cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Condado de Gotland
Prehistoria
Outra proba da riqueza dos gotlandeses son as 95 igrexas de pedra, coa súa casa reitoral e algunhas delas con kastal (torres defensivas), que os habitantes de Gotland construíron gradualmente dende prncipios do século XII ata mediados do século XIV.
Idade Media
Durante o século XII os gotlandeses comezaron a formalizar as súas conexións co mundo exterior, tanto a través do comercio (asináronse varios tratados comerciais, como por exemplo coa cidade alemá de Lübeck) como a través da emerxente organización eclesiástica, pasando a formar parte da diocese de Linköping ao redor do ano 1130. Nese tempo comezouse tamén a cuñar moeda propia con modelos de moedas alemás e frisias contemporáneas.
A mediados do século XII Visby comezou a medrar como cidade e como lugar de comercio. Porén, a primeira mención escrita da cidade data de ao redor do ano 1225 na Crónica de Henrique de Livonia onde ”Wysbu” é mencionado como porto para peregrinos alemáns. Inicialmente a cidade era totalmente gotlandesa, pero co tempo converteuse nun lugar de reunión para "moitas xentes", como di o prefacio da lei da cidade de Visby. Os máis numerosos eran os alemáns, e Visby converteuse en membro da Liga Hanseática.
Durante moito tempo Visby foi líder en política comercial para unha gran parte do norte de Europa. Co tempo a cidade converteuse nun perigoso competidor para o comercio rural da illa. A división foi tamén causada probablemente pola gran poboación alemá de Visby, que eran naturalmente máis leais aos seus irmáns alemáns que á poboación gotlandesa. A muralla de Visby, que comezou a construírse ao redor do ano 1250, tiña como propósito principal protexer a cidade do resto da illa. Os conflitos entre Visby e as zonas rurais levaron finalmente a unha guerra civil en 1288.
A finais do século XIII e principios do XIV o poder central sueco intentou conectar Gotland co reino de Svea. No ano 1285 Magnus Ladulås, representante de 23 cidades hanseáticas, reuniuse no castelo de Kalmar. Na reunión chegouse a un acordo para que Gotland pertencese a Suecia, pero na práctica a influencia do goberno central non se fixo moi evidente na illa. En 1313 År 1313 o rei Birger Magnusson iniciou unha serie de guerras contra Gotland para forzar aos seus habitantes a pagar máis impostos. Un exército de labregos gotlandés derrotou ao rei na batalla do outeiro de Röcklinge, no socken de Lärbro.
No século XIV o auxe do comercio en Gotland e Visby comezou a declinar por diversos motivos. Lübeck converteuse nun porto comercial máis importante e o monopolio comercial gotlandés no leste esvaeceuse. Ao redor de 1350 chegou a peste negra á illa, e en 1361 desembarcou o rei danés Valdemar Atterdag na costa oeste, e finalmente esmagou ao pobremente equipado exército de labregos de Gotland nunha sanguenta batalla fóra das murallas de Visby. A cidade abriría as súas portas e sería saqueada polos daneses, aínda que as fontes históricas son pouco claras ao respecto. O que é claro é que debido á combinación destes dous últimos factores a poboación de Gotland reducíuse drasticamente. Iniciouse entón un longo período de decadencia na illa.
Época sueca
Co tratado de paz de Brömsebro Gotland volveuse sueca en 1645. O castelo de Visborg en Visby, que fora moitas veces o punto de partida dos piratas que operaban na illa, foi demolido polos daneses cando por segunda e derradeira vez renunciaron á illa en favor dos suecos en 1679. A pesar da unificación con Suecia a illa mantivo a súa decadencia.
Visby, fortemente devastada, comezou a reconstruírse a finais do século XVII, pero o seu rol como porto comercial internacional rematara moito tempo atrás. Outras partes da illa sufrían illamento e pobreza. Durante o século XIX comezou a desenvolverse a agricultura e drenáronse os vastos pantanos da illa. Cara finais de século Visby comezou a industrializarse e construíronse unha serie de liñas de ferrocarril na illa.
O século XX estivo marcado por unha crecente industrialización, pero finalmente a industria do turismo fíxose predominante. Gotland comezou a ser un popular destino turístico entre a sociedade sueca a finais do século XIX debido a que a princesa Uxía viviu en Västerhejde, no oeste da illa, a partir da década de 1860. Na década de 1910 construíronse grandes vilas de verán na vila de Ljugarn, e en 1955 fundouse o pobo de vacacións de Vitvärs, o primeiro do seu tipo na illa.
En 1969 rodouse nunha das súas casas a internacionalmente famosa serie infantil de televisión Pippi Mediaslongas.
Natureza e xeografía
A natureza da illa diferénciase considerablemente do resto de Suecia. Isto débese en parte á súa situación illada e a unha posterior racionalización da agricultura e silvicultura con respecto á Suecia continental. Porén, o factor máis importante é o leito infértil de calcaria, que creou as condicións para unha especie de flora moi especial.
Xeomorfoloxía e xeoloxía
A historia de Gotland remóntase ata hai uns 400 millóns de anos, ata o período coñecido como silúrico. Nesa época Suecia atopábase preto do ecuador e Gotland estaba nunha contorna de arrecife de coral tropical nun mar cálido e pouco profundo rico en especies animais, como por exemplo crinoideos, braquiópodos e trilobites.
Organismos mortos e lodos almacenáronse ao redor do arrecife durante millóns de anos, que xunto cos corais formaron un leito rochoso principalmente de calcaria e marga. O leito rochoso de Gotland é polo tanto moi rico en fósiles.
A illa obtivo forma actual a partir do xeo e a auga durante e despois da última glaciación. Na parte oeste da illa elévanse en moitas seccións grandes cantís. Nalgúns lugares estes atópanse baixo a superficie do mar e forman os chamados pallkanter, fóra dos cales a profundidade pode ser moi grande. O lado leste é principalmente chan, con praias pouco profundas. O punto máis alto é Lojsta hed, que se atopa no medio da illa e ten unha altura de 83 metros sobre o nivel do mar.
Flora e fauna
Na illa sucédense un tipo de paisaxe que consiste nunha fina capa de vexetación sobre un leito de calcaria que non é apto para a agricultura (alvar) e terreo rochoso, bosques de piñeiros de baixo crecemento e prados, e terreos de cultivo e pasto. No pasado a paisaxe de Gotland estaba fortemente marcada por unha serie de pantanos moi extensos. A meirande parte deles drenáronse durante os séculos XVIII e XIX e eses terreos pasaron a usarse como terreos de cultivo. No presente aínda quedan varios lagos na illa (träsk), destacando o Tingstäde träsk e o Bäste träsk.
As ribeiras do mar están formadas por cantos rolados, diques naturais de pedra e rauks, alternados con longas e populares praias de area.
A vexetación é rica con, entre outras cousas, moitas especies de orquídeas. O clima temperán favorece a moitas plantas inusuais, e os bordos das estradas en flor de Gotland son moi famosos.
A vida das aves é intensa en Gotland, destacando a única montaña de paxaros en todo o Báltico en Lilla Karlsö e Stora Karlsö. Nestas dúas illas hai grandes colonias de araos dos cons, araos romeiros e araos de á branca. Máis de 250 especies teñen sido observadas nese perqueno arquipélago, e unhas 60 reprodúcense alí. Outras especies habituais son o eider, o pentumeiro de á branca, a gaivota arxéntea e a gaivota escura.
Hai tamén colonias de pinnípedes no norte de Fårö e en Lilla Karlsö. En Gotland non hai algunhas especies de mamíferos habituais en outras partes de Suecia, como alces, teixugos ou donicelas. Na actualidade tampouco hai porcos bravos na illa. Particulares introduciron corzos e no presente na illa hai unha colonia destes animais que medra moi rapidamente.
Clima
O clima da illa é oceánico. A temperatura é relativamente estable ao longo do ano grazas á súa situación no mar Báltico, con primaveras frescas pero outonos e invernos suaves. Gotland é unha das zonas suecas con máis horas de sol. A temperatura media anual da illa é de +6,5 °C e as temperaturas máis extremas rexistradas foron de 35,2 °C e −32,8 °C, as dúas medidas en Buttle, no centro de Gotland.
Administración
As provincias tradicionais de Suecia xa non teñen propósitos administrativos ou políticos no presente, pero son entidades históricas e culturais. Porén, no caso de Gotland, debido á súa posición insular, tanto o condado administrativo (län), Condado de Gotland, como o municipio (kommun), Municipio de Gotland, cobren o mesmo territorio que a provincia. Ademais, a diocese de Visby tamén coincide coa provincia.
Tradicionalmente Gotland estivo dividida en 92 sockens (unidade cun carácter semellante ao dunha parroquia). O 1 de xaneiro de 2016 todos os sockens foron reconstituídos en distritos, áreas administrativas cos mesmos límites que as antigas unidades.
Lorenzo Villanueva Irure
Lorenzo Villanueva Irure, nado en Pamplona o 31 de xaneiro de 1956, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
Traxectoria
Na tempada 1979–80 xogou no Recreativo de Huelva en Segunda División, participando en 16 partidos e anotando 4 goles.
Na tempada 1982–83 fichou polo Deportivo Alavés, facéndose un oco no once titular, aínda que descendendo ao final da campaña a Segunda División B.
Geoffrey Chaucer
Geoffrey Chaucer, nado contra 1340 e finado en 1400, foi escritor, filósofo e diplomático inglés. Coñecido como o pai da literatura inglesa, é amplamente considerado como o meirande poeta inglés da Idade Media. Foi o primeiro poeta en ser soterrado na Poet's Corner da Abadía de Westminster. ó tempo que acadou gran fama durante a súa vida como autor, filósofo, químico e astrónomo, Chaucer tamén mantivo unha activa carreira no servizo civil como burócrata e diplomático. Entre os seus traballos, nos que se inclúen The Book of the Duchess, House of Fame, Legend of Good Women e Troilus and Criseyde, destaca pola obra Os contos de Canterbury. Chaucer é unha figura crucial no desenvolvemento da lexitimidade da lingua vernácula, o inglés medio, nun tempo no que as linguas dominantes na literatura de Inglaterra eran o francés e o latín.
Traxectoria
Escribiu en inglés medio ou Middle English, contribuíndo á superación da literatura inglesa en Latín. Introduce o pareado de pentámetros como forma estilística, a cal dota dunha menor pesadez ao verso, e considérase como un dos grandes poetas da lingua inglesa. Chaucer viviu como unha especie de agregado da corte, o que lle garantiu excelente educación e tamén a posibilidade de dedicarse ás letras.
Durante a Guerra dos Cen Anos, en que participou como combatente, fixérono prisioneiro na Francia, o que lle rendeu o contacto coa poesía cortés, o que aguza o seu ouvido de poeta para a musicalidade. O seu interese pola poesía de corte foi crecente e acabou por xerar unha tradución do famoso Roman de la Rose.
Posibelmente no ano de 1343, fillo dun próspero mercador de viños, Geoffrey Chaucer conseguiu sobrevivir na infancia á peste negra. Cando era novo, tivo excelente formación ao se tornar paxe da corte do rei Eduardo III, consagrándose como un tradutor de sona do francés e do latín. De aí incorpora nos seus Contos de Canterbury, iniciados en 1386, pasaxes enteiras de obras como Roman de la Rose de Guillaume de Lorris e da Consolatione philosophiae do filósofo Boecio.
250px|miniatura|esquerda|Chaucer retratado como peregrino, no manuscrito Ellesmere dos Contos de Canterbury Mais aínda o mundo amplióuselle coas súas misións diplomáticas cumpridas entre 1370-1378. Home educado na corte, afeito aos tratados, enviárono a Flandres, a Navarra, a Francia e a Italia, onde entrou en contacto directo coas obras de Dante, de Boccaccio e de Petrarca (a quen consta ter coñecido persoalmente). A riqueza filolóxica que o cercaba foi incorporada á súa obra, dotando a lingua inglesa, desde aqueles tempos, da abertura e plasticidade que a fixo un idioma universal por excelencia, sempre pronto a acoller as contribucións estranxeiras vindas das mais diversas procedencias.
Chaucer morreu o 25 de outubro de 1400. Perturbado pola deposición de Ricardo II, ocorrida en 1399, o novo monarca Henrique Bolingbroke (ambos os reis serían futuros personaxes de Shakespeare). Porén, restauroulle a pensión que lle fora retirada, impedindo que outras desgrazas o perturbasen, mais entón xa foi tarde. El foi o primeiro home de letras en ser enterrado en Westminster, a abadía que abrigaba as sepulturas reais da Inglaterra.
Obras
e lA primeira obra de importancia de Chaucer foi, "O libro da duquesa" (The Book of the Duchess), unha elexía a Branca de Lancaster (falecida no ano 1369). É posible que o traballo fose encargado polo seu marido, Xoán de Gante xa que o mesmo outorgoulle unha renda anual de £10 o 13 de xuño de 1374. Isto situaría a redacción do Libro da Duquesa entre os anos 1369-1374. Outros dous traballos temperáns de Chaucer serían Anelida and Arcite e a "Casa da fama". A maior parte dos seus traballos máis recoñecidos escribiunos no período aquel cando mantivo o seu posto como contralor nas aduanas de Londres (1374-1386). O seu "Parlamento das aves" (Parlement of Foules), "A lenda das boas mulleres" e "Troilo e Crésida" datan todas desta época. Tamén se cre que comezou a traballar nos "Contos de Canterbury" a principio da década de 1380. Por estes últimos é polos que Chaucer é máis coñecido, os mesmos son unha colección de historias contadas por peregrinos ficticios en camiño cara á catedral en Canterbury; contos que axudarían a modelar a literatura inglesa.
"Os contos de Canterbury" contrastan coa literatura da época no naturalismo da súa narrativa, na variedade de historias que os contan e nos distintos personaxes que se atopan durante a peregrinación. Moitas das historias relatadas polos peregrinos parecen encaixar coas súas historias individuais e coa súa posición social, a pesar de que outras das mesmas non encaixan cos seus narradores. Chaucer buscou ao parecer na experiencia da súa vida ao tomar os peregrinos da súa historia: o posadeiro dos contos comparte o nome cun contemporáneo de Southwark, e outros personaxes como a "Muller de Bath", o mercador e o home de leis como tamén o estudante serían tomados da vida real. Probablemente a gran variedade de traballos que tivo Chaucer levárono a atoparse cos 'tipos' de persoas retratadas nos seus contos. Foi capaz de modelar a fala e satirizar as maneiras das mesmas persoas nas que a súa literatura se tornaría popular.
Os traballos de Chaucer tradicionalmente agrúpanse en períodos: O francés, o italiano e finalmente o inglés. Sendo Chaucer influenciado polas literaturas respectivas de cada país. Certamente "Troilo e Crésida" é un traballo do período italiano que subxace nas formas da poesía italiana, pouco coñecida en Inglaterra neses tempos, pero que Chaucer probablemente coñecería nas súas viaxes frecuentes ao exterior como parte da corte. Ademais, o uso dun tema clásico e da súa linguaxe refinada e elaborada pono á parte como un dos seus traballos máis completos e ben desenvolvidos. En "Troilo e Crésida" Chaucer extrae moito da súa fonte, Boccaccio e do filósofo romano Boecio. Con todo, é en "Os contos de Canterbury" onde se enfoca en personaxes máis ingleses, incluíndo bromas un tanto obscenas e figuras socialmente respectadas ás veces menoscabadas con humor, onde a súa reputación cimentouse en gran parte.
Chaucer ademais traduciu outros traballos importantes como a Consolación da filosofía de Boecio e o Roman de la rose de Gillaume de Lorris (seguida por Jean de Meung). Con todo, mentres algúns estudosos manteñen que Chaucer traduciu de feito parte do texto da Roman de la Rose como The Romaunt of the Rose, outros pensan que isto foi xa efectivamente refutado. Moitos dos seus outros traballos foron traducións bastante libres de traballos da Europa continental ou simplemente baseados neles. É neste papel de tradutor no cal Chaucer recibe algunhas das súas primeiras críticas favorables. Eustache Deschamps escribiu unha balada sobre o gran tradutor e chamouse a si mesmo como "unha ortiga no xardín da poesía de Chaucer". En 1385, Thomas Usk fai unha mención favorable a Chaucer e John Gower, o principal rival poético de Chaucer nesa época, tamén o eloxia. Tal referencia de Gower logo é extraída da edición da súa Confessio Amantis e ao parecer sería por certo desgusto entre os autores, pero o máis probable é que se debeu simplemente a consideracións estilísticas.
Outro importante traballo de Chaucer é o seu Tratado do astrolabio, posiblemente dedicado ao seu propio fillo Lewis, que describe a forma e uso do instrumento en detalle. A pesar de que a maior parte do texto viría doutras fontes, o tratado ofrece un indicio de que Geoffrey era coñecedor de tal ciencia ademais dos seus talentos literarios. Outro traballo científico descuberto en 1952, Equatorie of the Planetis, posúe unha linguaxe similar e unha escritura manuscrita semellante á de Chaucer e ademais continúa con moitas das ideas comezadas no "astrolabio". Aínda máis, contén un dos primeiros exemplos de cifrado europeo. A atribución deste último traballo a Chaucer é aínda pouco certa e discutida.
As seguintes obras principais atópanse ordenadas en estrita orde cronolóxica malia que os estudosos aínda debaten se as coleccións de historias deben ou non ser compiladas sobre un período máis vasto.
Poemas curtos
miniatura|Balade to Rosemounde
Green Beret
Green Beret (coñecido nos Estados Unidos como Rush'n Attack) é un videoxogo desenvolvido por Konami para Amstrad CPC, Atari 8 bit, Commodore 64, DOS, MSX, ZX Spectrum e NES en 1985.
Mar do Norte
O mar do Norte é un mar marxinal do océano Atlántico, situado entre as costas de Noruega e Dinamarca no leste, as das illas británicas ao oeste e as de Alemaña, os Países Baixos, Bélxica e Francia ao sur. O estreito de Skagerrak constitúe unha especie de baía ao leste do mar, o cal conéctao co Báltico a través da baía de Kattegat; tamén está conectado co Báltico mediante a canle de Kiel. A canle da Mancha a través do paso de Calais conéctao ao resto do Atlántico polo sur, mentres que polo norte conecta en través do mar de Noruega, que é o nome que adopta o mar ao norte das illas Shetland.
Green Beret
En plena guerra fría un boina verde recibe a orde de infiltrarse na principal base de mísiles inimiga para liberar os prisioneiros retidos alí. Pero terá que partir con só un coitelo de asalto, difícil misión. (En NES a súa misión era destruír unha unha arma secreta inimiga)
Mar do Norte
As mareas son bastante irregulares xa que conflúen nel unhas correntes provenientes do norte e outra do sur. Hai moita choiva e néboa durante todo o ano, e do noroeste veñen violentas tormentas que fan a navegación perigosa.
Ten unha superficie duns 750 000 km², unha lonxitude aproximada de 960 km e unha anchura máxima de 480 km. É un mar moi pouco profundo, cunha profundidade media de 95 metros: de feito que no banco Dogger, no medio do mar e a unha profundidade duns 25 metros, atoparonse restos de mamuts, proba de que durante a última glaciación ou ben estaba cuberto de xeo ou ben estaba emerxido. Co desxeo, o banco converteuse nunha especie de último reducto en forma de illa.
Ten importantes xacementos de petróleo e gas natural, os cales comezaron a explotarse nos anos 1970.
Á súa vez divídese en tres partes: mar de Wadden, Skagerrak e Kattegat
O mar do Norte constitúe unha zona de forte tránsito marítimo, de explotación petrolífera e de pesca.
Nome
Durante a Idade Antiga este mar coñecíase como Oceanum ou Mare Germanicum. O nome actual crese que xurdiu desde o punto de vista das illas Frisias, desde onde quedaba totalmente ao norte, e por oposición ao mar do Sur (o mar de Frisia e o Zuiderzee, nos Países Baixos). A longo prazo, o nome actual acabouse impoñendo, de maneira que xa era predominante durante a Idade Moderna. Na citada Idade Moderna foi común chamar mar do Norte ou mar do Nord a todo o océano Atlántico, sendo por contrapartida chamado «mar do Sur» ou «mar do Sud» todo o océano Pacífico.
Segundo as linguas oficiais dos estados que o rodean, denomínase Mer du Nord, en francés; Noordzee, en neerlandés; Nordsee, en alemán; Nordsjön, en sueco; Nordsøen, en danés; Nordsjøen, en noruegués; e North Sea en inglés. En frisón dise Noardsee e en gaélico escocés A' Mhuir en Tuath.
Un dos primeiros nomes que se recollen é o de "Septentrional Oceanus, ou "Océano do Norte", que foi citado por Plinio. Con todo, os celtas que vivían ao longo da súa costa referíanse a el como o "Morimaru", ou o "mar morto", que tamén foi adoptado polos pobos xermanos, dando "Morimarusa". Este nome refírese á "auga morta" ou franxas resultantes dunha capa de auga doce que repousaba na parte superior dunha capa de auga salgada que resultaba unha auga de aspecto moi tranquilo. A referencia a este mesmo fenómeno prolongouse na Idade Media, por exemplo, "giliberōt" no antigo alto alemán ou en neerlandés medio "lebermer" ou "libersee".
Outros nomes comúns no uso durante longos períodos de tempo foron os termos latinos "Mare Frisicum", ou "Oceanum-Mare Germanicum", así como os seus equivalentes noutras linguas.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional (International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar do Norte como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, «Limits of oceans and seas» (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 4 e defíneo da forma seguinte:
Xeografía
miniatura|esquerda| Unha recreación de [[1490 dun mapa da Xeografía de Tolomeo coa denominación de "Oceanus Germanicus"]] O mar do Norte está delimitado, na parte occidental, polas illas Órcadas e a costa leste de Inglaterra e Escocia, na parte oriental polo extremo sur-occidental da península de Escandinavia e o oeste de Xutlandia (litoral noruegués e danés, respectivamente ) e ao sur pola costa occidental de Alemaña, o litoral dos Países Baixos e Bélxica e o do extremo norte de Francia ata o canle da Mancha. Ao suroeste, máis aló da estreito de Dover ou paso de Calais, o mar do Norte convértese na canle da Mancha, que o conecta co océano Atlántico. ao leste, conéctase co mar Báltico a través do estreito de Skagerrak e a baía de Kattegat, dous estreitos que separan Dinamarca de Noruega e Suecia, respectivamente. ao norte está bordeado polas illas Shetland e conéctase co mar de Noruega, que se atopa no extremo nororiental do Atlántico.
Esténdese ao longo de 970 quilómetros e ten unha anchura de 580 quilómetros, ocupa unha superficie de 750.000 quilómetros cadrados e un volume de 94.000 quilómetros cúbicos. Ao rededor de todo o litoral do mar do Norte hai illas e arquipélagos importantes, como as illas Shetland, as illas Orcadas e as illas Frisias. O mar do Norte recibe auga doce proveniente dunha serie de cuncas continentais europeas, así como das cuncas hidrográficas das Illas Británicas. Tamén vai parar a auga do mar Báltico, onde desembocan tamén unha gran cantidade de ríos, polo que se trata dun mar con pouca salinidade. Os ríos principais que desembocan no mar do Norte son o Elba, o Rin e o Mosa. A cunca do Elba drena unha superficie de 149.000 quilómetros cadrados, que inclúe 18 cidades e os seus afluentes. O delta do Rin-Mosa recibe as descargas de auga dunha superficie de 199.000 quilómetros cadrados, onde se atopan 68 cidades. Ao redor de 184 millóns de persoas viven na cunca dos ríos que flúen cara ao mar do Norte. Esta área contén densas concentracións industriais.
Profundidade
Cara ao norte a partir de latitude 53° 24' N, dun xeito xeral, o fondo do Mar do Norte descende de forma desaxeitada mentres que no sur, inclínase cara ao paso de Calais.
Emily Brontë
miniatura|dereita|Retrato pintado polo seu irmán Branwell
Mar do Norte
Profundidade
Na súa maior parte, o Mar do Norte atópase na plataforma continental europea, cunha profundidade media de 90 metros; e con poucas zonas máis profundas de 100 metros. A única excepción é a fosa de Noruega, que ten entre 20 e 30 quilómetros de amplitude, que se estende paralela á costa de Noruega desde Oslo ata unha zona ao norte de Bergen, cuns 300 metros de profundidade fronte Bergen, e unha profundidade máxima de 725 metros no estreito de Skagerrak. Ao leste da Gran Bretaña, o banco Dogger, unha meseta que provén dunha gran morena do período glacial, produto da acumulación de cascallos de glaciares non consolidados, elévase entre 15 e 30 metros por baixo da superficie do mar. Esta característica produciu unha zona moi rica para a pesca.
Camarada
Camarada é unha persoa dos mesmos costumes, ocupacións, lazos de familiaridade, ideoloxía ou asociación. Amais, como topónimo pode referirse a:
Mar do Norte
Profundidade
Long Forties e Broad Fourteens son áreas que reciben os nomes pola profundidade que hai medida en brazas; corenta brazas e catorce brazas ou 73 e 26 metros de profundidade, respectivamente. Estes grandes bancos e outras similares fan do mar do Norte unhas zonas especialmente perigosas para navegar, que foi aliviada pola aplicación dos novos sistemas de navegación por satélite.
Tamén hai grandes profundidades na parte occidental do Mar do Norte, como o Buraco do Diaño ao longo da cidade de Edimburgo, ten 460 metros, e outras fóra da baía de The Wash. Estes corredores poderían formarse polos ríos durante a última glaciación. De feito, neste momento da glaciación, o nivel do mar do norte era máis baixo que o nivel actual (regresión mariña). Os ríos entón erosionarian certas partes entón ao descuberto que o mar cobre na actualidade (transgresión mariña). O máis probable é que sexan restos do val de túnel, manténdose abertas para as correntes das marea.
Emily Brontë
Emily Brontë, nada en Thornton (West Yorkshire) o 30 de xullo de 1818 e finada en Haworth (Yorkshire) o 19 de decembro de 1848, foi unha escritora inglesa. A súa obra máis importante foi a novela Wuthering Heights (Curutos treboentos ), publicada en 1847 e considerada un clásico da literatura inglesa.
Mar do Norte
Tráfico marítimo
miniatura|Mar do Norte O mar do Norte é moi importante para o tráfico marítimo. Algúns dos portos máis grandes do mundo sitúanse nas súas costas ou ben nas beiras dos ríos poucos quilómetros río arriba da súa desembocadura (é o caso, por exemplo, de Rotterdam -terceiro porto do mundo-, Antuerpen, Hamburgo e Londres), ou ben teñen un fácil acceso, como o de Ámsterdam, cousa que fai que dispoña de rutas marítimas moi solicitadas. É vital para o comercio da Europa Occidental.
Principais portos
miniatura|Vista do porto de Esbjerg desde a torre da auga.
Turismo
miniatura|dereita|Praia de [[Scheveningen, nos Países Baixos, arredor de 1900.]] As praias e augas costeiras do Mar do Norte son destinos turísticos. As costas belgas, holandesas, alemás e dinamarquesas están desenvolvidas para o turismo. No Reino Unido, hai destinos turísticos na costa setentrional do Mar do Norte con complexos turísticos nas praias e campos de golf. A cidade costeira escocesa de St Andrews está considerada como o berce deste deporte.
Emily Brontë
Traxectoria
En 1846 Charlotte descubriu por casualidade as poesías que escribía a súa irmá Emily. Xunto a Anne, as tres irmás Brontë decidiron publicar un libro de poesía conxunto. Para evitar os prexuízos sobre as mulleres escritoras, as tres utilizaron pseudónimos masculinos (Currer, Ellis e Acton Bell). As poesías de Emily son as de máis calidade. As de Anne, aínda que non de tan alto nivel, son tamén superiores ás de Charlotte, cuxo talento era esencialmente novelesco. Vendéronse só dous exemplares do libro, que pasou inadvertido; porén, as irmás non se desanimaron e decidiron escribir unha novela cada unha.
En 1846 publicouse Wuthering Heights, un clásico da literatura inglesa a pesar de que inicialmente, debido á súa innovadora estrutura, desconcertou á crítica. A obra foi levada varias veces ao cine, se ben a adaptación máis valorada é a dirixida en 1939 por William Wyler, con Laurence Olivier, Merle Oberon e David Niven como actores principais. En 1953 Luis Buñuel fixo unha adaptación máis fiel.
Emily, de saúde fraxil, morreu de tuberculose logo de coller un arresfriado en setembro no funeral do seu irmán. Foi soterrada na igrexa de San Miguel de Todos os Santos en Haworth.
Campañao, Loureda, Oza-Cesuras
Campañao é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
Mar do Norte
Turismo
A costa do nordeste inglés ten algunhas cidades turísticas coma Scarborough, Bridlington, Seahouses, Whitby, Robin Hood's Bay e Seaton Carew; así como longas praias de area e clubs de golf coma o Seaton Carew Golf Club e o Goswick Golf Club.
A senda do Mar do Norte é unha senda de longo percorrido que discorre a través de sete países arredor do Mar do Norte. O windsurf e a vela son deportes populares debido aos fortes ventos reinantes. Outras actividades son a pesca deportiva, a observación de aves e o sendeirismo a través das costas areosas aproveitando a marea baixa, en holandés Wadlopen, moi practicado en Frisia para ir dende a costa ata as illas.
Xa dende principios do século XIX atribúeselle ao clima e auga do mar do Norte unha capacidade curativa e restauradora, recibindo numerosos viaxantes dende entón que utilizan a súa estancia con este fin. A brisa mariña, a temperatura, o vento, a auga e a luz do sol están entre as condicións beneficiosas para activaren as defensas corporais, mellorar a circulación sanguínea, e fortalecer o sistema inmunolóxico, e teñen efectos curativos na pel e o sistema respiratorio.
Castelo, Roás, Cospeito
Castelo é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
FKM Festival Internacional de Cinema Fantástico da Coruña
O FKM Festival de Cinema Fantástico da Coruña é un festival especializado en cinema fantástico, de terror e ciencia ficción. En 2018 chegou á súa X edición. Está dirixido por Tonecho Otero.
Edwin Conklin
Edwin Grant Conklin, nado o 24 de novembro de 1863 e finado o 20 de novembro de 1952, foi un biólogo norteamericano.
Traxectoria
Dende 1908 ensinou en Princeton, escribiu Heredity and Environment (1915) e traballou no Laboratorio de Bioloxía Mariña de Woods Hole, Massachusetts, onde estudou o desenvolvemento embrionario dos ovos, e demostrou que un ovo, lonxe de ser unha masa homoxénea de protoplasma, posuía un grao de organización remarcable no seu citoplasma.
Lista de xefes de goberno de Etiopía
Esta é unha lista dos xefes de goberno de Etiopía desde a creación do cargo de ministro xefe do imperio etíope en 1909 (renomeado a primeiro ministro en 1943). Dende 1909, houbo 3 ministros xefes, 11 primeiros ministros e un que foi tanto ministro xefe como primeiro ministro, resultando nun total de 15 persoas que foron xefes de goberno.
Durante o intento de golpe de Estado de 1960, houbo dous primeiros ministros ao mesmo tempo, o regular e un irregular designado polos líderes do golpe. Tamén houbo un primeiro ministro interino despois do final da guerra civil de Etiopía.
Na Etiopía moderna, desde 1995, o primeiro ministro non só é o xefe do goberno, senón tamén comandante en xefe das Forzas Armadas de Etiopía. O actual primeiro ministro, Abiy Ahmed, tomou posesión o 2 de abril de 2018.
Ordoño, Carballido, Vilalba
Ordoño é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. No ano 2022 tiña 2 habitantes, 2 homes.
Roberto Álamo
Roberto Álamo, nado en Madrid en 1970, é un actor español. É integrante da compañía de teatro Animalario, coa que participou en practicamente todos as súas montaxes. Tamén ten traballado en cinema.
Subdivisións de Mozambique
Mozambique está subdividida en 11 provincias e 128 distritos.
miniatura|dereita
A Lomba, Sisán, Ribadumia
A Lomba é un lugar da parroquia de Sisán no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 38 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 18 eran mulleres e 20 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010 e 2005, cando eran 34 veciños en ámbolos dous censos.
William Thomas Stead
William Thomas Stead nado en Northumberland o 5 de xullo de 1849 e finado o 15 de abril de 1912 no océano Atlántico, foi un destacado escritor, xornalista e editor inglés.
Traxectoria
Stead foi un dos pioneiros do xornalismo de investigación e unha das figuras máis controvertidas do xornalismo británico da era vitoriana. O seu estilo xornalístico estableceu unha forma sensacionalista para a prensa actual.
Finou no afundimento do RMS Titanic.
Le Sexe des étoiles
Le Sexe des étoiles é un filme canadense de 1993 dirixido por Paule Baillargeon e escrito por Monique Proulx. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Tapia, Ames
San Cristovo de Tapia é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Ames, na comarca de Santiago. Ten unha superficie de 2,9 km². Segundo o padrón municipal (INE 2018) ten 120 habitantes (57 homes e 63 mulleres) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 153 habitantes.
O Curral, Roás, Cospeito
O Curral é un lugar da parroquia de Roás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
Batalla de Mantinea
Varias batallas importantes da Antiga Grecia ocorreron en Mantinea:
Harlingen
Harlingen (en lingua frisoa Harns) é un municipio e cidade do norte dos Países Baixos, na provincia de Frisia, situada na costa do mar de Wadden. É unha vella vila mariñeira.
Características
Harlingen é o principal porto para chegar ás Illas Frisias occidentais, con ferrys directos a Vlieland e Terschelling. Así mesmo, Harlingen posúe dúas estaciones de ferrocarril operadas por Arriva. Esta liña férrea serve de conexión coa capital frisoa, Leeuwarden.
En Texas, Estados Unidos, existe unha localidade co mesmo nome, xa que moitos dos poboadores da cidade texana procedían da Harlingen neerlandesa.
Sorcery
Sorcery é un videoxogo desenvolvido por Virgin Games para Amstrad CPC, Commodore 64, MSX e Amiga. O nigromante raptou ós feiticeiros que estaban celebrando a súa xuntanza anual, agora permanecen nos alxubes do seu dominio. Tan só un dos feiticeiros conseguiu escapar e decidido a liberar o resto dos seus compañeiros.
O Cal, Loureda, Oza-Cesuras
O Cal é un lugar da parroquia de Loureda no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 1 habitante (1 muller).
Vasyl Lomachenko
Vasyl Anatoliiovich Lomachenko (en Василь Анатолійович Ломаченко), nado o 17 de febreiro de 1988, é un boxeador ucraíno profesional, actual campión mundial dos pesos pluma da OMB e campión nos Xogos Olímpicos de Pequín 2008 e Londres 2012.
Carreira como afeccionado
No Campionato Mundial de Boxeo Afeccionado de 2007, Lomachenko acadou a medalla de prata tras perder na final contra Albert Selimov, vencendo a Abner Cotto na primeira ronda e a Theodoros Papazov, Mikhail Bernadski, Arturo Santos Reyes e Li Yang en rondas posteriores.
A súa primeira medalla olímpica foi a conseguida nas Olímpiadas de Pequín 2008, vencendo a todos os seus opoñentes, incluído Selimov, a quen derrotou na primeira ronda, e gañando o Trofeo Val Barker.
Nas olimpíadas de Londres 2012, Lomachenko gañou a súa segunda medalla de ouro consecutiva derrotando na final ao surcoreano Han Soon-Chul. Lomachenko finalizou a súa carreira como afeccionado cun impresionante récord de 396-1, perdendo só ante Albert Selimov.
Carreira profesional
Despois de gañar a súa segunda medalla olímpica de ouro, Lomachenko deu o salto ao boxeo profesional, firmando un contrato co promotor Top Rank. Fixo o seu debut profesional o 12 de outubro do 2013 contra José Ramírez.
Lomachenko vs Salido
Lomachenko retou no seu segundo combate profesional a Orlando Salido polo campionato de peso pluma da OMB, buscando bater o récord de Saensak Muangsurin (quen gañara o seu primeiro campionato ao teceiro combate ) e gañar un campionato tan só no seu segundo combate. Salido aceptou o combate e terminou gañando por decisión dos xuíces, malia a controversia do combate, tras afirmarse que o mexicano pesaba 147 libras, 11 libras máis (5 kg) que Lomachenko.
Abadía de Bec
miniatura|dereita A abadía de Bec (Abbaye Notre-Dame du Bec en francés) é unha fundación bieita de 1039 feita polo monxe Herluin.
Historia e localización
A abadía localízase en Le Bec-Hellouin, no departamento de Eure (Normandía, Francia), nun val entre as cidades de Rouen e Le Havre.
Na Idade Media de Bec dependía o priorato de St Neots e outras fundacións inglesas, mesmo dous arcebispos de Canterbury foron monxes procedentes de Bec e a abadía foi un dos centros intelectuais europeos do século XI con Anselmo de Canterbury
Eva Moreda
Eva Moreda Rodríguez, nada na Veiga (Asturias) en 1981, é unha escritora en lingua galega.
Traxectoria
Aos tres anos pasou a residir coa súa familia en Ribadeo, onde gañou en catro ocasións o premio Diadema de Ribadeo na súa vertente literaria. Posteriormente trasladouse a Alemaña, Italia e Inglaterra, onde reside na actualidade. É licenciada en Filoloxía Clásica e Musicoloxía, con estudos de posgrao en Xornalismo. Como musicóloga, ten publicados varios traballos en revistas e compilacións internacionais, fundamentalmente en torno á historia política da música durante o primeiro franquismo. A súa actividade docente e investigadora neste eido desenvolveuse ata o momento no Reino Unido, en institucións como o Royal Holloway College - University of London, Royal Academy of Music e a Open University, onde actualmente é profesora de Musicoloxía na Universidade de Glasgow. Traballou nos eidos da comunicación, a tradución e a docencia. Comezou a publicar aos 16 anos.
Infiltrator
Infiltrator é un videoxogo desenvolvido por Chris Gray Enterprises e publicado por U.S. Gold e Mindscape para Atari 8-bit family, Apple II, DOS, Commodore 64, Nintendo Entertainment System e ZX Spectrum en 1986.
Tes para ti un helicóptero Super Gizmo 8 coa última tecnoloxía militar para realizar unha perigosa misión: chegar á base inimiga para fotografar os documentos e plans de guerra secretos dun líder tolo que ameazaba a paz mundial. Para iso tes que evitar que se sobrequente o aparato e superar os 200 pés de altura para non ser localizado polos radares inimigos.
Vantaxes cognitivas do bilingüismo
Historicamente, o bilingüismo pensouse como algo que ía en detrimento das habilidades cognitivas e lingüísticas dun pícaro. Evidencias máis recentes suxiren que o bilingüismo pode de feito subministrar un conxunto de beneficios cognitivos, e pode realzar a alfabetización.
Antigos conceptos erróneos
Antigas procuras suxeriron que a aprendizaxe de dúas linguas na nenez ía en detrimento das habilidades cognitivas dun neno. Isto era deducido debido á idea de que as dúas linguas eran aprendidas de xeito independente, non transferindo o coñecemento da aprendizaxe dunha a outra. Así, unha maior aprendizaxe dunha restaba tempo e capacidade para a aprendizaxe da outra, tendo unha necesidade de traballo total para cada unha. Así, pais e profesores tendían a facer fincapé na aprendizaxe dunha soa lingua en principio.
O consenso entre lingüistas, e a tendencia da opinión pública hoxe, leva ó oposto, mentres a idea de que a aprendizaxe dunha lingua é independente da aprendizaxe doutra é rexeitada por moitos como irracional. Así, por exemplo, un neno que aprendeu o concepto de engadir e minguar nunha lingua non necesitaría a re-aprender o concepto noutra lingua. De igual xeito, un neno que aprendeu a recoñecer que a lingua falada pode ser partida en palabras, representables na escrita, non necesita ser re-ensinado na idea de que a escritura representa a lingua falada.
Procesado da linguaxe, estrutura e idade
Unhas poucas teorías tentan explicar a organización léxica nos individuos bilingües. Os modelos de almacenaxe separada reclaman que hai léxicos diferentes para cada lingua, conectados a nivel semántico. En contraste, os modelos de almacenaxe común chaman a atención sobre un único léxico colectivo e un sistema de memoria semántica traballando nos bilingües, e que as verbas en ambas as linguas son gardadas neste sistema e conectadas directamente de xeito conxunto. A evidencia máis común, de acordo con Harley, soporta a segunda hipótese, pero unha terceira posibilidade tamén indica que algúns individuos (senón todos) usan unha mestura de ambos, común e separado, mecanismos de lembranza. Algúns estudos teñen determinado que verbas coa mesma raíz, significado e aparencia en diferentes linguas, verbas concretas e verbas culturalmente semellantes actúan como se estivesen gardadas nun espazo común, mentres verbas abstractas aparecen como colocadas en diferentes lugares de lembranza.
A idade de adquisición da segunda lingua parece xogar un papel determinante en relación coa representación mental e o acceso ás palabras, cos aprendices tardíos tendendo a ter léxicos separados mediatizados ó nivel conceptual (mentres o corpo dos aprendices temperás está mesturado nun espazo semellante máis a miúdo). Asemade, a aprendizaxe tardía está emparellada coa redución de habilidades produtivas na linguaxe: a procura por verbas ou nomes vóltase máis consumidora de tempo e dificultosa, e entón o acceso léxico vóltase máis problemático. Estas relacións coa comprensión lingüística e a produción son en certo grao un produto normal da idade, e están polo tanto presentes asemade nos monolingües, pero son sinxelamente máis pronunciados nas expresións dos bilingües na lingua secundaria (Bialystok 2009).
A controversia anterior é especialmente significante porque un asunto de interese principal é o como os bilingües preveñen as linguas contra a interferencia das outras. Foi suxerido que, durante unha conversa nunha lingua particular, os parlantes usan información de baixo nivel para bloquear verbas na lingua que non se está a usar, polo que o significados das verbas na outra lingua non son activados (e polo tanto, a semántica das verbas da outra lingua é activada de xeito abundante, pois parece que esta activación semántica non é o uso máis económico da enerxía).
En termos da estrutura do cerebro, tense suxerido que, debido a que o hemisferio cerebral dereito está relacionado coa adquisición da segunda lingua, a lingua non está representada de xeito asimétrico en bilingües como o está en monolingües, nos que a información da lingua é confinada de xeito maioritario no hemisferio esquerdo. De feito, os bilingües con danos no hemisferio dereito tenden a amosar dun xeito significativo máis afasia que os monolingües. (Harley 2008)
A falta de asimetría na representación bilingüe da lingua no cerebro é especialmente prominente nos aprendices tardíos. Mentres a información léxica tanto dos aprendices temperáns como dos tardíos tende a ser organizada de xeito semellante no cerebro, estudos de imaxe suxiren que a adquisición a un tempo tardío crea unha variación en como son organizados os aspectos gramaticais da segunda lingua (ou sexa, unha adquisición tardía sitúa a gramática da lingua segunda de xeito separado á información da gramática da primeira).
Efectos destacados nos nenos
Cando un neno é fluente en dúas linguas, coñece máis dunha verba para o mesmo obxecto ou concepto. Investigacións en curso levan a pensar que isto pode sumar flexibilidade cognitiva ó neno. As diferentes connotacións e ideas arredor dunha palabra en diferentes linguas coñecidas polo neno permítelle construír un coñecemento máis complexo da verba a unha idade máis nova.
No seu libro Noutras verbas" (In Other Words), Ellen Bialystok e Kenji Hakuta examinan a idea de que "o coñecemento de dúas linguas é maior que a suma das súas partes." Argúen que os beneficios de ser bilingüe van moito máis aló do mero coñecer dúas linguas. Debido a que as estruturas e ideas de dúas linguas son tan diferentes, iso forza ó cativo a pensar de xeito máis complicado que se estivese aprendendo só unha. Entre os beneficios da adquisición da lingua está o aumento do manexo metalingüístico, isto é, unha maior sensibilidade á lingua en xeral e un maior control do significado e estrutura na lingua. Unha razón do por que se especula que isto é certo é que os nenos multilingües reciben unha maior entrada de tipo lingüístico, requirindo unha maior achega de análise lingüística por parte do neno.
Atopouse que os nenos bilingües teñen máis habilidade que os monolingües para ler sutís claves referenciais en situacións sociais. Crese que a causa é que os cativos en contornas de dúas linguas necesitan ser capaces de ter un mellor contexto comunicativo para coñecer de xeito completo o significado do que a persoa está dicindo. Unha maior sensibilidade para referencias claves e xestos pode ser asemade ligado a control de inhibicións.
Doutro xeito, Cummins suxeriu que se L1 (a primeira lingua aprendida) non acadou un certo nivel de competencia, o neno pode desenvolver "semi-lingüismo" ou "bilingüismo limitado", unha situación de baixa competencia lingüística en varias linguas aprendidas, en comparación cos nenos monolingües.
Mentres o bilingüismo ten sido considerado en xeral un beneficio cognitivo, algúns estudos suxiren que pode haber efectos negativos no progreso cognitivo académico. De acordo con Cummins, é posible explicar "os resultados negativos destes estudos como asociados a minorías lingüísticas, nas que a lingua minoritaria foi substituída nalgún sentido pola socialmente dominante, mentres que os estudos que atoparon un efecto positivo foron asociados cun 'bilingüismo aditivo,' unha situación na que nenos coa linguaxe maioritaria adquiren unha segunda lingua."
Commando
Commando é un videoxogo desenvolvido por Capcom para Commodore 64, Amstrad CPC, ZX Spectrum, Intellivision, Atari, Amiga, Nintendo Entertainment System, Acorn Electron, BBC Micro e PC. Xogo de guerra de vista aérea influíu en xogos posteriores como Green Beret ou Ikari Warriors Un helicóptero lanza a Super Joe no medio da xungla e ten como misión matar tantos inimigos como lle sexa posible.