cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sandžak
Nome
O nome oficial administrativo da rexión, porén, é de distrito de Raška ou óblast de Raška (Raška Oblast'' / Рашка Област).
Internacionalmente, durante o Imperio otomán e o dominio dos Habsburgo, a zona era coñecida como Sanjak de Novi Pazar, o Sanjak (distrito) de Novi Pazar.
Na Serbia medieval e no último Estado-nación independente, a rexión denomínase polo seu nome preotomán (Raška).
Sandžak é a transcrición local eslava da palabra turca sancak, que literalmente significa "bandeira" ou "bandeira nacional", e que foi utilizado como un termo que representaba a "provincia" ou "distrito". Os Sanjaks orixinariamente foron os primeiros niveis das subdivisións do Imperio otomán. Xurdiron a mediados do século XIV como distritos militares que formaban parte dun sistema militar-feudal. Ademais do exército profesional remunerado, os otománs tiñan un corpo de soldados de cabalería (chamado dos espahís ou sipahi) que realizaban o servizo militar a cambio de terreos outorgadas polo Sultán (terreos máis grandes foron os chamados zaim ou  zeamet, e máis pequenas os timar). Os espahís reuníanse para a guerra segundo o Sanjak en que viviran, e eran dirixidos por un oficial chamado Sanjak-beg ou Sanjak bei (equivalente a "gobernador de distrito").
Xeografía
miniatura|200px|Mapa da rexión, entre Serbia e Montenegro. En azul, os concellos de Serbia; en amarelo, os de Montenegro.
Seis dos municipios do Sandžak son de Serbia (Novi Pazar, Sjenica, Tutin, Prijepolje, Nova Varoš e Priboj), e outros seis de Montenegro (Pljevlja, Bijelo Polje, Berane, Andrijevica, Rožaje e Plav).
A cidade máis poboada da rexión é Novi Pazar (55.000 habitantes), e outras cidades importantes son Pljevlja (23.800) e Priboj (19.600).
Historia
Os primeiros habitantes coñecidos da rexión do Sandžak foron os ilirios. No século I, a rexión foi conquistada polos romanos, e nos séculos VI e VII asentáronse nela tribos eslavas, entre elas a dos serbios.
Durante a Idade Media a rexión formou parte do estado serbio de Raška. A capital de Raška foi a cidade de Ras, situada preto da actual Novi Pazar. Máis tarde formaría parte dos diferentes estados serbios, até que foi conquistada polo Imperio otomán no século XV.
miniatura|300px|O Sandjak de Novi Pazar en 1878. Durante os séculos de dominio otomán, o Sandjak de Novi Pazar foi parte da Provincia de Bosnia antes de formar parte da provincia de Kosovo, en 1878.
O Congreso de Berlín de 1878 permitiu o establecemento de gornicións militares austro-húgaras no Sandžak, que se mantiveron alí até finais de 1909.
En outubro de 1912, o Sandžak foi ocupado por tropas serbias e montenegrinas na Primeira guerra balcánica, e o seu territorio foi dividido entre os reinos de Serbia e Montenegro. Moitos dos seus habitantes bosníacos e albaneses emigraron cara a Turquía como consecuencia da opresión das novas autoridades serbias e montenegrinas.
A vagada migratoria continuou desde 1912 a 1970. Ao redor dun millón de turcos teñen a súa orixe ancestral no Sandžak. Hai numerosas colonias de bosníacos do Sandžak en Turquía, nas zonas de Edirne, Istambul, Adapazarı, Bursa e Samsun, entre outras.
Durante a primeira guerra mundial o Sandžak foi ocupado polo Imperio Austrohúngaro desde 1914 a 1918. En 1918, os reinos de Serbia e de Montenegro uníronse creando o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, que máis tarde (1929) se denominaría Reino de Iugoslavia. Entre 1929 e 1941, o Sandžak formou parte dunha nova provincia ou banovina, a Banovina de Zeta, con capital en Cetinje.
A maior parte do Sandžak foi ocupada polos italianos durante a segunda guerra mundial, e posta baixo o goberno de Montenegro (a cidade de Novi Pazar foi incluída na Serbia de Nedić, mentres que Plav e Rožaje foron incluídas en Albania, que estaba baixo administración italiana), quedando baixo ocupación alemá desde 1943. Ao acabar a guerra, o Sandžak foi dividido de novo entre Serbia e Montenegro, segundo o acordo de división inicial entre os dous estados de 1913 (véxase mapa do cabezallo).
As Guerras iugoslavas da década de 1990 deixaron o Sandžak fortemente danado, xa que as guerras de Bosania e de Kosovo comportaron tensións étnicas e (no último caso) bombardeos das forzas da OTAN. Segundo os partidos políticos bosníacos do Sandžak, uns 60.000-80.000 bosníacos emigraron da rexión nese período, como resultado da opresión e dos ataques policiais no Sandžak.
En 1995 producíronse algunhas matanzas masivas de bosníacos, a máis notable en Sjeverin (Priboj), Bukovica
Cos cambios democráticos en Serbia no ano 2000, os bosníacos puideron participar na vida política de Serbia e Montenegro, como Rasim Ljajić, bosníaco que foi ministro do goberno de Serbia e Montenegro, ou Rifat Rastoder, actual presidente do Parlamento de Montenegro.
Demografía
200px|dereita|miniatura|Símbolo Nacional dos bosníacos no Sandžak. miniatura|250px|Mapa étnico do Sandžak (Raška) (incluíndo Plav e Andrijevica) segundo os censos de 2002 de Serbia e de 2003 de Montenegro. Notas: 1. O mapa mostra as maiorías da poboación nos municipios. 2. A liña vermella sinala a fronteira entre Serbia e Montenegro.
O Sandžak é unha rexión etnicamente moi mesturada. De acordo con datos do censo da poboación de 2002 da parte serbia, vivían alí un total de 235.567 persoas, cunha gran diversidade étnica, aínda que os bosníacos manteñen a maioría na zona, co occidente con maioría serbia e o oriente con maioría bosníaca.
De acordo cos datos estatísticos de Montenegro (censo de 2004), na parte montenegrina vivían 163.441 presoas, de maioría serbkia, agás no extremo oriental, ao longo da fronteira, onde os bosníacos son maioría.
Os municipios con maioría étnica serbia son Nova Varoš (90,09 %), Priboj (74,15 %), Pljevlja (59,52 %) e Prijepolje (56,82 %).
Os municipios de poboación mesturada con maioría relativa serbia son Bijelo Polje (36,31 %) e Berane (41,43 %).
Pola súa parte, os bosníacos son maioría nos municipios de:
A maioría dos bosníacos étnicos declaráronse como musulmáns no censo de 1991. Nos censos de 2002/2003 a maioría deles declaráronse como bosníacos, pero tamén houbo algúns que aínda se declaraban de nacionalidade musulmá. Por outra parte, a maioría dos serbios da zona montenegrina do Sandžak declaráronse como montenegrinos no censo de 1991, mentres que no censo de 2003 declaráronse serbios.
Na actualidade
Durante a existencia da República Federal de Iugoslavia e de Serbia e Montenegro, algúns políticos bosníacos do de Sandžak (Raška) demandaron a autonomía do territorio. A proposta máis radical foi que se lle dera ao Sandžak o estatuto de República dentro da Federación de Serbia e Montenegro, creada a partir das partes serbia e montenegrina do Sandžak.
Posto que os bosníacos constitúen unha maioría en só tres municipios orientais do Sandžak serbio e dous municipios orientais do montenegrino, e suposto que as poboacións serbias e montenegrinas desta rexión etnicamente mixta opoñeríanse á idea de autonomía, é pouco probábel que exista un eventual Sandžak autónomo que incluíse municipios con poboación con maioría de serbios e montenegrinos.
Ligazóns externas
En serbio
En alemán Todas consultadas o 29/1/2012.
Lago Awe
Historia
Foi nas terras do Lago Awe e arredores onde o poderoso Clan Campbell se estableceu. En 1308, Robert the Bruce derrotou ó Clan MacDougall na Batalla do Paso de Brander, que tivo lugar ó pé do lago.
Metámero
miniatura|dereita|Metamerización homónoma dun [[anélido.]] Coñécese como metámero cada un dos segmentos que se repiten en certos grupos de animais, celomados de simetría bilateral (bilateria). A metamerización é unha das principais modificacións do celoma. Cada metámero ten cavidades celómicas separadas das doutros metámeros por tabiques, e as estruturas internas (ganglios nerviosos, nefridios, gónadas etc.) e externas (patas, branquias etc.) están repetidas en cada metámero.
Existen tres tipos de metamerización: homónoma, heterónoma e pseudometamería.
Estádio Governador Plácido Castelo
O Estádio Governador Plácido Castelo, máis coñecido como Castelão, é un estadio de fútbol e recinto multiuso brasileiro situado na cidade de Fortaleza, no Estado do Ceará. Inaugurado en 1973, o estadio foi reformado en 2002 e totalmente remodelado en 2012 con motivo da Copa do Mundo FIFA de 2014, onde o Castelão albergará seis partidos, entre eles dous da selección brasileira.
Na última remodelación, a súa capacidade foi modificada para acoller públicos de até 67.037 espectadores, sendo considerado o vixésimo sétimo estadio maior do mundo e o quinto maior do Brasil. Antes do mundial o estadio foi escenario de grandes eventos deportivos, culturais ou mesmo relixiosos, como partidos da selección brasileira ou a recepción ao Papa Xoán Paulo II en 1980 na súa visitia a Fortaleza. En 2013 foi ademais unha das sedes da Copa das confederacións e en 2016 será un dos centros de adestramento para as Olimpíadas do Río de Xaneiro.
Servio Sulpicio Galba, xeneral
Servio Sulpicio Galba (én latín, Servius Sulpicius Galba; c. -190. - -135) foi un xeneral e político romano.
Traxectoria
Tribuno militar ás ordes de Paulo Emilio, en -151 foille encomendado o goberno da Hispania Ulterior como pretor, en substitución de Marco Atilio. Para castigar as incursións dos rebeldes lusitanos ás cidades sometidas ao xugo romano, atacounos nos confíns das actuais Andalucía e Estremadura. Os lusitanos causaron a Galba enormes perdas, e tivo que retirarse aos seus cuarteis de inverno.
Ao ano seguinte ideou unha trampa para os atraer: prometeulles terras onde se habían poder establecer para cultivalas e habitalas coas súas familias, efectuando asentamentos baixo a protección de Roma. Acudiron uns 30,000 lusitanos solicitando o cumprimento desta promesa. Galba repartiunos en tres campamentos e esixiulles que entregasen as súas armas en sinal de amizade; entón rodeounos con todo o seu exército e ordenou atacalos; uns 9,000 foron acoitelados e máis de 20,000 prisioneiros foron vendidos como escravos nas Galias (-150). Só uns poucos puideron escapar, pero entre eles estaba Viriato, que anos despois tomaría vinganza desta traizón romana.
En efecto, esta actitude do caudillo romano foi causa do levantamento de Viriato e unha forte reacción na súa contra, patrocinada por Catón e Cetego, cando, ao termo do seu mandato como pretor, volveu a Roma (-149). Instruíuselle un proceso, acusado de pactar ilegalmente, de traizoar o pactado e de reter persoalmente a maior parte do botín. Pero, grazas á súa aristocrática orixe, ao suborno e á súa probada elocuencia, logrou a absolución. Non obstante o tribuno da plebe Lucio Libón conseguiu que se aprobase unha lei que ordenaba o rescate dos lusitanos vendidos por Galba, e pouco despois o Senado romano aprobou a lex Calpurnia, que ía especialmente dirixida contra os gobernadores culpábeis de concusión. En -144 Galba foi escollido cónsul.
ASN1
ASN.1 corresponde ás siglas de Notacion de Sintaxe Abstracta, version 1 (Abstract Syntax Notation 1, ASN.1) é un estándar, para a descrición de estruturas de representación, codificación e transmisión de datos, independentemente da máquina que se estea usando e as súas formas de representación internas. É un protocolo de nivel de presentación no modelo OSI. O protocolo SNMP usa o ASN.1 para representar os seus obxectos xestionables.
Descrición da información
ASN.1 usa a notación de Backus-Naur (BNF) para describir a forma en que a información é almacenada.
Tipos de datos
Os tipos de datos clasifícanse segundo se son simples (primitivo), compostos (construído) ou unha mera etiqueta (definido).
Utilización
Unha definición en ASN1 pódese compilar, e xerar unha definición nunha linguaxe de programación tal como Ada, C++, Java etc. Deste xeito pódese utilizar ASN1 para definir un intercambio de datos entre aplicacións que empregan distinta linguaxe de programación, sistema operativo etc.
Historia
ASN.1 é un estándar ISO/ITU-T, orixinalmente definido en 1984 como parte do CCITT X.409 '84. ASN.1 trocouse no seu propio estándar, X.208, no 1988 debido á súa ampla aplicabilidade.
Paul Cook
Paul Cook, nado en Londres, Inglaterra, o 20 de xullo de 1956, é un batería británico coñecido principalmente pola súa participación no grupo punk Sex Pistols durante a existencia estable do mesmo (1975 - 1978) e as xiras posteriores de 1996, 2002 e 2003.
Traxectoria
Cook naceu e criouse no barrio de Hammersmith. A diferenza do seu amigo Steve Jones, que logo sería xunto a el un dos membros fundadores de Sex Pistols, Paul viña dunha familia economicamente estable e era moi reservado e tranquilo.
O batería tivo un bo rendemento académico na escola ata que coñeceu a Steve Jones e Wally Nightingale con quen formou a banda The Strand en 1972. Paul tamén se converteu ao comprar a súa batería no primeiro integrante en investir diñeiro en instrumentos en lugar de roubalos. Co paso do tempo, e tras a incorporación de Glen Matlock como baixo e Johnny Rotten como cantante, The Strand converteríase en Sex Pistols.
Logo da separación práctica da banda tras a ida de Johnny Rotten en 1978, Cook e Jones tocaron na banda sonora da película de Malcolm McLaren The Great Rock 'n' Roll Swindle acreditadando co nome Sex Pistols algunhas das súas cancións por exemplo "Silly Thing", cantada polo propio batería. Logo diso, a banda disolveuse formalmente e Paul formou xunto ao seu compañeiro Steve Jones The Professionals en xullo de 1980. A súa segunda banda lanzou catro sinxelos e un álbum pero non logrou maior éxito comercial nin crítico. Poucos anos despois Paul colaborou na produción do álbum debut da banda New Wave Bananarama, titulado Deep Sea Skiving.
Paul e Steve tamén participaron no LP So Alone de Johnny Thunders tocando na canción "London Boys" (en galego "Raparigos de Londres").
A fins dos anos 1980 o batería retornou á industria musical para tocar no grupo Chiefs of Relief xunto ao ex guitarrista de Bow Wow Wow Matthew Ashman e, tras outro período de inactividade, tocou con Edwyn Collins nos '90. En 1996 reuniuse cos Sex Pistols, xa sen o falecido Sid Vicious, para a xira Filthy Lucre.
Na actualidade, Cook vive coa súa esposa Jenny e a súa filla Holly en Shepherds Bush e toca intercaladamente na banda Man-Raze e con Edwyn Collins.
Socasas, Traba, Laxe
Socasas é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 13 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 5 mulleres.
Neopreno
miniatura|dereita|175px|Traxe de neopreno.
O traxe de neopreno ou de policloropreno úsase como sistema de protección térmica cando se practica un deporte naútico. En augas cálidas (temperaturas superiores a 33 °C), normalmente non se precisa ningunha protección; con temperaturas de entre 18 e 24 °C adoitan usarse traxes húmidos, mentres que a temperaturas menores de 16 °C se usan traxes secos.
Praia da Concha, Santander
250px|thumb|A praia da Concha en primeiro plano e, a continuación, as [[praias de El Sardinero|praias do Sardinero.]] A praia da Concha é un pequeno areal da cidade de Santander, en Cantabria, que se atopa situado entre outras dúas praias: a primeira praia do Sardinero e a praia do Camello. Salvo cando a marea está moi alta, case sempre é unha praia que está unida á do Sardinero. Con marea baixa tamén se pode pasar desde ela á praia do Camello, aínda que os dous areais están separados por unha zona de rocas.
É unha praia moi familiar e normalmente frecuentada por aldeáns, pois non é tan coñecida como outras grandes praias de Santander polos turistas. Na parte dereita da praia hai un illote que se une ao areal cando baixa a marea e que é un lugar moi recomendable para o baño e o mergullo nos pozos que se forman ao redor del.
Cando menos o esperas
O filme recibiu críticas maioritariamente positivas e foi un éxito nos portelos de América do Norte, recadando máis de 266 millóns de dólares en todo o mundo. Pola súa interpretación, Keaton gañou un Globo de Ouro, un Satellite, así como un nomeamento ós Premios Oscar e ó SAG á mellor actriz, entre outros recoñecementos. Nicholson tamén recibiu un nomeamento ós Globos de Ouro ó mellor actor en comedia ou musical. Este foi o segundo filme de Nicholson e Keaton xuntos dende Reds en 1981.
Emblema de clan
miniatura|Descrición romántica [[Época vitoriana|vitoriana dun Highlander, vestido cun manto a cadros, por R. R. McIan. O Highlander é un MacLennan, xa que leva un ramo de toxo como emblema do seu clan.]] Un Emblema de clan, tamén chamado planta emblema, é un símbolo, normalmente un ramo dunha planta específica, que é usado para identificar a un membro dun Clan escocés. Acostuman levarse nas capas e chapeus, ou prendido no ombreiro do tartán dunha muller. Segundo a tradición popular, foron empregados polos clans para a identificación no campo de batalla.
Stephen P. Hubbell
Stephen P. Hubbell, nado en Gainesville (Florida) o 17 de febreiro de 1942 é un ecoloxista estadounidense da Facultade da Universidade de California. É autor da Teoría neutral unificada da biodiversidade e a bioxeografía (abreviada habitualmente como UNTB), e a cal intenta explicar a diversidade e a abundancia relativa das especies nas comunidades ecolóxicas.
O Doutor Hubbell tamén é membro honoriario o Smithsonian Tropical Research Institute de Balboa, Panamá. É tamén recoñecido polos seus estudos en bosques tropicais. No 1980 el e Robin Foster no Museo do Campo en Chicago comezaron cos primeiros estudos de dinámica de bosques en 50 hectáreas na Illa de Barro Colorado de Panamá. Os gráficos obtidos nese estudo convertéronse nas referencias protocolarias dunha rede global de gráficos de dinámica forestal de longa permanencia, todas con medidas idénticas nos seguintes procedementos de protocolo. Esta rede global agora acada máis de 40 gráficos en 22 países tropicais e eses gráficos conteñen máis de 8000 especies forestais e 6 millóns de individuos etiquetados, mapeados e monitorizados a longo termo para comprobar o seu crecemento, supervivencia e reconto.
O centro para a Ciencia dos bosques Tropicais coordina a busca e mostra en todo o globo por medio do Smithsonian Tropical Research Institute. Dende o 2008 o programa expandiuse cara a zona temperada e agora coñécese como o Smithsonian Institution Global Earth Observatory ou SIGEO.
Obtivo o seu doutorando en zooloxía na Universidade de California, Berkeley, no 1969. Como profesor na Universidade de Míchigan, ensinou nos cursos de graos da Organización de Estudos Tropicais en Costa Rica. Mais adiante, na Universidade de Princeton, como profesor de Ecoloxía e Bioloxía Evolutiva, continuou cos estudos da bioloxía poboacional en árbores tropicais.
No 2003, o Doutor Hubbell obtivo a distinción de profesor de investigación do Departamento de Bioloxía de Plantas na Universidade de Xeorxia.
No Pew Institute for Ocean Science, Hubbell iniciou o establecemento do Consello Nacional para Ciencia e Medio Ambiente ([National Council for Science and the Environment, NCSE), que traballa cos partidos políticos para crear e usar o coñecemento ambiental para a toma de decisións.
O Doutor Hubbell está casado coa ecoloxista evolutiva Patricia Adair Gowaty, quen é tamén profesora honoraria da Universidade de California.
David Lombao
David Lombao, nado en Lugo en 1985, é un xornalista galego.
Traxectoria
Foi un dos fundadores do xornal dixital Praza Pública, onde actualmente tamén é redactor, e diríxeo desde 2013. Tamén realiza colaboracións habituais no xornal Eldiario.es e na canle de televisión Nós.
De loteling
De loteling é un filme belga de 1974 dirixido por Roland Verhavert, baseado na novela homónima de Hendrik Conscience. Estreouse na 24ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 47ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Associate (novela)
Argumento
Kyle McAvoy medrou no pequeno estudio do seu pai, na tranquila cidade de York, Pensilvania. Sacou excelentes notas durante toda a carreira de Dereito e foi elixido editor xefe do "Yale Law Journal". Agardáballe un brillante futuro profesional, pero Kyle tamén ten un segredo, un episodio da súa vida de estudante que lle gustaría esquecer. Un segredo que acaba en mans de xente que o chantaxea para que acepte un posto que non lle gusta, aínda que se trate dun traballo que faría soñar á maioría dos profesionais da súa idade.
Vilameá, Val de Sangorza, Agolada
Vilameá é un lugar da parroquia de Val de Sangorza, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 31 habitantes (12 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Segmentación (bioloxía)
miniatura|dereita|150px|Segmentación da columna vertebral dun vertebrado. A segmentación en bioloxía fai referencia á división dalgúns corpos animais e vexetais nunha serie de segmentos repetitivos. A segmentación permite un alto grao de especialización das rexións corporais, observábel nos anélidos, artrópodos e nos vertebrados. En bioloxía teórica, a segmentación é unha manifestación do concepto máis xeral de modularidade. Así mesmo, o seu proceso de formación é unha manifestación do proceso máis xeral da morfoxénese.
Xardíns de Galicia
Esta é unha lista dalgúns dos principais xardíns de Galicia agrupados por provincias:
-966
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tella, Traba, Laxe
Tella é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 3 mulleres.
Asento da sogra
right|miniatura|250px|Este [[Ford Model A (1927)|Ford Model A sport roadster de 1931 conta cun asento da sogra]]
O asento da sogra ou asento traseiro, rumble seat (inglés americano), dicky seat, dickie seat ou dickey seat (inglés británico), é un asento exterior tapizado que se abre cara a fóra da cuberta traseira cunha bisagra, era común nalgúns automóbiles de antes da segunda guerra mundial, era un asento para un ou máis pasaxeiros. Un dicionario inglés de 1899 o describe como "Un asento para os criados na parte traseira dun carro". As carrozarías de automóbiles Roadster, Cupé e Cabriolet ofrecían a opción con maleteiro ou con asento na cuberta traseira. Os modelos equipados co asento da sogra desígnanse a miúdo como cupé deportivo ou roadster deportivo.
Os pasaxeiros do asento da sogra estaban practicamente sentados á intemperie, e apenas tiñan algunha ou ningunha protección da parte superior do habitáculo. Algúns vehículos dispoñían de tapas pregables e cortinas laterais para os asentos da sogra, pero nunca alcanzaron moita popularidade. Entre os últimos vehículos de fabricación estadounidense con asento da sogra estaban o Chevrolet de 1938, o Ford de 1939 o Dodge de 1939 e o Plymouth. O último coche británico construído cun asento da sogra foi o Triumph Roadster 2000 fabricado ata 1949.
Euskadiko Mugimendu Komunista
Euskadiko Mugimendu Komunista ou EMK, en éuscaro, Movemento Comunista de Euskadi, foi un partido político vasco de corte comunista, que converxeu con LKI para formar os partidos políticos Zutik e Batzarre. Naceu dunha escisión de ETA, adoptando como primeiro nome o de ETA Berri (ETA Nova), e logo Komunistak. Tiña unha ideoloxía maoísta e estaba integrado no desaparecido Movemento Comunista (MC).
Nabiza
As nabizas son as primeiras follas do nabo, antes de que esta planta entre en floración, xa que daquela denomínanse grelos, que teñen características organolépticas diferentes.
En Galicia é a verdura típica do outono para facer o caldo galego, e tamén se utiliza como ingrediente dos primeiros cocidos, e mesmo do Lacón con grelos.
A dicir de Eladio Rodríguez, as nabizas son as
E segundo Emilia Pardo Bazán, falando do caldo galego, di
Cantigueiro
Eu de onde estou ben vexo as rabizas en Teaio, tamén vexo os meus amores na arrechán de Araño.
Non chas quero, non chas quero, nabizas do teu nabal; non chas quero, non chas quero, que me poden facer mal.
Tiburón (homónimos)
O termo tiburón pode designar a:
Educación Xeral Básica
A Educación Xeral Básica (EXB) é o nome que recibe o ciclo de estudos primarios obrigatorios en varios países (Arxentina, Chile, Costa Rica e Ecuador). Nalgúns, como España, trátase dun sistema educativo antigo que xa foi substituído por outros.
España
Segundo a Lei Xeral de Educación de 1970, a Educación Xeral Básica consistía en oito cursos de escolarización obrigatoria divididos en dúas etapas:
A reforma curricular parcial de 1980-1982 dividiu a primeira etapa en dous ciclos diferenciados, pasando a EXB a dividirse en tres ciclos:
Lingua, Matemáticas, Ciencias Naturais, Ciencias Sociais, Idioma estranxeiro (xeralmente francés ou inglés), Educación Artística, Relixión ou Ética e Educación Física eran as materias do terceiro ciclo de EXB que se iniciaba aos 12 anos e finalizaba aos 14. Unha vez finalizado o ensino básico existían dous camiños: FP e BUP. Quen non conseguían aprobar todas as materias, obtendo o Graduado escolar (herdeiro do antigo Certificado de estudos primarios —aínda que este último non facultaba en principio para cursar o Bacharelato, cuxo exame de ingreso facíase aos 10 anos—) recibían o Certificado de escolaridade, que permitía continuar estudos en Formación Profesional (FP).
O Bacharelato Unificado Polivalente (BUP), de tres anos de duración, eran os estudos secundarios posteriores á EXB. Posteriormente realizábase o Curso de Orientación Universitaria (COU) como último paso antes de comezar estudos universitarios.
En primeiro de BUP estudábase Lingua, Matemáticas, Ciencias Naturais, Historia, Idioma estranxeiro, Música, Debuxo Técnico, Relixión ou Ética e Educación Física.
En segundo de BUP as materias eran Literatura, Matemáticas, Física e Química, Xeografía, Latín, Idioma estranxeiro, Relixión ou Ética, Educación Física e EATP (elección dunha materia entre as ofertadas por cada centro, algunhas das materias ofertadas eran electricidade, deseño, teatro, informática, segundo idioma estranxeiro, labores do fogar, fotografía etc.).
En terceiro de BUP as materias obrigatorias eran Historia, Filosofía, Idioma estranxeiro, Relixión ou Ética, Educación Física e EATP. Os alumnos debían elixir entre a opción de ciencias (descartando unha materia do seguintes catro: Física e Química, Ciencias Naturais, Matemáticas e Literatura) ou letras (descartando unha das seguintes materias: Literatura, Latín, Grego e Matemáticas).
Xa no Curso de Orientación Universitaria (C.O.U.) o alumno podía elixir entre dúas ramas de ciencias (opción Biosanitaria e Técnica) e dúas de letras (Ciencias Sociais e Humanidades).
En tódolos cursos, tanto na EXB como no BUP, nas Comunidades Autónomas con máis dunha lingua oficial estudábase, como materia obrigatoria, a lingua vernácula (e, noutra materia á parte a escoller entre as de letras de terceiro de BUP, a literatura en devandita lingua).
O último ano que se cursou a EXB foi no curso escolar 1996/1997 (8º EXB).
Sistema educativo español (LOE)
O sistema é o seguinte:
Madura
miniatura|300px|dereita|Carreira de touros típica da illa, en [[Sumenep, Madura]]
Ludvig Harboe
Ludvig Harboe (16 de agosto de 1709 - 15 de xuño de 1783), foi un eclesiástico e historiador dinamarqués.
Madura
Historia
En 1624, o Sultan Agung de Mataram conquistou Madura e unificou o goberno nunha soa dinastía, a familia Cakrangingrat, que acabou opoñéndose ao goberno central de Xava e conquistou a miúdo grandes partes de Mataram.
Ludvig Harboe
Biografía
Cando fixo 18 anos anos, seus pais enviárono a estudar a un instituto de Hamburgo, posteriormente estudou nas universidades de Rostock, Wittenberg e Jena. En 1732 volveu a Dinamarca para completar os seus estudos de teoloxía en Broager e en 1735 estableceuse en Copenhaguen.
Madura
Historia
Logo da primeira guerra de sucesión xavanesa entre Amangkurat III e o seu tío Pangerer Puger, os holandeses lograron o control da metade leste de Madura en 1705. O recoñecemento holandés de Puger foi influenciado polo señor de Madura Occidental, Cakraningrat II, que se cre que apoiou o recoñecemento de Puger coa esperanza de que unha nova guerra no centro de Xava proporcionaría aos madureses a oportunidade de interferir. Con todo, cando Amangkurat foi arrestado e exiliado a Ceilán, Puger tomou o título de Pakubuwono I e asinou un tratado cos holandeses no que lles concedeu Madura Oriental.
Ludvig Harboe
Biografía
En 1738 escribiu conxuntamente con Jacob Langebek a Dänische Bibliotek oder Sammlung von alten und neuen gelehrten Sachen aus Dännemark. En 1738 foi nomeado capelán alemán da Igrexa Garnisons de Copenhaguen. Entre 1741 e 1745 foi visitador en Islandia da Generalkirkeinspektionskollegietpå coa misión de coñecer de primeira man as posibilidades de introducir alí a confirmación e o catecismo de Erik Pontoppidan, de carácter pietista.
Bispo
En 1743, mentres aínda estaba en Islandia, recibiu o nomeamento como bispo de Trondheim, aínda que non se estableceu na diocese ata 1746. Nos dous anos que durou a súa pastoral procurou reformar a diocese nun senso pietista pero atopou a oposición de boa parte da poboación e o clero. En 1748 volveu a Dinamarca, casou con Frederikke Louise Hersleb, filla do bispo de Selandia Peder Hersleb do que Harboe era axudante e en 1757, á súa morte, converteuse no novo bispo.
En 1777 Harboe e Ove Høegh-Guldberg recibiron o encargo de redactar un novo libro de salmos, aprobado en 1778 que é único porque máis dunha terceira parte débese a unha muller, Birgitte Cathrine Boye.
Madura
Historia
Os Cakraningrats acordaron axudar aos holandeses a anular a rebelión de 1740 en Xava Central logo do masacre chinés en 1740. Nun tratado de 1743 cos holandeses, Pakubuwono cedíu a soberanía plena de Madura aos holandeses, que foi disputada por Cakraningrat IV. Cakraningrat fuxiu a Banjarmasin, refuxiouse cos ingleses, foi expoliado e traizoado polo sultán, e capturado polos holandeses e exiliado ao Cabo de Boa Esperanza.
Administración
Madura, administrativamente, forma parte da provincia de Xava Oriental (Indonesia). A illa está dividida en 4 kabupaten (condados):
Divisións administrativas
A illa de Madura forma parte da provincia de Xava Oriental (Indonesia) e divídese nas catro rexencias seguintes, enumeradas de oeste a leste:
Nota: A Rexencia de Sumenep inclúe moitas illas costa fóra, principalmente as illas Kangean (487 km²) ao leste de Madura, as Illas Sapudi máis pequenas que se atopan entre Madura e as illas Kangean, e as pequenas illas Masalembu (40´85 km²) ao norte (entre Madura e Kalimantan). A parte continental (é dicir, a zona da illa de Madura) abarca 1.146´93 km² (751.833 habitantes en 2010), que consta de 17 distritos, mentres que as illas teñen 946´53 km2 (290.479 habitantes en 2010), que comprende 9 distritos, de 128 illas, 46 habitadas. Fonte: estimada 2014
Cultura
Carreiras de Touros
Madura é famoso pola súas competicións de carreiras de touros, onde un xinete, polo xeral un neno, monta nunha zorra simple de madeira tirada por un par de touros sobre unha pista de aproximadamente 100 metros e que dura entre dez e quince segundos. Varias cidades da illa celebran carreiras en agosto e setembro de cada ano, cun gran final polo Trofeo Presidencial que se celebra en Pamekasan a finais de setembro ou outubro.
Gran Premio de México de 2019
O Gran Premio de México de 2019 (oficialmente coñecido como Gran Premio de Fórmula 1 de México de 2019) foi unha carreira de motor de Fórmula Un que se disputou o 27 de outubro de 2019 no Autódromo Hermanos Rodríguez en Cidade de México. A carreira foi a décimo oitava carreira do Gran Premio de México, e a décimo novena vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Rapa
Rapa pode referirse a:
Gran Premio de México de 2019
Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de México de 2019.
Posicións logo da carreira
Negra pilotos que aínda tiñan unha oportunidade matemática de ser Campión do Mundo.
Negra indica Campioón do mundo de construtores.
Paolo Uccello
Paolo di Dono, coñecido como Paolo Uccello, nado quizais en Pratovecchio, Florencia o 15 de xuño de 1397 e finado en Florencia o 10 de decembro de 1475, foi un pintor cuatrocentista e matemático italiano que destacou pola súa obra pioneira na perspectiva visual na arte.
Traxectoria
Giorgio Vasari nas súas Vidas dos artistas escribiu que Uccello «se compraceu en investigar os complicados mecanismos e as estrañas obras da arte da perspectiva», subliñando o seu trazo máis distintivo, isto é, o interese, case obsesivo, pola construción en perspectiva. Esta característica, xunto coa adhesión ao clima fabuloso do gótico internacional, fai de Paolo Uccello unha figura de límites entre dous mundos figurativos, seguindo un curso artístico entre os máis autónomos do Quattrocento. Empregou a perspectiva para crear a sensación de profundidade nas súas pinturas e non, como os seus contemporáneos, para narrar historias diferentes ou que se suceden no tempo. As súas obras máis coñecidas son as tres pinturas que representan a batalla de San Romano (durante longo tempo a estas tres pinturas chamóuselles, equivocamente, a "Batalla de Sant' Egidio de 1416").
Paolo traballou na tradición gótica tardía, e resaltaba a cor e o boato máis que o realismo clásico que outros artistas estaban a promover. O seu estilo descríbese mellor coma idiosincrásico, e non deixou ningunha escola de seguidores. Tivo certa influencia na arte do século XX (incluíndo o pintor neozelandés Melvin Day) e a crítica literaria (isto é, nas "Vies imaginaires" por Marcel Schwob, "Uccello lle poil" por Antonin Artaud e "O Mundo Como Ideia" de Bruno Tolentino).
Condado de Monterrei
miniatura|dereita|300px|[[Castelo de Monterrei.]]
O Condado de Monterrei (ou Monterrey en castelán) é un título da nobreza española.
Historia
Os Monterrei deben o seu apelido ao feudo de Monterrei, no sur de Galicia (na actual provincia de Ourense). Este feudo, co título de vizcondado, foi concedido por Xoán II de Castela en favor de Pedro de Zúñiga e Biedma. Desde Monterrei a familia foi progresivamente gañando poder, sobre todo en Galicia e na actual provincia de Salamanca. En 1506 a familia estendeu o seu poder a terras do reino de Córdoba.
A culminación chegou en 1513, cando Fernando o Católico outorgou o título de Condes de Monterrei a Sancho Sánchez de Ulloa e á súa esposa Teresa de Zúñiga, que era a vizcondesa de Monterrei.
Sancho Sánchez, nos anos anteriores, apoiara aos Reis Católicos na Guerra de Sucesión Castelá –aconsellado polo arcebispo Alonso I de Fonseca, señor de Coca, bispo de Ávila (1445-1453), arcebispo de Santiago (1460-1463), e de Sevilla (1454-1473), fundador do morgado familiar dos Fonseca, familia moi influente na Galicia dese momento e en España)–. Tamén participara na Guerra de Granada. E mesmo en 1490 renunciara á posesión de Monterrei para outorgarlla a Fernando de la Serna, por orde real (Sancho Sánchez de Ulloa pertencía á familia polo seu matrimonio coa vizcondesa de Monterrey Teresa de Zúñiga e, á morte desta foi o rexente dos bens da súa filla Francisca de Zúñiga e Ulloa).
Membros relevantes da familia foron Gaspar de Acevedo e Zúñiga, V conde de Monterrei, que foi vicerrei da Nova España e do Perú, e ao que debe o seu nome a cidade mexicana de Monterrey.
Así como Manuel de Zúñiga Acevedo e Fonseca, VI conde de Monterrei (1606-1653), señor de importantes extensións de terras en Galicia, Zamora e Salamanca. Filipe III nomeono cabaleiro de Santiago en 1606, e Filipe IV, grande de España o 11 de xullo de 1628, ademais de concederlle aos primoxénitos da familia o título de conde de Fuentes de Valdepero.
O seu su tío Baltasar de Zúñiga foi un importante diplomático vinculado co Conde-Duque de Olivares, xa que a súa irmá Inés de Zúñiga estaba casada con conde-duque, e el mesmo casara con Leonor María de Guzmán, filla do II conde de Olivares. Esta situación permitiulle ser embaixador en Roma, presidente do consello de Italia, e dos Consellos de Estado e Guerra, ademais de ser vicerrei de Nápoles (1631-1637).
No plano cultural, foi patrono do Colexio de Santiago Alfeo (ou Colexio de Fonseca) de Santiago de Compostela, por ser descendente de Diego Acevedo e Fonseca, irmán do arcebispo Fonseca III. Ademais foi o mecenas de Diego Velázquez e Lope de Vega, entre outros.
A historia dos Monterrei continuou até 1710 coa morte, sen sucesión, de Inés Francisca de Zúñiga e Ayala, herdando o título a súa irmá Catalina de Haro Guzmán que casou con Francisco Álvarez de Toledo e Silva, X duque de Alba. A partir de aí, o título e as terras pasaron á casa de Alba.
Yaiza
Yaiza é un municipio español pertencente á provincia das Palmas (Canarias). Está situado no sur da illa de Lanzarote.
A poboación é de 14.871 habitantes (INE, 2011), e a súa densidade de poboación é de 70,2 hab./km², para unha área de 211,84 km². É o termo municipal máis ao sur e ao oeste da illa de Lanzarote. A súa industria principal é o turismo e a agricultura. Rodeado polo Océano Atlántico, linda ao norte cos municipios de Tinajo e Tías.
No extremo sur do municipio de Yaiza, na zona coñecida como "El Rubicón", instalouse o primeiro asentamento europeo das Illas Canarias, en 1402, desde onde se iniciou a Conquista do Arquipélago.
O pobo de Yaiza é o núcleo municipal, onde se atopa o concello. Fronte a el atópase a parroquia da nosa Señora dos Remedios, patroa do municipio, cuxa festividade é o 8 de setembro. Yaiza atópase no bordo da área sepultada polas erupciones volcánicas producidas en Lanzarote entre 1730 e 1736, que deron como orixe o Parque Nacional de Timanfaya. Precisamente, a crónica fundamental das erupcións foi narrada polo entón párroco de Yaiza, Andrés Lorenzo Curbelo. Yaiza sobresae entre os pobos da illa polo seu coidado paisaxístico e o seu respecto á arquitectura tradicional.
Partido Galego do Proletariado
O Partido Galego do Proletariado (PGP) foi un partido galego independentista e marxista-leninista formado en marzo de 1978 ao adoptar ese nome a Unión do Povo Galego-liña proletaria que se consideraba continuadora da Unión do Povo Galego. O Comité Central actuaba na clandestinidade e os militantes descoñecían a súa identidade. Era partidario da loita armada, que consideraba antiimperialista e antioligárquica. O seu voceiro chamábase Sempre en Galicia.
En 1979 Unidade Galega incluíu como candidatos independentes a militantes do PGP nas eleccións municipais, co que o PGP conseguiu que tres dos seus membros saíran elixidos concelleiros (Santiago de Compostela, Monforte de Lemos e Vilaboa). Tamén constituíu unha plataforma que concorriu ás eleccións municipais no concello de Vigo e que posteriormente se transformou na súa propia fronte asemblearia, Galicia Ceibe-OLN e a súa fronte armada, a Loita Armada Revolucionaria, o que provocou que en 1980 a policía detivera a varios dirixentes, entre eles Xosé Luís Méndez Ferrín. Ademais tivo unha notable influencia na Confederación Sindical Galega. O partido deixou de existir en 1980.
Yaiza
miniatura|esquerda|250px|Charco Verde, tamén chamado de Los Clicos Ademais de Timanfaya, o municipio ten outros espazos naturais de grande importancia, como o monumento Natural de Los Ajaches, en cuxa costa atopar as Praias de Papagayo, ou o Charco Verde, tamén chamado de Los Clicos. Na costa de Yaiza sitúanse tamén as maiores salinas das Canarias, as Salinas de Janubio.
Dentro do termo municipal atópase Femés, pobo que serve de escenario principal da novela Mararía, do escritor canario Rafael Arozarena. En Femés está tamén a igrexa en honra a San Marcial, patrón de Lanzarote. Playa Blanca, no extremo sur da illa, é o principal núcleo turístico do municipio.
O municipio de Yaiza está formado polos pobos de Yaiza, Playa Blanca, Uga, Las Breñas, Femés, La Hoya, Las Casitas, El Golfo, La Degoyada, Playa Quemada e Maciot.
Entre os medios de comunicación do municipio, cabe destacar YaizaNews.com, diario dixital con vocación social.
Vilameá
O topónimo galego Vilameá (do latín, 'vila situada no medio') pode referirse a:
CORBA
CORBA son as siglas de Common Object Request Broker Architecture (en galego: "Arquitectura Común de Axente de petición de Obxectos"). É un estándar de interoperación cliente-servidor para sistemas distribuídos que foi desenvolto polo Object Management Group (OMG)).
Características
O estándar CORBA define, basicamente:
Festival da Canción de Turkvisión Bala
O Festival da Canción Turkvisión Bala (en turco: Bala Türkvizyon Şarkı Yarışmaisı), é un concurso de canción anual, inspirado no formato do Festival de Eurovisión Júnior. A primeira edición tivo lugar en Turquía en 2015. Está permitida a participación de países e rexións de fala e etnia turca no festival. Ademais, as cancións teñen que estar na lingua nacional de cada país.
CORBA
Características
CORBA usa un IDL para especificar as interfaces (API) que os obxectos presentan ao mundo.
Festival da Canción de Turkvisión Bala
Formato
Turkvisión Bala é un concurso de canción anual baseado no formato similar do Festival da Canción de Eurovisión Júnior. Turkvisión Bala céntrase principalmente na participación de países e rexións turcas. Un xurado de cada nación puntúa entre 1 e 10 puntos a favor de cada actuación, expecto a súa propia. Na Gran Final, o xurado determina o gañador. A diferenza do Festival da Canción de Eurovisión Júnior, no cal o país gañador procede a ser o anfitrión do evento do ano seguinte, o Festival da Canción Turkvisión Bala ten lugar no país ou rexión que tamén recibe a a Capital Turca de Cultura.
Participantes
thumbnail|250px|center|Participación desde 2015:
Lingua mandinga
A lingua mandinga (Mandi'nka kango) é unha lingua da familia mandé falada polo pobo mandinga, que habita na rexión de Casamance no Senegal, Gambia, a Guinea e Guinea-Bissau. É unha das principais linguas de Gambia e é unha das linguas nativas da Guinea.
O mandinga pertence á póla homónima das linguas mandés, e é semellante ó bambara e ó maninka. Na maioría das áreas, é unha lingua tonal con dous tons: baixo e alto, malia que a variedade falada en Gambia e o Senegal ten un acento tonal por mor da súa proximidade con linguas non tonais como o wolof.
George Bernard Shaw
George Bernard Shaw, nado en Dublín o 26 de xullo de 1856 e finado en Ayot St. Lawrence (Hertfordshire) o 2 de novembro de 1950, foi un escritor irlandés, gañador do premio Nobel de literatura en 1925 e dun premio Oscar en 1938.
Traxectoria
Shaw naceu nunha familia pobre e protestante. Educouse no Wesley College, e marchou a Londres en 1870.
Shaw volveuse vexetariano con vinte e cinco anos logo de ler a H. F. Lester. Estaba en contra das viviseccións e dos deportes crueis cos animais, e a crítica á inmoralidade de comer carne animal é un tópico frecuente na súa obra. Máis tarde comezou a involucrarse na política, sendo concelleiro do distrito de St. Pancras desde 1897. Foi un socialista notable, destacado membro da Sociedade Fabiana, que defendía a transformación da sociedade a través de métodos non revolucionarios. En 1898 casou con Charlotte Payne-Townshend. Foi amigo de Gilbert Keith Chesterton e do compositor Edward Elgar.
Shaw criticou a execución dos líderes rebeldes do alzamento de Pascua, defendendo que todos os fogares destruídos poderían ser sempre reconstruídos. Shaw foi amigo persoal do líder Michael Collins, ao que invitou a cear na súa casa de Londres cando Collins negociaba o tratado anglo-irlandés con David Lloyd George.
Porén, Shaw defendía a morte para as persoas vagas, ineptas e opositoras. Pediu ás personalidades da ciencia a creación dun gas que matase de forma instantánea pero sen dor. Defendeu o nazismo e o fascismo de Mussolini pola súa acción, pero finalmente renegou do nazismo porque Hitler transformara a concepción marxista do nacionalsocialismo. .
Desde 1906 e até a súa morte viviu en Shaw's Corner, na vila de Ayot St. Lawrence, en Hertfordshire. A súa casa está actualmente musealizada. En 1971 reabriuse en Londres o Teatro Shaw.
Obra
Na súa primeira etapa en Londres escribiu cinco novelas que foron rexeitadas polas editoriais. Comezou a colaborar no xornalismo con crítica literaria e artística. Escribiu unha columna de crítica musical no periódico Star. Entre 1888 e 1890 firmou estas críticas co pseudónimo de Corno di Bassetto. En 1895 pasou a ser o crítico teatral do Saturday Review, primeiro paso cara á súa carreira como dramaturgo.
A súa primeira obra de éxito foi Candida, estreada en 1898. Outras obras dramáticas foron The Devil's Disciple (1897), Arms and the Man (1898), Mrs. Warren's Profession (1898), Captain Brassbound's Conversion (1900), Man and Superman (1903), Caesar and Cleopatra (1901), Major Barbara (1905), Androcles and the Lion (1912), e Pygmalion (1913), pola que en 1938 obtivo o Oscar ó mellor guión adaptado. Despois da primeira guerra mundial escribiu Heartbreak House (1919) e Saint Joan (1923).
Unha das características das súas obras son as longas introducións, ensaios (en ocasións máis extensos que a propia obra) onde daba a súa opinión —normalmente controvertida— sobre os temas tratados.
Shaw preocupouse polas incoherencias na escritura da lingua inglesa, deixando no seu testamento unha parte destinada á creación dun novo alfabeto fonético para ese idioma, proxecto que non se puido levar a cabo inicialmente pola falta de fondos. Porén, cos dereitos de autoría de obras como Pygmalion e My Fair Lady (musical baseado na obra de Shaw), desenvolveuse o alfabeto Shaviano.
Les Tueurs fous
Les Tueurs fous é un filme belga de 1972 dirixido por Boris Szulzinger. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 45ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Costa, Traba, Laxe
A Costa é un lugar da parroquia de Traba no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 20 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 11 homes e 9 mulleres.
Paço de Sousa, Penafiel
Paço de Sousa é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, con 8,35 km² de área e 3869 habitantes (2011). Densidade: 463,4 hab/km².
Historia
A vila de Paço de Sousa, fica situada no extenso Vale do Sousa e está a 30 km do Porto, sede do seu distrito. Terra de monumentos e obras importantes, destacan: o Mosteiro de Paço de Sousa, que lle serve de Igrexa Matriz, onde se encontra sepultado Egas Moniz (aio do primeiro Rei de Portugal) e a obra da Casa do Gaiato, fundada polo saudoso Padre Américo.
A Igrexa do Mosteiro de Paço de Sousa está na Ruta do Románico do Vale do Sousa.