cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benny's Video
Benny's Video é un filme austríaco de 1992 dirixido por Michael Haneke e ambientado en Viena. O argumento do filme céntrase en Benny (Arno Frisch), un adolescente que ve boa parte da súa vida a través de imaxes de vídeo, e nos seu pais Anna (Angela Winkler) e Georg (Ulrich Mühe), que permiten que Benny se centre imaxes de vídeo e en cámaras. O filme gañou o premio FIPRESCI no Festival de Cinema Europeo de 1993. O filme foi escollido como candidato de Austria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 65ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Benny, un rapaz de 14 anos, vive nun cuarto cheo de pantallas de vídeo en que están a reproducirse imaxes violentas de desastre e suspense durante todo o día. Mesmo o que sucede na rúa só lle chega a través dunha cámara instalada diante da súa xanela. Cortou a relación cos seus pais, a miúdo ausentes, e encerrouse no mundo do vídeo.
Un día en que os seus pais non están coñece nun videoclub unha rapaza da súa idade á que invita á súa casa. Mentres el lle mostra orgulloso unha pistola de matanza, ela divírtese retándoo a empregala. Benny faino e férea gravemente. Mentres a rapaza berra, el remátaa. Toda a escena quedou gravada en vídeo.
Willa Holland
Willa Joanna Chance Holland, nada o 18 de xuño de 1991 nos Ánxeles (California) é unha actriz e modelo estadounidense. É coñecida por interpretar a Kaitlin Cooper, a irmá máis nova de Marissa Cooper na serie de televisión The O.C.. Tamén apareceu na serie da The CW Gossip Girl, como Agnes Andrews, e en Arrow, como Thea Queen.
miniatura|Holland no Festival de Cine de Toronto, no 2008.
Avión, Avión
San Xusto e Pastor de Avión é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense. En 2015 tiña 588 habitantes (279 homes e 309 mulleres), 133 menos ca en 2000. Esta parroquia, por ser a capital do municipio, non perdeu tanta poboación como as outras do concello.
Balseiros, Santo André de Boimente, Viveiro
Balseiros é un lugar da parroquia da Santo André de Boimente no concello lugués de Viveiro na comarca da Mariña Occidental. Non tiña habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Avión, Avión
Patrimonio
A igrexa parroquial ten a súa orixe a comezos do século XVII, rematándose a súa construción en 1742. A fachada é un retablo barroco realizada por canteiros da Terra de Montes, e ten outras dúas portadas fortemente moldeadas e con fornela superior, con figuras pétreas de Santo Antón co Neno e a Virxe e o seu fillo. A cabeceira, moi anterior a 1742, ten bóveda de nervios góticos con claves historiadas policromadas. Na central figuran os santos Xusto e Pastor, con caretas alusivas aos principios centrais da fe. miniatura|Mapa da xurisdición de Avión de [[Rosendo Amoedo, 1789.]] A arquitectura da torre do templo, con carátulas angulares na balaustra inferior, é similar á das igrexas de Carballeda e Beiro, posiblemente porque foron ordenadas facer pola mesma persoa, o conde de Ribadavia.
A igrexa ten columnas salomónicas angulares, algo que malia ser un exemplo moi característico do barroco, non é común nos exteriores das igrexas do barroco galego.
Castros de Punta Neixón
Os coñecidos como Castros de Punta Neixón son dous poboados contiguos (Castro Pequeno e Castro Grande) cuxo período de ocupación abrangue desde finais da Idade de Bronce ata época tardorromana. Atópanse na parroquia de Cespón, no concello de Boiro, nun promontorio que sobresae á ría: Punta Neixón.
Descrición
O chamado Castro Pequeno está situado no extremo da punta e ten as testemuñas de ocupación máis antigas, mentres que o Castro Grande foi fundado por volta do século V a.C., posiblemente cando o Castro Pequeno estaba xa abandonado ou en proceso de abandono. Polo de agora, o Castro Pequeno é o que fornece restos arquitectónicos máis importantes, representados por varias casas de pedra de planta circular. O Castro Grande, en troques, posúe unhas monumentais defensas, entre as que destaca un foxo de máis de tres metros de profundidade localizado nas últimas campañas de escavación e un parapeto de terra que separa os castros do resto do promontorio marítimo.
Os materiais arqueolóxicos localizados nestes recintos son de grande interese, especialmente polo que se refire aos produtos de importación, que demostran a relevancia dos castros como un lugar de intercambio entre navegantes mediterráneos e poboacións locais. Entre as pezas máis importantes destaca un aryballos (recipiente de vidro) púnico, do século V-IV a.C. descuberto polo arqueólogo Fernando Acuña Castroviejo (USC) nos anos 70 do pasado século. Nas escavacións máis recentes, dirixidas por Xurxo Ayán Vila (CSIC-IEGPS), tense localizado un novo fragmento de aryballos, alén de numerosas cerámicas púnicas (entre as que se poden salientar ánforas Mañá-Pascual A4, Mañá C2b e diversos modelos de xerriñas), cerámica itálica (campaniense), romana e tardorromana (terra sigillata hispánica e focense). O castro continuou tendo un lugar importante nas redes comerciais ata o século V a.C., cando a súa función habitacional xa desaparecera. No foxo escavado durante as últimas campañas localizouse un vertedoiro con abundante cerámica púnica, castrexa, unha peza de óso decorada, un ungüentario castrexo e unha fíbula de longo traveseiro. A cerámica castrexa está moi ben conservada e ofrece un conxunto único da Fase II da Cultura castrexa das Rías Baixas (s. IV-II a.C.), formado por xerras e olas tipo Toralla e tipo Cíes e pezas singulares tipo Recarea, entre outros.
Os Castros do Neixón foron escavados por Florentino López Cuevillas (na década de 1920), Fernando Acuña Castroviejo (na década de 1970) e Xurxo Ayán Vila (desde 2003 ata 2008).
Na entrada ao lugar instalouse o Centro Arqueolóxico do Barbanza.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Castro de Neixón, Cespón, Boiro 01-04.jpg|Castro Grande Ficheiro:Castro de Neixón, Cespón, Boiro 01-10.jpg|Castro Grande Ficheiro:Castro de Neixón, Cespón, Boiro 01-01.jpg|Calicata no parapeto do Castro Grande (campaña 2009) Ficheiro:Castro de Neixón, Cespón, Boiro 01-06.jpg|Castro Pequeno Ficheiro:Castros de Punta Neixón, Boiro.jpg Ficheiro:Castro Pequeno, Castros de Neixon, Boiro, 2.jpg Ficheiro:Castros de Punta Neixón, 2014. PNOA cedido por © Instituto Geográfico Nacional.jpg|Vista aérea no 2015. </Gallery>
Manuel Daniel Varela Buxán
Manuel Daniel Varela Buxán, nado en Lamas (A Estrada) o 2 de marzo de 1909 e finado en Cercio (Lalín) o 25 de setembro de 1986, foi un escritor e director teatral galego.
Josiana Ubaud
Josiana Ubaud, nada en Marsella, Francia, o 10 de maio de 1947, é unha lingüista especializada en lexicografía e gramaticografía e unha botánica occitana. É a autora de dúas obras esenciais para o coñecemento do occitano moderno, o Diccionari ortografic, gramatical e morfologic de l'occitan e o Diccionari scientific francés-occitan.
Manuel Daniel Varela Buxán
Traxectoria
Naceu en Salouzáns (Lamas) o 2 de marzo de 1909, fillo de solteira de Ángela Buján Vilela, xornaleira que procedía de Merlán (Palas de Rei). Aos tres anos levárono para O Carballal (A Estrada) canda Pilar Figueiras, quen o coidou. Foi á escola da Unión de Rubín. En 1919 a súa nai Ángela casou con Jesús Varela, traballaron de caseiros en Lamas e marcharon despois para Vinseiro. Establecéronse definitivamente anos máis tarde no lugar das Pallotas da parroquia de Cercio. Ese mesmo ano de 1919 Manuel trasladouse a Cádiz co seu padriño, quen tiña un fritidor de peixe, e ficou alí durante dez meses. Con vinte e un anos viuse na obriga de emigrar para a Arxentina. En Buenos Aires fundou a compañía Aires da Terra. En 1938 estreou nesa cidade a súa primeira obra de éxito: "Se o Sei... Non Volvo á Casa". Editou con Xosé Tobío Mayo e Manuel García Gerpe a folla "Crisol Gallego" que saía publicada no xornal Sábado.
Josiana Ubaud
Biografía
Josiana Ubaud foi profesora de matemáticas durante oito anos antes de advocar á lexicografía occitana despois de regresar ó país occitano en 1990. Foi responsable, con Patric Sauzet, do Gidilòc de 1991 a 2003. É tamén formadora en etnobotánica no IUFM. Interveu  en moitos programas de radio (Divergence FM e France Culture) para falar de botánica. É membro do consello lingüístico do Congreso Permanente da Lingua Occitana e escribe artigos de opinión dentro do diario electrónico Jornalet.
Manuel Daniel Varela Buxán
Traxectoria
En 1950 retornou a Galiza e instalouse en Cercio (Lalín). Exerceu como asistente técnico sanitario e continuou desenvolvendo o seu labor teatral. Foi presidente da xunta de electrificación de Cercio e como tal participou no acto de despedida do gobernador civil Rafael Fernández Martínez en representación das xuntas locais de electrificación da provincia. As súas obras non gozaron de edición escrita ata a década de 1970.
Faleceu en Cercio o 25 de setembro de 1986, aos 77 anos.
Temática e estilo
O de Varela Buxán é un teatro que se adecúa sen problemas ao gusto do emigrante galego da época. Tratábase dunha dramática costumista, ruralista e folclórica de evocación do país. Con abondosas pasaxes cómicas, a súa creación teatral garda relación coa de Xavier Prado "Lameiro". Así mesmo, recolle a reivindicación dos problemas de Galiza.
Obras
miniatura|Monumento a Varela Buxán na Rúa da cultura da Estrada.
L'Hospitalet de Llobregat
L'Hospitalet de Llobregat é unha cidade e concello da provincia de Barcelona, en Cataluña, que dá continuidade á trama urbana de Barcelona cara o sur. Está situada entre os concellos de Barcelona, Esplugues de Llobregat, Cornellà de Llobregat e El Prat de Llobregat, na ribeira esquerda do río Llobregat.
Cunha poboación de 257.349 habitantes en 2017, é a segunda cidade máis poboada de Cataluña e a 16ª de España. Ademais é, con 20.588 hab./km², unha das cidades con maior densidade demográfica de España e de Europa.
Historia
150px|miniatura|esquerda|Concello de l'Hospitalet Os primeiros restos materiais de certa importancia atopados en l'Hospitalet datan do século IV antes de Cristo e corresponden á cultura ibérica, aínda que se atoparon probas de presenza humana durante o Paleolítico e o Neolítico no val do río Llobregat.
En l'Hospitalet atopáronse numerosos restos da estancia dos romanos, a partir do século II antes de Cristo, como a Cabeza de Medusa, unha peza de uso funerario o orixinal da cal atópase no Museo Arqueolóxico de Barcelona.
Pero non é ata o século X cando o termo de Provençana (nome orixinal do municipio) aparece en documentos escritos. Naquela época, os límites do territorio debuxaban unha superficie que dobraba a actual: ao norte estendíanse ata a serra de Collserola e os municipios de Esplugues de Llobregat; ao leste, ata Sarrià, Sants e o porto, e ao oeste, ata o río Llobregat.
O nome de "l'Hospitalet", en catalán "o pequeno hospital", popularmente crese que provén do hostal que debeu existir xunto á igrexa de Santa Eulàlia de Provençana na idade media, e que servía para aloxar aos viaxeiros que chegaban de noite cando as portas das murallas de Barcelona xa estaban pechadas, a uns 7 km.
As orixes da cidade actual atópanse no século XII ao redor da igrexa de Santa Eulàlia de Provençana (no barrio de Santa Eulàlia) e do Hospital de la Torre Blanca (barrio do Centre). L'Hospitalet era unha vila tradicionalmente agrícola ata finais do século XVIII, momento no cal instálanse as primeiras fábricas téxtiles. A principios do século XX, a cidade experimenta un gran desenvolvemento industrial e un espectacular crecemento demográfico. O 15 de decembro de 1925, o rei Afonso XIII outórgalle o título de cidade.
Demografía
miniatura|300px|Evolución demográfica de L'Hospitalet de Llobregat (1900-2005)
L'Hospitalet é o segundo municipio de Cataluña en número de habitantes e o décimo sexto de España con 264.404 habitantes en 12,49 km². O 52,20% da poboación naceu en Cataluña, o 27,37% procede do resto de España. Un total de 53.380 habitantes, o que significa o 20,43% da poboación total do municipio, é inmigrante (2006).
A distribución dos residentes no municipio é:
Picais, Veiga, A Pobra do Brollón
Picais é un lugar pertencente á parroquia de San Xián de Veiga no concello lucense da Pobra do Brollón. Contaba segundo o IGE, con 2 habitantes en 2007, 1 home e 1 muller.
Hernanes
Anderson Hernandes de Carvalho Viana Lima, máis coñecido como Hernanes, nado en Recife, Pernambuco, o 29 de maio de 1985, é un futbolista profesional internacional brasileiro que xoga como centrocampista para o São Paulo FC brasileiro. Coa selección absoluta do Brasil conseguiu o bronce nos Xogos Olímpicos de 2008 en Pequín e a vitoria na Copa das Confederacións 2013.
Picais, Veiga, A Pobra do Brollón
Está situado na beira do río Picarrexo, que desemboca moi preto da aldea no río Cabe. En Picais atópase o campo da festa da parroquia, no que se celebran as festas do Corpus, na primavera.
Hernanes
Ligazóns externas
‎
Forzáns, Ponte Caldelas
San Fiz de Forzáns é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 134 habitantes (57 homes e 77 mulleres), distribuídos nunha única entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes.
A Ramalleira, Vigo, Carral
A Ramalleira é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Constantino Suárez Caruncho
Constantino Suárez Caruncho, coñecido como O Cañoto, nado en Cedeira, foi un mariñeiro e político galego.
Traxectoria
Mariñeiro. Militante do PCE. Foi detido pola súa participación na folga xeral revolucionaria de 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xulgado en Ferrol por rebelión, e declarado en rebeldía.
Judy Holliday
Judith Tuvim, nada en Nova York o 21 de xuño de 1921 e finada o 7 de xuño de 1965, foi unha actriz estadounidense.
Traxectoria
A carreira artística de Holliday comezou en 1938 en clubs nocturnos, actuando con outros actores coma Adolph Green ou Betty Comden. Debutou no cinema en 1944 cun pequeno papel nun filme de propaganda e no teatro no ano seguinte.
En 1946 interpretou no teatro Born Yesterday. A versión cinematográfica da obra levouna a gañar o Oscar á mellor actriz.
Nos anos cincuenta foi chamada a declarar por supostas simpatías co comunismo.
Morreu de cancro en 1965.
Osetia
En 1989, tras a caída da Unión Soviética, Osetia do Sur autodeclarouse unida a Osetia do Norte. O goberno de Xeorxia non estivo de acordo e comezou unha guerra civil. Calcúlase que arredor de 100.000 osetos do sur (a metade da poboación antes da guerra) ten emigrado á parte norte. No conflito, Xeorxia ten recibido o apoio dos Estados Unidos mentres que Osetia do Sur recibiu o de Rusia. Actualmente Osetia do Sur é un estado independente de facto.
Naoko Sano
Naoko Sano, nada en Toquio en 1970, é unha mestra e investigadora xaponesa de sociolingüística e en francés.
Despois de ter descuberto o occitano no Xapón, decidiu facer unha parte dos seus estudos na Universidade de Montpellier para poder aprender a lingua occitana.
En 2004, levou a cabo un estudo das súas motivacións de emprego do occitano, o cal lle valeu La pluma e lo còr da Chambra d'Òc. O mesmo ano, recibiu o Premio da Vocación provenzal, entregado pola Fundación Loís Voland.
No presente, ensina na Universidade de Nagoia.
Lista de cidades do mundo por poboación
Listaxe segundo a ONU
Hai 81 cidades cunha poboación superior aos 5 millóns de habitantes segundo as estimacións das Nacións Unidas en 2018. As cifras da ONU son unha mestura de cidade propiamente dita, área metropolitana e área urbana. Varias cidades como Iacarta e Seúl teñen cifras significativamente maiores de poboación urbana e metropolitana que se exclúen nos datos da ONU.
Provincia de Vercelli
Vercelli (no piemontés, Vërsèj) é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Vercelli.
Ten unha área de 2.088 km2, e unha poboación de 176.829 habitantes (2001). Hai 86 municipios na provincia.
Mapa
esquerda|400px
1º KHL All-Star Game
miniatura|350px|Pista de xeo do All-Star Game da KHL na Praza Vermella de Moscova. O 1º KHL All-Star Game foi o partido das estrelas de tempada inaugural da Kontinental Hockey League (KHL). O partido tivo lugar na Praza Vermella de Moscova o día 10 de xaneiro de 2009 e o resultado final foi de 7 goles a 6 a favor do equipo internacional (Jágr).
Nomeamentos
miniatura|esquerda|300px|Banco do equipo Yashin. Cada equipo estivo integrado por 9 dianteiros, 6 defensas, e 2 porteiros. Os equipos iniciais foron votados polos afeccionados no sitio web da KHL (KHL.ru) entre o 2 e o 22 dedecembro de 2008. Os xogadores reservas foron votados entre os medios de comunicación entre o 23 e o 26 de decembro de 2008, e foron anunciados, xunto cos xogadores titulares o día 8 de xaneiro de 2009.
Os dous capitáns foron nomeados entre dúas opcións, o capitán do equipo internacional foi Jaromír Jágr (Avangard Omsk), mentres que o capitán do equipo ruso foi Alexei Yashin (Lokomotiv Yaroslavl). Jágr elixiu como capitáns asistentes a Marcel Hossa (Dinamo Riga) e Jakub Klepiš (Avangard Omsk), mentres que os elixidos por Yashin foron Andrei Nikolishin (Traktor Chelyabinsk) e Alexei Kudashov (Lokomotiv Yaroslavl).
O formato do partido tamén foi votado polos seareiros no sitio web da KHL. Propuxéronse dúas opcións: a primeira, un partido entre os mellores xogadores rusos e os mellores estranxeiros da liga, e a segunda un partido entre os mellores xogadores dos clubs do leste fronte as do oeste. O 25 de novembro de 2008, a votación pechouse coa vitoria da primeira opción co 50,13 % dos votos (12.596 votos) fronte ao 49,87 % dos votos (12.531 votos) a favor do partido entre conferencias, na votación foron emitidos un total de 25.127 votos.
Xogadores
*As bandeiras dos xogadores do equipo internacional indican o país de orixe mentres que as dos xogadores rusos indican o suxeito federal de orixe.
Partido
miniatura|300px|Radulov entrevistado durante o partido. O equipo Jágr impúxose por 7 a 6 fronte ao equipo Yashin. O gol da vitoria foi anotado no último minuto do terceiro período.
O Agro Vello, Burgás, Xermade
O Agro Vello é un lugar da parroquia de Burgás, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Xeración de 1925
A xeración de 1925 é a xeración de escritores galegos posterior ao grupo Nós. Son autores nacidos ao redor do ano 1900, de maneira que o seu período de formación e xuventude discorreu na época das vangardas. Aínda que integrantes do grupo Nós e outros dos seus coetáneos tamén se interesaron pola vangarda (Vicente Risco e Eugenio Montes realizaron algunha achega poética a determinados rexistros formais dos -ismos), acabaron renegando dela ou desconfiando da súa idoneidade para as necesidades político-culturais da Galicia do momento.
Foron polo tanto os autores máis novos, moi en especial Manuel Antonio (e posteriormente Álvaro Cunqueiro, xa considerado dunha xeración posterior) quen desenvolveron ata as últimas consecuencias a proposta vangardista.
A Xeración de 1925 protagonizou a renovación da poesía e do teatro galegos, continuando co labor modernizador e europeizante da literatura galega que antes iniciara, desde outros presupostos, o grupo Nós. Porén, hoxe cuestiónase que tanto certos poetas (Amado Carballo, Luís Pimentel, Bouza-Brey) coma os movementos que determinadas correntes críticas recoñeceron ou lles atribuíron (tales coma o neotrobadorismo ou o hilozoísmo) poidan considerarse dentro dos parámetros da vangarda.
Cortiñas, Veiga, A Pobra do Brollón
Cortiñas é un lugar pertencente á parroquia de San Xián de Veiga no concello lucense da Pobra do Brollón.
Xeración de 1925
A cuestión da denominación
En 1963, por similitude coa denominación catalá noucentisme, Ricardo Carballo Calero deu en bautizar esta xeración co nome de novecentistas. A proposta do escritor e crítico A. López Casanova foi denominala Xeración de 1922, posto que neste ano Manuel Antonio e Álvaro Cebreiro sacaron á luz o manifesto "Máis alá!". Finalmente, o nome máis popularizado hoxe en día a través das obras de divulgación e da maioría dos libros de texto é o que propuxo X.L. Méndez Ferrín: Xeración de 1925, dado que se trataría de autores que se deron a coñecer en torno a esa data.
Cortiñas, Veiga, A Pobra do Brollón
Contaba segundo o IGE, con 6 habitantes en 2007, 2 homes e 4 mulleres. Está situado preto do río Cabe.
Xeración de 1925
Autores destacados
Entre os autores que se viñeron postulando, por consenso crítico, como pertencentes a esta xeración destacan os seguintes:
Illa de Nisida
Xeografía
O seu status de illa, un tempo indiscutible, agora é cuestionado logo de varias décadas unida ao continente por un longo peirao transitable.
A illa, que forma parte do Campos Flégreos, ten unha orixe volcánica. A súa última erupción está esta datada entre 10.500 e 8.000 anos, no que os vulcanólogos chaman terceiro período Flegreo. Ten un diámetro de aproximadamente 0´5 km. e unha altura máxima de 109 m, e é case perfectamente circular en ausencia dunha porción cara ao sur-oeste, onde se abre a entrada do Porto Paone correspondente á antiga caldeira do volcán.
No seu fondo mariño existen estruturas artificiais hoxe mergulladas que denotan unha diminución do chan debido a fenómenos de bradisismo, como en moitas outras áreas dos Campos Flégreos.
Historia
Chamado Nesis polos antigos (do grego, illa) e Nesida (do grego, illa pequena), na Idade Media pérdese o topónimo, como sinalou  Benedetto Croce, a favor de Gipeum o Zippium,  para reaparecer no século XV. .
A área de mar entre Nisida e Capri é o lugar designado pola tradición Homerica na que vivían as sereas que intentaron seducir a Ulises.
No período clásico construíu unha vila Lucio Licinio Lucullo, fíxose famoso polas festas e ceas que se celebraban alí.
Aquí tiña a súa vila tamén Marco Giunio Bruto e nesta illa xunto con Cassio urdió a conspiración contra César. Despois do asasinato, Bruto retirouse alí no verán do 44 aC e foi visitado por Cicerón, co que tivo longas conversacións sobre a situación política e as accións que debían tomarse. . Partiu para Grecia e morreu na batalla de Filipos, segundo a tradición a súa esposa Portia, filla de Catón de Utica, suicidouse aquí. Das casas da época romana non hai ningún rastro, se non catro covas escavadas na toba dunha pequena ninfa.
Na era moderna, no século XV a Raíña de Nápoles Giovanna II de Anjou tiña unha vila aquí que logo se transformou nun castelo para loitar contra a frota do pretendente ao trono de Nápoles Louis II de Anjou. O Castelo de Nisida converteuse máis tarde nun dos alicerces da defensa napolitana. No século XVII, os Borbóns readaptaron á estrutura para convertelo nun centro penitenciario.
A illa foi un bastión da familia napolitana de Macedonio. .
Atlas II
Atlas II foi o nome du foguete derivado do mísil Atlas e que tivo como antecesor ó Atlas I.
Características
O lanzador Atlas II derivou directamente do Atlas I, con 2,7 metros máis de altura e cuns aceleradores MA-5A máis potentes. Os motores vernier usados para o control do foguete foron substituídos cun sistema de control mediante hidracina. A segunda etapa Centaur tiña 0,9 metros máis de ancho comparada coa mesma etapa do Atlas I e a escuma illante fixa substituíu ós paneis illantes usados no Atlas I.
Amy (documental)
Amy é un documental británico de 2015 sobre a vida e morte da cantante e compositora inglesa Amy Winehouse, dirixido por Asif Kapadia e producido por James Gay-Rees, George Pank e Paul Bell, coproducido por Krishwerkz Entertainment, On The Corner Films, Playmaker Films e Universal Music, en asociación con Film4 Productions. A película cobre a vida de Winehouse e a súa loita contra o abuso de substancias, tanto antes como despois de alcanzar o éxito, e que finalmente provocaron a súa morte.
En febreiro de 2015 un avance do documental, titulado simplemente Amy, presentouse no acto previo á cerimonia de entrega dos premios Grammy 2015. David Joseph, director executivo de Universal Music no Reino Unido, anunciou que o documental se estrearía ese ano. Dixo ademais: "Fai un par de anos decidimos facer unha película sobre ela, a súa carreira e a súa vida. É unha película moi complicada e agarimosa. Aborda moitas cousas sobre a familia e os medios de comunicación, a fama, a adicción, pero o máis importante, captura o corazón mesmo do que ela era, que é unha persoa asombrosa e un verdadeiro xenio da música". O documental fixo a súa estrea no Festival Internacional de Cinema de Cannes do ano 2015 e presentouse no Reino Unido no Festival Internacional de Cinema de Edimburgo.
O documental foi distribuído por Altitude Film Distribution e A24, estreouse nas salas de cine o 3 de xullo de 2015 e recibiu críticas positivas. O documental obtivo 33 candidaturas e conseguiu un total de 30 premios, incluíndo o mellor documental da Academia de Cine Europea na 28ª edición dos Premios do Cinema Europeo, o premio BAFTA ó mellor documental na 69ª ceriminia dos premios BAFTA, o premio Grammy ó mellor vídeo musical de formato longo na 58ª edición dos premios Grammy, o premio Óscar ó mellor documental na 88ª edición dos Óscar e o mellor documental na cerimonia dos MTV Movie Awards de 2016. O éxito do documental e a música da banda sonora orixinal proporcionáronlle a Winehouse unha segunda candidatura na cerimonia dos Brit Awards do ano 2016 na categoría de "mellor solista británica".
Argumento
A narrativa céntrase na vida da cantante e compositora Amy Winehouse, que foi atopada morta o 23 de xullo de 2011 a consecuencia dunha intoxicación etílica, á idade de 27 anos na súa casa en Camden, ó norte de Londres.
Kapadia realizou máis de 100 entrevistas cos amigos e a familia de Winehouse que se combinan para proporcionar unha narrativa sobre a vida da intérprete e define "a cantante segundo as súas propias palabras". A película mostra unha extensa metraxe e cancións inéditas que a cantante inglesa gravara nos anos previos á súa morte. As cancións inéditas presentadas na película son 8 versións raras gravadas en vivo, como Stronger Than Me, In My Bed, What Is It About Men? e as cancións We're Still Friends de Donny Hathaway e Moon River de Johnny Mercer, de cando Winehouse participou na National Youth Jazz Orchestra con 16 anos no ano 2000 ou as cancións nunca antes escoitadas que a compositora escribiu, como Detachment e You Always Hurt The Ones You Love.
Intervencións
Contribuíron de xeito destacado no documental, mediante material de arquivo e a través de entrevistas gravadas, as seguintes persoas:
Produción
No ano 2012, Universal Music contactou por primeira vez co produtor cinematográfico James Gay-Rees para saber se o equipo que levara a cabo o filme documental sobre Ayrton Senna estaría interesado en crear un proxecto sobre Amy Winehouse.
O 25 de abril de 2013, anunciouse que o equipo responsable de realizar o filme documental Senna (2010), incluído o seu director Asif Kapadia, e mais Universal Music estaban facendo unha película sobre a cantante e compositora Amy Winehouse. Desvelouse que o filme se faría de xeito similar ó doccumental sobre Ayrton Senna e que se mostrarían imaxes nunca antes vistas sobre Winehouse. Kapadia e Gay-Rees declararon: "todos caeron baixo o seu feitizo. Mais traxicamente, Amy semellou derrubarse baixo a implacable atención dos medios de comunicación, as súas problemáticas relacións, o éxito internacional e o precario estilo de vida". O proxecto presentouse no Festival Internacional de Cannes do ano 2013 e informouse de que o documental se estrearía no ano 2015.
Música
O documental presenta varias cancións inéditas que Winehouse rematara entre os inicios da súa carreira no ano 2003 e a súa morte. A película inclúe gravacións en vivo como There Is No Greater Love, Stronger Than Me, In My Bed, Rehab e What Is It About Men, un cover de Moon River de Johnny Mercer do ano 2000, de cando Winehouse tiña 16 anos para a National Youth Jazz Orchestra, We're Still Friends de Donny Hathaway, e cancións nunca escoitadas antes escritas pola cantante, como Detachment e a letra de You Always Hurt The Ones You Love, en combinación coas composicións de Pinto. As gravacións de Winehouse son de marzo de 2006 de cando estaba gravando o sinxelo Back to Black e tamén hai cortes e gravacións editadas das súas cancións máis coñecidas, que axudan a revelar cada unha das secuencias do filme.
Banda sonora
O 8 de outubro do ano 2015, Island Records anunciou que a banda sonora da película se lanzaría o 30 de outubro dese mesmo ano. A banda sonora recolle varias cancións que aparecen no documental; incluíndo as clásicas cancións de Winehouse e mais as composicións presentadas para a película polo compositor Antônio Pinto. A banda sonora lanzouse de segundas en formato vinilo no Reino Unido e Irlanda o 1 de abril de 2016.
O álbum de vinte e tres temas inclúe cancións coñecidas de Winehouse, como Stronger Than Me, Tears Dry on Their Own e Back to Black, gravacións en vivo de What Is It About Men, Rehab, We're Still Friends e Love Is a Losing Game, demos como Some Unholy War e Like Smoke; un cover de Valerie de The Zutons interpretado por Winehouse e Mark Ronson e unha versión do ano 2011 de Body and Soul interpretada por Winehouse e Tony Bennett. A banda sonora é o segundo álbum póstumo da intérprete británica.
O éxito comercial e a música que acompaña o documental proporcionáronlle a Winehouse a súa segunda candidatura póstuma nos premios BRIT 2016 a "mellor solista británica", galardón que finalmente conseguiu Adele. Non obstante, o documentan obtivo un premio Grammy ó "mellor filme musical" na cerimonia dos premios Grammy do ano 2016.
Lanzamento
Amy estreouse o 3 de xullo de 2015 no Reino Unido, en Nova York e Os Ánxeles e mundialmente o 10 de xullo.
Fíxose unha proxección especial da película nos cines de todo o Reino Unido o 30 de xuño de 2015, transmitíndose en vivo durante a London GALA Premiere celebrada no cinema Picturehouse. Trala proxección o director de cine Asif Kapadia, o produtor James Gai-Rees e Nick Shymansky, amigo da cantante, responderon as cuestións que o público presentou a través de Facebook e Twitter e as preguntas que efectuou a audiencia nas salas de cine. O evento concluíu cunha homenaxe a Amy Winehouse, emitíndose o vídeo musical da intérprete do ano 2007 Love Is a Losing Game.
Promoción
A campaña de prelanzamento iniciouse o 8 de febreiro de 2015 durante o evento previo á cerimonia dos premios Grammy 2015. Como parte da campaña de prelanzamento presentouse para a ocasión en Twitter un cartel cinematográfico do filme documental o 18 de marzo de 2015 e o primeiro avance saíu o 2 de abril de 2015 e tivo máis de 2 millóns de visualizacións na canle de YouTube de Altitude Film. A metraxe da campaña de prelanzamento mostra a Winehouse como unha moza ó principio da súa carreira musical respondendo cuestións acerca de como se vía a si mesma como artista e que sintía sobre a fama.
Saíron varios vídeos sobre o documental en YouTube pertencentes á campaña de prelanzamento oficial e durante toda a campaña de lanzamento en xullo, presentados por Altitude Film e A24, incluíndo vídeos sobre Winehouse falando do que sentía sobre a depresión, como tería manexado a fama nos inicios da súa carreira, cando estaba gravando con Mark Ronson como produtor o álbum Back to Black no ano 2006 e de cando foi gravada cantándolle "Parabéns para ti!" á súa amiga Lauren Gilbert no seu décimo cuarto aniversario en 1998, que recibiu máis dun millón de visualizacións en 48 horas. O primeiro vídeo da campaña de prelanzamento saíu en maio de 2015, o breve vídeo amosa un instante no que Winehouse xoga coa cámara inocentemente e canta, mentres Nick Shymanksy, membro do seu equipo de representación, recorda o inicio do proceso de composición; o vídeo conclúe cunha canción nunca antes escoitada que gravara Winehouse, Detachment, e que arranxara para o álbum Back To Black (2006).
O cartel cinematográfico oficial saíu o 18 de maio de 2015 na páxina de Twitter da película. O 20 de maio de 2015, o primeiro avance oficial completo foi presentado por Altitude Film. O avance inclúe a canción Back to Black, lanzada no ano 2007. Durante o vídeo aparecen imaxes dende a infancia ata as entrevistas máis recentes de Winehouse, a rigorosa atención por parte dos medios de comunicación sensacionalistas, actuacións, a entrega de diferentes premios, a problemática relación co seu marido Blake Fielder-Civil, tamén aparece ela dicindo o que sentía por el: "namoreime de alguén por quen morrería". O avance conten palabras de persoas que coñecían a Winehouse dicindo o que sentían por ela, como Tony Bennett e Mos Def. O vídeo conclúe con Love Is a Losing Game con imaxes de Winehouse, o parecer dalgunhas estrelas acerca dela, e Winehouse manifestando: "non creo que vaia a ser famosa en absoluto", e mais: "non son unha moza intentando ser unha estrela ... son só unha moza que canta". O avance obtivo máis dun millón de visualizacións en 24 horas na canle de Youtube de A24. Tras estrearse o documental nas salas de cine, saíu un segundo avance oficial que capta o polémico estilo de vida dunha Winehouse famosa e como se enfrontou con iso ó longo da súa carreira. O 16 de setembro de 2015 lanzouse outro vídeo inédito de Winehouse rebrincando co seu amigo Nicky Shymansky en Nova York no ano 2004, tralo lanzamento do seu álbum Frank (2003).
DVD e outros formatos
Universal Music anunciou o 16 de setembro de 2015 que Amy estaría dispoñible en DVD/Blu-ray e en descarga dixital o 2 de novembro de 2015 no Reino Unido e Irlanda. Nos Estados Unidos saíu o 1 de decembro de 2015. O paquete de dous discos inclúe ademais do documental outros contidos adicionais; como unha selección de imaxes inéditas de Winehouse, actuacións da intérprete nos Metropolis Studios, os avances do documental e o making-of da película. En novembro de 2015 lanzouse unicamente en Francia unha edición especial limitada de Amy, nunha caixa que contiña o DVD do documental, un folleto especial, un póster da película, unha selección de fotografías de Amy Winehouse e unha camiseta baseada na temática da película.
Recadación
Amy bateu o récord de recadación dun documental británico no Reino Unido na fin de semana da súa estrea nas salas de cine, recadando 519 000 GDP en 133 cines tres días despois do seu lanzamento o 3 de xullo de 2015. Tamén tivo éxito nos Estados Unidos, conseguindo 222 015 USD en só seis cines, antes de ampliase a súa exhibición a outras salas de cine nas seguintes semanas. O documental obtivo unha media de 37 002 USD nos Estados Unidos en tres días, 10 000 USD máis que Fahrenheit 9/11 (2004) na súa primeira fin de semana, e superou tamén os 34 373 USD recadados por A viaxe do Emperador (2005), incrementando o pico de recadación tras estrearse en todo o país o 10 de xullo de 2015.
Crítica
Amy recibiu críticas positivas. En Rotten Tomatoes a película ten unha cualificación do 95% baseada en 222 valoracións, cunha cualificación media de 87/100, como conclusión crítica o sitio web indica: "tan fascinante como triste, Amy é unha mirada poderosamente honesta sobre a retorcida relación entre a arte e a celebridade e mais a espiral de adicción letal". Metacritic establece unha cualificación de 85/100 baseada en 41 valoracións, especificando: "universalmente aclamada".
Reacción da familia
O documental foi duramente criticado polo pai da cantante británica, Mitch Winehouse, quen se distanciou da película e afirmou, de acordo co seu voceiro, que o documental é "enganoso" e "en esencia contén algúns falseamentos".
O pai de Amy Winehouse apareceu o 7 de maio de 2015 no programa de televisión This Morning, emitido na ITV, onde describiu a película como "absurda", e ademais declarou: "a película represéntame a min dun xeito non moi bo [...] A imaxe coa que nos retrata a Amy e a min non é moi boa". Non obstante, tamén dixo que o documental contiña imaxes "magníficas" e "fermosas" de Amy Winehouse mais engadiu: "o problema está na narrativa".
Universal Music impulsou a realización do documental, mais só conseguiron a colaboración dos pais, Janis e Mitch, cando contrataron a Kapadia como director. Mitch Winehouse admiraba o anterior traballo do director, Senna (2010), e quería que se lle dera o mesmo tratamento á súa filla no documental. Non obstante, cando Mitch viu a cinta completa non quedou contento coa maneira en que a película o representaba. Sentiu que o retrataran coma o vilán. Mitch ameazou con emprender accións legais mentres non se fixeran pequenos cambios na película, de tódolos xeitos, condenou publicamente a montaxe final do documental, aducindo que Kapadia tiña premeditado convertelo no antiheroe dende o principio.
Mitch fixo unha petición para que se modificara a película, mais o equipo de filmación desestimou o seu desexo, e engadiron: "cando contactaron con nós para facer a película aceptamos contando co respaldo absoluto da familia Winehouse e aproximámonos con total obxectividade ó proxecto". Declararon que o documental reflectía o que descubriran despois de ó redor de "100 entrevistas con persoas que coñecían a Amy". O 3 de xullo de 2015 (o día que se estreou Amy nas salas de cine), o pai da cantante, Mitch Winehouse, apareceu en Loose Women, emitido na ITV, para defender a súa posición en contra do documental e anunciou que el e mais Reg Traviss, exmozo de Amy, estaban a facer outro filme titulado A Letter to Amy, un proxecto "máis exacto" para "corrixir tódolos erros e omisións" cometidos no documental de Kapadia.
O 24 de febreiro de 2016, Mitch Winehouse apareceu de novo no programa This Morning e declarou que preferiría que Adele gañase o premio a mellor solista británica, ó que fora nomeada postumamente a súa filla nos BRIT Awards do ano 2016, como consecuencia do éxito acadado polo documental de Kapadia, co que se mostraba desconforme.
Río Barcés, Vigo, Carral
Río Barcés é un lugar da parroquia de San Vicente de Vigo no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e unha era muller.
Batalla de Winwaed
A Batalla de Winwaed (en galés: Maes Gai, en latín Strages Gai Campi ) librouse o 15 de novembro de 655 (ou 654) entre os reis Penda de Mercia e Oswiu de Northumbria, obtendo a derrota e morte de Penda.
Historia
O choque foi un dos máis importantes entre os primeiros reinos anglosaxóns do norte e do sur de Gran Bretaña, pero coñécense poucos detalles. Os dous exércitos enfrontáronse nas marxes dun río chamado "Winwaed", pero este río nunca foi identificado a pesar do feito de que, posibelmente, fose un afluente do río Humber.
As raíces da batalla pódense atopar no crecente poder de Penda en Inglaterra despois de varias vitorias militares sobre o anteriormente dominante reino de Northumbria. Aliados con Cadwallon ap Cadfan do Reino de Gwynedd, derrotou e matou a Edwin de Northumbria en Hatfield en 633, e máis tarde tamén derrotou e matou a Oswald de Bernicia na Batalla de Maserfield en 642. Esta batalla marcou o final da supremacía do reino de Northumbria e nos anos que se seguiron Penda estaba centrado na súa campaña contra Bernicia, chegando a sitiar Bamburgh.
Batalla
Penda, despois de reunir os seus aliados de Anglia oriental e do país de Gales, marchou cara o norte, levando unha forza de trinta señores da guerra. Oswiu, irmán de Oswald e o rei de Bernicia, a parte norte de Northumbria, foi asediado por Penda nun lugar chamado Urbs Iudeu e levou o fillo de Oswiu, Egfrid como refén. Ao parecer Oswiu estaba o suficientemente desesperado como para ofrecer grandes tesouros a Penda a cambio da paz. Segundo Beda, a oferta foi rexeitada por Penda, que estaba determinado a destruír a Oswiu. Pero a Historia Brittonum contradi a Beda, dicindo que Penda aceptou e distribuíu o tesouro entre os seus aliados británicos. Se aceptarmos esta versión, os eventos posteriores poden interpretarse entendendo que Penda e o seu exército estaban volvendo a casa, cando foron emboscados preto do río Winwaed. Arguméntase que Penda e o seu exército estarían nunha posición estratéxica difícil de defender durante a súa retirada, dando a Oswiu unha oportunidade para atacar demasiado boa como para deixala escapar.
É case seguro que o pequeno exército de Oswiu estaba inicialmente en desvantaxe numericamente fronte ao de Mercia, pero Penda sufriu as desercións dos seus aliados. Segundo a Historia Brittonum, Cadafael ap Cynfeddw de Gwynedd abandonouno e Beda di que Aethelwald de Deira se retirou da batalla para esperar o resultado desede un lugar seguro. Penda foi totalmente derrotado, e tanto el como Ethelhere, rei de Anglia Oriental, foron mortos, xunto con preto de trinta outros duces regii. A batalla disputouse na lama das marxes do río despois dunhas choivas, moi pesados e Beda di que "moitos máis foron afogados, no canto de destruídos pola espada". Beda menciona que a Penda lle cortaron a cabeza. No século XII, Henry de Huntingdon amplía a versión de Beda para incluír unha intervención sobrenatural e observou que Penda, ao morrer violentamente no campo de batalla, veu a sufrir o mesmo destino que tiña inflixido aos demais durante o seu violento reinado.
Os eventos posteriores
A batalla foi decisiva para establecer as posicións de poder de Northumbria e Mercia. Northumbria recuperou o poder perdido tras a batalla de Maserfield e Mercia foi derrotada e dividida, quedando o norte so o poder de Oswiu e o sur baixo o poder do fillo de Penda, Peada, rei cristián, casado cunha princesa de Bernicia e que sería asasinado en 656.
A batalla marcou tamén o final do paganismo anglosaxón. Penda continuara fiel ao paganismo tradicional, malia a conversión doutros monarcas anglosaxóns. Pero despois da súa morte, todos os reis que gobernarán (incluíndo os seus fillos Peada, Wulfhere e Æthelred) foron cristiáns.
Baíste, Avión
Santa María de Baíste é unha parroquia do concello de Avión, na provincia de Ourense. Está situada ao noroeste do concello, lindando ao norte co municipio de Beariz (a través do río Doade) e ao oeste coa Lama (provincia de Pontevedra), coa que limita a través da serra do Seixo.
Poboación
miniatura|Vista xeral da aldea de Baíste coa [[serra do Seixo ao fondo.]]
Segundo o IGE en 2017 tiña 160 habitantes, 86 menos ca en 2010 (116 homes e 130 mulleres) e 166 menos ca en 2000.
Cultura
Entre o patrimonio arquitectónico destacan a igrexa parroquial (no lugar de Baíste), a capela de San Xoán en Rubillón, e a ermida de Santa Sabela en Liñares. Existen dous conxuntos con numerosos hórreos en Baíste e Rubillón.
No lugar de Rubillón existen numerosas vivendas de recente construción e de grandes dimensións, propiedade de emigrantes retornados de México. Isto contrasta coas numerosas casas vellas abandonadas, de arquitectura tradicional.
Nos lugares de Baíste e Rubillón rodou Chano Piñeiro a curtametraxe Mamasunción (1984).
Montpellier Hérault Rugby
O Montpellier Hérault Rugby Club é un club de rugby francés da cidade de Montpellier a capital de Languedoc-Roussillon. O equipo compite actualmente na máxima categoría da Ligue Nationale de Rugby, o Top 14.
O equipo foi fundado en 1986 da unión do Stade Montpelliérain e o MUC Rugby. Acostumaban xogar os seus partidos como locais no Stade Sabathé, cunha capacidade para 5.000 espectadores, mais trasladáronse ao Stade Yves-du-Manoir dende a Copa do Mundo de Rugby 2007. O equipo viste de azul e branco.
Historia
O club fundouse en 1986 da unión doutros dous clubs da cidade, o Stade Montpelliérain e o MUC Rugby. O Montpellier non chegou nunca a unha final do Top 14, mais acadaron un bo número doutros títulos. En 1993 gañou o Challenge de l'Espérance.
A principios do anos 2000, o equipo acadou un grande éxito, xa que ascenderon á máxima categoría do rugby de Francia logo de proclamárse campións da Rugby Pro D2 (a segunda división do rugby francés) na tempada 2003. A seguinte tempada o club competiu na terceira competición europea, a European Shield, gañando a final en maio de 2004 ao equipo italiano do Viadana por 25 a 19.
Orfismo
Orfismo pode facer referencia a:
Robert Delaunay
Robert Delaunay, nado en París o 12 de abril de 1885 e finado en Montpellier o 25 de outubro de 1941, foi un pintor francés que utilizou o cubismo e a abstracción nos seus traballos.
A Insua, Ponte Caldelas
Santa Mariña da Insua é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 910 habitantes (452 homes e 458 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1 156 habitantes.
Robert Delaunay
Traxectoria
Nos seus comezos Delaunay concentrouse no impresionismo, mentres que máis adiante as súas obras foron evolucionando cara ó abstracto, reminiscencia de Paul Klee.
Cando era un neno, os pais de Delauney divorciáronse e foi criado polo seu tío, en La Ronchère (preto de Bourges). Comezou a pintar dende moi pequeno: no ano 1903 xa producía as súas obras de arte impresionista.
En 1908, despois do servizo militar, coñeceu a Sonia Delaunay, coa que máis tarde casou aínda que nesa época estaba casada cun alemán.
En 1909, Delaunay comezou a pintar unha serie sobre a cidade de París e a Torre Eiffel. Ó ano seguinte casou con Terk e instaláronse nun estudio na cidade de París, onde máis tarde tiveron un fillo.
Como invitación de Wassily Kandinsky, Delaunay uniuse en 1911 ó Der Blaue Reiter, un grupo de arte abstracta situado na cidade de Muníc, e os seus traballos evolucionaron cara o abstracto.
O estoupido da primeira guerra mundial colleu a Delaunay e a súa dona de vacacións en España, o que fixo que, xunto cuns amigos, instaláranse en Portugal durante a guerra. Neste período, a parella fixo varios traballos como os deseños dos traxes da Ópera de Madrid, e Sonia Delaunay comezou o seu negocio de deseño.
Despois da guerra, en 1921, volveron a París. Delaunay continuou traballando no seu estilo abstracto. Durante a Exposition Internationale des Arts et Techniques dans la Vie Moderne (1937), en París, Delaunay participou no deseño das liñas do tren e dos pavillóns do aire.
Cando estourou a segunda guerra mundial, a familia Delaunay mudouse á Auverña, intentando evita-las invasións das tropas alemás. Sufrindo de cancro, a saúde de Delaunay deteriorouse morrendo o 25 de outubro de 1941, en Montpellier.
Provincia de Verbano-Cusio-Ossola
Verbano-Cusio-Ossola é unha provincia da rexión do Piemonte, en Italia. A súa capital é a cidade de Verbania.
Ten unha área de 2.255 km2, e unha poboación de 159.040 habitantes (2001). Hai 77 municipios na provincia.