cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xilema
Desenvolvemento
miniatura|dereita|Pátróns de desenvolvemento do xilema: xilema en castaño; as frechas mostan a dirección do desenvolvemento a partir do protoxilema e metaxilema. O desenvolvemento do xilema pode describirse como de catro tipos: centrarco, exarco, endarco e mesarco. A medida que se desenvolve nas plantas novas, a súa natureza cambia primeiro de protoxilema a metaxilema e os modos en que se distribúen estes é importante no estudo da morfoloxía da planta.
Falsete
Historia
Ao longo da historia vocal, os cantantes que utilizaban o falsete artístico foron substituídos polos castrati (dos séculos XVI ao XIX). Cantaron con moita sona durante tres séculos. O último que se coñece é Alessandro Moreschi que morreu no 1922. Crese incorrecto denominar aos castrati como falsetistas, debido a que a súa voz non é finxida, polo que se dan en chamar sopranistas (debido a que posuían unha voz culta). Actualmente, os homes que educan a súa voz como sopranistas reciben o nome de contratenores.
Bibliografía
Tulon, C. (2000) La voz. Barcelona: Ed. Paidotribo.
Xilema
Protoxilema e metaxilema
A medida que medra unha planta vascular nova, fórmanse un ou máis cordóns de xilema primario no talo e raíz. O primeiro xilema en desenvolverse é o protoxilema. Este distínguese polos seus vasos máis estreitos formados por células máis pequenas. Algunhas destas células teñen paredes con engrosamentos en forma de aneis ou helicoidais. Funcionalmente, o protoxilema pode estenderse, porque as súas células poden crecer e en tamaño e desenvolverse mentres o talo ou a raíz está a alongarse. Máis tarde, desenvólvese o metaxilema. Os vasos metaxilemáticos e as súas células son xeralmente máis grandes; as células teñen engrosamentos nas súas paredes que son de tipo escalariforme (barras transversas como as dunha escada) ou vaíñas continuas con algúns buracos (punteada). Funcionalmente, o metaxilema completa o seu desenvolvemento despois de que o seu alongamento cesa cando as células xa non necesitan crecer en tamaño.
Patróns do protoxilema e metaxilema
Hai catro patróns principais na forma en que están arranxados o protoxilema e metaxilema na planta:
Os outros tres tipos aparecen cando existe máis dun cordón de xilema primario.
Función. Transporte de auga.
A principal función do xilema é o transporte de auga e sales disolvidos absorbidos desde a raíz (zume bruto). Estes produtos utilizaranse no metabolismo da planta e substitúen a auga que se perde por transpiración e na fotosíntese. O zume bruto que transporta o xilema consiste principalmente en auga con ións inorgánicos disolvidos, pero contén tamén algúns compostos orgánicos. Este transporte non está impulsado por un gasto de enerxía nos vasos, os cales están mortos na madurez e xa non conteñen protoplasto. Hai dous fenómenos que causan o fluxo do zume bruto polo xilema:
A principal forza que crea o movemento ascendente por capilaridade da auga nas plantas é a adhesión entre a auga e a superficie dos condutos. Isto equilibra a gravidade, que tendería a facer baixar a auga. Cando a tanspiración fai que se perda auga nas partes altas, o fluxo necesita volver ao equilibrio e a auga ascende.
Evolución
O xilema apareceu cedo na historia evolutiva das plantas terrestres. Coñécense plantas fósiles con xilema desde o Silúrico (hai máis de 400 millóns de anos), e hai trazas fósiles que lembran células do xilema do inicio do Ordovícico. O xilema máis antigo que se pode recoñecer ben constaba de traqueidas cunha capa de reforzo anular-helicoidal sobre a parede celular. Este é o único tipo de xilema que se encontra nas primeiras plantas vasculares, e este tipo de células segue encontrándose no protoxilema de todos os grupos de plantas vivas. Varios grupos de plantas desenvolveron despois traqueidas punteadas, parece ser que por evolución converxente. Nas plantas vivas, as traqueidas punteadas non aparecen ata a maduración do metaxilema.
George Eaton
Vida e carreira
Eaton competiu na serie Can-Am en 1968, 69 e 70. Foi o mellor canadense na serie Can-Am en 1969. Participou na serie canadense de Fórmula A en 1969 e na Serie Continental en 1969 e 1971, pero retirouse das carreiras logo de 1972. Foi admitido no Canadian Motorsport Hall of Fame en 1994.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Xilema
Evolución
miniatura|300px|As fotos mostran elementos do xilema do talo da [[figueira (Ficus alba): esmagados en ácido clorhídrico na preparación.]]
Primeiros sistemas condutores
Para fotosintetizaren as plantas deben absorber CO2 da atmosfera. Porén, isto ten un prezo: cando os estomas se abren para permitiren a entrada de CO2, a auga da planta pode evaporarse por transpiración. auga pérdese moito máis rápido do que se absorbe o CO2, polo que as plantas necesitan reemprazalo, e desenvolveron sistemas de transporte de auga desde o chan ao lugar da fotosíntese. As primeiras plantas absorbían a auga entre as paredes das súas células, e despois evolucionou a capacidade de controlar a perda de auga (e de absorción de CO2) a través dos estomas. Tecidos especializados no transporte de auga axiña evolucionaron en forma de hidroides, traqueidas, despois o xilema secundario, seguido da endoderme e finalmente os vasos xilemáticos.
Os niveis elevados de CO2 no período Silúrico-Devoniano, cando as plantas colonizaron a terra, supuxeron que a necesidade de auga fose relativamente baixa. A medida que o CO2 diminuía na atmosfera polo seu consumo polas plantas, perdíase máis auga durante a captación dese gas, e evolucionaron mecanismos de transporte máis efcicientes. Consonte evolucionaban os mecanismos de transporte de auga, e as cutículas impermeables, as plantas podían sobrevivir sen estar cubertas continuamente por unha película de auga. Esta transición da poiquilohidria á homoiohidria abriu novas posibilidades para a colonización. As plantas necesitaban entón unha estrutura interna robusta que soportase os canais longos e estreitos necesarios para o transporte de auga desde o solo a todas as partes da planta situadas máis arriba, especialmente a aquelas onde tiña lugar a fotosíntese.
Durante o Silúrico, había gran dispoñibilidade de CO2 polo que se perdía pouca auga para captalo, pero ao final do Carbonífero, cando os niveis de CO2 baixaran a aproximadamente os que hai hoxe, perdíase arredor de 17 veces máis auga por unidade de CO2 captada. Porén, mesmo nas primeiras épocas "fáciles", a auga tiña que ser transportada ás partes da planta que estaban por riba do chan húmido para evitar o desecamento. Este transporte inicial de auga aproveitaba o mecanismo de cohesión-tensión propio da auga. A auga ten a tendencia de difundir a áreas que están máis secas, e este proceso acelérase cando a auga pode moverse por capilaridade nunha estrutura con pequenos espazos. Nos pequenos espazos que hai entre as paredes celulares das plantas (ou nas traqueidas), unha columna de auga compórtase como unha goma, xa que cando se evaporan moléculas nun extremo, isto impulsa literalmente as moléculas que están detrás ao longo dos canais. A transpiración por si soa proporcionou a forza impulsora para o transporte de auga nas primeiras plantas. Porén, sen vasos dedicados ao transporte, o mecanismo de cohesión-tensión non pode transportar auga máis duns 2 cm, o que limitaba drasticamente o tamaño das primeiras plantas. Este proceso require un fornecemento estable de auga desde un extremo, para manter a cadea; e para evitar que esta se esgote, as plantas desenvolveron unha cutícula impermeable. As primeiras cutículas podían non ter poros pero non cubrían toda a superficie da planta, para que así se puidese facer o intercambio de gases. Porén, a deshidratación ás veces era inevitable; as primeiras plantas afrontaron isto almacenando moita auga entre as súas paredes celulares, que nos tempos secos lles servía para manterse vivas ata que volvese a haber dispoñibilidade de auga.
miniatura|Un [[tubo bandeado de final do Silúrico/inicio do Devoniano. As bandas son difíciles de ver neste espécime, xa que unha cuberta carbonosa agocha o tubo. As bandas vense en partes da metade esquerda da imaxe. Barra de 20 μm]]
Adai
O topónimo Adai pode referirse a:
Xilema
Aparición das traqueidas
Para liberarse das restricións que supoñía o seu pequeno tamaño e da constante humidade que causaba o sistema de transporte parenquimático, as plantas necesitaban un sitema de transporte de auga máis eficiente. Durante o inicio do Silúrico, desenvolveron células especializadas, que estaban lignificadas (ou tiñan compostos similares á lignina) para evitar a súa implosión; este proceso coincidiu coa morte celular, o que permitiu que o seu interior se baleirase e a auga pasase a través deles. Estas células máis largas, mortas e ocas eran un millón de veces mellores condutoras de auga do que o método intercelular, dándolles a posibilidade para transportar auga a grandes distancias, e con maiores taxas de difusión de CO2.
Os primeiros macrofósiles con tubos para o tansporte de auga in situ son as pretraqueófitas Aglaophyton e Horneophyton do inicio do Devoniano, que teñen estruturas moi similares aos hidroides das carrizas modernas. As plantas continuaron explorando novos xeitos de reduciren a resistencia ao fluxo de auga nas súas células, incrementando a eficiencia do seu transporte de auga. Unha innovación temperá foron a aparición de bandas nas paredes dos tubos, que aparecen desde o inicio do Silúrico en adiante, e axudaron a facilitar o fluxo de auga. Os tubos bandeados, xunto cos tubos con punteaduras nas súas paredes, estaban lignificados e, cando formaron condutos dunha soa célula, son xa considerados traqueidas. As traqueidas son a seguinte xeración de células de transporte, e teñen unha estrutura máis ríxida cós hidroides, o que lles permite soportar maiores presións de auga. As traqueidas poden ter unha sóa orixe evolutiva, posiblemente no grupo dos antocerotas, o que unificaría a todas as traqueófitas (pero puideron evolucionar tamén máis dunha vez).
O transporte de auga require regulación, e o control dinámico proporciónano os estomas. Axustando a cantidade de intercambio de gases, pódese restrinxir a cantidade de perda de auga por transpiración. Este é unha importante función cando a subministración de auga non é constante, e os estomas parece que evolucionaron antes das traqueidas, e están xa presentes nos antocerotas non vasculares. miniatura|dereita|Traqueidas de Abies con puntuacións areoladas. A endoderme probablemente evolucionou durante o Silúrico-Devoniano, pero a primeira evidencia fósil desa estrutura é do carbonífero. Esta estrutura na raíz cobre o tecido transportador de auga e regula o intercambio iónico (e evita o paso de patóxenos etc.), e pode proporcionar unha presión cara arriba, que forza a auga a subir desde a raíz cando o efecto da transpiración non é un impulso forte dabondo.
Unha vez que as plantas evolucionaron ata este nivel no control do transporte de auga, eran xa autenticamente homoiohídricas, e podían extraer auga do seu ambiente a través de órganos similares a raíces en vez de teren que depender dunha película húmida superficial, o que lles permitiu crecer ata tamaños maiores. Como resultado da súa relativa independencia do seu ambiente, perderon a capacidade de sobreviviren ao desecamento, que era unha característica custosa de manter.
Durante o Devoniano, o diámetro máximo do xilema aumentou co tempo, pero o diámetro mínimo permaneceu case constante. A mediados do Devoniano, o diámetro das traqueidas dalgunhas liñaxes de plantas xa se estancara. Unhas traqueidas de maior diámetro prmiten que a auga sexa transportada máis rapidamente, pero a taxa de transporte global depende tamén da área transversal global do feixe do xilema. O incremento no grosor do feixe vascular parece ademais correlacionarse coa largura (diámetro) do eixe da planta, e coa súa altura; tamén está relacionado coa aparición das follas e co incremento da densidade estomática, os cales incrementan a demanda de auga.
A cavitación e os elementos dos vasos
Aínda que as traqueidas con paredes robustas fan posible atinguir presións de transporte de auga máis altas, isto incrementa por outra parte o problema da cavitación. A cavitación ten lugar cando se forma unha burbulla de aie nun vaso, rompendo os enlaces entre as cadeas de moléculas de auga e impedíndolles impulsar máis auga cara a arriba coa súa tensión cohesiva. En xeral, unha traqueida unha vez cavitada, xa non pode eliminar o seu embolismo e volver a funcionar (excepto nalgunhas especies). Xa que logo, ás plantas págalles moito a pena evitar a cavitación, e por esa razón, as puntuacoións das paredes das traqueidas teñen un diámetro moi pequeno, que impide que entre o aire e as burbullas se nucleen. Os ciclos de conxelación e desconxelación son a principal causa da cavitación. Os danos nas paredes das traqueidas case inevitablemente orixinan entrada de aire e cavitación, velaí a importancia de que moitas traqueidas traballen en paralelo.
A cavitación é difícil de evitar, pero unha vez que ocorreu as plantas teñen diversos mecanismos para conter os danos. Hai pequenas punteaduras que unen condutos adxacentes permitindo que o líquido flúa entre eles pero non o aire, aínda que paradoxalmente estas punteaduras, que impiden o espallamentodos embolismos, son tamén a súa principal causa. Estas superficies con punteaduras reducen o fluxo de auga no xilema nun 30%. As coníferas durante o Xurásico desenvolveron unha enxeñosa mellora ao comezaren a utilizar estruturas similares a válvulas para ilar os elementos cavitados. Estas estruturas de marxe toroidal teñen unha gota flotando no medio dunha estrutura con forma de donut; cando un dos lados se despresuriza a gota é zugada cara ao interior do toro e bloquea o fluxo. Outras plantas simplemente xa contan con que haberá cavitación nos vasos vellos; por exemplo, nos carballos crece un anel de vasos novo ao inicio de cada primavera, para substituír os do inverno anterior, que xa non son funcionais. Os pradairos utilizan a presión radicular todas as primaveras para forzar o ascenso do zume bruto desde a raíz, espremendo as burbullas de aire que se puidesen formar.
O crecemento en altura tamén utiliza outra das características das traqueidas, o sostén que ofrecen as súas paredes celulares lignificadas. Consérvanse as traqueidas mortas e non funcionais para formar un forte talo leñoso, producido en moitos casos polo xilema secundario. Porén, nas primeiras plantas, as traqueidas eran demasiado vulnerables mecanicamente, e mantíñanse nunha posición central, cunha capa de rexo esclerénquima na beira externa dos talos. Despois, cando as traqueidas adoptaron tamén unha función estrutural, seguiron tendo esclerénquima de sostén.
O extremo das traqueidas ten parede celular, o que impón moita resistencia ao fluxo de auga; polo contrario, os elementos dos vasos teñen paredes terminais perforadas, e están dispostos en series para operar como se fosen un vaso continuo. A función das paredes terminais das traqueidas, que eran a característica normal no Devoniano, era probablemente evitar os embolismos (formación de burbullas de aire). Os embolismos poden formarse por conxelación ou por gases disoltos na solución. Unha vez que se forman, xeralmente non poden eliminarse (ver máis adiante); e a célula afectada non pode transportar auga e queda inservible.
Excluíndo as paredes celulares, as traqueidas das plantas prevasculares podían funcionar baixo a mesma condutividade hidráulica cás da primeira planta vascular, Cooksonia.
O tamaño das traqueidas é limitado, xa que son unha soa célula; o que limita a súa lonxitude, o que á súa vez limita o seu diámetro máximo útil a 80 μm. A condutividade aumenta coa cuarta potencia do diámetro, polo que incrementar o diámetro ten grandes beneficios; os elementos dos vasos, constan de varias células, unidas polos seus extremos (formando vasos), e poden superar este límite e permiten a formación de tubos máis longos, chegando a diámetros de ata 500 μm, e lonxitudes de ata 10 m.
Os vasos evolucionaron primeiramente durante os períodos secos e con baixo nivel de CO2 do final do Permiano, nos equisetos, fentos e Selaginellales independentemente, e máis tarde apareceron a mediados do Cretáceo nas anxiospermas e Gnetophyta. Os vasos do xilema permiten que unha mesma sección transversal de madeira transporte arredor de cen veces máis auga cás traqueidas. Deste modo as plantas poden ocupar máis volume con fibras estruturais, e tamén abren un novo nicho ecolóxico ás plantas trepadoras (tipo liana), que poden transportar auga sen teren que ser tan grosas coma as árbores sobre as que medran. Malia estas vantaxes, a madeira feita a base de traqueidas é máis lixeira, e máis fácil de producir, entanto que os vasos necesitan estar moito máis reforzados para evitaren a cavitación.
Manuel Vázquez Seijas
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Lugo e graduouse como profesor mercantil na Coruña en 1902. Amigo dos fillos de Carré, na cidade herculina forma parte da Cova Céltica, faladoiro celebrado na librería de Eugenio Carré Aldao na que participaban persoeiros como Ángel del Castillo, Manuel Murguía ou Eduardo Pondal. .
Foi elixido concelleiro de Lugo en 1912, desempeñando este cargo con Carlos Llamas Navia (1912-1913) e o de tenente de alcalde con Ángel López Pérez (1913-1919). Durante uns anos compaxinou o cargo de concelleiro co de redactor do xornal La Idea Moderna.
No ano 1919 ingresou por oposición no Corpo de Interventores de Administración Local sendo nomeado interventor de fondos da Deputación de Lugo renunciando o 1 de abril dese mesmo ano ao cargo de concelleiro.
En sesión do 15 de setembro de 1905, con 21 anos de idade e sendo presidente Manuel Murguía, foi nomeado académico adxunto da Real Academia Galega, pasando a ser académico numerario en sesión do 8 de decembro de 1940.
Tras o descubrimento oficial do Templo de Santalla de Bóveda en 1926, Vázquez Seijas, iniciou unha labor non só de divulgación do monumento senón tamén coas actuacións arqueolóxicas que levou a cabo secundando a Luís López Martí, accións encamiñadas a salvagarda deste monumento.
Tamén, xunto con Luís López Martí, foi un dos fundadores do Museo Provincial de Lugo. Foi nesta época e grazas á súa iniciativa, ao ser nomeado secretario do Padroado Provincial Pro-Fortaleza de San Paio de Narla, cando a Deputación Provincial adquiriu en setembro de 1939 este Museo-Torre de Xiá. En sesión celebrada o 3 de maio de 1948, a Xunta do Museo Provincial de Lugo acordou o seu nomeamento como director do mesmo, pasando en 1982 a ser Director Honorario Perpetuo.
O 29 de xaneiro de 1965 foi nomeado socio de Mérito do Círculo das Artes de Lugo. Nesta sociedade recreativa e cultural formou parte xunto con Rof Codina, Julio Pérez de Guerra, Narciso Peinado, o médico Pedreira, Trapero Pardo, Ramón Domínguez, Pardo Valiña e outros, dunha coñecida pena denominada "O Senado", grupo de faladoiro de café de media tarde no que se trataban temas culturais e actualidade.
Tamén foi vogal do Centro de Estudos Xacobeos en Santiago de Compostela, presidente da Asociación Lucense de Amigos dos Castelos, Secretario da Comisión Provincial de Monumentos (director e colaborador do Boletín da mesma) e correspondente da Academia Provincial de Bellas Artes de La Coruña, da Real Academia de la Historia, da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e do Instituto Arqueolóxico Alemán.
Substancia polimérica extracelular
miniatura|Formación da matriz de substancia polimérica extracelular nuunha [[biopelícula.]] As substancias poliméricas extracelulares (SPE ou, en inglés, EPS) son polímeros naturais de elevada masa molecular segregados por microorganismos ao seu ambiente. Estas substancias establecen a integridade funcional e estrutural das biopelículas e considéranse os compoñentes fundamentais que determinan as propiedades fisicoquímicas das biopelículas.
Cize, Ain
Cize é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Substancia polimérica extracelular
As substancias poliméricas extracelulares están compostas principalmente por polisacáridos (denominados exopolisacáridos) e proteínas, pero inclúen outras macromoléculas como o ADN, lípidos e substancias húmicas. Estas substancias son o material de construción dos asentamentos bacterianos e poden permanecer adheridos á superficie externa da célula ou son segregados no seu medio de crecemento. Estes compostos son importantes na formación de biopelículas e para a adhesión de células a superficies. Constitúen do 50% ao 90% da materia orgánica total das biopelículas.
Os exopolisacáridos (ás veces abreviados EPS ou azucres EPS) son as partes formadas basicamente por carbohidratos da substancia polimérica extracelular. Os microorganismos sintetizan un amplo espectro de polisacáridos multifuncionais que comprende polisacáridos intracelulares, polisacéridos estruturais e polisacáridos extracelulares ou exopolisacáridos. Os exopolisacáridos xeralmente constan de monosacáridos e algúns substituíntes non carbohidratos (como o acetato, piruvato, succinato e fosfato). Debido á súa gran diversidade en composición, os exopolisacáridos teñen diversas aplicacións nas industrias alimenticia e farmacéutica. Moitos azucres exopolisacáridos microbianos outorgan propiedades que son case idénticas ás das gomas que se usan actualmente. Estanse facendo traballos de investigación con estratexias innovadoras que tratan de substituír as gomas de plantas e algas usadas tradicionalmente polos seus equivalentes microbianos exopolisacarídicos. Ademais, fixéronse importantes avances no descubrimento e desenvolvemento de novos azucres exopolisacáridos microbianos que posúan novas aplicacións industriais.
Función
Os exopolisacáridos capsulares poden protexer as bacterias patóxenas contra o desecamento e a predación e contribúen á súa patoxenicidade. As bacterias que viven en biopelículas son menos vulnerables comparadas coas bacterias planctónicas, xa que a súa matriz de EPS pode actuar como unha barreira protectora. As características físicas e químicas das células bacterianas poden verse afectadas pola composición do EPS, o que inflúe en factores como o recoñecemento, a agregación e a adhesión nos seus ambientes naturais. Ademais, a capa de EPS actúa como unha trampa de nutrientes, facilitando o crecemento bacteriano.
Os exopolisacáridos dalgunhas cepas de bacterias do ácido láctico, por exemplo, Lactococcus lactis subsp. cremoris, contribúe á textura xelatinosa dalgúns produtos lácteos fermentados (por exemplo, o viili finlandés), e estes polisacáridos son tamén dixestibles. Un exemplo de uso industrial dos exopolisacáridos é a aplicación de dextrano no panettone e outros pans e bolos na industria panadeira.
Ecoloxía
Os exopolisacáridos poden facilitar a adhesión de bacterias fixadoras do nitróxeno ás raíces das plantas e partículas do solo, o cal facilita a relación simbiótica. É importante para a colonización das raíces e da rizosfera, a cal é un compoñente clave das redes tróficas do solo e para a reciclaxe de nutrientes nos ecosistemas. Tamén facilita a invasión eficaz e a infección da planta hóspede.
Hryhorii Yakhymovych
Hryhorii Yakhymovych (en Григорій Яхимович; en Grzegorz Jachimowicz), nado o 16 de febreiro de 1792 en Pidhirtsi e finado o 29 de abril de 1863 en Lviv, foi un eclesiástico grecocatólico ruteno, arcebispo de Lviv e metropolita de Galicia dende 1859 até a súa morte.
Substancia polimérica extracelular
Ecoloxía
As substancias poliméricas extracelulares poden axudar á biorremediación de contaminación por metais pesados, xa que teñen a capacidade de absorber catións metálicos, entre outras substancias disoltas. Isto pode ser útil no tratamento de sistemas de augas residuais, xa que as biopelículas poden unirse aos metais e eliminalos, como ao cobre, chumbo, níquel e cadmio. A afinidade de unión e a especificidade de metais das susbtancias poliméricas extracelulares varía dependendo da composición do polímero e doutros factores como a concentración e o pH.
Hryhorii Yakhymovych
Traxectoria
O 14 de setembro de 1816 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Lviv Mykhailo Levytskyi.
Substancia polimérica extracelular
Ecoloxía
Nun contexto xeomicrobiolóxico, observouse que as substancias poliméricas extracelulares afectan á precipitación de minerais, especialmente carbonatos. As substancias poliméricas extracelulares poden tamén unirse e atrapar partículas en suspensións de biopelículas, o cal pode restrinxir a dispersión e reciclaxe dos elementos. A estabilidade dos sedimentos pode incrementarse grazas a estas substancias, xa que inflúen na cohesión, permeabilidade e erosión dos sedimentos. Hai probas que indican que a adhesión e capacidade de unión a metais das substancias poliméricas extracelulares afectan ás taxas de lixiviación dos minerais tanto no medio ambiente coma na industria. Estas interaccións entre as substancia poliméricas extracelulares e o ambiente fan que teñan un grande impacto nos ciclos bioxeoquímicos.
Hryhorii Yakhymovych
Traxectoria
O 15 de xullo de 1840 foi nomeado bispo auxiliar de Lviv e bispo titular de Pompeiopolis in Cilicia. Recibiu a consagración episcopal o 21 de novembro de 1841 de mans do metropolita Mykhailo Levytskyi, e tivo como co-consagrantes principais ao arcebispo latino de Lviv František de Paula Pištěk, ao arcebispo armenio de Lviv Samuel Cyryl Stefanowicz, ao bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok Ivan Snihurskyi, e ao bispo latino de Przemyśl Franciszek Ksawery Zachariasiewicz.
Substancia polimérica extracelular
Ecoloxía
As interaccións predador-presa entre biopelículas e organismos bacterívoros, como o nematodo do solo Caenorhabditis elegans, foron amplamente estudadas. Por medio da produción dunha matriz pegañosa e a formación de agregados, as biopelículas de Yersinia pestis poden impedir a alimentación ao entupiren a boca de C. elegans. Ademais, as biopelículas de Pseudomonas aeruginosa poden impedir a mobilidade por reptación ondulante de C. elegans, denominada 'fenotipo de lameiro' (quagmire phenotype), que ten como resultado que o nematodo quede atrapado dentro das biopelículas e quede impedida a exploración dos nematodos para alimentarse en biopelículas susceptibles. Isto reduce significatrivamente a capacidade dos predadores de alimentarse e reproducirse, o que promove a supervivencia das biopelículas.
Hryhorii Yakhymovych
Traxectoria
O 5 de setembro de 1848 foi nomeado bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok.
Substancia polimérica extracelular
Novos usos industriais
Como cómpre atopar unha alternativa máis eficiente e amable co medio ambiente aos métodos convencionais de eliminación de residuos, as industrias están prestando máis atención ao funcionamento das bacterias e aos seus azucres EPS na biorremediación.
Hryhorii Yakhymovych
Traxectoria
O 5 de setembro de 1859 foi elixido arcebispo de Lviv. Foi confirmado o 23 de marzo de 1860. Finou no cargo tres anos despois, o 29 de abril de 1863.
Substancia polimérica extracelular
Novos usos industriais
Descubriuse que engadindo azucres EPS procedentes de cianobacterias a augas residuais elimínanse metais como o cobre, cadmio e chumbo. Os azucres EPS por si sós poden interaccionar fisicamente con estes metais pesados e captalos por biosorción. A eficiencia da eliminación pode optimizarse tratando os azucres EPS con diferfentes ácidos ou bases antes de engadilos ás augas resuduais. Algúns solos contaminados conteñen altos niveis de hidrocarburos aromáticos policíclicos; os EPS das bacterias Zoogloea sp. e o fungo Aspergillus niger, son eficaces na eliminación destes compostos tóxicos. Os EPSs conteñen encimas como as oxidorredutases e hidrolases, que poden degradar ditos hidrocaburos. A cantidade de degradación de hidrocarburos policíclicos aromáticos depende da concentración de EPS engadida ao solo. Este método é de baixo custo e alta eficacia.
Nos últimos anos, atopouse que os azucres EPS de bacterias mariñas aceleran a limpeza das verteduras de petróleo. Durante a vertedura de petróleo da plataforma Deepwater Horizon de 2010, estas bacterias produtoras de EPS foron quen de crecer e multiplicarse rapidamente naquela situación. Máis tarde descubriuse que os seus azucres EPS disolvían o petróleo derramado e formaban agregados de petróleo na superficie do océano, o cal aceleraba o proceso de limpado. Estes agregados de petróleo tamén proporcionan unha valiosa fonte de nutrientes para outras comunidades microbianas mariñas. Isto permite que os científicos poidan modificar e optimizar o uso de azucres EPS para a descontaminación de verteduras de petróleo.
Lista de substancias poliméricas extracelulares
miniatura|500px|Succinoglicano de [[Sinorhizobium meliloti]]
Enseada de San Simón
Flora
Na zona intermareal das augas do esteiro, que son de lama e area, abundan as pradeiras de algas denominadas Zosteretum marinae e Zosteretum noltii. Destaca a vexetación halófita.
Fauna
Entre as especies animais propias da zona están o choco, polbo, lura, sardiña, rapante, faneca, muxo, cabaliño de mar, ameixa, berberecho, navalla ou carallote e o mexillón.
No esteiro hai aves anátidas e aves limnícolas, que paran na enseada durante as súas migracións.
San Mamede de Ribadulla, Vedra
San Mamede de Ribadulla é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Vedra. Segundo o IGE en 2013 tiña 401 habitantes (215 mulleres e 186 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 472 habitantes.
Deporte
O Club Deportivo San Mamede é un equipo de fútbol que milita na Segunda división autonómica.
Psilocybe weilii
Psilocybe weilii é un cogomelo alucinóxeno que contén psilocibina e psilocina entre os seus compoñentes activos principais. Orixinalmente foi confundida coa especie Psilocybe caerulescens var. caerulescens, e recibe o seu nome de Andrew Weil.
El Tío Babuchas
El Tío Babuchas foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1868.
Adam Jones
Traxectoria
Jones medrou en Libertyville, Illinois, e tocou o violín na escola de primaria. Foi aceptado no programa Suzuki e continuou tocando o violín no seu primeiro ano de instituto. Cambiou o violín e tocou o baixo durante tres anos nunha orquestra.
Amigo do guitarrista Tom Morello, o cal por aquela época vivía tamén en Illinois, tocaron xuntos na banda de rock Electric Sheep. Non pasou moito tempo ata que Adam Jones colgou o seu baixo e comezou a tocar a guitarra.
Mariano Marcos Abalo
Mariano Marcos Abalo, nado na Pobra do Caramiñal en 1937 e finado en Vigo o 7 de febreiro de 2022, foi un artista polifacético galego, creador do Conxuro da queimada.
Traxectoria
Mudouse a Vigo en 1960, onde comezou a traballar de administrativo na banca. Comezou, de modo autodidacta, a desenvolver diversas actividades artísticas, como miniaturas, medallas talladas en marfil e madeira, deseño de pergamiños conmemorativos, escudos heráldicos ou debuxos humorísticos.
En 1976 gañou o I Premio da festa da Camelia, convocada polo Corte Inglés, ó presentar unha camelia tallada en marfil. No mesmo premio recibe un áccesit por un póster. Nos anos 80 comezou a compor poesía, sendo algúns poemas publicados na revista trimestral Galicia en Madrid.
Colaborou como humorista gráfico nas desaparecidas revistas Chan e Can sen dono, así como no semanario Vigo Deportivo, nas seccións de humor e heráldica. Tamén publicou na revista mensual A Peneira de Ponteareas, na sección de Heráldica, e na revista da Asociación Nacional de Profesores Estatales na sección de humor.
Forma parte do grupo de Humoristas Galegos, reunidos anualmente nunha xuntanza convocada pola Sociedade Cultural Deportiva do Condado, de Salvaterra de Miño. Ten expostos varios debuxos no Museo do Humor de Fene. En 1988 foi pregoeiro do Entroido no concello do Porriño. O 3 de abril dese mesmo ano foi condecorado en Portomarín coa distinción da Serenísima Orde da Alquitara, sendo nomeado cabaleiro de devandita orde.
Gañou o primeiro premio no Primeiro Concurso de Tarxetas de Nadal, convocado polo Concello de Baiona. En febreiro de 1989 publicou o seu primeiro libro, 100 chistes en galego.
Resident Evil (videoxogo)
Resident Evil é o primeiro capítulo dunha serie de videoxogos do mesmo nome, pertencente ao xénero dos survival horror. Foi lanzado en 1996 para PlayStation, Sega Saturn e PC. Posteriormente sería lanzado para Nintendo Game Cube no ano 2002, con importantes cambios a nivel técnico e de xogabilidade. Tamén foi posta a venda unha versión para a Nintendo DS (Resident Evil: Deadly Silence). En 2009 a versión de Game Cube foi relanzada para Wii, mentres que a versión orixinal púxose á venda en PlayStation Network en formato descargable.
Historia
O xogo orixinal transcorre a noite do 24 de xullo de 1998 nas aforas de Raccoon City, unha cidade estadounidense. Ao longo do verán apareceran unha serie de cadáveres cheos de dentadas. Ante a alarma social xerada, o corpo de policía desta cidade envía ás forzas especiais, primeiro ao equipo Bravo e tras a desaparición deste, ao equipo Alfa. O equipo alfa atopa restos de cadáveres e inmediatamente son atacados por cans, que matan a varios membros do pelotón. Os superviventes refúxianse nunha mansión aparentemente abandonada.
No inicio do xogo dáse a escoller a personaxe coa que xogar, Jill Valentine ou Chris Redfield. En función da que seleccionemos, a historia variará. Se escollemos a Jill, reunirémonos na entrada da mansión con Albert Wesker e Barry Burton. Polo contrario, ao seleccionar a Chris, reunirémonos con Wesker e Jill.
Sexa como sexa, na mansión áchanse unha serie de criaturas caníbales, que pretenden alimentarse dos membros dos STARS. Neste mesmo edificio tamén están Rebbecca Chambers e Kenneth Sullivan (integrantes do equipo Bravo desaparecido). Ao longo do xogo podemos salvar a Rebbecca ou non, alterando a secuencia final. Kenneth morre devorado polos zombies.
A medida que avanzamos, descubrimos que a mansión é un laboratorio da compañía farmacéutica Umbrella, que traballaba na creación de armas biolóxicas (BOW). O virus co que se estaba a investigar, o virus T, foi liberado e creou estas bestas. Tras eliminar decenas destas criaturas, Jill e Chris chegan a un heliporto dende o cal escaparán en helicóptero. En función das decisións que tomemos, o final será distinto: pode ocorrer ou non a autodestrución da mansión, ou a morte dalgunha personaxe secundaria...
Características do xogo
O obxectivo fundamental do xogo é sobrevivir. Ademais de eliminar B.O.Ws (inclúense zombies, serpes anómalas, morcegos, cans.... todos infectados polo virus T), deben resolver varios puzzles para seguir avanzando. A atmosfera é inquietante, con ruídos estraños, corredores estreitos e trampas. A cámara fixa e os efectos de luz tamén están orientados co mesmo fin.
Para eliminar estas armas biolóxicas empregarán armas convencionais, coma pistolas, escopetas, coitelos... O nivel de vida é distinto ao doutros xogos. En vez de barra de vida, aparece un electrocardiograma, que varía de color e forma segundo a saúde do xogador. Para curarse empréganse herbas (verde, vermella e azul) e as súas combinacións.
Outras versiós para a PlayStation
Ademais da versión orixinal foron lanzadas ao mercado unha versión do director e unha versión do director compatible co mando DualShock.
Diferenzas da primeira versión e a de GameCube
Unha das diferenzas máis evidentes dáse no apartado técnico. Melloráronse todos os modelados, incorporouse expresividade facial, unha nova dobraxe e novos escenarios. Tamén foi mellorado o son. Como extras engadíronse novas traxes e novas armas. A nivel argumental, houbo certas variacións. Ademais, empregáronse dous GOD (GameCube Optical Disc). A versión orixinal fora distribuída nun só CD.
Recepción e crítica
Cando saíu ao mercado en 1996 converteuse nun dos grandes survival horror. A súa nota en metacritic para a versión de PlayStation foi dun 91, a mesma que a versión de Game Cube
As vendas foron as seguintes:
Dirham (homónimos)
O dirham (en árabe: درهم) era unha antiga moeda de prata. Na actualidade o nome de dirham pode referirse a:
Gente que viene y bah
Gente que viene y bah é un filme español de 2019 dirixido por Patricia Font e protagonizado por Clara Lago, Alexandra Jiménez e Carmen Maura. Está baseado na novela de Laura Norton.
Sinopse
Bea é unha arquitecta nova e talentosa, que descobre que o seu mozo a engana cunha das presentadoras máis fermosas da televisión, e é despedida cunha indemnización ridícula. Ao estar arruinada, toma a decisión de volver á súa vila natal, onde lle espera, ademais dunha paisaxe idílica, unha familia peculiar e un veciño "misterioso".
Os Castros, Viveiro
O castro dos Castros é un castro situado na parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello lugués de Viveiro.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado situado nunha zona chá de aba de monte. O asentanmento é un pequeno recinto circular rodeado por unha muralla de pedra en todo o seu perímetro. Complétase o sistema defensivo cun foxo que defende o recinto principal polo lado oeste. O resto do seu contorno atópase rodeado por unha pronunciada pendente.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Oís
Co topónimo Oís podémonos referir a tres lugares de Galicia:
Inocybe aeruginascens
Inocybe aeruginascens é unha especie do xénero Inocybe amplamente distribuído en Europa. Esta especie foi documentada por primeira vez por J. Ferencz en Osca, Hungría o 15 de xuño de 1965.
Oís Pequeno, Bermés, Lalín
Oís Pequeno é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (6 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Cinioch
Cinioch, chamado Cínaed mac Luchtren nos anais irlandeses, foi rei dos pictos dende o ano 616 até o 631, ano no que aparece a súa morte nos Anais do Ulster, nos Anais de Tigernach e no Chronicon Scotorum.
Segundo a lista de reis da crónica picta, reinou entre 14 e 19 e foi sucedido por Gartnait III.
Comarca de Fisterra
A comarca de Fisterra é unha comarca galega situada na provincia da Coruña cuxa capital é Cee. O nome da comarca non obedece ó nome do principal centro urbano, nin a un factor histórico, senón ó enclave do cabo Fisterra. A esta comarca pertencen os concellos de Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra e Muxía. Correspóndese co territorio chamado Terra de Nemancos.
Barbeitos, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Barbeitos é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 77 habitantes (38 homes e 39 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ó ano 2006 cando tiña 103 habitantes.
Neste lugar atópase o muíño de Cura e o muíño do Río, ambos no rego da Veiga.
Tamén está neste lugar o pazo de Bermúdez de Castro. Ten planta cadrada con torre en fachada no medio de dous pisos máis, rematada en almenado e con cornixa de onde saen catro gárgolas, unha en cada esquina. Accédese á casa por un camiño con muro e restos de importante entrada.
La Belle Verte
La Belle Verte é unha película francesa de 1996 dirixida por Coline Serreau. Critica dun xeito cómico o progreso contranatural do mundo industrial.
Argumento
A historia comeza nun planeta distante (o planeta verde) habitado por unha civilización avanzada e igualitaria, en perfecta harmonía coa natureza, e que practicar certas disciplinas como a telepatía. Nunha reunión do consello planetario, os veciños destacan o feito de que hai polo menos 200 anos que ningún voluntario vai visitar a Terra, a diferenza doutros planetas, que si desencadean un entusiasmo moito maior. Buscando saber os motivos, e aproveitando a experiencia de Osam, o último que foi á Terra, na era napoleónica, fan a observación de que a Terra aínda é un lugar dunha civilización atrasada probablemente caracterizada por desigualdades sociais, racismo, diñeiro etc, unha situación que a chegada da Revolución Industrial só podería empeorar. Neste planeta verde tamén houbera unha era industrial con bens de consumo, pero fai tantos anos que é estudada nas clases de arqueoloxía. Os habitantes son da opinión de que "desconectar" certos terráqueos podería axudar a esta civilización para progresar máis rapidamente.
Atraída pola curiosidade, e sabendo que súa nai era da Terra, Mila decide visitala para coñecer as súas orixes. Equipada cun "programa de desconexión" que pode activar cun único movemento de cabeza a unha persoa para que evolucione, e así é enviada á Terra, a París.
Rapidamente se desilusiona, vendo as rúas ateigadas, o aire contaminado, as beirarrúas cheas de zurullos, a concentración dos habitantes, a agresividade da xente... Alérxica á comida industrial, vese obrigada a encontrar un recentemente nado, para poder "recargarse".
Conseguindo entrar nun hospital durante a noite, colle un e dorme con el. Á mañá é sorprendida por Macha, a enfermeira de planta, que lle explica que o bebé foi abandonado pola nai, violada por un serbio de Bosnia, cando chega Max, o xefe do hospital, que ten intención de chamar á policía. Ela desconecta a Max, que pasa a ter a partir dese momento un comportamento totalmente diferente, espontáneo e cheo de bondade. Mila pídelle axuda a Max, quen o levará a súa casa. A pesar da resistencia dos seus fillos, Max decidirá sacar a televisión da casa para impulsar o diálogo na familia. A súa súbita mudanza de comportamento e discusións con Mila sobre a futilidade de certos comportamentos dos terráqueos leva a Florence, a esposa de Max, a reflexionar profundamente sobre o significado das súas vidas e decide separarse del por algún tempo.
Cando volve ao hospital para recargarse, Mila atopa chorando a Macha, que lle explica que o DDASS vai levar o bebé porque a nai non o quere. Inquietas polo futuro do bebé, deciden levalo, para a casa de Macha, que vive coa súa irmá Sonia. Os inspectores do DDASS, ao non atopar o bebé, deciden investigar e sospeitan rapidamente de Macha. Para se librar deles, Mila desconéctaos tamén, pero acabaran escondéndose todos na casa de Max.
No curso dunha conversa telepática coa súa nai, os fillos maiores de Mila, Mesaul e Mesaje, ven a imaxe de Macha e Sonia e namóranse delas inmediatamente. Entón solicitan discretamente a axuda de Osam para que os envíe á Terra, aínda que aterran no deserto australiano, que non coincide coa descrición de París que lle fixera súa nai, e simpatizan inmediatamente cunha tribo aborixe, coa que descobren numerosos puntos en común: o respecto á natureza, a medicina natural, ou dons de telepatía. A través do seu programa "desconexión sorriso", conseguiran chegar a Paría sen cartos e cruzando aduanas, onde encontraran a súa nai, como tamén a Max, Macha e Sonia.
Mesaje e Mesaul serán quen describan o estilo de vida do seu planeta, pois son máis doutos en arqueoloxía que súa nai. Contan como un boicot xeneralizado de todo o que era malo para a vida (as industrias agroalimentarias e químicas, as fábricas de armas, o tabaco e o alcol, as industrias farmacéuticas e nucleares, os automóbiles... ) levou ao fin da sociedade de consumo.
Ao final, as rapazas fuxiran da policía índose cos rapaces e levándose o bebé para integrarse no planeta verde.
Copa Confederacións 2009
A Copa Confederacións da FIFA 2009 foi a oitava edición da Copa FIFA Confederacións, e realizouse entre o 14 e o 28 de xuño de 2009, en Suráfrica. Este torneo é considerado como o ensaio xeral da Copa Mundial de Fútbol de 2010, que se realizou no mesmo país.
O sorteo dos grupos realizouse o 22 de novembro de 2008 en Xohanesburgo.
Sedes
Catro foron as sedes para a primeira Copa Confederacións en Suráfrica. O Estadio Nelson Mandela Bay de Porto Elizabeth, con capacidade para 49.500 espectadores, era unha das sedes do evento, ata que o 8 de xullo de 2008 o comité organizador informou que o escenario non estará listo a tempo para o certame.
Equipos participantes
Os oito participantes deste torneo son invitados oficialmente pola FIFA. Estes corresponden, en xeral, aos campións dos diversos torneos continentais.
Resultados
Lenda: Pts: Puntos; PX: Partidos xogados; PG: Partidos gañados; PE: Partidos empatados; PP: Partidos perdidos; GF: Goles a favor; GC: Goles en contra; Dif: Diferenza de goles.
Cameron Rhodes
Cameron Rhodes, nado o 1 de agosto de 1967, é un actor neozelandés de cine e televisión, coñecido polos seus papeis en filmes como The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring e na serie de televisión Xena: Warrior Princess. Tamén é importante o seu traballo no teatro, participando en preto de 60 obras en Nova Zelandia, entre as que destaca facendo de Cyrano en "Cyrano De Bergerac".
Copa Confederacións 2009
Balón de Ouro
O balón de Ouro Adidas foi entregado ao mellor xogador do torneo.
Outros premios
O gañador da Luva de Ouro Adidas ao mellor porteiro do torneo foi o estadounidense Tim Howard. Pola súa banda, o gañador do premio ao Fair play foi o equipo campión, a Selección do Brasil.
Equipo estelar
A FIFA divulgou o equipo ideal do torneo, escollido mediante votación en FIFA.com.
Juan Téllez López
Juan Téllez López, nado en Madrid o 9 de outubro de 1878 e finado na mesma cidade o 1 de xullo de 1915, foi un veterinario, escritor e xornalista español.
Traxectoria
Fillo de Juan Téllez Vicén, Estudou no Instituto San Isidro e despois na Escola de Veterinaria de Madrid. En 1900 foi nomeado catedrático de Fisioloxía, Hixiene, Mecánica animal, Aplomos, Pelos e Modos de Criticar da Escola de Veterinaria de Santiago de Compostela, permanecendo no posto até 1904, cando ingresou no Corpo de Veterinaria Militar. Foi director de La Verterinaria Escolar (1901), Ciencia y Arte (1902) e Revista Veterinaria (1903). Colaborou en La Idea Moderna. Autor de Enciclopedia de cultura general, publicou tamén diversas obras de carácter literario como Mater admirabilis (en El Cuento Semanal), Cuentos para Mimí, De espaldas al sol, e a súa novela póstuma Vidas sin vida.
Vida persoal
Casou en Madrid con María Cavida Marqués en 1901.
Småland
Småland ou Smolandia é unha provincia histórica ou comarca (landskap) do sueste de Suecia. Limita ao norte coa provincia de Östergötland, ao sur coas de Skåne e Blekinge, ao oeste con Halland e Västergötland, e ao leste con Öland (coa cal está conectada por unha ponte) e co mar Báltico.
É coñecida por ser a provincia onde naceu Linneo, Astrid Lindgren e onde se creou IKEA, que naceu como un pequeno almacén.