cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Queixo de Arzúa-Ulloa
miniatura|300px|Queixos á venda na [[Festa do queixo de Arzúa.]] O queixo de Arzúa ou queixo de Ulloa é un queixo DO galego, de leite de vaca, que se acolle protexido pola denominación de orixe Arzúa-Ulloa. Tamén se lle pode chamar queixo de Lugo, queixo de Chantada ou queixo de Curtis nas diversas localidades da súa ampla zona de fabricación.
Zonas de fabricación
A elaboración de queixo amparado baixo a Denominación de Orixe Arzúa-Ulloa limítase a unha zona xeográfica específica que abrangue un total de 24 concellos. A zona de produción recolle unha zona queixeira común, de gran tradición enmarcada entre as dúas ribeiras do río Ulla. Iso inclúe unha pequena parte da provincia da Coruña, á altura de Curtis, Sobrado, Boimorto e Vilasantar, estendéndose ata Arzúa, Melide, Toques, Santiso, Santiago de Compostela, e mais pola comarca da Ulloa luguesa seguindo aproximadamente a divisoria cara o sur entre as provincias de Lugo e Pontevedra.
O leite que se produce na mesma área delimitada é a única materia prima válida para elaborar o produto.
Esta ampla zona ten unha configuración xeográfica moi variable, desde áreas moderadamente montañosas, con alturas arredor dos 1.000 metros, ata chairas e algunhas terras baixas. O terreo é de tipo fundamentalmente granítico e lousento. O clima é atlántico coas súas características de humidade e non alta temperatura, pero si abondosas choivas.
Características
O leite utilizado nos queixos de Arzúa-Ulloa é exclusivamente o de vaca. O contido en graxa varía entre 3,8 e 5,0%.
A súa carapa é extremadamente elástica e dunha cor amarela esluída. As pezas teñen forma lenticular biconvexa (de gran lentella con beiradas grosas). Ás veces presentan formas de casquete esférico case regular, cunha tendencia á forma clásica do queixo de tetilla, pero sen presentar a prominencia superior característica deste último. O tamaño máis corrente nos queixos de Arzúa-Ulloa é de 18 a 20 centímetros de diámetro e uns 6 a 8 centímetros de altura e os pesos varían de 500 a 2.000 gramos, e son moi excepcionais os que superan este peso máximo.
A pasta é branda e sen ollos, aínda que poden ter pequenos e escasos buratos debidos ás fermentacións e á falta de presión durante o moldeado. Isto considérase unha pexa. A súa consistencia mol no momento óptimo chega ás veces a ser cremosa, estendéndose no prato.
O olor e o sabor do queixo de Ulloa son francamente agradables, moi lixeiramente acedos, aromáticos e de olor láctico. Non se afuman, atan nin curan. Son perfectos para tomar con viños brancos suaves tipo ribeiro ou albariño. A temperatura óptima para o seu consumo é a ambiente entre 15 e 22 °C, e a data axeitada é a comprendida entre os 15 e 40 días da súa fabricación.
Brie
Co topónimo Brie podemos facer referencia a varios lugares de Francia.
Escándalo dos falsos positivos
dereita|miniatura|320x320px|Protesta de artistas en Bogotá xunto ás nais de Soacha asasinados e presentados como mortos en combate polo exército de Colombia. O escándalo dos falsos positivos en Colombia é como se coñece ás revelacións feitas a finais de 2006 sobre o involucramento de membros do Exército de Colombia no asasinato de civís inocentes, facéndoos pasar como guerrilleiros mortos en combate dentro do marco do conflito coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia. Estes asasinatos tiñan como obxectivo presentar resultados por parte das brigadas de combate. A estes casos coñéceselles no Dereito Internacional Humanitario como execucións extraxudiciais e no Dereito Penal Colombiano como homicidios en persoa protexida.
Pola devandita denuncia foron destituídos varios oficiais e suboficiais do exército e o comandante desa póla das Forzas Armadas, o xeneral Mario Montoya, renunciou ó seu cargo e foi nomeado polo presidente Embaixador en República Dominicana. Ditas revelacións puxeron en cuestión, segundo os críticos do expresidente Álvaro Uribe Vélez, algúns procedementos da chamada Política de Seguridade Democrática emprendida durante o seu goberno do expresidente. Segundo o informe “Mortes ilexitimamente presentadas como baixas en combate por axentes do Estado" que a Fiscalía Xeral lle entregou á JEP en agosto de 2018, ascenden a 2248, mais estímase que a cifra podería chegar a 10 000 casos.
Camembert (queixo)
miniatura|dereita|200px|Queixo Camembert
IES Xosé Neira Vilas
O IESP Xosé Neira Vilas é un instituto de educación secundaria obrigatoria e bacharelato plurilingüe, situado en Perillo (Oleiros).
Camembert (queixo)
Camembert é o nome dun queixo orixinaria da rexión da Normandía, Francia. O nome vénlle precisamente da vila normanda chamada Camembert.
IES Xosé Neira Vilas
Instalacións
Construíuse no 1989 e ampliouse e reformouse no 2000. Conta cunha aula de audiovisuais, un ximnasio, dúas aulas de informática, aula de música, aula de debuxo, un taller de tecnoloxía; laboratorios de física, de química e de bioloxía; unha biblioteca e un salón de actos.
Brie (queixo)
O brie é unha familia de queixo fabricado na rexion de Brie en Francia con leite de vaca. Trátase dun queixo redondo, de casca branca e lisa. Ten un sabor delicado. Para estar en boas condicións debe estar mol, mais sen escoar.
Camembert (queixo)
A súa invención atribúeselle a Marie Harel, natural da rexión de Brie, quen a través dunha adaptación da técnica da fabricación do brie, creou unha nova variedade, feita dunha masa mol que non se coce nin se espreme.
Entre as variedades de camembert máis coñecidas están o camembert de Normandía, que ten denominación de orixe, o camembert de granxa ou o camembert ao calvados.
Gondoriz, Olveda, Antas de Ulla
Gondoriz é un lugar da parroquia de Olveda no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
3ª edición dos Premios Mestre Mateo
miniatura|250px|Teatro Sala de Concertos de [[Caixanova en Vigo.]] A 3ª edición dos Premios Mestre Mateo galardoou ás producións de Galicia de 2004 e celebrouse o 20 de marzo de 2005. Durante a cerimonia, a Academia Galega do Audiovisual presentou os Premios Mestre Mateo en 26 categorías. A cerimonia celebrouse no Teatro Sala de Concertos de Caixanova en Vigo. O presentador foi Moncho Borrajo e o tema central da gala foron os espectáculos clásicos.
Premios
miniatura|dereita|150px|[[Jorge Coira (esquerda), Mellor director.]] miniatura|dereita|150px|[[Javier Veiga, Mellor actor.]] miniatura|dereita|150px|[[Marta Etura, mellor actriz.]] miniatura|dereita|150px|[[Luís Zahera, mellor actor secundario.]] A longametraxe O ano da carracha, dirixida por Jorge Coira, foi a máis premiada da cerimonia ao acadar un total de oito galardóns.
Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Xulián Maure Rivas
Xulián Maure Rivas, nado en Vigo o 6 de novembro de 1941, é un ensaísta e editor galego.
Traxectoria
Licenciado en Teoloxía pola Universidade de Salamanca (1963) e en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela (1976), e doutor en Filosofía e Letras. Foi profesor en varios institutos galegos e profesor de Teoría da Lingua Escrita no terceiro ciclo da Universidade de Vigo.
De 1973 a 1978 foi responsable das edicións galegas da Editorial Anaya. Foi un dos fundadores, en 1979, de Edicións Xerais de Galicia, con Germán Sánchez Ruipérez e Camiño Noia. Foi tamén Subdirector Xeral do Libro da Xunta de Galicia, membro activo da Asociación de Tradutores Galegos, desde onde impulsou a creación da Biblioteca Virtual Galega no ano 2000.
Asunción Balaguer
María Asunción Balaguer Golobart, nada en Manresa (Barcelona) o 8 de novembro de 1925 e finada en Fuenfría (Madrid) o 23 de novembro de 2019, foi unha actriz española, que estivo unida ao tamén actor Paco Rabal desde 1951 ata a súa morte en 2001.
Biografía
Contraeu matrimonio en Barcelona, o 2 de xaneiro de 1951 co actor Paco Rabal, pouco despois abandonaron a compañía de teatro de Tamayo (ela era a actriz principal), fixérono para montar unha compañía propia. Balaguer era primeira actriz, e continuou séndoo en xiras polo norte de España e Centroamérica.
Balaguer interrompeu a súa actividade artística para atender á súa familia e posteriormente retomou a súa carreira con bo criterio, participando nos últimos anos nun gran número de películas.
Os seus fillos Benito e Teresa, e o seu neto Liberto Rabal continuaron a saga familiar, tanto na interpretación como noutros campos artísticos.
Gary Moore
Robert William Gary Moore, nado en Belfast, Irlanda, o 4 de abril de 1952 e finado en Estepona, España, o 6 de febreiro de 2011, foi un guitarrista, vocalista e produtor de blues e hard rock. A súa carreira pasou por diversas épocas, mais son as súas aportacións como guitarrista nas bandas Thin Lizzy, Colosseum II e Skid Row ás que lle brindaron unha fama internacional, amais dunha extensa carreira en solitario, mesturando o blues rock con outros xéneros.
Moore, doutra banda, foi coñecido por ser un dos guitarristas máis solicitados para traballar en discos doutros artistas como Greg Lake, Cozy Powell, John Mayall, Mick Jagger e Jack Bruce, entre moitos outros, e tamén foi un dos primeiros músicos en mesturar o rock coa música celta.
Como guitarrista, o irlandés demostrou un colosal talento como intérprete e creador, móvendose entre o virtuosismo co instrumento e as cancións ricas en matices e recoñecemento popular. Foi nomeado como influencia por outros afamados guitarristas que iniciaron a súa carreira nas últimas tres décadas como Eric Gales, Jeff Healey, Jonny Lang,Robert  Randolph, Eric Johnson, John Mayer, Kenny Wayne Shepherd e Scott Henderson, entre outros.
Javi López
Francisco Javier 'Javi' López Castro, nado en Barcelona o 3 de marzo de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de defensa.
Gary Moore
Traxectoria
Moore iniciou a súa traxectoria profesional aos dezaseis anos de idade, tendo a Jeff Beck, Eric Clapton, Peter Green e Jimi Hendrix como ídolos, e participando nas gravacións dun álbum da banda de folk Dr. Strangely Stranger. Pouco despois ingresou na banda irlandesa Thin Lizzy, onde coñeceu o seu fiel compañeiro Phil Lynott. Nesta agrupación gravou o tema «Still in Love With You» do álbum Nightlife (1974) e máis tarde gravou integramente Black Rose: A Rock Legend (1979).
A pesar do fanatismo polo blues, o jazz tamén lle interesaba, tanto que foi o estilo máis explorado no seu primeiro álbum en solitario, Grinding Stone (1973).
Javi López
Traxectoria
O 19 de setembro de 2011 anunciouse a súa contratación polo Cartagena, en substitución de Paco López.
O 19 de decembro de 2013 anunciouse a súa contratación polo Girona, en substitución de Ricardo Rodríguez.
Gary Moore
Traxectoria
Fixo a súa carreira en solitario, obtendo moito éxito en Europa e o Xapón, salientando dúas fases distintas, comezando coa máis dura en discos como Corridors Of Power, Victims Of Future e Wild Frontier na década de 1980, cos que acadou o recoñecemento mundial e bos resultados nas listaxes musicais e en vendas. Nos anos noventa, polo contrario, dedicouse completamente ao blues, e en especial ao blues rock, que con discos como Still Got the Blues (1990) e After Hours (1992) lle permitiu compartir con artistas como B.B. King, Albert Collins, George Harrison e Albert King, entre outros. No seguinte decenio decidiu mesturar as súas influencias, dando paso a álbums que flutuaron entre o hard rock e o blues rock.
Faleceu en febreiro de 2011 dun ataque ao corazón nun hotel de Estepona. miniatura|Lápida de Gary Moore no cemiterio St. Margaret de [[Rottingdean]]
José Luis Fernández Lorenzo
José Luis Fernández Lorenzo, nado en Cortegada o 15 de xaneiro de 1930 e finado o 1 de abril de 2022, foi un veterinario e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Veterinario de profesión. Foi alcalde do Bolo durante 12 anos e deputado provincial de Ourense. Chegou a Tomiño en 1970. Nas eleccións municipais de 1983 encabezou a candidatura de AP á alcaldía de Tomiño e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde, xa polo PPdeG, nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta ata o 2007. Foi deputado provincial de Pontevedra. Finou o 1 de abril de 2022.
Vida persoal
Foi pai da xornalista María Rey.
Caducifolio
miniatura|dereita|Folla de [[figueira.]] Aplícase o adxectivo caducifolio (do latín decidere, caer) ás árbores ou arbustos que perden a súa follaxe durante unha parte do ano, a cal coincide na maioría dos casos coa chegada da época desfavorable, a estación máis fría nos climas temperados ou polares; algunhas árbores perden a follaxe durante a época seca do ano nos climas áridos. Estas árbores coñécense como árbores de folla caduca, decidua ou, de modo menos preciso tecnicamente, de folla caediza.
Moitas árbores e arbustos caducifolios florecen durante este período, xa que isto aumenta a efectividade da polinización. A ausencia de follas beneficia a dispersión do pole polo vento ou, no caso das plantas polinizadas por insectos, consegue que as flores sexan máis visibles para estes. Así e todo, esta estratexia non carece de riscos, xa que as flores poden resultar danadas pola xeada.
Cando as follas das árbores e arbustos caducifolios finalizan o período vexetativo e co cambio de cor da follaxe fican na árbore, denomínanse marcescentes. Dáse case sempre durante toda a estación fría (outono e inverno no hemisferio norte) até practicamente a saída das follas novas na seguinte primavera. É común en moitas especies de carballos, especialmente no cerquiño (Quercus pyrenaica), o caxigo (Quercus faginea), numerosos pés de faia (Fagus sylvatica) e mailos carpes (Carpinus ssp.). No sur de Galicia ás veces tamén se dá no carballo común.
John Cordts
John Cordts, nado en Hamburgo o 23 de xullo de 1935, é un expiloto de automobilismo canadense.
Traxectoria
Cordts participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un, o Gran Premio do Canadá de 1969, o 20 de setembro de 1969. Clasificouse 19º, pero retirou o seu Brabham logo de 10 voltas cunha fuga de aceite, cando ía 16º.
Ademais da súa aparición na Fórmula Un, Cordts tivo éxito nas carreiras canadenses e estadounidenses de automóbiles deportivos, particularmente con varios McLaren do equipo Performance Engineering de Dave Billes. Competiu en moitos eventos, que van desde Harewood Acres (onde aínda mantén a marca da pista cando pechou en 1970), Mosport, Mont-Tremblant e Westwood no Canadá a varias pistas nos Estados Unidos e ata Xapón. Máis tarde converteuse nun participante habitual na serie CanAm, na que competiu ata 1974, principalmente en McLarens e Lolas. O seu mellor final na Can-Am foi o segundo posto en Road America en 1974. Tamén foi coñecido pola súa participación nas SCCA Trans-Am Series, onde, nun momento dado, pilotou un Pontiac Firebird patrocinado por BF Goodrich, coñecido como o "Tirebird" e tamén varios eventos da FIA co equipo Greenwood Corvette.
Cordts retirouse a vida privada no oeste do Canadá onde é coñecido polas súas fermosas esculturas en madeira e escribiu recentemente a súa autobiografía titulada "Blood, Sweat and Turnips" ("Sangue, suor e nauseas"). John tamén ingresou no Canadian Motorsport Hall of Fame en 2003.
Vida persoal
Emigrou de Alemaña a Suecia aos dous anos coa súa familia e despois a North Bay (Ontario, Canadá) con pouco máis de vinte anos coa súa esposa Inga-Britt e o seu fillo Jimmy, dun ano. Os seus dous outros fillos, Mary e Johnny, naceron no Canadá e trasladáronse a Suecia coa súa nai.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Holger Danske
miniatura|dereita|Holger Danske. Holger Danske é un heroe lendario de Dinamarca. A primeira referencia que existe sobre a súa existencia aparece en antigos poemas franceses, de mediados do século XI. De acordo coa lenda, era fillo de Godofredo, rei de Dinamarca.
Miguel Anxo Mato Fondo
Miguel Anxo Mato Fondo, nado en Ponteceso o 29 de abril de 1953, é un escritor e crítico literario galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Hispánica e Galego-portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela. Posteriormente traballou como profesor de lingua e literatura Galegas en Sarria e na Coruña, cidade na que deu clases no IES Bilingüe Rafael Dieste ata a súa xubilación.
As palabras
As palabras (en Les Mots) é unha autobiografía de Jean-Paul Sartre publicada en 1963.
Foi traducida ó galego por Dulce Fernández Graña e François Davo e publicada por Edicións Laiovento no ano 1999. No ano 2005, foi publicado de novo cunha tradución de Fernández Graña e Davo dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Estrutura
Nun primeiro momento, Sartre pensou en Jean sans terre como título alternativo.
Ramón Cabrera
Ramon Cabrera y Griñó, nado en Tortosa o 27 de decembro de 1806 e finado en Wentworth o 24 de maio de 1877, foi un xeneral carlista español.
Traxectoria
Fillo de José Cabrera, mariño da mariña que morreu aos poucos anos pero que deixou á familia en boa posición social. A súa nai casou tras a morte do seu home e Ramón pasou a estudar no seminario de Tortosa, onde se amosou como un alumno difícil, sempre envolto en pelexas e con pouco interese no estudo, aínda así tomou as ordes menores en 1825, seguiu estudando pero o bispo de Tortosa, Víctor Sáez, rexeitou ordenalo como sacerdote. Tras a morte de Fernando VII, Cabrera foi un dos Voluntarios Realistas que se negaron a obedecer a orde de desarmamento e as autoridades de Tortosa decidiron envialo a Barcelona, Cabrera conseguiu fuxir e refuxiouse en Morella, onde se uniu ás forzas do pretendente Carlos. Baixo as ordes de Manuel Carnicer, Carlos ascendeuno a coronel en 1834 e tras a captura e execución de Carnicer polos liberais, quedou ao mando das tropas carlistas do Maeztrazgo e o Baixo Aragón, e logrou derrotar unha e outra vez aos xenerais isabelinos e aumentar o territorio baixo o seu control, pero tamén destacou pola crueldade dos seus métodos. A fins de 1835 tiña baixo o seu mando a 4.000 homes e aínda que unha derrota en Molina de Aragón freou temporalmente o seu avance, aínda que dende Cantavieja conseguiu xuntar de novo as súas partidas, creou unha xunta auxiliar gobernativa e editou o Boletín del Ejército Real de Aragón, Valencia y Murcia. Tras o fusilamento dos alcaldes de Torrecillas e Valdealgorfa por orde de Cabrera a comezos de 1836, o xeneral Agustín Nogueras ordenou o fusilamento da súa nai, o que tan só conseguiu que a loita se volvera máis sanguiñenta e comezou a ser coñecido como O Tigre do Maeztrazgo Entre xuño e novembro de 1836, colaborou co xeneral Miguel Gómez Damas na expedición que percorreu Andalucía e Estremadura. De maio a outubro de 1837 participou na Expedición Real, que encabezaba o pretendente Carlos María Isidro e que chegou ás portas de Madrid.
En xaneiro de 1838 conquistou Morella e converteuna na capital do territorio baixo o seu control, e o pretendente nomeouno conde de Morella. Non aceptou o convenio de Vergara que asinaron os xenerais Baldomero Espartero e Rafael Maroto e que puxo fin á guerra carlista no norte. Cabrera quedou como único xeneral da causa carlista. En maio de 1840 Espartero conquistou Morella e Cabrera fuxiu ao norte de Cataluña, onde permaneceu ata que en xullo cruzou a fronteira francesa. O goberno francés mantívoo confinado durante algúns meses ata que lle permitiu marchar a Inglaterra. Cabrera opúxose á abdicación do pretendente no seu fillo Carlos Luís que se produciu en 1845. En 1848 durante a Segunda Guerra Carlista entrou en España e púxose á fronte das partidas carlistas en Cataluña, Aragón e Valencia, pero en abril de 1849, derrotado, cruzou a fronteira francesa, onde as autoridades francesas detivéronno ata que a fins de ano pode volver a Inglaterra, onde en 1850 casou cunha rica propietaria, Marianne Catherine Richards, e en 1854 fixou a súa residencia en Wentworth, preto de Londres e arredouse dos seus antigos camaradas, aínda que seguiu a formar parte da Comisión Rexia de París e en outubro de 1869 asumiu a xefatura militar e política do carlismo, creou unha Xunta Central Militar e organizou as bases dun novo partido, a Asociación Católica-Monárquica, malia iso as discrepancias co pretendente e con notables figuras do carlismo levaron á súa dimisión en marzo de 1870. En 1875 recoñeceu a Afonso XIII como lexítimo rei de España e o goberno español confirmou o seu título de Conde de Morella e o rango de capitán xeneral do exército.
Mirentxu
Mirentxu é unha ópera (denominada idilio lírico vasco en dous actos) en dous actos e un epílogo con música de Jesús Guridi sobre un libreto de Alfredo Echave. Foi estreada como zarzuela o 31 de maio de 1910 no Teatro Campos Elíseos de Bilbao. Posteriormente o propio compositor a transformou en ópera en 1912. Foi un encargo da Sociedad Coral de Bilbao.
Argumento
Mirentxu conta a historia de Manu e a súa filla Mirentxu, que viven en Errotatxiki, un muíño xunto ás ruínas dunha antiga ferrería vasca. Mirentxu namórase de Raimundo, sobriño do muiñeiro que tamén vive con eles. Porén, as cousas non serán doadas para a moza xa que no seu camiño se interporá Presen, a mellor amiga de Mirentxu, o que dá lugar a un perigoso triángulo amoroso.
Ankur
Ankur  é un filme indio de 1974, a primeira longametraxe do director Shyam Benegal e o début dos actores Shabana Azmi e Anant Nag e encádrase dentro do que se coñece na India como cinema paralelo, alternativo ao comercial indio. O argumento baséase nunha historia real que coñeceu Benegal nos seus anos mozos e para manter o realismo filmouse enteiramente na pequena aldea de Yellareddiguda, os actores exprésanse na variedade do urdú que alí se fala, o dakhini. O filme gañou tres National Film Awards e foi candidato ao Oso de Ouro no 24º Festival de Cinema de Berlín.
Puzos, Olveda, Antas de Ulla
Puzos é un lugar da parroquia de Olveda no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Queixo San Simón da Costa
Queixo San Simón da Costa|miniatura|300px O San Simón é un queixo DO galego elaborado con leite de vaca e cunha forma característica intermedia entre un trompo e unha bala, terminando a súa parte superior en pico. Elabórase principalmente nos concellos lucenses que forman a comarca da Terra Chá.
Caracterízase pola súa textura fina, graxa, semidura, semielástica e densa, a súa cor entre branca e amarela, e o seu aroma e sabor afumado. No ano 2006 a produción de queixo de San Simón acadou as 400.000 pezas, un 30 por cento das cales se exportaron ao resto de España ou ao estranxeiro. O queixo de San Simón pode atoparse en mercados de toda Europa, pero tamén en países como o Xapón e os Estados Unidos. Actualmente a súa produción estase a incrementar a un ritmo do 10-15% anual.
Historia
No 2017 promúlgase o regulamento da D.O.P..
Marco xeográfico
A zona de produción do leite apto para a elaboración dos queixos amparados pola D.O. San Simón da Costa, está constituída polas parroquias de San Simón da Costa, Samarugo, Vilapedre e o barrio de Moreda da parroquia de San Martiño de Lanzós, pertencentes ao concello de Vilalba, así como as parroquias da Balsa e O Viveiró do concello de Muras.
Tipos de queixo
O queixo de San Simón é graxo, de pasta semidura, semielástica e preta, codia afumada, elaborado exclusivamente con leite de vacas saneadas, das razas rubia galega, pardo-alpina, frisoa e os seus cruzamentos, que será enteiro, limpo, sen costros, nin conservantes, e cunha composición equilibrada de graxa e proteínas. O queixo San Simón da Costa comercializarase tras un período de maduración de sesenta días, procedendo ao finalizar este á súa afumadura, para o que se utiliza madeira de bidueiro.
A súa forma é intermedia entre peonza e bala, rematado na súa parte superior en mamila. A súa elaboración é tanto artesanal como industrial.
A comercialización pode facerse en dous tamaños diferente: "ordinario" e "bufón". A diferenza só está nas medidas das pezas:
Características organolépticas
A codia é inelástica, dura, de 1–3 mm de grosor, cor amarela-ocre e algo graxenta.
A textura da pasta é fina, graxa, semidura, semielástica e preta de cor entre branca e amarela, suave ó corte, con aroma e sabor característicos. Terá un número de ollos non elevado, de forma redondeada e/ou irregular de tamaño variable, non superior a medio chícharo.
Chèvre
miniatura|220px|Queixo de Chèvre O chèvre, como o propio nome quere dicir (en francés, chèvre= cabra), é un queixo feito de leite de cabra e oriúndo de Francia.
É un queixo branco e esfarelado, de casca branca e fofa. Ten un sabor lixeiramente salgado e cremoso. En xeral, ten a forma de roliños.
Momotus coeruliceps
Momotus coeruliceps é unha especie de paxaro da familia dos momótidos. Habita nos bosques e matogueiras do leste de México
F.L.Æ. Kunzen
Friedrich Ludwig Æmilius Kunzen, nado o 24 de setembro de 1761 e finado o 28 de xaneiro de 1817, foi un compositor e mestre orixinario de Alemaña, que traballou durante unha gran parte da súa vida en Dinamarca. Naceu en Lübeck, onde seu pai, Adolph Carl Kunzen era organista. O seu avó, Johan Paul Kunzen, fora tamén organista.
Un bosque de música
miniatura|Ignacio Vilar Un bosque de música é unha película documental galega dirixida por Ignacio Vilar no ano 2003 sobre o grupo de música folk galego Luar na Lubre. A súa duración é de 89 minutos
O Portiño, Centroña, Pontedeume
O Portiño é un lugar da parroquia de Centroña no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 25 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 14 eran mulleres.
En 1950 atopáronse no lugar os restos dunha vila romana atopada, moi deteriorada pola acción erosiva do mar. Sospéitase que hai partes dela soterradas aínda sen estudar.
Un bosque de música
Características
Esta produción fai un percorrido pola historia do grupo e dos seus compoñentes naquel momento (Patxi Bermúdez, Xan Cerqueiro, Eduardo Coma, Xavier Ferreiro, Bieito Romero, Pedro Valero, Xulio Varela e Rosa Cedrón) que son os protagonstas da mesma.
A súa estrea internacional foi en Nova York o 24 de marzo de 2004 e os lugares nos que se desenvolveu a rodaxe foron A Coruña, Vigo, Lisboa e en escenarios naturais de Galicia coma os canóns do Sil (Ourense) ou o Teixedal da Pena Trevinca.
Deceiver
Deceiver é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock DIIV, publicado o 4 de outubro de 2019 a través do selo Captured Tracks. Producido principalmente pola propia banda xunto co produtor Sonny Diperri (My Bloody Valentine, Nine Inch Nails), o disco foi gravado nos Ánxeles en marzo de 2019.
É o primeiro traballo de DIIV dende que o seu líder Zachary Cole Smith someteuse a un "tratamento hospitalario de longa estancia" por abuso de substancias en 2017. O período de tratamento e recuperación de Smith dise que xogou un papel moi importante na elaboración de Deceiver. Segundo unha declaración, Deceiver é descrito como "a banda sonora da resurrección persoal baixo o peso da catarse metálica".
Todiramphus chloris
Todiramphus chloris é un paxaro da familia dos Alcedinidae e á subfamilia Halcyoninae. Ten un amplo rango de distribución que abrangue dende o Mar Vermello até o sur de Asia e a Polinesia. É unha especie moi variable e conta cunhas 50 subespecies.
Descrición
As femias adoitan ser máis verdellas que os machos. Os xuvenís teñen cores máis apagadas que os adultos e adoitan presentar escamado escuro no pescozo e o peito.
Sendín, Olveda, Antas de Ulla
Sendín é un lugar da parroquia de Olveda no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Administrativamente, Sendín tamén pertence á parroquia dos Ferreiros no concello de Monterroso.
Pablo Casado (homónimos)
Pablo Casado pode referirse a:
Lamprotornis superbus
Lamprotornis superbus é unha especie de estorniño. Atópase tanto na sabana como nas rexións máis verdes de África oriental. Tamén é común nas rexións suburbanas e urbanas de moitas cidades en Etiopía, Somalia, Uganda, Kenya e Tanzania. miniatura|esquerda|Exemplar en voo. Taita-Hills, Kenya.
A plumaxe é de cinco cores: negra, azul verdosa, azul metálica, branca e vermella. Un exemplar adulto mide arredor de 18 centímetros. Aliméntase de insectos, miñocas, grans e froitas que busca no chan, pero nos ambientes urbanos adoita achegarse ós seres humanos para obter alimentos.
San Salvador de Asma, Chantada
San Salvador de Asma é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. No ano 2012 tiña 341 habitantes distribuídos en 6,58 km², segundo datos do INE e do IGE, deles 165 eran homes e 176 eran mulleres o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 358 habitantes.
Cultura
Nesta parroquia está situado o mosteiro de San Salvador de Asma.
O Luns de Pascua celébrase a principal festa parroquial na honra de San Bieito. Ademais de oración e esmola, os fregueses ofrecen ducias de ovos ao santo.
Os Frades do Convento é un grupo de música antiga formado por xente da parroquia.
Maurice Tabard
Maurice Tabard, nado en Lión o 12 de xullo de 1897 e finado en Niza o 23 de febreiro de 1984, foi un fotógrafo francés.
Traxectoria
Comezou a estudar para músico pero non tivo éxito, con dezasete anos o seu pai matriculouno no Instituto de Fotografía de Nova York e comezou a traballar nesta cidade. Tras a morte do pai, en 1922 ensinou algúns retratos ao fotógrafo Bachrach que traballaba na Quinta Avenida e proporcionoulle acceso a unha clientela selecta. Posteriormente converteuse en fotógrafo oficial do presidente Calvin Coolidge.
Jarlsberg
miniatura|Jarlsberg O  Jarlsberg é un queixo noruegués feito con leite de vaca. É un queixo semicurado, que presentan grandes furados, casca dura e un sabor a noces.
José Paz Vidal
José Paz Vidal foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Industrial. Foi concelleiro de Pontevedra e nomeado alcalde da cidade a finais de 1921. Foi suspendido como alcalde e concelleiro coa ditadura de Primo de Rivera. Foi candidato monárquico nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 con Celso López Blanco (médico), Plácido García González (comerciante), Víctor Lis Quibén (médico), Peregrino Fariña Otuna (mariñeiro), Tomás Abeigón Pazos (médico), Ramón Segura de la Garmilla e Francisco Rodríguez Arrunãda (procurador e corredor de comercio).
Gorgonzola (queixo)
miniatura|250px|Queixo Gorgonzola Gorgonzola é o nome dun queixo italiano de leite de vaca que debe o seu nome á localidade de Gorgonzola, situada nos arredores de Milán.
A pasta deste queixo é cremosa, ten un sabor agradable e un cheiro relativamente intenso.
Neste queixo, así como no Roquefort e no Camembert, para o proceso de maduración son inxectados fungos, que fan con que teña veas verde-azuladas e que lle dan un sabor especial. Neste caso, inxectase o Penicillium.
Na fabricación industrial actualmente úsase o proceso HTST ("High Temperature Short Time") para pasteurizar este queixo. Outro método de pasteurización é o chorro de vapor.
Ligazóns externas
https://web.archive.org/web/20050312120205/http://www.engetecno.com.br/gorgonzola.htm
Semema
Noutras palabras, o lexema é a unión dun semema (significado formado por un conxunto de semas lingüísticamernte pertinente porque ten correspondencia no plano da expresión) e un significante ou expresión. Polo tanto, o semema é un conxunto de semas que conforman unha unidade (lingüística) de significado que unida a un significante dá lugar a un lexema.
O terceiro home
Foi traducida ó galego por María Dolores Martínez Torres e publicada pola Editorial Galaxia no ano 1994. No ano 2005, foi publicada de novo coa tradución de Martínez Torres dentro da colección Biblioteca Galega de Clásicos Universais.
Hábito
Kustumo
Amancio Cid Pérez
Amancio Antonio Cid Pérez, nado en 1949, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Funcionario. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Toén e foi elixido alcalde con maioría absoluta, que mantivo tanto nas municipais de 2011 como nas do 2015. Deixou o cargo tralas eleccións municipais de 2019.
Asociación A Solaina
A Solaina é unha asociación para a defensa e promoción do patrimonio histórico e artístico de Combarro (Poio), creada en 1987.
Orixe e finalidade
A Asociación para a Defensa do Patrimonio Histórico-Artístico de Combarro, A Solaina fundouse en 1987 cunha dobre finalidade. Por unha banda, fomenta a investigación e a difusión dos valores arquitectónicos desta vila mariñeira e, en xeral, de todos aqueles aspectos relacionados coa etnografía, a antropoloxía, a historia e a arquitectura popular. Por outra banda, promove a conservación e recuperación do tecido urbano de Combarro, instando á intervención dos poderes públicos galegos.
Ao plano da investigación corresponden as exposicións "Combarro onte, hoxe" (1988), elaborada por un equipo da Solaina dirixido por Rafael Vallejo, e "Arqueoloxía do Concello de Poio" (1989), dirixida polo arqueólogo Buenaventura Aparicio. Ambas se abriron ao público en Combarro e en distintas cidades galegas. Froito dun detido estudo é así mesmo o excelente plano "Reconstrución do Porto de Combarro a principios do Século XX" (1994), debuxado por Francisco Guerra e editado pola Solaina, que foi presentado no Museo de Pontevedra. A Asociación tamén encargou a realización de diversas exposicións, entre as que sobresae "Visións de Combarro" (1988), un suxestivo percorrido pola quietude e as luces e sombras da noite combarresa, do fotógrafo asturiano Xosé Esteban Naves.
O labor de promoción cultural é diversa, pois A Solaina creou en 1988 a Oficina de Turismo de Combarro, con colaboración do Concello de Poio, redactou o "Programa de oferta turística do Concello de Poio para 1996" e editou unha guía do Conxunto Histórico de Combarro, primeiro nun modesto formato en branco e negro (1988), posteriormente nunha versión en cor, que coñece ata hoxe tres reedicións, sendo a de 1998 traducida a catro idiomas. A Asociación impartiu así mesmo o cursiño para formación de monitores de turismo do Concello de Poio (1996-1998), e organizou diversas excursións por conxuntos históricos e lugares de interese cultural de Galicia.
miniatura|Mosaico floral No plano da defensa da arquitectura de Combarro, a Asociación A Solaina destacou por despregar multitude de iniciativas ante o Concello de Poio (Pontevedra), a Xunta de Galicia, o Parlamento de Galicia e o Ministerio de Cultura. Dous trazos desta actividade son o seu fundamento en estudos previos, e a formulación de propostas en positivo, en forma de programas de intervención, enviados todos eles ao goberno e ao parlamento galegos. Os dous primeiros documentos redactados pola Solaina foron o "Informe sobre o Patrimonio construído do Conxunto Histórico de Combarro. Datos para a súa consideración como obxecto de espoliación" (1991) e o "Plan de Medidas para recuperar o Conxunto Histórico de Combarro" (1992), que deron lugar a varias iniciativas parlamentarias. Estas concretáronse o 4 de xuño de 1992 na aprobación polo Parlamento de Galicia de oito das dez medidas propostas pola Solaina, e na elaboración por parte da Consellería de Cultura dun "Plan Piloto de actuacións urbanas urxentes non Conxunto Histórico de Combarro (Poio)" (1992), que ata hoxe apenas se puxeron en práctica.
Ese labor da Solaina mereceu en 1992 o recoñecemento da Asociación de Amigos do Museo Arqueolóxico da Coruña (que posteriormente mudou o nome para Asociación Amigos dos Museos de Galicia), que lle concedeu o premio Pedra do Destino, co que distingue cada ano o traballo desinteresado en favor da divulgación e conservación do patrimonio cultural de Galicia.
Con posterioridade, a Asociación A Solaina redactou varios informes máis. Entre eles atópanse o "Informe al Ministerio de Cultura sobre el Conjunto Histórico de Combarro (Pontevedra)" (1994), o "Informe sobre o impacto dos coches non Conxunto Histórico de Combarro e a falta de aparcamentos. Proposta de solución" (1997), e o "Informe sobre ou proxecto de ´Vial de conexión entre muelles. Combarro (Pontevedra)`, promovido por Portos de Galicia", no que se valora o impacto desta obra sobre o bordo litoral e o patrimonio construído do Conxunto Histórico de Combarro, e ofrécense, como é tradicional nesta Asociación, propostas alternativas. En 2004, co "Informe da Asociación A Solaina de Combarro sobre a Proposta do Ente Público Portos de Galicia para a Construcción dunhas instalacións Náutico-Deportivas no Porto de Combarro", esta Asociación manifestou a súa avaliación crítica ao proxecto de Porto Deportivo para Combarro, e formulou, sen excesivo éxito na práctica, un proxecto alternativo, acompañado da correspondente planimetría.
Cambio de denominación e actividades desde 2011
O 29 de outubro de 2011 os estatutos da Asociación A Solaina foron renovados. A entidade pasou a denominarse Asociación para a Defensa e Promoción do Patrimonio Histórico-Artístico de Combarro, A Solaina. Esta renovación comportou varias novidades, como a redacción non sexista dos seus Estatutos e o devandito cambio de nome que incorporou o termo promoción. Neste momento a Xunta Directiva da Asociación estaba formada por Rafael Vallejo Pousada (presidente), Xosé M. Martínez González (vicepresidente), M. Alicia Martínez González, Dolores Viñas Ruano (vogais), Andrés Dacosta Paz (secretario) e Antón Briones Prieto (tesoureiro).
miniatura|Casas en Combarro En 2011, a Asociación A Solaina promoveu a Conmemoración para o 2012 do 40º aniversario da declaración de Combarro como Conxunto Histórico. Esta conmemoración concretouse nun programa amplo de actividades, que incluíu un Ciclo de Conferencias sobre Combarro na arte e no cine, o seu turismo, así como a súa arquitectura e o seu patrimonio cultural. Nel interviñeron os historiadores Felipe Senén López, José María Folgar, Rafael Vallejo e Andrés Dacosta, a socióloga Sara M. Torres e os arquitectos Manuel Pueyo, Iago Seara, Manuel Mª Chaín e César Portela, así como o aparellador Manuel Caamaño Suárez, autor de "As construccións da Arquitectura Popular. Patrimonio Etnográfico de Galicia". Tamén incluíu unha Aula da Natureza, da Arquitectura e dos Oficios tradicionais. O acto central da Conmemoración tivo lugar o 17 de novembro de 2012; nel Ramón Villares Paz, presidente do Consello da Cultura Galega, disertou sobre "A protección do Patrimonio. Unha reflexión histórica".
En 2012 a Asociación A Solaina promoveu tamén a conmemoración do 60º aniversario da estancia en Combarro do pintor galego Carlos Maside (producida en 1952), na que elaborou unha importante obra, ademais de deixar valiosos testemuños documentais sobre o pobo. A investigación sobre devandita obra foi recollida nun especial do xornal Faro de Vigo (Estela. Revista dominical de Faro de Vigo, domingo, 13 de maio de 2012).
Informes da Asociación sobre o Conxunto Histórico de Combarro
Como parte da súa actividade, A Solaina ten elaborados distintos estudos e informes sobre Combarro. Este son:
1.- "Informe sobre o Patrimonio Construído do Conxunto Histórico de Combarro. Datos para a súa consideración como obxecto de espoliación" (xaneiro de 1991, 105 páxinas). Foi remitido ao Presidente da Xunta de Galicia, ao Presidente do Parlamento de Galicia e ao Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia.
2.- "Plan de Medidas para Recuperar o Conxunto Histórico de Combarro" (febreiro de 1992, 20 páxinas). Foi enviado ao Presidente da Xunta de Galicia, ao Presidente do Parlamento de Galicia e ao Conselleiro de Cultura da Xunta de Galicia. Este Plan foi parcialmente aprobado na Comisión de Ordenación Territorial e Obras Pública do Parlamento de Galicia por todos os grupos con representación parlamentaria, o 4 de xuño de 1992.
3.- "Informe al Ministerio de Cultura sobre el Conxunto Histórico de Combarro (Pontevedra). Datos para su consideración como objeto de "expoliación"" (novembro de 1994, 19 páxinas). Este documento foi enviado ao Ministerio de Cultura.
4.- "Informe sobre o impacto dos coches non Conxunto Histórico de Combarro" (agosto de 1997, 15 páxinas).
5.- "''Informe da Asociación A Solaina de Combarro sobre o Proxecto de "Vial de Conexión entre peiraos. Combarro (Pontevedra)", promovido por Portos de Galicia. Conselleria de Politica Territorial, Obras Publicas e Vivenda''" (febreiro de 1999, 18 páxinas). Este Informe foi enviado ao Presidente da Xunta, ás Consellerías de Cultura, Consellería de Medio Ambiente e Política Territorial e ao Parlamento de Galicia, así como á Dirección Xeral de Medio Ambiente do Ministerio de Medio Ambiente e ao Ministerio de Cultura.
6.- "Informe da Asociación A Solaina de Combarro sobre a Proposta do Ente Público Portos de Galicia para a Construción dunhas Instalacións Náutico-Deportivas non Porto de Combarro" (agosto de 2004, 12 páxinas máis planos das dúas propostas alternativas da Asociación á de Portos de Galicia). Foi enviado á Consellería de Política Territorial e ao Presidente do Parlamento de Galicia.
San Xurxo de Asma, Chantada
San Xurxo de Asma é unha parroquia do concello de Chantada na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2011 tiña 224 habitantes (124 homes e 100 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación en 2,06 km², o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 247 habitantes.
Gutasaga
miniatura|250px|O soño de Vitastjerna coas tres serpes entrelazadas simbolizando a Graip, Gute e Gunfjaun, con ela na parte inferior nunha pedra pintada atopada en När, Gotland. Gutasaga (tamén Gutasagan) é unha saga sobre a historia de Gotland antes da súa cristianización. Foi escrita no século XIII e sobreviviu nun só manuscrito, o Codex Holm. B 64, que data de ao redor do ano 1350, conservado na Biblioteca Nacional de Suecia en Estocolmo xunto co Gutalag, o código legal de Gotland. Foi escrito en gútnico antigo, un dialecto do antigo nórdico.
Un mito de creación local
A saga comeza con Gotland sendo descuberta por un home chamado Þieluar (Tjalve) (gútnico: Tjelvar). Era unha figura mitolóxica que aparece dúas veces na Edda prosaica e unha na Gutasaga. Gotland está baixo un feitizo e permanece baixo as augas durante o día e emerxe durante a noite. O feitizo é roto por Þieluar ao acender un lume na illa. O fillo de Þieluar, Hafþi (Havde) e a súa muller Vitastjerna (gútnico: Hwitastierna) tiveron tres fillos chamados Graip, Gute e Gunfjaun, os antepasados dos Gutes. Despois da primeira noite de Havde e Vitastjerna xuntos, ela tivo un soño sobre tres serpes entrelazadas no seu seo. Este feito interpretouse como un símbolo de que todas as cousas están conectadas en círculos e que eles terían tres fillos. Este tema aparece representado en varias pedras pintadas en Gotland.
A saga di que despois de que o seu pai morrese, Gute foi elixido xefe e deulle o nome tanto á illa como aos seus habitantes. Os tres irmáns compartiron Gotland, mantendo Gute a parte do medio, Graip o norte e Gunnfjaun o sur. Gotland dividiuse en tres partes, feito que se reflectiu na partición da illa en tres Tredingar, unha división que permaneceu legalmente ata 1747 e aínda permanece dentro da Igrexa, que a día de hoxe conserva esa división en tres Decanatos.
Emigración cara ao sur de Europa
A saga fala dunha emigración, que está asociada coa migración histórica dos godos:
Que os godos tiveron que marchar cara "á terra dos gregos" é consistente coa súa primeira aparición nas fontes clásicas: Eusebio de Cesarea reportou que eles devastaron "Macedonia, Grecia, Pontus e Asia" no ano 263.
Entrada no Reino de Suecia
A Gutasaga contén varias referencias ás relacións entre Gotland e Suecia, e afirma que se basean en acordos mutuos, e sinala os deberes e obrigas do rei e o bispo de Suecia en relación a Gotland. Polo tanto non só é un esforzo en escribir a historia de Gotland, senón tamén un esforzo por afirmar a independencia de Gotland con respecto a Suecia.
Considérase a Awair Strabain o home que negociou o acordo de beneficio mutuo co rei sueco, un feito que puido ter ocorrido antes do final do século IX, cando Wulfstan de Hedeby anunciou que a illa estaba sometida aos suecos.
Gotland moderno
Tjelvar e varios nomes máis de xente da Gutasaga son usados en lugares, establecementos e outras cousas relacionadas con Gotland. Un barco de pedra en Boge é chamado Tjelvars Grav (a tumba de Tjelvar). Boge tamén é o lugar onde se atopa a baía de Tjäldersvik e a illa de Tjäldersholm. O amilladoiro de Digerrojr en Garde tamén é coñecido como Graips rojr.
Yellow House
Yellow House é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Grizzly Bear, publicado o 5 de setembro de 2006 a través do selo Warp Records. Producido polo baixista Chris Taylor, o seu título refírese á casa da nai do vocalista Ed Droste, onde se realizaron a meirande parte das gravacións.
Modest Mouse
Modest Mouse é unha banda estadounidense de indie rock, formada en 1992 en Issaquah, Washington, aínda que no presente está baseada en Portland, Oregón. Os membros fundadores do grupo foron o vocalista e guitarrista Isaac Brock, o batería Jeremiah Green e o baixista Eric Judy. O grupo estaba fortemente influenciado por Pavement, Pixies, XTC, e Talking Heads, e ensaiou, arranxou e gravou demos durante case dous anos antes de fichar finalmente polo pequeno selo independente K Records e lanzar un feixe de sinxelos.
Universidade de Lund
A Universidade de Lund (en sueco Lunds universitet; en latín, Universitas Lundensis) é unha das máis antigas e prestixiosas Universidades do norte de Europa e está considerada entre as 100 mellores universidades do mundo.
V8 Supercars
miniatura|200px|right|Inicio dunha carreira no ano 2011. O V8 Supercars (antigamente chamado Campionato Australiano de Turismos) é un certame automobilístico de turismos que se disputa en circuítos de Australia e Nova Zelandia dende o ano 1960. A categoría principal, para motores 5.0 litros de cilindrada, deu e segue dando grandes duelos entre as dúas marcas de coches máis vendidas de Australia: Ford e Holden.
Universidade de Lund
Historia
miniatura|Busto de [[Anders Jahan Retzius diante do edificio principal da Universidade de Lund.]] A súa orixe remóntanse ao ano 1425, cando un Studium Generale franciscano foi fundado a un costado da Catedral de Lund, o que a converteu na institución de educación superior máis antiga de Escandinavia, seguida pols Studia Generalia de Uppsala en 1477 e de Copenhague en 1479.