cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chilling Adventures of Sabrina (serie de televisión)
A serie céntrase na personaxe de Archie Comics Sabrina Spellman, interpretada por Kiernan Shipka, xunto con Ross Lynch, Lucy Davis, Chance Perdomo, Michelle Gomez, Jaz Sinclair, Tati Gabrielle, Adeline Rudolph, Richard Coyle e Miranda Otto. Orixinalmente estivo en desenvolvemento durante setembro de 2017 na canle The CW, que pretendía ser un complemento da serie Riverdale; porén, en decembro de 2017, o proxecto foi trasladado a Netflix por dúas tempadas. A rodaxe tivo lugar en Vancouver, na Columbia Británica. Os primeiros 10 episodios foron estreados o 26 de outubro de 2018. A serie recibiu valoracións positivas da crítica, loando a intepretación de Shipka, o elenco e a súa premisa. Un episodio especial de Nadal foi estreado o 14 de decembro de 2018, e a segunda parte da primeira tempada estreouse o 5 de abril de 2019. En decembro de 2018, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada de 16 episodios, que tamén foi dividida en dúas partes.
Kylian Mbappé
Kylian Mbappé Lottin, nado o 20 de decembro de 1998 en París, é un futbolista francés. Xoga de dianteiro para o Paris Saint-Germain FC. Ademais, é internacional coa selección francesa.
Traxectoria
Mbappé debutou co primeiro equipo do AS Monaco o 2 de decembro de 2015, no partido de Ligue 1 que enfrontou ó Monaco contra o SM Caen e que rematou con 1-1. O 6 de marzo de 2016, asinou co Monaco o seu primeiro contrato coma profesional.
O 31 de agosto de 2017, anunciouse a cesión de Mbappé ó Paris Saint-Germain FC, cunha opción de compra por valor de 145 millóns de euros máis 25 millóns en variables.
Palmarés
Monaco
Paris Saint-Germain
France sub-19
Francia
O Río, Pardesoa, Forcarei
O Río é un lugar da parroquia de Pardesoa, no concello pontevedrés de Forcarei.
Christian Slater
Christian Michael Leonard Slater, nado o 18 de agosto de 1969 en Nova York, é un actor estadounidense.
Célula de Boettcher
As células de Boettcher son células poliédricas que se encontran na membraba basilar da cóclea ou caracol do oído, situadas por debaixo das células de Claudius. As células de Boettcher considéranse células de soporte para o órgano de Corti do oído, e só se encontran no xiro inferior da cóclea. Estas células teñen núcleos esféricos grandes, están entrelazadas unhas con outras e, e proxectan microvilli no espazo intercelular.
Debido á súa especialización estrutural, crese que as células de Boettcher desempeñan un papel significativo na función da cóclea. Presentan niveis elevados de calmodulina, e poden estar implicadas na mediación da regulación do Ca2+ e no transporte iónico.
A oxido nítrico sintase detéctase en abundancia no citoplasma das súas interdixitacións. A súa ultraestrutura suxire que levan a cabo tanto funcións secretoras coma absorbentes. Tamén expresan o Panx1.
As células de Boettcher reciben ese nome polo patólogo alemán Arthur Boettcher, tamén escrito Böttcher (1831-1889).
Notas
Haarcel
Ezio Auditore
Ezio Auditore da Firenze, nado na República de Florencia o 24 de xuño de 1459 e finado na mesma rexión o 30 de novembro de 1524) é un personaxe ficticio da saga de videoxogos de ficción histórica Assassin's Creed, protagonista dos videoxogos Assassin's Creed II (e os seus spin-offs Assassin's Creed II: Discovery e Assassin's Creed: Project Legacy), Assassin's Creed: Brotherhood, Assassin's Creed: Revelations e Assassin's Creed Chronicles: China, das novelas Assassin's Creed: Renaissance,  Assassin's Creed: Brotherhood e Assassin's Creed: Revelations, e das películas Assassin's Creed: Lineage, Assassin's Creed: Embers e Assassin's Creed: Ascendance. Foi o mentor da Orde dos Asasinos na Italia renacentista.
O seu profesor foi o banqueiro Giovanni Tornabuoni, e en 1476, aos 17 anos de idade, o seu expediente escolar interrómpese debido a que estivo involucrado nun crime, que ocasionou o asasinato dos seus irmáns Petruccio e Federico, e o seu pai Giovanni Auditore.
Trala execución, partiu coa súa nai, María Auditore, e a súa irmá, Claudia Auditore, a Vila Auditore, a vila do seu tío, Mario Auditore, na Toscana.
Adestrado como Asasino, preparouse para dar caza aos mesmos homes que asasinaron á súa familia e aos seus conspiradores, ata chegar a Rodrigo Borgia. Coa axuda de Mario e os demais asasinos, descubriu o plan que tramaba Rodrigo: abrir unha cripta baixo o Vaticano que levaba ante Deus. Tras vencer a Rodrigo, entrou na cripta e falou con Minerva, que pertencía a unha rama extinta de homes.
Biografía
Ten tres irmáns: Federico, maior que el e empregado do banco do seu pai; Claudia, que ten un noivo chamado Duccio que lle é infiel, e Petruccio, que coleccionaba plumas para regalarllas á súa nai, que é o menor dos Auditore.
Asasinato da súa familia (1476-1481)
Aos 17 anos, tras realizar uns encargos para o seu pai, Ezio descubriu que o seu pai e os seus dous irmáns foran capturados e encarcerados no Palacio Vecchio. Tras gabear ata o alto da torre do Palacio, Ezio logrou falar co seu pai e este pídelle que vaia ata o seu despacho e localice un cofre tras unha porta secreta e que se apropie de todo o que hai nel. En devandito cofre atópanse un traxe de asasino, unha espada, unha folla oculta rota e uns documentos, que Giovanni pídelle que lle entregue ao seu amigo Uberto Alberti para o xuízo que se celebrará ao día seguinte.
Durante o xuízo, celebrado na Praza da Señoría, Ezio descubriu que Uberto traizoou ao seu pai, negando a existencia de devanditos documentos, tras o cal tanto Giovanni como os seus irmáns foron aforcados. Ezio tentou evitalo, pero os gardas impedírono. Ao día seguinte, Ezio vingou a morte da súa familia asasinando a Uberto no Mercado Vello. Nunha carta Uberto confesou traizoar ao seu mellor amigo por envexa da amizade de Giovanni con Lorenzo de Médici. Tras isto, a súa notoriedade en Florencia aumentou e viuse obrigado a fuxir coa súa familia a Monteriggioni, pero foron atacados por Vieri de Pazzi. Ezio logrou vencer a algún pero chegaron máis gardas de Vieri, entón apareceu o seu tío Mario Auditore e salvoulles. Mario lévalles á Vila Auditore, onde lle di a Ezio que seguise coa investigación do seu pai, pero Ezio negouse. Tras reformularllo, decide indagar na conspiración que descubriu o seu pai e pediulle ao seu tío que lle ensinase un pouco de loita.
Unha vez adestrado con técnicas como o desarmamento e o contraataque partiu co seu tío e o seu exército de mercenarios cara a San Gimignano. Ezio infiltrouse na cidade e abriu a porta da muralla, tralo cal enfrontouse a Vieri nun duelo e asasinouno.
Ezio regresou a Florencia para visitar ao seu amigo Leonardo, que lle di que un contacto chamado La Volpe  poderíalle axudar na súa investigación. Tras pór a proba a Ezio, La Volpe coméntalle que os Templarios vanse a reunir en Santa María Novella. A través dos sumidoiros, conseguiu espiar a reunión templaria, onde se planeaba asasinar ao s Médici na Misa Maior que se celebrará en Santa María do Fiore.
Despois da misa, Francesco de Pazzi e os seus cómplices atacaron a Lorenzo e ao seu irmán Giuliano, matando a este último. Ezio interveu para protexer a un Lorenzo ferido, e os Pazzi fuxiron. Uns días máis tarde, os Pazzi tentaron dar un golpe de estado asaltando o Palacio da Señoría, pero Ezio detívoos asasinando a Francesco. De volta a San Gimignano, asasinou o resto de Conspiradores Pazzi e descubriu ao líder da Conspiración, El Español.
Consagración como asasino (1481-1499)
Despois de terminar cos Pazzi, Ezio viaxou con Leonardo Da Vinci a Venecia, onde coñeceu a Antonio, líder do gremio de ladróns en Venecia, e a Rosa, unha das súas ladroas. Ezio traballa con eles os seguintes anos para asasinar a Emilio Barbarigo, xefe de mercadores da cidade e membro dos Cabaleiros templarios. Máis adiante, Ezio usa a máquina voadora de Leonardo para infiltrarse na Basílica de San Marcos e asasinar a Carlo Grimaldi e impedir que este envelene ao dux Giovanni Mocenigo. Por desgraza chega tarde e Carlo consegue matar ao dux, pero non consegue escapar a tempo e Ezio o asasina.
O seguinte dux é Marco Barbarigo, outro membro dos templarios. Así que, no entroido de 1486, Ezio inicia a súa misión de asasinato contra el, e para iso necesita unha máscara dourada para entrar no baile privado do dux. Tras varias probas conséguea Dante Moro, pero Ezio róuballe e consegue a máscara, entra no baile e asasina a Marco.
Meses despois, Ezio decátase de que Silvio Barbarigo e Dante Mouro están a reunir un exército no arsenal de Venecia. Para esta nova misión, Ezio necesita a axuda de Bartolomeo d'Alviano, un militante e capitán de Venecia, quen, cos seus mercenarios, consegue abrir unha brecha no arsenal para que entre Ezio e asasine a Silvio e a Dante.
En 1488 Ezio descobre que todas as persoas que coñeceu dende a morte da súa familia eran asasinos e que el é o profeta que menciona a profecía. Así que en 1499 Ezio viaxa ao Vaticano en busca da "Cripta" e para asasinar a Rodrigo Borgia. Ezio infíltrase na Capela Sistina e vence a Rodrigo, pero perdóalle a vida e entra na "Cripta". Nela descobre unha mensaxe da deusa Minerva, membro da primeira civilización, e conta que o seu pobo foi destruído por unha tormenta solar e que dita tormenta repetirase no ano 2012. Ezio non comprende nada do que di, pois esa mensaxe non era para el, senón para Desmond a través dos seus recordos.
Loita contra os Borgia (1499-1508)
Despois deste incidente, Ezio escapa de Roma co seu tío Mario e chega a Monteriggioni. Unha vez en casa, Ezio é consolado pola posibilidade de que a súa vinganza persoal e os seus días como un asasino terminaron; con todo, Nicolás Maquiavelo desafía a decisión de Ezio de deixar a Rodrigo Borgia, agora o Papa Alexandre VI, vivo.
Á mañá seguinte, Monteriggioni é asediada por César Borgia, asasina a Mario e leva o Froito perdido aos templarios. Ezio escapa coa súa familia e viaxa a Roma, o centro da Orde Templaria en Italia, unha vez máis buscando vinganza contra os Borgia. Durante o próximos catro anos, Ezio executa misións coa intención de paralizar a influencia Borgia na capital, sabotando os recursos de César e asasinando a persoas clave próximas e traballando con el no proceso, e aos poucos restaurando Roma á súa antiga gloria. Ezio convértese en líder da Orde e é ascendido ao rango de Il Mentore.
Ezio chega primeiro e utilízao para esmagar as forzas de César e retirar o apoio dos seus seguidores. Un mes despois, César é encarcerado, pero en 1507 escapa, consegue un exército e cerca un pobo en Navarra, España. Ezio chega alí e bátese en duelo con César. Ezio vence pero César afirma que non pode ser matado pola man do home, polo que incita a Ezio a "deixar que o destino decida", deixándoo caer das ameas. Ezio logo toma o Froito e escóndeo noutro templo construído debaixo do Coliseo romano.
Constantinopla (1510-1512)
Despois da súa vitoria sáltase gran parte da súa historia na súa viaxe a Acre e despois a Masyaf para buscar as chaves que abren a biblioteca escondida debaixo da terra polo asasino e profeta Altaïr, un antepasado de Desmond.
Agora Ezio parte a Constantinopla en busca das chaves de Masyaf, obténdoas mediante libros, os cales lle indican a localización das chaves, e ao descifralas ve parte da vida de Altaïr. Únese aos Asasinos de Constantinopla, os cales lle ensinan tácticas novas de loita, así como a creación de bombas artesanais e unha mellora na folla oculta que lle permitirá engancharse ás tirolesas e escalar máis rápido as edificacións, entre outras cousas.
A Avenida de Ordóñez, Goián, Tomiño
Anteriormente era unha rúa que partía do cruzamento coa estrada PO-552, cruzando a parroquia de oeste a leste e rematando no peirao do río Miño fronte á vila portuguesa de Vila Nova de Cerveira. Esta vía, que se converteu no eixo da vida local, debe o seu nome ó deputado Ezequiel Ordóñez González.
Concilios de Toledo
Concilios de Toledo é o nome que reciben os dezaoito concilios celebrados en Toledo entre o ano 397 e o 702, e salvo o primeiro, acaeceron durante a dominación visigoda da Península Ibérica. Na España Visigoda existiron asembleas de representación colectiva: o chamado Senatus e os Concilios de Toledo.
As reunións visigodas conciliares foron de dúas clases: provinciais, que agrupaban o episcopado provincial baixo a presidencia metropolitana; e xenerais, que agrupando os bispos do reino, trataban temas de interese común.
Estas asembleas político-relixiosas da monarquía visigótica eran convocadas polo Rei e presididas polo Arcebispo máis antigo (posteriormente polo de Toledo), onde a representación se reducía ás altas xerarquías eclesiásticas e á nobreza.
RMX Works from Cyber trance presents Ayu trance 3
RMX Works from Cyber trance presents Ayu trance 3 é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado orixinalmente o 25 de setembro do ano 2003 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Neste caso os remixes son do xénero Trance e realizados por CYBER trance.
Concilios de Toledo
O III Concilio de Toledo de 589 foi o primeiro en ter carácter xeral, e nel decidiuse o abandono do arianismo polos xerarcas visigodos e a conseguinte incorporación política dos hispanorromanos, momento no que se produciu a conversión de Recaredo e os godos ao catolicismo.
No IV Concilio de Toledo de 633 sancionouse o carácter electivo da monarquía visigoda. Durante estes Concilios tomáronse decisións respecto aos límites do poder real, pero moitos foron usados para legalizar golpes de forza e usurpacións, e algúns impuxeron medidas represivas contra os xudeus, como o XVII Concilio de Toledo do ano 694.
Lingua achagua
O achagua é unha lingua da familia arauaca de Colombia.
Distribución xeográfica
Os achagua viven preto do río Meta, a maioría vive nun casarío de 50 casas, denominado Umapo no concello de Puerto López, outras 5 familias viven nun asentamento do departamento de Casanare.
Escrita
A primeira obra en achagua é un dicionario compilado polos misioneiros Alonso Neira e Juan Ribero en 1726 e que permanece inédito, ''Arte y vocabulario de la lengua Achagua. Doctrina cristiana, confesionario de uno y otro sexo o instrucción de catecumenos''. Dende 1983 véñense publicando materiais relixiosos e de aprendizaxe da lingua nun alfabeto propio desenvolvido por misioneiros protestantes.
Historia
Antes de chegaren os españois estímase o seu número entre 50.000 e 100.000, o grupo máis grande habitaba entre os ríos Vichada e Guavire, na rexión dos Llanos Orientales, aínda que tamén había grupos importantes nos Llanos de Casanare, Barinas ( ao longo do río Apure) e en Barraguán. No século XVIII comeza a diminuír o seu número, polas guerras de conquista dos españois e polas novas enfermidades traídas polos europeos, os que quedaron buscaron refuxio nas misións xesuítas.
Erythrocebus patas
Erythrocebus patas é unha especie de mono cercopitécido que habita nas áreas semiáridas dende África Occidental até África oriental. Foi considerado o único membro do xénero Erythrocebus, mais a especie Erythrocebus poliophaeus, previamente considerada un sinónimo de Erythrocebus patas, foi recuperada no ano 2018.
España 2000
miniatura|esquerda|200px Homólogos en Europa serían a Fronte Nacional de Le Pen (que asiste ós congresos de España 2000) en Francia ou o Partido Liberal de Haider en Austria.
Ideoloxía
España 2000 avoga por un conservadorismo con matices, centrándose na defensa do modelo de familia e matrimonio tradicional. Algúns dos seus puntos básicos son a loita contra movementos independentistas, okupas ou antifascistas, a defensa da unidade de España, o endurecemento do control de fronteiras para impedir a inmigración ilegal así como a expulsión dos inmigrantes ilegais que se atopen no país, o fomento do investimento en gastos policiais e militares, o endurecemento das penas para delitos de terrorismo, e a discriminación cara a residentes estranxeiros á hora de acceder a un traballo, outorgando prioridade ós cidadáns españois.
Clasifícase pola súa radicalidade como estrema dereita, aínda que se autodefine como un partido populista, social e democrático. Os seus líderes son os empresarios José Luis Roberto e Salvador Gamborino. José Luis Roberto, presidente actual do partido, é á súa vez avogado e secretario xeral técnico de ANELA, a Asociación Nacional de Empresarios de Locais de Alterne (a maior organización de proxenetas de España, demandante da legalización da prostitución) e dono da empresa de seguridade "Levantina".
España 2000 foi o nome dunha plataforma que albergaba a varios partidos, como Democracia Nacional, que a abandonou ó coñecer que José Luis Roberto tiña lazos co negocio da prostitución. Este mesmo feito é actualmente o que provoca as maiores discrepancias e o rexeitamento de varios sectores da estrema dereita cara a España 2000, tales como o xa citado partido Democracia Nacional ou a agrupación neonazi Alianza Nacional.
En Comú Podem
miniatura|Ada Colau, líder de Barcelona en Comú, e Xavier Domènech, cabeza de lista de En Comú Podem por Barcelona. miniatura|150x150px|Imaxe utilizada na papeleta electoral para as [[Eleccións xerais de España de 2015|eleccións xerais de 2015.]] En Comú Podem-Guanyem el Canvi (as súas siglas son ECP) (en galego, En Común Podemos-Ganemos o Cambio) é unha coalición electoral de esquerdas formada pola sección de Podemos en Cataluña, Iniciativa per Catalunya Verds, Esquerra Unida i Alternativa, Equo e Barcelona en Comú xurdida en outubro de 2015 co obxectivo de presentarse ás eleccións xerais dese ano nas catro circunscricións electorais de Cataluña. O cabeza de lista por Barcelona foi o historiador Xavier Domènech.
Rosa Aneiros
Rosa Aneiros Díaz, nada en Meirás (Valdoviño) en 1976, é unha xornalista e escritora galega.
En Comú Podem
En Comú Podem expuxo establecer unha relación de igual a igual con Podemos polo que tivo como obxectivo ter grupo parlamentario propio e apostar por articular conxuntamente coa formación de Pablo Iglesias os «puntos en común». A formación non descarta entenderse con sectores de ERC, PSC e busca a forma de achegarse á CUP.
Rosa Aneiros
Traxectoria
Licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela, desenvolveu actividade docente na Escola de Humanidades da Universidade de Santiago de Compostela en Lugo e colaborou no programa da Radio Galega Un día por diante, así como en Diario de Pontevedra, El Progreso, Galicia Hoxe, Diario de Ferrol (a través da axencia AGN), El País, Grial, Fadamorgana ou Casa da Gramática.
En Comú Podem
Nas eleccións xerais de 2015 presentouse como En Comú Podem e nas eleccións xerais de 2016 presentouse baixo o nome En Comú Podem-Guanyem el Canvi.
Resultados electorais
Nas eleccións xerais de España de 2015 colocouse como primeira forza en Cataluña, con 12 escanos e 927.940 votos (24,74%), sacando case 10 puntos á segunda forza. Por provincias gañou as eleccións en Barcelona (26,91%, nove escanos) e en Tarragona (20,65%, un escano), e foi terceira forza en Xirona (16,26%, un escano) e en Lleida (15,34%, un escano).
Rosa Aneiros
Traxectoria
En 2019 gañou o Premio Merlín de Literatura Infantil con Xelís, o guieiro das botellas de mar da que o xurado destacou "a excepcional construción dun universo propio, habitado por unha rica galería de personaxes que se sitúan entre o fantástico e o real, para tratar a problemática actual da crise ecolóxica e da contaminación do plástico".
En Comú Podem
Resultados electorais
Dos 12 deputados obtidos pola coalición, tres corresponden a ICV, dous a Podemos, dous a EUiA, dous a Barcelona en Comú, dous a Procés Constituent, membros á súa vez de Barcelona en Comú e un é independente, sen adscrición máis aló de En Comú Podem. Igualmente, dos catro senadores electos, dous son membros de Podemos, un de ICV e un independente.
Rosa Aneiros
Traxectoria
En 2019 traballaba no Consello da Cultura Galega.
Rush (filme de 2013)
Rush é un filme de 2013 coproducido entre o Reino Unido, Alemaña e os Estados Unidos de América e dirixido por Ron Howard. O filme céntrase na historia real de rivalidade entre James Hunt e Niki Lauda no campionato de Fórmula 1 durante o Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1976. Foi escrito por Peter Morgan e está protagonizado por Chris Hemsworth no papel de Hunt e Daniel Brühl como Lauda. Estreouse en Londres o 2 de setembro de 2013 e participou no Festival Internacional de Cineam de Toronto de 2013 antes da súa estrea no Reino Unido o 13 de setembro de 2013.
Víbora fociñuda
A víbora fociñuda (Vipera latasti ou Vipera latastei) é unha especie de víbora presente na Península ibérica e no norte do Magreb. Pode acadar os 70 cm de lonxitude. É a víbora máis frecuente na Península Ibérica, abarcando todo o territorio agás o extremo norte e os Pireneos. É rara en Galicia, sendo substituída pola víbora de Seoane.
É a que conta coa pezoña menos tóxica das tres especies presentes na Península Ibérica, e aínda que a súa chantada non é mortal, cómpre de asistencia sanitaria para un tratamento axeitado, e se fose realmente necesaria, a aplicación dun soro antipezoñoso ou antiofídico.
Nomenclatura
thumb|200px|Pequena víbora fociñuda na [[Serra de Mijas]] Existe certa confusión sobre o nome científico desta especie. Boscá (1878) describiuna coma Vipera latasti, aínda que no pé da figura do seu traballo denomínaa Vipera latastei. O ano a seguir o propio Boscá (1879), utilizou a combinación Vipera latastei, o que foi considerado unha emenda xustificada (McDiarmid et al., 1999). Pola súa banda David e Ineich (1999) consideran que son os primeiros revisores e elixen V. latastei. Porén, Alonso-Zarazaga (1998) e Montori et al. (2005) consideran que o uso de V. latastei por Boscá en 1879 é un lapso e que debería utilizarse V. latasti, nome que ten sido utilizado por varios autores.
Subespecies
Conta con dúas subespecies:
Boris Izaguirre
Boris Rodolfo Izaguirre Lobo, nado o 29 de setembro de 1965 en Caracas, é un guionista, periodista, escritor e presentador venezolano de televisión que traballa en España e está nacionalizado coma español.
Traxectoria
É o segundo de tres irmáns, fillo de Rodolfo Izaguirre, exdirector da Cinemateca Nacional de Venezuela. A súa carreira nos medios comeza con 16 anos no Diario Nacional de Caracas, onde escribe Animal de Frivolidades, unha columna de crónica social.
Como guionista coescribe xunto a José Ignacio Cabrujas o guión das telenovelas Rubí e La dama de Rosa. Tralo éxito desas producións en Televisión Española trasládase a Santiago de Compostela. Unha vez alí colabora nos guións de programas de televisión coma Inocente, Inocente ou El Súper.
En 2009 traballa na cadea española de televisión Cuatro xunto a Ana García-Siñeriz, presentando un programa de tarde chamado Channel nº4. O 7 de febreiro de 2006 casou co seu mozo, Rubén Nogueira. En 2007 foi finalista do Premio Planeta coa súa novela Villa Diamante (presentada baixo o pseudónimo de "Gio y las palmeras").
Célula de Claudius
As células de Claudius son células de soporte para o órgano de Corti da cóclea ou caracol do oído interno. Estas células esténdense desde a posición das células de Hensen (situadas máis próximas ao órgano de Corti) ata o epitelio da prominencia espiral, formando o suco interno da cóclea.
As células de Claudius están en contacto coa endolinfa que enche a escala media da cóclea. Estas células están unidas unhas a outras por medio de unións herméticas de modo que están seladas unhas a outras e a endolinfa non pode fluír entre elas. No xiro inferior da cóclea, entre a membrana basilar da cóclea e as células de Claudius que dan á endolinfa interpóñense as células de Boettcher
Fixéronse cultivos celulares con células de Claudius, que mostraron expresar a citoqueratina 18 en estudos de microscopía de fluorescencia indirecta. As células de Claudius (e as adxacentes de Hansen) expresan na súa membrana proteína a acuoporina-4.
Foron descritas en 1852 polo anatomista austríaco Friedrich Matthias Claudius (1822-1869).
Sarreaus
Sarreaus é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca da Limia. Segundo o Padrón municipal de habitantes en 2015 tiña 1.283 habitantes (1.845 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) : «».
Xeografía
O concello, de 77,2 km², abrangue nove parroquias. Limita ao norte con Vilar de Barrio, ao sur con Trasmiras e Xinzo de Limia, ao leste con Cualedro e Laza, e ao oeste con Xunqueira de Ambía.
Historia
Se ben na actualidade non hai ningún catalogado, consérvanse topónimos que delatan a existencia de varios megálitos do neolítico, como Os Piñeiros da Anta e A Medorra en Lodoselo, ou o Alto da Madorra en Cortegada. A Pedra Alta (Cortegada) é un menhir usado como marco delimitador entre os concellos de Sarreaus, Vilar de Barrio e Xunqueira de Ambía. O Acobillo de Roufeiro (Nocelo da Pena) é da primeira idade dos metais (1800/1500 a. C.), e é usado como referencia para denominar o límite do Bronce Inicial en Galiza.
Durante a cultura castrexa a zona foi poboada polos Limici nos castros da Cibdá, A Gándara, Tarrazo, A Rocha ou Os Castros de Codosedo. Trala romanización de Galicia quedaron restos de asentamentos e epígrafes en rochas, como o Forum ou Civitas Limicorum da Cibdá, ou homenaxes a Traxano e Adriano e a Xúpiter e Bandua.
Durante a idade media a zona pertenceu á Terra da Limia. Desa época queda a igrexa románica de Codosedo. Na idade moderna o territorio pertenceu ás xurisdicións de Xinzo (parroquias de Perrelos, Santiago de Freixo e Lodoselo, pertencentes ao Conde de Monterrei), Pena da Torre de Portela da Limia (lugares de Folgoso, O Penedo, Meilás, Cortegada, Bresmaus, A Portela da Quinta, Sarreaus, Padroso, Tarrazo e Sas, pertencentes ao Conde de Lemos), e o couto de Santa María A Real de Codosedo, Pazos, Paradiña e Veredo, pertencente á orde de Santiago. Nocelo da Pena pertencía á xurisdición do convento de Santa Clara de Allariz.
Toponimia
O nome de Sarreaus procede do latino Sarrianus, "os que veñen de Sarria", debido a que no seu momento se repoboaría con habitantes desta vila luguesa.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Centro de Saúde de Sarreaus.JPG|Centro de Saúde de Sarreaus. Ficheiro:Iglesia de Santa María de Perrelos - Sarreaus - Ourense.jpg|Igrexa de Santa María de Perrelos. Ficheiro:Pedra Alta de Antela (6064622700).jpg|Pedra Alta de Antela. </Gallery>
Lugares de Sarreaus
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Sarreaus vexa: Lugares de Sarreaus.
Centro político
Centro, en ciencia política, é o conxunto de partidos, políticas e ideoloxías que se caracteriza por considerarse a si mesma intermedias, no espectro político, a posicións tanto de dereita como de esquerda política.
É conveniente non confundir o centrismo co reformismo. Mentres o centrismo valora as posicións consensuais como un fin en si mesmas -as políticas do "xusto medio" -, o reformismo mantén obxectivos a longo prazo para os cales tales posicións serían só un momento nun proceso progresista de avance moderado ou paulatino. Na práctica política contemporánea, o centrismo propón e defende políticas de economía mixta e de afondamento da democracia.«O goberno representativo falla cando políticos corruptos en xeral serven intereses empresariais ou especiais. É entón imprescindible que a cidadanía teña oportunidades democráticas directas.», Joel S. Hirschhorn.
Centrodereita
O termo "centrodereita" ou "dereita moderada" é bastante confuso, despois de usarse en varios sentidos. Aquí entenderase como referíndose á as persoas ou organizacións que comparten ideoloxías tanto de dereita como máis centristas ou un intermedio entre ambas as dúas. Este sector xeralmente percibe o rol do estado non só como garante da orde senón tamén como garante de última instancia en materias de benestar social (ver, por exemplo, Escola de Friburgo) Ao mesmo tempo partidarios deste punto de vista resaltan as calidades éticas que os individuos deben posuír co fin de participar plena e frutuosamente na vida económica, política e social dunha nación, por exemplo, responsabilidade tanto persoal coma social.
A) "un partido moderno de centro-dereita reformista e liberal,... responde sempre ao mesmo prototipo: rigor nos principios, flexibilidade nas estratexias e eficacia na xestión.... centro-liberal e reiterou a vocación do seu partido na defensa da sociedade aberta, así como o compromiso inequívoco dos populares coa Constitución e a soberanía nacional que nela se proclama. ou "España precisa un centro-dereita moderno; un Partido Popular centrado, moderado, libre de complexos do pasado; aberto á modernización real da sociedade española, que el contribuíu a consolidar, e sen medos nin perversións maiores que as lóxicas na confrontación política parlamentaria. Un Partido Popular que valore, sobre todo, o seu profundo sentido do Estado; é dicir, que non colabore en estratexia ningunha, e moito menos a impulse, que busque, consciente ou inconscientemente, gañar o Goberno aínda pagando o impagable prezo de desprestixiar sequera subrepticiamente a excelencia do sistema institucional da democracia española. "
Características
Na actualidade a centrodereita nos países desenvolvidos distínguese por ter posicións tales como:
Centroesquerda
Denomínase 'centroesquerda' ' en ciencia política ao espectro político onde se sitúa a formacións políticas de esquerda, afastadas das denominadas esquerdas revolucionarias ou do comunismo. As ideoloxías típicas de centro esquerda en occidente e especialmente en Europa serían as tendencias xeralmente denominadas reformistas: a socialdemocracia, o socioliberalismo, a nova esquerda. O electorado esencial de centro esquerda compono a clase traballadora urbana, a clase intelectual académica e, mesmo, a poboación rural. A maior parte das organizacións de centroesquerda presentan actitudes de centroesquerda respecto a numerosas cuestións sociais, e teñen actitudes máis afastadas da esquerda tradicional en cuestións económicas. Nese sentido as organizacións de centroesquerda son firmes defensoras do capitalismo e de deixar numerosas cuestións ao arbitrio de mecanismos de mercado.
O ecoloxismo e mesmo o democristianismo poderían estar incluídos en centro esquerda dependendo do país. Nos Estados Unidos, a diferenza doutros países, o liberalismo como tal adoita ser encadrado en centro esquerda, debido á preponderancia do conservadorismo e o ultraconservadorismo nese país (nos Estados Unidos a dereita utiliza a palabra "liberal" como sinónimo de "esquerda").
Características
O termo centroesquerda naceu a principios do século XX para describir as ideoloxías políticas próximas ao socialismo, pero con matices capitalistas, aínda que a partir da época da caída do Muro de Berlín foi usada máis polos promotores do "capitalismo con rostro humano" ou o "capitalismo popular"; e substituíu así ao termo "esquerda moderada".
A maioría das forzas políticas da centroesquerda son socialdemócratas; moitos destes partidos (como o Partido Laborista do Reino Unido) nas súas orixes defendían o chamado " Socialismo democrático ", que propón a transición pacífica e gradual a unha economía socialista dentro do sistema democrático dos países occidentais (en oposición ao cambio violento e revolucionario acompañado de ditadura que supoñía o comunismo).
Non obstante, co paso do tempo estas forzas comezaron a renunciar ao obxectivo de socializar totalmente a economía, especialmente cando se fixo evidente o fracaso da economía centralizada nos países comunistas. A caída do Muro de Berlín acelerou o proceso polo cal os partidos socialistas democráticos renunciaban a esa visión derivada do marxismo e aceptaron máis amplamente os postulados da terceira vía.
Na actualidade as principais características da centroesquerda nos países occidentais (principalmente en Europa) son as seguintes:
Pfaffenhofen
Pfaffenhofen é un dos 71 distritos bávaros, situado na rexión administrativa de Oberbayern (Alta Baviera), en Alemaña. A súa capital é a homónima Pfaffenhofen an der Ilm.
Concellos e habitantes
Habitantes a 30 de setembro de 2006.
Reis Católicos
miniatura|Os Reis Católicos. miniatura|Isabel de Castela.
Os Reis Católicos foi a denominación que recibiron os reis Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela, soberanos da Coroa de Castela (1474-1504) e da Coroa de Aragón (1479-1516).
Os Reis accederon ao trono de Castela trala Guerra de Sucesión castelá (1475-1479) contra os partidarios da princesa Xoana a Beltranexa, filla do rei Henrique IV de Castela. En 1479 Fernando herdou o trono de Aragón ao morrer o seu pai, o rei Xoán II de Aragón. Isabel e Fernando reinaron xuntos ata a morte dela en 1504. Entón Fernando quedou unicamente como rei de Aragón, pasando Castela á súa filla Xoana, alcumada "a Tola", e ao seu marido Filipe de Austria, alcumado "o Fermoso", Arquiduque de Austria, duque de Borgoña e conde de Flandres. Con todo Fernando non renunciou a controlar Castela e, tras morrer Felipe en 1506 e ser declarada Xoana incapaz, conseguiu ser nomeado rexente do reino ata a súa morte en 1516.
A historiografía española considera o reinado dos Reis Católicos como a transición da Idade Media á Idade Moderna. Co seu enlace matrimonial uníronse provisionalmente, na dinastía dos Trastámara, dúas coroas: a Coroa de Castela e a Coroa de Aragón dando nacemento ao Imperio Español e, apoiados polas cidades e a pequena nobreza, estableceron unha monarquía forte fronte ás apetencias de poder de eclesiásticos e nobres. Coa conquista do Reino de Granada, do Reino de Navarra, de Canarias, de Melilla e doutras prazas africanas conseguiron a unión da totalidade dos territorios que hoxe forman España –exceptuando Ceuta e Olivenza que entón pertencían a Portugal–; a unión caracterizouse por ser persoal, xa que se mantiveron as soberanías, normas e institucións propias de cada reino e coroa.
Os Reis estableceron unha política exterior común marcada polos enlaces matrimoniais con varias familias reais de Europa que resultaron na hexemonía dos Habsburgo durante os séculos XVI e XVII.
Por outra banda, o descubrimento de América, en 1492, modificou profundamente a historia mundial.
Matrimonio
A parella casou no Palacio dos Vivero de Valladolid o 19 de outubro de 1469, ela con 18 anos e el con 17, pasando a súa lúa de mel no Castelo de Fuensaldaña situado na actual provincia de Valladolid.
Como eran primos segundos, para que o seu matrimonio fose recoñecido pola Igrexa necesitaban unha dispensa do papa, que os seus partidarios solicitaron de xeito insistente a Paulo II. Como este se negou a outorgala, utilizaron unha bula falsa. Para algúns, o autor da falsificación foi Alfonso Carrillo de Acuña, arcebispo de Toledo, mentres que outros sosteñen que a debeu redactar o legado pontificio Antonio Veneris.
Política interior
miniatura|[[Concordia de Segovia (15 de xaneiro de 1475) pola que os príncipes Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela acordaron as competencias para o futuro goberno dos seus reinos. Conservada no Arquivo Xeneral de Simancas (España).]] miniatura|[[Ducado (moeda)|Cuádruplo ducado de (ouro), en cuxo anverso aparecen os bustos afrontados de Fernando e Isabel, cun 4, que expresa o valor, rodeados pola frase en latín: FERNANDVS:ET:HELISABET:REX:ET:REGINA ('Fernando e Isabel Rei e Raíña'). No reverso figura un escudo coas armas de Castela-León e Aragón-Sicilia, e Granada en punta, coroado e recollido pola aguia de San Xoán, cun acueduto como marca de fábrica de moeda e ao redor a lenda: SVB:VMBRA:ALARVMTVARUM:PROT. (Sub umbra alarum tuarum protege nos, 'Baixo a sombra das túas ás, protéxenos'). ]]
Loita polo trono
A Guerra de Sucesión castelá foi o conflito bélico que se estendeu entre 1475 a 1479 na que se disputaron a sucesión da Coroa de Castela a filla do falecido rei Henrique IV de Castela, chamada Xoana a Beltranexa ou Xoana de Trastámara e a medio irmán do monarca, Isabel. A guerra foi un conflito internacional xa que Isabel estaba casada con Fernando, herdeiro da Coroa de Aragón, mentres que Xoana casou co rei Afonso V de Portugal. Pola súa banda Francia tamén interveu no enfrontamento, apoiando a Portugal para evitar que Aragón, o seu rival en Italia, se unise a Castela.
A guerra concluíu en 1479 coa firma do Tratado de Alcáçovas, pola que Isabel e Fernando foron recoñecidos como reis de Castela, perdendo Xoana todo dereito ao trono e Portugal obtiña a hexemonía no Atlántico, coa excepción das illas Canarias.
Institucións políticas
Dado que a unión da Coroa de Castela e a Coroa de Aragón era só dinástica, as institucións dos reinos que as formaban, máis o Reino de Navarra desde a súa anexión en 1512, mantiveron as súas institucións e leis propias.
Coroa de Castela
miniatura|Virxe da Misericordia cos Reis Católicos e a súa familia, táboa atribuída a [[Diego de la Cruz e conservada no Mosteiro de Santa María La Real de Las Huelgas (Burgos). Na pintura se poden ver os retratos dos Reis Católicos e a súa familia baixo o manto da Virxe.]] Nos reinos de Castela e de León, desde o século XIII, con Afonso X, comezouse un proceso de concentración de poder na Coroa, en detrimento da nobreza, coa creación de institucións que outorgaban un maior control sobre o territorio e un aumento dos ingresos fiscais. Esta transformación culminou co reinado de Isabel e Fernando e a creación do Estado Moderno.
A principal institución de goberno foi o Consello Real, que se remodelou nas Cortes de Toledo de 1480, facéndoo máis estruturado e dividíndoo en partes. Os reis delegaron algunhas decisións nel e pronto se creou un Consello de Aragón e un Consello de Ordes Militares. Ademais, empezóuselles a dar preferencia de entrada aos letrados fronte á nobreza.
Trala conquista do reino de Granada formouse a Audiencia de Granada e produciuse un aumento na facenda castelá debido aos impostos e aos señoríos procedentes da repartición do territorio conquistado.
Para controlar o bandoleirismo nos camiños, e en xeral o furto, reinstaurouse, en 1476, a Santa Irmandade (precursora da actual Garda civil), que sería a primeira policía estatal de Europa. Grazas aos impostos que recadaba esta institución, a Coroa aumentou de xeito significativo os seus ingresos, cos que puido gobernar máis folgadamente e así prescindir das Cortes.
Coroa de Aragón
A Coroa de Aragón, en cambio, apenas se modificou. Tiña un sistema de goberno moi ríxido en cada un dos territorios que a compoñían (reino de Aragón, reino de Valencia, reino de Mallorca, reino de Sardeña, reino de Sicilia, condado de Barcelona, condado de Rosellón e condado de Cerdaña), cunha serie de privilexios da nobreza que limitaban moito o poder do rei. Os ingresos obtíñanse por aprobación das Cortes de cada territorio, que eran practicamente controladas pola nobreza e o clero. Coa asociación da Coroa ao reino de Castela, Fernando puido contar cos ingresos fiscais casteláns (que eran moito máis abundantes) para non convocar as Cortes.
Maior poder deuse aos lugartenentes da zona e o establecemento do sorteo electoral, que consistía en sacar dunha bolsa un papel co candidato proposto. Esta innovación permaneceu por 30 anos máis, cando o rei morreu quedando no esquecemento.
Nos municipios de señorío instauráronse os corrixidores, a autoridade no ámbito municipal, que existía en Castela desde 1393.
Política relixiosa
miniatura|[[Maestro de la Virgen de los Reyes Católicos|La Virgen de los Reyes Católicos, pintada entre 1491 e 1493. Á dereita da Virxe María, o rei Fernando II de Aragón e o príncipe de Asturias, Xoán de Aragón (co inquisidor); á esquerda, a raíña Isabel I de Castela, coa infanta Isabel. De pé, están san Tomás de Aquino, sostendo a Igrexa, e san Domingo de Guzmán, cun libro e unha palma.]] Xunto ao afán dos Reis Católicos de estender o seu dominio a todos os reinos da península Ibérica, o seu reinado caracterizouse pola unificación relixiosa en torno ao cristianismo. O Papa Inocencio VIII concedeu aos Reis Católicos o dereito de padroádego sobre Granada e Canarias, o que supoñía o control do estado nos asuntos relixiosos.
En 1492, os Reis decretaron a conversión forzosa ao cristianismo dos xudeus dos seus reinos -chamándoos "marranos"- e a expulsión ou execución dos que se negasen. Dez anos máis tarde tamén obrigaron aos musulmáns a se converteren ao cristianismo –pasándose a chamalos "mouriscos"– ou a abandonar Castela.
Instituíron tamén unha embaixada permanente ante a Santa Sé.
Economía e sociedade
A base económica durante o reinado dos Reis Católicos estaba na agricultura, a gandería lanar e a exportación de materias primas en Castela. Para defender a riqueza que supoñía a la, os Reis concederon privilexios á Mesta coa Lei de Defensa dos Canellóns (en castelán, Ley de Defensa de las Cañadas) de 1489, ameazadas polos agricultores. Protexeuse os artesáns por medio do comercio interno.
Social e economicamente favoreceron medianamente á alta nobreza, en recompensa pola lealdade e que achegaron homes e recursos económicos para facer fronte aos conflitos bélicos, e que aumentou o seu poder económico cos señoríos granadinos. As Leis de Toro, de 1505, fortaleceron a institución do morgado.
En Cataluña solucionouse o problema dos paieses de remensa coa Sentenza Arbitral de Guadalupe de 1486, que suprimiu os malos usos e obrigou aos campesiños a pagar novos impostos.
Política exterior
O éxito da política exterior expansionista levada a cabo por Fernando e Isabel foi posible grazas a unha serie de factores:
Política matrimonial
miniatura|Contrato matrimonial entre [[Xoana I de Castela e Felipe o Fermoso (1495). Arquivo Xeneral de Simancas.]]
A política matrimonial dos Reis Católicos, consistente en casar os seus fillos cos doutros monarcas europeos, foi a que aplicaban comunmente os gobernantes do fin da Idade Media e comezo da Idade Moderna. No seu caso orientáronse principalmente á alianza con Portugal e á creación dunha coalición contra Francia.
Os casamentos dos fillos dos Reis Católicos foron os seguintes:
Conquista de Granada
miniatura|[[La rendición de Granada, por Francisco Pradilla, un dos especialistas na pintura de historia propia da segunda metade do século XIX.]]
Unha vez que Isabel e Fernando afirmáronse no trono de Castela, renovaron a conquista do Reino de Granada, o último reduto musulmán da península Ibérica, aproveitando que devandito reino atopábase nunha crise dinástica entre o sultán Abu-l-Hasan «Alí Muley Hacén», o seu fillo Abu Abd-Alah, Muhammad XII «Boabdil» tamén chamado o Mozo e Muhammad XIII «o Zagal», irmán do primeiro e tío do segundo.
A Guerra de Granada tivo varias fases:
A vitoria desta guerra significou:
Conquista das illas Canarias
En 1402, o rei Henrique III de Castela concedeu a Jean de Bethencourt o privilexio feudal sobre o arquipélago, dando inicio á conquista das Illas Canarias ata entón habitadas polos aborixes canarios, entre eles os guanche que poboaban a illa de Tenerife, pobos de raíz bérber que vivía de forma independente. Posteriormente a Coroa de Castela recuperou para si o dereito de conquista sobre as illas que os señores feudais non puideran ocupar, Gran Canaria, Tenerife e A Palma.
Listeria monocytogenes
Presenta motilidade por medio de flaxelos a 30 °C ou menos, pero xeralmente non a 37 °C, L. monocytogenes pode moverse entre as células eucariotas sen usar os flaxelos pola polimerización explosiva de filamentos da proteína actina, o que se coñece como "colas de cometa" ou "foguetes de actina".
Hectocótilo
O hectocótilo (en latín científico: hectocotylus, plural hectocotyli) é un dos brazos ou tentáculos da maior parte dos cefalópodos machos que frecuentemente está modificado para transportar os seus espermatóforos á cavidade paleal da femia, para así asegurar a fecundación dos seus óvulos. Os machoss forman xeralmente un novo hectocótilo para cada nova sesión.
O termo hectocótilo foi cuñado por Georges Cuvier, que foi o primeiro científico moderno que o encontrou, no manto dun argonauta femia e, crendo que se trataba dun parasito, deulle o nome nome xenérico de Hectocotylus, denominación que axiña foi utilizada para designar ese brazo especial para a reprodución dos octópodos. (Na ilustración que se mostra á dereita, vense os debuxos orixinais de Cuvier da suposta especie Hectocotyle octopodis).
O brazo hectocótilo fora xa descrito nas obras biolóxicas de Aristóteles, pero ninguén cría nel até o seu redescubrimento no século XIX.
Aristóteles dixo:
Nota: o texto completo de Aristóteles pódese ler en castelán en: Aristóteles (1994): Reproducción de los animales. Madrid: Editorial Gredos. Biblioteca Clásica Gredos. ISBN 978-84-249-1671-8.
Listeria monocytogenes
Algúns estudos suxiren que ata o 10% do tracto gastrointestinal humano pode estar colonizado por L. monocytogenes. Con todo, as enfermidades clínicas debidas a L. monocytogenes son máis frecuentes en veterinaria que en medicina humana, especialmente as meningoencefalites en ruminantes.
Debido á súa frecuente patoxenicidade, que causa meninxite en neonatos (adquirida transvaxinalmente), as nais preñadas deben ter coidado ao comer queixos que poidan estar contaminados coa bacteria. É a terceira causa máis común de meninxite en neonatos.
Clasificación
L. monocytogenes é unha bacteria grampositiva, non formadora de esporas, móbil, anaerobia facultativa, e de forma bacilar (0,4 a 0,5 microns x 0,5 a 1,2). É catalase positiva e oxidase negativa, e expresa unha beta hemolisina, que causa a destrución dos glóbulos vermellos do sangue. Mostra unha característica motilidade dando voltas ollada con microscopio óptico. Aínda que L. monocytogenes é activamente móbil utilizando os seus flaxelos peritricos a temperatura entre 20−25 °C, pero o organismo non utiliza flaxelos á temperatura corporal de 37 °C.
O xénero Listeria pertence á clase Bacilli, e á orde Bacillales, na que tamén están incluídos os xéneros Bacillus e Staphylococcus. das especies clasificadas no xénero Listeria hai dúas, L. ivanovii e L. monocytogenes, que son patóxenas de animais, como os ratos, pero só L. monocytogenes está demostrado que produce enfermidades en humanos. Hai 13 serotipos de L. monocytogenes que poden causar enfermidades, pero máis do 90 % dos illados humanos pertencen só a tres deles, que son: 1/2a, 1/2b, e 4b. As cepas do serotipo 4b de L. monocytogenes son responsables dos principais casos de enfermidades de orixe alimentaria humanas en Europa e Norteamérica e de entre o 33 e o 50 % dos casos esporádicos no mundo desde a década de 1980.