cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vector de expresión
Mamíferos
Os vectores de expresión de mamíferos ofrecen considerables vantaxes para a expresión de proteínas de mamíferos sobre os sistemas de expresión bacteriana, como son: correcto pregamento, modificacións postraducionais e actividade encimática relevante. Pode tamén ser máis desexable que outros sistemas eucarióticos non mamalianos nos que as proteínas expresadas pode que non teñan as glicosilacións correctas. Utilízase especialmente para a produción de proteínas asociadas á membrana que requiren chaperonas para o correcto pregamento e estabilidade e que conteñan numerosas modificacións postraducionais. A outra cara da moeda é o seu baixo rendemento de produto en comparación cos vectores procariotas así como o custo elevado das técnicas utilizadas. A súa complicada tecnoloxía e a potencial contaminación con virus animais tamén sitúan unha restrición no seu uso na produción industrial a grande escala.
As liñas de células de mamífero cultivadas, como a de ovario de hámster chinés (CHO), COS, incluíndo as liñas celulares humanas como a HEK e HeLa poden utilizarse para producir proteínas. Os vectores son transfectados nas células e o ADN pode ser integrado no xenoma por recombinación homóloga no caso de transfección estable, ou as células poden ser transfectadas transitoriamente. Exemplos de vectores de expresión en mamíferos inclúen os vectores adenovirais, a serie de vectores plásmidos pCMV e pSV, vaccinia e vectores retrovirais, así como os baculovirus. Os promotores para citomegalovirus (CMV) e SV40 utilízanse frecuentemente en vectores de expresión de mamíferos para impulsar a expresión xénica. Tamén existen os promotores non virais, como o promotor do factor de elongación (EF)-1.
Sistemas libres de células
Neste método de produción de proteínas in vitro utilízase un lisado celular de E. coli que contén os compoñentes celulares necesarios para a transcrición e tradución. A vantaxe de tales sistemas é que as proteínas se poden producir moito máis rápido que as producidas in vivo, xa que non se require tempo para cultivar as células, pero é tamén máis caro. Os vectores usados para a expresión en E. coli poden utilizarse neste sistema, aínda que existen tamén vectores especificamente deseñados para este sistema. Os extractos de células eucariotas poden tamén utilizarse noutros sistemas libres de células, por exemplo, os sitemas de expresión libres de células de xerme de trigo. Tamén se produciron sistemas libres de células de mamíferos.
Uso en laboratorio
Os vectores de expresión nun hóspede de expresión son agora o método usual utilizado en laboratorios para producir proteínas para a investigación. A maioría das proteínas son producidas en E. coli, pero para as proteínas glicosiladas e as que teñen enlaces disulfuro, poden usarse sistemas de lévedos, baculovirus e de mamíferos.
Produción de péptidos e proteínas farmacéuticas
A maioría das proteínas farmacéuticas son producidas hoxe en día utilizando a tecnoloxía do ADN recombinante usando vectores de expresión. Estes péptidos e proteínas farmacéuticas poden ser hormonas, vacinas, antibióticos, e encimas. A primeira proteína recombinante humana usada para o tratamento de enfermidades foi a insulina, que foi introducida en 1982. A biotecnoloxía permite que estes péptidos e proteínas farmacéuticas, algunhas das cales eran previamente raras ou difíciles de obter, sexan producidas en grandes cantidades. Tamén se reducen os riscos de contaminantes como os virus de hóspedes, toxinas e prións. Exemplos ocorridos no pasado son a contaminación con prións na extracción de hormona de crecemento da glándula pituitaria recollida de cadáveres humanos, que causou a enfermidade de Creutzfeldt-Jakob en pacientes que recibiron un tratamento para o ananismo, e os contaminantes virais presentes nalgúns casos no factor VIII de coagulación illado de sangue humano, que tivo como resultado a transmisión de enfermidades virais como as hepatite e a SIDA. Dito risco pode ser reducido ou eliminado completamente cando as proteínas se producen en células hóspede non humanas.
Animais e plantas transxénicas
Tamén se produciron animais transxénicos para estudar os procesos bioquímicos animais e doenzas humanas, ou usados para producir fármacos e outras proteínas. Poden tamén ser preparadas por enxeñaría para que teñan algunha característica vantaxosa ou útil. A proteína verde fluorescente utilízase ás veces como etiqueta, o que ten como resultado que un animal sexa fluorescente, e isto foi explotado comercialmente para producir os peixes de acuario fluorescentes GloFish.
Terapia xénica
A terapia xénica é un tratamento prometedor para varias doenzas nas que o xene "normal" portado polo vector é inserido no xenoma para substituír un xene "anormal" ou suplementar a expresión dun xene particular. Os vectores virais son os utilizados xeralmente, pero desenvolvéronse tamén outros métodos non virais de entrega do xene. O tratamento é aínda unha opción arriscada debido ao vector viral usado, que pode causar efectos prexudiciais; por exemplo orixinar unha mutación insercional que pode causar un cancro. Porén, houbo algúns resultados prometedores.
A Lagoa, Mondego, Sada
A Lagoa é un lugar da parroquia de Mondego no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 64 habitantes (29 homes e 35 mulleres).
Diarios de motocicleta
Diarios de motocicleta é un filme biográfico sobre a viaxe que Ernesto Guevara fixo con 23 anos, quen anos despois se convertería no guerrilleiro marxista e revolucionario Che Guevara. O filme conta a expedición, feita en 1952 inicialmente nunha motocicleta, a través de América do Sur por Guevara e o seu amigo Alberto Granado.
Ángel Lemos
Ángel Lemos de los Reyes, nado en Vigo o 1 de marzo de 1917 e finado na Estrada o 5 de decembro de 2002, foi un pintor e escultor galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|Exposición en 1949. De regreso a Vigo, especializouse na talla de figuras, ademais de retablos, incorporouse como modelista á empresa Sancy e posteriormente deixou este traballo para dedicarse á cerámica e á pintura. En 1947 celebrou a súa primeira exposición de cerámicas, gravados, óleos e acuarelas en Vigo. Gañou unha medalla de ouro nun concurso de gravado e outra nun concurso de pintura cun retrato do seu irmán. Relacionouse con Laxeiro e os intelectuais máis representativos da cidade na posguerra, exhibiu a súa obra en varias exposicións e en 1950 introdúcese como polisón no Santa Fe e marchou a Buenos Aires, pois as investigacións sobre a súa deserción, polo que estaba condenado á pena de morte, continuaban.
Como carece de documentación, nesa época non pode expoñer nin promocionarse como artista. Traballou como modelista para a casa MAPO. Ao cabo de dez anos legalizou a súa situación, previo indulto, e converteuse en socio da empresa por iniciativa dos demais socios.
Despois da morte de Francisco Franco regresa a España e establécese en Palma de Mallorca en 1977. Durante tres anos traballou para o marchante Julio Santos, que vendía a súa pintura a particulares na Península e montaba exposicións en América. Abriu despois o seu propio taller e, por invitación do dono da Galería 19, celebrou unha exposición en Mallorca. Pintou cadros para un americano que organizaba exposicións por América e ilustrou a Historia de las Baleares con debuxos a pluma. En 1986 trasladouse á Estrada.
Escribiu tres novelas (inéditas) e varias composicións musicais.
Parklife (sinxelo)
"Parklife" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como terceiro sinxelo do seu álbum Parklife o día 22 de agosto de 1994. O tema acadou o número 10 da lista británica de sinxelos. "Parklife" ten partes faladas que foron narradas polo actor Phil Daniels, que tamén aparece novideclip da canción.
Dragon Hunter
Dragon Hunter é un filme dirixido por Steve Shimek que foi estreado en 2009.
Sinopse
Ó quedar orfo sendo aínda un bebé, logo que os seus pais fosen asasinados durante un feroz ataque de orcos, Kendrick de Elwood foi criado polo seu irmán máis vello, Darius. Aínda que só tiña nove anos, Darius adicou a súa vida ó coidado de Kendrick. Cando Darius se converteu nun gran guerreiro, coidou a Kendrick de tódolos perigos posibles. Agora, tras moitos anos de ausencia, un novo perigo xorde, máis mortal que a ameaza dos orcos ou outros homes, pois fálase dun dragón cuxos salvaxes ataques encollen o corazón de todos.
Barebox
miniatura|400px|Barebox Barebox é un xestor de arranque, (en inglés, bootloader) deseñado como ferramenta de código aberto para sistemas embebidos. Execútase nunha gran variedade de arquitecturas, incluíndo x86, ARM, MIPS, PowerPC e outros.
Barebox é capaz de cargar a inicialización de sistemas Linux embebidos mais tamén de activar hardware ou mesmo produción de código. Barebox é altamente configurábel para a produción de binarios ou de manufactura enxuta. O nome do programa deriva dunha analoxía coa navalla suíza. Así como busybox se pode considerar a navalla suíza para o Linux embebido, barebox sería a navalla suíza do metal nu (en inglés, bare metal), termo co que se coñece ao disco duro ou hardware puro, ou bare metal server, un servidor no que se instala unha máquina virtual directamente no disco sen sistema operativo.
A ferramenta
En sistemas Linux embebidos, o bootloader é o primeiro chanzo na inicialización do hardware cara o punto no que o kernel acenda.
A isto o bootloader, que non engande ningún tipo de concurrencia (emprega o CRC32 para a detección de corrupcións) ou interrupcións, prové acceso directo ao hardware, polo que é moi popular entre as enxeñeiras de hardware.
En sistemas modernos, as enxeñeiras adoitan empregar o parámetro freedesktop no Barebox para seleccionar os compoñentes do sistema de Linux cos que se quere iniciar o sistema (árbore de dispositivos -en inglés, device tree-, kernel, ou sistema de ficheiros root). Con respecto á árbore de dispositivos, barebox impórtao completo dentro de /dts/src.
En sistemas con redundancia o bootloader pode determinar cal das múltiples imaxes debe arrancar. Así mesmo o programa mantén tres copias do material co que traballa por redundancia e atomicidade.
Barebox tamén conta cunha capa de seguridade permitindo a verificalidade da imaxe seleccionada. Opcionalmente barebox pode activar o HMAC para a detección de cambios non autorizados.
Tapasina
A tapasina ou glicoproteína asociada a TAP ou TAPBP é unha proteína  que nos humanos está codificada polo xene TAPBP do cromosoma 6.
Función
O xene TAPBP codifica unha glicoproteína transmembrana que media na interacción entre moléculas do complexo maior de histocompatibilidade de clase I acabadas de ensamblar e o transportador asociado co procesamento de antíxenos (TAP), que é necesario para o transporte de péptidos antixénicos a través da membrana do retículo endoplasmático. Esta interacción facilita un óptimo cargamento do péptido na molécula do MHC de clase I. Poden unirse ata catro complexos do MHC de clase I e tapasina a unha soa molécula de TAP. A tapasina contén un motivo C-terminal de dobre lisina (KKKAE) que se sabe que mantén as proteínas de membrana no retículo endoplasmático. Nos humanos, o xene da tapasina encóntrase dentro do complexo maior de histocompatibilidade no cromosoma 6. O empalme alternativo orixina tres variantes de transcrición que codifican diferentes isoformas.
Interaccións
A tapasina presenta interaccións con:
Castro do Vieito
O castro do Vieito é un poboado castrexo situado na parroquia de Perre, no concello de Viana do Castelo, no norte de Portugal. O asentamento está construído nunha encosta virada ao sur, situándose a súa ocupación entre os séculos I a. C. e I d. C, coincidindo coa romanización.
Foi recentemente afectado, en cerca de 2/3 da súa área (aproximadamente 15.000m²), pola construción do IC1/A28,, tendo sido obxecto dunha escavación de emerxencia entre 2004 e 2005.
Foron encontrados restos de muros de construción de probables habitacións. Eran aínda visibles tres niveis de murallas. No interior destas encóntrase unha gruta natural, de pequenas dimensións, coñecida como Cova dos Mouros.
A Fraga Alta, A Castañeda, Arzúa
A Fraga Alta é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 65 habitantes (35 homes e 30 mulleres).
José Díaz Fuentes
José Díaz Fuentes, nado en Sarria o 6 de agosto de 1940 e finado en París o 30 de maio de 2010, foi un escultor galego. Era irmán do avogado, escritor e político Antonio Díaz Fuentes.
Traxectoria
dereita|miniatura|Escultura en Callás (San Fiz de Reimóndez, Sarria). Desde moi novo sentiuse atraído polas formas en pedra e madeira. O seu primeiro mestre foi un tallista da súa vila natal e aos 16 anos ingresa no obradoiro do escultor galego Cástor Atas Monteiro.
En 1958 ingresa na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela, onde vive o ambiente universitario que o enriquece intelectualmente. Logo de facer o servizo militar en Málaga, en 1964 continúa a súa formación na Escola de Belas Artes de Sant Jordi de Barcelona e posteriormente na tamén Escola de Belas Artes de San Fernando de Madrid. En Barcelona descobre a investigación da arte europea.
En xaneiro de 1970 instálase a vivir en París, onde goza da liberdade e apertura cultural que non había na España franquista. Nunha exposición nos xardíns do palacio de Luxemburgo coñeceu o escultor húngaro Ervin Patkai, do que aprendeu a traballar o formigón. É un dos fundadores na capital francesa do Círculo Cultural Galego.
A partir de se instalar en París desenvolve unha prolífica labor na que destacan a realización de esculturas monumentais tanto en Francia como en Galicia, exposicións itinerantes, expositor habitual nas salas de máis sona, acondicionamentos de espazos urbanos e actividades pedagóxicas, amais da creación de estatuas espalladas polo mundo enteiro.
A súa traxectoria foi recoñecida coa concesión en 1980 da medalla de bronce da Academia Europea de Belas Artes, e en 1999 da medalla de prata de Arte e Mérito do Senado de Francia. En 1981 recibiu unha bolsa do Ministerio de Cultura español.
Chinés clásico
O chinés clásico, tamén chamado chinés literario é a lingua da literatura clásica dende das primaveras e outonos até o fin da dinastía Han, unha forma escrita do chinés antigo. O chinés clásico é un estilo tradicional de escrita chinesa que evolucionou dende a lingua clásica, diferenciándoo das formas modernas de chinés. O chinés literario foi empregado en practicamente tódalos escritos formais da China até comezos do século XX, e tamén, durante varios períodos, no Xapón, en Corea e en Vietnam. Entre os falantes chineses, o chinés clásico foi substituído pola escrita vernácula chinesa, un estilo de escrita que é semellante ó mandarín falado.
O chinés literario é coñecido como kanbun (漢文) en xaponés, hanmun en coreano e cổ văn (古文) ou văn ngôn (文言) en vietnamita.
Falcón peregrino
O falcón peregrino (Falco peregrinus) é un falcón de talle medio, máis ou menos o dun corvo grande. É, se cadra, a ave do mundo cunha área de distribución máis ampla, que abrangue tódolos continentes agás a Antártida. Están especializados na caza de aves, que capturan no ar e que constitúen case as súas únicas presas.
Descrición
Os adultos son de cor gris azulada escura pola parte superior. A inferior ten coloracións que van do branco ó crema, en xeral con bandas transversais escuras. A parte anterior da gorxa e a superior do papo teñen manchas ou raias máis ou menos mestas. É característico da especie o bigote negro que destaca claramente sobre da gorxa branca; tamén é negra a parte superior da cabeza. O iris dos ollos é castaño escuro, a cera do pico, o anel ocular e as patas son amarelas e as unllas, negras.
A coloración de machos e femias é semellante, pero estas últimas son claramente máis grandes. Un macho pequeno mide uns 35 cm de lonxitude e ten unha envergadura de alas de 79 cm, mentres que as femias máis grandes miden ata 51 cm de lonxitude e ata 114 cm de punta a punta de ala. En Centroeuropa os machos pesan 550-750 g e as femias 740-1300 g; estas medidas convértenos nun dos falcóns de maior tamaño, só superado polo falcón sacre e o falcón albar.
Os exemplares novos diferéncianse dabondo dos adultos. Teñen a parte superior do corpo castaña preta e tódalas plumas cobertoiras teñen unha beira castaña clara. A parte inferior, de fondo castaño avermellado, está atravesada por listas castañas escuras. A marca facial é menos marcada cá nos adultos e destaca menos nos lados castaños da cabeza. Patas, aneis oculares e cera do bico son grises. Cambian á plumaxe adulta cando teñen ó redor do ano. No outono do seu segundo ano de vida xa non se distinguen dos adultos.
A súa silueta cando voan é a típica da familia: un torso forte, cabeza grande, alas relativamente longas, apuntadas e de aspecto triangular e cola de lonxitude media algo arredondada. A recoñecelo axudan a parte inferior escura e a inferior clara e barrada, e a barba visible a distancias considerablemente afastadas.
miniatura|Silueta en voo miniatura|Silueta en voo
Distribución e hábitat
O único continente no que faltan é, como se mencionou, a Antártida. Colonizaron case tódalas grandes illas, agás as do Caribe e Nova Zelandia. A súa ampla distribución estaría relacionada co seu carácter pouco esixente á hora de escoller espazos vitais. As condicións requiridas limítanse á dispoñibilidade de lugares de cría protexidos e áreas despexadas cunha suficiente oferta de aves para cazar en zonas de clima non moi quente.
Na parte meirande da súa área de distribución crían e acantilados. Só nalgunhas rexións do oeste e centro de Europa, o oeste de Norteamérica e parte de Australia viven en bosques pechados, onde crían en niños abandonados doutras aves de rapina situados en árbores altas. Nalgunhas rexións coma na área do Báltico e norte de Escandinavias e Finlandia, fan tamén niños no chan. Están ausentes dos bosque tropicais das terras baixas de Suramérica e Áfricas e das estepas asiáticas. Evitan tamén as zonas áridas de América, África e a Australia interior.
Nalgunhas zonas, singularmente Europa e Norteamérica, colonizaron nos últimos decenios grandes edificios en cidades e áreas industriais. Fora da época reprodutora aparecen en paisaxes máis variadas sempre que sexan ricas en aves, incluíndo costas mariñas e grandes áreas húmidas.
Sistemática interna
Os falcóns peregrinos amosan unha clara tendencia a aumentaren de tamaño canto máis ó norte viven. Ademais, os exemplares que viven en climas máis húmidos teñen tendencia a ter plumaxes máis escuras. A delimitación das subespecies non é doada, e provoca intensas discusións entre os científicos. O paso dunha subespecie implícaa decotío a presenza de individuos intermedios. Dependendo dos estudosos o número e a delimitación xeográfica das especie varía. A clasificación a seguir baséase na realizada por Ratcliffe (1993), que distingue 19 subespecies:
O falcón peregrino americano é algo máis pequeno cá forma típica. Os adultos son algo máis pálidos cós desta, mentres que as crías son máis escuras. O peso dos machos vai dos 500 ó 570 g,, o das femias é de 900-960 g.
Es dúas subespecies seguintes están en discusión, xa que son adscritas por algúns autores a unha especie independente o falcón de Berbería, tema que se discute máis abaixo no artigo.
A cuestión do falcón de Berbería
O falcón de Berbería constitúe un problema taxonómico particular. Estas aves, propias de rexións áridas, espállanse dende as illas Canarias, o longo das beiras do Sáhara, polo Oriente Medio ata Asia central e Mongolia. Agás por unha mancha vermella no pescozo as diferenzas coa falcón peregrino típico limítanse a seguir a regra de Gloger. A distancia xenética con este é escasa segundo os estudos de ADN. As diferenzas de comportamento, ecoloxía e anatomía son. porén. claras. O falcón de Berbería amosa un xeito de voar peculiar, batendo só a parte exterior das alas; maneira de voar que os peregrinos típicos non practican con moita frecuencia (Snow et al. 1998). Os osos dos ombreiros e da pelve son máis grosos có dos peregrinos típicos e os pés máis pequenos (Vaurie, 1961), Poden producir híbridos fértiles cós peregrinos (a hibridación entre falcóns de especies separadas non é, porén, excepcional), pero esta situación non parece producirse na natureza ó non coincidiren as súas áreas de cría máis que en pequenas zonas. .
A separación entre o peregrino e o falcón de Berbería podería ter tido lugar na última glaciación, cando grandes rexións de África do norte e Oriente medio ficaron convertidas en desertos. O fin da glaciación tería permitido que as dúas poboacións volveran a entrar en contacto. Este escenario sería similar ó proposto para a historia evolutiva do falcón sacre en relación co falcón albar. O falcón de Berbería é un dos poucos casos de animais que constituirían unha especie separada dende o punto de vista biolóxico, pero non dende o filoxenético. En conclusión, parece evidente que o falcón de Berbería deu os primeiros pasos na evolución vara a ser unha especie independente (illamento reprodutivo, e distincións morfolóxica e ecolóxica), pero non se estableceu aínda unha barreira reprodutiva postcigótica coa especie mai.
Técnicas de caza
Cazan habitualmente ó amencer e ó solpor, cando as presas son máis activas. Capturan case exclusivamente aves pequenas e medianas en voo e a ceo aberto, polo que as áreas de caza máis comúns inclúen augas abertas, pantanos, vales, campos cultivados e tundras. Xa que nestas condicións non é posible achegarse á presa sen ser visto a aproximación ten que facerse a gran velocidade, para non permitir á vítima máis que un tempo moi curto de reacción. As dúas técnicas de caza principais son a caída en picado dende moita altura e un voo horizontal partindo dun lugar de espreita alto.
No caso dos picados os falcóns voa en círculos a grande altura agardando a presenza dunha ave por debaixo da súa área de voo. Cando a localizan recollen as ás e a cola e déixanse caer cara a ela coas patas atrás. As presas son golpeadas, en xeral nunha á, o que evita danos no propio falcón, e coas gadoupas pechadas. A presión do aire durante o voo podería danar os pulmóns do falcón, pero uns pequenos tubérculos óseos situados nas fosas nasais guían o aire entrante e permiten que á ave respire máis facilmente reducindo os cambios de presión do ar.
Despois de golpeala presa o falcón ten que describir unha curva para volver cara á ela e cachala. As vítimas adoitan morrer despois do choque, en caso contrario son rematadas cun golpe do bico na caluga. Se a vítima é pesada de máis déixana caer no chan e cómena nel. As aves son depenadas antes de comelas.
Os paxaros que detectan un falcón peregrino protéxense voando en círculos moi pechados, manobra que non pode facer o cazador a causa da grande velocidade do seu voo, polo que nestes casos a caza non ten éxito. Aínda que se calcula que un falcón podería acadar os 340 km/h durante os picados, as medidas máis fiables feitas na natureza dan como resultado velocidades punta de 140 km/h.
En voo horizontal partindo dende a posición de pousado achéganse ás presas por detrás e lixeiramente por abaixo delas. A súa velocidade permítelles atrapar axiña en voo calquera outra ave. Esta velocidade de aproximación e o feito de achegárense ás vítimas aproveitando o seu ángulo morto de visión contribúen ó factor sorpresa. As aves son capturadas pola parte inferior e dende atrás. Se detectan a tempo a presenza do cazador, as presas teñen moitas opcións de fuxir. Os paxaros pequenos, coma o estorniño, déixanse caer de seguida cara ó chan; os meirandes, coma as pombas, tentan voar en curvas pechadas. Estas técnicas non están ó alcance dunha ave moi rápida pero con capacidade de manobra reducida coma o falcón peregrino, polo que nestes casos os ataque adoitan fracasar.
As dúas técnicas básicas poden ser modificadas ou combinadas. En especial cando non están chocando, as parellas poden cazar xuntas. Nese caso a aproximación á presa faise cunha separación calculada, de xeito que o segundo falcón poida golpeala se falla o primeiro. Cando a ave voa cara a arriba un dos falcóns colocase máis alto e outro, en xeral a femia, voa en círculos por embaixo.
Alimentación
A parte fundamental da súa dieta está constituída por aves pequenas e medianas. O peso máximo das `presas que ataca é duns 500 g, pero as vítimas adoitan ser ben máis lixeiras. As especies máis frecuentemente capturadas dependen, como é lóxico, da oferta de cada territorio de caza. Os súes métodos de caza son máis eficaces coas aves que voan distancias máis longas en liña recta. Como consecuencia, en boa parte do centro e oeste de Europa son as pombas domésticas ou salvaxes as que constitúen a parte fundamental da súa alimentación. No outono e primeiros de ano os paxaros migradores coma os tordos e os estorniños xogan tamén un papel importante. Nas beira do mar as presas fundamentais son aves mariñas coma as gaivotas. O feito de cazaren ó lusco fusco fai que entre as súas presas estean tamén algúns morcegos, ó único mamífero que comen regularmente. A presenza doutros mamíferos, insectos e réptiles na súa dieta e escasa, pero pode variar dependendo da abundancia de alimento En áreas urbanas favoreceuse a cría do falcón peregrino como xeito de controlar as poboacións dalgunhas aves, coma as pombas ou os estorniños.
esquerda|miniatura|Adulto da subespecie pealei ou tundrius no niño, [[Alasca]]
Reprodución
miniatura|Falco peregrinus miniatura|Falco peregrinus madens Son capaces de reproducirse cando teñen uns 9 meses, aínda que as aves nacidas o anoa anterior o fagan, polo menos en territorios con poboacións normais, moi ó raro. As parellas son en principio, para toda a vida e retornan os mesmos territorios de cría cada ano. As cerimonias de cortexo non son moi espectaculares: os dous membros da parella póusanse xuntos e, en condicións de bo tempo, voan xuntos en círculos sobre o seu territorio de caza. Unhas 6 semanas antes de comezar a posta de ovos, o macho empeza a fornece-la femia con alimentos, e esta faise pouco activa. A entrega das presas faise no aire, coa femia voando boca arriba para recibi-las das gadoupas do macho. O punto álxido da época nupcial coincide coa selección do lugar do niño polo macho, que procura atraer á femia ó sitio escollido. Durante a estación reprodutora son territoriais. As parellas adoitan estar separadas por polo menos un km. de distancia, a miúdo moito máis. Non constrúen niño coma tal. Escollen para poñe-los ovos furados ou fendas nas penas ou niños abandonados doutras aves grandes que críen nas rochas, onde se limitan a facer un furado pouco fondo na terra, no grixo ou na area soltos ou na vexetación, sen engadir ningún material. En rexións remotas onde non son molestados, coma no Ártico, poden face-los niños en ladeiras non tan verticais e mesmo en rochas baixas e pequenas elevacións do terreo. Cando crían nas árbores aproveitan niños vellos de aves de rapina. As estruturas de orixe humana que usan en ocasións, son as que recordan os acantilados nos que crían habitualmente. Dentro do territorio de cría poden ter varios lugares de aniñada, que son utilizados en anos sucesivos. A parella defende o lugar escollido contra outros falcóns, aguias e corvos.(Blood & Banasch 2001)
As femias adoitan facer unha segunda posta se a primeira se perde. A media de polos por niño, a causa dos ovos infértiles e as mortes é de 2,5, e a media dos que chegan a voar de 1,5.
Esperanza de vida
Os peregrinos chegan a idades de ata algo máis de 15 anos, sendo a idade máis alta rexistrada de 18 anos. A mortandade no primeiro ano de vida sitúase entre o 59 e o 70 %, e baixa a entre o 25 e o 32 % nos adultos. Ademais das mortes orixinadas por causas antropoxénicas coma a colisión con obxectos feitos polo ser humano, os falcóns peregrinos poden ser cazados por aguias grandes, o falcón albar, gatos salvaxes o outros predadores. Os xoves inexpertos poden ser vítima tamén de falcóns peregrinos adultos.
Desprazamentos
Os falcóns son migradores ou sedentarios segundo as poboaciósn migradorws de longa distancia ou sedentarios. As tendencias migratorias aumentan cara ó norte da súa área de distribución. As poboacións mediterráneas e tropicais son sedentarias. No norte centro e leste de Europa moitos falcóns de primeiro ano pasan o seu primeiro inverno no oeste e sur do continente, mentres que máis dos adultos son sedentarios. Os individuos do Ártico son migradores. miniatura|Falco peregrinus peregrinus que foi atopado ferido e rehabilitado no zoolóxico de [[Olomouc, República Checa.]]
Situación e ameazas
Os falcóns foron perseguidos con fereza polo menos ata finais do século XIX, e os seus niños roubados en moitas zonas. Isto, sumado a falta de lugares para face-los niños provocou unha grande redución do número de falcóns. Outra catástrofe enorme para a especie foi descuberta en 1961 no Reino Unido, onde un censo comprobou unha redución do 44 % da poboación en 20 anos. A ave desapareceu completamente no sur de Inglaterra e ficou en condicións precarias en case todo o resto do país. Un estudo dos ovos amosou que o groso da casca se reducira nun 20 % dende 1947, redución que se detectou tamén nos ovos doutras aves coma o gabián.
O mesmo retroceso foi contrastado na Europa continental a partir de 1950: a especie extinguiuse en Dinamarca, os Países Baixos, Bélxica, Luxemburgo e na República Democrática Alemá a finais dos anos 1970, e as poboacións reducíronse a unmhas pucas parwellas en Escandinavia, a antiga BRD, Suíza, Austria e Polonia. Nos Estados Unidos desapareceu ó leste da Montañas Rochosas.
A prohibición do DDT a primeiros dos anos 1970 nos países occidentais máis industrializados, a protección das áreas de cría e as soltas controladas permitiron o aumento rápido das poboacións, de xeito que hoxe os peregrinos volven a reproducirse en case todos os seus vellos territorios perdidos. En Europa a primeiros do século XXI calculouse a súa poboación nunhas 6.600 parellas reprodutoras. e a IUCN cifra a poboación mundial entre 10.000 e 100.000 exemplares e parece manterse estable.
Os ovos e polos do falcón peregrino son obxecto de tráfico no mercado negro, para seren utilizados na cetrería e polos coleccionistas de ovos.
esquerda|miniatura|Falcón peregrino femia nos arredores do aeroporto de Labacolla
Cetrería
O falcón peregrino vense usando en cetrería dende hai máis de 3 000 anos, empezando cos nómades de Asia Central. Pola súa habilidade para facer picados a altas velocidades foi moi buscado e usado xeralmente por cetreiros experimentados. O falcón peregrino emprégase en ocasións para espantar outras aves en aeroportos, intentando así reducir o risco de accidentes e mellorando a seguridade do tráfico aéreo. Tamén se usaron para interceptar pombas mensaxeiras durante a Segunda Guerra Mundial.
O peregrino urbano
O cambio de punto de vista humano con respecto a especie despois da catástrofe causada polo DDT favoreceu a presenza destas aves no medio urbano, que ata os anos 1970 era excepcional. Os seus novos asentamentos en grandes edificios e áreas industriais foron coidadosamente protexidos, o que permitiu que se estableceran novas poboacións. No leste dos Estados Unidos o 34% da poboación de falcóns peregrinos criaba en edificios. , e no medio oeste en 1995 máis do 80%, en Renania do Norte –Westfalia, Alemaña en 1996 máis do 80%.
Os falcóns adultos teñen poucas dificultades no medio urbano, pero os accidentes entre as crías inexpertas son habituais e ó redor do 30% deles non chegan a ser independentes.
Ministro de Estado de Mónaco
O Ministro de Estado de Mónaco ou Primeiro Ministro de Mónaco é o título do xefe de goberno de Mónaco, aínda que é nomeado e está subordinado ao Príncipe de Mónaco. Durante o seu mandato, é o responsable de dirixir a acción do goberno e está ao cargo das relacións internacionais. Como representante do Príncipe, tamén dirixe os servizos executivos, está ao mando da policía e preside (con poder de voto) o Consello de Goberno.
O cargo foi creado en 1911, a través da Constitución de Mónaco. Até a reforma constitucional de 2002 esixíase que a persoa que ocupase o cargo tivese cidadanía francesa, e era seleccionado de entre distintos candidatos propostos polo goberno francés. Desde 2002, o Ministro de Estado pode ser francés ou monegasco, e é elixido polo Príncipe tras consultar ao goberno francés.
Amido
O topónimo Amido pode referirse a varios lugares de Galicia:
-2785
Véxase tamén
Historia ano a ano
Ministro de Estado
O termo Ministro de Estado pode referirse a:
Fontán, Sada, Sada
Fontán é un lugar da parroquia de Sada no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 750 habitantes (369 homes e 381 mulleres).
Bandeira de Xeorxia
A bandeira de Xeorxia (en xeorxiano: საქართველოს სახელმწიფო დროშა, saqartvelos saxelmtsipho drosha), coñecida como a "bandeira das cinco cruces", é un dos símbolos oficiais do país dende o 14 de xaneiro de 2004 tras cincocentos anos en desuso. Foi o emblema do Reino de Xeorxia durante a Idade Media. É unha bandeira de cor branca cunha cruz vermella na súa parte central que a divide en cuadrantes e con catro pequenas cruces vermellas por cada cuadrante. As proporcións entre o ancho e o alto da bandeira son de 2:3.
Deseño
A bandeira nacional de Xeorxia, tal como vén descrita no Decreto Presidnecial nº 31 do 25 de xaneiro de 2004:
Historia
A existencia da "bandeira das cinco cruces" está documentada dende o século XIII. O elemento central da bandeira é a Cruz de San Xurxo que é considerado patrón de Xeorxia e tamén figura na bandeira de Inglaterra. Segundo o erudito xeorxiano Giorgi Gabeskiria, probablemente as catro cruces pequenas da bandeira remóntanse ao reinado de Xurxo V de Xeorxia (alcumado "o Brillante" ou "o Esplendido") monarca que logrou expulsar aos mongois. Co paso do tempo fóronse introducindo algunhas modificacións como o deseño das pequenas cruces que se converteron nunha variante das que figuran na cruz de Xerusalén, símbolo usado dos cruzados.
A bandeira caeu en desuso durante a Idade Media. Logo da independencia de Xeorxia da Unión Soviética en 1991 foi recuperada polo nacionalismo xeorxiano. Oito anos máis tarde unha maioría de xeorxianos, incluíndo o patriarca da Igrexa ortodoxa de Xeorxia, apoiaron a restauración do antigo emblema do Reino de Xeorxia e no parlamento o proxecto de lei para modificar a bandeira superou tódolos trámites aínda que non chegou a entrar en vigor pola negativa do presidente Eduard Shevardnadze a sancionar a norma. Logo da negativa do presidente a recuperar "A bandeira das cinco cruces" esta foi adoptada como símbolo do principal partido da oposición, o Movemento de Unidade Nacional, liderado por Mikhail Saakashvili e o seu uso representou o rexeitamento a Shevardnadze.
A "bandeira das cinco cruces" foi declarada símbolo nacional o 14 de xaneiro de 2004 e foi aprobada formalmente a través dun decreto presidencial promulgado por Saakashvili o 25 de xaneiro, tras a súa elección como presidente de Xeorxia. A adopción da bandeira dun partido político como emblema nacional non estivo exento de controversia xa que non faltaron voces que cuestionaron o carácter democrático desta decisión.
Xeorxia (1918-1921, 1990-2004)
Durante a existencia de Xeorxia como estado independente dende 1918 ata 1921, empregouse a bandeira tricolor. Era unha bandeira de cor vermella burel (vermello óxido) con dúas franxas de cor negra (a superior) e branco (a inferior) situadas no cuadrante superior máis achegado ao mastro. O deseño foi obra de Jakob Nikoladze, un pintor que resultou elixido nun concurso convocado para o efecto. Esta bandeira foi abolida pola Unión Soviética en 1921. Obtida de novo a independencia, foi recuperada polo Consello Supremo da República de Xeorxia como símbolo nacional o 14 de novembro de 1990 pero foi perdendo popularidade entre a poboación ao quedar vencellada coa caótica situación política e social na que quedou inmersa Xeorxia logo da súa independencia da Unión Soviética.
República Socialista de Xeorxia (1921-1990)
Durante o período no que Xeorxia formou parte da Unión Soviética, adoptáronse, como emblema, varias versións da bandeira da Unión Soviética nas que se aprecia incorporada a súa denominación oficial República Socialista soviética. A última versión foi unha bandeira vermella cunha franxa horizontal azul próxima ao bordo superior da bandeira cunha figura de sol azul situada no cuadrante superior máis próximo ao mastro. No interior do sol azul figuraban unha fouce, un martelo e unha estrela vermellos. Esta bandeira foi adoptada en 1951 e estivo vixente ata a independencia do país en novembro de 1990.
Provincia de Alacant
A provincia de Alacant (en valenciano: Alacant, en castelán: Alicante) é a máis meridional da Comunidade Valenciana. Limita ao norte coa provincia de Valencia, ao sur coa Rexión de Murcia, ao oeste con Murcia e a provincia de Albacete (Castela-A Mancha), e ao leste co mar Mediterráneo. A súa capital é a cidade homónima de Alacant. A súa área abrangue 5.863 km², cunha poboación de 1.855.047 habitantes (2015).
As cidades da provincia que superan os 50.000 habitantes son Alacant (328.648 hab.), Elx (227.312 hab.), Torrevieja (88.447 hab.), Orihuela (82.675 hab.), Benidorm (69.045 hab.), Alcoi (59.567 hab.), Sant Vicent del Raspeig (56.302 hab.) e Elda (53.248 hab.).
Hidrografía
A provincia de Alacant tan só conta cun curso de auga saliente, o río Segura, que flúe nos seus últimos 36 km polo Sur da provincia, na comarca da Vega Baixa ou Baix Segura. O río autóctono máis importante é o Vinalopó, que atravesa Elda e Elx. Outros cursos dignos de sinalar son, de Norte a Sur, os ríos Serpis, Girona, Gorgos, Algar, Amadorio, Monnegre e a Rambla de les Ovelles.
Comarcas
A faixa costeira (Dénia, Xàbia, Calp, Benidorm, La Vila Joiosa, Alacant, Santa Pola, Torrevieja) forman a chamada Costa Branca. Nesta zona destaca a área metropolitana de Alacant-Elx, que con 725.395 habitantes é a 8ª maior aglomeración española.
Galería de imaxes de Goiás, Lalín
San Miguel de Goiás é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
O Pedrido, A Castañeda, Arzúa
O Pedrido é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 4 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Francisco García Alted
Francisco García Alted, nado en 1907 e finado en Málaga o 13 de febreiro de 1995, foi un militar e político español.
Traxectoria
Estudou na Academia de Infantería. En 1923 foi destinado ás forzas indíxenas de Marrocos até 1929, cando pasou á Garda civil. Militou en Falange Española de las JONS. A finais 1936 foi nomeado gobernador civil de Málaga, cesando en agosto de 1939. En setembro de 1939 pasou a ser gobernador civil de Pontevedra, cargo do que cesou en abril de 1940. Co grao de capitán, prestou servizos como voluntario na División Azul como Xefe da Policía Militar Española da División Española de Voluntarios. Despois fixo carreira no exército, retirándose como coronel en 1969. Ascendeu a Xeneral de Brigada Honorífico en 1983.
Vida persoal
Casou con Ascensión Ibancos Torres.
Tomo Miličević
Tomislav Miličević, nado en Saraxevo o 3 de setembro de 1979, é un músico de Bosnia e Hercegovina. É guitarrista e teclista ocasional da banda 30 Seconds to Mars. É o irmán máis novo da modelo e actriz Ivana Miličević.
Traxectoria
Naceu nunha familia de orixe croata, pero pasou a maior parte da súa vida nos Estados Unidos, xa que os seus pais, Tonka e Damir Miličević, emigraron a Detroit, Míchigan, na procura dunha vida mellor. Ademais da súa irmá Ivana, tamén ten un irmán máis novo chamado Filip.
Tomo comezou a tocar o violín á idade de 3 anos. O seu tío, Bill Miličević, é violinista profesional e mestre na escola de música de Míchigan. Na adolescencia descubriu o rock, sendo o Nevermind de Nirvana o primeiro disco que mercou cos seus cartos, e máis tarde a súa irmá Ivana levouno a ver Nirvana en directo, o que sería o seu primeiro concerto de rock.
Coa axuda do seu pai fabricou unha guitarra, que anos máis adiante usaría para gravar o tema "A Modern Myth" do segundo álbum de 30 Seconds to Mars, A Beautiful Lie. Dende o 2000 ao 2002 tocou nunha pequena banda de Míchigan chamada Morphic, e unha vez disolto o grupo decatouse grazas a Shannon Leto, a quen coñecía dende anos antes, de que 30 Seconds to Mars buscaba guitarrista trala saída de Solon Bixler. Realizou unha audición e consguíu entrar a formar parte do grupo no ano 2003.
Crazy Beat
"Crazy Beat" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo Blur, editada como segundo sinxelo do álbum Think Tank o día 7 de xullo do 2003. "Crazy Beat" foi comparada polos críticose a banda ao hit de 1997 "Song 2", na súa simplicidade. Publicada nos Estados Unidos como primeiro sinxelo do disco, converteuse no primeiro dende "Song 2" en entrar na lista Modern Rock Tracks, acadando o posto 22.
Partido Socialista Obrero Español en Galicia
O PSOE comezou a súa andaina en Galicia en 1891 ao constituírense as agrupacións locais de Ferrol, A Coruña, Santiago de Compostela e Vigo, nos anos seguintes o partido tivo escasa influencia no seo da sociedade galega pero si conseguiu unha certa influencia indirectamente, a través da Unión General de Trabajadores, as zonas de maior implantación do partido eran Ferrolterra e Vigo. En 1915 constituíuse a Federación Rexional de Galicia e a partir de 1920 a militancia comezou a aumentar significativamente, con todo en 1930 contaba con 700 militantes nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 sacou 120 concelleiros, destacando Ferrol con 13 e Vigo con 7, nas eleccións constituíntes de 1931 obtivo 8 deputados, en 1932 o PSOE contaba con 3.600 militantes en 78 agrupacións locais.
Nas eleccións de 1933 o PSOE con conseguiu representación parlamentaria en Galicia e tras os sucesos de 1934, nos que o PSOE non participou, detívose a algúns dos seus dirixentes, como Xaime Quintanilla. O PSOE aliouse cos republicanos de esquerda e os galeguistas na Frente Popular para concorrer ás eleccións de 1936 e conseguiu 6 deputados en Galicia e aumentou espectacularmente a afiliación, uns 20.000 afiliados segundo informes policiais, ao tempo que asumía a autonomía para Galicia que anteriormente tan só tiña o apoio dunha pequena minoría dos socialistas encabezada por Quintanilla xa que a maioría como sinalou o congreso rexional de 1931 cría que en Galicia non se sentía a necesidade dunha autonomía rexional e condenaban todo intento de nacionalismo idiomático e político favorecendo, pola contra, a descentralización administrativa municipal.
A Guerra Civil española levou os socialistas galegos á clandestinidade, a prisión, o exilio ou a morte e apenas nada quedou da súa organización en Galicia, totalmente esfarelada pola represión franquista e non foi ata 1973 cando comeza o proceso de implantación ao xurdir un núcleo de militantes na Facultade de Económicas de Santiago e sobre todo polos contactos realizados por Felipe González nas súas visitas a Galicia en 1976 e a constitución a Federación Socialista Galega polas 7 agrupacións locais galegas e aproximadamente 150 ou 200 militantes (A Coruña, Santiago de Compostela, Foz, Lugo, Ourense, Pontevedra e Vigo) que celebrou o seu I Congreso Nacional en febreiro de 1977 elixindo como secretario de organización a Francisco Vázquez Vázquez, progresivamente o número de agrupacións locais foi aumentando ata chegar a 20 para as eleccións de xuño de 1977 nas que o PSOE conseguiu en Galicia 3 escanos e o 15,5 % dos votos, a partir dese momento o aumento de afiliacións ao partido acelerouse. No Congreso extraordinario de novembro de 1977, a proposta do sector galeguista, adoptouse o nome de Partido Socialista de Galicia-PSOE que despois de varios contenciosos co Partido Socialista Galego cambiou a Partido dos Socialistas de Galicia-PSOE.
A Pena, A Castañeda, Arzúa
A Pena é un lugar da parroquia da Castañeda no concello coruñés de Arzúa na comarca de Arzúa. Tiña 20 chabitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 9 eran mulleres.
Vuelta a España 1936
A Vuelta a España 1936 foi a segunda edición da Vuelta a España. A competición ciclista tivo lugar entre o 5 e o 31 de maio de 1936, cun percorrido de 4364 km dividido en 21 tiradas, con saída e chegada en Madrid.
Tomaron a saída 53 corredores, dos cales remataron 26. Entre eses 53 estaban 44 españois, dos cales dous eran galegos: o ponteareán Delio Rodríguez, que rematou no posto 24º, e o cambadés Marcelino Sánchez, retirado na cuarta etapa.
O vencedor foi o belga Gustaaf Deloor, que xa gañara a edición anterior. Cubriu a proba a unha velocidade media de 29,068 km/h, e viuse favorecido pola caída na primeira etapa do seu gran rival no ano anterior, Mariano Cañardo. Salvador Molina foi o gañador da clasificación da montaña.
Clasificacións
Nesta edición da Vuelta a España disputáronse tres clasificacións: a xeral, a da montaña e a de equipos:
Hercules: The Legendary Journeys
Hercules: The Legendary Journeys (en galego Hércules, as viaxes lendarias) foi unha serie de televisión estadounidense baseada na mitoloxía grega e no semi-deus Hércules, protagonizada por Kevin Sorbo.
A serie, rodada nun parque natural de Nova Zelandia, empezou como un telefilme, ata rematar sendo 5 telefilmes para a televisión en 1994.
Posteriormente a serie estreouse o 16 de xaneiro de 1995, emitíndose ata finais de 1999. Despois de 5 anos e medio de gravacións e 6 tempadas en 111 episodios, era vista en máis de 115 países en todo o mundo. A serie tivo un spin off: Xena: Warrior Princess (Xena, a princesa guerreira, emitida entre 1995 e 2001).
Ficharon a Kevin Sorbo como Hércules a finais de 1993, cando os produtores executivos Robert Tapert e Sam Raimi pensaron que era exactamente o tipo de "Joe Montana" que previron para o papel. Kevin Sorbo protagonizou as cinco películas con grande éxito para a televisión antes de trasladarse á serie semanal.
Argumento
A serie é unha versión fantástica da mitoloxía grega, obviando bastante o aspecto histórico.
Hai moitos anos, Zeus, rei dos deuses, tomou a forma humana e mantivo un romance cunha moza fermosa chamada Alcmena, enganando á súa esposa Hera, a raíña dos deuses. Como resultado deste romance, naceu un bebé, medio deus e medio mortal, que posuía unha gran forza: era Hércules.
Hércules tivo unha difícil infancia e mocidade sen o seu pai. Hera, celosa polo romance entre Zeus e Alcmena, atormentouno desde neno, pero Zeus, prevido pola carraxe de Hera, tamén protexeu a Hércules desde a súa nenez. Hércules sempre quixo coñecer ó seu pai, pero non tivo a oportunidade ata ser adulto.