cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
International Union of Basic and Clinical Pharmacology
Actividades
Un dos propósitos principais da IUPHAR é proporcionar un acceso global gratuíto a un gran repositorio en liña de caracterización de datos sobre receptores, canais iónicos e fármacos por medio do NC-IUPHAR, que foi creado en 1987. Esta base de datos é parte integral da Guide of PHARMACOLOGY, unha empresa conxunta coa British Pharmacological Society, en http://www.GuideToPHARMACOLOGY.org. A base de datos inclúe todos os receptores acoplados á proteína G, canais iónicos regulados por voltaxe, receptores 7TM, receptores nucleares e, en brave tamén canais iónicos regulados por ligando que se sabe que están no xenoma humano. Nos casos en que é relevante, preséntanse tamén os datos sobre os homólogos da rata e o rato para axudar aos investigadores e médicos clínicos a desenvolver e/ou mellorar as terapéuticas para medicamentos para humanos.
A NC-IUPHAR tamén promulga os estándares de nomenclatura dos nomes para a investigación en farmacoloxía e disciplinas relacionadas.
Como organización non gobernamental que ten relacións oficiais coa Organización mundial da saúde (OMS/WHO), aIUPHAR designa representantes que axudan a conformar a política internacional sobre medicinas esenciais, doses terapéuticas asociadas para os nenos, e competencias básicas de farmacoloxía clínica entre as súas moitas outras actividades relacionadas coa OMS.
A División de Farmacoloxía Clínica compila e publica o Research in Humans Compendium (Compendio de Investigación en Humanos), que é un recurso gratuíto que proporciona á comunidade científica interesada na investigación en humanos unha referencia doada de usar sobre como deseñar un protocolo de investigación para avaliar a efectividade dun fármaco nunha serie de condicións patolóxicas.
Un importante aspecto da IUPHAR é o desenvolvemento da farmacoloxía nos países subdesenvolvidos. En conxunción co International Council for Science (ICSU), iniciouse en 2006 a iniciativa Farmacoloxía para África (PharfA) para promover e organizar a farmacoloxía no continente africano. A Sociedade Surafricana de Farmacoloxía Básica e Clínica está construíndo unha base de datos e unha rede de institucións e farmacólogos para crear unha infraestrutura para a formación e financiamento de farmacólogos. O obxectivo a longo prazo é que o continente africano atinxa o coñecemento farmacolóxico necesario e os recursos para enfrontarse aos asuntos relaciondos coas doenzas que afecten á poboación. Como parte desta misión, coa axuda do ICSU e da American Society for Pharmacology and Experimental Therapeutics, a Sección de Educación da IUPHAR organizou unha serie de obradoiros de traballo, principalmente en África, para adestrar a investigadores novos sobre prácticas éticas de laboratorio, como as chamadas Tres Rs sobre o trato aos animais de experimentación.
Estratexias futuras
A IUPHAR pretende enfocar os primeiros anos do século XXI a integrar a investigación básica e clínica no espectro continuo da investigación para implantar técnicas de medicina traducional máis rapidamente. A 9ª Conferencia Mundial de Farmacolxía Clínica e Terapéutica celebrada en Quebec, Canadá foi a última xuntana da IUPHAR que presentou a farmacoloxía clínica por separado. O WorldPharma2010 - Congreso Mundial de Farmacoloxía Básica e Clínica celebrado en Copenhague, Dinamarca en 2010 foi a primeira xuntanza totalmente integrada. As esperanzas postas en integrar estas diferentes enfoques da mesma disciplina son descubrir máis rapidamente, idear, comprobar e introducir novas ou maiores calidades terapéuticas para o ser humano.
Preténdese dar énfase aos compoñentes edutivos dos programas de farmacoloxía existentes e incrementar e potenciar a formación en farmacoloxía nos países en desenvolvemento. Este asunto foi o tema central do 17º Congreso Mundial de Farmacoloxía Básica e Clínica (WCP2014) celebrado en 2014 en Cidade do Cabo, Suráfrica. Ademais, o 18º Congreso Mundial de Farmacoloxía Básica e Clínica (WCP2018) que terá lugar en Quioto, Xapón en 2018 estará centrado no desenvolvementode fármacos e terapéuticas utilizando metodoloxías revolucionarias como a secuenciación do xenoma, bioloxía das células nai, nanotecnoloxía e bioloxía de sistemas.
Ceramida
Biosíntese de ceramidas
Hai tres vías principais para a síntese de ceramidas nas células. Na vía da esfingomielinase prodúcese a rotura encimática dunha molécula de esfingomielina da membrana da célula na que se libera ceramida. Na vía de novo as ceramidas prodúcense a partir de moléculas menos complexas. A xeración de ceramidas pode tamén ocorrer pola degradación de esfingolípidos complexos na que se libera esfingosina, que é despois reutilizada para sintetizar ceramidas, o que se coñece como vía de salvamento ou rescate.
Hidrólise de esfingomielinas
A hidrólise de esfingomielinas é catalizada pola encima esfingomielinase. Como as esfingomielinas son un dos catro fosfolípidos máis comúns da membrana das células, este método de xerar ceramidas implica que a membrana plasmática está sendo a diana de sinais extracelulares que promoven a morte celular programada. Diversas investigacións suxiren que cando a radiación ionizante causa apoptose nalgunhas células, dita radiación activa a esfingomielinase na membrana celular e, xa que logo, a xeración de ceramidas.
Biosíntese de novo
A síntese de novo das ceramidas empeza coa condensación de palmitato e serina para formar 3-ceto-dihidroesfingosina. Esta reacción está catalizada polo encima serina palmitoíl transferase e é a reacción limitante desta vía metabólica. Á súa vez, a 3-ceto-dihidroesfingosina redúcese a dihidroesfingosina, que seguidamente é acilada polo encima (dihidro)ceramida sintase orixinando dihidroceramida. A reacción final que produce a ceramida está catalizada polo encima dihidroceramida desaturase. A síntese de novo de ceramida ten lugar no retículo endoplasmático. A ceramida é posteriormente transportada ao aparato de Golgi por medio de vesículas ou pola proteína de transferencia de ceramida CERT. Unha vez no aparato de Golgi, a ceramida pode ser posteriormente metabolizada a outros esfingolípidos, como as esfingomielinas e os glicoesfingolípidos complexos.
A vía de rescate
A degradación de fosfoesgingolípidos e glicoesfingolípidos ten lugar nos compartimentos subcelulares ácidos, os endosomas tardíos e os lisosomas. No caso dos glicoesfingolípidos, as exohidrolases, actuando ao seu pH ácido óptimo, liberan unha por unha as unidades de monosacárido do extremo terminal das cadeas de oligosacáridos, xerando ceramidas, entanto que as esfingomielinas son convertidas en ceramidas pola esfingomielinase ácida. A ceramida pode ser posteriormente hidrolizada pola ceramidase ácida formando esfingosina e un ácido graxo libre, e ambas as moléculas poden saír do lisosoma (a diferenza da ceramida). As bases esfingoides de longa cadea que abandonan o lisosoma poden despois reentrar en rutas de síntese de ceramidas e/ou esfingosina-1-fosfato. A vía de reciclaxe ou salvamento reutiliza as bases esfingoides de cadea longa para formar ceramida pola acción da ceramida sintase. Os membros da familia da ceramida sintase probablemente captan a esfingosina libre que se libera dos lisosomas na superficie do retículo endoplasmático ou en membranas asociadas ao retículo endoplasmático. Estímase que a vía de rescate supón do 50% ao 90% da biosíntese de esfingolípidos.
Funcións fisiolóxicas da ceramida
Como un lípido bioactivo, as ceramidas foron implicadas en diversas funcións fisiolóxicas como a apoptose, detención do crecemento celular, diferenciación, senescencia celular, migración celular e adhesión celular. Tamén se suxeriron outras funcións da ceramida e os seus metabolitos derivados en varios estados patolóxicos como o cáncer, neurodexeneración, diabetes, patoxénese microbiana, obesidade, e inflamación.
Apoptose
Unha das funcións máis estudadas da ceramida é a súa actividade como molécula proapoptótica. A apoptose, unha forma de morte celular programada, e esencial para o mantemento da homeostase celular normal e é unha resposta fisiolóxica importante a moitas formas de estrés celular. A acumulación de ceramida prodúcese despois do tratamento das células con varios axentes apoptóticos como a radiación ionizante, luz ultravioleta , o factor TNF-alfa , e axentes de quimioterapia. Isto suxire que a ceramida xoga un papel nas respostas biolóxicas a todos estes axentes. Debido aos seus efectos indutores da apoptose en células cancerosas, a ceramida foi denominada “lípido supresor de tumores”. Varios estudos intentaron definir máis a función específica da ceramida no fenómeno da morte celular; porén, debido á natureza variable e conflitiva dos estudos sobre o papel da ceramida na apoptose, o mecanismo polo cal este lípido regula a apoptose segue sen aclararse. .
Substancias que inducen a xeración de ceramidas
Entre elas están as seguintes: anandamida, tetrahidrocannabinol e outros cannabinoides, factor de necrose tumoral alfa (TNF-alfa), ligando Fas, endotoxina, axentes de quimioterapia, 1,25-dihidroxi vitamina D, interferón gamma, calor, radiación inonizante e inhibidores da ceramidase.
É interesante indicar que as substancias que poden causar a xeración de ceramida adoitan ser sinais de estrés que causan que as células se encamiñen á morte celular programada. A ceramida actúa, pois, como un sinal intermediario que conecta os sinais externos co metabolismo interno da célula.
Mecanismo da sinalización por ceramida
Actualmente non están claros os medios utilizados pola ceramida para actuar como unha molécula sinalizadora.
Unha hipótese é que a ceramida xerada na membrana plasmática estabiliza pequenas plataformas lipídicas denominadas balsas lipídicas, permitíndolles que sirvan como plataformas para a sinalización de moléculas. Ademais, como estas balsas lipídicas poden cruzar toda a bicapa lipídica, poden servir de enlace entre os sinais procedentes de fóra da célula e os sinais xerados no interior da célula.
Tamén se observou que a ceramida forma grandes canais organizados que atravesan a membrana mitocondrial externa. Isto permite a saída de proteínas desde o espazo intermembranoso da mitocondria ao citosol.
Alejandro Gama Casalderrey
Alejandro Gama Casalderrey, nado en Lérez (Pontevedra) en 1899 e finado na mesma cidade a finais do século XX, foi un loitador antifascista contra a ditadura franquista.
Traxectoria
Fillo de Faustino Gama. Residía en 1936 en Lérez, onde era viaxante de comercio. Durante os días previos á sublevación militar en Pontevedra, co seu irmán Faustino foi designado como compoñentes das milicias antifascistas baixo as ordes de Jacobo Zbarsky co obxectivo de defender o Goberno Civil de Pontevedra dos ataques dos militares sublevados. Cando a cidade caeu en mans dos militares rebeldes, foi acusado de pertencer a unha suposta Tcheka. Como consecuencia o seu irmán Faustino Gama foi fusilado en Pontevedra o 29 de decembro de 1936.
Picnogónidos
A dos picnogónidos (Pycnogonida), é unha clase de artrópodos mariños do subfilo dos quelicerados. Todas as súas especies actuais reúnense nunha única orde, a dos pantópodos (Pantopoda), polo que moitas veces ambos os termos se usan como sinónimos.
Alejandro Gama Casalderrey
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu do seu domicilio, permanecendo escondido durante varios anos. En outubro de 1938 as autoridades sublevadas interesaban a súa busca e captura acusándoo de actividades contrarias ao Réxime e de estar fuxido. Permaneceron fuxidos polos montes de Lérez e proximidades, sendo axudados por veciños desa parroquia, que lles levaban comida e novas dos movementos da Garda Cívica. Máis tarde, tanto el como Manuel Calvo, refúxianse noutros agochos habilitados na casa familiar nos que, en condicións precarias, resistrion. Entregouse ás autoridades militares de Pontevedra o 3 de decembro de 1945. Foi condenado a 20 anos de prisión, condena conmutada a tres anos, acolléndose aos beneficios do indulto promulgado en outubro dese ano; máis tarde foi indultado.
De Civitate Dei
A cidade de Deus (cuxo título latino orixinal é De civitate Dei contra paganos, é dicir A cidade de Deus contra os pagáns) é unha obra en 22 libros de Agostiño de Hipona que foi escrita durante a súa vellez e ao longo de quince anos, entre 412 e 426. É unha apoloxía do cristianismo, na que se confrontan a Cidade Celestial é a Cidade Pagá. As numerosas digresións permítenlle ao autor tratar temos de moi diversa índole, como a natureza de Deus, o martirio ou o xudaísmo, a orixe e a substancialidade do ben e do mal, o pecado e a culpa, a morte, o dereito e a lei, a continxencia e a necesidade, o tempo e o espazo, a Divina providencia, o destino e a historia, entre outros moitos temas.
Picnogónidos
Estes animais foron considerados durante moito tempo como arácnidos moi diferenciados, ou incluso como un grupo totalmente á parte dos quelicerados. Debido á súa forma, co seu corpo moi pequeno e as súas moi longas oito patas, adoitan denominarse vulgarmente como arañas de mar, seguindo o seu nome inglés, sea spiders.
De Civitate Dei
Presentación
O libro estruturase a partir da contraposición entre a Cidade de Deus (que representa o Cristianismo, e polo tanto a verdade espiritual) e a cidade pagá (que representa a decadencia e o pecado). No prólogo mesmo se expón esta dicotomía:
Alejandro Gama Casalderrey
Traxectoria
Despois da súa presentación voluntaria ás autoridades, permaneceu lonxe da actividade política para recuperar canto antes a saúde, pois padecía unha tuberculose pulmonar a consecuencia dos sufrimentos padecidos durante o tempo en que estivo agochado. Pero ante a presión da depuración e as dificultades para refacer unha vida normal, cos corpos represores continuamente molestándoo e presionándoo, estableceu contacto en 1946 cun antigo correlixionario chamado Miguel, sendo invitado a formar parte da organización clandestina do Partido Comunista de España. Para a misión encomendada, Miguel recomendoulle trasladarse á Coruña, xa que en Pontevedra, por ser moi coñecido, era imposíbel que realizase ningunha misión.
Picnogónidos
Tamaño e forma
Os picnogónidos son animais pouco visíbeis, xa que se mimetizan co seu contorno, que é o fondo mariño. As formas que viven no bentos costeiro son de tamaño xeralmente moi pequeno (desde uns poucos milímetros até 2,5 cm), pero as especies abisais adoitan seren grandes, chegando a medir até 50 cm entre os extremos das súas lomgas patas. As pequenas formas costeiras son moi comúns en todos os mares, pero raramente observadas polo seu mimetismo co ambiente, que facilitan tanto a súa anatomía como a súa coloración.
De Civitate Dei
Presentación
O autor estaba conmocionado pola caída de Roma a mans de Alarico I. O desconcerto que provocou a entrada dos bárbaros na cidade onde residía o Papa, e que fora referente do Cristianismo desde Constantino I e especialmente desde Teodosio I, fíxolle cuestionarse acerca do feito da desaparición dunha civilización enteira. A resposta a esta cuestión é que o edificio ao cal convén aliarse e no cal convén traballar non é a Cidade dos Homes, senón a Cidade de Deus. O obxectivo desta obra é, por tanto, examinar a oposición entre ambas cidades, as súas orixes, o seu desenvolvemento e o seu final:
Picnogónidos
Tamaño e forma
A súa forma é moi similar á das arañas, cun corpo moi pequeno con dúas rexións ou tagmas como mínimo, prosoma e opistosoma. Todos os individuos teñen unha probóscide suctora con apertura ao final, sendo a súa musculatura apropiada para este labor de succión. Na probóscide fabrican sedas para filtrar o alimento. As patas son longas e esveltas, pero ás v eces tan grosas como o delgado e breve corpo, o que confire ao animal un aspecto moi peculiar.
De Civitate Dei
Presentación
Desde o primeiro momento (libros 1 ao 10), Agostiño trata a relixión da Antigüidade como supersticiosa: por un lado, refuta que se adore aos deuses polo simple motivo das vantaxes que reporten (libros 1 a 5), e por outra parte, contradí aos que buscan por esa mesma vía a felicidade eterna (libros 6 a 10). Os libros 11 a 22 consagran a orixe e a oposición entre ambas cidades.
Alejandro Gama Casalderrey
Traxectoria
O obxectivo era reorganizar a estrutura comunista na zona. Contou coa axuda de Emilio Villar Villar, mecánico, con militancia socialista en tempos da República, directivo das JSU, membro do comité do Socorro Vermello Internacional e compañeiro de Gama na directiva da Federación Cultural Deportiva Obrera de España; Rogelio González Suárez, de Salcedo, antigo dirixente do sindicato de carpinteiros e vicepresidente da Federación Obrera en 1936; e Antonio Vidal Vilas, militante socialista de Vilaboa desterrado na Coruña.
Picnogónidos
Cutícula
A cutícula é delgada e sen mineralizar, decorada con relevos e poboada de sedas (pequenos pelos erectos) de función principalmente sensorial (táctil), segundo é regra xeral nos artrópodos. Aparece perforada por un gran número de canais polos que se deitan ao exterior os produtos de diversas glándulas.
De Civitate Dei
Contexto da obra
Agostiño escribiu o tratado para explicar a relación do cristianismo coas outras relixións e a filosofía, así como a súa relación co goberno romano, co cal estaba cada vez máis entrelazado. Foi escrito pouco despois da invasión polos Godos no ano 410. Este acontecemento deixou aos romanos nun estado de perplexidade, e moitos viron esta invasión como un castigo por abandonar a relixión tradicional romana polo cristianismo. Agostiño intenta consolar aos cristiáns neste ambiente, escribindo que, incluso se o goberno terreal do Imperio estaba en perigo, finalmente triunfaría a Cidade de Deus.
A pesar da designación do cristianismo como a relixión oficial do Imperio, Agostiño declarou que a súa mensaxe era máis espiritual que política. O cristianismo, dicía, debería estar preocupado pola cidade mística, divina -Novo Xerusalén-, máis que pola política terreal. O libro presenta a historia humana como un conflito entre o que Agostiño chama a Cidade do Home e a Cidade de Deus, un conflito que sempre acabará gañando a cidade divina. A cidade de Deus está marcada pola xente que esqueceu o pracer terreal pola dedicación ás verdades eternas de Deus, agora reveladas totalmente na fe cristiá. A Cidade do Home, por outra parte, consiste na xente que se somerxeu nos coidados e praceres do presente, pasando do mundo.
Alejandro Gama Casalderrey
Traxectoria
Foi detido pola policía xunto con outros compañeiros en xaneiro de 1947, uns días antes dun partido de fútbol internacional en Riazor, para o que tiñan preparada unha acción de lanzamento de panfletos contra o réxime. Sucédese unha caída en cadea de militantes da organización.
Picnogónidos
Prosoma
O prosoma presenta en primeiro lugar a probóscide ou trompa, en cuxo extremo anterior está situada a boca. A probóscide emprégana para succionar líquidos das súas presas. Ao final do céfalon aparecen, nun pequeno tubérculo, os seus catro ollos, diversamente desenvolvidos segundo as especies.
O prosoma leva ademais tres pares de apéndices: os quelíceros (ou quelíforos, de demostrarse que non son homólogos dos dos arácnidos), os palpos e os ovíxeros. Estes últimos están máis desenvolvidos nos machos, que os usan para portar primeiro os ovos e logo as crías; nas femias poden faltar por completo. Algúns artellos (pezas) dos ovíxeros poden levar espiñas que facilitan a súa función manipuladora.
Opistosoma
Os segmentos do tronco levan grandes tubérculos laterais que poden confundirse coas coxas (primeiros segmentos) dos apéndices marchadores. A maioría dos picnogónidos presentan catro pares de apéndices marchadores, pero algúns teñen cinco ou seis, e esta diferenza carece de valor sistemático (pode darse en especies próximas). O predominio das "patas" xustifica o nome de "pantópodos" (animais que son todo patas). O abdome parece un pequeno promontorio, sen divisións visíbeis nin apéndices.
Anatomía interna
A anatomía interna está moi condicionada pola arquitectura corporal, con órganos que, como o tubo dixestivo ou as gónadas, ramifícanse cara ao interior das patas.
Cada músculo está formado por unha soa gran célula muscular recuberta de tecido conxuntivo. Tamén presentan unha estrutura peculiar na organización das súas miofibrilas.
Bioloxía e ecoloxía
Os sexos está separados, cunha única excepción. Os machos practican un cortexo, tras o cal as femias liberan os óvulos, que son fecundados nal auga polos espermatozoides do macho. As femias reúnen os ovos cos seus propios ovíxgeros até que termina o proceso, momento en que o macho os toma un a un ou en bloque, para transportalos con el durante unha parte máis ou menos extensa do seu desenvolvemento.
De Civitate Dei
Estrutura
miniatura|De civitate Dei, 1483 De civitate Dei, segundo Agostiño de Hipona pode ser dividida en dúas partes. A Parte I, que comprende os Libros I-X, é polémica no seu estilo e dedicada a unha crítica da cultura romana e os seus costumes (Libros I-V) e de filosofía pagá (Libros VI-X). Os intérpretes a miúdo toman estes dez primeiros libros como para estar en correspondencia coa Cidade Terreal, en contraste coa Cidade de Deus da cal se fala na segunda parte, que comprende os doce libros restantes. A Parte II é onde Agostiño pasa de criticar a postular unha relación coherente entre a Cidade de Deus e unha Cidade Terreal subordinada a primeira.
Picnogónidos
Bioloxía e ecoloxía
O desenvolvemento das crías é normalmente indirecto (é dicir, con metamorfose), cunha larva chamada protoninfa (protonymphon), de vida libre e dotada de só tres pares de patas. Algunhas completan o seu desenvolvemento enquistándose dentro dol corpo dun coral. Nalgúns casos os ovos teñen o vitelo suficiente para que a larva se desnvolva por completo mentres que é portada polo seu pai.
Os picnogónidos son depredadores ou saprófagos (comedores de residuos) que usan a súa probóscide para picar a animais aos que chuchan os ssus sucos, moi ao estilo dos arácnidos. Aliméntanse sobre todo de animais bentónicos (do fondo) e sésiles (fixos ao substrato), como as anemones de mar.
Móvense polo fondo lentamente coa súas patas. Existen a todas as profundidades, con formas abisais, que viven atéos 6 000 m baixo o nivel do mar, e outras que habitan os fondos costeiros, incluída a zona intermareal.
De Civitate Dei
Estrutura
Parte I (Libros I-X): Parte II (Libros XI-XXII):
Alejandro Gama Casalderrey
Traxectoria
Sufriu torturas e caeu polas escaleiras da comisaría na madrugada do 24, a versión oficial dicía que fora un intento de suicidio e outras fontes afirman que o tiraron. Xulgado na causa 36/47 o 30 de xullo de 1947, o fiscal pediu a pena de morte para Gama e outros acusados, sendo condenado a trinta anos de reclusión, cumprindo máis de 13 anos na Prisión Central de Burgos. Cando acadou a liberdade marchou para o estranxeiro. Retornou a Pontevedra e montou coa súa irmá Custodia un posto de ultramarinos na praza de Pontevedra. Vixiado, cando Franco ía pescar a Pontevedra detíñano. Morreu despois da fin da ditadura, pero non deixaron entrar os seus restos pola porta dianteira do cemiterio. Foi soterrado xunto a outros represaliados, e por decisión propia a súa tumba non ten ningunha placa.
Picnogónidos
Descricións
O clase dos Pycnogonida foi descrita en 1810 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, na súa obra Considérations sur l'ordre naturel des animaux composant les classes des crustacés, des arachnides, et des insectes, avec un tableau méthodique de leurs genres, disposés en familles. En canto á súa única orde actual, Pantopoda, foi descrita en 1863 polo zoólogo e entomólogo alemán Carl Eduard Adolph Gerstäcker, en Handbuch der Zoologie, escrito con Wilhelm Peters e Julius Victor Carus), e publicado en Leipzig.
De Civitate Dei
O saqueo de Roma polos godos (libro primeiro)
Os romanos interpretaron o saqueo como un castigo divino, e atribuírono á relixión cristiá e, en particular, á prohibición do culto aos deuses. Agostiño alzase contra esta opinión. Por un lado, os deuses romanos son incapaces de protexer aos pagáns, e é o nome de Cristo o que, en medio do horror xeral, foi capaz de salvar a numerosas persoas, incluso ás non cristiás. Serían así precisamente aqueles que foron salvados os que mostrarían unha enorme ingratitude cara o seu salvador. Por outra parte, tanto os crueis como os bondadosos sofren o mal nesta vida. Para xustificar o mal, Agostiño expón que os malvados sofren para ser corrixidos, e os bos para confirmarse na súa virtude e evitar as faltas no futuro. Sinala que non debe dárselle importancia ao sufrimento corporal: só a conciencia é para nos o testemuño da nosa pureza. Por exemplo, as nais e as virxes que foron violadas polos bárbaros durante o saqueo non deben ter sentimento de culpa se manteñen interiormente a virtude da castidade. Non deben polo tanto cometer suicidio, xa que a dignidade das mulleres permanece intacta. Ademais, Agostiño demostra que non é culpa da relixión cristiá a invasión dos godos, co exemplo que cando os invasores entraron a saquear, respectaron os templos cristiáns, xa que eles mesmos eran arianos, unha variante da relixión cristiá.
Picnogónidos
Etimoloxías
O termo do latín científico Pycnogonida cuñouno Gerstäcker sobre a base da raíz do xénero Pycnogonum engadín dolle a desinencia latina -ida, indicando plural e derivada do grego antigo εἴδος eídos 'aspecto', 'aparencia', 'forma'. O nome de xénero está formado polos elementos pyc- e -gonum, tirados do grego antigo πυκνός pyknós 'espeso', 'apertado', 'denso', e, segundo a maioría das fontes consultadas, γόνυ góny 'xeonllo', pero outras, que quizais estean máis acertadas, din que provén de γονή goné 'xeración', 'xerme', 'orixe', 'prole' (basta contemplar os xeonllos (?) e as masas de ovos destes animais). A etimoloxía de Patopoda é moito máis clara: todos os etimoloxistas opinan que o termo está formado polos elementos pan-, do grego παν- pan-, amplamente usado xa desde a antigüidade clásica e derivado de πᾶς πᾶσα πᾶν pãs, pãsa, pãn 'todo' e -poda, do grego πούς ποδός poús, podós 'pé', 'perna', 'pata'. É dicir: 'animais que son todo pata'.
Clasificación
Tradicionalmente se clasificaron en oito ou nove familias, cuns 86 xéneros e unhas 1 000 especies. Na actualidade, de acordo co World Register of Marine Species, a súa clasificación, até o niven "familia" é: miniatura|[[Ascorhynchus compactus]] miniatura|[[Pycnothea flynni]] miniatura|[[Nymphon molleri]] miniatura|[[Austrodecus bamberi]]
Clase Pycnogonida
Esta clasificación taxonómica substitúe á antiga versión na que os Pantopoda se subdividían nas familias seguintes:
Evolución
Os fósiles máis antigos coñecidos datan do Devoniano, aínda que dada a súa posición sistemática, o grupo debe ser moit máis antigo.
A clase dos picnogónidos foi diversamente interpretada como grupo irmán do conxunto dos artrópodos verdadeiros, como o membro máis basal do subfilo dos quelicerados, e incluso como parte da clase dos arácnidos.
Un traballo recente (Maxmen & al., 2005) vén a corroborar a primeira desas interpretacións baseándose no desenvolvemento embrionario dos centros nerviosos, unha fonte moi fiábel de información evolutiva.
Tamén os traballos de filoxenia molecular favorecen esta interpretación. Porén, as clasificacións estándar baséanse na segunda destas interpretacións, tratándoos como unha clase separada dentro do subfilo dos quelicerados.
De Civitate Dei
O culto aos falsos deuses romanos (libro décimo) e a verdadeira orixe do poder de Roma (libro cuarto)
Agostiño expón que Roma nunca foi protexida polos deuses, posto que son falsos. O que recibiu Roma dos seus deuses foi o vicio e a corrupción da alma (libro segundo) e o amor polos bens terreais (libro terceiro).
Agostiño mostra que non foron os deuses os que lle deron a grandeza a Roma, senón o decreto soberano de Deus, único e verdadeiro.
Importancia e valor da obra
A pesar da designación do cristianismo como relixión oficial do Imperio, Agostiño expuxo que a súa mensaxe é máis espiritual que política. O cristianismo, segundo el, debese referir a cidade mística e divina de Xerusalén (a nova Xerusalén) e non tanto á cidade terreal. A súa teoloxía serviu para definir a separación entre Igrexa e Estado, algo que caracterizaría as relacións políticas de Europa occidental, fronte ao Este bizantino, onde o espiritual e o político non mostraba unha separación tan evidente.
Nicanor Duarte
Óscar Nicanor Duarte Frutos, nado en Coronel Oviedo o 11 de outubro de 1956, é un político paraguaio, presidente de Paraguai dende 2003 ata 2008. Pertence ao Partido Colorado.
Traxectoria
Fillo dun policía afiliado á Asociación Nacional Republicana (Partido Colorado) o máis importante e influente do país; a súa nai era costureira. É afiliado ó mesmo partido do seu pai dende os 14 anos. Áchase casado actualmente con Gloria María Penayo sendo ambos de relixión protestante; teñen seis fillos.
Duarte é avogado, filósofo, xornalista e docente de socioloxía. Cursou os seus estudos na Universidade Nacional de Asunción e a Universidade Católica de Asunción. Foi Ministro de Educación durante os gobernos de Juan Carlos Wasmosy (1993-1998) e Luis Ángel González Macchi (1999-2003).
Presidencia
Nicanor Duarte foi Presidente da República de Paraguai tras gaña-las eleccións xerais en abril de 2003 co 37,1% de votos como candidato do Partido Colorado, agrupación política que goberna ininterrompidamente este país dende 1947.
Duarte prometeu rematar coa pobreza e a corrupción, recoñecidas por el mesmo como alarmantes. Tralo incendio dun centro comercial na capital paraguaia e o secuestro e asasinato da filla do expresidente Raúl Cubas que tivo que afronta-lo seu goberno, Duarte admitiu que estes incidentes e outros máis son consecuencias directas da galopante corrupción que azouta o país.
A pesar de ser integrante dun partido conservador, Duarte realizou unha política máis ben esquerdista contrastando cos seus correlixionarios de gobernos predecesores. Entre estas medidas destacan o seu rexeito ó neoliberalismo na súa política económica, a súa oposición ó ALCA, a procura de cooperación de gobernos latinoamericanos como o do presidente venezolano Hugo Chávez (venda de petróleos a prezos preferenciais), ademais das boas relacións cos gobernos do Brasil de Luiz Inácio Lula da Silva e da Arxentina de Néstor Kirchner, así como o reforzamento do Mercosur. Así a todo, Duarte foi duramente criticado por varios gobernos latinoamericanos por permitir o ingreso de tropas estadounidenses no territorio paraguaio para efectuar exercicios conxuntos co Exército dese país e permitir construír unha base militar, na tripla fronteira, supostamente para combate-lo narcotráfico e o terrorismo islamista, pero algúns sectores consideran que o seu verdadeiro motivo da presenza militar estadounidense é para apoderase do acuífero guaraní.
O 8 de marzo do 2006, A Corte Suprema de Xustiza, ditou unha resolución na cal permitía a Duarte exerce-la presidencia do Partido Colorado e asemade a presidencia do país (asumiría a presidencia de dito partido o 14 de marzo dese mesmo ano). O fallo, ditado pola Corte, era unha clara e aberta violación á Constitución Nacional, xa que a mesma prohibe ó presidente e ó vicepresidente exercer dous cargos ó mesmo tempo.
Esta resolución xerou un gran descontento na poboación (excluíndo a algúns afiliados do seu partido) polo que o 28 de marzo, aproximadamente 40.000 persoas marcharon fronte a Mburuvichá Róga (residencia dos presidentes do país) para manifestar repulsión ó presidente e esixir ós cinco ministros da Corte, que ditaron a polémica resolución, as súas renuncias dos seus respectivos cargos. Esta marcha, que estaba constituída por partidos da oposición, os non afiliados e tamén algúns afiliados ó propio partido do presidente, era encabezada polo Monseñor de San Pedro, Fernando Lugo.
A pesar de iniciar o seu mandato cun alto índice de popularidade, Duarte viu cae-la porcentaxe de paraguaios que aproban a súa xestión. Esta tendencia acompaña o desgaste político do propio Partido Colorado, que a pesar de ser aínda o partido máis poderoso de Paraguai, foi perdendo hexemonía tralas distintas eleccións dende da restauración da democracia.
Lingua saami de Ume
A lingua saami de Ume (ubmejesámiengiälla) é unha lingua urálica falada por 20 persoas en Suecia, e antigamente en Noruega. Trátase dunha lingua moribunda en grave risco de desaparición que pertence á familia de linguas saamis. Adoitaba falarse ao longo do río Ume ao sur do actual concello de Arjeplog, en Sorsele e Arvidsjaur.
Arquímedes
Arquímedes (en Ἀρχιμήδης), nado en Siracusa (na Illa de Sicilia) no 287 a.C. e finado no 212 a.C. na mesma localidade, foi un científico, matemático, físico, inventor e astrónomo grego. Considérase que Arquímedes foi un dos matemáticos máis grandes da antigüidade clásica e, en xeral, de toda a historia. Creou un método para calcular o número pi (nº π) (razón entre o perímetro dunha circunferencia e o seu diámetro) coa aproximación tan grande canto se queira. Cría que nada do que existe é tan grande que non poida ser medido. Perfeccionou, pois, o sistema grego de numeración, creando unha notación cómoda para os números moi grandes, semellante ao actual sistema exponencial. Pasou a súa vida traballando como protexido para os reis de Sicilia Hierón II e o seu fillo Gelón II (ambos os dous reis eran membros da dinastía deinoménida).
En mecánica atribúenselle algunhas invencións tales como a rosca sen fin, a roda dentada, a roldana móbil e a panca. Entre as frases que se lle atribúen está: “dáme unha panca e un punto de apoio e moverei o mundo”.
En física, no seu Tratado dos corpos flutuantes, estableceu as leis fundamentais da estática e da hidrostática. Un dos principios fundamentais da hidrostática enúnciase así: “todo corpo mergullado total ou parcialmente nun fluído sofre un empuxe vertical, dirixido de baixo para riba, igual ao peso do volume do fluído desaloxado, e aplicado no centro de empuxe." O centro do apuxón é o centro de gravidade do volume que corresponde á porción somerxida do corpo.
As súas últimas pescudas terían o obxectivo de responder a Hierón, rei de Siracusa, se a súa coroa era realmente de ouro puro. Conseguindo resolver tal problema mentres se bañaba, Arquímedes saíu á rúa, nu, gritando Eureka! Eureka! (Encontreino!)
Durante case tres anos, as máquinas de guerra da súa invención que lanzaban dardos de pedra, terían sido as principais responsábeis das derrotas impostas polos gregos ao exército de Marco Claudio Marcelo, xeneral romano que cercaba Siracusa. Dise tamén, segundo a tradición, que Arquímedes conseguiu incendiar os navíos romanos por medio dun xogo de lentes e espellos. Matouno un soldado romano despois da toma de Siracusa durante a segunda guerra púnica.
Traxectoria
miniatura|220px|Estatua de bronce de Arquímedes situada no [[observatorio Archenhold en Berlín. Foi esculpida por Gerhard Thieme e inaugurada en 1972.]]
Hai poucos datos fiables sobre a vida de Arquímedes. Con todo, todas as fontes coinciden en que era natural de Siracusa e que morreu durante o desenlace do sitio de Siracusa.
Entre os poucos datos certos sobre a súa vida, Diodoro Sículo achéganos un segundo o cal é posible que Arquímedes, durante a súa mocidade, estudase en Alexandría, en Exipto. O feito de que Arquímedes se refira nas súas obras a científicos cuxa actividade se desenvolveu nesa cidade, aboa a hipótese: de feito, Arquímedes refírese a Conon de Samos como o seu amigo en Sobre a esfera e o cilindro, e dous dos seus traballos (O método dos teoremas mecánicos e o Problema do gando) están dedicados a Eratóstenes de Cirene.
Arquímedes morreu ca. 212 a.C. durante a segunda guerra púnica, cando as forzas romanas ao mando do xeneral Marco Claudio Marcelo capturaron a cidade de Siracusa logo dun asedio de dous anos de duración. Arquímedes distinguiuse especialmente durante o sitio de Siracusa, no que desenvolveu armas para a defensa da cidade. Polibio, Plutarco, e Tito Livio describen, precisamente, o seu labor na defensa da cidade como enxeñeiro, desenvolvendo pezas de artillería e outros artefactos capaces de manter baixo control ao inimigo. Plutarco, nos seus relatos, chega a dicir que os romanos se poñían tan nerviosos cos inventos de Arquímedes que a aparición de calquera trabe ou polea nas murallas da cidade era suficiente como para provocar o pánico entre os sitiadores. miniatura|esquerda|220px|Cicerón e os maxistrados descubrindo a tumba de Arquímedes en Siracusa, de [[Benjamin West (1797). Colección privada.]]
Arquímedes foi asasinado ao final do asedio por un soldado romano, contravindo as ordes do xeneral Marcelo de respectar a vida do gran matemático grego. Existen diversas versións da morte de Arquímedes: Plutarco, no seu relato, dános ata tres versións diferentes. De acordo co seu relato máis popular, Arquímedes estaba contemplando un diagrama matemático cando a cidade foi tomada. Un soldado romano ordenoulle ir verse co xeneral, pero Arquímedes non lle fixo caso, dicindo que tiña que resolver antes o problema. O soldado, enfurecido ante a resposta, matou a Arquímedes coa súa espada. Con todo, Plutarco tamén brinda outros dous relatos menos coñecidos da morte de Arquímedes, o primeiro dos cales suxire que podería ter sido asasinado mentres intentaba renderse ante un soldado romano, e mentres lle pedía máis tempo para poder resolver un problema no que estaba traballando. De acordo coa terceira historia, Arquímedes portaba instrumentos matemáticos, e foi asasinado porque o soldado pensou que eran obxectos valiosos. Tito Livio, pola súa banda, limítase a dicir que Arquímedes estaba inclinado sobre uns debuxos que trazara no chan cando un soldado que descoñecía quen era, matouno. En calquera caso, segundo todos os relatos, o xeneral Marcelo mostrouse furioso ante a morte de Arquímedes, debido a que o consideraba un valioso activo científico, e ordenara previamente que non fose ferido. miniatura|Unha esfera ten 2/3 exactos do volume e da superficie do cilindro que a circunscribe. Unha [[esfera e un cilindro foron colocados encima da tumba de Arquímedes, cumprindo coa súa vontade.]]
As últimas palabras atribuídas a Arquímedes foron "Non molestes os meus círculos", en referencia aos círculos no debuxo matemático que supostamente estaba estudando cando o interrompeu o soldado romano. A frase é a miúdo citada en latín como "Noli turbare circulos meos", pero non hai evidencia de que Arquímedes pronunciase esas palabras e non aparecen nos relatos de Plutarco.
Cicerón describe a tumba de Arquímedes, que visitaría, e indica que sobre ela se colocou unha esfera inscrita dentro dun cilindro. Arquímedes probara que o volume e a área da esfera son dous terzos dos do cilindro que a inscribe, incluíndo as súas bases, o cal se considerou o máis grande dos seus descubrimentos matemáticos. No ano 75 a.C., 137 anos logo da súa morte, o orador romano Cicerón estaba servindo como cuestor en Sicilia e escoitou historias sobre a tumba de Arquímedes, pero ninguén foi capaz de dicirlle onde se atopaba exactamente. Finalmente, achou a tumba preto da porta de Agrigento en Siracusa, moi descoidada e poboada de arbustos. Cicerón limpou a tumba, e así foi capaz de ver a talla e ler algúns dos versos que se escribiron nela.
Os relatos sobre Arquímedes foron escritos polos historiadores da antiga Roma moito tempo despois da súa morte. O relato de Polibio sobre o asedio a Siracusa na súa obra Historias (libro VIII) foi escrito ao redor de setenta anos despois da morte de Arquímedes, e usouse como fonte de información por Plutarco e Tito Livio. Este relato ofrece pouca información sobre Arquímedes como persoa, e céntrase nas máquinas de guerra que se dicía que construíra para defender a cidade.
A coroa dourada
miniatura|250px|É posible que Arquímedes empregara o seu principio de flotabilidade para determinar se a coroa dourada era menos densa que o ouro puro. Unha das anécdotas máis coñecidas sobre Arquímedes conta como inventou un método para determinar o volume dun obxecto cunha forma irregular. Segundo Vitruvio, Hierón II ordenou a fabricación dunha nova coroa con forma de coroa triunfal, e pediulle a Arquímedes determinar se a coroa estaba feita só de ouro ou se, polo contrario, un ourive deshonesto lle engadira prata na súa realización. Arquímedes tiña que resolver o problema sen danar a coroa, así que non podía fundila e convertela nun corpo regular para calcular a súa masa e o seu volume e, a partir de aí, a súa densidade. Mentres tomaba un baño, notou que o nivel da auga subía na bañeira cando entraba, e así decatouse de que ese efecto podería ser usado para determinar o volume da coroa. Debido a que a auga non pode comprimirse, a coroa, ao ser mergullada, desprazaría unha cantidade de auga igual ao seu propio volume. Ao dividir o peso da corona polo volume de auga desprazada poderíase obter a densidade da coroa. A densidade da coroa sería menor que a densidade do ouro se outros metais menos densos se lle engadisen. Cando Arquímedes, durante o baño, se decatou do descubrimento, dise que que estaba tan emocionado que esqueceu vestirse e saíu correndo nu polas rúas. Segundo o relato, na rúa berraba "Eureka!" (en grego antigo: "εὕρηκα" que significa "Encontreino!").
Porén, a historia da coroa dourada non aparece nos traballos coñecidos de Arquímedes. Ademais, dubidouse que o método que describe a historia fose factible, debido a que tería requirido un nivel de exactitude extremo para medir o volume de auga desprazada.
O Siracusia e o parafuso de Arquímedes
miniatura|esquerda|O [[parafuso de Arquímedes pode elevar auga eficientemente.]]
Unha gran parte do traballo de Arquímedes no campo da enxeñaría xurdiu para satisfacer as necesidades da súa cidade natal, Siracusa. O escritor grego Ateneo de Náucratis conta que Hierón II lle encargou a Arquímedes o deseño dun enorme barco, o Siracusia, que construíu Arquias de Corinto baixo a súa supervisión. O barco podía ser usado para viaxes luxosas, cargar subministracións e como barco de guerra. Finalmente o seu nome foi cambiado polo de Alexandría, cando foi enviado como agasallo, xunto cun cargamento de gran, ao faraón Tolomeo III de Exipto.
Dise que o Siracusia foi o barco máis grande da antigüidade clásica. Segundo Ateneo, era capaz de cargar 600 persoas e incluía entre as súas instalacións xardíns decorativos, un ximnasio e un templo dedicado á deusa Afrodita. Debido a que un barco desta envergadura deixaría pasar grandes cantidades de auga a través do casco, o parafuso de Arquímedes supostamente foi inventado a fin de extraer a auga da sentina. A máquina de Arquímedes era un mecanismo cunha folla con forma de parafuso dentro dun cilindro. Facíase xirar a man, e tamén podía utilizarse para transferir auga desde masas de augas baixas a canles de irrigación. De feito, o parafuso de Arquímedes segue usándose hoxe en día para bombear líquidos e sólidos semifluidos, como carbón, xeo e cereais. O parafuso de Arquímedes, tal como o describiu Marco Vitruvio nos tempos de Roma, pode ser unha mellora do parafuso de bombeo que foi usado para irrigar os xardíns colgantes de Babilonia.
A garra de Arquímedes
Polibio narra que a intervención de Arquímedes no ataque romano a Siracusa foi decisiva, ata o punto de que desbaratou a esperanza romana de tomar a cidade por asalto, tendo que modificar a súa estratexia e pasar ao asedio de longa duración, situación que durou oito meses, ata a caída definitiva da cidade. Entre os enxeños de que se valeu para tal fazaña (catapultas, escorpións e guindastres) atópase un que é da súa invención: a chamada manus ferrea. Os romanos achegaban todo o que podían os barcos ao muro para enganchar as súas escaleiras ás fortificacións e poder acceder coas súas tropas ás ameas. Entón entraba en acción a garra, que consistía nun brazo semellante a un guindastre do cal pendía un enorme gancho de metal. Cando se deixaba caer a garra sobre un barco inimigo o brazo balanceariase en sentido ascendente, levantando a proa do barco fóra da auga e provocando unha enchente de auga pola popa. Isto inutilizaba os enxeños inimigos e causaba confusión, pero non era o único que facía: mediante un sistema de polea e cadeas, deixaba caer subitamente o barco provocando unha escoración que podía levalo ao envorco e ao afundimento. Houbo experimentos modernos coa finalidade de probar a viabilidade da garra, e nun documental do ano 2005 titulado Superweapons of the Ancient World (Superarmas do mundo antigo) construíuse unha versión da garra e concluíuse que era un dispositivo factible.
O raio de calor de Arquímedes, mito ou realidade?
miniatura|220px|dereita|Estampa que reproduce o uso de [[espello ustorio|espellos ustorios na defensa da cidade de Siracusa durante o asedio romano.]] Segundo a tradición, dentro dos seus traballos na defensa de Siracusa, Arquímedes podería crear un sistema de espellos ustorios que reflectían a luz solar concentrándoa nos barcos inimigos coa finalidade de incendialos. Con todo, as fontes que recollen estes feitos son tardías, sendo a primeira delas Galeno, xa no século II. Luciano de Samosata, historiador tamén do século II, escribiu que, durante o sitio de Siracusa (213-211 a. C.), Arquímedes repeleu un ataque levado a cabo por soldados romanos con lume. Séculos máis tarde, Antemio de Tralles menciona os espellos ustorios como arma utilizada por Arquímedes. O artefacto, que en ocasións é denominado como o "raio de calor de Arquímedes", serviría para enfocar a luz solar nos barcos que se achegaban, facendo que estes ardesen.
A credibilidade desta historia foi obxecto de debate desde o Renacemento. René Descartes rexeitouna como falsa, mentres que investigadores modernos intentaron recrear o efecto considerando para iso tan só as capacidades técnicas das que dispoñía Arquímedes. Suxeriuse que unha gran cantidade de escudos ben puídos de bronce ou cobre poderían ser utilizados como espellos, para así enfocar a luz solar cara a un só barco. Deste xeito púidose utilizar o principio do reflector parabólico, nun xeito similar a un forno solar.
En 1973 o científico grego Ioannis Sakkas levou a cabo unha proba do raio de calor de Arquímedes. O experimento tivo lugar na base naval de Skaramagas, nos arredores de Atenas, e nesta ocasión usáronse 70 espellos, cada un cunha cuberta de cobre e con ao redor de 1,5 m de alto e 1 m de ancho. Os espellos dirixíronse contra unha maqueta de madeira contrachapada dun barco de guerra romano a unha distancia de ao redor de 50 m. Cando os espellos foron enfocados con precisión, o barco ardeu en chamas en cuestión duns poucos segundos. A maqueta estaba pintada cunha capa de betume, o cal podería axudar á combustión.