cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ano (astronomía)
Cómputo
En Astronomía e Astrofísica, ademais do ano sidéreo son de interese:
Duración numérica dun ano
O ano medio nesta sección está calculado para o ano 2000 e as diferenzas na duración do ano, en comparación co 2000, danse para anos pasados e futuros. Nas táboas un día son 86 400 segundos do Sistema Internacional.
Símbolo
O símbolo establecido para o ano na norma ISO 80000 é a (do latín annus). Del pódense derivar, co uso de múltiplos, Ma (megaanos, millóns de anos) e ka (kiloanos, miles de anos).
O Código Unificado para Unidades de Medida diferencia entre os diferentes símbolos das normas ISO 1000, ISO 2955 e ANSI X3.50 by using:
onde:
A IUPAC e a Unión Internacional de Ciencias Xeolóxicas recomendaron a definición de annus, co símbolo a, como a lonxitude do ano trópico no ano 2000:
Isto difire da definición superior de 365,25 días nunhas 20 partes por millón. O documento conxunto indica que definicións como as de ano xuliano "sofren unha obsolescencia inherente preprogramada debido á variabilidade do movemento orbital da Terra", mais propoñen o uso da lonxitude do ano trópico do 2000 d.C. (especificada ata o milisegundo), que tamén sofre o mesmo problema. (O ano trópico oscila cun tempo de máis dun minuto).
Nicolás Lodeiro
Marcelo Nicolás Lodeiro, nado en Paysandú o 21 de marzo de 1989, é un futbolista uruguaio. Xoga de centrocampista e o seu equipo actual é o Botafogo.
Traxectoria
Neto dun emigrante da Coruña, e fillo e irmán de futbolistas, debutou en 2007 co Nacional de Montevideo. É internacional coa selección de fútbol do Uruguai.
O Pino, O Pino
San Vicenzo do Pino é unha parroquia que se localiza no centro do concello do Pino. Segundo o IGE en 2013 tiña 207 habitantes (103 mulleres e 104 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 233 habitantes.
Nicolás Lodeiro
Traxectoria
Actualmente xoga no Botafogo brasileiro.
Wewak
miniatura|Praia de Wewak Wewak é a capital da provincia de Sepik do Leste, en Papúa Nova Guinea. Atópase na costa norte da illa de Nova Guinea e é a poboación máis grande que hai entre Madang e Jayapura.
Entre 1943 e 1945, durante a segunda guerra mundial, Weeak foi base do corpo aéreo xaponés na illa. A base foi bombardeada en repetidas ocasións por avións australianos e estadounidenses, máis notablemente no ataque masivo do 17 de agosto de 1943.
O centro antigo de Wewak localízase nunha pequena península, co resto da área urbana ocupando unha estreita franxa de terra entre o océano e a cordilleira montañosa costeira que emerxe a pouca distancia cara a dentro. Ao leste do centro, atópase unha pequena península onde se localiza en Hospital Boram e o Aeroporto Internacional de Wewak, que tamén é coñecido como Boram.
Wewak está comunicado por estrada con outros tres pobos do río Sepik: Angoram, Timbunke e Pagui, aínda que esta estrada non está en boas condiciones nin é de todo segura. Outra estrada vai pola costa cara ao oeste unindo Wewak cos pobos costeiros de Aitape e Vanimo, este último capital da provincia de Sandaun.
Selección de fútbol de Venezuela
A selección de fútbol de Venezuela, alcumada a La Vinotinto (do A de cor viño tinto), é o equipo formado por xogadores de nacionalidade venezolana que representa ao país e á Federación Venezolana de Fútbol nas competicións oficiais internacionais de fútbol desde o ano 1938. É membro pleno da Federación Internacional de Fútbol Asociación (FIFA) desde 1952 e da Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol) desde 1953, sendo a última das dez federacións suramericanas en formarse e afiliarse. O seu debut produciuse o 12 de febreiro de 1938 ante a.
Aida
O nome propio Aida pode referirse a:
Yasmin Levy
Yasmin Levy, nada en Xerusalén o 23 de decembro de 1975, é unha cantante israelí en lingua xudeoespañola.
Traxectoria
O seu pai, Yitzhak Levy, foi un investigador pioneiro na longa historia sefardí, a música e cultura da xudaría española e a súa diáspora. Yasmin deu unha nova interpretación á canción xudeu-española medieval, incorporando sons máis modernos, procedentes do flamenco español, e co uso de instrumentos tradicionais como o violín, o violoncello e o piano.
O Outeiro, Carcacía, Padrón
O Outeiro é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Jean Itard
miniatura|dereita|Jean Itard Jean Marc Gaspard Itard, nado en Oraison, Provenza, o 24 de abril de 1774 e finado en 1838, foi un médico-pedagogo francés que atendeu ao salvaxe de Aveyron, o neno salvaxe que chegou a París a finais do século XVIII.
Montecuruto, A Cabana, Ferrol
Montecuruto é un lugar da parroquia da Cabana no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 273 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 129 homes e 144 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 279 habitantes.
Johann Benedict Listing
Johann Benedict Listing, nado en Frankfurt o 25 de xullo de 1808 e finado en Gotinga o 24 de decembro de 1882, foi un matemático alemán.
Traxectoria
En 1830 ingresou na Universidade de Gotinga, onde foi alumno de Gauss. En 1834 expuxo a súa tese titulada De superficiebus secundi ordinis. Foi o primeiro en utilizar a palabra topoloxía en vez do termo usual na época de xeometría situs, querendo destacar desa maneira a autonomía crecente desta disciplina.
A partir de 1837 impartiu clases de matemáticas en Hannover, recibindo en 1839 a cátedra de física. En 1847 publicou Vorstudien zur Topologie. En 1858 descubriu as propiedades topolóxicas do que actualmente se coñece co nome de banda de Möbius, de forma independente a este último. En 1862 na súa obra Der Census raumlicher Complexe oder Verallgemeinerung des Euler'schen Satzes von den Polyedern xeneralizou para os complexos simpliciais a Característica de Euler dos poliedros.
Listing interesouse tamén pola xeodesia e a el débeselle o termo de xeoide.
Cima de Vila, Ver, Bóveda
Cima de Vila é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 350 metros de altitude.
As Covas, Álvare, A Pastoriza
As Covas é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
O Cruce, A Cabana, Ferrol
O Cruce é un lugar da parroquia da Cabana no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 134 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 70 homes e 64 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 141 habitantes.
Santos
Santos é unha cidade do litoral do estado de São Paulo, dende sitúase o principal porto marítimo do Brasil e tamén da América Latina, o Porto de Santos. Está a 70 km de distancia da capital do estado, a cidade de São Paulo, a cal se liga por dúas estradas: Rodovia Anchieta (máis antiga) e Rodovia dos Imigrantes (máis moderna). Para transporte de carga hai tamén dúas liñas de ferrocarril dirixíndose ó interior do estado e pasando pola capital. Tamén se liga coa cidade do Río de Xaneiro pola estrada Rio-Santos.
Santos vive do seu porto, do turismo, dalgunhas industrias importantes, e ten un variado comercio, bancos e servizos. No verán no hemisferio sur (decembro ata febreiro) o movemento de turistas -principalmente da capital e das cidades do interior do estado- crece moito, pero decrece despois, ata o mes de xullo, que e o segundo período de vacacións escolares no Brasil. Moitos xubilados que traballaron na capital do estado múdanse para Santos despois da xubilación. Así, as persoas de máis de 65 anos representan hoxe case 20 % da súa poboación total.
O Santos Futebol Clube é o principal equipo da cidade, onde xogou un dos xogadores brasileiros de fútbol máis coñecidos de todos os tempos: Pelé.
Rial, Carcacía, Padrón
Rial é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 55 habitantes (28 homes e 27 mulleres).
Lexocairo, Lexo, Baralla
Lexocairo é un lugar da parroquia de Lexo no concello lugués de Baralla na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Victor de Aveyron
Víctor foi o nome dado polo titor oficial a un neno salvaxe atopado na rexión francesa de Aveyron nos derradeiros anos do século XVIII.
En setembro de 1799 tres cazadores atoparon nos bosques de Caune (Francia) un neno espido duns once anos ao que colleron e que parecía vivira en estado salvaxe toda a súa vida.
A nova percorreu rapidamente a Francia posrevolucionaria facendo que un ministro do goberno ordenase o traslado do rapaz a París coa esperanza de que o seu estudo ampliase os coñecementos da mente humana. Jean Itard foi o médico que se dedicou á educación do rapaz.
O Muíño, Xoibán, Vilalba
O Muíño é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Os Páxaros, Ver, Bóveda
Os Páxaros é un lugar da parroquia de Ver, no concello lugués de Bóveda. Está situado a 350 metros de altitude.
San Mamede de Ferreiros, O Pino
San Mamede de Ferreiros é unha parroquia que se localiza no leste do concello do Pino. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 197 habitantes (108 homes e 89 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 282 habitantes.
Ryan Phillippe
Matthew Ryan Phillippe, nado o 10 de setembro de 1974 en New Castle, Delaware, é un actor estadounidense.
Lasse Virén
Lasse Artturi Virén (22 de xullo de 1949 en Myrskylä) é un atleta finés retirado, gañador de catro medallas de ouro nos Xogos Olímpicos de 1972 e 1976 en 5.000 e 10.000 metros.
Policía de profesión debutou na alta competición en 1971 nos Campionatos de Europa celebrados en Helsinqui. Foi unha das grandes estrelas dos Xogos Olímpicos de Múnic, ao conseguir gañar tanto en 5.000 como en 10.000 m, nesta última especialidade bateu o récord mundial con 27:38,4 nunha carreira épica na que tropezou e caeu na volta doce, inda así ergueuse conseguindo a vitoria e o récord. Foi o cuarto atleta da historia en gañar ambas as dúas probas nuns Xogos Olímpicos, despois de Hannes Kolehmainen en 1912, Emil Zátopek en 1952 e Vladimir Kuts en 1956. Poucas semanas despois dos Xogos de Helsinqui estableceu un novo récord mundial nos 5.000 m con 13:16,4.
Nos Campionatos de Europa de Roma en 1974 gañou o bronce nos 5.000 m e foi 7º nos 10.000 m. Nos Xogos Olímpicos de Montreal 1976 gañou o ouro nos 5.000 e nos 10.000, mentres que foi 5º na maratón. Foi o primeiro atleta, e o único, en gañar os 5.000 e os 10.000 m en dous Xogos Olímpicos. Con todo as súas vitorias levantaron controversias, nos Xogos Olímpicos de 1976 deu a volta de honra cuns tenis na man, o comité Olímpico Internacional acusouno de motivacións malévolas, como amosar o logo dos tenis. Tamén foi acusado de practicar a hemotransfusión que non era ilegal na época pero que el sempre negou.
Despois de retirarse do atletismo tras os Xogos Olímpicos de 1980 nos que quedou quinto nos 10.000 metros. entrou en política e foi deputado no Parlamento finés.
Jórvik
right|O reino viquingo de Jórvik, en Northumbria. O reino viquingo de York ou Jórvík foi un antigo estado de Europa que existiu no período desde o 866 até o 954. Os viquingos orixinarios de Dinamarca estableceron un potente estado na illa de Gran Bretaña con capital en York, que nun principio se chamou Jórvik. A rexión ao redor desta cidade coñeceuse como Danelaw, termo que se aplicou tamén á xurisdición detentada polos daneses durante a segunda metade do século X.
Territorio tamén coñecido como a York Escandinava, termo usado polos historiadores para identificar ao reino de Northumbria a finais do século IX e primeira metade do século X, durante a dominación escandinava, en particular baixo o reinado dos reis viquingos.
Etimoloxía
O nome Jórvík é unha escandinavización de Eoforwic, que é o nome en inglés antigo da capital de Northumbria coñecida como York no século X. O prefixo jór- en nórdico antigo procede da palabra jofurr que ten o mesmo significado do inglés antigo, eofor (xabaril ou caudillo). O sufijo wic procede do protoindoeuropeo e significa campamento ou asentamento (en latín: vicus), substituído polo nórdico antigo vík (porto ou baía). O sentido da palabra, por tanto, para os escandinavos sería: «porto do caudillo ou dos caudillos».
Xeografía
O territorio do reino viquingo comprendía gran parte do norte de Inglaterra, con fronteiras sempre en constante cambio debido ás guerras con Wessex. Jórvik estaba moi vinculada a outro territorio viquingo en Irlanda, o reino de Dublín durante ese período.
Historia
York foi fundada polos romanos como fortaleza e bautizada Eboracum, máis tarde ocupada e reavivada polos anglosaxóns como o emporio comercial de Eoforwic. A primeira incursión viquinga coñecida foi en novembro de 866 e liderada por Ivar o Desosado, un dos fillos do lendario Ragnar Lodbrok e un dos caudillos que encabezaron a conquista de Inglaterra co grande exército pagán polos cronistas anglosaxóns, que desde Anglia Oriental marchou cara ao norte, apoiado por cabalos que obtiveron durante a retirada do rei Edmundo Mártir durante a guerra civil entre aspirantes polo trono do reino anglo de Northumbria e os territorios de Bernicia e Deira. Tras unha tregua, os anglosaxóns uniron as súas forzas pero foron incapaces de reconquistar York en marzo de 867 e tras a derrota Deira someteuse ao control danés obrigando á corte de Northumbria a escapar e atopar refuxio en Bernicia. Non obstante unha arremetida viquinga contra Mercia fracasou e todos os esforzos contra Wessex non cultivaron os froitos esperados pola forte oposición do rei Aethelred I e o novo príncipe Alfredo. Parece que o arcebispo de York colaborou cos viquingos, polo que foi expulsado temporalmente cando os northumbrianos recuperaron a cidade en 872; máis tarde recuperou a súa praza que mantivo até a súa morte. O rei viquingo Guthred foi enterrado na catedral de York, un indicativo que o arcebispo e o monarca viquingo chegou a un acordo como suxire o historiador Richard Hall. esquerda|miniatura|188x188px|[[Moeda viquinga de York durante o reinado de Erik Machada Sanguenta (952-954).]] Todas as moedas viquingas parece que se cuñaron en York, un sinal da excelente situación económica como imán comercial de Northumbria na época. A importancia de York fíxose patente cando o caudillo Guthrum dirixiu a súa atención a Anglia Oriental mentres Halfdan Ragnarsson tomou o poder no ano 875
Os gobernantes daneses procedentes de Xutlandia, reino de Gorm o Vello, establecéronse no reino de Anglia Oriental. Os cinco burgos de Danelaw seguían as mesmas bases do reino de Lindsey e os límites usábanse como un tipo de fronteiras entre cada reino. Canuto o Grande máis tarde «reinstituíu» unha dinastía norueguesa de jarls en Northumbria, con Eiríkr Hákonarson, mentres mantivo outra dinastía danesa en Anglia Oriental con Thorkell o Alto. Todo o norte de Inglaterra seguiría sendo unha fonte de intrigas de palacio para os noruegueses até a morte de Harald III de Noruega na batalla de Stamford Bridge en 1066 previa á batalla de Hastings e a conquista normanda de Inglaterra.
Secuelas
Entre 1070 e 1085 houbo intentos ocasionais de recuperar Jórvik polas forzas viquingas danesas, pero ningunha desas tentativas tivo éxito para materializarse nun renacemento do Reino viquingo de York.
O título Duque de York, título nobiliario de Gran Bretaña, foi creado en 1341 pero uniuse á coroa cando o cuarto duque se converteu en Eduardo IV de Inglaterra. En consecuencia, o título de Duque de York, concedeuse ao segundo fillo do monarca.
Rocho
miniatura|200px|dereita|Un rocho clásico, coas cousas deixadas ao desbarate. O rocho é un cuarto da casa, polo xeral pequeno e pouco vistoso, que se destina a gardar os utensilios de menor uso. Non sempre os cuartos destinados a facer de rocho están dentro da casa; é habitual que moitos apartamentos teñan o rocho nun andar distinto do edificio, polo xeral no baixo ou no faiado, aínda que tampouco non é raro que as casas de campo teñan o rocho nun caseto adxacente ou mesmo afastado da vivenda. As linguas doutras culturas onde é habitual ubicalos no soto utilizan unha mesma palabra para os dous significados: sous-sol en francés ou basement en inglés (aínda que tamén existe pantry ou larder con significados similares de almacenamento doutras cousas).
Fontao, Álvare, A Pastoriza
Fontao é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Wabag
miniatura|Mapa da provincia de Enga Wabag é a capital da provincia de Enga, Papúa Nova Guinea. É a capital provincial menos poboada, con 4 072 habitantes no ano 2000. Atópase na beira do río Lai e a Highlands Highway pasa a través da poboación, uníndoa con Mount Hagen e Porgera. Os primeiros europeos chegaron en 1938-39, cando se estableceu un campamento de radio e unha pista de aterraxe.
Pouco antes da súa independencia, en 1975, baixo administración australiana, cando estaba establecido o distrito de Western Highlands, separouse Enga como distrito diferente, para logo, tras a independencia, converterse en provincia con Wabag como capital provincial.
Está composta por unha poboación rural que se dedica ao cultivo do café e ao piretro, mais as loitas tribais, como as dificultades de comercialización, fan que sexa unha zona pobre. Hai problemas de seguridade con crimes violentos e roubos frecuentes. Os edificios do goberno provincial de Enga xa teñen ardido máis dunha vez.
A Torre, San Vicente do Grove, O Grove
A Torre é un lugar da parroquia de San Vicente do Grove no concello pontevedrés do Grove, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Tritón (anfibio)
miniatura|dereita|300px|[[Triturus marmoratus.]]
Som kirguiz
O Som kirguiz (en kirguiz: сом) é a moeda de curso legal en Kirguizistán. O seu código ISO 4217 é KGS. O som divídese en 1000 tyiyn (тыйын). O som instroduciuse por primeira vez o 10 de maio de 1993, sustituíndo ao rublo soviético cunha taxa de cambio de 1 KGS = 200 RUB.
Tritón (anfibio)
Tritón é o nome común que se lles dá aos anfibios urodelos pertencentes á familia dos salamándridos, semellantes ás píntegas ou salamántigas, pero que se distingue delas porque fican nas charcas onde se reproducen durante moito tempo, até chegar a varios meses.
Som kirguiz
Etimoloxía
Na Unión Soviética, os falantes das linguas casaca, kirguiz e uzbeko chamaban ao rublo som, nome que aparecía impreso no reverso dos billetes xunto ás outras 15 linguas oficiais do Estado. A palabra som (ás veces transcrita como "sum" o "soum") significa "pureza" (facendo referencia ao "ouro puro") na meirande parte das linguas túrquicas.
Tritón (anfibio)
Porén, esta distinción ten numerosas excepcións debido a que as palabras "tritón" e "salamántiga" son moi anteriores ao descubrimento de numerosas especies, aínda que continúa sendo válida en Europa.
Os tritóns son, pois, todos os membros da familia dos salamándridos excluíndo as "salamántigas verdadeiras", da subfamilia dos salamandrinos (xéneros Chioglossa, Mertensiella, Lyciasalamandra e Salamandra). Son pois, moitas das especies pertencentes á subfamilia dos pleurodelinos (algunhas delas, nalgúns idiomas, tamén se denominan salamántigas)
Som kirguiz
Billetes
Serie en curso (2009-actualidade)
Tritón (anfibio)
Están presentes en toda Europa, Asia, América do Norte e o norte de África.
Características
Como todos os membros da orde, os tritóns caracterízanse por teren:
miniatura|300px|Larva de Mesotriton alpestris, amosando as branquias externas. Outros caracteres morfolóxicos deste grupo son:
As larvas, acuáticas, posúen dentes verdadeiros tanto no maxilar superior como na mandíbula, e branquias externas.
Bioloxía
Os tritóns teñen a capacidade de poder rexenerar un membro cortado. Parece que este novo crecemento depende dun sistema de proteínas, incluíndo a Prod-1, cuxa concentración varía coa posición anatómica, co eixe do corpo e a nAG, producida pola células de Schwann que rodean a neurona seccionada.
Ribadulla, Carcacía, Padrón
Ribadulla é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 39 habitantes (17 homes e 22 mulleres).
Tritón (anfibio)
Xéneros concernidos
Na taxonomía dos anfibios, só o xénero Triturus comprende es tritóns stricto sensu. Porén, a familia dos salamándridos divídese informalmente adoito en dous grandes grupos: as "salamántigas verdadeiras" (que comprenden os xéneros Chioglossa, Lyciasalamandra, Mertensiella e Salamandra) e os "tritóns" (que agrupan os xéneros restantes).
En Galicia
En Galicia poden verse tres especies:
A Barca de Arriba, A Cabana, Ferrol
A Barca de Arriba é un lugar da parroquia da Cabana no concello de Ferrol na provincia da Coruña. Tiña 93 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 49 homes e 44 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2004 cando tiña 98 habitantes.
Na zona os carteis poñen A Barca sen facer distinción entre A Barca de Arriba e A Barca de Abaixo.
Agrupación Deportiva Cerro de Reyes Badajoz Atlético
A Agrupación Deportiva Cerro de Reyes Badajoz Atlético, máis coñecida como Cerro de Reyes, é un equipo de fútbol español de Badaxoz (Estremadura), do barrio de Cerro de Reyes. Foi fundado en 1980 e compite na Terceira División, tras descender na tempada 2010–11.
Historia
O Cerro de Reyes xorde a partir dun equipo local, o Club San Miguel, na década de 1970. Tras conseguir un terreo de xogo para o club, o club foi fundado oficialmente o 6 de xaneiro de 1980 con José Luís Álvarez Moneda na presidencia. Posteriormente recalou na dirección do club José Pache, quen realizou varios cambios no equipo coa intención de que este subise a Terceira División.
Cerro de Reyes subiu a Terceira División na tempada 1999-2000 e o seu obxectivo foi manterse na categoría. Na tempada 2002-03 o equipo terminou como campión do Grupo XIV ao terminar con 92 puntos, pero non logra o seu ascenso a Segunda B ao caer no playoff. Desde entón o club conseguiu durante catro anos consecutivos a clasificación para subir á terceira categoría do fútbol español.
O seu debut en Segunda B produciuse na campaña 2006-07. Aínda que caeu en playoff de ascenso, o Cerro de Reyes conseguiu ascender debido ao descenso administrativo do Club Deportivo Badajoz a Terceira, polo que ocupou a súa praza. A pesar de que tratou de manterse, o equipo descendeu ao terminar en 18ª posición. O equipo loitou por recobrar a categoría, e tras quedar segundo en 2008, en 2009 consegue o seu ascenso ao terminar como campión do grupo XIV e vencer na promoción de ascenso, consumándose o ascenso no José Pache ante a UD Los Barrios.
Na súa volta a Segunda División B o equipo eludiu os postos de descenso na primeira tempada. Na tempada 2010-11 debido aos graves problemas económicos do club, os xogadores deciden facer folga como medida de presión, e ao non atopar ningunha solución, é excluído da competición tras a súa incomparecencia ante Vecindario e Montañeros.
Uniforme
A marca que fornece os equipamentos é Patrick, e o patrocinador do club é Imagina Badajoz na parte dianteira da camiseta, e na posterior a Marca Extremadura.
Estadio
O AD Cerro de Reyes disputa os seus partidos no Estadio José Pache, situado na Avd. Jaime Montero de Espinosa en Badaxoz. O campo ten capacidade para 3 500 persoas.
Luis Bar Boo
Luis Bar Boo, nado en Vigo o 20 de marzo de 1927 e finado en Madrid o 30 de setembro de 2001, foi un actor galego.
Traxectoria
Fillo do futbolista Pepe Bar, e irmán do arquitecto Xosé Bar Boo. Incorporouse ao cine a mediados da década dos 60. Foi especialista e dobre de actores, traballando en películas de coprodución rodadas no sur de España. Foi un dos actores preferidos do director Jesús Franco na década dos 70 para os seus filmes de pseudo-terror. Participou en máis de douscentos filmes.
Mount Hagen
miniatura|Provincia de Western Highlands Mount Hagen (do alemán é a terceira cidade de Papúa Nova Guinea. É a capital da Provincia das Terras Altas Orientiais e atópase no fértil val do Wahgi, no centro da Papúa Nova Guinea continental, a unha altura de 1677 m.
A Highlands Highway é a principal ruta que conecta Mount Hagen coas cidades costeiras de Lae e Madang.
O topónimo provén do volcán Mount Hagen, localizado a uns 24 km ao noroeste. O volcán leva o nome do oficial colonial alemán Curt von Hagen, sendo Hagensberg en alemán
En 1933 Mick Leahy, irmán de Dan Leahy, e Jim Taylor realizaron un recoñecemento aéreo das Highlands e descubriron o enorme e poboado Val Wahgi. Pouco tempo despois adentráronse a pé e convertéronse nos primeiros occidentais en tomar contacto coas tribos do lugar. Estes primeiros expedicionarios construíron un aeroporto en Kelua, a pouca distancia da actual Mount Hagen. En 1934, construíuse unha nova pista de aterraxe, o aeródromo de Mogei, no lugar onde se formou logo a cidade.
Todos os anos celébrase en Mount Hagen un importante festival, onde se reúnes tribos de todo o estado para amosar as súas herdanzas culturais, con danzas e música, denominado Sing-sing.
O aeroporto de Mount Hagen atópase en Kagamuga, a 15 minutos en coche do centro de Mount Hagen.
Pleurodelinos
A dos pleurodelinos (Pleurodelinae) é unha subfamilia de anfibios urodelos da suborde dos salamandroideos e familia dos salamándridos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en polo naturalista suízo Johann Jakob von Tschudi, na súa obra:
Wado-ryu
A denominaçom do estilo significa "camiño da paz", en razón dos kanji usados: "wa" (paz) e "dō" (camiño). O estilo se diferencia dos outros por causa da énfase nos movementos esquivos e nas técnicas de proxección, que son máis comúns no jujutsu e no aikido.
Pleurodelinos
Etimoloxía
O nome científico Pleurodelinae está formado sobre a raíz do seu xénero tipo, Pleurodeles, á que se engade o sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais.
Clasificación
Segundo Amphibian Species of the World, a subfamilia divídese nos xéneros que se indican:
Distribución
Os pleurodelinos encóntranse difundidos por Europa, Norte de África, Oriente Medio, Sur de Asia, Extremo Oriente e Norteamérica.
Taipalsaari
Limita cos concellos de Lappeenranta, Lemi, Ruokolahti, Savitaipale e Puumala, este último pertencente á rexión vecina de Savonia do Sur.
O concello é unilingüe en finés.
Navalmoral de la Mata
Navalmoral de la Mata é unha localidade estremeña, pertencente á provincia de Cáceres. Segundo o INE, en 2007 tiña 16.931 habitantes.
Situación
Atópase ao nordés da provincia, a 120 km da cidade de Cáceres e a tan só 180 km ao oeste da capital de España, Madrid. É a cabeceira de comarca do Campo Arañuelo.
Clara Millán González
Clara Millán González, nada en Liméns (Cangas) en 1966, é unha política galega do BNG.
Navalmoral de la Mata
Demografía
Ao longo do século XX o número de habitantes foi aumentando, fóra dos anos 20. Neste táboa recóllese a evolución demográfica do século XX tomando como referencia os datos que aparecen na páxina web de Navalmoral de la Mata.
Clara Millán González
Traxectoria
Foi alcaldesa de Cangas entre 2007 e 2011. Conseguiu o bastón de mando grazas ao apoio dos 4 concelleiros de PSdeG e os outros 3 de ACE (Alternativa Canguesa de Esquerdas).
Navalmoral de la Mata
Demografía
Na última década, a poboación sufriu lixeiras diminucións entre 1998 e 2001 das que se recuperou posteriormente, tal e como nos mostran os datos do Instituto Nacional de Estadística.
Respecto da poboación estranxeira, esta representa un 6% do total de habitantes que residen na localidade. Dos 875 estranxeiros, máis da metade proceden de Marrocos(73%), seguidos de colombianos, portugueses, arxentinos, dominicanos e así ata un total de 25 nacionalidades distintas conviven xunto coa poboación española. A continuación, preséntanse os países de procedencia dos inmigrantes que viven en Navamoral de Mátaa, así como o número de persoas pertencentes a cada país.
Clara Millán González
Traxectoria
O último ano de Millán na alcaldía foi difícil. Na vila producíronse revoltas en contra das obras que ela autorizara en Massó. No final do mandato gobernou en minoría, pois ACE saíu do tripartito e mesmo apoiou unha votación para lle quitar o soldo á alcaldesa.
José García García
José García García, nado en Silleda o 13 de febreiro de 1922 e finado na mesma vila o 28 de outubro de 2007, foi un político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto da Estrada. Foi delegado da Organización Juvenil Española (1943-1947) e secretario do Sindicato Vertical de Silleda (1946-1951). Funcionario do concello de Silleda, foi secretario da Junta Municipal do Movimiento (1951-1976). Formou parte dos grupos directivos de Acción Católica e de Cáritas Diocesana. A partir de 1946 promoveu o cooperativismo agrario, sendo presidente de dúas cooperativas provinciais e de UTECO-Pontevedra. Promoveu a Asociación Agraria Provincial (GAP) da que foi vicepresidente, federada na Rexional e Nacional UFADE.
Na Transición foi elixido membro do Comité Executivo do Partido Gallego Independiente no seu primeiro Congreso Federal constituínte en febreiro de 1977. O PGI integrouse na UCD e foi elixido Senador pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1977. En 1979 volveu ao Senado tamén pola UCD.
Vida persoal
Casou con Lidia Otero Alonso.
Igrexa de Santa María do Rosario de San Sadurniño
A Igrexa de Santa María do Rosario é un templo do século XVIII, actual igrexa parroquial de San Sadurniño. Fisicamente áchase unida ás dependencias da Casa do concello, antigo Convento do Rosario, ao que pertenceu ata 1835.
Historia
Edificouse sobre un templo medieval anterior que xa fora reformado por Fernando de Andrade en 1508. Da construción orixinal só conserva a ábsida con bóveda nervada, e o arco de acceso ao presbiterio sobre columnas con capiteis ornamentados con temática diversa. A planta dunha soa nave, é de cruz latina.
Na fachada destacan os pináculos laterais rematados en bólas, e a ornamentación barroca en placas coroada polo campanario con cúpula. No adro hai un cruceiro con ornamentación vexetal.
Antonio Blanco Freijeiro
Antonio Blanco Freijeiro, nado en Marín o 6 de setembro de 1923 e finado en Madrid o 6 de xaneiro de 1991, foi un arqueólogo e numismático galego.
Vida persoal
Casou con Pilar López-Brea Osorio e foi pai de Mercedes Blanco López-Brea de Morel.
Monica Bellucci
Monica Bellucci, nada en Citta di Castello, Perugia, o 30 de setembro de 1964, modelo e actriz italiana.
Carlos Hugo de Borbón-Parma
Carlos Hugo de Borbón-Parma, duque de Borbón-Parma, nado o 8 de abril de 1930 en Madrid e finado o 18 de agosto de 2010 en Barcelona, foi o xefe da casa ducal de Parma e pretendente carlista á coroa de España co nome de Carlos Hugo I.
Traxectoria
Fillo de Xavier de Borbón-Parma e de María de Borbón-Busset, obtivo o bacharelato en Montreal, estudou ciencias económicas na Universidade de Oxford e traballou no Deutsche Bank. En 1957 entrou en España pola primeira vez e participou no acto de Montejurra dese ano representando ao seu pai. Realizou varias viaxes máis por España, e entrou en contacto coa AET e MOT, os sectores máis progresistas do carlismo, e no verán de 1962 traballou de incógnito nunha mina asturiana. O 29 de abril de 1964 casou en Roma coa princesa holandesa Irene de Orange-Nassau. En 1968 o réxime franquista expulsouno de España
O 8 de abril de 1975 ao abdicar o seu pai, Xavier, aos dereitos á Coroa española converteuse no pretendente carlista á coroa, ademais de ostentar a presidencia do Partido Carlista. En marzo de 1976 intentou entrar en España pero as autoridades non lle deu autorización para entrar e non puido saír do aeroporto de Barajas. A fins de 1977 puido regresar a España. Nas eleccións xerais de 1979 encabezou a candidatura do Partido Carlista en Navarra, conseguiu o 7.7% dos votos pero non conseguiu escano. Tras o fracaso electorial en novembro de 1979 renunciou á presidencia do PC e abril deixou a organización, en 1981, marchou aos Estados Unidos, onde exerceu como profesor na Universidade Harvard e dende 1999 viviu en Bruxelas.
Monica Bellucci
Traxectoria
Está casada co tamén popular actor Vincent Cassel, co quen coincidiu en numerosos filmes e do que ten unha filla de nome Deva, nacida no ano 2004.
Sande, Carcacía, Padrón
Sande é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres).
Antiprotozoario
Un antiprotozoario é un axente (en xeral un medicamento) indicado para o tratamento de protozoos parasitos (ver código ATC P01). Algúns dos máis usados na medicina humana e veterinaria son: a furazolidona, o melarsoprol, o metronidazol, a paromomicina e o tinidazol. As doenzas causadas por protozoos son máis difíciles de tratar que as bacterianas, e a maioría dos antiprotozoarios son axentes tóxicos para as células do hóspede.
Os antiprotozoarios poden agruparse polo mecanismo que utilizan ou polo organismo sobre o que actúan. En artigos recentes propúxose tamén o uso de virus para tratar infeccións causadas polos protozoos.
Usos médicos
Os antiprotozoarios utilízanse para tratar infeccións por protozoos, como a amebíase, xiardíase, criptosporidiose, microsporidiose, malaria, babesíose, tripanosomíase, enfermidade de Chagas, leishmaníase ou a toxoplasmose. Actualmente, moitos dos tratmentos para estas infeccións están limitados pola súa toxicidade. Para algúns axentes antiprotozoarios xurdiron resistencias dos microorganismos, comoocorreu con algúns dos utilizados contra a malaria.
O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
Santa María a Antiga do Caramiñal é unha parroquia que se localiza no concello da Pobra do Caramiñal na comarca do Barbanza. Segundo o padrón municipal de 2012 tiña 440 habitantes (232 mulleres e 208 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 482 habitantes.
As Pedriñas, Xoibán, Vilalba
As Pedriñas é un lugar da parroquia de Xoibán, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
The Dark Side of the Moon
The Dark Side of the Moon é o oitavo álbum da banda inglesa de rock progresivo Pink Floyd, publicado o 1 de marzo de 1973. Baseouse nas ideas exploradas en anteriores gravacións e en concertos, pero carece das extensas excursións instrumentais que caracterizaban aos seus traballos tras a saída en 1968 de Syd Barrett. Os temas de The Dark Side of the Moon inclúen conflito, cobiza, paso do tempo e enfermidade mental, este último inspirado parcialmente na deterioración do estado mental de Barrett.
Desenvolvido durante actuacións ao vivo, unha primeira versión da suite foi estreada varios meses antes de que comezasen as gravacións no estudio; o novo material foi gravado en dúas sesións en 1972 e 1973 nos Abbey Road Studios de Londres. O grupo usou algunhas das técnicas máis avanzadas da época, como a gravación multipista e os loops de cinta. En varios temas destacan os sintetizadores analóxicos. O enxeñeiro Alan Parsons foi o responsable directo dalgúns dos aspectos sonoros máis destacables do disco, ademais do recrutamento do intérprete non-léxico Clare Torry. A icónica portada do álbum, deseñada por Storm Thorgerson, amosa un prisma que representa a iluminación da época da banda no escenario, os temas líricos do disco, e a petición do teclista Richard Wright dun deseño "sinxelo e audaz".
The Dark Side of the Moon foi un éxito inmediato, acadando o número 1 das listas de LPs e casetes da Billboard durante unha semana. Posteriormente estivo nas listas durante 741 semanas, dende 1973 ata 1988. Cuns 50 millóns de discos vendidos, é o maior éxito comercial de Pink Floyd, e un dos álbums máis vendidos do mundo. Foi remasterizado e reeditado dúas veces, e foi versionado na súa totalidade por distintos artistas. Do disco sacáronse dous sinxelos, "Money" e "Time". Ademais do seu éxito comercial, The Dark Side of the Moon é un dos traballos máis populares de Pink Floyd entre os seareiros e os críticos, e é frecuentemente considerado como un dos mellores álbums da historia. O [[22 de marzo de 2013, o disco entrou na Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos, como parte do Rexistro Nacional de Gravacións, sendo cualificado de "culturalmente, historicamente e esteticamente significativo, e como un reflexo da vida nos Estados Unidos".
O Lousadal, Álvare, A Pastoriza
O Lousadal é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (7 homes e 5 mulleres).
I'm a Cyborg, But That's OK
I'm a Cyborg, But That's OK (en 싸이보그지만 괜찮아) é un filme surcoreano de comedia romántica dirixido por Park Chan-wook.
Estadio Nueva Condomina
A Nueva Condomina é un estadio de fútbol da cidade de Murcia, onde xoga os seus partidos o Real Murcia. Atópase na pedanía de Churra, ao norte do municipio de Murcia.
Ten capacidade para 31.179 espectadores, e foi inaugurado o día 11 de outubro de 2006 coa celebración dun partido amigable entre a Selección española e a arxentina no que España gañou por 2 a 1. O primeiro gol que se viu no estadio marcouno o xogador do Futbol Club Barcelona, Xavi.
O Real Murcia, que ata entón xogaba no Estadio de La Condomina, disputou o seu primeiro partido o 26 de novembro en partido de Liga ante o Real Valladolid, correspondente á xornada 14 da Segunda División con derrota do equipo murciano (1-4). Iván Alonso foi o autor do primeiro gol do Real Murcia neste estadio.
Xunto ao estadio atópase un centro comercial co mesmo nome, e constrúese unha urbanización, que terá dous campos de golf. Todo en conxunto sumará un total de 2 139 695 m² e aínda que o promotor privado do estadio afirmou durante todo o proxecto que sería catalogado como estadio cinco estrelas pola UEFA, podendo así celebrar finais da Liga de Campións da UEFA, este feito finalmente revelouse imposible pois é requisito necesario para obter esta cualificación que o estadio teña un aforamento mínimo de 50.000 espectadores.
Coa inclusión da cidade de Murcia e do estadio na Candidatura Ibérica para acoller a Copa Mundial de Fútbol de 2018, proxectouse unha ampliación do estadio, tras a cal pasaría a ter máis de 43.000 localidades, e multiplicaríanse os palcos privados e a zona de prensa. Todo iso está supeditado á elección de España e Portugal como sedes.
Galicismo
Un galicismo é unha estrutura propia da lingua francesa aplicada noutra lingua. O francés foi lingua de cultura en toda Europa durante moitos séculos ata o século XIX, e a súa influencia foi moi importante nas linguas do leste europeo (romanés, ruso) e mesmo tamén nas occidentais (no portugués, e é abundantísmo no caso do inglés). No galego, a influencia do francés veu ademais na época medieval coa afluencia de peregrinos franceses no Camiño de Santiago. Velaí uns exemplos de galicismos en diferentes niveis do galego:
Galicismo fonético
Lectura do "v" escrito en galego coma fricativo labiodental e non coma oclusivo bilabial. Isto é típico no español da Arxentina, e os emigrantes retornados dese lugar extrapolan esa pronuncia castelá ó galego.
Galicismo léxico
Existen palabras procedentes da lingua francesa que están xa integradas no idioma ("bagaxe", "avalancha"), pero hai outras que poden evitarse dado que xa existe un correspondente galego e o galicismo resulta innecesario:
Unha lista das palabras significadas como galicismos ou de etimoloxía francesa no VOLG é a seguinte:
Galicismo morfolóxico
Podería considerarse que a influencia do francés exportou tamén fenómenos morfolóxicos. Un exemplo sería o alto rendemento do sufixo -axe no léxico galego, das que moitas corresponden a palabras de procedencia francesa pero xa integradas plenamente no galego: Con todo, moitas destas palabras tamén son patrimoniais, algunhas comúns co portugués, ou neoloxismos de nova creación: Moitas veces é difícil saber exactamente se a palabra procede do equivalente francés ou se se formou por analoxía coas formas xa integradas no galego, en parte tamén por que as dúas linguas parten dunha raíz común, o latín. Aínda así, pódese detectar no galego certa tendencia a que este sufixo recolla o significado de "conxunto de" (correaxe, cregaxe, follaxe, ondaxe, plumaxe, ramaxe, tubaxe: este sufixo porén aparece moi pouco na toponimia, o cal podería indicar a súa relativa modernidade) como para crear substantivos abstractos (aluaxe, amaraxe e aterraxe; arbitraxe, estampaxe, estiaxe, hospedaxe, marcaxe, libertinaxe, pasaxe, vasalaxe), significado tamén presente na lingua orixinal.
Galicismo sintáctico
Hai construcións francesas que por tradución ou importación se van impoñendo sobre outras patrimoniais preexistentes. É o caso do infinitivo de intención ou de destino: mentres en galego se debería dicir "correo para enviar", estase estendendo o uso da expresión "correo a enviar".
Villafranca de los Barros
Villafranca de los Barros é un municipio de España, na provincia de Badaxoz, Comunidade Autónoma de Estremadura, que contaba en 2008 cunha poboación de 13.201 habitantes. É coñecida como "Cidade da Música".
Xeografía
Villafranca de los Barros ocupa o centro dunha dilatada conca de fértil terra arcillosa, formando semicírculo as próximas serras de Alange, Hornachos e Fuente del Maestre.
Linda o seu termo municipal, polo Norte cos de Almendralexo e Alange, polo Sur co de Los Santos de Maimona; polo Leste co de Ribera del Fresno e polo Oeste co de Fuente del Maestre. O seu centro urbano ocupa uns 2 quilómetros cadrados. Mediante estradas comarcais pódese acceder a cidades como Ribera del Fresno, Fuente del Maestre, Aceuchal e Pombas; e por ferrocarril con Llerena para Sevilla e con Mérida para Madrid.
Toda a zona está regada por regatos e arroios de prolongado estiaje durante os meses de verán e ata parte do outono, chamados Pendelías, Valdequemao e as Goridas, un dos cales, o de Valdequemao atravesa a poboación de Sur a Norte; o de Pendelías, pasa polo Leste lamiendo os seus muros, xuntándose os dous preto das últimas casas onde toman o nome de Río Cagancha. O outro arroio é o da Goridas, que atravesa o termo pola súa extremidade Este. Toda esta trama fluvial vai desembocar ao Bonhabal, afluente do Matachel, sendo tamén afluente este mesmo do río Guadiana.
Kenneth Cook
Kenneth Bernard Cook, nado en 1929 e finado en 1987 dun ataque cardíaco, foi un prolífico xornalista, cineasta e novelista australiano. É coñecido principalmente polo seu libro Wake in Fright, que segue a ter reimpresións décadas despois da súa aparición en 1961. , así como tamén pola triloxía de humor titulada Killer Koala.
Candido Amantini
Candido Amantini, nado en Bagnolo di Santa Fiora en 1914 e finado en Roma en 1992, foi un sacerdote católico e exorcista italiano.
Traxectoria
Ensinou Sagradas Escrituras e teoloxía moral e escribiu Il Mistero di Maria, sobre a Virxe María. Entre 1950 e 1986 foi o exorcista oficial do Vaticano e da diocese de Roma, o seu discípulo, Gabriele Amorth sucedeuno no posto cando se retirou.
Retrete
miniatura|Imaxe dun retrete coa tapa aberta. Denomínase retrete, inodoro ou váter o elemento sanitario empregado para recoller e evacuar os excrementos humanos a fin de dirixilos cara a unha instalación de saneamento (mediante un peche de sifón de auga limpa); así mesmo impide a saída dos cheiros da cloaca cara aos espazos habilitados para a micción e defecación. Xeralmente os inodoros fabrícanse de porcelana, aínda que tamén poden atoparse de louza ou de aceiro inoxidábel. Por outra banda, o termo retrete, por extensión, tamén pode facer referencia xa non só ao elemento sanitario en si mesmo, senón ao cuarto enteiro onde están dispostas as instalacións sanitarias e que polo tanto é o recuncho destinado á evacuación das necesidades. miniatura|Retretes dos antigos romanos.
Historia
miniatura|Vestixios dun sistema de saneamento na cidade de Lothal.
Antigüidade
miniatura|O tubo dunha cloaca. A historia dos baños, e xa que logo do retrete (que os romanos nomearon orixinariamente matulla), transcorre paralela á orixe da civilización. Tan pronto como aparece un grupo de persoas reunidos e cohabitando nun mesmo lugar, aparece tamén a necesidade dun sistema para evacuar os lixos e os excrementos. Cidades como Harappa e Lothal foron as primeiras en contar cun sistema de baños independente en cada casa e unidos por drenaxes cubertos de ladrillos de arxila cocida previamente. Atopáronse así mesmo sumidoiros en ladrillos similares en Mesopotamia, así como tubos en terra cocida nos pazos minioanos, que transportaban a auga baixo presión. As augas utilizadas transportábanse en gabias. Sistemas similares existiron en Exipto e mais na China. Nos primeiros baños públicos as persoas poñíanse en crequenas enriba do burato, no cal caían os excrementos rapidamente evacuados pola auga dos sumidoiros. Os ouriños fluían nun regueiro disposto no chan.
De calquera maneira, foi na Antiga Roma onde foron descubertas as disposicións sanitarias máis coñecidas. Estes, os romanos, tiñan deuses para o que hoxe chamamos saneamento. Así, o deus Stercutius estaba consagrado ao esterco, Crepitus ás flatulencias, e unha deusa, Cloacina, encargábase de velar polo sumidoiro principal. Porén este sistema de cloacas, coñecido co nome de Cloaca Máxima, recolectaba só mediante o emprego da auga caída coa choiva. O funcionamento era abondo sinxelo: os excrementos eran vertidos nas rúas, onde se acumulaban nunha canle central até que a choiva os arrastraba. Non obstante, o destino das augas fecais eran os barrios periféricos, polo que non acababa de ser un sistema de saneamento de todo eficaz.
En Roma, polo xeral, os patricios facían uso dos penicos, que eran baleirados polos seus escravos. O emperador Heliogábalo era coñecido por posuír penicos feitos cos mellores materiais. Por outra banda, a plebe tiña acceso aos baños públicos, concibidos para evacuar os excrementos (a auga circulaba transportándoos por baixo do burato) e os ouriños (polo regueiro no chan). Nalgúns casos, os ouriños eran recuperados por tintureiros e lavandeiros co gallo do desengraxe da roupa.