cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jonathan Mejía
Contrato profesional
O 15 de febreiro de 2014 o Real Jaén derrotou por 3-0 ao Las Palmas con dous goles de Jona. É destacábel que na celebración do primeiro gol, Jona amosou unha camisola co lema "Ánimo pequeñines" (do castelán: Moita forza rapaciños) en apoio aos nenos enfermos de cancro. Isto produciu que a Real Federación Española de Fútbol lle impuxese unha sanción de multa de 2.000 €. Esta noticia levantou un gran balbordo, sobre todo nas redes sociais onde seareiros, familiares e amigos, amosban o seu apoio ao xogador. Máis tarde a Federación retiraría dita sanción. Co Real Jaén en xogou un total de 43, partidos, dos cales 39 foron de liga e 4 de copa do Rei, acumulando un total de 3.526 minutos xogados e destapándose como goleador con 17 goles marcados, 16 en Liga e un en Copa. Durante esta estancia en Xaén, Jona foi chamado a xogar coa Selección de fútbol de Honduras, país de orixe do seu pai.
Daniel Passarella
Traxectoria
Comenzou a súa carreira no Club Atlético Sarmiento de Junín, e continuou a súa carreira en clubs como o River Plate, ACF Fiorentina e Inter de Milán. Foi o gran capitán da Selección arxentina gañadora do mundial de 1978 e inda que non xogou partido ningún, fixo parte da selección nacional campioa en México en 1968.
Jonathan Mejía
Asentamento en Segunda División
En 2014 comeza a pretemporada co Granada coa intención de ter oportunidade de xogar na Primeira División. Con todo, finalmente é cedido ao Cádiz de Segunda B, rexeitando ofertas de clubs de maior categoría como Real Betis, o Real Valladolid, o Osasuna ou o propio Real Jaén. Jona debuta co Cádiz o 23 de agosto, do 2014, no Estadio Ramón de Carranza, ante o Betis B, entrando de titular e anotando o seu primeiro gol co equipo andaluz. no minuto 21, na vitoria cadista 2-0. O 15 de febreiro de 2015, o Cádiz impúxose por 1-0 ao Real Jaén, entrando de titular e conseguindo o gol da vitoria do conxunto cadista ante o seu ex-equipo e compañeiros. Jona non celebrou o por respecto ao seu antigo club club e pediu perdón á afección xienense desprazada até terras gaditanas. Finalmente remata a temporada con 38 partidos de liga disputados onde anota 21 goles.
Daniel Passarella
Traxectoria
Como adestrador, chegou a dirixir as seleccións nacionais da Arxentina e o Uruguai.
Jonathan Mejía
Asentamento en Segunda División
Tras finalizar a temporada, o Granada CF fai oficial o seu traspaso ao Albacete na súa páxina web por máis de 400.000 euros. Con todo, anota tan só 5 goles en 29 partidos co equipo manchego. NA seguinte temporada, 2016−17, é cedido ao UCAM Murcia, equipo recentemente ascendido á Segunda División na súa primeira experiencia na cateogoría. Aínda que o equipo acaba por descender, Jona é durante toda a temporada un dos xogadores máis fundamentais do club, conseguindo 15 goles en 37 partidos. Porén, fallou un penalti decisivo na última xornada que podería ter axudado á salvación do equipo.
No verán de 2017 o Albacete traspasa a Jona ao Córdoba por uns 350.000 euros. Tras unha decepcionante primeira volta, na que consegue 3 goles en 15 partidos, o club decide cedelo ao Cádiz no mercado de inverno. No equipo andaluz non consegue anotar ningún gol nos catorce encontros que disputa. En xullo de 2018 é novamente cedido, esta vez ao Club Deportivo Lugo, equipo que xa tentara a súa fichaxe no pasado.
Đuro Ostojić
Internacional
Ostojić xogou coa selección de baloncesto de Serbia e Montenegro no EuroBasket 2003 e nos Xogos Olímpicos de 2004 en atenas. Tamén ten xogado coa selección de baloncesto de Montenegro.
Hatogaya
Hatogaya (鳩ヶ谷市, はとがやし, Hatogaya-shi) é un concello xaponés da prefectura de Saitama. Está situada no centro da rexión de Kanto e ao sueste da prefectura, na parte leste da illa de Honshu. Ten 6,22 km² de superficie e unha poboación de 60.859 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 9.780 hab./km².
O concello de Hatogaya limita co concello de Kawaguchi (da prefectura de Saitama) e co barrio de Adachi (da prefectura de Toquio).
Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia
O Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia é unha asociación que agrupa os periodistas de Galicia co propósito de mellorar as súas condicións laborais, garantir a súa independencia e liberdade de prensa, e evitar á sociedade as informacións tendenciosas e deformadas. Foi creado no ano 2000, e desde o 2016 o seu decano é Francisco González Sarria. Ten a súa sede en Santiago de Compostela.
Actividades
En decembro de 2008 aprobouse o código deontolóxico do xornalismo galego, co obxectivo de garantir o dereito da sociedade a recibir unha información plural, veraz e independente. Establece os puntos básicos para a ética da profesión, e propón a creación dun Consello da Comunicación de Galicia.
Ace Ventura: Pet Detective
Ace Ventura: Pet Detective é un filme estadounidense dirixido por Tom Shadyac e protagonizado por Jim Carrey, que foi estreado en 1994.
Sinopse
O detective Ace Ventura, especializado en rescatar animais secuestrados, recibe o encargo de localizar e rescatar o golfiño Snowflake, mascota do equipo de fútbol de Miami Miami Dolphins, que foi secuestrado o día anterior á gran final que debe disputar o equipo.
Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia
Actividades
Na defensa das persoas colexiadas, a entidade presenta de oficio denuncias e recursos de amparo. Amais, realízanse cursos de formación, xornadas e foros. Emítense informes e publicacións e redáctanse comunicados puntuais. Participou como convidado en comisións parlamentarias, como a da reforma da CRTVG.
Historia
O Colexio Profesional intentou crearse a comezos da década de 1980, pero non se levou adiante pola discusión sobre se admitir no seu seo todos os profesionais en activo ou limitalo ás persoas licenciadas en Ciencias da Información e membros das Asociacións da Prensa xa existentes en Galicia. A iniciativa foi retomada en 1996, logo da creación da Facultade de Ciencias da Información de Santiago de Compostela da man das Asociacións da Prensa de Santiago de Compostela, A Coruña, Lugo e Vigo, Asociación de Licenciados e Doutores, a Asociación de Periodistas de Galicia, a Asociación de Periodistas da Coruña e a Asociación de Xornalistas de Vigo. En novembro de 1997 aprobouse a creación do Colexio, e constituíuse unha comisión xestora para levar a cabo os trámites necesarios. A creación do Colexio foi aprobada por unanimidade no Parlamento Galego o 24 de febreiro de 1999.
Aceptouse o ingreso de todos os profesionais en exercicio, sen importar a súa titulación, até o 30 de setembro de 1999, momento a partir do cal se esixiría o título correspondente. Nun principio presentáronse 1.300 solicitudes, e aceptáronse algo máis de 1.000. A Asociación da Prensa de Vigo decidiu abandonar o Colexio ao non estar conforme con este criterio.
A Comisión Xestora elaborou o proxecto de Estatutos e organizou a Asemblea Xeral na que se aprobaron e foi elixida a Xunta de Goberno, celebrada en Santiago de Compostela o 8 e 9 de abril de 2000. Os Estatutos foron publicados no Diario Oficial de Galicia o 17 de xullo de 2000.
Xunta de goberno
miniatura|Xosé Manuel Pereiro, vicedecano.
A Xunta de Goberno está formada polo decanato, o vicedecanato, a secretaría, a tesoureiría e por 8 vogais.
Desde o ano 2020, estes cargos os desempeñan :
A primeira xunta de goberno (2000-2004) estaba formada por Xosé María García Palmeiro (decano), Xosé Luis Muñoz Portabales (vicedecano), María Isabel Quintairos Blanco (secretaria) Xosé de Cora Paradela (tesoureiro), Manuel Rivas, Antón Luaces Teixido, Fernando Varela Bibián, Amaia del Olmo Legorburu, Francisco Xosé González Sarria, Xosé Andrés Vázquez Hermida, Darío Janeiro Pereira e Eva Fernández Sandino (vogais).
Entre o 2004 e 2008 a Xunta de Goberno estivo composta por Xosé Manuel Vega Gómez (decano), Antón Luaces Teixido (vicedecano), Fernando Varela Bibián (secretario), Darío Janeiro Pereira (tesoureiro), Luís Álvarez Pousa, Francisco González Sarria, Elvira Varela Fernández, Xosé Andrés Vázquez Hermida, Ainhoa Apestegui Beriain, Anxo Quintela González, Sonia Vizoso Pérez, Rebeca Romero Rodríguez, Juan Freire Besteiro, Elva Otero Radío e Manuel Vilas López (vogais).
Entre 2008 e 2012 a Xunta conformárona Xosé Manuel Pereiro (decano), Marcos Sanluis López (vicedecano), Francisco López Iglesias (secretario), Darío Janeiro Pereira (tesoureiro), Luís Álvarez Pousa, Francisco González Sarria, Ana Belén Puñal Rama, Rosa Aneiros Díaz, Xosé Manuel Rodríguez Durán, Leticia Vilar Pumares e Marcos Mosquera Domínguez (vogais).
Entre 2012 e 2016 a Xunta conformárona Xosé Manuel Pereiro (decano), Rosa Aneiros Díaz (vicedecana), Marcos Sanluis López (secretario), Darío Janeiro Pereira (tesoureiro), Marcos Mosquera Domínguez, Rita Alonso Pérez, Pilar Piñeiro Pérez, Francisco López Iglesias, Belén Regueira Leal, Mónica Ares Gómez, Xosé Manuel Rodríguez Durán e Francisco González Sarria (vogais).
Entre 2016 e 2020, a Xunta conformárona Francisco González Sarria (decano), Xosé Manuel Pereiro (vicedecano), Darío Janeiro Pereira (secretario), Manuel Vázquez Sola (tesoureiro), Marta Rodríguez Álvarez, Belén Regueira Leal, Abelardo Vázquez Pita, Natalia Sequeiro Sixto, Aida Pena Meis, Tania Fernández Lombao, Jaime Conde Guillade e Mónica Vidal Martínez (vogais).
Fontevedra, O Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Fontevedra é un lugar da parroquia do Cebreiro, no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Facade (padrón de deseño)
dereita|450px
Propósito
O padrón fachada porporciona unha interface unificada de alto nivel para un conxunto de interfaces dun subsistema, facendo que este último sexa mais fácil de usar.
Motivación
A principal motivación do padrón fachada é a necesidade de estruturar un sistema en subsistemas menos complexos, minimizando deste modo as comunicacións e as dependencias entre eles.
Aplicabilidade
Aplicaremos o padrón fachada cando queiramos:
Estrutura
A estrutura corresponde coa seguinte imaxe:
Participantes
Fachada (Facade): coñece qué clases do subsistema son responsables ante unha petición, e delega as peticións dos clientes aos obxectos apropiados do subsistema.
Subclases (ModuleA, ModuleB, ModuleC...): implementan a funcionalidade do subsistema. Realizan o traballo solicitado pola fachada. Non coñecen a existencia da fachada.
Consecuencias
As consecuencias máis importantes da aplicación deste padrón son:
Vantaxes
A principal vantaxa deste padrón consiste en que para modificar as clases dos subsistemas, só hai que realizar cambios na fachada, e os clientes poden permanecer alleos a elo. Ademais, os clientes non necesitan coñecer as clases que hai tras dela.
Inconvenientes
Se varios clientes necesitan acceder a subconxuntos diferentes da funcionalidade da que prové o sistema, poderían acabar usando só unha pequena parte da fachada, polo que sería interesante empregar varias fachadas máis específicas en lugar dunha única global.
Padróns relacionados
Un dos padróns relacionados co padrón fachada é o Singleton, dado que en determinadas ocasións as fachadas poden ser instancias únicas.
Os GRASP (General Responsibility Assignment Software Patterns) non son padróns de deseño, senón boas prácticas que guían o desenvolvedor para encontrar os padróns de deseño, que son mais concretos. Un dos padróns GRASP é un controlador que actúa como punto de entrada na capa lóxica, o que se pode comparar perfectamente có uso do padrón fachada.
Usos coñecidos (problemas/solucións)
Problema: Existen grupos de tarefas moi frecuentes para as que se pode crear código mais sinxelo e lexible.
Problema: Unha biblioteca é dificilmente lexible.
Problema: Dependencia entre o código do cliente e a parte interna duna biblioteca.
Problema: Necesidade de acceder a un conxunto de APIs que poden ademais ter un deseño ineficiente.
Problema: Moitas clases cliente queren usar varias clases servidoras, e deben saber cal é exactamente a que lle proporciona cada servizo. O sistema volveríase moi complexo, porque habería que relacionar todas as clases cliente con todas e cada unha das clases servidoras.
Java
O seguinte exemplo agocha un calendario cunha API complicada detrás dun padrón Facade más amigable. A saída é:
Nestoutro exemplo a fachada axuda a acceder comodamente a tódalas funcionalidades dun sistema de préstamo de libros, vídeos e música.
Inmunohistoquímica
miniatura|Preparación de cerebro de rato tinguido inmunohistoquimicamente.
A inmunohistoquímica (IHQ ou IHC, polas súas siglas en inglés) é a técnica que obtén selectivamente imaxes de antíxenos proteicos das células dunha sección dun tecido utilizando anticorpos que se unen especificamente aos antíxenos de tecidos biolóxicos. A inmunohistoquímica recibe este nome das raíces "immuno", que fan referencia aos anticorpos usados no procedemento, e "histo," que significa tecido (compárese con inmunocitoquímica, que se aplica a células). Albert Coons foi quen primeiro conceptualizou o procedemento en 1941.
A tinguidura inmunohistoquímica utilízase amplamente no diagnóstico de células anormais como as que se encontran en tumores canceríxenos. Os marcadores moleculares específicos son característicos de estados ou eventos celulares particulares como a proliferación ou morte celular (apoptose). A inmunohistoquímica utilízase moito tamén en investigación básica para comprender a distribución e localización de biomarcadores e proteínas expresadas diferencialmente en distintas partes dun tecido biolóxico.
A visualización da interacción anticorpo-antíxeno pode realizarse de varias maneiras. No caso máis común, un anticorpo é conxugado cun encima, como a peroxidase, que pode catalizar unha reacción produtora de cor (ver tinguidura con inmunoperoxidase). Alternativamente o anticorpo pode tamén ser etiquetado cun fluoróforo, como a fluoresceína ou a rodamina (ver inmunofluorescencia).
Preparación da mostra
A preparación da mostra é esencial para manter a morfoloxía da célula, a arquitectura dos tecidos e a antixenicidade dos epítopos diana. Isto require unha axeitada recollida dos tecidos, fixación e corte. Adoita utilizarse unha solución de paraformaldehido para fixar o tecido, pero tamén se usan outros métodos.
Preparacións histolóxicas
O tecido despois pode ser cortado en finas seccións ou usado enteiro, dependendo do propósito do experimento ou do propio tecido. Antes de cortalo, a mostra do tecido pode ser incrustada nun medio, como a cera de parafina ou criomedios. As seccións poden ser cortadas en finas láminas con diversos instrumentos, como micrótomos, criostatos ou vibrátomo. As seccións móntanse despois no portaobxectos, son deshidratadas con lavados con alcohol de diferentes concentracións (por exemplo do 50%, 75%, 90%, 95% e 100%), e eliminados usando un deterxente como o xileno antes de ser vistos ao microscopio.
Redución da inmunotinguidura non específica
Dependendo do tipo de tecido e o método de detección do antíxeno, pode ser necesario que a biotina ou encimas endóxenos sexan bloqueados ou temperados (quench), respectivamente, antes da tinguidura polo anticorpo. Aínda que os anticorpos mostran avidez preferencial por epítopos específicos, poden unirse parcialmente ou debilmente a sitios de proteínas non específicas (tamén chamados sitios reactivos) que son similares aos sitios de unión semellantes dos antíxenos diana. Unha gran cantidade de unións non específicas causa unha alta tinguidura de fondo, que enmascararía a detección do antíxeno diana. Para reducir esta tinguidura de fondo en hinmunohistoquímica, inmunocitoquímica e outros métodos de inmunotinguidura, as mostras son incubadas cun tampón que bloquea os sitios reactivos aos cales se poderían unir os anticorpos primarios e secundarios. Entre os tampóns comúns bloqueantes están o soro normal, leite en po desnatado, seroalbumina bovina (BSA) ou xelatina. Disponse de tampóns bloqueantes comerciais con formulacións de marca rexistrada para unha maior eficiencia. Entre os métodos para eliminar a tinguidura de fondo están a dilución dos anticorpos primario ou secundario, cambiar o tempo ou a temperatura de incubación, e usar un sistema de detección diferente ou un anticorpo primario diferente. O control de calidade debería como mínimo incluír un tecido que funcione como control positivo que se saiba que expresa o antíxeno e controis negativos de tecidos que se saiba que non expresan o antíxeno, así como o mesmo tecido comprobado da mesma maneira con omisión do anticorpo primario (ou mellor, a absorción do anticorpo primario).
Tipos de anticorpos utilizados
Nos métodos de detección inmunohistoquímicas, os anticorpos son clasificados como reactivos primarios e secundarios. Os anticorpos primarios son específicos para o antíxeno de interese e normalmente non están conxugados (non están etiquetados), mentres que os anticorpos secundarios son específicos contra os propios anticorpos primarios. O anticorpo secundario está normalmentre conxugado a unha molécula enlazadora como a biotina, que despois recruta as moléculas reporteiras (que dan cor), ou ben o anticorpo secundario únese directamente á molécula reporteira.
Moléculas reporteiras inmunohistoquímicas
As moléculas reporteiras varían baseándose na natureza dos métodos de detección, dos cales os máis usados son os cromoxénicos e a detección fluorescente mediada por un encima ou un fluoróforo, respectivamente. Con reporteiros cromoxénicos, unha etiqueta encimática reacciona cun substrato para render un produto intensamente coloreado que pode ser analizado cun microscopio óptico ordinario. Aínda que a lista de substratos de encimas é ampla, a fosfatase alcalina e a peroxidase do ravo picante son os dous encimas máis usados como etiquetas para a detección de proteínas. Existen matrices de substratos cromoxénicos, fluoroxénicos e quimiolminescentes para o uso con cada encima, como a DAB ou BCIP/NBT, que producen unha tinguidura castaña ou púrpura, respectivamente, cando os encimas están unidos.
A reacción con DAB pode ser potenciada usando níquel, producindo unha tinguidura púrpura/negra intensa. Os reporteiros fluorescentes son pequenas moléculas orgánicas usadas para a detección inmunohistoquímica e tradicionalment inclúen a FITC, TRITC e AMCA, e derivados comerciais como os Alexa Fluors e Dylight Fluors, que mostran unha mellora similar do rendemento pero varían en prezo. Para os métodos de detección cromoxénicos e fluorescentes, a análise densitométrica do sinal pode proporcionar datos semi ou completamente cuantitativos, respectivamente, para correlacionar o nivel do sinal reporteiro ao nivel da expresión ou localización de proteínas. miniatura|300px|O método directo de tinguidura inmnohistoquímica usa un anticorpo etiquetado, que se une directamente ao antíxeno que está sendo tinguido. miniatura|300px|O método indirecto de tinguidura inmunohistoquímica usa un anticorpo contra o antíxeno que se está a probar, e un segundo anticorpo, etiquetado, contra o primeiro.
Métodos de detección de antíxenos diana
O método indirecto implica usar un anticorpo primario non etiquetado (primeira capa) que se une ao antíxeno diana no tecido, e un anticorpo secundario etiquetado que reacciona co anticorpo primario. Como se mencionou máis arriba, o anticorpo secundario debe ir dirixido contra a IgG da especie animal na cal o anticorpo primario se produciu. Este método é máis sensible que as estratexias de detección directa a causa da amplificació do sinal debida á unión de varios anticorpos secundarios a cada anticorpo primario se o anticorpo secundario é conxugado a un reporteiro fluorescente ou encimático.
Pode conseguirse unha maior amplificación se o anticorpo secundario é conxugado a varias moléculas de biotina, que poden recrutar complexos de encima unido a avidina, estreptavidina ou proteína NeutrAvidin. A diferenza entre estas tres proteínas unidas a biotina é a súa afinidade de unión individual para dianas de tecido endóxenas o que orixina a unión non específica e unha alta tinguidura de fondo; a orde destas proteínas segundo as súas afinidades de unión non específicas, de maior a menor, é: 1) avidina, 2) estreptavidina e 3) proteína NeutrAvidin.
O método indirecto, ademais da súa gran sensibilidade, tamén ten a vantaxe de que só cómpre xerar un número relativamente pequeno de anticorpos secundaios (etiquetados) conxugados estándar. Por exemplo, un anticorpo secundario contra IgG de coello, que se pode comprar no mercado, é útil cun anticorpo primario producido en coellos. Co método directo, sería necesario etiquetar cada anticorpo primario para cada antíxeno de interese.
Contratinguidura
Despois da tinguidura inmunohistoquímica do antíxeno diana, a miúdo aplícase unha segunda tinguidura (contratinguidura) para proporcionar contraste que axuda a salientar a tinguidura primaria. Moitas destas tinguiduras mostran especificidade para clases específicas de biomoléculas, mentres que outras tinguirán toda a célula. Disponse de tinguiduras cromoxénicas e fluorescentes para inmunohistoquímica que proporcionan un amplo conxunto de reactivos axeitados para cada deseño experimental, ente os que están: a hematoxilina, a tinguidura Hoechst e a DAPI.
Solución de problemas
Nas técnicas inmunohistoquímicas, hai varios pasos que seguir antes da tinguidura final do antíxeno dos tecidos, que poden causar diversos problemas como unha forte tinguidura de fondo, a tinguidura feble do antíxeno diana e a autofluorescencia. A reactividade cruzada dos anticorpos primario/secundario, a biotina endóxena ou os encimas reporteiros son causas comúns dunha forte tinguidura de fondo, mentres que a tinguidura débil pode ser causada por unha escasa reactividade encimática ou pouca potencia do anticorpo primario. Ademais, a autofluorescencia pode deberse á natureza do tecido ou ao método de fixación. Estes aspectos da preparación da inmunohistoquimica e da tinguidura de anticorpos deben ser atendidos sistematicamente para identificar e superar os problemas na tinguidura.
Marcadores inmunohistoquímicos diagnósticos
miniatura|Tingidura inmunohistoquímica de [[ril normal con CD10.]]
A inmunohistoqímica é unha excelente técnica de detección e ten a tremenda vantaxe de poder mostrar exactamemente onde se localiza unha determinada proteína dentro do tecido examinado. Tamén é un método efectivo para examinar os tecidos. Isto fai que sexa unha técnica moi utilizada en neurociencias, que permite examinar a expresión de proteínas en estruturas específicas do cerebro. A súa maior desvantaxe é que, a diferenza das técnicas de inmunoblotting, nas que a tinguidura se comproba cunha escala de pesos moleculares, é imposible mostrar en inmunohistoquimica que a tinguidura se corresponde coa proteína de interese. Por esta razón, os anticorpos primarios deben ser ben validados nunha western blot ou procedemento similar. A técnica é incluso máis utilizada en patoloxía cirúrxica diagnóstica para a inmunofenotipificación de tumores; por exemplo, a inmunotinguidura para E-cadherina para diferenciar entre o carcinoma ductal in situ (tinguidura positiva) e o carcinoma lobular in situ (sen tinguidura positiva) ). Máis recentemente, as técnicas inmunohistoquímicas foron útiles na diagnose diferencial de múltiples formas de carcinomas de glándula salivar, e cabeza e pescozo.
A diversidade de marcadores inmunohistoquímicos usados en patoloxía cirúrxica diagnóstica é grande. Moitos laboratorios clínicos en hospitais terciarios teñen menús duns 200 anticorpos usados para diagnóstico, prognóstico e biomarcadores preditivos. Exemplos dalgúns marcadores comunmente usados son:
Terapia dirixida
No cancro son alteradas diversas vías moleculares e algunhas das alteracións poden ser a diana da terapia do cancro. A inmunohistoquímica pode utilizarse para avaliar aqueles tumores que é probable que respondan á terapia, ao detectarse a presenza ou niveis elevados da diana molecular.
Inhibidores químicos
A bioloxía dos tumores permitiu descubrir diversas dianas intracelulares potenciais. Moitos tumores son dependentes de hormonas. A presenza de receptores de hormonas pode utilizarse para determnar se un tumor pode responder potencialmente á terapia hormonal. Unha das primeiras terapias foi a administración do axente antiestroxénico tamoxifeno, usado para tratar o cacnro de mama. Estes receptores de hormonas poden ser detectados por inmunohistoquímica. Imatinib, un inhibidor intracelular da tirosina quinase, desenvolveuse para tratar a leucemia mielóxena crónica, unha doenza caracterizada pola formación dunha tirosina quinase anormal específica. Imitanib demostrou ser efectivo en tumores que expresan outras tirosina quinases, especialmente KIT. A maioría dos tumores estromais gastrointestinais expresan KIT, que pode ser detectada por inmmunohistoquímica.
Anticorpo monoclonal
Por inmunohistoquímica demóstrase que moitas proteínas están moi reguladas á alza en estados patolóxicos, e estas son dianas potenciais para as terapias que utilizan anticorpos monoclonais. Os anticorpos monoclonais, debido ao seu tamaño, son utilizados contra dianas da superficie celular. Entre as dianas sobreexpresadas están membros da familia do receptor do factor de crecemento epidérmico (EGFR), proteínas transmembrana cun dominio receptor extracelular que regula unha tirosina quinase intracelular. Destes, HER2/neu (tamén chamado Erb-B2) foi o primeiro que se desenvolveu. A molécula exprésase fortemente en vaios tipos de células cancerosas, moi notablemente no cancro de mama. Os anticorpos contra HER2/neu foron aprobados pola FDA para o tratamento clínico do cancro co nome de fármaco Herceptin. Hai tamén probas inmunohistoquímicas dispoñibles comercialmente, como Dako HercepTest, Leica Biosystems Oracle e Ventana Pathway.
De xeito similar, EGFR (HER-1) é sobreexpresado en diversos cancros como o de cabeza e pescozo e o de colon. A inmunohistoquímica utilízase para determinar os pacientes que se poden beneficiar de anticorpos terapéuticos como Erbitux (cetuximab). Un sistema comercial para detectar o EGFR por inmunohistoquímica son o Dako pharmDx.
Ramón Godó
Ramón Godó Lallana, nado en Bilbao o 11 de maio de 1864 e finado en Barcelona o 20 de setembro de 1931, primeiro Conde de Godó, foi un empresario e político español, fillo de Carlos Godó y Pié e sobriño de Bartolomé Godó y Pié, fundadores do xornal La Vanguardia.
Nóitegos, O Mosteiro, Ortigueira
Nóitegos é un lugar da parroquia do Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña tres habitantes (un home e dúas) mulleres, un máis ca no ano 2000.
Ramón Godó
Traxectoria
Ramón Godó, hijo de Carlos Godó y Pié e Antonia Lallana, naceu en 1864 en Bilbao, época na que o seu pai e o seu tío xestionaban as delegacións comerciais en Bilbao e Oviedo da empresa familiar dos Godó. Debido á crise provocada pola Terceira Guerra Carlista, volveron todos a Barcelona.
O seu pai morreu o ano 1897 e el fíxose cargo da propiedade do xornal La Vanguardia. En 1912 fundou a empresa Papelera Godó, para romper o monopolio imposto por La Papelera Española e así poder fornecer papel ao seu xornal. Impulsou a expansión e influencia do xornal, que estableceu a súa sede na rúa Pelai de Barcelona. Ao mesmo tempo, militaba no Partido Liberal, polo que foi escollido deputado polo distrito de Igualada nas eleccións de 1899, 1901, 1903 e 1905. Ramón Godó foi o primeiro Conde de Godó, título que recibiu no ano 1916 de mans do rei Afonso XIII.
Ramón Godó Lallana era un home coxo, cun problema de xordeira e case cego dun ollo, pero cunha grande intelixencia e talento para as finanzas.
Foi o seu fillo, Carlos Godó Valls, segundo Conde de Godó, quen en 1965 instaurou un premio xornalístico co seu nome, na honra ao centenario do seu nacemento.
Na localidade barcelonesa de Copons onde Ramón Godó Lallana tiña unha casa, existe unha praza co seu nome como homenaxe ao empresario catalán.
Luigi Piotti
Luigi Piotti nado en Milán o 27 de outubro de 1913 e finado en Godiasco o 19 de abril de 1971 foi un piloto de carreiras de Italia. Participou en nove Grandes Premios do Campionato do mundo de Fórmula 1, debutou o 22 de xaneiro de 1956. Non anotou puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Corvaceiras
O topónimo galego Corvaceiras pode referirse a:
Ángel Álvarez Mendoza
Traxectoria
Foi avogado no bufete de Eugenio Montero Ríos e despois no de Manuel García Prieto. Como membro do Partido Liberal, foi elixido deputado polo distrito de Castrojeriz (Burgos) nas eleccións de 1905, e nas eleccións de 1910 polo distrito de Lalín. Continuou como deputado por Lalín nas sucesivas eleccións ata 1919. Foi Subsecretario de Instrución Pública (1913) e Subsecretario de Gobernación (1916).
Vida persoal
Casou con Carolina Sanjurjo Lirón.
Thrill Jockey
Thrill Jockey é un selo discográfico independente estadounidense creado no ano 1992 na cidade de Nova York pola antiga A&R de Atlantic Records Bettina Richards.
Historia
Bettina Richards iniciou o selo con 35 000 dólares, do seu capital familiar e persoal, mentres traballaba nunha tenda de discos en Hoboken, Nova Jersey, e dirixiuno dende o seu apartamento en Manhattan.
En 1995 mudou o selo a Chicago, Illinois, onde "o alugueiro e os impostos son considerablemente máis baratos".
Thrill Jockey ofrece en streaming todos os lanzamentos do seu catálogo. "Creo que se a xente pode escoitar os álbums tende a mercalos", dixo Richards nunha entrevista en 2006 do Chicago Reader.
Entre os artistas que gravaron co selo están Double Dagger, Future Islands, Tortoise, The Sea and Cake, High Places, Trans Am, Mouse on Mars, ADULT., Nobukazu Takemura, Bobby Conn, Tom Verlaine, Freakwater, The Zincs, The National Trust, Eleventh Dream Day, Califone, Chicago Underground Duo, Howe Gelb/Giant Sand, Mary Lattimore, Oval, Town & Country, Archer Prewitt, Sam Prekop, The Lonesome Organist, OOIOO, Pit er Pat, The Fiery Furnaces, Angela Desveaux, Liturgy, Boredoms, Pontiak, e Golden Void entre outros.
Crónica de Afonso III
A Crónica de Afonso III é un documento histórico que se atribúe ao propio rei Afonso III, e que abarca un espazo de tempo que vai desde o reinado de Wamba até o final do reinado de Ordoño I. Existen dúas versións desta crónica, a Rotense e a Ovetense (Sebastiense, A Sebastián ou Erudita).
Historia e características
Foi redactada en Oviedo arredor do 888, xa que se fala da toma de Viseu. O documento é moi posterior os feitos relatados e ten unha clara intencionalidade política: remontar no tempo a xenealoxía do rei até facela enlazar cos últimos reis visigodos (neogoticismo) para así lexitimar a súa autoridade fronte a do resto dos señoríos existentes no territorio galego. Estes dous feitos reducen moito o seu valor como instrumento historiográfico.
A crónica comeza coa morte de Rescesvinto e a elección de Wamba, e continúa cos reis godos até Witiza. Pinta a estes reis como cheos de pecados, razón esta da perdición do reino. Esta crónica foi fundamental no establecemento do mito da Batalla de Covadonga :
Roberto Espinosa
Roberto Méndez Espinosa, nado en Verviers (Bélxica) o 29 de outubro de 1967, é un músico español. Actualmente é o cantante do grupo de rock ECO.
Traxectoria
Inicia a súa carreira musical en 1983, vivindo xa en España. Esa primeira banda, Axioma, non chegaría a triunfar, pero serviríalle para coñecer pouco tempo despois a Javier Blanco, Roberto Gaztelumendi e José Alberto Márquez, cos que formaría Tundra. O 18 de febreiro de 1985 fixeron a súa primeira actuación, e a partir de entón compartiron cartel con innumerables bandas de rock do panorama español. Tras dous anos de constantes concertos, preséntaselles a posibilidade de gravar unha demo e un prestixio crecente, aparecendo nas principais revistas do xénero. Non tódolos membros do grupo están decididos a vivir da música, polo que finalmente se acaban separando.
En 1991 Roberto chega a Proyecto de Ley, un grupo xa establecido e a piques de gravar o seu primeiro álbum. Tras a publicación do álbum o grupo enzárzase nunha exitosa xira por toda España, que fai que os seus temas estean presentes nas principais listas de éxitos. Para a preparación do segundo álbum, Roberto participa xa como compositor e letrista, aínda que diferenzas existentes entre el e o resto de compoñentes da banda propician a súa saída do grupo e o inicio da súa carreira en solitario.
Coa inestimable axuda de Javier Rubio, decídese a dar luz verde a un proxecto que chamaría Spinozza, gravando unha serie de temas que pouco tiñan que ver co que fixera anteriormente, dándose a valer como cantante. En 1999 coñece ao compositor Miguel Herrero, que lle invita a unirse ao seu proxecto, Doctor Funkenstein, como letrista e cantante. A pesar do ilusionante do proxecto, os compromisos profesionais dos seus membros fixeron imposible que chegaran máis lonxe, momento que aproveitou Roberto para compoñer e para facer colaboracións.
Giacinto Facchetti
Traxectoria
Comezou a xogar no equipo da súa cidade natal, o CS Trevigliese. No ano 1960 fichou polo Inter de Milán da man do técnico arxentino Helenio Herrera, no que desenvolvería o resto da súa carreira futbolística e converténdose nun dos mellores laterais da súa época. Entre os títulos conseguidos co equipo de Milán destacan as dúas Copas de Europa consecutivas (1964 e 1965). Na súa honra o equipo retirou o dorsal número 3.
Coa selección
Debutou coa Selección de fútbol de Italia no ano 1963, disputando un total de 94 encontros e sendo capitán en 70 deles. Na súa traxectoria disputou os Mundiais de fútbol de Inglaterra 1966, México 1970 e Alemaña Federal 1974. Tamén formou parte da selección que se proclamou campioa da Eurocopa de Fútbol Italia 1968.
Trala súa retirada en 1978 exerceu diversos cargos no Inter, dende director técnico ata vicepresidente, finalmente foi escollido presidente do club no ano 2004.
Aeroporto Internacional de Tampa
O aeroporto é empregado por máis dunha vintena de grandes aeroliñas, catro aeroliñas rexionais, e tres transportistas aéreos. Tres das aeroliñas rexionais operan baixo a bandeira das principais compañías aéreas, mentres que a cuarta, Silver Airways, é independente é emprega o aeroporto como centro de operacións. Southwest Airlines opera nunha cidade focal en TPA e transporta a maior proporción de pasaxeiros do aeroporto, operando até 121 voos ó día.
O aeroporto conta con 93 destinos ó longo de América do Norte, América Central, o Caribe e Europa. É un dos dous único aeroportos dos Estados Unidos que conta con voos regulares á catro cidades de Cuba: Camagüey, A Habana, Holguín e Santa Clara. O aeroporto tivo 19 624 284 pasaxeiro en 2017, sendo o aeroporto número 29 con máis movemento de pasaxeiros de América do Norte.
O Castelo, Sequeiros, Quiroga
O Castelo é un lugar da parroquia de Sequeiros no concello lugués de Quiroga, na comarca de Quiroga. Segundo o IGE, en 2013 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller). A aldea está atravesada polo Camiño de Santiago. Neste lugar está o castelo dos Novais.
Karmele Jaio
Karmele Jaio Eiguren, nada en Vitoria o 19 de marzo de 1970, é unha xornalista e escritora vasca.
Traxectoria
Licenciouse en ciencias de información na Universidade do País Vasco e traballou no xornal Euskaldunon Egunkaria e mais no Gara. Publicou tamén columnas de opinión noutros xornais como o Diario de Noticias de Álava, Deia, Diario de Noticias de Gipuzkoa ou El País. É responsable de comunicación do Instituto Vasco da Muller, Emakunde.
O primeiro libro que publicou, unha colección de relatos, foi Hamabost zauri en 2004. Nese ano gañou o premio Igartza, da editorial Elkar, coa novela Amaren eskuak que publicou en 2006 e que recibiu varios premios máis como o Beterriko Liburua en 2007, e que versionou ela mesma ao castelán co título de Las manos de mi madre publicado en 2008 pola editorial Ttarttalo. No ano 2013 Mireia Gabilondo dirixiu unha versión cinematográfica da novela.
En 2007 publicou outra colección de relatos, Zu bezain ahul e en 2009 a novela Musika airean. En Orain hilak ditugu (2015) recolleu o seu primeiro libro de poesía.''
A Euskaltzaindia nomeouna académica correspondente o 17 de xullo de 2015.
Acevedo, Loureza, Oia
Acevedo é un lugar da parroquia de Loureza, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 77 habitantes (37 homes e 40 mulleres).
Marta (nome)
dereita|250px|miniatura|[[Marta de Betania|Santa Marta á esquerda, Xesús na casa de María e Marta, obra de Harold Copping.]] Marta é un nome de pía galego feminino de orixe hebraica: מרתא (pronunciado Martâ); que significa "fermosa, dona, señora". Existe en todo occidente. En galego antigo aparecía coa grafía: Martha.
É un dos nomes máis tradicionais e populares de Galiza. A padroa de multitude de parroquias galegas é Santa Marta.
Etimoloxía
Marta de Betania era unha personaxe bíblica do Novo Testamento, irmá de Lázaro e María de Betania (Xoán 11:1-2).
Santoral
A festividade de Santa Marta celébrase o día 29 de xullo.
O día 23 de febreiro celébrase a festividade de Santa Marta de Astorga.
Landín, O Mosteiro, Ortigueira
Landín é un lugar da parroquia de Mosteiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 3 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Baltron
Baltron (バルトロン) é un videoxogo de Family Computer que foi estreado exclusivamente para o mercado xaponés o 19 de marzo de 1986. Baltron recolle os conceptos doutros xogos clásicos como Defender e Scramble.
Sinopse
O videoxogo comeza coa icónica frase empregada na saga Star Wars A long long time ago e está ambientado no ano 2999, onde a xente do planeta Star Lenion (que é moi semellante á Terra) están baixo o ataque do Imperio Bismark.
Receptor nuclear
En bioloxía molecular, os receptores nucleares son un tipo de proteínas que se encontran dentro das células que son responsables de detectar certas moléculas, como por exemplo as hormonas esteroides e tiroides. Como resposta á unión a estas moléculas, os receptores traballan conxuntamente con outras proteínas regulando a expresión de xenes específicos, controlando así o desenvolvemento, homeostase, e metabolismo do organismo.
Endocardio
O endocardio é unha membrana que recobre localmente as cavidades do corazón. Forma o revestimento interno das aurículas e ventrículos. As súas células son semellantes tanto embrioloxicamente como biolóxicamente ás células endoteliais dos vasos sanguíneos. O endocardio é máis groso nas aurículas e presenta tres capas:
Receptor nuclear
Os receptores nucleares teñen a capacidade de unirse directamente ao ADN e regular a expresión de xenes adxacentes, polo que estes receptores se clasifican como factores de transcrición. A regulación da expresión xénica feita polos receptores nucleares xeralmente só ocorre cando está presente un ligando (unha molécula que afecta ao comportamento do receptor). Máis especificamente, a unión do ligando a un receptor nuclear dá lugar a un cambio conformacional no receptor, o cal, á súa vez, activa o receptor, o que ten como resultado a regulación da expresión xénica á alza ou á baixa.
Endocardio
Descrición
Trátase dun delgado revestimento interno do corazón que se atopa constituído por células endoteliais e unha delgada capa de tecido conectivo laxo. No endocardio mural agréganse unha túnica músculo-elástica rudimentaria e antes do miocardio, unha capa grosa subendocárdica de tecido conectivo laxo vascularizado. Porén, debemos lembrar que o endocardio valvular é avascular.
Receptor nuclear
Unha característica peculiar dos receptores nucleares, que os diferencia doutras clases de receptores, é a súa capacidade de interaccionar directamente co ADN e controlar a expresión do ADN xenómico. Como consecuencia, os receptores nucleares xogan un papel clave no desenvolvemento embrionario e na homeostase do adulto. Como se discute máis abaixo, os receptores nucleares poden clasificarsse de acordo co seu mecanismo de acción ou segundo a súa homoloxía.
Endocardio
Descrición
As válvulas cardíacas, ademais do endocardio están constituídas por unha capa fibrosa densa subendocárdica, unha esponxosa de tecido conectivo moi laxo, rico en matriz extracelular e unha ventricularis con moitas fibras elásticas.
As válvulas semilunares (aórtica e pulmonar) presentan comisuras e as auriculoventriculares constitúen un aparello valvular (válvula, cordas e músculo papilar). Todas atópanse insertas nun anel fibroso denso. Coa idade, vólvense máis grosas e máis opacas.
Receptor nuclear
Ligandos
miniatura|475px|Estruturas de ligandos de receptores endóxenos seleccionados e os nomes dos receptores aos que se une cada un.
Entre os ligandos que se unen e activan os recptores nucleares están substancias lipófilas como as hormonas endóxenas, as vitaminas A e D, e perturbadores endócrinos xenobióticos. Como a expresión dun gran número de xenes está regulada por receptores nucleares, os ligandos que activan estes receptores poden ter profundos efectos sobre o organismo. Moitos destes xenes regulados están asociados con varias doenzas, o que explica por que as dianas moleculares de moitos fármacos son receptores nucleares (por exemplo en EUA son o 13% dos fármacos aprobados pola FDA). Certos receptores nucleares, denominados receptores orfos, non teñen ligandos endóxenos coñecidos (ou polo menos aceptados xeneralizadamente). Algúns destes receptores, como o FXR, LXR, e o PPAR únense a varios intermediarios metabólicos, como ácidos graxos, ácidos biliares e esterois con afinidade relativamente baixa. Estes receptores poden, por tanto, funcionar como sensores metabólicos. Outros receptores nuceares, como o CAR e o PXR parecen funcionar como sensores xenobióticos que regulan á alza a expresión de encimas citocromo P450 que metabolizan estes xenobióticos.
Estrutura
A maioría dos receptores nucleares teñen unha masa molecular entre 50.000 e 100.000 daltons.
Os receptores nucleares son de estrutura modular e conteñen os seguintes dominios estruturais:
Os dominios N-terminal (A/B), de unión ao ADN (C), e de unión ao ligando (E) están ben pregados independentemente e son estruturalmente estables, mentres que a rexión bisagra (D) e os dominios opcionais C-terminais (F) poden ser conformacionalmente flexibles e desordenados. As orientacións relativas dos dominios son moi diferentes se comparamos as tres estruturas cristalinas multidominio coñecidas; dous deles únense en DR1, e un únese en DR4.
Mecanismo de acción
Os receptores nucleares (RN, ou, en inglés, NR) son proteínas multifuncionais que transducen sinais dos seus ligandos correspondentes. Os receptores nucleares poden clasificarse en dúas grandes clases segundo o seu mecanismo de acción e a distribución subcelular en ausencia de ligando.
As pequenas substancias lipófilas, como moitas hormonas naturais, poden difundir a través da membrana plasmática e únense a receptores nucleares localizados no citosol (os receptores nucleares de tipo I) ou no núcleo (os receptores nucleares de tipo II) da célula. A unión causa un cambio conformacional no receptor, o cal, dependendo da clase de receptor que sexa, desencadea unha fervenza de eventos augas abaixo da súa ruta, que dirixe os receptores nucleares aos sitios de regulación da transcrición do ADN, o que ten como resultado a regulación á alza ou á baixa da expresión xénica. Ademais, identificáronse outras dúas clases de receptores nucleares, que son os de tipo III, que son unha variante do tipo I, e os de tipo IV, que se poden unir ao ADN como monómeros.
En consecuencia, os receptores nucleares poden subdividirse nas seguintes clases segundo o seu mecanismo:
Tipo I
A unión do ligando aos receptores nucleares de tipo I no citosol causa a disociación das proteínas de shock térmico, a homodimerización, a translocación (por transporte activo) desde o citoplasma ao núcleo celular, e a unión a secuencias específicas do ADN chamadas elementos de resposta a hormonas (HREs). Os receptores nucleares de tipo I únense a HREs que consisten en dúas rexións (dous "medios sitios") separados por un tramo de lonxitude variable de ADN, e o segundo destes medios sitios ten unha secuencia invertida con respecto ao primeiro (repetición invertida). Os receptores nucleares de tipo I inclúen os membros da subfamilia 3, como o receptor de andróxenos, receptores de estróxenos, receptor de glicocorticoides, e receptor de proxesterona.
Algúns dos receptores nucleares da subfamilia 2 poden unirse a HREs con repeticións directas en vez de con repeticións invertidas. Ademais, algúns receptores nucleares únense tanto a monómeros coma a dímeros, de maneira que só un único dominio de unión ao ADN do receptor se une a un único medio sitio do HRE. Estes receptores nucleares son considerados receptores orfos, dado que os seus ligandos endóxenos son aínda descoñecidos.
Despois, O complexo receptor/ADN recruta outras proteínas que transcriben o ADN augas abaixo a partir do HRE orixinando ARN mensaxeiros e finalmente proteínas, o que causa un cambio no funcionamento celular.
Tipo II
Os receptores de tipo II, a diferenza dos de tipo I, quedan retidos no núcleo independentemente do estado de unión co ligando e ademais únense como heterodímeros (xeralmente co RXR) ao ADN. En ausencia de ligando, os receptores nucleares de tipo II están a miúdo en complexo con proteínas correpresoras. A unión de ligandos ao receptor nuclear causa a disociación do correpresor e o recrutamento de proteínas coactivadoras. As proteínas adicionais como a ARN polimerase recrútanse despois e únense ao complexo receptor nuclear/ADN que transcribe o ADN en ARNm.
Os receptores nucleares de tipo II inclúen principalmente á subfamilia 1, por exemplo o receptor do ácido retinoico, o receptor X retinoide e o receptor de hormonas tiroides.