cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boston Celtics
1979–1992: Os anos de Larry Bird
esquerda|miniatura|[[Larry Bird (1979–1992).]] Os anos 1980 serán unha nova década brillante, tanto en xogo como en éxitos, na que destacará outro nome por encima de todos, Larry Bird, verdadeira pedra angular dos éxitos do equipo. Con todo, na segunda metade do oitenta os Celtics darían os primeiros pasos cara a unha lenta decadencia, moi palpable ao final da década. A clave dos éxitos destes anos atópase nalgunhas decisións tomadas por Red Auerbach nos anos anteriores, que se completarían no verán de 1979. Tras reter en 1978 os dereitos de Larry Bird, este incorporaríase ao equipo na tempada 1979-80, Auerbach conseguiu obter mediante o traspaso de Bob McAdoo, a primeira elección do Draft de 1980, que despois traspasaría á súa vez a Golden State Warriors. A cambio, obtería de Golden State a terceira elección dese mesmo ano, que se convertería en Kevin McHale, e os dereitos sobre o xogador Robert Parish. Con eses movementos, Boston disporía en 1981 dunha brillante columna vertebral, o famoso "Big Three", sobre o que o equipo se sustentaría durante máis dunha década. miniatura|[[Dennis Johnson (1983–1990).]] Os éxitos non tardarían en chegar trala incorporación de Bird. Adestrados por Bill Fitch, a pesar dunha gran tempada, non lograrían superar aos Philadelphia 76ers na final de Conferencia Lesta en 1980. Ademais ese mesmo ano tería lugar a primeira retirada, Dave Cowens, sen poder engadir un título máis ao seu historial. Con todo, o ano seguinte, a estreita marxe dun punto si serviu esta vez para lograr o pase á final da NBA no ano 1981 fronte aos Sixers para posteriormente derrotar aos Houston Rockets na final. A forza dun equipo no que tamén sobresaían Cedric Maxwell, MVP das Finais da NBA, e Nate Archibald, MVP do All-Star Game, sería a clave do éxito. Tamén destacou a estrea de Danny Ainge na liga. Nas tempadas 1981-82 e 1982-83, o rendemento de Boston atravesou un pequeno declive. Aínda que o nivel de xogo foi moi elevado durante a tempada de 1982, caeron novamente na final de conferencia fronte a Philadelphia. Moito peor sería o ano 1983, cando Boston caería nunha pobre eliminatoria ante Milwaukee Bucks. Iso cuestionaría o traballo técnico e daría pé á chegada no ano seguinte ao banco de K.C. Jones, quen iniciaría catro anos de grandes éxitos para Boston, sen a participación xa de Archibald, que pasaría a xogar en Milwaukee. O primeiro éxito foi xa en 1984, cando conquistaron un novo título da NBA fronte a Los Angeles Lakers de Magic Johnson e Kareem Abdul-Jabbar, co recentemente chegado Dennis Johnson na dirección de xogo. O ano seguinte, 1985, con todo, na reedición desta final, o título viaxaría aos Ánxeles. En 1986, a incorporación de Bill Walton, xunto ao crecemento de Ainge, devolvería ao equipo ao seu máximo esplendor logrando un récord, ao gañar 40 partidos dos 41 disputados como local, que permitiría a Boston alcanzar novamente o título, neste caso derrotando aos Houston Rockets de Hakeem Olajuwon e Ralph Sampson.
Dous títulos e unha final en tres anos marcaban a cima do rendemento desta xeración e a necesidade de planificar o futuro. É por iso que Boston decidiría traspasar ao seu xogador Gerald Henderson pola primeira elección do Draft de 1986 de Seattle SuperSonics, que habería de corresponder a un prometedor xogador: Len Bias. Con todo, este morrería dous días despois da súa elección no Draft por unha sobredose de cocaína, desfacendo as expectativas postas neste novo proxecto de reconstrución e condicionando o futuro. A mala sorte, o pouco acerto no Draft e algúns erros, xa sen a guía de Red Auerbach, faría irreversible un lento declive.
Sen Bias nin o lesionado Walton, Boston houbo de afrontar unha dura tempada 1986-87, pero lograría sobreporse e chegar á final do campionato, para caer finalmente fronte aos Lakers. En 1988, xa sen Walton e cun equipo soportado tan só sobre o quinteto titular, os clásicos Dennis Johnson, Danny Ainge, Larry Bird, Kevin McHale e Robert Parish, os Celtics caerían na final de conferencia fronte a Detroit Pistons, marcando así a substitución na hexemonía da conferencia. As cousas empeorarían aínda máis en 1989, cando Bird se perdería toda a tempada por mor dunha lesión, e 1990: en ambos os casos Boston caería en primeira rolda de playoffs, primeiro ante Detroit e logo ante New York Knicks. Xa sen Ainge, traspasado a Sacramento Kings, Dennis Johnson retiraríase en 1990, desaparecendo así os complementos do Big Three que aseguraran os éxitos de 1984 a 1987, sen que o Draft ou os traspasos houbesen provisto de novos recursos destacados, salvo un: a elección de Reggie Lewis no Draft de 1987.
1993–1998: Traxedia e declive
Con todo, os Celtics fixeron o posible por rexurdir na competición e sobreporse aos fracasos dos anos anteriores. O novo adestrador, Chris Ford, logrou formar un equipo de gran calidade mediante o aínda tres principais referentes do equipo, Larry Bird, Kevin McHale e Robert Parish, a consolidación da nova estrela do equipo: Reggie Lewis e a participación dun conxunto de novos xogadores: Brian Shaw, Dee Brown e Kevin Gamble (en 1991) e Rick Fox e Sherman Douglas (desde 1992). Así, na tempada 1990-91, os Celtics alcanzarían un dos seus mellores resultados nos primeiros meses da liga regular, ao lograr 29 vitorias en 34 partidos, pero os problemas físicos de Larry Bird ocasionarían unha forte diminución no rendemento do persoal e converterían xa a Reggie Lewis no verdadeiro líder do equipo.
O retorno dun diminuído Bird non permitiu unha viaxe longa nos playoffs e os Celtics caeron na semifinal de Conferencia fronte aos Detroit Pistons. O ano seguinte, coa ausencia de Bird e McHale durante media tempada, os Celtics lograrían a pesar de todo alcanzar unha vez máis a semifinal de conferencia da tempada 1991-92, pero sucumbirían ante os Cleveland Cavaliers.
Sería 1993 o primeiro ano de franco declive para o equipo. Ante a retirada en 1992 de Larry Bird, o equipo optou por reforzarse coa chegada de Xavier McDaniel, quen tería un impacto moito menor sobre o equipo. A pesar de todo, o equipo alcanzou 48 vitorias, tan só tres menos que o ano anterior, e os playoffs, mais Reggie Lewis sufriría na primeira rolda, ante Charlotte Hornets, un colapso cardíaco que o apartaría da competición e que acabaría coa súa vida unhas semanas máis tarde. Sen Lewis, Boston caeu en primeira rolda e esa mesma tempada retirouse Kevin McHale. A perda de Lewis restaría moita capacidade competitiva a un equipo, capitaneado agora por un envellecido Robert Parish e liderado en anotación por Dee Brown, que non se clasificaría para os playoffs no ano 1994 e onde a única boa noticia sería o bo rendemento de Dino Radja. O ano seguinte, 1995, Parish incorporaríase aos Hornets, mais o equipo veríase reforzado coa incorporación de Dominique Wilkins. Aínda que iso permitiu alcanzar os playoffs cunha media negativa, caendo novamente en primeira rolda, na que sería a súa última participación en playoffs da década.
Na tempada 1995-96, M. L. Carr, ex xogador e campión con Boston na década dos oitenta, asumiría as rendas do equipo e a dirección técnica. Nos dous anos que estivo á fronte da franquía, os resultados deportivos foron francamente negativos, por mor da falta de referentes, de liderados e de calidade individual. O mellor neses anos veu coa elección de Eric Williams no Draft de 1995 e sobre todo de Antoine Walker no de 1996. A tempada 1996-97, con tan só 15 vitorias en liga regular, concretouse nun intento de lograr a elección número un do Draft de 1997 e poder elixir así a Tim Duncan, pero a sorte non acompañaría, e Boston haberíase de conformar coa elección número 3, Chauncey Billups, quen pasaría un curto período en Boston.
1998–2007: Tentativas de reconstrución
miniatura|esquerda|[[Paul Pierce (1998–2013).]] En verán de 1997, converteríase en novo responsable e adestrador Rick Pitino, quen se mantivo no cargo até mediada a tempada 2000-2001, e cuxas polémicas decisións non servirían para mellorar o rendemento competitivo. Pitino renovou case todo o persoal ao longo do seu mandato, excepto a Antoine Walker. Con todo, no NBA Draft de 1998 chegaría un novo xogador dende California, Paul Pierce. Con todo, as decisión polémicas de Pitino continuaron, como o traspaso de Billups e Ron Mercer e a incorporación de diversos xogadores caros e pouco efectivos, como o pivote Travis Knight.
Nos primeiros anos do novo milenio, o equipo estivo en xeral lonxe de alcanzar un novo campionato. Trala renuncia de Rick Pitino, foron Chris Wallace (2001-2003) e Danny Ainge desde 2003, os novos responsables da reconstrución do equipo en tanto que manager xeral e director de operacións respectivamente. Con todo, os anos transcorridos nesta década foron máis positivos que a anterior, na medida de que nas tempadas 2002, 2003, 2004 e 2005 Boston alcanzou os playoffs, incluída unha final de conferencia.
Durante o período de Chris Wallace tivo lugar o maior éxito do cadro do últimos vinte anos: a disputa da final de Conferencia Leste ante os New Jersey Nets. Liderados por Paul Pierce e Antoine Walker; con xogadores como Kenny Anderson, Eric Williams, Tony Battie ou Rodney Rogers, e adestrados por Jim O'Brien, quen substituíu a Pitino no banco, os Celtics eliminaron a Philadelphia 76ers e Detroit Pistons, pero caeron nunha dramática eliminatoria por 4-2, durante a cal protagonizaron a maior remontada da historia dos playoffs (21 puntos no último cuarto). En 2003 O'Brien conseguiu levar ao equipo novamente á semifinal de conferencia, tras eliminar os Indiana Pacers, mais New Jersey volveu ser o verdugo de Boston.
A falta de mellores resultados propiciou, en 2003, que tras un cambio de propietarios, Chris Wallace foi substituído por Danny Ainge como principal responsable. A iso contribuíron, entre outros factores, o errado traspaso de Vin Baker, quen chegaría cun longo e elevado contrato para experimentar un proceso de alcoholismo que supuxo que fose apartado do equipo na tempada 2003 e o seu despedimento en 2004; os fallos no tres eleccións de Draft na primeira rolda de 2001, que non serviron para dotar ao equipo de ningún mozo de garantías, e a escasa confianza nos criterios seguidos por Wallace. O período de Danny Ainge veuse caracterizando por unha gran transformación do equipo, no cal só quedou un dos finalistas do ano 2002: Paul Pierce. Entre as súas primeiras decisións polémicas atópanse o traspaso de Antoine Walker en verán de 2003 por Raef Lafrentz, Jiri Welsh e unha primeira rolda de Draft, quen retornaría con todo para disputar o tramo final da tempada 2004-2005, antes de ser traspasado novamente a Miami Heat. A elas seguirían outras nos meses seguintes, como a multimillonaria renovación de Mark Blount en xullo de 2004.
Na primeira tempada completa de Ainge, a de 2004, ademais dos cambios mencionados, chegou ao equipo Ricky Davis, tras un traspaso con Cleveland Cavaliers. Durante a mesma, O'Brien presentou a dimisión a metade da tempada, sendo substituído por John Carroll, quen a pesar de acadar unha marca de vitorias negativo (36-46) logrou acceder aos playoffs, onde Indiana eliminaría a Boston por 4 vitorias a 0. Na tempada seguinte, a 2004-2005, Ainge puxo á fronte do equipo a Doc Rivers, quen non logrou mellorar o conseguido o ano anterior, ao volver caer eliminado ante os Pacers en primeira rolda, nunha dramática serie a sete partidos, a pesar da presenza dun veterano Gary Payton, o regreso de Walker e a chegada ao equipo a través do Draft de Al Jefferson, Tony Allen e Delonte West.
As cousas foron aínda peor nos anos seguintes. Tras elixir no Draft de 2005 á nova promesa Gerald Green e ao servizal Ryan Gomes, na tempada 2005-2006 Boston obtivo tan só 33 vitorias, nun ano en que a formulación de fondo foi dar confianza aos xogadores máis novos. Idéntica estratexia pero con peores resultados, seguiuse na tempada 2006-2007: a pesar da madurez experimentada por mozos como Al Jefferson, Tony Allen ou Delonte West, por mor das múltiples lesións, especialmente a de Pierce, e as deficiencias na formación e dirección do persoal que veñen dándose nos últimos anos causaron a obtención de tan só 24 vitorias.
Novo campionato: unha nova era
miniatura|esquerda|[[Ray Allen (2007–2012).]] Como consecuencia dos malos resultados, o equipo iniciou en maio de 2007 unha nova etapa. Unha vez coñecida a posición de elección no Draft de Boston, o número cinco, que eliminaba toda opción de contar con Greg Oden ou Kevin Durant na seguinte tempada, Danny Ainge iniciou xestións para dar un xiro total ao cadro a fin de volver converter ao equipo en candidato ao anel. Froito das mesmas foi o traspaso na noite do Draft de Delonte West, Wally Szczerbiak e a elección número cinco de devandito Draft, a cambio do All-Star e ex estrela dos Seatle SuperSonics Ray Allen. Posteriormente, a finais do mes de xullo, fíxose público o traspaso do verán, no que Kevin Garnett chegaba á franquía a cambio de Al Jefferson, Sebastian Telfair, Ryan Gomes, Gerald Green e Theo Ratliff, ademais da elección de primeira rolda do Draft de 2009 e do retorno dos dereitos obtidos en 2006 sobre unha elección de primeira rolda de Minnesota Timberwolves.
Trala chegada de Garnett, os Celtics convertéronse no mellor equipo da liga regular ao acadar o mellor rexistro, 66-16, que foi posible grazas ao liderado de Paul Pierce e Kevin Garnett, a contribución de Ray Allen, a chegada progresiva de novos xogadores de apoio como James Posey, Sam Cassell, P.J. Brown e Eddie House e a progresión dos xogadores máis mozos recrutados por Danny Ainge ao longo dos últimos anos: Kendrick Perkins, Tony Allen e, especialmente, Rajon Rondo. Xa nos playoffs, os Celtics víronse enfrontados en primeira rolda aos Atlanta Hawks e en segunda, aos Cleveland Cavaliers de LeBron James, aos cales superaron por unha estreita marxe de catro vitorias e tres derrotas, gañando todos os partidos disputados en casa e perdendo todos os disputados fóra. Na final da Conferencia Leste Boston derrotou 4-2 a Detroit Pistons e enfrontouse nas Finais da NBA a Los Angeles Lakers, revivindo así unha final histórica, que acabou gañando con autoridade, 4-2, conseguindo un novo campionato vinte e dous anos despois. Paul Pierce foi nomeado MVP dunhas finais nas que se conseguiu o récord de maior remontada nun partido, xa que despois de empezar perdendo no primeiro cuarto do cuarto partido por vinte e catro puntos na cancha dos Lakers, os Celtics soubéronse sobrepor e acabaron levándose o único triunfo fóra de casa da final, que supuña o 3-1 que achegaba o título a Boston. miniatura|dereita|[[Kevin Garnett (2007–2013).]] Tras conseguir o campionato número dezasete, os Celtics afrontaron a tempada 2008-2009 con algunhas baixas sensibles, como as de P.J. Brown e James Posey, aos que haberían de substituír unha nova xeración de rookies: o pivote Patrick O'Bryant e antigo xogador de Portland Trail Blazers, Darius Miles, quen tras dous anos de retiro por lesión, tentaba reincorporarse á práctica do baloncesto, mais este foi despedido do equipo tras un período de proba no que non tiña contrato asegurado. Con todo, comezaron a tempada en 27-2, a mellor marca de inicio da historia da NBA. Tendo ademais un par rachas de máis de dez partidos consecutivos gañados (19, récord da franquía e 12, respectivamente), que non se vían dende a tempada 1985-86.
Porén, as cousas comezaron a torcerse para os campións, e despois do All-Star Game foron aínda peor cando Kevin Garnett se lesionou na derrota ante os Utah Jazz. Ademais, Sam Cassell foi traspasado aos Sacramento Kings e Patrick O'Bryant aos Toronto Raptors para poder contratar algún axente libre cara os playoffs. Así, despois dunha semana asinaron a Mikki Moore, xogador inactivos dos Kings e a Stephon Marbury dos New York Knicks. Mais a pesar destas contratacións aos Celtics fixeron tan só un 12-8, caendo do primeiro ao segundo lugar no Leste. Os Celtics, con todo, tiveron outra temporada exitosa a pesar das lesións. Xa nos playoffs comezaron como a tempada pasada, gañando en sete xogos aos Chicago Bulls. A segunda serie foi tamén xogos, mais esta vez os Celtics perderon ante os Orlando Magic, sendo a primeira vez que perden nunca unha serie tras ir liderándoa por 3-2.
Tras a tempada os Celtics contrataron ao ala-pivote dos Detroit Pistons Rasheed Wallace, a Marquis Daniels dos Indiana Pacers e ao pivote Shelden Williams, a elección número cinco do Draft de 2006 dos Atlanta Hawks; co fin de dar mellor apoio ao quinteto titular formado por Rajon Rondo, Paul Pierce, Ray Allen, Kevin Garnett e Kedrick Perkins e para mellorar o seu rendemento do ano anterior. Así, lograron finalizar primeiros da súa división, pero con 50 vitorias e 32 derrotas en tempada regular que os convertía tan só no cuarto clasificado da Conferencia Leste. Nos playoffs, o seu rendemento foi moito mellor, e lograron eliminar os dous grandes favoritos da conferencia, Cleveland Cavaliers e Orlando Magic, disputando a final da NBA fronte a Los Angeles Lakers, renovando a clásica rivalidade entre ambos equipos e repetindo así a final de dúas tempadas atrás, pero caendo derrotados 4-3. No sétimo partido da serie, disputado nos Ánxeles, non puido participar o pívot títular, Kedrick Perkins, a causa dunha lesión de xeonllo.
Nas últimas dúas tempadas, foron os Miami Heat, reforzados coa chegada de LeBron James e Chris Bosh, os que eliminaron en Playoffs aos Celtics. Iso si, mentres que o ano pasado perderon por un contundente 4-1, este ano chegaron a poñer as cousas moi difíciles aos actuais campións da NBA, cando tras perder os primeiros dous partidos en Miami, gañaron 3 partidos de maneira consecutiva. Un impresionante LeBron James (con 45 puntos, 15 rebotes e 5 asistencias no importantísimo sexto partido en Boston) impediu que os Celtics volveran a outra final da NBA.
Rivalidade Celtics-Lakers
miniatura|O [[TD Garden durante a final entre Celtics e Lakers de 2008.]] miniatura|Lance da final de [[2008.]] Os Celtics manteñen unha longa rivalidade con Los Angeles Lakers. Chegaron a xogar até en once finais da NBA, gañando os de Boston en nove ocasións e os anxelinos dúas. A primeira destas finais entre os dous equipos foi en 1959, na que os Celtics varreron na eliminatoria. Os equipos atopáronse nas finais até seis veces máis nos anos sesenta, con vitoria dos Celtics en tódalas ocasións. Os equipos renovaron a súa rivalidade nas Finais da década dos 80, onde xogaron en tres ocasiones (1984, 1985 e 1987), sendo a serie de 1984 promocionada polos medios como Larry Bird contra Magic Johnson, chegándose a dicir que ese encontro "salvou á NBA". O encontro nunha final máis recente foi en 2010, onde os Celtics caeron derrotados fronte aos Lakers no último encontro, o que impediu que conseguisen o seu décimo oitavo título.
Outras rivalidades
miniatura|Os [[Detroit Pistons, un dos principais rivais dos Celtics.]] Na Conferencia Leste os principais rivais dos Celtics dende hai moito tempo son os Philadelphia 76ers. A rivalidade comezou cos Sixers dos anos 60, liderados por Wilt Chamberlain, e continuou con Julius Erving e Moses Malone nos anos 1970 e 1980. A rivalidade Celtics-Sixers da década de 1980 estivo marcada polos intensos enfrontamentos persoais entre Larry Bird e o Dr. J. O seu último encontro durante os playoffs foi na primeira rolda de tempada 2001-02, cos xogadores Allen Iverson e Paul Pierce como estrelas anotadoras dos conxuntos. A eliminatoria decidiuse no quinto e último encontro con resultado favorable para os Celtics.
Pavillón
miniatura|O [[TD Garden.]] Os Celtics xogan actualmente os seus partidos como local no TD Garden, situado no barrio North End de Boston, Massachusetts. O nome actual ven dado polo seu patrocinador, o banco TD Banknorth, pero a miúdo é chamado simplemente polo seu nome coloquial ou tradicional The Garden ou Boston Garden, sendo anteriormente coñecido como Shawmut Center (1995), FleetCenter (1995-2005) e TD Banknorth Garden (2005-2009).
O TD Garden comparte a honra de ser, xunto co Target Center dos Minnesota Timberwolves e o Amway Arena de Orlando Magic, os únicos pavillóns con superficie de parqué en pezas pequenas. O de Boston é o máis característico, xa que os Celtics son coñecidos pola tradición de ter ese parqué tan clásico na cancha. Esa tradición ven dende que rematou a Segunda Guerra Mundial, onde tiveron que recorrer ao parqué debido ao custo e escaseza da tarima de madeira naquela época. Con todo, a Final Four da NCAA feminina de 2006 celebrouse en pista convencional. Antes de trasladarse a xogar ao TD Garden en 1995 os Celtics utilizaron outros pavillóns:
Boeixos, Abelenda, Avión
Boeixos é un lugar da parroquia de Abelenda no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 32 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 34 habitantes (15 homes e 19 mulleres).
Lista de composicións de Frédéric Chopin
A seguinte lista mostra as composicións de Frédéric Chopin por orde de Opus, así como traballos sen número de Opus.
Boston Celtics
Logotipo e uniformes
miniatura|180px|Bandeira dos Celtics. Os Boston Celtics deron a coñecer un novo logotipo para a tempada 1996-97, aínda que a representación dun "leipreachán" (ou trasgo) virando unha pelota de baloncesto levaba en uso dende comezos de 1950. O logotipo do leipreachán foi deseñado orixinalmente por Zang Auerbach, o irmán do director técnico e adestrador dos Celtics Red Auerbach. Con todo,recibiu numerosos axustes nos últimos anos, sendo a última versión a que decorou ao trasgo nun chaleco de ouro para festexar o 50 aniversario do club.
A versión máis coñecida do escudo, con todo, é o logotipo dunha cor usada durante a era de Larry Bird, co trasgo debuxado en negro con cores verde e branca, que aínda é utilizado por algunhas cadeas de televisión cada vez que o actual logotipo Celtics non está dispoñible ou en referencias aos Celtics clásicos. Os Celtics tamén teñen diferentes logotipos alternativos, o máis popular é un trevo branco coas letras "Celtics" por encima del, envolto nun círculo verde, que se utilizou dende a tempada 1998-99. Este logo alternativo baséase nos utilizados polos Celtics antes do trasgo de Zang Auerbach.
As camisolas dos Celtics foron sempre de cor verde en partidos fóra de casa e branco en partidos na casa dende a súa fundación en 1946. Fóra dalgunhas pequenas modificacións, sobre todo a versión "serif" dos uniformes durante a era de Bill Russell, as camisetas mantívose sen cambios a través dos anos. O equipo tamén tiña a tradición de levar zapatillas de deporte negras ao longo da maior parte da súa historia, excepto durante a década de 1980, cando levaban deportivas de cor verde verde. A partir da tempada 2003-04, o equipo comezou a usar zapatillas brancas nos partidos de casa. Con todo, aínda se usan as zapatillas negras en partidos fóra de casa, excepto na tempada 2008-09, que levaron zapatillas brancas con detalles en verde e ouro cando vestían as roupas conmemorativas do día de San Patricio. Os Celtics tamén son o único equipo que usan chaquetas de quecemento cos nomes dos xogadores na parte posterior. Durante a década de 1980, este estilo foi dominante na maioría de chaquetas de quecemento da NBA, mais a finais de 1990 foise deixando de facer gradualmente. Con todo, os Celtics decidiron manter o deseño de acordo coa tradición.
Os Celtics tempada por tempada
miniatura|280px|Pancartas cos campionatos acadados no [[TD Garden.]] miniatura|200px|[[Red Auerbach.]] miniatura|180px|[[Bill Russell.]]
miniatura|180px|[[Robert Parish.]] miniatura|180px|[[Larry Bird.]] miniatura|180px|[[Paul Pierce.]]
miniatura|180px|[[Kevin Garnett.]] miniatura|180px|[[Rajon Rondo.]]
Dorsais retirados
Os Boston Celtics teñen retirado até o momento vinte e un dorsais, o maior número dentro das franquías deportivas de América do Norte.
Mellores rexistros de xogadores da franquía
miniatura|[[Eddie House ten a mellor porcentaxe en tiros de tres da historia dos Celtics.]]
Membros do Hall of Fame
Quince xogadores que vestiron a camiseta dos Celtics durante a meirande parte da súa carreira deportiva foron introducidos no Basketball Hall of Fame. miniatura|[[Tom Heinsohn.]]
Outros nove xogadores do Hall of Fame xogaron parte da súa carreira nos Boston Celtics durante a súa carreira, aínda que destacaron principalmente noutros equipos. miniatura|180px|[[Bill Walton.]] miniatura|180px|[[Red Auerbach.]] Ademais dos xogadores, foron incluídos no Hall of Fame outros grandes contribuidores a historia dos Celtics, xa sexa coma executivos ou adestradores. Joe Thompson, incluído como adestrador, nunca adestrou aos Celtics senón que a súa achega ao equipo foi coma xogador.
Adestradores
Estatísticas actualizadas ata o remate da tempada 2016-17.
Covas, Baralla
Santiago de Covas é unha parroquia que se localiza no concello de Baralla. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 131 habitantes (66 homes e 65 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 163 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 105 habitantes, sendo 52 homes e 53 mulleres.
Patrimonio
A Ponte de Covas atópase no lugar homónimo sobre o río Neira. É unha ponte de cadeirao granítico e con tres arcos dos que o máis grande é o central, semicircular con quince metros de luz. A súa orixe é incerta, posiblemente románica.
Aclimatación
Aclimatación é o proceso polo que un organismo se adapta ós cambios do seu contorno, frecuentemente en relación coa temperatura ou clima, a diferenza da adaptación, a aclimatización acontece nun período de tempo relativamente curto como a vida dun organismo ou grupo. Nalgúns organismos a aclimatación desenvólvese en ciclos periódicos, como o medro do pelo que experimentas algúns mamíferos no inverno.
Algúns científicos distinguen entre a aclimatación como resposta a alteracións ambientais naturais e a aclimatación como resposta a mudanzas ambientais impostas en condicións de laboratorio.
Anthony Hope
Anthony Hope Hawkins, nado en Londres o 9 de febreiro de 1863 e finado o 8 de xullo en 1933, foi un escritor británico.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Cambridge e exerceu a avogacía de 1887 a 1894. A súa primeira obra foi A Man of Mark (1890). A súa novela máis famosa é The Prisoner of Zenda (1894), que transcorre no reino ficticio de Ruritania, no cal o rei Rupert V é substituído un tempo polo seu curmán Rupert Rassendy ll (quen se namora da princesa Flavia). Outra das súas obras máis famosas é a secuela desta, Rupert de Hentzau (1898). Foi recoñecido como Sir polo seu labor propagandístico a favor de Gran Bretaña durante a primeira guerra mundial. Algunhas das súas obras foron levadas ao cinema, principalmente O prisioneiro de Zenda.
Juan Sánchez Cotán
Juan Sánchez Cotán, nado en Orgaz en 1560, e finado en Granada o 8 de setembro de 1627, foi un pintor español discípulo de Blas de Prado e influído por algúns artistas que traballaron no mosteiro do Escorial, como Luca Cambiaso ou Juan Fernández de Navarrete. Sánchez Cotán traballou en Toledo, onde contou cunha importante clientela, até que en 1603 deciciu ingresar como irmán da Orde dos Cartuxos, unha das ordes relixiosas de máis estrita observancia. Estableceuse en Granada até o seu pasamento o 8 de setembro de 1627.
Nilo Fernández Castro
Nilo Fernández Castro, nado en Lugo, foi un avogado e xornalista galego.
Antonio Nieto Oliva
Antonio Nieto Oliva, nado en Xinzo de Limia o 14 de novembro de 1899 e finado no mesmo concello o 29 de xullo de 1986, foi un comerciante, xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Nieto. Fixo o servizo militar en Madrid e estivo en Melilla en 1923. Volveu a Xinzo de Limia para atender o comercio "La Moda" dos Herdeiros de Antonio Nieto. Colaborou en Juventud, El Agrario, El Látigo e El Eco de Monterrey e fundou e dirixiu El Pueblo Antelano. Foi correspondente en Xinzo de Limia de El Pueblo Gallego, colaborou en Vida Gallega, e durante a década dos cincuenta en La Región. Tamén publicou artigos e poemas en Faro de Vigo, Nuevo Támega, Eco de Galicia e Alfar. Na Segunda República formou parte do comité provisional do Partido Agrario Regionalista. No franquismo foi secretario de Acción Católica e presidente do Casino Antelano en varias ocasións. Era curmán de Manuel Casado Nieto, co que mantiña unha estreita relación.
Paulo II Pedro al-Mauxi
‏ ‎ Paulo II Pedro al-Mauxi (en بولس بطرس المعوشي, Bulus Butrus al-Mauxi), nado en Xasin (Líbano) o 1 de abril de 1894 e finado o 11 de xaneiro de 1975, foi o 74º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 25 de maio de 1955 até o seu pasamento, e polo tanto cabeza da Igrexa Católica Maronita. Foi tamén cardeal da Igrexa Católica dende 1965.
Primeiros anos
Naceu en Xasin (entón no mutasarrifato do Monte Líbano, hoxe na gobernación do Líbano Meridional, no Líbano) o 1 de abril de 1894. Estudou na escola dos alepianos de Dair‎‎ al-Qamar e posteriormente na escola Al-Hikma de Beirut, e posteriormente estudou Teoloxía e Filosofía na Pontificia Universidade Gregoriana en Roma. Foi ordenado sacerdote en 1917 en Roma, onde permaneceu até a súa volta ao Líbano en 1919. En 1920 o patriarca Elías Pedro Huayik enviouno xunto co bispo Xukrala Khuri aos Estados Unidos como visitador patriarcal, e até 1934 exerceu o seu ministerio en varias parroquias maronitas dos Estados Unidos de América.
Episcopado e elección patriarcal
En 1934 foi elixido bispo de Tiro. En 1955 foi nomeado patriarca de Antioquía e todo o Levante por decreto do papa Pío XII, sendo a primeira vez en que o patriarca maronita era directamente elixido por un papa.
Patriarcado
Como patriarca, participou nos traballos do Concilio Vaticano Segundo entre 1963 e 1965, onde tivo un papel significativo na defensa da xurisdición patriarcal sobre os fieis na diáspora, fóra do territorio patriarcal. Antes da conclusión do concilio, o 22 de febreiro de 1965 foi creado cardeal polo papa Paulo VI.
Polo seu cargo foi nomeado membro da Pontificia Comisión para a Revisión do Código de Dereito Canónico Oriental (Pontificia Commissio Codici Iuris Canonici Orientalis Recognoscendo).
Bibliografía
‎
AVUM
AVUM (acrónimo de Attitude and Vernier Upper Module) é a cuarta etapa do foguete europeo Vega.
Características
AVUM é a cuarta etapa do foguete lixeiro Vega. É a única das catro etapas que funciona con propelente líquido e serve para introducir en órbita con precisión a carga útil. Ten capacidade de reencedido e leva 550 kg de propelente a bordo. O motor principal funciona cunha mestura bipropelente de tetróxido de nitróxeno e UDMH. O control de actitude da etapa é levada a cabo por dos grupos de tres propulsores monopropelente. A etapa tamén leva a bordo o módulo de aviónica do Vega.
O Campo da Porta
O topónimo galego O Campo da Porta pode referirse a:
Domingo Caramés García
Domingo Caramés García, finado en Betanzos o 16 de xuño de 1888, foi un político galego.
Historia de Nova Zelandia
dereita|miniatura|De [[Polinesia oriental, os maorís establecéronse en Nova Zelandia, concluíndo unha larga cadea de migracións.]] Nova Zelandia é unha das masas de terra máis recentemente poboadas. Os primeiros poboadores coñecidos foron os polinesios que, de acordo coa maioría dos investigadores, chegaron en canoa entre os anos 1250 e 1300 a.C. Algúns investigadores suxiren que no 150 d.C. existiu outra onda de inmigrantes; anos máis tarde estes habitantes morreron ou abandonaron as illas. Ao longo dos séculos seguintes, os inmigrantes polinesios crearon unha cultura distinta, agora coñecida como maorí. A poboación dividíase en iwi (tribos) e hapu (subtribos) que cooperaban, competían e, en ocasións, loitaban entre si. Nalgún momento, un grupo maorí emigrou ás Illas Chatham, onde desenvolveron unha cultura distinta, a moriori.
Domingo Caramés García
Traxectoria
Coronel retirado do exército. Foi elixido deputado polo distrito de Betanzos en 1863 e 1864, polo da Coruña en 1867, polo distrito electoral de Pontedeume en 1871, outra vez por Betanzos en 1872, novamente por Pontedeume en 1876 e 1879 e polo distrito de Ortigueira en 1884. Foi senador pola provincia da Coruña (1886, 1887 e 1887-1888).
Historia de Nova Zelandia
Antes da colonización
miniatura|O primeiro contacto entre os [[pobo maorí|maorís e os europeos, en 1642.]] Orixinariamente, Nova Zelandia estivo poboada por nativos da Polinesia, entre os anos 1000 a 1300 a.C., aínda que se atoparon evidencias que suxiren que se estableceron desde moito antes. Aqueles que se instalaron en Nova Zelandia convertéronse no pobo maorí. Separadamente, nos asentamentos nas diminutas illas Chatham, ao leste de Nova Zelandia, achábanse os moriori, pero aínda se descoñece se chegaron directamente desde Polinesia ou estaban no continente e logo aventuráronse cara ao leste.
Os nativos orixinais eran cazadores de moas, a súa fonte preferida de alimento, sendo estas as maiores aves non voadoras, similares aos avestruces e os ñandús. As moas foron empuxadas á súa extinción, xa que non soportaron a depredación humana e dos mamíferos. Antes da chegada do home, as moas foron vítimas dos harpagornis, a maior ave de rapina coñecida. As harpagornis, fóronse extinguindo xunto ás súas vítimas. Os cazadores de moas poderían haberse mesturado cos poboadores que chegaron de Polinesia, quen, de acordo á tradición maorí, arribaron entre os anos 20 e 40 a.C. Algúns dos maorís chamaban a estas terras Amadohenianicio, normalmente traducida como terra da longa nube branca.
Nova Zelandia non ten mamíferos autóctonos, excepto por algúns raros morcegos. Posteriormente os maorís, en gran parte subsistiron cultivando unha especie de batata doce, que eles traerían da Polinesia, así como da caza de animais menores (incluída a rata polinésica, introducida de forma talvez involuntaria e que se cebou sobre as nidadas de aves e réptiles autóctonos.
Exploradores europeos
Os primeiros europeos en chegar á rexión fixérono na probable viaxe de Juan Jufré e de Juan Fernández á Oceanía, ocasión na cal descubrirían Nova Zelandia para España, a fins de 1576; este suceso baséase nun documento que se presentou a Filipe II e en vestixios arqueolóxicos (cascos estilo español) atopados en covas no extremo superior da Illa Norte. Pero máis famoso é a viaxe do neerlandés Abel Janszoon Tasman quen chegou cos seus barcos Heemskerck e Zeehaen, e ancorou no extremo norte da Illa Sur en decembro de 1642, pero navegou cara ao norte, cara á illa Tonga, seguindo os enfrontamentos cos poboadores maorís. Tasman debuxou seccións das costas das dúas illas principais. O nome de Nieuw Zeeland aparecía nas cartas de navegación da área próxima. O tenente James Cook, a bordo do Endeavour fixo un recoñecemento, medindo e inspeccionando as costas de ambas illas en 1769 e 1770.
Galegos en Nova Zelandia
Os galegos chegaron a Nova Zelandia durante as primeiras expedicións españolas ás illas oceánicas. No 1982 Roger Hervé, do Departamento de Mapas da Biblioteca Nacional de París publicou un primeiro estudo sobre a presenza de galegos nas illas, no seu estudo “O descubrimento fortuíto de Australia e Nova Zelandia por navegantes portugueses e españois”. O profesor da Universidade de Camberra, Robert Langdom tamén amparou a teoría no seu libro The Lost Caravel no que afirma que os galegos asentáronse nas costas de Nova Zelandia, Australia e a illa de Amanu cando a carabela San Lesmes extraviouse da expedición de García Jofre de Loaisa en 1526. No século XX atopáronse indicios dos seus restos a Amanu, unha das illas Tuamotu. Algunhas especulacións indican que a tripulación sobreviviu e que ou ben seguiron ata Australia, ou ben quedaron nas illas veciñas de Amanu deixando rastros culturais que chegarían ata Nova Zelandia. Langdon afirma que os náufragos e os seus descendentes ocuparon unha posición preeminente nas illas onde se estableceron. A influencia xenética explicaría porque os primeiros exploradores europeos (Pedro Fernández de Quirós 80 anos máis tarde, e James Cook 240 anos máis tarde) atoparon mesturados cos indíxenas uns individuos de pel clara, ollos claros e pelo vermello ou louro. A similitude europea ata explicaría a atracción mítica cara ás mulleres dos Mares do Sur. A influencia espiritual notaríase a partir da relixión que xurdiu en Raiatea ao redor do deus Oro. Explicaría as similitudes da creación do mundo co Xénese e a existencia do concepto da Santa Trindade. Outra influencia sería a construción da piragua dobre con vela latina e a construción dunhas barcas con casco. A influencia cultural explicaría porque, nalgunhas illas, saudábanse encaixando as mans ou porque no século XVI comezan a aparecer en Nova Zelandia unhas construcións similares aos hórreos galegos.
Cazadores de Maribeles e outros seres
Desde 1790, as augas que rodean a Nova Zelandia foron visitadas por barcos baleeiros ingleses, franceses e estadounidenses, cuxa tripulación tivo conflitos cos habitantes maorís. O arribo de comerciantes e misioneiros entre os anos 1800 e 1810, sumou máis disputas locais. O primeiro descendente de europeos nado nestas terras foi Thomas King, en 1815 en Baía das Illas, ao nordeste da Illa Norte.
A iniciación dun programa a grande escala de asentamentos e de compras de terras de parte da Compañía de Nova Zelandia, xunto co incremento de intereses franceses sobre as illas, provocaron que o goberno británico tomase control da situación.
Colonia británica
miniatura|dereita|Morte de [[Gustavus von Tempsky durante as Guerras de Nova Zelandia.]] miniatura|dereita|Primeira colonia escocesa en Nova Zelandia. Póster de 1839 promovendo a inmigración escocesa cara o país. Nova Zelandia converteuse en colonia británica en 1840, como consecuencia da firma do Tratado de Waitangi entre a Coroa e os xefes maorís. Os británicos estaban motivados polo desexo de anticiparse a posibles asentamentos doutros europeos, xa que ese mesmo ano Francia empezaba a establecerse na Península de Banks (centro-leste da illa Sur de Nova Zelandia), e para terminar coas desordes provocadas por baleeiros e comerciantes, especialmente británicos. Pola súa banda os xefes maorís, aceptaron asinar este tratado polas promesas de protección das súas posesións (que foron parcialmente cumpridas) e pola promesa de protexer á súa xente dos ataques doutros maorís, que foran provistos de mosquetes por algúns comerciantes, (entre 1820 e 1835 había ter lugar un conflito entre tribos coñecido como a guerra dos mosquetes).
Posteriormente houbo unha gran cantidade de asentamentos que se produciron nas illas, principalmente de Inglaterra, Escocia e Irlanda. Os primeiros europeos que se estableceron crearon provincias. De sur a norte, son as seguintes:
A provincial de Southland (capital Invercargill) atopábase separada pero logo foi unida a Otago. Para 1859 os europeos e os seus descendentes (pakeha en lingua maorí), que habitaban a zona xa eran maioría, alcanzando un millón de persoas en 1911.
A separación política das dúas illas foi unha cuestión importante nos anos de 1860. A Illa Norte era a máis poboada e estaba afectada por guerras e unha situación confusa, mentres que a Illa Sur estaba prosperando, especialmente despois de que fose atopado ouro en Otago en 1861. A illa Sur foise cansando de apoiar financeiramente á illa Norte e recibir moi pouco a cambio: existía un amargo sentimento entre Auckland e Otago. Julius Vogel, un xornalista que traballaba en Dunedin, a capital de Otago, comezou unha forte campaña para facer que a Illa Sur fose completamente independente. O tema foi posto a votación no Parlamento o 19 de setembro de 1865. Como resultado, 17 membros votaron pola separación e 31 pola unidade, polo tanto Nova Zelandia permaneceu unida. Posteriormente, en 1873, Vogel foi Primeiro Ministro de Nova Zelandia.
Aínda que a Illa Sur era habitada maiormente por brancos, logo de 1900 a Illa Norte foi máis poboada superándoa en número. A poboación maorí, en cambio, diminuíu o seu número considerablemente debido ás guerras entre tribos e ás enfermidades que trouxeron os novos poboadores, como o sarampelo, a tose ferina, a gripe e posteriormente, a febre tifoide, reducindo de 100.000 ou 120.000 maorís a 62.000 en 1857 e a 44.000 en 1891. O crecemento da poboación maorí foi lento pero continuo e de xeito constante, especialmente logo da epidemia de influenza ou gripe de 1918. Pero para o ano 1900, os maorís perderan a maior parte das súas terras, normalmente como resultado de vendas ou confiscacións, logo de manter conflitos armados coas novas autoridades.
Nun principio, Nova Zelandia estaba administrada como unha parte da colonia australiana de Nova Gales do Sur, ata que se converteu nunha colonia separada en 1841.
Concedéuselle a súa autonomía en 1852, baixo a Constitución de Nova Zelandia polo Parlamento do Reino Unido, cunha Asemblea Xeral, que consistía dun Consello Lexislativo e a elección dunha Cámara de Representantes. En 1867, os maorís gañaron o dereito de ter unha cantidade reservada de escanos no Parlamento. Durante este período, a industria da gandería comezou a expandirse. Cara ao final do século XIX, a mellora dos medios de transporte, foi posible grazas á exportación das, carnes e produtos de granxa.
Gradualmente, viuse incrementado o número de maorís, e debido ás familias que formaron con descendentes de europeos, fóronse adaptando á nova cultura.
Séculos XX e XXI
En 1907, Nova Zelandia declarouse un dominio dentro do Imperio británico e en 1947, adoptou o Estatuto de Westminter, que a converteu nun membro da Mancomunidade de Nacións, malia que na práctica, o Reino Unido deixara de xogar un papel importante no goberno de Nova Zelandia desde había tempo. A medida que o país volveuse politicamente máis independente, crecía a súa dependencia económica; na década de 1890, o envío refrixerado permitiu a exportación de carne e produtos lácteos cara a Reino Unido, un comercio que serviu de base para o crecemento económico neozelandés.
Cando foi membro do Imperio británico, os soldados de Nova Zelandia combateron ao seu lado na Guerra dos Bóeres, a Primeira e a segunda guerra mundial. O país segue en gran parte as tendencias da economía mundial e sufriu como outros na Gran Depresión da década de 1930. A crise económica conduciu á elección dun goberno liderado polo Partido Laborista, que estableceu un amplo Estado de benestar e unha economía proteccionista.
Desta forma, a economía experimentou unha crecente prosperidade trala Segunda Guerra Mundial. Porén, estábanse desenvolvendo algúns problemas sociais, sobresaíndo o feito de que os maorís comezaron a deixar a súa típica vida rural para trasladarse ás cidades en busca de traballo. Desenvolveuse un movemento de protesta maorí, que criticou o eurocentrismo e traballou para un maior recoñecemento da cultura maorí e o Tratado de Waitangi, que segundo sentían, non fora cumprido totalmente. En 1975, creouse un tribunal Waitangi para investigar denuncias de violacións do Tratado, e en 1985 aínda seguía activo para investigar varios agravios históricos. Do mesmo xeito que noutros países desenvolvidos, a evolución social acelerouse na década de 1970 e os costumes sociais e políticas cambiaron.
O acceso do Reino Unido á Comunidade Económica Europea en 1973, reduciu drasticamente as exportacións de Nova Zelandia ao que algunha vez foi o seu maior mercado. Isto e a crise do petróleo de 1973 trouxeron consigo importantes cambios económicos e sociais durante a década de 1980, todo isto baixo o cuarto mandato do goberno laborista, encabezado polo Ministro de Facenda, Roger Douglas. Este personaxe introduciu unha serie de medidas para transformar a economía, comunmente denominadas como Rogernomics, as cales comezaron a funcionar desde 1984.
As novas políticas económicas levaron á liberalización da economía de Nova Zelandia, o cal evitou unha crise económica e levou ao país a manter relacións diplomáticas con máis estados, destacando Australia e Estados Unidos, ademais de participar en varios conflitos armados ao redor do mundo. Para principios do século XXI, mantense como un dos países con mellor calidade de vida, segundo a ONU; aínda que a inmigración, a desigualdade social e outros fenómenos como a fuga de cerebros, son algúns dos problemas que aínda prevalecen no país.
Andrés Aguiar Caamaño
Andrés Aguiar Caamaño, nado en Cervaña (Silleda) o 20 de febreiro de 1728 e finado en Mondoñedo o 12 de novembro de 1816, foi un relixioso galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía na Universidade de Santiago e Teoloxía na Universidade de Ávila. En 1755 era director do Colexio de San Clemente, e en 1756 gañou por oposición a mestría da colexiata da Coruña. Despois acadou a praza en Lugo, e en 1776 era chantre da Catedral de Santiago de Compostela, da que foi nomeado deán en 1794. En 1796 foi nomeado bispo de Mondoñedo, cargo que ocupou durante a Guerra de Independencia española.
Voodoo Glow Skulls
Voodoo Glow Skulls é unha banda californiana de third-wave ska, mesturando o ska co punk e o metal.
Traxectoria
A banda formouse en 1988 en Riverside, polos irmáns Frank, Eddie e Jorge Casillas, e o seu vello amigo Jerry O'Neill. Os Voodoo Glow Skulls ensaiaron durante dous anos nun dormitorio traseiro, ata que lograron un conxunto ben formado, con intensidade infernal e un sentido do humor demente. Comezaron tocando en festas pequenas. Coa inauguración do Spanky's Café comezaron a tocar con grupos como Angry Samoans, Mighty Mighty Bosstones, Firehose, Murphy's Law ou The Dickies.
En 1991 o selo Signal Sound Systems Records descubriunos, e suxeriulles a integración dunha sección de vento. Así, entrou un mozo saxofonista, Joey Hernandez, dándolle o toque de vento que define á banda. Posteriormente uníronse Joe McNally na trompeta e Brodie Johnson no trombón. Isto cimentou a súa mestura de hardcore e ska.
O primeiro lanzamento da banda foi o EP de 1992 Rasta Mis Huevos, un 7" con Signal Sound Systems Records. Nese mesmo ano lanzaron o seu primeiro LP, We're Coloring Fun. Comezaron como abreconcertos de bandas como The Offspring, No Doubt, Reverend Horton Heat ou 311.
Voodoo Glow Skulls gravaron o Who Is, This Is? con Dr. Strange Records en 1993, do que venderían 200.000 copias. Isto permitiulles asinar con Epitaph Records, cos que gravarían catro cd's, dos que venderon 750.000 copias.
Axiña comezaron a recibir boas críticas e o apoio de radios comerciais e mesmo da MTV. Participaron no Warped Tour en 1998. Os seus dous últimos álbums foron editados por Victory Records.
Nas súas letras alternan o inglés co castelán. Un dos seus álbums, Firme, está dispoñible nos dous idiomas. Ademais fixeron unha compilación de cancións en castelán, o Exitos Al Cabron.
Membros
antigos membros: