cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alphonse Daudet
Traxectoria
Alphonse Daudet naceu no seo dunha familia burguesa da Provenza. O seu pai posuía unha fábrica de bufandas mais ao quebrar o negocio en 1848 a familia trasladouse a Lión. En 1856 Daudet tivo que interromper os seus estudos e comezou a traballar como mestre en Alès durante uns meses, ata que o 1 de novembro de 1857 marchou a vivir co seu irmán Ernest a París.
Xesús Rodríguez Muíños
Ponte Ourense e Lalín
Nos seguintes dous anos xogou na Terceira División, no Ponte Ourense e no Lalín, logrando con este último o ascenso a Segunda B. A tempada 1998/99 foi a última de Carolo na Segunda B e pechouna con 7 goles en 33 partidos co Lalín.
Alphonse Daudet
Traxectoria
Daudet comezou a escribir poemas, que recolleu en Les Amoureuses (1858), obra que lle deu unha certa celebridade. Conseguiu un emprego en Le Figaro, e entre 1860 e 1865 traballou como secretario do duque de Morny, ministro de Napoleón III. Trala súa morte Alphonse conságrase case por enteiro a escribir e o ano seguinte publica no xornal l'Evénement, logo dunha viaxe pola súa Provenza natal, Cartas desde o meu muíño co título de Crónicas provinciais, no que retrata en forma de contos as tradicións, a paisaxe e os costumes provenzais e que gozaron de gran popularidade antes da súa aparición en libro en 1869. En 1868 edita Le petit chose, novela autobiográfica na que evoca a súa experiencia como mestre. A novela non tivo éxito, pero si o conseguiu en 1872 con Aventures prodigieuses de Tartarin de Tarascon.
Hugo de Lantins
Hugo de Lantins (activo entre os anos 1420 e 1430) foi un compositor da escola de borgoña e da escola francoflamenga da fin da época medieval e do inicio do Renacemento, e un dos poucos músicos que amosa riscos pertencentes a estas dúas tendencias. Compuxo música sacra e profana, e foi contemporáneo de Dufay, de Gilles Binchois e de Johannes Ciconia. Especúlase con que poida ter relación próxima de parentesco (irmán ou curmán) co compositor Arnold de Lantins.
Alphonse Daudet
Traxectoria
Durante a guerra franco-prusiana Daudet alistouse no exército e participou na defensa de París (1870), asediada polas tropas prusianas, e a súa experiencia bélica quedou reflectida en varios relatos seus.
Xesús Rodríguez Muíños
Últimos anos
Na tempada 1990/00 xogou co Taboadela en Preferente, e na seguinte militou no Vilamarín, en Primeira Rexional, logrando o ascenso a Preferente. Xogou unha segunda campaña co Vilamarín e na parte final da competición exerceu tamén como adestrador. Posteriormente adestrou o A Peroxa e xogou no Bentraces, no Cea, no Paderne, no Ferreira, Atlético Vilariño.
Alphonse Daudet
Traxectoria
Daudet foi un escritor próximo ao naturalismo, cun estilo cheo de luz e cor e cun lene humor lírico, evitando sempre o pesimismo. Dende 1884 sufriu unha enfermidade incurable, con dores noite e día, que soportou con estoicismo ata a súa morte.
Xesús Rodríguez Muíños
Últimos anos
En 2015, xa con 50 anos, fichou polo Razamonde como xogador-adestrador e debutou con este equipo na única categoría na que nunca xogara, a Terceira Autonómica. Na tempada 2017/18 regresou ao Sar-Extramundi, co que militou tamén en Terceira Autonómica.
Hugo de Lantins
Traxectoria
Sábese que Lantins viviu polo menos quince anos (entre 1415 e 1430) en Venecia, onde escribiu a canción Tra quante rerioni para o casamento de Cleofe Malatesta de Pesaro e Theodore Paleologus (1420), fillo do emperador de Bizancio, así como un motete, Christus vincit (1423), durante a entronización do dux de Venecia, Francesco Foscari. Traballou con Guillaume Dufay, que o menciona nun texto sobre as súas creacións no seu encontro en Rimini.
Non hai certeza ningunha acerca da súa relación con Arnold de Lantins, un compositor activo no mesmo momento. As súas obras aparecen frecuentemente xuntas nas coleccións, o que garante que tiveron actividade nas mesmas áreas xeográficas. Con todo, tendo en conta as diferenzas de estilo, considérase que se trata con seguridade de dúas persoas distintas, quizais irmáns ou curmáns.
Hugo de Lantins compuxo varias misas, motetes e rondós en lingua francesa, e baladas en lingua italiana. Tiña preferencia polo rondó, forma evolucionada do vilerai, que el creou para dúas voces (cantus, tenor) sobre un instrumento acompañante (contratenor). Así, nun Gloria de Hugo de Lantins, as voces cantan o triplum e o tenor, mentres que un instrumento toca o contratenor.
De Lantins usou a imitación, é dicir, a repetición dunha melodía nun fragmento polifónico pouco despois da súa primeira aparición nunha voz diferente. Este efecto, máis presente neste compositor que en ningún outro de principios do século XV, permanecerá en vigor durante toda a centuria seguinte.
Obras
Hoxe consérvanse 18 cancións, catro delas en italiano e o resto en francés, e outras 10 composicións de carácter sacro.
Jheronimus de Clibano
Jheronimus de Clibano (coñecido tamén como Jérôme de Clibano e Jhérome du Four), nado en 's-Hertogenbosch, no actual Reino dos Países Baixos, arredor de 1459 e finado entre o 26 de marzo e o 16 de maio de 1503, foi un compositor e cantante renacentista pertencente á escola francoflamenga. Foi un dos membros da Grande Capela dos Habsburgo, o afamado coro de Filipe I de Castela, na mesma época que Pierre de la Rue.
Traxectoria
esquerda|miniatura|158x158px|[[Filipe I de Castela, en cuxa corte traballou Jheronimus Clibano]] Jheronimus Clibano naceu nunha familia de músicos: o seu pai, Nicasius (ou Nicaise) de Clibano e o seu irmán, Jan de Clibano, tamén eran cantantes, e ademais o pai era, como el, compositor. Jheronimus naceu na vila de 's-Hertogenbosch, na rexión de Brabante do Norte. Hoxe non se coñecen detalles da súa vida, pero crese que comezou a aprender a música co seu pai e posteriormente completou a súa formación práctica e teórica nunha escola de canto da súa localidade dependente dalgunha das numerosas igrexas, como era habitual na época.
Entre novembro de 1484 e principios 1488, foi cantante da Ilustre Lieve Vrouwe Broederschap ("Ilustre Confraría da Nosa Señora"), na súa vila natal. Nalgún Momento posterior marchou para Bruxas, onde se inscribiu como mestre de capela (succentor), na catedral de San Donatiano. Os rexistros do lugar amosan que foi acusado de neglixencia e foi destituído do seu posto en 1497. En 1499, traballou na catedral de Nosa Señora de Antuerpen en substitución doutro músico que prestaba os seus servizos no cabido catedralicio, o nomeado compositor Jacob Obrecht.
Filipe I de Castela reclamou a Clibano para a súa Grande Capela como cantante, o 6 de agosto de 1500, o mesmo día que a Alexander Agricola, un compositor moito máis coñecido ca el no momento. Segundo a documentación conservada, Clibano progresou axiña, máis que Agricola, aínda que sen chegar a acadar o nivel de Pierre de la Rue. Viaxou a España para o seu servizo na Grande Capela, mais morreu durante a viaxe de regreso, probablemente en Lión, onde pola documetación se coñece que estaba vivo entre o 25 de marzo de 1503 e o 15 de maio do mesmo ano, cando xa se fala del como falecido.
Historia de Chengdu
A historia urbana de Chengdu comeza cos primeiros habitantes da zona de Chengdu durante a Idade de Bronce, hai máis de catro mil anos. A inicios do século XXI é a capital da provincia Sichuan ao suroeste da República Popular da China.
Chengdu, berce de civilización
miniatura|320 px|[[Sitio arqueolóxico de Jinsha en Chengdu, data de aproximadamente 1000 Ad J-C e atopado por casualidade en 2001.]] Recentes descubrimentos arqueolóxicos demostran que a chaira de Chengdu, no noroeste da bacía de Sichuan, ten sido un berce da civilización chinesa. Inda que periférica respecto á central cultura han do río Amarelo, a desenvolvida polo pobo Shu nestas terras desenvolveuse en paralelo e acadou no tempo da dinastía Shang no enclave de Sanxingdui (1700-1200aC, 40 km ao NE de Chengdu) un esplendor abraiante. Herdeira desa civilización foi a de Jinsha (1200-600aC, no oeste da cidade ) que no tempo da dinastía Zhou semella teres sido a capital do reino ou estado de Shu. Seica outras capitais nas proximidades a sucederan canda súa decadencia ata que no 390 aC, o noveno Kaiming de Shu decidía trasladar a súa capital á situación actual e nomeala Chengdu ("converteuse en capital").
Chengdu Qin
Despois da conquista do estado de Shu polo de Qin no 316 aC, o xeneral Zhang Yi a refixo segundo o modelo da capital Qin, Xianyang (trama reticular típica do urbanismo chinés primixenio), e fortificouna cunha muralla de 6 km de perímetro o que lle deu carta de natureza. Tiña dúas partes diferenciadas: ao leste, Taicheng e a occidental, Shaocheng co complexo palacial e administrativo no centro.
En 256 aC, os Qin implementaron o Dujiangyan, ou sistema de irrigación da chaira de Chengdu a partir das augas do río Min (en principio para impedir as inundacións), que a converteron, polo seu fértil solo, nunha das máis prósperas zonas agrícolas do país ata hoxe en día. A auga foi levada ao través do sur da cidade dando lugar ao brazo coñecido coma Nanhe. O río Fu protexía o norte e leste ata unirse ao Nanhe.
Época de esplendor
Esta estrutura urbana permaneceu case que intacta por 800 anos. Co derrubamento da dinastía Han (século III) converteuse en capital do reino Shu-Han e centro da produción de brocados. Mesmo foi construída unha cidade do brocado (Jinguancheng) na esquina suroccidental da cidade.
Despois da caída dos Tang, volveu ser capital de reinos locais durante o século IX e ocasionalmente máis tarde.
Época moderna e contemporánea
miniatura|320 px|Mapa de Chengdu en 1877 baixo a dinastía Qing. No tempo das dinastía Ming e Qing experimentou grandes transformacións, en especial un proxecto de reconstrución que ocupou case que todo o século XVIII (expansión oeste ) e levou a Chengdu a adquirir a fisionomía embrionaria da cidade moderna.
No século XIX, a pesar da chegada do ferrocarril, sufriu un certo letargo por mor das Guerras do Opio que favoreceron a Chongqing coma centro comercial de Sichuan.
Durante a segunda guerra mundial a cidade foi elixida como cuartel de refuxio do Kuonmintang de Chang Kai-Shek ata 1949. Deu pulo a Chengdu coma centro industrial e supuxo a posta en marcha de numerosas institucións educativas e culturais.
Co goberno comunista, e xa capital da provincia de Sichuan, seguiu a desenvolver as súas industrias e o seu prestixio na cultura ata o presente.
Metroxylon sagu
Metroxylon sagu é unha especie de palma do xénero Metroxylon, nativa da Asia tropical do sueste: Indonesia (Papúa Occidental, e as Moluccas), Papúa Nova Guinea, Malaisia (tanto na Malaisia Peninsular como en Sarawak) e posiblemente de Filipinas (aínda que aquí puido ser introducida). Mais tamén naturalizada en Tailandia, Xava, Kalimantán, Sumatra e as Illas Salomón
Descrición
Metroxylon sagu é unha palma de múltiples talos, cada un medra de 7 a 25 metros e só rosea unha vez cunha grande inflorescencia terminal en posición vertial. Antes de rosear un talo produce arredor de 20 follas pinnadas de ata 10 m de lonxitude, e cada folla ten arredor de 150-180 folíolos de ata 175 cm de lonxitude. A inflorescencia mide de 3 a 7.5 m con 15 a 30 pólas de primeira orde que se curvan cara arriba en espiral. Cada unha das pólas ten de 15 a 25 pólas de segunda orde dispostas disticamente e cada unha destas ten de 10 a 12 pólas ríxidas de terceira orde. Espiralmente nas pólas de terceiro orde dispóñense pares de flores, cada par consiste dunha flor macho e unha hermafrodita. O froito é unha drupa duns 5 cm de diámetro, cuberta de escamas que ao madurar pasan da cor verde brillante ao amarellada
Cultivo e usos
Ten un importante interese comercial ao ser a fonte principal do sagú, un amidón que se obtén tras tallar o talo durante a etapa de floración final. Utilízase na cociña para realizar tortas, pastas, pan e como espesante.
Landjäger
300px|miniatura|Diferentes Landjäger sobre un [[Prato (utensilio)|prato]] A landjäger é unha salchicha típica da cociña alemá que se cura ao aire e que ten un sabor afumado.
Características
Está elaborada de carnes picadas de diferentes carnes de vacún que se presentan en forma de Hartwürste. As Landjäger preséntanse en parellas unidas por unha especie de cordón de tripa sobre as que se colgan. As salchichas adóitanse comer como alimento de viaxe, para alimentar aos traballadores do campo (en Alemaña a miúdo ofréceselles aos traballadores dos viñedos). Hoxe en día sérvese como "Snack" ou salchicha de mochila ("Rucksackwurst").
Trátase dunha especialidade da cociña do sur de Alemaña, (Baden-Württemberg), elaborada con tripas naturais e afumada, aínda que pode atoparse en gran parte de Alemaña, e incluso en Austria, así como en Suíza.
Sanamede, Sanamede do Monte, A Baña
Sanamede é un lugar da parroquia de Sanamede do Monte no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 63 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 33 eran homes e 30 eran mulleres. No ano 2010 tiña 65 habitantes: 33 homes e 32 mulleres.
Cidade do Fútbol de Las Rozas
300px|miniatura|Cidade do Fútbol de [[Las Rozas de Madrid|Las Rozas]]
A Cidade do Fútbol de Las Rozas é un conxunto de instalacións deportivas propiedade da Real Federación Española de Fútbol, e onde ten a súa sede social esta federación.
Sitúase no municipio de Las Rozas, Comunidade de Madrid (España). Foi aberta en 2003.
Isomorfismo
En matemáticas, un isomorfismo (do grego iso-morfos: Igual forma) é un homomorfismo (ou máis xeralmente un morfismo) que admite un inverso. O concepto matemático de isomorfismo pretende captar a idea de ter a mesma estrutura. Dúas estruturas matemáticas entre as que existe unha relación de isomorfismo chámanse isomorfas.
Cidade do Fútbol de Las Rozas
Baseada nunha idea do arquitecto Gerardo Ayala, autor do proxecto coñecido como «Génesis», a Cidade do Fútbol está construída sobre unha superficie de 12 ha. Este proxecto custou ao redor de 42 millóns de euros.
Isomorfismo
Definición formal
Pódese definir concisamente como un homomorfismo bixectivo tal que a súa inversa é tamén un homomorfismo. Isto é:
Cidade do Fútbol de Las Rozas
Datos xerais
Dirección: Ramón y Cajal, s/n CP: 28230 Las Rozas (Madrid)
Isomorfismo
Definición formal
Se existe un isomorfismo entre (P,\le) e (Q,\le'), entón (P,\le) e (Q,\le') chámanse isomorfos e a bixección h coñécese como isomorfismo entre (P,\le) e (Q,\le').
Cidade do Fútbol de Las Rozas
Datos xerais
A Cidade do Fútbol atópase a uns 5 km do centro urbano de Las Rozas de Madrid, xunto ao parque empresarial de Las Rozas, a 24 quilómetros da capital. Para chegar, accédese pola estrada da Coruña (A-6) e atópase xunto ao centro comercial Las Rozas Village.
Isomorfismo
Definición formal
Se P=Q dise que o isomorfismo é un automorfismo. Pódese demostrar que dado un conxunto ben ordenado o único automorfismo posible é a función identidade.
Propiedades nas ordes totais
Os isomorfismos en conxuntos linearmente ordenados cumpren a reflexividade, a simetría e a transitividade, é dicir:
Historia e concepto
No século XX precisouse en matemáticas a noción intuitiva de estrutura, seguindo a concepción de Aristóteles da materia e a forma, segundo a que cada estrutura é un conxunto X dotado de certas operacións (como a suma ou o produto) ou de certas relacións (como unha ordenación) ou certos subconxuntos (como no caso da topoloxía). Neste caso, o conxunto X é a materia e as operacións, relacións, etc. nel definidas son a forma.
A idea de Platón sobre a importancia da forma recóllese en matemáticas co concepto de isomorfismo. Unha aplicación f:X→Y entre dous conxuntos dotados do mesmo tipo de estrutura é un isomorfismo cando cada elemento de Y provén dun único elemento de X e f transforma as operacións, relacións etc., que hai en X nas que hai en Y. Cando entre dúas estruturas hai un isomorfismo, ambas son indistinguibles, teñen as mesmas propiedades, e calquera enunciado é simultaneamente certo ou falso. Por iso en matemáticas as estruturas deben clasificarse salvo isomorfismos.
No século XX, o biólogo e filósofo da ciencia austríaco Ludwig von Bertalanffy recuperou este concepto como elemento da súa Teoría xeral de sistemas. Para este autor existían unha serie de coincidencias na evolución dos procesos que se levan a cabo en diferentes campos do coñecemento (a bioloxía, a demografía, a física, a sociedade etc.) ás que denominou isomorfismo. Resultaba importante para a formulación da nova teoría, debido a que «o isomorfismo atopado entre diferentes terreos se funda na existencia de principios xerais de sistemas, dunha teoría xeral dos sistemas máis o menos ben desenvolvidos».
Isomorfismo parcial
Está definido por:
Exemplos de isomorfismos
Se X é o conxunto dos números reais positivos co produto e Y é o conxunto dos números reais coa suma, a función logarítmica ln:X→Y é un isomorfismo, porque e cada número real é o logaritmo dun único número real positivo. Isto significa que cada enunciado sobre o produto de números reais positivos ten (sen máis que substituír cada número polo seu logaritmo) un enunciado equivalente en termos da suma de números reais, que adoita ser máis simple.
Outro exemplo: se no espazo E escollemos unha unidade de lonxitude e tres eixes mutuamente perpendiculares que concorren nun punto, entón a cada punto do espazo podemos asociarlle as súas tres coordenadas cartesianas, obtendo así unha aplicación f:E→R³ no conxunto das sucesións de tres números reais. Cando en E consideramos a distancia que define a unidade de lonxitude fixada e en R³ consideramos a distancia que define a raíz cadrada da suma dos cadrados das diferenzas, f é un isomorfismo. Este descubrimento fundamental de Descartes permite enunciar calquera problema da xeometría do espazo en termos de sucesións de tres números reais.
Características do isomorfismo
O descubrimento dun isomorfismo entre dúas estruturas significa esencialmente que o estudo de cada unha pode reducirse ao da outra, o que nos dá dous puntos de vista diferentes sobre cada cuestión e adoita ser esencial para a súa adecuada comprensión. Tamén significa unha analoxía como unha forma de inferencia lóxica baseada na asunción de que dúas cousas son a mesma nalgúns aspectos, aqueles sobre os que está feita a comparación. Nas ciencias sociais, un isomorfismo consiste na aplicación dunha lei análoga por non existir unha específica ou tamén a comparación dun sistema biolóxico cun sistema social, cando se trata de definir a palabra "sistema". Tamén o é a imitación ou copia dunha estrutura tribal nun hábitat con estrutura urbana.
Os morfismos
Os isomorfismos dunha estrutura con ela mesma de xeito bixectivo denomínanse automorfismos.
En xeral, nunha categoría arbitraria, os isomorfismos defínense por ser os morfismos f:X→Y que admiten un morfismo inverso h:Y→X, inverso tanto pola dereita como pola esquerda. Poden non ser os morfismos bixectivos, como xa ocorre no caso dos espazos topolóxicos.
Policlínico miserable
Policlínico miserable é o décimo álbum da banda viguesa Siniestro Total, editado en maio do ano 1995 a través do selo BMG/Ariola.
Lorenzo García Vidal
Lorenzo García Vidal, nado en Loureiro (Concello de Cotobade) o 20 de febreiro de 1847 e finado na mesma parroquia o 30 de abril de 1928, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Carlos García Vidal e Josefa Vidal Justo. Estudou o bacharelato en Pontevedra, rematando en 1866. Estudou dereito na Universidade de Santiago de Compostela licenciándose en 1870. Regresou a Loureiro para exercer a avogacía. En 1872 foi alcalde de Cotobade. Foi escribán de Ponte Caldelas, deputado provincial e avogado de beneficencia. Foi nomeado gobernador civil de Lugo o 6 de marzo de 1899. En 1902 foi gobernador civil de Ourense.
Vida persoal
Foi pai de José García Vidal.
A Cruz, Suevos, A Baña
A Cruz é un lugar da parroquia de Suevos no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 34 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 18 eran mulleres e 16 era homes. No 2010 tiña 38 habitantes: 19 homes e 19 mulleres.
Músculo dorsal ancho
O músculo dorsal ancho é un músculo do membro superior humano, pertencente á axila. Orixínase nas apófises espiñentas das seis vértebras torácicas inferiores e ligamentos interespiñentos relacionados. A través da fascia toracolumbar únese ás apófises espiñentas das vértebras lumbares, ós ligamentos interespiñentos destas vértebras, á crista ilíaca e á 3 e 4 costela inferior.
A súa inserción distal remata no chan do suco intertubercular do úmero.
Innervación
Está innervado polo nervio toracodorsal.
Función
O grande dorsal ten por función: a adución, rotación medial e extensión do brazo na articulación glenoumeral.
Britney Spears
Britney Jean Spears, nada en McComb (Mississippi) o 2 de decembro de 1981, é unha cantante de pop estadounidense.
Traxectoria
Comezou a súa carreira artística actuando en papeis de producións teatrais e programas de televisión na infancia antes de asinar con Jive Records, en 1997. O seu primeiro e segundo álbums de estudio, ...Baby One More Time (1999) e Oops!... I Did It Again (2000), convertéronse en éxitos internacionais, sendo o primeiro o álbum máis vendido por unha artista adolescente en solitario. Os temas "...Baby One More Time" e "Oops!... I Did It Again" racharon récords internacionais de vendas. No 2001, Spears lanzou o seu terceiro álbum de estudio auto-titulado, Britney, e desempeñou o papel principal no filme Crossroads (2002). Ela asumiu o control creativo do seu cuarto álbum de estudio, In the Zone (2003), que tivo o sinxelo de éxito mundial "Toxic".
Asasinato de Andrei Karlov
O asasinato de Andrei Karlov ocorreu o 19 de decembro de 2016. Andrei Karlov, o embaixador ruso a Turquía foi mortalmente disparado por Mevlüt Mert Altıntaş na noite do 19 de decembro de 2016 nunha exposición de arte en Ancara, Turquía. O asasinato tivo lugar após varios días de protestas en Turquía sobre a implicación rusa na Guerra Civil siria e a batalla sobre Alepo, aínda que os gobernos rusos e turcos negociaran un cesamento da loita.
Perpetrador e ataque
O asasino foi identificado como Mevlüt Mert Altıntaş, quen foi descrito como un oficial de policía turco, graduado na Escola de Policía de Esmirna no 2014. Algunhas fontes informan que fora despedido da policía pola súa alegada implicación na tentativa de golpe de estado en Turquía en 2016.
Cando Karlov facía un discurso nunha exposición de fotografía, Altıntaş realizou varios disparos contra o embaixador ruso, feríndoo mortalmente e ferindo outras persoas.
Despois de disparar a Karlov, Altıntaş berrou: "Allahu Akbar (Deus é grande). Non esquezades Alepo, non esquezades Siria". Altıntaş foi posteriormente abatido polas forzas de seguranza turcas. Karlov foi levado ó hospital, mais morreu pola gravidade das feridas.
Face the Shadow
"Face the Shadow" (antigamente chamada "Don't Deny") é unha canción do supergrupo Genealogy. A canción está composta por Armen Martirosyan e a letra por Inna Mkrtchyan. A canción representará a Armenia no Festival de Eurovisión 2015.
Composición
A letra da canción foi escrita por Inna Mkrtchyan, mentres que a música foi composta por Armen Martirosyan que tamén traballou con Eva Rivas con "Apricot Stone" en 2010. A web oficial de Eurovisión afirmou que "Face the Shadow" trata sobre valores universais e a súa mensaxe di que "a felicidade nace cando a xente está unida e vive en harmonía consigo, coas súas familias, con relacións de amor e así sucesivamente".
Sitios Ramsar en España
miniatura|200px|Vista da Ría do Eo, Sitio Ramsar. España é parte contratante da Convención de Ramsar desde 1982 (Instrumento de Adhesión de 18 de marzo de 1982, BOE 199, de 20.08.1982, data na que se incluíron as dúas primeiras zonas húmidas: o Parque Nacional de Doñana (que é Patrimonio da Humanidade) as Tablas de Daimiel. Neste momento, conta cun total de 49 Sitios Ramsar, cunha superficie total declarada de máis de 173.126 ha.
O Ministerio de Agricultura, Alimentación e Medio Ambiente de España ofrece un mapa interactivo no que se pode consultar a localización e características de todas as zonas húmidas incluídas nesta Convención.
Lista dos sitios Ramsar en España
Os 49 Sitios Ramsar son os seguintes:
Sexualidade
A sexualidade é o conxunto de condicións anatómicas, fisiolóxicas e afectivas que caracterizan ó individuo. Tamén é o conxunto de fenómenos emocionais e de conduta relacionados co sexo, que marcan de xeito decisivo ao ser humano en todas as fases do seu desenvolvemento.
Juan Delgado Criado
Juan Ignacio Delgado Criado, nado en Malpica de Bergantiños en 1908 e finado en Temuco (Chile) en 2010, foi un funcionario e político galego.
The Gun Club
The Gun Club foi unha banda estadounidense de post-punk/cowpunk procedente dos Ánxeles (California), activa entre 1979 e 1996. Liderado polo extravagante cantante e guitarrista Jeffrey Lee Pierce, o grupo fusionou o punk rock contemporáneo cos máis tradicionais rockabilly e country.
Juan Delgado Criado
Traxectoria
Fillo do secretario xudicial de Malpica e da mestra Ramona Criado Orellana, era o cuarto dunha familia de doce irmáns. Auxiliar do secretario do xulgado de Malpica de Bergantiños e contador do Pósito. Foi presidente de Izquierda Republicana de Malpica. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendído polo gobernador civil o 30 de xuño de 1937 como secretario do Pósito, xunto co secretario da corporación Ramón Astray Labarda, dous oficiais do concello e a destitución do alcalde Pedro Grela Viqueira. Fuxiu de Malpica en agosto de 1938 na evasión do Rocío. Xulgado en Ferrol por rebelión militar, foi declarado en rebeldía. Ingresado no Campo de concentración de Argeles. Marchou a Buenos Aires no Winnipeg e de alí pasou a Valparaiso (Chile), onde entrou a traballar no Banco Español. En 1955 trasladouse a Allipén e dedicouse ao cultivo de trigo. Desde 1992 residiu en Temuco coa súa filla, onde morreu aos 102 anos.
Vida persoal
Casou en 1949 con Paz Mera Pérez, e tivo dous fillos: Juan Amador e María Cristina.
The Gun Club
Xunto con X, The Flesh Eaters e The Blasters son citados como unha banda de "tribal psychobilly blues".
Entremés famoso sobre a pesca do río Miño
miniatura|Entremés famoso sobre da pesca do río Miño. A contenda dos labradores de Caldelas, máis coñecida como Entremés famoso sobre da pesca do río Miño é unha peza teatral de Gabriel Feixoo de Araúxo de arredor de 1671, que pasa por ser a primeira escrita en galego.
Circunstancias e características
Segundo o propio Bouza-Brey, este exemplar non sería un texto orixinal senón unha copia realizada por un copista cunha nacionalidade diferente á galega e á portuguesa. O argumento utilizado por este estudoso é de tipo lingüístico, baseado no uso do español nas didascalias e no manexo pouco ortodoxo da lingua portuguesa.
Autoría e título
Do autor da contenda non se sabe nada máis que tiña que ser un habitante da parte galega, e o máis curioso da obra é que presenta unhas características que a diferencian bastante do entremés típico do teatro castelán da época. Estas diferenzas son tanto de carácter temático como de carácter formal.
Por outra parte, o título desta peza constituíu un "problema" ao longo de todos estes anos. O título que aparece no manuscrito que se conserva é o seguinte: ''Entremés famoso en que se contiene La contienda que tuvieron los labradores de la provincia de Caldelas con los portugueses, sobre la pesca del río Miño. Año de 167...'' Mais, como sinalou María José Martínez, é bastante cuestionábel que esta peza sexa un entremés. O xénero do entremés xa estaba ben codificado no teatro español do século XVII. Debía ser unha peza breve, escrita nun único tipo de verso, na que se contase unha anécdota ou chiste protagonizado por un personaxe tipo, sen referencias espazo-temporais, cuxo único obxectivo era buscar a risa do espectador e que se pechaba cun baile. Ademais, a xesticulación e os golpes tiñan un papel fundamental na linguaxe dramática; nunca estaban localizados nun tempo e nun espazo determinados, e admiten o caos social como algo que non se cuestiona e o espectador está sempre por encima das personaxes.
Destas características, A contenda só cumpre a do baile e a da curta extensión. Ademais, o adxectivo "famoso" naquela época, referido ao teatro, só quería dicir que esa obra fora representada polo menos unha vez. Por este motivo, M. J. Martínez propuxo o título de A contenda dos labradores de Caldelas, hoxe case xeralmente aceptado pola totalidade dos estudosos teatrais.
Tema
miniatura|Vista do [[río Miño e de Tui desde Valença.]] Ten como tema un dos moitos enfrontamentos que os habitantes das dúas beiras do río Miño mantiñan polos dereitos da pesca. Na peza, un fidalgo portugués pretende saltarse a regulamentación tradicional facendo dous lances (saída dos barcos pesqueiros) por cada lance que fagan os galegos. Fronte a el, o cabaleiro Roleiro está disposto a impedilo e ambos loitan en escena, saíndo campión o galego, que unha vez só en escena conta como é a batalla. Os espectadores saben que os portugueses son derrotados polo pranto que unha portuguesa realiza no escenario sobre o cadáver do seu home. A obra termina coa reconciliación final entre os habitantes das dúas beiras e a celebración conxunta dunha festa e dun baile.
Na Contenda, o fidalgo si que responde a tipo de fachendoso e mullereiro que presentaban os fidalgos dos entremeses, pero Roleiro non é o rústico parvo e, ademais, por riba, gaña, de modo que hai unha subversión social. Ademais, a peza está localizada nun tempo e nunha xeografía concretas. E o espectador identifícase con Roleiro.
Lingua
O autor marca ademais as diferenzas sociais e o enfrontamento, caracterizando ao portugués coas falas barrocas e amaneiradas dos fidalgos e con variantes fonéticas que o distinguen do falar galego. Non é unha obra bilingüe, senón que utiliza tres ou catro signos ortográficos e variantes morfolóxicas para diferenciar as falas dunha e outra beira.
Edo
Edo pódese referir a:
Helvecios
miniatura|400px|Un mapa da [[Galia do século I d.C. mostrando a localización no norte alpino dos helvecios.]] Os helvecios (Helvetii en latín) foron unha tribo celta, ou probablemente unha confederación de tribos celtas, que vivían na zona comprendida entre o alto Rin, o Xura suízo, o lago de Xenebra e os Alpes. A finais do século II a.C. dominaban o territorio que se estendía desde o alto Rin e a Selva Negra até o río Main. Xulio César describiu a súa confrontación cos helvecios no seu De Bello Gallico.
Ao estar baixo presión das tribos xermánicas na súa terra natal, os helvecios cruzaron a Galia e procuraron unha nova terra ao norte do río Garona, coa tribo enteira baixo o mando de Orxetórix. Xulio César foi chamado polos galos da provincia da Galia Narbonense, que foran conquistados e organizados, para defenderse dos helvecios.
Xulio César entón mandou seis lexións que comprendían case 29 000 homes. Os helvecios, segundo Xulio César, tiñan preto de 370 000 persoas (incluíndo mulleres e nenos), pero só 110 000 homes capaces de loitar. Xulio César rapidamente recrutou dúas lexións máis descansadas.
Cando a tribo iniciou a súa marcha, Orxetórix morrera. Antes da partida, os helvecios queimaron os seus pobos e destruíron as plantacións e outros xéneros que non podían levar, para forzarse a non retroceder.
Atraídos por unha posición desvantaxosa cos romanos ocupando o terreo elevado próximo a Bibracte, os helvecios foron atacados polas forzas superiores romanas, que conseguiron matar aproximadamente un 60 % da tribo e capturar o outro 20 % como escravos. O que quedou dos helvecios foi empurrado de volta ás súas antigas terras de Helvecia.
No 52 a. C., 10 000 helvecios uníronse ás forzas de Vercinxetórix na súa tentativa de liberar a Galia dos romanos.
The Tommyknockers
The Tommyknocers é unha novela de terror de Stephen King publicada en 1987. En 1993 realizouse unha miniserie de televisión baseada na novela.
Carmen Kurtz
Carmen de Rafael Marés nada en Barcelona, o 18 de setembro de 1911 e finada o 5 de febreiro de 1999 foi unha escritora española que asinaba co apelido do seu marido, Pierre Kurz Klein. Gañadora de varios premios literarios -o Planeta, entre outros- alcanzou renome nos anos 60 coa serie de libros infantís cuxo personaxe era un mozo, Óscar, que tiña por mascota un ganso, Kina.
Traxectoria
Carmen de Rafael Marés naceu no seo dunha familia cosmopolita. Era neta e bisnieta de emigrantes cataláns que viviron en Estados Unidos, México e Cuba. O seu pai nacera na Habana e a súa nai, en Baltimore. Parte da súa educación recibiuna no Reino Unido e, sen dúbida, algunhas das súas experiencias nese país reflectíronse nos seus libros.
Casou co francés Pedro Kurz e viviu en Francia desde 1935. Viviu en diversas provincias francesas entre 1935 e 1943. Regresou a España en 1943.
En 1964 gañou o Premio Lazarillo de narrativa infantil con Color de fuego. Na década dos sesenta escribía no diario barcelonés La Prensa. Foi redactora dun consultorio na última páxina deste diario.
Ao longo da súa vida, Carmen Kurtz seguiu fiel a Óscar e Kina, pero tivo outras inquietudes. Resulta notable a súa triloxía Sic transit que se publicou entre 1973 e 1975. Tamén escribiu guións, como os que realizou xunto con Arthur Kaps para TVE, para os monicreques de Herta Frankel en 1972. Estes guións foron publicados e traducidos ó alemán. Un dos seus guións recibiu o premio Premio Platero no Festival de cinema de Xixón en 1979 (Violeta en el Oeste).
A maioría das obras da serie Óscar publicáronse na editorial Juventud, pero moitas foron traducidas tamén a varias linguas, como polaco, catalán, alemán e éuskaro. A súa filla Odile aparece como ilustradora en moitas das edicións dos seus libros infantís e xuvenís.. Do libro Óscar y Corazón de Púrpura, con guión de Jose María Blanco, naceu a película Óscar, Kina y el láser, estreada o 23 de decembro de 1978. Esta película levou numerosos premios no Certame internacional de cinema para a infancia e xuventud e, dentro da XVI edición do Festival de cinema de Xixón.
Buda az sharm foru rikht
Buda az sharm foru rikht (en ) é un filme iraniano de 2007 dirixido por Hana Makhmalbaf. O título do filme provén do libro The Buddha Was Not Demolished in Afghanistan, It Collapsed Out of Shame, escrito polo seu pai, Mohsen Makhmalbaf. O filme ten lugar no moderno Afganistán despois da derrota dos talibáns e conta a historia dunha nena afgá de cinco anos que quere asistir a unha escola acabada de abrir. A nena, chamada Bakhtay (Nikbakht Noruz) vive nas covas debaixo dos restos dos Budas de Bamiyán que foron destruídos polos talibáns en 2001. Bakhtay obsesiónase coa idea de asistir á escola mais debe loitar contra unha sociedade influenciada polo estrito control talibán, pola dominación masculina, pola guerra, pobreza e pola violencia.
Unión Nacional Española (1942)
Historia e características
No verán de 1942 a dirección do PCE en Francia encabezada por Jesús Monzón creou unha organización, similar á Unión Democrática Española de México, que encadrase a todas as forzas antifranquistas, tanto republicanas como monárquicas. Foi constituída co nome Unión Nacional Española (UNE) nunha reunión secreta celebrada nunha granxa situada a poucos quilómetros de Montauban que recibiu o nome en clave de «congreso de Grenoble».
Na primavera de 1943 Monzón chegou a Madrid para, xunto a varios colaboradores, preparar «a reunión de formación da Junta Suprema de Unión Nacional (JSUN) con socialistas, republicanos e libertarios en setembro de 1943.» Nela tiñan cabida «no só comunistas, senón tamén todos aqueles antifranquistas, aínda que estivesen máis próximos a grupos conservadores, monárquicos ou carlistas, pero o importante era a súa oposición ao réxime ditatorial».
En agosto de 1944 celebrouse unha reunión clandestina en Santo Antonio da Florida, preto de Madrid, para implantar a UNE no interior de España á que asistiron, ademais de representantes do PCE, algúns libertarios e socialistas, entre eles Sócrates Gómez, pero estes negáronse a participar. A pesar diso ao mes seguinte a dirección do interior do PCE, controlada pola dirección de Francia, fixo público un manifesto titulado «Llamamiento de la Junta Suprema de Unión Nacional», dirixido fundamentalmente á dereita non franquista española no que se dicía:
Porén, dada a actitude anticomunista da práctica totalidade do exilio republicano, que se integrou na Junta Española de Liberación, ademais do PCE na UNE só se integraron a título individual persoas doutros sectores políticos. A Unión Nacional Española impulsou o movemento guerrilleiro e, en 1944, chegou a ter 21 grupos distribuídos así:
Manuel López Seijo
Manuel López Seijo, nado en Pontedeume o 18 de outubro de 1891 e finado en Vigo o 3 de xuño de 1977, foi o último alcalde republicano do concello de Pontedeume.
Os anos da emigración e a República
Na súa mocidade emigrou a Cuba. De volta a Pontedeume montou varios negocios: unha fábrica de gasosas, un almacén de venda de carbón e leña e mercou dúas tarrafas de pesca. A súa muller Josefa Ferro Majón, coa que tivo tres fillas e un fillo, levaba unha tenda de ultramarinos.
Presidiu a Agrupación Socialista de Pontedeume dende a súa creación en 1931 ata 1936. O 4 de maio de 1931 tomou posesión como membro da Comisión Xestora municipal, que rexeu o concello mentres non se resolvía a impugnación presentada pola Federación Republicana por varias irregularidades cometidas polos partidos monárquicos nas eleccións municipais do 12 de abril, das que a máis grave foi o cambio dunha urna en Nogueirosa. Logo da repetición das eleccións o 31 de maio, foi nomeado alcalde o seu compañeiro na Comisión Xestora, Miguel Regueira Fernández.
Durante a folga xeral revolucionaria de 1934 producíronse en Pontedeume varios actos de sabotaxe como o intento de voadura da ponte do ferrocarril que trataba de impedir o paso cara a Asturias de tropas para aplacar a rebelión, e a voadura de varios postes da luz en Cabría Nova que deixou Pontedeume sen luz. Estes feitos provocaron a súa detención, amais doutras persoas, acusado de sabotaxe. Os acusados negaron as imputacións e a causa foi sobresida.
Novamente foi detido e condenado en Consello de Guerra a seis anos de cadea o 12 de febreiro de 1936, acusado de colaborar na fabricación de bombas e explosivos dende xaneiro de 1934. Coa vitoria da Fronte Popular foi posto en liberdade o 29 de febreiro grazas a amnistía decretada polo novo goberno, o cal nomeou a Celestino Sardiña Navarro delegado gobernamental na comarca para restablecer as corporacións municipais que foran cesadas en 1934. Cumprindo o mandato gobernamental, Celestino Sardiña nomeou aos novos alcaldes da Capela e Cabanas, e o 9 de marzo de 1936 presidiu, como delegado do goberno, o pleno do concello de Pontedeume no que se constituíu a nova corporación por el designada, con Manuel López Seijo como alcalde.
A sublevación militar, o procesamento e a cadea
Días despois da sublevación do 18 de xullo de 1936, o 22 de xullo, entregou as chaves do concello ao cabo da Garda de Asalto, José Suárez Pensado, pasando á clandestinidade. Refuxiouse sucesivamente na bodega dun bar do Souto da Vila, na casa dun amigo e, finalmente, na súa casa da vila onde lle prepararon un falso teito no cuarto de baño. Entrementres a maioría das súas propiedades foron incautadas polos sublevados, amais de queimarlle unha das tarrafas.
Foron continuos os rexistros sen éxito na súa casa e nas dos amigos e familiares. Unha das súas fillas morreu aos 16 anos mentres estaba agochado na súa casa. O 3 de maio de 1941 mudou de agocho á casa dos seus sogros onde xa vivían os seus fillos dende o comezo da súa clandestinidade. Un día, ao saír á terraza a coller auga dun depósito, foi visto por un veciño. Temendo a delación, entregouse á Garda Civil o 9 de febreiro de 1942, sendo acompañado por un curmán e o frade Gumersindo Placer co que tiña unha grande amizade.
Nas posteriores vistas para o xuízo por rebelión militar as declaracións das testemuñas foron contraditorias. Mentres o alcalde, o párroco e tres persoas máis da vila falaron del como fanático, extremista ou perigoso marxista; outros como o tenente xefe do cuartel da Garda Civil de Pontedeume ou José Suárez Pensado, a quen lle entregara as chaves do concello en 1936, téñeno por persoa moderada que gobernara sen extremismos e que en xullo do 36 mirou pola orde e protexera aos presos afectos aos sublevados evitando a vinganza.
Quedou libre en abril de 1942 pendente de xuízo, sendo obrigado a residir en Ferrol despois de ser denunciado pola Falanxe eumesa por facer visitas á súa familia en Pontedeume. Celebrouse o Consello de Guerra o 4 de marzo de 1943 onde foi condenado a quince anos de prisión. Vai cumprindo esta no cárcere de Ferrol, no Arsenal militar e no Castelo de San Filipe.
Desterro e pasamento
En 1948 foi posto en liberdade condicional e desterrado de Pontedeume nun radio mínimo de 200 quilómetros. Estableceuse en Vigo onde tiña algúns camaradas socialistas. Camiño do desterro, fixo unha parada en Pontedeume para se despedir de familiares e amigos e recoller algunhas pertenzas persoais. Foi a derradeira vez que estivo na súa terra natal.
Grazas aos seus compañeiros vigueses conseguiu traballo, primeiro como vixilante na nave dunha empresa de construción e posteriormente como conserxe do Club Náutico, xubilándose neste emprego. Durante estes anos continuou coa súa militancia socialista, reuníndose clandestinamente cos seus camaradas na trastenda dun bar. Tiña que presentarse cada quince días perante a Policía Nacional e ingresaba no cárcere cada vez que Franco visitaba a cidade. Ata 1958 non lle entregaron a súa documentación e o seu DNI.
Cando faltaban tan só doce días para a celebración das primeiras eleccións democráticas dende 1936 morreu en Vigo, o 3 de xuño de 1977, á idade de 85 anos. Foi soterrado no cemiterio vigués de Teis.
Mercedes-Benz
miniatura|dereita|200px|Logo de Mercedes-Benz nun vehículo da marca. Mercedes-Benz é un fabricante de automóbiles global e unha división da compañía alemá Mercedes-Benz Group. A marca é coñecida polos vehículos de luxo, autobuses, autocares e camións. A sede de Mercedes-Benz atópase en Stuttgart, Baden-Württemberg, Alemaña. Mercedes-Benz é o fabricante de automóbiles máis antigo do mundo. Os máis próximos competidores de Mercedes-Benz no mercado actual de coches de luxo son Acura, Alfa Romeo, Audi, BMW, Cadillac, Infiniti, Jaguar, Lexus, Volkswagen e Volvo. A famosa estrela de 3 puntas, deseñada por Gottlieb Daimler, mostra a capacidade dos seus motores para o seu uso na terra, o mar ou o aire.
O lema de Mercedes-Benz é "o mellor ou nada". Mercedes-Benz é unha das marcas de automóbiles máis recoñecidas en todo o mundo.
Historia
miniatura|250px|Mercedes-Benz 0530 (articulado) do servizo [[Bizkaibus en Leioa (Biscaia)]] As orixes da compañía remóntanse a 1880, cando Gottlieb Daimler e Karl Benz inventaron de forma independente o motor de combustión interna para automóbiles no suroeste de Alemaña. Gottlieb Daimler e Wilhelm Maybach, quen inventaron xuntos o motor de 4 tempos, traballaban xuntos en Cannstatt (un distrito de Stuttgart); Benz tiña a súa tenda en Mannheim preto de Heidelberg. Non existen rexistros de que ambos os inventores se coñecesen nunca.
Nos inicios do século XX, os automóbiles Daimler construídos en Untertürkheim (un distrito de Stuttgart) foron comercializados de forma exitosa por un distribuidor austríaco chamado Emil Jellinek, que vendía os automóbiles baixo o nome da súa filla, Mercedes. Logo de suxerir certas modificacións de deseño, Jellinek prometeu á compañía comprar unha gran produción dos seus vehículos baixo a condición de ter a garantía de ser o distribuidor exclusivo de Daimler para Austria-Hungría, Francia, Bélxica e USA, e de que podería vender o novo modelo baixo o nome de "Mercedes". O cambio de nome foi moi útil para previr problemas legais, xa que Daimler vendera dereitos exclusivos de uso do nome e os conceptos técnicos a compañías no exterior, polo cal foron e son construídos coches de luxo en Inglaterra baixo a marca Daimler. Un lume que destruíu a antiga fábrica de pianos Steinway en Nova York que fora modernizada para producir autos Mercedes terminou pronto co soño de construír Mercedes nos Estados Unidos.
miniatura|270px|[[Camión Mercedes-Benz 714C]] As compañías rivais comezaron a cooperar entre si nos anos 20 para lidar coa crise económica deses anos, para finalmente fusionarse en 1926 e crear Daimler-Benz AG, o cal producía camións e automóbiles Mercedes-Benz. O logotipo da marca é a estrela prateada de tres puntas rodeada dun círculo. O símbolo apareceu por primeira vez nun automóbil Daimler de 1909. Os loureiros, símbolos da marca Benz foron agregados en 1926 para simbolizar a unión das dúas firmas. O anel plano que une as tres puntas da estrela foi utilizado por primeira vez en 1937. Segundo dise, a estrela ten a súa orixe nunha postal que Daimler escribiu á súa filla Mercedes indicando con ela o punto (sobre un plano) onde estaba situada a fabríca de Bad Cannstatt. Coméntase tamén que con ela se sinalan terra, mar e aire: elementos nos que os motores Daimler foran pioneiros, e que simboliza a procura orixinal de Daimler de prover pequenos e poderosos motores útiles para viaxar por calquera deles. A pesar de que se centrou en vehículos terrestres, Mercedes-Benz tamén construíu motores para lanchas e avións (civís e militares), e mesmo para zeppelíns. miniatura|250px|Prototipos de automóbiles Mercedes-Benz no Museo Mercedes-Benz de [[Stuttgart, Alemaña]]
Os vehículos Mercedes-Benz centráronse nun elevado estado de calidade e arte nos seus deseños. Como resultado, foron historicamente máis caros e fabricados en menor cantidade que outros vehículos máis baratos. A compañía cultivou coidadosamente unha imaxe de superioridade técnica, calidade e servizo nos seus deseños, polo que os seus autos foron frecuentemente a elección dos ricos e famosos. Aínda que foi máis famosa polos seus modelos de limusina e os seus automóbiles de luxo, tamén foron construídos por MB un gran número de sobresalientes deportivos. Exemplos deles foron o SSK desenvolvido por Porsche, e o 300SL "ás de gaivota" (Gullwing) de 1954. Por outra banda, Mercedes-Benz produciu tamén autos menos caros e cunha maior produción. Curiosamente, os prototipos de Volkswagen foron construídos e probados en Stuttgart, en cooperación con Porsche. Antes disto, Mercedes-Benz tamén construíra un auto pequeno cun motor traseiro similar ao Volkswagen, pero que non tivo nada de éxito, o 130 H.