cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kythnos
Prehistoria
Kythnos é moi probablemente a máis antiga illa poboada das illas Cícladas. Hai asentamentos mesolíticos do (-10000 - -8000) na costa nordés. O sitio cerca do pobo, está situado na costa, e grandes porcións foron erosionadas polo mar. As escavacións de 1996 acharon esqueletos humanos intactos, xunto con artefactos de pedra e parte do pavimento do chan, que indican un longo asentamento no tempo, probablemente de cazadores-recolectores.
Achados do III milenio adC (primeiro período cicládico) en Skouries cerca do pico máis alto da illa, o monte Profitis Elias, suxire que Kythnos era provedora de materiais en bruto para metalurxia ás outras illas durante a Idade de Bronce. Restos de lugares de fundido de cobre e minas ao ceo aberto de cobre foron investigadas en 1984-1985. Un recente paper estudo de Myrto Georgakopoulo sinala o traballo xerminal aquí de Gale e outros.
O sitio de Vryokastro estivo habitado ata época romana. Nesta época as illas Cícladas sufriron a depredación dos piratas, e quizais por esta razón, os principais asentamentos movéronse ao interior e a lugares máis defendibles.
Restos doutro antigo asentamento, con extensas murallas de pedra, puido estar no extremo norte do cabo. Este sitio, chamado Kastro, era a capital da illa desde a época de Cristo, durante a época imperio bizantino ata os tempos dos francos. Este sitio era inexpugnable: tres dos seus lados eran escarpados e caían 150 m sobre o mar. Ao cuarto lado chegábase por unha estreita senda que estaba bloqueada por un gran muro,partes do cal aínda existen (xunto con muros que delinean centos de casas). Con todo hai evidencias de que a cidade foi destruída e reconstruída varias veces. A poboación flutuou dramaticamente durante este período e a illa foi dezmada debido aos merodeadores e pragas.
Historia
Innumerables fontes repiten que Aristóteles eloxiou ao goberno de Kythnos na súa "Constitución de Kythnos." Exactamente que foi o que escribiu é difícil de determinar, dado que todos os ensaios das 158 cidades-estado perdéronse agás a de Atenas.
Na guerra entre Macedonia e Roma, en -200, foi ocupada por unha guarnición macedonia e foi asediada por Atalo I de Pérgamo e polos rodios pero non a puideron ocupar.
Logo da morte do emperador Nerón un falso Nerón apareceu nesta illa e reuniu a moitos adeptos, pero permaneceu pouco tempo. Continuou en mans de Roma e Bizancio.
Cruzadas e época veneciana
En 1205 pasou a Venecia e foi parte do Ducado de Naxos. En 1207, Kythnos caeu baixo o goberno do franco Marco Sanudo. Permaneceu en mans venecianas durante 400 anos. En 1279 foi unha das illas que ocupou a frota bizantina dirixida polo gran duque Licarios e quedou baixo soberanía bizantina ata que en 1307 Giannoulis dá Corogna, un cabaleiro da orde de San Xoán, cun grupo de soldados, ocupou as illas de Sifnos e Kythnos, e declarouse independente de Naxos e de Bizancio, chamándose señor soberano de Sifnos e Kythnos. Os Corogna rexeron Kythnos e Sifnos ata que o último morreu en 1464. A herdeira Marietta de Corogna casou con Nikolaos Goranides (Nicolo I Gozzadini), que se converteu en señor.
Caterina, filla de Anxo II Gozzadini señor de Sifnos e Kythnoss (morto en 1464) casou no 1462 co duque de Naxos Xaime III Crispo (duque 1463-1480) e tivo dúas fillas: en 1463 a Fiorenza que foi señora de Namfios, de Santorini en 1479, e de Paros en 1520 (morreu en 1528); e en 1466 a Petronela. Máis tarde Adriana, filla de Nicolo II Gozzadini, señor de Sifnos e Kythnos casou con Xoán IV Crispo (duque de Naxos 1517-1544); no século XVI a filla do señor Anxo III Gozzadini de Sifnos e Kythnos, Fiorenza Gozzadini, casou con Francisco IV Crispo, herdeiro do ducado de Naxos e duque asociado (1536-1544) e tiveron unha filla, Fiorenza Gozzadini. En 1537 Barbarroxa ocupou Sifnos, pero non Kythnos que desde entón houbo de pagar tributo.
Durante este período, era coñecida como Termia, un nome derivado dos mananciais minerais da costa nordés na poboación de Loutra (que significa "baños" en grego). Estes baños eran famosos, polo menos desde época romana. A capital permaneceu en Kastro, que foi reconstruída como unha fortaleza franca e era coñecida como a Torre de Termia.
Época otomá
A consecuencia dun asedio os turcos resultaron vitoriosos sobre o último señor veneciano, Angelo Gozzadini, en 1617. (Segundo unha historia relatada por J.L. Bent no seu 1885 relato de viaxes das Cícladas, Kastro caeu só debido a unha traizoeira estrataxema dos turcos: unha muller nova, cun neno e aparentemente dorida, achegouse á entrada e suplicou ser admitida; a filla do vixilante abriu a porta a ela e aos turcos escondidos cerca. Bent escribe que esta versión conservábase nunha popular balada insular.
Tras a caída dos turcos, Kastro foi abandonada e a nova capital localizouse no interior, como o nome de Mesaria suxire. Máis tarde, esta cidade foi coñecida como Hora (o nome grego xenérico para unha capital, tamén escrita Chora).
Baixo os otománs, Kythnos gozou de liberdade relixiosa, pero foi un pobre, e pouco poboado lugar, aínda acosado polos piratas e sufrindo frecuentes epidemias. A maioría da súa poboación sucumbiu á praga de 1823. Con todo, foi unha das primeiras illas en rebelarse contra os turcos e unirse ao Grecia continental no seu loita pola independencia. Durante o reinado do primeiro rei grego, Odón, Kythnos foi un lugar de exilio para prisioneiros políticos e foi a escena da fracasada revolta de 1862 por rebeldes de Siros que intentaron liberar aos prisioneiros.
Kythnos moderno
miniatura|Vista de Merichas miniatura|Praia en Kythnos
No século XIX, os Kynthios gañábanse a vida como o fixeron en séculos anteriores: como pescadores ou pastores. A illa tiña poucos recursos naturais e, carecía de augas profundas para o amarre dos barcos, e era relativamente inaccesible. A comezos do século XX, mineral de ferro foi descuberto na illa e os Kynthios puideron completar os seus escasos ingresos traballando nas minas. Estas minas, con todo, estiveron fóra de xogo pola segunda guerra mundial, e outra vez, a poboación da illa empeorou, e a xente nova deixouna para buscar emprego e unha vida mellor en Atenas ou ata máis lonxe.
miniatura|Rúa típica
Os Outeiriños, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Os Outeiriños é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 1 muller.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Adulterio
miniatura|Muller adúltera, obra de Daniel Hopfer miniatura|esquerda|Muller adúltera na Fachada das Praterías en Santiago de Compostela Adulterio é ter relacións sexuais consentidas unha persoa casada fóra do matrimonio. Nalgúns países unha persoa solteira que mantén relacións sexuais cunha persoa casada tamén é considerada adúltera. Un matrimonio no que os cónxuxes consideran aceptable teren relacións sexuais fóra do matrimonio denomínase matrimonio aberto e non se consideran adúlteros aínda que nalgúns países si que o poidan ser legalmente.
Mes
Un mes é unha unidade de tempo en que se dividen os anos e que se compón dunha cantidade variable de días, entre 28 e 31.
Adulterio
Historicamente o adulterio estaba castigado severamente, incluída mesmo a pena de morte, tipicamente o apedramento. Na actualidade o adulterio é aínda ilegal nalgúns estados como en Corea do Sur e Taiwán e en boa parte dos países musulmáns. En Galicia, como no resto de España, o adulterio estivo penalizado ata o 19 de febreiro de 1978. Segundo a lei 2/2006 de dereito civil de Galicia o adulterio é unha das causas polas que se pode desherdar sempre que fose reiterado ou grave.
Valboeira, Boizán, Vilalba
Valboeira é un lugar da parroquia de Boizán no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Mes
Relación coas fases lunares
A duración dun mes é aproximadamente a mesma que o período de movemento da Lúa, en termos de fases lunares, que duran aproximadamente 29,53 días.
Decembro
miniatura|Decembro ilustrado no [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, manuscrito do s. XV.]] Decembro (tamén chamado Nadal) é o duodécimo e derradeiro mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome é derivado do latín, por ser o décimo mes do calendario romano.
Mes
Relación coas fases lunares
Os investigadores consideran, a partir do achado en escavacións de paus marcados, que xa no Paleolítico as culturas humanas contaban os días en relación ás fases da lúa, utilizando os paus coma calendarios lunares.
Cantidade de días
No calendario gregoriano e mais no calendario xuliano, os meses teñen unha cantidade de días que varía entre 28 e 31:
Truco
Trinta días ten novembro,
con 28 hai só un,
e o resto trinta e un.
Outro truco doado é pechar a man e relacionar os meses a cos ósos do puño que sobresaen a modo dunha cordilleira. Comezando por xaneiro, os meses que caen no alto teñen 31, e os que caen no baixo teñen 30, coa excepción do mes de febreiro que ten 28 ou 29 días.
Denominacións populares
En Galicia, algúns meses reciben unha ou varias denominacións populares relacionadas coas faenas agrícolas que se realizaban nesas datas ou con algunha festividade de especial relevancia que se celebrase nese mes.
Leiromeán, Leiro, Ribadumia
Leiromeán é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 176 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 88 eran mulleres e 88 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 194 veciños, e 2005, cando eran 187.
Unión de Brest
No momento da unión, esta igrexa incluía principalmente aos ucraínos e belarusos que vivían na Confederación Polaco-Lituana. Os xerarcas da igrexa de Kíiv, reunidos nun sínodo na cidade de Brest, redactaron 33 artigos de unión, que foron aceptados polo Papa. Inicialmente moi exitosa, co tempo perdeu gran parte do apoio inicial, e nos territorios baixo dominio ruso forzouse a súa integración coa Igrexa Ortodoxa. Porén, na Galicia austríaca a Igrexa sobreviviu e deu orixe ás que hoxe son a Igrexa católica bizantina ucraína e a Igrexa católica bizantina belarusa.
A Igrexa rutena antes da unión
250px|miniatura|[[Catedral de Santa Maria del Fiore, na que en 1439 asinárase a Unión de Florencia.]] A Igrexa Ortodoxa ten as súas raíces no cristianismo do Imperio Romano de Oriente, no que o Patriarca de Constantinopla tiña un papel predominante. Reclámase, como a Igrexa Católica, herdeira das ensinanzas e tradicións dos apóstolos, e practica a liturxia maiormente en rito bizantino.
No ano 988 Vladimiro o Grande foi bautizado polo rito bizantino, e creouse para os territorios rutenos a metrópole de Kíiv, baixo a xurisdición do Patriarcado Ecuménico de Constantinopla. A partir do ano 1037 houbo, porén, un distanciamento con Constantinopla, por mor da nova lexislación introducida por Iaroslau I o Sabio, a Russkaya Pravda, en canto ás relacións entre a Igrexa e o Estado.
En 1054 sucedeu o Gran Cisma entre o cristianismo occidental e o oriental. Ao cisma contribuíron séculos de disputas dogmáticas e litúrxicas, así como a rivalidade entre o Papa e o Patriarca de Constantinopla pola primacía na Igrexa universal. Durante a Cuarta Cruzada tentouse restaurar a unidade pola forza, e logo da captura de Constantinopla polos cruzados en 1204 foi nomeado un patriarca latino, pero a maioría dos fieis seguiron a recoñecer a xerarquía ortodoxa.
A Igrexa no Rus de Kíiv non tomou, porén, unha posición clara en relación á excomuñón de Miguel Cerulario *polor legados papais en 1054. Porén, permaneceu xunto ao bando ortodoxo. Os poderes rusos non compartían a animadversión antilatina da xerarquía grega, e a Rus mantivo relacións tanto con Roma como con Constantinopla, tomando decisións segundo lle conviña. Por exemplo, arredor de 1070 o príncipe de Kíiv Iciaslao I, logo de perder o trono, buscou o apoio do papa para volver ao poder. Arredor de Around 1089, o metropolita de Kíiv Xoán II rexeitou apoiar ao antipapa Clemente III. O sucesor do metropolita Xoán III, Efrén II mantivo contactos co papa a finais do século XI. A mediados do século XII, segundo as crónicas rutenas, os legados papais atopábanse en Kíiv. A finais do século XIII, no período da Horda Dourada, o metropolita de Kíiv Máximo moveu a sé á cidade rusa de Vladimir. A comezos do século XIV, a sé foi transferida a Moscova polo metropolita Pedro. Porén, o metropolita mantivo o título de "Metropolita de Kíiv e toda a Rus". Logo da mingua de importancia que sufriu Kíiv por mor da invasión mongol, xurdiron na rexión o principado de Galicia-Volinia e o Gran Ducado de Lituania, onde foi erixida unha nova metrópole ortodoxa.
O primeiro intento de unificación entre a Igrexa Católica e a Igrexa Ortodoxa chegou no século XIII. Foi impulsado pola situación política do Imperio Bizantino e dos Estados Pontificios. O Imperio estaba ameazado polos musulmáns, e o emperador Miguel VIII Paleólogo buscaba aliados en Occidente. A unión de Lión, asinada en 1274, foi un acto diplomático que durou tan só seis anos, e non tivo aceptación nin polo clero nin polos fieis.
Houbo outro intento de unificación a mediados do século XV. O emperador Xoán VIII Paleólogo buscaba aliados en occidente ante a ameaza do Imperio Otomán. En 1439 asinouse unha unión no Concilio de Florencia. Malia a oposición do Duque de Moscova Basilio II, participou nela o metropolita ortodoxo de Kíiv, Isidoro, en representación da Igrexa rusa. Os representantes orientais aceptaron a autoridade papal e a doutrina católica sobre a Santa Trindade. Porén, a oposición do clero e a conquista de Constantinopla polos turcos remataron co acordo.
Co anuncio da Unión de Florencia en Polonia e Lituania en 1443 Ladislau III publicou un decreto igualando os dereitos do clero ortodoxo ao clero latino. Cando o metropolita Isidoro foi a Moscova a anunciar a unión, foi apresado. Conseguiu escapar, primeiro a Lituania e posteriormente a Roma. Á sé abandonada foi inicialmente nomeado o bispo Xonás, contrario á unión, e partidario da independencia da Igrexa Ortodoxa Rusa respecto da de Constantinopla. O patriarca de Constantinopla Gregorio III nomeou un novo metropolita de Kíiv, Gregorio II, discípulo de Isidoro. Gregorio II foi aceptado polo rei Casimiro IV e pola maioría dos bispos ortodoxos do país, aínda que foi considerado un apóstata e herexe polos gobernantes moscovitas. En 1500, baixo a unión de Florencia, o entón metropolita de Kíiv, Iosyf Bolgarynovych, enviou ao papa Alexandre VI a confesión de fe católica e un acta de obediencia canónica. A unión comezou o seu declive nos territorios da dinastía xaguelónica logo do casamento de Alexandre Xaguelón coa ortodoxa Helena de Moscova. A voda deu ás aos dyzunici (contrarios á unión), e grazas á influencia de Helena, á morte de Alexandre Sixismundo I o Vello nomeou como metropolita de Kíiv a un contrario á union. Porén, a tradición da unión de Florencia reviviu esporadicamente na primeira metade do século XVI, e os documentos papais de 1516, 1521 e 1526 confirman os privilexios da igrexa, adoptados no Concilio de Florencia.
Divisións administrativas
A metrópole ortodoxa de Kíiv era, no século XVI, unha das maiores estruturas territoriais eclesiásticas de Europa. Tiña nove eparquías, subordinadas á arquidiocese de Kíiv, que non tiña status de autocefalia e que recoñecía a autoridade do Patriarca de Constantinopla. En 1514 perdeu a mans do Gran Ducado de Moscova a eparquía de Smolensk e en 1563 a arquieparquía de Polatsk, recuperada por Estevo I Báthory en 1578 na súa campaña de Livonia. O único cambio relevante foi o movemento da eparquía de Galicia a Lviv.
Descoñécese o número exacto de parroquias ortodoxas nas terras polacas e lituanas no século XVI. O proceso de erección de novas parroquias non estaba regulado canonicamente, e dábase de xeito espontáneo. A presenza ortodoxa era maior ao sur da Rutenia Vermella e no norte do Gran Ducado de Lituania. As novas parroquias eran visitadas polo bispo, quen dedicaba a igrexa e ordenaba ao seu párroco. O desenvolvemento das parroquias ortodoxas, de xeito similar ás católicas, foi afectado polo espallamento na segunda metade do século XVI da reforma protestante. As igrexas latinas e ortodoxas foron tomadas pola nobreza, que adoptou o protestantismo.
Contexto político
250px|miniatura|Polonia e Lituania a finais do século XIV. A Rutenia Vermella é chamada "Rusia" no mapa. Mapa de 1886. En termos xerais, Polonia entrou en contacto coa Igrexa Ortodoxa a mediados do século XIV, logo da ocupación da Rutenia Vermella polo rei Casimiro o Grande. Co goberno dos Jagiellon na primeira metade do século XV este proceso complicouse, xa que aos ortodoxos prohibíuselles a construción de novas igrexas, ocupar cargos públicos e os matrimonios mixtos con católicos e o bautismo dos fillos destas unións na Igrexa Ortodoxa. Porén, durante o reinado de Ladislau III os dereitos da nobreza ortodoxa foron formalmente igualados aos da nobreza católica, e isto foi garantido en 1443. En 1511, a petición de, entre outros, o metropolita Iosif Soltan e de Konstanty Ostrogski, o rei Sexismundo confirmou no parlamento do Gran Ducado de Lituania, reunido en Brest, os dereitos e privilexios da Igrexa Ortodoxa, segundo o privilexio de Ladislau III. Garantiuse aos bispos ortodoxos a autoridade sobre as igrexas ortodoxas, xurisdición sobre o clero e os fieis, e o dereito a construír igrexas segundo as súas tradicións. O seu fillo Sexismundo II confirmou novamente en 1543 os privilexios de 1443. A partir de 1563 os nobres ortodoxos puideron exercer os cargos de voivoda e castelán. En 1569 os bispos ortodoxos pasaron a estar baixo xurisdición do rei.
Mentres que á nobreza ortodoxa lle foron outorgados os mesmos dereitos políticos que á católica a mediados do século XIV, a burguesía seguía a estar discriminada. Prohibíuselle ocupar cargos municipais, e sufriron restricións para residir nalgunhas cidades e exercer certas profesións. Ás veces foron prohibidas tamén as manifestacións públicas de fe ortodoxa, como as procesións solemnes ou tocar as campás. O igualamento de dereitos chegou en 1572.
Contexto relixioso
Na Rutenia Vermella, ocupada por Polonia no século XIV, creouse a metrópole latina de Halicz, e o papa Gregorio XI demandou a expulsión dos bispos ortodoxos que compartína sé cos latinos. Porén, no Reino de Polonia e no Gran Ducado de Lituania coexistiron as estruturas organizativas católicas e ortodoxas, e logo da sinatura da Unión de Lublin, había entre 3 e 4 millóns de fieis ortodoxos no país, e a Igrexa Ortodoxa era a segunda en importancia logo da Igrexa Católica. Os ortodoxos dependían da metrópole de Kíiv, quen á súa vez dependía do Patriarcado de Constantinopla. Porén, a partir de 1453 o patriarcado perdeu de xeito gradual a súa influencia sobre as igrexas eslavas.
Participantes no sínodo de Brest de 1596
Ao Sínodo de Brest celebrado entre o 6 e o 10 de outubro de 1596 asistiron partidarios e detractores da unión. Entre os rutenos partidarios da unión estaban o metropolita Michal Rahoza, o bispo de Vladimir Ipatii Potii, o bispo de Lutsk Cyryl Terlecki, o arcebispo de Polotsk Herman Zahorski, o bispo de Pinsk Jonasz Gogol e o bispo de Chelm Dionizy Zbirujski. Os bispos latinos tamén participaron no sínodo como delegados papais. Estaban o arcebispo de Lviv Jan Solikowski, o bispo de Lutsk Bernard Maciejowski e o bispo de Chelm Stanislaw Gomoliński, asistidos polos teólogos xesuítas Piotr Skarga, Justyn Rab, Marcin Laterna e Kasper Nahaj.
O destino da unión
En 1635 a Igrexa oriental foi dividida en dúas metrópoles de Kíiv, legais e cos mesmos dereitos: a greco-católica e a ortodoxa. A católica estaba dividida en sete eparquías, e a ortodoxa en seis.
Na década de 1680 tiveron lugar os Coloquios de Lublín, nos que se fixo a adaptación da liturxia e arte ortodoxos ao catolicismo.
A falta de libros greco-católicos levou a que, nos primeiros anos da unión, estes seguiran a empregar os libros ortodoxos. En 1682 o metropolita de Kíiv Kypriian Zhokhovskyi obtivo do papa Inocencio XI o permiso para comezar unha imprenta greco-católica, que abriu ao ano seguinte en Supraśl.
Gremio
miniatura|O gremio dos pintores de Haarlem, de Jan de Bray. O gremio era un tipo de asociación económica de orixe europea, implantada tamén nas colonias, que agrupaba os artesáns dun mesmo oficio, e que apareceu nas cidades medievais e estendeuse até fins da Idade Moderna, cando foron abolidas. Tivo como obxectivo conseguir un equilibrio entre a demanda de obras e o número de obradoiros activos, garantindo o traballo aos seus asociados, o seu benestar económico e os sistemas de aprendizaxe. Sostívose que o gremio foi un precedente do sindicato moderno.
Acri
Acri é unha comuna italiana da provincia de Cosenza (Calabria), de 22.988 habitantes.
Está situada a 720 metros sobre o nivel do mar. É a antiga Aciris. Na Idade Media foi o centro dunha extensa rexión agrícola. A igrexa de San Nicolás, edificada no século XI é o monumento máis importante da cidade. A igrexa de Santa Maria Majores é do século X, con orixe paleocristiá.
Cruzul
O topónimo galego Cruzul pode referirse a:
Nana Akufo-Addo
Nana Akufo-Addo, nado en Accra o 29 de marzo de 1944, é un político ghanés, actual presidente de Ghana desde 2017. Anteriormente, foi procurador xeral de 2001 a 2003 e ministro de Relacións Exteriores de 2003 a 2007, so a administración liderada polo presidente John Kufuor.
Eleccións presidenciais
Nana Addo concorreu por primeira vez á presidencia en 2008 e novamente en 2012, ambas como candidato do Novo Partido Patriótico (NPP), mais foi derrotado en ambas as ocasións polos candidatos do Congreso Nacional Demócrata: John Atta Mills en 2008 e John Dramani Mahama en 2012, despois da morte de Mills. Foi escollido como candidato presidencial do Novo Partido Patriótico por terceira vez para as eleccións xerais de 2016 e desta vez, conseguiu derrotar o presidente titular John Dramani Mahama na primeira rolda, vencendo co 53,85% dos votos, que foi a primeira vez nunha elección presidencial ghanesa que un candidato gañase por maioría absoluta na primeira quenda.
O 4 de decembro de 2019 Akufo-Addo anunciou a súa candidatura á reelección en 2020; enfrontándose co expresidente John Dramani Mahama, sendo a terceira vez que Akufo-Addo e Mahama se enfrontaban nunhas eleccións, obtendo de novo a maioría absoluta na primeira volta das eleccións, co 51,59% dos votos.
Louis Williams
Louis Tyrone "Lou" Williams, nado o 27 de outubro de 1986 en Memphis, Tennessee, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga en Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).
Philadelphia 76ers
Williams foi elixido na 45ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Philadelphia 76ers. Na súa tempada de rookie, xogou en 30 partidos nos que fixo 1.9 puntos e 0.3 asistencias por encontro. Na seguinte tempada, foi enviado ós Fort Worth Flyers da NBA Development League o 28 de novembro de 2006. Tras facer un bo papel na D-League, Williams foi chamado de volta polos Sixers o 5 de decembro.
Durante a tempada 2007-08, Williams acadou 11.3 puntos, 3.2 asistencias e 2.0 rebotes por partido. Ó rematar a tempada, converteuse en axente libre restrinxido e asinou un novo contrato con Philadelphia de cinco anos e 25 millóns de dólares.
Na tempada 2011-12, Williams liderou os Sixers en anotación con 14.9 puntos por partido malia non xogar ningún partido coma titular. Ó remate da tempada, rematou segundo na votación ó Sexto Home do Ano da NBA, por detrás de James Harden dos Oklahoma City Thunder.
Atlanta Hawks
O 12 de xullo de 2012, Williams asinou cos Atlanta Hawks coma axente libre. O 18 de xaneiro de 2013 nun partido contra os Brooklyn Nets, Williams mancouse o ligamento cruzado anterior do seu xeonllo esquerdo, o que lle fixo perderse o resto da tempada.
Williams non participou nos primeiros encontros da tempada 2013-14 debido ó seu proceso de recuperación, e volveu a xogar o 20 de novembro de 2013, anotando 6 puntos saíndo dende o banco. Rematou a tempada con 10.4 puntos, 3.5 asistencias e 2.1 rebotes por encontro.
Toronto Raptors
O 30 de xuño de 2014, Williams foi traspasado xunto ós dereitos de Lucas Nogueira ós Toronto Raptors, a cambio de John Salmons e unha elección da segunda rolda do Draft de 2015. O 20 de abril de 2015, Williams gañou o galardón ó Sexto Home do Ano da NBA, converténdose no primeiro xogador da historia dos Raptors en conseguir dito premio.
Krampus (filme)
Krampus é un filme estadounidense de 2015 dirixido por Michael Dougherty, e escrito polo propio Dougherty, Todd Casey e Zach Shields. É un filme de fantasía, terror e comedia negra baseado no personaxe epónimo do folclore austrobávaro Krampus. Está protagonizado por Adam Scott, Toni Collette, David Koechner, Allison Tolman, Conchata Ferrell, Emjay Anthony, Stefania LaVie Owen e Krista Stadler.
Galería de imaxes de instrumentos musicais en Galicia
Instrumentos musicais en Galicia
Cabanas, Leiro, Rianxo
Cabanas é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Peter Weir
Peter Lindsay Weir, nado en Sidney o 21 de agosto de 1944 é un director de cinema australiano.
Traxectoria
Estudou artes e leis na Universidade de Sydney e comezou a interesarse polo cinema a través de compañeiros coma Phillip Noyce. Trala universidade entrou na televisión local ATN-7, onde traballou como axudante de produción e realizou as súas primeiras curtas experimentais.
Tras realizar varios documentais, o seu primeiro filme independente foi a comedia negra Homesdale (1971). Destacou en Australia e tamén internacionalmente en 1975 con Picnic at Hanging Rock, primeiro filme australiano da época en ter unha estrea internacional.
Tamén conseguiu grandes éxitos con Dead Poets Society, Green Card, The Truman Show e Master and Commander: The Far Side of the World.
Cunene
O topónimo Cunene pode referirse a:
Baldomero Fernández Calviño
José Baldomero Fernández Calviño, nado o 27 de setembro de 1936 en Narón e finado na Coruña o 12 de novembro de 2017, foi un político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto de Ensinanza Media da Coruña. Diplomouse na Escola de Socioloxía en Madrid e obtivo o título de Graduado Social na Escola da Universidade de Santiago de Compostela. Funcionario da Administración Local. En Madrid ingresou no Frente de Juventudes e foi Delegado de Juventudes e Secretario Local do Movimiento Nacional en Narón. Foi procurador nas Cortes franquistas en representación das confrarías de pescadores como presidente da Federación de Confrarías de Pesca de España. Na transición afiliouse ó Partido Gallego Independiente, foi senador (1977-1982) coa Unión de Centro Democrático e conselleiro de Pesca (1979-1982).
Vida persoal
Casou con Marián Posse Mariño.
Andy Khachaturian
Ontronik "Andy" Khachaturian (en Անդրանիկ Խաչատրյան), nado o 4 de maio de 1975 nos Ánxeles, é un músico estadounidense. Iniciou a súa carreira na batería da banda System of a Down. Foi batería entre 1995 e 1997. Até novembro de 2002, foi o vocalista de The Apex Theory. Actualmente é o vocalista da banda VoKEE.
Cándido Carrillo Cousillas
Cándido Ramón Carrillo Cousillas, nado en Malpica de Bergantiños, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Militante da CNT, foi elixido concelleiro de Malpica de Bergantiños nas eleccións do 31 de maio de 1931. Permaneceu como concelleiro durante todo o período republicano. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu de Malpica con outros republicanos en xuño de 1938 na evasión da motora San Adrián. Pasou a zona leal, traballou na CAMPSA de Barcelona e despois como mariñeiro en Port-Vendres. Regresou a Galicia en xullo de 1943. Foi xulgado en Ferrol por rebelión militar e condenado a 12 anos e 1 día de prisión.
Campelos, Carballido, Vilalba
Campelos é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 2 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales 2 eran homes e 0 eran mulleres.
Jaycee Carroll
Jaycee Don Carroll, nado en Laramie, Wyoming, o 16 de abril de 1983, é un xogador de baloncesto estadounidense, que ocupa a posición de escolta. Dende o ano 2011 xoga no Real Madrid da Liga ACB.
Traxectoria
Despois de xogar na Universidade Estatal de Utah, non foi elixido no draft da NBA, de xeito que viaxou a Europa e asinou un contrato co Teramo Basket italiano, equipo no que botou un ano. Ó ano seguinte asinou co CB Gran Canaria da liga ACB. Durante os dous anos que defendeu as cores do equipo canario, foi o máximo anotador da liga, polo cal foi incluído no quinteto ideal da ACB en 2011, na posición de escolta.
Teeteto
Fillo de Eufronio, do demo ateniense de Sunión, as súas principais contribucións céntranse nos números irracionais, que se inclúen no Libro X dos Elementos de Euclides, que demostran que existen cinco poliedros sólidos convexos.
Platón colócao como interlocutor principal de Sócrates en dous dos seus diálogos, O Sofista e o chamado Teeteto.
Teeteto, como Platón, estudou baixo a dirección do matemático Teodoro de Cirene. Cirene era unha próspera colonia grega na costa do norte de África, na actual Libia, ao leste do golfo de Sidra.
Teodoro desenvolveu a teoría das cantidades inconmesurábeis e Teeteto continuou os seus estudos, clasificando varias formas de números irracionais como expresións de raíces cadradas. Esta teoría exponse con gran detalle no libro X dos Elementos de Euclides.
Na obra de Platón Teeteto, o filósofo pon en boca de Teodoro a seguinte alabanza de Teeteto, dirixida a Sócrates:
Aparentemente, segundo a introdución ao mesmo diálogo, Teeteto faleceu a consecuencia das feridas e a disentería da que se contaxiou tras loitar na batalla de Corinto, que se cre que ocorreu no ano 369 a.C.
En 1935, a Unión Astronómica Internacional decidiu no seu honor darlle o nome de Theaetetus a un cráter de impacto lunar.
A Costa, Leiro, Ribadumia
A Costa é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 67 habitantes (32 mulleres e 35 homes), tres máis ca en 2010 e dous máis ca en 2005. A aldea está atravesada pola estrada PO-300.
Fontarón
O topónimo galego Fontarón pode referirse a:
Selena Rocky Malone
Selena "Rocky" Malone, finada en Rockhampton o 22 de maio de 2017, foi unha activista LGBT nativa australiana, con base en Brisbane. Foi coordinadora e directora do Open Doors Youth Service (en galego, Servizo de Xuventude de Portas Abertas), e unha das fundadoras de IndigiLez, unha organización que traballa para apoiar ós aborixes LGBTQI e ós insulares do Estreito de Torres. Polo o seu activismo LGBTQI recibiu varios premios, e foi nomeada polo xuíz do Tribunal supremo de Queensland, Michael Kirby, como unha parte importante do movemento LGBTQI de Queensland.
Activismo político
Malone comezou a súa implicación coas causas aborixes e LGBTI como Axente de Cooperación Aborixe e LGBTI dentro do Servizo de Policía de Queensland. Estaba implicada en varias partes da comunidade de LGBTI australiana, incluíndo grupos comunitarios como PFLAG, Dykes on Bikes e a LGBTI Health Alliance (en galego, Alianza de Saúde do LGBTI). Foi unha das fundadoras de IndigiLez, unha organización que traballa para apoiar ós aborixes illados e ós insulares do Estreito de Torres na comunidade LGBTI.
Durante varios anos, tamén formou parte do comité de xestión do Servizo Legal LGBTI. No momento da súa morte, era a Directora Xeral e coordinadora do Open Doors Youth Service, unha organización que traballa en favor da xuventude LGBTI en risco. Como tal, era unha parte importante da comunidade de LGBTI en Brisbane e Queensland. Debido ao seu compromiso no Open Doors Youth Service, conseguiu o premio para o Mellor Servizo Comunitario no Festival do Orgullo de Brisbane. Tamén recibiu o premio para "Logro da Vida" postumamente no mesmo festival do Orgullo en 2017.
Malone foi eloxiada polo seu activismo polas causas LGBTQI en varias ocasións. En 2016, no Tribunal Supremo de Queensland, o ex-xuíz Michael Kirby nomeou a Malone especificamente cando enxalzou o traballo do Servizo Legal LGBTI.
Vida persoal
Fóra da escena política, Malone era xogadora activa da rugby league, e participou tanto con equipos rexionais como estatais, antes de ter que retirarse debido a unha lesión no seu xeonllo.
Malone faleceu en maio de 2017, a causa dun accidente cunha motocicleta en Rockhampton, Australia.
Román Rodríguez de Vicente
Traxectoria
Fillo de Román Rodríguez, administrador do Pazo do Conde de Gondomar, en Baiona. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra e despois foi enviado a Alemaña onde cursou a carreira de enxeñeiro industrial na Universidade de Dresde, graduándose o 20 de marzo de 1906. Especializouse en electricidade no Instituto Técnico de Henrichen (Saxonia). Emigrou a Buenos Aires en 1907. En 1909 trasladouse ao municipio 25 de Mayo, onde traballou como profesor de física e química da Escola Normal. Afiliouse ao Partido Socialista Argentino en 1912, e foi secretario da xunta executiva da Federación Socialista da provincia de Bos Aires e deputado na mesma provincia (1914-1916). Dirixiu os xornais La Unión e La Acción, e colaborou en La Nación. Colaborou coa colectividade galega desempeñando tarefas na Casa de Galicia de Bos Aires.
En febreiro de 1935 as súas cinzas foron trasladadas a Vigo cumprindo o seu desexo de repousar na súa cidade natal.
Era irmán de José Rodríguez de Vicente.
Elisión
Elisión (do latín elisio, tradución do grego élleipsis) é un tipo de metaplasmo fonolóxico (ou fonético) que consiste na perda dun ou varios fonemas vocálicos (ou sons) no final dunha palabra situada ante outra palabra que empeza por vogal. En métrica este fenómeno denomínase sinalefa e serve para diminuír o cómputo total de sílabas do verso.
No galego común, a agrupación de vogais heterosilábicas (é dicir, pertencentes a distintas sílabas) na cadea sonora do discurso resólvese ás veces mediante unha crase (contracción na escrita) ou cunha sinalefa na cadea falada sen representación á hora de escribir. Poucos son os casos nos que se representa a elisión cun signo gráfico, tamén usado noutras linguas (italiano ou francés), chamado apóstrofo (').
As elisións poden estar lexicalizadas (ó < ao; do <de + o; có <ca + o), poden representarse na escrita mediante apóstrofo (segundo as NOMIG, pódese usar nas contraccións das preposicións coas vogais iniciais dos títulos de obras: Falamos d'"A Esmorga" de Blanco Amor) ou mesmo non ter representación escrita: (en queridísimo amigo, o -o final pode formar na pronuncia unha única sílaba xunto co a- inicial, malia non representarse na escrita).
A palabra elisión emprégase tamén algunhas veces no sentido de elipse.
Mullingar
Mullingar (An Muileann gCearr en irlandés) é unha cidade da República de Irlanda, no centro do país na provincia de Leinster. É a capital do condado de Westmeath. Ten unha poboación de 8.954 habitantes.
Río Masma
O río Masma é un río da vertente cantábrica, que discorre pola provincia de Lugo.
Nace na serra do Xistral, no concello do Valadouro. Percorre os concellos de Abadín, Alfoz, Mondoñedo, Lourenzá, Barreiros e Foz. Despois de 46 km de percorrido desemboca na ría de Foz, xunto á praia da Rapadoira e á praia de Altar no mar Cantábrico.
A superficie da súa conca supera escasamente os 290 quilómetros cadrados.
Percorrido
O lugar exacto do seu nacemento está na parroquia valadouresa do Cadramón a uns 920 metros de altitude, entre o cumio do Xistral e o do Cadramón. Inicialmente toma o nome de rego Pedrido ou río Pedrido, que pasa bordeando a parroquia alfocesa do Pereiro, atravesa as parroquias abadinenses de Montouto, Labrada e Romariz até entrar na parroquia mindoniense dos Remedios. Toma entón o nome de Río do Porto da Cal ao pasar preto da aldea de Estelo. Un pouco máis adiante, preto da aldea de Tronceda de Abaixo pasa a denominarse río Tronceda, entrando despois na parroquia de Viloalle, na que toma o seu nome definitivo de río Masma ao seu paso pola aldea da Igrexa, tras un breve treito no que coincide co rego Gontán. Cruza posteriormente as parroquias de Vilamor e Masma en Mondoñedo, Santa María de Lourenzá en Lourenzá, Cabarcos, Celeiro de Mariñaos e San Cosme en Barreiros e finalmente Vilaronte no concello de Foz.
Afluentes
Os seus principais afluentes son o rego de Figueiras e o río Oirán pola esquerda, e o río Valiñadares e o rego do Batán pola dereita.
Martorell
Martorell é un municipio da comarca do Baix Llobregat, na provincia de Barcelona, comunidade autónoma de Cataluña, España. Situado á beira do Llobregat, é un importante nó de comunicacións.
Xeografía
250px|miniatura|esquerda|Vista de Martorell desde a serra Situado no norte da comarca do Baix Llobregat, onde transcorre o paso de dous ríos, o Llobregat, na parte leste do termo municipal, e o río Anoia, afluente do anterior. O municipio, ten unha extensión de 12,84 km².
Martorell divídese, debido ao curso do río Anoia, en dúas grandes zonas. A zona sur, aglutina os barrios de la Mina, la Vila, Pont del Diable, Rosanes e Portal d'Anoia. Na zona alta, podemos atopar os barrios de El Pla, Torrent de Llops, Bos Aires, Camí Fondo, Can Cases, Can Carreiras, Pou del Merli, e o barrio das Bobilas.
O barrio da Vila ten especial importancia xa que este barrio pertence ao núcleo histórico de Martorell.
Economía
A pesar da pouca extensión do territorio do termo municipal, a industria ten unha grande importancia. A industria máis importante de Martorell é SEAT, no termo atópase a sede, o centro de deseño e a fábrica automobilística. SEAT ten unha grande importancia na contorna da economía na zona, xa que hai un gran número de empresas que indirectamente se estableceron na zona, construíndo elementos varios para os vehículos.
No sector da industria química atópase Solvay, cuxo produto máis destacado é o PVC. Tamén se atopa Cargill Ibérica SLU (antigamente Cerestar Ibérica), unha importante industria alimenticia.
Lugares de interese
250px|miniatura|O Pont del Diable
A Igrexa, Leiro, Rianxo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
.me
.me é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Montenegro. O dominio de nivel superior .me substituíu a .yu (Iugoslavia) e .cg.yu empregado por Serbia e Montenegro. O rexistro .me é operado por doMEn, que gañou o contrato para facelo despois dun proceso aberto polo goberno de Montenegro e foi lanzado a través de numerosas rexistracións acreditadas arredor do mundo.
Estrutura de dominios .me
A extensión .me foi asignada a Montenegro como código de país despois de que se convertese nunha nación independente en xuño de 2006. Porén, o goberno de Montenegro decidiu que .me debería ser operado como un nome xenérico despois de considerar o potencial mundial da extensión.
Os rexistros de terceiro nivel están dispoñibles para os cidadáns e compañías montenegrinos nos seguintes eidos:
Guilfrei
O topónimo galego Guilfrei pode referirse a:
Pedro Aguirre Cerda
Pedro Aguirre Cerda, nado en Pocuro o 6 de febreiro de 1879 e finado en Santiago de Chile o 25 de novembro de 1941, foi un político chileno, presidente da república entre 1938 e 1941.
A Aldeola, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
A Aldeola é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Xunto co lugar de Pasacondía tiña 182 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 86 homes e 96 mulleres.
Madison Wolfe
Madison Wolfe, nada en Metairie, Luisiana o 4 de outubro de 2002, é unha actriz estadounidense. Fixo o seu debut no cinema no filme dramático On the Road (2012), e na televisión na serie da HBO True Detective (2014). Protagonizou o filme de terror Expediente Warren: O caso Enfield (2016), e interpretou a Barbara Thorson no filme de fantasía I Kill Giants (2017).
Acrisio
Acrisio foi un personaxe da mitoloxía grega.
Era fillo de Abante e Aglea. Loitou co seu irmán Preto pola herdanza de seu pai, rei de Argos.
Casou con Euridice, coa que tivo a unha filla, Dánae. Un oráculo advertiuno de que o fillo da súa filla o ía matar, polo que encarcerou a Dánae, mais Zeus namorouse dela e baixo a forma dunha chuvia de ouro entrou na prisión. Desta unión naceu Perseo. Acrisio, cando o soubo, deixou a Dánae e ao fillo nunha caixa de madeira no medio do mar.
Despois de moitas aventuras, Perseo e a nai voltan a Argos, pero Acrisio, cando o soubo, deixaou a cidade refuxiándose en Larisa. Pero o destino tiña que se cumprir e Perseo foi chamado a Larisa para participar nos xogos fúnebres, e cando lanzaba o disco, este golpeou accidentalmente a Acrisio, o que lle provocou a morte.
Marco Asensio
Marco Asensio Willemsen, nado o 21 de xaneiro de 1996 en Palma, é un futbolista español. Xoga de mediapunta e dende 2023 xoga no Paris Saint-Germain FC. Ademais, é internacional coa selección española.
A Regueira, Leiro, Ribadumia
A Regueira é un lugar da parroquia de Leiro no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Aeroporto de Turín
O aeroporto de Turín (IATA: TRN, ICAO: LIMF), tamén coñecido como aeroporto de Turín-Caselle, é un aeroporto situado en Caselle Torinese, a 16 km ao norte da cidade italiana de Turín. Tamén é chamado aeroporto Sandro Pertini, na honra do antigo presidente italiano Sandro Pertini. É un centro de conexións da aeroliña Blue Air, e base de Alitalia.
Vicente González Moreno
Vicente González Moreno, nado en Cádiz o 9 de decembro de 1778 e asasinado en Urdax o 6 de setembro de 1839, foi un militar español. Sendo cadete participou na guerra contra a Convención e despois na Guerra da Independencia Española onde alcanzou o grao de brigadier. Opúxose ao réxime liberal durante o Trienio de 1820-1823 co cargo de Capitán Xeneral do reino de Granada.
Willy Rizzo
Willy Rizzo, nado en Nápoles o 22 de outubro de 1928 e finado en París o 25 de febreiro de 2013, foi un fotógrafo coñecido polos seus retratos de famosos e a a súa vinculación co Festival de Cannes.
Traxectoria
Se ben naceu en Italia, nos anos 30 trasladouse coa súa nai a Francia. Cara o final da segunda guerra mundial, viaxou a Tunisia como reporteiro de guerra, e despois da mesma cubriu os Xuízos de Nuremberg.
O autor de cómics Hergé inspirouse nel para crear o personaxe de Walter Rizotto, o paparazzi que sae no cómic de As aventuras de Tintín, As xoias da Castafiore.
Caiman
Caiman é un xénero de réptiles crocodilianos pertencentes á subfamilia Caimaninae. Todas as especies da subfamilia (que consta de tres xéneros) reciben o nome común de caimáns. No Brasil, onde abundan, reciben o nome de jacarés (pero en portugués tamén existe a palabra caimão). Viven en América Central e do Sur. Son crocodilianos de tamaño relativamente pequeno, que chegan a lonxitudes de só uns poucos metros (3 m os máis grandes) e pesos medios de 6 a 40 kg.
Características
As especies do xénero Caiman son similares aos aligátores en morfoloxía pero difiren en que teñen placas óseas chamadas osteodermos, enterrados nas capas internas da pel na parte inferior. As especies C. latirostris e C. crocodilus caracterízanse por ter unha crista ósea que cruza o nariz xusto baixo os ollos. O C. yacare é a especie máis grande do xénero, e alcanza unha lonxitude media de adultos de 2,5 a 3 m,, mentres que o C. crocodilus chega a de 2 a 2,5 m, con femias menores, e o C. latirostris é o menor do xénero, e xeralmente os machos miden de 1,8 e 2 m e as femias de 1,2 a 1,4 m.
Comportamento
As especies do xénero Caiman pasan a maior parte do seu tempo tomando o sol sobre os bancos de barro ou en correntes de selvas lamacentas e solleiras. Na estación seca, poden acumularse en grandes cantidades deles en pozas a medida que as áreas que os rodean van secando. Poden moverse sobre a terra con certa rapidez, bufan cando os molestan, e os individuos novos poden inflarse antes de abrir a boca agresivamente. Xeralmente non atacan os humanos pero os animais domésticos corren perigo. Atrapan as súas presas e arrástranas baixo a auga para afogalas. Poden observar unha presa potencial, irse nadando, mergullarse e volver para atacar desde debaixo da auga a un paxaro flotante ou a un mamífero que foi beber. As crías de caimáns aliméntanse de crustáceos e moluscos mentres que os animais máis grandes se alimentan de anfibios, peixes, aves, mamíferos e réptiles.
Aniñan en moreas de vexetación e barro consolidados polas femias ao deitárense sobre eles. Entón cavan un burato e enterran nel unha ducia de ovos. Cando eclosionan, as crías usan o seu "dente de ovo" para romper a casca e saír. Parecen versións en miniatura dos seus pais, pero teñen fociños relativamente curtos e ollos máis grandes.
Acteón
Acteón é un personaxe da mitoloxía grega.
Caiman
Taxonomía
Hai tres especies vivas, conforme á seguinte distribución:
Acteón
Fillo de Aristeo e Autónoe, era un cazador de Beocia. Cando Artemisa se estaba a bañar espida nun bosque preto da cidade de Orcomeno, Acteón viuna por casualidade, detívose e quedou fascinado pola súa beleza. Artemisa, ao se dar de conta, converteuno nun cervo e enviou aos seus propios cans para que o devorasen.
Liber
Liber pode referirse a:
O topónimo galego Liber pode referirse a:
Tuam
Tuam (Tuaim en irlandés) é unha cidade da República de Irlanda, no oeste do país na provincia de Connacht e no condado de Galway. Ten unha poboación de 6.885 habitantes.
Dereitos da muller
miniatura|dereita|250px|[[Annie Kenney e Christabel Pankhurst facendo campaña do sufraxio feminino.]] Os dereitos da muller son os dereitos reclamados polas mulleres e rapazas de todo o mundo e forman a base do movemento a prol das mulleres do século XIX e do movemento feminista do século XX. Nalgúns países, estes dereitos están institucionalizados e protexidos pola lei, o costume local e o comportamento civil, mentres que noutros é ignorado ou está represaliado. Difire das nocións máis amplas dos dereitos humanos a través de reclamacións dun prexuízo histórico e tradicional inherente ó exercicio dos dereitos por parte de mulleres e mozas, a prol de homes e mozos.
Cadela (moeda)
miniatura|300px|5 céntimos ou "cadela". O "can" (10 céntimos) tiña o [[anverso (moedas)|anverso e o reverso iguais, e cambia só o valor facial e o seu tamaño.]] A cadela, pataca, mota pequena ou perrachica era o nome coloquial co que se denominaba a moeda española de 5 céntimos de peseta, que se comezou a emitir en cobre en 1878 e acabou por ser de aluminio en tempos de Francisco Franco.