cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Daphnia magna
Nutrición
A principal estratexia de D. magna é a filtración de partículas en suspensión. Un aparato filtrados especial, formado polos apéndices torácicos, xera unha corrente de auga dentro da abertura torácica do exoesqueleto ou casca, o cal permite a recolección e a inxestión de algas unicelulares, bacterias e detritos. D. magna pode alimentarse tamén de perífiton e detritos, unha capacidade que pode ofrecerlle unha vantaxe competitiva sobre outras especies peláxicas estritamente filtradoras nalgúns ambientes onde as fontes de alimento en suspensión poderían estar limitadas temporalmente.
Reprodución
miniatura|Femia levando un ephippium miniatura|Partenoxénese cíclica
Como a maioría das demais especies do xénero Daphnia, D. magna reprodúcese por partenoxénese cíclica. Esta forma de reprodución caracterízase pola produción alternante de descendencia asexual (reprodución clonal) e en certas épocas reprodución sexual por medio de ovos haploides que deben ser fecundados.
Os ovos asexuais (ata unhas poucas ducias por posta) son diploides e xeralmente desenvólvense orixinando femias ou, en resposta a estímulos ambientais adversos, machos.
Os ovos asexuais fan eclosión nunha bolsa incubadora da femia 1 día despois de seren postos e os fillos son liberados 3 días despois. Os inmaturos pasan por de catro a seis mudas antes de chegaren á madureza nun período de 5 a 10 días. Unha femia dulta produce unha posta de ata 100 ovos cada 3 ou 4 días ata que morre. Poden vivir uns 3 meses no laboratorio a 20 °C.
miniatura|esquerda|Femias mortas con ephippia nunha lagoa seca.
En resposta a condicións ambientais desfavorables (que poderían causar a conxelación ou o desecamento da lagoa), a mesma femia pode producir ovos de repouso haploides (xeralmente dous á vez), que unha vez fertilizados polos machos, están envoltos nunha cuberta protectora chamada ephippium. Estes ovos de repouso entran nunha fase de diapausa e poden resistir as condicións ambientais adversas durante un longo período de tempo. A eclosión comeza en resposta a estímulos específicos como un incremento do fotoperíodo e as temperaturas. As crías dos ovos de repouso desenvólvense exclusivamente dando femias.
Algúns clons de D. magna que non producen machos reprodúcense por partenoxénese automática, na cal se fusionan dúas células haploides producidas por meiose para producir un cigoto femia sen fecundación. Isto tende a facer que as fillas resultantes sexan homocigotas, o cal pode ser prexudicial.
Comportamento
miniatura|Comportamento natatorio característico.
As especies de Daphnia teñen un comportamento natatorio típico a saltos que se parece ao movemento das pulgas, de aí podería proceder o seu nome de pulgas de auga. O movemento das grandes segundas antenas xera un movemento cara adiante de todo o animal seguido do seu afundimento (saltiño e afundimento). Aínda que é menos común noutras especies lacustres, nesta especie observáronse padróns de migración vertical e horizontal. A migración vertical diaria consiste no movemento diario de animais desde as capas da auga superiores, onde pasan a noite, ás capas profundas escuras, onde pasan o día. Este comportamento reduce a exposición das D. magna a predadores diúrnos visuais (como moitos peixes) ao encontraren refuxio na escuridade preto do fondo e despois alimentárense sen ser molestados durante a noite nas capas da auga superiores ricas en alimento. O fundamento deste comportamento é fototáctico (movementos de todos os organismos cara a ou lonxe da fonte de luz). En D. magna o comportamento fototáctico ten un compoñente innato (xenético) e un compoñente inducible (por exemplo pola presenza de cairomonas de peixes). Na migración horizontal diaria D. magna encontra refuxio en leitos de plantas mergulladas preto da costa durante as horas diúrnas e migra a augas abertas durante a noite. Tamén se documentaron casos de padróns de migración invertida cando o risco de predación visual durante o día é maior no fondo ou nas zonas litorias (por exemplo en presenza de peixes que cazan nos leitos de plantas mergulladas). D. magna, igual que a especie de menor tamaño D. pulex, pode cambiar a un comportamento de alimentación, cando o alimento en suspensión é escaso. Esta estatexia de alimentación consiste en remexer as partículas dos sedimentos do fondo co uso das segundas antenas e a subseguinte filtración das partículas postas en suspensión.
Parasitismo
D. magna converteuse nun sistema modelo para estudar a evolución e ecoloxía da interacción hóspede-parasito. Os animais recollidos de hábitats naturais están frecuentemente infectados. Identificáronse e estudátonse moitos parasitos que infectan D. magna (Táboa 1), D. magna mostra características comportamentais inducidas polo parasito que poden diferir entre xenotipos.
Microbiota
Un exemplar de D. magna pode ser considerado como un ecosistema complexo, colonizado por toda unha comunidade de microorganismos comensais, simbióticos e patóxenos chamados microbiota. A estreita proximidade da microbiota aos seus hóspedes permite unha estreita interacción, que pode influenciar o desenvolvemento, a resistencia a enfermidades e a nutrición. A ausencia de microbiota en D. magna causa un crecemento máis lento, unha diminución da fecundidade e unha maior mortalidade comparada con D. magna con microbiota. A microbiota intestinal cambia ao morrer e a súa complexidade é reducida e estabilizada en caso de inanición.
Organismo modelo
D. magna presenta numerosas vantaxes para ser uilizado como organismo modelo experimental. A súa transparencia permite as observacións das súas estruturas anatómicas internas ao microscopio, mentres que a súa reprodución por partenoxénese cíclica permite xerar clons (reprodución asexual) ou realizar un cruzamento entre cepas (reprodución sexual). No campo da investigación, D. magna é considerada fácil de manter no laboratorio. Algunhas das súas vantaxes para os experimentos son un rápido tempo de xeración, un limitado uso de almacenamento, unha alimentación doada e barata e un mantemento simple.
D. magna utilízase en diferentes campos da investigación, como na ecotoxicoloxía, xenética de poboacións, a evolución do sexo, plasticidade fenotípica, ecofisioloxía (incluíndo a bioloxía do cambio global) e as interaccións hóspede-parasito.
Historicamente, D. magna permitiu aos investigadores poñer a proba algunhas teorías interesantes e realizar estudos pioneiros: Outros experimentos recentes usaron os ovos de repouso de Daphnia presentes nos sedimentos das lagoas para reconstruír a historia evolutiva desa poboación en relación cun dos seus parasitos (P. ramosa), un fermoso exemplo de bioloxía da resurrección.
En ecotoxicoloxía D. magna está especificada para o seu uso nas Directrices da OCDE para o Testado de Substancias Químicas, Tests No. 202 "Daphnia sp., Test de Inmobilización Aguda", e Test No. 211 "Test de Reprodución de Daphnia magna". O Test No. 202 é un estudo de toxicidade aguda en 48 horas, no que se expoñen xoves Daphnia a concentracións variables da substancia que se vai testar e o EC50 determinado. Outras especies de Daphnia distintas de D. magna poden por veces utilizarse, pero os laboratorios usan principalmente D. magna como estándar. O Test No. 211 é un test de toxicidade crónica de 21 días, ao final do cal, avalíase o número total de descendencia viva producida por proxenitor animal vivo ao final do test, para determinar a concentración que causa o efecto observado menor da substancia test.
Escolas de teoloxía islámica
As escolas de teoloxía islámica son varias escolas islámicas e ramas en escolas diferentes de pensamento con respecto a ʿaqīdah (credo). Segundo Muhammad Abu Zahra, as escolas Qadariyah, Jahmiyya, Murji'ah, Muʿtazila, Batiniyya, Ashʿarī, Māturīdī, e Aṯharī son as máis antigas de teoloxía islámica.
O principal cisma entre sunitas, xiítas e kharijitas as foi inicialmente máis político que teolóxico, pero co paso do tempo as diferenzas teolóxicas desenvolvéronse ao longo da historia do islam.
Escolas de divindade no islam
Segundo a Encyclopaedia of the Qurʾān (2006), "O Corán mostra unha ampla gama de temas teolóxicos relacionados co pensamento relixioso da antigüidade tardía e a través do seu profeta Mahoma presenta unha visión coherente do creador, do cosmos e do home. As cuestións principais. de disputas teolóxicas musulmás demostran estar ocultas baixo a redacción da mensaxe coránica, que está intimamente ligada á biografía de Mahoma". Non obstante, os historiadores modernos e os estudosos dos estudos islámicos recoñecen que algúns casos de pensamento teolóxico xa se desenvolveron entre os pagáns politeístas da Arabia preislámica, como a crenza no fatalismo (ḳadar), que se repite na teoloxía islámica sobre os debates metafísicos sobre os atributos de Deus no islam, a predestinación e o libre albedrío humano.
O cisma orixinal entre kharijitas, sunnitas e xiítas entre os musulmáns foi disputado pola sucesión política e relixiosa á dirección da comunidade musulmá (Ummah) despois da morte do profeta islámico Mahoma. Desde a súa posición esencialmente política, os kharijitas desenvolveron doutrinas extremas que os diferenciaban dos musulmáns sunitas e xiítas. Os xiítas cren que ʿAlī ibn Abī Ṭālib é o verdadeiro sucesor de Mahoma, mentres que os sunnitas consideran que Abu Bakr ocupa esa posición. Os kharijitas separáronse tanto dos xiítas como dos sunnitas durante a Primeira Fitna (a primeira guerra civil islámica); foron particularmente coñecidos por adoptar un enfoque radical do takfīr (excomuñón), polo que declararon aos musulmáns sunitas e xiítas. ser infieis (kuffār) ou falsos musulmáns (munāfiḳūn) e, polo tanto, consideráronos dignos de morte pola súa apostasía percibida (ridda).
Unha das primeiras escolas sistemáticas de teoloxía islámica que se desenvolveron foi a Muʿtazila a mediados do século VIII d.C. Os muʿtazilites enfatizaron o uso da razón e do pensamento racional, afirmando que as ordes de Deus son accesibles a través do pensamento racional e da investigación, e afirmaron que o Corán foi creado (makhlūq) en lugar de ser coeterno con Deus, o que se convertería nun dos máis cuestións polémicas na historia da teoloxía islámica. No século X d.C., a escola Ashʿarī desenvolveuse como resposta á Muʿtazila. Os Ashʿarites aínda ensinaban o uso da razón para comprender o Corán, pero negaban a posibilidade de deducir verdades morais mediante o razoamento. A esta posición opúxose a escola Māturīdī, que ensinaba que certas verdades morais poden atoparse só co uso da razón, sen a axuda da revelación.
ʿIlm al-Kalām
ʿIlm al-Kalām (en árabe: علم الكلام, literalmente "ciencia do discurso"), xeralmente escorzado a kalām e ás veces chamado "teoloxía escolástica islámica" ou "teoloxía especulativa", é unha empresa racional que nace da necesidade de establecer e defender os principios da fe islámica contra os dubidosos e os detractores. ʿIlm al-Kalām incorpora o razoamento e a lóxica aristotélicas á teoloxía islámica. Un erudito musulmán do kalām chámase mutakallim (plural: mutakallimūn) a diferenza dos filósofos, xuristas e científicos. Hai moitas interpretacións posibles sobre por que esta disciplina foi chamada orixinalmente kalām; Unha delas é que a controversia máis ampla nesta disciplina foi sobre se a Palabra de Deus, como se revela no Corán, pode considerarse parte da esencia de Deus e, polo tanto, non foi creada, ou se se converteu en palabras no sentido normal do discurso, e por iso é creado.
Mutazilismo
O primeiro grupo en levar a cabo esta empresa foi a escola Muʿtazila, que afirmou que toda a verdade só se podía coñecer a través da razón. A teoloxía muʿtazilita orixinouse no século VIII d.C. en Basora, cando Wasil Ibn 'Ata' saíu dunha lección de Hasan al-Basri tras unha disputa teolóxica.
Os muʿtazilitas afirmaron que todo na revelación podía atoparse só por medios racionais. Os muʿtazilitas foron moi influenciados pola filosofía grega que atoparon e comezaron a adoptar as ideas de Plotino, cuxa teoloxía neoplatónica provocou unha enorme reacción contra eles. Muʿtazila xa non é considerada unha escola ortodoxa de teoloxía polos musulmáns sunitas.
Bishriyya
Bishriyya seguiu as ensinanzas de Bishr ibn al-Mu'tamir que eran distintas de Wasil ibn Ata.
Bâ' Hashim'iyyah
Bâh' Sham'iyyah foi unha escola de pensamento muʿtazilita, rivalizando coa escola de Qadi Abd al-Jabbar, baseada principalmente no ensino anterior de Abu Hashim al-Jubba'i, o fillo de Abu 'Ali Muhammad al-Jubba 'i.
Escolas sunitas de teoloxía
"A maioría dos sunitas adoptaron" a escola de teoloxía Ash‘ariyya, pero a escola similar Mātūrīd'iyyah tamén ten seguidores sunitas. Os musulmáns sunitas son a denominación máis grande do islam e son coñecidos como Ahl as-Sunnah wa'l-Jamā'h ou simplemente como Ahl as-Sunnah. A palabra sunnita provén da palabra sunnah, que significa as ensinanzas e accións ou exemplos do profeta islámico Mahoma. Polo tanto, o termo "sunita" refírese a aqueles que seguen ou manteñen a sunnah do profeta Mahoma.
Os sunnitas cren que Mahoma non nomeou un sucesor para dirixir a ummah (comunidade) musulmá antes da súa morte, e despois dun período inicial de confusión, un grupo dos seus compañeiros máis destacados reuniuse e elixiu a Abu Bakr, amigo íntimo de Mahoma e pai. sogro, como primeiro califa do islam. Os musulmáns sunitas consideran aos catro primeiros califas (Abu Bakr, `Umar ibn al-Khattāb, Uthman Ibn Affan e Ali ibn Abu Talib) como "al-Khulafā'ur-Rāshidūn" ou "Os califas ben guiados". Despois dos Rashidun, a posición converteuse nun dereito hereditario e o papel do califa limitouse a ser un símbolo político de forza e unidade musulmás.
Atarismo
O atarismo (en árabe: أثري; textualismo) é un movemento de eruditos islámicos que rexeitan a teoloxía islámica racionalista (kalam) a favor do textualismo estrito na interpretación do Corán. O nome deriva da palabra árabe athar, que significa literalmente "remanente" e tamén se refire a unha "narrativa". Os seus discípulos chámanse Athariyya ou Atharis.
Para os seguidores do movemento Athari, o significado "claro" do Corán, e especialmente as tradicións proféticas, ten a única autoridade en materia de crenzas e para participar nunha disputa racional (kalam), aínda que se chegue á verdade. está absolutamente prohibido. Os atharis participan nunha lectura amodal do Corán, en oposición a un que se dedica ao ta'wil (interpretación metafórica). Non intentan conceptualizar os significados do Corán de forma racional, e cren que o significado "real" debe ser entregado só a Deus (tafwid). En esencia, o significado foi aceptado sen preguntar "como" ou "Bi-la kaifa".
Por outra banda, o famoso erudito hanbali Ibn al-Jawzi afirma, en Kitab Akhbar as-Sifat, que Ahmad ibn Hanbal se oporía ás interpretacións antropomórficas dos textos coránicos como as de al-Qadi Abu Ya'la, Ibn Hamid. , e Ibn az-Zaghuni. Baseándose nas críticas de Abu'l-Faraj ibn al-Jawzi a Athari-Hanbalis, Muhammad Abu Zahra, profesor de dereito islámico da Universidade do Cairo deduciu que a aqidah salafista está situada nalgún lugar entre o ta'tili e a antropopatía (o Ẓāhirīismo absoluto ao entender o tashbih). no Corán) no islam. O Ẓāhirīismo absoluto e o rexeitamento total do ta'wil están entre as características fundamentais desta "nova" escola de teoloxía islámica.
Ashʿarīyyah
A escola de teoloxía Muʿazila foi desafiada por Abu al-Hasan al-Ashʿarī, quen desertou dela e formou a escola rival Ashʿarī. A escola Ashʿarī adoptou a posición oposta da Muʿtazila e insistiu en que a verdade non se pode coñecer só a través da razón. A escola Ashʿarī afirmou ademais que a verdade só se pode coñecer a través da revelación, e que sen a revelación a mente humana sen axuda non sería capaz de saber se algo é bo ou malo. Chamouse "un intento de crear unha posición intermedia" entre o racionalismo dos muʿtazilites e o escrituralismo dos tradicionalistas. Nun intento de explicar como Deus ten poder e control sobre todo, pero os humanos son responsables dos seus pecados, al-Ashʿarī desenvolveu a doutrina de kasb (adquisición), pola cal se crean todos os actos humanos, incluso levantar un dedo. por Deus, pero o ser humano que realiza o acto é responsable do mesmo, porque "adquiriron" o acto.
Hoxe, a escola Ashʿarī é considerada unha das escolas ortodoxas de teoloxía sunita e "a maioría dos sunitas adoptárono". A escola Ash'ari é a base da escola de xurisprudencia Shafi'i, que lle proporcionou a maioría dos seus discípulos máis famosos. Os máis famosos deles son Abul-Hassan al-Bahili, Abu Bakr al-Baqillani, al-Juwayni, al-Razi e al-Ghazali. Así, a escola Ashʿarī converteuse, xunto coa Maturidi, nas principais escolas que reflicten as crenzas da Sunnah.
Mātūrīd’iyyah
A escola Maturidi foi fundada por Abu Mansur al-Maturidi, e é a escola teolóxica máis popular entre os musulmáns, especialmente nas áreas antigamente controladas polos otománs e os mogoles. Hoxe, a escola Maturidi é a posición favorecida polos Ahl ar-Ra'y ("xente da razón"), que inclúe só a escola Hanafi de fiqh que compoñen a maioría dos musulmáns sunitas.
A escola Maturidi ocupa a posición intermedia entre as escolas Ash'ari e Mu'tazili nas cuestións de coñecer a verdade e o libre albedrío. Os Maturidis din que a mente humana sen axuda é capaz de descubrir que algúns dos pecados máis importantes, como o alcol ou o asasinato, son malvados sen a axuda da revelación, pero aínda sosteñen que a revelación é a fonte de coñecemento final. Ademais, os Maturidi cren que Deus creou e pode controlar toda a súa creación, pero que permite que os humanos tomen decisións e opcións individuais por si mesmos.
Considérase que a ética ten existencia obxectiva. Así, os humanos somos capaces de recoñecer o ben e o mal sen revelación, pero só a razón. Porén, os profetas e a revelación son necesarios para explicar asuntos máis aló da razón humana. En materia dos seis artigos de fe, o maturidismo sostén notablemente a idea de que o paraíso e o inferno coexisten co mundo actual, e non se adhire á doutrina da impecabilidade dos anxos.
Xahmiyyah
Jahmis eran os seguidores do teólogo islámico Jahm bin Safwan que se asociaba con Al-Harith ibn Surayj. Foi un expoñente do determinismo extremo segundo o cal un home só actúa metafóricamente do mesmo xeito que o sol actúa ou fai algo cando se pon. Esta é a posición adoptada pola escola Ash'ari, que sostén que a omnipotencia de Deus é absoluta e perfecta sobre toda a creación.
Qadariyyah
Qadariyyah é un termo orixinalmente despectivo que designa aos primeiros teólogos islámicos que afirmaron que os seres humanos son ontoloxicamente libres e teñen un libre albedrío perfecto, cuxo exercicio xustifica o castigo divino e absolve a Deus da responsabilidade do mal no mundo. As súas doutrinas foron adoptadas polos mu'tazilis e rexeitadas polos ash'aris. A tensión entre o libre albedrío e a omnipotencia de Deus foi posteriormente reconciliada pola escola de teoloxía Maturidi, que afirmou que Deus concede aos seres humanos a súa axencia, pero pode eliminala ou alterala en calquera momento.
Ahmadía
As crenzas dos ahmadis están máis aliñadas coa tradición sunnita, como Os cinco piares do islam e os seis artigos da fe islámica. Do mesmo xeito, os ahmadis aceptan o Corán como o seu texto sagrado, enfróntanse á Kaaba durante a oración, aceptan a autoridade dos hadices (refranes e historias sobre Mahoma) e practican a Sunnah (tradicións) de Mahoma. Non obstante, moitos musulmáns consideran aos ahmadis herexes.
As ensinanzas de Ahmadi afirman que os fundadores de todas as principais relixións mundiais tiñan orixes divinas. Deus estaba traballando para o establecemento do islam como a relixión final, porque era a máis completa e incluía todas as ensinanzas anteriores doutras relixións (pero cren que todas as outras relixións se desviaron na súa forma actual). A conclusión e a consumación do desenvolvemento da relixión produciuse coa chegada de Mahoma; e que a perfección da "manifestación" da profecía de Mahoma e da transmisión da súa mensaxe estaba destinada a producirse coa chegada do Mahdi.
A comunidade musulmá Ahmadiyya considera a Mirza Ghulam Ahmad, quen afirmaba ser o Mesías prometido ("Segunda Venda de Cristo"), o Mahdi esperado polos musulmáns e un profeta "subordinado" a Mahoma cuxo traballo era restaurar a xaria dada a Mahoma guiando ou reunindo a Ummah desencantada de volta ao islam e frustrar os ataques contra o islam dos seus opoñentes, como o "Prometido" de todas as relixións cumprindo as profecías escatolóxicas que se atopan nas escrituras das relixións abrahámicas, así como no zoroastrismo, as relixións indias, as tradicións nativas americanas e outros. Os musulmáns ahmadís cren que Ahmad recibiu o encargo divino como un verdadeiro reflexo da profecía de Mahoma para establecer a unidade de Deus e lembrarlle á humanidade os seus deberes cara a Deus ea creación de Deus.
Solieria chordalis
Solieria chordalis é unha especie de alga do xénero Solieria. Foi descrita por J.Agardh en 1842.
Televisión en cor
250px|miniaturadeimaxe|thumb|right|Barras de cor SMPTE, utilizadas na [[mira de axuste.]] A televisión en cor é unha tecnoloxía de transmisión de imaxes que inclúe información da cor do cadro, polo que a imaxe de vídeo pode ser amosada en cor nos aparellos televisivos. É unha mellora na tecnoloxía televisiva máis temperá, monócroma ou televisión en branco e negro, onde a imaxe era amosada en escala de grises (greyscale).
As estacións e redes de transmisión televisiva de gran parte do mundo actualizáronse do branco e negro á transmisión en cor entre os anos 1960 e 1980. A invención dos estándares de televisión en cor son unha parte importante da historia da televisión.
Funcionamento
Nos Estados Unidos, despois dun considerábel traballo de investigación, o Comité Nacional de Sistema de Televisión (NTSC) aprobou un sistema electrónico desenvolvido pola Radio Corporation of America (RCA), que codifica a información da cor por separado da información de brillo, e reduce en gran medida a resolución da cor co fin de aforrar ancho de banda. O brillo da imaxe seguía sendo compatíbel cos aparellos televisivos existentes en branco e negro ao reducir lixeiramente a resolución, namentres que os televisores en cor poderían decodificar a información adicional no sinal e producir unha resolución limitada de cor da pantalla. A resolución máis alta en branco e negro e a máis baixa das imaxes en cor combínanse no ollo para producir unha imaxe en cor de aparente alta resolución. O estándar NTSC representou un gran logro técnico.
Historia
As primeiras transmisións de imaxes foron desenvolvidas na década de 1880. O 26 de xaneiro de 1926 John Logie Baird fixo a primeira demostración mundial de verdadeira televisión perante 50 científicos nunha habitación dun ático no centro de Londres. En 1927, a súa televisión demostrouse en máis de 438 millas de liña telefónica entre Londres e Glasgow e formou a Baird Television Development Company (BTDC). En 1928, a BTDC logrou a primeira transmisión de televisión transatlántica entre Londres e Nova York e a primeira transmisión a un barco no Atlántico medio. Tamén deu a primeira demostración de cor e televisión estereoscópica. En 1929, a oficina de correos alemá deulle as facilidades para desenvolver un servizo de televisión experimental baseado no seu sistema mecánico, o único operábel nese momento.
Porén, o sistema mecánico de Baird estaba a volverse obsoleto rapidamente a medida que se desenvolvían sistemas electrónicos, principalmente por Marconi-EMI en Gran Bretaña e América. Malia que investira no sistema mecánico para lograr resultados temperáns, Baird tamén estivera explorando sistemas electrónicos dende unha etapa temperá. Con todo, un comité de investigación da BBC en 1935 provocou unha proba paralela entre o sistema de televisión completamente electrónico de Marconi-EMI, que traballou en 405 liñas.
O 16 de agosto de 1944, Baird fixo a primeira demostración dunha pantalla en cor totalmente electrónica de 600 liñas e tripla exploración entrelazada.
Lithothamnion corallioides
Lithothamnion corallioides é unha especie de algas vermellas pluricelulares do xénero Lithothamnion, da subfamilia Melobesioideae. Son algas mariñas encontradas en Europa, África, Corea e en moitas illas do Atlántico.
Vamos Juan
Sinopse
Juan Carrasco (Javier Cámara) e Macarena Lombardo (María Pujalte) volveron a Logroño, onde traballan como profesor de secundaria de bioloxía e editora nun xornal local respectivamente. Mentres, o asesor persoal de Juan, Víctor (Adam Jezierski), conservou o seu traballo e continúa ao servizo do gabinete do goberno. Guiado pola xenreira, Juan quere volver á política e para iso recruta a Macarena e á súa filla Eva (Esty Quesada) para crear o seu propio partido político e presentarse ás eleccións xerais de España.
Nagwonui bam
Nagwonui bam (en 낙원의 밤) é un filme surcoreano de 2020 escrito e dirixido por Park Hoon-jung. Está protagonizado por Uhm Tae-goo, Jeon Yeo-been e Cha Seung-won. Estreouse internacionalmente o 3 de setembro de 2020 na 77ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e estreouse o 9 de abril de 2021 en Netflix.
Concello de Pontevedra
miniatura|[[Casa Consistorial de Pontevedra de 1880.]]
miniatura|[[Mansión do Marqués de Riestra, sede dos servizos administrativos do Concello.]] O Concello de Pontevedra é o máximo órgano de administración e goberno do municipio de Pontevedra. O actual alcalde de Pontevedra é Miguel Anxo Fernández Lores, no cargo desde o 4 de xullo de 1999.
Descrición
O Concello está composto por tres órganos: o Alcalde, que dirixe o Concello; o poder executivo, a Xunta de Goberno, composta polo Alcalde e os concelleiros designados por el; e o Pleno, unha asemblea elixida democraticamente que representa ao pobo de Pontevedra. O Alcalde é elixido polos membros do Pleno de entre os seus membros o día en que se constitúe a nova corporación municipal tras as eleccións locais.
Eleccións locais
<div style="overflow:auto; overflow-y:hidden; overflow-x:auto; white-space: nowrap; width:auto; padding: 0;">
Colectivo Hetaira
miniatura|Logo do Colectivo Hetaira empregado nos seus derradeiros anos de existencia.
O Colectivo Hetaira foi un colectivo español sen fins de lucro en defensa dos dereitos laborais das prostitutas, con se na cidade de Madrid, e cofundado, entre outras persoas, por Cristina Garaizabal e Mamen Briz o 12 de marzo de 1995​. Segundo o propio Colectivo, a súa creación xordeu pola necesidade de se organizar para combater o estigma social que recae sobre as prostitutas e reivindicar os seus dereitos, por exemplo, a traballar tranquilas, a se organizar, a se sindicar, a cotizar; o apoio na denuncia de agresións, de chantaxes; a defensa colectiva ante os abusos de poder e, en xeral, favorecer a súa autoorganización na defensa dos seus intereses como traballadoras. ​ Desapareceu o 10 de decembro de 2019, tras 24 anos de activismo.
Obxectivos e funcións do grupo
Os obxectivos autodeclarados do grupo, ao longo da súa existencia, foron os seguintes​ :
Circuíto urbano de Jeddah
O Circuíto urbano de Jeddah (حلبة شارع جدة) deseñado por Hermann Tilke, é un circuíto urbano de 6´175 km. construído na cidade portuaria do Mar Vermello de Jeddah, en Arabia Saudita. O circuíto celebrou o Gran Premio de Arabia Saudita inaugural o 5 de decembro de 2021 como a penúltima carreira do calendario da tempada de Fórmula Un de.
Historia
Nomeada como a "pista urbana máis rápida" do calendario de Fórmula 1, con coches de Fórmula 1 simulados lograron velocidades medias superiores a 250 km/h, a pista será a segunda pista máis longa do calendario de Fórmula 1, con só Spa-Francorchamps de 7´004 km. máis longo.
O circuíto construíuse na cornixa de Jeddah contigua ao Mar Vermello. O circuíto deseñouno Hermann Tilke.
Características
A superficie pavimentouse con máis de 37.000 toneladas de asfalto cun equipo de obras de 1.250 operarios. Do mesmo xeito, as instalacións do autódromo de Arabia Saudita contan con sete tribunas onde os espectadores poderán gozar da carreira nocturna iluminada por focos de 1.500 lux e cableado eléctrico de máis de 20 quilómetros de lonxitude.
Ten un total de 27 curvas, cos muros moi próximos. Tamén conté rectas que favorecen os adiantamentos. Este é o obxectivo principal do seu deseñador, Hermann Tilke.
Ademais da carga aerodinámica requirida polas rápidas variantes de Jeddah, as simulacións estiman que nas rectas se rexistrarán velocidades máximas superiores a 320 km/h. Aínda que o dato máis impresionante é que a velocidade media esperada por volta podería bater o récord de Monza: as previsións apuntan a que se podería alcanzar unha media de 252,8 km/h.
José Pedreira Burés
José Pedreira Burés, nado cara a 1910 en Avellaneda (Arxentina), foi un mecánico e político galego.
Traxectoria
Logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi nomeado concelleiro e tenente de alcalde de Noia. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu dende Muros nos bous "Santa Eulalia" e "Santa Rosa" cara Bilbao. Combateu no exército republicano. Prisioneiro de guerra, foi enviado a un batallón de traballadores en Cádiz. Xulgado na Coruña por rebelión militar foi condenado a pena de morte, conmutada por cadea perpetua. Instruíronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942.
Narciso Doval
Narciso Horacio Doval Vázquez, nado en Buenos Aires o 4 de xaneiro de 1944 e finado na mesma cidade o 12 de outubro de 1991, foi un futbolista arxentino-brasileiro de orixe galega. Triunfou nos dous principais equipos do Río de Xaneiro, os rivais Flamengo e Fluminense, sendo admirado por ambas afeccións. Anteriormente defendera as camisolas doutros dous rivais no seu país natal, San Lorenzo e Huracán. Foi descrito como o "arxentino máis carioca que existiu" e, acabou por nacionalizarse brasileiro.
Está considerado como un dos mellores estranxeiros que pasaron polo fútbol brasileiro. En 2001, dez anos despois da súa morte, foi elixido na terceira posición nunha enquisa da revista Placar para elixir o mellor estranxeiro do Campionato Brasileiro, sendo só superado por Elías Figueroa e Pedro Rocha. Con 31 goles, é o cuarto máximo goleador estranxeiro do torneo, só por detrás de Víctor Aristizábal, Rodolfo Fischer e Dejan Petković, e é o estranxeiro que máis goles marcou para o Flamengo (95).
Faleceu prematuramente dun infarto aos 47 anos, mentres celebraba unha vitoria do Flamengo. Era irmán do tamén futbolista Jorge Doval, que xogou no Platense e en varios equipos do fútbol español, entre eles o Mallorca e o Elche.
San Lorenzo
dereita|miniatura|250x250px| Os Carasucias, célebre liña ofensiva do [[Club Atlético San Lorenzo de Almagro|San Lorenzo nos anos 60, lembrados pola súa mocidade e irreverencia. De esquerda a dereita: Doval, Fernando Areán, Héctor Veira, Victorio Casa e Roberto Telch.]] Naceu e criouse no barrio porteño de Palermo, sendo fillo dun galego dono dun restaurante. Pronto quedou orfo, despois de que seu pai morrese dun infarto e súa nai de cancro. Un día, mentres xogaba no barrio como porteiro por mor dunha lesión no pé, e aínda así regateaba aos xogadores contrarios, foi observado polo vicepresidente do San Lorenzo de Almagro, que o fichou para a canteira do club. Despois de dous anos nas categorías inferiores subiu ao primeiro equipo. Debutou en novembro de 1962, nunha derrota por 1-4 ante o River Plate, actuando no ataque xunto a un mito do club, José Sanfilippo. Ao ano seguinte só xogou tres partidos e non se estableceu na formación titular ata 1964.
Comezou a gañar fama durante a disputa da Copa Jorge Newbery, da que San Lorenzo se proclamu campión. Durante ese torneo Doval comezou a ser aculmado El Loco, e a dianteira formada por el, Fernando Nano Areán, Héctor Bambino Veira, Victorio Manco Casa e Roberto Oveja Telch, foi coñecida como Os Carasucias. No campionato arxentino, Ciclón conseguiu un razoable cuarto posto.
Doval foi considerado un dos mellores dianteiros arxentinos en 1967, chegando ese ano á selección arxentina. Porén, nunha viaxe co club (outras fontes afirman que foi coa selección nacional), foi acusado de acosar a unha azafata xunto con algúns compañeiros. Ao baixar do avión foi detido polo comandante. Algunhas fontes afirman que era inocente, pero que asumiu a culpa para protexer ao verdadeiro culpable, un compañeiro casado, que sería Rafael Albrecht. O incidente valeulle unha suspensión de dez meses.
Ese ano volveu a tempo para disputar cinco partidos no torneo Nacional, onde marcou catro goles. En 1969, participou só na Copa Arxentina e nalgúns partidos do Metropolitano antes de abandonar o club.
A continuación fichou polo Flamengo, animado polo adestrador brasileiro Tim, que dirixira o San Lorenzo no título de 1968.
Chegada a Flamengo
No club carioca coincidiu con outro arxentino, o porteiro Rogelio Domínguez. A pesar das súas boas actuacións individuais, o equipo obtivo malos resultados nas diferentes competicións. A súa situación no club empeorou coa chegada ao banco de Yustrich, co que acabou enfrontado, e pediu saír cedido.
Cesión en Huracán
Volveu entón á Arxentina, cedido ao Huracán, o máximo rival do seu antigo club, San Lorenzo. Alí coincidiu con mitos do club como Alfio Basile, Carlos Babington e Miguel Ángel Brindisi e tamén cos ex-sanlorencistas Héctor Veira e Alberto Rendo.
A pesar diso, o equipo dirixido por César Luis Menotti (que adestraría a Arxentina no vitorioso Mundial de 1978) tivo un ano de resultados desiguais. Aínda así, xogou un papel crucial na definición do Metropolitano de 1971: na rolda final enfrontáronse fóra da casa ao líder da competición, Vélez Sarsfield. O Vélez abriu o marcador e era virtual campión, polo que a afección xa festexaba o campionato, pero liderados por Doval, os visitantes déronlle a volta ao marcador, polo que o título acabou sendo para Independiente.
Volta a Flamengo
Regresou ao Flamengo en 1972, xa con Zagallo como adestrador. No Campionato Carioca dese ano foi o máximo goleador, e marcou ademais un dos goles que lle deron o título ao seu equipo, ante 136.829 persoas en Maracanã, nunha final cun ambiente especial, pois tivo lugar no día festivo do 7 de setembro que marcaba o 150 aniversario da independencia do Brasil. No club carioca formou unha gran parella atacante con Zico, axudados dende atrás por Geraldo.
En 1973, sentíndose totalmente adaptado ao Brasil, solicitou a naturalización. Ese ano participou no partido homenaxe a Garrincha. No Campionato Carioca de 1973, o Flamengo gañou a primeira volta, pero o título acabou sendo para o Fluminense, nunha final na que Doval quedou no banco. Continuou no Flamengo a pesar de recibir ofertas do Racing de Estrasburgo, un dos mellores equipos franceses da época. Xustificouno deste xeito: "Que Francia nin que nada. A miña vida está en Río. Eu son carioca. Como podería vivir nunha cidade onde fai tanto frío?".
Fluminense
Buscando reforzar o Fluminense, o seu entón presidente, Francisco Horta, propuxo un intercambio co Flamengo: os tricolores Toninho Baiano, Roberto e Zé Roberto irían ao Gávea, mentres que os rubronegros Doval, Rodrigues Neto e Renato, ao Laranjeiras. Os dirixentes do Flamengo, xulgando a Doval xa maior (tiña máis de 30 anos), aceptaron. El respondeu: "Só en Brasil un xogador de 30 anos ou un pouco máis é considerado vello. Non me ven no campo, correndo, loitando, marcando goles?". Non tardou moito en despexar as dúbidas, marcando 19 goles nos seus primeiros 27 partidos co seu novo club.
Aínda que os afeccionados do Flamengo en xeral estaban máis irritados cos directivos do club que con Doval polo intercambio -un dos afeccionados máis ilustres, o músico Jorge Ben Jor, mesmo compuxo a canción "Troca-Troca" para expresar a súa indignación coa dirección flamenguista-, non deixaron de insultalo nos estadios.miniatura|250x250px| O elenco de [[Club Atlético San Lorenzo de Almagro|San Lorenzo de 1965. Doval, o primeiro agachado, foi o máximo goleador do equipo ese ano. |esquerda]]Doval non tardou en converterse en ídolo mesmo nun equipo que reunía grandes nomes como Rivellino, Marco Antônio, Carlos Alberto Pintinho, Carlos Alberto Torres, Manfrini, Gil, Paulo Cézar Caju, Edinho e ao que chegou xunto con Doval, Dirceu. Tras un mal comezo, o gran xogo que despregou o equipo pronto lle valeu o alcume de Máquina Tricolor, e sería lembrado como un dos mellores equipos da historia do fútbol brasileiro. Na final do Campionato Carioca de 1976 -que, impulsado polo intercambio, bateu récords de público, cunha media de 91.140 por partido -, o arxentino marcou o gol do título (igual que en 1972) a falta de dous minutos para o final da prórroga, ante o Vasco da Gama. Aínda que entrara lesionado ao campo subiu máis que Abel e Mazarópi nun centro de Rivellino na área do Vasco para marcar de cabeza. Foi o último dos seus 20 goles naquela edición do torneo, na que acabou como máximo goleador, igual que catro anos antes.
Outras alegrías daquel 1976 foron contra equipos europeos: o Bayern de Múnic, campión de Europa e intercontinental ese ano, foi vencido nun Maracanã ateigado, e, no Torneo de París, o Fluminense gañou 3-1 a un combinado europeo que reunía aos entón subcampións do mundo Wim Suurbier, Willem van Hanegem, Rob Rensenbrink e o romanés Dudu Georgescu, máximo goleador europeo do período. O Fluminense tamén estivo preto do título do Campionato Brasileiro de 1976, chegando ás semifinais, onde foi eliminado polo Corinthians en Maracanã, na famosa invasión corintiana. A eliminación chegou nos penaltis, sendo Doval o único tricolor que marcou o seu lanzamento (fallaron Rodrigues Neto e Carlos Alberto Torres). Foi elixido por Placar como o mellor dianteiro da competición, e galardoado coa súa única Bola de Prata. Nese ano, no que rematou como máximo goleador do club na tempada con 50 goles, tamén obtivo a cidadanía brasileira.
Doval mantivo o ritmo individual ao ano seguinte, pero aínda así, a eliminación ante o Corinthians acabou marcando a despedida da Máquina Tricolor. En 1977, o equipo decepcionou no campionato carioca e no brasileiro, sendo o único logro un extraoficial: o Fluminense gañou o tradicional torneo amigable Teresa Herrera na súa 32ª edición, derrotando no estadio de Riazor a Feyenoord e Dukla Praha, campión checoslovaco. Doval deixou o Fluminense en 1978, no medio dunha crise no club, de novo eliminado na segunda fase do campionato nacional.
Post-Río
A continuación regresou á Arxentina, onde volveu ingresar no San Lorenzo, despois de dez anos. Alí tivo como adestrador a Carlos Bilardo. Porén, o equipo, enfrontábase a unha importante crise institucional e tivo que vender as súas estrelas Jorge Olguín e Claudio Marangoni, ademais do seu tradicional estadio Gasómetro, abandonando o barrio de Boedo despois de sesenta anos. Doval xogou só un ano no club, sumando entre as dúas etapas co club 112 partidos e 40 goles, dous deles no derbi ante Huracán.
Rematou a súa carreira nos Estados Unidos. No Cleveland Cobras xogou xunto a dous brasileiros: Rildo e Ivair. Tamén xogou no New York United, onde alcanzou os decisivos play-off da American Soccer League, a segunda división do fútbol americano.
Selección
Doval non tivo máis oportunidades coa selección, debido ao seu escándalo coa azafata e a consecuente suspensión, ocorridos a finais dese ano. Xogou en tres ocasións coa selección do resto do mundo. O primeiro deles en 1973, no partido de despedida de Garrincha, e os outros dous en 1976, en dous amigables ante a selección brasileira. No primeiro deles tivo como compañeiros na dianteira ao soviético Volodimir Onishchenko e a Miguel Ángel Brindisi, nun partido que acabou con vitoria brasileira. No segundo xogou xunto a Johan Cruyff e marcou un gol nunha derrota por 1-2, e foron derrotados tamén no terceiro, por 1-3. Ademais xogou algúns partidos coa selección carioca. En 1977 defendeu en Caracas a selección suramericana contra o Real Madrid, nun amigable festivo polo aniversario do descubrimento de América. O partido acabou con vitoria madridista por 0-2.
Morte
Morreu o 12 de outubro de 1991, tras sufrir un paro cardíaco, ao igual que o seu pai, pouco despois de saír dunha discoteca de Buenos Aires, a New York City, con só 47 anos. Alí acudira coa delegación do Flamengo para celebrar a vitoria ante o Estudiantes de La Plata pola Supercopa Libertadores. Doval seguía vencellado ao seu antigo club na década de 1980, pasándolle información sobre algúns dos opoñentes aos que se enfrontaba na Copa Libertadores.
Cairn de Gavrinis
miniatura|300px|Exterior do cairn de Gavrinis. O cairn de Gavrinis é un importante cairn (túmulo de pedras neolítico) francés localizado na pequena illa de Gavrinis, pertencente á comuna de Larmor-Baden, no departamento de Morbihan (rexión da Bretaña).
Gavrinis é un exemplo destacado do megalitismo tardío europeo e está catalogado desde o 19 de xullo de 1901 como monumento histórico de Francia.
Situación xeográfica
esquerda|miniatura|300px|A pequena illa de Gavrinis esquerda|miniatura|300px|Panorámica da illa e o cairn O cairn de Gavrinis atópase na pequena illa de Gavrinis, situada na parte central do golfo de Morbihan, de apenas 0,30 km² e 700 m de lonxitude e unha anchura máxima de 400 m. Está próxima ás comunas de Arzon e de Locmariaquer, moi preto da costa, a uns minutos de barco.
O propio cairn atópase no extremo sur de Gavrinis e un pontón proporciona un acceso doado.
Historia
No momento da súa construción, ca. 3500 a. , a illa aínda estaba unida ao continente. A súa construción é relativamente tardía no mundo do megalitismo. O seu uso cesou cerca de .. As estruturas lixeiras de madeira que se levantaron diante da fachada foron incendiadas e inmediatamente cubertas cunha masa de pedra que tapou a entrada. Agregouse unha capa de area para converter este cairn monumental nun montículo cego.
Descubrimento
A primeira descrición relativamente precisa de Gavrinis débese ao cóengo Joseph Mahé. No seu Essai sur lles Antiquités du Morbihan [Ensaio sobre as Antigüidades de Morbihan] en 1825, evocou sumariamente as ruínas da igrexa e insistiu máis no cairn.
En 1801, o mosteiro, a igrexa e o recinto de Gavrinis vendéronse ao doutor Cauzique, entón alcalde de Crach. Este último, un home interesado na agricultura, comprometeuse en 1829 a limpar a terra para establecer granxas alí. Destruíu así os últimos restos do mosteiro, pero ao mesmo tempo despexou o montículo. Así, accidentalmente descubriu en 1832, no fondo do cráter, unha anfractuosidade que levaba á cámara do dolmen.
Escavacións e restauracións
As primeiras escavacións coñecidas datan de 1835, coa roza e despexe do dolmen interno. O inspector de monumentos históricos Prosper Mérimée, que chegara alí ese ano, mentres se realizaba a autorización, describiu os rastros da actividade artística nas súas Notes d'un voyage dans l'Ouest de la France :
Outras campañas de investigación foron realizadas polos arqueólogos Gustave de Closmadeuc (1881-1884), Zacharie Le Rouzic (1925-1927) —que realizou os primeiros traballos de restauración en 1930— e finalmente Charles-Tanguy Le Roux (1985-1995), antigo director de antigüidades bretoas, que dirixiu a posta en valor do monumento nos anos 80; En 2006, despois de corenta anos de duro traballo, admitiu a esperanza de que unha nova xeración de investigadores aclarase o significado ou propósito desta constatación. En 2013, o túmulo foi totalmente dixitalizado con láser, permitindo unha representación tridimensional da tumba. É o primeiro xacemento megalítico de Francia que se beneficia desta técnica.
O departamento de Morbihan adquiriu o monumento en 1961. Dende 1969, o Ministerio de Cultura e o Consello Xeral do Morbihan realizaron unha serie de traballos de restauración e escavación que cambiaron profundamente o coñecemento deste monumento. En 1984, os arqueólogos despexaron o lado oculto das laxes. Apareceron entón moitos gravados. Algunhas destas pedras parecen proceder de monumentos máis antigos que foron reutilizados. De feito, os gravados atopados na súa superficie son dun estilo figurativo completamente diferente ao que se atopa no interior do dolmen. O caso máis espectacular é o da lousa que cobre a cámara cuxa cara oculta está adornada cun bóvido, os cornos dunha cabra (posiblemente un uro e unha cabra) e un motivo atopado noutros monumentos da comarca e cuxo significado é controvertido (fálase a miúdo de "hache-charrue" (arado) ou representación de cachalotes). Relaciona con outras dúas pedras, unha delas que forma parte do tellado da Table des Marchand e outra que cobre a cova de Er Vingle, en Locmariaquer, distante en liña recta a uns 4 quilómetros do lugar. Charles-Tanguy Le Roux, arqueólogo xefe das escavacións, demostrou cos seus estudos das fracturas e decoracións que estas pezas formaban un menhir de 14 m de alto, certamente moi alto e non lonxe do gran menhir roto de Er Grah. Este menhir foi derrubado e cortado para cubrir as tumbas.
Descrición e arquitectura
Na terminoloxía actual dos especialistas, este monumento, que é un dos máis fermosos e mellor conservados que se conservan, é un "dolmen de longo corredor e unha única cámara", un tipo moi estendido na Bretaña entre o 4500 e o Probablemente está destinado ao culto dos mortos. Ao mesmo tempo, logros comparables foron construídos en Normandía, en Poitou, e tamén en Irlanda, en Inglaterra e na Península Ibérica.
A masa de pedras está sostida internamente por unha serie de "muros" que crean varios "corredores". O cairn, que cobre un gran dolmen, é case circular (60 x 54 m), cunha altura de 8 m. Consta de muros coidadosamente ensamblados que contrastan co interior do cairn formado por unha morea de pedras de diferentes tamaños. A superficie mostra zonas alteradas pola extracción da pedra, antigas ou medievais. Representa un volume de 5000 m3, correspondente, se temos en conta baleiros, ao pavimentado dunha superficie equivalente a tres ou catro veces a da illa. Os arqueólogos estimaron que a súa construción requiriu unhas 100000 xornadas (case tres anos de traballo para un centenar de persoas)   Case todos os seus perpiaños, en granito lixeiro de gran fino, corresponden á natureza do substrato local. Os seus bordos mostran que, na súa maior parte, foron extraídos en superficie en lugar de extraídos.