cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aminoglicósido
Vía de administración e toxicidade
Todos os aminoglicósidos, especialmente a kanamicina e neomicina, son tóxicos para os riles (nefrotoxicidade) e os oídos (ototoxicidade), o que limita a súa utilización. Esta toxicidade é dependente do tempo e da concentración, polo cal a cantidade de antibiótico calcúlase baseándose no peso do individuo. Os danos provocados por estas substancias poden incluír problemas na cóclea (con perda de audición), no aparato vestibular (perda de equilibrio) e na función renal (sangue na urina, bloqueo renal). Ademais poden provocar un bloqueo neuromuscular, unha parestesia e unha neuropatía periférica ademais de choque anafiláctico. A toxicidade depende moito do modo de administración (por uso tópico normalmente só poden dar lugar a hipersensibilidade), e os casos de utilización por vía parenteral débense á gravidade dos síntomas.
Mecanismos de resistencia
Ata agora foron identificados tres tipos principais de mecanismos de resistencia contra estes antibióticos:
Rexión de Tigray
miniatura|250px|Un canón ó leste de Adigrat, Tigray setentrional.
Wilhelm Wien
Wilhelm Wien, nado en Fischhausen, Prusia Oriental, en 1864 e finado en Múnic en 1928, foi un físico alemán, Premio Nobel de Física en 1911.
Traxectoria
Estudou en Göttingen, Heidelberg e Berlín. Profesor nas de Giessen, Würzburg e Múnic. Dedicouse sobre todo aos estudos de Termodinámica. O descubrimento da lei de radiación da calor (lei de Wien), fixo que se lle concedera o Premio Nobel de Física en 1911.
Roxann Dawson
Roxann Dawson, nome artístico de Roxann Caballero, nada o 11 de setembro de 1958 nos Ánxeles (Estados Unidos), é unha actriz, produtora e directora de televisión estadounidense, mellor coñecida como B'Elanna Torres na serie de televisión Star Trek: Voyager .
Elementos do grupo 4
Nomenclatura
"Grupo 4" é o nome recomendado pola IUPAC; o antigo nome europeo é "grupo IVA", mentres que o nome antigo estadounidense é "grupo IVB". O nome da IUPAC non debe confundirse cos antigos, dados con números romanos.
Propiedades
Estes metais son bastante reactivos (sobre todo cando están en forma de esponxa porosa, de gran superficie específica, son pirofóricos, isto é, ao exporse á acción do aire vólvense vermellos e inflaman espontaneamente). Ao estar compactos son pasivos, case inatacables por calquera axente atmosférico.
Ben Johnson (actor)
Ben "Son" Johnson, Jr., nado en Foraker (Oklahoma) o 13 de xuño de 1918 e finado en Mesa (Arizona) o 8 de abril de 1996 foi un actor, especialista de cinema e vaqueiro de rodeo estadounidense.
Traxectoria
Ben Johnson naceu na Osage Indian Reservation, de orixes irlandesa e cherokee, fillo de Ollie Susan Workmon e de Ben Johnson, Sr. O seu pai era rancheiro e campión de rodeo.
A súa carreira cinematográfica comezou en The Outlaw, de Howard Hughes. O seu traballo como especialista chamou a atención de John Ford, que o contratou como dobre de Henry Fonda en Fort Apache (1948). Durante a rodaxe os cabalos que tiraban dunha carruaxe con tres homes desbocáronse, e Johnson foi quen de parar o carro e salvar os homes. Cando Ford lle prometeu que sería recompensado Johnson contaba con outro traballo de dobre ou quizais un pequeno papel con frase. Ford chamou a Johnson á súa oficina e deulle un sobre cun contrato de sete anos por cinco mil dólares á semana. O seu primeiro papel acreditado foi en 3 Godfathers.
Eliel Saarinen
Biografía
Saarinen estudou en Helsinqui na Universidade Politécnica de Helsinqui. Desde 1896 ata 1905 traballou como compañeiro con Herman Gesellius e Armas Lindgren na firma «Gesellius, Lindgren e Saarinen». O seu primeiro gran traballo foi o Pavillón Finlandés da Exposición Universal de 1900, exhibía unha extraordinaria converxencia de influencias de estilo: arquitectura de madeira finlandesa, o neogótico británico e o jugendstil. A primeira época de Saarinen foi posteriormente bautizada co nome de «romanticismo nacional» finlandés e culminou coa Estación Central de Helsinqui (deseñada en 1904, construída en 1910-14). En 1910 traballou no amplo proxecto urbanístico de Munksnäs-Haga e máis tarde publicou un libro sobre o tema.
En xaneiro de 1911 converteuse en asesor do proxecto urbanístico de Reval (Estonia) e foi invitado a Budapest para que asesorase sobre desenvolvemento urbano. En 1912, publicouse un folleto escrito por Saarinen sobre os problemas urbanísticos de Budapest. En abril de 1913 obtivo a primeira praza nunha competición internacional polo seu plan para Reval. Durante 1917-1918 Saarinen traballou no proxecto por unha Helsinqui maior. Saarinen tamén deseño os billetes do marco finlandés introducidos en 1922.
O 6 de marzo de 1904 Saarinen casou con Louise Gesellius, unha escultora de Helsinqui, irmá máis nova de Herman Gesellius. Tiveron unha filla Eva-Lisa (Pipsan) o 31 de marzo de 1905 e un fillo Eero o 20 de agosto de 1910.
Eliel Saarinen mudouse aos Estados Unidos, logo de presentarse ao concurso para o deseño da Tribune Tower, en Chicago. Malia que o deseño de Saarinen resultou o segundo lugar do concurso, o seu edificio foi realizado en 1929 coa construción do Gulf Building en Houston. Saarinen estableceuse primeiro en Evanston (Illinois), onde traballou no seu esquema para o desenvolvemento da fachada do lago de Chicago. En 1924 converteuse en profesor visitante da Universidade de Míchigan.
En 1925 George Gough Booth pediulle que deseñase o campus da Cranbrook Educational Community, planeado como un equivalente estadounidense da Escola da Bauhaus. Saarinen ensinou nesta escola e converteuse en director da Cranbrook Academy of Art en 1932. Entre os seus estudantes-colaboradores atopábanse Ray Eames e Charles Eames; Saarinen influíu os seus seguintes traballos de deseño de mobles.
Converteuse en profesor no Departamento de Arquitectura da Universidade de Míchigan; actualmente, unha cátedra no A. Alfred Taubman College of Architecture and Urban Planning de Míchigan, leva o seu nome, e o College realiza anualmente unha serie de conferencias no seu honor.
O seu fillo Eero (1910-1961), converteuse nun do arquitectos estadounidenses máis importantes de mediados do século XX, como un dos líderes de estilo internacional. O estudante de Saarinen Edmund N. Bacon logrou unha prominencia nacional como Director Executivo da Comisión para a urbanización de Filadelfia desde 1949 ata 1970.
thumb|275px|[[Estación Central de Helsinqui.]]
Pega
A pega común, Pica pica, tamén coñecida como pega rabuda ou pega rabilonga, é unha ave paseriforme da familia dos córvidos, unha das sete comprendidas no xénero ''Pica.
Vive en boa parte de Eurasia, África do Norte e Norteamérica.
En Europa vive sobre todo nas proximidades dos asentamentos humanos.
A pega é unha das aves máis intelixentes, e crese que é un dos animais non humanos máis intelixentes. A superficie do seu córtex cerebral é aproximadamente a mesma en tamaño relativo que a do cerebro dos chimpancés, gorilas, orangutáns e humanos.
Descrición
A pega foi descrita e ilustrada por primeira vez en 1555 polo naturalista suízo Conrad Gessner na súa Historiae animalium.
Pero a súa descrición formal foi feita por Linneo en 1758, na páxina 106 da 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Corvus pica.
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Subespecies
Segundo o GBIF recoñécense as seguintes subespecies:
Características
Os exemplares novos teñen cores moi semellantes ás dos adultos. A cola é algo máis curta e sen reflexos e os ombreiros ás veces non son brancos puros, senón máis ben grises.
As pegas miden entre 41 e 51 cm de longo e as ás teñen unha envergadura duns 90 cm. Os machos pesan de media uns 233 gramos; as femias, 203 gramos.
Cando están no chan as pegas desprázanse con saltiños, aínda que saben camiñar. Móvense moi axilmente entre as pólas das árbores.
O seu voo e ondulante.
Voz
O corveo característico das pegas consiste nunha serie máis ou menos rápida de berros. Este son sérvelle de voz de alarma e ameaza para defende-lo seu territorio de cría. Os exemplares que non están a criar emíteno só en caso de perigo. Se o perigo é especialmente intenso, os berros son máis seguidos e rápidos.
Un lixeiro cacarexo serve para certificar a unión de parella. É moi variable individualmente e pode ser rítmico ou non. Ás veces contén asubíos e trilos. As pegas solitarias imitan a outras aves. A miúdo para marcar o territorio póusanse na póla máis alta dunha árbore que estea no centro deste mentres que cantan.
Distribución
miniatura|dereita|400px|Distribución de Pica pica en Eurasia e as súas subespecies Cada cor representa unha subespecie de pega: verde: Pica p. pica, verde claro: P. p. asirensis, verde pantano: P. p. bactriana, vermello: P. p. bottanensis, verde escuro: P. p. fennorum, azul: P. p. galliae, turquesa: P. p. germanica, amarelo: P. p. hemileucoptera, violeta: P. p. hudsonia, marrón: P. p. jankowskii, laranxa claro: P. p. japonica,  azul escuro: P. p. kamtschatica, hell pink: P. p. leucoptera,  laranxa: P. p. mauritanica, azul ceo: P. p. melanotos, rosa: P. p. nuttalli, dunkelrot: P. p. sericea As pegas viven nunha ampla área de Eurasia, no norte de África e Norteamérica. En Europa viven dende o cabo Norte en Escandinavia ata o sur de España e de Grecia. Falta só nalgunhas illas do Mediterráneo. No norte de África aparece nas costas de Marrocos, Alxeria e Tunicia. Son aves sedentarias, aínda que, por exemplo en Escandinavia, se despracen no inverno.
No leste de Europa acada os 65° Norte. No Oriente Próximo espállase dende Turquía e parte do Irán ata case a costa do golfo Pérsico. En Asia chega dende o noroeste de Mongolia ó norte do Vietnam. Hai unha poboación illada na península de Kamchatka e outra pequena poboación protexida pola súa escaseza, no noroeste da illa xaponesa de Kyūshū. En Norteamérica viven na parte oeste do subcontinente, de Alasca a California.
Sistemática
Crese, en xeral, que o xénero Pica é orixinario de Eurasia e que se espallou por América no Plistoceno tardío, posiblemente atravesando o estreito de Bering. Aínda así, a aparición en Texas dun fósil semellante á especie Pica pica podería facer atrasar ó Plioceno a data da súa aparición en América.
Sistemática interna
As subespecies diferéncianse polo tamaño, o peso, o tamaño e debuxo das plumas das alas, e a coloración da zona baixa do lombo. Tamén hai algunhas diferenzas esqueléticas e da pigmentación das plumas da cola que poden ter reflexos azuis, violetas, púrpuras, verdes, da cor do cobre ou da do latón. As variedades máis escuras son as de máis ó sur; as máis claras as do nordeste de Eurasia. A parte inferior do lombo é a que amosa máis claramente esta característica. En xeral as formas do sur son meirandes e coas plumas da cola máis curtas cás do norte.
Suponse que a diferenciación en variedades co bico marelo ou negro foi anterior á diferenciación interna das razas de peteiro negro.
Subespecies euroasiáticas
A análise do ADN amosa que a subespecie P. p. sericea está xeneticamente moi afastada das formas euroasiáticas e podería ser unha especie diferente.
Subespecies americanas
A pega de bico amarelo Pica (pica) nuttallii é hoxe considerada unha especie separada e estudos recentes de ADN probarían que a variedade Pica (pica) hudsonia está xeneticamente máis preto de P. (p.) nuttallii que das variedades europeas, e sería unha especie distinta.
Hábitat
Vive tanto nas montañas (ata os 2 500 m de altura) coma en terras baixas. As subespecies P. p. asirensis, P. p. bottanensis, P. p. hemileucoptera son casos excepcionais: P. p. bottanensis, por exemplo, cría ata os 4 500 m e busca alimento ata os 5 500 m.
Habita sobre todo en zonas abertas con prados, mato, sebes e grupos de árbores illadas. Tamén nas beiras dos bosques, preto de zonas acuáticas e pantanos. É raro que apareza en bosques ou zonas de cultivo sen árbores. Evita tamén, en xeral, zonas moi costentas, vales moi estreitos e fondos e áreas onde as nevadas son frecuentes, coa excepción das subespecies citadas máis arriba. Calcúlase que máis da metade da poboación europea cría preto de zonas habitadas, de onde pasa con frecuencia ás cidades, nas que ocupa parques, cemiterios e xardíns. Por contra, antes era unha ave típica da paisaxe agraria.
Alimentación
miniatura|Pega comendo nun coello morto Come tanto alimento animal como vexetal. Consome insectos e as súas larvas, arácnidos, vermes e caracois. Captura tamén vertebrados de ata o talle dun rato, incluídos lagartos, anfibios, paxaros pequenos e as súas crías e mamíferos. Tamén ovos doutros paxaros. Tamén come animais mortos e, especialmente no outono, froitas, sementes e cogomelos. Expulsa as partes indixeribles en forma de egagrópilas.
Buscan a mantenza as máis das veces no chan. Cando cazan insectos, arañas ou animais pequenos páranse para mirar e despois corren ou saltan detrás da presa, que cachan co peteiro. Se están entre vexetación alta, camiña sen parar buscando comida. Levanta do chan plantas e pedras pequenas para procurar presas e tamén arrincan bagas. Sobre todo en América, comen tamén os parasitos de ovellas e vacas. Ás veces mesmo capturan peixes.
Os insectos son tragados enteiros, aínda que as nespras son esmagadas co bico antes de seren comidas. Os animais meirandes son suxeitados coas patas contra o chan e sacudidos co bico contra un obxecto duro. Cando capturan paxariños desplúmanos antes de comelos. Acumulan comida en pequenos depósitos, que, en xeral, baleiran en poucos días. Cambian a localización das súas despensas frecuentemente para evitar que as poidan atopar outras aves. A acumulación de alimentos é máis notable no outono. Agachan a comida nun furado pequeno que cavan co bico no chan, e despois cóbrena con terra e plantas. Estas reservas poden ser moi importantes no inverno. As pegas de zonas urbanas obteñen a metade da súa mantenza das moreas do lixo e de restos da alimentación humana e poden utilizar lugares axeitados nos tellados para gardar o alimento.
Hábitos de vida
As pegas son activas desde unha media hora antes do amencer, aínda que a hora varía coa época do ano. Cara á posta de sol vanse achegando cada vez máis cara ó seu lugar de descanso. As pegas que están criando viven xuntas no seu territorio, mentres que as que non crían forman bandos que, no inverno, van dunha ducia a centos de exemplares.
Reprodución
As pegas maduran sexualmente no seu primeiro outono de vida, época na que forma bandadas con outras pegas que non están a criar. Na primavera seguinte só menos da metade dos machos e ó redor do 50% das femias crían.
Aparellamento e construción do niño
miniatura|Niño de pega Forman parellas que duran toda a vida. Se un dos membros da parella morre, é substituído en xeral rapidamente por unha ave de primeiro ano. As parellas adoitan separarse despois de varias crías sen éxito. Nos outonos as futuras parellas van pasando cada vez máis tempo xuntas ata que se senten vinculadas. Aínda así seguen a buscar comida por separado.
A inspección do lugar de construción do futuro niño dura de outubro a xaneiro (en Centroeuropa ata febreiro). Os sitios preferidos para face-los niños son as pólas superiores de árbores altas, entre os 12 e os 30 metros de altura que son de difícil acceso e son un bo punto de observación, ou zonas máis baixa, entre 3 e 4 metros do chan, entre maleza ou sebes mestas e con espiñas.
A Costa, Gondrame, O Páramo
A Costa é un lugar da parroquia de Gondrame, no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2017 tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Pega
O niño
O niño é esférico. Mide entre 35 e 75 cm de ancho. Está feito de poliñas e cotelos, secos e entrecruzados. Moitos niños teñen dúas entradas.
Ferran Martín
Ferran Martín, nado en Barcelona o 8 de xullo de 1970, é un ilustrador, guionista e humorista gráfico catalán.
Pega
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de Vulnerábel baixo o criterio do tamaño da área de distribución, a extensión e calidade do hábitat e o tamaño da poboación, a que a tendencia poboacional parece ser estable e, polo tanto, a especie non se aproxima aos limiares de Vulnerábel baixo o criterio de tendencia poboacional e aínda que o tamaño da poboación non se cuantificou debe ser extraordinariamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de Vulnerábel, cualifica o status da especie como LC (Pouco preocupante).
Ferran Martín
Traxectoria
Ferran Martín comeza a súa carreira como humorista gráfico e ilustrador na revista El Viejo Topo. Colaborou nas revistas Mala Impresion, Wix Comix, A las Barricadas de Interviú, Mass MEDIA XXI, Onada de Cultures, Amaníaco, El Virus Mutante, El Batracio Amarillo e El Jueves. Tamén ilustrou para editores como Grupo Promotor, Santillana e RBA.
É o creador dos personaxes Los Pequeñines e O Ojo Foto, así como o director da serie animada O Coñadiario.
Colabora no departamento web de El Terrat, en 1997 e posteriormente traballa como deseñador web para as páxinas de El Jueves, TeatreBCN e Club del Teatre (da compañía de produción MTI). En 2005, colaborou pola mañá Dia a la vista, de Ràdio-4, dirixida por Fran Doménech, co humorístico Quan vulgueu comencem, xunto co monólogo e actor Dani Pérez. Tamén colabora co programa Un outro mundo, versión estiu de Albert Vico en ONA Catalana cunha sección divertida en internet. En 2002, a editorial Amaníaco publica o seu cómic Mundo Pequeñín, con prólogo de Andreu Buenafuente.
Desde 1999 forma parte do arquivo de novos artistas locais de Badalona. Expouse no Palau Marc (Barcelona), na Sala de Arte Josep Bages (Prat de Llobregat), nas salas de Can Casacuberta, Can Pepus, Dalt de la Vila i El Refugi de Badalona, e en distintas Rutas de Arte Jove de Premià de Mar.
Foi humorista gráfico do xornal digital La Informacion.com de 2009 ata finais de 2013. Colabora nos libros Enfoteu-vos-en (2012), Fins els Borbons (2013), La gran fàbrica d'independentistes (2014) de Angle Editorial, Any d'estalades (2012), Any de sobres (2013) e, a compilación antológica Catacrak (2014) coas súas mellores viñetas sobre a crise da editorial Efadós.
Petón, San Xurxo de Moeche, Moeche
Petón é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 6 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 7 habitantes.
Partido Comunista de Vietnam
O Partido Comunista de Vietnam é o partido único de Vietnam. É un partido comunista de tendencia marxista-leninista.
Historia
Este Partido foi formalmente disolto en 1945 para agochar a súa afiliación comunista e as súas actividades leváronse a cabo no Viet Minh, que foi fundado catro anos antes como unha fronte común de liberación nacional. O partido foi refundado como o Partido dos Traballadores de Vietnam no Segundo Congreso Nacional do Partido en Tuyen Quang en 1951. O congreso levouse a cabo en territorio norvietnamita contralado polo Viet Minh durante a Primeira Guerra da Indochina. O Terceiro Congreso Nacional levouse a cabo en Hanoi en 1960 e formalizou as tarefas de implantar o socialismo no que era Vietnam do Norte e encomendouse ao partido para que leve a cabo a unión co sur. No Cuarto Congreso Nacional de 1976, levado a cabo trala vitoria do norte na Guerra de Vietnam, o nome do partido foi cambiado a Partido Comunista de Vietnam.
Organización
O PCV é de orientación marxista-leninista. En 1976, como resultado da unificación de Vietnam do Norte e Vietnam do Sur, o Comité Central foi expandido de 77 a 133 membros e o Politburó creceu de once a dezasete membros, mentres que o Secretariado incrementouse de sete a nove membros.
Moucos, Cuns, Coristanco
Moucos é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 17 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 10 homes e 7 mulleres.
Partido Comunista de Vietnam
Organización
No Sexto Congreso Nacional, levado a cabo en 1986, Nguyen Van Linh foi nomeado secretario xeral mentres que un Politburó de catorce membros foi elixido e o Comité Central se expandiu a 173 membros.
No Noveno Congreso Nacional de 2001, Nong Duc Manh foi nomeado o novo secretario xeral.
O actual Politburó consta de 15 membros e foi elixido en abril do 2001. Este organismo determina a política de goberno e o seu Secretariado de nove persoas, supervisa a política de día a día. En adición, a Comisión Militar Central do Partido, que está composta por membros selectos do Politburó e líderes militares, determinan a política militar vietnamita.
Un Congreso Partidario, reuniu 1.168 delegados elixidos no Noveno Congreso Partidario en abril de 2001, reúnese cada 5 anos para fixar a dirección o Partido e do goberno. O Comité Central de 150 membros, que é elixido polo congreso do Partido usualmente, reúnese dúas veces ao ano. O Politburó reúnese máis frecuentemente e o Secretariado é o responsable das actividades diarias baixo a dirección do Secretario Xeral.
Ideoloxía
Malia que formalmente é un partido marxista-leninista, o Partido Comunista de Vietnam realizou importantes reformas na economía e permitiu o crecemento do sector privado. Pese á súa política de apertura económica, o partido segue conservando o control total sobre poder político, seguindo, en certa medida, o modelo do Partido Comunista da China.
Copa de Europa de hóckey a patíns 2011-2012
Equipos participantes
Dado que o campión da Liga Europea 2010-11, o HC Liceo, obtivo unha praza na fase de grupos a través da súa clasificación na OK Liga, quedou vacante unha praza na fase de grupos. O CERH decidiu que o antigo criterios para aceptar aos clubs, empregando un ranking de clubs, remataría na tempada 2011-12. Na tempada 2011–2012 os clubs que participaron foron seleccionados empregando un criterio similar ao da UEFA Champions League, un ranking de países. Na seguinte táboa pode verse o número de equipos por cada país e a clasificación das distintas ligas:
Os 16 equipos participantes son o campión da edición anterior da Liga Europea (o HC Liceo), o campión da Copa CERS 2011 (o SL Benfica) e os equipos campións das súas respectivas ligas ou campionatos nacionais, aínda que o campión da liga inglesa, o Middlesbrough RHC renunciou a participar en competicións continentais, disputando en representación de Inglaterra a Copa CERS 2012 o Herne Bay United, polo que foi substituído polo ERG Iserlohn alemán, pasando a haber dous clubs alemáns.
Destes 16 equipos participantes cinco pertencen á OK Liga (Estado español), catro ao Campeonato Português (Portugal), tres á Serie A1 (Italia), dous á 1 Bundesliga (Alemaña), un á Nationale 1 (Francia), e outro representante da LNA (Suíza).
Sistema de competición
Esta edición da Liga Europea consta de dúas fases: unha primeira fase de grupos e unha final a oito (Final Eight).
Durante a fase de grupos, cada equipo enfróntase a dobre partido (ida e volta) contra os outros tres integrantes do seu grupo. Cada vitoria conta 3 puntos, o empate reparte un punto a cada un dos equipos, e a derrota non suma ningún punto. Os dous mellores equipos de cada grupo ao final das seis xornadas desta fase clasifícanse para a Final Eight. A composición dos catro grupos decidiuse mediante un sorteo que tivo lugar en Genève (Suíza) o 9 de setembro de 2011. Os 16 equipos repartíronse en catro grupos do seguinte xeito:
Final a 8
A Final a Oito da Liga Europea 2011-2012 disputouse entre os días 24 e 27 de maio de 2012. Esta fase final tivo lugar no PalaCastellotti de Lodi (Italia), o recinto deportivo máis grande da cidade lombarda con capacidade para 2.655 espectadores. Nesta fase disputáronse 7 partidos, marcándonse un total de 55 goles (cunha media de 7,86 goles por partido), e os máximos goleadores foron Massimo Tataranni e De Oro (ámbolos dous do Hockey Valdagno) con cinco goles cada un.
O evento foi organizado polo Amatori Lodi, coa colaboración do Hockey Valdagno e da Lega Nazionale Hockey. O cadro de competición foi determinado mediante sorteo celebrado na cidade portuguesa de Lisboa o 15 de abril de 2012.
Elementos do grupo 5
Un elemento do grupo 5 é un elemento situado dentro da táboa periódica no grupo 5 que comprende os elementos: Estes elementos teñen nos seus niveis electrónicos máis externos 5 electróns. O dubnio non se atopa na natureza e prodúcese no laboratorio, polo que ao falar das propiedades dos elementos do grupo 5, adóitase obviar este elemento.
David G. Bromley
David G. Bromley, nado en 1941, é un sociólogo estadounidense, profesor de socioloxía e estudos relixiosos na Virginia Commonwealth University e na Universidade de Virxinia nas que centra a súa investigación académica na socioloxía da relixión, primariamente nas seitas, novos movementos relixiosos, a apostasía e o movemento antiseita.
Traxectoria
Estudou no Colby College e na Universidade Duke. Entre 1968 e 1974 deu clase na Universidade de Virxinia e logo na Universidade de Texas en Austin (1976–1980) e Universidade de Hartford (1980–1983) e desde 1983 ensina nas universidades de Virxinia e na Virginia Commonwealth. Entre 1992 e 1995 foi editor do Journal for the Scientific Study of Religion, publicado pola Society for the Scientific Study of Religion, e foi presidente da Association for the Sociology of Religion en 1994. Bromley segue varias liñas de investigación: a análise da organización dos novos movementos relixiosos como fixo na súa primeira obra dedicada á Igrexa da Unificación publicada en 1979, salientando a mobilización de recursos para interpretar o seu crecemento. Outra liña é a relación entre novos movementos e contracultura que analiza como un todo, ao que lle engade o movemento antiseitas
Liga de Fútbol Profesional
A Liga de Fútbol Profesional (LFP), coñecida comercialmente como LaLiga e oficialmente como Liga Nacional de Fútbol Profesional, é unha asociación deportiva integrada polos clubs e as sociedades anónimas deportivas que participan nas categorías profesionais da liga española de fútbol, isto é, a Primeira e a Segunda División. Foi creada en 1984 e forma parte da Real Federación Española de Fútbol (RFEF), aínda que ten personalidade xurídica propia e goza de autonomía para o seu funcionamento.
A súa principal función, ademais de defender os intereses dos seus asociados, é a organización do Campionato Nacional de Liga na categoría profesional (Primeira e Segunda División) en coordinación coa RFEF.
Historia
O primeiro comité executivo da LFP tomou posesión o 30 de decembro de 1983 na sede da Real Federación Española de Fútbol.
A primeira directiva formouse polos seguintes presidentes de clubs profesionais, cos seguintes cargos na LFP:
Contratouse como secretario xeral a Jesús Samper Vidal, que organizou a primeira estrutura económica e administrativa da LFP, e que elaborou os primeiros estatutos, que se aprobaron en 1984. Por mor da aprobación deses estatutos, a LFP fúndase oficialmente o 26 de xullo de 1984.
En 1987 contrátase a Antonio Fernández Fidalgo como director de relacións externas, e en 1991 a Pedro Tomás Marqués como xerente e a Carlos del Campo Colás como asesor xurídico.
O 11 de decembro de 1984 Antonio Baró Armengol sucede a Manuel Vega-Arango na presidencia, que ocupa ata o seu falecemento, o 11 de febreiro de 2001. Realízanse entón unhas eleccións á presidencia, que gaña Pedro Tomás Marqués.
En 1997 a Real Federación Española de Fútbol propuxo a supresión da Liga Nacional de Fútbol Profesional e a súa transformación nun comité de fútbol profesional dentro da RFEF.
Sen esgotar o seu mandato, Tomás deixou o cargo e o 9 de xuño de 2004 o vicepresidente primeiro da LFP, José Luis Astiazarán -presidente da Real Sociedad de Fútbol- asumiu a presidencia en funcións. Tras un ano, Astiazarán deixou o seu posto ante a convocatoria de eleccións, sendo substituído na presidencia interina o 22 de xuño de 2005 por Guillermo Cabello Valero, vicepresidente segundo da LFP e presidente do Terrassa FC. Porén, o descenso deste club a Segunda División B obrigoulle a Cabelo a ceder a presidencia en funcións a Carlos del Campo Colás, secretario xeral da LFP. As eleccións celebráronse finalmente o 15 de xullo de 2005, sendo elixido José Luis Astiazarán como novo presidente, ao obter o aval de 39 dos 42 clubs afiliados á LFP.
O 14 de abril de 2009 Astiazarán dimitiu para anticipar as eleccións, exercendo como presidentes interinos os dous vicepresidentes, Javier Tebas e Jaime Barriuso, xunto ao secretario xeral, Carlos del Campo. Finalmente, o 27 de abril de 2009 Astiazarán foi reelixido presidente tras ser a súa a única candidatura presentada.
O 26 de abril de 2013 foi sucedido no cargo por Javier Tebas, que foi o único candidato que se presentou ás eleccións no seguinte mandato.​ O 11 de outubro de 2016 Tebas foi reelixido co aval de 37 dos 42 clubs con dereito a voto para un segundo mandato. A finais de 2019 foi reelixido para un terceiro mandato ata 2024.
María Antonia Álvarez Yáñez
María Antonia Álvarez Yáñez, nada en Tapia de Casarego (Asturias) o 31 de marzo de 1948, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Bilbao. Funcionaria do Corpo Técnico do Concello de Ourense. Militante do PSOE dende 1978, foi elixida deputada do Parlamento de Galicia polo PSdeG-PSOE nas eleccións autonómicas de 1989. Volveu ser elixida deputada nas autonómicas de 1993 e 1997. É membro da Executiva do PSdeG-PSOE dende 1994.
Fernando Alonso Romero
Fernando Alonso Romero, nado na Coruña o 24 de xuño de 1944, é un historiador e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Fernando Alonso Amat. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Salamanca, onde se licenciou en Linguas Modernas. Foi lector de Español na Universidade de Exeter e profesor de Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Salamanca. É Catedrático de Historia e cultura dos países de fala inglesa na facultade de Filoloxía da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborou en Zephyrus e Faro de Vigo. En 1974 creou o Grupo de Arqueoloxía Náutica Experimental, co que construíu dúas embarcacións de coiro semellantes ás usadas na Prehistoria para navegar polo Atlántico, "Borna" e "Breogán". Por esta investigación recibiu o premio Honourable Mention de Rolex Awards for Enterprise. En 1977 creou a Sala do Mar do Museo do Pobo Galego.
Laura Esquivel
Laura Beatriz Esquivel Valdés, nada en Cuauhtémoc (Cidade de México) o 30 de setembro de 1950, é unha escritora e política mexicana. É coñecida internacionalmente pola súa obra Como agua para chocolate publicada en 1989, traducida a máis de 30 idiomas. En 2015 foi elixida deputada federal polo Movimiento Regeneración Nacional (Morena).
Traxectoria
Esquivel naceu en Cuauhtémoc, Distrito Federal. Foi a terceira de catro fillos do telegrafista Julio César Esquivel e de Josefa Valdés. Realizou estudos de teatro e creación dramática no Centro de Arte Dramático A.C. (CADAC) na especialidade de teatro infantil. É licenciada en educación preescolar (1966-1968), instrutora do Taller de teatro e literatura infantil (1977), instrutora do Taller de asesora de guións Tlaxcala e Oaxaca (1998-2002) e Instrutora do Taller Laboratorio de escritura en Oaxaca, Michoacán e España (1999).
Entre 1970 e 1980 escribiu programas infantís para a televisión mexicana, e en 1983, fundou o Centro de Invención Permanente, integrado por obradoiros artísticos para a infancia, e asumiu a súa dirección técnica.
O seu traballo na televisión impulsouna a dedicarse á escritura de guións para o cinema. Foi entón cando decidiu escribir Como agua para chocolate (1989), de grande éxito comercial.
Nas súas novelas, emprega o realismo máxico, característico da súa primeira obra. Nela proclamou a importancia da cociña como a peza máis importante do fogar, e promove cambios persoais e familiares como forma de revolución interior. A novela foi traducida a máis de trinta linguas.
Como agua para chocolate foi levada ao cinema polo seu entón esposo Alfonso Arau en 1992 e galardoada con 10 premios Ariel da Academia Mexicana das Artes e das Ciencias Cinematográficas. Tanto o filme como o libro tiveron un grande éxito en moitos países.
En setembro de 2011, nunha entrevista con motivo da súa participación no Festival Nacional das Artes na Arxentina, revelou que se propuxo escribir a historia de Jacobo Grinberg-Zylberbaum.
En 2014 publicou A Lupita le gustaba planchar, que marcou a súa primeira incursión na novela policíaca, cunha protagonista que é unha muller policía alcohólica, sobrevivente da morte do seu fillo e do abandono do marido que, ao longo da historia, se converte nunha antiheroína, mentres pescuda no asasinato do seu xefe, o delegado (xefe político) de Iztapalapa.
En maio de 2016 publicou El diario de Tita, continuación de Como agua para chocolate. Coa súa novela Mi negro pasado, publicada en novembro de 2017, finalizou a triloxía.
Traxectoria política
En 2007 fue precandidata a deputada local. De 2008 a 2011 ocupou o cargo de Directora xeral de Cultura en Coyoacán, Distrito Federal.
En 2015 foi elixida deputada federal polo Movimiento de Regeneración Nacional (Morena), partido creado por Andrés Manuel López Obrador, e ao que representou nas comisións de Ciencia e Tecnoloxía, Cultura e Cinematografía, e Medio Ambiente e Recursos Naturais.
Vida persoal
De 1975 a 1995 estivo casada co actor e director de cinema Alfonso Arau.
Treilán, Gondrame, O Páramo
Treilán é un lugar da parroquia de Gondrame, no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2017 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Omatidio
miniatura|Omatidio: A – córnea, B – cono cristalino, C e D – células pigmentadas, E – rabdoma, F – células fotorreceptoras, G – membrana fenestrada, H – nervio óptico. miniatura|Omatidios dun krill. Os omatidios son as unidades das que se compón o ollo composto dos artrópodos, como insectos, crustáceos e miriápodos Un omatidio contén un grupo de células fotorreceptoras rodeadas por células de sostén e células pigmentadas. A parte externa do omatidio está cuberta por unha córnea transparente. Cada omatidio está innervado por un feixe de axóns (que xeralmente consta de 6 a 9 axóns, dependendo do número de rabdómeros), detecta a presenza ou ausencia de luz e nalgúns casos a cor e proporciona ao cerebro un elemento ou punto da imaxe (píxel). O cerebro forma unha imaxe conxunta a partir deses elementos de imaxe independentes. O número de omatidios do ollo depende do tipo de artrópodo e pode ser de só 5, como no isópodo antártico Glyptonotus antarcticus, ou variar de só uns poucos nos primitivos Zygentoma a arredor de 30 000 en grandes libélulas anisópteras ou nalgunhas avelaíñas esfínxidas.
Os omatidios son tipicamente hexagonais en sección transversal e aproximadamente dez veces máis longos que largos. O diámetro é maior na superficie, adelgazándose cara ao extremo interno. Na superficie exterior hai unha córnea, debaixo da cal hai un cono ou pseudocono cristalino (poden ser de varios tipos) que actúa enfocando máis a luz. A córnea e o pseudocono constitúen o 10% máis externo da lonxitude de todo o omatidio.
O 90% máis interno do omatidio contén de 6 a 9 (dependendo da especie) células fotorreceptoras (retinulares) longas e delgadas no caso dalgunhas boolboretas a miúdo abreviadas co nome de "células R" na literatura e xeralmente numeradas, por exemplo de R1 a R9. Estas "células R" empaquetan estreitamente o omatidio. A porción de células R no eixe central do omatidio forma unha orla de microvilosidades, que en conxunto se denominan en cada célula rabdómero, e á súa vez os rabdómeros de todas as células forman colectivamente unha especie de tubo transparente que serve de guía para a luz, chamado rabdoma. As microvilosidades do rabdoma oriéntanse perpendicularmente ao eixe lonxitudinal do omatidio, e os rabdómeros de células opostas adoitan ser paralelos. O rabdoma pode estenderse ata a base do cono cristalino da parte superior do ollo (nese caso o ollo chámase ollo de aposición) ou pode estar limitado só á parte inferior do omatidio (ollo de superposición).
Nos dípteros, o rabdoma está separado en sete rabdómeros independentes (hai en realidade oito, pero os dous rabdómeros centrais responsables da visión en cores sitúanse un enriba do outro), de modo que en cada omatidio se forma unha pequena imaxe de 7 píxeles invertida. Simultaneamente, os rabdómeros en omatidios adxacentes están aliñados de modo que o campo de visión dentro dun omatidio é o mesmo que entre omatidios. A vantaxe desta disposición é que o mesmo eixe visual é varrido desde unha área meirande dos ollos, incrementando así a sensibilidade nun factor de sete, sen incrementar o tamaño do ollo ou reducir a súa agudeza. Conseguir isto requiriu a reconexión do ollo de maneira que os feixes de axóns queden xirados 180 graos (reinvertidos), e cada rabdómero estea unido cos dos seis omatidios adxacentes que comparten o mesmo eixe visual. Así, ao nivel da lámina (o primeiro centro de procesamento óptico do cerebro do insecto) os sinais entran exactamente da mesma maneira que no caso dun ollo composto de aposición normal, pero a imaxe é mellorada. Esta disposición visual coñécese como superposición neural.
Como unha imaxe dun ollo composto se crea a partir de elementos de imaxe independentes producidos polos omatidios, é importante que os omatidios reaccionen só á parte da escena visual que está directamente diante deles. Para impedir que a luz que entra nun determinado ángulo sexa detectada polo omatidio no que entrou, ou por calquera dos omatidios veciños, existen seis células pigmentadas. As células pigmentadas tapizan o exterior de cada omatidio. Cada célula pigmentada está situada no ápice dos hexágonos e así tapiza o exterior dos tres omatidios. A luz que entra nun certo ángulo pasa a través da delgada sección transversal da célula fotorreceptora, e só hai unha pequena posibilidade de que sexa exicitada, e é absorbida pola célula pigmentada, antes de que poida entrar nun omatidio veciño. En moitas especies, en situacións de baixa intensidade luminosa, retírase o pigmento, así que a luz que entra no ollo podería ser detectada por calquera dos varios omatidios. Isto mellora a detección de luz, pero diminúe a resolución.
O tamaño dos omatidios varía segundo especie, pero oscila entre os 5 e os 50 micrómetros. Os rabdomas que conteñen poden ter unha sección transversal pequena de só 1.x micrómetros (a categoría de "pequena" asígnase nalgúns estudos cando a sección transversal é de menos de 2 micrómetros). Unha matriz de microlentes pode considerarse como unha analoxía elemental biomimética dun omatidio.
Arzani-Volpini
Arzani-Volpini (tamén coñecido como 'Scuderia Volpini') era unha escudería italiana de Fórmula 1, fundada por Gianpaolo Volpini e o construtor de motores Egidio Arzani.
Volpini participou inicialmente nas clases baixas da Fórmula, como Fórmula Junior e a Fórmula 3. Volpini uniu forzas con Arzani en 1954, coa esperanza de entrar no Campionato Mundial de Fórmula 1. Con este fin, o equipo comprou o chasis da Scuderia Milano - Maserati de para a tempada de Fórmula 1 de. O equipo mellorou o motor e a carrocería do coche. A fuselaxe foi construída por Carrozzeria Colli. Ía ser presentado no Gran Premio Valentino de 1955 por Mario Alborghetti, pero non se puido construír a tempo. O equipo fixo o seu debut no Gran Premio de Pau de 1955, onde Alborghetti sufriu un accidente fatal.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Unorthodox
Unorthodox é unha miniserie xermana-estadounidense que se estreou en Netflix o 26 de marzo de 2020. A serie está vagamente baseada na autobiografía Unorthodox: The Scandalous Rejection of My Hasidic Roots de Deborah Feldman, publicada no ano 2012. É a primeira serie de Netflix en yiddish.
Sinopse
Unha rapaza xudía de dezanove anos chamada Esty escapa dun matrimonio arranxado e da súa comunidade ultraortodoxa en Williamsburg, Brooklyn, na cidade de Nova York. Múdase a Berlín, onde vive a súa nai, tentando levar unha vida secular e querendo entrar nun conservatorio de música. O seu marido, quen descobre que está embarazada, viaxa a Berlín co seu curmán por orde do seu rabino para tentar atopala e traela de volta.
United Airlines
United Air Lines, Inc. é unha aeroliña estadounidense, subsidiaria de United Continental Holdings, Inc. Trátase da maior aeoliña do mundo en número de empregados, con 88.253 en outubro do 2012, e a segunda en número de avións, 702. A sede corporativa atópase en Chicago e o seu principal centro de operacións está no Aeroporto Internacional George Bush de Houston, Texas. A aeroliña tamén ten centros nos aeroportos O'Hare de Chicago, Washington Dulles, Denver, San Francisco, Los Angeles, Narita (preto de Toquio), Newark Liberty, Cleveland Hopkins e Antonio B. Won Pat en Guam. United é un dos membros fundadores de Star Alliance, a alianza de aeroliñas máis grande do mundo, e ofrece voos a máis de 1.000 destinos en 170 países. O servizo rexional da aeroliña é operado por United Express.
United fundouse en 926 como Varney Air Lines, converténdose en Boeing Air Transport en 1927 cando foi mercada polo fabricante de aviñons Boeing. Converteuse nunha compañía independente en 1934 en fusionouse con Capital Airlines en 1961. O 30 de novembro de 2011 United Airlines conseguiu un certificado de operación único coa antiga Continental Airlines, o que singifica que ámbalas dúas son na actualidade unha única aeroliña. O 3 de marzo do 2012 Continental e United fusionaron os sistemas de servizo de pasaxeiros, os programas de fidelización e as páxinas web eliminando oficialmente a marca e o nome de Continental.
Actual
En decembro de 2020 a frota de United Airlines estaba formada polos seguintes avións:
RD-0214
RD-0214 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na terceira etapa dos foguetes Proton no sistema de propulsión RD-0212 en cantidade de catro xunto cun único motor RD-0213. Tamén é coñecido como 8D811.
Características
Os motores RD-0214 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica), cun pulo de 30,98 kN. Úsanse catro na terceira etapa dos foguetes Proton coa función de cambiar a dirección do foguete cando sexa necesario, a diferenza do RD-0213, que ten unha función exclusivamente propulsora.
O Pazo da Trabe, Cuns, Coristanco
O Pazo da Trabe é un lugar da parroquia de Cuns no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 40 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 22 mulleres.
Alain Delon
miniatura|dereita|250px|Delon no Festival de Cannes 2007.
Traxectoria
Trala separación do seu pai e a súa nai cando tiña catro anos, tivo unha infancia difícil, sendo expulsado do colexio católico onde estudaba por mala conduta. Deixou a escola con 14 anos, pasando a traballar na carnicería do seu medio pai. Con 17 anos entrou no exército como paracaidista, participando na batalla de Diên Biên Phu da guerra de Indochina. Tras regresar da guerra, traballou como estibador no Mercado Central de París.
Era amigo do actor Jean-Claude Brialy e da actriz Brigitte Auber, e no Festival de Cannes de 1956 coñeceu os directores Yves e Marc Allégret. Iniciouse no cinema en 1957 nun cameo en Quand la femme s'en mêle, de Yves Allégret. Consagrouse en 1960 con Plein soleil, de René Clément. Pasou a ser un dos actores fetiche de Luchino Visconti, co que protagonizou Rocco e os seus irmáns, e compartiu protagonismo con Burt Lancaster e Claudia Cardinale en O Gatopardo. Tamén traballou con Antonioni en L'eclisse e con Brigitte Bardot en Les amours célèbres de Michel Boisrond.
Logo desta época, centrouse no cinema francés, con películas como Le samurai de Jean-Pierre Melville, Histoires extraordinaires de Louis Malle e La piscine de Jacques Deray. En 1976 protagoniza Monsieur Klein de Joseph Losey e Le gang. En 1984 traballa en Un amour de Swann, de Volker Schlöndorff.
Iniciouse como produtor, obtendo grande éxito con Borsalino de Jacques Deray, na que aparece xunto a Jean-Paul Belmondo. En 1980 dirixe Pour la peau d'un flic, e en 1983 repite tralas cámaras con Le battant.
Grillón (náutica)
miniatura|Grillóns. O grillón, en náutica, é unha peza de aceiro forxado ou outra aliaxe que se utiliza para unir ou fixar cabos.
O grillón adoita constar duna argola e un perno. Hai varios tipos e tamaños de grillóns, en forma de U, de lira ou redondos, e péchanse co perno, ou cun parafuso ou un dispositivo de porca e contraporca.
Kamiamakusa
Kamiamakusa (上天草市, かみあまくさし, Kamiamakusa-shi) é un concello xaponés da prefectura de Kumamoto. Está situada no centro-oeste da rexión de Kyūshū e ao nordés das illas de Amakusa. A súa superficie é de 126,14 km² e a poboación de 30.116 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 239 hab./km².
A cidade de Kamiamakusa foi fundada pola fusión de 4 concellos de vila do distrito de Amakusa (de Matsushima, Ōyano, Himedo e Ryūgatake) no ano 2004.
O concello de Kamiamakusa limita co concello de Amakusa.
Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur
A Rexión das Nacións, Nacionalidades e Pobos do Sur (en የደቡብ ብሔር ብሔረሰቦችና ህዝቦች ክልል; Yädäbub Bḥer Bḥeräsäbočna Hzboč Kllə) é unha as nove rexións étnicas (kililat) de Etiopía. A rexión xurdiu da fusión de cinco kililoch, chamadas rexións 7 até a 11, tralas eleccións do consello rexional do 21 de xuño de 1992. A súa capital é Awasa.
Dorudon
Dorudon («dente de lanza») é un xénero de cetáceos extintos que compartiu os mares do Eoceno con outros basilosáuridos como os basilosauros ou Zygorhiza. Era un descendente achegado dos primeiros artiodáctilos de vida anfibia, como Ambulocetus, mais a diferenza deles, o seu estilo de vida era totalmente acuático. Apareceu no Eoceno superior, hai aproximadamente 40 millóns de anos. Atopáronse fósiles en lugares moi distantes entre si, como en Exipto, Tunisia e Carolina do Sur (Estados Unidos), e habitaba as augas mornas e cálidas dos océanos do Eoceno. Extinguiuse hai aproximadamente 36 millóns de anos, pouco antes do comezo do Oligoceno, por mor dun gran episodio de cambio climático coñecido como Grande Coupure. A especie D. atrox é o arqueoceto máis coñecido.