cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arquidiocese católica latina de Westminster
Vigairía apostólica do Distrito de Londres
O 20 de xaneiro de 1688 o número de bispos en Inglaterra foi elevado a catro polo papa, dividindo o territorio da vigairía apostólica en 4. A vigairía orixinal veu reducido o seu tamaño, e tomou o título de vigairía apostólica do Distrito de Londres, continuando como vigairo o mesmo John Leyburn.
Fosfatidilglicerol
Biosíntese
Nos eucariotas heterótrofos o fosfatidilglicerol sintetízase só na mitocondria, orgánulo no que a partir de dous fosfatidilglicerois se orixinan as cardiolipinas, lípidos constituíntes da membrana mitocondrial interna.
Tamén derivan do fosfatidilglicerol o ácido lisobifosfatídico, algúns glicofosfolípidos, proteolípidos bacterianos, ácidos lipoteicoicos e lipoaminoácidos complexos.
Arquidiocese católica latina de Westminster
Vigairía apostólica do Distrito de Londres
Ao longo dos anos cedeu xurisdición nos territorios coloniais do Imperio, co establecemento das prefecturas apostólicas dos Estados Unidos en 1784, e de Nova Holanda en 1816.
Aínda que as vigairías foron novamente divididas co paso dos anos, e baixo persecucións intermitentes, a vigairía de Londres seguiu a existir até o 29 de setembro de 1850, cando o papa Pío IX promulgou a bula Universalis Ecclesiae, pola que se crearon 13 novas dioceses, entre elas a arquidiocese de Westminster.
Arquidiocese de Westminster
miniatura|250px|O Arcebispo [[Vicent Nichols|Vincent Nichols na cátedra arquiepiscopal.]] A arquidiocese de Westminster substituíu á anterior vigairía. O vigairo, o bispo Nicholas Wiseman, recibiu o 29 de setembro de 1850 o título de Arcebispo Metropolitano de Westminster, e ao día seguinte foi nomeado cardeal.
O restablecemento da xerarquía foi acompañado de sínodos provinciais en 1852, 1855 e 1859, nos que se definiron un grande número de cuestións acerca dos capítulos, os reitores das misións, os colexios e os seminarios. Os sínodos foron presididos polo cardeal Wiseman, que introduciu en Londres a práctica devota das Corenta Horas, difundiu as vésperas cantadas e a adoración eucarística. Ao mesmo tempo, empeñouse na educación das clases pobres e fundou o primeiro reformatorio católico inglés.
O 28 de outubro de 1911 Westminster perde xurisdición metropolitana, logo da erección de tres novas provincias eclesiásticas en Inglaterra e Gales.
O 20 de xullo de 1917 a arquidiocese cede unha parte do seu territorio para a erección da diocese de Brentwood.
Manuel Marchena
Manuel Marchena Gómez, nado nas Palmas de Gran Canaria o 1 de marzo de 1959, é un xurista español, e dende o ano 2007 maxistrado do Tribunal Supremo, sendo o Presidente da Sala Segunda, do Penal.
Traxectoria
Naceu en 1959 nas Palmas de Gran Canaria. Cursou o bacharelato no Instituto Xeral Alonso do Aiún, no Sáhara Español, e no Colexio San Ignacio de Loyola das Palmas de Gran Canaria. Licenciouse en dereito pola Universidade de Deusto en 1981 e doutorouse en dereito pola Universidade de La Laguna en 1991.
A súa actividade xurídica desempeñouna na Audiencia Territorial das Palmas, Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, Secretaría Técnica da Fiscalía Xeral do Estado, Fiscalía do Tribunal Supremo e Sala Segunda do Tribunal Supremo. Foi profesor asociado de Dereito na Universidade das Palmas de Gran Canaria e na Universidade Autónoma de Madrid.
En 2019, presidiu a Sala do Tribunal encargado de xulgar ós líderes do proceso independentista catalán (Proceso soberanista de Cataluña de 2012-2019), Causa Especial 20907/2017 e popularmente coñecido como “xuízo do procés”. A Sala estaba formada polos maxistrados da Sala Segunda do Tribunal Supremo Manuel Marchena, Antonio do Moral García, Luciano Varela Castro, Andrés Martínez Arrieta, Juan Ramón Berdugo Gómez de la Torre, Ana María Ferrer García e Andrés Palomo del Arco. O 14 de outubro de 2019 publicouse a sentenza, da que foi o seu relator. Sen ningún voto particular, por unanimidade, os sete maxistrados condenaron por sedición, malversación e desobediencia ós axuizados polo procés. As penas oscilaron entre 9 e 13 anos de cárcere, así como inhabilitación e multa.
Moldes, Oleiros, Ribeira
Moldes é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
La Morera de Montsant
La Morera de Montsant é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Priorat.
O Burgo, Lugo
San Vicente do Burgo é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 42 eran homes e 49 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
FBI
A Federal Bureau of Investigation, traducida ás veces como Oficina Federal de Investigación ou Axencia Federal de Investigación, coñecida tamén co acrónimo FBI é a principal rama de investigación do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos de América.
Taín, Albán, Coles
Taín é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 7 mulleres.
FBI
Historia e características
As oficinas centrais da FBI están situadas en Washington, D.C., e tamén hai 56 oficinas locais situadas nas principais cidades dos Estados Unidos, así como máis de 400 organismos residentes en pequenas cidades e vilas, e máis de 50 oficinas internacionais, chamadas "Diplomacias Legais", en embaixadas dos Estados Unidos en varios países.
O artigo 28, do Código Civil dos Estados Unidos, na sección 533, autoriza ao ministro de Xustiza para "designar a funcionarios para descubrir crimes ... contra os Estados Unidos" e outros estatutos federais dan autoridade ao FBI e a responsabilidade de investigar crimes específicos.
En 2011, o FBI tiña xurisdición investigadora sobre as violacións de máis de 200 categorías de crimes federais, desta forma convértese na axencia policial federal máis grande do mundo.
Oldboy (filme de 2003)
Oldboy é un filme surcoreano dirixido por Park Chan-wook que foi estreado no 2003. Segunda parte da triloxía The Vengeance Trilogy, precedida por Sympathy for Mr. Vengeance e seguida por Sympathy for Lady Vengeance. Está baseado no manga homónimo de Garon Tsuchiya e Nobuaki Minegishi.
Sinopse
O filme conta a historia de Oh Dae-su, que é secuestrado e pechado na habitación dun hotel durante 15 anos sen coñecer os motivos que teñen os seus raptores para facelo. Cando finalmente é liberado, Dae-su atópase a si mesmo atrapado nunha rede de conspiración e violencia. Ó seu obxectivo de vingarse engádeselle o romance cando se namora dunha fermosa cociñeira de suxi.
Embaixada
miniatura|dereita|Embaixada mexicana nos EUA.
Unha embaixada é a delegación representativa oficial e xeralmente de carácter permanente dun estado no territorio doutro, decote localizado na súa capital, feito que a distingue dos consulados, que poden estar situados en calquera parte do territorio. En relación do dereito internacional, as embaixadas gozan dun status extraterritorial, é dicir, malia estaren en territorio estranxeiro están desligadas das leis locais e se rexen conforme ás leis do país de orixe.
Estudos celtas
Os estudos celtas son unha disciplina académica que se ocupa do estudo de calquera aspecto cultural relacionado co pobo celta. Aínda que abrangue estudos sobre literatura, arte, arqueoloxía e historia, focalízase no estudo das linguas célticas vivas e extintas. As principais áreas de atención son as seis linguas celtas que aínda existen: o irlandés, o galés, o gaélico escocés, o manx, o córnico e o bretón.
Como materia universitaria, é impartida en numerosas universidades arredor do mundo, a maioría delas en Irlanda, o Reino Unido e Francia, pero tamén nos Estados Unidos, Canadá, Australia, Alemaña, Polonia, Austria e os Países Baixos. Por outra banda, os estudos celtas son impartidos na Universidade da Coruña e Galiza conta co seu propio Instituto Galego de Estudos Célticos.
Fernan do Lago
Fernan do Lago foi un xograr ou trobador galego do século XIII.
Traxectoria
Algúns investigadores sosteñen que en realidade éFernando Esquío. No século XIII había nobres co mesmo apelido na zona de Ferrol. O apelido pode indicar a súa procedencia no canto da súa liñaxe como, por exemplo, Bernal de Bonaval ou Johan de Requeixo. Na súa cantiga menciona o santuario de Santa María de Lago, podendo corresponder a unha localidade da comarca do Salnés, aínda que existen varias localidades con ese topónimo tanto en Galicia como en Portugal. Pola posición que ocupa nos cancioneiros o máis probable é que fose un xograr. Tamén pola súa colocación nos cancioneiros é posible que estivese activo na época de Don Dinís.
Obra
Consérvase unha cantiga de amigo, pertencente ao subxénero das cantigas de romaría.
O Peruleiro, Visma, A Coruña
miniatura|Situación do Peruleiro no concello da Coruña. O Peruleiro é un barrio da parroquia de Visma, situado na zona occidental da Coruña. Antes da anexión do concello de Oza polo da Coruña, este lugar atopábase no límite entre ámbolos dous concellos. O Camiño do Peruleiro foi historicamente a principal vía de acceso á Coruña dende San Pedro de Visma.
Historia
Na división en barrios da Coruña de 1839, O Peruleiro estaba incluído no barrio 13.º.
O Peruleiro dá nome á avenida principal, que cruza o barrio. O antigo camiño do Peruleiro foi bautizado en 1931 como rúa de Pablo Iglesias, prolongación da rúa da Cidade Xardín. En 1937, a corporación franquista restituíu o nome anterior.
A Eira Vella, Visma, A Coruña
A Eira Vella é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo oriental.
Lugares de Monterroso
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Monterroso.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Monterroso
Calde, Lugo
San Pedro de Calde é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 233 habitantes, deles 114 eran homes e 119 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Galería de imaxes de Ordes
Galería de imaxes do concello de Ordes na provincia da Coruña.
Tras do Río, Albán, Coles
Tras do Río é un lugar da parroquia de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres.
Lars Winnerbäck
Traxectoria
Pasou súa infancia en Linköping, onde recibiu educación na escola da Catedral, regresou a Estocolmo en 1996 xusto cando lanzou seu primeiro álbum "Dans steg svara med", actualmente é un dos cantantes máis populares de seu país.
As influencias de Lars Winnerbäck van desde Carl Michael Bellman a Evert Taube, pasando por Bob Dylan, Ulf Lundell e Cornelis Vreeswijk. A temática das súas composicións é variada, e van desde experiencias propias (contraste de vivir nunha vila a vivir na capital) a outras máis universais (romances, prexuízos sociais, anguria, amizade etc) sendo un dos poucos músicos suecos en cantar integramente en sueco, en contraste con outros compatriotas que conseguiron éxito fóra das súas fronteiras ao cantar en inglés.
Xerónimo (filme)
Xerónimo (en Geronimo: An American Legend) é unha longametraxe dirixida por Walter Hill e protagonizada por Wes Studi, que foi estreada en 1993.
Sinopse
O filme conta os feitos que conduciron á captura do xefe apache Gerónimo en 1886. Os indios apache accederon obrigados polo goberno dos EE.UU. a vivir recluídos nunha reserva. Non todos os apaches son quen de adaptarse á vida sedentaria dos produtores de millo, e un en particular, Gerónimo, está inquedo. Empurrado polas promesas rotas e as malas accións por parte do goberno, Xerónimo e outros trinta guerreiros forman unha guerrilla de ataque contra o goberno co fin de reclamar o que é seu por dereito.
Muíño da Correa, Oleiros, Ribeira
Muíño da Correa (á espera da oficialización da forma O Muíño de Correa ) é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Pierriá Henry
Pierriá Henry, nado o 20 de xaneiro de 1993 en South Charleston, Virxinia Occidental, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga no Cazoo Baskonia da Liga ACB. Mide 1,96 metros de altura, e xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
Tras non ser elixido no Draft da NBA de 2015, Henry uniuse ós Houston Rockets para Liga de Verán da NBA de 2015. O 4 de setembro de 2015, asinou co Vita Tbilisi xeorxiano.
O 17 de xullo de 2019, Henry asinou un contrato dun ano co Saski Baskonia da Liga ACB. O 22 de xullo de 2020, Henry renovou o seu contrato co Baskonia por unha tempada máis.
O 24 de xuño de 2021, Henry asinou un contrato dunha tempada, con opción a unha máis, co Fenerbahçe turco.
Camoira, Lugo
Santo Estevo de Camoira é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 42 habitantes, deles 22 eran homes e 20 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xentilicio
O seu xentilicio é camoirao.
Barney McKenna
Bernard Noël "Banjo Barney" McKenna, nado o 16 de decembro de 1939 en Donnycarney (Condado de Dublín) e finado o 5 de abril de 2012 en Howth (Condado de Dublín), foi un músico irlandés que pese a tocar varios instrumentos coma a mandolina e o acordeón pasou á historia como un dos mellores tocando o banjo tenor. Foi membro fundador do histórico grupo irlandés The Dubliners.
Biografía
Comezou a tocar o banjo aos 12 anos ao non poder permitirse mercar unha mandolina, que era o instrumento que lle gustaba, porén foi con este instrumento co que desenvolvería a maior parte da súa carreira, primeiro en cabarets e concertos en Dublín e despois formando parte do grupo The Dubliners tras un breve paso por outra banda histórica como The Chieftains.
Presidente de Sri Lanka
miniatura|130px|[[Escudo de Sri Lanka.|alt=]] Esta é a lista de presidentes de Sri Lanka desde que o país se converteu en república, en 1972.
Nova York para principiantes
Nova York para principiantes (en How to Lose Friends & Alienate People) é un filme británico dirixido por Robert B. Weide que foi estreado no 2008. Estreouse en galego na TVG o 1 de setembro de 2013.
Sinopse
Crónica do declive de Sidney Young, un prometedor xornalista británico que un día ten a oportunidade de escribir nunha das revistas máis prestixiosas de Nova York: "Sharps". Young, un home carente de vergoña, principios e autocontrol, intenta abrirse camiño en Manhattan, pero o azar, as súas malas formas e as súas bromas de mal gusto faranlle sufrir graves contratempos.
Penas Albas, Santa Mariña de Albán, Coles
Penas Albas é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 54 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 30 mulleres.
A Costa, Visma, A Coruña
miniatura|Situación da Costa no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. A Costa é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo oriental.
Fragoselo, Coruxo, Vigo
Fragoselo é un lugar da parroquia de Coruxo no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 487 habitantes (250 homes e 237 mulleres).
É un lugar rico en petróglifos. O conxunto da Devesa de Fragoselo foi declarado BIC o 20 de decembro de 1974. A rocha gravada coñecida como Pedra Moura é outro sobranceiro exemplo de arte rupestre no lugar, tamén proposto para a súa declaración como BIC.
Estatuto da Xudería
miniatura|dereita|O rei [[Eduardo I de Inglaterra aprobou o estatuto en 1275.]] O Estatuto da Xudería (en Statute of the Jewry) foi un estatuto emitido por Eduardo I de Inglaterra en 1275. Impuxo unha serie de restricións sobre osxudeus de Inglaterra, sendo máis notable a prohibición da práctica da usura.
Contexto
miniatura|dereita|150px|Xudeus medievais obrigados a levar un sombreiro especial. Desde o momento da conquista normanda, os xudeus foran enchendo un pequeno pero importante papel na economía inglesa. A Igrexa católica prohibiu aos cristiáns a práctica da usura, pero os xudeus foron autorizados para actuar como prestamistas e banqueiros. Esta posición permitiu que algúns xudeus acumularan gran riqueza, pero tamén lles valeu a inimizade do pobo inglés,   o que supuxo o aumento dos sentimentos antisemitas da época, debido ao xeneralizado endebedamento e ruína financeira entre a poboación.
Cando Eduardo I volveu das Cruzadas en 1274, dous anos despois do seu ascenso ao trono de Inglaterra, descubriu que a terra se convertera nunha mercadoría, e que moitos dos seus súbditos quedaran desposuídos dela e estaban en perigo de miseria. Os xudeus negociaron coa terra a cambio de diñeiro, e as distintas propiedades da poboación quedaban hipotecadas aos prestamistas xudeus.
Como súbditos directos do monarca, os xudeus podían ser obrigados a pagar tributo de xeito indiscriminado. Algúns describiron a situación como unha usura indirecta: o monarca permitía e fomentaba entre os xudeus a práctica da usura e despois impoñíalles impostos sobre os seus os beneficios. Nos anos previos á aprobación do Estatuto, Eduardo estableceu fortes tributos aos xudeus para axudar a financiar as súas campañas militares en Gales, que comezaron en 1277. Segundo os estudos realizados, suxeriuse que o rei xa esgotara os recursos financeiros da comunidade xudía cando o estatuto quedou aprobado en 1275.
Disposicións
A licenza para mercar a terra foi incluída de xeito que a agricultura, xunto coa negociación, podería dar aos xudeus unha oportunidade para gañar a vida coa abolición da usura. Porén, outras disposicións xunto cos prexuízos xeneralizados fixo que a vida resultara difícil en moitos casos.
Despois de quince anos, foi descuberto que os xudeus continuaban en segredo practicando amplamente a usura, o que levou a Eduardo a emitir o Edicto de expul sión en 1290.
Ledicia Piñeiro
Ledicia Piñeiro Prada, nada en Ourense en 1987, é unha actriz e política galega.
Traxectoria
Diplomouse en educación social na Universidade de Vigo, e comezou a actuar na Aula de Teatro desa universidade, formándose logo con Sarabela Teatro. Militou na Xuventude Comunista e en Esquerda Unida ata 2014. Foi concelleira por Ourense en Común (2015-2018) e como integrante de Podemos encabezou a candidatura ao Congreso da coalición En Común-Unidas Podemos pola provincia de Ourense nas eleccións xerais de abril de 2019, nas que non obtivo escano.
Finados en 2016
Esta é unha listaxe de persoas de sona que finaron ao longo de 2016. Primeiro lístanse as personalidades internacionais, e a continuación as personalidades galegas, ordenadas por data de falecemento. A lista recolle, por esta orde, data de falecemento, nome, idade ao falecer, profesión ou motivo de sona, nacionalidade de orixe e causa da morte.
Para unha listaxe non ordenada, véxase a categoría "Finados en 2016".
Xaneiro
miniatura|David Bowie finou con 69 anos.
Febreiro
miniatura|Umberto Eco finou con 84 anos.
Outubro
miniatura|Bhumibol Adulyadej
Decembro
miniatura|Richard Adams
Personalidades galegas
miniatura|Concepción Picciotto en 2010.
Xuño
miniatura|Agustín Fernández Paz
Penas Albas
O topónimo galego Penas Albas pode referirse a:
Estremadura
Estremadura (en estremeño: Estremaúra, en castelán: Extremadura, na fala e portugués: Estremadura) é unha comunidade autónoma instituída na rexión natural localizada no oeste de España. Limita ao norte con Castela e León, ao leste con Castela-A Mancha, ao sur con Andalucía e ao oeste coas rexións portuguesas do Alentexo e as Beiras.
Esta comunidade autónoma ten a súa capitalidade na cidade de Mérida, e está composta polas provincias de Cáceres ao norte e Badaxoz ao sur.
Xeografía
Estremadura ten unha superficie de 41.634 km², e abrangue a provincia de Cáceres e mais a provincia de Badaxoz. Segundo o censo do ano 2006 do INE, a comunidade tiña 1 086 373 habitantes, o 2,74 % da poboación do estado, cunha densidade de 25,81 habitantes/km². O seu xentilicio é estremeño/-a.
A súa capital é Mérida (52.200 habitantes), e as capitais das provincias son Badaxoz (139.135 habitantes) e Cáceres (88.245 habitantes). Xunto a estas tres cidades, destacan Plasencia, 38.815 habitantes, na provincia de Cáceres e os municipios de Don Benito, 32.783 habitantes, e Villanueva de la Serena, 24.491 habitantes, estas dúas na provincia de Badaxoz, constitúen os maiores núcleos urbanos da rexión. 250px|miniatura|esquerda|[[Serra de Gredos na súa parte estremeña.]] Dúas grandes concas hidrográficas (a do Texo, ao norte, e a do río Guadiana, ao sul), discorren de leste a oeste polo territorio estremeño. A existencia dunha completa rede de pantanos e encoros, cunha capacidade de 19.639 hm³, soporta boa parte das potencialidades enerxéticas e agrícolas da Estremadura de hoxe.
Historia
miniatura|Mosteiro de Guadalupe
Algúns dos pobos prerromanos que habitaron Estremadura son os vetóns, nas provincias actuais de Cáceres e Salamanca, ademais de Ávila e Toledo. Os lusos habitaban case toda a actual Estremadura e o centro de Portugal. Cerca do Guadalquivir vivían os celtas, principalmente urbanos e que non ofreceron resistencia ás tropas romanos cando chegaron.
A provincia romana de Lusitania, incluía os territorios do sur da actual Portugal e do centro-oeste da actual España, e polo tanto, os territorios da actual Estremadura. A capital era Mérida (capital actual da comunidade autónoma), bautizada co nome de Emerita Augusta, unha das cidades máis importantes do Imperio Romano.
O século III comezaron as invasións de bandas xermánicas de bárbaros que saquearon a provincia, polo que, fortificáronse as cidades, e as murallas de entón aínda sobreviven en Mérida, Coria e Cáceres. O século V, con todo, a maioría das cidades foron abandonadas tras a invasión dos alanos e os suevos. Pouco despois comezaría a época visigoda.
Coa conquista musulmá da península Ibérica, o territorio de Estremadura quedou integrado no Al-Andalus. O 1009 creouse a Taifa de Badaxoz, unha das taifas máis extensas e poderosas da península, cunha extensión moi superior na área actual da rexión estremeña. Aínda sobreviven moitos restos arqueolóxicos desta época como a Alcazaba de Mérida, o Aljibe de Cáceres, o castelo de Trujillo e a fortaleza de Alange. A Reconquista cristiá de Estremadura foi levada a cabo principalmente polo Reino de León, na súa segunda etapa como reino independente (1072 ata 1230).
Co fin da Reconquista e o descubrimento de América, produciuse unha inmigración masiva de estremeños en América. Destacan, por exemplo, Hernán Cortés, conquistador do territorio actual de México, Francisco Pizarro, conquistador dos territorios do Perú, e Pedro de Valdivia, conquistador de Chile. O culto á virxe de Guadalupe, moi importante en México, orixinouse en Estremadura. miniatura|Praza de Badaxoz
Durante a guerra de Independencia española, formouse a Xunta de Estremadura, para organizar desde a descentralización a defensa do territorio. Con todo, en restaurarse o réxime liberal, Estremadura foi dividía en dous: a Alta Estremadura e a Baixa Estremadura, que en 1822 foron coñecidas como as provincias de Cáceres e Badaxoz.
O 13 de xullo de 1931 celebrouse en Badaxoz unha reunión da Asociación de Prensa, invitando ás entidades económicas e culturais pedíndolles cooperación para redactar as bases dun proxecto de estatuto rexional. O 27 de xullo do mesmo ano convocouse outra Asemblea para discutir a proposta, que non prosperou. En 1936 en Cáceres, expúxose o tema do Estatuto de Autonomía para a rexión estremeña. O 15 de xullo xa se redactou o documento e trasladouse ao Congreso dos Deputados de España para que fose admitido a discusión, como xa foran aprobados os Estatutos de Cataluña e Euskadi, mentres que o de Galicia aínda estaba en discusión. O 18 de xullo, con todo, o golpe de estado dos militares acabou coa tramitación do Estatuto.
Tras a transición democrática, en 1983 as provincias de Badaxoz e Cáceres redactaron un Estatuto de Autonomía para Estremadura, aprobado polas Cortes o mesmo ano.
Comarcas
miniatura|250px|Comarcas da [[provincia de Badaxoz.]]
miniatura|250px|Comarcas da [[provincia de Cáceres.]]
Propulsor beta
miniatura|dereita|Dominio WD, repetición G-beta. Diagrama de fitas do dominio [[C-terminal WD40 do correpresor transcricional Tup1 de lévedos, o cal adopta un pregamento en propulsor beta de 7 láminas. A fita está coloreada desde o azul no extremo N-terminal ao vermello no extremo C-terminal. PDB PDBe 1erj ]]
Estremadura
Comarcas
miniatura|250px|Mapa municipal de Estremadura. As importantes cidades de Plasencia e Cáceres non pertencen a ningunha comarca administrativa. Ademais desta división comarcal, todos os municipios, fóra de Badaxoz, Cáceres, Mérida, Plasencia e Navalmoral de la Mata, pertencen a algunha das 32 mancomunidades nas que se dividiu a rexión, 16 en cada unha das dúas provincias.
Propulsor beta
O propulsor beta (beta-propeller) é un tipo de estrutura todo β caracterizado por presentar de 4 a 8 follas beta dispostas arredor dun eixe central toroidalmente. Cada folla ten tipicamente catro cadeas β antiparalelas xiradas de tal xeito que a primeira e a cuarta cadeas quedan case perpendiculares entre si. O sitio activo do encima atópase a miúdo na fenda formada no centro do propulsor polos bucles que conectan os motivos sucesivos de catro follas.
Estremadura
Comarcas
Algunhas comarcas desapareceron debido á nova estructuración da Comunidade Autónoma, estas son: Tierra de Alcántara (dividida entre as Vegas del Alagón e a Comarca de Tajo-Salor), Señorío de Galisteo (integrada nas Vegas del Alagón), Tierra de Belalcázar, Tierra de Capilla, Tierra de Cáceres, Condado de Siruela e Campana de Albalat.
Municipios
Estremadura organízase territorialmente en 388 municipios, dos cales, 223 atópanse en Cáceres e os 165 restantes, en Badaxoz. Posúe o 4,73% dos municipios totais que integran o territorio español (8.110). As dúas provincias posúen un gran número de municipios. A Provincia de Cáceres é unha das provincias españolas con maior número de concellos e sitúase claramente por encima da media española, cifrada en 165 municipios por provincia. (Burgos conta co maior número de termos municipais con 371 concellos, e As Palmas é a provincia que ten menos con 34). Badaxoz non alcanza, por pouco, a media española por un municipio.
O Estatuto de Autonomía de Estremadura dispón que a Comunidade Autónoma ten competencia para fixar as demarcacións dos órganos xurisdicionais en Estremadura e a súa localización de acordo co que estableza a Lei Orgánica do Poder Xudicial de España, lexislación que atribúe ás Comunidades Autónomas a determinación da capitalidade dos partidos xudiciais. Existen vinte e un partidos xudiciais en Estremadura.
Propulsor beta
Nome
Aínda que "propulsor" aquí se refire a que ten forma de hélice, cómpre distinguir entre propulsor beta (beta-propeller) e hélice beta (beta-helix), que son dúas estruturas diferentes.
Estremadura
Demografía
A poboación de Estremadura é de 1 102 410 habitantes (01/01/2009), fonte INE, xa que logo, representa o 2,36% da poboación española (46 745 807). Posúe unha densidade demográfica de 25 hab/km², moi inferior á media de España.
Propulsor beta
Exemplos
A proteína neuramidase viral do virus da gripe (influenza) é unha proteína coa estrutura propulsor beta de seis follas, cuxa forma activa é un tetrámero. É unha das dúas proteínas presentes na envoltura viral e cataliza o corte dos residuos de ácido siálico das proteínas da membrana celular para axudar a formar as dianas de membrana ás que se unirán os virións fillos en células aínda non infectadas.
Outro exemplo son as repeticións WD40, tamén coñecidas como repeticións de transducina beta. Son curtos fragmentos que se atopan principalmente en proteínas de eucariotas. Xeralmente están ensambladas formando un dominio estrutural de 4 a 16 unidades repetidas, que é esencial para as interaccións proteína-proteína nas que interveñen.
Estremadura
Economía
Estremadura goza aínda nos nosos días dun crecemento económico superior ao da media española, sen dúbida partindo dun atraso económico histórico pero descubrindo e desenvolvendo novas posibilidades de mercado no sector turístico, do comercio e agroalimentario, principalmente. O proxecto de instalar unha refinería de petróleo no sur da rexión orixinou unha polémica de nivel rexional.
A rexión ten máis de 400.000 afiliados á Seguridade Social, segundo os datos de 2007.
En Estremadura existen ao redor de 8.000 industrias, a maioría son pequenas e medianas empresas. Os principais subsectores son a enerxía, agroindustria, cortiza, pedra ornamental, maquinaria e téxtil.
En materia enerxética, o desenvolvemento de encoros e saltos de auga deu paso a unha estable explotación dos recursos hidroeléctricos e a unha produción de enerxía maior que as necesidades de consumo da propia rexión.
Transporte
As estradas de Estremadura teñen diferentes titularidades. Existen, polo menos, catro grandes administracións titulares de estradas na Comunidade Autónoma de Estremadura: o Ministerio de Fomento, a Xunta de Estremadura, a Deputación de Badaxoz e a Deputación de Cáceres. As principais autovías do Estado que vertebran a comunidade son a A-5, que une Madrid e Portugal pasando por Mérida e Badaxoz; e a A-66, que une Xixón con Sevilla.
No transporte público da rexión, destacan os autobuses sobre calquera outro medio de transporte público. Na rexión operan varias empresas para o transporte de viaxeiros dunhas localidades a outras, tales como LEDA ou CEVESA. Nas principais cidades, como Badaxoz, Cáceres, Mérida e Plasencia, existen liñas urbanas de autobús.
A rede ferroviario da rexión fai de ponte entre o centro de España e Portugal, e está bastante deteriorada. Nun futuro prevese que pase pola rexión o AVE, con estacións en Navalmoral de la Mata, Plasencia, Cáceres, Mérida e Badaxoz.
A 14 quilómetros da cidade de Badaxoz atópase o Aeroporto de Badaxoz, con voos directos ás principais cidades españolas e europeas. Está en proxecto ademais o Aeroporto Internacional de Estremadura.
Patrimonio da Humanidade
miniatura|225px|[[Real Mosteiro de Santa María de Guadalupe|Mosteiro de Guadalupe, claustro mudéxar.]] Estremadura posúe tres lugares que foron declarados Patrimonio da Humanidade pola Unesco:
Do mesmo xeito preparan a súa candidatura:
A fala
A comarca foi repoboada por galegos nos séculos XII e XIII. A súa fala deriva da lingua galega que falaban estes colonizadores. Recentemente foi recoñecido como BIC (Ben de Interese Cultural) pola Xunta de Estremadura co fin de protexela e conservala.
Gastronomía
miniatura|O [[Morcón ibérico, unha das mostras das posibilidades do porco na cociña estremeña.]] A gastronomía de Estremadura é o conxunto de pratos e tradicións culinarias da rexión. A apertura da Vía da Prata fixo que a cociña estremeña divulgouse por outras rexións influíndo tamén na española, mentres que ao mesmo tempo a cociña estremeña viuse influenciado por outras cociñas. A existencia de numerosos mosteiros, como o de Yuste ou o de Guadalupe, deu lugar a un esplendor culinario de receitas que proviñeron das súas cociñas. Estremadura non dá ao mar, e os pratos que ofrece son fundamentalmente cárnicos e compostos de hortalizas diversas.
Premio Leixaprén
O Premio Leixaprén, de recoñecemento á defensa e promoción da lingua galega, foi creado en 1999 a iniciativa do IES Poeta Añón de Outes. Asumido logo pola Coordinadora Leixaprén de Equipos de Normalización Lingüística, a partir do curso 2011-2012 pasou a estar organizado pola Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística (CGENDL).
Terras serbias
O que a través da historia se coñece como Terras serbias (en serbio Српске земље, Srpske zemlje) comprende todos os Imperios, Reinos, países, Estados soberanos, provincias, rexións autónomas e territorios que teñen, ou tiveron no pasado, algunha destas características:
Isto tamén inclúe os Estados de Serbia prehistóricos (dentro dos Estados ou parte do territorio actual de Serbia).
Entidades políticas modernas
Autónoma Socialista de Voivodina]] (1974–1990), Provincia Autónoma de Vojvodina (1990–1992)
Entidades políticas na actualidade
miniatura|200px|Terras serbias (1998) miniatura|200px|Terras serbias (2010) Lista dos actuais Estados e rexións onde os serbios están en mairía absoluta ou relativa, son un dos pobos recoñecidos ou constitucionais ou onde a lingua serbia é oficial:
O termo Terras serbias
En 1857, cando viaxaba a través da "Antiga Serbia", Alexander Fedorovich Gilferding (1831-1872), un ruso eslavista e escritor de orixe alemá, sinalou que.
Carballido, Lugo
San Martiño de Carballido é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 187 habitantes, deles 97 eran homes e 90 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
Asbjørn Riis
Asbjørn Riis, nado o 28 de xullo de 1957 en Nykøbing Mors, Mors, é un actor, loitador danés. É famoso internacionalmente por interpretar o guerreiro número dez, Halga o sabio, no filme The 13th Warrior protagonizado por Antonio Banderas.
Riis é bo amigo doutro actor danés, Sven-Ole Thorsen, que tamén tivo un papel menor no filme The 13th Warrior así como de Arnold Schwarzenegger.
Portochouso, Oleiros, Ribeira
Portochouso é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
O Río, Visma, A Coruña
miniatura|Situación do Río no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. O Río é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo oriental.
Evanxeo de Lucas
miniatura|Folio 13-14 do Papiro 45, cun fragmento manuscrito en grego do Evanxeo de Lucas. O Evanxeo de Lucas é o terceiro libro do Novo Testamento dentro da Biblia. Recolle unidades de predicación constituídas por feitos da vida de Xesús de Nazaret e tamén ditos, a maioría moi probablemente da denominada fonte Q. Constitúe unha unidade literaria cos Feitos dos Apóstolos
Autor
O Evanxeo de Lucas non contén ningunha referencia expresa a un posible único autor. Hai que agardar ao século II cando Ireneo de Lión menciona a un compañeiro de Paulo de Tarso, Lucas, como o autor dun Evanxeo e o relato das andanzas daquel. miniatura|Miniatura coa representación do evanxelista Lucas nos Evanxeos de Geladi, [[Xeorxia (século XI)]] O Canon Muratori confirma o anterior, ao afirmar que Lucas era médico e que non coñeceu a Xesús en persoa. O marcionismo recoñecía como único evanxeo válido o de Lucas. O Prólogo Antimarcionita, ao falar deste e outros evanxeos, menciona a Lucas como oriúndo de Antioquía de Siria, compañeiro de Paulo e morto polo nome de Xesús.
Se se lle da verosimilitude a estas fontes, é doado conectar o personaxe co mencionado polo propio Paulo na súa Carta aos colosenses que denomina a Lucas como o meu querido médico.
A atribución da autoría adoitaba facerse para darlle autoridade a un texto. O feito de escollerse un personaxe secundario e non un apóstolo pode ser un indicio de veracidade.
O que si é seguro é que o autor deste evanxeo é o mesmo que o autor de Feitos dos Apóstolos, que o autor entende como continuación natural do evanxeo.
Como sucede cos outros dous Evanxeos sinópticos, este escrito comparte con eles algunha das súas fontes. Consonte coa teoría das tres fontes, comunmente admitida polos expertos, o Evanxeo de Lucas toma elementos de:
Despois, no seu labor propio de autor, Lucas ordena este material seguindo unha estrutura de camiño que sae de Nazaret e chega a Xerusalén.
Data de composición
miniatura|Cadro de [[Vincent van Gogh|Van Gogh sobre a parábola do bo samaritano. Esta é relatada no Evanxeo de Lucas (10, 29-36)]] Hai quen sonstén unha data temperá debido a que nos Feitos dos Apóstolos non se cita a morte de Paulo. Con todo, a utilización de materiais do Evanxeo de Marcos situaríao nunha data posterior ao ano 70, no albor da segunda xeración de cristiáns. A data límite a proporcionarían os textos do marcionismo que ao redor do ano 150, ao considerar como único evanxeo o de Lucas, supoñen xa un espallamento significativo do texto.
O rango temporal máis aceptado para a composición móvese entre o 70 e o 80, pois na profecía da destrución do Templo de Xerusalén incorpóranse numerosos detalles do propio feito real.
Lugar de composición
Ireneo considera que foi escrito xa en Roma e o Prólogo Antimarcionita en Acaia. A primeira hipótese pode apoiarse en que Lucas é o único evanxelista cuxo marco referencial é o conxunto do Imperio. Para el, o lago de Xenesaret non é o mar de Galilea, vencella o nacemento de Xesús co Decreto do Emperador Octavio Augusto, a predicación de Xoán o Bautista sitúase no décimo quinto ano do reinado de Tiberio e o camiño de Paulo remata en Roma.
Lingua
O evanxeo está escrito en grego por un autor que dominaba un certo rexistro culto desta lingua e coñecía técnicas de composición propias do helenismo e as súas escolas de retórica. Tiña tamén un bo coñecemento do Antigo Testamento. Ademais do Evanxeo de Marcos, no que introduce subordinadas e un vocabulario máis culto, troca os termos hebreos polos seus equivalentes gregos e o texto dos ditos (Q) centrado no amor ao inimigo e máis conciso que o Evanxeo de Mateo.
Estrutura
miniatura|Ilustración [[Pobo copto|copta do milagre da curación da man tolleita (Lucas 6, 6-11) obra de Ilyas Basim Khuri Bazzi Rahib cara o ano 1684.]] Lucas estrutura o Evanxeo, igual que despois fará cos Feitos dos Apóstolos, como un camiño, neste caso desde Nazaret, a terra de Xesús, ata Xerusalén, a capital do pobo escolleito.Este xeito de presentar a mensaxe de Xesús fai que, chegado o caso, o autor aporte datos xeográficos incoherentes co que sabemos da Palestina. Pódense facer varios apartados no escrito:
Destinatarios
Está dedicado a Teófilo, que podería ser unha persoa concreta ou calquera amante de Deus. Considérase que os destinatarios eran cristiáns chegados dende o paganismo, apoiándose esta teoría en que se suprimen os temas propios dos xudeus e, tamén, porque se explican as institucións palestinas.
Ademais, o mundo vital dos destinatarios semellan as clases humildes do Imperio Romano. No Evanxeo de Lucas existen ameazas e condenas radicais aos ricos que contrastan con certa espiritualización da opción polos pobres que aparece no Evanxeo de Mateo (o nacemento de Xesús nun presebe, o anuncio aos pastores e non aos magos de oriente, os ais xunto a unhas lacónicas benaventuranzas que proclaman a felicidade dos pobres e esfameados, a parábola do rico epulón e o pobre Lázaro, a conversión de Zaqueo que devolve o froito da extorsión, a figura da Virxe María como a mociña humilde que arela que Deus derrube aos poderosos...). A mensaxe de perdón con independencia do cumprimento da Torá de Moisés aparece en parábolas e feitos de Xesús con especial énfase (a parábola do fariseo e o publicano, escena coa prostituta, o fillo pródigo, loanza do estranxeiro herético samaritano na parábola do mesmo nome, a promesa do Paraíso a un dos crucificados, o perdón dos que o crucificaban e se burlaban..). A mensaxe diríxese, xa que logo, especialmente a xentís ou pagáns de clases baixas, dunha segunda xeración de cristiáns non tanto de medios rurais nos que se moveu Xesús sobre todo, senón de comunidades urbanas inseridas na vida das cidades do Imperio. A mensaxe de solidariedade dirixida aos ricos fala tamén dunha certa heteroxeneidade económica. A todos eles se lles presenta Xesús como o Mesías agardado por Israel que trae unha boa nova, unha mensaxe de perdón universal do que deriva unha conversión que supón o seguimento incondicional de Xesús, o amor ao inimigo, a solidariedade cos pobres e a ameaza aos ricos e farturentos. Albíscase nisto unha certa concomitancia coa mensaxe sobre a fe e a graza en Paulo de Tarso.miniatura|O touro, representación simbólica do evanxelista [[Lucas o Evanxelista|Lucas. Videira medieval da Igrexa de Santa Margarida e Remixio (Seething, Reino Unido) ]]
Teoloxía de Lucas
O Evanxeo de Lucas insiste no carácter universal da mensaxe de Xesús, polo que presenta a súa xenealoxía dende Adán (considerado pai da humanidade). É o evanxelista que máis alude a oración e a presenta como necesaria para acadar a vida eterna. Como xa foi indicado, insiste na pobreza e presenta aos pobres como os amigos de Xesús. O arrepentimento do pecado e a humildade son cualidades fundamentais no seu relato negando a salvación polo cumprimento da lei mosaica. Doutra parte, entende a Xesús coma a cerna do tempo: antes del está o de Israel, e despois del o da Igrexa, que rematará coa súa vinda no final dos tempos.
Edicións en galego
Ao abeiro do Concilio Vaticano II a Igrexa Católica autorizou o emprego de linguas vernáculas na liturxia, facendo necesaria a tradución da Biblia á lingua galega. Deste xeito, a editorial SEPT editou en 1965 a primeira edición dos Evanxeos baixo o título A Palabra de Deus: Os Evanxeos sendo Manuel Espiña Gamallo e Xosé Morente os seus tradutores. En 1980, dentro do proxecto de tradución por enteiro da Biblia, de novo a editorial SEPT, publicou o Novo Testamento en galego, sendo Xosé Manuel Rodríguez Pampín e Andrés Torres Queiruga os responsables da tradución do Evanxeo de Marcos dende o orixinal grego.
Gran Premio dos Países Baixos de 1985
O Gran Premio dos Países Baixos de 1985 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 25 de agosto de 1985 no circuíto de Zandvoort. Foi a décimo primeira carreira da tempada de Fórmula Un de e o 34º e último Gran Premio dos Países Baixos. A carreira disputouse sobre 70 voltas ao circuíto de 4´252 quilómetros para unha distancia total de carreira de 298 quilómetros. Foi a 25º e última vitoria nun Gran Premio do triplo Campión do Mundo Niki Lauda. O compañeiro de equipo de Lauda Alain Prost foi segundo no seu McLaren MP4/2B co piloto brasileiro Ayrton Senna terceiro no seu Lotus 97T.
Tamén foi o último Gran Premio da estrela emerxente o alemá Stefan Bellof, xa que morreu no Circuíto de Spa-Francorchamps nos 1000 quilómetros de Spa da World Sportscar unha semana despois, pilotando un Porsche 956.
Resumo da carreira
O Renault de Patrick Tambay, que se clasificou nunha excelente sexta posición, tivo un grande accidente a case 320 km/h na volta de quecemento na mañá do domingo do que saíu magullado pero ileso. Logo de perder a sábado debido a chuvia e tendo que correr cos tanques cheos toda a fin de semana a suspensión dianteira do RE60B rompeuse ao final da recta principal que vai directamente a curva Tarzán. O coche quedou destruído no muro de pneumáticos. Tambay puido comezar no coche de reposto. Tanto el como o seu compañeiro de equipo Derek Warwick tomaron o que se considera unha valente decisión participando malia non saber moi ben o que causara o fallo da suspensión.
Nelson Piquet logrou a súa primeira e única pole position da tempada, cunha media de 215´369 km/h, a primeira para o fabricante de pneumáticos Pirelli. Foi o único bo, xa que o seu Brabham BT54 calouse cando as luces cambian a verde. Por sorte esquivárono os quen estaban detrás del, finalmente foi empurrado e comezou case unha volta atrás. Malia que os empurróns para comezar están en contra das regras, ninguén protestou xa que Piquet terminou no oitavo lugar.
Niki Lauda logrou a última vitoria da súa carreira no seu McLaren MP4/2B. O seu compañeiro de equipo Alain Prost tomou a dianteira no campionato ao finalizar segundo, só 0,232 segundos detrás de Lauda. Os dous alternáronse no liderado durante as últimas doce voltas da carreira. Ayrton Senna continuou o seu ataque de final da tempada polos puntos e terminou terceiro. Completando os puntos quedaron o Ferrari de Michele Alboreto, cuxos tres puntos non foron suficientes para manter a súa vantaxe no campionato, Senna de Lotus foi quinto e Nigel Mansell sexto no seu Williams FW10.
Logo de destruír o seu coche nun accidente na carreira anterior en Austria, esta foi tamén a última vez que Andrea de Cesaris correu nun Ligier. Sería, de feito, a última carreira da tempada do italiano.
I'm Blue/(I'm Sorry Mama) I'm a Wild One
I'm Blue/(I'm Sorry Mama) I'm a Wild One é o duodécimo single do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón no ano 2004 e producido polo propio grupo.
Esquerra Republicana del País Valencià
Esquerra Republicana del País Valencià (ERPV) é un partido político histórico valencianista e de esquerda fundado en 1933 e refundado en setembro de 2000 pola fusión da federación valenciana de Esquerra Republicana co Front pel País Valencià (Fronte polo País Valenciano). O seu presidente é, desde o ano 2016, Josep Manel Barberà i Sorlí. O seu cabeza de lista por Valencia, nas últimas eleccións xerais españolas, foi o escritor Toni Cucarella.
Historia
Nunha primeira etapa durante a Segunda República Española a implantación de Esquerra Republicana no País Valenciano produciuse mercé o liderado de Gaietà Huguet, en Castelló de la Plana. En 1935, este dirixente impulsou un proceso de unificación co partido autóctono Esquerra Valenciana, fundado en 1934 e dirixido por Vicent Marco Miranda (exalcalde de Valencia), Josep Benedito, Miquel Duran de Valencia e mais Manuel Sanchis i Guarner. Logo de obter Vicent Marco en 1936 a acta de deputado por Valencia, dentro das candidaturas da Fronte Popular, ambos os dous partidos formaron un grupo parlamentario conxunto no Congreso dos Deputados so o nome de Esquerra Catalana.
Entre 1935 e 1998 non se pode diferenciar entre a historia da ERPV e da EV, xa que a primeira organización se autodisolveu, dado que os seus militantes se afiliaran en bloque á segunda formación.
A guerra civil española tronzou diversos planos políticos nos que participaba EV, o máis importante dos cales era un proxecto de estatuto valenciano, que outorgaba á actual Comunidade Valenciana o nome oficial de País Valencià homologándoa así ao resto de nacionalidades históricas. A pesar disto, EV conseguiu o seu máximo crecemento neste período, até chegar a superar os 10.000 afiliados en 1937.
Actualidade
Hoxe en día a ERPV propón a autodeterminación do País Valenciano e a súa confederación, en igualdade, nun estado independente e republicano cos restantes territorios de lingua catalá (os tamén denominados Països Catalans, en galego Países Cataláns).