cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sky Captain and the World of Tomorrow
Sinopse
Famosos científicos de todo o mundo están desaparecendo misteriosamente, e a xornalista do Chronicle, Polly Perkins (Gwyneth Paltrow) e o experto aviador Sky Captain (Jude Law) estano a investigar. Arriscando as súas vidas, viaxan a lugares exóticos para poder deter ó malvado doutor Totenkopf, cuxo obxectivo é destruír a Terra. Para cumprir a súa misión contan coa axuda de Franky Cook (Angelina Jolie), comandante dun escuadrón feminino, e dun xenio da tecnoloxía (Giovanni Ribisi).
Eric Descheenie
Eric Descheenie é un político navajo e membro do Partido Demócrata na Casa de Representantes de Arizona, elixido para representar o distrito 7 en 2016. É o director de Relacións Gobernamentais Tribais para a Xunta de Supervisores do Condado de Navajo. Tamén exerceu como ligazón tribal co Departamento de Vivenda de Arizona e a Oficina de Igualdade de Oportunidades do Gobernador.
1708
Outros
Historia ano a ano
Chukotka
Chukotka (en ruso Чуко́тский автоно́мный о́круг Txukotski Avtonomni Ókrug; Okrug autónomo de Chukotka), e en chukchi Чукоткакэн автономныкэн округ (Txukotkaken avtonomiken ókrug)) é un distrito autónomo de Rusia. Atópase no extremo oriental de Siberia, onde vive o pobo dos chukchis, e inclúe a península de Chukotka. Está situada entre o océano Ártico no norte e o océano Pacífico no leste, e está separada de Alasca (América do Norte) polo estreito de Bering. Limita cos territorios rusos seguintes: a república de Iacutia no oeste, o oblast de Magadán no suroeste e o distrito autónomo de Koriakia no sur. Ten unha extensión de 737.700 km² e unha poboación de 55.000 habitantes (2002), cunha densidade de 7,5 hab/km2. A capital é Anadir.
Xeografia
Bañada polo mar da Siberia Oriental, o mar de Chukchi e o mar de Bering, o territorio ocupa a península dos Chukchis e a rexión adxacente, e inclúe a illa de Wrangel (Umqilir) e outras menores. É unha rexión inhóspita, fría e montañosa, e o río principal é o río Anadir (en chukchi Jàajwaam)
Economía
A economía de Chukotka está baseada sobre todo na exportación de materias primas (carbón, ouro, prata, platino etc.), a pesca (caviar) e os produtos manufacturados de pel. Porén todos os bens de consumo, alimentarios e industriais son importados de Rusia.
Poboación
Hai unha notable variedade étnica na poboación: viven 60 nacionalidades diferentes. Segundo o censo ruso de 2002 a composición nacional é a seguinte:
Toén, Toén
Santa María de Toén é unha parroquia do concello ourensán de Toén na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 476 habitantes (228 homes e 248 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2000.
A igrexa parroquial é un templo de orixe románica, se ben na actualidade quedan poucos restos dese estilo. A portada é renacentista, destacando a porta de acceso adintelada e unha soa torre no lateral dereito. Está formada por unha nave de planta rectangular, co presbiterio máis elevado e a sancristía acaroada a este na súa parte dianteira.
Piñeiro de Arriba, Boqueixón, Boqueixón
Piñeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Boqueixón no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Confraría
O termo Confraría pode referirse a:
Festas Carneas
Os espartanos tiñan a estrita obriga de celebrar as festas Carneas, que tiñan lugar entre os días 7 e 15 do mes Carneo, que correspondía ó mes ático de Metaxitnión (entre xullo e agosto). O último día destas festas, dedicadas a Apolo Carneo, coincidía coa lúa chea, e antes de que rematasen non podían poñerse en campaña. Segundo Herodoto, estas festas foran a causa de que os espartanos non puidesen chegar a tomar parte na Batalla de Maratón. A batalla acontecera o día 12 e coma a lúa chea tivera lugar a noite do 11 ó 12 de agosto do ano 490 antes de Cristo, non puideron acudir en axuda dos atenienses.
Foi tamén o motivo para a demora da partida de todo o contixente espartano para acudir ás Termópilas e á posterior batalla.
1759
Outros
Historia ano a ano
Estado dos Presidios
O Estado dos Presidios, tamén denominado ás veces Presidios de Toscana ou, oficialmente, cando se estableceu, Estado dos Reais Presidios, constituíu unha entidade territorial creada polo rei de España Filipe II (cando aínda era príncipe de Asturias, ao asumir o Reino de Nápoles cedido polo seu pai), e que constituía un pequeno territorio en Italia, pero que era de grande importancia estratéxica e militar, sobre territorios que pertenceran á República de Siena e segregados desta despois da súa anexión polo Gran Ducado de Toscana en 1557.
Comprendía o promontorio do Argentario en Toscana así como Orbetello, Porto Ercole e Porto Santo Stefano con Ansedonia e Talamone, e tamén por Porto Longone (o actual Porto Azzurro) na Illa de Elba, que pertencía á señoría, despois principado de Piombino.
Permaneceu baixo soberanía dos reis de España até 1707. Durante a guerra de sucesión española pasou ao Imperio austríaco e, posteriormente, quedou baixo a soberanía do rei de Nápoles até a súa desaparición en 1801, integrado no napoleónico Reino de Etruria.
Orixes do Estado dos Presidios
O primeiro tratado, subscrito por Filipe II (sucesor do emperador Carlos V) e Xacobe VI Appiani d’Aragona, señor do Piombino, impoñía a restitución por parte de Cosme I da Señoría do Piombino xunto coa illa de Elba, a excepción de Portoferraio, e o establecemento dalgúns continxentes españois en Piombino e Scarlino, que constituirían o núcleo dos presidios setentrionais. A Coroa de España reservábase, ademais, a posibilidade de fortificar a illa de Elba, como ocorrería de feito na primavera de 1603 cando se inician os labores de fortificación de Porto Longone.
O segundo tratado, á súa vez, sanciona oficialmente o fin da República de Siena e a súa cesión en calidade de feudo ("in feudum nobile, ligium, et honorificum") ao duque de Florencia que, á súa vez, debía xurar fidelidade ao rei de España e aos seus sucesores como así rezaba o tratado:
Ademais Filipe II reservábase o control dos importantes postos marítimos de Porto Ercole, Talamone, Orbetello, Porto Santo Stefano e de todo o monte Argentario que constituirían desta forma os presidios meridionais:
Se na vertente setentrional subsistía unha difícil relación entre o goberno de Appiani e a milicia española, os presidios meridionais constituían defensas exclusivamente destes últimos, e gozaban dunha capacidade impositiva autónoma no ámbito fiscal.
Á parte de todo isto, pódese dicir que foi durante os anos dos enfrontamentos contra Francia por Siena, cando Filipe II madurara a idea de establecer un sistema defensivo tirrénico entre o Piombino e o Argentario contra as frecuentes incursións turco-berberiscas, obtendo ao mesmo tempo a inhibición das aspiracións francesas na zona, ademais de ampliar a xa famosa estratexia filipina no Mediterráneo occidental.
Períodos na historia Estado
Na historia do Estado dos Presidios distínguense catro períodos:
O segundo período, de 1707 a 1737, baixo a dominación austríaca, esténdese desde a guerra de sucesión española á guerra de sucesión de Polonia, época na que o Estado foi gobernado polo vicerrei austríaco de Nápoles.
O terceiro período, de 1737 a 1800, o Estado foi anexionado ao Reino das dúas Sicilias por Carlos de Borbón (que despois foi o rei Carlos III de España) até Fernando IV.
O cuarto período, de só un ano, (1800 a 1801), foi baixo dominación francesa despois da conquista de Italia por Napoleón. O Estado foi entón incorporado ao Reino de Etruria. Este foi o episodio final deste Estado, que non foi recreado pola restauración política de Congreso de Viena, e o seu territorio foi integrado no Gran Ducado de Toscana.
Gobernación do Estado e principais feitos políticos
Estes períodos históricos teñen varios puntos en común, o máis importante é que o Estado dos Presidios non foi nunca un estado soberano, non tivo nunca unha dinastía reinante nin representacións oficiais propias. En case todos os casos, non foi máis que un apéndice do Reino de Nápoles, e non foi máis que un título que recibiron, sucesivamente, os reis de España, os emperadores de Austria e os reis de Nápoles.
O Estado non tivo máis que gobernadores enviados polos gobernos centrais. Estes foron esencialemente militares de rango medio dos cales poucos foron brillantes, preocupados unicamente do mantemento das fortificacións. miniatura|200px|esquerda|O Palacio dos Gobernadores (Palazzo dei Governanti), sede dos gobernadores españois en Porto Ercole
O período máis importante foi o primeiro debido á súa duración. No curso dela, o Estado dos Presidios cumpre plenamente as funcións políticas e militares polas cales fora creado. É tamén este período o que deixou a máis numerosa documentación sobre a planificación urbana e arquitectónica.
Despois da formación do Estado, o rei de España Filipe II ordenou aos comandantes españois de Orbetello, Talamone, Porto Ercole e Piombino que obedeceran o seu aliado e amigo Cosme I de Medici. miniatura|300px|O Palazzo del Podestà na Piazza Eroe dei due Mondi de Orbetello, residencia do gobernador durante a dominación española
No relativo á estrutura de fortificacións dos presidios, é no período de 1563 a 1571) onde se concentran as intervencións máis importantes. No espazo de cincuenta anos, o Estado dos Presidios disporá dun sistema de fortificacións cada vez máis poderoso, completando as obras medievais construídas no tempo da dominación sienesa. Cosme I, que dispoñía dos máis grandes arquitectos militares, soubo aproveitarse da situación para apropiarse de Castiglione della Pescaia e da illa de Giglio en detrimento do seu propietario lexítimo Innico Piccolomini, marqués de Capestrano e duque de Amalfi, pero inimigo de España e de Florencia.
Reigoso, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
Reigoso é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 7 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Estado dos Presidios
Gobernación do Estado e principais feitos políticos
Despois do edicto de 1563 do vicerrei Per Afán Enríquez de Ribera, duque de Alcalá, iníciase un proxecto de construción de torres defensivas costeiras en todo o Reino de Nápoles, incluídos, por tanto, os presidios toscanos. O ritmo de construción, pero, sobre todo, de readaptación e reconstrución de estruturas xa existentes, é bastante rápido; das catro torres activas en 1563 nas xurisdicións de Orbetello e Porto Ercole, pásase a dezasete en 1571, distribuídas xeralmente polo cabo do Argentario. Contrariamente á case exclusiva función de observación das torres (derivada da Idade Media), as novas construcións desempeñaban tamén funcións de defensa e disuasión.
En 1589, as illas de Palmaiola, Pianosa e Montecristo (pertencentes ao Estado do Piombino), como as do resto do canal de Piombino, estaban escasamente fortificadas, a pesar de non faltar proxectos e propostas dirixidas ao peche balístico do canal e ao reforzo das estruturas de terra firme.
Paralelamente á construción e restauración de torres, iníciase a construción de fortes. Coa exclusión de Porto Longone, na illa de Elba, os labores de modernización e ampliación das estruturas preexistentes iníciase a partir de 1557. En Porto Ercole interveuse na Rocca (identificada como Castelo Vello ou da Terra); en Forte Filippo no Castelo Novo ou Monte Filippo; entre ambas as posicións, interveuse no bastión de Santa Bárbara e sobre o Forte Stella. As dúas fortalezas principais, Castelo Vello e Castelo Novo sofren varias intervencións que se prolongaron durante case vinte anos, intervencións que afectaron tamén á Rocca, ao bastión de Santa María e ás murallas de Orbetello.
O mandato do vicerrei Henrique de Guzmán, conde de Olivares, en 1596, foi particularemente frutífero. Consentiu que os habitantes, contrariamente ás disposicións gobernamentais, se armasen co fin defenderse contra os turcos e os exiliados, numerosos na Maremme. Nese ano remátase o bastión Guzmano, así chamado en honor do vicerrei. En 1597, as grandes festas en honor da visita do cardeal Pietro Aldobrandini, neto de Clemente VIII, serviron para mellorar o clima glacial debido á rixidez imposta polos gobernadores. miniatura|300px|Forte español de Porto Santo Stefano
No tempo do goberno do conde de Olivares Porto Santo Stefano dispoñía só dunha simple torre polo que era enormemente vulnerábel aos ataques desde o mar (só en 1607 se iniciaron as obras para a súa fortificación). Outros labores de consolidación e fortificación leváronse a cabo nos castelos e fortificacións de Piombino, Scarlino, Populonia, Suvereto e Buriano, todas elas construcións precedentes á constitución dos Presidios.
O cambio nas relacións entre o Gran Ducado de Toscana e a coroa española permitiron a Filipe III, grazas a unha das cláusulas do Tratado de Londres, encargar a construción da fortaleza de Porto Longone, tamén chamada fortaleza de San Giacomo, ao arquitecto español García de Toledo, cuxa planta estrelada estaba inspirada na cidadela de Antuerpen, para opoñer á fortaleza toscana de Portoferraio, o que permitiu asegurar aínda máis o control español sobre o centro de Italia e especialmente sobre os Estados Pontificios. Nun período de cincuenta anos, por tanto, os presidios toscanos dispoñen dun impresionante sistema defensivo que permitiu un férreo control da zona por parte da coroa española, que se manterá até a desmembración da monarquía en Europa durante a guerra de sucesión española. En 1630, pola súa parte, Filipe IV ordenou reforzar o forte das Salinas, próximo a Orbetello, para incorporalo tamén ao sistema defensivo dos Presidios.
Baixo o vicerreinado de Juan Alonso Pimentel de Herrera, conde de Benavente, o gobernador Egidio Nunes Orejón restaurou e valorizou Porto Santo Stefano. Fixo rodear a antiga fortaleza dunha plantación de cítricos alimentada pola auga dun manancial, e fixo acondicionar dúas fontes para uso público (a pilarella e a fonte da praza) o que fixo posíbel a instalación de familias de Orbetello, Porto Ercole e Talamone.
En 1646 Orbetello viuse sometida a un sitio de case dous meses por parte das tropas francesas enviadas por Mazarino para expulsar os españois de Italia, do 9 de maio ao 20 de xullo. O 14 de xuño librouse unha batalla naval. A pesar de que este sitio resultou fracasado, os franceses si lograron a conquista de Porto Longone (que retiveron do 27 de setembro de 1646 ao 15 de xullo de 1650), despois de que conquistaran previamente o Piombino. Este episodio da guerra dos Trinta Anos permitiu exercer á Francia de Mazarino ameazas directas contra o reino de Nápoles, e iso conduciu a trastornar toda a organización da dominación española en Italia. O vicerrei español, despois desta guerra, impuxo pesados impostos en Nápoles, o que provocou unha violenta insurrección na cidade, na que Tommaso Aniello, chamado Masaniello, foi un protagonista. A denominada República napolitana foi suprimida polo duque de Arcos acompañado dunha frota que saíu de Gaeta baixo o mando de Xoán Xosé de Austria, fillo natural de Filipe IV.
Debido a que os ataques por parte dos piratas seguiron, e para defenderse dun eventual novo ataque de Francia, a coroa decidiu construír outra fortaleza na baía de Longone, Forte Focardo, que toma o nome do seu construtor Fernando Joaquín Fajardo de Requesens y Toledo como reza a inscrición que se encontra na porta interna do forte:
miniatura|300px|esquerda|Situación xeográfica do Estado dos Presidios (en vermello) na [[península Itálica.]]
Pechado o capítulo da ameaza francesa, o Estado dos Presidios viviu un notábel florecemento e, como consecuencia, unha mellora na calidade de vida dos seus habitantes. Foi precisamente durante este período cando máis se fixo sentir a influencia española, xa non só nos grandes complexos de fortificacións, senón tamén na convivencia civil, na pompa, nos costumes e incluso na lingua.
Na capital, Orbetello, fixéronse traballos para a ampliación e embelecemento da catedral, como novos altares, capelas ou sepulcros para nobres, e construíronse numerosos edificios públicos, como os palacios do gobernador de Orbetello e de Porto Ercole etc.
O gran duque fíxose querer e mesmo reclamou o título de rei de Sardeña pero, ao final, todo acabou en nada.
Desta forma chégase á guerra de sucesión española, cando as tropas imperiais desembarcan nos presidios tomando posesión dos mesmos en nome do rey de las Españas Carlos III (o arquiduque Carlos, futuro emperador Carlos VI de Austria)) ao igual que fixeran co Reino de Nápoles.
Desta forma os presidios pasaron a depender do vicerrei austríaco de Nápoles até o ano 1734 cando Carlos de Borbón (futuro rei de España), apoiado polos exércitos españois, se apoderou do reino napolitano.
Fin do Estado
O Estado dos Presidios foi oficialmente suprimido por Fernando IV en 1796, que decidiu integralo nos dominios do Reino de Nápoles co ducado de Sora. Permaneceu asociado a Nápoles até o tratado de Florencia (28 de marzo de 1801), en virtude do cal, o Estado foi cedido a Francia que o integrou no Reino de Etruria. Este último durou pouco, xa que polo tratado de Fontainebleau (23 de outubro de 1807) o Estado, como por outra parte toda a Toscana, foi anexionado a Francia, antes de integrarse no Gran Ducado de Toscana no Congreso de Viena (1815).
Lifting Me
"Lifting Me" é un sinxelo da banda irlandesa de folk rock The Corrs, sacado á venda en 1999. Foi lanzado como parte dunha promoción de Pepsi e non foi sacado de ningún dos seus álbums, aínda que posteriormente apareceu como canción extra en cando menos nunha versión do álbum recompilatorio Best of The Corrs.
Lagar (construción)
O lagar é o lugar preparado para prensar certos froitos, como as uvas, as mazás ou as olivas, co fin de que solten o líquido que conteñen. O termo deriva do nome do recipiente ou aparello mecánico onde se prensa o froito, chamado hoxe normalmente prensa, reservando o termo lagar para a construción.
O máis común en Galiza é o edificio para esmagar o bago de viño, mais tamén se chama lagar o lugar para esmagar a mazá da sidra (llagar en Asturias) e incluso a oliva para fabricar aceite.
Dende o punto de vista construtivo, non deixa de ser un pequeno alboio, fechado ou non, de cachotaría onde se atopan unha tallas e a propia prensa, que adoitaba consistir nun recipiente sobre o que acouga unha gran trabe de carballo ou castiñeiro. Os lagares remóntanse á época romana, e son moi común en Galiza, formando parte da arquitectura vernácula. Nalgunhas partes de Galiza, onde a adega se atopa no piso terreo da vivenda (casa do viño), o lagar tamén se acha aquí.
Tarsius sangirensis
Tarsius sangirensis é unha especie de mamífero primate haplorrino tarsiiforme da familia dos tarsíidos e xénero Tarsius, coñecido na bibliografía internacional como tarsio de Sangir, endémica das selvas da illa Sangir, Indonesia, situada a uns 200 km ao nordeste da illa de Célebes.
No ano 2008 unha poboación do tarsio de Sangir foi determinada como unha especie distinta, o tarsio da illa Siau (Tarsius tumpara).
Los Secretos
Los Secretos é un grupo de música pop-rock español fundado en Madrid en 1980.
Traxectoria
Relacionóuselles habitualmente coa movida madrileña, aínda que eles preferiron sempre identificarse cos grupos xurdidos baixo a influencia da new wave británica. A súa formación cambiou ao longo dos anos polas sucesivas mortes dos dous primeiros baterías e despois do compositor e cantante Pedro Antonio Díaz, pero o seu núcleo principal foi o integrado polos irmáns Javier (só ao comezo), Enrique (ata a súa morte en 1999) e Álvaro (ata a actualidade).
Encadrado nas súas orixes, xunto a outras bandas como Nacha Pop, Mamá e Trastos, no renovador movemento de música popular que veu chamarse "Nueva Ola" madrileña, Los Secretos reveláronse a través de máis dun cuarto de século en activo, e grazas a numerosas cancións consideradas clásicas (entre as que figuran "Déjame", "Sobre un vidrio mojado", "Ojos de perdida" ou "Pero a tu lado") como unha das agrupacións máis relevantes da historia da música pop-rock española. O seu momento de maior éxito profesional deuse a principio dos anos 90 cando encadearon os exitosos "Adios tristeza" e "Cambio de planes". Un momento moi delicado na súa historia veu en 1999 coa morte de Enrique Urquijo, circunstancia que con todo contribuíu a un renacer da banda coa publicación da súa homenaxe A tu lado no ano 2000.
Directo (1988)
Este é un disco de dobre CD polo que detállase as cancións de cada CD:
Can (grupo musical)
Can foi unha banda de rock experimental alemá formada en Colonia en 1968. Posteriormente etiquetada coma unha das primeiras bandas de Krautrock, trascendendo das influencias mainstream e incorporando fortes elementos minimalistas e da música do mundo no seu psicodélico estilo.
Can construíu a súa música principalmente a través da libre improvisación e da edición. A banda tivo un certo éxito comercial, con sinxelos coma "Spoon", "I Want More" e  Vitamin C , entrando nas listas de sinxelos dalgúns países. Grazas a álbums como Monster Movie (1969), Tago Mago (1971), Ege Bamyasi (1972) e Future Days (1973), a banda exerceu unha considerable influencia na música de vangarda, experimental, underground, ambient, punk rock, post-punk, new wave e electrónica.
Likud
miniatura|Logo
Selección de fútbol de Francia
A Selección de fútbol de Francia, controlada pola Federación Francesa de Fútbol membro da UEFA, é o equipo que representa a Francia en tódalas competicións oficiais, fóra de e  que posúen as súas propia seleccións recoñecidas pola FIFA. É ademais, xunto con, a única selección do mundo que gañou a Copa Mundial, os Xogos Olímpicos, a Copa Confederacións e a súa respectiva Copa Rexional, neste caso a Eurocopa.
Likud
O Likud (en הליכוד‎, transliterado HaLikud, e traducible como "A Consolidación") é un partido de centro dereita israelí.
Selección de fútbol de Francia
Francia foi un dos catro equipos europeos que participou no primeiro mundial de fútbol celebrado en Uruguai en 1930 e un dos combinados que o conseguiron gañar, xa que acadou a vitoria en 1998, sendo a selección anfitrioa, e en en Rusia. Francia tamén gañou dous Campionatos de Europa da UEFA, a primeira en 1984, liderados polo Balón de Ouro Michel Platini, e a máis recente no ano 2000, da man de Zinedine Zidane. Francia mantén unha rivalidade cos seus veciños de dende o seu primeiro encontro en 1910, por un tempo esquecida, mais retomada polas circunstancias relacionadas coa expulsión de Zidane na final do Campionato do Mundo de 2006.
Likud
A orixe do Likud está no sionismo revisionista de Vladimir Jabotinsky que deu orixe ao Herut. O Likud formouse coa coalición de La'am e Gahal para as eleccións de 1973, que se consolidou como unha coalición permanente dirixido por Menachem Begin ata que en 1988 o Likud converteuse nun único partido. En 1998 o Likud sufriu unha escisión, Benny Begin e outros membros da dereita do partido crearon un novo partido, Movemento Nacional Herut. Nas eleccións para a Knesset o Likud tivo 40 escanos (sobre 120), pero na actualidade só permanecen 25 no partido. O 21 de novembro de 2005 o Likud sufriu unha escisión ao crear o ata entón líder do partido, Sharon, un novo partido denominado Kadima. O Likud pasou a estar liderado por Benjamin Netanyahu.
Selección de fútbol de Francia
Comezos
O 1 de maio de 1904 foi o primeiro partido oficial da Selección de Francia, o cal finalizou en empate 3-3 con. Despois diso pasaron 26 anos para o primeiro Mundial de Fútbol, disputado en Uruguai 1930. A pesar de que Francia quedou terceira do Grupo A, quedou a marca de Lucien Laurent, quen foi o primeiro futbolista en marcar un gol na historia dos mundiais o 13 de xullo de 1930 no Estadio Pocitos contra a Selección de México no minuto 19 de xogo. Posteriormente, Francia competiu no Mundial de Italia 1934, onde caeu en primeira fase 3-2 con, e no Mundial de 1938 onde foron anfitrións, chegando a cuartos de final tras caer co campión vixente,.
Likud
Gobernos
O Likud tivo catro primeiros ministros de Israel: Menachem Begin (1977), Yitzhak Shamir (1983), Benjamin Netanyahu (1996) e Ariel Sharon (2001)
Selección de fútbol de Francia
Posguerra
Despois da segunda guerra mundial, Francia non xogou o Mundial de 1950, no de Suíza 1954 quedou no posto décimo primeiro da primeira fase, e en Suecia 1958 tivo unha grande actuación, chegando ao terceiro lugar comandado polo máximo goleador nun só mundial de fútbol, o dianteiro Just Fontaine, que marcou 13 goles.
Dous anos máis tarde, na primeira edición da Eurocopa en 1960, Francia foi cuarta en condición de local, logo de caer en semifinais coa e no xogo polo terceiro lugar contra. Despois das dúas importantes participacións, Les Bleus non conseguiron clasificarse ás Eurocopas de 1964, 1968, 1972, 1976 e 1980. Francia tampouco se clasificou aos Mundiais de 1966, 1970 e 1974. En Inglaterra 1966 Francia caeu eliminada en primeira fase (posto 13), sendo última do Grupo A, e en Arxentina 1978 o equipo Galo tivo outra decepcionante actuación ao quedar na fase de grupos unha vez máis (posto 12), xa que no seu grupo superárona e. Nesa Copa do Mundo, Francia apenas puido derrotar 3-1 a.
A 'era' Platini
miniatura|150px|[[Michel Platini]] A primeira gran xeración do fútbol Galo chegou a comezos da década de 1980, liderados polo capitán Michel Platini e outras figuras como Patrick Battiston, Jean Tigana e Alain Giresse. Aquel equipo obtivo o seu primeiro gran logro: o cuarto lugar en España 1982, logo de perder na rifada semifinal contra. Dous anos despois, a mesma base de xogadores dirixida por Michel Hidalgo obtivo o título de campión europeo, en condición de local durante a Eurocopa 1984. A final en París favoreceu a Francia 2-0. Ese mesmo ano o equipo olímpico gañou a medalla de Ouro en Los Ángeles 1984, vencendo na final a.
O regreso á Copa Mundial de Fútbol en México 1986, contou con Francia como un dos claros candidatos ao título. Jean-Pierre Papin e Luis Fernández uníronse ao combinado de figuras establecido dende 1982, con Platini á cabeza. Logo de avanzar a oitavos de final como segundos do Grupo C, detrás da, Francia eliminou a Italia en oitavos de final e en cuartos ao Brasil que contou na súa nómina con figuras como Sócrates, Zico e Careca. En semifinais, foi unha vez máis o verdugo dos Galos, logo de vencelos 2-0. O terceiro lugar serviu de consolación, coa vitoria 4-2 na prórroga ante a selección de Bélxica.
Despois desa xeración destacada de futbolistas, o fútbol francés de selección caeu no seu nivel logo que o equipo non puidese clasificarse aos mundiais de Italia 1990 e Estados Unidos 1994; este caso foi dramático, xa que a dúas datas do final das Clasificatorias a Estados Unidos 1994, atopábase primeira do seu grupo, e só necesitaba 1 punto para asegurar a súa presenza, restábanlle 2 partidos de local contra e, contra todo prognóstico perde 3-2 contra Israel no último minuto, e aínda peor, con Bulgaria perde no minuto 90' mercé a un gran contragolpe de Emil Kostadinov, ademais de non poder defender o seu título europeo na Eurocopa 1988. A outras dúas eurocopas, as de Suecia 1992 e Inglaterra 1996 contaron con Francia sen que fose gran protagonista.
A 'era' Zidane
miniatura|170px|esquerda|Didier Deschamps Francia foi a anfitrioa da Copa Mundial de Fútbol de 1998. Nese evento, Francia contou con favoritismo por ser o local, sen chegar a ser o máximo candidato. A pesar diso, aos poucos, o conxunto dirixido por Aimé Jacquet chegou até a final. A Xeración Dourada, liderada polo volante creativo Zinedine Zidane e integrada, entre outros, por Fabien Barthez, Robert Pirès, Thierry Henry, Laurent Blanc e o capitán Didier Deschamps gañou o primeiro título mundial para Francia o 12 de xullo de 1998 no Stade de France, tras golear 3-0 a Brasil, o campión defensor e máximo favorito.
A maioría de xogadores continuaron coa selección Gala na consecución da Eurocopa 2000 en Países Baixos e Bélxica, a cal obtiveron con gol de ouro de David Trézéguet contra Italia. Roger Lemerre, técnico reemplazante de Jacquet, e gañador do Euro 2000, levou a Francia ao título da Copa FIFA Confederacións 2001, ratificando así o dominio francés no balompé mundial, e postulando a selección como máxima favorita a reter o título no Mundial de Corea e o Xapón 2002.
miniatura|[[Zinedine Zidane]] Con todo, un punto negro na historia do fútbol francés foi a defensa do título na Copa Mundial de Fútbol de 2002, onde obtiveron o peor resultado na historia dun campión vixente na Copa do Mundo, alcanzando o 28º lugar, quedando eliminados en primeira fase, sen poder marcar un só gol. O partido inaugural no Estadio Mundialista de Seúl foi contra a debutante selección do Senegal que derrotou sorpresivamente ao campión 0-1. No segundo partido do Mundial, Francia empatou 0-0 con, chegando ao encontro contra con escasas posibilidades de clasificarse. O resultado ante os daneses foi derrota para Francia 2-0.
Tras o fracaso, Lemerre foi despedido e Jacques Santini tomou o mando técnico da Selección de Francia. Sen Zidane na nómina, Francia coroouse campioa da Copa FIFA Confederacións 2003, en condición de local, tras derrotar nunha emocionante final ó 1-0 con gol de ouro de Thierry Henry. Na Eurocopa 2004, Francia cultivou bos resultados na primeira fase, quedando primeiro do Grupo B, tras superar a por un punto, grazas á agónica vitoria 2-1 no primeiro partido de ambos no torneo realizado en Portugal. Porén, a selección de Grecia, que ao cabo foi campioa, eliminou a Francia en cuartos de final por 0-1 con gol de Angelos Charisteas.
Francia de novo cambiou de técnico para as eliminatorias europeas ao Mundial de Alemaña 2006. Jacques Santini foi substituído por Raymond Domenech, quen cunha mestura de xogadores novos, experimentados e ao mando de Zidane como capitán levou a Francia a clasificar ao Mundial. En Alemaña 2006, Francia comezou con dous empates; 0-0 contra Suíza e 1-1 fronte Corea do Sur. No terceiro partido, ao medio tempo empataban 0-0 coa debutante Togo, co que quedaban eliminados. Con todo, no segundo tempo marcáronse dous goles e clasificaron a oitavos de final, onde venceron por 3-1 a España. En cuartos de final, Francia superou a Brasil gran favorita para ser campioa por 1-0 onde Zinedine Zidane fixo o seu e na semifinal fixo o propio fronte a Portugal polo mesmo marcador. Na final Francia xogaba contra Italia na que Zinedine Zidane adianto aos seus desde o punto penalti e Marco Materazzi de cabeza empato para os seus, Francia perdeu con Italia en definición por penais quedándose co subcampionato. Aquel xogo é lembrado pola polémica agresión de Zinedine Zidane a Marco Materazzi durante a prórroga.
Uniforme
A selección de Francia ten dous uniformes. O principal é con camiseta azul, recreando o tricolor francés, polo cal a selección ten o alcume de Les Bleus (Os azuis). O segundo uniforme é vermello, a partir de 2008, aínda que historicamente fora branco. Dende 1972 e até finais de 2010, os uniformes de Francia son provistos pola marca alemá Adidas. No 2011, a empresa estadounidense Nike fabricará os uniformes do seleccionado até o 2018, nun contrato de 42,6 millóns de euros anuais, unha suma catro veces superior ao antigo contrato, o cal fai á Selección de Francia co uniforme mellor pago no mundo.
Máximos goleadores da selección
Actualizado a 16 de marzo de 2018.
Adestradores
A lista corresponde aos adestradores da selección francesa dende 1955.
Palmarés
miniatura|180px|[[Thierry Henry]]
O Rial, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
O Rial é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), un home máis ca en 2010.
Trelle, Toén
Nosa Señora dos Anxos de Trelle é unha parroquia do concello ourensán de Toén na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 123 habitantes (60 homes e 63 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón un aumento de 8 habitantes en relación ao ano 2000.
A igrexa parroquial é de planta rectangular, con muros de perpiaños. Fachada con porta adintelada e espadana de dous corpos: o inferior de dous arcos xemelgos e o superior dun só.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Interior igrexa parroquial.
Casalbieito, Codeso, Boqueixón
Casalbieito é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
1715
Outros
Historia ano a ano
Öxarárfoss
miniatura|220px|Öxarárfoss. miniatura|220px|Öxarárfoss en inverno. Öxarárfoss é unha fervenza que se atopa no Parque Nacional Þingvellir, en Islandia. Flúe dende o río Öxará por Almannagjá. A piscina que hai na base da fervenza está chea de rochas e adoita xearse no inverno. A fervenza é unha das principais atraccións do Parque Nacional e hai un camiño que a conecta co aparcadoiro que se atopa preto de alí.
Motörhead (álbum)
Motörhead é o álbum de estrea da banda británica de heavy metal Motörhead, publicado o día 21 de agosto de 1977 a través do selo Chiswick Records.
Monolingüismo
O monolingüismo é un feito sociolingüístico, psicolóxico e cognitivo asociado ao feito de falar só un idioma. É o oposto do bilingüismo e do multilingüismo.
Os habitantes de Estados Unidos, de Alemaña ou Xapón son vistos a miúdo como monolingües. As persoas cuxa lingua materna está moi estendida no mundo, é culturalmente influente ou útil economicamente teñen unha gran probabilidade de ser monolingües.
1716
Outros
Historia ano a ano
Rehab Doll
Rehab Doll é o único álbum da banda estadounidense de rock alternativo Green River, publicado en xuño de 1988 a través do selo Sub Pop Records.
Meandreiras, Ligonde, Monterroso
Meandreiras é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo.
Casaldesuso, Codeso, Boqueixón
Casaldesuso é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 53 habitantes (21 homes e 32 mulleres).
A Devesa, Codeso, Boqueixón
A Devesa é un lugar da parroquia de Codeso no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago.
Centralismo
Tradicionalmente un dos exemplos máis comúns de centralismo político é o de Francia, cuxas subdivisións xeográficas (arrondissement) teñen moi pouca autonomía.
Uvas e granito
Uvas e granito (Unha viaxe por Galicia) é un libro de viaxes da escritora inglesa Nina Epton publicado en lingua inglesa por Cassell en 1956 co título orixinal de Grapes and Granite. Foi traducido ao galego por Antonio e Francisco Fernández del Riego e publicado pola editorial Ir Indo no ano 1993, na colección Narrativa.
Relato
É a crónica da viaxe que fixo a autora por Galicia no verán de 1953. A escritora vai cun magnetófono disposta a gravar música galega, así como poesía e outras expresións orais.
Chegou en barco a Vigo, nun vapor que facía a ruta desde Londres até Buenos Aires. Hospédase na pensión Celta, a carón da estación de trens. Cun empresario vai até Baiona e até o castro de Santa Trega. Despois contacta con varias personalidades do galeguismo. Vai á casa de Xosé María Álvarez Blázquez en Coruxo, onde se celebra unha festa de aniversario, na que coñece a Colmeiro (que daquela vivía en París), Pura Vázquez, Celso Emilio Ferreiro ou o propio Paco Fernández del Riego, relación esta última que levou, moitos anos despois, á tradución do libro. Queda co grupo de amigos de se veren o 25 de xullo en Santiago de Compostela, e mentres tanto recoméndanlle visitar Ourense.
Vai en tren até a cidade das Burgas. Alí contacta con Xesús Ferro Couselo, quen está asistindo a un congreso de arqueoloxía. Xunto con el, Florentino López Cuevillas e Xaquín Lorenzo visita un poboado castrexo, e despois a catedral -da que dá unha detallada descrición- e o Museo Arqueolóxico Provincial, onde ve esculturas de Faílde, a quen coñece ao día seguinte. Xunto cos arqueólogos, e grazas a que Eleuterio González Salgado lles consegue un coche, vai coñecer os mosteiros de Oseira, Celanova -xunto coa capela de San Miguel e o santuario da Virxe do Cristal en Vilanova dos Infantes-, o de Santo Estevo de Ribas de Sil e o de San Pedro de Rocas.
O 23 de xullo vai en tren con Paco del Riego e Isidro Maiztegui até Santiago de Compostela, coincidindo coas festas do Apóstolo. A autora explica a lenda dos restos do Apóstolo Santiago e a creación do Camiño de Santiago, explicando que até a adopción do protestantismo e a aparición da Igrexa anglicana eran numerosos os peregrinos ingleses que viñan en barco. Desde a estación de tren van en autobús á praza de Galicia e logo van ao bar Derby. Alí reencóntrase cos grupos de Coruxo e Ourense, e coñece a Ramón Otero Pedrayo, Ramón Piñeiro, Xosé María Castroviejo, Perfecto López e Manuel María. Hospédase preto da catedral, e ao día seguinte vai ver os xigantes á praza da Quintana, e despois visita a catedral, o que lle dá pé para falar do pórtico da Gloria, da zanfona e de Faustino Santalices. Á noite entraron no pazo de Raxoi, de cara á praza do Obradoiro, para ver os fogos artificiais.
O día 25 foi á misa na catedral, mentres os galeguistas ían á misa en galego que se celebraba en San Domingos de Bonaval. Logo na Alameda visitou a feira de gando e probou o polbo á feira, e despois foron xantar no Hotel Compostela. Explica entón o paso de Xoán de Gante por Galicia. Despois visitou a Universidade, a capela das Ánimas en Casas, Reais, a colexiata do Sar e a Alameda. Conta que alí, ao pé da escultura de Rosalía de Castro, algún home lle botou algún piropo, que ela rexeitou con palabras de reproche.
Foi en autobús até Carballo e desde alí até Corme (Ponteceso), onde se hospedou dous días e sufriu un arrefriado. Cando se repón, sae pasear polo monte até Balarés, onde cea, e á volta asiste a unha cerimonia de bautismo anticipado. Desde alí vai en camioneta até Laxe, onde colleu o bus até A Ponte do Porto e alí outro até Camariñas. Viu como unhas mulleres facían encaixe de bolillos, e un home levouna en barca até Muxía, onde non puido visitar o Santuario da Virxe da Barca por estar pechado. Desde Camariñas vai no coche de liña a Berdoias, e alí toma o ómnibus até Fisterra. Nesta vila está con Francisco Esmorís Recamán, a quen coñecera en Ourense no congreso de arqueoloxía. En Muros contacta co rexistrador da propiedade Xesús Fabeiro, quen lle ensina a vila, e despois visita Noia.
Mentres agarda polo seu prometido Robert, que chega en barco a Vigo, vai até a illa da Toxa e reserva estancia no hotel. Pasa uns días en Sanxenxo, onde observa unha pastequeira curarlle un aire a un neno. Xa co seu mozo, visitan o mosteiro de Santa María da Armenteira, a península do Grove, A Illa de Arousa e Pontevedra. O 30 de agosto estiveron na romaría da ermida da Nosa Señora da Lanzada, e o 8 de setembro foron á romaría da Franqueira.
A seguir foron en autobús desde Vigo até Lugo, onde coñece a Xosé Fernández López. Foron en coche con Antonio Rosón pola estrada N-VI até Becerreá, onde un tratante de gando lles explica a existencia da rapa das bestas de Sabucedo. Despois Rosón levounos en coche até San Martín, onde os acolleu un seu curmán. Camiñaron até Quindous, onde xantaron, e seguiron até Piornedo, onde se hospedaron nunha palloza. Alí tiveron que pasar varios días, pois no camiño Robert escordara un nocello.
Tradución
En 1957 Paco Fernández del Riego remitiulle a Luís Seoane un exemplar do libro en inglés animándoo a que se traducise e publicase na Editorial Citania.
Terèsa Pambrun-Lavit
Terèsa Pambrun-Lavit, nada o 17 de marzo de 1954 en Lourdes, é unha escritora francesa en lingua occitana.
Fibrobacteres
Os Fibrobacteres son un pequeno filo de bacterias no que se inclúen moitas das bacterias máis importantes do rume do aparato dixestivo de moitos herbívoros, que interveñen na degradación da celulosa das plantas das que se alimentan os animais ruminantes. Membros deste filo estaban situados noutros filos. O único xénero de Fibrobacteres é Fibrobacter, que foi separado do xénero Bacteroides en 1988, no que estivo clasificado.
Terèsa Pambrun-Lavit
Traxectoria
A súa obra máis coñecida é Sho!, editada polo Institut d'Estudis Ilerdencs en 2006 e gañadora do premio de narración curta en occitano. Tamén escribiu materiais pedagóxicos como Grimpa-mandrilha, Palhassa ou (en colaboración) Allisades. Outras obras súas son Arcolin; seguit de Cèu bleu, Memòrias de peira e Passejada als quatre vents.
Fibrobacteres
Distribución
O filo Fibrobacteres considérase que está moi relacionado co grupo CFB [Cytophaga-Flavibacterium-Bacteroides]. O único xénero do filo, Fibrobacter, contén estirpes obtidas no tracto gastrointestinal de moitos mamíferos, como vacas e porcos. Describíronse neste xénero dúas especies, que son: Fibrobacter succinogenes e Fibrobacter intestinalis, que recibiron moita atención nos últimos anos debido ao interese que hai en estudar os microbios que poden degradar a fibra vexetal.
Probas moleculares baseadas na amplificación dos xenes do ARNr 16S de mostras tomadas de varios ambientes suxiren que o filo está moito máis amplamente distribuído do que se pensaba anteriormente. A maioría dos clons procedentes de ambientes mamíferos agrúpanse xunto cos clons illados xa coñecidos no chamado subfilo 1 de Fibrobacteres. Ademais, membros de Fibrobacteres do subfilo 2 foron atopados no aparato dixestivo das térmites. Debido á falta de representantes cultivados do subfilo 2, aínda non está claro a función que exercen no aparato dixestivo das térmites.
Circulación termohalina
miniatura|dereita|400px En Oceanografía chámase circulación termohalina a circulación convectiva que afecta de modo global ao conxunto das masas de auga oceánicas. Tén unha grande importancia pola súa participación significativa no fluxo neto de calor desde as rexións tropicais cara ás polares, sen a que non se comprendería o clima terrestre.
Características
A circulación é debida á convección, debida a diferenzas de densidade, coas masas máis densas tendendo a afundirse e as menos densas a ascender. No caso das masas oceánicas as diferenzas de densidade dependen de dous factores: a temperatura e a salinidade. A densidade diminúe cando aumenta a temperatura e aumenta coa salinidade.
As masas que se afonden no Atlántico e na banda oceánica meridional fano polo efecto de ventos que, ao provocar a evaporación da auga, reducen a súa temperatura ao tempo que provocan a concentración do sal. A formación de xeo cando crece a banquisa separa auga pura, deixando unha salmoira que ou ben enche as fendechas ou se mestura coa auga oceánica, amplificando o efecto. A gravidade fai que as masas arrefriadas, máis densas, se trasladen polos fondos polares.
No Atlántico Norte a densificación debida á evaporación dá orixe a unha masa de auga fría e densa que circula polo Atlántico nun camiño de retorno ao Pacífico (ao ter vedada pola actual distribución dos continentes a vía directa polo noroeste).
Sangue
miniatura|Sangue humano fraccionado por [[centrifugación. Plasma (parte superior, capa amarela), tampón (no medio, capa branca delgada) e capa de eritrocitos (no fondo, capa vermella).]] miniatura|Circulación do sangue: Vermello = oxixenado Azul = desoxixenado. O sangue é un fluído corporal dos animais que ten como función principal transportar nutrientes e osíxeno ás células e os residuos metabólicos producidos polas células. En anatomía e histoloxía o sangue considérase un tipo especializado de tecido conectivo con matriz líquida (o plasma), dada a súa orixe nos ósos e a presenza de fibras proteicas en potencia en forma de fibrinóxeno. Os termos médicos relacionados co sangue xeralmente empezan por hemo ou hemato, do grego αἷμα (haima) 'sangue'.
Nos vertebrados, o sangue está composto por células sanguíneas suspendidas no plasma sanguíneo. O plasma, que constitúe o 55% do fluído sanguíneo, é principalmente auga (92% do seu volume), e contén proteínas dispersas, glicosa, ións minerais, hormonas, dióxido de carbono (e outros produtos residuais), e nel flotan as propias células sanguíneas. A albumina é a principal proteína do plasma, que funciona regulando a presión osmótica coloidal do sangue; o plasma tamén contén os anticorpos. As células sanguíneas constitúen o 45% volume do sangue son de tres tipos: na súa maioría son glóbulos vermellos (tamén chamados eritrocitos ou hemacias), que transportan o oxíxeno, as outras son glóbulos brancos (leucocitos), que interveñen na defensa inmunitaria, e as plaquetas (ou trombocitos), que interveñen na coagulación do sangue. Os glóbulos vermellos conteñen a proteína hemoglobina, que contén ferro, e á que se une (reversiblemente) o oxíxeno que o sangue transporta, o que incrementa a capacidade de disolver oxíxeno do sangue. Ao contrario, o dióxido de carbono transpórtase extracelularmente na súa gran maioría disolvido libre no plasma en forma do ión bicarbonato.
Cando o sangue chega aos pulmóns prodúcese un intercambio de gases entre o sangue e o aire alveolar no que, por difusión, se expulsa dióxido de carbono e se capta oxíxeno. Deste modo, o sangue queda oxixenado e diríxese desde os pulmóns ao lado esquerdo do corazón. Despois sae do corazón pola aorta e o sangue oxixenado distribúese por medio de arterias e capilares por todo o corpo, onde as células consumirán o oxíxeno e cederán dióxido de carbono, de maneira que regresa ao corazón desoxixenado por veas e cargado de dióxido de carbono, desde onde é enviado aos pulmóns.
O sangue dos vertebrados é vermello brillante cando a súa hemoglobina está oxixenada e vermello escuro cando está desoxixenada. Algúns animais invertebrados teñen outras proteínas respiratorias distintas da hemoglobina, que transportan o oxíxeno e lle dan ao seu sangue outra cor. Os insectos e algúns moluscos teñen un fluído chamado hemolinfa en lugar de sangue; a hemolifa non está contida dentro dun sistema circulatorio pechado. Na maioría dos insectos este "sangue" non transporta oxíxeno.