cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Maya Rudolph
Primeiros anos
Rudolph naceu en Gainesville, Florida. É filla da cantante de soul Minnie Riperton e do compositor, compositor e produtor Richard Rudolph. O seu pai é xudeu asquenazí e a súa nai era afroamericana. O seu avó paterno era Sidney Rudolph, un filántropo que antes era propietario de todos os restaurantes Wendy's e Rudy's no condado de Dade, Florida. Os seus pais mudáronse a Os Ánxeles cando ela e o seu irmán Marc eran moi novos, e creceron principalmente no sector de Westwood, en Santa Mónica, California. Asistiu á Universidade de California, Santa Cruz.
Carreira audiovisual
Ela ten actuado en numerosas comedias de situación, en particular Up all Night da NBC.
Foi membro do elenco no programa de televisión da NBC Saturday Night Live de 2000 a 2007.
San Sebastián, Mañufe, Gondomar
San Sebastián é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar, comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 48 persoas empadroadas (25 homes e 23 mulleres). Está situado a 1,9 km do centro da vila de Gondomar e a 38 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Mato, Berres, A Estrada
Mato é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Río Isonzo
miniatura|200px|Vista do río Isonzo ou Soča miniatura|200px|Curso do Soča / Isonzo
Características
É un característico río alpino, cuxa fonte está situada a 1 100 m de altitude, nos Alpes Xulianos, ao oeste do monte Triglav, o pico máis alto de Eslovenia.
Despois de atravesar dito monte, seu curso diríxese ao sur, percorrendo as localidades de Bovec, Kobarid, Tolmin, Nova Gorica e Gorizia, para, finalmente, desembocar no mar Adriático, cerca da cidade italiana de Monfalcone. Así, o Soča percorre 99 km en Eslovenia e 41 km en Italia.
O curso actual do río é o resultado de varios imoportantes cambios que se produciron durante os últimos 2 000 anos. Segundo o historiador romano Estrabón, o río chamado Aesontius, na época romana pasaba por Aquileia ata o mar Adriático, era esencialmente o sistema fluvial do Natisone e o Torre. En 585, un corremento de terras cortou a parte superior do leito do río Natisone, provocando a súa posterior captura polo río Bontius. A descarga subterránea orixinal do Bontius no Timavo quedou obstruída, e outra avulsión devolveu o novo curso de auga ao leito do baixo Natisone.
Durante os séculos seguintes, o estuario deste novo río, o Soča, desprazouse cara ao leste até captar o curto río costeiro Sdobba, polo que agora o Isonzo desemboca no mar Adriático. A antiga ría (do Aesontius, e o primeiro Isonzo) na recentemente formada lagoa de Grado converteuse nun regato costeiro independente.
Batallas no val do Isonzo
O val do Isonzo, ou val do Soča foi o escenario dunha das maiores operacións bélicas da primeira guerra mundial, entre maio de 1915 e novembro de 1917.
Nese período sucedéronse as doce batallas do Isonzo na fronte italiana, na que máis de 300 000 soldados italianos e austro-húngaros perderon a vida.
Deporte
Adoitan realizarse carreiras en caiac río abaixo.
A Igrexa, San Xiao de Vea, A Estrada
A Igrexa é un lugar da parroquia de San Xiao de Vea no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Igrexa, Toedo, A Estrada
A Igrexa é un lugar da parroquia de Toedo no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Igrexa, San Xiao de Vea, A Estrada
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Caiac
miniatura|dereita|Caiac unipersonal
O caiac é unha embarcación de orixe esquimó fabricada tradicionalmente con pel de foca e cunha abertura na cuberta que se axusta ao corpo da persoa que a tripula.
Deporte
miniatura|dereita|Caiacs no glaciar Upsala. Parque Nacional Los Glaciares ([[Arxentina).]]
En deporte é unha variedade de canoa deportiva que se utiliza nos cursos fluviais de gran velocidade e que só ten descuberta a parte onde van os remeiros.
De un a catro tripulantes, na súa orixe era dun só tripulante, e usábase polos esquimós para pescar e cazar. O tripulante ou padexeiro acomódase sentado e orientado en dirección ao avance, a diferenza das embarcacións de remo, e propulsa a embarcación mediante unha pa de dupla folla ou culler que no necesita de apoio sobre o casco.
É unha embarcación longa (eslora) e estreita (manga). Nos seus deseños tradicionais era de cuberta pechada, só aberta na "bañeira" onde se sitúan os padexeiros. Existen na actualidade tantos deseños e variantes como usos potenciais, pero en xeral pode considerarse unha embarcación pequena en relación con outras, en ocasións de deseño extraordinariamente hidrodinámico e noutros casos de deseño compacto e manobrábel.
Dadas as súas características poden usarse caiacs en augas tranquilas (ríos, encoros, lagos ou piscinas), augas bravas (ríos de montaña ou canais de augas bravas) e no mar (incluso en mar aberto). Tal variedade de usos tradúcese nunha gran cantidade de modelos: de pista e descenso de ríos, de augas bravas, de caiac extremo, de rodeo, caiacs de surf, caiac de mar, de caiac-polo e de recreo, entre outras.
Tamén se denomina así unha regata de velocidade na que se emprega este tipo de embarcación.
A Sequiña, Mañufe, Gondomar
A Sequiña é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar, comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 91 persoas empadroadas (49 homes e 42 mulleres). Está situado a 4 km do centro da vila de Gondomar e a 100 metros de altitude sobre o nivel do mar.
Aprendizaxe de linguas asistida por computador
A Aprendizaxe de Linguas Asistida por Ordenador (ALAO) por por Computador ou por Computadora é o estudo e a concepción de diferentes formas de utilizar un ordenador no ensino e aprendizaxe de linguas estranxeiras (en inglés coñecida como Computer-Assisted Language Learning, CALL). Como disciplina e área de estudo e práctica, o ALAO abrangue unha gran variedade de aplicacións que poden ir dende o uso de software instalado localmente que permite ao alumno realizar unha secuencia de actividades didácticas con autocorrección. mundos virtuais para a aprendizaxe de idiomas, ao uso de contornos virtuais de aprendizaxe, encerados interactivos, uso de corpus e concordancias, ou a chamada comunicación mediada por ordenador (Computer-Mediated Communication, CMC).
Desde a década de 1990, o CALL volveuse cada vez máis difícil de clasificar, co uso de blogs, wikis, redes sociais, podcasting, aplicacións da Web 2.0, aprendizaxe de linguas do mundo virtual e encerados interactivos.
Identificáronse tres fases históricas de CALL, clasificadas segundo os seus enfoques pedagóxicos e metodolóxicos subxacentes:
Gerry Hitchens
Gerald Archibald Hitchens, nado en Rawnsley, Staffordshire, Midlands do Oeste, o 8 de outubro de 1934 e finado en Hope, Clwyd, Gales, o 13 de abril de 1983, foi un futbolista inglés que xogaba como dianteiro centro.
Traxectoria
Comezou a traballar nunha mina de carbón e a xogar ao fútbol no Highley Miners Welfare de Shropshire. Posteriormente xogou no Kidderminster Harriers, antes de fichar polo seu primeiro club profesional, o Cardiff City.
Debutou na primeira división inglesa en abril de 1955, contra o Wolverhampton Wanderers, marcando o seu primeiro gol aos tres minutos. Xogaba daquela como interior pero posteriormente pasou á posición de dianteiro centro, sendo o máximo goleador do equipo nas dúas tempadas seguintes.
En 1957 fichou polo Aston Villa, onde militou as seguintes catro tempadas, marcando 96 goles en 160 partidos. Foi autor de cinco goles na histórica goleada por 11-1 sobre o Charlton Athletic.
Isto chamou a atención do Inter de Milán de Helenio Herrera, que o fichou no verán de 1961 por 85.000 libras. Na súa primeira tempada en Italia foi o máximo goleador do equipo, con 16 goles. O Inter gañou a Serie A en 1963, converténdoo no segundo inglés en gañar o título italiano despois de Jimmy Greaves e o último ata que Ashley Young o fixo co mesmo club 58 anos despois.
Permaneceu nove anos en Italia, xogando tamén no Torino, o Atalanta e o Cagliari.
Selección inglesa
Debutou coa selección de Inglaterra en 1961, marcando o seu primeiro gol cando só transcorreran 90 segundos de partido, na goleada por 8-0 contra México. Dúas semanas despois marcou outros dous goles en Roma na vitoria sobre Italia por 3-2. Participou con Inglaterra no Mundial de 1962 en Chile, disputando dous partidos, un deles a derrota nos cuartos de final contra o Brasil de Garrincha, onde formou dianteira xunto con Bryan Douglas, Jimmy Greaves, Johnny Haynes e Bobby Charlton.
Foi o primeiro futbolista en xogar coa selección inglesa, mentres militaba nun equipo estranxeiro. Non obstante, cando Alf Ramsey asumiu o cargo de adestrador de Inglaterra, o período internacional de Hitchens parou, Ramsey preferiu escoller xogadores na casa.
Retirada e morte
Retirouse do fútbol profesional en 1971, xogando a continuación no Worcester City e no Merthyr Tydfil, antes de instalarse en Gales, onde xestionou varios negocios.
Morreu en 1983, mentres xogaba un partido de fútbol benéfico en Hope. Segundos despois de rematar de cabeza un centro por encima da trabe, caeu ao chan e foi trasladado ao Hospital Xeral de Wrexham, pero foi declarado morto ao chegar. Tiña 48 anos. As súas cinzas foron depositadas en Holywell o 20 de abril de 1983.
Sineiro, Poio (San Salvador), Poio
Sineiro é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 23 habitantes (12 homes e 11 mulleres).
Celeiróns, Berres, A Estrada
Celeiróns é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Mouteira, Berres, A Estrada
A Mouteira é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Muñón Fondiru, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Muñón Fondiru é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na parte noroccidental do concello, ten unha extensión de 4,2 km² e linda ao noroeste coa parroquia de Muñón Cimiru e ao nordés coa de Viḷḷayana. O resto da súa extensión está arrodeada por terras da parroquia de La Pola. A súa poboación, que se reparte entre a vila homónima (142 habitantes) e as casarías de El Vayo, Brañaḷḷamosa, El Cortijo e Torneros, é de 160 habitantes (INE, 2010).
Portosanto, Poio (San Salvador), Poio
Portosanto é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 542 habitantes (268 homes e 274 mulleres).
Pazos, Berres, A Estrada
Pazos é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Common Wealth Party
O Common Wealth Party foi un partido político do Reino Unido da década de 1940.
Nome
O termo era xa historicamente usado para se referir a un período da historia inglesa a mediados do século XVII, e desde 1931 á Commonwealth de Nacións, unha asociación de Estados soberanos formado polo Reino Unido e antigas colonias británicas.
Fundación
Creado o 26 de xullo de 1941, foi cofundado por Tom Wintringham e maioritariamente por antigos militantes do Partido Laborista como Richard Acland, Vernon Bartlett e J. B. Priestley.
Ideoloxía
A formación tiña a súa orixe no chamado Comité de 1941 e eran contrarios á paz asinada polas distintas formacións con ocasión da segunda guerra mundial. Aplicaron os tres principios básicos que consideraban necesarios para unha política socialista: propiedade común da terra, democracia vital e moralidade na política.
Eleccións
Na primeira ocasión que se presentou a unhas eleccións xerais, obtivo escanos por Eddisbury, Skipton e Chelmsford, restándollos ao Partido Conservador. No entanto, nas eleccións de 1945 só venceron en Chelmsord. Finalmente o partido foi disolto e a maioría dos seus membros integráronse no Partido Laborista.
Caneliñas, Raxó, Poio
Caneliñas é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Las Puentes, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Las Puentes é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase na zona centrooriental do concello e linda ao norte coa parroquia de Congostinas, ao noroeste coa de Erías, ao oeste coa de Xomezana, ao sur coa de Chanos de Somerón e ao leste coas de Cabezón e Parana. A parroquia, consagrada a San Martiño, ten unha extensión de 8,38 km² e unha poboación (INE, 2010) de 71 habitantes. Estes viven no lugar homónimo e nos de Gueḷḷes, Fresneo e Fierros.
Sabine Schultz
Sabine Schultz, nada o 1 de maio de 1937 en Berlín, é unha numismática alemá especializada na moeda da Antiga Grecia.
Traxectoria
Schultz doutorouse en 1969 na Universidade de Halle-Wittenberg, cunha tese acerca das Cuñaxes de Magnesia do Meandro durante o Imperio Romano, publicada posteriormente en 1975.
O Pereiro, Berres, A Estrada
O Pereiro é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Sabine Schultz
Traxectoria
Sabine Schultz está casada co tamén numismático Hans Dietrich Schultz, tamén vinculado ao Münzkabinett, con quen organizou en 1983 a exposición permanente de moeda antiga do Museo de Pérgamo, en Berlín.
Publicacións
Estes son algúns dos traballos monográficos máis representativos da traxectoria de Sabine Schultz:
Josefina González Cudeiro
Josefina González Cudeiro, nada en Ourense o 6 de outubro de 1918 e finada na Coruña o 15 de outubro de 2012, foi unha guerrilleira antifascista galega.
Traxectoria
Filla de Ramón González Calviño e Vicenta Cudeiro, unha familia esquerdista, laica e republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 dous dos seus irmáns, Ángel e Julio González Cudeiro, agocháronse na carboeira e o faiado da casa, no número 31 da rúa Raíña Victoria, para evitaren a fronte, xunto co fuxido Enrique Nanín Ansias. Delatados por unha veciña o 26 de marzo de 1937, foron detidos na madrugada do 27 o pai, os dous irmáns e Enrique. Josefina foi encarcerada coa súa nai e os seus irmáns Julio e Ángel. Estivo presa coa nai en Bande até 1938. Ao saír actuou coas súas irmás Luisa e Maruja en tarefas de propaganda para o Partido Comunista de España. Marcada e vixiada, decidiu trasladarse a Madrid a mediados de 1944.
Encartada na causa 370/48, foi xulgada na Coruña o 18 de outubro con José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Sánchez, José Bartrina Villanueva, Juan José Romero Ramos, Carmen Orozco Muñoz, José Rodríguez Santos, Juan Martínez Montero, María Blázquez del Pozo e Clementina Gallego Abeledo. Foi condenada a trinta anos de prisión. Pasou polos cárceres da Coruña, Segovia e finalmente Alcalá de Henares. Exiliouse en Venezuela.
Espedregada, Raxó, Poio
Espedregada é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Introduction (filme)
Introduction (en 인트로덕션; Inteurodeoksyeon) é un filme surcoreano de 2021 escrito e dirixido por Hong Sang-soo. Está protagonizado por Shin Seok-ho, Park Mi-so e Kim Min-hee. O filme estreouse internacionalmente no Festival de Berlín en marzo de 2021, onde gañou o Oso de Prata ó mellor guión. Estreouse nos cinemas de Corea do Sur o 27 de maio de 2021.
Estreouse subtitulado en galego o 12 de marzo de 2022 a través de NUMAX (Santiago de Compostela).
Personaxes
O elenco está composto por:
O Verdeal, Mañufe, Gondomar
O Verdeal é un lugar da parroquia de Mañufe, no concello de Gondomar, comarca do Val Miñor. Segundo o INE en 2019 tiña 16 persoas empadroadas (8 homes e 8 mulleres). Está situado a 1,2 km do centro da vila de Gondomar e a 20 metros de altitude sobre o nivel do mar.
A Valiña, Poio (San Salvador), Poio
A Valiña é un lugar da parroquia de Poio (San Salvador) no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 1.367	habitantes (675 homes e 692 mulleres).
A Ribeira, Berres, A Estrada
A Ribeira é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Porto, Berres, A Estrada
Porto é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Rabuñado, Berres, A Estrada
Rabuñado é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
A Lameiriña, Raxó, Poio
A Lameiriña é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Samiguel del Río, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Igrexa de Samiguel del Río. miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Samiguel del Río é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Esténdese por 1,93 km² da cunca superior do río Valgrande, que nace no seu territorio, na parte máis meridional do concello. Linda ao leste e ao sur coa parroquia de Payares, coa de Teyeo ao oeste e coa de Chanos de Somerón ao norte. Só conta cun lugar habitado, o de Samiguel, no que viven os seus 26 habitantes (INE, 2010).
Portería, Raxó, Poio
Portería é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
A Igrexa, Raxó, Poio
A Igrexa é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Piñera, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Piñera é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. Atópase no centro do concello e linda ao norte coa parroquia de Sotieḷḷo, ao nordés coa de Erías, ao leste coa de Las Puentes, ao sueste coa de Chanos de Somerón, ao sur coa de Teyeo e ao oeste coa de Xomezana.
Piñera na cultura popular
Hai varios cantares que fan referencia aos reniegos ou conceyones, os alcumes polos que son coñecidos os habitantes de Piñera, e as xentes de Carraluz.
(Orixinal en lingua asturiana) Los mozos de Carraluz
son pocos y valen menos,
hay que llevalos a Faro
y cambialos por tarreños.
Los mocinos de Piñera
gastan muncho ringo rango,
un pañuelo en cada bolso
y la moquita pingando.
Rocaforte, Berres, A Estrada
Rocaforte é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Ich bin dann mal weg
Ich bin dann mal weg é unha película alemá de 2015 dirixida por Julia von Heinz. A película de humor está baseada no libro homónimo que foi éxito de vendas escrito por Hape Kerkeling, no que describe a súa peregrinación polo Camiño de Santiago (en alemán Jakobsweg ). Devid Striesow asumiu o papel principal como Hape Kerkeling. A estrea no cine tivo lugar o 24 de decembro 2015.
Acción
Cando Hape Kerkeling colapsa durante unha das súas moitas aparicións televisivas e teatrais, aléntase de que non se trate dun ataque cardíaco, senón "só" dunha perda auditiva repentina seguida dunha operación da vesícula biliar. O seu médico aconséllalle que o tome con calma durante uns meses. Insatisfeito coa tranquilidade doméstica que fora ordenada, Kerkeling revelou á súa sorprendida axente Dörte que, por consello da súa devota avoa, quería peregrinar a Santiago de Compostela.
Viaxa a Saint-Jean-Pied-de-Port en Francia e coñece á reservada Stella e á xornalista británica Lena. Porén, como segue perdéndoa de vista, inicialmente percorre só o camiño pedregoso e empinado. Ademais, os albergues de peregrinos apertados e ateigados dificúltanlle as cousas. Quere cancelar a xira, pero despois coñece de novo a Lena e Stella, así como ao bon vivant suramericano Américo. Un encontro cun rapaz novo, que interpreta como o seu encontro con Deus e consigo mesmo, repórtao de novo no camiño. Pouco antes da meta, consegue con dificultades convencer a Stella de que complete o percorrido. Sofre a traumática perda da súa filla, coa que non puido completar unha peregrinación anterior, e agora vese obrigada a renunciar tras unha caída. Xunto con ela e Lena, chega felizmente á meta ao final.
As escenas da infancia e a primeira mocidade de Kerkeling na zona do Ruhr na década de 1970 vanse intercalando ao longo da película: a morte temperá da súa nai, o crecemento dunha casa co seu pai e os seus avós, servizos infantís e conversacións co seu pastor, as súas primeiras aparicións en concursos de talentos e finalmente o seu primeiro compromiso en Radio Bremen.
Fondo
Kerkeling percorreu o Camiño de Santiago en 2001 e publicou as súas experiencias nun libro publicado en 2006. Mantívose nas listas dos máis vendidos durante moito tempo e, con preto de cinco millóns de lectores, está considerado un dos libros de non ficción alemáns de máis éxito no último medio século.
1,97 millóns de visitantes viron a película no cine.
Produción
A adaptación cinematográfica do libro preparouse ao longo de varios anos e a película foi producida por UFA Fiction. Julia von Heinz finalmente iniciou a rodaxe da longametraxe no verán de 2014 en estreita consulta con Kerkeling nos lugares orixinais así como en Berlín e Brandeburgo. A Zitadelle Spandau serviu de lugar de rodaxe para un albergue de peregrinos da Península Ibérica.
Kerkeling considerou persoalmente que o casting de Devid Striesow era moi bo e rexeitou interpretarse a si mesmo porque pasaran 13 anos entre a súa peregrinación e a adaptación ao cine.
Pourris gâtés
Pourris gâtés é unha película francesa dirixida por Nicolas Cuche e estreada o 15 de setembro de 2021.
Sinopse
Francis Bartek, un viúvo de orixe polaca que fixo fortuna na industria da construción en Mónaco desde cero, ten dous fillos, Philippe e Alexandre, e unha filla, Stella. Os tres nenos, xa bastante adultos, teñen todos os defectos. Alexandre continúa a ser expulsado de todos as institucións educativas ás que asiste dende a secundaria e mantén relacións coa muller e dúas fillas do director, amigo do seu pai. Philippe inventa un proxecto tras outro e só atende a saír de festa en lugar de axudarlle ao seu pai coa empresa. Finalmente, Stella é unha moza altiva, derrochadora e caprichosa que quere casar cun arxentino guapo e ocioso, Juan Carlos, ao que o seu pai odia. Este ten un ataque cardíaco na festa do 24 aniversario da súa filla, cando se decata de que os seus fillos son incapaces de traballar.
Para darlles unha lección, simula que dun día para outro, as contas da familia están bloqueadas polos xulgados por malversación e a policía chega ao seu domicilio para embargar os bens. O pai foxe cos fillos e agóchanse preto de Marsella, á casa de campo da súa infancia, á espera de poder demostrar a súa inocencia. Con medo de caer tan baixo, sen cartos nin comida, todos vense obrigados a ir buscar traballo. Stella convértese en camareira nun restaurante onde entende as humillacións que lle inflixiu ás persoas que traballaban para ela cando ela mesma é a vítima como empregada. Despois dun comezo difícil, Philippe converteuse en condutor de bicicleta-taxi, fíxose amigo dun dos seus compañeiros de taxi e comezou con el no negocio de calzado deportivo. Mentres tanto, Alexandre axuda ao seu pai a pintar e restaurar a casa.
O prometido de Stella descobre esta posta en escena inventada por Francis para poñer a proba aos seus fillos "mimados" e para obrigalos a enfrontarse ao mundo laboral. Tenta facerlle chantaxe ao pai coa finalidade de casar con Stella e botar man da fortuna familiar.
Ich bin dann mal weg
Recepción
O filme tivo unhas críticas variadas, moi positivas e tamén negativas. Da clasificación de Deutschen Film und Medienbewertung, a película obtivo a cualificación de Wervoll (valiosa). A declaración do xurado dixo:
Ponte de Mañufe
A ponte de Mañufe é a máis antiga das existentes na comarca do Val Miñor. A obra ten unha probable orixe romana e unha posterior reconstrución datada no ano 1140 segundo inscrición existente nun dos perpiaños dun chantón. Sitúase na actual estrada provincial PO-2035 ao seu paso polo río Miñor, e segue a ser a principal porta de entrada e saída á parroquia de Mañufe tanto do tráfico peonil como vehicular no século XXI. Une os lugares da Texosa (norte) e A Ponte (sur), na devandita parroquia situada no concello de Gondomar. Está catalogada como Ben de Interese Cultural dentro do espazo de protección delimitado no Decreto 48/1999 do 18 de febreiro da Xunta de Galicia.
Pinoestilbeno
miniatura|Estrutura química do pinoestilbeno O pinoestilbeno é un estilbenoide que se acha en Gnetum venosum, e na casca de Pinus sibirica.
Ponte de Mañufe
Localización
A súa cabeceira norte sitúase na intersección do Camiño das Bragadas (Camiño Texosa na nomenclatura oficial) e a estrada provincial PO-2035, cuxo trazado salva esta ponte sobre o río Miñor, vía que ten orixe nunha histórica calzada romana e posteriormente ruta de peregrinación a Santiago coñecida como O Camiño da Nosa Señora do Norte. A cabeceira sur, xa no barrio da Ponte, linda con terras de cultivos (Os Conguidos ) no lado oeste e coa ribeira sur do Miñor ao leste, onde se situaba un antigo lavadoiro comunal (O Lavadouro do Río ), hoxe cuberto pola maleza.
Historia e arquitectura
miniatura|Vista actual do taboleiro con formigón armado e valado metálico que substituíron os antigos peitorís laterais de granito dispostos desde o ano 1861. É unha ponte de "cadeirado" con arcos de medio punto e tallamares triangulares, de orixe e tipoloxía aparentemente romanas que sufriu modificacións na época medieval. É máis antiga que a ponte da Ramallosa, datada no século XIII, despois da fundación da vila de Baiona por Afonso IX en 1201. De existir unha ponte romana sobre o río Miñor nesa etapa histórica, debería alzarse neste mesmo lugar, posto que os romanos nunca as emprazaban na desembocadura senón río arriba. Esta mesma teoría segue a profesora E. Ferreira Priegue, que tamén cita o traballo máis recente sobre a ponte pertencente ao arquitecto de Gondomar Antonio Solliño Troncoso. Este autor sinala que a obra "ten unha lonxitude total de 42 m e un ancho de plataforma de 3,20 m, salvando o río Miñor mediante tres bóvedas de medio punto e, segundo parece, dous ocos alintelados hoxe tapados. Como é habitual en toda ponte medieval, presenta perfil en lombo de asno, neste caso algo modificado por algunha intervención posiblemente da Idade Moderna, e na fábrica aparecen numerosas marcas de canteiro. Augas arriba, presenta tallamares en mal estado e algún antigo peitoril incrustado na fábrica". Para Soliño Troncoso, A Ponte de Mañufe representa un dos testemuños máis interesantes do Románico no Val Miñor.
Pola súa situación estratéxica no cruzamento de camiños históricos, será incluída por Domingo Fontán na Carta Xeométrica no ano 1845. Tamén está mencionada no Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz (1848), onde sinala que sobre o río Miñor, que no documento figura como Riachuelo da Ramallosa, existe unha "ponte de madeira que ten o mesmo nome que esta parroquia". Sobre esta devandita estrutura de madeira non se atopan rastros na actualidade, nin documentación ou investigación posterior que a mencione.miniatura|Arcos e tallamar da Ponte de Mañufe na cara leste da ponte de Mañufe.
Conservación da ponte
Este ben cultural protexido soporta na actualidade a pasaxe permanente de todo tipo de vehículos, incluídos os de gran tonelaxe, que afectan a súa estrutura. Na década dos setenta do século XX, a Deputación de Pontevedra intentou actualizar e mellorar os usos da ponte cunha intervención que a dotou ao taboleiro de plataforma de rodadura e de paso de peóns a base dunha estrutura de formigón armado. A zona de paso de peóns foi voada a ambas lados da plataforma orixinal e colocouse unha varanda metálica de protección.
O informe de Alfonso Soliño Troncoso (2004)
Estas obras provocaron un gran cambio na arquitectura da ponte que foron documentadas e denunciadas no ano 2004 por Alfonso Soliño Troncoso, daquela, arquitecto técnico do Concello de Gondomar.
Nese informe técnico de Alfonso Soliño, sinálase a desaparición dos peitorís laterais de granito dispostos desde o ano 1861 e que permitían conservar o estilo medieval da obra. Por outra banda a comezos do século XXI, se levaron adiante obras de saneamento integral de Gondomar que obrigaron escavar debaixo dun dos arco para soterrar a canalización que afectaron os elementos de apoio da ponte.
Alfonso Soliño reclamaba unha "oportuna e inaprazable execución de obras de restauración" onde se puxera en valor a ponte histórica cun melloramento da súa contorna que xunto ao Cruceiro do Lugar do Acordo son testemuña do antigo camiño de Santiago. Engadía que ha responsabilidade e a potestade de dirixir unha intervención desta natureza correspondía á Deputación de Pontevedra por atoparse esta nunha estrada provincial.
As enchentes do Miñor
A actual canalización do trazado do río Miñor encaixada entre leiras de cultivo e vivendas a poucos metros da ribeira, tamén afectan a ponte durante as enchentes anuais. Os desgastados tallamares deben soportar a forza das correntes que ao non poder espallar as augas polos terreos pretos das ribeiras centralizan as correntes contra as estruturas da vella ponte cara á desembocadura do Miñor na Ramallosa.
De momento só as actuacións de limpeza do río por Augas de Galicia e as actividades de voluntariado veciñal, alivian o desgaste provocado polas enchentes, quitando en diversas campañas ao longo do ano, parte do lixo e restos naturais das ribeiras para que non golpeen a ponte durante o arrastre das correntes.
Patrimonio da Humanidade na República Centroafricana
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade na República Centroafricana, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. A República Centroafricana, país que contén extensas reservas naturais e relevante patrimonio ecolóxico no continente africano, ratificou a convención o 22 de decembro de 1980, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
O Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris foi o primeiro lugar da República Centroafricana incluído na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO, incluído na 12ª Sesión do Comité do Patrimonio Mundial, realizada en Brasilia (o Brasil) en 1988. Dende a máis recente adhesión á lista, a República Centroafricana conta con 2 sitios clasificados como Patrimonio da Humanidade, sendo ámbolos dous de clasificación natural. Dende o momento da súa designación, o Parque Nacional do Manovo-Gounda St. Floris foi inmediatamente incluído na Lista do Patrimonio Mundial en Perigo, debido a actividades pecuarias ilegais dentro da área dop sitio que ameazan fortemente a fauna local e avanzan sobre a área delimitada do ben, creando eventuais problemas de seguridade.
Servide, Berres, A Estrada
Servide é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
O Outeiro, Raxó, Poio
O Outeiro é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Erías, Ḷḷena
miniatura|dereita|250px|Vista da vila de Erías. miniatura|dereita|250px|Mapa parroquial de Ḷḷena. Erías é unha parroquia do concello asturiano de Ḷḷena. A parroquia ten unha extensión de 6,66 km² e unha poboación de 54 habitantes (segundo datos de 2009). A vila está situada a 7,3 quilómetros de La Pola e atópase a 560 metros de altitude.
Lugares
Segundo o nomenclátor de 2009, a parroquia abrangue as poboacións de:
Tamén forman parte da parroquia as casarías de La Barraca, El Cabanón, El Quentu e Samiguel d'Eros.
Historia
O seu poboamente remóntase polo menos á Idade Media, xa que se atoparon restos dun mosteiro do século X, o mosteiro de Santolaya, xunto ao que se encontraban unhas viñas, as chamadas leiras de Viñamayor, cuxa posesión pola Orde de San Bieito está documentada. Pola súa parte, a igrexa parroquial, adicada a San Claudio, conserva a data de 1175 nunha das súas pedras.
Richard Rudolph
Primeiros anos
Richard Rudolph é fillo de Muriel Eileen (Neufeld) e Sidney J. Rudolph. O seu avó, Julius Abraham Rudashevsky, cambiou o seu apelido de "Rudashevsky" a "Rudolph", e foi un dos membros fundadores da Congregación Beth Shalom no barrio de Squirrel Hill en Pittsburgh. Rudolph graduouse na Escola de Artes e Ciencias da Universidade de Tulane en 1968. Comezou no negocio da música como compositor en Chess Records en 1969.
Carreira
Unha das súas primeiras composicións en gravarse foi a canción principal do álbum debut en solitario de Minnie Riperton, Come to My Garden. Aí comezou unha colaboración de varias cancións con Charles Stepney, o produtor de Earth, Wind & Fire. Xuntos escribiron moitas cancións para Riperton e Rotary Connection.
Ademais de producir música e supervisar música para varias longametraxes como Cocoon, Running Scared, Black Rain, Flatliners, Weekend at Bernie's, The Black Dahlia, Virtuosity e Duets, Rudolph tamén supervisou películas para cable, miniseries e películas feitas para televisión. Foi produtor musical executivo no proxecto de película Whitney Houston, Whitney, para Lifetime Movies. Rudolph tamén exerceu como consultor musical exclusivo de HBO Pictures e foi presidente do selo distribuído por Atlantic Records Third Stone Records, compañía que cofundou co socio (actor/produtor) Michael Douglas. Os diversos esforzos musicais de Rudolph como compositor, produtor discográfico, supervisor musical e executivo dunha discográfica contribuíron a que as vendas mundiais superan os 30 millóns de álbums e innumerables colocacións de cancións en cine, televisión e publicidade.
Vida persoal
En 1967, Rudolph coñeceu á cantautora Minnie Riperton e coescribiu moitas das súas cancións, incluíndo Lovin' You, Inside My Love, Adventures in Paradise, Les Fleurs e Memory Lane. Rudolph e Riperton casaron desde agosto de 1970 até a súa precoz morte por cancro de mama en 1979 e tiveron dous fillos, un fillo Marc (nacido en 1968) e unha filla Maya (nacida en 1972), membro do elenco de Saturday Night Live de 2000 a 2007. Rudolph casou despois coa cantante de jazz Kimiko Kasai o 20 de outubro de 1990 e residen en Santa Mónica e Tokio.
Rudolph é xudeu de orixe lituana.
O Rego, Raxó, Poio
O Rego é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Oujé-Bougoumou
Oujé-Bougoumou (en cree : ᐆᒉᐳᑯᒨ ou Ûcêpukumû ) é unha comunidade cree integrada no Gran Consello dos Crees que constitúe unha unha terra reservada cree (terreo de categoría IA) que se localiza no territorio equivalente Eeyou Istchee, na rexión administrativa de Nord-du-Québec, no Quebec. En 2011, a Nación Cree de Oujé-Bougoumou converteuse na última primeira nación en ser recoñecida polo goberno canadense.
Toponimia
A vila cree de Oujé-Bougoumou, literalmente "a nosa terra" coa mesma orixe que Chibougamau, é un asentamento recente que fundaron en 1989 crees da rexión.
Demografía
En termos de poboación, Oujé-Bougoumou é a comunidade máis pequena dos cree no norte do Quebec. Os habitantes son principalmente membros da Nación Cree de Oujé-Bougoumou. O censo de 2021 dáballe unha poboación de 797 habitantes.
Linguas
miniatura|Letreiro de benvida á entrada da vila Segundo o censo de 2016 o cree é a lingua materna de 540 habitantes da localidade e a segunda lingua é o inglés con 115 falantes e o francés a terceira con 60. Ademais outras 5 persoas afirman que a súa lingua materna é o francés e unha lingua non oficial. Por coñecemento das dúas linguas oficiais 540 persoas afirman que falan inglés como primeira lingua oficial, un total de 110 falan inglés e francés, 70 só francés e hai 20 persoas que non falan ningunha das dúas linguas oficiais. Son un total de 590 persoas os que afirman que poden falar cree. A maioría da poboación identifícase como indios norteamericanos, con só 70 non nativos. Malia seren 10 persoas as que declaran que teñen algún devanceiro inuit non hai falantes de ningunha lingua inuit.
Relixión
A maioría da poboación de Oujé-Bougoumou é cristiá aínda que seguiron a manter prácticas da relixión tradicional malia unha parte da comunidade manter un cristianismo rigoroso. Non obstante, a comunidade tomou en outubro de 2010 a decisión de prohibir as prácticas espirituais tradicionais, o que provocou tensións internas. A maioría da poboación pertence a igrexa pentecostal, que é a única que conta cun lugar de culto na comunidade e que comezou a evanxelizar os membros desta nación na década de 1980 cando loitaban por formar a súa propia comunidade. Aínda que non contan cun lugar de culto, no censo de 2001 eran 50 persoas as que se identificaban como anglicanas.
Goberno
A Nación Cree de Oujé-Bougoumou gobérnaa un consello de banda, composto por un xefe, un vicexefe, así como por cinco conselleiros. Dende 2015 o xefe é Curtis Bosum e o vicexefe Lance Cooper.
Historia
miniatura| Vista aérea de Oujé-Bougoumou A Nación Cree de Oujé-Bougoumou proceden, na súa meirande parte, dos cree de Mistissini ao se moveren algunhas familias ao sur do lago Chibougamau ao se establecer en 1926 alí un posto comercial ao inicio do século XX, no que constituía o primeiro contacto entre europeos e nativos da zona, que se moveu á península Gouin en 1929 onde foron tamén as familias cree, e que seguiu a atraer máis cree ata o seu peche en 1942. Na rexión instálanse diversas compañías mineiras e na rexión instaláronse campamentos, vilas e cidades de maioría non nativa e as compañías mineiras fixeron todo o posible por facerse co seu territorio tradicional, ao longo de cincuenta anos forzáronos a se recolocar setes veces, primeiro volveron temporalmente a Mistissini pero acabaron por marchar a diversos lugares próximos a Chibougamau. En 1952 agrupáronse na Pointe Marécageuse e en 1962 na baía Cachée, intentaron lograr o recoñecemento como terra reservada polo goberno federal pero este obrigrounos en 1970 volver a Mistissini e destruíu as súas casas, uns poucos marcharon a Mistissini pero a maioría esparexeuse en pequenos campamentos en Chibougamau e Chapais e seguiron a loitar para lograren o recoñecemento do goberno federal á súa nación e dun lugar propio onde se aveciñar, e así no verán de 1989 a comunidade Oujé-Bougoumou declarou xurisdición sobre o seu territorio, bloqueou o acceso á aldea onde vivían entón e estableceron a súa propia xustiza e en setembro de 1989 logrouse un acordo co goberno do Quebec para a construír unha vila propia permanente e o recoñecemento de xurisdición local para o pobo cree Oujé-Bougoumou. O goberno federal asinou un acordo en 1992 para axudar a financiar a construción da comunidade de forma permanente, á beira do lago Opémiska. O núcleo urbano deseñouno o arquitecto métis Douglas Cardinal, coñecido, entre outras obras, polo edificio do Museo Canadense da Historia en Gatineau.
O departamento de Asuntos Indíxenas e do Norte do Canadá recoñeceu en 2011 a Nación Cree de Oujé-Boufoumou e o 15 de maio de 2014, o asentamento amerindio onde se atopa a localidade convértese en terra reservada cree (terras de categoría IA) rexidas polo Acordo da Baía de James e o Norte do Quebec. A diferenza das outras nacións crees de Nord-du-Québec, a nación Oujé-Bougoumou non se beneficia de terras da categoría IB baixo xurisdición provincial.
Desenvolvemento sostible
Á vila de Oujé-Bougoumou premiouna a UNESCO pola súa construción segundo varios criterios de desenvolvemento sostible, así como pola súa arquitectura tradicional. Dende a comunidade puxéronse en marcha varios principios tecnolóxicos e urbanísticos de vangarda como un sistema de calefacción central totalmente automatizado formado por dous depósitos de ebulición quentados con leña e aceite que conectan todos os edificios. As cubas de ebulición abastécense de residuos forestais procedentes dun serradoiro próximo.
Educación e cultura
O Consello Escolar Cree administra a escola Waapihtiiwewan (ᐧᐋᐸᐦᑏᐧᐁᐧᐊᓐ ᒋᔅᑯᑕᒫᒉᐅᑲᒥᒄ) que abriu se inaugurou o 21 de setembro de 1993. Deseñouna Douglas Cardinal e conta con currículum en cree, en inglés e francés. En 2020 contaba con 152 alumnos
O Instituto Cultural Cree Aanischaaukamikw abriu as súas portas o 15 de novembro de 2011 logo de dez anos de planificación e construción. Aanischaaukamikw equivale a edificio dos devanceiros. É unha institución cultural que se creou en cooperación coas outras comunidades crees do norte do Quebecw. Funcina como museo, cunha colección principal de obxectos históricos cree, como biblioteca, como centro de ensino e cultural e como centro de documentación e investigación.
Terra da Pedra, Raxó, Poio
Terra da Pedra é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
Ulla, Berres, A Estrada
Ulla é un lugar da parroquia de Berres no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes.
Man cheng jin dai huang jin jia
Man cheng jin dai huang jin jia (en 满城尽带黄金甲) é un filme épico chinés de 2006 do xénero wuxia escrito e dirixido por Zhang Yimou. O título en mandarín foi tomado da última liña dun poema da dinastía Qi escrito polo líder rebelde Huang Chao, quen foi tamén o emperador da dinastía Qi.
Cun orzamento de 45 millóns de dólares, no momento da súa estrea foi o filme chinés máis caro da historia, superando a Wu ji de Chen Kaige. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Porén foi nomeado na categoría de mellor deseño de vestiario. En 2007, recibiu catorce nomeamentos nos Premios do Cinema de Hong Kong, gañando os premios de mellor actriz para Gong Li, mellor dirección de arte, mellor deseño de vestiario e maquillaxe e mellor canción orixinal para "菊花台" (Chrysanthemum Terrace) por Jay Chou.
Valdemós, Raxó, Poio
Valdemós é un lugar da parroquia de Raxó, no concello pontevedrés de Poio na comarca de Pontevedra.
ICN Business School
miniatura|ICN Business School A ICN Business School é unha escola de negocios con vocación internacional, con campus propios en La Défense, Nürnberg, Berlín e Nancy.
Descrición
Esta institución, foi fundada en 1905. Imparte unha trintena de programas formativos -entre másters, MBA e formación para altos directivos- que contan coa tripla acreditación internacional de EQUIS, AACSB e AMBA.
A escola, cunha rede de 15.000 antigos alumnos.
Albert R. Frey
Albert Romer Frey, nado en Nova York o 17 de febreiro de 1858 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1926, foi un numismático estadounidense vinculado á American Numismatic Association.
Traxectoria
Alebrt R. Frey naceu o 17 de febreiro de 1858 en Nova York, nunha familia con ascendencia francesa e alemá. Cursou o seu ensino secundario no College of the City of New York. Xa na súa adolescencia comezou a interesarse tanto pola numismática como pola filatelia, temas nos que afondou dun xeito autodidacta, xunto con outros como as linguas clásicas e modernas, a filoloxía, a matemática ou a exiptoloxía.
Logo de encargarse da catalogación de libros na Astor Library e de dirixir unha escola en Lyndhurst, Long Island, traballou durante tres décadas na Casa da Alfándega de Nova York.
Frey foi un gran coleccionista de moedas e medallas e estruturou a súa colección con criterio temático, con intereses moi variados: moedas obsidionais e emisións de necesidade, figuras de elefantes, o mundo do tabaco, o xadrez, a imprenta o teatro, Shakespeare... Paralelamente á súa colección de moedas foi compondo unha nutrida biblioteca numismática.
Na Exposición de San Luís de 1904, Frey espuxo unha apreciable colección de moedas obsidionais entre as que destacaban series completas do asedio de Groninga de 1672 e outras escollidas pezas emitidas en Suecia, en Salzburgo, en Leiden e en Frisia occidental.
Frey estivo moi vinculado á American Numismatic Association (ANS), na que ingresou en 1900 e na que exerceu primeiro como vicepresidente (1901-1904) e finalmente como presidente, entre o 5 de outubro de 1904 e o 4 de setembro de 1907, con Farran Zerbe como vicepresidente. Xunto con Howland Wood foi o encargado de redactar os novos estatutos da ANA en xuño de 1907 e, a partir de 1911, encargouse tamén da edición do seu xornal, The Numismatist, no que xa colaboraba desde 1901. Nesta publicación mantivo unha columna propia baixo o título "New York Numismatic Notes", na que se ocupaba dos resultados das poxas numismáticas en Nova York.
Ademais da ANA, Albert R. Frey foi fundador de Club Numismático de Nova York (1908), o seu primeiro vicepresidente (1908-1919) e finalmente presidente (1919-1921). Este club honrou a Frey coa emisión dunha medalla conmemorativa en 1924, obra do gravador J. M. Swanson e cuñada na Medallic Art Company, cunha tiraxe de 20 exemplares de prata e 30 de bronce.
Frey tamén foi membro da American Numismatic Society (ANS) de Nova York (1910) e doutras sociedades de varios países europeos, como a Sociedade Numismática Austríaca (1903), a Royal Numismatic Society, de Londres (1905) e a Sociedade Real de Numismática de Bélxica (1907).
Á parte de numerosos artigos en diversas revistas numismáticas da súa época, a súa obra máis sobranceira foi A Dictionary of Numismatic Names, elaborada logo de 15 anos de investigación. Este dicionario publicouse inicialmente como colaboración no volume L do American Journal of Numismatics e posteriormente, dada a súa repercusión no ámbito numismático, editada como libro en 1917 pola American Numismatic Association, con reimpresións en 1947, 1973 e 1978.
Á marxe da súa actividade no ámbito numismático, Frey foi un investigador da vida e da obra de Shakespeare, sobre o que publicou varios artigos. Foi un dos fundadores da Sociedade Shakespeare de Nova York, na que ocupou o posto de vicepresidente e, nas tres derradeiras décadas da súa vida, secretario.
Vida persoal
Albert Romer Frey estivo casado con Josephine Betts, con quen tivo unha filla.