cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Placa de Peyer
Patoloxía
Aínda que estas placas son importantes na resposta inmune, o excesivo crecemento do tecido linfoide nas placas de Peyer é patolóxico, xa que a hipertrofia das placas de Peyer foi asociado coa intususcepción idiopática.
A patoxenia da salmonelose polo xeral por Salmonella do serotipo Typhi comenza coa inxestión dun inóculo, que se é o suficientemente grande, superará a barreira gástrica constituída polo pH ácido. O organismo patóxeno consegue atravesar a barreira intestinal e é fagocitado nas placas de Peyer, e a protección que a bacteria ten ante os leucocitos polimorfonucleares, o sistema do complemento e as inmunoglobulinas permítelle espallarse polo sistema linfático e colonizar as áreas do sistema reticuloendotelial. O inóculo comezará entón a multiplicarse e a aumentar en número, chegando a producir a necrose das placas de Peyer ao afectar aos villi do intestino delgado.
Emily Davison
Emily Wilding Davison, nada en Blackheath, Londres, o 11 de outubro de 1872 e finada en Epsom, Surrey, o 8 de xuño de 1913, foi unha militante do movemento polo voto feminino en Gran Bretaña que tras unha serie de accións que foron tanto destrutivas como violentas, se lanzou fronte ao cabalo do rei Xurxo V no Derby Epson Downs, resultando en feridas que causaron a súa morte cerebral, formalmente declarada catro días despois, pola insistencia da familia por un veredito de accidente.
Primeiros anos
Emily Wilding Davison era filla de Charles Davison e Margaret Davison, tiña dúas irmás e un irmán, e moitos medio-irmáns, incluído o capitán naval retirado Jocely Henry Davison, que prestou declaración na investigación.
Tivo un bo desempeño na escola e unha educación universitaria. Estudou por primeira vez no colexio Royal Holloway de Londres, mais infelizmente, non puido continuar os seus estudos xa que súa nai enviuvara recentemente e sen traballo non podía pagar as taxas.
A pesar da miseria e con esforzo preparouse para traballar como profesora en Edgbaston e Worthing, o que lle permitiu obter diñeiro abondo para estudar lingua e literatura inglesa no colexio St. Hugh's pertencente á Universidade de Oxford e obtivo honras de primeira clase nos seus exames finais, a pesar de que neses tempos non estaba permitido ás mulleres o ingreso na graduación en Oxford. Non perdeu forzas e obtivo un posto para ensinar aos fillos dunha familia en Berkshire; posteriormente, en 1906, afiliouse á Women's Social and Political Union (WSPU), comprometéndose e envolvéndose máis en defender o dereito das mulleres. Dous anos despois abandonou o seu emprego como profesora para se dedicar a tempo enteiro á causa do sufraxio feminino.
Activismo
Davison gañou a reputación de ser unha militante radical, unha vez que realizaba accións sen a aprobación da WSPU. Produto dos seus actos contra a opresión e a violación dos dereitos da muller, sumado á impotencia en que vivía, foi detida e encarcerada por varios delitos, entre eles un ataque contra un home que confundiu co Ministro de Facenda, David Lloyd George.
As peticións a favor dos dereitos das mulleres e na súa propia defensa eran nulas, polo que Davison se declarou en folga de fame na prisión Strangeways e tivo que ser alimentada á forza. Na prisión de Holloway, como sinal de protesta polas inxustizas, lanzouse por unha escaleira de ferro sufrindo danos graves na columna vertebral.
Morte
Aínda que o filme gravado ese día mostra que ela ía para a fronte do cabalo, este tiña que deterse; porén, non se detivo e lanzouna ao chan, deixándoa inconsciente. Comentouse moito o tema, xa que ese mesmo día comprara un billete de tren de volta e tamén unha entrada para un baile sufraxista que se ía celebrar máis tarde ese mesmo día, o que indica que non tiña intención de sacrificarse.
Davison morreu catro días máis tarde no Epsom Cottage Hospital debido a unha fractura no cranio e lesións internas causadas polo incidente. O xinete que montaba o cabalo, de nome Herbert Jones, sufriu unha conmoción cerebral leve no accidente.
Legado
miniatura|316x316px|Funeral de Emily Davison. En 1928, no funeral de Emmeline Pankhurst, unha das fundadoras do movemento sufraxista británico, Herbert Jones colocou unha ofrenda floral "para honrar a memoria da señora Pankhurst e da señorita Emily Davison".
Davison foi enterrada no patio da igrexa de Santa María de Morpeth. O cemiterio está preto de Longhorsley, onde vivira a súa nai. O funeral atraeu unha gran multitude. A súa lápida leva o lema USPM: "Actos, non palabras". O velorio celebrouse en Londres o 14 de xuño de 1913 e o cadaleito foi levado en tren a Morpeth para o enterro o 15 de xuño.
Na cultura popular
Davison foi interpretada pola actriz Natalie Press no filme Suffragette de 2015, que retrata a loita das mulleres polo dereito ao voto en Londres.
Tachikawa Ki-36
O Tachikawa Ki-36 (designado Ida polos Aliados) foi un avión de cooperación co exército xaponés da segunda guerra mundial. Era un aparello bipraza de á baixa cun motor de pistóns e tren de aterraxe convencional fixo.
Deseño e desnvolvemento
O prototipo, equipado cun motor de 450 cabalos Hitachi Ha-13, voou por vez primeira o 20 de abril de 1938. Tendo superado ao Mitsubishi Ki-35 en ensaios comparativos, o Ki-36 foi pedido para iniciar a súa produción en novembro de 1938. A fabricación rematou en xaneiro de 1944 despois da construción dun total de 1 334 unidades, 862 por parte de Tachikawa 862 e 472 por Kawasaki.
Operadoress
miniatura|250x250px|Adestrador Tachikawa Ki-36 no museo da Real Forza Aérea de Tailandia
Alfred Sisley
Alfred Sisley (30 de outubro, 1839 – 29 de xaneiro, 1899) foi un pintor paisaxista impresionista de orixe inglesa que viviu e traballou en Francia.
Biografía
miniatura|esquerda|Ponte de Villeneuve-la-Garenne.,[[1872, Alfred SisleyMetropolitan Museum of Art Nova York]] Sisley naceu en París no seo dunha familia acomodada de orixe inglesa, os seus pais eran William Sisley e Felicia Sell. O seu pai, William, exportaba flores artificiais. A nai, Felicia Sell, proviña dunha familia inglesa culta. A comezos de 1860 Alfred estudou no atelier de Marc-Charles-Gabriel Gleyre, onde coñeceu a Frédéric Bazille, Claude Monet e Pierre-Auguste Renoir. Xuntos pintaron paisaxes "en plein air" (ao aire libre), coa fin de capturar os efectos transitorios da luz solar. Este enfoque, innovador na época, deu lugar a cadros máis coloridos e máis amplos que os cadros aos que o público estaba acostumado a ver. En consecuencia, Sisley e os seus amigos tiveron inicialmente poucas oportunidades para exhibir ou vender os seus traballos, aínda que a diferenza dalgúns dos seus compañeiros de estudos que sufriran as dificultades financeiras, Sisley recibiu asignación do seu pai.
Na actualiade non se conserva ningún dos seus traballos de estudante. O seu traballo coñecido máis vello é, Camiño preto dunha pequena vila pintado arredor de 1864.
En 1866, casou con Eugénie Lesouezec, de orixe bretoa, coa quen tivo dous fillos. A súa seguridade financeira viuse afectada en 1870 cando o negocio do seu pai fracasou, véndose obrigado a vivir coas vendas dos seus cadros. O resto da súa vida viviría na pobreza; Os seus traballos só medraron de prezo trala súa morte. .
En 1880 Sisley e a súa familia mudáronse a unha vila de Moret-sur-Loing, preto do bosque de Fontainebleau onde os pintores da Escola de Barbizon traballaran a comezos de século. Nese mesmo lugar, tal e como dixera a historiadora de arte Anne Poulet, "As suaves paisaxes cos seus constantes cambios atmosféricos están perfectamente a ton co seu talento.
Sen contar o período comprendido entre 1857 e 1861 (no que Sisley vive en Inglaterra) e as viaxes que fai en 1874, 1881, e 1897, Sisley viviu a maior parte da súa vida en Francia.
Coñécese pouco sobre a influencia que tiveron sobre o pintor os traballos de J. M. W. Turner e John Constable, cadros que Sisley tería visto en Londres e que son suxeridos como influencia en Sisley como impresionista. .
Sisley morreu en Moret-sur-Loing á idade de 59 anos, uns meses máis tarde cá súa dona.
Obra
miniatura|Flood at Port-Marly, 1876
Malla
miniatura|dereita|250px|Facendo os monllos. miniatura|dereita|250px|A malla A malla é a operación de bater nun cereal coa finalidade de separar a semente ou grans da palla. Aínda que no pasado era unha operación manual na que se facía uso dun sinxelo aparello denominado mallo e mais dun solo preparado para a malla, chamado aira ou eira, esta tarefa é realizada na actualidade por máquinas que reciben o nome xenérico de malladoras.
A malla é un dos labores do conxunto de traballos que conforma a seitura ou colleita dos cereais, xunto coa sega da planta e o limpado dos grans. Malia que a malla serve para separar a puxa ou gluma do gran, non serve para desprendela doutra envoltura, o farelo, que se efectúa despois da muiñaxe, peneirando a muiñada.
Historia
miniatura|esquerda|275px|Malla con plostellum punicum no Exipto de 1884 Conforme a malla foi evolucionando mediante a adopción do mallo, composto de dous bastóns atados por unha correa, o que multiplicaba o efecto do golpe, e a formación de equipos de homes sincronizados, mudanza que seguramente é xa moi antiga, a malla adoptou un aparello que arrastraban os animais, similar á grade galega (o trillo), que se cargaba con pedras para aumentar o seu peso. Non hai certeza sobre onde se ideou este novo sistema, mais os romanos denominábano plostellum punicum, polo que debeu ser unha innovación norteafricana. Ningún dos dous sistemas descritos, coas súas variantes, logrou imporse dunha maneira universal. En parte xogaban razóns técnicas, segundo o cereal que se fose mallar, pois namentres o trigo é relativamente doado de separar por malla; para o centeo, máis resistente, efectúase mellor a operación se se golpea. Con todo, a malla manual resistiu mesmo en países avanzados noutras técnicas agrícolas, aínda que cambiando o cereal, posibelmente por abundancia de man de obra ou ben por atavismo tradicional. Só coa invención de aparellos mecánicos, máis e máis perfeccionados, e o seu abaratamento, as comunidades agrícolas abandonaron os métodos tradicionais e adoptaron as malladoras, máis rápidas e que liberan a forza de traballo para outras tarefas.
A malla en Galiza
240px|Malla tradicional nunha casa galega|miniatura|dereita
Consideracións históricas
A forma máis primitiva consiste en golpear o mollo de cereal directamente contra un taboleiro ou unha pedra aplanada, colocados angularmente. A percusión fai soltar o gran. Este método chamábase malla ao lavadoiro (así na terra de Melide). Pero a malla tradicional galega máis estendida efectuábase por medio de golpes cun mallo ou manle nunha aira. A comezos do século XX aínda era posíbel observar o uso dun simple pau como medio de golpeo. O sistema chamara xa, en 1631, a atención de Tirso de Molina, que como se sabe pasou un tempo en Galiza, na zona de Monterrei. Na súa comedia Mari-Hernández la Gallega (acto II, escena 2 ), comenta:
mais a razón non era o menosprezo da malla, senón porque o cereal máis cultivado nas terras galegas eran o orxo e, sobre todo, o centeo, até o punto de que este popularmente era chamado "o pan" por antonomasia. De feito esporadicamente empregábase a malla con animais. O centeo cedería o seu lugar ao millo americano desde o século XVII, no litoral e nas terras baixas do interior, pero non nas terras altas, mais o millo non era mallado senón que requiría outras operacións efectuadas nas casas (esfolla, debulla), aínda que tamén podía ser mallado. A malla adoitaba efectuarse para os cereais de verán, centeo, trigo e cebada.
Fases da malla
miniatura|Cuadrilla de malladores na [[Festa da Malla de Doade .]] O mallado do cereal executábase nun espazo chamado, segundo as zonas, aira ou eira, que podía ser privado ou comunal (aira do concello). Días antes da data da malla, o terreo era achandado e varrido, eliminando todas as pedras e terra solta que puidese ter. Moitas veces era recuberto de bosta de vacún diluída en auga para formar unha pasta, chamada paparruallo, que se deixaba secar para que endurecese, a modo dunha especie de cementado; noutras ocasións colocábanse sabas no chan para cumprir a mesma función illante. Este labor de preparar o terreo denominábase facer a aira.
Cando se trataba dunha aira comunal, as quendas de cada veciño establecíanse de común acordo seguindo usos tradicionais e, ao rematar cada un, tiña que deixar a aira limpa e disposta para ser usada polo seguinte.
Chegado o día, os mollos ou feixes de cereal traíanse con carros desde os campos, onde previamente se amoreaban en medas, e eran desatados e esparexidos pola aira e coa espiga cara o centro, formado o que se denominaba o airado, que se puñan a asollar. Para o campesiño tradicional o papel do sol era fundamental, sostendo incluso que o asolamento facía máis que o mallo, aínda que non podía ir seco de máis.
Desde moi cedo o campesiñado que se emprestaba axuda mutua (sistema de colaboración tamén chamado rogas ou xeiras), acudía a eira, formando os homes en dúas filas enfrontadas, cada unha de cinco ou seis homes e cada un deles armado do seu mallo (os malladores). Cada fila mallaba alternativamente sobre o cereal a un tempo, acompasadamente e de xeito rítmico, desprazándose lateralmente para percorrer todo o airado. Ao tempo, as mulleres colocaban lenzos (linteiros) para impedir que por efecto dos golpes o gran saltase fóra da aira. De cando en vez, os malladores paraban o mallado, e eran chamadas as mulleres (espalladoras), ou incluso nenos, que sacudían a palla para que acabase de separarse o gran e a puxa ou muíña, varrían a aira e afastaban o gran e a puxa da palla.
A continuación o gran era recollido e medido, segundo a medida do lugar (ferrado, tega etc.). Logo era cribado con cerandos ou cribos diversos, co que era despoxado das derradeiras rabeiras que levase (po, restos de palla, areas etc). Compre lembrar que, nos documentos medievais, os señores esixían a entrega do cereal "limpo de po e palla". Pasa logo a ser gardado en arcas, huchas ou tullas, de tamaños crecentes, desde as que se vai retirando para o muíño en sacos. Alí, na muiñaxe, o gran será moído, obtendo a muiñada. A fariña e os restos que envolvían o gran, os farelos, son separados con peneiras ou con barutos.
A solidariedade social completábase con comidas comunais, fornecidas polos donos do cereal, con xogos e festa até ben tarde, para recomezar o labor ao día seguinte, de novo ben cedo, almorzando ao raiar do sol. miniatura|300px|Malladora antiga movida por cabalarías
Recuperación
Nun intento de recuperar os costumes tradicionais galegos, diversos concellos e asociacións veciñais están resucitando a faena da malla dentro das súas actividades culturais e festivas. Así, Valga, Meira, A Capela, Lalín, O Incio, O Grove ou A Mezquita celebran anualmente festas da malla que tentan reproducir o labor que realizaban hai anos os seus devanceiros.
Chelo Suárez
Traxectoria
Asinou en diversas ocasión cos pseudónimos Amara Orzania e Puliana Marful. Foi colaboradora habitual de Radio Oleiros. En 2008 obtivo o Premio de literatura erótica Narrativas Quentes pola obra Os milagres de Cristamar. En 2010 gañou a XVII edición do Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey coa obra As horas rotas.
Bartug Aykan
Bartug Aykan, nado en Edirne (Turquía) en 1971, é un tradutor e profesor turco vinculado a Galicia.
Traxectoria
Emigrou a Alemaña con dous anos e trasladou a súa residencia a Galicia en 1998. É profesor de alemán na Escola Oficial de Idiomas de Santiago de Compostela e Pontevedra.
Traduciu varias obras de Orhan Pamuk ao galego, en compañía doutras tradutoras.
Distincións
Foi galardoado co Premio á Mellor Tradución de 2009 da Asociación de Escritores en Lingua Galega por O museo da inocencia e co Premio Fervenzas Literarias ao Mellor Libro de Adultos Traducido en 2011 por O libro negro, ambas de Orhan Pamuk e co-traducidas con María Alonso Seisdedos.
Obras traducidas
Traduciu unha gran cantidade de obras desde o turco.
A Ponte Muniferral, Churío, Irixoa
A Ponte Muniferral é un lugar da parroquia de Churío no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Joaquim Forn
Joaquim Forn i Chiariello, nado en Barcelona o 1 de abril de 1964, é un político catalán, licenciado en dereito pola Universidade de Barcelona e adscrito primeiro a Convergència i Unió e posteriormente ao Partit Demòcrata Europeu Català.
Foi concelleiro en Barcelona dende 1999 ata 2017, exercendo de tenente de alcalde da cidade durante a alcaldía de Xavier Trias, entre 2011 e 2015. Foi conselleiro de Interior da Generalitat de Cataluña dende o 14 de xullo ata o 28 de outubro de 2017, en virtude da aplicación do artigo 155 da Constitución española en Cataluña. Foi deputado no Parlamento de Cataluña na súa XII lexislatura.
Desde marzo de 2018 atópase en situación de prisión preventiva, acusado de presuntos delitos de rebelión, malversación e sedición en relación coa celebración do referendo de independencia de Cataluña do 1 de outubro de 2017. O xuízo comezou o 12 de febreiro de 2019 e en outubro dese mesmo ano foi condenado polo Tribunal Supremo de España a 10 anos e medio de prisión e inhabilitación polo delito de sedición.
Activision
Activision é unha compañía estadounidense que traballa en software para videoxogos de varias consolas.
Xogos
Esta compañía ten xogos de temas moi variados desde sobre SpongeBob SquarePants a Call of Duty.
Serie Call of Duty
miniatura|265px|Logo da serie de videoxogos|alt=|esquerda Call of Duty é unha serie de videoxogos pertencente ao xénero FPS polas súas iniciais en inglés (First Person Shooter). Orixinalmente foi unha serie propia do PC, pero despois apareceu en diversas videoconsolas de quinta e sexta xeración. Ademais destas entregas principais, desde 2003, foron postas á venda diversas entregas para consolas portátiles e móbiles. A maior parte dos xogos están ambientados durante a segunda guerra mundial. Activision é o propietario da franquía e é a empresa que xestiona a creación e distribución das entregas. As versións para Mac son responsabilidade de Aspyr Media. A maioría dos xogos foron programados por Infinity Ward e Treyarch. Noutras versións colaboraron: Gray Matter Interactive, Spark Unlimited, Pi Studios, Amaze Entertainment, Rebellion Developments, e n-Space. En máis dunha ocasión, os estudos compartiron motores gráficos, como ocorre en Call of Duty 4: Modern Warfare e Call of Duty: World at War. Outras empresas adícanse á creación de xoguetes e bandas deseñadas relacionadas con Call of Duty. Cara o 26 de marzo de 2015 as vendas globais ascendían a 175 millóns de unidades aproximadamente.
Calzada do Xigante
A Calzada do Xigante (en inglés Giant's Causeway) é a designación dada a un conxunto dunhas 40 000 columnas de basalto con forma de prismas, encaixadas coma se formasen unha enorme calzada de pedras xigantescas, formadas pola disxunción prismática dunha grande masa de lava basáltica resultante dunha erupción volcánica ocorrida hai preto de 60 millóns de anos.
A formación atópase na costa da Irlanda do Norte, preto de tres quilómetros ao norte da vila de Bushmills, no condado de Antrim, Irlanda do Norte.
Foi declarada como Patrimonio da Humanidade pola Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) en 1986 so o nome de "Calzada do Xigante e súa Costa", e como Reserva Natural en 1987.
Importancia xeolóxica
A Calzada do Xigante e a Cova de Fingal forman parte da mesma erupción volcánica. Foron separados polos movementos da tectónica de placas cando rompeu o supercontinente Panxea.
Durante o período Paleóxeno, hai uns 50 a 60 millóns de anos, Antrim estivo suxeita a unha intensa actividade volcánica. O basalto fundido e moi fluído intrusionou a través dos leitos calcáreos para formar unha grande meseta de lava. A medida que arrefriaba, produciuse a contracción. O tamaño das columnas está determinado principalmente pola velocidade á que arrefría a lava na erupción volcánica. A extensa rede de fractura produciu as columnas que hoxe se ven. Os basaltos eran orixinalmente parte dunha gran meseta volcánica chamada Meseta de Thule que se formou durante o Paleóxeno. Pódense atopar partes desta meseta nas Illas Feroe, Islandia e Noruega, así como na Cova de Fingal.
A lenda irlandesa da súa creación
Conta a lenda que había dous xigantes, un de Irlanda e outro de Escocia, que se levaban moi mal e se tiraban pedras continuamente. De tanto tirar pedras, formouse un campo de pedras sobre o mar. O xigante escocés decidiu cruzar o camiño das pedras e derrotar ao seu rival. A muller do xigante irlandés viu como chegaba o xigante escocés, polo que decidiu vestir ao seu marido de bebé. Cando chegou o escocés e viu que o bebé era tan grande, pensou que o seu pai sería tres veces máis grande, polo que fuxiu, pisando moi forte as pedras, para que se afundisen no mar e que o outro xigante puidese non chegar a Escocia.
Outra lenda di que o buque Girona da Armada Española confundiu as columnas con castelos aos que disparou. Unha treboada fixo naufragar o barco e dos cerca de seiscentos tripulantes só sobreviviron nove. A tradición oral refería un sitio como fosa común, sen marcas, dos falecidos, que en 2015 arqueólogos irlandeses puideron corroborar como lugar do soterramento.
Na cultura popular
A Calzada do Xigante aparece en moitos filmes, coma The BFG de Steven Spielberg, baseado no conto de Roal Dahl, ou The Cremaster Cycle de Matthew Barney, videoclips coma o Easter de Marillion, portadas de discos coma no Houses of the Holy de Led Zeppelin ou Bye Bye Badman de The Stone Roses, pinturas, cancións, videoxogos etc.
Club de Fútbol Lorca Deportiva
O Club de Fútbol Lorca Deportiva foi un club de fútbol español da cidade de Lorca (Murcia). Fundouse en 1969 e desapareceu en 1994 tras a fusión co Lorca Promesas e UD Lorca no Lorca CF.
Nanunanu-i-Cake
Nananu-i-Cake [nɑː.nɑːˈnuː iː ðɑːˈkeː] é un illa de Fidxi preto dun quilómetro da costa da illa principal de Viti Levu, preto da cidade de Rakiraki da Provincia Ra.
Nananu-i-Cake atópase xusto á beira da illa de Nananu-i-Ra. As illas Nananu-i-Cake e Mabua (o illote que se atopa inmediatamente ao sueste) teñen unhas 242´81 hectáreas ou 2.225.780 metros cadrados de superficie..
A residencia principal da illa foi deseñada polo estudo de arquitectura de Murray Cockburn, con sede en Auckland. Un peirao de augas profundas na costa occidental da illa.
Historia
En 1974, Sir Harold Mitchell visitou Fidxi desde o Reino Unido e comprou Nananu-i-Cake e Mabua como refuxio. Debido á posición de Harold de Vice-Presidente do Partido Conservador con Sir Winston Churchill e a súa posición social e política, varios dignatarios de alto nivel visitaron e quedaron na illa. Árbores conmemorativos foron plantados por moitas destas visitas de alto perfil. Nananu-i-Cake pertence á familia de Sir Harold Mitchell desde 1974.
A Ponte, Baredo, Baiona
É un asentamento lineal asociado á antiga rede viaria. Consérvanse algunhas casas tradicionais, aínda que bastante alteradas.
Debe o seu nome á ponte que cruza o regato das Tres Regueiras.
Juan Francisco Torres
Juan Francisco Torres Belén, máis coñecido como Juanfran, nado en Crevillent (Alacant) o 9 de xaneiro de 1985, é un futbolista español. Xoga de extremo ou lateral por banda dereita e o seu actual equipo é o São Paulo FC brasileiro.
Tamén xogou un partido coa selección de fútbol de España, coa que gañou, aínda que non xogou ningún partido, a Eurocopa de 2012, o terceiro título do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Traxectoria
Juanfran formouse nas categorías inferiores do Kelme CF, desde onde pasou á cadea filial do Real Madrid, chegando a xogar co primeiro equipo en Primeira División o 24 de xaneiro de 2004 ante o Villarreal CF, que acabou con vitoria por 2-1 para os madrileños.
Un ano despois fichou polo Osasuna, equipo no que xogou frecuentemente como titular. O 31 de maio de 2009 marcou un gol decisivo para a permanencia do Osasuna en Primeira División, no partido que enfrontou ao equipo rojillo e ao Real Madrid na última xornada de Liga.
O 12 de xaneiro de 2011 foi traspasado ao Atlético de Madrid por 4 250 000 € e só dous días despois debutou como titular co conxunto branquivermello no Santiago Bernabéu no partido de ida dos cuartos de final da Copa do Rei fronte ao Real Madrid, finalizando o encontro cunha vitoria para o club branco por tres a un. No seguinte partido, o 17 de xaneiro, fixo o seu debut en liga no Vicente Calderón contra o Real Club Deportivo Mallorca (3-0). Na última xornada de liga marcou no Iberostar Estadi o seu primeiro gol coa camiseta do Atlético fronte ao Mallorca conseguindo a vitoria (3-4). Tivo un sabor especial pois dedicou o gol ao seu pai que falecera unhas semanas antes.
Na tempada 2011/12, o 28 de xullo, disputou o seu primeiro partido europeo coa camiseta do Atlético de Madrid no partido de ida da terceira rolda de clasificación da Europa League (2-1). O 28 de agosto de 2011 disputou o seu partido número 200 en Primeira División no empate a cero contra o Osasuna. O 29 de setembro, no partido correspondente á segunda xornada da fase de grupos da Europa League que lle enfrontou ao Rennes, Juanfran anotou o seu primeiro gol en competición europea pondo o definitivo empate a un no marcador. Meses máis tarde, en concreto o 9 de maio de 2012, conseguiu o seu primeiro título internacional proclamándose co seu equipo campión da Europa League ao vencer por 3-0 ao Athletic Club.
Selección nacional
Juanfran foi internacional nas categorías inferiores da selección, participando nos mundiais Sub-20 de 2003 e 2005, sendo subcampión no dos Emiratos 2003, xunto a Andrés Iniesta entre outros.
O 15 de maio de 2012 o seu nome apareceu como convocado por primeira vez na lista para os seguintes amigables da Selección española absoluta, ante Serbia e ante Corea do Sur, dada polo seleccionador Vicente del Bosque. Debutou o 26 de maio no partido contra a selección nacional de Serbia portando o dorsal número 6 e xogando o partido enteiro. Ao día seguinte, o seleccionador Vicente del Bosque convocouno para disputar a Eurocopa de 2012 que se disputaba en Polonia e Ucraína na que se proclamou campión a pesar de non disputar ningún minuto do torneo.
Estatísticas
Actualizado o 14 de maio de 2012.
Salgueiro cabuxo
O salgueiro cabuxo (Salix caprea), é unha arboriña follosa e caducifolia oriúnda de Europa e Asia central e occidental. Aparece en Galiza na beira dos regueiros e ríos das montañas orientais de Lugo e Ourense.
Descrición
É un arbusto ou arboriña de folla caduca, de até 6–12 m, raramente 20 m. As follas teñen 3–12 cm de longo e 2–8 cm de largo, máis largas que na maioría dos salgueiros. As flores son sedosas e suaves, prateadas, candeas de 3–7 cm de longo, que se producen a principios da primavera, antes de que aparezan as follas novas; as candeas están en plantas diferentes (dioicamente). As candeas masculinas maduras son amarelas cando ceiban o pole, as candeas femininos madurecen en verde claro. O froito é unha pequena cápsula de 5–10 mm de longo que contén numerosas sementes miudiñas, de arredor de 0,2 mm, con penacho cotonoso. As sementes cómpren dun chan despexado para xermolaren.
Etimoloxía
O nome científico e o vulgar galego e nas linguas achegadas ao galego, probabelmente derivan da primeira ilustración coñecida da especie no herbario de Hieronymus Bock que data do ano 1546, no que se amosa a planta a ser comida por un cabuxo. A especie foi usada tamén historicamente como forraxe para as cabras, que é ao que pode se referir a ilustración de Bock.
Taxonomía
Salix caprea foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 1020–1021, no ano 1753. Hai dúas variedades:
Niki Lauda
Andreas Nikolaus "Niki" Lauda, nado en Viena, Austria, o 22 de febreiro de 1949 e finado na mesma cidade o 20 de maio de 2019, foi un piloto austríaco de Fórmula 1 de orixe galega, tres veces Campión do Mundo de F1. Posteriormente, empresario de aviación, que fundou e dirixiu dúas liñas aéreas e foi xerente do equipo de carreiras Jaguar de Fórmula 1 durante dous anos.
Os primeiros anos nas carreiras
Nado en Viena, Austria, nunha familia rica. Aínda que se di que o seu avó paterno era Juan Lauda Crespo, orixinario de Galicia,   segundo fontes austríacas o seu avó paterno foi o empresario vienés Hans Lauda. Lauda converteuse en piloto de carreiras a pesar da desaprobación da súa familia. Logo de comezar cun Mini, Lauda pasou á Fórmula Vee, comezou a correr na Fórmula 1 co equipo March en 1971. Tivo ao principio pouco éxito, tanto no equipo March como no BRM, ao que se incorporou en 1973, pero deu o seu gran salto deportivo cando o seu compañeiro de equipo en BRM, Clay Regazzoni, volveu ao equipo Ferrari na tempada. O lendario propietario do equipo, Enzo Ferrari, requiriu a opinión de Regazzoni sobre o condutor austríaco, e ao recibir boas refencias inmediatamente fichouno.
Ferrari 1974-1977
Logo dun mal comezo na década de 1970 que culminaron nun desastroso comezo da tempada 1973, Ferrari rexurdiu da man de Luca di Montezemolo en. A fe do equipo nun descoñecido Láuda foi recompensada rapidamente por un segundo posto na súa carreira de debut co equipo, o Gran Premio da Arxentina. A súa primeira vitoria nun Grand Prix e a primeira para Ferrari desde 1972, conseguiuna só tres carreiras máis tarde en España. A pesar de que foi Lauda quen marcou a pauta da tempada, logrando seis 'pole position' consecutivas, unha mestura de inexperiencia e falta de fiabilidade mecánica significaron que Lauda gañara só unha carreira máis ese ano, o Gran Premio dos Países Baixos de 1974. Terminou cuarto no campionato de pilotos e demostrou un empeño extraordinario para probar e mellorar o coche.
A tempada de comezou lentamente para Lauda, acadando só un quinto lugar nas primeiras catro carreiras, logo gañou catro das cinco carreiras no novo Ferrari 312T. Confirmando o seu primeiro Campionato Mundial cunha quinta vitoria na última carreira do ano, o GP dos Estados Unidos. Tamén se converteu no primeiro e único piloto en facer o circuíto de Nürburgring en menos de 7 minutos, o que se considerou unha gran fazaña xa que era 2 millas máis longo do que é hoxe en día.
A diferenza de 1975, Lauda dominou o inicio da tempada, gañando catro das seis primeiras carreiras e terminou segundo nas outras dúas. No momento do seu quinto triunfo do ano no GP do Reino Unido, tiña máis do dobre de puntos que os seus máis próximos rivais Jody Scheckter e James Hunt, e un segundo título mundial consecutivo parecía unha formalidade. Sería unha fazaña non lograda desde que Jack Brabham lograra os campionatos de e. Tamén parecía que ía gañar a maioría das carreiras nunha tempada, unha marca en poder de Jim Clark desde.
miniatura| Niki Lauda nas practicas en [[Nürburgring no Gran Premio de Alemaña de 1976]]
Con Láuda fora da competición, Ferrari boicoteou o Gran Premio austríaco en protesta polo que consideraban un trato preferente para o piloto de McLaren James Hunt nos GP español e británico. Pensouse incluso en Carlos Reutemann, como un posible substituto.
Lauda volveu ás carreiras só seis semanas (dúas carreiras) máis tarde, terminando cuarto no GP de Italia. En ausencia de Lauda, Hunt reduciu a súa desvantaxe na clasificación do Campionato do Mundo. Logo das vitorias no Canadá e Estados Unidos, Hunt púxose a só tres puntos por detrás de Lauda antes da última carreira da tempada, o GP do Xapón.
Lauda cualificou en terceiro lugar, detrás de Hunt, pero no día da carreira houbo choivas torrenciais e Lauda retirouse logo de dúas voltas, indicando que el creu que era perigoso seguir nesas condicións. Hunt liderou a carreira durante a maior parte do gran premio, ata que unha picada fíxolle perder posicións. Conseguiu remontar, ata a terceira posición, o que lle valeu o título mundial por un só punto. A pesar disto, Lauda é visto como un dos máis valentes exemplos no automobilismo.
Así a todo a relación de Lauda con Ferrari viuse gravemente afectada pola súa decisión de retirarse da carreira, e tivo que soportar unha difícil tempada de, a pesar de vencer comodamente o campionato mundial grazas á súa regularidade. Logo de anunciar a súa decisión de abandonar Ferrari a final da tempada, Lauda anticipou dito abandono ante a decisión de Ferrari de incorporar a un terceiro coche ao entón descoñecido Gilles Villeneuve no Gran Premio do Canadá de 1977.
Brabham, retirada, regreso con McLaren e segunda retirada
miniatura| right | Cinco anos logo do seu primeiro retiro, Lauda gañou o seu terceiro título da condución dun [[McLaren MP4 / 2 .]] En 1978 fichou por Brabham por un salario de 1 millón de dólares, Lauda disputou dúas tempadas sen éxito, en boa medida debido ao radical deseño do coche, cunha aerodinámica asistida por turbinas. Tras a súa única vitoria, o coche foi inmediatamente descualificado. No Gran Premio do Canadá, Lauda informou ao propietario da escuadra, Bernie Ecclestone, do seu desexo de retirarse inmediatamente, pois non desexaba "seguir conducindo en círculos". Lauda, que fundara unha compañía de voos charter, regresou a Austria para dirixir a compañía a tempo completo.
Necesitaba diñeiro para o seu novo negocio, e en 1982 Lauda volveu á competición, sentindo que aínda tiña moito que dicir na Fórmula 1. Logo dunha exitosa proba con McLaren, o único problema foi convencer ao patrocinador do equipo Marlboro de que aínda era capaz de gañar. Lauda demostrou que aínda era moi capaz cando, na terceira carreira, gañou o Gran premio do oeste dos Estados Unidos de 1982. Lauda gañou o terceiro campionato mundial en por medio punto sobre o seu compañeiro Alain Prost.
1985 foi unha mala tempada para Lauda, con trece abandonos en dezaseis carreiras. quedou cuarto no Gran Premio de San Marino de 1985, quinto no Gran Premio de Alemaña de 1985, e obtivo unha única vitoria no Gran Premio dos Países Baixos de 1985. Esta resultou ser a súa derradeira vitoria nun Gran Premio. Retirouse para sempre ao final da tempada.
A vida logo da Fórmula 1
Foi incluído no International Motorsports Hall of Fame en 1993 e desde 1996 e comentarista de Fórmula 1 para a televisión austríaca e alemá de RTL. Foi, con todo, foi criticado duramente por chamar a Robert Kubica "polaco" en directo en maio de 2010 no Gran Premio de Mónaco.
A Lauda coñéceselle polo nick "a rata" ou "SuperRat" debido ao seu prominente aliñamento dos dentes.
Lauda tivo dous fillos coa súa primeira esposa, Marlene: Mathias, tamén piloto de carreiras, e Lukas, preparador do seu irmán. A parella divorciouse en 1991. Tamén ten un fillo fóra do matrimonio, Christoph. En 2008 casou con Birgit, que era 30 anos máis nova ca el e foi azafata da súa aeroliña. Ela tamén doaralle un ril a Lauda cando o ril que recibira do seu irmán anos antes fora rexeitado polo seu corpo. En setembro de 2009 Birgit deu a luz a xemelgos, un neno e unha nena.
Cine
miniatura|right|Daniel Brühl, Niki Lauda e Peter Morgan na estrea de Rush en Viena, Austria A batalla de na F1 entre Niki Lauda e James Hunt foi dramatizada na película de 2013 Rush, onde Lauda foi interpretado por Daniel Brühl. O propio Lauda fixo un cameo ao final da película. Neste punto Lauda dixo sobre a morte de Hunt, "Cando me comunicaron que morrera aos 45 anos dun ataque ao corazón non me sorprendeu, estaba triste." Tamén dixo que Hunt era un do seu pequeno número de amigos, unha das poucas persoas que respectaba e o único home ao que envexara.
Resultados completos na Fórmula 1
Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en italicas indican volta rápida.
Rainbow Warrior
miniatura|Perfil do Rainbow Warrior. O Rainbow Warrior ("Guerreiro do arco da vella") foi o barco insignia da organización non gobernamental internacional Greenpeace.
Historia e características
Foi construído en Aberdeen, Escocia, en 1955 e inicialmente foi utilizado polo ministerio de agricultura británico como barco de investigacións. Máis adiante converteuse en barco de pesca no Mar do Norte até a súa adquisición por Greenpeace en 1978. O seu nome provén dunha antiga profecía dos nativos de Norteamérica. Foi afundido pola Dirección Xeral de Seguridade Exterior (DGSE), os servizos de intelixencia franceses, en Auckland, Nova Zelandia, o 10 de xullo de 1985, provocando a morte do fotógrafo e activista de Greenpeace Fernando Pereira.
Jody Williams
Jody Williams, nada en Battleboro (Vermont) o 9 de outubro de 1950, é unha profesora e activista polos dereitos humanos estadounidense, gañadora do Premio Nobel da Paz en 1997 polo seu traballo a favor da prohibición internacional do uso das minas antipersoa e das bombas de acio, así como a retirada de todas as minas e restos deles en todos os territorios do mundo.
Unha visita á Fundación Americana de Veteranos de Vietnam en Washington supuxo un xiro radical na súa vida e nos seus compromisos profesionais. Coñeceu de primeira man as devastadoras consecuencias do uso das minas antipersoa nos enfrontamentos bélicos e, a partir dese momento iniciou a loita para logra a súa erradicación.
Traxectoria
Williams traballaba como profesora de inglés como segunda lingua. En 1972 obtivo o seu grao académico na Universidade de Vermont e en 1974 realizou o mestrado en ensinanza do castelán na School for International Training. En 1984 obtivo un segundo posgrao, un mestrado en relacións internacionais na School of Advanced International Studies da Universidade Johns Hopkins. Exerceu como profesora de inglés en México, Londres e finalmente en Washington, D.C., xusto antes de dedicarse plenamente ao traballo humanitario en organizacións de axuda e cooperación internacional.
A súa primeira responsabilidade no campo da cooperación foi a de coordinadora do Nicaragua-Honduras Education Project ("Proxecto Educación de Nicaragua-Honduras"), cargo que desempeñou ata 1986. Deseguida, foi nomeada subxefa de Medical Aid for El Salvador ("Axuda Médica para O Salvador"), organización con sede nos Ánxeles, onde permaneceu ata 1992, en que comezou o seu labor como activista na nova Campaña Internacional para a Prohibición das Minas Antipersoa (International Campaign to Ban Landmines - ICBL).
Un momento culminante para os obxectivos desta organización constituíuno a formulación da Convención Internacional pola Prohibición de Minas Antipersoais, tratado que foi asinado en Ottawa en 1997.
Williams continuou a servir na ICBL como embaixadora da campaña e directora do capítulo de minas terrestres. Foi ademais profesora visitante de traballo social na Universidade de Houston no curso académico 2003-2004.
Recoñecementos
Ademais de recibir en 1997 o Premio Nobel da Paz, Williams foi merecedora de quince graos honoríficos entre outros recoñecementos. En 2004 foi nomeada pola revista Forbes unha das cen mulleres máis poderosas do mundo. Foi recoñecida en dúas ocasións como "Muller do Ano" pola revista Glamour xunto con outras personalidades como Hillary Clinton, Katie Couric ou Barbara Walters.
Josep Rull
Josep Rull i Andreu, nado en Terrassa o 2 de setembro de 1968, é un político e avogado catalán, membro do Partit Demòcrata Europeu Català (PDeCAT) e anteriormente de Convergència Democràtica de Catalunya.
Licenciado en dereito pola UAB, militou desde novo na Joventut Nacionalista de Catalunya e posteriormente en Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), partido do que foi secretario entre 2014 e 2016. Foi deputado polo Parlament de Catalunya entre 1997 e 2018, cámara na que foi Secretario Terceiro baixo a presidencia de Núria de Gispert, entre 2010 e 2015. Foi conselleiro de Territorio e Sostenibilidade do executivo catalán entre xaneiro de 2016 e outubro de 2017, cando foi cesado tras a aplicación do artigo 155 da Constitución española en Cataluña.
Desde marzo de 2018 atópase en situación de prisión preventiva, acusado de presuntos delitos de rebelión, malversación e sedición en relación coa celebración do referendo de independencia de Cataluña do 1 de outubro de 2017. O xuízo comezou o 12 de febreiro de 2019 e en outubro dese mesmo ano foi condenado polo Tribunal Supremo de España a 10 anos e medio de prisión e inhabilitación polo delito de sedición.
Galería de imaxes do laboratorio de prácticas da Facultade de Ciencias da Universidade da Coruña
Galería de imaxes do laboratorio de prácticas da Facultade de Ciencias da Universidade da Coruña.
Galería de imaxes de Cangas
Panorámicas
miniatura|centro|400px|Domaio, Moaña e Cangas, Galiza miniatura|centro|600px|Cangas miniatura|centro|600px|Barra miniatura|centro|600px|Rodeira
Valve Corporation
Valve Software é unha empresa estadounidense de software no campo dos videoxogos. Fíxose mundialmente famosa polo seu primeiro xogo, Half-Life e por unha modificación deste xogo, Counter-Strike. As oficinas centrais de Valve Software atópanse en Kirkland, Estados Unidos.
Historia
Co seu primeiro xogo Valve tivo un tremendo éxito obtindo beneficios das súas expansións e mods. No seu traballo xunto á comunidade de xogadores atópanse títulos como Counter-Strike ou Day of Defeat. En maio de 2003, Valve Software causou un gran revuelo na feira E3 ao presentar o que parecía unha versión practicamente terminada de Half-Life 2.
Tras un atraso dun pouco máis dun ano, posiblemente debido ao roubo dunha parte do código fonte que sufriu Valve, Half-Life 2 foi lanzado o 16 de novembro de 2004 en todo o mundo mediante a súa plataforma Steam.
Campionato Nacional de Fútbol de Cuba
O Campionato Nacional de Fútbol de Cuba  é a máxima categoría do fútbol de Cuba. Está regulado pola Asociación de Fútbol de Cuba (AFC).
Formato
Dende 1963 as 16 unidades territoriais de Cuba participan a través de seleccións rexionais no torneo, ata 1977 podían facelo utilizando un alcume.
Torneo de Ascenso
== Palmarés ==
Acivo
Acivo pode referirse a:
Jon Edward Ahlquist
Jon Edward Ahlquist, nado en 1944, é un biólogo molecular e ornitólogo estadounidense.
Traxectoria
Especializado en filoxenética molecular, desde 1987 colaborou amplamente con Charles Sibley, na Universidade Yale.
En xaneiro de 1991 (a miúido citada como de 1990), Charles Sibley e Ahlquist publcaron Phylogeny and Classification of Birds, na que presentaban unha nova filoxenia para as aves baseada nas técnicas de hibridación ADN-ADN, coñecida como a taxonomía de Sibley-Ahlquist. Nesa época era profesor asociado de zooloxía na Universidade de Ohio. En 1999, Ahlquist retirouse.
Honores
En 1988, conxuntamente co seu colega, amigo e estreito colaborador Charles Sibley, foi galardoado pola National Academy of Sciences dos Estados Unidos coa Medalla Daniel Giraud Elliot, pola aplicación de técnicas de hibridación do ADN-ADN para a clasificación das aves, que revolucionou a taxonomía ao mostrar como distinguir as relacións evolutivas das similitudes converxentes.
Abreviatura
A abreviatura Ahlquist emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Castro de Riboira
O Castro de Riboira é un castro de cumio fortificado situado en Lamas, San Sadurniño.
Está situado no extremo do cumio no monte. Ten forma elíptica con eixe maior N-S de 150 metros e L-O de 120 metros, cunha soa liña defensiva.
Tony Parker
William Anthony Parker, nado o 17 de maio de 1982, en Bruxas, Bélxica, é un ex xogador profesional francés de baloncesto. Xogou durante dúas tempadas na liga francesa antes de pasar a maior parte da súa carreira profesional na National Basketball Association (NBA). Ademais foi capitán da selección francesa. Parker naceu nunha familia que tiña, e continúa tendo, uns fortes lazos co baloncesto profesional.
Traxectoria
Despois de xogar durante dous anos na liga francesa de baloncesto, Tony entrou no Draft da NBA de 2001 e foi elixido polos San Antonio Spurs. Moi rapidamente converteuse no seu "armador" (base) titular, e até agora foi elixido dúas veces no All-Star Game, e xunto a Tim Duncan e Emanuel Ginobili axudou aos Spurs a gañar Campionatos NBA. Os logros de Parker marcaron tamén a aparición dos xogadores de baloncesto franceses que manexan o seu comercio no NBA. Foi elixido MVP das Finais da NBA 2007, que tamén gañaron os Spurs.
O 10 de xuño de 2019, Parker anunciou a súa retirada do baloncesto profesional.
De Havilland Hornet
O de Havilland DH.103 Hornet foi un caza bimotor de pistóns desenvolvido por de Havilland. O Hornet explotou as técnicas de construción de madeira que foran pioneiras no anterior de Havilland Mosquito. O seu desenvolvemento iniciouse durante a segunda guerra mundial como unha iniciativa privada, e o seu obxectivo era conseguir un caza para operacións de longo alcance no teatro do Pacífico contra o Imperio do Xapón. Porén, a guerra rematou antes de que o Hornet fose operativo.
O Hornet entrou en servizo co Mando de Caza da RAF onde equipou a varias unidades diarias de caza e foi comunmente estacionado en Gran Bretaña. Entrou en combate no Extremo Oriente, sendo usado con éxito como caza de ataque na acción militar británica tomada durante a Emerxencia Malaia. Desenvolveuse tamén unha versión naval con capacidade para operar dende portaavións, o Sea Hornet, que foi operado pola Royal Navy.
Orixes
No outono de 1941 a compañía de Havilland descubriu que tiña a capacidade para poñerse a traballar no deseño dun novo proxecto. Nese momento o Mosquito entrara na produción a grande escala e os traballos preliminares dun caza a reacción, que posteriormente aparecería como o Vampire, estaban agardando pola fabricación dos motores prototipo. A compañía pronto recoñeceu a necesidade dun bombardeiro pesado de gran velocidade equipado cun par de grandes motores de pistóns Napier Sabre e un deseño para un avión dese tipo foi proposto coa designación D.H. 101 en outubro de 1941. Así, organizouse un equipo de deseño liderado por R. E. Bishop coa asistencia de C. T. Wilkins co obxectivo de desenvolver o D.H. 101, que inicialmente foi realizado como unha empresa privada.
Porén, o motor Sabre sufría problemas de dispoñibilidade nese momento, e polo tanto o DH. 101 foi ao pouco tempo substituído por un deseño menos potente coa designación interna D.H. 102. Esta proposta debería estar equipada con dous motores Rolls-Royce Griffon ou Rolls-Royce Merlin; porén, o uso deses dous tipos suporía que o avión fose máis lenta e polo tanto menos atractiva que o Mosquito.