cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alan Brown
Alan Everest Brown nado en Malton, Yorkshire o 20 de novembro de 1919 e finado en Guildford, Surrey, o 20 de xaneiro de 2004 foi un piloto de carreiras británico. Empezou no automobilismo nun Cooper, despois formou parte do equipo Ecurie Richmond con Eric Brandon. Participou en 9 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutando o 18 de maio de 1952 e tamén participou en numerosas carreiras de fórmula 1 fóra de Campionato. Anotou dous puntos no campionato. Foi o primeiro piloto de Cooper en conseguir puntos no campionato.
MAN
Unha rede de área metropolitana (Metropolitan Area Network), MAN, é unha rede de alta velocidade (banda larga) que, dando cobertura nunha área xeográfica extensa, proporciona capacidade de integración de múltiplos servizos mediante a transmisión de dados, voz e vídeo, sobre medios de transmisión tales como fibra óptica e par trenzado de cobre a velocidades que van desde os 2 Mbits/s até 155 Mbits/s.
O concepto de rede de área metropolitana representa unha evolución do concepto de rede de área local a un ámbito mais amplo, cubrindo áreas dunha cobertura superior que nalgúns casos non se limitan a un contorno metropolitano senón que poden chegar a unha cobertura rexional e mesmo nacional mediante a interconexión de diferentes redes de área metropolitana.
Aplicacións
As redes de área metropolitana teñen moitas aplicacións; as principais son:
MAN pública e privada
Un exemplo de MAN pública é a infraestrutura que un operador de telecomunicacións instala nunha cidade co fin de ofrecer servizos de banda larga aos seus clientes localizados nesta área xeográfica.
= Características = As razóns polas cales se fai necesaria a instalación dunha rede de área metropolitana a nivel corporativo ou o acceso a unha rede pública das mesmas características se resumen a continuación:
Ancho de banda
O elevado ancho de banda requirido por grandes ordenadores e aplicacións compartidas en rede é a principal razón para usar redes de área metropolitana en lugar de redes de área local.
Nodos de rede
As redes de área metropolitana permiten superar os 500 nodos de acceso á rede, polo que se fai moi eficaz para contornos públicos e privados cun grande número de postos de traballo.
Extensión de rede
As redes de área metropolitana permiten atinxir un diámetro contorno aos 50 kms, dependendo o alcance entre nodos de rede do tipo de cable utilizado, así como da tecnoloxía empregada.Este diámetro considera-se suficiente para abranguer unha área metropolitana.
Distancia entre nodos
As redes de área metropolitana permiten distancias entre nodos de acceso de varios quilómetros, dependendo do tipo de cable. Estas distancias consideran-se suficientes para conectar diferentes edificios nunha área metropolitana ou campus privado.
Tráfico en tempo real
As redes de área metropolitana garanten uns tempos de acceso á rede mínimos, o cal permite a inclusión de servizos síncronos necesarios para aplicacións en tempo real, onde é importante que certas mensaxes atravesen a rede sen demora mesmo cando a carga de rede é elevada.
Integración voz/dados/vídeo
Adicionalmente aos tempos mínimos de acceso, os servizos síncronos requiren unha reserva de ancho de banda; tal é o caso do tráfico de voz e vídeo. Por este motivo as redes de área metropolitana son redes óptimas para contornos de tráfico multimedia, se ben non todas as redes metropolitanas soportan tráficos isócronos (transmisión de información a intervalos constantes).
Alta dispoñibilidade
Dispoñibilidade referida á porcentaxe de tempo no cal a rede traballa sen fallos.As redes de área metropolitana teñen mecanismos automáticos de recuperación fronte a fallos, o cal permite á rede recuperar a operación normal despois dun. Calquera fallo nun nodo de acceso ou cable é detectado e illado. As redes MAN son apropiadas para contornos como control de tráfico aéreo, provisionamento de almacéns, bancos e outras aplicacións comerciais onde a indispoñibilidade da rede ten graves consecuencias.
Alta fiabilidade
Fiabilidade referida á taxa de erro da rede mentres atopa-se en operación.Entende-se por taxa de erro o número de bites erróneos que se transmiten pola rede. En xeral a taxa de erro para fibra óptica é menor que a do cable de cobre a igualdade de lonxitude. A taxa de erro non detectada polos mecanismos de detección de erros é da orde de 10-20. Esta característica permite á redes de área metropolitana traballar en contornos onde os erros poden resultar desastrosos como é o caso do control de tráfico aéreo.
Alta seguranza
A fibra óptica ofrece un medio seguro porque non é posíbel ler ou mudar o sinal óptico sen interromper o enlace. A rotura dun cable e a inserción de mecanismos alleos á rede implica unha caída do enlace de forma temporal.
Inmunidade ao ruído
O ámbito de aplicación máis importante das redes de área metropolitana é a interconexión de redes de área local sobre unha área urbana, pero outros usos foron identificados, como a interconexión de redes de área local sobre un complexo privado de múltiples edificios e redes de alta velocidade que eliminan as barreiras tecnolóxicas.
Dinastía Kamehameha
200px|miniatura|Escudo de armas do [[Reino de Hawai.]]
A Dinastía Kamehameha (Hale O Kamehameha en lingua hawaiana) ou Casa Kamehameha, foi a familia reinante do Reino de Hawai entre a unificación das illas por Kamehameha I en 1810 e a morte de Kamehameha V en 1872. A dinastía descende da Familia Keōua, xa que Kamehameha I era o segundo fillo de Keōua Nui.
STS-81
STS-81 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 11 de xaneiro de 1997 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-81, con sete astronautas (Michael A. Baker, Brent W. Jett, John M. Grunsfeld, Marsha Ivins, Peter J.K. Wisoff e Jerry M. Linenger) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir, intercambiar a algúns membros da tripulación, levar subministracións e facer experimentos.
Dinastía Kamehameha
As súas principais contribucións foron a institución dunha forma de goberno baseada na constitución, a abolición dos antigos sistemas de normas e leis hawaianas (coñecidas como Kapu) en favor das leis occidentais, a proclamación do Edicto de Tolerancia dando liberdade de relixión, e a promulgación da Gran Mahele, que permitiu a propiedade privada das terras por primeira vez en Hawai.
STS-81
Características
O transbordador levaba un módulo Spacehab a bordo con subministracións e experimentos, transferindo 2722 kg de carga á estación. A tripulación tamén probou o sistema de illamento de vibracións da cinta de correr para o seu uso na futura Estación Espacial Internacional.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 22 de xaneiro de 1997, deixando na estación a Linenger e traendo de volta a e John E. Blaha.
Temperatura de Curie
A temperatura de Curie (Tc) ou, por veces, punto de Curie, é a temperatura por riba da cal un corpo ferromagnético perde o seu magnetismo, comportándose como un material puramente paramagnético.
Traviesas H.C.
O Traviesas Hóckey Club é un club de hóckey a patíns da cidade de Vigo, Galiza.
Temperatura de Curie
Historia e características
Pierre Curie descubriu canda o seu irmán Jacques o efecto piezoeléctrico en cristais, estabelecendo que a susceptibilidade magnética das substancias paramagnéticas depende do inverso da temperatura, é dicir, que as propiedades magnéticas varían en función da temperatura. En todos os ferromagnetos atopou un descenso da magnetización até que a temperatura chegaba a un valor crítico, chamada temperatura de Curie (Tc), onde a magnetización é igual a cero; por riba da temperatura de Curie, os ferromagnetos compórtanse como substancias paramagnéticas.
Traviesas H.C.
Inicios do hóckey a patíns en Vigo
As primeiras novas do hóckey a patíns en Vigo datan dos anos '50. Clubs coma o Vigo Sporting ou o Areosa foron os pioneiros deste deporte na cidade olívica.
Os primeiros torneos coincidindo coas festas de Vigo xogáronse fronte ao Náutico de Vigo, e as pistas onde se comezou a practicar eran As Cabanas, o frontón e posteriormente, a pista situada nun dos fondos do estadio de Balaídos.
O nacemento do club
O 3 de xuño de 1969 fúndase o Traviesas Hóckey Club, cuxo primeiro presidente foi Julio Barreira Catalá.
Outra canteira de xogadores foi a pista do colexio dos Xesuítas, onde aprenderon a patinar moitos alumnos, chegando a participar o equipo colexial en múltiples campionatos escolares a nivel estatal.
Un ano antes a comisión de festas do concello de Vigo patrocinou o primeiro Gran Premio de Vigo, organizado pola Federación Galega Sur, celebrado o 25 de agosto do 67 e coa participación do Reus Deportiu, daquela campión de España e Europa, o Académico de Oporto, e as seleccións galegas do Norte e o Sur.
É a partir destes anos cando da man do Traviesas e do seu presidente Julio Barreira se comeza a fomentar este deporte na cidade e en localidades próximas coma Ponteareas, ou Redondela co Sar ou Pontevedra co Cisne. En Vigo, e da man do Irmán Raimundo créase un equipo no Colegio Hogar, de onde saen xogadores de calidade. Desgraciadamente, tanto esta pista coma a do colexio dos Xesuítas desapareceron, co que isto significou de negativo para a canteira.
Do Torneo Cidade de Vigo ao Vigo Stick
No ano 1975 o Traviesas participou na liga nacional de primeira división por primeira vez, ao cabo de dúas tempadas produciuse a unión do Traviesas co Ponteareas, chegando a xogar durante seis tempadas en Primeira División. En 1982 produciuse a separación dos dous clubs e a refundación do Traviesas, e á fronte do mesmo Mario Cardama. Ao ano seguinte prodúcese o ascenso a primeira. Para celebrar este acontecemento, e coa colaboración de Ramón Gómez e Julio Sáenz e o patrocinio do Concello organizouse o primeiro Torneo Cidade de Vigo, coa participación do Liceo da Coruña, o Cibeles de Oviedo, Dominicos da Coruña, e o Traviesas.
Dende aquela celebráronse 25 torneos, converténdose nun dos torneos máis prestixiosos do mundo, e facéndose cargo da súa organización dende a súa cuarta edición a Federación Galega de Patinaxe, pasando os mellores equipos mundiais en cada momento pola pista central do pavillón das Travesas.
Unha das consecuencias da celebración do torneo foi a excelente relación con equipos coma o FC Barcelona, que levaron á cesión en 2001 dunha praza para xogar en Primeira División Nacional. É cando se funda o Vigo Stick Club de Hóckey.
Pornography
Pornography é o cuarto álbum da banda inglesa The Cure, editado o 3 de maio de 1982. Gravado co grupo á beira do colapso, representa o final da etapa musical comezada con Seventeen Seconds e Faith. Foi precedido polo sinxelo "Charlotte Sometimes", editado a finais do ano anterior e que non está no disco, e foi producido por Phil Thornalley.
Pornography foi remasterizado e reeditado no ano 2005. Pornography é o último álbum da banda con Lol Tolhurst como batería. Converteuse no teclista do grupo e esta é tamén a primeira edición de The Cure na que toca os teclados.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 9 da súa lista dos 50 mellores álbums de postpunk.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Robert Smith, Simon Gallup e Laurence Tolhurst.
José María Montenegro Soto
José María Montenegro Soto, nado en Mondoñedo en 1868 e finado en Lugo o 7 de xullo de 1934, foi un avogado, político e propietario agrario galego. A súa familia era propietaria de terras en Abadín.
Traxectoria
Estudou cos xesuítas no Colexio da Pasaxe, Camposancos alcanzando o grao de bacharel en 1884. Nas eleccións a Cortes de 1918 presentou a súa candidatura como maurista polo distrito da Fonsagrada, fronte a Manuel Portela Valladares, pero foi derrotado. Na ditadura de Primo de Rivera foi elixido presidente da Deputación de Lugo o 20 de xaneiro de 1924, renunciando ao cargo o 1 de abril de 1925. Nas eleccións xerais de 1933 foi elixido deputado pola provincia de Lugo, por Renovación Española. Foi membro correspondente da Real Academia Galega, da Real Academia da Historia e padrón da fundación benéfica docente denominada "Institución de la Sagrada Familia, Fundación Pardo Montenegro", creada por Julia Pardo Montenegro, en Mondoñedo.
A súa residencia en Lugo estaba situada fronte a fachada principal da Catedral, e pegada á rampla que dá acceso á Muralla. Actualmente este edificio alberga o Vicereitorado da Universidade de Santiago e no terreo adxunto apareceron importantes restos arqueolóxicos da época romana.
Lista de centros clandestinos de detención (Arxentina)
Os centros clandestinos de detención, ou CCD polas súas siglas, foron as instalacións segredas empregadas polas forzas armadas e de seguridade arxentinas para executar o plan de desaparición de persoas denominado Proceso de Reorganización Nacional na Arxentina durante o último goberno de facto nese país.
Lista
300px|miniatura|Centro clandestino de detención en Virrey Cevallos 630, Cidade de Bos Aires.
300px|miniatura|Ex Xefatura: [[centro clandestino de detención en Rosario.]]
300px|miniatura|[[centro clandestino de detención#El Olimpo|El Olimpo en Bos Aires.]]
250px|miniatura|[[La Perla (centro de detención) en Córdoba.]]
Zipacón
Período precolombiano
Zipacón é o territorio do altiplano cundiboyacense onde se atoparon as evidencias máis antigas de agricultura e olaría, que datan do ano 1270 a. C.
Durante o dominio da Confederación muisca, estivo baixo a xurisdición do Zipazgo, e foi un punto de gornición para espiar ós panches, que pola grande abertura deste lado adoitaban invadir frecuentemente o territorio muisca.
Dise que o Zipa se retiraba a Zipacón a meditar no medio dunha gran tristeza, polo que se lle deu á palabra Zipacón o significado de «O pranto do Zipa», frase que á súa vez é emblema do escudo do concello. A este respecto, o Manuscrito 158 BNC da Biblioteca Nacional de Colombia, que probablemente é unha copia encargada por José Celestino Mutis a finais do século XVIII, dálle á palabra Cone o significado de «pranto». Porén, o dicionario chibcha de Joaquín Acosta Ortegón di que a palabra quere dicir «Aliado do noso pai».
Guerra civil chinesa
A guerra civil chinesa, foi unha guerra civil que tivo lugar na China entre as forzas leais ao Kuomintang (ou Partido Nacionalista Chinés) (KMT), que gobernaban na República da China e as forza leais ao Partido Comunista Chinés (PCCh). Este conflito iniciouse en agosto de 1927 despois da Expedición do Norte, dirixida polo xeneralísimo Chiang Kai-shek, e, esencialmente, terminou cando cesaron as grandes hostilidades en 1950. Xeralmente pódese dividir en dúas etapas: a primeira desde 1927 ata 1937 e a segunda desde 1946 ata 1950 coa segunda guerra sino-xaponesa (1-07-1937-9-09-1945) separándoos. A guerra foi un importante punto de inflexión na historia da China moderna, cun cesamento non oficial das hostilidades entre os bandos, quedando finalmente baixo control dos comunistas a China continental (incluída a illa de Hainan), onde se proclamou o novo réxime da República Popular da China (RPC), mentres os nacionalistas lograban manter o control sobre os territorios insulares de Taiwán, Pescadores e varias illas costeiras da provincia de Fujian, territorios nos que se mantivo ata a actualidade o réxime da República da China (RdC). Tamén causou un enfrontamento político e militar duradeiro entre os dous lados do estreito de Taiwán, coa RdC en Taiwán e a RPC na China continental que declaran oficialmente ser o goberno lexítimo de toda a China.
A primeira Fronte Unida
esquerda|miniatura|Sun Yat-sen na Academia Militar de Whampoa. Sun Yat-sen, líder do Kuomintang (KMT), buscou o auxilio das potencias estranxeiras para vencer aos señores da guerra que se fixeran co control no norte da China por mor da caída da dinastía Qing, tras a abdicación do último emperador, Puyi. As democracias occidentais ignoraron os esforzos do líder nacionalista para atraerse a súa axuda. Con todo, en 1921 Sun Yat-sen recorreu á Unión Soviética. Facendo uso do pragmatismo político, os líderes soviéticos lanzaron unha política ambigua en virtude da cal apoiaban o KMT de Sun ao mesmo tempo que ao recentemente fundado Partido Comunista da China (PCCh). Os soviéticos esperaban a consolidación dos comunistas pero estaban preparados para a vitoria de calquera dos dous bandos. Deste xeito iniciouse a loita polo poder entre os nacionalistas e os comunistas.
En 1923 unha declaración conxunta en Shanghai de Sun e do representante soviético Adolf Iofe comprometeu a Unión Soviética a prestar axuda para a unificación nacional da China. Os asesores soviéticos -o máis prominente dos cales, Mikhail Borodin, era axente da Komintern- empezaron a chegar á China en 1923 para apoiar a reorganización e consolidación do KMT segundo a liña trazada polo Partido Comunista da Unión Soviética. O PCCh recibira da Komintern instrucións de cooperar co KMT e aos seus membros animábaselles a unirse a eles sempre que os partidos mantivesen as súas identidades, formando así a Primeira Fronte Unida entre os dous partidos. Os membros comunistas permitíuselles unirse ao KMT sobre unha base individual. O PCCh en si aínda era un partido pequeno na época, tiña uns 300 membros en 1922 e tan só 1.500 en 1925. O KMT en 1923 tiña 50.000 membros. O KMT, co apoio soviético, creou en Moscova a Universidade Sun Yat-sen para formar os futuros cadros políticos. Os asesores soviéticos axudaron os nacionalistas para crear un instituto político destinado á formación de propagandistas en técnicas de mobilización de masas e en 1923 enviaron a Chiang Kai-shek a Moscova para levar a cabo estudos militares e políticos durante varios meses. Chiang fora un dos lugartenentes de Sun Yat-sen desde os días da sociedade secreta Tongmenghui ou Alianza unida, o movemento político precursor do KMT. Ao regreso de Chiang Kai-shek, a finais de 1923, este tomou parte na creación da Academia Militar de Whampoa (inaugurada o 1 de maio de 1924) nos arredores de Cantón, cidade sede do goberno durante a alianza KMT-PCCh. En 1924, Chiang Kai-shek pasa a dirixir a academia e desta forma iníciase o seu ascenso cara á posición de sucesor de Sun Yat-sen como líder do KMT e unificador de toda a China baixo o goberno nacionalista.
Os soviéticos proporcionaron á academia moito material educativo, organización e equipo, incluíndo municións. Tamén proporcionaron educación en moitas das técnicas de mobilización masiva. Con esta axuda, Sun Yat-sen foi capaz de levantar un "exército dedicado o partido", co que esperaba derrotar militarmente os señores da guerra. Os membros do PCCh tamén estaban presentes na academia, e moitos deles convertéronse en instrutores, entre eles Zhou Enlai, que foi nomeado instrutor político.
Iuri Glazkov
Traxectoria
Glazkov graduouse na Escola Superior de Enxeñería Kharlov en 1962 e doutorouse en ciencias técnicas en 1991. Pertenceu á Forza Aérea da Unión Soviética e foi paracaidista.
Guerra civil chinesa
A primeira Fronte Unida
Con todo, despois de que Sun Yat-sen morrese (1 de marzo de 1925), o KMT dividiuse en movementos esquerdistas e dereitistas. Os membros do KMT tiñan medo de que os soviéticos estivesen a tratar de destruír o KMT desde o interior usando o PCCh. O PCCh comezou entón movementos en oposición á Expedición do Norte, e aprobou unha resolución na súa contra nunha reunión do partido.
Iuri Glazkov
Traxectoria
Adestrouse para ser cosmonauta entre novembro de 1965 e decembro de 1967. Participou na misión Soiuz 24. Pasou un total de 17,73 días no espazo.
Guerra civil chinesa
A primeira Fronte Unida
Logo, en marzo de 1927, o KMT celebrou a súa segunda reunión de partido onde os soviéticos axudaron a aprobar resolucións contra a Expedición e frear o poder de Chiang. Pronto, o KMT estaría claramente dividido.
Expedición do Norte (1926-1928) e cisma no KMT
A principios de 1927, a rivalidade entre o KMT e o PCCh levounos a unha división nas filas revolucionarias. O PCCh e os membros á esquerda do KMT decidiran trasladar a sede do goberno do KMT de Guangzhou a Wuhan, onde a influencia comunista era máis forte. O 7 de abril, Chiang Kai-shek e varios outros líderes do KMT sostiveron unha reunión, durante a cal propuxeron que as actividades comunistas eran social e economicamente disruptivas e tiñan que ser desfeitas para que a revolución nacional continuase. O 12 de abril, en Xangai, o KMT foi purgado de esquerdistas, por orde do xeneral Bai Chongxi, coa detención e execución de centos de membros do PCCh. O PCCh referiuse a isto como o Incidente do 12 de abril ou o Masacre de Xangai. Este incidente ampliou a brecha entre Chiang Kai-shek e Wang Jingwei, outro señor da guerra que controlaba a cidade de Wuhan.
Eventualmente, a á esquerda do KMT tamén expulsou membros do PCCh do goberno de Wuhan, que á súa vez foi derrubado por Chiang Kai-shek. Chiang Kai-shek, na súa calidade de comandante en xefe do Exército Nacional Revolucionario (ENR), iniciou a Expedición do Norte que levaba tempo postergada. Era unha acción en contra dos señores da guerra e pretendía a unificación da China baixo o mando do KMT. O KMT renovou a súa campaña contra os señores da guerra e capturou Pequín en xuño de 1928. Pronto, a maior parte da China do Leste estivo baixo control do goberno central de Nanjing, que pronto recibiu o recoñecemento internacional como único goberno lexítimo da China. O goberno do KMT anunciou, de acordo con Sun Yat-sen, a fórmula para as tres etapas da revolución: unificación militar, tutela política e democracia constitucional.
Insurxencia comunista (1927-1937)
miniatura|esquerda|Tropas do ENR disparando artillería contra as forzas comunistas Durante a década de 1920, os activistas do PCCh refuxiáronse na clandestinidade ou fuxirón o campo, onde fomentaron unha rebelión armada. A rebelión do PCCh contra o goberno nacionalista comezou o 1 de agosto de 1927 en Nanchang, Jiangxi. Do levantamento de Nanchang xurdiu a formación dun exército rebelde comunista, o Exército Vermello dos Traballadores e Campesiños Chineses, que máis tarde se convertería no Exército Popular de Liberación. O 4 de agosto, as forzas do Exército Vermello abandonaron Nanchang e dirixíronse cara ao sur nun ataque contra Guangdong. As forzas gobernamentais rapidamente recuperaron Nanchang mentres as forzas rebeldes escapaban ao campo. Unha reunión do PCCh o 7 de agosto confirmou a intención do partido de tomar o poder pola forza, seguida por unha violenta campaña anticomunista do goberno de Wang Jingwei en Wuhan a partir do 8 de agosto. O 14 de agosto, Chiang Kai-shek ante a falta de apoios por parte da xunta militar de Nanjing retirouse á súa aldea natal. Máis adiante o PCCh fixo outros intentos para tomar as cidades de Changsha, Shantou e Guangzhou. O Exército Vermello formado por soldados amotinados do antigo Exército Revolucionario Nacional (ERN), así como campesiños armados estableceu o control ao longo de varias áreas do sur da China. Mentres tanto as forzas do KMT seguian tentando acabar coas rebelións. Entón, en setembro, Wang Jingwei foi forzado a saír de Wuhan e o 7 de setembro produciuse unha insurrección armada sen éxito coñecida como a revolta da colleita do outono, liderada por Mao Tse Tung. Mikhail Borodin volveu en outubro, outra vez, á Unión Soviética vía Mongolia. En novembro, Chiang Kai-shek foi a Shanghai e invitou a Wang a unirse a el. O 11 de decembro, o PCCh comezou o levantamento de Cantón, establecendo un soviet alí ao día seguinte, pero o 13 de decembro perdeu a cidade tras un contraataque baixo as ordes do xeneral Zhang Fakui. O 16 de decembro, Wang Jin fuxiu a Francia. Agora había tres capitais na China: Pequín que era a capital da república internacionalmente recoñecida, outra en Wuhan gobernada polo PCCh e o KMT de esquerdas e outra en Nanjing rexida polo réxime de dereitas do KMT e que seguiría sendo a capital do KMT durante a próxima década.
Isto marcou o comezo dunha loita armada que durou dez anos, coñecida na China continental como a "guerra civil dos dez anos" (十年内战) que terminou co incidente de Xi'an cando Chiang Kai-shek foi forzado a formar a Segunda Fronte Unida contra as forzas invasoras do Xapón. En 1930 a guerra das Chairas Centrais estalou como un conflito interno do KMT, conflito que foi levado a cavo por Feng Yuxiang, Yan Xishan e Wang Jingwei que buscaban eliminar os focos restantes da actividade comunista mediante unha serie de cinco campañas de cerco. A primeira e segunda campaña fallaron e a terceira foi abortada debido ao incidente de Mukden. A cuarta campaña (1932-1933) logrou algúns éxitos temperáns, pero os exércitos de Chiang foron maltratados cando tentaron penetrar no corazón da República Popular da China de Mao. Durante estas campañas, as columnas do KMT penetraron rapidamente nas zonas comunistas, pero foron facilmente absorbidas pola grandeza do campo e non puideron consolidarse.
Por último, a finais de 1934, Chiang lanzou unha quinta campaña que implicou o cerco sistemático da rexión soviética de Jiangxi con fortíns militares. A diferenza de campañas anteriores en que penetrarón profundamente nun único golpe, esta vez as tropas do KMT pacientemente construen fortificacións, separadas unhas cinco millas, para cercar os ámbitos comunistas e cortar as subministracións de materiais e fontes de alimentos.
En outubro de 1934, as forzas do PCCh aproveitarón os espazos que deixaba o anel de fortificacións que estaban protexidos polas forzas dun aliado do señor da guerra de Chiang Kai-shek, en lugar das tropas regulares do KMT e rompeu o cerco. Os xefes dos exercitos eran remisos a desafiar ás forzas comunistas por temor a perder aos seus propios homes e non perseguiron o PCCh con moito fervor. Ademais, as principais forzas do KMT estaban preocupadas por aniquilar o exército de Zhang Guotao, que era moito máis grande que o de Mao. A retirada militar masiva das forzas comunistas durou un ano e recorriu o que Mao estimou nuns 12.500 km (25.000 Li); este feito foi coñecido como a longa marcha. A longa marcha foi unha retirada militar asumida polo Partido Comunista da China, liderada por Mao Zedong para fuxir da persecución ou ataque do exército do Kuomintang. Esta consistío nunha serie de marchas, durante as cal numerosos exércitos comunistas que estaban no sur se retirarón cara ao norte e oeste. Durante a marcha sobre Jiangxi a fronte do primeiro exército, liderado por unha comisión militar inexperta, estaba á beira da aniquilación polas tropas de Chiang Kai Shek cuxas tropas atopabanse en Jiangxi. Os comunistas, baixo o mando de Mao Zedong e Zhou Enlai, "escaparón na súa fuxida retirandose cara ao oeste e norte, polo que terían percorrido máis de 9.000 km en 370 días". A ruta pasou por algúns dos terreos máis difíciles do oeste da China fuxindo cara ao oeste, e logo cara ao norte en dirección Shaanxi. En novembro de 1935, pouco despois de establecerse no norte de Shaanxi, Mao fíxose cargo oficialmente da posición de liderado que ostentaba Zhou Enlai no Exército Vermello. Despois dunha importante reorganización dos papeis oficiais, Mao converteuse no presidente da Comisión Militar, con Zhou e Deng Xiaoping como vicepresidentes. Isto marcou a posición de Mao como o líder preeminente do partido, con Zhou nunha segunda posición respecto del.
A marcha terminou cando o PCCh chegou ao interior de  Shaanxi. O exército de Zhang Guotao, que tomou unha ruta diferente a través do noroeste da China, foi en gran parte destruído polas forzas de  Chiang  Kai-shek e os seus aliados: os hui, grupo étnico que se compón principalmente por musulmáns da fe sunní e da   camarilla  Ma (coñecida como a familia de señores da guerra  Ma). Ao longo do camiño, o exército comunista confiscou bens e armas dos señores da guerra e señoríos locais, mentres recrutaba campesiños e pobres, solidificando o seu chamamento ás masas. Das 90.000 a 100.000 persoas que iniciaron a longa marcha desde a República China Soviética, só preto de 7.000-8.000 chegaron a Shaanxi. Os restos das forzas de Zhang finalmente uníronse a Mao en Shaanxi, pero co seu exército practicamente destruído, Zhang, mesmo como membro fundador do PCCh, nunca puido desafiar a autoridade de Mao. Esencialmente, esta gran fuxida fixo de Mao o líder indiscutible do Partido Comunista da China.
Eiravedra, Xil, Meaño
Eiravedra é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 22 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 14 eran mulleres e 8 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 23 veciños, e 2005, cando eran 24.
El Avisador Santiagués
El Avisador Santiagués foi un periódico aparecido en Santiago de Compostela en 1846.
Historia e características
Subtitulado Periódico de recreo y utilidad universal, apareceu o 16 de marzo de 1846. Imprimíase na tipografía de Núñez Espinosa. Constaba de extracto das resolucións publicadas en La Gaceta de Madrid, unha sección de variedades efemérides, crónica relixiosa e unha sección de anuncios. O último número conservado é o 13, correspondente ao 5 de xullo dese ano.
Tarrío, Xavestre, Trazo
Tarrío é un lugar da parroquia de Xavestre no concello coruñés de Trazo na comarca de Ordes. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Michael Vartan
Michael S. Vartan, nado o 27 de novembro de 1968 en Boulogne-Billancourt (Altos do Sena, Illa de Francia), é un actor franco-estadounidense de cinema e televisión.
miniatura|150px|Vartan na 23 edición dos Premios Genesis ([[Beverly Hills) o 28 de marzo de 2009.]]
A Lobeira, Anca, Neda
A Lobeira é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 4 homes e 2 mulleres.
Hoz de Jaca
Hoz de Jaca (castelán) ou Oz de Tena/Oz de Chaca en aragonés é un concello da comarca Alto Gállego na provincia de Huesca, situado no corazón dos Pireneos.
Antropopatía
dereita|180px O termo antropopatía refírese á asignación de características psicolóxicas ou sentimentos humanos a outros seres. Agás no ámbito relixioso, é algo que ocorre, xeralmente de modo involuntario, nas interaccións das persoas coas cousas, plantas ou animais, como por exemplo o feito de parolar co animal de compaña.
Na literatura popular hai exemplos de abondo deste fenómeno:
Ramil, Ramil, Castro de Rei
Ramil é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Segunda República Española no exilio
miniatura|200px|Bandeira da Segunda República Española no exilio. A República Española no exilio designa ás institucións republicanas no estranxeiro que continuaron representando a legalidade da Constitución de 1931 logo da vitoria dos nacionais na Guerra Civil Española. Mantiveron a continuidade desta representación entre 1939 e ata súa disolución en 1977. A sede do goberno no exilio foi situada primeiro na Cidade de México para logo pasar o 8 de febreiro de 1946 a París, Francia.
Gary Thieltges
Gary Thieltges é un director de fotografía estadounidense propietario de Doggicam Systems. É coñecido por inventar equipos de cámaras para filmes de grandes orzamentos de Hollywood e programas de televisión. Ó ser contratado como director de fotografía nun anuncio de cervexa no que saía un can en 1997, a súa primeira invención chámase Doggicam, unha cámara nun pau cun monitor a nivel dos ollos do operador para ver a imaxe. O PowerSlide de Thieltge, unha cámara sen cables controlada sobre unha pista ríxida, foi empregado por Emmanuel Lubezki nunha escena do filme de Alfonso Cuarón de Children of Men.
Voo 1951 de Turkish Airlines
O voo 1951 de Turkish Airlines era un servizo de pasaxeiros que se esnafrou durante a aterraxe no aeroporto de Ámsterdam-Schiphol o día 25 de febreiro de 2009, resultando na morte de 9 pasaxeiros e tripulantes, incluídos os tres pilotos.
O accidente foi causado primariamente pola reacción automática do avión, que foi desencadeada por un altímetro defectuoso. Isto causou que o acelerador automático baixase a potencia dos motores ao ralentí durante a aproximación. A tripulación decatouse disto demasiado tarde para realizar as accións necesarias para incrementar o pulo e recuperar o avión antes de que entrase en perda e se esnafrase. Boeing publicou despois un boletín para lembrarlle aos pilotos de todos os 737 a importancia de monitorizar a velocidade do aire e a altitude, avisando contra o uso do piloto automático e o acelerador automático mentres se aterraba en casos nos que houbese discrepancias nos radioaltímetros.
Tanglewood Numbers
Tanglewood Numbers é o quinto álbum de estudio da banda de indie rock Silver Jews, publicado o 18 de outubro de 2005 a través do selo Drag City.
Ao igual que en todos os seus outros discos, o principal compositor de Silver Jews e membro constante da banda é David Berman. Neste álbum outros catorce músicos están implicados na creación e na gravación. Tanglewood Numbers marcou o regreso dos membros de Pavement Stephen Malkmus e Bob Nastanovich a Silver Jews. Malkmus aparecera por última vez no American Water, mentres que Nastanovich aparece no primeiro álbum do grupo, Starlite Walker. Cassie Berman, muller de David Berman, tamén aparece no disco.
A portada do disco é unha fotografía do famoso fotógrafo sureño William Eggleston.
Caraño, Pol
San Martiño de Caraño é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 139 habitantes (67 homes e 72 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Casus belli
O casus belli, como parte do ius in belo ou (Dereito de guerra), busca regular as accións bélicas dos distintos países, de maneira que a priori prohibe o recurso á forza armada para resolver conflitos, pero permite o uso do aparello militar contra outro Estado baixo o principio de ultima ratio, é dicir como último recurso.
2086 apocalipse
2086 apocalipse (en Robo Warriors) é un filme estadounidense de acción dirixido por Ian Barry que foi estreado en 1996. Estreouse en galego o 13 de decembro de 2001 a través da TVG.
Selección de baloncesto de Angola
A selección de baloncesto de Angola representa ó seu país nos torneo de baloncesto profesional internacionais. Está organizada pola Federação Angolana de Basquetebol. Angola é membro da FIBA dende o ano 1979.
Equipo actual
Equipo para o Campionato do Mundo de Baloncesto de 2014.
Ode to Ochrasy
Ode to Ochrasy é o terceiro álbum de estudio da banda sueca de garage rock Mando Diao, editado o 25 de agosto do 2006 a través dos selos Majesty Recordings e Mute Records. O seu primeiro sinxelo foi "Long Before Rock 'n' Roll" e o segundo "Good Morning, Herr Horst". O tema "The Wildfire (If It Was True)" aparece no videoxogo NHL 08.
Balrog
Descrición
Os balrogs son Maiar ó servizo de Melkor e Sauron descritos como seres enormes e ameazantes, coa habilidade de controlar o lume, a escuridade e as tebras. Inducían terror en inimigos e aliados por igual, e a mera mención do seu nome facía tremer ós máis valentes guerreiros. Acostumaban ir armados con látegos ígneos de varias puntas, e ás veces con enormes espadas de chamas.
Aínda que nos libros déixase ver pouco da intelixencia e motivacións dos balrogs, suponse que tiñan grandes intelectos, debido ó seu pasado Maia. Os balrogs foron os únicos subordinados de Melkor con xenuína lealdade cara ó seu señor, como se ve cando o rescataron de Ungoliant.
Diego López de Zúñiga y Velasco
Traxectoria
Fillo de don Antonio de Velasco e Enríquez de Lacarra e de dona Francisca López de Zúñiga, III condesas de Nieva. Desde unha temperá idade iniciouse nos exercicios cabaleirescos, e en harmonía cos designios paternos, contraeu matrimonio en 1522 con dona María Enríquez de Almansa, filla de Francisco Enríquez de Almansa, I marqués de Alcañices, e irmá de Martín Enríquez de Almansa, VI vicerrei do Perú.
Desexoso de facerse méritos, participou á beira de Carlos V na Xornada de Tunisia en 1535, onde foron liberados 20000 prisioneiros cristiáns. Logo continuou na campaña italiana de 1535 a 1536. De volta ás súas posesións de Burgos, alternou a montería coas aventuras galantes e o xogo.
Logo, incorporouse no séquito do infante Filipe (futuro Filipe II) durante o percorrido que este efectuou por Flandres e Alemaña (1548-1550). Cando devandito príncipe subiu ao trono en 1555, foi nomeado Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia. Doutro lado obtivo o título de cuarto conde de Nieva de Cameros e correspondéronlle os señoríos de Arnedo, Valverde, San Ascencio, Cerezo e a Torre de Sartaguda.
Elección como vicerrei do Perú
Debido á morte repentina de Diego de Acevedo e Fonseca, quen preparaba a súa viaxe para facerse cargo do Vicerreinado do Perú en substitución do Marqués de Cañete, o rei Filipe II o substituíu polo Conde de Nieva, despachando o día 15 de decembro de 1558 as provisións que o nomeaban como vicerrei, gobernador e capitán do Perú, así como presidente da Real Audiencia de Lima.
Por problemas administrativos atrasouse a súa viaxe ao Perú, ata que ao fin, rodeado dun numeroso grupo de oficiais, deudos e protexidos, partiu o 28 de xaneiro de 1560 desde o porto de Cádiz. Atravesou o istmo de Panamá en maio e tras superar unhas febres tropicais, arribou ao porto de Paita, na costa norte peruana, desde onde seguiu a viaxe a Lima por terra. Fixo a súa entrada oficial na capital do Vicerreinado o 17 de abril de 1561.
O Conde de Nieva distinguiuse polos seus hábitos cortesáns, o seu desidia para atender os negocios públicos e a súa cobiza. Lima transformouse en escenario dunha suntuosa vida cortesá, con cerimonias de espléndido boato, capela musical e lucimento de traxes aparatosos, todo o cal foi regulamentado polo vicerrei mediante ordenanzas. O seu mandato só durou tres anos.
Marco social
O marco social en que se desenvolveu a administración do conde de Nieva está signado pola incerteza e a polémica, que son elementos característicos dos anos 1560 peruanos. É unha época de conmoción nas bases políticas, ideolóxicas e éticas, que promove a procura dun cambio estrutural e dunha mellor harmonía entre as colectividades española e indíxena.
As resonancias de tal incerteza chegaron por certo ata a corte española, determinando o envío de visitadores civís e eclesiásticos ao Perú. Desde o punto de vista historiográfico, resalta esta fase pola calidade dos textos que produciron burócratas, letrados, clérigos ou habitantes simples, obras moi apreciables pola densidade da súa información, o seu rigor analítico e a fondura do seu pensamento. Nesta época pensaron e escribiron, por exemplo, frei Domingo de Santo Tomás e o licenciado Juan Polo de Ondegardo.
O problema da perpetuidade de encoméndalas
O asunto máis importante e complicado co que tivo que enfrontarse o conde de Nieva foi se os indios e as terras podían ser outorgados en perpetuidade aos encomendeiros. Os tres comisarios designados para examinar este problema eran Briviesca de Muñatones, Vargas de Carbajal e Ortega de Melgosa.
Nieva e os comisarios remitiron o 4 de maio de 1562 un informe conclusivo para a Coroa, suscitando a súa proposta achega do controvertido problema. Situados nunha postura intermedia entre ambas causas en xogo –a dos encomendeiros e a dos curacas (caciques)–, aconsellaban facer unha división tripartita do conxunto de repartimentos. Un terzo entregaríase perpetuamente aos beneméritos, aínda que sen goce de xurisdición; outro terzo se daría por unha soa vida, a fin de recompensar aos vasalos leais á Coroa; e o último terzo quedaría en poder da Monarquía. Con todo, as autoridades peninsulares nunca se animaron a outorgar o goce perpetuo das rendas tributarias, pois temían a formación dunha aristocracia indiana ben consolidada, capaz de socavar o seu dominio.
Obras urbanísticas en Lima
O vicerrei López de Zúñiga fixo melloras importantes na disposición urbanística da capital. Mencionaremos as máis importantes:
Real padroado
miniatura|Selo postal peruano coa efixie de Diego López de Zúñiga y Velasco.
Fundación de cidades e vilas
O conde de Nieva continuou a política colonizadora da súa antecesor, o Marqués de Cañete, e ordenou a fundación de novas poboacións en lugares estratéxicos, a xeito de centros de enlaces coas cidades xa existentes. Era tamén un xeito de dar ocupación aos vagos e aos numerosos españois que viñan ao Perú a buscar fortuna. Mencionaremos as principais poboacións que fundou, por intermedio dos seus subordinados:
Pouco antes do arribo do vicerrei había xa sido fundada a cidade de Santa Cruz de la Sierra, no extremo sur-oriental da Provincia dos Charcas, na actual República de Bolivia. O fundador foi o capitán Ñuflo de Chaves, o día 26 de febreiro de 1561, tras chegar ao mando dunha expedición vinda desde o Paraguai. O conde de Nieva limitouse a impulsar o crecemento do novo poboado, que hoxe é o máis importante de Bolivia.
Auxe mineiro
Baixo o mandato do conde de Nieva foron ditadas ordenanzas para o traballo dos xacementos de prata de Huamanga. O rendemento destas minas, sumadas ás de Potosí, fixo que a Real Facenda experimentase un crecemento sostido: remitiuse á Coroa un total de 684.287 ducados en metais preciosos.
Nesta época tivo tamén lugar o descubrimento de veas de azougue na rexión de Huancavelica (1563), da que existen varias versións. Unha delas di que uns indios de Angaraes, cuxas mulleres usaban o vermellón (mineral que contén azougue) como cosmético, comunicaron ao encomendeiro Amador Cabrera a existencia dun xacemento próximo ás minas de Palca, explotadas polo portugués Pedro de Contreras. A segunda versión refire que en 1563 un indio chamado Gonzalo de Ñahuincopa, curaca do pobo de Acoria, reveloulle a Cabrera a existencia dos xacementos de cinabrio como mostra de gratitude, pois este perdoara ao seu fillo a perda dun chapeu valioso usado durante as festividades do Corpus Christi.
Cabrera presentou a solicitude da concesión mineira polas minas o 1 de xaneiro de 1564, dándolles o nome de –A Descubridora. Logrou a concesión, outorgándolle o dereito de propiedade. A mina pasou a denominarse posteriormente –Todos os Santos– e finalmente –Santa Bárbara–, e foi durante 150 anos a maior produtora de mercurio do mundo.
O azougue foi un metal de suma importancia pois servía para beneficiar de xeito máis proveitosa a prata que se explotaba en Potosí e noutros lugares, mediante a técnica da amálgama. A regulamentación dos labores mineiras e a implantación do sistema da mita daríase algúns anos despois, xa baixo o goberno de Francisco de Toledo.
Descrédito
Nieva adquiriu fama pola súa tendencia a despilfarrar os caudais públicos, polo que o Rei, en 1563, prohibiu aos oficiais reais de Lima que pagasen os libramentos do vicerrei sen previa licenza real. Era tamén amplamente coñecido polos seus constantes actos de infidelidade conxugal (deixara á súa muller en España), o que obrigou a que na Corte emitísese a Real Cédula do 27 de febreiro de 1563, que por primeira vez cominaba a un vicerrei a vivir con «máis recatadamente».
O descrédito deste vicerrei ante o Consello de Indias foi en aumento na medida que se coñeceu que el e o seu fillo Juan recorrían a actos de corrupción e de suborno para incrementar os seus recursos económicos. Sábese que os mellores oficios públicos foron confiados ao séquito de corenta cabaleiros criados que chegaron con este vicerrei de España. Todo iso desatou o odio do grupo de conquistadores e os fillos destes, quen vían ao vicerrei como un advenedizo imbuído de suma arrogancia.
Morte misteriosa
Moitas outras versións xurdiron en torno a esta estraña morte. Pedro de Mexía de Ovando, na súa obra inédita Memorial Político afirmou que a morte do vicerrei foi provocada por un landre ou tumor venéreo que lle deu nos seus xenitais, consecuencia da súa vida libertina, e que a versión dos golpes con saquillos foi un invento para difamarlo. Á marxe de todas as conxecturas que se viñeron tecendo a través dos séculos, é posible afirmar agora que non foi Rodrigo Manrique de Lara o seu asasino, nin por causa da súa esposa Catalina, pois ningún deles estivo no Perú neses días, de acordo ás investigacións feitas polo historiador José Antonio do Busto.
O gobernador Lope García de Castro, quen veu ao Perú a substituír o conde de Nieva (aínda que sen o título de vicerrei), decidiu non continuar coas investigacións iniciadas pola Audiencia de Lima en torno á morte do vicerrei, ao ver que o asunto comprometía non só o prestixio e o nome do mesmo, senón tamén dalgunhas familias poderosas de Lima.
Pedrós, Anca, Neda
Pedrós é un lugar da parroquia de Anca no concello de Neda na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2015 tiña 35 habitantes (19 homes e 16 mulleres).
Ganón, Xil, Meaño
Ganón é un lugar da parroquia de Xil no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 133 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 71 eran mulleres e 62 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando eran 142 veciños, e 2005, cando eran 160.
Reguntille, Ramil, Castro de Rei
Reguntille é un lugar da parroquia de Ramil no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 8 habitantes (2 homes e 6 mulleres).
Río Deva, Terra de Celanova
O río Deva é un río da provincia de Ourense, afluente do Miño pola súa marxe esquerda.
Percorrido
Nace na Arrotea, a 1.000 m de altura, na parroquia de Bangueses (concello de Verea). O seu percorrido de 20 km está caracterízano como un río encaixado, antes de confluír no Miño, no encoro de Frieira. No treito final o Deva serve como linde entre os concellos da Pontedeva e Cortegada durante uns dous quilómetros.
A conca cobre un total de 132 km², sendo o caudal medio de 2,5 m³/s.
Toponimia
O seu nome é probabelmente céltico, posibelmente da mesma orixe que a voz deus (indoeuropeo *deiwos), con significado de "sagrado" ou "divino". O nome repítese na Galiza mesmo, no río Deva da Paradanta. Hai outro Deva en Cantabria. Na Galia o antigo Devona ou o británico Devon.
John Astor (homónimos)
John Astor (1923–1987) foi un político inglés membro da familia Astor.
John Astor pode referirse tamén a:
Luigi Poderico
Luigi Poderico, nado en 1609 e finado en 1675 foi un militar de orixe napolitana.
Grande
Grande pode facer referencia a:
Topónimo
Como topónimo dá nome aos seguintes lugares:
Ricardo Zonta
Ricardo Luiz Zonta (nado o 23 de marzo de 1976) foi un piloto de carreira profesional brasileiro.