cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partido Demócrata (Illas Cook)
Historia
Neste contexto inestable convocáronse as eleccións de setembro de 2004. O PD, do que meses antes marchara Norman George que fundou o Tumu Enua, tivo o 47.2 % dos votos e 12 dos 24 escanos, pero o primeiro ministro Woonton non foi quen de reter a súa acta,  e o novo líder do partido Jim Marurai converteuse no primeiro ministro. No ano 2005 debido a desputas internas Marurai deixou o partido, fundando o Cook Islands First Party, pasando o PD á oposición pero máis tarde rachou o acordo e o PD aliouse con Marurai, quen finalmente volveu ao rego demócrata, continuando como primeiro ministro mentres Terepai Maoate viraba no líder do partido. Nas eleccións de 2006 logrou a maioría no parlamento, con 15 dos 24 escanos.
De cara as eleccións de 2010, o partido sufriu unha fonda crise, en decembro de 2009, o primeiro ministro Jim Marurai destituíu ao viceprimeiro ministro, Maoate, provocando unha dimisión en bloque dos ministros demócratas. El e o seu novo viceprimeiro ministro Robert Wigmore foron deseguido expulsados do Partido Demócrata, ao tempo que lle retirou o apoio. Evitouse unha escisión nunha conferencia en xuño de 2010 que readmitiu a Marurai, Wigmore, e os outros ministros, elixindo a Wigmore como o líder do partido, con Wilkie Rasmussen como o segundo. . Non obstante, varios parlamentarios, como o antigo líder Terepai Maoate e o anterior presidente John Tangi non foron elixidos nas primarias nas súas circunscricións, presentándose finalmente como independentes. . Nas eleccións finalmentre obtivo 8 dos 24 escanos perdendo o goberno en favor do Partido das Illas Cook.
Joseph Fiennes
Joseph Twisleton Wykeham Fiennes, nado o 27 de maio de 1970 en Salisbury, é un actor inglés de cine, teatro, televisión e voz.
Traxectoria
É fillo da novelista Jennifer Lash e do fotógrafo Mark Fiennes, e irmán do tamén actor Ralph Fiennes. Tamén é primo terceiro do explorador Ranulph Fiennes.
É coñecido sobre todo polo teatro (traballou para a Royal Shakespeare Company) e por interpretar o propio Shakespeare en Shakespeare in Love (1998), película que obtivo 13 nomeamentos nos Óscar dos que gañou sete, incluído "Mellor Filme".
Coprotagonizou xunto a Jude Law a película Enemy at the Gates (2001), onde interpretou a Danilov, un comisario político de segunda clase asignado a Stalingrado. Un ano despois traballou en Killing Me Softly e en 2003 foi o protagonista de Luther. En 2004 protagonizou The Merchant of Venice.
Ares Vallis
Ares Vallis é unha canle de desbordamento situada en Marte, leva o nome de Ares en homenaxe ó deus da guerra da antiga Grecia; semella estar esculpido por algún fluído, probablemente auga. O val 'flúe' cara o noroeste fóra da montañosa Margaritifer Terra, onde a depresión de Iani Chaos (de 180 km de longo e 200 km de ancho) está ligada ó inicio de Ares Vallis a través dunha zona de transición duns 100 km de ancho centrada sobre as coordenadas 342,5° E (17,5º O) e 3° N. Despois continúa a través das antigas terras altas de Xanthe Terra e termina nun delta-semellante ós da rexión de Chryse Planitia. Ares Vallis foi en 1997 o lugar de aterraxe da sonda Mars Pathfinder da NASA, que estudou unha rexión do val fronteiriza con Chryse.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1944
Os V Xogos Olímpicos de Inverno debían celebrarse na localidade italiana de Cortina d'Ampezzo durante o ano 1944. Porén, os acontecementos bélicos da segunda guerra mundial impediron a súa celebración ata que se retomou a competición en 1948.
Joseph Fiennes
Traxectoria
Joseph Fiennes formou parte do elenco de American Horror Story para a súa segunda tempada, Asylum, que se estreou nos Estados Unidos o 17 de outubro de 2012. Xunto a Jessica Lange, Adam Levine, Zachary Quinto e Evan Peters, entre outros.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1944
Cortina d'Ampezzo organizaría máis tarde os Xogos Olímpicos de Inverno de 1956.
Ares Vallis
Estudos
Tense argumentado que os vales Uzboi, Ladon, Margaritifer e Ares, constituíron no pasado un único desaugadoiro que fluía cara ó norte para desembocar en Chryse Planitia, aínda que hoxe en día estean separados por grandes cráteres. A fonte desta corrente foi suxerida coma un desbordamento do cráter Argyre, outrora cheo ata a bordo como un lago e drenado cara ó norte polas canles Surius, Dzigai e Palacopus dende o hemisferio sur. Se isto é certo, a lonxitude total do sistema de drenaxe sería de máis de 8.000 km, o percorrido máis longo de drenaxe coñecido no sistema solar. En base a esta hipótese, a forma actual da canle de saída Ares Vallis sería unha remodelación dunha estrutura pre-existente. Este gran percorrido de fluxos de auga foi nomeado coma o sistema Uzboi-Landon-Morava (ULM). A auga deste sistema puido ter axudado na formación de Ares Vallis.
Unha investigación, publicada en xaneiro de 2010, suxire que Marte tivo lagos, duns 20 km de ancho cada un, en partes ó longo do ecuador. Investigacións anteriores demostraron que Marte tivo unha historia inicial quente e húmida, a cal rematou hai moito tempo, pero estes lagos terían existido na época hesperiana, un período moito máis recente. Usando imaxes detalladas a partir da Mars Reconnaissance Orbiter, os investigadores especulan coa posibilidade dun aumento da actividade volcánica, impactos de meteoritos ou cambios na órbita marciana durante este período, que terían quentado a atmosfera marciana dabondo coma para fundi-lo abundante xeo presente no chan. Os volcáns terían liberado gases que terían feito máis densa a atmosfera de xeito temporal, capturando máis luz solar e quentando a superficie suficiente do planeta, para que así a auga líquida puidese existir. Neste novo estudo, descubriuse que as canles estaban conectadas coas concas dos lagos preto de Ares Vallis. Cando un lago cheo se desbordase, as súas augas esculpirían canles cara áreas a menor altitude, onde formarían outro lago. Estes lagos poderían ser outro bo lugar na procura de evidencias de vida, xa sexan presentes ou pasadas.
Joseph Fiennes
Vida privada
Está casado coa modelo suíza María Dolores Diéguez, con quen ten dous fillos. A orixe galega da familia Diéguez leva a que o actor visite con frecuencia Trives, onde ten unha casa.
Constantino V
Traxectoria
A Constantino opúxose o chambelán do seu pai Artabasdo, que atacou ao seu exército cando estaba en campaña contra os árabes en Anatolia. Artabasdo declarou que Constantino morrera na batalla e fíxose co poder en Constantinopla- Pero en realidade, Constantino fuxiu a Isauria, reuniu aos seus seguidores e asediou a capital en 742. A finais de 743 xa recuperara a cidade e mandara cegar a Artabasdo.
Tras estes feitos, reorganizou os temas, os distritos militares do Imperio e creou novas divisións chamadas tagmata. Dispúxoas de maneira que fose máis difícil utilizalas para unha conspiración. Co exército reorganizado, en 751 recuperou territorios que estaban en mans árabes, aproveitando a guerra civil entre estes. Tamén derrotou aos búlgaros na batalla de Anchialus en 763.
Constantino continuou a política iconoclasta do seu pai León III, perseguindo activamente aos iconódulos e aos mosteiros. En 753 convocou un concilio de bispos e clero iconoclasta, un dos concilios máis pequenos xamais reunidos, para proclamar que a veneración de imaxes era unha herexía. Esta medida resultou moi impopular entre a poboación xeral. En 766 perseguiu aos monxes e monxas iconódulos, obrigándoos a uniren as súas mans no hipódromo, mentres as turbas linchaban a un eremita iconódulo chamado Estevo. Tamén proclamou que o culto ás reliquias e aos santos era herético.
Constantino morreu en setembro de 775, durante unha campaña contra os búlgaros, e os iconódulos consideraron que a súa morte foi un castigo divino. Estenderon o rumor de que cando era un bebé, durante o seu bautismo, defecara na pía bautismal, e por iso lle aplicaron o sobrenome de "Coprónimo". No século IX foi desenterrado e os seus restos guindados ao mar.
1748
Outros
Historia ano a ano
Open Season: Scared Silly
Open Season: Scared Silly é unha película de animación xerada por computadora de Sony Pictures Animation. Estreouse nos Estados Unidos o 18 de decembro de 2015.
Eleccións municipais en Guntín
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Guntín dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Guntín]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Guntín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mesa dos pecados capitais
A Mesa dos pecados capitais é un cadro de Hieronymus Bosch, o Bosco, ou dun seguidor do mestre. É un óleo sobre táboa cuxo primeiro destinatario e función descoñécense. Ó servirse como soporte de madeira de chopo, máis lixeira que a habitual madeira de carballo, non foi posible datar a antigüidade da táboa por dendrocronoloxía e, como as restantes obras da contorna do Bosco, a data da súa creación é discutida, aínda que vestidos e outros detalles como o debuxo subxacente, apuntan ós últimos anos de vida do pintor. A sinatura, «Jheronimus bosch» é presumiblemente auténtica. Mide 119,5 cm de alto e 139,8 cm de ancho. Exhíbese no Museo do Prado de Madrid, como depósito de Patrimonio Nacional.
Historia
Esta táboa foi adquirida polo monarca Filipe II de España antes de 1560 e depositada no mosteiro do Escorial coa primeira entrega de obras artísticas en 1574. Trasladouse ó Museo do Prado durante a Guerra Civil española pola Xunta Delegada de Incautación, Protección e Salvamento do Tesouro Artístico de Madrid. Felipe de Guevara ocupouse da Mesa con moitos eloxios nos seus Comentarios da pintura de cara a 1560. Guevara referíase a ela nunha pasaxe polémica no que, tratando das «cousas de Boshc» e dirixíndose ó monarca propietario da Mesa, falaba tamén dun imitador da obra do Bosco, tan devoto do mestre que asinaba as súas obras co seu nome, atribuíndo a Mesa ó discípulo, aínda que no Escorial estivo sempre atribuída ó propio Bosco.
Os estudos técnicos realizados no Museo do Prado con motivo do quinto centenario da morte do pintor, completando os estudos técnicos realizados en 1987 e 2001 por Carmen Garrido e Roger Van Schoute, permiten confirmar a autoría do Bosco.
Bontekoerace
A Bontekoerace é unha competición de vela que se celebra anualmente nos Países Baixos, desde 1992, na que participan veleiros tradicionais do país, acontece en Hoorn no Markermeer ao remate da tempada de vela, na última semana de outubro, participan unha gran variedade de navíos, como o clíper, tjalks, schouw, botter ou o kwak.
Prunélidos
Os prunélidos (Prunellidae) son unha pequena familia de aves, que comprende un só xénero, Prunella, que é a única familia endémica do Paleártico, que reciben o nome común de azulentas. En Galicia viven as especies Prunella collaris (azulenta alpina) e Prunella modularis (azulenta común). Case todas as especies habitan en rexións montañosas de Europa e Asia, menos P. modularis e P. rubida do Xapón, que poden vivir tamén en terras baixas, igual que fai P. montanella no alto norte de Siberia. Estas aves non son moi migratorias, mais abandonan as partes frías da súa área de distribución en inverno e fan movementos altitudinais.
Taxonomía
Aínda que o xénero Prunella é o que normalmente se utiliza para clasificar todas as azulentas, as azulentas alpinas e as dos montes Altai son ás veces separadas no xénero Laiscopus.
Descrición
Son especies pequenas, pouco rechamantes, superficialmente similares a pardais, pero non relacionadas con eles; xeralmente considérase que están reacionadas cos túrdidos. Teñen de 14 a 18 cm de lonxitude e pesan entre 25 e 35 g. Porén, teñen peteiros agudos, o que reflicte a súa dieta de insectos que viven no chan en verán, acrecentada con sementes e bagas en inverno. Poden tamén tragar pedriñas e grava para axudar a que os seus estómagos esmoan as sementes.
A maioría das especies viven formando bandadas. A azulenta común (P. modularis) é unha excepción, xa que prefire a vida solitaria excepto cando se alimenta.
As azulentas poden reproducirse dúas ou tres veces ao ano. O cortexo consiste en que os machos fan moito ruído, que poden incluír cancións curtas parecidas ás das lavercas para atraer unha parella. Na maioría das especies, o macho e a femia comparten os labores de construción do niño, pero as azulentas comúns son unha excepción: os machos non toman parte en dita construción nin na incubación; ademais esta especie realiza exhibicións no seu cortexo movendo as ás de maneira característica. Os niños teñen forma de copa simple e neles poñen uns 4 ovos verdes ou azuis sen manchas. Os ovos incúbnse durante uns 12 días. Ambos os proxenitores alimentan as crías e tardan outros 12 días máis en emplumar.
Hábitat
O seu hábitat típico son as rexións montañosas nunha área lonxe da liña de árbores pero por debaixo da liña das neves. A azulenta do Himalaia pode encontrarse a alturas de 5 000 m sobre o nivel do mar cando se reproduce, pero a maioría das azulentas reprodúcense en vexetación de matogueira en baixas altitudes. A maioría das especies migran montaña abaixo para pasar o inverno, e só algúns individuos permanecen nas alturas. As azulentas pasan a maior parte do tempo no sotobosque e incluso cando foxen, permanecen en zona baixas preto do chan ata que atopan un esconderixo axeitado.
Lista de especies
Familia: Prunellidae
Nome e etimoloxía
O nome do xénero, Prunella, procede do alemán Braunelle, "azulenta", un diminutivo de braun, 'marrón'. O nome científico antigo da azulenta alpina era Accentor collaris, o que explica que nalgúns idiomas se lles chame a estes paxaros acentores, que vén do latín e significa 'cantar con outros' (ad + cantor).
Owain Cyfeiliog
Rei de Powys meridional
Owain era fillo de Gruffydd ap Maredudd e sobriño de Madog ap Maredudd, o último príncipe do Powys unido. Madog deulle ao seu sobriño o cantref de Cyfeiliog para que o gobernase en 1147. Á morte de Madog en 1160 Owain converteuse no gobernante da maior parte do Powys meridional.
Mantivo unha alianza cos outros príncipes galeses para enfrontárense á invasión que en 1165 levou a cabo o rei Henrique II de Inglaterra. Despois disto, a súa política foi máis de apoio á coroa inglesa. En 1170 doou terras para a fundación da abadía de Strata Marcella. En 1188, porén, negouse a recibir ou axudar a Baldwin, Arcebispo de Canterbury e Giraldus Cambrensis cando percorreron Gales para recrutaren homes para unha cruzada, acto polo que foi excomungado. En 1195 Owain cedeu o mando do seu territorio ao seu fillo Gwenwynwyn ab Owain e retirouse á abadía de Strata Marcella, onde morreu e recibiu sepultura ao cabo de dous anos.
Poeta
Owain foi considerado tamén como poeta, malia só chegar ata nós un poema que se lle atribúe, Hirlas Owain considerado coma un dos mellores poemas galeses deste período. No poema, a garda de Owain reúnese na súa corte tras unha expedición en 1155 para liberar o seu irmán Meurig do cárcere en Maelor. Cumprida a misión, Owain fai que circule un corno con bebida entre os membros da súa garda por quendas, con palabras de louvanza para cada un. Hai unha nota máis sombría cando lembra a dous dos seus homes que caeran no combate e láiase pola súa perda. O editor máis recente do poema, Gruffydd Aled Williams, suxire que o poema foi escrito realmente por Cynddelw Brydydd Mawr, o poeta de corte máis relevante do século, se cadra en colaboración con Owain. Owain tamén aparece no relato de Fulke FitzWarin como un cabaleiro que golpea a Fulk cunha lanza.
Bro Garmon
miniatura|Tumba de cámara de Capel Garmon Bro Garmon é unha comunidade de Conwy en Gales de 652 habitantes, situada no leste do val de Conwy. O principal asentamento é Capel Garmon, e tamén están habitados os lugares de Glan Conwy, Melin-y-coed, Nebo, Oaklands e Pentre-tafarn-y-fedw. A zona máis elevada é Moel Seisiog a 468 m no leste da comunidade. No sur de Capel Garmon localízase unha tumba de cámara neolítica datada hai 5500 anos. O 68,2% da poboación ten algunha clase de competencia en lingua galesa.
Podofilia
miniatura|dereita|Podofilia A podofilia é un pronunciado interese fetichista nos pés humanos. Trátase dunha parafilia, sendo un dos fetichismos máis comúns nos homes. Pola contra, o fetichismo do pé en mulleres é un comportamento sexual apenas estudado e moi pouco habitual.
miniatura|dereita|Podofilia Aínda que o fetichismo de pés non debe ser confundido co fetiche polo calzado, existe unha relación íntima entre ambos os dous, xa que os fetichistas de pés perciben de xeito erótico o calzado aberto feminino. Do mesmo xeito que a indumentaria e a lenzaría erótica (tangas, bragas, bikinis, escotes, minisaias etc.) resaltan os atributos do corpo da muller convencionalemente aceptados pola sociedade como sexuais, para un fetichista de pés o uso por parte dunha muller con fermosos pés de calzado aberto (sandalias, alpargatas etc) así como outros elementos (esmalte nos dedos do pé, aneis podales, tatuaxes, colares nos nocellos etc.) resultan moi estimulantes dende o punto de vista erótico. Ademais moitos fetichistas senten atracción polos pés vestidos de pantimedias de diversas cores, medias de rede ou certo tipo de medias que posúen cavidades para as dedas.
Inti Raymi
miniatura|Inti Raymi moderno en [[Sacsayhuamán, Perú.]] Inti Raymi (en quechua ‘festa do sol’), antigamente chamada Wawa Inti Raymi (festa do sol neno), é unha cerimonia incaica e andina celebrada na honra de Inti (o pai sol), que se realizaba cada solsticio de inverno (24 de xuño, no hemisferio sur). Os actuais poboadores dos países andinos, coa presenza de visitantes nacionais e estranxeiros, continúan facendo esta tradición, agora tida como unha cerimonia de interese turístico. Ó tratarse dunha tradición inca, o Inti Raymi mantense como un rito para moitas outras comunidades indíxenas de legado incaico, algunhas das cales están asentadas noutras partes do antigo territorio inca, como en Ecuador, Colombia, Chile, norte arxentino (Jujuy) e Bolivia.
En 1572, o vicerrei Francisco Álvarez de Toledo (1515-1584) prohibiu esta festa (xunto coas demais principais celebracións orixinarias) por considerala unha cerimonia pagá e contraria á fe católica. Seguiuse facendo de xeito clandestino, como protesta á "extirpación de idolatrías"
En 1944, o intelectual e artista Faustino Espinoza Navarro compuxo unha reconstrución histórica do Wawa Inti Raymi para atraer o fluxo turístico a Cuzco e como parte da semana desta cidade, a cal inclúe o Corpus Christi. Optouse por trocar a data orixinal (solsticio do 21 de xuño) polo 24 do mesmo mes, xa que no goberno do presidente A. Leguía decretárase esta data como o "Día do Indio". Ademais, o 24 de xuño é a festa de San Xoán, a cal representaba un día non laborable e polo tanto facía máis doada a presenza do público. A reconstrución baséase na crónica de Garcilaso de la Vega e só se refire á cerimonia político-relixiosa. Dende esta data en diante (ano 1944), a cerimonia volve a ser un acontecemento público e de grande atractivo turístico.
Músculo estriado
O músculo estriado ou tecido muscular estriado é o tecido muscular cuxas fibras musculares conteñen filamentos proteicos de actina e miosina e outras proteínas, que forman sarcómeros, e presentan unha disposición moi ordenada, de modo que a superposición de filamentos nunha zonas crea bandas escuras e a non superposición crea bandas máis claras, que se alternan, o que lle dá un aspecto estriado visto ao microscopio. Contraponse ao músculo liso, onde os filamentos proteicos non están ordenados e non se observa estriación. Hai dous grandes tipos de tecido muscular estriado:
Pastora Soler
María del Pilar Sánchez Luque, nada en Coria del Río (Sevilla) o 28 de setembro de 1978 e coñecida artisticamente como Pastora Soler, é unha cantante española, famosa por combinar copla, flamenco e canción española con sons pop.
Traxectoria
Pastora é unha artista precoz que empezou cantando coplas e cancións flamencas cando tan só tiña oito anos. En 1994 editou o seu primeiro traballo Nuestras coplas, un disco onde fixo as súas versións de grandes clásicos da canción española. O seu primeiro grande éxito non chegou ata o seu terceiro álbum Fuente de luna, cuxo primeiro single, Dámelo ya, logrou alzarse co número 1 na lista de vendas españolas.
En 2001 lanza ao mercado Corazón congelado, co que logrou consolidar o éxito alcanzado no seu anterior traballo. A canción que dá nome a este álbum é elixida entón como sintonía da Volta Ciclista a España de 2001. Tras moverse en sons máis dance no seu seguinte disco, Deseo, da man de Carlos Jean, Pastora cambia de discográfica e firma por Warner Música España. Con ela publicará os seus últimos traballos: Pastora Soler, Toda mi verdad e Bendita locura. En 2010, a cantante sevillana celebrou as súas 15 anos no mundo da música co lanzamento do seu primeiro traballo en directo, 15 años. Ao ano seguinte publicou o seu noveno álbum de estudio, Una mujer como yo.
Con noves discos de estudo no mercado, Pastora conseguiu 3 discos de platino e 4 discos de ouro. Ao longo da súa carreira, tamén recolleu importantes premios dentro do seu gremio como o Premio da Música ou o Micrófono de ouro. Entre as súas colaboracións atópanse artistas consolidados como Alejandro Sanz, Armando Manzanero, Malú, David Bustamante ou Miguel Poveda, entre outros moitos.
En decembro de 2011 foi designada por Televisión Española para representar a España no Festival de Eurovisión 2012, que se celebrou en Bakú, a capital de Acerbaixán. A sevillana acabou en décima posición coa súa canción Quédate conmigo.
Acrofilia
miniatura|dereita|Anna Swan, muller canadense que padecía xigantismo, motivo de excitación que dá lugar ao concepto de acrofilia. A acrofilia está catalogada como un tipo de parafilia. Consiste na excitación con parellas sexuais de talle alto. Así mesmo tamén é considerada como un fetiche que combina o sexo con lugares de altura. Un dos exemplos máis comúns é o sexo practicado nun avión, práctica que nos Estados Unidos recibe o nome de smile high.
Fóra do plano estritamente sexual, pódese falar de acrofilia entendéndoa como o gusto polas alturas, en contraposición coa acrofobia.
1732
Outros
Historia ano a ano
Imperio colonial alemán
miniatura|450px|Territorios controlados por Alemaña no mundo, contra [[1914.]] miniatura|450px|Mapa diacrónico das colonias de Alemaña.
O Imperio colonial alemán (en alemán Deutsches Kolonialreich) é o nome que recibe o conxunto constituído por as colonias de ultramar, as dependencias e os territorios da Alemaña imperial, e os intentos de colonización de curta duración por parte de estados alemáns individuais que ocorreron nos séculos anteriores.
Segundo o artigo 1 da Constitución do Reich alemán, non formaban parte do territorio do Reich, senón que eran posesións no estranxeiro.
Cómpre non confundilos cos asentamentos que cidadáns alemáns emigrados fundaron no estranxeiro, que ás veces son denominados "colonias alemás", pero que non exercían dereitos soberáns do país de orixe.
Os esforzos coloniais importantes só comezaron en 1884 co repartimento de África. Alemaña reclamou gran parte das colonias que aínda non se reclamaran na división dese continente, e logrou construír nese momento o terceiro imperio colonial máis grande, despois do Imperio británico e o Imperio colonial francés. E en termos de poboación, foi o cuarto imperio colonial, despois dos tres citados e o neerlandés.
Alemaña perdeu o control das súas colonias cando comezou a Primeira Guerra Mundial en 1914 e a maioría das súas posesións foron conquistadas polos seus inemigos nas primeiras semanas da guerra. Porén, algunhas unidades militares resistiron un pouco máis: a África do Suroeste alemá rendeuse en 1915, Kamerun en 1916 e a África Oriental alemá (que compendía os actuais estados de Burundi e Ruanda, e Tanganica, a parte continental de Tanzania), só en 1918, ao final da guerra.
O imperio colonial de Alemaña foi oficialmente confiscado no Tratado de Versalles de 1919 despois da derrota de Alemaña na guerra, e as súas distintas posesións convertéronse en mandatos da Sociedade de Nacións baixo a supervisión (pero non a súa propiedade) das potencias vitoriosas: Francia, Gran Bretaña, Bélxica, Unión Surafricana, Xapón, Australia, Nova Zelandia e Portugal.
Este «modesto» imperio colonial controlaba colonias en África, Asia e Oceanía. O período de colonización alemá foi moi curto. Tanto que Kössler Reinhart, un experto en socioloxía política e en historia de África, chegou a falar dunha "amnesia colonial" na memoria colectiva alemá.
A Confederación Xermánica e a Unión Aduaneira de Alemaña
Nos estados da Confederación Xermánica (fundada en 1815, tras o Congreso de Viena) e da Unión Aduaneira de Alemaña ou Zollverein (fundada en 1833), xurdiu a iniciativa por parte do sector privado de fundar colonias alemás, especialmente a partir da década de 1840. Pero non houbo tal aspiración por parte do Estado. En 1839 fundouse a Sociedade Colonial de Hamburgo por parte de invesitidores privados, que quería comprar as illas Chatham ao leste de Nova Zelandia para asentar alí aos emigrantes alemáns, pero Gran Bretaña apelou a reclamacións máis antigas sobre estas illas. A cidade de Hamburgo necesitaba a protección da Mariña Real británica para comerciar por todo o mundo e, polo tanto, renunciou ao apoio político da sociedade colonial. Tivo algo de éxito a Asociación para a Protección de Inmigrantes Alemáns en Texas, fundada en 1842, que quería expandir os asentamentos alemáns en Texas e establecer a colonia de "Nueva Alemania" (en alemán Neu Deutschland), pero a anexión da República de Texas polos Estados Unidos de América en 1845 fixo que esta suxestión fora anulada.
Os puntos decisivos para a falta de interese por parte do Estado alemán para a creación de colonias foi a limitación do pensamento político do momento, os problemas que tiña Alemaña en Europa e a falta dun poder naval alemán, que non podía ofrecer apoio político para a adquisición de colonias no estranxeiro. Co establecemento da frota austrohúngara e a frota prusiana a partir de 1848, creáronse tales medios de poder.
Primeiros intentos de adquisicións coloniais a nivel estatal (1857-1862)
En 1857, a fragata austríaca Novara saíu de Trieste para unha expedición, que incluía a exploración e ocupación das illas Nicobar no océano Índico. En 1858, a Novara perrecorreu as Nicobar, pero os austríacos non chegaron a facer unha toma de posesión efectiva.
miniatura|300px|O Thetis, un dos barcos da escuadra do Reino de Prusia.
O seguiente intento de adquirir unha colonia, estra vez por parte dos alemáns, ocorreu en 1859, cando Prusia quixo adquirir a illa chinesa de Formosa. Prusia asegurou a aprobación do emperador francés Napoleón III para a compañía, xa que Francia simultaneamente quería adquirir colonias no leste de Asia. Como Francia estaba interesada en Vietnam, pero non en Formosa, Prusia podería tomar posesión da illa. Unha escuadra prusiana, que abandonou Alemaña a finais de 1859 e debía concluír tratados comerciais en Asia para Prusia e todos os demais estados da Unión Aduaneira de Alemaña, tiña como obxectivo ocupar Formosa, pero debido ás débiles forzas da escuadra, e para non poñer en perigo un acordo comercial co Imperio chinés, non se executó a orde. Coa orde do gabinete do 6 de xaneiro de 1862, acompañando á escuadra, o embaixador Friedrich zu Eulenburg foi «eximido do cumpeimento das ordes que se lle deran para a determinación dun asentamento prusiano no territorio de ultramar». Porén, un barco da escuadra prusiana, o Thetis, encontrábase nas costas da Patagonia en Suramérica, e co liderado naval prusiano pensábase crear unha base naval na costa suramericana. A Thetis xa chegara a Buenos Aires pero, tras o esgotamento da tripulación despois de anos de viaxe ao estranxeiro, e a necesidade dunha revisión da nave mesma, o seu comandante ordenou o regreso a casa.
O rexeitamento de Bismarck á adquisición de colonias (1862-1879)
miniatura|300px|Factoría da empresa Woermann no Camerún. Desde a década de [[1830, os armadores alemáns estiveron negociando en África e estableceron fábricas alí e, desde a década de 1850, o comercio e a xestión de plantacións nos mares do Sur foron operados por compañías alemás. Algunhas destas empresas económicas no estranxeiro finalmente acabaron converténdose en puntos de partida para a súa adquisición como colonias alemás. ]]
Despois da guerra xermano-danesa de 1864, os círculos coloniais de Prusia buscaron tomar posesión das illas Nicobar danesas.
Pola súa parte, Dinamarca ofreceu en van en 1865 as Antillas danesas para evitar a perda completa de Schleswig. En 1866 e, novamente en 1876, o sultán das illas Sulu, que se encontra entre Borneo e as Filipinas, fixo unha oferta para poñer ás súas illas baixo a protección de Prusia, ou do Imperio alemán, pero isto foi rexeitado en ambas as ocasións.
O sultán de Witu, territorio da África Oriental de aproximadamente 3000 km², pediulle en 1867 ao viaxeiro Richard Brenner que exercera un protectorado prusiano sobre o seu país, o que nin sequera foi considerado en Berlín.
Na constitución da Confederación de Alemaña do Norte, que entrou en vigor en 1867, o artigo 4, punto 1, incluía a "colonización" como un dos asuntos baixo a "supervisión da Confederación", e este artigo 4, punto 1, non se modificou na constitución do II Reich alemán de 1871.
A petición de Otto von Bismarck, o buque de guerra Augusta navegou ao Caribe durante 1867-1868 para enarborar a bandeira da Confederación de Alemaña do Norte. A instancias persoais do comandante en xefe da Confederación, Adalberto de Prusia, e sen o consentimento de Bismarck, o comandante do Augusta, Franz Kinderling, negociou unha base naval en Puerto Limón co presidente de Costa Rica.
Bismarck rexeitou a oferta, por respecto á doutrina Monroe dos Estados Unidos. Así mesmo, o seu desexo de non desafiar aos Estados Unidos, fíxolle rexeitar unha oferta dos Países Baixos para establecer unha base naval na illa holandesa de Curaçao fronte á costa venezolana.
A política da Confederación de Alemaña do Norte non era nese momento a adquisición de colonias, senón de bases navais individuais. Desde elas, a política de canoneiros e o espírito dun imperialismo informal debería protexer o comercio mundial do Estado. En 1867 decidiuse instalar cinco estacións estranxeiras. Así, en 1868, compráronse terras para un hospital naval alemán no porto xaponés de Yokohama, que existiu até 1911. Tsingtau (actual Qingdao) foi adquirido polo Imperio en 1897 e chegou a estar dispoñíbel como porto naval en China, en tanto que Yokohama seguiu sendo unha base para a frota alemá no leste de Asia. En 1869, a Ostasiatische Station (Estación da Asia Oriental) converteuse na primeira estación no estranxeiro establecida pola Mariña como unha área marítima ocupada constantemente por buques de guerra alemáns, que máis tarde demostraron seren útiles para adquirir as colonias no Pacífico e de Kiau Chau.
En 1870 Bismarck deulle a enviado da Confederación de Alemaña do Norte en Pequín a tarefa de negociar co goberno chinés unha base para a frota da Confederación. Pero co estalido da guerra franco-prusiana, os buques de guerra alemáns na estación da Asia Oriental, Hertha e Medusa, tiveron que retirarse a Xapón fronte a supremacía francesa en augas chinesas, polo que o enviado, Guido von Rehfues, nin sequera negociou esta posición. Despois da guerra, Bismarck declinou o intento de adquirir unha base na China.
A proposta de compensación francesa despois da guerra franco-prusiana de cambiar Alsacia-Lorena pola colonia francesa da Cochinchina foi rexeitada por Bismarck e pola maioría dos deputados do Reichstag da Confederación de Alemaña do Norte en 1870. Despois da fundación do Reich en 1871, Bismark mantivo esta opinión. Porén, no transcurso da década de 1870, a propaganda colonial en Alemaña gañou cada vez máis importancia. En 1873 fundouse en Alemaña a Afrikanische Gesellschaften (Sociedade Africana), cuxa tarefa principal era a exploración xeográfica de África. En 1878 fundouse a Centralverein für Handelsgeographie und Förderung deutscher Interessen im Auslande (Asociación Central para a Xeografía, o Comercio e a promoción dos intereses alemáns no estranxeiro), que pretendía adquirir colonias para Alemaña. En 1881 fundouse a Westdeutsche Verein für Colonisation und Export (Asociación de Colonización e Exportación de Alemaña Occidental), en cuxo estatuto destacaba a "adquisición de colonias cultivábeis e comerciais para o Reich alemán". En 1882 fundose a Deutscher Kolonialverein (Sociedade Colonial Alemá), que se consideraba un club de intereses para a propaganda colonial. En 1884 xurdiu a Deutsch-Ostafrikanische Gesellschaft (Compañía Alemá da África Oriental), que tiña como obxectivo promover unha colonización práctica. Ambos os clubs fusionáronse en 1887 coa Sociedade Colonial Alemá.
Bismarck permaneceu naquela época pechado a estes argumentos e preferiu un imperio de comercio informal, no cal as empresas alemás en territorios non europeos comerciaron con éxito e introducíronse economicamente, pero sen ocupar os seus territorios ou establecer a súa propia condición de Estado. Polo tanto, os primeiros casos de expansión colonial no estranxeiro tamén foron moi reticentes: en 1876, concertouse un tratado de amizade entre o Reich alemán e Tonga para a construción dunha estación de carbón en Tonga, que contaba co grupo das illas Vava'u. O Reich alemán tiña garantidos todos os dereitos de libre uso da terra que necesitara. A soberanía do rei de Tonga, porén, debía permanecer intacta. A colonización como tal non sucedeu. O comandante do buque de guerra Ariadne, ocupou o 16 de xullo de 1878 os lugares de Falealili e Saluafata na illa de Upolu en Samoa "en nome do Imperio". A ocupación alemá destas aldeas reverteuse en xaneiro de 1879, mediante a conclusión dun "tratado de amizade" cos gobernantes locais. O 19 de novembro de 1878, Werner concluíu un contrato de privilexios cos xefes principais de Jaluit e dos arquipélagos Ralik, Lebon e Letahalin, coa instalación exclusiva dunha estación de carbón alemá. A estación converteuse oficialmente na  colonia alemá das illas Marshall en 1885. Werner tamén adquiriu un porto nas illas de Makada e Mioko, do grupo Duke of York, que se situaron en 1884 como parte do futuro protectorado da Nova Guinea alemá. O 20 de abril de 1879 o comandante do SMS Bismarck, Karl Deinhard, e o cónsul imperial alemán para as illas do mar do Sur, Gustav Godeffroy Júnior, asinaron co goberno da illa de Huahine, nas illas da Sociedade, un acordo de amizade e comercio, entre outros. A frota alemá tamén obtivo ancoraxe en todos os portos da illa. En setembro de 1879, o cónsul alemán en Samoa, xunto cos cónsules de Gran Bretaña e dos Estados Unidos, asumiu a administración da cidade e o distrito de Apia na illa samoana de Upolu. As illas do oeste de Samoa, coa súa capital Apia, convertéronse en colonia alemá en 1899.
A política colonial de Bismarck (1880-1890)
miniatura|250px|Baía de [[Lüderitz contra 1900. Primeira adquisición colonial do Imperio alemán.]] miniatura|250px|Colonias alemás en [[África e Nova Guinea acontra 1885.]]
O Imperio alemán iniciou a súa expansión mundial na década de 1880 baixo o liderado de Otto von Bismarck, alentado pola burguesía nacional. Algúns destes burgueses, afirmando ser do pensamento de Friedrich List, defenderon a expansión nas Filipinas e en Timor; outros decidiron establecerse en Formosa (a actual Taiwán), etc. A finais da década de 1870, estas voces illadas empezaron a seren relevadas por unha verdadeira política imperialista, coñecida como a Weltpolitik (política mundial), que foi respaldada pola tese mercantilista. En 1881 Hübbe-Schleiden, un avogado, publicou Deutsche Kolonisation, na cal dicía que "o fomento duna conciencia nacional demandaba unha política exterior independente". O panxermanismo foi así ligado ás xoves campañas imperialistas da nación. Ao principio dos anos da década de 1880 creouse o Deutscher Kolonialverein, que tivo a súa propia revista en 1884, a Kolonialzeitung. Este grupo colonial foi relevado polo grupo nacionalista Alldeutscher Verband.
miniatura|esquerda|190px|[[Otto von Bismarck.]]
Este cambio na política de Bismarck con respecto ás colonias coincide exactamente co período da súa política arancelaria proteccionista, para asegurar a economía alemá contra a competencia estranxeira. En abril de 1880, Bismarck interveu activamente por primeira vez nun asunto colonial, cando presentou o proxecto de lei de Samoa no Reichstag, lei que, aínda que foi aprobada polo Bundesrat (Consello Federal), foi rexeutada polo Reichstag. Neste caso, unha empresa comercial colonial privada alemá con problemas debía ser compensada financeiramente polo Reich. En maio de 1880 Bismarck pediulle ao banqueiro Adolph von Hansemann un borrador sobre os obxectivos coloniais alemáns no Pacífico e as posibilidades da súa aplicación. Hansemann envioulle ao chanceler en setembro dese ano o seu "memorándum sobre as aspiracións coloniais nos mares do sur", e as adquisicións territoriais propostas catro anos máis tarde foron tomadas ou reclamadas como colonias. As reclamacións de 1884-1885 sobre os territorios aínda non tomados en zonas do Pacífico, finalmente foron transferidos en 1899 como posesións coloniais alemás. Significativamente, Hansemann tamén foi membro fundador do Consorcio de Nova Guinea creado en 1882 para a adquisición de colonias en Nova Guinea e nos mares do sur.
En novembro de 1882 o estanqueiro bremenés Adolf Lüderitz contactou co Ministerio de Asuntos Exteriores de Alemaña e pediulle protección para un posto comercial a sur de Walvis Bay, na costa suroeste de África. En febreiro e en novembro de 1883, Bismarck preguntoulle ao goberno de Londres se a Gran Bretaña quería facerse cargo da protección do establecemento comercial de Lüderitz. En ambas as ocasións o goberno británico negouse.
Despois da publicación da Convención de Serra Leoa entre Gran Bretaña e Francia en marzo de 1883, na cal se demarcaron esferas de interese entre estes dous estados en África occidental, sen considerar outras nacións comerciais, o goberno alemán solicitou, en abril de 1883, aos Senados das cidades de Lübeck, Bremen e Hamburgo a súa opinión respecto ao asunto. Os comerciantes de Hamburgo no estranxeiro exixiron na súa resposta a adquisición de colonias en África occidental. En decembro de 1883 Bismarck informou aos hamburgueses que se enviaría un Comisionado Imperial a África occidental para asegurar o comercio alemán, e tamén para concluír contratos con "estados negros independentes", e un buque de guerra, o SMS Sophie, que debería outorgar protección militar. Ademais, Bismarck solicitou as propostas deste proxecto e pediulle persoalmente ao empresario hamburgués Adolph Woermann as instrucións que deberían darlle ao Comisionado Imperial en camiño. En marzo de 1884, Gustav Nachtigal foi nomeado Comisionado do Reich para a costa de África Occidental, e embarcou no acoirazado SMS Möwe cara a África occidental para cumplimentar os contratos pertinentes.
miniatura|300px|O buque SMS Olga no bombardeo de [[Douala, Camerún, en decembro de 1884.]]
O ano 1884 marcou o inicio real das adquisicións coloniais alemás, aínda que xa desde 1876 se adquiriran no estranxeiro varios dereitos de posesión para o Reich alemán. Primeiro, as posesións adquiridas polo comerciante de Bremen Adolf Lüderitz na baía de Angra Pequena (Lüderitzbucht) e o seu interior adxacente (Lüderitzland) que se puxeron en abril de 1884 baixo a protección do Reich como África Suroriental alemá. En xullo do mesmo ano seguiron Togolandia e as posesións de Adolph Woermann en Kamerun, en febreiro de 1885, a África Oriental alemá adquirida por Carl Peters e a súa Compañía Alemá da África Oriental e, en abril, os irmáns Denhardt finalmente adquiriron Witulandia, na actual Kenya. Coa adquisición dos territorios do Pacífico, en maio de 1885, a parte nodeste de Nova Guinea (a chamada Kaiser-Wilhelmsland ou Terra do Kíaser Guillerme) e o arquipélago adxunto (arquipélago de Bismarck), e despois as illas Marshall e varias das illas Salomón, completouse a primeira fase da política colonial alemá. Unha subseguinte expansión das súas posesións no Pacífico fracasou pola chamada crise das Carolinas de 1886. En 1888 Alemaña puxo fin á guerra tribal de Nauru, no Pacífico central, e tamén anexionu esta illa.
Os motivos das repentinas adquisicións coloniais a gran escala por Bismarck son controvertidos na investigación histórica. As declaracións están dominadas por dúas correntes que emanan dunha "primacía da política interna" ou dunha "primacía da política exterior". Como unha razón política interna, a presión pública foi liderada pola "febre colonial" qur había na poboación alemá. Aínda que a organización do movemento colonial non era moi forte, logrou levar a súa propaganda aos debates sociais. Un memorando enviado a Bismarck o 6 de xulilo de 1883 pola Cámara de Comercio de Hamburgo, iniciado polo propietario de buques Adolph Woermann, ten un significado especial na investigación. As próximas eleccións ao Reichstag en 1884 e a intención de Bismarck de fortalecer a súa propia posición e reter a opinión favorábel do Partido Nacional Liberal á colonización tamén se consideran motivos políticos internos. Hans-Ulrich Wehler avoga pola tese do imperialismo social, segundo a cal a expansión colonial serviu para "desviar" as tensións sociais creadas pola situación de crise económica, dando así ao goberno carismático de Bismarck a lexitimidade política interna. A chamada "tese deo príncipe herdeiro", por outro lado, supón que Bismarck intentou debilitar deliberadamente as relacións coa Gran Bretaña en previsión do cambio esperado no trono e, polo tanto, influír de antemán na política do herdeiro, o futuro Frederico III de Alemaña, aparentemente anglófilo. No campo da política exterior, a decisión de expandirse considérase unha extensión do concepto de "equilibrio europeo" desde unha perspectiva global: ao "avanzar" na carreira por África, o Reich alemán continuaría defendendo a súa posición entre as principais potencias. Do mesmo modo, un acercamento con Francia foi visto como unha "entente colonial". Estaba destinado a distraer a Francia dos pensamentos de vinganza en relación coa anexión de Alsacia-Lorena en 1871.
A través de cartas de protección do estado, Bismarck transferiu a organizacións privadas o comercio e a administración das respectivas áreas protexidas alemás. A administración dos territorios adquiridos practicouse en nome do Reich alemán, primeiro pola Compañía Alemá da África Oriental (1885-1890), a Compañía Alemá de Witu (1887-1890), a Compañía Alemá de Nova Guinea (1885-1899) e a Compañía Alemá de Jaluit (1888-1906). A petición de Bismarck, as colonias alemás no suroeste e o oeste de África tamén debían administrarse desta maneira, pero nin a Sociedade Colonial Alemá para a África Suroccidental nin o Sindicato para a África Occidental estaban dispostos ou podían facelo.
miniatura|Transporte de algodón en Togo ao redor de 1900. O café, o cacao, o algodón e os produtos da palma de coco encontrábanse en Togo, así como nas outras colonias tropicais de Alemaña, en gran parte as únicas mercadorías para o mercado alemán e internacional. Estas áreas adquiríronse despois de demostracións de poderío militar ou mediante contratos extremadamente desiguais cos alemáns: en contra dunha vaga promesa de protección e ridiculamente baixa para os estándares alemáns, os gobernantes indíxenas entregaron grandes zonas ás que tiñan dereito, a miúdo sen reclamacións; con frecuencia, os detalles do contrato tamén eran escuros debido á falta de habilidades lingüísticas. Pero seguiron adiante porque as laongas negociacións cos colonizadores e a conclusión do contrato ritualmente executada aumentaron enormemente a súa autoridade. Estoes contratos foron confirmados polo Reich alemán; ás organizacións outorgáronselle amplos dereitos soberanos sen unha separación de poderes. O Reich conservou a soberanía exclusiva e certos dereitos de intervención só na lei de áreas protegxidas de 1886, sen que isto fora especificado ou xustificado. Polo tanto, a participación do Estado reduciuse financeira e organizativamente ao mínimo.
Porén, esta estratexia fracasou en poucos anos: debido á mala situación financeira en case todas as "áreas protexidas" e á situación de seguridade parcialmente precaria, ameazada en 1888 polas insurxencias dos indíxenas en Kamerun e Togo, o perigo de disputas fronteirizas coas veciñas colonias británicas en África Oriental, as sociedades estaban abrumadas co establecemento dunha administración eficiente: Bismarck e os seus sucesores víronse obrigados a presentar todas as colonias de maneira directa e formal á administración estatal do Reich alemán.
Despois de 1885, Bismarck volveu a opoñerse a novas adquisicións colonialis e continuou as súas prioridades políticas para manter as relacións coas grandes potencias: Gran Bretaña e Francia. Cando en 1888 o periodista Eugen Wolf instouno a adquirir novas colonias para non quedar atrás na competencia socio-darwinista coas outras grandes potencias, Bismarck respondeu que a prioridade para el aínda era asegurar a unidade nacional recentemente alcanzada.
En 1889 Bismarck considerou a retirada de Alemaña da política colonial, segundo testemuñas contemporáneas, particularmente as actividades alemás no leste de África e as aspiracións con respecto a Samoa. Tamén se ten dito que Bismarck xa non tiña nada que ver coa administración das colonias e quería entregalas ao Almirantado imperial alemán. Bismarck ofreceulle ao primeiro ministro italiano Francesco Crispi, en maio de 1889, a opción de compra das posesións alemás en África, ao que este último respondeu cunha contraoferta sobre as colonias italianas.