cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
María Rosa de Gálvez
Análise da súa obra
Ningunha das súas traxedias foi representada, fóra de Ali-Bek, a pesar de contar co beneplácito dos censores e os seus colegas, posiblemente por medo ao fracaso de público. Na titulada Florinda fai que a famosa Cava remate suicidándose mentres recrimina ao seu pai Don Julián ser causa da perda de España. De La delirante é protagonista Leonor, filla de María Estuardo e casada con Lord Arlington, quen a mata traidoramente. Tanto estas traxedias como as restantes (Ali Bek, Branca de Rossi e Zinda -que ataca a escravitude-) están escritas no habitual romance heroico ou endecasílabo, e son bastante desordenadas. Escribiu ademais un melólogo, Saúl, un drama tráxico nun acto, Safo, e Bion, ópera lírica tamén nun acto.
En canto á súa poesía lírica, Manuel José Quintana xulgouna de estilo claro e puro e de versificación fácil e fluída. La Oda en elogio de la Marina española e a titulada Viaje al Teyde, ao estilo de Quintana, teñen anacos de espontánea e fácil inspiración. Outros destacan as súas odas A la campaña de Portugal, A la Beneficencia (que dedicou á condesa de Castroterreño) e A la campaña de Bonaparte en Italia. Tamén son destacables a súa Descripción filosófica del Real Sitio de San Ildefonso, a poesía La noche e os versos sáficos A Quintana.
As súas Obras poéticas, que a pesar do seu título incorporan tamén as dramáticas, apareceron en tres volumes (Madrid, Imprenta Real, 1804) e algunhas das súas pezas teatrais incorporáranse xa ao volume El teatro nuevo español (1801).
A Barreira, Alcázar de Milmanda, Celanova
A Barreira é un lugar da parroquia de Alcázar de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 12 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 9 mulleres.
Función de Möbius
Definición
en primos:
μ(n) = 0
se
ten como divisor un número natural ao cadrado, é dicir, que é dividido por un primo ao cadrado.
μ(n) = 1
que é libre de cadrados (non ten como divisor outro número natural ao cadrado) e descompón nunha cantidade par de números primos.
μ(n) = −1
non ten como divisor outro número natural ao cadrado e descompón nunha cantidade impar de números primos.
Equivalentemente,
Os primeiros 20 valores da función son:
Propiedades
A función de Möbius é unha función multiplicativa, é dicir, se
a
e
b
son primos entre si, entón
.
A suma da función de Möbius aplicada a cada un dos divisores dun número
n
é cero, excepto para
Hipercor
miniatura|O edificio de [[El Corte Inglés en Madrid ten a sede de Hipercor.]] miniatura|250px|Hipercor do Centro Comercial [[Madrid Xanadú.]]
Hipercor é unha cadea de hipermercados de España, pertencente ao grupo El Corte Inglés, cuxo presidente é Isidoro Álvarez Álvarez. Ten a súa sede no edificio corporativo de Madrid.
O sufixo 'Cor' (de Corte) é o que caracteriza a todas aquelas empresas propietarias do grupo El Corte Inglés. Está presente noutras cadeas como Supercor (supermercados), Opencor (tendas de conveniencia) ou Bricor (gran superficie de bricolaxe e decoración).
Historia
Hipercor inaugurouse o 5 de setembro de 1980 en Sevilla, como novo formato do grupo El Corte Inglés, para satisfacer as necesidades dunha sociedade cada día máis ampla en hábitos e comportamentos de compra. O primeiro Hipercor foi creado seguindo as pautas dos hipermercados tradicionais, en localización e implantación e distribución interna, pero cunha variedade e calidade máis amplo, característica típica de El Corte Inglés.
O logotipo da nova empresa era moi similar ao da súa matriz El Corte Inglés, pero o seu triángulo pasou a ser azul, en lugar do tradicional verde da empresa matriz.
Localización dos centros
Hipercor dispón de 39 centros en España:
Kosmos 498
Kosmos 498 (Космос 498 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 55, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xullo de 1972 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 498 foi o quincuaxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo oitavo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 498 foi inxectado nunha órbita inicial de 511 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,1 minutos. Reentrou na atmosfera o 25 de novembro de 1972.
Cebú (boi)
O cebú, Bos taurus indicus (ás veces denominado Bos primigenius indicus), é unha subespecie de bovino doméstico orixinaria de Asia.
Taxonomía
No pasado discutiuse moito a identidade deste animal, chegando a ser considerado como unha especie independente (Bos indicus), así como a súa orixe. Tras suxerirse a súa descendencia d gauro (Bos gaurus) e do banteng (Bos javanicus), demostrouse hoxe en día que o cebú é en realidade un descendente da subespecie de uro que habitaba antigamente na India, Bos primigenius namadicus, e que foi domesticada contra 8000 a. C. En consecuencia, o cebú pertence á mesma especie Bos primigenius que calquera das outras subespecies e razas de gando vacún que existen, aínda que seguen sen descartarse posíbeis cruzamentos no pasado coas outras dúas especies de bois salvaxes asiáticos citadas.
Características
Os cebús caracterízanse pola presenza de cornos normalmente curtos, orellas caídas, xiba pronunciada sobre os ombros e ampla papada. A pelaxe é curto e de cor clara, frecuentemente branca, e uniforme, aínda que nalgúns individuos pode estar salpicada de manchas pequenas escuras.
Utilidade
miniatura|240px|Cebús usados como animais de tiro na [[India.]] miniatura|240px|Semental de cebú da raza nelore no [[Brasil.]] A súa utilidade como animal doméstico está fóra de dúbida, pois podemos dicir que serve para case todo. Utilízase como animal de carga e tiro, tanto nos carros como nos arados. E tamén se aproveita o seu leite, a pel e a carne, aínda que esta só é consumida polos practicantes do hinduísmo cando o animal morreu previamente de vello.
A grande utilidade deste animal desde hai tanto tempo acabou por convertelo na tradición brahmánica nunha reencarnación da fertilidade da terra. Darlle a morte, ou o simple feito de molestalo por nada, é considerado un sacrilexio. Como consecuencia disto, a India é actualmente o país coa maior cabana bovina do mundo, e os cebús pasean con total tranquilidade incluso por rúas atestadas de tráfico.
Os cebús tamén están presentes no sur da China, Indochina, Malaisia, Indonesia e Filipinas, así como no Oriente Medio e na península Arábiga. A súa resistencia á calor e ás enfermidades tropicais fixeron que xa na época do Imperio Novo fora introducido en Exipto, e posteriormente en toda a África oriental e en Madagascar.
Durante os séculos XIX e XX leváronse exemplares a Australia, os Estados Unidos e América Latina, en especial ao Brasil, Colombia e Centroamérica onde se cruzou coas razas locais.
En 2011 no Brasil descifrouse o xenoma da subespecie Bos taurus indicus coa finalidade de mellorar a calidade da súa carne, que representa a maior parte das exportacións deste tipo do país.
Goiás, Brasil
Goiás é un estado brasileiro situado case ó centro do país, na rexión Centro-Oeste. Ten como límites o estado de Tocantins ó norte, Baía e Minas Xerais ó leste, Minas Xerais ó sueste e sur, o Mato Groso do Sur ó suroeste, e Mato Groso ó oeste. O Distrito Federal está encravado ó leste do estado.
Relevo
O relevo de Goiás e case todo de terras planas ó oeste e áreas máis montañosas ó leste, cuxas altitudes sitúanse entre os 200 e os 800 metros. Os ríos Paranaíba, Aporé, Araguaia, São Marcos, Corumbá, Aporé, Paranã e Maranhão son os principais do estado.
O clima predominante no estado é o tropical co dúas estacións: unha mais chuviosa entre outubro e marzo, e outra máis seca entre abril e setembro. Nos meses máis secos, a humidade relativa do ar pode caer abaixo dos 20% tornándose desagradábel para as poboacións.
Economía
A economía basease no comercio, na industria (mineira, alimenticia, roupas, móbiles, metalurxia, madeireira), na gandería (principalmente bois e búfalos) e na agricultura (soia, arroz, algodón, cana de azucre).
Principais concellos
(habitantes en xullo de 2006)
Mario Monti
Mario Monti, nado en Varese o 19 de marzo de 1943, é un economista e político italiano, foi primeiro ministro dese país, cargo ao que renunciou o 21 de decembro de 2012.
Formación e vida académica
Despois de estudar o bacharelato en Milán, en 1965 licenciouse en económicas na Universidade Comercial Luigi Bocconi da mesma cidade. A finais da década dos sesenta marchou estudar aos Estados Unidos, e en concreto á Universidade Yale, onde aprendeu do Premio Nobel de Economía James Tobin. . No ano 1969 volveu a Italia, onde se fixo cargo dunha praza de profesor de economía na Universidade de Trento. Ao curso seguinte pasou á Universidade de Turín, onde impartiu docencia durante quince anos, ata que en 1985 conseguiu a praza de profesor de economía política na Universidade Bocconi de Milán. Nesta universidade, onde el fora estudante, converteuse ademais no director do Istituto di Economia Politica.
Na década dos oitenta e dos noventa, Monti desenvolveu un labor académico asesorando os órganos políticos italianos e producindo diversos estudos académicos nos campos da inflación, o sistema crediticio e financeiro ou a débeda pública, entre outros eidos. Ademais, conseguiu o cargo de reitor da Universidade Bocconi en 1989, que desempeñou ata 1994, ano en que pasou a ser o presidente da mesma, posto de honra no que sucedeu o ex-presidente da república italiana, Giovanni Spadolini, logo do seu falecemento, e que mantivo durante as dúas décadas seguintes.
A etapa europea
Se ben Monti non participara anteriormente na política partidaria italiana, nese mesmo 1994 foi escollido polo goberno de Silvio Berlusconi para representar a Italia na Comisión Europea que dirixía o luxemburgués Jacques Santer, a canda a radical Emma Bonino. Nesa comisión Santer, Monti recibiu o comisariado de mercado interno, servizos financeiros, fiscalidade e unión alfandegueira. Cinco anos despois, en 1999, e xa cando o mandato da Comisión expiraba, o equipo Santer dimitiu en bloque logo do escándalo vencellado a prácticas corruptas e erros administrativos por parte dalgúns comisarios, e Monti fíxoo tamén.
Porén, Monti non deixou de traballar na Comisión. Cando se forma o equipo que dirixía o tamén italiano Romano Prodi, o primeiro ministro socialdemócrata Massimo D'Alema volveuno escoller como representante italiano. Nesta etapa na Comisión Prodi ocupouse da carteira de Competencia, unha das carteiras chave en política económica. Neste período é Monti lanzou o proceso contra Microsoft, por violar as leis anticompetencia coa distribución gratuíta do navegador Internet Explorer, e cando bloqueou o acordo de fusión entre as eléctricas General Electric e Honeywell, por considerala contraria ás regras antitrust dado que lles ía proporcionar a estas empresas unha posición demasiado dominante no mercado.
En 2004 a Comisión de Prodi toca á súa fin, pero Berlusconi, que é de novo primeiro ministro, decidiu non designalo como comisario europeo. O primeiro ministro italiano propuxo a Rocco Buttiglione, pero este foi rexeitado polos demais países polas súas opinións polémicas sobre a homosexualidade e as mulleres, e finalmente a praza de Monti acabouna ocupando Franco Frattini.
Volta á actividade científica
Abandonada a política europea, Monti regresou á actividade académica como economista. Monti é partidario da liberalización dos mercados e do rigor no control das contas públicas. Un dos resultados máis importantes na súa actividade científica é o modelo de Klein-Monti, que describe o comportamento dun banco en réxime de monopolio, e que lle valeu entre outros méritos o premio Nobel de Economía ao seu coautor Lawrence Klein. En 2004 participou da creación e dirixiu o think tank Bruegel, unha plataforma de inspiración europeísta con sede en Bruxelas e posteriormente foi o copresidente da Comisión Trilateral en representación da economía europea, un lobby fundado en 1973 por David Rockefeller En 2011 era membro do comité executivo da Trilateral, e membro tamén do comité directivo do Grupo Bilderberg.
En 2005 converteuse en asesor internacional do grupo financeiro Goldman Sachs e membro do Research Advisory Council del Goldman Sachs Global Market Institute. Tamén é asesor da Coca Cola Company.
En 2010 escribiu un libro branco sobre o futuro do mercado único europeo baixo o encargo do presidente da Comisión Europea, José Manuel Durão Barroso, onde avogaba por medidas que intensificasen o sistema de mercado único, mentres que en paralelo adoptaba posicións federalistas en Europa, tendentes á redución do poder dos estados membros e a unha maior descentralización.
O regreso á primeira liña política
O 9 de novembro de 2011, en plena crise política e económica en Italia, foi nomeado senador vitalicio polo presidente da República Giorgio Napolitano grazas aos seus méritos no eido científico e social. Este nomeamento permitiulle acceder ás cámaras, co que lle abría as portas ao nomeamento como primeiro ministro no caso de que o titular do cargo, Silvio Berlusconi, se vise obrigado a dimitir para reconducir a presión da débeda sobre Italia. O domingo 13 de novembro foi nomeado primeiro ministro, que recadou o apoio das cámaras.
Dous días máis tarde, Monti presentaba o seu gabinete de ministros, onde non figuraban políticos e si empresariado e profesorado universitario sen experiencia previa na política.
Improvisación
A improvisación consiste en concibir e executar calquera acción de forma simultánea e á súa vez, de manter unha conversación sen unhas directrices previas, como un guión, aínda que poida estar carente dunha intención artística.
De forma semántica, improvisar significa realizar algo sen telo preparado con anterioridade. Con todo, pode ocorrer que sexa necesaria unha preparación previa para poder improvisar, aínda que outros autores renegan desta idea. Así, un músico pode necesitar ter un certo dominio técnico e musical para improvisar unha obra musical nun piano; pero non deixa de ser certo que unha persoa que non toque xamais ese instrumento pode premer as teclas como lle pareza e producir así unha composición artística.
Son os valores estéticos ou comunicativos de cada individuo o que determinará a calidade artística do resultado. Seguindo co exemplo, non é equiparable a improvisación dunha persoa que non está iniciada na música, cuxo obxectivo pode ser a mera experimentación, coa improvisación dun músico profesional, que busca un valor engadido co que agradar á súa audiencia.
A improvisación libre en teatro
Como disciplina/técnica teatral, a improvisación proporciona a oportunidade de actuar constantemente realizando exercicios cos recursos dispoñibles e a imaxinación. Mediante este procedemento fortalécese o traballo en equipo.
A intuición do actor permítelle actuar nas situacións inesperadas e solucionar os imprevistos na escena. Saber improvisar é un valioso recurso durante a montaxe dunha obra para resolver os problemas que xorden, tanto nos ensaios como na presentación.
Cando se realizan improvisacións os actores deben ter en conta as posicións individuais e saber compartir a escena cos seus compañeiros de actuación, ademais, desprazarse con sumo coidado cara a determinada zona do escenario.
Para lograr unha boa técnica de improvisación requírese:
A improvisación en danza
Xorde como unha forma de expresarse máis libremente co corpo e como forma de investigación, saíndo das estruturas que ten unha coreografía e dos patróns cotiáns de movemento buscando movementos corporais máis propios do bailarín e a exploración e utilización do espazo con maiores posibilidades.
Tómase o movemento como elemento principal de creación e baséase na escoita e a posibilidade de experimentar e crear cos movementos e os estímulos dos que se dispoñen e elíxense para cada improvisación.
Bailaríns e coreógrafos que foron pioneiros en improvisación en danza: Isadora Duncan, Martha Graham, Merce Cunningham ou Steve Paxton.
A improvisación na música
En música, improvisar, é cando xa non se pode aceptar as condicións de crear unha melodía cun carácter propio tomando como referencia unha idea ou modelo que o músico escoitou ou imaxinado previamente. A improvisación adóitase facer sobre unha progresión de acordes utilizando os modos gregos e algunha escala en particular, por exemplo as escalas pentatónicas. A escala pentatónica consiste en comezar cunha escala maior e eliminar a cuarta e a sétima. Por exemplo, na escala de do maior (que contén do, re, mi, fa, sol, la, si), omítense o cuarto e o sétimo grao (fa e si). Obtense entón a escala pentatónica maior do, re, mi, sol, la. En canto á pentatónica menor, a outra maneira é comezando cunha escala menor e eliminar a segunda e a sexta menor. Por exemplo a escala de la menor (que contén la, si, do, re, mi, fa, sol), omítense os graos segundo e sexto menor (si e fa). Obtense así a escala pentatónica menor la, do, re, mi, sol, la.
Cando un músico é experimentado pódense facer variacións fóra do ton ou por exemplo intercambios modais para facer máis amena a escoita, tanto para o músico como para o oínte. Tamén é moi importante unha articulación correcta dentro do estilo no que se está improvisando para transmitir o mellor ao público.
Outro estilo de improvisación recoñecido a nivel musical, é o que se denomina Freestyle rap, o cal se basea na improvisación de rimas sobre unha base, normalmente de rap ou de trap. Este estilo de improvisación é coñecido tanto nos países angloparlantes, como nos hispanoparlantes, tendo neste último a representantes do calibre de Aczino e Cuty, os cales compiten a nivel hispanoparlante polo posto do mellor nesta disciplina. Remarcar un estilo propio para esta disciplina é algo difícil, xa que non ten un estilo demasiado marcado, excepto o feito de que se divida as participacións en patróns de 4/4, o resto de conceptos déixase a liberdade do participante, por exemplo a rima, a cal pode ser un simple pareado (AABB) até métricas bastante complexas, con uso de recursos poéticos moi elaborados, como o exemplo do uso de multisilábicas por parte de rapeiros como Zasko, Compare, ou Bnet, que basean o seu estilo de rap nas estruturas e métricas. Outros recursos son a comparación e a metáfora, as cales son moi utilizadas por rapeiros españois en xeral, que centran o seu estilo no enxeño das rimas
Alofi
Alofi é a capital de Niue, un país situado no Océano Pacífico. Ten unha poboación estimada de 639 habitantes segundo o censo realizado en 2011. A cidade está formada por dous barrios; Alofi Norte e Alofi Sur, sendo este último o máis poboado e onde se atopa a sede do goberno. Alofi ten a distinción de ser a segunda cidade capital de país máis pequena en termos de poboación (logo de Ngerulmud, capital de Palau).
Xeografía
Atópase no centro da baía Alofi na costa oeste da illa, preto do único paso no arrecife de coral que rodea a Niue a unha distancia de 2481´43 km de Auckland, capital de Nova Zelandia. A baía esténdese polo 30% da lonxitude da illa (uns sete quilómetros) desde Halagigie Point no sur ata Makapu Point no norte.
Historia
En xaneiro de 2004, o ciclón Heta matou dúas persoas e destruíu a maior parte da illa, incluíndo o hospital. Os edificios gobernamentais foron, a partir de entón, transferidos a unha área menos exposta chamada Fonauakula, que se sitúa 3 km cara ao interior da illa, pero aínda dentro dos límites de Alofi Sur.
Clima
Alofi conta cun clima ecuatorial na Clasificación climática de Köppen, sen unha perceptible tempada seca. A cidade conta cunha tempada notablemente máis seca de xuño a setembro. Pero, todos estes meses cae unha media de máis de 60 mm de choiva, o límite para un mes seco. Do mesmo xeito que outras cidades con este clima, as temperaturas medias mantéñense relativamente constantes durante todo o ano, a 25 graos Celsius.
Transportes
A gran maioría das rúas da cidade atópanse pavimentadas, na cidade non existen liñas de autobús debido a que non é necesario pola súa baixa poboación, o que se que existen son autobuses que se collen no centro da cidade e trasládanche a outro punto de Niue, tamén existen algúns cidadáns que a cambio de algo de diñeiro exercen de taxistas, posto que a localidade tampouco dispón de taxis. No terreo aéreo, a cidade é servida polo Aeroporto Internacional de Niue, situado 7 km ao norte da mesma e que ten voos operados por Air New Zealand con destino Nova Zelandia.
Coche bomba
miniatura|dereita|220px|Danos ocasionados por un coche bomba en [[Iraq.]] Un coche bomba é un vehículo automotor (coche, camión etc) en cuxo interior colocouse unha bomba ou artefacto explosivo. A técnica do coche bomba adoita ser usada por terroristas, narcotraficantes, guerrillas e asasinos, xa que se despraza usando o seu propio mecanismo de transporte, podendo transportar unha gran cantidade de explosivos sen levantar sospeitas, para logo ser detonado nun sitio específico para facer o máximo dano a unha estrutura, unha barreira, ou cometer homicidio.
Down in It
Lista de cancións
Todos os temas remesturados por Adrian Sherwood e Keith LeBlanc.
Xanthomonas campestris
Xanthomonas campestris é unha especie de bacteria que por unha banda causa unha gran variedade de doenzas nas plantas e pola outra, na súa forma purificada, utilízase para producir o polisacárido goma xantana utilizado na industria alimentaria como estabilizante, espesante e emulsificante; e con outros usos.
Tipos de Xanthomonas campestris
(pv. significa patovar, unha clasificación segundo o hóspede de planta atacada por Xanthomonas campestris)
O pv. citri, que causa o cancro cítrico, reclasificouse coma X. axonopodis en 1995 Xanthomonas campestris. En 2006, por pv. citri e malvacearum foi revisado en X. citri e estes patovares chámanse coma a subespecie.
Rúa de Juan Flórez (A Coruña)
A rúa de Juan Flórez é unha rúa da Coruña. Serviu de tradicional saída da cidade, bordeando o Primeiro Ensanche.
Está situada entre a praza de Pontevedra e a avenida de Alfonso Molina.
Historia
A rúa era coñecida como Estrada de Castela e Camiño Novo e xa nos planos do século XVIII aparecía o seu trazado. O nome actual recibiuno en 1900 como homenaxe a Juan Flórez, alcalde da cidade a mediados do século XIX.
Ata a década de 1930 conservou árbores na marxe esquerda, que viñan da época de Carlos III.
Institucións e comercios
Na rúa estivo situado ata 1968 o Leirón do Sporting Club Casino, onde se organizaban verbenas, e, entre 1920 e 1969, o Salón Doré. Tamén estivo a fábrica da importante industria téxtil La Primera Coruñesa, que tiña unha alta cheminea.
Paralelo á praza do Libro estaba o Colexio Dequidt, institución laica de ensino, que desapareceu na década de 1960 e dende 1915 atópanse na rúa as Escolas Labaca.
Arquitectura
miniatura|Chalé Escudero. Dos chalés que houbo na rúa de Juan Flórez só perdura o Chalé Escudero. Porén, consérvanse algúns edificios destacados, algúns deles catalogados:
Galería de imaxes da capela da Virxe Peregrina
Capela da Virxe Peregrina de Pontevedra
Big Mistake
Big Mistake é o segundo single da cantante australiana Natalie Imbruglia, lanzado o mercado o 23 de febreiro do ano 1998 baixo o selo RCA e producido por Mark Goldenberg. O vídeo musical foi gravado en Barcelona e dirixido por Alison Maclean. O vídeo amósanos a un pretendinte de Imbruglia perseguíndoa a través da cidade. Moitos obstáculos impídenlle alcanzala, e o final do vídeo, ela se lle escapa nunha camioneta de cor vermella. No vídeo non se deixa claro se ela sabe que el a está a perseguir. O single alcanzou a segunda posición no Reino Unido e a sexta en Australia.
Falconsat 6
Falconsat 6 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 3 de decembro de 2018 mediante un foguete Falcon 9 desde a base Vandenberg da Forza Aérea.
Características
Falconsat 6 foi un satélite pertencente ó programa Falcon da Forza Aérea dos Estados Unidos de microsatélites para aplicacións e probas tecnolóxicas. A súa misión foi probar varios experimentos no espazo, entre eles o uso de diferentes propulsores e medir os cambios da ionosfera na súa contorna cun experimento que é unha versión mellorada dun a bordo do Falconsat 5. Outro experimento medíu a contaminación producida polo disparo dos propulsores, o manexo e probas do satélite durante a integración co satélite e a degasificación unha vez en órbita.
A Mourama, Vigo, Cambre
A Mourama é un lugar da parroquia de Vigo no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 18 habitantes (7 homes e 11 mulleres).
Jackeline Fernández Macías
Jackeline Elizabeth Fernández Macías, nada en Barquisimeto (Venezuela) o 2 de decembro de 1986, é unha política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Administración e Dirección de Empresas e diplomada en Ciencias Empresariales pola Universidade de Vigo. Foi presidenta de Novas Xeracións en Ourense (2010-2015). Forma parte do Comité de Dirección e da Xunta Directiva do PP da provincia de Ourense. En agosto de 2015 convertéuse en deputada no Parlamento de Galicia ao substuír á dimitida Carmen Pardo.
Campo
O termo campo pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Lista de municipios de Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial
miniatura|200px|dereita| {{legend|#EEEEC1|Municipios oficialmente unilingües en finés.}} {{legend|#37ABC8|Municipios bilingües co finés como lingua maioritaria.}} {{legend|#0055D4|Municipios bilingües co sueco como lingua maioritaria.}} {{legend|#000080|Municipios unilingües en sueco (incluído Åland)}} {{legend|#800033|Municipios bilingües en [[linguas saamis.}}]] Hai 53 municipios en Finlandia nos que o finés non é a única lingua oficial. En Finlandia, en decembro de 2013, o 89,3 % da poboación falaba finés, o 5,3 % sueco, e o 0,04 % linguas saamis. Tanto o finés como o sueco son linguas oficiais de Finlandia. Oficialmente, un municipio é bilingüe se a poboación que fala a lingua minoritaria é canto menos o 8 % da poboación total, ou ten canto menos 3 000 falantes. Un municipio previamente bilingüe mantense co status se a proporción da lingua minoritaria descende por baixo do 8 %, ata o 6 %. Se cae por debaixo do 6 %, é posible que o municipio se manteña bilingüe por decreto gobernamental, por recomendación do consello municipal, durante dez anos máis. Entre os municipios que fan uso da regra dos 3 000 falantes inclúense a capital Helsinqui e o centro cultural da comunidade sueca finlandesa, Turku. No arquipélago das Åland, onde só o sueco é oficial, nunca se aplicou a lei lingüística de 1922 e segundo indica o artigo 7 da nova lei de 2003 a rexión queda fóra do seu ámbito. No continente, a maior proporción de falantes de lingua sueca encóntrase na costa occidental, en Ostrobotnia.
Dos 317 municipios de Finlandia, 16 son unilingües en lingua sueca. 33 municipios son bilingües en finés e sueco; e deles, 15 teñen como lingua maioritaria o sueco e en 18 é o finés a lingua maioritaria. Catro municipios, todos localizados en Laponia, teñen como lingua maioritaria o finés e algunha lingua saami como lingua minoritaria: Enontekiö, Inari, Sodankylä e Utsjoki. Inicialmente, só a lingua sueca recibiu o bilingüismo oficial, a través da lei lingüística de 1922; disposicións similares estendéronse ás linguas saamis a través dunha lei de 1991. A lei de 1922 foi substituída por unha nova mais en boa parte similar en 2003.
Wish
"Wish" é o segundo sinxelo promocional do EP Broken da banda estadounidense de rock industrial Nine Inch Nails, e foi editado no ano 1993. "Wish" é un dos temas de NIN máis coñecidos e gañou o Grammy do ano 1993 á Mellor actuación de metal. "Wish" foi remesturado dúas veces no álbum de acompañamento do EP, Fixed, como "Wish (Remix)" e "Fist Fuck". Ambas remesturas están feitas por J. G. Thirlwell.
Iridáceas
As iridáceas (Iridaceae) son unha familia de plantas perennes, herbáceas e bulbosas monocotiledóneas pertencentes á orde Asparagales. A familia conta con máis de 2 000 especies, que se distribúen por case todo o mundo, e é unha das familias máis importantes en horticultura. Xéneros como Crocus e Iris son compoñentes predominantes das floras de varias rexións de Eurasia, e Iris está moi ben representado en Norteamérica. Gladiolus e Moraea son xéneros moi amplos e compoñentes principais da flora subsahariana e surafricana. Sisyrinchium, con máis de 140 especies, é o xénero de iridáceas máis diversificado en América, onde tamén se encontran outros membros da familia, moitos dos cales son importantes na floricultura tropical.
120 horas
120 horas é unha novela de suspense e misterio, escrita por Luis Eduardo Matta e publicada no Brasil en 2005.
Argumento
Aurélio Marcondes Amorim é un científico brasileiro que, tras obter en Rusia a cobizada fórmula da bomba de hidróxeno, é asasinado en Damasco por axentes ligados ao goberno de Siria. A morte acontece en segredo, mais o irmán de Aurélio, Horácio, un amable arquitecto, dono dunha coñecida oficina de arquitectura do Río de Xaneiro en sociedade coa muller, despois dalgunhas semanas sen recibir noticias del, decide viaxar para localizalo, grazas ao coraxe infundido polo amigo Gabriel Karam. O paradoiro de Aurélio sempre fora un misterio desde que el saíra do Brasil, seis anos antes, na procura dunha vida no exterior.
Iridáceas
Actualmente recoñécense 66 xéneros que se distribúen en sete subfamilias e ocupan unha gran variedade de hábitats. A maioría das especies está adaptada a climas estacionais que teñen un período de pronunciada seca ou frío desfavorables para o crecemento vexetal, durante o cal as plantas permanecen latentes. Por esa razón, a maioría das iridáceas son de folla caduca, xa que as súas partes aéreas (follas e talos) secan mentres que o bulbo ou o cormo entra en letargo ou dormancia. As plantas así sobreviven períodos que non son favorables para o crecemento refuxiadas baixo o chan. As especies de iridáceas de folla perenne limítanse aos bosques subtropicais e ás sabanas, ás pradeiras temperadas e aos fynbos húmidos (ecosistema arbustivo surafricano).
120 horas
Argumento
120 horas é, tamén, a historia do físico Fauzi Abi Raad, casado coa estilista Randa Nohra, dona dun elegante establecemento de alta costura en Beirut, no Líbano, que ve o derrubamento do seu casamento por causa do seu envolvemento co sixiloso programa nuclear de Siria. Disposto a abandonar o traballo en nome do amor por Randa, Fauzi acaba afrontando a ira do réxime sirio e da súa grande aliada, a armadora libanesa Evelyn Wakim Pietrangeli, unha muller fría e sen escrúpulos, ligada á mafia rusa e que usa os seus navíos para transportar armamentos e material atómico para a Siria. Amargada coa decadencia da relación co marido, mais allea aos graves problemas del, Randa Nohra esmérase na organización dunha gran festa coa que celebrará os quince anos do seu establecemento ao outro mes nun hotel de luxo, en Beirut.
Mais un acontecemento inesperado múdao todo: Fauzi desaparece durante unha viaxe de helicóptero. El levaba consigo documentos importantes que detallaban as actividades clandestinas do programa nuclear sirio. Aparentemente disposto a se vingar dos anos de opresión que sufriu por parte dos sirios e, principalmente, da tiránica Evelyn Wakim, Fauzi pon en práctica un plan maquiavélico que culmina cunha chantaxe. A partir de aí, a trama dá sucesivas reviravoltas que levan ao descubrimento dunha gran conspiración en curso hai moitos meses. En paralelo a todo iso, Horácio e Gabriel avanzan na busca de Aurélio e se achegan á verdade dos segredos que o ligan ao réxime sirio e ao sucio imperio financeiro de Evelyn Wakim.
Iridáceas
Descrición
miniatura|Follas equitantes en [[Neomarica longifolia.]] miniatura|Detalle da flor de [[Sisyrinchium bellum; nótese que nesta especie ambos os verticilos de tépalos son similares.]] miniatura| [[Neomarica northiana é unha especie que mostra moitas diferenzas no tamaño e forma dos dous verticilos de tépalos. ]] miniatura| [[Watsonia pyramidata, nótese a corola tubular.]] miniatura| [[Gladiolus illyricus, unha especie europea que presenta flores cigomorfas.]]
As iridáceas son plantas xeralmente herbáceas e perennes, raramente anuais ou arbustivas leñosas con crecemento secundario anómalo. A follaxe pode manterse todo o ano ou pode secarse nalgunha estación para logo rebrotar, polo que as iridáceas poden ser perennifolias ou caducifolias. Excepcionalmente, como é o caso de Geosiris, non presentan clorofila, xa que os membros deste xénero son plantas saprofíticas. Os talos son rizomas, cormos ou bulbos, ou un cáudice leñoso. Presentan grandes cristais prismáticos de oxalato de calcio nos feixes vasculares das vaíñas e taninos ou varios tipos de terpenoides. Os pelos que cobren varios órganos aéreos son simples.
As follas son simples, de marxe enteiro, delgadas e en xeral lineares ou ensiformes, paralelinervadas, alternadas e dísticas, moitas veces equitantes, e con lámina unifacial (co plano da folla paralelo ao talo) ou cilíndrica (circulares no corte transversal), situadas ao longo do talo ou basais, de base envaiñadora, sen estípulas. En Geosiris as follas son só escamas e non presentan clorofila.
As flores son solitarias ou ben están situadas en varios tipos de inflorescencias terminais xeralmente sostidas por unha bráctea. Os tipos de inflorescencia poden ser umbelas, ripidios, moitas veces moi modificadas, ou espigas. Os ripidios están cubertos por dúas brácteas (espatas) opostas, usualmente grandes, foliosas ou secas. Cada unha das flor das espigas presenta dúas brácteas opostas. En Geosiris a inflorescencia é subterránea.
O froito é unha cápsula loculicida normalmente dehiscente, pode ser dura ou cartilaxinosa e en ocasións leñosa. As sementes poden ser de globulares a angulosas (en forma de prisma) ou mesmo discoidais e poden presentar ás, arilo ou unha cuberta seminal, normalmente con estrutura celular e de ton acastañado. O endosperma é duro e contén hemicelulosa, aceite e proteína. No seu interior sitúase un pequeno embrión.
Distribución e hábitat
As especies desta familia están amplamente distribuídas, e son especialmente diversas no sur de África. Ocupan hábitats moi diversos, tanto en climas tropicais e subtropicais coma temperados. A maioría das especies de Iridaceae están adaptadas a climas estacionais que presentan períodos excesivamente secos ou fríos, desfavorables para o crecemento vexetal, nos cales estas plantas entran en repouso. De feito, a maioría das especies son caducifolias. As especies perennifolias están restrinxidas na súa distribución aos bosques subtropicais, as sabanas e estepas temperadas. Nas especies deciduas, a parte aérea (talos e follas) seca durante o período desfavorable e as plantas entran en repouso grazas a que posúen órganos subterráneos de supervivencia e de reserva de nutrientes (rizomas, bulbos e cormos). Esta adaptación é especialmente vantaxosa para todas as iridáceas que habitan comunidades que soportan incendios periódicos durante a estación seca. Nestes períodos, as plantas están en repouso e dese modo sobreviven á calor do lume. Os incendios limpan de vexetación da superficie, eliminando a competencia e, ademais, achegan nutrientes ao solo a través das cinzas. Cando caen as primeiras chuvias, os bulbos, cormos e rizomas comezan a brotar rapidamente, iniciando un novo período de crecemento e desenvolvemento, sostido polas reservas acumuladas nos seus tecidos durante a estación previa.
Polinización e dispersión
As sementes normalmente son dispersadas polo vento ou auga, pero tamén ocorre dispersión biótica.
A maioría das especies que compoñen este xénero florecen en verán, cando as follas xa están secas. As flores, actinomorfas ou cigomorfas, son usualmente de cor rosa ou vermella, mais tamén hai especies con flores de cor branca, amarela, marrón ou crema. O xénero presenta dous números cromosómicos básicos, x= 15 e 16.
A bioloxía da polinización de Tritoniopsis é bastante sorprendente. Hai especies no xénero que presentan flores cos tépalos unidos nas súas bases formando un tubo curto de cor rosa que son polinizadas por abellas que buscan néctar. A partir destes caracteres florais, considerados ancestrais, derivaron varios modos máis especializados de polinización durante a evolución do xénero. Así, catro especies con tubos florais alongados e con perianto bilabiado rosa ou vermello son polinizadas por paxaros do xénero Nectarinia (Passeriformes) ou ben pola bolboreta Aeropetes tulbaghia. Outras dúas especies con flores rosas con marxes vermellas son polinizadas por moscas do xénero Prosoeca (Nemestrinidae). Finalmente, Tritoniopsis parviflora considérase única entre as iridáceas de Suráfrica, xa que ademais de presentar néctar azucrado, produce aceite nas flores como recompensa para a abella Redivia gigas (Melittidae).
Evolución e filoxenia
miniatura|Flor de [[Diplarrena moraea.]] miniatura|Flor de [[Moraea gawleri.]]
As iridáceas son unha das familias máis grandes e mellor estudadas dentro da orde Asparagales. Distínguese das outras familias de Asparagales debido á estrutura única da súa inflorescencia (un ripidio) e a súa combinación de ovario ínfero con tres estames. Nass iridáceas tamén son comúns as follas unifaciais, mentres que as follas bifaciais son a norma nas restantes Asparagales.
A diverxencia entre as doriantáceas e as iridáceas ocorreu hai aproximadamente 82 millóns de anos, durante o Campaniense no Cretáceo. Isophysis é o único membro vivente das iridáceas que é irmán de todos os demais integrantes da familia, dos cales diverxeu hai uns 66 millóns de anos, no Maastrichtiano. A familia orixinouse no hemisferio sur, cando Australia estaba unida á Antártida formando un só supercontinente que se encontraba a latitudes maiores, antes de que ocorrese unha glaciación significativa. Os dous clados máis grandes da familia diverxeron hai 61 millóns de anos no Cretáceo tardío. As análises filoxenéticas baseadas na morfoloxía e nas secuencias de ADN indican que as iridáceas constitúen un clado monofilético. Os caracteres morfolóxicos analizados en forma independente situaron as iridáceas dentro da orde das Liliales, mentres que as secuencias de ADN, ou a análise conxunta de datos morfolóxicos e moleculares, a sitúan dentro das Asparagales.
Dentro de Iridaceae son evidentes tres clados grandes, que son:
Evolución do número cromosómico
miniatura|Flores de [[Crocus alatavicus.]]
Estudouse o número cromosómico e cariotipo de moitas especies de iridáceas. Ditos estudos permitiron determinar o número cromosómico básico de case todos os xéneros (os cales varían desde x=6 ata x=16) e determinar cales foron os cambios cromosómicos que acompañaron a evolución das iridáceas, desde o seu centro de diversificación no sur de África ata a súa actual distribución global. A redución disploide (ou sexa, a diminución progresiva do número cromosómico básico como consecuencia de rearranxos cromosómicos) xogou un papel fundamental na evolución de varios xéneros, tales como Gladiolus, Romulea, Crocus, Iris, Moraea e Sisyrinchium. Todos estes xéneros presentan varios números cromosómicos básicos e unha especialización adaptativa que acompañou os cambios a nivel cromosómico. Un exemplo destes cambios no número cromosómico ofréceo Gladiolus. Neste xénero o número cromosómico básico máis frecuente é x=15, cunha gran maioría de especies diploides (2n=30) en África. Non obstante, varias especies africanas teñen outros números cromosómicos básicos. Así, G. atropurpureus presenta x = 12 (2n = 24 e 36); G. serapiflorus, G. gregarius, e G. pseudospicatus son diploides con x = 11 (2n = 22); G. unguiculatus presenta x = 13 (2n = 26) e x = 12 (2n = 24); mentres que G. actinomorphanthus presenta x = 14 (2n = 28). Estes números básicos x= 10, 11, 12, 13 e 14 orixináronse por disploidía a partir de x = 15. Debido a que todas estas especies non se encontran relacionadas desde o punto de vista morfolóxico, a redución disploide en Gladiolus ocorreu en varias oportunidades durante a evolución do xénero, aparentemente en 4 liñaxes diferentes. Os cambios no número cromosómico básico non estiveron acompañados de reducións na cantidade de ADN nuclear, xa que as medicións da lonxitude cromosómica total indican que todas as especies diploides presentan aproximadamente a mesma cantidade de material cromosómico, con independencia do número básico de cromosomas. Finalmente, en África a poliploidía nas especies de Gladiolus é infrecuente, pero nas especies euroasiáticas é a regra máis que a excepción. De feito, a análise cromosómica das entidades europeas G. atroviolaceus, G. communis, G. illyricus, G. imbricatus e  G. italicus indicou que non existen poboaciones diploides, senón que a mayoría deses taxons forman series poliploides (3x, 4x, 6x, 8x e 12x) baseadas no número básico x = 15.
Taxonomía
O nome da familia débese ao xénero Iris, o maior e máis coñecido de Europa, e a orixe do nome remóntase a 1753, cando Carl von Linné, vendo o extenso colorido das súas especies, denominou este xénero co nome da deusa grega Iris. Este é un "nome conservado", de modo que incluso se chegase a descubrirse que había un nome anterior para a familia, o nome «Iridaceae» seguiría sendo válido. O nome da familia atribúese á obra de 1789 de Antoine Laurent de Jussieu Genera plantarum secundum ordines naturales disposita, juxta methodum in horto Regio Parisiensi exaratum anno 1774.
Moedas de Bohemia e Moravia
As Moedas de Bohemia e Moravia eran o conxunto de moedas acuñadas durante o establecemento do Protectorado de Bohemia e Moravia por parte da Alemaña Nazi, o cal estivo vixente dende o ano 1939 ó ano 1945, durante este protectorado foi establecida unha nova moeda, a coroa do protectorado de Bohemia e Moravia, coñecida tamén coma a Coroa do Protectorado (en checo: Protektorátní koruna), que sería a súa moeda oficial, a cal estaba subdividida en 100 haléřů.
Iridáceas
Taxonomía
A familia foi aceptada en todos os grandes sistemas de clasificación do século XX. No sistema de Cronquist é tratada como parte da orde Liliales dentro da subclase Liliidae, o sistema de Takhtajan colocouna na súa propia orde —Iridales— xunto con Isophysidaceae e Geosiridaceae, as cales foron tratadas como familias separadas cun só xénero cada unha, e no sistema de Thorne é tratada como parte da orde Orchidales, na súa propia suborde, Iridineae. No sistema creado polo Grupo para a filoxenia das anxiospermas en 1998, 2003 e 2009 (APG, APG II e APG III, respectivamente) colócase ás iridáceas na orde das asparagales, que forma parte á súa vez dun clado chamado «monocotiledóneas non commelinoideas».
Clasificación dentro da familia
miniatura miniatura miniatura Baseándose na morfoloxía floral e vexetativa, a anatomía, a embrioloxía, a ultraestrutura do pole, a análise cromosómica e a quimiosistemática de compostos flavonoides, a familia Iridaceae foi subdividida polo botánico Peter Goldblatt en catro subfamilias, as cales correspóndense coas catro liñaxes principais que suxire a análise filoxenética:
Moedas de Bohemia e Moravia
No que se refire as moedas estritamente falando, foron acuñadas entre os anos 1940-1944, cuns valores de 10, 20, 50 haleru e 1 koruna, esta última comezouse a acuñar a partir do ano 1941 ata o 1944. Estaban feitas totalmente de cinc, de xeito semellante a outras moedas acuñadas nos territorios ocupados polo réxime nazi. Os deseños dos reversos eran moi semellantes ós das moedas checas previas.
Iridáceas
Xéneros
A familia comprende aproximadamente 70 xéneros e máis de 1 600 especies, distribuídas por todo o globo, cunha marcada concentración de especies no hemisferio sur e o maior centro de radiación en África, ao sur do Sáhara.
Importancia económica e cultural
miniatura|Moitas iridáceas utilízanse en deseños de parques e xardíns. Na imaxe, Crocus tapizando o parque do castelo de Husun, Alemaña. miniatura|esquerda|Varias especies de iridáceas utilízanse na industria da flor cortada. Na imaxe, inflorescencias dun cultivar vermello de [[gladíolo.]] miniatura|[[Raíz de orris.]]
Moraea e Homeria son dous xéneros de plantas velenosas e representan un problema nas rexións produtoras de ovinos e bovinos, notablemente en Suráfrica.
Simbolismo
miniatura|dereita|150 px|Escudo de armas da Francia moderna coas flores de lis, unha iridácea. A flor de lis (no francés orixinal fleur de l'iris) da heráldica é unha flor estilizada dunha especie do xénero Iris, concretamente Iris pseudacorus, unha especie común na beira dos cursos de agua en Francia. Utilízase como un deseño decorativo ou como símbolo. Pode ter, ao mesmo tempo, un significado relixioso, político, dinástico, artístico, emblemático ou simbólico.
A flor de lis usouse en heráldica desde hai séculos. No século XII, Luís VI e Luís VII foron os primeiros monarcas franceses en usala no seu escudo. Os reis ingleses usárona máis tarde nas súas armas para subliñar as súas reclamacións sobre o trono de Francia. No século XIV, incorporouse a miúdo aos emblemas de familia que se cosían no manto dos cabaleiros, que se usaba sobre a cota de mallas, de aí o termo «manto de armas».
Durante o século XX o símbolo da flor de lis foi adoptado polo Movemento Scout Mundial, organización presente en todo o mundo. Os scouts represéntana sobre fondo de cor violeta morado, pintada en branco ou prateado e rodeada por unha corda que acaba nun nó (nó da irmandade), e con dúas estrelas de cinco puntas nos pétalos exteriores.
Galería de imaxes de Larouco
miniatura|300px|Vista aérea de Larouco Galería de imaxes do concello de Larouco na provincia de Ourense.
Illas da Madalena
miniatura|dereita|300px|As illas da Magdalena
Canto, Alcázar de Milmanda, Celanova
Canto é un lugar da parroquia de Alcázar de Milmanda no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
Illas da Madalena
As illas da Madalena (francés Îles de la Madeleine, inglés Magdalen Islands) son un arquipélago do océano Atlántico situado no golfo de San Lourenzo, Quebec. Ten unha superficie de 205,53 km² e 12.560 habitantes, segundo o censo de 2006.
Charles Bémont
Charles Bémont, nado en París o 16 de novembro de 1848 e finado 21 de setembro de 1939 en Croissy-sur-Seine, foi un historiador francés.