cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroporto de Zaragoza
Con motivo da Exposición Internacional de Zaragoza 2008 levouse a cabo unha renovación total deste aeroporto que consistitiu na construción dunha nova terminal anexa á antiga e varios aparcadoiros. Abriuse ao público en marzo de 2008. A terminal antiga está pechada; trátase dun edificio de certo valor que se conservou, aínda que non está en uso.
En 2008 deu servizo a 594 952 pasaxeiros e rexistrou 21 438 toneladas de carga.
Base aérea
Edificios na base que son utilizados como residencia cando se realizan os lanzamentos dos transbordadores espaciais, xa que o aeroporto de Zaragoza é unha base de aterraxe de urxencias.
Adam RA-14 Loisirs
O Adam RA-14 Loisirs foi un avión lixeiro de dúas prazas deseñado por Roger Adam pouco despois da Segunda Guerra Mundial. Tivo influencia no deseño dos aeroplanos afeccionados franceses.
A Senra, Filgueira, Lalín
A Senra é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Adam RA-14 Loisirs
Deseño e produción
A compañía vendeu planos e fabricou partes do avión que podía ser equipado con varios motores de entre 65 e 80 cabalos. Entre eles incluíanse os motores Régnier 4D, Continental A65, Continental A75 e Continental C90.
Comunicación síncrona
A comunicación síncrona entre dous dispositivos defínese coma aquela transmisión, na que se precisa dun sinal previo que indique o intre de transmisión de cada unidade básica de transmisión. Unha vez recibido este sinal trasmítese o paquete.
Se falamos de biestables, unha transmisión síncrona produciríase cun sinal de reloxo, xa sexa por flanco de subida, baixada ou cando se alcance un valor.
Dinar
Estados que usan o dinar como moeda
miniatura|Moeda e billete con [[Valor facial|valores faciais en dinares tunisianos]]
Estados e territorios que usaron noutros tempos o dinar como moeda
miniatura|Moeda dun dinar iugoslavo de [[1984]]
Y tu mamá también
Y tu mamá también é un filme mexicano de 2001 dirixido por Alfonso Cuarón e escrito por Cuarón e o seu irmán Carlos. Conta a historia de dous mozos adolescentes que comezan unha viaxe polas estradas en compaña dunha muller. Está protagonizado polos actores mexicanos Diego Luna e Gael García Bernal e pola actriz española Maribel Verdú.
Paranthropus
O Paranthropus é un xénero extinto de homínidos bípedes que probablemente descendía dos Australopithecus. Todas as especies de Paranthropus foron bípedes e a maioría viviron tamén no tempo no que as especies do xénero Homo, tamén descendentes dos Australopithecus, prevalecían. Os Paranthropus apareceron hai 2.6 millóns de anos, xusto antes do comezo do Plistoceno, e desapareceron hai 1,3 millóns de anos. O cerebro da maioría das especies de Paranthropus tiña o tamaño do 40% do cerebro do home actual, e tiña unha altura de entre 1,3 e 1,4 metros e vivían en zonas boscosas.
Os Paranthropus estaban adaptados a unha dieta de raíces e plantas, a diferenza do Homo que podía comer de todo.
O nome deullo Robert Broom en 1938, Paranthropus significa á beira do home, nun primeiro momento foron incluídos no xénero Australopithecino, e non foi ata mediados do século XX cando se comezou a diferencialos en diferentes xéneros.
As especies de Paranthropus estaban menos avanzadas intelectualmente cas especies de Homo, aínda que tiñan cerebros máis grandes cós Australopithecus. Hai mesmo evidencia que algunhas especies de Paranthropus usaban ferramentas semellantes ás que se usaba no baixo paleolítico, coñecido como cultura Olduvai, aínda que non tan avanzadas como as usadas polos Homo habilis. Os Paranthropus descoñecían o uso da linguaxe a o control do lume.
Especies
Paranthropus aethiopicus, Paranthropus boisei e Paranthropus robustus.
A primeira especie descuberta foi Parathropus boisei en 1959 por Mary Leakey na Garganta de Olduvai, en Tanzania, orixinalmente denominouno Zinjanthropus boisei, posteriormente coñecido como Australopithecus boisei ata que se creou o novo xénero, aínda que non hai consenso xeral entre os científicos e algúns aínda o seguen adscribindo ao xénero Australopithecus.
O Granxo, Bonxe, Outeiro de Rei
O Granxo é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 16 habitantes (5 homes e 11 mulleres).
Colonias do Estreito
As Colonias do Estreito (en inglés: Straits Settlements, en malaio: Negeri-negeri Selat, en chinés: 海峡殖民地, Hǎixiá zhímíndì), foron un grupo de territorios británicos localizados no sueste asiático, orixinalmente estabelecidos no ano 1826 como parte dos territorios controlados pola Compañía Británica das Indias Orientais, aínda que a partir do 1 de abril de 1867 quedaron baixo control directo británico.
Consistían nuns asentamentos individuais en Malaca, Penang, Dinding e Singapur, todos eles localizados na península Malaia, e dende 1907 tamén Labuan, localizado ao norte da illa de Borneo. Foron disoltas o 1 de abril de 1946 debido á reorganización británica das súas dependencias no sueste asiático despois da segunda guerra mundial. Coa excepción de Singapur, estes territorios actualmente forman parte de Malaisia.
Somedo, Ludrio, Castro de Rei
Somedo é un lugar da parroquia de Ludrio no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Cima de Sello, Sello, Lalín
Cima de Sello é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín.
Historia
Xunto con Fontecabalos e Xesteira pertenceu a antiga parroquia de Fontecabalos.
Nikolaj Coster-Waldau
Nikolaj Coster-Waldau, nado o 27 de xullo de 1970 en Rudkøbing, é un actor dinamarqués de cinema e televisión.
Traxectoria
É coñecido principalmente por interpretar o papel do detective John Amsterdam na serie de televisión da FOX New Amsterdam. Tamén ten participado en importantes longametraxes como Black Hawk Down ou Kingdom of Heaven. Dende abril de 2011 traballa na serie da HBO Game of Thrones na que interpreta a Jaime Lannister.
Filmografía
Cinema en lingua non inglesa (en dinamarqués salvo indicacións):
Cinema en lingua inglesa:
Jonathan Pereira
Jonathan Pereira Rodríguez, nado o 12 de maio de 1987 en Vigo, é un ex futbolista galego. Xogaba como dianteiro e disputou máis de 300 partidos entre a Primeira e a Segunda división.
Traxectoria
miniatura|esquerda|220px|Jonathan Pereira coa selección galega Empezou na canteira do Celta de Vigo, xogando 2 anos cos alevíns. Logo estivo 4 anos no Unión Deportiva Santa Mariña de Cabral (Vigo), e ós 15 anos marchou ó Villareal para xogar nas categorías inferiores.
Debutou na primeira división o 21 de outubro de 2006 contra o Levante, e 17 segundos despois marcou o seu primeiro gol, converténdose no debutante que menos tempo tardou en meter un gol. En xullo de 2007 o Villarreal cedeuno ó Racing de Ferrol da segunda división, equipo co que descendeu á segunda B.
Lagrán
250px|miniatura|Lagrán Lagrán (en éuscaro: Lagran) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Campezo-Montaña Arabesa e tiña en 2015 unha poboación de 163 habitantes.
Atópase no sur da provincia de Áraba, a 756 m de altitude, aínda que a menos de 3 km da vila hai cotas de 1.400 metros. Atópase nun val no que nace o río Ega.
Jonathan Pereira
Traxectoria
Jonathan pasou á historia racinguista por ser o primeiro xogador do club en marcar un gol na Copa da UEFA. O partido foi o 18 de setembro de 2008 no Sardinero fronte ao FC Honka Espoo, gañando o conxunto cántabro por 1-0. Tamén marcou no último partido que disputou o equipo cántabro na competición europea fronte ao Manchester City no Sardinero o 18 de decembro de 2008. Anotou ademais o gol máis rápido na historia do Racing, aos 24 segundos no partido fronte ao Deportivo da Coruña en Riazor, o 8 de marzo de 2009.
Ao rematar a súa cesión volveu ao Villareal, e en xaneiro de 2010 foi fichado polo Real Betis Balompié por 3,4 millóns de euros.
The Faculty
The Faculty é un filme sobre unha invasión extraterrestre de 1998, escrito por Kevin Williamson, escritor de Scream, vixía quen chama e Scream 2, dirixido por Robert Rodriguez.
Banda sonora
Primeiramente a canción e logo o grupo/artista.
Jonathan Pereira
Récords
O 4 de agosto de 2011, disputou un amigábel de pretemporada co Real Betis contra o Neath galés marcando 7 goles. Isto colocouno no quinto posto do ránking mundial de máis goles conseguidos nun só partido por un xogador, tan só por debaixo de Pelé (8 goles), Voskamp (8), Nielsen (10) e Thompson (13).
Lagrán
Está formado polas seguintes localidades: Lagrán, Pipaón e Villaverde.
Gran Premio de México de 2018
O Gran Premio de México de 2018 (oficialmente coñecido como Gran Premio de Fórmula 1 de México de 2018) foi unha carreira de motor de Fórmula Un que se disputou o 28 de outubro de 2018 no Autódromo Hermanos Rodríguez en Cidade de México. A carreira foi a décimo novena carreira do Gran Premio de México, e a décimo oitava vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Cualificación
thumb|center|600px|Cualificación final para a carreira.
Vivien Leigh
Vivian Mary Hartley, nada en Darjeeling, India o 5 de novembro de 1913 e finada en East Sussex o 8 de xullo de 1967, foi unha actriz de cinema e teatro británica.
Traxectoria
Naceu na St. Paul’s School en Darjeeling, India, filla dun oficial de cabalería inglés. Con seis anos foi enviada a estudar ao Reino Unido. Cando contou aos seus pais que desexaba converterse en actriz, apuntárona na Royal Academy of Dramatic Art de Londres.
En 1932 casou cun compañeiro, trece anos maior, Leigh Holman, e pouco despois debutou cun pequeno papel nun filme e conseguiu un axente. Este foi quen lle suxeriu que o nome de “Vivian Holman” non era axeitado, decidíndose a usar como nome artístico “Vivien Leigh”, collendo o nome de pía do seu marido.
Grazas a participar en producións de Alexander Korda coñeceu a Laurence Olivier, co que comezou un romance mentres actuaban en 1937 en Fire Over England, mentres aínda ámbolos dous estaban casados.
En 1939 interpretou o papel de Scarlett O’Hara en Foise co vento, que lle valeu o seu primeiro Óscar.
En 1940, casou con Laurence Olivier en Santa Barbara, California. Volveron a Europa en 1943, onde Leigh actuaría para os soldados, antes de pasar unha tempada no hospital por tuberculose. Ao pouco tempo sufriu tamén un aborto que a levaría a unha fonda depresión.
En 1946 volveu ao traballou con obras de éxito, como A Streetcar Named Desire, de Tennessee Williams. Repetiría o personaxe de Blanche DuBois na versión cinematográfica, coa que gañou de novo o oscar, entre outros premios.
Nos anos seguintes a súa saúde empeorou, así como a súa relación con Olivier, do que se divorciou en 1960. A pesar da axuda da súa nova parella, o actor Jack Merivale acabou volvendo a tuberculose e finou en 1967.
Sultán de Brunei
O Sultán de Brunei é o xefe de Estado e monarca absoluto de Brunei. É tamén o xefe de goberno na súa condición de Primeiro Ministro de Brunei. Dende a independencia de Brunei dos británicos en 1984, só reinou un Sultán, aínda que a institución data do século XIV.
O Sultán de Brunei pode ser considerado como sinónimo da gobernante Casa de Bolkiah, con xeracións que poden ser trazadas dende o primeiro sultán, temporalmente interrompido polo 13º sultán, Abdul Hakkul Mubin, que á súa vez foi deposto por un membro da Casa de Bolkiah. O título completo do Sultán é: A Súa Maxestade O Sultán e Yang Di-Pertuan de Brunei Darussalam.
Sultáns
Sultáns De Brunei dende 1368:
Incertezas
O rexistro histórico máis antigo dos sultáns de Brunei non é claramente coñecido debido á mala documentación inicial da historia de Brunei. Moitos dos membros máis vellos da casa de Bolkiah aseguran que os seus antepasados foron BaHassan e BaAlawi Saadah de Tarim e Hadhramawt no Iemen. Ademais, houbo un intento de "islamizar" a historia e a "historia oficial" non coincide con fontes estranxeiras verificables. O Batu Tarsilah, o rexistro xenealóxico dos reis de Brunei, non comezou ata o ano 1807.
Desoxiguanosina difosfato
A desoxiguanosina difosfato ou difosfato de desoxiguanosina, abreviado como dGDP, é un nucleótido formado polo nucleósido desoxiguanosina esterificado cun grupo de dous fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada guanina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo de dous fosfatos esterificado no carbono 5', os cales están unidos entre si por enlace anhidro.
A dGDP, como en xeral todos os desoxirribonucleótidos difosfato (menos o dTDP), fórmase a partir do ribonucleótido correspondente, neste caso GDP, cuxa ribosa é reducida en posición 2' a desoxirribosa pola ribonucleótido redutase. Nesta reacción intervén a proteína transportadora de hidróxeno tiorredoxina. Tiorredoxina reducida + GDP → tiorredoxina oxidada + dGDP + H2O
O Touzón, Ludrio, Castro de Rei
O Touzón é un lugar da parroquia de Ludrio no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 5 habitantes (4 homes e 1 muller).
Mercedes Tella
Mercedes Tella Comas, nada na Coruña en 1868 e finada en Vilafranca do Bierzo o 30 de xaneiro de 1934, foi unha pedagoga e escritora galega.
Recoñecementos
En 1929 recibiu a Cruz de Afonso XII.
Vida persoal
Era irmá do escritor Alfredo Tella e casou con Mario Sánchez Belorado.
Factotum (novela)
Factotum é a segunda novela do estadounidense Charles Bukowski, publicada en 1975. A trama narra a historia do alter ego do autor, Henry Chinaski, que foi rexeitado por mor da segunda guerra mundial, e mentres tanto converteuse nun factotum, facendo traballos de todo tipo.
Trama
Factotum está ambientada en 1944, e segue a vida do alcólico e desempregado Henry Chinaski, nos barrios pobres das rúas de cidades como Os Ánxeles, Nova York, Nova Orleáns ou St. Louis. Busca traballos compatibles co seu maior amor: a escritura. Os seus relatos adoitan ser rexeitados, pero non perde a esperanza, dado que calquera escritor se considera o mellor do mundo.
Lourenzo (mártir)
San Lourenzo foi un dos sete diáconos rexionarios de Roma, cidade onde foi martirizado nunha grella o 10 de agosto de 258, catro días despois do martirio do papa Sixto II. En latín chamábase Laurentius (‘laureado’). O seu nome testemúñase nos calendarios litúrxicos máis antigos: a Depositio martyrum do ano 354 e o Martiroloxio xeronimiano do século V. Ambos especifican a localización da súa sepultura na vía Tiburtina, e o Martirologio jeronimiano cualifícao de «archidiaconus», título que máis tarde reiterou o Peristephanon do poeta latino Prudencio. Os estudos de Pietro Guidi ratificaron a concordancia dos antigos martiroloxios ao recoñecer definitivamente en Lourenzo ao titular da necrópole da vía Tiburtina, sobre cuxas reliquias se edificou primeiro unha basílica, e a fins do século VI outra subterránea ad corpus.
Os Actos de san Lourenzo perdéronse na época de Agostiño de Hipona, quen nun dos seus sermóns sobre o santo admitiu que a súa narración non proviña de recitar as Actas do santo (como adoitaba facer Agostiño nos seus sermóns) senón da tradición oral. Esa tradición sitúa o nacemento de Lourenzo de Roma en Huesca, na Hispania Tarraconensis, aínda que tamén podería ser orixinario de Valencia, onde os seus pais residirían un curto espazo de tempo, vindo nacer o santo nesta cidade. Cando en 257 Sixto foi nomeado papa, Lourenzo foi ordenado diácono, e encargado de administrar os bens da Igrexa e o coidado dos pobres. Por este labor, é considerado un dos primeiros arquivistas e tesoureiros da Igrexa, e é o patrón dos bibliotecarios. miniatura|Aparición da Virge a san Lourenzo, [[El Greco, Colexio da Nosa Señora da Antiga, Monforte de Lemos.]] O emperador Valeriano proclamou un edicto de persecución no que prohibía o culto cristián e as reunións nos cemiterios. Moitos sacerdotes e bispos foron condenados á morte, mentres que os cristiáns que pertencían á nobreza ou ao senado eran privados dos seus bens e enviados ao exilio.
Vítimas das persecucións de Valeriano destacan os papas Estevo I, degolado sobre a mesma cadeira pontificia; e Sixto II decapitado o 6 de agosto do 258. Bispos como Ciprán de Cartago (decapitado no norte de África), diáconos como Agapito, ou o popular san Lourenzo.
Unha lenda posiblemente creada por Ambrosio de Milán di que Lourenzo se atopou co papa Sixto no seu camiño ao martirio, e que lle preguntou: «Onde vas, querido pai, sen o teu fillo? Onde te apresuras, santo pai, sen o teu diácono? Nunca antes montaches o altar de sacrificios sen o teu servente, e agora desexas facelo sen min?». Entón o papa profetizou: «En tres días ti seguirasme».
Lourenzo e a lenda do santo Graal
miniatura|Basílica de San Lourenzo, onde se atopan os restos do santo A lenda di que entre os tesouros da Igrexa confiados a Lourenzo atopábase o Santo Graal (a copa usada por Xesús e os Apóstolos na Última Cea) e que conseguiu envialo a Huesca, xunto a unha carta e un inventario, onde foi escondido e esquecido durante séculos. Os pais de Lourenzo, santos Orencio e Paciencia, si serían de Huesca, e chegarían á cidade de Valencia por motivo das persecucións.
As riquezas da Igrexa
Aproveitando o recente asasinato do papa, o alcalde de Roma, que era un pagán moi amigo de conseguir diñeiro, ordenou a Lourenzo que entregase as riquezas da Igrexa. Lourenzo entón pediu tres días para poder colleitalas e neses días foi convidando a todos os pobres, lisiados, esmoleiros, orfos, viúvas, anciáns, mutilados, cegos e leprosos que el axudaba. Ao terceiro día, compareceu ante o prefecto, e presentoulle a este os pobres e enfermos que el mesmo congregara e díxolle que eses eran os verdadeiros tesouros da Igrexa. O prefecto entón díxolle: «Ousas burlarte de Roma e do Emperador, e perecerás. Pero non creas que morrerás nun instante, faralo lentamente e soportando a maior dor da túa vida».
Martirio
miniatura|esquerda|El martirio de San Lorenzo, por Juan de León ([[1758, RABASF, Madrid).]] esquerda|miniatura|[[O martirio de san Lourenzo (Tiziano)|O martirio de san Lourenzo (1558), por Tiziano.]] Lourenzo foi queimado vivo nunha fogueira, concretamente nunha grella, preto do Campo de Verán, en Roma. A lenda afirma que no medio do martirio, dixo: «Assum est, inquit, versa et manduca» (tradución: ‘Asado está, dixo, vírao e cómeo’). O seu santo celébrase o 10 de agosto, día no cal recibiu martirio. Lourenzo foi enterrado na Vía Tiburtina, nas catacumbas de Ciriaca, por Hipólito de Roma e o presbítero Xustino. Dise que Constantino I o Grande mandou construír un pequeno oratorio en honra do mártir, que se converteu en punto de parada nos itinerarios de peregrinación ás tumbas dos mártires romanos no século VII.
Veneración
miniatura|San Lourenzo (83 × 63 cm), obra de [[Bartolomé Esteban Murillo|Bartolomeu Esteban Murillo.]] miniatura|Martirio de San Lourenzo (11 cm de diámetro), obra xuvenil de [[Francisco de Goya|Goya.]] Lourenzo é un dos santos máis amplamente venerados pola Igrexa católica romana. A representación máis común do santo é como un mozo, imberbe (sinal desa mocidade) e con tonsura clerical, de pé, cos seus símbolos propios nas mans. Viste alba, e sobre ela a dalmática, peza propia do diácono. Como atributo xeral leva a palma de mártir, e o seu atributo particular propio é a grella, instrumento do seu martirio. O seu martirio ocorreu moi cedo na historia da Igrexa, polo cal moitas outras tradicións cristiás hónrano tamén.
Cada 10 de agosto, no Vaticano exponse un relicario que contén unha cabeza queimada ―que se supón de san Lourenzo―, para recibir veneración. Na Comunidade de Madrid atópase o Mosteiro de San Lorenzo del Escorial, construído por Filipe II para conmemorar a vitoria de San Quintín o 10 de agosto de 1557, agradecéndolla á intercesión ante Deus do mártir san Lourenzo.
Para iso, fixo construír o mosteiro con forma de grella, por ser o instrumento do seu martirio. San Lourenzo aparece no Decamerón (de Giovanni Boccaccio) no conto 6. 10, onde un frade utiliza a veneración do santo para escapar dunha situación embarazosa.
23 de xuño
O 23 de xuño é o 174º día do ano do calendario gregoriano e o 175º nos anos bisestos. Quedan 191 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Anna Akhmatova.
Mortes
miniatura|100px| Peter Falk.
Notas
Os 366 días do ano
Serov
miniatura|150px|dereita Serov é unha cidade rusa, do oblast de Sverdlovsk. Segundo o censo de 2002 tiña 99.804 habitantes.
Características
É un importante núcleo industrial, cultural e de transporte da rexión. Sitúase ó norte de Sverdlovsk, sobre a ladeira oriental dos montes Urais, na fronteira entre os Urais Medios e os do norte. Está atravesada polo río Kavka, afluente do río Sosva. Sitúase a 344 quilómetros por autoestrada de Ecaterimburgo, capital do oblast.
Partido de Acción Popular
O Partido de Acción Popular (PAP, en inglés: People's Action Party; en chinés: 人民行动党, Rénmín Xíngdòngdǎng; en malaio: Parti Tindakan Rakyat; en támil: மக்கள் செயல் கட்சி, Makkaḷ Ceyal Kaṭci) é o partido político maioritario de Singapur dende 1959, onde non deixou nunca o goberno. PEse a ser hoxe un partido de tendencia máis conservadora, durante os seus inicios foi un partido con fliación comunista, chegando a ser perseguido polo goberno.
San Marino no Festival de Eurovisión
En 2011 o país decide volver ao evento tras dous anos sen participar alegando problemas financeiros. Nesta ocasión foi elixida a cantante de orixe eritreo Senit, presentando unha balada coa canción "Stand by" ("Estarei presente"). Tamén participou na semifinal pero non pasou á final aínda que mellorou o resultado obtido na anterior edición con 29 puntos outorgados por oito países. Ademais, si só tivésese en conta a votación do xurado, a canción clasificouse para a final ao quedar en noveno posto con 74 puntos.
Para Eurovisión 2012, SMRTV presentou a canción "Facebook uh, oh, oh (A satirical song)", interpretada por Valentina Monetta. A composición, elixida internamente, foi rexeitada pola Unión Europea de Radiodifusión debido a que a súa letra rompía as regras contra o uso de marcas comerciais ao repetir múltiples veces o nome da empresa Facebook. Finalmente SMRTV presentou unha versión do título sen referencias a Facebook titulada "The social network song (oh oh-uh-oh oh)". Na semifinal quedou no posto 14º con 31 puntos. Malia non conseguir pasar á final, conseguiu votos de países que nunca votaran a San Marino, (Moldavia 7 puntos, Montenegro 4).
En xuño de 2013 representantes da televisión do país confirmaron a asistencia desta pequena república á edición 2014 en Copenhague, sendo dos primeiros países en facelo. Pronto anunciaron que pensaban insistir con Valentina Monetta como representante, o cal confirmouse o 19 de xuño convertendo a Monetta na cuarta persoa en participar tres veces consecutivas no evento. En marzo de 2014 presentouse a canción Maybe (Forse) ("Pode ser"), coa cal participou na primeira semifinal do 6 de maio. Nesta ocasión, San Marino conseguiu por primeira vez na súa historia a clasificación para a gran final do Festival de Eurovisión.
miniatura|dereita|245px|[[Miodio en Belgrado (2008)]] Ata 2014, a súa puntuación media é de 28,5 puntos. miniatura|dereita|245px|[[Valentina Monetta en Malmö (2013).]] España foi o país que máis puntos lle deu a San Marino nunha semifinal (10 puntos).
Final
San Marino deu máis puntos a:
San Marino recibiu máis puntos de:
Semifinal
San Marino recibiu máis puntos de:
Xoán II de Castela
miniatura|250px|dereita|Retrato de Xoán na súa tumba (s. XV), na [[Cartuxa de Miraflores, Burgos.]]
Xoán II de Trastámara, nado en Toro o 6 de marzo de 1405 e finado en Valladolid o 20 de xullo de 1454, foi rei de Castela entre 1406 e 1454, fillo de Henrique III de Castela e Catarina de Lancaster.
Traxectoria
Naceu en Toro no palacio Real do Real Mosteiro de San Ildefonso (Provincia de Zamora) o 6 de marzo de 1405; tiña só un ano de idade cando morreu o seu pai no ano 1406. Os rexentes serían a súa nai e o seu tío paterno, Fernando de Antequera, que chegaron a un acordo que dividía o reino en dúas partes.
Durante a rexencia renovouse a guerra intermitente contra Selecta (entre os anos de 1410 ata o ano 1411) e houbo achegamentos a Inglaterra no ano 1410 e con Portugal no ano 1411. Tras o Compromiso de Caspe (1412), o rexente Fernando abandonou Castela, pasando a ser rei de Aragón. Deixou no seu lugar a varios lugartenentes, e aos seus fillos, os chamados Infantes de Aragón. Catarina de Lancaster morría no ano 1418.
Pouco tempo logo da morte da súa nai, Xoán II contraía matrimonio coa súa prima irmá María de Aragón (filla do seu tío Fernando I de Aragón). O matrimonio levou a cabo en Ávila o 4 de agosto de 1420. O ano anterior, no mes de marzo do ano 1419, fora declarado maior de idade cando tiña catorce anos nas Cortes celebradas na vila de Madrid.
Nesta fase, Xoán II deposita a súa confianza en Álvaro de Luna. Isto provoca o enfrontamento contra os intereses dos Infantes de Aragón e os nobres casteláns coligados con eles. O apoio de Afonso V de Aragón aos seus irmáns, os Infantes, traería a guerra entre Castela e Aragón (1429-30). Resolveríase coa vitoria de Álvaro de Luna e a expulsión dos infantes.
No ano 1445 faleceu María de Aragón e Xoán, en segundas nupcias, casou con Isabel de Portugal. O matrimonio tivo lugar en Madrigal de las Altas Torres o 17 de agosto de 1447. Xoán II faleceu preto de Valladolid o 20 de xullo do ano 1454, dicindo no momento da súa morte: naciera yo fijo de un labrador e fuera fraíle del Abrojo, que no rey de Castilla.
Foi sucedido no trono polo seu fillo Henrique IV de Castela.
Descendencia
Fillos do seu primeiro matrimonio (1420-1445) con María de Aragón (*1396 †1445):
Fillos do seu segundo matrimonio (1447-1454) con Isabel de Portugal (*1428 †1496)
Jon Spencer Blues Explosion
Jon Spencer Blues Explosion foi unha banda estadounidense de rock procedente da cidade de Nova York, formada en 1991. O grupo estaba composto por Judah Bauer na guitarra, coros, harmónica e ocasionalmente na voz principal, Russell Simins na batería, e Jon Spencer na voz, guitarra e theremin. O seu estilomusical musical ten fortes raíces no rock and roll, aínda que ten influencias do punk, blues, garage, rockabilly, soul, noise rock, rhythm and blues e hip hop.
Ao longo da súa carreira o seu son experimental e, ocasionalmente, as súas técnicas de gravación pouco convencionais permitíronlle á banda traballar cun bo número de artistas diversos, como Elliott Smith, Beck, Solomon Burke, Steve Albini, Martina Topley-Bird e Ad Rock dos Beastie Boys.
Bombardeo da Praza de Maio
300px|miniatura|Na «masacre da Praza de Maio», a [[Fuerza Aérea Argentina ametrallou e bombardeou a uns 1200 civís]] O Bombardeo da Praza de Maio foi un bombardeo ocorrido o 16 de xuño de 1955 en Buenos Aires (Arxentina), cando un sector da Aviación Naval Arxentina bombardeou e ametrallou a Praza de Maio e a Casa Rosada que se atopa á súa beira.
Antecedentes
Desde 1945 producíronse varias conspiracións e intentos de golpes militares contra o goberno do xeneral Juan Domingo Perón. En 1951 produciuse un intento fracasado de golpe de estado por parte de ramas conservadoras do Exército, e tras o incremento da tensión política en 1953, iniciáronse a partir do ano seguinte novos movementos conspirativos no seo da Mariña de Guerra, co seu epicentro na Base Naval de Puerto Belgrano. Con todo, os opositores militares a Perón non lograron cristalizar unha opción política ao seu goberno.
A inicios de 1955 un grupo de oficiais intermedios da Armada e Forza Aérea promoveron outro levantamento. Requirindo un líder militar que aceptase tal labor, lograron facerse eco do contraalmirante de infantería de mariña Samuel Toranzo Calderón. Mantivéronse contactos conspirativos co xeneral (retirado) Eduardo Lonardi e o xeneral Pedro Eugenio Aramburu, quen non apoiaron momentaneamente o movemento por consideralo prematuro (Lonardi), ou por carecer de tropas baixo o seu mando (Aramburu, por ser de Sanidade). Para o 23 de abril os conspiradores lograron contar co apoio do xeneral Bengoa, quen dispuña de mando de tropas en Paraná (Entre Ríos). No entanto estes apoios militares, non foi moito o que puideron cultivar dentro dos partidos políticos, pois aínda que cos partidos Nacionalista Católico (de dereitas) e o Partido Socialista (de esquerdas) acordaban o derrocamento de Perón, pouco máis compartían en común.
Os conspiradores non parecen definir ningún acordo sobre o programa que seguirían unha vez consumado o derrocamento, fóra de establecer un réxime encabezado por unha Xunta cívico-militar formada tamén polos civís Miguel Angel Zavala Ortiz (da Unión Cívica Radical), Adolfo Vecchi (Partido Conservador), e Américo Ghioldi (Partido Socialista). Tamén participaron nas instancias conspirativas Mario Amadeo e Pablo Pardo, da extracción Católica.
Os revolucionarios atoparon propicio para os seus fins a campaña anticlerical emprendida polo goberno, que logrou aumentar a tensión entre o mesmo e a oposición. No marco desta campaña produciríase a Procesión do Corpus Christi do xoves 9 de xuño. Vendo os seus organizadores que podían utilizar a procesión relixiosa como unha manifestación política contra Perón, decidiron atrasar dous días a súa realización para poder reunir aínda máis participantes. O Ministro do Interior, que autorizara o Corpus Christi do 9 de xuño, prohibiu esta nova manifestación, aducindo que non podía autorizala como festividade relixiosa.
O 11 de xuño produciuse a gran mobilización opositora que reuniu 250.000 manifestantes, desprazándose desde a zona da Catedral á zona do Congreso Nacional. As crónicas da época apuntan que os activistas danaron placas conmemorativas á figura de Eva Perón (falecida dous anos antes) e izaron a bandeira do Vaticano en lugar da bandeira Arxentina no mastro do Congreso. Tamén se indicou unha presunta queima de bandeira arxentina, que tivo gran repercusión nos medios. Isto incrementou as tensións, logo de que grupos que simpatizaban con Perón chocasen cos grupos opositores e clericales. Finalmente, o 13 de xuño Perón expulsou do País aos monseñores Tato e Novoa, figuras do movemento clerical.
Os servizos de información
Mentres ocorrían estes feitos, o contraalmirante Toranzo Calderón foi advertido polo Servizo de Intelixencias Navais de que a súa implicancia persoal no movemento revolucionario fora descuberta polo Servizo de Informacións da Forza Aérea (organismo que simpatizaba con Perón), polo cal ante o temor de ser arrestado e posto a disposición do Poder Executivo, decidiu apresurar unha acción militar contundente.
Plan da acción rebelde
O plan consistía en aproveitar un voo-homenaxe de desagravio á bandeira nacional que engalaría ás 8 da mañá, e bombardear a Casa de Goberno e o Ministerio de Guerra co obxectivo de eliminar a Perón ou provocar un duro golpe psicolóxico contra a súa administración.
Tropas do Batallón de Infantería de Mariña 4 ao mando do vicealmirante Benjamín Gargiulo (quen fora avisado poucas horas antes e que se uniu á sedición) avanzaría desde a Dársena Norte do Porto de Bos Aires para tomar a Casa de Goberno, co apoio armado de grupos civís apostados na Praza. Previuse a toma da emisora de Radio Mitre e da central de Teléfonos do Estado para difundir unha proclama revolucionaria redactada por Zabala Ortiz. Previuse mobilizar as unidades navais da Mariña de Guerra. Os revolucionarios contaban tamén con recibir apoio "unha vez iniciados os feitos" por parte doutros sectores do Exército e da oposición que non foran consultados.
Os participantes no bombardeo (como o entón tenente de corveta Máximo Rivero Kelly afirmaron posteriormente que o obxectivo non era matar ao Presidente da Nación, senón «crebalo na súa fortaleza de mando».
O ataque
Na mañá do 16 de xuño o vicealmirante Gargiulo arengou aos seus homes do Batallón de Infantería de Mariña 4 (quen non estaban ao corrente da acción que se lles pediría que emprendesen) para que actuasen pola Patria e polo seu comandante, enviando logo á tropa para que tomase a Casa Rosada. Aos poucos minutos ordenóuselles regresar: o desplegamento dos rebeldes de Punta Indio (estipulado para as 8 da mañá) atrasouse ata as 10.45 pola néboa matinal, e o plan requiría a coordinación co ataque aéreo. A Frota de Mar tampouco puido saír de Puerto Belgrano por falta de coordinación e por supostos problemas técnicos nas caldeiras dos seus buques.
Para o mediodía Perón foi notificado destes estraños movementos polo Ministro de Guerra, xeral Franklin Lucero, no Ministerio de Guerra. Mentres se desenvolvía esta xunta produciuse o ataque aéreo.
O bombardeo
Ás 12.40, a escuadra de trinta e catro avións da Mariña de Guerra arxentina que levaban sobrevoando a cidade bastante tempo (22 North American AT-6, 5 Beechcraft AT-11, 3 Consolidated PBY Catalina) anfibios, iniciaron os seus bombardeos e ametrallamientos ao área da Praza de Maio.
A sorpresa do ataque fixo que o mesmo caese sobre a poboación, que realizaba as súas actividades normais. Entre os primeiras vítimas caeron os ocupantes dos vehículos de pasaxeiros. Un trolebús, repleto de pasaxeiros, recibiu unha bomba de cheo, morrendo todos os ocupantes.
Foi o bautismo de lume da Aviación Naval Arxentina (houbo un segundo, falso «bautismo» o 1 de maio de 1982, na guerra das Malvinas). Arroxáronse 9500 kg de bombas, causando a morte a 364 persoas (na súa gran maioría civís) e feridas a máis de 800. Como os rebeldes non conseguiron bombas de alto explosivo, empregaron contra a Cidade Aberta bombas de fragmentación de 50 kg, provocándo rapidamente centos de vítimas e danos materiais.
Foi o cuarto bombardeo de Bos Aires; a primeira en ocasión das ocupacións inglesas de 1806 e 1807, a segunda en ocasión do Combate dos Pozos (1811) e a terceira cando se produciu a Revolución do Parque (1890).
As evacuacións médicas iniciáronse de inmediato, algunhas ata entre os bombardeos aéreos e polos habitantes que se atopaban nas inmediacións. Isto provocou que algúns máis caesen.
Combates na urbe
Desde o interior da Casa de Goberno e desde o Ministerio de Guerra comezou a organizarse a resistencia armada. As tropas rebeldes do Batallón 4 foron transportadas apresuradamente en camións a primeiras horas da tarde e despregadas na Praza de Maio fronte á Casa Rosada, pero foron repelidos desde o interior, por efectivos do Rexemento de Granaderos dacabalo e desde o exterior, por tropas do Exército que marchaban desde o sector do Ministerio de Facenda baixo o mando do xeneral Lucero. As tropas leais iban acompañadas por simpatizantes peronistas que empuñaron as armas. Aínda que Perón non desexaba que na loita se incluísen civís, estes foron convocados polo Secretario Xeral da CGT Hugo Dei Pietro, e polos dirixentes da Alianza Libertadora Nacionalista. Os homes concentráronse pronto no sector noroeste da praza, e desde o Ministerio de Guerra tamén se facía fogo contra os rebeldes.
O Batallón 4 replegouse en desorde ata o Ministerio de Mariña (a pouca distancia da Casa de Goberno), combatendo polas rúas, quedando os rebeldes alí cercados xunto co seu líder Samuel Toranzo Calderón e o ministro de mariña Aníbal Olivieri (que se unira ao golpe por un acto de «identificación moral» cos rebeldes). Os comandos civís rebeldes entraron en acción baixo o mando de Zavala Ortiz, hostigando aos leais e enfrontándose coa policía. Durante a tarde desde o sector do Correo Central tropas adicionais do Batallón 4 de infantería de Mariña intentaron perforar o cerco establecido polos leais sobre o Ministerio de Mariña.
A loita no aire
Mentres se acentuaban os tiroteos no centro porteño, o mando leal ordenou á Base Aérea Militar da Forza Aérea en Morón a engalaxe de interceptores a reacción. Os pilotos atopábanse entón en acaloradas discusións sobre se debían adherirse ou non ao movemento revolucionario. Rapidamente, faise ao aire unha escuadrilla de catro Gloster Meteor que son leais ao goberno. Aínda que non puideron chegar a tempo para impedir o bombardeo, lograron interceptar unha escuadrilla naval rebelde que se retiraba da zona. A escuadrilla de interceptores Meteor Leais estaba ao mando dor Primeiro Tte. Juan García (voando o Meteor I-039), 1er. Tte. Mario Olezza (I-077), 1er. Tte. Osvaldo Rosito (I-090) e o Tte. Ernesto Adradas (I-063), fronte ás máquinas Rebeldes AT-6 Texan, pilotadas polo Tte. de Corveta Máximo Rivero Kelly (no Texan 0342/3-A-29) e o guardamarina Armando Román (0352/3-A-23). O combate prodúcese a baixa altura sobre o "Aeroparque Metropolitano Jorge Newbery" e o río da Prata, caendo o Texan do Rebelde Román baixo os canóns de Adradas. Román puido saltar en paracaídas caendo ao río e Adradas logrou a primeira derriba da FAA e a primeira derriba dun reactor no continente americano. Foi o verdadeiro bautismo de lume da Forza Aérea Arxentina, que volvería combater en Tucumán, en 1975 e no Atlántico Sur, en 1982.
Os Meteor rebeldes dirixíronse ao Uruguai tralo fracaso do intento revolucionario, ata o éxito da chamada Revolución Libertadora ese mesmo ano. Os avións seguiron prestando servizo durante anos, ata que foron retirados.
A Base Aérea de Morón caería entón por pouco tempo en mans rebeldes, co que estes puideron facerse con 4 Meteors. Fixéronos engalar para continuar ametrallando a zona de Praza de Maio e en apoio aos rebeldes na zona do Ministerio de Mariña, estendendo as súas accións ata as 17.20. Ao non contar con bombas, un destes aviadores empregou o seu tanque de combustible coma se fose unha bomba de napalm, que caeu sobre os automóbiles que se atopaban no estacionamento da Casa de Goberno.
Retirada e rendición
Ante o fracaso do combate en terra e tras sufrir dúas derribas polas baterías antiaéreas montadas na zona, os aviadores rebeldes reciben a orde de fuxir ao territorio do Uruguai, pedindo asilo. Zavala Ortíz logrou fuxir en avión ao Uruguai xunto con outros 50 conspiradores. Algúns aparellos non chegaron a aterrar no Uruguai polo excesivo consumo de combustible investido nos ametrallamientos; os seus pilotos deberon descender forzosamente ao Río da Prata ou en campos da zona de Carmelo (Uruguai).
Tras o duro combate terrestre (que incluíu un incidente de falsa rendición por parte dos rebeldes), estes decidiron entregar o Ministerio de Mariña ás unidades do Exército (por temor ao linchamento). Gargiulo suicidouse durante a noite.
Consecuencias
A noite do 16 de xuño, como represalia ao bombardeo, simpatizantes peronistas incendiaron a Curia Metropolitana, as catedrais de Santo Domingo e San Francisco, xunto con oito igrexas das zonas máis adiñeiradas da cidade.
Aínda que se decretou estado de sitio, Perón intentou unha política de reconciliación cos sectores opositores, abandonando a súa política de confrontación e intentando acougar mediante chamamentos por radio á clase traballadora.
O bombardeo é o antecedente directo do levantamento cívico-militar que se produciría tres meses despois, logrando depor o 16 de setembro ao Presidente Perón durante a autodenominada Revolución Libertadora.
Aínda que os xefes do intento temeron recibir a pena de morte por «traizón á Patria», a pena máis dura foi imposta contra Toranzo Calderón (condenado só a cadea perpetua). Os militares que se asilaron no Uruguai foron dados de baixa polo cargo de rebelión. Pero tras a Revolución «Libertadora» foron reintegrados polos novos mandos.
Aeroporto de Ålesund, Vigra
O Aeroporto de Ålesund, Vigra é un aeroporto internacional que serve á cidade norueguesa de Ålesund. Está situado na illa de Vigra en Giske. No ano 2013 usaron o aeroporto un total de 1 077 209 pasaxeiros, sendo o décimo máis concorrido de Noruega.
Bombardeo da Praza de Maio
Consecuencias
O Batallón de Infantería de Mariña 4 foi disolto, e a Mariña de Guerra foi desposuída do seu poder de fogo (quitáronselles as municións para os seus canóns navais de groso calibre). Moitos militares involucrados ou simpatizantes solicitaron a baixa ao goberno.
O resto dos culpables non foron xulgados, iniciando unha longa etapa de impunidade por actos de crimes de lesa humanidade que se repetiría tras os fusilamentos de José León Suárez (1956) e o Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983).
Claras pegadas dos impactos de bala aprécianse aínda no revestimento de granito, na fachada do Ministerio de Economía da Nación (no lado sur da Praza de Maio).
Aeroporto de Ålesund, Vigra
O primeiro aeroporto que serviu a Ålesund foi o aeroporto de Ålesund, Sørneset, un aeródromo para hidroavións. Vigra venceu por pouco ao aeroporto de Aukra, Gossen como principal aeroporto para Møre og Romsdal e foi inaugurado o 7 de xuño de 1958. Orixinalmente contaba cunha pista de 1 600 metros e todos os voos regulares eran operados por Braathens SAFE. Agás rutas rexionais operadas por Widerøe entre 1971 e 1993, Braathens encargouse de todas as rutas ata o ano 1998. O primeiro voo internacional chegou en 1977 e en 1986 inaugurouse unha nova terminal.
Entre 1995 e 1998 o Escuadrón 330 tivo un destacamento en Vigra para os seus Westland Sea King de busca e rescate. Color Air e SAS comezaron a voar a Ålesund en 1998. Tras sufrir fortes perdas, SAS pechou Braathens e Color Air. Norwegian Air Shuttle chegou ao aeroporto despois diso, primeiro en 2004 e despois en 2008. A terminal ampliouse no ano 2007 e dende entón o aeroporto comezou a operar a varios destinos internacionais.
Fontecabalos, Sello, Lalín
Fontecabalos é un lugar da parroquia de Sello, no concello pontevedrés de Lalín. Segundo o padrón municipal de 2015 tiña 23 habitantes.
Historia
Xunto con Cima de Sello e Xesteira pertenceu a antiga parroquia de Fontecabalos.
Gaita marcial
A gaita marcial é unha gaita galega ideada polo gaiteiro Xosé Lois Foxo a imitación da gaita das Highlands.
Orixe
A gaita marcial foi unha creación de Xosé Lois Foxo, director da banda de gaitas da Deputación de Ourense, a comezos da década de 1990. Esta gaita, de inspiración escocesa, foi inventada por Foxo após unha estadía no Festival Intercéltico de Lorient, pois o gaiteiro volveu do evento avergoñado pola comparanza da súa formación coas bandas militares escocesas. Alén de mudar o instrumento principal, Foxo substituíu a percusión tradicional do seu grupo por percusión moderna, e introduciu vestimentas e xeitos de tocar e desfilar similares aos das bandas de Escocia.
A extensión por todo o país, con financiamento público, deste modelo alleo de bandas de gaitas provocou unha agre polémica no sector cultural da música tradicional galega. Este conflito, coñecido como guerra das gaitas, tivo un dos seus puntos álxidos no concurso vai de gaita do programa Luar da TVG no ano 2013. A asistencia ao certame dun participante coa gaita marcial motivou a reprimenda televisada por parte do xurado, en especial da gaiteira Susana Seivane.
Características
miniatura|Gaiteiros coa gaita marcial. A gaita marcial diferénciase da gaita galega na disposición sobre o ombro do gaiteiro da ronqueta e do chión, e no alongamento do fol. As súas características principais son as seguintes:
Daniel Westling Bernadotte
Traxectoria
miniatura|Daniel Westling coa súa dona e a filla durante a voda da princesa Madalena e Christopher O'Neill o 8 de xuño de 2013
Primeiros anos
O pai, Olle Westling, era traballador dos servizos sociais do concello de Sandviken e a nai, Ewa Westling, traballadora dos servizos postais. A familia viviu inicialmente en Almby, integrado en Önebro, onde se bautizou e a continuación mudouse ao concello de Falun e, finalmente, en Ockelbo e alí pasou a crianza Daniel Westling, estudou na Raboskolan (grao 1-6) e despois na Perslundaskolan (7-9) en Ockelbo, e logo entre 1989 e 1991 no Hammargymnasiet de Sandviken.
Realizou o servizo militar no rexemento Hälsinge en Gävle. Despois de se licenciar traballou en escolas e en centros para nenos con necesidades especiais.
Educación e carreira
En 1994 marchou a Estocolmo para estudar para monitor deportivo na Escola Superior de Deportes Lillsved na illa de Värmdö completando os seus estudos en 1996 e realizando logo un curso de adestrador persoal en Safe-Education en Sundbyberg. Logrou un traballo no ximnasio Master Training de Regeringsgatan en 1997 e o ano seguinte rexistrou unha sociedade unipersoal para traballar como masaxista e adestrador persoal.
En 2004 fundou a compañía Master Training AB. en Estocolmo, con Westling como director executivo e membro do consello de administración co 70 por cento das accións, mentres Patrik Vrbanc e Lars Hellström tiñan o 15 por cento de cada un. Máis tarde tivo as mesmas atribucións na compañía Balance e foi membro do consello de administración do Brasil Development
Matrimonio
Daniel Westling coñeceu a princesa Vitoria cando o contrataron como o adestrador persoal da princesa herdeira, e ao pouco comezaron unha relación que se fixo pública no verán de 2002. Desde 2007 vivía coa princesa na residencia oficial dela no palacio de Drottningholm pero non foi ata o 1 de xullo de 2008 que se oficializou, alugando Westling un apartamento dentro do complexo de Drottningholm. O 24 de febreiro de 2009 anunciouse o compromiso entre Daniel Westling e a princesa herdeira no Palacio Real de Estocolmo, renunciando nos meses seguintes aos seus cargos nas empresas, mantendo así e todo as súas accións. . Realizáronlle un transplante de ril o 27 de maio de 2009, o órgano dooullo seu pai para combater unha enfermidade, conxénita pero non hereditaria. O 19 de xuño de 2010 casou con Vitoria de Suecia na catedral de Estocolmo e o 15 de novembro a parella mudouse para o palacio Haga en Solna. A parella tivo o seu primeiro fillo, a princesa Estele, o 23 de febreiro de 2012 e o seu segundo, o príncipe Óscar, o 2 de marzo de 2016.