cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Traktor Cheliabinsk
Historia
O club foi fundado en 1947 co nome Dzerjinets Tcheliabinsk, en 1954 cambiou o seu nome polo de Avangard Tcheliabinsk antes de adoptar a súa denominación actual en 1958. Entre 1999 e 2006, o equipo xogou na Vyschaïa Hokkeïnaïa Liga, segunda categoría do hóckey sobre xeo ruso, logo de ter xogado na Superliga (primeira categoría) durante 51 tempadas. No 2008 pasou a formar parte da nova competición euroasiática, a Kontinental Hockey League, gañando a Kontinental Cup (campión da liga regular) na tempada 2011-12.
KHL
''Note: PX : Partidos Xogados, V : Vitorias, VTE: Vitorias no Tempo Extra, SOW: Vitorias Penalty Shootout, D : Derrotas, E : Empates, DTE : Derrotas no Tempo Extra, SOL : Derrotas Penalty Shootout, Pts : Puntos, GF : Goles a favor, GC : Goles en contra.
Liberalismo económico
miniatura|dereita|[[Adam Smith foi un dos primeiros formuladores do liberalismo económico.]] O liberalismo económico é a doutrina económica desenvolvida durante a ilustración —dende finais do século XVII até o inicio da Revolución francesa—, formulada de forma completa en primeiro lugar por Adam Smith e que reclama a mínima interferencia do Estado na economía do século XIX.
Adóitase resumir na expresión francesa laissez faire, laissez passer («deixen facer, deixen pasar»), que é o lema da fisiocracia, unha teoría económica precedente. Inclúe un espectro de diferentes políticas económicas, tales como a liberdade de circulación de mercadorías, pero sempre se basea nun forte apoio á economía de mercado e a propiedade privada.
O liberalismo e o proletariado
Nun primeiro momento, burguesía e proletariado aliáronse en contra da caste aristocrática, descendente da clase feudal do Medievo, que posuía o poder nas sociedades europeas do Antigo Réxime. Porén, coa chegada dos sistemas liberais ó longo do século XIX, o conflito entre os intereses de proletarios e burgueses fíxose evidente. O liberalismo implantou a igualdade política, pero, nas súas primeiras formulacións, ignorou as desigualdades económicas e sociais.
Os intereses do proletariado expresáronse no desenvolvemento do movemento obreiro e nas diversas teorías sociais (socialismo utópico, anarquismo, marxismo), que aspiraban a transformar a sociedade ou a substituíla por outra nova na que desaparecesen as desigualdades económicas.
Batalla de Gaza de 2007
A Batalla de Gaza (en árabe: معركة غزّة) foi un conflito militar entre Hamás e Fatah que tivo lugar entre o 7 e 15 de xuño de 2007, na Franxa de Gaza. Despois de gañar as eleccións lexislativas palestinas en 2006, Hamás formou o Goberno de Unidade Nacional con Fatah en 2007, liderado por Ismail Haniya. En xuño de 2007 os combatentes Hamás tomaron o control na Franxa de Gaza e eleminaron aos oficiais de Fatah. O CICR estima que morreron polo menos 118 persoas e máis de 550 foron feridas durante os combates.
Escolástica
Escolástica pode referirse a:
Jesús Castaño Galdo
Jesús Castaño Galdo, nado na Vila de Bares (Mañón) o 14 de outubro de 1903 e finado en Ferrol o 16 de abril de 1937, foi un político galego.
Traxectoria
Militante de Izquierda Republicana, co triunfo da Frente Popular en febreiro de 1936, foi nomeado alcalde de Mañón. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en Ferrol en consello de guerra o 15 de marzo de 1936. Acusado de rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado no Castelo de San Felipe de Ferrol o 16 de abril de 1937 con Jesús Verdeal Maseda, Germán Cervo Maseda, Jesús María Fernández Fernández, José Rivera Vieiro e Manuel Ventosinos Pereira.
Mar ao norde
Mar ao norde é un libro de poesía de Álvaro Cunqueiro publicado en 1932 por Nós. Foi reeditada pola Editorial Galaxia na Obra en galego Completa I (1980).
Hai unha edición bilingüe con tradución ao castelán por Xavier Rodríguez Baixeras.
Características
Mar ao norde (1932) un libro de iniciación, a súa primeira obra, cun sincretismo vangardista con algo de cubismo ou creacionismo, reaccionando contra o imaxinismo de moda e con aproximacións a Manuel Antonio (no que hai maior fondura no tratamento do tema común do mar). Son poemas breves e concisos nos que se opoñen o mar e a terra, e a illa é o centro na última parte. É unha poesía xeométrica e fría, desde unha postura de deshumanización da arte, con escasas concesións á sentimentalidade.
Segundo Xosé Ramón Pena:
Segundo o Diccionario da literatura galega:
Poemas
-Mar outa
-Illa
-Terra adentro
Dobramento xeolóxico de Campodola-Leixazós
Descrición
Consiste nun gran dobramento que ten o seu corte transversal exposto á superficie debido aos procesos de erosión e de encaixe do río Ferreiriño e que se conserva desde o Carbonífero Inferior. O dobramento está deitado, é un pregamento tombado, e cunha orientación cara ao norte.
A súa zona central non mostra case modificacións desde a súa formación e ten uns flancos de entre 10 e 12 km. Adscríbese á zona zona centroibérica, que é o dominio do ollo de sapo, ocupando a posición máis setentrional. O perfil exposto mostra a evolución dun sinclinal a un pregamento tombado.
Lexislación
Este espazo de interese xeolóxico foi declarado como monumento natural en 2012 e atópase dentro do ZEC "Ancares-Courel".
Está catalogado como lugar de interese xeolóxico español desde 1983 e como Geosite desde 2011.
Está incluído dentro do Xeoparque das Montañas do Courel, declarado en 2019 pola UNESCO.
Bor
Bor ou Bur (en nórdico antigo Borr) era o fillo de Buri e o pai de Odín, Vili e Ve na mitoloxía nórdica. É mencionado na Gylfaginning da Edda prosaica de Snorri Sturluson.
Miñato común
Os machos son máis grandes en tamaño e en peso que as femias.
Bor
Bor non se menciona de novo na Edda prosaica. A Odín ocasionalmente refíreselle como Fillo de Bor, mais non se dá máis información sobre el.
O rol de Bor na mitoloxía non é claro e non hai indicacións de que fose adorado na relixión nórdica.
Miñato común
Esta rapaz de amplas ás, posúe unha boa variedade de plumaxes, de xeito que en Europa pode ser confundido co parecido Buteo lagopus e co invulgar e distantemente emparentado miñato abelleiro (Pernis apivorus), capaz de mimetizar a plumaxe do miñato común para se protexer do azor.
Outros nomes en galego
O miñato común, ave abundante na Galiza, coñécese aínda con outros nomes: bexato ou buxato (aínda que bexato é tamén normativo, buxato está quizais máis espallado), queima, tartaraña, ...
Subespecies
As diferentes subespecies de miñatos divídense en varios grupos :
Grupo occidental
O grupo occidental está esencialemente composto de subespecies residentes ou migratorias, mais neste caso só de moi curto radio. Atopamos:
Grupo oriental
Está representado polas subespecies seguintes :
Grupo africano
As dúas variantes, que viven en illas africanas, poderían pertencer ao primeiro grupo, mais mantéñense como especies distintas logo de ser analizado o seu ADN (Clouet & Wink 2000). Son:
O Castro, Goiriz, Vilalba
O Castro é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres).
A Casilla, Goiriz, Vilalba
A Casilla é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (11 homes e 13 mulleres).
Luis Sorela Carcaño
Luis Sorela Carcaño, nado na Illa de León, en San Fernando (Cádiz), o 18 de xuño de 1784, e finado en Madrid, o 31 de outubro de 1847, foi un facendista e político español.
Traxectoria
Era fillo de español e italiana; o apelido da súa nai era Calcagno. Estudou na Universidade de Sevilla e comezou posteriormente unha brillante carreira administrativa, posto que foi director das Bulas e Penas de Cámara e do Dereito do Rexistro, director xeral de Débeda Pública e presidente do Consello de Liquidación da Débeda do Estado.
Durante o Trienio liberal, ocupou o lugar de secretario de Estado e do despacho de Facenda, como interino entre os días 2 e 4 de marzo, de 1821, entre o 11 e o 24 de xaneiro de 1822, e entre o 30 de xaneiro a 28 de febreiro de 1822.
O 11 de outubro de 1817 casou con María Joaquina Mauri Salva, coa que tivo un fillo, Luis.
Castro de Punta Mourón
Castro de Punta Mourón ou Castro de Punta Caamouco é un poboado da idade de ferro fortificado situado nunha península en Ares.
Descrición
O castro está situado nunha península, rodeado de cantís duns 20 metros de altura na ría de Ares. Ten forma circular duns 60 metros de diámetro. As defensas teñen máis altura nos accesos á península, uns 10 metros. Ten foxo duns 5 metros de diámetro. A zona é unha plantación de eucaliptos.
Taramundi
Taramundi é un concello de Asturias. Limita ao norte con Santiso de Abres e A Veiga, ao leste con Vilanova de Ozcos e A Veiga, ao sur con Santalla de Ozcos e A Fonsagrada e ao oeste coa Pontenova. O concello cobre unha superficie de 82 km² e contaba cun total 840 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 10,2 h/km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
O concello é coñecido pola fabricación artesanal de navallas e coitelos.
Sports Illustrated
Sports Illustrated é unha revista semanal dedicada ao deporte, propiedade do xigante dos medios de comunicación Time Warner. Ten sobre tres millóns de subscritores e é lida por 23 millóns de persoas cada semana, sendo o 80 % homes, o que representa ao 20 % dos homes de EUA.
O Pozo, Folgueira, Outeiro de Rei
O Pozo é un lugar da parroquia de Folgueira no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Romualdo II de Benevento
Romualdo II o Novo, finado en 732, foi o fillo de Xisulfo I e Winiperga. Sucedeuno como duque de Benevento á súa morte, que aparece datada diferentemente segundo as fontes 698, 706, ou 707.
Nebojša Radmanović
Nebojša Radmanović (Небојша Радмановић), nado o 1 de outubro de 1949, é un político e licenciado en filosofía pola Universidade de Belgrado serbo-bosníaco.
Romualdo II de Benevento
Traxectoria
Segundo Paulo Diácono, Xisulfo reinou dezasete anos, cousa que implicaría que morreu no 698, pero Paulo tamén fai mención de accións que parece que acaeceron certamente sobre o 705. Dálle a Romualdo un reinado de 26 anos, o que sitúa a súa morte en 724, 731, ou 732.
Nebojša Radmanović
Traxectoria
Nas eleccións que houbo o 1 de outubro de 2006 foi elixido como membro serbio da presidencia de Bosnia e Hercegovina para os seguintes catro anos, nos cales, a presidencia vai rotando. Está casado e ten dous fillos.
Romualdo II de Benevento
Traxectoria
Romualdo entrou en conflito tanto co Ducado de Spoleto como co Ducado de Nápoles durante o seu longo reinado. O conflito con este último levouno a un enfrontamento co papado tamén. Tomoulle o remoto castelo de Cumas a Xoán I de Nápoles en 716 e ignorou as peticións do papa Gregorio II e as súas ofertas de compensacións se o restituía. En 717, o papa apoiou a expedición de Xoán que venceu definitivamente o exército do seu gastaldo e desprazou aos seus homes de Cumas. miniatura|[[Moeda longobarda (sólido) cuñada a nome de Romualdo II de Benevento]] Romualdo casou dúas veces: primeiro con Guntberga (ou Gumperga), filla de Aurona, irmá do rei Liutprando e despois con Ranigunda, filla do Duque Gaidualdo de Brescia. Sucedeuno o fillo que tivo con Gumperga, Xisulfo II, pero era menor de idade e foi desprazado polo usurpador Adelais, aínda que se lle perdoou a vida.
Secuestro
O secuestro é o acto de privar ilicitamente a unha persoa ou grupo de persoas da súa liberdade de movemento, normalmente durante un tempo determinado, e co obxectivo de conseguir un rescate ou obter calquera tipo de rédito político ou dos medios. As persoas que levan a cabo un secuestro coñécense como secuestradores.
Os secuestradores, xeralmente, e previo ao secuestro da súa vítima, seguen os seus movementos cotiáns durante días anteriores ao evento, coa finalidade de coñecer as súas rutas de tránsito e horarios habituais para así lograr con maior éxito a súa empresa delituosa. Cando se trata de bandas organizadas para cometer este tipo de delitos, organízanse en células, é dicir, hai suxeitos que se encargan de realizar as negociacións telefónicas cos familiares da vítima para esixir o pago do rescate, outros se encargan de prover de alimentos e vixiar á persoa secuestrada durante o tempo que dura en cativerio, así como que outros interveñen ao momento de someter á vítima ao momento de interceptala e trasladala ao lugar onde se manterá en cativerio, lugar que en ocasións é cambiado co fin de distraer a atención das autoridades no caso de que se denuncie o feito.
Por regra xeral, a lexislación de todos os países teñen penas moi elevadas para este tipo de delitos, chegando nalgunhas ocasións á pena de morte. En Estados Unidos foron executados varios secuestradores ao longo da súa historia. Tamén en multitude de ocasións os secuestros terminan co asasinato da vítima do mesmo e, en calquera caso, un secuestro sempre carrexa graves secuelas psicolóxicas ás vítimas dos mesmos.
Un dos trastornos psicolóxicos que poden derivarse dun secuestro é o chamado síndrome de Estocolmo.
Antonia Santos
María Antonia Santos Plata, nada en Cincelada, departamento de Santander, 10 de abril de 1782 e finada en El Socorro o 28 de xullo de 1819, foi unha das heroínas da independencia de Colombia. Considerada unha das mulleres máis representativas da loita pola independencia xunto con Policarpa Salavarrieta e Manuelita Sáenz, Antonia Santos uniuse á causa do independentista venezolano Simón Bolívar. Creou a guerrilla de Coromoro e Cincelada, a primeira que se formou na provincia do Socorro para loitar contra a invasión española e o seu irmán Fernando Santos Plata converteuse nun dos líderes desta guerrilla. Este grupo interceptou as comunicacións das tropas realistas, subministrou e mantivo informada ás forzas rebeldes e xogou un papel importante durante as batallas dos pantanos de Vargas e Boyacá.
Traizoada por un dos seus amigos, Antonia Santos foi arrestada e levada ó cárcere do correxemento de Cincelada, que no presente leva o seu nome como homenaxe. Foi executada posteriormente o 28 de xullo de 1819, acusada de lesa maxestade. Na honra das súas accións heroicas, o batallón ASPC nº7 da sétima brigada da cuarta división do Exército Nacional de Colombia leva o nome de Antonia Santos. Entre os seus descendentes están Eduardo Santos Montejo e Juan Manuel Santos, que foron respectivamente presidentes de Colombia en 1938 e en 2010.
As Nabeiras, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
As Nabeiras é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres).
Currás, Goiriz, Vilalba
Currás é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Andrew Huxley
Andrew Fielding Huxley, nado en Hampstead, Londres, Reino Unido, o 22 de novembro de 1917 e finado en Grantchester, Cambridgeshire, o 30 de maio de 2012, foi un fisioloxista e biofísico británico, Orde de Mérito do Reino Unido e Membro da Royal Society.
Recibiu o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina en 1963 polo seu traballo xunto con Alan Lloyd Hodgkin sobre a base dos potenciais de acción dos nervios, os impulsos eléctricos que habilitan a actividade dun organismo de ser coordinada por un sistema nervioso central. Hodgkin e Huxley compartiron o premio ese ano xunto a John Carew Eccles, quen é lembrado pola súa investigación sobre a sinapse. Os descubrimentos de Hodgkin e Huxley leváronos a hipotetizar a existencia dos canles de iones, que só foron achados décadas máis tarde.
Babur
Zahir-ud-din Mohammad Babur (en, transliterado Bābur, en Babür Han), coñecido como Babur, Babar, Baber ou Bābor, nado en Andijon o 16 de febreiro de 1483 e finado en Agra o 26 de decembro de 1530, foi un emperador e fundador do Imperio mogol da India. Era descendente do conquistador turco-mongol Tamerlán. Foi autor das súas memorías e de varias poesías.
Traxectoria
Babur, que significa "tigre", naceu como Zahīr ud-Dīn Muhammad na cidade de Andijon, no actual Uzbekistán, o 16 de febreiro de 1483. Era fillo de Omar Sheikh, rei de Fergana e de Qutlugh Nigar Khanum, filla do Khan de Mogolistán e descendente directa do propio Xenxis Kan. Ao morrer o seu pai, Babur ascendeu ao trono en 1495 cando contaba con tan só 12 anos. A pesar de que algúns dos seus tíos tentaron derrocalo, Babur mantívose firme como soberano.
En 1497 aproveitando o baleiro de poder na cidade de Samarcanda trala morte do seu tío Ahmed Mirza, atacouna e conquistouna tras un asedio de sete meses. Porén, só puido gozar da súa posesión durante tres meses, xa que ao pouco de conquistala moitos dos seus soldados desertaron ao non recibir o botín esperado, ao mesmo tempo que nas súas posesións do val de Fergana, os nobres locais colocaron no poder un dos seus medios irmáns, Jahangir, de doce anos. Abandonou a toda velocidade Samarcanda instalándose cos seus seguidores en Khujand dende onde dirixiu a lenta recuperación das súas posesións, o cal lle levou dous anos.
En febreiro do ano 1500 finalmente chegou a un acordo co seu medio irmán. Ese mesmo ano Muhammad Shaybani Khan caudillo dunha ruda tribo de uzbekos vindos das estepas do norte, apoderouse de Samarcanda; foi a primeira vez en máis de cen anos que tiña un goberno de intrusos non timúridas.
Rapidamente Babur xunto ao seu medio irmán levantou un exército póndose en marcha para reparar a ofensa e, nun momento de ausencia de Shaybani Khan, conquistou a cidade por segunda vez. Non obstane, Muhammad Shaybani volveu na primavera do ano seguinte e novamente púxoa baixo asedio; ao chegar o inverno a falta de recursos provocou que moitos soldados de Babur desertasen e a este non lle quedou outra que negociar. Entre o acordado estaba a entrega da irmá máis vella de Babur, Khānzāda, como esposa de Shaybani; esta pasou dez anos de horror no harén do uzbeko.
Empregou tres anos en organizar un exército que fose o suficientemente forte como para permitirlle recuperar os territorios perdidos. En 1504 tiña xa suficientes tropas. Tras cruzar o Hindu Kush, conquistou a cidade de Cabul e volveu estar á cabeza dun importante reino.
Tras a morte de Shaybani en 1510, Babur reclamou as súas posesións orixinais para o que contou coa axuda de Ismail Safavi. En 1511 realizou unha entrada triunfal en Samarcanda, mais en 1514 sufriu unha nova derrota a mans dos uzbekos e tivo que regresar a Cabul.
Perdendo toda esperanza de recuperar Fergana, Babur concentrou os seus esforzos na India. Realizou algunhas incursións previas ata que en 1521 se lle presentou a oportunidade de realizar un ataque máis importante. Os nobres do sultanato de Delhi detestaban o seu sultán, Ibrahim Lodi, e pediron axuda a Babur. miniatura|Babur co seu fillo [[Humayun.]] Cun exército de doce mil homes e unha artillaría limitada avanzou cara a Delhi. Ibrahim contaba con cen mil soldados e cen elefantes. O 21 de abril de 1526 ambos os exércitos atopáronse na chamada primeira batalla de Panipat. Ibrahim foi asasinado na batalla e Babur, que se proclamou Padshah Ghazi (emperador da India), entrou xunto ao seu fillo Humayun en Agra sen dificultades.
Istòria d'Adrian
Istòria d'Adrian é un filme francés de 1980 rodado en lingua occitana escrito, dirixido e producido por Jean-Pierre Denis. Estreouse na sección da Semana Internacional da Crítica no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1980 onde gañou a Caméra d'Or.
Babur
Traxectoria
Con todo, aínda tivo que enfrontarse a un inimigo máis poderoso, Rana Sanga, que o atacou cun exército de douscentos mil homes. O exército de Babur, a pesar de estar canso e famento, conseguiu derrotar as tropas de Sanga na batalla de Khanua o 16 de marzo de 1527. Babur converteuse no señor absoluto da India setentrional.
Pasou o resto dos seus días organizando o seu novo imperio dende Agra, a súa capital. Morreu á idade de 47 anos e sucedeuno o seu fillo Humayun. Está enterrado en Cabul.
Terrorismo de Estado
O terrorismo de Estado consiste na utilización por parte dun goberno de métodos ilexítimos orientados a inducir o medo nunha poboación civil determinada para alcanzar os seus obxectivos sociais, políticos ou militares, ou fomentar comportamentos que doutra forma non se producirían.
Habitualmente, tense considerado que o terrorismo de Estado adquire unha ou varias das formas seguintes:
No ámbito da filosofía política existe certa polémica con respecto a que constitúe actos de terrorismo de Estado e que non. Por exemplo, argumentouse que os bombardeos sistemáticos "de alfombra" sobre cidades alemás e xaponesas durante a segunda guerra mundial por parte da aviación británica e norteamericana, do mesmo xeito que os bombardeos alemáns contra Londres e outras cidades, poderían caber dentro da definición de terrorismo de Estado, pero non adoitan ser considerados como tales.
Tamén se chegou a considerar que as organizacións secretas financiadas polo estado e sen control democrático dos cidadáns, entre elas a CIA, o KGB, o Mossad, o O MI5 e O MI6 de Inglaterra, o Grupo COLINA do Perú, o DGSE de Francia, o BND de Alemaña, o SIS de Portugal, o SISMI de Italia e outras, participaron ou participan de sabotaxes, asasinatos extraxudiciais, atentados e inclusive no financiamento e adestramento de grupos que se dispoñen a facer ese tipo de actividades. Argumentouse que ese foi o tipo de apoio que se lle prestou durante a guerra soviética en Afganistán a grupos islámicos (incluíndo a personalidades como Osama bin Laden) e a a Contra nicaraguana. Segundo ese razoamento, moitos dos organismos e axencias de intelixencia serían, pois, organizacións terroristas dirixidas polo estado.
Hamburg Towers
O Hamburg Towers é un equipo profesional de baloncesto alemán con sede na cidade de Hamburgo. O club actualmente xoga na Basketball Bundesliga, a máxima categoría do baloncesto xermano. Fundado en 2013, desde 2014 xoga os seus partidos como local no Edel-optics.de Arena, pavillón con capacidade para 3 400 espectadores.
Historia
O club debutou na ProA o 28 de setembro de 2014, nun encontro como local que gañou por 66−65 ante os Gießen 46ers. Na súa tempada de debut, o equipo terminou oitavo na clasificación. Na seguinte temporada, a 2015−16, os Towers tiveron a asistencia media máis alta de todos os clubs ProA con 3.047 por xogo. Na temporada 2018−19, o equipo hamburgués terminou a temporada regular en cuarto lugar, o que lle permitiu disputar as eliminatoiras polo ascenso. Despois de derrotar o 30 de abril aos favoritos Chemnitz Niners en semifinais, o equipo ascendeu ao Basketball Bundesliga. Xa nas finais, o equipo consegue o título despois de derrotar aos Nürnberg Falcons.
Palacio de Buckingham
O Palacio de Buckingham, en inglés Buckingham Palace, é a residencia oficial do monarca británico en Londres. Situado na municipalidade de City of Westminster, o palacio adoita ser o centro de cerimonias e visitas de Estado. É un punto de encontro para o pobo británico en tempos de crise e de festividade nacional.
Historia e características
O palacio, orixinalmente coñecido como Buckingham House, era nun principio un petit hôtel construído para o primeiro duque de Buckingham en 1703 e adquirido polo rei Xurxo III do Reino Unido en 1762 para o converter en residencia privada. Nos seguintes 75 anos sufriu unha serie de ampliacións dirixidas por John Nash e Edward Blore (1850), creándose tres ás formando un patio central aberto. Coa chegada ó trono da raíña Vitoria, o palacio pasou a ser a residencia oficial dos monarcas. Nos séculos XIX e XX fixéronse algunhas reformas no palacio, como a que se levou a cabo en 1913 (a cargo de Aston Webb e que deu a fachada principal a súa imaxe actual, incluíndo o balcón desde o cal saúda a Familia Real).
O interior xeorxiano orixinal compoñíase de brillantes xesos con incrustacións de lapislázuli azul e rosa. Eduardo VII redecorou o palacio incorporándolle unha decoración do tipo Belle époque en tons crema e dourados. O lago artificial foi creado en 1828 e recibe auga do Lago Serpentine, que se atopa en Hyde Park.
Enric Duran
Traxectoria
Enric Durán estivo moi implicado en iniciativas como a "Consulta pola abolición da débeda externa" (1999/2000), o Movemento de Resistencia Global (MRG) (2000/2002), a "Campaña contra o Banco Mundial" (2001) e a "Campaña contra a Europa do Capital" (2002). Foi promotor de proxectos como a axencia de novas liberinfo.net (2002), de l'Infoespai de Gràcia (2003-2007), do colectivo Temps de re-voltes (2008), da Cooperativa Integral Catalana (2010 - actualidade), e dende 2014, de FairCoop.
O 17 de setembro de 2008 anunciou que, como parte dunha acción política, estafou preto de medio millón de euros a diferentes entidades financeiras co obxectivo de denunciar, segundo as súas propias palabras, o depredador sistema capitalista e de financiar diferentes movementos sociais anticapitalistas.
Tapia de Casarego
Tapia de Casarego (oficialmente Tapia) é un concello de Asturias. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con El Franco e ao sur e ao oeste con Castropol. O concello cobre unha superficie de 66 km² e contaba cun total 4290 habitantes no ano 2005, o que dá unha densidade de poboación de 65,01 hab./km². Este concello galegofalante é considerado tradicionalmente como un dos 48 concellos da Galicia estremeira.
Xeología e edafoloxía
Desde o punto de vista xeológico o solo de Tapia de Casarego é de formación silúrica composto principalmente de cuarcitas e xistos cámbricos. Hai tamén unha importante presenza de granito na zona oriental do termo municipal, preto xa da costa. Na zona próxima á localidade de Porcía e na antiga parroquia de Santa María del Monte apareceron mostras do mineral ferromagnético.
Trátase en calquera caso de materiais xeolóxicos de natureza silícea, sobre os que desenvolven solos ácidos pobres en sales minerais (solos oligotróficos e mesotróficos). Nos fondos de val, os materiais aluviais poden proporcionar unha maior fertilidade aos solos e facilitar a existencia de perfís edáficos máis profundos e desenvolvidos.
Hidrografía
O seu curso fluvial máis importante é o río Porcía, que nace nos contrafortes da Bobia e que desemboca na praia de seu mesmo nome. Presenta bastante irregularidade no seu curso, facendo de límite co veciño concello de El Franco durante varios quilómetros. Outros ríos do concello son o Anguileiro, con desembocadura na praia de Tapia e o Tol, que desemboca na de Serantes. As súas augas en épocas estivais adoitan ser moi baixas.
Os lagos de Salave son restos dunha mina romana de ouro, en conflito entre reserva natural e sucesivos intentos de explotación aurífera.
Climatoloxía
O clima é de tipo atlántico, coas temperaturas máximas e mínimas moi suavizadas pola influencia do mar. Polo pequeno tamaño do concello as diferenzas climáticas entre a súa franxa costeira e as súas pequenas altitudes son escasas. A temperatura media na época estival é de 20,5 °C a máxima e 14,4 °C a mínima. En inverno estas chegan aos 10,5 °C e 5,3 °C. A precipitación media anual é da orde de 900 mm, unha das máis moderadas de Asturias. Unha das características de Tapia, ao igual que en moitas localidades do Principado, é a significativa frecuencia das néboas mariñas.
Alcaldía
No primeiro mandato democrático (1979 a 1983) gobernou UCD. De 1983 a 2011 tivo maioría absoluta o PP, que a perdeu tras as eleccións de 2011, cando un acordo entre Alternativa por Tapia e PSOE converteu Manuel Jesús González Díaz "Cuco" (APT) en alcalde. Dimitiu en febreiro de 2013 despois dun ano de goberno en minoría, e o 12 de abril de 2013 Enrique Fernández Castelao "Revilla" (PP) pasou a ser o novo alcalde, cargo que revalida en 2015 ó gañar as eleccións e coaligarse con Foro Asturias. O 24 de maio de 2018 o posto quedou vacante tras a dimisión de Enrique Fernández Castelao.
Sherlock Holmes: Xogo de sombras
Sherlock Holmes: Xogo de sombras (en Sherlock Holmes: A Game of Shadows) é un filme británico-estadounidense dirixido por Guy Ritchie que foi estreado no 2011. É a secuela do filme de 2009 Sherlock Holmes, baseado nas personaxes principais creadas por Sir Arthur Conan Doyle. O guión é obra de Kieran Mulroney e Michele Mulroney. Robert Downey, Jr. e Jude Law interpretan os papeis de Sherlock Holmes e Dr. John Watson.
Estreouse en galego o 25 de xaneiro de 2021 a través da TVG.
Sinopse
Sherlock Holmes sempre foi o máis listo de todos ata o de agora. E é que hai unha nova mente mestra no crime que anda solta, o profesor James Moriarty (Jared Harris), e non só está ó mesmo nivel intelectual que Holmes; ademais, a súa capacidade para o mal, combinada cunha total falta de conciencia, poderían concederlle certa vantaxe sobre o famoso detective. En todo o mundo se están producindo chamativas novas: un escándalo acaba cun potentado do algodón da India, un comerciante de opio chinés morre dunha aparente sobredose, estoupan bombas en Estrasburgo e Viena, fina un magnate do aceiro estadounidense... Ninguén ve ningunha conexión entre estes acontecementos aparentemente aleatorios, agás Sherlock, que adiviñou unha rede deliberada de morte e destrución.
Ernest Dominique François Joseph Duquesnoy
Ernest Dominique François Joseph Duquesnoy, nado en Bouvigny-Boyeffles o 7 de maio de 1749 e finado en París o 17 de xuño de 1795, foi un revolucionario francés, membro da Asemblea constituínte e deputado da Convención nacional, destacado combatente na batalla de Wattignies. Tras encabezar o fracasado levantamento xacobino do 20 de maio en 1795, foi arrestado e condenado á morte, aínda que logrou suicidarse antes de ser executado.
Grimoaldo II de Benevento
Grimoaldo II (morreu en 680) foi o duque de Benevento desde 677 ata a súa morte.
Ernest Dominique François Joseph Duquesnoy
Traxectoria
Fillo de agricultores, foi durante un tempo soldado raso nos dragóns e tras retornar ao campo, adoptou os ideais revolucionarios e é elixido membro á Asemblea constituínte pola provincia do Paso de Calais e máis tarde, deputado na Convención nacional. Durante o proceso a Luís XVI, votou a favor da súa execución, influíndo na decisión doutros deputados.
Grimoaldo II de Benevento
Traxectoria
Foi o fillo e sucesor de Romualdo I de Benevento. Estivo posibelmente baixo a rexencia da súa nai, Theodrada, filla de Lopo de Friúl. O seu reinado de tres anos non rexistra evento ningún: Paulo Diácono só recorda a súa voda e a súa morte. Dise que tivo un opoñente á coroa. Sucedeuno o seu irmán Xisulfo. Casou con Wigilinda, filla do rei Perctarito.
Ernest Dominique François Joseph Duquesnoy
Traxectoria
Mentres teñen lugar as disputas entre Montañeses e Xirondinos, atópase en Dunkerque xunto a Carnot. Participa na batalla de Wattignies onde destaca pola súa valentía encabezando ás tropas de primeira liña e denuncia a diversos xenerais acusados de incompetencia. Á súa vez Hébert acúsao de boicotear as operacións de Jourdan e de tráfico de influencias, por designar ao seu irmán á fronte do exército. Con todo, protexido por Robespierre, conseguiu librarse do proceso. Posteriormente destinado na rexión do Norte e na provincia da Mosela, é denunciado novamente por Nicolas Hentz que o acusa de obrar con despotismo e neglixencia.
Manama
Manama (المنامة al-Manāma) é a capital e cidade máis grande de Bahrain, cunha poboación aproximada de 157.000 habitantes, case un terzo da total de Bahrain. Durante moito tempo un importante centro comercial no Golfo Pérsico, Manama alberga unha poboación moi diversa. Despois de períodos de dominio portugués e persa e invasións das dinastías gobernantes de  Arabia Saudita e  Omán, Bahrain estableceuse como  nación independente durante o período do século XIX de hexemonía británica.
Aínda que as actuais cidades xemelgas de Manama e Al-Muharraq parecen ser fundadas simultaneamente na década de 1800, Muharraq tomou protagonismo debido á súa posición defensiva e foi así a capital de Bahrain ata 1921. Manama converteuse na capital mercantil e foi a porta de entrada principal da illa de Bahrain. No século XX, a riqueza en petróleo de Bahrain axudou a impulsar un rápido crecemento e na década dos noventa un esforzo concertado de diversificación levou á expansión noutras industrias e axudou a transformar Manama nun importante centro financeiro en Oriente Medio. Manama designouse como a capital da cultura árabe en 2012 pola liga árabe e unha  cidade global beta pola rede de Globalización e cidades mundiais de investigación en 2018.
Manama é aínda unha das doce provincias de Bahrain e actualmente forma parte da gobernadoría principal.
Historia
miniatura|dereita|275px|Vista de Manama, ao fondo, coa illa de Al-Muharraq en primeiro plano
O norte da illa principal de Bahrain, que está dominada por Manama, leva aproximadamente 5.000 anos a actividade humana, como indican os restos dos arredores do Forte de Bahrain.
A civilización Dilmun construíu a súa capital nesta zona e enterrou aos seus mortos máis ao sur nas tumbas de A'ali. Os insulares sufriron unha serie de invasións que chegaron por mar, comezaron os asirios, na época antes de Cristo e remataron cos árabes. Estas civilizacións estiveron moitos séculos na illa e o nome desta cambiou segundo chegaban os novos invasores.
Dende o principio Manama foi clave no desenvolvemento comercial da illa. Manama e os seus habitantes, descubriron por primeira vez o islam durante o século VII e no século IX comezaron a inclinarse cara a el pero cunha posición conservadora case socialista o que causou unha fricción considerable co contorno continental musulmán.
Manama aparece citada nas crónicas islámicas desde 1345. Foi conquistada polos portugueses en 1521 e posteriormente polos persas en 1602. Durante o período colonial construíuse o Forte Bahrain. Foi dominada, salvo breves interrucións, pola dinastía reinante, Al Khalifah, desde 1783.
Antes da Segunda Guerra Mundial, máis concretamente en 1931, descubriuse petróleo na illa a uns 30 quilómetros ao sur de Manama polo que comezou a florecer rapidamente. Despois da Segunda Guerra Mundial, Bahrein avanzou lentamente cara á independencia e, finalmente, en 1971 retiráronse os británicos deixando a Manama aos seus propios asuntos. Este foi o comezo dun período no que a cidade creceu e floreceu, principalmente grazas a unha considerable riqueza acumulada grazas á produción de petróleo e á súa transformación.
Manama foi declarada porto franco en 1958, e desde 1971 tornouse a capital do estado independente de Bahrain.
Xeografía
Manama está situada sobre o Golfo Pérsico, na parte nordeste da illa de Bahrain. Non lonxe da capital atópase a cidade de Sitrah ao sueste, e a de Jidd Haffs ao oeste.
Clima
Como o resto do país, Manama sofre condicións climáticas extremas, con temperaturas estivais que poden superar os 48 °C, e invernais de arredor de 15 °C, período no que mesmo xea, máis en ocasións raras. As temperaturas medias de inverno son 17 °C, e vo verán de 45 °C. A época máis agradable corresponde ao outono, cando o sol está máis baixo, e suaves brisas temperan as temperaturas.
Economía
A economía de Manama é a mesma do resto de Bahrain - petróleo, refinado de petróleo, fabricación de dhows -os veleiros típicos dos mares índicos -, pesca e máis produción de perlas. Na illa Al-Muharraq está localizado o Aeroporto Internacional de Bahrain, que serve a Manama. Manama é tamén a sede da Universidade de Bahrain, fundada en 1986.
Sitios de interese
Na periferia de Manama está situado o Circuíto Internacional de Bahrain, circuíto automobilístico no cal, desde 2004, se desenvolve o Gran Premio de Bahrain de Fórmula 1.
Željko Komšić
Željko Komšić, nado en Saraxevo o 20 de xaneiro de 1964 é un político, e avogado pola Universidade de Saraxevo, bosníaco-croata.
Traxectoria
Nas eleccións que houbo o 1 de outubro de 2006 foi elixido como membro croata da presidencia de Bosnia e Hercegovina para os seguintes catro anos, nos cales a presidencia vai rotando.
Xisulfo I de Benevento
Traxectoria
Segundo Paulo Diácono, foi durante o seu reinado cando as reliquias de San Bieito de Nursia e Santa Escolástica a súa irmá foron levadas de Monte Cassino polos francos.
Sobre 705, Xisulfo tomou as cidades de Sora, Arpino, e Arce. Chegou ata Horrea, saqueando e queimando, antes de que lle amosasen regalos dos embaixadores do papa Xoán VI, quen rescatou moitos dos seus prisioneiros e o conduciron a volver de onde viñera aos seus propios dominios.
Foi un duque poderoso, como o seu pai e o seu avó. Loitou contra o papa, o rei e os bizantinos. Casou con Winiperga e sucedeuno o seu fillo Romualdo II.
Pa (ferramenta)
120px|miniatura|dereita|Pas Unha pa é unha ferramenta de man utilizada para escavar ou mover materiais con cohesión relativamente pequena. Consta basicamente dunha superficie plana cunha lixeira curvatura que serve para cavar na terra e transportar o material e dun mango de metal ou madeira co que se manexa. A parte lisa adoita ser metálica e o mango remata nunha asa que pode ser recta ou curva para poder exercer maior forza cunha das mans. A pa foi empregada dende a máis remota antigüidade en labores agrícolas e de construción. A súa evolución deu lugar ás máquinas escavadoras e cargadoras, moi importantes nas tarefas de movemento de terras para remodelación e acondicionamento de terreos, construción de infraestruturas urbanas, conformación de sotos, preparación de cimentacións de edificios etc.
Pa de xardinería
180px|miniatura|dereita|Pa de xardinería As pas son utensilios básicos para realizar labores de xardinaría. Utilízanse para cavar a terra, preparala para plantar, arrancar raíces, escavar gabias e outros labores.
Pódense distinguir os seguintes tipos:
Outros usos
As pas de plástico forman parte dos xoguetes que utilizan os nenos na praia para manexar a area. Forman parte de kits que inclúen utensilios tales como un balde, un anciño ou uns moldes. Utilízanas para cavar e transportar a area, realizar regatos, construír castelos etc.
Cat Island
Cat Island ou Illa do Gato é unha das illas das Bahamas e tamén un dos seus distritos. Localízase no leste do arquipélago. A illa ten o punto máis alto do arquipélago enteiro, o monte Alvernia, con 63 metros. A illa posúe 1.647 habitantes (censo de 2000). As principais poboacións son Arthur's Town (onde Sidney Poitier pasou a súa infancia), Orange Creek e Port Howe. Cat Island tamén foi o berce do músico Tony McKay, máis coñecido por Exuma. A illa conta con dous aeroportos, o New Bight Airport e o Arthur's Town Airport.
10 Downing Street
O Número 10 de Downing Street é a residencia oficial e oficina de traballo do Primeiro Lord do Tesouro e do Primeiro Ministro do Reino Unido. A sede do Goberno da Súa Maxestade, está situada en Downing Street na Cidade de Westminster en Londres, Inglaterra. O centro do Goberno do Reino Unido, é a casa e lugar de traballo do Primeiro Ministro, con oficinas para secretarias, asistentes e conselleiros. Tamén contén salas de conferencias e comedores onde o Primeiro Ministro se reúne con outros líderes e dignatarios estranxeiros. O edificio está preto do Palacio de Westminster, que alberga o Parlamento do Reino Unido, e do Palacio de Buckingham, residencia da Raíña Isabel II.
miniatura|esquerda|180px|Sir Robert Walpole.
Nas súas orixes, o número 10 eran tres casas. En 1732 o rei Xurxo II deulle estas tres casas a sir Robert Wapole como agradecemento ós servizos prestados á nación. Walpole aceptounas pero coa condición de que serían un agasallo á oficina do Primeiro Lord do Tesouro máis que un agasallo para el mesmo. Walpole contratou con William Kent para unir as dúas casas nun mesmo edificio, que é o que hoxe en día se coñece como o 10 de Downing Street. A reorganización non foi un éxito inmediato. A pesar do seu gran tamaño e situación, son poucos os Primeiros Ministros que viviron nela. O número 10 foi pechado moitas veces para o seu derrubamento debido ó seu custo de mantemento e o desleixado e decadente estado. Non obstante, o número 10 sobreviviu e quedou ligado a moitos dos grandes estadistas e eventos da historia británica e, gradualmente, a xente empezou a apreciar o seu valor histórico. No 1985, a Primeira Ministra Margaret Thatcher dixo que o Número 10 se convertera "nunha das máis prezadas xoias do patrimonio nacional".
O número 10 orixinal antes de 1733 e o edificio de Downing Street
O número 10 de Downing Street, a residencia do Primeiro Lord do Tesouro e do Primeiro Ministro do Reino Unido, eran orixinariamente tres casas: unha mansión con vistas a St. James's Park chamada "a casa de atrás", unha casa modesta sita detrás no número 10 e unha pequena cabana ó lado do número 10. A casa modesta, da que o edificio actual toma o seu nome, foi unha das numerosas casas construídas por sir George Downing entre 1682 e 1684. miniatura|Retrato de sir George Downing que colga no recibidor do 10 de Downing Street. Downing, un espía que traballou para Oliver Cromwell e posteriormente para o rei Carlos II, investiu astutamente en propiedades e adquiriu unha considerable riqueza. En 1654 adquiriu o contrato dunha parcela de terra ó sur de St. James's Park, estremeira coa casa de atrás, a pouca distancia do Parlamento. Downing planeou construír unha ringleira de casas deseñadas "para persoas de boa calidade para vivir nelas". A rúa onde construíu esas casas leva agora o seu nome, e a maior parte converteuse no que hoxe en día é o Número 10 de Downing Street.
Houbo outra reclamación por estas terras. A familia Hampden tiña un contrato de arrendamento coa Coroa ó que se negaron a renunciar. Downing loitou contra eles nos tribunais, pero fallou no seu intento. En consecuencia, tivo que agardar trinta anos a que o contrato dos Hampden expirase antes de construír as súas casas. Cando chegou o momento, Downing recibiu permiso para construír máis cara ao oeste para aproveitar os recentes desenvolvementos inmobiliarios.
En menos de dous anos, entre 1682 e 1864, Downing construíu unha rúa sen saída con casas de dous andares, cortes e vistas a St. James's Park. Non está claro cantas casas construíu, algúns historiadores din que quince, outros din que vinte. Posiblemente, orixinalmente houbo 15, ás que se engadiron algunhas máis posteriormente. As direccións tamén mudaron en moitas ocasións; o número 10 foi de feito o número 5 durante un tempo, e non se converteu en "10" ata 1787.
Downing empregou o renomeado arquitecto Christopher Wren para deseñar as casas pero o resultado non foi impresionante. Aínda que grandes, as casas levantáronse moi rapidamente e a baixo custo, e construíronse sobre solo brando e con poucos cimentos. O Primeiro Ministro Winston Churchill dixo que o número 10 era "fráxil e lixeiro, construído polo empresario e contratista cal nome leva a rúa".
Probablemente Downing nunca viviría nas casas que tanto tivo que agardar para construír. En 1675 retirouse a Cambridge onde morreu poucos meses despois de rematar a súa rúa.
"A casa de atrás" antes de 1733
"A casa de atrás", a máis grande das tres partes orixinais que constituíron a residencia do Primeiro Lord e do Primeiro Ministro, era unha mansión construída ó redor de 1530 a carón do Palacio de Whitehall, por entón a principal residencia real. Foi un dos numerosos edificios que conformaban os "apousentos da cabina"; chamados así debido a que estaban adxacentes a unha estrutura octogonal usada como posto de combate. A principios do século XVII, converteuse nunha sala de concertos e nun teatro pero mantivo o seu antigo nome. Despois da Revolución Gloriosa de 1688, algunhas das primeiras reunións do gabinete celebráronse alí en segredo.
miniatura|left|275px|O Palacio de Whitehall, na parte máis á dereita está "a casa de atrás". Durante a época Tudor, a casa de atrás era a casa do Guardés do Palacio de Whitehall, responsable do mantemento do palacio incluíndo as cabinas. Durante moitos anos, foron ocupadas por Thomas Knevett (ou Knyvet), famoso por capturar a Guy Fawkes en 1605, desbaratando o seu plan para asasinar a Xacobe I de Inglaterra. No ano anterior, Knevett mudou á casa do lado, aproximadamente onde o número 10 se atopa hoxe en día.
Dende entón, membros da realeza e do goberno viviron na casa de atrás. En 1604 o fillo de Xacobe I de Inglaterra, o Príncipe Carlos (futuro Carlos I), viviu alí durante un curto período. A seguinte inquilina foi a pequena princesa de oito anos Isabel Estuardo. Antes de mudarse, construíronse as cociñas e unhas habitacións para os criados, e a propiedade ampliouse para incluír a pequena pista de tenis onde Henrique VIII ó seu deporte preferido. Isabel viviu alí ata 1613 cando casou con Federico V, Elector Palatino, e mudou a Hannover. Isabel foi a avoa de Xurxo, o Elector de Hannover, quen se converteu en Rei de Inglaterra en 1714, e a bisavoa do Rei Xurxo II de Inglaterra, quen ofreceu a casa a Walpore en 1732. Polo tanto, durante un período de cen anos esta casa significou a unión das casas reais dos Estuardo e os Hannover.
Oliver Cromwell viviu na casa de atrás entre 1650 e 1654; a súa viúva o fixo durante un ano en 1659. George Monck, Primeiro Duque de Albermarle, o xeneral que fixo posible a restauración da monarquía, viviu nela dende 1660 ata a súa morte en 1671. Monck foi o Primeiro Lord da Gran Comisión do Tesouro entre 1667 e 1672 que transformou as contas reais e permitiu á Corona ter máis control sobre o gasto. Estas medidas tamén permitiron a creación da autoridade legal do Primeiro Lord do Tesouro. O home ó que se lle debe todo este desenvolvemento foi o secretario de Monck, Sir George Downing, a mesma persoa que posteriormente construiría Downing Street. Monck é p primeiro ministro asociado co tesouro que viviu no que se convertería na casa do Primeiro Lord do Tesouro e Primeiro Ministro.
En 1671, George Villiers, Segundo Duque de Buckingham, tomou posesión cando se converteu nun destacado membro do Ministerio Cabal. Tras un considerable gasto do goberno, Villiers reconstruíu a casa. O resultado foi a espazosa mansión, que se atopaba paralela ó Palacio de Whitehall. Dende os seus xardíns había unha vista completa de St. James's Park, onde pastaban os cervos e a nobreza paseaba por camiños bordeados con árbores e esculturas.