cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Ponte Santar, Cuíña, Palas de Rei
A Ponte Santar é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 estaba despoboado.
Dora de Pédery-Hunt
Traxectoria
Logo da ocupación de Hungría por parte da Alemaña nazi en marzo de 1944, a súa familia decidiu fuxir cara ao oeste, a Helmstedt, Alemaña, temendo o avance soviético desde o leste. Oito meses despois, chegaron a Hannover, onde o seu pai atopou traballo, aínda non tardou en caer en mans das forzas aliadas.
En 1949 casou con Vela Hunt, un xornalista húngaro a quen coñecera xa na súa etapa de Hannover. A parella divorciouse en 1961.
Dora de Pédery-Hunt morreu en Toronto como consecuencia do cancro colorrectal que padecía, o 29 de setembro de 2008, aos 94 anos. Foi sepultada no Cemiterio e Crematorio Municipal de Toronto.
Obra
Logo do seu matrimonio, Dora de Pédery-Hunt dedicou os sete anos seguintes a esculpir na mesa da súa cociña. En 1956 realizou un gran retrato en pedra artificial de Frances Loring, a súa amiga e colega escultora, que presentou á Exposición Nacional Canadense. Alí viuno Alan Jarvis, tamén escultor e director da Galería Nacional do Canadá, quen xogou un papel fundamental na súa adquisición para unha colección permanente desa entidade.
A partir de entón, Dora de Pédery puxo o foco na produción de esculturas a pequena escala e de medallas. Animada por Jarvis, solicitou unha axuda do Consello das Artes do Canadá e en 1958 recibiu unha bolsa para estudar as medallas expostas en diversas galerías, museos e catedrais de Europa. Ao seu regreso a Toronto, decidiu centrarse na arte da medalla, e a súa primeira encarga foi unha medalla do Consello das Artes do Canadá outorgada á excelencia nas artes, as humanidades e as ciencias sociais. En 1961 creou tamén un medallón de bronce fundido de dez centímetros de diámetro no que xuntou motivos da música, a danza, a literatura, a pintura e a escultura.
En 1963, foi elixida membro da Sociedade de Artistas de Ontario. Foi tamén membro fundadora da Academia Canadense do Retrato e da Sociedade de Arte da Medalla do Canadá. Durante vinte e cinco anos, representou o Canadá como delegada ante a Federación Internacional da Medalla de Arte (FIDEM), á que estaba afiliada desde 1965. Tamén foi elixida membro da Sociedade de Escultores do Canadá en 1953, da Real Academia Canadense das Artes en 1967, da Sociedade Húngara de Artes Aplicadas e da Asociación Feminina Húngara de Belas Artes.
Á parte da súa traxectoria como creadora, tamén se dedicou á docencia, como profesora de escultura na Northern Vocational School de Toronto (1949-1960), na Women's Art Association (1956) e no Ontario College of Art (1957).
Entre as súas obras máis recoñecibles está a creación da efixie da raíña Isabel II que se utilizou para os anversos de todas as moedas canadense desde 1990 ata 2003, rompendo a anterior tradición de utilizar na moeda canadense o mesmo retrato que o que caracterizaba a moeda británica.
Pola súa banda, Canada Post utilizou o deseño da súa medalla de Donald Alexander Smith para un selo postal con valor de seis centavos.
Ao longo da súa carreira, Dora de Pedery deseñou máis de 600 medallas, ademais dunha serie de pequenas esculturas de bronce conmemorativas de heroes e de heroínas canadenses. Parte da súa obra pode verse elas coleccións de máis de 70 museos e institucións de todo o mundo, entre eles a Galería Nacional de Arte do Canadá, os Gabinetes Reais de Medallas da Haia e de Bruxelas, o Museo Británico e o Instituto Smithsoniano.
Myke Towers
Michael Anthony Torres Monge, nado en Río Piedras, Porto Rico, o 15 de xaneiro de 1994, máis coñecido como Myke Towers, é un cantante, rapeiro e compositor portorriqueño.
Traxectoria
En 2016 publicou o seu mixtape debut El final del principio, debutando no primeiro lugar da lista iTunes e alcanzou o posto 12 en Latin Rhythm Albums. O disco estivo producido pola discográfica G Starr Entertainment da cal se desprenden sinxelos como «Dinero en mano», «Déjate ver», «No sabe nada» ou «Alternativas».
En 2019, estreou o sinxelo «Si se da», xunto a Farruko, tema que lle deu recoñecemento a nivel internacional. Despois lanzou a versión remix en compañía de Farruko, Sech, Arcángel e Zion. Piso 21 lanzou o sinxelo «Una vida para recordar» con Towers. Ese mesmo mes Towers realizou outra colaboración, esta vez con Bad Bunny, na canción «Estamos arriba». En maio de 2019, o seu éxito «La playa» situouse no top 20 como canción máis vendida en España, e na versión remix colabora con Maluma e Farruko. Tamén colaborou ​​con Becky G na canción «Dollar»; que se lanzou cun vídeo musical o 12 de xullo. O 20 de decembro de 2019, lanzou «Perriandote» xunto aos artistas Luigi 21 Plus e Ñengo Flow.
O 24 de xaneiro de 2020, publica o seu álbum de estudio debut, titulado Easy Money Baby, en honra ao seu fillo Shawn Torres. No mes de febreiro o tema «Diosa» situouse no posto N.º 1 da lista de Éxitos España de Spotify.
Ao longo do 2020, sacou varios sinxelos como La Playa Remix, Michael Myers, Michael X, Chegará, Maior en colaboración con Yandel e Diosa Remix con Anuel AA e Natti Natasha ou Sigo Fresh Remix, un tema co rapeiro arxentino Duki, Da Ghetto, Lume e Juicy J.
Coa súa participación con Wisin en "Los Legendarios 001" na canción «Mi niña», logrou o primeiro lugar na lista Latin Airplay de Billboard, á súa vez, certificación Platino pola RIAA e posteriormente, colaborou para a remestura xunto a Anitta e Maluma.
Escolas Labaca
Historia
Os irmáns Ángela e Ricardo Labaca fundaron a Escola Católica de Ave María en honra dos seus pais para atender a nenos e nenas de clase humilde. Cando se construíu o edificio a zona do Camiño Novo estaba practicamente sen edificar, só con algunhas edificacións industriais.
Anos despois a escola pasou aos poderes públicos.
Descrición
O edificio principal foi deseñado por Leoncio Bescansa en estilo modernista e neogótico e consta de dous andares. O inferior estaba destinado a aulas e o superior para vivendas dos mestres e unha aula.
Ten planta simétrica e destaca a fachada cunha torre como elemento central, máis alta que a cornixa. Rodeando a torre hai seis pináculos con decoracións con formas xeométricas rematadas nunha coroa.
Pedrouzos, San Tomé de Recaré, O Valadouro
Pedrouzos é un lugar da parroquia de San Tomé de Recaré, no concello lucense do Valadouro na comarca da Mariña Central.
A Pradeira, Cuíña, Palas de Rei
A Pradeira é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Escolas Labaca
Descrición
Tamén destaca a reixa, con forma de tea de araña.
Montibeiro, Cuíña, Palas de Rei
Montibeiro é un lugar da parroquia de Cuíña no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa.
Casa Salorio
A casa Salorio é un edificio situado no Ensanche da cidade da Coruña.
Historia
Fernando Rubine era o propietario da fábrica de chocolate La Española, situada na actual praza de Pontevedra, nun edificio de dous andares proxectado en 1890 polo arquitecto Domingo Rodríguez Sesmero. En 1912 ampliouse o edificio para reducir a fábrica e dotalo de uso residencial.
Descrición
A casa Salorio construíuse sobre un soar de forma triangular. Foi deseñado polo arquitecto Antonio López Hernández como un edificio de catro andares. En 1925 Pedro Mariño ampliouno engadindo un andar máis.
Destacan as galerías simétricas das fachadas a partir do segundo andar. Tamén é de salientar o traballo de madeira no portal.
Elena Rybakina
Elena Andreyevna Rybakina, nada o 17 de xuño de 1999 en Moscova, é unha tenista profesional casaca. Acadou o Campionato de Wimbledon en 2023, converténdose na primeira xogadora casaca da historia en gañar un torneo de Grand Slam.
Percy Jackson & the Olympians
Percy Jackson & the Olympians é unha serie de libros de aventuras e fantasía escrita por Rick Riordan. A obra está ambientada nos Estados Unidos na época actual pero está baseada na mitoloxía grega. Consta de cinco libros, así como dúas sagas secuela. Máis de 45 millóns de copias dos libros foron vendidas en máis de 32 países.
O protagonista é Percy Jackson, fillo de Poseidón, deus grego do mar e os terremotos. Un día descobre que todos os mitos da antiga Grecia son reais xunto cos seus respectivos deuses, que moran no Olimpo, agora situado no piso 600 do Empire State Building. No Campamento Mestizo (un campamento para semidieuses, onde eles cultivan as súas habilidades para a loita e controlan os seus poderes) coñece a Annabeth Chase, filla de Atenea, e a Grover, un sátiro, quen o levou até alí e con quen vivirá interminables aventuras co obxectivo de salvar ao mundo de Cronos, o rei dos titáns, que pretende destruír o Olimpo acabando así co mundo. Esta revisión da mitoloxía grega clásica trae á actualidade antigos mitos como o da Medusa, o Inframundo, o Minotauro e Equidna, e tráeos á actualidade como pais da civilización occidental.
A última novela da serie, The last Olympian, foi seguida uns meses despois pola primeira novela da nova serie de libros de Percy Jackson: The heroes of Olympus.
Orixe
O desenvolvemento para The Lightning Thief para a saga de Percy Jackson comezou cando Rick Riordan empezou a inventar contos para o seu fillo Haley Riordan, quen recentemente fora diagnosticado con TDAH e dislexia. O seu fillo estivera estudando mitoloxía grega en segundo grao e pedíalle ao seu pai que lle contase contos para irse a durmir baseados na mitoloxía grega. Cando a Riordan acabáronselle os mitos, o seu fillo suxeriulle que inventase novas historias usando personaxes mitolóxicos existentes e algúns novos. Isto levou a Riordan a crear o personaxe ficticio de Percy Jackson e crear a historia na que viaxa por todos os Estados Unidos para recuperar o raio de Zeus.
Mentres deixaba o seu escrito co seu axente e editor para que o revisasen, Riordan levou o seu libro cun grupo de sexto, sétimo e oitavo grao para que o lesen e criticasen. Gañouse a súa aprobación, e coa súa axuda pensou no nome do libro (que ía chamarse orixinalmente O fillo do deus do mar ) e creou o modo en que a espada de Percy funcionaba. No 2004 o libro foi vendido a Miramax Books por suficiente diñeiro que lle permitiu a Riordan deixar o seu traballo e concentrarse en escribir. Despois de ser lanzado o 28 de xuño do 2005, vendeu máis de 1.2 millóns de copias. O libro foi lanzado en múltiples versións, incluíndo pasta dura, paperback e versións de audiolibro. Foi traducido a múltiples idiomas e publicado en todo o mundo.
The Lightning Thief
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Empire_Estate.jpg/220px-Empire_Estate.jpg|alt=Empire State Building, en NY. Es citado en los libros como la nueva sede del Olimpo, ya que "los dioses se mueven a la civilización más fuerte".|miniatura|[[Empire State Building, en NY. É citado nos libros como a nova sede do Olimpo, xa que "os deuses móvense á civilización máis forte".]] Percy Jackson vive unha vida tranquila, en Nova York, estudando nun internado para nenos con problemas e dislexia. Percy non sabe a verdade acerca da súa orixe, ata que nunha visita a un museo é atacado pola súa mestra de iniciación á álxebra que resulta ser unha Furia, e salvado polo seu profesor de latín: o señor Brunner. Préstalle unha espada coa cal se puido defender da furia. Despois disto todo o colexio misteriosamente esquécese de devandita profesora e ninguén a menciona de novo, pero Percy está seguro que non a imaxinou. Cando o curso acaba e debe volver a casa co seu horrible padrasto Gabe Ugliano e a súa nai Sally Jackson, Grover, o seu mellor amigo, pídelle acompañalo. Aínda que despois Percy abandónao nunha estación de autobuses e marcha coa súa nai de viaxe. Pero na viaxe é interrompido por un minotauro, xunto con Grover e a súa nai abandona a praia á que foron, para dirixirse ao Campamento mestizo. A nai de Percy "morre" durante o traxecto a mans do Minotauro, ao que Percy derrotaría despois. Unha vez no campamento, Percy descobre que é fillo de Poseidón, o que fai que teñan bastante interese nel, debido á promesa que fixeron os tres grandes deuses quen son Zeus, deus dos ceos, Hades deus do inframundo e Poseidón, deus dos océanos. A promesa era que ningún tería fillos con mortais, porque segundo unha profecía, un fillo destes tres deuses salvaría ou destruiría o Olimpo. Cando isto é descuberto, numerosos monstros comandados por Hades deciden perseguirlle e atacarlle. No Campamento Mestizo coñece a Annabeth, filla de Atenea, deusa da sabedoría. Grover, Percy e Annabeth son escollidos para unha misión a contra reloxo na que teñen que recuperar o Raio Mestre de Zeus antes de que chegue o solsticio de verán, xa que Zeus pensa que o roubou Poseidón axudado por Percy, Percy decide limpar a súa honra e o do seu pai, realizando unhas perigosas aventuras para recuperalo.
The Sea of Monsters
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d9/Circe_Offering_the_Cup_to_Odysseus.jpg/220px-Circe_Offering_the_Cup_to_Odysseus.jpg|alt=La hechicera Circe es la dueña de un spa en una isla en el Mar de los monstruos. Transforma a Percy en una cobaya, porque no le gustan los hombres, pero Annabeth consigue rescatarla.|esquerda|miniatura|A feiticeira [[Circe é a dona dun spa nunha illa no Mar dos monstros. Transforma a Percy nunha cobaia, porque non lle gustan os homes, pero Annabeth consegue rescatala.]] Desde que sabe que é fillo dun deus e un mortal, Percy Jackson espera que o destino lle depare continuas aventuras. E a súa expectativa cumprirase con fartura. Aínda que o novo curso na Escola Meriwether transcorre con infrecuente normalidade, un simple partido de balón prisioneiro acaba en batalla campal contra unha banda de feroces xigantes e o ximnasio do colexio convertido en pasto das chamas. A partir de aí as cousas precipítanse: o perímetro máxico que protexe o Campamento Mestizo é debilitado por un misterioso inimigo e a única seguridade con que contaban os semideuses desaparece. Isto é causado polo semideus Luke Castellan, que segue buscando vinganza en contra do seu pai Hermes e todo o Olimpo. Aquí tamén aparece o seu medio irmán Tyson, que é un ciclope: naceu da relación dunha ninfa do mar e Poseidón, pai de Percy tanto como de Tyson. Así, para impedir este dano irreparable, Percy, o seu medio irmán Tyson e os seus amigos inician a travesía do temible Mar dos Monstros, no Triángulo das Bermudas, en busca do único que pode salvar o campamento: o Vélaro de ouro. The Sea of Monsters é a continuación da serie de aventuras Percy Jackson and the Olympians, iniciada co ladrón do raio. En pleno século XXI, os antigos deuses gregos crearon un mundo secreto ao noso ao redor, onde o monte Olimpo atópase encima do Empire State e o reino de Hades no subsolo de Los Ángeles.
The titan´s curse
miniatura|[[Percy Jackson (personaxe)|Percy, Grover, Zöe e Thalia atravesan a Presa Hoover durante a súa misión de rescatar á deusa Artemisa. Alí é onde Percy coñece a Rachel.]] Nunha misión para rescatar aos mestizos Bianca e Nico dei Angelo, Percy, Annabeth, Thalia e Grover son atacados por unha mantícora, pero son rescatados pola deusa Artemisa e as súas cazadoras. Con todo, Annabeth cae por unha corrente de auga no seu intento de derrotar ao monstro nese momento Percy tenta saltar para ir no seu rescate, pero Artemisa deteno, Percy ve desaparecer á manticora e con ela Annabeth. Máis tarde, Artemisa é capturada polo exército de Cronos, mentres que Luke vai en busca do taurofidio, un monstro metade vaca, metade serpe que foi predito para traer a caída de Olimpo, o cal causas problemas, pero Percy, Annabeth e Grover logran detelo. O seu tenente, Zoe Belladona, conduce a Bianca, Thalia e Grover nunha procura para salvala. Percy, que non foi convidado a unirse á festa, ségueos e eventualmente únese ao seu grupo. Eles atopan a Artemisa sostendo o ceo que debía soster Atlas e a Annabeth encadeada cerca. Enganan a Atlas para que volva da a súa posición orixinal de novo. Thalia substitúe a Zoe que despois morreu como tenente de Artemisa durante anos. Cando Thalia acepta o posto como tenente de Artemisa asegúrase que ela nunca chegase a cumprir 16, escapando así á gran profecía e deixando a Percy para cumprila. Volven ao campamento e Percy informa a Nico da morte de Bianca durante a viaxe. Nico culpa a Percy de non protexela onde hai un enfrontamento entre os dous, o cal non gaña ninguén senón que Percy descobre que Nico é fillo de Hades e que agora tamén el podería ser o semidiós da profecía; é aí onde empeza a nova aventura.
O último heroe do Olimpo
Vaise achegando os aniversarios número 16 de Percy, co cal se achega a Gran profecía de preservar ou destruír a civilización occidental como lla coñece. Os deuses atópanse enfrascados nunha batalla con Tifón, deixando ao Olimpo desprotexido. Mentres, Percy loita por sobrevivir á ira de Cronos, e, por tanto, que este destrúa o Olimpo, e a súa conexión co mundo Occidental.
A profecía cada vez esta máis preto de cumprirse, Percy, Thalia e Luke poden ser un dos elixidos, un decidirá o futuro do Olimpo e a humanidade. Se todo sae ben, Percy poderá ter unha vida tranquila xunto a Annabeth Chase e gozar da escola xunto a ela... Será posible?
Guía clasificada do Campamento Mestizo
Guía clasificada do Campamento Mestizo (Camp Half-Blood Confidential, en inglés) é un libro complementario lanzado o 3 de marzo de 2022 en España e o 28 de febreiro de 2019 na súa edición orixinal. Os seus 176 páxinas inclúen cartóns comerciais, diagramas a cor e mapas. É o terceiro libro e é precedido polo expediente do semidiós e Semidioses e monstros. Este libro ten unha carátula magnética e catro imaxes holográficas dos personaxes que cambian en oito personaxes diferentes: Medusa, Grover, Atenea, Morfeo, Percy, Poseidón, Ares e Zeus.
Percy Jackson e o ladrón do raio
Chris Columbus dirixiu e produciu Percy Jackson & the Olympians: The lightning thief para 20th Century Fox a través de 1492 Pictures. A estrea tivo lugar o 12 de febreiro de 2010.
Percy Jackson e o mar dos monstros
Percy Jackson & the sea of monsters é unha película estreada o 7 de agosto de 2013. A dirección é de Thor Freudenthal, e está baseada no libro de Rick Riordan The sea of monsters, da serie de novelas Percy Jackson e os deuses do Olimpo. A película é a continuación da anterior Percy Jackson e o ladrón do raio.
Rick Riordan sobre as películas
O autor das películas afirma que nunca viu as películas e que non ten esa intención; xúlgaas polo seu guión. A pesar diso, o autor confirmou que non tiña nada contra os actores. Comenta que as películas non son nada fieis aos libros e que se arruinou a posibilidade de adaptar toda a saga.
Serie de televisión
Tras a compra de Fox por Disney, o 14 de maio de 2020 foi confirmado polo autor do libro, Rick Riordan, a través das súas redes sociais que Percy Jackson e os deuses do Olimpo recibirá unha nova adaptación de nome "Percy Jackson e os deuses do Olimpo" en forma de serie, que será estreada por Disney +.
Ao contrario das películas, Riordan sente contento con respecto ao proxecto de crear unha serie de televisión.
O episodio piloto será escrito por Rick Riordan e Jonathan E. Steinberg, con James Bobin como director. A serie estará protagonizada por Walker Scobell como Percy, Leah Jeffries como Annabeth e Aryan Simhadri como Grover.
A súa primeira tempada contará con oito episodios, e centrarase no primeiro libro. As seguintes tempadas irán adaptando os seguintes libros un a un.
No seu blog oficial, o autor desvelou que a serie está nas primeiras fases de procura do seu casting, e tamén que a produción contará cun xeneroso orzamento á altura dos novos éxitos de Disney (WandaVision e Mandalorian)
Novelas gráficas
En castelán só publicáronse o primeiros tres libros (O ladrón do raio, O mar dos monstros e A maldición do titán), mentres que en inglés publicáronse todos os tomos.
The Lightning Thief: The Percy Jackson Musical
The Lightning Thief: The Percy Jackson Musical é unha adaptación musical do libro de Rick Riordan O ladrón do raio.
Os Tres grandes
miniatura|Os Tres grandes: Zeus, Poseidón e Hades. Os Tres Grandes é un termo colectivo que se refire aos tres deuses principais do Olimpo: Zeus, Poseidón e Hades. Os Tres Grandes son iguais en poder no seu maior parte, con Poseidón comandando os mares que cobren a maior parte da Terra, e Hades como deus do Inframundo, que representa a cada persoa que morreu e é agora unha pantasma. Aínda que Poseidón e Hades son un "gran poder", Zeus comanda o ceo que cobre toda a Terra, pero ten poucos habitantes, mentres que Poseidón e Hades teñen moitas máis criaturas nos seus reinos.
Percy viviu coa súa nai até os 12 anos, cando chegou ao Campamento Mestizo. Durante a segunda guerra mundial, Zeus tentou matar a Bianca e Nico destruíndo cun raio todo o edificio no que se atopaban, con todo a única morte foi a de Maria di Angelo, nai de Bianca e Nico e amante de Hades. Despois diso, Nico e Bianca desapareceron misteriosamente ata que foron atopados na maldición do Titán. Todos os fillos dos Tres Grandes son odiados polos outros dous deuses; Percy foi odiado por Zeus e Hades no ladrón do raio, aínda que chegaron a detestalo máis que a odialo. Hades odia a Talía e tenta matala, pero ao final Zeus perdóaa e convértea nun piñeiro.
Pacto dos Tres grandes
Aínda que todos acordaron non ter máis fillos semidioses, a promesa foi incumprida polos deuses, fóra de Hades, que xa tiña dous fillos antes do xuramento. Zeus rompeu a promesa e tivo a Thalia Grace, mentres que cinco anos despois Poseidón tivo a Percy. Nico e Bianca, os fillos de Hades, non foron contrarios ás regras do xuramento, xa que naceron antes de que este realizásese, pero foron conxelados no tempo no "Hotel e Casino Lotus". No mar dos monstros descóbrese que Poseidón tivo fillos ciclopes, como Tyson, erros considerados entre os deuses e espíritos da natureza.
No último heroe do Olimpo Percy pon fin ao Pacto dos Tres Grandes.
The heroes of Olympus
The heroes of Olympus é unha serie secuela, tamén baseada no Campamento Mestizo e a mitoloxía grega, e presenta o Campamento Xúpiter e a súa mitoloxía romana asociada. O primeiro libro, The lost hero, saíu á venda o 12 de outubro de 2010, e o último, The blood of Olympus, o 7 de outubro de 2014. Do mesmo xeito que a primeira serie, consta de cinco libros: : The lost hero, The son of Neptune, The Mark of Athena, The house of Hades e The blood of Olympus.
As probas de Apolo
A continuación da serie de libros de The heroes of Olympus titúlase As probas de Apolo. Está escrita desde o punto de vista de Apolo, que foi expulsado do Olimpo por Zeus. Consta doutros cinco libros: O oráculo oculto, A profecía escura, O labirinto en chamas, A tumba do tirano e A torre de Nerón.
As Crónicas de Kane
As novelas están ambientadas no mesmo universo ficticio que as tres series de libros anteriores, e están narradas alternativamente en primeira persoa polos dous irmáns protagonistas, Carter e Sadie Kane. Os irmáns descenden dos dous faraóns Narmer e Ramsés o Grande e son poderosos magos. Eles e os seus amigos ven obrigados a enfrontarse a deuses e deusas exipcios que aínda interactúan co mundo real. A serie inclúe unha triloxía principal composta pola pirámide vermella (2010), O trono de lume (2011) e A sombra da serpe (2012). Conta con tres libros que se mesturan coas crónicas do Campamento Mestizo, e son: O fillo de Sobek, O Báculo de Serapis, A Coroa de Ptolomeo.
Son Sardina
miniatura|Estación de tren de Son Sardina. Son Sardina é un barrio da cidade de Palma, en Mallorca, situado no distrito norte. Limita ao oeste con Son Espanyol, ao leste con La Indioteria, ao norte cos concellos de Esporles, Valldemossa e Bunyola, e ao sur con Palma polo torrente d'en Barberà.
Chégase pola estrada de Sóller (Ma-11) ou en transporte público, mediante a liña 12 de autobús da EMT. Tamén ten un carril bici que o conecta con Palma. Polos arredores de Son Sardina pasan o ferrocarril de Sóller e o metro de Palma, onde hai unha estación en superficie.
Dentro dos límites administrativos do barrio de Son Sardina atópase o pequeno núcleo de sa Garriga, situado máis ao norte, á altura de Son Reus.
Luis García-Rey
Luis García-Rey, nado en Vigo en 1981, é un xornalista deportivo e escritor galego.
Traxectoria
Xornalista deportivo, comezou a traballar na radio, na cadea COPE, retransmitindo os partidos do Celta de Vigo. Desde principios da década de 2010 presentou a edición de fin de semana de Deportes Cuatro, e tamén nesa cadea un programa nocturno de debate sobre deportes centrado en fútbol chamado El desmarque, ao tempo que continúa a participar en faladoiros deportivos da COPE.
Tamén dá clase na Universidade Villanueva de Madrid.
En 2023 presentou a súa primeira novela, Axel, un drama policial ambientado en Vigo e Madrid. Como escritor recoñécese debedor de Domingo Villar.
Moedas do bicentenario dos Estados Unidos
As moedas do bicentenario dos Estados Unidos constitúen unha serie de tres moedas conmemorativas cos valores faciais dun cuarto de dólar, medio dólar e un dólar, cuñadas pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1975 e 1976, para conmemorar os 200 anos da independencia do país.
Independentemente do seu ano de cuñaxe, todas estas moedas amosan a dobre data conmemorativa de 1776 - 1976 nos seus anversos.
Por mor dos abusos ocorridos en épocas anteriores, a US Mint decidiu non emitir moedas de carácter conmemorativo a partir da década de 1950. A partir de 1971, os membros do Congreso presentaron diversos proxectos de lei para autorizar a emisión de moedas en conmemoración do bicentenario dos Estados Unidos, que se celebraría en 1976. A directora da US Mint, Mary Brooks, opúxose inicialmente a estas propostas, aínda que finalmente as apoiou, e o Congreso aprobou unha lei pola que se autorizaba o redeseño das moedas dun cuarto de dólar, de medio dólar e dun dólar, con carácter temporal.
A celebración dun concurso nacional para determinar os deseños deu como resultado as representacións do tamborileiro colonial para a moeda dun cuarto de dólar, o edificio Independence Hall para a de medio dólar e a Campá da Liberdade superposta a unha Lúa para a dun dólar.
Dada a gran cantidade de exemplares cuñados, moitas destas moedas aínda se atopan na circulación. As pezas destinadas á circulación teñen un núcleo de cobre e están revestidas dunha capa de cuproníquel, aínda que o Congreso tamén autorizou a cuñaxe de 45 millóns de pezas con contido de prata para o coleccionismo numismático. A Casa da Moeda dos Estados Unidos vendeu máis da metade destas moedas e posteriormente refundiu as restantes, logo de suspender a súa venda en 1986.
Antecedentes
A Casa da Moeda dos Estados Unidos emitiu moedas en conmemoración de eventos diversos a partir de 1892. As organizacións promotoras destas emisións conseguían a autorización oportuna do Congreso, que lles permitía a adquisición das moedas ao seu valor nominal e a súa posterior venda cunha prima, para sufragar a celebración de exposicións ou outros eventos de interese público. A última destas emisións, o medio dólar dedicado a Booker T. Washington e a George Washington Carver deixara de cuñarse en 1954, dado o seu fracaso comercial, polo que a ceca pública estadounidense se opuxo a continuar coas emisións conmemorativas durante dúas décadas.
En 1966, o Congreso creou a Comisión do Bicentenario da Revolución Americana (ARBC), para planificar e coordinar as actividades relacionadas co bicentenario da independencia dos Estados Unidos en 1976. En febreiro de 1970, a ARBC estableceu o Comité Asesor de Moedas e Medallas. O informe final deste comité, datado en xullo de 1970, pedía a produción dunha moeda conmemorativa de medio dólar para a celebración do Bicentenario. En decembro de 1970, o comité solicitou deseños especiais para todos os tipos de moedas estadounidenses en circulación e a ARBC apoiou esta demanda o mes seguinte. No entanto, o Tesouro mantivo a súa oposición á emisión de moedas conmemorativas. En 1971 e 1972 presentáronse no Congreso varias propostas de moedas para o Bicentenario, mais ningunha delas foi aprobada.
A directora da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Mary Brooks, asistiu ás reunións do Comité Asesor de Moedas e Medallas, e nunha delas amosouse partidaria de incluír a dobre data de 1776-1976 nas moedas da circulación ordinaria para conmemorar o Bicentenario en 1976, aínda que esta inclusión nos anversos ocasionaría dificultades de produción. Nunha entrevista a un xornal cualificou de "desastre" a idea de cambiar o deseño das seis moedas en circulación, desde o centavo ata o dólar. Na súa opinión, se se emitise algunha moeda conmemorativa do Bicentenario debería ser de carácter non circulante, talvez unha peza de ouro ou unha co valor facial inexistente de medio centavo. Brooks cría que esa moeda non perturbaría a produción das moedas para a circulación. No entanto, ao longo de 1972 a directora da casa da moeda retractouse desa opinión e a finais de ano convenceu o secretario do Tesouro para que apoiase un proxecto de lei de moedas conmemorativas do Bicentenario.
Autorización
miniatura|O representante de [[Texas Richard Crawford White, impulsor da lei que creou as moedas conmemorativas do Bicentenario.]] En xaneiro de 1973, o representante de Texas Richard C. White presentou un proxecto de lei para a creación de moedas dun dólar e de medio dólar conmemorativas. O senador por Oregón Mark Hatfield tamén presentou un proxecto de lei pedindo a creación dunha moeda de ouro de 25 dólares. O 2 de marzo de 1973, o Tesouro anunciou o seu apoio á creación de moedas conmemorativas do Bicentenario mediante o cambio do deseño dos reversos dos dólares e dos medios dólares en circulación, e enviou a súa propia proposta de proxecto de lei ao Congreso tres días despois. O 2 de maio tiveron lugar as comparecencias ante unha subcomisión da Cámara de Representantes. A directora Brooks participou apoiando o redeseño limitado aos reversos recollido no proxecto de lei e opóndose a calquera outro redeseño máis amplo, polo que desaprobou a proposta do senador Hatfield.
Como resultado das comparecencias, presentáronse varios proxectos de lei novos, o que deu lugar a novas comparecencias ante unha subcomisión do Senado o 6 de xuño. Brooks participou novamente e, en resposta ás críticas á idea de que só cambiasen as moedas cos valores menos utilizados —o dólar e o medio dólar—, anunciou tamén o seu apoio a que se modificase igualmente o reverso da moeda dun cuarto de dólar, moito máis popular. O 13 de xuño, a Comisión Bancaria do Senado aprobou un proxecto de lei que prevía a circulación de tres moedas conmemorativas do Bicentenario: cuarto de dólar, medio dólar e un dólar. Esa mesma norma autorizaba a cuñaxe de moedas no ata entón depósito de metais de West Point e permitía a emisión de moedas para os coleccionistas cun 40 % de prata na súa aliaxe. O Senado aprobou este proxecto de lei con algunhas emendas o 13 de xullo. O 12 de setembro aprobouse un proxecto de lei similar na Cámara de Representantes, que se diferenciaba do do Senado en que non autorizaba as versións con contido de prata para as novas moedas.
Membros das dúas cámaras reuníronse nunha comisión o 19 de setembro, unha sesión que algúns participantes describiron como "bastante quente e pesada". O proxecto de lei resultante autorizaba cambios nos reversos do cuarto dólar, do medio dólar e do dólar. Os anversos destas tres moedas non cambiarían, mais levarían a dobre data de 1776 - 1976. Segundo os termos da lei, todas as moedas cuñadas despois do 4 de xullo de 1975 e antes do 1 de xaneiro de 1977 deberían levar as datas e os deseños do Bicentenario. O Congreso encargoulle á US Mint a cuñaxe de 45 millóns de moedas con contido de prata —é dicir, 15 millóns de xogos—, e deulle autorización para que puidese cuñar na Ceca de West Point. As moedas destinadas á súa posta en circulación seguirían a ter un núcleo de cobre revestido cunha capa de cuproníquel, como xa eran ordinariamente. O proxecto de lei modificado foi aprobado por ambas as cámaras do Congreso o 4 de outubro de 1973 e o presidente Richard Nixon asinouno o 18 de outubro para o converter en lei.
A proposta de Hatfield de cuñar moedas de ouro, xunto con outras similares da man doutros senadores, volveuse presentar en 1975, aínda que non tivo moito percorrido, do mesmo xeito que outra proposta que procuraba a creación dunha moeda de dous centavos do Bicentenario na honra de Abigail Adams e Susan B. Anthony. A produción adicional en West Point foi clave para superar a escaseza de centavos en 1974, o que lle permitiu á casa da moeda unha maior flexibilidade para a cuñaxe das moedas do Bicentenario.
Concurso de deseño
O 23 de outubro de 1973, o Departamento do Tesouro anunciou un concurso para os deseños dos tres reversos. Calquera cidadán estadounidense podería presentar o seu debuxo ou unha fotografía dun modelo en xeso de 250 milímetros de diámetro. Tal e como esixe a lei, as propostas debían incluír a lenda UNITED STATES OF AMERICA, o lema E PLURIBUS UNUM e os correspondentes valores faciais en letra, QUARTER DOLLAR , HALF DOLLAR ou ONE DOLLAR. O secretario do Tesouro, Shultz, asesorado por un grupo de xuíces, decidiría o deseño que se utilizaría para cada moeda.
Por petición da directora Brooks, a Sociedade Nacional de Escultura encargouse de seleccionar os cinco xuíces do concurso; estes foron Robert Weinman, presidente da sociedade, o escultor de Connecticut Adlai S. Hardin, o antigo gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos Gilroy Roberts, o representante da Medallic Art Company Julius Lauth e Elvira Clain-Stefanelli, conservadora da sección de Numismática do Instituto Smithsoniano.
A data límite era orixinariamente o 14 de decembro de 1973, mais esta prorrogouse ata o 9 de xaneiro de 1974 por mor da crise enerxética e os atrasos do correo polo Nadal. Brooks viaxou máis de 11.000 quilómetros para publicitar o concurso. Na data límite, a US Mint recibira 15.000 solicitudes e 884 candidaturas, entre as que non podían estar nin os membro do xurado nin ningunha persoa empregada polo Goberno estadounidense. O premio para cada un dos tres gañadores era de 5.000 dólares. Nun principio o concurso debería celebrarse en West Point mais, debido ao atraso, tivo lugar na Casa da Moeda de Filadelfia.
Os xuíces escolleron doce deseños semifinalistas, cada un dos cales foi agraciado con 750 dólares. Os seus responsables debían presentar os seus proxectos en modelos de xeso, se non o fixeran xa, para o cal se lles ofrecía a axuda necesaria.
A principios de 1974 o Tesouro publicou os doce deseños para que o público puidese emitir o seu xuízo. Dúas das propostas amosaban barcos de vela, outras dúas reproducían o Independence Hall de Filadelfia, onde se asinou a Declaración de Independencia, tres representaban a Lúa ou naves espaciais lunares, e outra amosaba a Campá da Liberdade superposta a un símbolo atómico. Para o numismático Michael Marotta, no seu artigo de 2001 sobre as moedas do Bicentenario, "a reacción da comunidade numismática ás candidaturas foi predicible: todo o mundo se queixou escribindo cartas ao director".
Das doce propostas, os xuíces seleccionaron seis finalistas para que fosen revisadas polo Comité do Concurso Nacional de Deseño do Bicentenario, formado por Brooks, o representante Wright Patman, o senador John Sparkman, o secretario da Comisión de Belas Artes Charles H. Atherton e Eric P. Newman, presidente do Comité Asesor de Moedas e Medallas. Logo de recibidas as recomendacións do comité, o secretario Shultz seleccionou os gañadores e o 6 de marzo de 1974 Brooks acudiu ao programa de televisión Today, da NBC, para os anunciar.
Concurso e preparación dos deseños
Para a moeda dun cuarto de dólar escolleuse o deseño de Jack L. Ahr que representaba un tamborileiro cun tambor colonial xunto cun facho da vitoria rodeado por trece estrelas, alusivas aos trece estados orixinais. Para o medio dólar elixiuse o deseño presentado por Seth Huntington do Independence Hall e para o dólar o deseño da Campá da Liberdade coa Lúa ao fondo, de Dennis R. Williams. Ahr posuía unha tenda de arte comercial e Huntington era o artista principal da compañía publicitaria Brown and Bigelow, de Minneapolis. Pola súa banda, Williams, con só 21 anos, un estudante de Arte que previamente presentara o seu deseño como un traballo de clase, converteuse na persoa máis nova en deseñar unha moeda estadounidense. miniatura|Este [[selo postal de 1973 representa un tamborileiro colonial similar ao da moeda dun cuarto de dólar.]] Ahr foi acusado de copiar o seu tamborileiro dun selo de correos emitido en 1973 polo propio deseñador do selo, William A. Smith, aínda que Ahr negou a acusación. Segundo o historiador numismático Walter Breen, "é obvio que ambos derivan do cadro de Archibald Willard Spirit of '76", pintada en 1876, unha pintura que o escritor numismático David L. Ganz suxire que ambos deseñadores viron sen dúbida nalgún momento das súas vidas. No entanto, Ahr dixo que o modelo do tamborileiro foi o seu propio fillo. Brooks, nunha carta a Smith, declarou que o deseño do cuarto de dólar era "suficientemente orixinal" para impresionar a Sociedade Nacional de Escultura. Despois Weinman desestimou os deseños gañadores:
O 24 de abril de 1974 os tres deseñadores foron levados a Washington. Despois dunha visita á Casa Branca e de reunións coas comisións do Congreso que tramitaron os proxectos de lei das moedas, foron ao edificio do Tesouro e recibiron cadanseu cheque de 5.000 dólares das mans do novo secretario, William E. Simon, quen lles preguntou con humor se querían investir os seus premios en bonos de aforro.
O gravador xefe da US Mint, Frank Gasparro, realizou pequenos axustes nos deseños propostos para os reversos. Gasparro simplificou o deseño do cuarto de dólar, alterou o tambor para lle dar máis autenticidade, cambiou as letras e modificou a expresión do rostro do tamborileiro. Tamén fixo uns cambios lixeiros no Independence Hall do medio dólar e alterou as letras do dólar para facilitar o fluxo de metal durante a estampaxe, e pediu ao deseñador que endereitase o bordo inferior da Campá da Liberdade. Ahr declarou posteriormente que lle tería gustado dispor de máis tempo para finalizar o seu deseño, xa que desexaba aclarar os trazos da face do tamborileiro. As inciciais dos deseñadores foron engadidas aos deseños orixinais pola casa da moeda. Os tres coincidiron en que os cambios levados a cabo por Gasparro melloraron os seus deseños.
Produción e distribución
miniatura|320x320px|A [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|directora da US Mint, Mary Brooks, entrégalle ao presidente Gerald Ford (centro) o primeiro xogo de moedas do Bicentenario, o 13 de novembro de 1974, en presenza de John Warner, presidente da Administración do Bicentenario da Revolución Americana. ]]
O 12 de agosto de 1974, os tres deseñadores acudiron á Ceca de Filadelfia, onde accionaron cerimonialmente as prensas para cuñar as primeiras moedas cos seus deseños. O día seguinte, estes primeiros espécimes foron expostos baixo vixilancia armada na convención numismática da American Numismatic Association en Florida. De xeito diferente ao resto da tiraxe posterior, estes primeiros exemplares foron cuñados en prata e carecen de marcas de ceca; en adiante levaron as marcas de ceca S se foron cuñadas en San Francisco ou D se se cuñaron en Denver, e só as cuñadas en Filadelfia seguiron sen amosar a marca de ceca. Entregáronselles xogos con estes prototipos ao presidente Gerald Ford, á conselleira do presidente, Anne Armstrong, e ao director da Administración do Bicentenario da Revolución Americana —sucesora da ARBC—. O resto daquelas primeiras moedas cuñadas durante a cerimonia foron fundidas novamente e nin sequera se conservaron exemplares para a Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos.
Na US Mint críase que se se lles esixía a cuñaxe de moedas ordinarias de cuarto de dólar, de medio dólar e de dólar de 1975 non se podería ter preparada unha cantidade suficiente antes de comezar as cuñaxes do Bicentenario como para evitar que se convertesen en obxectos de coleccionista. Corríase o risco de que houbese escaseza de moedas nun momento en que a casa da moeda estaba a tratar de crear un excedente de moedas dun cuarto de dólar. Os responsables da ceca pública volveron ao Congreso para procurar unha emenda á lei vixente. O 26 de decembro de 1974 o presidente Ford asinou unha lei que introducía varios cambios entre os que se lle permitía á casa da moeda seguir cuñando moedas ordinarias coa data de 1974 ata que comezase a cuñaxe das moedas do Bicentenario. Segundo esta modificación da lei, as moedas conmemorativas non poderían emitirse ata despois do 4 de xullo de 1975.
O 15 de novembro de 1974, a casa da moeda comezou a recibir os primeiros pedidos por adiantado das moedas para coleccionistas, con contido de prata, a un prezo de 15 dólares os xogos cuñados con acabamento especial (proof) e a nove dólares con acabamento estándar, cunha data límite para os pedidos do 31 de xaneiro de 1975. A adquisición estaba limitada inicialmente a cinco xogos por persoa, para evitar o acaparamento. O 19 de xaneiro de 1975, Brooks anunciou que o prezo do xogo de moedas de prata con acabamento proof se reducía a 12 dólares e que quedaba eliminado o límite de pedidos, e os compradores que xa as adquiriran antes ao prezo de 15 dólares recibiron un cheque coa diferenza. Brooks declarou que a redución do prezo se debía á eficiencia da produción, cuxo beneficio quería trasladar á poboación. O xornalista numismático Ed Reiter indicou, porén, que a redución se producira en medio das protestas da comunidade numismática, que consideraba demasiado elevado o prezo inicial. O comerciante numismático Herby Skelton suxeriu en 1977 que o elevado prezo inicial dos xogos e a posterior redución, xunto coa gran cantidade de series de prata cuñadas, fixo que o público desconfiase e isto contribuíu a un atraso nas vendas. O 20 de agosto de 1975, o prezo dos xogos con contido de prata en acabamento estándar baixouse dos nove dólares iniciais a sete dólares, só no caso de compras superiores a 50 xogos. Un banco taiwanés encargou 250.000 xogos a este prezo.
No relativo ás moedas do Bicentenario destinadas á súa posta en circulación, as primeiras foron dun dólar e cuñáronse durante febreiro de 1975; a súa presentación oficial por parte da casa da moeda tivo lugar o 1 de xullo. Tamén destas moedas se produciron algunhas con acabamento proof, o 23 de abril na Ceca de San Francisco. Nesta ceca cuñáronse primeiro os 45 millóns de moedas de prata (catro millóns de xogos proof e 11 millóns estándar) e despois comezou a cuñaxe das moedas de metal común. Logo de iniciada a cuñaxe, descubriuse que o dólar de cuproníquel tiña unha característica distintiva con respecto ao da versión en prata e, consecuentemente, a casa da moeda modificou os cuños para igualar as versións. O cambio máis salientable consiste en que a versión revisada —coñecida como "tipo II"— ten as letras do reverso máis nítidas e máis estreitas. Todas as pezas de prata cuñadas en San Francisco son do "tipo I"; as tres cecas cuñaron pezas de cuproníquel de "tipo I" e de "tipo II"; todos os dólares incluídos nos xogos proof de 1975 son do "tipo I" e todos os incluídos nas series proof de 1976 son de "tipo II". As moedas do Bicentenario para coleccionistas non se entregaron ata despois do 4 de xullo de 1975. As moedas do Bicentenario cuñadas en metal común foron tamén incluídas nas series de presentación da casa da moeda, xunto coas moedas dun centavo, de cinco centavos e de dez centavos con data de 1975.
As novas moedas comezaron a entrar en circulación o 7 de xullo de 1975, data en que o medio dólar se presentou nunha cerimonia en Minneapolis, a cidade natal do seu deseñador, Huntington. A seguinte foi a dun cuarto de dólar, en setembro, e finalmente a dun dólar, en outubro, tamén coas súas respectivas cerimonias de presentación. A tiraxe das moedas para a súa posta en circulación foi superior á que o mercado demandaba; un voceiro da US Mint declarou a este respecto que "a teoría ao cuñalas era ter suficientes dispoñibles para que o maior número de persoas tivese a oportunidade de dispor dunha moeda do Bicentenario como recordo".