cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 2004
100px|border|Esgrima miniatura|250px|O [[Rusia|ruso Ivan Tourchine e o estadounidense Weston Kelsey nun asalto de espada durante os Xogos Olímpicos de Atenas]] Nos Xogos Olímpicos de 2004 celebrados en Atenas realizáronse dez probas de esgrima, seis en categoría masculina e catro en categoría feminina no Centro Olímpico de Esgrima. Nesta edición eliminouse a proba de florete por equipos en categoría feminina introducíndose no seu canto a proba individual feminina de sabre. Utilizouse pola primeira volta a máscara protectora de lexan.
Nacións participantes
Un total de 223 tiradores (129 homes e 94 mulleres) de 42 nacións competiron nos Xogos de Atenas:
Santiago Casares Quiroga
Traxectoria
150px|miniatura|esquerda|Casa natal. Fillo de Santiago Casares Paz, militante do Partido Republicano Federal e alcalde republicano da Coruña en 1917. Desde os cinco anos padeceu tuberculose. Cursou os estudos universitarios en Madrid e doutorouse en Dereito cunha tese dedicada á Ramón de la Sagra. Deses anos en Madrid, regresou a Galicia cunha filla, Esther, que entregou á custodia do seu pai. Dende 1907 foi concelleiro na Coruña e nese ano converteuse nun dos membros destacados de Solidaridad Gallega. Ligado ao Partido Republicano Autónomo da Coruña do que foi líder con 24 anos. En 1914 asumiu a dirección do periódico republicano Tierra Gallega. Como consecuencia da súa implicación nunha campaña anticlerical en 1917 na que resultou agredido, foi destituído como concelleiro.
Segunda República Española
miniatura|Escultura na [[Coruña, obra de 1995 de José Castiñeiras.]] Elixido deputado de novo en 1933, e en 1934 (a ORGA pasa a chamarse Partido Republicano Gallego) une o seu partido co de Azaña e outras forzas para crear a Izquierda Republicana, partido que se integraría na Fronte Popular. Tralas eleccións xerais de 1936 é nomeado ministro de Obras Públicas. Tralo acceso de Manuel Azaña á presidencia da República, Casares Quiroga é nomeado presidente do Goberno e ministro da Guerra. Como presidente, organiza o referendo sobre o Estatuto de autonomía de Galicia de 1936, o terceiro que se presenta despois dos de Cataluña (1932) e País Vasco (1936), o cal foi aprobado en plebiscito o 28 de xuño do mesmo ano.
Guerra civil española
Casares segue sendo presidente do goberno cando se produce o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 que desembocaría na guerra civil española. Afirmouse tradicionalmente que se negou a entregar as armas ás organizacións obreiras, polo que dimitiu e foi substituído por Diego Martínez Barrio de forma interina e por José Giral definitivamente. Así e todo, as memorias de Manuel Portela Valladares (inéditas até 1972) e as da súa filla María Casares, coinciden en afirmar o contrario: foi o presidente da República, Azaña, quen cesou a Casares o mesmo 18 de xullo de 1936 porque este último quería entregar as armas ao pobo.
Non ocupou ningún cargo máis durante a Guerra Civil, marchando a Francia antes da súa finalización. Morreu no exilio en 1950.
A súa figura foi especialmente infamada polo franquismo, véxase como exemplo a seguinte misiva do gobernador civil da Coruña, José María de Arellano, ás autoridades de Burgos:
Legado e recoñecementos
O 14 de abril de 2007 foi inaugurada na Coruña a Casa Museo Casares Quiroga na que fora a súa casa na Coruña.
Leva o seu nome unha praza na Barcala, Cambre, que alberga unha escultura de Casares Quiroga obra de José Castiñeiras.
Santa Fe, Granada
Santa Fe é un concello andaluz da provincia de Granada. Segundo o INE, en 2009 tiña 15.430 habitantes. No concello atópase o Aeroporto Federico García Lorca Granada-Xaén.
Está situada na parte centro-oeste da comarca da Vega de Granada, e é unha das cincuenta e unha entidades que compoñen a Área Metropolitana de Granada. Limita cos municipios de Fuente Vaqueros, Pinos Puente, Atarfe, Granada, Vegas del Genil, Las Gabias, Chimeneas e Chauchina. Outras localidades próximas son Belicena, Bobadilla, Cijuela e Láchar.
O concello santaferino está formado polos núcleos de Santa Fe, El Jau e a maior parte de Pedro Ruiz, situado entre o límite municipal de Santa Fe e o de Fuente Vaqueros. Este municipio é capital de partido xudicial, así como da subcomarca da Vega Baja de Granada.
Política
Os resultados en Santa Fe das eleccións municipais, celebradas en maio de 2011, foron:
Estación de Calahorra
A estación de Calahorra é unha estación de tren de Adif situada na localidade de Calahorra, na Rioxa. Ten servizos de longa e media Distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 27,7 da liña férrea de ancho ibérico que une Castejón con Bilbao por Logroño e Miranda de Ebro a 324 metros de altitude.
Historia
A estación foi inaugurada o 30 de agosto de 1863 coa apertura do tramo Castejón-Orduña da liña férrea que pretendía unir Castejón con Bilbao. As obras correron a cargo da Compañía do Ferrocarril de Tudela a Bilbao creada en 1857. En 1865 a compañía declarouse en suspensión de pagos por non poder superar as dificultades económicas derivadas do investimento realizado na construción da liña e foi intervida polo Banco de Bilbao. En 1878, foi absorbida por Norte que mantivo a titularidade da estación ata a nacionalización do ferrocarril en España en 1941 e a creación de Renfe.
A estación
Sitúase ao nordés do núcleo urbano. O seu edificio para viaxeiros, que non conserva o seu deseño orixinal é de base rectangular e dúas alturas. Está construído con ladrillo visto e dispón dunha marquesiña metálica encostada cubrindo parcialmente a plataforma principal. Dispón de catro vías numeradas como vías 1, 2, 3, e 5. Todas dispoñen de acceso a plataforma, ben a través da plataforma lateral ben a través da plataforma central a cal dispón dunha marquesiña metálica para protexer aos viaxeiros. Os cambios dun a outro realízanse a nivel.
Ten sala de espera, venda de billetes, aseos, alugueiro de coches, servizos bancarios, servizos postais e servizos adaptados ás persoas con discapacidade. No exterior existe un aparcadoiro habilitado.
Longa distancia
Actualizado a 6 de xullo de 2016.
Media distancia
Actualizados a 6 de xullo de 2016.
Materialismo cultural
O materialismo cultural é un enfoque de investigación en antropoloxía e socioloxía, que postula que as condicións materiais adoitan ser o principal factor promotor dos cambios sociolóxicos e culturais observados así como un forte determinante dos patróns culturais e organización dunha determinada cultura ou sociedade. O materialismo cultural analiza a evolución e configuración das sociedades a partir das súas condicións materiais. Para iso, establécese unha división tripartita entre clases de conceptos que atende á súa relación causal. Esas clases chámanse infraestrutura, estrutura e supraestrutura.
Infraestrutura
A infraestrutura divídese en modos de produción e modos de reprodución. Os modos de produción comprenden a tecnoloxía e as prácticas empregadas na produción de alimentos e enerxía, dadas as restricións que impón o medio natural. Así, algunhas categorías dos modos de produción son a tecnoloxía de subsistencia, as relacións tecnoecolóxicas, os ecosistemas e as pautas de traballo. Os modos de reprodución inclúen as prácticas empregadas para expandir, limitar e manter a poboación, con categorías como a demografía, a fertilidade, natalidade, mortalidade, control médico, contracepción, infanticidio etc.
Estrutura
A estrutura divídese en economía doméstica e a política económica. A economía doméstica comprende a organización da produción e a reprodución, o intercambio e consumo nos grupos, casas, apartementos ou outras unidades domésticas. As súas categorías asociadas son a estrutura familiar, a división doméstica do traballo, a enculturación, educación, os roles sexuais e de idade, as xerarquías domésticas etc. A política económica é a organización da produción e a reprodución, intercambio e consumo entre bandas, poboacións, estados ou outras unidades políticas. Comprende categorías como a organización política (faccións, clubs, asociacións, corporacións etc.), a división do traballo, os tributos, as clases, castas, xerarquías urbanas ou rurais, o control político-militar, a guerra etc.
Superestrutura
Está integrada pola conduta e pensamento adicados a actividades artísticas, lúdicas relixiosas e intelectuais xunto con todos os aspectos mentais e emic da estrutura e infraestrutura dunha cultura. Inclúe conceptos como a arte, a música, a danza, literatura, publicidade, rituais, deportes, relixión, a ciencia etc.
Principio de primacía da infraestrutura
As innovacións de tipo adaptativo (isto é, que incrementan a eficiencia da produción e a reprodución) teñen grandes posibilidades de ser seleccionadas, incluso aínda que se dea unha incompatibilidade pronunciada (contradición) entre elas e aspectos preexistentes dos sectores estrutural e supraestructural. Ademais, a resolución de calquera incompatibilidade profunda entre unha innovación infraestructural adaptativa e as características preexistentes dos demais sectores comportará probablemente cambios substanciais nestes sectores. En cambio, as innovacións de tipo estrutural ou supraestructural serán probablemente desbotadas se se produce unha incompatibilidade profunda entre elas e a infraestrutura; é dicir, se reducen a eficiencia dos procesos produtivos e reprodutivos que sustentan a saúde e o benestar e satisfan necesidades e pulsións biopsicológicas básicas no home.
Un corolario lóxico do principio de primacía da infraestrutura é que, dada a presenza de complexos infraestructurais evolucionados en sociedades diferentes, cabe esperar unha converxencia para relacións estruturais e trazos simbólico-ideacionais semellantes. O contrario tamén é certo: diferentes infraestruturas conducen a estruturas distintas e a símbolos e ideas diferentes.
Causalidade
A causalidade que subscribe o materialismo cultural correspóndese co que Skinner chamou selección en función das consecuencias. As innovacións nos repertorios culturais proceden de moitas fontes (algunhas conscientes, outras inconscientes), e a súa contribución ao benestar e a saúde é obxecto de verificaciones continuas. Algunhas son seleccionadas e propáganse de xeración en xeración; outras son descartadas e elimínanse. Como ocorre nos fenómenos da selección natural e procesos análogos, nin o sistema do materialismo cultural nin os seus axentes saben necesariamente para onde diríxense.
Evolución converxente e paralela
Os datos etnográficos, históricos e arqueolóxicos indican que os sistemas socioculturais humanos coñeceron un alto grao de evolución paralela e converxente. Así, os paralelos e converxencias na evolución das economías políticas do Novo e o Vello Mundo non poden descartarse coma se de efectos aleatorios e senlleiras tratásese (por exemplo, os complexos que rodean ás elites gobernantes e que evolucionaron de modo autónomo, o uso de metais e minerais raros como obxectos preciosos, o matrimonio entre irmáns, os deuses-reis, a astronomía, as matemáticas etc.). Así mesmo, centos de estudos baseados nos Human Relations Area Files ou outras importantes bases de datos comparativas demostran inequivocamente a natureza non aleatoria da selección sociocultural.
Longo e curto prazo
Acéptase que, en xeral, o materialismo cultural é máis eficaz en dar explicacións para a evolución a longo prazo que a curto prazo. Iso ocorre porque o materialismo cultural, frecuentemente, considera situacións de equilibrio entre a sociedade e o medio, como dito equilibrio adoita tardar certo tempo en establecerse a curto prazo é posible observar desviacións importantes respecto ás prediccións. Polo tanto, se ben a incerteza aumenta por forza en canto baixamos ao nivel dos anos e os días, o materialismo cultural pode explicar boa parte dos feitos que ocorren, aínda que non en todos os seus detalles.
Críticas ao materialismo
O materialismo cultural logrou explicar un bo número de evolucións socioculturais, tal como pode estudarse nos traballos de Marvin Harris. Nas explicacións baseadas no materialismo cultural procúrase establecer unha metodoloxía coherente e consistente, fuxindo das hipóteses ad hoc e baseada en datos contrastados. En calquera caso, o feito de que non coñeza unha explicación material axeitada dalgún proceso histórico non implica de ningún modo o fracaso da teoría ou o enfoque senón só a evidencia de que é necesario traballo adicional na mesma, con frecuencia critícase indebidamente a formulación materialista con contraexemplos dos que se coñecen poucos datos materiais sobre os que construír unha hipótese materialista sólida. Por outra parte, os detractores desta teoría deberían amosar cales son as alternativas á mesma, achegando algunha outra teoría científica que poida acreditar, como mínimo, o mesmo número éxitos que o materialismo cultural.
Existe un conxunto de críticas frecuentes ao materialismo cultural pero cientificamente inaceptables:
A miña fermosa lavandería
My Beautiful Laundrette ("A miña fermosa lavandaría"), é un filme británico estreado o 18 de novembro de 1985, dirixido por Stephen Frears e con guión de Hanif Kureishi. A fita ofrece unha visión sobre unha relación homosexual e a vida da comunidade asiática no Londres da época de goberno de Margaret Thatcher.
Trama
Omar (Gordon Warnecke) é o fillo dun xornalista paquistaní que vive en Londres pero que detesta Inglaterra, o seu trato aos inmigrantes e a súa política internacional. En troques, o seu tío paterno, Nasser, é un home integrado na sociedade inglesa e un exitoso empresario, activo membro da comunidade asiática da capital. O pai de Omar pídelle ao tío que lle dea a Omar un traballo, e tras traballar un breve período lavando coches nun garaxe do seu tío, asígnanlle a tarefa de rexentar unha lavandaría en declive para sacala adiante, e el pon todo o seu empeño niso.
Entre tanto o coche de Omar é atacado por un grupo de ultradereitistas que gritan consignas racistas. Entre os extremistas Omar recoñece a un vello amigo do colexio, Johnny (Daniel Day-Lewis). Tras o reencontro Johnny acepta axudar a Omar na lavandaría e ambos retoman unha relación amorosa que interromperan ao deixar os estudos.
A relación entre ambos os dous verase influenciada pola situación económica, a antiga banda de Johnny e tamén por Tania, a filla de Nasser. Ademais, móstranse as relacións sociais dos demais membros da familia de Omar.
Tras varias vicisitudes ambos os mozos continúan xuntos e rexentando dúas novas lavandarías.
Cerratón de Juarros
Cerratón de Juarros é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 55 habitantes (INE 2012).
Causalidade
A causalidade en filosofía parte do feito de que todo suceso se orixina por unha causa.
Condicións
Para que un suceso A sexa a causa dun suceso B tense que cumprir tres condicións:
O observador, tras varias observacións chega a xeneralizar que posto que ata agora sempre que ocorreu A deuse B, no futuro ocorrerá o mesmo. Así se establece unha lei.
Como no seu día dixo Hume, nunca hai observacións suficientes para relacionar A con B.
En Kant a causalidade é unha das categorías a priori do entendemento, e entón non provén do costume (como dicía Hume) senón ten un carácter necesario e universal. Isto permite que a ciencia se apoie sobre o principio de causalidade sen deixar de ser necesaria e universal.
Toyonaka
Toyonaka (豊中市, とよなかし, Toyonaka-shi) é un concello xaponés da prefectura de Osaca. Está situado ó norte da prefectura, na parte Hokusetsu (a parte norte de Settsu), no centro da rexión de Kinki, no centro-oeste da illa de Honshu. Ten 36,38 km² de superficie, unha poboación de 388.357 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 10.680 hab./km².
O concello de Toyonaka limita cos concellos Ikeda, Minō, Suita, Osaca (da prefectura de Osaca); Itami e Amagasaki (da prefectura de Hyōgo).
Valderrueda, León
Valderrueda é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 1.001 habitantes (2011).
Teoría do pico de Hubbert
miniatura|350px|Unha curva de produción do petróleo, como suxeriu orixinalmente [[M. King Hubbert en 1956]] miniatura|400px|Pico global de produción segundo Hubbert. Segundo ASPO produciuse un atraso duns 10 anos con respecto ás previsións iniciais de Hubbert A teoría do pico de Hubbert, tamén coñecida como cénit do petróleo, cume do petróleo ou esgotamento do petróleo, é unha influente teoría acerca da taxa de esgotamento a longo prazo do petróleo, así como doutros combustíbeis fósiles. Predí que a produción mundial de petróleo chegará ao seu cénit e despois declinará tan rápido como creceu, resaltando o feito de que o factor limitador da extracción de petróleo é a enerxía requirida e non os seus custos económicos.
A teoría e consecuencias hipotéticas
O ano exacto do pico non poderá determinarse até que suceder. Baseándose nos datos actuais de produción, a Asociación para o Estudo do Pico do Petróleo e o Gas (ASPO en inglés), considera que o pico do petróleo ocorrerá en 2010, sendo o do gas natural algúns anos posterior. Polo contrario, estimacións máis optimistas ofrecen reservas para un mínimo de 100 anos máis.
Gran parte da industria petroleira e dos automóbiles afirma que a teoría de Hubbert é falsa ou, como mínimo, omítena e ocúltana. Algúns críticos economicistas afirman que a escaseza motivará a busca de novos descubrimentos e que as reservas se incrementarán por encima da predición de Hubbert. Pero incluso na versión máis optimista a limitación dos recursos petroleiros pon unha data límite á extracción barata dese recurso. Ninguén nega a existencia dun teito de produción pero poucos son os gobernos e empresas que até o momento o mencionen abertamente. De entre estes cabe citar a multinacional americana ChevronTexaco, a cal lanzou unha campaña publicitaria para concienciar o público estadounidense da necesidade de actuar ante o inminente esgotamento do petróleo. Tamén a multinacional española Repsol-YPF falou publicamente nunha conferencia da cuestión facendo uso dos mesmos gráficos da ASPO.
A chegada dese pico de extracción fai pensar na posibilidade dun sombrío futuro no que a humanidade terá que sobrevivir sen a principal fonte de enerxía que lle fixo crecer e prosperar durante todo o século XX e inicios do XXI.
250px|miniatura|Superpetroleiro AbQaid.
Un crecente número de expertos cren que o pico de produción xa aconteceu. Despois do furacán Katrina, Arabia Saudita admitiu que non pode incrementar a súa produción para atenuar a crise polas perdas na produción e o refino sufridas na zona do Golfo de México. Algúns expertos pensan que estamos ante o inicio da crise definitiva do petróleo, pois será a última e a que obrigará a efectuar os maiores axustes e recortes no consumo enerxético como nunca antes se fixera.
Ademais, a crise non se limita só ao petróleo. O gas natural tamén está nas últimas en moitos lugares e o seu pico de produción non sucederá moito despois que o do petróleo. Aínda así, cabe esperar que, debido á falta deses recursos, se inicie a explotación dos depósitos de metano en vetas de carbón.
Última produción máxima
Até o día de hoxe, a produción máxima de petróleo convencional deuse en maio de 2005, segundo Matthew R. Simmons, e foi de 74.298.000 barrís de petróleo ao día. .
Segundo a OPEP, a produción máxima de petróleo convencional deuse en 2006 e foi de 71.715.500 barrís de petróleo ao día. .
A produción máxima de petróleo convencional, máis a produción de lousa bituminosa, areas de alcatrán e líquidos de gas natural, foi de 81.659.000 barrís de petróleo por día, en 2006 segundo British Petroleum. .
Ligazóns externas
Olajhozamcsúcs
Casa da fervenza
miniatura|250px|dereita|Casa da fervenza
miniatura|250px|dereita|Vista desde a ponte de chegada miniatura|250px|dereita|Vista Oeste, zona de servizo miniatura|250px|dereita|Entrada principal miniatura|250px|dereita|Emparrado da zona de entrada miniatura|250px|dereita|Salón da planta baixa miniatura|250px|dereita|Vista do comedor desde o salón miniatura|250px|dereita|Escaleira á planta primeira miniatura|250px|dereita|Habitación do señor miniatura|250px|dereita|Escaleira exterior da habitación do fillo
El Diario de Galicia (1891)
El Diario de Galicia foi un periódico editado na Coruña de 1891 a 1898.
Casa da fervenza
A Casa da fervenza (en inglés: Fallingwater) é unha das obras máis coñecidas do arquitecto estadounidense Frank Lloyd Wright, un dos principais mestres da arquitectura do século XX e gran referente na arquitectura a nivel mundial. A súa construción levouse a cabo de 1935-1939, por mor dun encargo dos señores Kaufmann en Mill Run, en Pensilvania. Dise que o arquitecto realizou os planos da casa nunha noite para presentarllos ao cliente.
El Diario de Galicia (1891)
Historia e características
Subtitulado Periódico católico e independiente, apareceu o 1 de maio de 1891. Periódico católico dirixido por Manuel Barja Cerdeira a quen sucedeu Agustín Corral Golpe. O seu redactor xefe foi Vicente Carnota Pérez.
Casa da fervenza
Encargo
A casa da fervenza foi encargada polo señor Edgar Kaufman para a construción dunha vivenda de campo para el, a súa muller e o seu fillo, alumno de Wright. Tratábase dunha familia adinerada, propietaria dun grande almacén en Pittsburgh e que demandaba unha construción senlleira e pouco ornamentada.
Talvez porque a localización preferida dos señores Kaufman se atopaba fronte á fervenza formada polo regato Bear Run ou ben pola impresión que este espazo lle causou a Wright despois das súas visitas ao lugar, a decisión de aproveitar a atmosfera e o murmurio do regato e a fervenza para localizar a futura casa sobre ela agradou moito á familia.
Deste xeito, a casa foi situada no medio dun frondoso bosque transitado polo río Bear Run en Pensilvania (EUA). O regato entra lateralmente na casa para saír frontalmente en forma de fervenza. Ao redor encóntranse árbores moi verticais e elevadas, que forman unha masa verde en verán e espido en inverno. Estamos falando dunha casa dentro da natureza e desde a que a nosa vista posúe o dominio total da paisaxe exterior e os nosos oídos o murmurio do río, perceptible en toda a casa.
Arquitectura
A casa da fervenza alcanza perfectamente o seu obxectivo de fundirse co medio no que se atopa para formar unha unidade. Nun contorno de marcadas liñas verticais perfiladas polos troncos das árbores, aparece unha casa formada por unha serie de corpos horizontais superpostos uns a outros que nos lembran a continuidade do río.
Os materiais determinados para a edificación tamén teñen un papel importante na adaptación ao medio, por iso parte dos que se perciben na casa son da propia zona, sendo algunhas pedras conservadas na súa totalidade (como pode ser o caso da pedra sobre a que se localiza a cheminea do salón).
Esta construción está completamente aberta ao medio no que se atopa, aínda que consegue gardar aos seus habitantes de calquera ollada estraña procedente do exterior. Ademais, garda un gran respecto pola natureza, sobre todo cando observamos detalles como a viga curvada da galería que sortea unha árbore. Porén, a pesar deste coidado pola natureza envolvente, o arquitecto (aínda que adaptándose ao espazo) transformou a natureza como lle conveu, creando unha nova atmosfera e baseando esta na relación de mimetismo e contraste que se chega a establecer entre o edificio e a natureza.
Contorna
O mimetismo da inserción do edificio no medio é o produto da transformación dese medio. A fervenza foi desviada durante as obras de construción, algunhas pedras viron modificada a súa localización e outras xa non están alí. Porén, o medio foi coidadosamente naturalizado posteriormente e no propio edificio hai moitos remates que achegan unha aparencia rudimentaria, formados pola sucesión de pedras naturais horizontais, laxes de distintos grosores, pedras traballadas etc.
Volumetría
A casa da fervenza é unha vivenda unifamiliar, illada de calquera edificio, coa excepción da casa de convidados un pouco máis arriba do outeiro na que están situadas as dúas. O seu esquema de distribución adianta o concepto de percorrido arquitectónico acuñado máis adiante por Le Corbusier. Accédese á casa por unha ponte, pásase por diante da entrada peonil e diríxese ao aparcadoiro.
A casa está composta por unha superposición de bandexas horizontais de grandes dimensións sen soportes visibles exteriormente, cuxas sombras provocan un espazo intermedio protexido de miradas exteriores. En contraste con esta horizontalidade, a casa posúe un núcleo vertical de pedra que é común a tódalas súas plantas. Deste xeito, a casa convértese nun prolongamento vertical das rochas do río. A estrutura do edificio evita o esquema ortogonal, o cal provoca que a maior parte dos ángulos interiores estean disoltos e consegue que o espazo interior se amplíe cara á paisaxe exterior.
A composición exterior do edificio fórmase por unha xustaposición vertical de corpos de directriz horizontal que non seguen unha xeratriz vertical común, senón que alternan as súas diferentes dimensións e localizacións para xerar á unidade do conxunto.
Espazos
A casa da fervenza é un edificio de espazos continuos. Na planta baixa distínguense diversos ambientes: o comedor, a zona da cheminea de pedra, dúas zonas de estar diferenciadas e un moble baixo de biblioteca que tapa a escaleira que baixa á fervenza. Aló atopamos unha piscina iluminada por luz cenital, unha charca de auga e o carto de instalacións. Tamén na planta baixa, pero xa separados mediante portas, podemos encontrar a cociña e a zona de servizo.
Debido a que a porta da entrada principal está nunha zona escura, nada máis entrar na casa obsérvase unha gran luminosidade que se apodera da estancia principal polos grandes vidros. Tamén dispón de lucernarios artificiais situados nun teito flotante de xeso a distintas alturas e posicións para conseguir xogos de luces que buscan lograr unha sensación de calidez no cuarto. A estreita escaleira que sobe ao primeiro andar preserva a intimidade dos cuartos privados. Todos eles ábrense a unha terraza exterior sobre os corpos voados que compoñen o edificio.
Descrición funcional
miniatura|160x160px|A Casa da Fervenza reproducida nunha [[Medallas de ouro American Arts|medalla da serie American Arts.]]
Materiais
A gama de materiais empregados correspóndese en grande medida cos materiais naturais propios da zona. Así, encontrámonos pedra do lugar que non foi movida, como a do corazón da cheminea, ou outra que se desprazou ata alí, como a que atopamos nos remates das paredes a xeito de laxes superpostas ou as puídas no chan do salón. Tamén utilízase nalgúns detalles a madeira.
Empréganse outros materiais como o formigón armado puído tinxido en cor crema, que encontramos nos beirís. Algunhas veces este formigón pode estar combinado con ferro, como acontece nas escaleiras que baixan á piscina. Así mesmo, o ferro vermello das carpinterías acompáñase de enormes follas de vidro de distintos tipos, os máis grosos úsanse para as carpinterías fixas, un pouco máis finos son os das xanelas e nalgunhas zonas son impresos, como no baño da señora.
Estrutura
A estrutura da casa está formada por uns apoios de formigón que absorben todas as cargas. Sobre eles vanse establecendo numerosos planos que finalmente agocharán tres niveis. Os diversos planos que se poden ver están construídos en formigón armado, xa sexa en vigas ou bandexas con orientación sueste e suroeste.
Tecnoloxías especiais
Nesta construción foron utilizadas determinadas estratexias para resolver os diversos problemas que ían xurdindo que supuxeron un grande avance no campo da arquitectura. Un exemplo é o xeito de resolver os enormes beirís que consistiu en dobrar as barras de aceiro cara arriba para conseguir o traballo continuado do formigón. Porén, a proporción de barras elixida por Wright non foi respectada polo construtor, pondo en vez dunha na parte inferior e dous na superior, o dobre. Por esta razón, actualmente a estrutura presenta fisuras.
Outras resolucións de problemas a sinalar poderían ser as vigas de formigón directamente incrustadas na rocha do lugar ou as xuntas de vidro con vidro.
Bolmente, Sober
Santa María de Boelmente é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 185 habitantes, 85 eran homes e 100 eran mulleres.
Leborís, Torás, A Laracha
Leborís é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 27 habitantes (11 homes e 16 mulleres).
Bom Jesus da Lapa
miniatura| Bom Jesus da Lapa é un municipio brasileiro de Baía, situado a 796 km da capital, Salvador. No ano 2004 tiña unha poboación estimada en 57.248 habitantes. Posúe unha área total de 4.148,5 Km². As súas actividades económicas están baseadas na agricultura, pesca e o turismo.
O Campo, Torás, A Laracha
O Campo é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na Comarca de Bergantiños. Tiña 84 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 42 homes e 42 mulleres.
Autorregulación
A autorregulación é o proceso de control que todo ser vivo exerce sobre as súas funcións. É o resultado de mecanismos adaptativos internos que traballan para axustar (ou mitigar) os seus sistemas biolóxicos en resposta a determinados estímulos externos.
Realízase mediante unha serie de reaccións químicas que se producen en diferentes órganos (ou orgánulos, no caso dos unicelulares) e que lle permiten ao ser vivo adaptarse e relacionarse co medio que o rodea, tanto no que respecta ao ambiente físico como ao resto de seres vivos que habitan con el. Grazas a iso, o individuo pode buscar os seus alimentos, defenderse dos seus inimigos, buscar outros individuos de sexo oposto (no caso da reprodución sexual), adaptarse ás variacións do medio (e mesmo migrar a outras zonas máis apropiadas durante as estacións desfavorábeis) e, en fin, permanecer con vida no lugar en que habita. 250px|miniatura|esquerda|León macho adulto e cría comendo un búfalo
Nos animais, o proceso darwiniano de selección natural, constitúe unha forma complexa de autorregulación: un sistema composto polas presas e os seus depredadores autorregúlase segundo un mecanismo descrito pola ecuación de Bernoulli e, se faltara, tanto as presas coma os depredadores desapareceían.
No home, aínda que moitos sistemas do corpo posúen algún grao de autorregulación, obsérvanse máis claramente no ril, no corazón e no cerebro.
Nestes órganos, especialmente nos dous últimos, a autorregulación é esencial para a vida, e a través deles o corpo pode desviar sangue (e, polo tanto, oxíxeno) cara a onde máis se necesite.
Stephen Frears
miniatura|dereita|Frears en 1989. Stephen Frears, nado en Leicester o 20 de xuño de 1941, é un director de cinema británico. Algunhas obras súas son A miña fermosa lavandería ou As amizades perigosas. Foi candidato dúas veces aos premios Oscar da Academia, en 1990 e 2007.
Siikajoki
Siikajoki é un municipio de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 5 333 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 653,89 km2, dos cales 602,34 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 5,07 hab./km².
Limita cos concellos de Hailuoto, Liminka, Lumijoki, Raahe e Siikalatva, todos eles pertencentes á súa mesma rexión.
O concello é unilingüe en finés.
Kritik der praktischen Vernunft
Kritik der praktischen Vernunft (en galego, Crítica da razón práctica), é a segunda das tres críticas de Immanuel Kant, publicada por primeira vez en 1788. Trata sobre a súa filosofía da moral, e continúa na liña da Crítica da razón pura. A gran maioría dos argumentos deste libro están expresados máis extensamente nos seus Principios fundamentais do coñecemento metafísico. A segunda Crítica exerceu unha enorme influencia no desenvolvemento posterior no ámbito da filosofía ética e moral, empezando coa Doutrina da Ciencia de Johann Gottlieb Fichte. Durante o século XX converteuse no principal punto de referencia para toda filosofía moral.
Albita
A albita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro destes pertence aos feldespatos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de sodio, que pode levar calcio ou potasio substituíndo ao sodio na rede cristalina, pero por definición de albita debe ter máis sodio (máis do 90%) que calcio e potasio xuntos (menos do 10%).
Características
Presenta un aspecto de cristais ben formados albos, case sempre maclados. A macla de cristais aplanados xuntos crea o efecto de estriacións na superficie do cristal, sendo tan característica que se designa como macla de albita.
O seu nome procede do latín albus, que significa branco aludindo á súa color máis usual. Sinónimos moi pouco usados son: hiposclerita, olafita e zigadita.
Unha variedade de albita é a cleavelandita, que aparece asociada á turmalina e forma cristais brancos tan extremadamente finos que ás veces son transparentes.
Ambiente de formación
miniatura|dereita|Capas de albita de 0,4 mm no interior dun mineral de pertita A serie de minerais feldespatos potásicos só existe cando o ambiente de cristalización se produce a alta temperatura. Cando a temperatura é baixa prodúcese a exsolución, na que a albita se separa do resto de masa mineral formando capas de albita no interior dos cristais de feldespato potásico. Ás veces estas capas brancas son visibles ao ollo humano e o espécime denomínase pertita.
A albita é un constituínte moi típico das rochas ígneas de tipo granito ou sienita. Os minerais aos que normalmente aparece asociada en ambos tipos de rocha son cuarzo, turmalina e moscovita.
Tamén se pode atopar nas rochas metamórficas, como as formadas baixo condicións de presión e temperaturas relativamente baixas, e en certas rochas sedimentarias.
Localización, extracción e uso
Encontráronse importantes depósitos na península do Labrador e na península Escandinava. Tamén hai grandes depósitos de albita na rexión do monte Branco, na Suíza, no Tirol austríaco e en todo o norte da Italia.
Este sólido é usado na fabricación de vidro e cerámica, así como na industria de materiais refractarios.
Andesita
miniatura|Exemplo de andesita con vesículas amigdaloides recheas de [[ceolita.]]
A andesita é unha rocha ígnea de composición intermedia. A súa composición mineral comprende xeralmente plaxioclasio, piroxeno e horneblenda. Frecuentemente están asociados biotita, cuarzo, magnetita e esfena. O álcali feldespato está ausente nesta rocha.
Pode considerarse o equivalente extrusivo da diorita plutónica. Como as dioritas, a andesita é característica de áreas de subdución tectónica en marxes oceánicas mariñas, como a costa de América do Sur.
O seu nome deriva dos Andes, cordilleira montañosa que transcorre paralela ao litoral costeiro dende a Venezuela até a Patagonia. A andesita pode tomar cores como o negro acibeche a verde escuro segundo a súa constitución.
Aplicacións
A andesita emprégase na construción como material inerte para balastro de vías férreas ou para utilizacións que necesiten de rochas cunha certa densidade, como diques ou canais.
SCUMM
SCUMM (Script Creation Utility for Maniac Mansion en inglés, "Utilidade de creación de guións para Maniac Mansion") atópase a medio camiño entre unha linguaxe e un motor para videoxogos para aventuras gráficas. SCUMM foi creado por Lucasfilm Games (despois coñecida como LucasArts) e desenvolvido por Aric Wilmunde r e Ron Gilbert para o seu videoxogo Maniac Mansion en 1987, considerado como unha das primeiras aventuras gráficas da historia dos videoxogos. Foi o motor de aventuras gráficas máis popular nos anos oitenta e principios dos noventa, tendo en AGI e SCI de Sierra On-Line os seus principais competidores.
SCUMM permitía aos deseñadores de xogos crearen lugares, obxectos e secuencias de diálogos sen necesidade de escribir na mesma linguaxe coa que se escribira o código fonte do xogo.
Versión 5
Nota: A tecnoloxía iMUSE foi implementada nesta versión de SCUMM.
LucasFilm Games/LucasArts
Aínda que a ferramenta ScummVM provocou que os xogos baseados en SCUMM volvesen a coñecerse na actualidade, non tódolos xogos compatibles coa máquina virtual están baseados nesa plataforma.
Lanciano
miniatura|dereita|Basílica de Lanciano.
Lanciano é unha pequena cidade italiana de orixe medieval, da provincia de Chieti. Está situada nos Abruzos, preto da costa do mar Adriático. O concello (en italiano comune) ten unha superficie de 66,94 km² e, segundo o censo do 31 de marzo de 2016 a súa poboación é de 35 312 habitantes, o que dá unha densidade de poboación de 529,51 hab./km².
O territorio de Lanciano sitúase onde as abas da Majella van caendo cara ao mar. No sur chega a limitar co río Sangro. A cidade está atravesada polo torrente Feltrino, que pasa un pouco ao norte do centro histórico. Este último encóntrase sobre tres outeiros (Erminio, Petroso e Selva), mentres que o desenvolvemento posterior tivo lugar sobre terreos máis planos ao sur deste.
Nesta cidade naceu en 1958 o músico Massimo Spadano, violín concertino da Orquestra Sinfónica de Galicia.
Brosmos, Sober
Santa Cruz de Brosmos é unha parroquia do concello de Sober, na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE, no ano 2007 tiña unha poboación de 55 habitantes, 27 eran homes e 28 eran mulleres.
Lendas
Disque en Brosmos existiu un lugar chamado Ibia, fundado polos Ibios, descendentes de Noé. A lenda conta que cando rematou o Diluvio, Noé e os seus fillos subiron polo Miño e o Sil ata chegar a Brosmos, onde se instalaron, estendendo o cultivo da vide. Crese que algúns dos restos do lugar son as casas daqueles ibios.
Mirón, Torás, A Laracha
Mirón é un lugar da parroquia de Torás no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 6 homes e 6 mulleres.
Illa de Cortegada
A illa de Cortegada está situada na ría de Arousa preto do estuario do río Ulla, fronte ás costas do Carril, no concello de Vilagarcía de Arousa. É a meirande illa do arquipélago de Cortegada, que contén ademais as illas Malveiras ou as illas Briñas, e está incluído no parque nacional das Illas Atlánticas.
É case unha illa de marea, únese á terra na baixamar polos viveiros (aínda que queda un fluxo de auga, pódese pasar andando). Ten unha extensión de 54 hectáreas e unha superficie de 2,5 quilómetros cadrados con algunhas praias e dous pequenos outeiros de pouco máis de 20 metros de altura cubertos por unha abundante flora; o maior bosque de loureiros da Península Ibérica, piñeiros, e outra vexetación.
Historia
Na Idade Media foi un lugar relacionado coas peregrinacións a Compostela que viñan polo mar. Na illa construíuse unha torre de defensa ante as invasións dos normandos e musulmáns. En 1334 construíuse a ermida da Virxe dos Miragres, reconstruída en 1652 por orde do arcebispo compostelán Fernando de Andrade e Soutomaior a carón do peirao, na que se celebraba unha romaría. Ao seu carón existía un lazareto para os mariñeiros que chegaban ao porto do Carril. Xunto dela existe un cruceiro. Hai outro cruceiro ao nordeste da illa, na punta Corveiro.
A comezos do século XX había na illa unha poboación estable dunhas 70 persoas, na beira sueste, a máis abrigada. En 1907 unha comisión de nobres e industriais procurou mercar a illa para lla regalar ao rei Afonso XIII de España, coa idea de que construíse nela unha residencia estival. O 16 de xullo de 1910 rematou o proceso de compras e expropiacións dos terreos, e o 16 de xullo dese ano firmouse a escritura de cesión da illa á casa Real. Porén, por entón xa estaba a construírse o palacio da Magdalena en Santander, polo que a illa quedou como coto de caza. O rei foi visitala nunha ocasión, e o seu fillo Juan asistiu en 1930.
Coa chegada da Segunda República Española, en maio de 1931 o Estado expropiou a illa e construíuse un cuartel de carabineiros e nos veráns seguintes celebráronse varias festas populares e excursións escolares. En 1953 devolvéuselle a Juan de Borbón y Battenberg, quen encargou a plantación forestal de eucaliptos e piñeiros. En 1978 vendeulle a illa a unha inmobiliaria, que tiña a idea de urbanizala e construír un campo de golf. Porén, logrouse paralizar o proxecto e o 13 de xuño do 2002 foi incluída no parque nacional das Illas Atlánticas para a conservación dos seus valores naturais. O 30 de agosto de 2007, cando a Xunta de Galicia a expropiou logo do pagamento dun xustiprezo de 1,8 millóns de euros, a illa volveu ser de dominio público.
Anortita
A anortita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo tectosilicatos e dentro destes pertence aos feldespatos denominados plaxioclasios. É un aluminosilicato de calcio, por definición sendo o calcio máis do 90% dos ións metálicos. É dimorfo da svyatoslavita, que ten a mesma fórmula química mais cristaliza noutro sistema distinto do triclínico.
É o extremo con calcio da serie de solución sólida dos plaxioclasios, sendo o outro extremo a albita (plaxioclasio de sodio).
O seu nome provén do grego anortos, que significa non recto, polos seus cristais oblicuos. Describiuse por primeira vez en 1823 en Italia. Sinónimos pouco usados son: indianita, amphodelita, anorthita, anorthoíta, barsovita, beffanita, ciclopita ou lepolita.
Son moi frecuentes as maclas dun cristal penetrando noutro, chegando a ser raro ver un cristal coas súas superficies enteiras sen estar cortado por outro. As maclas en láminas poden producir un canleado no cristal, producindo o efecto de estrías.
Ambiente de formación
Encóntrase fundamentalmente en rochas metamórficas procedentes de calcarias sometidas a metamorfismo de contacto. Tamén podemos encontrala en rochas ígneas plutónicas máficas.
Polo esu ambiente de formación, os minerais aos que normalmente aparece asociada son biotita, auxita, piroxeno e horneblenda.
Localización, extracción e uso
Áchanse importantes depósitos en Nápoles, Campania e no monte Vesuvio (Italia), así como en California e Nova Jersey (Estados Unidos). Tamén se encontra en grandes cantidades nas rochas das planicies lunares e foi encontrada en mostras do cometa Wild 2.
Como todos os plaxioclasios, a anortita posúe aplicacións industriais para fabricar cerámicas e esmaltes, á parte do interese coleccionístico.
Downing Street
Downing Street é a famosa rúa no centro de Londres que contén os edificios que foron, durante douscentos anos, as residencias oficiais dos dous principais ministros Británicos, o Primeiro Lord do Tesouro un cargo ostentado polo Primeiro Ministro do Reino Unido, e o Ministro de Facenda (Chancellor of the Exchequer). A dirección máis famosa en Downing Street é o 10 Downing Street, a residencia oficial do Primeiro Lord do Tesouro e, polo tanto na actualidade, a residencia do Primeiro Ministro, xa que ámbolos dous roles foron ocupados pola mesma persoa. Como resultado, esta "Downing Street" ou "Número 10" é normalmente empregado como abreviatura para o Primeiro Ministro ou o seu cargo, mentres que "Número 11" é así mesmo un termo para o Ministro de Facenda ou o seu cargo.
Downing Street está localizada en Whitehall no centro de Londres, a poucos minutos andando dos Cámaras do Parlamento do Reino Unido e no bordo do terreo do Palacio de Buckingham. A rúa foi construída e chamada así por Sir George Downing (1632-1689). Downing foi un soldado e diplomático que serviu durante o mandato de Oliver Cromwell e Carlos II de Inglaterra. Polo servizo prestado ao Rei, foi recompensado cuns terreos contiguos ao St. James's Park, sobre os que agora se atopa a rúa Downing Street. Tanto o Primeiro Ministro, o Ministro de Facenda como o Oficial Disciplinario teñen a súa residencia actual en casas dun lado da rúa. Todas as casas do outro lado foron substituídas polo enorme edificio do Ministerio de Asuntos Exteriores no século XIX. Nas décadas de 1950 e 1960, fixéronse plans para demoler tanto o Ministerio de Asuntos Exteriores como o resto de Downing Street e construír "algo máis moderno". Con todo os plans nunca se efectuaron, abandonándose a idea desde entón.
Quen vive onde
10 Downing Street é a residencia oficial do Primeiro Lord do Tesouro, polo tanto a residencia do Primeiro Ministro Británico, xa que na actualidade, ámbolos dous cargos ocúpaos a mesma persoa.
11 Downing Street é a casa do Ministro de Facenda.
12 Downing Street, anteriormente a oficina do Oficial Disciplinario, actualmente aloxa o Departamento de prensa do Primeiro Ministro, a Unidade de comunicacións estratéxicas e a Unidade de información e investigación.
Ao longo da historia destas casas, os ministros viviron por acordo en calquera dos lugares que pensaron necesario. Nalgunhas ocasións o Número 11 foi ocupado polo deputado nominal do Primeiro Ministro (tomasen ou non o título)-isto foi particularmente común en gobernos de coalición. Ás veces algún ministro decidiu usar o piso en Downing Street só para ocasións especiais e vivir noutro lugar.
Durante o seu período no cargo que se iniciou en 1881, William Gladstone reclamou a residencia dos números 10, 11 e 12 para el e a súa familia. Isto era razoable porque era á vez Ministro de Facenda e Primeiro Ministro.
miniatura|dereita|250px|As portas á entrada de Downing Street
Valderrey
Valderrey é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 510 habitantes (INE 2011).
Downing Street
Quen vive onde
Logo das Eleccións Xerais de 1997 nas que o Partido Laborista tomou o poder, realizouse un cambio. Ao ser Tony Blair unha persoa casada con tres nenos este decidiu mudar a súa familia ao nº 11 da rúa moito máis espazoso que a residencia oficial, mentres que o seu homólogo, Gordon Brown, quen estaba solteiro no momento no que aceptou o seu posto mudouse ao nº 10 máis pequeno. A pesar disto, o Número 10 continuou sendo a residencia oficial do primeiro ministro e contiña os departamentos do primeiro ministro. Isto era a segunda vez que acontecía. Stafford Northcote viviu no Número 10 unha vez, mentres que o Primeiro Ministro viviu entón no Número 11. Neste caso, o evento produciuse precisamente pola razón oposta - por entón, o Número 10 era o apartamento máis espazoso e o Señor Stafford tiña unha familia máis numerosa.