cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de París
París, capital do século XIX : a construción da gran metrópole burguesa
En 1860 produciuse a reordenación administrativa que levou a París ata o último cinto da muralla (o de Thiers de 1845 dividida en vinte arrondissements, organización que pervive inda hoxe. Asemade provese a cidade dun renovado aprovisionamento de augas e rede de sumidoiros, mercado central das Halles, novas pontes sobor do Sena, e a imitación de Londres, espazos verdes dos que París carecía: así os enormes Bois de Boulogne e de Vincennes fóra dos muros, e os pequenos de Buttes-Chaumont, Monceau e Montsouris no interior.
A grande época das Exposicións Universais
Convertéronse nun verdadeiro motor de cambio urbano. O lugar elixido para a súa disposición foi o Champs-de-Mars, a explanada que dende mediados do XVIII servía de parada militar diante da Escola Militar, ao oeste dos Inválidos. A de 1889 foi a máis importante: mantivo da de 1878 a disposición escenográfica dun pazo semicircular sobre o outeiro do Trocadéro, na beira oposta do río; pero a obra cumio é a Torre Eiffel, símbolo futuro da cidade. Na exposición de 1900 engadiuse un eixo dende os Campos Elisios ata os Inválidos a través da Ponte de Alexandre III, con dous palacios no arranque, o Petit e o Grand Palais. Tamén se inaugurou o Metro.
Século XX
miniatura|300px|dereita| O Grande Arche da Defensa visto dende o Arco do Triunfo no Axe historique (eixo histórico)miniatura|220 px|Escudo de París. Os límites relativamente reducidos da súa administración fan do século XX o da expansión de París na súa área metropolitana (banlieue), e a consolidación do seu espectacular patrimonio urbano. Actuacións sinaladas das últimas décadas foron o Centro Georges Pompidou, arquitectura contemporánea no centro histórico; e as grandes obras da época François Mitterrand, sinaladamente a ampliación do grande eixo dos Campos Elisios ata Nanterre, e a creación alí do distrito de negocios da La Défense. Tamén a recuperación de extensos barrios fabrís ou ferroviarios reconvertidos en parques e zonas dotacionais: así o barrio La Villette (Quartier de la Villette) no nordeste, Bercy no sueste, sendo La Villette e Bercy antigos concellos integrados na reforma administrativa de 1860, e na outra beira do Sena, a Gran Biblioteca (Bibliothèque nationale de France).
Alcaldes de París
Durante o antigo réxime o municipio de París estaba gobernado por un prévôt des marchands, funcionario da administración pública real nomeado polo rei. Jean Sylvain Bailly foi o primeiro alcalde elixido despois da toma da Bastilla. Lista dos alcaldes de París dende 1789 :
Descripción circunstanciada de la costa de Galicia, y raya por donde confina con el inmediato reino de Portugal
Mapa de Galicia de José Cornide (1762-1766).|dereita|miniatura
A Descripción circunstanciada de la costa de Galicia, y raya por donde confina con el inmediato reino de Portugal é un texto do ilustrado coruñés José Cornide Saavedra, redactado en 1764.
Contido
No documento, Cornide describe as principais parroquias da costa galega, desde Ribadeo até A Guarda, e da fronteira con Portugal, desde o río Miño e pola Raia até Manzalvos. Céntrase especialmente en cuestións militares, como a presenza de fortalezas, a capacidade dos portos e o reconto de soldados. O libro estrutúrase en dez capítulos que corresponden a outros tantos partidos militares: Ribadeo, Viveiro, Ferrol, A Coruña, Camariñas, Muros, Pontevedra, río Miño, Raia Seca e Monterrei.
Edicións
O manuscrito orixinal do libro consérvase no Arquivo do Reino de Galicia. Trátase dun volume encadernado en pergamiño, con 113 folios numerados máis outro inicial. O texto permaneceu inédito até 1991, en que foi publicado por Ediciós do Castro con edición de Xosé Luís Axeitos.
Daniel Buhigas
Daniel Buhigas Olavarrieta, nado en Vilagarcía de Arousa c. 1901, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Buhigas Abad. Xefe local de Falange Española de Vilagarcía. Interveu no acto fundacional da Falange en Galicia con José Antonio Primo de Rivera o 17 de marzo de 1935. Foi nomeado por José Antonio xefe rexional de Falange Española en Galicia. Foi detido en xuño de 1935 polas súas actividades fascistas. Volveu ser detido a finais de maio de 1936 cando se atopaba agochado en Vilagarcía, na casa da súa tía Matilde Buhigas Abad. Logo da súa detención nomeou xefe provincial de Falange a Manuel Castro Pena. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado conselleiro nacional de Falange. A raíz do tiroteo entre falanxistas no Bar Nueva España de Vilagarcía foi detido o 26 de novembro e traslado á prisión provincial. Procesado xunto con José Vaello Pastrana, finalmente foi absolto o 9 de setembro de 1937. En decembro de 1939 participou na organización dunha Xunta Política clandestina da Falange Auténtica que se opuña ao decreto de unificación, presidida polo xeneral Emilio Rodríguez Tarduchy, con Patricio González de Canales, Ricardo Sanz, Ventura López Coterilla, Luis de Caralt, José Antonio Pérez de Cabo, Gregorio Ortega Gil e Ramón Cazañas. En 1942 instruiuse expediente para a concesión da Medalla da Vieja Guardia. En 1943 era xefe de propaganda oral da Vicesecretaría de Educación Popular.
A Bouza, Botos, Lalín
A Bouza é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 15 persoas (6 homes e 9 mulleres).
Casaldares
O topónimo galego Casaldares pode referirse a:
Colúns
O topónimo galego Colúns pode referirse a:
Ligamentos colaterais da articulación metacarpofalánxica
Os ligamentos colaterais da articulación metacarpofalánxica son unha parella de ligamentos presentes nas articulacións metacarpofalánxicas, que pertencen ao membro superior. Dispóñense a cada lado da articulación sendo o principal reforzo da mesma.
Orixínanse a cada lado da parte máis inferior de cada óso metacarpiano. Diríxense cara a falanxe proximal. Xunto aos músculos interóseos dorsais e palmares e os músculos lumbricais, manteñen a articulación estable, durante os movementos de flexión e extensión.
Refraneiro galego sobre o rato
miniatura|250px|Mal lle vai ó rato que soilo ten un burato. miniatura|250px|O oficio do gato é mata-lo rato. miniatura|250px|O que ha de come-lo rato, que o coma o gato.
Casaldoeiro
O topónimo galego Casaldoeiro pode referirse a:
Sonora
Sonora é un dos 31 estados de México que se atopa no norte de México. A súa capital e cidade máis poboada é Hermosillo. Limita cos estados mexicanos de Chihuahua polo leste, Sinaloa polo sur e Baixa California polo noroeste, co mar de Cortés ou golfo de California (océano Pacífico) polo oeste e cos Estados Unidos polo norte. Con 179 503 km² é o segundo meirande estado, por detrás de Chihuahua, e con 14,83 hab/km², o quinto menos densamente poboado, por detrás de Campeche, Chihuahua, Durango e Baixa California Sur. Foi fundado o 10 de xaneiro de 1824.
É fogar de oito pobos indíxenas, entre eles os mayos, os yaquis e os seris. Foi economicamente importante pola agricultura, a gandería (en especial de vacún) e a minería dende o período colonial, e pola súa situación como estado fronteirizo dende a Intervención estadounidense en México. Despois da venda de La Mesilla, Sonora perdeu máis dun cuarto do seu territorio. Dende o século XX até o presente, a industria, o turismo e os agronegocios dominaron a economía, o cal atraeu migración doutras partes de México.
Divídese en 72 concellos e algunhas das localidades máis importantes son Ciudad Obregón, Navojoa, Caborca, Guaymas, Puerto Peñasco, Nogales, Agua Prieta, San Luis Río Colorado, Nacozari de García e Cananea.
Bob Evans
Robert "Bob" Evans, nado o 11 de xuño de 1947 en Waddington, Lincolnshire, é un expiloto británico de carreiras de Inglaterra. Participou en 11 Grandes Premios do campionato do mundo de Fórmula 1, debutou o 1 de marzo de 1975. Non anotou ningún punto de campionato. Tamén competiu en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato.
Evans seguiu a ruta habitual ata a Fórmula Un, a través de Fórmula Ford, Fórmula 3 e Fórmula 5000, gañando o Campionato de Europa Rothmans 5000 de 1974. Logo dunha tempada co equipo BRM en, Evans probou e de cando en vez competiu co equipo Lotus o ano seguinte. Posteriormente pilotou un Brabham do equipo RAM no Gran Premio do Reino Unido de 1976, antes de que se trasladara ao Campionato Aurora F1 a finais da década de 1970.
Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position, carreiras en itlicá indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Lagoa de Fúquene
miniatura|250px|Panorama da lagoa de Fúquene. A lagoa de Fúquene é un corpo de auga doce que se atopa na localidade de Fúquene, entre os departamentos de Cundinamarca e Boyacá, ó leste dos Andes colombianos, a unha altitude de 2.540 metros, e a unha distancia duns 80 km da cidade de Bogotá.
Posúe numerosas illas, unha delas foi santuario dos muiscas; ademais, existían varios adoratorios atendidos por cen sacerdotes, así como un templo que seguramente foi erixido a Fu, un deus con cabeza e cola de raposo e figura humana que personificaba ó demo. Segundo conta a lenda, oculto baixo as augas e disposto a defender dos muzos, os seus dominios no val de Ubaté e Chiquinquirá, permanece Fu, o deus tutelar das augas desta lagoa.
A lagoa é alimentada polo río Susa e desalimentada polo río Suárez.
Cirrio cafre
O cirrio cafre (Apus caffer) é un paxaro apodiforme da familia dos apódidos. Como o resto dos cirrios, o cirrio cafre ten unhas patas moi curtas que emprega só para agarrarse en superficies verticais. Pasa a maior parte da súa vida no ar e aliméntase de insectos.
Características
Mide entre 14 e 15 cm de lonxitude e ten, como os seus familiares, unha cola bifurcada curta e ás longas. É completamente escuro, excepto por unha mancha pálida na gorxa e outra preto do ano. Aseméllase moito ó cirrio pequeno, pero é máis fino e escuro.
Distribución e costumes
É nativo da África subsahariana, mais as súas poboacións téñense ampliado até Marrocos e o sur da Península ibérica. As poboacións do norte de África e da península son migratorias. Tamén acostuma asentarse en estruturas feitas polo ser humano como pontes e edificios.
Esta especie aprópiase dos niños doutros paxaros como os cirrios pequenos e as andoriñas. Os propietarios orixinais do niño son expulsados e unha vez ocupado, o cirrio cafre fórrao con plumas e cuspe. Adoita poñer un ou dous ovos.
Pandálidos
A dos pandálidos (Pandalidae) é unha familia de crustáceos decápodos carideos que comprende numerosas especies de camaróns comestíbeis e de alto valor económico.
Caracterízanse por teren o carpo do segundo pereiópodo subdividido e, sobre todo, pola falta de pinzas no primeio pereiópodo.
É unha familia propia das augas frías, e os seus representaneds en zonas tropicais viven en augas profundas.
As súas diferentes especies, como as doutros camaróns, son relativamente abundantes nas augas salgadas e doces de todo o mundo, o cal os converte nun importante recurso pesqueiro e alimenticio. Practicamente, cada país ten receitas e formas particulares para preparar e consumir estes crustáceos.
A máis importante especie comercial de camarón é Pandalus borealis, seguida de Crangon crangon, camarón da familia dos crangónidos.
As capturas de P. borealis salvaxe son na actualidade unhas dez veces maiores que as de C. crangon. En 1950 a posición era ao revés, xa que as capturas de C. crangon foron unhas dez veces superiores ás de P. borealis.
En 2010 a produción global en acuicultura de todas as especies de camaróns e lagostinos (3,5 millóns de toneladas) superou lixeramente ás capturas mundiais de especies salvaxes (3,2 millóns de toneladas).
Taxonomía
A familia foi descrita en 1815 polo carcinólogo británico Adrian Hardy Haworth en: Haworth, A. H. (1825): "A new binary arrangement of the macrurous Crustacea" The Philosophical Magazine and Journal 65: 183-184.
Xéneros
Non hai unanimidade na comunidade científica sobre os xéneros que comprende a familia.
Pero o SIIT só recoñece (outubro de 2013) os seguintes:
Sofía de Borbón
Sofía de Todos los Santos de Borbón y Ortiz, nada en Madrid o 29 de abril de 2007, é unha Infanta de España. É a segunda filla dos Reis de España, Filipe VI e dona Letizia e a irmá máis nova da Princesa de Asturias, Leonor, nacida o 31 de outubro de 2005.
Por ser filla do herdeiro da Coroa recibe a dignidade de infanta de España e tratamento de alteza real. Ocupa o segundo lugar na Liña de sucesión ao Trono de España, e podería reinar en virtude da Constitución de 1978 se:
A infanta Sofía naceu mediante cesárea no Hospital Ruber Internacional de Madrid ás 15:50 IMC (16:50 hora española). Pesou 3.310 gramos e mediu 50 centímetros no momento do seu nacemento.
É a primeira Sofía que nace no seo da Coroa Española. O seu nome foille dado en honra á súa avoa, a Raíña Sofía, primeira Sofía na Casa Real Española.
A infanta foi bautizada co nome de Sofía de Todos los Santos con augas do río Xordán o 15 de xullo de 2007 no palacio da Zarzuela polo Arcebispo de Madrid. Os seus padriños son a súa avoa materna, Paloma Rocasolano e Konstantin de Bulgaria, íntimo amigo do Príncipe Filipe.
A infanta Sofía asistiu por primeira vez, xunto coa súa irmá a infanta Leonor, a unha recepción oficial no Palacio Real de Madrid con motivo da vitoria da Selección de fútbol de España na Copa Mundial de Fútbol de 2010 o 12 de xullo de 2010 cos Reis, os Príncipes de Asturias e a infanta Elena.
Ligamento anterior da articulación metacarpofalánxica
O ligamento anterior da articulación metacarpofalánxica ou ligamento palmar ou ligamento volar é un ligamento pertencente ás articulacións metacarpofalánxicas. Reforza estas articulacións situándose por diante, manténdoas estables nos movementos de flexo-extensión. Están unidos na parte superior ao ligamento metacarpiano transverso fondo. Na parte inferior continúase coa cápsula articular situada na parte superior do óso metacarpiano.
Fontao, Botos, Lalín
Fontao é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 29 persoas (15 homes e 14 mulleres).
Xurxo V do Reino Unido
Xurxo V do Reino Unido, nado o 3 de xuño de 1865 e finado o 20 de xaneiro de 1936, foi Rei do Reino Unido de 1910 até a súa morte.
Traxectoria
Foi o segundo fillo do Rei Eduardo VII do Reino Unido e da princesa Alexandra de Dinamarca, na época Príncipes de Gales. En 1891 Xurxo converteuse no segundo na liña de sucesión, despois da morte de Alberte, Duque de Clarence, o seu irmán máis vello, por pneumonía. Alberte era noivo da princesa María de Teck (Princesa May), que foi pedida despois en casamento por Xurxo. O casamento realizouse en 1893 e resultou en seis fillos, entre os cales o Duque de Windsor e Xurxo VI do Reino Unido. En 1892, Xurxo converteuse en Duque de York e en 1901, após a morte da súa avoa, a Raíña Vitoria, converteuse en Príncipe de Gales e Duque de Cornualla, como herdeiro da coroa.
Xurxo V tornouse Rei do Reino o 22 de xuño de 1911 e Emperador da India o 11 de decembro, após a morte de Eduardo VII. En 1917, dado o sentimento antixermánico vivido durante a primeira guerra mundial, Xurxo V cambiou o nome da casa real de Saxonia-Coburgo e Gotha para Windsor, que pasou a ser o nome oficial da familia real.
Xurxo V morreu en 1936 e sucedeuno o seu primoxénito, Eduardo VIII.
esquerda|miniatura|Busto de Eduardo Xurxo V no [[anverso dun soberano.]]
Andrés Sánchez Adanza
Andrés Sánchez Gómez-Adanza, nado en Cabo de Cruz (Boiro) foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Sánchez Vázquez. Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Estableceuse como avogado en Padrón. Foi presidente da Federación de Agricultores del Partido Judicial de Padrón (1916) e dirixiu os periódicos Unión Agraria e La Redención. Foi nomeado presidente honorario da Federación en 1921. Colaborou en El Compostelano. No franquismo foi Xuíz municipal de Santiago de Compostela (1944) e Xuíz da Pobra do Caramiñal.
Casou en Padrón con María de la Asunción Caamaño Patiño en 1916.
Eleccións municipais en Porto do Son
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Porto do Son]] Corporacións democráticas en Porto do Son desde a aprobación da Constitución de 1978.
1979
Para os comicios do 3 de abril de 1979 presentáronse 5 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
Cun censo electoral de 8.057 persoas, houbo un total de 4.660 votantes (57,84%) e unha abstención de 3.397 persoas (42,16%). Un total de 61 votos foron nulos (1,31%) e ningún foi en branco (0%).
Co 100% excrutado, a Unión de Centro Democrático (UCD) foi a forza máis votada, obtendo 1.527 votos (33,27%) e correspondéndolle 6 concelleiros no pleno. A segunda forza foi Agrupación Municipal Democrática Galega (AMDG) con 1.514 votos (32,92%), co que lle corresponderon outros 6 concelleiros. A terceira forza foi o Bloque Nacional Popular Galego (BNPG), con 805 votos (17,5%) e 3 concelleiros. O cuarto foi o Partido Socialista Obrero Español (PSOE), con 659 votos (14,33%) e 2 concelleiros. Por último, o Partido del Trabajo de Galicia (PTG) obtivo 94 votos (2,04%) e ningún concelleiro.
Foi elixido alcalde Antonio González Groveiro, de AMDG. En maio de 1981 abandonou esta formación, e en marzo de 1982 pasou a militar no PSdeG-PSOE.
1983
Para os comicios do 8 de maio de 1983 presentáronse 2 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
Cun censo electoral de 8.169 persoas, houbo un total de 5.203 votantes (63,69%) e unha abstención de 2.966 persoas (36,31%). Non houbo votos nulos nin votos en branco.
Co 100% excrutado, o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE) foi a forza máis votada, obtendo 4.003 votos (76,94%) e correspondéndolle 13 concelleiros. A segunda forza foi a coalición de Alianza Popular, Partido Demócrata Popular e Unión Liberal (AP–PDP–UL) con 1.200 votos (23,06%), co que lle corresponderon 4 concelleiros.
Manuel Carnota Aradas
Manuel María Francisco Antonio Juan Ramón Carnota Aradas, nado o 4 de decembro de 1911 e finado na Coruña o 6 de abril de 1991, foi un sacerdote e escritor galego.
Eleccións municipais en Porto do Son
1983
Foi elixido alcalde Antonio González Groveiro, do PSdeG–PSOE.
1987
Para os comicios do 10 de xuño de 1987 presentáronse 5 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
Manuel Carnota Aradas
Traxectoria
Colaborou en Lealtad e El Pueblo Gallego. Dende 1937 foi párroco de Santa María de Castro. Finou na Coruña o 6 de abril de 1991.
Eclipse solar do 20 de maio de 2012
miniatura|Eclipse solar desde o espazo. miniatura|Eclipse solar do 20 de maio de 2012. [[Hinode|Sonda espacial Hinode.]] miniatura|Eclipse solar do 20 de maio de 2012. [[Hinode|Sonda espacial Hinode.]] miniatura|Eclipse anular sobre o Océano Pacífico, 20 de maio de 2012. miniatura|Eclipse solar do 20 de maio de 2012. miniatura|Eclipse solar do 20 de maio de 2012. miniatura|Animación que representa a eclipse solar do 20 de maio de 2012 que se vería en [[Albuquerque, Estados Unidos.]] A eclipse solar do 20 de maio de 2012 foi un evento astronómico que tivo lugar dito día da hora 20:53 UTC ás 02:49 UTC.
Eleccións municipais en Porto do Son
1987
Cun censo electoral de 8.336 persoas, houbo un total de 5.275 votantes (63,28%) e unha abstención de 3.061 persoas (36,72%). Un total de 83 votos foron nulos (1,57%) e 29 foron en branco (0,56%). Do total de votantes, houbo 5.192 votos válidos (98,43%).
Co 100% excrutado, o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE) foi a forza máis votada, obtendo 2.702 votos (52,04%) e correspondéndolle 10 concelleiros. A segunda forza foi Centro Democrático y Social (CDS) con 1.277 votos (24,6%), co que lle corresponderon 4 concelleiros. A terceira forza foi a Federación de Partidos de Alianza Popular (AP), con 446 votos (8,59%) e 1 concelleiro. O cuarto foi a Coalición Progresista Galega (PDP–PL–CG), con 430 votos (8,28%) e 1 concelleiro. Por último, o Bloque Nacionalista Galego (BNG) obtivo 308 votos (5,93%) e 1 concelleiro.
Eclipse solar do 20 de maio de 2012
Visibilidade
Foi visible desde Asia Oriental, gran parte do Océano Pacífico e de América do Norte.
A fase anular percorreu a costa sur da China, a parte norte da illa de Taiwán, o sur do Xapón e a parte occidental dos Estados Unidos. Cidades importantes como Cantón, Taipei, Kioto, Toquio, Shizuoka, Reno e Albuquerque estiveron dentro da fase anular.
Eleccións municipais en Porto do Son
1987
Foi elixido alcalde Antonio González Groveiro, do PSdeG–PSOE.
Eclipse solar do 20 de maio de 2012
Visibilidade
A eclipse maior foi visible nas coordenadas 49.1N 176.3E, no Océano Pacífico Norte, fronte ás Illas Aleutianas, ás 23:53.
Simulación da zona de sombra
300px|miniatura|center|Sombra xerada pola eclipse.
Eleccións municipais en Porto do Son
1991
Cun censo electoral de 8.497 persoas, houbo un total de 5.177 votantes (60,93%) e unha abstención de 3.320 persoas (39,07%). Un total de 36 votos foron nulos (0,70%) e 37 foron en branco (0,72%). Do total de votantes, houbo 5.141 votos válidos (99,28%).
Co 100% excrutado, o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE) foi a forza máis votada, obtendo 3.024 votos (58,82%) e correspondéndolle 10 concelleiros. A segunda forza foi o Partido Popular (PP) con 1.523 votos (29,62%), co que lle corresponderon 5 concelleiros. A terceira forza o Bloque Nacionalista Galego (BNG), con 557 votos (10,83%) e 2 concelleiros.
Eclipse solar do 20 de maio de 2012
Galería de imaxes
<div style="height: 480px; width: 900px; overflow: auto; padding: 3px; border:1px solid #AAAAAA; reflist4">
Eleccións municipais en Porto do Son
1995
Para os comicios do 28 de maio de 1995 presentáronse 4 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
Co 100% excrutado, o Partido Popular (PP) foi a forza máis votada, obtendo 1.982 votos (32,74%) e correspondéndolle 6 concelleiros. A segunda forza foi o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE) con 1.653 votos (27,31%), co que lle corresponderon 5 concelleiros. A terceira forza o Bloque Nacionalista Galego (BNG), con 1.585 votos (26,19%) e 4 concelleiros. Por último, o Centro Democrático y Social (CDS) obtivo 780 votos (12,89%) e 2 concelleiros.
1999
Para os comicios do 13 de xuño de 1999 presentáronse 4 candidaturas, para a elección de 17 concelleiros.
Cun censo electoral de 9.304 persoas, houbo un total de 5.895 votantes (63,36%) e unha abstención de 3.409 persoas (36,64%). Un total de 77 votos foron nulos (1,41%) e 90 foron en branco (1,55%). Do total de votantes, houbo 5.818 votos válidos (98,69%).
Co 100% excrutado, o Partido Popular (PP) foi a forza máis votada, obtendo 2.528 votos (43,45%) e correspondéndolle 8 concelleiros. A segunda forza foi o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE) con 2.064 votos (35,48%), co que lle corresponderon 7 concelleiros. A terceira forza o Bloque Nacionalista Galego (BNG), con 858 votos (14,75%) e 2 concelleiros. Por último, Esqueda de Galicia–Os Verdes (EDEG–OV) obtivo 278 votos (4,78%) e ningún concelleiro.
2011
Para os comicios do 22 de maio de 2011 presentáronse 4 candidaturas, para a elección de 13 concelleiros:
Co 100% excrutado, o Partido Popular (PP) foi a forza máis votada, obtendo 2.208 votos (39,27%) e correspondéndolle 5 concelleiros no pleno. A segunda forza foi o Bloque Nacionalista Galego (BNG) con 1.237 votos (22,00%), co que lle corresponden 3 concelleiros. A terceira forza foi o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE), con 1.200 votos (21,34%) e 3 concelleiros. Por último, Alternativa Veciñal de Porto do Son (AVS) obtivo 837 votos (14,89%) e 2 concelleiros.
Houbo un total de 5.753 votantes (69,72%) e unha abstención de 2.499 persoas (30,28%). Un total de 131 votos foron nulos (2,28%) e 140 foron en branco (2,49%).
2015
Para os comicios de 2015 presentáronse 4 candidaturas, para a elección de 13 concelleiros:
Houbo un total de 5.609 votantes (69,63%) e unha abstención de 2.446 persoas (30,37%). Un total de 114 votos foron nulos (2,03%) e 66 foron en branco (1,20%).
Co 100% excrutado, o Partido Popular (PP) foi a forza máis votada, obtendo 2.641 votos (48,06%) e correspondéndolle 7 concelleiros no pleno. A segunda forza foi o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE), con 966 votos (17,58%), co que lle corresponden 2 concelleiros. A terceira forza foi PortodoS, con 934 votos (17,00%) e 2 concelleiros. Por último, o Bloque Nacionalista Galego–Asembleas Abertas (BNG) obtivo 888 votos (16,16%) e tamén 2 concelleiros.
Foi elixido alcalde Luis Oujo, do Partido Popular.
2019
Para os comicios do 26 de maio de 2019 presentáronse 3 candidaturas, para a elección de 13 concelleiros:
Co 100% excrutado, o Partido Popular (PP) foi a forza máis votada, obtendo 2.853 votos (51,05%) e correspondéndolle 7 concelleiros no pleno. A segunda forza foi o Partido dos Socialistas de Galicia–PSOE (PSdeG–PSOE), con 1.444 votos (25,84%), co que lle corresponden 3 concelleiros. A terceira forza foi o Bloque Nacionalista Galego (BNG), con 1.240 votos (22,19%) e 3 concelleiros.
Padrón, Botos, Lalín
Padrón é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 79 persoas (38 homes e 41 mulleres).
Crocodilo
Crocodilo pode ser calquera das 13 ou 14 especies existentes (e outras fósiles) dos réptiles da familia Crocodylidae (crocodílidos). O termo tamén é usado ás veces sensu lato para incluír todos os membros da orde Crocodilia. Discútese se o xénero Tomistoma pertence a Crododylidae ou a Gavialidae. O maior réptil hoxe na face da terra que pertence a esta familia é o crocodilo de auga salgada, que se encontra desde a India a Australia.
As diferenzas externas máis obvias entre os crocodilos e os aligátores son visibles na cabeza. Os crocodilos teñen cabezas máis estreitas e máis longas, e os morros teñen máis forma de V que de U. A mandíbula superior do aligátor é máis ancha que a inferior, e os dentes da mandíbula inferior encaixan en pequenas depresións da mandíbula superior. As mandíbulas superior e inferior dos crocodilos son da mesma anchura, e os dentes da mandíbula inferior quedan ao bordo ou pola parte externa da mandíbula superior cando pechan a boca. Nos crocodilos, cando pechan a boca o longo cuarto dente da mandíbula inferior encaixa nunha amosega da parte externa da mandíbula superior, polo que é moi visible. Os crocodilos teñen dedos máis palmados nos pés traseiros e poden tolerar mellor a auga salgada, xa que teñen glándulas do sal especializadas, que están presentes pero non son funcionais nos aligátores. Os crocodilos son os máis agresivos dentro dos crocodilianos. Diferéncianse da familia dos gaviálidos por teren un fociño máis ancho.
Etimoloxía
A palabra "crocodilo" procede do grego antigo κροκόδιλος (crocodilos), 'lagarto', usado na frase ho krokódilos tou potamoú, 'o lagarto do río (Nilo)'. Hai varias formas gregas variantes desta palabra, incluíndo a última forma κροκόδειλος (crocodeilos) que se cita en moitos libros de referencia. Na koiné grega dos tempos do Imperio Romano, crocodilos e crocodeilos teríanse pronunciado de forma idéntica, e calquera delas ou ambas poden ser a fonte da forma latinizada crocodīlus usada polos antigos romanos. Crocodilos ou crocodeilos é unha palabra composta de krokè ('croios, pedras') e drilos/dreilos ('verme'), aínda que drilos só está testemuñado como termo coloquial que significaba 'pene'. Atribúese a Heródoto e supostamente describe os hábitos de tomar o sol do crocodilo exipcio.
A forma crocodrillus é testemuñada no latín medieval. Non está claro se isto é unha corrupción medieval ou deriva de formas alternativas grecolatinas (testemúñanse as formas do grego tardío corcodrillos e corcodrillion). O uso do -y- no nome científico Crocodylus (e outros nomes de taxons derivados), que non se facía no étimo latino ou grego, é unha corrupción introducida por Laurenti (1768). miniatura|550px|Distribución dos crocodílidos e de Tomistoma
Localización
Os crocodilos viven en América, África, Asia e Australia. Os crocodilos habitan xeralmente as marxes de ríos, mentres unha especie de Australia e illas do Pacífico tamén frecuenta o mar.
Taxonomía
Na familia están incluídos 3 xéneros, con en total 14 especies, o xénero principal é Crocodylus coa maioría das especies; mentres que Mecistops considérase hoxe un xénero separado, pero antes estaba incluído en Crocodylus, e Osteolaemus inclúe só o crocodilo anano. Nese total de especies está incluído o Crocodylus suchus, que foi o último que se aceptou como especie (antes era subespecie de C. niloticus). Ademais, recentes estudos indican que o crocodilo anano (Osteolaemus tetraspis), non é unha soa especie, senón probablemente dúas ou tres. Se acaba por aceptarse isto definitivamente, as especies de crocodilos existentes serían 16 ou 17.
Posición dos tomistominos
Discutiuse moito a posición dos tomistominos (falso gavial), debido a resultados contraditorios, xa que os estudos morfolóxicos (e as clasificacións tradicionais) consideran que son próximos aos crocodilos, mentres que as análises xenéticas os consideran próximos aos gaviais. Incluso nas clasificacións tradicionais baseadas na morfoloxía Tomistoma estaba separado dos "verdadeiros" crocodilos, que se clasificaban na subfamilia Crocodylinae, mentres que el estaba incluído nunha subfamilia propia (Tomistominae) dentro da familia Crocodylidae. Non obstante, as últimas probas moleculares encontran diferenzas máis grandes entre Tomistoma e os crocodilinos, e parece máis próximo aos gaviais, o que aconsellaría clasificalo na familia Gavialidae. Se isto finalmente se confirma en ulteriores estudos, os tomistominos formarían parte dos gaviálidos e non dos crocodílidos.
Clasificación
miniatura|[[Crocodilo americano en La Manzanilla, Jalisco, México]] miniatura|250px|Cranio do extinto [[Voay robustus]] A familia pode subdividirse así:
Unha filoxenia na que se inclúen os tomistominos dentro de Crocodylidae é a que mostra este cladograma baseado na análise de trazos morfolóxicos feita en 2012 por Christopher A. Brochu e Glenn W. Storrs. Os autores non incluíron C. suchus porque morfooxicamente é practicamente idéntico a C. niloticus, pero os propios autores consideran que son especies diferentes e que a gran similitude débese á mostraxe dos espécimes analizados. Ademais, moitas das especies distintas poderían ser xéneros separados.
Unha filoxenia simplificada na que os tomistominos están clasificados xunto aos gaviais é a seguinte, baseada nas análises de Ericson et al de 2012:
Pedro Escobar
Pedro Escobar Muñoz, nado en Acedera (Badaxoz) o 10 de novembro de 1950, é un profesor e político español, deputado na Asemblea de Estremadura por Izquierda Unida.
Traxectoria
Estudou Maxisterio e foi profesor de matemáticas nun centro de adultos en Badaxoz e profesor de español en Italia, Francia e Portugal. Entre 1987 e 1995 foi concelleiro en Badaxoz e entre 1991 e 1995 deputado provincial.
O 30 de setembro de 2007 IU de Estremadura elixiuno coordinador xeral, tras a marcha de Víctor Casco por non obter a formación representación na Asemblea de Estremadura, co 95 por cento dos votos do Consello Político Rexional e reelixido o 2 de decembro de 2012 fronte a Margarita González-Jubete co 71,48 por cento, tras ser impugnada a súa reelección en outubro pola Comisión de Garantías de IU por González-Jubete recorrer a convocatoria por irregularidades na designación de delegados.
IU de Estremadura, con Pedro Escobar á cabeza, abstívose na votación que deu a presidencia de Estremadura ao popular José Antonio Monago. .
Pilro canelo
O pilro canelo (Calidris subruficollis ou Tryngites subruficollis) é unha pequena ave limícola. O seu nome específico subruficollis procede do latín sub, 'preto de', rufus, 'rubio', e collum, 'pescozo'.
Distribución e hábitat
miniatura|esquerd O pilro canelo reprodúcese na tundra ártica de Norteamérica e é unha ave migradora de longas distancias, que pasa a estación non reprodutora principalmente en Suramérica, especialmente na Arxentina.
Migra principalmente a través da parte central de Norteamérica e é pouco común nas costas. Aparece como ave errante regular en Europa occidental, e non é un paxaro raro en Gran Bretaña ou Irlanda, onde se poden formar pequenas bandadas. Só o pilro peitoral é un visitante americano máis común en Europa.
Esta especie aniña no norte do Canadá e Alasca no chan, e pon catro ovos. O macho fai unha exhibición de cortexo que inclúe erguer as ás para mostrar as partes brancas inferiores, que tamén fai na migración, ás veces mesmo cando ningún outro pilro canelo está presente. Fóra da estación reprodutora, esta ave encóntrase normalmente en hábitats con herba curta aeródromos e camps de golf, en vez de preto da auga.
Estas aves peteiran a comida que atopan usando a vista, e comen principalmente insectos e outros invertebrados. Sábese que comen o abesouro Bombus polaris, típico do círulo polar ártico. Comen tamén abellas ou alimentan con elas as crías. Adoitan ser moi mansos.
Os pilros canelos sospéitase que se hibridan cos pilros de Bonaparte e de Baird.
No sur de Asia, Australia e Suráfrica
Esta especie foi vista no sur de Asia polo menos en tres ocasións. Crese que estas aves en vez de chegaren á Arxentina foron desviadas polos ventos e acabaron no sur de Asia. Tamén foi rexistrada en Australia en polomenos oito ocasións. En 2001 un só destes paxaros foi visto en Marievale, Suráfrica.
Estíbaliz Veiga
Estíbaliz Veiga, nada en Celeiro de Mariñaos (Barreiros) o 4 de setembro do 1979, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estíbaliz é Diplomada en Pedagoxía Teatral pola Universidade da Coruña e nos 2008 e 2009 sacou un máster de interpretación ante a cámara para cine e televisión da Central de Cine de Madrid.
Destiny's Child
Destiny's Child (coñecido tamén por DC) foi un grupo de R&B. Orixinalmente era un cuarteto pero tras algúns acontecementos o grupo acabou tendo 3 integrantes Beyoncé, Kelly Rowland e Michelle Williams. Gañaron premios como os Grammy. No 2005 anunciaron durante un concerto en Barcelona que ían separarse. Ata agora venderon máis de 60 millóns de copias ao redor do mundo.
O Porto, Botos, Lalín
O Porto é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 34 persoas (19 homes e 15 mulleres).
Salomon Flohr
Salomon Mijailovich Flohr, coñecido tamén como Salo Flohr, nado en Horodenka (Ucraína, antes Polonia) o 21 de novembro de 1908 e finado en Moscova o 18 de xullo de 1983, foi un dos principais xogadores checoslovacos de xadrez do século XX.
Traxectoria
Foi un heroe nacional en Checoslovaquia durante os anos 30 e o seu nome foi utilizado para vender moitos dos produtos de luxo do seu tempo, incluíndo cigarros Salo Flohr, pantuflas Salo Flohr, e auga de colonia Salo Flohr. Dominou moitos dos torneos de xadrez dos anos da preguerra e foi considerado como un candidato xenuíno para o campionato do mundo de xadrez.
Lei de Pinault
A lei de Pinault é unha regra fonolóxica protoindoeuropea que recibe o seu nome do indoeuropeísta francés Georges-Jean Pinault, que foi o seu descubridor.
Presidente de Costa do Marfil
130px|miniatura|Brasón de Costa do Marfil. Esta é a lista dos presidente de Costa do Marfil de 1960 ata o presente.
Reguengo, Botos, Lalín
Reguengo é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 121 habitantes (59 homes e 62 mulleres).
Casalderrey
Casalderrey é un apelido galego (castelanizado cun y no canto do i) pode referirse a:
Casaliño
O topónimo galego Casaliño pode referirse a:
Faro de Mera
O faro de Mera é un faro de enfilación composto de dúas torres de cor vermella na súa vista anterior e branca na posterior. Está situado na parroquia de Mera, no concello de Oleiros
Historia
Entre 1860 e 1917 na ría da Coruña construíronse os faros do castelo de Santo Antón, o faro de Oza e a enfilación da Punta de Mera. O 22 de marzo de 1904 decidiuse facilitar a entrada no fondeadoiro da Coruña mediante unha luz de dirección en punta Oza que sinalase a canle norte con ocultacións equidistantes brancas e sector vermello e verde nos laterais, así como outra branca e de 5+4 ocultacións en punta Mera para a canle oeste. Cinco anos despois sen dar comezo as obras, precísase que a luz de Mera haberá de ser de enfilación, mediante unha lámpada de petróleo con mecha, de cor vermella na súa vista anterior e branca na posterior.
Luciu por primeira vez en 1917 cunha lámpada Pintch de incandescencia para vapor de gasolina que orientaba ás embarcacións que entraban polo oeste á canle de punta Herminia.
Os faros
Aos faros chégase por unha estrada que atravesa o pobo de Mera e que, cubrindo a pechadura da ría, morre ao pé do edificio. Consta de dúas torres, a anterior máis pequena e a posterior de 11 e 14 metros de altura respectivamente, separadas por 300 m. cos focos situados a 56 e 81 metros sobre o nivel do mar, rematadas por terrazas con balaústres de celosía e lanternas poligonais de cristais planos e montantes verticais. Foron dotadas de electricidade en 1932, xunto coa característica branca para a posterior e vermella para a anterior e un alcance de 10 millas para o aviso dos baixos de Tonina e Guisando. En 1977 modificouse a característica que pasou a ser de tres sectores vermellos para a anterior e de dúas ocultacións brancas para a posterior. No medio das dúas torres está a antiga casa do fareiro, actualmente é o centro de recepción de visitantes ao monumento natural (onde se atopa) Costa de Dexo-Serantes. Este centro coñecido como aula do mar é un pequeno centro de interpretación onde se proxectan varios vídeos da zona, exponse o funcionamento de ambos faros, hai unha sala dedicada ao monumento natural, etc. Ademais desde a súa terraza hai unhas vistas fantásticas (hai dous telescopios).
A peste
A peste (en La peste) é unha novela en lingua francesa do escritor Albert Camus publicada por vez primeira no ano 1947. A obra permitiulle ó seu autor gañar o Premio da Crítica (Prix des Critiques) dese ano. É unha novela humanista cunha gran carga alegórica e de pensamento Está considerada unha das obras máis importantes da literatura francesa do século XX e un clásico do existencialismo. A historia narra as consecuencias do illamento de toda unha cidade a causa da epidemia que a asolaga.
Foi traducida ó galego por Isabel Soto e Xavier Senín e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.
Historia e características
A historia discorre na cidade de Orán, unha prefectura francesa na costa de Alxeria durante un ano da década de 1940. A obra desenvólvese en torno a un tema principal: a peste. Esta vai facer que desde a súa aparición ata a súa desaparición forme parte da vida dos oraneses condicionándoa completamente, é dicir, a peste vai ser a súa vida, inundarao todo e fará que a xente deixe de soñar e viva angustiada pola ameaza que supón a epidemia (como cita o libro textualmente: “Todos cegaron a vivir a lei da peste, máis eficaz canto máis mediocre” e “A peste quitáralle a todos a posibilidade de amor e incluso de amizade, xa que o amor esixe un pouco de porvir e para nós xa non había máis ca instantes”.
A obra describe con detalle a atmosfera da cidade, persoas que arriscan a súa vida na loita contra a epidemia e o comportamento dos cidadáns ante esta difícil situación. O feito máis importante é a gran cantidade de persoas que morren debido á peste e o impacto social que isto causa.
Partes
A novela consta de cinco partes, as cales narran os feitos e a evolución da peste. Esta é contada por un narrador obxecto, que ao final descóbrese que era un dos personaxes principais da novela: O doutor Rieux. Segundo este, a obra non é máis cá testemuña do que foi necesario facer e deberían seguir facendo contra o terror, a súa arma infatigable, todas as persoas e especialmente os médicos.
1ª parte: Comezan a aparecer unha gran cantidade de ratas na cidade, que nun principio pasan desapercibidas para a poboación pero que despois desatan a histeria ao ir morrer á superficie. Tras un tempo, esta situación cesa completamente pero xorden casos de persoas que morren a causa dunha enfermidade que ao principio se descoñece cal é, pero máis tarde co alto número de infectados e a constatación dos seus síntomas afírmase que é a peste e cerran a cidade. Nesta parte preséntanse os principais personaxes: O doutor Rieux, o periodista Raymond Rambert, Grand, o señor Cottard, o padre Paneloux e Jean Tarrou.
2ª parte: O peche da cidade produce un sentimento de exilio, individualidade, medo, sufrimento, inquietude, sorpresa... A peste pasa a ser o tema principal da vida dos cidadáns xa que están illados do mundo exterior e o único medio que teñen para comunicarse é o telégrafo. Ademais teñen lugar separacións familiares para as cales a xente non estaba preparada. Rambert, un dos personaxes principais, idea un plan para escapar da cidade e reunirse coa súa amada en París, aínda que mentres non atopa o medio para marchar decide axudar nos equipos sanitarios. Outro coma o padre Paneloux, dá un sermón no que afirma que a peste é un acto de Deus como castigo pola actitude pecaminosa dos crentes. Ademais están o señor Cottard (que é o único que está contento coa peste, xa que así a xustiza non se pode ocupar del por un feito delitivo no que estaba implicado) e Rieux, Tarrou e Grand os cales loitan cada un á súa maneira contra a epidemia, a cal está a causar un número moi elevado de mortes.
3ª parte: Saqueos e violencia por algunhas persoas, mala situación debido a que as mortes seguen aumentando, establécese un toque de queda e os funerais realízanse con moita velocidade. A poboación encóntrase abatida tanto física coma emocionalmente (sentimento de exilio e separación) e abandónase á praga. Non hai lugar para o amor e entre todo este caos a xente agarda a paz. 4ª parte: A cidade atópase dobregada á peste (sociedade indiferente e membros dos equipos sanitarios cansados). Rambert non se marcha e decide quedar para axudar. Paneloux dá un novo sermón instando os fieis a loitar contra a praga poñendo varios exemplos. Ademais aborda o tema de que os nenos sufran esa situación e di que chegou o momento de negar ou afirmar todo. Finalmente, a peste comeza a retroceder e descenden as mortes. Un exemplo disto é o de Grand que tivo a peste e recuperouse, ao contrario de Paneloux que morre.
5ª parte: A peste que comezara en abril chega ó seu fin en febreiro. A peste vaise debilitando e a xente comeza a ser feliz e a ter esperanzas. Ábrense as portas da cidade e reúnense os separados (os cales triunfan ante a peste e empeza a ser felices, mentres que para as persoas que perderan a un ser querido continuaría por sempre a peste). Ademais descóbrese que Rieux é o narrador de tipo obxecto, xa que o seu propósito era o de contar a historia coa máxima discreción posible. Rambert reúnese coa súa amada, Cottard é apresado, Tarrou morre da peste, Grand segue escribindo a súa historia e a Rieux mórrelle a muller dunha vella enfermidade nun sanatorio lonxe de Orán. Finalmente a alegría volve outra vez á cidade, aínda que esta alegría está sempre ameazada, xa que dun momento a o outro pode volver a peste ou calquera outra desgraza.
Adaptacións
Foi levada ao cinema en 1992 polo arxentino Luis Puenzo, co título en castelán de La Peste.
A Ribeira, Botos, Lalín
A Ribeira é un lugar da parroquia de Botos, no concello dezao de Lalín. Segundo o IGE, a súa poboación no ano 2011 era de 21 persoas (10 homes e 11 mulleres).
Folgoso, Sobrado
Santa Cristina de Folgoso é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Sobrado. Segundo o IGE en 2014 tiña 97 habitantes (52 homes e 45 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 123 habitantes.
Eclesiasticamente pertence ao arciprestado de Sobrado, igual cás demais parroquias do concello.
Xeografía
A parroquia de Folgoso ten unha superficie de 6,11 km² pola que se espallan 10 núcleos de poboación.
ASM Clermont Auvergne
O ASM Clermont Auvergne é un club profesional de rugby da cidade francesa de Clermont-Ferrand, fundado no ano 1911 co nome de Association Sportive Michelin, pola coñecida fábrica de cauchos da localidade, sendo dende os seus comezos unha institución polideportiva na que tamén hai seccións de fútbol, baloncesto, atletismo, ximnasia, tenis, loita, judo e boxeo.
Historia
No ano 1922 cambiou o nome polo de Association Sportive Montferrandaise, chamado familiarmente polos seus seguidores L'ASM, e coñecido no mundo do rugby como Montferrand.
O equipo obtivo o ascenso á máxima categoría do rugby francés no ano 1925, e dende entón non descendeu nunca. Malia a súa continua presenza na división de honra francesa, o ASM non foi quen de gañar o seu primeiro título de campión francés ata o ano 2010, despois de ser 10 veces subcampión nos anos 1936, 1937, 1970, 1978, 1994, 1999, 2001, 2007, 2008 e 2009 (feito polo que o club era coñecido coma un perde-finais).
Dende o ano 2004 o club cambiou a súa denominación pola actual de ASM Clermont Auvergne.
O estadio no que o club xoga os seus partidos como local é o Stade Marcel Michelin, chamado así en honra do fundador do club e da famosa compañía industrial. No campo collen 15 000 persoas.
Neta tempada 2015/16 o club competirá por gañar a Copa de Campións Europea de Rugby e o Top 14 francés.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Clermont para o Top 14 de 2019−20.
Bágoa
miniatura|Lenda: a =glándula lacrimal, b= punto lacrimal superior, c =conduto superior, d= saco lacrimal, e =punto lacrimal inferior, f= conduto inferior, g = canle lácrimo-nasal Unha lágrima, bágoa, bagulla ou fluído lacrimal é un líquido composto de auga, sales minerais e proteínas, producido polas glándulas lacrimais (do sistema lacrimal) nas pálpebras superiores do ollo humano para lubrificar e limpar o ollo. É producido en gran cantidade cando alguén chora.