cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provincia de Prachinburi
Distritos
A provincia Prachinburi divídese en sete distritos (amphoe), os cales se subdividen en 65 comunas (tambon) e 658 poboados (muban). Os números que faltan (4, 5, 10, 11 e 12) son os distritos que pasaron a formar a provincia Sa Kaeo.
Electric Six
Electric Six é unha banda estadounidense procedente de Detroit que toca o que foi descrito como un tipo de rock impregnada de elementos de garage, disco, punk rock, new wave e metal. A banda fíxose coñecida no ano 2003 cos sinxelos "Danger! High Voltage" e "Gay Bar", e posteriormente gravou oito álbums: Fire, Señor Smoke, Switzerland, I Shall Exterminate Everything Around Me That Restricts Me from Being the Master, Flashy, KILL, Zodiac e Heartbeats and Brainwaves. Tamén publicou un álbum de rarezas, Sexy Trash, e un disco ao vivo titulado Absolute Pleasure.
Periscal de Abaixo, Sofán, Carballo
Periscal de Abaixo é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 12 homes e 9 mulleres.
Julio Galán Carvajal
Julio Galán y González Carvajal, nado en Avilés (Asturias) o 22 de decembro de 1875 e finado en Oviedo en decembro de 1939 foi un arquitecto que realizou a maior parte da súa obra en Galicia e Asturias.
Traxectoria
En 1911 foi nomeado arquitecto municipal de Oviedo, cargo que ocupou ata 1921. Seguiu residindo na cidade de Oviedo ata a súa morte.
Obra
Galán Carvajal é considerado un dos introdutores do modernismo en Galicia, realizando obras como a Casa Rey e o Pazo de Xustiza da Coruña (sede do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia). Foi o autor das Casas do Concello de Carballo e Ribeira, derrubadas ambas as dúas na década de 1970. En Asturias deseñou o Círculo Mercantil ou a colonia do Marqués de San Feliz.
81
Acontecementos
miniatura|esquerda|175px|O arco de Tito nunha gravura de Piranesi
Outros
80er
Sammy Davis Jr.
Samuel George Davis Jr., nado en Harlem o 8 de decembro de 1925 e finado en Beverly Hills o 16 de maio de 1990, máis coñecido como Sammy Davis Jr., foi un cantante, multiinstrumentista (vibráfono, trompeta e batería), bailarín, actor e cómico estadounidense. Formou parte do Rat Pack que incluía a Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford e Joey Bishop.
Primeiros anos
Durante o seu alistamento no exército dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial, Davis foi sometido a graves prexuízos raciais. Esta situación conseguiu mitigala polo seu talento artístico, a través da súa participación nun grupo de espectáculos dentro do exército.
Estrela nacente
Despois da guerra, Davis retomou a súa carreira no mundo do entretemento. Continuou a actuar co trío Will Mastin como protagonista, e tamén debutou como solista, cantando en discotecas e gravando gravacións. A súa carreira culminou en 1947 cando o seu trío abriu a representación de Frank Sinatra (con quen Davis mantivo unha amizade durante toda a vida, cunha colaboración artística constante) no Capitol Theatre de Nova York. Despois foi de xira con Mickey Rooney. Unha das súas actuacións chegou aos oídos de Decca Records, que asinou un contrato discográfico con Davis en 1954.
Ese mesmo ano, dirixíndose aos Ánxeles, onde gravaba unha banda sonora, Davis sufriu un accidente de tráfico onde resultou ferido grave e perdeu un ollo. Isto obrigouno a usar unha prótese, un ollo de vidro, o resto da súa vida. Durante a súa recuperación, reflexionou sobre a súa vida e pouco despois converteuse ao xudaísmo, atopando un terreo común entre a opresión das comunidades negras e xudías.
A lesión de Davis non detivo o seu ascenso. En 1955, os seus dous primeiros álbums, Starring Sammy Davis Jr. e Just for Lovers, foron aclamados pola crítica. O seu éxito comercial levouno a presentacións estelares en Las Vegas e Nova York, así como actuacións en filmes e programas de televisión, incluíndo Anna Lucasta (1958, con Eartha Kitt), Porgy and Bess (1959, protagonizada por Dorothy Dandridge e Sidney Poitier) e The Frank Sinatra Show (1958). Nesta época, Davis fixo o seu debut en Broadway, protagonizando o exitoso musical Mr. Wonderful, xunto a membros da familia e outra lendaria bailarina, Chita Rivera.
The Rat Pack e máis alá
En 1960 Davis era unha estrela por dereito propio. Tamén formou parte do lendario Rat Pack, composto por Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford e Joey Bishop. Davis apareceu con algúns dos seus membros nas películas Ocean's Eleven (1960), Sergeants 3 (1962) e Robin and the 7 Hoods (1964). Davis tamén tivo un papel destacado en filmes fóra do Rat Pack, como A Man Called Adam (1966), onde tivo o papel principal por diante de Louis Armstrong e onde debutou a súa protexida, a bailarina e cantante Lola Falana, ou o filme musical de Bob Fosse Sweet Charity (1969) con Shirley MacLaine, en que Davis aparecía como un carismático cantante e gurú.
Tamén lanzou un fluxo constante de discos en Decca e Reprise (Davis foi o primeiro artista que fichou pola segunda discográfica, que foi lanzada por Sinatra). Foi nomeado ao Grammy á mellor canción do ano por "What Kind of Fool Am I?", que tamén chegou ao Top 20 das listas de Billboard. Ademais, en 1964 foi nomeado a un premio Tony pola súa interpretación no musical Golden Boy.
En 1966 o artista presentou o seu propio programa de televisión de curta duración, The Sammy Davis Jr. Show. Anos despois, foi o presentador do programa de entrevistas Sammy & Company, entre 1975 e 1977.
Activismo social
miniatura|Davis na [[Casa Branca co presidente Richard Nixon, 4 de marzo de 1973]] A pesar do seu estilo de vida libre e acomodado, aínda tivo que soportar prexuízos raciais. Isto levouno a usar a súa fama con fins políticos. Durante a década de 1960 participou activamente no movemento polos dereitos civís, participando na marcha de 1963 en Washington e negándose a actuar en salas de baile e discotecas racialmente segregadas, polo que está considerado un dos principais motores da integración en Las Vegas e Miami Beach. Davis tamén desafiou a intolerancia da época casando coa actriz sueca May Britt en 1960, nunha época na que os matrimonios interraciais estaban prohibidos pola lei en 31 estados. De feito, o presidente John F. Kennedy pediu que a parella non aparecese na súa toma de posesión para non molestar os brancos do sur.
Últimos anos
Ao longo dos anos setenta e oitenta, o versátil Davis continuou a súa prolífica produción. Mantivo a súa carreira musical, editando discos ata finais dos anos 70 e acadando o seu primeiro traballo discográfico número 1 en 1972 con "The Candy Man". Apareceu en filmes como The Cannonball Madmen (1981), protagonizado por Burt Reynolds e Roger Moore, e Tap Dancing (1989), protagonizado por Gregory Hines. Tamén foi convidado nunha gran variedade de programas de televisión, como The Carol Burnett Show, All in the Family e The Jeffersons, así como nas telenovelas General Hospital e One Life to Live. Davis volveu actuar en Broadway durante o verán de 1978 en Stop the World - I Want to Get Off, aínda que algunhas críticas non foron amábeis.
Mentres tanto continuou a súa carreira, emprendendo unha eloxiada xira con Sinatra e Liza Minnelli a finais dos anos oitenta, cando a saúde de Davis comezou a deteriorarse. Davis fumaba moito e en 1989 os médicos descubriron un tumor na gorxa. Ese ano realizou a que foi a súa última actuación, no Casino Lake Tahoe de Harrah. Pouco despois, Davis someteuse a radioterapia. Aínda que a doenza parecía estar en remisión, máis tarde descubriuse que rexurdira. O 16 de maio de 1990, Sammy Davis Jr. morreu na súa casa de Beverly Hills, California, aos 64 anos. Antes da súa morte foi honrado por algúns dos seus compañeiros nunha homenaxe televisiva.
Foi enterrado no cemiterio Forest Lawn Memorial Park en Glendale, California, xunto co seu pai e Will Mastin.
Mayim Bialik
Mayim Hoya Bialik, nada o 12 de decembro de 1975 en San Diego (California), é unha actriz estadounidense de cinema e televisión, principalmente coñecida por interpretar a Blossom Russo na serie de televisión Blossom e á doutora Amy Farrah Fowler en The Big Bang Theory.
Museo do Castro de Viladonga
O Museo do Castro de Viladonga é un museo situado ao carón do Castro de Viladonga, na parroquia do mesmo nome, pertencente ao concello de Castro de Rei, foi concibido para gardar, investigar e expoñer tódolos materiais procedentes das escavacións do castro realizadas a partir do ano 1971.
Sitúase nun socalco exterior entre as dúas últimas murallas do lado leste do castro.
Historia
Comezouse a construír no ano 1975 a instancias do arqueólogo Manuel Chamoso Lamas e o apoio do daquela Subdirector General de Bellas Artes, Ramón Falcón Rodríguez, natural do concello. Seguindo o deseño do coruñés Carlos Fernández-Gago e cos fondos do Ministerio de Educación e Ciencia e a Fundación Pedro Barrié de la Maza remataron as obras no ano 1977.
O 10 de maio de 1983, co informe favorable da Xunta Superior de Museos creouse por orde ministerial o Museo Monográfico do castro de Viladonga como dependente do Patronato Nacional de Museos. Tras o acondicionamento do edificio o museo foi inaugurado oficialmente o 29 de novembro de 1986.
No ano 1989 a xestión do museo pasou á Consellería de cultura da Xunta de Galicia. Neses tempos formulouse a necesidade de acometer unha ampliación e reforma do edificio. O arquitecto do novo proxecto foi José Luis Arias Jordán, desenvolvéndose as obras entre o ano 1991 ao ano 1994.
Memorial Address
Memorial Address é o primeiro EP lanzado pola cantante xaponesa Ayumi Hamasaki o 17 de decembro do ano 2003 baixo o selo avex trax.
Información
Este é o EP mellor vendido por unha cantante solista no Xapón, con máis dun millón de copias vendidas en dito pais. Un dos singles deste EP, "Forgiveness", foi o single número 30 que lanzou a artista dende o seu debut oficial en 1998, realizándose un concerto chamado "A museum ~30th single collection live~" para celebralo.
A canción "Memorial Address" é considerada como un bonus track do álbum, a pesar de que o álbum leva o seu nome. A canción é unha adaptación dunha das cancións de LOVER SOUNDTRACK, coas letras escritas por Ayumi Hamasaki; debido a isto o de take 2 version, xa que non é unha melodía orixinal. É a segunda vez dende "Ever Free" (no single de "Vogue") que as letras dunha canción non son publicadas no libreto do disco a petición da artista, xa que a artista considera o seu contido bastante emocional e privado. "Memorial Address" tamén foi incluída como canción secreta do A BEST 2 –BLACK- despois da última pista.
Sinxelos
Vendas acumuladas dos singles: 1,184,652
Vendas acumuladas dos singles e o álbum: 2,246,949
José Luís Delgado Núñez
José Luís Delgado Núñez, nado na Portela (Vilamartín de Valdeorras) en 1911 e finado en Ourense o 7 de marzo de 1938, foi un labrego e político galego.
Circuíto de Pergusa
O Autodromo di Pergusa é un circuíto para automóbiles e motocicletas que rodea o único lago natural de Sicilia, o Lago Pergusa. O circuíto tamén se coñece como Enna-Pergusa, xa que o lago atópase preto da cidade de Enna.
Historia
O circuíto foi construído polo municipio en 1951. Durante os anos 60, a pista recibiu varias carreiras automobilísticas, tales como Coppa Citta di Enna e máis adiante nos anos 70 o Coppa Florio. Tamén albergou unha carreira de Fórmula 1 fóra de campionato coñecido como o Gran Premio do Mediterráneo. En 1989 disputouse a rolda italiana do Campionato Mundial de Superbikes. Nos anos 90, a pista foi promovida e recibiu eventos do campionato da FIA Sportscar, o Campionato da FIA GT e a Fórmula 3000 internacional. En 1997 a pista foi tamén a localización do festival Ferrari. O circuíto foi sede das roldas 7ª e 8ª do Campionato Europeo de Turismos de Turismos da FIA na tempada 2013.
José Luís Delgado Núñez
Traxectoria
Formou parte da agrupación local do Partido Galeguista de Vilamartín de Valdeorras. Foi tiroteado polo crego José Caurel en xuño de 1934 cando foi tocar as campás para que os veciños se sumasen á protesta para solicitar o cumprimento das condicións laborais fixadas na lexislación republicana e foi denunciado polo mesmo crego en marzo de 1936 por ter protestado esixíndolle que abandonase A Portela e que fixese efectiva a entrega da casa reitoral e do cemiterio ao concello. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou o 21 de xullo no enfrontamento coa columna de falanxistas e militares que tentaban tomar Vilamartín. Agochado nos montes da zona con outros veciños de Vilamartín, tentou dirixirse a Asturias sen conseguilo. Denunciado, foi localizado en 1937 e detido. Sometido a consello de guerra en Ourense con Juan Antonio Álvarez Quiroga, Antonio Rodríguez García, Antonio Fernández e José Sández García, foi condenado á pena de morte. Foi fusilado no campo de Aragón o 7 de marzo de 1938.
Circuíto de Pergusa
Historia
Tamén alberga outras actividades, exposicións de coches clásicos e eventos deportivos a nivel rexional e local. Desde sempre a pista de carreiras tamén foi sede de grandes concertos.
Características
miniatura|Tribuna
O circuíto de Pergusa é un dos catro deste tipo (xunto cos de Siracusa, Torretta e Racalmuto) existentes en Sicilia.
O anel do circuíto, percorrese en sentido horario, ten unha lonxitude de 4.950 metros e atópase inmerso na paisaxe da Reserva Natural Especial do Lago Pergusa, unha paraxe de paso das aves migratorias, incluíndo especies raras, na illa.
A pista completase con 38 boxes de 80 m² cada un, a tribuna con 4.000 asentos, bar, restaurante e cine.
Ao redor do circuíto, que se utiliza para as carreiras de motor durante a primavera, verán e principios de outono co fin de non molestar aos paxaros que poboan o lago, hai unha vía de servizo que o bordea, que une o bosque e a zona de picnic chamada Selva Pergusina, algúns complexos turísticos, hoteis, e a vila de Pergusa, un barrio de Enna.
Entre as competicións históricas celebradas no circuíto de Pergusa están o Gran Premio do Mediterráneo de Fórmula 1 (catro eventos) e máis tarde a Fórmula 2, a F3000 (última no 2003) e os coches de Gran Turismo. Entre os feitos notables foi a sede do festival Ferrari de 1997, ao que asistiron, entre outras exhibicións, Michael Schumacher, polo que máis de 100.000 espectadores acudiron a Pergusa. Neste sentido, un comunicado publicado dez anos despois polo presidente de Ferrari, Luca Cordeiro di Montezemolo, mostrou a vontade do equipo de maior prestixio no mundo para volver a Pergusa nun futuro próximo.
O po e a natureza abrasiva da pista tenden a facer a superficie moi esbaradiza.
Periscal de Arriba, Sofán, Carballo
Periscal de Arriba é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 10 homes e 8 mulleres.
Soiuz 16
Soiuz 16 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 2 de decembro de 1974 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz 16, cos cosmonautas Anatoli Filipchenko e Nikolai Rukavishnikov a bordo, foi lanzada para probar os sistemas do modelo de nave Soiuz 7K-TM co que a Unión Soviética participaría na misión conxunta ASTP xunto con Estados Unidos e unha das súas cápsulas Apolo.
Despois de case seis días en órbita a cápsula tripulada reentrou na atmosfera terrestre e aterrou a uns 30 km ao nordeste de Arkalyk, o 8 de decembro de 1974 ás 8:04 GMT.
Volvoreta (novela)
Volvoreta (en alusión ó insecto bolboreta) é unha novela en lingua castelá de Wenceslao Fernández Flórez, publicada en 1917 con ilustracións de Castelao. Nese mesmo ano obtivo o Premio Círculo de Bellas Artes. Foi levada ao cine en 1976 por José Antonio Nieves Conde.
De carácter costumista e naturalista, está ambientada na área rural próxima á cidade da Coruña. Conta as relacións amorosas entre Sergio e Federica (alcumada Volvoreta), unha rapaza que serve na casa da súa nai. Contrapóñense os sentimentos románticos e hipócritas do mozo (avergóñase dos seus sentimentos cara a unha muller de clase inferior) coa concepción máis vulgar e pragmática que ela ten do amor. Ao descubrir os amores a rapaza marcha a traballar á cidade, e o rapaz vai na súa procura, comezando a traballar de xornalista.
Foi adaptada ó cine por José Antonio Nieves Conde en 1976, co título de Volvoreta.
En 2004 foi incluída na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de La Voz de Galicia
Balance radiativo terrestre
A Terra, para manterse termicamente estable ó longo do tempo debe ser capaz de evacuar, en termo medio, toda a radiación recibida. Existen uns mecanismos reguladores que efectúan dita tarefa de diferentes maneiras.
Radiación térmica
Todo corpo a unha temperatura T tende a arrefriarse emitindo radiación na banda dos infravermellos. A Terra emite radiación térmica, tamén, e faino de toda a súa superficie. En cambio, a radiación solar só se recibe na cara diúrna. Por iso, a Terra quéntase de día e arrefríase de noite.
Nunha primeira aproximación pódese dicir que a emisión térmica da superficie da Terra,, compensa a irradiación sobre a superficie dun disco terrestre,.
Albedo
Máis información: Albedo
Este efecto non é outra cousa que a reflexión da radiación solar ó incidir sobre o planeta. As superficies claras presentan maior albedo cás escuras. Así, as nubes, o xeo e a neve son as superficies con maior albedo mentres que os bosques, os océanos e, en definitiva, a roca pelada ten un albedo inferior. A Terra ten un albedo de aproximadamente do 30% causado na súa maior parte polas nubes e os casquetes polares. Unha pequena parte do albedo tamén vén provocado pola dispersión atmosférica da que se fala máis adiante. Aproximadamente un 17% da radiación incidente queda reflectida polas nubes un 8% polo aire despexado e un 6% polo chan firme.
Nubosidade
Máis información en: Nube
A nubosidade por si soa afecta enormemente, e de dúas formas contradictorias, ó balance enerxético da Terra. Por unha parte, as nubes absorben unha certa cantidade de radiación para si mesmas e reflicten aproximadamente a metade da radiación solar incidente. Isto último fai que supoñan a maior contribución ó albedo terrestre. Da mesma forma devolven con moita maior eficiencia unha boa parte da radiación infravermella que reciben da Terra, o que fai que tamén sexan a maior fonte de efecto invernadoiro. O balance entrámbolos dous efectos non é doado de determinar, pero calcúlase que reflicten un 40% máis de enerxía da que capturan polo que o seu efecto neto sería de arrefriamento. Naturalmente, tales cálculos están feitos sobre as nubes actuais. Ninguén pode asegurar totalmente o efecto das nubes prehistóricas nin o das nubes futuras, pois a configuración e distribución destas non só depende da humidade do contorno senón tamén dos aerosois e posibles núcleos de condensación presentes no aire.
Dispersión
Máis información en: Dispersión
As moléculas de aire desvían os fotóns que impactan sobre elas. Este fenómeno chámase dispersión molecular e segundo o parámetro de impacto destes choques a desviación será maior ou menor. Grazas a este fenómeno chéganos radiación adicional do sol que rebota no aire e regresa á terra en forma de radiación difusa. A dispersión é a que dá a característica cor azul ó ceo. Pero a dispersión tamén contribúe en certa medida ó albedo terrestre. De feito, un 8% da radiación incidente é reflectida polo aire. Este fenómeno tamén contribúe de forma importante no efecto invernadoiro onde unha boa parte da radiación infravermella reemetida cara á terra o é debido ó rebote de ditos raios con moléculas libres de auga ou dióxido de carbono.
Vea xugular interna
miniatura|dereita A vea xugular interna é unha vea que recibe sangue do cerebro, faciana e pescozo. Comeza no burato xugular do cranio como continuación do seo sigmoide, descende polo pescozo na carotídea e únese á vea subclavia por detrás do extremo medial da clavícula para formar a vea petera.
A vea ten unha dilatación na parte superior chamada bulbo superior e outra preto da súa terminación chamada bulbo inferior. Xusto enriba deste atópase a válvula bicúspide.
O Cruceiro, Perlío, Fene
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Perlío no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Segundo datos do Instituto Galego de Estatística tiña 389 habitantes no ano 2011, dos cales 200 eran homes e 189 mulleres. Neste lugar está o Castro das Pías.
Windows 95
Windows 95 foi un sistema operativo con interface gráfica de usuario híbrido de entre 16 e 32 bits. Foi publicado o 24 de agosto de 1995 pola empresa de software Microsoft con notable éxito de vendas.
Antonio Ortiz Estrella
Antonio Ortiz Estrela, nado entre 1900 e 1901 en Almería e finado en 1971 en Adra, foi un político republicano, militante do partido Izquierda Republicana (IR) que chegou a ser alcalde de Almería entre 1936 e 1937, durante a Segunda República Española. Como alcalde foi vogal nato do Monte de Piedade e Caixa de Aforros de Almería.
Windows 95
Substituíu a MS-DOS como sistema operativo e a Windows 3.x como contorna gráfica. Encádrase dentro da familia de sistemas operativos de Microsoft denominada Windows 9x. Na versión OSR2 incorporou o sistema de arquivos FAT32 ademais do primeiro indicio do entón novo USB.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Baixo a presidencia do Gobernador o 19 de setembro de 1932, ás dúas da tarde, tomou posesión como membro da nova Comisión xestora do Goberno Civil de Almería polo distrito de Almería e Sorbas. Entón era tenente de Alcalde de Almería, polo Partido Republicano Radical Socialista (PRRS) integrado máis tarde en IR como Partido Republicano Radical Socialista Independiente (PRRSI). De inmediato renunciou ao cargo seguindo as instrucións do seu partido, ausentándose da reunión.
Windows 95
Os seus sucesores directos foron Windows 98 e Windows ME. Coa unificación das liña profesional e a doméstica con Windows XP, esta familia de sistemas Windows aínda continúa o seu desenvolvemento con Windows 10, o máis recente sistema operativo de Microsoft.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Tras a vitoria da Fronte Popular, no que estaba integrado IR, nas eleccións xerais do 16 de febreiro de 1936, o alcalde de Almería, José Alemán Illán, presentou a súa dimisión o 19 de febreiro. Antonio Ortiz foi nomeado alcalde o 21 de febreiro en sesión extraordinaria do Concello de Almería. As Tenencias de Alcaldía foron ocupadas por dous concelleiros de Unión Republicana, dúas de Izquierda Republicana, dous socialistas e dous comunistas. Acordaron marchar a Madrid para entrevistarse co Ministro de Traballo e solicitar unha cantidade de diñeiro para remediar o paro obreiro.
Windows 95
Existen versións tanto en disquetes como en CD-ROM. A versión en 13 disquetes utilizaba un formato non estándar coñecido como DMF que lles permitía almacenar unha capacidade maior á nominal de 1.44 MB. A versión en CD-ROM ofrecía unha selección de accesorios e complementos multimedia moito maior, ademais dalgúns controladores de dispositivos, xogos e versións de demostración dalgúns programas.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
O 16 de marzo deu posesión dos seus cargos aos concelleiros seleccionados polos partidos da Fronte Popular sen a aprobación previa do Gobernador Civil, Juan Peinado Vallejo.
Windows 95
Durante a instalación creábase un disquete de rescate, con MS-DOS 7.0. Esta versión de MS-DOS estaba restrinxida, xa que inhabilitaba certas partes que con anteriores versións estaban dispoñibles a través da BIOS do PC, como o acceso ao porto serie, na que unha chamada é simplemente devolta sen modificación algunha, apuntando a unha instrución RET, mentres que con versións anteriores, aínda apuntaban á rutina existente na propia BIOS.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Presidiu o comité de recepción e Concello ao día seguinte do final da etapa Selecta-Almería da II Volta Ciclista a España a tarde do 11 de maio de 1936.
Windows 95
32 bits
A inclusión do acceso a ficheiros de 32 bits en Windows 3.11 para traballo en grupos, significou que o modo Real de 16 bits de MS-DOS non se seguiría usando para manexar ficheiros mentres Windows estivese en execución, e a introdución do acceso a disco de 32 bits significou que un a BIOS dun PC deixaría de usarse para administrar o disco duro. Isto reduciu o rol de MS-DOS a un simple Bootloader ou cargador de arranque para o kernel en modo protexido de Windows. O DOS incluído aínda se podía usar para executar drivers antigos por razóns de compatibilidade, aínda que Microsoft non recomendaba o seu uso, dado o seu impacto no rendemento e estabilidade do sistema operativo. O Panel de Control de Windows permitiu aos usuarios ver que compoñentes de MS-DOS aínda permanecían no sistema, mellorando o rendemento xeral cando estes non se usaban. O kernel de Windows aínda usaba o antigo modo real de drivers de MS-DOS no chamado Modo a proba de fallos, aínda que este modo especial estaba deseñado para permitir a un usuario arranxar os problemas que se puidesen presentar coa carga de drivers nativos en modo protexido.
Sistema de arquivos e nomes longos
Coa entrada dos 32 bits no acceso a ficheiros, púidose engadir ao sistema o uso de nomes de ficheiros longos, que estaba dispoñible tanto para os programas do sistema, como os de DOS arrincados baixo Windows. Na súa primeira versión Windows 95 utilizaba o sistema de arquivos FAT16, o cal era accesible coas versións anteriores de MS-DOS, aínda que os nomes longos non eran visualizados cos sistemas DOS compatibles doutras empresas, que necesitaban unha actualización.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Debido ás tensións internas entre os dous sectores dentro do seu partido disolveuse a agrupación local o 25 de maio de 1936 e foi expulsado da mesma. Solicitouse a arbitraxe do comité nacional presidido por Marcelino Domingo.
Windows 95
Sistema de arquivos e nomes longos
Máis adiante, a partir da OEM Service Release 2 (OSR2), incluír o novo sistema de ficheiros FAT32, con varias novidades destacadas como soporte de máis de 2GB nas particións, e a incompatibilidade con sistemas operativos anteriores de Microsoft.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Ao comezo da Guerra Civil Española o 18 de xullo de 1936 constituíuse un Comité Central Revolucionario. O Gobernador Militar de Almería declarou o estado de guerra o 21 de xullo, pero ese mesmo día fracasou o alzamento na cidade e foi detido. O establecemento do Monte de Piedade e Caixa de Aforros de Almería, como institución vinculada coa Igrexa católica, estivo vixiado polos milicianos do 20 ao 29 de xullo de 1936, cando o Comité se incautou do mesmo e nomeou un Comité Administrativo presidido polo alcalde.
Windows 95
Requisitos mínimos
Os requisitos oficiais que indicaba Microsoft eran os seguintes:
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
En agosto estaban ocupados os edificios relixiosos en virtude do Decreto de 27 de xullo do Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes. En Almería o secretario do Concello e o propio Antonio Ortiz levantaron acta das ocupacións do Palacio do bispo e os conventos das Puras, as Claras e as Servas de María.
Windows 95
Requisitos mínimos
Estes requisitos estaban pensados para abarcar o mercado xa dispoñible de usuarios de Windows 3.x. Con todo esta configuración era totalmente insuficiente para o traballo diario máis aló do uso dunha aplicación por estación de traballo, debido ao constante uso da memoria virtual. Ata nalgunhas ocasións, se se instalaba algún compoñente de rede, o sistema negábase a arrincar con 4 Megabytes de RAM. Finalmente, aínda que Windows 95 podíase arrincar nun 386 SX, o rendemento era bastante baixo. Para alcanzar un rendemento aceptable, Microsoft recomendaba un Intel 80486 ou compatible con (polo menos) 8 Mb de memoria RAM.
Antonio Ortiz Estrella
Vida política
Nos primeiros meses da Guerra Civil colaborou no socorro das familias máis necesitadas, aparecendo na Acta de constitución da Xunta Provincial de Socorros como vogal, xunto a outras personalidades como Cayetano Martínez Artés, Francisco Callejón López (presidente da Deputación Provincial de Almería) e José Pérez Almansa.
En materia relixiosa defendeu a tolerancia entre crentes e non crentes. A pouco da proclamación da Segunda República Española visitou o cemiterio da cidade e, nun aceso discurso, proclamou a “igualdade entre os mortos” e pedindo a demolición do muro que separaba o cemiterio civil e o relixioso. Pertenceu á masonaría, sendo integrante da loxa Evolución.
Consello de Guerra
Terminada xa a Guerra Civil, iniciouse contra el en Almería un Consello de Guerra Sumarísimo polo delito de rebelión militar (expediente 12.270) en 1940, iniciándose os trámites o 13 de xullo. De “ideas francamente esquerdistas”, o expediente inicia coa súa participación política que acabou levándoo á alcaldía de Almería. Foi acusado de propagandista e de favorecer o triunfo da Fronte Popular, de dispor de forma violenta que fose destruída a tapia que separaba o cemiterio católico do laico, de oporse pola forza ao triunfo do Alzamento Nacional póndose á beira da causa vermella e defender o Goberno Civil onde se refuxiaron os dirixentes marxistas. Acusóuselle de promover a causa vermella por radio, de levantar a moral dos milicianos e de escribir proclamas nos xornais marxistas “Lucha” e “Diario de Almería”. Estaba acusado de masón, de pertencer á Loxa “Evolución”, co nome simbólico “Tolstoy”, co grao cuarto. Non se lle coñeceron actos criminais cando foi Alcalde de Almería; mesmo se lle recoñecen actos loables na acusación, como negarse a asinar o cesamento de empregados municipais acusados de fascistas. A acta cita o mes de xaneiro de 1937 como data do seu cesamento como alcalde, cando marcha a “comprar patacas” para a poboación, desaparecendo presuntamente con dous millóns e medio de pesetas, e fixando se residencia en Tánxer. Opúxose ao asalto do Convento das Claras e deu socorro ás monxas.
Dise que foi visto cun fusil na Puerta de Purchena, disparando contra os sublevados en xullo de 1936, e que sufriu a rozadura dunha bala nunha perna. Non se puido comprobar que “participase directamente en asasinatos”, puido evitar algúns e "a súa conduta foi mala". Suponse que fuxiu a Francia tras marchar a Barcelona para adquirir víveres e supúñaselle en Orán en agosto de 1940. Recolléronse máis informes que o cualificaron como “boa persoa” e nos que non consta a comisión de delito algún.
Estivo detido na Fortaleza o Hacho de Ceuta desde agosto de 1940. O 1 de novembro se iniciaron os trámites para o seu procesamento en Ceuta e o seu traslado de volta a Almería, ingresando nesta Prisión Provincial o 18 de abril de 1941, trasladado pola Garda Civil. Foi posto en liberdade en 1945.
Estableceu a súa residencia en Barcelona xunto á súa esposa, Antonia Tapia López. Uns anos despois, o seu amigo e empresario Nicolás Linares Martín, ofreceulle traballo como contable das súas empresas en Adra (Almería), e alí residiu até o seu falecemento en 1971.
Covaleda
Covaleda é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 1.202 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 104,36 km².
San Caetano, Paramos, Tui
San Caetano é un lugar da parroquia de Paramos, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 114 habitantes (67 homes e 77 mulleres), un descenso de 62 habitantes respecto ao ano 1999.
Festividades
Nesta barrio celébranse as Festas de San Caetano todos os primeiros domingos de agosto.
82
Outros
80er
Río Carballido
O río Carballido pódese referir a:
1623
Outros
Historia ano a ano
Liu Gang
Liu Gang, nado en Liaoyuan o 30 de xaneiro de 1961, é un matemático, físico e científico da computación chinés-americano. Tamén foi o líder Protestas da Praza Tian'anmen en 1989. Recibiu o seu título de máster en Ciencias da Computación en 1998 na Universidade de Columbia.
Tratado de Utrecht
O Tratado de Utrecht
Foi un tratado asinado entre Francia e España por unha banda e as Provincias Unidas pola outra para terminar a Guerra de sucesión española.
O rei de España, Carlos II, non tendo herdeiro directo e temendo que logo da súa morte os seus Estados foran compartidos entre as grandes potencias, fixo un testamento en favor de Filipe de Anjou, futuro Filipe V e neto de Luís XIV. Tras este acto, Inglaterra, Austria, Prusia e Hannover asinan esta Grande Alianza de 1701, esta firma abre a guerra de sucesión de España. Este conflito é o máis longo e o máis custoso do tempo; os combates desenvólvense en Italia, Alemaña, España e nos Países Baixos. Estas hostilidades cesan co Tratado de Utrecht, con Inglaterra, e co de Rastadt en 1714 co emperador Carlos VI, segundo fillo de Leopoldo I.
Francia asina en abril de 1713 con Inglaterra, Holanda, Portugal e o duque de Savoia. En canto a España, firma á súa vez o 10 de xullo con Inglaterra logo co duque de Savoia o 13 de agosto.
miniatura|Mapa cos cambios territoriais por mor do Tratado de Utrecht (1713).As disposicións do Tratado de Utrecht son as seguintes:
Logo dos grandes desastres dos anos anteriores, esta paz é inesperada; é tamén o principio da preponderancia inglesa. España e as Provincias Unidas son as dúas grandes perdedoras. Estes Tratados deixan en suspenso, con respecto á sucesión de España, algúns litixios dubidosos que avivan a guerra entre o rei de España e o emperador Carlos VI; estes desacordos soluciónanse nos Tratados de Viena, en 1731 e 1738.
O Tratado de Westfalia (1648) e de Utrecht permanecerán durante medio século como a carta política e territorial de Europa.
Rebordaos, Rebordaos, Castroverde
Rebordaos é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 64 habitantes (34 homes e 30 mulleres).
Equidna (mitoloxía)
Equidna (tamén chamada a Víbora) era, na mitoloxía grega, un ser monstruoso con tronco de muller pero terminado como unha serpe. Era filla de Forcis e Ceto (fillos tamén monstruosos de Ponto e Xea), aínda que para outros mitógrafos sería filla de Tártaro e Xea, ou de Crisaor e Calñirroe.
Adoitaba devorar ós camiñantes no Peloponeso, ata que lle deu morte Argos Panoptes (de cen ollos), fillo de Arestor.
A súa descendencia tamén foi monstruosa, con diferentes parellas. De Tifón tivo a Cérbero (o gardián do Hades), a Ortro (o can pastor de Xerión, con dúas cabezas), a Hidra de Lerna (serpe de múltiples cabezas á que tivo que matar Heracles) e Quimera (con cabeza de león, unha cabeza de cabra no lombo e cola de serpe).
Uníndose ó seu fillo Ortro tivo a Fix (un monstro que causaba estragos entre os cadmeos) e o León de Nemea (a quen tamén matou Heracles).
Algunhas fontes engaden como fillos seus á aguia que comía o fígado de Prometeo, eternamente, e o dragón que vixiaba na Cólquide o vélaro de ouro. Pseudo-Apolodoro asegura que Ladón tamén era fillo de Tifón e Equidna, un dragón de cen cabezas que vixiaba as mazás de ouro do xardín das Hespérides, aínda que Hesíodo di que era fillo de Ceto e Forcis. Hixino insire na lista de fillos monstruosos a Escila, que tiña a metade superior de muller e a inferior de cadela, e seis cans brotaban do seu corpo.
Participou, co seu compañeiro Tifón, na rebelión contra Zeus (coñecida como Tifonomaquia). Aínda que foron derrotados, Zeus non os matou, nin ós seus fillos, e permitiu a súa existencia como desafío para os futuros heroes.
Anélidos
miniatura|250px|[[Samesuga, Hirudo medicinalis.]] miniatura|250px|Movemento dos parápodos de Nereis succinea, un [[poliqueto.]]
Os anélidos (Annelida, do latín annelus, "anel pequeno", e o elemento -ida, plural de -idus, do grego -ίδες -ídes, de είδοσ eídos, "aparencia" "aspecto") son un gran filo de animais invertebrados triploblásticos, protóstomos, esquizocelomados, con simetría bilateral, corpo segmentado en aneis e carentes de apéndices articulados.
O corpo dos anélidos está composto por numerosos metámeros ou aneis similares entre si. A súa anatomía interna reficte a externa, con repetición de diversos órganos en cada metámero.
Describíronse máis de 16.700 especies, que inclúen os vermes mariños poliquetos, as lombrigas de terra e as samesugas. Encóntranse na maioría dos ambientes húmidos, sobre todo no mar, pero tamén en auga doce, e incluso hai especies terrestres.
Cómpre aclarar que na linguaxe popular adoita reunirse a varios grupos de invertebrados baixo o nome de vermes, termo sen ningún valor taxonómico; moitas das semellanzas entre estes filos de vermes son converxencias evolutivas sen ningún valor filogenético. Non todos os vermes son anélidos. Existen diversos invertebrados co corpo brando, alongado e cilíndrico que non pertencen ao grupo dos anélidos. É o caso, por exemplo, dos nematodos ou dos platihelmintos, e dalgúns artrópodos, como os cempés, as larvas (bechos) das moscas ou as eirugas que dan lugar ás bolboretas.
Características
Os anélidos son vermes segmentados, xeralmente de forma cilíndrica, e de tamaños que van desde 1 mm até máis de 3 m.
Neste grupo intégranse as miñocas (oligoquetos), as samesugas (hirudíneos) e os vermes mariños (poliquetos'') ademais doutros grupos menos coñecidos como branquiobdélidos, acantobdélidos e aelosomátidos.
A maioría das especies son de vida libre, mais hai especies comensais e mesmo parasitas.
Aínda que a maior diversidade de anélidos atópase no mar, son tamén comúns en todos os sistemas de augas continentais, tanto superficiais como suberráneas e no medio terrestre en ambientes húmidos.
O corpo dos anélidos comeza, na súa parte anterior nun elemento chamado prostomio ao que segue un número variábel de segmentos (aneis) e remata nun elemento final chamado pixidio, no que se abre o ano.
Unha das características máis salientábeis do filo é a verdadeira segmentación (metamerismo) do seu corpo (agás prostomio e pixidio).
O corpo está formado por unha serie lonxitudinal de unidades repetidas e semellantes chamados segmentos ou metámeros, que conteñen cada un deles importantes estruturas anatómicas e funcionais (como son os ganglios nerviosos, os nefridios, ou os compartimentos celómicos).
Outra das características esenciais dos anélidos é a presenza, en xeral, de sedas. As sedas ou quetas son estruturas de quitina dispostas en feixes ou paquetes en cada un dos segmentos e que emerxen, xa directamente da superficie do corpo, xa dunhas expansións da superficie corporal chamadas parápodos que serven fundamentalmente para o desprazamento do animal.
Os anélidos que non posúen sedas están xeralmente provistos dunha ou dúas ventosas que utilizan para a locomoción ou ben para ancorarse nun hospedador.
Anatomía
A parede corporal está formada por unha epiderme cun número variábel de células glandulares e recuberta por unha fina cutícula e dúas ou tres capas musculares.
En numerosos anélidos a respiración é por simple difusión a través da parede do corpo, pero noutros moitos existen estruturas especializadas a xeito de branquias.
O sistema nervioso está formado por un par de ganglios cerebroides máis ou menos fusionados que se unen a un ou dous cordóns nerviosos ventrais e tamén ganglionares mediante dous conectivos que rodean á farinxe (circunfarínxeos).
O sistema circulatorio é pechado e o líquido hemático circula por unha rede de vasos e capilares. Destes vasos destaca un grande vaso lonxitudinal dorsal e outro ventral. En moitos hirudíneos (samesugas) non existen verdadeiros vasos sanguíneos: as substancias e os gases transpórtanse polo líquido hemocélico que circula por un sistema celómico.
O aparato dixestivo é completo, recto e simple, aínda que presenta diferentes graos de especialización rexional podéndose distinguir (segundo a súa orixe embrionaria) un estomodeo (tramo anterior, de orixe ectodérmica) un mesodeo (tramo medio, de orixe endodérmica) e un proctodeo (tramo posterior, de orixe ectodérmica).
A excreción realízase principalmente mediante nefridios, que son órganos metaméricos pares que comunican as cavidades celómicas co exterior mediante unha serie de poros.
Reprodución
O aparato reprodutor, as estratexias reprodutoras e o desenvolvemento son variábeis entre os diferentes grupos de anélidos.
Os oligoquetos e os hirudíneos son monoicos (hermafroditas). Os aparatos reprodutores son complexos e está limitados a uns poucos segmentos. A fecundación é interna, o desenvolvemento directo e dispoñen dun engrosamento glandular epidérmico característico chamado clitelo que é o responsábel da formación dos casulos. Nestes casulos desenvólvense as postas.
A reprodución asexual é un fenómeno habitual sobre todo nalgunhas familias de oligoquetos.
Árbore filoxenética
Grupos de anélidos e filos incorporados aos anélidos (2007; simplificado). (Versión completa. )
Destacan importantes cambios nas clasificacións tradicionais.
O filo dos anélidos é un grupo cunha posición filoxenética fundamental dentro dos protóstomos espirais. Xeralmente localízanse entre os moluscos e os artrópodos cos que se relacionan fundamentalmente pola larva trocófora (cos moluscos) e a metamería (cos artrópodos).
Para explicar a orixe dos anélidos hai que considerar a orixe do celoma e da metamería. Neste senso uns investigadores avogan por un antepasado tipo oligoqueto, outros fano por unha forma primitiva tipo poliqueto. Para os autores que consideran o antepasado oligoqueto, o celoma orixinaríase como unha adaptación mecánica para a escavación, e a segmentación como unha adaptación para perfeccionar esta escavación. Os autores que defenden a outra alternativa (antepasado tipo poliqueto) din que o antecesor puido aparecer na capa superficial dos sedimentos e non precisaría escavar senón desprazarse pola superficie e para iso posuiría parápodos. O celoma non xurdiría como esqueleto hidrostático senón para almacenamento e transporte de substancias polo corpo.
Dado que son animais de corpo brando, o seu rexistro fósil é moi escaso. Estes poucos fósiles pódense adscribir a grupos de poliquetos actuais e situarían a súa orixe no precámbrico (hai uns 600 millóns de anos) e que a grande radiación dos poliquetos sucedeu a mediados do cámbrico.
Recentemente Rousset et al. (2007) utilizando técnicas moleculares e xenéticas establecen o grupo dos clitelados como un clado monofilético irmán dos poliquetos, aínda que o grupo dos finofílidos (considerados tradicionalmente como poliquetos) deberían incluírse nese clado.
Vilar de Donas, Palas de Rei
San Salvador de Vilar de Donas é unha parroquia do concello lucense de Palas de Rei. Segundo o IGE en 2011 tiña 121 habitantes (63 homes e 58 mulleres).
A súa igrexa parroquial, a Igrexa de Vilar de Donas é de estilo románico e pertencía a un antigo mosteiro medieval, sendo especialmente relevantes histórica e artisticamente as pinturas do seu interior. Preto desta tamén se atopa a Capela do Santo Antón cunha fachada renacentista.
José Araújo Pérez (canteiro)
José Araújo Pérez, nado en Mourente (Pontevedra) o 10 de novembro de 1870 e finado en Vigo o 8 de agosto en 1929, foi un canteiro, construtor, sindicalista e político galego.
Traxectoria
Canteiro. Fixo o servizo militar en Vigo e quedou na cidade traballando como canteiro. En 1892 participou na constitución da Sociedad de Canteros, Marmolistas y Similares de Vigo da que foi secretario e presidente moitos anos; a sociedade ingresou no PSOE en 1905. En 1895, durante a primeira folga obreira importante de Vigo, revelouse como un líder de masas. Foi candidato socialista nas eleccións municipais de 1901. Perseguido pola patronal estableceuse como mestre construtor de edificios por contrata. Asistiu ao VII Congreso da UGT en 1902 como delegado de varias sociedades Obreiras de Vigo e ao IX Congreso en 1908 como delegado das seccións da Federación Nacional de Canteiros. Foi o artífice da construción da Casa do Pobo de Vigo en 1908, encargándose da edificación e financiándoa, e participou na constitución da Cooperativa Socialista. miniatura|O [[Edificio Pardo Labarta foi nun dos que traballou Araújo.]] En 1917 foi encarcerado pola súa participación na folga xeral de agosto, e ao ano seguinte foi amnistiado. Representou ás agrupacións socialistas de Vigo, Pontevedra e Lugo e á Sociedade de Canteiros de Vigo no X Congreso do PSOE en 1915 e á agrupación socialista e á Sociedade de Canteiros de Vigo no Congreso Extraordinario de 1921 e no XII Congreso en 1928.
Como contratista e mestre de obras, participou na construción do edificio da Caixa Municipal de Vigo, a sede do Banco de Vigo, o Edificio Pardo Labarta, panteóns do Cemiterio de Pereiró e outros.
Finou por causa dunha úlcera de duodeno e foi soterrado no cemiterio civil de Pereiró.
Vida persoal
Casou con María Carmén Pérez Lago, e foi pai de 19 fillos, dos que só 12 alcanzaron a idade adulta, entre eles José Araújo Pérez e Maruja Araújo Pérez, que casou con Antonio Vidal Vilas.
O Pilro, Sofán, Carballo
O Pilro é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 19 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 6 homes e 13 mulleres.
Camiños da fin da terra
Camiños da fin da terra é o noveno álbum de estudio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Foi publicado o 23 de outubro de 2007, baixo o selo Warner Music.
O disco gravouse nos estudios Bruar da Coruña.
Remela
miniatura|dereita|220px|Gato con lagañas nos ollos. As remelas, carrañas, lagañas ou lepas  son unha secreción de moco calcificado e mesturado con outras substancias, que aparece nas comisuras das pálpebras ao espertar, como secreción do ollo. Crese que a súa función é axudar a manter as pálpebras pechadas mentres se dorme e expulsar corpos estraños do ollo.
Están formadas pola combinación de moco (consistente en mucina procedente da córnea ou conxuntiva), bágoas, células de sangue, células epiteliais mortas das pestanas e po.
Normalmente, ao pestanexar elimínase esta substancia coas bágoas. Con todo, ao non realizarse esta función mentres se dorme, créanse pequenas cantidades de humor nas córneas dos ollos, mesmo en persoas saudables, especialmente os nenos.
Aínda así, a formación de grandes cantidades de cortiza ou a presenza de pus nas remelas, podería ser síntoma dun ollo seco ou outras infeccións oculares máis serias como a conxuntivite ou a queratite.