cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Disphyma crassifolium
Taxonomía
En 1803, Adrian Hardy Haworth describiu Mesmbryanthemum clavellatum no seu libro Miscellanea Naturalia, sive Dissertationes Variae ad Historiam Naturalem Spectantes a partir de plantas cultivadas a partir de sementes colleitadas en Australia por Robert Brown. En 1976, Robert Chinnock moveu M. clavellatum ao xénero Disphyma como D. clavellatum no New Zealand Journal of Botany. Logo, en 1986, John Peter Jessop reduciu Disphyma clavellatum a unha subespecie, Disphyma crassifolium subsp. clavellatum en Flora of South Australia, un nome aceptado polo Australian Plant Census e Plants of the World Online.
Benidorm Fest
Benidorm Fest é un festival da canción organizado en España pola empresa pública de comunicación Radio Televisión Española (RTVE) en colaboración coa Generalitat Valenciana. Este concurso determina a canción representativa do citado país para o Festival de Eurovisión e celébrase desde 2022 na localidade homónima. O certame consta de dúas semifinais e unha final, sendo o gañador elixido polo público e por equipos de xuíces, ambas as partes tendo a mesma influencia no resultado final.
Antecedentes
En 1958, en España naceu a idea de celebrar un festival de cancións de verán ao estilo do que se facía en Sanremo, Italia, dende 1951 (ver Festival da Canción de Sanremo). Este suceso produciuse no quiosco El Tío Quico, onde o alcalde da cidade, Pedro Zaragoza Orts; o escritor e xornalista Carlos Villacorta, director do gabinete de prensa da Secretaría Xeral do Movemento, e o xornalista Teodoro Delgado Pomata. En xullo de 1959 celebrouse a primeira edición dun evento denominado Festival da Canción Española de Benidorm, organizado pola Rede de Estacións del Movimiento desde o Manila Park da cidade.
Participaron varios artistas e compositores de España así como doutras partes de fala hispana.
Regreso dun festival a Benidorm
Despois de 15 anos do remate do Festival de Benidorm, o 22 de xullo de 2021, RTVE emitiu desde a cidade alacantina unha conferencia na que participaron o presidente da Generalitat Valenciana, Ximo Puig; o alcalde de Benidorm, Antonio Pérez, e o presidente da emisora, José Manuel Pérez Tornero, anunciaron a volta dun festival realizado na cidade valenciana co propósito de converterse na nova preselección de España no Festival da Canción a longo prazo. Eurovisión. Nesta emisión, a televisión pública asegurou cambios e mecánicas renovadas, así como un "dobre concurso" no que se combinarían tanto cantantes profesionais como cantantes afeccionados, cuxo premio sería a posibilidade de representar a España en Eurovisión, a partir da edición de 2022. Despois, do 29 de setembro do mesmo ano publicáronse as bases e a mecánica, e anúnciase que o certame se chamaría "Benidorm Fest".
Roldas televisivas e votacións
As semifinais emítense en dúas noites da mesma semana. En cada unha delas compiten sete cancións, catro delas pasando á fase final. O público (25% televotación e 25% panel demoscópico) e o xurado (30% nacional e 20% internacional) son os encargados de elixir os finalistas.
Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España
dereita|100px A Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España (oficialmente, en lingua castelá, Hemeroteca Digital de la Biblioteca Nacional de España) é unha hemeroteca dixital de acceso libre, mantida pola Biblioteca Nacional de España e vinculada á Biblioteca Digital Hispánica.
Benidorm Fest
Roldas televisivas e votacións
En canto á final, desenvólvese o sábado seguinte ás semifinais. Nel participan oito cancións (as catro máis votadas en cada semifinal), sendo a gañadora a que represente a España no Festival de Eurovisión. O sistema de votación integrado polo público e o xurado é o mesmo que nas galas anteriores.
Hemeroteca Dixital da Biblioteca Nacional de España
Características
Fundada en marzo de 2007, cara a 2011 tiña dixitalizado máis de 840 títulos de prensa —dos preto de 8 000 cos que contaría a Biblioteca—, número que tería ascendido a 1 681 a finais de 2015. A colección, en formato PDF, fai uso de tecnoloxía OCR (recoñecemento óptico de caracteres) que permite a procura de cadenas de texto nos xornais e revistas.
Benidorm Fest
Selección dos participantes
Durante un período aproximado dun mes, RTVE inicia un período para que artistas, autores e compositores envíen as súas propostas á corporación pública de radiodifusión, mentres que a propia emisora ​​de radio reserva unha invitación directa a cantantes e autores recoñecidos do panorama musical actual. Os intérpretes, grupos e autores que cumpran como mínimo 16 anos antes do 1 de maio, deberán ser de nacionalidade española ou ter a residencia permanente en España (no caso de dúos ou grupos, polo menos o 50% dos membros deberán cumprir esta condición). Cómpre sinalar que os cantantes só poden enviar unha solicitude, aínda que os compositores teñen a posibilidade de presentar unha canción como autores principais, e dúas máis como coautores.
Cancións
As cancións deben ser orixinais e non ter sido publicadas, interpretadas ou distribuídas, total ou parcialmente, antes do 1 de setembro do ano anterior á celebración do Festival de Eurovisión. Ademais, a canción debe durar un mínimo de 2 minutos e medio e un máximo de 3 minutos. A canción ha de ter letra e a letra ha de ser nalgunha das linguas oficiais do estado español aínda que as cancións con fragmentos noutras linguas son aceptadas, sempre que non superen o 35% do texto. Así mesmo, os autores poden suxerir ao artista e/ou grupo que consideren idóneo para interpretar a súa canción, pero a decisión final sempre lle corresponde a RTVE.
Intérpretes
Tras a inscrición, un xurado formado por profesionais de RTVE e da industria musical valora as propostas recibidas e selecciona os 14 candidatos que formarán parte do Benidorm Fest, dos cales dous, polo menos, deben ser os que se apuntaron dende a web. Para elixir os participantes téñense en conta a variedade de xénero, a combinación de referencias musicais con novos talentos e a variedade de estilos. Finalmente, o anuncio dos nomes dos artistas e das cancións por parte de RTVE prodúcese entre novembro e decembro do ano anterior.
Orbis Pictus (filme)
Orbis Pictus é un filme eslovaco de 1997 dirixido por Martin Šulík. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 70ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Refuxiados butaneses
dereita|miniatura|300x300px|Refuxiados butaneses en Beldangi I cun [[pasaporte de Bután. É un pasaporte legal de Bután que moitos refuxiados butaneses levaron consigo agochado cando foron deportados á forza de Bután.]] Os refuxiados butaneses son lhotshampa ("sureños"), un grupo de butaneses de fala nepalesa. Estes refuxiados rexistráronse nos campos de refuxiados do leste do Nepal durante a década de 1990 como cidadáns butaneses deportados de Bután por mor das protesta contra as medidas opresivas do goberno butanés por parte dalgúns dos lhotshampas, os cales esixiron dereitos humanos e democracia en Bután. Como o Nepal e Bután aínda teñen que aplicar un acordo de repatriación, moitos refuxiados butaneses reinstaláronse dende entón en América do Norte, Oceanía e Europa baixo os auspicios da Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados. Moitos refuxiados lhotshampa tamén emigraron a áreas de Bengala Occidental e Assam, na India.
Pasaporte de Bután
miniatura|Un home [[Pobo lhotshampa|lhotshampa cunha tarxeta de identidade de cidadanía butanesa.]] O pasaporte de Bután é un documento que autoriza e facilita as viaxes e outras actividades en Bután ou por parte de cidadáns butaneses. O Ministerio de Asuntos Exteriores de Bután expide pasaportes de viaxe ao estranxeiro aos cidadáns de Bután para viaxes internacionais. É válido para todos os países a non ser que se indique o contrario.
Linguas
O pasaporte contén texto en inglés e dzongkha (escrita tibetana).
Nacionalcatolicismo
miniatura| Unha imaxe de Cristo Rei, coa expresión en Reinaré en España.
Historia
miniatura|250x250px| A 150 m, o crucifixo do [[Valle de los Caídos|Valle dos Caídos, construído entre 1940 e 1959, é o máis alto do mundo. |esquerda]]
Precedentes
Na Francia da década de 1920, a Fédération Nationale Catholique formada polo xeneral Édouard Castelnau impulsou un modelo similar de nacional-catolicismo. Aínda que alcanzou o millón de membros en 1925, tivo un significado de curta duración, caendo na escuridade en 1930.
En España
O Estado franquista iniciou en 1943 un proxecto de reforma da universidade. Chamábase Lei Reguladora Universitaria (LRU), que permaneceu activa até 1970. A LRU representou a máis clara politización da universidade ao servizo dos preceptos nacional-católicos do réxime. Aínda que non houbo exclusión explícita das mulleres da educación superior, a súa presenza no nivel universitario foi desaconsellada e non se recoñeceu durante as dúas primeiras décadas do franquismo. miniatura| [[Valle de los Caídos no Escorial, edificio exemplar de estilo franquista.]]
Croacia
Nas décadas de 1930 e 1940, o movemento croata Ustaše de Ante Pavelić defendeu unha ideoloxía similar, aínda que se lle chamou outros nomes, incluíndo "catolicismo político" e "croatismo católico". Ante Pavelić e Maks Luburić, o director do campo de concentración de Jasenovac, considerado un dos campos de exterminio máis crueis de todos os tempos foron exiliados na España franquista e están soterrados en Madrid e Valencia respectivamente.
Outros países
Outros estados-nación do centro e do leste de Europa onde movementos similares de inspiración franquista combinaron o catolicismo co nacionalismo, incluíndo Austria, Polonia, Lituania e Eslovaquia.
Anjel milosrdenstva
Anjel milosrdenstva é un filme eslovaco de 1993 dirixido por Miloslav Luther. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Matt Molloy
Matt Molloy, nado o 12 de xaneiro de 1947 é un músico irlandés, procedente dunha rexión coñecida por producir frautistas talentosos. Cando era un rapaz, comezou a tocar a frauta e gañou o Campionato de frauta de Irlanda aos dezanove anos. Considerado un dos músicos irlandeses máis brillantes, o seu estilo que adapta as técnicas de gaita á frauta influíu en moitos frautistas irlandeses contemporáneos.
Traxectoria
dereita|miniatura|238x238px| Pub de Matt Molloy en Bridge Street, Westport Durante a década de 1970, Molloy foi membro de The Bothy Band e da súa sucesora, a refundada Planxty. En 1979 uniuse a The Chieftains, substituíndo a Michael Tubridy. Ao longo da súa carreira, Molloy traballou coa Irish Chamber Orchestra, Paul Brady, Tommy Peoples, Micheál Ó Súilleabháin e Dónal Lunny. Tamén ten colaborado con músicos célebres como Carlos Núñez e Mike Oldfield.
Molloy ten un pub en Bridge Street en Westport, no condado de Mayo, onde hai sesións regulares de música irlandesa.
Záhrada
Záhrada é un filme de 1995 dirixido por Martin Šulík. O filme é unha coprodución entre Eslovaquia, a República Checa e Francia. Foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 68ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Migración corsa a Porto Rico
miniatura| Localización da illa de Porto Rico (verde) A migración corsa a Porto Rico produciuse a mediados do século XIX debido a varios factores; entre estes, os cambios socioeconómicos que se produciron en Europa tras a segunda revolución industrial, o descontento político xeneralizado, o fracaso das colleitas debido a longos períodos de seca e as enfermidades dos cultivos. Outro factor influente foi a paulatina perda do Imperio español e despois do Reino de España da maioría das súas posesións no chamado "Novo Mundo" e o seu temor á posibilidade dunha rebelión nas súas dúas últimas posesións caribeñas Porto Rico e Cuba. En consecuencia, a Coroa española ditou o real decreto Real Cédula de Gracias, que favorecía e incentivaba a inmigración dos católicos europeos, aínda que non fosen de orixe hispana, ás súas colonias do Caribe.
A situación e as oportunidades ofrecidas (na versión da Wikipedia en italiano engaden tamén a xeografía semellante das dúas illas), fixeron posible que centos de familias emigrasen de Córsega a Porto Rico. Os corsos e os seus descendentes xogaron un papel fundamental no desenvolvemento da economía da illa, especialmente no sector do café.
Historia
miniatura| Córsega miniatura| Porto Rico miniatura| Casa Paoli
O primeiro inmigrante corso documentado en Porto Rico
Giovanni Maria Fantauzzi foi o primeiro caso documentado dun corso que emigrou a Porto Rico. Naceu en 1734 en Morsiglia, na península de Capo Corso. Chegou ao que hoxe é Aguadilla, en 1760. Casou con Josefa Martínez e tiveron dous fillos: Francisco e Juan María Fantauzzi. Faleceu en novembro de 1798. Grazas ao seu certificado de defunción foi posible confirmar a súa orixe.
Influencia na industria do café
Centos de corsos emigraron a Porto Rico xunto coas súas familias desde 1830; o seu número alcanzou o seu máximo en 1900. Os primeiros colonos españois asentáronse principalmente nas zonas costeiras; os corsos, pola súa banda, tendían a establecerse na rexión suroccidental e montañosa da illa, en particular nas cidades de Adjuntas, Lares, Utuado, Ponce, Coamo, Yauco, Guayanilla e Guánica. Porén, foi Yauco, coa súa rica superficie agrícola, o que atraeu á maioría dos inmigrantes de Córsega. Os tres principais cultivos de Yauco foron o café, a cana de azucre e o tabaco. Os novos poboadores dedicáronse ao cultivo destes cultivos e en pouco tempo algúns deles posuíron e xestionaron as súas propias tendas de alimentación. Porén, foi o café o que deu os mellores resultados. O cultivo do café en Yauco comezou nos sectores Rancheras e Diego Hernández, e estendeuse posteriormente aos sectores de Aguas Blancas, Frailes e Rubias. En 1860 os colonos corsos convertéronse en líderes na industria do café en Porto Rico e sete de cada dez plantacións de café eran propiedade de corsos.
A familia Mariani de Yauco decidiu centrarse en dúas liñas de actuación para reforzar a súa posición no sector. En primeiro lugar, unha desmotadora de algodón transformouse nunha máquina de pelar cereixas de café. En segundo lugar, enviaron a dous deles, como representantes, para visitar as máis importantes centrais de compra de café europeas. A visita a Europa foi un éxito e, así, Porto Rico converteuse nunha parte importante da industria do café en todo o mundo.
Os descendentes de colonos corsos tamén tiveron presenza nos campos da educación, a literatura, o xornalismo e a política. O historiador e coronel Héctor A. Negroni (USAF, xubilado), realizou unha investigación sobre o tema, achegando unha gran cantidade de información sobre os lazos entre as dúas illas. Hoxe a cidade de Yauco é coñecida tanto como a "cidade corsa" como a "cidade do café". Un memorial en Yauco di: "En lembranza dos nosos cidadáns de orixe corsa, Francia, que se arraigaron na nosa aldea no século XIX e que enriqueceron a nosa cultura coas súas tradicións e axudaron ao noso progreso coa súa dedicación ao traballo - o concello de Yauco. réndelles homenaxe."
O elemento corso en Porto Rico aínda é moi evidente hoxe en día. Os apelidos orixinarios de Córsega, como Paoli, Negroni e Fraticelli son bastante comúns ; os irmáns Palmieri, músicos neoyorquinos, son descendentes de corso-portorriqueños.
Anxo Xoán Rajó Pazó
Anxo Xoán Rajó Pazó, nado en Vigo o 23 de setembro de 1973, é un profesor e escritor galego.
Traxectoria
Comezou Filoloxía Hispánica na Universidade de Vigo e rematou Filoloxía Galego-Portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela.
Foi coordinador de literatura na Enciclopedia Galega Universal (EGU) e coordinador xeral do Diccionario Enciclopédico Galego Universal (DEGU) en Ir Indo Edicións.
Colaborou na revista da Sociedade para o Estudo e a Conservación do Patrimonio Natural e Etnográfico de Galicia.
É membro da fundación Premios da Crítica Galicia. Colabora coa Aula Castelao de Filosofía e coa Asociación Maragatacasa, centro interpretativo sobre os maragatos en Lourenzá.
Editou no Centro Ramón Piñeiro Contos do turreiro de Avelino Rodríguez Elías. Tamén colaborou no Diccionario de galego de Ir Indo.
Leire Bilbao
Leire Bilbao Barruetabeña, nada en Ondárroa, Biscaia o 27 de xullo de 1978 é unha escritora en éuscaro.
En 2022 foi Premio Rosalía de Castro de PEN Club.
Traxectoria
Licenciada en Dereito Económico pola Universidade de Deusto, colaborou nalgúns medios de comunicación, como Radio Euskadi, Deia e Berria. Na súa mocidade estivo vinculada ao mundo do versolarismo. Como escritora a súa obra desenvólvese sobre todo ao redor da poesía e a literatura infantil e xuvenil. Ao longo da súa carreira foi galardoada con distintos premios. Varias das súas obras foron traducidas ao catalán, ao español e ao galego.
Traxectoria literaria
Comezou de moza participando e gañando premios literarios. En 2006 empezou escribindo libros dirixidos ao público infantil e xuvenil, e coa publicación de Amonak nobioa du, eta zer? (A avoa ten noivo, e que?) (editorial Elkar) comezou a súa andaina no mundo de LIX, cunha produción abundante e moi produtiva. En anos posteriores continuou publicando continuamente traballos para nenos e novos.
Na Literatura para adultos, empezou o seu camiño literario cun libro de poemas: Ezkatak (2006), publicado pola Editorial Susa. Algúns poemas que compoñen o libro foron traducidos: ao inglés, ao italiano, ao alemán, ao catalán, e outros cantos ao galego e castelán. Cinco anos máis tarde, publicou o seu segundo libro de poemas, Scanner (Susa, 2011), que está dirixido a lectores adultos. Algúns poemas deste segundo libro tamén foron traducidos a outros idiomas, como ao inglés, romanés, letón, checo, sueco, chinés e galego. E algúns poemas desta autora tamén foron recollidos en antoloxías como Forked Tongues, El poder del cuerpo, Sangrantes, Escolma salvaxe ou Traslúcidas. Así mesmo, varios poemas deste segundo libro foron cantados por cantantes vascos. En 2018 publica o seu poemario bilingüe Entre escamas e en 2020 Etxeko urak.
En 2014 participou na 3ª edición do “Con barqueira e remador”, un obradoiro internacional de Tradución Poética que se organizou na Illa de San Simón, na ría de Vigo. En 2016 participou no programa "Poetas itinerantes", proxecto de amplo alento promovido polo Instituto Etxepare, o Instituto Ramon Llull e o Consello da Cultura Galega.
Antoloxías
Foi seleccionada entre os oito poetas en lingua vasca recollidos en Las aguas tranquilas (Renacimiento, 2018). A propia autora cotraduciu a súa obra ao español, xunto ao antólogo Aitor Francos.
Roncador stearnsii
Roncador stearnsii é unha especie de peixe perciforme da familia Sciaenidae. É a única especie do xénero Roncador.
Alimentación
Come invertebrados, como vermes mariños, ameixas, cangrexos e crustáceos pequenos.
Hábitat
É un peixe de mar, de clima subtropical e demersal.
Distribución xeográfica
Encóntrase no Océano Pacífico oriental: desde Point Conception (California, Estados Unidos) até o sur da Baixa California (México).
Pedro Mexia
Pedro de Magalhães Mexía Bigotte Chorão, nado en Lisboa o 5 de decembro de 1972, é un poeta, cronista e crítico literario portugués.
Traxectoria
É fillo do escritor João Dagoberto Forte Bigotte Chorão e de Maria José Teixeira de Magalhães Mexía, filla de Manuel de Magalhães Mexía de Macedo Pimentel de Bulhões, Alcalde da Lousã de 1954 a 1966, e de Maria Leonor Días de Medeiros e Albuquerque Teixeira, bisneta do fillo bastardo do 1.º Barão das Laranjeiras e medio-irmán do 2.º Barão e 1.º Visconde das Laranjeiras.
É crítico e cronista no Expresso. Con Carlos Vaz Marques, João Miguel Tavares e Ricardo Araújo Pereira, integra o panel do programa Governo Sombra, transmitido na radio TSF (desde 2008), na canle por cabo TVI24 (2012-2019) e na TV xeneralista SIC (desde 2020). É co-autor, con Inês Meneses, de PBX, un podcast do Expresso coa Radar (2015-2019) e coa Antena 1 (desde 2020).
Desde 2016 exerce funcións de consultor para a cultura da Casa Civil do Presidente da República. É vogal do Consello Directivo da Fundación Centro Cultural de Belén e membro do Consello Editorial da Imprensa Nacional - Casa da Moeda. Foi subdiretor e, tras a morte de João Bénard da Costa, director interino da Cinemateca Portuguesa (2008-2010).
Coordina a colección de poesía das Edicións Tinta-da-China. É co-director (con Gustavo Pacheco) da Granta en lingua portuguesa.
Colaborou con dous proxectos de pezas curtas: Urgências (Teatro Maria Matos, 2004 e 2006) e Panos (Culturgest, 2012). Adaptou para teatro (con Ricardo de Araújo Pereira) Fazer Coisas com Palavras, do filósofo británico John Austin (Teatro San Luiz, 2008). Publicou a peza Nada de Dois (2009, encenada en São Paulo en 2010, nun festival no Canadá en 2011 e no Teatro de Vila Real en 2018) e escribiu Pigmalião, a partir de Ovídio (Teatro Taller, Guimarães, 2010). Escenificou Agora a Sério, de Tom Stoppard (Teatro Aberto, 2010), e No Campo, de Martin Crimp (Teatro Turim, 2013; tamén levado á escena no Teatro Angrense, Angra do Heroísmo, en 2018).
Escribiu o argumento do telefilme Bloqueio (dirección de Henrique Oliveira, RTP, 2012).
Escribiu introducións a libros de Camilo Castelo Branco, Aquilino Ribeiro, Agustina Bessa-Luís, Eugénio de Andrade, António Osório, João Miguel Fernandes Jorge, António Sousa Home, Xavier de Maistre, Ambrose Bierce, William Golding, Roger Grenier, Flannery O'Connor, Tomas Tranströmer e Werner Herzog.
Publicou traducións ou versións de Notas sobre o Cinematógrafo, de Robert Bresson; Agora a Sério, de Tom Stoppard; Última Semana, de Hugo Williams; No Campo, de Martin Crimp; A Praia, de Peter Asmussen [con João Reis]; e Oleanna, de David Mamet [para un espectáculo de Ricardo Pais, Teatro Sá da Bandeira, Porto, 2019].
Escribiu a letra dunha canción ("Lixo") do álbum Equilíbrio (2010), de Balla, e o libreto da ópera cómica Canção do Bandido, de Nuno Côrte-Real (Teatro da Trindade, 2018).
En 2015 e 2016 foi xurado do Premio Camões. Integrou xurados do Club Portugués de Artes e Ideas, da Fundación Luís Miguel Nava, do Instituto Camões, das Correntes d'Escritas / Casino da Póvoa, da Sociedade Portuguesa de Autores, da Asociación Portuguesa de Escritores, da Casa da América Latina e do Océanos - Premio de Literatura en Lingua Portuguesa, ben como dos festivais de cinema IndieLisboa e Curtas Vila do Conde. É membro dos xurados dos premios literarios da Fundación Inês de Castro; do Premio Vasco Graza Moura, atribuído pola Imprensa Nacional - Casa da Moeda; e do Premio D. Dinis, instituído pola Fundación Casa de Mateus. É socio do PEN Club.
Independente, colaborou (na área da Cultura) co grupo que preparou o programa electoral do CDS-PP en 2019.
O 9 de xuño de 2015 foi condecorado co grao de Oficial da Antiga, Nobilíssima e Esclarecida Orde Militar de Sant'Iago da Espada, do Mérito Científico, Literario e Artístico.
Diarios
Xurdidos dos blogues A Columna Infame (con João Pereira Coutinho e Pedro Lomba), 2002-2003; Dicionário do Diabo, 2003-2004; Fóra do Mundo (con Francisco José Viegas e Pedro Lomba), 2004-2005; Estado Civil, 2005-2009; Lei Seca, 2009-2012; e Malparado, 2012-2015.
Všetko čo mám rád
Všetko čo mám rád é un filme eslovaco de 1993 dirixido por Martin Šulík. O filme foi escollido como candidato de Eslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 66ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Uxía Rivas Monroy
María Uxía Rivas Monroy, nada en Vigo o 2 de novembro de 1958, é unha investigadora académica galega e profesora xubilada da facultade de Filosofía da Universidade de Santiago de Compostela (USC). Profesora titular no Departamento de lóxica e filosofía moral dende o ano 1994, mais vinculada ao ensino dende 1982. Contribuíu no pensamento filosófico coa súa labor docente, coa publicación de reflexións filosóficas e como responsable en diversas actividades da revista Ágora.
Na súa obra aborda os temas da semiótica, o pragmatismo e filosofía da linguaxe. Destaca a particularidade da súa visión, na que interrelaciona a semiótica e o pragmatismo de forma transversal.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Ciencias da Educación en 1981 pola Universidade de Santiago de Compostela. A súa orientación filosófica viuse influída polo profesor Luís Villegas Forero, cara a filosofía da linguaxe, quen posteriormente será o director da súa tese de doutoramento en 1992 co resultado dun traballo cum laude Sentido y pensamiento en G. Frege, guiado tamén da man de Tyler Burge.
Ao longo da súa traxectoria profesional desenvolve a súa actividade académica e investigadora no eido da filosofía analítica, especialmente no campo da semiótica, onde destaca a importancia dada ao pensamento de Frege, Pierce e Umberto Eco, entre outros.
Coordinou e dirixiu diversos programas de doutoramento, e cómpre tamén destacar a súa vinculación ao papel da muller, tanto nas súas publicacións coma nos proxectos de investigación nos que participou.
A súa participación na elaboración da revista Ágora, Papeles de Filosofía foi practicamente constante dende o ano 1986 onde traballou como encargada de administración e difusión, membro do consello de redacción, e secretaria da revista en diferentes momentos.
No 2015 foi galardoada cos XVIII Premios Nacionais de Edición Universitaria, na categoría de premio á mellor tradución, pola obra ''Semiótica. Textos selectos. Charles Sanders Peirce''.
Obra
Destaca a reflexión que fai sobre as interconexións entre filosofía analítica e pragmatismo, e entre semiótica e filosofía analítica que se recollen na súa obra; áreas ata o momento pouco desenvolvidas.
O campo da filosofía da linguaxe implica reflexións acerca de como esta funciona e de como podemos comprender mellor o seu funcionamento. Por isto, esta é unha disciplina que vincula a ontoloxía, a teoría do coñecemento e o propio coñecemento lingüístico, é dicir, o coñecemento de como funciona unha lingua.
As linguas son un mecanismo de comunicación e a filosofía da linguaxe investiga como se pode explicar ese funcionamento de poder falar en ausencia das cousas a través do vehículo que é a linguaxe. Dende o punto de vista filosófico é importante porque implica deseñar un marco teórico ontolóxico sobre o que traballar. María Uxía Rivas, como coñecedora da semántica de Frege e o pensamento de C. S. Pierce, soubo ver máis aló dos cercos disciplinarios da filosofía analítica e o pragmatismo e atopa similitudes nas teorías de ambos autores. No seu artigo Epistemology and Ontology in Frege and Peirce: On Thoughts and Generals publicado na revista Cognitio, aborda o tema das entidades abstractas. É unha reflexión innovadora porque ve as relacións entre ambos autores e estuda os marcos ontolóxicos que hai detrás de cada un deles para facer ver que a ese elemento abstracto co cal categorizamos e conceptualizamos, un autor lle dá a categoría de entidade e o outro non. O xeito de aproximarse ao problema é diferente, pero ambos teñen a necesidade desa abstracción. En Frege fálase de pensamento mentres que en Pierce non é tan doado categorizalo, e fálase de universal. No escrito ilústrase que ambas teorías comparten o interese pola conceptualización, pero a maneira na que tratan de situala dentro do seu sistema leva a un á necesidade de falar de entidade, mentres que o outro non o precisa.
A amplitude do seu campo de traballo recóllese en varios libros e decenas de publicacións:
Benito Rodríguez Crespo
Benito Rodríguez Crespo foi un político galego.
Traxectoria
Veciño da Ermida. Estudou a carreira eclesiástiaca. Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro e primeiro tenente alcalde, posto do que dimitiu a principios de 1928. Na Segunda República foi elixido alcalde o 12 de xullo de 1931. Permaneceu no cargo até o 3 de agosto de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido xunto co xuíz municipal e o porteiro sendo trasladados ao Carballiño. Deixáronos libres ás poucas horas pocas grazas a unha carta enviada polo sacerdote Manuel.
A Pasaxe
O topónimo galego A Pasaxe pode referirse a:
Zgodovina ljubezni
Zgodovina ljubezni é un filme esloveno de 2018 dirixido por Sonja Prosenc. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Jorge Larrañaga
Jorge Washington Larrañaga Fraga, nado en Paysandú (Uruguai) o 8 de agosto de 1956 e finado en Montevideo o 22 de maio de 2021 foi un político uruguaio pertencente ao Partido Nacional. Ministro do Interior entre 2020 e 2021 no goberno de Luis Lacalle Pou, foi ademais, intendente de Paysandú, senador e candidato a presidente en 2004 e a vicepresidente en 2009 e 2014.
Traxectoria
Elixido intendente de Paysandú en 1990 mantívose no cargo ata o ano 2000. Creou o grupo Nova Forza Nacional que en 1999 se transformou en Alianza Nacional: unha organización interna do Partido Nacional que agrupou aos sectores políticos wilsonistas defensor da descentralización e a economía social de mercado. Senador dende o 2000 conseguiu ser o candidato único á presidencia da República Oriental do Uruguai en 2004, nunhas eleccións moi trascendentes por ter lugar logo dunha profunda crise económica no país. O resultado das eleccións supuxeron un cambio significativo no panorama político: por primeira vez, a forza de esquerda Fronte Ampla liderada por Tabaré Vázquez logrou vencer na primeira volta. Jorge Larrañaga sumou máis do 35% dos votos, quedando en segunda posición e aumentando de forma considerable o apoio a súa formación política (mellor resultado dende 1989).
Aínda que volveu intentar conseguir ser nomeado candidato á Presidencia en 2009 e 2014, nas eleccións primarias acabaría por impoñerse a corrente herrerista. Foi así que se integrou como candidato a vicepresidente nas listas de Luis Alberto Lacalle Herrera en 2009 e do seu fillo, Luis Alberto Lacalle Pou, en 2014.
En 2019, patrocinou unha reforma constitucional chamada "Vivir sen medo" que pretendía atallar a inseguridade cidadá creando entre unha Garda Nacional militarizada e aumentando as penas para determinados delitos impoñendo a cadea perpetua revisable. Malia a ser rexeitada en referendum, a proposta contou cun voto favorable superior ao 46% o que lle permitiu a Larrañaga recuperar protagonismo político e ser nomeado Ministro de Interior por Luis Lacalle Pou en marzo de 2020. As prioridades que se marcou no seu traballo como ministro pasaron por apoiar ás forzas policiais fronte a delincuencia, reforzar a loita contra o narcotráfico e trocos na política carceraria.
Vida persoal
Alcumado como "Guapo", Larrañaga gañou sona na opinión pública polo seu falar inzado de refráns e linguaxe popular. Vencellado ao mundo da hípica dende a súa infancia, era un grande afeccionado ás carreiras de cabalos. Casado en dúas ocasións, foi pai de catro fillos. Faleceu con 64 anos por mor dun paro cardiorrespiratorio.
CD Oximesa
O Club Deportivo Oximesa foi un equipo profesional español con sede na cidade de Albolote, Granada. En 1992 o club xogou na cidade de Granada e adoptou no nome de Baloncesto Granada. Porén, despois da temporada 1992−93, o equipo desapareceu. O club xogaba os seus partido como local no Pavillón José Antonio Murado, curiosamente bautizado por Drazen Petrovic como "o peor pavillón do mundo".
Historia
O Club Deportivo Oximesa foi fundado no ano 1979. Empezou a competir en categoría provincial, conseguindo o ascenso á Terceira División na súa primeira temporada. Na seguinte campaña, a 1980−81, conseguiu un novo ascenso chegando á Segunda División. Após xogar dúas temporadas nesta categoría, a 1981−82 e a 1982−83, conseguiu o ascenso á Primeira B, naquela altura segunda máxima categoría do baloncesto español. Nas temporadas 1983−84, 1984−85 e 1985−86 estivo loitando polo ascenso a máxima categoría, ascendendo por fin á ACB en 1986 tras gañar o playoff. Neste playoff venceu en semifinais ao Tizona (2−0) e nas finais ao Caja de Ronda (2-0).
Na súa primeira campaña na Liga ACB, tras contar con tres adestradores diferentes ao longo do ano, o equipo acabou salvando a categoría tras finalizar en décimo primeir lugar. Cómpre destacar que perdeuperdeu en semifinais da Copa Príncipe tras vencer en oitavos de final ao Clesa Ferrol (87−84) e en cuartos de final ao Cajabilbao (82−83). Porén, non puideron vencer no paso previo á final ao TDK Manresa (83−78). Na seguinte campaña, a 1988−89 o club consegue de novo a salvación. Ademais, conseguiron acadar os oitavos de final da Copa do Rei, onder foron eliminados polo Real Madrid. Na temporada 1991−92, tras varias salvacións, o club trasládase desde Albolote até Granada, cando o Concello da capital provincial adquiriu os dereitos do equipo e mudou o nome por Baloncesto Granada. Con todo, o equipo acabar por descender após perder nos playoffs de descenso en primeira rolda ante o DYC Breogán (0−3) e na segunda rolda ante o Coren Ourense (0−3). Tras a temporada 1992−93, onde volveu xogar na Primeira B, desapareceu.
Patrocinios
Por motivos de patrocinio, o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
Adestradores
A seguinte é unha lista dos adestradores do Oximesa en Liga ACB.
Don't Look Up
Don't Look Up é un filme estadounidense de 2021 escrito, producido e dirixido por Adam McKay. Está protagonizado por Leonardo DiCaprio e Jennifer Lawrence como dous astrónomos que tentan advertir á humanidade sobre un cometa que se achega á Terra e que destruirá a civilización humana. O evento de impacto é unha alegoría do quecemento global, e o filme é unha sátira da indiferenza do goberno e dos medios de comunicación perante a crise climática. O resto do elenco está composto por Rob Morgan, Jonah Hill, Mark Rylance, Tyler Perry, Timothée Chalamet, Ron Perlman, Ariana Grande, Scott Mescudi, Himesh Patel, Melanie Lynskey, Cate Blanchett e Meryl Streep.
Eddie Phillips
Eddie Lee Phillips, nado o 29 de setembro de 1961 en Birmingham, Alabama, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Formado na Universidade de Alabama, xogaba na posición de ala-pivote cunha altura de 2,08 metros. Foi o máximo anotador da Liga ACB 1986−87.
ICarly
A serie foi filmada en Nickelodeon on Sunset Studios nos Ánxeles, California con algunhas escenas da cidade de Seattle, Washington, lugar onde ocorren os feitos. O episodio "Pilot" foi exhibido o 8 de setembro de 2007 nos Estados Unidos e tivo un total de 5,65 millóns de espectadores, sendo a terceira serie con máis espectadores dun episodio piloto en Nickelodeon (só detrás de Big Time Rush e Victorious). 6 tempadas da serie foron transmitidas, a cal, a gravación da última tempada iniciouse o 25 de xaneiro de 2012. A serie tivo un elenco regular, que consistiu en 5 membros: Miranda Cosgrove, Jennette McCurdy, Nathan Kress, Jerry Trainor, e Noah Munck, (este último uniuse ao elenco principal a partir da cuarta tempada). O episodio máis visto da serie foi "iSaved Your Life", que tivo un total de 19.2 millóns de espectadores.
iCarly gañou diversos premios, como os Nickelodeon Kids Choice Awards en 2009, 2010, e 2011, respectivamente.
O 9 de xuño de 2012, foi estreado o episodio 100, chamado "iBattle Chip", xunto cun novo episodio de Victorious onde Jennette McCurdy foi a estrela invitada. O episodio tivo un total de 2.4 millóns de espectadores, sendo o ráting máis baixo da serie.
O 17 de maio de 2012, tras cancelar unha nova tempada, Nickelodeon, anunciou que a sexta temporada sería a última da serie, rematando o 23 de novembro de 2012, tras 5 anos de transmisión.
A finais de 2020, Paramount+ informou do regreso da serie, a cal se estreou o 17 de xuño de 2021 con Miranda Cosgrove, Nathan Kress e Jerry Trainor retomando os seus papeis.
Argumento
Ao comezo da serie, Carly Shay (Miranda Cosgrove), é unha moza de 13 anos que vive co seu irmán máis vello Spencer (Jerry Trainor), e estuda na escola Ridgeway xunto coa súa mellor amiga, Samantha «Sam» Puckett (Jennette McCurdy) e o seu veciño e amigo Freddy Benson (Nathan Kress).
Por ordes da súa mestra, Carly e Sam deben gravar uns mozos da súa escola que fan audicións para un show de talentos. Carly pide a axuda de Freddie, quen faría calquera cousa por ela a que está namorado desta. Freddie axuda coa gravación e as rapazas interésanse por realizaren sempre actos orixinais, extravagantes e divertidos; porén, ningún deses actos é apropiado para a súa profesora, a señorita Briggs. Durante a audición, Freddy grávaas accidentalmente facendo algúns chistes improvisados e burlándose da súa profesora. Xa que as mozas se senten mal por aqueles talentos que foron rechazados na escola, Freddy sóbeo todo a Internet xunto cos vídeos delas facendo a súa comedia improvisada. Ao público de Internet gústalle e pide un próximo show, con talentos raros, chistes improvisados e bromas, así que Carly decide crear un show por Internet no cal mostren todas esas cousas divertidas. Freddy faise cargo dos aspectos técnicos, mentres que Carly escribe o guión e Sam «só se dedica a divertir», pois a ela non lle gusta traballar. Pouco despois incorporan regularmente no show a Gibby (Noah Munck), un mozo que tamén asiste a Ridgeway, xa que ao público de iCarly lle agrada a súa estraña personalidade.
A serie trata sobre a vida do grupo de amigos e os problemas que calquera adolescente adoita ter, nos seus noivados ou na escola. Así mesmo, vólvense famosos e iso cáusalles algúns problemas, como seren acosados por algúns admiradores. A súa webshow chega a ser tan famosa que incluso coñecen celebridades como a banda One Direction, o comediante Jimmy Fallon e a primeira dama dos Estados Unidos, Michelle Obama.
Por outra parte, o irmán de Carly, Spencer, é unha especie de adulto que nunca madurou. Gústalle facer bromas, é poco organizado e xeralmente é Carly a que coida del. Porén, en aspectos serios, Spencer toma o rol de adulto e faise responsable incluso de Sam e Freddie, quen pasan case todo o tempo cos irmáns Shay. A serie en si, relaciónase con futuras producións de Nickelodeon.
Regreso
O 9 de decembro de 2020, anunciouse que Paramount+ ordenara o regreso da serie cunha nova tempada, con Cosgrove, Kress e Trainor regresando, e Schneider non participaría na produción da serie. Jay Kogen e Ali Schouten firmaron para desenvolver a serie. McCurdy confirmou durante o seu podcast que non volvería a interpretar o seu papel na serie, xa que deixou a profesión de actriz e se sentía avergoñada pola súa carreira pasada. O 25 de febreiro de 2021, informouse que Kogen abandonou o proxecto debido a "diferenzas creativas" con Cosgrove. O 18 de marzo de 2021, o programa entrou oficialmente en produción, con Laci Mosley interpretando a nova mellor amiga e compañeira de cuarto de Carly, Harper, e Jaidyn Triplett interpretando a fillastra de Freddie, Millicent. A serie estreouse en xuño de 2021.
Segundo DiscussingFilm, o rexurdimento da serie terá lugar 10 anos despois do programa orixinal de Nickelodeon, seguindo a viaxe de Carly aos seus vintes xunto aos personaxes que regresan interpretados por Jerry Trainor e Nathan Kress. Segundo os informes, presentaranse novos personaxes, a mellor amiga /compañeira de cuarto de Carly "será parte da comunidade LGBTQ+ coma un personaxe pansexual que soña con converterse en estilista de moda despois de que a súa rica familia perdera todo o seu diñeiro". A serie tamén presentará o paso da fillastra de Freddie obsesionada coas redes sociais que ve a Carly como "acabada" e coma unha competencia para o seu propio status de influencer en crecemento. Esta nova tempada estará a cargo do escritor Jay Kogen e da guionista Ali Shouten, ata agora sabe que esta nova versión non se centrará na webshow iCarly, agora caracterizarase por estar ambientada na popularidade de aplicacións coma TikTok. Tamén se sabe que se contarán con situacións e dificultades ás que se enfrontan na vida cotiá os adultos xoves, xa que a nova versión se escribiu pensando en que tanto o elenco como o público das antigas tempadas (2007-2012) ata a actualidade medraron.
Pasarela
Como topónimo pode referirse a:
Fernando Pinto do Amaral
Fernando José Branco Pito do Amaral, nado en Lisboa o 12 de maio de 1960, é un profesor de Literatura, tradutor e poeta portugués.
Traxectoria
É fillo de António Pinto do Amaral (Estarreja, Beduído, 22 de xaneiro de 1910 - Lisboa, 6 de maio de 1977), Médico, e da súa segunda muller Maria Eugénia Rodrigues Branco (Lisboa, 1 de abril de 1927), popular actriz da década de 1940.
Comezou na Facultade de Medicina da Universidade de Lisboa entre 1979 e 1982, mais desistiu do curso en prol das letras. Licenciado en Linguas e Literaturas Modernas e doutorado en Literatura Romanica, deu aulas desde 1987 no Departamento de Literaturas Românicas da Facultade de Letras da Universidade de Lisboa.
Ten colaborado nas revistas LER, A Phala, Colóquio/Letras, Relâmpago e fixo crítica literaria nos xornais Público e JL. Traduciu As Flores do Mal, de Baudelaire, e Poemas Saturnianos de Verlaine. Traduciu tamén toda a poesía do arxentino Jorge Luis Borges e a Gabriela Mistral.
En 2009 foi nomeado comisario do Plano Nacional de Lectura, cargo que ocupou até abril de 2017.
Ten unha filla, Laura Maria Pereira Pedrosa Pinto do Amaral (Lisboa, 21 de xaneiro de 1998). É primo irmán do inmunoloxista António A. Coutinho.
En 2002 Luciano Rodríguez coordinou Horizontes poéticos (Xerais) no que incluíu a Alex Susanna, Felipe Juaristi Galdós, Pilar Pallarés, Luis García Montero e Fernando Pinto do Amaral.
Relacións Bután-India
Contexto
miniatura|Primeiro Ministro da India [[Narendra Modi reunido co Primeiro Ministro de Bután Tshering Tobgay.]] Durante gran parte da súa historia, Bután mantivo o seu illamento do mundo exterior, quedando fóra das organizacións internacionais e mantendo poucas relacións bilaterais. Bután converteuse nun protectorado do Raj Británico despois de asinar un tratado en 1910 que permitía aos británicos "guiar" os seus asuntos exteriores e a súa defensa. Bután foi un dos primeiros en recoñecer a independencia da India en 1947 e ambas nacións fomentaron estreitas relacións, sendo a súa importancia aumentada pola anexión do Tíbet en 1950 pola República Popular da China e as súas disputas fronteirizas tanto con Bután como coa India, que consideraron que os estreitos lazos con Bután e o Nepal eran fundamentais para a súa política de seguridade da "fronteira do Himalaia". A India comparte unha fronteira de 605 km con Bután e é o seu maior socio comercial, representando o 98 por cento das súas exportacións e o 90 por cento das súas importacións.
Ivan (filme de 2017)
Ivan é un filme esloveno de 2017 dirixido por Janez Burger. Foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
John Kerry
John Forbes Kerry, nado en Aurora (Colorado) o 11 de decembro de 1943, é un político estadounidense. Foi Secretario de Estado dos EEUU, antigo senador de Massachusetts e candidato demócrata á presidencia en 2004, que perdeu ante George W. Bush. Serviu no Senado durante 23 anos e tamén foi vicegobernador de Massachusetts con Michael Dukakis.
En novembro de 2020, o entón presidente electo Joe Biden nomeou a Kerry enviado presidencial especial dos Estados Unidos para o Clima.
Vida temperá
esquerda|miniatura|189x189px|Unha das primeiras imaxes de Kerry no Senado Kerry naceu en 1943 no Fitzsimons Army Medical Center en Aurora, Colorado. O seu pai era un oficial da Forza Aérea do Exército dos Estados Unidos. Estudou na Universidade de Yale e na Facultade de Dereito do Boston College. Foi criado como católico romano polo seu pai católico e nai episcopal.
En 2003 Felix Gundacker, xenealoxista que traballaba co Boston Globe, publicou que os avós paternos de Kerry naceran xudeus, como "Fritz Kohn e Ida Löwe", no Imperio Austrohúngaro, e cambiaron os seus nomes a "Frederick e Ida Kerry" en 1900, converténdose do xudaísmo ao catolicismo.
Carreira
O candidato á vicepresidencia de Kerry foi John Edwards. Perderon as eleccións ante George W. Bush e Dick Cheney. Unha das razóns polas que Kerry perdeu é porque a xente dicía que era un elitista que non entendía á maioría dos estadounidenses) e tamén porque un grupo chamado "Swift Boat Veterans for Truth" atacou o seu servizo en Vietnam.
En novembro de 2006, Kerry pediu desculpas após dicir que os estudantes universitarios necesitaban estudar moito ou, se non, "ficarían atrapados en Iraq".
Secretario de Estado
O 21 de decembro de 2012, o presidente Barack Obama nomeou a Kerry para suceder a Hillary Clinton na Secretaría de Estado. Kerry gañou a confirmación polo Senado o 29 de xaneiro de 2012 nunha votación de 94 a 3. Asumiu o cargo o 1 de febreiro de 2013. esquerda|miniatura| John Kerry xurou como Secretario de Estado pola Xustiza Elena Kagan, o 1 de febreiro de 2013 Nunha carta ao gobernador de Massachusetts Deval Patrick, Kerry anunciou a súa renuncia ao Senado a partir do 1 de febreiro. Kerry xurou como Secretario de Estado o 1 de febreiro de 2013.
Enviado Especial para o Cambio Climático
O 23 de novembro de 2020, o presidente electo Joe Biden anunciou que Kerry servirá como enviado presidencial especial dos Estados Unidos para o cambio climático na administración Biden. Xurou o cargo o 20 de xaneiro de 2021, o mesmo día en que Biden foi investido presidente.
Vida persoal
Estivo casado con Julia Thorne desde 1970 até que se divorciaron en 1988. Despois en 1995, casou con Teresa Heinz en Nantucket, Massachusetts. Ten dúas fillas do primeiro matrimonio e tres fillastros, do segundo. Agora vive en Boston, Massachusetts. Kerry e o seu antigo competidor George W. Bush comparten un antepasado por parte materna de Kerry e por parte pai de Bush desde o século XVI.
Kerry mide 1,93 m de altura, gústalle practicar surf e hockey sobre xeo, e tocar o baixo. Segundo unha entrevista que lle concedeu á revista Rolling Stone en 2004, o seu álbum favorito é Abbey Road e tamén é fan dos Rolling Stones e de Jimi Hendrix. Durante a súa campaña presidencial de 2004, Kerry utilizou "No Surrender" de Bruce Springsteen como unha das súas cancións de campaña. Máis tarde adoptaría " Beautiful Day " de U2 como a súa canción oficial.
Saúde
En 2003, a Kerry foi diagnosticado e tratada con éxito de cancro de próstata. O 31 de maio de 2015, Kerry rompeu a perna dereita nun accidente de ciclismo en Scionzier, Francia, e foi trasladado ao Massachusetts General Hospital de Boston para a súa recuperación. O cirurxián ortopédico, o doutor Dennis Burke, que coñecera a Kerry en Francia, acompañouno no avión de Francia a Boston, e operoulle a perna dereita o martes 2 de abril nunha operación de catro horas.