cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferreira, Coristanco
Referencias medievais
É probable que nos primeiros séculos da Idade Media pertencese ao territorio dos cóporos ou dos brigantinos e que polo século XII estivesen dentro das posesións dos Condes de Traba e dentro da área de influencia do bispado iriense.
Antonio Murado
Traxectoria profesional
Licenciouse en Belas Artes na Universidade de Salamanca en 1988. Comezou a expor en mostras colectivas en 1985, e realizou a súa primeira exposición individual en 1987 en Santiago de Compostela. Consegue unha bolsa para o taller de arte actual Juan Navarro Baldeweg, do Círculo de Belas Artes de Madrid, e a bolsa premio Manuel Colmeiro, instituída pola Xunta de Galicia, ao facer os vinte anos.
Participa en bienais provinciais e en certames nos que logra galardóns, como o primeiro premio no V Concurso de pintura de Outono L'Oreal, na Casa de Velázquez madrileña; premio adquisición en Murcia; accésit no de Caixa Postal en Madrid e premio Constitución en Mérida, no frutífero ano de 1989. En 1995 foi bolseiro de Unión Fenosa. A súa obra mostrouse en galerías e certames en Viena. O seu prestixio confirmouse na exposición individual que realiza na Casa da Parra, de Santiago, auspiciada pola Xunta.
As súas figuras ou escenas en siluetas son por completo neutras, ante unha paisaxe no ámbito da Galicia rural. Ás veces acode a inscricións sobre fondos. Na súa faceta escultórica abondan obxectos de base estritamente xeométrica con armazóns do que constituiría material de refugallo, acadando o cotián expresión plástica.
Vida persoal
Vive e traballa en Nova York. É irmán do escritor e xornalista Miguel Anxo Murado e ilustrou os seus libros Bestiario dos descontentos e De soños e derribos.
19 de agosto
O 19 de agosto é o 231º día do ano do calendario gregoriano e o 232º nos anos bisestos. Quedan 134 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Maria de Medeiros
Mortes
miniatura|100px| Ánxel Casal miniatura|100px| Groucho Marx
Notas
Os 366 días do ano
Natasha Vázquez Ruiz
Natasha Vázquez Ruiz, nada en Moscova o 30 de abril de 1967 é unha xornalista e cineasta cubana de orixe galega.
Ten dirixido e producido diversos documentais, a maioría relacionados coa emigración galega a Cuba, cos que gañou numerosos premios, entre eles a Medalla Castelao.
Traxectoria
En 1998 dirixiu xunto a Rigoberto Senarega, o documental Caballero de la Habana, centrado na figura de José María López Lledín, alcumado El caballero de París. A partir do ano 2000 dirixiu para Televisión Cubana varios documentais como Repartiendo el corazón, que repasa a traxectoria de Frank País; La bella Otero, sobre a vida da Bela Otero; Y es bello vivir, sobre a esclerose múltiple; ou Madre del Alma, que afonda na relación de José Martí con súa nai.
En 2004 dirixiu con Ernesto Daranas Los últimos gaiteiros de La Habana, un documental sobre Eduardo Lorenzo, gaiteiro galego-cubano, e sobre a súa volta a Galicia. A ese documental seguíronlle outros dous sobre emigrantes galegos en Cuba, Fillas de Galicia (2005) e Gallegos: oficio de emigrantes (2008), ambos con guión de Ernesto Daranas. Tamén en 2008 produciu o documental Peregrinos, de Daranas. Polos seus documentais sobre emigrantes de Galicia, Natasha, Ernesto Daranas e Rigoberto Senarega, recibiron conxuntamente a Medalla Castelao no ano 2005, as últimas presididas por Manuel Fraga.
En 2016 presentou o documental A Illa dos Galegos, como parte do proxecto Son galego, Son cubano, no que Roi Casal lle puxo música ás letras de Xosé Neira Vilas, e que contou tamén coa colaboración doutros artistas como Pablo Milanés ou Laritza Bacallao.
Lingua groenlandesa
A lingua groenlandesa (kalaallisut), tamén chamada esquimó-groenlandés ou groenlandés-inuktitut, é unha lingua esquimó-aleutiana falada en Groenlandia e que está estreitamente relacionada con algúns idiomas canadenses como o inuktitut. O groenlandés, ao igual que as linguas coas que está emparentada, é de carácter altamente polisintético e ergativo. Case non ten palabras compostas.
É falado por máis de 54.000 persoas, o que supón un número maior que o de todos os falantes das demais linguas esquimó-aleutianas xuntas. É a lingua oficial de Groenlandia, onde o dinamarqués ten un estatuto semi-oficial.
Dialectos
Existen tres dialectos principais do groenlandés:
Tipoloxía e morfosintaxe
O groenlandés diferenza dous tipos de palabras abertas: substantivos e verbos. Cada categoría subdivídese en palabras transitivas e intransitivas. Distínguense catro persoas: 1ª, 2ª, 3ª e 3ª reflexiva; dous números: singular e plural (non hai dual como no esquimó); oito tempos: indicativo, participial, imperativo, optativo, subxuntivo pasado, subxuntivo futuro e subxuntivo habitual; dez casos: absolutivo, ergativo, ecuativo, instrumental, locativo, allativo, ablativo e perlativo. Para algúns nomes (nominativo e acusativo) os verbos teñen unha inflexión bipersonal para o suxeito e o obxecto (distinguidas por persoa e número). Os substantivos transitivos levan inflexión posesiva.
Como comparativa co esquimó, que en groenlandés é inuttut, unha das palabras máis característica do inuktitut é iglú, que en groenlandés se escribe illu.
Ponte do Eixo
Descrición
O viaduto foi proxectado e construído pola empresa galega Grupo Puentes. Mide 1.224 metros de lonxitude sobre 25 piares separados uns 50 metros. A altura de cada piar vai desde os 8,5 metros ata os 82 metros. As obras duraron dous anos.
Lingua groenlandesa
Alfabeto
a, e, f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v
En contraste coas linguas esquimó-aleutianas do Canadá, o groenlandés escríbese co alfabeto latino e non co silabario esquimó. Un carácter especial, a letra Kra (), empregouse exclusivamente en groenlandés até que unha reforma ortográfica substituíuna pola letra q.
Aeroporto de Erfurt/Weimar
Historia
A senu nome foi aeroporto de Erfurt ata o ano 2011, engadíndose a denominación de Weimar xa que se pensou que sería bo a nivel promocional debido á súa importancia histórica.
A pesar da súa importancia como capital do estado e a súa situación céntrica dentro de Alemaña, o aeroporto non conta con voos domésticos. A única ruta interna que tiña cara o aeroporto de Múnic, ofrecida por Cirrus Airlines, cesou en marzo de 2012. Porén, a cidade converteuse nun dos principais centros de conexión ferroviario de longa distancia do país en 2017, cando no mes de xuño inaugurouse a liña de alta velocidade entre Múnic e Berlín e que se une á liña entre Frankfurt e Dresde na estación de Erfurt. Como resultado, é posible chegar a Frankfurt, Berlín e Múnic en dúas hora, facendo innecesarios os voos domésticos.
Sueste asiático
miniatura|400px|Sueste Asiático O Sueste Asiático é unha subrexión de Asia que comprende gran variedade de países cunha certa unidade cultural e histórica. Está situada entre os paralelos 90 e 130 aproximadamente, e entre os meridianos 30 e 17.
Características
O nome non se comezou a empregar ata o século XX. Comprende dúas rexións xeográficas diferenciadas, Indochina e Insulindia, divididas en 11 estados que cobren unha superficie aproximada de 11.000.000 km² no que viven 550.000.000 persoas.
En total, a superficie do Sueste Asiático ascende a uns 4.000.000 km². No ano 2004 máis de 593 millóns de persoas habitaban na rexión, a sexta parte (114 millóns) na illa de Xava (Indonesia), unha das illas máis poboadas do mundo.
Historia
O principal feito histórico que determinou a vida da rexión foi indubidablemente que se atopa situada entre os dous xigantes asiáticos: a China e a India. Deles houbo influencias de tipo cultural, lingüístico, relixioso e político que aínda subsisten. A rexión é tamén zona de encontro de dous grupos humanos que se mesturaron pacificamente co pasar do tempo: o tipo malaio que vén do sur e das illas, co tipo asiático do leste que vén do norte.
Presidente de Timor Leste
miniatura|dereita|120px|Brasón de Timor Oriental Timor Leste tornouse independente de Portugal o 28 de novembro de 1975. Francisco Xavier do Amaral foi o seu primeiro presidente, pero gobernou soamente ata o 7 de decembro de 1975, día en que Indonesia invadiu o país.
Sueste asiático
Historia
Cara ao século I toda a rexión recibiu unha forte inmigración dos pobos da India, especialmente do norte e da casta dos brahmanas. Tales pobos trouxeron consigo o hinduísmo e moldearon as linguas primitivas con grandes achegas do sánscrito. O hinduísmo perdurou na rexión ata o século XV, cando na península Indochinesa se introduciu o budismo de Theravada desde Sri Lanca e nas illas comezou a introdución do islam. Os séculos XVII e XVIII viron tamén a chegada do colonialismo. O único país que o puido evitar, grazas ás políticas de modernización do seu monarca, foi Tailandia (antiga Siam).
Lassad Nouioui
Lassad Hassen Nouioui (en árabe: لسعد النويوي‎) nado en Marsella o 8 de marzo de 1986, é un futbolista franco-tunisiano. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o CD Toledo.
Sueste asiático
Historia
Da herdanza hinduísta é testemuña a illa de Balí, que formando parte do meirande país musulmán do mundo (Indonesia), a súa relixión maioritaria é aínda o hinduísmo.
Lassad Nouioui
Traxectoria
Formado nas categorías inferiores de diversos equipos franceses, Lassad firmou o seu contrato como profesional na temporada 2008/09 co Deportivo da Coruña, tras xogar no seu filial. Debutou co Deportivo na vitoria 3-0 contra o Villarreal CF, substituíndo a Riki. No seguinte partido forzou o penalti do empate a un contra o RCD Mallorca. O seu primeiro gol en Primeira División marcouno o 5 de abril de 2009 contra o RCD Espanyol.
Presidente de Timor Leste
Timor Leste permaneceu baixo a ocupación indonesia ata que o 30 de agosto de 1999 a súa poboación votou masivamente pola independencia nun referendo supervisado pola ONU. Debido ós ataques de milicias rebeldes que non aceptaron o resultado do referendo, a ONU mantivo o territorio baixo a súa administración ata o 20 de maio de 2002, cando o país novamente recuperou a independencia. Xanana Gusmão foi o seu primeiro presidente electo.
Lassad Nouioui
Traxectoria
Tras finalizar a tempada 2011–12 desvinculouse do Deportivo ao non renovar o seu contrato. O 2 de setembro de 2012 firmou co Celtic F.C. escocés por dúas tempadas.
Presidente de Timor Leste
Presidentes de Timor Leste (2002 - presente)
Segundo a constitución, o presidente é o xefe de estado de Timor Leste. É electo pola poboación para un período de 5 anos. Esta é unha lista dos presidentes do país desde 2002.
Lassad Nouioui
Traxectoria
O 1 de febreiro de 2018 fichou polo CD Toledo, de Segunda División B, até o final da tempada 2017–18.
Selección nacional
Foi seleccionado para as roldas clasificatorias do Mundial 2010 que disputou Tunisia.
Parque provincial Monte Robson
O Parque Provincial Monte Robson é un gran parque provincial nas Montañas Rochosas do Canadá cunha área de 2249 km². O parque está localizado completamente dentro da Columbia Británica, lindeira co Parque Nacional Jasper na provincia de Alberta. Foi creado de forma legal en 1913, o mesmo ano que foi ascendido por primeira vez o monte Robson por un grupo liderado por Conrad Kain.
A primeira pista turística foi construída en 1913 polo provedor do Parque Nacional Jasper, Donald "Curly" Phillips, paralelo ao río Robson até o lago Berg.
Para chegar ao parque, hai que coller a estrada Yellowhead durante 390 km ó oeste de Edmonton ou 290 km ó leste de Prince George.
Lugar Patrimonio da Humanidade
miniatura|[[Lago Kinney.]]
O Parque Provincial Monte Robson foi declarado pola UNESCO como lugar Patrimonio da Humanidade en 1990, na extensión que fixo do conxunto doutros parques nacionais e provinciais que forman o Parque das Montañas Rochosas Canadenses declarado Patrimonio da Humanidade en 1984, pola inmensa zona de cumes, glaciares, lagos, fervenzas, canóns e grutas calcáreas que forman unha paisaxe montañosa espectacular. Aquí atópase o sitio fosilífero de Burgess Shale, famoso polos restos de animais mariños de corpo brando que contén.
Xosé Quintas Canella
Estilo
O seu estilo musical diferenciouse claramente do de Voces Ceibes, xa que se decantaba polas cantigas medievais e galaico-portuguesas, en gran parte pola especialización de Eloy (zanfona, rabel, cítola, laúde, guitarra, contrabaixo, guitarra acústica e percusión) en instrumentos medievais, así como Ánxel Barbadillo (laúde e guitarra). Posteriormente incorporouse de forma eventual ao grupo Ánxel Salgado (guitarra).
No ano 1978 Xosé, Eloy e Ánxel gravaron en Madrid o disco titulado Porque no mundo mengou a verdade coa participación de Bernardo Martínez López nas frautas máis Enrique Fenández Ferreira no cello e percusión. O disco, con deseño de Bernardo e Enrique, inclúe doce pezas co estilo das cantigas medievais e galaico-portuguesas, con temas como "A miña amiga", "Sedíame eu na ermida de San Simón" ou "Ai frores do verde pino".
Halifax
Halifax pode referirse a:
Houndé
Houndé é unha poboación de Burkina Faso, a décima máis grande, cunha poboación no 2006 de 34.669 habitantes.
É a capital da provincia de Tuy, na rexión de Hauts-Bassins, como tamén do departamento homónimo.
Lista de presidentes do Afganistán
República Islámica de Afganistán
Ver: Historia de Afganistán
Maillot amarelo
miniatura|Maillot amarelo de 1995 gañada por [[Miguel Induráin.]] O maillot amarelo (en francés, maillot jaune) é a peza portada polo líder na clasificación por tempos nese momento do Tour de Francia. Isto permite que sexa identificado nas etapas nas que o porta como gañador.
O banco francés Crédit Lyonnais patrocionou o maillot amarelo durante máis de 25 anos. O banco desenvolveu a tradición de entregar un león de peluche (símbolo da empresa) ao portador do maillot amarelo no podio, que os corredores adoitaban gardar como lembranza ou agasallar aos seus fillos, auxiliares e compañeiros de equipo.
Volta ao País Vasco
A Volta ao País Vasco (en éuscaro, Euskal Herriko Itzulia) é unha carreira ciclista profesional por etapas disputada no País Vasco en primavera.
Historia
Foi creada en 1924 baixo o nome de Gran Premio Excelsior, cesou entre os anos 1936 e 1968 debido á Guerra Civil Española. En 1969 recuperouse uníndose á organización da Bicicleta Eibarresa. O diario La Voz de España apoiou esta iniciativa e converteuse no principal patrocinador. Esta unión durou ata o ano 1973. Para non complicar o palmarés de ambas as probas, este anos adoitan considerarse pertencentes á Volta ao País Vasco. Dende o 2005 está inscrita no programa UCI ProTour e os seus sucesores, actualmente UCI WorldTour. No ano 2008 acordouse fusionar novamente a Euskal Bizikleta coa Volta ao País Vasco, para relanzar a primeira ata, como mínimo, o ano 2012.
Actualmente está organizada polo Diario Vasco.
No seu palmarés destacan as vitorias de numerosos vencedores do Tour de Francia, como Nicolas Frantz, Maurice Dewaele, Gino Bartali, Jacques Anquetil, Luis Ocaña, Stephen Roche e Alberto Contador, vencedores da Volta a España como Giovanni Battaglin, Sean Kelly, Toni Rominger, Alex Zülle, Laurent Jalabert e Denis Menchov e do Giro de Italia como Danilo di Luca e Nairo Quintana.
René Maheu
René Maheu, nado en Saint-Gaudens, Alta Garona, o 28 de marzo de 1905 e finado en 1975, foi un profesor de filosofía francés, Director Xeral da Unesco entre 1961 e 1974. Foi agregado cultural en Londres entre 1936 e 1939. Logo de exercer a docencia en Marrocos entre 1940 e 1942, pasou a ocupar un posto de xestión na axencia de prensa francesa para África en Alxer.
En 1946 ingresou na UNESCO como xefe da división de "Libre Fluxo de Información". En 1949 Jaime Torres Bodet nomeouno director da súa oficina executiva. En 1954 foi nomeado Director Xeral asistente e representante da Unesco na sede central da ONU de 1955 a 1958. En 1959 é nomeado Subdirector Xeral e en 1961 pasa a ser Director Xeral, cargo que ocupou durante dous mandatos ata 1974.
Vittorino Veronese
Vittorino Veronese (1910-1986) foi un avogado italiano, director Xeral da Unesco entre 1958 e 1961.
Cun doutoramento en lei e como avogado antifascista, tomou interese en problemas sociais e educativos e na cooperación internacional. Despois do derrubamento de Benito Mussolini, ascendeu na banca e conseguiu o posto de Secretario Xeral, e posteriormente o de Presidente do Instituto Católico para a Actividade Social e de Azione Cattolica (1944-1952).
Pauleta
Pedro Miguel Carreiro Resendes, máis coñecido como Pauleta, nado en Ponta Delgada o 28 de abril de 1973, é un exfutbolista portugués que xogaba de dianteiro. Tras destacar no Estoril, liderou o ataque do Salamanca no seu ascenso á Primeira División e posteriormente converteuse no máximo goleador da historia do club na máxima categoría. A continuación xogou dúas tempadas no Deportivo da Coruña, co que se proclamou campión de liga, antes de triunfar no fútbol francés, nas filas do GIrondins de Bordeos e do Paris Saint-Germain. Gañou varios títulos colectivos e individuais, entre eles tres trofeos ao máximo goleador da liga francesa, e retirouse como o máximo artilleiro histórico do PSG, con 109 goles.
Foi internacional coa selección portuguesa en 88 ocasións, sendo o primeiro futbolista portugués en vestir a camiseta nacional sen ter xogado nunca na Primeira Liga. Participou en dúas Eurocopas e dúas Copas do Mundo, e anotou 47 goles internacionais, sendo no momento da súa retirada o máximo goleador histórico de Portugal, superando a Eusébio. Mantivo o récord ata 2014, cando a súa cifra foi superada por Cristiano Ronaldo.
Inicios en Portugal
Naceu na freguesía de São Roque, da cidade de Ponta Delgada, capital dos Azores, sendo o máis vello dos tres fillos do futbolista do Micaelense Manuel Resendes, alcumado tamén Pauleta, e de Magda do Rosário. Máis tarde naceron as súas irmás Dina e Susana. Comezou a xogar ao fútbol aos 9 anos no equipo da Comunidade Jovem de São Pedro e pouco despois deixou os estudos, pasando entón a traballar co pai, pintor de profesión. Pasou polo Micaelense, antes de ingresar en idade xuvenil na canteira do Santa Clara. Realizou unha proba co Benfica e militou durante unha tempada no Porto, co que gañou o campionato nacional xuvenil, pero acabou regresando de novo ao Santa Clara.
En febreiro de 1991, con 17 anos, debutou co primeiro equipo na Terceira Divisão. Entre 1992 e 1994 militou no Operário, da mesma categoría, antes de pasar brevemente polo Angrense e de xogar unha campaña no Micaelense, ambos clubs tamén de Terceira.
No verán de 1995 deu o salto á Segunda Divisão, asinando contrato co Estoril. Disputou un total de 33 partidos co club de Cascais, nos que marcou 23 goles, o que chamou a atención de varios equipos, facéndose finalmente cos seus servizos o Salamanca.
Salamanca
O club salmantino viña de descender á Segunda División, despois de quedar último na tempada anterior, e reforzouse con xogadores como Míchel Salgado, Loren Morón e cinco futbolistas de Os Belenenses: Giovanella, José Américo Taira, César Brito, Tomislav Ivković e Catanha, ademais do adestrador João Alves. A estancia na categoría de prata durou só unha tempada, pois con Andoni Goikoetxea no banco tralo cesamento de Alves e con Pauleta como líder do ataque, o equipo proclamouse subcampión e logrou o ascenso directo. Pauleta rematou como o máximo goleador da competición con 19 goles, empatado con Yordi, do Atlético de Madrid B.
Debutou na Primeira División na xornada inaugural da tempada 1997/87, diante do Racing de Santander no Sardinero. Contribuíu á permanencia do club na máxima categoría con 15 goles, incluído un triplete na vitoria por 4-1 sobre o Deportivo da Coruña no Helmántico. A pesar de militar só unha tempada co Salamanca en Primeira, é o cuarto máximo goleador histórico do club na categoría, só por detrás de Juanito Díaz, José Ramón Corchado e Miquel Corominas.
Deportivo da Coruña
O 31 de maio de 1998 Salamanca e Deportivo da Coruña chegaron a un acordo para a fichaxe do xogador, pola que o club coruñés pagou 825 millóns de pesetas, máis de 80 veces máis do que desembolsara por el o Salamanca dous anos antes. Debutou co Deportivo nun partido amigable contra o Racing Vilalbés na Magdalena, xogando xunto a Abreu e logrando unha ampla vitoria (0-8). Debutou en partido oficial co club o 28 de outubro, na Copa do Rei ante o Jerez estremeño, e dúas semanas despois marcou o seu primeiro gol, diante do mesmo equipo en Riazor.
Na súa primeira tempada na Coruña anotou un total de 11 goles, despois de xogar como titular a maioría de encontros, case sempre co Turu Flores como compañeiro no ataque. A chegada de Roy Makaay na tempada 1990/00 reduciu as súas titularidades; pero, con todo, contribuíu con oito goles á conquista da primeira e única liga da histoira do club. Sumou ademais tres goles na Copa da UEFA, competición na que debutou ese ano. En agosto do ano 2000 gañou co equipo de Irureta a Supercopa de España fronte ao Espanyol.
Girondins de Bordeos
O 31 de agosto de 2000, o mesmo día no que Deportivo e Girondins de Bordeos se enfrontaron no Trofeo Juan Acuña, ámbolos clubs chegaron a un acordo para o traspaso do futbolista por uns 1.500 millóns de pesetas. Unha semana despois debutou na Division 1 francesa, marcando tres goles na vitoria por 0-5 sobre o Nantes, equipo que acabou gañando a liga. Conseguiu dous tripletes máis, un na Copa de Francia e outro na Copa da UEFA, mentres que na liga acabou como segundo máximo goleador do campionato con 20 dianas, a dúas do brasileiro Sonny Anderson.
Na tempada 2001/02 conseguiu a mellor cifra goleadora da súa carreira, cun total de 35 goles entre tódalas competicións. Deles, 22 anotounos no campionato de liga, proclamándose máximo goleador xunto ao xogador do Auxerre Djibril Cissé, e sendo elixido mellor xogador da competición. Ese ano gañou co seu club a Copa da Liga, contribuíndo con catro goles no torneo, dous deles na final ante o Lorient no Stade de France.
Continuou como titular indiscutible durante a campaña seguinte, na que foi o segundo máximo anotador da liga, con 23 dianas, tres menos que as do congolés Shabani Nonda. A pesar de ter xogado só tres anos no GIrondins, colocouse como un dos máximos goleadores na historia do club, cun total de 91 goles en 130 encontros oficiais.
BCP-600
miniatura|250px|GFO, un satélite baseado no bus BCP-600. BCP-600 (acrónimo de Ball Aerospace Commercial Platform 600) é un Bus construído pola empresa Ball Aerospace deseñado orixinalmente para misións de clase SMEX (Small Explorer Missions).
Pauleta
Paris Saint-Germain
En 2003 fichou polo Paris Saint-Germain, co que gañou na súa primeira campaña a Copa de Francia, marcando o único gol na final diante do Châteauroux. Dúas tempadas despois, xa como capitán, volveu gañar a Copa, ao vencer na final ao Olympique de Marsella. En marzo de 2008 conquistou a Copa da Liga, o seu terceiro e último título co club de París, marcando ademais un dos goles da final ante o Lens (2-1), retirándose ao remate da campaña.
BCP-600
Características
O bus BCP-600 foi pensado para poder ser usado en moi diferentes tipos de órbita e con calquera instrumentación que requira dun apuntado preciso. A base é un corpo aproximadamente cúbico de grafito e epoxi con paneis con celas hexagonais. Un espazo interior de 55 x 55 x 55 cm pode albergar tanto sensores como propelente adicional. O espazo sobre o corpo principal proporciona un volume duns 101 cm de alto por 112 cm de diámetro se se usa co lanzador Pegasus XL. A enerxía a proporcionan catro paneis solares que se abren radialmente, aínda que se poden configurar noutras posicións. Os paneis alimentan unha batería de hidruro de níquel de 20 A-h de capacidade.
Pauleta
Paris Saint-Germain
Durante a súa estadía no PSG mantivo altos rexistros goleadores, proclamándose máximo realizador da liga francesa nas tempadas 2005/06 e 2006/07. En só cinco tempadas ascendeu ata a primeira posición dos máximos goleadores da historia do PSG, co seus 109 tantos en 211 partidos, superando os 100 goles de Dominique Rocheteau. Mantívose no máis alto da táboa goleadora ata outubro de 2015, cando foi superado polo sueco Zlatan Ibrahimović, e posteriormente adiantárono tamén Cavani, Neymar, e Mbappé.
En 2010 anunciou que volvía aos campos de fútbol para vestir a camisola do Desportivo São Roque, club da súa illa natal, São Miguel, no que militara seu pai e no que xogaba tamén o seu fillo en categorías inferiores. Xogou un total de catro partidos co equipo, marcando sete goles no último deles, na final dunha copa rexional.
Selección nacional
Mentres militaba no Santa Clara, foi internacional coa selección portuguesa sub-20, que dirixía Carlos Queiroz. Xogou tamén na selección azoriana xuvenil e en 1996 disputou un partido coa selección portuguesa sub-21.
O 20 de agosto de 1997 debutou coa selección absoluta de Portugal, nun partido ante Armenia, correspondente á fase de clasificación para o Mundial de 1998, converténdose no primeiro xogador en vestir a camiseta da selección lusa sen ter xogado nunca na Primeira Liga do país. Marcou os seus primeiros dous goles internacionais un ano e sete meses despois, nun encontro de clasificación para a Eurocopa de 2000 fronte a Acerbaixán. Foi convocado por Humberto Coelho para a fase final do torneo, disputado nos Países Baixos, aínda que quedou no banco en tódolos partidos excepto un. Foi no último encontro da primeira fase; cando, co equipo xa clasificado para a seguinte rolda, foi titular ante Alemaña, formando parella de ataque xunto a Ricardo Sá Pinto.
Trala Eurocopa fíxose coa titularidade na selección, e foi un dos 23 homes elixidos por António Oliveira para representar ao seu país no Mundial de 2002. Debutou na derrota da primeira xornada ante os Estados Unidos e viviu o seu gran momento no segundo partido, marcando un triplete na vitoria por 4-0 sobre Polonia, cuxa portería defendía Jerzy Dudek. Con todo, unha derrota pola mínima fronte a Corea do Sur na terceira xornada, deixou aos portugueses eliminados na fase de grupos. En novembro de 2003 Pauleta marcou catro goles nun mesmo partido coa selección, nun amigable fronte a Kuwait que rematou 8-0.
Na Eurocopa de 2004 foi titular en cinco dos seis partidos de Portugal, incluída a final fronte a Grecia disputada no estadio da Luz, onde xogou como dianteiro centro por diante de Figo, Deco e Cristiano Ronaldo. Un solitario gol de Charisteas deulle o título ao equipo grego, privando á selección lusa do primeiro título da súa historia. Tralo torneo e coas retiradas de Fernando Couto, Figo e Rui Costa, pasou a ser o capitán do equipo nacional. O 12 de outubro de 2005 entrou na historia do fútbol portugués, ao marcar dous goles ante Letonia e superar os 41 tantos de Eusébio como máximo goleador histórico da selección.
No Mundial de 2006 en Alemaña volveu ser o dianteiro centro titular de Scolari, e comezou o torneo marcando o único gol no partido da primeira xornada ante Angola (1-0). O equipo portugués acadou as semifinais, onde foi finalmente eliminado por Francia. Pauleta capitaneou o equipo no encontro polo terceiro posto diante de Alemaña, no que foi o seu derradeiro partido coa camisola nacional. Deixou a selección cun total de 88 partidos e 47 goles, manténdose como o máximo artilleiro histórico do país ata 2014, cando foi superado por Cristiano Ronaldo.
Vida persoal
Casou en 1995 coa tamén azoriana Sandra, veciña súa dende a infancia, coa que tivo tres fillos: André Miguel, Daniela e Sarah.
Asahi, Chiba
Asahi (旭市, あさひし, Asahi-shi) é un concello xaponés da prefectura de Chiba. Está situada ó sur da rexión de Kanto e ó leste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshu. A súa superficie é de 129,91 km² e a poboación de 69.476 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 535 hab./km².
O concello de Asahi limita cos concellos de Sōsa, Katori, Tōnoshō e Chōshi.
Reino da Bretaña
O reino da Bretaña (en Rouantelezh Breizh) foi un antigo e efémero reino da Idade Media, situado na homónima península da Bretaña, que existiu dende o ano 851 ata o 942.
Historia
miniatura|300px|O reino da Bretaña (845-867). Os bretóns continuarían a insurrección contra os francos, que suprimiran o Ducado da Bretaña ata lograr a independencia total. En 814, o caudillo Morvan Lez-Breizh, conde de León e máis tarde denominado Leiz Breiz (apoio da Bretaña), foi nomeado xefe bretón supremo polos condes de Bro Erec, Kerne e Domnonea. Cando foi nomeado rei dos francos Luís o Piadoso, que lles quería impoñer un tributo, revoltouse contra el, pero foi derrotado e morreu en 818.
En 818 foi elixido como sucesor Gwiomarc'h, que tivo que se someter e render tributo. Pero iso non lle impediu ser destronado en 820. Luís o Piadoso nomeou conde da Bretaña ao seu protexido Nevenoe ou Nominoe, que antes fora leal aos francos. Non obstante, á morte de Luís o Piadoso, aproveitou as loitas dinásticas para se independizar, ao tempo que apoiou a Lotario I contra Carlos o Calvo. En 845 venceu ás tropas francas en Ballon e ocupou Roazhon, Naoned e Gwened, todo o territorio da antiga marca bretoa e nas súas incursións chegaría ata Anjou e aos Vendomois. Foi recoñecido como Rex Britonorum, e o país alcanzou a categoría de Reino da Bretaña (en bretón Rouantelezh Breizh). Os seus sucesores foron Erispoé (851-857), Salomón I (857-874) e Alan I da Bretaña (877-907). Todos conseguiron o recoñecemento dos francos e consolidaron o reino, a pesar das loitas internas. Alan I morreu no 907 sen fillos, o que provocaría que o ducado estivese dominado polos condes de Roazhon, Judicael e Juhel Berengario, e polo de Gwened, Gurmalion.
En 914 o Reino da Bretaña sufriu unha forte incursión viquinga que asolou toda a costa, destruíu Naoned e saqueou as abadías de Redon e Landevennec. Ese mesmo ano foi nomeado sucesor o conde Mathuedoi de Poher, pero moitos dos outros condes non o recoñeceron e tivo que fuxir a Inglaterra, o que provocou a caída do país na anarquía.
O seu fillo, Alan II Barbatorta, foi recoñecido como rei e gobernou dende o 936 ata o 952 co apoio dos anglosaxóns. Á súa morte foi nomeado como o último rei independente Conan ou Conan e Nacido, conde de Roazhon (952- 992), que acabaría de unificar o país baixo a autoridade nominal dos reis francos 987, pero o 990 abandonaría definitivamente o título de rei e sería recoñecido como duque da Bretaña polos francos, que recuperaron así a soberanía nominal sobre o país. O galó, lingua de oil da Bretaña, converteríase en lingua de corte e administración, así como dos nobres pola influencia anglo-normanda, facilitada polo establecemento de viquingos na veciña Normandía e substituiría aos poucos tanto ao bretón como ao latín como linguas literarias e de cultura.
Floyd Landis
miniatura|Landis no Tour de California en 2006. Floyd Landis, nado en Farmersville, Lancaster County, Pensilvania o 14 de outubro de 1975, é un ciclista estadounidense, profesional dende o ano 1999.
Omagh
miniatura|dereita|300px|Localización do condado de Tyrone Omagh (An Ómaigh en irlandés: "Chaira sagrada") é unha cidade de Irlanda do Norte, que contaba, segundo estimacións de 2006, con 21.708 habitantes, 49.560 habitantes no distrito, que inclúe zonas rurais dos arredores. Omagh é a capital do condado de Tyrone e a urbe máis importante do Oeste de Irlanda do Norte.
O 15 de agosto de 1998 un atentado con coche-bomba, logo dunha alerta non abondo precisa, ocasionou 29 mortes e 220 feridos na rúa comercial de Market Street. Este atentado foi revindicado por unha rama disidente do IRA, o IRA verdadeiro, que se opuña ao acordo de paz do 10 de abril de 1998. O atentado de Omagh foi un dos máis mortíferos do conflito norteirlandés.
Enter Air
'''Enter Air Sp. z o.o.''' é unha aeroliña chárter con sede en Varsovia, Polonia. Opera voos de vacacións e chárter dende outros aeroportos polacos e europeos, cooperando cos grandes turoperadores polacos. O seu primeiro voo comercial foi en abril de 2010.
Frota
En outubro de 2017 a frota de Enter Air estaba formada polos seguintes avións:
Léo
miniatura|dereita|Mercado de Léo Léo é unha poboación de Burkina Faso, capital da provincia de Sissili, na rexión Centro-Oeste, como tamén do departamento homónimo. Está habitada principalmente polos gurunsi.
Johann Joseph Fux
Johann Joseph Fux, nado en 1660 en Hirtenfeld (Ducado da Estíria, Sacro Imperio Romano Xermánico) e finado o 13 de febreiro de 1741 en Viena (Sacro Imperio Romano Xermánico), foi un compositor e pedagogo austríaco de finais do Barroco. Foi o introductor da escola napolitana en Austria a pesar do seu ton xeralmente frío e académico. Entre a súa obra salienta o tratado de composición Gradus ad parnassum.
Warumpi Band
Warumpi Band foi un grupo musical de country e rock aborixe australiano que se formou en Papunya, Territorio do Norte en 1980. Os membros orixinais foron George Burarrwanga na voz e no didgeridoo, Gordon Butcher na batería, o seu irmán Sammy Butcher na guitarra e no baixo, e Neil Murray na guitarra rítmica e nos coros. Os seus sinxelos de máis sona foron "Jailanguru Pakarnu" (1983), "Blackfella/Whitefella" (1985), "Sit Down Money" (1986), "My Island Home" (1987) e "No Fear" (1987). O grupo lanzou tres álbums, Big Name, No Blankets (1985), Go Bush! (1987) e Too Much Humbug (1996). Dende 1987 até mediados de 1995 o grupo fixo poucas actuacións xa que Murray estaba centrado na súa carreira en solitario. A partir de 1995, Christine Anu (que era corista do grupo de Murray, The Rainmakers), fixo a súa versión de "My Island Home". Warumpi Band reagrupouse no ano 1995 e separáronse en 2000. Burarrwanga morreu o 10 de xuño de 2007 de cancro de pulmón.
Sanguié
Sanguié é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Réo.
Dead Space
Dead Space é un videoxogo en terceira persoa pertencente ao xénero dos survival horror. Foi programado por EA Redwood Shores e distribuído por Electronic Arts para Xbox 360, PS3 e PC Windows en outubro de 2008.
Argumento
Dead Space narra unha historia de terror acontecida nunha nave espacial, denominada USG Ishimura. A nave interrompeu as comunicacións coa Terra e parece que perdeu a capacidade motriz. Un grupo de técnicos de mantemento foi enviado nun pequeno vehículo para reparar tanto as comunicacións coma os motores. O equipo componse dun enxeñeiro experimentado, Isaac Clarke; unha informática experta, Kendra Daniels; dous escoltas armados e o xefe do equipo, Zach Hammond. A bordo da nave descobren que esta atópase en alerta por perigo biolóxico. A maioría das comportas están pechadas e os circuítos de aire, selados. Os tripulantes da Ishimura desapareceron, pero unha serie de monstros agreden á expedición protagonista. Á medida que avanzan, descobren que aparentemente, un virus accedeu dende unha colonia á nave. O virus infectou aos tripulantes e converteunos en monstros, denominados necromorphs.
Recepción e crítica
Dead Space considerouse un dos mellores survival horror da sétima xeración de videoconsolas, acadando notas elevadas en distintos medios especializados. A versión de PC acadou un 86, a de PS3, un 88 e a de Xbox 360 un 89.
Sissili
Sissili é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Léo.
Departamentos
A provincia pode dividirse en sete departamentos: miniatura|esquerda|Departamentos de Sissili.
Centro de Educación Secundaria Valdosta
O Centro de Educación Secundaria Valdosta é un centro público de educación secundaria localizado en Valdosta, Xeorxia, Estados Unidos. As cores da escola son dourado e negro. A mascota da escola é o Gato montés.
Colexio
O Centro de Educación Secundaria Valdosta (VHS) atende os cursos de 9-12 no Valdosta City School District. O Centro de Educación Secundaria Valdosta ofrece unha ampla gama de eleccións académicas, dende centros de formación profesional, preparatorio para a universidade, cursos de nivel avanzado e un programa de Bacharelato Internacional. O Centro de Educación Secundaria Valdosta é a sede de 31 facultades con clubs patrocinados que inclúe Key Club, FBLA, DECA, Model UN, Ciencia e Xornalismo. O equipo de Valdosta gañou o campionato rexional 2009 e gañou o Academic Bowl rexional 4 dos últimos 5 anos.O VHS estaba completamente integrado en 1969 cando os estudantes do Centro de Educación Secundaria Pinevale estaban xunto cos do Centro de Educación Secundaria Valdosta. Aínda que a completa integración non ocorreu ata 1969, os primeiros estudantes afroamericanos asistiron ao VHS en 1965, moi por diante da maioría dos Centros de Educación Secundaria do Estado. (A completa integración foi alcanzable ao unir dous institutos nun, causando unha gran masificación, e en 1971 o Centro de Educación Secundaria Valdosta tiña 1400 estudantes nun edificio deseñado para 700). O actual centro inaugurouse en 1973; substituíndo ó vello edificio Williams Street, o cal servía como centro de educación secundaria Valdosta dende 1922 e queimouse completamente en 1977. J.L.Newer e o colexio de ensinanza media Valdosta son dúas das principais escolas que aportan alumnos ao VHS.
Fútbol americano
O Centro de Educación Secundaria Valdosta é a sede dos maiores gañadores nos Estados Unidos cun récord de 861 vitorias, 202 derrotas e 31 empates cunha porcentaxe de vitorias do 78.6% ata o 26 de novembro do 2010. Entre 1913-2010, os Gatos salvaxes gañaron 6 campionatos nacionais, 23 campionatos estatais e 40 campionatos rexionais. O VHS xoga como local no Bazemore-Hyder Stadium. Localizado no centro de Valdosta. O rival da cidade o Lowndes High School ten tamén un gran palmarés, son gañadores de 5 campionatos estatais (1980, 1999, 2004, 2005 e 2007). Dende 1968 os rexistros dos Gatos monteses contra Lowndes County son de 33-16 sen empates, cunha puntuación de 20.9 ppg contra 10.1 ppg de Lowndes County. Porén os Gatos Monteses tiveron unha racha perdedora de 7 anos ata o seu 21-17, co que gañaron no 2011. En 2001 o adestrador de fútbol americano do VHS, Mike O'Brien dixo nunha conferencia nacional de adestradores:
No verán de 2008 debido en parte ao éxito de atletismo da VHS,Valdosta,Xeorxia foi presentada no ESPN como un candidato para Titletown USA. TitleTown USA foi un segmento dun mes no ESPN que empezaba na primavera de 2008 e continuaba ata xuño. As cidades nomeadas a través do país baséandose no seu pedigree de campións. Un panel revisaba os candidatos e os afeccionados votaban en maio para determinar os 20 finalistas SportsCenter visitaba cada cidade en xulio e os afeccionados votaban do 23 ao 27 de xuño, determinando o vencedor. O 28 de xuño de 2008 Valdosta foi nomeada Titletown, EEUU por ESPN.
Golf
Os rapaces do equipo de golf do VHS gañaron seis campionatos estatais consecutivos na década dos 50. Valdosta gañou tres títulos estatais en Clase A (1954, 1955, 1956), dous en Clase AA (1957, 1958) e un título en Clase AAA (1959). O equipo de golf gañou sete campionatos rexionais (1959, 1961, 1970, 1977, 2002, 2003).
As rapazas do equipo de golf foron tamén campioas rexionais catro veces (2000, 2002, 2004, 2005).
Música
A banda "Marchin' Cats" é o grupo máis coñecido do Centro de Educación Secundaria Valdosta. Os Marchin' Cats teñen unha historia de éxito, comezando polo seu anterior e recoñecido director nacional, Frank Butenschon. Butenschon conduciu ós Marchin's Cats a numerosos campos nacionais, campionatos de desfiles e competicións durante o seu período como director da banda. Os Marchin' Cats están agora baixo a dirección de Michael Thomas. Dende a chegada de Thomas no 2006, os Marchin's Cats gañaron cinco grandes competicións nos seus anos na escola. A súa última vitoria foi na Battle On The Border en Lowndes County, o 22 de outubro do 2011.
Alice in Wonderland
Alice in Wonderland pode referirse a varias obras de ficción:
Centro de Educación Secundaria Valdosta
Música
Thomas tamén levou o conxunto musical de vento, o cal recibiu a mellor posición na Georgia Large Group Performance Evaluations en Waicross, Xeorxia e despois Jesup, Xeorxia. No 2006 o conxunto musical de vento actuou no Heritage Festival en Nova York, recibindo altas valoracións e un 2º posto total na categoría de concertos de bandas. No 2007 o conxunto musical actuou no Music USA Festival en Orlando, Florida, recibindo altas valoracións tan boas como o conxunto de bandas campeoas. Consecuentemente o conxunto musical representou o nivel 6 de música, o cal é o máis estimulante no estado de Xeorxia.
Eloy Artime Pérez
Eloy Artime Pérez, nado en Padrón o 30 de outubro de 1872 e finado en Compostela o 28 de maio de 1929, foi un político galego.
Centro de Educación Secundaria Valdosta
Música
O conxunto musical de jazz esta baixo a dirección do trompetista e vocalista Andrew Hill. O conxunto musical de jazz actúa en eventos no estado de Xeorxia, incluídos: o ABAC Jazz Festival, o Waycross Jazz festival, clubs do país e eventos sociais no sur de Xeorxia. A súa selección musical inclúe Swing, música latina, bebop, funk, rock e big band.
Eloy Artime Pérez
Traxectoria
Quedou orfo con 12 anos e buscou emprego como dependente en Santiago. Con 20 anos estableceu un bazar na rúa da Caldeirería. En 1902 casou no pazo arcebispal de Lestrobe con Camila Astray, filla do médico de Lestrobe, oficiando a cerimonia Salustiano Portela Pazos.
Río da Sardiña
O río da Sardiña é un río do concello de Ferrol.
Eloy Artime Pérez
Traxectoria
Foi un cualificado representante da opinión pública en Padrón e en Santiago, ocupando importantes cargos, como portavoz da Defensa do Progreso de Padrón, alcalde de Santiago, presidente da Liga de Amigos de Santiago e socio fundador da Sociedad de Amigos del país. Formou parladoiro entre outros con Valle Inclán, Raimundo López Pol, o doutor Devesa e Portela Pazos, entre outros.
Río da Sardiña
Descrición
O río da Sardiña é unha pequena corrente de auga que precorre o val de Mandiá pasando pola fraga de Menáncaro ata a enseada da Malata na ría de Ferrol. O río non ten peixes no último tramo pola contaminación da empresa Canteras Ferrolanas e as verteduras de hidrocarburos da Escola Náutico Pesqueira.
San Jose Earthquakes
O San Jose Earthquakes é un club de fútbol profesional que xoga na Major League Soccer. É o equipo da cidade de San Jose, California polo que xoga na Conferencia Oeste. Foi un dos dez equipos que xogaron a tempada inaugural da MLS en 1996, xogando o partido inicial fronte ó DC United. O equipo ten catro títulos oficiais entre eles dous MLS Cup. Nos seus comezos o equipo chamábase San Jose Clash, no ano 2000 a franquía pasouse a chamar San Jose Earthquakes.
Era San Jose Clash
A historia do Clash comezou coa asignación de Eric Wynalda ó equipo californiano, só un día despois de que se convertese no máximo anotador da selección nacional. O primeiro partido na historia da MLS (o 6 de abril de 1996) foi un San Jose Clash fronte ó DC United, o partido contou coa asistencia de 31,683 seareiros, e rematou con vitoria local cun solitario gol de Wynalda. Na súa primeira tempada a franquía conseguiu a primeira clasificación para os playoffs, pero foi eliminado nas semifinais de conferencia. John Doyle foi nomeado como mellor defensa do ano.
A tempada seguinte non foi tan boa e os Clash remataron na última posición da conferencia oeste e tamén da táboa xeral. No ano 1998 o equipo mellorou os resultados pero tampouco puido lograr a clasifación para as rondas eliminatorias. O ano 1999 trouxo o troco de propietarios, tras a compra da compañía polos propietarios do New England Patriots da NFL. Pero este cambio non trouxo variacións ós resultados do equipo que volveron a quedar fóra dos playoffs. Nesta mesma tempada houbo tres adestradores diferentes.
Rexurdimento do San Jose Earthquakes
No ano 2000 os directivos da franquía decidiron volver ó nome de San Jose Earthquakes, que xogara na NASL o século pasado. A pesar do cambio, a tempada non foi boa e os Earthquakes foron o peor equipo da MLS. Despois de varios anos de fracasos, a tempada do 2001 por fin sería para non olvidala. O éxito foi posíbel coa entrada de novos investidores dende Silicon Valley, Frank Yallop foi nomeado novo adestrador e liderou unha gran remodelación no equipo. Tras rematar segundo na conferencia oeste, clasificáronse ás rondas eliminatorias. Nos cuartos de final superaron ó Columbus Crew e na semifinal ó Miami Fusion F.C., a final celebrouse en Columbus, Ohio contra un dos seus rivales de conferencia, Los Angeles Galaxy. Despois de noventa minutos a final rematou cun un a un, polo que o partido pasou a prórroga na que no minuto noventa e seis, Dwayne De Rosario marcou o gol de ouro que lle deu a primeira MLS Cup na historia do San Jose Earthquakes.
Na seguinte tempada tocaba defender o título, na fase regular o equipo respondeu ben, clasificándose de novo ós playoffs. A franquía participou por primeira vez na Liga de Campións da CONCACAF eliminando nos oitavos de final ó CD Olimpia de Honduras, pero na seguinte ronda caeu eliminado fronte ó Pachuca C.F. mexicano. Nos cuartos de final da MLS os Earthquakes víronse superados polo Columbus Crew. Joe Cannon foi nomeado mellor cancerbeiro da MLS. O ano 2003 foi un ano espectacular para os de San Jose, remataron primeiros na conferencia oeste, nos cuartos de final tocoulles Los Angeles Galaxy nos que perdían por un global de catro goles a cero no minuto vinte do segundo partido, pero os californianos conseguiron unha espectacular remontada finalizada cun gol de ouro de Rodrigo Faria. Tras eliminar o Kansas avanzaron ata a final fronte o Chicago Fire. Conseguiron adelantarse con goles de Ronnie Ekelund e Landon Donovan, pero os de Chicago recortaron distancias, cun gol de DaMarcus Beasley que foi respondido ó minuto con outro gol de Richard Mulrooney, volveron a recortar distancias os de Chicago cun gol en propia meta de Chris Roner e finalmente sentenciou o marcador Donovan, para rematar cun catro a dous. O porteiro Pat Onstad foi nomeado como mellor xogador da liga na súa posición.
No ano 2004 a estrela do equipo, o internacional Landon Donovan, marchou a Alemaña para xogar no Bayer Leverkusen. O ano seguinte, os Quakes foron elimandos nos cuartos de final, a pesar diso o canadense Pat Onstad foi nomeado como mellor cancerbeiro da liga. Tras a súa gran tempada regular o equipo gañou a súa primeira Supporter's Shield. Os xogadores e corpo técnico foron trasladados a Houston para xogar no Houston Dynamo.
Renacemento
No 2013 anunciouse a marcha en metade de tempada de Frank Yallop e Mark Watson tomou o seu lugar, na Liga de Campións da CONCACAF o equipo avanzou ata os cuartos de final onde foi eliminado nos penaltis polo Toluca mexicano. Na competición doméstica o equipo rematou sexto na conferencia e quedou fora dos playoffs pola diferenza de goles. O 22 de marzo de 2015 os Quakes estrearon o Avaya Stadium gañando por dous goles a un ó Chicago Fire.
Xornadas de Teatro de Pontevedra
As Xornadas de Teatro de Pontevedra tiveron lugar en Pontevedra en 1970, co nome oficial de Jornadas de Teatro de Pontevedra.