cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
West Country
Xeografía
O País do Oeste caracterízase pola súa costa rochosa, que inclúe algunhas das praias máis turísticas de Inglaterra, como a Fistral en Cornualla, e parques nacionais como o dos Cotswolds.
Extensión
miniatura| Un ketch comercial do West Country, un termo moi utilizado no [[século XVIII.]] O West Country limita polo sur coa Canle da Mancha e polo norte coa canle de Bristol, o estuario de Severn ou Herefordshire. O límite oriental está menos claramente definido. Algunhas definicións coinciden coa da rexión oficial chamada Suroeste de Inglaterra. Outros refírense a tres condados, Cornualla, Devon e Somerset; mentres algúns ocupan Herefordshire (oficialmente parte da rexión de West Midlands). miniatura|West Country Class "Braunton" 3 Nunha enquisa de YouGov de 2019, o 72% dos entrevistados consideraba que Cornwall e Devon estaban no West Country, mentres que o 70% incluía Somerset, o 69% Bristol e o 55% Dorset. Outros condados recibiron menos do 50% de acordo, cun 28% incluíndo Wiltshire, 27% Gloucestershire, 12% Herefordshire e 9% Worcestershire.
Usos específicos
West Country Lamb e West Country Beef son Indicacións Xeográficas Protexidas (IGP) da UE que abarcan produtos procedentes de animais nacidos e criados en Cornualla, Devon, Dorset, Somerset, Wiltshire ou Gloucestershire. "West Country Farmhouse Cheddar" é unha Denominación de Orixe Protexida (DOP) limitada ao queixo cheddar elaborado de forma tradicional en Cornualla, Devon, Dorset ou Somerset.
Os West Country Carnivals celébranse en moitas cidades de Somerset e arredores. Un atlas de museos, galerías e principais atraccións apoiados polo goberno coincidía coa rexión do suroeste, agás para Gloucestershire.
A antiga cervexaría de Cheltenham cotizaba como West Country Ales; aínda se poden ver as súas placas de cerámica construídas nas paredes dos pubs.
Monumento de Guerra Soviético do Treptower Park
Monumento Conmemorativo aos Soldados Soviéticos situado en Treptower Park (tamén chamado Monumento de Treptower) en Berlín) é o lugar de enterramento de 7.000 soldados do Exército Vermello, mortos durante a batalla de Berlín. A estrutura foi construída polo exército soviético trala Segunda Guerra Mundial para honrar aos seus soldados  caídos na loita para derrotar á Alemaña nazi. As obras de construción do conxunto arquitectónico tiveron lugar entre 1946 e 1949, ao finalizar converteuse na estrutura máis grande do seu tipo en Alemaña e o conxunto conmemorativo soviético máis importante de Berlín, como así tamén no monumento antifacista máis grande de toda Europa occidental, con 100.000 metros cadrados.  Para a súa construción utilizáronse 40.000 metros cúbicos de granito.
Filmes de Xordania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Xordania presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 2008. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Xordania para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Pokkén Tournament
Pokkén Tournament (ポッ拳 POKKÉN TOURNAMENT) é un videoxogo de loita desenvolvido por Bandai Namco Entertainment. O xogo mestura elementos do modo de xogo da serie Tekken de Bandai Namco e outros xogos de loita, con movementos 3D e 2D, cos personaxes da franquía Pokémon. Estreouse nos xogos arcade do Xapón en xullo de 2015, e internacionalmente en Wii U en marzo de 2016.
Louis-François Bertin
Biografía
Fillo dun secretario de Étienne François de Choiseul, chegou a ser director do Journal des Débats, que comprou en 1799 ao día seguinte do Golpe de Estado do 18 de brumario co obxectivo de defender ideas conservadoras. Baixo a súa dirección, e grazas á axuda de homes como Joseph Fiévée, J. L. Geoffroy, François-René de Chateaubriand, J. François Boissonade de Fontarabie, Conrad Malte-Brun ou Charles Nodier, este xornal obtivo un éxito inmenso e gozou de gran autoridade, especialmente en literatura. Nel comezaron a publicarse folletíns, e foi Bertin quen lle deu nome ao formato.
En 1800, sospeitoso de royalisme (realismo, afinidade monárquica), Bertin foi encarcerado no Temple e despois exiliado. Non puido volver a Francia até 1805. Despois, en 1811, foi desposuído da súa propiedade por decreto imperial.
O pintor Ingres realizou o seu retrato en 1832. Exposto no Salón de París de 1833, este retrato converteuse agora nunha das súas obras máis famosas.
En 1804, adquiriu o Château des Roches, en Bièvres e organizou desde 1815 até a súa morte en 1841, un salón literario onde invitou a artistas como Victor Hugo e a súa amante Juliette Drouet, Charles Gounod, Héctor Berlioz, Jean-Auguste-Dominique Ingres., Franz Liszt e François-René de Chateaubriand que vivían non moi lonxe, na Vallée-aux-Loups. Este castelo converteuse, dende 1989, na Maison littéraire de Victor Hugo.
Vitiaz (batiscafo)
O Vitiaz (en ruso Витязь) é un batiscafo ruso que alcanzou, o 8 de maio de 2020, o punto máis profundo do planeta Terra na foxa das Marianas, onde colocou unha bandeirola coa ocasión de celebrar o 75º aniversario da vitoria sobre a Alemaña nazi na segunda guerra mundial. Nese día estableceu un novo récord mundial para un aparato submarino autónomo e non tripulado ao pousar a 10 028 m de profundidade.
O batiscafo tomou o nome do buque soviético de investigación oceanográfca, Vitiaz, que determinara, en 1957, o lugar máis profundo desta fosa: 11 022 m.
Grazas ao emprego de elementos de intelixencia artificial no sistema de mando do aparato, este pode eludir de maneira autónoma obstáculos no seu camiño, e encontrar unha vía de saída en espazos reducidos", explicou a Fundación. Pola súa parte, o viceprimeiro ministro ruso, Iuri Borisov, destacou que a inmersión do Vitiaz é un "gran logro", tanto da ciencia como da industria da defensa nacional.
Annie Easley
Annie J. Easley, nada o 23 de abril de 1933 e finada o 25 de xuño de 2011, foi unha informática teórica, matemática e científica espacial afroamericana. Traballou para o Centro de Investigación Lewis (agora Glenn Research Center) da Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo (NASA) e o seu predecesor, o Comité Asesor Nacional de Aeronáutica (NACA). Foi unha líder do equipo que desenvolveu o software para a etapa do foguete Centauro e unha das primeiras persoas afroamericanas en traballar como científica de computación na NASA.
Traxectoria
Easley era filla de Bud McCrory e Willie Sims. Nos días previos ao Movemento polos Dereitos Civís, as oportunidades educativas e profesionais para os nenos afroamericanos eran moi limitadas. Os nenos afroamericanos foron educados por separado dos nenos brancos e as súas escolas eran con frecuencia de peor calidade que as escolas brancas. Easley tivo a sorte de que a súa nai lle dixo que podería chegar a ser o que quixese pero que tería que traballar para conseguilo. Animouna a obter unha boa educación e desde o quinto grao até a escola secundaria, asistiu á Escola Secundaria Holy Family, e foi a mellor estudante da súa clase de gradación.
Despois da escola secundaria foi a Nova Orleans, Luisiana, á Universidade Xavier, por entón unha universidade católica afroamericana, onde se especializou en farmacia durante aproximadamente dous anos.
En 1954, regresou a Birmingham por un curto período de tempo. Como resultado das leis Jim Crow que estableceron e mantiveron a desigualdade racial, aos afroamericanos esixíuselles pasar unha proba de alfabetización e pagar un imposto de votación para poder votar. Easley lembraba que o examinador mirou a súa solicitude e só dixo: "Fuches á Universidade Xavier. Dous dólares". Posteriormente, ela axudou a outros afroamericanos a prepararse para a proba.
En 1963, a segregación racial dos comerciantes do centro de Birmingham terminou como resultado da campaña de Birmingham, e en 1964, a Vixésima Cuarta Emenda derrogou o imposto de votación nas eleccións federais. Pero non foi até 1965 que a Lei de dereito de voto eliminou a proba de alfabetización.
Pouco despois, casou e mudouse a Cleveland coa intención de continuar os seus estudos. Desafortunadamente, a universidade local terminara o seu programa de farmacia pouco tempo antes e non existía ningunha alternativa cerca.
Carreira na NACA e na NASA
miniatura|Annie Easley, NASA En 1955, leu un artigo dun xornal local sobre unha historia de xemelgas que traballaban para o Comité Asesor Nacional de Aeronáutica (NACA) como "computadoras" e ao día seguinte solicitou un traballo. En dúas semanas foi contratada, unha das catro afroamericanas de aproximadamente 2.500 empregados. Comezou a súa carreira como matemática e enxeñeira informática no Laboratorio Lewis de Voo a Propulsión de NACA (que se converteu no Centro de Investigación Lewis da NASA, 1958-1999, e posteriormente no Centro de Investigación John H. Glenn) en Cleveland, Ohio. Continuou a súa educación mentres traballaba para a axencia e, en 1977, obtivo unha Licenciatura en Ciencias en Matemáticas da Universidade Estatal de Cleveland. Como parte da súa educación, Easley preparouse a través de cursos de especialización ofrecidos pola NASA.
A súa carreira ao longo de 34 anos incluíu o desenvolvemento e implementación de código de computador que analizou tecnoloxías de enerxía alternativas, deu soporte ao foguete superior de alta enerxía Centauro, determinou proxectos solares, eólicos e enerxéticos, identificou sistemas de conversión de enerxía e sistemas alternativos para resolver problemas de enerxía. As súas achegas sobre a enerxía incluíron estudos para determinar o uso das baterías de almacenamento, como as que se usan nos vehículos utilitarios eléctricos. As súas aplicacións informáticas utilizáronse para identificar sistemas de conversión de enerxía que ofrecen melloras sobre as tecnoloxías dispoñibles comercialmente. Retirouse en 1989 (algunhas fontes din que en 1991).
O traballo de Easley co proxecto Centauro serviu como fundamento tecnolóxico para o lanzamento de transbordadores espaciais e o lanzamento de satélites de comunicacións, militares e meteorolóxicos. O seu traballo contribuíu ao voo de 1997 a Saturno da sonda Cassini, cuxo lanzador tiña o Centauro como a súa etapa superior.
Easley foi entrevistada en Cleveland, o 21 de agosto de 2001 por Sandra Johnson. A entrevista gárdase no Programa de Historia Oral do Centro Nacional Espacial de administración espacial e aeronáutica. A transcrición da entrevista de 55 páxinas inclúe material sobre a historia do Movemento polos Dereitos Civís, o Centro de Investigación Glenn, o Centro Espacial Johnson, o voo espacial e a contribución das mulleres ao voo espacial.
Recoñecementos
En febreiro de 2021 nomearon un dos cráteres da Lúa no seu nome, así son 32 mulleres as que dan nome a un cráter na Lúa.
Pokémon Shuffle
Pokémon Shuffle (ポケとる) é un videoxogo crebacabezas desenvolvido por Genius Sonority e publicado por Nintendo e The Pokémon Company para Nintendo 3DS. O xogo, que é un spin-off da serie Pokémon e é semellante a Pokémon Battle Trozei, lanzouse internacionalmente a través de Nintendo eShop o 18 de febreiro de 2015. Pokémon Shuffle Mobile, unha versión para dispositivos Android e iOS, lanzouse en agosto de 2015.
Selección feminina de hóckey sobre xeo de Suecia
A selección feminina de hóckey sobre xeo de Suecia é o equipo que representa a Suecia nas competicións internacionais de hóckey sobre xeo en categoría feminina. En 2022, a IIHF publicou a clasificación mundial de seleccións, na que Suecia ocupou o oitavo posto.
Os maiores logros do equipo foron unha medalla de prata e outra de bronce nos Xogos Olímpicos de 2006 e 2002 respectivamente, así como dous bronces nos Campionatos do Mundo de 2005 e 2007.
Química industrial
A química industrial é a área da Química que estuda os procesos químicos industriais e a súa evolución no tempo. Nalgúns casos, séguese como unha formación previa para enxeñaría química, ou como pos-grao.
Historia e desenvolvemento
miniatura|Estudantes no laboratorio de química industrial do [[Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts|Institutio de Tecnoloxía de Massachussets, Cambridge, en 1893.]] A química industrial comezou a expandirse despois da Revolución Industrial, que levou a unha escalada sen precedentes na demanda, tanto no que respecta á cantidade como á calidade, de produtos químicos a granel como o carbonato de sodio. Isto significou que o tamaño da actividade e a eficiencia tiñan que aumentar, e que as alternativas serias ao procesamento por lotes, como a operación continua, tiñan que ser examinadas. Non foi até a década de 1880 cando os elementos de enxeñaría necesarios para controlar os procesos químicos foron recoñecidos como unha actividade profesional distinta.
Profesión
A distinción entre a química industrial e a enxeñaría química, como profesións especializadas, tivo orixe a finais do século XIX. Primeiro, desenvolveuse a química industrial, e só varias décadas despois, comezou a emerxer a enxeñaría química como disciplina separada. No Reino Unido cando George E. Davis impartiu o primeiro curso de enxeñaría química na Universidade de Manchester en 1887 en forma de doce conferencias sobre diversos aspectos da práctica da química industrial. Como consecuencia, Davis é considerado o primeiro enxeñeiro químico do mundo.
O químico industrial aplica os coñecementos científicos adquiridos para mellorar a calidade de vida da humanidade a través da investigación, o desenvolvemento de novos procesos e produtos e a instalación de plantas industriais para a fabricación de produtos químicos de utilidade para as persoas. Desenvolve produtos e novas tecnoloxías, buscando mellorar produtos e novas fórmulas, ademais de verificar a viabilidade económica e técnica dos procesos produtivos e coordinar o mantemento e instalación dos equipamentos.
Produción
Os produtos químicos utilizados a gran escala proceden do comercio de materias primas ou envasadas, ou de tratamentos e outros procesos industriais que exploten estas materias primas. Por exemplo, os fertilizantes entregaranse practicamente sen tratamento despois da extracción ou, pola contra, serán potenciados máis ou menos substancialmente pola química industrial para aumentar a súa eficiencia ou valor de mercado. Pola contra, a explotación do petróleo esixe sempre o despregamento de tecnoloxía química específica nas plantas de refino.
Lingua pa'o
A lingua pa'o (tamén soletreado pa-o e pa'O, ပအိုဝ်ႏဘာႏသာႏ), ás veces chamada taungthu, é unha lingua karénica falada por un millón e medio de persoas do pobo pa'o de Myanmar. Tamén é coñecida como karen negro polas roupas escuras que tradicionalmente viste este pobo.
Entre os seus dialectos están o taunggyi e o kokareit.
Da Zdravstvuiet Nasha Derzhava
"Da Zdravstvuiet Nasha Derzhava" (en ruso: Да здравствует наша держава), en galego "Viva a nosa Potencia" ou "Longa vida á nosa Potencia/Estado" é unha canción soviética de 1943 de Boris Alexandrov e Aleksandr Shilov, aspirante a ser o himno nacional da Unión Soviética, que perdeu fronte á canción que é hoxe o himno ruso.A música interpretouse durante os desfiles da década de 1970, durante o ascenso do ministro de Defensa da URSS á tribuna do Mausoleo de Lenin na Praza Roxa, facéndose famoso baixo a figura do mariscal Dmitri Ustinov.
Nas visitas oficiais de representantes do Estado soviético, a marcha tamén se realizou como benvida. Durante unha visita de Konstantin Chernenko a España, despois de que Chernenko baixase do avión, interpretouse a marcha presidencial estadounidense "Hail to the Chief" en lugar da marcha soviética "Da Zdravstvuiet Nasha Derzhava", que teñen comezos moi similares. O feito casualmente produciu un achegamento entre os Estados Unidos e a Unión Soviética, propiciando un encontro entre o membro do Politburo Volodímir Scherbitski e o Presidente Ronald Reagan.
Tamén foi a música oficial do presidente do Soviet Supremo da URSS.
A melodía úsase no actual himno de Transnistria.
Toni Bou
Antoni Bou i Mena, coñecido como Toni Bou, nado en Piera o 17 de outubro de 1986, é un piloto catalán de trial. Foi 32 veces campión do mundo de trial entre 2007 e 2022, gañando nese período todos os títulos disputados tanto na modalidade indoor como ao aire libre. Deste xeito, é o piloto máis laureado da historia deste deporte, moi por diante de Dougie Lampkin, 12 veces campión do mundo, e de Jordi Tarrés campión sete veces.
Traxectoria
miniatura| Toni Bou no GP Comblain-au-Pont/Bélxica de 2018 miniatura| Bou no GP de Alemaña de 2022 Competiu por primeira vez en 1999, aos 12 anos, no Campionato Catalán cadete, do que se proclamou campión. En 2001 foi campión de España de trial júnior e dous anos despois debutou no Campionato do Mundo. En 2003 proclamouse campión europeo de trial ao aire libre. A súa primeira vitoria mundial foi en 2006, tempada na que acabou 5º no campionato ao aire libre e 3º no cuberto. Ese mesmo ano foi campión de España ao aire libre.
En 2007 proclamouse por primeira vez campión do mundo, tanto no campionato indoor como ao aire libre, éxito que repetiu sucesivamente durante os seguintes 15 anos, sempre pilotando unha Montesa. Ademais, gañou co equipo español tódalas edicións do Trial des Nations entre os anos 2005 e 2022.
Na tempada 2009 conseguiu por primeira vez a tempada perfecta, ao gañar os títulos mundiais indoor e aire libre, os dous campionatos españois e o Trial des Nations, igualando unha fazaña que só conseguira Adam Raga en 2005, e que repetiu durante varias veces ao longo da súa carreira.
Jeanette Winterson
Jeanette Winterson, nada en Manchester o 27 de agosto de 1959, é unha escritora inglesa, cuxas obras poden situarse dentro do campo posmoderno.
Traxectoria
Adoptada por Constance e John William Winterson o 21 de xaneiro de 1960, unha parella evanxélica, creceu en Accrington, Lancashire. Criada na Igrexa Pentecostal de Elim, de nena quería ser misioneira e aos seis anos estaba escribindo sermóns.
Cando con 16 anos díxolle á súa nai que estaba namorada doutra muller, deulle dúas opcións: "Ou marchas desta casa e non volves nunca ou deixas de ver a esa moza". Jeannete deixou a casa, e esta experiencia quedaría máis tarde reflectida na súa primeira obra, Forbidden Fruit, que publicou aos 24 anos. Posteriormente, en 1990, a novela sería adaptada pola BBC para unha miniserie cun guión do autor.
A esta novela seguiron máis dunha vintena de obras nas que se trata con frecuencia o tema do lesbianismo e a identidade sexual, e as relacións entre os seres humanos e a tecnoloxía. Está considerada unha das mellores escritoras anglosaxoas da época contemporánea.
Foi condecorada en 2006 coa Orde do Imperio Británico. Colabora habitualmente con publicacións periódicas do seu país.
Pokémon Picross
Pokémon Picross (ポケモンピクロス) é un videoxogo crebacabezas freemium da franquía Pokémon que foi desenvolvido por Jupiter Corporation e publicado por Nintendo e The Pokémon Company para Nintendo 3DS. O título forma parte da serie nonograma "Picross" que revelan imaxes nos crebacabezas. Lanzouse como título descargable para a Nintendo 3DS a través de eShop en decembro de 2015.
Adam-Troy Castro
Adam-Troy Castro, nado o 20 de maio de 1960, é un escritor de ciencia ficción, fantasía e terror que vive no condado de Palm Beach, Florida.
Biografía
Castro comezou a súa carreira como escritor en 1987 cunha peza de non ficción na revista SPY. A súa primeira publicación en prosa foi a historia de 1989 Clearance to Land en Pulphouse: The Hardback Magazine. Como resultado, apareceron varias historias e novelas, e mesmo banda deseñada, no universo Spider-Man de Marvel.
En particular, Castro é coñecido pola súa serie Andrea Cort, a primeira parte da cal gañou o Philip K. Dick Award.
Castro vive en Florida e estivo casado con Judi Beth Goodman (1963–2021), que publicou como Judi B. Castro.
Premios e nomeamentos
A ficción de Castro foi nomeada para oito Nebulas, dous Hugos, dous Seiuns, o World Fantasy Award e tres Stokers.
En 2007, Castro e Jerry Oltion gañaron o premio Seiun á mellor historia curta do ano en lingua estranxeira por The Astronaut from Wyoming.
En 2009, Castro gañou o premio Philip K. Dick por Emissaries From The Dead.
The Ten Things She Said While Dying: An Annotation foi nomeada para o World Fantasy Award 2019 á mellor curta de ficción.
Obra publicada
Ten máis de cen historias publicadas no seu haber e foi nomeado a numerosos premios, entre eles o Hugo, Nebula, Stoker e Philip K. Dick Award.
Estas historias inclúen catro libros de Spider-man, incluída a triloxía dos Sinister Six (Seis Sinistros), e historias nas que participan personaxes de Andrea Cort, Ernst Vossoff e Karl Nimmitz. Castro tamén é coñecido pola súa serie de novelas xuvenís Gustav Gloom e tamén foi autor dun libro de consulta sobre The Amazing Race.
Lingua tyap
O tyap é continuo dialectal rexionalmente importante das linguas da meseta central de Nixeria, o cal recibe o seu nome da variedade de prestixio. Tamén é coñecida polo seu exónimo en lingua hausa, katab ou kataf. Tamén é coñecida polos nomes das súas variedades dialécticas, incluíndo sholyio (morwa), fantswam (kafanchan), gworok (kagoro), takad (attakar), "mabatado" (tyap), tyeca̱rak (kacecere) e tyuku (tuku). Segundo Blench (2008), a lingua jju, a cal ten máis falantes ca o tyap, podería ser unha forma de tyap (aínda que os seus falantes son etnicamente diferentes).
Adam-Troy Castro
Obra publicada
A súa novela Fall der Marionettes foi publicada primeiro en alemán e despois en inglés como War of the Marionettes.
Coleccións
Her Husband's Hands And Other Stories. Prime Books, 2014.
The Author's Wife vs. The Giant Robot. Comicmix LLC, 2022.
China Miéville
China Tom Miéville (pronunciado ), nado o 6 de setembro de 1972, é un autor británico de ciencia ficción, de fantasía urbana, ensaísta, escritor de cómics, activista político socialista e crítico literario. A miúdo describe o seu traballo como weird fiction (unha ficción estraña).
Miéville gañou moitos premios, entre eles o Arthur C. Clarke Award (tres veces), o British Fantasy Award (dúas veces), Locus Awards á mellor novela fantástica (catro veces) e a mellor novela de ciencia ficción e mellor novela e mellor libro para mozos e mozas, como así como os premios Hugo, Kitschies e World Fantasy.
Vida temperá
Nado en Norwich, Miéville criouse en Willesden e vive en Londres desde a súa infancia. Creceu coa súa irmá Jemima e coa súa nai Claudia, tradutora, escritora e mestra. Os seus pais separáronse pouco despois do seu nacemento. El dixo que "nunca coñeceu realmente" ao seu pai. Elixiron o seu nome de pila, China, dun dicionario, buscando un nome bonito. Debido a que a súa nai naceu na cidade de Nova York, Miéville é un cidadán estadounidense e británico.
Educación
Miéville estudou na Oakham School, unha escola independente mixta en Oakham, Rutland, durante dous anos. Aos dezaoito anos, en 1990, ensinou un ano lingua inglesa en Exipto, onde desenvolveu un interese pola cultura árabe e pola política de Oriente Medio.
Miéville estudou unha licenciatura en Antropoloxía no Clare College de Cambridge. Licenciouse en 1994. Despois obtivo un máster e logo un doutoramento en relacións internacionais pola London School of Economics en 2001. Miéville tamén realizou unha bolsa Frank Knox na Universidade de Harvard. Despois de estar insatisfeito coa capacidade das teorías posmodernas para explicar a historia e os acontecementos políticos, converteuse en marxista na universidade. Unha versión en libro da súa tese de doutoramento, Between Equal Rights: A Marxist Theory of International Law, foi publicada no Reino Unido en 2005 por Brill na súa serie "Historical Materialism", e nos Estados Unidos en 2006 por Haymarket Books.
Política
Miéville foi membro da Organización Socialista Internacional (EUA) e, até o 13 de marzo de 2013, tamén foi membro do Partido Socialista dos Traballadores (Reino Unido). Presentouse á Cámara dos Comúns do Reino Unido nas eleccións xerais de 2001 como candidato da Alianza Socialista. Obtivo 459 votos, o 1,2%, en Regent's Park e Kensington North, unha circunscrición laborista.
Premios
miniatura| Miéville xusto despois de gañar o [[premio Arthur C. Clarke en 2010]]
Conduit Head
Conduit Head é un lugar situado á beira da Madingley Road, no oeste de Cambridge, Inglaterra.
Importancia
Na zona foron instaladas zonas paisaxísticas de interese e vivendas seguindo o estilo internacional de arquitectura.
Propiedade
A estrutura e a primeira vivenda na área foi construída en 1910 como agasallo de voda de Francis Darwin (terceiro fillo de Charles Darwin e Emma) á súa filla, Frances Crofts Darwin, polo seu matrimonio con Francis Cornford.
Agora é propiedade de Sir Peter Lachmann e Sheila Joan Smith, profesora emérita de Inmunoloxía da Universidade de Cambridge, membro do Christ's College, e a súa esposa Sylvia.
Derivación
Trinity Head Conduit foi construído en 1327 e serviu como principal abastecemento de auga para o convento franciscano no centro de Cambridge. O Sidney Sussex College de Cambridge foi fundado no lugar do mosteiro de Greyfriars.
A auga da cabeza do conduto adoitaba fluír cara ao centro de Cambridge en tubos de madeira que pasaban por debaixo do río Cam. Aínda que a auga era propiedade dos frades franciscanos, outros roubarían parte dela ao longo do seu percorrido. Desde o século XVI, a cabeza do conduto e a auga son propiedade do Trinity College de Cambridge. O abastecemento serviuse para alimentar a fonte da Great Court, construída en 1602.
Unha escavación arqueolóxica hai varios anos descubriu un asentamento romano nas proximidades con camiños en dirección á cabeceira do conduto. Cambridge era un importante centro na Britania romana.
Mal de Crohn
O mal de Crohn é unha enfermidade crónica que produce a inflamación do intestino. A súa causa é aínda hoxe descoñecida para a Medicina. A doenza provoca a inflamación da parede intestinal en todo o seu grosor. Pode ocorrer en todo o tracto gastrointestinal dende a boca ata o ano aínda que é máis habitual no final do intestino delgado e no intestino groso.
As causas do mal de Crohn son descoñecidas aínda que parecen relacionadas cos hábitos alimentarios e cunha disfunción inmunitaria (aparentemente ligada ó xene IBD5 do quinto cromosoma e máis o décimo sexto cromosoma). Algúns investigadores sosteñen actualmente que a expansión desta doenza está relacionada co emprego masivo de refrixeradores e neveiras. Segundo esta hipótese, certos individuos, predispostos xeneticamente, veríanse afectados pola proliferación de bacterias capaces de espallarse a temperaturas baixas e contaminar os alimentos conservados en refrixeración.
Malia que se coñecen ataques agudos do mal de Crohn, normalmente a enfermidade preséntase de forma crónica, alternando, de xeito curiosamente regular, momentos en que se manifesta con períodos de boa saúde. Tampouco se sabe o por que deste ciclo e as causas que gobernan a reaparición da enfermidade. Adoita complicarse con obstrucións intestinais, fístulas e abscesos de pus. Tamén son habituais as hemorraxias rectais e o risco de desenvolver, co tempo, cancro de colon.
Xa que logo, non existe tratamento para a enfermidade de Crohn. As terapias son soamente paliativas dos síntomas. As obstrucións intestinais e os abscesos graves requiren cirurxía, pero tampouco estas intervencións curan a doenza.
Terence T. Henricks
Terence Thomas "Tom" Henricks, nado en Bryan, Ohio, o 5 de xullo de 1952, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-44, STS-55, STS-70 e STS-78.
Traxectoria
Henricks graduouse en enxeñería civil pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en 1974 e é máster en administración pública pola Universidade Golden Gate en 1982.
Lingua sassaresa
O sassarés (cuxo autoglotónimo é sassaresu ou turritanu; en tataresu ou tàtaresu) é un lingua italodálmata e unha variedade de transición entre o sardo e o corso. É considerada unha lingua corso–sarda polas ligazóns históricas de Sassari coa Toscana e a proximidade xeográfica a Córsega. Malia as fortes influencias sardas (en termos de vocabulario e fonoloxía, así como a sintaxe), aínda mantén as súas raíces corsas (e polo tanto toscanas), o que o relaciona directamente co gallurés; este último é considerado lingüísticamente un dialecto do corso malia a súa localización xeográfica, aínda que esta afirmación non está exenta de polémica. Ten moitas semellanzas co italiano, e en particular cos antigos dialectos italianos da Toscana.
Coleccionismo de moedas
miniatura|360px|Monetario de [[madeira para albergar unha colección de moedas. Basilea, ca. 1578]]
Lingua sassaresa
O sassarés é falado por preto de 100 000 persoas, sobre unha poboación total da rexión de 175 000, na costa noroeste de Sardeña. As meirandes comunidades falantes de sassarés atópanse en Sassari, Stintino, Sorso e Porto Torres. As variedades sassaresas de transición co gallurés, coñecidas como dialectos castellanesi, poden escoitarse en Castelsardo, Tergu e Sedini.
Coleccionismo de moedas
O coleccionismo de moedas, asociado adoito ao doutros obxectos cuñados ou relacionados co diñeiro (medallas, fichas monetiformes, billetes etc.) é unha das afeccións máis populares e un dos coleccionismos máis coñecidos. Algunhas persoas coleccionan pensando unicamente no investimento numismático, mais a razón principal para coleccionar moedas é a propia satisfacción persoal. Aínda que o coleccionismo de moedas non se debe confundir coa numismática, para a boa clasificación, organización e valorización dunha colección cómpre posuír un certo grao de coñecemento numismático.
Cada coleccionista ten as súas propias preferencias e especificidades, como poden ser as moedas en bos estados de conservación, as resultado de erros nas cecas, as que considere particularmente fermosas ou historicamente significativas etc.
Historia
miniatura|Unha [[numismático|numismática observa unha colección de moedas]] O afán das persoas por acumularen moedas por mor do valor do metal en que están cuñadas é tan antigo como a propia existencia da moeda. No entanto, a colección das moedas baseada no seu valor artístico tivo un desenvolvemento máis tardío. As evidencias amosadas polos rexistros arqueolóxicos da Roma Antiga e da Mesopotamia medieval indican que as moedas xa eran obxecto de colección e de catalogación naqueles tempos, por parte tanto de eruditos como das propias institucións de goberno. Tamén semella probable que os cidadáns individuais recollesen moedas vellas, exóticas ou con algunha significación conmemorativa, como un xeito accesible e portátil de arte. Segundo o historiador romano Suetonio na súa obra De vita Caesarum ("As vidas césares"), escrita no século I d. de C., o emperador Augusto obsequiaba con moedas antigas e exóticas os seus amigos e os cortesáns durante os festivais e noutras ocasións especiais.
Durante séculos XVII e XVIII, o coleccionismo de moedas seguiu a estar asociado á riqueza e ao poder. Pero o pensamento racional propio da Ilustración conduciu a un enfoque máis sistemático da colección e do estudo das moedas. Nestes séculos xurdiu a numismática como disciplina académica e o seu coleccionismo comezou a estendeuse como unha actividade de lecer dunha burguesía ansiosa por demostrar riqueza e sofisticación. miniatura|Serie de moedas do [[Reino Unido de 1887 nun estoxo de presentación para coleccionistas]]Foi nos séculos XIX o XX cando o coleccionismo numismático acadou máis popularidade e espallamento. Comezaron a constituírse as primeiras asociacións numismáticas, que agrupaban os afeccionados para defenderen os seus intereses, como é o caso, entre outras, da Real Sociedade de Numismática, de Londres (1836), a Sociedade Real de Numismática de Bélxica (1841), a Sociedade Numismática dos EEUU (1858) ou a Sociedade Francesa de Numismática (1865), entre outras. O mercado de moedas expandiuse para abranguer non só as moedas antigas, senón tamén as propias doutros países e as consideradas exóticas. Comezaron a constituírse as primeiras asociacións de comerciantes e os organismos reguladores. A primeira convención internacional de coleccionismo de moeda tivo lugar en Detroit en agosto de 1962.
No século XXI, o coleccionismo pasou de merecer o sobrenome de "a afección dos reis", propia do Renacemento, ao de "a raíña das coleccións".
Motivacións
miniatura|Moedas dispostas en cartonciños para a súa ordenación nun álbum
As motivacións para o coleccionismo de moedas poden ser moi diversas dunha persoa a outra, aínda que a máis común é a baseada no simple pracer da colección, que pode estar complementada polo seu estudo ou pola expectativa dalgún tipo de lucro.
Porén, outra das razóns importantes que levan as persoas a coleccionaren moedas e como vía de investimento. Do mesmo xeito que os selos, os metais preciosos e outros bens tanxibles, os prezos das moedas flutúan periodicamente en función da oferta e a demanda, ademais do seu propio valor intrínseco, destacadamente nas moedas de ouro ou de prata. En calquera caso, igual que ocorre con calquera outro obxecto de colección, unha colección de moedas non xera beneficio en tanto que esta non se venda, e mesmo pode levar consigo custos de mantemento, como seguros, alugamento de caixas de seguridade, material para o arquivamento etc. O límite entre o coleccionismo de moedas con ánimo de lucro e a simple especulación radica en que, no primeiro caso, o coleccionista comparte a súa ansia de beneficio económico con consideracións estéticas, históricas e doutro tipo, en tanto que o especulador é un simple acumulador de obxectos, sen maior apego a eles, á espera da súa revalorización.
Noutras ocasións, os promotores das coleccións non son individuos a título particular, senón institucións de diversos tipos e con finalidades que transcenden a satisfacción persoal dos seus xestores (xa non posuidores). Trátase comunmente de coleccións numismáticas de universidades, museos ou entidades asociativas, movidos por intereses como a conservación do patrimonio e a divulgación didáctica da riqueza monetaria dun territorio.
Criterios dunha colección
Algúns afeccionados á numismática constrúen coleccións xeneralistas, conformadas por exemplares da amplísima variedade de moedas existentes, sen que a elección se suxeite a criterios xeográficos nin históricos, nin de ningún outro tipo. Se os recursos económicos son suficientes, isto pode levar a crear coleccións cun número extraordinario de exemplares inconexos. O caso máis salientable é o do rei Faruq de Exipto, que chegou a reunir unha colección vastísima de moedas de todo tipo, época e lugar. Porén, a maioría dos coleccionistas acomodan as súas coleccións a uns criterios preestablecidos, o que fai que existan uns exemplares determinados de particular interese para eles. Estas son, a modo de exemplo, algunhas das orientacións máis habituais das coleccións numismáticas, que con moita frecuencia se dan combinadas entre elas:
miniatura|Colección de moedas de [[Vietnam]]
miniatura|Pequena colección de moedas de [[Sri Lanka de diferentes formatos.]]
miniatura|[[Moeda española de 2014 emitida para coleccionistas, que reproduce un real dos Reis Católicos]]
Estados de conservación e valor
En numismática o estado de conservación é un aspecto moi significativo no seu valor, ata o punto de que un exemplar pode multipilcar por varios centos o seu valor en función de que estea mellor ou peor conservado. Os coleccionistas válense dunhas escalas para determinar os estados de conservación, que poden ser diferentes dependendo do país.
Nos primeiros momentos do coleccionismo —antes do desenvolvemento dun mercado de moeda internacional—, non se utilizaban métodos cunha extremada precisión e recorríase a adxectivacións subxectivas como "boa", "moi boa" ou "non circulada". Cara a mediados do século XX, en paralelo a un mercado crecente de moedas raras e escasas, as escalas fóronse precisando de xeito diferente en cada país. A máxima precisión é a da escala Sheldon, desenvolvida pola American Numismatic Association, que vai desde o número 1, para un exemplar de difícil identificación, ata o número 70, para un exemplar perfecto, acompañado dunhas siglas. Esta é a escala utilizada polas axencias internacionais de certificación do estado de conservación de moedas, polo que é coñecida internacionalmente. En Europa, no entanto, é máis común seguir recorrendo ás escalas descritivas baseadas en adxectivacións (ou nas súas siglas).
Esta é unha comparativa das escalas máis utilizadas no mundo:
miniatura|Moeda en condición proof, co campo brillante e o relevo mate
Significado das siglas utilizadas en Galicia para os grados de conservación das moedas:
Ademais da cualificación das moedas polo seu desgaste, hai outra categoría denominada "proba" ou "proba numismática" —úsase máis frecuentemente a palabra en inglés proof—. As moedas desta condición elabóranse cuns cuños particularmente puídos e teñen un tratamento posterior que lles confire un brillo especial aos campos en tanto que os relevos amosan un aspecto máis mate. Este sistema utilízase frecuentemente para as moedas conmemorativas. Tamén é habitual a coexistencia das series anuais na súa versión estándar, para a súa circulación, e en condición proof, nas presentacións en carteiras ou expositores destinados ao coleccionismo, nesta último caso con tiraxes máis pequenas.
Servizos de certificación
miniatura|Moeda certificada e encapsulada por [[Professional Coin Grading Service|Professional Coin Gradind Service (PCGS)]]
Os servizos de certificación de moedas xurdiron nos Estados Unidos na década de 1980 co obxectivo de establecer un padrón para a descrición do estado de conservación das moedas, así como detectar alteracións intencionadas e falsificacións. A cambio dunhas tarifas establecidas, estas axencias cualifican o estado de conservación, autentican, describen e encapsulan moedas como garantía da súa certificación.
Hai tres entidades certificadoras que gozan de recoñecemento internacional no sector da numismática, todas elas con sede nos EEUU aínda que con ámbito de actuación internacional: Professional Coin Grading Service (PCGS), Numismatic Guaranty Corporation (NGC) e Independent Coin Graders (ICG).
Clubs e asociacións
É habitual que os coleccionistas de moedas se agrupen en clubs ou asociacións, que ofrecen diversos beneficios para os seus membros. Serven de canle de información e neles os asociados establecen contactos para defenderen intereses comúns. Á marxe das entidades clásicas, cada vez é máis frecuente a existencia de clubs e asociacións en liña a través de internet, que agrupan afeccionados de todo o mundo.
Elisabeth Rasekoala
Elisabeth Rasekoala, nada en Nixeria en 1960, é unha enxeñeira química, divulgadora científica, experta no desenvolvemento internacional sobre a enerxía e activista africana. Dende 2014, é fundadora e presidenta da organización Africa Gong (Rede Panafricana para a Popularización da Ciencia e a Tecnoloxía en África).
Primeiros anos e educación
Nada en 1960 en Nixeria, recibiu unha educación baseada na igualdade de dereitos entre os homes e as mulleres. Isto último serviu para que Rasekoala iniciase unha vocación relacionada co campo científico, pois consideraba que as ciencias eran unha forma de poder transformar a sociedade na que vivía, e decidiu estudar enxeñaría química na Universidade de Nixeria. A razón principal que motivou a esta científica a estudar esta carreira foi o seu interese por coñecer os procesos químicos e os sistemas, e ver como os coñecementos e as habilidades que lle podían proporcionar estudar unha enxeñaría podían ser útiles para resolver numerosos problemas no ámbito mundial. Posteriormente, tras acabar os seus estudos, mudouse ao Reino Unido onde realizou un posgrao na Universidade de Manchester onde presenciou unha clara evidencia de machismo e racismo que a impulsaron a formar parte de numerosos movementos e campañas para loitar polos dereitos da igualdade.
Vida laboral
Tras acabar o seu posgrao, estivo traballando durante dúas décadas no campo da industria petroquímica en Europa, África e América onde se volveu a atopar coa perspectiva masculina, branca e eurocéntrica na que vivía o mundo científico. Isto deu lugar a que a propia Rasekoala se decidise a investigar, a presentar e mesmo a elaborar numerosas cuestións relacionadas coa educación da STEM (Science, Technology, Engineering and Maths) e así desenvolver competencias que reducinse estes estereotipos.
Non obstante, un dos seus maiores logros foi a creación no 2014 da organización África Gong, un colectivo de científicos africanos que traballan na comunicación científica co fin de lograr unha voz representativa de África dentro do discurso internacional para que así esta poida contribuír ás estruturas globais e ás capacidades institucionais para o avance da comunicación científica, os estudos da ciencia e sociedade e a aprendizaxe e a comprensión da ciencia. Á súa vez, o seu principal obxectivo é solucionar os problemas máis desfavorecedores do continente africano destacando o alto nivel de analfabetismo. Ademais ten como fin erradicar numerosas enfermidades que resultan difíciles de curar debido ao descoñecemento dos principios científicos como pode ser a hixiene ou a relación entre a saúde e outros parámetros sociais.
Cabe destacar que á parte de África Gong, esta enxeñeira creou e na dirixe en 2020 un programa sobre a promoción da igualdade de xénero en África: Women Advancement Forum (Wafi), na Universidade de Ibadan de Nixeria; e un programa para a Incorporación da inclusión de xénero na investigación sobre o cambio global en Suráfrica. Grazas a isto, na actualidade forma parte da Comisión da Unión Africana (CUA) e é membro da Comisión da Organización das Nacións Unidas polos Dereitos Humanos, a Comisión Económica das Organización das Unidas para África, a UNESCO, e o Banco Africano de Desenvolvemento (AfDB). Ademais, durante estes últimos anos asesorou a gobernos, institucións e organizacións multilaterais e mesmo creou un grupo de referencia do goberno surafricano sobre o xénero, a ciencia e a tecnoloxía chamado SET4Women. Tamén cómpre mencionar o seu labor na creación da Rede Africana do Caribe para a Ciencia e Tecnoloxía (ACNST), dende onde traballou para avanzar no desenvolvemento humano, a igualdade de xénero e a inclusión social na empresa científica.
Vida persoal
Elizabeth Raskoala forma parte dunha familia formada por catro irmáns. O seu pai é un coñecido avogado e partidario de independencia de Nixeria, quen lles inculcou aos seus fillos unha educación baseada na igualdade de raza e xénero.
Rally de Noia de 1992
O Rally de Noia de 1992 foi a 9ª edición de dito rally e a segunda proba da tempada 1992 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 26 de abril de 1992 e o vencedor foi Germán Castrillón.
A batalla por Sebastopol
A batalla por Sebastopol (en Битва за Севастополь; en Незламна) é un filme ruso-ucraíno de 2015 dirixido por Sergey Mokritskiy e protagonizado por Yulia Peresild. O filme trata sobre Liudmila Pavlichenko, unha muller soviética que se uniu ao Exército Vermello para loitar contra a invasión alemá da URSS e se converteu nun dos francotiradores máis certeiros da segunda guerra mundial. O filme, que é unha coprodución entre Rusia e Ucraína, estreouse en ámbolos dous países o 2 de abril de 2015, e a súa estrea internacional produciuse dúas semanas despois no Festival Internacional de Cinema de Pequín. Ademais de en Pequín, onde Peresild foi galardoada co premio á mellor actriz, o filme tamén se proxectou no Festival Internacional de Cinema de Cannes.
Estreouse en galego o 1 de setembro de 2022 a través da TVG.
Domingo Rodríguez Moscoso
Traxectoria
Albanel pintor. Afiliado á Sociedad de Oficios Varios (UGT) e á Agrupación Socialista de San Clodio en maio de 1931. Logo da folga xeral revolucionaria de 1934 estivo detido durante catro meses. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu. Afiliouse ao PCE, foi miliciano do Batallón Asturias 19 e tenente de Carabineiros. Encartado no sumario 1102/37, foi xulgado por rebelión militar e declarado en rebeldía. Ao rematar a guerra exiliouse en Francia onde foi recluído no campo de concentración de Argelès-sur-Mer. O 27 de xullo de 1939 chegou a Veracruz como polisón no vapor Mexique. En México afiliouse á Agrupación Socialista Española e dedicouse aos negocios. Fixo fortuna coa súa propiedade no estado de Xalisco.
Osíxeno
O osíxeno ou oxíxeno (pronunciado /oks/ ), é un elemento químico de número atómico 8 e símbolo O. Forma parte do grupo dos calcóxenos e é un non metal reactivo e forte axente oxidante que forma compostos facilmente coa maioría doutros elementos, principalmente en forma de óxidos. Ten a segunda electronegatividade máis alta de todos os elementos químicos, só superado polo flúor. Medido pola súa masa, o osíxeno é o terceiro elemento máis abundante do universo, tras o hidróxeno e o helio, e o máis abundante na codia terrestre como parte de compostos óxidos, formando practicamente a metade da súa masa. En condicións normais de presión e temperatura, dous átomos do elemento enlázanse para formar o diosíxeno, un gas diatómico incoloro, inodoro (sen olor) e insípido con fórmula. Esta substancia constitúe o 20,8% da atmosfera e resulta vital e necesaria para soster a vida terrestre. Non obstante, varios estudos dos niveis de osíxeno atmosférico indican unha progresión global descendente da proporción deste elemento, principalmente a causa das emisións procedentes da queima de combustibles fósiles.