cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kate Gleason
Legado
A Facultade de Enxeñaría Kate Gleason no Instituto Rochester de Tecnoloxía foi nomeada na súa honra, e o seu busto loce no corredor. Ademais, a Kate Gleason Hall é a residencia universitaria do Instituto Rochester de Tecnoloxía.Gleason Works segue en activo e segue mantendo unha forte conexión co Instituto Rochester de Tecnoloxía. En 2010, o Instituto Rochester de Tecnoloxía publicou unha colección de cartas de Gleason.
Manoel Bonabal
Manoel Bonabal, nado en Santiago de Compostela o 29 de novembro de 1961, é un pintor e gravador galego.
Traxectoria
Fillo do escultor Manuel Barreiro Moratalla, estudou na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Compostela e no Centro Internacional da Estampa Contemporánea de Betanzos. Entre 2007 e 2009 impartiu obradoiros de Mail Art organizado pola Fundación Granell e Roteiro de Creación, así como as exposicións realizadas na biblioteca pública Ánxel Casal de Santiago de Compostela. É compoñente do grupo de gravado Ravar e dedícase profesionalmente á pintura. Ten o seu obradoiro na Graña (Carreira, Ribeira).
Anxos Fazáns
Anxos Fazáns Estévez, nada en Pontevedra o 12 de maio de 1992, é unha directora e actriz de cinema galega. En novembro de 2017 estreou o filme A estación violenta, unha adaptación da novela homónima de Manuel Jabois.
Traxectoria
Graduouse en Comunicación Audiovisual pola Universidade de Vigo e fixo o máster de Dirección de Cine na Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña. Dende entón, traballou como axudante de dirección e guionista en diversas curtametraxes e longametraxes.
Entre as súas obras salientan as curtametraxes Direcciones e Nacer, que foron seleccionadas no Festival de Cans do Porriño, e a webserie Fame.
Toca no grupo Contenedor de Mierda.
Daniel o fedello
Daniel o fedello (en inglés: Dennis the Menace) foi unha tira cómica orixinalmente creada, escrita e ilustrada por Hank Ketcham para King Features Syndicate.
Estreouse o 12 de marzo de 1951 en 16 xornais. Hoxe en día a tira cómica é escrita e debuxada polos asistentes achegados de Ketcham, Marcus Hamilton e Ron Ferdinand, e a King Features Syndicate distribúea aproximadamente a 1.000 xornais en 48 países en 19 linguas. A serie cómica publícase nun formato de chiste durante os días de semana e en formato de páxina completa de historieta os domingos.
A banda deseñada pasou á televisión nos anos oitenta coma serie de debuxos animados: Daniel o fedello, dobrada tamén ao galego pola Televisión de Galicia. Foi unha serie animada tan exitosa que foi adaptada polos diferentes medios entre eles a televisión en forma de personaxes reais e animados e en varios filmes, así coma tamén en presentacións teatrais e incluso entregas de vídeo. Foi sonado o filme de 1993: Daniel o fedello, tamén dobrado a galego.
Argumento
A serie baséase na vida dun cativo estadounidense que mora nunha típica zona residencial cos seus pais, o seu can. A trama xira arredor das falcatruadas que Daniel argalla e a súa convivencia cos seus amigos, familia e veciños, onde salienta o Señor Wilson, un home maior que sofre todas as trasnadas do fedello Daniel.
Fefiñáns, Cambados, Cambados
Fefiñáns é un lugar da parroquia de Cambados no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Entre o patrimonio do barrio están a igrexa de San Bieito e o pazo de Fefiñáns, ambos na praza de Fefiñáns.
Barberà del Vallès
Barberà del Vallès é un municipio español, pertencente á provincia de Barcelona, en Cataluña. Forma parte da comarca do Vallès Occidental.
Idade Media
Nun principio fundada como urbe Romana. Cara ao ano 1005, o testamento do vizconde Guitard, parente de Borrell II, que fala do castelo de Barberà, divide a propiedade entre a sede de Barcelona e a basílica barcelonesa de San Miguel Arcanxo.
Idade Moderna
Barberà era un lugar de paso, situado no camiño real de Barcelona. En 1619 xa se construíu un caserón moi grande, con capacidade para moitos hóspedes e todo tipo de servizos: o hostal nou.
En 1750 construíronse a un só lado do camiño real casiñas en ringleira que aparecen documentadas como o Hostal Nou e as casiñas en 1782 e como o Hostal Nou e a rúa en 1796.
O segundo núcleo urbano foi Can Gorgs - Ensanche, ao redor da estación de ferrocarril e como outras poboacións veciñas converteuse en lugar de veraneo. Durante os séculos XVII, XVIII e XIX, Barberà foi a miúdo un lugar de aloxamento e de aprovisionamento para tropas de distintos bandos das guerras que se produciron (de Sucesión, da Independencia etc.).
Naqueles tempos, os habitantes vivían dos froitos da terra e dos muíños, que foron moi importantes para o desenvolvemento económico da zona. Tamén nesta época construír a igrexa románica de Igrexa de Santa María de Barberà.
Idade Contemporánea
O ano 1959, o barrio de la Creu anexiónase a Sabadell, producindo un descenso da poboación (80%). Está anexión produciuse polo interese de Sabadell de ter máis habitantes que Terrassa, máis terreos para dar vivenda aos estranjeros e sobre todo, para aumentar a súa poboación e así obter máis axudas do Estado.
A poboación seguía crecendo, xa que ían chegando inmigrantes para traballar nas terras, nos muíños de papel ou na incipiente industria sabadellense.
En 1970 empezou a edificarse o último polígono industrial en torno ao castelo, o que proporcionou novos postos de traballo. En abril de 1979 celebráronse as primeiras eleccións democráticas en Barberà.
Presente
Actualmente, Barberà del Vallès é unha cidade de máis de 30 000 habitantes. No ámbito industrial, é unha das principais cidades da comarca do Vallès Occidental, cunha división clara entre a zona urbana e a industrial.
A poboación da cidade, que maioritariamente é froito da inmigración interior de España dos anos sesenta, forma parte desta cidade, que asimila a cultura autóctona de Cataluña e fomenta o asociacionismo cultural e folclórico.
A zona deportiva, co novo complexo de Can Llobet, reúne condicións óptimas para a práctica do deporte.
En 1985 Barberà conmemorou o seu milenario, que coincidiu coa inauguración da praza da Vila.
Economía
A agricultura foi substituída rapidamente primeiro polo sector téxtil e posteriormente polo sector servizos, destacando o sector farmacéutico, como a industria Novartis, e o sector informático (Centre tecnològic).
Tohloppi
O Tohloppi (tamén chamado Iso-Tohloppi, en galego Tohlopi Grande) é un lago situado na cidade de Tampere, Finlandia. Encóntrase nos barrios de Tohlopi, Ristimäki e Epilänharju.
Con 63 hectáreas é o 13º lago máis grande da cidade. Está situado a 104,8 msnm e ten unha profundidad máxima de 10 metros. O Tohloppi conta cunha única illa chamada Tohlopinsaari. No seu extremo norte encóntrase un pequeno estanque chamado Pikku-Tohloppi (en galego Pequeno Tohloppi).
O Tohloppi é habilitado durante o inverno como pista de xeo cun percorrido que segue a costa do lago. Existe ademais unha rota duns cinco quilómetros entre a área do lago e Epilänharju.
Moutillón, Santa Cristina, Cospeito
Moutillón é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
O Campo da Estrada, Palmou, Lalín
O Campo da Estrada é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Gran Premio de San Marino de 1984
O Gran Premio de San Marino de 1984 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 6 de maio de 1984 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de pilotos de.
Arcas (foguete)
Arcas (acrónimo de All-Purpose Rocket for Collecting Atmospheric Soundings) é o nome dun foguete sonda estadounidense que estivo en servizo entre 1959 e 1978.
Características
Arcas foi principalmente un foguete meteorolóxico cun apoxeo de ata 52 km. Podía ser cargado por dúas persoas nun tubo de lanzamento, que quedaba pechado de tal xeito que os gases da combustión producían un lanzamento cunha velocidade inicial de 240 km/h. O motor do foguete funcionaba durante 30 segundos antes de esgotar o propelente. Tras entre 75 e 100 segundos, un cronómetro expulsaba o cono do morro para extraer a carga útil, que baixaba en paracaídas e medía temperatura e presión. O seguimento por radar proporcionaba datos de altura e velocidade do vento. Cargas útiles máis avanzadas incluían esferas en caída libre para medi-lo arrastre mediante seguimento por radar, medicións do ozono e pequenos experimentos biolóxicos.
Starsky & Hutch (filme)
Starsky & Hutch é un filme estadounidense dirixido por Todd Phillips que foi estreado no 2004. Está protagonizado por Ben Stiller como David Starsky e Owen Wilson como Ken "Hutch" Hutchinson e é unha adaptación da serie de televisión homónima dos anos 1970.
Arcas (foguete)
Características
O Arcas foi usado, entre outros países, en Noruega e Nova Zelandia durante o período entre 1965 e 1968.
O Arcas deu lugar ao Super Arcas, unha versión mellorada.
Toxicidade dos salicilatos
250px|dereita|miniatura|Estrutura do [[ácido salicílico.]] A toxicidade dos salicilatos é causada polo uso excesivo ou sobredose dos salicilatos, medicamentos comunmente empregado polas súas propiedades analxésicas, antiinflamatorias e antipiréticas. O uso de salicilatos comeza hai 2.500 anos con Hipócrates. Edmund Stone en 1763 describe a súa experiencia no tratamento de calafríos con extracto en po da cortiza de salgueiro. O ingrediente activo era o ácido salicílico. O ácido acetilsalicílico descubriuno Charles Gerhardt en 1853, sendo Hoffman o que o preparou; aínda que non sería ata 1899 cando Heinrich Dreser se faría responsable do lanzamento comercial da aspirina.
Características químicas
Dende o punto de vista químico trátanse de ácidos débiles, pouco solubles en auga (0.2 g/100 ml H2O a 20 °C) e os seus sales orgánicos posúen baixo peso molecular. O ácido acetilsalicílico é un sólido branco cristalino e, no entanto, é bastante soluble en auga e en disolventes orgánicos. Comercialízanse en forma de distintos preparados, xa sexan comprimidos, cápsulas de liberación, supositorios, disolucións inxectables, solucións, linimentos etc.
Toxicocinética
A vía de intoxicación máis frecuente é a oral, pero tamén pode chegar a producir toxicidade por vía cutánea. A súa absorción dixestiva alcanza un pico plasmático ás dúas horas. Distribúese por fluídos e compartimentos orgánicos, e atravesa as barreiras placentaria e hematoencefálica. A súa metabolización iníciase como unha hidrólese continua no fígado. A vía de excreción fundamental é a renal.
Mecanismo de acción farmacolóxico
Varía en función do seu efecto: a acción antiinflamatoria da aspirina crese que se debe á inhibición periférica da síntese de prostaglandinas. En canto ó efecto analxésico podemos distinguir que a nivel periférico diminúen as prostaglandinas no tecido inflamado, o que diminúe a sensibilidade dos receptores da dor ó estímulo mecánico ou químico (bradicininas), mentres que a nivel do sistema nervioso central é por actuar no hipotálamo. No efecto antipirético o mecanismo de acción periférico orixina vasodilatación e sudación e o mecanismo de acción central inhibe a síntese de prostaglandina E2 na área preóptica hipotalámica. As prostaglandinas E2 sintetízanse por piróxenos endóxenos, os cales se liberaron polos infecciosos. Por último, o efecto antiagregante plaquetario explícase pola acetilación irreversible da ciclooxixenasa que bloquea a síntese do tromboxano A2 que é un indutor da agregación plaquetaria.
Interaccións farmacolóxicas
As interaccións con outros fármacos son múltiples. Así únense ás proteínas plasmáticas desprazando certo número de fármacos (antagoniza o efecto do tratamento con diuréticos, pode aumenta-la concentración de penicilina G, diminúe o efecto da sulfinilpirazona e o probenecid). Os efectos da aspirina vense pouco afectados por outros fármacos e, finalmente, os efectos colaterais gastrointestinais aumentan polo consumo de alcohol.
Doses
miniatura|Comprimidos de [[aspirina de 325 mg]] As doses terapéuticas varían en función da indicación e da idade. Nos adultos, unha dose oral de 10g de aspirina produce unha toxicidade moderada, mentres que entre 20 e 30 gramos sería xa unha toxicidade letal. En cambio, en nenos unha inxestión de tan só 240 mg/kg produce xa é capaz de producir unha toxicidade moderada. A sobredose de aspirina pode ser aguda ou crónica. Por unha banda, a sobredose aguda ten unha taxa de mortalidade do 2%, mentres que a crónica é máis letal acadando unha taxa de mortalidade do 25%, podendo ser esta última especialmente severa en cativos.
Cadro clínico
Os síntomas máis frecuentes do salicilismo son o tremor, a sudación profusa e o rubor corporal, con extremidades quentes, certo grao de hipoacusia con tinnitus, hiperventilación, náuseas e vómitos. En canto ós trastornos ácido-base, os pacientes con intoxicación por salicilatos presentan dous compoñentes: alcalose respiratoria por hiperventilación e acidose metabólica por desacople na fosforilación oxidativa. No SNC asóciase con intranquilidade, convulsións, delirios, coma e os signos e síntomas da esfera sensitiva sensorial son os mareos, vertixe, tinnitus e alteracións visuais. Tamén poden producir oliguria, proteinuria e hematuria.
Os efectos hematolóxicos son a alteración da función plaquetaria inhibindo a síntese de vitamina K e favorecendo a presenza de hemorraxias. Dentro das alteracións gástricas que pode causar iguran a perforación gástrica, náuseas, cólicos e dor abdominal. Por último, as alteracións cardiovasculares inclúen hipotensión arterial, taquicardia e manifestacións hemorráxicas. Dentro destas alteracións podemos diferenciar que a doses altas produce hipotrombinemia por diminución do factor VII da coagulación e que a doses baixas produce unha diminución da adhesividade plaquetaria.
En canto á intoxicación crónica, pode aparecer a perda de audición, náuseas, vómito, dispnea e hiperventilación, taquicardia e hipertermia, manifestacións neurolóxicas como confusión, axitación, hiperactividade, fala dificultosa, alucinacións, convulsións e coma. Outros efectos que pode ocasionar son a hepatite, a síndrome de Reye, o edema pulmonar neuroxénico, a hipoprotrombinemia con disfunción plaquetaria e a rabdomiólise.
Determinacion dos niveis de salicilatos
A investigación toxicolóxica pasa por ter os datos de laboratorio completos, é dicir, todos os datos do hemograma e a bioquímica. Para poder levar a cabo esta investigación hai que contar co sedimento de ouriños, coa mostra do contido gástrico, co electrocardiograma, coa radiografía torácica e mais a do tracto rectal. Se existise unha diminución do nivel de conciencia deberase analiza-lo líquido cefalorraquídeo. A determinación dos niveis de salicilatos en plasma faise mediante probas específicas de forma cualitativa como, por exemplo, métodos colorimétricos e de forma cuantitativa como o HPLC. O nomograma de Done intenta correlaciona-la concentración máxima, previa ó comezo da eliminación, con catro niveis clínicos: asintomático, leve, moderado e severo. Este nomograma presenta unha serie de limitacións: inxestión aguda, dose única, estado mental normal e pH sérico normal.
O diagnóstico non carrexa problemas. Hai casos nos que a intoxicación pasa desapercibida ou é diagnosticada 72 horas despois do ingreso. En nenos tamén existen problemas diagnósticos, xa que os síntomas iniciais da intoxicación poden coincidir cos dunha enfermidade infecciosa, polo que se tratan como tal.
A Cima de Rielo, Palmou, Lalín
A Cima de Rielo é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Eminencia tenar
A eminencia tenar é unha formación anatómica do membro superior humano, pertencente á man. Está constituída polos seguintes músculos:
Os tres músculos están innervados pola rama recorrente do nervio mediano.
Antonio Tenreiro Rodríguez
Antonio Tenreiro Rodríguez, nado na Coruña o 5 de xaneiro de 1893 e finado o 31 de maio de 1972, foi un dos principais arquitectos galegos do século XX. O seu estilo comezou no eclecticismo para logo evolucionar cara á art déco e ao racionalismo.
A súa obra máis coñecida é a sede do Banco Pastor da Coruña.
Infancia e mocidade
Antonio Tenreiro naceu o 5 de xaneiro de 1893 nunha familia de propietarios dunha fábrica de curtidos en Pontedeume (Provincia da Coruña), fillo de Ramón Tenreiro Fernández e de Matilde Rodríguez Pastor, e irmán do escritor e político Ramón Tenreiro Rodríguez.
Cando contaba con 8 anos faleceu o seu pai, ficando baixo a tutela do seu tío materno, Ricardo Rodríguez Pastor. Ricardo era unha persoa destacable dentro da sociedade intelectual e empresarial da época, xa que ocupou cargos como presidente do Banco Pastor ou conselleiro do Banco de España. Antonio iniciou en 1913 os seus estudos na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, e finalizounos en 1919. Nesta etapa coñeceu a quen foi o seu socio durante toda a súa carreira, o valenciano Peregrín Estellés.
Inicios profesionais
Na década de 1920 e nos anos da Segunda República Española proxectou algunhas das súas obras máis coñecidas, inicialmente dentro do eclecticismo, como o edificio do Banco Pastor, que ao finalizar a súa construción era o máis alto de España. Influído pola Escola de Chicago, destaca polas formas clásicas e neobarrocas do estilo Beaux Arts, que o propio Tenreiro definiu como "Barroco modernizado", e a aparición de elementos e detalles propios da art déco. Tamén desta época é a casa Barrié, finalizada en 1926, na que Tenreiro optou por unha obra máis europea, un estilo francés, e cunha frescura nova no deseño dos detalles lonxe da ortodoxia Beaux Arts. De 1925 é o proxecto da casa Bailly, no Graxal (Cambre), a carón da N-VI, actualmente en estado de ruína polo abandono das administracións locais e autonómicas. De 1927 é a casa-chalé Pernas en Fondón (Magazos, Viveiro), de estilo ecléctico rexionalista. En 1928 recibiu a Lexión de Honra francesa.
A partir de 1929 o seu estilo variou, aparecendo elementos do expresionismo, que se aprecian no edificio da Sociedade de Seguros Mutuos, situado na praza de Pontevedra da Coruña, no que destacaban os contrafortes a chanzos da súa fachada. O edificio foi derrubado en 1976. Tamén se observa a mestura do expresionismo coa art déco noutros deseños da época como no seu proxecto para a igrexa de San Pedro de Mezonzo que non se chegou a construír.
En 1930 foi nomeado arquitecto municipal da Coruña, e nesta década realizou, entre outros, os proxectos do Cine Savoy, na rúa Real (derrubado en 1966), do mercado de Santo Agostiño, da Casilla-Biblioteca "Menéndez Pidal", nos xardíns de Méndez Núñez, e a estación de servizo en Catro Camiños (demolida en 1997), nas que se pode contemplar unha transición do déco á Modernidade. miniatura|Casa Bailly, no Graxal O 9 de outubro de 1931 fundou canda outros 9 arquitectos a delegación na Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos de León. A acta da sesión comeza así:
A partir da guerra civil
No 1936 estalou a guerra civil española. Pola nacionalidade francesa da súa muller e a súa distinción coa lexión de honor, o cónsul francés dispuxo os requisitos necesarios para a súa evacuación, mais Antonio decidiu permanecer na Coruña. O seu cuñado foi fusilado en Paracuellos. En 1937 Antonio Tenreiro Rodríguez foi suspendido do seu cargo como arquitecto municipal e expedientado pola súa militancia republicana. A representatividade das familias Pastor-Barrié de la Maza e Tenreiro Arias impediu a suspensión total do exercicio, pero non evitaron a súa retirada dos cargos públicos, a confiscación da fábrica de curtidos familiar, a expropiación de numerosas propiedades e a mingua substancial do seu patrimonio. Finalmente, a Xunta Superior de Depuración condenouno, en 1942, a seis anos de inhabilitación para cargos públicos, directivos e de confianza. A partir dese momento viuse frecuentemente obstaculizado nos primeiros anos da ditadura, tendo incluso que asinar o seu socio Estellés algunhas das súas obras, como o Gran Cine de Ortigueira. miniatura|Fronte do Arquivo do Reino de Galicia dende o [[Xardín de San Carlos (1952)]] Mais todo isto non evitou que proxectase, en 1940 a cidade cultural “Generalísimo Franco”, hoxe campus universitario de Riazor da Universidade da Coruña e cidade escolar, do que realizou edificios como a Escola de Náutica, a Escola de Comercio ou o Conservatorio de Música (que non foi construído). En 1942 deseñou o mercado da praza do Conde en Pontedeume trala demolición do pazo dos Andrade.
Nesa época presentou un proxecto alternativo da igrexa de san Pedro de Mezonzo. O feito de presentalo en solitario (sen Estellés) e ofrecéndoo de forma gratuíta enténdense como un intento de ser recoñecido polos medios católicos e de dereitas nun momento en que a súa situación era complicada. O proxecto, no que se aprecia a evolución dende o eclecticismo cara ao expresionismo que se vivía na arquitectura relixiosa de Europa, era de maior calidade arquitectónica que o finalmente realizado.
Ao finalizar a década, foi rehabilitado polo alcalde Alfonso Molina como arquitecto municipal da Coruña.
O seu último gran proxecto foi o Arquivo do Reino de Galicia no Xardín de San Carlos, en 1952, de estilo ecléctico segundo o gusto da época. En 1963 abandonou o cargo de arquitecto municipal e morreu o 31 de maio de 1972.
Premio Coruña de Arquitectura
En outubro de 2006 o Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia outorgoulle, na súa primeira edición, o premio Coruña de Arquitectura á súa familia. Nesta ocasión o alcalde da cidade, Javier Losada, prometeu que lle ía poñer á praza que está en fronte do colexio de Labaca o nome do arquitecto, o que se fixo en 2012. Este premio foi creado en conmemoración do 75º aniversario da xuntanza do que sería despois o Colexio de Arquitectos de cidade da Coruña.
A Murcia, Santa Cristina, Cospeito
A Murcia é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Valle de Chalco Solidaridad
Valle de Chalco Solidaridad é un concello do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Ixtapaluca, La Paz, Chalco, e coa Delegación de Tláhuac, da Cidade de México. A súa área é de 46.53 km², e a súa poboación era de 357.645 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Xico.
O Adro, Castrelo, Cambados
O Adro é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 67 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 35 eran mulleres e 32 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 72 veciños, e 2005, cando eran 74.
El Proletario (Pontevedra)
El Proletario foi un semanario editado en Pontevedra en 1898.
Historia e características
Periódico defensor de los trabajadores, apareceu en abril de 1898. Foi voceiro da Federación Obrera de Pontevedra. Contou coa participación do tipógrafo Pedro Chardonell, presidiente da Federación Obrera local. Cesou a súa publicación en xuño dese ano.
Les Alqueries
250px|thumb|Casa do concello Les Alqueries (en castelán e tamén oficial: Alquerías del Niño Perdido) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca da Plana Baixa. A súa poboación residente é de 4.423 habitantes (INE 2014).
Cabo Setentrional
miniatura|270px|Localización da provincia do Cabo Setentrional en Suráfrica. A provincia Cabo Setentrional, ou Cabo Norte, (en afrikaans: Noord-Kaap, en inglés: Northern Cape) é unha grande e escasamente poboada provincia de Suráfrica, creada en 1994 cando a provincia do Cabo se dividiu en tres.
O seu territorio ocupa unha superficie de 361 830 km², unha extensión que pode ser comparada coa de Alemaña. Nela viven 1 145 861 habitantes.
A provincia subdivídese en 5 distritos con 27 municipios, entre os que destaca a capital, Kimberley (a chamada "capital dos diamantes"), que é a única cidade da provincia que supera os 100 000 habitantes.
Inclúe o Parque Nacional Kalahari Gemsbok, que forma parte dun parque transfronteirizo con Botswana. Tamén inclúe as cataratas Augrabies e as rexións mineiras de diamantes en Kimberley e Alexander Bay. As cidades de De Aar e Colesberg (no sur) forman parte do Gran Karoo, e son os principaies nós de transporte entre Johannesburgo, Cidade do Cabo e Port Elizabeth.
O río Orange flúe a través da provincia e forma as fronteiras coa provincia do Estado Libre (no sueste do territorio) e con Namibia (ao noroeste). Este río utilízase para regar os numerosos viñedos cerca de Upington.
Baltar, Castrelo, Cambados
Baltar é un lugar da parroquia de Castrelo no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 98 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 53 eran mulleres e 45 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 113 veciños, e 2005, cando eran 119.
Terceira división española 2006/07
A tempada 2006–07 da Terceira División de España foi a 73º edición deste torneo.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Capela de San Govan
miniatura|Capela de San Govan. A Capela de San Govan é unha capela localizada en St. Govan's Head, Pembrokeshire no suroeste de Gales.
Construída a carón dun cantil de rocha calcaria, o edificio mide 6,1 m × 3,7 m e as paredes foron construídas de pedra calcaria. A capela consta dunha soa cámara. A maior parte da capela foi construída no século XIII, aínda que algunhas partes poden remontarse ata o século VI, cando o monxe San Govan se mudou a unha cova localizada no sitio da capela. Unha lenda suexire que San Govan está enterrado debaixo do altar da capela, situada no extremo leste da construción. A entrada do edificio realízase a través dunha porta no lado norte, os bancos baixos de pedra están construídos aó longo dos muros norte e sur e unha campá en espadana localízase no extremo oeste. Crese que o tellado de lousa é unha adición moderna en comparanza co resto do edificio.
O edificio é accesible dende o cumio do cantil por un conxunto de 52 chanzos, aínda que os puntos de información turística narran que o número de chanzos é diferente cando se baixa que cando se sobe.
As Cancelas, Naraío, San Sadurniño
As Cancelas é un lugar da parroquia de Naraío no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (4 mulleres).
Glenn Murcutt
miniatura|dereita|200px|[[Casa Marika-Alderton]] Glenn Murcutt, nado en 1936 en Londres, é un arquitecto británico.
Traxectoria
Estudou arquitectura do 1956 ó 1960 na Universidade de Nova Gales do Sur.
Traballa en Australia onde fai construcións ecolóxicas en harmonía co clima e coa paisaxe usando materiais "simples" (metal, madeira, vidro,...). Murcutt refírese á súa técnica coma funcionalismo ecolóxico.
Comeza a súa carreira facendo colaboracións no estudo de Ancher, Mortlock, Murray & Wooley en Sydney. No 1969 abre o seu estudo de arquitectura onde traballa só, sen ningún colaborador. Construíu preto de 500 casas privadas, e moitos museos e centros culturais, todos eles na Australia. No ano 2002 recibiu o Premio Pritzker, sendo o primeiro arquitecto australiano en recibir este recoñecemento.
O Pacio, Santa Cristina, Cospeito
O Pacio é un lugar da parroquia de Santa Cristina no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
O Couto, Palmou, Lalín
O Couto é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Músculo opoñente do polgar
Orixínase no tubérculo do trapecio e nas vainas extensoras próximas. Insírese ao longo de todo o primeiro metacarpiano.
Función
Rota e flexiona o primeiro metacarpiano sobre o trapecio, de modo que o dedo queda enfrontado ao resto da man.
Innervación
É innervado pola póla recorrente do nervio mediano.
La Protesta
La Protesta foi o nome de varias publicacións:
Atanasio de Alexandría
Atanasio de Alexandría, nado en Alexandría no 295 e finado na mesma cidade o 2 de maio de 373, foi un relixioso exipcio, arcebispo de Alexandría e recoñecido pola Igrexa ortodoxa e pola Igrexa católica como un dos Pais da Igrexa. Defendeu a fe de Nicea contra o arianismo. Sufriu o exilio ata cinco veces por esta causa. É especialmente venerado pola Igrexa ortodoxa copta de fe monofisita. O Papa copto Shenouda III recibiu de Paulo VI as súas reliquias.
Traxectoria
Tivo unha infancia turbada polas derradeiras persecucións promovidas polo emperador Maximiano contra os cristiáns. Lector e diácono, foi conselleiro fiel do arcebispo de Alexandría Alexandre, a quen acompañou no Concilio de Nicea, onde se proclamou o dogma na divindade do Verbo, do Fillo de Deus, homoousios, da mesma esencia que o Deus Pai, encarnado no home Xesús de Nazaret, salvador da humanidade da escravitude do pecado e da morte. Mais lonxe de acadarse a unidade, as discusións dogmáticas non fixeron senón exacerbarse.
Á morte de Alexandre, no ano 328, foi elixido bispo da cidade máis culta do Imperio romano, onde as disputas teolóxicas acadaban especial virulencia e desorientaban e dividían ao pobo cristián. Ario negaba a divindade do Verbo, para el o Fillo de Deus era unha criatura e, xa que logo, en Xesús falara, amara á humanidade e se entregara á morte, non Deus mesmo, senón un mediador creado por El.
Con teimosía, Atanasio decidiu extirpar estas ideas da súa Igrexa, mediante a predicación e a disciplina do clero do seu bispado. O Emperador Constantino que convocara Nicea, acabou buscando o favor dos arianos e impuxo á Igrexa de Alexandría a orde de permitir as actividades eclesiásticas de Ario. Atanasio foi inflexíbel, contestou que isto era entrar en contradición co pronunciado nun concilio e que ameazaba a fe do pobo crente.
Para Atanasio a Igrexa vivía da adhesión a Xesucristo vivo, verdadeiro Deus e verdadeiro home, e non de doutrinas morais ou de especulacións filosóficas ou cósmicas. Deste xeito, entra nun frenético labor teolóxico que ten como finalidade desactivar a forza argumental e espiritual dos seus adversarios. As súas predicacións en grego e en copto propiciáronlle a adhesión das xentes sinxelas da súa comunidade.
Os inimigos de Atanasio eran persoeiros da Corte imperial e urdiron un xuízo contra el. Atanasio desafiounos non presentándose perante o tribunal. Acusado de gravar a produción de liño, de non ter a idade canónica cando fora proclamado bispo e dos máis diversos vicios e delitos, viuse envolto en difamacións nun concilio en Tiro. Cando ía ser arrestado, conseguiu escapar embarcado, pero para volver a expoñerse na defensa do seu ideal.
Nas rúas de Constantinopla, reapareceu de súpeto para encarar ao propio emperador, quen foi incapaz de enfrontarse á súa impetuosidade. Desacostumado a un desafío destemido, devolveulle o seu favor.
Novamente desterrado, a súa popularidade de santidade, bondade e coraxe, acabou por debilitar a autoridade moral do emperador, quen tivo que pregarlle ata tres veces que se presentase perante el. Atanasio saíu desta proba fortalecido no seu prestixio, foi recibido no sínodo de Xerusalén e volveu aclamado á súa cidade.
Constancio acabou reunificando o Imperio no ano 353. Co gallo dunha acusación de alta traizón, o exército imperial intentou capturar a Atanasio quen, con grande apoio popular, conseguiu fuxir de novo.
Aínda que non contraatacou con calumnias e difamacións, Atanasio foi duro nos seus cualificativos. Tendo como acusadores aos aduladores do emperador, el non dubidou en atacar ao propio Constancio directamente como o emperador da herexía, e aos seus conselleiros dirixiulles duros epítetos pero sen caer nas falsas imputacións, tal como el as sufría. A súa dialéctica cinguiuse ao nivel dunha, certamente apaixonada e contundente, disputa teolóxica e pastoral. Atanasio afirmou tallante que: a Igrexa non é asunto do emperador. E hai quen ve nel un dos precursores na defensa da liberdade da comunidade eclesial fronte a un concepto omnímodo do poder na antigüidade. Tampouco se perturbou polas vacilacións do bispo de Roma Liberio temoroso de enfrontarse ao poderoso partido ariano e cómplice da expansión da herexía.
No ano 362 subía ao poder un emperador inimigo do cristianismo e partidario da restauración do paganismo Xuliano o Apóstata. Atanasio negouse a colaborar no que para el era a volta á idolatría e novamente foi desterrado, abandonando a cidade entre o adeus dunha desconsolada multitude que ameazaba cun levantamento violento. A esta calmouna e consolouna dicindo que a súa nova marcha era unha nube pasaxeira, como así foi, pero o novo emperador Valente volveríao a desterrar unha vez máis chegando a sumar en total 17 anos de desterro que non conseguiron dobregar a súa tenacidade.
Ensinanzas
Toda a obra de Atanasio pode concentrarse nesta frase súa extractada: O Verbo de Deus, apiadado da raza humana, compadecido da nosa debilidade, condescendente coa nosa corrupción, non aceptando que a morte dominase sobre nós, para que non perecese o que comezara e para que non fose inútil a obra do Pai, tomou un corpo, un corpo que non é diferente ao noso... O Verbo fíxose home para que nos fixésemos Deus; fíxose visíbel polo seu corpo para que teñamos unha idea do Pai invisíbel; aturou as aldraxes para que teñamos parte na inmortalidade.
Atanasio atribuíu tamén calidades divinas ao Espírito Santo, facendo progresar, xunto con Basilio o Grande a configuración dogmática do misterio da Santa Trindade. Se o Pai é fonte e luz e o Fillo río e resplandor, o home bebe e é alumado polo Espírito (Carta a Serapión).
O seu relato sobre a vida de Antón Abade, supuxo un pulo decisivo do monacato. O seu retrato do monxe exipcio como un home avezado nas loitas contra Satán, admirado pola súa bondade, humildade equilibrio e ascetismo e como vencedor de todas as tentacións demoníacas: a gloria, o poder, a luxuria, a anguria, a tristura e a desesperación, fixeron del unha das figuras claves do cristianismo popular.
Pan (Dragon Ball)
Pan (パン) é un personaxe de ficción do manga e anime Dragon Ball Z e Dragon Ball GT. É humana aínda que ten ascendencia dos Guerreiros do espazo.
Historia
Pan é filla de Videl e Son Gohanda, e polo tanto, é neta de Son Goku e do Señor Satán. É moi forte pero non resulta estraño xa que tanto o seu pai como o seu avó paterno son guerreiros moi poderosos, e ademais a súa nai Videl é unha experta practicante das artes marciais.
O seu nome provén dun xogo de palabras de Akira Toriyama, de Pan, unha deidade grega cuxa aparencia inspirou a concepción do Diaño na mitoloxía xudeu-cristiá, o cal corresponde de igual forma ó costume de poñer nomes relacionados cos demos por parte da súa liña materna (Videl que é un anagrama de "Devil", Mr. Satan).
Aparentemente Pan naceu sen rabo, ó igual que o seu tío Son Goten e os descendentes de Vexeta, Toranks e Bra. Isto débese a que Akira Toriyama, autor de Dragon Ball, non viu necesaria esta característica para a trama así como a utilizou con Son Gohanda, o seu pai, e por tanto, tamén eliminou a transformación a Ōzaru. Porén, os rabos volveron a retomarse cando Toei Animation quixo xustificar ós Ōzaru Dourados e o nivel de Super Saián 4.
Ademais, Pan nunca desenvolveu ningún grao de Super Saián, transformación que os demais mestizos da raza dos Guerreiros do espazo si acadaron, menos Bra que non se interesaba nas loitas. Akira Toriyama explicou no seu momento que se viu contrariado co concepto dunha muller Súper Guerreira, pois os trazos característicos dun saián son propiamente masculinos e por iso decidiu excluír ás mulleres desta transformación.
Iguana mariña
A iguana mariña (Amblyrhynchus cristatus) é unha especie de réptil escamoso da familia Iguanidae. É a única especie do seu xénero.
Especie endémica das illas Galápagos, habita as costas rochosas deste arquipélago ecuatoriano, aínda que é posible velas en mangleiros e praias. É o único lagarto moderno que depende do medio ambiente mariño, alimentándose case en exclusiva de algas mariñas. Para alimentarse é quen de nadar no mar, pero esta actividade só é realizada polos machos adultos posto que son de maior tamaño; as femias e as crías aliméntanse cando baixa a marea e as algas quedan ó descuberto. Como resultado da súa alimentación, deben librarse do exceso de sal que inxeren, excretando sal concentrado en forma de cristais dende unha glándula do sal.
Subespecies
Recoñécense as seguintes subespecies:
Cabo de Torres
250px|miniatura|Vista do cabo desde o faro. O cabo de Torres (en asturiano: Cabu Torres) é un cabo situado na costa do mar Cantábrico, máis concretamente na zona occidental do concello de Xixón, no principado de Asturias. Dista uns 7 km da cidade de Xixón e é o saínte costeiro máis importante de todo o concello.
En 1923 constrúese o faro, que foi recentemente rehabilitado ao pasar a formar parte do denominado Parque Arqueolóxico Natural da Campa Torres, e no que se creou unha biblioteca arqueolóxica sobre a historia do mesmo e dos demais faros da costa asturiana.
Nunha ampla chaira que existe no mesmo atopáronse os restos dun antigo asentamento ástur-romano, o Castro de Noega.
Rayón, Estado de México
Rayón é un concello do Estado de México, no México. Limita coas municipalidades mexicanas de San Antonio la Isla, Tenango del Valle, Texcalyacac e Calimaya. A súa área é de 23,40 km², e a súa poboación era de 12.748 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal é Santa María Rayón.
Barroso
O topónimo galego Barroso pode referirse a:
Erbo de Arriba, Palmou, Lalín
Erbo de Arriba é un lugar da parroquia de Palmou, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
El Heraldo de Puente-Caldelas
El Heraldo de Puente-Caldelas foi un periódico editado en Ponte Caldelas entre 1915 e 1916.
Historia e características
Continuación de El Explorador de Puente-Caldelas e subtitulado Revista mensual dedicada a los hijos de este distrito, apareceu en xaneiro de 1915. Dirixida por Víctor Fraiz Villanueva. Incluía información local, biografías, poesía e artigos sobre actividades ao aire libre. Cesou a súa edición en xullo de 1916.
Plus ultra
dereita|150px|miniatura|Lema Plus ultra no Concello de Sevilla miniatura|dereita|150px|Escudo de [[España co lema Plus ultra ao redor das Columnas de Hércules]] Plus ultra é unha locución latina que significa "Máis aló" e é o lema de España.
Orixe
Foi Carlos I de España (tamén coñecido como Carlos V do Sacro Imperio Romano Xermánico), quen o utilizou como o seu lema persoal como expresión do dinamismo do novo Imperio español.
Segundo os estudos de Earl Rosenthal, o lema provén da influencia do médico e conselleiro persoal de Carlos V, o humanista milanés Luigi Marliano. Este aconsellou ao novo duque e futuro emperador en 1515, cando acadou a súa maioría de idade e foi proclamado Gran Mestre da Orde do Vélaro de Ouro, poñer baixo a súa oficina o lema latino Plus ultra.
Exploración marítima
Este lema empregouse para animar aos navegantes a desafiar e esquecer a antiga advertencia da mitoloxía grega, segundo a cal Hércules puxera dous piares no Estreito de Xibraltar, e críase que eran o límite do Mundo, a última fronteira que os navegantes do Mediterráneo podían alcanzar. Era o Non Terrae Plus ultra (Non existe terra máis aló) en referencia tamén a Fisterra, pero este lema perdeu o seu poder simbólico a raíz de que Cristovo Colón chegase ás Indias Occidentais cruzando o océano Atlántico en 1492.
Lema
Desde entón, este foi o lema de España, a excepción de Unha, Grande e Libre, lema do franquismo. No actual escudo constitucional, o lema vén escrito ao redor das dúas Columnas de Hércules.
Vilafranca, Castelló
250px|thumb|Vista de Vilafranca Vilafranca (en castelán e tamén oficial: Villafranca del Cid) é un municipio da Comunidade Valenciana, situado na provincia de Castelló, na comarca do Alt Maestrat. A súa poboación residente é de 2.352 habitantes (INE 2014).
Aspartamo
dereita|200px|miniatura|Fórmula do aspartamo. O aspartamo ou aspartame, descuberto en 1965 por J.P. Schlatter, é o nome dun edulcorante artificial, que non pertence ó grupo dos carbohidratos. Quimicamente é o Aspartil-fenilalanina-1-metil éster; un ester metílico do dipéptido formado a partir dos aminoácidos ácido aspártico e fenilalanina. Denominado na industria alimentaria coas siglas E-951.
Vilafranca, Castelló
A súa economía baséase na industria téxtil.
Aspartamo
É totalmente metabolizado polo organismo, e a súa hidrólise dá lugar a ácido aspártico, metanol e fenilalanina.
Os medios ácidos, como os zumes de froitas (pH comprendidos entre 3 e 5) e as bebidas de cola (p < 3) ocasionan a descomposición da molécula de aspartamo. O aspartamo descomponse en medio acuoso e quente, dando metanol e dicetopiperazina. Perde dozura cando se somete a temperaturas superiores a 30 °C ou máis baixas de forma prolongada. A inestabilidade ó calor non permite o seu emprego en produtos que necesitan cocción.
É unhas 160 veces máis doce que o azucre común, sacarosa, e posúe un valor enerxético de 4 calorías por cada gramo. Por este motivo, a pesar de ser calórico, as pequenas cantidades en que se emprega fan que o seu valor enerxético resulte inapreciable. O consumo de alimentos que conteñen aspartamo deixa un sabor doce permanente, a diferenza doutros edulcorantes que deixan un regusto amargo.
Emprégase como edulcorante baixo en calorías en: refrescos, zumes, cereais de almorzo, como edulcorante de mesa, gomas de mascar, lácteos, marmeladas, bebidas quentes de chocolate, multivitaminas e en produtos farmacéuticos. Está presente en aproximadamente 6.000 bebidas e alimentos usados en todo o mundo.
A inxesta máxima diaria é de 40 mg/kg. Non produce carie dental. Grandes doses de aspartamo poden resultar tóxicas.
Cortiñas de Abaixo, Corvillón, Cambados
Cortiñas de Abaixo é un lugar da parroquia de Corvillón no concello pontevedrés de Cambados na comarca do Salnés. Tiña 48 habitantes no ano 2010 segundo datos do IGE, dos que 26 eran mulleres e 22 homes, case a mesma poboación que tiña en 2010, cando eran 47 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 33.
Músculo abdutor curto do polgar
miniatura| O músculo abdutor curto do polgar é un músculo do membro superior humano, pertencente á man. Forma parte da eminencia tenar, e está disposto encima do músculo opoñente do polgar. Orixínase nos tubérculos do escafoide e do trapecio e nas zonas adxacentes das vainas flexoras.
Funcións
Abduce o primeiro dedo, principalmente na articulación metacarpofalánxica.
Innervación
O abdutor curto está innervado pola póla recorrente do nervio mediano.
José Alonso de Trelles
José María Alonso de Trelles y Jarén, coñecido co alcume de El Viejo Pancho, nado en Ribadeo o 7 de maio de 1857 e finado en Montevideo o 28 de xullo de 1929, foi un poeta gauchesco uruguaio.
De novo, emigrou asentándose definitivamente en Tala (Uruguai), onde chegou a ter ó seu cargo as publicacións satíricas El Tala Cómico e Momentáneas. As súas achegas literarias máis importantes foron na lírica, que cultivou en xeito de poesía gauchesca, e á que proporcionou a súa obra a través dos semanarios tradicionalistas El Terruño, El Fogón e El Ombú. En 1915 publicou a que é considerada a súa obra insignia, Paja brava, na que fixo recompilación da meirande parte dos seus textos do xénero. Xa maior, foi deputado polo departamento de Canelones.
Primeiros anos
Naceu nunha casa da rúa que hoxe leva como nome o seu alcume, 'Viejo Pancho', na parroquia de Santa María do Campo, no núcleo urbano de Ribadeo. Foi fillo de Vicenta Jarén, de orixe galega, e de Francisco Alonso y Trelles, de orixe asturiana, quen foi docente nunha escola preto de Navia. Na súa infancia viviu uns anos en Asturias, facendo estudos de peritaxe mercantil na mesma Navia. En 1875, con 18 anos de idade emigrou a América, radicándose durante dous anos en Chivilcoy (vila da provincia de Buenos Aires, Arxentina), ata que en 1877 se trasladou primeiro a Montevideo e logo a Tala, localidade situada a 110 km da capital, onde cobrou fama como poeta da vida rural uruguaia.
Mocidade
miniatura|José Alonso y Trelles (dereita) ó pouco de chegar a Tala. O seu primeiro traballo foi de contable nun almacén propiedade de Juan Riccetto. Anos despois casaría coa filla de Ricetto, Dolores.
Nos anos de mocidade tivo moita ascendencia sobre del o mestre rural Joaquín Tejera, a quen chegou por recomendación de Emilio Rodríguez, compañeiro de viaxe á emigración. Tejera prestoulle apoio e facilitoulle traballo como funcionario de correos, e dándolle participación no diario "El Tala", fundado por el e no que tamén actuaban de redactores Servando Paisal, Schickendantz e Klappenbach.
En Tala, durante un tempo foi socio do seu sogro e despois —aconsellado polo seu amigo Pedro Soto, Xuíz de Paz de Tala— decidiu estudar para Procurador e Escribano. Participou de varias entidades de fomento creadas polos veciños, como a primeira "Comisión auxiliar de Tala" (para a que foi designado secretario), ou a "Sociedad Cosmopolita de Socorros Mutuos" da que foi vicepresidente.
Teatro
miniatura|130px|Debuxo de Trelles feito por [[Hermenegildo Sábat Lleó.]] Organizou un grupo de teatro. Nel cumpriu diversos traballos, como director, escenógrafo, apuntador, e autor de varias obras. Polo seu traballo, a cidade de Tala considérao o seu primeiro director teatral.
Entre as obras teatrais escritas por el están: Un drama en palacio, Caída y redención, Colón, Los veteranos, Spion Kook, El falso Otelo, Pepiyo, Idilio fulminante e Juan el Loco, publicado por mediación do poeta Orosmán Moratorio en 1887. A meirande parte destas obras non foi publicada, conservándose só algunhas.
El Tala Cómico
miniatura|130px| "E colgámolo, sí, señor; colgamos ó debuxante deste semanario polo delito de haber colgado el a outros." O 18 de novembro de 1894 fundou a publicación periódica El Tala Cómico, onde foi director e principal colaborador. A revista satírica xurdiu como resposta á necesidade de Trelles de facer unha crítica ás autoridades eclesiásticas e administrativas locais.
Na presentación desta revista, Trelles resumiu así os motivos da súa aparición: