cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alfonso Molina
Traxectoria
A súa morte produciuse durante unha viaxe a Brasil. A chegada do seu cadaleito á cidade foi un acto multitudinario, 100.000 persoas acompañaron o cortexo fúnebre dende o Concello ata o cemiterio de Santo Amaro. Inmediatamente despois da súa morte, foi homenaxeado a título póstumo coa Gran Cruz de Beneficencia e máis coa Medalla de Ouro da Coruña, foi nomeado Fillo Predilecto da cidade e a Avenida de Lavedra pasou a chamarse Avenida Alfonso Molina.
Blame!
Blame! (ブラム!) é unha serie manga xaponesa de acción e ciencia ficción escrita e debuxada por Tsutomu Nihei. A historia transcorre nunha realidade distópica, futurista e escura na que o ser humano é desprazado por unha tecnoloxía hostil á vida natural. O universo de Blame!, relacionado co concepto da Esfera de Dyson, é pechado e puramente artificial e tecnolóxico; trátase dunha enguedellada estrutura de niveis e camiños labirínticos que os conectan. Só existen seres humanos e robots de diversas clases.
A primeira aparición do manga foi na revista Afternoon. Despois realizouse unha nova edición da serie, ''Blame! Master Edition''. Un filme anime homónimo de Polygon Pictures foi estreado a través de Netflix en maio de 2017.
Santa María de Fóra de Baiona, Baiona
Santa María de Fóra de Baiona é unha parroquia do concello de Baiona. Limita coas parroquias de Baíña, Baredo e Santa María de Baiona. Segundo o IGE, no 2015, tiña 2.001 habitantes (1.009 homes e 992 mulleres). [1]
Xeografía
Está constituída por 4 lugares: Cova Terreña, Loureiral, Percebelleira e San Antón. Ademais do barrio da Anunciada.
Igrexa
Esta parroquia, eclesialmente, está incluída dentro da parroquia de Santa María de Baiona; polo que non posúe igrexa.
Gliros
miniatura|240px|Coello ([[Oryctolagus cuniculus).]] miniatura|240px|Pica alpina ([[Ochotona dauurica).]]
O dos gliros (Glires) é un clado (ás veces clasificado como granorde, taxon situado entre superorde e mirorde) dos euarcontogliros que comprende as ordes dos roedores e os lagomorfos (coellos, lebres e picas).
Características
A súa característica exterior máis notábel é o gran desenvovemento dos incisivos: perderon os primeriros incisivos superiores e inferiores, os terceiros incisivos inferiores, os caninos e os primeiros premolares. Os segundos incisivos tamén desapareceron, pero no seu lugar teñen grandes segundos incisivos de leite de crecemento continuo. A súa dentición mostra polo tanto un grande espazo baleiro entre os incisivos e os segundos premolares: o diastema.
Descrición
O grupo dos gliros foi establecido por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Etimoloxía
O termo do latín científico Glires está tirado do latín glīrēs, plural de glīs, "leirón".
Clasificación
Segundo o NCBI, na actualidade recoñécense dentro dos Glires as seguintes dúas ordes:
Filoxenia
A hipótese de que estes animaais constitúen un grupo monofilético foi longamente debatida sobre a base de evidencias morfolóxicas, e estudos morfológicos recentes apoian a monofilia dos gliros. En particular, o descubrimento de novo material fósil de membros basais dos gliros, especialmente dos xéneros Mimotona, Gomphos, Heomys, Matutinia, Rhombomylus e Sinomylus, ayudou a pechar a brecha entre os roedores máis típicos e os lagomorfos. Datos baseados no ADN nuclear respaldan que Glires é un grupo irmán de Euarchonta, para formaren Euarchontoglires, pero algúns datos xenéticos tanto do ADN nuclear como do ADN mitocondrial foron menos favorábeis. Un estudo que investigou os datos de ausencia de retrotransposóns respalda de maneira inequívoca a hipótese de Glires. Estudos recientes sitúan a Scandentia como irmán dos Glires, invalidando a Euarchonta.
922
Mortes
Historia ano a ano
Pierre Cuypers
200px|dereita|miniatura|O Rijksmuseum de Ámsterdan. Petrus Josephus Hubertus Cuypers, nado en Roermond o 16 de maio de 1827 e finado o 3 de marzo de 1921, foi un arquitecto neerlandés.
Ratafía
A ratafía é un licor obtido a partir da maceración de certas froitas en augardente con azucre. miniatura|230x230px|Botella de ratafía elaborada en [[La Pobla de Segur.]] Os froitos poden ser noces verdes, pela de limón, guindas, etc, herbas, como a menta e especias coma os cravos, noz moscada, canela, pólas de silveiras) nun alcol de base, xeralmente augardente. Segundo o método e costumes da zona xeográfica onde se elabore, a composición varía considerablemente.
Pierre Cuypers
É recordado sobre todo polas súas dúas obras máis notábeles: a estación Amsterdam Centraal, inaugurada en 1889 e o edificio do Rijksmuseum de Ámsterdam iniciado en 1877 e rematado en 1885. Entre as súas realizacións cóntanse 100 edificacios e numerosas restauracións.
Ratafía
O nome, segundo a maioría das fontes, procedería da expresión latina pax rata fiat, enunciada co vaso de licor no alto para ratificar un acordo verbal.
Localización
Atópase en distintas rexións do Mediterráneo, especialmente no leste da Panínsula Ibérica, Italia, e Francia, con nomes semellantes: ratafià, ratafia, rataffia, retacía etc.
Nas zonas do norte de Cataluña a tradición da ratafía está moi arraigada e mesmo se segue a elaborar na casa segundo receitas transmitidas de pais a fillos, e celébranse feiras para degustar e coñecer esta bebida, entre as que se poden salientar a Feira de Besalú que se fai durante a ponte de comezos de decembro, a Feira da Ratafia que se fai desde 1981 en Santa Coloma de Farners durante o mes de outubro ou a festa da ratafía de Centelles que se adoita facer a primeira fin de semana de xuño.
En Aragón tamén se prepara tradicionalmente cando menos dende o século XVIII, mais so o nome de "retacía". Perdura sobre todo nas comarcas de Campo de Daroca (Zaragoza) e de Jiloca (Teruel). Alí prepárase especialmente con guindas, augardente, canela, noz, póla de silveira e flor de caravel vermello, con distintas variacións segundo a vila. A tradición perdura especialmente na localidade de Calamocha.
En Francia están recoñecidas as denominacións ratafia en distintas rexións, sendo especialmente coñecidas as de Borgoña e Champaña.
Accra
Historia e características
Accra é sede do museo nacional, a Academia de Artes e Ciencias de Ghana, da Universidade de Ghana, e da biblioteca central. Tamén digno de nota é o Forte de Christiansborg, construído por dinamarqueses no século XVII. Nos suburbios de Ghana fica a Achimota School, a principal escola secundaria do país. A Comisión de Defensa da Organización da Unidade Africana (OUA - actual UA, Unión Africana) ten a súa sede en Accra.
Lucio Urtubia
Lucio Urtubia Jiménez, nado en Cascante (Navarra) o 18 de febreiro de 1931 e finado en París o 18 de xullo de 2020, foi un albanel e militante anarquista. Considerado como o último dos "bandidos bos", foi definido como un "Robin Hood", como un Quixote; aínda que en palabras de Albert Boadella "Lucio é un Quixote que non loitou contra muíños de vento, senón contra xigantes de verdade".
Traxectoria
Lucio Urtubia naceu en Cascante nunha familia moi pobre de 5 irmáns, dentro da Navarra carlista. O seu pai entrou no cárcere por carlista e saíu convertido en comunista. Con 19 anos, Lucio oíu da súa boca por vez primeira vez a palabra que marcaría a súa vida: "Se puidese volver comezar, sería anarquista".
Recrutado para o servizo militar, axiña descubriu a facilidade para realizar contrabando na fronteira hispano-francesa. Máis tarde, con outros compañeiros do servizo, desvalixou un almacén da compañía onde prestaba o servizo militar. Ó ser descuberto, desertou e fuxiu a Francia en 1954, xa que os delitos cometidos podían levar aparellada a pena de morte.
En París comezou a traballar de albanel, oficio que o acompañou toda a súa vida. Comezou a relacionarse coas Mocidades Libertarias da Fédération Anarchiste, radicada en París, en principio para aprender o idioma, pero máis tarde plenamente convencido polas relacións que alí iniciou, que incluían entre outros a André Breton e a Albert Camus.
Ó pouco tempo de vivir en París pedíuselle que escondese a un membro do maquis antifranquista na súa casa. O refuxiado resultou ser o mítico Quico Sabaté, co que compartiu casa durante varios anos, ata a morte deste:
Sabaté facilitoulle enderezos de familias e libertarios exiliados en Tolosa, Perpiñán, París e de membros que seguían en activo da antiga CNT española en Barcelona, Zaragoza, Madrid e Pamplona. Lucio, ante a detención e encarceramento de Quico, empezou a emulalo realizando incursións en territorio español; posteriormente emprendeu unha serie de roubos e atracos por Europa, para conseguir fondos para a causa revolucionaria, acompañado pola súa inseparable metralladora Thompson, herdada de Sabaté á morte deste. Máis tarde abandonaría estas actividades "por medo a lles facer dano aos empregados dos bancos".
Falsificador
miniatura|Mural do anarquista Lucio Urtubia en Errekaleor, en Vitoria-Gasteiz. Xa anteriormente comezara a súa actividade de falsificador, de maneira que non había guerrilleiro ou exiliado político que non tivese documentos falsos saídos da man de Lucio. Uniuse con outros compañeiros libertarios nos anos 60 para falsificar moeda, coa que financiaban numerosos grupos por todo o mundo, á vez que procuraban desestabilizar as economías capitalistas. Subseguintemente con estas actividades, en plena invasión da Baía de Cochinos, propuxo á embaixadora de Cuba en Francia, Rosa Simeón, destruír con explosivos intereses estadounidenses en Francia, ó que esta se negou. Porén, resultou tentada coa proposta que lle fixo de falsificación masiva de dólares americanos, dos que lle levaba unha mostra. Foi entón cando a embaixadora mediou para presentarlle ó Che Guevara en 1962, ó que lle presentou o seu plan de falsificación a grande escala de dólares, sendo rexeitado por el mesmo, naquel momento Ministro de Interior da Revolución Cubana. Saíu Lucio desencantado da reunión, o Che dixéralle que os EE.UU. seguirían sendo ricos malia todo, decatándose de que o revolucionario arxentino empezaba a estar cansado do rumbo que tomaba a política na illa.
O seu golpe mestre e que lle cambiou a vida foi a falsificación de cheques do First National City Bank of America, actual CitiBank (daquela o maior banco do mundo), dos que realizou 8.000 follas de 25 cheques de 100 dólares cada un, co que estivo a piques de facer quebrar o banco, que sufriu unha importante caída na súa cotización en bolsa. Este diñeiro foi empregado, como sempre, na axuda de movementos guerrilleiros en Latinoamérica (Tupamaros, Montoneros etc.), á vez que conseguía axeonllar o banco. A prensa española encheu os seus titulares con frases como «o bandido bo» ou «o raposo vasco».​ Malia a espectacularidade da falsificación, só foi condenado a 6 meses de cárcere, mercede á axuda que lle prestaron case tódolos avogados progresistas de Francia, e a un acordo extraxudicial co First National City Bank, que foi forzado a retirar os cargos a cambio das pranchas de gravación.
A súa vida foi unha continua aventura: cinco ordes internacionais de busca, incluída a CIA; preparou o secuestro do nazi Klaus Barbie en Bolivia, colaborou na fuga do líder dos Panteras Negras, intercedeu no secuestro de Javier Rupérez, mediou no caso de Albert Boadella (a quen lle falisificou o pasaporte para que puidese escapar da condena, en 1977, nun Consello de guerra por representar, en 1974, co grupo teatral Els Joglars a execución do anarquista Puig Antich, simpatizou cos Grupos Autónomos de Combate-Movimiento Ibérico de Liberación e cos posteriores Grupos de Acción Revolucionaria Internacionalista (GARI), sobre todo cun dos seus membros franceses, Jean-Marc Rouillan.
Sempre defendeu o traballo: "somos albaneis, pintores, electricistas, non precisamos o estado para nada"; "se o paro e a marxinación creasen revolucionarios, os gobernos terían rematado xa co paro e a marxinación".
Obra
En 2005, presentouse en Francia, editado por Les Editions Libertaires, Ma morale anarchiste, a súa autobiografía que foi presentada en España, en 2008 pola Editorial Txalaparta, como ''La revolución por el tejado. Autobiografía''. En 2014, presentou unha segunda obra titulada: Mi utopía vivida.
Cultura popular
No ano 2007 estreouse Lucio, un documental sobre a súa vida, dirixido polos cineastas vascos José María Goenaga e Aitor Arregi. No 2018 a editorial Txalaparta publicou a novela gráfica El tesoro de Lucio; con versións en catalán, éuscaro, castelán e galego. Neste último caso, a cargo de Demo Editorial. No 2021, a plataforma televisiva Netflix principiou a rodaxe dunha película que se titulou Un hombre de acción, baseada na vida de Lucio Urtubia  e que foi estrenada o 20 de novembro de 2022.
What's Eating Gilbert Grape
What's Eating Gilbert Grape é un filme estadounidense dirixido por Lasse Hallström que foi estreado en 1993.
Sinopse
Nun pequeno pobo do Medio Oeste americano, un xove empregado dunha tenda de ultramarinos vive atafegado polas súas responsabilidades familiares: ten que coidar dunha nai obesa e dun irmán atrasado. Ademais, ten unha aventura cunha muller casada, pero a súa vida emocional e persoal cambiará por completo grazas a unha rapaza divertida e de espírito libre.
Zur Psychopathologie des Alltagslebens
Zur Psychopathologie des Alltagslebens (A psicopaloxía da vida cotiá) foi o libro máis popular entre todas as obras de Sigmund Freud. Nel, en 12 capítulos, inténtase explicar o significado dos episodios aparentemente sen sentido de todos os días.
Propósito do libro
Freud escribe esta obra para explicar esas cousas que nos pasan a diario (erros, actos marrados,...). Xeralmente non son unha casualidade senón que son actos preconscientes ou inconscientes, facemos as cousas "sen querer" facelas.
Podemos ver as manifestacións do inconsciente, por exemplo, nos "lapsos" que é cando queres dicir unha cousa e dis outra. Outra forma son os "actos falidos" que é, por exemplo, chamar alguén ao que non queres chamar. Outra manifestación son os "actos sintomáticos" que son accións que imos repetindo inconscientemente ao longo da vida. Outro erro é o esquecemento dos nomes que son bloqueos que ás veces acontecen a propósito. Freud tamén fala dos "recordos encubridores" que é un recordo da infancia que engloba asociacións, situacións... o que é importante e que nos pode levar ao núcleo dun problema. Freud di que se se produce un erro hai un conflito, unha represión.
Cada capítulo do libro está dedicado a responder a estas preguntas e moitas outras. Freud busca as falsas lembranzas, os esquecementos e os erros; atopando fontes secretas explicativas que aínda permanecen inexploradas.
Capítulo 1: Esquecemento de nomes propios
O caso de esquecemento temporal dun nome propio é moi frecuente. Sucede que non só se esquece, senón que, ademais, se recorda erroneamente; "presumo que os nomes substitutivos están en visible conexión co buscado", afirma Freud.
O resumo das condicionantes do esquecemento de nomes, acompañado do recordo erróneo é unha determinada disposición para o esquecemento do nome do que se trate: un proceso represivo levado a cabo pouco tempo antes; e a posibilidade dunha asociación externa entre o nome que se esquece e o elemento anteriormente reprimido.
Capítulo 2: Esquecemento de palabras estranxeiras
O léxico usual do noso propio idioma parece acharse protexido do esquecemento dentro dos límites de función normal; non sucede o mesmo cos vocábulos dun idioma estranxeiro. Neste todas as partes da oración están igualmente predispostas a ser esquecidas. Freud expón que todos e cada un dos casos que se sometan á análise, conducirán sempre ao descubrimento de "casualidades" moi estrañas. O libro trata a diferenza e interno parentesco dos dous paradigmas do esquecemento de nomes e presenta un segundo mecanismo do esquecemento: a perturbación dun pensamento por unha contradición interna proveniente do reprimido.
Capítulo 3: Esquecemento de nomes e de series de palabras
O motivo do esquecemento dun nome pode ser tamén algo máis sutil; o autor dános varios exemplos de persoas e esquecementos e das situacións en que se dan e interprétaos para concluír en que "as cousas se esquecen cando nos remiten a algo que nos molesta". Debemos interesarnos non só polos motivos do esquecemento de nomes, senón polo mecanismo do seu proceso.
Campo de Veiga, Veiga, A Bola
Campo de Veiga é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 31 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 15 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Zur Psychopathologie des Alltagslebens
Capítulo 3: Esquecemento de nomes e de series de palabras
O mecanismo do esquecemento de nomes, ou máis ben da súa desaparición temporal da memoria, consiste na perturbación da reprodución desexada do nome por unha serie de ideas alleas a el e inconscientes. Entre os motivos desta perturbación resalta a intención de evitar que o recordo esperte unha sensación penosa ou desagradable. Experiencias como a de esquecer un nome en idioma estranxeiro fai pensar en se o mecanismo de esquecemento é igual no idioma materno.
Campo de Veiga, Veiga, A Bola
Neste lugar atópase a casa do concello.
Zur Psychopathologie des Alltagslebens
Capítulo 3: Esquecemento de nomes e de series de palabras
Aparece un exemplo significativo: Certo señor Y namorouse dunha señorita que casou con outro señor X. A pesar de que os homes se coñecían dende hai tempo, ao señor Y foille imposible recordar o nome do señor X. A motivación do esquecemento é ben visible. O esquecemento parece ser consecuencia directa da animosidade do señor Y contra o seu rival, este non quere saber nada del (nin sequera o nome).
Capítulo 4: Recordos infantís e recordos encubridores
Sabemos que nos máis temperáns recordos infantís dunha persoa parece terse conservado, en moitos casos, o máis indiferente e secundario, mentres que frecuentemente, encontramos que da memoria do adulto desaparecen os recordos doutras impresións importantes, intensas e cheas de afecto, pertencentes á época infantil. Dado que estes recordos infantís indiferentes deben a súa conservación non ao propio contido, senón a unha relación asociativa deste con outro contido reprimido, créese que está xustificado o nome de recordos encubridores. O contido do recordo encubridor pertence ao primeiros anos da nenez, mentres que as experiencias mentais por el substituídas na memoria corresponden a anos moi posteriores da vida do suxeito. Esta clase de desprazamento foi denominada por Freud retroactiva ou regresiva.
Exemplo que se da: Un home duns vinte e catro anos conserva na súa memoria a imaxe de cando tiña cinco anos e a súa tía esfórzase por facelo comprender as letras "m" e "n" dicíndolle que a "m" ten un pauciño máis que a "n". Pero isto non era máis que o recordo encubridor de que despois se preguntou a diferenza que hai entre os nenos e as nenas, cousa que tamén quería que lle explicase a súa tía. A diferenza neste caso é análoga pois os nenos tamén teñen un anaco máis que as nenas.
Capítulo 5: Equivocacións orais
O material corrente da nosa expresión oral na nosa lingua materna parece acharse protexido do esquecemento; pero, en cambio, sucumbe con extraordinaria frecuencia a outra perturbación que coñecemos co nome de equivocacións orais ou lapsus linguae. Freud argumenta que cando a un se lle esquece algunha palabra, normalmente se lle vén á cabeza a primeira letra ou sílaba da palabra, pero esta resulta ser falsa a maioría das veces. Hai que destacar que a gran maioría dos fallos teñen unha orixe en común que sería a súa orixe sexual; pode ser debido a trastornos sexuais na infancia ou á grande importancia do sexo, aspecto reprimido na sociedade, polo que xorde moito nas equivocacións de calquera tipo.
Algúns exemplos de equivocacións orais que nos da o autor: Un señor falando cunha viúva nova e guapa sobre os preparativos de Pascua dixo "viu vostede o escaparate de Wertheim, está moi ben descotado". Sen poder expresar en voz alta a admiración ante o escote da señora, o seu pensamento colouse aproveitando a similitude coa palabra "decorado". A palabra escaparate tamén influíu na frase cun inconsciente de dobre sentido.
Unha señora falando nunha reunión dixo: "unha muller necesita ser bela para gustar aos homes. O home ten menos dificultade para gustar ás mulleres. Abonda con que teña os seus cinco membros ben dereitos". Foi debido a unión de dúas frases "basta con que teña os seus catro membros ben dereitos", "basta con que teña cinco sentidos ben cabais". Pero isto levaba implícito un significado sexual oculto. As palabras da suxeita en sentido literal podían ter sido tanto un chiste coma unha divertida equivocación, isto depende tan só de que as palabras fosen ou non pronunciadas intencionadamente. Neste caso foron pronunciadas intencionadamente, polo tanto, non existe o chiste.
A afinidade entre a equivocación oral e o chiste poden chegar a ser tan grande que a persoa mesma que a sofre ría de tal modo como se dun chiste se tratase.
Capítulo 6: Equivocacións na lectura e na escritura
Ás equivocacións na lectura e na escritura poden aplicarse as mesmas consideracións e observacións que aos lapsos orais debido ao íntimo parentesco que existe entre todas estas funcións. Nunha numerosa cantidade de exemplos é a predisposición do lector a que transforme o texto aos seus ollos, facéndoo ler algo relativo aos pensamentos que naquel momento lle ocupan. A profesión ou situación exterior do lector determina tamén o resultado das súas equivocacións.
Aquí temos un exemplo: Un americano que viñera a Europa, deixando no seu país a súa muller, despois dalgúns desgustos conxugais, creu chegada, nun determinado momento, a ocasión de reconciliarse con ela e invitouna a atravesar o Océano e vir ao seu lado no buque Mauritania; ao reler a carta deuse conta de que o buque Mauritania desaparecera durante a guerra, querendo dicir o Lusitania.
Capítulo 7: esquecemento de impresións e propósitos
O esquecemento é para nós, hoxe en día quizais máis misterioso que o recordo, sobre todo dende que o estudo dos soños e dos fenómenos patolóxicos nos ensinou que aquilo que criamos ter esquecido hai tempo pode volver de súpeto a xurdir na conciencia. O esquecemento está fundado nun motivo de despracer. Ao igual do que sucede no esquecemento de nomes, poden tamén aparecer no de impresións recordos equivocados, os cales, se son aceptados como verdadeiros, terán que ser designados como ilusións da memoria.
Un trastorno ao que está suxeita a maioría das persoas é o esquecemento de devolver os libros que a un lle prestaron e ao feito de diferir, tamén por esquecemento, o pagamento de contas pendentes. O esquecemento de propósitos recibe moita luz de algo que puidésemos designar co nome de "formación de falsos propósitos".
Capítulo 8: Torpezas ou actos de termo erróneo
Tamén neste capítulo se expón a obra de Meringer e a de Mayer, coa cal neste caso está de acordo Freud. Segundo isto, "as equivocacións orais non son algo que se manifeste illado, senón que vai unido aos demais erros que os homes cometen con frecuencia nas súas diversas actividades, erros aos que adoitamos dar un tanto arbitrariamente o nome de distraccións".
Hai que aceptar a explicación psíquica dalgúns movementos torpes só en aparencia. É verdade que tales movementos, parecen mostrar algo violento e impulsivo; pero sometidos a un exame demóstrase como están dominados por unha intención e conseguen o seu fin cunha seguridade que parecen atribuírse a un acto consciente.
Di Freud que os nenos e os adolescentes, son só disfraces baixo os cales se refuxian para poder facer e dicir o que se lles veña en gana sen ter que avergonzarse diso. Así, pois, sospéitase a existencia dun sentido e unha intención detrás das pequenas perturbacións funcionais da vida cotiá dos individuos sans.
Capítulo 9: Actos sintomáticos e casuais
Nos anteriores capítulos as manifestacións inconscientes maniféstanse como perturbacións doutros actos intencionados e ocúltanse baixo a escusa da torpeza. Execútanse os actos "sen idea ningunha", por "pura casualidade" ou por "entreter en algo as mans", e confíase en que tales explicacións abondarán a aquel que queira investigar a súa significación. Estes actos, ao igual que todos os outros fenómenos de que ata agora tratamos, desempeñan o papel de síntomas.
É importante destacar algúns casos nos que se xoga co anel de compromiso, un exemplo disto sería que aquel o que xogue co anel poñéndoo e quitándoo está pensando en poñerlle os cornos ao seu marido ou muller, se xa non o está a facer. Con frecuencia a perda de obxectos indica o pouco aprecio do obxecto perdido, ou dá persoa da cal provén o devandito obxecto.
Capítulo 10: Erros
Os erros da memoria non se distinguen dos esquecementos acompañados de recordo erróneo máis que nun só trazo, isto é, en que erro non é recoñecido como tal, senón aceptados como certo. Cada vez que ao falar ou ao escribir nos equivocamos, debemos deducir a existencia dunha perturbación causada por procesos psíquicos exteriores á intención.
Un exemplo curioso é o do rapaz que escribiu a un amigo contándolle cousas malas sobre a súa prometida á vez que escribía á súa prometida unha carta de amor. Ao enviar as cartas equivocouse e mandou a do amigo á noiva, mentres que ao amigo mandou unha carta de amor quedando así rotas as relacións entre os namorados.
Capítulo 11: Actos marrados combinados
Estes actos só poden expresarse mediante exemplos que combinen varios fallos. Os actos marrados combinados poden ser a perda temporal e esquecemento como expresión dunha repugnancia reprimida, o esquecemento repetido e acto infrutuoso na execución definitiva do acto esquecido e o esquecemento e erro.
Capítulo 12: Determinismo, fe casual, superstición, consideracións
Certos actos aparentemente intencionados se demostran motivados e determinados por motivos descoñecidos da conciencia, cando se somete á investigación psicanalítica. Os individuos nerviosos que padecen ideas e estados obsesivos, e que son con moita frecuencia persoas de claro entendemento, é nos que con maior claridade se ve que a superstición é orixinada por impulsos hostís e crueis reprimidos.
A solución dos actos marrados e actos casuais que aquí se dan, pode aplicarse en xeral ou só en casos particulares? E se o que sucede é isto último, cales son as condicións nas cales pode aplicarse á explicación doutros fenómenos? A experiencia non é suficiente para permitir contestar a esta pregunta, o que se pode facer é advertir que non deben crer escasas as ocasións nas que aparecen os devanditos fenómenos as ocasións sinalados, pois sempre que o autor fixo a proba nel mesmo ou nos seus pacientes se manifestaban aquelas con toda evidencia, como pode verse nos exemplos expostos.
Porque temos fixacións con algúns números? Existen os soños proféticos? Que é o "déjà vu"? Estas son as preguntas do último capítulo, que abren a porta a un mundo diferente para a reflexión. O determinismo, as crenzas de azar e as supersticións; todo isto invita á converxencia do inconsciente e do consciente. Unha reflexión para entendernos cada vez mellor.
923
Mortes
Historia ano a ano
Hanna Damásio
Hanna Damásio, nada en Lisboa o 24 de setembro de 1942, é unha científica portuguesa dedicada ao campo da neurociencia cognitiva. Empregando tomografía computadorizada e imaxes por resonancias magnéticas, desenvolveu métodos de investigación sobre a estrutura do cerebro humano e estudou funcións como a linguaxe, memoria e emoción, mediante os métodos da lesión e a neuroimaxe funcional. É profesora de neurociencia e directora do Dana and David Dornsife Cognitive Neuroscience Imaging Center na Universidade do Sur de California.
Traxectoria
Tras obter un doutoramento en medicina pola Universidade de Lisboa en 1969, Damásio comezou a súa carreira académica como instrutora no departamento de neuroloxía da Universidade de Iowa en 1976. Rapidamente foi promocionada, converténdose en profesora do departamento de neuroloxía en 1985. Ademais dos postos académicos, Damásio tamén foi empregada como directora do laboratorio de neuroimaxe e neuroanatomía humana da mesma universidade entre 1982 e 2004, na que foi tamén profesora adxunta.
Damásio emprega métodos de imaxes cerebrais como a tomografía computadorizada e a resonancia nuclear magnética, para mellorar os protocolos de diagnóstico para doenzas que afectan o cerebro. Os seus proxectos inclúen o desenvolvemento de novas técnicas para investigar a estrutura cerebral in vivo mediante resonancias magnéticas, desenvolvendo novas técnicas para avaliar resultados experimentais en tomografía de emisións positrónicas e investigando os substratos neuroanatómicos da linguaxe, a memoria, a emoción e a toma de decisións empregando o método da lesión. Os seus traballos deron lugar a numerosos artigos científicos que apareceron en importantes xornais. En 1989 publicou "Lesion Analysis in Neuropsychology" (Oxford University Press), libro de texto clásico polo que recibiu o premio ao Libro Destacado do Ano en Ciencias Biolóxicas e Médicas da Association of American Publishers. O seu continuo interese en neuroanatomía humana levouna a desenvolver o primeiro atlas do cerebro humano baseado en imaxes de tomografías computadorizadas, "Human Brain Anatomy in Computerized Images", tamén publicado por Oxford University Press. A obra é unha recoñecida referencia sobre o tema.
Honras e premios
Damásio recibiu o premio Pessoa en 1992 polas súas destacadas contribucións á ciencia e á literatura. Foi elixida para a American Neurological Association en 1995 e recoñecida como membro da American Academy of Arts and Sciences en 1997. En 2004, compartiu o premio Jean-Louis Signoret en neurociencia cognitiva polo seu traballo pioneiro en cognición social. En 2010, recibiu o premio Cozzarelli da United States National Academy of Sciences polo mellor artigo en neurociencia do comportamento publicado en Proceedings of the National Academy of Sciences en 2009. En 2011, Hanna e o seu marido recibiron doutoramentos honorarios da Ecole Polytechnique Federale de Lausanne (EPFL) en Suíza polas súas contribucións en neuroloxía. Tamén ten doutoramentos honorarios da Sorbona (Université Paris Descartes), a Universitat Oberta de Catalunya e as universidades de Lisboa e Aachen.
O 9 de xuño de 1995 foi nomeada Grande-Oficial da Ordem Militar de Sant'Iago da Espada xuntamente co seu marido. En 2005 recibiu tamén xunto co seu marido o Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica e Técnica.
Vida persoal
Hanna está casada con António Damásio, recoñecido neurólogo e experto na relación entre emoción e cognición, co que codirixe o Brain and Creativity Institute (BCI) na Universidade do Sur de California. No seu tempo de lecer tamén se dedica á escultura.
Proceso isoentrópico
En termodinámica, un proceso isoentrópico (combinación da palabra grega "iso" - igual - e "entropía") é aquel no que a entropía do sistema permanece constante.
De acordo coa Segunda Lei da Termodinámica:
onde \delta Q é a cantidade de enerxía que o sistema gaña por quecemento, T a temperatura do sistema, e dS o cambio na entropía. O símbolo de igualdade implicaría un proceso reversíbel. Nun proceso isentrópico reversíbel non hai transferencia de enerxía calorífica, e polo tanto o proceso é tamén adiabático. Nun proceso adiabático irreversíbel, a entropía aumentará, de modo que é necesario eliminar a calor do sistema (mediante refrixeración) para manter unha entropía constante. Polo tanto, un proceso isentrópico irreversíbel non pode ser adiabático.
Proceso termodinámico
Na física, un proceso termodinámico é unha transformación pola cal un sistema termodinámico evolúe entre dous estados de equilibrio.
Áed de Escocia
Áed mac Cináeda, finado en 878 era un dos fillos de Cináed mac Ailpín. Deveu en rei dos pictos en 877, cando sucedeu o seu irmán Constantín mac Cináeda.
Eleccións municipais en Dozón
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Dozón dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Dozón]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Dozón desde a aprobación da Constitución de 1978.
Apostasía
A apostasía ten diversas acepcións, podendo facer referencia, segundo a Igrexa, á negación da fe de Xesús Cristo recibida no bautismo, ao abandono de xeito irregular a orde ou instituto ao que pertence, ou, no caso de estar referida a un crego, prescindir este habitualmente da condición de seu por incumprimento das obrigas propias do seu estado.
Características
En todas estas acepcións o sentido vén sendo o mesmo: abandonar ou negar unha doutrina orixinalmente aceptada pero dende un rexeitamento completo da mesma (fronte ao rexeitamento parcial ou deturpado da herexía). Máis especialmente o termo alude á renuncia formal, por parte de alguén, a pertencer á comunidade de fieis dunha relixión instituída determinada e nese sentido é tradicionalmente un termo marcadamente pexorativo, pois era aplicado polos crentes a aqueles que abxuraban da crenza común.
A etimoloxía da verba ten a súa orixe en dous termos gregos clásicos: απο (apo), "fóra de" e στασις (stasis), "colocarse"; o termo completo: αποστασις (apostasis) ten tamén o significado de rebelión ou deserción militar. Na actualidade o sentido de todos eles mantense case que invariábel. Haberá que analizar como varía o seu significado dependendo dos contextos ideolóxicos nos que se insira.
Dende o punto de vista relixioso, a apostasía é un vicio, a corrupción da virtude da piedade, no sentido de que supón á negación explícita e consciente de cumprir cos deberes relixiosos formalmente establecidos polo dogma e polo mesmo trátase dun pecado. Como consecuencia desta concepción a apostasía é tamén considerada coma un delito eclesiástico e como tal atópase suxeito a penalizacións de diversa índole: excomuñón, ostracismo, pena de morte etc. Estas penas acostuman estar reguladas a través dos código legais correspondentes a cada relixión, como é o caso do dereito canónico católico onde o canon 1364 é explícito ao respecto.
Dende a perspectiva do ateismo e do agnosticismo tradicional, a apostasía non é máis que o final dun longo proceso secular de perda da fe nos resultados do pensamento mítico por parte da conciencia humana e un recoñecemento implícito da independencia liberadora dos valores da racionalidade fronte ao adoutrinamento dogmático relixioso.
Nos últimos tempos o movemento laicista, librepensadores de diferentes correntes e moitos científicos empregan a apostasía como estratexia política activa para defender e garantir a liberdade de conciencia e acción fronte aos poderes eclesiásticos, sendo que os papeis tradicionais aparecen invertidos, pois son os propios apóstatas os que esixen a exclusión formal como membros recoñecidos da igrexa fronte ás fortes reticencias desta última por ter que recoñecer a perda masiva de miles de ata agora supostos fieis.
A Portela, Barrantes, Ribadumia
A Portela é un lugar da parroquia de Barrantes no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
924
Mortes
Historia ano a ano
Cova Terreña, Santa María de Fóra de Baiona, Baiona
Cova Terreña é un lugar da parroquia de Santa María de Fóra de Baiona no concello pontevedrés de Baiona, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2015 tiña 649 habitantes (331 homes e 318 mulleres).
Cerdal, Veiga, A Bola
Cerdal é un lugar da parroquia de Veiga no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 29 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
A Anunciada, Santa María de Fóra de Baiona, Baiona
A Anunciada é un barrio da parroquia de Santa María de Fóra de Baiona, no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE, no 2015, tiña 210 habitantes (109 homes e 101 mulleres).
Historia
O barrio da Anunciada está constituído por vivendas de protección oficial construídas no ano 1939, logo da guerra civil española. Estas vivendas tiñan por obxectivo elevar o nivel de vida da xente máis humilde que vivía en sotos e pisos co chan de terra (casas terreñas). Inauguráronse na década de 1950. As primeiras familias trasladáronse alí cando non había auga nin luz, a cambio dunha renda moi baixa.
Antes de se construíren as vivendas, o lugar recibía o nome do Piñeiro. Asignóuselle o nome da Anunciada na honra da Virxe da Anunciada, patroa de Baiona. A barriada coñécese tamén popularmente como Corea.
Shinichirō Watanabe
Shinichirō Watanabe (渡辺 信一郎), nado en Quioto o 24 de maio de 1965, é un director de cine e guionista xaponés, coñecido por ser o director das series de anime Cowboy Bebop e Samurai Champloo.
Gran Premio de Hungría de 2017
O Gran Premio de Hungría de 2017, oficialmente o Formula 1 Pirelli Magyar Nagydíj 2017 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 30 de xullo de 2017, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a undécima carreira da tempada de 2017 e a trixésima segunda carreira do Gran Premio de Hungría.
Henry Miller
Formación
A mocidade de Miller foi errática; alternaba diversos traballos con breves períodos de estudos no City College de Nova York. En 1924 casou con June Mansfield tras divorciarse da súa primeira esposa, Beatrice Sylvas, coa que tivo unha filla.
Gran Premio de Hungría de 2017
Sebastian Vettel comezou a rolda liderando o Campionato Mundial de Pilotos por un punto por diante do Mercedes de Lewis Hamilton. No Campionato de Construtores, Mercedes lideraba sobre Ferrari por cincuenta e cinco puntos.
Henry Miller
Da Gran Depresión ao surrealismo
En 1930, durante a Gran Depresión, marchou a Francia onde viviu o estalido da segunda guerra mundial. Nesa época Miller decidiu consagrarse totalmente á literatura. Os seus primeiros anos de bohemia en París foron miserables: tivo que loitar contra o frío e a fame; alimentábase coas comidas que lle ofrecían e durmía cada noite baixo unha ponte distinta. A sorte presentóuselle na persoa de Richard Osborn, un avogado americano que lle ofreceu unha habitación no seu apartamento. Cada mañá Osborn deixaba enriba da mesa da cociña un billete de 10 francos para que Miller o gastase á súa conveniencia. Coñeceu a Anaïs Nin (da que foi amante), a Gilberte Brassal e a Alfred Perlès, e empezan os seus devaneos* co surrealismo.
Gran Premio de Hungría de 2017
Antecedentes
Paul di Resta substituíu a Felipe Massa no Williams despois de que Massa enfermara logo de práctica libre. Como consecuencia, esta carreira foi a primeira sen un piloto brasileiro desde o Gran Premio de San Marino de 1982.
Henry Miller
Da Gran Depresión ao surrealismo
No outono de 1931 Miller obtivo o seu primeiro emprego como corrector de estilo no xornal Chicago Tribune, mercé ó seu amigo Alfred Perlès. Aproveita a ocasión para publicar varios artigos que asina co nome de Perlès, dado que só os membros do equipo editorial podían editar os seus escritos. Escribe nese ano Trópico de Cáncer, na Vila Seurat de Montparnasse, publicado en 1934. Esta novela supúxolle nos EUA un proceso por obscenidade, segundo as leis vixentes nesa época ditadas contra a pornografía. Esta novela estivo censurada no seu país ata a década de 1960, e só puido ingresar clandestinamente coa portada de Jane Eyre, o clásico de Charlotte Brontë.
Gran Premio de Hungría de 2017
Práctica
Daniel Ricciardo foi o máis rápido na primeira práctica. , establecendo un tempo de 1:18,486. Foi seguido polo Ferrari de Kimi Räikkönen e o Mercedes de Lewis Hamilton en segundo e terceiro lugar. Na segunda práctica Ricciardo volveu establecer o tempo máis rápido seguido por Vettel e Bottas. A terceira e última práctica do sábado foi coroada por Vettel, con Räikkönen segundo e Bottas terceiro. Vettel estableceu o tempo máis rápido das tres prácticas con 1:17.017.
O piloto de Williams Felipe Massa enfermou logo da práctica 3. Massa estivera doente e mareado o venres, pero foi certificado como apto para competir na Práctica 3 polo persoal médico. Con todo, Massa non se sentiu mellor durante a práctica 3, e o seu asento tomouno o piloto reserva de Williams Paul di Resta para a cualificación e a carreira.
Cualificación
Na primeira quenda, o piloto de reserva Paul di Resta fixo a súa primeira saída desde o Gran Premio do Brasil de 2013 e rapidamente púxose ao día con pouca práctica previa. A única experiencia de Di Resta nun coche híbrido de F1 consistiu en 10 voltas nun coche coa especificación 2014 e nalgunhas voltas no simulador antes do Gran Premio de Australia. Di Resta clasificouse 19º nun coche coa configuración de Massa, unha actuación que foi descrita como "incrible" polo xefe de Mercedes Toto Wolff. Di Resta máis tarde admitiu que estaba "asustado, nervioso, [e] ansioso" de como o faría dado a súa falta de experiencia.
Na Q3, Sebastian Vettel conseguiu a pole position cun tempo de 1:16.276. O seu compañeiro de equipo Kimi Räikkönen obtivo o segundo lugar, dando así a Ferrari o seu primeiro 1-2 en Hungría desde 2004. Mercedes ocupou a segunda fila na grella, Red Bull pechou a terceira fila na grella, e McLaren Honda ocupou a cuarta fila da grella na súa mellor cualificación da tempada.
Carreira
Ao comezo da carreira, os compañeiros de equipo de Red Bull Max Verstappen e Daniel Ricciardo colisionaron na curva 2, despois de que os pneumáticos de Verstappen bloqueáranse. Isto fixo que o radiador de Ricciardo rompésese, forzándoo a retirarse. Foi a primeira retirada na primeira volta de Ricciardo na súa carreira na Fórmula 1. Verstappen recibiu posteriormente unha penalización de 10 segundos por causar o incidente. Ricciardo condenou a Verstappen e cualificou o incidente dun "erro de afeccionado" debido á falta de experiencia de Verstappen. Verstappen máis tarde desculpouse polo incidente logo da bandeira a cadros. Foi a primeira vez que Ricciardo non puido terminar en Hungría na súa carreira na F1.
Romain Grosjean entrou en boxes e saíu cunha porca da roda frouxa. O seu coche tivo que ser retirado e Haas F1 Team foi multado con 5.000 euros por deixar saír a Grosjean en condicións inseguras.
Räikkönen comunicoulle por radio a Ferrari que quería que Vettel o deixara parasr porque Vettel tiña problemas e Räikkönen realizaba tempos de volta máis rápidos. Ferrari ordenou a Vettel acelerar e Räikkönen seguiuno, e ambos aumentaron gradualmente a brecha con ambos Mercedes. A Hamilton permitiuselle adiantar ao seu compañeiro de equipo Bottas e déronlle 10 voltas para tratar de superar a Räikkönen. Mercedes prometeu que se Hamilton non podía pasar, cambiarían posicións de novo.
A nove voltas, Nico Hülkenberg viuse forzado a saír fóra da pista por Kevin Magnussen e posteriormente tivo que retirar o seu coche debido a problemas cos freos e a caixa de cambios. Magnussen recibiu posteriormente unha penalización de cinco segundos polas súas accións, que foron descritas como "desagradables" por Hülkenberg. Hülkenberg criticou a Magnussen e chamouno "o piloto máis antideportivo da grella".
Coa proximidade de Verstappen, parecía coma se o cambio de posicións non ía suceder, pero saíndo da última curva na última volta, Hamilton desacelerou, permitindo pasar a Bottas para reclamar o podio. Hamilton terminou cuarto, con Verstappen en quinto lugar. McLaren-Honda obtivo os seus primeiros dobre-puntos finais da tempada con Alonso sexto e Vandoorne décimo. Este resultado moveunos fóra do último lugar na clasificación dos construtores. Carlos Sainz terminou sétimo para Toro Rosso. Force India conseguiu outro dobre-puntos terminando con Sergio Pérez oitavo e Esteban Ocon noveno.
Como resultado da carreira, Vettel ampliou a súa vantaxe no Campionato de Pilotos sobre Hamilton a 14 puntos. A vantaxe de Mercedes no Campionato de Construtores reduciuse a 39 puntos sobre Ferrari.
S/2004 S 7
S/2004 S 7 é unha pequena lúa de Saturno. Este descubrimento foi anunciado por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005 a partir de observacións feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 8 de marzo do 2005.
S/2004 S 7 ten uns 6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia mediade 20,999 millóns de kms en 1140,24 días, ten un movemento retrógrado, cunha inclinación orbital de 166° respecto da eclíptica (166° respecto do ecuador de Saturno) e unha excentricidade de 0,5299.
Henry Miller
Censura
Miller proseguiu a súa batalla persoal contra o puritanismo intentando liberar, desde un punto de vista moral, social e legal, os tabús sexuais existentes na literatura americana. Continuou escribindo novelas, todas censuradas nos Estados Unidos por obscenas. Publicou Black Spring (1936), e Tropic of Capricorn (1939), que conseguiron difusión nos EUA malia teren que ser vendidos subrepticiamente, o que contribúe a forxar a súa reputación de escritor underground.
A revolución sexual
Foi considerado mesmo un precursor do posmodernismo. Os seus trópicos, tachados de pornográficos, xeraron unha gran polémica e foron prohibidos nos países anglosaxóns. En 1964 a Corte Suprema dos Estados Unidos anula, da Corte de Estado, o xuízo contra Miller por obscenidade, o que representa o nacemento do que, máis tarde, será coñecido co nome de revolución sexual.
Entre as súas afeccións estaba a de pianista afeccionado e pintor. Escribiu libros sobre a súa pintura, e trala súa morte as súas acuarelas foron trasladadas a dous museos: o "Henry Miller Museum of Art" na cidade de Omachi Nagano (Xapón), e o "Henry Miller Art Museum" na Coast Gallery de Big Sur.
Faleceu en Pacific Palisades, California. Os seus restos foron incinerados e as súas cinzas esparexidas sobre Big Sur.