cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Austria
O Gran Premio de Austria (en alemán: Großer Preis von Österreich) é unha carreira de automobilismo de velocidade que formou parte do calendario da Fórmula 1 en distintos períodos entre e. O Gran Premio regresou ao calendario da Fórmula Un en.
Historia
O Gran Premio de Austria celebrouse en dúas localizacións diferentes situadas na zona de Zeltweg en Spielberg no sueste de Austria. Celebrouse por primeira vez nun campo de aviación durante dous anos, daquela en 1969 foi construído un circuíto permanente chamado Österreichring e a Fórmula Un correu alí por primeira vez en e todas as carreiras subseguintes celebráronse alí en tres períodos distintos xa que o circuíto foi remodelado e vendido.
Circuíto Aeródromo de Zeltweg
Unha carreira fóra de campionato celebrouse en 1963 na pista de aterraxe de Zeltweg que foi gañada polo australiano Jack Brabham. A primeira proba do campionato levouse a cabo no ano seguinte, e o italiano Lorenzo Bandini gañou a súa única carreira no campionato de Fórmula Un nun Ferrari. A carreira foi un éxito, pero a pista considerouse demasiado perigosa. Era estreita e moi desigual, e os espectadores queixábanse das poucas áreas de visualización cara á pista. A Federación Internacional do Automóbil eliminou esta carreira do calendario da Fórmula 1 ata que se construíse un circuíto máis adecuado.
Österreichring
Desde ata, o evento celebrouse no circuíto de Österreichring (tradución literal "circuíto austríaco") (tamén situado preto de Zeltweg). Foi construído nas pintorescas montañas de Estiria e foi unha das pistas máis rápidas do campionato xunto con Monza e Hockenheimring. O Gran Premio de Austria foi designado como Gran Premio de Europa unha vez, en, cando este título era unha designación de honra outorgado cada ano a unha carreira de Gran Premio disputada en Europa. A moi rápida pista era popular entre os pilotos, e as carreiras tiveron un éxito moderado. A primeira carreira nesta pista foi dominada por Ferrari, os seus potentes motores 12 en liña permitiulles ser 16 km/h máis rápidos, que é moito en termos de carreiras. A carreira de 1971 viu o piloto suízo Jo Siffert dominar no seu BRM e o británico Jackie Stewart logrou o seu segundo campionato de pilotos. A carreira de 1975 viuse empanada polo accidente mortal do americano Mark Donohue, a carreira disputouse baixo a choiva e foi gañada por Vittorio Brambilla, gañando a única carreira de F1 da súa carreira, e, fiel a seu estilo, estrelouse cando cruzou a liña de meta no momento no que a carreira detívose antes de tempo porque a choiva empeorou. A carreira de 1976, o favorito local Niki Lauda non puido participar debido ao terrible accidente en Nürburgring, gañouna o británico John Watson no efémero equipo Penske, gañando a súa primeira carreira na Fórmula Un.
O Gran Premio de Austria de 1976 viu a modificación da curva Voest-Hugel que converteuse nunha única curva en lugar de dúas; pero en 1977 instalouse unha chicana lenta en Voest-Hugel, que era onde se estrelou Donohue 2 anos antes. A que era a curva máis rápida da pista converteuse na curva máis lenta e pasou a chamarse Hella-Licht Chicane. Esta carreira gañouna o australiano Alan Jones nun Shadow e do mesmo xeito que Brambilla e Watson, foi a súa primeira vitoria nun Gran Premio. A carreira de 1978 viu ó dominante Lotus 79 na primeira fila, o americano Mario Andretti estrelouse na Glatz Kurve na primeira volta, e o seu compañeiro de equipo, o sueco Ronnie Peterson logrou a vitoria. A carreira de 1979 comezou a mostrar a superioridade dos motores turbo-charged neste circuíto rápido e de grande altitude. Aínda que Jones gañou de novo nun Williams, Jean-Pierre Jabouille e René Arnoux nos seus Renault foron capaces de dominar este evento e a carreira do ano seguinte, que gañou Jabouille. A carreira de 1981 viu tres coches turboalimentados dominando a primeira fila e na carreira, a inmensa potencia do Ferrari e a pilotaxe de Didier Pironi axudáronlle a estar na batalla cos catro mellores coches e entrar nunha batalla polos cinco primeiros postos, que se prolongou durante un tempo, pero os catro coches finalmente pasáronlle, un dos cales Jacques Laffite chegou a gañar a carreira. A carreira de 1982 viu un espectacular show no que cinco coches turbo dominaron a grella; todos menos un destes coches retiráronse con problemas mecánicos, incluído o italiano Riccardo Patrese que tivo un espectacular accidente nas Texaco Bends e o francés Alain Prost, cuxo motor expirou, a falta de poucas voltas para meta, cando lideraba. Despois da retirada de Prost, a carreira converteuse nunha carreira moi igualada entre o italiano Elio de Angelis nun Lotus e o finés Keke Rosberg nun Williams. Rosberg marchaba constantemente lonxe en De Angelis; pero logo da retirada de Prost, Rosberg comezou a recortar 1´5 segundos por volta a De Angelis; e na última volta os dous pilotos loitaban pola vitoria, De Angelis foi capaz de manter baixo control a Rosberg e gañar por menos da metade da lonxitude dun coche, 0´05 segundos. A carreira de 1984 viu finalmente a Lauda lograr a vitoria en casa no seu McLaren. Prost gañou as dúas carreiras seguintes. A carreira de 1985 viu un accidente terrible na Curva Panorama cando Andrea de Cesaris derrapou espectacularmente co seu Ligier, o que lle levou a ser despedido do equipo. 1986 viu o piloto austríaco Gerhard Berger liderar as primeiras voltas no seu Benetton-BMW de 1,400 bhp (1,044 kW; 1,419 PS), pero os problemas eléctricos arruinaron a súa carreira e Alain Prost logrou a vitoria con máis dunha volta de vantaxe sobre os Ferrari de Michele Alboreto e Stefan Johansson.
A carreira de 1987 reiniciouse dúas veces debido a accidentes na estreita grella da recta de saída. Esta pista tamén foi considerada demasiado perigosa para os estándares da FIA, debido á cantidade de curvas de alta velocidade, a falta de protección das árbores, os muros de contención e os accidentes no comezo de moitas carreiras na estreita recta de boxes. O aumento das velocidades eran tamén un problema crecente en Österreichring, o gañador da pole Nelson Piquet promediou 255´756 km/h no seu Williams con motor Honda de 1100 CV. Piquet terminou segundo detrás do seu compañeiro de equipo, o británico Nigel Mansell. Os intentos de albergar de novo a carreira non tiveron éxito, e o evento desapareceu durante unha década, ata.
Remodelación do Circuíto
miniatura|right|200px| Os eventos especiais celebráronse habitualmente antes do Gran Premio En e, a pista foi remodelada e actualizada, o que permitiu organizar novamente o Gran Premio de Austria entre  e. A maior parte da pista remodelada, que recibiu o nome de A1-Ring polo patrocinador, esta situada no territorio municipal de Spielberg. Spielberg dáse agora como sede do Gran Premio. Todo o circuíto foi redeseñado por Hermann Tilke, e a pista perdeu todas as súas longas e amplas curvas, ademais das Texaco Bends (que se fixeron máis curtas e máis lentas) e a chicana Hella-Licht, as curvas Flatschach, Dr. Tiroch e a primeira metade da recta oposta ata onde estaba a Bosch-Kurve foron eliminadas e substituídas por unha derivación que levaba directamente á segunda metade da recta oposta en subida rápida. O evento de 2002 recibiu publicidade negativa logo de que Ferrari ordenara a Rubens Barrichello ceder a súa vitoria a Michael Schumacher. Isto conduciu á prohibición de ordes de equipo que determinen de forma artificial o resultado dunha carreira. Este Gran Premio foi un dos alicerces do calendario ata que albergou a súa última carreira en 2003.
Pilotos
Só se inclúen as carreiras do Campionato do Mundo
Construtores
O fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Equipos en letra grosa seguen competindo no Campionato Mundial de Fórmula 1.
Por ano
O fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
El Pueblo (1913)
El Pueblo foi un semanario publicado en Vigo entre 1913 e 1914.
Historia e características
Semanario republicano que apareceu en abril de 1913. Publicábase os sábados. Dirixido por Alfonso Quintas, Narciso Goy foi un dos seus redactores, e entre os seus colaboradores literarios figuraron Rogelio Rivero e José Rey González. A partir do número 57 de abril de 1914, levou o subtítulo de Órgano del Partido Republicano Vigués, pasou a ser bisemanal e encargouse da dirección Javier Montero Mejuto. . Algunhas fontes din que cesou a súa publicación en 1914, pero en xullo de 1917 aparece a nova de que suspendeu temporalmente a súa publicación. .
Riley's First Date?
Riley's First Date? é unha curtametraxe estadounidense de animación de 2015 escrita e dirixida por Josh Cooley. Estreouse o 14 de agosto de 2015 en D23 Expo en Anaheim, California, e posteriormente foi engadido en Digital HD no lanzamento de Inside Out en Blu-ray, o 13 de outubro de 2015. A curtametraxe conta a historia dos pais de Riley e as súas emocións cando sospeitan que Riley está a piques de saír cun rapaz chamado Jordan.
Cultura Libertaria
Cultura Libertaria foi un periódico editado na Coruña e Ferrol entre 1911 e 1913.
Historia e características
Quincenario anarquista, apareceu a mediados de 1911. Publicouse primeiro na Coruña, pero despois trasladouse a Ferrol. Foi voceiro do grupo anarquista 13 de Octubre composto por Juan Nó Iglesias, Enrique Taboada Chas e José López Bouza. Tamén editaron folletos de autores ácratas na Biblioteca La Internacional cos que financiaban o periódico.
Something Better Change
Something Better Change é o álbum de estrea da banda canadense de punk rock D.O.A.. O disco gravouse entre 1977 e 1980 en Vancouver, e foi publicado nese último ano a través do selo Can. Friends.
No ano 2000 o disco foi re-editado a través do selo do cantante Joey Shithead, Sudden Death, para o mercado canadense. No 2002 re-lanzouse polo selo do ex-líder de Dead Kennedys Jello Biafra, Alternative Tentacles. A re-edición incluía unha canción extra, a re-gravada "Disco Sucks" do seu primeiro EP, que agora aparecía co nome "New Wave Sucks". En maio do 2011 unha versión remasterizada do álbum foi publicada a través de Sudden Death Records en CD e en vinilo.
Sapoxenina
miniatura|Estrutura química da [[iamoxenina, unha sapoxenina que se encontra na alforfa.]] As sapoxeninas son as agliconas ou porcións non sacáridas da familia dos produtos naturais chamados saponinas. As sapoxeninas conteñen esteroides ou outras estruturas triterpénicas como característica orgánica esencial. Por exemplo, as sapoxeninas esteroides como a tixenina, neoxitoxenina e tokoroxenina illáronse dos tubérculos da planta Chlorophytum arundinaceum. Algunhas sapoxeninas esteroides poden servir como punto de inicio práctico para a semisíntese de determinadas hormonas esteroides.
A diosxenina e a hecoxenina son outros exemplos de sapoxeninas.
Ossa de Montiel
Ossa de Montiel é un concello español situado na provincia de Albacete. Atópase a 85 km da capital da provincia. En 2007 tiña 2.738 habitantes repartidos en 243,71 km².
= Historia = O 23 de febreiro de 2015, ás 17:16 hora local, a localidade foi o epicentro dun movemento sísmico producido a 15 quilómetros de profundidade. O tremor rexistrou unha magnitude 5,2 na escala de Richter e de intensidade 4 na escala de Mercalli, durante unha duración de case cinco segundos.
= Demografía = Así evolucionou a poboación deste concello dende 1900:
Angela Beesley Starling
Angela Beesley Starling, nada o 3 de agosto de 1977 en Norwich, é unha empresaria británica, fundadora, xunto a Jimmy Wales, de Wikia.
Traxectoria
Traballa na Fundación Wikimedia desde 2003. En 2010 era a vicepresidenta da empresa Wikia. Desde o 21 de febreiro de 2006, forma parte do Comité de Comunicacións da Fundación Wikimedia, e preside a Xunta Consultiva da fundación. Contribuíu con ferramentas e información para a Fundación Wikimedia e Wikia. Ten conta de usuario en diferentes proxectos Wikimedia.
O 23 de novembro de 2008 casou co desenvolvedor de MediaWiki Tim Starling, con quen vive en Nova Gales do Sur, Australia.
Freguesías de Portugal
No 2010, segundo o INE, Portugal contaba con 4.260 freguesías:
Concatedral de San Xiao de Ferrol
A concatedral de San Xiao é un templo de culto católico situado na cidade de Ferrol (Galiza) e adicada ao patrón da cidade, San Xiao. Pertence á diocese de Mondoñedo-Ferrol e trátase do monumento relixioso máis importante da cidade.
Historia
O templo foi proxectado polo enxeñeiro e arquitecto de mariña Julián Sánchez Bort a partir do ano 1763, e comezouse a construír en 1765 sobre os restos dunha antiga igrexa románica, sendo finalizado en 1772. Este templo estaba proxectado para a nova barriada que se levantaba na cidade de Ferrol. En 1959, mediante unha bula de Xoán XXIII acadou a categoría de concatedral o 9 de marzo, o motivo polo cal acadou a categoría de concatedral e non de catedral foi porque na súa mesma diocese xa había outra catedral, a catedral de Mondoñedo.
Descrición
Na súa planta centrada e nos primeiros proxectos, recollíanse conceptos arquitectónicos renacentistas, aínda que o edificio considérase neoclásico. O templo presenta a peculiaridade de ter a súa planta en forma de cruz grega e non latina como é habitual. Está cuberta cunha gran cúpula, que non se deixa ver ao exterior. Ten capelas laterais e unha fachada principal flanqueada por dúas torres rematadas por cúpulas. A portada repite modelos compositivos propios do manierismo.
Filipe
Filipe é un nome de pía masculino derivado do grego Philippos, de philo "amor" e hippos "cabalo" significando "amante dos cabalos". Filipe é o nome de varios personaxes históricos notables, comezando polo apóstolo Filipe:
O Seixo, A Capela, A Capela
O Seixo é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 29 habitantes segundo datos do INE, deles 14 eran homes e 15 eran mulleres.
León (heráldica)
Por tradición, un león heráldico é pintado en posición de rampante, é dicir, coas mans levantadas, a destra alta e a sinistra algo máis baixa; cabeza de perfil, boca aberta, lingua fora, mostrando as garras e coa borla da cola cara a dentro. Existen porén moitas variacións en canto á súa disposición ou á alteración das partes do corpo que se representan, dando lugar a diferentes figuras que se ben reciben o nome xenérico de "león", son especificadas de xeito complementario na descrición do escudo ou brasón.
Posición
A posición de rampante, é a que teñen adoptado os tratadistas de heráldica para a descrición dun león heráldico xenérico e ás veces refírense a ela como "posición verdadeira". Polo que calquera outra posición ou variante é preciso especificala no brasonado.
Distínguense os seguintes tipos de leóns:
Arraba
Arraba (en عرّابة, ʻArrābah) é unha cidade de Palestina, situada ao norte de Cisxordania, localizada a 13 quilómetros ao sueste de Jenin. Atópase a 350 metros sobre o nivel do mar e relativamente preto de Sahl Arrabah, unha chaira que se atopa entre o Monte Carmelo e Nablus. Segundo un censo da Oficina Central de Estatísticas de Palestina (PCBS), Arraba ten unha poboación de 9.920, datos do 2007.
Federación Española de Municipios e Provincias
miniatura|Sede da FEMP, en [[Madrid.]]
Quintá, Cristimil, Lalín
Quintá é un lugar da parroquia de Cristimil, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Federación Española de Municipios e Provincias
A Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) é unha asociación española de entidades locais que agrupa concellos, Deputacións provinciais e a deputación foral de Áraba, Consells Insulars e Cabidos insulares.
Constitución
Ficou constituída ó amparo do disposto na Disposición Adicional Quinta da Lei 7/1985, de 2 de abril, Reguladora das Bases de Réxime Local e foi declarada como Asociación de Utilidade Pública mediante acordo de Consello de Ministros o 26 de xuño de 1985.
Sede
Constitúe a sección española do Consello de Municipios e Rexións de Europa (CMRE), e é a sede oficial da Organización Iberoamericana de Cooperación Intermunicipal (OICI).
A súa sede oficial atópase en Madrid.
Consello Federal da FEMP
A composición de membros do Consello Federal da FEMP, consultada a comezos do 2015, é a seguinte:
Vogais:
Christiaan Eijkman
Christiaan Eijkman, nado en Nijkerk, Países Baixos, o 11 de agosto de 1858 e finado en Utrecht, Países Baixos, o 5 de novembro de 1930, foi un fisiólogo neerlandés.
Traxectoria
En 1875 empezou os seus estudos de medicina na Escola Médica Militar da Universidade de Amsterdam, obtendo a licenciatura e converténdose en oficial médico militar. De 1879 a 1881, foi asistente de fisioloxía na devandita universidade. En 1883 trasladouse a Sumatra e, dous anos máis tarde, a Xava, onde foi contaxiado de paludismo, o que fixo que regresase a Holanda. Xa en Europa, traballa aspectos relacionados coa bacterioloxía con Robert Koch na Universidade de Berlín.
Durante a súa estancia en Xava (de 1886 a 1897), descubriu que as galiñas alimentadas con arroz sen casca desenvolvían polineuritis (enfermidade similar ó beriberi), en tanto que as que o comían con casca permanecían sas, chegando á conclusión de que a enfermidade podía deberse á falta de certas substancias non coñecidas, que máis tarde serían chamadas vitaminas. Este traballo de investigación, o primeiro dos realizados sobre as enfermidades por carencias na dieta, levou máis tarde ó descubrimento da vitamina B1 (tiamina).
Por estes descubrimentos, foi galardoado en 1929 co Premio Nobel de Medicina, compartido con sir Frederick Gowland Hopkins.
De regreso ó seu país, entre 1898 e 1928 foi profesor na Universidade de Utrecht.
Roy D. Bridges
Roy Dunbard Bridges Jr. é un piloto de probas e astronauta estadounidense retirado que participou na misión STS-51-F. Pasou un total de 7,95 días no espazo.
Traxectoria
Bridges naceu o 19 de xullo de 1943 en Atlanta, Georgia. É graduado en enxeñería pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos, en Colorado Springs, e en astronáutica pola Universidade Purdue, en Indiana, en 2001. Está casado con Benita Louise Allbaugh e ten un fillo e unha filla.
Foi seleccionado pola NASA en maio de 1980 e tras un ano de adestramento a avaliación pasou a ser astronauta oficialmente en agosto de 1981. Formou parte da tripulación da misión STS-51-F.
Edmondo de Amicis
Traxectoria
Militar de carreira, participou na batalla de Custozza (1866), e tras a toma de Roma (1870), abandonou o exército para se dedicar as letras. Introdutor do libro de viaxes na literatura italiana moderna, con títulos como Spagna (1873), Olanda (1874), Ricordi di Londra (1874), Marocco (1876]), Costantinopoli (1878), Ricordi di Parigi (1879).
A súa obra máis coñecida foi Cuore (Corazón, 1886), dentro da que aparece o relato interpolado "Dos Apeninos aos Andes", no que se baseou a serie de animación xaponesa Marco (母をたずねて三千里 Haha wo tazunete sanzenri).
Amersfoort
Amersfoort é un concello neerlandés da provincia de Utrecht, situado nas ribeiras do río Eem. Ten 134.768 habitantes (2005).
Historia
miniatura|esquerda|O río Eem ao seu paso por Amersfoort, vista da Torre da Nosa Señora ao fondo. Os primeiros asentamentos na rexión de Amersfoort datan de arredor do 1000 a.C., pero o nome de Amersfoort non aparece ata o século XI. En 1259 bispo de Utrecht, Hendrik van Viandeno dálle o status de cidade. A construción da igrexa da Nosa Señora comezou en 1444, en 1787 vense abaixo, permanecendo tan só A Torre (Onze-Lieve-Vrouwentoren), unha das torres de igrexa máis altas do país, con 98 m. A cidade vella permanece case idéntica ao aspecto que tiña na Idade Media, época na que a cidade era un importante centro da industria téxtil. No século XVIII a cidade floreceu a causa do cultivo do tabaco.
Durante a segunda guerra mundial preto da cidade houbo un campo de concentración.
Ligazóns externas
Web oficial do concello
Please Please Me (canción)
O 22 de febreiro de 1963, a canción alcanzou o n.º 1 nas listas de sinxelos do New Musical Express (a táboa de éxitos do momento máis recoñecida) e do Melody Maker, pero só chegou o posto n.º 2 na lista do Record Retailer, que evolucionaría despois en lista oficial do Reino Unido reflectindo este último dato.
O sinxelo, que se lanzou inicialmente con «Ask Me Why» na cara B, non foi moi exitoso nos Estados Unidos, pero cando se reeditou o 30 de xaneiro de 1964 (esta vez con «From Me to You» na cara B) alcanzou o n.º 3 no Hot 100 de Billboard.
Composición
The Beatles xa lograran un modesto éxito co seu sinxelo debut «Love Me Do», pero fóra de Liverpool e Hamburgo seguían sendo descoñecidos. Parte do problema consistiu en que a finais de 1962, o grupo iniciara unha última xira en Hamburgo, nese tempo, o sinxelo «Love Me Do» fixo a súa aparición nas listas de éxitos británicas, polo que non estiveron dispoñibles para promocionar activamente o sinxelo na súa terra de orixe. Con todo, o seu produtor George Martin sentía que era un inicio prometedor, e decidiu seguir adiante cun segundo sinxelo. Martin declarou que a versión orixinal do tema era «bastante mala», «demasiado lenta» e, polo tanto, tiña poucas posibilidades de darlle un éxito á banda; insistía en que mellor deberían editar «How Do You Do It?», unha composición de Mitch Murray. Martin pensaba que era a mellor alternativa para conseguir o interese por parte do público. O grupo respondeu que só estaban interesados en gravar o seu propio material. McCartney dixo: «Había como un sinal no grupo de que debiamos rexeitar 'How Do You Do It?'». Ringo Starr comentou: «Recordo que todos nós estabamos dispostos a defender a idea de 'escribimos estas cancións e imos traballar con elas'.» En última instancia, George Martin seguía apelando á canción, pero máis tarde declarou: «[Eu] aínda publicaría 'How Do You Do It?' si eles non me convenceran de escoitar outra versión de 'Please Please Me'.»
Orixinalmente, «Please Please Me» foi composta para o xénero musical blues, con ritmos demasiados lentos. Respecto diso, o seu autor principal comentou:
Orixinalmente, a canción era vocalmente escasa, non contiña ningunha harmonía vocal, e tampouco a introdución do só de harmónica. George Martin escoitouna por primeira vez nas sesións de gravación de «Love Me Do», o 11 de setembro de 1962, e na súa opinión eran necesarios varios axustes. Martin pediu ao grupo que se fixesen cambios importantes nela, incluíndo aumentar a súa velocidade. Cando se volveu a interpretar no estudo o 26 de novembro de 1962, a canción modificarase radicalmente, de tal xeito que George Martin predixo que a canción sería o primeiro grande éxito da banda.
Gravación
miniatura|Fotografía de [[2007 dos Abbey Road Studios (antigos EMI Studios), sitio onde se gravou a canción «Please Please Me» en 1962.]] A gravación de «Please Please Me» realizouse durante unha sesión de tres horas no estudo dous de EMI, o 26 de novembro de 1962. O grupo chegou ás 6:00 pm ao estudo e comezou a ensaiar durante unha hora, despois iniciaron as gravacións da canción. Graváronse 18 tomas de «Please Please Me», incluíndo dobraxes do só de harmónica de John Lennon.
Inicialmente McCartney interpretaba as notas altas, mentres que Lennon mantíñase na harmonía, un truco que a banda aprendeu co éxito de The Everly Brothers «Cathy's Clown», en abril de 1960. McCartney dixo: «Fixen o truco de permanecer na nota alta mentres que as melodías deslizábanse por baixo de ela». Ringo Starr afirmou que os períodos de gravación de «Please Please Me» forón moi diferentes aos de «Love Me Do» en relación á súa capacidade musical. O apoio dos afeccionados locais con «Please Please Me» axudou a que fose unha innovación, especialmente a que The Beatles realizasen as súas primeiras xiras no Reino Unido e que fosen capaces de aparecer en influentes programas de televisión nacional como Thank Your Lucky Stars, onde «Please Please Me» foi elixida a única canción que o grupo interpretaría naquela actuación. «Please Please Me», xunto coas demais cancións orixinais súas pertencentes o seu álbum debut, foi acreditada como McCartney-Lennon. Isto cambiaria nos LP posteriores do grupo, nas que foron acreditadas a Lennon-McCartney.
Lanzamento orixinal estadounidense
Dick Biondi, un disc jockey da estación WLS en Chicago e amigo do executivo de Vee-Jay Ewart Abner, tocou a canción na radio, quizais o 8 de febreiro de 1963, converténdose así no primeiro DJ que tocaba unha canción de The Beatles nos Estados Unidos. Art Roberts, DJ lendario e director musical nese momento, comentou como a gravación foi tocada por primeira vez na estación de radio:
Significado da letra
Sobre o significado da letra da canción, algúns vírona como máis atrevida do que ao principio parecía. Para o crítico musical Robert Christgau, certas frases referíanse claramente ao sexo oral, especialmente o verso «You don't need me to show the way, love» (Non me necesitas para mostrarche o camiño, o meu amor,) e o verso «Please please me, oh yeah, like I please you» («Compráceme, oh, si, como eu te comprazo a ti»). O mesmo opinou Tim Riley, que a chamou «a primeira canción pop sobre o sexo oral». Non obstante, aínda que Lennon habería de deslizar a miúdo insinuacións sexuais nas súas cancións posteriores como «Happiness is a Warm Gun», parece que aquí non foi de forma voluntaria. Os Beatles en todos os casos sempre negaron este sentido. O xornalista Steve Turner, ao igual que outros críticos, vírono simplemente como unha celebración da igualdade para o pracer sexual.
Recoñecementos
A información respecto dos recoñecementos atribuídos a «Please Please Me» Esta adaptada de AcclaimedMusic.net
(*) listas designadas sen unha orde establecida.
Persoal
O persoal utilizado na gravación da canción foi o seguinte:
A Albariza, A Viña, Irixoa
A Albariza é un lugar da parroquia da Viña no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Lobás
O topónimo galego Lobás pode referirse a:
La Opinión A Coruña
Iniciou a súa publicación o 4 de outubro do ano 2000 formando parte do grupo de comunicación Editorial Prensa Ibérica. No 2002 acacou unha difusión de 5.866 exemplares (OXD).
Actualmente conta cunha edición electrónica, laopinioncoruna.es.
Alejandro Chao
Alejandro Chao Fernández, nado en Vigo e finado en Madrid o 8 de febreiro de 1894, foi un xornalista e editor galego.
Traxectoria
Fillo de José María Chao Rodríguez. En 1856 fundou, en colaboración co seu cuñado José Ramón Fernández, o periódico La Oliva. Trasladouse a Cuba en 1859, fixou a súa residencia na Habana en 1864 onde creou un centro de publicacións, que máis tarde se converteu en librería e imprenta. En 1868 fundou, con Francisco de Armas Martínez, a revista El Ateneo. Despois publicou sucesivamente os semanarios El moro Muza, D.Juanípero e Juan Palomo, e o diario político La Legalidad. Tamén exercía de correspondente en Cuba de El Heraldo Gallego. miniatura|esquerda|Follas novas, de Rosalía, editado por Chao. Creou na Habana a empresa editorial La Propaganda Literaria, na que se editaron obras como Follas novas (1880), de Rosalía de Castro, Aires da miña terra (1880), de Manuel Curros Enríquez, e a curiosa Menestra de tipos populares de Galicia/copiados al natural por F. Guisasola, salpimentada por varios distinguidos escritores del país (Madrid, 1879). Tamén publicou a Carta geográfica estadística de la isla de Cuba, de González de las Peñas, e outras obras de educación, agricultura, administración e literatura. Contribuíu coa súa axuda económica á impresión da Historia de Galicia de Manuel Murguía. Culminou o seu labor co establecemento dunha sucursal en Madrid para publicar La Ilustración Gallega y Asturiana. Sostivo a revista a pesar do déficit que lle produciu e protexeu a Luís Taboada, a quen nomeou o seu administrador para que puidese vivir en Madrid. Pouco despois, enfermou na Habana e regresou a Madrid, onde morreu en 1894.
Les Très Riches Heures du duc de Berry
miniatura|dereita|Les Très Riches heures du duc de Berry: O mes de setembro. Les Très Riches Heures du duc de Berry (As moi ricas horas do duque de Berry) é un libro de horas que o duque Xoán I de Berry encargou aos Irmáns Paul, Jean e Herman de Limbourg, mais que non foi acabado até despois da súa morte. O manuscrito está conservado no Museo Condé de Chantilly (Francia).
É probabelmente o manuscrito ilustrado máis importante do século XV. Contén máis de 200 folios, dos cales máis da metade conteñen ilustracións a toda páxina.
Contén, entre outras, unha ilustración extraordinaria da Ascensión de Cristo.
Primeira división española 2014/15
A tempada 2014–15 da Primeira División (por motivos de patrocinio Liga BBVA) foi a 84ª edición da máxima categoría do fútbol en España. Comezou o 23 de agosto de 2014 e rematou o 24 de maio de 2015. O Atlético de Madrid era o defensor do título que finalmente conseguiu o Barcelona.
Esterol
miniatura|dereita|Núcleo básico dun esterol, co OH no carbono 3. Os esterois son un subgrupo de esteroides que levan un grupo OH no carbono 3 do anel A. Caracterízanse por posuír o ciclo perhidrofenantreno, o cal é un núcleo policíclico complexo que pode presentar enlaces dobres (insaturados) e ramificacións. Estas substancias atópanse en abundancia nos organismos vivos, sobre todo en animais e nalgunhas algas vermellas. Son solúbeis nos disolventes orgánicos, e posúen un elevado punto de fusión.
Primeira división española 2014/15
A máxima categoría contou con dous representantes galegos: o Celta de Vigo e o recentemente ascendido Deportivo da Coruña, que o fixo de forma directa logo de quedar segundo. Xunto co equipo coruñés, tamén ascenderon o SD Eibar, de forma directa como campión, por primeira vez na súa historia, e o Córdoba, campión do play-off de ascenso, logo de 42 anos de ausencia.
Esterol
Entre os esterois destacan o colesterol e a vitamina D.
Primeira división española 2014/15
Equipos e estadios
Tomaron parte na competición vinte equipos. Osasuna, Real Valladolid e Real Betis, descendidos a tempada anterior, foron substituídos por Eibar e Deportivo, ascendidos de forma directa, e o Córdoba, ascendido tras gañar o playoff de ascenso.
Posicións por xornada
Última actualización: 23 de maio de 2015 Fonte: Liga BBVA
Baccara
Baccara é un dúo musical formado en 1977 por Mayte Mateos e María Mendiola.
Historia
Mayte Mateos (Logroño, 7 de febreiro de 1951) e María Mendiola (Madrid, 4 de abril de 1952) coñecéronse traballando como bailarinas no ballet de Televisión Española con Alberto Portillo. En 1976 María, que era a primeira bailarina do ballet, propúxolle a Mayte formar un dúo, inspirándose nas populares Kessler Twins. Tras probar fortuna nunha sala de festas de Zaragoza co nome de Venus foron despedidas tras ser consideradas demasiado elegantes. O por entón marido de María conseguiulles un contrato no Hotel Tres Islas en Fuerteventura (Illas Canarias), e alí foron descubertas por tres xerentes da compañía RCA que as contrataron para gravar un disco en Hamburgo (Alemaña). A comezos de 1977 saltaron ao mercado musical como Baccara, nome tomado a partir dunha variedade de rosa de cor vermella escura e talo largo. A súa imaxe era con Mayte vestida de negro e María de branco.
A súa primeira canción, "Yes Sir, I Can Boogie", foi un grande éxito, e convertéronse nas primeiras artistas españolas en conseguir un número 1 absoluto no Reino Unido. Tamén tiveron éxito en países como Alemaña, Francia, Suecia, Rusia ou Xapón, a pesar de que aínda non saíran en televisión. Logo de triunfar tamén coa canción "Sorry, I'm A Lady", representaron a Luxemburgo no Festival de Eurovisión 1978 co tema "Parlez-Vous Français?". Acadaron a sétima posición, se ben o sinxelo tivo moi boas vendas. Outras cancións coas que acadaron sona foron "The Devil Sent You To Lorado" ou "Ay, Ay Sailor".
Tras unha serie de grandes éxitos como "Darling" ou "Body-Talk" o dúo separouse a consecuencia dunha gran polémica a partir do lanzamento do sinxelo "Sleepy-Time-Toy". Os desacordos entre Mayte e María respecto á mestura vocal derivaron nunha disputa legal coa discográfica. Rolf Soja e Frank Dostal non interviñeron no cuarto álbum de Baccara. En 1981, despois de gravar Bad Boys con Bruce Baxter e Graham Sacher, Mayte e María decidiron proseguir as súas carreiras por separado.
Agrupación de Mayte
En 1983 Mayte Mateos refixo Baccara xunto a Marisa Pérez, quen posteriormente sería parella de María Mendiola durante case 25 anos), e reintroduciu o dúo no espectáculo europeo. A Marisa sucedérona 13 compañeiras distintas: Ángela Muro, Soledad García, Jane Comerford, Cristina Sevilla, Romy Abradelo, Isabel Patton, Paloma Blanco, María Marín e Francesca García (quen aparece xunto a Mayte na fotografía que encabeza o artigo) entre outras, até repetir con Paloma Blanco (ex compoñente de La Década Prodigiosa), quen é a súa actual parella.
En 2004 participaron no Melodifestivalen 2004, o concurso de preselección para representar a Suecia no Festival de Eurovisión, coa canción "Soy tu Venus", mais foi seleccionada Lena Philipsson. Xunto a Paloma Blanco gravou o álbum Satin... In Black & White.
Agrupación de María
María Mendiola fixo parella coa tamén bailarina Marisa Pérez logo de que esta se separase de Mayte, e a formación chamouse New Baccara. En 1987 acadaron o Top 5 en España e o Top 40 en Alemaña coa canción "Call Me Up", escrita por Ian Cussick. En 1988 estrearon varias cancións influenciados polo Hi-NRG europeo. "Call Me Up", "Fantasy Boy" e "Touch Me" foron producidos por Luis Rodríguez, colaborador habitual de Dieter Bohlen para os discos de Modern Talking, e tiveron éxito en discoteca de toda Europa. A versión de "Wind Beneath My Wings", editada en 1993, triunfou nos clubs nocturnos del Reino Unido.
A mediados da década de 1990 New Baccara foi renomeado Baccara, e os lanzamentos de sinxelos e álbums continuaron, se ben non tiveron gran presenza nas listas de popularidade, pois a música estaba dirixida en boa medida ás salas de baile.
Marisa Pérez deixou o dúo por un problema crónico de saúde que lle impedía volver bailar. Foi substituída por Cristina Sevilla, con quen editou o álbum I Belong To Your Heart.
Pablo Arosemena Alba
Pablo José Merced de los Dolores Arosemena de Alba, nado na Cidade de Panamá, República de Nova Granada, o 24 de setembro de 1836 e finado no mesmo lugar o 29 de agosto de 1920, foi un avogado, xornalista e político, presidente de Panamá entre 1910 e 1912, concretamente presidente interino da República de Panamá en calidade de "Primeiro Designado, Encargado do Poder Executivo". Anteriormente foi presidente do Estado Federal de Panamá en 1875 e en 1885.
Biografía
Nado como Pablo José Merced de los Dolores Arosemena de Alba, fillo de Pablo Arosemena de la Barrera (primeiro gobernador da provincia de Chiriquí) e de Ramona de Alba Bráximo. Ao rematar os seus estudos en Colombia, regresou a Panamá en 1853 cando os estadounidenses construían o ferrocarril transístmico. En 1856 fundou o periódico "El Centinela" xunto con Gil Colunje. Tamén escribiu en "El Observador" e "El Combate". Desde os 19 anos participou no goberno colombiano con diversos cargos, entre eles secretario do Tribunal Superior de Panamá e deputado. Foi representante da Asemblea Lexislativa do Estado Soberano de Panamá en 1858, 1859, 1869, 1870, 1873 e 1885. Tamén foi fiscal da Cámara de Representantes e presidente do Estado Federal por dúas veces. Foi acusador ante o senado colombiano de Tomás Cipriano de Mosquera.
Casou o 27 de novembro de 1858, na Igrexa da Mercé, con Matilde Esperanza Picón Herrera, nada en Panamá o 17 de decembro de 1837, filla do coronel Francisco Picón González de Venezuela e de Josefa Herrera Pérez Dávila de Panamá. Deste matrimonio nacerían cinco fillos, o último en 1870 e pouco tempo despois morreu a súa muller con 33 anos, e quedou así viúvo cos seus fillos, o maior de once anos e a última de un ano e dous meses.
En 1872 foi nomeado Secretario da Legación Colombiana ante Inglaterra e Francia. Dous anos despois foi elixido senador da República. Tamén ocupou a Secretaría de Facenda e Tesouro, a de Interior e a de Relacións Exteriores, e foi ministro en Ecuador, Bolivia, Perú e Chile. En 1880 foi elixido terceiro designado do poder executivo dos Estados Unidos de Colombia e senador.
En 1885 casou con Ramona Forte Zapata, nada en Panamá en 1871, coa que tivo seis fillos. Ramona faleceu en 1908.
Elección como presidente interino
Durante os breves meses do mandato de Carlos A. Mendoza axitáronse aspiracións na Asemblea Nacional. O Partido Liberal que a controlaba pensaba en escoller a Mendoza novamente como Primeiro Designado para o bieno 1910-1912, mais o Partido Conservador acudiu aos Estados Unidos na procura de apoios.
As presións estadounidenses fanse grandes contra Mendoza e por recomendación do ministro de Panamá en Washington, Carlos Constantino Arosemena, suxírese a elección de Pablo Arosemena, quen se encontraba en Chile como Ministro, como Primeiro Designado para substituír a Mendoza.
Presidencia (1910-1912)
Entre os logros do seu goberno destacou a conclusión dos edificios do Instituto Nacional, obra iniciada por José Domingo de Obaldía e continuada por Carlos Antonio Mendoza, do cal ditou regramentos de estudo. Outro dos maiores logros do seu goberno foi a iniciativa en 1910 de outorgarlle ao Banco Nacional a potestade de emitir papel moeda coñecido como o balboa.
Vida post-presidencial
Retirouse da vida pública traballando como avogado da compañía do Ferrocarril de Panamá.
Talla de madeira
dereita|miniatura|532x532px|Talla en madeira da figura dun rei ou dignatario, procedente do [[Camerún, século XIX, na Colección de Tallas do Museo Etnolóxico, Berlín-Dahlem.]] miniatura|Tallas [[cristianismo|cristiás.]] miniatura|162x162px|Tallas en madeira en [[Mombasa Beach en Kenya.]] Unha talla é unha obra de escultura, especialmente en madeira. A madeira tállase mediante un proceso de desgaste e puído, co propósito de darlle unha forma determinada, que pode ser un obxecto concreto ou abstracto. O produto final pode ir desde unha escultura individual até elementos decorativos traballados a man que forman parte dunha trazaría.
Historia
É unha actividade moi antiga e estendida a longo prazo. Algúns dos mellores exemplos que subsisten de antiga madeira tallada proveñen da Idade Media en Italia e Francia, onde os temas típicos daquela época era a iconografía cristiá. En Inglaterra subsisten exemplos dos séculos XVI e XVII, época na que o medio preferido era o carballo.
Desde as épocas máis remotas a decoración de madeira foi unha arte destacada. A tendencia da natureza humana foi sempre ornamentar cada artigo de uso ordinario. A humanidade, desde os seus primeiros tempos, corta debuxos ou deseños en cada artigo de madeira que é susceptible de talla. Así tamén a obra de diversos pobos que conservan esta tradición: os nativos de Norteamérica tallan os seus anzois ou as boquillas das pipas, o mesmo que os polinesios tallan os seus remos.
Aplicacións
As súas aplicacións son variadisimas, aínda que a súa principal función é o ornamento. Úsase tanto a nivel arquitectónico como para o embelecemento de obxectos de uso cotián.
Como toda artesanía, ten un compoñente artístico, no cal o tallista-artesán envorca o seu talento creativo para sacar dunhas simples táboas unha obra de arte, e outro compoñente, técnico e mecánico, que hai que ter en conta para que a materia prima responda os esforzos do tallista e logre o resultado desexado.
Para realizar a talla en madeira empréganse ferramentas especializadas como as gubias, elixíndose madeiras de alta densidade e que non se lasquen facilmente.
Ultimamente emprégase tamén outras técnicas para tallar a madeira. Pódese facer deseñando o obxecto a tallar cun software de modelaxe en tres dimensións CAD. Pásase ese debuxo en tres dimensións a un software de mecanización asistida por computador CAM que unha máquina de control numérico poderá fabricar automaticamente. O delicado desta técnica é saber debuxar co software CAD obxectos artísticos.
News and Tributes
News and Tributes é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk revival The Futureheads, editado o 29 de maio do 2006. O seu primeiro sinxelo, "Skip to the End", publicouse o 15 de maio. O álbum, ao igual que o da súa estrea, recibiu boas críticas, e destacaban a madurez do son da banda. Porén, ao contrario do seu anterior traballo, News and Tributes non tivo boas vendas, o que fixo que o grupe fose botado do seu selo, 679 Recordings.
Con este álbum The Futureheads foron comparados con Blur, particularmente co seu disco Modern Life Is Rubbish. Foi producido por Ben Hillier, que tamén traballou con Blur e Depeche Mode. O tema "News and Tributes" está adicado ás vítimas do accidente de Múnic, un accidente de avión en 1958 onde morreron varios xogadores do United players.
A edición estadounidense do álbum contén as catro cancións que aparecen no EP Area, "Area", "Help Us Out", "We Cannot Lose" e a remestura de Shy Child do tema "Decent Days And Nights".
Longoseiros
O topónimo galego Longoseiros pode referirse a:
816
Outros
Historia ano a ano
A Serra, A Capela, A Capela
A Serra é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 17 habitantes segundo datos do INE, deles 7 eran homes e 10 eran mulleres.
Anjō
O concello de Anjō limita cos concellos de Hekinan, de Takahama, de Kariya, de Chiryū, de Toyota, de Okazaki e de Nishio.
Logan Marshall-Green
Logan Marshall-Green, nado o 1 de novembro de 1976 en Charleston, Carolina do Sur, é un actor estadounidense. Marshall-Green é coñecido polo seus papeis en Dark Blue, The O.C., 24, Traveler, e por interpretar a Charlie Holloway no filme de Ridley Scott Prometheus.
Linha de Passe
Linha de Passe é un programa deportivo brasileiro da ESPN Brasil. É unha mesa-redonda con comentaristas da televisión brasileira como José Trajano, Juca Kfouri, Paulo Vinicius Coelho, João Palomino, Fernando Calazans e Márcio Guedes.
Historia
Naceu en 1998 en plena cobertura da Copa do Mundo de 1998, na Francia. Estaba presentado por Milton Leite con comentarios de José Trajano, Antero Greco, Paulo Calçade e outros analistas. O programa continuouse emitindo e participando en outras dúas copas: a de 2002, na Corea do Sur e o Xapón (Que a ESPN Brasil non transmitiu) e a de 2006, en Alemaña.
Aos poucos, outros comentaristas foron saíndo (como Tostão, Paulo César Vasconcellos, Cláudio Carsughi, Jorge Kajuru, Antero Greco) e outros entrando como Paulo Vinícius Coelho, Juca Kfouri, Márcio Guedes e Fernando Calazans. O actual presentador, João Palomino está aí dende 2005, despois de Paulo Soares.
Linha de Passe (filme)
Linha de Passe é un filme de 2008 dos directores Walter Salles e Daniela Thomas, con guión de ambos e de Bráulio Mantovani. O filme foi ben aplaudido durante o Festival de Cannes, alén de gañar o premio de mellor actriz pola actuación de Sandra Corveloni.
Aritz López Garai
Aritz López Garai, nado en Barakaldo o 6 de novembro de 1980, é un exfutbolista e actual adestrador español. Xogaba de mediocentro defensivo e actualmente adestra ó CD Tenerife da Segunda División.
Linha de Passe (filme)
Sinopse
A trama mostra a historia de catro irmáns da Cidade Líder, periferia de São Paulo que, coa ausencia do pai, precisan loitar polos seus soños.
O título é unha alusión ao fútbol, que está no centro das atencións, Dario (Vinícius de Oliveira) aspira a facer carreira como xogador e son todos fanáticos do Sport Club Corinthians Paulista.
Aritz López Garai
Traxectoria
Aritz López Garai formouse na canteira do Athletic Club, estivo en Lezama pero non pasou ao Bilbao Athletic senón ao CD Baskonia tamén filial do Athletic pero en Terceira.
A tempada 2001/2002 pasa á SD Gernika xa en Segunda División B e logo tres tempadas xogando coa UB Conquense, en 2005 perde a promoción de ascenso a Segunda ante o Real Madrid Castilla.
Tras cumprir contrato cos conquenses firma coa UD Salamanca e é con este equipo que logra subir de categoría ao gañar no partido decisivo da promoción de ascenso a Segunda de 2006 ao Sevilla Atlético. Debuta na Segunda División e é en xuño de 2007 que asina co CD Castellón.
A tempada 2008-09 acaba contrato co CD Castellón e, tras especularse o seu traspaso pola Real Sociedad, finalmente é o Celta de Vigo o club que consegue o seu traspaso, e convértese na segunda fichaxe dos célticos para a tempada 2009-10.
XXIX edición dos Premios Goya
A 29ª cerimonia de entrega dos Premios Goya tivo lugar no Centro de Congresos Príncipe Felipe, localizado no Hotel Auditorium de Madrid, o 7 de febreiro de 2015. O presentador foi Dani Rovira.
Brazo y Cerebro
Brazo y Cerebro foi un periódico editado na Coruña entre 1935 e 1936.
Historia e características
Quincenario anarquista, apareceu o 1 de maio de 1935. Foi o voceiro das Juventudes Libertarias e dos grupos da Federación Anarquista Ibérica da Coruña. Tiraba entre 2.000 e 3.000 exemplares que se distribuían en Galicia e tamén entre os emigrantes galegos en América simpatizantes das ideas libertarias. Sobreviviu coa axuda dos sindicatos coruñeses. Careceu de director porque foi alentado por un Grupo Editor no que figuraron Idelfonso González Gil, José González, Arturo Meirás e Antonio Fournerakis. Antonio Varela Miguélez foi o administrador. O seu obxectivo era a formación dos anarquistas máis novos nun amplo abano de temas: economía, sexualidade, antimilitarismo, ética anarquista etc. O seu contido transcendeu a temática sindical para centrarse na difusión ideolóxica. Entre os seus colaboradores destacan Diego Abad de Santillán, o teórico anarquista francés Sebastián Faure, o escritor arxentino Rodolfo González Pacheco e o oftalmólogo ourensán José Pardo Babarro. Cesou a súa publicación o 18 de xullo de 1936.
Francisco Romero Zafra
Francisco Romero Zafra, nado en La Victoria (provincia de Córdoba) o 25 de marzo de 1956, é un escultor e imaxineiro relixioso español.
Traxectoria
dereita|miniatura|Santísimo Cristo da Saúde (1998). Parroquia de San Xoán Bautista, [[La Orotava.]]
No ano 2000 participou nunha exposición colectiva, de imaxinaría, organizada polo Concello de Espartinas e a Deputación de Sevilla, no Santuario da Virxe de Loreto, en Espartinas (Sevilla), sendo elixido como cartel anunciador a súa imaxe do Resucitado de Pozoblanco.