cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Snefru
miniatura|240px|Pirámide vermella en Dahshur Sneferu ( snfr-wj "El perfeccionoume", de Ḥr-nb-mꜣꜥt-snfr-wj "Horus, Señor de Maat, perfeccionoume ", tamén Snefru ou Esneferu), ou baixo o seu nome Helenizado Soris (Koiné Σῶρις por Manetón), (2.613 - 2.589 a.C.) foi o primeiro faraón da IV dinastía, deificado no Imperio Antigo. As estimacións do seu reinado varían, por exemplo "A historia de Oxford do antigo Exipto" suxire un reinado desde o 2613 ao 2589 a.C., un reinado de 24 anos, mentres que Rolf Krauss suxire un reinado de 30 anos, e Rainer Stadelmann un reinado de 48 anos. Construíu polo menos tres pirámides que sobreviven ata os nosos días e introduciu importantes innovacións no deseño e construción das pirámides.
Fillo de Huni e de Meresankh I, e pai de Queops, construtor da Gran Pirámide de Gizeh. O seu nome de Horus foi Nebmaar, sendo o primeiro faraón en presentar o seu outro nome (a titulatura real) rodeado dun cartucho.
Construíu ata tres complexos funerarios piramidais (un en Meidum e dous en Dahshur).
A Pirámide Norte ou Pirámide vermella en Dahshur, parece, foi o seu lugar de repouso final.
Duración do reinado
thumb|left|200px| Detalle dun relevo que mostra a Sneferu vestindo a túnica branca do festival Sed, desde o seu templo funerario de Dahshur e agora exposto no [[Museo Exipcio.]] A cifra de 24 anos reflectida no Canon de Turín do reinado de Sneferu considérase hoxe como unha subestima xa que a data máis coñecida deste rei é unha inscrición descuberta na Pirámide Vermella de Dahshur e que menciona o 24º reconto de gando de Sneferu, correspondente a polo menos 24 anos completos. Sneferu, con todo, era coñecido ter un mínimo de tres anos despois das datas do reconto de gando: seus anos despois do 10º, 13º e 18º están acreditados na súa pirámide de Meidum. Isto significaría que Sneferu gobernou Exipto un mínimo de 27 anos completos.
Non obstante, na pedra de Palermo, a 6º liña na parte inferior do fragmento mostra o ano do 7º reconto de Sneferu mentres que a 7º liña da mesma fila seguinte mostra o ano do 8º reconto de Sneferu. Significativamente, hai unha columna anterior sobre todo intacta para Sneferu na 5ª liña que tamén menciona os acontecementos do reinado deste rei nun ano específico pero non menciona o ano anterior (sexto). Esta columna debe, polo tanto, datarse ao ano seguinte ao sexto reconto de Sneferu. Polo tanto, o reinado de Sneferu sería dun mínimo de 28 anos. Só hai varias referencias do reinado de Sneferu para os que os exiptólogos teñen datas, coñecense os 2º, 7º, 8º, 12º, 13º, 14º, 15º, 16º, 17º, 18º, 23º e 24º recontos de gando, considerados os anos posteriores a ditos recontos é probable que este faraón tivera un reinado superior a 30 anos para lograr construír tres pirámides no seu longo goberno. Pero non 48 anos, os resultantes aos recontos bianuais de gando durante o seu reinado.
Familia e sucesión
thumb | 130px | Nome do cartucho Sneferu na Lista dos Reis Abydos Sneferu foi o primeiro rei da Cuarta Dinastía do antigo Exipto, que segundo Manetón reinou durante 24 anos (2613-2589 a.C.). Manetón foi un sacerdote exipcio, que viviu no século III a.C., que clasificou aos faraóns do Exipto dinástico en trinta e unha dinastías. Aínda que o seu esquema ten os seus defectos, con todo, os eruditos modernos seguen convencionalmente o seu método de agrupación. O Papiro Prisse, unha fonte do Reino Medio, apoia o feito de que o rei Huni era realmente o predecesor de Sneferu. Afirma que "a maxestade do rei do Alto e Baixo Exipto, Huni, chegou ao lugar de desembarco (é dicir, morreu), e a maxestade do rei do Alto e Baixo Exipto, Sneferu, erixíuse como un rei benéfico en toda esta terra ... " Á parte da sucesión de Sneferu, aprendemos deste texto que as xeracións posteriores o consideraron un gobernante" benéfico". Esta idea pode derivarse da etimoloxía do nome do rei, porque pode interprétese como o infinitivo "facer fermoso". Non se sabe se Huni era o pai de Sneferu, con todo, a Pedra dos Anais do Cairo di que a súa nai puido ser unha muller chamada Meresankh.
Hetepheres I foi a principal esposa de Sneferu e a nai de Queops, o construtor da Gran Pirámide na Meseta de Giza.
Descendencia
Fillos de Sneferu:
Fillas de Sneferu:
Rosa Montero
miniatura|dereita|Rosa Montero na Feira do Libro de Madrid 2007 Rosa Montero Gayo, nada en Madrid o 3 de xaneiro de 1951, é unha xornalista e escritora española.
En decembro de 2022 foi Medalla de Ouro ao Mérito nas Belas Artes do Goberno de España.
Traxectoria
En 1981 gañou o Premio Nacional de Xornalismo para reportaxes e artigos literarios. En 1997 gañou o Premio Primavera por "La hija del caníbal", obra que ó ano seguinte tamén recibiu o premio á mellor novela outorgado polo Círculo de Críticos de Chile. "La loca de la casa" gañou o premio Qué Leer á mellor novela española de 2003 e o Grinzane Cavour ó mellor libro estranxeiro publicado en Italia en 2004. "Historia del Rey Transparente" obtivo o Premio Qué Leer á mellor novela española de 2005.
A súa obra está traducida a vinte linguas.
Economía de España
thumb|left|Zona de actividades terciarias en [[Madrid.]] A economía da España é hoxe a 15ª no mundo. Despois de case 15 anos de crecemento acima da media, a economía do país comenzou a desacelerarse en 2008 tendo entrado en recesión no segundo semestre de 2008. O PIB contraeu unha 3,7% o 2009 e 0,3% o 2010, expandiuse 0,4% o 2011 e contraeuse novamente o 2012 uns 1,4%.
El País (1857)
El País foi un periódico editado en Pontevedra entre 1857 e 1858.
Historia e características
Apareceu o 30 de agosto de 1857. Periódico de carácter científico e literario que se publicaba os xoves e domingos, dende o número 19 subtitulábase Periódico de ciencias, literatura, industria y comercio, cambiando no número 61 a Periódico literario y comercial. Fundado por Luís Rodríguez Seoane, Francisco Fernández Anciles e Vicente Gregorio Aspa, que tamén foron os seus redactores xunto con José Rodríguez Seoane e Manuel Ángel Couto. Entre os seus colaboradores figuraron Domingo Camino, Xoán Manuel Pintos, Manuel Murguía e Aurelio Aguirre. Cesou a súa publicación logo de 115 números en decembro de 1858, e foi substituído por La Perseverancia.
Antonio Castillo Domínguez
Antonio Castillo Domínguez, nado en Monesterio (Badaxoz) en 1896 e finado en Ferrol o 18 de decembro de 1936, foi un veterinario e político español residente en Galicia.
Traxectoria
Graduouse na Escola de Veterinaria de Córdoba en 1916. Foi inspector veterinario municipal de Cedeira ata 1925 que pasou a ocupar a praza de Narón. Colaborou en El Ideal Gallego con artigos que salientan a lenta evolución agropecuaria de Galicia. En 1925 gañou o primeiro premio dun concurso de memorias organizado polo Colexio de Veterinarios da Coruña, cun tema sobre a instauración de basculas nas feiras e nos matadoiros. Foi detido pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. En agosto de 1935 foi nomeado veterinario municipal de Ferrol. Moi relacionado cos socialistas de Ferrol, foi nomeado presidente da Xunta Reitora do Círculo Socialista do Centro o 12 de xuño de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 3 de agosto canda outros dirixentes políticos e sindicais de Cedeira. O día 1 de setembro foi posto en liberdade. Xulgado o 4 de decembro en consello de guerra en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado no Castelo de San Felipe o 18 de decembro canda Manuel Fernández Freijeiro, Enrique Alonso Teijeiro, José Cipriano Durán Fraguela, Ginés Fernández Rodríguez, Miguel Fernández Santos, Rufino Redondo Senra, Isaac Forneiro Varandela, Antonio Iglesias Freire, Enrique Martínez Teijeiro, Francisco Rodríguez N., José Lago Beceiro, Adolfo Bouzón Teijeiro e Antonio Ameneiro Brage.
Carles Francino
Carles Francino Murgades, nado en Barcelona o 3 de xaneiro de 1958, é un xornalista catalán.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira profesional en Radio Tarragona e en 1979 obtivo o seu primeiro traballo fixo en Radio Popular de Reus como redactor de deportes. Posteriormente, incorporouse á delegación en Tarragona da Cadena COPE e en 1987 fichou pola delegación da Cadena SER.
En 1994 regresou a Cataluña para presentar en TV3 o telexornal das 21 horas -en horario de máxima audiencia. Con Francino "Telenotícies" foi o de máxima audiencia, superando ós informativos das canles estatais, públicas e privadas. O seu rigor valeulle o recoñecemento non só da audiencia senón tamén da crítica e de todo o espectro político. En 1999 recibiu o Premio Ciudad de Barcelona polo seu labor. Ademais de presentar "Telenotícies", foi nos últimos anos, o subdirector de informativos diarios da canle autonómica.
En 2005 fichou pola Cadena SER para substituír a Iñaki Gabilondo á fronte do matinal 'Hoy por hoy'. En 2006 compartiu co propio Gabilondo, con Àngels Barceló e con Jon Sistiaga a dirección e presentación do programa de televisión Cuatro X Cuatro.
Meis, Meis
San Salvador de Meis é unha parroquia que se localiza no concello de Meis. Segundo o INE, en 2016 tiña 471 habitantes (226 homes e 245 mulleres), o que representa un descenso continuado respecto a anos anteriores: en 2014 tiña 514 habitantes e no 2004 tiña 528 habitantes.
Galería de imaxes
Ó pé da igrexa de San Salvador e incrustados na parede que dá á praza, hai un grupo de tres relevos ó redor dunha fonte, e un cuarto un pouco separado e á esquerda destes. Todos eles proceden dun baldaquino e foron reaproveitados á hora de construí-lo muro.
<Gallery> Ficheiro:Meis San Salvador 02-03.jpg Ficheiro:Meis San Salvador 02-04b.jpg Ficheiro:Meis San Salvador 02-05b.jpg Ficheiro:Meis San Salvador 02-08.jpg </Gallery>
Yr Hen Ogledd
miniatura|dereita|260px|As Illas Británicas tras a marcha dos romanos, c. 500. En negro os reinos britóns, en marrón os pictos, en azul os irlandeses e en vermello os xermanos. Yr Hen Ogledd é unha expresión galesa que significa 'O Vello Norte' e que se refire aos reinos britanos posteriores aos romanos situados no que hoxe é o norte de Inglaterra (incluíndo Cumbria e o sur de Escocia. Pode ser que o cúmbrico, un dialecto da linguas britónicas moi parecido ao galés, fose a lingua falada polos Homes do Norte (Gwŷr y Gogledd en galés).
Historia
Estes reinos floreceron durante os séculos V, VI e VII na área meridional do territorio dos pictos. A xente destes países eran denominados Gwŷr y Gogledd ou 'Homes do Norte'. Unha serie de liñaxes galeses antigos, coñecidos como Bonhed Gwŷr y Gogleded yw Hyn semellan amosar a descendencia de moitos destes monarcas. A meirande parte deles comezan cun devanceiro común, Coel Hen.
Os nomes dalgúns destes reinos e posíbeis reinos menores perdéronse para a historia. Algúns dos que sobreviviron só se coñecen por unha simple referencia. As terras coñecidas do Hen Ogledd inclúen:
As liñaxes tamén inclúen unha confusa versión da liñaxe de Áedán e Gabrán, xefes do reino gaélico de Dál Riata, entre os Homes do Norte.
Os estados britanos desapareceron todos ou caeron so outros reis como consecuencia dos sucesivos ataques que desde o século VI en diante fixeron os anglos de Bernicia e Deira (que se unificaron para formaren o reino de Northumbria), e os pictos, quen tamén absorberon Dál Riata, e polo tanto uniron os dous territorios do reino de Alba. A máis antiga poesía galesa conservada, coñecida como Hengerdd e representada polas obras de Aneirin e Taliesin, foi composta en Yr Hen Ogledd.
José Luis González Bernal
Fixo a súa formación artística na Escola de Artes e Oficios de Zaragoza, que completou dende 1929 en París, e onde coñeceu o surrealismo. De ideoloxía anarquista, ó estoupar a Guerra Civil española volveu á pensínsula a defender a Segunda República Española malia a súa fráxil saúde, morrendo pouco despois de rematar a guerra no exilio en París.
A súa obra foi descoñecida en España por motivos políticos até a metade dos anos 1970, cando remataba a ditadura franquista, momento no que se recoñeceu o seu papel destacado nas vangardas artísticas aragonesas dos anos 30.
Ágata
A ágata é un conxunto de variedades microcristalinas de cuarzo, concretamente variedades de calcedonia que presenta vetas de diferentes cores que aparecen porque en cada zona a estrutura e as inclusións na calcedonia varía.
Existen algunhas variedades, que en realidade son calcedonias con distintas inclusións, como ágata dendrítica, ágata musgosa, ágata de paisaxe, ónix, ágata de fogo sardónix ou sardónica, ónix negro, ágata azul acivro, entre outras. Reciben estes nomes polas cores e debuxos que forman as súas bandas.
Os xacementos máis importantes de ágatas encóntranse nos Estados Unidos, o Brasil, o Uruguai, a Arxentina, a India e Madagascar.
Formación
miniatura|ágata dendrítica. O magma é expulsado desde o interior da Terra ata a superficie por medio dos volcáns. Ao tomar contacto co aire combina os seus elementos químicos e perde gases, pasando a denominarse lava. Esta, sobre a superficie terrestre xera calor e a súa superficie arrefría máis rapidamente que o seu interior. No seu interior presenta burbullas de gas. Co paulatino arrefriamento da lava, os distintos gases presentes nas burbullas van arrefriando e combinando ata arrefriar totalmente e formarse as pedras. Se a burbulla presenta pouco volume de gases formarase unha ágata, e en caso contrario producirase unha ametista.
A ágata fórmase nas cavidades das rochas volcánicas, por onde se filtran e depositan por capas as solucións quentes ricas en sílice. As variacións na solución ou nas condicións en que se deposita son as que provocan as variacións nas sucesivas capas (co que ás veces a calcedonia alterna co cuarzo cristalino).
A primeira capa que se deposita adoita ser unha substancia agrisada escura, que provén da descomposición de certos minerais presentes na rocha na que se vai formar a ágata. Ademais, cando a ágata se desprende da súa matriz, esta capa queda rugosa e basta. Todo isto dálle a este mineral un aspecto exterior de pedra vulgar.
miniatura|Sección dunha xeoda de ágata.
Moitas ágatas son ocas, xa que a miúdo non se deposita a cantidade suficiente de solución silícea como para encher toda a cavidade. Nestes casos, a última deposición adoita ser cuarzo ou ametista, e prodúcese de forma tal que os cristais apuntan ao interior do oco. Dise entón que se formou unha xeoda.
Cando a rocha que a contén se desintegra, a ágata, que é extremadamente resistente á erosión, permanece como grava na terra ou nas ribeiras dos ríos.
Etimoloxía e historia
O nome "ágata" crese que llo deu Teofrasto e provén do río Achates, actualmente río Dirillo, ao sur de Sicilia, en Italia, onde se di que se encontrou a primeira destas pedras.
Hai restos arqueolóxicos de obxectos de ágata en Knossos, Creta, que ilustran o seu papel na cultura minoica da idade de bronce. A ágata foi moi venerada polos antigos e era considerada como a pedra da ciencia. Críase que a ágata da India era o mellor remedio para as enfermidades dos ollos, e que a ágata exipcia era moi efectiva contra as picaduras de arañas e de escorpións. miniatura| As ágatas de Aleppo, en Arabia, recibiron o nome de “ágatas de ollo”, debido a que parecían pupilas rodeadas do iris. Eran moi estimadas e usábanse como ollos nas imaxes dos deuses. Tamén se atoparon nas cuncas oculares das momias do Antigo Exipto.
No islam as ágatas tamén son pedras moi prezadas. Segundo a tradición, un anel de ágata, por exemplo, protexe o seu portador de certos males e garántelle a lonxevidade, entre outros beneficios.
A miúdo, para comercializalas, as ágatas tínguense para resaltar o debuxo que forman as súas bandas. Desta maneira, obtéñense cores moito máis vivas.
Aplicacións artísticas
Outra figura en ágata calcedonia representa o touro dionisíaco, co corpo cinguido cunha grilanda de hedra, a cabeza baixa e o tirso aos seus pés. Arriba, no campo, lese a sinatura do famoso gravador Hillo. Célebre pola beleza do seu traballo, este camafeo é un dos monumentos de primeira orde que nos legou a antigüidade.
A noiva de medianoite
Sinopse
Baseada nun argumento orixinal de Luis Buñuel, esta é unha historia de amor mesturada con traxedia no seo dunha familia nobre galega.
División Tarasov
A División Tarasov da Kontinental Hockey League é unha das catro divisións que conforman esta competición eurasiática de hóckey sobre xeo. Esta división foi creada na tempada inaugural da competición en 2008 e forma parte da conferencia oeste dende a segunda tempada da KHL, cando se estableceron as conferencias na competición. Recibe o seu nome en honor ao membro do Hockey Hall of Fame Anatoli Tarasov, "o pai do hóckey ruso", que converteu á Unión Soviética na "forza dominante na competición internacional".
Equipos
A División Tarasov estará integrada na tempada 2013-14 por sete equipos procedentes de Rusia (6) e Ucraína (1). Os equipos serán os seguintes:
Aliñación inicial (2008)
Na tempada inaugural, a aliñación da división foi determinada pola forza dos equipos e os equipos que a integraron foron: CSKA Moscova, HC MVD, Khimik Voskresensk, Metallurg Magnitogorsk, Traktor Chelyabinsk e SKA San Petersburgo.
Realiñación en 2009
Coa aliñación xeográfica das divisións na tempada 2009-10, a composición da División Tarasov cambiou totalmente e só o HC MVD permaneceu na división, sendo acompañado por outros dous equipos da rexión de Moscova, o Atlant Moscow Oblast e o Vityaz Chekhov, así como polo Lokomotiv Yaroslavl, o Torpedo Nizhny Novgorod e o Severstal Cherepovets.
Minsk substitúe a HC MVD (2010)
Nun principio, o HC Budivelnyk de Kíiv (Ucraína), foi admitido para competir na liga en 2010 para substituír ao HC MVD logo da súa fusión co Dynamo Moscova. Porén, o equipo retirouse da liga posteriormente antes de que a competición comezara, e no seu lugar o Dinamo Minsk pasou a formar parte da división procedente da División Bobrov.
Suspensión do Lokomotiv Yaroslavl (2011)
A causa do accidente aéreo no que morreron case todos os xogadores do Lokomotiv Yaroslavl, a dirección do equipo decidiu suspender todas as actividades da tempada 2001-12, reducíndose deste xeito o número de equipos da División Tarasov a 5 equipos. O Lokomotiv regresou á liga na tempada 2012–13.
Novos membros (2012)
Coa chegada de dous novos equipos á División Bobrov na tempada 2012-13 fixéronse necesarias algunhas realiñacións entre os equipos da conferencia oeste: Vityaz Chekhov foi recolocado na División Brobrov, mentres que dous equipos de Moscova, Spartak e CSKA foron recolocados na División Tarasov, aumentando o número de equipos da División Tarasov a un total de 7.
Expansión e realiñación (2013)
Coa chegada de dous novos equipos á liga na tempada 2013-14 fixéronse necesarios novos trocos nas divisións, polo que o Torpedo Nizhny Novgorod foi recolocado na División Kharlamov, e o CSKA Moscova e o Dinamo Minsk foron movidos á División Bobrov. Por outra banda, Vityaz Chekhov, Donbass Donetsk e Dynamo Moscova foron trasladados da División Bobrov á Tarasov.
Órgano
En bioloxía, principalmente na anatomía, un órgano é un conxunto de tecidos que evolucionaron para executar unha determinada función vital.
Algúns órganos comúns aos vertebrados son o corazón, o cerebro, o estómago etc.
Nas plantas "superiores", os órganos principais son a raíz, o caule, as follas, as flores e os froitos.
Un conxunto de órganos con funcións relacionadas chámase un sistema, conformando unha función máis complexa. Por exemplo, o sistema respiratorio dos animais ou o sistema radicular das plantas vasculares.
Tour de Francia 2003
O Tour de Francia 2003 foi a 90ª edición da carreira ciclista máis importante do mundo. O seu percorrido comezou o 5 de xullo e rematou o 27 de xullo na mesma cidade de París.
Nesta edición tomaron a saída 22 equipos, formados por 9 corredores cada un, de xeito que o número de participantes total foi de 198, do cales remataron a carreira 147. Non obstante, algúns dos ciclistas que conseguiron completar o percorrido completo da proba, foron posteriormente descalificados por motivos de dopaxe, como foi o caso do gañador, Lance Armstrong. Entre o pelotón houbo tan só un representante galego, o redondelán Marcos Serrano, do equipo ONCE-Eroski, que correu co dorsal 18 e rematou a proba na 68ª posición
O Tour 2003 presentábase como un man a man entre os 3 corredores que dominaran o podio nas últimas edicións, é dicir, Lance Armstrong, Jan Ullrich e Joseba Beloki, coa presenza doutros candidatos a ocupar un posto no podio, como Alexander Vinocurov, Roberto Heras, Iban Mayo ou Gilberto Simoni, algún dos cales non estivo á altura do que se agardaba del.
A primeira semana de carreira foi intrascendente, cunha prólogo individual, varias etapas chas nas que se chegou ó sprint, e unha contra o reloxo por equipos. Co comezo da segunda semana chegaron os Alpes. Na primeira etapa de montaña gañou o escalador francés Richard Virenque, que colleu o liderado da carreira. Non obstante ese primeiro posto só lle durou un día, pois na segunda etapa, con meta en Alpe d'Huez, o americano Lance Armstrong púxose o maillot amarelo. A terceira etapa alpina sería a que marcaría ese Tour. Nela Joseba Beloki sufriu unha grave caída cando atacaba ó líder da carreira, quedando moi ferido, e sendo levado a un hospital. O resto daquel Tour foi un man a man entre Lance Armstrong e Jan Ullrich (o alemán gañou a contra o reloxo de 47 quilómetros da 12ª etapa mentres que o americano gañou a etapa pirenaica de Luz Ardiden na 15ª etapa), chegando a París con tan só un minuto e un segundo de diferenza dun sobre o outro. Con aquela vitoria, o americano acadaba o seu quinto Tour de Francia, e igualaba no máis alto do palmarés a Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault e Miguel Indurain. Pasarían 9 anos ata que a UCI tomase a decisión de sancionar ó ciclista texano retirándolle tódalas súas vitorias, e polo tanto tamén esta, incluídas as vitorias de etapa.
Clasificación xeral
Así quedaron as primeiras posicións da clasificación xeral do Tour de Francia 2003 trala disputa da proba e trala descualificación de Lance Armstrong por parte da UCI en 2012. 250px|miniatura|[[Lance Armstrong co maillot amarelo tras a etapa de Alpe d'Huez.]]
Ich seh Ich seh
Ich seh Ich seh é un filme austríaco de 2014 escrito e dirixido por Veronika Franz e Severin Fiala. Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Altona
Altona (en baixo saxón: Altno) é un distrito situado na parte oeste da cidade Hanseática de Hamburgo con 245.511 habitantes (2008). Foi, durante varios séculos, unha cidade independente baixo a administración da coroa dinamarquesa, mais o 1 de abril de 1938 foi incorporada a Hamburgo mediante a Lei de Groß-Hamburg (Lei da gran Hamburgo).
Xeografía
O límite sur de Altona é o río Elba, ao outro lado do río está o estado da Baixa Saxonia e os distritos de Harburg e de Hamburg-Mitte, distrito que tamén limita a Astona polo leste. A fronteira occidental é o estado de Schleswig-Holstein. Segundo a oficina de estatística da zona de Hamburgo Altona en 2008 tiña unha superficie de 77,4 km².
Barrios
Os barrios (Stadtteile) de Altona son:
Demografía
En 2008 no barrio de Altona vivían 243.972 habitantes, dos cales 16,4% eran rapaces menores de 18 anos e un 18,6% persoas maiores de 65. O 15,3% proviñan da inmigración, estando 12.545 rexistradas como desempregados. Hai 37 escolas elementais e 30 secundarias en Altona.
A seguinte táboa describe a evolución da poboación no distrito dende 1537. Hai que ter en conta que dende el 1 de abril de 1938 fixo a súa adhesión á cidade de Hamburgo. miniatura|300px|Casa do Concello de Altona
Eleccións
As últimas elección en Hamburgo foron o 24 de febreiro de 2008. Cinco partidos obtiveron máis dun 5% dos votos, requisito necesario para poder cualificar. Estes cinco partidos foron: o conservador CDU, os socialdemócratas do SPD, os Verdes (GAL), o partido de esquerdas Die Linke e os neoliberais do Freie Demokratische Partei (FDP). A participación foi do 65,2%.
miniatura|250px|Gráfico dos escanos en Altona
Transportes
En Altona atópase a principal estación de ferrocarril do estado, Hamburg-Altona, que conecta o transporte público co rexional, tanto autobuses coma trens. O Bundesautobahn 7 conduce a través do distrito.
De acordo co Departamento de Vehículos a Motor (Kraftfahrt-Bundesamt) en Altona hai 87.131 coches privados rexistrados, o que supón uns 355 automóbiles por cada 1000 habitantes.
Entactina
A entactina, tamén chamada nidóxeno-1 (NID-1), é unha proteína que nos humanos está codificada no xene NID1 do cromosoma 1. A entactina é un compoñente da membrana basal xunto con outros compoñentes como o coláxeno tipo IV, proteoglicanos (heparán sulfato e glicosaminoglicanos), laminina e fibronectina.
Función
A entactina é un membro da familia do nidóxeno de glicoproteínas da membrana basal. A proteína interacciona con outros compoñentes da membrana basal. Esruturalmente esta proteína (xunto co perlecán) conecta entre si as redes formadas polos coláxenos e as lamininas. Tamén pode exercer un papel nas interaccións da célula coa matriz extracelular.
Tribunal internacional
Un Tribunal ou Corte Internacional é toda aquela institución xurisdicional creado por tratados multilaterais entre Estados, ou mediante acordos ou resolucións de organizacións internacionais ou rexionais, que ten competencia para resolver conflitos xurídicos entre partes.
Tribunais do sistema das Nacións Unidas
miniatura|dereita|250px|Corte Internacional de Xustiza A Corte Internacional de Xustiza (CIJ) é un órgano das Nacións Unidas (ONU), cuxo estatuto forma parte da súa carta constitutiva. A súa competencia ratinae personae é universal (todos os Estados membros da ONU son automaticamente parte da CIJ, e un Estado non membro pode ser tamén parte da mesma). A súa competencia ratione materiae é xeral (todas as controversias de Dereito internacional que lle sometan). Está composto por 15 membros elixidos por 9 anos (renovábeis e por terzos cada 3) elixidos en dobre votación pola Asemblea Xeral e o Consello de Seguridade sen posibilidade de veto. Ten competencia contenciosa cando os Estados sométense por medio dun compromiso, tratado vixente, cláusula facultativa e forum prorrogatur (dedúcese dunha actitude do demandado). Exerce competencia consultiva por medio de ditames que pode solicitar tamén a OIT.
O Tribunal Internacional do Dereito do Mar é un órgano xudicial creado na Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar de 1982.
Tribunais rexionais ou de organizacións rexionais
O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, creado en 1950, coñece os asuntos relativos á interpretación e aplicación da Convención Europea de Dereitos Humanos. Están lexitimados a Comisión e os Estados parte.
O Tribunal de Xustiza da Unión Europea, creada en 1957, a súa competencia ratione materiae é obrigatoria na maioría dos casos e máis diversificada que outro tribunal internacional. A lexitimación non corresponde só aos Estados, senón a órganos comunitarios e a particulares. A solución de controversias é só unha das súas funcións.
A Corte Interamericana de Dereitos Humanos, creada pola Convención Americana sobre Dereitos Humanos de 1969. A súa competencia material é especializada e só é aplicábel aos Estados que son parte da Convención e da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos.
O Tribunal de Xustiza Andino, creado en 1979, é o órgano xudicial na Comunidade Andina (CAN) e exerce funcións como o control de legalidade.
Tribunais de Dereito penal internacional
A Corte Penal Internacional, cuxo estatuto foi asinado en Roma en 1998 e entrou vigor o 2002, significou o establecemento dun sistema permanente internacional de persecución penal internacional.
House
House pódese referir a:
Romaría do San Bieito da Uceira
dereita|miniatura|300px|Misa na romaría do San Bieito da Uceira ([[Sandiás).]]
A romaría do San Bieito da Uceira realízase tódolos luns de Pascua e os segundos domingos de xullo na ermida do mesmo nome, situada no monte da Uceira, preto do lugar de Cerredelo (Couso de Limia) e da capital do concello de Sandiás.
Este San Bieito da Uceira é un santo presuntamente moi milagreiro, especialmente avogoso para as verrugas, que ten moito predicamento entre os veciños da comarca da Limia e dos arredores. A tradición conta que había unhas muletas na ermida pertencentes a un home que veu con elas ofrecidas ó santo e ó volver xa non as necesitou máis.
Ser
O termo ser pode referirse a:
Amais, como topónimo, Ser pode referirse a:
Vilaverde
O topónimo Vilaverde pode referirse a varios lugares de Galicia:
A Cruz, Chapa, Silleda
A Cruz é un lugar dentro da parroquia de Chapa no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 37 habitantes, 18 homes e 19 mulleres.
Álcali
En xeral álcali (do árabe: Al-Qaly القلي ,القالي, 'cinsa') é un óxido, hidróxido ou carbonato (os carbonatos non son bases fortes, xa que son a base conxugada dun ácido feble e non dun ácido neutro coma a auga) dun metal do grupo dos alcalinos ou, por extensión, calquera composto que reacciona cun comportamento básico.
Exemplos son o hidróxido e óxido de calcio, o hidróxido e óxido de potasio, e o hidróxido, carbonato, peróxido e silicatos sódicos e fosfato trisódico.
Os álcalis, xa sexa en sólido, ou en solucións concentradas, son máis destrutivos para os tecidos humanos que a maioría dos ácidos. Provocan destrucións profundas e dolorosas, ao disolveren a graxa cutánea. Os pos, néboeiros e vapores provocan irritación respiratoria, de pel, ollos, e lesións do tabique do nariz.
Circuíto de Lasarte
miniatura|O equipo [[Alfa Romeo|Alfa-Romeo de 1929 antes da saída.]]
O Circuíto de Lasarte era un circuíto de carreiras de Gran Premio de 17´749 quilómetros en Lasarte-Oria, Guipúscoa, España no País Vasco preto da cidade turística de San Sebastián no Golfo de Biscaia. Corríase en sentido inverso as agullas do reloxo entre 1923 e 1935, pero as carreiras terminaron co estalido da Guerra Civil Española en 1936. Atravesaba entre outras poboacións a propia Lasarte-Oria, Andoáin, Urnieta e Hernani. A meta, a tribuna principal e os boxes atopábanse entre Lasarte e Oria, por aquel entón núcleos aínda separados. Parte do antigo circuíto situado en Lasarte-Oria recibe actualmente o nome do Paseo do circuíto (Zirkuito Ibilbidea) e outra rúa próxima denomínase Rúa Tribunas (Tribunak Kalea) en recordo das antigas tribunas do circuíto xa desaparecidas.
Logo da guerra as carreiras de autos trasladáronse ás novas vías preto Barcelona.
O Circuíto de Lasarte foi sede do Gran Premio de San Sebastián sete veces (1923-5, 1927-30), e do Gran Premio de España cinco veces (1926-27, 1933-35) e en 1926 do Gran Premio de Europa. Xa non está operativo para as carreiras de automóbiles, en 1965 utilizouse o trazado para o Campionato Mundial de Ciclismo.
Gran Premio de San Sebastián
1923 Albert Guyot pilotando un Rolland-Pilain 1924 Henry Segrave pilotando un Sunbeam 1925 Albert Divo/André Morel pilotando un Delage 2LCV
Gran Premio de Europa
1926 Jules Goux pilotando un Bugatti T39A
Gran Premio de España
1926 Bartolomeo Costantini pilotando un Bugatti T35 1927 Robert Benoist pilotando un Delage 15-S8
Gran Premio de San Sebastián
1927 Emilio Materassi pilotando un Bugatti T35C 1928 Louis Chiron pilotando un Bugatti T35C 1929 Louis Chiron pilotando un Bugatti T35B 1930 Achille Varzi pilotando un Maserati 26M
Gran Premio de España
1933 Louis Chiron pilotando un Alfa Romeo Type B/P3 1934 Luigi Fagioli pilotando un Mercedes-Benz W25/34 1935 Rudolf Caracciola pilotando un Mercedes-Benz W25/35
Series Mundiais de Tríatlon 2016
As Series Mundiais de Tríatlon 2016 foron a vixésimo oitava edición do Campionato do Mundo de Tríatlon. Nesta edición o campionato contou con nove probas repartidas polos 5 continentes. A Gran Final tivo lugar na localidade mexicana de Cozumel entre os días 11 e o 18 de setembro, nos que tamén se celebraron os mundiais de categoría xúnior, sub-23 e da modalidade de ácuatlon. A competición é organizada pola Unión Internacional de Tríatlon (ITU).
Vicente Gregorio Aspa
Vicente Gregorio Aspa Mazas foi un xornalista e escritor pontevedrés.
Traxectoria
Foi redactor dos periódicos pontevedreses El País e El Esquilón e publicou Paulina, drama en un acto y en verso (1858). Asinaba co pseudónimo Fr. Serafín de la Esperanza.
Esmorís, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Esmorís é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 16 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 8 mulleres.
Nogueira, Meis
San Vicente de Nogueira é unha parroquia que se localiza no concello de Meis. Segundo o INE en 2016 tiña 905 habitantes (423 homes e 482 mulleres), o que respresenta un aumento continuado respecto a anos anteriores: en 2009 tiña 890 habitantes e en 1999 743.
Nesta parroquia atópase O Mosteiro, capital do concello de Meis.
Cales, Ucelle, Coles
Cales é un lugar da parroquia de Ucelle no concello ourensán de Coles, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Laura Insua Calviño
Laura Insua Calviño, nada en Caldas de Reis o 11 de setembro de 1992, é unha escritora galega en lingua castelá, coñecida co pseudónimo de Anya Rit.
Traxectoria
Estudou no colexio La Encarnación de Caldas. Con 19 anos publicou a súa primeira novela romántica erótica Encuentra tu lado salvaje. Un ano máis tarde, sacou a segunda parte Rompiendo con las reglas. En febreiro de 2018 adoptou o pseudónimo de Anya Rit, co que publicou Recorriendo tu geografía. Tamén publicou relatos e participou en antoloxías solidarias.
EN 2019 foi a organizadora, xunto coa Asociación de Hostaleiros de Caldas de Reis do evento Tapas con Letras.
Amais da literatura romántica e erótica, entre os temas que abordou figuran a violencia de xénero, as relacións de parella, as pérdidas familiares, etc.
Na súa páxina de youtube ten narrados algúns dos seus relatos, así como entrevistas coas que se pode coñecer un pouco máis á autora.
Artes marciais mixtas
miniatura|Loita no chan nun combate de artes marciais mixtas As artes marciais mixtas (AMM; en inglés MMA - "mixed martial arts") son as artes marciais que inclúen maior variedade de golpes, xunto coas técnicas de loita no chan. As artes marciais mixtas poden ser practicadas como deporte de contacto en confrontamentos amigables ou nun torneo no cal dous competidores intenten derrotarse. Empregan unha gama grande de técnicas permitidas de artes marciais, como golpes con puños e patadas, acción de loitar, tiros e pancas. Entre os organizadores dos torneos de artes marciales mixtas están a UFC (Ultimate Fighting Championship, "o Campionato de Loita Último") e o Pride ("o orgullo") Fighting Championships.
Rede de estradas de alta capacidade
Rede de estradas de alta capacidade ou Vías de altas prestacións (VAP) é unha denominación que engloba ás autoestradas, autovías e corredores ou vías para automóbiles (vías rápidas). A principal característica destas vías é que os accesos á mesma están limitados, non contan con cruces ó mesmo nivel durante o seu percorrido e as autovías e autoestradas contan ademais con calzadas separadas para cada sentido de circulación.
Amor serrano
Amor serrano é unha curtametraxe galega dirixida por Luís Liste que foi estreada en 1999. Foi premiada pola Asociación Galega de Produtoras Independentes.
Sinopse
Durante un traballo de campo, Ricardo, un mozo aprendiz de topógrafo encóntrase nunha idílica paisaxe montañosa con Iria, unha fermosa moza dunha aldea veciña. O romance xorde entre os dous. Pero Ricardo vaise atopar co pai da rapaza.
Creation Records
Creation Records foi un selo discográfico independente británico dirixido por Alan McGee, que o fundou xunto con Dick Green e Joe Foster en 1983. O seu nome vén da banda dos anos 60 The Creation, que McGee admiraba enormemente. McGee, Green e Foster tamén tocaban no grupo Biff Bang Pow!, que era o título dunha canción de The Creation. O selo cesou as súas operacións no ano 1999, aínda que reviviu nalgún momento de 2011 para publicar un álbum recompilatorio, Upside Down, con temas da discográfica.
O selo centrouse no rock alternativo, publicando moitos disco de indie pop, indie rock, shoegazing e britpop, pero tamén contaba con bandas que tocaban outros estilos do rock, como post-punk, ademais dalgúns artistas de electrónica, folk e música experimental.
Primeiros anos
McGee creou Creation Records tras a culminación de varios proxectos como o fanzine Communication Blur, a súa propia banda The Laughing Apple (co futuro guitarrista de Primal Scream Andrew Innes) e a posta en marcha do seu local The Communication Club. Inicialmente McGee desexaba proporcionar unha saída a músicos cunha mentalidade semellante á súa e unha oportunidade á bandas novas para ver o seu traballo en vinilo; principalmente o selo estaba en contra do "fabricado" synth pop da época que se parecía moi pouco ao traballo dos seus artistas favoritos, como Public Image Ltd e Sex Pistols.
McGee iniciou o selo sacando o sinxelo "'73 in '83" de The Legend!, despois de pedir un préstamo bancario de 1 000 libras. No mesma época abriu un club chamado The Living Room en Tottenham Court Road, grazas ao cal coñeceu a varias persoas que acabarían gravando con Creation, como Peter Astor e Lawrence. O distribuidor Rough Trade comezaría ao pouco tempo a financiar os lanzamentos.
Creation estivo entre os selos clave do movemento indie de mediados dos 80, publicando traballos dalgúns dos primeiros artistas desas escena, como The Jesus and Mary Chain e Primal Scream. The Jesus and Mary Chain pasarían a gravar con Warner Bros. Records en 1985, aínda que McGee seguiu sendo o seu representante. Cos beneficios que fixo coa banda foi capaz de publicar sinxelos de grupos como Primal Scream, Felt e The Weather Prophets.
McGee tiña entusiasmo e unha extraordinaria habilidade para atraer á prensa musical semanal, sendo capaz de conseguir un crecente número de seguidores na escena underground. Nos seus primeiros días foi capaz de proxectar unha imaxe destacada de The Jesus and Mary Chain, que ás veces cortexaba con violencia e comportamentos groseiros.
Etapa media
Os lanzamentos de Creation Records nesa época adoitaron a ser aclamados pola crítica a pesar de non ter grandes éxitos comerciais. Creation acumulara unha débeda considerable, problema que só se solucionou cando McGee vendeu a metade da compañía a Sony Music en 1992. Houbo informes da escalada de uso de drogas por parte de McGee, ademais de numerosos e conflitivos informes que dicían que o selo estivo próximo á bancarrota despois de financiar a gravación de dous anos do disco de 1991 de My Bloody Valentine Loveless.
Anos con Sony
Nos anos 90 Creation lanzou a súa subsidiaria Rev-Ola Records, creada por Joe Foster. Rev-Ola é a día de hoxe parte do grupo de selos PoppyDisc.
A serie Omnibus fixo un documental sobre McGee e Creation en 1998 para BBC One. Creation Records foi premiada como "Selo independente do ano" todos os anos entre 1995 e 1998 pola publicación Music Week, e McGee foi premiado pola revista NME co premio "Godlike Genius" en febreiro de 1995.
Disolución
Segundo o documental Upside Down, McGee e Foster optaron por pechar Creation en decembro de 1999 despois de que o primeiro comezase a sentir esgotamento e a desilusionarse co selo. O derradeiro lanzamento da discográfica foi XTRMNTR de Primal Scream, lanzado en xaneiro de 2000, pouco despois de que Creation deixase de funcionar.
A disolución de Creation Records en 1999 levou a McGee e a Foster a formar Poptones. O selo viu unha volta ás raíces firmemente independentes de Creation, e destacou por ter lanzado a carreira de The Hives no Reino Unido.
En maio de 2007 McGee dixo ao xornal The Independent que estaba liquidando Poptones por motivos financeiros.
Upside Down, unha película sobre Creation Records, estreouse no BFI de Londres o 23 e 24 de outubro de 2010. Foi publicado en DVD no Reino Unido o 9 de maio de 2011. Ademais, editouse unha banda sonora recompilada por Joe Foster e formada por 34 temas que abarcaban toda a carreira de Creation Records. Este álbum foi publicado polo propio selo, que foi revivido unicamente para o seu lanzamento.
En numerosas entrevistas en 2012 McGee di que estaba "considerando seriamente" resucitar Creation Records.
Illa Mejit
Mejit é unha illa no Océano Pacífico, e forma un distrito lexislativo da cadea Ratak nas Illas Marshall. A diferenza da maioría das outras illas das Illas de Marshall, Mejit é unha illa de pedra en lugar dun atol, a pesar de que está rodeado por unha coroa de arrecife de coral que encerra unha estreita lagoa. Atópase ao leste da liña principal da cadea Ratak, aproximadamente 110 km. ao nordés de Wotje.
O aeroporto de Mejit, cunha pista de aterraxe de 900 m de longo, divide a illa. Está servido por Air Marshall Islands.
Historia
A illa Mejit foi reclamada polo Imperio Alemán xunto co resto das Illas Marshall en 1884, os alemáns crearon un posto comercial. Despois da primeira guerra mundial, a illa caeu baixo o Mandato do Pacífico Sur do Imperio xaponés. Tras o final da segunda guerra mundial, quedou baixo o control dos Estados Unidos, como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico ata a independencia das Illas Marshall en 1986.
Apeles
Probablemente naceu en Colofón e morreu na illa de Cos.
Discípulo de Eforo de Éfeso e a Pánfilo en Sición, visitou Macedonia e viviu na corte de Filipo II.
Das finstere Tal
Das finstere Tal é un filme austríaco de 2014 dirixido por Andreas Prochaska, que está baseado na novela epónima de Thomas Willmann. Está protagonizado por Sam Riley, no papel dun viaxeiro solitario que chega a unha pequena cidade dos Alpes.
Foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Shawn Mendes
Shawn Peter Raul Mendes, nado en Toronto o 8 de agosto de 1998, é un músico e cantante canadense. Comezou a gañar notoriedade a mediados de 2013, coa publicación das interpretacións que facía de cancións populares. O ano seguinte chamou a atención do representante Andrew Gertler e o xefe de A & R de Island Records, Ziggy Chareton, que o levaron a Nova York para asinar un contrato coa devandita discográfica. En 2015 lanzou o primeiro álbum, Handwritten, que tivo un grande éxito nos Estados Unidos ao entrar no número 1 do Billboard 200, así como o sinxelo Stitches, que entrou nos dez mellores postos do Billboard Hot 100 nos Estados Unidos e o Canadá e acadou o número un na lista de sinxelos do Reino Unido.
Revelación e Handwritten (2014-15)
En 2012, Mendes aprendeu a tocar a guitarra en YouTube. A mediados de 2013, comezou a publicar videoclips de cancións versionadas en Vine, e en agosto do mesmo ano, cando subiu unha versión acústica de "As Long As You Love Me" de Justin Bieber, popularizouse na aplicación. O vídeo obtivo moitas visualizacións e a partir de aí o artista gañou un gran número de seguidores nuns poucos meses. Un mes despois da súa primeira aparición en Vine, realizou o seu primeiro concerto en Toronto ante seiscentas persoas, que cando comezou, só o fixo por diversión, pero logo de darse conta de que ninguén máis usaba a rede social para mostrar as súas habilidades de cantar, viu unha grande oportunidade e decidiu dedicarse a el. Creou unha forte relación cos seus seguidores e ás veces pediu suxestións de cancións para interpretalo.En xaneiro de 2014, Andrew Gertler, un representante que traballou para unha división de Warner Music Group, viu The Voice e escoitou "Say Something" de A Great Big World. Gertler pensou que "Say Something" era un tema interesante para versionar, entón foi a YouTube para buscalo, e descubriu a versión de Mendes, que tiña moitas visualizacións. Gertler quedou fascinado polo talento do artista e sobre todo pola súa notoriedade nas redes sociais, así que contactou coa nai de Mendes. O director mostrou o videoclip ao seu amigo e director de A & R de Island Records, Ziggy Chareton, e convenceu aos pais de Mendes de levalo á sede de Island en Nova York para reunirse co presidente, David Massey. Mendes embarcou nunha xira musical como membro do MagCon Tour con outros novos artistas.
O 14 de abril de 2015, Mendes lanzou o seu primeiro álbum de estudio Handwritten, que na súa primeira semana ocupou o posto número 1 do Billboard, vendéronse máis de 370.000 unidades nos Estados Unidos. Á súa venda nese territorio, a Asociación da Industria da Gravación de América (RIAA) concedeulle a certificación de platino. O terceiro sinxelo do álbum, "Stitches", alcanzou o número 4 no Billboard Hot 100 e converteuse no primeiro tema de Mendes que entrou nos dez primeiros nos Estados Unidos, onde vendeu máis de 2,3 millóns de copias e recibiu a certificación de tripla etiqueta de platino pola RIAA.
En novembro de 2015, Mendes estreou unha reedición do seu álbum debut titulado Handwritten Revisited, que consiste en todas as cancións do álbum orixinal, algunhas delas realizadas en vivo e catro novas cancións, incluíndo o single "I Know What You Did Last Summer" ten a participación vocal de Camila Cabello, de Fifth Harmony. A canción obtivo o número 20 no Hot 100 de Billboard, realizaron unha posta en escena do tema nos People's Choice Awards de 2016, onde Mendes gañou o premio novo artista favorito. En marzo de 2016, comezou o seu segundo tour musical Shawn Mendes World Tour nos Estados Unidos e o Canadá e tamén fixo presentacións en Europa.
Illuminate (2016)
A principios de xuño de 2016, Mendes lanzou "Treat you better" como o único líder do seu segundo álbum Illuminati, e chegou a ser o seu segundo tema entre os dez primeiros nas listas de éxitos Billboard Hot 100.
Shawn Mendes
O 25 de maio de 2018, case dous anos despois do seu último lanzamento, Mendes lanzou o seu terceiro álbum de estudio, Shawn Mendes. O álbum conta cunha lista de 14 cancións, incluíndo 5 individuais. Grazas a este disco, o artista conseguiu os seus dous primeiros nomeamentos aos Premios Grammy, o máis importante recoñecemento de música, na versión de 2019, nas categorías "Canción do Ano" pola canción In My Blood, e "Mellor Álbum Vocal de pop. "
Influencias
Na súa infancia foi influenciado polo reggae que os seus pais adoitaban escoitar. Tamén lembra escoitar sempre obras de Led Zeppelin, e música country de Garth Brooks. En 2015 dixo que as súas principais influencias naquela época eran John Mayer e Ed Sheeran.
O Esqueiro, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Esqueiro é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 7 mulleres.