cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cisitalia
Cisitalia 202 SMM
Para a tempada 1947, Giovanni Savonuzzi, que deseñara a maior parte do 202, esbozou unha carrozaría cupé para os Cisitalia de competición. O deseño foi realizado por Stabilimenti Farina en dous chasis # 101 e # 102. Despois fixeron dous cupés, unha versión spider, chamada SMM por Spider Mille Miglia, terminación que adornará todos os coches de competición posteriores que levan a denominación MM.
Na Mille Miglia de 1947, o Cistitalia spider realmente demostrou o que era liderando a maior parte da carreira nas capaces mans de Tazio Nuvolari. Malia competir con motores tres veces máis grandes, Nuvolari liderou a competición ata que tivo problemas baixo a choiva. Ao final, o Cistitalia quedou segundo na xeral e primeiro na súa clase. Por este esforzo épico, posteriores spider de competición foron coñecidos como 202 SMM Nuvolaris.
Dado que o 202 SMM tivo moita aceptación na Mille Miglia, Stabilimenti Farina continuou a produción do deseño para varios clientes. En total, foron feitos ao redor de 20 coches moi similares ao coche gañador de Nuvolari.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) (resultados en negra indican pole position; resultados en italica indican volta rápida)
Diego Rivas Rego
Diego Rivas Rego, nado o 27 de maio de 1987 en Narón, é un futbolista galego. Xoga de porteiro no Racing de Ferrol da Primeira División RFEF.
Racing de Ferrol
Naceu en Narón e formouse nas categorías inferiores do Racing de Ferrol, chegando na tempada 2005/06 a ser convocado co primeiro equipo deste, que militaba en Segunda División. Na tempada seguinte foi o porteiro titular do Galicia de Mugardos, filial do Racing por aquel entón.
Narón e Fabril (2007-2011)
No verán de 2007 deixou o equipo verde e fichou polo Narón Balompé, de Terceira División. Xogou no club da súa vila durante dúas tempadas ata que foi fichado polo Fabril en xullo de 2009. O 23 de maio de 2010 Diego Rivas xogou un papel crucial para acadar o ascenso a Segunda División B, detendo dous lanzamentos contra o Burgos CF na quenda de penaltis, no partido de volta da eliminatoria de ascenso. Ao remate da tempada 2010/11 anunciouse que non continuaría no Fabril.
CD Lugo (2011-2012)
En xullo de 2011 asinou co CD Lugo, equipo co que participou do histórico ascenso á Segunda División na tempada 2011/12 sendo unha peza clave do equipo e destacando especialmente na eliminatoria da fase de ascenso contra o Atlético Baleares. Tras o ascenso fichou polo Elche por tres tempadas.
Elche (2012-2014)
En agosto fichou polo Albacete de Luis César Sampedro, tamén en Segunda. Tampouco no equipo manchego puido xogar moitos partidos, tendo por diante a Fran Dorronsoro e o compostelán Alberto Domínguez.
Guijuelo (2015-2016)
En agosto de 2015 fichou polo CD Guijuelo, de Segunda B, onde non chegou a debutar por mor do grande estado de forma do porteiro Kike Royo.
Auckland City (2016)
En xaneiro de 2016 deixou o Guijuelo e fixo a maleta cara a Nova Zelandia, fichando polo Auckland City, adestrado polo barcelonés Ramón Tribulietx. No equipo neozelandés foi titular, acabando a liga regular na primeira posición, pero perdendo na final dos playoffs contra o Team Wellington. O equipo chegou ademais á final da Liga de Campións da OFC, onde se enfrontou de novo ao Team Wellington, derrotándoo esta vez por 3-0, con Diego Rivas como porteiro titular.
UCAM Murcia (2016-2017)
En xuño de 2016 regresou a España, fichando polo UCAM Murcia. Disputou 26 partidos co club murciano na Segunda División B, encaixando 23 goles.
Lleida Esportiu (2017-2018)
En xullo de 2017 fichou polo Lleida Esportiu. Xogou 38 partidos co equipo catalán, encaixando 35 goles.
Racing de Ferrol (2018-actualidade)
En agosto de 2018, máis dunha década despois da súa saída, volveu ao Racing de Ferrol, club no que se formou. Gañou a titularidade dende o primeiro momento e foi un dos piares no ascenso do equipo á Segunda División B na tempada 2018/19, así como nas seguintes tempadas.
Liñares, Leroño, Rois
Liñares é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) conta cun habitante (1 home).
Adán Martín
Traxectoria
Naceu en Santa Cruz de Tenerife. Estudou enxeñaría industrial en Barcelona e logo de rematar a súa carreira diplomouse en ciencias empresariais por ESAE e o Instituto Balear de Dirección Empresarial. Tras isto, traballou durante dous anos para Chrysler en Inglaterra (Reino Unido).
En 2003, saíu elixido deputado autonómico nas eleccións autonómicas, onde encabezou a lista por Tenerife da formación nacionalista Coalición Canaria, e foi nomeado polo parlamentarios Presidente do Goberno das Canarias, manténdose no cargo até a súa retirada en xullo de 2007. Salientou na súa xestión a mellora das condicións das illas e as denominadas rexións ultraperiféricas da Unión Europea, mellorou as directrices de ordenación territorial das Canarias e impulsou un novo estatuto de autonomía que quedou paralizado debido á fragmentación política nas illas.
Morte
Faleceu ás 4:00 horas do día 10 de outubro de 2010 nun hospital de Barcelona por mor dun cancro que combateu durante doce anos.
Nonoai, Santa Maria
Nonoai é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
José Vilaboy Pajón
Traxectoria
Fillo de Manuel Vilaboy Prieto. Aos doce anos foi ás Pontes. Traballou como fundidor de metais nas Pontes e despois marchou a Cuba, onde perfeccionou a súa especialidade. Cando retornou traballou na Empresa Nacional Bazán de Ferrol, e despois estableceuse nas Pontes cun taller de fundición. Foi elixido alcalde das Pontes de García Rodríguez nas eleccións do 12 de abril de 1931, e tomou posesión o día 22 de abril; cesou no cargo en maio por anulación das eleccións. Celebradas novas eleccións o 8 de xuño, volveu ser elixido alcalde, permanecendo no cargo até maio de 1936 cando foi destituído polo Gobernador civil. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu, e pasou unha noite pechado nun nicho do cemiterio das Campeiras. Nos anos finais do franquismo foi presidente do Liceo Artístico e Recreativo das Pontes e despois do Fogar do Xubilado. Finou nas Pontes de García Rodríguez o 9 de xuño de 1990.
Recoñecementos
Unha rúa das Pontes leva o seu nome dende 1992.
Vida persoal
Casou con Antonia Iglesias Vales en 1935 e foi pai de José e María Teresa Vilaboy Iglesias.
Andorra la Vella
Andorra la Vella é a capital e unha das sete parroquias do Principado de Andorra, sendo a máis pequena en superficie e tamén a máis poboada.
Ten 12 km² e 22.151 habitantes (2018), situada na confluencia dos ríos Valira d'Ordino e Valira d'Encamp a 1.013 m de altitude. Forma unha aglomeración urbana duns 50.000 habitantes coas poboacións de Escaldes-Engordany ao leste e Sant Julià de Lòria ao sur.
A industria principal é o turismo, aínda que tamén destacan o comercio e os rendementos do capital estranxeiro depositado nas súas oficinas bancarias. Prodúcense mobles, tabaco e coñac.
O edificio máis emblemático da cidade é a Casa de la Vall, do século XVI, sede do Consell General dende 1702 e con preciosas pinturas murais.
A igrexa parroquial está dedicada a Santo Estebo, conserva a ábsida e o campanario románicos do século XI. Ao sur da cidade está a igrexa románica de Santa Coloma, co campanario circular.
Historia
Hai constancia de poboamento na rexión dende antes da era cristiá. Menciónase a parroquia de Andorra pola primeira vez na acta de consagración da catedral de la Seu d'Urgell, no ano 839. É a capital do principado dende 1278, despois de que o Obispado de Urgell e o Condado de Foix decidisen compartir a soberanía do territorio andorrano. O sobrenome de "la Vella", derivado de "la Vila", engadiuse posteriormente para diferenciala do Principado.
O ano 1978 Escaldes-Engordany separouse da parroquia de Andorra.
En 1993 a nova Constitución estableceu un parlamento democrático, con sistema executivo, lexislativo e xudicial, todos situados na cidade.
Demografía
A cidade de Andorra a Vella forma unha aglomeración urbana duns 50.000 habitantes xuntamente coas parroquias de Escaldes-Engordany ao leste e Sant Julià de Lòria ao sur. Esta aglomeración esténdese en sentido lonxitudinal seguindo o trazado da estrada.
Andorra a Vella ten 24.574 habitantes, segundo o censo de 2007. A poboación está composta por un 43% de cidadanos españois, 33% de andorranos, 11% de portugueses, e 7% de franceses, máis algunhas outras comunidades minoritarias.
A parroquia está formada por dúas entidades de poboación: Andorra la Vella e Santa Coloma.
Planocraniidae
Planocraniidae (planocránidos) é unha familia de crocodilianos basais que viviron no Eoceno en Asia, Europa e Norteamérica. A familia foi nomeada por Li en 1976, e contén dous xéneros: Boverisuchus e Planocrania.
Os restos de Boverisuchus atopáronse en Alemaña e probablemente en Norteamérica e chegaba aos 3 metros de lonxitude. Os restos de Planocrania atopáronse na China e pertencen a dúas especies. Planocrania estaba antes clasificado na familia Pristichampsidae, pero despois creouse para el a familia Planocraniidae.
Ratisbona
Ratisbona (en alemán: Regensburg, en bávaro Rengschburg) é unha cidade alemá, situada no Land de Baviera. A cidade está na confluencia entre os ríos Danubio e Regen e é a capital tanto do distrito do Alto Palatinado (Oberpfalz en alemán) como do Landkreis de Regensburg.
A cidade, con 143.400 habitantes (dec. 2006) é, despois de Múnic, Nuremberg e Augsbourg, a cuarta maior cidade de Baviera. Desde o 13 de xullo de 2006, a cidade vella de Ratisbona forma parte da Patrimonio da Humanidade da UNESCO. É sede dun bispado católico. Ratisbona está situada a 88 km de Nuremberg e a 103 km de Múnic.
Clima
Ratisbona ten clima continental. Os meses máis cálidos son xuño e agosto con medias de temperaturas que oscilan de 16,2 °C a 18 °C. Os meses máis fríos corresponden a decembro e febreiro con -0,9 °C e -2,7 °C como medias respectivas. Aos meses de xuño e agosto corresponden as precipitacións máis baixas con 74 e 93 mm; marzo e novembro son os meses máis chuviosos, con 33 e 39 mm.
Historia
250px|miniatura|Praza Neupfarr (Neupfarrplatz), Ratisbona, coa catedral no fondo. Sobre un asentamento céltico (Ratisbona), os romanos fundaron no 179 d.C. un campamento nas beiras do río Regen, ao que denominaron Castro Regina (é dicir, castro sobre o río Regen). As fontes francas confirman a asistencia de bispos de Galiza ao sínodo de Ratisbona no ano 782. Durante a época merovinxia, a cidade foi residencia dos duques de Baviera. Acadaría o seu cénit político e económico nos séculos XII e XIII, por atoparse nunha encrucillada de camiños centroeuropeos importantes. Dese período datan os grande monumentos da cidade, como a Steinerne Brücke (unha ponte de pedra de 310 m de longo, sobre o Danubio, erguido entre 1135 e 1146), a catedral gótica (consagrada en 1276), a Altes Rathaus (Antiga Casa do Concello).
Lingua letoa
O letón é a lingua falada en Letonia, formando parte do subgrupo do leste das linguas bálticas que á súa vez pertence á familia de linguas indoeuropeas. Non é polo tanto nin xermánica nin eslava. A única lingua viva coa que mantén unha relación achegada de parentesco é o lituano. Porén, aínda que estean emparentadas, o vocabulario de ambas as dúas varía considerabelmente, polo que non son mutuamente intelixíbeis.
Esta lingua conta cuns 1 500 000 de falantes en Letonia e uns 200.000 fóra do país.
O letón é unha lingua flexiva con varias formas analíticas, tres dialectos, e con influencia sintáctica xermana. Ademais, ten dous xéneros gramaticais. Cada nome declínase en sete casos: nominativo, xenitivo, dativo, acusativo, instrumental, locativo e vocativo.
Historia
O letón xorde como lingua específica durante o século XVI, a partir do latgalián e asimilando o curonio, o semgalián e o selonio, todas elas pertencentes ao grupo de linguas bálticas.
A mostra máis antiga de letón escrito data do 1530. É unha tradución de himnos feita por Nicholas Ramm, un pastor alemán en Riga.
Ortografía
Historicamente, o letón escribiuse usando un sistema baseado en principios fonéticos do alemán. Ao comezo do século XX, ese sistema foi substituído por outro máis axeitado desde o punto de vista fonético, usando unha modificación do alfabeto latino con 33 letras. A ortografía letoa reproduce a pronunciación á vez que usa fielmente o alfabeto latino. Hoxe en día, o alfabeto letón padrón consta de 33 letras:
O alfabeto letón carece das letras «q, w, x, y», mais usa letras modificadas por unha serie de diacríticos:
Ö só se usa no dialecto «letgaliano». Non se usa no letón oficial desde os anos 1940.
Os ditongos en letón «ai, au, ei, ia, iu, ui, ua, oi» escríbense «ai, au, ei, ie, iu, ui, ou, oj».
Cada fonema ten a súa propia letra (coa excepción de «dz» e dž, e os dous sons escritos como «e»). O acento na gran maioría dos casos ocorre na primeira sílaba.
Lingua e política
Ao longo da historia, Letonia tivo unha relación conflitiva con Alemaña, Suecia, Rusia e Polonia, e sempre foi un país multicultural. Durante a época da Ocupación Soviética (1940-1941; 1945-1991) a política de «rusificación» influíu de xeito considerábel na lingua letoa. Ao longo destes dous períodos, arredor duns 340.000 letóns, aproximadamente un terzo do total da poboación, foron deportados e perseguidos. Todo isto seguido dunha inmigración masiva proveniente doutras repúblicas soviéticas tales como Rusia, Ucraína ou Belarús. A poboación de etnia letoa reduciuse en Letonia do 80% en 1935 ao 52% en 1989. A maioría dos inmigrantes que se asentaron en Letonia non aprenderon letón. Hoxe en día o letón é a lingua materna de aproximadamente o 60% da poboación nacional.
Tras o restabelecemento da independencia en 1991, introduciuse unha nova política lingüística. Actualmente, mantense un obxectivo fundamental de integrar a todos os cidadáns independentemente de cal sexa o seu coñecemento da lingua oficial. Aínda así mantense unha política para protexer as linguas das minorías. Algúns especialistas pensan que estes programas poden contribuír ao declive total do letón. As minorías que reciben un ensino bilingüe con orzamento público son de comunidades rusas, xudías, polacas, lituanas, ucraínas, belarusas e estonas; nos seus colexios ensínase o letón como segunda lingua nos primeiros anos para incentivar a adquisición dunha competencia na lingua oficial e asegurar a súa integración social.
A Lei sobre a Lingua Nacional adoptouse o 9 de decembro de 1999.
Allan Rich
Allan Rich, nado o 8 de febreiro de 1926 no Bronx (Nova York) e finado en Englewood o 22 de agosto de 2020, foi un actor, autor e activista estadounidense.
Gran Premio do Reino Unido de 1991
O Gran Premio do Reino Unido de 1991 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 14 de xullo de 1991 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de. Foi o 46º Gran Premio do Reino Unido e o 27º celebrado en Silverstone. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de máis de cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 308 quilómetros. Foi gañada polo piloto local Nigel Mansell, conducindo un Williams - Renault, despois de partir da pole position. Gerhard Berger terminou segundo nun McLaren - Honda, con Alain Prost terceiro nun Ferrari.
Informe
A pista remodelouse en gran medida en 1991, o que xerou críticas moi positivas por parte dos pilotos. A pista xa non era a máis rápida no calendario da F1, pero agora incluía moitas curvas desafiantes para os pilotos. Por outra parte, Tom Walkinshaw comprara unha participación do 35% no equipo Benetton, pero as aliñacións de pilotos non cambiaran desde o Gran Premio de Francia de 1991). Stefan Johansson continuou substituíndo ao lesionado Alex Caffi en Footwork, aínda que foi a última carreira na que o faría.
Na cualificación, Nigel Mansell logrou a pole ante os seus seareiros locais, co seu rival ao título Ayrton Senna segundo. Riccardo Patrese foi terceiro, seguido de Gerhard Berger, Alain Prost, Jean Alesi, Roberto Moreno, Nelson Piquet, Maurício Gugelmin, e Stefano Modena. Senna saíu como un foguete para liderar diante de Mansell, mentres que Patrese foi a primeira vítima do día, logo de ser golpeado por Berger. A vantaxe de Senna non durou moito, xa que Mansell pasouno de novo ao entrar na curva Stowe.
Mansell e Senna distancíaronse mentres Berger, Prost e Alesi disputaban o terceiro lugar, con Alesi adiantaríase aínda que retiraríase logo de chocar con Aguri Suzuki mentres intentaba dobrar ao Lola.
Andrea de Cesaris tivo un grande accidente na volta 41 cando a súa suspensión fallou na curva Abbey, o seu auto rebotou volvendo á pista e por pouco bate con Satoru Nakajima no Tyrrell; de Cesaris saíu ileso.
Na parte dianteira, Mansell lograba a súa segunda vitoria consecutiva, mentres que o seu rival, Senna, quedou sen combustible na última volta e clasificouse cuarto. Berger terminou en segundo lugar, seguido de Prost, Senna, Piquet e o Jordan de Bertrand Gachot. Mansell quedaba detrás de Senna a só 18 puntos.
En termos de ter que precualificar, Brabham necesitaba que o seu mellor auto quedase polo menos na 7ª posición para degradar ao equipo de Leyton House, pero nin Brundle nin Blundell terminaron a carreira.
Catalunya en Comú
Catalunya en Comú é un partido político de esquerda,​ cuxo ámbito de actuación é Cataluña.
Traxectoria
Na súa fundación estaba formado por Barcelona en Comú, Equo, EUiA, ICV e Podem, aínda que Podem se desvinculou posteriormente do novo partido. Conta co apoio da Plataforma Guanyem, Plataforma de Afectados pola Hipoteca, Procés Constituent e Unidos Podemos. O manifesto fundacional presentouse o 19 de decembro de 2016​ e o primeiro acto público celebrouse en Barcelona o 29 de xaneiro de 2017.
Na presentación do movemento, Ada Colau afirmou que o novo proxecto apoia un referendo sobre a soberanía Cataluña, aínda que dentro do partido atópanse formacións tanto federalistas coma independentistas; "sempre o defendemos e traballaremos para o referendo; a soberanía radica na poboación e así se debe resolver, coas urnas” engadindo que ao mesmo nivel a nova proposta defende a urxencia política para revertir os recortes contra o sector público e acadar unha "fiscalidade xusta" e "feminista”.
Nas eleccións catalás de 2017 presentouse en coalición con Podem baixo o nome de Catalunya en Comú-Podem.
Fotografía erótica
miniatura|dereita A fotografía erótica é un tipo de fotografía que mostra o corpo humano, realizando poses eróticas, mostrando espidos.
Historia e características
Aínda que a represión en canto á sexualidade era severa, moitos artistas (fotógrafos ou pintores) viron a posibilidade de rexistrar o corpo humano espido. A primeira aproximación ao espido fotográfico realizouna o francés Louis Jacques Mandé Daguerre cando tomou en 1839 unha fotografía a estatuas e chamounas Natureza morta con esculturas. Estas facían alusión ao Tres Grazas no estilo da Antigüidade Clásica.
O proceso de Daguerre non permitía a representación da figura humana, pola necesidade de longas exposicións, polo que incluíu esculturas da forma humana nas súas naturezas mortas.
-2095
Outros artigos
Historia ano a ano
Gran Premio de Hungría de 2015
O Gran Premio de Hungría de 2015, oficialmente o Formula 1 Pirelli Magyar Nagydíj 2015 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 26 de xullo de 2015, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a undécima carreira da tempada de 2015.
Antecedentes
O Gran Premio de Hungría foi a primeira carreira de Fórmula Un logo da morte do expiloto de Marussia Jules Bianchi o 17 de xullo de 2015, que se estrelou no Gran Premio do Xapón nove meses antes. Pilotos e equipos renderon homenaxe a Bianchi, moitos deles en forma de mensaxes escritas nos cascos e nos coches. Gardouse un minuto de silencio antes de empezar a carreira o domingo en lembranza do francés.
O fornecedor de pneumáticos Pirelli optou por levar os pneumáticos medios brancos, e os brandos amarelos a Hungaroring, a mesma elección que o ano anterior. Fixéronse cambios menores na pista, a renovación das cercas de captura e as barreiras de pneumáticos, tamén eliminouse o bordo máis alto no vértice da curva 6, a fin de evitar que os coches se levanten do chan.
Práctica libre
Segundo o regulamento para a tempada, celebráronse tres sesións prácticas, dúas sesións de hora e media o venres e outra sesión dunha hora antes da cualificación do sábado. Lewis Hamilton foi o máis rápido na primeira sesión de adestramentos na mañá do venres, unha décima de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Nico Rosberg. Sebastian Vettel perdeu a primeira media hora da práctica debido a problemas eléctricos no seu Ferrari SF15-T. Logo foi o sexto máis rápido, 1.254 sg abaixo de Hamilton. A sesión viu unha bandeira vermella ao redor da hora do inicio, cando Sergio Pérez estrelouse con forza na curva 11. Ao entrar na curva a dereita, perdeu a parte traseira e bateu na barreira, rompeu a súa roda dianteira dereita. A roda causou que o Force India envorcase cando o coche volveu á pista. Despois de que o coche parase, Pérez apresurouse a informar ao seu equipo que estaba ileso. A carreira reiniciouse quince minutos máis tarde, só para ser interrompida unha vez máis cando Kimi Räikkönen perdeu o alerón dianteiro na curva 12, deixando restos na pista. O finlandés finalmente terminou a sesión no terceiro lugar, logo de facer a súa volta rápida antes do incidente. Mentres tanto, os Red Bulls terminaron cuarto e quinto. Valtteri Bottas no Williams, terminou noveno, seis décimas de segundo máis rápido que o seu compañeiro de equipo Felipe Massa, utilizando unha nova á dianteira. Manifestando a súa satisfacción pola nova parte, optou por utilizala o resto da fin de semana. Mentres Jolyon Palmer substituíu a Romain Grosjean durante a primeira sesión libre, Fabio Leimer campión da GP2 Series de 2012 participou na súa primeira sesión da Fórmula Un, en substitución de Roberto Merhi en Manor.
Tras o accidente de Pérez, Force India optou por non correr na segunda sesión de adestramentos co fin de ter tempo para investigar as causas. Hamilton encabezou novamente a táboa de tempos, diante dos dous Red Bull, con Rosberg cuarto. Con todo, non foi unha sesión libre por completo problemas para Red Bull, Daniel Ricciardo tivo que deter o seu coche debido a problemas de motor vinte minutos antes do final da sesión, sacando outra bandeira vermella. McLaren, que ata agora tivo unha tempada problemática, demostrou ser máis competitivo, con Jenson Button dicindo que o coche "sentíase ben" e que esperaba cualificar o coche no top ten. O seu compañeiro de equipo Fernando Alonso terminou a segunda sesión de adestramentos oitavo, mentres que o propio Button foi duodécimo.
Logo de facer modificacións á súa suspensión, os comisarios permitiron a Force India tomar parte na terceira e última sesión de adestramentos na mañá do sábado. Lewis Hamilton foi outra vez o máis rápida, pero esta vez co seu compañeiro de equipo Nico Rosberg a menos dunha décima de segundo por detrás no segundo lugar. Sebastian Vettel terceiro foi o único outro piloto que quedou dentro dun segundo do tempo de Hamilton. Mentres Daniil Kvyat era o seguinte máis rápido no cuarto lugar, McLaren confirmou o seu mellor ritmo ao terminar o oitavo e 13º. O segundo Ferrari de Räikkönen quedou no décimo sexto lugar, logo de que unha fuga de auga no seu coche impediulle facer voltas rápidas co composto de pneumáticos máis brandos.
Scolytinae
Os Scolytinae son unha subfamilia de coleópteros que comprende 220 xéneros cunhas 6 000 especies. Tradicionalmente a esta subfamilia se lle daba a categoría de familia co nome Scolytidae (escolítidos), pero agora considérase que en realidade son membros moi especializados dentro da familia Curculionidae (curculiónidos, os gurgullos). As especies máis coñecidas son as do xénero tipo Scolytus, especialmente Scolytus multistriatus e o grande S. scolytus, que xunto co Hylurgopinus rufipes, transmiten ás árbores o fungo da grafiose (Ophiostoma). As especies Dendroctonus ponderosae e Dendroctonus frontalis, e os seus parentes próximos son graves pragas dos bosques de coníferas en Norteamérica. Unha especie igualmente agresiva en Europa é Ips typographus. Unha especie diminuta, Hypothenemus hampei é unha gran praga para as plantacións de café en todo o mundo.
Ecoloxía
esquerda|miniatura|Os [[Dendroctonus ponderosae mataron estes Pinus contorta na Columbia Británica.]] Reprodúcense na codia interna das árbores (no floema vivo e morto e no cámbium). Moitas especies, como o Dendroctonus ponderosae atacan e matan árbores vivas. Porén, a maioría viven en hóspedes mortos ou que están debilitados ou a morrer. Xogan un importante papel na ecoloxía forestal, por exemplo ao faceren retroceder o estado de sucesión ecolóxica do bosque. As súas infestacións poden ter un impacto económico significativo. En bosques inalterados, estes insectos serven para acelerar a reciclaxe e descomposición da madeira morta ou moribunda e renovar así o bosque. Unhas poucas especies son agresivas coas árbores e poden orixinar grandes poboacións que invaden e matan árbores sas e, por tanto, considéranse pragas.
Aliméntanse e reprodúcense entre as codias e madeira de varias árbores, como as píceas. Máis de 20 especies aliméntanse de píceas, abetos e tsugas mortos, debilitados ou moribundos. A maioría crían só nunha parte determinada da árbore: ramiñas, pólas grandes, taliños, ou na zona de inicio das raíces. Algúns crían nunha soa especie de árbore, outros en árbores de moitas especies.
Adoitan atacar árbores xa debilitados por algunha enfermidade, seca, smog, excesiva densidade de árbores no bosque, presenza doutros coleópteros, ou danos físicos. As árbores sas poden utilizar defensas contra eles como a produción de zumes, resina ou látex, que pode conter un número de compostos insecticidas ou funxicidas que poden matar ou danar os insectos ou simplemente inmobilizalos e afogalos en fluídos viscosos. Nas condicións dun gromo destas pragas, o número total destes coleópteros pode superar as defensas da árbore, o que ten impactos na industria madeireira, calidade da auga, nos peixes e vida silvestre e valor das propiedades da zona afectada. miniatura|Infestación masiva de [[Dendroctonus ponderosae e mortalidade de Pinus contorta no norte de Colorado ao longo da divisoria de augas continental (visto desde o cumio de Cascade Mountain en 2011)|427x427px]] As infestacións masivas poden afectar ás veces a miles de hectáreas, como ocorreu en 2005 en Norteamérica desde Novo México á Columbia Británica. Estas infestacións poden ser consecuencia do quecemento global: os invernos máis cálidos na rexión facilitaron a expansión e proliferación de varias especies destes coleópteros. A maioría dos estudos feitos sobre incendios forestais en zonas que foran anteriormente infestadas non atoparon efectos debidos á mortalidade nas árbores causada por estes insectos sobre o tamaño e gravidade do incendio.
miniatura|esquerda|Bosque de [[Bohemia danado por Ips typographus e claros despois das cortas de árbores posteriores]] Ás veces hai opinións encontradas sobre a xestión dos bosques despois dunha infestación. Nos bosques bohemios infestados no Parque Nacional de Šumava na República Checa algúns eran parridarios da non intervención e outros de cortar as árbores vellas infestadas.
Algunhas especies establecen relacións simbióticas con certos fungos Ophiostomatales e denomínanse "escaravellos da ambrosía" polo nome destes "fungos da ambrosía". Os escaravellos da ambrosía (como Xyleborus) fan túneles na madeira onde cultivan "xardíns" de fungos e son un dos únicos tres grupos de insectos que cultivan fungos (os outros dous grupos son formigas e térmites). Estes insectos aliméntase do fungo, non da madeira, pero estragan as árbores coas súas galerías para cultivar fungos, e os fungos degradan a madeira. Grazas aos fungos, que superan as defensas da planta, os escaravellos Scolytinae da ambrosía poden vivir en moitas máis especies de árbores que os seus parentes que non teñen esta relación cos fungos. O insecto transporta as esporas do fungo en estruturas especiais do seu corpo chamadas micanxios, e os fungos infectan as árbores cando eles as atacan.
Como moitos outros insectos, os Scolytinae emiten feromonas para atraer os seus conespecíficos, que chegan así ás árbores xa colonizados por outros individuos. Isto pode orixinar graves infestacións e finalmente a morte da árbore. Moitos son atraídos polo etanol, un dos subprodutos do crecemento microbiano nos tecidos leñosos mortos.
Nocedo, Os Blancos
San Cibrao de Nocedo é unha parroquia do concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 183 habitantes (99 homes e 84 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 41 habitantes en relación ao ano 2000.
Topónimo
O topónimo galego Nocedo é un fitónimo, derivado do latín que indica á presenza de nogueiras.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Vista de Nocedo.
Bukkake
miniatura|dereita|Escena de bukkake. miniatura|Bukkake con dous homes.
Bukkake (ぶっかけ) é un acto sexual en grupo representado no cine pornográfico, onde unha serie de homes toman quendas para exacular sobre unha persoa, xa sexa home ou muller. A práctica ten fortes connotacións de humillación sexual. Polo xeral, ao finalizar a persoa sobre quen se exaculou traga o seme, baleirado previamente nun vaso ou outro elemento similar. Tamén é moi frecuente que exaculen no seu rostro. As escenas de bukkake son relativamente comúns nos filmes pornográficos contemporáneos. Orixinario do Xapón na década de 1980, o xénero espallouse a Norte América e a Europa.
Etimoloxía
miniatura|dereita|En xaponés, a verba bukkake ten un extenso uso non sexual, como nas tendas de fideos udon bukkake. Bukkake é unha palabra que provén do verbo xaponés bukkakeru (ぶっ掛ける, lanzar ou rociar auga), e significa "lanzar", "salpicar" ou "chapuzar". O verbo composto pódese descompoñer nun prefixo e nun verbo: butsu (ぶつ) e kakeru (掛ける). Butsu é un prefixo derivado do verbo "buchi" que significa literalmente "golpear", pero o seu uso é de intensificador do verbo.
Kakeru, dependendo do contexto significa ducharse ou verter. A palabra bukkake emprégase a miúdo no xaponés para describir o derramamento de auga con forza de abondo para salpicar ou chapuzar. Por outra banda, o termo bukkake emprégase no Xapón para describir un tipo de prato no que o caldo quente se verte enriba dos fideos, como udon bukkake e o bukkake soba.
Recepción
Diversos autores describiron esta práctica como a premisa da humillación. A psicóloga forense Karen Franklin describiu o bukkake como unha violación grupal simbólica, caracterizándose por ter como propósito primario a humillación, a degradación e a cousificación da muller. Lisa Jean Moore e Juliana Weissbein ven o uso da exaculación no bukkake como parte do ritual de humillación, destacando ademais que esta práctica non contempla a experiencia do orgasmo das mulleres que participan nela. A activista feminista antipornografía Gail Dines describe o impacto dun home exaculando na face ou corpo dunha muller, levado a un extremo a través do bukkake por involucrar a varios homes, como "un dos máis degradantes actos no porno".
Balaxaz, Quintá de Cancelada, Becerreá
Balaxaz é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Diego Rivas Gutiérrez
Diego Rivas Gutiérrez, nado en Cidade Real o 27 de abril de 1980, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu club actual é a SD Eibar.
Traxectoria
O seu primeiro equipo foi o Amorós, integrado na estrutura da canteira do Atlético de Madrid.
Tras un efémero paso polo primeiro equipo, no que debutou o 20 de setembro de 2003 no partido Atlético 0-Valencia CF 3, é no Getafe CF onde realmente se asenta como xogador profesional. No conxunto madrileño saca a relucir todo o seu poderío físico e convértese nun xogador imprescindible.
En xullo de 2006 é traspasado á Real Sociedad, sendo José Mari Bakero o principal valedor para a súa fichaxe. Debuta o 27 de agosto de 2006 no partido Athletic Club 1 Real Sociedad 1. As expectativas creadas en Donostia debido ao montante da súa fichaxe son unha rémora para o xogador e o seu rendemento non pasa de discreto.
En agosto de 2007 marchou ao Cádiz en calidade de cedido, onde luciu o dorsal 19. Logo da súa cesión regresou a Donostia, onde aos poucos se foi gañando o respecto da afección. O seu despregamento físico recorda nesta etapa aos seus mellores momentos en Getafe, onde en maio de 2011 acabou a súa relación coa Real Sociedad como titular indiscutible e aclamado pola afección no último partido contra o Getafe no que lograron a permanencia en Primeira División.
Técnica de impresión
250px|miniatura|[[Xilografía de Jost Amman mostrando un gravador]] Baixo o concepto de técnica de impresión englóbase un conxunto de procesos de elaboración de obras de arte mediante impresión, na maioría dos casos sobre papel ou téxtil. Excepto no caso da monotipia, o proceso é capaz de producir múltiples copias dun mesmo documento ou imaxe.
Xilografía
300px|miniatura|Xilografía de [[Hiroshige.]] A xilografía é unha técnica de impresión sobre unha prancha de madeira cortada a febra, na que se labra o texto á man cun cicel ou buril.
Gravado
250px|esquerda|miniatura|"[[Melancholia I", gravado de Albrecht Dürer.]] O gravado é unha das técnicas máis empregadas, tanto é así que ás veces se emprega como epónimo das técnicas de impresión, menciónase como as tarefas de elaboración de debuxos realizando incisións nunha "matriz", coa finalidade de aloxar nela a tinta para poder así reproducir o mesmo debuxo varias veces. A matriz acostuma ser de metal, empregándose xeralmente pranchas de Cobre ou Zinc.
Litografía
200px|miniatura|A Goulue, Póster litográfico de [[Toulouse-Lautrec.]] Este técnica de impresión inventada en 1798 por Alois Senefelder emprega unha pedra calcaria previamente puída sobre a que se debuxa a imaxe en negativo a imprimir cunha materia graxa, ben sexa mediante lapis ou pincel.
Augaforte
miniatura|esquerda|300px|As tres cruces, [[augaforte de Rembrandt.]] O augaforte trátase dunha técnica realizada mediante pranchas ou láminas dunha aliaxe metálica, habitualmente de ferro e/ou zinc.
Posteriormente a prancha é esparexida con ácido, que corroe o metal non vernizado, facendo visíbel o motivo.
Artistas que empregaron a técnica de augaforte
Os artistas que empregaron esta técnica Albrecht Dürer, Rembrandt, Goya, Whistler, Jim Dine, JamesEnsor, Lucian Freud, Paul Klee, Einar Hakonarson, Edward Hopper, Horst Janssen, Käthe Kollwitz, Mauricio Lasansky, Brice Marden, Henri Matisse, Giorgio Morandi, Pablo Picasso, Peter Milton, Paula Rego
Serigrafía
250px|miniatura|Detalle dunha serigrafía. A serigrafía é un método de reprodución de documentos e imaxes sobre case todos os materiais, que consiste en transferir unha tinta a través dunha gasa.
The Germs
The Germs é unha banda de punk rock dos Ánxeles formada a finais dos anos 70 e activa orixinalmente de 1977 ata 1980. O seu sinxelo de 1977 "Forming/Sexboy (live)" é considerado a primeira gravación de punk rock dos Ánxeles. A súa primeira formación estaba composta polo vocalista Darby Crash, o guitarrista Pat Smear, a baixista Lorna Doom e o batería Don Bolles. Separouse despois do suicidio de Crash o 7 de decembro de 1980. de The Germs reformouse no ano 2005 con Shane West substituíndo a Darby Crash. A banda editou só un álbum, (GI) de 1979 (producido por Joan Jett) e apareceu no documental The Decline of Western Civilization que trata sobre o movemento punk dos Ánxeles.
Lista de pilotos de Fórmula 1
Esta é unha lista de Pilotos que participaron polo menos unha vez nunha carreira de Fórmula 1 desde.
En total, máis de 835 pilotos diferentes participaron polo menos nunha carreira do Campionato Mundial, pero 65 nunca iniciaron unha carreira, xeralmente porque non se cualificaron para algunha das 1.057 carreiras disputadas, polo que realmente só correron 770 pilotos de 40 nacionalidades diferentes. Véxase tamén a lista de pilotos de Fórmula 1 que nunca cualificaron para unha carreira. O piloto que máis veces participou no Campionato do Mundo é Rubens Barrichello, con 326.
Ata, non todos os puntos anotados por parte dos pilotos contribuían ao resultado final do Campionato do Mundo. Nas táboas a continuación, o número que non esta entre paréntese indica os puntos que contaron para o Campionato Mundial, o número entre paréntese indica o total de puntos anotados.
Os pilotos en activo móstranse en letra grosa. Os pilotos campións do mundo de Fórmula 1 resáltanse en azul. Os pilotos que entraron nun Gran Premio exclusivamente para os fins de ensaio do venres (introducido en 2003) non están incluídos.
Esta páxina é correcta ata e incluíndo o Gran Premio de Abu Zabi de 2022 (20 de novembro, ) a derradeira carreira de tempada.
Por país
Un total de 855 pilotos de 40 países participaron nunha carreira no Campionato do Mundo. O Reino Unido é o país máis representado con 163 pilotos. O segundo é Estados Unidos con 158; entre 1950 e 1960 a carreira estadounidense das 500 Millas de Indianápolis, raramente disputada por pilotos de fóra dos Estados Unidos, formou parte do Campionato Mundial de Pilotos. O terceiro é Italia con 99. Nove destes países estiveron representados na primeira carreira, o Gran Premio do Reino Unido de 1950 e o último país recentemente representado é Indonesia, con Rio Haryanto debutando no Gran Premio de Australia de 2016. As estatísticas son precisas ata o Gran Premio de Abu Zabi de 2022.
thumb|left|600px|Mapa do mundo que mostra o número de pilotos de Fórmula 1 por país, correctos a finais da tempada 2014.
Xilografía
miniatura|200px|Xilografía do [[século XIX.]] A xilografía (do grego xylón, madeira; e grafé, inscrición) é unha técnica de impresión con prancha de madeira. O texto ou a imaxe desexada tállase á man cun cicel ou buril na madeira. Utilízase habitualmente unha soa matriz (chamada tamén taco) para cada páxina. A continuación imprégnase con tinta e prémese contra un soporte (como o papel) obténdose a impresión do relevo.
As madeiras máis apropiadas para realizala son a de buxo, a de cerdeira ou a de pereira.
Existen dous tipos de xilografía en función de como se realice o gravado na madeira:
Diferénciase dos demais sistemas de impresión de textos en que utiliza unha prancha fixa para imprimir todo o contido, mentres que os restantes se basean en tipos móbeis (letras) que se reordenan e utilizan para outras páxinas.
Gravados en xilografía
O uso da xilografía para gravados artísticos alcanzou o seu auxe en Europa no século XV, e foi perdendo vixencia á medida que se impoñían outras técnicas de gravado sobre metal: a buril, augaforte etc.
A finais do século XV, Michael Wolgemut rexentou un activo taller, que producía ilustracións en xilografía para libros como a Crónica de Núremberg. Durero debeu de aprender a técnica xilográfica durante a súa etapa neste taller e, xa na súa etapa como mestre independente, revolucionouna coa súa serie da Apocalipse (1498). Xa na seguinte década, Durero preferiu gravar sobre metal, aínda que produciu series xilográficas de grande éxito, comparativamente máis económicas, como A Gran Paixón, A vida da Virxe e A Pequena Paixón.
A xilografía, a pesar da súa cualificación como técnica primitiva, foi adoptando melloras que axudaron a manter a súa vixencia.
En Italia, a técnica de xilografía tivo un desenvolvemento comparativamente menor, aínda que a principios do século XVI, os gravadores do renacemento contribuíron coa novidade da xilografía de claroscuro, que recreaba as texturas da acuarela.
Raymond Felton
Raymond Bernard Felton, Jr., nado o 26 de xuño de 1984 en Marion, Carolina do Sur, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Instituto
Felton comezou a súa carreira no baloncesto no Latta High School en Latta, Carolina do Sur. Alí liderou ó seu instituto para gañar dous campionatos estatais, e obter unha marca de vitorias de 104-9. Conseguiu dúas marcas estatais en anotación, con 2.992 puntos anotados e 117 triplas anotadas.
Traxectoria profesional
Felton foi seleccionado na 5ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Charlotte Bobcats. Foi elixido despois de bases coma Chris Paul ou Deron Williams. Os seus compañeiros da universidade Marvin Williams, Rashad McCants e Sean May tamén foron seleccionados no Draft. Felton xogou cinco tempadas nos Bobcats, e chegou a acadar 14.4 puntos por partido na tempada 2007-08. Na súa derradeira tempada en Charlotte, os Bobcats conseguiron chegar ós Playoffs, perdendo na primeira rolda contra os Orlando Magic por 4-0. Felton fixo 11.8 puntos e 5.0 asistencias por partido.
O 9 de xullo de 2010, Felton chegou a un acordo para xogar nos New York Knicks. Alí, foi elixido coma o segundo capitán do equipo, tras Amar'e Stoudemire. Xogou 54 partidos na que foi a súa mellor etapa na NBA, con 15.5 puntos e 8.6 asistencias por encontro, números que lle fixeron gañar un gran número de votos para o All-Star Game da NBA.
O 22 de febreiro de 2011, Felton foi traspasado ós Denver Nuggets nun traspaso entre tres equipos que incluía tamén ós Minnesota Timberwolves, e que mandou a Carmelo Anthony ós Knicks. Este acordo mandou a Felton e ós seus compañeiros Wilson Chandler, Danilo Gallinari e Timofey Mozgov ós Nuggets. Denver conseguiu chegar ós Playoffs, onde perderon contra os Oklahoma City Thunder. Felton acadou 11.6 puntos, 6.5 asistencias e 1.8 rebotes por partido na postempada.
O 23 de xuño de 2011, durante o Draft de 2011, Felton foi traspasado ós Portland Trail Blazers a cambio do base Andre Miller e a 26ª elección do Draft, Jordan Hamilton. Neste mesmo acordo, os Blazers enviaron ós Nuggets ó escolta Rudy Fernández, e os dereitos de Petteri Koponen.
O 16 de xullo de 2012, Felton e Kurt Thomas foron traspasados ós New York Knicks a cambio de Jared Jeffries, Dan Gadzuric, os dereitos de Kostas Papanikolaou e Giorgos Printezis, e unha elección da segunda rolda do Draft.
O 25 de xuño de 2014, Felton e Tyson Chandler foron traspasados ós Dallas Mavericks a cambio de Shane Larkin, Wayne Ellington, José Calderón, Samuel Dalembert e as eleccións 34ª e 51ª do Draft de 2014.
Wilt on High
Wilt on High é unha novela en lingua inglesa do escritor inglés Tom Sharpe, publicada por vez primeira en 1984 por Martin Secker & Warburg Ltd. É o terceiro volume da saga comezada con Wilt en 1976.
Trama
Henry Wilt segue como profesor nun centro de formación profesional do sur de Inglaterra. Amais, para pagar a escola das súas catro fillas dá clase nun cárcere e nunha base militar dos Estados Unidos de América. Segue con problemas sexuais coa súa muller Eva, e esta para solucionalos subminístralle a escondidas unha droga para aumentar o apetito sexual de Wilt.
Logo da morte dunha alumna da escola por mor dunha sobredose de heroína, a policía quere implicalo nun caso de narcotráfico, ao entender que tiña relación co alumno de Wilt no cárcere. Wilt pasa varios días na súa casa con molestias no pene porque Eva lle dera demasiada dose da droga.
A policía pon micrófonos e radiolocalizadores no coche de Wilt, e ao ver que vai á base militar cren que a droga procede dos Estados Unidos. Doutra banda, na base militar detectan os radiolocalizadores no coche de Wilt e tómano por un espía ao servizo da Unión Soviética. É retido na base, e durante os interrogatorios ten unha grande erección por mor da droga.
Eva, sorprendida pola ausencia do seu marido, sae na súa procura. Xunto cunhas amigas organiza fronte á base militar unha manifestación contra a bomba atómica como escusa para crear disturbios, e logra introducirse na base. Finalmente todo se aclara e a familia regresa a casa.
Narración
Seguindo o estilo das dúas novelas anteriores, a obra está narrada en terceira persoa nun estilo cómico.
Pexeiros, Os Blancos
Santa María de Pexeiros é unha parroquia do concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 58 habitantes (31 homes e 27 mulleres), 18 menos ca en 2000. Ten unha única entidade de poboación.
Banco Central Europeo
O Banco Central Europeo (BCE), é o banco central da moeda única europea, o Euro, e constitúe o principal eixo do Eurosistema.
Esta entidade é un dos órganos máis importantes da Unión Europea (UE) e ten a súa central en Fráncfort do Meno, Alemaña.
Historia
O BCE constituíuse o 1 de xuño de 1998.
Antecedentes:
O 2 de maio de 1998, o Consello da Unión Europea, na súa composición de Xefes de Estado e de Goberno, decidiu por unanimidade que once Estados membros (Bélxica, Alemaña, España, Francia, Irlanda, Italia, Luxemburgo, os Países Baixos, Austria, Portugal e Finlandia) cumprían as condicións necesarias para a adopción da moeda única o 1 de xaneiro de 1999. Ditos países participarían, polo tanto, na terceira fase da Unión Económica e Monetaria Europea (UEM). Os xefes de Estado ou de Goberno chegaron así mesmo a un acordo político con relación ás persoas que haberían de recomendarse como membros do Comité Executivo do BCE.
Ao mesmo tempo, os ministros de Economía dos Estados membros que adoptaron a moeda única acordaron, xunto cos gobernadores dos bancos centrais nacionais de ditos países, a Comisión Europea e o Instituto Monetario Europeo (IME), que os tipos de cambio centrais bilaterais do Sistema Monetario Europeo (SME) das moedas dos Estados membros participantes serían utilizados para determinar os tipos de conversión irrevocábel do euro.
O 25 de maio de 1998, os gobernos dos once Estados membros participantes nomearon ao presidente, ao vicepresidente e aos outros catro membros do Comité Executivo do BCE. A toma de posesión efectiva destes cargos tivo lugar o 1 de xuño de 1998 e sinalou a constitución do BCE.
O BCE e os bancos centrais nacionais dos Estados membros participantes constitúen o Eurosistema, sobre o que recae o cometido de estabelecer e formular a política monetaria única na terceira fase da UEM.