cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Scuderia AlphaTauri
Scuderia AlphaTauri, ou simplemente AlphaTauri, que compite como Scuderia AlphaTauri Honda, é un equipo italiano de Fórmula 1. É un dos equipos de Fórmula Un propiedade da compañía austríaca de bebidas Red Bull, o outro é Red Bull Racing. O equipo debutara no Gran Premio de Australia de 2020 como resultado do cambio de nome de " Toro Rosso" a "AlphaTauri" en referencia á marca de moda AlphaTauri. Scuderia AlphaTauri seguirá sendo o equipo júnior de Racing Bull Bull. Scuderia AlphaTauri é o terceiro equipo que anuncia unha marca de roupa de moda como construtor de Fórmula 1, despois de Benetton Formula que participou entre e, antes de venderse a Renault, e Andrea Moda que participou sen éxito en.
Orixes
En setembro de 2019, Toro Rosso solicitou cambiar o seu nome para o campionato. O 1 de decembro de 2019 anunciouse que o equipo pasaba a chamarse "AlphaTauri" como o seu novo alcume para promover a marca de roupa da empresa matriz Red Bull co mesmo nome e converteuse así en Scuderia AlphaTauri ao retirar o alcume Scuderia Toro Rosso despois de catorce anos.
2020
thumb | left | Un AT01 pilotado por Pierre Gasly durante as [[probas de pretempada de Fórmula 1 de 2020]] AlphaTauri tivo a Daniil Kvyat e Pierre Gasly pilotando na súa tempada debut. O equipo seguirá co motor Honda, que é socio de motor do equipo desde a tempada. Sérgio Sette Câmara, Sébastien Buemi e Jüri Vips asinaron como pilotos de proba do equipo. O equipo logrou o seu primeiro podio e vitoria na carreira baixo o nome de AlphaTauri no Gran Premio de Italia de 2020, que tamén marcou a primeira vitoria na andaina de Pierre Gasly e a primeira vitoria dun piloto de Fórmula 1 francés desde Olivier Panis que gañou o Gran Premio de Mónaco de 1996, 24 anos antes. AlphaTauri rematou o ano no 7º lugar con 107 puntos, 75 para Gasly e 32 para Kvyat.
2021
Para a tempada 2021, AlphaTauri retivo a Gasly e contratou a Yuki Tsunoda para o seu dueto de pilotos. Gasly logrou o primeiro podio do ano do equipo ao terminar en terceiro lugar no Gran Premio de Acerbaixán. Gasly tamén consolidou isto ao quedar cuarto no Gran Premio dos Países Baixos de 2021 e no da Cidade de México de 2021. O mellor resultado de Tsunoda foi o 4º lugar no Gran Premio de Abu Zabi.
2022
Os dous pilotos foron renovados para a tempada 2022. AlphaTauri utilizará os motores Honda da marca Red Bull debido á posterior adquisición por parte da primeira do Programa de motores Honda debido a que Honda abandonará a Fórmula Un ao final da tempada 2021.
Monoprazas
A seguinte galería mostra os diferentes modelos que usou Alpha Tauri na Fórmula 1.
O Castiñeiriño, Santiago de Compostela
A Nosa Señora de Fátima do Castiñeiriño é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2018 tiña 524 habitantes (276 mulleres e 248 homes) distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 492 habitantes.
Debian GNU/Linux
Debian GNU/Linux, organizada a través do Proxecto Debian, é unha distribución Linux de software libre moi usada e desenvolvida a través da colaboración de voluntarios de todo o mundo. Dende os seus comezos, o sistema Debian GNU/Linux, baséase no Kernel de Linux, con moitas tarefas básicas do sistema operativo realizadas co software do Proxecto GNU.
Debian é coñecida polo seu seguimento da filosofía de Unix e do software libre e pola abundancia de opcións —a versión actual inclúe sobre quince mil paquetes de software para once arquitecturas de computador. Debian GNU/Linux é a base de moitas outras distribucións como Knoppix, Ubuntu Linux, a galega Trisquel, ou a desenvolvida pola Asociación Galega de Usuarios de Linux (AGNIX) GNIX.
Debian tamén é moi coñecida polo seu sistema de empaquetamento APT, polas súas estritas políticas de mantemento da calidade dos seus paquetes e versión e polo seu sistema aberto de desenvolvemento e probas. Estas prácticas permiten fáciles instalacións e eliminacións de paquetes de software sen reiniciar o computador.
Debian finánciase mediante doazóns a través da Software in the Public Interest, que patrocina diversos proxectos de software libre.
Historia
Debian foi creada en 1993 por Ian Murdock, un estudante da Universidade de Purdue, que escribiu o Debian Manifesto (Manifesto Debian) , para a creación dunha distribución de Linux para ser mantida dunha maneira aberta, no espírito de Linux e a GNU. Escolleu o nome combinando o nome de pía da que daquela era a súa noiva (actual esposa), «Debra» co seu propio nome «Ian», formando o acrónimo «Debian», pronunciándose tal como se escribe.
O proxecto Debian medrou ao principio lentamente e as primeiras versións 0.9x lanzáronse en 1994 e 1995. As primeiras portaxes a outras arquitecturas comenzaron en 1995 e a primeira versión 1.x de Debian foi lanzada en 1996. Tamén en 1996 Bruce Perens substituíu a Ian Murdock como líder do proxecto. Como suxestión do desenvolvedor Ean Schuessler, guiou o proceso de edición do Contrato Social Debian e as Debian Free Software Guidelines, definindo os compromisos fundamentais para o desenvolvemento da distribución. Tamén iniciou a creación da organización que a ampara, Software in the Public Interest.
Bruce Perens deixouno en 1998 antes da publicación (release) da primeira Debian baseada en glibc, 2.0. O proxecto procedeu a elixir novos líderes e facer dúas publicacións máis 2.x, cada unha incluíndo máis portes e máis paquetes. APT (Ferramenta avanzada de empaquetamento) foi creada durante este tempo e o primeiro porte a un Kernel non-Linux, Debian GNU/Hurd, tamén foi comezado. As primeiras distribucións Linux baseadas na Debian, Corel Linux e Stormix apareceron en 1999. Aínda que non continuaron, esas distribucións foron as primeiras de moitas distribucións baseadas na Debian.
A finais de 2000 o proxecto fixo grandes cambios para a xestión de publicacións e o arquivado. Reorganizou o proceso de arquivo de software a cos "bancos de paquetes" (package pools) e creando a póla "testing" (probas) coma unha continuación do desenvolvemento, unha área relativamente estable para as novas publicacións. En 2001,¡ os desenvolvedores comezaron a ter un congreso anual chamado Debconf, con charlas e obradoiros para desenvolvedores e usuarios técnicos.
Datas de publicación de Debian
A última versión de Debian chámase Wheezy. No 2013, a última versión estable é a 7.1, coñecida como Wheezy.
Ademais, unha versión estable recibe pequenas actualizacións (chamadas revisións puntuais) marcadas, por exemplo, 3.0r1.
Lista das datas de publicación das distintas versións de Debian e o seu nome clave:
Como consecuencia de que un distribuidor non oficial fixo unha versión denominada "1.0", nunca existiu unha versión oficial chamada "1.0". A seguinte versión que segue á 3.1 (a 4.0) ten o nome clave etch tiña o seu lanzamento previsto para o Nadal de 2006, mais quedou adiado ata o 2 de abril de 2007 http://lists.debian.org/debian-devel-announce/2007/03/msg00012.html.
Os nome claves das edicións de Debian son nomes das personaxes do filme de animación 3D Toy Story.
Adaptacións a varios núcleos
O Proxecto descríbese a si mesmo como a creación do "Sistema Operativo Universal" e está desenvolvendo portes a diversos núcleos de Sistemas Operativos:
Aínda non apareceron versións oficias de portes a núcleos diferentes de Linux, así que actualmente Debian é exclusivamente unha distribución GNU/Linux.
Desenvolvemento de versións
Os paquetes de software en desenvolvemento son subidos ás pólas chamadas unstable ("inestábel"; tamén coñecida por sid) e a experimental.
Normalmente os paquetes de software subidos á póla unstable son versións publicadas polo desenvolvedor orixinal upstream (na póla de desenvolvemento) que xa son por elas mesmas estables, pero con empaquetado e outras modificacións específicas da Debian introducidas polos desenvolvedores Debian que poden ser novas e non testadas. O software que é mesmo inestable, que non está preparado para a póla unstable, colócase na póla experimental.
Despois de que un paquete de software permanecera en unstable unha certa cantidade de tempo, e dependendo da urxencia dos cambios na nova versión, ese paquete é automaticamente migrado a outra póla chamada testing ("probas"). Se non hai erros máis serios (release-critical, "críticos se publicados") no paquete son reportados e se os outros paquetes dos que o paquete depende para o funcionamento, son cualificados para incluírse en testing polo mesmo criterio.
Debido a que as actualizacións para os paquetes de software Debian entre publicacións oficiais non conteñen novas características, as pólas testing e unstable son empregadas por algúns para os seus paquetes máis novos. Porén, o software en testing e unstable é menos testado; no final, ás veces, as actualizacións incautas poden quebrar seriamente a funcionalidade operativa do software.
Organización do proxecto
miniatura|300px|Diagram of the organisational structure of the Project
O Proxecto Debian é unha organización voluntaria con tres documentos fundacionais:
Actualmente, o proxecto inclúe varios miles de desenvolvedores. Cada un deles mantén algunha posición no proxecto, sendo mantemento de paquetes, documentación do software, mantemento da infraestrutura do proxecto, seguranza de calidade, ou coordinación nas liberacións. Os mantedores de paquetes teñen xurisdición sobre os seus propios paquetes, aínda que incrementalmente co-mantidos. Outras tarefas son xeralmente de dominio máis reducido, máis grupos de desenvolvedores en colaboración.
O proxecto mantén listas de correo e conferencias oficiais para a comunicación e coordinación entre desenvolvedores. Para cuestións cun único paquete ou dominio, un sistema de seguimento de bug é empregado tanto por desenvolvedores coma por usuarios finais. Informalmente, canles de IRC (principalmente na OFTC e nas redes Freenode son usadas para a comunicación entre desenvolvedores tamén coma por usuarios.
Xuntos, os desenvolvedores poden tomar decisións xerais comprometidas polo camiño dunha Resolución Xeral ou elección. Toda votación condúcese polo Cloneproof Schwartz Sequential Dropping, un Método Conducido de votación. O Líder do Proxecto é elixido cada ano por unha votación dos Desenvolvedores. O líder do Proxecto Debian ten varios poderes especiais, mais este poder está lonxe do absoluto, e é raramente usado. Baixo unha Resolución Xeral, os Desenvolvedores poden, entre outras cousas, destituír o líder, dar volta atrás a unha decisión por seu ou os seus delegados, ou emendar a constitución e outros documentos fundacionais.
O Líder algunhas veces delega autoridade noutros desenvolvedores a petición deles para realizar tarefas especiais. Xeralmente isto significa que o líder delega en alguén para comezar un novo grupo para unha nova tarefa, e gradualmente conseguir formar un equipo que continúe o traballo e regularmente expanda ou reduza as súas liñas como pensen que é mellor e como as circunstancias o permitan.
Talvez unha persoa máis importante para a Debian que o Líder é o Administrador de Publicación, que é quen marca as metas para a próxima liberación "stable", supervisa o proceso, e toma a decisión final sobre cando liberar.
Editorial Acantilado
Editorial Acantilado é unha editorial catalá con sede en Barcelona que publica textos en lingua castelá. Foi fundada en 1999 polo profesor de literatura da Universidade Pompeu Fabra de Barcelona Jaume Vallcorba, quen a iniciaría coa intención de apostar fundamentalmente por la literatura.
Debian GNU/Linux
Desenvolvedor, recrutamento, motivación e dimisión
O Proxecto Debian ten un fluxo estable de solicitantes desexando chegar a ser Desenvolvedores. Estes solicitantes deben pasar por un elaborado proceso de investigación que establece a súa identidade, motivación, comprensión das metas do Proxecto (encarnado no Contrato Social), e competencia técnica. Máis información no proceso do "Novo Mantedor" está dispoñible na páxina do Novo Mantedor da Debian
Os Desenvolvedores da Debian únense ao Proxecto por calquera número de razóns; algunhas que foron citadas no pasado inclúen:
Os Desenvolvedores de Debian poden dimitir dos seus postos en calquera momento abandonando os paquetes dos que eles era responsables e notificando aos desenvolvedores e ao mantedor da keyring (así a súa autorización de subida pode ser revogada).
Ciclo de vida dos paquetes de Debian
Cada paquete de Debian ten un mantedor que se mantén ao tanto das publicacións dos autores do software e se asegura de que o paquete cumpre coa "Debian Policy", coherente co resto da distribución, e cumpre o padrón de calidade de Debian. Nas relacións cos usuarios e outros colaboradores, o mantedor usa o sistema de reporte de erros para informar e corrixir os erros. Tipicamente, hai un só mantedor para cada paquete, pero fórmanse pequenos grupos de desenvolvedores que "co-manteñen" paquetes grandes e complexos.
As subidas dos paquetes son procesadas automaticamente para asegurarse de que a subida está ben feita (todos os requisitos dos ficheiros son cumpridos) e que todos os paquetes soportan a sinatura dixital -- producida con software compatible-OpenPGP -- dun desenvolvedor da Debian. Todoa os desenvolvedores da Debian teñen chaves públicas. Os paquetes son asinados para poder rexeitar subidas dende fóra do proxecto, e para dar lugar a responsabilidades no caso de que un paquete conteña un erro (Computer bug), unha violación da política, ou código malicioso.
Porén, o novo código é tamén código non-probado, e aqueles paquetes soamente son distribuídos con absoluta limitación de responsabilidades. Para paquetes que chegan a ser candidatos á seguinte publicación da póla "stable" da distribución Debian, primeiro necesitan ser incluídos no banco "testing". Os requirimentos para que un paquete sexa incluído en "testing" son:
Así, un erro crítico para a liberación nun paquete do cal dependen moitos paquetes, tal coma unha libraría compartida, pode evitar a entrada de moitos paquetes na área "testing", porque a libraría é considerada deficiente.
Periodicamente, o Xerente de Liberacións publica as directivas para os desenvolvedores en pedido para preparar a liberación, e de acordo con eles finalmente decide facer a liberación. Isto ocorre cando todo o software importante está razoabelmente actualizado no banco de candidatos para a liberación para todas as arquitecturas para as cales a liberación está pensada, e cando calquera das outras metas postas polo Xerente de Liberacións foron satisfeitas. Nese momento, todos os paquetes no banco candidato á liberación ("testing") pasan a formar parte do banco liberado ("stable").
É posible para un paquete -- particularmente vello, estable, e raramente actualizado -- pertencer a máis que un banco ao mesmo tempo. Os bancos son simplemente coleccións de apuntadores ao paquete en "pool" mencionado anteriormente.
Crítica
Unha crítica habitual á Debian e sobre as liberacións: a póla stable pode volverse demasiado vella para ser útil para algúns propósitos. Esta crítica é oposta en algúns puntos pola existencia de:
Manuel Aramburu
Manuel Aramburu Núñez, nado en León o 10 de abril de 1936 e finado en Pontevedra o 20 de xuño de 2015, foi un pintor e debuxante galego.
Debian GNU/Linux
Crítica
Outra crítica é que algún software non está dispoñible na Debian porque non satisfai os estritos requirimentos de liberdade do Proxecto, por exemplo, o Adobe Acrobat reader non está dispoñible na Debian, pero hai outros visores de PDF na distribución Debian que posiblemente carecen de certa funcionabilidade.
Manuel Aramburu
Traxectoria
Fillo de pais galegos, a súa familia viu vivir a Pontevedra despois da guerra civil española, e nesa vila iniciou a súa aprendizaxe no mundo da pintura.
Aramburu foi un dos grandes mestres da pintura actual de Galicia, pertencente á chamada "xeración de vangardas e silencios", da que forman parte un grupo de artistas que desenvolveron a súa actividade creativa a partir da posguerra española. É posterior, polo tanto, a artistas como Manuel Colmeiro Guimarás ou Laxeiro, e anterior á xove escola artística galega, marcada quizais a partir da experiencia "Atlántica" nos anos 80. En 1969 foi pensionado pola Deputación de Pontevedra para estudar en París, momento en que tivo a oportunidade de estudar o impresionismo, polo que se sentiu especialmente atraído e cuxa influencia nunca abandonou.
Obra
A obra de Manuel Aramburu pódese dividir nos seguintes períodos:
Período inicial
Nesta etapa obsérvase unha grande influencia dos impresionistas do S. XIX, especialmente Paul Cezanne e Van Gogh.
Expresionismo abstracto
Durante os anos 1971 a 1975 na pintura de Aramburu atópase un tema recorrente: Os montes do Paraño, que levan a súa obra a distintos museos e a ser recoñecido en publicacións nacionais como representación da moderna pintura española.
Último período
No ano 1975 presentou na Bienal Nacional de Arte de Pontevedra a súa obra "Desmantele" que obtivo a primeira medalla de ouro (posteriormente obtería a de bronce na bienal Internacional), e marcou a temática da súa obra, que non abandonou. Nese momento, Aramburu xa estaba dedicado plenamente á pintura e compaxinaba o seu labor artístico coa docencia nunha academia privada e como profesor de debuxo nun centro público.
Unha constante ao longo de toda a súa traxectoria é a súa faceta de retratista, estudoso de mestres como Velázquez, Goya ou Fernando Álvarez de Sotomayor, que o levan a aceptar o encargo de retratar en diversas ocasións a Xoán Carlos I, rei de España, a Filipe de Borbón, Príncipe de Asturias, ou a realizar a galería de retratos da Academia Naval de Marín ou dos decanos da Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela.
Para o retrato, Aramburu utiliza tanto o óleo como a sanguina.
Epixénese
O termo epixénese (do grego antigo ἐπί epí, "sobre", "logo de", e γένεσις génesis, "nacemento, creación, orixe"), pode referirse a:
Captain America: The First Avenger
Captain America: The First Avenger é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que foi estreado no 2011. Está baseado na serie de banda deseñada Capitán América, obra de Joe Simon e Jack Kirby.
Sinopse
Nado durante a Gran Depresión, Steve Rogers medrou como un rapaz miñaxoia nunha familia pobre. Motivado polas novas que chegaban de Europa sobre os nazis, decidiu enrolarse no exército; porén, debido á súa precaria saúde, foi rexeitado unha e outra vez. Escoitando as súas súplicas, o Xeneral Chester Phillips ofrécelle a oportunidade de participar nun experimento especial: a "Operación Renacemento". Tras administrarlle o soro súper-soldado e bombardealo con "vitarraios", o corpo de Steve tórnase perfecto. Armado cun escudo indestrutible, emprenderá a guerra contra o Mal como sentinela da liberdade e líder dos Vingadores.
María Isabel Fernández García
María Isabel Fernández García, nada en Tetuán o 2 de xullo de 1949, é unha científica e profesora galega.
Traxectoria
Doutora en Ciencias pola Universidade de Santiago de Compostela (1974). Foi profesora axudante de clases prácticas de Química Analítica na Facultade de Química (1971-1974), profesora adxunta de Química Inorgánica na Facultade de Ciencias de Lugo (1975-1987), profesora de Química Inorgánica na mesma facultade (1988-2011) e catedrática do Departamento de Química Inorgánica dende 2011.
Mediafariña, Cazás, Xermade
Mediafariña é un lugar da parroquia de Cazás no concello lucense de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Taxa de mortalidade
A mortalidade é un termo demográfico que designa un número proporcional de mortes nunha poboación e tempo determinado.
Así, defínese a taxa bruta de mortalidade coma o indicador demográfico que sinala o número de defuncións dunha poboación por cada mil habitantes, durante un período de tempo determinado, xeralmente un ano.
Xeralmente nos países menos desenvolvidos a taxa de mortalidade e natalidade é máis alta, mentres que nos máis desenvolvidos a taxa de mortalidade e natalidade é máis baixa.
A taxa de mortalidade está inversamente relacionada coa esperanza de vida ó nacer, de tal xeito que canta máis esperanza de vida teña un individuo no seu nacemento, menos taxa de mortalidade ten a poboación.
Do mesmo xeito que hai taxas brutas de mortalidade hai taxas específicas de mortalidade, que son as taxas específicas para cada idade.
Mortalidade en España
En España no ano 2004 a taxa de mortalidade se situaba no 8,71, e a taxa de mortalidade infantil no 3,99, fonte INE, Instituto Nacional de Estadística. Indicadores demográficos básicos:.
As principais causas de mortalidade en España para o ano 2001 foron Fonte: CNE, Centro Nacional de Epidemioloxía. :
Ecos del Distrito
Ecos del Distrito foi un semanario publicado en Redondela en 1921.
Casablanca (filme)
Casablanca é unha das películas máis coñecidas da historia do cine. Foi dirixida por Michael Curtiz e estreada en 1942. O seu guión está baseado na obra teatral Everybody Comes to Rick's de Murray Burnett e Joan Alison. Estreouse en galego na TVG o 2 de maio de 2010.
Sinopse
Durante a segunda guerra mundial Rick Blaine (Humphrey Bogart), un exiliado americano por escuras causas que non se desvelan ó longo do filme, rexenta o local nocturno máis popular de Casablanca o Rick´s Café. O cínico e solitario Rick consegue grazas á morte de Ugarte dous salvocondutos para abandonar o Marrocos da "Francia non ocupada" da Francia de Vichy.
Chega namentres a Casabranca o maior alemán Heinrich Strasser (Conrad Veidt), ó cal o xefe da policía, o capitán Renault (Claude Rains), comprace de todas as formas posibles, ata detendo un líder da resistencia checa Victor Laszlo (Paul Henreid), que chega a Casabranca acompañado de Ilsa (Ingrid Bergman), unha antiga amante de Rick que o abandonou en París sen dar explicacións. Rick segue resentido con ela, aínda que cambia de actitude ó coñecer o motivo polo cal marchou do seu lado. Ambos reconcílianse e, xa xuntos, os dous planean saír de Casabranca utilizando os salvocondutos que ten Rick.
Rick convence ao capitán Renault de que vai escapar con Ilsa e deixará a Laszlo en terra para que o deteña a Gestapo. Finalmente, nun acto de heroísmo, Rick dispara ó maior Strasser deixando que Laszlo e Ilsa vaian a América a continuar co labor de resistencia alén do Atlántico.
Elenco
miniatura|dereita|250px|Humphrey Bogart e Paul Henreid
Comentarios
A película está ambientada no Marrocos francés durante a segunda guerra mundial. O produtor Hal B. Wallis quería a William Wyler para dirixir esta película, pero logo de barallar varios nomes, o director de orixe húngara Michael Curtiz foi o elixido, e comezou a rodaxe da que ía ser unha película destinada a ser propaganda antinazi. Acerca da realización da película circulan numerosas historias, entre as cales está por exemplo a que di que Ingrid Bergman non soubo ata o último momento con cal dos dous homes quedaría.
A música correu a cargo de Max Steiner, o vestiario foi obra de Orry-Kelly e Sam (Dooley Wilson) canta acompañado polo seu piano unha das cancións máis recordadas da historia do cine, "As Time Goes By".
Gañadora de tres Premios Óscar: mellor filme, mellor guión e mellor director. Amais, estivo nomeada nas categorías de mellor actor (Humphrey Bogart), actor secundario (Claude Rains), fotografía, edición e banda sonora.
Nos Estados Unidos, pola súa popularidade, Casablanca é coñecida como The Movie. Así mesmo, adoita aparecer nos primeiros postos de diversos ránkings históricos (por exemplo os realizados polo American Filme Institute ou a Internet Movie DataBase).
O personaxe principal loitou no lado republicano na guerra civil española pero na primeira dobraxe en castelán en España esta referencia suprimiuse debido á ditadura de Francisco Franco. Igual pasa coa referencia ó combate en Abisinia contra as tropas fascistas.
Folga escolar polo clima
miniatura|Folga polo clima en Berlín o 25/1/2019. miniatura|[[Greta Thunberg o 27/08/2018.]]
As folgas Escolares polo clima, Folgas Escolares 4 Clima, venres para o Futuro, Xuventude para o clima ou folga de Xuventude 4 clima é un movemento internacional crecente da xente nova e os estudantes que deixan as súas tarefas escolares para participar en demostracións pola acción fronte ó cambio climático.
A primeira folga escolar polo clima foi levada a cabo por Greta Thunberg escenificando unha acción fóra do Riksdag (parlamento) sueco, aguantando un sinal no que se lía "Skolstrejk för klimatet" ou "folga escolar polo clima" o 20 de agosto de 2018.
George of the Jungle
George of the Jungle é un filme de Walt Disney Pictures dirixido por Sam Weisman que foi estreado en 1997.
Folga escolar polo clima
Historia
A pesar dalgún feito anterior illado de intervención de xente moi nova na loita polo clima, como Severn Suzuki, ata finais da década de 2010 non cristalizou un movemento diferenciado. O 20 de agosto de 2018, Greta Thunberg, entón en noveno grao, decidiu non atender á escola até as eleccións xerais suecas do 9 de setembro de 2018, despois das vagas de calor e lumes incontrolados en Suecia.
George of the Jungle
Sinopse
No máis profundo da xungla africana os gorilas criaron un bebé abandonado, George que co tempo medrará para ser o máis valente rei da xungla. George vai dunha árbore a outra levando por diante todo o que está no seu camiño. Pero cando unha bela muller chamada Úrsula, procedente da civilización, chega ao mundo de George, este perderá definitivamente o control. Deixando atrás a selva e a todos os seus salvaxes amigos, Simio, un gorila que fala, e Shep, un elefante que pensa que é un can, George aterrará na cidade de San Francisco.
Folga escolar polo clima
Historia
Afirmou que este movemento foi inspirado polos activistas adolescentes no Marjory Stoneman Douglas Instituto en Parkland, Florida, quen organizaron a Marcha para as nosas vidas. As súas esixencias eran que o goberno sueco reducira as emisións de carbono como o esixe o Acordo de París, e protestou sentando fóra do Riksdag cada día durante as horas escolares co cartel Skolstrejk för klimatet (folga escolar polo o clima). Despois das eleccións xerais, continuou só en venres, gañando atención mundial. Inspirou a escolares a través do globo para participar en folgas de estudantes.
No 2017, Ingmar Rentzhog fundou a empresa de accións compartidas Non temos tempo, cun esquema do 10% sen beneficio, 90% para beneficio. A finalidade da empresa é crear "a maior rede mundial de acción para o clima" e a creación de contido medioambiental viral para mellorar o rendemento dos cartos vía publicidade dixital. No mesmo día que Thunberg arrancou a súa folga escolar en2018, Rentzhog subiu á rede contido sobre a folga escolar, en Facebook, Instagram e YouTube. A empresa reclama ter xogado unha función central en que a protesta de Greta Thunberg recibira grande atención nacional e internacional. Segundo Greta Thunberg, foron as persoas de Non temos tempo foron as primeiras que reaccionaron á súa folga escolar. En novembro Thunberg comezou a asesorar a Non temos tempo. O mesmo mes Rentzhog usou a Thunberg no material de promoción para un crowfounding que levantou 10 Millóns de coroas suecas ó mes seguinte. Segundo o pai de Greta Thunberg, ela, non sabía nada do tema. A finais de xaneiro de 2019, Thunberg deixou o seu traballo como asesora de Non temos tempo para ficar totalmente independente.
2018
Inspiradas por Greta Thunberg, as folgas escolares masivas arrancaron en novembro de 2018. En Australia, milleiros de escolares foron inspirados por Thunberg para parar os venres, ignorando os comentarios do Primeiro Ministro Scott Morrison de "máis aprendizaxe na escola e menos activismo". As folgas de estudantes de decembro continuaron ao menos en 270 cidades en diferentes países, incluídos Australia, Austria, Bélxica, Canadá, os Países Baixos, Alemaña, Finlandia, Dinamarca, Xapón, Suíza, o Reino Unido e os Estados Unidos.
Alberto Iglesias
Alberto Iglesias Fernández-Berridi, nado en Donostia en 1955, é un compositor vasco, con especialmente relevancia dentro do mundo da cinematografía, así, no anos 2005 e 2007 foi nomeado aos Premios Oscar polos filmes The Kite Runner e The Constant Gardener.
Folga escolar polo clima
2019
miniatura|A pancarta que le "Por que aprender sen un futuro" (Berlín, 25 de xaneiro de 2019). miniatura|Placards "Existencia de respecto ou esperar resistencia" e "Mudar o sistema, non o clima!". miniatura|Folga escolar para clima diante da Casa de Parlamento, Helsinqui, 11 de xaneiro de 2019. No 2019, repetíronse as folgas e aumentou o número de países, notabelmente: Colombia, Nova Zelandia e Uganda.
Alberto Iglesias
Traxectoria
Estudou piano, harmonía e contrapunto no Conservatorio de Música de San Sebastián, da man de Francisco Escudero. Máis tarde, recibiu leccións de composición e piano de F. Schwartz en París compaxinádo este labor co estudo de técnicas de composición electroacústica en Barcelona. Como intérprete, o máis salientánbel é o período entre 1981 a 1986, cando formou un dúo de música electrónica co tamén compositor Javier Navarrete, que os levou por diversas xiras, nas que interpretaban propias composicións.
Comezou a compoñer para o cinema no ano 1984, con La Conquista de Albania, e escribiu dende entón as músicas para case 30 filmes, boa parte deles para o director manchego Pedro Almodóvar.
Folga escolar polo clima
2019
O Ministro de medio ambiente flamengo (belga) Joke Schauvliege dimitiu o 5 de febreiro de 2019 despois de que afirmara, falsamente, que a axencia de seguridade estatal tivera evidencia de que as folgas escolares en Bélxica eran unha montaxe.
A comezos de febreiro de 2019, 350 científicos holandeses asinaron unha carta aberta en apoio das folgas escolares nos Países Baixos. A carta di "Co fundamento dos feitos fornecidos pola ciencia do clima, os defensores teñen razón. Por iso nós, como científicos, apoiámolos."
Planeáronse folgas no Reino Unido o venres 15 de febreiro e en varios países o venres 15 de marzo. Isto incluíu a Galicia, na que varios colexios se mobilizaron a partir dun chamamento efectuado no Porriño, a máis doutros lugares de España, como Madrid e Barcelona.
Seguindo o exemplo doutros lugares a nivel internacional, a finais de febreiro de 2019 en diversos lugares de España comezan a xurdir asembleas, tanto para afondar nas ideas do movemento (cristalizadas en expresións como "cambiemos o sistema, non o clima") como para levar a cabo a organización e difusión do movemento. Ó tempo, tamén por fóra do movemento comeza o estudo do mesmo e as contribucións para a construción dunha narrativa do movemento que o encauce cara á durabilidade.
Algunhas das etiquetas usadas polo movemento nas redes sociais son #FridaysForFuture ou #YouthForClimate.
Relacionadas co pulo da loita climática da folga escolar polo clima, teñen xurdido outras accións complementarias, como a denuncia de catro ONG —Notre affaire à tous, Fundación Nicolas Hulot, Greenpeace Francia e Oxfam- contra o estado francés, dentro dunha serie de denuncias contra os estados en diferentes países.
Citharichthys
Citharichthys é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos paralictíidos.
Apareceron no rexistro fósil no mioceno tardío.
Etimoloxía
O nome científico Citharichthys está formadoormado pola unión dos termos do grego antigo κιθάρα kithára, que significa "cítara", e ἰχθύς ichthýs, "peixe". Literlamente: "os peixes con forma de cítara".
Descrición
Son peixes planos sinistros, é dicir, que teñen ambos os ollos no lado esquerdo da cabeza. Son demersais, e a maioría das especies son mariñas, que habitan a profundidades relativamente baixas, pero o xénero tamén inclúe especies que se encontran en augas profundas (até polo menos os 2.000 m), e outras que entran en cursos de auga doce.
A maior das especies do xénero é Citharichthys sordidus, do Pacífico, de cor parda clara salferido con manchas máis escuras, mesmo negras, e ás veces amarelas ou alaranxadas, que pode alcanzar os 41 cm de lonxitude.
Especies
O xénero foi fundado en 1862 polo ictiólogo neerlandés Pieter Bleeker.
Na actuadlidade, no xénero recoñécense as seguintes 24 especies:
Bandeira de Grecia
A bandeira de Grecia (popularmente en grego: galanolefki ou kianolefki, a "azul-branco") foi adoptada o 22 de decembro de 1978. Até 1969, esta bandeira só era empregada pola mariña mercante, xa que para o resto dos usos empregábase unha bandeira de cor azul cunha cruz branca desde 1828. En 1975, durante a Xunta Militar Grega (1967-1974) foi substituída pola antiga bandeira, sendo restituída en 1978.
Descrición
Está composta por nove franxas horizontais de idénticas dimensións de cores azul e branco que se alternan, sendo a franxa situada na parte superior da bandeira de cor azul. No ángulo superior máis próximo ao mastro sitúase un cadrado azul cunha cruz branca que é símbolo da Igrexa Ortodoxa Grega.
As nove franxas representan o número de sílabas da frase "Ελευθερία ή Θάνατος" (E-lef-the-rì-a i Thà-na-tos) que significa "liberdade ou morte", que é o lema nacional. A proporción da bandeira é 2:3.
Virolahti
Limita cos municipios Hamina e Miehikkälä, ambos pertencentes á súa mesma rexión. O concello fai fronteira con Rusia no seu extremo oriental.
O concello é unilingüe en finés.
Culteranismo
miniatura|dereita|Góngora, pioneiro do culteranismo. O culteranismo é unha estética do barroco español dentro da máis xeral do conceptismo, co cal comparte a intención de enrarecer e aquilatar a expresión separándoa do equilibrio e claridade clásicos, pero co procedemento oposto de dilatar o significado nun máximo de expresión estética non para aclarar a mensaxe mediante o procedemento da paráfrase, senón para impresionar e confundir co labiríntico da expresión e de aplicarse fundamentalmente ao xénero lírico e ao verso no canto da a prosa.
Un dos seus máximos artífices foi Góngora.
Cesar, Santiago de Compostela
Santa María de Cesar é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2013 tiña 153 habitantes (82 mulleres e 71 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 193 habitantes.
The Heart of Everything
The Heart of Everything é o cuarto álbum de estudio da banda neerlandesa de metal sinfónico Within Temptation, editado nos Países Baixos o 9 de marzo do 2007 polo selo Roadrunner Records. No resto de Europa apareceu o 12 de marzo (agás en Finlandia onde foi lanzado o 15), e en Norteamérica o 24 de xullo.
José Rodrigues Vale
dereita|miniatura José Rodrigues Vale, nado en Monção, Portugal, o 2 de novembro de 1866 e finado o 7 de febreiro de 1934, foi un poeta portugués coñecido pelo pseudónimo de João Verde.
Admirador da obra de Rosalía de Castro e Lamas Carvajal, mantivo certa relación con Curros Enríquez, Filomena Dato e García Ferreiro. Foi autor de varios poemas en galego e portugués. Colaborou na revista Branco e Negro (1896-1898). Tamén colaborou en Vida Gallega e A Terra Minhota. Fundou e dirixiu Aurora do Lima e O Regional. Na súa obra mostrou as vivencias e o seu amor polas paisaxes miñotas.
En 1936 a Câmara de Monção reproduciu en azulexo un poema seu do libro Ares da Raya, que foi colocado nun miradoiro sobre o río Miño.
Polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado
Unha variante do AFLP é o cDNA-AFLP, que se usa para cuantificar diferenzas nos niveis de expresión xénica.
Outra variante do AFLP é a TE Display, usada para detectar a mobilidade de elementos transpoñibles.
Base xenética
Cómpre sinalar que, aínda que o AFLP se denomine comunmente "polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado", os datos resultantes non se contabilizan como polimorfismos de lonxitude, senón como polimorfismos de presenza ou ausencia de fragmentos amplificados. A base xenética deste polimorfismo que se observa nos ensaios AFLP, é dicir, a ausencia ou presenza de fragmentos amplificados dun tamaño dado, está determinada por mutacións puntuais, inversións, insercións e delecións que levan á perda ou ganancia dun sitio de restrición ou á alteración da secuencia recoñecida ou amplificada polos cebadores ou primers. Igual que nos RAPDs, non é posible distinguir individuos heterocigotos polo que se trata dun marcador dominante. Unha banda AFLP adoita interpretarse como un locus, definido polos dous encimas de restrición, unha combinación de cebadores que inclúen as bases selectivas (por exemplo, EcoRI-ATC/MseI-AAG) e un peso molecular.
Revolución Cultural
miniatura|280px|Granxeiros na época da Revolución Cultural chinesa. A, tamén chamada simplemente Revolución Cultural, foi un movemento revolucionario dos estudantes e traballadores chineses contra dos burócratas do Partido Comunista Chinés, dirixido polo xefe do Partido Comunista, Mao Tse Tung, en 1966 para consolidar o maoísmo como ideoloxía dominante e eliminar a oposición política. Oficialmente rematou en 1969, aínda que a maioría dos historiadores consideran que rematou en 1976 co arresto da coñecida como Banda dos Catro.
Polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado
Procedemento
A técnica AFLP-PCR é un método moi sensible para detectar polimorfismos no ADN. A técnica foi descrita orixinalmente por Vos e Zabeau en 1993. O procedemento en detalle desta técnica consiste no seguinte:
Revolución Cultural
Lanzamento da Revolución Cultural
Mentres Lin Biao alentaba o culto á personalidade cara á figura de Mao, a súa dona Jiang Qing, antiga actriz implicada na vida cultural do país, promovía a defensa dos ideais revolucionarios na produción artística. A Revolución Cultural desencadeouse precisamente a través dun ataque a unha obra literaria. En 1961, Wu Han, escritor de prestixio e vicealcalde de Pequín, publicara unha obra de teatro, Hǎi Ruì Bàguān (海瑞罢官 / 海瑞罷官: Hai Rui cesado do seu cargo), na que se empregaban personaxes da dinastía Ming para aludir ao conflito entre Mao Zedong e Peng Dehuai. Esta obra indignara a Mao, que recoñeceu as alusións evidentes á súa persoa. Outros dous membros do goberno municipal de Pequín, Deng Te e Liao Mosha, recorreron tamén á ficción histórica para criticar a Mao. Naquel momento, o goberno municipal de Pequín, co seu alcalde Peng Zhen á fronte, albergaba moitos dos partidarios de Liu Shaoqi e Deng Xiaoping e contra eles dirixíronse as primeiras críticas dos maoístas. Consciente da hostilidade cara á súa persoa en Pequín, Mao viaxou a Shanghai no verán de 1965. Nesa cidade, durante unha reunión do Comité Central no mes de setembro, Mao fixo un chamamento á resistencia fronte á ideoloxía burguesa reaccionaria. A contraofensiva comezara e Mao preparaba a súa volta. Mediante a influencia de Jiang Qing e grazas ao apoio do exército, o editorialista da edición de Shanghai do Diario do Exército de Liberación Yao Wenyuan, estreito colaborador de Jiang Qing, escribiu un agresivo editorial no que se atacaba a Wu Han pola deslealdade do argumento da obra Hai Rui cesado do seu cargo.
A estratexia de Mao e os seus seguidores eludía o ataque directo a Liu Shaoqi e Deng Xiaoping e centrábase en quen os apoiaban. Isto puña nunha situación difícil os líderes do partido, xa que a pesar de todo, Mao seguía a ter o recoñecemento como máximo ideólogo do réxime e as críticas ao equipo do goberno municipal de Pequín fundamentábanse na obediencia estrita á ideoloxía de Mao, polo que resultaban difíciles de contrarrestar ante a opinión dos cadros do partido. Os ataques tiveron o éxito esperado e o 30 de decembro de 1965 Wu Han recoñeceu publicamente o seu erro. Isto animou os seguidores de Mao a aumentar a presión. O 26 de marzo de 1966 aproveitando a ausencia de Liu Shaoqi, que estaba en visita oficial en Paquistán e Afganistán, os partidarios de Mao secuestraron o alcalde de Pequín e membro destacado do buró político Peng Zhen. Ao apoio de Yao Wenyuan en Shanghai uniuse o control da capital por parte do exército, leal a Lin Biao e a Mao. A partir deste momento, a edición nacional do Diario do Exército de Liberación pasou a estar controlada polos seguidores de Mao, e o 18 de abril un histórico editorial nese diario proclamou levantemos o grande estandarte vermella do pensamento de Mao Zedong e participemos de forma activa na Gran Revolución Cultural Socialista. O editorial daba xa nome ao movemento e confirmaba o apoio do exército. O 1 de xuño, o Diario do Pobo, principal órgano de expresión do Partido Comunista, caeu tamén baixo o control dos maoístas.
Polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado
Procedemento
Consta esencialmente de catro etapas.
Revolución Cultural
Consecuencias da Revolución Cultural
miniatura|esquerda|Rastros dunha máxima propagandística da Revolución Cultural, inscrita nun muro, que invoca a confianza no presidente Mao Ao contrario da anterior campaña maoísta, o Gran Salto Adiante, que tivera como vítimas os sectores máis desfavorecidos do medio rural, a Revolución Cultural tivo como albo a clase intelectual e dirixente do país. As acusacións xeneralizadas de "actividades contrarrevolucionarias" a técnicos cualificados e a profesores universitarios levaron a unha paralización do desenvolvemento tecnolóxico e educativo do país. Os programas de estudos foron redefinidos para primar o ensino de valores ideolóxicos sobre aquelas materias puramente intelectuais e científicas consideradas "burguesas". Unha xeración enteira de mozos viuse privada da posibilidade dunha educación superior alén da repetición de lemas revolucionarios. Fronte a esta crise do ensino superior, o espírito maoísta de igualdade tivo unha consecuencia positiva no aumento da escolarización primaria e da alfabetización. miniatura|Tumba de [[Confucio en Qufu, que sufriu os ataques dos gardas vermellos durante a Revolución Cultural]] A idea maoísta de que a nova China debía romper cos hábites feudais do pasado tivo tamén consecuencias nefastas para a cultura tradicional chinesa. Jiang Qing e os seus colaboradores instaron aos mozos a acabaren cos chamados "Catro antigos" (四旧 / 四舊 / sì jiù, ás veces traducido como "os catro vellos"): os usos antigos, os costumes antigos, a cultura antiga e o pensamento antigo. A interpretación de que elementos da sociedade merecían a consideración de antigos ou burgueses quedou, non obstante, nas mans dos propios gardas vermellos, quen, ávidos de amosar o seu espírito revolucionario, se embarcaron nunha campaña de destrución de obras de arte, libros, templos e edificios antigos, á vez que sometían a humillantes sesións de autocrítica a intelectuais e altos cargos do Partido aos que acusaban de reaccionarios.
Dado que calquera que expresase na súa vida pública interese cultural ou artístico cara a calquera asusnto que non fose a exaltación da figura de Mao podía ser acusado de reaccionario, non é de estrañar que a inmensa maioría dos escritores e artistas sufrisen persecucións durante esta época e fosen moitos os que resultaron feridos e mesmo mortos pola violencia dos gardas vermellos. Outros suicidáronse, como o escritor Lao She. Estímase que foron miles as vítimas mortais da violencia e máis de tres millóns de membros do Partido foron vítimas das purgas na cúpula do poder.
Polimorfismo de lonxitude de fragmento amplificado
Aplicacións
A tecnoloxía AFLP ten a capacidade de detectar varios polimorfismos en diferentes rexións xenómicas simultaneamente. É tamén moi sensible e reproducible. Como resultado, o AFLP é moi utilizado para a identificación de vriacións xenéticas en cepas ou especies moi emparentadas de plantas, fungos, animais, e bacterias. A tecnoloxía do AFLP foi utilizada en probas de patermidade e de investigación criminal, e tamén para determinar pequenas diferenzas en poboacións, e en estudos de ligamento para crear mapas de análises QTL (de locus de trazo cuantitativo).
Revolución Cultural
Consecuencias da Revolución Cultural
No ámbito da cultura, ademais da destrución de obras de arte, a Revolución Cultural tamén afectou a relixión tradicional chinesa e o sistema de escritura. A maior parte dos templos budistas e taoístas foron pechados e moitos monxes foron obrigados a seguir programas de reeducación. Tamén o pensamento confucianista foi albo das iras dos gardas, pois se identificaba coa sociedade feudal antiga. Debido a isto, a cidade natal de Confucio, Qufu, na provincia de Shandong, sufriu os ataques de grupos de gardas que destruíron gran parte do seu patrimonio, que foi restaurado anos despois. En canto á escrita chinesa, o proceso de simplificación dos caracteres, aínda que comezara con anterioridade, coas listaxes de caracteres reformados publicadas en 1956 e 1964, consolidouse grazas ao espírito de ruptura co pasado impulsado pola Revolución Cultural. Neste sentido, moitas das diferenzas culturais que se perciben entre a China continental e as sociedades chineses de Taiwán, Hong Kong e Macau teñen as súas raíces na Revolución Cultural, cuxos efectos se prolongaron ata a actualidade.
Educación
A Revolución Cultural levou ao sistema educativo da China a un parón. Nos primeiros meses da Revolución Cultural pecháronse escolas e universidades. As escolas de primaria e secundaria abriron máis tarde, máis todos os institutos e universidades estiveron pechadas ata 1970, e a maioría das universidades non reabriron ata 1972. Os exames para entrar na universidade canceláronse despois de 1966, para ser logo substituídos por un sistema onde os estudantes eran recomendados por fábricas, vilas e unidades militares; as probas non foron restauradas ata 1977 baixo o mandato de Deng Xiaoping. Segundo os documentos para perseguir a Banda dos Catro, foron perseguidos 142 000 cadros do exército e profesores nos círculos educativos e menciónanse académicos, científicos e educadores que morreron, incluíndo a Xiong Qinglai, Jian Bozan, Rao Yutai, Wu Dingliang e Zhao Jiuzhang. A xeración enteira de individuos aflixidos precariamente cualificados denomínase comunmente como a "xeración perdida".