1322).
Traxectoria
miniatura| O conde Roberto III de Flandres (primeiro á esquerda) e a súa sucesión (Capela dos Condes de [[Courtrai)]] En 1266, Roberto casou con Branca de Anjou, filla de Carlos I de Anjou, conde de Anjou e de Beatriz I, condesa de Provenza e Forcalquier.
En 1270, Roberto participou co seu pai na oitava cruzada, dirixida por Luís IX de Francia. Ao seu regreso, continuou apoiando ao seu pai na súa loita contra a hexemonía de Filipe IV de Francia, que quería incorporar Flandres á coroa de Francia.
En 1272, Roberto casou con Violante de Borgoña, filla de Odón de Borgoña, conde de Nevers, Auxerre e Tonnerre e de Matilde II de Borbón. Oito anos máis tarde, en 1280, acusou a Violante de envelenar o seu fillo Carlos, nacido do seu primeiro matrimonio, e fixo que a esganasen.
O 20 de xaneiro de 1297, Guido de Dampierre rompe todos os lazos feudais co rei de Francia. O conde de Flandres tiña 71 anos, unha idade considerábel para a época, e de facto Roberto era o verdadeiro dirixente. En maio de 1300, mentres a resistencia contra Francia parecía desesperada, Roberto foi capturado co seu pai e irmán Guillerme de Crèvecoeur. Os tres foron presos no castelo de Chinon.
O 20 de agosto, Filipe o Vello avanzou cara a Lille, pasando por Seclin, que sufriu depredacións debido á súa lealdade ao conde. O asedio de Lille durou un mes, despois do cal a cidade capitulou. Flandres, pouco a pouco, volveu atoparse baixo o control real. As negociacións levaron, en xuño de 1305, ao tratado de Athis-sur-Orge. O tratado organizaba o transporte de Flandres, é dicir, a transferencia da soberanía da Flandres valoa (de fala románica) e impoñía un rescate esmagador.
En xullo, Guido de Dampierre morreu en catividade. Prometendo cumprir o tratado de Athis-sur-Orge, Roberto que renunciou ás estratéxicas castelanías de Lille, Douai e Orchies foi autorizado a regresar ao seu condado. Porén, en abril de 1310, co apoio dos seus súbditos e da súa familia, comezou a resistir aos franceses. Diplomática e militarmente, conseguiu pouco a pouco tomar posición contra o Rei de Francia.
Sospeitando que o seu segundo fillo, Luís de Nevers, procedente do seu segundo matrimonio, apoiaba ao rei de Francia e quería tentar un atentado contra a súa propia vida, Roberto fíxoo arrestar e encarcerar en Rupelmonde, así como a un monxe ao que acusou de complicidade. Torturado, o monxe non admitiu nada e a acusación foi retirada. Pero, Roberto intentou desherdar a Luís en favor de Roberto de Cassel, o irmán seguinte. En Gante, os partidarios de Luís ameazaron con se rebelaren. Afortunadamente os maxistrados da cidade propuxeron a súa mediación. Luís foi liberado e refuxiouse con Filipe V de Francia, prometendo non entrar en Flandres antes da morte do seu pai.
En 1319 Roberto III intentou retomar Lille. Pero a milicia de Gante, que apoiaba a Luís de Nevers, protexido do rei de Francia, negouse a seguilo e cruzar o río Lys. Roberto abandonou a batalla e foi a París para restablecer os lazos feudais co rei francés. Pero aínda despois diso, continuou obstaculizando a execución do tratado de Athis-sur-Orge.
Roberto morreu o 17 de setembro de 1322. Desexando explicitamente ser enterrado en chan flamengo, foi enterrado inicialmente en Ypres, na catedral de Saint-Martin. Máis tarde, cando Lille e Douai se uniron de novo no condado de Flandres, o seu corpo foi trasladado ao lado da súa primeira esposa e do seu pai na abadía de Flines (preto de Lille).
O seu fillo Luís I de Nevers precedeuno na tumba dous meses, e foi o seu neto, Luís I, conde de Nevers e Rethel (como Lluís II) quen o sucedeu.
Posteridade
Atrapado entre a revolta flamenga e a súa lealdade ao rei de Francia, Roberto non conseguiu manobrar con suficiente habilidade. Como bo señor feudal, definíase como un fiel vasalo, pero asumiu por si mesmo as obrigas financeiras e as vexacións contra os flamengos. Durante os períodos de paz (1309-1312 e despois 1317), Roberto, como os seus predecesores, favoreceu o comercio e protexeu os comerciantes.
Descendencia
miniatura| Lápida de Robert na catedral de Sint-Maartenskerk en [[Ieper|Ypres]] Do seu primeiro matrimonio en 1266 con Branca de Anjou (1250 - 1269), filla de Carlos I de Anjou, rei de Sicilia, conde de Anjou e Maine, e de Beatriz I de Provenza: Do seu segundo matrimonio en 1272 con Violante de Borgoña (finada en 1280), condesa de Nevers 1265-1280:
Alosa sapidissima
Alosa sapidissima, coñecida en galego como zamborca americana, é unha especie de peixe teleósteo da orde dos clupeiformes, suborde dos clupeoideos, e familia dos clupeidos, unha das integradas no xénero	Alosa.
Descrición
A especie foi descrita en 1811 polo naturalista, ornitólogo e ilustrador estadounidense de orixe escocasa Alexander Wilson, baixo o nome de Clupea sapidissima.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Alosa.
O epíteto específico, sapidissima', é o feminino singular aumentativo do adxectivo do latín clásico săpĭdus, -a, -um, "saboroso"; é dicir, "moi saborosa".
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Teresa Perales
Traxectoria
Nada en Zaragoza o 29 de decembro de 1975, aos 19 anos perdeu a mobilidade dende a cintura até os pés por mor dunha neuropatía. O derradeiro día que andou sen muletas foi para celebrar que o Real Zaragoza gañara a Recopa de Europa en maio de 1995. Logo duns meses moi duros, asimilou que perdera a capacidade de camiñar e adaptouse á súa nova situación. Teresa aprendeu a nadar e despois dun ano comezou a competir.
Traxectoria deportiva
Gañou 27 medallas nos Xogos Paralímpicos entre os anos 2000 e 2021. Conseguiu 22 medallas no Campionato Mundial de Natación Adaptada entre os anos 1998 e 2019. O 29 de agosto de 2012, foi a abandeirada da delegación española na cerimonia de inauguración dos Xogos Paralímpicos celebrados na cidade de Londres.
Linguas filipinas
As linguas filipinas é un grupo de linguas proposto por R. David Paul Zorc (1986) e Robert Blust (1991; 2005; 2019) que inclúe todas as linguas de Filipinas e do norte de Sulawesi, agás sama–bajaw (linguas dos "xitanos do mar") e unhas poucas linguas de Palawan. As linguas filipinas forma unha subfamilia das linguas austronesias. Aínda que Filipinas está preto do centro da expansión austronesia dende Taiwán, hai pouca diversidade lingüística entre as aproximadamente 150 linguas filipinas, o que suxire que a diversidade anterior foi borrada pola difusión do antepasado das linguas filipinas modernas.
Chan de Piñeiro, Beluso, Bueu
Chan de Piñeiro é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
San Amedio, Beluso, Bueu
San Amedio é un lugar da parroquia de Beluso, no concello pontevedrés de Bueu na comarca do Morrazo.
Pure
Pure é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de metal industrial Godflesh, publicado o 13 de abril de 1992 a través do selo Earache Records. Aínda que orixinalmente foi etiquetado só como metal industrial, dende entón o álbum foi recoñecido como un dos primeiros lanzamentos de post-metal. Musicalmente, Pure conta con ritmos mecánicos e con guitarras ásperas, e ten cancións prolongadas con bastantes repeticións deliberadas. Como moita da música de Godflesh, é considerado pesado e agresivo, e eses elementos axudaron a que gañase a aclamación da crítica.
Pure foi apoiado polo sinxelo promocional e o vídeo musical de "Mothra". O EP de 1991 Cold World foi gravado nas mesmas sesións que o álbum. En 2013 Godflesh interpretou a meirande parte de Pure ao vivo no festival Roadburn. A pesar do descontento coa calidade da produción do álbum, o líder de Godflesh Justin Broadrick considérao un dos lanzamentos máis honestos do grupo. En 2012 a revista Fact clasificou a Pure como o 64 mellor álbum dos 90. A mesma revista en 2015 situou ao disco no posto 18 da súa lista dos 40 mellores álbums de post-metal.
Armstrong Whitworth Aircraft
Armstrong Whitworth Aircraft ou Sir W. G. Armstrong Whitworth Aircraft Company foi un fabricante británico de avións.
Historia
Armstrong Whitworth Aircraft fundouse como o departamento aéreo (Aerial Department) do grupo de enxeñería Sir W. G. Armstrong Whitworth & Company en Newcastle-upon-Tyne no ano 1912, e dende c. 1914 ata 1917 empregou ao deseñador de avións neerlandés Frederick Koolhoven (de aí os modelos "F.K.").
En 1920, Armstrong Whitworth mercou o fabricante de motores e automóbiles Siddeley-Deasy. Os negocios de motores e automóbiles de ámbalas dúas compañías pasaron a ser Armstrong Siddeley, e os intereses de aeronaves quedaron na Sir W. G. Armstrong Whitworth Aircraft Company. Cando Vickers e Armstrong Whitworth se fusionaron en 1927 para formar Vickers-Armstrongs, Armstrong Whitworth Aircraft e Armstrong Siddeley foron mercados por J. D. Siddeley e non se uniron ao novo grupo. Isto deixou dñuas compañías de aeronaves con Armstrong no nome: Vickers-Armstrongs (normalmente coñecida tan só como "Vickers") e "Armstrong-Whitworth". miniatura|248x248px|Armstrong Whitworth Whitley O avión máis exitoso producido por Armstrong-Whitworth no período de entreguerras foi o Siskin, que voou por vez primeira en 1919 e permaneceu en servizo coa RAF ata o ano 1932, fabricándose 485 unidades.
En 1935, J. D. Siddeley retirouse e Armstrong Whitworth Aircraft foi mercada por Hawker Aircraft, e o novo grupo converteuse en Hawker Siddeley Aircraft. As empresas compoñentes de Hawker Siddeley cooperaron, pero operaron como entidades individuais.
En marzo de 1936 o primeiro bombardeiro Armstrong Whitworth Whitley fixo o seu voo de estrea, chegándose a fabricar 1 814para a RAF ata xullo de 1943. Durante a guerra, Armstrong Whitworth tamén fabricou 1 328 Avro Lancaster e deseñou o bombardeiro de recoñecemento Armstrong Whitworth Albemarle que foi despois fabricado por A. W. Hawksley Ltd, parte do grupo Hawker Siddeley.
Armstrong Whitworth construíu 281 Avro Lincoln en Baginton dende 1945 ata 1951. Despois, durante os anos 50, Armstrong Whitworth Aircraft fabricou moitos cazas a reacción Gloster Meteor, Hawker Seahawk, Hawker Hunter e Gloster Javelin nas súas factoría de Bitteswell e Baginton para a Royal Air Force, a Royal Navy e a Real Forza Aérea de Bélxica.
O avión de pasaxeiros Armstrong Whitworth Apollo non tivo éxito e a compañía foi finalmente fusionada con outra empresa de Hawker Siddeley, Gloster Aircraft Company, para formar Whitworth Gloster Aircraft en 1961. No ano 1963 Hawker Siddeley eliminou os nomes das compañías que o formaban dos seus produtos, e o derradeiro produto de Armstrong Whitworth, o Argosy, converteuse no Hawker Siddeley Argosy.
Polly Porter
Mary Winearls Porter, nada o 26 de xullo de 1886 e finada o 25 de novembro de 1980, máis coñecida como Polly Porter, foi unha cristalógrafa británica que contribuíu ao desenvolvemento da cristalografía de raios X desde os seus inicios na segunda década do século XX. Foi investigadora e profesora no Somerville College da Universidade de Oxford e membro da dirección da facultade de 1937 a 1947. Foi membro do consello da Mineralogical Society of Great Britain entre 1918-1921 e 1929-1932 e membro da Mineralogical Society of America entre 1921 e 1927.
Traxectoria
O seu pai era correspondente de The Times e a familia viaxaba constantemente, polo que Porter non recibiu unha educación formal, a pesar de mostrar sinais de talento especial durante a súa infancia. Durante unha estancia en Roma, comezou a recoller fragmentos de mármore de ruínas antigas e unha vez de volta ao Reino Unido en 1902, interesouse polos mármores italianos expostos no Museo da Universidade de Oxford. Henry Alexander Miers, profesor de Mineraloxía e cristalógrafo, sinalou o seu interese e proporcionoulle emprego no museo durante os meses que a súa familia pasou en Oxford, ademais de tentar sen éxito convencer os seus pais para que lle permitisen estudar.
En 1910 traballou durante un ano como investigadora para o minerálogo Alfred Tutton, e durante unha estadía de dous anos nos Estados Unidos, conseguiu traballos catalogando minerais no Museo Nacional de Washington e no Bryn Mawr College de Pensilvania. En 1914 traballou na Universidade de Heidelberg, en Alemaña, antes de regresar a Oxford, e durante a primeira guerra mundial investigou os compostos orgánicos con William Perkin no departamento de Química. A pesar da súa falta de credenciais académicas, en 1919 concedeulle unha bolsa para o Somerville College, que lle permitiu cursar cristalografía a tempo completo e, finalmente, obter unha licenciatura en Ciencias e un doutoramento en Oxford.
Continuou o seu traballo de investigación ata 1959, combinándoo coa edición dos tres volumes do índice Barker de cristais e clases de cristalografía para estudantes de Química. Dorothy Crowfoot Hodgkin, futura premio Nobel foi unha desas alumnas, e considerou a Porter unha mentora e unha influencia importante na súa carreira. É posible que se non coñecese a Porter, Hodgkin elixise outro campo de investigación.
Porter mantivo vínculos con Somerville ao longo da súa carreira; colaborou en campañas de financiamento da institución e foi membro do consello de administración entre 1937 e 1947.
Obra
Con vinte e un anos, antes de comezar a súa carreira científica, Porter publicou un libro sobre Roma, What Rome was built with (1907), inspirado na súa estancia nesa cidade durante a súa adolescencia. Ao longo da súa carreira, publicou varios artigos científicos en revistas como Proceedings of the Royal Society e Nature e coeditou as tres partes de The Barker Index of Crystals, un traballo de referencia para identificar miles de compostos polas súas propiedades de difracción cristalina. Os tres volumes foron publicados en 1951, 1956 e 1963 respectivamente.
Recoñecementos
Polly Porter foi nomeada membro honorario do Somerville College en 1948. Foi membro do consello da Mineralogical Society of Great Britain entre 1918-1921 e 1929-1932 e membro da Mineralogical Society of America entre 1921 e 1927.
Naukratis
Náucratis ou Naukratis (en grego:Ναύκρατις, "Comandancia naval"; en exipcio: njwt-kꜣrṯ, nskꜣrṯ, pr-mryt, en copto: Ⲡⲓⲉⲙⲣⲱ, Piemro ) foi unha cidade e posto comercial no antigo Exipto, situada na rama Canópica (máis occidental) do río Nilo, sueste do Mediterráneo e de Alexandría. Foi a primeira e, durante gran parte da súa historia inicial, única colonia grega permanente en Exipto, servindo de nexo para o intercambio de arte e cultura grega e exipcia.
As modernas vilas de Kom Gi'eif, el-Nibeira e el-Niqrash cobren o sitio arqueolóxico, un achado de grande importancia. É fonte de obxectos de arte contidos en moitos museos do mundo e dunhas das primeiras escrituras gregas existentes (inscricións na cerámica).
O porto irmán de Náucratis foi a cidade de Heracleion, descuberta no 2000.
Fondo
Despois do colapso da civilización micénica e a idade escura, un "renacemento" da cultura grega floreceu no século VII a.C. e chegou un novo contacto con Oriente e as súas grandes civilizacións fluviais: Mesopotamia e o Nilo.
O primeiro relato de gregos no s. VII a. C. de Exipto está nas Historias de Heródoto de piratas xónicos e carios forzados pola treboada a desembarcar no delta. Conta a difícil situación do faraón Psamtik I (c. 664–610) da XXVI dinastía, derrocado e buscando o consello do oráculo de Leto, quen lle di que axude aos "homes de bronce" que "virían do mar". Inspirado ao ver a armadura de bronce dos náufragos, ofrécelles recompensas a cambio de axuda na campaña de regreso ao poder. Tras o éxito dese esforzo, cumpre a palabra e concede aos mercenarios dúas parcelas (ou "campamentos", στρατόπεδα) a ambos lados da rama pelusia (oriental) do Nilo.
Na actualidade eses sitios seguen sendo incertos, pero pode ser unha referencia á cidade de Daphnae.
Historia
Naukratis foi o sitio dunha cidade exipcia antes da chegada dos gregos, que despois se estableceu como asentamento militar, situado na rama canópica do Nilo (occidental) a uns 16 km de Sais. O afluente Canópico foi unha das principais vías fluviais que unía o val do Nilo co Mediterráneo, e o máis accesible dos afluentes do Nilo durante o período Saite. O primeiro asentamento converteuse nun porto comercial ocupado. Intercambiaron mercadorías cos gregos e con outros estados mediterráneos; os comerciantes instaláronse en Naukratis e comezou a desenvolverse unha gran comunidade grega.
Fontes antigas
No 570 a. C., o faraón Apries (Wahibre, reinou entre -589 e 570 a.C.) liderou o seu exército de mercenarios formado por 30.000 carios e xonios contra un antigo xeneral convertido en rebelde de nome Amasis. Os mercenarios foron derrotados e Amasis II converteuse en faraón (entre -570 e 526 a.C.); pechou os "campamentos" e trasladou os soldados gregos a Menfis onde os empregou "para protexelo contra os exipcios nativos".
Heródoto afirmou que "Amasis era partidario dos gregos e, entre outros favores que lles concedeu, daba aos que lles gustaba establecer en Exipto a polis de Náucratis para a súa residencia". Véxase que di "a polis ( πόλῐν )", que parece indicar a existencia, agora confirmada por evidencias arqueolóxicas, dunha polis alí. Ese asentamento era pequeno e habitado por unha mestura de exipcios, gregos e mesmo fenicios. Así, parece que a cidade foi entregada aos gregos, "fretada", nos anos inmediatamente posteriores a 570 a.C. A data anterior do c. 625 a.C. proposta por arqueólogos pode ser o establecemento real dun asentamento no lugar.
Amasis converteu a Náucratis nun importante porto e un enlace comercial co oeste, probabelmente como un medio para conter aos gregos e concentrar as súas actividades nun lugar baixo o seu control. Non se converteu na colonia de ningunha cidade-estado en particular senón nun emporio (posto comercial) semellante a Al Mina, o maior porto comercial do norte de Siria.
Náucratis converteuse máis tarde nun importante centro da cultura grega baixo o Imperio Romano, producindo varios oradores famosos da Segunda sofística nos séculos II e III. O escritor do século III Ateneo (Athenaeus) era de Náucratis.
Arqueoloxía
dereita|miniatura|354x354px| O esbozo de Naucratis de Petrie O xacemento foi descuberto por Flinders Petrie, quen cavou alí entre 1884 e 1885. Seguiulle Ernest Arthur Gardner e finalmente David George Hogarth, en 1899 e 1903. Hogarth foi asistido na escavación de 1903 por Campbell Cowan Edgar.
O foco arqueolóxico dividiuse en dúas zonas dos cuarteis norte e sur. Máis ao sur atopábase un grande almacén ou tesouro exipcio (A no esbozo á dereita, orixinalmente identificado por Petrie como o "gran temenos") e xusto ao norte diso un templo grego de ladrillos de barro de Afrodita de aproximadamente 14 m × 8 m (curiosamente non mencionado na lista de Heródoto). Directamente ao leste deste templo foi desenterrada unha pequena fábrica de selos de faenza de escaravello.
Na sección norte atopáronse varias ruínas de templos (E: Templo de Hera, F: Templo de Apolo e G: Templo dos Dioscuri) incluíndo o que pode ser o Hellenion de Heródoto descuberto por Hogarth en 1899 (directamente ao leste de F). "Ninguna das cerámicas votivas que se atopan aquí precisan chegar antes do reinado de Amasis, polo que ben pode ser que Hellenion fose fundada como resultado da súa reorganización do estatus de Náucratis, mentres que os santuarios independentes... anos anteriores da cidade".
Máis recentemente, os arqueólogos estadounidenses W. Coulson e A. Leonard fundaron "The Naucratis Project" en 1977 realizando prospeccións en 1978 e máis investigacións e escavacións ao sur do xacemento entre 1980 e 1982 (baixo os auspicios do American Research Center en Exipto). Desafortunadamente, atoparon a sección orixinal do santuario norte mergullada nun lago formado polo aumento do nivel freático e preto de 15 m profundo. Esta parte do sitio permanece hoxe baixo a auga, o que dificulta, se non imposible, o traballo posterior. A súa valoración do enfoque adoptado e dos métodos empregados polos seus predecesores foi menos que elogiosa. "Desafortunadamente, gran parte da énfase das primeiras escavadoras púxose nestas estruturas relixiosas a costa dos cuartos comerciais e domésticos. En consecuencia, o noso coñecemento do carácter mercantil da antiga Náucratis -a faceta mesma da súa historia inicial que a fixo tan excepcional- sufriu moito. Ademais, as secuencias históricas posteriores, como os períodos helenístico e romano, foron case totalmente descoidadas." Tamén foron desalentadoras para eles a destrución provocada pola poboación local. "Xa na época de Petrie, preto dun terzo do sitio de Naukratis, de media milla por cuarto de milla, fora escavado polos agricultores locais para usar como fertilizante rico en fosfatos (sebakh) nos seus campos... Nos 100 intermedios anos máis ou menos, os sebakhin destruíron totalmente esta parte oriental do sitio. A barreira do nivel freático fixo imposible que atoparan algo máis antigo que a era ptolmaica. Coincidiron con Hogarth en que o "gran temenos" de Petrie era en realidade un edificio exipcio e que, de feito, toda a sección sur da cidade parecía non ser grega. En xeral, a maioría dos achados foron vasos (algúns enteiros, a maioría fragmentarios) usados como votivos nos templos, pero tamén estatuíñas de pedra e selos de escaravello. Estes están espallados por museos e coleccións de todo o mundo, o material anterior traído en gran parte a Gran Bretaña (principalmente no Museo Británico) e este último ao Museo Greco-Romano de Alexandría.