cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Prociónidos
A dos prociónidos (Procyonidae) é unha familia de mamíferos da orde dos carnívoros que inclúe os mapaches e os coatís, entre outros. No presente distribúense polo continente americano, desde o sur do Canadá até o norte da Arxentina, sendo por tanto a familia un representante exclusivo do Novo Mundo. Son os parentes máis achegados aos mustélidos.
O grupo está constituído por aproximadamente 19 xéneros, dos que só 6 teñen representantes vivos na actualidade.
Características
Son animais de tamaño mediano ou pequeno que están ben adaptados para agatuñar, polo que presentan un estilo de vida arbóreo.
Os seus membros son pentadáctilos. Son plantígrados ou semiplantígrados, e os seus dedos están separados en diferentes graos, sendo o terceiro máis longo que os outros.
As gadoupas usualmente non son retráctiles, e son curtas e curvadas. Porén, as de Bassariscus astutus son semiretráctiles nas patas dianteiras.
A forma xeral do cranio é variábel (nalgunhas especies a rexión facial é alongada, noutras o cranio é curto e arredondado). Porén, a maioría dos neurocranios son relativamente voluminosos.
Na maioría das especies o canal aliesfenoide (canal a través do óso aliesfenoide que dá paso ao quinto nervio cranial) non está desenvolvido, e o canal da arteria carótide está localizado no lado interior da bulla auditiva e separada do forame rasgado medio.
Historia evolutiva
Os prociónidos apareceron por primeira vez no oligoceno tardío de Europa (aínda que hoxe están extinguidos neste continente).
O seu primeiro rexistro en Norteamérica data do mioceno temperán, e pronto se converteron nun grupo predominante, alcanzando rapidamente unha ampla distribución.
En Suramérica a aparición do grupo tivo lugar entre o mioceno tardío e o plioceno, en dúas épocas distintas.
Clasificación
Na actualidade a familia dos procióndios comprende os seguintes xéneros:
Familia Procyonidae
Ademais, coñécense os seguintes xéneros fósiles:
Unha clasificación controvertida
Houbo numerosos debates sobre a posición filoxenética dos pandas (o maior e o menor) e os mapaches, desde situalos a todos na familia dos prociónidos, até situar o xénero Ailuropoda nunha familia propia, a dos ailuropódidos.
US Montauban
O US Montauban é un equipo de rugby francés da localidade de Montauban, no departamento de Tarn-et-Garonne (Mediodía-Pireneos), que actualmente compite no Top 14, a máxima categoría do rugby francés, logo de ascender dende a Rugby Pro D2 (Segunda División do rugby en Francia) na tempada 2006-07.
Prociónidos
Unha clasificación controvertida
Porén, recentes análises xenéticas mostran que o panda xigante é un parente moi próximo dos osos, polo que a maioría dos autores o sitúan dentro da familia dos úrsidos como único representante actual da subfamilia dos ailuropodinos, mentres que a clasificación do panda menor (Ailurus fulgens) aínda se discute, e moitos autores, como Hollister (1915), Gregory (1936) e Thenius (1979) inclúena, como subfamilia Aiulurinae dentro da familia dos prociónidos.
US Montauban
Histora
O club foi fundado en 1905. Acadou o seu primiro título da Liga francesa de rugby en 1967, gañando na final disputada en Bordeos ao CA Bègles por 11 a 3.
No seu primeiro partido na tempada 2006-07 do Top 14, derrotaron ao Narbonne por 41-20, gañando cinco puntos (incluíndo un punto de bonus) poñéndose segundo na táboa ao final da 1ª xornada. O Montauban finalizou a liga no sétimo lugar, unha posición moi respectable para un equipo ascendido. A tempada 2007-08 foi un ano de consolidación, no que remataron tamén no sétimo posto. Coma o Toulouse chegou ata a final da Heineken Cup (máis lonxe que calquera equipo da Guinnes Premiership ou do Super 10 italiano) o Montauban conseguiu un posto na Heineken Cup da tempada 2008-09, onde se viron encadrados do grupo do campión da tempada anterior, o Munster Rugby.
Rosemary Clooney
Rosemary Clooney, nada en Maysville o 23 de maio de 1928 e finada en Beverly Hills o 29 de xuño de 2002, foi unha cantante estadounidense de música popular. Tamén foi actriz de Hollywood, intervindo como protagonista feminina en películas famosas, como é o caso de White Chrismas.
Cardois, Cabovilaño, A Laracha
Cardois é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 47 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 25 homes e 22 mulleres.
Trofeo Teresa Herrera 1966
O Trofeo Teresa Herrera de 1966 foi a 21ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 21 de agosto de 1966 a partido único. O campión foi o Real Madrid, que derrotou por 0-2 ao Deportivo da Coruña, logrando o seu terceiro título.
Ecuador terrestre
O ecuador é un plano imaxinario que divide á Terra en dúas, de xeito perpendicular ó eixe de xiro dela, e equidistante do Polo Norte e do Polo Sur. A súa expresión xeográfica é unha liña imaxinaria que pasa, entre outros países, por Ecuador (ao que dá nome), o Brasil e Guinea Ecuatorial.
Forgiven, Not Forgotten World Tour
Forgiven, Not Forgotten World Tour foi a primeira xira mundial do grupo irlandés The Corrs. Comezou o 9 de outubro de 1995, pouco despois da publicación do seu primeiro álbum Forgiven, Not Forgotten, e concluíu un ano e medio máis tarde, o 21 de febreiro de 1997.
Ecuador terrestre
A Liña do Ecuador é unha liña xeográfica imaxinaria que está situada a igual distancia dos polos, dividindo a Terra á metade, no punto onde a superficie do planeta, aproximadamente esférica, é perpendicular ó eixo de rotación. A liña do Ecuador divide a superficie terrestre en Hemisferio norte ou Setentrional, e Hemisferio sur ou Meridional.
Forgiven, Not Forgotten World Tour
A xira levounos por Europa, os Estados Unidos de América, Australia, Nova Zelandia, o Xapón e o Canadá. Tamén fixeron colaboracións coa artista Céline Dion en dúas xiras súas chamadas Falling Into You... Around the World e D'eux Tour.
Ecuador terrestre
A súa latitude (distancia en graos dun lugar calquera ata a liña do Ecuador) é por definición o grao cero. A Liña do Ecuador mide uns 40.070 km.
Países cruzados pola liña do Ecuador
De oeste cara ao leste, partindo do Meridiano de Greenwich:
Forgiven, Not Forgotten World Tour
Participantes
Banda
Director e axentes
Equipo
Cancións da xira
A maiores:
Sukumo
Sukumo (宿毛市, すくもし, Sukumo-shi) é un concello da prefectura de Kōchi no Xapón. Está situada ao suroeste da rexión de Shikoku e ao oeste da prefectura, na illa de Shikoku. A súa superficie é de 286,15 km² e a poboación de 23.266 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 81,3 h/km².
Euskaldunon Egunkaria
miniatura| [[Protesta contra o peche do xornal en 2009.]] Euskaldunon Egunkaria foi dende 1990 e até o momento do seu peche por orde xudicial en 2003, o único xornal que se publicaba integramente en éuscaro. O seu único antecesor como tal foi o breve Eguna, entre xaneiro e xuño de 1937, editado polo Goberno Vasco en plena Guerra civil española e o seu sucesor como medio en éuscaro é Berria, publicado nos territorios de Euskal Herria.
Alberto Uria
Alberto Uria, nado en Montevideo o 11 de xullo de 1924 e finado na mesma cidade o 4 de decembro de 1988, foi un piloto de automobilismo uruguaio, un dos tres únicos pilotos do seu país que participaron nun Gran Premio de Fórmula 1.
Euskaldunon Egunkaria
Historia e características
Editábase en Guipúscoa, e distribuíase nos territorios de lingua éuscara. Aínda que a súa liña editorial non tivese un rumbo político determinado, certos medios españois considerábano afín á esquerda nacionalista vasca, mesmo cando entre os seus redactores e colaboradores había unha gran diversidade ideolóxica.
Alberto Uria
Traxectoria
Debutou o 16 de xaneiro de 1955. Participou en dúas carreiras no Gran Premio da Arxentina como corredor privado pilotando un Maserati. Non anotou ningún punto no campionato, o seu mellor resultado foi un sexto posto compartido con Óscar González en 1956.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Euskaldunon Egunkaria
Historia e características
O seu peche por resolución xudicial e as actuacións xudiciais posteriores estiveron rodeadas de polémica. Finalmente, o 12 de abril de 2010, 7 anos despois de ser clausurado, a Audiencia Nacional de España absolveu os 5 directivos do medio procesados por pertenza á organización ETA. Na sentenza figuraba o seguinte:
Operación Triunfo 2018
Operación Triunfo 2018, tamén coñecido polas súas siglas OT 2018, é a décima edición do programa de televisión musical Operación Triunfo de La 1 de Televisión Española. O programa, que conta cunha duración provisional de 91 días, foi estreado o 19 de setembro de 2018, sendo líder de audiencia, cultivando un 20,5% de cota de pantalla en prime time. Durante o resto das súas emisións, o programa continuou rexistrando bos datos de audiencia, aínda que, ao longo das semanas, mostrou unha clara tendencia descendente nos seus datos.
Desenvolvemento
O 7 de febreiro de 2018, anunciouse que RTVE renovaría Operación Triunfo no seu Consello de Administración de marzo para unha nova edición en outono. Finalmente, foi o 28 de febreiro cando o Consello de Administración de RTVE aprobaba por unanimidade a renovación do programa de Gestmusic por unha décima edición, que chegaría en setembro do mesmo ano. A décima edición do programa conta cun total de 14 galas, que no seu conxunto supoñen un custo de 11 millóns de euros, nos que van incluídos os custos da canle 24 horas e os resumos diarios, entre outros gastos alleos ás galas en directo. Así mesmo, o concurso volve servir como preselección de España para o Festival de Eurovisión 2019, feito que se confirmou o 14 de setembro, durante a rolda de prensa na que se presentou a edición, e que, ademais, contemplaban as bases do concurso.
Instalacións
Un ano máis, os estudos do Parc Audiovisual de Catalunya, situados en Terrassa, acollen tanto o estudo como a academia. As instalacións, que ocupan 2.200 metros cadrados, contan cun edificio de tres plantas, utilizado como academia e un renovado estudo de grandes dimensións e de alta tecnoloxía que dobra tanto o tamaño como a capacidade do seu antecesor en 2017, contando con case 1.000 espectadores de público.
Castings
O 14 de maio anunciáronse as cidades que acolleron os castings. A novidade dos castings desta edición foron os #OTCover, que consistiu en que as mellores actuacións subidas ás redes sociais baixo ese mesmo hashtag gañaron un pase directo para evitar as colas de espera. En total, 16 769 persoas presentáronse ás probas de selección.
A fase final do casting deu comezo o 28 de agosto no Parc Audiovisual de Catalunya, en Terrassa, e prolongouse durante tres días.
Presentadores
Igual que na edición anterior, Roberto Leal é o encargado de presentar as galas. Ademais, Noemí Galera e Ricky Merino ocúpanse de presentar "El chat".
Profesores
O claustro da academia está formado por:
The Princess and the Frog
The Princess and the Frog é un filme estadounidense dirixido por Ron Clements e John Musker. Está baseado na novela de E. D. Baker The Frog Princess.
Operación Triunfo 2018
Profesores anteriores
O 31 de outubro de 2018, por primeira vez na historia do programa, Gestmusic, en consenso co equipo encargado de RTVE, tomou a decisión unilateral de prescindir de Itziar Castro como profesora de interpretación, por "non conseguir os obxectivos esperados na súa área, onde o traballo cos concursantes non deu o resultado esperado nas Galas". Así pois, a participación de Castro na academia finalizou durante a sexta semana de concurso, abandonando o seu posto tras a gala do mércores.
The Princess and the Frog
Sinopse
Conto de fadas situado nos Estados Unidos con ambientación no barrio francés de Nova Orleáns. Na historia, un príncipe de nome Naveen, do país de Maldonia, é transformado nun sapo polo malvado meigo voodoo Dr. Facilier. O príncipe sapo pídelle a unha xove, chamada Tiana, que o bique para trocar o feitizo. Porén, o bico non fai efecto e ademais converte a Tiana nun sapo. Xuntos terán que atopar a sacerdotisa voodoo de Bayou, Mama Odie, acompañados dun caimán que toca a trompeta e un vagalume namorado dunha estrela.
Operación Triunfo 2018
Xurado
Ao mesmo tempo, en cada gala cóntase cun cuarto xurado invitado:
Ti Ti Ti
Ti Ti Ti é unha telenovela brasileira escrita por Maria Adelaide Amaral, baseada en obra de Cassiano Gabus Mendes, que se estreou na Rede Globo no día 19 de xullo de 2010 rematada o 17 de marzo de 2011. Contén 209 episodios. A trama conta no elenco con Murílo Benício, Alexandre Borges, Claúdia Raia, Ísis Valverde, Giulia Gam.
Operación Triunfo 2018
Expulsións
O público vota para salvar a o seu concursante favorito, polo tanto o expulsado é o concursante con menor porcentaxe:
Audiencias
Estas son as audiencias que obtivo o programa Operación Triunfo 2018.
Lista das maiores cidades dos estados dos Estados Unidos de América
Esta é unha lista das maiores cidades dos Estados dos Estados Unidos de América (as capitais están en cursiva)
Escudo da República Checa
Deseño
É un escudo cuartelado, no primeiro e cuarto cuartel de goles un león rampante de prata, armado, lampasado e coroado de ouro, que simboliza a Bohemia. No segundo de azur, unha aguia axadrezada de goles e prata, armada e coroada de ouro, que representa a Moravia; e no terceiro, de ouro, unha aguia de sabre armada de goles, coroada de ouro e cargada cun crecente de prata terminado en tres cruces do mesmo metal, que é o escudo dunha parte de Silesia. Este escudo é coñecido como escudo grande. O pequeno (cun único campo) é o de Bohemia, que actualmente non é, oficialmente, o escudo nacional.
Ourika
Ourika é unha novela de 1823 escrita por Claire de Duras, orixinalmente publicada anonimamente.
Jesús Vázquez Gayoso
Jesús Vázquez Gayoso, nado en Vilaoudriz (A Pontenova) o 5 de abril de 1909 e finado en Cidade de México o 9 de maio de 1970, foi un avogado, escritor e político galego.
Traxectoria
Fillo de Jesús Vázquez Vázquez. Estudou Dereito na Universidade de Oviedo e doutorouse na Universidade Central de Madrid en 1931, especializouse en dereito indiano. Foi axudante de clases prácticas na Facultade de Dereito e técnico do Instituto de Reformas Agrarias. Colaborou en Las Riberas del Eo. Participou en política, militando no Partido Radical Socialista polo que se presentou ás eleccións de novembro de 1933 pola provincia de Lugo e figurando en 1934 entre os fundadores de Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado secretario técnico de gobernación e alistouse voluntario no Corpo de Carabineros, no que chegou a comandante. Cando rematou o conflito atravesou os Pireneos a pe e pasou a Francia, desde onde marchou á Habana en xuño de 1939.
Comezou a colaborar no diario Pueblo (ás veces co pseudónimo Antón D'Alence), con Álvaro de Albornoz fundou a revista antifranquista Nuestra España e foi profesor de dereito na Universidade da Habana. En xaneiro de 1940 foi nomeado presidente de Amigos de la República Española e tamén foi profesor de dereito da Universidade de Panamá (1941-1945) e da de Caracas (1945-1951). En 1945 foi nomeado cónsul xeral en Caracas do goberno da República española no exilio, cargo que aproveitou para mellorar as condicións dos refuxiados españois en toda América Latina e conseguir os visados. Despois do golpe de estado contra Rómulo Gallegos en 1948 marchou a México, onde residiu ata a súa morte. A partir de 1959 formou parte do Consello Supremo da organización antifranquista España Errante. Foi ministro delegado no goberno republicano no exilio de Emilio Herrera Linares (1960-1962).
O Feal, Cabovilaño, A Laracha
O Feal é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 7 homes e 7 mulleres.
Dorian Gray (filme)
Dorian Gray é un filme británico dirixido por Oliver Parker que foi estreado no 2009. Está baseado no libro de Oscar Wilde The Picture of Dorian Gray (1890).
Tras do Castro
O topónimo galego Tras do Castro pode referirse a:
A Modia, Vilanova, Miño
A Modia é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres.
O Eirado, Mourentán, Arbo
O Eirado é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Xermania (libro)
miniatura|dereita|Posición dos pobos xermánicos sobre o ano 50. Xermania, cuxo título completo en latín é De Origine et situ Germanorum e en galego Da orixe e situación dos xermanos, é un traballo etnográfico escrito polo historiador romano Publio Cornelio Tácito arredor do ano 98. Trata sobre os diversos pobos xermánicos non pertencentes ao Imperio Romano situados preto ou nas fronteiras deste.
Características
A obra sobreviviu apenas nun único manuscrito, encontrado na Abadía de Hersfeld, no entón Sacro Imperio Romano-Xermánico, e que foi levado á Italia en 1455, onde Enea Silvio Piccolomini (máis tarde Papa Pío II) examinouno e analizou, despertando o interese de humanistas alemáns como Conrad Celtes, Johannes Aventinus e, particulamente, Ulrich von Hutten, que vían a obra como unha fonte auténtica sobre a antiga Xermania. Desde entón o texto mantén grande importancia no que di respecto da cultura, historia, filoloxía e etnoloxía dos antigos pobos xermánicos, ben como, en menor escala, dos pobos que habitaban a Escandinavia.
O Eirado
O topónimo galego O Eirado pode referirse a:
Ombre, Vilanova, Miño
Ombre é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 183 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 86 eran homes e 97 eran mulleres.
Celso
Celso, foi un filósofo grego do século II que asumiu a tarefa de defender a cultura grecorromana e ao Imperio romano fronte ao cristianismo.
Pensamento
Aínda que o pensador cristián Oríxenes considérao epicúreo, dos escritos dedúcese que a súa principal referencia era Platón. Celso amosa un notable coñecemento do cristianismo e do xudaísmo así como das primeiras comunidades dos que el chama "galileos".
Para Celso o cristianismo é unha relixión de xentes incultas, escravos, mulleres e miserables. Estes son un perigo para a orde política e social porque se negan a ocupar cargos públicos, servir no exército e recoñecer o carácter sagrado do emperador.
Considera pueril a idea dun Deus creador da materia, aberrante a idea da encarnación do mesmo nun Xesús de Nazaret feo e sen nobreza, fillo dunha adúltera e morto ignominiosamente na cruz. A mesma consideración outorga a outras crenzas cristiáns como a resurrección da carne, que atribúe ás alucinacións dunha muller histérica. A predicación do Reino de Deus para os pecadores e non para os xustos e virtuosos resúltalle perigosa e incomprensible.
Marlon Maxey
Marlon Lee Maxey, nado o 19 de febreiro de 1969 en Chicago, Illinois, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense formado nas Universidades de Minnesota e UTEP. Foi elixido no Draft da NBA de 1992 polos Minnesota Timberwolves, onde xogou dúas tempadas. Logo xogaría ao Breogán de Lugo e xogaría xa o resto da súa carreira en Europa, principalmente na liga grega. Cunha altura de 2,05 metros xogaba na posición de ala-pivote.
Universidade
Tras pasar un ano no que apenas xogou cos Golden Gophers da Universidade de Minnesota, xogou durante tres tempadas máis cos Miners da Universidade de Texas-El Paso, nas que fixo unha media de 12,1 puntos e 6,8 rebotes por partido. Na súa última tempada foi incluído no mellor quinteto da Western Athletic Conference.
Profesional
Foi elixido na vixésimo oitava posición do Draft da NBA de 1992 polos Minnesota Timberwolves, cos que asinou por catro tempadas, aínda que finalmente só disputaría dous cos Wolves, sempre como un dos últimos xogadores en saír á pista. A súa mellor campaña foi a primeira, na que fixo unha media de 5,4 puntos e 3,8 rebotes por partido.
Tras quedar sen equipo, xa en 1995 márchase a xogar ao baloncesto europeo, fichando polo Breogán de Lugo, da liga ACB, onde acaba a tempada cunha media de 19,3 puntos e 8,8 rebotes por partido. Tamén conseguiría o récord da ACB de mates nun só partido (compatido con Maceo Baston) tras conseguir facer oito contra o Coren Ourense. Ao ano seguinte marcharíase a xogar á liga grega, onde permanecería catro tempadas en tres equipos diferentes, o Gymnastikos S. Larissas, o Peristeri e o Iraklis Thessaloniki.
En 1999 ficha polo ASVEL Lyon-Villeurbanne da liga francesa, regresando ao ano seguinte á ACB da man do Lucentum Alicante, pero só disputa 9 partidos antes de ser cortado, promediando 11,1 puntos e 6,1 rebotes. Acabaría a tempada e a súa carreira deportiva no Galatasaray da liga turca.
Mort
Mort é a cuarta novela do universo Discworld creado por Terry Pratchett, publicada en 1987. Nela, a Morte, presente en todas as novelas da saga, desempeña por primeira vez un papel protagonista. Foi adaptada como obra de teatro, con certo éxito, e incluso falouse en diversas ocasións dunha adaptación á gran pantalla.
Ángela Santamarina Alduncín
Ángela Santamarina Alduncín, nada en Tandil (Provincia de Buenos Aires, Arxentina) en xaneiro de 1863 e finada en Ourense o 5 de xullo de 1956, foi unha nobre e filántropa galega.
Traxectoria
Era filla do ourensán Ramón Santamarina Valcárcel e de María Ángela de Alduncín Gaspuy. A súa nai morreu cando ela tiña tres anos, e ela e os seus irmáns quedaron ao cargo da súa tía Dolores Santamarina. Esta estivera casada con Rafael Vidal, e fora nai de Alejandro Vidal Santamarina. Logo de quedar viúva casou con Antonio Varela Bahamonde. Os irmáns de Ángela Santamarina decidiron regresar a Arxentina, pero ela quedou a vivir en Ourense e adoptou o apelido do marido da súa tía, polo que foi coñecida tamén como Angelita Varela.
Casou co fidalgo Isidoro Temes Sáenz, que finou en 1918. En 1920 o rei Afonso XIII rehabilitou o condado do Val de Ouselle, e a súa tía Dolores cedeullo a Ángela. En 1924 mercou o título de marquesa de Atalaya Bermeja.
O feito de que o seu pai a deixase nunha boa posición económica fixo que seguise facendo obras de caridade, ao igual ca a súa tía. Amais, adoitaba acoller na súa casa de Ourense visitantes ilustres. En 1925 foi nomeada presidenta de honra da Cruz Vermella Española, e condecorada coa Gran Cruz de Beneficencia. O seu confesor era o sacerdote Antonio Rey Soto, a quen axudou a reunir a súa biblioteca persoal, conservada no Convento de San Xoán de Poio.
Creou a fundación Santamarina-Temes, encargada da xestión do complexo do Santo Anxo, onde se conservan todas as súas propiedades, como pezas de cerámica de Sargadelos, obras pictóricas ou xoias.
Tamén foi unha das principais socias protectoras do Seminario de Estudos Galegos.
A Forxa, Cabovilaño, A Laracha
A Forxa é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Antonio Balboa Salgado
Antonio Balboa Salgado, nado en Verín en 1966, é un historiador galego.
Traxectoria
Estudou Historia na Universidade de Santiago de Compostela, e acadou o premio extraordinario de licenciatura. Acadou o doutoramento, especializándose na Idade Antiga de Galicia. Realizou investigacións en Alemaña como bolseiro do Deutscher Akademischer Austauschdienst, Austria como bolseiro do Österreichische Austauschdienst, Francia e Italia.
De 1991 a 1993 foi o presidente da Asociación Galega de Historiadores. Foi codirector de Edicións Lóstrego entre 2000 e 2013, cando pechou.
Defende un celtismo crítico que concibe a Galicia influída por unha cultura céltica conectada co marco atlántico.
Nosferatu
Nosferatu, eine Symphonie des Grauens, ou simplemente Nosferatu é un filme clásico do expresionismo alemán dirixido por F. W. Murnau e protagonizado por Max Schreck como o vampiro Conde Orlok. O filme, rodado en 1921 e estreado en 1922, foi unha adaptación non autorizada do Drácula de Bram Stoker, cos nomes e outros detalles cambiados porque o estudio non puido obter os dereitos da novela (o termo "vampiro" trocouse por "nosferatu" e "Conde Drácula" por "Conde Orlok").
Sinopse
Na cidade de Wisborg viven felices o xove Hutter e a súa muller Ellen, ata que o escuro axente inmobiliario Knock decide enviar a Hutter a Transilvania para pechar un negocio co conde Orlok. Trátase da venda dunha leira de Wisborg, que linda coa casa de Hutter. Durante a longa viaxe, Hutter recala nunha pousada, onde bota unha ollada a un vello tratado sobre vampiros que atopa na súa habitación. Unha vez no castelo, é recibido polo sinistro conde. Ó día seguinte, Hutter érguese con dúas pequenas marcas no pescozo, que interpreta como picaduras de tabáns. Unha vez firmado o contrato, descobre que o conde é, en realidade, un vampiro. Ó velo partir cara o seu novo fogar, Hutter teme por Ellen.
Castelo de Arriba, Castelo, Culleredo
Castelo de Arriba é un lugar da parroquia de Castelo no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
A Picota, Vilanova, Miño
A Picota é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 49 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 26 eran homes e 23 eran mulleres.
N1
N1 foi un foguete espacial soviético de cinco etapas e propulsado por propelente líquido desenvolvido para enviar tripulacións á Lúa. Estaba deseñado para ser lanzado desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
O N1 foi desenvolvido durante os anos 1960 como a resposta soviética ao Saturno V para realizar misións lunars primeiro e máis alá, ata Marte, despois, así como para poñer enormes estacións espaciais en órbita. O proxecto do foguete N1 comezou máis tarde que o do Saturno V, estivo lastrado por problemas de presuposto e políticos e pola competición entre as diferentes oficinas técnicas soviéticas que competían entre si. Como resultado, de catro lanzamentos de proba todos fallaron. O N1 non chegou a estar listo para a carreira á Lúa (na que a Unión Soviética posteriormente negou participar) e foi cancelado en 1972.
O N1 naceu polos esforzos de Korolev, que instou aos políticos soviéticos a aprobar un proxecto para crear un lanzador pesado. O decreto polo que se aprobou o proxecto foi emitido o 23 de xuño de 1960 pero o deseño definitivo non foi decidido ata maio de 1962. O foguete debía ser capaz de poñer en órbita terrestre naves pesadas, poder enviar misións tripuladas á Lúa, enviar misións tripuladas de sobreevoo a Venus e Marte, lanzamento de sondas pesadas ao sistema solar exterior e posta en órbita de estacións espaciais pesadas.
Alfredo Hernandez
Alfredo Hernandez foi o batería das bandas de desert rock Kyuss, Queens of the Stone Age e Che.
El uniuse a Kyuss a finais de 1994/principios de 1995 para substituír o batería anterior, Brant Bjork, que saíra durante unha xira da banda por problemas persoais. Hernandez só aparece no derradeiro álbum da banda ...And the Circus Leaves Town xa que Kyuss separouse pouco despois, en outubro de 1995. Hernandez tamén tocou no primeiro disco de Queens of the Stone Age en 1998, e no 2004 na gravación dun EP da banda do seu compañeiro en Queens of the Stone Age Nick Oliveri, Mondo Generator.
Cirrinos
A dos cirrinos (Cirrina), tamén coñecidos como cirrados (cirrata), é unha suborde de moluscos, unha das dúas en que se divide a orde Octopoda.
Caracterízanse por teren dúas aletas laterais, e un par de cilios en cada ventosa, dos que carecen os incirrinos ou incirrados (os polbos), ao que alude o seu nome.
Características
Inicialmente ambos os grupos de octópodos, cirrinos e incirrinos, foron creados por Grimpe tendo en conta os cirros dispostos ao lado das ventosas situadas debaixo dos brazos. O nome das subordes é evidente, os cirrados teñen un par de pestañas (cirri, en latín) aplicados a cada ventosa, mentres que os incirrinos non as teñen. A diferenza doutros octópodos, os brazos dos cirrinos están limitados por unha unbela ou antuca e non teñen brazo copulador (hectocótilo). Diminuíron a súa rádula, a súa bolsa da tinta e as súas glándulas salivareds posteriores. Estas especies tamén teñen a particularidade de teren unha estrutura interna, un residuo da cuncha que presentan a maioría dos moluscos.
Nutrición
Aliméntanse de pequenos crustáceos planctónicos e doutros animálculos, o que explica a perda da rádula e o desenvolvemento dunha umbrela e de cirros para capturaren as súas minúsculas presas.
Clasificación
miniatura|210px|Vista oral de [[Cirrothauma murrayi mostrando as fileiras de ventosas cos seus pares de cirros.]]
Esta suborde comprende as seguintes tres familias:
Segundo o ITIS:
Suborde Cirrina Grimpe, 1916
Segundo o WoRMS:
Suborde Cirrata
Comité Olímpico Ecuatoriano
O Comité Olímpico Ecuatoriano (COE) é o organismo responsable da representación de Ecuador nos Xogos Olímpicos. Foi creado en 1938 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1959. Os estatutos do Comité Olímpico Ecuatoriano foron aprobados oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en Toquio, con ocasión dos Xogos Olímpicos de 1964, e foi reafirmado mediante a última reforma en xaneiro de 2003. A súa duración ao mando do deporte ecuatoriano é indefinido.
A súa sede está na cidade de Guayaquil.
Esmoriz, Mourentán, Arbo
Esmoriz é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
O Valgote, Vilanova, Miño
O Valgote é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 21 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 13 eran mulleres.
Unidos por Canarias
Unidos por Canarias é unha coalición electoral nacionalista canaria, formada polos partidos Coalición Canaria e Nueva Canarias, para concorrer ás eleccións xerais de 2011 de España.
Historia
Nas eleccións autonómicas de maio de 2011 os partidos nacionalistas canarios aumentaron os seus escanos, pero víronse superados polo Partido Popular. Coalición Canaria obtivo 20 deputados e a súa escisión, Nueva Canarias, obtivo 3. Para as eleccións xerais estas dúas formacións iniciaron conversas co fin de chegar a un pacto. O 23 de setembro de 2011 chegaban a ese acordo marco co que creaban a coalición Unidos por Canarias, e situaban os seus obxectivos fundamentais.
Nese acordo tamén escolleron os cabezas de lista da formación, que serían Ana Oramas, de Coalición Canaria pola circunscrición de Tenerife e Pedro Quevedo, de Nueva Canarias, pola das Palmas.
Xeriz, Cabovilaño, A Laracha
Xeriz é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 37 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 20 homes e 17 mulleres.
O Grixario, Cabovilaño, A Laracha
O Grixario é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 26 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 11 mulleres.
A Ermida, Celas, Culleredo
A Ermida é un lugar da parroquia de Celas no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
The Raconteurs
The Raconteurs (tamén coñecidos como The Saboteurs en Australia) é un supergrupo de rock alternativo procedente de Detroit, Míchigan. Está composta por Jack White (de The White Stripes e The Dead Weather), Brendan Benson, Jack Lawrence (de The Greenhornes, Blanche e The Dead Weather) e Patrick Keeler (tamén de The Greenhornes).
O Seixo, San Claudio, Ortigueira
O Seixo é un lugar da parroquia de San Claudio no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 homes).
A Gándara, Celas, Culleredo
A Gándara é un lugar da parroquia de Celas no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Galería de imaxes da praia de Aguieira
Praia de Aguieira, Porto do Son.
San Xoán, Vilanova, Miño
San Xoán é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 141 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 64 eran homes e 77 eran mulleres.
Phillis Wheatley
Phillis Wheatley, nada en África Occidental en 1753 e finada en Boston (Massachusetts) o 5 de decembro de 1784, foi unha escritora afroamericana, a primeira en publicar un libro nos Estados Unidos. A súa obra Poems on Various Subjects foi publicada en 1773, dous anos antes de que comezase a Guerra de independencia dos Estados Unidos, e está considerada un dos primeiros exemplos da literatura de xénero afro.
Traxectoria
En 1770 escribiu un tributo poético sobre a morte do calvinista George Whitefield, que foi merecedor dunha aclamada popularidade en Boston. A súa poesía foi admirada por moitas das figuras imperantes da Revolución Norteamericana. George Washington, louvouna polo seu "gran Xenio poético" e agradeceulle persoalmente un poema que ela escribiu na súa honra. Mais esta admiración non era universal. Por exemplo, Thomas Jefferson estaba dentro dos críticos máis duros da súa poesía.
A poesía de Wheatley xira ao redor de temas cristiáns, con moitos poemas dedicados a personalidades famosas. Escasa vez menciona a súa situación persoal. Un dos poucos que tratan a escravitude é "On being brought from Africa to America".
Moita xente branca atopaba difícil de crer que unha muller negra puidese ser tan intelixente como para escribir poesía. Así, en 1772 debeu defender a súa capacidade literaria na corte. Foi examinada por un grupo de intelectuais de Boston, entre eles John Erving, o reverendo Charles Chauncey, John Hancock, Thomas Hutchinson, o gobernador de Massachusetts, e o seu tenente gobernador Andrew Oliver. Concluíron que, de feito, ela era a autora dos poemas atribuídos e asinaron un certificado publicado no prefacio ao seu libro de Poems on Various Subjects, Religious and Moral. O traballo foi publicado en Aldgate (Londres) en 1773 pois a editorial en Boston negouse a aceptalo. Phillis e o fillo do seu señor, Nathanial Wheatley, foron a Inglaterra, onde Selina, a Condesa de Huntingdon, e o Conde de Dartmouth axudárona con incentivos económicos.
Algúns críticos citan a exitosa defensa de Wheatley da súa obra na corte e a publicación do seu libro como o primeiro recoñecemento oficial da literatura afroamericana. En 1778 o poeta afroamericano Jupiter Hammon compuxo unha oda a Wheatley.
Tras a morte de John e Susannah Wheatley, Phillis casou con John Peters, un negro liberto que traballaba vendendo verduras. Logo de o seu marido abandonala, traballou como serventa doméstica. Nin o traballo duro nin a súa habilidade artística lle trouxeron prosperidade, e morreu aos 31 anos sumida na pobreza. O seu terceiro fillo morreu unhas horas despois. Non se atopou un segundo volume de poesía no que estaba traballando.
Obra
miniatura|Poems on Various Subjects, Religious and Moral, 1773
A Fenteira, Mourentán, Arbo
A Fenteira é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Paraísos cercanos
Paraísos cercanos é unha serie documental de viaxes, de produción propia de Televisión Española, emitida por La 2, estreada o 23 de maio de 1997.
Estivo dirixida primeiramente por Ina Rodríguez e Patricia Ferreira, a continuación por Raúl Alda Esteban e despois por Belén Molinero Montero, con locución de Luis Alonso Carrasco e José Ángel Juanes Seseña.
Foi reemitida en varias ocasións.
Bill Pullman
William James "Bill" Pullman, nado o 17 de decembro de 1953 en Hornell, Estado de Nova York, é un actor estadounidense de cinema, teatro e televisión.
Ramón Fariña Cobián
Ramón Fariña Cobián, finado en Gondomar o 25 de agosto de 1989, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Fariña González, militar, e Regina Cobián Tejo, e irmán de Herminia Fariña Cobián. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1941). Foi médico de Gondomar e Xuíz de paz. Foi alcalde de Gondomar dende xullo de 1959. Finou en Gondomar aos 77 anos.
Recoñecementos
Foi condecorado coa Cruz de Cabaleiro de Cisneros e foi nomeado fillo adoptivo de Gondomar.
Vida persoal
Casou con Carmen Casás Moreira en 1948.
Kōnan, Aichi
Kōnan (江南市, こうなんし, Kōnan-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ao noroeste da prefectura, na zona da provincia histórica de Owari, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 30,17 km² e a poboación de 100.531 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.330 h/km².
O concello de Kōnan limita cos concellos de Ichinomiya, de Iwakura, de Komaki, de Ōguchi, de Fusō (son da prefectura de Aichi); e de Kakamigahara (da prefectura de Gifu).
Historia
A cidade de Kōnan foi fundada pola fusión de 2 concellos do distrito de Niwa (Kochino-chou e Hotei-chou) e 2 concellos do distrito de Haguri (Miyata-chou e Kusai-mura) no ano 1954.
O Morteiral, Celas, Culleredo
O Morteiral é un lugar da parroquia de Celas no concello coruñés de Culleredo na comarca da Coruña.
Otto von Bismarck
miniatura|Monumento a Bismarck, Hamburgo miniatura|dereita|Otto von Bismarck Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen, nado en Schönhausen o 1 de abril de 1815 e finado en Friedrichsruh o 30 de xullo de 1898, coñecido como Otto von Bismarck, foi un estadista, burócrata, militar, político e prosista alemán, considerado o fundador do Estado alemán moderno. Durante os seus últimos anos de vida alcumóuselle o «Chanceler de Ferro» pola súa determinación e man dura na xestión de todo o relacionado co seu país, que incluía a creación dun sistema de alianzas internacionais que asegurasen a supremacía de Alemaña, coñecido como o Deutsches Reich.
Cursou estudos de leis e, a partir de 1835, traballou nos tribunais de Berlín e Aquisgrán, actividade que abandonou tres anos máis tarde para dedicarse ao coidado das súas posesións territoriais. En 1847 entrou a formar parte do parlamento prusiano, onde axiña se converteu en líder da á conservadora. Enfrontouse duramente á revolución de 1848, e por esa época comezou a perfilar o que sería o seu principal obxectivo político: a unificación de Alemaña e a creación do Reich desde preceptos autoritarios e antiparlamentarios.
A súa carreira política estivo sempre marcada por un férreo conservadorismo e polo belicismo. Formou parte do parlamento prusiano e foi logo delegado diplomático en Westfalia, Francia e Rusia. Procurou sempre a unificación de tódolos pobos xermanos, aínda que fose por medios violentos.
En 1862, tras ser nomeado primeiro ministro de Prusia, emprendeu unha importante reforma militar que lle permitiu dispoñer dun poderoso exército para levar a cabo os seus plans de unificación. Desta forma, en 1864 conseguiu arrebatar a Dinamarca os ducados de Lauenburgo, Schleswig e Holstein e, dous anos máis tarde, logo da loita contra Austria, conseguiu a anexión de Hessen, Frankfurt, Hannover e Nassau, o que deu lugar á creación da Confederación Alemá do Norte, con Bismarck como chanceler. Para rematar, a guerra contra Francia supuxo a adhesión de Baviera, entre outros estados, e en 1871 proclamouse o Segundo Imperio Alemán no Palacio de Versalles de París. Bismarck converteuse en primeiro ministro de Prusia e chanceler. Durante os 19 anos que se mantivo no poder levou a cabo unha política conservadora, enfrontándose inicialmente aos católicos e combatendo a socialdemocracia. Foi tamén o organizador da Tripla Alianza, con Italia e Austria-Hungría, creada en 1882 para illar a Francia.
En 1871, Guillerme I -rei de Prusia- nomeouno chanceler. A política interior de Bismarck apoiouse nun réxime de poder autoritario, malia a aparencia constitucional e do sufraxio universal destinado a neutralizar as clases medias (Constitución federal de 1871). Inicialmente gobernou en coalición cos liberais, centrándose en contrarrestar a influencia da Igrexa católica (Kulturkampf) e en favorecer os intereses dos grandes terratenentes mediante unha política económica librecambista; en 1879 rompeu cos liberais e aliouse co partido católico (Zentrum), adoptando posturas proteccionistas que favorecesen o crecemento industrial alemán. Nesa segunda época centrou os seus esforzos en frear o movemento obreiro alemán, ao que ilegalizou aprobando as Leis Antisocialistas, á vez que intentaba atraer os traballadores coa lexislación social máis avanzada do momento.
Descendencia
Otto von Bismarck unicamente tivo unha esposa, Johanna, con quen tivo dous fillos e unha filla: Marie, Herbert e Wilhelm. Os tres viaxaron con el aos moitos lugares que el visitou como Frankfurt, San Petersburgo e París. Nunha carta enviada á súa esposa escribe: «Eles tres son o máis fermoso que hei ter e só por iso sigo aquí».
Dos seus tres fillos, o máis sobresaínte para os historiadores e expertos da vida de Bismarck, foi Wilhelm, pois logrou redactar unha pequena biografía da vida do seu pai durante a súa loita pola unificación de Alemaña e no seu cargo no Parlamento de Frankfurt. No entanto, aínda que con menor intensidade, Herbert e Marie tamén destacaron na vida aristocrática alemá. A antinazista Hannah von Bredow era tamén neta súa.
Infancia
miniatura|125px|Retrato de Otto von Bismarck á idade de 11 anos en 1826. Debuxo a carbonciño de [[Franz Krüger. ]] Bismarck naceu o 1 de abril de 1815, ano da derrota definitiva de Napoleón en Waterloo. Foi o cuarto fillo dunha familia numerosa. Durante a súa infancia, non ocorreu nin un só suceso destacado. Bismarck era consciente de ser membro da nobreza; a súa formación, no entanto, seguiu nas liñas esenciais os desexos da súa nai e foi moi diferente da que se acostumaba entón nos círculos da nobreza rural prusiana. Estudou en Berlín, primeiro na Plamannsche Lehranstalt, logo no Instituto Friedrich-Wilhelm e para rematar no Graue Kloster ("Convento Gris"). Bismarck non destacou demasiado entre os seus mestres e compañeiros. Máis tarde diríase que abandonou a escola convertido nun panteísta e convencido de que a república era a forma de goberno máis racional. Tales palabras encerraban unha crítica retrospectiva ás institucións docentes da época, máis influídas polo espírito burgués e o humanismo que pola tradición monárquico-conservadora. No entanto, afirmar a súa perfecta compenetración coa república é, de xeito evidente, esaxerado
Estudos universitarios
miniatura|esquerda|125px|Bismarck durante os anos en que era estudante de Gotinga. Autor anónimo, cara a 1836. En 1832, aos dezasete anos, ingresou na Universidade de Gotinga para estudar Dereito. De todos os seus profesores, Bismarck só se interesou por Heeren, historiador e profesor de Dereito público cuxas ideas sobre o mapa político europeo dominariano en gran medida no futuro. Bismarck fíxose membro do Corps Hanovera, pero apenas aproveitou as posibilidades intelectuais que lle ofrecía aquela cidade universitaria, tan famosa no seu tempo, senón que se entregou corpo e alma ás alegrías da vida estudantil. Moitas das súas aventuras, de maior ou menor gusto, nalgunhas ocasións creáronlle conflitos coas autoridades académicas. El mesmo falou con franqueza e ironía da súa «vida silenciosa», a través da cal mostraba unha personalidade aínda sen moldear. Entre os seus amigos, ademais dos membros da nobreza Corps Hanovera, contábanse dúas importantes personalidades estranxeiras. Naquela época Bismarck, sen verdade ningunha pola súa banda, recoñecía a súa forza interior; nunha carta dirixida a un amigo de mocidade escribía: «Serei o último pelagatos ou o home maior de Prusia».
Nesa época non existe o máis leve indicio de opinións políticas que deixen albiscar a futura obra do creador do Segundo Imperio. Bismarck finalizou os seus estudos en Berlín sen aproveitar as posibilidades científicas que a universidade lle ofrecía. Tamén neste aspecto mostrouse a súa vigorosa natureza. Polo que aos estudos se refire, Bismarck limitouse a aprender o necesario para aprobar, práctica entón non tan habitual como hoxe. En 1835 realizou o seu exame de licenciatura en Dereito, que non nos ilustra demasiado o seu ideario, pois respondía máis ás preguntas do examinador que aos intereses do examinado. Bismarck, cargado de débedas moi a pesar do seu pai, debeu de rir no seu interior cando lle preguntasen a el sobre a necesidade do aforro.
Labor nos tribunais
Os anos seguintes pasounos nos tribunais de Berlín e Aquisgrán. A súa meta final era a diplomacia, pois descartaba dedicarse á outra carreira posible para un mozo nobre, a das armas. O seu labor nos tribunais acrecentou a súa aversión cara á burocracia e cara ao formalismo dun servizo rixidamente regulamentado, aversión que conservaría durante toda a súa vida. Ter xefes foi sempre algo superior ás súas forzas. En Aquisgrán tamén se consagrou de maneira total aos praceres da vida, e durante meses e sen permiso, viaxou seguindo os pasos dunha moza inglesa. Posteriormente continuaría o seu labor en Potsdam. En Aquisgrán, os seus superiores recoñecían a súa capacidade, pero opinaban que debía ser máis disciplinado no servizo. A este respecto, Bismarck comentaba con aquela sinceridade tan característica nel: «Creo que o goberno de Aquisgrán deume notas máis altas das que realmente merezo».
Retiro da actividade burocrática
miniatura|125px|Retrato de Otto von Bismarck cara a 1847. Retrato anónimo. En 1838, Bismarck renunciou á actividade burocrática e ao ríxido servizo público. Esta decisión madurouna con lentitude e non contou coa aprobación dos seus pais. Para Bismarck, ser funcionario e ministro non era precisamente sorte. A misión do funcionario -pensaba- reducíase a impulsar de oficio, sen achegar iniciativas propias, a maquinaria administrativa. "Pero eu desexo facer a música, a música que a min me gusta, ou permanecerei en silencio". Este rexeitamento da burocracia, polos demais moi estendido entre a nobreza, simboliza en Bismarck unha profunda ansia dunha actividade independente. As declaracións destes anos deixan de translucir certa inclinación polas tarefas de estadista. Para el, o esencial entón era o seu desexo de ter na práctica unha marxe de actuación. O presidente ou ministro, dicía, "non tratan con persoas, senón con papel e tinta unicamente".