cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Banco Etcheverría
Historia
Daquela, o banco dispoñía de 26 oficinas (24 en Galicia, unha en Madrid e outra en Valladolid). En xuño de 2013 anunciouse a compra por parte de Banco Etcheverría a NCG Banco dun paquete de 66 oficinas da súa rede de fóra de Galicia por 75,4 millóns de euros.
O 18 de decembro de 2013 anuncouse que Banco Etcheverría, filial de Banesco, era o vencedor da poxa de NCG Banco na primeira fase da mesma, tras unha oferta de 1 003 millóns de euros, sen axudas públicas excepto unhas garantías adicionais de 275 millóns. Deste xeito, comprou o 88,33 % do capital de NCG Banco que estaba en poder do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) e o Fondo de Garantía de Depósitos (FGD).
O 25 de xuño de 2014 culminose a adquisición e aprobouse a designación do presidente de Banco Etcheverría, Javier Etcheverría, como presidente de NCG Banco.
O 6 de outubro de 2014, as Xuntas Xerais de Accionistas de NCG Banco e Banco Etcheverría apoiaron a fusión por absorción de Banco Etcheverría por NCG Banco. O 14 de novembro de 2014 produciuse a fusión con NCG Banco. Nunha fin de semana realizouse a fusión tecnolóxica e o cambio de marca nas oficinas de Banco Etcheverría.
A entidade resultante ten a sede social en Betanzos (A Coruña).
Accionariado
A 31 de decembro de 2013 Banesco controlaba o 82,42 % de Banco Etcheverría, mentres que a familia fundadora mantiña a parte restante.
Rede de oficinas
O banco estaba especializado na banca persoal, con tratamento aos clientes de forma individualizada.
En decembro de 2013 contaba con 117 oficinas en España.
En marzo de 2014, abriu a súa primeira oficina en México dentro da primeira fase do proxecto de expansión en Hispanoamérica, que comezara coa apertura de oficinas de representación en Caracas, México e Panamá.
Consello de Administración
O consello de administración de Banco Etcheverría estaba en 2014 composto polos seguintes membros:
Fóra de si
Fóra de si é unha novela de Suso de Toro publicada en 2018 por Edicións Xerais de Galicia.
Trama e estrutura
A obra aparece externamente estruturada en seis partes de diferente extensión (Fracasando, Peregrinando, Benvido, Encontrando, Soñando, Imaxinando) que nos seus títulos aluden ao camiño vital emprendido polo protagonista e que á súa vez están divididas en capítulos.
O neurociruxián Ricardo Marzoa está “fóra de si” por razóns persoais e laborais : séntese  humillado profesionalmente, ao non conseguir pertencer á Real  Academia de Medicina, nin ser elixido director do hospital e nin sequera poder xubilarse como xefe de planta; no plano persoal  o seu matrimonio está morto desde hai moitos anos, non ten case relación coa súa filla e é adicto ao alcool. Nesta situación emprende viaxe á aldea para soterrar as cinzas do seu tío Virxilio e ten un accidente de coche que lle cambiará a vida. Decide rehabilitarse, cumpre as diversas encargas feitas polo seu tío antes de morrer e descobre un novo amor.
Narración
Fóra de si é unha novela sen narrador, son as propias personaxes as que van dando conta do progreso da trama.
O eixo central da obra é a conversa do protagonista co seu pai, ou máis ben monólogo, pois este apenas cruza unha ducia de palabras con el cara ao final, na que lle dá conta dos acontecementos deses últimos días e, ao mesmo tempo, aproveita para facer un axuste de contas sobre o seu pasado.
Espazo
O espazo alterna entre a cidade, Santiago de Compostela (República do Salvador, Alfredo Brañas…) onde viviu ata agora e o campo, a aldea onde está a casa familiar que o tío Virxilio lle deixa en herdanza e onde decide iniciar a súa nova vida.
Personaxes
O protagonista e voz principal da novela é Ricardo - Ricardito- Marzoa Datorre, neurocirurxián a punto de xubilarse sofre unha crise existencial que o leva a cambiar radicalmente de vida: mantén un diálogo –monológo co seu pai no que lle bota a culpa de todo o seu fracaso persoal ao tempo que se ve como espello del.
Ricardo Marzoa Caamaño, pai, tamén neurocirurxián de maior éxito que o seu fillo, a quen nunca deu cariño desde que era un neno e desprezou por consideralo inferior a el en todo.
O tío Virxilio, o personaxe descoñecido da familia e polo oposto ao seu irmán Ricardo, estivo no Seminario, tamén en Alemaña e foi profesor de grego. Despois de anos sen falar con el aparece no hospital para morrer de cancro e supón o detonante da acción, coa petición de que vaia visitar o pai e a herdanza que lle deixa.
Celeste Beatriz, exótica personaxe brasileira, meiga, compoñedora, vendedora de cánnabis…, é a viúva do caseiro da familia e axudáballe a Virxilio na casa durante os últimos anos, ademais de ser a súa amiga na aldea.
1243
Mortes
Historia ano a ano
Aeroporto Comandante Espora
O aeroporto Comandante Espora, tamén coñecido como aeroporto de Bahía Blanca, é un aeroporto doméstico en Bahía Blanca, Arxentina. Está situado na localidade de Grünbein, a 12 quilómetro do centro de Bahía Blanca. Tamén é a principal base do Comando da Aviación Naval da Armada Arxentina.
Exército Vermello
miniatura|300px|Lenin, Trotski e o Exército Vermello en [[San Petersburgo|Petrogrado, 1921.]]
Exército Vermello de Traballadores e Labregos (RKKA, do ruso Рабоче-крестьянская Красная армия, Raboche-krestianskaya Krasnaya armia) foi a denominación oficial das forzas armadas organizadas polos bolxeviques durante a guerra civil rusa en 1918. Esta organización converteuse no exército da República Socialista Federativa Soviética de Rusia trala Revolución de Outubro e da Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas trala súa creación en 1922, formando o maior exército do mundo dende os anos 1940 até a disolución da Unión no Nadal de 1991.
O nome, abreviado xeralmente a Exército Vermello, fai referencia ó sangue derramado pola clase obreira na súa loita contra o capitalismo. Malia que o Exército Vermello converteuse oficialmente no Exército Soviético en 1946, o termo Exército Vermello é de emprego común en Occidente para referirse a tódalas Forzas Armadas soviéticas ó longo da súa historia.
O Exército Vermello está acreditado como a forza terrestre decisiva na vitoria Aliada na segunda guerra mundial. Durante as operacións na Fronte Oriental, loitou contra o 75%–80% das forzas terrestres alemás (Wehrmacht Heer e Waffen-SS) dispostas na guerra.
Creación
A organización do Exército Vermello estivo ó cargo de Lev Trotski, quen antes da revolución tivera a seu cargo o comité Militar Revolucionario que comandou o asalto ó poder. Os bolxeviques (comunistas) tiñan notable influencia no exército do Tsar. A primeira guerra mundial debilitou a moral deste exército, no que se producían acotío desercións. Os comunistas intentaron con bastante éxito crear unha moral revolucionaria no lugar da moral patriótica en declive. Os soldados eran unha peza chave do seu proxecto insurreccional.
As asembleas revolucionarias (soviets), debían ser "de obreiros, soldados e campesiños", segundo a consigna do Partido Bolxevique. Meses antes da revolución, centenares de unidades do exército participaron nun congreso de organizacións militares en Petrogrado (hoxe San Petersburgo).
Logo de creado o Exército Vermello, a política de incorporación voluntaria daba por resultado un exército de base moi inestable e pouco disciplinado. Trostski defendeu o recrutamento obrigatorio, o mantemento dos oficiais zaristas nos seus cargos e o comisariado político (incorporación de dirixentes do Partido xunto ós mandos militares). Restableceu a disciplina militar e reprimiu severamente a deserción e traizón. Explicou que non podían dirixirse as forzas armadas con comités revolucionarios elixidos polos soldados e terminou coa táctica da guerra de guerrillas practicada nalgunhas rexións de Rusia por considerala inadecuada para unha loita a grande escala como a que se propoñía.
Trotski recorreu persoalmente nun tren blindado as frontes de batalla durante máis de dous anos. Os brancos dominaban a rexión meridional do antigo imperio, Siberia e parte de Rusia, e durante un tempo recibiron axuda dos aliados que triunfaran na primeira guerra mundial. Os brancos chegaron a ameazar seriamente a Moscova, pero resultaron vencidos. Algúns dos principais triunfos do Exército Vermello foron protagonizados pola "Cabalería Vermella" comandada polo mariscal Sinión Budionny. A cabalería foi un dos novos corpos creados no exército por Trotski. Os brancos capitularon en 1920, pero a guerra seguiu contra os chamados "verdes", bandas de campesiños que asolaron algúns distritos rusos, e contra polacos e xaponeses. O conflito cos polacos finalizou en 1921 e os xaponeses retiráronse en 1922.
Terminada a guerra civil, o exército non evolucionou até a década dos anos 30, na que comezou a desenvolver a etapa motorizada. As "purgas" de Stalin o privaron, porén, dos seus máis valiosos xefes, xustamente en vésperas da segunda guerra mundial. Máis de 30.000 oficiais foron destituídos, e moitos deles confinados ou fusilados.
A Grande Guerra Patria
Durante a Segunda Guerra Mundial, chamada oficialmente "a Grande Guerra Patria", a industria bélica desenvolveuse enormemente. O Exército Vermello foi dotado de novos canóns, canóns antiaéreos, distintos tipos de carros de combate, un canón antitanque e avións moi efectivos: os Mig, o Yak e o Il 2. Un lanzafoguetes chamado familiarmente Katiusha ou "o órgano de Stalin" foi unha arma de grande poder destrutivo. Fortaleceuse tamén a Armada. O comandante en xefe das tropas vermellas era o propio Stalin e por baixo del, como Comisario para a Defensa, Semión Timoshenko, considerado un dos mellores estrategos da historia soviética. O estado maior estivo a cargo de Gueorgui Zhukov, quen iniciara a súa carreira no exército tsarista e comandaría varias vitorias contra a Alemaña nazi.
A segunda guerra mundial significou para o Exército Vermello un enorme triunfo e tamén unha gran perda de vidas humanas (máis de 13 millóns de baixas). En retroceso durante case toda a contenda, bateuse con heroísmo na defensa de Stalingrado (hoxe Volgogrado) e Moscova e logo fixo retroceder ós alemáns até Berlín trala batalla de Kursk (Rusia, 1943), a máis grande batalla terrestre da historia. Interviron nela máis de dous millóns de soldados. O Exército Vermello foi o primeiro en entrar na capital alemá e os seus soldados cravaron simbolicamente a bandeira vermella sobre o edificio do Reichstag (parlamento).
A Guerra Fría
Terminada a Segunda Guerra, o Exército Vermello foi o eixo do chamado Pacto de Varsovia, integrado polas nacións que quedaron baixo o control dos soviéticos en Europa do Leste. O seu armamento nuclear incrementouse proporcionalmente ó dos estadounidenses. Invadiu Hungría (1956) e a antiga Checoslovaquia (1968) para sufocar alzamentos contra as autoridades comunistas. A última guerra na que participou foi a de Afganistán, entre 1980 e 1988, en apoio do goberno prosoviético dese país, que loitaba contra un levantamento armado.
Trala caída do réxime soviético en 1991, o Exército vermello desapareceu como tal.
Defensor do Pobo de Navarra
150px|miniatura|Sede do Defensor do Pobo de Navarra O Defensor do Pobo de Navarra (en éuscaro: Nafarroako Arartekoa, en castelán: Defensor del Pueblo de Navarra) é a institución que vela polo cumprimento dos dereitos fundamentais e as liberdades públicas dos cidadáns da comunidade foral de Navarra. É elixido polo Parlamento de Navarra.
A Lei Foral 4/2000, do 3 de xullo, regula esta institución, sendo modificada posteriormente pola Lei Foral 3/2005, do 7 de marzo, e a Lei Foral 3/2008, do 21 de febreiro.
Tomás Notario Vacas
Tomás Notario Vacas, nado en Córdoba (Arxentina) o 22 de agosto de 1926, é un enxeñeiro de camiños, funcionario e político galego de tendencia conservadora que foi alcalde de Lugo en dúas ocasións.
Defensor do Pobo de Navarra
A primeira persoa que ocupou o cargo foi María Jesús Aranda Lasheras quen tomou posesión o 2 de marzo de 2001, permanecendo ata o 22 de marzo de 2007. Na actualidade, Francisco Javier Enériz Olaechea é o Defensor do Pobo de Navarra.
Tomás Notario Vacas
Traxectoria
Os pais eran dunha aldea de Salamanca, pero emigraran primeiro ao Brasil e logo á Arxentina, onde naceu Tomás Notario. En 1933 regresan á aldea e aos once anos, xa durante a guerra, comezou o bacharelato na cidade de Salamanca. Estudou enxeñería de Camiños, Canles e Portos en Madrid, onde se doutorou, e comezou a traballar no Instituto Nacional de Industria (INI).
Foi destinado inicialmente a Pontevedra, onde comezou as obras da fábrica de celulosa, e despois a Lugo. Desempeñou distintos postos na Administración do Estado entre os anos 1957 e 1991, e no corpo de funcionarios chegou a ser inspector xefe de servizos. Dirixiu diversas obras hidráulicas e de estradas en lugares de Galicia e de España, como a ponte das Saamasas sobre o río Miño que cruza a estrada de Santiago ao paso pola cidade de Lugo.
O seu primeiro contacto coa política foi nunha candidatura a deputado provincial, nos anos setenta, pero non foi elixido. Nos últimos meses do franquismo, en 1975, foi proposto para alcalde de Lugo polo gobernador provincial José Antonio Barrera Maseda, mais despois de figurar na terna non resultou escollido tampouco. En 1976 os concelleiros elixírono alcalde de Lugo, en oposición da candidatura do alcalde titular Basanta Varela, e ocupou a alcaldía de febreiro de 1976 a outubro de 1977. En paralelo, desempeñou o cargo de procurador en Cortes en representación dos municipios de Lugo entre marzo de 1976 e xuño de 1977. En outubro de 1977, ao ser nomeado inspector xefe de servizos, renunciou á alcaldía por incompatibilidade e porque pensaba que non sería reelixido para encabezar a candidatura da UCD, partido en que militaba, xa que el era do sector máis conservador de José María de Areílza e a á máis centrista xa pensara en Antonio Rosón para o cargo (finalmente foi Xosé Novo o escollido para liderar a candidatura).
Nas eleccións municipais de 1991, xa xubilado como funcionario, encabezou a candidatura do Partido Popular de Galicia e foi elixido alcalde de Lugo, de xuño de 1991 a xuño de 1995. Baixo o seu mandato derrubouse o Gran Teatro de Lugo, en 1992.
En 2021 impulsou a Fundación Notario Vacas - Caixa Rural para axudar economicamente estudantes da provincia de Lugo.
Distincións
En 2010 recibiu a Medalla ao mérito no traballo.
Pol
Pol é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca de Meira. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.738 habitantes (En 2009 tiña 1.865, 1.913 en 2007).
Xeografía
O concello esténdese nas abas dos contrafortes da Serra de Meira polo nordeste e da Serra do Mirador polo sueste. Mosteiro, con 205 habitantes, é a capital desde 1970. A estrada LU-640 (de Lugo á Veiga) pasa polo norte.
As maiores altitudes están no leste (Pena Grande, 935m, Montes da Ferradura, 809 m e Penedo do Pao, 827 m). Nos límites con Castro de Rei a altitude apenas supera os 400 m e os outeiros intermedios non superan os 650 m. Deles parten numerosos regatos e ríos.
Os principais cursos fluviais son, na bacía do río Miño, o río Azúmara e o seu afluente o río Pol polo centro e o río Lea polo suroeste e, cara a vertente cantábrica, o río Lúa, que é afluente do Eo.
Abundan os bosques grandes, como os de Milleirós, con moitos carballos
O clima é oceánico continental, con precipitacións en volta dos 1.000 mm anuais e temperaturas medias anuais baixas. A media no inverno non supera os 6,7 °C; no verán a temperatura é suave (16 °C); 136 días ao ano hai xeada.
Historia
A poboación prehistórica debeu de ser importante, en razón da abundancia de mámoas e castros. Por Pol pasou unha vía romana que procedía de Astúrica Augusta e se bifurcaba en Valonga cara a Ribadeo e Viveiro. No Museo Provincial de Lugo consérvase unha ara votiva dedicada aos deuses viais. Outros restos romanos son o mosaico da Vila romana de Doncide, en Silva, e a tessera dos zoelas, inscrición na que se recolle un pacto de amizade entre os triadivos e os desoncos, realizado en presenza no maxistrado Abieno, no ano 27 a.C..
Da Idade Media fican sepulturas antropomórficas en Lúa e sartegos en Hermunde. Sábese da existencia de mosteiros en Arcos, Mosteiro e Silva (este último estaba baixo a protección do papa Hadrián IV en 1156). Cando o Císter se instalou en Meira, estes mosteiros desapareceron.
O documento máis antigo que se conserva referido a este concello é de 1222, o testamento dun soldado chamado Froila García, que deixa as súas terras de Pol ao bispado de Lugo. No mesmo século XIII o rei Afonso X o Sabio concedeu unha carta póboa aos habitantes de Luaces, que se asentaron en Valonga. As terras de Luaces, que pertenceran á casa de Lemos, pasaron en 1514 aos Altamira, ao compralas Álvaro Osorio de Moscoso para o seu sobriño, o IV Conde de Altamira.
No século XVIII os Losada eran señores en Pol, que se dividía daquela nas xurisdicións de Luaces (conde de Altamira), Lea (conde de Graxal) e Meira (señorío do Real Colexio de Meira). Coa creación dos primeiros concellos créanse dous, Luaces e Lea, pero en 1835 créase o actual de Pol, co mesmo territorio a excepción de Lúa.
Lugares de Pol
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Pol vexa: Lugares de Pol.
Parroquias
🇵🇱
Google+
miniatura|250px|Logo de Google+. Google+, pronunciado e escrito ás veces como Google Plus, tamén abreviado como G+, é un servizo de rede social operado pola compañía estadounidense Google. Google+ lanzouse en xuño de 2011. Nun principio, os usuarios tiñan que ser maiores de 13 anos de idade, para crear as súas propias contas. Google+ é a terceira rede social con máis usuarios no mundo, non pola súa popularidade senón pola ligazón con YouTube, obtendo arredor de 343 millóns de usuarios activos.
Google anunciou o peche definitivo en abril de 2019 por motivos relacionados con erros de seguridade no acceso a datos privados de usuarios afectados, que poderían ascender até o medio millón de contas.
Google+ integra distintos servizos: círculos, Hangouts, intereses e comunidades. Google+ tamén estará dispoñible como unha aplicación de escritorio e como unha aplicación móbil, pero só nos sistemas operativos Android e iOS. Fontes como The New York Times declarárono o maior intento de Google para competir coa rede social Facebook, a cal tiña máis de 750 millóns de usuarios en 2011. O 20 de setembro de 2011, Google permitiu a creación de contas a usuarios con máis de 18 anos, con melloras nas súas extensións de videoconferencias.
Adrián Troitiño
Adrián Troitiño Alcobre, nado en Moalde (Silleda) o 3 de xaneiro de 1869 e finado en Montevideo o 26 de maio de 1941, foi un sindicalista libertario.
Traxectoria
Emigrado como polisón a Bos Aires en 1880, axiña comezou a traballar de panadeiro. Comezou a contactar co movemento libertario e na dirección do seu gremio. Expulsado da Arxentina en 1902 as autoridades deportárono ao Uruguai.
Na súa actividade como sindicalista destacou como representante da Sociedad de Resistencia y Colocación de Obreros Panaderos en Montevideo e do Sindicato de Oficios Varios de Villa del Cerro. Participou en México na Conferencia Latino Americana del Trabajo, e foi membro da dirección do Sindicato de Vendedores de Diarios, ademais de xestor da "Casa del Canillita".
Século XX
Nos primeiros anos do século XX compaxinou a actividade política e sindical coa participación en medios xornalísticos. Foi director da redacción da publicación El Obrero. A finais de 1902 foi expulsado da Arxentina xunto a Julio Camba. Tras chegaren a Cádiz foron levados a Barcelona. Alí foron apresados para previr atentados ante a presenza do vicepresidente da Arxentina. Trasladados á prisión de Pontevedra, foron postos en liberdade, pero Adrián Troitiño foi requirido polo goberno militar da Coruña para facer o servizo militar, malia ter xa 33 anos. Evitouno ó alegar ter unha hernia.
Ó chegar a España desde Arxentina viña coa súa muller e con cinco fillos, dos que un morreu en Barcelona, polo que pediu axuda a Julio Camba. Anos despois volveu emigrar a Latinoamérica e seguiu coa labor sindicalista, pero xamais regresou a Arxentina, onde tiña vedada a entrada. Morreu en Montevideo en 1941, onde foi moi homenaxeado, sendo o seu nome posto a unha avenida.
A.F.C. Bournemouth
Cadro actual
Cadro actualizado a 31 de xaneiro de 2020.
Xavier Carro
Francisco Xavier Carro Rosende, nado en Santiago de Compostela o 2 de febreiro de 1942, é un escritor galego.
FanCine de Lemos
O Festival de Cine Fantástico de Monforte de Lemos, máis coñecido como FanCine de Lemos, é unha mostra cinematográfica celebrada anualmente na vila de Monforte de Lemos, na provincia de Lugo.
Xavier Carro
Traxectoria
Estudou Filoloxía Románica na Universidade de Madrid. Exerceu a docencia en varios institutos de Galicia e en 1979 trasladouse a Alacant, onde dende 1995 é profesor asociado de lingua e literatura galegas na Universidade de Alacant. Deuse a coñecer como poeta en castelán coa obra El dolor de la carne (1960).
FanCine de Lemos
Comezou a celebrarse no ano 2014, sendo o único festival cinematográfico de Galicia especializado nos xéneros fantástico, de ciencia ficción e de terror e en películas de animación.
Bill Vukovich
William "Bill" Vukovich (Serbio: Bil Vuković, Бил Вуковић), nado o 13 de decembro de 1918 en Fresno (California), e finado o 30 de maio de 1955 en Indianápolis, foi un piloto serbio-americano de carreiras de automóbiles. Gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1953 e 1954, máis outras dúas carreiras do campionato nacional da American Automobile Association. Varios pilotos da súa xeración referíronse a Vukovich como o piloto máis grande xamais visto no automobilismo estadounidense.
Era coñecido indistintamente como "Vuky" ou "O Tolo ruso" (malia que detestaba ese nome, porque a súa ascendencia era iugoslava) polo seu estilo intenso de condución, así como o "Serbio mudo " pola súa fría actitude. Tamén se lle coñece como o "Fresno flash" nos anuarios da Indy de Floyd Clymer.
Coches Midget
Antes de comezar nas carreiras Indy, Vukovich pilotaba un midget do equipo Edelbrock. Correu na Costa Oeste dos Estados Unidos na URA, e gañou a serie do campionato midget en 1945 e 1946. Vukovich gañou en 1948 o Turkey Night Grand Prix no Gilmore Stadium, e seis das últimas oito carreiras na pista do estadio antes de que fose pechado definitivamente. En 1950 gañou o campionato Midget da AAA.
500 Millas de Indianápolis
En 1952, o seu segundo ano na carreira das 500 millas no Circuíto de Indianápolis, avanzou rapidamente desde a súa posición inicial no medio da terceira fila para tomar a iniciativa, e liderou 150 voltas de maneira dominante antes de sufrir un fallo na dirección na volta 192 das 200 voltas programadas. Gañou a carreira en dous anos consecutivos, 1953 e 1954. Liderou un asombroso 71´7% das voltas que pilotou en competición, e segue sendo o único piloto en liderar a maior cantidade de voltas en carreira durante tres anos consecutivos..
Morte na Indy
Vukovich matouse nun accidente en cadea, cando lideraba con 17 segundos de vantaxe na volta 57 das 500 Millas de Indianápolis de 1955. Estaba saíndo da segunda curva, detrás de tres coches lentos pilotados por Rodger Ward, Al Keller e Johnny Boyd cando o coche de Ward desviouse como resultado dunha refacho de vento. Keller, desviouse cara á herba para evitar a Ward, perdeu o control e deslizouse de novo na pista, golpeando o coche de Boyd e empuxándoo no camiño de Vukovich. O coche de Vukovich golpeou a Boyd, saíu polo aire e aterrou boca abaixo tras pasar sobre o muro de contención exterior da recta oposta e dera catro voltas e media de campá, estalando en chamas. Cando o coche incendiouse Ed Elisian detivo o seu coche intacto e correu cara a Vukovich nun intento van de salvalo.
Vukovich defendía por segunda vez o campionato da Indy 500 cando morreu durante a carreira, logo de Floyd Roberts en 1939, e o único ex gañador que morreu mentres pilotaba. Vukovich tamén foi o primeiro piloto en morrer durante unha carreira do Campionato do Mundo.
Familia
O seu fillo, Bill Vukovich II, e o seu neto, Bill Vukovich III, tamén competiron nas 500 Millas de Indianápolis, Vukovich II, logrou o segundo lugar en 1973, e Vukovich III foi novato do ano en 1988.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Campionato do Mundo de F1 resumo da carreira
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato Mundial de Pilotos (que máis tarde se converteu no Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA) desde ata. Os pilotos que competían na Indy durante estes anos tamén contaban como participantes para o Campionato Mundial. Bill Vukovich participou en 5 carreiras do Campionato do Mundo de F1. Comezou na pole unha vez, gañou 2 carreiras, fixo 3 voltas rápidas, e terminou no podio en dúas ocasións. Sumou un total de 19 puntos no campionato.
Fosfoglicérido
miniatura|dereita|400 px|A unión de distintas cabezas polares a un ácido fosfatídico orixina os diferentes tipos de fosfoglicéridos.
Os fosfoglicéridos ou glicerofosfolípidos son un tipo de fosfolípidos que contén glicerina (tamén chamada glicerol). Na súa estrutura a molécula básica é o ácido fosfatídico, á que se une un alcohol ou un aminoalcohol, que lle dá polaridade a esa zona da molécula. O ácido fosfatídico á súa vez está formado por glicerina esterificada con dous ácidos graxos (un deles saturado e o outro insaturado) e un grupo fosfato. Ao fosfato únese o alcohol ou aminoalcohol da cabeza polar para formar o fosfoglicérido. Ás veces o aminoalcohol pode ser, en realidade, un aminoácido, como a serina.
Propiedades
Os fosfolípidos teñen un marcado carácter anfipático, xa que na mesma molécula teñen unha parte hidrófoba e outra hidrófila, o que fai que se orienten en medio acuoso e formen as bicapas das membranas, coas partes hidrófobas no interior da membrana e as hidrófilas nas partes externas. Os ácidos graxos que contén forman longas colas hidrófobas, entanto que o fosfato (ionizado a pH celular) e a cabeza polar formada polo alcohol ou aminoalcohol constitúen a parte hidrófila da molécula.
Son solubles en disolventes orgánicos (éter, cloroformo...), pero pouco en acetona fría. Sepáranse por cromatografía en capa fina ou en capa gasosa xeralmente. Cando se quentan en medios ácidos ou básicos hidrolízanse, descompoñéndose nos seus compoñentes. Os encimas que os degradan son as fosfolipases.
Clasificación
Nos fosfolípidos varían os ácidos graxos e a cabeza polar. Clasifícanse tendo en conta a súa cabeza polar unida ao fosfato. Os principais grupos ou exemplos son:
Uso en membranas
Son os principais compoñentes das membranas celulares. A composición de fosfolípidos en cada unha das capas da bicapa lipídica da membrana varía. Por exemplo, nos eritrocitos humanos a capa citosólica da membrana plasmática (a que dá ao interior da célula) contén principalmente fosfatidiletanolamina, fosfatidilserina, e fosfatidilinositol. Polo contrario, a capa exoplásmica (a que dá ao medio extracelular) consta principalmente de fosfatidilcolina e esfingomielinas (un tipo de esfingolípido).
Uso en emulsións
Os fosfoglicéridos poden tamén actuar como axentes emulsionantes que facilitan a dispersión dunha substancia dentro doutra nas mesturas. Úsanse ás veces, por exemplo, na fabricación de xeados e caramelos.
Os fosfoglicéridos no cerebro
As membranas das neuronas conteñen varias clases de fosfoglicéridos. A variación da súa composición en fosfoglicéridos altera moito a súa eficacia funcional. A lonxitude das cadeas de ácido graxo do fosfoglicérido e o seu grao de saturación son determinantes importantes das características de moitas membranas, como a formación de dominios laterais que son ricos en ácidos graxos poliinsaturados. A degradación dos fosfoglicéridos mediada por receptor feita polas fosfolipases A(l), A(2), C, e D causa a xeración dun segundo mensaxeiro como o ácido araquidónico, eicosanoides, factor activador das plaquetas e diacilglicerol. Así, os fosfoglicéridos da membrana neural son unha reserva de segundos mensaxeiros. Tamén están implicados na apoptose, modulación da actividade de transportadores, e de encimas unidos a membranas. Informouse de marcadas alteracións na composición en fosfoglicéridos da membrana neural en diversos trastornos neurolóxicos. Estas alteracións orixinaban cambios na fluidez e permeabilidade da membrana. Estes procesos xunto coa acumulación de peróxidos de lípidos e a alteración do metabolismo enerxético pode ser os responsables da neurodexeneración observada nos trastornos neurolóxicos.
Metabolismo dos fosfoglicéridos
O metabolismo dos fosfoglicéridos é diferente en eucariotas e procariotas. A síntese en procariotas implica a síntese de fosfoglicéridos, ácido fosfatídico e os grupos polares de cabeza. A síntese de ácido fosfatídico en eucariotas é distinta; hai dúas vías metabólicas, unha para formar fosfatidilcolina e outra para formar fosfatidiletanolamina.
Genova (filme)
Genova é un filme dirixido por Michael Winterbottom. Foi rodada na cidade do título, Xénova no verán do 2007. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto no 2008 e gañou o premio ó mellor director no Festival Internacional de Cine de San Sebastián.
Sinopse
Dúas nenas estadounidenses, e seu pai, deciden mudarse a Xénova despois de que falecese a súa nai.
Sant Jaume dels Domenys
Sant Jaume dels Domenys é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Baix Penedès.
Pazos, Cadós, Bande
Pazos é un lugar da parroquia de Cadós no concello ourensán de Bande na comarca da Baixa Limia. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 5 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Emblema de Eritrea
O escudo de armas de Eritrea foi adoptado o 24 de maio de 1993 con ocasión da declaración de independencia de Etiopía. O emblema representa un camelo rodeado por unha coroa de loureiro.
Anteriormente, como colonia do Reino de Italia, foi introducida a heráldica tradicional europea, mais en 1952, a heráldica europea foi abandonada e outros emblemas foron adoptados para representar a rexión.
Francisco Conde López
Francisco José Conde López, nado en Monforte de Lemos en 1968, é un economista e político galego.
Traxectoria
Doutor en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade Complutense. Profesor de Estrutura Económica na Universidade San Pablo CEU dende 1995. Foi director da Aula de Estudos Europeos Robert Schuman e secretario do Instituto de Estudos Europeos. Vicedecano da Facultade de Económicas da Universidade San Pablo CEU (2002-2004), director de Relacións Internacionais (2004-2005) e vicerreitor de Relacións Internacionais (2005-2009). En 2009 foi nomeado asesor do Presidente da Xunta Alberto Núñez Feijóo. O 2 de decembro de 2012 foi nomeado conselleiro de Economía e Industria.
Universidade de Roma La Sapienza
A Universidade de Roma La Sapienza (en Università degli Studi di Roma La Sapienza) é unha institución de ensino superior localizada en Roma. É unha das máis antigas e maiores universidades do mundo en número de estudantes, tendo máis de 110 000. Tamén é coñecida como Universidade de Roma I.
Historia
miniatura|200px|Palazzo della Sapienza, sede da universidade ata 1935 miniatura|200px|Novo campus da universidade, construído en 1935 por [[Marcello Piacentini, nunha imaxe de 1938]] O século XIV había en Roma diversas institucións escolásticas, sen que calquera delas fose recoñecida oficialmente pola Igrexa e, ao mesmo tempo, fose externa á Igrexa. Por medio da bula In Supraemae Praeminentia Dignitatis do papa Bonifacio VIII, o 20 de abril de 1303 naceu a primeira universidade romana, a Studium Urbis. O financiamento chegou por unha nova taxa sobre o viño estranxeiro e por contribucións de nobres romanos. O diñeiro empregouse para comprar o palacio onde hoxe se atopa a igrexa de Santo Ivo, dentro do campus da universidade. Aínda que permanecese pechada durante o pontificado de Clemente VII, os papas seguintes fixeron retomar a actividade de ensino e investigación, promovendo o xurdimento de novas cátedras. No século XVII construíuse a nova sede, ordenada por Alexandre VII.
Tras sucesivas reformas, durante o período de transición dos Estados Pontificios ao reino de Italia puídose verificar unha progresiva laicización da universidade. En 1870, deixou finalmente de ser unha universidade pontificia e converteuse na universidade da capital de Italia. A Xunta Provisional do primeiro goberno (1870) enmarcou a universidade na nova lexislación nacional.
La Sapienza experimentou diversas crises, en especial coa primeira guerra mundial e co inicio do fascismo. Os docentes debían xurar lealdade ao Duce e os que o rexeitaron perderon a cátedra. A pesar de todas as crises, en 1935 inaugurouse a nova cidade universitaria, obra do arquitecto Marcello Piacentini.
Dende entón a Universidade de Roma La Sapienza foise reafirmando continuamente como de máis importante institución do sistema universitario italiano.
LU-133
miniatura|Val de Cabarcos, formado polo río Pusigo e os seus afluentes. Á esquerda e a zona próxima, [[Cabarcos, Barreiros|San Xulián de Cabarcos, e á dereita, máis lonxe, San Xusto de Cabarcos. En primeiro termo, a estrada LU-133 (Reme - Vilamar).]]
A estrada LU-133 é unha vía da rede secundaria que conecta a N-634 en Vilamar (San Xusto de Cabarcos, Barreiros) coa N-642 en Reme (Ove, Ribadeo). Non chega ós 22 km de percorrido, e atravesa San Xusto de Cabarcos e Cabarcos (Barreiros), e Remourelle (Arante, Covelas) e Ove en Ribadeo.
A outra derivación importante da estrada está en Covelas, a LU-P-5207, estrada que a conecta con Ribadeo.
1244
Mortes
Historia ano a ano
Saab 210
O Saab 210 Lilldraken foi un banco de probas a escala reducida para o concepto de á dobre delta no desenvolvemento do caza Saab 35 Draken. Aínda que oficialmente nunca recibiu outro nome que non fose Draken por Saab, ao pouco tempo comezou a ser coñecido polo seu alcume no oficial Lilldraken (o pequeno dragón) despois do primeiro voo do prototipo do Saab 35. O seu voo de estrea foi o 21 de xaneiro de 1952.
Tras 887 voos e 286 horas acumuladas, o Saab 210 voou por derradeira vez o día 25 de outubro de 1956. No presente o único exemplar fabricado do Lilldraken atópase no Flygvapenmuseum, o museo da Forza Aérea de Suecia en Linköping.
Deseño e desenvolvemento
Baixo a dirección do deseñador Erik Bratt, a principios dos 50 Saab estaba desenvolvendo unha configuración de á en delta dobre para a proposta dun caza supersónico. A configuración era novidosa e moi avnzada, polo que un pequeno avión de probas aerodinámicas, o Type 210, foi construído para investigar as súas características de voo a baixa velocidade.
210 ou 210A
A á en dobre delta sen cola estendíase case ata a parte dianteira do 210, coas tomas de aire integradas nas ás colocadas xusto detrás dun pequeno morro. O 210 tamén contaba cun dosel en forma de burbulla, unha deriva en frecha e un tren de aterraxe en triciclo semiretraíble. esas alturas o caza foi designado J 35 Draken e o pequeno avión de probas comezou a ser coñecido como "Lildraken". O avión estaba impulsado por un motor Armstrong Siddeley Adder.
O 210 realizou o seu voo de estrea o 21 de xaneiro de 1952 con Bengt Olow aos mandos. Posteriormente levou a cabo extensas probas de voo, antes de ser modificado para unha segunda fase.
210B
O 210 modificouse movéndose as entradas de aire cara atrás e poñendose ao lado da cabina, co obxectivo de incrementar o campo de visión do piloto. Tamén se lle engadiu un paracídas de freado. Nesta forma foi designado 210B, e a configuración previa recibiu restrospectivamente a designación 210A.
Rosales
A Orde Rosales é un taxon incluído na subclase Rosidae, clase Magnoliopsida, segundo Cronquist. Rosales é a orde superior á familia Rosaceae (rosáceas).
É unha das ordes máis importantes pola variedade e diversidade dos individuos que agrupa. Está composto por case 8.000 especies segundo APG II. Rosales está en constante revisión (como outros taxons) e as familias emparentadas cambian a miúdo de taxon en función dos criterios de categorización, facendo variar o número de especies incluídas nos grupos.
O grupo raíz de Rosales ten unha antigüidade aproximada de 89 a 88 millóns de anos, e a diverxencia do grupo capital comeza hai uns 76 millóns de anos. O taxón Rosales contén case un 2% de diversidade das "eudicotas".
Características
O taxon Rosales caracterízase por:
Clasificación tradicional
A seguinte lista mostra a categorización clásica de Cronquist (1981) que agrupa a 24 familias (primeira columna en letra grosa) dentro de Rosales. á beira de cada familia, a reagrupación filogenética (→ segunda columna) segundo APG-II cando corresponde.
Clasificación filoxenética
Rosaceae é a familia cardinal do taxon, representa un 37% dos Rosales, con 95 xéneros e aproximadamente 2830 especies. Rosaceae e Urticaceae son as familias máis numerosas e representan máis do 70% das especies do taxón Rosales (logo Moraceae con 14% e Rhamnaceae con 12%).
Dumnonia
miniatura|[[Cadbury Castle, Somerset]] Interprétase xeralmente que incluía "Cornubia" ou Cornualla, aínda que o reino de Cornualla estaba poboado por unha subtribo, os cornovii, que aparentemente posuíron un alto grao de independencia que mantiveron mesmo despois de que outras zonas de Dumnonia caesen baixo control anglosaxón, entre os séculos VII e X d.C.
Rosales
Clasificación filoxenética
Cladograma esquemático representando a relación filética das familias de roseiras:
Agrupación de Cronquist
Outras ordes clasicamente relacionadas co taxón Rosales (Cronquist, 1981), agrupados baixo a Subclase Rosidae:
Dumnonia
Nome
miniatura|dereita|Tribos célticas do sur de Britania ó inicio do período romano
Rosales
Relación filética do APG
Outras ordes actualmente relacionadas co taxón Rosales (APG-II), reagrupados noutras categorías superordinadas:
Dumnonia
Nome
Como consecuencia da emigración dende Britania suroccidental ó norte da península de Armórica, un reino irmán, chamado Domnonia (bretón: “Dumnonea”, francés: “Domnonée”) foi establecido na costa norte do que máis tarde se coñecería como Bretaña. Esta emigración produciuse nos séculos V d.C. e VI d.C. e suxeriuse que os Dumnonii viron a fin do Imperio Romano como unha oportunidade de establecer dominios noutros territorios.
Rosales
Relación filética do APG
NÚCLEO DE EUDICOTAS
O taxon Fabales é o máis próximo filoxenéticamente a Rosales, séguenlle Cucurbitales e Fagales (todos son Eurósidas tipo I).
Sitio web
Un sitio web é unha colección de páxinas web, imaxes, vídeos ou outros elementos dixitais albergados nun ou máis servidores ligados entre si e, normalmente accesible vía Internet, teléfonos móbiles ou LAN. Ao conxunto de todos eses sitios web accesibles coñécese como World Wide Web (www). No ano 2006 a Web pasou dos 100 000 000 de sitios web. Ás páxinas dun sitio web accédese dende unha URL raíz común, a páxina principal. As URLs organizan as páxinas nunha xerarquía, grazas ás hiperligazóns entre as páxinas contrólase que o lector perciba unha estrutura xeral. A linguaxe máis difundida para construíren sitios web é a HTML (Hyper Text Markup Language) e os seus derivados, o HTML interprétase cun software particular, o navegador web. A maioría dos sitios webs son accesibles a todos os visitantes, outros requiren unha subscrición, co pagamento dunha taxa para poder visualizalos e, en fin, outros tan só esixen un rexistro gratuíto.
Rexión de Chuy
A Rexión de Chuy (en kirguiz: Чүй областы) é unha rexión do norte de Kirguizistán. Limita con Casaquistán, Rexión de Issyk Kul, Rexión de Naryn, Rexión de Jalal-Abad e coa Rexión de Talas. A súa capital e Bixkek (aínda que non forma parte do territorio da rexión, xa que é unha cidade autogobernada), pero dende 2003 até maio de 2006 foi Tokmok.
Demografía
En 2009, a Rexión de Chuy inclúe 4 cidades, 5 vilas e 331 aldeas. Segundo o censo de 2009, a súa poboación era de 790,438.
Composición étnica
A poboación ten unha considerábel heteroxenia comparado con outras rexións do país, con moitos rusos, ucraínos, dungans, coreanos, alemáns, etc.
Segundo o censo de 2009, a composición étnica da Rexión de Chuy era:
Distritos
A Rexión de Chuy está dividida en 8 distritos, e o distrito-cidade de Tokmok. O Distrito de Alamudun rodea a cidade de Bixkek, que non é parte da rexión pero si a súa capital.
Sampo
miniatura|O forxado do Sampo, obra de [[Akseli Gallen-Kallela]] Na mitoloxía finlandesa o sampo é un obxecto misterioso construído por Ilmarinen que proporciona ao seu propietario poder e riqueza pero que pode romper durante o ardor do combate.
O sampo interpretouse de diferentes formas, no Kalevala o sampo aparece como un muíño máxico que produce fariña, sal e ouro a partir do aire puro.
Richard von Wettstein
Richard von Wettstein, nado o 30 de xuño de 1863 en Viena, e finado o 10 de agosto de 1931 en Trins, Tirol austríaco, foi un botánico austríaco.
Traxectoria
Wettstein estudou en Viena, onde foi discípulo de Anton Kerner von Marilaun (1831-1898) e casou coa súa filla Adele, coa que tivo un fillo, Friedrich von Wettstein, que foi tamén botánico, ademais de biólogo, naturalista e xenetista.
Como botánico, Wettstein foi especialista en pteridófitas, micoloxía, ficoloxía e en espermatófitas. Traballou principalmente como sistemático das plantas; fundou unha das grandes clasificacións clásicas dos vegetais, chamada xustamente o Sistema Wettstein ou clasificación de Wettstein. Para o traballo The Natural Plant Families de Adolf Engler no volume 4 número 3b, traballou nas familias de plantas "Nolanaceae, Solanaceae, Scrophulariaceae, Globulariaceae, Myoporaceae" (1891-1895).
En 1894 foi elixido membro da Leopoldina. En 1901 foi elixido presidente da Sociedade Zoolóxica e Botánica de Viena (Zoologisch-Botanische Gesellschaft), e durante o mesmo ano participou nunha expedición científica ao Brasil. En 1908 foi presidente da Sociedade de científicos e médicos alemáns. A partir de 1910 foi membro da Academia de Ciencias e en 1919 o seu vicepresidente. No curso 1913-14 foi reitor da Universidade de Viena. En 1914 converteuse en membro correspondente da Academia de Ciencias de Baviera. En 1908 foi presidente da Sociedade de científicos e médicos naturais alemáns. A partir de 1910 foi membro da Academia de Ciencias e 1919 o seu vicepresidente. En 1913/14 foi reitor da Universidade de Viena. En 1914 converteuse en membro correspondente da Academia de Ciencias de Baviera. Pertenceu á Academia Rusa das Ciencias desde 1924 como membro correspondente e desde 1927 como membro honorario (desde 1925: Academia das Ciencias da URSS).
En 1919 foi nomeado vicepresidente da Academia de Ciencias de Viena. En 1927 foi admitido na Academia Americana de Artes e Ciencias e, en 1928, na Academia de Ciencias de Göttingen.
Durante os seus últimos anos (1929–30), viaxou co seu fillo Friedrich (Fritz), ao leste e o sur de África.
Richard von Wettstein faleceu o 10 de agosto de 1931 en Trins, no Tirol austríaco. Pouco despois da súa morte, o entón alcalde de Viena, Karl Seitz, decretou que se puxese a disposición de Wettstein unha tumba de honra no cemiterio central de Viena.
Honores
miniatura|270px|Sepultura de Richard von Wettstein no cemiterio central de Viena
Outros
En 1905, foi copresidente do Congreso International de Botánica, celebrado en Viena.
Desde 1942, n0 distrito 21 de Floridsdorf, está a rúa Wettstein (Wettsteinstraße).
Abreviaturas
As abreviaturas Wettstein e Wettst. empréganse cara recoñecer a como autoridade da descrición e taxonomía en botánica.
Scout X-4
Scout X-4 foi un foguete espacial dos Estados Unidos propulsado exclusivamente por propelente sólido. Estaba concibido como un lanzador de baixo custo e foi usado desde o complexo de Wallops Island e desde a Base Vandenberg da Forza Aérea en California.
Polimerización
A polimerización é a reacción química na que varias moléculas se combinan para formar cadeas lineais ou unha rede tridimensional das cadeas de polímero. Hai moitas formas de polimerización e existen diversos sistemas para categorizalas. As categorías principais son polimerización por adición e polimerización por condensación.
Santiago Castroviejo
Santiago Castroviejo Bolíbar, nado en Tirán (Moaña) en agosto de 1946 e finado en Madrid o 30 de setembro de 2009, foi un botánico galego.
Traxectoria
Fillo de Xosé María Castroviejo e María Francisca Bolívar Sequeiros, e irmán da historiadora María Francisca Castroviejo, doutorouse en Bioloxía pola Universidade Complutense de Madrid en 1972. Foi profesor de Investigación do Consello Superior de Investigacións Científicas, director do Real Jardín Botánico de Madrid entre 1984 e 1994. Investigador principal do Proxecto Flora Ibérica, investigador principal tamén do Proxecto ANTHOS, un sistema de información sobre as plantas de España.
Dirixiu 19 teses doutorais e foi autor de máis de 150 traballos de investigación publicados en revistas científicas nacionais e internacionais.
Distincións
Por outra banda, foi Presidente da Real Sociedade Española de Historia Natural, Académico de Número da Real Academia de Ciencias Exactas, Físicas e Naturais e Medaille du Conseill de la Société Botanique de Francia, entre outras importantes distincións científicas.
Qurban Qurbanov
Qurban Osman oğlu Qurbanov, nado en Zagatala o 13 de abril de 1972, é un exfutbolista azarí.
Carreira
Xogou en varios equipos pequenos en Rusia e nos principais equipos do fútbol de Acerbaixán.
Internacional
É o xogador que máis goles marcou na Selección de fútbol de Acerbaixán con 12 goles.
Instituto Galego de Promoción Económica
O Instituto Galego de Promoción Económica  (coñecido co acrónimo IGAPE) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1992 e adscrito á Consellería de Innovación e Industria.
Foi creada mediante a Lei 5/1992 do 10 de xuño ao abeiro das competencias que outorga o Estatuto de Autonomía de Galicia co obxectivo de promover o desenvolvemento económico do país.
A súa sede central atópase en Santiago de Compostela, mais posúe outras seis oficinas en Vigo, A Coruña, Ourense, Pontevedra, Lugo e Ferrol. O seu actual director é Juan Cividanes Roger, antigo director de XesGalicia. Releva no cargo a Javier Aguilera Navarro, quen deixa o posto despois de estar á fronte do Igape desde o ano 2011 e anteriormente dirixir ''XesGalicia'. O anterior director Javier Aguilera Navarro, accedeu ao cargo no ano 2011 após o cesamento do anterior director, Joaquín Varela de Limia, salpicado pola Operación Campión.