cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arenito
miniatura|dereita|180px|Modelaxe natural dunha rocha de arenito en [[Namibia.]] Os arenitos son rochas sedimentarias de tipo detrítico constituídas por areas aglutinadas por un cemento natural que xeralmente caracteriza a rocha. Despois da lulita, é a rocha sedimentaria máis importante.
Jallikattu (filme de 2019)
Foi escollido como candidato da India para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o terceiro filme en malayalam en ser escollido como candidato nos Óscar, logo de Guru e Adaminte Makan Abu.
Arenito
Aspecto
Distínguense facilmente, pois o seu aspecto é o da area da praia cuxos grans están cementados. O seu tacto é áspero e recorda o dunha lixa. A súa cor é moi variábel, en función da natureza dos seus grans, do cemento e do ambiente sedimentario onde se orixinaron. A arenita está composta por partículas de tamaño comprendido entre 2 mm e 1/16 mm. Estas partículas son maioritariamente minerais resistentes á meteorización (cuarzo principalmente, micas, feldespatos e óxidos) e fragmentos de rochas.
Clasifícanse atendendo a composición dos seus grans (cuarzo, feldespatos e fragmentos de rochas) e a matriz que os engloba. Así, son nomes comúns de arenitos os de cuarciarenitas (arenitas de cuarzo), as arcosas (arenitos de feldespatos), grauvacas (rochas con máis do 15% de matriz) e litaneritas (formadas por fragmentos de rochas). Estas últimas teñen nomes específicos que denotan o tipo de fragmentos de rocha como as calcarenitas (formadas por fragmentos de rochas carbonatadas).
Teudebur de Alt Clut
Teudebur de Alt Clut (ou Teudebur map Beli) foi rei de Alt Clut (a área arredor da moderna Dumbarton Rock), na primeira metade do século VIII (probablemente 722-52). Segundo as Xenealoxías de Harleian, era fillo de Beli II, o seu predecesor como rei. Esta información está confirmada polos anais irlandeses e galeses. Segundo as Xenealoxías de Harleian era o pai de Dumnagual III, un dos seus sucesores. O seu reinado coincidiu co do rei picto Óengus mac Fergusa (Onuist map Uurguist). Os Annales Cambriae recollen que en 750, os britanos derrotaron un exército picto en Mocetauc (Mygedawc), e segundo os Anais de Tigernach, o irmán de Óengus, Talorgen morreu nesa liorta. Mygedawc é a miúdo identificado como Mugdock, no límite entre Dunbartonshire e Stirlingshire, pero esta identidade non está confirmada. Os Anais de Tigernach, que o chaman Taudar mac Bile, rí Alo Cluaide, sitúa a súa morte no ano 752, e por esta razón, Teudebur foi o rei britano responsable da vitoria fronte os pictos.
Helmut Niedermayr
Helmut Niedermayr, nado en Múnic o 29 de novembro de 1915 e finado en Christiansted (Santa Cruz, Illas Virxes) o 3 de abril de 1985 foi un piloto de automobilismo alemán.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, o 3 de agosto de 1952. Non logrou puntos de campionato.
Niedermayr terminou segundo con Theo Helfrich nas 24 Horas de Le Mans de 1952, pero poucas semanas máis tarde estrelouse contra unha multitude de espectadores durante unha carreira en Grenzlandring, matando polo menos a 13 espectadores e ferindo a 42.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Illa de Margarita
thumb
A Illa de Margarita, ou simplemente Margarita, está situada no Mar Caribe. Xunto ás illas de Illa de San Pedro de Coche e Cubagua, constitúe o único estado insular do Venezuela, denominado "Nueva Esparta". A illa foi parte importante da historia da independencia de Venezuela. Logo diso, Margarita centrouse no turismo, que se desenvolveu coa axuda dos turistas estranxeiros e os habitantes da illa. A súa localización é no Caribe sur-este, nor-oriente venezolano, ao norte da península de Araya do estado Sucre. O clima é tropical e isto, xunto ás súas exóticas praias e montañas, fixo que se lle coñeza como A Perla do Caribe, como a alcuman moitos turistas venezolanos e estranxeiros.
Historia
miniatura|Mapa español da illa Margarita. [[Nicolás de Cardona, 1632.]] miniatura|left|200px|Terceira viaxe de [[Cristovo Colón|Colón cando chegou a Margarita o 15 de agosto de 1498.]] O 15 de agosto de 1498 durante a terceira viaxe, Cristovo Colón chegou a Margarita. Nesa viaxe o Almirante tamén chegou a terra firme, Venezuela. Aquel día de agosto Colón divisou tres illas, dúas delas pequenas, baixas e áridas (as actuais Coche e Cubagua), separadas por unha canle dunha terceira, maior, cuberta de vexetación e poboada de indíxenas que a chamaban Paraguachoa, vocábulo que significa segundo historiadores "peixes en abundancia" e segundo outros "xente de mar".
A illa de Margarita estaba habitada polos guaiqueríes, unha etnia aborixe que segundo Alexander von Humboldt falaba un idioma emparentado co warao. Creada en 1525, a provincia de Margarita é a máis antiga das que en 1777 formaron a Capitanía xeneral de Venezuela. En 1561 o conquistador Lope de Aguirre chegou á illa desde o Perú e tomou posesión dela por un tempo instaurando un réxime do terror. Antes de marchar a terra firme realizou numerosos saqueos, asasinou o gobernador e centos dos seus poboadores.
Dependía da Real Audiencia de Santo Domingo ata 1739, cando foi anexada ao Vicerreinado de Nova Granada, xunto con outras provincias e desde 1777 forma parte da Capitanía xeneral de Venezuela. O 19 de abril de 1810 foi unha das sete provincias venezolanas que declararon a súa independencia da Coroa Española, e en 1830, ao disolverse a República de Colombia (Gran Colombia) e xurdir a República de Venezuela independente, foi tamén unha das súas 13 provincias orixinais. En 1864, ao dividirse o país en 20 estados e un Distrito Federal, Margarita tomou o nome de Estado Nova Esparta, na honra á afouteza e coraxe do seu pobo. En 1881 pasou a ser unha sección do Gran Estado Guzmán Blanco (chamado Miranda desde 1889 ata 1898). En 1901, dous anos despois de que se restituíse a autonomía dos estados, retomou o nome de Nova Esparta, pero pérdeo outra vez entre 1904 e 1909, período no cal é incluída no Distrito Federal como Sección Oriental. Finalmente, en 1909 recupera a súa condición de estado e en 1948, anexa ao seu territorio a illa de Cubagua, mantendo como Estado o nome de Nova Esparta e como illa o de Margarita.
Para 2017, en diversos lugares da Illa, realizáronse protestas e manifestacións pola crise económica e social que vive Venezuela. Entre as partes afectadas menciónanse o sector turístico, pechando instalacións como o Museo Mariño. miniatura|Castelo colonial na Illa de Margarita
Xeografía
É a maior das illas do Caribe venezolano, atópase situada entre as latitudes 10° 52' e 11° 11' N e as lonxitudes 63° 47' e 64° 24' 0. Ten unha superficie de 960 km² e está caracterizada pola presenza de dous macizos montañosos unidos entre si por un istmo de relevo moi baixo, unha albufeira (La Restinga) e unha simple liña de praia. O macizo occidental coñécese co nome de Península de Macanao e o oriental como Paraguachoa (nome que lle daban aos indíxenas á illa, que significa lugar de abundancia de peixes), aínda que é frecuentemente denominado Margarita Oriental.
Nela atópase a capital do estado, La Asunción e outras importantes cidades como Porlamar, Pampatar, Parroquia San Juan Bautista e Juan Griego.
Relevo
A Península de Macanao caracterízase por un espinazo central montañoso de rumbo oeste-este, con varias culminacións, entre as cales destácase o Pico de Macanao, que é o máis alto, cunha altitude de 760 m. Desta rexión axial despréndense varios estribos secundarios orientados de norte a sur, entre os cales atópanse vales profundos disectados, o máis importante é o de San Francisco na parte norcentral da rexión. O macizo central está rodeado por un piedemonte que forma unha faja máis ou menos continua e estreita e que ao norte e sur da península chega practicamente á costa.
A parte oriental da Illa de Margarita está formada por un macizo montañoso que se estende máis ou menos en dirección norte-sur, desde o norte de Porlamar ata Cabo Negro; ao norte, desde a poboación do Espinal o macizo montañoso ascende abruptamente ata as culminacións de San Juan ou Cerro Grande e o Copey, que mostran alturas de 920 e 890 metros respectivamente.
Clima
A mediados do mes de maio comeza a tempada de choivas e consigo un descenso nas temperaturas de ata 4 graos. Neste período chamado tamén inverno, as temperaturas poden descender ata os 12 graos Celsius no Cerro Copey e 36 graos nas zonas mais baixas.
Poboación
A Asunción é a capital política, pero, a capital comercial é Porlamar, que ten un pouco menos do 25% da poboación neoespartana, e máis de 1/4 da poboación margariteña. A poboación de Margarita é de máis de 400.000 hab, con todo, isto tende a flutuar nos períodos vacacionais ou de tempadas do Nadal e festivas onde segundo datos do 2007 do Noticiero estatal Telecaribe, chegaron aos 200.000 visitantes, na súa maioría do litoral central e o occidente do país.
Relixión
Na illa, existe unha poboación católica e doutras seitas cristiás, evidenciado isto polas igrexas presentes na entidade neoespartana, entre as máis importantes téñense: A Basílica Menor da nosa Señora do Val (no Val do Espírito Santo), Igrexa San Juan Evanxelista (En Juan Grego), Igrexa parroquial de San Juan (en San Juan Bautista), Igrexa de San Nicolás de Bari (Porlamar) e demais igrexas de menor importancia e capelas situadas nas poboacións de Santa Ana, Punta de Pedras, Porlamar, Pampatar e practicamente en todos os pobos da illa.
A patroa da illa é a Virxe do Val e na poboación de O Val do Espírito Santo atópase A Basílica Menor da nosa Señora do Val, no cal, habitantes das illas Maragarita, Coche e Cubagua achéganse para honrarlle no seu día.
Na illa tamén convive poboación de relixión musulmá, entre outras.
Economía
A economía da illa e das outras dúas que conforman a Nova Esparta é moi evidente, o turismo, é a fonte principal de ingresos, hai moitos hoteis e lugares para descanso dos seus visitantes, pero ademais do turismo, existen actividades de menor ingreso como a piscicultura e pesca artesanal, desenvolvida en lugares estratéxicos e tradicionais para os pescadores da illa.
Turismo
A Illa de Margarita Constitúe uns dos atractivos turísticos máis importantes de Venezuela, posúe fermosas praias con excelentes condicións para o surf e outros deportes acuáticos, así como pobos coloniais cheos de historia, nos últimos anos prevíronse a realización de varios proxectos para impulsar o turismo, como o Porto de Cruceiros, Porto a Mar, as torres máis altas de Venezuela con 300 m. (por un consorcio español) e o Circuíto Internacional Simón Bolívar, previsto para 2007, entre outros.
Na illa atópanse varias antigas fortificacións españolas (castelos, fortíns e fortalezas), que se consideran patrimonio nacional.
Festividades
miniatura|O Castelo de Santa Rosa. miniatura|Atardecer en Praia o Yaque Praia Varadero, Porlamar|miniatura|dereita miniatura|A Garda, Illa de Margarita Parque Nacional "Lagoa da Restinga"|miniatura
200px|miniatura|Praia a Galera en [[Margarita, Nova Esparta]] As festividades da illa Margarita son as seguintes:
Ligazóns externas
miniatura|800px|center|Panorama da illa Margarita
Mitsubishi Ki-67
O Mitsubishi Ki-67 Hiryu (飛龍, dragón voador) foi un bombardeiro pesado xaponés da segunda guerra mundial. Foi deseñado en 1941 para substituír o Ki-49 e voou por primeira vez en decembro de 1942. Foi o mellor bombardeiro pesado do Exército Imperial do Xapón, pero só estivo en servizo os últimos 11 meses de guerra, entregándose 698 exemplares. Os aliados alcumárono "Peggy".
Operacións
O Ki-67 foi usado para bombardeos de nivel, e torpedeiro. Foi inicialmente empregado pola Armada Xaponesa e o Servizo Aéreo da Armada contra a 3ª Frota estadounidense durante os seus ataques contra Formosa e as illas Ryukyu. Posteriormente utilizouse en Okinawa, China, Indochina Francesa, Karafuto e contra os aeródromos de B-29 en Saipan, Tinian e Guam, apoiando os ataque da Giretsu (unha unidade especial do Exército Imperial Xaponés). Unha versión especial de ataque ao chan foi empregada nas misións da Giretsu, equipada con tres canóns de 20 mm dirixidos por control remoto para disparar cara o chan, tiña tamén outro canón de 20 mm na cola, metralladoras de 13.2 mm no lateral e na zona superior e máis capacidade de combustible. Incluso con máis combustible, estas misións eran dun só sentido debido ás longas distancias que os avións tiñan que percorrer. Na súltimas fases da guerra, versións especiais de ataque usáronse en misións kamikaze.
Autoridade Nacional Palestina
A Autoridade Nacional Palestina (ANP; árabe: السلطة الوطنية الفلسطينية As-Sulṭah Al-Waṭaniyyah Al-Filasṭīniyyah) é a organización administrativa establecida para gobernar Cisxordania e a Franxa de Gaza, a raíz dos acordos de Oslo de 1993. Tralas eleccións de 2006 e o conseguinte Conflito de Gaza entre Fatah e Hamás, o seu dominio reduciuse só ata a Franxa de Gaza. Fundada orixinalmente co nome de Autoridade Nacional Palestina, o goberno de Fatah renomeouno co nome de Estado de Palestina despois de que Nacións Unidas o recoñecera mediante votación como Estado observador non membro.
A Autoridade Nacional Palestina formouse en 1994, conforme aos acordos de Oslo entre a Organización para a Liberación de Palestina (OLP) e o goberno de Israel, como un goberno provisional de 5 anos. As negociacións posteriores, que se debían celebrar entre as dúas partes, estaban destinadas buscar un status final para o estado palestino. A día de hoxe, máis de dezasete anos despois da creación da Autoridade, este status aínda non se alcanzou.
Segundo os acordos de Oslo, a Autoridade Palestina designouse exclusivamente para controlar asuntos relacionados coa seguridade e cos civís palestinos nas zonas urbanas (coñecidas como "Area A") e só o control civil nas zonas rurais de Palestina ("Area B"). O resto dos territorios, incluíndo Asentamentos israelís, o Val do Xordán rexións e estradas entre comunidades palestinas, debían estar baixo control israelí ("Area C"). Xerusalén Leste non se incluíu nos acordos. Co tempo, os cambios políticos provocaron que os ámbitos controlados pola Autoridade tamén cambiaran. As negociacións con varios gobernos israelís lograron que a Autoridade conseguise un maior control nalgunhas áreas, pero este control perdeuse cando as Forzas de Defensa de Israel recuperou varias posicións estratéxicas durante a Intifada de Al-Aqsa. En 2005, despois da Segunda Intifada, Israel retirouse unilateralmente dos seus asentamentos na Franxa de Gaza, estendendo así o control palestino en toda a rexión.
Nas Eleccións Lexislativas Palestinas celebradas o 25 de xaneiro de 2006, Hamás saíu vitorioso e nomeou a Ismail Haniyeh Primeiro Ministro. Porén, o goberno de unidade nacional palestino derrubouse cun violento conflito entre Hamás e Fatah, especialmente na Franxa de Gaza. Despois de que a Batalla de Gaza de 2007, coa que Hamás pasou a controlar a zona, o presidente Mahmoud Abbas despediu o goberno liderado por Hamás nomeou a Salam Fayyad Primeiro Ministro. Aínda que o novo goberno reclamou autoridade sobre todos os territorios palestinos, o control de Hamás na Franxa de Gaza provocou que o goberno só controlara Cisxordania. O presuposto da Autoridade provén principalmente de programas de axuda exterior e da Liga Árabe, mentres que o goberno de Gaza dependía na súa maior parte de Irán, ata o comezo da Primavera árabe.
Dende 2007, a Autoridade Nacional Palestina continuou supervisando os territorios palestinos en Cisxordania, mentres que o goberno da Hamás continuou controlando a Franxa de Gaza. Un acordo de reconciliación para unir ambos gobernos, firmado no Cairo en 2011, ratificado no 2012. Porén, novas tensións entre eles, ademais dos efectos da Primavera árabe (especialmente a guerra civil siria), atrasaron a súa aplicación. En 2011, representantes da Autoridade non conseguiron mellorar o seu status nas Nacións Unidas, aínda que o seu status finalmente cambiou a membro de pleno dereito. En xullo de 2012, o goberno de Hamás en Gaza considerou a declaración de independencia da Franxa de Gaza, co apoio de Exipto.
En agosto de 2012, o Ministro de Asuntos Exteriores Riyad al-Malki informou aos periodistas en Ramala que a Autoridade pediría o status de país observador na Asemblea Xeral das Nacións Unidas. O 29 de novembro de 2012, a Asemblea aprobou a Resolución 67/19, cambiando o status de "estado non membro" cunha votación con 138 votos contra 9, con 41 abstencións. Isto implicou o recoñecemento da súa soberanía.
Visión xeral
A ANP recibiu axuda financeira da Unión Europea e dos Estados Unidos (aproximadamente USD 1 bln. entre os dous en 2005). Suspendéronse todas as axudas directas o 7 de abril de 2006, pola vitoria de Hamás nas eleccións parlamentarias. Pouco despois, o pago da axuda reanudouse, pero entregándoa directamente nas oficinas de Mahmoud Abbas en Cisxordania. O Conflito entre Hamás e Fatah provocou que Hamás tomase o control da administración de todas as institucións da Autoridade Nacional Palestina na Franxa de Gaza. Dende o 9 de xaneiro de 2009, cando o mandato de Mahmoud Abbas como presidente debería rematar e ser convocadas as eleccións, partidarios de Hamás, moitos na Franxa de Gaza, retiraron o apoio ao presidente e no seu lugar apoiaron a Aziz Dweik, que fora presidente da Cámara do Consello Lexislativo Palestino, para ser presidente interino ata as novas eleccións. Os gobernos occidentais, que só recoñecían a Abbas como presidente, non lle deron ningunha axuda internacional á ANP.
Nos acordos de Oslo pediuse a creación dunha forza policial palestina. A primeira Policía palestina de 9000 homes despregouse en Xericó en 1994, e despois en Gaza. Estas forzas loitaron inicialmente por controlar a seguridade nas zonas nas que tiñan un control parcial. Estímase que en 1996 as forzas de seguridade da ANP incorporaron entre 40000 e 80000 recrutas. As forzas de seguridade utilizan algúns vehículos blindados e un número limitado de armas automáticas. Algúns palestinos opóñense ou critican o proceso de paz das forzas de seguridade palestina ao ser maior que o de Israel.
Algúns palestinos dependen do acceso ao mercado laboral israelí. Durante a década de 1990, algunhas empresas israelís comezaron a substituír aos traballadores palestinos por outros estranxeiros. O proceso encontrouse con problemas de seguridade económica. Este dano á economía palestina, especialmente na Franxa de Gaza, onde 45.7% da poboación vive por debaixo do limiar de pobreza, segundo CIA World Factbook, pero tamén afectou a Cisxordania.
Creación
miniatura|[[Yitzhak Rabin, Bill Clinton e Yasser Arafat no acto da firma dos Acordos de Oslo o 13 de setembro de 1993.]]
Os Acordos de Oslo firmáronse o 13 de setembro de 1993 entre a Organización para a Liberación de Palestina (OLP) e Israel. O acordo no cal se detallaba a creación da Autoridade Nacional Palestina firmouse o 4 de maio de 1994. Esta era unha organización provisional creada para administrar de forma limitada un autogoberno palestino durante un período de cinco anos, tempo no que as negociacións sobre o status final terían lugar. O Consello Central Palestino, actuou en nome do Consello Nacional Palestino da OLP, executando este acordo nunha reunión celebrada en Tunes do 10 ao 11 de outubro de 1993, facendo á Autoridade Nacional Palestina responsable ante o Comité Executivo para a Liberación de Palestina.
As eleccións xerais da súa primeira asemblea lexislativa, o Consello Lexislativo Palestino, o 20 de xaneiro de 1996. O mandato remataba o 4 de maio de 1999, pero as eleccións non se celebraron debido á "situación coartiva existente".
Segunda Intifada
Dende o comezo da Segunda Intifada, a ANP neutralizou tanto territorios palestinos (Franxa de Gaza e Cisxordania como no estranxeiro. Ariel Sharon e a administración Bush negáronse a negociar con Yasser Arafat, líder da Organización para a Liberación de Palestina e posteriormente presidente da ANP, de quen aseguraron que formaba "parte do problema" (en relación co conflito árabe-israelí) e non da solución. Israel tamén apuntou ás infraestruturas da Autoridade Nacional Palestina; en particular pecharon zonas do mar palestinas e aeroportos, alegando que eran utilizados para transportar terroristas e o seu equipamento. As incursións de Israel durante a Intifada tamén provocaron danos en parte da infraestrutura informática palestina.
Os palestinos criticaron estas medidas, xa que defenden que a Autoridade Nacional Palestina está preto de colapsarse, e xa non é capaz de cumprir cos seus compromisos internos e externos. A ONU respondeu que isto era "algo bo". Esta constante deterioración dos recursos e infraestruturas da ANP, denunciárono a propia Autoridade e algúns dos seus colaboradores da Unión Europea, dicindo que Israel está a tratar deliberadamente de limitar os poderes da ANP para facer cumprir a lei, co fin de crear unha imaxe de terrorismo e anarquía nos territorios palestinos.
Víctor Moldes Carro
Víctor Moldes Carro, nado en Campañó (Pontevedra) en 1886 e finado en Monte Porreiro o 17 de abril de 1937, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Veciño de Casaldarado (Lérez), era propietario dunha tenda de ultramarinos. Membro da Sociedade de agricultores de Lérez, foi vogal da Federación Agraria Comarcal en 1920. Nomeado presidente da federación, durante o seu mandato tivo lugar en Pontevedra un Congreso Agrario os días 25 e 26 de maio de 1935. Tamén foi presidente da patronal do gremio de ultramarinos. Participou na campaña electoral das eleccións de febreiro de 1936 dando mitins do Frente Popular. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo fuxido polos arredores de Pontevedra. Despois foi fuxindo a Padrón e volveu por Vilanoviña, onde estivo varios días, regresando a Lérez onde a súa muller lle levou a nova de que o sacerdote Leandro del Río Carnota prometera que se se entregaba e lle daba cartos á Garda Cívica salvaría a vida. Presentouse no mosteiro e foi detido o 12 de setembro. Ingresou na prisión provisional da Escola Normal de Pontevedra. Xulgado polo delito de rebelión en consello de guerra con Manuel Buján, José Acuña, Claudio Magdalena, Albino Sánchez e Constantino Gómez o 16 e 17 de febreiro de 1937, foi condenado a morte. Foi executado as sete da mañá do 17 de abril, no km 1 da Avenida do Uruguai. Tamén lle foron incautados os seus bens.
Vida persoal
Casou con Elisa Ruibal Cons, e foi pai de Chicha, Víctor, José, Ramiro e Manuel Moldes Ruibal.
Alpín II
Alpín, fillo de Uuroid (en irlandés antigo: Alpín mac Feredaig) foi rei dos pictos dende 775 até 778. Alpín puido ter sido o irmán do seu predecesor Ciniod, fillo de Uuredach xa que teñen patrónimos semellantes, o equivalente picto do Feredach en irlandés antigo, pero non hai probas evidentes para a súa identificación.
Meshuggah
Meshuggah é unha banda sueca de metal extremo procedente de Umeå e fundada no ano 1987. A formación Meshuggah estivo composta principalmente polos seus fundadores, o vocalista Jens Kidman e o guitarrista Fredrik Thordendal, o batería Tomas Haake, que se xuntou a eles en 1990, e o guitarrista Mårten Hagström, chegado á banda en 1992. Polo grupo pasaron varios baixistas, estando ocupada esa posición na actualidade por Dick Lövgren dende 2004.
Meshuggah chamou a atención internacionalmente co seu álbum de 1995 Destroy Erase Improve, debido á súa fusión de death metal con tempos rápidos, thrash metal e metal progresivo con elementos de jazz fusion. Dende o seu traballo do ano 2002, Nothing, Meshuggah leva usando guitarras de 8 cordas coa afinación máis grave. Meshuggah fíxose coñecida polo seu estilo musical innovador e complexo, con estruturas de cancións con varios tempos e ritmos. O grupo foi considerado un dos 10 máis importantes conxuntos de hard rock e heavy metal pola revista Rolling Stone, e unha das bandas máis importantes de metal por Alternative Press. Meshuggah tivo algo de éxito entre o gran público ata a data, pero é sobre todo unha significativa banda dentro do underground da música extrema.
Casardeita, Casardeita, Ramirás
Casardeita é un lugar da parroquia de Casardeita, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 16 habitantes dos que 8 eran homes e 8 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Euphoric Heartbreak
Euphoric Heartbreak é o segundo álbum da banda escocesa de indie rock Glasvegas, publicado o 4 de abril do 2011 a través do selo Columbia Records. O disco acadou o número 10 no Reino Unido e o número 1 en Suecia.
Awjilah
O awjilah é unha variedade da lingua bérber que se fala no oasis de Awjilah en Cirenaica (Libia). A fala está seriamente en perigo por ser de media idade os falantes máis novos.
Ferentino
dereita|miniatura|220px|A catedral de Ferentino. Ferentino é unha cidade da provincia de Frosinone no Lacio, Italia. Situada a 65 km ó sueste de Roma. Está localizada sobre un pequeno outeiro 400 metros sobre o nivel do mar.
Historia
Ferentinum  era unha cidade de Hernici, foi capturada por Roma no 364 a.C.. Os seus habitantes foron cidadáns romanos ata o 195 a.C.. Estaba preto da Vía Latina e foi un lugar para a retención de reféns.
De 1198 ata o 1557 foi o centro do reitorado papal das provincias de Campagna e Marittima.
Ao rematar a segunda guerra mundial, Ferentino experimentou un forte crecemento industrial.
Gran Premio do Canadá de 2012
O Gran Premio do Canadá de 2012 (formalmente o 2012 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 10 de xuño de 2012 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. Foi a sétima carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2012.
Santalla, Samos
San Xosé de Santalla é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 68 habitantes (34 homes e 34 mulleres), 3 menos ca no ano anterior.
Xentilicio
O seu xentilicio é louzarino.
Savoia-Marchetti S.M.81
O Savoia-Marchetti S.M.81 Pipistrello (morcego) foi un bombardeiro medio italiano que loitou na guerra civil española e na segunda guerra mundial. Voou por primeira vez en 1935, e entrou en servizo na primavera dese ano como equivalente de bombardeo do transporte Savoia-Marchetti S.M.73. Participou como bombardeiro ou avión de recoñecemento na guerra de Abisinia e na Guerra Civil Española, e ao comezar a Segunda Guerra Mundial Italia posuía uns 300 exemplares que farían tamén tarefas de transporte de carga e paracaidistas, de remolque de planeadores ou de guerra antisubmarina.
Santalla, Samos
Patrimonio
A Cova Grande é un espazo xeolóxico con estalagmitas e estalactitas. No ano 2007 sufriu unha agresión.
Savoia-Marchetti S.M.81
Historia operacional
A primeira vez que o SM.81 entrou en combate foi na segunda guerra italo-etíope, onde se mostrou como un avión versatil ao facer labores como bombardeiro, transporte e recoñecemento. O SM.81s tamén loitou na guerra civil española coa Aviazione Legionaria e foron os priemiros avións enviados polas potencias fascistas para axudar a Franco.
Santalla, Samos
Patrimonio
No río Lóuzara existe unha piscifactoría adicada á cría do salmón atlántico.
O 16 de agosto celébrase a romaría de San Roque.
Savoia-Marchetti S.M.81
Historia operacional
A pesar de que estaba obsoleto de cara o ano 1940, cando Italia entrou na segunda guerra mundial, máis de 300 SM.81 estaban en servizo coa Regia Aeronautica. Os primeiros avións italianos en entrar en acción no leste de África foron dous SM.81. O 11 de xuño de 1940, un deles atacou Porto Sudan e o outro realizou un voo de recoñecemento sobre o mar Vermello. Esa mesma noite, tres SM.81 engalaron para bombardear Aden, pero un tivo que volver, e un dos outros dous chocou nun oteiro preto de Massawa mentres intentaba aterrar.
A súa baixa velocidade e a vulnerabilidade aos cazas fixeron que durante o día realizasen labores secundarias, sobre todo como transporte. Pola noite o SM.81 foi un bombardeiro efectivo, particularmente no teatro do norte de África. Tamén realizou traballos anti-buque, pero sen un éxito significativo.
Moitos SM.81 foron retirados cando se asinou o armisticio italiano en 1943, aínda que algúns permaneceron en servizo tanto coa Repubblica Sociale Italiana como coa Aviazione Cobelligerante Italiana.
Moitos exemplares sobreviviron á guerra e serviron na Aeronautica Militare Italiana, pero cara 1950 todos foron retirados.
Daniel Day-Lewis
Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis, nado en Londres o 29 de abril de 1957, é un prestixioso actor británico nacionalizado irlandés. A pesar de ser recoñecido pola crítica internacional como un dos actores máis versátiles do seu tempo, non se prodiga demasiado na gran pantalla, escollendo con gran minuciosidade os seus papeis.
Traxectoria
Fillo do poeta irlandés de nacemento Cecil Day-Lewis e da actriz Jill Balcon, o seu avó era o produtor cinematográfico e director dos Estudios Ealing, Sir Michael Balcon. Despois dunha etapa en Greenwich, os seus pais decidiron envialo ao internado Sevenoaks, no condado de Kent, e máis tarde á Bedales School de Petersfield. A idade de 13 anos produciuse o seu debut cinematográfico, cun pequeno papel sen acreditar no filme Sunday Bloody Sunday. Posteriormente estudou arte dramática na prestixiosa Old Vic Theatre School de Bristol e foi alí onde iniciou a súa traxectoria como actor de teatro.
A súa estrea como actor adulto foi nun pequeno papel na multipremiada película Gandhi en 1982. Posteriormente fixo varios papeis no teatro e para series da BBC ata que en 1985 se consagrou con dous papeis: o do punky londiniense e homófobo Johnny, de A miña fermosa lavandaría, e a do dandi Cecil Vyse do filme de James Ivory Unha habitación con vistas.
Despois dunha serie de filmes entre os que destacou The Unbearable Lightness of Being, baseado na novela homónima de Milan Kundera, ofrecéronlle o papel do artista irlandés discapacitado Christy Brown en O meu pé esquerdo. Foi este papel no filme de Jim Sheridan o que lle daría fama internacional e un Oscar entre numerosos premios e nomeamentos.
Con este director colaborou noutras dúas ocasións, en 1993 na aclamada In the Name of the Father, pola que volveu ser nomeado a importantes premios, entre eles ao Oscar e ao Globo de ouro; e en 1997 en The Boxer.
Entre tanto tamén tivo tempo de dar o salto a Hollywood, para protagonizar en 1992 a cinta de aventuras O derradeiro dos mohicanos de Michael Mann e un ano despois A idade da inocencia de Martin Scorsese, co que repetiu nove anos despois en Gangs of New York.
No 2005 protagonizou o filme The Ballad of Jake and Rose dirixido pola súa dona Rebecca Miller, filla do coñecido dramaturgo estadounidense Arthur Miller. Dous anos despois estreou o filme There Will Be Blood, baseado na novela Oil! de Upton Sinclair e dirixido por Paul Thomas Anderson, que lle supuxo o seu segundo Oscar e o seu primeiro Globo de ouro ao mellor actor na categoría de drama.
En 2009 protagonizou o musical Nine, adaptación de 8½ de Federico Fellini, dirixido por Rob Marshall. En 2013 recibiu o seu terceiro Oscar como mellor actor principal, pola súa interpretación do décimo sexto presidente dos Estados Unidos, Abraham Lincoln, converténdose no primeiro actor en conseguir tres veces dito premio.
Ao longo de 2017 filmou Phantom Thread ás ordes de Paul Thomas Anderson, segunda colaboración con este director tras There Will Be Blood. O 20 de xuño dese ano, a súa voceira, Leslie Dart, anunciou na revista Variety a retirada de Day-Lewis dos escenarios, aludindo a razóns persoais.
Historia política dos Xogos Olímpicos de 1936
miniatura|300px|dereita En 1936, os Xogos Olímpicos de Inverno e de Verán realizáronse na Alemaña Nazi, respectivamente en Garmisch-Partenkirchen (Baviera) e Berlín. Nesta dupla ocasión, o deporte forneceu un palco para a estética nazi e foi utilizado como vehículo de propaganda polo réxime de Hitler como nunca antes acontecera.
A escolla das sedes non foi particularmente polémica. No entanto, após a subida de Hitler ó poder, houbo propostas de boicot e mesmo tentativas de organización de Olimpíadas alternativas. Durante os xogos, Alemaña reduciu a represión antixudía e tentou mostrar unha mellor imaxe ó mundo. Ó mesmo tempo, o goberno alemán participou dunha campala diplomática tentando captar a simpatía de dignatarios estranxeiros que visitaron Alemaña durante os xogos. Para a posteridade, no entanto, os Xogos de 1936 están esencialmente asociados á figura de Jesse Owens.
Escolla da organización
O Comité Olímpico Internacional atribuíu a organización dos Xogos de Verán a Berlín, durante o seu congreso de 1931 en Barcelona. A outra cidade candidata para os Xogos de Verán era exactamente Barcelona. Naquela altura, comezábase por escoller a cidade que organizaba os Xogos de Verán, e era despois o Comité Olímpico nacional respectivo quen decidía se organizaba tamén os Xogos de Inverno. Os Xogos de Inverno de 1924 e 1932 realizáronse tamén no mesmo país que organizaba os Xogos de Verán. Foi, por tanto, o Comité Olímpico Alemán quen decidiu que os Xogos de Inverno se celebrarían nas aldeas veciñas de Garmisch e Partenkirchen.
A escolla de Alemaña tiña unha carga política considerable. Alén diso, os Xogos de 1916, cancelados por causa da guerra, tiñan sido inicialmente atribuídos a Berlín.
Proposta de boicot
Hitler e o partido Nazi foron elixidos en 1933. Poucos meses despois, diversos membros de comités olímpicos nacionais comezaron a preguntarse sobre se sería eticamente correcto participar nos Xogos organizados polo réxime nazi. De feito, confirmando a súa retórica antes de chegar ó poder, os nazis rapidamente (a partir de abril de 1933) instauraron unha política de segregación racial no deporte e nos demais aspectos da vida social. Os xudeus, en particular, foron sistematicamente expulsados dos clubs e federacións deportivas, e estáballes prohibido entrar nas instalacións deportivas. miniatura|220px|Bandeira olímpica. Nos Estados Unidos, o presidente do comité olímpico estadounidense, Avery Brundage, comezou por defender que se retirase a organización dos Xogos a Alemaña, e que estes fosen organizados noutro país. Brundage estaba particularmente preocupado coas restricións á actividade deportiva dos xudeus de Alemaña. Na súa opinión, os fundamentos do espírito olímpico caerían por terra se os países decidisen quen podería estar presente en función de aspectos sociais, de credo ou de raza. No entanto, após unha curta visita a Alemaña, Brundage declarou que os xudeus alemáns estaban a ser ben tratados e que os Xogos deberían ser organizados por Alemaña. Brundage, que asumía unha particular responsabilidade, dado que a delegación estadounidense ós Xogos era tradicionalmente a máis numerosa, viría a manifestarse varias veces contra un posible boicot, afirmando que o deporte debería manterse afastado das escaramuzas xudeu-nazis. Chegou mesmo a afirmar que existía unha conspiración comunista-semita contra a participación dos EUA nos Xogos e asinou a publicación Fair Play for American Athletes.
Do lado dos partidarios do boicot, un dos máis activos era Jeremiah Mahoney, presidente da Federación estadounidense de Atletismo. Mahoney recalcaba que Alemaña quebrara o espírito do Olimpismo ó impoñer discriminacións raciais e relixiosas; participar era apoiar Hitler.
As propostas de boicot foron tamén vivamente discutidas noutros países, en particular no Reino Unido, Francia, Suecia, España, Checoslovaquia e Países Baixos. Alemáns no exilio de diversas orientacións políticas tamén se manifestaron a prol dun boicot. Porén, coa excepción de España, todos eses países acabaron por participar, aínda que, en diversas delegacións, atletas (xudeus ou non) se recusaron a participar.
Olimpíadas alternativas: as Olimpíadas Populares
Os adeptos do boicot comezaron a organizar Olimpíadas alternativas (as Olimpíadas Populares) que se deberían realizar no verán de 1936 en Barcelona, a cidade que fora rexeitada polo Comité Olímpico Internacional. Esta iniciativa tivo que ser anulada, poucos días antes de se iniciar, por causa da guerra civil española, en xullo de 1936.
Países participantes
Os seguintes países participaron nos Xogos: Afganistán, Suráfrica, Alemaña, Arxentina, Australia, Austria, Bélxica, Bermudas, Bolivia, Brasil, Bulgaria, Canadá, Chile, China, Colombia, Costa Rica, Checoslovaquia, Dinamarca, Exipto, Estados Unidos, Estonia, Filipinas, Finlandia, Francia, Grecia, Hungría, Islandia, India, Italia, Xapón, Iugoslavia, Letonia, Liechtenstein, Luxemburgo, Malta, México, Mónaco, Nova Zelandia, Noruega, os Países Baixos, o Perú, Polonia, Portugal, o Reino Unido, Romanía, Suecia, Suíza, Turquía e o Uruguai. Nunca, até entón, tantos países tiñan participado nos Xogos.
Supresión da violencia antixudía
miniatura|Durante o Xogos, os carteis antisemitas foron retirados da vía pública. Durante os Xogos e os meses que os precederon, era necesario mostrar ós millares de visitantes todo o que o país e o réxime tiñan de bo, e evitar que a face negra do réxime sobresaíse. Así, as sucesivas campañas antisemitas, que foran unha constante dende a toma do poder por Adolf Hitler, esmoreceron. A violencia contra a comunidade xudía, particularmente visible no verán do ano anterior, case desapareceu. Os avisos prohibindo ou disuadindo a presenza de xudeus, que eran frecuentes á entrada de moitas localidades e barrios (Juden sind nicht erwünscht - Xudeus non son desexados), ou outros carteis semellantes, foron retirados por orde de Hitler (após un pedido do conde Henri Baillet-Latour, o belga que presidía o Comité Olímpico Internacional), en febreiro de 1936, inmediatamente antes da apertura dos Xogos de Inverno. Alén diso, Alemaña aceptou incluír na súa delegación unha deportista de esgrima que era descendente de xudeus: Helene Mayer conquistaría unha medalla de prata.
Cerimonia de apertura
miniatura|300px|O facho olímpico en Berlín. Toda a cidade de Berlín estaba chea de esvásticas cando a chama olímpica chegou á cidade o 1 de agosto de 1936 e os Xogos da XI Olimpíada foron inaugurados. Sobre o estadio, flutuaba o enorme dirixible Hindenburg, sobre o que estaba suspendida a bandeira olímpica. Durante a cerimonia inaugural, o estadio tiña certamente máis do que a súa capacidade nominal de 110 000 espectadores, mentres que no exterior, unha multitude estimada nun 1 millón de persoas se aliñou polas súas para ver pasar o desfile de carros transportando ó Führer, dignatarios do réxime e convidados.
Unha banda de trinta trompetas saudou a Hitler cando este entraba no estadio. Richard Strauss dirixiu un coro de 3 000 elementos que entoaron o himno alemán "Deutschland, Deutschland über Alles", e "Horst-Wessel-Lied", o himno do Partido Nazi. Strauss dirixiu tamén a orquestra que tocou o novo himno olímpico, especialmente composto para esta ocasión.
Moitas das delegacións que entraron no estadio para a cerimonia inaugural fixeron o saúdoo fascista ó pasaren fronte ó xefe do Estado. As delegacións estadounidense e británica contáronse entre as raras que se abstiveron de o facer. Por todo o estadio, había cámaras fotográficas que captaban aqueles momento épicos. Leni Riefenstahl, que xa traballara para o partido e filmado o congreso de Nuremberg de 1936, filmou moito dos xogos por encomenda do goberno.
Competición
Os xogos de Verán desenvolvéronse durante dúas semanas. Entre os éxitos deportivos dos participantes sobresaíron os feitos de Jesse Owens, vencedor de catro medallas de ouro. Díxose que Hitler rexeitou cumprimentar a Owens e outros medallistas negros, pero a verdade é que non estaba previsto que Hitler saudase ós medallistas. Hitler, efectivamente, cumprimentou os vencedores das dúas primeiras medallas de ouro, un finlandés e un alemán, aínda que iso non fose previsto pola organización. O primeiro día, xa tarde, pero aínda antes da fin das probas, Hitler abandonou o estadio logo da eliminación dos últimos concorrentes alemáns participantes no salto de altura. Deliberadamente ou non, iso fixo que Hitler non tivese que decidir se habería ou non de cumprimentar persoalmente a Cornelius Johnson e Davis Albritton, os dous afroamericanos que conquistaron as medallas de ouro e de prata, respectivamente.
Jesse Owens
Jesse Owens competiu o segundo día e gañou os 100 metros lisos. Antes diso, xa Henri Baillet-Latour informara a Hitler que, de acordo co protocolo olímpico, un invitado de honra do comité olímpico non debería saudar os vencedores. Hitler non cumprimentou a ningún medallista máis. Con todo, pode inferirse con gran certeza que Hitler evitaría atoparse con Owens: Baldur von Schirach, o líder da Mocidade Hitleriana, propoñería que Hitler fose fotografado xuntamente con Owens. Hitler reaccionaría indignado e ofendido e diría a von Schirach que os Estados Unidos deberían avergoñarse de enviar negros ós Xogos. Owens gañou tamén a medalla de ouro dos 200 metros lisos, o relevo 4×400 metros e salto de lonxitude.
Vitoria alemá
Hitler asistiu a probas deportivas case todos os días, e foi sempre efusivamente aclamado pola multitude de espectadores. Para o seu orgullo e ledicia, os atletas alemáns rexistraron diversos éxitos; Alemaña foi o país máis medallista nos Xogos de Verán, e o segundo con máis medallas nos Xogos de Inverno.
Nota: Nove medallistas eran xudeus.
Diplomacia
300px|miniatura|[[Estética totalitaria|Estética nazi en Berlín, canda os Xogos.]] Mentres as competicións deportivas se celebraban, Hitler e o partido Nazi non perderon a oportunidade de impresionar dignatarios estranxeiros con demostracións de hospitalidade extravagante. Joachim von Ribbentrop, que Hitler acabara de nomear embaixador en Londres pero que aínda non asumira o cargo, recibiu a centenares de invitados estranxeiros en ceas luxosas na súa mansión de Dahlem. Joseph Goebbels, o Ministro da Propaganda, deu unha recepción con fogos de artificio para máis de mil invitados, esencialmente estranxeiros, en Havel (o lago xunto a Berlín). Hermann Göring, entón a segunda figura do réxime, ultrapasou a todos os outros na súa extravagancia festiva. Henry Channon, un conservador británico membro da Cámara dos Comúns, quedou cegado cunha recepción ofrecida por Göring para 800 convivas no Ministerio do Aire, e comentou que nunca houbera unha festa así dende os tempos de Luís XIV, ou aínda dende Nerón.
Mediatización
A cobertura por parte dos medios de comunicación dos Xogos foi moi intensa. Houbo máis de 3000 transmisións radiofónicas para máis de 50 países. Só nos Estados Unidos, máis de 100 estacións de radio transmitiron relatos e reportaxe dende Berlín. Os Xogos foron os primeiros en ser transmitidos na televisión, mais a transmisión, limitada á propia cidade de Berlín, resultase en imaxes de mala calidade, mesmo tendo en conta a tecnoloxía da época.
No total, os Xogos de Verán recibiron máis de 4 millóns de espectadores. William Schirer, un xornalista estadounidense, e o politicólogo alemán e xudeu Victor Klemperer percibiron ben a eficiencia da propaganda nazi e deixaron relatos de visitantes impresionados polo dinamismo do país, e pola ledicia e desexo de paz de Alemaña. Klemperer vía ben que os Xogos tiñan sido "antes de máis nada un acontecemento político, durante o cal se martelara ós alemáns e ós estranxeiros a unida gloria e o espírito pacífico do Terceiro Reich.
As persecucións dos xudeus recomezaron logo despois da fin dos Xogos o 16 de agosto de 1936. Pese ó fulgor dos Xogos, durante o ano de 1936, a economía alemá atopábase ante unha inmensa crise económica, con carencia de bens de consumo, provocada polo rearmamento acelerado.
Televisión de definición estándar
A definición estándar, en inglés standard definition (SD) ou (SDTV), é a resolución de vídeo dominante dende a orixe da televisión ata a aparición da alta definición (HD). O sistema está ao redor dunha resolución de 500 liñas horizontais. O sistema de codificación PAL funciona cunha resolución de 720×576, mentres que o NTSC proporciona 720×486.
Nalgúns sistemas de vídeo utilízase unha resolución de 720×480 ou 720×386. A SD utiliza unha velocidade que vai dos 25 até os 29,97 cadros por segundo en NTSC, e de 25 para formato PAL. Este formato de definición é moi común en cámaras caseiras e en televisores CRT debido a que é a resolución predominante ata finais dos anos 1990 cando empezou o auxe da alta definición.
Salgueiras
Co topónimo Salgueiras podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Suñide, Samos
Santa María de Suñide é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 68 habitantes, deles 36 eran homes e 32 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Nitróxeno
O nitróxeno, tamén chamado de xeito popular azote, é un elemento químico de número atómico 7, con símbolo N e de masa atómica 14,00674 u. En condicións normais forma un gas diatómico, incoloro, inodoro, insípido e principalmente inerte, que constitúe o 78,08% do ar atmosférico. Pertence á familia das pnicóxenos. O nitróxeno foi descuberto polo médico escocés Daniel Rutherford no ano 1772, como compoñente separable do ar.
O nitróxeno é un elemento común no Universo. Estímase que é o sétimo elemento máis abundante na Vía Láctea e no Sistema Solar. É sintetizado pola fusión de carbono e hidróxeno nas supernovas. Debido á volatilidade do nitróxeno elemental e dos seus compostos máis habituais, o nitróxeno é moito menos común nos planetas rochosos do sistema solar interior, ademais de ser un elemento relativamente raro na Terra en xeral. Con todo, do mesmo xeito que na Terra, o nitróxeno e os compostos do nitróxeno teñen unha gran presenza na atmosfera dos planetas e satélites que o teñen.
Moitos compostos de importancia industrial, como o amoníaco, o ácido nítrico, os nitratos orgánicos (propelentes e explosivos) así como os cianuros, conteñen nitróxeno. O enlace extremadamente forte do nitróxeno elemental domina a química do nitróxeno, facendo que resulte difícil tanto para os organismos como para a industria transformar o N2 en compostos útiles, liberando grandes cantidades de enerxía cando estes compostos se quéiman ou se degradan en gas nitróxeno. O amoníaco e os nitratos producidos sintéticamente son importantes fertilizantes industriais. Os nitratos fertilizantes son contaminantes que teñen un papel clave na eutrofización dos sistemas acuáticos.