cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dereito de sucesións
Sucesión dos descendentes
En primeiro lugar o caudal hereditario entrégase ós descendentes directos, de tal forma que se divida a partes iguais entre os máis próximos en grao (os fillos). Cando parte ou tódolos fillos tivesen morto, dividirase a herdanza entre os fillos vivos e as liñaxes dos fillos mortos. Posteriormente, a parte de cada liñaxe repártese a partes iguais entre os netos. No caso de que algúns ou tódolos netos tivesen morto, a parte que lles corresponda do caudal hereditario será dividida entre os seus fillos a partes iguais, e así sucesivamente. É dicir, a herdanza divídese en primeiro lugar ente os descendentes directos, tendo en conta que un descendente de grao x exclúe da participación na herdanza ós descendentes do causante que á súa vez descendan del.
Sucesión dos ascendentes
Cando non houber descendentes, herdarán os ascendentes. En primeiro lugar, a herdanza correspónde ós pais: a metade para cada un se ambos estiveren vivos, ou toda para un só, se só houbese un. De se-lo caso de non estaren vivos os pais, pero si outros ascendentes, dividirase a herdanza de tal forma que sexa unha metade para os parentes maternos e a outra metade para os paternos. En cada liña dividirase por cabezas, tendo en conta que un parente de grao x exclúe os parentes que ascendan do causante a través del.
Sucesión do cónxuxe e das ramas colaterais
En defecto de ascendentes ou descendentes herdará o cónxuxe non separado legalmente, e non habéndoo, os parentes colaterais. De entre estes, herdarán con preferencia os irmáns e os sobriños. Cando houber medios irmáns e tamén irmáns polo pai e pola nai, estes últimos recibirán porción dobre cós demais irmáns. Cando non houber nin irmáns, nin fillos de irmáns, recibirán a herdanza os demais parentes colaterais ata o cuarto grao, alén do cal non está permitido herdar. Cando foren estes parentes entre os que se reparta o caudal hereditario, farase por cabezas, sen distinción de grao.
Sucesión do ente público
En ausencia de parentes habilitados pola lei para herdar en casos de sucesión intestada (os parentes distantes non herdan nestes casos; ademais, a certas persoas a lei non lles permite herdar), o máis común é que o caudal hereditario pase a mans dalgún ente público, xa sexa este o ente estatal, o rexional..., segundo as regras do lugar que se trate. Con frecuencia o sobredito ente público ten a obriga de dedicar a herdanza ou o seu valor líquido a obras para a comunidade, tales como obras culturais, obras para a reinserción social, obras para mellora da calidade de vida etc. Decotío estas obras de carácter sociais deben estar circunscritas á area (municipal ou rexional) na que o causante tivo a súa última residencia habitual, ou de non ser esta coñecida, a aquela na que morreu.
Peculiaridades do sistema sucesorio galego
O Dereito Civil particular de Galicia está regulada na Lei de Dereito Civil de Galicia. No que respecta ó Dereito de Sucesións, entre outras, hai as seguintes peculiaridades:
O imposto de sucesións
O imposto de sucesións é unha porción do capital hereditario líquido que recibe un herdeiro ou un legatario que o ente público onde o causante tiver o seu último domicilio habitual reserva para si. A porcentaxe que se debe pagar varía conforme ós lugares onde nos atopemos e do grao de parentesco que teña o herdeiro ou o legatario, así como o patrimonio do herdeiro ou do legatario. En certos países mesmo se da o caso de non existir (tal é o caso de Alemaña). Este mesmo imposto tamén se aplica sobre as doazóns gratuítas (para evitar que os pais doen as súas propiedades antes de morreren para evitaren pagar o imposto). No Estado Español, este tributo xestiónano e cóbrano as Comunidades Autónomas, de tal forma que cada unha establece as reducións que considera oportunas. Así, por exemplo, en Castela e León os inválidos que herdan teñen unha redución do 99 %.
Xueus, Santiago de Gaioso, Outeiro de Rei
Xueus é un lugar da parroquia de Santiago de Gaioso no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres).
O Chao, Cabreiros, Xermade
O Chao é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña 67 habitantes (29 homes e 38 mulleres).
Rodrigo Sanz
Rodrigo Sanz López, nado en Ferrol o 29 de decembro de 1872 e finado en Santiago de Compostela o 26 de agosto de 1939, foi un político e investigador galego.
Traxectoria
Impulsor do Ateneo Ferrolano e Solidaridad Gallega. Na Coruña contribuíu á creación da Universidad Popular e desde Solidaridad Gallega promoveu as Asembleas Agrarias de Monforte. Foi presidente do Partido Regionalista Gallego e un dos iniciadores das Irmandades da Fala, chegando a ser elixido como líder das Irmandades o 3 de marzo de 1918, non obstante as tensións entre rexionalistas e nacionalistas fixeron que a primeiros de abril deixase a organización e fundase un efémero Zentro Rexionalista. Durante a Ditadura de Primo de Rivera foi nomeado presidente da Unión Patriótica de Ferrol e alcalde honorario da cidade. Dende 1931 presidiu o Secretariado de Galicia en Madrid. Participou na redacción do Estatuto de Galicia. miniatura|300px|[[III Asemblea Agraria de Monforte (1911).]] Editou varios xornais como Solidarismo Gallego –onde escribiu diversos artigos na sección Luchando– e El Kardeciano, en homenaxe ao escritor Allan Kardec. Colaborou tamén en Ecos del Eume, Estudios Gallegos, A Nosa Terra e Prácticas Modernas. Como membro do Secretariado de Galicia, de Madrid, colaborou na redacción dunhas Bases para un proyecto de Estatuto de Galicia que se presentaron na Asemblea da Coruña celebrada en xuño de 1931 co obxectivo de aprobar un Estatuto de Autonomía para Galicia; este texto non foi tomado en consideración pola Asemblea.
Francisco Fernández Blanco
Francisco José Fernández Blanco, nado en 1972, é un avogado e político galego de Agrupación Trivesa Independiente, alcalde da Pobra de Trives.
Traxectoria
Avogado. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura da Agrupación Trivesa Independiente (ATI) á alcaldía da Pobra de Trives e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE. En 2008 o PPdeG presentou unha moción de censura co apoio de dous tránsfugas do PSdeG e foi relevado da alcaldía. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde como cabeza da lista máis votada.
Nas eleccións municipais de 2019 perdeu a alcaldía e foi sucedido por Patricia Domínguez Barja, do PSdeG.
Abd al-Aziz ibn Musa
Abd al-Aziz ibn Musa (عبد العزيز بن موسى) foi o primeiro gobernador de Al-Andalus.
Conxuntamente co seu irmán Abd Allah, suprimiu a revolta en Sevilla, de onde partiu en dirección a Málaga, Granada e Orihuela para celebrar un pacto co conde visigodo Teodomiro, polo que este aceptaba o islam a cambio de conservar as súas terras. En 714 asumiu o cargo do pai, converténdose no terceiro emir da España musulmá.
Antonio Orellana Pereira
Antonio Orellana Pereira, nado en Soutomaior e finado no mesmo concello en outubro de 1913, foi un avogado, político e xornalista galego.
Traxectoria
Avogado, exerceu a súa actividade en Redondela dende 1895. Loitador agrarista e republicano, foi fiscal municipal de Redondela (1901), secretario do concello, concelleiro de Redondela e 1º Tenente de Alcalde (1913). Dirixiu os periódicos La Escoba, El Pueblo e colaborou en El Alvedosa, La Propaganda, Nueva Gente e La Opinión.
Vida persoal
Casou con Juana González.
Aeroporto de Albacete
O Aeroporto de Albacete é un aeroporto xestionado por Aena, situado no aeródromo de Albacete-Los Llanos xunto á Base Aérea de Los Llanos do Exército do Aire, ao sur da cidade de Albacete (España), a uns 4 quilómetros do centro.
Antonio Orellana Pereira
Homenaxe
Na República, o 10 de abril de 1932, a Sociedade de Agricultores de Soutomaior realizoulle unha homenaxe conxunta con Antonio Portela Lourido, á que se sumou a corporación de Redondela e unha representación das sociedades agrarias de Reboreda, Trasmañó, O Viso e Cesantes e a mariñeira da vila de Redondela.
Aeroporto de Albacete
Comezou a funcionar como aeroporto civil oficialmente o 1 de xullo de 2003 cando AENA converteu unha parte do aeródromo militar de Los Llanos nun aeroporto comercial. Nesa data chegou un voo da compañía Hola Airlines desde o aeroporto internacional de Palma. O aeroporto de Albacete e o de Cidade Real son os únicos de Castela-A Mancha.
A día de hoxe non hai servizos regulares dende o aeroporto de Albacete. Só existen varios voos chárter operados por aeroliñas como Privilege Style.
José Antonio Rueda Crespo
José Antonio Rueda Crespo, nado en Xaén o 9 de marzo de 1938 e finado en Pontevedra o 27 de xaneiro de 2012, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Rueda Muñiz. Enxeñeiro agrónomo de profesión, foi Xefe provincial do Instituto Nacional de Reforma y Desarrollo Agrario en Pontevedra. Foi concelleiro no concello de Silleda de 1983 a 1987, e neses anos foi deputado provincial e Vicepresidente da Deputación Provincial de Pontevedra. Foi senador electo por Pontevedra na II e III lexislatura (1982-1989) polo Partido Popular de Galicia. Posteriormente foi nomeado Xefe do Servizo de Costas de Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Dolores de Valenzuela López-Montenegro, e foi pai de María, Alfonso, Marta e José Antonio Rueda Valenzuela.
San Pedro, Cartelle, Cartelle
San Pedro é un lugar da parroquia de Cartelle no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 53 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 32 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 50 habitantes (19 homes e 31 mulleres).
Rexións Xeográficas Naturais de Colombia
[[Ficheiro:Mapa de Colombia (regiones naturales).svg|250px|thumb|Rexións naturais de Colombia, diferenciadas por cores:
De acordo a estas condicións diferéncianse en Colombia seis rexións xeográficas denominadas Amazónica, Andina, Caribe, Insular, Pacífica e Orinoquía.
Longarela, Santiago de Gaioso, Outeiro de Rei
Longarela é un lugar da parroquia de Santiago de Gaioso no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
Marian Álvarez
Marian Álvarez Cachero, nada en Madrid o 1 de abril de 1978, é unha actriz española.
Traxectoria
Pouco despois de matricularse en ciencias empresariais, ingresou na escola de interpretación Juan Carlos Corazza. En 2000 chegou o seu debut como actriz en televisión, nun pequeno papel na serie El grupo, emitida por Telecinco. Desde ese momento a súa carreira enfocouse principalmente cara ás producións televisivas, onde alternou papeis menores con outros de maior importancia.
Tras varias miniseries como La ira (2009), Vuelo IL 8714 (2010) ou La duquesa II (2011) outro novo papel como doutora, o de Marta Romero, en 2012, fíxolle destacar en La fuga, emitida por Telecinco.
En 2013, estreou La heda, a súa película máis premiada, coa que foi galardoada coa Concha de Plata á mellor actriz no Festival de San Sebastián e con Premio Goya á mellor actriz protagonista.
Nos anos seguintes apareceu en filmes como Felices 140 (2015), xunto a Maribel Verdú, Lobos sucios (2015), Cien años de perdón (2016) con Luís Tosar, La niebla y la doncella (2017), Morir (2017) e El cuaderno de Sara (2018)
Premios e nomeamentos
Premios Feroz
2007 2008
2013
2014
Castelo de Vitres
O castelo de Vitres era unha torre defensiva sita na base do Masteiro, na Serra do Barbanza, nun promontorio a 472 m de altitude que domina a ría de Arousa. A vía romana XX per loca marítima pasa pola base da torre, e aínda se conserva o pavimento da calzada. As ruínas están próximas á aldea de Mosquete, na parroquia de Boiro, no concello de Boiro.
Esquizómidos
A dos esquizómidos (Schizomida) é unha orde de arácnidos que inclúe unhas 220 especies.
O tamaño dos seus exemplares é extremadamente reducido, de menos de 5 mm de lonxitude, polo cal son escasos nas coleccións e os métodos necesarios para obtelos raramente se aplican nas colectas aracnolóxicas.
Taxonomía
Os esquizómodos comprenden tres familias, unha delas só con espécimes fósiles:
A casa da choiva
A casa da choiva (en La casa de la lluvia) é un filme galego de 1943 dirixido por Antonio Román.
Argumento
Un matrimonio, Fernando e Teresa, vive cunhas modestas rendas nun solitario pazo galego. A visita de dúas persoas para alugaren uns cuartos parece aliviar a amarga situación dos Amil. Mais comezan a xurdir sospeitas, problemas e, aos poucos, revélase un auténtico proceso de namoramento.
Produción
Está baseado nunha novela homónima de Wenceslao Fernández Flórez. Parte da película foi rodada no Pazo da Picoña, na Picoña, en Salceda de Caselas. Foi dobrado ao galego e emitido na TVG o 16 de outubro de 1986, dentro do programa Galicia no cine.
Longarela
O topónimo galego Longarela pódese referir a:
Velaí...
Velaí.... foi un programa de humor da Televisión de Galicia que se emitiu en 1989-1990.
A-398
A A-398 é unha estrada pertencente á rede básica de estradas de Andalucía. Une as localidades de Alcalá de Guadaíra (A-92) con Carmona (N-IV), bordeando polo norte a Mairena del Alcor e El Viso del Alcor.
Entre 2006 e 2007 desdobrouse a mesma entre Alcalá de Guadaíra e Mairena del Alcor, así como construíuse a variante de dobre calzada que evitaba a perigosa (debido ao seu tráfico intenso) travesía de máis de 5 km entre Mairena del Alcor e El Viso del Alcor.
Biblioteca Galega 120
Descrición
O acto de presentación, por parte de Santiago Rey Fernández-Latorre, acompañado polo presidente do Consello da Cultura Galega Carlos Casares e o presidente da Real Academia Galega Xosé Ramón Barreiro, tivo lugar o 4 de xaneiro de 2002. Dirixida por Tucho Calvo, foi distribuída por La Voz de Galicia nos anos 2002-2003, co gallo do 120 aniversario da fundación do xornal.
A media de difusión estivo entre os corenta mil e corenta e cinco mil exemplares por título, sendo os máis vendidos Follas novas de Rosalía de Castro e Sempre en Galiza de Castelao.
Autores e títulos da colección:
Recoñecementos
Obtivo o Premio da Crítica Galicia á mellor iniciativa cultural na XXVI edición (ano 2003).
BuEV Danzig
BuEV Danzig era un club de fútbol alemán formado en 1903, da cidade de Danzig, Prusia Occidental (hoxe Gdansk, Polonia).
Historia
Como a primeira equipo de fútbol da cidade, o Fußball Club Danzig foi establecido o 18 de abril de 1903, e en 1905 foi xogar como Ballspiel-und Eislauf-Verein Danzig para reflectir o interese do club no fútbol e patinaxe no xeo. Entre 1916 e 1930, a asociación foi chamado Verein für Leibesübungen Danzig antes de volver a xogar como BuEV.
Os futbolistas foron unha banda destacado na competición Baltenverband no inicio do século 20, aparecendo en cinco finais do campionato entre 1908 e 1913. Con todo, o equipo só saíu vitoriosa nun dos título correspondentes cando finalmente derrota o VfB Königsberg (3:2) en 1912 despois de ser golpeado por ese club en 1908 e 1909 (0:11, 0:1). Título rexional do BuEV poñer-los no escenario nacional, onde foron eliminados nunha competición nas cuartas contra o Viktória Berlin 89 (0:7).
Tras a re-organización do fútbol alemán baixo o Terceiro Reich en dezaseis novas divisións, o BuEV se fixo parte da Ostpreussen Gauliga (I). Eles, entón, xuntouse á Danzig Gauliga (I), unha división rexional do Ostpreussen Gauliga, en 1935 e conquistou un título de división alí, antes de perder o campionato xeral Gauliga Ostpreussen para Yorck Insterburg (0:2). O club tamén fixo aparencias nas roldas iniciais da competición Tschammerpokal, o antecesor de hoxe DFB-Pokal (Copa de Alemaña), en 1937 e 1940.
O equipo xogou durante a súa existencia no Ostpreussen Gauliga (1938-40) e Gauliga Danzig-Westpreussen (1940-1945) como un equipo mediano. BuEV desapareceu co fin da segunda guerra mundial cando a cidade de Danzig e o territorio tornouse parte de Polonia.
Mapa de Juan de la Cosa
miniatura|300px|Mapa de Juan de la Cosa. O [[Novo Mundo aparece na parte superior (en verde) e o Vello Mundo na parte central e inferior (en branco).]] O mapa de Juan de la Cosa é un mapa pintado sobre pergamiño, de 93 cm de alto por 183 de ancho, conservado no Museo Naval de Madrid. Unha inscrición no mesmo sinala que foi realizado polo mariñeiro cántabro Juan de la Cosa en 1500 en El Puerto de Santa María (Cádiz). A súa decoración indica que probablemente foi feito por encargo dalgún membro poderoso da corte dos Reis Católicos.
Está considerado como a representación do continente americano máis antiga conservada, no que aparecen as terras descubertas até finais do século XV polas expedicións castelás, portuguesas e inglesas a América. Tamén mostra unha gran parte do Vello Mundo, segundo o estilo típico dos portulanos medievais, incluíndo noticias da recente chegada de Vasco da Gama á India en 1498.
É a única obra cartográfica conservada das realizadas polas testemuñas presenciais das primeiras viaxes de Cristovo Colón ás Indias. O mapa fai alusión ao descubridor mediante unha grande imaxe de San Cristovo que cobre a zona onde debería estar Centroamérica. Cuba represéntase como unha illa, en contra da opinión de Colón, que a consideraba unha península das Indias.
Descrición
miniatura|esquerda|Detalle do mapa cos [[Reis Magos situados en Asia]] A carta de Juan de la Cosa é unha obra manuscrita, de 93 cm de alto (norte-sur) por 183 de ancho (leste-oeste), debuxada sobre dúas follas enlazadas de pergamiño de pel de tenreira cosidos a un lenzo resistente. Os dous anacos están pegados polo centro, á altura de Italia e África, e a súa forma non é simétrica xa que a parte occidental corresponde ao pescozo do animal. Está ilustrada con tinta e acuarelas. O Novo Mundo aparece representado en verde mentres que o Vello Mundo non está coloreado. No mapa sinálanse os ríos, portos e núcleos de poboación mediante símbolos convencionais. Ademais está profusamente decorado á maneira dos portulanos da escola mallorquina con rosas dos ventos, bandeiras, embarcacións, reis africanos e personaxes lendarios, como por exemplo o preste Xoán das Indias en África e os Reis Magos en Asia. A rosa dos ventos situada no Atlántico contén unha representación da Virxe e o Neno.
No extremo superior do mapa, cubrindo a rexión centroamericana, existe un recadro cunha imaxe de San Cristovo, probable alusión a Cristovo Colón. Baixo o santo aparece a referencia ao autor e data do mapa, "Juan de la cosa la fizo en el puerto de S: mã en año de 1500". Na marxe inferior á dereita aparece outra cartela pero en branco, aparentemente reservada para algún texto que ao final non se incluíu.
O seu estado de conservación é en xeral bo pero con algúns estragos: descascados na parte superior así como diversas deterioracións debidas a un incendio. Contén numerosos topónimos, escritos en castelán, pero algúns deles son ilexibles, sobre todo na parte do Novo Mundo.
Autor e data
miniatura|Texto do mapa que indica o autor, lugar e data de realización.
Unha cartela do mapa afirma que « Juan de la cosa la fizo en el puerto de S: mã en año de 1500 »; é dicir, que "Juan de la Cosa fíxoa no Porto de Santa María no ano 1500".
Algúns historiadores puxeron en dúbida que a carta date de 1500 porque estiman que parte da información cartográfica contida nela non fora descuberta aínda naquel ano. O primeiro en formular esta teoría foi George E. Nunn en 1934, que afirmaba que Cuba non foi circunnavegada até 1509 e que por iso de la Cosa non podía saber que era unha illa, que é como correctamente se mostra no mapa. Os seus argumentos foron rebatidos, mostrándose por exemplo que Pietro Mártir xa escribira en 1501 que "moitos afirman ter navegado arredor de Cuba". Outros autores apuntaron que na carta non figuran moitos dos acontecementos posteriores a 1500, como por exemplo a terceira viaxe do propio de la Cosa ao Novo Mundo (1501-1502), que descubriu o golfo de Urabá e a costa do Darién.
Outra teoría, máis amplamente aceptada, afirma que o mapa que se conserva é unha copia do orixinal preparado por de la Cosa. Un indicio a favor desta teoría é o feito de que moitos topónimos son ilexibles, como se o copista non tivera sido capaz de descifrar a letra do autor orixinal. O historiador Hugo O'Donnell foi máis lonxe, opinando que o traballo de Juan de la Cosa limitouse a un esbozo que logo foi completado e enriquecido por algún outro cartógrafo.
Desaparición e descubrimento
Non existe constancia documental directa da carta pero sábese que Juan de la Cosa presentou dúas "cartas de marear de las Yndias" aos Reis Católicos en Segovia en 1503. Unha delas puido ser o seu mapamundi de 1500 ou quizais unha versión posterior do mesmo, actualizada cos descubrimentos das expedicións máis recentes. Os dous mapas deberon pasar despois a poder do bispo Fonseca, en cuxo despacho os puido contemplar Pedro Mártir, segundo conta nun escrito datado en 1514:
A pista do mapa pérdese totalmente até que, en 1832, o barón de Walckenaer llo mercou a un comerciante de París e llo mostrou despois a varios amigos seus, entre os que se encontraba o erudito alemán Alexander von Humboldt, que foi o primeiro que o deu a coñecer. O español Ramón de la Sagra publicou en 1837 a parte occidental da carta e en 1842 o vizconde de Santarém reproduciu a parte dedicada a África. Ao morrer o barón de Walckenaer en 1852, a súa biblioteca saíu a poxa. De la Sagra alertou ao Ministerio de Mariña español, que poxou pola carta e logrou adquirila por 4.321 francos da época.
Localización actual
Desde 1853 a carta exponse na Sala de Descubrimentos do Museo Naval de Madrid. A Carta realizou moi poucas saídas do Museo. A máis dramática ocorreu en novembro de 1936, en plena Guerra Civil, cando foi evacuada a Valencia para salvala das tropas nacionais que avanzaban sobre Madrid.
A Carta non foi restaurada nunca. Realizáronse varias edicións facsímiles, a primeira en 1892 e a máis recente en 1992.
Territorios representados
O mapa amosa, de oeste a leste: o continente americano e as súas illas adxacentes; o océano Atlántico cos seus arquipélagos principais; Europa, o Mediterráneo e África; o continente asiático e o océano Índico. Aínda que se lle chama "mapamundi" á carta de Juan de la Cosa, non o é nun sentido estrito porque a súa representación de Asia acaba na península da India, omitindo a China e o Xapón. Tampouco aparecen o océano Pacífico nin as rexións antárticas.
Centroamérica e Antillas
miniatura|As [[Antillas Maiores no mapa de Juan de la Cosa. A frecha vermella (engadida) indica a illa de Guanahani.]] O trazado do mapa é claro e detallado na zona das Antillas, que aparecen representadas cada unha co seu nome. Entre o grupo de illas Bahamas debuxado por De la Cosa con gran precisión atópase a illa de Guanahani, que curiosamente non recibe ningún tratamento gráfico especial nin texto particular a pesar de ser a primeira terra "das Indias" que Colón afirma ter avistado na súa primeira viaxe.
Cuba aparece baixo esa apelación, derivada da palabra indíxena Cubanacán, e non co nome de Juana que lle dera Colón. A súa imaxe é bastante exacta: alongada, con numerosas baías, estrangulada en dous puntos e cun extremo occidental curvado que forma un amplo golfo cheo de pequenas illas. O autor do mapa represéntaa correctamente como illa, a pesar de que en xuño de 1494 Colón fixera xurar a todos os que o acompañaban na súa segunda viaxe, entre os que se encontraba De la Cosa, que Cuba non era unha illa, senón unha península do continente asiático. Algúns autores dubidan que De la Cosa puidese coñecer o feito da insularidade de Cuba en 1500, o cal implicaría que o mapa debeu elaborarse máis tarde, mais outros historiadores afirman que para 1500 varias expedicións castelás xa circunnavegaran a illa.
Contrariamente ás Antillas, a costa continental veciña está debuxada de maneira imprecisa, faltando as penínsulas de Florida e o Iucatán, o golfo de México e en xeral toda América Central, en cuxo lugar figura unha gran cartela coa imaxe de San Cristovo. Crese que De la Cosa puido ter tapado a posta con este recadro a zona centroamericana para evitar debuxar unha liña de costa continua entre Norteamérica e Suramérica, a cal negaría a existencia do paso marítimo cara ás illas das Especias que Colón e outros afirmaban existía alí.
Suramérica
miniatura|Detalle do extremo oriental de Suramérica. O mapa mostra a costa suramericana adornada con bandeiras castelás desde o cabo da Vela (na actual Colombia) até o extremo oriental do continente. Alí figura un texto que di "Este cavo se descubrio en año de mily IIII X C IX por Castilla syendo descubridor vicentians" ("Este cabo descubriuse en 1499 por Castela sendo o descubridor Vicente Yáñez") e que moi probablemente se refire á chegada de Vicente Yáñez Pinzón a finais de xaneiro de 1500 á punta oriental de Suramérica, á que chamou cabo de Santa María da Consolación. Máis cara ao leste aínda e separada do continente aparece unha «Ysla descubierta por portugal» ("Illa descuberta por Portugal") coloreada en azul. Probablemente De la Cosa quixo reflectir así a terra descuberta polo portugués Pedro Álvares Cabral en 1500 e que este bautizara como "Terra de Vera Cruz" ou "de Santa Cruz".
Na zona norte da rexión suramericana aparece a Costa de perlas, que fora descuberta por Colón na súa terceira viaxe (1498) e que foi percorrida polo propio de la Cosa na súa viaxe con Alonso de Ojeda. Aparecen tamén dúas mencións doutros tantos "mares doces" ( Mar de agua duce e Mar Duce ) que corresponden, respectivamente, ao da desembocadura do Orinoco, descuberto por Diego de Lepe en 1500 e ao situado fronte á costa das Güianas, navegado por Ojeda en 1499.
Norteamérica
O mapa representa Norteamérica como unha masa continental continua que se estende até o Ártico. Represéntase de maneira máis esquemática e con menos indicacións que outras zonas xeográficas. O fragmento de costa norteamericana onde de la Cosa si escribiu topónimos está sinalado por cinco bandeiras inglesas de cor azul e marrón situadas entre dúas inscricións referidas á mesma nación: mar descubierta po ynglesie ("mar descuberto por ingleses") ao oeste e cavo de ynglaterra ("cabo de Inglaterra") ao leste.
Crese que de la Cosa quixo representar desta maneira os descubrimentos realizados por Giovanni Caboto nas súas expedicións de 1497 e 1498 baixo bandeira inglesa. O embaixador castelán en Londres, Pedro de Ayala, debeulle enviar aos Reis Católicos unha copia do mapa debuxado por Caboto, hoxe en día desaparecido.
Razzoli
Xeografía
miniatura|esquerda|Faro da illa A illa de Razzoli ten unha superficie de 1´5 km², un perímetro costeiro de 12´3 km e o pico máis alto, Monte Cappello, alcanza os 65 metros, a illa está separada por uns metros da illa de Santa María, polo paso Asinelli. A aparencia difire bastante da das illas veciñas debido aos altos cantíls, pero as poucas praias non son menos fermosas como a cala Lunga, a cala de Cappello ou a cala noce.
Mapa de Juan de la Cosa
Vello Mundo
O continente asiático está debuxado só en parte e de maneira bastante inexacta. O mapa córtase nas ribeiras do mar Arábigo e falta polo tanto gran parte do subcontinente indio. Sri Lanka aparece representada como unha grande illa triangular chamada Trapobana. Debaixo da península indostánica un texto di: "Terra descuberta polo rei D. Manuel, rei de Portugal", en referencia á viaxe de Vasco da Gama de 1497-1499. Á parte desta nota, a representación da India é similar ás dos mapas da Geographia de Tolomeo así como á do Atlas Catalán de 1375. Na parte central do océano Índico aparecen debuxadas dúas grandes illas, Zanabar e Madagascoa, similares ás do globo terráqueo de Martin Behaim.
Metro cúbico
O metro cúbico é unha unidade de volume. Correspóndese co volume dun cubo dun metro de lado. Equivale a un quilolitro e é a unidade básica dos volumes do Sistema Internacional de Unidades.
Mapa de Juan de la Cosa
Vello Mundo
O cortar o mapa para non representar nin Indochina nin China podería ter sido unha estrataxema de De la Cosa, que así evitaría ter que tomar partido sobre se as terras descubertas por Colón eran o extremo oriental de Asia ou ben un continente novo.
Palleira grande
A palleira grande ou papamerda real (Stercorarius skua, antes Catharacta skua) é unha grande ave mariña da familia dos estercoráridos.
Mapa de Juan de la Cosa
Liñas de referencia
miniatura|Esquema do mapa coas tres liñas de referencia principais. O mapa de Juan de la Cosa presenta as liñas de rumbos tradicionais dos portulanos. Nel figuran dúas rosas dos ventos principais de 32 direccións, unha ao sur da India e outra maior no medio do Atlántico. Estas dúas rosas son os centros de sendas circunferencias determinadas por outras 16 rosas dos ventos máis pequenas. Ao contrario doutras cartas posteriores, as rosas deste mapa non se intersecan unhas con outras. A liña que une os centros das rosas constitúe o eixe principal da carta.
Metro cúbico
A súa abreviatura é m³.
Palleira grande
Etimoloxía
O seu nome específico, skua parece que procede da palabra da lingua das illas Feroe skúvur ou skúgvur (/ˈskɪkvʊər/). O nome da familia e do xénero Stercorarius deriva do latín e significa "excrementos", seguramente en referencia á comida que regurxitan ou soltan do bico outras aves cando son atacadas por esta especie e que esta despois come, e que parecía excrementos (o cal está relacionado tamén cun dos nomes comúns galegos: papamerda).
Mapa de Juan de la Cosa
Liñas de referencia
Ademais aparecen claramente resaltadas tres liñas rectas: unha leste-oeste rotulada «círculo cancro» que coincide case co eixe principal do mapa; outra, chamada «círculo equinoccial» ou «liña equinoccial», paralela á anterior e situada na metade sur, e unha liña norte-sur que pasa polos arquipélagos das Azores e de Cabo Verde e corta perpendicularmente as dúas anteriores, titulada «liña meridional». Os historiadores identifican unanimemente o «círculo equinoccial» co Ecuador e a maioría consideran que o «círculo cancro» representa o Trópico de Cáncer. Sobre a liña vertical díxose que se trata da liña fixada polo papa Alexandre VI na bula Inter Caetera (1493) ou ben que é o meridiano tomado como referencia no tratado de Tordesillas (1494) para dividir o Atlántico entre Castela e Portugal. Outra teoría afirma que De la Cosa quixo sinalar a lonxitude na que a declinación magnética se anula, é dicir, onde o norte sinalado polo compás corresponde exactamente co polo Norte xeográfico sinalado pola Estrela Polar.
Escala
O mapa proporciona dúas escalas en forma de liñas de puntos sen ningún número nin explicación, colocadas nas marxes superior e inferior da metade occidental da carta. Crese que a distancia entre puntos podería representar 50 millas. Tamén se afirmou que o mapa foi debuxado utilizando unha escala diferente para o Novo Mundo e para o Vello, o que tería dilatado a imaxe de América nunha proporción de 1,4:1 respecto ao Vello Mundo.
O mapa non amosa nin os valores nin a definición do sistema de coordenadas utilizado na súa construción.
O problema da latitude
Se se parte da hipótese de que o mapa representa o globo terrestre segundo unha malla perpendicular de lonxitude e latitude, chégase á conclusión de que de la Cosa foi bastante exacto coas lonxitudes pero cometeu erros de vulto coa latitude das terras americanas recentemente descubertas: Porto Rico aparece debuxado sobre o Trópico de Cáncer (o «círculo cancro» ) cando realmente se atopa cinco graos ao sur do mesmo; a Española aparece á mesma altura que as Canarias, a pesar de que as súas latitudes difiren realmente en oito graos; a costa norte de Cuba parece chegar no mapa até os 36ºN mentres que realmente queda doce graos máis ao sur.
Importancia
O mapa de Juan de la Cosa ten grande importancia histórica por ser o único mapa coñecido realizado por un testemuño presencial dos das primeiras viaxes de Colón. É ademais a carta máis antiga na que aparece de forma indiscutible o continente americano.
Dado que se trata dunha carta manuscrita, non gravada ou impresa, só unhas poucas persoas puideron ter o privilexio de consultala e estudala en detalle. Crese por iso que a súa influencia no desenvolvemento da cartografía debeu ser limitada. Non obstante, sabemos que na súa época foi apreciada pola súa calidade xa que ou ela ou unha posterior do mesmo autor foi citada por Pedro Mártir en 1514 entre as "cartas de marear" castelás máis valiosas.
Palleira grande
Descrición
esquerda|miniatura|A ave mostrando as manchas brancas das ás Mide de 50 a 58 cm de longo e ten unha envergadura de ás de entre 125 e 140 cm. Un estudo atopou que 112 machos medidos pesaban como media 1,27 kg e 125 femias 1,41 kg. Os adultos teñen son marróns agrisados con manchas ou mechas e unha parte superior da cabeza negra, mentres que os individuos novos son máis marróns e sen manchas. Teñen unha cola roma e curta, e un voo poderoso. A súa chamada é un áspero hah-hah-hah-hah; tamén emiten ruídos similares a grallar. É relativamente doado distinguir esta palleira doutras do Atlántico norte como Stercorarius parasiticus, Stercorarius pomarinus e Stercorarius longicaudus. O tamaño similar ao dunha gaivota arxéntea, peito con forma de barril masivo e manchas brancas nas ás desta ave son distintivos mesmo a certa distancia. Ás veces dise que se parece algo a un miñato común. A identificación desta palleira é só complicada cando cómpre distinguila das estreitamente emparentadas palleiras grandes do hemisferio sur. Malia o seu nome, a palleira grande é algo máis pequena como media que as outras tres especies grandes de palleiras do hemisferio sur, aínda que non tanto como para poder distinguila só por iso no campo. Algunhas autoridades aínda consideran que a palleira grande é conespecífica dalgunhas destas palleiras do sur, e todas elas foron separadas como grupo no xénero Catharacta, aínda que actualmente esa clasificación é pouco seguida, xa que outros propuxeron abolir o xénero Catharacta. miniatura|esquerda|Palleira grande ameazante cando outra parella voaba demasiado preto do seu lugar de nidación (nas [[illas Shetland)]]
Reprodución
esquerda|miniatura|Ovo desta especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]] Reprodúcese en Islandia, Noruega, as illas Faroe e illas de Escocia, e algúns individuos na propia costa de Escocia e no noroeste de Irlanda. Reprodúcense nos páramos costeiros e illas rochosas, xeralmente poñendo dous ovos marróns-oliváceos con manchas en niños forrados de herba. Como outras palleiras, fan voos rasantes sobre a cabeza dos humanos ou outros animais intrusos que se acheguen aos seus niños. Aínda que non poden inflixir serios danos, esa experiencia cunha ave dese tamaño dá medo e adóitalles ser efectiva. É unha especie migradora, pasando o inverno no mar no océano Atlántico e chegando regularmente a augas de Norteamérica. Pode verse como errante en países do Mediterráneo (mesmo en Turquía), e tamén nas costas de Galicia.
Dieta
Comen principalmente peixe, aves, ovos, prea, vísceras, roedores, coellos e ocasionalmente bagas.
miniatura|Palleira grande atacando un mascato ([[Morus bassanus) preto de Stac an Armin (St Kilda, Escocia)]] Adoitan conseguir peixe roubándollo ás gaivotas, carráns e mascatos. Tamén atacan directamente outras aves mariñas, incluso do tamaño do gaivotón (Larus marinus). Como moitos outros estercoráridos, realiza este comportamento de cleptoparasitismo durante todo o ano, exhibindo menos axilidade pero máis forza bruta que outras especies máis pequenas da familia cando acosa as súas vítimas. Unha técnica común é voar ata un mascato e agarralo no aire por unha á para paralo e facelo caer ao mar, onde a palleira grande o ataca fisicamente ata que este cede a súa captura. Debido ao seu tamaño, á natureza agresiva e á fera defensa do seu niño, a palleira grande ten pouco que temer doutros predadores. Aínda que os pitiños desta especie poden ser presas de ratos e gatos ou do raposo ártico, os individuos sans só son ameaados por grandes aves de presa como a aguia real, o pigargo e máis raramente, no mar, as candorcas.
March On, Bahamaland
Historia
Foi composto por Timothy Gibson como parte dunha competición nacional e foi adoptado en xullo de 1973.
Letra
Lift up your head to the rising sun, Bahamaland; March on to glory, your bright banners waving high. See how the world marks the manner of your bearing! Pledge to excel through love and unity.
Pressing onward, march together to a common loftier goal; Steady sunward, tho' the weather hide the wide and treachrous shoal.
Campionato Brasileiro Série A 1967 (Torneio Roberto Gomes Pedrosa)
O Campionato Brasileiro Série A 1967, oficialmente Torneio Roberto Gomes Pedrosa foi a 9º edición da Série A, o primeiro nivel de fútbol no Brasil. Empezou o 5 de marzo e finalizou o 8 de xuño de 1967. O campión foi o Palmeiras.
Aella de Deira
Ælla (Ela, Aella), finado en 588, é o primeiro rei de Deira do que se ten algunha información. Un dos seus fillos foi Edwin de Deira e a súa filla Acha foi esposa de Aethelfrith de Bernicia e nai de Oswald de Bernicia.
Traxectoria
De acordo coa Crónica Anglosaxoa, converteuse en rei o mesmo ano que Ceawlin de Wessex (560), tras a morte de Ida de Bernicia, e reinou por 30 anos. Con todo, a Crónica marca o ano 588 como aquel en que Ælla morreu, sendo o seu sucesor Aethelric. Posiblemente esta foi a razón pola que Florence de Worcester cambiou a data de ascenso ao trono de Ælla ao ano 559, o cal faría manter a duración do seu reinado en 30 anos.
Os manuscritos de Matthew Parker, e as súas subseguintes copias, preservan a seguinte xenealoxía de Ælla: "'Ælla foi fillo de Yffe, o fillo de Uxfrea, o fillo de Wilgisl, o fillo de Westerfalca, o fillo de Sæfugl, o fillo de Sæbaldo, o fillo de Segegeat, o fillo de Swebdæg, o fillo de Sigegar, o fillo de Wædæg, o fillo de Woden'."Nada máis se coñece de Ælla, pero parece ser mencionado na lendaria saga de Gautrek, onde foi visitado polo rei Gautrek.
Neuschwanstein
Neuschwanstein é un dos castelos neogóticos máis coñecidos do mundo e está situado en Baviera preto de Füssen. Foi mandado construír por Luís II de Baviera en 1866, orixinalmente era coñecido como o Novo Hohenschwangau, en honra do castelo onde o rei pasou gran parte da súa infancia. O seu nome foi cambiado tras a morte do rei. É o edificio máis fotografado en Alemaña e un dos destinos turísticos máis populares nese país.
Litecoin
miniatura|Logo de litecoin. Litecoin (LTC ou Ł, moeda leve) é unha criptomoeda do tipo par con par, que é ó mesmo tempo unha moeda e un sistema de pagos baseada nunha rede de datos totalmente descentralizada, xa que non posúe ningunha autoridade ou control principal. O seu proxecto foi inspirado no proxecto bitcoin, co cal comparte varios aspectos, diferenciándose no xeito en como se procesan os bloques de datos, que, no caso da moeda litecoin, faise de maneira máis sinxela e con menor consumo de recursos.
Xaxún
miniatura|Sopa de San Carlos Borromeo, cadro de [[Daniele Crespi.]] Xaxún, ou xexún, é a abstinencia dalgunha ou de todas as comidas, e nalgún caso tamén da bebida, durante un período de tempo. O xexún tamén pode implicar a abstinencia de determinados tipos de alimentos, como a carne, e mesmo incluír a abstinencia sexual temporal. O xaxún pode realizarse por razóns relixiosas, médicas ou como forma de protesta (folga de fame).
O xaxún cristián ten a súa orixe na Biblia, practícano os católicos, os anglicanos, os ortodoxos e algunhas denominacións protestantes norteamericanas como a Igrexa Metodista Unida. As igrexas reformadas europeas critican o xaxún como algo puramente externo, sen relación coa salvación do individuo.
Os xudeus practican o xaxún durante sete días do seu calendario.
O xaxún tamén forma parte integral do hinduísmo aínda que está baseado en costumes locais ou crenzas persoais.
Os musulmáns practican o xaxún durante o mes de Ramadán, coa prohibición de comer, beber e ter practicas sexuais polo día.
Odín
miniatura|dereita|"Odin, the Wanderer" (1886) de [[Georg von Rosen.]] Odín (Óðinn en antigo nórdico) é o deus soberano na mitoloxía nórdica e no paganismo nórdico, como o anglosaxón Woden, continuación do protoxermánico *Wōdinaz.
Mito
O seu nome está relacionado con óðr, que significa "excitación", "furia" ou "poesía". O seu papel, como moitos dos deuses do panteón nórdico, é complexo, estando vinculado á sabedoría, a morte e a guerra, así como tamén á maxia, a poesía, as profecías, a vitoria ou á caza.
Odín aparece representado como un vello dun só ollo, deixando o outro como tributo na fonte sagrada que lle deu a sabedoría como atributos porta unha lanza, un anel de ouro e un cabalo de oito patas e dous lobos que o protexen, as novas transmítenllas os corvos. Como deus dos aforcados pode aparecer coa lingua fóra. Como deus da guerra é un deus sádico e como deus da morte manda queimar os mortos coas súas posesións para que as atopen outra volta en Valhalla.
Castelo de Hohenschwangau
O Castelo de Hohenschwangau foi a residencia de infancia do Rei Luís II de Baviera e foi construído polo seu pai, o rei Maximiliano II de Baviera. Atópase no lugar de Schwangau, preto da cidade de Füssen, pertencente ao Condado de Ostallgäu, ao suroeste de Baviera, moi preto da fronteira con Austria.
Alice Walker
Alice Malsenior Walker, nada o 9 de febreiro de 1944 no condado de Putnam, Xeorxia, é unha novelista, poeta e activista política estadounidense. Escribiu a novela The Color Purple (1982), pola que gañou o Premio Nacional do Libro e o Premio Pulitzer de Ficción no ano 1983. Tamén é autora de Meridian e The Third Life of Grange Copeland, entre outras obras.
Exilona
Exilona foi a derradeira raíña da Hispania visigoda.
Traxectoria
Casada co rei visigodo Rodrigo, cando queda viúva no ano 711 e tempo despois é apreixada por Abd al-Aziz ibn Musa que a toma por esposa, converténdose a si mesmo en rei de Hispania. No ano 716 morre en circunstancias descoñecidas.
Algúns historiadores sosteñen que se fixo musulmá, adoptando o nome de Umm Asim «a nai de Asim» polo nacemento dun home. Con todo, segundo fontes cristiás, Exilona continuaría practicando a relixión católica. De acordo coa Crónica do Pacense, a influencia de Exilona sobre Abd al-Aziz ibn Musa inquietaría aos musulmáns pola posibilidade de que este se puidese acabar convertendo ao cristianismo. Este feito motivaría o seu asasinato por orde do Califa de Damasco, Suleimán, quen mandou a Sevilla a cinco oficiais para lle dar morte.
As lendas sen fundamento histórico din que o foi unha doncela criada na corte de Toledo, onde compartiu xogos de adolescencia con Paio, e de aí entroulles a afección do un polo outro, primeiro, e ao pouco un amor subido, pero esta relación non terminaría en lexítima unión, Paio houbo de abandonar a corte de Toledo para seguir ao seu señor e futuro rei Rodrigo fuxido a raíz do asasinato do seu pai por orde de Witiza.
Émile Benveniste
Émile Benveniste, nado en Alepo, Siria, o 27 de maio de 1902 e finado en París o 3 de outubro de 1976, foi un lingüista francés.
Traxectoria
Destacou polos seus traballos no ámbito da gramática comparada das linguas indoeuropeas, así como en lingüística xeral. Foi alumno de Antoine Meillet. Ensinou na École pratique des hautes études a partir de 1927 e no Collège de France a partir de 1937.
'O Sole mio
Considérase unha das cancións italianas máis coñecidas, sendo reproducida en todo o mundo e usada coma estereotipo da música en italiano.
Orlando di Lasso
Orlando di Lasso (ou Roland Lassus), nado en Mons en 1532 e finado en Múnic o 14 de xuño de 1594, foi un compositor da escola francoflamenga.
Traxectoria
Cosmopolita antes dos 24 anos estivo en Milán, Nápoles, Roma, Antuerpen e París, en 1556 estableceuse en Múnic. Traballou todos os xéneros musicais, consérvanse unhas 1000 composicións profanas súas, sendo particulalmente un mestre do madrigal que contribuíu a difundir por toda Europa, inda que tamén destacou como compositor de cancións, villanelle e lieder. Ademais, xunto con Palestrina e Victoria, é un dos máximos representantes da música católica posterior ao Concilio de Trento con máis de 250 composicións relixiosas: misas, motetes e magnificat sobre todo. Pertence á última xeración de compositores franco-flamengos e, ao igual ca Jacques Arcadelt, estivo tamén ao servizo dos papas de Roma. O seu espírito cosmopolita achégao a compositores de períodos posteriores.
A Teixugueira, Cartelle, Cartelle
A Teixugueira é un lugar da parroquia de Cartelle no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 19 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Hubert Minnis
Hubert Alexander Minnis, nado en Bain Town o 16 de abril de 1954, é un médico e político bahamés. Foi elixido como cuarto primeiro ministro das Bahamas o 11 de maio de 2017, converténdose no sucesor de Perry Christie. Minns exerce como líder do Movemento de Liberación Nacional (MLN), o actual partido de goberno, e é membro do Parlamento pola circunscrición de Nova Providencia de Killarney.
Supercopa de España de Fútbol 2002
A Supercopa de España de Fútbol 2002 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 18 e 25 de agosto de 2002. Foi disputada polo Valencia CF, campión da Liga 2001–02 e o Deportivo da Coruña, campión da Copa do Rei 2001–02. O Deportivo gañou por 4–0 no global.
Río Rosende
O río Rosende é un afluente do Anllóns pola marxe esquerda.
Curso
Nace a 119 m de altitude na xunta dos ríos Bardoso e Calvelo, baixo a ponte das Táboas, na parroquia de Artes (Carballo). Tras pasar a Ponte Lubiáns desemboca no lugar de Montecelo (Coristanco).
As fervenzas de Rus e Entrecruces atópanse nos seus afluentes.
O Seixo, Cazás, Xermade
O Seixo é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Veni, Sancte Spiritus
A secuencia Veni Sancte Spiritus está prescrita na Liturxia Católica Romana para as misas de Pentecoste e a súa oitava, e con ela a Igrexa lembra a primeira vinda do Espírito Santo sobre os Apóstolos, tal e como se narra no capítulo segundo dos Feitos dos Apóstolos.
Veni Sancte Spiritus é unha das secuencias medievais que sobreviviron á reforma da liturxia católica realizada polo Concilio de Trento e aínda seguen presentes no Misal Romano (de 1570); as outras son:
Penachaíña, Cabreiros, Xermade
Penachaíña é un lugar da parroquia de Cabreiros, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2016 tiña un habitante, un home.
Martixe de Abaixo, Martixe, Silleda
Martixe de Abaixo é un lugar da parroquia de Martixe no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 38 habitantes ( 19 homes e 19 mulleres ).
Meron Mazur
Meron Mazur, nado o 5 de febreiro de 1962 en Prudentópolis (Brasil), é un bispo católico ucraíno, dende 2014 bispo de Inmaculada Concepción en Prudentópolis.