cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
17D58E
Características
Os motores 17D58E son fabricados pola casa Isayev e funcionan alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Úsanse, xunto cos motores 11D458, na etapa Briz-M de varios foguetes rusos para o control de actitude. Teñen un pulo de 13 N, un impulso específico de 247 s e son capaces dun tempo de encendido de 3200 s.
Shenzhou 3
Shenzhou 3 foi a terceira misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 25 de marzo de 2002 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Shenzhou 3 foi o terceiro voo dunha cápsula Shenzhou. A cápsula non iba tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A bordo levaba diversa instrumentación para comprobar que as condicións serían adecuadas para os futuros astronautas. Con Shenzhou 3 probouse tamén por primeira vez o sistema de escape, formado por un foguete no extremo superior da nave durante o lanzamento. Tras sete días a cápsula de reentrada regresou o 1 de abril de 2002.
Live on Two Legs
Live on Two Legs é o primeiro álbum en directo de Pearl Jam lanzado por unha grande discográfica, editado o 24 de novembro de 1998 a través da Epic Records. O álbum estreouse no número 15 da lista Billboard 200 e foi certificado platino pola RIAA nos Estados Unidos.
Iso España
Iso España foi un fabricante español de automóbiles con sede en Madrid de 1953 ata 1959. O nome da marca foi «Iso».
Historia da Compañía
A empresa Iso Motor Italia S.A. estableceuse en Madrid e iniciou a produción en 1953 do Iso Isetta italiano. En 1959 cesou a produción logo de preto de 1.000 exemplares producidos. Presentábanse como os vehículos italianos Iso Isetta, con tres ou catro rodas. Utilizaban un motor monocilíndrico de 236 cc. Ademais da versión habitual en forma de ovo tamén fabricaron unha camioneta.
Os vehículos desta marca pódense ver en varios museos. miniatura|Furgoneta Iso España
Eleccións municipais en Baiona
Corporacións democráticas en Baiona desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Baiona]]
Lo, Vanuatu
Lo (ou Loh) é unha illa da cadea das Illas Torres na provincia de Torba en Vanuatu no Océano Pacífico. Está situada entre Linua e Toga.
Eukaryota
Os eucariontes son os organismos con células que conteñen un núcleo e outros orgánulos rodeados de membranas. Os eucariontes pertencen ao dominio Eukarya ou Eukaryota. A característica que os distingue dos procariotas (as bacterias e as arqueas) é a posibilidade de que teñan orgánulos rodeados de membrana, especialmente un núcleo celular e que contén o material xenético rodeado dunha membrana nuclear. Estes organismos constan dunha ou máis células eucariotas, abranguendo dende organismos unicelulares ata verdadeiros pluricelulares nos cales as diferentes células especialízanse en diferentes tarefas e que, en xeral, non poden sobrevivir de forma illada.
Lo, Vanuatu
Os 210 habitantes de Lo viven en dúas aldeas: Lungharegi (considerado como o centro administrativo das illas Torres) e Vipaka. Falan o dialecto Lo-toga. A illa está cuberta de espesa vexetación mide 6 quilómetros de longo e 2 km de largo. Ten unha superficie de 14 km² e unha altura máxima de 155 metros. Na illa só hai dúas mamíferos nativos coñecidos. Trátase de dúas especies de morcegos: Pteropus tonganus e Hipposideros cervinus.
Eukaryota
Características
Pertencen ó dominio Eukarya os animais, as plantas, os fungos, así como varios grupos denominados colectivamente protistas. Todos eles presentan semellanzas a nivel molecular (estrutura dos lípidos, proteínas e xenoma) e comparten unha orixe común. Os eucariontes orixináronse hai 2,7 mil millóns de anos, despois de entre 1-1,5 mil millóns de anos de evolución dos procariotas. Os fósiles máis temperáns, como os acritarcos son difíciles de interpretar. Formas que poden relacionarse inequivocamente cos grupos modernos comezaron a xurdir hai uns 800 millóns de anos, mentres que a maioría dos grupos fósiles xa se coñecen dende o final do Cámbrico, hai uns 500 millóns de anos.
Os eucariontes repártense entre catro reinos (Protista, Plantae, Animalia e Fungi), cinco, segundo Cavalier-Smith (os anteriores máis o reino Chromista), ou moitos máis (algúns consideran, pero non é punto de vista xeralmente aceptado, que é máis axeitado clasificalos en ata vinte reinos).
Pódese ver que unha forma ameboide ou flaxelar non indica a pertenza a un grupo taxonómico concreto, como se pensaba en clasificacións tradicionais, creando grupos artificiais dende o punto de vista evolutivo (ver parafilia).
Véxase tamén
Eukaryota en [[Uniprot], NCBI]
Estación de Louredo-Valos
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 159,9 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 118 metros de altitude, entre as estacións do Porriño e Redondela. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 17 de marzo de 1878 coa aperta do tramo Guillarei-Vigo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Pielinen Carelia
miniatura|200px|Localización de Pielinen Carelia. Pielinen Carelia (en finés Pielisen Karjalan seutukunta) é unha das tres subrexións da rexión de Carelia do Norte. En 2017 tiña unha poboación de 21 591 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Díaz Castro
Os apelidos Díaz Castro poden referirse a:
Obra derivada
right|thumb|300x300px|Esta montaxe fotográfica de imaxes diferentes é un exemplo de obra derivada. Unha obra derivada é, en termos lexislativos de dereitos de autor, unha obra intelectual creada a partir dunha ou outras xa existentes incluíndo aspectos que poden estar suxeitos a dereitos de autor. A obra derivada debe garantir os dereitos de autor da obra orixinal. Exemplos de obras derivadas poden ser unha tradución, unha adaptación musical, unha adaptación a outro medio de comunicación ou un resumo.
Obras derivadas e reproducións
Unha obra derivada presupón unha transformación, modificación ou adaptación dunha obra garantindo os dereitos de autor. Unha transformación puramente mecánica dunha obra orixinal (ex. criptográfica, duplicado) non é unha obra derivada senón unha reprodución.
Dereitos sobre a obra derivada
Segundo o Convenio de Berna, as obras derivadas gozan dos mesmos dereitos que as obras orixinais, sen detrimento da/s obra/s orixinal/is na/s que se basea/n. Unha obra derivada é propiedade do seu autor, a condición de que non limite os dereitos de autor do autor da obra orixinal; por iso é preciso contar coa autorización do autor orixinal, a non ser que o traballo dispoña dunha licenza libre ou se atope en dominio público.
De acordo ao Copyright Act presente no título 17 do Código dos Estados Unidos:
O dereito francés prefire o termo œuvre composite ( en español: obra composta ) aínda que tamén se utiliza ás veces œuvre dériviée. Defínese no artigo L 113-2, parágrafo 2 do Code da propriété intellectuelle como:
No dereito chileno doutra banda, a letra i do artigo 5 da Lei 17336 sobre Propiedade intelectual defínea como:
A lei de propiedade intelectual española define o que é unha obra derivada:
Mikołaj Torosowicz
Mikołaj Torosowicz (en Миколай Торосович, "Mykolai Torosovych"), nado arredor de 1605 en Lviv e finado o 24 de outubro de 1681, foi o primeiro bispo católico armenio de Lviv.
Traxectoria
Naceu en Lviv nunha familia apostólica armenia. Naquel momento, os armenios de Galicia estaban baixo xurisdición eclesiástica do patriarca da Santa Sé de Echmiadzin, en Armenia, daquela baixo dominio persa.
Con vocación relixiosa, foi enviado polos seus pais a Istambul. Foi ordenado sacerdote en 1626 en Istambul, e en 1627 nomeado bispo de Lviv da Igrexa Apostólica Armenia.
O 24 de outubro de 1630 fixo unha profesión de fe nunha cerimonia na igrexa dos carmelitas descalzos, e entrou xunto coa súa diocese en comuñón coa Igrexa Católica. A unión foi confirmada pola Santa Sé o 8 de novembro, e Torosowicz converteuse no primeiro arcebispo católico armenio de Lviv.
En 1635 Torosowicz fixo unha nova confesión de fe ante o papa Urbano VIII en Roma, e foi nomeado metropolitano de Lviv, con xurisdición sobre todos os armenios de Polonia, Moldavia e Valaquia. Foi tamén quen levou aos teatinos a Lviv.
Finou o 24 de outubro de 1681 aos 76 anos de idade.
A Lama, Vilaúxe, Chantada
A Lama é un lugar na parroquia de Vilaúxe, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 1 habitante segundo datos do INE e do IGE. era un home.
Barrios de Toquio
miniatura|dereita|250px|Mapa da porción principal de [[Toquio mostrando cidades veciñas e a baía de Toquio.]]
A Lama, Vilaúxe, Chantada
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Barrios de Toquio
Os 23 barrios especiais (特別区 tokubetsuku) constitúen a subdivisión administrativa de Toquio, no Xapón. Varían moito en tamaño (de 10 a 60 km²) e en poboación (de 40 000 a 830 000 habitantes). Setagaya é o máis populoso; Ōta, é a que ten maior extensión
Existen barrios (区 ku) noutras cidades do Xapón, mais os de Toquio son especiais. Dende a década de 197 os barrios de Toquio teñen unha autonomía maior da que teñen outros barrios, tornándose algo máis semellante a unha cidade independente que distritos dunha cidade. Cada barrio especial conta co seu propio "alcalde" (区長 kuchō) e "asemblea" (区議会 kugikai).
A poboación total dos 23 barrios é de 8,28 millóns (2002), preto de 2/3 da poboación de Toquio e un cuarto da poboación da Área do Gran Toquio. A súa densidade de poboación é de 13 333 hab./km².
Historia
Na zona dos barrios de Toquio ata 1943 existía a cidade de Toquio. Neste ano a cidade de Toquio e a prefectura de Toquio (naquel momento chamábase Tōkyo-fu) uníronse e foi fundada a nova prefectura de Toquio (chámase Tōkyo-to). E na zona antiga da cidade de Toquio fixéronse 35 barrios.
Hammer of the Gods
Hammer of the Gods é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Bottomless Pit, publicado no ano 2007 a través do selo Comedy Minus One Records. O disco foi gravado nos estudios Greg Studios II e Electrical Audio por Greg Norman, foi mesturado en Electrical Audio e mesturado en Abbey Road.
Lista da presidencia de Malí
thumb|200px|Brasón de [[Malí.]] En Malí o presidente é xefe de estado e tamén comandante en xefe das Forzas Armadas. Esta é a lista de presidentes e xefes de estado de Malí dende o 1960.
Alphenal
Alphenal (Alphenal, Efrodal, Prophenal, Sanudorm), tamén coñecido como ácido 5-alil-5-fenilbarbitúrico, é un barbiturato derivado desenvolvido na década de 1920. Ten principalmente propiedades anticonvulsivas, e foi usado ocasionalmente para o tratamento da epilepsia ou convulsións, aínda que non tan comunmente coma outros barbutiratos mellor coñecidos, como o fenobarbital.
Provincia de Kawachi
300px|miniatura|Antiga provincia de Kawachi Kawachi (河内国, かわちのくに, Kawachi-no-kuni ou 河内, かわち) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Osaca, historicamente na parte Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshu.
Kawachi limitaba coas provincias de Settsu (摂津), Yamashiro (山城), Yamato (大和), Kii (紀伊) e Izumi (和泉).
Bolsa de Rathke
miniatura|dereita|300px|Bolsa de Rathke. A bolsa de Rathke é unha estrutura embriolóxica que ten como resultado a formación da glándula pituitaria anterior ou adenohipófise, un órgano pertencente ao sistema endócrino.
A formación desta estrutura comeza coa invaxinación do ectoderma situado no teito da boca, en fronte da membrana bucofarínxea. Dita invaxinación vai paseniñamente aumentando de tamaño até se fusionar coa hipófise posterior ou neurohipófise para formar a hipófise do individuo adulto.
Desenvolvemento
A bolsa de Rathke, e por conseguinte a glándula pituitaria anterior, deriva do ectoderma.
Malia comezar a súa formación invaxinándose dende o teito da boca, finalmente perde dita conexión e faise independente, dando lugar á hipófise anterior. A parede anterior da bolsa de Rathke prolifera para formar a meirande parte da pars distalis e da pars tuberalis da adenohipófise. A parede posterior dará lugar á pars intermedia.
Laetitia Casta
Laetitia Marie Laure Casta, nada en Pont-Audemer o 11 de maio de 1978 é unha actriz e modelo francesa. Casta converteuse na rapaza "GUESS?" de 1993 a acadou aínda máis fama como "Anxo" de Victoria's Secret dende 1998 até 2000 e como imaxe de L'Oreal. Apareceu en máis de 100 portadas de populares revistas como Cosmopolitan, Vogue, Rolling Stone, Elle e Glamour. Modelou para deseñadores como Yves Saint Laurent, Jean-Paul Gaultier, Chanel, Ralph Lauren, Tommy Hilfiger, J. Crew, Louis Vuitton, Givenchy, Roberto Cavalli, Lolita Lempicka e Vivienne Westwood. Casta tamén é actriz, e apareceu en filmes como Astérix et Obélix contre César, Gainsbourg (Vie heroique), Face e La Bicyclette bleue.
Bolsa de Rathke
Relevancia clínica
A bolsa de Rathke pode dar lugar ao desenvolvemento de quistes de características benignas. Tamén é posíbel o desenvolvemento dun craneofarinxioma, un tipo de cancro que afecta ao sistema nervioso central.
Laetitia Casta
En 2000 foi escollida como imaxe da Marianne, representación feminina da República francesa.
Hau-Maka
Hau-Maka tamén chamado Haumaka, é un personaxe da mitoloxía rapanui, que lle indicou ó ariki Hotu Matu'a que era o seu destino viaxar cara a Illa de Pascua.
Lenda
A lenda conta que ó sabio Hau-Maka aparecéuselle en soños o deus Makemake, nos cales levou ó espírito de Hau-Maka a unha viaxe dende Hiva cara a unha afastada illa, que sería a Illa de Pascua.
Nesta viaxe, o espírito de Hau-Maka desprazouse cara ao leste pasando por unha serie de illas, ata acadar a oitava terra. O espírito de Haumaka recorreu a illa identificando un total de 28 sitios cos seus nomes. Así, nesta illa atoparía tres illotes fronte ó Rano Kau (Motu Kao kao - Motu Nui - Motu Iti), e identificounos como "Ko nga Kope Ririva Tutuu Vai a te Taanga" (os fermosos fillos de Te Taanga que están sobre a auga). Despois de ascender polo volcán Rano Kau, chamaríao "Te Poko Uri a Haumaka o Hiva". O cráter pequeno chamado "Te Manavai". Logo diríxese á costa sur buscando unha residencia para o Ariki, recoñecendo distintos lugares ata que chega a Rangi Mea Mea (Ceo Vermello), referíndose ó solpor en Ovahe. Posteriormente chegaría ó cerro Hau Epa que nomearía como "Maunga Hau Epa", e observaría as areas brancas dunha praia nun lugar que chamaría "Oromanga a Haumaka o Hiva"; considerándoo un sitio axeitado para a residencia do Ariki, e á baía inmediata chamada "Hanga Mori A One" (Anakena). Así, tras recoñecer outros tantos sitios, nomea á illa "Te Pito o te Kainga a Haumaka o Hiva".
Así, logo de percorrer a illa, o espírito de Hau-Maka regresou ó seu corpo que se atopaba en Hiva. Posteriormente contaría a súa visión ó seu irmán Huatava, e como membro da liñaxe real (Ariki Paka), dirixiuse ó Ariki Hotu Matu'a, para contarlle o seu soño. Este feito faría que o Ariki Hotu Matu'a enviase unha embarcación con sete mozos, (Os dous fillos de Haumaka: Ira e Raparenga; e os cinco fillos de Huatava: Ku’u Ku’u, Ringi Ringi, Nonoma, U’ure e Mako’i); expedición que remataría na posterior chegada do Ariki Hotu Matu'a á Illa de Pascua; e con el o poboamento desta.
Fonte do Ídolo
miniatura|300px|dereita A Fonte do Ídolo é un monumento romano da cidade de Braga, en Portugal. Localízase na Rúa do Raio, na zona central da cidade.
Historia
A cidade romana de Bracara Augusta foi fundada arredor do ano 16 a.C, na época de Augusto, sobre unha antiga oppdida que servira de capital aos brácaros, un pobo galaico que gobernara de forma autónoma aquela rexión antes da chegada de Roma. No Imperio, xeralmente tolerante en materia relixiosa, permitíase o culto a divindades locais, alén dos deuses estritamente romanos. A Fonte do Ídolo insírese nese contexto, sendo un santuario dedicado a unha dinvindade local chamada Tongoenabiago, -se ben algúns autores cren que este nome podería aludir á deusa Navia ou Nabia (tongoe-nabia-ago)-, que nun caso coma no outro, amosa estar asociada a cursos de auga.
Posibelmente construída no século I d.C, A Fonte do Ídolo consiste nunha fonte de auga con inscricións e figuras esculpidas nun afloramento natural de granito. Nunha inscrición pode lerse o seguinte: CE]LICUS. FRONTO ARCOBRIGENSIS AMBIMOGIDUS FECIT, isto alude ao promotor da fonte, de nome Célico Fronto, natural de Arcóbriga, e talvez co cargo de Ambimogido. Preto desa inscrición encóntrase unha figura vestida cunha toga, que podería representar o dedicante, é dicir a Célico Fronto. Ao carón, sobre a fonte de auga, atópase outra figura esculpida: un busto, erodido, dentro dun nicho de perfil clásico cunha figura no frontón. Preto desa figura existe tamén outra inscrición co nome do dedicante e o nome da divindade Tongoenabiago, que probabelmente está representada pola figura do nicho. Preto da fonte foron tamén descubertos vestixios arquitectónicos que indican que o santuario pode ser parte dun templo.
A Fonte do Ídolo é o único monumento romano de Bracara Augusta que sobrevive intacto até os nosos días, sendo moi importante polas informacións que fornece sobre o culto relixioso que os galaicos aínda profesaban na época romana.
Misa do Galo
A Misa do Galo é o nome dado nos países católicos á misa celebrada despois da cea de Noiteboa que comeza arredor das doce da noite do día 24 para o 25 de decembro.
Orixe
Parece estar relacionado co canto do galo que anuncia o día, simbolizando que nesa noite chega a luz que vence o príncipe das tebras, é dicir, o demo. Tamén hai unha lenda cristiá segundo a cal, na noite do 24 de decembro, un galo tería cantado e por ende anunciado a chegada do Mesías.
O Papa Sisto III introduciu no século IV a celebración en Nadal dunha vixilia nocturna, tras canta-lo galo, é dicir, a partir da medianoite, nun pequeno oratorio chamado ad praesepium, ante o presebe, situado tralo altar maior da Basílica de Santa María a Maior de Roma. Desa expresión temporal xorde o nome de Misa do galo á que se celebraba nese momento.
Dentro da celebración festiva desta data, inclúense bromas entre os fieis que asisten á misa, como cose-las saias de dúas mulleres que senten xuntas ou botar tinta na pía da auga bendita.
Digital Mystikz
miniatura|Logo de DMZ. Dixital Mystikz son un dúo de produtores de dubstep (formados por Mala e Coki – coñecidos como Malibu e Coke na adolescencia) do suburbio de South London en Norwood. Con Loefah e Sgt. Pokes, que forman o grupo ASBO (All Soundbwoy Out), eles operan co selo discográfico DMZ e promoven a casa nocturna bimestral DMZ, no complexo de baladas Mass en Brixton, Londres. O Dj da BBC Radio 1 John Peel foi un dos primeiros en apoiar a Dixital Mystikz, colocándoos na edición 2004 da súa lista anual de 50 mellores, na 29ª posición. Están entre os máis famosos nomes da escena dubstep.
Barro, Oín, Rois
Barro é un lugar da parroquia de Oín no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (10 homes e 14 mulleres), o que supón un aumento respecto de 1999 cando tiña 20 habitantes.
Nuno Fernandes de Rodeiro
Nuno Fernandes de Rodeiro ou Munio Fernández de Rodeiro foi un nobre galego que desempeñou o cargo de meiriño maior do reino de Galicia entre 1239 e 1252.
Michel Rolle
Michel Rolle, nado Ambert, Basse-Auvergne o 21 de abril de 1652 e finado en París o 8 de novembro de 1719, foi un matemático francés.
Traxectoria
Dedicouse preferentemente á teoría de ecuacións, dominio no que atopou diversos resultados, entre os que destaca o recoñecido teorema que leva o seu nome formulado en 1691. Este resultado representa unha aplicación da teoría de funcións á de ecuacións alxébricas. Tamén inventou a notación \sqrt[n]{x} para designar a enésima raíz de x.
Estación de Tui
Tui é unha estación de tren de Adif, situada na cidade de Tui, provincia de Pontevedra. Está situada na liña Vigo-Porto.
Club Deportivo La Muela
O Club Deportivo La Muela é un club de fútbol de España, do concello de La Muela, na provincia de Zaragoza. Fundado en 2005 e compite na Rexional Preferente de Aragón, tras descender na tempada 2010–11 por problemas económicos.
Historia
O Club Deportivo La Muela refundouse en 2005. Protagonizou desde a súa volta ao fútbol aragonés tres ascensos consecutivos chegando a Terceira División, onde na súa primeira tempada acadou o cuarto posto. Na súa segunda tempada nesta tempada, a pesar de ter como obxectivo a permanencia e de sufrir graves problemas económicos, conseguiu o ascenso á Segunda División B ao quedar en segunda posición tras o CD Teruel con 90 puntos e superar tres eliminatorias que lles enfrontou ao Marino de Tenerife, o Constancia de Inca e o Cerceda galego.
Estadio
O CD La Muela xoga no Estadio Clemente Padilla, con capacidade para 1.500 persoas.
Cadro 2010/11
Actualizado a 1 de setembro de 2010.
Mohsen Rabiekhah
Mohsen Rabiekhah, nado en Teherán, Irán, o 24 de xullo de 1987, é un futbolista iraniano.
Igrexa de Alskog
A igrexa de Alskog (sueco: Alskogs kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Alskog, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
Probablemente no lugar houbo unha igrexa de madeira anterior, da que se conservarían restos nas construcións de madeira do primeiro piso da presente torre. Atopáronse tres táboas con restos de alcatrán, o que indica que serviron como parede exterior dese edificio de madeira.
A igrexa de pedra comezou a construírse na segunda metade do século XII. Primeiro construíronse un coro cunha ábsida que foi demolido para construír o presente coro de estilo gótico ao redor do ano 1300. Desta primeira construción consérvaronse algúns restos do muro baixo o chan do novo coro e partes do portal e das fiestras.
A parte máis antiga do actual edificio é a nave, que data do primeiro cuarto do século XIII. Esta amosa un portal sur pouco común, decorado con esculturas. No seu interior, a nave está dividida en dúas partes por dúas columnas centrais engadidas despois da súa construción e ten un teito abovedado. A torre é posterior, do segundo cuarto do mesmo século. O seu portal amosa semellanzas co portal da torre da catedral de Visby. O coro e a sancristía, moito máis grandes, foron engadidos ao redor do ano 1300. Os plans probablemente eran reconstruír toda a igrexa e convertela nun edificio gótico máis grande, pero por algunha razón só se recostruíu a parte leste da igrexa.
Inventario
Do seu mobiliario, a cruz triunfal, que data de ao redor do ano 1200, é talvez o máis destacable, xunto coa ricamente tallada pía bautismal que aínda ten importantes restos da súa cor orixinal e que é da mesma época. Tamén sobreviviron algunhas esculturas medievais separadas que orixinalmente formaban parte dun retablo do século XIV. As fiestras da igrexa conservan varios paneis de vidreiras de ao redor do ano 1300, probablemente de cando foi construído o coro. Estas amosan escenas da vida de Xesús. Da época tras a Reforma destaca o púlpito, feito en 1586 e sendo o máis antigo de Gotland. A igrexa tamén ten un par de bolsas bordadas para a recolección de esmolas feitas en Istanbul en 1775. Estas chegaron á igrexa da man do sacerdote da legación sueca na cidade, que era fillo dun pastor na igrexa de Alskog.
Proente, Dormeá, Boimorto
Proente é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do INE, que era 1 muller.
María Dueñas
María Dueñas Vinuesa, nada en Puertollano (Cidade Real) en 1964, é unha escritora española, profesora de lingua e literatura inglesa na Universidade de Murcia.
Traxectoria
En 2009, publicou a súa primeira novela El tiempo entre costuras, que foi traducida a máis de 25 idiomas. Por esta obra recibiu moitos premios literarios como o Premio Ciudad de Cartagena de Novela Histórica, o máximo galardón que se outorga na Semana da Novela Histórica. Ademais, a novela foi adaptada como serie por Antena 3, converténdose nun éxito de audiencia.
En 2011 recibiu o Premio de Cultura, na categoría de Literatura.
En 2012 publica a súa segunda novela, Misión Olvido.
Provincia de Izumi
300px|miniatura|Antiga provincia de Izumi.
Toga, Vanuatu
Toga é unha pequena illa no Océano Pacífico do estado de Vanuatu. É a máis meridional das Illas Torres na provincia de Torba. Está situada ao sur de Lo.
Aeroporto de Nuuk
O aeroporto de Nuuk é un aeroporto que serve a Nuuk, a capital de Groenlandia. Serve como base técnica e cidade focal para Air Greenland, a aeroliña nacional do país, unindo a capital con varias cidades do oeste e suroeste de Groenlandia, incluído o centro de conexións da aeroliña no aeroporto de Kangerlussuaq. Con voos cara a Islandia, o aeroporto de Nuuk é tamén un dos seis aeroportos internacionais do país, pero Reiquiavik é o seu único destino internacional.
A comezos dos anos 60 hidroavións da creada recentemente Air Greenland aterraron no porto de Nuuk. En 1965 a aeroliña investiu nunha frota máis robusta baseada no grande helicóptero Sikorsky S-61, que serviu a cidade durante as seguintes catro décadas, incluso despois da construción dun aeroporto con capacidade para operar os avións STOL de Havilland Canada Dash 7 que dominan o aeroporto dende os anos 70.
O aeroporto construíuse para servir a cidade máis grande de Groenlandia, aínda que debido a problemas de espazo nunha localización montañosa e a problemas meteorolóxicos non é capaz de proporcionar servizo a grandes avións de pasaxeiros ou de longo alcance. Unha grande ampliación non é unha opción aceptable debido á proximidade coa área urbanizada dos distritos periféricos de Nuuk, aínda que o tema continúa a ser obxecto dun debate interno no país.
Toga, Vanuatu
A illa está rodeada por un arrecife estreito que se afunde rapidamente dentro do mar en augas profundas. O lado oriental da illa elévase suavemente cara ao interior con tres niveis de aumento da altitude de ata 240 m sobre o nivel do mar (Monte Lemeura, unha pequena meseta plana).
Toga é a illa máis poboada de Torres, cos seus 276 habitantes distribuídos en dúas aldeas principais: Liqal e Litew.
Provincia de Izumi
Izumi (和泉国, いずみのくに, Izumi-no-kuni ou 和泉, いずみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Osaca, historicamente na parte Kinai, actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshu.
Izumi limitaba coas provincias de Settsu (摂津), Kawachi (河内) e Kii (紀伊). A capital da provincia de Izumi estaba en actual cidade de Izumi.
Historia
A provincia de Izumi foi fundada en 8 de maio de 757.
No período de Edo de Shogunato de Tokugawa, dentro da provincia situábanse dous dominios de Han, o dominio de Kishiwada (岸和田藩, きしわだはん) e o dominio de Hakata (伯太藩, はかたはん).
Estación de Filgueira
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 84,3 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 72 metros de altitude, entre as estacións de Ribadavia e A Frieira. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 18 de xuño de 1881 coa aperta do tramo Ourense-Arbo da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 14 de xuño de 2016.
Pilotos de Fórmula 1 de España
miniatura|Fernando Alonso nun Ferrari no Gran Premio de Malaisia de 2012 Houbo quince pilotos de Fórmula 1 de España, o máis exitoso deles Fernando Alonso gañou o campionato mundial de pilotos dúas veces. Alonso é o único campión español e o único piloto de España que gañou un Gran Premio. Pedro de la Rosa e Alfonso de Portago son os outros únicos pilotos españois que lograron estar no podio, terminando ambos en segundo lugar.
Pilotos actuais
No tempada de Fórmula 1 compiten dous pilotos españois.
Fernando Alonso debutou na Fórmula Un con Minardi, pero o equipo tivo dificultades para lograr un coche competitivo. Trasladouse a Renault para ocupar un posto de probador e logo déuselle un asento de carreiras co equipo en. Gañou o campionato de pilotos en e retivo o título ao ano seguinte. No seu momento foi o gañador e o campión máis novo, aínda que os rexistros xa foron superados por Sebastian Vettel. Trasladouse a McLaren para a tempada, pero tivo unha tensa relación co equipo, volvendo a Renault nos seguintes dous anos. En converteuse no primeiro piloto de Ferrari, gañando cinco carreiras no camiño ao segundo posto no campionato. Alonso terminou segundo no campionato en tanto en como en. Unha enquisa en Autosport entre 217 pilotos de Fórmula Un, Alonso foi votado como o 9º piloto máis grande de F1 de todos os tempos, e foi etiquetado como "o piloto máis completo no deporte".
Carlos Sainz comezou a súa carreira na Fórmula Un en, pilotando para a Scuderia Toro Rosso.
Ex pilotos
O piloto Pedro de la Rosa tivo unha longa carreira na Fórmula Un logo de debutar en. Estivo dous anos con Arrows antes de ocupar un posto de probador en Jaguar. Déuselle un posto de carreira substituíndo a Luciano Burti logo de catro grandes premios e permaneceu co equipo para o ano seguinte. Trasladouse a McLaren como piloto de probas, volveu a competir cando Juan Pablo Montoya deixou o equipo en. Durante as oito carreiras restantes anotou 19 puntos, incluíndo un segundo posto. Perdeu o seu asento en carreira para Lewis Hamilton, pero quedou como piloto de probas ata cando asinou con BMW Sauber. Cesárono logo de 14 carreiras e volveu ao seu posto de probador en McLaren. Unha vez máis se asegurou un posto nas carreiras, pilotando para HRT en.
miniatura|Jaime Alguersuari debutou á idade de 19 anos e 125 días Jaime Alguersuari fixo o seu debut a metade da tempada. Converteuse no piloto máis novo en competir nas carreiras de Fórmula Un, á idade de 19 anos e 125 días. Toro Rosso despediu a Sébastien Bourdais e contratou a Alguersuari que tamén pilotou para o equipo en e. Non lle renovaron ao final da tempada e non logrou fichar por ningún outro equipo para a tempada 2012.
Marc Gené comezou na Fórmula Un en e pilotou durante dúas tempadas con Minardi. Asinou como o piloto de probas de Williams en e substituíu a Ralf Schumacher unha vez en  e dúas veces en.
Luis Pérez-Sala foi o director do equipo español HRT, asumiu o papel en decembro de 2011. Como piloto Pérez-Sala correu con Minardi nas tempadas e, terminando menos da metade das carreiras e anotando un só punto por un sexto lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1989.
Adrián Campos conduciu con Minardi en, pero tivo unha tempada moi pobre, debido principalmente á falta de fiabilidade mecánica. Terminou unha soa carreira, a súa carreira de casa, e foi cesado en logo de non poder cualificar en tres carreiras consecutivas. En 1998 fundou Campos Racing, que competiu nunha variedade de disciplinas de carreiras e logrou éxitos con Marc Gené e Fernando Alonso. Gañou un lugar para o equipo na grella de F1 de que evolucionou logo da toma de control dirixido por José Ramón Carabante, en HRT.
Roberto Merhi correu para Manor Marussia en.
Emilio de Villota participou en 14 carreiras en catro tempadas, pero só se clasificou para dous delas. Ambas carreiras foron con McLaren en e de Villota foi incapaz de terminar máis arriba que do 13º lugar. A súa filla, María de Villota, foi unha piloto de probas de Fórmula 1 pero non competiu nunca. En xullo de 2012 estaba probando un Marussia cando chocou contra un camión de apoio, sufrindo lesións na cabeza que terminaron a súa carreira deportiva.
Francisco Godia participou en 14 carreiras con Maserati a través dunha andaina que se estendeu desde ata. O seu mellor resultado produciuse en cando terminou en cuarto lugar nos Grandes Premios italiano e alemán.
Juan Jover, Antonio Creus , e Emilio Zapico , todos participaron nun só un Gran Premio cada un, pero non completaron a carreira.
Narvi (lúa)
Narvi ou Saturno XXXI, é unha lúa de Saturno. Foi descuberta por un equipos de astrónomos liderados por Scott S. Sheppard no 2003 e recibiu a designación temporal de S/2003 S 1.
Descrición
Narvi ten uns 6,6 kms de diámetro, e orbita Saturno a unha distancia media duns 19,371 millóns de kms en 1006,541 días, cunha inclinación orbital de 137° respecto da eclíptica (109° respecto do ecuador de Saturno), posúe un movemento retrogrado e unha excentricidade orbital de 0,320.
Nome oficial
Recibiu o seu nome oficial en xaneiro do 2005, o seu nome sería Narvi que procede da mitoloxía nórdica, coñecido tamén coma Narfi ou Nari, fillo de Loki e Sigyn, Narvi sería asasinado para castigar a Loki polos seus crimes. Os deuses tornaron ó seu irmán Váli nun lobo que o degolaría. As entrañas de Narvi foron usadas para converter a Loki en pedra para sempre, ou coma mínimo ata a chegada do Ragnarok. O nome foi aprobado polo grupo de traballo para a nomenclatura planetaria da UAI o 21 de xaneiro do 2005.
Alpha Oumar Konaré
Alpha Oumar Konaré, nado o 2 de febreiro de 1946 en Kayes, Malí, é profesor universitario e foi o presidente de Malí entre 1992 e 2002.
En setembro de 2021, Alpha Oumar Konaré foi hospitalizado urxentemente en Marrocos no hospital Cheikh Zaid de Rabat.
Butobarbital
miniatura|dereita|220px|Estrutura de butobarbital. Butobarbital é unha droga somnífera derivada dos barbitúricos tamén coñecida como butobarbitone, butethal ou butenil. Emprégase nos casos das persoas que sofren imsomnio severo. Foi desenvolvida polos irmáns Poulenc (agora parte de Rhône Poulenc) en 1921.
Vicente Palmaroli
Vicente Palmaroli González, nado en Zarzalejo (Madrid) o 5 de setembro de 1834 e finado en Madrid o 25 de xaneiro de 1896, foi un pintor español do período romántico que evolucionou cara á pintura de xénero costumista na liña de Mariano Fortuny.
Traxectoria
Fillo de Gaetano Palmaroli, pintor e litógrafo italiano, sucedeuno á súa morte (1853) na praza de litógrafo do departamento que baixo os auspicios de Francisco de Agarrades creouse no Museo do Prado co apoio de José Madrazo. Dende 1848, estudou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando, onde tivo como profesores a Federico de Madrazo e a Pérez Villamil.
En 1857 marchou a Roma, e formou parte do grupo de pintores pensionados españois que se reunían no Café Greco (Luís Álvarez Catalá, Dióscoro Puebla, José Casado del Alisal, Rosales, Mercadé, Fortuny, Alejo Vera y Estaca entre outros). Durante esa estancia, conseguiu a medalla de primeira clase na Exposición Nacional de 1861 polo Sermón de la capilla Sixtina. En 1862, presentou dúas obras realizadas en Italia á exposición Nacional de Belas Artes de Madrid, obtendo medalla de primeira clase con Pacuccia, retrato dunha campesiña napolitana, e medalla de segunda clase por Sacra Conversazione. Durante esa época dedica gran parte da súa actividade ao retrato (Sofía Reboulet, esposa do pintor, Retrato de la infanta Isabel de Borbón, Retrato de Amadeu I de Savoia, Retrato de Antonio Alcalá Galiano). De novo, volveu en 1863 e permaneceu alí até 1866.
En 1871, obtivo outra primeira medalla coa obra Los enterramientos de la Moncloa el 3 de mayo de 1808. Da súa pintura costumista cabe destacar dous cadros realizados en 1883: El concierto e Confesión (cuxa figura masculina é o fillo do pintor, Vicente Palmaroli Reboulet, á idade de 14 anos, nas praias de moda da costa de Trouville). En 1872 foi admitido como académico de número na Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Un ano despois, installouse en París como pintor de tableautin e, posteriormente, trasladouse a Roma ao ser nomeado director da Real Academia Española de Belas Artes, até ser sucedido en 1891 por Alejo Vera y Estaca.
Director do Museo do Prado
Baixo a dirección do arquitecto Fernando Arbós realizouse un proxecto para proceder a instalar as vivendas dos empregados na ampliación lateral dos pavillóns de chatarras, como prevención de incendios en 1895. Tamén fixo traer de Sevilla a obra de Federico Madrazo, Las Marías en el sepulcro, procedendo á súa restauración por mor do mal estado da tea. A xeneralidade das obras agregadas por doazón ou adquiridas ao fondo artístico do Museo do Prado durante o período do seu mandato pasaron máis tarde a formar parte da colección do Museo de Arte Moderna.
Morte
Morreu en 1896, e foi soterrado cemiterio de San Justo de Madrid. Foi un autor moi prolífico, e ao morrer legou a seu fillo máis de cento cadros cos que se levou a cabo unha exposición. O Museo do Prado conserva e ten catalogadas trinta e tres obras de Palmaroli, entre a que poden mencionarse: Los enterramientos de la Moncloa el 3 de mayo de 1808 (1871), Concepción Miramón de Duret, Modelo en el estudio del pintor, o citado Retrato de Amadeu I de Saboia e máis La confesión. No Museo de Xaén, cedido pola pinacoteca, atópase o Martirio de Santa Cristina.
Igrexa de Västergarn
Historia e arquitectura
Ao norte da presente igrexa atópanse os cimientos dunha igrexia románica anterior. O edificio actual, construído a mediados do século XIII, é só o coro dunha igrexa moito máis grande que nunca chegou a rematarse, quizais debido a un declive nas fortunas locais por motivo da guerra civil que sufriu Gotland en 1288, e no presente trátase da igrexa medieval máis pequena da illa. A meirande parte do seu interior data da época posterior á Reforma. Un elemento digno de mención do seu interior é o barco votivo que data do ano 1637.
Collinstown
Collinstown en irlandés Baile na gCailleach é unha vila do condado de Westmeath, situado a 18 km ao nordeste da cidade do condado Mullingar. Collinstown é unha parroquia católica e conta con case 700 habitantes.
Scott Cunningham
Scott Douglas Cunningham, nado en Royal Oak (Míchigan) o 27 de xuño de 1956 e finado o 28 de marzo de 1993 foi autor de libros sobre a Wicca (coma a Guía do Practicante Solitario) e outras alternativas relixiosas. O seu nome está asociado á maxia natural. É recoñecido coma un dos autores con máis influxo e máis revolucionarios no campo da maxia natural.
A súa vida
Scott Cunningham foi o segundo fillo de Chester Grant Cunningham e Rose Marie Wilhoit Cunningham.
A familia Cunningham mudouse a San Diego (California) no outono de 1959, debido a problemas de saúde da nai de Scott. Cunningham viviu en San Diego até a súa morte. Scott tivo un irmán máis vello, Greg, e unha irmá máis nova, Cristine.
Cando chegou á escola superior asociouse a unha rapaza coa que comezou a coñecer o mundo do ocultismo e os coventículos. A compañeira de clases introduciuno na Wicca e adestrouno na espiritualidade pagá. Scott foi iniciado en varios coventículos tradicionais.
Scott Cunningham estudou literatura creativa na Universidade de San Diego, onde se inscribiu en 1978. Despois de dous anos no programa, non obstante, tiña máis traballos publicados que varios dos seus mestres e saíu da universidade para escribir a tempo completo.
En 1983 diagnosticóuselle linfoma. Co pasar dos anos a súa saúde foise deteriorando e en 1990, mentres daba unhas conferencias en Massachusetts, diagnosticóuselle meninxite. Sufriu algunhas infeccións provocadas polo cancro e finalmente morreu en 1993, con 36 anos.
Fernando Martínez Randulfe
miniatura|300px|[[Víctor Fernández Freixanes|Víctor Freixanes, Camilo Nogueira, Ana Gandón e Fernando Martínez Randulfe en 2016.]] Ángel Fernando Martínez Randulfe, nado en Ourense en 1934 e finado en Vigo o 12 de marzo de 2022, foi un avogado e político galego, que militou en Esquerda Galega.
Estación de Verdía
Verdía é un apeadoiro de Adif, situado en Verdía, no concello de Santiago de Compostela, provincia da Coruña. Está situada na liña A Coruña-Vigo e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.
Fernando Martínez Randulfe
Traxectoria
Aínda que naceu en Ourense e comezou a traballar no colexio Concepción Arenal desa cidade, propiedade do seu pai Ángel Martínez Doval, trasladouse a Vigo, onde desenvolveu a súa carreira profesional como avogado especializado en asuntos laborais, no despacho fundado con Elvira Landín. Vencellado inicialmente aos xesuítas, afiliouse a Esquerda Galega, encabezou a candidatura polo provincia de Ourense nas primeiras eleccións autonómicas, pero non conseguiu escano. Catro anos máis tarde si que o obtivo, ao figurar como número dous da candidatura do PSG-EG pola provincia de Pontevedra nos comicios de 1985.
Nos últimos anos foi presidente de Esculca, observatorio para a defensa dos dereitos e liberdades civís en Galicia. Finou en Vigo o 12 de marzo de 2022.
Vida persoal
Estivo casado con Elvira Landín, coa que tivo dúas fillas, Amaya e Iria. É irmán de quen fora senador do PPdeG Manuel Martínez Randulfe e da embaixadora Teresa Martínez Randulfe, ademais de catro irmáns máis.
OSIRIS-REx
OSIRIS-REx (Origins, Spectral Interpretation, Resource Identification, Security, Regolith Explorer) é unha sonda espacial da Universidade de Arizona e da NASA lanzada o 8 de setembro de 2016 mediante un foguete Atlas 5 desde Cabo Cañaveral para estudar e recoller mostras do asteroide 101955 Bennu.
Características
OSIRIS-REx é a terceira misión do programa New Frontiers. Foi deseñada para estudar e recoller mostras dun asteroide próximo á Terra, 101955 Bennu, un asteroide carbonáceo de categoría Apolo, potencialmente perigoso. Os obxectivos de OSIRIS-REx son:
A nave foi lanzada o 8 de setembro de 2016 e chegou Bennu en decembro de 2018, estudandoo ata a recollida de mostras que tivo lugar en outubro de 2020. OSIRIS-REx deixará Bennu en 2021 para enviar as mostras recollidas nunha cápsula de reentrada atmosférica na Terra en setembro de 2023.
A forma da nave é aproximadamente cúbica, con 2,72 m de altura e 3,1 m de ancho, e con dous paneis solares cunha superficie total de 8,5 m2 que xeran enerxía que é almacenada en varias baterías de ións de litio. A masa ao lanzamento, incluído propelente, era de 1529 kg. O sistema de propulsión usa propulsores de 200 N de pulo alimentados por hidracina e as comunicacións teñen lugar a través dunha antena parabólica de 2 m de diámetro. O mecanismo de recollida de mostras usa un brazo robótico denominado TAGSAM (Touch and Go Sample Acquisition Mechanism) cun cabeceiro cun área de recolección e un sistema de chorros de nitróxeno para mover o regolito da superficie do asteroide e metelo no sistema de captura.
Ademais do sistema de recollida de mostras OSIRIS-REx leva a bordo os seguintes instrumentos:
Raquel Casal
Raquel Casal García, nada en Pontevedra o 16 de decembro de 1944, é unha historiadora e arqueóloga galega.
Traxectoria
Fixo escavacións nos castros de Neixón (Boiro) e Troña (Ponteareas) e no castelo da Rocha (Padrón).
Vida persoal
Casou con José Martínez Couselo, xornalista, e tivo catro fillos, entre eles Pepe Martínez, adestrador de baloncesto e Raquel Martínez Casal, xornalista. O seu xenro é Rafa Sisto, alcalde de Teo.
Shenzhou 4
Shenzhou 4 foi a cuarta misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 29 de decembro de 2002 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Shenzhou 4 foi o cuarto e último voo non tripulado dunha cápsula Shenzhou antes do primeiro voo tripulado chinés, a Shenzhou 5. A cápsula non iba tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A bordo levaba diversa instrumentación para comprobar que as condicións serían adecuadas para os futuros astronautas. Tras sete días no espazo a cápsula de reentrada regresou o 5 de xaneiro de 2003.
Sistema de elocución
Un sistema de elocución é modo expresivo ou estratexia discursiva que serve para a presentación verbal no discurso de accións, personaxes, pensamentos, sentimentos, ambientes, épocas, obxectos... Os sistemas de elocución fundamentais son a argumentación, a exposición, a narración, a descrición, o diálogo, e o monólogo.
Ribadiso da Fraga, Dormeá, Boimorto
Ribadiso da Fraga é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 4 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
Condado de Tukuma
Tukuma é un dos condados nos que se atopa dividida Letonia. Etnicamente está composto por un 83,9% de letóns, un 9,3% de rusos, un 2,2% de alemáns, un 1,3% de ucraínos, un 1% de polacos e un 1% de lituanos.
Eleccións municipais en Baleira
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Baleira]] Corporacións democráticas en Baleira desde a aprobación da Constitución de 1978.
Basilea-Campo
O cantón de Basilea-Campo (en alemán: Basel-Landschaft, francés: Bâle-Campagne, en italiano: Basilea Campagna, en romanche: Basilea-Champagna, no dialecto alemán suízo: Basel-Land/Baselbiet) é un semicantón da confederación Suíza.
North Las Vegas
North Las Vegas ou Las Vegas, Norte é unha cidade no condado de Clark, Nevada, Estados Unidos, localizada na área metropolitana de Las Vegas. A poboación de North Las Vegas foi estimada en 197,597 no 2006, converténdoa na cuarta cidade máis grande do estado de Nevada despois de Las Vegas, Henderson e Reno.
A cidade está xusto ao norte de Las Vegas e do pobo non incorporado de Sunrise Manor. North Las Vegas é o lugar das comunidades planas de Aliante e O Dorado. North Las Vegas é probablemente mais coñecida por estar preto da Base Das Forzas Aéreas de Nellis.
Historia
North Las Vegas foi incorporada coma unha cidade o 16 de maio de 1946.
Xeografía
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade tiña unha área total de 78.5 millas cadradas (203.3 km²).