cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Millicent Fawcett
Pacifismo
En xullo de 1901 foi designada polo goberno británico para investigar as condicións de vida nos campos de concentración en Suráfrica que creou Lord Kitchener durante a Segunda Guerra dos Bóeres de 1899-1902. O seu informe confirmou o que a defensora Emily Hobhouse dixera sobre as duras condicións de vida nestes campos. Cando estalou a Primeira guerra mundial en 1914, a NUWSS rexeitou participar na guerra porque un bo número dos seus membros eran pacifistas e continuou a súa campaña para a obtención do dereito de voto feminino destacando a importancia do traballo das mulleres durante o conflito bélico.
Últimos anos e recoñecementos
Obtivo o rango de Dama da Orde do Imperio británico en 1925 e morreu no núm. 2 de Gower Street en Bloomsbury en 1929. O Millicent Fawcett Hall de Westminster foi inaugurado o ano da súa morte. Hoxe, o seu nome está ligado á Fawcett Society, unha organización feminista que traballa para estabelecer a igualdade entre os homes e as mulleres. Os arquivos de Millicent Fawcett atópanse en The Women's Library na Biblioteca do London School of Economics.
Obras
Escribiu tamén ducias de artigos para publicaciónes periódicas como The Englishwoman, Woman's Leader, Fraser's Magazine, National Review, Macmillan's Magazine, Common Cause, Fortnightly Review, Nineteenth Century e Contemporary Review. Foi a autora da introdución da edición de 1891 do libro de Mary Wollstonecraft Vindicación dos dereitos da muller. Lyndall Gordon dixo que foi un texto clave co que Fawcett gañou un prestixio importante.
Orella (doce)
miniatura|300px|Bandexa de orellas. As orellas son unha sobremesa doce moi típica, xunto coa filloa, do Entroido galego. Son un prato de elaboración sinxela, consistente en amasar fariña con ovos e cortar en anacos con forma de orella a masa que se obtén. Os anacos son fritidos en aceite e espolvoréxaselle azucre por riba.
As orellas tamén son típicas de Cataluña e do País Valenciano co nome de orelletes. No sur de Francia, onde se coñecen coma aurelhetas (en francés oreillettes, orelliñas), e ao igual que en Galicia, son típicas no Entroido.
Ingredientes
Os principais ingredientes que poden levar son fariña, ovos, auga, manteiga, lévedo, azucre, anís, relas de limón, laranxa, leite, canela e sal.
Receita
Orellas para 6 persoas.
O primeiro de todo é quentar nunha tixola unha cunca de aceite coas relas de limón e un anaco de pan. Cando isto estea dourado, deixámolo arrefriar e retiramos o limón e o pan. Pomos unha cunca con dous ovos batidos, unha cunca de leite, media cunca de anís, unha culler e media de lévedo nun recipiente e batemos. Logo engadímoslle as relas de limón e unhas gotas de zume de laranxa. Botámoslle a esta mestura o aceite que tiñamos gardado e vámoslle engadindo fariña ata conseguir unha pasta que poder amasar. Estiramos a masa e vámola cortando en anacos con forma de orella. Estes anacos hanse de ir fritindo en abundante aceite e logo, espallamos o po de azucre por riba.
Esta é unha delas, pero hai moitas variedades e receitas distintas para facer este doce.
Nervio subclavio
miniatura|200px|Plexo braquial
O nervio subclavio é un nervio do membro superior humano. Trátase dunha pequena póla do tronco superior do plexo braquial. Diríxese anteroinferiormente sobre a arteria e vea subclavias. Innerva o músculo subclavio.
Juan Antonio Graíño Amarelle
Juan Antonio Graíño Amarelle, nado en Ponteceso o 14 de xuño de 1921 e finado en Madrid o 22 de decembro de 1978, foi un político e empresario galego.
Traxectoria
Cursou os estudos de bacharelato no colexio Apostol Santiago de Vigo. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela en 1945. Foi empresario agrícola e presidente da Cámara Sindical Agraria da Coruña desde 1971, vicepresidente da Asociación de Gandeiros da Coruña e presidente de Agrupor (Asociación de Propietarios de Montes). Militante do Partido Gallego Independiente, nas Eleccións Xerais de 1977 acadou a acta de senador pola provincia da Coruña nas listas da UCD. En 1978 foi nomeado conselleiro de agricultura da Xunta de Galicia provisoria, aínda que morre algo despois en accidente de tráfico.
As Chabolas, Sadurnín, Cenlle
As Chabolas é un lugar da parroquia de Sadurnín, no concello ourensán de Cenlle, na comarca do Ribeiro. Segundo o IGE, en 2015 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Agnès Sorel
Agnès Sorel, nada en 1422  e finada o 9 de febreiro de 1450, coñecida polo alcume Dáme de beauté, foi a amante favorita do rei Carlos VII de Francia, con quen tivo tres fillas. É considerada a primeira amante real recoñecida de maneira oficial.
Foi o suxeito de numerosas obras de arte contemporáneas, incluíndo a soada obra de Jean Fouquet A virxe co neno.
Traxectoria
Filla do soldado Jean Soreau e de Catherine de Maignelais, Sorel tiña vinte anos de idade cando foi presentada por primeira vez ó rei Carlos. Nese momento, ocupaba unha posición na residencia de Renato I de Nápoles, como dama de compaña da súa consorte Sabela de Lorena. Máis tarde, comezou a servir a María de Anjou, a esposa de Carlos VII, de quen se convertería en amante pouco tempo despois. O rei deulle o Castelo de Loches (onde Xoana de Arco o convencera de coroarse rei de Francia) para que fose a súa residencia privada.
Pouco tempo despois, requiriuse a súa presenza en Chinon, onde ó parecer a súa compañía sacara ó rei dunha profunda depresión. Tiña unha grande influencia sobre o monarca, que, sumada ós seus gustos extravagantes, valeulle varios inimigos poderosos na corte. Sorel converteuse na primeira amante real recoñecida de maneira oficial.
Legado
Sorel é unha das personaxes principais do poema La Pucelle, de Voltaire. Tamén é o suxeito de dúas óperas rusas de finais do século XIX, xunto con Carlos VII: A doncela de Orleáns, de Petr Ilich Chaikovskii, e The Saracen de César Cui. É unha das mulleres representadas no traballo artístico The Dinner Party, de Judy Chicago, que inclúe 999 nomes de mulleres salientables da historia. Dúas pezas de roupa usan o nome Sorel: o corsé Agnes Sorel, o corsage Sorel e un estilo de moda tamén nomeado por ela, o estilo Agnes Sorel, que se usa para describir unha forma de vestir "de princesa".
París-Roubaix 2015
A 113ª edición da París-Roubaix celebrouse o 12 de abril de 2015 entre as cidades de Compiègne e Roubaix, un percorrido 253'5 quilómetros. A carreira finalizou como é tradicional no Velódromo de Roubaix. Ese percorrido contou con 27 sectores de pavé, un total de 52'7 km.
Este foi o terceiro monumento da tempada e a décima carreira do UCI WorldTour 2015.
Na carreira participaron 200 ciclistas. Un total de 8 por equipo.
O gañador foi o sprinter alemán John Degenkolb, que conseguiu unha velocidade media de 43,476 km/h. Este foi o segundo monumento conseguido por Degenkolb na tempada, despois de que xa gañara a Milán-San Remo tressemanas antes. De segundo chegou o checo Zdeněk Štybar e de terceiro o belga Greg Van Avermaet. A carreira resolveuse nun sprint de 7 corredores que chegaron separados á entrada do velódromo.
Equipos
Na competición participaron 25 equipos. 17 do UCI WorldTour e 8 da categoría Profesional Continental.
Diñeiro
Aos vinte primeiros da carreira, atribúeselles un premio en diñeiro segundo o baremo da Unión Ciclista internacional. Repártese un total de 91.000 € en premios.
John Degenkolb gañou 30.000 €, Zdeněk Štybar 22.000 €, Greg Van Avermaet 15.000 €, Lars Boom 7.500 €, Martin Elmiger 3.200 €, Jens Keukeleire 1.700 €, Yves Lampaert 1.500 €, Luke Rowe 1.300 €, Jens Debusschere 1.200 €, Alexander Kristoff 1.100 €, Sep Vanmarcke 1.000 €, Bert De Backer 900 €, Aleksejs Saramotins 800 €, Borut Božič 700 €, Niki Terpstra 600 € e Andreas Schillinger, Florian Sénéchal, Bradley Wiggins, Björn Leukemans e Grégory Rast 500 €.
Puntos
A París-Roubaix outorgou puntos aos corredores de equipos UCI WorldTour para o respectivo ránking.
John Degenkolb gañou 100 puntos, Zdeněk Štybar 80, Greg Van Avermaet 70, Lars Boom 60, Martin Elmiger 50, Jens Keukeleire 40, Yves Lampaert 30, Luke Rowe 20, Jens Debusschere 10 e Alexander Kristoff 4.
Richard Petty
miniatura|dereita|Petty en 2006. Richard Petty, alcumado Rei Richard, nado o 2 de xullo de 1937 en Level Cros (Carolina do Norte), é un piloto de automobilismo de velocidade especializado en stock cars. É un dos pilotos máis exitosos na NASCAR Cup Series, con sete títulos en 1964, 1967, 1971, 1972, 1974, 1975 e 1979. Ostenta as marcas de maior cantidade de vitorias con 200 (incluíndo sete nas 500 millas de Daytona) e de pole positions con 127.
1171
Mortes
Historia ano a ano
Descompoñedor
miniatura|300px|Os fungos e os procariotas son seres descompoñedores.
Os descompoñedores son organismos que se alimentan de materia orgánica morta dos ecosistemas e constribúen á súa descomposición natural. Son seres heterótrofos que converten os compostos orgánicos dos que se alimentan en compostos inorgánicos (sales, gases), que poden volver ser utilizados polos seres vivos, polo que xogan un papel moi importante nos ciclos bioxeoquímicos da natureza. Os descompoñedores máis típicos absorben substancias orgánicas do seu ambiente por osmotrofia (a través das súas paredes) e descompóñenas directamente nos seus metabolismos, sen utilizaren aparatos dixestivos, e estes son especies de bacterias, arqueas e fungos, mentres que os pequenos animais descompoñedores, como por exemplo, miñocas ou artrópodos, que comen e dixiren nos seus aparatos dixestivos os residuos orgánicos, reciben o nome máis específico de detritívoros. Algúns protistas tamén funcionan como descompoñedores. Xeralmente se exclúen dos descompoñedores aos animais necrófagos ou preeiros (larvas de mosca, escaravellos, voitres, hienas etc.), pero os restos deixados por estes son descompostos polos descompoñedores.
As bacterias saprótrofas poden descompoñer case calquera tipo de materia orgánica. As bacterias saprófitas son moi abundantes nos solos, onde pode haber 40 millóns de bacterias por gramo de solo.
En moitos ecosistemas os principais descompoñedores de residuos orgánicos son fungos saprótrofos. Os fungos poden penetrar coas súas hifas na materia en descomposición acelerando a súa descomposición. Os fungos liberan encimas para descompoñer a materia orgánica e mesmo teñen encimas capaces de degradar a lignina da madeira, o que os fai os principais descompoñedores dos bosques.
Transfesa
Transfesa é o acrónimo de Transportes Ferroviarios Especiales, S. A., compañía fundada en 1943 polos irmáns Fernández López, de Lugo, para transportar mercancías por ferrocarril en España.
Historia
O primeiro tren transporta 4.500 cabezas de gando desde Cañaveral, en Estremadura até Barcelona e utiliza vagóns mercados á Alemaña Nazi pouco antes do bloqueo comercial entre ambos os dous países.
En 1949, os tráficos ferroviarios desta compañía incluíron tamén os cítricos dende o Levante, e en 1950 desenvolveron a tecnoloxía suficiente como para patentar un sistema de cambio de eixos e montar en Hendaia un intercambiador. Isto vai permitir resolver a diferenza de ancho de vía entre España e Francia sen ter que facer custosísimos transbordos das mercadorías na fronteira. Transfesa rompeu o illamento ferroviario español, de xeito que as mercadorías xa podían chegar ó seu destino en Francia, Alemaña e outros países europeos sen necesidade de facer transbordo, o que reducía até nunha semana a viaxe de produtos españois. O sistema de cambio de eixos, empregado hoxe en día por varias administracións ferroviarias, adiantouse nunha década á solución deseñada por Patentes Talgo, do eixe de rodadura desprazable. Nos anos cincuenta, Transfesa transporta toda sorte de mercadorías, incluíndo cementos e outros pulverulentos. En 1964 converteuse na primeira multinacional galega, con empresas filiais en Francia, Gran Bretaña, Suíza, Alemaña, Italia e Portugal e a primeira multinacional ferroviaria española.
Transfesa foi o berce dun conglomerado empresarial que abrangue sectores como o químico e a alimentación, con marcas como Pescanova, Zeltia, Frigolouro, Fontecelta e Corporación Noroeste, entre outras.
A maioría de capital galego permaneceu en Transfesa até 2007, cando Deutsche Bahn, a administración ferroviaria alemá, adquiriu o 51 % do capital da compañía.
Ğabdulla Tuqay
Ğabdulla Möxämmätğärif ulı Tuqayıv, máis coñecido pola forma abreviada Ğabdulla Tuqay, nado en Quşlawıç o 26 de abril de 1886 e finado en Kazán o 2 de abril de 1913, foi un poeta, crítico e editor tártaro, considerado o poeta nacional tártaro.
Primeiros anos
miniatura|Tuqay con Motíğí (á esquerda) ca. 1905 Tuqay naceu naceu no seo dunha familia de mulás da aldea de Quşlawıç preto da moderna cidade de Arsk. O seu pai Möxämmätğärif Möxämmätğälim ulı Tuqayıv fora mulá desde 1864. A súa muller morrera en 1885 deixándolle un fillo e unha filla e Möxämmätğärif casou de novo, con Mämdüdä, filla dun mulá dunha aldea próxima, desta unión naceu Ğabdulla pero aos cinco meses morreu o seu pai e pouco despois o seu avó paterno, así que logo Mämdüdä volveu a cas do seu pai e casou con outro mulá dunha aldea veciña. En 1890 a súa nai tamén morreu e Ğabdulla volveu co seu avó materno, pero incapaz de mantelo deixouno ao coidado dun cocheiro para que o levase a Kazán na procura dunha familia en adopción, facéndose cargo del un matrimonio dunha aldea próxima, mais os dous morreron en 1892 e o neno volveu co seu avó, quen lle buscou unha nova familia adoptiva na aldea de Qırlay e alí foi por primeira vez a unha madrasa. En 1895 morreulle o fillo á tía de Ğabdulla, Ğäzizä, casada cun comerciante Ğäliäsğar Ğosmanov, e a parella decidiu adoptalo e o rapaz pasou a vivir con eles en Uralsk (actual Casaquistán), e alí estudou na madrasa e asemade na escola rusa, onde entrou en contacto coa literatura e comezou a escribir poesía. En 1900 morreu o seu tío e Ğabdulla pasou a vivir na madrasa, primeiro nun cuarto común e logo nunha khujra, unha cela individual.
Primeiro período: Uralsk
Interesado na poesía popular e no folclore durante os seus anos na madrasa coñeceu a poesía árabe, persa e turca así como a poesía en tártaro antigo, unha lingua moi diferente do tártaro falado e chea de palabras árabes, persas e turcas. Motíğí, un profesor novo da madrasa organizou un xornal escrito a man e Tuqay publicou as súas primeiras odas alí e en 1904 o mesmo profesor fundou a súa propia compañía editora e Tuqay traballou con el en labores administrativos. Despois do Manifesto de Outubro (1905) permitiuse a publicación de xornais en tártaro, antes totalmente prohibido, e Tuqay traballou como tipógrafo para o xornal Fiker e a revista Älğasrälcadid establecidos por Motíğí, contribuíndo con versos para esas publicacións, a primeira de relevo foi unha tradución dun poema de Aleksei Koltsov en 1905, seguíronlle máis contribucións, en artigos e poemas expresaba unha ideoloxía socialdemócrata aínda que favorable ao Manifesto, que cría que favorecería cambios progresivos na forma de vida dos tártaros. Na revista Uqlar publicou sátiras centradas principalmente contra o clero islámico, ao que consideraba oposto ao progreso e á occidentalización. Nesta primeira etapa continuaba as tradicións orientais e o uso do tártaro antigo, aínda que nalgúns dos seus poemas, os dirixidos aos labregos tártaros, utilizou unha forma de tártaro puro. O ano 1906 foi un ano de axitación social, en marzo celebráronse eleccións lexislativa para a Duma que deu unha maioría relativa a socialdemócratas moderados e liberais e que se caracterizou polo enfrontamento co consello de ministros do emperador, e que xa se disolveu en xuño. Un período marcado polo ascenso das Centurias Negras, organización ultranacionalista rusa que pedía a marcha dos tártaros ao Imperio Otomán, neste clima a súa poesía trata de temas sociais e do patriotismo, salientan Gosudarstvennaya Dumağa (Á Duma Estatal), Sorıqortlarğa (Aos parasitos) e Kitmibez! (Non marcharemos!), nesta última reacciona ás propostas dos Centurias Negras que os tártaros son irmáns dos rusos e a inmigración a Turquía é imposible. O 6 de xaneiro de 1907 Tuqay deixa a madrasa vivindo independentemente nun cuarto dun hotel, convértese de feito no editor de Uqlar e no principal poeta e articulista das publicacións de Motíğí. A partir de 1906 empregou o tártaro puro, a lingua do pobo, nos seus artigos e poemas e fíxose unha figura recoñecida nos medios culturais tártaros. miniatura|Tuqay con Ämirxan e os irmáns Koläxmätov na década de 1910
Segundo período: Kazán
Desde outono de 1907 Tuqay estableceuse na capital da actividade cultural tártara, en Kazán, e alí entra rapidamente nos círculos literarios e fai amizade cun fato de mozos que tiñan en común a súa arela por anovar a sociedade tártara e que se agrupaban arredor da revista Al-İslax, na que tamén colabora,, entre eles o escritor Fatix Ämirxan ou o revolucionario marxista Xösäyen Yamaşev. Colabora coa revista satírica Yäşen, fundada en 1908, considerándose o poema satírico máis salientable desta etapa Peçän Bazarı yaxud Yaña Kisekbaş que trata dos problemas da sociedade tártara da época, do clero e dos comerciantes. A partir de 1910 colaborou coa nova revista satírica Yal-Yolt. Interesado pola cultura popular publicou escolmas de cancións populares, publicou varios libros coas súas poesías, libros para nenos e libros escolares con literatura tártara. Interesado no establecemento dun teatro tártaro, colaborou nalgunhas producións declamando as súas propias composicións e cantando cancións tradicionais. A pesar de deteriorarse a súa saúde en 1911 e 1912 fai varias viaxes chegando ata Astrakán e San Petersburgo. En 1912 colaborou na nova revista literaria Añ e en agosto publicou o seu último libro, Can azıkları. En 1913 a súa saúde empeora aínda máis pero segue a escribir poemas e artigos, o 26 de febreiro ingresou no hospital por un caso grave de tuberculose, morrendo o 15 de abril, aos 27 anos.
Alantoide
O alantoide é unha membrana extraembrionaria, orixinada como unha extensión do tubo dixestivo primitivo do endoderma do embrión de réptiles, aves e mamíferos, situado caudalmente ao saco vitelino. Inicialmente o alantoide rodea o embrión entre o amnio e o corion. Conforme avanza o desenvolvemento embrionario vai diminuíndo de tamaño transformándose nun saco alargado orixinado no talo do corpo do embrión que forma parte do cordón umbilical.
Función
En réptiles e aves, o alantoide ten funcións respiratorias e excretoras, como depósito de refugallos nitroxenados como o ácido úrico en forma de cristais que serán expulsados no momento que a cría rompa a casca do ovo, polo que adquire un gran tamaño. En mamíferos só ten funcións de excreción. Do alantoide xorden os vasos alantoideos que en humanos orixinarán os vasos umbilicais e as pilosidades coriónicas da placenta. O alantoide e o corion fusionados forman a membrana corioalantoidea rica en vasos sanguíneos, que é a parte fetal da placenta. No embrión do polo, o sangue contido nestes vasos achega osíxeno e dióxido de carbono xunto con outros refugallos do embrión.
Desenvolvemento nos humanos
A cloaca primitiva do embrión atópase en ampla comunicación coa alantoide. Entre a 4ª e a 7ª semana do desenvolvemento humano, a cloaca divídese nunha porción posterior ou conduto anorrectal, e unha porción anterior ou seo uroxenital primitivo. Esta separación débese ao crecemento dunha crista mesodérmica transversal que nace do ángulo que forman o alantoide e o intestino posterior. No seo uroxenital distínguense dúas partes. A superior e máis voluminosa é a futura vexiga urinaria, en comunicación co alantoide, que quedará reducida a un conduto obliterado desde o vértice da vexiga definitiva, o uraco ou, tamén denominado, ligamento umbilical medio. A parte máis caudal e de menor tamaño, de configuración pseudotubular e denominada porción pélvica do seo uroxenital, formará a uretra feminina e no home as porcións prostática e membranosa da uretra.
García Fernández de Barrantes
miniatura|220x220px|Emblema da Orde de Alcántara. García Fernández Barrantes foi privado de Afonso X o Sabio e maestre da Orde de Alcántara entre 1254 e 1284.
Elección e orixes
A elección de frei García Fernández resultou complexa, xa que o seu antecesor no cargo, frei Pedro Yáñez, fora elixido maestre da Orde de Calatrava, cargo ao que houbo de renunciar, debendo esta orde elixir un novo maestre. Esta elección atrasouse dada a dependencia co Císter, o que supuxo simultanear os cargos de modo que en 1254, aínda que Pedro Yañez xa se trasladara a Calatrava e gobernaba de facto a Orde de Calatrava, a nivel xurídico aínda era Maestre da de Alcántara. Iso xera protestas do Comendador maior por abusos que se estaban cometendo contra os dereitos da Orde.
Linguas zapotecas
É unha lingua tonal. A orde da frase máis frecuente é Verbo Suxeito Obxecto (VSO).
García Fernández de Barrantes
Elección e orixes
De orixe galega, García Fernández fora clavero co anterior maestrazgo, de acordo co reconto de Torres Tapia será o sétimo maestre da Orde de Alcántara.
O seu nome completo parece ser Frey García Fernández Barrantes, xa que se dan dúas versións sobre os seus antecedentes; fillo do señor de San Andrés de Barrantes, parroquia de Ribadumia en Galicia, e que antes de facerse relixioso estivera casado con Aldonza Díaz de Pereros e tivera descendencia; outra que fose o terceiro fillo de Alonso Fernández Barrantes, señor dos cotos de Barrantes e Tomiño, a 10 km de Baiona e do río Miño en Galicia, nobre galego que se estableceu en Alcántara
Traxectoria política
No inverno de 1254, tras ser elixido Maestre canonicamente pola renuncia do seu antecesor, dirixiuse á corte de Afonso X.
1255
Despois de realizar esta visita, volve a Alcántara para resolver asuntos urxentes do goberno da Orde, que tras un tempo de ausencia de autoridade requirían unha serie de medidas drásticas. Feito isto, en 1255, regresa á corte, estante en Palencia, solicitando de Afonso X que lle confirmase todos os privilexios da Orde, entre eles a doazón de Alcántara e da igrexa de Santa María dos Freyles e outros bens situados en Badaxoz. Tamén lle pide a confirmación dos portazgos que correspondían á Orde de Alcántara, para custear a fortificación deste lugar, que eran os de Ascovicencio, Prarancia, Cabuyo, Torneros, Palacios e Quintana de Jamuzo, Cabazos, Santa María, Alva, Bañeza, Valcabado, Ruperolos, Vilastrigo, Pozolo, Laguna de Niegrelos, Santa María de Paromo, Ponche de Orbego, Carrizo, Armellado, Santa Marina Viliella, Orgatorma, Villagarcía, e Requeixo. Despois acompañou á Corte a Valladolid, manténdose con esta durante xullo até decembro. Segundo Torres Tapia neste verán a hoste da Orde acompañou ao rei nunha entrada por Xerez, Arcos e Lebrija.
1256
Ao ano seguinte, 1256, e segundo a mesma fonte, asistiu xunto coas hostes de Calatrava e Santiago contra Orihuela. Esta última parece ser certa, pois fundaméntase nunha alusión documental. No devandito ano de 1256 continuou o preito que mantiña a Orde de Alcántara coa do Temple. Este preito fundamentábase sobre a discusión acerca da posesión dunha serie de bens inmobles, principalmente o lugar de Rolda (Toledo) e gando. O rei Afonso X puxera o preito en mans de xuíces árbitros, que foron tres frades da Orde do Hospital. Pero transcorreu o prazo sen que se ditara sentenza, polo que o maestre Frey García Fernández recorreu aos Xuíces Apostólicos de Zamora. Pero mentres tanto os templarios recorreran directamente a Roma, ordenando o papa Alexandre IV que comparecesen ambas partes ante a corte pontificia, debendo comparecer en data previa ante os Xuíces Apostólicos. Non o puido facer o maestre por atoparse en Orihuela, polo que enviou como apoderado ao comendador Frey Martín García. Ese mesmo ano, 1256, o maestre dirixiuse á Corte, en Soria, onde no mes de marzo élle confirmado un cambio de bens con Don Rodrigo Froilaz. En novembro o maestre deu foro ás poboacións de Villasbuenas (da encomenda de Salvaleón (Valverde del Fresno)) e Raygadas, establecendo os termos desta localidade e os lindes coas de Fontanales e Retonco (Encomenda do Perero (Ribeira do Coa)).
1257
En marzo de 1257, acompañou coa súa hoste, e a dos maestres do Amorne, Santiago e Calatrava, ao rei a Murcia, atopándose en Lorca. En maio, de 1257, atopábase en Alcántara, onde escoitou a profesión á Orde e doazón de bens por parte de Fernando Sánchez, fillo de Sancho Fernández, irmán do rei Afonso IX. Entre os bens doados atopábanse unhas casas en Sevilla, por San Ildefonso, e a Alcaría de Heliche, no termo de Sevilla. Pouco despois. o maestre, impón o imposto da martiniega á Vila de Alcántara. Tamén neste ano, 1257, recibiu a Orde a doazón dunhas terras na Bañeza de Gil de Azares. Neste ano continuou o preito co bispo de Coria.
Aínda que a Orde para o exercicio da xurisdición eclesiástica do seu territorio dispuña dun Prior en Valencia de Alcántara, desexaba contar co Bispo para os actos pontificais, a consagración de altares, a administración do crisma e o nomeamento de clérigos. Por iso chegaron a un acordo co bispo de Coria, Pedro. Así Pedro doa os bens espirituais e temporais das igrexas de Cadalso e a súa comarca, Gata, Salvaleón, Alcántara, e Ceclavín, a cambio de recibir a terza dos décimos, recibindo tamén esta parte da Santa María de Almocobar en Alcántara e un sexto do décimo da de Valencia de Alcántara, Esparragal, Herrera de Alcántara, Mayorga, Piedrabuena e Azagala, e comprometéndose a visitalas e a realizar os actos pontificais. Este acordo foi favorable ao bispo de Coria, desde o punto de vista da Orde, e sería orixe de futuros conflitos, xa que era contrario ao principio de nullius Diocese.
En outubro e desde Burgos o rei Afonso X deu carta sobre o preito mantido entre a Orde de Alcántara e a Orde do Amorne. Pola mesma nomea xuíces a Albar Gutiérrez de Cepeda e a Monio Rodríguez de Toro, para que na Pascua de Resurrección de 1258 escoitasen a ambas partes en Coria e baixo xuramento relatasen por escrito canto atopasen certo. Na carta recóllense algunhas das diferenzas entre ambas ordes. Así, a Orde do Amorne acusaba á de Alcántara de atacar as súas fortalezas e lugares de Salvatierra, Benavente de Sequeros, a Zarza, Santa María de Sequeros, Peñasrubias, Pena de Sequeros (Pena de Frei Domingo), Cabezón, Cañaveral, Alconetar, Garrovillas, cometendo crimes e saqueos, ademais de cobrar montazgos ilegalmente en Valdarrago e Portezuelo, así como desviar aos pasantes da ponte de Alconétar a barcas que tiñan sobre o Texo. Querelas semellantes denunciaba a Orde de Alcántara.
Tamén mostrou a súa capacidade política o maestre García Fernández ao alcanzar unha concordia co bispo de Badaxoz, Don Pedro, e o seu Cabido. As diferenzas con Badaxoz estribaban na Igrexa de Santa María dos Freyles e os seus dereitos (terzas e décimos). Finalmente o bispo de Badaxoz recoñece a posesión da Igrexa por parte da Orde de Alcántara, así como da posesión por parte da Orde dos décimos, repartíndose as terzas a medias. Parece ser que esta concordia se realizou na corte influíndo niso o rei Afonso X, quen a ratifica poucos días despois en Burgos. Así mesmo dirixiuse o maestre Don García Fernández a Roma para solicitar do Papa Inocencio III o recoñecemento dos privilexios que, como instituto dependente do Císter, correspondían á Orde de Alcántara, como o non pagar o décimo, o que foi confirmado pola bula Sede quod dolentes referimus dada en Agnania en novembro. En decembro outorgou outra bula, pola cal, por pertencer ao Císter non eran obrigados a pagar a procuración (dereito que cobraban os xerarcas da Igrexa, ou os seus enviados cando eran hospedados en lugares da Orde).
1258
Este ano interveu a hoste da Orde e o seu maestre na toma de Niebla. Parece ser que polas boas relacións políticas co cardeal Juan, da corte pontificia do papa Alexandre IV, conseguiron novos privilexios como foron: non pagar décimos polas terras e posesións conquistadas aos musulmáns, xa fóra polos seus medios ou axudando ao rei; que non se puidese sacar para preitos ao maestre da orde máis de dúas dietas; o poder de absolver aos cabaleiros da orde de excomuñón, suspensión ou irregularidade; o privilexio de que non se puidesen pronunciar sentenzas de excomuñón contra capeláns, familiares, benfeitores da Orde, ou ben dos que moen nos seus muíños, cocen nos seus fornos ou comercian con eles; e por último fáiselles libres de contribuír a colectas, subsidios ou pedidos, todo iso segundo tiñan como privilexio os abades do Císter.
1259
Neste ano asistiu o maestre ás cortes de Toledo. Parece que as doazóns de Fernando Sánchez provocaron problemas cos familiares deste, actuando como árbitro o rei Afonso X, resolvendo o asunto por intercambio de bens. Tamén se produciu outro convenio con Gonzalo Yáñez de Novoa, ao parecer irmán do anterior maestre Pedro Yáñez, que ocupara certos bens á Orde en Galicia, devolvéndoos no convenio. Pero o principal eran as diferenzas existentes co Concello de Medellín polos lindes entre o seu termo e o de Magacela, que foi obxecto dunha arbitraxe real. Os comisarios reais foran Alfonso Tellez, tenente real de Medellín, e Domingo Martín, alcalde de Trujillo, que fixeron o deslinde.
Linguas zapotecas
Variantes
Baixo o nome de zapoteco atópanse un gran número de dialectos non sempre mutuamente intelixibles, o que significa que ditas variantes empezaron a diverxer do proto-zapoteco hai moitos séculos. Morris Swadesh estimou mediante análises estatísticas do léxico e a glotocronoloxía que o tempo de diversificación do zapoteco, propiamente dito, era de 14 séculos (comparable por exemplo ao tempo de diversificación do latín até dar nas linguas románicas actuais). Segundo as mostraxes de intelixibilidade, publicadas polo SIL, o zapoteco estaría composto por 38 variantes ou linguas inintelixibles entre si. Non obstante, a maioría de clasificacións deixan a un lado os criterios de intelixibilidade e consideran as características compartidas polas diversas variantes, reducindo o número a sete ou oito linguas. Belmar foi o primeiro en propoñer agrupar as variantes en tres grandes grupos: zapoteco setentrional, zapoteco central e zapoteco meridional, baixo criterios en parte lingüísticos e en parte xeográficos e históricos. O grupo norte incluiría as variedades faladas na zona montañosa ao norte da cidade de Oaxaca de Juárez, o grupo centro incluiría as variedades dos vales centrais e a rexión sur do istmo de Tehuantepec e o grupo meridional as variedades faladas desde a zona montañosa até o sur do estado de Oaxaca.
As primeiras clasificacións internas baseadas no método comparativo empezaron nos anos 1920 cos traballos de Jaime Angulo (1925), Paul Radin (1925), Angulo e Freeland (1933) e Swadesh (1949). Estas agrupacións subdividen os grupos de Belmar, asignando algunha variedade local ao grupo adxacente. O último intento de clasificación interna e o máis aceptado débese ao lingüista mexicano Jorge Suárez (1977), publicado polo INAH en 1990. Este estudo sobre a base estrita dos trazos fonolóxicos e léxicos compartidos rexeita a agrupación tripartita e propón seis agrupamentos estreitamente emparentados. O seguinte cadro amosa a evolución das diferentes variantes de zapoteco: Swadesh e Suárez rexeitaron os grupos setentrional, central e meridional como unidades filoxenéticas válidas, pois non sinalan unha relación máis próxima senón que é unha clasificación puramente xeográfica e non sustentada desde o punto de vista lingüístico. Unha clasificación estándar das variantes ou linguas zapotecas, que combina os agrupamentos xeográficos xunto coas divisións lingüísticas demostradas, é a seguinte:
As variantes da lingua do val de Oaxaca mostran un maior grao de intelixibilidade que as dos contrafortes montañosos do norte e do sur. Mais hai unha aguda diferenza entre o zapoteco de Tlacolula e o de Mitla, separados por uns poucos quilómetros, e ambos no val de Oaxaca. A intelixibilidade é do 40% e incluso máis baixa, salvo para Teotitlán del Valle. Esta baixa intelixibilidade pódese deber ao feito de que Mitla foi un centro urbano, así como posteriormente unha cidade estado.
A rexión setentrional divídese en dous grandes grupos que están separados por unha barreira xeográfica norte-sur. Na zona oriental os dialectos zapotecos teñen pouca intelixibilidade cos do norte do istmo e cos da costa do Pacífico ao longo do istmo de Tehuantepec. A rexión meridional ten un grupo grande norte-sur no centro flanqueado por un grupo dialectal a cada lado, talvez como resultado de migracións sucesivas.
Parentesco con outras linguas
A lingua zapoteca é parte da familia zapotecana que incluiría ademais as linguas faladas no oeste da rexión zapoteca, o papabuco e o solteco (consideradas ás veces linguas zapotecas diverxentes, outras veces linguas zapotecanas pero non-zapotecas) ademais do chatino. As estimacións glotocronolóxicas para o tempo de diversificación a partir do proto-zapotecano é de 24 séculos., é dicir, arredor dun milenio máis que o tempo de diversificación do zapoteco propiamente dito. Fóra deste agrupamento, desde o século XIX recoñecéronse relacións entre o grupo zapotecano e o grupo mixteco, que formarían a rama oriental das linguas otomangueanas.
Fonoloxía
Todas as variantes de zapoteco son linguas tonais, sendo tipicamente o número de tons tres (alto, baixo, ascendente) existindo diferenzas entre as distintas variantes, chegando a ser no zapoteco serrano cinco (os anteriores, máis medio e descendente). O acento nas variedades nas que se describiu recae sempre na penúltima sílaba da raíz e a súa posición non se ve afectada polos procesos de afixación. Algunhas linguas zapotecas perderon a última sílaba non acentuada, polo que se podería dicir que o acento recae na última sílaba nestas linguas.
Inxector
miniatura|dereita|440px|A- Vapor a alta presión B- Válvula de agulla, C- Mazaneta da válvula de agulla, D- Mistura de vapor e agua, E- Entrada de agua, F- Cono de mesturaa, G- Estritamentoe cono de saída, H- Cavidade e cano de saída, K- Válvula anti-retorno Un inxector é un dispositivo utilizado para bombear fluídos utilizando o efecto Venturi. Utiliza un fluído a alta presión que sae por unha estreitamento a alta velocidade e baixa presión convertendo a súa enerxía potencial en enerxía cinética.
Linguas zapotecas
Fonoloxía
A maioría de variantes posúe polo menos seis vogais simples (pechadas: /i, i, u/, abertas: /e, a, o/) e frecuentemente o trazo de larinxización produce novos segmentos en contraste cos seis anteriores. O inventario consonántico varía lixeiramente dunha variante a outra, pero sempre encontraremos a oposición fortis-lenis característica de todas as linguas zapotecas. No seguinte cadro resúmense ditos inventarios: ! ! labial ! alveolar ! palatal ! velar ! lab-vel ! uvular ! glotal ! oclusiva ! africada ! fricativa ! nasal ! vibrante ! aproximante O diacrítico inferior das sonorantes // indica que son xordas. Os fonemas entre parénteses só están presentes nalgunhas variedades do zapoteco.
A estrutura silábica difire dunhas linguas zapotecas a outras. Así, o zapoteco do Istmo non admite consoantes no final de palabra, polo que a sílaba final é sempre aberta. En troques, o zapoteco de Rincón admite varias consoantes nesa posición (//).
Inxector
Historia
O inxector foi inventado polo francés Henri Giffard en 1858 e utilizouse orixinalmente para inxectar auga nas caldeiras de vapor. Neste caso o fluído a alta presión é o vapor da caldeira que sae a alta velocidade e mestúrase con auga o que produce a súa condensación. O chorro resultante de auga ten enerxía cinética suficiente para entrar na caldeira.
Linguas zapotecas
Fonoloxía
O sistema fonolóxico do proto-zapoteco foi reconstruído preliminarmente por Morris Swadesh e posteriormente outros autores ampliaron ese traballo. O inventario consonántico mínimo podería estar formado polos seguintes elementos: ! ! labial ! alveolar ! palatal ! velar ! lab-vel ! uvular ! glotal ! obstruínte
Inxector
Usos
Á parte do xa indicado para caldeiras de vapor, utilízanse bombas de inxector para bombear augas con sólidos en suspensión que poderían danar outro tipo de bombas. Tamén se usan inxectores para facer disolucións xa que os fluídos mestúranse moi eficientemente no inxector. Como exemplo se pode citar a carbonatación de bebidas carbónicas onde a bebida sen carbónico inxéctase a alta presión e arrastra o gas carbónico que se disolve inmediatamente polo que á saída do inxector obtense bebida xa carbonatada.
Linguas zapotecas
Fonoloxía
! africada ! fricativa ! nasal ! aproximante Onde o contraste entre fonemas dunha mesma cela non é de tipo xorda/sonora senón moi probablemente de tipo fortis/lenis (sendo as contrapartidas fortes das lenes ). Os fonemas, propostos por Suárez, poderían ser africados aínda que a súa natureza fonética exacta non pode reconstruírse, xa que tamén puideran corresponder a fricativas (Suárez emprega o signo /*/ para suxerindo que podería interpretarse como  ou ).
En canto ao inventario vocálico, se ben orixinalmente se reconstruíu un sistema maximal con cinco vogais breves e cinco largas, posteriormente Suárez propuxo que podería reducirse o anterior sistema a tres vogais pechadas , tres abertas  e dúas vogais  cunha articulación fonética que é incerta, aínda que polas súas correspondencias fonéticas co chatino poderían ser posiblemente.
Morfoloxía
O seguinte cadro amosa os pronomes suxeito de diferentes variantes zapotecas. Pódese observar que no caso dos pronomes as variacións son puramente fonolóxicas, pero que todas as variantes presentan as mesmas categorías no pronome: ! GLOSA !! Choapa !! Teotitlán !! Texmelucan !! Atepec !! Istmo !! Yate !! Yagallo !! proto- zapoteco ! 1ª persoa singular ! *naʔ ! 2ª persoa singular ! *luʔ(i) ! 3ª persoa singular (persoa) ! *pi ! 3ª persoa singular (animado) ! *ma(ni) ! 3ª persoa singular (inanimado) ! *ni ! 1ª persoa plural inclusiva ! *na ! 1ª persoa plural exclusiva ! *tyiʔu ! 2ª persoa plural ! *wa ! 3ª persoa plural !
Sintaxe
En canto á sintaxe, a variante máis diverxente é novamente o zapoteco do Rincón, as outras variantes estudadas teñen unha orde básica VSO e non teñen concordancia de persoa co verbo. O zapoteco do Rincón ten a orde VOS, ademais de concordancia de suxeito e de obxecto no verbo.
M. Piper sinala que podería existir unha razón estrutural que relacionara a existencia de concordancia nesta variante coa orde básica VOS.
Léxico comparativo
A proximidade entre as linguas zapotecas e o chatino pode ser examinada comparando a forma dos numerais: ! Variante ! un !  dous ! tres ! catro ! cinco ! seis ! sete ! oito ! nove ! dez ! Proto-zapoteco ! Proto-zapotecano Na lista anterior os acentos e os números como superíndices indican o ton.
Matriz nuclear
En bioloxía, a matriz nuclear é unha hipotética rede de fibras que se encontra dentro do núcleo celular e é un concepto parecido ao do citoesqueleto do citoplasma, aínda que se propón que a matriz nuclear é máis dinámica que o citoesqueleto. A matriz nuclear, xunto con lámina nuclear, axuda a organizar a información xenética dentro da célula.
Condado de Culberson, Texas
miniatura|Localización do condado de Culberson
O Condado de Culberson é un dos 254 condados do Estado americano de Texas. A sede do condado é Van Horn, e a súa maior cidade é Van Horn. O condado posúe unha área de 9.875 km², unha poboación de 2.975 habitantes, e unha densidade de poboación de 0,3 hab./km² (segundo o censo nacional de 2000). O condado foi fundado en 1911.
Matriz nuclear
O concepto de matriz nuclear é polémico e non todos os investigadores o aceptan. Discútese a súa función exacta e tamén a súa mesma existencia. As primeiras evidencias de que podería existir no núcleo unha matriz obtivéronse en 1948 (Zbarskii e Debov), e descubríronse moitas proteínas nucleares que poderían formar parte da matriz. Algnhas destas proteínas son as chamadas Proteínas Asociadas ao Armazón ou Proteínas Asociadas á Matriz, que teñen un papel na organización da cromatina. A matriz podería estar implicada na regulación da expresión xénica na planta Arabidopsis thaliana.
A composición das proteínas que formarían esta matriz nuclear varía segundo o tipo celular en cancros humanos, polo que sería específica de tumor e distinta da observada en células normais.
San Gregorio, Borrifáns, Oza-Cesuras
San Gregorio é un lugar da parroquia de Borrifáns no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (2 mulleres).
Antisemitismo
miniatura|Imaxe da Estrela de David, sinal que os nazis obrigaron a levar ós xudeus O antisemitismo é o nome que se dá á hostilidade contra os xudeus e a súa cultura.
Etimoloxía
O termo semita fai referencia a Sem, quen segundo os escritos bíblicos foi o primoxénito de Noé do que descenderían os hebreos, os asirios, babilonios, os elamitas, así como os árabes e outras comunidades de Oriente Próximo e Medio. Por extensión, semita empezouse a utilizar para designar os pobos falantes das linguas semíticas e as súas realizacións culturais. A pesar de carecer de toda base étnica, e do mesmo xeito que sucedeu co termo ario, a voz semita transferiuse do seu significado lingüístico orixinal a un novo significado racial.
Orixe do termo
A xenreira ao xudeu está documentado desde as orixes do cristianismo e hai hipótese que o sitúan xa na época helenística. Con todo, o nacemento do antisemitismo como corrente de pensamento moderna está ligado á eclosión dos nacionalismos no século XIX europeo, que tiveron como bandeira común a idea "un pobo, un Estado" e que está na orixe do concepto de Estado-nación. Á calor desa idea formáronse diversos estados europeos, xurdidos do despezamento dos imperios ou ben a través da unificación de Estados con similar cultura e lingua (como Italia e Alemaña).
O termo antisemitismo cuñouno en 1879 o xornalista Wilhelm Marr no seu libro Zwanglose Antisemitische Hefte (e Wilhelm Scherer empregou nese ano o termo antisemiten en Neue Freie Presse), utilizándoo por primeira vez nun panfleto antisemita que exhortaba á hostilidade contra os xudeus desprovisto de toda connotación relixiosa. O panfleto de Marr, publicado en Berna, tivo moito éxito (doce edicións no mesmo ano) e fundaría uns meses despois a liga dos antisemitas (Antisemiten-Liga).
Paralelamente a ese desenvolvemento nacionalista, e atravesándoo en moitas ocasións, desenvolveuse o moderno antisemitismo, que en esencia consideraba aos xudeus como pobo apátrida, alleos ao corpo da nación e inimigos potenciais desta. O antisemitismo moderno non ten xa, xa que logo, connotacións relixiosas, ao contrario que a tradicional xudeofobia, aínda que pode aparecer ligado a esta.
O filósofo israelí Gustavo Perednik insistiu na súa obra en que o termo "antisemitismo" é equívoco e debería ser substituído polo máis apropiado de "xudeofobia", acuñado por León Pinsker en 1882.
As obras antisemitas máis difundidas son Os Protocolos dos Sabios de Sión (Rusia, 1905) e A miña loita (de Adolf Hitler), que implicaba unha solución final ao problema xudeu ou, noutras palabras, o intento de eliminación total dos xudeus de Europa durante a época nazi.
Historia
O escritor Ernesto Sabato expresou o mesmo noutras palabras: «o xudeu é banqueiro e bolxevique, avaro e dispendioso, limitado ao seu gueto e metido en todas partes. [...] A xudeofobia é de tal natureza que se alimenta de calquera xeito. O xudeu está nunha situación tal que calquera cousa que faga ou diga servirá para avivar o resentimento.»Ernesto Sábato, «Xudeus e antisemitas», revista Comentario nº 39, IJACI, Buenos Aires, páxina 8.
Os especialistas adoitan distinguir tres épocas claramente diferenciadas na historia do antisemitismo, que deu lugar a tres tipos de natureza ben distinta:
Formas de antisemitismo
Algunhas das formas máis persistentes do antisemitismo tradicional baséanse en estereotipos, calumnias e mitos que perduraron durante séculos, e que aínda deixan rastro na linguaxe, na cultura e en frases feitas. Outras, como o mito do dominio mundial, son formulacións máis modernas e plenamente vixentes. A continuación cítanse algunhas das formas de antisemitismo máis coñecidas:
Mito do deicidio
O deicidio asasinato de Deus é o mito antisemita máis antigo e o máis importante, ata a irrupción do actual mito sobre a dominación mundial. A súa base é que nos Evanxeos os israelitas exíxenlle a Pilatos que condene a Xesús Cristo, e o gobernador romano condénao pola presión dos israelitas. De aquí extraese que os xudeus son os responsables da morte de Deus. Na actualidade as igrexas cristiáns rexeitan esta interpretación: a actitude dos israelitas non representa os xudeus senón á humanidade no seu conxunto. O mito do deicidio invocouno pola primeira vez Melitón, bispo de Sardes, cara ao ano 150: «Dívos foi asasinado, o Rei de Israel foi morto por unha man israelita.» Durante séculos, este meme foi repetido, xeración tras xeración e, aínda que nunca foi doutrina oficial da Igrexa Católica, estaba tan arraigado nos sermóns cristiáns que o Concilio Vaticano II, en 1965, tivo que ocuparse diso. Na súa declaración Nostra Aetate dispuxo que «non pode ser imputado indistintamente nin a todos os xudeus que entón vivían, nin aos xudeus de hoxe. Non se ha de sinalar aos xudeus como réprobos de Deus e malditos». Grazas ao concilio e ás tallantes intervencións papais (tanto Xoán XXIII como Xoán Paulo II opuxéronse activamente ao tradicional antisemitismo), pero tamén á perda de centralidade das disputas relixiosas nas sociedades occidentais, o mito do deicidio está en franca retirada. A película de Mel Gibson A paixón de Cristo (2004) provocou unha seria polémica posto que algúns críticos consideraron que esta película remitía ao mito de deicidio.
A traizón de Xudas
Xudas Iscariote pasou á tradición cristiá posterior como o traidor por antonomasia. A animadversión popular cara ao personaxe exprésase fielmente en quéimaa, apedramento ou linchamento ritual de numerosos bonecos chamados Xudas en Entroido, Semana Santa ou outras festas populares en distintas celebracións de España e Hispanoamérica. Esta animadversión cara a Xudas, e tamén cara aos sacerdotes xudeus que contrataron os seus servizos, foi desviada para que contribuíse ao antisemitismo, facilitando a formación dun estereotipo negativo sobre o pobo xudeu. A iso axudou a semellanza entre o nome de persoa Xudas e a palabra xudeu, termo que deriva do nome do reino de Xudá (do hebreo יהודה, Iehudá, fillo de Xacob). A xeralización tivo éxito a pesar de que todos os apóstolos eran xudeus, e que os demais apóstolos non traizoaron a Xesús e de que o propio Xesús foi xudeu.
Lendas antisemitas
Lendas con carácter antisemita, difundidas en tradicións occidentais. Entre as máis coñecidas están a lenda do xudeu errante e as lendas sobre Xudas.
Libelo de sangue
Basicamente, consiste na acusación de que os xudeus asasinan a non xudeus (en especial cristiáns, ou ben nenos, tanto propios como alleos) co fin de utilizar o seu sangue na Pascua ou noutros rituais. Houbo centos de libelos baseados nesta crenza, con novas variantes que se ían incorporando ao longo dos séculos. Unha primeira versión está documentada en 1182 en Zaragoza (España) e acabou incluíndose en O Código das sete partidas (1263): «Oímos dicir que en certos lugares durante o Venres Santo os xudeus secuestran nenos e colócanos burlonamente na cruz.» Non eran simples lendas para entreter á audiencia: eses mitos exerceron de desencadeamentos de numerosas persecucións, asañamentos e crimes. As expulsións de xudeus ían precedidas dun clima hostil creado mediante esta clase de libelos.