cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isabel de Wittelsbach
Traxectoria
O seu pai, o duque Maximiliano Xosé pertenceu a unha dinastía da rama secundaria dos duques de Baviera e a súa nai, Ludovica, era filla do rei Maximiliano I de Bavaria.
Con 16 anos, o 4 de abril de 1854, casou co Emperador de Austria, Francisco Xosé I de Habsburgo-Lorena. Polo seu matrimonio converteuse en Emperatriz de Austria e desde 1867 en Raíña de Hungría.
Dotada de gran beleza, caracterizouse por ser unha persoa rebelde, culta e avanzada para a súa época: fumaba, falaba varios idiomas, practicaba a equitación, escribía poesía, coidaba a súa figura, gustáballe viaxar e detestaba o protocolo da corte imperial de Viena, da que permaneceu afastada, debido en parte aos continuos enfrontamentos coa súa sogra, a arquiduquesa Sofía, e máis tarde pola morte da súa primoxénita Sofía e o suicidio do príncipe herdeiro, Rodolfo.
Ao ser coroada raíña de Hungría, o 8 de xuño de 1867 en Cfen, recibiu como obsequio o palacio Gödölö. Isto, xunto coas súas continuas viaxes a Hungría acrecentou o rumor dunha relación sentimental co Conde Gyula Andrássy. Entre os seus destinos no estranxeiro cabe destacar Bavaria, Grecia e Irlanda. Tamén visitou cidades españolas como Palma, Alacant e Elx, onde bautizou a palmeira de sete brazos. Estivo tamén en Madeira recuperándose dunha tuberculose bastante grave.
Morreu o 10 de setembro de 1898 en Xenebra, asasinada polo anarquista italiano Luigi Lucheni, á idade de 61 anos.
Xoán II de Aragón
Xoán II de Aragón, o Grande, nado en Medina del Campo, Castela o 29 de xuño de 1398 e finado en Barcelona o 20 de xaneiro de 1479, foi duque de Peñafiel, rei de Navarra (1425 - 1479) e rei de Aragón, de Mallorca, de Valencia, de Sardeña e de Sicilia (1458 - 1479), fillo de Fernando I de Antequera e de Leonor Urraca de Castela, condes de Alburquerque. Xoán II foi un dos monarcas máis lonxevos do século XV.
Lugartenente de Sardeña e Sicilia
De 1415 a 1416 representou ao seu pai no goberno de Sicilia e Sardeña como lugartenente xeneral. De regreso a España axudou ao seu irmán máis vello, Afonso V o Magnánimo, nos problemas habidos en Castela con Álvaro de Luna, valido do seu primo o rei castelán Xoán II.
Matrimonio con Branca de Navarra
En 1419 contraeu matrimonio con Branca, filla do rei navarro Carlos III o Nobre, e viúva de Martín o Mozo.
Á morte de Carlos III en 1425, a súa filla Branca e o infante Xoán foron proclamados conxuntamente reis de Navarra. Nese mesmo ano, o día 29 de novembro foi investido conde de Ribagorza en Valencia.
No verán de 1429, para favorecer os intereses dos seus irmáns os Infantes de Aragón, Xoán invadiu Castela polo val do Henares. Cando ía suscitar batalla preto de Jadraque, a intervención da súa irmá María, esposa de Xoán II de Castela, determinou o fin da expedición e, a longo prazo, a perda daquela guerra ao ano seguinte.
Xoán viviu alleo aos asuntos de Navarra, gobernada pola súa esposa, e mantívose entregado plenamente aos asuntos aragoneses e aos seus intereses en Castela. Así, e para axudar ao seu irmán o rei de Aragón, Afonso V, participou na fracasada campaña pola conquista de Nápoles en 1435. Aquela expedición deu pé a unha obra satírica do marqués de Santillana, La comedieta de Ponza.
Anos despois, enfrontado de novo co seu primo e cuñado o rei Xoán II e co seu valido don Álvaro de Luna, entrou en guerra contra Castela. Tomou Atienza e Torija, pero foi derrotado en 1445 na batalla de Olmedo, coa que se puxo fin ao influxo aragonés nos asuntos casteláns.
Matrimonio con Xoana Enríquez
Á morte de Branca de Navarra en 1441, Xoán casou en segundas nupcias (1445) con Xoana Enríquez, filla de Fadrique Enríquez, Almirante de Castela, e rival político de Álvaro de Luna. A súbita irrupción política de Xoán en Navarra motivou o enfrontamento entre o rei e o seu fillo primoxénito Carlos de Viana, froito do seu matrimonio coa falecida raíña Branca. En efecto, Xoán aproveitouse do testamento da súa esposa polo que o seu fillo, que como príncipe de Viana era o lexítimo herdeiro, non debía asumir o título real sen o seu consentimento, asumindo só a lugartenencia do Reino. Isto provocou un forte descontento en Navarra, que levou á guerra civil en 1451.
Guerra Civil de Navarra
O descontento de Carlos de Viana e as cada vez máis graves diferenzas co seu pai, desembocaron nunha guerra civil entre os beamonteses, partidarios de Carlos, e os agramonteses, defensores da causa de Xoán. Ambos se enfrontaron o 23 de outubro de 1451 na batalla de Aibar, onde Carlos foi derrotado e feito prisioneiro xunto ao seu condestable Luís de Beaumont. Xoana Enríquez, en avanzado estado de xestación, abandonou Estella e trasladouse a Sos (Aragón), onde deu a luz ao seu fillo Fernando. Decidida a que o seu fillo fose o futuro rei de Aragón, mostrou toda a súa aversión cara a Carlos, que foi declarado polo seu pai, xunto á súa irmá Branca, como "inhábiles e indignos da sucesión (...)" para ostentar o goberno. O príncipe de Viana, unha vez liberado trala Concordia de Valladolid, e a petición das Cortes de Lleida, marchou a Nápoles en busca da protección do seu tío Afonso V, que obrigou ao seu irmán a anular o desherdamento.
Goberno en Aragón
En 1454, Xoán II, foi nomeado polo seu irmán Afonso V lugartenente de Aragón e Cataluña, mentres este gobernaba o reino desde o sur de Italia e Sicilia. En Cataluña, en concreto, o novo lugartenente mostrouse partidario de apoiar aos grupos menos favorecidos, os campesiños e os menestreis, dado que estes sectores da poboación compartían inimigos coa súa autoridade: os nobres laicos e eclesiásticos e os altos oligarcas urbanos que controlaban as institucións e discutían o poder real.
Catro anos máis tarde produciuse a morte de Afonso, quen carecía de herdeiros directos e Xoán sucedeulle no trono de Aragón, aínda que se viu obrigado a entregar ao seu fillo Carlos o goberno de Cataluña. O 25 de xullo de 1458 outorgou ao seu fillo Fernando o título de duque de Montblanc e de conde de Ribagorza co señorío da cidade de Balaguer.
En 1460, Carlos de Viana é arrestado por orde do seu pai, o cal foi aproveitado polos sectores contrarios ao poder real para iniciar un conflito civil en terras catalás. A Biga, as oligarquías urbanas, a nobreza e unha gran parte da xerarquía eclesiástica catalá alzáronse contra o monarca. As Cortes, reunidas en Lleida en 1460, pediron a Xoán II que liberase ao seu fillo e obrigáronlle a acatar en 1461 a Capitulación de Villafranca do Penedés, onde se lle prohibiu entrar en Cataluña sen permiso das institucións locais e limitábase notablemente a súa autoridade real (a xefatura administrativa e o poder executivo -en ausencia do soberano- quedarían en mans de Carlos de Viana, aínda que na práctica quen gobernaría sería a Xeneralidade). En 1461, o monarca recoñece abertamente a lexitimidade do seu primoxénito, pero dunha forma ambigua que se presta a posibles revogacións.
Carlos morre o 23 de setembro de 1461 a consecuencia dunha enfermidade pulmonar (ou envelenamento, como se chegou a especular, sinalando á súa madrastra Xoana Enríquez). Trala súa morte, a situación mantívose, con Xoán II afastado, a autoridade teórica residindo no novo herdeiro á coroa, Fernando, e a Deputación do Xeneral do Reino de Aragón gobernando. Pero a entrada do rei en Cataluña, incumprindo o pactado en Villafranca do Penedés desencadeou a guerra civil catalá, que coincidiu coa revolta do campesiñado, iniciada en febreiro de 1462 (coñecida como a revolta dos pagesos de remensa). O rei logrou manter a fidelidade de Aragón, Valencia e Sicilia fronte á revolta de Cataluña, onde se lle considerou desposuído da Coroa. En Cataluña, o bando realista estaba integrado principalmente polos campesiños, algúns mercadores e o pobo miúdo urbano (a Busca).
A comezos de 1462, o conde Gastón IV de Foix, xenro do rei aragonés, manobrou o achegamento entre o seu sogro e o rei Luís XI de Francia. A voda de Gastón de Foix, fillo do conde, con Magdalena de Francia, irmá do rei francés, posibilitaría a Luís XI someter ao futuro rei de Navarra ao vasalaxe do francés. Neste sentido, o tratado de Olite de abril, garantiu o recoñecemento de Xoán II como rei de Navarra e de Gastón IV como o seu sucesor. A comezos de maio, os reis de Aragón e Francia entrevistáronse Sauveterre do que resultou o tratado de Baiona, polo que o rei Luís XI mandaría a Gastón IV á fronte dun exército francés para esmagar a sublevación en Cataluña, e Xoán II tivo que hipotecar Rosellón e Cerdaña como pago da débeda de 200.000 escudos para financiar o exército francés. O Rosellón e Sardeña serían devoltos á Coroa de Aragón polo Tratado de Barcelona (1493).
O exército da Xeneralidade de Cataluña, baixo o mando de Roger Pallarés, sitiou a Xoana e ao seu fillo na súa fortaleza de Xirona. Pero a raíña soubo defenderse, durante catro meses, ata que chegaron as tropas do rei que, apoiadas por tropas francesas, obrigaron a levantar o cerco. Durante esta longa guerra os cataláns ofrecéronse a quen mellor axuda quixese ofrecerlles. O seu sobriño Henrique IV de Castela foi nomeado conde de Barcelona, pero a intervención diplomática do rei francés -que quería asegurar a vitoria realista para obter o pago á súa axuda- e a formación en Castela da Liga nobiliaria, apoiada por Xoán II de Aragón, para apartar a influencia de Beltrán de la Cueva, forzáronlle a abandonar Cataluña. A mesma oferta recibiu o condestable Pedro de Portugal en 1463, pero dous anos despois este morrería a consecuencia das feridas sufridas na batalla que o infante Fernando, de trece anos, lle gañou en Calaf. Posteriormente, os cataláns repetirían a oferta a Renato de Anjou, en 1466.
Xoán II continuou o seu acoso, cego e con setenta anos, axudado polo seu fillo e en 1472 conseguiu entrar en Barcelona, obrigando aos rebeldes a renderlle obediencia. Por razóns de Estado, mostrouse clemente cos vencidos, renunciou á vinganza e concedeu o perdón. En outubro dese mesmo ano a guerra acababa coa Capitulación de Pedralbes (1472). A súa última acción militar foi o intento errado de recuperar o Rosellón e a Sardeña, territorios dos que se apoderou Luís XI durante a guerra de Cataluña a cambio do seu apoio no conflito.
En 1469, Xoán II concertou o matrimonio, celebrado ese mesmo ano en Valladolid, do seu fillo e herdeiro Fernando coa súa sobriña Isabel de Castela, (filla de Xoán II, o seu primo irmán), herdeira, pola súa banda, do trono de Castela. Dada a proximidade de parentesco entre os contraentes, tívose que empregar unha bula papal que máis tarde se comprobou falsa, aínda que logo o casamento foi ratificado e non houbo ningunha consecuencia.
A súa filla Leonor, filla do seu primeiro matrimonio, herdou o reino de Navarra e Fernando, fillo da súa segunda unión, que xa era rei consorte de Castilla polo seu matrimonio con Isabel, herdou o reino de Aragón e os condados cataláns.
Morreu por causas naturais en Barcelona o 19 de xaneiro de 1479, aos 80 anos e 7 meses de idade, sendo enterrado no Mosteiro de Poblet.
Descendencia
Do seu primeiro matrimonio con Branca de Navarra:
Do seu segundo matrimonio con Xoana Enríquez:
José Antonio Corrales
miniatura|280px|Unidade Veciñal nº 3, no [[Barrio das Flores, A Coruña|Barrio das Flores, na Coruña. ]] José Antonio Corrales Gutiérrez nado en Madrid o 5 de novembro de 1921 e finado na mesma cidade o 25 de xullo de 2010 foi un arquitecto español.
Traxectoria
miniatura|Igrexa parroquial da Resurrección, no Barrio das Flores, na Coruña. No ano 1948 obtivo o título de arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Vinculado ó denominado grupo de Madrid xunto a arquitectos como Alejandro de la Sota, Asís Cabrero e Francisco Javier Sáenz de Oiza. Sobriño do tamén arquitecto Luis Gutiérrez Soto. Académico da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.
En 1952, xunto a Ramón Vázquez Molezún, fundou o estudio Corrales y Molezún, que se mantivo na súa localización orixinal ata a morte do arquitecto.
1961. Docente na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.
1981. Volta á docencia na Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.
Obras principais
Ver Corrales y Molezún.
Barlovento (álbum de SonDeSeu)
Barlovento é o terceiro álbum de estudio da orquestra folk galega SonDeSeu. Componse de once temas e foi publicado no ano 2010. A maioría das cancións son tradicionais e foron arranxadas por Rodrigo Romaní para a orquestra, agás "Tradiculata" e "Nadal de Caroi e Reis de Rinlo" (arranxadas por Anxo Pintos) e "O galo de Leirado" (arranxada por Xaquín Xesteira).
Carballido, Saiáns, Vigo
Carballido é un lugar da parroquia de Saiáns, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca homónima. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 20 habitantes (8 homes e 12 mulleres).
Elephant (filme de 2003)
Elephant é un filme estadounidense dirixido, escrito e editado por Gus Van Sant que foi estreado no 2003. A historia ten lugar no instituto ficticio de Watt, en Portland, Oregón, e relata os eventos ocorridos durante un tiroteo no centro. Está baseado en parte na Masacre de Columbine de 1999. O filme comeza pouco tempo antes de que ocorra o tiroteo, e segue as vidas de varias personaxes dentro e fóra do instituto, que descoñecen totalmente o que está a piques de ocorrer. Está protagonizado por actor novos ou non profesionais, como John Robinson, Alex Frost ou Eric Deulen.
Elephant é o segundo filme da triloxía cinematográfica de Van Sant "Death Trilogy", sendo a primeira Gerry (2002) e a terceira Last Days (2005), estando os tres baseados en feitos reais.
Elephant foi aclamada pola crítica e recibiu a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 2003, no cal Patrice Chéreau foi o presidente do xurado. Por ser o primeiro filme en representar un tiroteo nun instituto dende Columbine, foi moi controvertido polo seu tema e pola posible influencia que podería ter en adolescentes imitadores do caso.
Sinopse
Recreación dunha matanza perpetrada por dous alumnos nun instituto. É un día calquera de outono e tódolos estudantes fan a súa vida rutineira: Eli, camiño de clase, convence a unha parella de rockeiros para tirarlles unhas fotos. Nathan remata o seu adestramento de fútbol e queda coa súa moza Carrie para comer. John deixa as chaves do coche do seu pai na conserxería do instituto para que as recolla o seu irmán. Pero ese día non será como os demais.
Ben económico
Denomínanse bens económicos, por oposición aos bens libres, a aqueles bens que se adquiren no mercado pero pagando un prezo por eles e que satisfai directa ou indirectamente unha necesidade. É dicir, son bens materiais e inmateriais que posúen un valor económico e que, por ende, son susceptíbeis de seren valorados en termos monetarios. Neste sentido, o termo ben utilízase para nomear cousas que son útiles aos que as usan ou posúen. No ámbito do mercado, os bens son cousas e mercadorías que se intercambian e que teñen algunha demanda por parte de persoas ou organizacións que consideran que reciben un beneficio ao obtelos.
Carlos Vázquez Padín
Carlos Vázquez Padín, nado en Tui o 1 de agosto de 1973, é un emprendedor e expolítico galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Políticas e da Administración na Universidade de Santiago de Compostela. Foi concelleiro do BNG en Tui entre xullo de 1999 e decembro de 2001. Fundou Converxencia 21 en 2009, partido de orientación liberal e galeguista do que foi Secretario Xeral interino dende a súa fundación e en outubro de 2010 foi ratificado no cargo polo I Congreso nacional de Converxencia 21. Nas eleccións municipais de 2011 foi candidato á alcaldía de Tui por esta formación, e obtivo posto de concelleiro, co que se converteu no primeiro cargo institucional do seu partido. En 2013, no III Congreso Nacional abandonou a secretaría xeral, e foi substituído por Garcilaso de la Vega López, nese mesmo congreso foi nomeado presidente do partido, cargo de índole honorífica.
En 2015 volveuse presentar ás eleccións municipais na súa cidade natal e a súa formación obtivo dous concelleiros, apoiando a elección do socialista Enrique Cabaleiro como alcalde. En outubro de 2017 foi elixido alcalde de Tui logo dunha moción de censura, cos votos de PP, Alternativa Popular de Tui e Cidadáns Tudenses.
En maio de 2018 tivo que facer fronte á explosión dun almacén pirotécnico clandestino no barrio da Torre, na parroquia de Paramos, sendo esta crise a que marcou o seu goberno.
Estadio Helmántico
Construción
En 1966, os terreos do anterior estadio, o Campo do Calvario, son considerados como edificables, e o 21 de outubro, a empresa burgalesa Merino y Prieto mostra o seu interese polos terreos. Véndense 3.000 metros cadrados a 1.400 pesetas (8,41 €) o metro. A operación ascende a 4 200 000 pesetas (25.242,5 € aproximadamente).
Carlos Vázquez Padín
Traxectoria
En maio presentouse á reelección acompañado de varios concelleiros do seu goberno e coa fichaxe de José Manuel Palacín (expresidente do Centro Democrático Liberal), porén só obtivo 929 votos e tan só un representante. Debido ós resultados que el mesmo catalogou como "malos" renunciou á acta, quedando Palacín como concelleiro.
Despois do seu abandono da actividade política, retomou a súa actividade no sector privado, impulsando a posta en marcha dun mercado en internet de adegas ecolóxicas.
Estadio Helmántico
Construción
O 28 de decembro de 1968, ante as dificultades para dispor dos terreos das Salas Bajas, a Xunta Directiva adquire o dereito de compra dos terreos do Prado Panaderos, uns 50.000 metros cadrados no termo municipal de Villares de la Reina. Da mesma forma, o día 30 de decembro, adquírese outra opción de compra sobre 110.000 m² lindeiros á anterior propiedade. O 26 de febreiro de 1969 a asemblea extraordinaria ratifica a opción de compra sobre devanditos terreos.
En maio de 1969 formalízanse oficialmente as escrituras deses terreos. A UD Salamanca é propietaria de 160.000 metros cadrados cun custo total de 6 652 799 pesetas (39.984,12 € aproximadamente). Nese mesmo mes intensifícanse os contactos cos arquitectos Fernando Población del Castillo e Antonio García Lozano, para acelerar os proxectos das instalacións. A poxa das obras queda deserta e é ao final a empresa Gil Cacho quen queda coas obras do futuro estadio.
A finais de 1969 dan comezo as obras de construción do estadio.
Inauguración
O 8 de abril de 1970 inaugurouse a Cidade Deportiva da Unión Deportiva Salamanca, e dentro da mesma, un estadio máis grande e de maior categoría que o vello Campo do Calvario. O bispo da diocese, Mauro Rubio, encargouse de bendicir ás 18:00 as instalacións. Juan Antonio Samaranch, Delegado Nacional de Deportes, descubriu a placa conmemorativa e impuxo a Augusto Pimenta de Almeida a medalla de prata ao mérito deportivo.
O partido inaugural do estadio foi ás 20:00 entre a Unión Deportiva Salamanca e o Sporting de Lisboa. O partido acabou con empate a cero. O árbitro encargado de dirixir o encontro foi César Santos López de Salamanca. Os prezos das entradas foron 75 pesetas para socios e 150 pesetas para os non socios.
As aliñacións que dispuxeron ambos os equipos foron as seguintes:
Anos 1970
O primeiro gol marcado no Estadio Helmántico fíxoo Calero, o día 26 de abril de 1970, ao Real Valladolid. O partido gañouno a Salamanca por 2-0.
Durante a tempada 1976-1977 sepárase mediante valos metálicos as distintas zonas do chanzo.
O 11 de decembro de 1978, dous días antes do encontro internacional entre España e Chipre, o vento, por segunda vez, leva parte da cuberta do estadio. Os refachos de vento próximas aos 100 km/h arrincaron de raíz unha viga mestra de 3.000 kg., focos, altofalantes, o teito metálico dun dos fondos... Os danos estimáronse nuns 25 millóns de pesetas (uns 150.253 €). Todo isto non impediu a celebración do encontro e, aínda que se tiveron que retirar 4.500 localidades do Fondo Norte, vendéronse máis do 75% das entradas e o campo presentaba un ambiente excepcional cuns 18.000 espectadores na bancada, que deixaron unha recadación de catro millóns de pesetas (24.040,5 €). O partido acabou con 5-0 a favor do conxunto español.
O 12 de febreiro de 1979 a cuberta da zona de preferencia sofre un novo incidente como consecuencia do vento. Tras este acontecemento decídese ampliar esa zona da bancada, engadindo 9 filas no seu parte superior.
Anos 1980
Ante a posibilidade de televisar partidos, durante a tempada 82-83, constrúense as torres de iluminación.
O 24 de decembro de 1982 produciuse a primeira clausura do Helmántico. A Unión Deportiva Salamanca cumpriría esa sanción en Cáceres, ante o Barcelona Atlètic nun partido de Copa.
O 1 de xuño de 1988 a Selección Española a mans de Miguel Muñoz fai a última proba antes da Eurocopa de fútbol 1988 fronte a Suecia. O partido acabou 1-3 a favor dos suecos. O partido tamén se atopaba dentro dos actos de homenaxe por parte da Federación Española de Fútbol ao salmantino Miguel Hernández, vicepresidente da Federación de Fútbol Castelán Leonesa.
Anos 1990
Durante a tempada 1998-1999 é demolido o Velódromo e constrúense dous campos de herba, un deles de herba artificial. Tamén é construído ximnasio debaixo do Fondo Sur e un edificio con vestiarios para as seccións inferiores. Tamén son instalados no estadio dous videomarcadores de última xeración en ambos os fondos. Foron estreados cun gol de Martín Cardetti ao Real Valladolid.
Pistas do Helmántico
Á beira sur do estadio atópase un mini-estadio con pistas de atletismo onde normalmente adestra o equipo e no cal albergou Campionatos Internacionais de Atletismo. Oficialmente chámase Javier Sotomayor, en honra ao atleta cubano que conseguiu a plusmarca mundial en salto de altura en devanditas pistas, pero popularmente é máis coñecido como Pistas do Helmántico.
Tamén alberga no seu campo de fútbol os partidos do Club Deportivo Salmantino.
Belén Monís
Ana Belén Monís Justo, coñecida como Belén Monís, nada en Cualedro (provincia de Ourense) o 27 de xullo de 1981, é unha cantante galega
Traxectoria
Formouse como cantante no Conservatorio Karl Nielsen de Ourense, no que tomou clases coa profesora Clara Jensen durante catro anos, estudando técnica vocal e solfexo. Graduouse como titulada en Canto Moderno Rock&Pop polo Conservatorio Trinity College de Londres. Graduada como Técnico superior en Produción de Audiovisuais, Radio e Espectáculos con matrícula de honra, cursou estudos de Educación Social e desenvolveu un labor como docente de canto e Expresión vocal en varias escolas de música de Ourense.
Comezou a cantar aos 17 anos, converténdose en finalista do 1º Certame de cantautores ourensáns. Participou en diversos concursos e festivais da canción en Galicia, como o Festival de Landro, o Festival de Ordes, o de Meaño ou o de Padrón. Participou no programa Éxito da Televisión de Galicia, que se emitiu durante o verán de 2002, quedando entre os 16 primeiros clasificados.
Desenvolveu a súa carreira como cantante profesional en diversas orquestras galegas durante varios anos. En 2007 foi seleccionada para participar no programa Son de estrelas da Televisión de Galicia, do cal resultou gañadora. Un dos premios consistía na gravación dun disco, coa colaboración do produtor musical Pedro González. Como consecuencia de gañar o programa, actuou en diferentes programas da TVG, como Luar, Especial Noiteboa 2007 e 2008, Acompáñenos, Son de estrelas 2º edición, especial gala Santiago Apostol 2007 e 2008 e Especial Fin de Ano 2010.
En xaneiro de 2009 a produtora madrileña Boomerang púxose en contacto con Belén para que formase parte do coro galego amadriñado por Marta Sánchez, que participará nun programa con fins benéficos La batalla de los coros, emitido por Cuatro TV. Belén Monís desenvolveu nos seguintes anos a súa faceta como compositora para diferentes pezas do audiovisual, destacando a súa colaboración como compositora da letra e intérprete do tema central do docudrama Podría ser ella, que trata sobre a violencia de xénero e que foi estreada en Madrid no Ministerio de Igualdade en decembro de 2011.
En 2012 comezou o proxecto musical La dama de gris, xunto co pianista e compositor José Carlos González, formato musical de piano e voz onde, ademais de facer versións, presenta temas de composición propia.
Consoante africada
Unha consoante africada é un tipo de son consonántico obstruínte que se inicia cunha oclusión (obstrución do fluxo de aire) e unha fricación (liberación do fluxo de aire) de forma rápida e sucesivamente entre os órganos articulatorios.
Listaxe das consoantes africadas
O Alfabeto Fonético Internacional clasificou as seguintes consonantes africadas:
El Heraldo Gallego (Montevideo)
El Heraldo Gallego foi un xornal editado en Montevideo en 1889.
Historia e características
Subtitulado ''Diario de la mañana. Todo por España. Todo por Galicia'', apareceu o 15 de xaneiro de 1889. Como propietarios figuraban Ramón García Vicetto e Pablo Fontaina e estaba dirixido por Ramón García Vicetto. Incluía poemas e difundiu en folleto o Catecismo do labrego, de Lamas Carvajal. Cesou a súa publicación co número 37, o 28 de febreiro de 1889.
Posverdade
Posverdade é un neoloxismo  que describe a situación na cal, na hora de crear e modelar a opinión pública, os feitos obxectivos teñen menos influencia que os chamamentos ás emocións e ás crenzas persoais. Na cultura política, denomínase política da posverdade (ou política posfactual) aquela na cal o debate se encadra en chamamentos emocionais, desconectándose dos detalles da política pública, e pola reiterada afirmación de puntos de discusión nos cales as réplicas fácticas — os feitos— son ignoradas. A posverdade difire da tradicional disputa e falsificación da verdade, dándolle unha "importancia secundaria". Resúmese como a idea en que “algo que aparente ser verdade é máis importante que a propia verdade”. Para algúns autores, a posverdade é simplemente mentira, fraude ou falsidade encubertas co termo politicamente correcto de "posverdade", que ocultaría a tradicional propaganda política.
A cuestión da posverdade relaciónase coa dimensión hermenéutica na fala de Nietzsche, admitíndose que "non hai feitos, só versións". A procura da suposta verdade pasa a segundo plano, gañando expresión o perspectivismo de Foucault e as teorías da disonancia cognitiva e percepción. Actualmente, en ciencias humanas e sociais, a discusión gaña importancia coa agonística, que investiga e analiza o contexto social a través da teoría dos xogos. Conceptos clásicos acerca do dominio dos feitos, da verdade, da información e da esfera pública son, por tanto, resignificados.
En 2016, o Oxford English Dictionaryescolleu post-truth como a palabra do ano na lingua inglesa. Segundo a mesma institución, o termo “posverdade” coa definición actual foi usado por primeira vez en 1992 polo dramaturgo serbio-americano Steve Tesich. O termo ten sido empregado con algunha constancia desde mediados da década de 2000, mais houbo un pico de uso da palabra co crecemento dos medios sociais. Só no ano 2016, por exemplo, houbo un crecemento dun 2000 % no uso do termo.
Outros artigos
/
Kenosha
Kenosha é unha cidade dos Estados Unidos, capital do condado homónimo, no estado de Wisconsin.
Gertie the Dinosaur
Gertie the Dinosaur é unha curtametraxe animada de 1914 dirixida por Winsor McCay que inspirou a varias xeracións de animadores. Aínda que non foi o primeiro debuxo animado, como algunhas fontes din, foi o primeiro en presentar un personaxe con personalidade propia. O personaxe principal diferénciase dos creados anteriormente por Blackton e Cohl, e convértese no predecesor dos creados posteriormente por Walt Disney. Foi ademais o primeiro debuxo animado en ser creado utilizando key frame.
A curtametraxe foi seleccionada para a súa preservación no National Film Registry dos Estados Unidos, e foi posta no sexto posto do libro 50 Greatest Cartoons creado en 1994 polo historiador Jerry Beck e cos votos de varios especialistas.
Vodevil
miniatura|A película. miniatura|esquerda|Gertie levanta a McCay.
Gertie the Dinosaur foi creado orixinalmente para ser usado nos vodevil de McCay. McCay comenzou a dar charlas en 1906, baseándose no seu traballo como caricaturista de periódicos. En 1911 empezou a presentar animacións, primeiro unha de Little Nemo in Slumberland, logo How a Mosquito Operates. Gertie foi anunciado en 1912. En xaneiro de 1914, os debuxos foron fotografados por Vitagraph Studios. A primeira presentación foi no Teatro Palace de Chicago o 8 de febreiro de 1914; logo foi presentado no Teatro Hammerstein de Nova York.
Kenosha
Xeografía
Encóntrase no extremo sueste do estado, á beira do lago Michigan e xunto é fronteira con Illinois.
Gertie the Dinosaur
Vodevil
A presentación consistía en McCay interactuando con Gertie, un diplodoco animado. McCay poñíase fronte a unha proxección vestido con smóking e sostendo un látego. Chamaba a Gertie, que aparecía tras unhas rochas. Logo pedíalle que fixera varios trucos, similares a unha presentación de circo. Tras isto, McCay ofrecíalle unha mazá — McCay escondía a froita e Gertie atrapaba unha copia animada. A Gertie podíase vela tragando unha gran rocha, xogando cun mastodonte, e bebendo un lago completamente. Ao final, McCay desaparecía tras a pantalla mentres unha versión animada del trepaba polo dinosauro e ambos se ían.
Kenosha
Xeografía
O 77,12 % da súa poboación nese ano eran brancos, o 9,95 % afroamericanos, o 0,58 % amerindios, o 1,68 % asiáticos, o 0,06 % insulares do Pacífico, o 6,81 % doutras razas e o 3,78 % pertenecía a dúas ou máis razas. Do total da poboación o 16,26 % eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Gertie the Dinosaur
Cines
O xefe de McCay, William Randolph Hearst, estaba molesto co éxito de McCay fóra do xornal, polo que utilizou o seu contrato como argumento para reducir as presentacións de McCay. A finais de 1914, William Fox ofreceuse para levar a Gertie the Dinosaur ao cine. McCay aceptou, e estenderon a curta para incluír un prólogo con texto que substituiría o seu rol nas presentacións. Esta é a versión que se pode ollar a día de hoxe; a orixinal só duraba 5 dos 12 minutos que ten agora.
miniatura|McCay debuxando a Gertie. A curta amosa a McCay xunto a varios dos seus amigos caricaturistas, como George McManus (creador de Bringing Up Father), Roy McCardell e Thomas A. Dorgan. Mentres están paseando en automóbil, a súa roda descomponse ante un museo. Os caricaturistas entran no museo, e ven o esqueleto dun dinosauro. McCay apóstalle a McManus que podería "revivir aos dinosauros mediante unha serie de debuxos". Entón pasa seis meses debuxando "dez mil caricaturas"; cando McManus o visita, McCay ensínalle os debuxos, aínda que un asistente bota accidentalmente unha pila de eles polo chan (broma que tamén é utilizada na película de Little Nemo). Inmediatamente móstrase unha cea onde participa o grupo de caricaturistas. McCay comeza a facer un debuxo de Gertie. Mentres fai iso, alguén quéixase dicindo que "a aposta consistía en facer que se movera", tras isto só se mostra a animación e mediante textos, McCay indícalle a Gertie que ten que facer. A curta remata co grupo dicíndolle a George (McManus) que pague a cea.
Produción
Para crear a película, McCay debeu facer miles de debuxos de Gertie en follas de 6.5 x 8.5 polgadas. Contratou ao seu veciño e estudante de arte John A. Fitzsimmons para que debuxara os fondos. Fitzsimmons coidadosamente remarcou rochas, lagos e árbores feitos anteriormente como guía.
Na creación do debuxo animado, McCay creou varias técnicas que serían utilizadas posteriormente por futuros animadores. Unha desas técnicas era reempregar algúns debuxos para aforrar traballo. Preocupouse especialmente da coordinación de movementos de Gertie, como a respiración ou a terra que tremía cando camiñaba debido ao seu gran peso.
McCay era bastante aberto no que a información se refire. Durante a produción de Gertie explicaba detalladamente algunhas técnicas a visitantes que escribían artigos relacionados coa animación. Un destes visitantes foi John Randolph Bray, quen patentou varios destes métodos e posteriormente tratou de demandar a McCay. Mais McCay gañou e recibiu axuda económica de Bray durante varios anos.
Outras versións
En 1921, McCay planeou realizar unha segunda curtametraxe con Gertie, titulada Gertie on Tour. O debuxo animado mostraría a Gertie visitando Nova York e Washington, D.C., dando brincos sobre a Ponte de Brooklyn e tratando de comerse o Monumento a Washington, entre outras escenas. A película non puido ser terminada, e só existen fragmentos e debuxos individuais.
Un plaxio de Gertie, de aproximadamente 1915, foi distribuído durante varios anos, sendo identificado incorrectamente como película de McCay. Donald Crafton suxire que este Gertie puido ser creado por Bray Productions, debido ao estilo dos seus debuxos.
Robert, fillo de McCay, xunto ao animador de Disney Richard Huemer, recrearon a presentación orixinal para o programa de televisión Disneyland de 1955.
Libro Branco de Rhydderch
O Libro Branco de Rhydderch (en galés: Llyfr Gwyn Rhydderch) é un dos máis notábeis e famosos manuscritos en lingua galesa.
Historia do manuscrito
Escrito a mediados do século XIV (ca. 1350) é a colección máis antiga de textos galeses en prosa, malia conter tamén algúns exemplos de poesía galesa antiga. Agora forma parte da colección da Biblioteca Nacional de Gales, e antes achábase conservado na biblioteca do anticuario do século XVII Robert Vaughan (Vaughan herdárao do caligrafista John Jones) e pasou aos seus descendentes.
O que foi un só manuscrito encadernouse agora como dous volumes separados que se coñecen como Peniarth MS 4 e Peniarth MS 5. Peniarth MS 4 contén os contos galeses que agora se coñecen colectivamente como os Mabinogion, e Peniarth MS 5 (a primeira parte do manuscrito orixinal) contén textos relixiosos cristiáns en galés, a meirande parte traducidos desde o latín.
O Libro Branco foi copiado a mediados do século XIV, moi probabelmente por Rhydderch ab Ieuan Llwyd (ca. 1325-1400) de Parcrhydderch na parroquia de Llangeitho en Ceredigion. Rhydderch, que viña dunha familia cunha longa tradición de padroado literario, ocupou postos da Coroa Británica e foi tamén unha autoridade sobre a lei galesa nativa. Téñense identificado as mans de cinco escribas nos manuscritos, que moi probabelmente traballaron na abadía de Strata Florida, non lonxe da casa de Rhydderch.
Lira, Lira, Carnota
Lira é un lugar da parroquia de Lira no concello de Carnota. Segundo o IGE en 2011 tiña 102 habitantes (55 mulleres e 47 homes), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 157 habitantes.
En Lira está situada unha piscifactoría de rodaballo, na súa época a máis grande do mundo.
Gran Premio de Alemaña de 1989
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 30 de xullo de 1989. Foi a novena rolda da tempada de, o 51º Gran Premio de Alemaña e o décimo terceiro que se celebrou no circuíto de Hockenheim. Disputouse sobre 45 voltas ao circuíto de sete quilómetro nunha distancia de carreira de 305 km.
Cualificación
Como era de esperar, os McLaren - Honda de Ayrton Senna e Alain Prost dominaron a cualificación no ultra rápido circuíto de Hockenheim, con Senna apenas a menos dun segundo máis rápido que Prost, quen era case oito décimas máis rápido que o Ferrari 640 de Nigel Mansell.
McLaren con todo tiñan os seus problemas en cualificación. Durante a sesión do venres Senna pasou sobre unha pedra que fixo un buraco considerable nos baixos do seu coche e o dano resultante requiríu un cambio completo do coche, o problema que era que o equipo só tiña tres dos novos coches con caixa de cambios transversais en Alemaña.
Carreira
A carreira comezou con Senna na pole position e Prost xunto a el. Ao principio, Gerhard Berger no Ferrari semiautomático fixo un tremendo comezo desde o cuarto lugar, pasando a Senna, Prost e o seu compañeiro de equipo Mansell e lideraba na primeira curva con Senna, Prost e Mansell detrás. Na saída Philippe Alliot saíuse da pista de xeito espectacular cando tocouno por detrás o Minardi de Pierluigi Martini e perdeu o control do seu Lola, trompeando no céspede. Foi capaz de volver á pista pero a súa carreira só durou 20 voltas ata que o seu Lamborghini V12 sufriu unha fuga de combustible. O seu novo compañeiro de equipo, Michele Alboreto, viuse obrigado a abandonar a súa primeira carreira con Larrousse, xusto logo da 1ª curva na segunda volta despois de que o sistema eléctrico do Lamborghini fallase. Alboreto clasificouse 26º e último, só 0.016 por diante do Minardi de Luís Pérez-Sala.
O liderado de Berger duraría preto dun cuarto de volta. Senna pasou a Berger antes da primeira chicane, e Prost superouno na Ostkurve. Ao principio da segunda volta, era Senna quen lideraba diante de Prost, Berger, Mansell, Thierry Boutsen, Alessandro Nannini, Emanuele Pirro, Riccardo Patrese, e Nelson Piquet.
Os McLarens de Senna e Prost e os Ferraris de Mansell e Berger comezaron a afastarse na pista, co Benetton-Ford de Pirro e Nannini, e o Williams-Renault de Patrese apenas aguantando (Boutsen retirouse na volta 5 logo de ser tocado por Pirro na Bremsschikane 2). Na volta 14, Mansell perseguira a Berger durante dúas voltas, pero Berger tivo unha picada xusto ao achegarse á primeira chicane, e o seu Ferrari saíu voando polo aire, aterrando nunha zona de herba e cruzando a pista, evitando a Mansell e quedando parado na herba da pista.
Prost perseguiu a Senna durante 16 voltas, ata que entrou en boxes para cambiar pneumáticos, foi terriblemente lento, tardou 18 segundos, o que puxo a Mansell en segundo lugar e a Senna aínda máis lonxe. Na seguinte volta, Mansell entrou en boxes tamén para cambiar pneumáticos, a súa parada en boxes foi máis rápida que a de Prost, pero aínda así foi unha mala parada de 11 segundos, o que o deixou na cuarta posición detrás de Senna, Pirro e Prost. Entón Senna decidiu aproveitar a súa enorme vantaxe e entrou en boxes para o seu cambio de pneumáticos, a súa parada foi incluso peor que a de Prost, cunha duración de 23 segundos. Isto deixouno en segundo lugar detrás de Prost, Pirro entrara nos boxes para un cambio de pneumáticos e caeu á cuarta posición.
Na conferencia de prensa logo da carreira, Senna negouse a especular sobre si podería pasar Prost se o francés non perdera a sexta marcha, en lugar de afirmar que gañar logo de sufrir catro retiradas consecutivas era todo o que lle preocupaba. Pola súa banda, Prost tiña a firme crenza de que non habería ter problemas para lograr a vitoria se non tivese un problema coa caixa de cambios.
Mantua
miniatura|dereita Mantua (Mantova en italiano, Mäntua no dialecto mantuano e Māntva no dialecto emiliano) é unha cidade italiana, capital da provincia homónima na Lombardía. Ten unha poboación 48.364 habitantes (2021), que se duplica contando os arredores, pasando dos 100.000 habitantes.
Limita cos concellos de Bagnolo San Vito, Curtatone, Porto Mantovano, Roncoferraro, San Giorgio di Mantova e Virgilio.
En xullo 2008 o seu centro storico (cidade vella), unto a Sabbioneta, ambas as dúas unidas pola herdanza da familia Gonzaga que as converteron en dous dos principais centros do Renacemento italiano e europeo, incluíronse na lista de Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Dada a súa importancia como capital de, primeiro, o marquesado e despois Ducado de Mantua, está representada entre as catorce cidades nobres do Altare della Patria, como símbolo de "nai nobre" e precursora da posterior monarquía saboia e da unificación de Italia.
En 2016, o Ministerio de Patrimonio Cultural e Actividades e Turismo concedeu a Mantua o título de capital italiana da cultura.
En 2017 Mantua e a súa provincia, xunto coas de Bérgamo,  Brescia e  Cremona, foron galardoadas como Rexión Europea da Gastronomía baixo o nome da Lombardía Oriental. Mantua tamén foi a Cidade europea do deporte en 2019.
Xeografía física
Mantua está situada no sueste da Lombardía, non lonxe do Lago de Garda e da fronteira coas rexións Véneto e Emilia-Romaña. As cidades máis próximas son Verona, 40 km ao nordés, Brescia, 70 km ao noroeste e Módena, 70 km. ao sur.
Mantua está rodeada por tres lados por lagos artificiais, creados durante o século XII como sistema de defensa da cidade. Estes lagos reciben auga do río Mincio, un afluente do río Po que descende do Lago de Garda. Os tres lagos chámanse Lago Superiore, Lago di Mezzo e Lago Inferiore ("Lagos Superior", "Medio" e "Inferior", respectivamente). Un cuarto lago, o lago Pajolo, que no seu día serviu de anel de augas defensivas arredor da cidade, secou a finais do século XVIII.
Historia
Mantua foi un asentamento insular que se estableceu por primeira vez cara ao ano 2000 a.C. nas beiras do río Mincio, que desemboca dende o Lago de Garda ata o Mar Adriático. No século VI a.C., Mantua era unha vila etrusca que, na tradición etrusca, foi refundada por Ocno.
Tras a caída do Imperio Romano
Despois da caída do Imperio Romano de Occidente a mans de Odoacro no 476 d.C., Mantua foi, xunto co resto de Italia, conquistada polos ostrogodos. Foi retomada polo Imperio Romano de Oriente a mediados do século VI despois da Guerra gótica pero posteriormente perdeuse de novo para os Longobardos. Foron á súa vez conquistados por Carlomagno no 774, incorporando así Mantua ao Imperio Franco. As particións do imperio (debido ao uso por parte dos francos da herdanza parcial) no Tratado de Verdún e no de Prüm levaron a que Mantua pasase á Francia media no 843, despois ao Reino de Italia no 855. En 962 Italia foi invadida polo rei Otón I de Alemaña, e Mantua converteuse así nun vasalo do recentemente formado Sacro Imperio Romano Xermánico.
No século XI, Mantua converteuse nunha posesión de Bonifacio de Canossa, marqués da Toscana. O último gobernante desa familia foi a condesa Matilde de Canossa (m. 1115), quen, segundo a lenda, mandou construír a preciosa Rotonda di San Lorenzo en 1082. A Rotonda aínda existe na actualidade e foi renovada en 2013.
Cidade Imperial Libre de Mantua
Despois da morte de Matilde de Canossa, Mantua converteuse nunha comuna libre e defendeuse enérxicamente da influencia do Sacro Imperio Romano Xermánico durante os séculos XII e XIII. En 1198, Alberto Pitentino modificou o curso do río Mincio, creando o que os mantuáns chaman "os catro lagos" para reforzar a protección natural da cidade. Tres destes lagos aínda quedan na actualidade e o cuarto, que atravesaba o centro da cidade, desecouse durante o século XVIII.
Casa de Gonzaga
Ludovico Gonzaga, que fora Podestà de Mantua desde 1318, foi debidamente elixido Capitano del popolo. Os Gonzaga construíron novas murallas con cinco portas e renovaron a cidade no século XIV, porén, a situación política non resolveuse ata o terceiro gobernante da casa Gonzaga, Ludovico III Gonzaga, quen eliminou aos seus familiares e centralizou o poder para se mesmo. Durante o Renacemento italiano, a familia Gonzaga suavizou o seu dominio despótico e elevou aínda máis o nivel de cultura e refinamento en Mantua. Mantua converteuse nun importante centro da arte e do humanismo renacentistas. O marqués Gianfrancesco Gonzaga trouxera a Vittorino da Feltre a Mantua en 1423 para abrir a súa famosa escola humanista, a Casa Giocosa.
thumb|left|[[Ludovico III Gonzaga|Ludovico Gonzaga recibindo a noticia de que o seu fillo Francesco fora nomeado cardeal, fresco por Andrea Mantegna na Stanza degli Sposi de Palazzo Ducale.]] thumb|left|[[Palazzo del Te|Palazzo Te.]]
Mediante un pago de 120.000 floríns de ouro en 1433, Gianfrancesco I foi nomeado marqués de Mantua polo Emperador Sexismundo, cuxa sobriña Bárbara de Brandeburgo casou co seu fillo, Ludovico. En 1459, o Pío II, papa celebrou o Concilio de Mantua para proclamar unha cruzada contra os Turcos. Baixo Ludovico e os seus herdeiros, o famoso pintor renacentista Andrea Mantegna traballou en Mantua como pintor da corte, producindo algunhas das súas obras máis destacadas.
De Gonzaga a Habsburgo
En 1627, a liña directa da familia Gonzaga chegou ao seu fin co vicioso e débil Vincenzo II, e Mantua declinou lentamente baixo os novos gobernantes, os Gonzaga-Nevers, rama francesa menor da familia. En 1630 estalou a Guerra de Sucesión de Mantua, e un exército do Imperio de 36.000 mercenarios Lansquenetes asediaron Mantua, levando consigo a peste. Ferdinand Carlo IV, un gobernante inepto, cuxo único interese era a celebración de festas e espectáculos teatrais, aliouse con Francia na Guerra de Sucesión. Despois da derrota francesa, refuxiouse en Venecia e levou consigo mil cadros. Á súa morte en 1708, o duque de Mantua foi declarado deposto e a familia Gonzaga perdeu Mantua para sempre en favor dos Habsburgo de Austria.
Chapter 8 ~Seashore And Horizon~
Chapter 8 ~Seashore And Horizon~ é o quinto álbum do artista xaponés Cornelius, lanzado o mercado no Xapón o ano 1998 baixo o selo Matador Records e producido por el mesmo.
Mantua
De Gonzaga a Habsburgo
Baixo o dominio austríaco, Mantua gozou dun renacemento e durante este período construíronse a Real Academia de Ciencias, Letras e Artes, o Teatro Científico e numerosos pazos.
Guerras napoleónicas
En 1786, dez anos antes da campaña de Napoleón Bonaparte en Europa, o ducado austríaco de Mantua uniuse brevemente co ducado de Milán ata 1791.
O 4 de xuño de 1796, Mantua foi o asediada polo exército de Napoleón como un movemento contra Austria, que se unira á Primeira Coalición contra Francia. Os intentos austríacos e rusos de romper o sitio fracasaron, pero foron capaces de espallar as forzas francesas o suficientemente como para que o cerco fose abandonado o 31 de xullo. Despois de desviar as forzas francesas a outro lugar, os franceses retomaron o asedio o 24 de agosto. A principios de febreiro de 1797, a cidade rendeuse e a rexión pasou baixo a administración francesa. Dous anos máis tarde, en 1799, a cidade foi reconquistada polos austríacos tras o Asedio de Mantua (1799).