cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niobio
Electrocerámicas
O niobato de litio, con propiedades ferroeléctricas, emprégase de forma habitual en teléfonos móbiles, moduladores ópticos e para dispositivos de onda acústica de superficie. Atópase dentro do grupo estrutural ABO3, ao igual co tantalato de litio e o titanato de bario. Os condensadores de niobio son unha alternativa aos condensadores de tántalo, aínda que estes últimos son predominantes. Outros compostos do niobio, incluíndo óxidos e nitruros, foron investigados para o seu uso en "super-condensadores", que acadarían unha eficiencia cinco veces superior as tecnoloxías anteriores en uso. O niobio tamén se engade a algúns vidros para que acaden un maior índice de refracción, unha propiedade que resulta útil para a industria óptica na fabricación de lentes finos.
Aplicacións hipoalerxénicas
O niobio e algunhas das súas aliaxes son fisioloxicamente inertes e polo tanto hipoalerxénicas. Isto motivou o uso do niobio en diversos aparellos médicos, coma por exemplo nos marcapasos. Por outra banda, o niobio tratado con hidróxido de sodio forma unha capa porosa que resulta de axuda na osteointegración. Ao igual que o titanio, o tántalo e o aluminio, o niobio pode quentarse electricamente e anodizarse, acadando unha gran variedade de cores e resultando así útil na fabricación de xoias. Ademais, o feito de ser hipoalerxénico tamén resulta un factor beneficioso neste tipo de aplicacións.
Numismática
O niobio emprégase coma metal precioso en moedas conmemorativas, habitualmente xunto a prata e o ouro. Austria produciu unha serie de moedas de euro feitas de prata e niobio comezando no ano 2003. A cor destas moedas conseguiuse pola difracción da luz nunha fina capa de óxido producida por anodización. No 2012 había dez moedas dispoñibles, cunha gran variedade de cores no centro das moedas, incluíndo azuis, verdes, marróns, púrpuras, violetas e amarelas. Dous exemplos deste tipo son a moeda austríaca de 25 € de 2004 conmemorativa do Ferrocarril de Semmering, e a moeda austríaca de 25 € de 2006 conmemorativa do Sistema de navegación Galileo.
A Casa da Moeda de Austria tamén produciu unhas moedas semellantes para Letonia, unha no ano 2004 e a seguinte no 2007.
No 2011 a Royal Canadian Mint comezou a produción dunha serie de moedas de 5 $ de prata e niobio chamada Hunter's Moon, na que o niobio foi oxidado selectivamente creando acabados únicos para cada unha delas.
Precaucións
O niobio non ten un papel biolóxico coñecido. O po de niobio é irritante para a pel e os ollos, e presenta un risco potencial de incendio. Porén, o elemento a escalas maiores é fisioloxicamente inerte, hipoalerxénico e non presenta perigos para a saúde. Emprégase habitualmente en xoiería e téñense realizado probas do seu uso en implantes médicos.
Os compostos que conteñen niobio non son de uso común diario, mais algúns deles son tóxicos e deben tratarse con precaución. A exposición a niobatos e ao cloruro de niobio, solubles en auga foi obxecto de probas en ratas. Os especímes tratados cunha inxección individual de pentacloruro de niobio ou niobatos demostraron unha dose letal media de entre 10 e 100 mg/kg. Por vía oral a toxicidade resultou ser menor, con doses letais medias de 940 mg/kg nun período de sete días.
Audio, Video, Disco
Audio, Video, Disco é o segundo álbum de estudio do dúo francés de house Justice, editado o 24 de outubro do 2011 a través do selo Ed Banger.
Listaxe de cancións
A listaxe de cancións foi revelada por Xavier de Rosnay nunha entrevista para a revista Tsugi o 5 de xullo do 2011.
Johannes Schmidt
Johannes Friedrich Heinrich Schmidt, nado en Prenzlau (Brandeburgo) o 29 de xullo de 1843 e finado en Berlín o 4 de xullo de 1901, foi un lingüista alemán. Desenvolveu a chamada Wellentheorie (teoría das ondas) da evolución das linguas.
Traxectoria
Recibiu educación nas Universidades de Bonn e Jena onde estudou filoloxía (lingüística histórica) co gran indoeuropeísta August Schleicher e especializouse en indoeuropeo, especialmente en linguas eslavas. Obtivo un doutoramento en 1865 e traballou desde 1866 como profesor no gymnasium en Berlín.
En 1868 a Universidade de Bonn invitouno a tomar posesión como profesor de alemán e linguas eslavas. En Bonn publicou a obra Die Verwandtschaftsverhältnisse der indogermanischen Sprachen ('As relacións das linguas indoeuropeas', 1872), onde aparece presentada a súa Wellentheorie ('teoría das ondas'). Segundo esta, novos trazos dunha lingua espállanse desde un punto central en círculos concéntricos cada vez máis febles, de forma semellante ás ondas que se crean cando se bota unha pedra na auga. Isto pode levar a que linguas diferentes converxan. A teoría opúñase á doutrina da lei fonética introducida polos neogramáticos en 1870.
Desde 1873 a 1876 Schmidt foi profesor de filoloxía na Universidade de Graz en Austria. En 1876 volveu a Berlín, onde traballo como profesor na Universidade Humboldt.
Bibliografía
Foi coeditor con Ernst Kuhn da Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung (‘Revista para a investigación lingüística comparada’) desde 1875 ata 1901.
Voo 193 de National Airlines
Accidente
O sistema de aterraxe instrumental (ILS) da pista 16 estivera fóra de servizo dende xaneiro dese ano pola reconstrución da pista. No seu lugar estaba dispoñible unha aproximación sen precisión á pista 25. Antes de iniciar a aproximación un bimotor Beechcraft informou ter saído da cuberta de nubes a 450 pés (140 m). A altitude mínima de descenso para esta aproximación era de 480 pés (150 m). Isto preocupou ao primeiro oficial que informou ao capitán da súa opinión de que ese avión estaba facendo unha aproximación ilegal. Un reactor de Eastern Air Lines diante deles informou que tivo a pista brevemente á vista antes de perdela entre as nubes e abortar a aterraxe.
Mentres se preparaban para a aproximación o primeiro oficial descoidouse de facer chamadas de corrección de altitude e aproximación. A alarma de proximidade a terra soou e o primeiro oficial comprobou o seu altímetro. Marcaba 1 500 pés (460 m) e apagou a alarma. O gravador de datos de voo amosaría posteriormente que a súa altura real nese punto era de só 500 pés (150 m). A tripulación de voo puido distraerse pola alarma e non puido entender que pasaran da altitude mínima de descenso. Pouco despois disto impactaron na baía de Escambia. O tráfico de barcazas na zona axudou na evacuación. Tres pasaxeiros afogaron intentando saír do avión. O avión quedou intacto tras o accidente e foi levado a un hangar da estación naval aérea de Pensacola, pero foi dado de baixa debido aos danos producidos pola corrosión da auga. O apaello foi posteriormente desmontado e retirado da base para ser desguazado.
Tocina
Tocina é unha localidade andaluza, da provincia de Sevilla. En 2005 tiña 9.114 habitantes.
Xeografía
A súa extensión é de 14 km² e ten unha densidade de 651,0 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 36' N, 5º 44' W. Atópase situada a unha altitude de 27 metros sobre o nivel do mar e a 37 quilómetros ao noroeste da capital de provincia, Sevilla. Tocina atópase na ribeira do río Guadalquivir, e ten dous núcleos principais, Tocina e Los Rosales.
Situada ao pé da vía do tren que une Sevilla con Córdoba, a súa economía vira ao redor da produción de azucre.
Historia
Os restos arqueolóxicos permiten afirmar que o que hoxe é Tocina estivo poboado dende bastantes séculos atrás, con trazos neolíticos, romanos e árabes. Logo da invasión cristiá conformouse definitivamente un núcleo habitado, baixo o dominio da Orde de Malta, que o mantivo ata o século XIX nun conxunto de territorios que se estendían polas dúas ribeiras do Guadalquivir. O núcleo estaba baixo o dominio dun comendador que foi o encargado das repoboacións e de estabelecer alcaldes. A poboación viviu do agro e dos traballos temporeiros, e sufriu tamén a crise alimentaria de comezos do século XIX. En 1860 inaugúrase a estación do ferrocarril, que lle dá un novo pulo á economía da vila e que configura un novo núcleo de poboación: Los Rosales. En 1926 comeza a practicarse o regadío extensivo e a producir azucre.
O Campiño, Mañón, Mañón
O Campiño é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Cancelada, Abegondo, Abegondo
Cancelada é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 100 habitantes (50 homes e 50 mulleres).
Lirio
Os lirios son un grupo de plantas pertences ao xénero Iris. Son plantas bulbosas da familia Iridaceae con vistosas flores, cuxo nome deriva do latín arco iris (arco da vella), referíndose á extensa variedade de cores florais que posúen as súas moitas especies e cultivares de xardín. As especies están amplamente distribuídas por todas as rexións temperadas do hemisferio norte. Os seus hábitats son moi diversos, abarcando dende as rexións frías en abas herbosas, devesas, ribeiras até desertos de Europa, Medio Oriente e África do Norte e por toda América do Norte.
En Galiza atopamos varias especies bravas, entre as que salienta o lirio amarelo das charcas (Iris pseudacorus). Os lirios tamén son cultivados coma plantas ornamentais de todo o país, pola súa flor: o lis. Cómpre salientar unha especie endémica de Galiza: o lirio de monte ou lirio do Xurés (Iris boissieri), que só medra na serra do Xurés, O Courel e o Monte Pindo.
Descrición
Son plantas herbáceas perennes que medran de rizomas rastreiros (Iris rizomatosos) ou, en climas máis secos, de bulbos (Iris bulbosos). Posúen longos e erectos talos florais, que poden ser simples ou ramificados, macizos ou ocos. Estes talos poden ser aplanados ou con seccións circulares transversais. As follas, en número de 3 a 10, en forma de espada forman unha masa mesta na parte basal da planta.
As inflorescencias xorden en forma de abano e conteñen unha ou máis flores de seis lóbulos simétricos e lixeiramente recendentes. Os tres sépalos ábrense ou inclínanse cara abaixo, espallándose dende a estreita base cara a fóra; a miúdo están adornados con liñas ou puntos. Os tres pétalos érguense, parcialmente detrás dos sépalos basais. Algunhas especies miúdas teñen os seis lóbulos apuntando directamente cara a fóra. Os sépalos e pétalos difiren uns dos outros. Están unidos na base ao tubo floral situado sobre o ovario. Os estilos divídense cara o ápice converténdose en ramificacións petaloides.
Variedades e cultivo
A variedade de lirio barbado é tamén a máis doada de cultivar e de propagar, crecendo en calquera zona de xardín con bo solo. Soamente as variedades máis pequenas e delicadas necesitarán a axuda de fertilizantes, e solos máis ricos, por exemplo de turbas ou arxilas, para os manter con boa aparencia. Os que florean máis cedo son as variedades ananas de Iris pumilla, que o fan durante marzo, abril e maio. Durante este último mes e todo xuño florean a maioría dos "barbados altos", tales como I. germanica, I. florentina, I. pallida, I. variegata, I. amoena, I.flavescens, I. sambucina, I. neglecta, I. ruthenica e os seus híbridos. I. unguicularis é unha destacábel especie de inverno, procedente de Alxeria con flores azul ceo manchadas de amarelo que se dan (no hemisferio norte) a intervalos regulares desde novembro até marzo.
Moitas especies pequenas bulbosas poden podrecer con exceso de auga, polo que o solo debe ter unha boa drenaxe, ademais de que deberían estar plantados en zonas sollosas. As especeis de inverno (I. milifolia, I. junonia, I. danfordiae, I. reichenbachii e algunhas outras que florean en febreiro e marzo) cómpre abeiralas cunha camada duns 15 cm de follas secas, casca de piñeiro ou fibra de coco.
Murder in the First
Sinopse
Un rapaz orfo de 17 anos, Henri Young (Kevin Bacon), rouba $5 dunha tenda para alimentarse a si mesmo a máis a súa irmá, sendo ámbolos dous nenos desamparados. O dono da tendo colleo, e a súa irmá é enviada a un orfanato. Debido a que a tenda era tamén a oficina do Servizo Postal dos Estados Unidos, o seu crime convértese nunha ofensa federal. O mozo non volve ver a súa irmá nunca máis e é enviado ó cárcere de Leavenworth, en Kansas. Pouco despois de ser trasladado a Alcatraz, participa nun intento de fuxida con outros dous presos.
O plan de fuxida falla por mor dun preso laretas, Rufus McCain (David Michael Sterling). O mozo é castigado a vivir confinado no "burato" nos alxubes de Alcatraz. Agás por 30 minutos no día de Nadal de 1940, fica alí por tres anos. O confinamente volve tolo a Young, que cando é ceibado do burato, experimenta un episodio psicótico na cafetería a acaba con McCain, cravándolle unha culler na gorxa á vista dos outros convictos.
Young é levado a xuízo en San Francisco acusado de asasinato en primeiro grao, nun caso que os fiscais e os avogados de oficio dan por pechado. O avogado James Stamphill (Christian Slater), que acaba de graduarse en Harvard, recibe o caso. Despois de descubrir os feitos reais do caso de Young, Stamphill demanda a Alcatraz alegando que as condicións inhumanas coas que trataron ó seu cliente, provocaron que cometese o asasinato. De súpeto, o xuízo convértese nun tema moi politizado e contencioso. Ó cabo, Young é penado por asasinato involuntario e evita a pena de morte. É devolto a Alcatraz, onde morre pouco despois.
Stans
A localidade de Niederdorf tamén fai parte do territorio comunal.
Historia
Stans foi mencionado por porimera vez en 1172. En 1798 foi atacado polas tropas francesas, logo de que Nidwalden non aceptase a nova constitución esixida por Napoleón. Foi nesta cidade onde Pestalozzi creou a súa primeira escola para orfos. A celebración da asemblea municipal (Landsgemeinde) foi celebrado ata 1997, data na cal foi abolida.
Industria
Ten unha poboación de 7300 persoas, das cales o 12% é de nacionalidade estranxeira (2002). Hai 650 negocios locais que empregan a 6900 persoas. O 2% destes están no sector agrícola, o 37% en industria e comercio, e o 61% en servizos.
Stans é a sede do fabricantes de avións Pilatus Aircraft.
Paisaxes
As vistas principais de Stans son: a montaña e centro turístico de Stanserhorn (1900m), a praza principal (Dorfplatz), e a parroquia San Pedro e San Paulo (construída entre 1641 e 1647) a cal ten unha torre de estilo romanesco, o mosteiro de Santa Clara, o monumento do heroe local Winkelried, o seu lugar do nacemento (Winkelriedhaus), un mosteiro de Capuchinos, unha casa de almacenaxe de sal, e unha vella ruela (Schmiedgasse).
Cruxeiras
O topónimo galego Cruxeiras pode referirse a:
Rickettsia typhi
Rickettsia typhi é unha especie de bacterias do xénero Rickettsia, que é o axente causante do tifo murino, transmitida por pulgas Xenopsylla cheopis das ratas.
O seu xenoma foi secuenciado e é similar ao de Rickettsia prowazekii, causante do tifo exantemático.
Franck Songo'o
É fillo do ex-porteiro Jacques Songo'o e irmán do centrocampista Yann Songo'o.
Comezos
Fillo do gardameta camerunés Jacques Songo'o, naceu en Yaoundé, trasladándose a curta idade a Europa, tralo salto de seu pai ao fútbol francés. Comezou a xogar nas categorías inferiores do Metz, club no que militou seu pai entre 1993 e 1996, e trala fichaxe deste polo Deportivo da Coruña, a familia instalouse en Galicia.
Ao pouco de chegar á Coruña, e por mediación de José Ángel Franganillo, Franck comezou a xogar de dianteiro no equipo dos Salesianos, dependente do Orillamar SD. Xogou máis tarde no propio Orillamar e formou parte da selección coruñesa de fútbol 7. En xuño de 1999 participou no Torneo de Brunete representando ao Deportivo da Coruña, que daquela aínda non tiña equipo alevín, e realizoun unha destacada actuación. En 2001 entrou na canteira do FC Barcelona, despois de rexeitar unha oferta do Real Madrid.
Portsmouth
Despois de catro anos en Barcelona, e de debutar en Terceira División co FC Barcelona C, no verán de 2005 fichou polo Portsmouth inglés, co que debutou na Premier League da man do adestrador Alain Perrin o 24 de setembro fronte ao Bolton Wanderers. Ao non contar apenas con minutos, en 2006 saíu cedido ao Bournemouth, da Football League One (terceira división do fútbol inglés), e a continuación foi cedido a tres equipos da Football League Championship: o Preston North End, o Crystal Palace e o Sheffield Wednesday. O 13 de xaneiro de 2008 xogou o seu terceiro e derradeiro partido na Premier, nunha derrota por 2-0 contra o Sunderland.
Real Zaragoza
En agosto de 2008 fichou polo Real Zaragoza, co que disputou 26 partidos esa tempada, a maioría entrando dende o banco, e anotou un gol fronte ao Las Palmas. O equipo, adestrado por Marcelino García, logrou ese ano o ascenso á Primeira División. Debutou na máxima categoría na xornada 3 da tempada 2009/10, contra o Valladolid na Romareda, pero a falta de minutos fixo que fose cedido no mercado invernal á Real Sociedad, que estaba líder da Segunda División. Disputou oito encontros co equipo vasco, adestrado por Martín Lasarte, e acabou proclamándose campión da categoría.
Últimos anos como profesional
Na tempada 2010/11 fichou polo Albacete, co que xogou só seis partidos e descendeu á Segunda División B. Deixou o equipo tralo descenso e despois dun tempo adestrándose co Montañeros da Coruña, realizou unha proba co Portland Timbers da MLS, co que asinou finalmente un contrato. Xogou un ano no equipo estadounidense, disputando 27 encontros, marcando un gol e repartindo cinco asistencias.
Despois dun breve paso polo Glyfada, da segunda división grega, fichou en decembro de 2013 polo PAS Giannina, da Superliga de Grecia, onde pouco despois puxo fin á súa carreira como futbolista profesional. Fóra do fútbol dirixiu na Coruña negocios postos en marcha por seu pai.
Selección nacional
Foi internacional coa selección francesa sub-19 e en 2008 pediu á FIFA un cambio de selección, para poder representar ao Camerún nos Xogos Olímpicos de 2008. A solicitude foi aceptada e Songo'o participou na cita olímpica, tendo como compañeiros entre outros a Mbia, Song e Nkoulou. Disputou os catro partidos do seu equipo, que caeu eliminado en oitavos de final contra o Brasil, grazas a dous goles na prórroga de Sóbis e Marcelo.
Debutou coa selección absoluta do Camerún en setembro de 2008, nun partido de clasificación para o Mundial de 2010 contra Cabo Verde, e sumou un total de tres internacionalidades.
Palmarés
Real Sociedad
Ekpe Udoh
Ekpe Udoh, nado o 20 de maio de 1987 en Edmond, Oklahoma, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense, que xoga nos Beijing Ducks da Chinese Basketball Association (CBA). Xogou na Universidade de Baylor e foi elixido no draft de 2010 da NBA polos Golden State Warriors na sexta posición.
Universidade
Xogou durante tres tempadas, dúas en Michigan e unha en Baylor, onde conseguiu 8.4 puntos, 6.3 rebotes e 1.5 asistencias en 103 partidos. Ekpe foi nomeado rookie da semana en catro ocasións, xogador defensivo do ano coma júnior e incluído no equipo defensivo e no equipo de rookies, tamén coma júnior.
NBA
No draft de 2010, Udoh foi elixido na 6ª posición polos Golden State Warriors. Debido a unha lesión na man, Udoh non xogou un partido da NBA ata o 11 de decembro de 2010, cando fixo o seu debut contra os Miami Heat, xogando 3 minutos nos que anotou 2 puntos.
O 13 de marzo de 2012, foi traspasado aos Milwaukee Bucks xunto a Monta Ellis e Kwame Brown a cambio de Andrew Bogut e Stephen Jackson.
CCTV International Russian
CCTV International Russian é unha cadea internacional en lingua rusa da CCTV chinesa.
Historia
CCTV International Russian comezou as súas emisións o 10 de setembro de 2009 coincidindo co 60 aniversario do establecemento de relacións entre Beijing e Moscova.
Programación
A súa programación inclúe noticias, deportes, negocios e ademais de curiosidades sobre China e outras partes de Asia, así como series chinesas subtituladas e documentais de viaxes polo interior deste país, xunto con percorridos culturais e artísticos. Esta canle emite tamén cursos de aprendizaxe da lingua chinesa.
Carl Lampert
Carl Lampert, nado en Göfis (Austria) o 9 de xaneiro de 1894 e executado en Halle (Saxonia-Anhalt, Alemaña) o 13 de novembro de 1944, foi un sacerdote católico oposto ao nazismo.
Traxectoria
Ordenado sacerdote en 1918, foi un experto en Dereito canónico ata o punto de que se trasladou a Roma, onde traballou como avogado do Tribunal da Rota. En 1935 volveu a Austria, onde amosou a súa distancia con Anschluss. En 1939 foi nomeado provigario da Administración Apostólica de Insbruck Feldkirch.
En 1941 foi desterrado. As súas chamadas telefónicas e a súa correspondencia foron sistematicamente interceptadas. Ao non dar mostras de retractarse, foi imputado por hostilidade contra Alemaña, difusión de informacións inconvenientes e escoita de transmisións inimigas. Con estas acusacións foi arrestado de novo o 4 de febreiro de 1943. Tras tres prolongados procesos, foi finalmente condenado. O 13 de novembro de 1944 morreu decapitado xunto con outros dous sacerdotes: Herbert Simoleit e Fiedrich Lorenz.
Foi beatificado por Bieito XVI.
Regra de l'Hôpital
A regra de l'Hôpital ou regra de l'Hôpital-Bernoulli utilízase nas matemáticas, máis especificamente no cálculo infinitesimal, para determinar límites que doutro xeito sería complicado calcular. A regra di que, dadas dúas funcións f(x) e g(x) continuas e derivábeis en x = c, se f(x) e g(x) tenden ambas a cero ou a infinito cando x tende a c, entón o límite cando x tende a c do cociente de f(x) e g(x) é igual ao límite cando x tende a c do cociente das derivadas de f(x) e g(x), sempre que este límite exista (c'' pode ser finito ou infinito):
Esta regra recibe o seu nome na honra do matemático francés do século XVII Guillaume François Antoine, Marqués de l'Hôpital (1661 - 1704), quen deu a coñecer a regra na súa obra Analyse des infiniment petits pour l'intelligence des lignes courbes (1692), considerado o primeiro texto escrito sobre cálculo diferencial, aínda que actualmente se sabe que a regra se lle debe a Johann Bernoulli, que foi quen a desenvolveu e demostrou.
Sarnen
Sarnen é unha comuna suíza, capital do cantón de Obwalden, situada no centro do cantón, na fronteira co cantón de Lucerna. Limita ao norte con Alpnach, ao leste con Kerns e Sachseln, ao sur con Giswil, e ao leste con Flühli (LU), Hasle (LU) e Entlebuch (LU).
Ten unha poboación de 9500 persoas, dos cales 1100 son da nacionalidade estranxeira (2000). Hai 800 negocios locais que empregan a 5857 persoas. O 9% destes están no sector agrícola, o 31% en industria e comercio, e o 60% en servizos.
Historia
Os achados da idade de pedra e da idade de bronce proban que o val de Sarnen foi habitado a partir dos tempos máis temperáns. Cos anos Sarnen converteuse nun gran centro de negocios e que pode ollar atrás con orgullo nos seus séculos de historia. Por todas partes pódese admirar o centro histórico da cidade que proporciona evidencias da historia que sempre cambia.
Xeografía
Sarnen está na beira do idílico lago de Sarnen. O lago cobre unha área aproximada de 7,5 km². A cidade é rodeada por cadeas de montañas e un pantano protexido atópase nas proximidades. A altitude media é de 473m. A montaña máis coñecida preto de Sarnen é o monte Pilatus cunha elevación de 2.132 metros (6.994 pés).
Vivir en Sarnen
A cidade de Sarnen experimentou o excedente constante de crecemento nos últimos anos. A cidade converteuse nun grande atractivo habitacional grazas á súa proximidade da cidade de Lucerna. Moitos viaxeiros traballan en Lucerna e utilizan a autoestrada ou o ferrocarril para ir ao traballo.
Moita xente prefire a forma de vida relaxada e non tan urbanizada como a de Sarnen. Como todo hai algunhas compañías importantes en Sarnen que teñen condicións de traballo excelentes. Entre elas algunhas compañías internacionais como Sarna Polymer Holding (sistemas da impermeabilización para a industria da construción e de enxeñería civil), Leister technologies e Nahrin AG (nutrición).
A xente de Sarnen séntese orgullosa de tan só ver a paisaxe que os rodea. As posibilidades de facer todo tipo de deportes ao aire libre, realmente, é unha cidade cun excelente nivel de vida. Aínda que Sarnen sexa pequeno, nel pódese atopar todo o que se necesita, isto inclúa os hipermercados, a escola primaria e secundaria, hospitais, administración pública e por suposto forzas de seguridade como a policía.
Autoestrada
En autoestrada, a A8 pasa por Sarnen, saídas: Sarnen Süd e Sarnen Nord.
Tren
A estación do ferrocarril sitúase no centro da cidade. Sarnen atópase na liña ferroviaria Lucerna Interlaken. Toma 23 minutos en tren para chegar a Lucerna e 1h30 a Interlaken. En Lucerna pódese chegar a todas as cidades suízas importantes e a varios destinos internacionais. Os trens son manexados polos SBB-CFF-FFS, ferrocarrís federais suízos.
Porto de Palma
250px|miniatura|Vistas do porto e da cidade dende o [[castelo de Bellver.]] O porto de Palma é un porto pesqueiro, comercial, de pasaxeiros e deportivo da cidade de Palma de Mallorca, nas Illas Baleares. Está xestionado pola Autoridade Portuaria de Baleares e é capitanía da provincia marítima de Mallorca.
Hortos
O topónimo galego Hortos pode referirse a:
Porto de Santander
Ao cabo das guerras cántabras, concretamente no ano 19 aC, os romanos fundaron o porto de Portus Victoriae, que algúns autores identifican con Santander e, outros, con Santoña. A localización desta nova poboación e porto era inmellorable grazas ao abrigo da baía. Nun principio, a actividade principal do porto, e motivo da súa construción, era a exportación de minerais cara a outros puntos do Imperio.
As súas instalacións atópanse en terreos dos concellos de Santander, Camargo e Marina de Cudeyo.
Sistema sexaxesimal
O sistema sexaxesimal ou sistema de base 60, é un sitema de numeración co sesenta como base. Orixinouse entre os antigos sumerios no terceiro milenio antes da nosa era, pasando despois aos antigos babilonios e aínda continúa a empregarse para medir tempo, ángulos e coordenadas xeográficas.
O número sesenta, ten doce factores, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 10, 12, 15, 20, 30 e 60, dos que 2, 3 e 5 son números primos. Con tantos factores, moitas fraccións con números no sistema sexaxesimal poden simplificarse. Por exemplo, unha hora pode dividirse en anacos de 30, 20, 15, 12, 10, 6, 5, 4, 3, 2 e 1 minuto. 60 é o número máis pequeno divisible por todos os números entre 1 é 6, é dicir, é o mínimo común múltiplo de 1, 2, 3, 4, 5 e 6.
Orixe
É fácil para as persoas contar cos seus dedos ata 12 empregando só unha man, co polgar apuntando a cada falanxe dos catro dedos por quendas. Aínda existe un sistema de conta tradicional en moitas rexións de Asia que pode explicar a existencia de sistema numéricos baseados en 12 e 60 ademais dos que se basean en 10, 20 e 5. Neste sistema, cunha man cóntase repetidamente ata 12, marcando o número de iteracións na outra man ata cinco ducias, é dicir, sesenta.
Favara
Favara pódese referir a:
Samgyeopsal
miniatura|Sam Gyeop Sal - 삼겹살. O samgyeopsal (en hangul: 삼겹살, hanja 三겹살) é un prato moi popular da cociña coreana. É un prato que acostuma servirse de xantar, consistente principalmente en lonchas de carne de touciño, servido ao estilo e coa mesma aparencia que o galbi, isto é, carne adobada con allo, sal e aceite de sésamo e cociñada á grella.
Características
As pezas de carne cociñada adóitanse pór nunha folla de leituga ou nalgunha folla de verdura, xunto con arroz cocido e algo de ssamjang, unha pasta elaborada cunha mestura de diversos ingredientes, como pode ser unha pasta de chili (gochujang) ou de soia (doenjang), e acostúmese comer coa man. Acostuma servirse con pementos verdes (que non son picantes) e anacos de allo cru, remollado en prebe de ssamjang, así como levar cebolas de primavera en forma de ensalada que lle proporciona un toque verde á carne de porco. Fai boa combinación co soju, unha bebida alcohólica coreana.
José Núñez
Co nome de José Núñez podemos referirnos a:
Lista de edificios máis altos de Tampa
Tampa, é a terceira maior cidade do estado de Florida, e nela atópanse un total de 127 rañaceos, 18 dos cales teñen unha altura de máis de 75 metros. O 100 North Tampa ten 42 plantas e supera os 175 metros de altura, sendo o máis alto da cidade.
Edificios máis altos
miniatura|[[100 North Tampa,o edificio máis alto de Tampa e da costa do Golfo de Florida.]] miniatura|[[One Tampa City Center o terceiro edificio máis alto de Tampa.]]
Esta lista recolle os rañaceos de Tampa que superan os 75 metros de altura. Isto inclúe elementos arquitectónicos tales coma chapiteis, pero non antenas. Un signo de igual (=) seguindo ao posto na clasificación indica que dous ou máis edificios teñen a mesma altura. A columna "Ano" indica o ano no que o edificio foi rematado.
Cronoloxía dos edificios máis altos
miniatura|right|upright|O Floridan Hotel, edificio máis alto da cidade dende [[1926 ata 1966.]]
O Loureiro, Abegondo, Abegondo
O Loureiro é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (9 homes e 12 mulleres).
San Emiliano, León
San Emiliano (en leonés, Santu Mitsanu ou Santu Miḷḷanu) é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 706 habitantes (INE 2011).
Pedanía
Unha pedanía é unha entidade subnacional de carácter territorial que, segundo os países, outorga autonomía de goberno ou control sobre determinados dereitos dos mesmos.
José Luis Rey Pousada
José Luis Rey Pousada, nado na Coruña o 23 de novembro de 1953, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1979–80 xogou en Segunda División no Deportivo da Coruña, participando en 34 partidos e anotando 3 goles, pero non podendo evitar o descenso do club coruñés a Terceira División. Na tempada 1980–81 foi contratado polo Levante UD, club no que permaneceu unha tempada, xogando na campaña 1981–82 no Linares CF.
Lingua ahtna
O ahtna ou ahtena é unha lingua na-dené que se fala nos Estados Unidos.
Falantes
No ano 2004 había menos de 50 falantes nun grupo étnico de 500 persoas. Todos os falantes nativos son maiores de 60 anos.
Distribución xeográfica
Hai 8 comunidades entre na área do Río Copper, entre o río Eyak e a súa foz e o alto Susita e Nenana en Alasca.
Usos sociais
Aínda que todos os falantes nativos son anciáns hai un aumento do interese entre os ahtena pola súa lingua, Lena Charley editou materiais para a súa aprendizaxe. En todas as escolas athna hai clases de lingua Os primeiros estudos sobre a lingua realizounos James Kari que en 1986 publicou o primeiro libro Tatl'ahwt'aenn Nenn' (recolleita de historias tradicionais) e en 1990 o primeiro dicionario ahtna. As autoridades das comunidades athna tentan evitar a desaparición da lingua, a escola Ya Ne Dah Ah aplica un programa de inmersión lingüística en athna dende 1992 en Chickaloon, seguindo este exemplo outra escola abriu en Tazlina. John E. Smelcer é un poeta athna que publicou en 1995 Koht'aene kenaege': Poems in the Ahtna Indian language primeira obra literaria escrita en athna.
Historia
Orixinariamente os athna vivían en comunidades esparexidas na rexión do río Copper, cada grupo era totalmente autónomo. A presenza rusa deixou poucos préstamos en athna, arredor de 50 palabras e non alterou a cultura athna, a primeira expedición americana na área data de 1885, pero ata comezos do século XX non se asentaron os primeiros colonos. Entre 1941 e 1945 construíuse unha autoestrada e os athna convertéronse en totalmente minoritarios no seu propio territorio.
Sydney Park
Sydney Park, nada en Filadelfia, Pensilvania, o 31 de outubro de 1997, é unha actriz é comediante estadounidense. Ten ascendencia afroamericana de parte de nai e coreana de parte de pai. Vive na cidade dos Ánxeles.
Psicofónica de Conxo
Psicofónica de Conxo foi un proxecto musical e creativo xurdido en Compostela e activo entre 1998 e 2005. Fixo montaxes relacionadas coa música escénica, performances, producións multimedia e colaboracións con artistas de Galiza, España e Portugal.
Descrición
Psicofónica de Conxo estivo ligada á compañía de teatro independente Chévere. Xunto con Chévere participaron na creación da Sala Nasa (Nave de Servicios Artísticos) en Compostela, onde fixeron concertos, edición de discos, festivais, fanzines, obradoiros e cursos.
O Loureiro, Leiro, Abegondo
O Loureiro é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres.
Favara, Sicilia
miniatura Favara é unha localidade e comuna do centro sur de Sicilia, en Italia, na provincia de Agrigento, a 8 km ao leste da capital provincial.
Esténdese por unha área duns 81 km² e no 2005 tiña unha poboación de 33.558 habitantes. Ten límites cos concellos de Agrigento, Aragona, Castrofilippo, Comitini, Grotte, Naro e Racalmuto.
Sangonera la Seca
Sangonera la Seca é unha pedanía do concello de Murcia, na Rexión de Murcia. Atópase a 11 km de Murcia e sitúase a unha altitude media de 100 metros sobre o nivel do mar.
Ten unha extensión de 74,208 km², sendo a pedanía máis extensa do concello. Limita coas pedanías de Cañada Hermosa e Barqueros e o concello de Alcantarilla ao norte, coas pedanías de Nonduermas, San Ginés e Sangonera la Verde ao leste, coa pedanía de Carrascoy-La Murta ao sur e cos concellos de Librilla e Alhama de Murcia ao oeste.
Contaba en 2008 cunha poboación de 5.036 habitantes, agrupados en varios núcleos de poboación.
Campiño
O topónimo galego Campiño pode referirse a:
Lingua zyphe
O zyphe é unha lingua sino-tibetana do grupo tibetano-birmano que se fala en Myanmar e a India. En Myanmar son 17000 falantes nas aldeas de Phaikhua, Laitak, Aibur, Khuabung, Hlamphei, Vauangtu, Zobung e Longtlang na área de Thlantlang, no estado Chin e na India son 3000 nas localidades de Siata e Iana no distrito de Saiha en Mizoram. Conta con dous dialectos, o alto e o baixo zyphe e conforma xunto co mara e outras linguas unha ponla do grupo tibetano-birmano coñecida como kuki-chin.
Ácido oxalosuccínico
O ácido oxalosuccínico é un substrato intermediario do ciclo do ácido cítrico, que se orixina durante a reacción catalizada polo encima isocitrato deshidroxenase. Trátase dun ácido tricarboxílico de 6 carbonos cun grupo cetona, polo que é un cetoácido. Os sales e ésteres do ácido oxalosuccínico denomínanse oxalosuccinatos.
O oxalosuccinato é un intermediato inestable de do ciclo do ácido cítrico. É un composto alfa-ceto que se forma durante a descarboxilación oxidativa do isocitrato a alfa-cetoglutarato, catalizada pola isocitrato deshidroxenase. En realidade, o oxalosuccinato nunca abandona o centro activo do encima, e como é inestable, sofre inmediatamente unha descarboxilación para producir o alfa cetoglutarato e CO2.
Isocitrato deshidroxenase
A isocitrato deshidroxenase (IDH) (número EC: 1.1.1.42 e 1.1.1.41) é un encima que cataliza a descarboxilación oxidativa do isocitrato, producindo α-cetoglutarato e CO2, que é unha reacción do ciclo do ácido cítrico ou de Krebs. O proceso opera en dous pasos, nos que se produce a oxidación do isocitrato (cun grupo alcohol secundario) a oxalosuccinato (cun grupo cetona), seguida da descarboxilación do grupo carboxilo beta a cetona, formando alfa-cetoglutarato e CO2. Nos humanos, existen tres isoformas da IDH: IDH1, IDH2 e IDH3. A IDH3 cataliza o terceiro paso do ciclo do ácido cítrico á vez que converte o NAD+ en NADH e encóntrase só na mitocondria. As isoformas IDH1 e IDH2 catalizan a mesma reacción pero fóra do ciclo do ácido cítrico e utilizan o NADP+ como cofactor en lugar do NAD+, e están localizadas no citosol, mitocondrias e peroxisomas.
Isoencimas
Os isoencimas da isocitrato deshidroxenase humana son os seguintes:
Estrutura
miniatura|dereita|300px|Un dos centros activos na IDH porcina dependente de NADP+ (verde). O encima porcino é un homodímero e ten outro centro activo no outro lado da molécula.
A NAD-IDH está composta por 3 subuniddes, está regulada alostericamente, e require a integración dun ión Mg2+ ou Mn2+. O homólogo máis similar do que se coñece a estrutura é a IDH NADP-dependente de Escherichia coli, que ten só dúas subunidades e un 13% de identidade e un 29% de semellanza baseándose nas secuencias de aminoácidos, o que a fai bastante diferente á IDH humana. Todas as NADP-IDHs son homodímeros.
Aínda que a maioría das IDH son homodímeros (formados por dúas subunidades idénticas), nalgunhas especies son monómeros. Comparando as IDH de C. glutamicum e E. coli, que son monómero e dímero, respectivamente, ambos os encimas catalizan eficazmente idénticas reaccións. Porén, a de C. glutamicum ten unha actividade dez veces maior que a de E. coli e sete veces máis afinidade/especificidade polo NADP. C. glutamicum favorece o uso de NADP+ sobre o de NAD+. En termos de estabilidade en resposta á temperatura, ambos os encimas mostraron ter unha similar Tm ou temperatura de fusión entre os 55 °C e os 60 °C. Porén, o monómero de C. glutamicum mostrou unha estabilidade máis consistente a temperaturas maiores. O dímero de E. coli mostrou estabilidade a temperaturas máis altas do normal debido ás interaccións entre as súas dúas subunidades.
Regulación
A reacción do ciclo do ácido cítrico na que intervén a IDH, debido ao seu grande cambio de enerxía libre negativo, é unha das reaccións irreversibles do ciclo do ácido cítrico, e, por tanto, debe estar coidadosamente regulada para evitar un gasto innecesario de isocitrato (coa conseguinte acumulación de alfa-cetoglutarato). O ADP é estimulador da reacción. A IDH de E. coli está regulada por fosforilación e desfosforilación do encima realizado por un encima bifuncional quinase/fosfatase.
Mecanismos catalíticos
A isocitrato deshidroxenase cataliza as seguintes reaccións:
miniatura|dereita|300px|Mecanismos catalíticos da degradación do isocitrato a oxalosuccinato, e despois ao produto final alfa-cetuglutarato. O intermediato oxalosuccinato é hipotético; nunca foi observado na versión descarboxilante deste encima.
Pasos
No ciclo do ácido cítrico, o isocitrato, producido a partir da isomerización do citrato, sofre unha oxidación e unha descarboxilación. No centro activo da IDH, o isocitrato está rodeado de residuos dos aminoácidos arxinina, tirosina, asparaxina, serina, treonina, e ácido aspártico. A imaxe mostra a reacción global catalizada pola IDH. Os reactivos necesarios para que funcione o mecanismo deste encima son isocitrato, NAD+/NADP+, e Mn2+ ou Mg2+. Os produtos da reacción son alfa-cetoglutarato, dióxido de carbono, e NADH + H+/NADPH + H+. Utilízanse moléculas de auga para axudar a desprotonar o oxíxeno (O3) do isocitrato.
O Paso 1 é a oxidación do carbono alfa (C#2). O primeiro que ocorre é a oxidación do isocitrato. Nese proceso, o grupo alcohol do carbono alfa (C#2) é desprotonado e os electróns flúen ao carbono alfa formando un grupo cetona e retirando un hidruro do C#2 utilizando o NAD+/NADP+ como cofactor que acepta electróns. A oxidación do carbono alfa convérteo nun lugar a onde, no seguinte paso, chegarán electróns desde o grupo carboxilo e empuxarán os electróns de volta cara ao oxíxeno (creando o dobre enlace no oxíxeno) ou captarán un protón procedente dunha lisina próxima.
O paso 2 é a descarboxilación do oxalosuccinato. Neste paso, o oxíxeno do grupo carboxilo é desprotonado por unha tirosina próxima e os electróns flúen ao carbono 2. Despréndese unha molécula de dióxido de carbono do carbono beta do isocitrato e os electróns flúen ao oxíxeno da cetona desde o carbono alfa, creando unha carga negativa no oxíxeno do carbono alfa e formando un dobre enlace alfa-beta entre os carbonos 2 e 3. O par solitario de electróns no oxíxeno do carbono alfa capta un protón dunha lisina adxacente.
Centro activo
miniatura|300px|Complexo da IDH porcina. Unha Arg estabiliza o isocitrato no [[centro activo. Os residuos Arg110, Arg133, e Arg101 son os tres aminoácidos estabilizadores principais. Axudan a soster o isocitrato no centro activo e na correcta orientación. ]]
A estrutura da IDH en Escherichia coli foi a primeira deste encima que se construíu e comprendeu. Desde entón, a maioría dos investigadores utilizaron o encima de Escherichia coli para facer comparacións con outras IDH, que se viu que a maioría eran similares en estrutura e función. Esta semellanza na estrutura e función indica que son estruturas conservadas e tamén o son as secuencias de aminoácidos. Os centros activos na maioría das IDH procarióticas están conservados tamén. As IDH eucarióticas non se coñecen tan ben. Cada un dos dímeros da IDH ten dous centros activos. En cada centro activo únese unha molécula de NAD+/NADP+ e un ión metálico (Mg2+,Mn2+). En xeral, cada centro activo ten unha secuencia conservada de aminoácidos para cada sitio de unión específico. En Desulfotalea psychrophila (DpIDH) e porcinos (PcIDH) hai tres substratos unidos no centro activo.
As características principais de unión ao centro activo son:
Importancia clínica
miniatura|Expresión da IDH1 mutada nun caso de glioblastoma. Utilizáronse técnicas inmunoquímicas cun [[anticorpo monoclonal de rato dirixido contra a IDH1 coa mutación R132H. ]] Atopáronse mutacións específicas no xene IDH1 da isocitrato deshidroxenase en varios tumores cerebrais como astrocitomas, oligodendrogliomas e glioblastoma multiforme, e atopáronse mutacións en case todos os casos de glioblastomas secundarios, os cales se desenvolven a partir de gliomas de grao inferior, pero raramente en glioblastoma multiforme primario de grao alto. Os pacientes cuxos tumores tiñan unha mutación IDH1 presentaban unha supervivencia máis prolongada. Non se sabe como as mutacións IDH1 contribúen ao desenvolvemento do glioblastoma multiforme. Ademais, atopáronse mutacións de IDH2 e IDH1 en ata o 20% dos casos de leucemia mieloide aguda (AML) citoxeneticamente normal. Estas mutacións sábese que producen (D)-2-hidroxiglutarato a partir de alfa-cetoglutarato. Mutacións de mosaico somático deste xene están asociadas á enfermidade de Ollier e á síndrome de Maffucci.
Galería de imaxes de Rosalía de Castro
Rosalía de Castro é a máis salientable figura do Rexurdimento.
Merdil, Abegondo, Abegondo
Merdil é un lugar da parroquia de Abegondo no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 10 habitantes (8 homes e 2 mulleres).
Eva Almazán
Eva Almazán García, nada en Pontevedra en 1976, é unha tradutora galega.
Traxectoria
Licenciouse en 1998 en Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo. En 2000, na mesma universidade, completou os cursos de doutoramento, e en 2002 obtivo unha bolsa de estudos promovida pola Fundación Barrié e o British Council. Fixo un máster sobre Pragmática e Tradución na Universidade de Salford. En 2002, cofundou a empresa Rosetta Tradución. Dende 2007 dedícase en exclusiva á tradución editorial e literaria. Traduciu para diversas editoriais galegas, como por exemplo a editorial Galaxia ou Rinoceronte, e de fóra, como Vicens Vives; e destacan as súas versións en lingua galega dalgunhas obras de autores tales de fala inglesa, como Paul Auster, Jim Thompson, Martin Amis, Doris Lessing ou Edgar Allan Poe.
É membro da Asociación de Tradutores Galegos.
Distincións
Recibiu o Premio de Tradución da Universidade de Vigo (2004), o Certificado de Honra IBBY (2006), o Premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega (2007), o Premio Lois Tobío da Asociación Galega de Editores (2009), o Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro traducido en 2013, por Ulises de James Joyce (obra cotraducida con máis autores), libro polo que tamén recibiu o Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores ao mellor libro traducido en 2013, o Premio Irmandade do Libro da Federación de Librarías de Galicia ao mellor libro do 2013, o Premio da AELG á mellor tradución do 2013 e o Premio Nacional de Tradución de España en 2014.
Obras traducidas
Traduciu dende o inglés, o italiano e o alemán unha gran cantidade de obras ó galego :
Biduído de Abaixo, Biduído, Ames
Biduído de Abaixo é un lugar da parroquia de Biduído no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 141 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 69 eran homes e 72 mulleres.
Eredivisie 2011-2012
A tempada 2011–12 da Eredivisie foi a 56ª edición da máxima competición ligueira de fútbol dos Países Baixos. O torneo comezou o 5 de agosto de 2011 e finalizou o 6 de maio de 2012. O defensor do título era o AFC Ajax, que resultou novamente campión, logrando o seu 31º título.
Equipos
Os 18 equipos participantes nesta edición da liga neerlandesa de fútbol son os seguintes:
Ballstretching
miniatura|dereita|200px|Ballstretching por medio dun colar de coiro. miniatura|dereita|200px|Ballstretching por medio dun anel metálico.
O ballstretching (en inglés, estiramento do escroto), é unha práctica consistente en lograr a dilatación do escroto para conseguir a súa elongación.
Características
O ballstretching adoita ter como obxectivo conseguir que a bolsa escrotal pendure máis abaixo do que é habitual. Este alongamento pode ser temporal ou definitivo, pero o máis habitual é que o escroto conserve parcialmente a súa capacidade de regresar practicamente ó seu tamaño inicial. Porén, a insistencia na aplicación de métodos de alongamento do escroto pode conseguir que non recupere a súa dimensión orixinal.
O ballstretching conséguese por medio da utilización de aparellos encamiñados a forzar o descenso dos testículos. Poden constar de diferentes pezas metálicas anulares que cinguen os testículos e actúan por gravidade, pola acción do seu peso. O mesmo efecto produce a aplicación de colares de coiro que, apreixando o escroto, forzan o descenso dos testículos e a dilatación da pel.
Tamén se empregan bombas de baleiro e inxeccións salinas nos testículos para conseguir que estes aumenten de tamaño.
Riscos para a saúde
A práctica do ballstretching entraña riscos para a saúde, por exemplo danos nos testículos, e pode afectar á produción de espermatozoides. É posible que se vexan afectados os vasos sanguíneos da área, así como diferentes condutos e tecidos do aparello reprodutor. Especialmente perigosa é a obstaculización da circulación sanguínea na zona testicular.
Máis frecuente é que se produza irritación a nivel cutáneo, causada polo contacto dos materiais cos que están feitos os aparellos empregados. Tamén pode producir reaccións alérxicas a falta de hixiene provocada pola dificultade de lavar as zonas en contacto con estes aparellos.
Life (revista)
Life foi unha revista estadounidense publicada semanalmente entre 1883 e 1972, como "especial" intermitente ata 1972 e mensualmente entre 1978 e 2000. Durante a súa idade dourada entre 1936 e 1972, Life foi unha revista de interexes xerais de amplo espectro coñecida pola calidade das súas fotografías.