cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kike Saverio
Cesión ao Andorra
O 1 de febreiro de 2021 anunciouse a súa cesión ao FC Andorra, equipo da Segunda B. Co equipo dirixido por Eder Sarabia disputou un total de 12 partidos ata o remate da campaña, 8 deles como titular, e anotou un gol ante o Nàstic.
Cesión á Ponferradina
Na tempada 2021/22 xogou cedido na Ponferradina, da Segunda División. Debutou na categoría na segunda xornada, substituíndo ao dianteiro José Naranjo na vitoria por 0-1 sobre o Eibar en Ipurua. Disputou un total de 32 partidos co equipo do Bierzo, 11 deles como titular, ata que na antepenúltima xornada de liga, na que marcou un gol contra o Burgos, caeu gravemente lesionado, ao sufrir a rotura do tendón de Aquiles.
Peter Wisoff
Peter Jeffrey Kelsay Wisoff, nado en Norfolk, Virxinia, o 16 de agosto de 1958, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-57, STS-68, STS-92 e STS-97.
Kike Saverio
Deportivo da Coruña
En xaneiro de 2023 asinou contrato polo Deportivo da Coruña, da Primeira División RFEF. Disputou 15 partidos co club galego, saíndo habitualmente dende o banco, e marcou dous goles. Ao remate da tempada, e aínda cun ano de contrato por diante, desvencellouse do club e puxo rumbo á Superliga de Grecia como novo xogador do Aris Salónica.
Peter Wisoff
Traxectoria
Wisoff graduouse en física pola Universidade de Virxinia en 1980 e é máster e doutor en física aplicada pola Universidade Stanford en 1982 e 1986 respectivamente. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, completando o seu adestramento en xullo de 1991 e participando nas misións STS-57, STS-68, STS-92 e STS-97. Pasou 44,34 días no espazo.
Kike Saverio
Selección nacional
Elixible para representar a Italia, Ecuador e España, elixiu inicialmente este último país, debutando coa selección española sub-19 o 14 de novembro de 2017, nunha derrota por 1-2 ante Portugal. En 2019 foi convocado pola selección sub-20 de Ecuador para adestrar antes da Copa do Mundo sub-20 de 2019, pero non formou parte do equipo na fase final.
Palmarés
Barcelona Xuvenil
Vanessa Ezenwa
Traxectoria
En 2005, Ezenwa uniuse á facultade da Universidade de Montana; máis tarde mudouse á Universidade de Xeorxia en 2010. A súa investigación considera as enfermidades infecciosas en poboacións animais, cun enfoque particular na identificación de estratexias de intervención eficaces. Estudou como as infeccións por vermes gastrointestinais afectan a susceptibilidade do búfalo africano a contraer tuberculose bovina e a gravidade das súas enfermidades. Centrou os seus estudos no búfalo salvaxe no parque nacional Kruger, pero os búfalos son un importante depósito de infeccións por tuberculose bovina en Suráfrica. A prevalencia da enfermidade en África pode afectar a outras especies salvaxes. Ezenwa demostrou que era posible tratar os vermes, diminuíndo a gravidade da tuberculose e aumentando a probabilidade de supervivencia dos animais infectados. Desafortunadamente, a medida que os animais infectados sobreviven mellor, é máis probable que estendan a enfermidade. Ezenwa investigou enfoques non farmacéuticos para tratar enfermidades infecciosas entre animais, como probas e programas de sacrificio. Ademais do búfalo africano, Ezenwa estudou a gacela e acomys de Grant. Ezenwa tamén investigou a influencia do cambio climático e do clima nas enfermidades infecciosas do gando.
Ezenwa forma parte do consello asesor editorial de Science. En 2020, Ezenwa foi seleccionada por The Community of Scholars como unha das científicas negras máis inspiradores dos Estados Unidos.
KDU-426
KDU-426 foi un tipo de motor foguete de propelente líquido desenvolvido pola Unión Soviética e usado entre 1968 e 1974.
Características
Os motores KDU-426 usáronse como motores de manobra para diferentes satélites e para a nave tripulada Soiuz T. Usaban tetróxido de nitróxeno e UDMH como propelente e tiñan un pulo de 3,09 kN.
Jodi Rowley
Jodi J. L. Rowley é unha herpetóloga e conservacionista australiana.
Traxectoria
Rowley é membro do Comité Científico de Especies Ameazadas de Nova Gales do Sur, da Autoridade Anfibia da Lista Vermella da UICN e do Comité de Dirección de AmphibiaWeb. Tamén é presidenta do grupo de expertos anfibios da Comisión de Supervivencia de Especies da UICN para o continente do sueste asiático.
Rowley foi unha das cofundadoras da aplicación FrogID e é a súa científica xefe. A aplicación usa a ciencia cidadá para recompilar datos sobre a distribución e a actividade das ras australianas, para informar tanto na investigación como na conservación.
Rowley é a editora de Anfibia para Zootaxa.
Guitarricadelafuente
Álvaro Lafuente Calvo, nado en Benicàssim o 27 de agosto de 1997, coñecido coma Guitarricadelafuente, é un cantautor, compositor e músico español.
Traxectoria
Álvaro Lafuente comezou a súa carreira nas redes sociais, onde realizaba versións de artistas. En abril de 2018, publicou a súa primeira canción orixinal, «El conticinio», gravada na súa casa co micrófono do xogo Singstar, e compartiuna en plataformas coma YouTube ou Spotify.
En 2022 a súa versión da canción «A mi manera» («My way») foi a banda sonora do spot publicitario da marca de cervexa Turia.
O 6 de maio de 2022 saíu o seu primeiro álbum, La Cantera, un disco no que se combian diferentes estilos de música tradicional entre os que se atopan a rumba, a vidalita ou o flamenco, entre outros. Segundo palabras de Álvaro, os seus referentes beben da música tradicional e grandes artistas coma Caetano Veloso ou Chavela Vargas. Na canción do álbum «La Algarabía» conta coa colaboración das Tanxugueiras coma coristas.
Vida persoal
Malia nacer en Benicàssim, Álvaro Lafuente ten numerosas raíces familiares con Aragón, especialmente coa provincia de Teruel. Las Cuevas de Cañart, vila mencionada na canción «Guantanamera», foi o seu lugar de residencia nos veráns da súa xuventude, e lugar onde proviñan varios antepasados. Álvaro Lafuente afirmou en varias entrevistas estar concienciado coa problemática da despoboación, un dos temas principais do disco La Cantera. En 2021 protagonizou un episodio dos catro que forman Una historia, una canción en Movistar +, presentado por Zahara, e que abordou a despoboación e o avellentamento da comarca do Maestrazgo.
Álvaro Lafuente saíu do armario en 2022 ao definirse a si mesmo, nunha entrevista coa revista Shangay, coma gai.
Frederik de Klerk
Frederik Willem de Klerk, nado en Xohanesburgo, Unión Surafricana, o 18 de marzo de 1936 e finado o 11 de novembro de 2021, foi un político surafricano, recoñecido por liberar de prisión a Nelson Mandela e por contribuír canda el a pórlle fin ao réxime do apartheid. Ambos foron galardoados co Premio Nobel da Paz de 1993 e co Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional de 1992 por este feito. De Klerk foi tamén vicepresidente de Suráfrica durante a presidencia de Mandela.
Traxectoria
Procedente dunha familia de etnia afrikáner de ampla tradición política, licenciouse en dereito en 1958, no campus de Potchefstroom da Universidade do Noroeste. Ao finalizar os seus estudos fundou un bufete de avogados na cidade de Vereeniging e, en 1972, foi elixido deputado do Parlamento polo Partido Nacional (máis tarde denominado Novo Partido Nacional). Durante os seguintes anos ocupou varias carteiras ministeriais: entre 1979 e 1982, a de Minas e Enerxía; entre 1982 e 1985, a de Interior; e entre 1984 e 1989, a de Asuntos Exteriores.
Nesta última data substituíu a Pieter Botha na presidencia de Suráfrica, cargo desde o cal iniciou unha política de reformas encamiñada á superación da política de segregación racial do apartheid, instaurada na década de 1940. Para iso derrogou as leis segregacionistas, liberou a varios políticos negros encarcerados, entre eles a Nelson Mandela, legalizou o Congreso Nacional Africano (ANC) e dotou o país dunha nova Constitución non racista.
Con todo, as súas reformas económicas seguían beneficiando a poboación branca, o cal trouxo moitos problemas á intención de superar a segregación racial.
En 1992 foi recompensado, xunto con Nelson Mandela, co Premio Príncipe de Asturias de Cooperación Internacional, polos seus esforzos na finalización do réxime do apartheid e a favor dos dereitos humanos.
En 1993 acordou co ANC a formación dun goberno de transición e a celebración, ao ano seguinte, de eleccións xerais. Por iso, recibiu o Premio Nobel da Paz xunto con Mandela.
Tras as eleccións libres de 1994 foi elixido vicepresidente, cargo que mantivo até 1996, cando decidiu renunciar ao mesmo.
No ano 2000, a Fundación F. W. de Klerk foi creada polo expresidente co obxectivo de promover a paz nos Estados con múltiples comunidades, xa sexa en Suráfrica ou en todo o mundo. O 4 de decembro de 2001, Marike de Klerk, exesposa de Frederik Willem de Klerk, foi asasinada na súa casa de Cidade do Cabo. Convértese nun dos símbolos do crime rampante no país.
En 2004, de Klerk participa na Global Leadership Foundation, cuxo obxectivo é axudar aos Xefes de Estado e de Goberno a promover a paz, a democracia e o desenvolvemento. Na política interna de Suráfrica, denuncia o derrube do residual Novo Partido Nacional e a súa fusión no ANC.
En 2005, denunciou o activismo revisionista e a traizón das promesas por parte do ANC con respecto ao respecto ás minorías. Para el, o procedemento para denominar a Pretoria como Tshwane, sen consultar previamente os habitantes da cidade, é un abuso da maioría, especialmente porque os seus habitantes, na súa maioría brancos, non o demandaban.
En marzo de 2006, con motivo do seu 70º aniversario, Nelson Mandela rendeulle homenaxe por evitar un baño de sangue en Suráfrica ao aceptar a negociación e o principio dunha Suráfrica multirracial.
O 30 de abril de 2006, De Klerk causou sensación nun artigo para o Sunday Independent en resposta a Desmond Tutu, quen lamentaba que a "comunidade branca surafricana non lle estivese o suficientemente agradecida aos negros surafricanos pola xenerosidade que teñen con eles". Para Frederik Willem de Klerk, "os cidadáns negros deberían estar agradecidos cos brancos por terlles dado poder e superar os seus temores". Repetiu que o sistema de apartheid era moralmente indefendible, pero negouse a describir o réxime branco como "criminal". Os brancos tamén fixeran sacrificios: "¿Non sería igualmente sensato que os surafricanos negros non recoñecesen a contribución que os brancos fixeron á nova Suráfrica, porque se necesita valor para superar os seus temores e pór a súa confianza en mans dos seus antigos inimigos?". En particular, invocou a turbulenta historia dos afrikáneres que, aos seus ollos, sacrificaron varios séculos de revoltas e misións de liberdade para construír unha Suráfrica non racial.
En xuño de 2006, de Klerk foi operado nunha clínica do Cabo por metástase dun cancro maligno nas costas.
En maio de 2012, nunha entrevista coa CNN na que falou sobre a súa mocidade, as súas motivacións da época e a súa evolución na política do apartheid, negouse a condenar desde o principio o principio de separación entre negros e brancos, pero rexeitou toda nostalxia. Lamentando as inxustizas e violacións dos dereitos humanos cometidas durante o apartheid e reclamando a autoría da súa abolición en nome do Partido Nacional, Frederik de Klerk comparou o principio dos bantustáns coa formación dos estados checos e eslovacos, que o definiu como un concepto dirixido a crear un estado marcado por unha unidade étnica cunha cultura e un idioma, onde todos podían ser felices e cumprir as súas aspiracións democráticas. Para Frederik de Klerk, os habitantes destes bantustáns (ou patrias) non foran privados do dereito de voto dentro do seu propio estado, argumentou que foron xustificados desde un punto de vista histórico e comparou a cantidade de diñeiro gastado en África polo mundo desenvolvido para loitar contra a pobreza cos gastados nestes bantustáns por antigos gobernos brancos. Os seus comentarios provocaron moitas polémicas e reaccións indignadas en Suráfrica, alimentando discusións en Twitter, Internet e na radio e a televisión.
Tinjacá
Tinjacá é unha vila e concello do departamento colombiano de Boyacá, e forma parte da provincia de Ricaurte. Tinjacá atópase no Altiplano Cundiboyacense a unha distancia de 54 quilómetros da capital do departamento, Tunja. Limita con Sutamarchán polo norte, con Ráquira polo sur, con Sáchica polo leste e con Chiquinquirá e Saboyá polo oeste.
Pedro Manfredini
Pedro Waldemar Manfredini, nado en Russell, Maipú, Mendoza, o 7 de setembro de 1935 e finado en Roma o 21 de xaneiro de 2019, foi un futbolista arxentino que xogaba como dianteiro.
Traxectoria
Comezou a súa carreira futbolística no Deportivo Maipú da súa localidade natal, onde tivo como adestrador a Raimundo Orsi. Despois de anotar 36 goles no torneo de 1956 da Liga Mendocina, fichou polo Racing Club de Avellaneda en 1957, proclamándose campión da Primeira División da Arxentina ao ano seguinte, 1958, no que rematou como o cuarto máximo goleador da liga, con 19 goles, só superado por José Sanfilippo, Alfredo Rojas e Eugenio Callá. esquerda|miniatura| Manfredini adestrando coa [[A.S. Roma|Roma entre os anos 50 e 60]] Despois de dúas tempadas na máxima categoría da Arxentina, cruzou o Océano Atlántico en 1959 para fichar pola Roma, da Serie A italiana. Militou no club romano durante sete tempadas, gañando a Copa de Feiras en 1961, torneo do que rematou como máximo goleador con 12 goles, 4 deles anotados nun mesmo partido correspondente á volta das semifinais contra o Hibernian escocés. Xa marcara outros dous na ida e anotou dous máis no partido de ida da final contra o Birmingham.
Na tempada 1962/63 foi o máximo goleador tanto da Serie A, empatado con Harald Nielsen a 19 goles, como da Copa de Feiras, onde marcou 6 tantos, os mesmos que o seu compañeiro e compatriota Francisco Lojacono. Na primeira rolda do torneo volveu marcar catro goles nun partido, desta vez fronte o Altay turco. A Roma chegou ás semifinais, onde caeu ante o Valencia de Scopelli.
Na seguinte tempada conquistou a Copa de Italia, xa co Toto Lorenzo como adestrador. Disputou un total de 164 partidos coa Roma, marcando 101 goles, sendo no seu día o terceiro máximo goleador histórico do club, só por detrás de Amedeo Amadei e Rodolfo Volk.
Posteriormente fichou polo Inter de Milán, que o cedeu primeiro ao Brescia e logo ao Venezia, antes de retirarse en 1969 nas filas do Deportes La Serena de Chile.
Selección arxentina
Disputou tres partidos coa selección arxentina, todos eles durante a Copa América de 1959. Marcou dous goles no partido inaugural do torneo, un 6-1 contra Chile, e acabou proclamándose campión.
Historia da Fórmula 1
thumb|upright=1.2|Algúns coches da [[Scuderia Ferrari Fórmula 1 de entre 1950 e 2002]]
As carreiras de automóbiles de Fórmula 1 teñen as súas raíces nos campionatos europeos de Gran Premio dos anos 20 e 30, aínda que a fundación da Fórmula Un moderna comezou en 1946 coa estandarización das regras da Federación Internacional do Automóbil (FIA), que foi seguida por un Campionato do Mundo de Pilotos en 1950.
A historia do deporte é paralela á evolución das súas regulacións técnicas. Ademais da serie de campionatos do mundo, durante moitos anos celebráronse carreiras de Fórmula Un fora do campionato, a última celebrada en 1983 debido ao aumento do custo da competición. Os campionatos nacionais existían en Suráfrica e no Reino Unido nas décadas de 1960 e 1970.
Os primeiros anos e a continuación dos motores sobrealimentados anteriores á Segunda Guerra Mundial (1946–1950)
A Fórmula 1 definiuse por primeira vez en 1946 pola Commission Sportive Internationale (CSI) da FIA, precursora da FISA, como a primeira categoría de carreiras de monoprazas no deporte de motor en todo o mundo que se fixo efectiva en 1947. Esta nova "Fórmula Internacional" coñeceuse inicialmente de diversas formas. como Fórmula A, Fórmula I ou Fórmula 1 coa fórmula "Voiturette" correspondente que se chamaba Fórmula B, Fórmula II ou Fórmula 2. Cando o 500c a fórmula recoñeceuse internacionalmente como Fórmula 3 en 1950, nunca se titulou como "Fórmula C", polo que as tres Fórmulas Internacionais foron entón "oficialmente" tituladas Fórmula 1, Fórmula 2 e Fórmula 3.
Ao principio, a fórmula baseábase en gran parte nas regulacións anteriores á Segunda Guerra Mundial definidas pola capacidade do motor. A regulación esperaba traer un novo equilibrio entre os coches sobrealimentados e os atmosféricos. Os coches de Gran Premio de 4,5 litros sen sobrealimentación de antes da guerra podían competir contra os 'voiturette's sobrealimentados de 1,5 litros de antes da guerra, mentres que os coches de Gran Premio de 3 litros de antes da guerra estaban prohibidos.
Hai certo debate sobre a que se pode considerar a primeira carreira de Fórmula 1. A primeira carreira baixo o novo regulamento foi o Gran Premio de Turín de 1946 celebrado o 1 de setembro, a carreira gañouna Achille Varzi nun Alfa Romeo 158 Alfetta, pero isto foi antes de que a Fórmula estivese oficialmente en vigor. A seguinte carreira foi o Gran Premio de Inverno de Suecia de 1947, que gañouna Reg Parnell conducindo un ERA, pero esta carreira realizouse sobre xeo e algúns consideran que, polo tanto, non foi unha carreira "adecuada" (tamén hai algunha dúbida de se foi unha carreira de Fórmula 1 ou unha carreira de Fórmula Libre). O terceiro reclamante é o Gran Premio de Pau de 1947 que gañou Nello Pagani ao volante dun Maserati 4CL, que é irrefutable.
Os campionatos para pilotos ou construtores non introducíronse inmediatamente. Nos primeiros anos disputábanse en Europa unhas 20 carreiras entre finais da primavera ata principios do outono, aínda que non todas elas considéranse significativas. A maioría dos coches competitivos procedían de Italia, especialmente Alfa Romeo. As carreiras viron heroes de preguerra como Rudolf Caracciola, Manfred Von Brauchitsch e Tazio Nuvolari rematar as súas carreiras, mentres que pilotos como Alberto Ascari e Juan Manuel Fangio seguiron adiante.
A era dos coches de fábrica italianos e Mercedes con motor dianteiro (1950–1957)
thumb|[[Juan Manuel Fangio levou este Alfa Romeo 159 ao título en 1951]] O Campionato do Mundo de Motociclismo presentouse na 1949. En 1950, a FIA respondeu co primeiro Campionato do Mundo oficial de Pilotos. A serie de campionatos, que se celebrou en seis dos "principais" Grandes Premios de Europa máis as 500 Millas de Indianápolis, foi en efecto unha formalización do que xa se viña desenvolvendo nas carreiras de Gran Premio durante os anos anteriores. Os equipos italianos de Alfa Romeo, Ferrari e Maserati estaban mellor posicionados para dominar os primeiros anos. Outros fabricantes nacionais como o fabricante francés Talbot ou o británico BRM competiron, aínda que con menos éxito. Nas carreiras locais tamén participaron varios coches particulares. Os equipos de fábrica italianos e alemáns naqueles días empregaban a miúdo de 2 a 3 pilotos cuxa nacionalidade era a mesma que a do equipo e polo menos 1 piloto estranxeiro, por exemplo, o equipo Alfa Romeo en 1950 estaba formado polos Pilotos italianos Giuseppe Farina, Luigi Fagioli e Piero Taruffi, e o Piloto arxentino Juan Manuel Fangio.
Alfa Romeo dominou a todos antes que eles na tempada de, gañando todas as carreiras agás unha no campionato cos 158 "Alfetta" de antes da guerra. A única excepción foi as 500 Millas de Indianápolis, que formou parte do campionato (1950 a 1960), aínda que non se disputaba segundo o regulamento da Fórmula Un e nunca foron disputadas polos equipos que participaban no circuíto regular de Fórmula 1 (entón semi-retirado Juan Manuel Fangio, que só correu dúas veces na tempada de Fórmula 1 de, fracasou no intento de clasificarse para as 500 Millas de Indianápolis de 1958, sendo o único piloto de Fórmula 1 que se molestou en participar nas 500 Millas de Indianápolis durante ese período). As 500 Millas de Indianápolis nunca foron importantez para a Fórmula 1, e xa non formaron parte do campionato despois de. Nino Farina gañou o campionato inaugural, Juan Manuel Fangio levouno en 1951 co Alfa-Romeo 159, unha evolución do 158. Os motores do Alfetta eran extremadamente potentes pola súa capacidade, en 1951 o motor 159 producía ao redor de 420 bhp pero isto tiña o prezo dun consumo de combustible de 125 a 175 litros por 100 km. Enzo Ferrari, que correra co Alfetta antes da guerra, e o seu deseñador de motores Aurelio Lampredi, foron os primeiros en entender que o motor sobrealimentado de 1,5 litros era unha vía sen saída, calquera aumento de potencia significaba máis combustible para transportar ou máis tempo perdido nos boxes para repostar, polo que para as últimas carreiras de 1950 Ferrari enviou os seus 125 sobrealimentados de 1,5 litros ao museo, e presentou o novo 375 V12 de 4,5 litros atmosférico. Cun consumo de combustible duns 35 L/100 km, os 375 ofreceron unha feroz oposición aos Alfettas cara ao final da tempada de. Alfa Romeo, naquel momento unha empresa estatal, decidiu retirarse tras a negativa do goberno italiano a financiar o caro deseño dun coche novo. Sorprendentemente, a participación de Alfa Romeo nas carreiras fíxose cun orzamento moi reducido, utilizando principalmente tecnoloxía e material de preguerra durante as dúas tempadas. Por exemplo, o equipo gañou dous campionatos usando só nove bloques de motores construídos antes da guerra.
Ningún Alfa Romeo, un elenco secundario de Talbot-Lago privados e un BRM case inconducible e pouco fiable farían a Ferrari efectivamente invencible. A FIA atopábase nunha posición vergonzosa xa que xa anunciara que a normativa vixente da Fórmula 1 duraría ata 1954 antes de cambiar aos motores atmosféricos de 2,5 litros. Os principais fabricantes xa estaban traballando para desenvolver coches para a futura regulación e era obvio que ninguén desenvolvería un coche novo durante só dous anos. Os promotores do Gran Premio do Campionato do Mundo, conscientes da falta de competencia seria para os Alfettas, finalmente adoptaron todos os regulamentos da Fórmula 2 durante dous anos. Non obstante, o dominio de Ferrari continuou cos 500 lixeiros de 4 cilindros, o que deu ao italiano Alberto Ascari os seus dous campionatos nas tempadas e. Os coches de Fórmula Un de Ferrari continuaron correndo con moito éxito en carreiras de Fórmula Un e Fórmula Libre que non formaban parte do campionato durante este período. Irónicamente, durante este período a única carreira do Campionato do Mundo para a que os coches de Fórmula Un eran aptos foi as 500 Millas de Indianápolis. En 1952 Ferrari inscribíu catro Fórmula Un 375 con Alberto Ascari como piloto principal, pero con pouco éxito.
Descontando as 500 Millas de Indianápolis, o Campionato do Mundo estivo totalmente baseado en Europa ata 1953, cando se abriu a tempada en Arxentina. Desde entón, sempre houbo polo menos unha carreira fóra de Europa cada ano.
Tal e como estaba previsto, as carreiras do Campionato do Mundo volveron aos regulamentos de Fórmula Un para a tempada de, baseándose agora nun novo regulamento de motor atmosférico de 2,5 litros. Isto levou a máis participantes á pista. Lancia e Mercedes-Benz chegaron á fórmula, contratando aos mellores pilotos da época: Ascari para Lancia, Fangio para Mercedes. Con válvulas desmodrómicas, Inxección de combustíbel, magnesio e pezas de aliaxes exóticas, carrozaría "racionalizada" e outras características avanzadas, o flamante Mercedes comezou a tempada de 1954 con Fangio tomando a pole position no "Grand Prix de l'ACF" en Reims-Gueux coa primeira volta sobre 200 km/h na Fórmula Un antes de gañar a carreira despois dun duelo con outro piloto de Mercedes Karl Kling, que quedou segundo.
Crying
Crying é unha banda estadounidense de indie pop formada en 2013 en Purchase, Nova York. O grupo está composto por Elaiza Santos (voces), Ryan Galloway (guitarras e teclados) e Kynwyn Sterling (batería). Crying autoeditou tres EPs entre 2013 e 2014 e o su álbum de estrea, Beyond the Fleeting Gales, aparareceu en outubro de 2016 a través do selo Run for Cover.
Historia da Fórmula 1
A era dos coches de fábrica italianos e Mercedes con motor dianteiro (1950–1957)
Os coches Mercedes arrasaron as dúas tempadas seguintes con Fangio e Moss gañando todas as carreiras menos tres. Porén, ao final da tempada de Mercedes desapareceu tan rápido como apareceran. Eles demostraran a superioridade da súa tecnoloxía, pero o o accidente dun dos seus coches deportivos ese ano en Le Mans, que matou a 83 persoas, tamén foi un factor significativo. A compañía non volvería á Fórmula Un durante corenta anos. Despois de Le Mans, catro dos Grandes Premios restantes do ano canceláronse.
David Wolf
David Alexander Wolf, nado en Indianapolis, Indiana, o 23 de agosto de 1956, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-112, STS-58, STS-89, STS-127 e STS-86.
Traxectoria
Wolf graduouse en enxeñaría eléctrica pola Universidade Purdue en 1978 e é doutor en medicina pola Universidade de Indiana en 1982. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, completando o seu adestramento en xullo de 1991 e participando nas misións STS-112, STS-58, STS-89, STS-127 e STS-86. Pasou 168,37 días no espazo.
Historia da Fórmula 1
A era dos coches de fábrica italianos e Mercedes con motor dianteiro (1950–1957)
O Gran Premio de Mónaco viu un incidente espectacular cando Ascari e o seu Lancia chocaron contra o porto tras fallar unha chicana. Ascari foi sacado da auga con vida e aparentemente ben. Non obstante, especulouse sobre unha lesión interna non detectada cando catro días despois Ascari morreu en Monza mentres probaba un coche deportivo. Tras a morte de Ascari, Lancia seguiu a Mercedes abandonando a categoría, pasando os seus motores, coches, información e tecnoloxía a Ferrari.
A tempada de viu a Fangio facer un bo uso do Ferrari nado en Lancia para gañar o seu cuarto campionato. Conduciendo para Maserati, logrou o seu quinto campionato na tempada de, un récord que non sería batido durante 46 anos.
Ferrari desenvolveu un novo motor para, o motor V6 "Dino", era competitivo en 1958 e Mike Hawthorn converteuse no primeiro campión do mundo británico de F1, aínda que a súa vitoria disfrutouna pouco, morreu o inverno seguinte.
Thomas G. Melish
Thomas Gatch Melish, nado en Ohio o 28 de outubro de 1876 e finado en Cincinnati o 15 de febreiro de 1948, foi un home de negocios e coleccionista numismático estadounidense.
Traxectoria
Melish cursou estudos superiores de Dereito na Universidade de Cincinnati. Posteriormente foi socio e presidente do consello de administración durante 25 anos da Bromwell Wire Goods Company, unha empresa fundada en 1819 polo seu bisavó, Jacob Bromwell.
Melish foi membro e presidente do consello de goberno da Asociación Numismática de Cincinnati. Tamén pertenceu á American Numismatic Association, para cuxa vicepresidencia se postulou nas eleccións de 1940, mais a súa candidatura foi derrotada pola de Harvey L. Hansen.
A súa colección numismática persoal foi vendida polo comerciante A Kosoff, nunha poxa pública que tivo lugar en Indianapolis durante a convención anual da Central States Numismatic Society, entre os días 27 e 29 de abril de 1956.
En 1904 casou con May Lawson McClung.
Melish faleceu de pneumonía en Cincinnati o 15 de febreiro de 1948 aos 71 anos, e foi soterrado no cemiterio do condado de Hamilton, na mesma cidade.
Fala escandida
Fala escandida (do latín scandĕre) consiste en pronunciar involuntariamente as palabras por sílabas separadas. É unha forma de falar alterada, que se caracteriza por ser lenta e interrompida, como a saltos. Tamén se chama escansión (para a acepción de métrica en literatura, véxase escansión).
É un tipo de trastorno da fala no que as sílabas das palabras están separadas por pausas. Corresponde a unha alteración na articulación das palabras característica da disartria, que sofren os pacientes con esclerose múltiple. Non é un trastorno da linguaxe, senón da forma de falar, é dicir, da maneira de pronunciar as palabras.
Etioloxía
Por lesións no cerebelo típicas da esclerose múltiple. Constitúe un dos tres signos neurolóxicos da tríada de Charcot: nistagmo, tremor intencional e fala escandida.
Cadro clínico
A fala escandida pode ir acompañada doutros signos que tamén indican dano no cerebelo, como ataxia ao andar, no tronco ou nas extremidades, tremor intencional, adiadococinesia, así como náuseas e vómitos bruscos. A escritura deste tipo de pacientes tamén pode ser anormalmente grande.
Poboado
O topónimo galego Poboado pode referirse a:
Eliseo Loriga Parra
Eliseo Loriga Parra, III conde do Grove, nado na Coruña en 1869 e finado en Madrid o 16 de novembro de 1959, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Fillo de Joaquín Loriga Taboada e irmán de Josefa Loriga Parra. Capitán de artillería e profesor da Escola Nacional de Tiro. En 1906 foi nomeado mordomo de semana de S. M. el Rei. Foi profesor do príncipe de Asturias. A finais de 1926 foi destinado como coronel de artillería ao terceiro rexemento de Montaña da gornición da Coruña. En 1928 foi nomeado director do Colexio de Orfos de Santa Bárbara. Ascendeu a xeneral de brigada a principios de 1931, e pouco despois foi nomeado director da Escola Central de Tiro. Pasou á segunda reserva en 1935 por ter alcanzado a idade. Instalado en Madrid, foi declarado sospeitoso de desafección ao réxime republicano, polo que estivo preso no cárcere de San Antón dende agosto de 1936 ata maio de 1937, cando foi declarado inocente e liberado. Ao rematar a guerra foi nomeado gobernador militar de Biscaia, cesando o 23 de xaneiro de 1942.
Vida persoal
Casou no pazo de Liñares con Esperanza Taboada Bugallo, filla de Carlos Taboada Rada, o 8 de setembro de 1892, e foi pai de Araceli e Joaquín Loriga Taboada.
Poboado de Prada, Prada, A Veiga
Poboado de Prada é un lugar da parroquia de Prada, no concello da Veiga, na comarca de Valdeorras.
Creouse a mediados do século XX para acoller os traballadores da construción do encoro de Prada.
Prada, Prada, A Veiga
Prada é un lugar da parroquia de Prada, no concello da Veiga, na comarca de Valdeorras.
Sorry Ma, Forgot to Take Out the Trash
Sorry Ma, Forgot to Take Out the Trash é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock The Replacements, publicado o 25 de agosto de 1981 a través do selo Twin/Tone Records.
Javier Perez-Capdevila
Javier Perez-Capdevila, nado o 7 de febreiro de 1963, é un científico cubano, matemático e profesor, sabido para a introdución da operación mesturas mixtas de Conxuntos imprecisos, entre outras contribucións teóricas a #matemáticas imprecisa, así como para presentar un concepto de traballo competencies cun método para medirlles.
Contribucións científicas principais
Desde o concepto de índice ou Coeficiente de adequacy dado por Jaume Gil Aluja en 1996, moitos sorteos en adequacy pode ocorrer. Para solucionalo, Pérez Capdevila presentou os conceptos de overweight en adaptación, coeficiente impreciso para igual adequacy coeficientes e coeficiente de #desempate axustado para igual adequacy coeficientes, o cal define con precision, a unpack nun número indefinido de casos con igual adequacy coeficientes, por isto redondeando fóra dunha teoría sobre a conveniencia de candidatos para un preset perfil
Construído a operación de mestura de conxuntos imprecisos, onde desde elementos de natureza diferente os elementos novos son obtidos cos seus graos seguros de pertenza.
No campo de Matemática aplicada conseguiu avances importantes con respecto á avaliación dos efectos económicos e control da Especie introducida invasora exótica, e cumpriu contribucións teóricas importantes. Contribuíu aos conceptos de beneficio individual dunha especie de alieníxena invasora exótica, beneficio colectivo dunha especie de alieníxena invasora exótica, a priori análise de beneficio custado dunha especie de alieníxena invasora exótica, a posteriori análise de beneficio custado dunha especie de alieníxena invasora exótica, así como un método para cumprir aquela análise.
No campo organizativo, utilizando a mestura de conxuntos imprecisos e o método teórico de Análise e Síntesis, estuda as definicións cronolóxicas de competencies, e proporciona unha definición nova destes (Competencia (organización)), o cal facilita a súa medida. Baseado neste feito científico, Perez-Capdevila constrúe un Algoritmo de traballo para medir competencias desde complexión e percepción humana mapas (definíndolles), proporciona unha clasificación de persoas baseou nos elementos das súas competencias, proporciona un procedemento para correlacionar competencies e salario, e constrúe un simulador que vincula competencies con produtividade e calidade de traballo.
Creou un método para determinar a relación entre competencias de traballo e salarios, o cal avalía as perdas que poden ser xerado debido ao carecer de competencias (se laboral ou profesional). No mesmo xeito construíu un dispositivo de simular para relacionar competencias con produtividade do traballo e calidade de traballo.
Critica o xeito no cal a DAFO (Forzas, Oportunidades, Debilidades e Ameazas) é levado a cabo. Segundo Perez-Capdevila, o uso de opcións limitadas para avaliar impactos, así como ponderación igual entre todas as Forzas, Oportunidades, Debilidades ou Ameazas. Segundo el, é un modelo que as cervas non caben realidade. Propuxo un procedemento alternativo para levar a cabo esta análise, onde dirixe o problema de inconsistency que podería ser xerado en votos expertos.
Dirixiu o primeiro estudo de percepción de ciencia e tecnoloxía que foi levada a cabo en Cuba, tomando como contexto a provincia de Guantánamo onde reside, e aguantado fóra de como investigador no primeiro estudo de avaliación de Sostibilidade en Cuba, en colaboración con varias universidades cubanas e españolas.
Contribuídos dous conceptos novos: potencial de regreso e potencial de Inmigración, cuxa aplicación é pretendida para o repopulation proceso das montañas cubanas.
Escribiu varios libros e Artigos científicos entre o cal "A Idade de Coñecemento", "Definición, medida e mapas de traballo competencies" e "Ciencia e tecnoloxía desde un apoio de punto de vista" popular fóra.
Murquisoneloideos
A dos murquisoneloideos (Murchisonelloidea) é unha superfamilia de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios e infraclase dos alogasterópodos.
Comprende especies de caracois mariños moi pequenos, outros gasterópodos mariños e microgasterópodos.
Descrición
A superfamilia foi descrita en 1904 polo enxeñeiro militar e entomólogo estadounidense Thomas Lincoln Casey Jr.
Familias
A superfamilia comprende unha familia con especies vivintes, e outra extinta:
Fright Night (filme de 1985)
Fright Night é un filme estadounidense de 1985 escrito e dirixido por Tom Holland (no seu debut como director) e producido por Herb Jaffe. Está protagonizado por William Ragsdale, Chris Sarandon, Roddy McDowall, Amanda Bearse, Jonathan Stark, Dorothy Fielding, Stephen Geoffreys e Art Evans. O filme conta a historia de Charley Brewster, quen descobre que o veciño do lado Jerry Dandrige é un vampiro. Como ninguén cre a súa historia, Charley decide contactar con Peter Vincent, un presentador de televisión que actúa como un cazador de vampiros, para deter a onda de asasinatos de Jerry.
O filme estreouse o 2 de agosto de 1985 e recadou 24,9 millóns de dólares. Logo da súa estrea, recibiu valoracións positivas por parte da crítica e converteuse nun filme de culto. Fright Night, como franquía, tivo unha secuela, Fright Night Part 2 en 1988, e un remake en 2011, que tivo a súa propia continuación con Fright Night 2: New Blood en 2013. En 1989, un remake de Bollywood producido en hindi e titulado Wohi Bhayakar Raat (वही भंयकर रात), está protagonizado por Kiran Kumar como o vampiro.
Viaxantas Podcast
Viaxantas é un podcast en galego de viaxes e experiencias dirixido pola xornalista Cristina Terceiro.
Publícase mensualmente e está dispoñible de xeito gratuíto en plataformas como Ivoox, Spotify, Anchor, Google Podcast, Apple Podcast e Podgalego.
Literatura en ido
A literatura en ido é aquela composta por todas as obras escritas nesta lingua.
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
O dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley é unha moeda conmemorativa cuñada en 1916 e en 1917 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, coa imaxe do vixésimo quinto presidente do país, William McKinley, no seu anverso, e o monumento memorial do lugar do seu nacemento en Niles, Ohio, no seu reverso.
Literatura en ido
A literatura nesta linguas comezou de forma brillante, pero despois da crise de 1927-28, o movemento idista e a súa literatura estiveron ao bordo da morte durante un longo período de tempo. Caben destacar desta época algúns libritos como Makedonia al Makedoniani. Este texto, que sempre é actual, foi escrito en 1913. Ao mesmo tempo apareceu o clásico Nova Horizonti, obra filosófica e francmasona de J. Barral.
Durante a primeira guerra mundial, apareceu Buddho e lua doktrino, que falaba da doutrina budista. En 1923 apareceu outra obra remarcable, unha antoloxía da literatura húngara da época. Os textos traducidos estaban en ido clásico e tiñan á vez un estilo elegante. Durante os anos 20, os idistas católicos traduciron vidas de santos. Moi bo libro é a tradución da obra de teatro do francés Jean Racine titulada Ester e traducida polo clérigo Guignon. Este libro é unha dos cumes da literatura en ido.
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
O deseño do anverso débeselle ao daquela gravador xefe da US Mint, Charles E. Barber, e o reverso ao seu gravador asistente, George T. Morgan.
Literatura en ido
Afirmouse que o ido non era apto para a poesía, debido a que a súa función era a simple comunicación. Con todo, moitos poetas sentiron atraídos pola eufonía e a expresividade do ido e, en consecuencia, fixéronse nos anos seguintes numerosos poemas. O máis destacado poeta en ido é Andreas Juste. A alta calidade dos seus poemas e a súa gran produtividade son remarcables. Outros poetas son Luís Pasko (español), Jean Houillon (francés), Gilbert H. Richardson (inglés) e Jules Gross (francés). Hoxe en día, destacan Heidi Neussner (alemá), Friedrich Porzenheim (alemá) e Gonçalo Neves (portugués). Tamén destaca a irlandesa Tatanka.
Cabe destacar que Andreas Juste reviviu a literatura en ido. Escribiu unha antoloxía da literatura en ido desde os inicios ata os anos 40. En tempos recentes destaca Hans Stuifbergen e a súa tradución da vida do poeta francés Arthur Rimbaud.
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
Este novo dólar de ouro creouse coa intención de vendelo cunha prima sobre o seu valor facial para financiar a construción do monumento nacional ao nacemento de McKinley en Niles, Ohio, e foi comercializada pola entidade que levou a cabo a construción. Inicinialmente concibírase como unha emisión en prata, mais cambiouse de opinión ao considerar que non sería axeitado honrar cunha peza deste metal a un presidente quen se caracterizara por apoiar o padrón ouro.
Literatura en ido
En ciencia ficción destaca G. T. Romanin, con La suno di Tiahuanako publicada por primeira vez en 2004. En 2005 seguiulle a sátira Skandalo en Roseringen, editada por lle editorial idista Editerio Krayono. A gran sensación literaria de 2005 foi La Sucedanto, unha novela de detectives do arxentino Eduardo A. Rodi, que publicou tamén a súa segunda novela en ido Narkotanti. No campo da ciencia ficción cabería nomear ao mexicano Jose Cossio Ramirez, con Aventuri dil Amazonia: Unesma Kontakto (2006), e L'Aventuri dil Amazonia II: Gravito Zero (2007).
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
A promoción destas moedas foi deficiente e non se comercializaron co éxito que se prevía. Malia a tiraxe autorizada de 100.000 moedas, finalmente só se cuñaron arredor de 30.000; delas vendéronselle unhas 20.000, moitas delas a prezo reducido ao comerciante numismático de Texas B. Max Mehl, e as 10.000 restantes foron devoltas á Ceca de Filadelfia para a súa fundición.
Literatura en ido
En 2006 apareceu en Alemaña do Leste GDR 66, de Robert Pontnau (Francia). Traduciuse e editou O Principiño (La Princeto) e Pinocchio de Carlo Collodi, ambas as obras traducidas polo español Fernando Tejón. Foi el quen traduciu tamén Romeo e Xulieta, de William Shakespeare.
Dólar de ouro conmemorativo do lugar de nacemento de McKinley
Antecedentes
miniatura|[[William McKinley, 25º presidente dos EEUU.]] William McKinley naceu en Niles, Ohio, en 1843. Deixou a universidade para traballar como profesor e alistouse no Exército da Unión cando estoupou a guerra civil estadounidense en 1861, na que acabou co grao de comandante. Posteriormente cursou estudos de Dereito e ingresou no Colexio de Avogados. Estableceuse en Canton, Ohio, e logo de exercer alí a súa profesión foi elixido para o Congreso en 1876 e como gobernador dese Estado en 1891.
En 1896 conseguiu ser candidato republicano á presidencia, en medio dunha fonda depresión económica, e derrotou o seu rival demócrata, William J. Bryan, nunha campaña na que avogou por unha "moeda sólida", baseada no padrón ouro, a non ser que este se modificase por un acordo internacional, o cal contrastaba co lema de "prata libre" defendido por Bryan na súa campaña.
McKinley foi o presidente do país durante a guerra entre os EEUU e España de 1898, na que acadou unha rápida vitoria. Como parte do acordo de paz, España entregou aos EEUU as súas derradeiras colonias de ultramar de Porto Rico, Guam e as Filipinas. Coa nación próspera, McKinley derrotou novamente a Bryan nas eleccións presidenciais de 1900, e en setembro de 1901 foi asasinado polo anarquista Leon Czolgosz, e foi sucedido polo vicepresidente Theodore Roosevelt.
Nos anos posteriores ao seu falecemento construíronse varios monumentos na súa honra, entre eles unha grande estrutura que alberga os seus restos mortais en Canton. Tamén se erixiu outro monumento no seu lugar de nacemento, en Niles, baixo os auspicios da National McKinley Birthplace Memorial Association (Asociación Nacional do Memorial do Lugar de Nacemento de McKinley). O monumento foi deseñado pola compañía McKim, Mead, and White, nun estilo grego clásico, con mármore de Xeorxia, e foi culminado en 1917; alberga un museo nacional, unha biblioteca e un auditorio, e está aberto ao público de maneira gratuíta.
Inicio e preparación
A proposta de emisión dunha moeda dun dólar conmemorativa do lugar de nacemento de McKinley perseguía a recadación de fondos para a construción do memorial en Niles, Ohio. En febreiro de 1915, o director da asociación promotora do memorial, Joseph G. Butler, reuniuse co congresista por Ohio William A. Ashbrook, presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, para lle propor a creación dun dólar de prata con ese fin. Ashbrook amosouse receptivo e ambos reuníronse co secretario do Tesouro, William G. McAdoo, e co director en funcións da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Frederic Dewey, que non viron dificultades para executar o proxecto. Xa que logo, Ashbrook presentou un proxecto de lei nos derradeiros días do 63º Congreso, que non chegou a tomar medida ningunha ao respecto. Cando se abriu o 64º Congreso en decembro de 1915, Ashbrook presentou novamente o seu proxecto de lei.
O 13 de xaneiro celebrouse unha sesión ante o comité de Ashbrook. Inicialmente, o proxecto de lei prevía a cuñaxe de 100.000 dólares de prata en conmemoración de McKinley pero na sesión Butler solicitou que se cuñasen en ouro, alegando: "se lembran o feito, McKinley foi elixido en 1896 principalmente pola cuestión do padrón ouro". O dólar de ouro non se cuñara como moeda ordinaria na circulación desde 1889. En proposta ao congresista de Nova York James W. Husted sobre se un dólar de ouro resultaría demasiado pequeno para unha emisión conmemorativa, Butler respondeu: "Non; non o creo; en cambio creo que o dólar de prata podería ser demasiado grande. Creo que podemos dispor dos dólares de ouro con moita máis facilidade, señor Husted, e vostede sabe que os dólares de ouro son bastante escasos neste momento". Ashbrook estivo de acordo e declarou:
O senador por Ohio Warren G. Harding estivo presente na reunión do comité da Cámara de Representantes e pronunciouse a favor do proxecto de lei, argumentando que "esta axuda por parte do Goberno Federal non custará máis que a fabricación dos cuños". Cando foi informado de que os cuños, consonte a lexislación, correrían a cargo da Asociación, Harding contestou: "non me decatara diso; daquela... ao Goberno non lle custa nada render esta homenaxe".
O 18 de xaneiro, o comité informou favorablemente acerca do proxecto de lei e modificouno para permitir que os 100.000 dólares de ouro fosen comprados pola Asociación ao seu valor nominal e vendidos cunha prima para financiar a construción do monumento. O informe indicaba que os membros do comité "cren que é merecido testemuño da valía e do servizo dun gran home que perdeu a súa vida mentres servía a nosa nación como xefe do executivo". O proxecto de lei foi aprobado pola Cámara de Representantes o 7 de febreiro de 1916 e polo Senado o 15 de febreiro, e foi promulgado como lei logo da sinatura polo presidente Woodrow Wilson o 23 de febreiro de 1916.