cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luzzu (filme)
Sinopse
Para manter a súa muller e o seu fillo, un pescador maltés entra no mundo da pesca no mercado negro.
Nature Communications
Nature Communications é unha revista científica publicada por Nature Portfolio dende 2010. É unha revista multidisciplinar e cobre as ciencias naturais, incluíndo física, química, ciencias da Terra, medicina e bioloxía. A revista ten oficinas de editorial en Londres, Berlín, Nova York e Shanghai.
A editora en xefe fundadora da revista foi Lesley Anson, seguida por Joerg Heber, Magdalena Skipper e Elisa De Ranieri. No ano 2022, os editores eran Nathalie Le Bot para as áreas de saúde e ciencia clínica, Stephane Larochelle por ciencias da bioloxía, Enda Bergin para química e biotecnoloxía e Prabhjot Saini para física e ciencias da Terra. Dende outubro de 2014, a revista só acepta artigos de autores dispostos a pagar un cargo por procesamento de artigos. Ata finais de 2015, parte dos envíos publicados só estaban dispoñibles para os subscritores. En xaneiro de 2016, todo o contido pasou a ser de libre acceso.
Alā ṣawtuk
Alā ṣawtuk (علي صوتك) é un filme franco-marroquí de 2021 dirixido por Nabil Ayouch. En xuño de 2021, o filme foi escollido para competir pola Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes. O filme foi producido por Ali n’ Productions. É o primeiro filme de Marrocos que foi escollido para competir pola Palma de Ouro dende o 1962. Foi rodado en Les Etoiles de Sidi Moumen, un centro cultural que Ayouch fundou xunto con Mahi Binebine en 2014. Foi escollido como candidato de Marrocos para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cándido Paniagua Pousa
Cándido Paniagua Pousa, nado en Xinzo de Limia o 10 de maio de 1992, é un escritor e profesor galego.
Traxectoria
Estudou no CEIP Rosalía de Castro e no IES Lagoa de Antela en Xinzo. Graduouse con Premio extraordinario de fin de carreira en Estudos de galego e español pola Universidade de Vigo. É profesor de Lingua galega e literatura no ensino secundario e traballa nunha tese de doutoramento sobre a linguaxe dixital. Escribiu xa desde a adolescencia participando en varios concursos.
Patrimonio da Humanidade en Bangladesh
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Bangladesh, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Bangladesh ratificou a convención o 3 de agosto de 1983, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Lei da Moeda de 1816 (Reino Unido)
A Lei da Moeda de 1816 (Coinage Act 1816 —56 GEO. III C.68—), coñecida tamén como Lei de Liverpool (Liverpool's Act), foi aprobada polo Parlamento do Reino Unido o 22 de xuño de 1816 para definir o valor da libra esterlina naquel momento en relación co valor do ouro.
Contido
miniatura| [[Libra esterlina ou soberano de ouro de Xurxo III cuñado en 1817, o primeiro logo da aprobación da Lei da Moeda de 1816. ]] En virtude desta lei, definiuse unha libra troy de ouro estándar de 22 quilates como equivalente a 46 libras, 14 xilins e 6 peniques. Isto era equivalente, pola súa vez, a 44½ guineas. tendo en conta que o valor da guinea quedou fixado, en decembro de 1717, nunha libra e un xilin.
Consonte o preámbulo da Lei da Moeda de 1816, os seus propósitos eran:
Plácida
Santuario
O corpo exhumouse a principios do século XIX no cemiterio de San Ciríaco de Roma de onde pasou a un veciño de Cádiz que nacera en Rubiáns, Bieito Quintana. Este mandoulle a seu pai o corpo santo para que o expuxese na igrexa da parroquia. En 1825 o arcebispo compostelán Rafael de Vélez autorizou o culto das reliquias expostas nunha urna de cristal e madeira, na parede esquerda da igrexa parroquial.
A urna contén un esqueleto recuberto por unha figura de cera, con cara e pelo de muller, roupa de gala antiga e un corte no lado dereito da garganta. Na parte de abaixo da urna hai unha inscrición S. PLACIDA M. A carón da figura está un copón de madeira coa inscrición ''VAS SANG. S. PLACIDAE VIRG. ET M. (vaso do sangue de Santa Plácida, virxe e mártir).'' Hai unha tradición oral de que Bieito Quintana se fixo co corpo santo nunha rifa celebrada nun porto de Italia ou en Cádiz.
Festa
A festa celébrase xunto coa de San Ramón na primeira fin de semana de setembro.
A lenda de Santa Plácida
Disque Plácida era unha nena da contorna que estaba fiando na roca na porta da casa cando pasou un descoñecido que se namorou no momento da rapaza e pediulle que marchase con ela. Como se negou o home raptouna, levouna ao monte e tentou vilolala. Ao resistirse, el matouna e escondeu o cadáver debaixo dunhas pólas. Despois dun ano pasou por alí un home cun carro, os bois pararon e negáronse a seguir por máis que os picaba coa aguillada. Asombrado empezou a buscar arredor e deu co corpo incorrupto da moza. A nova estendeuse pola zona ata que o bispo decidiu construír unha capela para acoller o corpo santo. Tamén se conta que a alma do criminal segue vagando polo mundo e cada ano pola festa de Santa Plácida volve á capela pedir perdón e a santa respóndelle: Fóra de aí, cabaleiro, que de min fixeches talleiro.
Nesta lenda repítense feitos comúns a outros santos: os bois que se paran ante o corpo santo, partes do corpo que medran..
Santa Minia, San Campio, San Pexerto e Santa Plácida
Santa Minia, San Campio e San Pexerto son os tres santos populares paleocristiáns cuxas reliquias, procedentes das catacumbas romanas de San Calisto, se conservan en Galicia desde a última parte do século XVIII, polo que os santuarios e devoción por eles son relativamente modernos. A eles únese Santa Plácida, restos procedentes de cemiterio de San Ciríaco un pouco máis tarde.
San Campio e san Pexerto eran moi indicados para a protección dos mozos que ían facer o servizo militar por suporse que foran soldados romanos. Nos tres casos coincide que coas reliquias veu de Roma a lápida encontrada na tumba e un vaso co suposto sangue do mártir, que pode ser o vaso de perfumes que se poñía nas tumbas romanas. Santa Plácida tamén conserva o suposto vaso de sangue.
Tomás Jiménez Esquivias
Tomás Jiménez Esquivias, nado en Villaverde (Madrid) en 1921, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Militante do Partido Comunista, foi integrante da organización clandestina do PCE en Madrid nos primeiros anos do franquismo. Foi enviado a Galicia a finais de 1945 como axudante de Manuel Blanco Bueno para reactivar o partido e a guerrilla. Comezaron o seu traballo de organización na zona sur, Pontevedra e Ourense, onde o PCE fora desmantelado. Foi detido. Ingresou na Prisión Provincial de Salamanca o 31 de maio de 1947 a disposición do Xulgado Especial de Espionaxe e Outras Actividades, por actividades extremistas. O 25 de xuño foi trasladado á Prisión Provincial de Valladolid. Preso na Colonia Penitenciaría del Dueso (Santoña), saíu en liberdade condicional en 1952.
Poslije zime
Poslije zime é un filme montenegrino de 2021 dirixido por Ivan Bakrač. Foi escollido como candidato de Montenegro para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Cinco amigos da infancia seguen estreitamente conectados malia terse mudado a diferentes partes do que era Iugoslavia.
Edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra
O edificio do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra é unha casa señorial de principios do século XX na cidade de Pontevedra.
Localización
O edificio está situado no número 23 da rúa Enfesta de San Telmo, no centro histórico de Pontevedra, con fachadas para a praza do Peirao e a rúa do Barón. Está en fronte do pazo dos Condes de Maceda, actual Parador de Turismo de Pontevedra.
Historia
Existen referencias dun edificio nesta localización desde o século XV. Nun plano da cidade de 1856 do cartógrafo e tenente coronel de enxeñeiros Francisco Coello de Portugal y Quesada xa se recolle a existencia dunha construción neste espazo. A casa pertenceu ao empresario e filántropo Casimiro Gómez Cobas. No ano 1931 engadíuselle un piso a outro xa existente, pero non foi ata mediados dos anos 50 do século XX cando, segundo o proxecto do arquitecto Juan Argenti Navajas, engadíuselle un andar máis cun faiado baixo a cuberta, que configurou a súa estrutura actual.
En 2002, o Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra comprou o edificio e adxudicou a súa restauración ao arquitecto Celestino García Braña. As obras empezaron en marzo de 2004 e o edificio inaugurouse como sede do Colexio de aparelladores da provincia de Pontevedra o 25 de maio de 2005 para prestar servizo aos colexiados de toda a provincia.
Descrición
O edificio ten unha superficie de 1800 metros cadrados, divididos en planta baixa, dous andares e faiado.
É un edificio exento de pedra de planta rectangular. A fachada exterior presenta unha gran cheminea de pedra na parte dereita da fachada norte e arcos rebaixados nas fiestras do primeiro e segundo andares. Na fachada da rúa Barón presenta no primeiro piso un balcón ao longo da fachada e no segundo piso un balcón no centro e dúas galerías nos extremos. Na planta baixa as xanelas e portas están protexidas con elementos de aceiro corten, que amosan un deseño de acuñados en forma de folla de carballo que achegan luminosidade ao interior. No tellado, a cuberta de tellas está rematada nos laterais das fachadas sur e norte con prominentes gárgolas de cobre.
No interior o edificio está presidido por unha bóveda invertida azul a 12 metros de altura que coroa o oco das escaleiras do edificio e onde os focos simulan un aspecto estrelado. As escaleiras terminan nun espazo libre na planta baixa no que conflúen as dúas entradas. No faiado ábrese unha xanela na fachada norte que ilumina diagonalmente o interior. Os chans son de madeira e o formigón á vista e a madeira constitúen a base da estrutura. Os tabiques interiores están pintados ao óleo e as varandas das escaleiras están realizadas en cristal. A planta baixa alberga unha sala de exposicións e unha área de atención ao público, a primeira despachos e biblioteca, a segunda sala de xuntas, aulas de formación e despacho do decano do colexio e o baixo cuberta un arquivo.
Francisco Somoza de Monsoriu
Francisco Somoza de Monsoriu, nado en Cabreira (Mera), na segunda metade do século XVIII e finado en 1809, foi un escritor, xurista e político galego.
Traxectoria
De familia fidalga estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Neste oficio desempeñouse como avogado, procurador xeral, e decano do colexio de avogados da Real Audiencia de Galicia. Foi nomeado rexedor perpetuo da cidade da Coruña.
Publicou en 1775 a súa única obra coñecida: ''Estorbos y remedios de la riqueza de Galicia. Discurso político legal'', na que analiza a situación económica da Galiza do seu tempo, deixando patente a súa preocupación polas clases sociais máis desfavorecidas.
Patrimonio da Humanidade en Chipre
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Chipre, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Chipre ratificou a convención o 14 de agosto de 1975, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Animalia Paradoxa
miniatura|Imaxe da hidra de Hamburgo, sacada do Thesaurus de [[Albertus Seba.]] Animalia Paradoxa é a etiqueta que se outorga a algunhas especies de animais, que figuran nas primeiras edicións de Carl von Linneo de Systema Naturae. Linné pensou que estes animais eran paradoxais. Hoxe en día, estes animais chámanse normalmente críptidos. A sección respectiva enumera as criaturas fantásticas que se atopan nos bestiarios medievais así como as denunciadas por exploradores do estranxeiro e dá explicacións sobre por que están excluídas de Systema Naturae. Segundo o historiador sueco Gunnar Broberg, ía ofrecer unha explicación natural e desmitificar o mundo da superstición. Paradoxa foi eliminado do sistema de clasificación de Linneo a partir da sexta edición (1748).
Criaturas críptidas
Incluídas na 1ª edición (1735):
Engadíronse catro taxons na 2ª edición (1740):
Noche de fuego
Noche de fuego é un filme mexicano de 2021 dirixido e escrito por Tatiana Huezo. É unha adaptación da novela de Jennifer Clement Prayers for the Stolen. Foi escollido como candidato de México para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro. Estreouse en liña a través de Netflix o 17 de novembro de 2021.
Sinopse
Tres nenas de Guerrero chegan á maioría de idade nunha vila rural dominada polo narcotráfico e o tráfico de persoas.
Estrea
Estreouse nos cinemas de México o 16 de setembro de 2021.
A Serra, Agra, Agolada
A Serra é un lugar da parroquia de Agra, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Patrimonio da Humanidade en Burkina Faso
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Burkina Faso, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Burkina Faso ratificou a convención o 2 de abril de 1987, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O Souto, Agra, Agolada
O Souto é un lugar da parroquia de Agra, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Unknown Instructors
O seu primeiro álbum, The Way Things Work, foi editado a finais de setembro de 2005 a través do selo Smog Veil Records. En outubro dese ano a banda regresou ao estudio para gravar un segundo álbum, desta vez con David Thomas de Pere Ubu e o artista Raymond Pettibon como novos participantes. O disco, The Master's Voice, foi publicado en marzo de 2007. Un terceiro traballo, Funland, apareceu en 2009. En 2019 Unknown Instructors publicou o seu cuarto álbum, titulado Unwilling to Explain, con J Mascis de Dinosaur Jr. na guitarra. Este trátase do primeira disco da banda que non foi improvisado.
Super FX
miniatura|Chip GSU-2 nun cartucho de [[Yoshi's Island.]] Super FX é un chip coprocesador que foi incluído na Unidade de Soporte Gráficos (GSU) en cartuchos específicos da consola, da marca xaponesa Nintendo, Super Nintendo Entertainment System (SNES). Deseñado de forma personalizable para actuar coma un chip acelerador de gráficos que debuxa polígonos a un framebuffer na memoria RAM que se monta xunto a este procesador RISC, facilitando a creación de gráficos avanzados en 2D e 3D.
Historia
Nado como MARIO (Matemathical Argonaut Rotation & In Out), durante o seu desenvolvemento por Argonaut Games e a colaboración de Nintendo, o chip SuperFX permitiu demostrar as novas capacidades de renderización de polígonos no mundo dos videoxogos a través do shooter con scroll lateral espacial 3D Star Fox, como resposta de Nintendo aos avances que SEGA e a súa SEGA Mega-Drive estaba a conseguir co seu add-on Mega-CD, e xustificar que non eran necesario adquirir unha nova máquina que se acoplase á xa comprada. Nun inicio, Argonaut Games tiña a intención de usar este chip na NES (Nintendo Entertainment System). Desenvolverían anos atrás un prototipo dun shooter espacial chamado Starglider e presentaríano con éxito a Nintendo en 1990. A empresa xaponesa sorprendida polo traballo de Jez San e o seu equipo, suxeriu que esta idea sería desenvolta para unha nova máquina de xogos que estaban creando, a SNES (Super Famicom), a cal rivalizaría con SEGA e as súas consolas. Foi así como no mesmo ano 1990, Argonaut Games conseguiu facer o port de Starglider en aproximadamente menos dunha semana. Debido ao alto custe de producir este chip, a lista de xogos que fixeron uso del é reducida, isto provocou que o seu prezo fose elevado en comparación cos cartuchos que non fan uso deste coprocesador.
Descrición
Este procesador RISC creado especificamente a medida, está programado para actuar coma un Chip Acelerador de Gráficos que debuxa polígonos nun búfer de cadros na RAM ligado a el. Todos estes datos que encontranse almaceados no búfer transfírense periodicamente á memoria de vídeo principal dentro da consola usando DMA (Direct Memory Access) para que sexa mostrado na interface visual do sistema. No caso de Star Fox, utiliza o escalado de bitmaps para os láseres, asteroides e demais obstáculos, porén obxectos como as naves foron renderizados mediante polígonos. En Super Mario World 2: Yoshi’s Island usou este chip para crear efectos gráficos avanzados a maiores da renderización de gráficos, como o escalado e estiramento de sprites, que permitían a ocupación case total na pantalla dos xefes finais, e múltiples capas de paralaxe en primeiro plano e de fondo para unha sensación maior de profundidade. A primeira versión do chip sincronízabase cun sinal de 21 MHz, pero un divisor da velocidade do reloxo interno o dividía á metade (a 10,5 MHz). Máis tarde, unha revisión do chip permitiu chegar aos 21 MHz, grazas a esta evolución naceu o Super FX GSU-2. Todas as versións do Super FX son funcionais en termos do seu conxunto de instrucións. As diferenzas xorden na forma da súa embalaxe, os pins de saída e a velocidade de reloxo interna. Dado isto, na creación do GSU-2, máis pins externos estaban dispoñibles e asignados para direccionamiento. Como resultado, unha maior cantidade de memoria ROM ou RAM externa podía ser accedida. Os cartuchos que inclúen o chip Super FX teñen contactos adicionais na parte inferior que se conectan ás rañuras no porto de cartuchos que, noutros casos, non teñen uso. Isto provocou que estes cartuchos quedaran sen uso en versións de adaptadores que viñeran antes do Super FX, incluídas as versións trampa de Game Genie.
Célula horizontal
miniatura|300px|Diagrama da retina
As células horizontais da retina son neuronas que se interconectan horizontalmente que teñen os corpos celulares na capa nuclear interna da retina do ollo dos vertebrados. Axudan a integrar e regular os impulsos enviados por mútiples células fotorreceptoras. Entre as súas funcións, as células horizontais son responsables de que os ollos poidan axustarse para ver tanto en condicións de moita luz coma de pouca. Reciben impulsos dos fotorreceptores, pero tamén lles envían sinapses de volta. As células horizontais proporcionan unha retroalimentación inhibitoria aos fotorreceptores bastóns e conos. Pénsase que son importantes para a propiedade antagonista centro-arredores dos campos receptivos de moitos tipos de células ganglionares da retina.
Outras neuronas da retina son: conos, bastóns, células bipolares, células amácrinas e células ganglionares.
Estrutura
Dependendo da especie, hai normalmente unha ou dúas clases de células horizontais, e ás veces proponse un terceiro tipo.
As células horizontais esténdense a través de varios fotorreceptores e suman os impulsos antes de facer sinapses nas células fotorreceptoras. As células horizontais poderían tamén facer sinapse coas células bipolares, pero isto non é seguro.
Hai unha maior densidade de células horizontais cara á rexión central da retina. Nos gatos obsérvase que as células horizontais de tipo A teñen unha densidade de 225 células/mm2 preto do cento da retina, e unha densidade de 120 células/mm2 na retina máis periférica.
As células horizontais e outras interneuronas retinianas é menos probable que sexan veciñas próximas doutras do mesmo subtipo que o que se esperaría ao chou, o que ten como resultado a existencia de ‘zonas de exclusión’ que as separan. A disposición en mosaico proporciona un mecanismo para distribuír cada tipo de célula regularmente pola retina, o que asegura que todas as partes do campo visual teñen acceso a un completo conxunto de elementos de procesamento. As proteínas transmembrana MEGF10 e MEGF11 teñen papeis fundamentais na formación dos mosaicos polas células horizontais e as células amácrinas starburst en ratos.
Función
Illuminación \to Hiperpolarización do fotorreceptor do centro \to hiperpolarización da célula horizontal \to depolarización do fotorreceptor dos arredores
O mecanismo exacto polo cal a despolarización de células horizontais hiperpolariza os fotorreceptores non está claro. Aínda que as células horizontais conteñen GABA, o principal mecanismo polo cal as células horizontais inhiben os conos probablemente non implica a liberación de GABA polas células horizontais nos conos. Hai dous mecanismos que non son mutuamente excluíntes que probablemente contribúen á inhibición das células horizontais por liberación de glutamato polos conos. Ambos os mecanismos que se postulan dependen do ambiente protexido proporcionado polas sinapses invaxinadas que establecen as células horizontais cos conos. O primeiro mecanismo postulado é un mecanimso efáptico rápido que non ten retardo sináptico, facendo que esta sexa unha das sinapses inhibitorias máis rápidas coñecidas. O segundo mecanismo postulado é relativamente lento cun tempo constante duns 200 milisegundos e depende da liberación de ATP por medio das canles de Pannexina 1 localizadas en dendritas de células horizontais que se invaxinan na terminal sináptica do cono. A ecto-ATPase NTPDase1 hidroliza o ATP extracelular a AMP, grupos fosfato e protóns. Os grupos fosfato e protóns forman un tampón de pH cun pKa de 7,2, que mentén o pH na fenda sináptica relativamente ácido. Isto inhibe as canles de Ca2+ do cono e, en consecuencia, reduce a liberación de glutamato polos conos.
O antagonismo centro-arredores das células bipolares crese que foi herdado dos conos. Porén, cando se fan gravacións de partes do cono que están afastadas das terminais do cono que fan sinapse coas células bipolares, o antagonismo centro-arredores parece ser menos fiable nos conos que nas células bipolares. Como as sinapses invaxinadas das células horizontais se fan nos terminais dos conos, pénsase que a presenza do antagonismo centro-arredores dos conos é máis fiable nos terminais dos conos.
A peor persoa do mundo
A peor persoa do mundo (en Verdens verste menneske) é un filme noruegués de 2021 dirixido por Joachim Trier. É o terceiro filme, despois de Reprise e Oslo, 31. august, na triloxía do director "Triloxía de Oslo". Estreouse na competición do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2021, con Renate Reinsve gañando o premio de mellor actriz pola súa interpretación do filme. Foi escollido como candidato de Noruega para o Óscar ó mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, sendo nomeado xunto a outros catro filmes.
Estreouse subtitulado en galego o 11 de marzo de 2022 a través de NUMAX (Santiago de Compostela).
Escape Room: Tournament of Champions
Escape Room: Tournament of Champions (estreado nalgúns mercados como Escape Room: No Way Out e Escape Room 2: Deadly Game) é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Adam Robitel e escrito por Will Honley, Maria Melnik, Daniel Tuch e Oren Uziel. É a secuela do filme de 2019 Escape Room e está protagonizado por Taylor Russell, Logan Miller e Deborah Ann Woll (nos mesmos papeis ca no filme anterior) e os novos membros do elenco Indya Moore, Holland Roden, Thomas Cocquerel e Carlito Olivero. Conta a historia dun grupo de seis persoas que tentan sobrevivir a unha nova serie de escape rooms mortais.
Logo de que o primeiro filme se convertese nun éxito sorpresa en 2019, Columbia Pictures aprobou a secuela. Robitel regresou como director, con Schut como guionista, e con Russell e Miller de novo como protagonistas. A rodaxe realizouse en Cape Town, Suráfrca dende novembro de 2019 até xaneiro de 2020, con algunhas escenas adicionais rodadas en 2021.
Mestra Internacional Feminina
Mestra Internacional Feminina (en inglés, Woman International Master ou WIM) é un título feminino de xadrez concedido pola FIDE dende 1950.
O título superior en rango é o de Gran Mestra Feminina (WGM) e o inferior, o de Mestra FIDE Feminina (WFM).
O título de Mestra Internacional Feminina ten menos requisitos que o de Mestre FIDE, o título de menor nivel sen restricións de sexo. As xogadoras que ocupan os postos 2º e 3º no Campionato mundial xuvenil de xadrez feminino automaticamente reciben o título de Mestra Internacional Feminina.
Gran Mestra Feminina
Gran Mestra Feminina (en inglés, Woman Grandmaster, WGM) é o título de maior rango de xadrez exclusivamente de mulleres. A FIDE introduciu o título en 1977, xunto ao introducido previamente Mestra Internacional Feminina (WIM).
O título de WGM representa un nivel de mestría no xadrez significativamente menor respecto ao de Gran Mestre (GM) absoluto/mixto. De feito, os requisitos para obter o título de WGM son tamén menores aos do segundo título mundial de maior relevancia, o de Mestre Internacional (MI) absoluto/mixto. A vencedora do Campionato mundial xuvenil de xadrez feminino é automaticamente galardoada co título de WGM.
Moitas xogadoras teñen o título de MI amais do WGM e desde 2000 as 10 mellores mulleres son tamén GM. A vencedora do Campionato do Mundo de xadrez feminino recibe automaticamente o título de Gran Mestra absoluta se non o ten.
O Outeiro, Agra, Agolada
O Outeiro é un lugar da parroquia de Agra, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Patrimonio da Humanidade en Guatemala
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Guatemala, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Guatemala ratificou a convención o 16 de xaneiro de 1979, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Enrique Yáñez Álvarez
Enrique Yáñez Álvarez, coñecido como Chaval de Ricosende, nado en Ricosende (Soutadoiro, Carballeda de Valdeorras) en 1925 e finado en xaneiro de 1951, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Labrego, militante do PCE, era enlace da geurrilla. Queimado como enlace, foi incorporado á Federación de Guerrillas de León-Galicia en 1946 no grupo comandado por Manuel Girón Bazán. En 1948 integróuse no Destacamento Santiago Carrillo da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. No outono de 1949 conseguiu fuxir a Francia xunto coa súa compañeira Felicitas Martínez Villarpriego. Volveu á súa aldea en agosto de 1950, xa enfermo de tuberculose. Perseguido pola policía, fuxiu novamente coa guerrilla. Morreu dun tiro na caluga en Cunas (Truchas) a finais de xaneiro de 1951, probablemente polos disparos dun compañeiro ante a gravidade da súa enfermidade. En 1952 publicouse unha orde de busca e captura contra el.
María Salvo Iborra
María Salvo Iborra, nada en Sabadell o 27 de maio de 1920 e finada en Barcelona o 16 de novembro de 2020, foi unha activista antifranquista española, vítima da represión durante a ditadura franquista.
Traxectoria
Filla dun carpinteiro ebanista que participou no movemento obreiro sen militar en ningún partido político nin sindicato. A súa nai era ama de casa, católica practicante e analfabeta. Cando tiña sete anos a súa familia trasladouse ao barrio de Les Corts de Barcelona. Aos trece abandonu a escola e traballou de porteira no edificio no que vivían. Posteriormente traballou de costureira e pranchadora. En 1935 comezou a frecuentar os centros culturais de Esquerra Republicana, pero influenciada pola moza do seu irmán maior ingresou nas Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña (JSUC).
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 afiliouse á Unión General de Trabajadores e traballou nun taller de roupa colectivizado pola CNT e a UGT. En 1938 fíxose cargo da secretaría de Propaganda do comité de Barcelona das Juventudes Socialistas Unificadas de Cataluña. O 26 de xaneiro de 1939 marchou ao exilio en Francia, onde foi internada nos campos de concentración de Le Pouliguen e Moisdon-la-Rivière. Formou parte dos grupos de españois aos que as autoridades francesas obrigaron a regresar a España.
Membro na clandestinidade do Partido Socialista Unificado de Cataluña, conseguiu regresar a Barcelona burlando o desterro. Desde a transición presidiu a Associació Catalana d'Expresos Polítics e cofundó a asociación Les Dones del 36.
O historiador Ricard Vinyes escribiu o libro ''El daño y la memoria. Las prisiones de María Salvo'' (ISBN 84-01-53070-9).
Napszállta
Napszállta é un filme húngaro de 2018 dirixido por László Nemes e escrito por Nemes, Clara Royer e Matthieu Taponier. Está ambientado no Budapest antes da primeira guerra mundial, e está protagonizado por Juli Jakab e Vlad Ivanov. Estreouse na 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia e tamén se proxectou no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2018. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Casa Pereira
A casa Pereira é un edificio de estilo modernista, proxectado na cidade de Ferrol polo arquitecto galego Rodolfo Ucha Piñeiro en 1912.
Características
A singularidade da fachada do edificio mostra unha concepción nova ao empregar dous módulos verticais claramente diferenciados entre si, en lugar do clásico esquema de tres ocos independentes. O deseño de cada un dos elementos de ambos os módulos está individualizado a partir do uso de diferentes materiais como madeira, cemento, azulexo, ladrillo ou ferro, que conforman un amplo despregamento de elementos ornamentais e que dotan ao edificio dunha distinción moi por encima da súa dimensión e función real.
A innovación no deseño do edificio evidénciase polo uso dun extenso repertorio de solucións nos vans, que vai desde o oco rectangular aos arcos ou os círculos, rematados con balcóns profusamente ornamentados, rejerías con sofisticadas formas e a profusión de decoración con motivos vexetais que intercalan elementos Secesión con outros de inspiración do modernismo centroeuropeo. A casa Pereira pertence ao conxunto histórico-artístico do barrio da Magdalena e á ruta modernista de Ferrol.
Smiley (serie de televisión)
Smiley é unha serie de televisión española dirixida por David Martín Porras e Marta Pahissa, baseada na obra de teatro homónima de Guillem Clua. Producida por Minoria Absoluta, está interpretada por Carlos Cuevas, Miki Esparbé, Pepón Nieto, Meritxell Calvo e Giannina Fruttero, entre outros. Está gravada principalmente en castelán e, nalgúns diálogos, en catalán. Ambientada en Barcelona, a serie relata unha relación entre dous homes.
Sinopse
Álex acaba de superar un desengano amoroso e Bruno xamais pensaría que puidese sentir atracción por alguén como Álex. Aínda así, unha equivocación (Álex envíalle unha nota de voz por erro) fai que os dous se coñezan e comecen a construír unha relación.
Reino de Croacia
O Reino de Croacia (Kraljevina Hrvatska) foi un reino medieval que abranguía a maior parte dos territorios da Croacia moderna e tamén, de forma intermitente, de Bosnia e Hercegovina, nos Balcáns.
Historia
Os eslavos chegaron a Europa Oriental a principios do século VII e estableceron varios estados, incluído o Ducado de Croacia. A cristianización dos croatas comezou pouco despois da súa chegada e completouse a principios do século IX. O dominio do ducado alternou entre as dinastías rivais Domagojević e Trpimirović. O ducado rivalizaba coa veciña República de Venecia, loitou e aliouse co Primeiro Imperio Búlgaro e pasou por períodos de vasalaxe co Imperio Carolinxio e co Imperio Bizantino. En 879, o Papa Xoán VIII recoñeceu ao Duque Branimir como un gobernante independente.
Clodesmidt Riani
Clodesmidt Riani, nado en Rio Casca o 15 de outubro de 1920, é un líder sindical e político brasileiro.
Traxectoria
En 1964 os militares golpistas da AI-1 detivérono e torturárono por liderar a maior folga xeral da historia do Brasil contra a ditadura militar. Despois da amnistía, volveu á vida sindical e volveu ser elixido deputado estatal. Amigo do presidente da República João Goulart, Clodesmidt Riani representou o Brasil nas conferencias internacionais do traballo e foi un actor clave na creación do décimo terceiro salario.
Sibila (homónimos)
As sibilas eran mulleres da mitoloxía grega, que se cría que tiñan poderes proféticos na antiga Grecia.
Sibila pode referirse a:
Tiszta szívvel
Tiszta szívvel é un filme húngaro de 2016 dirixido por Attila Till. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Tres mozos que usan cadeiras de rodas, inseguros do seu futuro e carentes de apoio familiar, deciden converterse en asasinos a soldo.
Liga ACB 1988-89
A temporada 1988–89 da Liga ACB, celebrada entre o 15 de outubro de 1988 e o 25 de maio de 1989, foi a sexta temporada da máxima categoría do baloncesto español desde a creación da Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB) para substituír á antiga Primeira División. Nesta edición ampliouse o número de equipos de 16 a 24, o que provocu tamén unha mudanza do formato de competición. Os 24 equipos foron divididos en dous grupos de 12. Após xogar unha fase de liga, os 24 equipos foron divididos en tres grupos de 8 oito equipos. Os seis primeiros do Grupo I e os campións do Grupo II e III xogaron polo título, que finalmente gañarou por terceiro ano consecutivo o FC Barcelona.
Playoffs de clasificación
Os gañadores de cada eliminatoria xogarán na Serie A1 na seguinte temporada.
Playoffs do descenso
Caja Guipúzcoa e Valvi Girona perden a categoría.
Akik maradtak
Akik maradtak é un filme húngaro de 2019 dirixido por Barnabás Tóth. Está baseado na novela de 2003 Férfiidők lányregénye de Zsuzsa Várkonyi. Foi escollido como candidato de Hungría para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de decembro.
Sinopse
Unha moza de 16 anos e un médico de mediana idade coñécense en Budapest despois da segunda guerra mundial, estando os dous de loito polas súas familias perdidas nos campos de concentración.
Campo Simón, Artoño, Agolada
Campo Simón é un lugar da parroquia de Artoño, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza.
Claudio Olinto de Carvalho
Claudio Olinto de Carvalho, máis coñecido como Nené, nado en Santos o 1 de febreiro de 1942 e finado en Capoterra, Cagliari, o 3 de setembro de 2016, foi un futbolista e adestrador brasileiro, que xogaba como centrocampista e dianteiro. Vestiu as camisetas do Santos, a Juventus e o Cagliari durante as décadas de 1960 e 1970. A súa carreira estivo especialmente vencellada ao club sardo, co que conquistou o histórico scudetto da tempada 1969/70 e onde se converteu no estranxeiro con máis partidos da historia do club (390). Ademais mantivo durante 38 anos o récord de futbolista con máis partidos de Serie A na historia do Cagliari (311), ata que foi superado por Daniele Conti en 2014.
Orixe
Nado en Santos, era fillo de Herminio Olinto de Carvalho, futbolista e capitán do Santos nos anos 50, tamén alcumado Nené, e de Ruth de Jesus Ribeiro da Silva.
Santos
Comezou a súa carreira no Santos, equipo no que militara durante 11 tempadas seu pai. Debutou co primeiro equipo nun partido válido para o Campionato Paulista o 15 de setembro de 1960, aos 18 anos, na vitoria por 5-2 ante o Clube Atlético Juventus, substituíndo a Ney e marcando un gol. Xogou xunto a figuras como Pelé, Pepe, Zito, Mengálvio, Lima, Dorval, Coutinho e Sormani, sendo empregado como dianteiro centro atrasado.
A pesar de xogar só tres anos co equipo da súa cidade, gañou con el numerosos títulos: dúas Copas Libertadores consecutivas (nos anos 1962 e 1963), a Copa Intercontinental en 1962, dous Campionatos Brasileiros (1961 e 1962), tres Campionatos Paulistas consecutivos e o Torneo Río–São Paulo en 1963. As súas actuacións levárono a formar parte da selección brasileira que conseguiu a medalla de ouro nos IV Xogos Panamericanos celebrados en São Paulo en 1963.
Juventus
O 26 de xuño de 1963, durante unha xira europea co Santos, xogou un partido contra a Juventus de Omar Sívori no Comunale de Turín. Alí foi observado por Giampiero Boniperti, dirixente da Juventus que se interesou por el, sendo finalmente contratado por 100 millóns de liras.
Cagliari
Debutou co equipo sardo o 13 de setembro de 1964, na derrota en liga ante a Roma por 2-1. En Sardeña o adestrador Arturo Silvestri colocouno na banda dereita, converténdose nos anos seguintes nun volante ou tornante, que aproveitaba a súa velocidade para percorrer a banda.
Trala tempada 1975/76 puxo fin á súa carreira, aos 34 anos, despois de doce tempadas consecutivas coa camisola do Cagliari, todas na Serie A. Disputou co Cagliari un total de 390 partidos oficiais e marcou 31 goles. Os seus 311 partidos na Serie A foron a cifra máis alta na historia do club durante 38 anos, ata que foron superados en 2014 por Daniele Conti.
Entre a Juventus e o Cagliari disputou en Italia un total de 426 partidos, marcando 43 goles.
Vida persoal
Casou o 30 de maio de 1970 en Turín con Fiorella, coa que tivo dous fillos, nacidos en 1971 e 1976. Como algúns dos seus compañeiros campións co Cagliari en 1970, ao final da súa carreira optou por instalarse en Sardeña, onde permaneceu ata o final da súa vida.
Alevín
A palabra alevín ou alevino, úsase habitualmente en actividades como a piscicultura e a acuicultura, ou en ciencias como a ictioloxía, para referirse a un pequeno peixe acabado de nacer. Máis precisamente, este termo alude ao momento no que os pequenos rompen o ovo e comezan a alimentarse.
Terminoloxía
Alevín provén directamente do francés alevin ou alvin, e este do latín vulgar: allevamen, do verbo allevare (criar animais).
En portugués existen os termos alevim/alevins e alevino/alevinos, e tamén en galego reintegrado. En castelán de América Latina coñécese como alevín e tamén como alevino, probabelmente pola proximidade e relación comercial con Brasil e o conseguinte traslado do portugués, lingua na que o termo francés adquiriu a vogal final -o paragóxico, axustándose a fonética dos falantes de portugués brasileiro. Alevino é común en países como México, Arxentina ou Colombia ,
O termo aplícase en galego ao alevín con saco vitelino, porén o francés alevin vésiculé dise en galego "larva acabada de eclodir" ou "larva acabada de nacer".
Os termos alevín e xuvenil tamén se aplican no ámbito deportivo.
Taxa de supervivencia
É moi variábel segundo as especies, e ás veces segundo os anos (en especial nas zonas áridas). Moitos peixes poñen un grande número de ovos cada ano (até máis dun millón por femia nalgunhas especies), pero un grande número de alevíns nunca chegarán á idade de reprodución.
Algunhas especies poñen menos ovos pero protexen ás súas crías. As larvas e xuvenís son especialmente vulnerábeis á calidade do seu medio (fondos de grava, area sen obstáculos...), á calidade e dispoñibilidade dos nutrientes , , a determinados contaminantes (incluíndo metais) , metaloides e metais pesados , perturbadores endócrinos ou insecticidas, por exemplo). Tamén poden ser parasitados por fungos, bacterias, virus ou microsporidios . Mesmo nun ambiente aparentemente salvaxe, lonxe de fontes de contaminación, poden sufrir os efectos combinados do cambio climático, a eutrofización e/ou a acidificación da auga, ou un aumento anormal da turbidez.
Por último, son un alimento apreciado por moitos depredadores, que contribúen durante a depredación á selección natural.
Subcategorías
En moitas especies de peixes, xeralmente hai ou principalmente dúas etapas:
Só para diferenciar o estadio lecitótrofo da autonomía trófica distínguense as larvas (en ocasións consideradas "auténticos alevíns") e os xuvenís.
Desenvolvemento
Os alevíns adoitan ser pouco vistosos e coloridos, ou mesmo case transparentes. Na maioría dos peixes, nos ovíparos, os ovos eclosionan e xorden larvas con reservas de xema (aínda son “embrións”) que consomen en poucos días segundo a especie. Durante esta etapa, fórmanse as súas aletas e ollos. Despois desta etapa, necesitan alimentarse e nadar de forma autónoma.
Os alevíns novos xa teñen boca e rabo.
Identificación
A forma, as cores e o comportamento dos alevíns adoitan ser moi diferentes aos dos seus pais, o que fai que a súa identificación sexa ás veces delicada. Existen algunhas pautas para identificar xuvenís de especies comercialmente interesantes que se poden buscar para ser capturados en augas abertas e despois introducidos en granxas acuícolas, ou que deben ser identificados para inventarios de biodiversidade submarina.
Etoloxía
Os alevíns adoitan ter un comportamento gregario.
Segundo a súa especie, son máis ben lucifugas ou fotófilas (e en ambos casos potencialmente sensíbeis á contaminación luminosa).
Os alevíns dalgunhas especies teñen o instinto de deixarse ​​levar pola corrente (ás veces a distancias moi longas), ou pola contra de resistila ou mesmo de levantala á contra, ou despois dun certo tempo en augas abertas, para alcanzar un arrecife, bosques mariños, etc. Estes comportamentos aínda son pouco coñecidos. Para facilitar o traballo dos investigadores, en ocasións estúdanse en acuarios ou ecotróns (ríos artificiais).
Unha minoría de especies de peixes proporcionan coidados parentais aos seus alevíns, posibelmente alimentándoos cunha secreción corporal como nos Discus, ou simplemente protexéndoos doutras especies dentro da súa boca.
Investigación, avaliación
Os alevíns foron obxecto de moitos estudos científicos, pero as especies estudadas son case sempre unhas poucas especies de interese comercial e de cultivo (salmón, troita, rodaballo...).
Observar a saúde dos alevíns permite (xunto con outros factores) avaliar as súas posibilidades de supervivencia.
Para protexer as condicións de vida destas especies é importante comprender os comportamentos alimentarios e a reacción á luz solar UV e/ou solar ou lunar (cf. configuración da retinotopía), a reacción aos depredadores ou á deriva das correntes e contracorrentes. Estamos estudando a taxa de deriva de certos alevíns nos ríos, pero aínda non sabemos ata que punto certos alevíns son capaces ou non de seguir a deriva dos invertebrados acuáticos. Nun afluente do Danubio (río Morava), por exemplo, comprobouse que os alevíns de seis especies de peixes, entre eles a vermella (Rhodeus sericeus) e o rutilo (Rutilus rutilus), que constitúen respectivamente o 88,9 e o 9,1 % dos alevíns de biomasa, teñen comportamentos e movementos diferentes. A abundancia de alevíns á deriva alcanzou o seu máximo na segunda quincena de xuño (843/100 m3) e diminuíu significativamente a principios de agosto (8/100 m3). O rutilo comeza a súa deriva río abaixo antes (aínda que tamén pode subir río arriba en ocasións) coa máxima mobilidade nesa rexión a finais de maio, seguida da vermella cuxos alevíns circulan a finais de xuño. As larvas e alevíns destas especies migran case exclusivamente pola noite (máis de 100 veces máis pola noite, cunha relación día-solpor-noite neste caso de 1,0:0,5:110,3, sendo a auga deste río é bastante turbia. Unha excepción foi observada: durante as inundacións do verán, a corrente acelerase e a auga vólvese moi turbia, entón uns cantos alevíns van á deriva tanto durante o día coma pola noite.