cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krai de Krasnoiarsk
Historia
miniatura|250px|Edificio da Administración Rexional en [[Krasnoiarsk; enfronte, unha estatua de Lenin.]] Segundo os arqueólogos, as primeiras poboacións humanas chegaron a Siberia ao redor do ano 40 000 a.C. Os túmulos e monumentos descubertos da cultura escita no krai de Krasnoiarsk pertencen o século VII a.C. e son dos máis antigos de Eurasia. A tumba dun príncipe, Kurgan Arshan, descuberta en 2001, tamén se encontra no krai.
O asentamento ruso na zona (na súa maioría efectuado por cosacos) comezou no século XVII. Despois da construción do Ferrocarril Transiberiano, a colonización rusa da zona aumentou considerabemente.
Tanto durante o período tsarista como no bolxevique o territorio do actual krai de Krasnoiarsk foi utilizado como lugar de exilio de inimigos políticos. Os primeiros líderes do estado soviético, Vladimir Lenin e Iosif Stalin foron exiliados ao que hoxe é o krai en 1897–1900 e 1903, respectivamente. Na era de Stalin, numerosos campamentos gulag establecéronse na rexión.
En 1822 creouse o gobernorato de Ieniseisk, que cubría un territorio moi similar ao do krai actual, con Krasnoiarsk como centro administrativo.
O 30 de xuño de 1908, na conca do río Podkamennaya Tunguska, produciuse unha grande explosión, que probabelmente foi causada pola explosión no aire dun meteorito grande ou dun cometa fragmentado a unha altitude de 5 a 10 km sobre a superficie da Terra. A forza da explosión estímase en ao redor de 10 a 15 megatóns. Achantou máis de 2 000 km² de piñeirais e matou a milleiros de renos.
O krai de Krasnoiarsk creouse en 1934 despois da desagregación do krai de Siberia occidental e o krai de Siberia oriental. En 1991, Khakassia separouse do krai converténdose nunha república dentro da Federación Rusa.
O 1 de xaneiro de 2007, tras un referéndum celebrado o 17 de abril de 2005, os territorios dos okrug autónomos de Evenk e de Taimir fusionáronse no krai.
Duisburgo
A revolución industrial
O crecemento dos obradoiros de tabaco e téxtiles no século XVIII converteron a Duisburgo nun centro manufactureiro ao final do período. En 1824, F. W. Curtius instalou unha fábrica de ácido sulfúrico e abría a revolución industrial en Duisburgo. Catro anos despois, Franz Haniel construíu un peirao para barcos de vapor o que facilitaba o transporte pesado ao longo das vías fluviais. En 1846 a cidade ficou unida por ferrocarril con Düsseldorf e no ano seguinte con Dortmund e Minden. Grandes compañías do ferro e aceiro, como as de Thyssen e de Krupp, instalaron en Duisburgo empresas, o que contribuía a que a cidade seguise a medrar coa instalación na mesma de traballadores que deixaban o campo. En 1904 acadou os 100.000 habitantes, e nos anos seguintes iniciaría a absorción dalgunhas das pequenas cidades limítrofes.
O século XX
En 1921, logo da primeira guerra mundial, os franceses ocuparon a cunca do Rin, para se aseguraren o pago das sancións económicas dispostas polo tratado de Versalles. Duisburgo como outras cidades do Ruhr veu entrar a infantería francesa. Durante o réxime nazi, en novembro de 1938, a sinagoga da cidade foi destruída.
Dada a importancia industrial da cidade, con industrias químicas e siderúrxicas, durante a Segunda Guerra Mundial, Duisburgo foi considerada polos aliados como un dos obxectivos principais. A cidade, ao longo dos anos do conflito, foi bombardeada con intensidade, de xeito que algúns historiadores coidan que foi a localidade xermana máis castigada polos bombardeos, e non só os centros industriais foron atacados, senón que tamén as zonas residenciais foron albo de bombas incendiarias.
Entre o 13 e o 14 de maio de 1943 un ataque con 577 avións de bombardeo, deitou sobre a cidade cerca de 1.600 tm de bombas, destruíu a cidade vella e deixou sen vivenda a unhas 96.000 persoas. No 22 de maio de 1944 foron botadas sobre Duisburgo unhas 2.000 tm de bombas. O 14 de outubro de 1944, a cidade recibiu 2.018 tm de bombas, pero o ataque desa mesma noite foi aínda máis intenso: durou 14 horas e deixáronse caer unhas 9.000 tm de bombas e explosivos incendiarios. Os ataques continuaron durante o resto do ano 1944. Durante os últimos meses da guerra, en 1945, a cidade foi submetida tamén a intensos ataques de artillaría. Por fin o 12 de abril de 1945, as tropas norteamericanas entraron na cidade. Os servizos de enxeñaría do seu exército construíron unha ponte lixeira para o ferrocarril sobre o río Rin en menos de sete días.
Despois da guerra a cidade tivo que ser reconstruída por enteiro, mais a maioría dos lugares históricos perdéronse. En 1983 Duisburgo celebrou o seu 1100 aniversario.
Século XXI
O 19 de xullo de 2004 a cidade sufriu o paso dun tornado. O teatro municipal e partes do centro urbano resultaron danados. En 2005 acolleu os Xogos Mundiais e volverá a acollelos en 2013.
Cultura
miniatura|esquerda|250px|Teatro municipal (2009). Duisburgo acolle un extenso rango de acontecementos culturais ao longo do ano. Xunto con Düsseldorf, en Duisburgo reside a Ópera Alemá do Rin (Deutsche Oper am Rhein), unha das maiores compañías operísticas de Alemaña. A Orquestra Filharmónica de Duisburgo é unha das orquestras alemás de maior prestixio internacional.
Grazas á súa historia e ao seu pulo industrial e comercial, Duisburgo ofrece unha boa variedade de lugares arquitectónicos de interese, aínda que haxa que lamentar as irreparabeles perdas causadas polos bombardeos da última guerra mundial. Hai un amplo abano onde escoller, desde igrexas como a de San Xoán Bautista en Duisburg-Hamborn, que data do ano 900, até edificios modernos como o Micro-Electronic-Centrum en Duisburg-Neudorf, construído en 1995.
O centro da cidade alberga o museo Wilhelm Lehmbruck, o Teatro Municipal e a rúa comercial chamada popularmente a "milla da fonte".
Trasportes
miniatura|dereita|275px|O cunca do Rin
O porto fluvial
Duisport é o maior porto do mundo no interior de terra continental. Oficialmente é cualificado como un "porto mariño" porque os buques que levantan a áncora desde o seu porto fluvial comunican até portos marítimos de Europa, África ou o Medio Oriente. A maior parte dos seus peiraos están localizados xunto a confluencia do río Ruhr co río Rin.
Cada ano son manexadas no porto unhas 40 millóns de tm de mercancías dos máis de 20.000 embarcións que arriban ou levantan a áncora do seu porto. As instalacións portuarias ocupan unha área total de 7,4 km². Hai 21 docas e peiraos que se estenden por 1,8 km² e 40 km de muros de atraque. A área do Logport Logistic Center Duisburg cobre unha superficie de 2,65 km². Un gran número de empresas posúen os seus propios peiraos privados e calcúlase que anualmente son manexadas 70 millóns de tm de bens en Duisburgo como media.
Estradas e ferrocarril
Duisburgo está ligado con o sistema de autoestradas Autobahn alemán. Cinco destas cruzan a cidade ou pasan xunto dela. A estación principal de ferrocarril de Duisburgo conta cos servizos do InterCityExpress e mais do InterCity, que forman parte da rede de longas distancias do servizo de ferrocarril alemán ou Deutsche Bahn. Ademais ten interurbano S-Bahn, liña que comunica Duisburgo con outras cidades da área Rhine-Ruhr. Dentro da cidade conta co tren lixeiro denominado Stadtbahn e unha rede de buses. O Stadtbahn liña U79, tamén chamado D-Bahn, conecta coa próxima cidade de Düsseldorf, con servizo conxunto do Rheinbahn de Düsseldorf. Todos S-Bahn, Stadtbahn e liñas de buses operan baixo control da sociedade de transportes VRR.
Aeroporto
Nas lindes da cidade, Duisburgo conta co aeoroporto do Rhein-Ruhr ou Aeroporto Internacional de Düsseldorf, a só sete minutos por ferrocarril da estación principal da cidade (Duisburger Hauptbahnhof), na que existe unha liña directa que a une co aeoroporto.
Eutiquiano, papa
Eutiquiano ou Eutychianus (Eutichianus) ou Santo Eutiquiano, nado cara a 220 en Etruria (segundo o Liber pontificalis), foi bispo de Roma de 275 a 283. Mesmo se a tradición o conta entre os papas, este termo é posterior ao seu reinado.
IATE
IATE — sigla de «Inter-Active Terminology for Europe» — é a base de datos terminolóxicos, interinstitucional, interactiva e multilingüe da Unión Europea en proxecto desde 1999 e utilizada desde o verán de 2004 para a recollida, xestión e divulgación conxunta da terminoloxía utilizada nos textos das institucións europeas. O 28 de xuño de 2007 inaugurouse oficialmente o acceso libre do público á base de datos.
A base está dirixida á redacción, tradución e interpretación nos campos de actividade das institucións da Unión Europea, procurando promover o rigor terminolóxico e mellorar a coherencia e a calidade das traducións.
IATE inclúe as fichas de anteriores bases terminolóxicas:
A base inclúe do mesmo xeito novas fichas que se foron engadindo nas institucións europeas. Os usuarios da base de datos pública poden interactuar enviando suxestións e comentarios sobre o contido das fichas terminolóxicas.
Algúns números
A base incluía a comezos do ano 2007 preto de 1,5 millóns de fichas terminolóxicas multilingües relativas a outros tantos conceptos, que se corresponden con preto de sete millóns de entradas por lingua. O número de termos elévase a preto de 8,7 millóns, nas 23 linguas oficiais.
Institucións participantes no proxecto IATE
O sitio web da base IATE é administrado polo Centro de Tradución de Luxemburgo en nome dos socios do proxecto.
O Cachopal
O topónimo galego O Cachopal pode referirse a:
Vorticela
As vorticelas son protozoos ciliados do xénero Vorticella, do que se coñecen unhas 16 especies. Son protozoos cun pedúnculo ou talo contráctil, polo que son sésiles (fixados ao substrato) e con forma de campá invertida, aínda que tamén teñen unha fase de vida libre. Clasifícanse como perítricos. O pedúnculo contén unha fibrila contráctil chamada mionema. Cando son estimuladas, o mionema acórtase, causando que o pedúnculo se enrosque como un resorte. As especies de Vorticella viven principalmente en augas doces encoradas e correntes onde hai moitos protistas e bacterias.
Está rodeada por unha película. Ten tres ringleiras de cilios arredor da beira da campá, que se moven creando un vórtice (de onde vén o nome do xénero), que arrastra a comida (bacterias e algún pequeno flaxelado) cara ao funil oral superior. O alimento entra no funil e fórmase un vacúolo alimenticio, dixírese a comida e os refugallos son expulsados por un orificio da parte superior chamado citopixio. Presenta macronúcleo con forma de ferradura e micronúcleo, e vacúolos contráctiles que expulsan o exceso de auga. Cando o pedúnculo se contrae os cilios do peristoma dóbranse cara ao interior da campá.
Reprodúcense por xemación, durante a cal a célula experimenta unha fisión lonxitudinal e só unha das células fillas queda co pedúnculo. A célula filla que queda libre convértese nun telotroco, que nada ata que encontra un substrato axeitado ao que fixarse e desenvolve o seu propio pedúnculo. Poden tamén reproducirse por conxugación, unha forma de reprodución sexual na que dous individuos se unen pola fenda oral e intercambian ADN.
Os telotrocos son as formas nadadoras móbiles. Cando se contraen e retorcen, a película que os cobre enrúgase como un acordeón na parte posterior.
Hai especies parecidas ás vorticelas, que se clasifican noutro xénero, como as do xénero Carchesium, pero que son ramificadas ou coloniais.
As especies de Vorticella ás veces permanecen en grupos considerados "colonias", pero non son verdadeiras colonias porque cada célula ten o seu propio pedúnculo. Isto permite que se separen do grupo en calquera momento, xeralmente porque se transforman en telotrocos cando as condicións ambientais empeoran.
As vorticelas, igual ca outros ciliados, teñen un código xenético que se aparta algo do estándar, xa que o codón de parada UAA codifica o aminoácido glutamato en vez de parar a tradución de proteínas. Para distinguir entre especies de vorticelas agora utilízanse os estudos comparativos do xene do ARNr da subunidade menor do seu ribosoma.
Unha das especies máis comúns é V. campanula, que parece ser que xa foi observada por Antoni van Leeuwenhoek.
Especies comúns
dereita|200px|miniatura|Esquema de vorticelas.
thumb|800px|left|Secuencia que mostra a activación do "resorte" de Vorticella.
Pedro Fernández Puentes
Pedro Fernández Puentes, nado en Lugo cara a 1939, é un químico e empresario galego.
Chris Bristow
Christopher William "Chris" Bristow nado o 2 de decembro de 1937 e finado o 19 de xuño de 1960, foi un piloto británico de Fórmula Un. Bristow era fillo do dono dun garaxe de Londres, e estaba solteiro. A Bristow chamábano "wild man of British club racing", o ("home salvaxe do club británico de carreiras"), colisionou en case todos os circuítos nos que correu. Comezou catro carreiras do campionato do mundo da fórmula un e non anotou ningún punto do campionato.
Morreu durante o Gran Premio de Bélxica de 1960 no moi rápido circuíto de Spa-Francorchamps, en condicións cálidas, secas e asolladas. Bristow estrelou o seu Yeoman Credit Racing Cooper T51 na curva de Burnenville na volta vinte mentres loitaba para permanecer diante do Ferrari de Willy Mairesse.
Bristow e Alan Stacey morreron preto e dentro duns minutos o un do outro. Ambos se estrelaron en Burnenville, a mesma curva rápida a man dereita na que Stirling Moss resultara gravemente ferido o día anterior. Os coches pasaban regularmente a curva de Burnenville a 193 kms. por hora. Alí había un terraplén de 1´20 metros e arame de púas no prado a uns 3 metros de distancia da estrada. O Cooper de Bristow golpeou o talude e envorcou. Foi guindado ao arame de púas, que o decapitou e matou ao instante.
Con respecto ao estilo de condución indisciplinado de Bristow, un amigo seu dixo despois do accidente: "Todos sabiamos que isto ía suceder. Non serve de nada dicir algo agora, pero Chris simplemente non tiña a experiencia para pilotar nun Gran Premio".
O gañador do trofeo anual McLaren Autosport BRDC Award para os novos pilotos británicos prometedores tamén se presenta como Trofeo Chris Bristow.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
A Garga, Anllóns, Ponteceso
A Garga é un lugar da parroquia de Anllóns no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 43 habitantes (21 homes e 22 mulleres).
SunTrust Park
O SunTrust Park é un parque de béisbol situado a 16 km do centro de Atlanta, no condado de Cobb, Xeorxia (Estados Unidos). É o estadio local dos Atlanta Braves, equipo da Major League Baseball (MLB). O 11 de setembro de 2013, os Braves anunciaron que a franquía deixaba o Turner Field para trasladarse a un novo estadio despois da temporada 2016. Finalmente, o equipos estrenaría o novo estadio en abril de 2017. O SunTrust Park foi construído mediante un acordo público-privado, cun orzamento final de 622 millóns de dólares. A Cobb-Marietta Coliseum & Exhibit Hall Authority aportou 397 millóns, o condado apaortou 24 millóns e os Atlanta Braves o resto.
Premios Ondas 2001
Cuadraxésimo oitava edición dos Premios Ondas, celebrado en Barcelona e con Iñaki Gabilondo e Gemma Nierga como mestres de cerimonias.
Caio, papa
Santo Caio, nado en Dalmacia, foi bispo de Roma do 12 de decembro de 283 á súa morte o 22 de abril de 296. A tradición considérao como un papa, aínda que este termo non fose levado polos bispos de Roma máis que a partir de Silvestre I.
Painzás, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
Painzás é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 2 mulleres.
Terápsidos
Therapsida ou terápsidos, coñecidos tamén como réptiles mamaliformes, forman unha orde da clase Synapsida (sinápsidos) que atopamos en estado fósil. Os terápsidos son devanceiros dos mamíferos.
Xorden no período permiano, no final da Era Paleozoica, sendo descendentes dos réptiles pelicosauros (Pelycosauria). Moitas especies desapareceran no evento de extinción en masa acontecido no fin do período permiano, pero as especies superviventes conseguiron adaptarse e acadaron o seu apoxeo no período Triásico, xa na Era Mesozoica, cando dominaron o ambiente terrestre e se espallaron pola Panxea, ocupando moitos nichos ecolóxicos e dando orixe a moitas novas especies. Con todo, ao final do Triásico, houbo outra grande extinción e os terápsidos practicamente desapareceron e foron substituídos como grupo dominante polos emerxentes dinosauros (con quen non tiñan parentesco directo). Unhas poucas especies perduraron ata o final do período Cretáceo, cando finalmente desapareceron.
Características
Os terápsidos posuían características similares aos mamíferos. Entre elas destacan a heterodontia (variacións no formato dos dentes); mecanismos de regulación da temperatura (homeotermia) e, nalgunhas especies máis evolucionadas, presenza de pelos. Os mamíferos xurdiron a partir de especies da suborde Cynodontia, no período Triásico.
De postura cuadrúpeda e alimentación carnívora e herbívora, segundo as especies, proliferaron durante as eras Paleozoica sendo dominantes durante o Permiano e Mesozoico (entre 250 e 190 millóns de anos atrás).
Ao contrario dos dinosauros, os terápsidos son pouco coñecidos polo público en xeral, mesmo sendo os devanceiros directos dos mamíferos e tendo un rexistro paleontolóxico bastante completo.
Clasificación
Os terápsidos clasifícanse en dinocéfalos, anomodontes (herbívoros) e biarmosuquianos (carnívoros).
,______________________ Dicynodontia + ____|         |     ,________________ Cynodontia + |_____|             |________________ Mammalia
Filoxenia
Synapsida | Sphenacodontia |-Sphenacodontidae `-Therapsida |-?Tetraceratops `-+-Biarmosuchia |   |-Eotitanosuchidae |   `-?Phthinosuchidae `-Eutherapsida |-Dinocephalia |   |-Anteosauria |   `-Tapinocephalia `-Neotherapsida |-Anomodontia |  |-Dromasauria |  `-Dicynodontia `-Theriodontia |-Gorgonopsia | |-Lycaenops | `-Inostrancevia `-Eutheriodontia |-Therocephalia | `-Eutherocephalia |    `-Bauria `-Cynodontia `-Mammalia
Mauricio Pochettino
Mauricio Roberto Pochettino Trossero, nado en Murphy (Santa Fe) o 2 de marzo de 1972, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección arxentina. Actualmente adestra o Chelsea.
Traxectoria
Iniciada a tempada 2012–13 foi cesado como adestrador do RCD Espanyol, sendo substituído por Javier Aguirre.
A Saímia, Anllóns, Ponteceso
A Saímia é un lugar da parroquia de Anllóns no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 2 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que eran 1 home e 1 muller.
Pedro Novia de Salcedo
Pedro Manuel Antonio Novia de Salcedo y Castaños, nado en Bilbao o 18 de xaneiro de 1790 e finado ibídem, o 1 de xaneiro de 1865, foi un político vasco, que centrou a súa carreira no desenvolvemento económico do País Vasco e, en particular, do Señorío de Biscaia.
Traxectoria
En 1829, redactou os Estatutos da Sociedade de Seguros Mutuos de Incendios de Casas de Bilbao. Así mesmo, foi autor do regulamento provisional de incendios. Era defensor do sistema foral e centrouse nas melloras en Biscaia en campos tan diversos como o comercio, a minería, a seguridade cidadá ou as infraestruturas.
Os seus principais obxectivos foron o ferrocarril, a minería e o éuscaro. O seu proxecto de ferrocarril do norte, Bilbao-Valmaseda-Burgos, data de 1832, dous anos despois de que se inaugurou o primeiro tren do mundo entre Liverpool e Mánchester, cidades coas que Bilbao mantivo estreitas relacións. No que á minería se refire, a súa principal achega foi un regulamento que facilitou a expansión económica deste sector. En relación co éuscaro, Novia de Salcedo foi un pioneiro elaborando un dicionario etimolóxico.
Ó longo da súa vida ocupou moitos e variados cargos políticos e administrativos. Foi alcalde de Bilbao e Deputado Xeral de Biscaia. En 1852 foi proclamado primeiro Fillo Benemérito do Señorío polas Xuntas Xerais de Biscaia, nun expresivo voto de grazas pola súa dedicación. Na súa condición de ex-deputado, foi tamén nomeado Pai da Provincia.
En honra de Pedro Noiva de Salcedo levan o seu nome unha rúa en Bilbao e outra en Getxo, varias empresas biscaíñas, a Fundación Novia Salcedo e o seu Premio Novia Salcedo á excelencia na incorporación dos mozos no mundo laboral.
Insomnia (filme de 2002)
Insomnia é un filme estadounidense dirixido por Christopher Nolan que foi estreado no 2002. Está protagonizado por Al Pacino, Robin Williams e Hilary Swank e conta a historia dun detective dos Ánxeles que está a investigar un caso de asasinato nunha vila de Alasca. É un remake do filme de 1997 Insomnia. Insomnia foi estreado o 24 de maio de 2002, recibindo a aclamación da crítica e éxito de recadación, gañando $114 millóns en todo o mundo.
Krewella
Krewella é un dúo estadounidense de música electrónica formado en Chicago, Illinois no 2007. O dúo está formado polas irmás Jahan Yousaf e Yasmine Yousaf. Orixinalmente un trío, o terceiro membro e produtor Kristopher "Rain Man" Trindl abandonou no 2014. O seu EP, Play Hard foi lanzado o 18 de xuño de 2012 exclusivamente a través de Beatport seguido por un lanzamento en iTunes o 26 de xuño de 2012. O seu primeiro álbum, Get Wet, foi lanzado o 24 de setembro de 2013 en iTunes. O seu estilo musical abrangue house, dubstep, hardstyle, techno e drum and bass.
Unión Social Demócrata de Macedonia
A Unión Social Demócrata de Macedonia (en macedonio: Социјалдемократски сојуз на Македонија, Socijaldemokratski sojuz na Makedonija, SDSM) é un partido político de Macedonia do Norte.
Historia
É o sucesor da Liga de Comunistas de Macedonia, o partido gobernante durante o réxime comunista que dirixiu a República Socialista de Macedonia como república constituínte da República Federal Socialista de Iugoslavia dende 1945 a 1990. A líder actual do partido é Radmila Šekerinska. Foi elixida o 5 de novembro de 2006 como líder do partido. Dende setembro de 1992 a 1998 e dende 2002 a 2006, a SDSM foi o partido con máis representación no Parlamento de Macedonia e o principal partido do goberno, e ten amosado unha actitude moderada e reconciliadora cara ás minorías étnicas en Macedonia. En canto á súa ideoloxía, pódese dicir que malia seren o sucesor dun partido comunista e chamarse "socialdemócrata", o influente grupo de presión empresarial na SDSM está a mover ao partido nunha dirección neoliberal. Consecuentemente, a SDSM ten menos apoios nas clases baixas e máis apoios nas clases altas que os que cabería agardar dun partido socialdemócrata.
O partido perdeu as eleccións ao Parlamento de Macedonia de 1998, pero nas eleccións lexislativas do 15 de setembro de 2002, o partido converteuse no partido con máis forza obtendo 43 dos 120 escanos na Asemblea de Macedonia do Norte e o maior partido da alianza Xuntos por Macedonia, liderada pola SDSM e o Partido Liberal Democrático. Xuntos por Macedonia gobernou en coalición coa Unión Democrática para a Integración.
Radmila Šekerinska é a líder actual da SDSM. Foi elixida Presidenta o 5 de novembro de 2006, no Congreso do partido que seguiu á moción de censura contra o líder anterior, Vlado Bučkovski. Šekerinska fora previamente deputada Primeira Ministra da República de Macedonia responsable para a Integración Europea e da Coordinación Nacional para a Asistencia Estranxeira. Estivo tamén actuando como Primeiro Ministro da República de Macedonia dende o 12 de maio de 2004 até o 12 de xuño de 2004, e dende o 3 de novembro de 2004 até o 15 de decembro de 2004. Durante o seu mandato como deputada Primeira Ministra responsable para Asuntos Europeos, o Consello Europeo garantiu en decembro de 2005 o status de país candidato á UE a Macedonia do Norte.
O 30 de novembro de 2005, un dos membros máis importantes da SDSM, Tito Petkovski, que presentarase a presidente en 1999 e que quedara en segundo lugar, deixou o partido para formar o Novo Partido Socialdemócrata. Esta é a segunda maior escisión da SDSM, a primeira foi a escisión de 1993 de Petar Gošev, que creou o Partido Democrático.
Nas eleccións parlamentarias do 5 de xullo de 2006, o partido foi derrotado, recibindo 32 dos 120 escanos.
Émile Cornic
Émile Cornic, nado en Sucy-en-Brie o 23 de febreiro de 1894 e finado en Brest o 20 de agosto de 1964, foi un tirador de esgrima francés, gañador dunha medalla olímpica.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan co equipo francés de espada con Armand Massard, Georges Buchard, Gaston Amson, René Barbier e Bernard Schmetz que logrou a medalla de prata.
Kemijärven maalaiskunta
Kemijärven maalaiskunta é un antigo concello da provincia de Laponia, en Finlandia. Foi anexionado con Kemijärvi en 1973. A poboación de Kemijärven maalaiskunta era de 7 717 persoas en 1970.
Markel Olano
Markel Olano Arrese, nado en Beasain, Guipúscoa o 2 de xuño de 1965, é un político vasco, membro do Partido Nacionalista Vasco e Deputado Xeral da Deputación Foral de Guipúscoa dende o 23 de xuño de 2015, e anteriormente, dende o 6 de xullo de 2007 até o 23 de xuño de 2011.
A Pontella, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
A Pontella é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e ningunha muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Craig Ehlo
Joel Craig Ehlo, nado en Lubbock (Texas) o 11 de outubro de 1961, foi un xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante 14 tempadas na NBA. Medindo 2,01 metros, xogaba na posición de escolta.
Universidade
Xogou durante 2 tempadas cos Cougars da Universidade de Washington State, nos que promediou 8,5 puntos e 3,2 asistencias por encontro.
Profesional
Foi elixido no posto 48, na terceira rolda do Draft da NBA de 1983 por Houston Rockets, onde permaneceu durante 3 tempadas sen ter demasiada confianza por parte do seu adestrador, xogando apenas 6 minutos por partido. Na tempada 1986-87 fichou por Cleveland Cavaliers, onde pouco a pouco foi facéndose coa titularidade, chegando a facer de media 13,3 puntos, 5,4 rebotes e 4,6 asistencias en 1990. Pero sen dúbida é coñecido por ser o xogador que defendía a Michael Jordan na lendaria xogada chamada The Shot (O Tiro), unha canastra ao final do partido que lle daba a vitoria aos Bulls na primeira rolda dos Playoffs de 1989, á que lle seguiu unha esaxerada celebración por parte de Jordan.
En 1994 foi traspasado a Atlanta Hawks, rematando a súa carreira na tempada 1996-97 no equipo dos Seattle Supersonics. Nos seus 14 anos como profesional promediou 8,6 puntos, 3,6 rebotes e 2,8 asistencias por partido.
Marcelino, papa
Santo Marcelino, bispo de Roma de 296 a 304. Incluído pola tradición entre os papas, nunca levou este título que non foi atribuído aos bispos de Roma máis que baixo o reinado de Silvestre I.
Baldomar, Santa Cruz de Parga, Guitiriz
Baldomar é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Rovaniemen maalaiskunta
Rovaniemen maalaiskunta (en Rovaniemi landskommun) é un antigo concello da provincia de Laponia, en Finlandia. Foi anexionado con Rovaniemi o 1 de xaneiro de 2006. A poboación de Alatornio era de 21 803 no 2006.
Laguna Dalga
miniatura|Situación do concello na provincia de León Laguna Dalga é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 743 habitantes (INE 2011).
República dos Calmucos
A República dos Calmucos (en Респу́блика Калмы́кия Respublika Kalmykiya; en calmuco, Hal'mg Tanghch) é unha república federal de Rusia. Segundo o censo de 2010, a súa poboación era de 289.481.
É a única rexión de Europa onde o budismo é a relixión maioritaria. É coñecida por ser o centro internacional do xadrez xa que o seu antigo Presidente, Kirsan Ilyumzhinov, é o xefe da "Federación Internacional de Xadrez" (FIDE).
Gris
O topónimo galego A Gris pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Emilio Olabarría
Emilio Olabarría Muñoz, nado en Bilbao, Biscaia o 2 de abril de 1955, é un xurista e político vasco, membro do Partido Nacionalista Vasco.
Traxectoria
A proposta do PNV, en 1996 foi elixido Vogal do Consello Xeral do Poder Xudicial polo Congreso dos Deputados.
Foi tamén deputado ao Congreso pola provincia de Áraba nas lexislaturas III, IV, V e en 2004, sendo elixido membro da Comisión de Investigación dos atentados do 11 de marzo en Madrid.
Participou en nome dos parlamentarios españois en varias delegacións internacionais en África, Europa e América do Sur. En 2006 era portavoz do Grupo Parlamentario Vasco.
Irene González
Irene González Basanta, nada na Coruña o 26 de marzo de 1909 e finada na mesma cidade o 9 de abril de 1928, foi unha deportista galega, considerada a primeira xogadora galega de fútbol.
Traxectoria
Quen a viron xogar afirmaron que Irene era unha gran porteira, a quen era moi difícil meter un gol.
A comezos de 1925, só uns meses antes de que fixese 16 anos, sacáronlle a única fotografía súa coñecida.
Co Irene F.C. participou en competicións infantís da Coruña e de xuño a setembro de 1925 organizou un campionato en que participaron dezaoito clubs. Tamén interveu en varios encontros amigables.
En outono de 1927 enfermou de tuberculose, doenza que a afastou do terreo do xogo. Tivo que empeñar as súas escasas posesións para poder pagar a medicación, a alimentación e o alugueiro.
En novembro dese ano os xornais locais difundiron o seu grave estado e os apuros polos que pasaba, ante o que axiña xurdiu a solidariedade da xente. Na Coruña, Ferrol e Betanzos fixéronse colectas entre as afeccións durante os partidos de fútbol e celebráronse varios partidos benéficos, dos que se lle entregou toda a recadación. Irene puido recuperarse, mais uns meses despois faleceu de súpeto no seu domicilio por mor das secuelas que lle deixou a tuberculose.
Galería de imaxes de Rábade
Galería de imaxes de Rábade na provincia de Lugo.
Edificio Kirkbride
Os edificios Kirkbride son unha tipoloxía arquitectónica propia de edificacións de acollida de enfermos mentais construídos nos EUA na segunda metade do século XIX. Segundo o doutor Thomas Kirkbride (1809-1883), a construción dos edificios destinados a recibir os doentes ten influencia sobre a calidade das curas que lle son aplicadas.
A importante achega financeira dos poderes públicos permitiu construír uns conxuntos moi luxosos para a súa época. Entre 1850 e 1900 o estado norteamericano investiu grandes cantidades de cartos para encargarse dos doentes con problemas mentais. Estes pasan progresivamente das cadeas para enfermos aos lugares especificamente apropiados para sandar as súas doenzas.
Características
Kirkbride recomendaba situar os hospitais nun contorno natural, lonxe da atmosfera viciada e ruidosa das vilas. Os homes e as mulleres eran situados en dúas ás diferentes do edificio. No centro dos mesmos estaban os locais administrativos, e os doentes con problemas máis serios están afastados dos edificios administrativos e dos doentes con problemas máis lixeiros.
Decline
Estes principios, despois de ter coñecido boa acollida, pasan a estar obsoletos no curso do século XX. As novas terapias, o fracaso relativo da terapia mental promovida por Kirkbride, e os custos importantes de mantemento dos edificios remataron desgraciadamente (xa que contaban con grande riqueza patrimonial) polo abandono ou a destrución destes edificios.
Xoán Martínez Tamuxe
Juan Bautista Martínez González, coñecido como Xoán Martínez Tamuxe, nado no Rosal o 29 de novembro de 1930, é un historiador, arqueólogo e investigador galego.
Traxectoria
Cursou estudos eclesiásticos nos Seminarios Menor de Tui (Filosofía) e Maior de Vigo (Teoloxía) que rematou en 1960. En 1974 matriculouse na Universidade de Santiago de Compostela na Facultade de Historia. Secularizouse en 1975-76. En 1977 comezou a traballar como secretario da Cámara Agraria Local da vila do Rosal. En 1979 foi nomeado encargado do Conxunto Histórico de Santa Trega e Conservador do Museo Arqueolóxico. Exerceu, así mesmo, como profesor en escolas e academias de Ponteareas, A Guarda e Baiona.
É cofundador do Equipo Arqueolóxico do Baixo Miño (1968), do Museo e Arquivo Histórico Diocesano de Tui (1974), da Biblioteca, Museo Etnográfico e Boletín Histórico Cultural do Concello do Rosal, do Instituto de Estudos da Paradanta e Condado do Tea (2003). É membro do Instituto Padre Sarmiento (Sección de Arqueoloxía) de Santiago de Compostela (1979), da Asociación Colegial de Escritores de España (1982), Grupo de Arqueoloxía Alfredo García Alén de Pontevedra (1983), Membro colaborador do Departamento de Prehistoria da Universidade de Santiago (1984). Dende o ano 2007 é o presidente do Instituto de Estudios Tudenses. miniatura|246x246px|Escudo do Rosal, realizado por Xoán Martínez Tamuxe É o autor do actual escudo do concello do Rosal.
Premios e outros méritos
Ten o premio literario I Certame Xornalístico da Cidade de Tui (1973). É Colaborador da prensa e das revistas do Museo de Pontevedra, da do Museo e Arquivo Histórico Diocesano de Tui, de Pontevedra Arqueolóxica, e do Pregón e Soberosum de Ponteareas.
Casper Meets Wendy
Casper Meets Wendy é un filme estadounidense dirixido por Sean McNamara que foi estreado o 22 de setembro de 1998. É unha secuela de Casper: A Spirited Beginning; sendo ámbolos filmes precuelas do filme de 1995 Casper.
Agricultura de Galicia
miniatura|Homenaxe á muller labrega en [[Sandiás.]] Tradicionalmente, a agricultura galega, caracterizada polo minifundismo, baseouse no policultivo e no traballo intensivo. Nos últimos tempos, o sector experimentou cambios profundos de cara á súa modernización.
Cultivos
miniatura|A agricultura galega caracterízase polo [[minifundismo.]] Na actualidade, os cultivos de maior extensión son os seguintes:
Folclore córnico
Tamén é destacábel que moitas das lendas que asocian o Rei Artur con Cornualla, sitúan o seu lugar de nacemento en Tintagel, que era a corte do seu tío Mark de Cornualla. Unhas das personalidades da bruxaría moderna é Gemma Gary, que teorizou e sistematizou o conxunto de crenzas labregas tradicionais deste folclore.
A Raposeira, Santa Locaia de Parga, Guitiriz
A Raposeira é un lugar da parroquia de Santa Locaia de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 16 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 19 habitantes.
O Soño (Detaille)
O Soño (en Le Rêve) é un cadro de Jean Baptiste Édouard Detaille pintado en 1888. Atópase actualmente no Museo Louvre-Lens, en préstamo do Museo de Orsay de París.
Descrición e temática
O Soño é unha pintura militar, especialidade da cal Édouard Detaille era un experto. Representa uns soldados franceses durmidos no seu campamento. En concreto, trátanse de recrutas novos da Terceira República Francesa durante as manobras de verán, probablemente en Champaña. Soñan coa gloria dos seus predecesores e toman a súa vinganza da guerra franco-prusiana de 1870. Nunha alegoría patriótica, debúxanse no ceo, de xeito voluntario non separados, os soldados do Ano II e de Austerlitz (Primeira República e Primeiro Imperio), do Trocadero e da expedición de Alxer (Restauración), os batallóns de Maxenta e de Solferino (Segundo Imperio), os superviventes de Gravelotte e de Reichshoffen (guerra de 1870).
Richard Johann Kuhn
Richard Johann Kuhn, nado o 3 de decembro de 1900 en Viena (Imperio austrohúngaro) e finado o 1 de agosto de 1967 en Heidelberg (Alemaña), foi un bioquímico alemán que recibiu o Premio Nobel de Química de 1938 polas súas experiencias con compostos aromáticos e hidrocarburos alifáticos, así como traballos con carotenoides e vitaminas, especialmente a vitamina B2 e a B6.
Traxectoria
Naceu na cidade de Viena, naqueles momentos capital do Imperio austrohúngaro e que hoxe o é de Austria.
Eusebio, papa
Eusebio foi un papa do século IV. Exerceu o seu cargo de bispo de Roma do 18 de abril de 309, data da súa entronización, ao 17 de agosto de 309, data do seu falecemento.
Richard Johann Kuhn
Traxectoria
Foi fillo do enxeñeiro Richard C. Kuhn e da profesora Angelika Rodler. Estudou na Universidade de Viena onde se licenciou en 1921, e na Universidade de Múnic, onde obtivo o seu doutoramento en 1922 cunha tese titulada "Sobre a especifidade dos encimas" baixo a dirección do premio Nobel de Química de 1915, Richard Martin Willstätter. Desde 1925 impartiu clases nesta universidade. En 1930 foi nomeado xefe do departamento de química do Instituto de Investigación Médica Emperador Guillermo, da Universidade de Heidelberg, sendo director do mesmo desde 1937. Durante anos colaborou co Instituto Max Planck e a Universidade de Pensilvania.
Eusebio, papa
Traxectoria
Foi o sucesor de Marcelo. O seu reinado foi breve: o Catálogo Libériano non lle dá máis que unha duración de catro meses, do 18 de abril ao 17 de agosto do ano 310. Coñécense algúns detalles da súa carreira grazas a un epitafio sobre a súa tumba feita sobre a orde do papa Dámaso, epitafio que conservaron transcricións antigas.
Richard Johann Kuhn
Investigacións científicas
Investigou acerca da constitución do caroteno, o que lle permitiu chegar a sintetizar a vitamina A. Formou parte dun grupo de científicos alemáns que conseguiron illar e posteriormente sintetizar a riboflavina ou vitamina B2. Así mesmo traballou acerca da estereoquímica e os encimas.
En 1938 foille outorgado o premio Nobel de Química por estas investigacións. Recibiuno en 1949, pois o réxime nacional socialista impediulle recibilo no seu momento.
Lemavos
miniatura|dereita|200px|Localización aproximada da pobo dos Lemavi ou Lemavos na provincia romana da [[Gallaecia.]] Os lemavos (latín: lemavi) eran un pobo galaico, pertencente ao convento xurídico lucense, cuxo territorio pode reducirse á actual comarca da Terra de Lemos, no sur da provincia de Lugo, Galicia.
Fontes
Os lemavos son citados por Plinio, Naturalis Historia, IV, 112, e por Claudio Ptolomeo, Geographia, II, 6, 25, quen identificou Dactonium como a súa capital.
Dactonium é citado tamén como unha etapa nas Táboas de barro de Astorga.
Cultura
Os lemavos pertencían á coñecida como cultura castrexa, cultura prerromana con trazos célticos, caracterizada entre outras cousas pola construción de núcleos chamados castros, por trazos artísticos comúns, adoración ós fenómenos naturais e de deidades pancélticas coma o Deus Lug, moi popular no Conventus Lucensis.
Redución xeográfica
Os lemavos están reducidos á Terra de Lemos, desde hai xa bastante tempo, pois o nome da comarca conservouse en documentos altomedievais como Lemavus ou Lemabus.
Recrutamento militar
Os lemavos colaboraron co exército romano, pois sábese que conformaron a Ala I Lemavorum e máis a Cohorte de Cidadáns romanos lemavos (Cohors I Lemavorum civium romanorum), unha cohorte que loitou ó servizo do exército romano, a cal coñecemos a través de testemuños escritos.
Étimo
O nome dos lemavos, ten sido posto en paralelo co dos lemovices galos, e, seguindo a Grohler e Holder, ambos estarían ligados a unha raíz céltica *limos / *lemos "olmo". Outros autores póñeno en relación á raíz indoeuropea Lim-, Lem-, Lym-, que tería que ver con zonas pantanosas ou lagoas. É un topónimo étnico como Valdeorras (<Val de Gigurros), Trives (<Tíburos), Céltigos, Postmarcos (<Praestamáricos), Cobres (<Copori),Tamagos (<Tamáganos), e varias ducias máis, todos en Galiza. Lemavos significarían polo tanto "os habitantes do lugar arxiloso".
Descendentes notables
Un dos notables descentes é Gaspar de Lemos, que comandou o escuadrón xunto a Amerigo Vespucci. Foi este escuadrón o que descubriu a baía de Todos os Santos o 1 de novembro de 1501. Na cidade de Recôncavo da Bahia, que está preto da baía de Todos os Santos, pódense atopar varias persoas co apelido Lemos.
Bruce Halford
Bruce Halford nado en Hampton-in-Arden (entón Warwickshire) o 18 de maio de 1931 e finado o 2 de decembo de 2001 foi piloto de carreiras británico de Inglaterra.
Halford pilotou na Fórmula Un de a  participando en nove Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula 1 e numerosas carreiras fóra de campionato.
Morreu en Churston Ferrers, Devon. O obituario de Halford no The Daily Telegraph describiuno como "un dos últimos da selecta banda de pilotos propietarios de equipos privados dos anos 50 desde o apoxeo dos autos clásico de Grand Prix con motor dianteiro."
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Pero Eanes
Pero Eanes foi un trobador galego, que estivo activo na primeira metade do século XIII. Membro da familia nobre galega dos Mariño, é irmán dos trobadores Osoiro Eanes e Martin Eanes. É autor dunha cantiga de amor que sería a contestación a outra de Johan Airas.
Färjestad BK
O Färjestad Bollklubb, abreviado FBK, é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da localidade de Karlstad (Suecia). Actualmente compite na SHL, a máxima categoría do hóckey sobre xeo sueco e que gañor en nove ocasións dun total de 18 finais disputadas dende que se estableceu a competición en 1975. Mantén unha forte rivalidade con Djurgårdens IF, Frölunda HC e HV71. Xoga os seus partidos como local no Löfbergs Lila Arena, pavillón con capacidade para 8.250 espectadores.
Historia
O Färjestad BK foi fundado o 10 de novembro de 1932 en Håfström Kiosk por Sven Bryhske, Gösta Jonsson, Sven Larsson e Erik Myren. Inicialmente o deporte principal foi o bandy, incluíndose o hóckey sobre xeo en 1956.
En 1965, o Färjestad ascendeu á máxima categoría (daquela 1 División Sur), competición que conseguiu gañar por primeira vez en 1973. Durante a tempada 1974-75, o Färjestad clasificouse para a SHL, e dende aquela nunca descendeu.
Oficina xeral de correo (Dublín)
miniatura|dereita|O pórtico grego da Oficina Xeral de Correos, completado en 1818. O Escudo de Armas do Reino Unido foi quitado tras a independencia.
miniatura|dereita|Oficina Xeral de Correos en 2006.
A oficina xeral de correo (GPO) (Ard-Oifig an Phoist en gaélico) en Dublín é a sede central dos Servizos Postais Irlandeses An Post, e a oficina principal de correo de Dublín. Situado no centro da da principal avenida da cidade, O'Connell Street, é un dos edificios máis famosos de Irlanda e foi o derradeiro dos grandes edificios públicos de estilo xeorxiano que foron erixidos na capital.
Arquitectura
A oficina xeral de correo estaba situada ao principio nun pequeno edificio no mesmo lugar onde se atopaban os Edificios Comerciais (actualmente o edificio do Banco Central e de Servizos Financeiros da Autoridade de Irlanda na Dame Street. Posteriormente mudárona a unha casa máis grande construída na zona do parque College Green en fronte do Banco de Irlanda, e o 6 de xaneiro de 1818 se inaugurou a nova (e actual) sede da oficina de correos na rúa Sackville Street (actualmente O'Connell Street).
Construída segundo o deseño do arquitecto Francis Johnson, a primeira pedra do edificio foi colocada por Charles Whitworth o 12 de agosto de 1814, e o resto da estrutura completouse no corto período de tres anos, cun custo de 50.000 Libras esterlinas. A fachada, que ten 67.1 metros de alto, ten un pórtico de 24.4 metros de ancho e seis columnas xónicas de 137.16 centímetros de diámetro. O friso do entaboamento é dunha gran riqueza, e no tímpano do frontón está o escudo de armas real. No acroterio do frontón hai tres estatuas do escultor John Smyth: Mercurio na dereita, co seu caduceo e a bolsa; na esquerda a Fidelidade, co seu dedo nos beizos, e unha chave na man; e no centro a Hibernia, coa súa lanza apoiada e suxeitando unha arpa. O entaboamento, coa excepción da arquitrabe, continúa ao longo do resto da fronte; porén, o friso que está sobre o pórtico non está decorado. Unha fermosa balaustrada eríxese sobre a cornixa do edificio, que está situada a 15.2 metros do chan. Coa excepción do pórtico, que é de pedra de Portland, o resto está feito de granito. O edificio ten tres pisos, dos cales a planta baixa está almofadada.
Historia
miniatura|esquerda|150px|Fotografía da Oficina Xeral de Correos tomada en [[1964 dende a Columna de Nelson, que o IRA destruiría dous anos despois.]] Durante o Alzamento de Pascua de 1916, a Oficina Xeral de Correos serviu coma cuartel xeral dos líderes da sublevación. O asalto das forzas británicas danou moitísimo o edificio e non foi reparado ata que o goberno do Estado Libre Irlandés se puxo mans á obra algúns anos despois. As columnas orixinais aínda están salpicadas de marcas de bala. Na oficina filatélica da Oficina Xeral de Correos atópase exposta permanentemente unha copia orixinal da Proclamación da República Irlandesa. O edificio está considerado coma un símbolo do nacionalismo irlandés e da historia nacional irlandesa. En conmemoración do infrutuoso Alzamento, en fronte do edificio se erixiu unha estatua que describe a morte do heroe mítico Cúchulainn. Esta estatua aparecía tamén na moeda de dez xilins irlandeses de 1966 e nos billetes de 20 Libras. A pesar de ser mundialmente coñecido como lugar simbólico da liberdade irlandesa, continuouse pagando a renda do edificio aos propietarios ingleses e americanos ata os anos 80.
Os estudios de retransmisión da 2RN, que despois se converteu en Radio Éireann, estiveron situados na Oficina Xeral de Correos dende 1928 ata os anos 60. A partir de 2008, o goberno irlandés esta estudando a incorporación ao edificio dun Museo do Alzamento de Pascua, un museo filatélico, un museo de Dublín, e converter os dous patios interiores nun amplo espazo cívico que podería empregarse nas futuras investiduras dos Presidentes.
Partidos xudiciais de Galicia
miniatura|[[Cidade da Xustiza de Vigo.]] En Galicia existen 45 partidos xudiciais, que é como se denomina o segundo nivel de unidades territoriais para a administración da xustiza en España.
Características
Estes 45 partidos xudiciais repártense do seguinte modo: 14 pertencen á provincia da Coruña, 9 á provincia de Lugo, 9 á provincia de Ourense e 13 están na provincia de Pontevedra.