cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lufthansa
Período de preguerra
miniatura|250px|Selo alemán cun Heinkel He 70 de Lufthansa O ano 1934 destacou pola introdución do Heinkel He 70, un transporte postal para catro pasaxeiros cunha velocidade de cruceiro de 180 millas/hora. Comezou transportando pasaxeiros e carga entre as catro cidades alemás máis importantes, pero debido á súa eficacia foi abandonada a súa función de correo aéreo e en menos dun ano creáronse 11 rutas de pasaxeiros con este modelo. No mes de setembro dese ano a aeroliña transportaba ao seu pasaxeiro 1 millón.
En agosto de 1934 Hitler asumiu o liderado do Terceiro Reich, e dende ese momento a aeroliña víase unida á necesidade de demostrar as virtudes na "Nova Alemaña". Os seus logros usaríanse como propaganda para o goberno nazi.
En febreiro de 1935 comezaron a realizarse voos de proba ao Cairo, e a finais dese ano a aeroliña xa recuperara a metade dos custos das probas cos ingresos comerciais desa ruta.
Segunda Guerra Mundial
Co estoupido da guerra os avións de Lufthansa pasaron a mans da Luftwaffe, aínda que se mantiveron as rutas abertas con nacións neutrais como Suecia, Suíza, España e Portugal. A partir de xaneiro de 1940 abriuse un servizo coa URSS que remataría coa invasión alemá deste país o 22 de xuño de 1941.
Esociformes
A dos esociformes (Esociformes) é unha pequena orde de peixes teleósteos da superorde dos protacantopterixios, dulciacuícolas, distribuídos por ríos de Norteamérica e do norte de Eurasia.
Nela encóntrase incluída unha famosa especie, o lucio, un voraz depredador dotado de mandíbulas moi potentes.
Lufthansa
Segunda Guerra Mundial
Lufthansa mantivo abertas as rutas que podía realizar ata finais da guerra. O seu último voo internacional realizaríao un Junkers Ju 90 que voou dende Barcelona ata Berlín o día 20 de abril de 1945, poucos días antes da rendición alemá. Despois diso pasarían 10 anos ata que un avión de Lufthansa engalase novamente.
Esociformes
Descrición
A orde foi descrita en 1859 polo naturalista, anatomista comparativo e ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker, experto no estudo comparado dos peixes, fundamente dos do leste asiático.
Lufthansa
Refundación da compañía
A compañía refundouse en 1953 e tiña moi pouco que ver coa vella Lufthansa. A aviación comercial cambiara moito neses últimos anos e as aeroliñas xa non facían perigosas viaxes de exploración cara novas rutas para conseguir prestixio e publicidade. Lufthansa tivo que entrar a competir coas novas aeroliñas estadounidenses de posguerra que ofrecían rutas e luxos sen precedentes aos pasaxeiros.
Os Acordos de Postdam prohibiran a Alemaña posuír, fabricar ou operar calquera tipo de avión, e o Estatuto de Ocupación de 1949 prohibía todo tipo de aviación civil. O primeiro intento de restablecer a aeroliña buscaba saltarse as duras leis e foi impulsado por Hans M. Bongers, director de operación de tráfico da Lufthansa antes da guerra. Bongers propúxolle ás autoridades estadounidenses e británicas crear unha aeroliña que prestase servizo aos transportes aliados ou estranxeiros. A súa intención era formar unha organización que mantivese unido ao antigo persoal directivo da aeroliña e que collese experiencia de cara ao futuro. O plan fracasou e os aliados prohibíronlle a Benders traballar na industria aeronáutica durante anos.
Esociformes
Sinónimos
Ademais de poo seu nome actualmanet válido, a orde coñeceuse tamén polos sinónimos:
Lufthansa
Refundación da compañía
Porén, cara a 1953, coa nova República establecida, foi posible a aparición dunha aeroliña nacional que nun principio se chamou Luftag e que tiña un 85% das súas accións en mans do estado. A súa idea inicial era a de mercar entre 16 e 24 avións de primeira clase novos, pero os seus recursos eran escasos. Douglas, empresa favorita para a adquisición dos avións, amosouse reticente a negociar cunha aeroliña tan débil, polo que finalmente pedíronse catro Super Constellation en xuño de 1953 e catro Convair 340 en setembro.
miniatura|250px|Un dos Super Constellation de Lufthansa na actualidade en Múnic.
Esociformes
Características
Carecen de dentes. Tamén carcen da aleta adiposa como si teñen as especies doutras ordes da súa superorde emparentados con esta, como os salmoniformes. É moi característico que tanto a aleta dorsal como a aleta anal se encontren localizadas moi posteriormente.
Lufthansa
Refundación da compañía
Entre o persoal de terra tamén houbo algúns problemas, xa que os métodos de traballo cambiaran nos últimos anos e tiñan que cumprirse os estándares de servizos internacionais. Mentres se formaba aos traballadores, comezou a construírse a nova base de enxeñería no aeroporto de Fuhlsbüttel en Hamburgo.
A mediados de 1954 a compañía estaba lista para iniciar as operacións e foi bautizada novamente como Lufthansa, adoptando as cores e distintivos de preguerra, a librea azul e amarela coa insignia da grúa. Só existía un problema, a aeroliña aínda non tiña permiso para voar. O 24 de novembro conseguiu a autorización para que os dous primeiros Convair 340 aterrasen na súa base de Hamburgo.
Comezo das operacións
Os voos comezaron o día 1 de abril de 1955. Inicialmente limitáronse a catro voos semanais nas rutas domésticas alemás, pero a mediados de ano Lufthansa recuperou as súas rutas tradicionais, levando pasaxeiros a Londres, París e Madrid. A mediados de abril a compañía recibiu o seu primeiro Super Constellation. Foron pilotados inicialmente por catro pilotos estadounidenses da TWA, número que aumentou a 10 cando iniciaron as súas operacións no Atlántico Norte. Cara a 1957 o número de pilotos estadounidenses era de 20, pero en marzo de 1956 estes avións xa comezaran a ser pilotados por tripulacións alemás.
Esociformes
Características
Os úmbridos só contan cun xénero actual, con tres especies, que ocupan hábitats de auga doce sufocados por malas herbas no leste de América do Norte e o leste de Europa. Aínda que a familia contiña tradicionalmente os xéneros Umbra, Novumbra e Dallia, investigacións xenéticas e paleontolóxicas recentes considerararon esta agrupación como parafilética, e Novumbra e Dallia foron trasladadas á familia dos esócidos. Observouse que as especies de Umbra sobreviven baixo o xeo en invernos especialmente fríos, e teñen a capacidade de sobrevivir ao desecamento escavando coa cola no barro en tempos de seca. Poden respirar aire atmosférico usando unha vexiga natatoria modificada para absorberen o oxíxeno.
Lufthansa
Comezo das operacións
Cando rematou o primeiro ano de operacións a aeroliña voaba a 12 aeroportos e contaba, ademais dos Super Connies e dos Convair 340, con dous Douglas DC-3. Nese ano transportou ao redor de 1 000 toneladas de carga e 500 de correo, ademais de 104 000 pasaxeiros.
Esociformes
Filoxenia
O seguinte cladograma ilustra as relacións entre os esociformes.
Lufthansa
Comezo das operacións
No ano 1956 reabriuse a ruta a Suramérica despois de 17 anos. No mes de agosto un Super Constellation comezou un servizo regular entre Hamburgo e Buenos Aires, con escalas en Düsseldorf/Frankfurt, París, Dakar, Río de Xaneiro e São Paulo. No mes de setembro abriuse o voo de Hamburgo a Teherán, pasando por Beirut e Bagdad.
A aeroliña mercou cinco Convair 440 e o primeiro deles foi entregado o 2 de abril de 1957, e durante o verán dese ano serían asignados ás rutas a Zúric e Viena. No mes de xullo Lufthansa e Air France chegaron a un acordo de colaboración para voar sobre o Atlántico Sur. Nese mesmo mes chegou o Super Star Constellation adquirido pola aeroliña, e mercaría tres máis a finais dese ano. Ademais ampliaría a súa frota de Convair ata os nove exemplares.
Formación de persoal
As rutas con Suramérica ampliáronse e a aeroliña comezou a voar a Chile, reducindo tamén o tempo de viaxe ao continente a un día. Abríronse rutas tamén á India e ao Xapón grazas ás prestacións dos Super Costellation.
Accidente dun Connie
A recuperación da aeroliña viuse en parte entorpecida o día 11 de xaneiro de 1959. Ese día un Super Constellation L-1049G, con matrícula D-ALAK, esnafrouse durante a aproximación a Río de Xaneiro. Só sobreviviron tres tripulantes dos 39 ocupantes do avión (10 tripulantes e 29 pasaxeiros). Era o primeiro avión que Lufthansa perdía despois dun cuarto de século de operacións.
Por aquel entón a frota da compañía estaba formada por 32 avións: 11 Lockheed para os voos de longa distancia a Norteamérica, Suramérica, Asia e África; 18 para os voos continentais (incluídos nove Vickers Viscount que se uniran á frota en outubro); e tres Douglas DC-3 para correo e carga. Ese sería o derradeiro ano de Lufthansa con avións só de hélice, e o ano no que se abriron as rutas de inverno a Calcuta e Bangkok.
Reactores
miniatura|250px|[[Boeing 707]] Os Viscount e os Super Constellation voaron con Lufthansa ata o ano 1967, pero xa a finais dos anos 50 os reactores estaban demostrando ser moi rendibles comercialmente. Coa aparición destes avións os tempos de viaxe reducíronse considerablemente e a seguridade e a fiabilidade melloraron.
Lufthansa recibiu o seu primeiro Boeing 707 en marzo de 1960, e marcouse o obxectivo de ter unha frota composta unicamente por reactores en 1970. A aeroliña chegaría a un acordo con Boeing e incorporaría só modelos dese fabricante ata o ano 1973, cando lle mercou a McDonnell Douglas catro DC-10.
Lufthansa axudou a Boeing no desenvolvemento do Boeing 737 e incluso chegou a aboar depósitos para tres avións supersónicos Boeing 2707, que finalmente nunca serían fabricados. O acordo permitiulle á aeroliña ser a primeira compañía en operar o 737 e recibir reposto a prezo máis económico e dunha forma rápida, ademais de programas de adestramento técnico por parte do fabricante.
Os seus novos 707 comezaron a traballar nas rutas do Atlántico Norte. O servizo cara a Nova York e Chicago pasou a realizarse sen escalas, aínda que inicialmente só se realizaba dende Frankfurt. A mediados do ano 1960 estes avións xa voaban tamén a San Francisco e a Montreal, e no mes de novembro transportou ao seu pasaxeiro 1 millón dende o novo comezo das operacións 5 anos antes.
A mediados do ano 1961 os reactores xa realizaban o 74% dos voos de Lufthansa e xa se podía voar a Nova York dende Múnic, Hamburgo e Colonia/Bonn. Na ruta ao Extremo Oriente a aeroliña xa voaba ata Hong Kong e Toquio, nunha viaxe que o 707 realizaba en 25 horas e media. No mes de maio este modelo comezou a operar tamén en rutas do Atlántico Sur.
En xullo de 1964 Lufthansa tivo o seu pasaxeiro 10 millóns e anunciou que xa non tiña perdas. A súa frota de reactores continuou medrando e o primeiro dos seus 12 Boeing 727 comezou a operar nas rutas europeas e nas de Extremo Oriente. No ano 1965 a aeroliña mercaría 21 exemplares máis deste modelo. Ese mesmo ano tamén se abriu a ruta cara Sydney, voando xa aos cinco continentes. No seu décimo ano de operación Lufthansa xa se convertera na sexta aeroliña máis importante do mundo.
Expansión
Durante o resto da década dos 60 a compañía centrouse en mellorar os servizos e a ampliar a súa base comercial. Informatizáronse os sistemas de reserva de pasaxe e carga, creouse unha compañía subsidiaria que se encargou dos servizos de hostalería (no seu primeiro ano conseguiu 55 clientes entre distintas aeroliñas), mercáronse grupos hostaleiros para explotar a rápida expansión dos voos, e estableceuse unha organización con outras aeroliñas para negociar cos fabricantes de avións.
Tamén se chegou a un acordo de cooperación con outras aeroliñas para compartir os servizos de terra e de xestión e, de cara ao final da década, incluso se internou no negocio dos seguros.
Avións de nova xeración
No ano 1970 Lufthansa converteuse na primeira compañía europea en operar o novo reactor de nova xeración Boeing 747. Estes avións, a pesar de seren máis silenciosos, limpos e ter unha maior capacidade de pasaxe, eran caros de mercar, operar e manter. Lufthansa creou xunto con outras aeroliñas europeas o grupo ATLAS, co obxectivo de colaboraren entre elas para alixeirar gastos. Luftansa pasaría entón a encargarse do mantemento dos motores do Boeing 747 de cinco compañías, inaugurando o seu novo centro de mantemento no Hangar V en Frankfurt, o máis grande do mundo para a época. miniatura|250px|[[Airbus A300]] Coa chegada da nova xeración de reactores, durante a década dos 70 Lufthansa rompeu o seu monopolio con Boeing e comezou a adquirir avións de McDonnell Douglas e de Airbus, como os DC-10 ou os A300 e A310.
Alemaña investiu gran cantidade de cartos no desenvolvemento do Airbus A300, polo que Lufthansa adquiriu tres A300B dous meses despois do seu primeiro voo, aínda que a compañía non tiña unha verdadeira necesidade dun reactor de medio alcance e gran capacidade. En decembro de 1972 reservou catro opcións máis, modificando esta reserva en 1973 para a versión A300B2. Este modelo entraría en servizo coa aeroliña en abril de 1976 nas rutas entre Frankfurt e Londres e entre Frankfurt e París. Estes A300, e os A300B4 mercados en 1977 serían substituídos a partir de abril de 1983 polo máis pequeno Airbus A310, e polo máis grande A300-600 que chegou en 1987.
En 1977 Lufthansa cambiou os motores Pratt & Whitney JT9D de toda a súa frota de 747 polos General Electric CF6-50, co obxectivo de homoxeneizar as plantas motrices coas dos DC-10-30, que realizaban as rutas menos saturadas de longo alcance dende xaneiro de 1974.
En xuño de 1986 a aeroliña pediu seis unidades da nova variante 747-400, da que tamén foi o primeiro operador europeo, para substituír os avións máis vellos. Este entrou en servizo o 6 de xullo de 1989 cun voo entre Frankfurt e Johannesburgo, e posteriormente pediríanse máis exemplares ata sumar 22 747-400.
Lufthansa participou na configuración do Airbus A340, influíndo na elección do número de pasaxeiros, o alcance os motores do avión. Xunto con Air France, foi a primeira aeroliña en operar o novo modelo do consorcio europeo Airbus, e nun primeiro momento optou pola variante A340-200 de fuselaxe máis curta pero máis alcance. Posteriormente adquiriría o A340-300 de maior capacidade. O primeiro voo dun A340 con Lufthansa realizouse o 1 de marzo de 1993.
Actualidade
miniatura|250px|[[Airbus A380 de Lufthansa aterrando no aeroporto de Barcelona]] O 28 de outubro de 1990, 25 días despois da reunificación alemá, Lufthansa volveu a voar cara a Berlín novamente. O 18 de maio de 1997 Lufthansa, Air Canada, Scandinavian Airlines, Thai Airways e United Airlines formaron a Star Alliance, a primeira alianza mundial de aeroliñas.
No ano 2000 Air One asociouse a Lufthansa e case todos os seus voos pasaron a compartir o código de Lufthansa ata que Air One foi mercada por Alitalia. Lufthansa conseguiu nestes últimos anos ter beneficios, incluso tras os atentados do 11 de setembro de 2001, cando a aeroliña tivo un descenso significativo nos seus ingresos conseguiu manter as súas contas sen perdas. Cando moitas outras compañías anunciaron despedimentos, Lufthansa mantivo a todos os seus empregados.
En xuño de 2003, Lufthansa abriu a terminal 2 no aeroporto Franz Josef Strauß de Múnic para aliviar o seu centro de operacións principal, en Frankfurt, que estaba sufrindo limitacións de capacidade. Trátase dunha das primeiras terminais europeas que pertencen parcialmente a unha aeroliña.
O 17 de maio do 2004, Lufthansa converteuse no primeiro cliente de Connexion by Boeing, conexión a internet en voo ofrecida por Boeing nalgúns dos seus modelos. O 22 de marzo do 2005 Swiss International Air Lines fusionouse con Lufthansa Airlines, aínda que ambas as aeroliñas continúan sendo dirixidas por separado.
O 6 de decembro do 2006 Lufthansa realizou unha orde de pedido por 20 Boeing 747-8, converténdose no primeiro cliente deste modelo. A aeroliña é tamén a segunda compañía europea en operar o Airbus A380 (despois de Air France). O seu primeiro A380 foille entregado o 19 de maio do ano 2010.
Actual
En novembro de 2020 a frota de Lufthansa estaba formada polos seguintes avións:
IOS
iOS é un sistema operativo móbil da multinacional Apple Inc. Orixinalmente desenvolvido para o iPhone (iPhone OS), despois foi usado en dispositivos como o iPod touch e o iPad. Máis tarde en iPad, crearíase o sistema operativo iPad OS para substituír a iOS. Apple non permite a instalación de iOS en hardware de terceiros.
A última versión do sistema operativo é iOS 13 (aparecida en xuño de 2019) que substitúe a iOS 12 ​ co obxectivo principal de mellorar a experiencia de usuario, integrando cambios relevantes, entre eles o novo Modo Escuro ou a posibilidade de utilizar memorias externas coa app Arquivos do sistema.
Os elementos de control consisten en escorregadoiros, interruptores e botóns. A resposta ás ordes do usuario é inmediata e prove unha interface fluída. A interacción co sistema operativo inclúe xestos como esvaróns ou toques, que teñen definicións diferentes dependendo do contexto da interface. Utilízanse acelerómetros internos para conseguir que algunhas aplicacións respondan ao sacudir o dispositivo (por exemplo, para o comando desfacer) ou xiralo en tres dimensións (un resultado común é cambiar do modo vertical a apaisado ou horizontal).
iOS deriva de macOS, que á súa vez está baseado en Darwin BSD, e polo tanto é un sistema operativo Tipo Unix.
Pantalla principal
A pantalla principal (chamada «SpringBoard») é onde se encontran as iconas das aplicacións e o “Dock” na parte inferior da pantalla, onde se poden ancorar aplicacións de uso frecuente, aparece ao desbloquear o dispositivo ou ao premer o botón de inicio. A pantalla ten unha barra de estado na parte superior para mostrar datos, tales como a hora, o nivel de batería e a intensidade do sinal.
Carpetas
Con iOS 4 introdúcese un sistema simple de carpetas. Pódese mover unha aplicación sobre outra e crearase unha carpeta podéndose agregar máis aplicacións a esta mediante o mesmo procedemento. O título da carpeta é seleccionado automaticamente polo tipo de aplicacións dentro dela, pero pode ser editado polo usuario.
Coa saída de iOS 7, a cantidade máxima de aplicacións por carpeta aumentou considerablemente, pois ao abrir unha carpeta móstranse 9 iconas (3x3) e, ao agregar máis aplicacións, vanse creando páxinas ás que se poden acceder esvarando sobre a pantalla.
Seguridade
Antes da saída de iOS 7 ao mercado, existía un enorme índice de roubos dos diversos modelos de iPhone, o que provocou que o goberno estadounidense solicitara a Apple crear un sistema de seguridade infalible que inutilizara os equipos en caso de roubo. Foi creada entón a activación por iCloud, que solicita os datos de acceso da conta do usuario orixinal, o que permite bloquear e inutilizar o equipo ao perdelo ou ser vítima de roubo do mesmo.​​ De igual maneira, é posíbel coñecer a localización vía GPS do dispositivo e mostrar mensaxes na pantalla. Ata a data non existe un método comprobado para evitar a activación de iCloud o que converte a iOS 7+ no SO móbil máis seguro do mercado. Coa chegada de iOS 9.1, é imposíbel encontrar vulnerabilidades que afecten ao dispositivo, levando a Apple, a ocupar o posto máis alto na lista dos softwares máis seguros. No obstante, iOS 9.3 foi un completo fracaso en canto a seguridade e vulnerabilidade co Jailbreak. Porén, o 25 de agosto Apple liberou iOS 9.3.5 o cal reparaba esta vulnerabilidade.
Co lanzamento de iOS 10, usuarios reportaron unha gran vulnerabilidade con iCloud, ao poderse desactivar "Find My iPhone" (Buscar o Meu iPhone) sen ingresar o contrasinal do Apple ID.
Jailbreak
O jailbreak de iOS é a forma de evitar as limitacións impostas por Apple en dispositivos que usen o sistema operativo a través do uso de kernels modificados e foi desenvolvido por Jay Freeman (saurik). A primeira persoa en conseguilo foi George Hotz (Geohotz). Tales dispositivos inclúen o iPhone, iPod Touch, iPad e a Apple TV de segunda xeración. O jailbreak permite aos usuarios acceder ao sistema de arquivos do sistema operativo, permitíndolles instalar aplicacións adicionais, extensións e temas que non están dispoñibles na App Store oficial. Un dispositivo con jailbreak pode seguir usando a App Store, iTunes e as demais funcións normais, como por exemplo realizar chamadas.
O jailbreak é necesario se o usuario quere executar software non autorizado por Apple. O tethered jailbreak require que o dispositivo estea conectado a un ordenador cada vez que inicies o sistema, un untethered jailbreak permite ao dispositivo iniciar sen ningunha asistencia adicional e por último existe o semitethered jailbreak que consiste en executar o jailbreak a través dunha aplicación porque, ao reiniciar o sistema, eliminase o jailbreak.
O Digital Millennium Copyright Act ditamina que facer jailbreak a dispositivos Apple é legal nos Estados Unidos por agora, pero Apple anunciou que tal práctica invalida a garantía.
A ferramenta de Jailbreak está dispoñible en dispositivos con iOS 9.1/9.2/9.3.3 como máximo e con procesadores de 64bits, quedándose fóra da posibilidade de “Hackeo” iDevices como iPod Touch 5G, iPhone 4S y iPhone 5, posto que, aínda que soporta iOS 9.3.3, o seu procesador é de 32bits. Pangu foi o encargado de realizar este Jailbreak, que se diferencia do resto de Jailbreaks publicados por esta compañía pola complexidade á hora de realizalo e a "caducidade" do mesmo, que require de renovación a licenza tras unha semana ou tras un ano de uso, dependendo do método utilizado.
Actualmente xa está dispoñíbel o jailbreak para as versións de iOS, 10.x ~ 10.2.1, coa axuda dunha ferramenta chamada "Yalu102" desenvolvida por Luca Tudesco.
Screamadelica
Screamadelica é o terceiro álbum da banda escocesa de rock alternativo Primal Scream, publicado o 23 de setembro de 1991 a través do selo Creation Records no Reino Unido, e o 8 de outubro a través de Sire Records nos Estados Unidos. Tratouse do primeiro éxito comercial do grupo. Screamadelica chegou ao número 8 da lista británica de álbums tras o seu lanzamento inicial.
Bronocice
miniatura|dereita|350px|Debuxo dunha pota de Bronocice mostrando os debuxos do que se identifica como un carro esquematizado e uns campos ou unha ponte
Bronocice é unha aldea polaca, sita preto de Działoszyce, no powiat de Pińczów, no voïvodato de Santa-Cruz.
Restos arqueolóxicos e descubertas
Nos anos 1974 – 1979 acolleu os arqueólogos do Instituto de Arqueoloxía e de Etnoloxía da Academia Polaca de Ciencias (Polska Akademia Nauk, PAN), so dirección de Janus Kruk, e dos da Universidade de Nova York, de Buffalo, co profesor Sarunas Milisauskas.
Preto de Bronocice encontraron os vestixios dunha inmensa aldea fortificada, que data dos inicios da agricultura na Pequena Polonia. A poboación neolítica é a maior da Europa Central. Subsistiu algo máis de 1.000 anos entre 3800 e 2700 anos a.C.
A aldea estaba situada sobre o planalto de loes de Baski, nas beiras do río Nidzica, estendéndose por unha superficie próxima a 50 hectáreas. A zona defensiva, que cerca unha superficie de 2,4 hectáreas, estaba arrodeada por un foxo e un valado de madeira. Os habitantes tiñan como ocupación principal a agricultura e gañaban novos terreos de cultivo queimando os bosques. Cultivaban principalmente diversas clases de cereais: trigo, orxo, millo, e ademais papoulas, lentellas, chícharos e liño. Criábanse animais: uros, ovellas, cabras, e porcos. A gran cantidade de ósos de carneiros e de pequenos anos, demostran unha produción centralizada na la e os vestidos.
Encontrouse tamén abundante cerámica, con gravados incisos, dos que destaca a chamada pota de Bronocice, que mostra o que se identifica como a imaxe máis antiga que se coñece que mostra un carro.
Finados en 2021
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2021. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona e causa da morte.
Para unha listaxe ordenada alfabeticamente, véxase a categoría "Finados en 2021".
A Veiga de Pude, San Simón da Costa, Vilalba
A Veiga de Pude é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
A Lagoa, A Capela, A Capela
A Lagoa é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 7 habitantes segundo datos do INE, deles 4 eran homes e 3 eran mulleres.
Memoria eidética
A memoria eidética (ás veces chamada memoria fotográfica) é unha habilidade para lembrar vividamente imaxes despois duns poucos instantes, cunha alta precisión para o breve tempo de exposición, sen utilizar unha regra mnemotécnica. Malia que os termos memoria eidética e memoria fotográfica son popularmente usados de xeito intercambiable, tamén son distinguibles, xa que a memoria eidética é a habilidade específica de ver as lembranzas como fotografías, e a memoria fotográfica refírese á habilidade de lembrar páxinas de texto ou números, ou semellantes, con gran detalle. Cando se distinguen ámbolos dous conceptos, a memoria eidética ocorre nun reducido número de nenos e nos adultos é moi raro, mentres que a verdadeira memoria fotográfica non foi nunca demostrada.
A verba eidética provén do grego εἶδος ("visto").
Jacobo Timerman
Traxectoria
Iniciouse no xornalismo desde moi novo, na revista Correo Electrónico, e logo desempeñouse nos diarios Noticias Gráficas, La Razón, El Mundo e La Nación.
En 1959 obtivo o importante Premio Martín Fierro, polo seu programa televisivo de noticias "Qué paso en siete días"?. Foi o primeiro Martín Fierro outorgado a un xornalista.
En 1962 fundou a revista Primera Plana cun formato innovador inspirado nos "magazines" norteamericanos e en 1965 a revista Confirmado. En 1965 vende Primera Plana e afástase da dirección que queda a cargo de Ramiro de Casasbellas e Tomás Eloy Martinez.
Ambas revistas adoptaron un papel sumamente crítico ao goberno electo de Arturo Illia promovendo a súa imaxe como a dun inútil (foi famosa a representación do Presidente coa imaxe dunha tartaruga). Tanto a revista de Casasbellas e Martinez como a de Timerman defendían o papel político das Forzas Armadas e promovían a figura do Xeneral Juan Carlos Onganía, quen en 1966 derrocaría a Illía para instalar a primeira ditadura de tipo permanente (1966-1973) da historia arxentina.
Hugo Gambini, un dos periodistas de Primera Plana a define como «el buque de guerra que más bombardeaba al gobierno». Paradoxicamente, o ditador ao chegar ao poder, Juan Carlos Onganía mandou clausurar Primera Plana.
En 1971 creou o diario La Opinión que foi expropiado en 1977 e logo clausurado pola ditadura militar denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983).
Simultaneamente Timerman foi secuestrado por militares baixo as ordes do Xeneral Ramón Camps, un xeneral antisemita que foi condenado por crimes de lesa humanidade unha vez restablecida a democracia. Xunto con el foi secuestrado Enrique Jara, subdirector do diario, e poucas horas despois foi secuestrado tamén Enrique Raab, un dos xornalistas máis prestixiosos de La Opinión, quen non volvería a aparecer. A ditadura acusou a Timerman de ter como socio a David Graiver, que manexaba parte das finanzas de Montoneros.
Timerman foi severamente torturado e mantido desaparecido nos centros clandestinos de detención Puesto Vasco e COTI Martínez durante un mes. A presión da comunidade internacional foi decisiva para evitar o seu asasinato e a súa liberación en 1980. Pola contra a prensa e os xornalistas arxentinos, salvo contadas excepcións, practicamente ignoraron a detención de Timerman.
En 1981 recibiu o premio María Moors Cabot da Universidade Columbia. Debido a iso e como sinal de apoio á ditadura militar varios xornalistas arxentinos devolveron o premio que obtiveran en anos anteriores, entre eles Landrú, Máximo Gainza Paz e Bartolomé Mitre, este último director do diario La Nación.
En 1982, mentres aínda permanecía a ditadura arxentina no poder, Timerman escribiu en Israel (país onde se refuxiou) o libro Preso sin nombre, celda sin número, no que relata os seus padecementos nos centros clandestinos de detención. Foi un dos primeiros relatos acabados sobre as violacións de dereitos humanos na Arxentina.
Escribiu tamén os libros La guerra más larga; la invasión de Israel al Líbano, Chile, el galope muerto, e Cuba: un viaje a la isla.
Entre os premios recibidos atópase a Pluma de Ouro da Liberdade que outorga a Federación Internacional de Editores de Diarios.
En 1984 Timerman prestou a súa testemuña á CONADEP que o incluíu no famoso Informe Nunca Más, como atado N° 4635.
Morreu o 11 de novembro de 1999 en Bos Aires.
En 2003 a periodista Graciela Mochkofsky publicou o libro "Timerman. El periodista que quiso ser parte del poder (1923-1999)".
O Lombo, A Capela, A Capela
O Lombo é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 9 habitantes segundo datos do INE, deles 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Rabal, Oímbra
Santo André de Rabal é unha aldea e parroquia do concello de Oímbra, na provincia e diocese de Ourense, partido xudicial de Verín. No ano 2007 tiña 198 habitantes.
Xeografía
Rabal é un exclave de Oímbra. Está rodeado por Verín ao norte e leste, e por Portugal ao oeste e sur. Dista un quilómetro de Oímbra. Máis da metade da superficie total de Rabal está situada a unha altitude que non supera os 400 m. O seu termo é traspasado integramente de norte a sur polo río Támega, que nace nas proximidades da Serra de San Mamede. Os montes que rodean a aldea de Rabal son O Penedo (386 m), Outeiro do Terrón (405 m) e Outeiro da Cruz (469 m).
Durante o Precámbrico a superficie do lugar formaba parte do fondo dos mares, o que deu lugar á composición de rochas como lousas e cuarcitas que se viron afectadas, ó final do Paleozoico, pola intrusión de granitos hercinianos. No Secundario, a erosión, converteu todo este relevo en solo chan, e durante o pregamento alpino prodúcese a deformación do chan mediante fracturas e flexións. O relevo resultante viuse afectado posteriormente pola erosión continua a que se viu sometida durante miles de anos, como amosan os depósitos fluviais que alberga e dan lugar ás augas mineiro medicinais.
A temperatura media anual é de 12 °C, pero a amplitude térmica é de 13 °C, o que lle dá un matiz continental. As precipitacións non son moi abundantes; sobre todo fanse máis presentes cara a finais de outono e principios de inverno.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Rabal.JPG|Vista da aldea Ficheiro:Queimada.JPG|Queimada o día da festa Ficheiro:Cabalos.JPG|Cabalos ó pé do río Ficheiro:Riotamegarabal.jpg|O Támega ó seu paso por Rabal
In the Morse Code of Brake Lights
In the Morse Code of Brake Lights é o oitavo álbum de estudio da banda canadense de indie rock The New Pornographers, publicado o 27 de setembro de 2019 a través do selo Concord Music Group. O disco foi precedido en agosto polo seu principal sinxelo, "Falling Down the Stairs of Your Smile".
Tras non participar no anterior álbum do grupo, Whiteout Conditions (2017), a marcha indefinida de Dan Bejar da banda foi confirmada durante o anuncio deste disco. Porén, aparece listado como co-compositor do tema “Need Some Giants”.
Joaquim de Almeida
Joaquim António Portugal Baptista de Almeida, nado en Lisboa o 15 de marzo de 1957, é un actor portugués. Almeida comezou a súa carreira como actor no teatro durante a década de 1980, e comezou no cinema no ano 1982, no filme de acción The Soldier, mais non sería até que interpretou o papel de Andrea Bonanno no filme italiano de 1987 Bos días Babilonia que acadou a fama. Conseguiu recoñecemento internacional coas súas actuacións de Félix Cortez no suspense de 1994 Clear and Present Danger e Bucho no filme de acción de 1995 Desperado. Varios anos despois, fíxose popular de novo por interpretar a Ramon Salazar na serie de Fox 24, entre 2003 e 2004, e a Hernán Reyes no filme de 2011 Fast Five.
Falante fluído de varias linguas, Almeida traballou en diferentes países de Europa e América, tanto en cinema como en teatro, gañando premios internacionais en filmes como Retrato de Família, Adão e Eva e O Xangô de Baker Street. Outros filmes coñecidos nos que traballou inclúen The Honorary Consul (1983), Only You (1994), La Cucaracha (1998), One Man's Hero (1999), Behind Enemy Lines (2001), Yo, puta (2004), The Death and Life of Bobby Z (2007), Che: Part Two (2008), The Burning Plain (2008) e La Cage Dorée (2013).
Traxectoria
Almeida naceu o 15 de marzo de 1957 en São Sebastião da Pedreira, Lisboa, fillo de João Baptista de Almeida e Maria Sara Portugal. Cando tiña deazaoito anos, despois de asistir a un curso de teatro no Conservatorio de Lisboa (Escola Superior de Teatro e Cinema) durante dous anos, marchou de Portugal e continuou os seus estudos despois de que o Conservatorio fose temporalmente pechado por mor da Revolución dos Caraveis. Pasou un ano en Vienna, trasladándose de novo, en 1976, a Nova York, onde estudou no Lee Strasberg Theatre and Film Institute, unha escola de artes escénicas.
Joaquim de Almeida é un dos actores portugueses máis internacionais con case sesenta traballos no cine, xunto a diversos nomes do mundo cinematográfico, como Michael Caine, Richard Gere e Bob Hoskins en The Honorary Consul (1983), Isabelle Huppert en Milan noir (1987), Ángela Molina en Sandino (1990), Harrison Ford en Clear and Present Danger (1994), Antonio Banderas e Salma Hayek en Desperado (1995), Marcello Mastroianni en Sostiene Pereira (1996), Owen Wilson e Gene Hackman en Behind Enemy Lines (2001) e Daryl Hannah en Yo puta (2004).
Son celebradas as súas interpretacións como latino de baixo mundo en filmes como Bos días Babilonia (1987), dos irmáns Taviani, e The Soldier (1982), de James Glickenhaus.
A súa participación en Retrato de Familia, de Luís Galvão Telles (1991) valeulle o Premio ao Mellor Actor no Festival de Cine do Cairo. En Portugal, a súa participación en Tentação (1998), do realizador Joaquim Leitão valeulle un Globo de Ouro na categoría de Mellor Actor.
En 2004 participou en doce episodios da serie de culto estadounidense 24, protagonizada por Kiefer Sutherland. Tamén o fixo noutras series como Miami Vice (1985), Nikita (1998) e The West Wing (2004).
Empire of the Sun (grupo musical)
Empire of the Sun é un grupo musical australiano orixinario da cidade de Sidney e formado no 2007. O grupo está conformado por Luke Steele de The Sleepy Jackson e Nick Littlemore de Pnau. Abandonaron o proxecto no 2009, mais dous anos máis tarde reuníronse para gravar novo material. O grupo acadou sona en moitas partes do mundo grazas ó seu característico son e á temática mística e alternativa da súa imaxe.
David Hockney
David Hockney, nado o 9 de xullo de 1937, é un pintor, debuxante, gravador, escenógrafo e fotógrafo inglés. É un dos maiores representantes da Arte pop da década dos 60, e un dos artistas británicos máis influentes do século XX.
O seu estilo pictórico atópase estreitamente relacionado co sur de California, onde viviu e desenvolveu a súa obra entre 1963 e 2005. Dende esta última data, Hockney posúe unha vivenda e estudo en Bridlington, Londres.
Traballo
Hockney realizou estampados, retratos de amigos e deseñou escenografías para o Royal Court Theatre, o Festival de Glyndebourne, Teatro alla Scala e a Metropolitan Opera House en Nova York. O artista naceu con sinestesia e en consecuencia observa cores sinestéticas en resposta a estímulos musicais. Isto non se reflicte nas súas pinturas nin no seu traballo fotográfico, pero é un dos principios que utiliza para o deseño de escenografías para óperas e ballet; Hockney basea as cores do fondo e a iluminación nas cores que observa mentres escoita as pezas musicais.
Retratos
Adicouse ó retrato en diferentes períodos da súa carreira. Dende 1968 pintou ós seus amigos, amantes e parentes a partir de fotografías. A presenza de Hockney queda implícita nestes retratos, xa que as liñas de perspectiva converxen de tal maneira que suxiren o punto de vista do artista.​ Hockney volta ós mesmos suxeitos en repetidas ocasións; os seus pais, o artista Mo McDermott, varios escritores que coñeceu, deseñadores de moda como Celia Birtwell e Ossie Clark, ó curador Henry Geldzahler, ó marchante de arte Nicholas Wilder, a George Lawson e a súa amante Wayne Sleep.
Cando Hockney chega a California, deixa de pintar con óleo e comeza a utilizar pintura acrílica, aplicándoa de maneira que esta quedara suave, plana e de cor brillante. En 1965, o taller de estampados Gemini G.E.L. achegouse ó artista para crear unha serie de litografías sobre Os Ánxeles. Hockney respondeu coa creación dunha colección de ready-made.
Os joiners
A comezos da década de 1980, Hockney comeza a producir joiners, que son collages feitos de fotografías,​ primeiro comezou usando impresións de Polaroid e subsecuentemente estampados de 35mm procesados comercialmente. Hockney creaba imaxes compostas utilizando fotografías feitas con película instantánea ou fotografías reveladas dun só suxeito ordenadas de maneira irregular.​ Unha das súas primeiras foto montaxes foi unha da súa nai. Debido a que as fotografías están tomadas dende diferentes perspectivas e en momentos lixeiramente distintos, o traballo resultante é afín ao cubismo (unha das metas de Hockney), nunha reflexión de como traballa a vista humana. Algunhas pezas son paisaxes, como Pearblossom Highway #2,​ outras son retratos, Kasmin 1982,​ e My Mother, Bolton Abbey, 1982.
A creación dos joiners ocorreu accidentalmente. El deuse conta que os fotógrafos de finais da década de 1960 estaban utilizando lentes angulares. A el non lle gustaban estas fotografías porque víanse un tanto distorsionadas. Mentres traballaba nunha pintura dunha sala de estar e terraza nos Ánxeles, fixo varias fotografías Polaroid e pegounas xuntas sen a intención de que resultaran nunha composición. Ao observar a composición final deuse conta que creara unha nova narrativa: era coma se o espectador se movera a través do cuarto. Comezou a traballar mais coa fotografía despois do seu descubrimento e deixou de pintar por un tempo para desenvolver esta nova técnica. Frustrado coas limitantes da fotografía e o seu enfoque unilateral, regresou á pintura.
Traballo tardío
miniatura|275x275px|Exposición adicada ós retratos de David Hockney na National Portrait Gallery de Londres. En 1976, no Atelier Crommelynck, Hockney creou un portafolio de 20 gravados en augaforte. Esta colección titulouse "A Guitarra Azul: gravados en Augaforte por David Hockney, inspirado por Wallace Stevens, quen se inspirou en Pablo Picasso". Os gravados refírense a temas do poema de Wallace Stevens, "The Man With The Blue Guitar" (O home coa guitarra azul). Este poema foi publicado por Petersburg Press en outubro de 1977. Ese mesmo ano, Petersburg tamén publicou un libro no cal o poema estaba ilustrado cos gravados.
En 1985 encargáronlle o deseño da coberta e algunhas páxinas para a edición francesa de decembro da revista Vogue. De acordo co seu interese no cubismo e a súa admiración a Pablo Picasso, Hockney elixiu pintar a Celia Birtwell (quen aparece en varias das súas obras) dende diferentes puntos de vista, coma se o ollo escaneara a súa cara diagonalmente.
En decembro de 1985, Hockney utilizou o Quantel Paintbox, un programa de ordenador que lle permitía ao artista debuxar directamente na pantalla. Utilizar este programa era semellante a debuxar en PET film (biaxially oriented) para a creación de estampados, área na que tiña moita experiencia. O traballo resultante foi exposto nunha serie da BBC que perfilaba a varios artistas.
As súas obras foron utilizadas na portada do directorio telefónico British Telecom para Bradford en 1989.
Hockney volvía con máis frecuencia a Yorkshire na década dos noventa, cada tres meses, para visitar a súa nai, que finou en 1999. En raras ocasións quedaba por mais de dúas semanas, ata que en 1997 o seu amigo​ Jonathan Silver, que se encontraba en estado terminal, alentouno a capturar as súas contornas locais. Ao principio, realizou estas pinturas baseandose nas súas lembranzas (algúns da súa infancia). Hockney volvía a Yorkshire e quedábase cada vez mais tempo, para o 2005 atopábase pintando o campo ó aire libre.​ Comprou unha residencia e un estudio xigantesco ao lado do mar na aldea de Bridlington, a 75 millas de onde naceu.​ As pinturas a base óleo que realizou a partir do 2005 estaban influenciadas polos seus estudos intensos en acuarela (2003-2004). Creou pinturas feitas a base de varios lenzos de menor tamaño: nove, quince ou máis. Para auxiliarse a visualizar a esa escala, utilizou reproduccións fotográficas dixitais. Ao final de cada día, o traballo realizado era fotografado e Hockney levábase unha copia impresa a súa casa.
En xuño de 2007, a pintura máis grande de Hockney: Bigger Trees Near Warter, foi colgada na galería máis grande da Royal Academy na súa exhibición anual de verán.​ Está pintado sobre 50 lenzos individuais, e a maior parte fora pintado in situ ó longo de cinco semanas o inverno anterior.​ No 2008, doou a pintura á Tate Gallery de Londres, dicindo: "pensei que se quería darlle algo ao Tate, tiña que ser algo moi bo. Vai a estar aí por moito tempo. Non quero darlles algo do que non estea completamente orgulloso ... creo que esta é unha boa pintura porque é de Inglaterra ... parece ser o correcto."
Dende 2009, Hockney pintou centos de retratos, bodegóns e paisaxes utilizando a brushesapp para iPhone​ e iPad​ e adoita mandar estas obras ós seus amigos.​ Na Fondation Pierre Bergé de París, realizouse o show Fleurs fraîches (Flores frescas). Esta exhibición inaugurouse no 2011 no Museo Real de Ontario de Toronto e presentou máis de 100 dos seus debuxos en 25 iPads.​ A finais de 2011, Hockney visitou California para pintar o Parque nacional de Yosemite no seu iPad. Para a temporada 2012-2013 da Vienna State Opera, deseñou no seu iPad unha pintura a grande escala (176 metros cadrados) como parte dunha exhibición chamada "Cortina de Seguridade".
Deseño de escenografías
O primeiro deseño de Hockney para unha ópera realizouse a base de gotas pintadas. Empregouse para a obra The Rake's Progress de Stravinsky na Glyndebourne Festival Opera en Inglaterra (1975) e para A frauta máxica (1978). ​ En 1981, accedeu a deseñar a escenografía e os vestiarios para tres obras francesas do século XX na Metropolitan Opera House, tituladas Festa. As obras foron: Parade, un ballet con música de Erik Satie; As tetas de Tiresias, unha obra cun libreto de Guillaume Apollinaire e música de Francis Poulenc, e O neno e os sortilexios, unha ópera cun libreto escrito por Colette e música de Maurice Ravel.​ Deseñou sets para a obra Turandot de Puccini en 1991 na Opera lírica de Chicago e para a obra de Richard Strauss, A muller sen sombra en 1992 na Royal Opera House en Londres. En 1994, deseñou os vestiarios e escenografía de doce operas arias para Plácido Domingo na Operalia da Cidade de México.
Coleccións
Moitas das obras de Hockney están situadas en Salts Mill, en Saltaire, cerca da súa cidade natal, Bradford. Outro gran grupo de obras está en mans da Fundación David Hockney. O seu traballo atópase en numerosas coleccións públicas e privadas en todo o mundo, que inclúen:
Fundación David Hockney
No 2012, Hockney, transfiriu pinturas valoradas en 124.2 millóns de dólares á fundación que leva o seu nome, e doou 1.2 millóns de dólares en efectivo para axudar a financiar as operacións da fundación. O artista pensa regalar as súas pinturas a galerías coma Los Angeles County Museum of Art e o Tate Modern en Londres a través da fundación.
Moda
No ano 2005, o director creativo de Burberry, Christopher Bailey centrou toda a súa colección primavera/verán de home arredor do artista e no 2012, a deseñadora Vivienne Westwood, amiga próxima ó artista, nomeou unha chaqueta na súa honra.​ No 2011 a revista GQ británica nomeouno un dos 50 con máis estilo da Gran Bretaña e en marzo de 2013 The Guardian listouno como un dos "50 mellor vestidos de 50 anos".
Cine e televisión
Hockney foi o tema principal da película A Bigger Splash de Jack Hazan en 1974, chamada así pola pintura mais famosa da serie de piscinas de Hockney. Tamén serviu de inspiración para o artista Billy Pappas no documental Waiting for Hockney do 2008, que debutou no Festival de cine de Tribeca do 2008.
No terceiro episodio da primeira tempada da serie The Sopranos, Tony Soprano e Irina Peltsin discuten unha pintura dunha piscina que lle lembraba a David Hockey.
Literatura
David Hockney: A Rake's Progress é unha biografía do artista dende 1937 ata 1975 polo escritor e fotógrafo Christopher Simon Sykes en 2012.
A cova dos mouros
A cova dos mouros é unha novela de aventuras para nenos do ano 2000, escrita por Xabier Barreiro Liz.
Características
Estrutúrase en dezanove capítulos. Dun xeito realista nun principio, cóntase como Abdul, un rapaz mouro que vive en Compostela e que se dedica a venderlles postais aos turistas, vese inmerso nun mundo fantástico. Lendo un libro no Museo do Pobo Galego descobre as lendas das covas dos mouros e os seus tesouros e decide introducirse nunha cova. Deste xeito percorre diferentes paisaxes e lugares moi estraños, coma o mundo-sombra, no que coñece diferentes sistemas de vida e traballo; viaxa por diferentes dimensións espaciais e coñece diversos personaxes que lle axudan no seu cometido -o sapo greñudo, a deusa Xema, os mineiros das doas de sal, unha xeneta, o anano-esponxa...- e que lle desvelan unha das condicións necesarias para conseguir o tesouro: perder catro obxectos -un mercado, un regalado, un amigo e unha cousa valiosa. O protagonista decátase de que o tesouro non é algo material, como esperaba, senón máis ben un estado de ánimo: a súa felicidade interior. Abdul unha vez que consegue o seu obxectivo deixa o mundo marabilloso e volve a Santiago de Compostela.
Froxán, Castro de Cabras, Lalín
Froxán é un lugar da parroquia de Castro de Cabras, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 25 habitantes (14 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Mende, A Capela, A Capela
Mende é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 22 habitantes segundo datos do INE, deles 11 eran homes e 11 eran mulleres.
Dopes to Infinity
Dopes to Infinity é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Monster Magnet, publicado o 21 de marzo de 1995 a través do selo A&M Records.
Paradise (álbum)
Paradise é o cuarto álbum de estudio da banda canadense de punk rock White Lung, publicado o 6 de maio de 2016 a través do selo Domino Records. O disco foi producido por Lars Stalfors, que tamén traballou con bandas como HEALTH e the Cold War Kids.