cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sky Blue Sky
Sky Blue Sky foi o disco de Wilco que máis alto chegou na lista Billboard 200, acadando o número 4. O álbum recibiu polo xeral críticas moi favorables. Publicacións como PopMatters e Rolling Stone loubaron a súa madurez, mentres que PlayLouder e Pitchfork Media criticaron o seu son a rock clásico. Mentres que algúns críticos eloxiaron as súas letras directas, outros criicaronas comparándoas coas dos anteriores traballos da banda. Wilco permitiu o uso de seis temas de Sky Blue Sky nunha campaña publicitaria de Wolkswagen, un movemento que xerou críticas por parte dos seareiros e os medios.
Produción
En abril do 2006 Wilco aínda estaba de xira promocionando o seu álbum de estudio máis recente, A Ghost Is Born, que fora editado no ano 2004. A banda interpretou un feixe de novas cancións durante esta parte da xira, incluídas "Walken", "Either Way" e "On and On and On". O mes seguinte, o batería Glenn Kotche mencionou a Pitchfork Media que esas novas cancións serían gravadas como demos para a edición dun novo disco. Durante un concerto o día 17 de xaneiro de 2007, o líder Jeff Tweedy anunciou que a banda publicaría o seu sexto traballo o 15 de maio dese ano a través de Nonesuch Records. O álbum foi bautizado como Sky Blue Sky, unha referencia aos recordos da infancia de Tweedy dun desfile do Memorial Day en Belleville, Illinois. Viña de St. Louis coa súa familia, pero non puido chegar á súa casa por mor do desfile, que bloqueaba a rúa principal. Isto fíxolle reflexionar sobre o seu futuro na cidades: sabía que tería que deixala cando medrase porque era demasiado pequena.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jeff Tweedy agás onde se indique.
Ronald Hamowy
Ronald Hamowy, nado en Shanghai en 1937 e finado o 8 de setembro de 2012,  foi un académico, coñecido principalmente polas súas achegas ó pensamento político e social.
Hamowy naceu en Shanghai, a China. A súa familia era xudía, o seu pai era de Siria e a súa nai era de Exipto. No momento da súa morte, el era profesor emérito de Historia Intelectual da Universidade de Alberta, en Edmonton, Canadá. Hamowy asociouse estreitamente coa ideoloxía política do liberalismo e os seus escritos e bolsa especial dando énfase na liberdade individual e os límites da acción do Estado nunha sociedade libre. El está asociado cun número de prominentes organizacións libertarias estadounidenses, e estaba estreitamente asociado co seu vello amigo e líder estadounidense libertario Murray Rothbard (1926-1995) a partir de mediados da década de 1950 até a morte de Rothbard en 1995.
Reactancia
Tipos de reactancias
Se se realiza unha representación vectorial da reactancia indutiva e da capacitiva, os vectores que a constitúen deberíanse debuxar en sentido oposto e sobre o eixo imaxinario, xa que as impedancias calcúlanse como {j}X_L\,\! e {-j}X_C\,\! respectivamente.
Non obstante, as bobinas e condensadores na realidade presentan unha resistencia asociada, que no caso das bobinas considérase en serie co elemento, e no caso dos condensadores en paralelo. Neses casos, e como xa se indicou arriba, a impedancia (Z) total é a suma vectorial da resistencia (R) e a reactancia (X).
É dicir, en fórmulas:
onde
W é a frecuencia angular á cal está sometido o elemento, e L e C os valores de indutancia e capacitancia respectivamente.
Dependendo do valor da enerxía e a reactancia dise que o circuíto presenta:
Reactancia capacitiva
A reactancia capacitiva represéntase por X_C\,\! e o seu valor vén dado pola fórmula:
X_C\,\! = Reactancia capacitiva en ohms
C\,\! = Capacitancia en farads
f\,\! = Frecuencia en hertzs
\omega\! = Frecuencia angular
Reactancia indutiva
A reactancia indutiva represéntase por X_L\,\! e o seu valor vén dado por:
na que:
X_L\,\! = Reactancia indutiva en ohms
L\,\! = Indutancia en henrys
f\,\! = Frecuencia en hertzs
\omega\! = Frecuencia angular
Ligazóns externas
עכבה חשמלית
Sanín
Co topónimo Sanín podemonos referir a:
A evolución como feito e teoría
Moitos científicos e filósofos da ciencia describiron a evolución como feito e teoría, unha frase que foi utilizada como título dun artigo escrito polo paleontólogo Stephen Jay Gould en 1981. Gould describiu o feito en ciencia dándolle o significado de datos, dos que aínda que sobre eles non hai unha absoluta certeza, están "confirmados a un grao tan alto que sería perverso evitar concordar con eles provisionalmente" (ver orixinal: ). Unha teoría científica é unha explicación ben confirmada deses feitos. Os feitos da evolución proceden das evidencias observacionais de procesos actuais, das imperfeccións (variacións) dos organismos nos que quedou rexistrada a ascendencia común histórica, e das transicións no rexistro fósil. As teorías da evolución proporcionan unha explicación provisional a eses feitos.
As palabras "evolución," "feito" e "teoría" teñen varios significados que se usan en diferentes contextos. Evolución significa cambio ao longo do tempo, como cando se fala de evolución estelar (os cambios que sofren as estrelas nas súas características desde que se orixinan ata que se apagan). En bioloxía, evolución refírese aos cambios observados nos organismos, á súa descendencia a partir dun antepasado común, e, nun nivel máis técnico, aos cambios nas súas frecuencias xénicas ao longo do tempo, pero pode tamén referirse a teorías explicativas (como a teoría da selección natural de Charles Darwin), que explican os mecanismos da evolución. Para un científico, feito pode significar unha observación repetible coa que todos poden estar de acordo; pode referirse tamén a algo que está tan ben establecido co que ninguén na comunidade está en desacordo; e pode significar igualmente a verdade ou falsidade dunha proposición. Para o público, teoría pode significar ás veces unha opinión ou conxectura (por exemplo, cando se di "isto é só unha teoría"), pero entre os científicos ten unha connotación moito máis forte, a de "explicación ben confirmada". Ao haber no seu significado esta variedade de posibilidades, é frecuente que a xente fale pasando dunha a outra, e os significados usados convértense no suxeito dunha análise lingüística.
As probas da evolución seguen acumulándose e sendo sometidas a comprobación. A literatura científica contén declaracións de biólogos evolutivos e filósofos da ciencia que demostran algunhas das diferentes perspectivas sobre a evolución considerada como feito e como teoría.
Evolución, feito e teoría
A evolución foi descrita como "feito e teoría", "feito, non teoría", "só unha teoría, non un feito"; "múltiples teorías, non feitos"; e "nin feito nin teoría." Porén, os desacordos entre estas afirmacións teñen máis que ver co significado das palabras que cos fundamentos substanciais, e esta controversia é a que se discute máis abaixo.
Evolución
O profesor de bioloxía Jerry Coyne resume sucintamente o que é a evolución biolóxica así:
Este exemplo de definición indica a natureza e alcance do asunto, no que están implicados os campos científicos da zooloxía, botánica, xenética, xeoloxía, e paleontoloxía, entre moitos outros.
Pero o miolo esencial da evolución defínese xeralmente como os cambios nas frecuencias xénicas e trazos nunha poboación de organismos dunha xeración á seguinte. Isto denominouse a definición xenética estándar de evolución. A selección natural é só un dos varios mecanismos na teoría do cambio evolutivo que explica como os organismos se adaptan historicamente ao seu ambiente cambiante. Os principios da herdanza que primeiramente descubrira Gregor Mendel no século XIX nos trazos simples dos chícharos, pero que pasaran bastante desapercibidos daquela, foron redescubertos en 1900, despois da morte de Darwin. Os seguintes traballos sobre xenética, mutacións, paleontoloxía, e bioloxía do desenvolvemento ampliaron a aplicabilidade e alcance da teoría orixinal de Darwin.
Segundo Douglas J. Futuyma:
A palabra evolución nun amplo senso refírese a procesos de cambio, desde a evolución estelar xa mencionada antes a cambios na linguaxe. En bioloxía, o significado é máis específico: cambios herdables que se acumulan ao longo das xeracións dunha poboación. Os organismos individuais non evolucionan no decurso das súas vidas, pero as variacións nos xenes que herdan poden facerse máis ou menos comúns na poboación de organismos. Todo cambio na vida dun organismo que non sexa herdado polos seus descendentes non forma parte da súa evolución biolóxica.
Para Keith Stewart Thomson, a palabra evolución ten polo menos tres significados distintos:
Thomson salienta que: "O cambio co paso do tempo é un feito, e a descendencia de antepasados comúns está basedada nunha lóxica tan irrefutable que actuamos coma se fose un feito. A selección natural proporciona o perfil dunha teoría explicativa." (Ver orixinal: ).
Os biólogos consideran un feito científico que a evolución ocorreu de maneira que os organismos modernos difiren das formas do pasado, e a evolución aínda está ocorrendo orixinando diferenzas discernibles entre os organismos e os seus descendentes. Hai tal apoio cuantitativo sólido para esta segunda afirmación que os científicos consideran que a descendencia dun antepasado común é tan factual como que no Sistema Solar a Terra xira arredor do Sol, aínda que o exame dos fundamentos deste proceso aínda está en desenvolvemento. Hai varias teorías sobre os mecanismos da evolución, e hai aínda debates activos sobre mecanismos específicos implicados.
Hai un cuarto significado da palabra evolución que xa non usan os biólogos hoxe. En 1857, o filósofo Herbert Spencer definiuna como "o cambio do homoxéneo ao heteroxéneo". Afirmaba (antes de Darwin) que isto estaba "establecido sen discusión" para a evolución orgánica e aplicábao á evolución dos sistemas estelares, á xeoloxía e á sociedade humana. Porén, mesmo o propio Spencer en 1865 admitiu que esta definición era imperfecta, pero seguiu sendo popular ao longo do século XIX antes de que empezase a declinar coas críticas que lle fixeron William James e outros.
Feito
O termo feito é frecuentemente usado polos científicos para referirse a datos empíricos ou experimentais ou observacións verificables obxectivas. "Feito" úsase tamén nun senso amplo para referirse a calquera teoría sobre a que hai unhas probas esmagadoras.
A evolución é un feito no sentido de que está esmagadoramente validada polas evidencias. Dise frecuentemente que é un feito do mesmo modo que o é que a Terra xira arredor do Sol. A seguinte cita do artigo de Hermann Joseph Muller "One Hundred Years Without Darwinism Are Enough" (Cen anos sen darwinismo son dabondo), explica este punto:
A National Academy of Sciences dos Estados Unidos fai unha afirmación similar:
Stephen Jay Gould tamén indicou que "Darwin continuamente salientaba a diferenza entre os seus dous grandes e separados logros: establecer o feito da evolución, e propoñer unha teoría (a selección natural) para explicar o mecanismo da evolución." (Ver orixinal: ). Estes dous aspectos confúndense habitualmente. Os científicos continúan discutindo sobre explicacións concretas ou mecanismos que actúan en exemplos específicos de evolución, pero o feito de que ocorreu a evolución, e de que segue a ocorrer, non se discute.
Unha idea equivocada común é pensar que a evolución non pode ser observada fiablemente porque ocorreu hai millóns de anos e a ciencia, por tanto, non depende de feitos (no senso inicial de máis arriba). Porén, tanto Darwin coma Alfred Russel Wallace, os cofundadores da teoría, e todos os seguintes biólogos dependen nos seus traballos principalmente da observación de organismos vivos; Darwin concentrouse en gran medida na crianza de animais domesticados, mentres que Wallace partiu da distribución bioxeográfica das especies no río Amazonas e no arquipélago Malaio. A inicios do século XX, a xenética de poboacións tivo un gran protagonismo, e máis recentemente os estudos do ADN convertéronse no principal foco de observación e experimentación.
Os filósofos da ciencia argumentan que en realidade non coñecemos verdades empíricas independentes da mente con absoluta certeza: mesmo as observacións directas poden estar influídas polas teorías e dependen de asuncións sobre os nosos sentidos e os instrumentos de medida usados. Neste senso todos os feitos son provisionais.
Teoría
A definición científica da palabra "teoría" é diferente da definición da palabra no uso coloquial. Na lingua coloquial "teoría" pode referirse a unha suposición, unha conxectura simple, unha opinión, ou unha especulación que non ten que estar baseada en feitos e non necesita estar estruturada para facer predicións comprobables.
Porén, en ciencia, o significado de teoría é máis rigoroso. Unha teoría científica é unha "explicación ben fundamentada dalgún aspecto do mundo natural que pode incorporar feitos, leis, inferencias, e hipóteses comprobadas." As teorías fórmanse a partir de hipóteses que foron suxeitas repetidamente a comprobocións nas que se trata de ver se son falsas. No caso da evolución por medio de selección natural, Darwin concibiu a hipótese arredor do ano 1839, e fixo un primeiro esbozo do concepto tres anos despois en 1842. Discutiu isto amplamente con moitos dos seus compañeiros intelectuais, e realizou investigacións adicionais no marco dos seus demais escritos e traballos. Despois de anos de desenvolvemento, publicou finalmente as súas probas e a teoría no libro On the Origin of Species (A orixe das especies) en 1859.
A "teoría da evolución" é actualmente unha rede de teorías que creou o programa de investigación de bioloxía. Darwin, por exemplo, propuxo cinco teorías separadas na súa formulación orixinal, que incluían explicacións dos mecanismos do: Desde os tempos de Darwin, a evolución converteuse nun corpo ben fundamentado de afirmacións interconectadas que explican numerosas observacións empíricas do mundo natural. As teorías evolutivas seguen xerando predicións comprobables e explicacións sobre os organismos vivos e fósiles.
A teoría filoxenética é un exemplo de teoría evolutiva. Está baseada na premisa evolucionista da descendencia a partir dun antepasado de xenes, poboacións, ou especies. Os individuos que evolucionan están ligados por lazos históricos e xenealóxicos. As árbores evolutivas son hipóteses que se infiren da práctica da teoría filoxenética. Representan as relacións entre os individuos que poden especiarse e diverxir uns dos outros. O proceso evolutivo de especiación crea grupos que están ligados por un antepasado común e todos os seus descendentes. As especies herdan trazos, que despois pasan aos seus descendentes. Os biólogos evolutivos usan os métodos da sistemática e comproban as teorías filoxenéticas para observar e explicar os cambios nas especies e entre especies ao longo do tempo. Estes métodos inclúen a recompilación, medidas, observacións, e mapeado de trazos nas árbores evolutivas. A teoría filoxenética utilízase para comprobar a distribución independente de trazos e as súas varias formas para proporcionar explicacións dos patróns observados en relación á súa historia evolutiva e bioloxía. A teoría neutralista da evolución molecular utilízase para estudar a evolución como un modelo nulo con respecto ao cal se poden realizar comprobacións da selección natural.
A evolución como teoría e feito na literatura científica
As seguintes seccións proporcionan referencias citables específicas de biólogos evolutivos e filósofos da ciencia nas que se mostran algunhas das diferentes perspectivas coas que se aborda a evolución como feito e/ou teoría.
A evolución como feito e teoría
O termo "feito" úsase comunmente para referirse aos cambios observables nos trazos dos organismos co paso das xeracións, mentres que a palabra "teoría" resérvase para os mecanismos que causan estes cambios:
A evolución como feito e non teoría
Outros comentaristas, centrándose nos cambios das especies ao longo das xeracións e nalgúns casos nos antepasados comúns, para subliñar o peso das probas que a apoian puxeron o acento en que a evolución é un feito, argumentando que o uso do termo "teoría" non é útil:
José Ángel Fernández Meis
José Ángel Fernández Meis, coñecido como Meis, nado no Grove e finado en Francia en 1998, foi un político galego.
Traxectoria
Membro das Juventudes Comunistas e do PCE. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na illa de Sálvora con outros compañeiros, pero foi detido. Para salvar a vida alistouse no exército nacional e en setembro de 1937 intentou pasarse á zona republicana na fronte de Aragón. Foi detido e condenado a morte por deserción en Zaragoza en 1938. A pena foi conmutada por 30 anos de reclusión maior e despois por 12 anos e un día de reclusión menor. Pasou primeiro polo campo de prisioneiros da Academia Militar de San Gregorio (Zaragoza), logo a cadea de Zaragoza, do Dueso (Santoña) e o Batallón de Traballadores nº 121, en Aragón. Posteriormente pasou polas prisións de Burgos, Celanova e Ourense. En 1941 foi destinado a un batallón de traballadores no campo de internamento das minas de Fontao. Alí foi un dos responsables da reorganización do PCE, converténdose no secretario de organización da primeira dirección do partido na clandestinidade encabezada por Belarmino Álvarez como secretario xeral. Saíu en liberdade provisional o 18 de abril de 1944. Logo de obter a liberdade definitiva en 1946 marchou a Trintxerpe onde traballou de mariñeiro. De alí marchou a Nantes, onde morreu.
Diagrama de Hertzsprung-Russell
miniatura|300px|Diagrama de Hertzsprung-Russell. O Diagrama de Hertzsprung-Russell entre a magnitude e o tipo estelar, exactamente entre a magnitude dunha estrela coa súa temperatura superficial, baseado no traballo de Annie Jump Cannon. Debe o seu nome ós seus descubridores. Este diagrama serve para estudar a evolución das estrelas. Destaca a evolución da chamada secuencia principal, dende a esquina superior esquerda, estrelas masivas e quentes ata a esquina inferior dereita, frías e máis escuras.
Fóra da secuencia principal, vense as ananas brancas, e as superxigantes vermellas, e tódalas súas subdivisións.
Bloody Mary (cóctel)
250px|miniatura|Bloody Mary condimentado con vexetais. Bloody Mary é un cóctel composto de vodka, zume de tomate, e de salsas, como a Worcestershire ou a salsa de Tabasco. Ademais, sal, pementa negra, pementa de Caiena e zume de limón. O camareiro Fernand Petiot do Harry's New York Bar en París inventou a bebida en 1920. A primeira referencia ao Bloody Mary recollida no Dicionario Oxford procede da revista inglesa Punch, en agosto de 1956: "...os que comen filetes crus e beben Bloody Marys..."
Historia
Bloody Mary ten ecos afastados no personaxe de María I de Inglaterra, filla de Henrique VIII, a raíña Tudor que foi alcumada María a Sanguinaría porque no seu intento de restaurar o catolicismo en Inglaterra levou á fogueira a máis de 300 membros do alto clero protestante, nos seus cinco anos de reinado. Con todo, é a cor vermello da bebida o que obviamente lle deu o seu nome: blood é sangue, en inglés.
Preparación
A orde de mestura dos ingredientes é crucial á hora de preparar o cóctel. Algúns camareiros manteñen as súas receitas en segredo. Servido en vaso alto, cuns cubiños de xeo, e adornado por unha poliña de apio, o Bloody Mary, e a súa versión sen alcol Virgin Mary, tómanse frecuentemente durante a mañá.
Alberto Saavedra Brazo
Alberto Saavedra Brazo, nado o 15 de novembro de 1971 en Sevilla, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista.
O Caneiro, Taboexa, As Neves
O Caneiro é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Conta cunha serie de muíños tradicionais que se estende ata o veciño lugar dos Píos.
Jerome Robbins
Jerome Rabinowitz, nado en Nova York o 11 de outubro de 1918 e finado na mesma cidade o 29 de xullo de 1998 foi un director e produtor teatral e coreógrafo estadounidense.
Traxectoria
Comezou a estudar química na universidade, pero tivo que deixalo tras un ano por motivos económicos. Foi entón cando iniciou os seus estudos de danza.
Tras pasar polo mundo do ballet, creou coreografías para musicais de Broadway, como como On the Town.
En 1961 dirixiu xunto con Robert Wise o filme West Side Story. A pesar de ser despedido antes de rematar a rodaxe, foi acreditado coma codirector, gañando o Óscar ó mellor director. É o único director que gañou este premio coa única película que dirixiu.
Nos anos noventa a súa saúde viuse resentida, morrendo finalmente dun ataque ao corazón. A noite da súa morte as luces dos teatros de Broadway foron apagadas uns momentos coma homenaxe.
Ferenc Bene
Ferenc Bene, nado o 17 de decembro de 1944 en Balatonújlak (Hungría) e finado o 27 de febreiro de 2006 en Budapest foi un futbolista que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
A práctica totalidade da súa carreira transcorreu no Újpesti Dózsa. Porén os seus maiores logros acadounos coa Selección de fútbol de Hungría, coa que debutou o 14 de outubro de 1962.
Con Bene no equipo a selección acadou o terceiro posto na Eurocopa de Fútbol España 1964 e cuarto finalista na Mundial de Fútbol Inglaterra 1966. Pero o maior logro foi a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Toquio 1964, nos que foi o máximo anotador do campionato con 12 goles en cinco encontros.
Foi proclamado Futbolista do Ano en 1969.
Montelora, Cedrón, Láncara
Montelora é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Xeomática
A xeomática é a rama da xeografía que estuda as actividades de produción, colleita, almacenaxe, análise, transmisión e xestión de información xeográfica.
Historia e características
Xurdiu desde a revolución cuantitativa da xeografía na metade da década de 1950. A xeomática implica o uso de técnicas espaciais tradicionais usadas en cartografía e topografía e as súas aplicacións nos ordenadores. Este sector se fixo máis utilizado con moitas outras materias utilizando técnicas como SIX e sensoriamento remoto. A xeomática tamén levou a unha revitalización dalgúns departamentos de xeografía, especialmente en América, onde o asunto estaba en declive durante a década de 1950.
Ioseph Bringas
miniatura|[[Sólido (moeda)|Sólido bizantino do emperador Constantino VII Porfiroxéneta (r. 945-959) co seu fillo e herdeiro Romano II (r. 959-963).]] Ioseph Bringas (en grego, Ὶωσῆφ Βρίγγας), nado en Paflagonia e finado en Nicomedia en 965, foi un importante eunuco e oficial bizantino durante o reinado dos emperadores Constantino VII Porfiroxéneta (r. 945-959) e Romano II (r. 959-963). Alcanzou altos postos civís e militares mentres rexía Constantino VII. Coa morte deste emperador, converteuse nun ministro principal e rexente de facto durante o reinado de Romano II. Ao morrer subitamente o emperador en 963, Ioseph Bringas fíxose cargo do goberno e dos príncipes Basilio II e Constantino VIII, tendo que enfrontar unha gran resistencia dos seus rivais. Tras terse oposto sen éxito ao ascenso de Nicéforo II Focas ao trono imperial en 963, foi desterrado a un mosteiro próximo a Nicomedia, onde morreu no ano 965.
Traxectoria
Cando o emperador Romano II morreu subitamente, o 15 de marzo de 963, deixando sós aos seus fillos Basilio, con cinco anos de idade, e Constantino, con dous ou tres anos de idade, Bringas exerceu as funcións de xefe de Estado de facto, aínda que por tradición, a emperatriz viúva Teófano Anastaso debeu ser a rexente nominal. Teófano desconfiaba do poderoso parakoimomenos, quen así mesmo contaba con outros inimigos: o seu predecesor e rival, Basilio Lecapeno, e o vitorioso xeneral Nicéforo Focas, quen acababa de retornar da súa conquista do Emirato de Creta, ademais de realizar unha exitosa incursión en Cilicia e Siria, durante a cal saqueou Alepo, a capital hamdanida. esquerda|miniatura|[[Histamenon de Nicéforo II Focas (r. 963-969) con Basilio II Bulgaróctono no reverso.]] Nicéforo Focas visitou a capital imperial e celebrou o seu triunfo, para logo acusar a Bringas de conspirar contra el, buscando refuxio en Santa Sofía. Neste lugar, gañou o apoio do patriarca de Constantinopla, Polieucto, con cuxa axuda conseguiu ser volto nomear como doméstico das escolas (comandante en xefe) do Oriente. En consecuencia, Bringas dirixiuse a Mariano Arxiro, o doméstico do Occidente, ofrecéndolle o trono bizantino. Á vez, escribiu ao strategos do thema Anatólico Xoán I Tzimisces, sobriño e xeneral máis importante de Focas, propondo darlle o posto do seu tío se se volvese contra el. Pero en lugar de aceptar, Tzimisces revelou a Focas os plans do seu opositor, instándoo a actuar. As tropas de Focas proclamárono emperador o 2 de xullo de 963, marchando seguidamente a Constantinopla. Mentres tanto na capital, Bringas ordenou o retorno das súas tropas, incautou todos os navíos que puido, co fin de impedir a travesía a través do Bósforo por parte dos rebeldes, chegando mesmo ao momento de tomar como refén ao propio pai de Nicéforo, o ancián Bardas Focas. A poboación da cidade, emporiso, apoiou a rebelión, e ao aproximarse o exército rebelde, levantouse contra as tropas de Bringas, apoiado polo patriarca e por Basilio Lecapeno, quen supostamente armaron a 3000 homes, que enviaron á loita.
Os enfrontamentos na ra duraron tres días. Finalmente, o exército rebelde de Focas prevaleceu. Bringas foi forzado a fuxir a Santa Sofía en busca de refuxio, mentres que Basilio Lecapeno asumiu o posto de parakoimomenos, e recibiu a Nicéforo Focas na capital, onde foi coroado o 16 de agosto. Bringas foi desterrado, primeiro a Paflagonia, e despois ao mosteiro de Asecretis, en Pythia, localidade próxima a Nicomedia, onde morreu en 965.
Villatuelda
Villatuelda é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 50 habitantes (INE 2012).
Suso Díaz Seoane
Suso Díaz Seoane, nado o 15 de xullo en Suíza en 1971 e finado en Ourense o 12 de outubro de 2010, foi un actor, escenógrafo, iluminador, deseñador gráfico, director e autor teatral galego.
Traxectoria
Suso Díaz estivo vinculado a Sarabela Teatro dende 1988 ata o seu falecemento, e con este grupo de Ourense desempeñou diversos labores teatrais, pero fundamentalmente o de escenógrafo, iluminador, actor e deseñador gráfico. Colaborou tamén como docente na Aula Universitaria de Teatro de Ourense, e contribuía á organización da Mostra Internacional de Teatro Universitario (Miteu) e a Mostra de Teatro Infantil (MOTI), desenvolvidas por Sarabela Teatro en Ourense.
En 2006 cofundou a compañía La Imagina Machina, coa que dirixiu montaxes como A viaxe de Efi autor Suso Díaz (2006) e Ubú Rei, de Alfred Jarry (2008).
O 10 de novembro de 2011 estréase o SUFESTIVAL no Teatro Principal de Ourense, máis de medio centenar de artistas reuníronse para homenaxear a Suso Díaz un ano despois do seu falecemento.
Galardóns
Obtivo 7 premios María Casares:
Vida persoal
Non se fixeron públicas as causas da súa morte. Foi soterrado no camposanto de Pazos de San Clodio, en San Cibrao das Viñas. Instalouse a súa capela ardente no Auditorio de Ourense.
Xacemento petrolífero
Un xacemento petrolífero ou depósito petrolífero, é unha acumulación natural de hidrocarburos no subsolo, contidos en rochas porosas ou fracturadas (denominadas rochas almacén). Os hidrocarburos naturais, como o petróleo cru e o gas natural, quedan alí retidos por formacións de rochas supraxacentes de baixa permeabilidade.
Formación
miniatura|Migración dos hidrocarburos a través dos poros. O petróleo cru que se encontra en depósitos de petróleo fórmase na litosfera a partir de restos de organismos do pasado (fósiles), depositados en grandes cantidades en fondos anóxicos de mares ou zonas lacustres do pasado xeolóxico que quedaron cubertos por capas de sedimentos de grande espesor. Millóns de anos de transformacións químicas debidas á calor e á presión durante a diaxénese, cambiaron os restos de microorganismos (animais e vexetais) en petróleo e gas natural.
Roy Murmi, un conselleiro de Schlumberger, describiu o proceso da seguinte maneira: «plancto e algas, proteínas e a vida que flota no mar, cando morren, caen ao fondo, e estes organismos son a orixe do petróleo e o gas. Cando se enterran co sedimento acumulado e chegan a unha temperatura adecuada, algo por riba de 50 a 70 °C, comezan a "cociñarse". Esta transformación, este cambio, convérteos en hidrocarburos líquidos que se moven ou migran, chegando a formaren os depósitos de gas e petróleo».
A formación dos xacementos de petróleo ou de gas requiren catro etapas na súa evolución diaxenética dentro da conca sedimentaria: enterro profundo baixo sedimentos, quecemento e presión, migración dos hidrocarburos desde a fonte (rocha nai) até unha zona porosa (rocha almacén) e seren retidos por rochas impermeábeis (trampa petrolífera).
Crese que o vale do río Ohio podería ter tanto petróleo como o que hai en todo o Oriente Medio, pero que escapou pola falta de trampas xeolóxicas que o retiveran; o mar do Norte, no outro extremo, aguantou durante millóns de anos cambios do nivel do mar, proporcionando máis de 150 xacementos petrolíferos.
Tamén é importante tomar en consideración o factor tempo.
Aínda que o proceso é xeralmente o mesmo, diferentes factores ambientais chegan a crear unha gran variedade de depósitos. Existen xacementos en case todas as concas sedimentarias, desde superficiais até os 9000 m de profundidade, e cunha gran variedade de formas, tamaños e idades; porén, a maior parte do petróleo procede de acumulacións de materia orgánica nos mares ecuatoriais do cretáceo.
Xacementos primarios
Os xacementos de petróleo chámanse primarios cando se encontran na mesma rocha na que se formaron, e secundarios, cando se formaron nun sitio afastado e o petróleo foi fluíndo cara o lugar no que xace agora, movemento co que camban algunhas das súas propiedades.
miniatura|left|Xacemento primario. O normal nun xacemento primario é encontrar a seguinte disposición: unha capa superior de arxila, impermeábel; por debaixo dela, unha capa de areas impregnadas de gas natural (hidrocarburos gasosos); por debaixo desta, areas impregnadas de petróleo (hidrocarburos líquidos) e, por último, unha capa inferior de areas impregnadas de auga salgada. Con esta disposición, o estrato impermeábel superior atrapa o petróleo no mesmo sitio onde se formou e non deixa que escape, só pode separarse segundo un gradiente de densidade da auga salgada que contiña (máis densa) e do chamado gas natural (grupo de hidrocarburos gasosos —metano, fundamentalmente, pero tamén etano, propano e butano— menos densos que o petróleo).
Desde o punto de vista económico, os xacementos primarios son de modesta rendibilidade, pois a cantidade acumulada de reserva petrolífera é pequena e, ademais, o petróleo non está moi concentrado, polo que a súa extracción é lenta.
Xacementos secundarios
Nos xacementos secundarios a chegada continua de hidrocarburos até unha trampa de petróleo fai que se acumulen nunhas cantidades e concentracións o suficientemente importantes como para facer moi rendíbel a extracción do cru.
Rochas almacén
miniatura|right|Afloramento de [[calcarias formadas por antigos arrecifes de rudistas, mostrando a elevada porosidade destas facies.]] As rochas nas que se acumula o petróleo, rochas almacén, son porosas e, por tanto, permeábeis.
Algunhas formacións sedimentarias con bioconstrucións fósiles como arrecifes coralinos ou de rudistas, con facies moi porosas, ofrecen bos depósitos petrolíferos.
Os xesos, as margas e as lutitas son, en principio, impermeábeis, aínda que as lutitas poden seren rochas nai e conteren altas concentracións de hidrocarburos (lutitas betuminosas).
Trampas
miniatura|90px|Trampa estrutural: [[Pregamento anticlinal.]] miniatura|90px|Trampa estrutural: [[falla xeolóxica.]] As trampas, última etapa dos procesos de formación de xacementos petrolíferos, foron clasificadas polos xeólogos do petróleo en dous tipos: estruturais e estratigráficas. Unha acumulación de petróleo pode estar causada por un só tipo de trampa ou pola combinación de ambas s dúas.
Trampas estruturais
As trampas estruturais están formadas por estruturas xeolóxicas que deforman o terreo e condicionan a captura e retención dos hidrocarburos. As pregas son as estruturas máis comúns. Algunhas características relacionadas con fallas tamén poden ser consideradas como trampas estruturais se se presenta unha selaxe de capas permeábeis. As trampas estruturais son relativamente abundantes e fáciles de localizar estudando a xeoloxía en superficie e, por métodos xeofísicos, no subsolo, e recibiron moita máis atención na busca de petróleo que outros tipos de trampas. Un exemplo deste tipo de trampas son os diápiros salinos, que proceden da deformación e mobilización vertical de importantes acumulacións salinas, que ascenden en forma de domos ou cilindros, atravesando e deformando as capas superiores nas que, se hai porosidade, pode acumularse o petróleo.
Arquieparquía católica armenia de Sivas
A arquieparquía de Sivas (en Archieparchia Sebastensis Armenorum) foi unha sé da Igrexa Católica Armenia, hoxe transformada en sé titular.
Historia
A arquieparquía, con base na cidade de Sivas, foi erixida en 1858. O 30 de maio de 1892 (ou 1893) foi elevada á categoría de sede arcebispal polo papa León XIII, e á mesma foille unida a eparquía de Tokat.
A comezos do século XX os fieis católicos armenios da arquieparquía eran arredor de 3.000.
Por mor do xenocidio, a arquieparquía, como as demais dioceses armenias en Turquía, perdeu a maior parte da súa poboación, e a sé foi na práctica suprimida.
Sivas sobrevive hoxe como sé titular.
Martul, Outeiro de Rei
San Pedro de Martul é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 101 habitantes, deles 44 eran homes e 57 eran mulleres, o que supón un incremento de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006. No ano 1950 tiña 202 habitantes, e no ano 2000 105.
Patrimonio
Atopouse un vaso de bordo revirado, pertencente a Idade de Bronce, nunha mámoa do Cordal de Acevedo e un gravado megalítico (actualmente na casa reitoral de Martul).
A igrexa parroquial de San Pedro de Martul é de orixe románica, pero só conserva da primitiva construción a ábsida.
Robert Kalina
Robert Kalina, nado en Viena o 29 de xuño de 1955, é un deseñador gráfico austríaco, vinculado ao Banco Nacional de Austria.
Traxectoria
Robert Kalina graduouse en 1975 no Instituto Superior de Deseño Gráfico e Investigación e só un ano despois pasou a formar parte do cadro de persoal do banco nacional do seu país, onde comezou a súa carreira de deseñador de billetes cos seus proxectos para as emisións en xilins do seu país en 1982. A partir dese ano foi o autor dos deseños de todos os billetes emitidos por Austria ata 2002.
Como artista autor da proposta presentada pol Banco Nacional de Austria, resultou gañador en 1996 da competición para elixir o deseño da primeira serie dos billetes de euro que empezarían a circular o 1 de xaneiro de 2002. A elección do seu proxecto entre os 44 participantes produciuse no consello do Instituto Monetario Europeo do 3 de decembro de 1996. A súa proposta rompeu coa tradición de representar persoeiros de relevancia histórica e aplicou motivos vinculados á historia da construción europea a través de pontes, portas e fiestras en diferentes estilos arquitectónicos característicos de todo o continente, como metáfora do espírito de apertura, unión e cooperación da Unión Europea.
En 2013 realizouse un redeseño destes billetes, para o BCE escolleu un deseñador independente, o alemán Reinhold Gerstetter, que non variou a esencia dos deseños iniciais de Kalina.
A Kalina débenselle tamén os deseños doutros billetes de diversos países, como os acerbaixanos con valor facial en manats, a serie de Libia de 2010 con valor en libras, e o billete de 200 marcos convertibles da serie de 2002 de Bosnia e Hercegovina, cunha ponte no reverso que lembra os da serie de euros do mesmo ano.
En 2011, Kalina xubilouse como empregado do Banco Nacional de Austria.
Lobios, Paradela de Abeleda, Porqueira
Lobios é un lugar da parroquia de Paradela de Albeleda no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 31 habitantes, deles 17 eran homes e 14 eran mulleres, o que supón un aumento no número de efectivos en relación a 2007.
Menandro Protector
Menandro Protector foi un historiador bizantino que viviu no século VI.
Traxectoria
Non se sabe moito sobre el. Era fillo dunha tal Eufrata e tiña un irmán chamado Herodoto. Estudou dereito pero non exerceu a avogacía, estando máis interesado no teatro e nas carreiras de cabalos no hipódromo. O emperador Mauricio (582-602) animouno a escribir unha continuación da Historía de Agatías e quixo que estivese cabo del na corte.
Lamentabelmente a súa Historia, se cadra en dez libros e que narraba a historia do imperio do 558 ao 582, non se conservou completa senón en poucos fragmentos conservados nos Extractos das Legacións de Constantino VII; os fragmentos da súa obra que se salvaron falan de negociacións diplomáticas entre o imperio e os seus inimigos (ávaros, persas etc.). Un historiador importante definiuno como "mono de Agatías", estaba máis interesado na precisión dos feitos tratados que no estilo, mesmo se o seu estilo de escritura non era tampouco "baixo", como se pode ver no fragmento sobre as negociacións cos persas en cuxos diálogos inseriu palabras en lingua ática.
Os Píos, Taboexa, As Neves
Os Píos é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves.
Conta cunha serie de muíños tradicionais que se estende ata o veciño lugar do Caneiro.
Economía social
A economía social ou economía social e solidaria engloba as iniciativas socioeconómicas, formais ou informais, individuais ou colectivas, que priorizan a satisfacción das necesidades das persoas por riba do lucro.
De economía social creouse en 2018 na Galiza a asociación Foro pola Economía Social Galega formada pola Unión de Cooperativas de Galicia (EspazoCoop), a Asociación de Cooperativas Agroalimentarias (Agaca), a Asociación Galega de Centros Especiais de Emprego (Cegasal), a Agrupación de Sociedades Laborais de Galicia (Aesgal) e a Asociación de Empresas de Inserción de Galicia (Aeiga).
Os Calvarios
O topónimo Os Calvarios pode referirse a:
Piñeiroá, Cedrón, Láncara
Piñeiroá é un lugar da parroquia de Cedrón, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2007 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 24 habitantes.
Procesos eólicos
miniatura|300px|Páramos das faldas do [[Chimborazo (volcán)|Chimborazo, (Ecuador), nos que se observa unha forte erosión eólica.]] En xeoloxía, os procesos eólicos son a erosión, transporte e sedimentación realizada polo vento. A erosión eólica é o desgaste das rochas ou a súa retirada do solo debido á acción do vento. O vento é un axente de modelaxe do relevo que pode acarrexar grandes cantidades de po por todo o mundo, pero os grans de area só poden ser transportados a distancias relativamente curtas. O cuarzo é o mineral máis abondoso nas partículas de area, xa que normalmente é resistente á meteorización química, á disolución e á abrasión. A erosión eólica, en realidade, é realizada pola area que arrastra o vento. A area está distribuída por toda a superficie terrestre, pero está presente particularmente nos desertos, as costas, estuarios de ríos e espazos que sufriron glaciacións. Parece que a auga puido ser o axente orixinal que ocasionou a concentración das potentes masas de area dos desertos, o vento sería o axente de redistribución e a xénese dun amplo mostrario de formas sedimentarias. Moitos dos grandes depósitos, especialmente os chamados mares de area ou ergs, parecen ser o resultado dunha importante actividade fluvial durante o Cuaternario.
O vento como axente erosivo
miniatura|esquerda|250px|Nube de area procedente do [[deserto do Sáhara sobre as illas Canarias, efecto coñecido como po en suspensión, calima ou siroco. Imaxe NASA, 17.02.2004.]] O vento é un eficaz axente de erosión de materiais finos e soltos, capaz de arrincar, levantar e transportar partículas; porén, a súa capacidade para erosionar rochas compactas e duras é moi limitada. Se a superficie está constituída por rocha dura, o vento non pode provocar cambios apreciables debido a que a forza cohesiva do material excede a forza exercida polo vento. Unicamente naqueles lugares onde a superficie exposta contén partículas minerais soltas ou pouco cohesivas, o vento pode manifestar todo o seu potencial de erosión e transporte. A velocidade determina a capacidade do vento para erosionar e arrastrar partículas, mais tamén inflúe o carácter dos materiais, a topografía do terreo, a eficacia protectora da vexetación etc.
No fenómeno da erosión eólica é determinante a superficie sobre a que actúa o vento. A súa alteración non se limita a puntos ou áreas limitadas como ocorre coa erosión hídrica; a acción do vento exércese sobre a totalidade da superficie. En espazos amplos, a erosión produce a miúdo escavacións de depresións pouco fondas chamadas cuncas ou depresións de deflación. Orixínanse en áreas máis ou menos chairas e desprovistas de vexetación onde o solo está exposto á acción do vento. As partículas finas (arxilas e limos) son levantadas por correntes verticais que superan as velocidades de decantación; o po difunde na atmosfera ata alturas que van desde poucos metros a varios miles. A altura depende da intensidade da turbulencia do vento, da súa duración e do tamaño das partículas. Como resultado, pode producirse unha densa nube, chamada tormenta de po. miniatura|250px|Deserto de pedras ou reg na illa de [[Boa Vista, Cabo Verde|Boa Vista, (Cabo Verde).]] O carácter selectivo da erosión eólica ao tomar partículas finas e deixar gravas e cantos, demasiado grandes para o seu transporte, orixina o denominado deserto de pedras, hammada ou reg. Estas altiplanicies estradas de fragmentos rochosos onde o material fino practicamente foi eliminado polo vento, e onde a acción da termoclastia é moi activa, presentan, en ocasións, vastísimos desenvolvementos como na «Hammada de Guir» en Marrocos-Alxeria e a «Hammada al Hamrah» en Libia.
As superficies expostas dos cantos e afloramentos do substrato rochoso poden presentar unha película de tonalidade case negra chamada verniz desértico. Está formado por un recubrimento de óxido de manganeso ou de ferro, levado á superficie por solución (capilaridade) e depositado como unha película lustrosa sobre as superficies lisas por evaporación. Nalgúns lugares, a evaporación da humidade capilar deixa un depósito de carbonato de calcio ou xeso que actúa como cemento, endurecendo o pavimento e converténdoo nunha codia de aspecto conglomerático.
Outra forma de erosión do vento é a abrasión ou corrasión eólica, na que grans ou partículas minerais duras, normalmente cuarzo, golpean ou rabuñan as superficies rochosas e os obstáculos que afloran. Esta acción do vento cargado de partículas sólidas limítase ás primeiras decenas de centímetros dun acantilado, outeiro ou outro afloramento que destaque sobre un plano máis ou menos horizontal. A corrasión orixina orificios, acanaladuras e entalladuras nas rochas; algunhas veces orixina rochas alveoladas con pequenos ocos; se a masa rochosa destaca sobre unha zona chaira, pode ser erosionada pola base e adoptar a forma dun cogomelo, polo que se denominan roquelis, rollerous (en alemán), ou rochas funxiformes. Alí onde existe unha alternancia de estratos brandos e duros, a acción do vento é altamente selectiva; as zonas menos resistentes son desgastadas máis rapidamente que as duras, as cales acaban por resaltar vigorosamente a modo de saíntes e cornixas con profundas e longas acanaladuras ou corredores, aliñados paralelamente segundo a dirección do vento. A esta modelaxe esculpida en cristas e corredores socavados dáselles o nome de yardangs. Nas áreas con bloques e cantos pouco consolidados ou illados, o vento bisélaos do lado de onde sopra tallando unha superficie pulimentada; se a dirección do vento cambia ou o canto é eliminado, pode ser tallado en varias caras separadas por arestas. Estes cantos denomínanse ventifactos; cando se modelan de modo bastante perfecto con caras que se cortan en tres bordos agudos reciben o nome de dreikanters.
Transporte de sedimentos polo vento
miniatura|Mecanismos de transporte eólico: 1.- rodadura e deslizamento, 2.- [[saltación, 3.- suspensión (4.- dirección do vento).]] O vento despraza as partículas soltas, basicamente, segundo os mesmos mecanismos que as escorrentías hídricas, en función do tamaño do gran e da velocidade do fluído. Os grans de area viaxan a favor do vento, permanecendo preto da superficie, separándose gradualmente das partículas máis grosas que pesan demasiado para que o vento as desprace lonxe. Deste modo orixínase unha masa característica de sedimentos coñecida como area eólica ou area de duna, cuxas partículas teñen un diámetro entre 0,1 e 1 mm, composta na súa maior parte por cuarzo, por ser o mineral cuxa dureza e resistencia química o converten no material máis duradeiro que conteñen as rochas. Os grans de cuarzo transportados polo vento ofrecen formas redondeadas e as súas superficies están cubertas de fracturas microscópicas causadas polo impacto duns grans contra outros. As partículas máis grosas son transportadas por rodadura, reptación e deslizamento sobre a superficie; os grans de area poden viaxar por saltación elevándose ata alturas de 2 ou 3 metros nalgúns casos. As partículas finas (limos e arxilas) poden desprazarse en suspensión e ser elevadas a grandes alturas polas correntes ascendentes, tan frecuentes nas rexións cálidas.