cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francesc Ferrer i Guàrdia
Proceso a raíz da Semana Tráxica
miniatura|Lápida de Ferrer i Guàrdia no [[cemiterio de Montjuïc.]] En 1909 é detido en Barcelona, acusado de ser o instigador da Semana Tráxica. Unha revolta anticlerical, trala que Ferrer, debido ás súas poucas amizades estratéxicas e á súa antiga ligazón a Mateo Morral, foi declarado culpable ante un tribunal militar, e executado o 13 de outubro de 1909 na prisión do Castelo de Montjuïc.
A raíz do proceso de execución de Ferrer i Guàrdia, o xornal The Times dixo:
Anatole France, en carta aberta, afirmaba:
William Archer dixo:
Cultura popular
dereita|miniatura|150px|Lápida no [[Cemiterio de Montjuïc en memoria dos anarquistas Durruti, Ascaso e Ferrer.]] Durante a guerra civil, o Teatro Borràs de Barcelona levou o seu nome, xunto ó Aribau Club que, construído polos sindicalistas libertarios, inaugurouse co nome de Durruti, e o desaparecido cine Vergara, que se inaugurou co nome de Ascaso, formando a chamada triloxía dos "mártires" da causa anarquista, como indica a lápida construída no cemiterio de Montjuïc de Barcelona.
Posteriormente creouse a Fundación Francesc Ferrer i Guàrdia.
Recoñecementos
En 1911 foi erixida unha estatua na súa honra en Bruxelas. En Barcelona, durante a Segunda República, a actual Praza de Urquinaona levou o seu nome. En 1990 o concello de Barcelona, presidido por Pasqual Maragall, erixiu unha estatua en Montjuïc.
Un millón de vacas
Un millón de vacas é unha obra narrativa do escritor, xornalista e académico galego Manuel Rivas. Publicada no ano 1989, foi galardoada co Premio da Crítica de Narrativa Galega dese mesmo ano e considérase a primeira grande achega en prosa do autor. Consta de 17 relatos breves independentes entre si e mais un adicional engadido na reedición de 2007. Foi traducido ao castelán a principios dos 90. En 2019 chegou á súa 14ª edición.
Sinopse
"Primeiro amor"
Narrado en primeira persoa, o protagonista retorna á súa aldea natal, Aita, para volver atoparse coa que, semella, fora o seu primeiro amor. Os dous manteñen unha conversa casual e ela amosa sutilmente seu pesar.
"Meu curmán, o robot xigante"
Un raparigo narra en primeira persoa as súas pescudas para descubrir se o seu curmán Dombodán é en realidade dun robot. Dombodán, fillo da tía do protagonista, Gala, podería se cadra sufrir algún tipo de deficiencia mental. Finalmente revélase que Dombodán e a tía Gala manteñen unha relación incestuosa.
Tras unha forte tormenta, un estraño de pelo loiro chega a un bar da costa e senta a tomar algo. O dono do bar intenta manter unha conversa con el mais o acabado de chegar asemella mudo. A vida cotiá do lugar vai transcorrendo con normalidade ata que aparece na televisión a noticia de que o cabaleiro de pelo loiro morrera na tormenta. O dono do bar pregúntalle ao estraño se ese era el e se estaba morto: el responde que si. O dono do bar tómao con tranquilidade.
Un rapaz enrólase no buque británico Lady Mary, onde moito sofre debido ao seu medo ao mar. O único consolo que atopa é a imaxe dunha vaca que lle recorda o seu fogar. Tras unha noite de xogo contra outros mariñeiros do barco, perde todas as súas posesións e só as recupera tras apostar tamén a súa prezada foto da vaca. Tras iso, perde o medo ao mar.
"A estrada do cabalo coxo"
Un condutor vese na obriga de parar o coche ante unha recua de cabalos que bloquean a estrada. O condutor espera ata que por fin os cabalos comezan a moverse unha vez chegou o líder, que está coxo. Máis tarde o mesmo home repite a mesma situación, mais desta vez coa procesión dun enterro da zona. Tras falar co que semella ser o xefe dos veciños da aldea, descobre que están indo de camiño a soterrar un rapaz que se suicidara recentemente; o cura da súa parroquia de nacemento negárase a oficiar as exequias xa que, segundo el, o rapaz morrera en pecado. Despois de trasladar o defunto á parroquia veciña, o condutor leva o xefe dos veciños no coche para ir buscar ao cura, que por fin leva a cabo a cerimonia de sepultura de forma brusca e maleducada. O condutor sinálalle os malos modos do cura ao xefe dos veciños, pero semella non importarlle e volve á súa casa coxeando.
"Un deses tipos que vén de lonxe"
Marga, unha moza universitaria, acode a unha noite de troula con seus amigos e acompañada de quen parece ser o seu noivo, un rapaz moi alto, aparentemente mudo e que todo o mundo toma por parvo chamado Dombodán. Os amigos de Marga pasan a noite mófandose de Dombodán, que aguanta as burlas toda a festa ata que, xusto ao final, Raúl -un dos amigos de Marga- propón ao grupo xogar á ruleta rusa, pero trucando o resultado para facer crer a Dombodán que ía morrer. Ao se decatar do engano o amable xigante abre por primeira vez os beizos só pra dicir ao grupo o mala xente que son.
"O inglés"
Un mozo pobre dunha aldea galega marcha cara a Inglaterra co obxectivo de facerse rico. No estranxeiro consegue unha pequena cantidade de cartos e retorna á súa terra. Alí, cun carácter máis mesurado e maduro, comeza a investir en mellorar o pobo. Gañará máis cartos e hase converter no home máis rico da súa terra.
"Que non quede nada"
Un home ecoloxista e pacifista fala cun amigo sobre o que supuxo para el ter un fillo. Cando volve para casa decide comprarlle un paraugas ao seu neno, mais ao momento de entregarllo, o fillo cólleo a xeito de rifle e xoga a disparar a seu pai, para o desagrado deste.
"Os ollos da cabra non teñen bágoas"
Luís, un empregado de hotel, deixa o seu traballo tras recibir a noticia de que a casa de súa nai ía ser vendida e tras ser dado de lado polo último familiar que apreciaba. Sumido nunha profunda depresión, dedícase a vagar polas estradas ata que decide ir á porta da casa de súa nai, e ponse a mexar alí.
"Unha visita ó mercado"
O Vilar de Carballido, Carballido, A Fonsagrada
O Vilar de Carballido é un lugar da parroquia de Carballido, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 22 habitantes (7 homes e 15 mulleres).
Un millón de vacas
Sinopse
Un político discute con seu asesor e mostra as dúbidas que sente pola reacción que a xente común mostra para o seu programa electoral.
Un home diríxese cara a Vigo cando é detido por unha autostopista anciá. Os dous manteñen unha conversa sobre as experiencias da muller cando vivira en Madrid. Ela pídelle ao home que a leve ao hospital para atender unha cita. Xa en Vigo, a muller recoñece que se dirixe cara a unha discoteca.
"Os fillos de Luc & Fer"
Dous músicos son enrolados -por erro do seu promotor- nun concerto de estilo musical distinto á súa especialidade. O público enfádase e só se calman cando os músicos tocan a súa canción máis animada usando como instrumento unha choca.
"O muíño"
Un profesor de universidade mostra interese en comprar un vello muíño, mais tras falar coa inmobiliaria responsable insiste en coñecer os propietarios. Coa escusa de manter a privacidade destes, o profesor vese na obriga de pagar un sinal antes de coñecelos, máis todo resulta ser un calote.
"O artista de provincias"
Un pintor galego de recente éxito decide mudarse a Madrid para dar o salto definitivo á fama. Unha vez aló vese incapaz de seguir os cambios das tendencias artísticas e acaba tolo, pintando un cadro dunha vaca co seu propio sangue.
Un pai comparte unha tarde de xogos co seu fillo e a súa filla. Ela ten un amigo imaxinario chamado Tom. Tras xogaren a ir de pesca coa imaxinación, a nena ponse a chorar berrando que Tom quedara abandonado no medio do mar imaxinario.
O encargado da central telefónica do cuartel de infantería da 3ª División responde a chamada dunha muller que pide desesperadamente un permiso para que o seu fillo José puidese volver para axudalos a recoller o algodón, pero sen especificar de que José en concreto está a falar. O encargado intenta calmala e explicarlle a situación cando, de repente, se ve obrigado a colgar o aparato á señora e deixala coa incerteza unicamente para que o seu Coronel poida facer unha chamada.
"O domingo"
Temática
Ademais dos que se relacionan co núcleo de cada trama, os diferentes relatos que compoñen esta obra van abordando, aínda que sexa de forma puntual, temáticas moi variadas: os prexuízos reaccionarios contra as nais solteiras (en “Meu curmán, o robot xigante” a figura da tía Gala é tratada con vergoña e desprezo pola opinión pública e familiar), a posesión de armas (“Que non quede nada”), a visión dun mar temible e cruel (“Unha partida co irlandés”) ou a emigración (“O inglés”). Con todo, o que está presente ao longo de toda a obra é o choque entre a Galicia tradicional e a moderna, a incomprensión mutua entre ambos os mundos; trátase dunha das claves das dificultades de adaptación que padecen varias personaxes. Dúas se fan especialmente presentes: a vaca e o neno; a primeira, en calidade de símbolo totémico que serve de ancoraxe nos momentos de desesperación ou incomodidade. Representa a Galicia tradicionalista e pechada. A inocencia da segunda personaxe máis visible, a do neno, serve como nexo entre ambos os dous mundos, unha visión pura e allea aos males sociais. Cómpre tamén aludir ao importante papel de Dombodán, home de clase baixa, sen voz, que vive no campo e é desprezado como inferior. Moi sensible, cala porque sabe, parece parvo porque non é cínico. Alto e forte, sofre algunha minusvalía mais ten o potencial de cambiar o curso das historias nas que se insire. Nos dous relatos nos que aparece (“Meu curmán o robot xigante” e “Un deses tipos que ven de lonxe”) ten un rol protagonista. En todo momento mantén unha actitude pasiva e inocente pero -ao contrario dos menores- el si comprende a situación na que se atopa e os males que o rodean.
Estilo e significación
A obra narrativa de Manuel Rivas evidencia o oficio periodístico dun autor que se ten definido a si mesmo, sobre todo, como poeta. O estilo literario d´Un millón de Vacas é unha prosa sinxela e de xorne espontáneo, moi vinculada co rexistro oral e coas diversas formas populares da lingua. Ao fondo, tanto os argumentos coma as personaxes están marcados por un profundo e reflexivo lirismo. Esa síntese será característica de toda súa obra narrativa, coma tamén o forte choque de rexistros e de visións entre a Galicia tradicional e a moderna. Afastado do retoricismo, a emoción e o orgullo ante a nosa vida cotiá, servidos con boas doses de amable ironía son a marca que permanece ao longo do libro todo.
Ferrari Daytona
O Ferrari Daytona é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1968 e 1973. Pertence ó segmento de deportivos con motor dianteiro 12L, tracción traseira e dous asentos. O motor de 4'4 litros ten 352 cabalos de potencia.
Lista de monumentos da provincia da Coruña
Esta é unha lista dos monumentos da provincia de Coruña que están declarados, de forma definitiva, como BIC polo Ministerio de Cultura ou pola Xunta de Galicia.
Galería de imaxes de praias de Galicia
Galería de imaxes de praias de Galicia.
Trabazas, Lousada, Pedrafita do Cebreiro
Trabazas é un lugar da parroquia de Lousada no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 14 habitantes (9 homes e 5 mulleres).
As Paredes, Valdoviño, Valdoviño
As Paredes é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Eleccións municipais en Arbo
Corporacións
Corporacións democráticas en Arbo desde a aprobación da Constitución de 1978. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Arbo]]
O Burgo de Negral, O Pacio, Friol
O Burgo de Negral é un lugar da parroquia do Pacio no concello lucense de Friol na comarca de Lugo. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña 28 habitantes (17 homes e once mulleres).
Está atravesado polo Camiño Primitivo, na vía cara a Santiago de Compostela. Mediante un documento de 1223 o matrimonio composto por Fernando Muñoz e Teresa Rodríguez doou un hospital para peregrinos e pobres. Por esa época aparece documentado como O Burgo de Negralle.
Selección de rugby de Niue
A Selección de rugby de Niue, oficialmente Illa Niue e alcumados Toa Niue, representa a Niue nas competicións oficiais de rugby. Sen ningunha participación na Copa do Mundo de Rugby, Niue está considerada por World Rugby como equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 2).
Damon Che
Damon Che Fitzgerald, nado en Pittsburgh, Pensilvania, é un batería e guitarrista de música rock estadounidense. Contribuíu ao indie rock e ao rock progresivo a través do seu traballo cos pioneiros do math rock Don Caballero dende o ano 1991. O seu estilo está fortemente influenciado polo metal, o hard rock, o punk, o jazz, e a música de fusión.
Che ten un estilo de tocar a batería flotante e extravertido á vez que contundente. En Don Caballero a súa batería toma un papel máis como instrumento principal que como só para marcar o tempo. Hai moitos casos onde as guitarras actuarían como base rítmica, mentres Che tocaba en solitario libremente sobre a música.
Primeiros anos
Che recibiu a súa primeira batería aos catorce anos. O seu pai era guitarrista de blues con algún renome a nivel local. Mentres estaba no instituto toco na banda de new wave Syndicate, e despois co-fundou o trío de synthpop Pynknoys (1985-1986), onde cantaba, tocaba a batería e programaba a caixa de ritmos. Posteriormente uniuse á banda de hardcore punk de Pittsburgh Half Life, que chegou a actuar como abreconcertos de Descendents. Che tocou o EP de 7 polgadas do grupo Under The Knife (publicado en 1986) e participou nunha reunión de Half Life en 2003. Che completou a década dos 80 tocando a batería na banda de garage rock The Heretics, na de noise rock Punching Contest e tocando co guitarrista Ian Williams na banda Rocco Rocco.
Speaking Canaries
Che formou Speaking Canaries en 1991, algúns mese antes de formar Don Caballero. A diferenza dos seus anteriores grupos nos que era o batería, Damon Che cantaba e tocaba a guitarra en Speaking Canaries. Songs for the Terrestrially Challenged foi o primeiro álbum da banda en ser editado en CD, e o primeiro en ser distribuído en todo o mundo. En Get Out Alive: The Last Type Story, o máis recente dos catro álbums de Speaking Canaries, Che tocou todos os instrumentos en todas as cancións agás tres.
Don Caballero
Che formou Don Caballero, nome que segundo o seu pai non funcionaría, a finais de 1991 co guitarrista Mike Banfield e o baixista Pat Morris. Ian Williams disolveu Rocco Rocco e uniuse á banda como segundo guitarrista en 1992. Entre 1993 e 2000, Don Caballero editou cinco influentes álbums, For Respect, Don Caballero 2, Singles Breaking Up (Vol. 1), What Burns Never Returns, e American Don a través do selo Touch and Go Records e relizou centos de concertos, gañándose a reputación da banda de math rock definitiva.
Che era coñecido na comunidade da música underground polo seu comportamento errático e impredicible, dende quitarse a roupa para tocar a batería, ata rematar unha actuación cuspindo lume. A disolución de Don Caballero en 2000 foi en gran parte debida aos estoupidos de Che no escenario e á tensión entre Che e o guitarrista Ian Williams. En anos recentes Che foi bastante hostil con Williams na prensa, deixando de lado aínda máis as esperanzas da reunión da formación "clásica" de Don Caballero.
American Don sería o derradeiro álbum da formación "tradicional" de Damon Che, Ian Williams e Eric Emm (coñecido como Topolsky).
Che reformou Don Caballero en 2003, sendo o único membro orixinal da banda (aínda que a Che gústalle dicir que é o único membro orixinal que queda dende a marcha de Mike Banfield en marzo de 1999). Esta nova formación realizou varias xiras e en 2006 publicou un álbum titulado World Class Listening Problem.
Punkgasm apareceu en 2008, contando coas habilidades na guitarra de Che e as súas voces en varios temas. No presente Don Caballero está fichado por Relapse Records/Touch and Go Records/Joyful Noise Recordings, e publicou un álbum ao vivo en novembro de 2012 titulado Gang Banged With a Headache, and Live. A formación en 2013 incluía a Gene Doyle na guitarra e a Jason Jouver no baixo.
Bellini
Algúns meses despois da separación de Don Caballero en novembro do ano 2000, Damon Che comezou a colaborar co guitarrista siciliano Agostino Tilotta, da banda Uzeda, baixo o nome de Bellini. Esta colaboración medrou para incluír á cantante Giovanna Cacciola e ao baixista Matthew Taylor, e a banda produciu un álbum de estrea titulado Snowing Sun.
Nun incidente moi publicitado, Che tivo unha discusión cos seus compañeiros de banda durante un concerto en Athens, Xeorxia, mentres xiraban promocionando Snowing Sun no mes de outubro de 2002, recolleu o seu equipo e conduciu a furgoneta da banda só ata Chicago, deixando aos outros en Athens. Che, porén, cuestiona esta versión dos eventos dicindo que a súa marcha foi acordada cos outros membros da banda. Che foi rapidamente substituído polo batería de Girls Against Boys, Alexis Fleisig, colleron prestada unha furgoneta da banda OXES e conseguiron completar a xira. Damon Che non volveu traballar con Bellini dende entón.
Carreira en solitario
Damon Che actuou e gravou ocasionalmente como artista en solitario. Na xira de novembro de 2000 de Don Caballero, Che actuou como abreconcertos tocando a batería e acompañado dunha guitarra en bucle, samples e voces. Che tamén realizou concertos en solitario de forma esporádica pola área de Pittsburgh en 2001 e 2002. Ningún do seu material foi editado; a única gravación oficial de Damon que viu a luz ata a data é o solo de batería "Oh Suzanna" que apareceu no recompilatorio de Monitor Records Membranophonics en 2001.
Bión de Esmirna
Bión de Esmirna, o último poeta pastoril grego cuxo nome coñecemos.
Traxectoria
Viviu a finais do século -II e é práctica habitual unilo ao poeta pastoril Mosco de Siracusa. Non sabemos practicamente nada da súa vida. Segundo o anónimo Lamento por Bión (atribuído a Mosco), viviu en Sicilia e morreu por envelenamento. Escribiu en hexámetros, en dórico literario, e conservamos dezasete fragmentos dos seus poemas (algúns dos cales poida que estean completos). A partir do Renacemento atribuíronlle o Lamento por Adonis, destinado quizais a ser recitado nun festival. O elemento pastoril na súa obra é escaso, pois a maior parte dos seus poemas son de tema amoroso, tratado con desenfado.
Banovina
Banovina pode designar:
Augusta Emerita
miniatura|dereita|200px|Teatro romano de [[Mérida, España|Mérida, construído ca. 15 a.C..]]
A Augusta Emerita, ás veces tamén citada como Emerita Augusta, ou máis simplemente Emerita, era o nome latino da actual cidade española de Mérida.
Nome
Varias personalidades defenden que o nome da cidade era Colonia Iulia Augusta Emerita   Alicia M. Canto atribúe el epíteto Iulia da cidade, documentado en diversas inscricións, como tubaxes de chumbo públicas, a unha posible fundación cesariana entre 48 e 44 a.C., como praesidium militar ou como municipium, anterior por tanto á única data admitida da creación colonial ex novo, a de Augusto. Non obstante, José María Álvarez Martínez, director do Museo Nacional de Arte Romana de Mérida, rexeita a proposta de lectura I(ulia) (da cal só está documentado o I), e suxiren outros desenvolvementos desa inicial, como "I(mmunis)", xa que se sabe por fontes clásicas a súa condición de colonia inmune.
Teatro Romano
thumb|Modelo no que se reproduce a estrutura urbana da antiga Augusta Emerita
O teatro é unha construción promovida polo cónsul Marcus Vipsanius Agrippa. Segundo a data inscrita no propio teatro, a súa construción tivo lugar nos anos 16 ao 15 a.C. O teatro sufriu varias reformas, as máis importantes, a finais do século I ou principios do II, posiblemente na época do emperador Traxano, cando se construíu a actual fachada ou fachada do escenario, e outro na época de Constantino entre os anos 330 e 340, introducindo novos elementos arquitectónico-decorativos e construíndo unha calzada que rodea o monumento. Despois do abandono provocado polo cristianismo debido á inmoralidade do teatro, foi abandonado e cuberto de terra, deixando á vista só a zona superior das bancadas (summa cavea). A imaxinación popular chamouno "As sete cadeiras" porque, segundo a tradición, varios reis mouros sentáronse nel para decidir o destino da cidade.
Anfiteatro romano
thumb|O [[Anfiteatro de Mérida.]]
Construción máis popular que o teatro, foi inaugurada no 8 a. C. Este edificio estaba destinado a loitas entre gladiadores, entre bestas ou entre homes e bestas.
Trátase dun edificio formado por un pavillón elíptico central rodeado por unha tribuna con capacidade para 15.000 espectadores, divididos en tres zonas, como no teatro. Destas tres zonas, hoxe só se conserva a inferior, xa que as dúas superiores foron utilizadas, despois de caer en desuso, como canteira das edificacións lindantes.
Circo romano
thumb|O [[Circo Romano de Mérida.]]
Tiña unha capacidade duns 30.000 espectadores distribuídos nunha bancada coa xa clásica división en cáveas marcadas polas diferentes orixes sociais dos seus ocupantes.
A súa construción data de principios do século I. Posiblemente durante a época de Tiberio. O recinto conta cun pavillón central onde se celebraban as competicións, en cuxo centro había un valado central denominado spina cunha lonxitude de 223 m e un ancho de 8,5 m e decorado con monólitos e outros motivos. Un dos espectáculos favoritos eran as carreiras de bigas (dous cabalos) e carros (catro cabalos). Os condutores dos carros, chamados aurigas, eran personaxes moi populares, e moitos deles quedaron inmortalizados en pinturas e mosaicos.
Actualmente o Circo Romano de Mérida conta cun centro de interpretación de nova construción, que permite coñecer mellor a estrutura do monumento antes de entrar nel.
Ponte romana sobre o Guadiana
thumb|A ponte romana de Mérida.
Pódese considerar, dalgún xeito, como a orixe da cidade e, en todo caso, a que marca o seu trazado como prolongación dunha das principais arterias da colonia, o Decumanus Maximus. A localización da ponte está coidadosamente seleccionada nun vado do río Guadiana que ofrece unha illa central como punto de apoio que o divide en dúas canles. A estrutura orixinal non ofrecía a continuidade da actual, xa que estaba formada por dous tramos de arcos que se unían na illa, onde había un gran tallamar. Este foi substituída por varios arcos no século XVII, despois de que unha inundación de 1603 derrubase parte da estrutura. Na época romana ampliouse en lonxitude varias veces, engadindo polo menos cinco tramos consecutivos de arcos para que o camiño non quedara cortado nas periódicas enchentes do Guadiana. Isto fixo que esta obra alcanzase os 792 m de lonxitude, unha das máis grandes que se conservan daquela época.
Acueduto dos Milagres
thumb|Acueduto dos Milagros
Formaba parte da condución que levaba a auga a Mérida dende o encoro de Proserpina situado a 5 km da cidade. Data do inicio do I d. C. A arquería atópase actualmente bastante ben conservada, sobre todo o tramo que atravesa o val do río Albarregas. Coñécese con este nome, porque parece un milagre que siga en pé.
Templo de Diana
thumb|[[Templo de Diana (Mérida).]] O Templo de Mérida, coñecido popularmente como "Templo de Diana", é un templo consagrado ao culto imperial e non á deusa Diana.
Edificio pertencente ao foro municipal da cidade. É un dos poucos de carácter relixioso que se conserva nun estado satisfactorio. A pesar do seu nome, asignado erróneamente no seu descubrimento, o edificio estaba dedicado ao culto imperial. A súa construción data de finais do século I a. C. ou primeiro I d. C, na época augustea.
De planta rectangular, e rodeada de columnas, ten a fronte orientada ao foro. Esta fronte estaba formada por un conxunto de seis columnas rematadas por un frontispicio. A actual conservación do edificio contribuíu ao ter sido incorporado ao Pazo do Conde de Corbos, de estilo renacentista e cuxos restos aínda se poden ver na sala interior do templo. Na súa construción utilizáronse principalmente materiais graníticos.
Arco de Traxano
Feito en granito, e revestido de mármore orixinalmente, mide 13,97 m de alto, 5,70 m de ancho e 8,67 m correspondentes á luz do arco. Crese que ten un carácter triunfal, aínda que tamén podería servir de antesala do Foro Provincial. Inmerso na maraña construtiva moderna e enmascarado polas casas veciñas, este arco érguese maxestoso e admirado por viaxeiros e historiadores de todos os tempos. O seu nome é arbitrario, xa que a inscrición conmemorativa perdeuse hai séculos.
Casa do Mitreo
Atopada por casualidade a principios dos anos 60, atópase na ladeira sur do outeiro de San Albín. O seu nome débese á conexión na época dalgúns restos dedicados ao culto de Mitra.
Necrópole
Con esta denominación coñécense dúas construcións funerarias, feitas ao descuberto, situadas fóra das murallas da cidade romana, do tipo "bustae", que non se parecen á dos "colombarios".
Outros monumentos e lugares de interese
thumb|upright|Estela funeraria de Lutatia Lupata procedente da necrópole de Augusta Emerita e conservada no [[Museo Nacional de Arte Romano.]] thumb|[[Encoro de Proserpina, situado a 5 km ao norte de Mérida.]]
Sitios protexidos
miniatura|upright|Acueduto de San Lázaro miniatura|upright|Forum miniatura|upright|[[Ponte Romano, Mérida|Ponte romana de Mérida, a ponte máis longa de todas as pontes romanas existentes.]]
Beja
miniatura|dereita|100px miniatura|dereita|150px|Localización de Beja en Portugal
Beja é unha cidade portuguesa, capital do distrito de Beja, na rexión do Alentejo, subrexión do Baixo Alentejo e pertencente á NUTS III Baixo Alentejo, que conta cerca de 23 500 habitantes. É tamén sede da diocese de Beja
Historia
Crese que a cidade foi fundada cara ao 400 a. C. polo pobo dos Conios, que a denominarían Conistorgis. As primeiras referencias á esta cidade aparecen no s. II a. C., en textos de Polibio e de Tolomeo.
Co nome alterado de Pax Iulia, foi sede dun convento xurídico (circunscrición xurídica), o conventus pacensis, pouco despois da súa fundación. Gozou de dereito itálico. A súa importancia é atestada polo feito pasar por ela unha das vías romanas.
No século V, os suevos apoderáronse da cidade, sucedéndoos os visigodos. Nesta altura pasa a cidade a denominarse Paca.
Entre os século VIII ao ano de 1162, foi posesión dos musulmáns. A caída do Califato de Córdoba en 1031, posibilitou que Beja se convertese en capital dun reino taifa. En 1144, o gobernador de Beja, Sidray ibn Wazir, apoiou a rebelión dos muridun (discípulos), conducidos por Abul-Qasim Ahmad ibn al-Husayn al-Quasi, que levantaron o Algarve contra o poder de Sevilla. No 1150, a cidade foi tomada polos almohades, anexionándoa ao seu imperio norteafricano. Fernão Gonçalves tomou a cidade para os cristiáns, conducindo as tropas do rei Afonso I, mais en 1175 a cidade volveu ser tomada polos almohades, estando en poder musulmán até 1234, data na que o rei Sancho II tomouna para os cristiáns definitivamente.
Recibiu o foral en 1524 e foi elevada a rango oficial de cidade en 1521, durante o reinado de Manuel I. Durante as guerra de Restauración portuguesa (1640-1667), foi ocupada por tropas portuguesas e españolas.
En 1770, Beja conseguiu ser sede dun bispado, logo de varios centos de anos. En 1808, as tropas napoleónicas, ao mando de Junot, saquearon a cidade e masacraron os seus habitantes.
Monumentos
Monumentos notábeis do centro histórico son:
Hemo O
O hemo O é un tipo de grupo hemo asociado a proteínas, formado por un anel porfirínico cun átomo de ferro central. Está moi relacionado co hemo A, do que se diferencia en que ten un grupo metilo na posición 8 do anel en lugar do grupo formilo que presenta o hemo A. Non hai diferenza na cadea isoprenoide situada en posición 2, que é a mesma en ambos os dous.
Timothy Creamer
Timothy "TJ" Creamer, nado en Fort Huachuca (Arizona) o 15 de novembro de 1959, é un astronauta estadounidense que formou parte das expedicións 22 e 23 á Estación Espacial Internacional, sendo tripulante da Soiuz TMA-17. Pasou un total de 163,23 días no espazo.
Traxectoria
Covey é graduado en química polo Colexio Loyola de Baltimore, Maryland, en 1978 e máster en física polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1992.
Foi seleccionada pola NASA en xuño de 1998, converténdose oficialmente en astronauta tras dous anos de adestramento e asignado ás expedicións 22 e 23 á Estación Espacial Internacional, voando a bordo da Soiuz TMA-17. Pasou un total de 163,23 días no espazo.
Amstrad CPC 664
O Amstrad CPC 664 foi un ordenador persoal de 8-bit da liña de Amstrad CPC. Tivo unha vida comercial moi curta, sendo fabricado entre a primavera e o final de 1985 para ser substituído polo Amstrad CPC 6128.
O equipo estaba formado por un monitor, un teclado no que integraba unha unidade de disco de formato Hitachi (3 polgadas) e sistema operativo CP/M 2.2. Esa foi a principal novidade en relación ó modelo anterior o Amstrad CPC 464 que viña con casete, xa que mantiña os 64 K de RAM. Tamén se diferenciaba polo deseño cunha aparencia máis profesional cun teclado bicolor de tons lenes dividido en dous bloques: un co teclado alfanumérico de tipo QWERTY e outro numérico coas teclas de control do cursor. A unidade de disco situábase á dereita do teclado con minidiscos de 3 polgadas que unha vez formateados tiñan unha capacidade de 168 KB por cara. O Locomotive BASIC que empregaba é fundamentalmente o do CPC 464 ó que se lle engadiron novos comandos.
Amstrad CPC664 Amstrad CPC664 Amstrad CPC 664 Amstrad CPC 664 Amstrad CPC 664
Serra de Cantabria
thumb|[[Laguardia, coa serra de Cantabria ao fondo.]] A serra de Cantabria (en éuscaro: Toloñoko mendilerroa ou Kantabriako mendilerroa) é un sistema montañoso do norte da península Ibérica, que separa a chaira arabesa da Rioxa e das veigas da Rioxa arabesa, no val do Ebro.
Está formado por tres zonas: a serra de Toloño, entre as Conchas de Haro e Peñacerrada, a serra de Cantabria propiamente dita e a serra de Codés.
Końskowola
miniatura|dereita|200px|Situación de Końskowola Końskowola é unha vila de Polonia, situada no sueste do país. A súa poboación en 2004 era de 2188 habitantes.
A vila fundouse probablemente no século XIV, có nome de Witowska Wola. Posteriormente mudou o nome ao actual no século XIX.
Durante a segunda guerra mundial a vila foi ocupada polo exército da Alemaña nazi, establecendo un campo de prisioneiros na vila.
Uma
Uma pode referirse a:
Antropónimo
O nome Uma pode designar:
Informática e comunicacións
UMA pode ser o acrónimo de:
O Portodoso, Valdoviño, Valdoviño
O Portodoso é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 22 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 25 habitantes.
Ferrari 275 GTB
O Ferrari 275 GTB é un modelo de automóbil deportivo producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1964 e 1968. Pertence ó segmento de deportivos con motor dianteiro V12, tracción traseira e dous asentos. O motor de 3'3 litros ten 300 cabalos de potencia.
Carmen Beceiro
Carmen Beceiro, nada en Fene, foi unha escritora galega da segunda metade do século XIX.
Traxectoria
Filla de Manuel Beceiro Freire, contramestre maior. Casou con Eduardo Pato Martínez e foi coñecida como Carmen Beceiro de Pato. É autora de tres novelas: El marino (segunda edición de 1887), La bella aldeana (1889) e La sortija del negro (1890). Escribiu tamén un libro de poemas intitulado Zarzamoras (1890). Colaborou en El Fin del Siglo, El Compostelano, Galicia Recreativa, Revista Gallega e La Ilustración Ibérica e El Camarada (de Barcelona). Foi nomeada académica correspondente da Real Academia Galega en 1906.
Pedro López de Ayala y Zúñiga
Traxectoria
Fillo de Pedro López de Ayala y Cárdenas e María Zúñiga Pacheco. Herdou do seu pai o título de Conde de Fuensalida en 1610. No ano 1620 foi nomeado Cabaleiro de Calatrava. Máis adiante Alguacil Maior de Toledo. No ano 1640 recibiu a Grandeza de España.
Matrimonio
Casou con Francisca Luisa Portocarrero, VI marquesa de Villanueva del Fresno, coa que non tivo descendentes. O seu matrimonio foi anulado.
Sigrid Agren
Sigrid Agren, nada en Martinica o 24 de abril de 1992, é unha modelo franco-sueca que acadou a fama durante e Elite Model Look no 2006, cando tiña 15 anos.
Traxectoria
Sigrid naceu o 24 de abril de 1991 en Martinica, o departamento francés do Caribe. A súa nai é de Normandía e o seu pai é sueco. Con 13 anos, entrou na Elite Model Look de Francia, e chegou ás semifinais en París. Ela e outras dúas concursantes foron escollidas para competir nas finais de Shanghai. Sigrid Agren perdeu contra a outra das finalistas francesas, Charlotte Beillard (coñecida como Charlotte Di Calypso).
La Mesa, Cundinamarca
La Mesa é un concello do departamento de Cundinamarca en Colombia, que se atopa na provincia do Tequendama a 54 km ó suroeste de Bogotá, a capital colombiana. É a capital da Provincia do Tequendama, unha das 15 nas que se atopa dividido o Departamento de Cundinamarca. A La Mesa pódese chegar pola estrada que leva á poboación de Girardot a través dunha ruta que pasa por Fontibón, Mosquera, Anapoima, Apulo e Tocaima. Ten arredor de 14000 habitantes no seu centro urbano.
Historia
esquerda|miniatura|Mercado de La Mesa contra o ano 1893. Antes da chegada dos españois, en La Mesa habitaban os indíxenas panches, coñecidos pola súa notable forza física e por ser guerreiros.
Val de Fariña, Louzarela, Pedrafita do Cebreiro
Val de Fariña é un lugar da parroquia de Louzarela no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Neovirxilianismo
O neovirxilianismo é unha vangarda galega da primeira metade do século XX e que fai referencia a Virxilio, autor de xeórxicas e bucólicas inducidas por César para gabar a vida do campo nun momento de éxodo rural.
Orixe e definición
É unha corrente xurdida na época da vangarda, mais que combina o mundo clásico grecolatino coa realidade paisaxística galega, a cal é a gran protagonista desta lírica.
Autores
Os autores deste tipo de poesía son case todos lugueses. Cada un presenta certas peculiaridades que moitas veces dependen do tempo no que escribe. Algúns destes autores son:
Takao Doi
Takao Doi, nado en Tokio (Xapón) o 18 de setembro de 1954, é un astronauta xaponés que formou parte das misións STS-123 e STS-87. Pasou un total de 31,45 días no espazo.
Traxectoria
Participou nas misións STS-123 e STS-87, pasando un total de 31,45 días no espazo
United Center
A capacidade de espectadores é de 19.717 para hóckey sobre xeo; 20.916 para partidos da NBA; e un máximo de 23.500 para concertos. É o máis grande en tamaño físico, pero non en capacidade de espectadores.
O Coval, Valdoviño, Valdoviño
O Coval é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 24 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 13 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 30 habitantes.
Ferrari 250 GTO
O Ferrari 250 GTO é un modelo de automóbil deportivo e de carreiras producido polo fabricante italiano Ferrari entre os anos 1962 e 1964. Pertence ó segmento de deportivos con motor dianteiro V12, tracción traseira e dous asentos. O motor de 2'9 litros ten 302 cabalos de potencia.
Banovina (rexión)
Está situada case enteiramente no condado de Sisak-Moslavina, e sufriu graves danos na Guerra de Croacia nos anos 1990.
Lev Kamenev
Lev Borisovich Kamenev (en Лев Борисович Каменев, de nome orixinal era Rosenfeld, Розенфельд), nado en Moscova o 18 de xullo de 1883 e finado o 25 de agosto de 1936, foi un revolucionario bolxevique e un prominente político soviético, ademais de ser membro do poderoso Politburó. Foi o primeiro xefe de estado do estado soviético ruso, precursor da futura URSS, entre o 9 e o 21 de novembro de 1917.
Traxectoria
Kamenev era fillo dun traballador ferroviario xudeu, e dunha ama de casa rusa ortodoxa. En 1901 afiliouse ao Partido Socialista Democrático dos Traballadores, e á súa facción bolxevique cando o partido se divide entre bolxeviques e menxeviques en agosto de 1903. Foi á escola en Tiflis (Xeorxia), e estudou na Universidade de Moscova, interrompendo os seus estudos en 1902 por unha detención. Desde ese momento, foi un dedicouse por enteiro á súa actividade revolucionaria, traballando en San Petersburgo, Moscova e Tiflis. Kamenev casou cunha camarada marxista (irmá de Lev Trotski), Olga Kameneva, a principios de 1900, e a parella tivo dous fillos.
Durante unha curta viaxe ao estranxeiro en 1902, Kamenev coñeceu aos líderes Socialdemócratas que vivían no exilio, incluíndo a Vladimir Ilyich Ulyanov "Lenin", co que se asocia e se converte nun íntimo colaborador. Tamén visitou París e coñeceu ao grupo “Iskra”. Despois de asistir ao III Congreso do Partido en Londres, en marzo de 1905, Kamenev volveu a Rusia e participou na Revolución Rusa de 1905 en San Petersburgo en outubro-decembro. Volveu a Londres para asistir ao V Congreso do Partido Socialista Democrático dos Traballadores, onde foi elixido para o Comité Central do Partido, e ao Centro Bolxevique, en maio de 1907, pero foi arrestado logo da súa volta a Rusia. Kamenev foi liberado de prisión en 1908, viaxando ao estranxeiro máis tarde para axudar a Lenin na revista bolxevique Proletarios. Despois da ruptura de Lenin con outro vello bolxevique, Alexander Bogdanov, a mediados de 1908, Kamenev e Grigory Zinoviev chegaron a ser os principais axudantes de Lenin no exterior. Axudárono a expulsar a Bogdanov e os seus otzovist (revocadores) seguidores da facción bolxevique do Partido Socialista Democrático dos Traballadores a mediados de 1909.
En xaneiro de 1910, leninistas, seguidores de Bogdanov e varias faccións menxeviques tiveron unha reunión do Comité Central do Partido en París, e trataron de reunificar o partido. Kamenev e Zinoviev tiveron dúbidas ao respecto da idea, pero víronse obrigados a aceptar baixo a presión dos bolxeviques “conciliadores” como Víktor Nogin. Lenin era un claro opositor a calquera reunificación, pero estaba en minoría dentro dos líderes bolxeviques. A reunión acadou un intento de acordo, e un dos seus acordos fixo ao Pravda de Trotski un “órgano central” financiado polo partido. Kamenev, cuñado de Trotski, sumouse ao equipo editorial polos bolxeviques, pero os intentos de unificación fracasaron en agosto de 1910 cando Kamenev renunciou a formar parte do equipo redactor por mutuas recriminacións.
Despois do fracaso no intento de reunificación, Kamenev continuou traballando no “Proletario” e establece a escola bolxevique do partido en Longjumeau, preto de París, que foi creada como unha alternativa leninista á escola de Bogdanov con base en Capri. En xaneiro de 1912, Kamenev axudou a Lenin e a Zinoviev a convencer os delegados na Conferencia Bolxevique de Praga para separarse dos menxeviques e dos otzovists. En xaneiro de 1914, foi enviado a San Petersburgo para dirixir o traballo da versión bolxevique de Pravda, e a facción bolxevique da Duma. Kamenev foi arrestado despois do estalido da primeira guerra mundial e é levado a xuízo, onde se distancia da posición antibelicista de Lenin. Kamenev foi exiliado a Siberia a principios de 1915, e pasaron dous anos ata que foi liberado na Revolución de Febreiro de 1917.
Antes da Revolución de 1917
Logo da súa volta a San Petersburgo (Petrogrado desde 1914) desde o exilio siberiano a mediados de marzo de 1917, Kamenev e os membros do Comité Central Iosif Stalin e Matvei Muranov tomaron o control do resucitado Pravda Bolxevique, movéndose cara á dereita, con Kamenev dirixindo a política de soporte condicional ao recentemente formado Goberno Provisional Ruso, e unha reconciliación cos menxeviques. Despois do retorno de Lenin a Rusia o 3 de abril de 1917, Kamenev resistiuse brevemente á antigobernamental Tese de Abril de Lenin, pero pronto se aliñou con el e apoiouno ata setembro.
Kamenev e Zinoviev opuxéronse a Lenin na toma do poder en outubro de 1917. O 10 de outubro de 1917 (do calendario xuliano), Kamenev e Zinoviev foron os dous únicos membros do Comité Central que votaron en contra dunha revolta armada. As súas publicacións e unha carta aberta onde se opuñan ao uso da forza propugnada por Lenin, publicada no xornal independente de M. Gorki, que pediu a súa expulsión do partido. Porén, cando os bolxeviques lideraron o Comité Militar Revolucionario, dirixido por Adolph Joffe e o Soviet de Petrogrado, liderado por Trotski, convocando o levantamento, Kamenev e Zinoviev sumáronse. No segundo Congreso Soviético de Todas as Rusias, onde se formaliza o golpe do 25-26 de outubro, Kamenev foi elixido presidente do Congreso, e Xefe do permanente Comité Executivo Central de Todas as Rusias. O último posto era equivalente a xefe de estado baixo o sistema soviético, aínda que o poder real estivo nas mans do Comité Central Bolxevique.
O 29 de outubro de 1917, tres días antes da toma do poder dos bolxeviques durante a Revolución de Outubro, o comité executivo do sindicato nacional de traballadores de ferrocarrís, Vikzhel, ameazou cunha folga nacional a non ser que os bolxeviques compartisen o poder cos outros partidos socialistas e apartaran do goberno aos líderes insurrectos, Lenin e Trotski. Zinoviev, Kamenev e os seus aliados no Comité Central Bolxevique argumentaron que os bolxeviques non tiñan outra elección que a de iniciar negociacións, xa que unha folga de ferrocarrís podería diminuír a capacidade do goberno de loitar contra as forzas que aínda eran leais ao Goberno Provisional. Porén, Zinoviev e Kamenev brevemente tiveron o apoio da maioría do Comité Central, e as negociacións iniciáronse, un rápido colapso das forzas anti-bolxeviques fóra de Petrogrado, permitiu a Lenin e Trotski convencer o Comité Central de abandonar o proceso negociador. Como resposta, Zinoviev, Kámenev, Alekséi Rýkov, Vladimir Milyutin e Victor Nogin dimiten do Comité Central o 4 de novembro de 1917, e Kamenev dimite do seu posto no Comité Executivo Central. Ao día seguinte, Lenin escribiu unha proclama chamando a Zinoviev e Kamenev “desertores”, non esquecendo nunca o seu comportamento, facendo eventualmente unha ambigua referencia no seu testamento do “Episodio de Outubro”.
Despois da Revolución de 1917
En 1918 Kamenev foi nomeado xefe do Soviet de Moscova, e tamén o segundo de Lenin no Sovnarkom (goberno) e no Consello de Traballo e Defensa. En marzo de 1919, Kamenev foi elixido membro de pleno dereito do primeiro Politburó. As súas relacións persoais co seu cuñado Trotski, que eran boas nas postrimerías da revolución de 1917 e na cuerra civil rusa, deterióranse despois de 1920 e nos 15 anos seguintes, cando foi íntimo amigo e aliado de Grigory Zinoviev, un home máis ambicioso que Kamenev.
G.L.O.W.
"G.L.O.W." é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editado o 4 de novembro do 2008. Foi emitida por vez primeira na emisora de radio Q101 o día 29 de setembro do 2008. Este é o derradeiro sinxelo que conta co batería Jimmy Chamberlin, que deixou a banda en marzo do 2009.
Listaxe de cancións
Digital 45
Guitar Hero Download Package
Eleccións municipais na Arnoia
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Arnoia]] Corporacións democráticas na Arnoia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Blackhat (filme)
Blackhat é un filme estadounidense coescrito, coproducido e dirixido por Michael Mann que foi estreado no 2015. Está protagonizado por Chris Hemsworth, Tang Wei, Viola Davis, Holt McCallany e Wang Leehom. Estreouse no TCL Chinese Theatre dos Ánxeles o 8 de xaneiro de 2015, e nos cines 16 dese mesmo mes.
Igrexa de Ala
A igrexa de Ala (sueco: Ala kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Ala, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A parte máis antiga desta igrexa de nave única é a nave, construída durante o século XII. O coro actual, do mesmo ancho que a nave, foi engadido durante a metade do século XIII, substituíndo a coro é a unha ábsida anteriores considerablemente máis pequenos, creando así un longo edificio cunha única célula, algo raro entre as igrexas de Gotland. A torre é un pouco máis antiga que o coro. Os portais do sur, pertencentes á anterior igrexa, mostran algunhas esculturas de pedra pouco comúns.
No seu interior a igrxa está decorada con frescos medievais, formados por dous conxuntos realizados en dous períodos diferentes. O máis vello data de finais do século XIII e representa animais lendarios e ornamentos. O máis recente é do século XV e amosa unha escena da lenda de San Martiño, unha gran pintura representando a Paixón de Cristo feita polo artista coñecido como Passionsmästaren, e outros temas relixiosos.
A igrexa foi devastada por un incendio no ano 1938 e a meirande parte do seu mobiliario, incluída unha cruz triunfal do século XIII, quedou destruído. A pía bautismal, feita con pedra calcárea local, foi dous poucos obxectos que sobreviviron. O incendio comezou na torre, onde se estaban a realizar traballos de carpintería, e enguliu a igrexa en 15 minutos. Entre os anos 1938 e 1940 leváronse a cabo traballos de restauración, e a igrexa tivo un novo órgano en 1955.
Adina
O topónimo galego Adina pode referirse a:
Manuel Pazo Rodríguez
Manuel do Pazo Rodríguez, nado en Ouzande (A Estrada) e finado no mesmo concello o 16 de setembro de 1893, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio do Pazo Porto. Foi o segundo alcalde da Estrada. En 1840 foi deputado provincial e xuíz de paz. Entre 1841 e 1842 foi procurador e deputado. Volveu ser alcalde dende o 1 de xaneiro de 1869 até o 1 de febreiro de 1872. Liberal e progresista, participou no levantamento de 1846 organizando unha Xunta e un Concello revolucionario na Estrada, en colaboración co seu fillo Serafín Pazo Cumbraos, estudante en Santiago.