cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spirit F1
Historia
miniatura| right | Primeiro chasis de Fórmula Un dun Spirit, o [[Spirit 201C|201C]] Honda preocupabase pola falta de progreso e estaba sendo cortexada por Williams, que necesita un motor turbo e tiña un piloto estrela en forma Keke Rosberg. A compañía xaponesa optou por apoiar a Williams para e logo dun fin de semana de pesadelo no Gran Premio de Italia (onde presentouse o primeiro coche de F1 deseñado por Spirit, o 101, pero non puido correr logo dun montón de problemas técnicos) decidiron que non eran capaces de proporcionar motores para dous equipos e deixaron o equipo de Wickham.
Spirit decidiu continuar en con motores Hart turbo. Inicialmente o dúas veces campión do mundo Emerson Fittipaldi e o millonario italiano Fulvio Ballabio, eran os pilotos previstos polo equipo. Pero Fittipaldi abandonou, logo de atopar o coche pouco competitivo e atopar un posto na IndyCars e a Ballabio foille negada a Súper Licenza. En cambio Mauro Baldi atopou fondos e foi nomeado como único piloto do equipo, Johansson liberado, non puido atopar o financiamento necesario para continuar. O 101 era un bo coche, pero con pouca potencia e Baldi loitou para afastarse da parte traseira da grella. Jean-Louis Schlesser planeara substituílo na terceira carreira antes da ameaza dun litixio con RAM (o francés aínda debíalles cartos) polo que Baldi quedou ata que Huub Rothengatter achegou máis. Cando o holandés quedou sen diñeiro, Baldi atopou fondos suficientes para completar a tempada. O mellor resultado do equipo foi o oitavo lugar, anotado por Baldi en tres ocasións e por Rothengatter unha vez.
O chasis 101 (mellorado progresivamente durante 1984) actualizouse de novo para e Baldi continuou pilotando. Allen Berg concertara un acordo para tomar o asento máis adiante na tempada, pero o diñeiro cada vez era máis escaso, e logo de tres roldas Wickham decidiu aceptar unha oferta de Toleman para comprar o contrato de pneumáticos do equipo e pechou o equipo de F1. Wickham inicialmente prometeu estar de volta cun coche novo en, pero nunca sucedeu. Spirit rexurdiu brevemente na Fórmula 3000 en 1988, correndo con Bertrand Gachot con certo éxito, pero Wickham deixou o equipo a metade da tempada e o equipo pechou ao final do ano.
Resultados na Fórmula 2
(Chave) (resultados en negra indican pole position)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Fender Bronco
A Fender Bronco apareceu no mercado como unha guitarra de estudo. Fender levaba traballando nela dende 1964, e a súa produción comezou a mediados de 1967. Nun principio debería ser a substituta da Musicmaster e inicialmente vendeuse nun mesmo pack co Fender Bronco Amp, un pequeno amplificador creado tamén para estudantes.
A súa pastilla sinxela estaba montada na posición da ponte, a diferenza da Musicmaster, que só tiña unha na posición do mastro, e das Mustang e Duo-Sonic, que tiñan dúas pastillas. O brazo do trémolo foi o cuarto deseño de Leo Fender e o menos popular de todos, e foi montado só na Bronco.
A Bronco foi normalmente fabricada cun diapasón de palisandro e un acabado estándar "fiesta red", pero na últimas series Fender introduciu o acabado en negro. A Bronco, ao igual que a Musicmaster e a Mustang, deixouse de fabricar en 1981 e substituñida pola serie Fender Lead. As últimas cores dispoñibles foron "vermello dakota", negro, "branco olímpico" e "midnight wine". A diferenza da Mustang, no ano 2008 non foi relanzada, e o nome de Bronco na actualidade só se usa no baixo de Squier Bronco Bass.
Tuojiangosaurus
Tuojiangosaurus (lat. "réptil de Tuojiang") é un xénero representado por unha única especie de dinosauro tireóforo estegosáurido, que viviu a finais do período Xurásico, hai aproximadamente 157 e 152 millóns de anos, no Oxfordiense Kimmeridgiense, no que hoxe é Asia. Recobrado da Formación Shangshaximiao na provincia de Sichuan, na China.Tuojiangosaurus era bastante semellante ó Stegosaurus no seu aspecto e nos seus hábitos alimenticios. Medía uns 7 metros de longo, 2 de alto e pesaba arredor de 4 toneladas. Tiña quince pares de placas puntiagudas e estreitas ó longo do dorso, dende o pescozo até o extremo superior da cola. As placas máis longas crecían sobre as súas cadeiras. No extremo da súa curta cola tiña dous pares de afiadas e longas espiñas; unha característica tamén presente no Stegosaurus.
O Poulo, A Capela, A Capela
O Poulo é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 5 habitantes segundo datos do INE, deles 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Pasítea
Pasítea pode referise a:
Ansichten eines Clowns
Ansichten eines Clowns é un filme alemán de 1976 dirixido por Vojtěch Jasný. Está baseado na novela homónima de 1963 do gañador do Premio Nobel de Literatura Heinrich Böll.
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Gibson Firebird
Historia
Gibson lanzou varios modelos novos durante os anos 50 para competir cos instrumentos de Fender, especialmente coa Telecaster e a Stratocaster. Despois do éxito da Les Paul, a popularidade de Gibson comezou a caer nos anos 60. As cores, formas e múltiples pastillas de Fender conseguiron a aprobación de destacados guitarristas. As guitarras de Gibson semellaban pasadas de moda e, axudado polos seus altos prezos, comezaron a baixar as súas vendas.
Gibson fixera incursións en corpos con formas radicais (a Flying V e a Explorer nos 50), pero fracasara no intento. O presidente da campañía, Ted McCarty, contratou ao deseñador de coches Ray Dietrich para facer unha guitarra atractiva para o público. A Firebird colleu as liñas dos aleróns dos coches dos anos 50. Dietrich colleu o deseño da Explorer e redondeou os seus bordos.
A Firebird é a primeira guitarra de corpo sólido de Gibson que usa un mastro introducido no corpo (neck-through). O mastro está feito de cinco tiras de caoba intercaladas por catro de nogueira para aumentar a súa resistencia. Destaca tamén o caravilleiro inverso, coas chaves de afinación como as dos banjos, ademais das súas pastillas mini-humbucking. Algunhas Firebirds de 1965 levan instaladas a pastilla sinxela de Gibson P-90.
Ambón
A illa de Ambón forma parte do arquipélago das Molucas, en Indonesia. A illa ten unha extensión de 775 km².
Características
Formada por dúas longas porcións unidas por un istmo. O seu chan é fartureiro, con volcáns en actividade como Salhutu (1225 m) e Wawani (1100 m). As especias e os froitas tropicais son os principais cultivos da illa. Os amboneses son un pobo de orixe malaio-papúa, a maioría son cristiáns ou musulmáns. A lingua ambonesa desenvolveuse como lingua comercial de todo o arquipélago das Molucas. O bilingüísmo co Bahasa é alto na cidade de Ambón, a capital da illa.
Os portugueses foron os primeiros europeos en chegaren á illa no ano 1512, establecéndose en diversos asentamentos para comercializaren o cravo producido na illa ata 1609, en que foi ocupada polos holandeses. Os ingleses fundaron un establecemento en 1615, pero só o conseguiron manter ata 1623 en que foi conquistado polos holandeses, que mantiveron a soberanía ata 1949, aínda que nos anos 1796-1802 e 1810-1814 os ingleses ocuparon a illa.
Durante o período holandés, a cidade de Ambón foi a sede dos residentes holandeses e a comandancia militar das Molucas. A cidade estaba protexida polo Forte Vitoria, e unha enciclopedia de 1911 caracterizouna como "unha pequena cidade limpa con rúas anchas, ben plantada". A poboación foi dividida en dúas clases orang burger ou cidadáns, e orang Negri ou aldeáns, os primeiros son unha clase de orixe indíxena que goza de certos privilexios conferidos aos seus devanceiros pola antiga Compañía Holandesa das Indias Orientais. Houbo tamén, ademais dos holandeses, algúns árabes, chineses e uns poucos colonos portugueses.
Indonesia declarou a súa independencia en 1945. Como resultado das tensións étnicas e relixiosas, así como o presidente Sukarno de Indonesia fixo un estado centralizado, Ambón, foi o escenario dunha rebelión contra o goberno de Indonesia, que deu lugar á rebelión da República das Molucas do Sur en 1950.
Filgueira, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
Filgueira é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Toponimia
O fitónimo galego Filgueira (do latín FĬLĬCARIA, derivado de FĬLIX, -ĬCIS) refírese a un lugar abondoso en fentos. A súa orixe dáse entre o século X e XIII.
O Outeiro, Barcia, Lalín
O Outeiro é un lugar da parroquia de Barcia, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 45 habitantes (20 homes e 25 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Loveless
Loveless é o segundo álbum da banda de rock alternativo My Bloody Valentine, editado o 4 de novembro de 1991 a través do selo Creation Records. Loveless foi gravado durante un período de dous anos, entre 1989 e 1991, en 19 estudios de gravación. O vocalista e guitarrista Kevin Shields dominou o proceso de gravación e tratou de lograr un son particular para o disco, facendo uso de varias técnicas. Un gran número de técnicos de son foron contratados e despedidos durante o proceso de gravación, aínda que a banda finalmente acreditou no libreto a todos os que estiveron presente nas gravacións, "incluso se unicamente foron facer té", segundo Shields.
A relación de My Bloody Valentine con Creation Records deteriorouse durante todo ese tempo, e a banda foi retirada da discográfica despois da súa edición debido ao difícil e caro que era traballar con Shields. Loveless non foi un grande éxito comercial, pero foi moi ben recibido pola crítica, sendo considerado na actualidade un hito no shoegazing. O disco foi citado por moitos artistas como unha importante influencia e para moitos críticos trátase dun dos mellores álbums dos anos 90.
En novembro do 2003 a publicación Pitchfork Media elixiuno o segundo mellor álbum da década na súa lista dos 100 mellores discos dos 90, e no mes de outubro de 2016 elixiuno mellor álbum de shoegaze de todos os tempos.
Supercontinente
miniatura|250px|Movemento dos continentes dende a época de [[Panxea até a actualidade.]]
Supercontinente é a denominación empregada en xeoloxía para aquelas masas terrestres que consisten en dous ou máis cratóns ou núcleos de continentes. Comunmente asóciase a Panxea con este termo, ou aos outros dous grupos de terras emerxidas da súa división (Gondwana e Laurasia), aínda que a listaxe de supercontinentes pasados, presentes e futuros é máis extensa.
Efectos xeolóxicos
Os supercontinentes bloquean a saída da calor interna da terra, o cal produce un sobrequecemento da astenosfera. Eventualmente, isto produce fisuras na litosfera a través das cales emerxerá magma que empurrará aos bloques, afastándoos. Non está aínda claro se os continentes vólvense a xuntar de modo accidental logo de trasladarse polo planeta (ver Deriva continental) ou se se separan e volven unirse logo nun movemento acordeónico.
Amboise
miniatura|Vista de Amboise dende o castelo
Supercontinente
Supercontinentes parciais
Os que abranguen unha cantidade considerable (xeralmente, entre un cuarto e un medio) das terras emerxidas, en orde cronolóxica.
Lista de supercontinentes maiores
(os que abarcaron a totalidade ou a maior parte das terras emerxidas, en orde cronolóxica)
Amboise
Historia
Hai constancia de presenza humana na zona dende o século I a.C. No ano 503, Clodoveo I, rei de todos os francos e Alarico II, rei dos visigodos, asinaron un tratado de paz na illa de Ore.
O castelo de Amboise, que domina a cidade, é famoso por acoller, na capela de Saint Hubert os restos de Leonardo da Vinci.
En 1560 tivo lugar a conxura de Amboise, limiar das guerras de relixión.
Leedsichthys
Leedsichthys é un xénero extinto de Pachycormidae, unha familia de peixes óseos do Mesozoico, que viviu nos océanos do período Xurásico medio.
Os primeiros restos de Leedsichthys foron identificados no século XIX. Especialmente importantes foron os achados realizados polo coleccionista británico Alfred Leeds, do cal deriva o nome do xénero ("peixe de Leeds") en 1889. A especie tipo é Leedsichthys problematicus. Os fósiles de Leedsichthys atopáronse en Inglaterra, Francia, Alemaña e Chile. Os restos chilenos, descubertos en 1999, foron a base para describir unha segunda especie, Leedsichthys notocetes, pero máis tarde mostrouse que esta era indistinguible de L. problematicus.
Henry James
dereita|miniatura|Retrato de James. Henry James, nado en Nova York o 15 de abril de 1843 e finado en Londres o 28 de febreiro de 1916, foi un escritor e crítico literario estadounidense nacionalizado británico contra finais da súa vida. Son ben coñecidas as súas novelas e relatos baseados na técnica do punto de vista, que lle permitiu efectuar unha análise psicolóxica de cada personaxe dende o interior deste. Foi fillo de Henry James Sr. e o irmán máis novo do filósofo e psicólogo William James.
Grierson
O apelido Grierson pode estar referido a:
Zootopia
Zootopia (tamén coñecido como Zootropolis nalgunhas rexións) é un filme estadounidense de animación por ordenador producido por Walt Disney Animation Studios e estreado por Walt Disney Pictures no 2016. É o filme 55 dos clásicos animados de Disney. O filme foi dirixido por Byron Howard e Rich Moore, co-dirixido por Jared Bush e protagonizado polas voces de Ginnifer Goodwin, Jason Bateman, Idris Elba, Jenny Slate, Nate Torrence, Bonnie Hunt, Don Lake, Tommy Chong, J. K. Simmons, Octavia Spencer, Alan Tudyk e Shakira.
Barcia, Barcia, Lalín
Barcia é un lugar da parroquia de Barcia, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 83 habitantes (38 homes e 45 mulleres), o que supón unha diminución de 33 habitantes con respecto ao ano 2000.
Johannes Fibiger
Johannes Andreas Grib Fibiger, nado en Silkeborg, Dinamarca, o 23 de abril de 1867 e finado en Copenhague o 30 de xaneiro de 1928, foi un médico danés.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Copenhague onde obtivo a súa licenciatura en 1890. Posteriormente ampliou os seus estudos na Universidade de Berlín, onde foi discípulo de Robert Koch e Emil Adolf von Behring e onde exerceu como profesor de anatomía patolóxica.
Regresou á súa cidade natal para traballar no Laboratorio de Bacterioloxía da Universidade de Copenhague como axudante, onde obtivo o doutoramento en 1895 cunha tese sobre estudos bacteriolóxicos da difteria.
Recibiu varias distincións, entre as que destaca o Premio Nobel de Medicina en 1926, polas súas investigacións sobre a hipótese inflamatoria na etiopatoxenia do cancro.
Estadio de Atletismo da USC
O Estadio de Atletismo da Universidade de Santiago de Compostela, coñecido como Stadium de La Residencia nos seus primeiros anos de existencia (foi construído en 1936), é un recinto deportivo adicado á práctica do atletismo, situado no Campus Vida da USC, a carón do Pavillón Universitario, e rodeado polo edificio Monte da Condesa, o Colexio Maior Fonseca, o Observatorio astronómico Ramón María Aller, e polo edificio do Servizo de Publicacións e Intercambio Científico.
Instalacións
As instalacións do recinto están compostas pola pista de atletismo de 400 metros e 8 carreiros, os corredores para as prácticas de saltos (con pértega, de lonxitude e triplo salto), as zonas para as prácticas de lanzamentos de xavelina e de peso, e unha gaiola para as prácticas de lanzamentos de disco ou martelo. O estadio ten unha única tribuna cuberta, cos vestiarios ós lados, e baixo a tribuna están as zonas de quecemento de material sintético. A pista de atletismo está homologada pola Federación Galega de Atletismo para a disputa de competicións oficiais, sendo o único recinto que ten esta homologación na capital galega, xa que a pista de atletismo do Estadio Multiusos de San Lázaro é apta para adestrar pero non é regulamentaria.
Campionato de España de Atletismo 1982
Os días 6, 7 e 8 de agosto de 1982 disputouse neste estadio a 62ª edición do Campionato de España de Atletismo. Ata a actualidade Galicia só acolleu outras 4 veces este evento, 2 veces na Coruña (en Riazor), e 2 veces en Vigo (en Balaídos e Coia).
Nas seguintes 2 táboas amósanse as marcas que acadaron o gañadores das diversas probas de atletismo do campionato de España de 1982:
v. = vallas ; o. = obstáculos ; m. = marcha.
Illa Simeulue
Simeulue é unha illa de Indonesia, a 150 km da costa oeste de Sumatra. A súa capital é Sinabang.
Simeulue foi unha vez unha parte da rexencia do oeste de Aceh pero separouse en 1999 e converteuse nunha Rexencia separada de Simeulue.
Demografía
Desde o punto de vista étnico os habitantes de Simeulue son similares á xente da veciña illa Nias. Dúas linguas e unha serie de dialectos fálanse na illa: Devayan e Sigulai, que son diferentes das linguas faladas no norte de Sumatra. A maioría da poboación da illa é musulmá.
2004 terremoto no Océano Índico
Simeulue estivo preto do epicentro do terremoto do 9 de decembro de 2004.
O 28 de marzo de 2005, un terremoto de magnitude 8´7 impactou co seu epicentro xusto á beira do extremo sur da illa. Durante o terremoto, Simeulue levantouse polo menos 1´8 metros na costa occidental. Isto deixou a parte superior plana dos seus arrecifes de coral por encima da marea alta. Na costa leste, a terra mergullouse, coa auga de mar inundando campos e asentamentos.
A Fraga, San Cosmede de Cusanca, O Irixo
A Fraga é un lugar da parroquia de San Cosmede de Cusanca no concello ourensán do Irixo na comarca do Carballiño. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Outro máis
Outro máis é un telefilme producido en Galicia dirixido por Ricardo Llovo que foi rodado no 2011. Estreado na TVG o 27 de novembro de 2012.
Sinopse
Historia sobre o acontecido nunha pequena vila da costa galega durante a catástrofe do Prestige. A chegada da marea negra afectará a tódolos habitantes da vila e ás súas relacións entre eles.
XXIV edición dos Premios Goya
A 24ª cerimonia de entrega dos Premios Goya tivo lugar no Palacio Municipal de Congresos de Madrid, o 14 de febreiro de 2010. O presentador foi Andreu Buenafuente.
NGC 6168
miniatura|Mapa da constelación de Hércules.
NGC 6168 é unha galaxia da constelación de Hércules. Ten unha magnitude aparente de 14.1, unha ascensión recta de 16h 31m 21.3s e unha declinación de +20° 11' 6".
BinckBank Tour 2018
A 14ª edición da Tour do Benelux, dende o 2017 coa denominación de BinckBank Tour, foi unha carreira ciclista celebrada nos países do Benelux (Bélxica, Países Baixos e Luxemburgo) entre o 13 e o 19 de agosto de 2018.
A carreira constou en seis etapas en liña e unha contra reloxo individual curta. Comezou na cidade neerlandesa de Heerenveen. Logo de completar de 1.122,4 quilómetros, a volta finalizou na mesma localidade da edición anterior, en Geraardsbergen, Bélxica. Esta foi a vixésimo novena proba do UCI WorldTour 2018.
O vencedor final foi o esloveno Matej Mohorič por diante do australiano Michael Matthews e o belga Tim Wellens.
Equipos
Nesta edición BinckBank Tour participaron 23 equipos: 18 do UCI WorldTour e 5 da categoría Profesional Continental.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:
Evolución das clasificacións
Nesta competición existen 4 clasificacións. A primeira e máis importante é a clasificación xeral, obtida pola suma dos tempos dun corredor de todas as etapas. Ademais repartíronse bonificacións de tempo. Nos finais de etapa aos tres primeiros clasificados con 10, 6 e 4 segundos respectivamente, e nos sprints intermedios de cada etapa do "quilómetro de ouro" con 3,2 e 1 segundos. O corredor con menos tempo acumulado ao final das 7 etapas é o vencedor desta clasificación e polo tanto, do xersei verde.
Porreiros, Gresande, Lalín
Porreiros é un lugar da parroquia de Gresande, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 10 habitantes (4 homes e 6 mulleres) o que supón unha diminución de 1 habitante con respecto ao ano 2000.
BinckBank Tour 2018
Evolución das clasificacións
Existe tamén a clasificación dos puntos, que se reparten entre os 10 mellores clasificados de cada etapa e nos sprints intermedios. O corredor con máis puntos acumulados leva a vitoria nesta clasificación e o xersei vermello. A clasificación da combatividade funciona da mesma maneira que a dos puntos, pero tan só tendo en conta os puntos dos sprints intermedios. O gañador da combatividade é premiado co maillot negro. Por último, tamén se disputa a clasificación por equipos, que se obtén da suma dos tempos tres mellores ciclistas dun mesmo equipo en cada etapa. O equipo cun tempo sumado menor é o campión desta clasificación.
Damaged
Damaged é o álbum de estrea da banda estadounidense de hardcore punk Black Flag, publicado o 5 de decembro de 1981 a través do selo SST Records.
Ao longo dos anos foi recoñecido como un clásico do punk e como unha das gravacións máis influentes do xénero. No ano 2003 foi colocado no número 340 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos". Pitchfork Media situouno no posto 25 dos seus "100 mellores álbums dos 80".
La mañana de La 1
La mañana de La 1 é un programa de televisión emitido pola cadea española La 1 de Televisión Española de luns a venres en horario matinal.
Historia
La mañana de La 1 foi creado e posto en marcha por Ricardo Medina e o seu equipo de Medina Media o 24 de agosto de 2009.
O programa responde ao típico formato de magazine, análogo na súa estrutura aos que na mesma franxa horaria emiten o resto de cadeas xeralistas de España: Espejo público, con Susanna Griso en Antena 3, Las Mañanas de Cuatro en Cuatro con Marta Fernández e El programa de Ana Rosa, con Ana Rosa Quintana en Telecinco. A formulación é tamén basicamente idéntico ao dos espazos predecesores nese horario na propia TVE: Por la mañana (2002-2008) e Esta mañana (2008-2009), con Inmaculada Galván.
O espazo, emitido en directo desde o enorme Estudo 1 de Prado del Rey, inclúe entrevistas, actualidade, opinión, crónica social, cociña e consellos para o lecer e a saúde. De feito o macro-espazo integrou como sección o programa ata o momento autónomo Saber vivir, presentado por Luis Gutiérrez.
En setembro de 2010 modifícase a imaxe de La mañana e o 18 de outubro do mesmo ano vólvese a modificar ao pasar a emitirse en formato panorámico.
Durante as vacacións de verán de 2012 e 2013 foi Inés Paz a encargada de presentar o programa.
En agosto de 2013, Inés Paz, o doutor Gutiérrez, Almudena del Pozo, Karmele Izaguirre e Ciudadano García abandonaron o programa. O 26 de agosto do mesmo ano, modificouse o estudio, o grafismo e os decorados.
O 7 de xullo de 2014, con motivo das vacacións de Mariló Montero, Inés Ballester presenta La mañana del verano. Desta versión estival xurdirá o programa Amigas y conocidas, que comezou como sección de estival e que debido ao seu éxito se consolidou como programa propio dende de setembro de 2014.
O 29 de agosto de 2014 nunha nota de prensa TVE deu a coñecer os cambios da tempada 2014-2015. Confirmábase a saída do programa de Carlos Córdoba e de Sergio Fernández, a redución do programa 45 minutos pola estrea de Amigas y conocidas, a permanencia no programa dalgúns debutantes en verán como Julius, e a entrada de varios rostros novos.
En febreiro de 2015 anunciáronse grandes cambios para o programa matinal que terán lugar en torno ao mes de abril para subir os datos de audiencia. Entre as novidades atópanse cambio de estudio, que pasará a atoparse no Estudo 5 así como novas seccións dirixidas ao entretemento. Ademais, anunciouse a volta a TVE de Paco Lobatón para conducir a sección de sucesos do programa matinal.
A partir da nova tempada de formato, o 7 de setembro de 2015, o programa volveuse reducir. Os irmáns Torres fichan pola televisión pública para presentar na sobremesa cun programa de cociña e fai que teñan que reducir a duración do programa.
O 30 de xuño de 2016, Mariló Montero anuncia que abandona TVE así como La Mañana, tras 7 tempadas á fronte do programa. A súa substituta durante o verán é Silvia Jato.
Seccións
Mariló Montero participa e exerce de fío condutor en todas as seccións:
Teoría de nós
miniatura|300x300px|Nós triviais. A teoría de nós é a rama da topoloxía que se encarga de estudar o obxecto matemático que abstrae a noción cotiá de nó.
Ao escoitar a palabra nó, veñen á mente imaxes como os cordóns duns zapatos, as sogas dos mariñeiros e mesmo unha extensión eléctrica difícil de desanoar. Todas esas imaxes son exemplos de nós, que difiren moi pouco do concepto matemático de nó.
Un nó, unha vez pegados os seus extremos, represéntase por unha curva simple e pechada en R3; ou de modo máis amplo, por encaixes ou mergullos (embeddings) da circunferencia en diversos espazos topolóxicos ambiente.
Definición
A definición matemática de nó pretende dar unha descrición rigorosa do que é o nó e, con iso, poder dar resposta a que é o que diferencia un nó doutro. A idea básica desta definición é que, para incluír que un nó non se poida desanoar, péganse as puntas extremas do nó. Por iso dise que un nó é un mergullo da circunferencia no espazo ambiente (R^3, S^3 ou algunha outra 3-variedade). Doutra banda, que un nó se poida deformar a outro, en matemáticas descríbese como a existencia unha isotopía do ambiente entre ambos os mergullo. Formalmente falando, pode dicirse que un nó en (R^3 ou en S^3) é unha clase de equivalencia de mergullos da 1-esfera (S1= {x \in R2 : |x|=1 } ) en (R^3 ou na 3-esfera). A clase está dada pola equivalencia isotópica de funcións. É dicir, dous mergullos son equivalentes se existe unha isotopía do ambiente entre ambos. Tamén se poden estudar nós no toro:.
Historia
A teoría dos nós naceu ao final do século XVIII, cos estudos de A.T. Vandermonde, C.F. Gauss e F. Klein.
A finais do século XIX, iniciouse un estudo sistemático da teoría, cando os matemáticos e físicos se dedicaron a tabular nós. Lord Kelvin (1867) propuxo a idea de que os átomos eran nós, formados por pequenos vórtices ou correntes pechadas de éter. Cría que, se clasificaba todos os nós posibles, podería explicar como os átomos absorben e emiten luz. Agora sábese que esta idea é incorrecta. O físico Peter Tait pasou moitos anos realizando unha lista de nós coa crenza de que estaba a crear unha táboa de elementos. Cando o éter non foi detectado no experimento de Michelson e Morley, a teoría dos átomos modelados mediante nós foi refugada, e a teoría dos nós perdeu parte do seu interese para os físicos.
Ao principio do século XX, xunto co desenvolvemento da topoloxía, topólogos como Max Dehn, J. W. Alexander e Kurt Reidemeister investigaron os nós.
Porén, os desenvolvementos máis importantes desta teoría producíronse na segunda parte do século XX, grazas ás contribucións de J.H. Conway, V.F.R. Jones, L.H. Kauffman e moitos outros.
Hoxe en día, a teoría dos nós ten aplicacións en teoría de cordas, na gravidade cuántica, no estudo de replicación e recombinación do ADN, en áreas da mecánica e en psicanálise lacaniano.
Os complementos dalgúns nós teñen 3-variedades como complementos e estas son obxectos de intenso estudo.
Diagramas de nós e movementos de Reidemeister
esquerda|miniatura|200x200px|Diagrama dun nó. Un nó descríbese xeralmente por medio do seu diagrama, que representa a súa proxección sobre o plano, destacando en cada cruzamento a diferenza entre o tramo que está enriba e o que está debaixo (que normalmente aparece marcado cunha interrupción).
É posible que ao proxectar dous nós diferentes en determinada dirección, se perda información e se obteña a mesma proxección. Para que isto non suceda trabállase sempre coas chamadas proxeccións regulares, que conteñen toda a información necesaria.
En 1927, o teorema de Reidemeister resolveu parcialmente este problema. Devandito teorema permite decidir se un nó é igual a outro tan só facendo debuxos e é unha forte ferramenta para a proba dalgúns invariantes. O teorema di: "para pasar dunha proxección regular dun nó a outra proxección só se necesitan realizar sucesivamente movementos dalgún dos seguintes tipos":
Aínda que aparentemente resolve o problema, non proporciona un algoritmo para determinar se dous nós son equivalentes. Así, a priori non se coñece o número de movementos necesarios para transformar un diagrama noutro. Tampouco é posible saber con certeza nun tempo finito se dous nós non son equivalentes. Un avance significativo nesta dirección foi a introdución en 1929 dos primeiros invariantes.
Invariantes de nós
Un invariante de nós é unha "cantidade" que é a mesma para nodos equivalentes. Aínda así, un só invariante pode tomar o mesmo valor para dous nós diferentes, sendo insuficiente para distinguilos.
Na lista de invariantes clásicos débense incluír:
Ao final do século XX descubríronse novos invariantes como: De todos os xeitos, os invariantes nomeados son só a punta do iceberg da moderna teoría de nós.
Na topoloxía de dimensións baixas
Un nó ten importancia como determinador de certo tipo de 3-variedades que son os complementos de nós.
Nós en dimensións máis altas
En catro dimensións, calquera circunferencia anudada é equivalente ao nó trivial. Con todo, a teoría dos nós pódese xeneralizar a mergullos de subvariedades en variedades. Por exemplo, unha 2-esfera mergullada nunha 4-esfera. Este mergullo considerarase non anudado se existe un homeomorfismo do espazo ambiente (a 4-esfera) nela mesma que leve a 2-esfera considerada na 2-esfera canónica. O mesmo pode dicirse para superficies compactas, orientables ou non. Pódese pensar que unha botella de Klein intersecándose consigo mesma no espazo é o diagrama dunha superficie anoada na 4-esfera.
Tamén se poden considerar enlaces de subvariedades.
UEFA Europa League 2015-16
A UEFA Europa League 2015–16 foi a 45.ª edición da segunda competición continental de fútbol a nivel de clubs en Europa, organizada pola UEFA. A final xogouse no St. Jakob-Park de Basilea, en Suíza. O campión foi o Sevilla FC, que logrou o seu 5.º título.
-595
Outros
Historia ano a ano
Sitta ledanti
Sitta ledanti (xeralmente chamado gabeador da Cabilia ou de Alxeria) é unha especie de ave da familia dos sítidos que vive en certas partes montañosas de Alxeria. É un gabeador de tamaño medio, duns 12 cm de lonxitude. As partes superiores son grises azuladas, as inferiores son de cor rebezo clara tirando a gris. O macho distínguese da femia pola parte anterior negra do píleo. A especie é sedentaria ; come artrópodos en verán, e sementes en inverno. A estación de reprodución ten lugar de maio a xuño. O niño constrúeno nas árbores, e nel poñen de tres a catro ovos, chocados pola femia. Os pitos son alimentados polos dous pais.
O gabeador da Cabilia é a única especie de aves endémica de Alxeria, onde só vive en certos bosques de coníferas do norte do país na zona da Cabilia. O seu nome científico rende homenaxe a Jean-Paul Ledant, o naturalista amador belga que a descubriu en 1975; a descrición do paxaro realizouna o ornitólogo francés Jacques Vielliard. A nova deste descubrimento sorprendeu moito no mundo da ornitoloxía e foi obxecto dunha cobertura dos medios internacional. A especie está estreitamente emparentada con Sitta krueperi. A ave só ten unha área de distribución relictual e limitada, ameazada polos incendios, a erosión e a acción humana ; a especie é, pois, considerada na Lista Vermella da IUCN como «en perigo».
Descrición
É un gabeador de tamaño medio, que mide entre 11,5 e 12,5 cm , e pesa uns 18 g. As partes superiores son globalemente grises azuladas; a cola presenta unha pequena banda branca subterminal beireada de beige. O ventre é beige asalmonado claro ata as subcaudais; estas últimas son grises na base. O macho ten a fronte negra, e unha liña ocular escura, separadas do píleo por unha longa banda superciliar branca nítida. Na femia, o píleo e a banda superciliar son do mesmo gris que o dorso, e a parte anterior do píleo é algo máis escura (cando a plumaxe está gastada), pero non tanto coma no macho. Nos dous sexos a cara e gorxa son brancas. O iris é negro acastañado, as patas gris chumbo e o peteiro gris azulado. Ten algunhas manchas grises difusas nas subcaudais. A plumaxe dos individuos novos é semellante á da femia, pero máis apagada e cunha banda superciliar pouco aparente; ao abandonaren o niño, o crecemento do peteiro e a pigmentación do mesmo e das patas son incompletos.
No seu hábitat, esta especie non se pode confundir con ningún outro paxaro. O gabeador máis próximo xeograficamente é Sitta europaea que poboa algunhas localidades do Rif; esta especie é máis grande que a da Cabilia, non ten cor negra no píleo e as partes inferiores tenas amarelas (ou brancas en certas subespecies) tirando a laranxa arredor do cu. . O gabeador da Cabilia lembra moito ao gabeador corso (Sitta whiteheadi), mais o píleo negro diferenza os machos: o píleo da especie da Cabilia cobre a parte anterior da cabeza, mentres que no corso cobre toda a cabeza. As partes inferiores son de cor marrón avermellada na especie de Alxeria. Filoxeneticamente é moi próxima a Sitta krueperi, coa parte anterior do píleo escuro no macho e a banda superciliar branca marcada, pero o gabeador de Krüper ten as partes inferiores grises claras e unha gran mancha pectoral marrón avermellada.
Alimentation
Os datos sobre a dieta da especie proveñen principalmente dun estudo realizado en 1978 por dous ornitólogos alemáns. A dieta varía segundo a estación. En verán aliméntase principalmente de insectos (esencilmente eirugas e coleópteros) e arañas que atopa percorrendo os troncos e polas dos carballos. No inverno, os insectos son máis escasos e come sementes de coníferas que lle aseguran un fornecemento constante de alimento. , Aliméntase xeralmente só, mais pode formar bandadas mixtas de alimentación fóra da tempada reprodutora.
Reprodución
miniatura|Corte dun niño no tronco dunha árbore..
A estación reprodutora é de maio a xuño en Tamentout e no monte Babor, e empeza máis cedo ou máis tarde segundo a condicións meteorolóxicas e a abundancia de alimento; nas altitudes máis elevadas, pode que comece máis tarde. No Parque Nacional de Taza, o período reprodutor remata a finais de xuño. O niño constrúeno nun burato das árbores, ás veces nun niño abandonado de peto real (Dendrocopos major), nun abeto morto ou nun carballo ou cedro, e está xeralmente situado a entre catro e quince metros do chan. O fondo do niño está forrado con restos vexetais (cachiños de madeira, follas mortas) e animais (plumas de coruxa, pelos de porco bravo). Aínda que a incubación a fain só a femia (o macho non ten placa incubadora), os dous proxenitores alimentan as crías. Nos niños adoita haber tres ou catro pitiños no momento de botaren a voar. Despois da tempada reprodutora os adultos efectúan unha muda completa e os individuos novos unha muda parcial.
Distribución e hábitat
upright=1.6|miniatura|esquerda|Área de distribución do gabeador da Cabilia alxeriano.
É unha especie endémica de Alxeria, única especie de ave nesa situación. Vive en certos relevos da Cabilia, onde se encontra en catro localidades illadas separadas por zonas desaxeitadas para a supervivencia desta especie. , Foi descuberta por peimeira vez no monte Babor, a só uns vinte quilómetros da costa mediterránea. O seu hábitat óptimo comprende alí uns 2,5 km2, e a zona só alberga 80 parellas segundo unha estimación de 1985. , Tamén foi localizada no Guerrouch, dentro do Parque Nacional de Taza, en 1989, este macizo conta cunha poboación máis importante de arredor de 350 individuos. En 1990 descubríronse efectivos máis reducidos noutras dúas localidades próximas a este parque, en Tamentout e en Djimla. A ave podería estar presente noutras carballeiras da pequena cabilia, pero a súa busca nelas foi polo momento infrutuosa.
Esta paxaro vive en bosques de Quercus entre os 350 e 1 120 m de altitude e nos bosques mixtos de carballos, pradairos, chopos e coníferas a partir dos 2 000 m de altitude. Gústanlle os bosques húmidos con grandes árbores que lle ofrezan cavidades para aniñar, principalmente: abetos de Numidia (Abies numidica, unha especie endémica do monte Babor), cedros do Atlas (Cedrus atlantica), especies de Quercus (Quercus afares, Quercus suber e Quercus faginea). O Djebel Babor (monte Babor), dominado polos abetos, ten un clima máis ben fresco e húmido, con neve en inverno ; no Guerrouch, os carballos dominan e o clima é máis cálido e seco. A baixas altitudes, como en Tamentout, os bosques están dominados polo Quercus faginea e as densidade de poboación son bastante máis baixas que en altitudes maiores (por riba dos 1 000 m, onde esta especie é substituída por outros Quercus de folla caduca como Quercus canariensis e Quercus afares. Un estudo feito no monte Babor entre os veráns de 1981 e 1982 mostrou que os factores aparentemente favorables para este gabeador nese macizo eran "a diversidade de especies de árbores, o grosor (ou a idade) das árbores e indirectemente o clima de altitude".
Descubrimento e nomenclatura
En decembro de 1976, o ornitólogo suízo Éric Burnier fixo saber na revista Nos Oiseaux que el mesmo descubrira a especie de maneira independente o 20 de xuño do mesmo ano, antes de saber por unha noticia no xornal Le Monde do 28 de xullo de 1976 que fora precedido no descubrimento e que a especie acaba de ser bautizada. , Publicou algúns debuxos e notas de campo, explicando que oíra o canto da ave, e despois de aproximarse a só uns metros dos paxaros, considerou que mesturaban as características do gabeador corso e do de Krüper. O único gabeador coñecido no Maghreb era entón Sitta europaea que vive nalgunhas localidades do Rif e da cordilleira do Atlas marroquí, lonxe do monte Babor, polo que sabía que estaba tratando cunha especie nova.
Filoxenia
O gabeador da Cabilia pode ser situado no subxénero, Micrositta, descrito polo ornitólogo ruso Sergei Buturlin en 1916, e non comprende ningunha subespecie. Charles Vaurie agrupou en 1957 Sitta whiteheadi, Sitta canadensis e Sitta villosa, que considera moi próximas, no grupo «canadensis». O ornitólogo alemán Hans Löhrl sinalou unha certa diverxencia con Vaurie despois de ter estudado a ecoloxía e os comportamentos dos paxaros americanos e corsos, e publicou as súas notas de campo en 1960 e 1961. , Na súa descrición do gabeador da Cabilia de 1976, Vielliard dedicou unha parte do seu artigo ás posibles relacións entre as diferentes especies e a súa historia evolutiva. Suxeriu que Vaurie se fixou demasiado nunha "similitude morfolóxica superficial" para aproximar o gabeador corso ao canadense, e que a especie corsa debía máis ben formar xunto coa Sitta krueperi un grupo denominado "gabeadores mesoxeos" (sitelles mésogéennes), no cal "Sitta ledanti acaba de incluírse providencialmente".
As conclusións do estudo son, de acordo coa morfoloxía das especies, que os gabeadores canadense, corso e chinés comparten como carácter derivado ter un píleo enteiramente negro, presente unicamente nos machos, o que é unha característica única entre os sítidcos e familias emparentadas. O segundo clado, que agrupa os gabeadores de Krüper e da Cabilia, tería como sinapomorfía o ter o píleo negro nos machos; este dimorfismo sexual está ausente nos individuos novos.
Bioxeografía
En 1976, o ornitólogo suízo Paul Géroudet suxeriu que os gabeadores mesoxeos poboarían noutrora unha faixa de árbores resinosas bastante continua arredor de todo o Mediterráneo, que se fragmentaría, e só quedarían dela algúns refuxios de difícil acceso onde estas diferentes especies puideron evolucionar illadas. En 1998 estableceuse a súa filoxenia, e Pasquet concluíu que a historia paleoxeográfica do grupo sería a seguinte: a diverxencia entre os dous clados principais do «grupo canadensis» parece que tivo lugar hai máis de 5 millóns de anos, a finais do Mioceno, cando o clado de krueperi e ledanti se instala na cunca do Mediteráneo na época de crise salina messinienne; as dúas especies que o constituían diverxeron hai 1,75 millóns de anos. O outro clado dividiuse en tres, con poboacións que abandonaron Asia polo leste e darían lugar ao gabeador canadense norteamericano, despois, hai aproximadamente un millón de anos polo oeste, marcan a separación entre os gabeadores corso e chinés.
Poboacións e status
Cando se descubriu o gabeador da Cabilia, os ornitólogos estimaban que a especie só contaba cunha ducia de parellas e temíase que "a súa rareza atraería os coleccionistas", e que o anuncio do seu descubrimento causaría a súa desaparición. O descubrimento en 1989 da poboación máis importante do Parque Nacional de Taza mostrou que a especie estaba menos ameazada do que parecía e que este endemismo non se limitaba só ao monte Babor. A distribución actual do gabeador da Cabilia parece estar limitada pola dos bosques onde vive, e a fragmentación das poboacións podería indicar que a especie estaba noutros tempo máis espallada, antes de que a deforestación a deixase confinada nos pequenos illotes de verdor nos que habita hoxe. A especie ten unha débil poboación: os seus efectivos poderían non superar os 1 000 individuos. A ave está situada na categoría das especies con entre 250 e 999 individuos maduros, o que corresponde a 350-1 500 individuos en total. Aínda que son necesarias cifras precisas para confirmalo, estes efectivos son considerados en declive debido á redución do seu hábitat que sofre a especie.e A Unión Internacional para a Conservación da Natureza considéraa unha «especie en perigo» desde 1994.
Protección
A lei alxeriana sitúa a especie baixo a protección do decreto 83-509 do 20 de agosto de 1983 relativo ás especies animais non domésticas protexidas, fixando unha lista das 32 especies de paxaros protexidos en Alxeria. O gabeador da Cabilia foi obxecto dunha petición realizada en 1980 polo organismo International Council for Bird Preservation (hoxe chamado BirdLife International) que solicitou ao goberno federal dos Estados Unidos de América engadir 60 especies estranxeiras ás listas federais de especies ameazadas. Esta petición foi publicada no diario oficial américano (o Rexistro federal) ao ano seguinte, pero estas especies, entre as que estaba o gabeador da Cabilia, non foron incorporadas ás listas ata 1995.
A poboación meirande encóntrase nunha área protexida, o Parque Nacional de Taza. Para salvagardar a especie sería bo coñecer ben o tamaño das poboacións existentes e as súas preferencias ecolóxicas. Avanzáronse xa algunhas medidas de protección, que propoñen a restauración e preservación do hábitat por medio da reforestación, a plantación de bosques de quecemento fóra dos bosques actuais, e tamén a prevención dos incendios. Este gabeador serve como especie emblemática para a conservación do bosque do Djebel Babor (monte Babor).
O gabeador da Cabilia e o home
miniatura|Selo de Alxeria de 1979 que representa o gabeador da Cabilia macho.
O descubrimento da especie foi dado a coñecer primeiro en Le Monde o 27 de xullo de 1976 (data do 28), despois difundiuse na prensa mundial e nas revistas máis especializadas como Science et Vie ou La Vie des Bêtes; foi tamén tratada nunha entrevista de Radio France. As autoridades alxerianas mostraron un grande interese polo paxaro: en 1979 organizaron un Seminario internacional sobre a ornitoloxía alxeriana do 5 ao 11 de xuño e o mesmo ano os correos alxerianos imprimiron un selo postal coa imaxe dun macho adulto deste gabeador sobre un tronco boca abaixo, dun valor de 1,40 dínares.
Crema de castañas
A crema de castañas (en crème de marrons) é unha especialidade gastronómica inventada en 1885 polo industrial francés Clément Faugier que pretendía con isto aproveitar as castañas que crebaban durante a elaboración do marron glacé (castañas confeitadas). Trátase dunha pasta doce de consistencia semellante a unha marmelada elaborada con restos de marrons glacés, polpa de castañas cocidas ao vapor, almibre, azucre e vainilla.
En 1924, Clément Faugier rexistrou a marca Crème de marrons de l'Ardèche, que segue a ser a máis reputada en Francia.
Pódese comer ao natural, porén acostuma utilizarse para adozar outras sobremesas coma filloas (crêpes), iogures, chulas ou queixo fresco.
Manuel Bouzón Álvarez
Manuel Bouzón Álvarez, nado en Vedra, foi un xornalista galego
Traxectoria
Emigrou á Arxentina e fundou en Buenos Aires a Sociedad Agrícola Residentes del Municipio de Vedra en Sud-América. Foi colaborador da revista Teo.
Intensidade do son
A intensidade do son defínese como a potencia acústica transferida por unha onda sonora por unidade de área normal á dirección de propagación.
onde I é a intensidade sonora, A é a potencia acústica e N a área normal á dirección de propagación.
A intensidade do son que se percibe subxectivamente é o que se denomina sonoridade, e permite ordenar sons nunha escala de máis forte a máis débil.
Intensidade sonora dunha onda esférica
No caso dunha onda esférica que se transmite desde unha fonte puntual no espazo libre (sen obstáculos), cada fronte de onda é unha esfera de radio r. Neste caso, a intensidade acústica é inversamente proporcional á área da fronte de onda (A), que á súa vez é directamente proporcional ao círculo da distancia á fonte sonora.
miniatura|I=P/A.
Dado que no rango de intensidades que o oído humano pode detectar sen dor hai grandes diferenzas no número de cifras empregando unha escala linear, é habitual utilizar unha escala logarítmica. Por convención, en dita escala logarítmica emprégase como nivel de referencia o limiar de audición. A unidade máis empregada na escala logarítmica é o decibel.
onde IdB é a intensidade acústica en decibelios, I é a intensidade acústica na escala linear (W/m² no SI) e I0 é o limiar de audición (10−12 W/m²).
Estes decibelios denótanse domo dBSIL, do inglés Sound Intensity Level, que non teñen o mesmo valor que os dBSPL, de Sound Pressure Level, nivel de presión sonora, que saen dunha presión sonora.
Ecuación diferencial
miniatura|Unha vez coñecidas a [[velocidade e a posición dun cometa nun instante t, a resolución dunha ecuación diferencial permite determinar a súa traxectoria exacta.]] Unha ecuación diferencial é a relación entre unha ou máis variábeis e as súas derivadas.