cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liga de Campións da UEFA 2008-09
Eliminatorias
290px|miniatura|dereita|Alineacións titulares na final.
Final
Na tempada 2008-09 a final da Liga de Campións se disputou o 27 de maio de 2009 no Estadio Olímpico de Roma, un estadio cunha capacidade para acoller 72.698 seareiros. Era a 4ª vez que este recinto acollía este evento, tralas finais dos anos 1977, 1984 e 1996. 200px|miniatura|esquerda|[[Lionel Messi recibiu o premio Man of the match na final.]] A esta final chegaron o Fútbol Club Barcelona e o Manchester United, campión na edición anterior. Os adestradores dos dous equipos tiñan unha experiencia moi desigual. Alex Ferguson, adestrador do equipo inglés, xa gañara a Copa de Europa en 1999, mentres que Pep Guardiola estaba no seu primeiro ano como adestrador en Liga de Campións.
O encontro foi presentado mediaticamente como un duelo persoal entre Cristiano Ronaldo e Lionel Messi que tiña que determinar cal dos dous era o mellor xogador do mundo.
O elixido para arbitrar esta final da Liga de Campións foi o italiano Massimo Busacca.
O Manchester United chegaba á final despois de eliminar o Inter de Milán en oitavos de final, ó FC Porto en cuartos de final, e ó Arsenal FC en semifinais.
Pola súa banda, o FC Barcelona viña de enfrontarse ó Olympique de Lyon nos oitavos, ó Bayern Múnic nos cuartos, e ó Chelsea FC nas semifinais.
O encontro comezou co dominio do equipo inglés (vestido de branco), que nos 9 primeiros minutos tivo varias ocasións para estrear o taboleiro. Non obstante, o FC Barcelona foi quen se adiantou cun gol do camerunés Samuel Eto'o no minuto 10. Dende ese intre o equipo catalán dominou o resto do encontro, e mesmo ampliou a súa vantaxe cun gol de cabeza de Lionel Messi no minuto 70.
A posesión do balón foi dun 51% para o Barcelona e un 49% para o Manchester. O Barcelona fixo 8 lanzamentos á portería de Edwin van der Sar e 2 fora, e o Manchester fixo 2 disparos á portería de Víctor Valdés e 9 fora.
Con esta vitoria o FC Barcelona acadaba a súa 3ª Copa de Europa, igualando ó seu rival inglés no palmarés continental.
A Seara, Ferreirós, Vila de Cruces
A Seara é un lugar da parroquia de Ferreirós, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza.
Michael Shuman
Michael Shuman, coñecido ás veces como Mikey Shoes, e nado o 20 de agosto de 1985 nos Ánxeles, é un músico estadounidense, coñecido por ser o actual baixista da banda Queens of the Stone Age. Tamén tocou o baixo na banda Jubilee, da que foi co-fundador e co-líder, e tamén está relacionado cos grupos Wires Of Fire e Mini Mansions.
Biografía
Shuman graduouse na Loyola Marymount University dos Ánxeles, e previamente fora a tres distintos centros de ensino: o Campbell Hall High School de North Hollywood, o Portola Middle School en Tarzana e o Lanai Road Elementary School en Encino. Shuman co-fundou, co-liderou e tocou o baixo en Jubilee ata finais do ano 2008, e é o baixista na banda Wires On Fire, ámbalas dúas cun contrato con Buddyhead Records. Shuman uniuse a Queens of the Stone Age no ano 2007, despois da edición do álbum Era Vulgaris como substituto de Alain Johannes, que preferiu centrarse noutros proxectos musicais.
Universidade de Granada
A Universidade de Granada (UGR) é unha universidade pública española con sede en Granada e con campus nas cidades de Granada, Ceuta e Melilla, o que a converte na única universidade europea con dous campus en África. É a cuarta universidade de España por número de alumnos, membro do Grupo Coimbra e Campus de Excelencia Internacional.
A Universidade de Granada é herdeira da Madraza do último Reino Nazarí e foi fundada oficialmente en 1531 por Carlos I de España. Por tanto, ten case cincocentos anos de historia e é considerada por iso como unha das universidades históricas de España.
A Universidade de Granada sitúase entre o dez primeiras de España e desde hai varios anos ocupa o primeiro posto nos estudos de tradución e interpretación, sendo a primeira universidade española en impartir lingua dinamarquesa. A nivel mundial, é unha das cincuenta mellores universidades en enxeñaría informática e unha das cen primeiras en matemáticas.
Recibe cada ano máis de 2000 alumnos procedentes do programa Erasmus, o que a converte no primeiro destino europeo dentro deste programa de mobilidade. Ademais, foi elixida a mellor universidade de España polos estudantes internacionais.
Historia
miniatura|250x250px|[[Facultade de Dereito de Granada, na praza da Universidade.]]
Antecedentes
A universidade na cidade de Granada atopa as súas raíces no século XIV, máis concretamente en 1349, cando o rei Iusuf I creou a Madraza de Granada. Este sultán tamén construíu o Palacio de Comares e a Porta da Explanada na Alhambra, sendo unha das universidades máis antigas do mundo. A Madraza manteríase en funcionamento até 1499, ano no cal o cardeal Cisneros, incumprindo as capitulacións que asinaran Isabel e Fernando, reis de Castela e Aragón, asáltaa e destrúea. Como consecuencia deste asalto a Biblioteca da Madraza foi queimada na praza Bib-Rambla. Esta queima foi unha das máis grandes que se produciron en Europa, xa que a cultura granadina tiña un amplo comercio do libro e tamén unha alta produción editorial. Cisneros aproveitou esta situación para queimar máis bibliotecas, tentando acabar coa cultura nazarí, forzando a conversión. O edificio, unha vez a universidade desaparecera, foi doado por Fernando de Aragón como sede do Concello de Granada.
Fundación
miniatura|[[Carlos V, Sacro Emperador Romano-Xermánico|Carlos I de España, fundador da Universidade]] A situación de gran tensión e espolio cultural provocada por Cisneros verase diminuída co emperador Carlos I de España (V de Alemaña), quen en 1526, durante unha visita á cidade de Granada, decide dotala de novo dunha universidade. Deste xeito, súa foi a iniciativa de fundar o Colexio Imperial de San Miguel de Granada en 1531, mediante unha bula do papa Clemente VII, dando lugar así ao que hoxe coñecemos como a Universidade de Granada.
Granada e a Universidade
Hoxe en día Granada é a cidade coa maior afluencia universitaria do sur de España, converténdoa nunha das capitais universitarias por excelencia. Granada é unha cidade feita por e para os universitarios, famosa pola súa vida nocturna e ambiente estudantil, ademais de ofrecer un dos aloxamentos para universitarios máis baratos do país. Recentemente foi elixida como mellor cidade universitaria de España. Deste xeito, as esperanzas de futuro da cidade pasan polos beneficios económicos e sociais vinculados á Universidade, a cal representa a empresa principal da provincia.
A Universidade tamén supuxo un enriquecemento cultural da cidade, non só pola gran cantidade de alumnos estranxeiros que atrae (é o primeiro destino Erasmus) senón tamén pola súa política de recuperación de edificios de valor histórico, como son o edificio da Madraza, o Hospital Real (actual sede do Reitorado) ou as facultades de Dereito, Medicina e Tradución e Interpretación. Ademais, a universidade permitiu un auxe no ámbito do I+D+i, dotando á cidade de modernas instalacións para tal propósito. Un exemplo diso é o Parque Tecnolóxico de Ciencias da Saúde.
Nos últimos anos, a UGR foi escalando importantes postos nas clasificacións de universidades até converterse nunha das mellores do mundo en campos como a informática, as matemáticas e a enxeñaría.
Algúns datos actuais da Universidade de Granada: A Universidade de Granada é tamén a institución académica coa velocidade de rede máis rápida do mundo, até 160 Xigabits por segundo (Gbps), sen contar coa velocidade que prové a RedIRIS, a rede académica española integrada na europea rede GÈANT.
Facultades e escolas
miniatura|250x250px|[[:es:Facultad de Ciencias de Granada|Facultade de Ciencias de Granada, na avenida Fuentenueva.]] miniatura|250x250px|[[Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Camiños, Canles e Portos de Granada, nos Paseíllos Universitarios.]] miniatura|250x250px|[[Escola Técnica Superior de Enxeñarías Informática e de Telecomunicación de Granada, na rúa Periodista Daniel Saucedo Aranda.]] miniatura|250x250px|[[Facultade de Medicina de Granada|Edificio da antiga Facultade de Medicina de Granada, na avenida de Madrid esquina coa rúa Doctor Guirao Gea.]] miniatura|250x250px|[[Facultade de Tradución e Interpretación de Granada, na rúa Puentezuelas.]] miniatura|335x335px|[[Facultade de Filosofía e Letras de Granada, na rúa Eras de Cristo.]] Os centros docentes (facultades e escolas) atópanse repartidos en sete campus universitarios: cinco na cidade de Granada (Centro, Cartuja, Fuentenueva, Aynadamar e Ciencias da Saúde), un en Ceuta e outro en Melilla.
Campus Centro
Trátase dun campus urbano, cuxos centros se atopan repartidos por diferentes puntos do centro da cidade de Granada. Neste campus localízanse as seguintes facultades:
Campus de Cartuja
Ten o seu acceso polo Paseo de Cartuja. Os seus centros docentes distribúense nas inmediacións do antigo mosteiro da Asunción, máis coñecido como a Cartuxa de Granada, e son:
Campus de Fuentenueva
Sitúase na rúa Doctor Severo Ochoa, preto da Estación de trens de Granada, tendo acceso tamén polo Camino de Ronda, a través da rúa Gonzalo Gallas. Os centros que o compoñen son: Tamén se localizan no Campus de Fuentenueva centros de investigación científica, así como instalacións deportivas e de lecer. É atravesado polo coñecido Parque Universitario de Fuentenueva, que comunica en liña recta o Camiño de Rolda co centro da cidade. O Campus de Fuentenueva aloxa unha das paradas do Metro de Granada.
Campus de Aynadamar
Sitúase no barrio do Cerrillo de Maracena e nel atópanse:
Campus Ciencias da Saúde
Está integrado no Parque Tecnolóxico de Ciencias da Saúde, un complexo situado nos arredores da capital granadina. Trátase dun innovador espazo tecnolóxico especializado na investigación e desenvolvemento de industrias farmacéuticas, biosanitarias e agro-alimentarias, contando, en 2016, con máis de doce centros de investigación operativos e case un centenar de empresas e institucións.
Actualmente sitúanse neste campus a Facultade de Ciencias da Saúde e a Facultade de Medicina aínda que se procederá proximamente ao traslado a este campus das facultades de Farmacia e Odontoloxía.
O Campus Ciencias da Saúde conta con novos centros de docencia, investigación e de prácticas, entre eles o novo Hospital Universitario de San Cecilio. Está conectado ao centro de Granada tanto por autobús como por metro, mediante a Liña 1 do Metro de Granada.
Escola Internacional de Posgrao
É o centro encargado de xestionar e coordinar todos os ensinos de Posgrao, incluíndo os programas internacionais, que están conformadas por: Os programas de doutoramento están coordinados polas seguintes escolas:
Servizo de Comedores e aloxamento
Entre os servizos que ofrece a Universidade de Granada á comunidade universitaria destaca o Servizo de Comedores Universitarios, famosos entre os estudantes por ofrecer menús saudables a baixo prezo (3.5€). O Servizo de Comedores tamén conta co servizo para levar e ten sedes en cada un dos campus universitarios.
Ademais, a universidade conta cunha ampla rede de aloxamento baseado en colexios maiores, que contan con máis de cincuenta anos de historia, e residencias universitarias.
Mans mortas
As mans mortas eran os bens da igrexa católica e das ordes relixiosas que estaban baixo a protección da Monarquía Hispánica. Nin bispos, abades e priores podíanos allear. As autoridades eclesiásticas que o fixesen podían ser suspendidas a divinis e ata excomungados. Ademais o que adquirise os devanditos bens perdíaos; só podería proceder legalmente contra a persoa que llos vendeu, nunca contra a Igrexa.
Historia
A Igrexa chegou a acumular, como consecuencia de doazóns ou compras, unha inmensa cantidade de propiedades territoriais e urbanas que a converteron, na Idade Media e o Antigo Réxime, na maior propietaria. A Reforma protestante supuxo a desaparición das ordes relixiosas e unha profunda reforma do clero secular na Europa do Norte (Inglaterra, países nórdicos, norte de Alemaña), o que supuxo a fin da situación de mans mortas e a chegada ao mercado libre desas terras e bens, o que foi esencial na formación do capitalismo. Mentres tanto, a Europa meridional (Francia, Portugal, España, Italia) caracterizouse pola continuación e intensificación da presenza institucional, social e económica da Igrexa.
Desde o século XVIII, a acentuación do regalismo vinculado á monarquía absoluta e a crítica ilustrada, sobre todo cando actúan conxuntamente (despotismo ilustrado), comezaron intentos de desamortización, que ás veces quedaron só en proxectos ou executados en curta medida, concedidos polo Papa e o clero local como unha contribución ao mantemento dunha monarquía en situación financeira precaria (Tratado da regalía de amortización e a chamada desamortización de Carlos IV, en España). Non será ata a Revolución liberal que o programa desamortizador se cumpra en toda a súa extensión, como ocorreu durante a Revolución Francesa (1789) ou o goberno de Mendizábal (1835).
Xerión
miniatura|200px|Hércules loitando con Xerión, ánfora c. 540 a. C., [[museo do Louvre.]]
Xerión (ou Xeriones) (do grego antigo Γηρυών), na mitoloxía greco-romana, é o nome dun dos xigantes, fillo de Crisaor e de Calírroe, dotado de tres cabezas; era irmán de Equidna, monstro metade muller metade serpe, que xerou o can Ortro, que velaba polo gando de Xerión. O seu mito está ligado ao de Hércules, a quen coube, nun dos seus traballos, roubarlle os bois.
Xerión moraba en Eritía (a "vermella"), unha das míticas illas das Hespérides, situada no extremo occidental do mar Mediterráneo. Trátase probabelmente da Península Ibérica, próximo a Cádiz.
Orixe do nome
O nome Xerión deriva do verbo grego γηρύειν (guerýein), que significa gritar, facer resoar, posibelmente porque era un pastor ou porque talvez fose orixinalmente o nome do can que coidaba do rabaño.
Características
Xerión tiña tres cabezas e tres torsos. Era un ser cruel cuxa deformidade ía até os cadrís. Segundo Xoán R. Cuba, Xerión era o gardián das portas do inferno, nunha cidade que posuía no mar Ártabro, onde estaba a entrada ó outro mundo. Tiña un can, Ortro, de sete cabezas, que vixiaba a entrada.
Hércules e os bois de Xerión
O seu cobizado rabaño de bovinos vermellos era gardado polo pastor Euritión e polo can Ortro, preto do lugar no que pacía tamén o rabaño de Hades (Plutón), coidado por Menetes. Logo de que Euristeo mandase a Heracles roubar o rabaño de Xerión, este chega a Eritía após varias aventuras (entre as cales salienta a abertura do estreito de Xibraltar), mata a Ortro coa súa clava e despois derrota a Euritión. Avisado por Menetes, Xerión traba co heroe un combate ás marxes do río Ántemo, onde finalmente tamén morre. Heracles entón segue a súa xornada de volta a Grecia, enfrontando varios desafíos.
Socialismo democrático
miniatura|[[Salvador Allende, presidente da República de Chile entre 1970 e 1973. Foi o primeiro socialista electo democraticamente.]] O socialismo democrático, ou democracia socialista, é unha variante do marxismo que rexeita os métodos autoritarios de transición do capitalismo ao socialismo en favor dos movementos de base co obxectivo da creación inmediata de descentralización e democracia económica. O termo é de uso frecuente polos socialistas para clarificar que a súa posición é tanto o socialismo como a democracia. Os socialistas democráticos están a favor xa sexa de transición electoral ao socialismo ou a revolución espontánea das masas desde abaixo para distinguirse dos socialistas autoritarios que requiren un estado de partido único, a posición do marxismo-leninismo.
Xerión
Xerioneida, a morte de Xerión
Dedicou a Xerión o poeta Estesícoro (nacido na Magna Grecia) os versos da súa obra Xerioneida, da cal restaron innumerábeis fragmentos, alén dun resumo na obra Biblioteca, de Pseudo-Apolodoro. Neste poema Estesícoro de certa forma procede a unha humanización do monstro Xerión, tomando de Homero a imaxe da morte dunha das súas cabezas co caer dun pétalo, quedando entre tanto as demais; tamén recorre á imaxe da súa nai Calírroe a lamentar a súa morte, tal como Hécuba fixera na Ilíada.
Socialismo democrático
Gobernos socialistas democráticos
Entre os países que tiveron ou teñen gobernos socialistas democráticos destacan na táboa seguinte:
Xerión
Revisión do mito por Diodoro Sículo
Diodoro Sículo racionalizou o mito de Xerión; non sería un fillo de Crisaor, senón tres fillos, irmáns, que loitaban lado a lado, e tiñan, cada un, un grande exército. A construción do xigante con tres corpos polos escritores dos mitos foi semellante á invención dos centauros, que eran, en realidade, cabaleiros.
Revisión do mito na cultura ibérica medieval
miniatura|200px|Escudo da Coruña, coa caveira de Xerión ó pé da Torre O mito de Xerión garda fortes raíces coa formación nacional de España e Portugal, xa que era un habitante daquelas terras, polo que foi protagonista dalgunhas obras revisionistas ao longo do tempo. Produciron obras neste sentido autores medievais, coma o Bispo de Xirona e Joan Margarit (1422-1484), en cuxa obra se procura lexitimar a resistencia de Xerión ao invasor grego, e incluso Rodrigo Ximénez de Rada, arcebispo de Toledo, entre outros.
Unha lenda galega conta que Hércules chegou en barco ás costas de Brigantium, onde actualmente se sitúa A Coruña, para combater co rei Xerión, un tirano que obrigaba os seus súbditos a entregaren a metade dos seus bens, incluíndo os fillos. Hércules derrotou o rei, enterrouno, e levantou, á guisa de túmulo, a Torre de Hércules, que existe aínda hoxe. Esta lenda está representada no escudo da Coruña.
A Copa do Castro
A Copa do Castro, coñecida tamén como Coto do Castro ou Castro de San Mamede, son os restos dun asentamento castrexo situado na parroquia do Castro no concello pontevedrés de Silleda, habitado hai algo máis de 2000 anos.
Xerión
Cultura moderna
A colonia británica de Xibraltar lanzou unha moeda de 2 Libras de Xibraltar coa efixie da raíña Isabel II nunha face, e na outra unha imaxe de Hércules ao derrotar a Xerión.
A Copa do Castro
Descrición
Nunha das abas do recinto, atópase o cruceiro, onde segundo a tradición se situaba a igrexa antes de ser traslada á súa actual localización, situada ao pé do mesmo, a carón da PO-211.
Gaivina de á branca
Descrición
O adulto no verán ten unhas curtas patas vermellas e un bico tamén curto negro (pequeno e robusto, que mide de 22 a 25 mm desde as plumas, claramente máis curto que a cabeza), un pescozo negro (e xeralmente coa parte dorsal gris clara) e ventre negro, un dorso gris escuro, con mitra branca e cola gris clara (case branca), que a miúdo parece 'cadrada' nos individuos novos. A face ten tons amarelados. As ás, como o seu nome indica, son principalmente brancas. A parte interna da á é griseira con cobertoiras de puntas marróns. Na plumaxe non reprodutora a maioría do dorso é branco ou gris claro, aínda que poden manter algunhas plumas anegradas, mesturado coas partes inferiores brancas. As cobertoiras baixo as ás teñen bastante negro. A cabeza é negra con fronte branca. O píleo é marrón anegrado manchado de branco, e a parte posterior do píleo é anegrada con algunhas manchas brancas. Estas marcas brancas son máis pronunciadas no adulto en inverno. Hai unha área triangular escura diante dos ollos. O colar é bastante ancho e branco. Nos individuos novos e adultos en muda, a mitra é gris clara, facéndose gris en ambas as fases máis tarde durante o ano. O colar branco nítido e a mitra illan o manto como unha 'sela' marrón escura. As plumas do manto teñen puntas cunha porción estreita de marrón claro, como tamén as terciarias e escapulares.
Hibridación coa gaivina negra
A hibridación entre esta especie e o seu conxénere Chlidonias niger (gaivina negra) observouse en Suecia e nos Países Baixos. Crese que dous exemplares xuvenís no Chew Valley Lake, Inglaterra, detectados en 1978 e 1981, eran tamén híbridos, porque mostraban características mixtas entre as dúas especies, conretamente unha combinación de manto negro (unha característica da especie leucopterus) cunhas manchas negras no lateral do peito (unha característica da especie niger).
Distribución e hábitat
O seu hábitat reprodutor son as marismas de auga doce do sueste de Europa ata o centro de Asia. Xeralmente nidifican en vexetación flotante nunha marisma ou no chan moi próximos á auga, e poñen de 2 a 4 ovos nun niño construído con pequenos talos de xuncos e outra vexetación. En inverno migran a África, sur de Asia e Australia. É unha ave errante escasa en Norteamérica, principalmente na costa atlántica, pero hai algúns rexistros tamén na costa pacífica e en zonas do interior na rexión dos Grandes Lagos. En Galicia tamén se deixa ver ás veces, e é unha ave accidental.
Comportamento
Como outras especies de Chlidonias, e a diferenza dos carráns "brancos" (Sterna), estas aves non se mergullan para capturar peixes, senón que voan lentamente sobre a tona da auga para recoller os alimentos que haxa na superficie ou capturar insectos en voo. Comen principalmente insectos e pequenos peixes. En voo, as batidas das ás son pouco profundas e pausadas.
A gaivina de á branca é unha das especies que está incluída no Acordo para a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias Africano-Eurasiático (AEWA).
Banco malo
Un banco malo ou banco mao (do inglés bad bank), ou en termos económicos, «Fondo para a reestruturación dos activos financeiros», é unha entidade financeira que compra os chamados activos tóxicos (activos compatibilizados no balance dun banco por un valor sobrevalorado) a fin de salvar o sistema financeiro. Así pois, no caso de que os bancos compatibilizasen os activos polo seu valor actual de mercado (que unha vez estalada a burbulla teñen un valor moito menor), terían que declarar en creba e arrastrarían coa súa caída toda a economía dun país. A creación dun banco malo por parte do goberno é unha das medidas que se propuxeron trala Crise hipotecaria de 2007 a fin de sanear bancos zombis.
Banco malo en España
Os primeiros bancos malos creáronos en España as propias entidades financeiras, así La Caixa, cando se transformou en banco e converteuse en CaixaBank, deixou todos os activos tóxicos inmobiliarios aparcados en CaixaHolding, entidade non cotizada e que asumiu tanto Servihabitat (a filial que xestionaba a actividade inmobiliaria da antiga La Caixa), como as participacións en Inmobiliaria Colonial e Metrovacesa, ademais de gran parte da carteira industrial. Seguindo unha estratexia similar BBVA creou a mediados de novembro do 2011 unha entidade que acumulou 30 000 millóns de euros en activos inmobiliarios, un 80% da actividade do BBVA neste sector. Igualmente a caixa de pensións Caixa Galicia aproveitou a súa conversión no banco Novagalicia Banco para crear un banco malo onde aparcou os activos 'tóxicos', un total de 11 150 millóns en préstamos hipotecarios dos que 3 000 estaban en chan e 1 900 non tiñan garantías hipotecarias.
A nivel estatal coa entrada do goberno do Partido Popular propúxose a creación dun banco malo gobernamental a fin de sanear definitivamente o sector financeiro español. Se seguísese o modelo de Irlanda a banca entregaría os activos ao Estado recibindo a cambio débeda pública coa que podería continuar acudindo á barra libre de liquidez do BCE e ter máis marxe para volver dar crédito. Considerando como o solo e os créditos a sector inmobiliario están provisionados nun 33 % de media, se o estado os adquirise cun desconto do 60 % a perda ascendería ao 27 % para as entidades financeiras. Se seguise o modelo de Alemaña o estado pagaría á banca o mesmo prezo que teñen contabilizado nos seus balances, restando as provisións realizadas. En contrapartida a banca asumiría a obrigación de dar tanto crédito como axudas reciban.
Finalmente con todo, e co obxectivo de acelerar a reestruturación financeira cun novo impulso ás fusións das caixas máis débiles e recapitalizalas, o supervisor bancario español solicitou que aprovisiona as partidas de solo ao 100 % do valor contable, de forma que tivesen valor neto 0, e así por exemplo os terreos rústicos da Caja de Ahorros del Mediterráneo situados en Alacant foron aprovisionados por Banco Sabadell nun 97 % sobre o seu valor contable. Tamén se decidiu a aprobación dun banco malo para sanear o balance das entidades financeiras pero só para solo -principal problema do sector-, e coa condición de que Bruxelas apoiase a iniciativa con fondos económicos. Dado que o banco malo só aceptaría solo, Isidro Fainé, un dos principais propoñentes deste instrumento, chamouna o Banco do Solo, mentres que os inmobles serían vendidos polas propias entidades creando divisións específicas encargadas desta función. En canto ao financiamento, as contribucións ao banco malo deberían canalizar a través do FROB, e en canto á súa estrutura, o banco malo sería un banco sintético no sentido de que serían as mesmas entidades as que se encargarían de xestionar os activos tóxicos que achegarían. O horizonte temporal para realizar as desinversións situaríanse en vinte anos xa que, segundo os expertos do sector, trataríase dun tempo razoable para dar saída a todo o solo que a banca española acumulaba nos seus balances, uns 30 000 millóns. Deste xeito, desfacéndose do solo, as entidades poderían liberar as provisións dotadas e destinar o seu capital á concesión de crédito á economía real.
Xaneiro de 2012: descarte do banco malo, optando por fortes provisións
Pero as presións dos grandes bancos forzaron a descartar a creación dun banco malo, optándose por forzar á banca a dotar elevadas provisións. Nesta liña o Goberno prorrogou in-extermo, o sábado 31 de decembro do 2011, a prórroga extraordinaria concedida polo anterior executivo a bancos e inmobiliarias para evitar que o solo que teñen nos seus balances contabilizado como urbanizable pase a valorarse como solo rústico, o que supoñería unha depreciación do 90 % do seu valor contable, un axuste contable que situaría a banca española media en perdas.
Esta situación produciuse no 2007, cando se aprobou a Lei do Solo que pretendía acabar co acaparamento do solo dispoñible para especular co prezo e eliminou a consideración de solo urbanizable, establecendo só dúas categorías posibles: ou «solo urbanizado» ou «solo rural». A Lei establecía que os promotores dispoñían a partir de entón dun máximo de tres anos para empezar a construír nos solos urbanizables que tivesen en propiedade con plan de ordenación urbanística aprobado, e que pasado este prazo o terreo pasaría a ser cualificado de "solo rural", de modo que o seu valor caería. Pouco antes de que esta particular cláusula entrase en vigor o 30 de xullo de 2010 e estalada xa a burbulla inmobiliaria, aprobouse o Real Decreto-Lei 6/2010 que introduciu unha prórroga para evitar que o solo urbanizable empezase a cotizar a prezo de rústico, é dicir, segundo o valor do cultivo agrícola e non en función das expectativas urbanísticas, atrasando o axuste contable de valoración ata o 31 de decembro de 2011.
A nova prorroga permitiu que estes activos tóxicos seguisen valorándose en termos contables como solo urbanizable ata xullo de 2012, mentres o ministro de economía Luis de Guindos elevou as provisións que deberán realizar os bancos españois aos 50 000 millóns de euros, e o presidente do goberno do estado, Mariano Rajoy, declarou o 10 de xaneiro de 2012 que non se crearía un banco malo en España. A rebaixa do valor dos activos inmobiliarios "en niveis realistas» chega ata o 50 % no caso das promocións, o 80 % no do solo urbanizado e practicamente o 100 % no do solo rústico. Así mesmo concedeuse aos bancos un prazo non superior a dous anos para prover estas caídas de valor, e dadas as perdas que esta situación ocasionou, o goberno de Madrid continuou inxectando diñeiro do fondo de rescate europeo (EFSF) e obrigou á súa fusión.
Xaxún no islam
O xaxún é unha práctica que se leva practicando dende hai séculos por diferentes relixións como o cristianismo, xudaísmo, Confucianismo, hinduísmo ou taoísmo. No islam a súa base está no Corán:.
No Corán
A práctica do xaxún menciónase no Corán en varias ocasións. No verso 2:183 exprésanse situacións nas que os musulmáns se poden abster de xaxuar e presenta solucións alternativas, tales como darlles de comer a persoas necesitadas. Tamén se enfatiza no verso 2:183-185 que non é necesario que fagan xaxún aquelas persoas que están a viaxar ou enfermas, xa que se pode pospoñer ata "outro número de días igual". Segundo o versículo 5:95, entre outras cousas, pódese usar o xaxún para reparar certos pecados, como matar un animal durante un estado de ihram. O verso 2:185 tamén afirma que o Corán se revelou no mes de ramadán. Outro versículo, o 97:1, afirma que se revelou na "noite do destino", unha das dez últimas noites do ramadán.
Definición
O xaxún é, principalmente, un exercicio de devoción polo que de xeito voluntario a persoa renuncia, durante un período definido de tempo, a todos os apetitos corporais para forxar unha disciplina espiritual e o autocontrol. O islam prescribe a prohibición de comer ou beber dende o amencer (fajr) ata o solpor (maghrib). Considérase que se ha comezar o xaxún cando unha persoa que está no exterior pode distinguir o fío branco do negro.
Intención (niyyah)
"A intención (niyyah) significa ter a resolución de xaxuar. É esencial ter a intención a noite anterior, e logo noite tras noite, en Ramadaan", xa que para realizar o xaxún é preciso a intención.
Condicións xerais
Ao longo de toda a duración do xaxún os musulmáns hanse abster de determinados actos que o Corán premite en condicións normais: comer, beber e ter relacións sexuais. É un engadido á obriga estándar que teñen os musulmáns de evitar o que non é admisible baixo o Corán ou a xaria, como poden ser as murmuracións, conversas indecentes, discusións, pelexas ou pensamentos lascivos. Sen cumprir a norma xeral, o xaxún é inútil e só é un acto de inanición, pois este xaxún ha ser un motivo para ter máis benevolencia co próximo, e así segundo a tradición islámica considérase a caridade cos pobres e necesitados neste mes unha das veneracións con maior recompensa.
Están exentos do xaxún os enfermos, as mulleres no período de aleitaren ou os que están a viaxar. Pero ten que se facer, sempre que a persoa sexa capaz, antes do seguinte ramadán. Segundo o Corán, para todos os outros casos, non realizar o xaxún só se admite cando pode ser potencialmente perigoso para a saúde, por exemplo vellos ou embarazadas que poden romper o xaxún, pero hase compensar co pagamento dun fidyah. Os ulemas musulmáns estableceron que o xaxún está prohibido para as mulleres a menstruar. Así e todo, ao cesar o período, deben bañarse e continuar co xaxún e os días que non se puido realizar o xaxún hanse compensar antes do seguinte ramadán. A razón desta postura é un texto no Corán que afirma que a menstruación constitúe un desconforto.
Unha muller musulmá que non poida facer o xaxun, aínda está en condicións de realizar a U dhikr (lembranza de Alá) e mais a dua (súplicas a Alá) durante este tempo
Unha persoa está na obriga de facer xaxún se cumpre cinco condicións:
Consecuencias do rompemento do xaxún
Durante o ramadán, se accidentalmente hai un rompemento no xaxún por comer ou beber, a continuación, hase continuar o xaxún o resto do día e o xaxún permanece válido. Se ese rompemento é intencionado, haino que compensar xaxuando outro día. Romper o xaxún para ter relacións sexuais haino que compensar coa liberación un escravo, e se isto non é posible hase xaxuar dous meses consecutivos e se isto tampouco é posible hai que lle dar de comer ou vestir a sesenta persoas necesitadas.
O Tombo, Oubiña, Cambados
O Tombo é un lugar da parroquia de Oubiña no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 8 eran mulleres e 11 homes, o que representa un aumento respecto ós anos2010, cando tiña 15 veciños, e 2005, cando eran 18.
Xaxún no islam
Consecuencias do rompemento do xaxún
Durante os xaxúns voluntarios, se accidentalmente se rompe, pódese seguir o resto do día e permanece válido. Se é intencionalmente non se comete pecado, ao se facer de xeito voluntario.
Se unha persoa fai un xuramento para xaxuar e polas circunstancias haino que romper, ou se é deliberado, hai que expialo (kaffara) liberando un escravo, ou dándolles alimento ou roupas a dez persoas necesitadas utilizando como medida o precisa a propia familia, ou se non é posible hai que realizar un xaxún de tres días.
Comezo e fin
miniatura|Remate do xaxún nunha mesquita Segundo a tradición, que os musulmáns consideran transmitida por Mahoma, antes do comezo da abstinencia cómese o suhur, antes do amencer e hai que acabar de beber e comer antes do adhan do fajr, a chamada a oración previa ao amencer. Ao contrario das oracións zuhr e maghrib, que teñen claras definicións astrónimas (na tarde e despois da postura de Sol), hai varias definicións empregadas na práctica, para o momento do "amencer verdadeiro" (al-fajr al-ṣādiq), como se menciona no hadith. Estes varían de cando o centro do sol está entre 12 e 21 graos baixo do horizonte o que equivale a entre 40 a 60 antes do amencer civil. Non hai restricións sobre a comida da mañá, agás as prescricións xerais alimentarias islámicas. Despois de completar o suhur, os musulmáns recitan o fajr e non se pode tomar comida nin bebida ningunha logo. Durante a ablución (wudu) a auga pode entrar na boca pero non se ha tragar. A comida que pon fin ao xaxún coñécese como iftar. Os musulmáns rompen o xaxún con dátiles e auga antes do maghrib, tras o que se pode comer unha comida máis completa.
Aspectos espirituais
O xaxún precríbese aos musulmáns como unha forma de obriga relixiosa para manter a luxuria e o desexo dentro dun límite para control da persoa e evitar converterse nun escravo dos apetitos. O Corán afirma que, se os seres humanos non se poden precaver dos desexos, entón non poden acadar a salvación: "Pola contra, quen tema comparecer ante o seu Señor e refreara a súa luxuria, ha ter por morada o Paraíso" (79: 40-41).
Segundo as crenzas islámicas, esta abstención de normas admisibles da vida diaria por mor dun mandato de Alá é para fortalecer o autocontrol e aumentar a conciencia do Señor. Non se prescribe como un castigo sobre as persoas ou para inflixir prácticas onerosas. É unha formación moral e espiritual coa idea subxacente de ensinar a moderación e a disciplina espiritual de xeito que as tentacións humanas non desborden a disciplina moral adoptada polo islam. Ademais, o obxectivo de absterse de comida e bebida permite que un individuo sinta no seu corpo o sentimento de pobreza e de fame.
Mes de ramadán
O xaxún no mes de ramadán está considerado fard (deber).
Xaxún por xuramento
Pódese facer xuramento de cumprir xaxún, considérase obrigatorio e rompelo ten a consideración de pecado.
Días de xaxún voluntario
Existen máis días nos que moitos musulmáns xaxúan de forma voluntaria ao longo do ano, en especial no noveno e o décimo, ou o décimo e o undécimo, de muharram, o primeiro mes do ano. O décimo día, o ashurah, é tamén un día de xaxún para os xudeus (Yom Kippur). Os musulmáns tamén adoitan xaxuar :
Prohibición de xaxún
Aínda que o xaxún está considerado un acto piadoso no islam, hai momentos nos que a maioría dos ulemas sunnitas consideran que está prohibido, ou non é recomedable, xaxuar:
Así e todo, o Corán non contén prohibición ningunha sobre os días de xaxún.
Rexións polares e subpolares
O xaxún no islam está moi ligado ao amencer e ao sol, e son precisas adaptacións para esta práctica no mundo. Aínda que non hai directrices específicas no islam sobre o xaxún nas rexións polares hai un hadith sobre Al-Masih ad-Dajjal que afirma que se han calcular e facer cada 24 horas, e esa é a opinión do do Consello de Ulemas do Reino de Arabia Saudita. Outras recomendación como as da mesquita de Al-Azhar do Cairo, que polas dificultades que suporía realizar xaxúns de máis de 18 horas consecutivas ao día, nos territorios onde as noites son curtas, recomenda seguir os horarios do xaxún de forma idéntica a un país musulmán próximo ou pola Meca pero hai diversidade de opinións entre os expertos. E así, algúns musulmáns prefiren establecer un horario e unha duración persoal que seguir estas instrucións.
Espazo
O astronauta Sheikh Muszaphar Shukor foi o primeiro humano en xaxuar durante o mes do Ramadán no espazo. Con este propósito, o goberno de Malaisia, o seu país de orixe, proporcionoulle un folleto con instrucións de como seguir o ramadán e que establecía os horarios segundo o lugar de lanzamento da misión, Baikonur.
Práctica forzada
Nalgúns países de tradición musulmá, ou co islam como relixión oficial, o xaxún é obrigatorio por lei, e non xaxuar pode ser considerado delito e como tal perseguible por lei. Así en 2008 un xulgado de Biskra en Alxeria condenou a seis persoas a catro anos de prisión e multas graves por non xaxuar no ramadán ou en Marrocos o arresto contra persoas non practicantes levou a formación de grupos nas redes sociais para defender os dereitos dos non crentes.
Prohibición da práctica
Aos musulmáns uigures da China impónselles numerosas restricións para practicar a súa relixión, como a prohibición de xaxuar no ramadán,.
O Ribeiro, Boimorto, Boimorto
O Ribeiro é un lugar da parroquia de Boimorto no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 muller.
Gran Premio de Italia de 1985
O Gran Premio de Italia de 1985 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 8 de setembro de 1985. A carreira, que se disputou sobre 51 voltas, foi a duodécima proba da tempada de. A carreira foi o 55º Gran Premio de Italia e o 50º, que se celebrou en Monza.
A carreira foi gañada polo francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/2 B. Foi a quinta e última vitoria de Prost na tempada de que axudou a lograr o primeiro dos seus catro campionatos mundiais de Fórmula 1. Prost gañou por case 52 segundos sobre o dúo brasileiro de Nelson Piquet (Brabham BT54) e Ayrton Senna (Lotus 97T).
Foi o último Gran premio de Fórmula 1 no que o piloto gañador recibiu unha coroa de loureiro, eliminouse porque tapaba a visión dos anagramas dos patrocinadores nas fundas dos pilotos. Tamén foi a primeira carreira do equipo estadounidense Haas Lola co seu novo coche, o Lola THL1 con motor turbo Hart 415T, pilotado polo piloto australiano Campión Mundial de Alan Jones. Jones, que se retirou logo da tempada, facía un regreso total á Fórmula Un logo de dúas carreiras, o Gran Premio do oeste dos EE.UU., e a carreira fóra de campionato Carreira de Campións con Arrows a principios de.
Desaparecido da grella o popular piloto alemán Stefan Bellof que morreu unha semana antes nunha carreira do Campionato do Mundo Sportscar no Circuíto de Spa en Bélxica. o seu funeral era o día despois do Gran Premio de Italia o equipo Tyrrell só saíu co coche de Martin Brundle xa que sentían que sería unha falta de respecto a Bellof traer un piloto para substituílo na carreira. Os membros do equipo Tyrrell, entre eles o xefe do equipo Ken Tyrrell, asistiron ao funeral de Bellof ao día seguinte.
A Pole position de Senna cítase a miúdo como un dos seus grandes momentos.
Cualificación
A pole position foi para Ayrton Senna, a súa quinta pole do ano. A súa velocidade media foi de 245´405 km/h.
-68
Outros
Historia ano a ano
Inferencia bayesiana
Contexto inicial
A incerteza e a imprecisión son connaturais no proceso de razoamento. A lóxica establece unhas regras de inferencia a partir das que se constrúe o sistema de razoamento dedutivo, no que unha proposición determinada se considera como certa ou falsa, sen que se admitan graos entre estes dous extremos. Os métodos de razoamento aproximado, entre os que se atopan os métodos bayesianos, achegan modelos teóricos que simulan a capacidade de razoamento en condicións de incerteza, cando non se coñece con absoluta certeza a verdade ou falsidade dun enunciado ou hipótese, e imprecisión, enunciados nos que se admite un rango de variación.
Entre os métodos de razoamento aproximado atópanse os métodos bayesianos, baseados no coñecido teorema de Bayes. Todos eles teñen en común a asignación dunha probabilidade como medida da credibilidade das hipóteses. Neste contexto, a inferencia enténdese como un proceso de actualización das medidas de credibilidade ao coñecérense novas evidencias. Mediante a aplicación do teorema de Bayes búscase obter as probabilidades das hipóteses condicionadas ás evidencias que se coñecen. A diferenza entre os distintos métodos bayesianos, modelos causais e redes bayesianas, apóiase nas hipóteses de independencia condicional entre hipóteses e evidencias. Estas relacións exprésanse comunmente mediante un grafo acíclico dirixido.
Evidencia e crenzas cambiantes
A inferencia bayesiana emprega aspectos do método científico, que implica recoller evidencias que se consideran consistentes ou inconsistentes cunha hipótese dada. A medida que a evidencia se acumula, o grao de crenza nunha hipótese vaise modificando. Con evidencia suficiente, a miúdo poderá facerse moi alto ou moi baixo. Así, os que sosteñen a inferencia bayesiana din que pode ser empregada para discriminar entre hipóteses en conflito: as hipóteses cun grao de certeza moi alto deben ser aceptadas como verdadeiras e as que teñen un grao de certeza moi baixo deben ser rexeitadas como falsas. Con todo, os detractores din que este método de inferencia pode estar afectado por un nesgo debido ás crenzas iniciais que se deben soster antes de comezar a recoller calquera evidencia.
Exemplos de inferencia
Un exemplo de inferencia bayesiana é o seguinte: A inferencia bayesiana usa un estimador numérico do grao de crenza nunha hipótese aínda antes de observar a evidencia e calcula un estimador numérico do grao de crenza na hipótese despois de observar a evidencia. A inferencia bayesiana xeralmente baséase en graos de crenza, ou probabilidades subxectivas, no proceso de indución e non necesariamente declara prover un método obxectivo de indución.
Definicións formais
A pesar de todo, algúns estatísticos bayesianos cren que as probabilidades poden ter un valor obxectivo e polo tanto a inferencia bayesiana pode prover un método obxectivo de indución. Dada unha nova evidencia, o teorema de Bayes axusta as probabilidades da mesma da seguinte maneira: onde O factor  representa o impacto que a evidencia ten na crenza na hipótese. Se é posible que se observe a evidencia cando a hipótese considerada é verdadeira, entón este factor vai ser grande. Multiplicando a probabilidade a priori da hipótese por este factor vai resultar nunha gran probabilidade a posteriori dada a evidencia. Na inferencia bayesiana, polo tanto, o teorema de Bayes mide canto é capaz a nova evidencia de alterar a crenza na hipótese.
Establecemento da inferencia
Os estatísticos bayesianos sosteñen que mesmo cando distintas persoas poidan propor probabilidades a priori moi diferentes, a nova evidencia que xorde de novas observacións vai lograr que as probabilidades subxectivas se aproximen cada vez máis. Outros, con todo, sosteñen que cando distintas persoas propoñen probabilidades a priori moi diferentes, as probabilidades subxectivas a posteriori poden non converxer nunca, por máis evidencias novas que se recollan. Estes críticos consideran que visións do mundo que son completamente diferentes ao principio poden seguir sendo completamente diferentes a través do tempo por máis evidencias que se acumulen.
Multiplicando a probabilidade anterior P(H_0) polo factor nunca se poderá obter unha probabilidade superior a 1. Xa que P(E) é polo menos maior que, o que permite a igualdade , substituíndo P(E) con no factor  isto deixará unha probabilidade posterior de 1. Polo tanto, a probabilidade posterior non chegará a ser maior que un só se P(E) fose menor que, o que nunca é certo.
A probabilidade de E dado H_0, P(E|H_0), pode representarse como unha función do seu segundo argumento, o que pode facerse propocionando un valor. Tal función denomínase función de verosimilitude; é función de H_0 dado E. Unha proporción de dúas funcións de verosimilitude que se denomina proporción de verosimilitude, \Lambda. Por exemplo: A probabilidade marxinal P(E), pode ser representada ademais como a suma dos produtos de todas as probabilidades das hipóteses exclusivas mutuamente e que corresponden a probabildades condicionais:.
Peptidoglicano
miniatura|300 px|Peptidoglicano. O peptidoglicano, tamén chamado mureína, é un polímero formado por azucres e aminoácidos que forma unha capa que rodea a membrana plasmática da maioría das bacterias (pero non das arqueas) e que constitúe a súa parede celular. O compoñente carbohidrato do peptidoglicano é un heteropolisacárido formado por residuos alternantes dos monosacáridos N-acetilglicosamina e ácido N-acetilmurámico, unidos entre si por enlace glicosídico β-(1,4). As cadeas deste heteropolisacárido dispóñense paralelamente. Unido ao ácido N-acetilmurámico está o compoñente aminoacídico, que é un péptido de tres a cinco aminoácidos. Esta cadea peptídica pode establecer enlaces cruzados cos péptidos doutras cadeas do heteropolisacárido, formando unha capa reticular tridimensional.
Inferencia bayesiana
Establecemento da inferencia
A independencia de evidencias implica que: Aplicando o teorema de Bayes de forma iterativa, implica Empregando os cocientes de verosimilitude, pódese atopar que Esta iteración da inferencia bayesiana pode expandirse coa inclusión de máis evidencias. A inferencia bayesiana emprégase no cálculo de probabilidades na toma de decisións. Empréganse nas probabilidades calculadas na teoría de cálculo de riscos, na denominada función de perda que reflicte as consecuencias de cometer un erro.
Peptidoglicano
Algunhas Archaea teñen unha capa bastante similar pero de pseudopeptidoglicano ou pseudomureína, na que os residuos de azucres están unidos por enlaces glicosídicos β-(1,3) e os azucres que a forman son a N-acetilglicosamina e a ácido N-acetiltalosaminurónico. Isto explica que a parede das arqueas sexa insensible á lisozima, que ataca o peptidoglicano.
O peptidoglicano exerce un papel estrutural na célula bacteriana, dándolle forza estrutural, e protexéndoa da presión osmótica exercida polo citoplasma. Aínda que o peptidoglicanolle dá forza estrutural á parede, para a determinación da súa forma necesítanse tamén as proteínas MreB e RodZ. O peptidoglicano está tamén implicado na fisión binaria durante a división celular bacteriana.