cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benedetto Croce
Traxectoria
De 1920 a 1921 é nomeado ministro para a Instrución Pública no quinto e derradeiro goberno de Giovanni Giolitti. Despois do asasinato do político socialista Giacomo Matteotti en 1924, rachou co movemento fascista. Cando en 1925 Giovanni Gentile publica o seu Manifesto dos Intelectuais Fascistas, Benedetto Croce publica o Manifesto dos intelectuais antifascistas, no que denuncia a violencia e a falta de liberdade do réxime, afastándose posteriormente da vida política, á que non volverá até despois do final da segunda guerra mundial, onde, na confusión política na que cae o país, el tenta mediar entre os distintos partidos antifascistas.
Convértese así en ministro sen carteira de varios gobernos ata que en 1943 é nomeado secretario do Partido Liberal, o cal abandona en 1946. Nese mesmo ano funda en Nápoles o Instituto Italiano para os Estudos Históricos, destinando para a súa sede un apartamento da súa propiedade. Durante toda a súa vida política até a súa morte en 1952 foi un dos personaxes públicos máis respectados en Italia.
A Filosofía do Espírito
Croce afondou tanto no marxismo coma no idealismo hegeliano: segundo o derradeiro, a realidade dáse como espírito que continuamente se determina e, en certo sentido, se realiza. O espírito configúrase entón como a forza que anima a realidade, que se auto-organiza dinamicamente converténdose en Historia segundo un proceso racional.
De Hegel e doutros idealistas alemáns como Fichte, Croce toma o carácter racionalista e dialéctico: o coñecemento produciríase a través de procesos de mediación entre o particular e o universal, entre o concreto e o abstracto, e a partir de aí crea un sistema propio que el chamou a Filosofía do Espírito. Croce foi un ardente idealista, e negaba outra realidade que os conceptos puros, que eran para el por unha banda as Ideas de Platón, pero por outra tamén as categorías de Kant. Chegou á conclusión de que se toda a realidade podía encadrarse nunha idea, toda a realidade podía reducirse a conceptos lóxicos. Gran parte da súa obra tratou, por iso, da lóxica.
Croce rexeitaba todas as relixións, pois consideraba que estas presentaban unha inaxeitada falta de lóxica, rexeitamento que ampliou así mesmo á metafísica, á que consideraba unha simple xustificación das ideas relixiosas.
Estética
A arte non é por tanto unha produción exclusivamente sensible, senón unha reflexión conceptual que malia non ser un mero feito social (á maneira dos positivistas), posúe un estatuto particular e específico: a arte é a expresión dunha intuición lírica que conmove emotivamente ao intelecto, pois vencella sentimento e sentido.
Lóxica
A actividade teórica non se une soamente á intuición (ao eido estético) senón que participa do elemento racional, apuntando á esfera do universal. A meta desta actividade é a elaboración do concepto puro, universal e concreto.
O concepto puro explica a verdade universal, mentres que os conceptos científicos non son senón pseudoconceptos, instrumentos prácticos construídos ficticiamente. A lóxica de Croce é tamén histórica, na medida na que cómpre analizar a xénese e desenvolvemento histórico do seu obxecto de estudo.
A Filosofía da Práctica
Croce dá moita importancia á vontade individual, que non é senón a economía, tendo un forte sentido da realidade e das pulsións que regulan a vida humana. Como a construción da realidade é racional, non ten por que coincidir coa dos outros, nacendo entón as disciplinas sociais que organizan a vida dos individuos.
O dereito, nado desta forma, é nun certo sentido amoral, pois os seus obxectivos non coinciden cos da moral. Igualmente autónoma é a esfera política, que é entendida como lugar de encontro/desencontro entre intereses diferentes, esencialmente conflitiva pois o conflito é o que caracteriza a vida.
A idea de Estado de Hegel é criticada por Croce, que considera que o Estado non ten ningún valor filosófico nin moral, sendo sinxelamente unha engádega de individuos que organizan as súas relacións xurídicas e políticas.
Concibe, así, a ética como expresión da vontade universal, propia do espírito; non hai unha ética natural ou unha ética formal, e polo tanto non hai contidos eternos propios da ética, que se define simplemente como a actuación do espírito, que manifesta de forma racional actos e comportamentos particulares. Todo iso acontece sempre tendo como horizonte a mellora continua do ser humano.
O Historicismo
A teoría de Croce é fortemente historicista; a historia ten tamén un preciso horizonte gnoseolóxico, porque en primeiro lugar é coñecemento, e coñecemento contemporáneo, polo que a historia non é o pasado, senón que está viva, no tocante ao seu estudo está motivada por un interese que xorde no presente.
A historiografía é, en segunda instancia, útil para comprender a racionalidade máis fonda do proceso do espírito, non sendo un coñecemento abstracto, senón de feitos e experiencias ben precisas. O coñecemento histórico ilumínanos sobre a xénese dos feitos.
Croce critica aos iluministas, e en xeral a calquera que queira individualizar os absolutos que regulan a historia e transcéndena: a realidade é historia, na súa totalidade, e a historia é a vida mesma, que se desenvolve autónomamente seguindo os seus propios ritmos e as súas propias razóns. É un camiño progresivo que non debe constituír unha certeza sobre a que desanimarse: esta consciencia debe ser confirmada por un empeño constante dos homes, e os seus resultados non son previsibles nin deben nunca darse por descontados.
A Historia convértese entón na historia da liberdade, do xeito no que o ser humano evoluciona e realiza a súa existencia. A liberdade tradúcese no plano político no liberalismo: unha especie de relixión da liberdade que é imprescindible no progreso histórico-político.
Obra
A obra de Croce pode ser dividida en tres períodos: o dos estudos históricos e literarios no que realiza un achegamento ao marxismo, o período de madurez no que escribe as súas obras filosóficas sistemáticas e un derradeiro período de afondamento teórico e revisión da Filosofía do Espírito en clave historicista.
Rhinella marina
Rhinella marina é un gran sapo terrestre nativo de América central e sur pero que se introduciu como invasor en Oceanía e o Caribe e está incluído na lista 100 das especies exóticas invasoras máis daniñas do mundo da Unión Internacional para a Conservación da Natureza. É un animal fértil a causa do gran número de ovos que poñen as femias, mais tamén o seu éxito reprodutivo débese á variedade de alimentos da súa dieta, pouco común entre os anuros, e que inclúe animais vivos ou mortos. As súas glándulas paratiroides segrean unha toxina que pode afectar mortalmente a moitas especies de animais e por esta razón o ser humano introduciuno en varias rexións fóra do seu hábitat nativo como método de control biolóxico de pragas. Os adultos miden de 10 a 15 cm de longo, aínda que o maior maior exemplar da especie medía 38 cm e pesaba 2.65 kg.
Bibiana Fernández
Bibiana Manuela Fernández Chica, nada en Tánxer o 13 de febreiro de 1954, é unha actriz, cantante, presentadora de televisión e modelo española. Foi coñecida como Bibi Andersen e posteriormente como Bibiana Fernández.
Traxectoria
Fernández naceu en Tánxer, filla de malagueños. O seu pai, Manuel, era taxista e a súa nai, Francisca, traballaba de costureira no Barrio de la Victoria. Ao nacer asignóuselle o sexo masculino e o nome de Manuel Fernández Chica, mais desde moi nova sentiuse unha muller. Os seus pais separáronse cando tiña seis anos, o que provocou que vivise numerosas pelexas e discusións ao seu arredor.
Viviu os seus primeiros anos en Málaga. En 1961 comezou a súa transición física e someteuse ao tratamento hormonal con estróxenos. Posteriormente someteuse a unha vaxinoplastia en Londres. Marchou de Málaga a Barcelona co propósito de ver cumprido o soño de converterse en artista. Os seus inicios foron duros, mais a mediados da década de 1970 era a principal estrela da Cadena Ferrer, que xestionaba diversos locais en Barcelona. Foi entón cando debutou no cinema da man de Vicente Aranda no filme Cambio de sexo, onde compartiu elenco con Victoria Abril. O éxito do filme fixo de Fernández unha personaxe popular en España grazas ás súas aparicións na televisión.
En 1980 publicou un disco chamado Bibi Andersen, co que obtivo un grande éxito coas cancións "Call me lady Champagne" e "Sálvame". Participou en distintos programas de televisión e presentouse en teatros continuando o seu traballo como vedette de revista.
A principios da década de 1980, xa establecida en Madrid, traballou en Trailer para amantes de lo prohibido de Pedro Almodóvar, amigo co que continuou a colaborar en filmes como Matador, La ley del deseo, Tacones lejanos e Kika. En 1984 protagonizou a fita de Manuel Gutiérrez Aragón, La noche más hermosa, xunto a Victoria Abril, José Sacristán e Fernando Fernán Gómez. En 1985 participou na comedia de Fernando Trueba, Sé infiel y no mires con quién, ao lado de Ana Belén, Carmen Maura e Antonio Resines.
Despois de debutar como presentadora de televisión no programa La tarde, Pilar Miró propúxoa como compañeira de Carlos Herrera no espazo musical e de variedades Sábado noche (1988-1989). A boa química que xurdiu entre a parella e a naturalidade de ambos fixeron que o programa fose un éxito. A principios da década de 1990 continuou a compaxinar o seu traballo na televisión coas súas intervencións no cinema.
En 1998, coincidindo coa estrea do filme Atómica, decidiu cambiar o seu nome artístico polo seu verdadeiro, pasando a chamarse Bibiana Fernández. En 2000 contraeu matrimonio polo rito tailandés co modelo cubano, Asdrúbal Ametller González, do que se separou en 2003.
Hassan Diab
Hassan Diab (en árabe : حسان دياب) nado en Beirut o 6 de xaneiro de 1959, é un enxeñeiro e académico libanés, que foi primeiro ministro do Líbano de xaneiro a agosto de 2020. Antes do ser primeiro ministro, Diab exerceu como ministro de Educación libanés entre 2011 e 2014, baixo a presidencia de Michel Suleiman.
Biografía
Diab naceu nunha familia libanesa en Beirut en 1959. Licenciado en enxeñaría de comunicacións, na Universidade Metropolitana de Leeds en 1981. Despois obtivo un mestrado en enxeñaría de sistemas pola Universidade de Surrey en 1982 e un doutoramento en enxeñaría informática pola Universidade de Bath en 1985.
Diab está casado con Nuwar Mawlawi e ten tres fillos. Actualmente vive en Beirut. É un musulmán sunita.
Diab foi profesor de enxeñaría eléctrica na Universidade Americana de Beirut (AUB). Tamén foi vicepresidente de programas externos rexionais na AUB de outubro de 2006 a xuño de 2011. O 13 de xuño de 2011 foi nomeado Ministro de Educación e Educación Superior como parte do gabinete de Najib Mikati, en substitución de Hassan Mneimneh. Foi sucedido por Elias Abu Saab como ministro de Educación, o 15 de febreiro de 2014.
Foi nomeado primeiro ministro libanés para suceder a Saad Hariri o 19 de decembro de 2019, no medio das protestas no Líbano entre 2019 e 2020 que causaran a dimisión de Hariri. A candidatura de Diab obtivo o apoio de 69 membros do parlamento do Líbano, a maioría simple; o seu apoio veu dos partidos que compoñen a Alianza do 8 de marzo.
O 10 de agosto de 2020, Diab dimitiu, xunto co seu goberno, tras varias protestas da poboación tras as explosións no porto de Beirut unha semana antes.
Provincia de Chimborazo
A provincia de Chimborazo, é unha das 24 provincias de Ecuador, situada na zona central do corredor transandino. É coñecida como provincia das altas cumes, debido a que nela se encontran varias das cumes máis elevadas do país, como o Carihuayrazo, o Altar, o Igualata, o Tungurahua, o Sangay, entre outros, que nalgúns casos comparte con outras provincias. Na cordilleira occidental encóntrase o volcán Chimborazo, que dá nome á provincia e cunha altura de 6.310 msnm, é o de máis altura do país. A provincia ten unha superficie próxima ós 6.500 km² e ten unha poboación total de 509.352 habitantes, sendo a novena provincia máis poboada de Ecuador. A capital da provincia é a cidade de Riobamba, unha das máis importantes do país, coñecida como a Sultana de los Andes, que está situada no centro-norte da mesma, a unha altitude de 2.750 msnm.
Era prehispánica
En Chimborazo atopouse o "Home de Punín". En 1923, descubriron restos dun cranio humano fosilizado.
No proceso de expansión da dominación Inca, cara aos anos 1000 os Andes centrais foron escenario do asentamento e expansión do mesmo. En Ecuador, os incas anexaron a totalidade da serra ao seu imperio. En tempos de Huayna-Cápac, previo á chegada dos españois, os puntos claves da dominación Inca, situáronse en Tomebamba, capital residencial incaica, apoiado por sedes dun"mordomo maior" denominado "tocricoc". No ámbito do exercicio do poder este cargo tiña unha función semellante á de "gobernador de provincia", Para o sur do actual Ecuador o "tocricoc" situábase en Latacunga, sendo Riobamba na época un dos "tambos".
Fundación de Riobamba
A cidade de Riobamba fundouse o 15 de agosto de 1534 por Diego de Almagro, na antiga Cidade de Liribamba (milenaria capital dos Puruhaes) o que hoxe é Villa La Unión no Cantón Colta. Foi a primeira cidade española fundada en terras do que hoxe é Ecuador. Durante a época colonial foi unha cidade grande e próspera, ata que o 4 de febreiro de 1797 foi destruída por un terremoto. Para a súa reconstrución Riobamba foi mudada á actual chaira de Tapi que cumpría coas condicións apropiadas.
Xeografía
Os límites da provincia son:
División da provincia
A provincia está dividida en 10 cantóns e 61 parroquias. Os cantóns son: miniatura|200px|Cantóns da provincia de Chimborazo.
Economía
A provincia é unha zona de gran cultura artesanal e un sector de moito desenvolvemento turístico. A artesanía está moi desenvolvida, sobre todo na zona do Cantón Guano, onde as manufacturas con las, coiros e téxtiles constitúen as principais actividades económicas e polo tanto a riqueza desta rexión.
En Chimborazo cultívase cebada, millo, trigo, cacao, plátano, pataca e algunhas froitas. En gandería desenvólvese a cría de gando ovino, bovino de carne, leite, e a industrialización dos produtos lácteos.
Respecto á minería, Chimborazo ten xacementos de prata, cobre, ouro, mármore, ferro, pedra calcaria e xofre.
Ricardo Montequi
Ricardo Montequi Díaz de Plaza, nado en El Barco de Ávila o 9 de outubro de 1893 e finado en Santiago de Compostela o 29 de outubro de 1979, foi un farmacéutico e químico español.
Harry o forte
Harry o forte (en Magnum Force) é un filme estadounidense de 1973 dirixido por Ted Post. É un suspense e o segundo filme protagonizado por Clint Eastwood como o personaxe de Harry Callahan]] despois do filme Harry o sucio. O guión foi escrito por John Milius (que achegou unha rescritura non acreditada do guión) e Michael Cimino. A banda sonora foi composta por Lalo Schifrin. O filme tamén conta coas aparicións de David Soul, Tim Matheson e Robert Urich. Con 124 minutos, é o filme máis longo da serie de Harry o sucio.
Led Zeppelin III
Led Zeppelin III é un disco da banda de rock inglesa Led Zeppelin, publicado no 5 de outubro de 1970, pola discográfica Atlantic.
Neste álbum o grupo afonda máis nos compoñentes folk do seu repertorio, sendo a maioría dos temas deste xénero. Deixando o rock máis duro, xa amosado no anterior disco, nun segundo plano, pero con pezas de gran calidade que acabarían sendo das máis coñecidas da banda, como pode ser "Immigrant Song". O disco provocou críticas, unhas criticando que as cancións máis duras eran simple e gratuíto ruído, mentres que o material acústico foi tachado de imitación de Crosby, Stills, Nash & Young. Aínda con todo conseguiu chegar ó máis alto das lista inglesa e anericana.
O disco xorde durante unhas vacacións de Page e Plant cuns amigos despois das vertixinosas xiras. Foron ata unha cabana en Bron-y-Aur (Gales). Así foron influídos pola atmosfera que respiraban naquel retiro, reflectido en declaracións da banda en relación co disco:
Posteriormente gravaron os temas en Headley Grange, unha mansión en Hampshire (co estudio ambulante dos Rolling Stones) e os estudios Island en Londres.
El Patito Editorial
El Patito Editorial é unha empresa editorial galega con sede en Santiago de Compostela especializada na publicación de banda deseñada, tanto galega como de ámbito estatal e internacional. Está xestionada polo ilustrador Fausto Isorna e por Gemma Sesar. As súas linguas de publicación son o galego e o castelán. No seu catálogo figuran obras de Miguelanxo Prado, Paco Roca ou Jack Mircala.
Poder adquisitivo
En economía o poder adquisitivo é a cantidade de bens e servizos que pode adquirir un individuo co seu salario ou que se poden comprar por unidade de conta dunha determinada moeda.
Mestrado en administración de negocios
miniatura|Public Policy Institute e Masters of Business Administration da [[Universidade de Georgetown.]] Un mestrado en administración de negocios, máster en administración de negocios, abreviado MBA (Master of Business Administrations en inglés), é un título académico de mestrado, e polo tanto de posgrao, en negocios.
Características
Algúns dos programas de MBA permiten ós estudantes especializarse ou concentrarse nunha área (finanzas, mercadotecnia, loxística, negocios sustentables, recursos humanos, exportacións etc.). Os MBA son impartidos por escolas de negocios.
Historia
A primeira escola en ofrecer un MBA foi, no ano 1900, a Escola de negocios Tuck School of Business, situada en Nova Hampshire, Estados Unidos. miniatura|IESIDE (Instituto de Educación Superior Intercontinental de la Empresa) na Avenida de Madrid de [[Vigo.]]
Clasificacións
Existen múltiples clasificacións que valoran as escolas de negocios en función de diversos parámetros. Medios de comunicación especializados no mundo dos negocios como Financial Times, The Economist, Fortune ou Business Week valoran a calidade da ensinanza e os recursos empregados polas escolas mediante investigación propia, inquéditos ás escolas, ós alumnos e ós antigos alumnos.
Escolas de negocios sobranceiras
Algunhas das Escolas de negocios que habitualmente aparecen nos postos altos na maioría de clasificación son a Harvard Business School, University of Chicago Booth School of Business ou a London Business School. Hai tres escolas de negocios españolas que, segundo a maioría de clasificacións están entre as mellores de Europa, son ESADE, IESE, EADA (esta non está destacada habitualmente nas clasificacións) en Barcelona ou o Instituto de Empresa en Madrid.
En Galicia durante os últimos anos houbo dúas escolas de negocios: Escola de Negocios Caixanova e ITE Caixa Galicia, ambas pertencentes a Novacaixagalicia, trala fusión entre Caixanova e Caixa Galicia está por determinar que pasará con ambas escolas de negocios.
Carlos Martínez-Barbeito
Carlos Martínez-Barbeito Morás, nado na Coruña en 1913 e finado na mesma cidade o 10 de abril de 1997, foi un escritor galego en lingua castelá.
Traxectoria
Foi neto do historiador Andrés Martínez Salazar e do tipógrafo e poeta Avelino Barbeito, fillo da pedagoga e escritora María Barbeito e de Juan Martínez Morás e irmán do empresario e construtor Juan María Martínez-Barbeito (n. 1911) e mais da arquiveira e bibliotecaria do Concello da Coruña Isabel Martínez-Barbeito (n. 1918).
Cursou estudos de Filosofía e Letras e Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, onde coñeceu a Federico García Lorca na visita que fixo a Galicia en 1933. Este encontro convenceuno para trasladarse a Madrid. Alí licenciouse en Dereito e contactou cos principais intelectuais da época.
En abril de 1939, poucos días despois da entrada das tropas franquistas en Madrid e do final da guerra civil, Carlos Martínez Barbeito xunto cos escritores Félix Ros e Carlos Sentís, identificándose como membros do Servicio Nacional de Prensa y Propaganda do novo réxime, entraron no piso de Juan Ramón Jiménez e Zenobia Camprubí, no número 38 da rúa Padilla e intimidaron a persoa que quedara ao coidado da casa, rexistraron e requisaron canto quixeron, sen dar explicacións nin dar rexistro do confiscado, no que foi un verdadeiro saqueo. Martínez Barbeito diría que se xuntara con ese grupo "espontáneamente" sen ter que ver co resto do grupo e que a súa participación no suceso era para consevar o requisado «por manos cuidadosas» Entre o roubado figuraba o diario de Marga Gil, que empezara a saír no diario ABC en febreiro de 1997, meses antes da morte de Martínez Barbeito; aínda segue desaparecido o orixinal do debuxo que Daniel Vázquez Díaz fixo en 1916 de Juan Ramón Jiménez e que en 1980 ilustraría o billete de 2000 pesetas.
Jim Dauterive
James Thomas "Jim" Dauterive é un actor estadounidense.
Carlos Martínez-Barbeito
Traxectoria
Regresou á Coruña, onde foi presidente da Real Academia Galega de Belas Artes entre 1984 e 1988. Foi tamén membro correspondente da Real Academia Galega. En 1974 ingresou na Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación cun discurso sobre a fundación do Ilustre Colexio de Avogados da Coruña no ano 1760 no inicio do reinado de Carlos III
A súa paixón pola lectura levouno a reunir unha biblioteca de 13.000 obras. Na actualidade a Biblioteca Carlos Martínez Barbeito está despositada na Fundación Barrié: conta con algo máis de 11.000 volumes de obras relativas a Galicia, impresas en Galicia ou de autor galego, e cronoloxicamente a biblioteca abrangue títulos dos séculos XVI a mediados do XX.
Vida persoal
En 1946 casou con Ana María Álvarez de Sotomayor y Castro, filla do pintor Fernando Álvarez de Sotomayor.
Ensaio
miniatura|Tumba de Carlos Martínez-Barbeito no [[cemiterio de Santo Amaro da Coruña.]]
Manic Street Preachers
Manic Street Preachers é unha banda galesa de rock fundada en Blackwood en 1989 por James Dean Bradfield (voz e guitarra), Nicky Wire (baixo), Sean Moore (batería) e Richey James Edwards (guitarra). Edwards desapareceu o día 1 de febreiro de 1995 e no ano 2008 foi declarado oficialmente morto.
Orixes
A historia da banda comezou antes da súa formación oficial en 1989 xa que os catro membros eran amigos dende había tempo e adoitaban xogar ao fútbol xuntos. James chegou a ser un bo xogador, incluso chegou a xogar na selección xuvenil do País de Gales, e estivo a piques de facer unha proba no Arsenal, pero unha lesión rematou coa súa carreira deportiva.
A idea de formar unha banda xurdiu nun principio en 1986, cando foron as conmemoracións dos 10 anos dos Sex Pistols, pero tardaron tres anos en levar a idea adiante. Nicky Wire e Richey estudaron na mesma universidade, e despois de se graduar Nicky formou unha banda con Sean Moore, James Dean Bradfield e un guitarrista coñecido como Flicker. A banda inicialmente chamábase Betty Blue e Richey non formaba parte dela, a pesar de que convivise con eles e mesmo deseñase a portada do primeiro sinxelo, "Suicide Alley", que foi pagado pola propia banda.
Inicios da banda
Pouco antes de ser lanzado o sinxelo, o grupo cambiou ao nome Manic Street Preachers. A portada estaba inspirada no primeiro álbum de The Clash, o que confirmaba as influencias e a sonoridade do grupo naquel momento, unha mestura de punk e hard rock.
O segundo lanzamento do grupo foi un EP de catro cancións, titulado New Art Riot, lanzado en 1990 e novamente financiado polo propio grupo. O álbum tiña unha evidente influencia punk e letras de forte contido político e de crítica social. O EP obtivo unha gran repercusión nos medios, a pesar de que os comentarios fosen particularmente negativos. Eran incontables as comparacións dos Manic Street Preachers con Sham 69, outra banda da época.
Pero Manic Street Preachers xa chamara a atención do público, a banda tiña a reputación de ser un verdadeiro grupo socialista punk retro, usaban e vendían camisetas con eslóganes socialistas de Karl Marx entre outros e usaban maquillaxe no escenario. A parte visual da banda era un espectáculo á parte. Nesa época eles estableceron os seus obxectivos, nada modestos: lanzar un álbum de estrea dobre que vendese 16 millóns de copias e despois rematar coa banda. Así non existiría a posibilidade de "venderse" co éxito. Xunto a ese discurso eles tamén pretendían mudar radicalmente a sonoridade do grupo, a punto de se tornar irrecoñecible. miniatura|250px|A banda ao vivo en Brighton A discográfica Heavenly Records asinou coa banda e lanzou o sinxelo "Motown Junk", un dos temas clásicos de Manic Street Preachers. De seguido editaron un novo sinxelo, "You Love Us", outra grande canción da banda, que foi feita en resposta á prensa que se negaba a tomar á banda en serio. "You Love Us" chegou ao número 62 na lista británica, o que impulsou a carreira da banda.
Despois do éxito do sinxelo seguiu unha xira por todo o Reino Unido. A xira estivo chea de incidentes con borracheiras e enfrontamentos coa seguridade.
En maio de 1991 a Sony/Columbia asinou coa banda e o sinxelo "Stay Beautiful" foi lanzado un mes despois. Alcanzou o número 40 na lista, mostrando que a popularidade do grupo estaba aumentando. A partir de aí as cousas melloraron e un relanzamento de "You Love Us" foi o primeiro sinxelo de Manic Street Preachers en entrar no top 20 británico en xaneiro de 1992, alcanzando o número 16. Os dous seguintes sinxelos, "Slash n' Burn" e "Motorcycle Emptiness" tamén entraron no top 20 e a banda conseguiu o seu primeiro sinxelo "top 10" con "Theme from M*A*S*H (Suicide is Painless)" en setembro daquel ano.
Generation Terrorists
Antes, en febreiro de 1992 foi lanzado o primeiro disco do grupo, o prometido álbum dobre Generation Terrorists (foi un LP dobre e un só CD). A portada do disco estaba baseada nunha tatuaxe de Richey.
A versión americana do disco foi modificada radicalmente pola discográfica, fíxose isto para facelo máis "amigable" para as radios e para encadralo na grungemania que reinaba na época. Ese feito irritou por aos integrantes da banda, que tampouco estaban contentos con como se organizou a xira polos Estados Unidos e coa duración da mesma. Despois destes concertos, a banda comezou outra xira no Reino Unido e Irlanda, tamén chea de incidentes.
A banda non se separou despois do primeiro disco tal como prometera e seguiu adiante. De calquera xeito, Generation Terrorists non vendeu os 16 millóns de copias que eles dicían, chegando apenas ás 300.000.
O último sinxelo de Generation Terrorists foi "Little Baby Nothing", que contiña un curioso dueto con Traci Lords, ex-atriz porno estadounidense.
Gold Against the Soul
En xuño de 1993, cinco meses despois do lanzamento do último sinxelo do seu primeiro álbum, foi lanzado "From Dispair to Where", rapidamente seguido polo segundo álbum da banda, Gold Against The Soul, que tiña unha sonoridade máis pop e menos cru que Generation Terrorists. No mes de xullo realizaron unha boa cantidade de concertos que coincidiron co lanzamento do segundo sinxelo, "La Tristesse Durera (Scream To A Sigh)", que non chegou a entrar no top 20 británico. A fianis do ano 1993 Manic Street Preacher participou como abreconcertos na xira de Bon Jovi e lanzou un novo sinxelo, "Roses in the Hospital". miniatura|225px|[[James Dean Bradfield]] En xaneiro de 1994 apareceu o derradeiro sinxelo de Gold Against the Soul, "Life Becoming a Landslide", mentres a banda continuaba de xira. En maio a banda editou "Faster" como anticipo do seu novo traballo, pero os medios estaban máis interesados nos problemas persoais de Richey. No mes de agosto foi internado nun hospital psiquiátrico e a banda actuou nalgúns festivais como trío para pagarlle o tratamento.
O día 30 de agosto, con Richey aínda internado, foi lanzado The Holy Bible. A crítica aclamouno, pero as súas vendas foron moi baixas. O álbum marcaba outro cambio musical e estético da banda, que vestía con uniformes do exército. Musicalmente foi virando cara a un son post-punk lo-fi. Para promocionar o disco, a banda apareceu no programa Top of the Pops, interpretando o seu primeiro sinxelo, "Faster", o cal acadaría o número 16 nas listas. A actuación foi moi controvertida na época, ao aparecer a banda cos uniformes do exército, con Bradfield levando un pasamontañas como se fose un terrorista.
Pouco despois, o 1 de febreiro de 1995, Edwards desapareceu do hotel Embassy de Londres. O seu coche apareceu o día 17 nunha estación de servizo preto da ponte de Severn, que era famoso por ser un lugar que a xente usaba para suicidarse. Un aparcacoches dixo que estivera alí durante tres días, e a policía revelou que vivira dentro do coche durante uns días. Edwards non sería visto nunca máis, a pesar de que a banda mantivo a súa porcentaxe dos royalties para o seu regreso. O 28 de novembro do ano 2008 a súa familia declarouno supostamente morto. Manic Street Preachers tivo un parón de seis meses e incluso consideraron disolver o grupo, pero coa aprobación da familia de Edwards o resto dos membros continuaron.
De Everything Must Go a Know Your Enemy
O primeiro álbum sen Edwards, Everything Must Go, ten cinco cancións escritas ou co-escritas por Edwards, e foi editado con moi boas críticas. A meirande parte das letras foron escritas por Wire, incluídas as de "A Design for Life", que acadou o posto número 2 nas listas. O disco foi nomeado para o premio Mercury de 1996 ao mellor álbum, e a banda gañou dous premios BRIT, á mellor banda británica e mellor álbum británico, ademais os seus sinxelos "Australia", "Everything Must Go" e "Kevin Carter" foron un éxito.
This Is My Truth Tell Me Yours, editado en 1998, tivo o mesmo éxito que o seu predecesor na meirande parte do mundo, e deulles á banda o seu primeiro sinxelo número 1, "If You Tolerate This Your Children Will Be Next". Fala sobre a guerra civil española e está inspirado a partes iguas polo relato de George Orwell Homage to Catalonia e pola canción de The Clash "Spanish Bombs". O disco tamén inclúe os exitosos temas "You Stole the Sun from My Heart", "Tsunami" e "The Everlasting". Novamente os Manics gañaron o BRIT á mellor banda británica na edición de 1999.
O 31 de decembro de 1999 tocaron no Leaving the 20th Century concert, celebrado no Millennium Stadium de Cardiff; o primeiro é máis garnde concerto celebrado alí, con 80.000 asistentes.
No ano 2000 a banda editou o sinxelo en edición limitada "The Masses Against the Classes". A pesar de ter pouca promoción, o sinxelo acadou a primeira posición na lista británica. O sinxelo saíu de catálogo o mesmo día do seu lanzamento, pero aínda así pasou sete semanas nas listas.
En 2001 converteuse na primeira banda popular de rock occidental en tocar en Cuba, e os seus membros reuníronse co presidente Fidel Castro. O concerto e a viaxe foron documentados e publicados en DVD baixo o título Louder than War.
O álbum de grandes éxitos e remesturas Forever Delayed foi lanzado no ano 2002 e contén dúas novas canións, "Door to the River" e o sinxelo "There by the Grace of God". Un disco de caras-b, rarezas e versións publicouse un ano despois co título Lipstick Traces, e contén a derradeira canción na que traballou Edwards.
De Lifeblood a Journal for Plague Lovers
O sétimo álbum de estudio, Lifeblood, foi publicado o 1 de novembro do 2004 e acadou o número 13 na lista británica de álbums. As críticas ao disco foron variadas. Tony Visconti axudou á banda a producir tres temas do traballo, que foi seguido dunha xira en grandes estadios polo Reino Unido en decembro dese ano. Un edición polo décimo aniversario de The Holy Bible foi publicada o día 6 de decembro, incluíndo unha versión dixitalmente remasterizada do álbum orixinal, unha mestura estadounidense pouco común e un DVD con actuacións ao vivo e material extra.
Eduardo Blanco Acevedo
Eduardo Blanco Acevedo, nado en Montevideo o 14 de marzo de 1884 e finado no mesmo lugar o 7 de xullo de 1971, foi un médico e político uruguaio, pertencente ao Partido Colorado.
Familia
Foi fillo de Juan Carlos Blanco Fernández e de Luisa Acevedo Vásquez. Seus irmáns Daniel, Juan Carlos e Pablo tamén tiveron destacada actuación política. Súa irmá Luisa foi a esposa do Doutor Francisco Soca.
Casou con Sara Shaw Usher.
Carreira
Graduado como médico en 1912, especializouse en cirurxía en Europa. Durante a primeira guerra mundial traballou como cirurxián en hospitais franceses, polo que recibiu numerosos recoñecementos por parte do goberno daquel país. Incluso interveu o propio Charles de Gaulle, salvándolle o brazo dereito. Ao retornar a Uruguai, foi profesor na Facultade de Medicina e publicou numerosos traballos sobre temas da súa especialidade.
No plano político, en 1933, foi nomeado polo presidente Gabriel Terra (de quen era consogro) Ministro de Saúde Pública, carteira que desempeñou até 1936. Nese ano incorporouse á bancada do Senado, praza que obtivera dous anos antes. Nas eleccións de marzo de 1938, foi candidato á Presidencia da República por unha fracción terrista do Partido Colorado, mais foi derrotado internamente pola candidatura de Alfredo Baldomir, tamén próximo ao presidente Terra.
Nas eleccións de 1946, foi electo novamente senador. Nesa época fálase do "blancoacevedismo" como un movemento político importante dentro do Partido Colorado. En 1951 foi designado polo novo presidente Andrés Martínez Trueba como Ministro de Instrución Pública e Previsión Social (actualmente Educación e Cultura). Un ano despois, o Parlamento elixiuno para ocupar un posto no primeiro Consello Nacional de Goberno, que completou o mandato de Martínez Trueba, até febreiro de 1955. Ao terminar dito período, tivo un posto na cámara alta durante un período máis, até 1959.
Twerps
Twerps é unha banda australiana revivalista do xénero lo-fi e noise pop. Formada en Melbourne a banda lanzou o seu primeiro single ″Good Advice″ en 2009.
Traxectoria
A banda retorna no 2011 cun álbum homónimo. O disco foi aclamado pola crítica, séndolle outorgado o cualificativo de ″mellor nova banda australiana″ pola publicación especializada Uncut, apoiados pola súa primeira xira nos Estados Unidos e con directos nos medios de prensa musical CMJ e SXSW.
No 2014 trala súa participación no festival ″Laneway Festival″ publicaron o seu novo traballo ″Underlay EP″. Este foi un traballo auto-producido e o primeiro coa colaboración do batería Alex MacFarlane. No ano 2015 a banda publica o seu segundo disco ″Range Anxiety″ con Merge, ao tempo que a banda visita Europa cunha xira que incluiría o festival Primavera Sound.
Acaz
miniaturadaimagem|Representación de Acaz no Promptuarii Iconum Insigniorum de [[Guillaume Rouillé.]] Acaz foi segundo a Biblia rei de Xudá, fillo e sucesor de Iotam aos vinte anos e reinou outros vinte anos en Xerusalén. Segundo Edwin R. Thiele Acaz foi correxente con Iotam desde o 736/735 a.C. e o seu goberno en solitario comezou no 732/731 a.C. e rematou no 716/715 a.C. William F. Albright datou o seu reinado do 735 ao 715 a.C. Segundo conta a Biblia tivo unha vida de perversión e introduciu moitos costumes pagáns e idólatras, pechando o templo ignorando os profetas Isaías, Oseas e Miqueas. Chamou na súa axuda ao rei asirio Teglatfalasar III, para rexeitar os ataques de Israel, Aram e Edom, razón pola que Xudá quedou sometida durante moitos anos a Asiria.
Brayan Perea
Brayan Andrés Perea Vargas, alcumado El Coco, nado o 25 de febreiro de 1993 en Cali, é un futbolista profesional colombiano, que xoga como dianteiro na Società Sportiva Lazio da Serie A italiana. É internacional coas categorías inferiores da.
Traxectoria
Nado en Cali, Perea desenvolveuse futbolisticamente no principal equipo da súa cidade natal, o Deportivo Cali. Co equipo colombiano conquistou en 2012 o Campionato Postobon sub-19. O xogador contribuíu ao título do seu equipo marcando un hat-trick na final contra o Atlético Nacional. A consecución deste título permitiu ao equipo participar na Copa Liberadores sub-20. Debido á súa gran proxección, onde destaca a súa velocidade, efectividade e remate de cabeza, debuta no primeiro equipo na máxima categoría colombiana o 10 de setembro de 2011 ante o Boyacá Chicó. Nese encontro entra no minuto 77 en substitución de Cesar Amaya. Posteriormente alterna o xuvenil co primeiro equipo, onde se fai un oco no once inicial. As súas boas actuacións, sobre todo na Copa Libertadores sub-20, chaman a atención de importantes clubs europeos.
Aínda que se rumoraba a súa fichaxe polo Udinese italiano, onde sería cedido ao Watford, finalmente é contratado pola Società Sportiva Lazio da Serie A o 11 de febreiro de 2013, pagando por el un total de 2,5 millóns de euros. Despois da súa participación no Mundial de Fútbol sub-20, viaxou rumbo a Italia, aínda que ten que regresar a Colombia durante o inicio da Serie A, debido a que a cota de estranxeiros do club estaba chea, especulándose unha posible cesión a outro club. Porén, a situación foi remediada e Perea puido unirse á disciplina do club romano. A súa primeira combocatoria fou para xogar o "Derby della Capitale" ante a AS Roma, correspondente á cuarta xornada da temporada 2013−14. Porén, non debuta en liga até a semana seguinte, xogando os últimos 20 minutos do partido na vitoria do seu equipo por 3-1 fronte o Catania.
O seu primeiro partido como titular cos Biancocelesti foi na UEFA Europa League 2013−14 ante o Trabzonspor turco, dando dúas asistencias cruciais no empate a tres do seu equipo e xogando os 90 minutos do encontro. O seu primeiro gol en Liga chega na derrota por 2-1 ante o ao Atalanta pondo a igualdade transitoria do xogo. O seu primeiro gol continental chega coa vitoria 0-2 da Lazio fronte ao Legia Varsovia de Polonia pondo o 1 a 0 parcial do xogo. Anota o seu primeiro dobrete coa Lazio fronte ao Parma nos oitavos de final da Copa Italia marcando o primeiro e o segundo gol na vitoria 2-1, marcando a poucos momentos do final do partido para certificar a clasificación do seu equipo á seguinte rolda.
Pazra gozar de máis minutos é cedido ao ano seguinte ao Perugia Calcio, onde xoga 16 partidos anotando un gol. Ao ano seguinte xoga no fútbol francés, saíndo cedido ao Troyes AC da Ligue 1. Debutou no equipo galo o 23 de agosto de 2015, entrando no minuto 68 da derrota do seu equipo por 6-0 ante o Olympique de Marseille. O seu primeiro gol sería o 28 de outubro na Copa de Francia na derrota por 2-1 contra o Lille OSC.
Manuel Eiroa
Manuel Eiroa García, nado o 26 de agosto de 1935 na Veiga, é un político aragonés.
Traxectoria
Nacido na zona de fala galega de Asturias, estudou dereito e entrou na vida política no tardofranquismo, foi concelleiro de Zaragoza (1974-1983) e tenente de alcalde (1974-1979), membro do Partido Aragonés Regionalista en 1983 foi elixido para Cortes aragonesas, designado senador (1987-1991), foi presidente da Deputación Xeral de Aragón (1991-1993)
Stuart Milner-Barry
Sir (Philip) Stuart Milner-Barry, nado en Hendon, Londres o 20 de setembro de 1906 e finado en Lewisham, Londres o 25 de marzo de 1995, foi un xogador de xadrez e funcionario público inglés, que tamén foi criptoanalista durante a segunda guerra mundial. Traballou en Bletchley Park e foi director do «Hut 6», unha sección responsable de desencriptar mensaxes que foran cifrados coa máquina Enigma alemá. Foi un dos catro principais descodificadores de Bletchley que asinaron unha influente carta mediante a cal fixeron unha petición directa de máis recursos ó daquela Primeiro Ministro Británico Winston Churchill. Despois da guerra va traballou no Tesouro da Súa Maxestade e posteriormente como administrador do Sistema de Honras Británico. No xadrez, representou a Inglaterra en torneos internacionais e deulle nome a diversas variantes de apertura.
Sociedade Xeral de Autores e Editores
miniatura|300px|Sede da SGAE no parque de Vista Alegre en [[Santiago de Compostela.]] A Sociedade Xeral de Autores e Editores ou SXAE (Sociedad General de Autores y Editores ou SGAE en castelán), máis coñecida como SGAE, é unha entidade española de xestión colectiva dedicada á defensa dos dereitos de autor dos seus socios, entre os que se atopan toda clase de artistas e empresarios do negocio da cultura. Segundo os seus estatutos, é unha organización sen ánimo de lucro que xestiona o cobro e a distribución dos dereitos de autor dos autores e á vez preocupase polos intereses dos editores. Foi presidente Antón Reixa dende o 8 de maio de 2012 ata o 16 de xullo de 2013.
Orixes
miniatura|dereita|Palacio Longoria (Madrid), sede da SGAE. A finais do século XIX, en España, o negocio musical estaba formado por tres grupos: Os teatros e salas nos que se interpretaban as obras, os autores das mesmas e os intermediarios entre ambos. Os intermediarios abusaban frecuentemente da súa posición dominante mediante contratos de exclusividade coas salas e ataban aos autores con adiantos a conta de obras futuras. Fronte a esta situación, os escritores Sinesio Delgado, Carlos Arniches, os irmáns Álvarez Quintero, o libretista Federico Romero Saráchaga e o compositor Ruperto Chapí, entre outros, crearon o 16 de xuño de 1899 a Sociedade de Autores. Anos máis tarde, en 1941, converterase na Sociedade Xeral de Autores de España que pasa a xestionar en exclusiva todos os dereitos de autor sobre artes escénicas. En 1995 refúndase a SGAE como a actual Sociedade Xeral de Autores e Editores. Deste xeito dáse acollida, dentro da sociedade, aos editores.
Loita antipiratería
Unha parte dos consumidores considera que, con independencia de que a SGAE intente asociar o top manta co intercambio de ficheiros en internet, os posíbeis problemas que poida orixinar este último fenómeno de masas non derivan do carácter criminal do usuario medio de internet, senón da falta de adaptación das empresas e da lexislación de propiedade intelectual fronte ao novo paradigma tecnolóxico, onde o custo marxinal da distribución de información tende a cero.
Polémicas
A función máis polémica da SGAE é o cobro dun canon pola copia "para uso privado do copista" dunha obra musical ou audiovisual xa divulgada, cuxa recadación repártese entre os asociados. Este canon foi fortemente contestado por quen pensan que atenta contra a presunción de inocencia dando lugar a distintas campañas, sobre todo en internet.
Algúns consideran que, como a SGAE xestiona todos os dereitos de autor e os reparte segundo os seus propios criterios, isto redunda en prexuízo dos autores non pertencentes á SGAE. Nalgúns casos a SGAE reclamou unha parte dos ingresos en concepto de "dereitos de autor", en casos en que os espectáculos non os vulneran e os dereitos non eran propiedade dos afiliados á SGAE.
En xuño de 2004, en colaboración con Vale Music, a SGAE puxo á venda un disco composto por 14 cancións de grupos noveis chamado No a la Piratería. Creouse unha gran polémica ao redor deste disco debido a que na súa contraportada había unha mensaxe en contra da piratería e o top manta, o cal posuía un claro carácter xenófobo. Debido a presións e denuncias de varias ONG (como SOS Racismo) e asociacións de consumidores (como FACUA, a Federación de Consumidores en Acción), a SGAE intentou retirar o disco do mercado e desvencellarse do mesmo, mentres que Vale Music recoñeceu que os contidos que aparecían na contraportada eran "pouco adecuados".
Mostra da impopularidade da SGAE é que foi obxecto de dúas Google bomb, coa palabra "Ladrones" e coa expresión "Siempre Ganamos Algunos Euros". Teddy Bautista acusou de "fascismo" a Google por este feito.
A SGAE demandou a varios sitios webs na defensa da súa honra, o que provocou certas campañas internautas en contra da súa entidade. A Asociación de Internautas foi condenada a pagar unha indemnización de 36000 euros por aloxar o sitio web putasgae. O responsábel da Frikipedia foi tamén denunciado en 2006 por insultos nunha definición satírica que o sitio (a Frikipedia) tiña sobre a SGAE. Segundo Pedro Farré, un dos responsábeis da SGAE, esta iniciativa non foi un feito illado senón que se denunciaría a toda web que albergue contido difamatorio contra a organización, fora incluído ou non polo responsábel da páxina ou portal en cuestión.
En xaneiro de 2006, a organización decidiu devolver os 518 euros que fixo pagar, tras unha denuncia, á compañía de teatro Taller Cultural de Fuentepelayo (Segovia), unha organización sen ánimo de lucro que está formada na súa maior parte por nenos discapacitados. Aínda que dende a SGAE asegurouse que o proceso foi froito dun "erro", algúns cren que a marcha atrás foi debida á campaña de denuncia que se levantou nos meses previos en diversos blogs e portais de internet. A SGAE declarou nalgunha ocasión que non está capacitada para renunciar a percibir os correspondentes dereitos de autor, por exemplo, nun concerto solidario, xa que implicaría unha deixación das súas funcións.
O 8 de febreiro do mesmo ano, a Unión Europea expedientou á SGAE por vulnerar ás leis anti-monopolio na venda de licenzas para descargar música en internet.
En outubro de 2010 o Tribunal de Xustiza da CE pronunciouse contra o canon dixital cobrado de xeito indiscriminado que grava os CD, DVD, MP3 e outros equipos dixitais de reprodución e gravación incluídos teléfonos móbiles, aínda que admitiu que pódese cobrar canon dixital a usuarios particulares. O canon dixital quedou en suspensión e abreuse a porta para que as empresas poidan reclamar a devolución dos cartos cobrados pola SGAE.
Cachipay
Xeografía
Toda a Provincia do Tequendama atópase sobre a vertente occidental da Cordilleira Oriental; é un terreo abrupto. Cachipay atópase sobre a zona máis montañosa, o seu centro urbano mesmo é montañoso. A totalidade dos seus 56 km² atópanse en zonas escarpadas de vales, outeiros e montañas. Entre os seus outeiros destácase a "Cordillera del Frisol" que forma os límites co municipio de La Mesa. Alí sitúanse o "Alto del Frisol", doutra banda pódese sinalar "El Alto e Cuchilla del Águila", que forman a fronteira con Anolaima e o "Cerro de Tablanca" en límites con Zipacón.