cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DELAG
Servizo transatlántico
En setembro de 1928 DELAG comezou a operar o exitoso dirixible ríxido LZ 127 Graf Zeppelin, que realizou voos transatlánticos sen escalas regulares antes de que os avións tivesen alcance suficiente para cruzar o océano sen paradas. Para a primeira viaxe transatlántica de DELAG o Dr. Eckener comandou o Graf Zeppelin deixando Friedrichshafen o día 11 de outubro de 1928 ás 07:54 e chegando ao aeródromo Lakehurst, en Nova Jersey, o 15 de outubro. En 1931 o Graf Zeppelin comezou a ofrecer voos regulares de pasaxeiros entre Alemaña e Suramérica que continuaron ata 1937. Durante a súa carreira o Graf Zeppelin cruzou o Altántico Sur 136 veces. En 1936 entrou en servizo o dirixible Hindenburg que cruzou exitosamente o Atlántico 36 veces antes de incendiarse en Lakehurst o 6 de maio de 1937.
Evolución
En 2001 creouse unha compañía tamén co nome Deutsche Zeppelin Reederei como subsidiaria de Zeppelin Luftschifftechnik GmbH (ZLT). Opera os dirixibles Zeppelin NT dende Friedrichshafen no lago Constanza, principalmente para voos turísticos por Alemaña.
Condado de Grajewo
thumb|dereita|200px|Localización do condado de Grajewo no [[voivodato de Podlaquia.]] O condado de Grajewo (en powiat grajewski) é un condado do voivodato de Podlaquia, no nordeste de Polonia. Foi creado o 1 de xaneiro de 1999 como resultado das reformas do goberno local en Polonia de 1998. A súa capital e maior vila é Grajewo.
Subdivisións
thumb|right|250px|Concellos do condado de Grajewo. O condado divídese en seis concellos: un concello urbano, dous concellos mixtos, e tres concellos rurais:
Crotone
Crotone é unha cidade e comuna con 61.392 habitantes (2009), capital da provincia de Crotone, na costa oriental de Calabria (Italia) fronte ao Mar Xónico na zona chamada Golfo de Tarento. É coñecida por ser a cidade de Pitágoras e Milón.
Cancións da guerra civil española
Durante o conflito foron cantados por partidarios e combatentes de ambos bandos, os coñecidos como "republicanos" da Fronte Popular e da Segunda República española, e os "nacionais" sublevados comandados polo xeneral Francisco Franco e os seus partidarios (requeté, Falanxe etc.). Moitas delas aínda se interpretan e permanecen na memoria colectiva dos españois, sendo salientable tamén o seu alcance internacional.
Estas cancións servían para levantar a moral nas trincheiras e barricadas urbanas, para difundir mensaxes ideolóxicas, dar motivos e razóns para a loita, potenciar o sacrificio etc. Tamén foron entoadas polos membros das Brigadas Internacionais e as diferentes tendencias ideolóxicas (anarquistas, socialistas, comunistas, liberais, entre os republicanos; fascistas, nacionalistas, católicos e carlistas entre os rebeldes), para identificarse mutuamente segundo a colectividade de orixe ou afinidade política (externamente entre bandos e internamente entre faccións das mesmas).
Foron unha das variadas ferramentas empregadas co mesmo obxectivo, aínda que sen dúbida unha das tres máis destacadas xunto aos carteis e o cine.
Dificultades de identificación
As versións sufriron sucesivas modificacións durante e despois da Guerra Civil.
No primeiro caso por dificultades idiomáticas (miles de milicianos estranxeiros non coñecían o español nin ningunha outra lingua que a lingua materna - polaco, inglés, francés etc.) e cambios segundo as variantes conxunturais.
No segundo, por unha variedade de circunstancias, desde a procura de superación da censura franquista (no caso das cancións republicanas), pequenas e sucesivas variacións na transmisión oral, arranxos para a edición de versións discográficas, utilización noutros contextos sociopolíticos (como nas décadas de 1960 e 1970 en Latinoamérica, fundamentalmente en Chile e a Arxentina), entre outras.
Cancións republicanas
miniatura|135x135px|Bandeira da [[Segunda República Española]]
Cancións socialistas e comunistas
miniatura|135x135px| Emblema do [[Quinto Rexemento ]]
Cancións militares
alt=Bandeira adopta por la tendencia carlista|miniatura|135x135px|A [[Cruz de Borgoña, usada por tropas tradicionalistas e requetés carlistas durante a guerra.]]
Filmes relacionados
A filmografía sobre a Guerra Civil española e da época é profusa e en todas elas se poden escoitar moitas das cancións destacadas aquí. Destacan Canciones para después de una guerra do director Basilio Martín Patino, de 1971. Este documental consiste nunha montaxe de imaxes de arquivo, sobre as que se superpoñen cancións populares de posguerra, xerando un novo discurso sobre a situación. de España na posguerra. É sinalado como un grande exemplo de xeración de discursos mediante a conxunción de música e imaxe. A película sufriu censura e non se estreou ata 1976, un ano despois da morte de Franco. Entre as cancións que se seleccionaron escóitanse entre as primeiras Cara al sol, Canción del legionario e ¡Ya hemos pasao!, cuplé no que Celia Gámez se burla do lema ¡No pasarán! que os republicanos usaban en Madrid.
Francesco Redi
Francesco Redi, nado en Arezzo o 18 de febreiro de 1626 e finado en Pisa o 1 de marzo de 1697, foi un médico, naturalista, fisiólogo, e escritor toscano.
Francesco Redi demostrou (aínda que sen ter demasiado crédito entre os científicos da época) que os insectos non nacen por xeración espontánea, expoñendo as súas experiencias na obra Osservazioni intorno alla generaziones degli insetti (Observacións sobre a xeración dos insectos), de 1668.
Traxectoria
miniatura|esquerda|175px|Estatua de Franchesco Redi, na [[Galería Uffizi.]]
Fillo dun médico da corte dos Medici, Redi estudou cos xesuítas na súa cidade natal, Arezzo, e despois nas universidades de Florencia e Pisa, graduándose en 1647 en medicina nesta última universidade, da que foi despois profesor.
Redi foi, desde 1654, primeiro médico dos grandes duques de Toscana Fernando II e Cósimo II. Se ben comezou estudando as víboras e as súas trabadas, dedicouse sobre todo á parasitoloxía. Polo seu labor pode considerarse como o fundador desta disciplina, especialmente da helmintoloxía, cuxas bases deixou plasmadas no seu tratado de 1684.
O seu experimento de 1668 mostrando a ausencia de vermes nun frasco pechado onde se deixara carne podrecendo asestou un duro golpe á teoría da xeración espontánea.
Nas súas investigacións usou amplamente a disección e a observación co microscopio.
Guillerme II dos Países Baixos
Guillerme II dos Países Baixos (orixinariamente en neerlandés: Willem Frederik George Lodewijk van Oranje-Nassau), nado na cidade surholandesa da Haia o 6 de decembro de 1792 e finado en Tilburg, na provincia do Brabante do Norte, o 17 de marzo de 1849, foi príncipe de Orange, gran duque de Luxemburgo e o segundo rei dos Países Baixos.
Francesco Redi
Traxectoria
Redi tamén foi un celebrado poeta e en 1665 foi nomeado catedrático de toscano na Academia florentina.
Experimento de Redi
miniatura|esquerda|175px| Capa da obra Experimentos sobre a xeración dos insectos, feitos por Francesco Redi, cabaleiro aretino e académico da Crusca, escrito por el nunha carta ao ilustrísimo señor [[Carlo Dati [1664]; impresión de 1688.]] miniatura|175px|Debuxo da mosca da [[cereixa no libro Experimentos sobre a xeración dos insectos etc. (1687), de Redi.]]
Guillerme II dos Países Baixos
Infancia, mocidade e educación
Cando Guillerme tiña tres anos, el e a familia Orange-Nassau fuxiron a Inglaterra, despois de que os exércitos aliados de Mercenarios británico-hannoverianos abandonasen, derrotados, os Países Baixos, deixando paso así ás tropas revolucionarias de Francia, que se uniron aos patriotas neerlandeses contrarios aos Orange. Guillerme pasou a súa mocidade no exilio, en Berlín e na corte prusiana. Alí comezou unha educación militar e serviu no exército prusiano. Posteriormente estudou na Universidade de Oxford.
SAR-Lupe
miniatura|250px|Modelo dun SAR-Lupe acoplado á última etapa do seu foguete lanzador. SAR-Lupe son os primeiros satélites de recoñecemento militares alemáns.
Características
Os satélites SAR-Lupe son satélites de recoñecemento que usan radar de apertura sintética (SAR polas súas siglas en inglés para facer as súas observacións. Teñen unha resolución espacial de 1 metro ou menos e poden facer observacións independentemente do tempo meteorolóxico da zona observada. Lanzáronse cinco SAR-Lupe entre 2006 e 2008, todos a bordo de foguetes Kosmos 3M.
Guillerme II dos Países Baixos
Servizo militar
miniatura|esquerda|Guillerme II de a cabalo, por Nicaise de Keyser, 1846 A continuación da súa educación militar produciuse no exército británico. En 1811, como axuda de campo de Arthur Wellesley, duque de Wellington, participou en varias campañas na Península Ibérica contra os exércitos de Napoleón Bonaparte. Durante a Batalla de Vitoria, o 21 de xuño de 1813, Guillerme mandaba unha unidade de cabalaría, a primeira de Húsares alemáns. Cos franceses xa en aberta retirada, Guillerme recibiu a orde de Wellingon de entrar na cidade, expulsar os franceses e pechar os accesos para impedir saqueos, mesmo das tropas aliadas. Regresou aos Países Baixos ese mesmo ano, cando o seu pai tomou posesión novamente como príncipe soberano.
En 1815 Guillerme converteuse en príncipe coroado e uniuse ao exército do seu país cando Napoleón Bonaparte escapou do seu confinamento na illa de Elba. Loitou como comandante das tropas belgas e holandesas na Batalla de Quatre Bras (16 de xuño) e na Batalla de Waterloo (18 de xuño), onde resultou ferido. Amosou gran valor e enerxía persoal, pero con frecuencia demostrou un xuízo militar desastroso e as súas estratexias ocasionaron moitas baixas innecesarias. O Duque de Wellington atribuíu a súa estratexia á falta de experiencia no mando, aínda que non o consideraba un mal líder.
miniatura|esquerda|Guillerme rodeado pola multitude, durante a Revolución Belga de 1830
O seu papel en Bélxica
O príncipe Guillerme gozaba de gran popularidade tanto en Bélxica como nos Países Baixos, por mor da súa afabilidade e a súa moderación, e en 1830, co estoupido da Revolución de Bélxica, realizou un grande esforzo diplomático por alcanzar un acordo entre as faccións enfrontadas, ofrecendo autonomía administrativa ás provincias do sur dos Países Baixos e mantendo a soberanía da Casa de Orange-Nassau. Con todo, os seus esforzos foron entorpecidos pola actitude do seu pai, o rei Guillerme I dos Países Baixos, que rexeitou os termos do acordo, o que tamén xerou tensións entre pai e fillo.
En abril de 1831 dirixiu unha campaña militar de dez días en Bélxica, que foi rexeitada cara ao norte pola intervención de Francia. A diplomacia europea terminou recoñecendo a secesión de Bélxica do Reino dos Países Baixos, que estableceu a Leopoldo I no trono do novo país. Finalmente, Bélxica e os Países Baixos alcanzaron a paz en 1839.
Rei dos Países Baixos
O 7 de outubro de 1840, tras a abdicación do seu pai, o príncipe accedeu ao trono como Guillerme II. En contraste co carácter conservador e remiso ás reformas do seu pai, o novo monarca interveu menos na política nacional. A axitación popular crecía demandando maiores reformas constitucionais e unha ampliación electoral. Aínda que persoalmente a súa ideoloxía tendía cara ao conservadorismo, ante as demandas populares actuou con moderación, realizando algunhas concesións.
En 1848 estouparon varios movementos revolucionarios por toda Europa. En París, a dinastía de Borbón-Orleáns foi derrocada. Guillerme II temeu que estalase a revolución en Ámsterdam, Unha mañá espertou e dixo: “Cambiei de conservador a liberal nunha noite”. Deu ordes para crear unha nova constitución que incluíse o Eerste Kamer (Senado), que sería elixido indirectamente polos Estados Provinciais, e o Tweede Kamer (Parlamento), que sería elixido directamente mediante sufraxio. O sistema e os distritos electorais foron reformados e mantivéronse ata 1917, momento en que se instaurou o sufraxio universal e os distritos electorais foron substituídos por listas políticas. A constitución segue en vigor na actualidade.
Guillerme II xurou o primeiro Goberno parlamentario neerlandés uns poucos meses antes da súa morte en Tilburg, no Brabante Setentrional, o 17 de marzo de 1849. Os seus restos mortais descansan na cripta real da Igrexa Nova da cidade surholandesa de Delft.
Devanceiros
Guillerme era fillo do rei Guillerme I dos Países Baixos e da raíña Guillermina, princesa de Prusia. Os seus avós maternos eran Federico Guillerme II de Prusia e a súa segunda esposa, Frederica Luísa de Hesse-Darmstadt. miniatura|esquerda|Retrato de Guillerme II con [[Ana Pavlovna de Rusia|Ana Pavlovna, por Jan Willem Pieneman, 1816]]
Casamento
En 1814 Guillerme comprometeuse brevemente coa princesa Carlota Augusta de Gales, a única filla do príncipe rexente (posteriormente Xurxo IV do Reino Unido) e da súa esposa Carolina de Brunswick. O acordo matrimonial fora preparado polo príncipe rexente, pero rompeu porque Carlota se negou persoalmente a casar con Guillerme.
O 21 de febreiro de 1816 Guillerme casou coa gran duquesa Ana Pavlovna, a irmá máis nova do tsar Alexandre I de Rusia, que preparou o matrimonio para consolidar as boas relacións entre Rusia e os Países Baixos tras a caída de Napoleón. O 17 de febreiro de 1817 naceu o seu primeiro fillo, Guillerme Alexandre (o futuro Guillerme III dos Países Baixos) en Bruxelas, onde a parella vivía durante esta época.
Francesco Redi
Experimento de Redi
Nunha época na que se cría tanto na creación como na xeración espontánea, Francesco Redi era un dos que dubidaba dela, polo que realizou o seguinte experimento:
Colocou unha víbora morta, un peixe e un anaco de carne de tenreira en frascos, que pechou e selou. Noutros frascos colocou os mesmos compoñentes, pero deixouno abertos.
Os resultados foron moi interesantes: nos frascos pechados e selados non había vermes, aínda que o seu contido podrecera e cheiraba mal. Nos frascos abertos, en cambio, víanse vermes, e moscas que entraban e saían. Polo tanto, a carne dos animais mortos non pode xerar vermes, a menos que se depositen nela ovos de insectos.
Redi pensou que a entrada de aire aos frascos pechados podería influír no experimento, polo que ideou outro: puxo carne e peixe nun frasco cuberto con gasa e colocouno dentro duna gaiola cuberta tamén con gasa. Os resultados foron exactamente os mesmos que no primeiro experimento.
Aínda cos resultados obtidos e os doutros investigadores, non só a xente seguía crendo na xeración espontánea, senón que o propio Redi continuaba convencido de que algúns insectos podían xerarse de forma espontánea.
A súa obra máis importante, onde expuxo os resultados das súas experiencias, escribiuna no ano 1684.
Honras
Un cráter de Marte, de 62 km de diámetro, leva o seu nome.
Cova de El Pendo
miniatura|dereita|300px|Bastón de mando procedente da cova de El Pendo, Museo de Prehistoria de Cantabria A cova de El Pendo é unha caverna situada en Cantabria, con xacementos arqueolóxicos de diversas épocas prehistóricas e con mostras de arte rupestre nas súas paredes.
Situación exacta e características
A caverna está no val de Camargo, nas proximidades da localidade de Escobedo, a uns 15 km ao suroeste de Santander. Forma parte da serra de Peñajorao.
A gruta é de dimensións relativamente pequenas, duns 160 m de profundidade. As pinturas están a uns 80 m da entrada, na que tamén hai representacións.
Historia
A cova foi visitada por vez primeira xa en 1878 por Marcelino Sanz de Sautuola, o descubridor de Altamira. En 1907 foi explorada por Hermilio Alcalde del Río, quen identificou os escasos gravados rupestres, de aves e cuadrúpedes que se coñeceron aquí durante moito tempo. Nas décadas seguintes, a cova foi escavada polo arqueólogo galego Jesús Carballo García, que descubriu o famoso bastón de mando gravado. Sucesivas exploracións por outros arqueólogos, apenas engadiron descubrimentos de relevo nos medios, aínda que fosen frutíferas desde unha perspectiva científica.
A cova foi pechada ao público para labores de adecuación, logo das cales volveu ser aberta en marzo de 2003.
O Friso de Pinturas
A parede do denominado friso, a uns 80 m da boca da caverna, é unha parede calcaria, relativamente lisa que mide algo máis de 25 m de longo e cunha altura que varía entre 2 e 3,5m. Contén figuras de varios animais, todos de cor vermella, realizadas con óxido de ferro (ocre) obtido na mesma cova e mesturado con auga. Están realizados coa técnica de "tamponado", aplicando a pintura cos dedos, e máis, en casos, estendéndoa en certos casos con "tintado plano", coas palmas das mans.
Lince
A palabra lince pode ter varios significados:
Cova de El Pendo
O Friso de Pinturas
A figura dominante é a cerva, da que hai 10 unidades, hai tamén 1 cabalo, 1 cabra e 2 cuadrúpedes (dos que un cóidase que pode ser outro cabalo). Son figuras un tanto esquematizadas.
En conxunto a cova enteira, tendo en conta as descubertas por Alcalde del Río, mostra 23 figuras.
Outros aspectos
As diversas escavacións concluíron que a cova foi visitada polo home de Neandertal hai uns 84.000 anos. No Paleolítico superior estivo ocupada polo Homo sapiens desde hai 35.000 até hai uns 10.000 anos. Foi usada posteriormente durante a Idade de Bronce, do que ficaron restos ao fondo da gruta.
Eleccións xerais de España de 1871
As eleccións xerais de España de 1871 foron convocadas para o 8 de marzo baixo sufraxio universal masculino. Foron as primeiras eleccións celebradas durante o breve reinado de Amadeu I, unha vez aprobouse a Constitución de 1869. Exercía a funcións de Presidente do Consello de Ministros no momento Francisco Serrano Domínguez, sucesor político de Juan Prim tralo seu asasinato. Para aproveitar a división existente entre os partidarios do Antigo Réxime (carlistas, monárquicos isabelinos, liberais partidarios de Ramón María Narváez), presentáronse xuntos o Partido Progresista de Manuel Ruiz Zorrilla, a Unión Liberal de Francisco Serrano e o Partido Democrático de Nicolás María Rivero, encabezados por Serrano. Era unha coalición similar á das eleccións de 1869.
A oposición estaba formada polos federalistas republicanos de Francesc Pi i Margall, os carlistas e o Partido Moderado de Alejandro Mon. En total foron elixidos 391 deputados, ademais dos 11 de Porto Rico e 18 de Cuba. Foi nomeado Presidente do Congreso dos Deputados o progresista Salustiano de Olózaga, que foi substituído o 6 de outubro por Práxedes Mateo Sagasta. O Presidente do Senado foi Francisco Santa Cruz.
Cova de El Pendo
Outros aspectos
A escavacións sacaron a luz materiais diversos, como fendedores musterianos, ou arpóns magdalenienses. De entre os materiais desta última época cabe destacar o bastón de mando con cabalos gravados con técnica de microsuco, importante dada a escaseza de materiais de materiais deste tipo na Península Ibérica. O bastón exponse na actualidade no Museo de Prehistoria de Cantabria, en Santander.
Eleccións xerais de España de 1871
O goberno de Serrano durou ata o 24 de xullo, cando foi substituído por Ruiz Zorrilla, quen o 5 de outubro foi substituído por José Malcampo, e este o 12 de decembro por Práxedes Mateo Sagasta, quen ante a situación política inestable convocará eleccións en abril de 1872.
Cova de El Pendo
Venus de El Pendo
Outro obxecto, aínda que ten xerado polémicas, é a denominada Venus de El Pendo. Trátase dun pedazo de hasta de cervo, de forma incurvada e oblonga, cun semicírculo na súa parte superior. Foi atopado nun nivel solutreano. A forma da súa curvatura induciu ao arqueólogo Jesús Carballo a crer que era parte dunha venus paleolítica. Porén, análises posteriores tenden a afirmar que se trata dun fragmento de bastón perforado e roto. Como o bastón de mando, esta peza figura nas coleccións do Museo de Prehistoria de Cantabria.
Eleccións xerais de España de 1871
Composición do Congreso dos Deputados
200px|miniatura|Francisco Serrano.
Deputados das provincias galegas
200px|miniatura|dereita|[[Eugenio Montero Ríos foi deputado por Pontevedra]] 200px|miniatura|dereita|[[José Elduayén Gorriti|José Elduayén.]] miniatura|[[Antonio Aguilar y Correa.]] miniatura|200px|dereita|[[Eduardo Gasset y Artime.]] Os deputados galegos que resultaron elixidos nestas eleccións foron:
Cova de El Pendo
Visitas
A cova está aberta ao público todo o ano. Durante a temporada de verán abre diariamente, no horario de inverno pecha os luns e martes. Pecha sempre a mediodía.
Xanceda
O topónimo Xanceda pode referirse a:
Tamén existe un lugar denominado Xanceda Vella, na mencionada parroquia de Xanceda.
Carmen Arnold-Biucchi
Carmen Arnold-Biucchi, nada en Lugano, cantón de Tesino, é unha arqueóloga e numismática suíza, afincada nos EEUU e vinculada á American Numismatic Society.
Traxectoria
Arnold-Biucchi estudou Arqueoloxía Clásica na Universidade de Friburgo, onde acadou o seu grao de mestrado en 1971 e o seu doutoramento en 1976, baixo a dirección de Lilly Kahil, cunha tese acerca das terracotas chipriotas, cuxa preparación a obrigou a pasar estadías en Heidelberg, Alemaña.
Entre 1974 e 1977 formou parte do equipo de numismáticos que se encargaron da elaboración do Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae (LIMC), en Basilea, no que se encargou da iconografía numismática. Este proxecto levouna a desprazarse aos EEUU, para traballar no LIMC US Center, da Universidade Rutgers, de Nova Jersey.
En Nova York, Carmen Arnold-Biucchi accedeu en 1982 ao posto de conservadora axudante de moeda da Antiga Roma e da Antiga Roma na American Numismatic Society (ANS), e en 1989 foi nomeada conservadora de moeda da Antiga Grecia. Na ANS, compaxinou este labor co de profesora nos seus seminarios de verán desde 1982 ata 1999.
Así mesmo, foi profesora adxunta na Universidade Columbia (1995-1999), no Bryn Mawr College, de Pensilvania (2000) e na Universidade da Cidade de Nova York (2001), e profesora visitante en diversas institucións europeas, como a Universidade de Padua (1993) ou a Sorbona, en París (2007). Desde 2002 é profesora de Numismática na Universidade Harvard, onde tamén desempeña o papel de conservadora, foi a primeira, da colección de moedas antigas do Harvard Art Museum; cargo do cal se retirou en 2019.
En 2003 foi elixida membro do Consello Internacional de Numismática, organismo do que foi secretaria ata 2009 e presidenta entre ese ano e 2015. En tal condición, encargouse da organización do XV Congreso Internacional de Numismática, que tivo lugar en Taormina, Sicilia, en 2015.
Publicacións
Carmen Arnold-Biucchi é autora de ducias de artigos publicados en diversas revistas científicas sobre historia e numismática. Esta é unha selección dos seus traballos monográficos máis significativos:
Costa do Marfil
Costa do Marfil , oficialmente República de Costa do Marfil (en francés: République de Côte d'Ivoire), é un país africano. Limita ao norte con Malí e Burkina Faso, ao leste con Ghana, ao sur co océano Atlántico e ao oeste con Liberia e Guinea. A súa capital é Yamousoukro.
Historia
Pouco se coñece da historia da Costa do Marfil antes da chegada dos portugueses na década de 1460. Os principais pobos da rexión eran os kru, orixinarios de Liberia e os senoufo e os lobi, orixinarios de Burkina Faso e Malí. Nos séculos XVIII e XIX ocorreu unha migración de pobos de etnía Akan, que migraron de Ghana, e os Malinké, da actual Guinea.
Francia interesouse pola rexión na década de 1840, e estableceu contactos con xefes locais para ter o monopolio de comercio na área. Costa do Marfil foi colonia francesa ata o 1960 en que obtivo a independencia.
Entre 2002 e 2004 o país viviu unha Guerra civil: O norte rebelouse. 10.000 cascos azuis da ONUCN (Forza de Paz da ONU na Costa do Marfil), entre eles 4600 soldados franceses, foron posicionadas entre os belixerantes. A ONU interveu impoñendo sancións ao país por medio da Resolución 1761 do Consello de Seguridade. O seu presidente-fundador foi Félix Houpbouët-Boigny ata 1993. Os seus sucesores foron, por orde :
Organización político-administrativa
Costa do Marfil está dividida en 19 rexións (régions) e 80 departamentos (départements). As 19 rexións son as seguintes: 300px|dereita
Xeografía
miniatura|dereita|Imaxe satelital de Costa do Marfil, xerada desde un [[gráfico rasterizado provisto por The Map Library.]] miniatura|200px|dereita|Mapa de Costa do Marfil Costa do Marfil ofrece unha gama variada de paisaxes, desde a sabana desértica ao norte ata a selva virxe. O límite sur márcano extensas praias. Esta zona, máis chuviosa, caracterízase polas grandes plantacións de produtos de exportación: café, cacao e banana. No norte a paisaxe vese conformada por unha meseta granítica recuberta de sabanas. Nesta área pequenos propietarios cultivan sorgo, millo e maní.
Economía
Mantendo lazos próximos con Francia desde a independencia en 1960, a diversificación da agricultura para a exportación, e o estímulo dos investimentos estranxeiros, fixo de Costa do Marfil un dos países tropicais africanos máis prósperos. No entanto, en anos recentes Costa do Marfil viuse suxeita a máis competencia e o descenso dos prezos no mercado global dos seus cultivos agrícolas principais: café e cacao. Isto, xunto cunha alta corrupción interna, fai a vida difícil para os agricultores e os que exportan a mercados estranxeiros.
Demografía
O 4% da poboación é de orixe non africana. Hai moitos cidadáns franceses, británicos, e españois. Hai aínda unha minoría de misioneiros protestantes norteamericanos e canadenses.
Ultimamente, cerca de 50.000 franceses e outros europeos saíron da Costa do Marfil debido a fortes tensións políticas.
Leandro N. Alem
Leandro N. Alem, nado en Buenos Aires o 11 de marzo de 1842 e finado ibídem o 1 de xullo de 1896, foi un avogado, político, revolucionario, estadista e masón arxentino, destacado por fundar a Unión Cívica Radical e liderar dúas insurreccións armadas.
Traxectoria
Bautizado como Leandro Alen, el mesmo modificou o seu apelido de mozo, substituíndo o n final por un m. Tradicionalmente o seu nome foi escrito como Leandro N. Alem e, nalgúns casos, como Leandro Nicéforo Alem, aínda que o seu segundo nome é obxecto de debate entre os historiadores. Comezou na política dende o Partido Autonomista de Adolfo Alsina, polo cal sería deputado provincial en dúas ocasións. Tamén foi deputado nacional polo Partido Republicano.
En 1890 foi un dos fundadores da Unión Cívica e xefe político da errada Revolución do Parque, contra o réxime fraudulento do PAN. En 1891 liderou o sector da Unión Cívica que fundou a Unión Cívica Radical. En 1893 liderou unha segunda insurrección armada, que volveu ser derrotada.
Nas eleccións lexislativas de 1895 foi elixido deputado nacional. O 1 de xullo de 1896 suicidouse, logo de escribir un soado testamento político.
Chegou a ser Gran Mestre da Gran Loxa de Libres e Aceptados Masóns da República Arxentina.
Máximo Ramos
Máximo Ramos López, nado na Graña (Ferrol) o 4 de setembro de 1880 e finado en Madrid o 25 de febreiro de 1944 , foi un debuxante, ilustrador, gravador e pintor galego.
Traxectoria
Fillo de mariño, Máximo, orfo xa de mozo, non quixo seguir a profesión do pai. Colaborou en El Correo Gallego daquela inda en Ferrol. En 1907 trasladouse á Coruña. En 1910 emigrou a América, traballando de cartelista e escenógrafo, percorrendo México, Cuba (colaborando con Galicia Gráfica e Labor Gallega), os Estados Unidos, Guatemala e a Arxentina. En 1916 publicou a novela Mientras llega la hora.
De volta en España traballou para La Ilustración Española y Americana (da que foi director artístico en 1913), Diario Ferrolano, Prensa Española (Blanco y Negro e ABC), La Esfera, Nuevo Mundo, Flechas y Pelayos e Fotos.
A súa obra está presente nas coleccións de institucións como, entre outras, o Museo Provincial de Pontevedra, a Colección Afundación, o Museo Municipal Quiñones de León, o Museo de Belas Artes da Coruña, a Real Academia Galega ou o Museo ABC.
Mariano Fernández Cabarcos
Mariano Enrique Fernández Cabarcos, nado en Ponferrada o 26 de xaneiro de 1972, é un locutor, técnico de son e empresario galego. É o secretario e coordinador de lexislación da Rede de Medios Comunitarios.
Traxectoria
Participou en diversos programas de Cuac FM, como Mogaespuma (con Nino García), Gold Connection (en solitario) O lado escuro do Corazón (con Tomás Legido), Bugalú (con Tomás Legido) e dende 2003, é locutor e técnico de son en Alegría, (con Tomás Legido e Bea Ulalume) un magazine que informa de temas culturais, sociais e políticos, principalmente referentes á actualidad coruñesa ou galega.
De forma simultánea á súa participación en Cuac FM, tivo seccións fixas sobre a actualidade universitaria en emisoras como Radio Voz ou Radio Coruña - Cadena SER; e dende 2003 a 2009, realizou xunto con Tomás Legido o programa Claves de Carral, na emisora municipal de Carral, Carral Radio. Tamén colaborarou na revista humorística 4 gatos.
Participou en diversos encontros de medios comunitarios, participando na creación en 2006 da Rede Galega de Radios Libres e Comunitarias (que aínda non ten personalidade xurídica), e en 2009, da Rede de Medios Comunitarios, na que Mariano Fernández sería Secretario e Coordinador de Lexislación, e da que Cuac FM se convertería na súa sede social. Neste cargo comprometeuse de forma activa coa problemática dos medios comunitarios, contestando  ás acusacións que dende os medios de comunicación comerciais  fixeron a todas as emisoras de radio sen licenza.
Igrexa católica maronita
A Igrexa siríaca maronita de Antioquía (en lingua siríaca: ܥܕܬܐ ܣܘܪܝܝܬܐ ܡܪܘܢܝܬܐ ܕܐܢܛܝܘܟܝܐ, ʿīṯo suryoiṯo morunoiṯo d'anṭiokia; الكنيسة الأنطاكية السريانية المارونية, al-Kanīsa al-Anṭākiyya al-Suryāniyya al-Māruniyya; Ecclesia Maronitarum), máis coñecida simplemente como Igrexa católica maronita, é unha Igrexa particular católica, en comuñón coa Santa Sé de Roma. Ten a súa orixe na comunidade fundada por Marón, un monxe siríaco do século IV venerado como santo. O primeiro patriarca maronita, san Xoán Marón, foi elixido a finais do século VII.
Malia ser reducidos en número, os maronitas continúan a ser un dos principais grupos etnorrelixiosos do Líbano. A diferenza doutras Igrexas católicas orientais, dende a súa orixe os maronitas sempre teñen estado en comuñón coa Igrexa de Roma e co papa.
Historia
No século VII a comunidade maronita foi refundada e organizada por un monxe, o abade do mosteiro de Brad, en Siria. Xoán Marón foi o primeiro maronita en ter a dignidade episcopal; a súa ordenación tivo lugar en 676, e máis tarde (en 685) foi elixido patriarca de Antioquía. El foi o primeiro maronita en ter este encargo. Para escapar dunha persecución, decidiu deixar Siria e ir ao Líbano. Estabeleceuse en Bkirki, onde construíu un novo mosteiro no que depositou a máis valiosa reliquia para os maronitas: o cranio de San Marón. Dende aquela época, o mosteiro é a sé patriarcal. miniatura|A catedral maronita de [[Alepo.]] miniatura|Estatua do santuario de [[Nosa Señora do Líbano.]]
En 685 a Igrexa de Antioquía dividiuse entre os calcedonianos e os non calcedonianos, que se converteron na maioría. A comunidade maronita elixiu permanecer calcedoniana, e non se recoñeceu máis no patriarca Teófanes. Iniciou un período de autonomía, e os mosteiros tornáronse bispados.
Na época das cruzadas a Igrexa maronita retomou relacións coa Igrexa latina, da que nunca se separara formalmente. A unión foi selada algúns séculos máis tarde, en 1584, coa fundación, durante o pontificado de Gregorio XIII, do Colexio maronita de Roma.
Os maronitas foron protexidos por Francia, durante o dominio otomán de Oriente Medio.
Até o século XVIII a Igrexa maronita estaba só formalmente dividida en eparquías: en realidade, todos os bispos eran considerados como auxiliares do patriarca, o único e verdadeiro guía dos maronitas. En varias ocasións Propaganda Fide interveu para pedir a subdivisión canónica do patriarcado, pero os seus decretos non chegaron a ter efecto. O sínodo do Monte Líbano de 1736 instituiu canonicamente 8 eparquías, ademais da sé patriarcal, definindo para cada unha a súa xurisdición territorial: Alepo, Beirut, Biblos e Batrun, Chipre, Damasco, Baalbik, Trípoli e Tiro-Sidón. A Santa Sé aprobou as decisións do sínodo coa bula Apostólica praedecessorum do papa Bieito XIV do 14 de febreiro de 1742. Esta división permaneceu sen variacións até o inicio do século XX, cando foi creada a vigairía patriarcal de Exipto (1904), e foron separadas as de Tiro e Sidón (1906).
Cando o Líbano obtivo a independencia en 1943, os poderes do novo estado foron divididos entre as principais comunidades relixiosas. Os maronitas, que constituían a maioría da poboación, recibiron a Presidencia da República, cargo que continúan a manter hoxe.
Organización
miniatura|esquerda|A [[Peshitta é a Biblia siríaca estándar, empregada pola Igrexa Maronita e outras igrexas. A imaxe é o texto de Éxodo 13:14-16, do ano 464.]]
A cabeza da Igrexa maronita é o patriarca de Antioquía dos maronitas, quen é elixido polos bispos maronitas e reside en Bkirki, ao norte de Beirut. Dende marzo de 2011 o patriarca é o cardeal Bixara Pedro al-Rai. Cando un novo patriarca e elixido e entronizado, pide o recoñecemento eclesiástico do Papa, mantendo deste xeito a comuñón coa Santa Sé. Como un dos patriarcas orientais, o patriarca a miúdo é creado cardeal polo papa, co rango de cardeal-bispo.
Os maronitas comparten co resto de católicos a doutrina, mais teñen as súas propias tradicións en canto á liturxia, teoloxía e espiritualidade; amais de manter unha disciplina e xerarquía diferenciadas das do resto de Igrexas particulares. A Igrexa maronota pertence á tradición antioquense e é de rito siro-antioquense occidental. A lingua siríaca é a súa lingua litúrxica propia. Porén, considéranse unha das Igrexas católicas orientais máis fortemente latinizadas, aínda que hai esforzos na recuperación de prácticas orientais.
O cardeal Sufair acelerou persoanlmente as reformas litúrxicas nos oitenta e noventa, que levaron á publicación en 1992 do novo misal maronita. O misal é unha viraxe ás formas orixinais da liturxia antioquense, eliminando a latinización litúrxica dos séculos pasados.
Poboación
O número exacto de maronitas no mundo non se coñece con certeza. Estímanse máis de 3 millóns, segundo a Asociación Católica para o Benestar no Oriente Próximo.
Segundo un informe de 2007, hai arredor de are 930.000 maronitas no Líbano, onde constitúen aproximadamente o 22% da poboación. En Siria son un total de 51.000. Existe tamén unha comunidade maronita en Chipre, de arredor de 10.000 fieis, e que fala o seu propio dialecto árabe. Finalmente, hai unha salientable comunidade no norte de Israel, na rexión de Galilea, de 7.504 persoas, famosa polos seus intentos de conservación da lingua aramea.
Johannes Gutenberg
Johannes Gensfleish zur Laden zum Gutenberg, nado en Maguncia en c. 1398 e finado o 3 de febreiro de 1468, foi un ferreiro, ourive, impresor, e editor alemán que introduciu a impresión en Europa, sendo coñecido polas súas contribucións á tecnoloxía da impresión ao menos en tres dos seus procesos: nas matrices ou pranchas de impresión de tipos móbiles, na prensa e nas tintas para transferir os tipos ao pergamiño ou ao papel. O seu invento fixo posible a publicación de libros en grandes cantidades e foi un dos factores máis decisivos para a difusión das ideas do Renacemento en toda Europa.
Entre as contribucións específicas á imprenta que se atribúen a Gutenberg está o uso de tipos móbiles metálicos para a confección das formas de impresión, coa loxística que implica (cálculo das cantidades de tipos e de letras que se utilizarán, facilidade para fundilas no momento que se necesitan, uso de matrices e punzóns etc.), o uso da tinta a base de aceite e a utilización dunha prensa de madeira similar ao parafuso das prensas de viño da época. A súa invención verdadeiramente transcendental foi a combinación destes elementos nun sistema práctico.
Gutenberg podería estar familiarizado coa técnica da impresión xilográfica, con bloques de madeira e podería traballar no gravado de ferros de cobre para un artista coñecido como Mestre dos Naipes.
A utilización de tipos móbiles metálicos (no caso de Gutenberg, o chumbo) foi o elemento fundamental do novo proceso de impresión. Ata finais do século XX, pola edición dixital, foi a base do método de produción de libros en todo o mundo.
O sistema tecnolóxico de impresión de Gutenberg propagouse rapidamente por toda Europa e considérase un factor clave na evolución da cultura universal. Gutenberg segue sendo unha figura popular. En 1999, o A&E Network, unha poderosa cadea estadounidense de televisión por cable e satélite, clasificou a Gutenberg co número un na súa lista de "People of the Millennium" (Xente do milenio), e en 1997, a revista Times-Life escolleu o invento de Gutenberg como o máis importante do segundo milenio.
Traxectoria
miniatura|Gutenberg nun gravado en cobre do século XVI Era o fillo máis novo do comerciante de clase alta Frele Gensfleisch zu Laden -quen adoptaría máis tarde o nome "zum Gutenberg", homónimo da veciñanza a onde a familia se trasladara-, e da súa segunda esposa Else Wyrich, que era filla dun tendeiro. Suponse que foi bautizado na zona próxima ao seu lugar de nacemento na Igrexa de St. Christoph zu Mainz en Maguncia. A maior parte da vida de Gutenberg na súa fase inicial é un misterio. O seu pai traballou no ámbito eclesiástico e Gutenberg creceu coñecendo o comercio da ourivaría. Segundo algúns informes, o seu pai Friel tiña entre os seus clientes ao arcebispo de Maguncia. Gutenberg foi xoieiro e, xa que logo, coñecedor da arte da construción de moldes e da fundición de ouro e prata, por iso logrou facer excelentes tipos, valiosos ata artisticamente como traballo de ourive.
O historiador Heinrich Wallau, vai apoiar isto o engadir que: "Nos séculos XIV e XV, os seus descendentes solicitaron un cargo hereditario como ... mestre da casa da moeda arcebispal. Sen dúbida nesta responsabilidade adquiriu considerables coñecementos e habilidades técnicas no traballo dos metais. Fornecía a casa da moeda co metal que necesitaba para cuñar, cambiou os diversos tipo de moeda, e tiña un asento nas sesións xurídicas para os casos de falsificación". Wallau engade: "O seu apelido deriva da casa habitada polo seu pai e os seus antepasados paternos zu Laden, zu Gutenberg. A casa dos Gänsfleisch eran unha das familias patricias da cidade, remontándose a súa liñaxe ao século XIII." Os patricios en Maguncia a miúdo eran coñecidos polo nome da casa da súa propiedade.
miniatura|Gutenberg facéndolle unha proba a unha prensa En 1411, houbo un levantamento en Maguncia contra os patricios, e máis dun centenar de familias víronse obrigadas a marchar. Como resultado, crese que os Gutenberg se trasladaron a Eltville am Rhein (Vila Alta), onde a súa nai herdara un terreo. Probablemente estudou na Universidade de Erfurt, onde hai un rexistro dun estudante, en 1419, chamado Johannes de Altavila (Altavilla é a forma latina de Eltville am Rhein). Trala morte do seu pai en 1419, menciónano no procedemento de herdanza.
En Maguncia, como outras cidades renanas, empezaron unhas fortes revoltas sociais e políticas que enfrontaron ao partido dos gremialistas co partido dos patricios, ao que pertencía Gutenberg, motivo polo cal tivo que fuxir da súa cidade.
Julio Corcuera
Julio Corcuera Rabadán, nado en Rosario o 20 de marzo de 1926 e finado en maio de 2012, foi un futbolista arxentino.
Xogaba de dianteiro e formou xunto a Oswaldo, Franco, Tino e Moll a Orquestra Canaro, a mítica dianteira da primeira época dourada do Deportivo da Coruña.
Traxectoria
Era fillo de dous españois, de Burgos e Valladolid. Xogou en Rosario nos equipos Tiro Federal e Argentino, anotando na súa última tempada no segundo deles, 10 goles en 18 partidos. Chegou a Galicia o 10 de agosto de 1950, xunto ao tamén rosarino Oswaldo García para xogar no Deportivo da Coruña, que viña de ser subcampión de liga na tempada anterior. Xogou cinco anos no club coruñés e formou parte da mítica Orquestra Canaro, a dianteira formada por Oswaldo, Franco, Tino, Moll e o propio Corcuera. Tras xogar cinco anos no equipo branquiazul, nos que marcou 29 goles, fichou polo Xerez, de Segunda División, co que anotou 18 goles en 27 partidos. Na tempada 1956/57 volveu á Primeira División no Real Jaén, co que só disputou tres partidos, pois en novembro de 1957 deixou o fútbol e regresou ao seu país para rexentar xunto a seu irmán un negocio de destilería de alcohol.
Johannes Gutenberg
Traxectoria
Os arquivos da cidade confirman a súa presenza. Algúns destes documentos son recoñecemento de débedas, unha situación habitual na súa vida. Entre 1436-1437 o seu nome aparece mencionado nos tribunais en relación cun compromiso de matrimonio cunha muller de Estrasburgo, Emel zu der Yser Tür, aínda que se descoñece se o matrimonio tivo lugar.
O proceso de Estrasburgo
miniatura|220px|dereita|Estatuas de Gutenberg, Fust e Schoeffer na praza Rossmarktplatz de [[Frankfurt (am Main)]]
Cara ao 1437, Gutenberg estaba asociado con tres ricos comerciantes, Hans Riff, Andreas Dritzehn e Andreas Heilmann, os que ensinaba ademais de exercer en actividades relacionadas co tallado de xemas e o puído de espellos para a súa venda aos peregrinos de Aachen, xa que se cría que capturaban a luz sagrada das reliquias relixiosas. Pero Gutenberg investía o seu tempo nun proxecto que levaba en segredo para protexerse contra eventuais imitadores.
Pois en 1439 a cidade planeaba exhibir unha colección de reliquias do emperador Carlomagno e a sociedade esperaba vender moitos espellos, pero o evento atrasouse un ano, debido a unha gran inundación, ocasionando perdas nos seus investidores polo que a débeda non puido ser pagada.
Catanzaro
miniatura|Vista aérea do centro histórico de Catanzaro. Catanzaro é unha comuna italiana da rexión de Calabria, provincia de Catanzaro, con cerca de 93.540 habitantes. Esténdese por unha área de 111 km2, tendo unha densidade de poboación de 843 hab/km2.
Ten lindes cos concellos de Borgia, Caraffa di Catanzaro, Gimigliano, Pentone, San Floro, Sellia, Settingiano, Simeri Crichi e Tiriolo.
Johannes Gutenberg
O proceso de Estrasburgo
O proceso de Estrasburgo fixo aflorar información sobre o proxecto, xa que as declaracións das testemuñas facían alusión á intensa actividade do taller, a adquisición de chumbo, dunha prensa, de moldes de fundición etc.
Polo menos ata 1444 viviu en Estrasburgo, moi probablemente na parroquia St. Arbogast, tal como o demostra a súa inscrición, ese mesmo ano, nunha lista de homes útiles para defender a cidade contra as tropas do conde de Armagnac. Foi en Estrasburgo en 1440 cando se di que Gutenberg perfeccionou e deu a coñecer o segredo de impresión baseado na súa investigación, misteriosamente titulado Kunst und Aventur (arte e empresa). Non está claro a que tipo de traballo se dedicaba en Estrasburgo, ou se é que fixo alí algunhas das primeiras probas coa impresión de caracteres tipográficos móbiles. Logo disto, hai unha lagoa de catro anos na súa biografía. En 1448, el estaba en Maguncia, onde pediu un préstamo ao seu cuñado Arnold Gelthus, moi posiblemente para unha prensa de impresión ou algo relacionado con ela.
A creación da imprenta
miniatura|220px|dereita|Biblia de Gutenberg. O taller de Gutenberg estableceuse en Hof Humbrecht, unha propiedade que pertencía a un parente afastado. O negocio montado chamábase Dás Werk der Bücher, e de feito, constituíu a primeira imprenta tipográfica moderna.
No ano 1450, a prensa estaba en funcionamento, sendo posiblemente un poema alemán o primeiro artigo en ser imprimido alí. Pola contra o Misal de Constanza, un libro impreso en 1449 ou 1450 por Gutenberg, é considerado por varias fontes como o primeiro en ser impreso nunha imprenta de tipos móbiles en Europa, xa que logo crese que o primeiro libro feito con caracteres móbiles foi o “Sutra do diamante” atopado na China e datado no ano 868 d.C..
Gutenberg foi quen de convencer ao comerciante Johannes Fust, con quen formou sociedade, para que lle concedese un préstamo de 800 floríns. O calígrafo Peter Schoeffer, formado en París, quen era xenro de Fust, tamén se uniu á empresa. Schöffer traballaba como escribán en París e crese que deseñou algúns dos primeiros tipos de letra. De feito, o invento foi unha tarefa conxunta na que Fust foi o elemento capitalista, e Gutenberg e Schoeffer (o cal posteriormente tivo unha fecunda carreira como impresor e usou tipos diferentes) achegaron a idea e o seu desenvolvemento.
Non está claro cando se concibiu o proxecto da Biblia de Gutenberg, pero para iso Fust emprestoulle outros 800 floríns, e o traballo iniciouse en 1452. Ao mesmo tempo, a prensa tamén estaba imprimindo outros textos, máis lucrativos (gramáticas posiblemente en latín). Tamén hai certa especulación de que puido haber dúas prensas, unha para os textos prosaicos e outra para a Biblia. Unha das empresas con ánimo de lucro da nova prensa foi a impresión de miles de indulxencias da Igrexa, documentadas en 1454-55. En 1455 Gutenberg completou a súa Biblia de 42 liñas, estímase que logrou imprimir, iluminar e encadernar 180 Biblias de 1.282 páxinas cada unha, a dúas columnas de 42 liñas. Hoxe en día (en 2003) existen 60 Biblias de Gutenberg, 12 en pergamiño e 48 en papel. Alemaña posúe polo menos 15 Biblias de Gutenberg, na súa maioría nas bibliotecas de institucións universitarias.
Logo da impresión da Biblia de 1452, a sociedade desfíxose e Schoeffer e Fust levaron a Gutenberg a un preito: os dous quedaron cos materiais de impresión e continuaron imprimindo outras obras.