cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quenda de penaltis
Unha quenda de penaltis é un método utilizado nalgúns deportes para determinar un gañador tras un partido empatado. As regras das quendas varían segundo os deportes e ata entre distintas competencias. No entanto, a forma usual é a alternancia de tiros de penaltis, enfrontándose un atacante dun equipo fronte a un gardameta do rival. O equipo gañador é o que converte máis goles nun predeterminado número de intentos. Se anotan a mesma cantidade de goles, usualmente realízanse as series necesarias dun tiro por equipo ata desempatar, o que é coñecido como morte súbita nalgúns deportes.
Vilardá, San Xoán de Río
Santa María de Vilardá é unha parroquia do concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. No ano 2007 tiña 95 habitantes (43 homes e 52 mulleres) distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 44 habitantes en relación ao ano 2000.
Bascuas, Bascuas, Lugo
Bascuas é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello de Lugo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres), dous menos ca en 2010, cando tiña 13 habitantes (5 homes e 8 mulleres).
Adela Melijosa Suárez
Adela Melijosa Suárez, coñecida como A Santanderina, nada en Santander en 1896, foi unha política galega.
Traxectoria
Instalada en Vigo, durante a República participou en varios actos da Fronte Popular e foi elixida vogal da Agrupación de Mujeres Antifascistas en marzo de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida e estivo presa por orde gobernativa no cárcere de Vigo. Abríronlle unha causa militar logo da incautación dunha carta que lle dirixiu o condenado a morte José Domínguez González. No consello de guerra, celebrado 7 de xullo de 1937 en Vigo, o fiscal fixo referencias á súa vida privada e significación política, pero retirou as acusacións e suxeriu fose sancionada gobernativamente. O tribunal absolveuna.
Paridade (matemáticas)
En matemáticas, un número par é un número enteiro que se pode escribir da forma: 2k (é dicir, divisible de maneira enteira entre 2), onde k é un enteiro (os números pares son os múltiplos do número 2). Os números enteiros que non son pares chámanse números impares e poden escribirse como 2k+1.
Talgat Musabaiev
Talgat Amangeldiuli Musabaiev, nado en Karaganda (Casaquistán) o 7 de xaneiro de 1951, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-19, Soiuz TM-27, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-31.
Paridade (matemáticas)
Os números pares son:
Talgat Musabaiev
Traxectoria
Musabaiev foi seleccionado como cosmonauta en 1990, participando nas misións Soiuz TM-19, Soiuz TM-27, Soiuz TM-32 e Soiuz TM-31 e pasando un total de 341,41 días no espazo. Deixou a axencia espacial rusa en 2003.
Paridade (matemáticas)
e os impares:
A paridade dun número enteiro refírese ao seu atributo de ser par ou impar. Comparativamente, dous números son «da mesma paridade» se ao dividilos entre 2 o resto é o mesmo; por exemplo, "2" e "4", ou "3" e "7"; son «da mesma paridade». Polo contrario os números "23" e "44" son «de distinta paridade».
Recoñecemento
275px|miniatura|esquerda|[[Regras de Cuisenaire: o 5 (amarelo) non pode ser dividido exactamente en 2 (vermello) por calquera dúas regras da mesma cor e lonxitude, mentres que 6 (verde escuro) pode dividirse en dúas de 3 (verde claro).]] Se a base de numeración utilizada é un número par (por exemplo, base 10 ou base 8), pódese recoñecer un número par se o seu último díxito tamén é par. Por exemplo, o número en base 10 é par porque o seu último díxito (6) tamén é par. O mesmo sucede co número en base 6
Se a base do sistema de numeración é impar, o número será par se o número de díxitos impares é par. Por exemplo, en base 3 é impar porque 1 é a súa única cifra impar, mentres que  é par porque 3 e 1 son os dous díxitos impares.
Propiedades
Sexan P o conxunto dos números pares e I o conxunto dos números impares. Se tomamos o conxunto dos números enteiros téñense as seguintes propiedades:
Sexa p un número par calquera e i un número impar calquera. Cúmprese:
Argote, Argalo, Noia
Argote é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 38 habitantes (19 homes e 19 mulleres).
Lenda urbana
Lenda urbana é un termo cuñado nas décadas recentes e apropiado pola ciencia folclórica e a etnografía para designar narracións e contos populares propios das sociedades contemporáneas altamente urbanizadas, que reunen características análogas ás dos relatos tradicionais, en canto o marabilloso e inefábel é parte importante de moitas destas historias recentes. Alternativamente emprégase o termo lenda contemporánea, que está avalado pola Sociedade Internacional para o Estudo da Lenda Contemporánea (ISCLR), institución creada en 1987, precisamente coa finalidade de analizar e describir a lenda urbana, termo este que ela mesma utiliza dado o seu enraizamento na bibliografía folklorista internacional.
O termo
O vocábulo semella que apareceu primeiro nos Estados Unidos de América. En 1978 Alan Dundes e Carl R. Pagter utilizaron o termo “Urban Folklore”, e tres anos despois, en 1981, o estudoso Jan Harold Brunvand, profesor na Universidade de Utah, publicou o libro The Vanishing Hitchhiker: American Urban Legends and Their Meanings (A autoestopista esvaescente: lendas urbanas americanas e os seus significados), no que analizaba eses novos “folktales” e os poñía en relación con materiais tradicionais; esta obra popularizou o termo. Rapidamente o termo foi, máis que traducido, calcado a outros idiomas: lenda urbana en portugués, legende urbaine en francés, leggenda urbana ou mesmo leggenda metropolitana en italiano, leyenda urbana en español, Grosstadt Sage ou Städtische Sage en alemán, llegenda urbana en catalán, miejska legenda en polonés etc.
Caracteres
As lendas urbanas son tales en virtude de que transmiten feitos fabulosos, pero como se fosen reais, como ocorre coa lenda tradicional. O seu carácter fabuloso, é dicir non verdadeiro ou irracional, só se evidencia para a persoa crítica ou para o analista que o investiga, porque para o seu transmisor popular é algo real ou, polo menos, verosímil ou ilusorio.
Analogamente, como nas lendas tradicionais, as urbanas posúen unha estrutura definida: protagonistas arquetípicos (un home, unha muller, un mozo, un matrimonio etc) que se moven polo xeral nun lugar concreto (unha estrada de Cantabria, a cidade de Madrid ou Nova York, o hospital dun determinado lugar etc) e nun tempo sempre pasado, pero que a diferenza das lendas tradicionais non é remoto, senón máis ou menos inmediato, o que resalta a súa contemporaneidade. Do mesmo xeito que nas lendas e contos tradicionais, o moderno recitador, que narra en terceira persoa, alude con frecuencia a fontes de información máis ou menos verificábeis, das que a máis utilizada acostuma ser a de “un amigo dun amigo”, o que a emparenta coas simples anécdotas e sucedidos vulgares. A pesar de toda esta estrutura narrativa, o ambiente espazo-temporal resulta impreciso, dunha vaguidade que novamente entronca a lenda urbana co conto folclórico tradicional.
Motivos
A lenda urbana ten xerado motivos ou argumentos básicos tan tipificábeis como os motivos dos contos e lendas tradicionais. Estes motivos, con diversas variantes, alcanzaron, en varios casos, difusión internacional, ben por vías de transmisión oral, ben por medio dos modernos medios de comunicación de masas. Algúns destes motivos mesmo foron xa obxecto de estudo á parte e publicación por parte de especialistas.
Velaí algún deles:
Xeosfera
miniatura|300px|Debuxo esquemático das capas terrestres A xeosfera e unha parte estrutural da Terra que se estende dende a superficie ata o interior do planeta (uns 6.740 km) Esta capa caracterízase por ter unha estrutura rochosa que serve de soporte ó resto dos sistemas terrestres (biosfera, atmosfera, hidrosfera e criosfera) situados estes sobre a súa parte máis superficial.
American Idiot
American Idiot é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado o 21 de setembro do 2004 a través do selo Reprise Records. Foi producido polo vello colaborador do grupo Rob Cavallo, que viña traballando habitualmente con Green Day dende o lanzamento de Dookie, no ano 1994. A mediados do 2003 o grupo comezou a gravar cancións para un álbum titulado Cigarettes and Valentines, pero os masters foron roubados e a banda decidiu comezar a gravar un novo disco en vez de regravar Cigarettes and Valentines.
Green Day decidiu producir unha ópera rock, inspirados no traballo de The Who e de varios musicais. O álbum fala da vida de Jesus of Suburbia, unha personaxe cunha imaxe de anti-heroe creado por Billie Joe Armstrong. Despois das primeiras gravacións no Studio 880 de Oakland (California), ao grupo rematou o álbum en Ocean Way Recording en Hollywood.
Xeosfera
Distribución
miniatura|300px|Vista esquemática do interior da Terra. 1: Codia continental - 2: Codia oceánica - 3: Manto superior - 4: Manto inferior - 5: Núcleo externo - 6: Núcleo interno - A: [[Descontinuidade de Mohorovičić - B:- Descontinuidade de Gutenberg - C: Descontinuidade de Wiechert-Lehmann.]] Esta capa divídese en tres partes: codia, manto e núcleo.
American Idiot
O álbum tivo éxito en todo o mundo, entrando nas listas de 27 países e chegando ao número 1 en 19 deles, incluídos os Estados Unidos e o Reino Unido. Dende a súa publicación, American Idiot vendeu ao redor dos 14 millóns de discos en todo o mundo, 6 deles só nos Estados Unidos, vendéndose 267.000 na primeira semana. Do álbum sacáronse cinco exitosos sinxelos.
Xeosfera
Codia
E a parte máis superficial da Terra. Pódense distinguir dous tipos de codia:
Manto
Capa situada debaixo da codia. As rochas que o constitúen son ricas en osíxeno, magnesio, silicio e ferro. Encóntrase a temperaturas entre os 1.500 e 3.000 °C.
Núcleo terrestre
Ocupa o centro da Terra. Está constituído por rochas ricas en ferro e níquel. Está a unha temperatura duns 6000 °C. Podémolo dividir en dous tipos:
Dipperz
Dipperz é un concello alemán que se atopa no distrito de Fulda, no estado de Hessen.
Praia da Cuncheira
A praia da Cuncheira atópase na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra.
Xeografía e historia
Ten 50 metros de largo, e atópase no final da costa rochosa, na península de Monterreal. A súa area é algo grosa, formada por cunchas sen sedimentar.
Nela celebrábase antigamente, a véspera da noite de San Xoán, o baño das nove ondas, rito relacionado coa fertilidade.
Balneario
miniatura|esquerda En tempos, houbo un balneario moi famoso e moi efectivo a partir de algas. Segundo di este refrán:
Historia da arquitectura
O clima de oportunismo pode ser visto como unha reacción ós aspectos metafísicos das teorías anteriores, así como unha vantaxe no manifesto supermoderno na Globalización, logo no Capitalismo e nas democracias neo-liberais. Un incremento da conciencia na influencia colonialista tamén animara a unha reexaminación da arquitectura nos países colonizados recentemente e procura liberar a súa historia e práctica dalgunhas inapropiadas doutrinas occidentais.
O feito de considerar á historia da arquitectura coma unha disciplina no mundo occidental reflíctese na claridade do desenvolvemento da arquitectura de occidente, mentres que no mundo non occidental ao estudar o desenvolvemento da arquitectura non nos decatamos dunha variación do seu contexto histórico. Isto é moito máis complexo nas actuacións do colonialismo occidental. Algúns historiadores posmodernos tentaron dirixir estes temas, pero a complexidade da materia non fixo posible un acordo sobre o asunto. Mais, en xeral, pode dicirse que a historia da arquitectura reflicte o desenvolvemento histórico do seu tempo.
A arquitectura occidental
miniatura|[[Stonehenge, en Reino Unido, un dos monumentos prehistóricos máis coñecidos.]]
Arquitectura neolítica
A arquitectura neolítica é a arquitectura da Idade de Pedra e está clasificada baixo a categoría da arquitectura prehistórica.
Arquitectura Antiga
miniatura|Pirámides exipcias No principio, a humanidade estivo confrontada cun mundo onde se vivía con certa normalidade entre deuses, demos e espíritos, un mundo que non coñecía nada sobre o obxectivismo científico. Os camiños polos que a xente tomaba contacto co seu ambiente eran debidos na súa maior parte á omnipotencia dos deuses. Moitos aspectos da vida diaria foron levados con respecto á idea do divino e do supernatural, e estes camiños foron manifestados polos ciclos mortais da xeracións, anos, tempadas, días e noites. As colleitas, por exemplo, eran vistas como a benevolencia da fertilidade. Tamén, as fundacións e os ordenamentos da cidade e os seus máis importantes edificios, o palacio ou o templo, eran executados ás veces por sacerdotes, ou incluso a construción era acompañada por rituais para tentar introducir a actividade humana na continuidade do divino. A arquitectura antiga caracterízase por esta tensión entre o divino e o mundo mortal. As cidades contiñan espazos sagrados para protexerse da salvaxe natureza do exterior, e os palacios e os templos actuaban coma fogares dos Deuses. O arquitecto, o monarca ou o sacerdote, non só era unha figura importante, senón que era parte da continuidade da tradición.
Arquitectura do renacemento
miniatura|[[Santa María del Fiore|Catedral de Santa María del Fiore, en Florencia, un dos maiores expoñentes do Renacemento.]] O espírito renacentista evoca as cualidades propias do ser humano. A idea do progreso do home (a nivel científico, espiritual e social) convértese nun obxectivo importante para este período. O mundo clásico redescuberto e o humanismo aparecen coma unha guía para esta nova visión do mundo.
O descubrimento da perspectiva é un aspecto importante para entender este período: a idea de infinito relacionada co concepto de punto de fuga, foi moi utilizada como ferramenta na concepción espacial dos arquitectos desta época. A perspectiva representou unha nova forma de entender o espazo coma algo universal, comprensible e controlable mediante a razón. O debuxo fíxose o principal medio de deseño e é así como xorde a figura do arquitecto singular, distinta da concepción colectiva dos mestres de obra medievais. Os novos métodos de deseñar os proxectos influíron na concepción espacial dos edificios, no sentido en que as percepcións visuais podían ser controladas e enfatizadas dende puntos de vista específicos. O poder representar fielmente a realidade mediante a perspectiva non se limitou só a describir as experiencias coñecidas, senón tamén a anticipalas posibilitando proxectar imaxes realistas.
Entre os principais arquitectos do Renacemento están Giacomo Barozzi da Vignola, Battista Alberti, Brunelleschi e Michelangelo, todos eles italianos.
Arquitectura do barroco
miniatura|231x231px|Fachada da [[Catedral de Santiago de Compostela, exemplo do Barroco en Galicia.]] O Barroco xorde en Europa durante o século XVII, en dous contextos moi definidos, por unha parte, a necesidade de ofrecer tódalas respostas necesarias ás dúbidas do home, e por outra, a Contrarreforma promovida pola Igrexa Católica. O estilo do barroco foi promovido pola Igrexa en todo o mundo, especialmente nas colonias recentemente descubertas, converténdoo no estilo católico por excelencia.
Arquitectura neoclásica
A finais do século XVIII e inicios do XIX, Europa asistiu a un grande avance tecnolóxico, resultado directo dos primeiros momentos da Revolución industrial e da cultura da Ilustración. Foron descubertas novas posibilidades construtivas e estruturais, de forma que os antigos materiais (como a pedra e a madeira) pasaron a ser substituídos gradualmente polo formigón (e máis tarde polo formigón armado) e polo metal.
Sadurnín, Cenlle
San Xoán de Sadurnín é unha parroquia do concello de Cenlle, provincia de Ourense, situada a uns dous quilómetros de Santa María de Cenlle. Segundo o IGE en 2013 tiña 98 habitantes (47 mulleres e 51 homes) o que supón unha diminución respecto ao ano 1999 cando tiña 113 habitantes. O Curato é de segundo ascenso e provisión ordinaria.
Xeografía
Situada no curso dun regato que desemboca no río Miño entre Razamonde e Trasaríz, limita con Santa María de Cenlle e o concello de Ribadavia.
Patrimonio
No lugar de Sadurnín están a igrexa de San Xoán de Sadurnín e o Pazo de Sadurnín. No lugar de Saa está o Pazo de Saa.
Lugares e parroquias
miniatura|As dez parroquias que conforman o concello de Cenlle.
Axente libre
Axente libre é un termo nacido a finais do século XX no ámbito deportivo profesional. Refírese a un deportista profesional cuxo contrato vinculante cun equipo venceu e, polo tanto, atópase en liberdade de negociar unha próxima contratación sen condicións previas e con calquera equipo que decida elixir.
Béisbol
No béisbol das Grandes Ligas, Jim Hunter foi tecnicamente o primeiro axente libre en asinar cun equipo, ao asinar un contrato de US$ 4 000 000, en 1974, por catro tempadas cos New York Yankees.
Peggy Lee
Norma Deloris Egstrom, nada en Jamestown (Dacota do Norte) o 26 de maio de 1920 e finada nos Ánxeles o 21 de xaneiro de 2002, coñecida como Peggy Lee, foi unha cantante de jazz e de música popular estadounidense, así como compositora e actriz.
Como actriz foi candidata ao premio Oscar polo seu papel en Canción triste de Pete Kelly.
Inicios
Lee era a máis nova de sete irmáns, e atopou na música un escape dos arrebatos da súa madrasta, Min. Comezou a cantar profesionalmente coa radio KOVC en Valley City, Dacota do Norte, e axiña tivo unha serie radiofónica propia co apoio dun restaurante local que lle pagaba o salario con comida. Durante a súa época no instituto aceptou todo tipo de traballos, dende camareira ata cantante noutras emisoras locais. A personalidade radiofónica Ken Kennedy, de WDAY en Fargo, Dacota do Norte (a emisora máis oída do estado) cambiou o seu nome polo de Peggy Lee. Cansa dos abusos da súa madrasta, abandonou o domicilio e viaxou aos Ánxeles aos dezasete anos.
Volveu a Dacota do Norte para que lle fixesen unha amigdalectomía e finalmente foi a Chicago para actuar en The Buttery Room, un club no Ambassador Hotel West, onde chamou a atención do clarinetista Benny Goodman. Uniuse á banda de Goodman en 1941 e permaneceu nela durante dous anos.
Carreira discográfica
A comezos de 1942, Lee conseguiu o seu primeiro número 1, "Somebody Else Is Taking My Place," seguido en 1943 por "Why Don't You Do Right?" (orixinalmente cantado por Lil Green), canción que vendeu máis dun millón de copias e a fixo famosa. Cantou con Goodman en dous filmes de 1943, Stage Door Canteen e The Powers Girl.
En marzo de 1943, Lee casou con Dave Barbour, guitarrista da banda de Goodman. Cando Lee e Barbour deixaron a banda, a idea era que el traballase nos estudios e ela se dedicase ás tarefas domésticas e criar a súa filla, Nicki. Finalmente ela ocupouse na composición e en sesións ocasionais de gravación para Capitol Records en 1944, para quen produciu unha longa cadea de éxitos, moitos deles con letra e música de Lee e Barbour, incluíndo "I Don't Know Enough About You" e "It's a Good Day" (1946). Cando gravou o seu número 1 e récord de vendas de 1948 "Mañana", o seu retiro estaba esquecido.
En 1948 uniuse a Perry Como e Jo Stafford como unha das anfitrioas do programa musical da NBC Radio Chesterfield Supper Club. Participou tamén regularmente no programa da NBC Jimmy Durante Show na temporada 1947-48. Deixou Capitol durante uns anos a inicios da década de 1950, mais volveu á compañía en 1957. Foi célebre a súa versión do éxito de Little Willie John "Fever", á que engadiu as súas propias letras, e a súa interpretación do tema de Jerry Leiber e Mike Stoller "Is That All There Is?" A súa relación co selo Capitol abrangueu case tres décadas, xunto a un breve pero artisticamente rico período en Decca Records (1952-1956), onde gravou un dos seus álbums máis aclamados Black Coffee (1956). Estando con Decca, Lee conseguiu grandes éxitos coas cancións "Lover" e "Mr. Wonderful".
Composición
Lee foi tamén coñecida como compositora de éxitos como as canción do filme de Disney Lady and the Tramp, para o que interpretou a voz e o canto de catro personaxes. Entre os seus colaboradores escribindo cancións, ademais de Barbour, estiveron Laurindo Almeida, Harold Arlen, Sonny Burke, Cy Coleman, Gene DiNovi, Duke Ellington, Dave Grusin, Dick Hazard, Quincy Jones, Francis Lai, Jack Marshall, Johnny Mandel, Marian McPartland, Willard Robison, Lalo Schifrin, Hubie Wheeler, o guitarrista Johnny Pisano e Victor Young.
Escribiu entre outras as letras das seguintse cancións:
Carreira como actriz
Lee tamén actuou en varios filmes. En 1952 traballou con Danny Thomas no filme The Jazz Singer, remake de The Jazz Singer e en 1955 foi unha abatida e alcoholizada cantante de blues en Canción triste de Pete Kelly, papel polo que foi candidata ao Oscar á mellor actriz secundaria.
Retiro e falecemento
Continuou a actuar na década de 1990, ás veces en cadeira de rodas, cautivando o público e a crítica. Tras anos de mala saúde, faleceu a causa das complicacións dunha diabetes e dun infarto agudo de miocardio aos 81 anos. Está enterrada no Cemiterio Westwood Village Memorial Park en Westwood, Os Ánxeles.
Souto, Arcos, Chantada
Souto e un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 16 habitantes, dos que 9 eran homes, e 7 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
Praxidike (lúa)
Características
Praxidike orbita Xúpiter a unha distancia duns 20,824 Gm en 613,904 días, cunha inclinación orbital de 144° respecto da eclíptica (143° respecto do ecuador de Xúpiter), de movemento retrogrado e cunha excentricidade orbital de 0,1840.
Praxidike pertence ó grupo de satélites Ananke, pensase que este grupo son os vestixios dun posible asteroide heliocéntrico capturado, que se esnaquizou, formando así este grupo de lúas. Ten un diámetro estimado en 7 kms, Praxidike é a segunda lúa máis grande deste grupo de satélites, despois de Ananke (o albedo asumido é 0,04)
Praxidike no espectro visible aparece cun gris (índices de cor B-V=0.77 V-R=0.34) característico dos asteroides tipo C.
A lúa na ciencia ficción
Esta lúa é mencionada na novela de Arthur C. Clarke 2001: A Space Odyssey coma a máis exterior das lúas de Xúpiter cunha órbita inestable e cun eixo semi-maior de 29 millóns de kms (preto dos 20.823.948 kms reais).
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988
miniatura|200px| O tricampión do mundo [[Ayrton Senna gañou o seu primeiro título en 1988.]] miniatura|dereita|[[Ayrton Senna gañou o seu primeiro campionato mundial na súa primeira tempada en McLaren.]] miniatura|dereita|Nun ano dominado por McLaren, [[Alain Prost foi derrotado polo seu compañeiro de equipo.]] miniatura|dereita|[[Gerhard Berger rematou terceiro no campionato mundial de pilotos, e Ferrari foi subcampión no Campionato de Construtores, pero ambos estaban moi por detrás de McLaren e os seus pilotos]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988 foi a 39ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 31ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 3 de abril e finalizaron o 13 de novembro. O Campionato Mundial de pilotos gañouno Ayrton Senna, e o Campionato Mundial de Construtores gañouno facilmente o equipo McLaren-Honda. Alain Prost terminou como segundo clasificado aínda que no total logrou máis puntos que Senna porque só contaban os 11 mellores resultados. Senna gañou oito carreiras e Prost sete, establecendo McLaren unha marca de 15 carreiras gañadas nunha tempada de 16 carreiras, que só foi igualada en tempadas con máis carreiras. Ferrari e Gerhard Berger terminou terceiro no campionato de pilotos. A tempada de Ferrari viuse empanada pola morte do seu fundador Enzo Ferrari. O equipo fixo con todo un emocionante dobrete na súa carreira de casa en Italia, impedíndolle a McLaren facer unha tempada perfecta.
Resumo
Incriblemente, nas 14 carreiras que terminou Alain Prost en 1988 logrou sete vitorias e sete segundos lugares, pero, non foron suficientes para gañar o campionato. As súas vitorias totais igualaron a marca que só el mesmo igualara en (Jim Clark gañara 7 carreiras en ),  cando tamén perdera o campionato do mundo entón en McLaren co seu compañeiro de equipo Niki Lauda. Con todo a diferenza lograda por Lauda, que logrou 5 vitorias, fora nos puntos totais que lle deron o seu 3º campionato, a marca de máis vitorias agora pertencía a Senna que terminou con oito vitorias. Senna tamén estableceu a marca de poles nunha soa tempada logrando o tempo máis rápido en trece ocasiones durante o ano, terminou a tempada con 29 poles no total da súa carreira, só catro detrás da marca en poder do gran Jim Clark.
En Adelaida, o presidente da FOCA Bernie Ecclestone, resumiu a tempada dicindo que en realidade o que fixera McLaren non era nada máis que o seu traballo profesional habitual e que en realidade non fixera nada excepcional. Co turbo Honda tiñan claramente os mellores motores, e en Senna e Prost tiñan os dous mellores pilotos. O problema era que case todos os demais equipos estaban moi por baixo da media e os McLaren raramente foron desafiados.
Mentres que McLaren-Honda dominou a tempada 1988 da Fórmula Un como ninguén fixera antes, as regras da FIA de limitar o soprado do turbo nos coches e o tamaño do tanque de combustible tivo o efecto desexado de levar os coches atmosféricos á contenda. Isto demostrouse coa saída en primeira fila de Nigel Mansell no Brasil e Hungría, así como con tres 2º e oito 3º postos dos coches non-turbo, e en todas as ocasións que un coche non turbo terminou no podio, os únicos coches en acabar por diante deles foron os McLaren-Honda.
Pilotos e construtores
Lista completa de pilotos e construtores no campionato mundial de 1988
Detención
Unha detención é unha medida cautelar de carácter persoal pola que se limita temporal e provisionalmente a unha persoa da súa liberdade, co fin de poñela a disposición xudicial.
Características
Deberá practicarse na forma que menos prexudique á persoa, a súa reputación e patrimonio. En España, tal e como indica o artigo dezasete da Constitución de 1978, "Debe durar o tempo estritamente necesario, máximo setenta e dúas horas" (corenta e oito horas para a policía e vinte e catro horas para que o xuíz ou xuíza autorice a prórroga). Este prazo, por delitos de terrorismo ou de pertenza a bandas armadas, poderá prolongarse corenta e oito horas máis, ata cinco días (cento vinte horas). No caso de estado de excepción e de estado de sitio (especialmente excepción) non poderá exceder de dez días e ten que autorizalo a autoridade gubernativa.
A detención pódena realizar tanto a Autoridade Xudicial, o Ministerio Fiscal, Axentes da Autoridade e incluso particulares.
Sigmund Freud
Sigmund Freud  nado como Sigismund Shlomo Freud en Freiberg (actual Příbor, na República Checa) o 6 de maio de 1856 e finado en Londres o 23 de setembro de 1939, foi un médico neurólogo austríaco de orixe xudeu, pai do psicanálise e unha das maiores figuras intelectuais do século XX.
Foi o fundador da escola psicanalítica de psicoloxía, baseada na súa teoría de que o inconsciente determina o comportamento, de que certos tipos de pensamentos e recordos inconscientes, especialmente os sexuais e agresivos, son a fonte da neurose, e de que a neurose pode ser tratada traéndoos á consciencia a través dun tratamento psicanalítico. Tras recorrer inicialmente á hipnose para tratar fenómenos de histeria, abandonaríaa en favor da «asociación libre» e da «cura lingüística», que se converteron nos elementos clave da psicanálise.
É xeralmente designado como "o pai da psicanálise". Foi unha personalidade revolucionaria e controvertida xa no seu tempo. Posiblemente ningún outro explorador da psique penetrou tan fondamente na mentalidade humana do século XX. O seu impacto sobordou os límites da psicanálise, abranguendo varias áreas da cultura, entre elas, a arte, a literatura, a relixión, a antropoloxía, e outras.
A división de opinións que a figura de Freud suscita podería resumirse do seguinte modo: uns considéranlle máis un gran científico no campo da medicina, que descubriu gran parte do funcionamento psíquico humano; e outros o ven especialmente como un filósofo que reformulou a natureza humana e axudou a derrubar tabúé, pero cuxas teorías, como ciencia, fallan nun exame rigoroso.
O 28 de agosto de 1930, Freud foi galardoado co premio Goethe da cidade de Frankfurt am Main pola súa actividade creativa. Tamén en honra de Freud, ao que frecuentemente se lle denomina o pai da psicanálise, deuse o nome «Freud» a un pequeno cráter de impacto lunar que se atopa nunha meseta dentro de Oceanus Procellarum, na parte noroccidental ao lado visible da Lúa.
Aínda que está en declive xeral como práctica clínica e diagnóstica, a psicanálise segue a ser influente dentro da psicoloxía, psiquiatría e psicoterapia, e entre as humanidades. Así, segue xerando un amplo e moi disputado debate sobre a súa eficacia terapéutica, o seu status científico e se avanza ou dificulta a causa feminista. Para a súa eficacia e a influencia da psicanálise na psiquiatría e a psicoterapia, véxase The Challenge to Psychoanalysis and Psychotherapy, Chapter 9, Psychoanalysis and Psychiatry: A Changing Relationship de Robert Michels, 1999 e Tom Burns Our Necessary Shadow: The Nature and Meaning of Psychiatry Londres: Allen Lane 2013 pp. 96–97.
Traxectoria
esquerda|miniatura|150px| Placa conmemorativa de Sigmund Freud no seu lugar de nacemento.
Vida temperá e educación
upright|miniatura|alt=photograph|Lugar de nacemento de Freud, unha habitación alugada en casa dun cerralleiro, [[Příbor|Freiberg, Imperio austríaco (posteriormente Příbor, República Checa)]] right|miniatura|alt=fotografía|upright|Freud (16 anos) e a súa nai, [[Amalia Freud|Amalia, en 1872]] Sigmund Freud naceu na cidade de Freiberg (agora Příbor), unha pequena cidade de Moravia, daquela parte do Imperio Austrohúngaro e hoxe parte da República Checa. Procedente dunha familia xudeus asquenací non practicante, nunca usou o seu apelido xudaico Shlomo e xermanizou para Sigmund o seu nome orixinal Sigismund, recibido en homenaxe a un rei polaco do século XVI que fora tolerante cos xudeus. En 1877, ós 21 anos, abreviou definitivamente o nome co que pasou á historia.
Os seus pais eran de Galicia, unha provincia histórica que se atopa actualmente dividida entre a actual Ucraína occidental e o sueste de Polonia. O seu pai, Jacob Freud (1815–1896), era un modesto comerciante de la, tivo dous fillos, Emanuel (1833–1914) e Philipp (1836–1911), froito do seu primeiro matrimonio (casou tres veces). A familia de Jacob eran xudeus hasidistas, e aínda que o propio Jacob se afastaba da tradición, era coñecido polo seu estudo da Tora. El e a nai de Freud, Amalia Nathansohn, que era 20 anos máis nova que el, e a súa terceira esposa, casaron co rabino Isaac Noah Mannheimer o 29 de xullo de 1855. O matrimonio estaba a pasar apuros económicos e vivían nunha habitación alugada, en casa dun cerralleiro no nº 117 da rúa Schlossergasse, cando naceu o seu fillo Sigmund. Durante o parto naceu rodeado do saco amniótico, feito que a súa nai viu como un augurio positivo para o futuro do neno.
En 1859, a familia Freud abandonou Freiberg. Os medio irmáns de Freud emigraron a Manchester, Inglaterra, separándoo do "inseparable" compañeiro de xogos da súa primeira infancia, John, o fillo de Emanuel. Jakob Freud levou á súa muller e aos seus dous fillos (a irmá de Freud, Anna, nacera en 1858; un irmán, Julius, nacido en 1857, morrera na infancia) primeiro a Leipzig e logo, en 1860, a Viena, onde naceron catro irmás máis e un irmán: Rosa (n. 1860), Marie (n. 1861), Adolfine (n. 1862), Paula (n. 1864), Alexander (n. 1866). En 1865, Freud, de nove anos, ingresou no Leopoldstädter Kommunal-Realgymnasium, un destacado instituto. Demostrou ser un alumno sobresaliente e se graduó da Matura en 1873 con honras. Amaba a literatura e dominaba o alemán, o francés, o italiano, o castelán, o inglés, o hebreo, o latín e o Grego.
A familia, de recursos limitados, vivía modestamente nun apartamento pero os pais farían un esforzo importante na súa educación desde moi novo. Era a época da apertura liberal do Imperio Habsburgo, que permitía ós xudeus abeirar esperanzas de progreso económico e aceptación social. Brillante nos estudos, ano tras ano, foi o primeiro da súa clase na escola.
Ós 17 anos ingresa na Universidade de Viena na facultade de Medicina onde permanecerá de 1873 a 1881 a pesar do intenso antisemitismo que comeza a abrirse paso en Austria. Tiña planeado estudar dereito, pero uniuse á facultade de medicina da universidade, onde os seus estudos incluíron filosofía con Franz Brentano, fisioloxía con Ernst Brücke, e zooloxía baixo o profesor darwinista Carl Claus. En 1876, Freud pasou catro semanas na estación de investigación zoolóxica de Claus en Trieste, diseccionando centos de anguías nunha procura inconclusa dos seus órganos reprodutores masculinos. En 1877, Freud trasladouse ao laboratorio de fisioloxía de Ernst Brücke (o cal converteuse nun gran mentor intelectual para el, polo que o seu cuarto fillo foi chamado Ernst na súa honra), onde pasou seis anos comparando os cerebros de humanos e outros vertebrados cos de ras e invertebrados como o lagostino e as lampreas. O seu traballo de investigación sobre a bioloxía do tecido nervioso resultou fundamental para o descubrimento posterior da neurona na década de 1890. O traballo de investigación de Freud viuse interrompido en 1879 pola obriga de realizar un ano de servizo militar obrigatorio. Os longos tempos de inactividade permitíronlle completar un encargo para traducir catro ensaios das obras recollidas de John Stuart Mill. Licenciouse cun MD en marzo de 1881.
Carreira inicial e matrimonio
miniatura|upright|[[Martha Bernays esposa de Sigmund_Freud]] En 1882, ansioso por progresar na vida, deixa a desgusto o laboratorio de neurofisioloxía e entra no Hospital Xeral de Viena. O seu traballo de investigación en anatomía cerebral levou á publicación en 1884 dun artigo influente sobre os efectos paliativos da cocaína, e o seu traballo sobre a afasia constituiría a base do seu primeiro libro On Aphasia: A Critical Study, publicado en 1891. Durante un período de tres anos, Freud traballou en varios departamentos do hospital. O tempo que pasou na clínica psiquiátrica de Theodor Meynert e como Locum tenens nun manicomio local levouno a interesarse cada vez máis polo traballo clínico. As súas numerosas investigacións publicadas leváronlle a ser nomeado profesor universitario ou docente en neuropatoloxía en 1885, un posto non remunerado pero que lle daba dereito a dar conferencias na Universidade de Viena. Meses antes nunha visita á casa da súa irmá coñecera a Martha Bernays e acabou namorándose dela. (Martha era neta do rabino de Hamburgo Isaac Bernays, o primeiro en formular a ortodoxia xudaica moderna.) Xa o 17 de xuño 1882 Martha e Freud prometéronse. Cinco anos máis nova, Martha procedía dunha familia xudía ortodoxa, mentres que Freud era un incrédulo que intentou separala das súas crenzas relixiosa. Freud tamén foi austero sobre o papel que desempeñaría Martha na súa casa despois de casar: aínda que pensaba que, nalgún momento futuro, a lei concedería ás mulleres os dereitos ata agora negados, tamén cría: exemplo de burguesía da súa época, que a muller debía cumprir o seu papel coas tarefas domésticas e familiares.
En 1886, Freud renunciou ao seu posto hospitalario e entrou na práctica privada especializada en "trastornos nerviosos". Freud, como ateo, estaba consternado pola esixencia en Austria dunha cerimonia relixiosa xudía e considerou brevemente, antes de descartala, a perspectiva de unirse á "Confesión" protestante para evitala. O 13 de setembro dese ano celebrouse unha cerimonia civil e ao día seguinte unha cerimonia relixiosa, na que Freud foi apresuradamente instruído sobre as oracións hebreas. En nove anos os Freud terán seis fillos: Mathilde (b. 1887), Jean-Martin (b. 1889), Oliver (b. 1891), Ernst (b. 1892), Sophie (b. 1893), e Anna (b. 1895). Desde 1891 ata que deixaron Viena en 1938, Freud e a súa familia viviron nun apartamento no nº 19 da rúe Berggasse, preto de Innere Stadt, un barrio histórico de Viena. A máis nova, Ana Freud, confidente, secretaria, enfermeira, discípula e portavoz do pai, tornarase tamén unha eminente psicanalista.
miniatura|upright|alt=fotografía|A casa de Freud no nº 19 da rúa [[Museo Sigmund Freud (Viena)|Berggasse, Viena]] En 1896, Minna Bernays, a irmá de Martha Freud, converteuse nun membro permanente da familia Freud despois da morte do seu prometido. A estreita relación que formou con Freud provocou rumores, dunha aventura, iniciados por Carl Jung. O descubrimento dunha entrada no libro de hóspedes dun hotel suízo para o 13 de agosto de 1898, asinada por Freud mentres viaxaba coa súa cuñada, presentouse como proba do asunto.
Freud admiraba moito ao seu titor de filosofía, Brentano, coñecido polas súas teorías sobre a percepción e a introspección. Brentano discutiu a posible existencia da mente inconsciente na súa Psychologie vom empirischen Standpunkte (Psicoloxía desde un punto de vista empírico) (1874). Aínda que Brentano negou a súa existencia, a súa discusión sobre o inconsciente probablemente axudou a introducir a Freud no concepto. Freud posuía e utilizaba os principais escritos evolucionistas de Charles Darwin, e tamén se viu influído por Philosophie des Unbewussten (A filosofía do inconsciente) (1869) de Eduard von Hartmann. Outros textos de importancia para Freud foron os de Fechner e Herbart, sendo posiblemente a obra deste último Psychologie als Wissenschaft (A psicoloxía como ciencia) considerada de importancia e infravalorada a este respecto.. Freud tamén se baseou na obra de Theodor Lipps, que foi un dos principais teóricos contemporáneos dos conceptos de inconsciente e empatía.
Aínda que Freud era remiso a asociar as súas ideas psicanalíticas con teorías filosóficas anteriores, sinaláronse analoxías entre a súa obra e a de Schopenhauer e Nietzsche. En 1908, Freud dixo que ocasionalmente lía a Nietzsche, e que estaba fortemente fascinado polos seus escritos, pero que non o estudaba, porque atopaba que as "intuicións" de Nietzsche parecíanse demasiado ao seu propio traballo nese momento, e tamén porque sentía atafegado pola "riqueza de ideas" que atopaba cando lía a Nietzsche. Freud negaba ás veces a influencia das ideas de Nietzsche. Un historiador cita a Peter L. Rudnytsky, quen afirma que, baseándose na correspondencia de Freud co seu amigo da adolescencia Eduard Silberstein, Freud leu Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik (O nacemento da traxedia dende o espírito da música) de Nietzsche e probablemente a primeiras das dúas Unzeitgemässe Betrachtungen (Meditacións intempestivas) cando tiña dezasete anos. En 1900, o ano da morte de Nietzsche, Freud comprou as súas obras recompiladas; díxolle ao seu amigo Fliess que esperaba atopar nas obras de Nietzsche "as palabras para moito do que permanece mudo en min". Máis tarde, dixo que aínda non as abría. Freud chegou a tratar os escritos de Nietzsche "como textos aos que resistirse moito máis que aos que estudar". O seu interese pola filosofía decaeu cando se decidiu pola carreira de neuroloxía.
Freud leu a William Shakespeare en inglés durante toda a súa vida, e suxeriuse que a súa comprensión da psicoloxía humana pode derivarse parcialmente das obras de Shakespeare.
No esforzo por comprender mellor os seus pacientes, Freud iniciará un difícil proceso de autoanálise para o cal, non dispoñía de predecesores nin de ningún camiño trazado. Valéndose da introspección, da exploración dos recordos da nenez e da anotación dos seus soños, será o primeiro en desenvolver unha exposición sistemática do inconsciente, que marca o inicio da psicanálise, termo por el usado por primeira vez en 1896. Durante a autoanálise toma consciencia da hostilidade infantil que sentía polo seu pai e rememora os sentimentos sexuais por súa nai, que era segundo recorda atractiva e protectora. Esta é, segundo os biógrafos, a época máis creativa da súa vida, que culminará coa publicación de A interpretación dos soños (1900).
Liñares, Rus, Carballo
Liñares é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 6 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres.
Sigmund Freud
Carreira inicial e matrimonio
Posteriormente en Viena, afondará con Joseph Breuer nos estudos sobre hipnose e as súas posibilidades como axuda ós enfermos mentais. Despois abandonaría o hipnotismo pola «asociación libre» e a «análise dos soños» para desenvolver a «cura da fala», elemento de partida da psicanálise.
En xeral, sábese pouco dos primeiros anos da vida de Freud pois destruíu os seus papeis e documentos persoais dúas veces, unha en 1885 e outra en 1907. Posteriormente, a documentación tardía foi gardada nos Sigmund Freud Archives e só estiveron dispoñibles para Ernest Jones, o seu biógrafo oficial, e uns poucos membros do seu círculo de achegados da psicanálise. Freud mostrouse sempre pouco tolerante cos colegas que diverxían das súas doutrinas psicanalíticas. Os seus máis fieis adeptos foron Karl Abraham, Sandor Ferenczi e Ernest Jones, mentres que Alfred Adler e Carl Jung, discípulos e amigos, acabaron tornándose disidentes e sendo considerados heréticos polo movemento por el dirixido.
Trala anexión de Austria, Anschluss, polos nazis, que catro anos antes queimaran publicamente as súas obras en Berlín, Freud viuse obrigado a deixar Viena coa súa familia coa axuda económica dos seus amigos e pacientes, entre eles a Princesa Marie Bonaparte. O 4 de xuño de 1938 cruzaron a fronteira con Francia, dirixíndose a París e de aí a Hampstead, Londres, Inglaterra.
Mantívose activo ata a fin da súa vida como terapeuta e pensador sen que ninguén conseguise dobrar o seu orgullo: obrigado a asinar un documento polas autoridades nazis para ser autorizado a saír de Austria no que se dicía que foran ben tratado, engadiu ironicamente a frase: "Recomendo calorosamente a Gestapo para todos".
Fumador empedernido de cigarros puros, Freud sufriu durante 16 anos un cancro de padal e viuse obrigado a someterse a 33 operacións cirúrxicas.
As teorías de Freud e o trato dado ós seus pacientes foron revolucionarios na Viena da súa época. As súas ideas foron discutidas e criticadas como traballos de literatura e cultura xeral, e o debate sobre a súa obra científica e os tratamentos médicos continúa aínda na época actual. Como exemplo, nunha crítica do ano 2003, os seguidores de Sigmund Freud considerárono «...un gran científico da medicina que descubriu importantes verdades sobre a psicoloxía humana...», mentres outros (especialmente doutros campos como a psiquiatría) veno como «...un filósofo visionario que reformulou a natureza humana e axudounos a derrubar tabús, a pesar de que as súas teorías, divulgadas como ciencia, non resisten un exame minucioso».
Freud interesouse especialmente na histeria (que na actualidade podería chamarse trastorno de conversión segundo o DSM-IV) e na neurose (dividida segundo a nosoloxía psicanalítica en afeccións psicosomáticas, neuroses e psicoses).
Obras principais
As súas obras máis representativas foron A interpretación dos soños (1900). Tres ensaios sobre a sexualidade (1905), Tótem e tabú (1912) e Máis alá do principio do pracer (1920).
Suatorre, Arcos, Chantada
Suatorre e un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 9 habitantes, dos que 5 eran homes, e 4 eran mulleres; o que supón unha perda de habitantes en relación ao ano 2006.
A Brea, Bascuas, Lugo
A Brea é un lugar da parroquia de Bascuas, no concello de Lugo, na comarca homónima. Segundo o IGE en 2015 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Becollo, Argalo, Noia
Becollo é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 23 habitantes (10 homes e 13 mulleres).
Pedro Morandeira Rico
Pedro Morandeira Rico, finado en Begonte o 16 de xaneiro de 1954, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi vocal da Cámara Agrícola de Lugo. Concelleiro en Lugo dende 1897, logo da renuncia de Manuel Pardo de la Vega foi nomeado alcalde de Lugo en abril de 1901. Dimitiu en novembro de 1902. Foi alcalde de Begonte ao rematar a ditadura de Primo de Rivera.
Vida persoal
Casou en Vilalba con Benigna García Montero en 1907.
A Igrexa, Rus, Carballo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 12 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 7 homes e 5 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Praia dos Frades
A praia dos Frades atópase na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra.
Xeografía
A praia ten unha lonxitude de 30 metros. A area é grosa e enclávanse unhas rochas que forman unha pequena baía. Atópase na península de Monterreal.
A Marola
A Marola é un pequeno illote situado fronte á costa de Dexo-Serantes, no concello de Oleiros na Comarca da Coruña.
Xeografía
A Marola está situada xusto na confluencia das rías de Ferrol, Betanzos e Coruña, polo que é unha zona de correntes e ondas debido ás cales xurdiu o refrán: "Quen pasou a Marola, pasou a mar toda".
Esta zona oleirense foi declarada monumento natural en 1998.
O illote pódese observar, cunha magnífica vista do Cabo Prior, a Ría de Ares, o faro de Mera e da cidade da Coruña, dende o Seixo Branco, pertencente á xa nomeada costa de Dexo-Serantes.
Os concellos da Coruña e Oleiros adicaron senllas rúas ao illote no barrio de Monte Alto e en Dexo, respectivamente.
Nogareda, Rus, Carballo
Nogareda é un lugar da parroquia de Rus no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 63 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 31 homes e 32 mulleres.
Uoleva
Uoleva é unha illa de area no distrito de Lifuka, nas illas Ha'apai en Tonga. Case deshabitada, é coñecida polos seus tres pequenos centros turísticos e praias limpas e tranquilas.
Os complexos turísticos
Uoleva é coñecida polos estranxeiros polos seus tres hoteis: Tiana’s, Captain Cook’s, e Serenity Beach. Son complexos pequenos, cada un capaz de albergar unhas dúas ducias de persoas cada un, pero a asistencia é xeralmente máis baixa. Todos atópanse no lado oeste, a sotavento da illa.