cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Unforgiving
The Unforgiving é o quinto álbum de estudio da banda neerlandesa de metal sinfónico Within Temptation, que será editado o 23 de marzo do 2011 polo selo Roadrunner Records. O álbum aparecerá xunto cun cómic e unha serie de curtamentraxes que conforman unha historia conceptual. O seu primeiro sinxelo, "Faster", foi lanzado o 21 de xaneiro, e a primeira curtamentraxe, Mother Maiden, o día 31 do mesmo mes.
Bjarne Stroustrup
Bjarne Stroustrup, nado en Aarhus o 30 de decembro de 1950, é un científico da computación e catedrático de ciencias da computación dinamarqués na Universidade A&M de Texas. Destacou por desenvolver a linguaxe de programación C++.
John Kundla
John Albert Kundla, nado o 3 de xullo de 1916 en Star Junction (Pensilvania) e finado o 23 de xullo de 2017, foi un antigo adestrador universitario e da NBA.
Traxectoria
Adestrou aos Minneapolis Lakers liderados por George Mikan que gañaron cinco aneis a finais dos 40 e principios dos 50. Tras once anos en Minneapolis, finalizou cun balance de vitorias de 423-302. Posteriormente adestraría nove anos aos Golden Gophers da Universidade de Minnesota.
En 1996 foi elixido como un dos 10 mellores adestradores da historia da NBA.
Centro Arqueolóxico de Salinae
O Centro Arqueolóxico Salinae (Vigo) é a primeira salina romana de evaporación solar que foi conservada e musealizada do Imperio Romano. É un centro dependente do Museo do Mar de Galicia e da Xunta de Galicia.
Descrición
As salinas foron descubertas en 1998 durante as escavacións da construción dun centro de saúde do Sergas. A intervención arqueolóxica estivo a cargo de J.C. Castro Carrera, da empresa Anta de Moura S.L. Decidiuse modificar o proxecto do centro de saúde para conservar e musealizar o xacemento, para o cal se investiron 1,4 millóns de euros. O proxecto do centro paralizouse en 2001 e, non foi ata finais do 2008 cando estivo preparado para a súa inauguración. A musealización da salina foi levada a cabo pola empresa Ingeniaqed S.A. e, a parte arquitectónica, polo arquitecto G. Santos-Zas.
Larry Spriggs
Larry Michael Spriggs, nado en Cheverly o 8 de setembro de 1959, é un ex-xogador de baloncesto norteamericano.
Traxectoria
Spriggs xogou na liga universitaria co equipo da Universidade Howard e comezou a súa carreira profesional na CBA, onde gañou en 1982 o premio ao novato do ano cos Rochester Zeniths. Pasou á NBA e alí gañou o campionato de 1985 con Los Angeles Lakers. Na tempada 1986-1987 xogou co Real Madrid Baloncesto en España.
As Pedreiras, Cazás, Xermade
As Pedreiras é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Donald Faison
Donald Adeosun Faison, nado o 22 de xuño de 1974 en Nova York, é un actor de estadounidense.
Tren de aterraxe
miniatura|Tren de aterraxe principal e de morro dun [[Airbus A330 da compañía Qatar Airways.]] O tren de aterraxe é a parte de calquera aeronave encargada de absorber a enerxía cinética producida polo contacto entre a aeronave e a pista durante a fase de aterraxe e engalaxe.
Función
A velocidade de descenso dun avión na aterraxe, no momento de impacto co chan, é decisiva para a absorción de traballo dos amortecedores.
A expresión “enerxía de descenso” emprégase frecuentemente e é a enerxía cinética arbitrariamente asociada coa velocidade vertical. O sistema debe absorber a enerxía cinética, equivalente á caída libre do peso do avión dende 80 cm de altura.
O peso total do avión, a súa distribución sobre as rodas principais e a proa ou popa, a velocidade vertical de aterraxe, a cantidade de unidades de rodas, as dimensións e presión dos pneumáticos e outros, son os factores que inflúen sobre a amortecemento do choque e esta debe ser tal que a estrutura do avión non estea exposta a forzas excesivas.
Clyde Lovellette
Clyde Lovellette, nado o 7 de setembro de 1929 en Petersburg (estado de Indiana) e finado o 9 de marzo de 2016 en North Manchester (Indiana, foi un xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante dez tempadas na NBA. Foi o primeiro xogador da historia en formar parte de equipos gañadores da NCAA, NBA e Xogos Olímpicos.
Cinética de Michaelis-Menten
A cinética de Michaelis-Menten describe a velocidade de reacción de moitas reaccións encimáticas. Recibe este nome en honra a Leonor Michaelis e Maude Menten. Este modelo só é válido cando a concentración do substrato é maior que a concentración da encima, e para condicións de estado estacionario, é dicir, cando a concentración do complexo encima-substrato é constante.
Unión del Pueblo Español
Unión del Pueblo Español (UDPE, Unión do Pobo Español en galego) foi unha asociación política creada no tardofranquismo e que, convertida en partido político, formaría xunto con outras forzas Alianza Popular en setembro de 1976. As asociacións políticas foron resultado do desenvolvemento da Lei Orgánica do Estado de 1966 e pretendían impulsar un limitado pluralismo dentro do réxime franquista, se ben non tiveron máis capacidade cá de organizar as forzas políticas do franquismo ante o proceso da Transición.
Tren de aterraxe
Función
Entón, a función do amortecedor do tren de aterraxe é reducir a velocidade vertical do avión a cero, de tal xeito que a reacción do chan nunca exceda dun certo valor, xeralmente un múltiplo do peso do avión, na aterraxe.
Cinética de Michaelis-Menten
Determinación de constantes
Diagrama de velocidade de reacción e constante de Michaelis-Menten.Ficheiro:Michaelis-Menten.png
Velocidade de reacción
A velocidade V indica o número de moléculas do substrato que se converten en produto por segundo. Con concentracións crecentes de substrato [S], a encima vai achegándose asintóticamente á súa velocidade máxima Vmax, pero nunca a alcanza. Por esta razón, non hai un valor de [S] determinado para a Vmax. De todos os xeitos, pódese definir un parámetro característico da encima empregando a concentración de substrato á cal se alcanza a metade da velocidade máxima (Vmax/2).
Constante de Michaelis
Aínda que é imposible medir exactamente a concentración de substrato que dá Vmax, as encimas poden caracterizarse mediante a concentración de substrato á cal a velocidade de reacción é a metade da velocidade máxima. Esta concentración de substrato coñécese como constante de Michaelis-Menten (KM).
Unión del Pueblo Español
Lideraron a "Unión del Pueblo Español", o entón ministro de Educación e Ciencia, Cruz Martínez Esteruelas e o vicesecretario xeral do Movemento Nacional, Adolfo Suárez. A "Unión del Pueblo Español" quería agrupar a todos aqueles políticos máis oficialistas do franquismo, ligados ó aparato burocrático do Movemento. A pesar de que Cruz Martínez Esteruelas ingresara en Alianza Popular, foi Adolfo Suárez, cando se puxo á fronte da Unión de Centro Democrático, quen aproveitou esta estrutura nas eleccións de 1977.
Cinética de Michaelis-Menten
Ecuación de Michaelis-Menten
Por derivación obtense unha ecuación da velocidade de formación de produto nun momento determinado (V) en función da velocidade máxima (Vmax), da concentración de substrato ([S]) e da constante de Michaelis-Menten (KM).
Distrito Capital Nacional de Papúa Nova Guinea
miniatura|Localización do National Capital District. dereita|miniatura|Bandeira do National Capital District
Critérium Arrojo de 1984
O Critérium Arrojo de 1984 foi a segunda edición de dito rally e a proba inaugural da tempada 1984 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 17 e o 18 de marzo de 1984 e o vencedor foi o lucense José Luis Vilanova, a bordo dun Porsche 911 SC.
Distrito Capital Nacional de Papúa Nova Guinea
O Distrito da Capital Nacional (National Capital District) da Papúa Nova Guinea é a área administrativa onde se localiza Port Moresby, a capital da Papúa Nova Guinea. Ten unha superficie de 240 km² e unha poboación de 254.158 habitantes (censo de 2000). A pesar de estar rodeada pola Provincia Central, da cal Port Moresby é tamén capital, non é tecnicamente parte desta.
Critérium Arrojo de 1984
Itinerario
O percorrido constou de 307,6 km totais e 17 treitos cronometrados. Na primeira pasada, na tarde do sábado 17, déronse tres pasadas polos treitos de Loureda-Ledoño (6,6 km), Celas-Coiro (8,6 km) e dúas por Paiosaco-Larín (3,9 km) e A Lagoa-Corteo (6,1 km). A segunda sección transcorreu integramente de noite (entre o sábado e o domingo) e constou de tres pasadas polos treitos de Culleredo (2,8 km) e dúas por Castelo-Carral (4,7 km) e Meirama (5,6 km).
Distrito Capital Nacional de Papúa Nova Guinea
National Capital District (Papua New Guinea) Distrito Capital Nacional (Papúa Nueva Guinea) District de la Capitale nationale Distretto della Capitale Nazionale 수도권 (파푸아 뉴기니) National Capital District Dystrykt Stołeczny (Papua-Nowa Gwinea) Distrito da Capital Nacional National Capital District Nesenel Kapitol Distrik 國家首都區 (巴布亞紐幾內亞)
Clyde Lovellette
Universidade
Xogou durante 4 tempadas cos Jayhawks da Universidade de Kansas. Na súa última tempada foi o máximo anotador da NCAA, con 28,4 puntos por partido, levando ao seu equipo ao título de campión. É o único xogador da historia en ser o máximo anotador da competición gañando o título ese mesmo ano. Foi nomeado Mellor Xogador do Torneo da NCAA. En toda a súa carreira universitaria tivo unha media de 24,5 puntos e 10,2 rebotes por partido.
Ao finalizar a tempada foi incluído na selección de baloncesto de Estados Unidos que participaría nos Xogos Olímpicos de Helsinqui, gañando a medalla de ouro.
Profesional
Foi un dos primeiros xogadores que empregaron o tiro a unha man, ampliando o seu repertorio ofensivo, e que lle permitía xogar tanto de beirado como nas posicións máis próximas ao aro. Foi elixido para disputar o NBA All-Star Game en 3 ocasións, en 1956, 1960 e 1961. Nas súas dez tempadas como profesional tivo unha media de 17,0 puntos e 9,5 rebotes por partido.
Willard Boyle
Willard Sterling Boyle, nado en Amherst (Canadá), o 19 de agosto de 1924 e finado o 7 de maio de 2011 en Wallace, Nova Escocia (Canadá), foi un físico canadense.
Traxectoria
Foi coinventor do CCD, un sensor usado nas cámaras fotográficas dixitais. Por este mesmo invento foille outorgado o Premio Nobel de Física en 2009, xunto a George E. Smith e Charles K. Kao.
Morreu o 7 de maio de 2011, ós 86 anos de idade.
Manuel de Villarroel
Frei Manuel de Villarroel, nado en Valladolid o 8 de decembro de 1661 e finado o 19 de abril de 1731, foi un monxe español. miniatura|Emmanuelis de Villarroel Pintiani. Tautologias tomvs primvs. Typ. Emmanvelis Rviz de Mvrga 1704.
Traxectoria
Frei Manuel colleu os hábitos beneditinos no mosteiro de San Salvador de Lourenzá, en Lugo, alí pasou a maior parte da súa vida e realizou importantes obras en diferentes partes do edificio.
Posteriormente foi elixido bispo de Porto Rico.
Obras
Foi famoso pola profundidade dos seus coñecementos clásicos e polo seu carácter polifacético en diferentes campos. A súa produción literaria foi moi ampla, e publicou as seguintes obras :
Supergrupo SAR
O Sar, ou supergrupo SAR, é unha proposta de grupo monofilético de protistas que acolle aos stramenopiles (tamén chamados heterokontos), aos apicomplexos (mizozoos e alveolados) e aos rizarios. O acrónimo "SAR" está formado pola inicial de cada un destes tres grupos (stramenopiles + Alveolata + Rhizaria). O termo "Harosa" (co nivel de subreino) tamén foi utilizado para referirse ao supergrupo SAR. . SAR inclúe a máis especies protistas ca todos os demais grupos de eucariotas. Os SAR son diversos na súa citoloxía, organización morfolóxica e ciclos vitais.
As características morfolóxicas e os primeiros estudos filoxenéticos fixeron que se considerara que os protistas constaban de seis grupos monofiléticos, ou supergrupos: Opisthokonta, Amoebozoa, Excavata, Archaeplastida, Chromalveolata e Rhizaria. Porén, non se coñecía con claridade a relación entre eses grupos. Os estudos filoxenéticos recentes revelaron que os cromalveolados son un grupo non-monofilético. Con iso, definiuse o grupo SAR, que inclúe a maioría dos Chromalveolata pero deixa fóra aos haptófitos e criptófitos. O clado Hacrobia ou CCTH propúxose para acomodar os SAR xunto cos haptófitos e criptófitos. Aínda se está a debater se Hacrobia é un grupo monofilético.
A historia evolutiva do grupo está en estudo mais suxírese que os rizarios están máis cerca dos stramenopiles ca dos alveolados. Segundo a posición con respecto disto, pódese atopar a denominación do grupo como RSA ou SRA facendo referencia a diferentes distancias entre eles.
Filoxenia
As últimas compilacións propoñen a seguinte clasificación de Sar :
Mother Earth
Mother Earth é o segundo álbum de estudio da banda neerlandesa de metal sinfónico Within Temptation, editado o 4 de decembro do 2000. O disco foi todo un éxito e foi certificado platino nos Países Baixos, Bélxica e Alemaña, chegando a vender ao redor das 750.000 copias en Europa.
Castelo de Íscar
O castelo de Íscar é unha fortaleza de orixe medieval situada na localidade de Íscar (provincia de Valladolid). Atópase nunha montaña sobre a vila, e dende el pódese observar a Tierra de Pinares.
Historia
200px|miniatura|left|Foto antiga do castelo. 200px|miniatura|left|Diapositiva en cor do castelo (anos 80/90). miniatura|O castelo en setembro de 2014. miniatura|left|Foto antiga do conxunto defensivo. miniatura|left|Diapositiva en cor do complexo amurallado.
A primeira mención escrita de Íscar ten lugar no ano 939, ó relatar as crónicas musulmás o camiño seguido polas tropas de Abderramán III para destruír os primeiros asentamentos cristiáns ó sur do Douro: “... trasladándose logo a Hins 'Skr [castelo de Íscar] que foi atopado en estado de abandono, arrasárono e asolaron as propiedades das súas xentes...”
A definitiva repoboación cristiá de Íscar tivo lugar en 1086, tras a toma de Toledo por Afonso VI de León, monarca que, segundo a tradición, encomendou dita colonización a Álvar Fáñez de Minaya. Así o conta o infante don Xoán Manuel na súa obra O Conde Lucanor: "Don Alvar Háñez era moi bo home e moi honrado e poboou Iscar, e moraba alí.”
Sobre as ruínas de anteriores fortalezas, dominando dende o alto o pobo e o mar dos piñeirais, álzase o castelo de Íscar. A parte mais antiga conservada, probablemente de finais do século XIII, corresponde a restos das murallas e á estrutura interior da torre da homenaxe, dividida en catro niveis de madeira. Defendendo o acceso dende o páramo, dispúxose un foso escavado nas rochas calcáreas.
Na segunda metade do século XV procedeuse a un reforzo xeral da torre, con fins defensivos e construtivos. Edificouse un corpo torreado, a modo de barbacá, que servía de anteporta e acceso á torre mediante unha ponte levadiza. No lado oposto, engadiuse un xigantesco esporón defensivo, flanqueado por dúas torres pequenas, transformando a planta en pentagonal.
Nunha delas aparecen os escudos de Pedro de Zúñiga e Avellaneda e da súa muller dona Catalina de Velasco e Mendoza, II Condes de Miranda, que permiten datar a obra entre 1478 e 1493. Diante deste esporón construíuse unha pequena barreira artilleira con tres cubos circulares, troneiras tipo caixa do correo e engadíronse outros cubos circulares ó recinto primitivo. No interior da torre construíuse unha bóveda de crucería.
No primeiro terzo do século XVI, para evitar a ruína da torre, foi preciso reforzar a bóveda de cadeirado cunha robusta columna central e reconstruír totalmente o muro sur. As escavacións arqueolóxicas realizadas en 1998, no extremo oriental do patio de armas, sacaron á luz restos de muros e pavimentos de diversas estancias residenciais. A fachada estaba formada por unha galería porticada de columnas e arquearías de estilo gótico final, de principios do século XVI.
Co paso do tempo e as desamortizacións, os Condes perderon tódolos dereitos e privilexios sobre Íscar, quedando as propiedades repartidas entre outros paisanos e terceiros herdeiros. En 1989 unha familia iscariense, comprao e tras varios anos de abandono e sen ningún uso do mesmo, o concello de Íscar conseguiu recuperalo efectuando a súa compra o 13 de marzo de 1991 por un importe de 78.000 €.
Dende ese momento, pasando pola firma do Plan Director no ano 2002, ata os nosos días, o castelo recibiu un investimento en restauración e consolidación de 3.000.000 euros, sufragado polo Concello de Íscar en colaboración con outras entidades e administracións como Caixa España-Obra Social, a Deputación de Valladolid, a Xunta de Castela e León e PRODERCAL “Ruta do Mudéxar”.
Actualidade
250px|miniatura|right|Vista dende outro ángulo do castelo. Foi restaurado completamente polo Concello de Íscar en 2007. Ademais, no seu patio de armas de máis de tres mil metros cadrados instalouse a microcervexeira La Loca Juana que elabora cervexa artesanal. O castelo de Íscar ofrece unha programación cultural e gastronómica estable todo o ano.
Conca do Mediterráneo
miniatura|dereita|400px|Mar Mediterréaneo e a maior parte da súa conca
miniatura|dereita|400px|Mapa das concas de drenaxe aos océanos e aos mares [[Mediterráneo e Caribe. Os territorios que drenan as súas augas no Mediterráneo aparecen coloreados de azul claro]] A conca do Mediterráneo é un concepto xeográfico con connotaciones históricas e culturais.
Nela desenvolvéronse as denominadas civilizacións mediterráneas, cuxa continuidade no tempo ata a actualidade maniféstase nunha cultura mediterránea en gran parte común por riba das fondas diferenzas políticas e relixiosas. Tal unidade de cultura ou civilización viuse afectada na época contemporánea por varios factores: por unha banda aparece homoxeneizada coas do resto do mundo por efecto da globalización; e doutra banda presenta unha contraditoria relación co fenómeno do turismo, que por unha banda a magnifica e por outro a desvirtúa. Adoitan definirse como trazos comúns desa cultura mediterránea, ademais da herdanza cultural da Antigüidade clásica e do enfrontamento secular de civilizacións (grecorromana, xudeocristiá, islámica), moitos da vida cotiá, como a dieta mediterránea (legumes, froitas e verduras, peixe; e os tres alimentos básicos elaborados dende a máis remota antigüidade a partir de produtos agrícolas e cultivos especificamente adaptados á rexión: pan do trigo, aceite da oliveira e viño da vide -ás veces denominados triloxía mediterránea-); a animada vida e o espírito de festa estimuladas pola benignidade do clima mediterráneo; multitude de tópicos e estereotipos, como unha certa forma, á vez vitalista e fatalista, de entendela vida.
A unidade do Mediterráneo preténdese activar periodicamente por certas iniciativas políticas (Proceso de Barcelona: Unión para o Mediterráneo) e ata deportivas (Xogos do Mediterráneo).
Caldas, Colombia
Caldas é un dos 32 departamentos de Colombia e conta cunha superficie de 7 888 km² e unha poboación de 989 942 habitantes (2016). Atópase na rexión natural andina. A súa capital é Manizales.
Reparación por escisión de bases
miniatura|dereita|350px|Pasos básicos da reparación por escisión de bases. En bioquímica e xenética, a reparación por escisión de bases (abreviada como BER, do inglés base excision repair) é un mecanismo celular que repara os danos no ADN durante o ciclo celular. É responsable principalmente da eliminación de pequenas lesións nas bases do ADN ao longo do xenoma que non distorsionan a hélice do ADN. A vía relacionada da reparación por escisión de nucleótidos repara lesións voluminosas que causan distorsións na hélice. A BER é importante para a eliminación de bases danadas que poderían doutro modo causar mutacións por apareamento incorrecto de bases ou orixinar roturas no ADN durante a replicación. A BER é iniciada polas ADN glicosilases, que recoñecen e eliminan bases incorrectas ou danadas específicas, que forman sitios AP. Estas son despois cortadas pola AP endonuclease. As roturas de cadea simple resultantes poden despois ser procesados ou ben por BER de parche curto (onde se substitúe un só nucleótido) ou BER de parche longo (onde se sintetizan de 2 a 10 novos nucleótidos).
Lesións procesadas pola BER
miniatura|dereita|A 8-oxoguanina forma un [[par de bases de Hoogsteen coa adenina.]] Unha base do ADN pode ser danada quimicamente por diversos mecanismos; os máis comúns son a desaminación, oxidación e alqulación. Estas modificacións poden afectar á capacidade da base de establecer enlaces de hidróxeno, o que ten como resultado un apareamento de bases incorrecto, e, como consecuencia, mutacións no ADN. Por exemplo, a incorporación de adenina fronte a unha 8-oxoguanina (figura da dereita) durante a replicación do ADN causa que un par de bases G:C orixinal mute a un par T:A. Outros exemplos de lesións de bases que repara a BER son:
Ademais das lesións de bases, os pasos augas abaixo da BER tamén se utilizan para reparar roturas de cadea simple no ADN.
Elección entre a reparación de parche longo e curto
A elección entre as dúas modalidades de BER que a célula pode usar: parche curto (short patch) e parche longo (long patch), está investigándose actualmente. Crese que nesta decisión inflúen varios factores, como o tipo de lesión, a fase do ciclo celular, e se a célula está xa diferenciada ou está dividíndose activamente. Algunhas lesións, como os sitios oxidados ou sitios AP, son resistentes á actividade da pol β liase e, por tanto, deben ser procesados por BER de parche longo.
A preferencia por unha das vías pode variar dependendo do organismo. Mentres que os humanos utilizan tanto a vía de parche curto coma a de parche longo, creuse durante moito tempo que os lévedos Saccharomyces cerevisiae carecían dunha vía de parche curto porque non teñen homólogos de varias proteínas de mamíferos que actúan na vía de parche curto, como a pol β, ADN ligase III, XRCC1, e o dominio quinase da PNKP. Non obstante, isto púxose en dúbida co descubrimento de que a poli-A polimerase Trf4 posúe unha actividade 5' dRP liase.
ADN glicosilases
miniatura|300px|dereita|A uracilo ADN glicosilase rota e despois retira un residuo de [[uracilo do dúplex, que se mostra en amarelo.]]
As ADN glicosilases son responsables do recoñecemento inicial da lesión. Causan unha rotación das bases danadas na dobre hélice, como na imaxe, e seguidamente cortan o enlace N-glicosídico de dita base, deixando no seu lugar un sitio AP (sen base). Hai dúas clases de glicosilases: monofuncional e bifuncional. As glicosilases monofuncionais teñen só actividade de glicosilase, mentres que as bifuncionais posúen tamén actividade de AP liase. Por tanto, as glicosilases bifuncionais poden converter unha lesión dunha base nunha rotura de febra simple sen necesitar unha AP endonuclease. A β-eliminación dun sitio AP por unha glicosilase-liase rende un aldehido 3' α,β-insaturado adxacente a un 5' fosfato, o cal é diferente do produto da clivaxe realizada polas AP endonucleases. Algunhas glicosidase-liases poden ademais realizar a δ-eliminación, que converte o 3' aldehido en 3' fosfato. Evolucionou unha ampla variedade de glicosilases para recoñecer diferentes bases danadas. Exemplos de ADN glicosidases son a Ogg1, que recoñece a 8-oxoguanina, a Mag1, que recoñece a 3-metiladenina, e a UNG, que elimina o uracilo do ADN.
AP endonucleases
As AP endonucleases clivan sitios AP orixinando un extremo 3' hidroxilo adxacente a un 5' desoxirribosafosfato (dRP). As AP endonucleases divídense en dúas familias baseándose nas súas homoloxías con AP endonucleases bacterianas ancestrais chamadas endonuclease IV e exonuclease III. Moitos eucariotas teñen membros en ambas as familias, como o lévedo Saccharomyces cerevisiae, no cal a súa Apn1 é homóloga de EndoIV e a súa Apn2 está relacionada con ExoIII. Nos humanos, identificáronse dúas AP endonucleases, APEX1 e APEX2, que pertencen á familia ExoIII.
Encimas que procesan os extremos
Para que teña lugar a ligazón nunha rotura nunha febra do ADN, dita rotura debe ter un hidroxilo no seu extremo 3' e un fosfato no seu extremo 5'. Nos humanos, a polinucleótido quinase-fosfatase (PNKP) promove a formación destes extremos durante a BER. Esta proteína ten un dominio quinase, que fosforila os extremos 5' hidroxilo, e un dominio fosfato, que elimina os fosfatos dos extremos 3'. Xuntas, estas actividades deixan preparadas para a ligazón as roturas de febra simple con extremos danados. As AP endonucleases tamén participan no procesamento do extremo 3'. Ademais de abriren os sitios AP, posúen unha actividade 3' fosfodiesterase e poden eliminar diversas lesións 3', como fosfatos, fosfoglicolatos, e aldehidos. O procesamento 3' debe ocorrer antes de que poida iniciarse a síntese de ADN porque as ADN polimerases necesitan un 3' hidroxilo para estender a cadea.
ADN polimerases
A Pol β é a principal polimerase humana que cataliza o BER de parche curto, e a pol λ utilízase para compensar a súa ausencia. Estas polimerases son membros da familia da Pol X e insiren só un nucleótido. Ademais da actividade de polimerase, estes encimas teñen un dominio liase que elimina o 5' dRP que se orixinou durante a clivaxe da AP endonuclease. Durante a BER de parche longo, a síntese de ADN pénsase que está mediada polas pol δ e pol ε xunto co factor de procesividade PCNA, que son as mesmas polimerases que levan a cabo a replicación do ADN. Estas polimerases realizan un desprazamento da síntese, o que significa que o extremo 5' do ADN augas abaixo é "desprazado" para formar unha solapa que sobresae (ver diagrama superior). A Pol β pode tamén realizar unha síntese de desprazamento de parche longo e pode, por tanto, participar en ambas as vías da BER. A síntese de parche longo normalmente insire de 2 a 10 nucleótidos.
Endonuclease Flap
A FEN1 elimina a solapa 5' xerada durante a BER de parche longo. Esta endonuclease mostra unha forte preferencia por unha solapa 5' adxacente a unha solapa 3' dun só nucleótido. O homólogo en lévedos de FEN1 é RAD27. Ademais do seu papel na BER de parche longo, a FEN1 cliva solapas cunha estrutura similar durante o procesamento de fragmentos de Okazaki, un importante paso na replicación da febra retardada do ADN.
ADN ligase
Tradicionalmente considerábase que a ADN ligase III xunto co seu cofactor XRCC1 catalizaba o paso de selado de amosegas na BER de parche curto no núcleo en humanos, pero estudos modernos indican que podería facelo a ADN ligase I e que a III interviría nas mitocondrias. A ADN ligase I liga as roturas na BER de parche longo.
Ligazóns entre a BER e o cancro
Os defectos en diversas vías de reparación do ADN causan unha predisposición ao cancro, e a BER parece seguir ese patrón. As delecións por mutación nos xenes da BER orixinan unha maior taxa de mutación en diversos organismos, o que implica que a perda da BER podería contribuír ao desenvolvemento do cancro. De feito, atopáronse mutacións somáticas na Pol β no 30% dos cancros humanos, e algunhas destas mutacións orixinan a transformación cando se expresan en células de rato. As mutacións na ADN glicosilase MYH tamén incrementan a susceptibilidade ao cancro de colon.
Deficiencias epixenéticas en cancros
As alteracións epixenéticas (epimutacións) nos xenes para a reparación por escisión de bases aínda empezaron recentemente a ser avaliadas nuns poucos cancros, o que contrasta cos numerosos estudos previos sobre epimutacións en xenes que actúan noutras vías de reparación do ADN (como a MLH1 na reparación de discordancias e na MGMT en reversións directas). Algúns exemplos de epimutacións nos xenes para a reparación por escisión de bases que ocorren en cancros resúmense a continuación.
MBD4
miniatura|dereita|[[Hidrólise de citosina a uracilo.]]
WASP
WASP é o acrónimo en inglés para "Branco, Anglosaxón e Protestante" (White, Anglo-Saxon and Protestant). Tamén se traduce como "Branco, Americano, Sudista e Protestante" (White, American, Southern and Protestant).
Reparación por escisión de bases
MBD4
A MBD4 (proteína 4 de dominio de unión a metil-CpG) é unha glicosilase empregada nun paso inicial da reparación por escisión de bases. A proteína MBD4 únese preferencialmente a sitios CpG completamente metilados e ás bases alteradas de ditos sitios. Estas bases alteradas orixínanse da hidrólise frecuente de citosina a uracilo (ver imaxe) e a hidrólise da 5-metilcitosina a timina, producindo os pares de bases G:U e G:T. Se non se eliminan os uracilos ou timinas incorrectos nestes pares de bases antes da replicación do ADN, causarán mutacións por transición. A MBD4 cataliza especificamente a eliminación de T e U emparellados con guanina (G) dentro de sitios CpG. Esta é unha importante función de reparación, xa que aproximadamente 1/3 de todas as mutacións dun só par de bases intraxénicas nos cancros humanos teñen lugar en dinucleótidos CpG e son o resultado de transicións de G:C a A:T. Estas transicións comprenden as mutacións máis frecuentes en cancros humanos. Por exemplo, case o 50% das mutacións somáticas do xene supresor de tumores p53 en cancro colorrectal son transicións de G:C a A:T en sitios CpG. Así, un decrecemento na expresión da MBD4 podería causar u incremento nas mutacións carcinoxénicas.
WASP
Xurdiu no inicio do século XX tendo como base o combate contra as etnias, nacionalidades e relixións alleas. Inicialmente combatían aos negros e calquera aspecto relacionado con eles (principalmente a música, jazz e blues, que comezaba proliferar en discos e radios), mais logo volveron os seus ideais contra outros grupos: os italianos, aducindo que bebían demais, creándose a Lei seca na década de 20; os irlandeses, por toleraren aos italianos e tamén pola cuestión do alcoholismo; e os xudeus, por comezaren a dominar a estrutura bancaria do país a través dos empréstitos de diñeiro.
Reparación por escisión de bases
MBD4
A expresión de MBD4 está reducida en case todos os neoplasmas de cancros colorrectais debido á metilación da rexión promotora da MBD4. Ademais a MBD4 é deficiente debido á mutación en aproximadamente o 4% dos cancros colorrectais.
WASP
A cultura WASP focalízase nos chamados valores tradicionais e está fortemente baseada nunha relixiosidade inflexíbel e visións "tradicionais" da sociedade en todas as súas vertentes, desde a familia e sexualidade aos papeis home/muller en xeral.
Reparación por escisión de bases
MBD4
Unha maioría dos campos normais histoloxicamente que rodean os recrementos neoplásticos (adenomas e cancros de colon) no colon tamén mostran unha expresión reducida do ARNm da MBD4 (un defecto de campo) compardo cun tecido histoloxicamente normal de individuos que nunca tiveron un neoplasma de colon. Este descubrimento suxire que o silenciamento epixenético da MBD4 é un paso inicial na carcinoxénese colorrectal.
Nunha poboación chinesa examinada, o polimorfismo Glu346Lys na MBD4 estaba asociado cunha redución dun 50% do risco de padecer cancro cervical, o que suxire que as alteracións na MBD4 poden ser importantes no cancro.
NEIL1
A NEIL1 recoñece e elimina certas bases danadas or oxidación do ADN e despois corta o sitio abásico por β,δ-eliminación, deixando extremos 3' e 5' fosfato. A NEIL1 recoñece pirimidinas oxidadas, formamidopirimidinas, residuos de timina oxidados no grupo metilo, e ambos os estereoisómeros da timina glicol. Os mellores substratos para a NEIL1 humana parecen ser as lesións de hidantoína, guanidinohidantoína e espiroiminodihidantoína, que son produtos da ulterior oxidación da 8-oxoG. A NEIL1 ten a capacidade tamén de eliminar lesións de ADN de febra simple así como das estruturas de burbulla e forcada do ADN. Unha deficiencia da NEIL1 causa un incemento da mutaxénese no sitio dun par 8-oxo-Gua:C, e a maioría das mutacións son transversións de G:C a T:A.
Un estudo feito en 2004 atopou que o 46% dos cancros gástricos primarios tiñan reducida a expresión do ARNm de NEIL1, aínda que se descoñece o mecanismo de redución. Este estudo tamén encontrou que o 4% dos cancros gástricos tiñan mutacións en NEIL1. Os autores suxeriron que a baixa actividade de NEIL1 que se orixina pola expresión reducida e/ou mutación en NEIL1 está a miúdo implicada na carcinoxénese gástrica.
Realizouse un exame da metilación do promotor anormal de 145 xenes de reparación do ADN no carcinoma de células escamosas de tecidos da cabeza e pescozo en 20 pacientes e de mostras de mucosa de cabeza e pescozo de 5 pacientes non cancerosos. O estudo mostrou que o xene da NEIL1, que presentaba unha hipermetilación substancialmente incrementada, era o que tiña a frecuencia de metilación máis significativamente diferente. Ademais, a hipermetilación correspondíase cunha diminución na expresión do ARNm de NEIL1. Ademais, estudos de 135 tecidos tumorais e 38 normais tamén mostraron que o 71% das mostras de tecidos de carcinoma de células escamosas de cabeza e pescozo tiñan unha elevada metilación do promotor de NEIL1.
Nunha avaliación de 8 xenes de reparación do ADN en tumores de cancro de pulmón de células non pequenas, o 42% estaba hipermetilado na rexión promotora de NEIL1. Esta foi a anormalidade na reparación do ADN máis frecuente que se encontrou entre os 8 xenes estudados. O xene da NEIL1 era ademais un dos seis xenes de reparación do ADN que se encontrou que estaban hipermetilados nas súas rexións promotoras no cancro colorrectal.
Vega Media del Segura
A Vega Media del Segura é unha comarca da Rexión de Murcia, atravesada polo río Segura. A súa capital é Molina de Segura.
Limita ao noroeste coa Vega Alta del Segura, ao nordés coa Comarca Oriental, ao leste e sur coa Huerta de Murcia, ao suroeste coa comarca do Río Mula e ao oeste co Valle de Ricote.
Dedícase fundamentalmente á agricultura de regadío (cítricos e hortalizas), ademais da industria conserveira que desta deriva.
Refrixeración por absorción
300px|miniatura|Ciclo de absorción. Denomínase refrixeración por absorción á utilización da propiedade que teñen algúns líquidos (disolventes) de absorber un fluído refrixerante. Isto conséguese variando as súas características físicas, segundo o estado físico no que se atopen.
Existen varios tipos de máquinas para obter este servizo.
Tipos
Máquina de absorción auga-amoníaco.
Máquina de absorción auga-bromuro de litio.
Funcionamento
A máquina de absorción auga-amoníaco está composta fundamentalmente por dous bloques que conforman un ciclo continuo de refrixerante en movemento. Inicialmente temos unha solución de auga-amoníaco nun tanque denominado absorbedor, onde o amoníaco (refrixerante), ao estar a baixa temperatura é absorbido pola auga (disolvente). A solución lévase mediante unha bomba ao seguinte tanque, denominado ebulidor, onde a fonte de calor externa eleva a temperatura ata que o amoníaco se separa da auga en forma de gas. O vapor sae do tanque e é filtrado para que non arrastre partículas de auga. Nesta parte do ciclo, o amoníaco funciona coma se estivese nun ciclo frigorífico convencional: pasa por un condensador e prodúcese a licuación; na válvula de expansión transfórmase en gas e baixa a presión, entra no evaporador onde se evapora e consegue así absorber a calor do exterior. Ao saír do evaporador o amoníaco vértese no absorbedor onde se mestura coa disolución pobre en amoníaco que vén dende o ebulidor tras pasar polo intercambiador térmico que enfronta as saídas do ebulidor e do absorbedor. Así conséguese manter unha optimización da temperatura de traballo, tanto para o quentamento da solución antes da entrar no ebulidor, como para o arrefriamento cara ao absorbedor. A solución auga-amoníaco, antes de entrar no absorbedor, é regulada por unha válvula de caudal que xestiona a súa mestura. No absorbedor é conveniente que exista unha refrixeración extra para favorecer o arrefriamento da auga e así obter unha mellor mestura.
Idea xeral
A zona de alta presión comprende o ebulidor, o separador de gotas e o condensador. A zona de baixa presión comprende o evaporador e o absorbedor. O intercambiador e a bomba traballan sobre as dúas zonas. Deste xeito, conséguese que a auga no absorbedor se evapore en torno aos 0 °C e consiga absorber o amoníaco ata 1000 veces o seu volume e no ebulidor, ao acadar os 100 °C, se desprenda case na súa totalidade del.
A utilización deste tipo de máquina para a refrixeración acada valores de rendemento moi altos, chegando a equipararse a utilización de motores alternativos, cando o foco de calor que se utiliza no ebulidor pertence a unha fonte residual; por exemplo, o exceso de enerxía dun captador solar no verán, ou en grandes industrias.
Moredo
O topónimo galego Moredo pode referirse a:
Galatea
Galatea era unha divindade mariña que formaba parte das nereidas, fillas de Nereo. A súa lenda está ligada coa do ciclope Polifemo. Polifemo estaba enamorado de Galatea pero ela rexeitouno, polo que este tomou vinganza esmagando baixo dunha roca o amado de Galatea, o pastor Acis. Galatea transformou o seu amado nun río que utilizou para volver coas súas irmás.
Música: creáronse diferentes obras inspiradas nesta fábula baixo o nome de Acis y Galatea: Lully (1686), Haendel (1720)e Haydn (1790).
A Fontecova, Vieiro, A Fonsagrada
A Fontecova é un lugar da parroquia de Vieiro, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña un habitante, un home.
Xurxo II de Grecia
Xurxo II (en Γεώργιος Β΄:, Geórgios II) nado o 19 de xullo de 1890, e finado o 1 de abril de 1947, foi o rei de Grecia dende 1922 até 1924 e dende 1935 até 1947. Era fillo primoxénito do rei Constantino I e de Sofía de Prusia, e membro da casa real de Glücksburg. Casou e posteriormente divorciouse da princesa Sabela de Romanía, sen ter descendencia.
Obrigado a abandonar o país despois do desastre bélico contra os turcos e as desavinzas co primeiro ministro Venizelos (1925), exiliouse en Londres. Puido restabelecer a monarquía en 1935 grazas á colaboración co xeneral Ioannis Metaxas e o estabelecemento dunha ditadura (1936-1941). Despois da ocupación alemá de Grecia, marchou a Creta e posteriormente a Exipto para acabar exiliándose en Londres (1941). Regresou a Grecia no ano 1946 despois da vitoria da opción monárquica no referendo do mesmo ano. Creou a Cruz de Voo 1945 como recoñecemento ós pilotos por accións de valor en voo durante a segunda guerra mundial.
Forza de Protección das Nacións Unidas
Persoal
Formaron parte desta forza tropas da Arxentina, Bangladesh, Bélxica, Brasil, Canadá, Colombia, República Checa, Dinamarca, Eslovaquia, España, Estados Unidos, Exipto, Finlandia, Francia, Ghana, India, Indonesia, Irlanda, Italia, Kenya, Lituania, Malaisia, Nepal, Nixeria, Noruega, Nova Zelandia, Países Baixos, Paquistán, Polonia, Portugal, Reino Unido, Rusia, Suecia, Suíza, Tunisia, Turquía, Ucraína, Venezuela e Xordania.
Os comandantes da UNPROFOR foron:
Oficiais maiores:
Mandato
A UNPROFOR foi creada polo Consello de Seguridade da ONU.
O mandato inicial da UNPROFOR era garantir as condicións para as conversacións de paz, w a seguridade en tres enclaves desmilitarizados designados como áreas protexidas das Nacións Unidas, localizadas na antiga república iugoslava de Croacia: Eslavonia Oriental, Eslavonia Occidental e a Krajina. Eran zonas con moita poboación serbia que tiña a súa propia organización, a República Serbia de Krajina, o que dera lugar a tensións e enfrontamentos.
En 1992 ampliouse o mandato ás chamadas "zonas rosa", controlando o acceso ás zonas protexidas, control das fronteiras, control civil de acceso ás "zonas rosa", e o control da desmilitarización da península de Prevlaka, preto de Dubrovnik.
miniatura|O único avión visíbel no aeroporto de Saraxevo, sen reparar desde o comezo da guerra. O aeroporto estaba na liña da fronte entre serbios e bosníacos.
Outras ampliacións do mandato incluíran a protección do aeroporto de Saraxevo, desde xuño de 1992 (Resolución 758 ) e, a partir de setembro de 1992, a protección da axuda humanitaria en toda Bosnia e Hercegovina, e a protección dos refuxiados civís cando fora demandada pola Cruz Vermella Internacional (Resolución 770 ).
A UNPROFOR tamén estivo a cargo do control da aviación militar no espazo aéreo de Bosnia e Hercegovina (por orde do Consello de Seguridade da ONU), en coordinación coas forzas da OTAN, na que foi a súa primeira intervención.
Tamén supervisou Bihac, Saraxevo, Goražde, Zepa, Srebrenica e Tuzla, que foron definidas como "áreas de seguridade" polo Consello de Seguridade da ONU. A UNPROFOR foi autorizada a utilizar a forza para protexer estas zonas se fose necesario, en coordinación coas forzas aéreas da OTAN. Isto ampliose posteriormente a zonas do territorio croata. Ademais controlou o alto ao fogo en Bosnia en febreiro de 1994 e xaneiro de 1995.
O 31 de marzo de 1995 a UNPROFOR foi reestruturada en tres operacións de paz coordinadas. E o 20 de decembro de 1995 foron integradas na Forza de Implementación da OTAN (IFOR), cuxa tarefa consistía en poñer en práctica o Acordo Marco Xeral de Paz en Bosnia e Hercegovina, coñecido como os Acordos de Dayton.
Ligazóns externas
Consultadas todas o 19/12/2011.
Norman Mailer
Norman Kingsley Mailer, coñecido como Norman Mailer, nado en Long Branch (Nova Jersey) o 31 de xaneiro de 1923 e finado en Nova York o 10 de novembro de 2007, foi un periodista e escritor estadounidense. Está considerado xunto con Truman Capote o gran innovador do xornalismo literario.
Traxectoria
Naceu nunha familia xudía en Long Branch, criándose en Brooklyn. En 1939 comezou os estudos de enxeñaría aeronáutica na Universidade Harvard. Alí empezou a interesarse pola escritura e publicou o seu primeiro relato ós 18 anos.
Mailer foi recrutado para o exército do seu país durante a segunda guerra mundial, servindo no sur do océano Pacífico. En 1948, xusto antes de entrar na Sorbona en París, escribiu a obra que o fixo internacionalmente famoso: The Naked and the Dead (Os espidos e os mortos) baseada nas súas experiencias persoais durante a guerra. Foi aclamada por moitos como unha das mellores novelas americanas trala guerra e a Modern Library (sección da editorial Random House) calificouna como unha das 100 mellores novelas.
Hollywood e xornalismo político
Boa parte das obras de Mailer, como Armies of the Night, son de natureza política e foron consumidas avidamente por Jim Morrison, servindo de forte inspiración para a súa poesía e para as letras de The Doors.
Froito destes intereses foi a súa consolidación como periodista político coa súa cobertura das Convencións Nacionais de Republicanos e Demócratas nos anos 1960, 1964, 1968, 1972, 1992 e 1996. En 1967 foi arrestado, por pouco tempo, pola súa participación en manifestacións contra a guerra de Vietnam. Dous anos máis tarde, aspirou, sen conseguilo finalmente, á alcadía de Nova York coaligado co columnista Jimmy Breslin (que aspiraba á presidencia do City Council), tendo na súa axenda a secesión da cidade de Nova York co fin de chegar a ser o estado número 51.
En 1980 Mailer apoiou ó asasino condenado Jack Abbott na súa petición da liberdade condicional, que finalmente lle foi concedida. Axudouno ademais a publicar o libro In the Belly of the Beast, unha colección das súas cartas a Mailer nas que trataba das súas experiencias no cárcere. Non obstante, Abbott cometeu un asasinato non moito despois de ser posto en liberdade e foi novamente encarcerado. Mailer foi obxecto dalgunhas críticas polo seu papel na liberación de Abbott, e nunha entrevista de 1992 para o Buffalo News afirmou que a súa implicación con Abbott fora "outro episodio na miña vida no que non podo encontrar nada agradable nin nada do que sentirme orgulloso".
Mailer é tamén un reputado biógrafo. Escribiu biografías de Marilyn Monroe, Pablo Picasso e Lee Harvey Oswald.
Norman Mailer casou seis veces; desde 1980 está casado con Norris Church, e ten nove fillos. En 1960, Mailer apuñalou, de forma menos grave, á súa segunda muller, Adele Morales, cun canivete durante unha festa.
Mailer apareceu en varios documentais, como When We Were Kings sobre o 'combate na xungla' que enfrontou ós boxeadores Muhammad Ali e George Foreman, e Hijacking Catastrophe, sobre os atentados do 11 de setembro e a guerra de Iraq. É mencionado en varias cancións ("Give Peace a Chance" de John Lennon, "A Simple Desultory Philippic (Or How I Was Robert McNamara'd Into Submission)" de Simon and Garfunkel, "Are You Ready To Be Heartbroken" de Lloyd Cole, "Santa Monica" de Savage Garden ou "Get By" de Talib Kweli. O grupo de rock galés Manic Street Preachers menciónao xunto a Sylvia Plath, Henry Miller e Harold Pinter na súa canción "Faster", e a banda de art-pop australiana TISM menciónao xunto a Dylan Thomas e Jackson Pollock na canción "Genius is different". É tamén mencionado na película futurista e satírica de Woody Allen O durmiñón (1973), na que Allen di a un científico que "Este é un retrato de Norman Mailer. Legou o seu ego á Facultade de Medicina de Harvard".
Últimos anos
En 2005 Mailer fixo unha actuación especial no programa da WB Gilmore Girls. O episodio, titulado "Norman Mailer, I'm Pregnant", presentou ó autor nunha entrevista no Dragonfly Inn, un lugar propiedade do principal protagonista, Lorelai Gilmore. O entrevistador foi o seu fillo, o actor Stephen Mailer. Desde maio dese ano, contribuía cun blog no The Huffington Post. Falaba do seu comunismo e de que nos Estados Unidos o fascismo xamais usaría ese nome, pero que non estaba moi lonxe de instaurarse a tódolos efectos.
Escribiu o seu último libro, The Big Empty, en colaboración co seu fillo John Buffalo Mailer.
Viviu os seus últimos anos en Provincetown, Massachusetts. Morreu en Nova York o 10 de novembro de 2007 a consecuencia dunha insuficiencia renal, con 84 anos.
Autor de 39 libros, entre eles 11 novelas, foi galardoado co Premio Nacional do Libro e dúas veces co Premio Pulitzer.
Enter
Enter é o álbum de estrea da banda neerlandesa de metal sinfónico Within Temptation, editado o 6 de abril de 1997 polo selo DSFA Records.
781
Outros
Historia ano a ano
TaleSpin
TaleSpin é unha serie de televisión estadounidense de animación que foi emitida por vez primeira en 1990 como parte de The Disney Afternoon. As personaxes da serie están adaptadas do clásico de Disney The Jungle Book, que fora estreado no verán dese ano antes da emisión da serie. A serie foi unha das nove series de Disney Afternoon que foron creados por Disney a partir doutras personaxes coñecidas, sendo as outras Darkwing Duck, DuckTales, Chip 'n Dale Rescue Rangers, Goof Troop, Bonkers, Quack Pack, Aladdin e Timon & Pumbaa.