cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lagarteiro das torres
Situación, ameazas e dinámica das poboacións
As flutuacións das poboacións da especie foi sempre grande. Algunhas colonias aparecían, medraban axiña e volvían desaparecer, o que non explica o retroceso sufrido dende os anos 1960, que podería estar relacionado coa loita contra as lagostas migratorias nos seus territorios de inverno e a perda de hábitats, o uso crecente de insecticidas e os cambios climáticos nas áreas de cría. Fálase tamén de problemas relacionados coa endogamia como causantes da desaparición de moitas colonias.
Martin Schmitt
Carreira
Na tempada 2001/2002 unha lesión de xeonllo restoulle capacidade de competir, así e todo nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2002 Salt Lake City gañou unha medalla de ouro por equipos. Nos Campionatos de Esquí Nórdico de 2005 en Oberstdorf conseguiu a medalla de prata en trampolín curto por equipos.
República Federal Popular de Iugoslavia
A República Federal Popular de Iugoslavia (en croata: Federativna Narodna Republika Jugoslavija, en esloveno: Federativna Ljudska Republika Jugoslavija, en macedonio e serbio: Федеративна Народна Република Југославија) foi a denominación oficial de Iugoslavia entre 1946 e 1963, que substituíu á República Democrática Federal de Iugoslavia, e que foi substituído polo de República Federal Socialista de Iugoslavia.
Foi gobernada polo Partido Comunista de Iugoslavia, sendo o Primeiro Ministro Josip Broz Tito. O Partido Comunista de Iugoslavia foi expulsado da Internacional Comunista polas súas críticas a Stalin. Durante a República Federal Popular de Iugoslavia comezáronse a adoptar medidas descentralizadoras, que posteriormente darían lugar ao socialismo autoxestionario, sistema económico que se engloba dentro das experiencias do socialismo de mercado.
Véxase tamén
Федеративна Народна Република Југославија
Vuelta a España 2011
A 66.ª edición da Vuelta a España dispútouse dende o 20 de agosto ata o 11 de setembro, cun percorrido total duns 3.295 kms entre as localidades de Benidorm e Madrid, repartidos en 21 etapas.
O territorio galego acolleu a saída de 3 das etapas, nas localidades de Verín, Ponteareas e Sarria; e 2 das chegadas, na Estación de montaña Manzaneda e en Pontevedra.
O gañador final da carreira foi o cántabro Juan José Cobo.
Selección de equipos
Participaron os 18 equipos de categoría UCI ProTour (xa que por seren de tal categoría tiñen a obriga de competir nas 3 grandes voltas ciclistas), e ademais 4 equipos mais de categoría Profesional Continental.
Presenzas e ausencias
Tralo remate do Tour de Francia 2011, os españois Alberto Contador e Samuel Sánchez anunciaron que non competirián nesta edición da carreira española. O equipo Euskaltel-Euskadi estará liderado por Igor Antón e Mikel Nieve. Os que si correron nesta edición da Vuelta a España foron Vincenzo Nibali (gañador en 2010), Joaquim Rodríguez, Carlos Sastre (gañador do Tour 2008), Denis Menchov (gañador de 2 Vueltas e 1 Giro), Andreas Klöden, Fabian Cancellara, Janez Brajkovic, Bradley Wiggins, Jurgen Van Den Broeck, Vladimir Karpets, Michelle Scarponi, Daniele Bennati, Alessandro Petacchi, Rein Taaramae e Tom Boonen entre outros, ademais do galego David Blanco.
Colexio electoral (local)
Un colexio electoral é un edificio, habitualmente de carácter público, onde se realizan as votacións dunhas eleccións. Os colexios electorais poden acoller varias mesas electorais.
Domus Municipalis
A Domus Municipalis (Casa do Municipio) de Braganza é un edificación de estilo románico, famoso por ser a única edificación románica civil de toda a Península Ibérica.
Colexio electoral (local)
A tipoloxía dos colexios electoral é variada: en Galicia son frecuentes as escolas, casas do concello e demais edificios públicos, pero en lugares pequenos onde non existe esta infraestrutura básica, poden usarse propiedades particulares: garaxes, pendellos etc. No Reino Unido, son frecuentes os colexios electorais localizados en igrexas, porque esas teñen numerosas dependencias anexas destinadas á realización de reunións.
Domus Municipalis
Historia
A construción data do século XII, aínda que sufriu algunha modificación no século XVI. Construída en estilo románico. En 1910 foi declarada monumento histórico.
Alan Moulder
Alan Moulder, nado o 11 de xuño de 1959, é un produtor británico de rock alternativo. Como un dos maiores arquitectos do moderno son británico, Moulder traballou con artistas como Depeche Mode, Gary Numan, The Jesus and Mary Chain, Ride e My Bloody Valentine, así como moitos artistas estadounidenses, incluíndo Nine Inch Nails, A Perfect Circle, The Smashing Pumpkins e Blonde Redhead.
Domus Municipalis
Descrición
É un edificio de planta pentagonal irregular, que se atopa dentro do recinto do castelo ou cidadela de Braganza. É unha construción de dous andares. O inferior, un semisoto, é unha dependencia abovedada e pechada que servía de depósito de auga, imprescindible no caso de asedio.
Alan Moulder
Biografía
Alan Moulder naceu en Boston, Lincolnshire, Inglaterra. Dende unha idade temperá, Moulder tivo interese pola música, escoitando bandas coma Cream, The Beatles e os Bee Gees. A primeiro álbum que mercou foi Electric Warrior de T. Rex, e quedou inmediatamente impresionado coa calidade de gravación dese disco. El uniuse ás súa primeira banda na súa adolescencia e gravou unha demo nun estudo local; foi alí onde se decatou que fora a produción o que lle gustara da gravación de T. Rex, e descubriu que estaba máis interesado na parte técnica da música que en interpretala.
Domus Municipalis
Descrición
O andar superior, con arcos de medio canón e banco corrido de cantería en todo o perímetro, servía de sala de reunión para os edís da cidade, de aí o seu nome de Domus Municipalis. miniatura|235px|esquerda|Interior da Domus Municipalis no centro pódense ver os sumidoiros da cisterna.
Alan Moulder
Biografía
A carreira musical de Moulder comezou realmente a principios dos 80, nos Trident Studios en Londres. Como axudante traballou con influentes produtores coma Jean Michel Jarre, co cal se familiarizou con sons e texturas electrónicas. Nos Trident tamén traballou con Flood, co cal colaboraría habitualmente no futuro. Moulder axudou nunha sesión de gravación de Flood, con The Jesus and Mary Chain, e estes convidárono como técnico de directo, e tamén fixo algunha labores técnicas no seu álbum de 1989 Automatic. A produción do álbum foi eloxiada pola súa combinación de guitarras densas e ruidosas xunto cun son puído e agradale ao oído, e o selo da banda, Creation Records, pronto tivo a Moulder producindo discos para Ride, My Bloody Valentine e Swervedriver.
Elba Pedrosa
Elba Pedrosa Rodríguez, nada en Santa Cruz de Tenerife en 1973, é unha escritora galega en galego e castelán.
Alan Moulder
Biografía
Despois de traballar nos EPs Glider e Tremolo de My Bloody Valentine, a Moulder fóronselle achegando dúas bandas que eran fans dese grupo. En 1992, traballou no álbum Siamese Dream de The Smashing Pumpkins e no Going Blank Again de Ride. E en 1994 traballaría no The Downward Spiral de Nine Inch Nails, que se convertería nun hito dos anos 90.
O seu traballo con Nine Inch Nails permitiulle gravar numerosos álbums para a Nothing Records de Trent Reznor, incluíndo o álbum Prick da banda do mesmo nome ou o álbum de debut de Marilyn Manson, Portrait of an American Family. En 1995, volvería a colaborar con The Smashing Pumpkins, co-producindo con Flood o seu álbum Mellon Collie and the Infinite Sadness.
En 1996 traballou con Moby en Animal Rights e The Cure en Wild Mood Swings, e no ano seguinte faríao novamente con Flood, desta vez no álbum Pop de U2. En 1998 Moulder mesturou o álbum de Monster Magnet Powertrip, e en 1999 volveu traballar con Reznor, co-producindo, mesturando e facendo labores técnicas The Fragile de Nine Inch Nails. Ese ano seguiría outro traballo con The Smashing Pumpkins, Machina/The Machines of God, e no 2000, xunto cun álbum de remesturas de Nine Inch Nails, o debut de A Perfect Circle, Mer de Noms, e o traballo de Monster Magnet God Says No''.
Elba Pedrosa
Traxectoria
Colabora con distintos medios de comunicación. É tamén actriz, bailarina, presentadora de televisión e xornalista. Participou na serie TV El punto frío. Participou na Dirección Creativa de compañías de publicidade e comunicación durante máis de 15 anos.
Alan Moulder
Biografía
No 2005 Moulder produciu a estrea en solitario do líder de The Smashing Pumpkins Billy Corgan, TheFutureEmbrace, e o disco de Nine Inch Nails With Teeth. Ese ano mesturou tamén o álbum de debut de The Killers, Hot Fuss e Any Minute Now de Soulwax.
Un ano despois traballaría novamente con The Killers, co-producindo o seu segundo álbum Sam's Town. Ese ano tamén mesturou Ten Silver Drops de Secret Machines e Movie Monster de Sound Team. Tamén produciu Dying To Say This To You de The Sounds.
Recentemente volveu traballar con Trent Reznor producindo os álbums de Nine Inch Nails Year Zero e Ghosts I–IV. Tamén mesturou o primeiro traballo de Them Crooked Vultures e produciu e mesturou o álbum de Wolfmother Cosmic Egg.
Ø
dereita|200x200px|Øø Ø ou ø é unha vogal utilizada nas linguas dinamarquesa, feroesa, norueguesa aínda que tamén no antigo éuscaro.
Foneticamente soa case como ir en bird ou ur en hurt en inglés, cunha pronuncia non rótica (que non pronuncia a [ɹ] silábica postnuclear, é dicir, a que está en posición de coda). Tamén é semellante á pronuncia do ditongo eu en francés, e ö en alemán, sueco ou turco.
A orixe da letra é a ligadura do ditongo "oe" (a liña horizontal do "e" representada na liña a través de "o") que se converteu nunha letra por si mesma.
En dinamarqués, feroés e noruegués modernos, a letra é unha vogal única (AFI [ø]), e non un ditongo, nin unha ligadura, nin unha variante da letra "O". Como di unha guía turística de Noruega, "non é un 'O' cunha barra, é un 'Ø'!". Nestas linguas pódese escribir ø ou oe se é necesario (en computadoras ou teléfonos non escandinavos).
Ten a súa equivalencia en "Ö" nos alfabetos utilizados en turco, azerí, turcomán, tártaro, finés, sueco, islandés, alemán, estoniano e húngaro.
En dinamarqués (e na escritura conservadora bokmål do noruegués), ø é unha palabra en si que significa "illa".
O símbolo "ø" úsase no Alfabeto Fonético Internacional para indicar o son da letra dinamarquesa e norueguesa, a vogal entre semipechada e media anterior arredondeada.
Chamaecyparis pisifera
Chamaecyparis pisifera é unha especie de conífera da familia das cupresáceas (Cupressaceae), subfamilia das cupresoideas (Cupressoideae), unha das seis incluídas no xénero Chamaecyparis.
Características
As principais características de Chamaecyparis pisiferason:
Distribución
C. pisifera é unha árbore propia do centro e o sur do Xapón, onde se encontra nas isllas de Honshū e Kyūshū.
Descrición
A especie foi descrita en 1844 polos botánicos alemáns Philipp Franz von Siebold e Joseph Gerhard Zuccarini, na páxina 39 do volume 2º de seu traballo Flora Japonica, baixo o nome de Retinispora pisifera.
Pouco despois, en 1847, foi desprazada ao xénero Chamaecyparis polo botanico austríaco Stephan Ladislaus Endlicher, na páxina 64 da súa obra Synopsis Coniferarum.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Chamaecyparis.
O epíteto espoecífico, pisifera, está formado polos elementos do latín científico pisi- e -fera,  derivados do nome latino pisum, "chícharo", e do verbo fero, "levar", respectivamente, coa desiencia -a, indicando feminino, aludindo aos seus diminutos conos ou piñas.
Anan
Anan (阿南市, あなんし, Anan-shi) é un concello da prefectura de Tokushima no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Shikoku e da prefectura, na illa de Shikoku. Ten 279,39 km² de superficie e unha poboación de 76.541 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 274 h/km².
O concello de Anan limita cos concellos de Minami, de Naka, de Katsuura e de Komatsushima.
Chamaecyparis pisifera
Sinónimos
Ademais de polo nome que lle adxudicou Endlicher, que é o actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Partido Socialista Suízo
Este é un dos catro partidos integrados no Consello Federal suízo, no cal ten dous membros permanentes logo da adopción da fórmula máxica en 1959. O partido foi tamén o que defende a causa social con máis fervor, estivo a favor da introdución dos seguros sociais en Suíza e os seguros sociais obrigatorios, os cales continúan sendo unha das súas maiores preocupacións.
Chamaecyparis pisifera
Especies semellantes
Un falso ciprés emparentado con este encóntrase en Taiwán, Chamaecyparis formosensis (falso ciprés de Formosa), do que difire en que os seus conos ovoides son máis longos, de 6–10 mm..
Partido Socialista Suízo
No ano 2008 o número oficial de membros do partido era de 34 000 membros.
Chamaecyparis pisifera
Especies semellantes
Por outra parte, a especie extinta, do eoceno, Chamaecyparis eureka, coñecida por fósiles encontrados na illa Axel Heiberg, no Canadá, pénsase que era moi similar a C. pisifera.
Cultivo e usos
Cultívase no Xapón para aproveitar a súa madeira, que se utiliza para construír palacios, templos, e baños, e para facer cadaleitos, aínda que se valora menos que a madeira da súa parente Chamaecyparis obtusa. A madeira desprende un aroma a limón, ten unha cor clara cun gran dereito, e é moi resistente á podremia.
Tamén unha prezada árbore ornamental moi popular en parques e xardíns, tanto no Xapón como noutros lugares con clima temperado, incluíndo Europa occidental partes de Norteamérica. Un gran número de variedades foron seleccionadas para plantar en xardíns, incluíndo formas ananas, con follas amarelas ou verde azuladas, e formas que conservan as acículas da xuventude; son particularmente populares a variedades de follaxe xuvenil chamada 'Plumosa', e 'Squarrosa' e 'Boulevard'.
Principais variedades
As principais variedades cultivadas desta especie son:
En Galicia
A especie é bastante frecuente en xardíns de Galicia, podéndose ver, como árbore de peueno porte, por exemplo, no parque do Carballiño, o Campus Sur da Universidade de Santiago ou no Burgo das Nacións.
Posíbeis nomes galegos
Segundo as normas para a nomenclatura en linguas vulgares das especies vexetais, que aconsellan dar nomes diferentes ás especies de xéneros distintos, uns posíbeis nomes en galego poderían ser falso ciprés de Sawara ou camecíparis de Sawara.
Fonte da Pía, Insua, Ortigueira
Fonte da Pía é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña seis habitantes (catro homes e dúas mulleres), tres menos ca en 2000.
Luís Borrajo
miniatura|"Muller espida". Escultura de Borrajo. Alameda de Ourense.
miniatura|"Encontro cardinal". Escultura que se amosa na avenida Xoán XXIII, de Santiago de Compostela, deseñada por Julio Camba e esculpida por Luís Borrajo en 1998.
Luís Borrajo Vázquez, nado en Ourense en 1950 e finado o 15 de decembro de 2005, foi un escultor galego que levou a cabo toda a súa produción nun estudio situado na localidade ourensá de Vilardevós.
Traxectoria
Formado en Madrid na tradición construtivista das vangardas históricas. Nos inicios amosa puntos de encontro cos aceiros de Anthony Caro e Eduardo Chillida. Porén, a partir dos anos 80 comeza a empregar a madeira, creando imaxes e aveños da antropoloxía material do labrego galego. O finais dos anos 80 volve ao aceiro industrial.
Borrajo cultivou especialmente a escultura monumental de obra pública. Del salientaron os críticos o seu rigor técnico no dominio da fundición, o corte e a soldadura dos metais. Cualificárono como "un dos representantes da escultura como construción e espazo social, herdeiro dunha tradición que iría de Malevich a Oteiza e Chillida, pasando por Caro, que incorpora o aceiro industrial asociado á estrutura xeométrica da madeira". Salienta o interese de Borrajo polo concepto espacial e a pluralidade de ángulos, o achegamento e o acoplamento de láminas de aceiro oxidado.
Colexio electoral
Co termo de colexio electoral podemos estar a referirnos a:
Reggie Bullock
Reginald Ryedell Bullock, nado o 16 de marzo de 1991 en Baltimore, Maryland, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). Mide 2,01 m e xoga nas posicións de escolta e ala.
Traxectoria profesional
Bullock foi elixido na 25ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Los Angeles Clippers. O 11 de xullo de 2013, asinou o seu primeiro contrato coma profesional cos Clippers. Fixo o seu debut na NBA o 29 de outubro de 2013 contra os Los Angeles Lakers, anotando dous puntos.
O 15 de xaneiro de 2015, Bullock foi traspasado ós Phoenix Suns nun traspaso entre tres equipos que incluía tamén ós Boston Celtics.
O 6 de febreiro de 2019, Bullock foi traspasado ós Los Angeles Lakers a cambio de Svi Mykhailiuk e unha futura elección da segunda rolda do Draft.
O 16 de xullo de 2019, Bullock asinou cos New York Knicks.
O 6 de agosto de 2021, Bullock asinou cos Dallas Mavericks.
Dompierre-du-Chemin
Dompierre-du-Chemin (en Domper-an-Hent, e en galó: Donpièrr) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Serras orientais de Galicia
Características
miniatura|Val do río Ser, nos Ancares. De norte a sur, pódense distinguir varios tramos. O primeiro abranguería a zona que vai do río Eo até o río Sil, e nel estarían as serras de Meira, a do Corno do Cervo, a serra do Mirador, a serra de Follabal, a serra de Liñares, a Uría, Os Ancares, O Courel e mais a serra da Enciña da Lastra. Nun segundo tramo entre o Sil e a depresión de Monterrei estarían localizados o Macizo de Pena Trevinca e máis O Canizo.
Recibe unhas precipitacións elevados, por riba dos 2.000 litros por metro cadrado, e a oscilación das temperaturas entre as diferentes estacións é notábel.
Trabazón, Insua, Ortigueira
Trabazón é un lugar da parroquia de Insua no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 6 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Serra do Corno de Cervo
A serra do Corno do Cervo é unha das serras orientais de Galiza e está localizada no concello da Fonsagrada e arrodeada polos vales do río Rodil e mais os seus afluentes. Nas abas que dan a este río, consérvanse carballeiras que forman parte do espazo coñecido como Carballido.
O punto de maior altura é a Cruz do Pito, con 849 metros sobre o nivel do mar.
Serra do Pousadoiro
A serra do Pousadorio é unha das serras orientais de Galiza, e separa os concellos de Riotorto e A Pontenova. Os ríos Ferreiravella e o Xudán, afluentes do río Eo, circulan polas súas vertentes. A serra está conformada por lousas, areiscas e cristas de cuarcitas.
Voo 3054 de TAM Airlines
O Voo 3054 de TAM Airlines era un servizo doméstico regular de pasaxeiros dende Porto Alegre ata São Paulo, Brasil. O día 17 de xullo de 2007 o Airbus A320-233, con rexistro PR-MBK, que operaba a ruta superou a pista 35L de São Paulo no medio dunha chuvia moderada e esnafrouse contra un almacén de TAM Express, pegado a unha gasolineira de Shell que estoupou como resultado do impacto. Os 187 pasaxeiros e tripulantes a bordo do Airbus A320 morreron, xunto con 12 persoas en terra. O accidente superou o voo 1907 de Gol Transportes Aéreos como peor accidente aéreo da historia de Suramérica, e é o segundo peor accidente dun avión da familia A320, tras o atentado do voo 9268 de Metrojet, un A321-231 que se esnafrou en Exipto en outubro de 2015 con 224 mortes.
Serra do Pousadoiro
A vexetación da zona está composta principalmente de eucaliptos e piñeiros, así como pequenas masas de carballo, sobre todo na parte oeste.
Voo 3054 de TAM Airlines
O accidente foi investigado polo Centro de Investigación e Prevención de Accidentes Aeronáuticos (CENIPA)), cun informe final publicado en setembro de 2009. O CENIPA concluíu que o accidente foi causado por erros cometidos polos pilotos durante a aterraxe en São Paulo.
Serra do Pousadoiro
O punto de maior altitude é o Alto do Pousadoiro, con 666 metros sobre o nivel do mar.
Castronuño
miniatura|[[Igrexa de Santa María do Castelo de Castronuño|Igrexa de Santa María do Castelo de Castronuño.]]
Xeografía
O municipio, situado a unha altitude media de 700 msnm, conta cunha superficie de 124,30 km². Segundo o censo de 2017 tiña unha poboación de 871 habitantes, o que daba unha densidade de	7,01 hab./km² nese ano.
Castronuño localízase ao sueste da provincia valisoletana, equidistante coas provincias de Zamora e de Salamanca.
Popularmente coñécese como a Gran Florida del Duero.
Monumentos e lugares de interese
Castronuño conta cunha importante riqueza paisaxística; lugares, recunchos e edificios que invitan ao visitante a un paseo pola vila. Encravado na Reserva Natural Riberas de Castronuño-Vega del Duero, o municipio conta entre os seus atractivos con este espazo protexido.
Inmunóxeno
Un inmunóxeno é unha substancia que ten a capacidade de inducir a inmunidade humoral ou a mediada por células en lugar da tolerancia inmunolóxica. Ferencik et al. describen un inmunóxeno como un antíxeno completo que está composto dun portador macromolecular e de epitopos (determinantes antixénicos). Ás veces o termo inmunóxeno utilízase intercambiablemente co termo antíxeno, pero o termo antíxeno significa tanto inmunoxenicidade coma tamén a capacidade de reaccionar cos produtos da mesma, como son os anticorpos ou receptores TCR. Ademais, un antíxeno é unha substancia que pode unirse a un anticorpo específico.
A distinción entre eles está na sutil diferenza entre inmuoxenicidade e antixenicidade. A inmunoxenicidade é a capacidade de inducir unha resposta inmunitaria humoral ou celular, mentres que a antixenicidade é a capacidade de combinarse especificamente cos produtos finais da resposta inmune (anticorpos secretados ou receptores de superficie das células T) , cousa que non todos os inmunóxenos poden facer. Deste xeito, todo inmunóxeno pode ser un antíxeno, pero non todo antíxeno é un inmunóxeno.
Enrique Velasco
Enrique Velasco, nado en Pontevedra en 1954, é un escultor galego.
Traxectoria
Comeza a traballar ligado á Escola de Canteiros de Pontevedra. Isto fai que durante os anos 80 só emprega a pedra. Subordina o material á construción de formas xeométricas que xogan coas antinomías positivo-negativo, simetría-asimetría e baleiros-volumes. Posteriormente incorporou o ferro. Logo, dende a segunda metade dos anos 80 incorpora materiais industriais e incluso tecnoloxía. Nos seus últimos traballo reflíctese unha reflexión sobre as posibilidades de integrar pintura, escultura e arquitectura.
Schmitt
Schmitt é un apelido alemán amplamente espallado, lévano entre outros:
Corvera
O topónimo Corvera pode referirse a:
Elisabeth Hauptmann
miniatura|Tumba de Elisabeth Hauptmann Elisabeth Hauptmann, nada en Peckelsheim o 20 de xuño de 1897 e finada en Berlín Oriental o 20 de abril de 1973, foi unha escritora alemá que traballou con Bertolt Brecht.
Traxectoria
Elisabeth coñeceu a Brecht en 1922, ao pouco de chegar a Berlín, e comezou a colaborar con el en 1924, realizou un traballo fundamental para A ópera dos tres reás (1928) traducindo The Beggar's Opera e colaborando decisivamente no texto definitivo da obra de Brecht . Tamén foi a autora principal do texto da comedia musical Happy End (1929) co pseudónimo de Dorothy Lane. Viviu no exilio nos Estados Unidos entre 1934 e 1949. Alí casou con Paul Dessau en 1943. Logo da morte de Brecht en 1956, colaborou coa Suhrkamp Verlag para a publicación das súas obras e traballou como dramaturga para a Berliner Ensemble. En 1977 publicou unha colección das súas propias obras co título de Julia ohne Romeo (Xulia sen Romeo).
Serra do Muradal
A serra do Muradal é unha das serras orientais de Galiza e está unida á serra do Hospital na súa parte norte. Está formada por lousas, xistos e cuarcitas e ten dirección NE-SO.
O punto de maior altura é o Pico do Muradal, con 1.108 metros sobre o nivel do mar.
Carrer da pelota valenciana
miniatura|dereita|300px|Carrer da pilota en Calp ([[Provincia de Alacant|Alacant).]]
Un Carrer da pelota valenciana, en valenciano Carrer de la pilota (rúa da pelota) é un recinto pechado de características semellantes a unha rúa na que se practican as modalidades de xogo da pelota valenciana que historicamente se xogaba nas rúas das comarcas do País Valenciano.
Tradicionalmente estes xogos se practicáronse nunha rúa concreta de cada comarca. Estas teñen en común que son rectilíneas e con nula o escasa pendente, cun ancho variábel entre 6 e 8 metros. Os beirados, balcóns, baixantes, beirarrúas etc. son obstáculos utilizados no xogo en contra do adversario.
O carrer da pelota, recollendo a idea inicial de xogo na rúa non ten unha regulamentación específica en canto a dimensións, dispoñendo tamén dunha anchura variábel e de elementos que dificultan o xogo. Adoitan ser dunha lonxitude entre 50 e 70 metros, un ancho entre 6 e 8, e unha alzada aproximada de 10 metros.
Still Alice
Still Alice é un filme dramático estadounidense dirixido por Richard Glatzer e Wash West que foi estreado no 2014. Está baseado na novela homónima de Lisa Genova. Está protagonizado por Julianne Moore, que interpreta a Alice Howland, unha profesora de lingüística na Universidade de Columbia que é diagnosticada de Alzhéimer. Alec Baldwin intepreta ó seu home, John, e Kristen Stewart, Kate Bosworth e Hunter Parrish fan dos seus fillos, Lydia, Anna e Tom.
Still Alice tivo unha estrea mundial no festival de Toronto o 8 de setembro de 2014. Recibiu a aclamación da crítica, particularmente pola interpretación de Moore, que gañou o Oscar á mellor actriz, o BAFTA á mellor actriz, o Globo de Ouro á mellor actriz de drama e o Critics' Choice Movie Award á mellor actriz
Manolo Paz
Manolo Paz Mouta, nado en Castrelo, Cambados en 1957, é un escultor galego. miniatura|"Menhires", no [[Parque escultórico da Torre de Hércules (A Coruña).]]
Bolómetro
miniatura|Imaxe de bolómetro tea de araña para a medición da radiación do [[fondo cósmico de microondas.]] Un bolómetro (do grego: βολόμετρον "bolometron", ou medidor (-μετρον) de cousas lanzadas (βολο-)) é un instrumento científico empregado para medir a cantidade total de radiación electromagnética que emite un obxecto en tódalas lonxitudes de onda. A medición faise recollendo unha medida da temperatura por un detector iluminado pola fonte emisora a estudar.
Manolo Paz
Traxectoria
Estudou na Escola de Artes e Oficios de Santiago de Compostela e foi mestre na Escola de Canteiros de Poio. De oficio canteiro, nas súas obras traballa mormente o granito galego. Os seus traballos reflicten unha conciencia antropolóxica, que aparece definida na pedra. Á súa vez mostran un paganismo lírico e telúrico propio das vellas culturas, que posteriormente se trasladou ó románico e barroco galego.
No ano 2011 foi nomeado académico numerario da Real Academia Galega de Belas Artes na sección de escultura.
Premios
Recibiu o Premio Cultura Galega das Artes Plásticas en 2011.
Bolómetro
A magnitude bolométrica dunha estrela é a súa luminosidade na totalidade do espectro electromagnético.
Funcionamento
Un bolómetro consiste nun corpo que absorbe calor conectado a un sumidoiro de calor (un obxecto mantido a temperatura constante) ao través dun material illante. Deste xeito calquera radiación externa absorbida polo detector aumenta a súa temperatura por riba da do sumidoiro de calor que actúa de referencia. A radiación absorbida mídese a partir do contraste de temperatura entre o detector e a referencia do sumidoiro.
Tipos de bolómetros
miniatura|esquerda|300px|Plano focal do telescopio BICEP2 que contén unha matriz de 512 bolómetros sensibles á polarización superconductores, algúns dos bolómetros están ampliados na imaxe da pantalla do microscopio. Os bolómetros operan arrefriados a 0,25 Kelvin (uns menos 272,90 graos centígrados) para eliminar o ruído térmico dos detectores.
Os bolómetros pódense clasificar pola súa estrutura en:
Aínda que poden medir a intensidade de calquera tipo de radiación electromagnética, e que na actualidade existen outros dispositivos máis sensibles para medir a meirande parte do espectro lumínico, continúan a empregarse para o estudo das lonxitudes de onda submilimétricas (de 200 µm - 1 mm), por ser os dispositivos máis sensibles de detección. Nestas lonxitudes de onda úsanse bolómetros arrefriados a temperaturas de arredor de 0,1 graos por riba do cero absoluto, tipicamente entre 50 e 300 milikelvin (100 millonésimas de grao Celsius, equivale a captar dende a Terra a calor desprendida por unha cafeteira situada na Lúa).
Exemplos de bolómetros empregados en astronomía submilimétrica: O Observatorio Espacial Herschel, o Telescopio James Clerk Maxwell, o Observatorio estratosférico de Astronomía Infravermella (SOFIA), os empregados no instrumento de alta frecuencia do satélite  Planck, os empregados no telescopio BOOmerANG, os dos telescopios BICEP1 e BICEP2.
Gedeón
miniatura|Portada do número 1 de Gedeón (ilustración de Joaquín Moya). Gedeón foi unha revista satírica de carácter conservador publicada na cidade española de Madrid entre 1895 e 1912.
Traxectoria
Na súa creación participaron 3 colaboradores da revista Blanco y Negro: Luis Royo Villanueva, Francisco Navarro Ledesma escritor e importante cervantista que foi o responsable da súa liña ideolóxica e José Roure Mezquiriz, que foi o seu primeiro director.
O primeiro número da revista apareceu o 14 de novembro de 1895 e mantivo unha periodicidade semanal até o 13 de outubro de 1912 en que rematou a súa publicación. Foi clasificada dentro do seu xénero como de forte «intencionalidade política».
Os principais obxectivos da sátira e crítica política da publicación foron o Partido Liberal e o Partido Socialista Obreiro Español. Dende novembro de 1898 e até xaneiro de 1899, a revista foi suspendida por publicar unha ilustración caricaturizando a distintos membros do Partido Liberal, aínda así seguiría emitindo números baixo o título de «Calínez».
Nela colaboraron debuxantes como Pedro Antonio Villahermosa «Sileno», Joaquín Moya, Manuel Tovar, Francesco Sancha Lengo, Beira, Joaquín Xaudaró ou Ramón López Montenegro. En 1904 foi adquirida por Rodrigo de Figueroa e Torres e finalmente, en 1909, por Torcuato Luca de Tena. Dende ese momento vencellada a empresa deste, Prensa Española, e desaparecendo como publicación independente en 1912 posto que a incorporou a unha nova cabeceira chamada Ecos, que só durou cinco meses polo que,finalmente, foi incorporada como suplemento dominical do diario ABC.
O modelo de prensa satírica centrada na política terá continuidade na revista El mentidero (1913-1921).
Congreso Nacional Africano
miniatura|Bandeira do CNA. O Congreso Nacional Africano (CNA, en inglés African National Congress, ANC ) é un partido surafricano que se fundou o 8 de xaneiro de 1912 en Bloemfontein co nome de Congreso Nacional Nativo Surafricano co obxectivo de defender os dereitos da maioría negra, entre os fundadores salienta o poeta Sol Plaatje e John Dube o seu primeiro presidente pero o seu dirixente máis coñecido foi Nelson Mandela. En 1923 mudou ao seu actual nome e a partir de 1948 tivo un papel destacado na loita contra o apartheid. Desde o establecemento da democracia en 1994 é o partido do goberno, apoiado nunha alianza tripartita na que tamén entran o Congreso de Sindicatos de Suráfrica (Congress of South African Trade Unions - COSATU) e o Partido Comunista de Suráfrica (South African Communist Party- SACP). Forma parte da Internacional Socialista.
-75
Outros
Historia ano a ano
Consorcio Audiovisual de Galicia
O Consorio Audiovisual de Galicia foi unha entidade pública ao servizo ao sector audiovisual galego para que este poida desenvolver os seus obxectivos co máximo rigor, así como para impulsar a súa integración competitiva no sector audiovisual nacional e internacional. A Xunta de Galicia disolveuno en febreiro de 2012, traspasando a súa xestión á Axencia Galega das Industrias Culturais.
Orixe
O Consorcio tivo a súa orixe na Lei 6/1999, do 1 de setembro, do Audiovisual de Galicia, que prevé no seu artigo 9 que, para a potenciación institucional das accións tendentes ao desenvolvemento do sector audiovisual de Galicia, as administracións e entidades interesadas han convir a constitución do Consorcio Audiovisual de Galicia.
Así, o 16 de outubro de 2001, a Xunta de Galicia, a través da Consellería de Cultura, Comunicación Social e Turismo e da Consellería de Economía e Facenda, a Compañía de Radiotelevisión de Galicia e as 4 Deputacións Provinciais galegas acordaron a constitución do mesmo.
Galeuzca (revista)
miniatura|N.º 4, 1945. Galeuzca foi unha publicación do exilio, en lingua castelá, editada en Buenos Aires de agosto de 1945 a xullo de 1946, sumando un total de doce números.
Consorcio Audiovisual de Galicia
Orixe
O Consello da Xunta de Galicia, na súa reunión do 17 de outubro de 2002, aprobou o Decreto 294/2002 (DOG nº 208, do 28 de outubro), polo que se constitúe e se regula a composición e as funcións do Consorcio Audiovisual de Galicia e, finalmente, o 21 de novembro de 2002 levouse a cabo a sesión constitutiva do citado Consorcio, entidade de dereito público de carácter interadministrativo, con patrimonio e personalidade xurídica propia e co fin primordial de contribuír ao desenvolvemento e á consolidación do sector audiovisual en Galicia.
Galeuzca (revista)
Historia e características
Levou o subtítulo de "Galiza-Euzkadi-Catalunya. Revista mensual" e nela colaboraron destacados intelectuais e políticos exiliados do réxime franquista residentes en diversas partes do mundo, como a propia Arxentina, México, Londres, París, Nova York ou Chile. Entre eles estaban: Alfonso Rodríguez Castelao, Antón Alonso Ríos, José Núñez Búa, Manuel Portela Valladares, Rodolfo Prada, Nicolau D’Olwer, Francisco Elías de Tejada, Manuel de la Sota Arbuto, Pere Mas Perera, Manuel Serrat Moret, Carlos de Baraibar, Francisco de Basterrechea, A. de Sousa Gomes, Joaquín Xirau, Jesús María de Leizaola Sánchez e Ildefonso Gurrutxaga.
Consorcio Audiovisual de Galicia
Orixe
Posteriormente, o Consello da Xunta, na súa reunión do 2 de marzo de 2006, aprobou o Decreto 38/2006 (DOG nº 49, do 10 de marzo), polo que se modifica o Decreto 294/2002. Finalmente, a Secretaría Xeral de Comunicación, o 15 de xuño de 2006, resolveu dar publicidade á modificación dos estatutos do Consorcio Audiovisual de Galicia, publicados no DOG nº 128, do 4 de xullo.
Galeuzca (revista)
Historia e características
No derradeiro número publicouse a intención de proseguir a edición dende Francia con motivo do desprazamento alí de moitos colaboradores, cousa que nunca chegou a suceder.
Consorcio Audiovisual de Galicia
Obxectivos
O obxectivo do Consorcio Audiovisual de Galicia é a potenciación institucional das accións tendentes ao desenvolvemento do sector audiovisual de Galicia.
Galeuzca (revista)
Reedicións
En 1976 Xesús Alonso Montero publicou unha antoloxía en Akal, Madrid, e ao ano seguinte foi reeditada completa en Durango, Biscaia, por Leopoldo Zugaza e Alejandro Finisterre, nun só volume, en formato facsimilar.
Consorcio Audiovisual de Galicia
Obxectivos
Son finalidades específicas do Consorcio:
Golfiños de auga doce
miniatura|250px|[[Pontoporia blainvillei, do Río da Prata.]] Co nome de golfiños de auga doce ou golfiños de río coñécense varias especies de cetáceos odontocetos que, a diferenza dos golfiños (ou golfiños oceánicos, como se coñecen adoito na bibliografía), teñen o seu hábitat en estuarios e cursos fluviais.
Estes particulares golfiños está englobados en tres superfamilias Platanistoidea, Inioidea e Lipotoidea, e actualmente son cinco especies (ou catro, de consideramos extinta a Lipotes vexillifer).
Os golfiños do xénero Orcaella, que ocasionalmente poden verse nas aguas doces dalgúns ríos do sueste asiático, como o Mekong ou o Irauadi, non son propiamente golfiños de río, senón membros da familia dos delfínidos, é dicir, golfiños oceánicos.
Especies modernas
miniatura|250px|[[Inia geoffrensis, do río Amazonas.]] miniatura|250px|[[Lipotes vexillifer, do río Yangtzé.]]
Cesuris, Cesuris, Manzaneda
Cesuris é un lugar da parroquia de Cesuris, no concello ourensán de Manzaneda na comarca de Trives.
Llamas de la Ribera
Llamas de la Ribera é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 942 habitantes (INE 2011).
A Cebola de Abaixo, O Allo, Zas
A Cebola de Abaixo é un lugar da parroquia do Allo no concello coruñés de Zas na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Dourdain
Dourdain (en Dourdan, e en galó: Dórdaen) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Serra de Follabal
O seu punto de maior altura é Penas Apañadas, con 1.203 metros sobre o nivel do mar.
Dornelas
O topónimo Dornelas pode referirse a:
Ultreya (revista)
Ultreya foi unha revista editada en Santiago de Compostela entre 1919 e 1920.
Historia e características
Subtitulada ''Revista quincenal de Cultura Galaica. Arte, literatura, historia, sociología'', apareceu o 1 de maio de 1919. Estaba dirixida por Armando Cotarelo Valledor. No consello de redacción figuraban Salvador Cabeza de León, Salustiano Portela Pazos, Antonio García Varela e Manuel Vidal Rodríguez. Entre os seus colaboradores estaban Juan Barcia Caballero, Pablo Pérez Costanti, Avelino Gómez Ledo, Xesús Carro, Fermín Bouza Brey, Constante Amor Neveiro, Francisco Esmorís Recamán e Celestino García Romero. Cesou a súa publicación co número 23/24, correspondente ao 15 de xullo de 1920.
Thomas Jefferson National Accelerator Facility
O seu equipamento principal é o acelerador de electróns CEBAF (Continuous Electron Beam Accelerator Facility), formado por dúas seccións rectas paralelas de 1,4 km de longo, constituídas de cavidades aceleradoras e de dous arcos unindo estas seccións. Está soterrado a oito metros baixo terra. O equipo dedícase principalmente aos estudos sobre a estrutura e a espectroscopia dos hadrons, en particular dos nucleons.
Kosmos 265
Kosmos 265 (Космос 265 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 18, foi un satélite artificial soviético lanzado o 7 de febreiro de 1969 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 265 foi o décimo oitavo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o décimo sétimo lanzado con éxito tralo fracaso do lanzamento do segundo membro da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 265 foi inxectado nunha órbita inicial de 485 km de apoxeo e 283 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 91,8 minutos. Reentrou na atmosfera o 1 de maio de 1969.
Paco Pestana
Paco Pestana Díaz, nado en Peredo (Castroverde) o 25 de xullo de 1949 e finado en Lugo o 11 de outubro de 2021, foi un escultor galego.
Traxectoria
Inspirado nas vivencias rurais, que exterioriza cunha gran carga de intelectualidade urbana; que ó final transcribe en evocación surrealista. Traballa con madeira. Inventa iconografías, na que a evocación totémica e ritual é abondosa.
-489
Outros
Historia ano a ano
Raspall
dereita|miniatura|250px|Partida de raspall na Llosa de Ranes dereita|miniatura|250px|Pelota de vaqueta
O raspall (tamén coñecido coma raspot o raspallot, en galego cepillo) é unha modalidade da pelota valenciana de estilo directo é que se caracteriza sobre todo polo feito de que non se xoga por riba, é dicir, non importa o número de botes que efectúe a pelota. As súas regras esixen ao xogador un grande esforzo, xa que decotío deberá de xogar inclinado para golpear a pelota a ras de terra.
Ademais, con leves diferenzas polo terreo de xogo, pódese xogar tanto na rúa coma nun trinquet. O considerado como A catedral do Raspall é o trinquet El Zurdo de Gandia. Esta modalidade é a única, xunto coa de Escala i corda, que conta con xogadores profesionais. É moi disputada nas comarcas sitas ao sur do río Xúcar, como poden ser Vall d'Albaida, Safor, Costera, a Marina Alta ou a Marina Baixa, aínda que tamén é popular na Ribera Baixa.
Material de xogo e pelota
No Raspall hase de xogar cunha pelota de vaqueta, que é unha pelota dura e pesada, polo que a protección das mans debe coidarse atendendo tanto ao rendemento como á comodidade.
Ademais, coma no resto de modalidades, os equipos visten de vermello ou de azul, sendo o vermello a cor asignada aos máis fortes ou favoritos nas apostas.
Regulamento
dereita|miniatura|250px|Saque miniatura|dereita|250px|Partida de Raspall no [[Carrer da pelota valenciana|carrer]]
Aínda cando tamén hai competicións man a man (partidas individuais, 1 contra 1), normalmente xógase ao Raspall en equipos de 2 ou 3 compoñentes. Pode darse o caso de xogar dous contra tres se se presupón que os dous son de maior calidade que os outras tres, os cales compensan a menor calidade con maior ocupación da cancha (en caso de xogarse nunha rúa, este deberá medir entre 70 e 75 pasos, e a cada extremo haberá a línia de quinze (liña de quinze) que limitará o terreo de xogo).
As partidas de Raspall xóganse a 25 tantos (en trinquet) ou a 40 tantos (no carrer), contabilizados de 5 en 5, cada un deles denominado joc (xogo) (por tanto, gaña quen consegue 5 xogos). Cada joc consiste en catro quinzes (15, 30, val e joc). O empate a 15 denomínase quinzens, o empate a 30 denomínase a dos, e, a diferenza da escala i corda, non se resta ningunha quinze se se empata a val. Quen gaña o val, gaña o joc e suma 5 tantos. Así até chegar un dos dous equipos a 25.
Os equipos, un fronte ó outro, xogarán a enviarse mutuamente a pelota dun só golpe de man tentando de dificultar a tarefa do outro equipo até que un dos dous non a faga adiantar (falta dun, e por tanto, quinze do outro), ou o envío a un lugar onde non se poida volver (quinze directo). Estes recunchos son a llotgeta e as galeries (se se xoga nun trinquet), ou logo da liña de quinze do equipo rival (se se xoga no carrer).
Unha metade do carrer (ou trinquet) é denominada do traure (saque), e a outra do rest (resto), aínda que non están separadas por ningunha raia ou rede. O quinze comeza coa sacada, que nun trinquet faise pegando un bot a pelota no dau, e no carrer pegando un bote a pelota nunha laxa na línia de quinze. Non importa se a pelota vai rodando ou pega varios botes, agora ben, se (no trinquet) a pelota rebota no frontó (frontón) do rest deber volverse ao primeiro bote (se non pegase ningún) ou no aire (se xa botara).
Se a pelota vai onde está o público do lateral do carrer (ou ás escaleiras nun trinquet), a pelota quedará inmediatamente parada, iso é, colocarase no medio do carrer (ou trinquet) á altura onde se parou e se raspará a pelota dende aí, en caso de xogarse na rúa deberase golpear coa man mala. Así pois, non é nada conveniente que se pare a pelota, posto que o outro equipo poderá tirala facilmente ao fondo do carrer ou ás galeries do trinquet.
Público
dereita|miniatura|250px|Partida de Raspall en Callosa d'En Sarrià Unha das características da pelota valenciana é a proximidade do público ao xogo, até incluso estando no medio. Cando se xoga no carrer, o público está nas beirarrúas e nos dous extremos da rúa.
No trinquet, poden escoller onde sentarse. Os máis prudentes poderán ver a partida dende as galeries e os máis valentes poderán sentar nas llotgetes. Pero a maioría do público senta nas escaleiras. No Raspall o público sabe que os pilotaris non van enviar a pelota ás escaleiras, así que séntense seguros. Senta, pois, todo ao longo das escaleiras.
Provincia de Tui
miniatura|Provincia de Tui coas súas xurisdicións en 1753. miniatura|Mapa do partido de Tui de Juan Quintana, 1807. A provincia de Tui foi unha das sete (primeiro cinco) en que estivo dividida Galiza na Idade Moderna, ata a nova división provincial de 1833, en que pasou a ser integrada na nova provincia de Pontevedra, onde actualmente conforma o seu territorio máis meridional. Foi das dúas últimas en ser creadas, aparecendo arredor de 1550. A súa capital era a cidade episcopal Tui.
Límites
Os límites non coincidían coa diocese de Tui, que abranguía localidades ourensás e portuguesas.
Voo 17 de Malaysia Airlines
O voo 17 de Malaysia Airlines (MH17/MAS17) foi un voo internacional regular de pasaxeiros entre Ámsterdam e Kuala Lumpur que foi derrubado o 17 de xullo de 2014 mentres sobrevoaba o leste de Ucraína. O avión caeu preto de Hrabove no oblast de Donetsk, Ucraína, a unha 40 quilómetros da fronteira con Rusia. Os 283 pasaxeiros e 15 tripulantes a bordo do Boeing 777-200ER morreron. O accidente ocorreu na zona do conflito da insurxencia Donbass que se estaba a producir nese momento. Esta ruta foi probablemente elixida para aforrar combustible. Foi o segundo avión perdido por Malaysia Airlines en 2014 despois da desaparición do voo 370 o 8 de marzo.
Provincia de Tui
Cidades
As localidades máis importantes foron, en principio, Tui, que era e é sé episcopal, A Guarda,Baiona e Redondela; desde o século XVIII comeza a destacar Vigo.
Jena
miniatura|250px|Panorámica da cidade
Provincia de Tui
Subdivisións
A provincia estaba dividida en xurisdicións (Tui, Vigo, Fragoso, Tomiño, Gondomar, Tebra, Baiona e Miñor, Redondela e Reboreda, Valadares, Salvaterra, Crecente, Arbo, Achas etc) e algúns coutos (Goián, Picoña, Entenza, Parderrubias, Saxamonde, Zamáns etc).
Valor administrativo
Como nos demais casos das antigas provincias, non tiñan as funcións administrativas que lles foran adxudicadas desde o período liberal. Un valor era fiscal, para repartir os impostos, que se pagarían a través da cabeza da provincia. Un segundo era representativo, pois os deputados para a Xunta de Galicia, repartíanse segundo esas mesmas cabezas provinciais.
Jena
Jena é unha cidade do centro-leste de Alemaña, no Land de Turinxia, situada no val do río Saale e rodeada de montañas calcarias e bosques. Está a 250 km do sur de Berlín, 370 km ao noroeste de Múnic e a 20 km ao leste de Weimar.
Voo 17 de Malaysia Airlines
A responsabilidade da investigación foi delegada á Dutch Safety Board (DSB) e ao equipo de investigación conxunto liderado polos neerlandeses (JIT), que concluíu que o avión fora derrubado por un mísil Buk terra-aire lanzado dende territorio controlado por separatistas pro-rusos en Ucraína. Segundo o JIT, o Buk usado procedía orixinalmente da 53ª brigada de foguetes antiaéreos da Federación Rusa, fora transportado dende Rusia o día do accidente, foi disparado dende un campo nunha zona controlada polos rebeldes e o lanzador regresou a Rusia despois de que fose usado para derrubar o MH17. Baseándose nas conclusións do JIT, os gobernos dos Países Baixos e Australia responsabilizan a Rusia polo despregue do mísil e están tomando medidas para responsabilizala formalmente.
Corvera, Murcia
miniatura|Situación de Corvera no concello de [[Murcia.]]
Corvera é unha pedanía do concello de Murcia, na Rexión de Murcia. Atópase a 20 km de Murcia e sitúase a unha altitude media de 270 metros sobre o nivel do mar.