cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcelo II, papa
De nome Marcello Cervini de Spannocchi, tras estudar en Siena trasladouse a Roma para continuar a súa formación. En 1539 é nomeado bispo de Nicastro e posteriormente cardeal presbítero de Santa Cruz en Xerusalén. Durante o Concilio de Trento, será un dos legados papais que defendan os intereses papais fronte ao emperador Carlos V.
O seu breve pontificado, de tan só vinte e dous días, impediulle emprender as reformas necesarias para que a Igrexa puidese facer fronte aos problemas luterano e anglicano que dividía ao cristianismo.
Giovanni Schiaparelli
Giovanni Virginio Schiaparelli, nado en Savigliano, preto de Cúneo, o 14 de marzo de 1835 e finado en Milán o 4 de xullo de 1910, foi un astrónomo italiano.
Traxectoria
Medíu numerosas estrelas dobres entre 1875 e 1900. Foi director do Observatorio de Brera en Milán. O seu nome figura tamén en cráteres da Lúa e Marte.
descubriu o asteroide (69) Hesperia (26 de abril de 1861). Bautizouse na súa honra ao asteroide (4062) Schiaparelli.
Alfredo García Hermida
Alfredo García Hermida, nado o 26 de setembro de 1894 e finado en Pontevedra o 30 de decembro de 1962, foi un mestre galego.
Traxectoria
Finalizou os estudos de Maxisterio en 1912. Foi mestre do Colexio Balmes de Pontevedra. Aprobou as oposicións en 1915 e foi destinado á Escola Graduada de Marín. Ao ano seguinte pasou a unha escola unitaria de Pontevedra. Despois foi mestre en Mourente. Foi nomeado concelleiro de Pontevedra polo gobernador civil en decembro de 1928, foi socio da Casa del Maestro de Pontevedra, da que foi vicepresidente en 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo. Sometido a depuración, foi sancionado con suspensión de emprego e soldo durante catro meses en decembro de 1937. Volveu ser nomeado concelleiro de Pontevedra nos anos cincuenta.
Recoñecementos
Recibiu a Orde de Afonso X o Sabio e a insignia de prata de Pontevedra en 1960, onde tamén se lle dedicou unha rúa.
Vida persoal
Casou con María Alén Solla en 1922 e foi pai de dez fillos: Alfredo, María Rita, Inés, Luciano, Celia, Vicente, Margarita, Francisco, Carlos e Roberto.
Gerhard Berger
Gerhard Berger, nado o 27 de agosto de 1959 en Wörgl, é un expiloto de carreiras austríaco de Fórmula Un, que anteriormente posuía o 50% do equipo de Fórmula Un Scuderia Toro Rosso ata que vendeu a súa parte ao novo propietario da bebida enerxética Dietrich Mateschitz en novembro de 2008.
Berger competiu na Fórmula Un durante 14 tempadas, terminando dúas veces terceiro na xeral do campionato. Durante este tempo gañou dez Grandes Premios, logrou 48 podios, 12 poles e 21 voltas rápidas (dúas máis có seu ex compañeiro de equipo, rival e amigo Ayrton Senna). Con 210 carreiras é un dos pilotos máis experimentados da F1 de todos os tempos. Liderou 33 das 210 carreiras nas que competiu e retirouse de 95 delas. Berger tamén ten a distinción única de lograr a primeira e última vitoria para Benetton, cunha separación de once anos. É coñecido polo seu sentido do humor e estilo de condución agresivo.
Primeiros anos
miniatura| left | Berger pilotando un [[Benetton Formula|Benetton no Gran Premio de Detroit de 1986]]
Berger, gañador de varias carreiras de Fórmula Tres, pasou á Fórmula Un en pilotando para o equipo ATS. Tivo a sorte de saír vivo logo dun grave accidente pouco despois de entrar na Fórmula Un. En correu a tempada completa con Arrows, pero non foi ata a súa incorporación a Benetton - BMW en  cando a súa carreira na F1 colleu pulo. A explotación da excepcional potencia do motor turbo de BMW, xunto cunha intelixente estratexia cos pneumáticos Pirelli, Berger gañou o seu primeiro Gran Premio en México co Benetton B186. Berger tamén estivo a piques de lograr unha fácil vitoria na súa carreira de casa, o Gran Premio de Austria de 1986 antes de que problemas mecánicos forzarano a entrar en boxes.
Berger tamén tivo éxito no Grupo A de automóbiles de turismo, durante esta época, gañou as 24 Horas de Spa de 1985 tendo como compañeiros ao italiano Roberto Ravaglia e ao piloto suízo de Fórmula Un, Marc Surer.
Ferrari
Para a tempada, Berger asinou por Ferrari, xunto ao italiano Michele Alboreto e substituíndo a Stefan Johansson. Logo de moitos problemas mecánicos na primeira metade da tempada, Berger entrou con forza na segunda metade de 1987, ao gañar as dúas últimas carreiras da tempada. O Ferrari F1/87 beneficiouse do traballo do ex-deseñador de McLaren John Barnard, aínda que o coche foi deseñado polo austríaco Gustav Brunner. Ferrari volvía a competir pola vitoria por primeira vez desde mediados de 1985, a partir do Gran Premio de Hungría. Berger estaba a un segundo de Nigel Mansell no circuíto de Hungaroring antes de verse obrigado a retirarse. En Estoril no Gran Premio de Portugal Berger dominou a carreira desde a pole position antes de que nas últimas voltas terminara segundo tras a presión de Alain Prost. O austríaco parecía encamiñarse a unha segunda vitoria consecutiva no circuíto Irmáns Rodríguez no Gran Premio de México xa que unha vez máis dominou a carreira pero problemas mecánicos obrigaronlle a retirarse cando lideraba a carreira. O éxito, tanto en Suzuka e Adelaida no Gran Premio do Xapón e no Gran Premio de Australia, incluída a pole position en ambos eventos, asegurou a Ferrari e Berger entrar na tempada de inverno con aumentada confianza e ambos o equipo e o piloto veronse como favoritos para o campionato de.
miniatura| left | Berger pilotando un [[Scuderia Ferrari|Ferrari no Gran Premio do Canadá de 1988 .]]
En o equipo McLaren de Prost e Ayrton Senna dominaron a tempada, gañando 15 das 16 carreiras. O motor Honda V6 turbo do McLaren e do Lotus tiña unha eficiencia de combustible superior. Berger foi o único piloto en romper o dominio de McLaren, gañador da Gran Premio de Italia logo de que Senna enredarase con Jean-Louis Schlesser, que substituía temporalmente a Mansell no Williams. Alboreto fixo o dobrete con Ferrari. Esta foi unha vitoria particularmente conmovedora para o equipo, xa que se produciu apenas semanas despois da morte de Enzo Ferrari. O Ferrari F1/87/88C resultou problemático, tanto para Berger como para o seu compañeiro de equipo Alboreto, especialmente en termos de consumo de combustible do motor de 1´5 litros turbo. No GP de Gran Bretaña, por exemplo, Berger liderou as primeiras voltas saíndo desde a pole, pero terminou fóra dos puntos en 9ª posición. Berger foi líder na última carreira da tempada en Adelaide por diante de Prost e Senna antes da súa retirada. Berger cualificou por riba de Alboreto nos 16 eventos do calendario de Fórmula Un de 1988, o que supuxo o fin para o italiano no equipo de Maranello.
En, Nigel Mansell uniuse a Berger en Ferrari. O Ferrari 640 era rápido, pero fráxil, en parte grazas ao revolucionario deseño da caixa de cambios semi-automática. Berger tivo sorte de escapar con vida dun accidente durante o GP de San Marino na curva de Tamburello en Imola, onde se foi recto na parede a 290 km/h, o coche virou varias veces ao longo da parede antes de incendiarse. Ao equipo de rescate levoulle 16 segundos chegar ó Ferrari e apagar o lume. Sufriu lesións leves, sobre todo queimaduras nas mans, Berger foi capaz de regresar de novo á cabina do piloto no Gran Premio de México logo de perder unha soa carreira. Berger atribuíu á exclusiva semi automática caixa de cambios de levas de Ferrari, dicindo que o seu regreso demoraríase se Ferrari aínda utilizara a transmisión de engrenaxes coa panca tradicional utilizada en todos os demais coches de F1 en 1989. Coa excepción do Gran Premio de Australia, onde os dous pilotos de Ferrari fixeron unhas pobres sesións de cualificación, Berger aparece entre os catro primeiros en todos os restantes grandes premios, pero a escasa fiabilidade e os accidentes significaron que só terminara tres carreiras durante todo o ano. Gañou o accidentado Gran Premio de Portugal de 1989, que se viu ensombrecida polo accidente de Mansell e Senna e logrou dous segundos postos en Italia e España. A pesar da mellora da forma de Ferrari, pouco despois de que Alain Prost anunciara a súa intención de abandonar McLaren ao final da tempada, Berger decidiu asinar polo equipo de Woking.
McLaren
De a  Berger uniuse a Ayrton Senna en McLaren. A súa chegada foi recibida con grande expectación porque demostrara unha gran forma en Benetton e Ferrari. O McLaren- Honda parecía ofrecer unha oportunidade real a Berger no campionato mundial por primeira vez. Con todo, aínda que xeralmente era máis rápido que o seu predecesor Alain Prost en relación a Senna na clasificación (a miúdo cualificaba segundo detrás de Senna), rara vez era capaz de igualar o ritmo do brillante brasileiro durante as carreiras. Logrou tres vitorias nestas tres tempadas, o Gran Premio do Xapón de 1991 no que Senna cedeulle a vitoria, así como as vitorias no Canadá e Australia en 1992. Durante os seus tres anos en McLaren, Berger tamén obtivo catro poles e cualificou mellor que Senna 8 veces.
miniatura| right | Berger pilotando un [[McLaren no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991]]
O seu debut en McLaren alterou os ánimos, xa que cualificou por encima de Senna no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990 obtendo a pole position. Ao principio, Berger queixouse da falta de espazo no McLaren MP4 / 5 B para a tempada. Quizais o mellor pilotaxe de Berger de 1990 foi no mollado e húmido Gran Premio do Canadá de 1990, onde terminou en primeiro lugar, ao redor de 45 segundos de vantaxe sobre o eventual gañador Senna, pero foi penalizado cun minuto por deslizarse no inicio antes das luces verdes. Berger tamén comezou desde a pole position no Gran Premio de México de 1990. Por encima de todo, 1990 foi unha tempada decepcionante para Berger, que non puido gañar unha carreira co seu novo equipo, mentres que o seu compañeiro Senna gañou o campionato de pilotos por segunda vez.
Cara ao final de, Berger atopou a súa forma no McLaren MP4 / 6, clasificando mellor que seu compañeiro Senna nos grandes premios portugués, español e o xaponés (logrando a pole nas dúas últimas carreiras).
En, Berger terminou a un só punto detrás de Senna no campionato de pilotos co McLaren MP4/7A. Berger gañou merecidamente o Gran Premio do Canadá de 1992 superando ao Williams de Riccardo Patrese. No Gran Premio de Portugal de 1992, Berger estivo involucrado nun incidente aterrador co Williams de Patrese. Patrese non decatouse de que Berger dirixíase cara á rúa de boxes e tocou a roda traseira do McLaren, e foise no aire, pasando moi preto dunha ponte, antes de chegar a unha parada en fronte da Armco da rúa de boxes. Berger gañou o Gran Premio de Australia por segunda vez logo dunha emocionante batalla con Patrese. Polo tanto, Berger gañou a súa última carreira con McLaren e última carreira de McLaren con motores Honda. Unha oferta moi lucrativa de Ferrari resultou demasiado tentador para o austríaco, que anunciou antes do Gran Premio de Bélxica de 1992 que regresaría ao equipo italiano.
Volta a Ferrari
miniatura| Berger pilotando un [[Scuderia Ferrari|Ferrari en Montreal en 1995]]
En, Berger recuperouse da morte do seu amigo Senna e do seu compatriota Roland Ratzenberger no Gran Premio de San Marino de 1994, para anotar unha vitoria emocional en Hockenheim no Gran Premio de Alemaña de 1994 no Ferrari 412T, a primeira vitoria de Ferrari desde o Gran Premio español de España de 1990. Berger tamén anotou dúas 'pole positions' en 1994, a primeira en Hockenheim e logo a Estoril no Gran Premio de Portugal de 1994, onde se retirou indo de líder.
A final da tempada de Berger logrou 6 podios. Berger cualificou mellor que o seu compañeiro de equipo Alesi nunha proporción de 12-5. A saída de Alesi e Berger de Ferrari a Benetton tamén significou o final da era de Ferrari cos números 27 e 28 que se remontaba a con Gilles Villeneuve e Didier Pironi só interrompida pola firma en  do campión do mundo Alain Prost para a tempada.
Anos final con Benetton
Coa chegada de Michael Schumacher a Ferrari en, Berger trasladouse a Benetton, que se converteron nunha sombra do que foron. Podería permanecer en Maranello, pero considerou que o novo motor V10 de Ferrari tomaría demasiado tempo para desenvolverse. Berger pasou os seus últimos dous anos no equipo no que pilotou en á vez que locía un deseño de casco revisado, coa bandeira austríaca en rotación horizontal. resultou ser dunha tempada decepcionante para o austríaco, as características de manexo do Benetton B196 non eran do seu gusto. Berger chegou a estar a punto de gañar o Gran Premio de Alemaña por segunda vez na súa carreira antes de que o seu motor Renault V10 explotara entregando a vitoria a Damon Hill no Williams. O principal problema de Berger na primeira parte de foi a súa posición de condución que impedia o fluxo de aire. Polo que, Berger foi significativamente máis lento nas rectas que o seu compañeiro de equipo Jean Alesi.
O Benetton B197 tivo un inicio sen brillo na tempada en Melbourne, pero o equipo de Berger recuperouse no Gran Premio do Brasil de 1977, cun forte Berger acabando segundo superando a Mika Häkkinen e Michael Schumacher. Berger anotou a derradeira vitoria de Benetton nun Gran Premio á idade de 37 anos, de novo en Hockenheim, de regreso logo de tres carreiras sen correr debido a unha enfermidade e a morte do seu pai. Ademais da vitoria, Berger tamén logrou a pole position e a volta rápida durante o Gran Premio de Alemaña de 1997. Anunciou a súa decisión de deixar Benetton a final da tempada durante ese mesmo fin de semana. Retirouse ao final da tempada, na súa última carreira en Xerez rematou cuarto só dous segundos por detrás do vencedor Mika Häkkinen. Na súa última tempada como piloto de Fórmula Un, Berger e Alesi cualificaron un mellor que outro sete veces cada un co austríaco perdendose tres carreiras debido a unha enfermidade. Os rumores dun retorno a Ferrari para o ano eran falsas. Sauber ofreceu a Berger unha unidade para o ano, pero o austríaco rexeitou a oferta por unha serie de razóns, sobre todo porque coa nova normativa de pneumáticos acanalados o austríaco non atopa inspiración.
Berger e Senna
Durante os anos que Berger corría en McLaren (-), fíxose famoso poloa súa vea cómica. A lenda fala de moitas bromas enxeñosas ideadas polo austríaco para achegarse a seu compañeiro de equipo, serio, concentrado e inflexible - Ayrton Senna. Senna, aceptou o reto rapidamente, o que provocou unha escalada das bromas.
Se fala dun incidente en Monza, onde nun paseo conxunto en helicóptero Senna mostrara o seu novo maletín feito a medida de fibra de carbono, Senna argumentou que debería ser practicamente indestructible. Berger, sen dubidalo moito e ante á incredulidade de Senna, abriu a porta do helicóptero e guindou o maletín, para probar a hipótese.
Australia,, varios días antes da carreira. Logo da cea, puxémonos a tirar á xente na piscina, todos vestidos. Como eu era bo en defenderme, escapeime do baño, pero moita xente mollouse. Senna escapouse para evitar o baño, con todo, máis tarde, fun á súa habitación e torpemente guindoume un vaso de auga a min. Para un tiroles, non era nada, pero si significa que o xogo comezaba de agora en diante. Cunha mangueira, improvisamos unha extensión para o extintor de incendios e pómolo na porta da súa habitación ás tres da mañá. Invitamos a algunhas persoas a mirar e cando empuxamos a panca, Senna voou pola fiestra como un foguete. Parecía que explotara unha bomba no interior da habitación. A confusión espertou a moitas persoas xa que Senna empezou a gritar e fixo moito ruído. El sentiuse terriblemente avergoñado. (Do libro "Na Reta de Chegada", o autor Gerhard Berger, Editora Globo, páxina 76).
Noutra ocasión, nunha habitación dun hotel australiano Berger encheu a cama de Senna con animais. Senna, comprensiblemente furioso, presentouse ante Berger dicindo:
"Pasei a última hora á captura de 12 ras na miña habitación", ó que Berger respondeu: "Atopaches a serpe?"
"En realidade non eran ras, eran máis grandes, máis parecidas aos sapos. En Australia teñen ese tipo de cousas. Pensei que lle gustaban os animais, pero é evidente que non", explicou Berger. Foi un incidente que provocou represalias por parte de Senna, que procedeu a pór un forte cheiro a queixo francés na unidade de aire acondicionado da habitación de Berger.
Noutra ocasión, Senna e o seu compatriota brasileiro Maurício Gugelmin decidiron encher os zapatos de Berger con espuma de afeitar nunha viaxe en tren de alta velocidade a unha cea no Xapón. Obrigado a asistir á cea, levaba un esmoquin con zapatillas de deporte, Berger xurou vinganza. Foi aos poucos días no Gran Premio do Xapón no que Gugelmin (pilotando un Leyton-House) foi abordado por Joseph Leberer, o nutricionista do equipo McLaren, que ofreceulle un zume de laranxa fresco. Sempre vixiante, Mauricio rexeitou a sospeitosa oferta. Máis tarde explaiouse:
"Unha hora antes de empezar a carreira esmagou catro pastillas para durmir no zume e envioumo. Gustaríame estar na saída da carreira na que se decidiu o título mundial. Os coches ruxindo na pista e eu roncando na cabina, podes imaxinar? "
O máis coñecido é probablemente o incidente no que Berger substituíu a foto do pasaporte de Senna co que Ron Dennis describiu como "unha peza do mesmo tamaño dos xenitais masculinos". A fama de Senna significaba que rara vez se comprobaba o seu pasaporte, pero nunha posterior viaxe á Arxentina a broma de Berger custoulle a Senna pasarse 24 horas retido na Arxentina. Como resposta a este gag, Senna pegou todos os cartóns de crédito de Berger xuntos.
Outro incidente ocorreu anos máis tarde, en Ferrari, cando Berger e o seu compañeiro Jean Alesi estaban dando unha volta no novo coche de estrada do director do equipo Jean Todt, o novo Lancia especial, no día da primeira proba da tempada de Fórmula Un de. Ao chegar á pista de probas, Jean Alesi perdeu o control do coche logo de que Berger inesperadamente tirara do freo de man. Logo de envorcar, o vehículo escorregou do revés ata deterse fronte á entrada e Alesi foi acabou no hospital. Todt, quería saber que pasara co seu coche, que fixeran, a resposta foi "lixeiras marcas de freado no teito".
A forte conexión entre Senna e Berger estendeuse máis aló da morte do brasileiro en, Berger está actuando como asesor de Bruno Senna, o sobriño de Ayrton, que fixo a súa debut na Fórmula Un co equipo HRT F1 no Campionato do Mundo de.
Logo da retirada da competición
Unha figura moi popular na Fórmula Un, Berger foi visto ata o ano 2003 regularmente na rúa de boxes na súa calidade de novo Director de Competicións de BMW, supervisando o exitoso regreso á Fórmula Un no.
Berger foi o primeiro en pilotar un coche de F1 no novo circuíto do Gran Premio de Xangai cando mostrou un Ferrari F2003-GA de 2003.
O 25 de abril de 2004, 10 anos despois da morte de Ayrton Senna, Berger pilotou o JPS Lotus Renault 97T, que Ayrton utilizara no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985 durante 3 voltas, en Imola antes do inicio do Gran Premio de San Marino de 2004.
En febreiro de 2006, adquiriu o 50% de Toro Rosso nunha transeción que viu ao xefe de Red Bull Dietrich Mateschitz comprar a metade de Berger Logistik, unha compañía de transporte por estrada fundada polo pai de Johann Berger en 1961. O seu equipo Toro Rosso gañou o seu primeiro Gran Premio con Sebastian Vettel, logrando a vitoria. Vendeu a súa parte de novo a Mateschitz en novembro de 2008.
Casco
O casco de Berger orixinalmente era de cor azul con liñas amarelas e detalles azuis e brancos preto da viseira En 1986, durante a súa primeira etapa en Benetton utilizou un deseño diferente que complementa o deseño de BMW Benetton. en 1987, o seu casco é de cor gris escuro e azul coa bandeira de Austria en ambos os lados. Para 1995 no Gran Premio de Portugal Berger lucía un casco con bandeiras de varias nacións. A parte superior foi pintada para parecerse á bandeira de Austria e "Non máis guerra neste mundo" na parte traseira. O deseño especial foi o resultado do gañador dun concurso para unha soa vez. En 1996 Berger modificou o seu deseño orixinal coa bandeira austríaca xirada horizontalmente.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Berger pilotaba o segundo monopraza do seu equipo, e o equipo inscribira un só coche para todo o campionato, o segundo coche non era elixible para gañar puntos.
Angolares
miniatura|330x330px|Vista de São João dos Angolares Os angolares son un pobo ou grupo étnico de San Tomé e Príncipe.
Son o segundo maior grupo étnico do país por detrás dos forros. O censo de 1950 revelou a existencia de 4.490 angolares, mais hoxe son sobre 10.000. Son os únicos africanos non mesturados do arquipélago. Viven xeralmente da pesca e están establecidos ao longo do litoral ao nordés e sur da illa de San Tomé, entre São João dos Angolares e Porto Alegre. Viviron moito tempo separados doutras poboacións e a súa identidade cultural (angolaridade) é forte, marcada pola historia que lles da unha imaxe de valentes, resistentes e incluso temibles.
Historia
Son os descendentes directos de escravos orixinarios de Angola, pero as circunstancias da súa chegada seguen sendo incertas. Segundo a versión difundida polas autoridades coloniais, os primeiros en chegar foron os superviventes dun naufraxio entre 1540 e 1550 dun barco que transportaba uns 800 escravos con destino ao Brasil.
Establecidos nunha rexión montañosa, non se falará dos superviventes até 1574. A continuación levaron a cabo unha serie de accións violentas contra os colonos, sobre todo baixo a influencia dun líder carismático, Amador, que se proclamou "rei dos Angolares", durante a revolta dos Angolares. Os angolares fixéronse amos efectivos da illa entre 1595 e 1596, pero os portugueses conseguiron capturar a Amador. Os seus partidarios continuaron a loita até o século XIX.
Outra versión sostén que os angolares eran escravos que fuxiron dos seus donos sobre o ano 1470, cando os portugueses descubriron as illas de San Tomé e Príncipe, e que crearon o seu propio país libre nas illas, chamado Quilombo ou Kilombo. Este nome deriva de kimbundo (unha das linguas bantús máis faladas de Angola) e pode significar asentamento, reino, poboación e unión. Un Kilombo era unha nación independente, creada por escravos africanos que loitaron contra a escravitude e se liberaron dela. Estaban localizados, xeralmente, en zonas de densa vexetación, lonxe das plantacións.
Unha terceira versión é a de que os angolares eran africanos que migraron dende o continente cara a San Tomé e Príncipe moito antes de que os portugueses chegaran ás illas. Así con todo, o máis aceptado é que a historia dos angolares e o seu reinado sobre San Tomé e Príncipe son parte dunha historia de autodeterminación e independencia liderada polo rei Amador.
Cultura
A cultura dos angolares é rica en contos, e cantos tradicionais, que se cre que foron influenciados pola tradición bantú. Falan angolar (ou ngola), unha lingua crioula, baseada no portugués.
A pesca xoga un papel central. Os angolares sérvense de dongos, caiucos tallados de madeira da árbore do algodón vermello ou de moreira. As mulleres son as encargadas da transformación e comercialización dos produtos da pesca. Tamén crían cabras e venden teas e outros artigos.
Mars Climate Orbiter
Mars Climate Orbiter, tamén coñecida polo seu acrónimo MCO, foi unha sonda espacial da NASA lanzada o 11 de decembro de 1998 mediante un foguete Delta 7425 desde o centro espacial de Cabo Cañaveral para estudar Marte. Ao chegar ao planeta perdeuse o contacto coa sonda.
Características
Mars Climate Orbiter foi parte do proxecto Mars Surveyor '98, que consistía nun orbitador (Mars Surveyor '98 Orbiter, o propio Mars Climate Orbiter) e nun aterrizador (Mars Surveyor '98 Lander, logo coñecida como Mars Polar Lander). O proxecto pretendía estudar a meteoroloxía marciana e o ciclo da auga e do dióxido de carbono en Marte. O seu prezo aproximouse ós 125 millóns de dólares.
A estrutura principal tiña forma de caixa de 2,1 m x 1,6 m x 2,0 m albergando os equipos electrónicos e de propulsión. A masa na engalaxe da sonda era de 629 kg, dos cales 291 kg eran de propelente. A alimentación eléctrica era proporcionada por un panel solar de 11 m² de superficie e 5,5 m de longo. As comunicacións principais tiñan lugar grazas á antena de alta ganancia, formada por unha parabólica de 1,3 m de diámetro, ademais de por antenas para UHF coas que comunicarse coa Mars Polar Lander. O sistema de propulsión tiña un motor bipropelente de 640 N de pulo.
Desenvolvemento da misión
O Mars Climate Orbiter lanzouse o 11 de decembro de 1998 ás 18:45:41 UTC mediante un Delta 7425 desde Cabo Cañaveral. A sonda voou ata Marte sen alteración ningunha, pero o 23 de decembro de 1999, no descenso ao planeta, un erro de navegación que se orixinou por empregaren os aparellos subministrados pola empresa Lockheed Martin unidades de medida tradicionais dos Estados Unidos mentres que era o Sistema Internacional de Unidades o que utilizaba o software da NASA o que fixo que o achegamento ao planeta se fixera a unha altitude demasiado baixa, co que en lugar dunha aproximación a entre 140 e 150 km da superficie do planeta, MCO pasou a 57 km da superficie, destruíndose pola fricción coa atmosfera marciana. Porén, non está claro que o resultado final fora outro, como o afastamento do planeta ó achegarse tanto ó mesmo.
Liña de alta velocidade Madrid-Levante
250px|miniatura|A LAV Madrid-Levante ao seu paso por [[Aranjuez.]] A Liña de alta velocidade entre Madrid, Castela a Mancha, a Comunidade Valenciana e a Rexión de Murcia, comunmente chamada LAV Madrid-Levante, é unha liña de alta velocidade da rede de ferrocarril en España. A liña, inaugurada parcialmente o 18 de decembro de 2010, esténdese desde a estación de Puerta de Atocha en Madrid cara ao leste con ramais que finalizan nas cidades de Valencia, Alacant, Cartaxena e Almería.
O trazado deseñouse de acordo coas especificacións técnicas de interoperabilidade da Unión Europea para liñas ferroviarias de alta velocidade. Consta de vía dobre de ancho estándar ou internacional (1435 mm) e é apta para unha velocidade máxima de 350 km/h. A electrificación, como en todas as liñas de alta velocidade españolas é de 25 kV en corrente alterna e a xestión realízase mediante ERTMS con sinalización ETCS de nivel 1 e, proximamente, con nivel 2 de entre Torrejón de Velasco e Valencia, ou soamente o nivel 2: entre a Bifurcación de Albacete e Alacant.
DreamWorks Records
DreamWorks Records foi un selo discográfico estadounidense. Fundado en 1996 por David Geffen, Steven Spielberg e Jeffrey Katzenberg como unha subsidiaria de DreamWorks SKG, o selo operou ata 2003, cando foi vendido ao Universal Music Group. A compañía tamén operou unha subsidiaria baseada en Nashville, Tennessee, chamada DreamWorks Nashville, que estaba especializada en música country e que pechou en 2005. O logo da discográfica foi deseñado por Roy Lichtenstein, sendo o seu derradeiro encargo antes de que morrese en 1997.
Historia
En 1996, seis anos despois de que Geffen vendese Geffen Records a MCA Music Entertainment, este uniuse a Spielberg e Katzenberg para crear DreamWorks SKG, que incluía a subsidiaria DreamWorks Records. Rufus Wainwright sería o primeiro artista en asinar co novo selo a comezos de 1996. Henry Rollins (tanto como artista en solitario como con Rollins Band), Tamar Braxton, George Michael, Randy Newman, Morphine, Eels, Chris Rock ou Powerman 5000 entre outros tamén asinaron con DreamWorks.
O logo do selo foi o derradeiro proxecto completado polo artista Roy Lichtenstein. O distintivo deseño estreouse co disco Beautiful Freak, o primeiro álbum de Eels e o segundo lanzamento do selo. Geffen Records ditribuiu o material de DreamWorks ata 1999, cando Interscope Records fíxose coas tarefas de distribución, aínda que a distrubución internacional quedou en mans de Polydor. O selo foi presidido por Lenny Waronker e Mo Ostin, que dirixira Warner Bros. Records ata mediados dos 90.
O 11 de novembro de 2003 anunciouse que Universal Music Group (antigo MCA Music Entertainment, e nai de Interscope, Geffen e Polydor) chegara a un acordo para mercarlle DreamWorks Records a DreamWorks SKG por "uns 100 millóns de dólares". A compra chegou no momento no que o negocio da música "estaba atravesando grandes cambios", xa que loitaba para "contrarrestar a caída de vendas e o impacto das vendas non oficiais de música online". Mo Ostin, o principal executivo de DreamWorks Records, dixo: "A pesar dos retos do negocio da música hoxe en día, Universal está mercando un activo morabilloso e a venda asegurará o futuro máis forte posible para os nosos artistas". Baixo o novo contrato, DreamWorks Records situouse dentro do selo Interscope Geffen A&M, dirixido por of Jimmy Iovine. DreamWorks integrouse en Geffen Records en 2004.
Pola súa banda, a súa división de música country estivo operativa ata o 29 de xaneiro de 2006, cando foi pechada por Universal Music Group Nashville.
Ramón García
Ramón García Hernando, tamén coñecido co sobrenome de Ramontxu, nado en Sodupe (Biscaia) en 1961, é un xornalista vasco.
Traxectoria
Ramón García conta cunha ampla traxectoria televisiva, ligada case na súa totalidade a TVE, onde presentou multitude de espazos televisivos, principalmente concursos, nos anos 90 e 2000 (aínda que leva uns anos afastado da pequena pantalla, agás nas badaladas de Noitevella, que leva retransmitindo para TVE máis de 10 anos consecutivos), o que o converteu nun referente da televisión española,
Os seus comezos foron na radio, concretamente en Los 40 Principales, onde foi contratado tras presentarse a un concurso de DJs en Bilbao convocado pola Cadena SER do que resultou vencedor. Logo traballaría en Radio Euskadi.
Non sería ata 1989 cando dá o salto á pequena pantalla na autonómica vasca ETB.
En 1991 presenta o seu primeiro espazo en TVE, No te rías que es peor, ó que seguirían outros moitos destacando ¿Qué apostamos? (emitido entre 1993 e 1999), a raíz do cal formou con Ana García Obregón a que se converteu nunha das parellas televisivas máis famosas dos 90 (xunto a ela deu as badaladas en varias ocasións) e Grand Prix, programa estival en antena durante máis de 10 dez veráns consecutivos ata 2005 no que estivo acompañado de varias presentadoras nas distintas temporadas.
En TVE participou tamén en varias edicións de Telepasión.
O último espazo que estreou en TVE foi Un domingo cualquiera, en 2003, un formato que non acabou de callar e só estivo uns meses en antena. Despois disto, Ramón fichou en 2005 por Punto Radio, onde conduciu o magazine vespertino La Tarde de... Ramón García.
En 2002 foille concedida a Antena de Ouro de televisión e o TP de Ouro pola súa traxectoria persoal. A este último galardón tamén estivo nomeado na categoría de Mellor Presentador nas edicións de 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000 e 2004.
Jacques-Louis David
miniatura|O [[Xuramento dos Horacios, 1785. Museo do Louvre.]] Jacques-Louis David (30 de agosto de 1748 - 29 de decembro de 1825) foi un pintor francés de bastante influencia no estilo neoclásico. Buscou a inspiración nos modelos escultóricos e mitolóxicos gregos, baseándose na austeridade e severidade, algo que cadraba co clima moral dos últimos anos do antigo réxime.
Entre os seus numerosos alumnos cabe destacar a Antoine-Jean Gros, Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson e o máis coñecido de todos: Jean Auguste Dominique Ingres. Isto fíxoo ser o pintor máis influente da arte francesa do século XIX, especialmente nas pinturas académicas.
Primeiros anos
Jacques-Louis David naceu no seo dunha próspera familia en París, o 30 de agosto de 1748. Á idade de nove anos, o seu pai foi asasinado nun duelo e a súa nai deixouno baixo o coidado dos seus tíos François Buron e Jacques-François Desmaisons que eran uns prósperos arquitectos. Eles aseguráronse de que recibise unha excelente educación no Colexio das Catro Nacións, pero Jacques-Louis David non foi nunca un bo estudante: durante as clases cubría os seus libros con debuxos. Axiña manifestou o seu desexo de ser pintor, pero o desexo da súa nai e os seus tíos era que fose arquitecto.
Finalmente venceu os receos dos seus familiares e foi ao taller de François Boucher, máxima figura da época, así como parente afastado de David. Boucher, nos seus inicios pintor rococó, encontrábase nun período máis clásico da súa pintura e decidiu que en vez de ensinar persoalmente a David, podería envialo baixo a tutelaxe do seu amigo Joseph-Marie Vien que adoptara gustos clásicos fronte ao rococó imperante. Alí David asistiu á Real Academia de Pintura e Escultura, situada no que hoxe é o Louvre.
Entre 1770 e 1774 David tentou gañar catro veces o Premio de Roma, que consistía nunha bolsa para unha estancia de catro anos na Academia Francesa en Roma. Unha delas, de acordo á lenda, perdeuno porque non consultara a Vien, un dos xuíces que outorgaba o premio. Outra, porque outros estudantes estiveran a competir durante anos e Vien pensou que a educación de David podía esperar, non así a desoutros pintores. En protesta, David púxose en folga de fame. Ao quinto intento, en 1774, gáñao finalmente. O máis usual neste caso sería que David tivese asistido a outra academia antes de ir á Academia en Roma, pero a influencia de Vien permitiulle ir directamente alí en 1775, cando Vien foi nomeado director da Academia de Francia en Roma.
Xa en Italia, David puido acceder de primeira man ás obras mestras e ás ruínas da antiga Roma. Encheu multitude de cadernos con numeroso material que utilizaría durante o resto da súa vida. Reuniuse co influente pintor neoclásico Rafael Mengs. A través del, introduciuse nas teorías pioneiras do historiador de arte Johann Joachim Winckelmann. Durante a súa estancia en Roma estudou os grandes mestres, sendo o seu preferido Rafael. En 1779 puido visitar as ruínas de Pompeia, onde quedou impresionado acompañado polo escultor François Marie Suzanne.
Primeiras obras
Os compañeiros de David na Academia encontraron difícil relacionarse con el, pero recoñeceron o seu xenio. Permitíronlle que quedase na Academia Francesa en Roma durante un ano máis, pero despois de cinco anos en Roma, regresou a París. Alí encontrou quen influíse ao seu favor e fixérono membro da Academia Real. Enviou á academia dúas pinturas, incluíndose ambas as dúas no Salón de 1781, unha grande honra. Foi gabado por pintores contemporáneos, pero a administración da Academia Real era hostil a esta estrela nacente.
Despois do salón, o rei permitiulle aloxarse no Louvre, un privilexio antigo e moi desexado dos grandes artistas. Cando o contratista dos edificios reais, M. Pecol, estaba a facer os oportunos arranxos con David, pediulle que casase coa súa filla, Marguerite Charlotte. Este matrimonio proporcionou a David cartos e, co tempo, catro fillos. David tiña alumnos propios, entre 40 e 50, e o goberno encargoulle que pintase Horacio defendido polo seu pai, pero David axiña decidiu: «Só en Roma podo pintar romanos». O seu sogro proporcionoulle o diñeiro que necesitaba para a viaxe, e marchou a Roma coa súa esposa e tres dos seus estudantes, uns dos cales, Jean-Germain Drouais, era o gañador do Premio de Roma dese ano.
En Roma, David pintou o seu famoso Xuramento dos Horacios. Os temas e motivos reiteraríanse en obras posteriores coma O xuramento do Xogo de Pelota e a Distribución das Aguias. Mentres no Xuramento dos Horacios e O xuramento do Xogo de Pelota se resalta a importancia do autosacrificio masculino polo propio país e por patriotismo, a Distribución das Aguias falaría do autosacrificio polo emperador (Napoleón) e a importancia da gloria obtida no campo de batalla.
En 1787, David non se converteu no Director da Academia Francesa en Roma, unha posición que desexaba ardentemente. O conde encargado do nomeamento dixo que David era demasiado novo, pero que o apoiaría ao cabo de 6 a 12 anos. Esta situación sería unha das moitas que fixeron que arremetese contra a Academia en anos futuros.
Para o salón de 1787, David exhibiu a súa famosa Morte de Sócrates. «Condenado a morte, Sócrates, forte, calmado e en paz, discute a inmortalidade da alma. Rodeado por Critón, os seus amigos lamentándose e estudantes, está a ensinar, filosofando, e de feito, agradecendo ao Deus da Saúde, Asclepio, pola infusión de cicuta que lle aseguraría unha morte pacífica. A esposa de Sócrates pode verse lamentándose soa fóra do cuarto, despedida pola súa debilidade. Platón (que non estaba presente cando morreu Sócrates) está representado como un ancián sentado ao final da cama.» Os críticos compararon o Sócrates coa bóveda da Capela Sistina de Michelangelo e as Estanzas de Rafael, e un, despois de dez visitas ao Salón, describiuno como «perfecto en todos os sentidos». Denis Diderot dixo que parecía que o copiara dalgún antigo baixorrelevo. A pintura estaba moi na onda do clima político da época.
Como seguinte pintura, David executou Os lictores levan a Bruto o corpo dos seus fillos. A obra resultaba moi atractiva para a época. Antes da apertura do Salón, comezara a Revolución francesa. Establecérase a Asemblea Nacional e caera a Bastilla. A corte real non quería propaganda axitando o pobo, así que había que comprobar todas as obras antes de que se colgasen. Algúns retratos de xente famosa prohibíronse, como o dun químico que resultaba ser membro dun partido que non gozaba de favor. Cando os xornais relataron que o goberno non permitira que se mostrase Os lictores levan a Bruto o corpo dos seus fillos, o pobo encolerizouse, e os realistas cederon. O cadro colgouse na exposición, protexido por estudantes de arte. A pintura representa a Lucio Xuño Bruto, o líder romano, lamentándose polos seus fillos. Os fillos de Bruto intentaran derrocar o goberno e restaurar a monarquía, así que o pai ordenou a súa morte para manter a república. Así, Bruto resultaba ser o heroico defensor da república, aínda que lle custase a súa propia familia. Á dereita, a nai sostén as súas dúas fillas, e a avoa vese no extremo dereito, angustiada. Bruto séntase á esquerda, só, melancólico, pero sabendo que o que fixo é o mellor para o seu país. Toda a pintura era un símbolo republicano, e obviamente tivo un inmenso significado nestes tempos en Francia.
O xuramento dos Horacios
Tras terse dado a coñecer, o Estado encárgalle que pinte Horacio defendido polo seu fillo, porén David discrepa tanto no título coma nas dimensións, dando lugar ao Xuramento dos Horacios cun gran formato, 330 x 425 cm. Pintada en 1785 e actualmente exposta no Louvre é a obra máis coñecida de David e está considerada coma a obra cume da pintura neoclásica.
A temática da obra é o cumprimento do deber por riba de calquera sentimento persoal. Toma a historia de Tito Livio no período de guerras entre Roma e Alba Longa (668 a.C.). A disputa entre as dúas cidades decídese por un combate infrecuente: os Horacios, trixéminos romanos, contra os Curiacios, trixéminos de Alba. O drama radica no parentesco familiar, xa que unha das irmás dos Horacios, Sabina, estaba prometida cun Curiacio. A pesar disto, e como vemos reflectido na obra, o pai Horacio exhorta os seus fillos á loita.
David sitúa a escena no patio dunha casa. Á esquerda atopamos os fillos e no centro da composición o pai, que é quen realiza a acción principal, o xuramento, obrigándoos ao cumprimento do deber coa patria. E na dereita atopamos as mulleres, vestidas á moda romana.
O fondo divídese en tres arcos que son os que dividen a escena do primeiro termo, cada grupo enmárcase nun dos arcos laterais, e a figura do pai no central. A arquitectura carece de ornamentación, propia do estilo; por outra banda isto contribúe a resaltar o tema tráxico representado.
David vai compoñer por contraposición, fai que as figuras resalten sobre o fondo, ao mesmo tempo que contrastan entre si, primeiro dentro dos propios grupos, por un lado os Horacios e o pai, este conxunto contraponse co das mulleres, e tódalas figuras contra os arcos do fondo.
A perspectiva céntrase nas mans da figura do pai, que é o que realiza a acción principal do xuramento e sostén as espadas. Seguindo as liñas do pavimento atopamos que o punto de fuga coincide nisto.
Dos tres Horacios, o que está en primeiro plano é o que atrae a mirada do espectador, a lenda di que só un dos irmáns saíu vitorioso da batalla. Os outros dous estenden as mans en dirección á espada; a forza representada nese acto é o seu firme compromiso coa patria. As miradas coinciden co punto de fuga e coa liña de horizonte, onde o máis destacado é o xuramento. Para que esta mensaxe nos chegue de forma clara David suprime todo o accesorio que podería complicar a nosa percepción do tema.
O cadro na época foi acollido pola crítica de forma negativa polas ideas políticas nel representadas.
Moledo, Ardán, Marín
Moledo é un lugar da parroquia de Ardán no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 431 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 201 eran homes e 230 mulleres.
SYR7: J'Accuse Ted Hughes
SYR7: J'Accuse Ted Hughes é un álbum da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, editado dentro das súas series SYR. Foi lanzado só en vinilo, sendo o primeiro da serie que non tivo edición en CD, e conta con dúas únicas cancións: "J'Accuse Ted Hughes" e "Agnès B. Musique".
SYR7 segue a tradición das series SYR e o seu libreto está escrito en arpitano.
Teledeporte
Teledeporte é unha canle temática de Televisión Española dedicada ao mundo do deporte.
Historia
O primeiro antecedente da marca Teledeporte foi un programa emitido por TVE 1 a finais dos anos oitenta con ese título. Como canle, Teledeporte lanzouse o 14 de febreiro de 1994 a través do satélite Hispasat e empezou cubrindo os Xogos Olímpicos de inverno de Lillehammer. Foi a primeira canle española desta temática, aínda que xa se sintonizaban vía satélite en España canles estranxeiras como a versión internacional de Eurosport (en inglés e alemán) ou o alemán DSF, precedeu a Sportmanía, a versión española de Eurosport, Canal+ Deporte e Telecinco Sport.
Teledeporte emitía en analóxico diariamente das 16H00/17H00 ata a madrugada (as 24 horas a fin de semana), en aberto vía satélite (aínda que estivo uns meses codificado pola efémera plataforma Cotelsat) por unha das dúas frecuencias concedidas en 1992 a RTVE polo goberno en Hispasat e tamén por algunhas redes do cable histórico.
Na primavera de 1997, Teledeporte integrouse na nova sociedade estatal TVE Temática (O polo de RTVE dedicado á televisión temática).
O 15 de setembro de 1997, pasou á era dixital coa súa incorporación en exclusiva ao operador de pago Vía Digital, e aproveitou a ocasión para ampliar a súa programación (18 horas diarias).
A canle iniciou a súa difusión vía terrestre en aberto en 2005 co lanzamento da TDT aínda que segue emitindo por diferentes operadores de pago. E grazas ás novas tecnoloxías, a canle exponse ofrecer contidos en sistema dixital que permitan desenvolver unhas formas de información complementaria ás transmisións e gravacións mediante datos e gráficos que poidan ser solicitados polo telespectador.
Hoxe en día, Teledeporte opera desde o Centro de Produción de Programas de TVE en Sant Cugat del Vallès (Barcelona), emite en formato 16:9 as 24 horas ao día (con redifusión do mellor da xornada anterior durante a madrugada) e diríxese a un público heteroxéneo e potencialmente numeroso.
TVE canaliza a través de Teledeporte a súa participación no Plan ADO e por iso pode ser considerado o medio audiovisual de referencia para os deportistas españois que practican modalidades olímpicas.
Programación
As transmisións desde o lugar dos feitos e as retransmisións desde os locutorios de Madrid e Sant Cugat son a base da programación de Teledeporte, cuxa prioridade é ofrecer en directo o mellor do deporte español que estea en competición neses momentos.
Tamén emite espazos de produción propia como El rondo, Deporte.Es, Zona ACB, Historias sobre ruedas e Olímpicos, que complementan a programación de Teledeporte, así como os bloques publicitarios e os chamados axustes (pezas de duración variable cuxo propósito é completar a grella entre unha transmisión e outra). Dentro desta última categoría, podemos atopar videoclips musicais (que adoitan servir tamén como autopromocións da canle en si ou dalgúns acontecementos próximos no tempo) e reportaxes (ben extraídas dos espazos anteriormente mencionados, ben elaboradas ad hoc).
En Teledeporte, clásicos recupéranse do arquivo de TVE as transmisións do pasado que no seu día tiveron gran repercusión ou que teñen un eco no presente, por exemplo con motivo dunha efeméride.
No pasado, baixo a marca Polideportivo, emitíanse bloques de noticias a determinadas horas do día. Tamén, houbo espazos de entrevistas e un noticiario (que corresponde á primeira etapa de Deporte.Es), que desapareceron da programación para, entre outros motivos, dar prioridade ás transmisións.
Os Xogos Olímpicos e os Xogos de Inverno; o Mundial de Motociclismo; a Liga ACB e a Euroliga; a Liga Asobal, a Liga Nacional de Fútbol sala; a Superliga de voleibol; a OK Liga de hockey patíns; o Roland Garros, o Aberto de Australia e os ATP Masters Series; o Tour de Francia e a Volta a España e outras destacadas probas ciclistas organizadas pola UCI; a europea Heineken Cup de rugby; os Mundiais e Europeos de Atletismo e Natación, son os principais acontecementos que emite Teledeporte.
Audiencia
A marca de audiencia conseguiuno o domingo 15 de maio de 2011 coa retransmisión, en directo, da final do Master 1000 de Roma entre Novak Djokovic e Rafa Nadal. 1.939.000 espectadores e o 15% da audiencia viron como o serbio gañaba ao menorquino.
* Máximo histórico. ** Mínimo histórico.