cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bernard Madoff
Vítimas de Madoff
O 11 de decembro de 2010, no segundo aniversario do arresto de Bernard, atopouse morto o seu fillo máis vello, Mark Madoff. Este, xunto ao seu irmán Andrew, denunciaran as estafas do seu pai logo de que el mesmo lles contase como gañaba tanto diñeiro. Aínda que se demostrou que os fillos non tiñan coñecemento dos negocios do seu pai, Mark e seu irmán foron vítimas de numerosas acusacións e demandas, e o mesmo día da súa morte, vencía o prazo do avogado encargado de liquidar os fondos do financeiro para reunir os cartos para indemnizar as vítimas. Por iso, nos últimos días o liquidador demandou centos de persoas e entidades que cría que colaboraran ou consentiran a estafa.
De acordo con The Wall Street Journal os investidores con maiores perdas incluían:
As potenciais perdas destes nove investidores totalizan 22,32 mil millóns de dólares. Outros investidores, con perdas potenciais entre os 100 e os 1000 millóns de dólares inclúen as seguintes entidades: Natixis SA, Carl J. Shapiro, Royal Bank of Scotland Group PLC, BNP Paribas, BBVA, Man Group PLC, Reichmuth & Co., Nomura Holdings, Aozora Bank, Maxam Capital Management, EIM SA e AXA SA.
Numerosas entidades estranxeiras víronse afectadas. Suponse que habería só de fondos portugueses cerca de 76 millóns de euros aplicados no esquema fraudulento de Madoff.
Sentenza
O 29 de xuño de 2009 foi condenado a 150 anos de prisión, a sentenza máxima permitida,  por levar a cabo e manter, durante máis de dúas décadas, un fraudulento esquema de investimentos calculado en máis de 68.000 millóns de dólares.
Madoff, na Institución Correccional Federal de Mediana Seguridade Butner, estivo rexistrado co número 61727-054 da Axencia Federal de Prisións.
Nunha entrevista concedida en xuño de 2010, declarou:
Casares de Refoxos, Refoxos, Cortegada
Casares de Refoxos é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 28 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 11 mulleres.
Jean Haritschelhar
miniatura|dereita|Arriba de esquerda a dereita: [[Koldo Mitxelena, Iratzeder, Jean Haritxelhar, Alfonso Irigoyen, Luis Villasante, Jose Mari Satrustegi, Patxi Altuna e Imanol Berriatua. Debaixo: Juan San Martín, Jose Luis Lizundia, Joseba Intxausti e Xabier Kintana en 1972.]] Jean Gratien Haritschelhar Duhalde, tamén Jean Haritxelhar Duhalde, nado en Saint-Étienne-de-Baïgorry (Baixa Navarra) o 13 de maio de 1923, e finado en Biarritz o 1 de setembro de 2013, foi un lingüista e escritor francés en lingua éuscara.
Traxectoria
Foi profesor de éuscaro e literatura en éuscaro na Universidade de Bordeos. Membro da Real Academia da Lingua Vasca dende 1962, foi o presidente da institución entre 1988 e 2004.
Cesar, Sarria
Patrimonio
Ademais, da súa igrexa parroquial, existe unha ermida consagrada á Virxe dos Remedios que celebra unha concorrida romaría o 8 de setembro.
Carpintería Cerqueiro
Carpintería Cerqueiro é unha empresa galega adicada ao deseño, construción e instalación de mobiliario, a súa sede está en Carral. Cerqueiro é unha das empresas que traballa para Inditex na construción das súas tendas.
A empresa ten Certificado de Xestión Forestal Sostible PEFC.
Laura Borràs
Laura Borràs i Castanyer, nada en Barcelona o ​​5 de outubro de 1970, é unha filóloga e política catalá, presidenta da cámara do Parlamento de Cataluña dende marzo de 2021. Foi conselleira de Cultura da Generalitat de Catalunña entre 2018 e 2019. É especialista en teoría da literatura e literatura comparada. Entre 2013 e 2018 foi directora da Institución de Les Lletres Catalanes. Dende o 15 de maio de 2019 é deputada no Congreso dos Deputados e presentouse como candidata de Junts per Catalunya á Presidencia da Generalitat nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2021.
Etapa académica
É licenciada en filoloxía catalá (1993) e doutora en filoloxía románica (1997) pola Universidade de Barcelona pola tese ''Formes de la follia a l'Edat Mitjana. Estudi comparat de textos literaris i representacions iconogràfiques''. En 1998, foi Premio Extraordinario da División de Ciencias Humanas e Sociais da Universidade de Barcelona. Dende 1995, é profesora asociada na Universidade de Barcelona, onde ensina Teoría da literatura e literatura comparada, e tamén é profesora do máster de formación do profesorado do Departamento de didáctica da lingua e a literatura. Dende 2007 é a directora académica do máster en Literatura na era dixital da Universidade de Barcelona. Está especializada na difusión da literatura en contornas dixitais, particularmente nas redes sociais. Dende 2000, dirixe o grupo de investigación Hermeneia, que estuda as conexións entre os estudos literarios e as tecnoloxías dixitais e está formado por profesores de varias universidades europeas e americanas.
Foi galardoada coa Distinción de Nova Investigadora da Generalitat de Catalunya (2001-2005) e é membro do Consello Consultivo Internacional da Organización de Literatura Electrónica (ELO), membro e profesora do Programa Europeo de Doutoramento. Estudos Culturais en Literatura Interzones, o doutoramento conxunto Erasmus Mundus (EMJD / Universidade de Bérgamo) e o programa intensivo Erasmus sobre literaturas dixitais europeas coordinado pola Universidade de París 8. En 2012 foi nomeada comisaria de Centenary Sales, Calders, Tísner pola Generalitat de Catalunya e polo Concello de Barcelona.
Colaborou con varios medios: como columnista do xornal Ara; en Els matins en TV3, como presentadora de tertulias (2006-2009) e nunha sección de libros, e en Catalunya Ràdio, en El suplement (2013-2016) e en El matí en Catalunya Ràdio, falando de libros (2016-2017 ). Responsable da serie de vídeos EduCaixa Bits of Literature.
Entre 2012 e 2016 ofreceu 90 conferencias, en diversos ciclos, no Caixafòrum de Barcelona, ​​Tarragona, Lleida, Xirona, Palma, Madrid e Zaragoza.
Institución de literatura catalá
En 2013, foi nomeada directora da Institución das Letras Catalás polo entón consellerio de Cultura, Ferran Mascarell. Dende este posto traballou para dar a coñecer o patrimonio literario catalán, co obxectivo de atopar "espazos pouco comúns para a literatura". Viaxou por toda Cataluña dando conferencias en auditorios, hospitais, mercados ou incluso vagóns de trens. En 2017 coordinou o 80 aniversario da institución. Antes fora coordinadora de varios aniversarios literarios co mesmo espírito.
En xaneiro de 2018 deixou o cargo, para acceder ás eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017 e foi elixida deputada coa lista de Junts per Catalunya, como candidata independente.
Consellaría de Cultura
O 29 de maio de 2018, foi nomeada conselleira de Cultura polo presidente da Generalitat de Catalunya, Quim Torra, despois de que Lluís Puig (baixo orde de detención activa en territorio español) non puidese tomar posesión debido á negativa do goberno a España de publicar no DOGC.
Congreso dos Deputados
En marzo de 2019, anunciouse que Laura Borràs sería a número dous de Junts per Catalunya, como candidata da Crida Nacional per la República por detrás de Jordi Sànchez, nas eleccións xerais españolas do 28 de abril. Para presentarse a estas eleccións, renunciou a ser conselleira de Cultura, sendo substituída por Mariàngela Vilallonga, que foi nomeada o 25 de marzo de 2019. Borràs, foi elixida deputada no parlamento español onde permanece logo de ser reelixida nas eleccións xerais repetidas de outubro de 2019.
Cataluña
En novembro de 2020, presentouse ás primarias de Junts per Catalunya para optar á Presidencia da Generalitat, nas eleccións ao Parlamento de Cataluña, que se celebraron o 14 de febreiro de 2021, e nas que foi elixida con case o 80% dos votos. Tamén se presentaron Damià Calvet e Jordi Ferrés, quen poucos días antes das eleccións pediu o voto para Borràs fronte a Calvet.
O 12 de marzo de 2021 foi elixida presidenta do Parlamento de Cataluña co apoio de Junts e ERC. Ocupou o cargo de 16ª presidenta da institución sendo a terceira muller que dirixe a cámara, despois de Núria de Gispert e Carme Forcadell.
Proceso
En xullo de 2018 iniciouse unha investigación policial en relación coa súa etapa como directora de Letras, en relación a contratos informáticos menores. A investigación foi admitida pola xuíza Sílvia López e abríronse as dilixencias 547/2018. A entón conselleira, compareceu no Parlamento de Cataluña o 5 de decembro de 2018 a petición propia para dar explicacións. Meses despois, en xullo de 2019, o avogado Gonzalo Boye denunciou unha "investigación xudicial prospectiva" levada a cabo polo Xulgado número 9 de Barcelona. Boye argumentou que o xuíz non era competente, xa que, cando comezou a investigación, Borràs xa era membro do Parlamento de Cataluña, polo que a investigación debería ser levada a cabo polo Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña ou, posteriormente, polo Tribunal Supremo. de España, xa que actualmente é deputada no Congreso español.
En decembro de 2019 a Sala Segunda do Tribunal Supremo español abriu un proceso penal contra Borràs, para investigar supostos delitos de corrupción, estafa, prevaricación e falsidade documental pola adxudicación de dezaoito contratos cando dirixía a Institución das Letras Catalás. O 20 de outubro de 2021, abríronselle dilixencias xudiciais perante o Tribunal Superior de Xustiza de Cataluña por presuntos delitos de corrupción, concretamente por prevaricación, estafa e falsidade documental, tras fraccionar dezaoito contratos por valor de 300.000 euros en beneficio do seu amigo informático Isaías H. entre 2013 e 2018, cando dirixiu a Institución das Letras Catalanas (ILC). E o 28 de xullo de 2022, os deputados de ERC, PSC e CUP na Mesa do Parlamento catalán votaron a suspensión dos seus dereitos como deputada e, polo tanto, como Presidenta do Parlamento catalán.
Vida privada
Desde 1995 está casada con Xavier Botet, cirurxián de Igualada, co que tivo unha filla en 2000, Marta Botet.
Obra
Ten publicado varios artigos informativos e de investigación en revistas especializadas, así como un manual sobre literatura comparada en 2003. Igualmente é autora dos seguintes libros:
Cuítiva
Cuítiva é un concello colombiano que se atopa na provincia de Sugamuxi no departamento de Boyacá. É unha das tres poboacións que se atopan bordeando a lagoa de Tota. Está situada a uns 85 quilómetros ó leste da cidade de Tunja. O concello limita polo norte con Iza, polo oriente con Sogamoso, polo occidente con Aquitania e polo sur co concello de Tota.
Carta de Xamaica
miniatura|Simón Bolívar por [[José Gil de Castro.]] A Carta de Xamaica é un texto escrito polo político e militar venezolano Simón Bolívar o 6 de setembro de 1815 en Kingston, capital da colonia británica de Xamaica, en resposta a unha misiva de Henry Cullen, un comerciante xamaicano de orixe británica residente en Falmouth, preto de Montego Bay. Bolívar expuxo as razóns que provocaron a caída da Segunda República no contexto da independencia de Venezuela. A carta, cuxo título era Contestación dun Americano Meridional a un cabaleiro desta Illa, pretendía atraer a Reino Unido e ó resto de potencias europeas cara á causa dos patriotas independentistas americanos. A edición en inglés da carta tivo o título A friend e, en castelán, «Un caballero de esta isla». O orixinal máis antigo que se coñecía é o manuscrito borrador da versión inglesa conservado no Arquivo Xeral da Nación (Bogotá), no fondo Secretaría de Guerra e Mariña, volume 323. A primeira publicación coñecida da Carta en castelán apareceu impresa en 1833, no volume XXI, Apéndice, da Colección de documentos relativos a la vida pública del Libertador, compilada por Francisco Javier Yánez e Cristóbal Mendoza.
Os Fornos, Barbadás, Barbadás
Os Fornos é un lugar da parroquia de Barbadás no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 10 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 25 habitantes (13 homes e 12 mulleres).
Carta de Xamaica
Non se puido localizar o manuscrito orixinal castelán nin se coñecía copia algunha entre 1815 e 1883, agás as dúas publicadas en inglés de 1818 e 1825, ata que o 4 de novembro de 2014 o presidente de Venezuela, Nicolás Maduro, informou o achado nun arquivo situado en Ecuador do manuscrito orixinal en lingua castelá do documento.
Cuítiva
A capela doutrineira do concello, construída no século XVII é un Monumento Histórico Nacional.
Xeografía
O concello conta con once vereas, o centro urbano e dous territorios insulares no lago de Tota. As augas territoriais do concello son limitadas ó sur co concello de Tota e ó leste co concello de Aquitania.
Economía
esquerda|miniatura|Verea Buireros e Los Llanos de Alarcón. Os principais factores de ingreso económico de Cuítiva son a agricultura e a gandaría. Debido á súa localización á beira da lagoa de Tota, o turismo tamén é un sector importante da economía do concello.
Terrier tibetano
miniatura|Terrier tibetano. O terrier tibetano é unha raza de can de tamaño medio orixinario do Tíbet. Malia o seu nome, non é membro do grupo dos terrier. A raza recibe o seu nome polos viaxeiros europeos que viron nel semellanzas con razas terrier. O nome tibetano para a raza, Tsang Apso, pódese traducir como "barbudo" ou "laúdo" (apso) da provincia de Tsang.
Orixe da raza
O terrier tibetano é unha raza de máis de 2.000 anos de antigüidade, orixinario das altas montañas do Tíbet. Os terrier tibetanos acostumáronse axiña á vida nómade, e a súa robusteza permitiulles soportar as extremas temperaturas, os terreos abruptos e as dificultades deste tipo de vida. Foron criados nos mosteiros e polos nómades, recibindo un trata respectuoso por parte dos monxes. Eran bos sentinelas, e críase que daban boa sorte. Adoitábanse ofrecer como agasallo ou para agradecer un servizo prestado. No Tíbet coñécense como "pequenas persoas".
Foron introducidos en Occidente na década de 1920 cando unha tibetana lle regalou á súa doutora, a dra. Agnes Greig dous exemplares: Bunti e Rajah. En 1930, o terrier tibetano foi recoñecido polo Kennel Club of India (KCI) e un ano máis tarde polo Kennel Club of England.
Rutaceae
Rutaceae, as rutáceas, é unha familia de plantas anxiospermas pertencente á orde Sapindales. Agrupa arredor de 160 xéneros e 1.600 especies.
Descrición
Plantas lígneas ou raramente herbáceas, provistas de glándulas secretoras oleíferas. Follas alternas ou opostas, simples ou compostas, sen estípulas, ás veces con espiños axilares. Flores xeralmente hermafroditas, actinomorfas ou zigomorfas, pentámeras ou tetrámeras, con pezas ceibas ou soldadas na base; androceo cun número variábel de estames, a miúdo o mesmo ou o duplo ca o de pétalos, con disco nectarífero carnoso intraestaminal; xineceo súpero ou semiínfero, pluricarpelar, xeralmente sincárpico e plurilocular. Inflorescencias diversas. Froitos en cápsula, polifolículo, hesperidio, drupa ou sámara.
Ten as subfamilias a seguir: Citroideae, Dictyolomatoideae, Flindersioideae, Rutoideae, Spathelioideae, e Toddalioideae. En total son unhas 1.600 especies, das cales a meirande parte medran en países tropicais e subtropicais.
Antiga Confederación Suíza
A Antiga Confederación Suíza foi a precursora da Suíza moderna. A Eidgenossenschaft suíza (confederación) foi unha federación de nexos débiles entre pequenos estados case independentes que existían dende finais do século XIII até 1798, cando foi invadida por Napoleón I, que a transformou na efémera República Helvética.
Historia
dereita|miniatura|270px|A Antiga Confederación Suíza dende 1291 até o século XVI. O núcleo da Antiga Confederación Suíza foi unha alianza entre as comunidades dos vales dos Alpes centrais para facilitar a realización de intereses comúns, como o comercio libre, e para asegurar a paz entre rutas comerciais importantes a través das montañas. A Carta Federal de 1291 asinada polas comunidades rurais de Uri, Schwyz e Unterwalden considérase tradicionalmente o documento fundador da Confederación, aínda que puideron existir alianzas semellantes algunhas décadas antes.
Crecemento da Confederación
Este pacto inicial foise aumpliando gradualmente con pactos adicionais entre as cidades de Lucerna, Zúric e Berna. A estraña unión de comunidades rurais e urbanas, todas co status de reichsfreiheit (dependencia directa do Emperador) dentro do Sacro Imperio Romano Xermánico tivo como consecuencia a presión dos duques e reis de Habsburgo, que unha vez controlaron a maior parte desas terrras. No transcurso de moitos combates contra os exércitos de Habsburgo, os suízos saíron vitoriosos e mesmo conquistaron as áreas rurais de Glaris e Zug, que pasaron a ser membros independentes da confederación.
Dende 1351 a 1481, esta Confederación dos Oito cantóns (en alemán Acht Orte), consolidou a súa posición. As cidades membro, estenderon os seus territorios á conta dos condes locais veciños, principalmente comprando dereitos xudiciais, aínda que ás veces tamén pola forza. A Confederación en conxunto expandiuse a través de conquistas militares. Argovia foi conquistada en 1415, Turgovia en 1460. En ambas as ocasións, os suízos aproveitáronse da debilidade dos duques de Habsburgo. No sur, Uri levou a cabo unha expansión territorial que culminaría finalmente, tras un arduo proceso, na conquista do Tesino en 1515. Ningún destes territorios pasou a ser membro da Confederación, senón que se converteron en bailías, rexións administradas comunalmente por moitos cantóns.
Ao mesmo tempo, os oito cantóns incrementaron gradualmente a súa influencia sobre as cidades e rexións veciñas mediante alianzas adicionais. Certo número de cantóns estableceron pactos con Friburgo, Appenzell, Schaffhausen, a abadía e a cidade de Sankt Gallen, Biel/Bienne, Rottweil, Mulhouse e outros. Estes aliados, chamados os Zugewandte Orte, pasaron a estar fortemente asociados á Confederación, pero non foron aceptados como membros plenos.
A guerra de Borgoña propiciou a expansión con novos membros. Friburgo e Soleura foron aceptados en 1481. Na guerra Suaba contra o emperador Maximiliano I, os suízos volveron conseguir vitorias e quedaron fóra da lexislación imperial. As cidades previamente asociadas de Basilea e Schaffhausen uníronse á Confederación como resultado directo do conflito. Appenzell sería en 1513 o décimo terceiro membro. Esta Confederación de trece cantóns (Dreizehn Orte) constituíu a Antiga Confederación Suíza até 1798.
A expansión militar da confederación detívose pola derrota na batalla de Marignano de 1515. Só Berna e Friburgo serían capaces de conquistar o Vaud en 1536, que pasou maiormente ao cantón de Berna, aínda que unha pequena parte pasou ao dominio de Friburgo.
Confusións confesionais
dereita|miniatura|As forzas de Zúric derrotadas na [[segunda guerra de Kappel.]] miniatura|esquerda|Carta Federal de 1291. A Reforma causou en Suíza a división confesional entre os cantóns. Zúric, Berna, Basilea, Schaffhausen, así como os asociados Biel, Mulhouse, Neuchâtel, Xenebra e a cidade de Sankt Gallen convertéronse ao protestantismo, mentres que o resto da Confederación e o Valais seguiron sendo católicos. En Glaris, Appenzell, os Grisóns e na maioría de bailías coexistían ambas as relixións. Appenzell dividiuse en 1597 en dous semicantóns: o protestante Appenzell Exterior e o católico Appenzell Interior.
A división confesional levoulles á guerra civil, as Guerras de Kappel, que separaron as alianzas con potencias estranxeiras das dúas faccións, mais a Confederación como conxunto continuou existindo. As políticas exteriores comúns foron bloqueadas. Na Guerra dos Trinta Anos, os profundos desacordos relixiosos entre os cantóns mantivérona neutral e á marxe da devastación. Na Paz de Westfalia, a delegación suíza conseguiu o recoñecemento formal como estado independente separado do Sacro Imperio Romano Xermánico.
miniatura|dereita|A Antiga Confederación Suíza nun mapa de 1637 As diferenzas sociais e o absolutismo crecente nos cantóns urbanos durante o Antigo Réxime de Suíza foron causas de varias revoltas populares. O levantamento de 1653, durante a depresión posterior á Guerra dos Trinta Anos, desencadeou a Guerra dos Campesiños Suízos de 1653 nos territorios de Lucerna, Berna, Basilea, Soleura e Argovia A revolta foi esmagada coa axuda doutros cantóns.
As diferenzas relixiosas fóronse acentuando por discrepancias económicas. Os cantóns suízos centrais, principalmente católicos, estaban rodeados de cantóns protestantes cunha economía florecente, que se foi industrializando paulatinamente. Os cantóns politicamente dominantes eran Zúric e Berna, ambos os protestantes, pero nas axencias da Confederación os cantóns católicos tiñan a supremacía desde a segunda guerra de Kappel de 1531. Un intento de reestruturar a Confederación en 1565 por iniciativa de Zúric foi bloqueado pola oposición católica, o que orixinou a Primeira guerra de Villmergen en 1656, que gañou o bando católico, cimentando o statu quo. Pero os problemas permanecían irresolutos e entraron en erupción novamente en 1712 na Segunda guerra de Villmergen. Esta vez os cantóns protestantes gañaron e pasaron a dominar a Confederación. Con todo, non se puido implantar unha reforma completa: os intereses individuais dos trece membros eran diversos, e os gobernos absolutistas dos cantóns resistían todos os intentos de centralización para introducir unha administración federal ou unha burocracia moderna. A política exterior permaneceu fragmentada.
En 1798 a Confederación foi invadida polas tropas de Napoleón I. Sucumbiu cunha resistencia insignificante ante os exércitos aliados. O antigo réxime da Antiga Confederación Suíza foi substituído pola República Helvética por orde de Napoleón.
Toscana
A rexión, bañada polo mar Lígur na parte centro-setentrional e polo mar Tirreno na parte meridional, caracterízase por un litoral continental duns 230 km. O arquipélago toscano está constituído por 7 illas principais e algunhas illas minoritarias, moitas das cales son simples escollos aflorados, facendo un total de 167.
Xeografía
O clima, é bastante suave nas zonas costeiras e máis duro e chuvioso no interior do país, con considerables flutuacións de temperatura entre o inverno e o verán.
Illas
Na costa da Toscana podemos atopar as illas de Elba, Capraia, Pianosa, Montecristo e Gorgona na Provincia de Livorno e Giglio na de Grosseto.
Historia
miniatura|262px|A quimera de Arezzo, do [[-400|400 a.C.]] miniatura|262px|[[Florencia, capital da Toscana]]
Culturas dos Apeninos e de Villanova
A historia pre-etrusca da zona, a finais das idades do Bronce e do Ferro, é paralela á dos primeiros gregos. A área da Toscana estaba habitada polos pobos da chamada cultura dos Apeninos, a finais dos anos segundo milenio antes de Cristo (ao redor dos anos 1.350 e 1.150 a.C.), que tiñan relacións comerciais coas civilizacións Minoica e Micénica do Mar Exeo. Tras isto, chegou a coñecida coma cultura de Villanova (do 1.100 ao 700 a.C.) habitou a rexión e o resto do que sería a Etruria, ao longo de xefaturas. Máis tarde serían desenvolvidas cidades Cidades-Estado nos últimos anos desta cultura, antes da "orientalización" e da civilización Etrusca.
Os Etruscos
Os etruscos foron a primeira gran civilización desta rexión. Foron o suficientemente importantes como para estabelecer unha infraestrutura de transportes, poñer en práctica a agricultura e a minería e producir arte vibrante. Esta civilización medrou enchendo a área entre os ríos Arno e Tíber dende o século VIII a.C., alcanzando o seu punto máximo durante os séculos VII e VI a.C., finalmente sucumbindo ante Roma, ficando mergullada dentro da cultura o mundo romano.
Os Romanos
Pouco despois da absorción de Etruria, Roma estableceu as cidades de Lucca, Pisa, Siena e Florencia, dotando á zona coas novas tecnoloxías e o desenvolvemento, garantindo a paz. Estes desenvolvementos inclúen as ampliacións das estradas existentes, a introdución de acuedutos e redes de sumidoiros, e a construción de moitos edificios, tanto públicos como privados. Máis tarde a civilización romana no oeste derrubouse, no século V, e a rexión ficou en mans dos godos e outros pobos. No século VI, os longobardos chegaron designado a Lucca coma capital do seu Ducado de Tuscia.
Idade Media
Os peregrinos que viaxaban ao longo da Vía Francigena, entre Roma e Francia, trouxeron a riqueza e o desenvolvemento durante o período medieval. A alimentación e a vivenda requirida por estes viaxeiros, fomentou o crecemento das comunidades ao redor das igrexas e das tabernas.
Máis tarde o conflito entre os Güelfos e Gibelinos, faccións que apoiaban ao Papado e ao Sacro Imperio Romano no centro e o norte de Italia durante os séculos XII e XIII, dividiu ao pobo toscano. Estes dous factores deron lugar a varias poderosas e ricas comunas medievais na Toscana: Arezzo, Florencia, Lucca, Pisa e Siena. O equilibrio entre estes concellos garantiuse polos activos que se posuían: Pisa un porto, Siena a banca, e Lucca a banca e a seda. Con todo, no renacemento, Florencia converteuse na capital cultural da Toscana.
O Renacemento
A Toscana está considerada o berce do movemento renacentista. O seu patrimonio artístico inclúe arquitectura, pintura e escultura, recollidas en decenas de museos nas vilas e cidades de toda a rexión. Quizais o máis coñecido son a Galería dos Uffizi, a Accademia e o Bargello en Florencia. A Toscana foi berce ademais de grandes persoeiros da historia da humanidade como Dante Alighieri (o pai da lingua italiana), Leonardo da Vinci, Miguelanxo, Galileo Galilei ou Botticelli.
Época Moderna
No século XV, os Medici, que gobernaron Florencia, anexionaron tódalas terras ao redor da cidade para crear a moderna Toscana. A Guerra de Sucesión Polaca no ano 1730 significou a transferencia da Toscana dos Médici a Francisco, duque de Lorena e emperador do Sacro Imperio Romano. Coa disolución do Sacro Imperio Romano por Napoleón, a rexión foi herdada polo Imperio de Austria como sucesor do antigo Imperio. Nas Guerras da Independencia italiana, na década de 1850, a Toscana pasou a formar parte do novo Estado unificado de Italia.
Economía
miniatura|160px|A [[Torre de Pisa, importante núcleo turístico]] O subsolo da Toscana é relativamente rico en recursos minerais, destacando o ferro, o cobre, o mercurio, as minas de lignito, o famoso soffioni (fumarolas) e as minas de mármore da Versilia. Aínda que cada vez menos tamén a agricultura segue contribuíndo á economía da rexión. No interior destacan os cultivos de cereais, patacas, olivas e uvas (para os famosos viños do Chianti). Ademais nos pantanos agora prodúcense hortalizas, arroz, tabaco, remolacha e xirasol.
Con respecto ao sector industrial predomina a minería, debido á abundancia de recursos subterráneos. Tamén son destacables as industrias de téxtiles, produtos químicos e farmacéuticos, a metalurxia e o aceiro, vidro e cerámica, moda e sectores de imprentas e publicacións. Áreas máis pequenas especializadas na manufactura e a artesanía atópanse no interior do país: o coiro e o calzado na zona sur-oeste da provincia de Florencia, a cerámica e a industria téxtil na zona de Prato, ciclomotores e motocicletas en Pontedera, así como o tratamento da madeira para a fabricación de mobles de madeira na zona de Cascina. A industria pesada (minería, o aceiro e a enxeñaría mecánica) concéntranse ao longo da franxa costeira (zonas de Livorno e Pisa), onde tamén existen importantes industrias químicas. Tamén na costa prodúcese o mármore (zona de Carrara) e a industria papeleira (zona de Lucca).
Case sen excepción, cada pobo e cidade na Toscana ten unha gran beleza natural e arquitectónica. Debido a isto hai un fluxo continuo de visitantes durante todo o ano. Como resultado diso, o sector servizos e o turismo son moi importantes para a economía da rexión.
Demografía
miniatura|160px|Duomo de Florencia, cidade máis poboada da rexión A densidade de poboación da Toscana, con 161 habitantes por km² en 2008, está por baixo da media nacional (198,8 habitantes por km²). Isto débese principalmente á baixa densidade de poboación das provincias de Arezzo, Siena e, sobre todo, Grosseto (con tan só 50 habitantes por km²). A maior densidade atópase na provincia de Prato (675 habitantes por km²), seguida polas provincias de Pistoia, Livorno, Lucca e Florencia, atopándose as máximas nas cidades de Florencia (máis de 3.500 por km²), Livorno, Prato, Viareggio, Forte dei Marmi e Montecatini Terme (todos cunha densidade de poboación de máis de 1.000 habitantes por km²). A distribución territorial da poboación está estreitamente vinculada ao desenvolvemento socio-cultural e, máis recentemente, económico e industrial da Toscana.
En consecuencia, as zonas menos poboadas son as zonas onde a actividade principal é a agricultura, a diferenza dos outros lares nos que, a pesar da presenza dunha serie de grandes complexos industriais, as principais actividades están relacionadas co turismo e os servizos asociados, xunto cunha plétora de pequenas empresas do coiro, vidro, papel e roupa.
A partir da década de 1980, a rexión atraeu a un intenso fluxo de inmigrantes, en particular da China. Tamén hai unha importante comunidade de residentes británicos e estadounidenses. A partir de 2008, o Instituto Nacional Italiano de Estatísticas (ISTAT) estima que 275.149 inmigrantes nacidos no estranxeiro viven na Toscana, o que equivale a 7,4% do total da poboación rexional. Na seguinte táboa pódese observar a evolución demográfica da Toscana.
Divisións administrativas
A Toscana conta con dez provincias:
miniatura|325px|Provincias da Toscana
Lugares de interese
miniatura|220px|[[Siena, Patrimonio da Humanidade]] O patrimonio desta rexión engloba a arquitectura, a pintura e a escultura, obras expostas en ducias de museos como o dos Uffizi en Florencia e "in situ" mesmo en poboacións moi pequenas. A Toscana tamén é moi coñecida polos seus viños (os máis famosos os de Chianti, Morellino dei Scansano e Brunello dei Montalcino) e ten 120 reservas naturais.
Hai cidades pequenas como Arezzo, Lucca, Sansepolcro, Cortona ou Volterra que acentúan aínda máis o atractivo desta rexión, berce de personaxes como Dante Alighieri, Giovanni Boccaccio ou Sandro Botticelli, de Florencia; Miguelanxo, nacido en Caprese; Piero della Francesca, orixinario de Sansepolcro; Guido de Arezzo ou Francesco Petrarca, naturais de Arezzo; Giovanni da Verrazzano, orixinario de Volterra; Luca Signorelli e Pietro da Cortona naturais de Cortona; Galileo Galilei de Pisa ou Leonardo da Vinci.
Destinos turísticos de interese en Toscana son Florencia, Pisa, Lucca, Cortona, Maremma (na provincia de Grosseto), Crete Senesi e Siena. Aínda que é moi famosa polas súas vilas, a Toscana está actualmente promocionando o agroturismo.
Carmen Martín Gaite
Carmen Martín Gaite, nada en Salamanca, o 8 de decembro de 1925 e finada en Madrid o 23 de xullo de 2000, foi unha escritora española. Recibiu, entre outros, o Premio Nadal e o Premio Príncipe de Asturias das Letras.
Biografía
Carmen Martín Gaite era a segunda filla de José Martín, notario natural dunha aldea de Valladolid pero que se consideraba de Madrid, e María Gaite, galega de Ourense. Non foi na primeira infancia ao colexio xa que o seu pai non apreciaba a educación relixiosa e cría que era difícil atopar en Salamanca colexios non relixiosos de calidade. Ademais de profesores particulares, o seu propio pai iniciouna na arte, a historia e a literatura. Pouco antes da Guerra Civil española, envían a súa irmá Ana María a estudar ao Instituto Escuela de Madrid, co proxecto de que Carmen se unise a ela dous anos despois. A guerra cambiou os plans e pasou aqueles anos en Salamanca, con medo polas ideas liberais do seu pai e dos amigos deste, entre os que se atopaba Miguel de Unamuno. Un seu tío, Joaquín Gaite, do que fala en El cuarto de atrás, foi fusilado en agosto de 1936 por ter carné do partido socialista.
Cursou bacharelato no Instituto feminino de Salamanca, ambiente que se reflicte na súa primeira novela, Entre visillos. Entre as súas amigas atopábase Sofía Bermejo, que a afeccionou a escribir a diario. Dous futuros membros da Real Academia Española, Rafael Lapesa e Salvador Fernández Ramírez, foron profesores seus.
A súa primeira saída ao estranxeiro foi en 1946. Partiu cunha bolsa á Universidade de Coímbra e tamén visitou Porto e Lisboa. Licenciouse en Filoloxía Románica en 1948 e nese mesmo ano gozou dunha bolsa na Universidade de verán de Cannes, onde se familiarizou coa literatura francesa. A viaxe decidiuna ao marchar de Salamanca e á volta abandonou o fogar familiar para ir a Madrid, co obxectivo de traballar e facer a tese. Na capital reencontrouse con Ignacio Aldecoa, quen a puxo en contacto cun grupo de escritores entre os que se atopaban Medardo Frade, Afonso Sastre, Jesús Fernández Santos, Rafael Sánchez Ferlosio e Josefina Aldecoa. Aos poucos os proxectos da tese doutoral fóronse diluíndo e gañou peso a dedicación á literatura. Publicaba contos e artigos en revistas e traballou durante un tempo facendo fichas para un dicionario da Real Academia Española.
En maio de 1949 contraeu o tifo. Estivo corenta días en cama, delirando e a piques de morrer. Desa experiencia naceu El libro de la fiebre, do que, tras o xuízo negativo de Sánchez Ferlosio, non se publicaron máis que uns fragmentos en La hora. No verán dese ano toda a familia trasládase a Madrid e a escritora pasa a traballar, sucesivamente, dando clases nun colexio a nenas de bacharelato e de administrativa no despacho do pai.
En xaneiro de 1950 mocea con Rafael Sánchez Ferlosio, quen lle dedicou o seu primeiro libro, Industrias y andanzas de Alfanhuí. casan en outubro de 1953 e pasan uns meses en Roma, en casa dos avós maternos do escritor, ademais de visitar outras cidades italianas como Nápoles, Florencia e Venecia. Durante esta etapa púxose en contacto coa literatura contemporánea do país; Cesare Pavese, Italo Svevo e Natalia Ginzburg atópanse entre as súas principais influencias.
Nos anos seguintes afeccionouse a estudar a historia de España, en especial o século XVIII. Eses estudos levaron a unha biografía sobre un personaxe desa época, Melchor de Macanaz, que acabou aparecendo publicada en 1970, e un segundo traballo, Usos amorosos del siglo XVIII en España, que tamén lle serviu como base para a tese doutoral que presentou en 1972 na Universidade de Madrid, baixo a dirección de Alonso Zamora Vicente.
En 1970 sepárase do seu home. En 1978 mórrenlle os pais e élle concedido o Premio Nacional de Literatura á súa novela El cuarto de atrás. Ademais de publicar novelas, ensaio e teatro, de outubro de 1976 a maio de 1980 exerce todas as semanas a crítica de libros en Diario 16. Tamén realizou traducións de Gustave Flaubert, Charles Perrault, Virginia Woolf, Emily Brontë ou Natalia Ginzburg, ademais de guións de televisión, entre os que destaca a serie sobre Tareixa de Xesús.
En 1979 viaxa por primeira vez a Nova York. Aos Estados Unidos volvería en viaxes sucesivas para dar conferencias e impartir clases. En 1984 falece a súa filla e recibe o Premio Príncipe de Asturias das Letras, compartido co poeta José Ángel Valente.
Falece en Madrid o 23 de xullo de 2000. De xeito póstumo aparece a novela incompleta Los parentescos en 2001 e en 2002 publícase unha selección de anotacións recollidas nos seus cadernos, á que se lle dá o título de Cuadernos de todo.
Martín Gaite e Galicia
As relacións de Martín Gaite con Galicia foron intensas. A súa familia materna era galega. A nai nacera en Ourense. O seu avó era catedrático de xeografía na cidade, e a súa avoa era de Allariz. Un tío da nai axudara a fundar o Ateneo de Ourense e dirixira o periódico El Orensano. Pasou boa parte das vacacións de nena nunha casa familiar en Piñor.
A vinculación con Galicia e o seu interese polas cancións populares da terra, serven de escenario a algunha das súas obras como Las ataduras (1959), Retahílas (1974), e El pastel del diablo (1985). Tamén estivo traballando nunha tese doutoral sobre os cancioneros galego-portugueses do século XIII, se ben nunca a chegou a rematar.
Stanisław Padewski
Stanisław Padewski, nado o 18 de setembro de 1932 en Nova Huta (RSS de Ucraína) e finado o 29 de xaneiro de 2017 en Sędziszów Małopolski (Polonia), foi un relixioso capuchino polaco, bispo de Khárkiv-Zaporizhia entre 2002 e 2009.
Traxectoria
Stanisław Padewski naceu o 18 de setembro de 1932 en Nova Huta, entón parte da RSS de Ucraína e hoxe na rexión de Ternopil de Ucraína. O 28 de agosto de 1950 ingresou na Orde dos Freires Menores Capuchinos, facendo a profesión solemne o 19 de setembro de 1953, con 21 anos. O 24 de febreiro de 1957 foi ordenado sacerdote por Stanisław Rospond, bispo auxiliar de Cracovia.
O 13 de abril de 1995 foi nomeado bispo auxiliar de Kamianets-Podilskyi e bispo titular de Tigias. Recibiu a consagración episcopal o 10 de xuño de 1995 de mans do arcebispo Antonio Franco, nuncio. O 10 de outubro de 1998 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv.
O 4 de maio de 2002 o papa Xoán Paulo II nomeouno bispo da nova diocese de Khárkiv-Zaporizhia. Permaneceu no cargo até o seu retiramento por razóns de idade o 19 de marzo de 2009. Finou en Sędziszów Małopolski o 29 de xaneiro de 2017, con 84 anos.
Eumelo (mitoloxía)
dereita|miniatura|320x320px|  Angelica Kauffmann: A morte de Alcestis (Tod des Alkestis, 1790). Eumelo, na mitoloxía grega, foi rei de Feras, fillo de Admeto e de Alcestis. Participou na guerra de Troia ao mando de once naves. Tivo un papel destacado nos xogos en honra de Patroclo, nos que participou na carreira de carros, e contaba cunhas eguas que foran criadas por Apolo. Marchaba en primeiro lugar, pero a deusa Atenea provocou a súa caída, así que chegou o último. A pesar diso, Aquiles quería concederlle o segundo premio, pero máis tarde rectificou e concedeulle outro especial: a armadura do troiano Asteropeo.
Considerábase a Eumelo entre os que se esconderan no cabalo de Troia.
Programación dinámica (computación)
Na Informática, a programación dinámica é un método para reducir o tempo de execución dun algoritmo mediante a utilización de subproblemas superpostos e subestruturas óptimas, como se describe a continuación.
O matemático Richard Bellman inventou a programación dinámica en 1953.
Introdución
Unha subestructura óptima significa que solucións óptimas de subproblemas poden ser usadas para atopar as solucións óptimas do problema no seu conxunto. Por exemplo, o camiño máis curto entre dous vértices dun grafo pódese atopar calculando primeiro o camiño máis curto ao obxectivo desde todos os vértices adxacentes ao de partida, e despois usando estas solucións para elixir o mellor camiño de todos eles. En xeral, pódense resolver problemas con subestructuras óptimas seguindo estes tres pasos: Os subproblemas resólvense á súa vez dividíndoos en subproblemas máis pequenos ata que se alcance o caso fácil, onde a solución ao problema é trivial.
Dicir que un problema ten subproblemas superpostos é dicir que un mesmo subproblema é usado para resolver diferentes problemas maiores. Por exemplo, na sucesión de Fibonacci, F3 = F1 + F2 e F4 = F2 + F3 — calcular cada termo supón calcular F2. Como ambos os F3 e F4 fan falta para calcular F5, unha mala implementación para calcular F5 acabará calculando F2 dúas ou máis veces. Isto ocorre sempre que haxa subproblemas superpostos: unha mala implementación pode acabar desperdiciando tempo recalculando as solucións óptimas a subproblemas que xa foron resoltos anteriormente.
Isto pódese evitar gardando as solucións que xa calculamos. Entón, se necesitamos resolver o mesmo problema máis tarde, podemos obter a solución da lista de solucións calculadas e reutilizala. Este achegamento ao problema chámase memoización (que a pesar de non estar na lingua galega, o seu similar en inglés tampouco está e "é memoizing"). Se estamos seguros de que non volveremos necesitar unha solución en concreto, podémola descartar para aforrar espazo. Nalgúns casos, podemos calcular as solucións a problemas que sabemos que imos necesitar de antemán.
En resumo, a programación dinámica fai uso de:
A programación dinámica toma normalmente un dos dous seguintes enfoques:
Orixinalmente, o termo de programación dinámica designaba unicamente á resolución de certos problemas operacións fose do ámbito da Enxeñería Informática, do mesmo xeito que o facía programación lineal. Neste contexto non ten ningunha relación coa programación en absoluto; o nome é unha coincidencia. O termo tamén se usaba nos anos 40 por Richard Bellman, un matemático americano, para describir o proceso de resolver problemas onde fai falta calcular a mellor solución consecutivamente.
Algúns linguaxes de programación funcionais, sobre todo Haskell, poden usar a memoización automaticamente sobre funcións cun conxunto concreto de argumentos, para acelerar o seu proceso de avaliación. Isto só é posible en funcións que non teñan efectos secundarios, algo que ocorre en Haskell pero non tanto noutras linguaxes.
Principio de optimalidad
Cando falamos de optimizar referímonos a buscar a mellor solución de entre moitas alternativas posibles. Devandito proceso de optimización pode ser visto como unha secuencia de decisións que nos proporcionan a solución correcta. Se, dada unha subsecuencia de decisións, sempre se coñece cal é a decisión que debe tomarse a continuación para obter a secuencia óptima, o problema é elemental e resólvese trivialmente tomando unha decisión detrás doutra, o que se coñece como estratexia voraz.
A miúdo, aínda que non sexa posible aplicar a estratexia voraz, cúmprese o principio de optimalidad de Bellman que dita que «dada unha secuencia óptima de decisións, toda subsecuencia dela é, á súa vez, óptima». Neste caso segue sendo posible o ir tomando decisións elementais, na confianza de que a combinación delas seguirá sendo óptima, pero será entón necesario explorar moitas secuencias de decisións para dar coa correcta, sendo aquí onde intervén a programación dinámica.
Contemplar un problema como unha secuencia de decisións equivale a dividilo en subproblemas máis pequenos e polo tanto máis fáciles de resolver como facemos en Divide e Vencerás, técnica similar á de Programación Dinámica. A programación dinámica aplícase cando a subdivisión dun problema conduce a:
Sucesión de Fibonacci
Unha implementación dunha función que atope o n-ésimo termo da sucesión de Fibonacci baseada directamente na definición matemática da sucesión realiza moito traballo redundante:
function fib(n) if n =0 or n= 1 return n       else return fib(n − 1) + fib(n − 2)
Se chamamos, por exemplo, a code, produciremos unha árbore de chamadas que conterá funcións cos mesmos parámetros varias veces:
En particular,  foi calculado dúas veces desde cero. En exemplos maiores, moitos outros valores de code <>fib, ou ''subproblemas, son recalculados, levando a un algoritmo de complexidade exponencial.
Agora supoñemos que temos un simple obxecto mapa, m, que garda cada valor de  que xa foi calculado e modificamos a función para que o use e actualice. A función resultante ten complexidade Ou(n), no lugar de exponencial:
var m := map(0 → 1, 1 → 1) function fib(n) if n not in keys(m) m[n] := fib(n − 1) + fib(n − 2) return m[n]
Esta técnica de gardar os valores que xa foron calculados chámase memorización; isto é unha implementación top-down, posto que primeiro dividimos o problema noutros máis pequenos e despois calculamos e almacenamos os valores. Neste caso, tamén podemos evitar que a función use unha cantidade de espazo lineal (Ou(n)) e use unha cantidade constante no seu lugar cambiando a definición da nosa función e usando unha implementación bottom-up que calculará valores pequenos de code  primeiro para calcular outros maiores a partir destes:
function fib(n) var currentFib := 0, nextFib := 1 repeat n times var newFib := currentFib + nextFib currentFib := nextFib nextFib := newFib return currentFib
En ámbolos dous exemplos,  só se calculou unha vez, e a continuación empregouse para calcular tanto   como , no lugar de calculalo cada vez que fora avaliado.
Charrúa
Charrúa pode referirse a :
Amais, o topónimo galego A Charrúa pode referirse a:
Cidreira
A cidreira (Citrus medica) é un arbusto da familia das rutáceas de gomos avermellados, follas aromáticas, flores rosadas ou purpúreas e madeira amarela, dura e compacta, cultivado polo seu froito, chamado cidra,, que rara vez se consome fresco, mais cuxa pela úsase en preparacións de repostaría e coma aromatizante polo seu forte contido en aceites esenciais. Foi probabelmente o primeiro cítrico coñecido en Europa, documentado desde a época do Imperio romano. A Naturalis Historia de Plinio o Vello descríbeo (xii.7), e menciona os seus usos medicinais.
Teresa Táboas
María Teresa Táboas Veleiro, nada en Cidade de México en 1961, é unha arquitecta e política galega. Foi Conselleira de Vivenda e Solo da Xunta de Galicia entre 2005 e 2009.
Cidreira
Descrición
É unha arboriña ou arbusto perennifolio, de 2,5 a 5 m de altura, co fuste torto e ramallada mesta e rexa, con espiños nas axilas foliares. As follas, de pecíolos curtos, son simples, alternas, elípticas a lanceoladas, de até 18 cm de longo, de superficie coriácea e cor verde escura pola face superior, cun distintivo recendo a limón. Produce flores hermafroditas, recendentes, de bo tamaño, brancas ou purpúreas, formando acios miúdos. Ten de 4 a 5 pétalos, con 30 a 60 estames.
O froito é un hesperidio oblongo ou globoso, raramente piriforme, de até 30 cm de diámetro, variando moito entre exemplares e incluso no mesmo exemplar, co estilo ben marcado. Está recuberto dunha pela grosa, carnosa, pegada ao endocarpo, de cor amarela ou averdada, con glándulas oleosas pequenas e frecuentemente rugosa. Ten 10 a 15 carpelos, firmes, pouco zumarentos, doces ou acedos segundo a variedade. As sementes adoitan ser miudiñas, monoembriónicas, lisas, brancas por dentro e abundantes.