cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Engrenaxe
Tratamento térmico das engrenaxes
Ás veces hai engrenaxes que se lles aplica unha témpera por indución onde o quecemento é limitado á zona a tratar e é producido por correntes alternativas inducidas. Cando se coloca un corpo condutor dentro do campo dunha bobina ou dun solenoide con correntes de media ou alta frecuencia, o corpo é envolvido por unha corrente inducida, a cal produce o quecemento. Para iso emprégase indutores que teñen a forma apropiada da dentadura que queremos tratar.
A ausencia de todo contacto entre o indutor e a peza sometida a quecemento permite a obtención de concentracións da orde dos 25.000 W cm−2. A velocidade de quecemento é case unhas 15 veces máis rápida que por soprete. Para temperar unha peza por indución será necesario que teña un espesor polo menos unhas dez veces superior ao espesor que se desexa temperar. O éxito dun boa témpera reside en acertar coa frecuencia de corrente de quecemento, para que esta produza unha concentración suficiente de corrente inducida na zona a temperar.
O sistema que se emprega no quecemento é en dous ciclos. 10.000 ciclos para o quecemento da base dos dentes e 375.000 para o quecemento da periferia. Logo de efectuados os dous quecementos a engrenaxe é mergullada en auga ou aceite en función do tipo de aceiro que sexa.
Unha posibilidade que existe para solucionar os problemas que aparecen nas engrenaxes foi o níquel químico. Os depósitos de níquel confírenlle á peza tratada unha boa resistencia á corrosión, unha gran resistencia á fricción e unha gran dureza con axuda duns precipitados concretos. O niquelado químico conségue que as capas sexan uniformes, a condición de que todas as partes da peza estean en contacto coa solución e a composición desta mantéñase constante, e o espesor desta capa varía segundo o tempo de tratamento e a composición. As pezas antes de ser tratadas deben de pasar por outras fases como poden ser o decapado, ataque, para garantir a súa adhesión, e outra cousa a ter en conta é que o niquelado químico reproduce na superficie a rugosidade da peza tratada.
Verificación de engrenaxes
A verificación de engrenaxes consiste en poder controlar os distintos parámetros que o definen.
Para medir o espesor cordal utilízanse calibres de dobre nonio e micrómetros de prato.
Manuel Bandeira
Vida
No Río de Xaneiro, para onde viaxou coa familia, en función da profesión do pai, enxeñeiro civil do Ministerio da Viação, estudou no Colexio Pedro II (Ginásio Nacional, como o chamaron os primeiros republicanos). Foi alumno de Silva Ramos, de José Veríssimo e de João Ribeiro, e tivo como condiscípulos Álvaro Ferdinando Sousa da Silveira, Antenor Nascentes, Castro Menezes, Lopes da Costa, Artur Moses.
Engrenaxe
Verificación de engrenaxes
A medición do espesor dos dentes mediante calibre de dobre nonio, só se utiliza polo xeral cando se trata de engrenaxes de módulo grande e mecanizado de desbaste.
Manuel Bandeira
Vida
En 1903, terminou o curso de Humanidades, a familia mudouse para São Paulo, onde iniciou o curso de arquitectura na Escola Politécnica de São Paulo, que interrompeu por causa da tuberculose (1904). Para se tratar buscou repouso en Campanha, Teresópolis e Petrópolis. Coa axuda do pai que reuniu todas os aforros da familia foi para a Suíza, onde estivo no Sanatório de Clavadel, permaneceu de xuño de 1913 a outubro de 1914, onde tivo como compañeiro de sanatório o poeta Paul Eluard. En virtude do inicio da primeira guerra mundial, volta ao Brasil. Ao regresar, iniciouse na literatura, publicando o libro A Cinza das Horas, en 1917, nunha edición de 200 exemplares, custeada por el mesmo. Dous anos despois, publica o seu segundo libro, Carnaval.
Engrenaxe
Verificación de engrenaxes
Para medir o espesor de engrenaxes de precisión utilízase un micrómetro de prato e selecciónase o número de dentes a abrazar para que o contacto entre os flancos dos dentes e os pratos prodúzase na circunferencia primitiva.
Manuel Bandeira
Vida
En 1935, foi nomeado inspector federal do ensino. En 1936 foi publicada a Homenagem a Manuel Bandeira, colección de estudos sobre a súa obra, asinada por algúns dos maiores críticos da época, alcanzando así a consagración pública. .De 1938 a 1943, foi profesor de literatura no Colexio D. Pedro II. En 1940 foi elixido membro da Academia Brasileira de Letras. Posteriormente, nomeado profesor de Literaturas Hispano-Americanas na Facultade de Filosofía da Universidade do Brasil, cargo do cal se xubilou en 1956.
Engrenaxe
Verificación de engrenaxes
A medición mediante comparadores utilízase con patróns de posta a punto para cada operación de control.
A verificación en proxector de perfís utilízase para medir sobre a imaxe amplificada ou verificar, utilizando modelos adecuados todas as características da engrenaxe.
A medición da excentricidade dunha engrenaxe que é o descentramento do diámetro primitivo respecto ao eixo de referencia da peza, pódese verificar:
Manuel Bandeira
Vida
Manuel Bandeira faleceu o día 13 de outubro de 1968, con hemorragia gástrica, aos 82 anos de idade, no Río de Xaneiro, e foi sepultado no túmulo 15 do mausoleo da Academia Brasileira de Letras, no Cemiterio San João Batista.
Engrenaxe
Verificación de engrenaxes
As engrenaxes mestras clasifícanse en varias calidades de acordo con DIN3790 e 58420. Os seus dentes unha vez mecanizados pasan por un proceso de súper acabado. Durante a medición segundo este principio as engrenaxes a controlar fanse engrenar con engrenaxes mestres.
Manuel Bandeira
Vida
Foi elixido para a Academia Brasileira de Letras, onde foi o terceiro ocupante da cadeira 24, cuxo patrono é Júlio Ribeiro. A súa elección ocorreu o 29 de agosto de 1940, sucedendo Luís Guimarães Fillo, e foi recibido polo académico Ribeiro Couto o 30 de novembro de 1940. miniatura|250x250px|Manuel Bandeira en 1955. miniatura|250x250px|Manuel Bandeira (3º da esquerda para dereita en pé), Alceu Amoroso Lima (5ª posición) e Don Hélder Cámara (7ª) e sentados (da esquerda para dereita), Lourenço Fillo, Roquette-Pito e Gustavo Capanema. Río de Xaneiro, 1936 O estilo de Bandeira é simple e directo, aínda que non comparta da dureza de poetas como João Cabral de Melo Neto, tamén pernambucano. De feito, nunha comparación entre as obras de Bandeira e João Cabral, vese que este, ao contrario daquel, procuraba purgar da súa obra o lirismo. Bandeira foi un poeta lírico, aínda que escribise "Estou farto do lirismo comedido / Do lirismo ben comportado". A temática da súa poesía envolve o cotián e o universal, ás veces cunha abordaxe de "poema-broma", lidando con formas e inspiración que a tradición académica consideraba vulgares. Mesmo así, coñecedor da Literatura, utilizouse, en temas cotiáns, de formas colhidas nas tradicións clásicas e medievais. Na súa obra de estrea (e de curtísima tiraxe) están composicións poéticas ríxidas, sonetos en rimas ricas e métrica perfecta, na mesma liña onde, nos seus textos posteriores, encontramos composicións como o rondó e trobas.
Engrenaxe
Lubricación de engrenaxes
As transmisións por engrenaxes principalmente as que están sometidas a un grande esforzo e funcionamento de gran velocidade teñen que ter o lubricante adecuado para poder contribuír a conservar as súas propiedades mecánicas durante o uso:
Manuel Bandeira
Vida
É común encontrar poemas (como "Poética", do libro Libertinagem) que se transformaron nun manifesto da poesía moderna. No entanto, as súas orixes están na poesía parnasiana. Foi convidado a participar da Semana de Arte Moderna de 1922, aínda que non comparecese, deixou un poema seu (Os Sapos) para ser lido no evento en 1922.
Engrenaxe
Lubricación de engrenaxes
A clasificación dos lubricantes de transmisión de uso industrial realízase segundo diferentes criterios:
Especificacións técnicas dos lubricantes
As especificacións dos lubricantes de transmisión difiren lixeiramente segundo o ente que as emitiu.
En Europa as especificacións máis coñecidas son as que a norma DIN 51517 define como LUBRICANTES tipo CLP. Aos propósitos desta norma, LUBRICANTES CLP son aqueles baseados en aceite mineral incluíndo aditivos deseñados para aumentar as propiedades anticorrosivas (Símbolo C), aumentar a resistencia ao envellecemento (Símbolo L), e diminuír o desgaste (Símbolo P). Esta norma define as viscosidades para os graos ISO 68, 100, 150, 220, 380, 460, e 680.
Manuel Bandeira
Vida
A imaxe de bo home, tenro e en parte amigábel que Bandeira aceptou adoptar ao final da súa vida tende a producir enganos: a súa poesía, lonxe de ser unha pequena canción tenra de melancolía, está inscrita nun drama que conxuga a súa historia persoal e o conflito estilístico vivido polos poetas da súa época. Cinza das Horas presenta a gran tese: a mágoa, a melancolía, o resentimento enmarcados polo estilo mórbido do simbolismo tardío. Carnaval, que virá pronto despois, abre co imprevisível: a evocación báquica e, nalgúns momentos, satánica do entroido, mais termina en plena melancolía. Esa dúbida entre o xúbilo e a dor articularase nas máis diversas dimensións figurativas. Se en Libertinagem, o seu cuarto libro, a felicidade aparece en poemas como "Voume para Pasárgada", onde é cuestión a evocación soñadora dun país imaxinário, o pays de cocagne, onde todo desexo, principalmente erótico, é satisfeito, non se trata senón dun algures intanxíbel, dun locus amenus espiritual. En Bandeira, o obxecto de anhelo estará sempre envolto en néboas e fóra do alcance. Lanzando man do tropo portugués da "saudade", poemas como Vou-me embora pra Pasárgada e tantos outros encontran un símile na nostálxica rememoración bandeiriana da infancia, da vida de rúa, do mundo cotián das provincianas cidades brasileiras do inicio do século. O inaprensíbel é tamén o feminino e o erótico. Dividido entre unha idealidade simpática ás unións diáfanas e platónicas e unha carnalidade voluptuosa, Manuel Bandeira é, en moitos dos seus poemas, un poeta da culpa. O pracer non se encontra alí na satisfacción do desexo, mais na excitación da algolagnia do abandono e da perda. En Ritmo Dissoluto, o seu terceiro libro, o erotismo, tan mórbido nos dous primeiros libros, tórnase anhelo maravilhado de disolución no elemento líquido marítimo, como é o caso de Na Solidão das Noites Úmidas.
Engrenaxe
Elección do lubricante e a súa viscosidade máis adecuada
O primeiro indicador do lubricante a utilizar nun determinado equipo debe ser sempre a recomendación do fabricante que o deseñou e que coñece as súas necesidades. A elección adecuada da viscosidade para un sistema de engrenaxes de dentes rectos ou helicoidais é dependente de potencia
Mantemento preventivo das transmisións
O cambio de lubricantes e o mantemento dos niveis nas caixas de transmisións por engrenaxes forma parte do mantemento preventivo que hai que realizar a todo tipo de máquinas logo dun período de funcionamento. Este mantemento pode ter unha frecuencia en horas de funcionamento, en quilómetros percorridos ou en tempo cronolóxico, semanalmente, mensualmente ou anualmente
Manuel Bandeira
Vida
Ese drama silencioso sorprende mesmo en poemas "tenros", cando inesperadamente se encontrar, como é o caso dos poemas xornalísticos de Libertinagem, comentarios mordazes e sorrateiros interrompendo a fluencia inxenua de relatos líricos, facendo revelar todo un universo de sentimentos contraditorios.
Engrenaxe
Deterioración e fallo das engrenaxes
150px|miniatura|Representación do desprazamento do punto de engrene nunha engrenaxe recta. As dúas principais fontes de fallo nun dente de engrene son por fricción e flexión, (chamados tamén pitting e bending en inglés), isto é debido a que as forzas lóxicas durante a transferencia da forza polo dente/engrenaxe, a fricción de dente contra dente e a forza que deben de resistir os dentes, (o que transfire e o que recibe), como podemos apreciar na gráfica do desprazamento do punto de engrene (a dereita).
Manuel Bandeira
Vida
En Estrela da Manhã, Lira dos Cinquent'anos e outros libros, as experiencias da primeira fase darán lugar ao acomodamento do material lírico en formas máis brandas e ás veces mesmo ao retorno a formas tradicionais.
Engrenaxe
Deterioración e fallo das engrenaxes
Para minimizar a deterioración por fricción é necesario seleccionar o lubricante adecuado, tomando en conta non só a potencia da aplicación senón tamén a temperatura, ciclo de traballo etc.
A flexión só pode minimizarse seleccionando os materiais adecuados e/ou seleccionando máis material para o dente / engrenaxe, noutras palabras, seleccionando unha engrenaxe mais grande. miniatura|150px|Mostra animada dunha rotura por fatiga.
Como todo elemento técnico o primeiro fallo que pode ter unha engrenaxe é que non sexa calculado cos parámetros dimensionais e de resistencia adecuados, co cal non é capaz de soportar o esforzo ao que está sometido e deteriórase ou rompe axiña.
O segundo fallo que pode ter unha engrenaxe é que o material co que foi fabricado non reúne as especificacións técnicas adecuadas principalmente as de resistencia e tenacidade.
Tamén pode ser causa de deterioración ou rotura se a engrenaxe non se fabricou coas cotas e tolerancias requiridas ou non foi montado e axustado de xeito adecuado.
Igualmente pódese orixinar a deterioración prematura dunha engrenaxe se non se lle efectuou o mantemento adecuado cos lubricantes que lle sexan propios de acordo ás condicións de funcionamento que teña
Outra causa de deterioración é que por un sobre-esforzo do mecanismo se superen os límites de resistencia da engrenaxe
A capacidade de transmisión dunha engrenaxe vén limitada:
As deterioracións ou fallas que xorden nas engrenaxes están relacionadas con problemas existentes nos dentes, no eixo, ou nunha combinación de ambos. Os fallos relacionados cos dentes poden ter a súa orixe en sobrecargas, desgaste e fendas, e os fallos relacionados co eixo poden deberse á desaliñación ou desequilibrado do mesmo producindo vibracións e ruídos.
Guerras latinas
As guerras latinas foron unha serie de enfrontamentos que tiveron lugar na Antigüidade na península itálica. Os contendentes foron a cidade de Roma, constituída en República, e os pobos itálicos do Lacio (latinos e faliscos) debido ó interese de Roma por sometelos. Foron principalmente dous os enfrontamentos entre latinos e romanos, moi separados no tempo; ambos os conflitos foron moi breves.
Primeira guerra latina
dereita|miniatura|300x300px|Os [[Cástor e Pólux|Dioscuros na batalla do Lago Regilo. Ilustración de John Reinhard Weguelin (1880).]] A primeira guerra latina tivo lugar entre o -498 e o -493. Logo de anteriores campañas contra os etruscos, os romanos tentaron consolidar o seu dominio no Lacio. A liga latina, formada por trinta pobos latinos, opúxose militarmente a Roma. Estivo liderada pola cidade de Túsculo, onde atopara asilo Tarquinio o Soberbio, o último rei de Roma. A batalla decisiva librouse preto do lago Regilo e supuxo un importante triunfo romano baseado na cabalaría patricia. Segundo as lendas romanas, os Dioscuros combaterían á beira dos romanos como dous novos cabaleiros.
Deste xeito, a guerra concluíu co chamado foedus Cassianum (polo nome do cónsul Espurio Casio) mediante o cal Roma se erixía como a principal potencia do Lacio. Porén, recoñecía a autonomía das cidades latinas, que terían que prestar axuda militar en caso de ameaza externa, reservándose Roma o mando militar da alianza nese suposto. Tamén se autorizaron matrimonios mixtos e a instauración de relacións comerciais estables.
Segunda guerra latina
A segunda guerra latina tivo lugar entre o -340 e o -338, século e medio despois da anterior. Alarmadas pola política expansionista de Roma, as cidades latinas enviaron unha embaixada ó Senado romano para propor a creación dunha república en paridade entre Roma e o Lacio, en lugar de estar este último subordinado a Roma, e que se aceptase no Senado a representantes latinos. Roma rexeitou a proposta, polo que os latinos alzáronse en armas.
Tras ser rivais durante a anterior primeira guerra samnita, Roma aliouse cos samnitas para sufocar a rebelión da renovada Liga latina, que contaba co apoio dos volscos de Anzio (Antium), os campanos e os sidicinos, traizoados por Roma ó ser entregados aos samnitas como unha das condicións de paz. Só os laurentes do Lacio e os equites de Campania permaneceron fieis a Roma, así como os pelignos.
Mentres os latinos penetraban no Samnio, as tropas romanas marcharon cara ó país dos volscos para sometelo e repartirse o territorio cos samnitas, cuxas tropas se uniron ás romanas na Campania. Ambos os exércitos derrotaron conxuntamente ós latinos e campanos na batalla do Vesuvio, preto do monte homónimo (-339). Os cónsules romanos eran Publio Decio Mus, quen sacrificou a súa vida na batalla para obter o favor dos deuses romanos, e Tito Manlio Torcuato, quen restaurou a disciplina do exército executando ó seu propio fillo tras un acto de desobediencia involuntaria.
A liga latina disolveuse e as súas cidades integráronse na República romana mediante acordos bilaterais e estatutos específicos para cada unha, impedindo as relacións particulares e de dereito entre elas. A cambio, as cidades sometidas recibiron maiores dereitos para os seus cidadáns; algunhas delas mesmo recibiron a cidadanía romana, como Lanuvio ou Aricia; outras foron elevadas ó rango de colonias, como Ostia, Anzio e Terracina.
Terrence Williams
Terrence Williams, nado o 28 de xuño de 1987 en Seattle, Washington, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Con 1,98 metros de altura, xogaba nas posicións de escolta e ala.
Universidade
Xogou durante 3 tempadas cos Cardinals da Universidade de Louisville, nas que acadou 11,1 puntos, 6,9 rebotes e 3,9 asistencias por partido. Na súa tempada junior conseguiu dúas das catro únicas triplas-dobres da historia dos Cardinals, ante Hartford o 17 de novembro de 2007, conseguindo 14 puntos, 12 rebotes e 13 asistencias no partido que inauguraba a tempada, e dous meses despois ante Seton Hall, conseguindo 10 puntos, 10 rebotes e 10 asistencias.
Na súa última tempada foi elixido no mellor quinteto da Big East Conference, sendo incluído ademais no terceiro equipo All-American. É o único xogador da súa universidade en conseguir ao longo da súa traxectoria 1.500 puntos, 900 rebotes, 500 asistencias e 200 roubos de balón.
Profesional
Foi elixido na 11ª posición do Draft da NBA de 2009 polos New Jersey Nets, equipo co cal asinou un contrato en xullo de 2009.
O 15 de decembro de 2010, Williams foi traspasado aos Houston Rockets nun traspaso entre tres equipos incluíndo os Nets e os Los Angeles Lakers. O 16 de marzo de 2012, Williams foi cortado polos Rockets.
Tras ser cortado polos Rockets, Williams asinou un contrato de 10 días cos Sacramento Kings o 21 de marzo de 2012. O 31 de marzo de 2012, asinou para o resto da tempada.
En novembro de 2012, fichou polos Guangdong Southern Tigers da China, os cales deixou en febreiro de 2013.
Departamento de Jura
miniatura|Localización do departamento de Jura Jura (39) é un departamento francés situado no leste de Francia, que pertence á rexión Franche-Comté. Debe o seu nome á cordilleira do Xura.
Navalcarnero
miniatura|300px|Situación do concello dentro da comunidade de Madrid Navalcarnero é un concello situado ao suroeste da provincia de Madrid, en España.
Avui
miniatura|dereita.
Avui é un diario catalán de información xeral fundado en 1976 e publicado en Barcelona. Está considerado un rotativo de signo catalanista, e foi o primeiro en ser editado en lingua catalá logo da ditadura franquista. Tamén foi o primeiro diario electrónico do ámbito lingüístico catalán e do conxunto da Península Ibérica. Está en internet dende o primeiro de abril de 1995.
Quella, O Sisto, Dozón
Quella é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres), o que supón unha diminución de 16 habitantes con respecto ao ano 2000.
Prototerios
270px|miniatura|[[Equidna de fociño longo occidental (Zaglossus bruijni).]] 270px|miniatura|[[Ornitorrinco (Ornithorhynchus anatinus).]]
A dos prototerios (Prototheria) é unha subclase de mamíferos moi primitivos que presentan algunhas características que o aproximan aos réptiles.
Inclúe maioritariamente especies fósiles e 5 especies vivas: o ornitorrinco e as catro especies de equidnas.
A súa xerarquía taxonómica presenta algunhas controversias, especialmente con relación ao clado sen xerarquizar dos Australosphenida.
Segundo algúns autores, constitúen a orde actual dos monotremas e a orde extinta dos Docodonta, protomamíferos que viviron no mesozoico medio. Outra controversia refírese á posición relativa deste taxon respecto aos metaterios. Algunhas evidencias morfolóxicas suxiren que os metaterios son próxiomos aos placentarios, mentres que os monotremas evolucionaron por separado durant moito tempo. Porén, recentes análises de ADN mitocondrial parcen indicar que os monotremas e os marsupiais forman un clado, sen os placentarios. Análises que se fixeron empregando grandes segmentos de ADN confirman o punto de vista clásico.
Etimoloxía
O termo do latín científico Prototheria está formado polo elemento do grego antigo πρῶτο- proto-, derivado de πρῶτον prôton. neutro de πρῶτος prôtos, "o primeiro" e o elemento do latín científico -theria, derivado do grego θηρίον thēríon, "besta", "animal salvaxe", "fera" (e tamén "animal terrestre", en oposicion ás aves e os peixes), polo que se pode traducir como "os primeiros animais salvaxes terrestres". Este termo foi cuñado en 1872 polo zoólogo estadounidense Theodore Nicholas Gill para substituír o grupo Ornithodelphia, creado en 1834 por Henri Marie Ducrotay de Blainville para incluír os mamíferos ovíparos.
Clasificación
Posteriormente, en 1880, Thomas Henry Huxley estabeleceu a división dos mamíferos nos tres grupos Prototheria, Metatheria e Eutheria para separar monotremas, marsupiais e placentarios, respectivamente. Inicialmente estes tres grupos eran considerados como subclases.
Máis tarde, Metatheria e Eutheria foron reclasificados como infraclases da subclase dos Theria.
Na actualidade, segundo o NCBI, a clasificación do taxon é a seguinte:
Lingua agi
O agi é unha lingua papúa de 955 falantes (2003) da provincia de Sandaun, en Papúa Nova Guinea. O seu código ISO é: ISO/DIS 639-3: aif
Red Hat
Red Hat, Inc. é unha empresa multinacional con sede en Estados Unidos que desenvolve produtos de código aberto e libre o sector empresarial. A compañía fundouse en 1993 e ten a súa sede principal en Raleigh, Carolina do Norte. Conta con oficinas en todo o mundo.
Red Hat adícase fundamentalmente á implantación do seu sistema operativo Red Hat Enterprise Linux, distribución Linux, e posta en funcionamento de servizos sobre desta distribución por medio da súa compañía JBoss. Ofrece tamén ferramentas para a virtualización, con Red Hat Virtualization, almacenamento de datos, plataformas virtuais, produtos de xestión e soporte e servizos de consultora.
Red Hat crea, mantén e contribúe no desenvolvemento de moitos proxectos de software libre. Ten adquirido software privativo e posteriormente liberado o seu código con licenzas libres. Algunhas das contribucións máis notables foron a creación do sistema de empaquetamento de software (RPM) e varias utilidades para a administración e configuración de equipos, como sndconfig ou mouseconfig. No 2016, na versión 4.5 Red Hat foi a segunda grande empresa que máis contribuíu ao desenvolvemento do kernel de Linux.
Historia
A Red Hat Software Inc. foi fundada no 1994 por Bob Young e Marc Ewing. En agosto de 1999, Red Hat saíu a bolsa e as súas accións obtiveron a oitava ganancia máis grande no seu primeiro día na bolsa en toda a historia de Wall Street. Catro anos máis tarde, o valor das accións de Red Hat estaba arredor dunha centésima parte do máximo valor que chegara a alcanzar antes da crise das puntocom. Aínda así, o seu comenzo exitoso no mercado de valores serviron para que Red Hat fose portada en periódicos e revistas non directamente relacionadas con temas informáticos. En calquera caso, parece ser que Red Hat soubo superar os problemas doutras compañías do mundo dos negocios en torno ao software libre e anunciou números negros por primeira vez na súa historia no último cuarto do ano 2002.
Outro dos feitos históricos máis importantes de Red Hat foi a adquisición en novembro de 1999 de Cygnus Solutions, unha empresa fundada unha década antes e que xa mostrara como cunha estratexia integral baseada en software libre pódese gañar diñeiro.
En setembro de 2003, Red Hat decidiu concentrar os seus esforzos de desenvolvemento na versión corporativa da súa distribución e delegou a versión común a Fedora, un proxecto aberto independente de Red Hat.
Xa no 28 de outubro de 2018, IBM anunciou a adquisición da compañía por 34.000 millóns de dólares, permanecendo Jim Whitehurst á fronte de Red Hat pero baixo o mando directo da CEO de IBM Ginni Rometty.
Virus Ravn
O virus Ravn ou Ravn virus (RAVV) é un virus moi relacionado co moito máis común virus Marburg (MARV), e ambos os dous pertencen á especie Marburg marburgvirus. Igual que o MARV, o RAVV causa unha grave febre hemorráxica vírica en humanos e (experimentalmente) en primates non humanos. O RAVV considérase un axente selecto, un patóxeno do grupo de risco 4 da Organización Mundial da Saúde (que require bioseguridade de nivel 4), un patóxeno prioritario de categoría A dos Institutos Nacionais da Saúde/Instituto Nacional da Alerxia e Enfermidades Infecciosas dos Estados Unidos, un axente de bioterrorismo de categoría A para os Centros de Control de prevención de Enfermidades (CDC) dos Estados Unidos, e está na lista dos Axentes Biolóxicos para o Control da Exportación do Grupo Australia.
O virus describiuse en 1996 e entón considerábase idéntico ao virus Marburg. Hoxe abréviase RAVV e considérase un dos dous virus da especie Marburg marburgvirus, xénero Marburgvirus, familia Filoviridae, orde Mononegavirales. . O nome Ravn procede do apelido do paciente danés do cal se illou o virus por primeira vez. Segundo as normas de nomenclatura do ICTV, o nome deste virus non se escribe en cursiva (si o da especie e outros taxons superiores).
Designacións previas
O virus Ravn introduciuse inicialmente como un novo "subtipo" do virus Marburg en 1996. En 2006, unha análise extensa de xenoma completo de todos os marburgvirus revelou a existencia de cinco liñaxes xenéticas distintas. Os xenomas de illados representativos de catro destas liñaxes diferían unhas doutras só no 0-7,8% a nivel de nucleótidos, mentres que os representativos da quinta liñaxe, na que se incluía o novo "subtipo", diferían das outras liñaxes ata o 21.3%. Consecuentemente, a quinta liñaxe xenética foi reclasificado como un "virus", co nome de virus Ravn (RAVV), para diferenciala dos virus das outras catro liñaxes máis estreitamente relacionadas entre si, que formaban o virus Marburg (MARV).
Enfermidade
O RAVV é un dos dous marburgvirus que causa a enfermidade polo virus Marburg en humanos, tamén chamada febre hemorráxica de Marburg. O RAVV orixinou tres gromos de enfermidade polo virus Marburg, que se indican na táboa:
Viroloxía
O RAVV está basicamente sen caracterizar a nivel molecular. Porén, a súa secuencia xenómica, e con ela a súa organización xenómica e a conservación de marcos de lectura abertos individuais, son similares ás do virus Marburg. Por tanto, actualmente asúmese que o coñecemento obtido para o MARV pode ser extrapolado ao RAVV, e que todas as proteínas do RAVV compórtanse de forma análoga ás do MARV.
Etiqueta (informática)
Unha etiqueta, tamén denominada co anglicismo tag, é unha palabra chave asignada a un dato, tal que unha imaxe dixital ou un ficheiro informático.
Características
Este tipo de metadato describe o dato e permite recuperalo navegando ou buscando. Nos sitios web que permiten etiquetar os seus datos, a colección de etiquetas chámase folcsonomía.
A acción de etiquetar ficheiro asóciase a miúdo aos sitios web 2.0, pioneiros niso. Desta forma as bases de datos en sitios web poden estenderse dunha forma descentralizada. Así, é moi habitual o uso da etiquetaxe tanto nas redes sociais como nos blogs.
Trending topic
2) Se un evento de actualidade é etiquetado cunha palabra concreta que consegue facer un oco na comunidade.
Os trending topics permiten facerse unha idea do que está a pasar no Twitter e en boa medida tamén do que está a acontecer no mundo.
Cancelos
As mensaxes curtas en servizos como Twitter ou identi.ca pódense etiquetar mediante a inclusión dun ou máis cancelos, é dicir, palabras ou frases prefixadas co (#) ( cancelo) con múltiples palabras concatenadas, como:
Entón unha persoa pode buscar o termo #galega e esta palabra etiquetada aparecerá nos resultados de procura. Estes cancelos tamén aparecen nun número de sitios web de temas de tendencias, incluíndo a páxina principal de Twitter. Os cancelos en Twitter serven para xerar conversación en lugar de servir aos propósitos de organización, incitan ao usuario a participar nunha discusión con varias persoas en lugar de etiquetar para a súa posterior recuperación. Un fenómeno específico dos ecosistemas Twitter son micro-memes, que son temas emerxentes para o que se crea un cancelo, amplamente utilizado druante algúns días, e logo desaparecen. Por exemplo, #ladiespleasestop, #oneletteroffmovies, #thingssaidb4sex e #doyoumind foron populares micro-memes en xuño de 2009.
Bartolomeu I, patriarca de Constantinopla
miniatura|dereita|Bartolomeu I e o papa Francisco na igrexa do Santo Sepulcro de Xerusalén. Bartolomeu I ou Bertomeu I (en Βαρθολομαῖος Α '), nado como Dimítrios Arkhondonis (en grego: Δημήτριος Αρχοντώνης), en Imbros (Turquía) o 29 de febreiro de 1940, é o patriarca de Constantinopla dende o 22 de outubro de 1991, e polo tanto cabeza da Igrexa ortodoxa de Constantinopla.
Lloyd's Register
thumb|Sede de Lloyd's Register en Londres. Lloyd's Register é un grupo adicado á clasificación de buques e industrias navais. As sociedades de clasificación son unhas organizacións independentes e sen ánimo de lucro adicadas ao asesoramento naval e industrial, avaliación de riscos, certificación de servizos e sistemas de xestión. Durante o século XX Lloyd's Register diversificou o negocio naval a outros sectores como o petróleo e o gas, industrias, enerxía nuclear e ferrocarril.
Lloyd Ltd Quality Assurance (LRQA) tamén ofrece asesoramento en sistemas de certificación ISO 9001, ISO 14001 e OSHAS 18001. As orixes da sociedade están en Lloyd's Register of Shipping, empresa adicada á clasificación de buques. Lloyd's Register é a máis antiga sociedade de clasificación de buques do mundo e unha das tres maiores. As outras dúas son: American Bureau of Shipping e Det Norske Veritas.
Historia
A orixe da sociedade está no mercado de seguros de Londres, Lloyd's of London. No século XVII no café de Edward Lloyd reuníanse armadores, aseguradores, comerciantes, mariños e outros. O propietario do café comezou a publicar unha folla coa información que lle daban e escoitaba aos clientes. En 1760, a Register Society estaba formada polos clientes da cafetería que montou o Register of Shipping, o primeiro rexistro naval coñecido do seu tipo. Entre 1800 e 1833, unha liorta entre armadores e aseguradores fixo que cada un publicara unha lista independente: o "Libro Vermello" e o "Libro Verde".
Rexistro de buques
thumb|LR no disco Plimsoll, iniciais que deben levar tódolos buques rexistrados por Lloyd's. A Sociedade de clasificación imprimiu o seu primeiro Rexistro de Buques en 1764 para dar unha idea aos aseguradores e os comerciantes do estado dos buques que aseguraban e fretaban. Os cascos dos buques foron clasificados nunha escala de letras (dende A, a mellor). O equipamento dos buques (paus, aparellos e outros equipos) clasificouse por número (dende 1, o mellor). O mellor buque co mellor equipamento era clasificado como "A1", clasificación empregada por primeira vez na edición do Rexistro de 1775-76. Canto mellor era esta clasificación menos cobraban as aseguradoras aos armadores polo frete do buque. O buque podía cumprir unha parte da normativa pero non outra. Dende finais do século XX só existe a clasificación A1, cumprimento de toda a normativa.
O Rexistro publícase anualmente con información sobre tódolos buques e artefactos flotantes mariños autopropulsados de igual ou máis de 100 toneladas de arqueo bruto. Un buque queda rexistrado en Lloyds ata que afunda, naufrague ou sexa despezado.
O Rexistro foi publicado primeiramente pola empresa conxunta de Lloyds Register-Fairplay, constituída en xullo de 2001 pola fusión de Lloyd's Register's Maritime Information Publishing Group e Prime Publications Limited. Lloyd vendeu a súa participación na empresa a IHS en 2009.
Normas de clasificación
Lloyd ofrece garantía de calidade e certificación de buques, plataformas Off Shore e en terra instalacións como centrais eléctricas e infraestrutura ferroviaria. Lloyd é máis coñecido pola clasificación e certificación de buques, e inspecciona e aproba importantes compoñentes e accesorios, incluídos o equipamento de salvamento, prevención da contaminación mariña, protección contra incendios, navegación, equipamento de radiocomunicacións, equipo de cuberta, cadeas, rodetes e áncoras. As normas de certificación inclúen toda a vida do buque. Dende o deseño inicial ata o seu mantemento pasando pola construción, probas de mar e certificación de tódalas reparacións.
Normativa para buques
thumb|Certificado Lloyd's Register para liña de carga (marca Plimsoll). A normativa de clasificación de Lloyd para buques deriva dos principios da Enxeñería Naval e a experiencia náutica. Son aplicacións de seguridade e operación para buques mercantes (graneis sólidos e líquidos, contedores, carga rodante etc), militares e buques particulares de todo o mundo.
A normativa refírese a:
Existen normativas específicas en función de cada tipo de buque: mercantes, buques de guerra, trimaráns, embarcacións para fins especiais e Off Shore.
Un buque está in class se cumpre con tódolos requisitos mínimos das Regras de Lloyd, e nun estado que permita a posibilidade do buque para conseguir un seguro. O certificado in class pode ser retirado ao buque se está en violación dos regulamentos e non mantén os requisitos mínimos estipulados pola empresa. En circunstancias excepcionais pódese xustificar unha dispensa especial do Rexistro de Lloyd. Calquera alteración do buque, se é unha alteración estrutural ou na maquinaria, deberá ser aprobada por Lloyds Register antes da súa aplicación, durante a mesma e unha vez feita.
Os buques son inspeccionados periodicamente por un equipo de inspectores Lloyd. Un dos controis máis importantes son os anuais da liña de carga: a inspección do casco para asegurarse de que a liña de carga non foi alterada. Outras inspeccións como a estanquidade das comportas e zapóns, barreiras de seguridade e varandas. Unha vez finalizada satisfactoriamente o buque está autorizado a operar un ano máis, e expídese un certificado de francobordo.
A Lagoa, Vilarello, Dozón
A Lagoa é un lugar da parroquia de Vilarello, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 50 habitantes (27 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Operación Nécora
miniatura|300px|[[Pazo Baión.]] A Operación Nécora foi un proceso xudicial, que iniciou unha das maiores e a primeira das redadas contra o narcotráfico galego da década dos 90.
O 12 de xuño de 1990 o xuíz da Audiencia Nacional Baltasar Garzón e o fiscal antidroga Javier Zaragoza botaron a andar o primeiro gran golpe contra as bandas do narcotráfico arousás que operaban nas rías galegas. Un continxente de centenares de policías desprazados de Madrid para a ocasión arrestaron nas súas casas a grandes traficantes de tabaco, reconvertidos en narcotraficantes.
Detrás da histórica redada estaban as declaracións de Ricardo Portabales de Marín e de Manuel Fernández Padín de Vilanova de Arousa, o que permitiu meter no cárcere a gran parte do clan da droga galega, incluídos persoeiros como Laureano Oubiña.
Arlie Russell Hochschild
Arlie Russell Hochschild, nada en Boston o 15 de xaneiro de 1940, é unha profesora universitaria, feminista e socióloga estadounidense.
Traxectoria
Filla de diplomáticos, desde moi cedo espertou a conciencia sobre a diferenza entre os sentimentos interiores e o mundo das aparencias.
Ós 12 anos, os seus pais alistáronse no U.S. Foreign Service e a familia mudouse a Tel Aviv. Estudou na Escola Tabeetha, unha escola de misión escocesa en Iafa.
Formouse en relacións internacionais no Swarthmore College (1962), fixo un mestrado en 1965 e o doutoramento en 1969 en socioloxía pola Universidade de California en Berkeley, onde se converteu en profesora emérita.
Está casada co escritor Adam Hochschild, con quen tivo dous fillos.
A Trousa, A Allonca, A Fonsagrada
A Trousa é un lugar da parroquia da Allonca, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Phaseolus
miniatura|Phaseolus lunatus en Francisco Manuel Branco, Flora de Filipinas, Gran edición, Atlas II, 1880-1883 miniatura|Phaseolus coccineus en Otto Wilhelm Thomé, Flora von Deutschland, Österreich und der Schweiz, 1885. miniatura|Phaseolus vulgaris en Louis Benoît van Houtte, Flore des serres et des jardins de l'Europe, 1867-1868.
Phaseolus é un xénero na familia Fabaceae (Leguminosae) cunhas 90 especies aceptadas, das máis de 600 descritas, todas nativas das Américas. A especie máis popular é Phaseolus vulgaris, os seus froitos e sementes son coñecidos vulgarmente como feixóns, ou fabas. Tamén pertencen a este xénero a faba de tres anos (Phaseolus coccineus) e mais a faba de Lima ou feixón de Lima (Phaseolus lunatus).
Descrición
Son herbas rubideira s volúbeis, erectas ou rastreiras, perennes ou anuais, a miúdo cubertas de pelos con ganchos. As follas son trifolioladas, con folíolos enteiros ou lobados e con estípulas persistentes. As flores están dispostas en acios axilares inseridos nos nós inchados, con brácteas persistentes ou caedizas. Teñen cáliz campanulado ou brevemente tubuloso, bilabiado co labio superior de 2 sépalo s soldados e o inferior de 3. A corola, de cor violácea, azul, avermellada, amarela, ou de varios tons, con estandarte suborbicular, reflexo e ocasionalmente con apéndices na base; as ás, de forma obovada ou oblonga, adhiren á quilla que é lineal, con bico longo, espiralmente torta. Os estames, en número de 10, son diadelfos (9 soldados + 1 ceibo), e o xineceo ten o estilo torto de polo menos 360º, con estigma alongado e oblicuo. O froito é un legume lineal ou oblongo, comprimido ou cilíndrico, polispermo, de 2 até moitas sementes oblongas ou reniformes, con estrofíolo e fío cortamente lineal, de xerminación epí ou hipóxea. Análises filoxenéticas do xénero, baseado en datos morfolóxicos e moleculares, conclúen que todas as especies pertencen a 8 clados diferenciados morfóloxica, ecolóxica ou bioxeograficamente, excepto unhas 5 especies enigmáticas (Phaseolus glabellus, P. macrolepis, P. microcarpus, P. oaxacanus e P. talamancensis) que non entran claramente en ningunha destas divisións, e están só debilmente relacionados co clado de P. Tuerckheimii.
Usos
Os feixóns son un dos cultivos máis antigos do mundo. Xunto co millo e maila iuca, foron un alimento básico dominante das Américas durante milenios.
Da planta consómense as follas e vaíña s, e especialmente as semente s maduras e/ou secas, que son unha importante fonte proteica -por exemplo, uns 20% do peso seco de Phaseolus vulgaris- en zonas tropicais, subtropicais e tépedas, primeiro en América e, despois da súa introdución en Europa en épocas colombinas, no resto do mundo.
Subdivisións
O xénero está subdividido nunhas 15 seccións:
Presidente de Italia
miniatura|dereita|120px|Bandeira do presidente de Italia. O Presidente de Italia é o xefe de estado de Italia. O cargo ten o obxecto de representar a unidade nacional, máis aló de tendencias políticas. Elíxeo o Parlamento en sesión común dos seus membros por un período de sete anos.
Lista de presidentes de Italia
Esta é unha lista dos presidentes de Italia despois de 1946.
Ernest Douwes Dekker
Ernest Douwes Dekker, nado o 8 de outubro de 1879 e finado o 28 de agosto de 1950, foi un político, escritor, xornalista das Indias Orientais Neerlandesas.
Traxectoria
Familiar do escritor neerlandés das Indias Orientais Eduard Douwes Dekker (Multaluti), a súa nai era neerlandesa de descendencia parcial xavanesa.
En 1911 fundou a revista ilustrada Het Tijdschrift e en 1912 o diario De Expres. Arrestado en 1920 durante un ano polas súas actividades políticas. En 1941 baixo a acusación de pasar información ós xaponeses foi deportado a Suriname. Transferido ós Países Baixos en 1946, escapou a Indonesia.
Ventín
O topónimo Ventín pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
1304
Mortes
Historia ano a ano
Pauline Kael
Pauline Kael (|keɪl|), nada en Petaluma (California) o 19 de xuño de 1919 e finada en Great Barrington (Massachusetts) o 3 de setembro de 2001, foi unha crítica de cinema estadounidense que escribiu na revista The New Yorker entre 1968 e 1991. Kael foi célebre polas súas críticas "enxeñosas, mordaces, altamente nesgadas e rapidamente enfocadas", opinións moitas veces contrarias ás dos seus contemporáneos. Foi unha das críticas de cinema máis influentes do seu tempo.
Deixou unha duradeira impresión en varios críticos destacados. Roger Ebert indicou nun obituario que "tiña unha influencia máis positiva no ambiente do cinema dos Estados Unidos que calquera outro individuo nas últimas tres décadas". Kael, dixo, "non tiña teoría, nin regras, nin guías, nin padróns obxectivos. Non podías aplicar a súa 'aproximación' a un filme. Con ela, todo era persoal". Owen Gleiberman dixo que ela "foi máis que unha grande crítica. Reinventou a forma e foi pioneira dunha estética completa da escritura".
Opinións
As opinións de Kael moitas veces ían en contra do consenso dos seus compañeiros críticos. Ocasionalmente, defendía filmes que eran considerados fracasos de crítica, como Os guerreiros e O derradeiro tango en París. Tampouco foi especialmente cruel contra algúns filmes que foron deplorados por moitos críticos, como Man of La Mancha (1972), en que eloxiou a interpretación de Sophia Loren. Tamén criticou filmes admirados en todas as partas, como A soidade do corredor de fondo, Lawrence de Arabia, moitos cinema underground (que o chamou "unha criatura de publicidade e parabéns mutuos sobre a arte"), moitos filmes de estudantes ("composicións de novatos"), Que fermoso é vivir, Shoah ou 2001: Unha odisea do espazo, que definiu como un "filme monumentalmente sen imaxinación". A orixinalidade das súas opinións, así como o xeito contundente en que as expresaba, valeulle ardentes seguidores e irados críticos e fans.
Kael gustaba dos filmes de antiheroes que violaban os tabús referidos ao sexo e á violencia; isto supostamente distanciou algúns dos seus lectores. Con todo, denostou Cowboy de medianoite (1969), filme de antiheroes categorizado X que gañou o Óscar ao mellor filme. Tampouco lle gustaban os filmes que consideraba que eran manipuladores ou atraían de xeito superficial actitudes e sentimentos convencionais. Foi particularmente crítica con Clint Eastwood: os artigos sobre os seus filmes e a súa interpretación, eran sonoramente negativos. Ela comezou a ser coñecida como a súa némese.
Cita sobre Nixon
En decembro de 1972, un mes despois de que Richard Nixon foi reelixido presidente, Kael deu unha conferencia na Asociación de Linguas Modernas, durante a que dixo, "vivo nun mundo bastante especial. Só coñezo unha persoa que votase a Nixon. Onde están, non o sei. Están fóra da miña comprensión. Pero ás veces cando estou nun cine podo sentilas". Un artigo sobre a conferencia en The New York Times incluíu a cita.
A cita axiña converteuse nunha lenda urbana segundo a que Kael dixera algo como "non podo crer que Nixon gañase. Non coñezo ninguén que votase por el". Esta cita errónea, que engadía un elemento de sorpresa, foi empregada nos corenta anos seguinte polos conservadores (como por Bernard Goldberg no seu libro de 2001 Bias) como un exemplo do illamento entre a elite liberal. A frase "non podo crer que Nixo gañase" tamén foi atribuída a outras escritoras liberais, como Katharine Graham, Susan Sontag e Joan Didion, e tamén se dixo que se fixera en referencia á reelección de Ronald Reagan en 1984.
Páramo (xeomorfoloxía)
miniatura|Páramo no [[Parque Natural de las Hoces del río Duratón (España).]]
En xeomorfoloxía denomínase páramo a unha grande extensión de terreo ermo e plano situado a certa altitude, moitas veces superior a 1000 msnm. Ás rexións onde abundan os páramos denomínanse parameiras.
Distribución xeográfica
miniatura|Páramos nos [[montes Peninos (Inglaterra).]] Os hábitats de parameiras abundan na África tropical, Europa setentrional e occidental, norte de Australia, Norteamérica, Asia Central e no subcontinente indio.
Características
O páramo constitúe a superficie estrutural dun relevo tabular, e caracterízase por asentarse sobre solos calcarios, cunha escasa vexetación baseada xeralmente en breixos e matogueiras, con prevalencia de cultivos de secaño, unha forte amplitude térmica, ventos constantes e unha hidrografía escasa, aínda que en moitas ocasións aparecen grandes cortes do terreo polos ríos, dando lugar a canós.
Debido á súa altitude adoitan seren frecuentes as néboas en épocas chuviosas. Adoitan apareceren en zonas de media montaña e en zonas de transición entre as serras e as campiñas.
2011
O ano 2011 (MMXI) comezou en sábado no calendario gregoriano.
Xaneiro
miniatura|Toma de posesión de [[Dilma Rousseff en Brasilia.]] miniatura|[[Revolución dos Xasmíns en Tunisia.]] miniatura|Caricatura do [[efecto dominó creado pola Crise Política de Tunisia no mundo árabe.]]
Febreiro
miniatura|Vista da Catedral de [[Christchurch despois do sismo do 22 de febreiro.]]
Marzo
miniatura|[[Sendai despois do Terremoto do Xapón do 2011.]]
Abril
miniatura|Lugar do atentado do 28 de abril. miniatura|O [[Guillerme, Duque de Cambridge|Príncipe Willian e Kate bicándose tras o seu casamento.]]
Xullo
miniatura|A Oficina do Primeiro Ministro Noruegués atacada durante os atentados de xullo de 2011. miniatura|Edificio destruído tras os disturbios de Londres. miniatura|Aterraxe do [[Transbordador espacial Atlantis|Atlantis.]]
Agosto
miniatura|Crise alimentaria do [[Corno de África de 2011.]]