cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campeonato Português de Rugby
Historia
A fundación da Federación Portuguesa de Rugby (FPR), o 23 de setembro de 1957, e a toma de posesión dos Corpos Sociais da Federación polo seu socio fundador, a Asociación de Rugby de Lisboa (ARL), terminando deste xeito a súa actividade en xullo de 1958, levaron a que a primeira edición do campionato portugués de rugby, chamado Campeonato de Portugal se realizase na tempada 1958-59; o campión foi o CF Os Belenenses. Nesa época, nove equipos sénior loitaran polo título, sendo catro universitarios e todos da rexión de Lisboa, coa excepción da Académica de Coimbra. Foi tamén nesa tempada na que tivo lugar a primeira edición da Copa de Portugal.
Nas décadas dos anos '60 e '70, viviuse un gran crecemento na práctica do rugby en Portugal; os clubs universitarios eran cada vez máis, e a implantación do rugby cara ao Norte e cara ao Sur de Lisboa foron determinantes. Despois de 1974, coa Revolución dos caraveis, á par doutras modalidades deportivas, o rugby ten un gran crecemento debido á creación de categorías inferiores, que posibilitaron a práctica deste deporte por parte dos máis xoves. En 1965, produciuse a primeira edición da Copa Ibérica que puña fronte a fronte aos campións e subcampións de Portugal e España.
Con todo, este crecemento coincidiu cun período, entre 1974 e 1979, no que os séniores deixaran de competir internacionalmente, atrasando o nivel competitivo da modalidade no país luso. A aposta nas seleccións nacionais dos máis xoves, e o contacto con equipos semellantes do estranxeiro, formaran unha vasta gama de bos xogadores, que nas décadas de 1980 e 1990 contribuísen para unha mellora da calidade do rugby portugués.
A partir de 1990 o rugby entrou nunha fase menos boa da súa evolución en Portugal; os impulsos na modalidade, nos anos 70 polo Estado, e despois, nos anos '80, polas asociacións de rugby nacionais, deixaran de ser tan abundantes. O reducido número de practicantes (eran 2008 en 1995, dos cales un terzo eran séniores) atrasou moito o desenvolvemento. A pesar das dificultades, nese ano a creación do rugby feminino e unha posible profesionalización da modalidade, veñen darlle un novo alento ao rugby portugués.
Campións
Dende a creación da liga portuguesa de rugby só 8 equipos acadaron o título de campións.
A liga portuguesa naceu como sucesora da liga de Lisboa, que se viña disputando dende 1926.
A sección de rugby do "Atletico Futebol Clube" muda o seu nome a "Associação dos Estudantes de Agronomia" de xeito que é o mesmo equipo con dous nomes diferentes.
Lingua fang
O fang é unha lingua africana central falada por preto de 1 millón de persoas do pobo fang no Camerún, Gabón, Guinea Ecuatorial, San Tomé e Príncipe e a República do Congo. É a lingua bantú dominante de Gabón e Guinea Ecuatorial. Está relacionada coas linguas bulu e ewondo do sur do Cameroon. Baixo o goberno do presidente Macías Nguema, entre 1970 e 1979, o fang foi a lingua oficial de Guinea Ecuatorial.
Existen moitas variedades dialectais do fang en Gabón e o Camerún. Maho (2009) clasifica o fang do sur como unha lingua diferente. Os outros dialectos son o ntoumou, o okak, o mekê, o atsi (batsi), o nzaman (zaman), o mveni e o mvaïe.
Tabulé
O tabulé (do árabe: طبولة tabboulah), é unha ensalada típica de Oriente Próximo (Siria e Líbano), elaborada principalmente con bulgur ou sémola de trigo e hortalizas, e aduba da con aceite de oliva, zume de limón e diversas herbas aromáticas, como pirixel e menta. Emprégase coma acompañamento do conxunto de petisco s típicos da zona. Trátase dun prato frío consumido nos calorosos meses do verán en todo o Mundo Árabe.
A Casa Alta, Argalo, Noia
A Casa Alta é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia.
Enclave
Enclave en xeografía
miniatura|250px|C é un [[exclave de B e enclave de A.]] En xeografía, un enclave é un territorio totalmente cercado por un territorio estranxeiro. Se un outro país ten soberanía sobre el, pódese tamén chamar este país de exclave.
Un tal territorio é así:
Os enclaves poden tamén existir cando unha subdivisión administrativa dun país é situada fóra da súa división principal.
A palabra enclave vén do latín inclavatus, significando pechado. Exclave é unha extensión creada posteriormente.
Exemplos de enclaves son Llívia, territorio español rodeado de territorio francés. Algúns enclaves son territorios independentes: este é caso de San Marino e mais do Vaticano, enclaves de Italia, e do reino do Lesoto, enclave de Suráfrica.
Bulgur
miniatura|Bulgur cru. miniatura|Algunhas variantes de bulgur nun supermercado de [[Turquía.]] O bulgur (do turco bulgur ) é un alimento feito de trigo duro escascado que se comercializa vaporizado, desecado e triturado, moi utilizado na cociña de Oriente Próximo.
Enclave
Enclave en xeografía
miniatura|250px|C é un [[exclave de B mais non é un enclave de A.]]
Certos países, que apenas teñen fronteira cun outro, poden ser considerados enclaves se dispuxeren dunha pequena fronteira marítima (casos de Gambia, case totalmente rodeada polo Senegal, de Brunei, case totalmente rodeado por Malaisia, ou de Mónaco, case totalmente rodeado por territorio de Francia).
Bulgur
Nomes
Coñecido como burghul nos países de Oriente medio (especialmente en Siria, Palestina e Líbano, onde é o ingrediente de pratos coma o tabulé, o kibbeh e mujaddara) e África do Norte, como bulgur en Turquía e trigo burgol en certos países de América Latina. A etimoloxía da palabra demostra que ten orixe turca ou persiana en forma de "burgul".
Enclave
Enclave en xeografía
Outros exemplos que non poden ser tecnicamente considerados enclaves son os territorios cercados por augas internacionais, como os casos de Oecusi-Ambeno (Timor-Leste), as cidades de Ceuta e Melilla (España), Xibraltar (Reino Unido) Cabinda (Angola), Kaliningrado (Rusia) e a zona de Dubrovnik, na Dalmacia (Croacia).
Bulgur
Elaboración
miniatura|Coza do trigo para facer bulgur nunha vila do [[Rexión da Anatolia Central|centro de Turquía.]] Para a elaboración tradicional do bulgur, cócense os grans de trigo nun caldeiro profundo con auga, remexendo decote para que a coza sexa uniforme, e engadindo auga segundo se vaia consumindo. É unha coza longa, primeiro a lume forte e despois máis maino, para que o trigo se coza devagar. Unha vez feito, escóase e déixase secar ao sol nos eirados ou azoteas das casas durante varios días.
Enclave
Enclave en xeografía
Tamén se a dimensión do territorio separado do principal é significativa, non é costume tomalo por exclave. Un exemplo extremo é o de Alasca.
Enclave en xeoloxía
En xeoloxía, enclave é un corpo estraño inserido nunha rocha, moi común en rochas ígneas plutónicas. Ocorre nun magma que absorbe porcións de rochas máis profundas e cando se solidifica envolve esta rocha diferenciada.
Bulgur
Elaboración
Tras esta operación os grans de trigo son esmagados nunha operación de moenda que dá por resultados uns grans crebados irregulares, tíraselles o farelo e calíbranse empregando peneira s de distinto calibre. Perfecciónase o enxugado deixando de novo o bulgur varios días a asollar. Obtéñense tres tipos de bulgur, groso, fino e moi fino. A longa cocedura e o coidadoso enxugado do bulgur fan que se conserve durante moito tempo. Doutra banda é un alimento precociñado, o que permite aforrar tempo e combustíbel no intre de o preparar para o seu consumo.
Enclave
Enclave en cultura
O teórico estoniano Naftoli Bassel empregou o termo enclave nun sentido máis amplo do habitual baixo as perspectivas da xeopolítica e a sociolingüística, considerando como enclave calquera territorio illado no interior dun espazo xeográfico máis amplo co que non comparte características identitarias esenciais de carácter étnico, lingüístico, social, económico ou cultural. A procedencia deste tipo de enclaves pode variar. Así, poden proceder de situacións coloniais ou estar vinculados a cambios de fronteiras ou soberanía territorial. Ademais, Bassel estende o emprego deste termo ás minorías nacionais que se atopan nun territorio alleo por razóns de tipo migratorio ou pola permanencia de grupos en territorios propios que perderon a súa antiga soberanía ou autonomía. Cómpre sinalar, por outra parte, que Bassel considera que a lingua de orixe (a do enclave) e a contextual (a do territorio que rodea o enclave) son diferentes.
Bulgur
Contidos nutricionais
miniatura|"Bulgur pilavı", unha comida turca, con [[iogur.]] O bulgur ten as mesmas propiedades nutricionais ca o trigo. Rico en ferro, fósforo, magnesio e vitaminas, o seu interese principal reside na súa riqueza en glícidos lentos. Ten un índice glicémico de 46.
Enclave
Enclave en cultura
Para Bassel, as principais tarefas que un estudo interliterario debería levar a cabo nese ámbito serían as relativas á determinación do grao de (in)dependencia da literatura do enclave fronte aos sistemas orixinario e contextual. Tamén interesarían os fenómenos da mestizaxe e o intercambio cultural e literario.
Bulgur
Contidos nutricionais
Cen gramos de bulgur sen arranxar conteñen preto de:
Enclave
Enclave en cultura
No caso do sistema literario galego, dous exemplos de enclaves serían o habaneiro e o bonaerense (entre finais do século XIX e a fin da ditadura franquista).
Vilariño, Arcos, Chantada
Vilariño é un lugar na parroquia de Arcos, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 5 habitantes, dos que 3 eran homes, e 2 eran mulleres; o que supón un mantemento de habitantes en relación ao ano 2006.
Bridgeport, Connecticut
Bridgeport é a cidade con máis poboación do estado de Connecticut, e a quinta cidade máis grande de Nova Inglaterra. Situada no Condado de Fairfield, a cidade ten unha poboación estimada de 137.912 habitantes e é o corazón da área de Greater Bridgeport, que está considerada parte da área de mercado de traballo da cidade de Nova York.
A cidade é bastante coñecida pola súa conexión a veciños famosos, empresarios do circo e o unha vez alcalde P.T. Barnum. Barnum construíu tres casas na cidade, e organizou un circo na cidade durante varios invernos.
Bridgeport foi orixinalmente parte do municipio de Stratford. O primeiro asentamento aquí tivo lugar en 1659. Chamouse Pequonnock ata 1695, cando o seu nome cambiouse a Stratfield, debido á súa situación entre as xa existentes cidades de Stratford e Fairfield. Durante a Revolución Americana converteuse nun centro de piratería. En 1800 o municipio de Bridgeport rexistrouse como tal e en 1821 foi incorporado o concello. A cidade non aprobou os seus estatutos ata 1836.
A cidade foi o lugar de residencia da Compañía Frisbie Pie polo que se considerou que Bridgeport é lugar de nacemento do frisbee.
A comunidade ten dous hospitais, o Hospital Bridgeport e o Centro Médico de San Vicent.
A visita de Abraham Lincoln
O sábado, 10 de marzo de 1860, Abraham Lincoln falou no Washington Hall, un auditorio que entón era o xulgado do condado de Fairfield (agora McLevy Hall), na esquina das rúas State e Broad. Non só estaba ata os topes o salón máis grande da cidade, senón que unha gran multitude tivo que quedar fóra. El recibiu unha incrible ovación antes de coller o tren ás 9:07 esa noite de volta a Manhattan. Agora hai unha placa conmemorativa en Bridgeport onde el deu o discurso. (En 2006, xusto ao cruzar a rúa, en Polea Dot Playhouse, o Presidente George W. Bush deu un discurso ante un pequeno e selecto grupo de empresarios e funcionarios sobre a reforma da asistencia sanitaria.)
Historia posterior
En 1930, Bridgeport foi un próspero centro industrial con máis de 500 fabricas e unha poboación inmigrante en auxe.
miniatura|250px|dereita|Complexo industrial en Bridgeport. A principios do século XXI, Bridgeport está recuperándose logo dunha perda de traballos e poboación, e estase transformando en centro de industrias de servizos e como rexión periférica da área metropolitana de Nova York (por exemplo, a cidade en si mesma é un oasis de vivendas de relativo baixo custo nunha rexión extremadamente cara).
Como outras cidades do nordeste que sofren o decline industrial derivado dos efectos da finalización da segunda guerra mundial, Bridgeport fixo a miúdo esforzos de rehabilitación. Unha proposta foi feita polo promotor de Las Vegas Steve Wynn de construír un gran casino na propiedade, pero por unha serie de razóns, ese proxecto non chegou a materializarse. Máis recentemente, A Cidade de Bridgeport deu pasos para adquirir as últimas parcelas privadas. Moitos edificios históricos estanse tamén rehabilitando e converténdose en vivendas residenciais.
Xeografía e clima
Bridgeport está situada no Long Island Sound, na boca do Río Pequonnock.
De acordo co a oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 50,2 km². 41.4 km²  deles son terra e 8,8 km² (17.53%) son auga.
Bridgeport atópase dentro do cinto climático Continental Húmido, con tempo amornado a ocasionalmente quente e veráns húmidos e invernos fríos e nevados. Os extremos estacionais son un tanto moderados en Long Island Sound. As augas adxacentes están en Bridgeport varios graos máis frías no verán e no inverno máis suave con menos neve que noutras localizacións máis afastadas da costa. A cidade recibe 41.7 polgadas de precipitación e sobre 25.6 polgadas de neve de media ao ano. A marca do inverno máis nevado é 1996 xa que Bridgeport recibiu 76.8 polgadas de neve.
Demografía
A partir do censo do ano 2000, había 139.529 habitantes, 50.307 casas, e 32.749 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 3.367,0/km² (8,720.9/mi²). Había 54.367 vivendas nunha densidade media de 1.312,0/km² (3,398.1 mi²). A composición racial da cidade era de 45,02% de brancos, 30,76% de Afroamericanos, 0,48% de nativos americanos, 3,25% de asiáticos, 0,11% de insulares do Pacífico, 14,81% doutras razas, e 5,57% de dúas ou máis razas. O 31,88% da poboación eran de raza hispana ou latina.
miniatura|esquerda|200px|Unha típica escena urbana en Bridgeport Había 50.307 vivendas das cales o 34,3% tiñan nenos por baixo dos 18 anos vivindo con eles, 35% de parellas novas casadas, 24% tiña unha propietaria feminina sen marido, e 34,9% non eran familias. 29% das vivendas estaban constituídas por individuos e 11,3% por alguén de 65 anos ou maior vivindo só. A media do tamaño das casas era de 2,70 e a media do tamaño da familia era de 3,34.
Na cidade a poboación dividíase cun 28,4% en menores de 18 anos, 11,2% dos 18 aos 24, 30,5% de 25 a 44, 18,4% de 45 a 64, e 11,5% de maiores de 65 anos. A idade media era de 31 anos. Por cada 100 mulleres había 91,2 homes. Por cada 100 mulleres de menos de 18 anos, había 86,3 homes.
Praia de Barbeira
A praia de Barbeira atópase na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra.
Bridgeport, Connecticut
Demografía
A media dos ingresos dun fogar na cidade era de 34.658, $e a media para unha familia era de 39.571 dólares. Os homes tiñan unha media de ingresos de 32.430 en contra dos 26.966 das mulleres. O ingreso per capita da cidade era de 16.306 dólares. Sobre o 16,2% das familias e o 18,4% da poboación estaban por baixo da liña da pobreza, incluíndo o 24,8% deses por baixo dos 18 anos e o 13,2% dos maiores de 65 anos.
Praia de Barbeira
Xeografía
Esta praia ten unha lonxitude de 200 metros. Para chegar ata ela por terra hai que entrar pola fortaleza de Monterreal. Atópase na península de Monterreal.
Bridgeport, Connecticut
Educación
En Bridgeport atópase a Universidade de Bridgeport e a Housatonic Community College.
O sistema de colexios públicos da cidade componse de 30 colexios de educación primaria, 3 de educación global, 2 de programas alternativos e unha escola de formación profesional de acuicultura. O sistema ten sobre 23.000 estudantes o que fai que Bridgeport sexa o segundo sistema escolar máis grande de Connecticut. Este sistema escolar emprega a máis de 1.700 profesionais.
A cidade empezou unha gran renovación escolar e un programa de construción, con plans para novas escolas e modernización dos edificios existentes.
Institutos
Bridgeport ten tamén varios colexios Católicos. San Ambrose, o máis grande de todos, San Rafael, San Agustín e San Pedro.
Goberno e política
Bridgeport é famosa por ter un alcalde socialista durante 24 anos; Jasper McLevy serviu como alcalde desde 1933 ata 1957. Os alcaldes máis recentes, incluído Joseph Ganim, foron acusados de corrupción, reflectindo un patrón similar a outros centros urbanos de Connecticut. En xuño de 2006, o alcalde John M. Fabrizi admitiu tomar cocaína desde que empezase o seu mandato, pero que levaba un ano sen inxerir devandita droga.
É moi coñecido en Connecticut o seu status como unha cidade post-industrial loitadora marcada pola pobreza, destacando notablemente os seus veciños da Gold Coast (Costa do Ouro).
Cima de Vila, Proente, A Merca
Cima de Vila  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Bridgeport, Connecticut
Cultura popular
Os Gardacostas de Bridgeport foron telefonados por John McClain (Bruce Willis) na película Die Hard with a Vengeance (en España foi titulada como "Jungla de Cristal 3: La Venganza", mentres en Hispanoamérica recibiu o nome de "Duro de Matar 3: La Venganza", tradución literal do título orixinal).
Artes interpretativas
Bridgeport organizou tres veces o Gathering of the Vibes, un festival dun fin de semana de arte, música e cámping que ofrece algúns dos mellores nomes de talento festival. En 1999, 2000 e de novo en 2007, miles de persoas viñeron de todas partes do mundo a acampar ao parque Seaside e gozar do talento de Buddy Guy, Bob Weir and Ratdog, o Deep Banana Blackout de Bridgeport, Les Claypool, Assembly of Dust, Dirty Dozen Brass Band, Los Lobos e moitos máis. miniatura|dereita|200px|Museo Barnum
Rubén de la Barrera
Traxectoria
Tras xogar no Ural CF, o Orillamar e o Victoria CF, e de xogar un torneo de Brunete co Deportivo da Coruña, colgou as botas aos 18 anos. Iniciou entón a súa carreira nos bancos, comezando no Ural, onde adestrou o equipo de benxamíns, colaborou co equipo xuvenil e dirixiu a escola de fútbol do club. Adestrou logo os xuvenís do Arteixo e os do Montañeros, estes últimos na División de Honra.
En 2010, con 25 anos, deu o salto á Terceira División, facéndose cargo do Villaralbo, da provincia de Zamora, onde permaneceu dúas tempadas, clasificando ao equipo para dúas promocións de ascenso. A continuación foi contratado polo Guijuelo, de Segunda División B, co que rematou a tempada 2013/14 como cuarto na táboa, clasificando así o equipo para disputar a fase de ascenso a Segunda División por primeira e única vez na súa historia. Alí caeu eliminado contra o Leganés, que finalmente sería un dos equipos ascendidos.
Na tempada 2014/15 adestrou ao Valladolid Promesas, filial do Real Valladolid que acababa de ascender á 2ª B, rematando a liga na novena posición. Volveu a continuación ao Guijuelo, ao que clasificou sexto ao remate da tempada.
En maio de 2016 converteuse no novo técnico da Cultural Leonesa, tamén en Segunda B. Tras unha gran tempada regular na que só perdeu 4 partidos de 38, o equipo acabou como primeiro clasificado do grupo I. Xogou entón a promoción de ascenso, onde derrotou ao Barcelona B e ao Lorca FC, proclamándose así campión da Segunda B e ascendendo o equipo leonés á categoría de prata 43 anos despois. Continuou no club o seguinte ano, pero non puido conseguir a permanencia, caendo de novo á 2ª B na derradeira xornada de liga.
Comezou a tempada 2018/19 como segundo adestrador de Asier Garitano na Real Sociedad, posto que ocupou só uns meses ata novembro, cando marchou rumbo a Qatar para adestrar o Al-Ahli de Doha, club da máxima categoría qatarí. Rematou a tempada en quinta posición e continuou no club para unha segunda campaña. Con todo, foi cesado en decembro de 2019, ocupando o equipo a sétima posición da táboa. En agosto de 2020 chegou á Liga I, a primeira división romanesa, fichando polo FC Viitorul Constanța, club propiedade de Gica Hagi. O seu paso por Constanța durou só catro meses, deixando o equipo en novembro de 2020.
O 12 de xaneiro de 2021 anunciouse a súa contratación polo Deportivo da Coruña, en Segunda División B, en substitución de Fernando Vázquez, destituído un día antes. Colleu o equipo na segunda praza da táboa e rematou a primeira fase na cuarta posición, perdendo calquera posibilidade de ascenso a Segunda. Finalmente na segunda fase clasificou ao equipo para a nova Primeira RFEF. Ao remate da tempada, e cando parecía que o seu contrato ía ser renovado, o Deportivo rompeu a súa relación con el, argumentando que estaba a negociar o seu futuro coa UD Las Palmas. O técnico defendeu posteriormente que, aínda que se reuniu co director deportivo Luis Helguera, non chegou a haber ningunha oferta do club canario. Foi substituído por Borja Jiménez.
En xuño de 2021 asinou como novo adestrador do Albacete, da Primeira División RFEF. Mantívose case toda a tempada entre os tres primeiros clasificados, ocupando o liderado durante varias xornadas, e rematou finalmente na terceira posición. Clasificouse así para a promoción de ascenso, na que eliminou nas semifinais en Balaídos ao Rayo Majadahonda por 2-1, meténdose deste xeito nunha final na que se enfrontou ao seu anterior equipo, o Deportivo da Coruña. Nun Riazor con máis de 27 000 espectadores o Albacete repúxose tralo tanto inicial de Mario Soriano e empatou o partido por medio de Alberto, forzando a prórroga. Ao equipo coruñés bastáballe co empate no templo suplementario, pero un gol de Jordi Sánchez no minuto 113 deulle o ascenso ao conxunto de Rubén de la Barrera, o segundo ascenso á categoría de prata para o técnico galego. Só catro días despois de subir o Albacete a Segunda, o club anunciou que chegara a un acordo co adestrador para rescindir o ano de contrato que lle restaba.
Leandro Carré Brandariz
Leandro Carré Brandariz, nado en Porto o 15 de febreiro de 1913 e finado o 21 de maio de 1937, foi un escritor, xornalista e militante libertario galego.
Rubén de la Barrera
Traxectoria
Tras case un ano afastado dos bancos, en maio de 2023 regresou ao Deportivo da Coruña, sendo o adestrador elixido pola directiva do club tralo cesamento de Óscar Cano, con quen o equipo viña de perder as súas opcións de ascenso directo.
Leandro Carré Brandariz
Traxectoria
Fillo de Leandro Carré Alvarellos, foi profesor na Escola de traballo da Coruña. Era partidario da actuación política da CNT e defensor en solitario do Estatuto de Autonomía no sindicalismo. En 1934 abandonou a CNT e ingresou no Partido Sindicalista. Un ano despois afiliouse ao Partido Galeguista. Colaborador de Solidaridad Obrera, Trabajo e A Nosa Terra, asinaba as súas colaboracións co pseudónimo Fausto Brand (abreviatura do seu segundo apelido Brandariz).
Foi mobilizado polo exército franquista en outubro de 1936 e destinado a Asturias, onde morreu en estrañas circunstancias. O seu pai procurou o cadáver sen éxito, sendo detido ao volver á Coruña en agosto de 1937.
Ellen Müller-Preis
miniatura|Ellen Müller-Preis no podio (á esquerda) dos Xogos Olímpicos de Berlín, 1936 con [[Ilona Elek e Helene Mayer, todas as tres de orixe xudía recibindo medallas na Alemaña nazi, onde os xudeus alemáns non podían competir. Mayer recibira un permiso especial logo que os Estados Unidos ameazaran cun boicot]] Ellen Müller-Preis, tamén coñecida como Ellen Preis ou Ellen Müller, nada en Berlín, o 6 de maio de 1912 e finada en Viena o 18 de novembro de 2007, foi unha tiradora de esgrima xermano-austríaca, gañadora de tres medallas olímpicas con Austria.
Traxectoria
Ellen, de familia xudía, aprendeu esgrima coa súa tía tras mudarse a Viena aos dezaoito anos, especialista de florete, logo de medio ano gañou os campionatos de Austria e ao ano seguinte quedou terceira nos Campionatos Europeos. Intentou participar nos Xogos Olímpicos de 1932 celebrados nos Ánxeles en representación do equipo alemán, pero como tiña dobre cidadanía logrou participar baixo representación austríaca, conseguindo a medalla de ouro en individual. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín levou a medalla de bronce, metal que revalidou nos Xogos Olímpicos de 1948 de Londres despois da paréntese que supuxo a segunda guerra mundial. Posteriormente participou nos Xogos Olímpicos de 1952 de Helsinqui e nos Xogos Olímpicos de 1956 de Melbourne, aínda ben que foi eliminada en semifinais e finalizou sétima respectivamente.
Ao longo da súa carreira gañou dez medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas tres de ouro. Ademais tiña 17 títulos nacionais austríacos. En 1949 recibiu o premio de atleta austríaca feminina do ano.
Despois de retirarse foi profesora da Universidade de Música e Arte Dramática de Viena e desenvolveu unha técnica de respiración e movemento para mellorar a voz dos vocalistas, ensinou tamén esgrima histórica e prácticas de esgrima para aos cantantes, directores e actores da Ópera Estatal de Viena e do Burgtheater para asegurar que os lances de esgrima dos espectáculos se realizaran de xeito apropiado.
Grupo Dramático Sportivo Cascais
O Grupo Dramático e Sportivo Cascais é un club de rugby portugués da localidade de Cascais. O seu xogador Paulo Murinello xogou coa Selección de rugby de Portugal na Copa do Mundo de Rugby 2007. Actualmente compite no Campionato portugués de rugby, a máxima competición do rugby portugués.
Alcubilla de Nogales
﻿Alcubilla de Nogales é un concello da provincia de Zamora, comunidade autónoma de Castela e León. Ten unha superficie de 13,54 km² cunha poboación de 185 habitantes e unha densidade de 13,66 hab/km². Atópase situado entre o río Eria e a serra de Carpurias. Non dispón de escudo nin bandeira municipal, polo que o concello utiliza a bandeira de Zamora e o escudo do estado español.
Demografía e política
O concello reparte 5 escanos entre dúas forzas políticas, PP e PSOE.
CF Os Belenenses
O Clube de Futebol Os Belenenses é un club polideportivo portugués de Belem, Lisboa. A súa sección de rugby xoga actualmente no Campionato portugués de rugby, a máxima categoría do rugby neste país. A parte de gañar varios títulos coma equipo, achegou cinco xogadores á Selección de rugby de Portugal na Copa do Mundo de Rugby 2007.
Alcubilla de Nogales
Demografía e política
O alcalde actual de Alcubilla de Nogales é Tomás Fernández Pérez do PSOE.
Sinistra Ecologia Libertà
miniatura|dereita|Vendola, máximo responsábel da organización. Sinistra Ecologia Libertà ou SEL é unha formación pólitica italiana presidida por Nichi Vendola e fundada o 2009 en Roma.
CF Os Belenenses
Historia
A sección de rugby do Clube de Futebol Os Belenenses foi fundada o 30 de decembro de 1928, data na que xogaron o seu primeiro encontro fronte ao Benfica, ganándoo por 11-0.
A Devesa, Argalo, Noia
A Devesa é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Amorín de Arriba, Argozón, Chantada
Amorín de Arriba e un lugar na parroquia de Argozón, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo.
Story Musgrave
Traxectoria
Musgrave graduouse en matemáticas e estatística pola Universidade de Siracusa en 1958 e é máster en análise de operacións e programación pola Universidade de California nos Ánxeles en 1959. Ten un grao en química pola facultade Marietta en 1960, un doutoramento en medicina pola Universidade de Columbia en 1964 e é máster en fisioloxía e biofísica pola Universidade de Kentucky en 1966, cun máster tamén en literatura pola Universidade de Houston en 1987.
As Cabanas, San Xoán de Río
San Paio das Cabanas é unha parroquia do concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE en 2014 tiña 39 habitantes (18 homes e 21 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2000 cando tiña 65 habitantes.
Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos S.A.
300px|miniatura|Logotipo da empresa 300px|miniatura|UT200 de Euskotren Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos, S.A. é unha sociedade pública do Goberno Vasco creada en 1982 para operar as liñas de ferrocarril de vía normal dentro da Comunidade Autónoma do País Vasco, acorde coas competencias do Estatuto de Autonomía do País Vasco.
As marcas
Desde a década de 1990, o operador adopta o nome comercial EuskoTren, e a partir de 2011 engloba todos os seus servizos baixo o logotipo aglutinador euskotren.
A empresa opera diferentes servizos de transporte baixo as marcas Euskotren Trena, Euskotren Tranbia, Euskotren Autobusa e Euskotren Kargo.
Euskotren Trena
EuskoTren foi, ata abril de 2012, a marca comercial con que se coñece aos servizos ferroviarios de pasaxeiros. En abril de 2012 englóbanse as distintas marcas de Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos, e EuskoTren pasa a denominarse oficialmente Euskotren Trena.
Euskotren Tranbia
EuskoTran foi a marca comercial dada aos servizos de tranvías de Euskadi. En abril de 2012 englóbanse as distintas marcas de Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos, e EuskoTran pasa a denominarse oficialmente Euskotren Tranbia.
A implantación das novas marcas de Euskotren comezou con Euskotren Tranbia en Bilbao, aproveitando a ampliación da liña de tranvía que entrou en servizo o 25 de abril de 2012. Coa posta en marcha do novo tramo, levouse a cabo a actualización do material gráfico de información aos viaxeiros, utilizando xa a nova marca.
miniatura|350px|Unidade de [[Euskotren Tranbia en Bilbao.]]
Euskotren Kargo
EuskoKargo foi, desde 2007, a marca comercial destinada ao transporte de mercancías polas liñas ferroviarias vascas. En abril de 2012 englóbanse as distintas marcas de Eusko Trenbideak - Ferrocarriles Vascos, e EuskoKargo pasa a denominarse oficialmente Euskotren Kargo.
miniatura|350px|Plano das liñas de Eusko Trenbideak. Os tramos sinalados con trazo branco intermitente atópanse en construción, en obras ou fóra de servizo.
Euskotren Autobusa
Euskotren opera liñas de autobús interurbanas en Biscaia (integradas no servizo de Bizkaibus da Deputación Foral de Biscaia), e en Guipúscoa (integradas no servizo de Lurraldebus da Deputación Foral de Guipúscoa).
Cara Delevingne
Cara Jocelyn Delevingne, nada en Londres o 22 de agosto de 1992, é unha modelo e actriz inglesa.
Traxectoria
miniatura|220px|dereita|Cara Delevingne desfilando en [[Nova York no 2013.]] Traballou como modelo en marcas coma Burberry, Zara, H&M ou Channel. Ademais, na súa faceta de actriz, tivo un pequeno papel na adaptación da novela de Lev Tolstoi, Anna Karenina, onde interpretaba á Princesa Sorokina.
Biblioteca Nacional da República Checa
miniatura|250px|dereita|Sala da Biblioteca Nacional da República Checa A Biblioteca Nacional da República Checa (Národní knihovna České republiky) é a biblioteca central da República Checa, dirixida polo Ministerio de Cultura dese país. O seu edificio principal localízase no edificio histórico Clementinum, en Praga, onde se garda aproximadamente a metade dos libros da biblioteca, mentres que a outra metade da colección atópase no distrito de Hostivař. É a maior biblioteca do país, cun catálogo duns 6 millóns de documentos e uns 60 000 lectores rexistrados. A biblioteca posúe tanto textos checos como material máis antigo procedente de Turquía, Irán e a India. Tamén acolle libros para a Universidade Charles en Praga.
No 2005 recibiu o Premio Jikji outorgado pola UNESCO a través do programa Memory of the World Programme, polo traballo realizado na dixitalización de textos antigos. A biblioteca comezou este traballo no ano 1992, chegando a dixitalizar uns 1700 documentos nos seus primeiros 13 anos de execución.
Carlos Baute
Carlos Roberto Baute Jiménez, nado en Caracas o 8 de marzo de 1974, e máis coñecido como Carlos Baute, é un cantante, presentador e actor venezolano.
Traxectoria
Ten ascendencia galega, pois un dos seus avós era de Vigo e unha bisavoa do Carballiño.
Entrerríos, Argalo, Noia
Entrerríos é un lugar da parroquia de Argalo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 246 habitantes (110 homes e 136 mulleres).
Milán-Sanremo
miniatura|300px|[[Alessandro Petacchi gañando a Milán-Sanremo de 2005]] A Milán-Sanremo (en italiano Milano-Sanremo) é unha carreira ciclista anual que ten lugar entre as cidades italianas de Milán e Sanremo. Na actualidade, é a carreira dun só día (clásica) ciclista máis longa cos seus 294 km. A primeira edición tivo lugar en 1907. É unha das cinco clásicas que se catalogan como Monumentos do ciclismo
O seu percorrido está especialmente adaptado ós sprinters. Nisto contrástase co Giro da Lombardía, centrado nos escaladores. Ten lugar durante a primavera.
Historia e características
Nun principio, a maior dificultade do percorrido era o Passo del Turchino, pero coa mellora das bicicletas e dos ciclistas agora está demasiado lonxe da meta para facer diferenzas.
Isto levou á introdución, nos anos 60-80, de dous novos portos de montaña: o Poggio e o Cipressa. Aínda así, a carreira adoita rematar nun sprint.
O ciclista con máis vitorias desta clásica no seu haber é Eddy Merckx (7).
Ó situarse tan preto do principio da temporada ciclista, a Milán-Sanremo supón unha grande proba para ver o nivel de forza dos corredores máis rápidos, que son os que adoitan obter a vitoria (aínda que houbo notables excepcións).
Sheikh Muszaphar Shukor
Sheikh Muszaphar Shukor, nado en Kuala Lumpur (Malaisia) o 26 de xullo de 1972, é o primeiro astronauta malaio. Formou parte das misións Soiuz TMA-10 e Soiuz TMA-11.
Traxectoria
Muszaphar graduouse en cirurxía ortopédica pola Universidade Kebangsaan e foi seleccionado como astronauta en 2003, participando nas misións Soiuz TMA-10 e Soiuz TMA-11 e pasando un total de 10,88 días no espazo.
Praia da Ribeira
A praia da Ribeira atópase na vila de Baiona, na provincia de Pontevedra.
Televisión dixital
A televisión dixital é un sistema de difusión do sinal de televisión que utiliza a tecnoloxía dixital para a transmisión da imaxe, o son e servizos interactivos ou de acceso á sociedade da información. Esta transmisión pódese efectuar por cable, por satélite ou por ondas terrestres. Neste último caso, utilízanse os mesmos centros emisores e as mesmas antenas que a televisión terrestre convencional. É o que denominamos Televisión Dixital Terrestre (TDT). Desenvolveuse a partir de comezos da década de 1990 por mor do desenvolvemento de algoritmos de compresión, que permitiron reducir a cantidade de datos requiridos para a transmisión dunha imaxe dixital, e mais tamén da tecnoloxía de circuítos integrados que posibitou a construción de chips complexos a un prezo razoable. O primeiro servizo en emitir televisión dixital para o gran público foi DirectTV para o mercado estadounidense en 1994.
Praia da Ribeira
Xeografía
Ten 180 metros de lonxitude. Atópase na península de Monterreal.
Televisión dixital
Por cable
O estándar de transmisión de televisión dixital por cable está baseado no DVB-S e comparte moitos aspectos comúns. As diferenzas fundamentais entre ambos os dous estándares é que na transmisión por cable se substitue a modulación QPSK por unha modulación 64-QAM e que non se utilizan os códigos de corrección internos. A supresión destes códigos de protección débese ao feito de que a relación sinal ruído que se obtén a un sistema por cable é moi superior á dun sistema por satélite de xeito que, é suficiente cos códigos externos para garantir unha correcta recepción, exime de erros, dos datos. Para canles de 8 MHz de ancho de banda (equivalentes nas canles cable analóxicas) pode obterse unha capacidade duns 38.5 Mbps (usando modulacións do tipo 64 QAM). O estándar tamén contempla o uso de modulacións dixitais con taxas de datos superiores 128 QAM e 256 QAM así como modulacións con menores taxas (16 QAM, 32 QAM). miniatura|dereita| ﻿Antena de televisión dixital por satélite.
Por satélite
O estándar para a transmisión de televisión dixital por satélite é, sen dúbida, o o máis sobradamente utilizado e, probablemente, o seu éxito, foi o detonador da progresiva implantación do resto de sistemas dixitais. Actualmente está sendo utilizado por provedores de servizos en todos os continentes. Podemos considerar que o sistema por satélite parte da trama de transporte proporcionada polo MPEG-2, introducindo diferentes capas de protección no sinal para adecuala ás características da canle para o cal se ten que transmitir. As etapas sucesivas en que se introducen novas características na trama de transporte resúmense a continuación:
Por ondas terrestres
Coñécese como o nome de TDT, se emite sobre radiofrecuencias que son similares a televisión analóxica estándar, coa diferenza principal do uso de transmisores multiplexores para permitir recepción de canles múltiples nunha gama|gamma de frecuencia (como unha canle de UHF ou VHF). A cantidade de datos que se poden emitir é directamente afectada polo método de modulación da canle. O método de modulación en DVB-T é COFDM con Modulación de Amplitude de Cuadratura estatal de ou 64 ou 16 (QAM). En xeral unha canle de 64QAM é capaz de emitir un bitrate maior, pero é máis susceptible de interferencia. As constelacións de 16 e 64QAM pódense combinar nun múltiplex sinxelo, proporcionando unha degradación controlable para máis correntes de programa importantes. Iso chámase modulación xerárquica.
Formatos
Todas as variantes de televisión dixital poden emitir tanto en "estándar-definition television" como en televisión de alta definición. Todos os estándares para o estándar-definition television son de natureza análoga e moitas das estruturas dos sistemas da televisión dixital "estándar-definition television" proveñen da necesidade de ser compatibles coa televisión analóxica. Durante o desenvolvemento da televisión dixital intentouse evitar a fragmentación do mercado mundial en diferentes estándares (como poidan ser PAL, SÉCAM, NTSC, ...). En calquera caso, de novo o mundo non se puxo de acordo nun único estándar e actualmente existen tres estándares maioritarios: o sistema europeo DVB, o norteamericano ATSC e o sistema xaponés ISDB. Nota: para cable, ademais dos estándares ATSC, utilízase o SCTE para describir Cable out-of-band metafecha. Moitos países adoptaron o DVB, pero outros puntos seguiron o ATSC (Canadá, México, Corea do Sur). Corea adoptou S-DMB para satelite mobile broadcasting. No futuro, podería haber outros formatos de vídeo dixital en alta resolución especializados para novas áreas de mercado. Ademais de High Definition Video (UHDV) é un formato proposto por NHK no Xapón que proporciona unha resolución 16 veces maior que o HDTV.
Ancho de banda
A televisión dixital de alta resolución utiliza 1280 x 720 pixeis en xeito de escáner progresivo (720p, abreviado) ou 1920 x 1080 pixeis en xeito entrelazado ("1080 e"). A televisión dixital estándar ten menos resolución: 640 x 480 ou 704 x 480 pixeis con NTSC, 768 x 576 ou 1024 x 576 con PAU en 4:3 e 16:9 aspect proporción respectivamente. Pero a capacidade dunha canle de televisión dixital pode subdividirse en múltiples subcanles; os televisores poden usar estas subcanles para transmitir diversa información de vídeo, son ou outros datos, así como poden distribuír sedes nomeados "bit-budget" se é necesario, como sería poñer unha subcanle en resolución menor para poñer outro en resolución de gran pantalla. Tamén pode reducir o uso de múltiples canles para que a recepción sexa mellor en situacións complicadas (usuarios afastados, móbiles,...). Mutiplex é como se coñece ao ancho de banda da televisión dixital que pode conter múltiples subcanles
Nichi Vendola
miniatura|Nichi Vendola na presentación do partido Sinistra Ecologia Libertà no 2009. Nichi Vendola, nado o 26 de agosto de 1958 en Bari, é un político italiano, líder do partido Sinistra Ecologia Libertà.
Televisión dixital
Recepción
Hai unha cantidade de formas diferentes de recibir televisión dixital. Unha das primeiras maneiras de recepción é utilizando unha antena terrestre. Esta forma coñécese como Televisión Terrestre Dixital (TDT). Outras formas que se idearon para recibir televisión dixital, son cable dixital e satélite dixital. Nalgúns países onde as transmisións de sinais de TV son conseguidas normalmente por microondas, utilízase MMDS dixital. Outros estándares, como DMB e DVB-h, idearon permitir dispositivos de handheld como teléfonos para recibir sinais de TV. Finalmente, outra forma é IPTV, iso é TV que recibe mediante Internet.
OpenDocument
OpenDocument (OASIS Open Document Format for Office Applications) é un estándar aberto definido por OASIS que especifica un formato de arquivo baseado en XML que permite almacenar datos de aplicacións de oficina.
Motivacións
Unha das causas e tamén consecuencia da estrutura monopolística do mercado informático que se consolidou durante os anos 90 son as trabas para intercambiar datos entre aplicacións de diferentes provedores, aínda que estas sexan do mesmo tipo. As grandes empresas creadoras de software fomentan estas incompatibilidades para producir a síndrome de cliente cativo: Os gastos necesarios para implantar unha nova tecnoloxía son maiores que os beneficios que poida prover debido á necesidade de realizar unha custosa migración de datos ao novo sistema. Esta síndrome do cliente cativo minimiza a competencia e atrasa o progreso da tecnoloxía.
A extensión das redes WAN como Internet a finais dos anos 90 agravou os problemas de incompatibilidade, xa que limitaban as posibilidades de comunicación entre organizacións diferentes que moitas veces contaban con solucións de software heteroxéneas. Unha das primeiras solucións a este problema foi a homoxeneización dos produtos informáticos, decantándose a maioría por un provedor concreto que se considerou o estándar de facto, feito que agravou aínda máis os problemas de competencia no mercado das solucións de software.
José Costa
Co nome de José Costa podemos referirnos a:
Capital (homónimos)
Capital pódese referir a:
Afonía
A afonía é a perda, rouquén ou diminución da voz. Pode estar causada, entre outras cousas, por unha enfermidade no aparello respiratorio, como a farinxite, larinxite ou a amigdalite, por forzar demasiado a voz durante un tempo prolongado, por inxesta de produtos tóxicos ou o fume do tabaco, por nerviosismo, unha operación de pólipos ou o contacto do frío coa gorxa.
Piñeiro, Proente, A Merca
Piñeiro  é un lugar da parroquia de Proente no concello ourensán da Merca na comarca da Terra de Celanova.
Ansemil, Argozón, Chantada
Ansemil é un lugar na parroquia de Argozón, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2008 tiña 5 habitantes, dos que 4 eran homes, e 1 era muller; o que supón unha diminución no número de habitantes en relación ao ano 2006.
Edgar Leopold Layard
Edgar Leopold Layard, nado en Florencia o 23 de xullo de 1824, e finado en Budleigh Salterton, Devon, Inglaterra, foi un diplomático e naturalista británico, especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
Layard pasou dez anos en Ceilán onde etudou a fauna local con Robert Templeton.
En 1854 desprazouse como funcionario á colonia do Cabo onde traballou ao servizo do gobernador Sir George Grey.
Pronto pasou ao Brasil, a Fidxi e a Nova Caledonia. Seu fillo, Leopold Layard, vicecónsul en Numea, axudouno nas súas expedicións ornitolóxicass nss Novas Hébridas e nas illas da Lealdade.
En 1855, durante o seu tempo libre, ocupou o posto de conservador no Museo de Suráfrica.
No Brasil recolectou numerosas aves para o conde d’Arthur Hay, noveno marqués de Tweeddale.
Layard publicou en 1867 o libro The Birds of South Africa, no que descrbiu 702 especies. Esta obra sería posteriormente actualizada por Richard Bowdler Sharpe.
Abreviatura
A abreviatura Layard emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Pazo de Saa
dereita|250px|miniatura
O pazo de Saa é unha construción civil situada na aba de Saa, na parroquia de Sadurnín (concello de Cenlle). Foi unha das casas mais poderosas da comarca do Ribeiro.
Descrición
O pazo forma un conxunto arquitectónico rodeado de murallóns que en parte ten continuidade co edificio e en parte o illa dentro da leira.
A fábrica é de perpiaño, presentando unha planta en U coas coxías laterais desiguais e a máis curta formando un ángulo agudo coa central. Pechan os tres corpos un pequeno patio inscrito aberto nun dos lados. A fachada principal e a formada polos tres corpos en torno ao patio.
Nun deles presenta unha solaina de pedra apeada sobre un muro con vans no piso baixo e do que sobresae a repisa moldurada. A cuberta sostense por columnas ben labradas, con base moldurada, fuste liso e capitel formado por un touro. Estas sostéñense sobre pedestais que lles dan maior altura e esvelteza.
No ángulo que fan a fachada sur e a leste vese un garitón apoiado en dous canzorros de dobre moldura, caveto e cuarto bocel, con cornixa máis coidada que o resto do edifico, con seteiras e rica pedra armeira. Na fachada orientada ao nacente hai un gran solaina.
No patio, separada do edificio principal estaba a capela hoxe en día desaparecida.
No garitón escudo de difícil interpretación.
Bárbore
Bárbore (en Sindarin Fangorn) é un personaxe ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien. É o máis vello da especie dos ents, e vive no antigo Bosque de Fangorn. Mide catorce pés de alto e o seu aspecto semella o dunha árbore. O Bosque de Fangorn localízase a pouca distancia de Isengarda, onde reside Saruman o Branco. Nas Dúas Torres, coñece a Meriadoc Brandigamo e mais Peregrin Tuc, dous hobbits da Comarca, tamén coñecidos como Merri e Pippin. A Bárbore repútaselle un intenso odio aos orcos, e a Saruman trala súa traizón aos ents. A súa intervención foi clave na destrución de Isengarda, o principal aliado de Mordor.