cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eleccións á Xunta Xeral do Principado de Asturias de 2012
Partidos sen representación parlamentaria
Tras descartar a oferta de Izquierda Unida para revalidar a coalición, Los Verdes de Asturias, integrados desde xuño de 2011 en Equo, elixiron mediante primarias abertas a militantes e simpatizantes o seu candidato á presidencia do Principado. A elixida foi Pilar Calvo Holgado, co-portavoz de Equo Asturias e cabeza de lista da formación nas anteriores eleccións xerais.
Bloque por Asturies e Unidá Nacionalista Asturiana revalidaron a coalición que presentaron nas anteriores eleccións, ampliándoa esta vez coa coalición Los Verdes-Grupo Verde. Como nas eleccións autonómicas de 2011, Rafa Palacios será o candidato á presidencia e Yolanda Huergo a número dous e portavoz da coalición. Independientes de Asturias presenta ao seu presidente, Miguel Ángel Villalba, como candidato á presidencia do Principado, substituíndo o anterior candidato, Juan Morales. Só se presentan nas circunscricións central e occidental. Andecha Astur preséntase ás eleccións utilizando as súas propias siglas, en vez de conformar unha plataforma electoral como fixera en 2011 (Conceyu Abiertu). Arturu Xosé Bermeyu foi o seu cabeza de lista. Para estas eleccións non recuncou a candidatura de Unión Asturianista, formada polo Partido Asturianista (PAS) e a Unión Renovadora Asturiana (URAS), xa que aquel decidiu non concorrer debido a dificultades económicas. A URAS presenta como candidato o seu presidente, Javier López Alonso. Solidaridad y Autogestión Internacionalista só se presenta na circunscrición central. Só se presenta na circunscrición oriental. O Partido Humanista non se presenta na circunscrición central. O Partido da Terra Eo-Navia só se presenta na circunscrición occidental, sendo unha candidatura centrada na comarca do Eo-Navia. Ánxel Suárez será o seu cabeza de lista. O Partido Familia y Vida só se presenta na circunscrición oriental.
Sondaxes electorais
As distintos sondaxes electorais, con estimación dos deputados obtidos polas candidaturas, publicados polos medios de comunicación foron: Nota: 1-Non ten en conta a división de Asturias en tres circunscricións electorais
Nota: 2-Porcentaxe referida só á circunscrición central
Votación de investidura
O candidato socialista, Javier Fernández, foi o único candidato proposto polos grupos parlamentarios a Presidente do Principado de Asturias, o que garantía a súa elección. Foi elixido, en primeira convocatoria, o 23 de maio de 2012 por maioría absoluta, co apoio de 23 deputados da Cámara, os 17 do seu grupo parlamentario, os 5 de IU e o de UPyD. Os parlamentarios de FAC e PP abstivéronse.
A Choia, Mourentán, Arbo
A Choia é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
O lobo na cultura popular galega
miniatura|[[Lobo gris Canis lupus signatus.]] miniatura|O lobo pode chegar a ser tan agarimoso coma un can.
A seguir recóllese a pegada do lobo na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Etnografía
Eladio Rodríguez descríbeo así :
Existiu unha especie de imposto ou recompensa que, baixo o nome de carneiro do lobo, pagaban os labregos que tiñan ovellas ós cazadores, para que estes mataran o lobo. Se alguén non tiña carneiro ou non quería perder o animal, podía facer o pago en diñeiro. Eladio Rodríguez afirma que estaba documentado desde 1631 como de tempo inmemorial, en forma de pago do vasalo ó seu señor.
O lobishome
miniatura|[[Graffiti de Lobishome en Pontevedra.]] O lobishome na cultura popular galega é unha figura recorrente tanto na literatura oral coma na escrita. En Galicia a tradición sinala que se un matrimonio ten sete ou nove fillos homes sen que nacera femia ningunha polo medio, o derradeiro quedará marcado polo estigma da fada, converténdose en lobishome, fuxindo para o bosque por un período de sete anos (aínda que segundo as zonas pode variar entre seis e nove anos), nese tempo non pode ser ferido nin capturado. Con todo na tradición galega tamén existe o neno que nace xa cos síntomas do lobishome e que padece ciclicamente os síntomas.
Na literatura galega o tema aparece recollido na obra O lobo da xente, do escritor ourensán Vicente Risco baseada na lenda popular galega do lobishome. Este texto publicouse no ano 1923, trátase dunha narración breve, con certos trazos de carácter etnográfico e ambiéntase na comarca ourensá de Trives.
O lobo na toponimia galega
esquerda|[[Foxo do lobo en Corredoira, Cerdedo-Cotobade.|miniatura]] Esta figura mítica deixou unha fonda pegada na toponimia ao longo do territorio galego. Existen no país nomes que vencellan o animal a un lugar, coma Castiñeiro do Lobo (Ames), Fonte do Lobo (Becerreá), Forca do Lobo (Ponteceso), Covas de Lobos (Cambados); topónimos que directamente fan referencia ao corpo do animal, coma Pouta do Lobo e Rabo de Lobo, outros que se centran no seu hábitat, coma o topónimo Lobeira; e aínda existen os que fan referencia directa á súa morte ou caza: Lobomorto, Matalobos ou Foxo do Lobo. Para alén dos múltiples e máis obvios, débese pensar que tamén fan referencia a este animal, empregando o termo xermánico, os nomes de lugar rematados en ulfe: Gondulfes (Verín), Trasulfe (Rodeiro) ou Randulfe (Antas de Ulla e Paradela) lembran tamén estes espazos.
Outros nomes que quedaron na lingua galega, desta volta empregados para se referir ao animal sen o mentar directamente (para evitar chamalo) son algúns coma “o aquel”, “o outro”, “o becho”, “ o da boca rachada”, “o fillo do demo”, “o compadre” ou “o tío Pedro” entre moitos outros.
Locucións
miniatura|Ter unha loba: Ter preguiza miniatura|Verlle as orellas ao lobo: Estar ás portas dun perigo
Refraneiro
miniatura|O lobo non come da carne que quer, senón da que houber
Adiviñas
miniatura|...o [[lobo]]
Refraneiro galego sobre o lobo
En terra de lobos ouvear coma todos|350px|miniatura
Diatomeas
As diatomeas ou bacilarofíceas (do grego dia/tomos, 'dividido' ou 'cortado en dous') son un dos principais grupos de algas, e un dos tipos máis comúns de organismos do fitoplancto. A maioría das diatomeas son unicelulares, pero poden existir tamén en forma de colonias con forma de filamento ou fita (por exemplo, Fragilaria), abanos (por exemplo, Meridion), zigzag (por exemplo, Tabellaria), ou formas estreladas (por exemplo, Asterionella). As diatomeas son autótrofas, é dicir, produtores nas cadeas tróficas dos ecosistemas. Unha característica das células das diatomeas é que están dentro dunha parede celular feita de sílice (dióxido de silicio hidratado) chamada frústulo ou frústula. Estes frústulos teñen unha gran diversidade de formas, pero xeralmente constan de dúas metades asimétricas cunha división entre elas, característica da que procede o nome do grupo. A evidencia fósil suxire que se orixinaron durante, ou antes, do período Xurásico inferior. As comunidades de diatomeas son moi utilizadas para a monitorización das condicións ambientais pasadas e presentes, e úsanse frecuentemente en estudos da calidade da auga. Algunhas diatomeas poden moverse por medio de flaxelos, pero a maioría non.
Bioloxía
miniatura|255px|Diatomea. A largura da escala graduada é de 11 [[microns.]] miniatura|300px|dereita|Varias especies de diatomeas de auga doce. Hai máis de 200 xéneros de diatomeas vivas, e estímase que hai unhas 100.000 especies. As diatomeas son un grupo amplamente distribuído, que se pode encontrar nos océanos, augas doces, solos e superficies húmidas. A maioría son seres peláxicos do océano aberto, pero algunhas son bentónicas e viven formando películas superficiais na interface auga-sedimento, ou mesmo en condicións atmosféricas húmidas. Son especialmente importantes nos océanos, onde contribúen a unha boa parte da produción primaria oceánica. A distribución espacial das especies do fitoplancto mariño está restrinxida tanto horizontal coma verticalmente. As diatomeas están presentes en todos os océanos desde os polos aos trópicos; as rexións polares e subpolares conteñen relativamente poucas especies comparadas coa biota temperada. Aínda que as rexións tropicais teñen gran número de especies, as poboacións das zonas polares a temperadas son de maior tamaño Normalmente son microscópicas, pero algunhas especies de diatomeas poden atinguir os 2 milímetros de lonxitude.
As diatomeas pertencen a un gran grupo chamado heterocontas, no que se inclúen tanto autótrofos (por exemplo, algas douradas, quelpo ou kelp) e heterótrofos (por exemplo, mofos mucosos). Os seus cloroplastos castaño amarelados son típicos das heterocontas, e presentan catro membranas e conteñen pigmentos como o carotenoide fucoxantina. As células normalmente carecen de flaxelos, pero estes aparecen nos gametos e teñen a típica estrutura heteroconta, excepto que non teñen os "pelos" (mastigonemas) característicos doutros grupos. A maioría das diatomeas non son móbiles, aínda que algunhas se moven por flaxelos. Como a súa relativamente pesada parede celular fai que tendan a afundirse na auga, as formas planctónicas oceánicas xeralmente dependen de que as turbulencias creadas polo vento nas capas superiores das augas mesturen estas e as manteñan así suspendidas na zona fótica superficial. Algunhas especies regulan activamente a súa flotabilidade coa acumulación de lípidos intracelulares de baixa densidade que contrarrestan a trendencia ao afundimento. Unha característica das diatomeas é que teñen ciclo da urea, no cal se parecen aos animais.
As células das diatomeas están contidas nunha parede celular exclusiva delas feita de sílice formada por dúas valvas ou metades. A silice disolta nos océanos é un nutriente que as diatomeas deben absorber para formar as súas paredes. A sílice bioxénica que compón a parede celular sintetízase intracelularmente por polimerización de monómeros silícicos. Este material é despois expulsado ao exterior da célula e engadido á parede celular. As paredes celulares das diatomeas tamén se chaman frústulos, frústulas ou testas, e as súas dúas valvas encaixan unha sobre a outra como as dúas metades dunha placa de Petri. Na maioría das especies, cando unha diatomea se divide para formar dúas células fillas, cada célula filla conserva unha das metades e produce outra metade nova máis pequena para que encaixe dentro da outra. Como resultado disto, en cada ciclo de división o tamaño medio das células das diatomeas dunha poboación é cada vez menor. Unha vez que esas células atinguen un certo tamaño mínimo, en vez de seguir dividíndose vexetativamente, forman unha auxospora. Esta aumenta o seu tamaño orixinando unha célula máis grande, que volve outra vez a realizar divisións vexetativas minguando de tamaño. A produción de auxosporas está case sempre unida á meiose e a reprodución sexual.
A morte e descomposición das diatomeas orixina materia orgánica e inorgánica (en forma de sedimentos silíceos) que sedimentan, e o compoñente inorgánico pode servir para analizar as condicións dos medios mariños do pasado tomando mostras de perforacións dos fondos oceánicos ou de limos de baías, xa que a materia inorgánica é duradeira e queda integrada nos sedimentos de arxilas e limo, formando un rexistro xeolóxico permanente de estratos.
O estudo das diatomeas é unha póla da ficoloxía, e os ficoloxistas especializados en diatomeas chámanse diatomistas.
Clasificación
miniatura|dereita|Imaxes tomadas do libro de [[Ernst Haeckel Kunstformen der Natur de 1904, no que se ven un frústulo pennado (esquerda) e outro céntrico (dereita).]] miniatura|dereita|300px|[[Terra de diatomeas vista con microscopía de campo brillante. A terra de diatomeas é un material sedimentario mol, silíceo feito das paredes celulares das diatomeas que se desfai formando un fino po. Estre exemplo consiste nunha mestura de diatomeas céntricas (simétricas radialmente) e pennadas (simétricas bilateralmente). Esta imaxe de partíclas de terra de diatomeas en auga abrangue un espazo de aproximadamente 1,13 × 0,69 mm.]]
A clasificación das heterocontas aínda non está firmemen´te establecida, e poden ser tratadas como división (ou filo), reino, ou unha categoría intermedia. De acordo con isto, os grupos como as diatomeas poden clasificarse como clase (normalmente chamada Diatomophyceae) ou división (xeralmente chamada Bacillariophyta), cos correspondentes cambios no rango dos seus subgrupos.
O Campón, Cabovilaño, A Laracha
O Campón é un lugar da parroquia de Cabovilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 15 homes e 17 mulleres.
Diatomeas
Clasificación
As diatomeas divídense tradicionalmente en dúas ordes:
Unha clasificación máis recente divídeas en tres clases:
Probablemente haberá ulteriores revisións da clasificación no futuro consonte se vaian comprendendo mellor as relacións entre os distintos grupos.
As diatomeas xeralmente varían en tamaño desde 2 a 200 μm, e a súa parede celular silícea é importante na clasificación. Esta parede silícea pode presentar un variado patrón de poros, costelas, pequenas espiñas, cristas marxinais e elevacións; todas as cales son utilizadas para delimitar os xéneros e as especies. A parede celular consta de dúas metades ou valvas, cada unha das cales está formada por unha placa plana e unha beira marxinal de conexión ou banda a modo de faixa. Unha das metades, a hipoteca, é lixeiramente máis pequena ca a outra ou epiteca. A morfoloxía das diatomeas varía. Aínda que a forma da célula máis tipica é circular, algunhas células poden ser triangulares, cadradas, ou elípticas.
As células están illadas ou xuntas formando colonias de varias clases, que poden estar unidas por estruturas silíceas; almofadiñas mucilaxinosas, ou pedúnculos; tubos mucilaxinosos; masas amorfas de mucílago e filamentos de polisacárido (quitina), que son secretados a través de procesos que sobresaen. Os principais pigmentos das diatomeas son as clorofilas a e c, beta-caroteno, fucoxantina, diatoxantina e diadinoxantina. As diatomeas son principalmente fotosintéticas. Hai unhas poucas que son heterótrofas obrigadas, e outras que poden vivir heterotroficamente en ausencia de luz, con tal de que teñan dispoñible unha fonte apropiada de carbono orgánico. Os produtos de almacenamento son crisolaminarina e lípidos.
Para unha maior comprensión da taxonomía das diatomeas pode consultarse Round e Crawford (1990) e Hoek et al. (1995).
Ecoloxía
As diatomeas planctónicas de auga doce e mariña mostran tipicamente un tipo de vida no que hai unha explosión da poboación seguida dun declive. Cando as condicións na capa superior das augas (con nutrientes e luz) son favorables (por exemplo, ao comezo da primavera) as poboacións crecen dominando rapidamente as comunidades do fitoplancto (floración). Por esta razón clasifícanse como oportunistas estrategas do r (é dicir, organismos cunha ecoloxía definida por unha alta taxa de crecemento, r).
Cando as condicións se fan desfavorables, xeralmente pola falta de nutrientes, as diatomeas adoitan afundirse máis nas augas e abandonan as capas superiores (declive poboacional). Este afundimento está inducido pola perda do control de flotabilidade, a síntese de mucilaxe que adhire as diatomeas unhas a outras, ou pola produción de pesadas esporas de repouso. Ao saíren das capas superficiais escapan das condicións desfavorables para o crecemento, como a presenza de animais que as comen e altas temperaturas (que incrementarían o seu metabolismo). As células que chegan a augas máis profundas ou aos fondos de augas menos profundas poden descansar alí ata que as condicións se tornen favorables outra vez. En mar a fóra, moitas células que se afunden pérdense nas profundidades, pero parte da poboación persiste preto da termoclina.
Finalmente, as diatomeas nestas poboacións en repouso volven ás capas superiores onde as correntes verticais as levan. Na maioría das circunstancias, estas correntes tamén repoñen os nutrientes na capa superior, o que posibilitará un novo episodio de explosión poboacional. No mar aberto (lonxe das áreas onde hai continuas correntes ascendentes ), este ciclo de floración e declive e regreso ás condicións axeitadas para unha nova floración ocorre normalmente nun ciclo anual, e as diatomeas só son dominantes durante o comezo do verán. Nalgúns lugares, pode haber unha floración tamén en outono, causada pola rotura da estratificación das augas do verán e o arrastre de nutrientes nun momento en que os niveis de iluminación son aínda suficientes para o crecemento. Como a mestura vertical das augas se incrementa, e os niveis de luz van decrecendo a medida que se aproxima o inverno, estas floracións son menores e de menor duración ca as da primavera.
Debido a este ciclo de floración e declive, crese que as diatomeas xogan un papel moi importante na exportación do carbono das augas superficiais. Ademais xogan un importante papel na regulación do ciclo bioxeoquímico do silicio nos océanos actuais.
Moitos investigadores cren que o uso do silicio polas diatomeas é a chave do seu éxito ecolóxico. No estudo clásico de Egge & Aksnes (1992) encontrouse que a dominancia das diatomeas no fitoplancto estaba directamente relacionada coa dispoñibilidade de ácido silícico, e cando as concentracións eran superiores a 2 milimoles/ m3, encontraron que as diatomeas representaban máis do 70% da comunidade do fitoplancto. Raven (1983) indicou que en comparación coas paredes celulares de composición orgánica, os frústulos de sílice requiren menos enerxía para sintetizarse (entre 0 5 e o 10 % do gasto para formar unha parede celular orgánica similar), o que potencialmente é un significativo aforro de enerxía. Outros investigadores suxeriron que a sílice bioxénica das paredes celulares das diatomeas actúa como un efectivo axente amortecedor do pH, facilitando a conversión do bicarbonato a CO2 disolvido (que é máis rapidamente asimilado). As diatomeas teñen taxas de crecemento maiores ca outras algas dun tamaño similar.
Ciclo de vida
miniatura|200px|Reproducións sexual dunha diatomea céntrica ([[oogamia).]] miniatura|200px|Reprodución sexual dunha diatomea pinnada([[isogamia morfolóxica, anisogamia fisiolóxica).]]
As diatomeas non son móbiles; porén, os gametos dalgunhas especies poden ser flaxelados, pero normalmente a mobilidade adoita estar limitada ao escorregamento. A reprodución entre estes organismos é principalmente asexual por fisión binaria, e cada célula filla recibe unha das metades do frústulo da célula parental. Despois as células fillas forman a outra metade de tamaño menor (hipoteca).
Esta forma de división provoca unha diminución do tamaño das células en sucesivas divisións, ata que chegan a un terzo do seu tamaño máximo. Porén, observouse que certos taxons teñen a capacidade de dividirse sen reducir o seu tamaño. Para recuperar o seu tamaño normal as diatomeas realizan a reprodución sexual e a formación de auxosporas. As células vexetativas das diatomeas son diploides (2N) e cando ten lugar a meiose, orixínanse gametos masculinos e femininos, haploides, que se fusionan formando cigotos. O cigoto despréndese do seu frústulo ou teca silícea e crece formando unha gran célula esférica cuberta por unha membrana orgánica, a auxospora. Dentro da auxospora fórmase a nova célula de diatomea co seu tamaño máximo, que iniciará novas xeracións vexetativas. Poden tamén formarse esporas de repouso como resposta ás condicións desfavorables do medio, que xerminan cando as condicións melloran.
Nas diatomeas céntricas, os pequenos gametos masculinos teñen un flaxelo e os femininos son grandes e non móbiles (oogamia). Nas diatomeas pinnadas ambos os gametos carecen de flaxelos (isogamia). Certas especies de aráfidos foron documentadas como anisógamos e son por iso considerados como representantes dun estado transicional entre as diatomeas céntricas e pinnadas.
Historia evolutiva
Os cloroplastos das Heterokonta parecen derivar dos das algas vermellas, en lugar de directamente de procariotas como ocorreu nas plantas. Isto suxire que teñen unha orixe máis recente que moitas outras algas. Porén, a evidencia fósil é escasa, e só cando apareceron as diatomeas as heterocontas empezaron a deixar un rexistro fósil importante.
O fósil máis antigo coñecido de diatomeas data do Xurásico inicial (~185 millóns de anos), aínda que as evidencias dos reloxos moleculares e as sedimentarias suxiren que tiveron unha orixe anterior. Sinalouse que a súa orixe pode estar relacionada coa extinción en masa do final do Pérmico (~250 millóns de anos), despois da cal moitos nichos ecolóxicos quedaron libres. O intervalo entre este acontecemento e o momento en que apareceron diatomeas fósiles pode indicar un período no que as diatomeas aínda non estaban silicificadas e a súa evolución foi críptica. Unha vez que empezaron a formar paredes silicificadas, as diatomeas empezaron a deixar unha importante impresión no rexistro fósil, e os maiores depósitos de diatomeas fósiles atópanse no Cretáceo inferior, e algunhas rochas (terra de diatomeas, diatomita, kieselguhr) están compostas case enteiramente delas.
Aínda que as diatomeas puideron existir desde o Triásico, o momento da aparición do ciclo do silicio é máis recente. Antes do Fanerozoico (antes de hai 544 millóns de anos), crese que eran procesos bacterianos ou inorgánicos os que regulaban lixeiramente o ciclo do silicio no océano. Posteriormente, o ciclo foi dominado (e máis fortemente regulado) polos radiolarios e esponxas silíceas, os primeiros como organismos do zooplancto, e os segundos como filtradores sedentarios principalmente das plataformas continentais. Nos últimos 100 millóns de anos, pénsase que se incrementou o control sobre o ciclo do silicio, e que isto deu lugar a un aumento da importancia ecolóxica das diatomeas.
Porén, o momento preciso da toma de control do ciclo polas diatomeas non está claro, e diferentes autores teñen interpretacións contrapostas do rexistro fósil. Algunhas evidencias, como o desprazamento das esponxas silíceas das plataformas continentais, suxiren que isto ocorreu no Cretáceo (de hai 146 millóns de anos a 65 millóns de anos), pero as evidencias procedentes dos radiolarios suxiren que non tivo lugar ata o Cenozoico (desde hai 65 millóns de anos ata o presente). A expansión do bioma de praderías e a radiación evolutiva das herbas durante o Mioceno crese que incrementou o fluxo de silicio soluble nos océanos, e que isto favoreceu ás diatomeas durante a era cenozoica. Porén, os traballos sobre a variación da biodiversidade das diatomeas durante o Cenozoico indica, polo contrario, que o éxito das diatomeas non está asociado coa evolución das plantas herbáceas, e que as diatomeas eran máis diversas antes da diversificación das herbas. De todos os xeitos, sen ter en conta os detalles do momento do predominio das diatomeas no ciclo do silicio, está claro que esta revolución ecolóxica produciu un maior control sobre o ciclo bioxeoquímico do silicio.
Rexistro fósil
miniatura|250px|Imaxe de [[microscopio electrónico de varrido da diatomea Paralia sulcata.]] O rexistro fósil das diatomeas foi establecido polo exame dos frústulos silíceos recollidos en sedimentos mariños e terrestres. De todos modos, a bioestratigrafía de diatomeas, que está baseada na aparición e extinciónn restrinxidas no tempo de determinados taxons, só está ben desenvolvida e é aplicable amplamente nos sistemas mariños. A duración das especies de diatomeas foi ben documentada por medio do estudo de mostras oceánicas e secuencias de rochas que quedaron expostas en terra. Onde as biozonas de diatomeas están ben establecidas e calibradas coa escala de tempo da polaridade xeomagnética (por exemplo, no Océano Antártico, Pacífico Norte, e Pacífico oriental ecuatorial), as estimacións da idade baseadas nas diatomeas poden ser resoltas cunha precisión de <100.000 anos, aínda que a resolución típica para o Cenozoico é de varios centos de miles de anos.
O rexistro de diatomeas do Cretáceo está limitado, pero estudos recentes revelan unha progresiva diversificación dos tipos de diatomeas. O evento de extinción Cretáceo–Paleóxeno, o cal afectou nos océanos drasticamente a organismos con esqueletos calcarios, parece que tivo un impacto relativamente pequeno sobre a evolución das diatomeas.
Aínda que non se observaron extincións en masa de diatomeas mariñas no Cenozoico, si houbo épocas de cambios evolutivos relativamente rápidos nos conxuntos de diatomeas mariñas preto do límite entre Paleoceno e Eoceno e entre o Eoceno e Oligoceno. Outros cambios nos conxuntos de diatomeas tiveron lugar en varios momentos entre o Mioceno medio e o final do Plioceno, en resposta a un progresivo arrefriamento das rexións polares e o desenvolvemento de conxuntos máis endémicos de especies de diatomeas. Detectouse unha tendencia global cara á formación de frústulos máis delicados desde o Oligoceno ao Cuaternario. Isto coincide cunha cada vez máis vigorosa circulación nas superficies oceánicas e nas augas profundas producida por aumentos nos gradientes térmicos latitudinais ao comezo da expansión do casquete de xeo maior da Antártida e o progresivo arrefriamento do Neoxeno e Cuaternario que levaría a un mundo con glaciares nos dous polos. Isto levou ás diatomeas a captar a sílice máis competitivamente (por exemplo, usar menos sílice na formación dos frústulos). Un incremento das correntes de mestura nos océanos renova a sílice e outros nutrientes necesarios para o crecemento das diatomeas nas augas supeficiais, especialmente en rexións de afloramentos costeiros ou oceánicos.
Recolección
As diatomeas vivas poden atoparse adheridas en grandes cantidades a algas filamentosas, ou formando masas xelatinosas sobre plantas mergulladas. A alga Cladophora esta cuberta frecuentmente da diatomea elíptica Cocconeis; a alga Vaucheria adoita estar cuberta con pequenas diatomeas. As diatomeas aparecen sobre pedras e paus mergullados formando cubertas castañas, e poden tamer fluír nas correntes dos ríos.
A superficie do barro dunha poza, canal de rego, ou lagoa sempre ten diatomeas. Pode facerse que emerxan enchendo unha xerra con auga e barro dunha poza, envolvéndoa en papel opaco e deixando que a luz directa do sol dea na superficie da auga. Nun período de 24 horas as diatomeas saen á superficie formando unha escuma e poden ser illadas.
Como as diatomeas forman unha parte importante do alimento dos moluscos, tunicados, e peixes, o tracto alimentario destes animais a miúdo contén tipos de diatomeas que non son doadas de obter doutro modo. As diatomeas mariñas poden recollerse directamente de mostras de auga, pero as formas bentónicas poden obterse rascando percebes, cunchas de ostras, e outras cunchas.
ESTs de diatomeas
Os ESTs (Expressed Sequence Tag, Marcador de secuencia expresada), que se utilizan para identificar xenes transcritos e descubrir xenes, foron utilizados para estudar o xenoma das diatomeas. Os primeiros puntos de vista sobre as propiedades do repertorio de xenes de P. tricornutum describíronse utilizando 1.000 ESTs. Despois, o número de ESTs estendeuse a 12.000 e construíuse a base de datos de ESTs de diatomeas para facer análises funcionais. Estas secuencias foron usadas para facer análises comparativas entre P. tricornutum e os supostamente completos proteomas da alga verde Chlamydomonas reinhardtii, a alga vermella Cyanidioschyzon merolae, e Thalassiosira pseudonana. A base de datos de ESTs de datomeas agora contén 200.000 ESTs de células de P. tricornutum (16 librarías) e T. pseudonana (7 librarías) que creceron en diferentes condicións, moitas das cales corresponden a diferentes estreses abióticos (dispoñible en http://www.biologie.ens.fr/diatomics/EST3/).
Secuenciación do xenoma
Secuenciáronse por completo os xenomas das diatomeas céntricas, Thalassiosira pseudonana (32,4 Mb), e da pennada Phaeodactylum tricornutum (27,4 Mb),. A comparación destes dous xenomas encontrou que o xenoma de P. tricornutum contiña poucos xenes comparado co de T. pseudonana (10.402 contra 11.776) e non se puido detectar unha gran sintenia (coincidencia na orde dos xenes) entre os dous xenomas. Os xenes de T. pseudonana presentan unha media de ~1,52 intróns por xene comparado con 0,79 en P. tricornutum, o que suxire que houbo unha ampla ganancia de intróns recentemente nas diatomeas céntricas. Malia a relativamente recente diverxencia evolutiva (90 millóns de anos), a amplitude da diverxencia molecular entre as diatomeas céntricas e pennadas indica unha taxa evolutiva máis rápida nas Bacillariophyceae en comparación con outros grupos eucarióticos. A xenómica comparada tamén estableceu que unha determinada clase de elementos transpoñibles, chamados retrotransposóns similares aos Diatom Copia (ou CoDis), foron ampliados significativamente no xenoma de P. tricornutum con respecto ao de T. pseudonana, xa que constitúen o 5,8 e o 1% dos respectivos xenomas.
A xenómica das diatomeas proporcionou moita información sobre a extensión e a dinámica do proceso de transferencia de xenes endosimbiótica. A comparación das proteínas de T. pseudonana coas homólogas doutros organismos suxire que centos delas teñen homólogas moi próximas na liñaxe das Plantae. A transferencia endosimbiótica de xenes cara aos xenomas das diatomeas pode ilustrarse polo feito de que o xenoma de T. pseudonana codifica seis proteínas que están estreitamente relacionadas con xenes do xenoma de Guillardia theta, unha (criptomónada) nucleomorfa. Catro destes xenes tamén se encontran nos xenomas de plastos de algas vermellas, o que demostra unha sucesiva transferencia simbiótica de xenes desde os plastos das algas vermellas ao núcleo das algas vermellas e ao núcleo das heterocontas hospedadoras. Análises filoxenómicas máis recentes dos proteomas das diatomeas forneceron moitas evidencias da existencia dun endosimbionte similar ás prasinófitas no antepasado común dos cromalveolados, o que se apoia no feito de que o 70% dos xenes de diatomeas que tiveron a súa orixe nas Plantae proceden da liñaxe verde e de que tales xenes se encontran tamén no xenoma doutras stramenopiles. por tanto, propúxose que os cromalveolados son o produto dunha endosimbiose secundaria en serie, primeiro con algas verdes e despois con algas vermellas que conservaron as pegadas xenómicas dos previos (pero desprazados) plastos verdes. Porén, as análises filoxenómicas dos proteomas das diatomeas e a historia evolutiva dos cromalveolados seguramente poderá tirar proveito de datos de xenómica complementaria de liñaxes pouco secuenciados como as algas vermellas.
Ademais da transferencia de xenes endosimbiótica, a transferencia horizontal de xenes pode ocorrer independentemente dos episodios endosimbióticos. A publicación do xenoma de P. tricornutum informou que polo menos 587 xenes de P. tricornutum parecían estar máis relacionados con xenes bacterianos, que supoñían máis do 5% do proteoma de P. tricornutum. Aproximadamente a metade destes tamén se encontran no xenoma de T. pseudonana, o que testemuña a súa antiga incorporación á liñaxe das diatomeas.
Nanotecnoloxía
A deposición de sílice polas diatomeas pode tamén ser de utilidade para a nanotecnoloxía. As células das diatomeas poden fabricar repetidamente e de forma fiable valvas de varias formas e tamaños, o que potencialmente pode ser aproveitado para facer que as diatomeas fabriquen estruturas a micro ou nanoescala, que poden utilizarse en diversos dispositivos e procesos, como os seguintes: sistemas ópticos; nanolitografía de semicondutores; e mesmo para utilizar as valvas como vehículo para a administración de medicamentos. Utilizando un apropiado procedemento de selección artificial, as diatomeas que producen valvas con formas e tamaños determinados poderían obterse no laboratorio, e despois utilizarse en cultivos en quimiostato para a produción en masa de compoñentes a nanoescalas. Tamén se propuxo que as diatomeas poderían usarse como compoñentes das células solares, substituíndo o dióxido de titanio fotosensible polo dióxido de silicio, que usan para a formación da parede celular.
A Graña, Vilanova, Miño
A Graña é un lugar da parroquia de Vilanova no concello coruñés de Miño na comarca de Betanzos. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 13 eran homes e 7 eran mulleres.
Air Force One (filme)
Air Force One é un filme estadounidense dirixido por Wolfgang Petersen que foi estreado en 1997.
Sinopse
O presidente dos Estados Unidos, James Marshall (Harrison Ford), regresa dunha viaxe oficial a Rusia a bordo do Boing 747 Presidencial, o famoso Air Force One. Un grupo terrorista ruso apodérase do avión e toma como reféns á familia e ós membros do equipo presidencial.
A morte da Terra
A morte da Terra (en La Mort de la Terre) é unha novela belga de 1910 escrita por J.-H. Rosny aîné.
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2019.
Constantino Nogueira Sardina
Constantino Nogueira Sardina, nado en Santiago de Compostela en 1868 e finado na mesma cidade o 24 de abril de 1932, foi un político galego.
Traxectoria
Constantino Nogueira foi fillo de Manuel Nogueira Leal e Concepción Sardina Ameneiro, e tivo 5 irmáns. Foi dono do Café Iberia, no número 12 da Rúa do Vilar, e Xefe de Consumos de Santiago, e ademais fundador do Partido Republicano Radical en Compostela.
Casou con Carmen Pereira Suárez, coa que tivo 10 fillos, entre eles o mestre e toureiro Eduardo Nogueira Pereira.
Equal Rites
Equal Rites é a terceira novela da saga Discworld de Terry Pratchett.
Sinopse
Todo comeza cando o mago Drum Billet chega a un pobo perdido para designar ó seu sucesor. O escollido é un meniño acabado de nacer que, como mandan os canóns do Discworld, é o oitavo fillo dun oitavo fillo. O mago debe entregarlle o seu caxato ó neno, xa que a súa hora se aproxima. Poida que por el non repare en que o bebé escollido é en realidade unha nena ata que é demasiado tarde. A nena, chamada Eskarina, é ensinada pola bruxa local Granny Weatherwax que cre firmemente que a maxia dos magos e a maxia das bruxas é completamente diferente. Cando o poder oculto en Esk comeza a manifestarse non ten máis remedio que buscar a Unseen University, a principal escola de magos do Discworld. Nunca antes existira unha muller mago, pero Esk deberá selo aínda que para selo deba superar a oposición dos magos, porque só deste xeito poderá manexar un poder tan inmenso que ameaza a supervivencia do propio Discworld.
Notas
Por razóns non explicadas, Esk non apareceu en ningunha outra novela de Discworld, pero Terry dixo que posiblemente apareza na seguinte novela de Tiffany Aching, I Shall Wear Midnight.
Alberto Casal
O nome de Alberto Casal pode referise a:
New World Translation of the Holy Scriptures
miniatura|300px|New World Translation of the Holy scriptures
A New World Translation of the Holy Scriptures é unha tradución da Biblia feita directamente do hebreo, arameo e grego para o inglés, usada e distribuída polas Testemuñas de Xehová. A comisión anónima encargada da tradución expresou o seguinte con respecto á obra:
O Campón
O topónimo O Campón pódense referir a varios lugares de Galicia:
Bandeira de Malaisia
A bandeira de Malaisia, coñecida como Jalur Gemilang (gloriosas franxas) foi adoptada o 16 de setembro de 1963. O seu deseño é moi semellante á Bandeira dos Estados Unidos, aínda que probablemente non se pretendeu imitala senón lembrar a bandeira da Compañía Británica das Indias Orientais, na que parece que tamén se inspirou a norteamericana.
Deseño
Tanto o crecente como a estrela son de cor amarela, símbolo da monarquía de Malaisia e figuran na parte superior do escudo de armas nacional. O 31 de agosto de 1997, o primeiro ministro Mahathir bin Mohammad aprobou a concesión á bandeira dun nome, Jalur Gemilang, "Gloriosas Franxas".
centro|miniatura|350px|Construción da bandeira.
Maldivas no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación das Maldivas no Festival Televisivo da Canción da URA comeza no Festival Televisivo da Canción da URA 2014, en Macau. A participación do país é organizada pola cadea nacional Television Maldives.
2015
O 25 de agosto de 2015 anunciouse a Unoosha e á canción "The Maldives Song" como representantes das Maldivas ao Festival Televisivo da Canción da URA 2015 que tería lugar o 28 de outubro de 2015 en Istambul, Turquía.
"The Maldives Song" foi lanzada o 28 de maio do 2011. A meirande parte da canción está en inglés aínda que no estribillo contén verbas en dhivehi como Mi ee Maldives ou Maruhabaa (benvido). Tamén ten unha estrofa completamente en dhivehi.
Os Doños, Mourentán, Arbo
Os Doños é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Redondela (homónimos)
O topónimo galego Redondela pode referise a:
Maite Aristegi
Maite Aristegi Larrañaga, nada en Bergara en 1962, é unha empresaria e política vasca.
Traxectoria
Licenciada en Dereito, transformou o casarío familiar nun establecemento de agroturismo, do que é empresaria. Politicamente, foi concelleira en Bergara e pertenceu ao sindicato agrario independentista ENHE, do que chegou a ser secretaria xeral. Pertencente ao colectivo Independentistak, un dos grupos da esquerda abertzale, foi voceira da plataforma 18/98+, que reclamaba a posta en liberdade dun grupo de persoas presas en relación co tecido social de ETA. Nas eleccións xerais de 2011 encabezou a lista da coalición Amaiur por Guipúscoa.
Sé quién eres
Sé quién eres pode referirse a:
Incirrinos
A dos incirrinos (Incirrina), tamén coñecidos como incirrados (Incirrata), é unha suborde de moluscos, unha das dúas en que se divide a orde dos cefalópodos.
Clasificación
Segundo o World Register of Marine Species (WoRMS) a suborde subdivídesde en dúas superfamilias, coas familias seguines:
Suborde Incirrina Grimpe, 1916
Galería
Diversas especies de incirrinos:
Darnell Jackson
Darnell Edred Jackson, nado o 7 de novembro de 1985 en Oklahoma City, Oklahoma, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga no PAOK BC grego. Mide 2,06 metros de altura e xoga nas posicións de ala-pivote e pivote.
Universidade
Non foi até o noveno grao cando comezou a xogar a baloncesto. Tralo seu paso polo instituto xogou durante catro tempadas cos Jayhawks da Universidade de Kansas, aínda que até o último ano non se fixo cun oco no cinco titular. Na súa primeira tempada tan só fixo 2 puntos e 1,7 rebotes por partido. No seu segundo ano en Kansas subiu a súa achega, xogando algo máis de quince minutos por partido, pero mediada a tempada foi suspendido pola NCAA por nove partidos, tras aceptar diñeiro de Don Davis, un afeccionado dos Jayhawks e amigo da familia, algo completamente prohibido na liga universitaria. Este feito foi só unha parte do mal ano que pasou Jackson, xa que a súa avoa morreu atropelada por un condutor bébedo a principios de 2005. Dende entón, cando anota unha canastra golpéase tres veces no peito simbolicamente, unha pola súa avoa, outra pola súa nai e outra por Don Davis. Unha vez regresou ás canchas, fixo o seu mellor partido ante Iowa State, ao conseguir 13 puntos e 8 rebotes.
Na súa tempada júnior foi o terceiro mellor reboteador do equipo, tras ter unha media de 5,1 por partido. Conseguiu o primeiro dobre-dobre da súa carreira tras lograr 10 puntos e 10 rebotes ante Oral Roberts no segundo partido da tempada,
Xa na súa tempada sénior foi elixido no terceiro mellor quinteto da Big 12 Conference e no mellor quinteto de xogadores máis mellorados. Foi titular nos últimos 35 partidos, sendo o máximo reboteador do equipo con 267 rexeitamentos. Bateu o seu récord anotador ante Boston College, ao conseguir 25 puntos, aos que engadiu 9 rebotes e 2 roubos de balón. Acabou a tempada cunha media de 11,2 puntos e 6,7 rebotes por partido. No total da súa andaina como universitario fixo 6,8 puntos e 4,9 rebotes de media.
Profesional
Foi elixido na quincuaxésimo segunda posición do Draft da NBA de 2008 por Miami Heat, mais os seus dereitos foron case inmediatamente traspasados a Cleveland Cavaliers, equipo polo que asinou contrato en setembro de 2008. Previamente disputara a liga de Verán que se celebrou en Las Vegas, onde en 5 partidos fixo 5,8 puntos e 5,4 rebotes en 24,6 minutos de xogo. O 23 de marzo de 2010 foi cortado polos Cavaliers para facer sitio no equipo a Zydrunas Ilgauskas, e logo contratado por Milwaukee Bucks, aínda que permaneceu inactivo. Co comezo da tempada 2010-11 asinou con Sacramento Kings.
Hanga Roa
Hanga Roa (do rapanui: "baía longa") é a principal cidade, porto e a capital da provincia de Illa de Pascua, en Chile. Practicamente a totalidade dos habitantes pertencentes a esta comuna localízanse neste poboado situado ao suroeste da illa, nas terras baixas entre os volcáns extintos de Maunga Terevaka e Rano Kau.
Segundo o censo de 2002, a poboación de Hanga Roa era de 3.304 habitantes, o que supón máis do 87% da poboación total da Illa de Pascua.
miniatura|esquerda|300px|Vista dun [[moai e, ao fondo, a vila de Hanga Roa.]] Posúe unha rúa principal en dirección norte-sur, a avenida Atamu Tekena, chamada así en honra ao heroe local Atamu Tekena, anteriormente coñecida como avenida Policarpo Toro, nomeada en memoria do Capitán Policarpo Toro, oficial naval chileno que anexionou a Illa de Pascua a Chile en 1888. Esta rúa é o centro da cidade, posúe moitas tendas, hoteis, restaurantes, o único supermercado da illa e a farmacia. Na intersección con Te Pito Te Henua, sitúanse os edificios públicos e o resto do comercio.
Ao norte da cidade, na zona de Tahai, atópase o Museo Antropolóxico Padre Sebastián Engler. Nesa mesma zona poden visitarse tres plataformas sacras que foron restauradas co fin de presentar os moais tal como os podiamos ver cando foron emprazados por primeira vez, así como unha tradicional casa-cova sacerdotal.
Á parte do turismo, outras actividades en Hanga Roa son a pesca, a agricultura e a administración (xa que varios departamentos chilenos de goberno incluíndo a Armada de Chile manteñen establecementos aquí, a illa máis occidental de Chile).
Praia Pea, é unha pequena praia situada no lado sur da caleta de Hanga Roa.
Kirguizistán no Festival Televisivo da Canción da URA
A participación do Kirguizistán no Festival Televisivo da Canción da URA comeza e remata polo de agora no Festival Televisivo da Canción da URA 2013, en Hanoi. A participación do país foi organizada pola cadea nacional HTC.
Superchunk
Superchunk é unha banda estadounidense de indie rock procedente de Chapel Hill, Carolina do Norte. Está formada polo vocalista e guitarrista Mac McCaughan, o guitarrista Jim Wilbur, a baixista Laura Ballance e o batería Jon Wurster. Fundada en 1989, foi unha das bandas que axudou a definir a escena musical de Chapel Hill dos 90. O seu rápido e enerxético estilo e a súa ética "faino ti mesmo" foron influenciadas polo punk rock.
Pokémon Yellow
Pokémon Yellow: Special Pikachu Edition (ポケットモンスターピカチュウ) é a terceira edición de pokémon (cuarta no Xapón) no primeiro partido de xénero videoxogo de rol para Game Boy. É moi semellante ao Red e Blue. Foi lanzado o 12 de setembro de 1998 no Xapón, e coñecido como Pocket Monsters: Pikachu, sen usar a cor amarela como identificación. Popularmente coñecido como "Pokémon Show" a confiar máis na serie de televisión, que saíu despois do primeiro xogo.
Modo de xogo
Pokémon Yellow é unha versión mellorada do videoxogo de Game Boy Pokémon Red e Blue.
Características
As diferenzas son os Pokémon que pode comezar, a maior dificultade cos líderes de ximnasio, a cova onde a Pokémon Mewtwo foi refeito e o xogo ten lixeiras melloras gráficas, mesmo cando se xoga son notables, así como novos deseños obras en batalla. Os primeiros Pokémon é Pikachu non ten opción a outra (aínda Bulbasaur, Squirtle e Charmander pode obterse no mesmo xogo), o adversario terá un Eevee evolucionará segundo como o noso personaxe ir á aventura. Hai algunhas referencias para fomentar a aparición de Jessie e James, un Chansey xunto á enfermeira do Centro Pokémon etc.
Entre outras características, hai un minigame desbloqueábel, unha nova pantalla de inicio, non pode evolucionar Pikachu en Raichu neste xogo, porque se rexeita e segue o adestrador e verás se está feliz ou triste, tendo elementos de Tamagotchi (virtual pet). Este foi levado a engadir na segunda xeración (Pokémon Gold e Silver) a posibilidade dalgúns Pokémon evolucionar por felicidade.
Paixón de gabiáns
Paixón de gabiáns, orixinalmente en castelán Pasión de gavilanes, é unha telenovela colombiana escrita por Julio Jiménez.
Saíu ó ar en Colombia o 16 de outubro do 2003 na canle Telemundo, mais en Galiza a súa emisión non foi ata o ano 2005, o 11 de abril,, aínda que houbo de reemitirse a partir do 18 de xullo na mesma canle: TVG. Conta cun total de 188 episodios de 45 minutos aproximadamente. A telenovela combina o drama, a comedia e mailo romance. Ten como protagonistas a Danna García e mais a Mario Cimarro, e de antagonista a Lorena Meritano, entre outros. É unha versión da telenovela colombiana Las aguas mansas.
A novela acadou un grande éxito tanto no seu país de orixe, como en Galiza onde chegou a superar un 30% de share de audiencia.
Trama
Despois de atravesa-la fronteira e abandona-lo seu país, os irmáns Reyes Guerrero: Juan, Óscar, Franco e Libia, instálanse nunha pequena e axitada cidade, onde abren unha panadaría, que axudaos a se sosteren. Libia, a máis nova, namórase de Bernardo Elizondo, un home maior, que á súa vez tolea por ela. Os dous viven un secreto e tórrido romance que é descuberto polos irmáns Reyes.
Indignados, tentan separalos, porén a situación complícase cando Libia confesa estar embarazada, o que fai rematen a acepta-la unión de Libia e mais Bernardo, noentento, este oculta estar casado.
Bernardo está disposto renunciar á súa familia composta por Gabriela Acevedo, a súa esposa, e tres fillas: Norma, Jimena e mais Sariña, os cales viven nunha facenda ós arredores da cidade, para se dedicar ren máis que a Libia, cando a morte sorprendeo nun inesperado accidente.
Ó se decatar do falecemento de Bernardo e descubrir que é casado, Libia remata coa súa vida, tirándose dunha ponte. Os irmáns Reyes sepúltana e xuran vinga-la súa morte co propósito de destruír aquela familia. As circunstancias lévanos a ser confundido cuns traballadores que deben construír unha cabana na facenda.
O profundo odio comeza a se disipar cando os Reyes coñecen ás fillas dos Elizondo, e aquela facenda convértese nun campo de batalla, onde se enfrontan o amor e os feroces sentimentos de vinganza e carraxe.
Prociónidos
miniatura|210px|[[Bassaricyon gabbii.]] miniatura|210px|''[[Bassariscus astutus.]] miniatura|210px|[[Nasua nasua.]] miniatura|210px|''[[Potos flavus.]]