cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eladio Vázquez Ferro
Traxectoria
Fillo dun mestre. Emigrou a Cuba cara a 1918. Foi un dos redactores da revista literaria Juvencia (1922). Foi un dos fundadores da Irmandade Nazonalista Galega da Habana en novembro de 1922. Colaborou en Galicia, Eco de Galicia, Heraldo de Galicia, El Progreso de Asturias, DM, Athenea e Chic. Directivo da Asemblea de Apoderados do Centro Gallego de La Habana, foi secretario do partido Afirmación Gallega (1937). En 1936 fundou, coa colaboración de Adolfo Víctor Calveiro, Cultura Gallega, da que foi subdirector e onde publicou artigos, relatos e poemas. Despois dirixiu Lar (1940-1941), órgano político de Afirmación y Defensa, simpatizantes do franquismo. Tamén colaborou en Cultura Hispánica e La Vida Gallega en Cuba (1951). Foi presidente da Sección de Bellas Artes do Centro Galego nos anos cincoenta. Visitou Galicia en 1953. Marchou despois a Miami. Foi correspondente da Real Academia Galega.
Vida persoal
miniatura|Voda de Eladio Vázquez Ferro e Eloisa Filgueiras Parapar.
Casou con Eloisa Filgueiras Parapar en 1924, e foi pai de Emilio Vázquez Filgueiras.
Juventud (Ferrol)
Juventud foi unha revista editada en Ferrol en 1919.
Historia e características
Subtitulado Revista quincenal de literatura, ciencia y arte de Ferrol, apareceu o 23 de novembro de 1919. Non mantivo unha periodicidade totalmente regular. Dirixida por Pedro Fraga Porto, imprimiuse nos talleres de El Correo Gallego. Incluíu poemas en galego, e prestou unha atención especial aos escritos da xuventude de Galicia. Entre os seus colaboradores figurou Francisco Cabo Pastor.
Xocín, Cambás, Aranga
Xocín é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 25 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 15 eran mulleres.
A Maía, Cambás, Aranga
A Maía é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña quince habitantes (sete homes e oito mulleres).
Monceaux-sur-Dordogne
Monceaux-sur-Dordogne (en occitano Mont Ciaus ) é unha comuna e poboación de Francia, na rexión de Lemosín, departamento de Corrèze, no distrito de Tulle e cantón de Argentat.
A súa poboación no censo de 2008 era de 679 habitantes.
Non está integrada en ningunha Communauté de communes.
Porta do Camiño (Santiago de Compostela)
miniatura|300px|Porta do Camiño, Santiago de Compostela. A Porta do Camiño de Santiago de Compostela era a primeira porta pola que entraban á cidade os peregrinos que acudían polo Camiño Francés. Desde este lugar pódese contemplar o Convento de San Domingos de Bonaval, sede do Museo do Pobo Galego desde 1963.
Antigamente existía un arco que formaba unha das sete entradas á cidade amurallada de Compostela, tras ser arrasada polas tropas do árabe Almanzor.
1075
Europa
miniatura|esquerda|175px|Gregorio VII, papa
Mortes
Historia ano a ano
Diz, Dozón, Dozón
Diz é un lugar da parroquia de Dozón, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aeroporto de Eindhoven
O aeroporto de Eindhoven (IATA: EIN, ICAO: EHEH) é un aeroporto neerlandés situado a 7,6 km ao oeste de Eindhoven. En termos de número de pasaxeiros é o segundo aeroporto máis concorrido dos Países Baixos, chegando aos 4,7 millóns no ano 2016. O aeroporto é usado tanto para tráfico civil como militar.
Berga
Berga é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. É a capital da comarca do Berguedà. A zona vella foi construída na década de 1360.
Situación
200px|miniatura|esquerda|Berga desde Queralt A cidade de Berga atópase entre un val na Depresión Central Catalá e o Pre-pireneo, protexida dos ventos do norte pola montaña de Queralt e próxima ao río Llobregat que pasa polo extremo meridional do seu termo. Cabe destacar a súa situación xeográfica privilexiada no centro de Cataluña, que a converteu nun importante cruzamento de comunicacións.
A súa vexetación máis abundante é de piñeiro, aciñeira e carballo. miniatura|200px|esquerda|Concello de Berga
Historia
Parece que pode ser a antiga Castrum Bergium, citada por Tito Livio. A invasión árabe no Berguedà foi cara ao ano 715, logo de librarse do seu dominio, no século X formou parte do condado da Cerdaña. Foi conde de Berga Wifredo II de Cerdaña ata o seu retiro ao mosteiro do Canigó en 1035. Cando morreu o conde Bernardo Guillermo sen descendencia, pasou definitivamente o Condado de Berga a pertencer ao Condado de Barcelona no ano 1117, sendo conde Ramón Berenguer III.
No 1347 padeceu a peste negra.
Entre 1654 e 1655 foi capturada polos franceses.
Na Guerra de Sucesión Española deu apoio a Filipe V de España.
En 1854 sufriu un ataque de cólera.
Economía
A súa economía máis importante é a actividade industrial, principalmente de fiados e tecidos, a siderometalúrgica e a da madeira. A primeira máquina de fiar utilizada pola industria catalá, foi inventada en Berga pola familia Farguell no século XVIII e coñecida co nome de "A Berguedana".
Antigamente tivera unha moi importante industria relacionada coa minería.
A gandería bovina, porcina e avícola está moi recoñecida en toda a comarca, celebrándose importantes feiras durante o ano.
Patrimonio histórico
300px|miniatura|[[Sant Quirze de Pedret]]
Gastronomía
Desde sempre foi famosa na comarca a gastronomía de Berga, polas súas materias primas, carne, embutidos, queixos e a gran variedade de cogomelos que se atopan nos seus bosques.
Feiras e Festas
As festas máis importantes son a Patum e Els Elois.
Galería de imaxes
800px|miniatura|esquerda|Vista panorámica da serra de Queralt (no medio) e a cidade de Berga (á dereita). Á esquerda, o polígono industrial da Valldan.
Especiación alopátrica
A especiación alopátrica ou alopátrida (do grego antigo allos, 'outro' + patris, 'patria, terra natal') ou especiación xeográfica é un tipo de especiación que se dá cando dúas poboacións biolóxicas dunha mesma especie quedan vicariantes, ou illadas unha da outra ata o punto de impedir ou interferir o intercambio xenético entre elas, o que pode orixinar a creación de novas especies. Isto pode ser o resultado da dispersión das poboacións que leva á emigración, ou deberse a cambios xeográficos, como a formación de montañas, illas, ou actividades humanas a grande escala (por exemplo desenvolvementos agrícolas ou obras de enxeñaría civil). As poboacións vicariantes sofren despois unhas diverxencias xenotípicas ou fenotípicas como as seguintes: (a) quedan sometidas a diferentes presións selectivas, (b) sofren independentemente deriva xenética, e (c) orixínanse diferentes mutacións nas pozas xénicas das poboacións.
Alshe
Alshe ou Altxe (Alše) foi un reino prearmenio situado ao oeste do lago Van. Estaba na cerna do Nairi, país con ducias de pequenos reis contra o que combateron os hititas.
Especiación alopátrica
As poboacións separadas evolucionan co tempo de forma que adquiren características claramente diferentes. Se as barreiras xeográficas desaparecen posteriormente, os membros das dúas poboacións poden ser xa incapaces de aparearse e reproducirse entre elas, e nese momento os grupos xeneticamente illados orixinaron diferentes especies. O illamento alopátrico é un factor clave na especiación e un proceso común polo cal se orixinan novas especies. A radiación adaptativa, como xa sinalara Charles Darwin para os pimpíns das Galápagos, pode ser unha consecuencia da especiación alopátrica entre poboacións de distintas illas.
Cando unha das poboacións que quedan separadas nunha zona marxinal ou periférica é moito máis pequena que a outra, fálase de especiación peripátrica.
Alshe
Suppiluliumas I, o gran rei hitita, cruzou á parte oriental do Éufrates sobre o -1330 e apoderouse de Isuwa (reino do que xa dominaba a parte ao oeste do Éufrates) e, acto seguido, entrou en Alshe, situado xusto ao sur, e no distrito de Kutmar, e instalou como príncipe vasalo a Antaratli de Alshe, ao que cedeu Kutmar.
Especiación alopátrica
Mecanismos de illamento
dereita|miniatura|360px|Comparación de distintas formas de [[especiación: alopátrica, peripátrica, parapátrica e simpátrica.]] A especiación alopátrica pode ocorrer cando as especies se subdividen en poboacións illadas xeograficamente. Tal separación denomínase xeralmente vicariancia. Os termos alopátrico e alopatría son termos de bioxeografía, que se refiren a organismos cuxas áreas de distribución están enteiramente separadas de modo que non viven xuntas en ningún lugar. Se estes organismos están estreitamente emparentados (por exemplo, especies irmás), dita distribución é xeralmente o resultado de especiación alopátrica. A separación pode atribuírse a procesos xeolóxicos ou á dispersión da poboación.
Alshe
Sabemos que co rei hitita Tudhaliyas IV (-1255 - -1230) o reino de Alshe se decantaba por Asiria na loita de influencias que sostiña este reino cos hititas.
Especiación alopátrica
Procesos xeolóxicos
Os procesos xeolóxicos poden fragmentar unha poboación mediante a formación de cadeas montañosas, canóns, procesos glaciais, a formación ou destrución de pontes terrestres, ou a subsidencia de grandes corpos de auga. A escala global, a tectónica de placas é o principal factor xeolóxico que pode levar á separación de poboacións e como resultado á distribución das especies.
Alshe
Co rei asirio Tukultininurta I (-1255 - -1218), os asirios derrotarοn a unha coalición de reis do Nairi na rexión do lago Van, entre os que estaba o rei de Alzi, identificado co Alshe dos hititas, pero que tamén podería ser Azzi, máis ao norte.
Especiación alopátrica
Procesos xeolóxicos
Aproximadamente hai 50.000 anos, a rexión do Val da Morte no oeste dos Estados Unidos tiña un clima chuvioso que orixinaba un sistema interconectado de ríos e lagos. Os cambios climáticos causaron unha tendencia ao desecamento que continuou durante os últimos 10.000 anos. A medida que os lagos e ríos diminuían, as poboacións de peixes quedaron xeoloxicamente illadas. As poucas fontes (separadas) que quedaron son actualmente o fogar dunha gran variedade de peixes, moitos dos cales comparten un antepasado común; aínda que cada un se adaptou á súa particular poza.
Alshe
Non se teñen probas escritas, pero é ben seguro que non desapareceu ata a unificación dos reinos do Nairi no reino coñecido como Urartu, sobre o -880.
Especiación alopátrica
Procesos xeolóxicos
A extensión na que unha barreira xeolóxica pode illar eficazmente unha poboación correlaciónase coa mobilidade do organismo e dos seus descendentes. Por exemplo, as barreiras físicas como os canóns poden bloquear a migración e dispersión de pequenos mamíferos; porén, ten pouco impacto nas aves voadoras ou sementes transportadas polo vento.
Dispersión da poboación
A dispersión da poboación utilízase para describir as migracións en forma de expansión da área de distribución (movemento natural lonxe dos proxenitores) ou dispersión por salto (cruzando barreiras), o cal pode causar un illamento xenético. Se o fragmento menor da poboación queda xeneticamente illado do grupo parental, pode estar suxeito ás súas propias mutacións peculiares, forzas de selcción, e efectos de deriva xenética; e así, seguirá o seu propio camiño evolutivo. As migracións ou recolocacións accidentais (como que as aves sexan arrastradas polo vento fóra do seu curso) poden facer que a poboación se fragmente, polo que algúns grupos poden quedar simplemente separados pola distancia. Unha vez que se interrompe o fluxo xénico entre os dous grupos, a especiación é un dos posibles resultados finais.
Gran Premio do Brasil de 1981
O Gran Premio do Brasil de 1981 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 29 de marzo de 1981 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a segunda carreira da tempada de e tamén foi o décimo Gran Premio do Brasil. A Fórmula Un trasladouse ao circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro desde o circuíto de Interlagos en São Paulo, logo dos problemas de seguridade no longo circuíto de Interlagos e os crecentes suburbios de São Paulo estaban en contradición coa imaxe glamorosa da Fórmula Un.
Especiación alopátrica
Xénese das barreiras reprodutivas
A diverxencia adaptativa pode darse cando unha poboación queda dividida xeograficamente. Isto vai seguido dunha acumulación de diferenzas xenéticas a medida que se adaptan aos seus propios ambientes peculiares. As barreiras reprodutivas non evolucionan como consecuencia de forzas externas que dirixen as poboacións cara á especiación. Máis ben, a evolución do illamento reprodutivo, que leva á especiación, considérase xeralmente que é un subproduto casual da diverxencia xenética, particularmento dos cambios adaptativos que evolucionan por medio da selección natural en resposta a diferentes condicións ambientais en áres xeográficas separadas.
O concepto de especie biolóxica, proposto por Ernst Mayr en 1942, enfatiza o illamento reprodutivo como a base da definición de especie. A definición di así: "Unha especie defínese como unha poboación ou grupo de poboacións cuxos membros teñen o potencial de cruzarse uns con outros na natureza e de producir descendencia viable, pero non poden producir descendencia viable fértil cos membros doutras especies." Mayr, un dos que propuxo a especiación alopátrica, hipotetizou que os cambios xenéticos adaptativos que se acumulan entre as poboacións alopátricas causan epistase negativa nos híbridos, que ten como resultado a esterilidade da descendencia.
Gran Premio do Brasil de 1981
O piloto arxentino Carlos Reutemann gañou a carreira en circunstancias polémicas, non fixo caso dos sinais dos boxes para que deixase adiantar ao seu compañeiro e líder do equipo Alan Jones. Jones, que terminou segundo, non se presentou despois no podio.
Especiación alopátrica
Xénese das barreiras reprodutivas
Se hai un considerable cambio xenotípico e fenotípico sen que se perda a capacidade de cruzarse, entón dita hibridación é simplemente impedida pola separación xeográfica das poboacións. Neste caso as poboacións son normalmente consideradas como subespecies.
Gran Premio do Brasil de 1981
Clasificación
Ao piloto colombiano Ricardo Londoño negóuselle a super licenza, non se lle permitiu participar na práctica oficial, e non puido competir.
Especiación alopátrica
Xénese das barreiras reprodutivas
Debátese a frecuencia doutros tipos de especiación, como a especiación simpátrica, parapátrica, e heteropátrica. Os propoñentes da especiación peripátrica sosteñen que un tamaño pequeno de poboación nos illados periféricos (ás veces denominado "poboación escindida" ou "anaco"-"splinter population"-) incrementa a deriva xenética, o que pode ser unha forza máis poderosa que a selección natural en poboacións pequenas. Isto deconstrúe xenotipos complexos, permitindo a creación de novas combinacións de xenes. Ambas as formas non teñen que ser mutuamente excluíntes. Na práctica, o illamento pasivo ou a fragmentación e a dispersión activa parecen xogar un papel en moitos casos de especiación.
Exemplos
dereita|miniatura|425px|Especiación alopátrica entre moscas [[Drosophila melanogaster.]] O elefante africano fora sempre considerado como unha soa especie pero, debido ás diferenzas morfolóxicas e no ADN, algúns científicos clasifícanos en tres subespecies. Os investigadores da Universidade de California, San Diego argumentaron que as diverxencias debidas ao illamento xeográfico foron máis lonxe, e que os elefantes de África occidental deberían considerarse unha especie separada dos elefantes da sabana de África central e do sur, e dos elefantes de bosque de África central. Unha situación similar dáse no elefante asiático, que ten catro subespecies vivas. A definición de cal é a causa que dous organismos pertenzan a diferentes especies é bastante ambigua, mais a defición máis simple é que se non se poden cruzar entre si son de especies diferentes.
Outros casos orixínanse cando dúas poboacións que son bastante distintas morfoloxicamente, e son nativas de diferentes continentes, foron clasificadas como difeentes especies; pero cando se introducen membros dunha especie na zona de distribución da outra, obsérvase que se poden hibridar sen problemas, o que indica que eran en realidade só subespecies illadas xeograficamente. Isto foi o caso dos patos lavancos (Anas platyrhynchos) introducidos en Nova Zelandia, que se cruzaron libremente co pato gris nativo (Anas superciliosa), o cal fora clasificado como unha especie distinta. Discútese se agora se debe manter o seu status de especie. Os lavancos crúzanse de forma similar e agresivamente co pato de peteiro amarelo surafricano Anas undulata.
Lucrecia Arana
Lucrecia López de Arana y Elorza, coñecida como Lucrecia Arana, nada en Haro o 23 de novembro de 1867 e finada en Madrid o 9 de maio de 1927, foi unha cantante soprano-contralto. Fíxose moi popular polas súas actuacións no xénero da zarzuela.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Retrato de Lucrecia Arana O seu pai faleceu na terceira guerra carlista cando ela tiña só un ano. Sendo moza trasladouse a Madrid para traballar na sucursal que alí tiña o adegueiro rioxano López Heredia e acudiría a clases de canto cos mellores profesores da época.
En 1896, actúa no teatro da Zarzuela coa obra "El Gaitero", e o ano seguinte estrea "La viejecita" de Echegaray e o mestre Caballero, interpretando o personaxe de Carlos.
O 29 de novembro de 1898 estreouse no Teatro da Zarzuela de Madrid Gigantes y cabezudos, zarzuela cómica nun acto e tres cadros, en verso. Texto de Miguel Echegaray e música de Manuel Fernández Caballero, zarzuela especialmente escrita para Lucrecia no papel protagonista de Pilar.
Abandonou os escenarios en 1908 e casou co escultor valenciano Mariano Benlliure. Tiveron un único fillo, José Luís Mariano Benlliure López de Arana, nado o 5 de xullo de 1898 e finado en 1981.
En 1927 morreu na súa casa por unha embolia cerebral e foi enterrada no cemiterio de San Justo, en Madrid. O seu marido esculpiu unha medalla coa súa imaxe que dende entón se concede como premio á cantante máis destacada no Conservatorio de Madrid.
Cadaval, O Castro, Dozón
Cadaval é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 20 habitantes (11 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Juan Martínez Fontenla
Juan Martínez Fontenla, nado na Coruña o 19 de outubro de 1906, foi un político galego.
Traxectoria
Ingresou no PSOE en xuño de 1931 e tamén pertencía a UGT. Secretario da Agrupación Socialista da Coruña en 1936, acudiu ao Congreso da Federación Local da UGT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na resistencia ao golpe, e unha vez que triunfou, agochouse. Procesado por roubo de armas no Palacio de Xustiza xunto con José María Galán Becerra e Francisco Naya Mariñas, foi reclamado polo Xulgado de Instrución da Coruña en xuño de 1937. Exiliado en México onde chegou procedente de Portugal en febreiro de 1947. En México pertenceu á Agrupación Socialista Española.
Gabián, Moreiras, Boborás
Gabián é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Segundo o INE e o IGE en 2019 tiña cinco habitantes (todas mulleres).
Francisco Barber Sánchez
Francisco Barber Sánchez, nado en Zaragoza o 1 de decembro de 1873 e finado en Madrid o 25 de xullo de 1923, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Avogado e secretario de Eduardo Cobián Roffignac, presentouse como candidato a deputado polo distrito de Chantada nas eleccións de 1910, pero non foi elixido. Foi designado deputado polo distrito de Xinzo de Limia polo artigo 29, en substitución do seu xefe Eduardo Cobián que renunciou á acta por resultar elixido simultaneamente por Santa Cruz de Tenerife. Continuou sendo elixido deputado polo distrito de Xinzo de Limia nas sucesivas eleccións até 1923. Foi redactor de Heraldo de Madrid, El Imparcial e La Correspondencia de España. Foi nomeado gobernador civil de Barcelona en maio de 1923.
Bristol Blenheim
O Blenheim Mk I eclipsou á meirande parte dos cazas biplanos de finais dos anos 30 pero tivo poucoas posibilidades contra o Messerschmitt Bf 109 alemán durante as operacións diúrnas, aínda que tivo éxito como caza nocturno. A variante Mark IV tamén tivo moi pouco éxito, sufrindo grandes perdas nas primeiras etapas da guerra.
Süjbaataryn Batbold
Batbold estudou no Instituto Estatal de Relacións Internacionais de Moscova entre 1980 e 1986. Entre 1988 e 2002 foi dirixente de varias empresas. Está divorciado e ten cinco fillos.
Accedeu ao posto de primeiro ministro tras a renuncia de Bayar por motivos de saúde. A súa candidatura foi presentada polo gobernante Partido Revolucionario do Pobo de Mongolia e foi aprobada polo presidente Tsakhiagiin Elbegdorj. Esperábase que no seu mandato conseguise máis investimentos para fomentar a explotación dos recursos mineiros do país.
Kutmar
Kutmar foi un distrito tribal situado entre Ishuwa e Alshe. Sobre o -1400 era vasalo de Mitanni, pero despois do -1350, coas loitas neste país, ficou independente, ata que foi conquistado por Suppiluliumas I e incorporado a Alshe sobre o -1330.
Carmen Castilla Polo
Carmen Castilla Polo, nada en Logroño o 16 de novembro de 1895 e finada en Madrid o 5 de marzo de 1979, foi unha educadora e inspectora de Primeiro Ensino. Realizou os seus estudos na Escola Superior de Maxisterio de Madrid conseguindo o título de Mestra Normal na sección de ciencias na primavera de 1920.
Traxectoria
Foi a primeira filla, de once, do matrimonio entre o empresario Cesáreo Castilla Moleda e a rioxana Rosa Polo Ortigosa e estivo casada con Emilio Álvarez Cot, que faleceu durante o transcurso da guerra civil.
Logo de obter o título de mestra, na Escola Superior de Maxisterio de Madrid no ano 1919, traballou como profesora no Instituto Escola de segundo ensino durante dous cursos 1918-1919 e 1919-1920. No verán de 1920, entra a formar parte do corpo de Inspectores de Ensino Primario sendo o seu destino a provincia de Teruel.
Na súa etapa estudantil, residiu na residencia de señoritas onde estabeleceu unha grande amizade coa súa directora María de Maeztu. Un pouco máis adiante, entre os anos 1921 e 1922 participou nun intercambio entre a Residencia de señoritas e o Smith College de Northampton, Massachusetts nos Estados Unidos, unha viaxe que supuxo un gran progreso na súa carreira profesional, e durante o cal estudou bioloxía e organización escolar. No Smith College asistiu a clases onde se impartían pedagoxía, ciencias e zooloxía. Mentres estudaba, aproveitou tamén, para visitar escolas e universidades.
Entre 1922-23 estivo a traballar no Museo Nacional de Ciencias Naturais, no Laboratorio de Zooloxía, onde realizaba un estudo comparativo entre métodos usados nos Estados Unidos (os cales aprendera na súa estancia neste país) para o estudo da Drosophila melanogaster, e os utilizados en España para especies semellantes. O traballo non se puido concluír por falta de tempo, pero malia as peticións de Carmen Castilla Polo e dos responsables do Museo, o Consello de Instrución Pública ditaminou en novembro de 1923 que non se podía conceder unha ampliación xa que a razón exposta non entraba nos motivos polos que estas se concedía.
Deste xeito, Carmen Castilla Polo volve ó seu traballo de inspectora de Ensino Primario e, tras estar en varias provincias da xeografía española traballando, conseguiu en 1932 unha praza como inspectora de Ensino Primario en Madrid, un cargo no cal estivo a traballar até a primavera de 1939, xusto antes do final da guerra civil. Durante a guerra civil, encargouse da organización de expedicións infantís á Comunidade Valenciana, xa que era membro do Padroado de Axuda Infantil na provincia de Castelló. Trala finalización da guerra civil, abríuselle un expediente de depuración que se resolveu en 1940 coa súa separación definitiva do Corpo de Inspectores. Sometérona a un Consello de Guerra no inverno de 1940, debido á súa afiliación ó Sindicato de Traballadores do Ensino (foi membro da Federación Española de Traballadores do Ensino da UXT e estivo afiliada á AS de Madrid dende o ano 1931 ) e ó Partido Socialista, pero o caso foi sobresido e absolvérona. Aínda que, iso si, tivo que pasar a obrigatoria depuración do franquismo entre os anos 1940 e 1947. En 1947 anulouse a Orde Ministerial de 26 de xullo de 1940, que a expulsou do Corpo de Inspectores, e foi nomeada Inspectora da provincia de Lugo.
Carmen Castilla Polo seguiu estudando e obtivo o diploma de profesora especial de xordomudos entre os anos 1955 e 1956 e, tamén, foi socia fundadora da asociación de logopedia e foniatría. Traballou como inspectora de Ensino Primario até a súa xubilación, á idade de 70 anos, en 1965 nas provincias de Guadalaxara e Cuenca, ademais de Lugo. Faleceu en Madrid o 5 de marzo de 1979, á idade de 83 anos.
Illas Florida
As illas Florida (ou illas Nggela) son un pequeno grupo de illas na Provincia Central das Illas Salomón, unha nación (desde 1978) no suroeste do Océano Pacífico.
A cadea está composta por catro illas máis grandes e unhas 50 illas máis pequenas. As dúas illas principais, Nggela Sule (ou Illa Florida) e Nggela Pile ao sueste, están separadas por unha canle, Mboli Passage. O nome Illa Florida ás veces tamén se usa para referirse a Nggela Sule. As outras dúas illas máis grandes atópanse ao noroeste de Nggela Sule; Sandfly (tamén coñecida como Mobokonimbeti) e, máis ao noroeste, Vatilau (tamén coñecido como Buena Vista).
Moitas das illas máis pequenas teñen praias de coral branco. Ao norte de Nggela Sule atópase Anuha (70 ha), e xusto á beira da costa suroeste de Nggela Sule está Tulagi, a capital da Provincia Central. Outras illas inclúen Gavutu e Tanambogo.
As coordenadas das illas son 9°00´S, 160°10´E.
As illas tiveron importancia estratéxica durante a segunda guerra mundial, especialmente na Batalla de Guadalcanal. As illas estaban dominadas polo Xapón e foron atacadas, e liberadas, polos Estados Unidos. Posteriormente, as illas serían utilizadas como base de hidroavións estadounidenses.
Historia
O primeiro avistamento rexistrado por europeos foi pola expedición española de Álvaro de Mendaña o 16 de abril de 1568. Máis precisamente, o avistamento debeuse a unha viaxe local realizada por un pequeno barco, nos relatos o bergantín Santiago, comandado por Maestre de campo Pedro Ortega Valencia e tendo como piloto a Hernán Gallego. Foron eles quen a catalogaron como "Pascua Florida" (de o festa dese nome) de onde deriva o seu nome actual "Florida". Tulagi en Nggela Sule foi a sede da administración das Illas Salomón Británicas antes da invasión xaponesa de 1942 na Segunda Guerra Mundial.
O grupo de illas Nggela atópase inmediatamente ao norte da máis famosa illa de Guadalcanal, o escenario da Batalla de Guadalcanal na segunda guerra mundial, con todo, a propia Nggela Sule viuse invadida polos xaponeses en abril de 1942 en relación co establecemento dunha base de hidroavións na veciña Gavutu. O 7 de agosto do mesmo ano, o 1º Batallón do 2º rexemento de Marines dos Estados Unidos desembarcou na illa para dar cobertura ao asalto do illote veciño de Tulagi. A Illa da Florida nunca chegaría a ser tan famosa como Guadalcanal, malia que serviu como unha pequena base, moi secundaria das operacións dos EE.UU. e dos seus aliados na guerra do Pacífico, Australia e Nova Zelandia durante a duración da guerra. Logo da liberación aliada a illa converteuse nunha base de hidroavións dos EE.UU.. A illa serviu posteriormente como punto de subministración de auga para a Mariña dos EE.UU., desviando a auga dunha fonte subterránea da illa.
Despois da Segunda Guerra Mundial, a administración británica trasladouse a Honiera, Guadalcanal.
Museo de Brooklyn
O Museo de Brooklyn (en Brooklyn Museum) é un museo de arte que se atopa no barrio de Brooklyn da cidade de Nova York. Con 52 000 m2 é o terceiro meirande museo da cidade en canto a superficie e contén unha colección de arte de arredor de 1,5 millóns de obras.
CD8
O CD8 (cluster de diferenciación 8) é unha glicoproteína transmembrana que serve como correceptor para o receptor de células T (TCR). Igual que o receptor TCR das células T, o CD8 únese a moléculas do complexo maior de histocompatibilidade (MHC), pero é específico para as de clase I. Hai dúas isoformas da proteína, alfa e beta, cada unha codificada nun xene diferente, ambos os dous situados no caso humano no cromosoma 2.
Distribución nos tecidos
O correceptor CD8 exprésase predominantemente na superficie das células T citotóxicas, pero pode tamén encontrarse nas células asasinas naturais (NK), timocitos corticais, e células dendríticas. Exprésase nas células de linfoma linfoblástico de células T e micose fungoide hipopigmentada, pero desaparece con frecuencia noutros tipos de neoplasmas de células T.
Estrutura
Para funcionar, o CD8 forma un dímero, que consta dun par de cadeas CD8. A forma máis común de CD8 está composta por unha cadea CD8-α e outra CD8-β, ambas as dúas membros da superfamilia das inmunoglobulinas cun dominio variable de tipo inmunoglobulina (IgV) na rexión extracelular conectado coa membrana por un fino talo, seguido por unha cola intracelular. Nalgunhas células tamén se expresan homodímeros menos comúns da cadea CD8-α. O peso molecular do CD8 é de arredor de 13.463,2 Da. A estrutura da molécula CD8 foi determinada por Leahy, D.J., Axel, R., e Hendrickson, W.A. por difracción de raios X a unha resolución de 2,6 Å. A estrutura ten un pregamento en sándwich beta de tipo inmunoglobulina e consta de 114 residuos de aminoácidos. O 2% da proteína está pregada en hélice α, o 46% en folla β, e o restante 52% son as porcións en bucles. miniatura|esquerda|Representación esquemática do correceptor CD8 heterodimérico.
Función
O dominio extracelular de tipo IgV da CD8-α interacciona coa porción α3 das moléculas MHC de clase I. Esta afinidade mantén o receptor de células T (TCR) das células T citotóxicas e a célula diana unidos moi estreitamente durante a activación específica de antíxeno. As células T citotóxicas con proteína de superficie CD8 chámanse células T CD8+. O principal sitio de recoñecemento é un bucle flexible no dominio a3 dunha molécula MHC. Isto descubriuse facendo análises mutacionais.
Tulagi
Tulagi, tamén coñecida como Tulaghi, é unha pequena illa, cunhas dimensións de 5'5 km por 1 km nas Illas Salomón, ao sur das Illas Florida. A cidade do mesmo nome que a illa (1.750 hab.) foi a capital do Protectorado das Illas Salomón de 1896 a 1942, e é a día de hoxe a capital da Provincia Central.
A illa foi elixida orixinalmente polos británicos como unha alternativa relativamente illada e máis saudable que ás illas máis grandes das Illas Salomón inzadas de enfermidades.
Segunda Guerra Mundial
Xapón ocupou Tulagi o 3 de maio de 1942, coa intención de establecer unha base aérea. Os barcos presentes en Tulagi foron atacados por avións do USS Yorktown ao día seguinte, no preludio da Batalla do mar do Coral.
As forzas estadounidenses, primeramente os Marine Raiders, arribaron o 7 de agosto e capturaron Tulagi tras un día de duros combates.
Tras esta captura, Tulagi converteuse nunha importante base naval americana durante a Guerra do Pacífico, asumindo protagonismo en batallas como a batalla de Guadalcanal.
Un pequeno dispensario con 20 camas funcionou en Tulagi ata a súa pechadura en 1946.
Mergullo
Tulagi ofrece unha excelente area de mergullo. Os restos dos USS Aaron Ward, USS Kanawha, e HMNZS Moa están moi preto, e os restos do Ironbottom Sound non están moito máis lonxe. O Ward está considerado como un dos grandes naufraxios do mundo, o casco atópase nun fondo de area a 70 metros, está a uns 20 metros por debaixo da liña de seguridade na que se pode mergullar con seguridade con aire comprimido. O Ward atópase en posición vertical e intacta, coa cuberta chea de artefactos.
Tulagi ten unha industria turística desenvolvida baseada no mergullo, con todo, debido aos disturbios civís, a industria atópase en grave perigo.
Presente
A día de hoxe, Tulagi é un importante porto pesquero das Illas Salomón.
Martín Mouro, Cambás, Aranga
Martín Mouro é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Suta
Suta era un distrito hurrita situado ao norte ou noroeste da capital Washukanni. Como esta última non está identificada, a situación máis probábel do distrito sería o futuro Diyar Mudar.
O rei Suppiluliumas I non puido conquistar Washukanni sobre o -1340 e tívose que limitar a saquear o distrito de Suta.
Albumina sérica
A albumina sérica ou seroalbumina, é unha proteína albumina (un tipo de proteína globular) que se encontra no sangue dos vertebrados. As máis coñecidas son a albumina sérica humana, codificada polo xene ALB do cromosoma 4,  e a albumina sérica bovina, quimicamente similar, que ten moitos usos en laboratorio e clínicos. A albumina sérica de galiña denomínase conalbumina.
A albumina sérica prodúcese no fígado, aparece disolta no plasma sanguíneo e é a proteína sanguínea máis importante dos mamíferos. A albumina sérica é esencial para manter a presión oncótica necesria para a distribución apropiada dos fluídos corporais entre os vasos sanguíneos e tecidos do corpo; sen esta albumina, a alta presión nos vasos sanguíneos forzaría a saída de máis fluídos cara aos tecidos. Tamén actuaría como un transportador do plasma de varias hormonas esteroides hidrófobas que non se unen especificamente e de hormonas tiroides, así como unha proteína de transporte da hemina e ácidos graxos. Que haxa demasiada ou demasiada pouca albumina sérica circulante pode ser nocivo. A albumina sérica na urina xeralmente denota a presenza de doenzas renais. Ocasionalmente a albumina sérica aparece na urina de persoas normais despois de estar moito trempo de pé (albuminuria postural).
Manuel Cabada Castro
Manuel Cabada Castro, nado en Sabucedo (A Estrada) o 21 de outubro de 1935, é un filósofo e escritor galego.
Traxectoria
Tras estudar no Colexio dos xesuítas de Camposancos, Carrión de los Condes, Palencia e Salamanca, licenciouse en Filosofía pola Universidade Pontificia Comillas, en Filosofía e Letras pola Universidad Complutense de Madrid, en Teoloxía pola Universidade de Innsbruck e doutor en Filosofía polas universidades de Múnic (cunha tese sobre o filósofo e pedagogo Gustav Siewerth dirixida polo seu mestre o teólogo Karl Rahner), e Complutense de Madrid. Foi profesor de Metafísica-Teodicea na Universidade Pontificia Comillas desde o curso 1969-1970 e de Antropoloxía Filosófica (desde o curso 1978-1979) na Universidade Complutense de Madrid ata a súa xubilación en 2005. Colaborou en Encrucillada, Grial e na revista filosófica Pensamiento, da que foi secretario de redacción.
Advocacións das parroquias galegas
Advocacións
Este patrón asignado ou advocación é normalmente único, pois moi poucas veces consta unha parella e moi ocasionalmente máis de dúas. Estes oito casos, dos cales seis son capitais do seu concello, son os seguintes:
En Galicia existen entre 102 e 163 advocacións distintas. Esta variación numérica depende de se se consideran iguais ou distintas certas parellas ou grupos de advocacións con similitudes, por exemplo:
Hai tamén sete parroquias nas que non consta o seu santo patrón, probablemente por seren parroquias urbanas con moitas igrexas parroquiais:
As once advocacións con máis parroquias son as seguintes (entre parénteses, o número de parroquias con esa advocación e a porcentaxe sobre o total): Queda patente a enorme presenza de Santa María, probablemente vestixio dun culto feminino e dunha sociedade matriarcal prelatina pervivente dalgunha maneira ata os nosos días.
Orixe
A orixe principal dos santos venerados nas parroquias galegas é bastante antiga: non hai practicamente advocacións de santos canonizados recentemente ou dos últimos séculos. Porén, hai mesmo santos de orixe descoñecida: en boa medida, pódese admitir que moitas das persoas ou obxectos de culto precristiáns foron recristianizados, perdendo no camiño a consciencia do seu tema, o paganismo orixinario ou mesmo da súa orixe galega. Esta transformación foi tan radical que se chegaron a dous extremos de histrionismo:
As orixes principais das advocacións das parroquias de Galicia son seis:
Como era de esperar, os máis abundantes con diferenza son os israelitas, seguidos polos italianos e os turcos. As imaxes de abaixo reflicten a frecuencia e distribución en número de parroquias das advocacións a santos coas características indicadas para cada un dos 313 concellos de Galicia segundo o cruzamento dos datos de orixes fornecidas no libro de Ferro Ruibal e o nomenclátor dispoñible no CIRP. O cadro inferior esquerdo de cada imaxe representa o último concello creado en Galicia, A Illa de Arousa, e a delimitación verde suplementaria divide Galiza en seis partes: as dioceses de Mondoñedo-Ferrol, Santiago, Lugo, Ourense, Tui-Vigo e Astorga.
Culto
Non tódolos santos se veneraron igual en tódalas épocas. Ademais de que obviamente non se pode prestar ó culto un santo que aínda non foi santificado, as modas e frecuencias (e posiblemente tamén a utilización aproveitada dos santos para fins políticos) nas advocacións flutúan cos séculos. Se houbese que deducir en que época se cristianizou Galicia a partir das advocacións máis presentes nas parroquias se chegaría a unha conclusión bastante evidente: os santos cuxo culto comezou no século VI son os máis abondosos nas advocacións das parroquias galegas, contabilizando un total do 58 % dos analizados. As porcentaxes de tódolos datos son as seguintes:
A distribución superficial destes datos ó longo da xeografía galega represéntase nos sete mapas inferiores. Unha santa significativa nestes sentido é Santa Baia, santa galega datable entre os primeiros séculos da cristiandade (século IV) que aínda así mantén ata agora un enorme número de parroquias no seu honor, sendo a oitava con máis frecuencia no santoral das parroquias galegas. O seu santo é o 12 de febreiro, unha data atípica (probablemente indicio do seu carácter conservador) pois a maioría dos patróns das parroquias galegas teñen a festividade actual no verán.
Representación cartográfica das frecuencias absolutas de parroquias para cada concello segundo a época de orixe do culto de cada advocación.
Primeira división española 1985/86
A tempada 1985/86 da Primeira división española de fútbol, que foi a 55ª edición do campionato, comezou o 31 de agosto de 1985 e rematou o 20 de abril de 1986.
O Real Madrid proclamouse campión por 21ª vez na súa historia.
Participantes
Tomaron parte na competición 18 equipos.
Trofeo Pichichi
Hugo Sánchez revalidou o Trofeo Pichichi, agora nas filas do Real Madrid.
Trofeo Zamora
O Gatu asturiano, Ablanedo II, revalidou o Trofeo Zamora gañado o ano anterior, superando o vasco Andoni Zubizarreta. Ambos foron, ao termo da campaña, os porteiros da selección española no Mundial de México.
Arsenopirita
A arsenopirita (tamén chamada pirita arsenical ou mispíquel) é un mineral da clase dos sulfuros cuxa fórmula química é FeAsS e que cristaliza no sistema monoclínico.
1076
Mortes
Historia ano a ano
Arsenopirita
Aspecto
A arsenopirita aparece normalmente en forma de cristais dodecaédricos e prismáticos, aínda que tamén o fai en forma de masas amorfas. Son típicas as maclas por compenetración en forma de punta de lanza ou en forma es estrela (crecemento acicular). A súa cor é agrisada.
Lugares onde se atopa
Aparece con frecuencia en depósitos sulfurosos asociada a minerais como a pirita, a calcopirita, a pirrotina ou a siderita.
Usos da arsenopirita
A arsenopirita emprégase para a fabricación de aliaxes metálicas e de vidro, en aplicacións médicas, en insecticidas, en pirotecnia e para a elaboración de pigmentos.
Outros sulfuros
Outros minerais nos que a presenza de xofre é destacada son:
Casandrea
miniatura|200px|Localización de Casandrea/Potidea
Arsenopirita
Outros sulfuros
A marcasita, a pirita, calcopirita, a pirrotina, a galena e o cinabrio.
Casandrea
Casandrea (en grego antigo Κασσάνδρεια, Kassándreia) é unha das cidades máis importantes do antigo Reino de Macedonia, fundada polo diádoco Casandro en -316 mediante sinecismo no lugar da antiga cidade grega de Potidea na Calcídica.
O territorio da cidade abranguía as rexións veciñas de Olinto e de Meciberna ao nordeste, Botidea ao noroeste, e a península de Palene ao sur.
A finais da república, estableceuse alí unha colonia romana sobre o -43 so orde de Bruto polo procónsul Quinto Hortensio Hortato. Debeu haber unha segunda fundación romana na época do Principado, pois o nome oficial da colonia era daquela Colonia Iulia Augusta Cassandrensis.
A colonia gozaba do ius Italicum. Aparece mencionada en Plinio o Vello (IV, 36) e nas inscricións.
O asentamento, que nunca foi escavado, atópase actualmente na localidade de Nea Potidaia (Nova Potidea), no territorio do municipio de Moudaniá.
El Pont de Suert
300px|miniatura|Vista das montañas na zona de MalpàsEl Pont de Suert é un concello de Cataluña, España. Pertencente á provincia de Lleida, é a capital tradicional da Alta Ribagorça. Ten unha poboación de 2.553 habitantes (2008).
Historia e características
Posúe un casco antigo onde se conservan mostras do pasado como a Praza Maior (Plaça Major) e a Praza do Mercadal, a igrexa vella, de orixe románico e moi modificada no século XVIII e o Palacio Abacial, belo exemplo de gótico civil rehabilitado a finais do século XX. No ensanche construír en 1955 a nova igrexa, obra do enxeñeiro Eduardo Torroja e do arquitecto Rodríguez Mijares. Trátase dunha obra de arquitectura contemporánea, dunha soa nave cuberta con bóvedas de rasilla.
1077
Mortes
Historia ano a ano
Reboredo, O Castro, Dozón
Reboredo é un lugar da parroquia do Castro, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2017 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
Masacre dos Xogos Olímpicos de Múnic
O Masacre de Múnic ocorreu durante os Xogos Olímpicos de 1972 en Múnic, Alemaña, cando membros do equipo olímpico israelí foron tomados como reféns pola organización terrorista Palestina Setembro Negro, un grupo relacionado coa organización de Yasser Arafat, Fatah. Os terroristas asasinaron a 11 atletas israelís e a un oficial de policía alemán. Cinco dos oito secuestradores foron mortos pola policía durante unha tentativa de rescate. Os tres secuestradores superviventes foron máis tarde postos en liberdade por Alemaña, tralo secuestro dun avión de Lufthansa. O masacre foi seguido por unha serie de asasinatos israelís dos principais planificadores, como vinganza.
Simon Reeve escribiu que o ataque foi un dos incidentes terroristas máis significativos dos tempos recentes, un que "colocou a causa palestina no centro de atención do mundo, establecendo o ton de décadas de conflito no Oriente Medio, e comezando unha nova era de terrorismo internacional".
A toma de reféns
300px|miniatura|Vista frontal do apartamento da vila olímpica onde se aloxaba a delegación israelí e onde foron retidos. De acordo cos medios de información, os atletas israelís gozaran dunha noite fóra o 4 de setembro, vendo unha actuación de Fiddler on the Roof antes de volver á Cidade Olímpica. Ás 4:30 da madrugada do 5 de setembro, cando os atletas durmían, oito membros encapuchados de Setembro Negro portando bolsas de lona con pistolas e granadas escalaron unha vala de dous metros coa axuda de atletas americanos que non sospeitaban nada e que tamén entraban furtivamente no recinto olímpico. Unha vez dentro, os terroristas empregaron unhas chaves roubadas para entrar nos dous apartamentos de 31 Connollystraße que estaban a ser usados polo equipo israelí.
Yossef Gutfreund, un árbitro de loita israelí de 40 anos, escoitou a alguén rabuñando discretamente na porta do primeiro dos apartamentos. Cando investigou, viu a porta comezando a abrirse e homes enmascarados e con pistolas ó outro lado da porta. El berrou "Hevre tistalku!" (en hebreo חברה תיסתלקו ; Rapaces, saíde de aquí!) e lanzou o seu corpo de 135 kg. de peso contra a porta para tentar deter a entrada dos palestinos. O aviso de Gutfreund permitiu ó seu compañeiro de habitación, o preparador de levantamento de peso Tuvia Sokolovsky, crebar unha fiestra e fuxir. O adestrador de loita Moshe Weinberg, de 33 anos, loitou para botar ós intrusos, que lle dispararon na cara, forzando ó home a levalos ó apartamento 3, onde os terroristas tomaron a outros seis loitadores e levantadores de peso como novos reféns.
Weinberg, nun movemento calculado, probablemente salvou as vidas dos residentes do apartamento 2. Malia estar seriamente ferido e cativo, Weinberg mantivo o seu enxeño e mentiu ós terroristas cando lle interrogaron, dicíndolles que os residentes do apartamento 2 non eran israelís. El probablemente pensou que os homes máis grandes e fortes do apartamento 3 terían unha mellor oportunidade de loitar contra os intrusos. Dentro do apartamento 2, o corredor Dr. Shaul Ladany fora espertado polos berros de Gutfreund e de seguido escapara. Os outros catro residentes do apartamento 2 (os tiradores Henry Hershkowitz e Zelig Stroch e os espadachíns Dan Alon e Moshe Yehuda Weinstain), máis os dous doutores do equipo e o xefe da delegación Shmuel Lalkin, lograron esconderse e fuxir despois do edificio.
Cando os atletas do apartamento 3 estaban a ser trasladados ó apartamento dos adestradores, Weinberg atacou ós secuestradores, xunto cun dos seus loitadores, Gad Tsobari, para fuxir polo garaxe subterráneo. O forte Weinberg deixou un dos intrusos inconsciente e acoitelou a outro cun coitelo de froitas denantes de que lle disparasen ata a morte. O levantador de peso e pai de tres nenos Yossef Romano, de 31 anos, tamén atacou e feriu un dos intrusos antes de ser asasinado.
Os terroristas quedaron con nove reféns vivos: ademais de Gutfreund, atraparon ó levantador de peso David Berger, de 28 anos; a Ze'ev Friedman, 28; o loitador Eliezer Halfin, 24; os adestradores Amitzur Shapira, de 40, e Kehat Shorr, de 53; ó loitador Mark Slavin, 18; ó adestrador de esgrima Andre Spitzer, de 27; e ó xuíz de levantamento de peso Yakov Springer, de 51 anos. Gutfreund, fisicamente o máis grande dos reféns, foi atado a unha cadeira; o resto foi aliñado de catro en catro nas dúas camas na habitación de Spitzer e Shorr e atados polos pulsos e nocellos, cada un ós demais. O corpo atravesado polas balas de Romano foi deixado ós pés dos seus camaradas atados como aviso.