cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esquerra Republicana del País Valencià
Actualidade
En 1998 o partido Esquerra Valenciana foi refundado por un grupo de ex-militantes de Unitat del Poble Valencià (Unidade do pobo valenciano), despois da conversión deste partido no Bloc Nacionalista Valencià (BNV). En 2001 intentouse infrutuosamente un novo proceso de converxencia ou, cando menos, o estabelecemento dalgún tipo de alianza entre ambas as dúas formacións. O acordo outorgaba aos militantes de Esquerra Valenciana un representante na executiva de Esquerra Republicana del País Valencià por cada 12 que ingresasen nel. Posteriormente a nova formación pasaría a denominarse EV-ERPV.
Xa no ano 2007, EV ingresou no BLOC.
ERPV non ten representación nas Cortes Valencianas, aínda que dispón de catro rexedores no territorio valenciano.
Milagres de Xesús
miniatura|300px| [[A tormenta no mar de Galilea  de Rembrandt. Fai referencia ao momento en que Xesús calma a tormenta.]]
Os milagres de Xesús son os feitos sobrenaturais que se atribúen a Xesucristo no curso da súa vida terreal e que foron recollidos nos Evanxeos canónicos. Estes milagres pódense clasificar en catro grupos: as curacións, exorcismos, a resurrección dos mortos e o control sobre a natureza. O número exacto dos milagres depende de como se contan os milagres, por exemplo, no milagre da filla de Xairo, onde unha muller se cura e unha nena é resucitada, pero os dous acontecementos son narrados nos mesmos parágrafos dos Evanxeos, e polo xeral de forma conxunta, e o feito de que a nena tiña 12 anos e a muller estivera enferma durante 12 anos foi obxecto de diversas interpretacións.
Estes milagres causaban a indignación de escríbalos e os mestres da lei.
Neses tempos, escríbalos, fariseos e outros, atribuíron a unha confabulación con Belcebú este poder de expulsar aos demos. Xesús defendeuse enerxicamente destas acusacións. Segundo os relatos evanxélicos, Xesús non só tiña o poder de expulsar demos, senón que transmitiu ese poder aos seus seguidores Ata se menciona o caso dun home que, sen ser seguidor de Xesús, expulsaba con éxito demos no seu nome.
Segundo o escrito en Mateo 11: 20-24, Corazín, Betsaida e Cafarnaún -tamén chamada Capernaúm-, son a cidades onde Xesús realizou a maior parte dos seus milagres, debido a que estes aínda non se arrepentían dos seus pecados.
Segundo Xoán 14:10-14, Xesús pídelles aos apóstolos que crean por esas obras porque é o Pai (Deus) quen as realiza nel. Tamén lles di que todo o que pidan ao Pai no seu nome el o fará, para que o Pai sexa glorificado no Fillo.
Milagres nos Evanxeos Canónicos
miniatura|250px|Imaxe do [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, no que se mostra a Xesús curando a un endemoñado]]
Sete curacións de espíritos inmundos
Nestes pasaxes pódese observar que ata os demos próstranse ante Xesús, obedéceno e recoñéceno como o Santo Fillo de Deus.
Cinco curacións de paralíticos
miniatura|Nun cadro de [[Gabriel von Max, representación de Xesús curando a un neno (Imposición de mans).]]
Outras seis curacións
miniatura|250px|Xesús e a sogra de Pedro, escena da [[abadesa Hitda de Meschede]]
Curacións feitas de modo xenérico
Ademais das xa mencionadas curacións, hai pasaxes que fan referencia a ocasións en que Xesús curou de modo xenérico diversas enfermidades. Menciónanse cinco a continuación:
Dez milagres sobre a natureza
miniatura|250px|A multiplicación dos pans. [[Retablo de 1870, Igrexa da natividade de María, Ravensburg, Alemaña.]]
Xesús obrou tamén, segundo os evangelios, dez prodixios de tipo natural, nos que se pon de manifesto a obediencia das forzas naturais á súa autoridade.
Catro milagres sobre resurrección
miniatura|250px|A resurrección de Lázaro por [[Giotto di Bondone (século XIV).]]
Beatriz Pino
Beatriz María Pino Ocampo, nada en Vigo o 1 de xullo de 1975, é unha xornalista e política galega de Ciudadanos deputada no Congreso dos Deputados, en 2019, durante seis meses.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das [[Eleccións xerais de España de novembro de 2019|Eleccións xerais de novembro de 2019.]] Licenciouse en 2004 en xornalismo pola Universidade Carlos III de Madrid. Presentou informativos deportivos e de fin de semana en Telemadrid (2002-2013), tamén traballou en Antena 3 (2012) e na Televisión de Galicia presentou o programa Galicia 112 (2013-2014). Coordinadora de prensa de Ciudadanos en Galicia dende 2016, encabezou as listas ao Congreso dos Deputados pola provincia de Pontevedra desa formación nas Eleccións xerais de abril de 2019, resultando escollida deputada. Nas Eleccións xerais de novembro do mesmo ano repetiu candidatura, mais non obtivo escano. En xaneiro de 2020 foi nomeada voceira do Comité Autonómico de Galicia de Ciudadanos. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2020 foi cabeza de lista do seu partido pola Provincia de Pontevedra.
Santa Mariña, Santa Mariña de Albán, Coles
Santa Mariña é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 19 mulleres.
Fernán Páez de Talamancos
Obra
Consérvanse oito obras, dúas das cales son cantigas de amor, catro de escarnio e maldicir. As outras dúas cantigas, coñecidas como «Com vossa graça, mia senhor» e «Nom sei doa que podesse», son de difícil catalogación.
Elefante africano
O elefante africano é un proboscídeo do genus Loxodonta, que consta de dúas especies existentes: o elefante africano de sabana e o elefante africano de bosque. Loxodonta é un dos dous xéneros existentes da familia Elephantidae. Malia que se cre que o genus foi descrito por Georges Cuvier en 1825, Cuvier escribiuno "Loxodonte". Un autor anónimo latinizouno en "Loxodonta", e o International Code of Zoological Nomenclature (ICZN) recoñeceuno como de autoría propia.
Descrición
O elefante africano é o animal terrestre máis grande que existe. O seu corpo repousa sobre as súas grandes patas e ten o lombo cóncavo. As súas orellas axúdano a regular a temperatura. O seu labio superior e nariz forman a súa característica trompa. A trompa actúa como unha extremidade e como amplificador de sons. A trompa do elefante africano remata en dous apéndices opostos, mentres que a trompa do elefante asiático remata nun só apéndice. Os elefantes africanos de sabana son meirandes que os asiáticos. Os machos acadan os 3.2-4m de altura e un peso de 4700–6048 kg, e as femias 2.2-2.6m de alto e un peso de 2160–3232 kg.
O maior exemplar rexistrado medía 4m e pesaba 10 toneladas.
Halestorm
Halestorm é unha banda de rock estadounidense orixinaria de Red Lion (Pensilvania). O seu primeiro álbum debut foi Halestorm en 2009 coa discográfica Atlantic Records. Os seus membros principais son os irmáns Lzzy (voz e guitarra) e Arejay Hale (batería), e xunto a estes están Joe Hottinger (guitarra e voz secundaria) e Josh Smith (baixo).
Historia
Os irmáns Elizabeth e Arejay, comezaron a súa andaina na música con 5 anos, a esa idade ámbolos dous aprenderon a tocar piano. Co paso do tempo, Lzzy especializouse máis no keytar e Arejay na batería. Xa desde 1997, cando tiñan 13 e 10 anos, comezan a escribir e interpretar as súas propias cancións. Con 16 anos Lzzy aprende a tocar a guitarra. No ano 2000 publican o seu primeiro EP Don't Mess With the Time Man.
Non é ata o ano 2003 cando o guitarrista Joe Hottinger forma parte da banda, e no 2004 entra como novo baxista Josh Smith, antes de el o pai dos irmáns, Roger Hale, era o que tocaba o baixo. No 2003 cambian o seu nome durante unhas semanas polo de "method of seduction" chegando a gravar un disco promocional, este mesmo é gravado tamén co nome que sería definitivo da banda (Halestorm).
No ano 2005, a banda asina un contrato discográfico con Atlantic Records e un ano despois publican un EP en directo chamado One and Done, este contiña unha versión anterior da canción “It's not you” a cal formaría parte do seu primeiro álbum Halestorm, publicado en abril do 2009. O seu single de presentación foi “I Get Off”, seguido de “It's Not You”, e xa no ano 2010 publican tamén vídeos para "Love/Hate Heartbreak" e “Familiar Taste of Poison”.
En novembro de 2010, publican o seu primeiro CD/DVD chamado Live in Philly 2010, que foi gravado no TLA de Filadelfia a comezos dese mesmo ano. En marzo de 2011, publican un EP chamado ReAnimate: The Covers que conten versións de cancións de distintos xéneros, tales como “Bad Romance” de Lady Gaga ou “Out Ta Get Me” de Guns N' Roses.
En xaneiro de 2012, publican o EP Hello, it's Mz Hyde con 4 cancións que formarían parte do seu segundo álbum publicado en abril dese mesmo ano, chamado The Strange Case Of....
Halestorm e coñecido por facer extensas xiras, e por todo o mundo. Desde o ano 2006, coincidiron con grandes bandas coma Seether, Papa Roach, Three Days Grace, Theory of a Deadman, Disturbed, Shinedown e Avenged Sevenfold.
O 10 de febreiro de 2013 reciben, na celebración da 55º edición dos Grammy, o premio a "Best Hard Rock/Metal Performance" (Mellor actuación de Hard Rock/Metal) pola canción "Love Bites (So Do I)". Arejay Hale recibe o 2 de maio de 2013 o premio a mellor batería nos Revolver Golden Gods, evento no que a banda tamén actuou.
Urban Legend
Urban Legend é un filme estadounidense-canadense de 1998 dirixido por Jamie Blanks, escrito por Silvio Horta, e protagonizado por Jared Leto, Alicia Witt, Rebecca Gayheart e Tara Reid, e é o primeiro título da franquía homónima. O filme conta a historia dunha serie de asasinatos no campus dunha universidade privada de Nova Inglaterra, tódolos cales semellan estar baseados en lendas urbanas. Ademais dos actores protagonistas, no filme tamén aparecen Robert Englund, Loretta Devine, John Neville e Brad Dourif.
Halestorm
Aparicións e colaboracións
A banda tivo o privilexio de facer colaboracións coma a canción “Private Parts” con Michael James de Sixx:A.M., Lzzy cantou a canción Broken con Seether nalgúns concertos e colaborou máis dunha vez con Shinedown cantando algunhas cancións coma "Shed Some Light" ou "Breaking Inside". Durante o ano 2012, a banda coincidiu de xira con Evanescence, o cal deu a oportunidade para que Lzzy e Amy Lee cantaran xuntas nos escenarios a canción "Break in" do álbum The Strange Case Of.... O 5 de marzo de 2013 publícase a canción "Come Undone" da banda Adrenaline Mob, na que Lzzy colabora como cantante. Tamén o 29 de marzo de 2013 a banda Device fai pública a canción "Close My Eyes Forever" na que colabora como cantante Lzzy, esta canción é unha cover da canción orixinal de Ozzy Osbourne. Outros artistas cos que tivo a oportunidade de cantar foron entre outros Slash, Sebastian Bach e Corey Taylor. Ademais nunha entrevista que Lzzy concedeu a Loudwire, esta confesou que lle gustaría facer un dueto con M. Shadows de Avenged Sevenfold.
Lzzy apareceu máis dunha vez na revista Revolver nas edicións de "Hottest Chicks in Metal and Hard Rock”. Esta destaca tamén polo seu uso de guitarras Gibson, razón pola cal a banda estivo presente na NAMM 2012 publicitando a marca. Lzzy xa ten o privilexio de contar co seu propio modelo Gibson Lzzy Hale Signature Explorer . Ademais tamén tivo a honra de co-presentar a "black carpet" dos Revolver Golden Gods Awards 2012, celebrados na cidade dos Ánxeles, onde tivo a oportunidade de entrevistar a moitos artistas que acudiron ao evento.
Na primeira metade do 2012 participan nunha campaña para promocionar a unha marca de tecnoloxías multimedia chamada “Tour Me On: The Road”, e publícanse vídeos que amosan como é a vida da banda cando vai de xira. O 31 de outubro de 2012, a banda publica nunha canle de YouTube, como celebración do Samhain, a súa actuación nos Sear Sound Studios en Nova York, e estas cancións gravadas son as que forman parte do seu EP Halestorm in the Live Room, en tendas desde o 6 de novembro de 2012.
En abril de 2013 reeditan o seu álbum The Strange Case Of... nunha versión deluxe para incluír unha nova versión da canción "Here's to us" na que colaboran Slash, Brent Smith de Shinedown, Myles Kennedy de Alter Bridge, Michael James de Sixx:A.M., David Draiman de Disturbed e Device, Tyler Connolly de Theory Of A Deadman e Maria Brink de In This Moment.
EPs e gravacións promocionais
Forecast for the future (1997)
Don't Mess With the Time Man (1998-2000 en Amazon.com)
Elizabeth Hale & Halestorm (2000 demo)
Halestorm (demo de 2003)
Gran Premio de Italia de 1990
O Gran Premio de Italia de 1990 (oficialmente Coca-Cola 61° Gran Premio d'Italia) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 9 de setembro de 1990 en Monza. Foi a duodécima carreira da tempada de Fórmula Un de. A carreira foi o 60º Gran Premio de Italia e o 55º que se celebrou en Monza.
Halestorm
EPs e gravacións promocionais
ReAnimate: The Covers (22 de marzo de 2011)
Hello: It's Mz Hyde (14 de marzo de 2012)
En vivo
Gravado o 13-14 de agosto de 2005 en Grape Street, Filadelfia (EUA).
Live in Philly 2010 (16 de novembro de 2010)
Halestorm in the Live Room (6 de novembro de 2012)
Grupo prostético
miniatura|dereita|[[Succinato-coencima Q redutase ou complexo II.]]
Gran Premio de Italia de 1990
O piloto brasileiro Ayrton Senna nun McLaren-Honda logrou a pole position e logo liderou todas as voltas, gañando a carreira por seis segundos sobre o seu rival ao título, o piloto francés Alain Prost que pilotaba o Ferrari. Senna tamén logrou a volta rápida da carreira, logrando un Grand Slam. Co compañeiro austríaco de Senna, Gerhard Berger, o podio foi idéntico ao do anterior Gran Premio.
Cerca do final da primeira volta, Derek Warwick estrelouse co seu Lotus-Lamborghini na Parabólica, golpeando o garda raíl a unha velocidade estimada de 225 km/h. A carreira detívose na segunda volta e reiniciouse sobre a distancia orixinal. Warwick, admitiu que fora a súa propia culpa simplemente abrirse demasiado na Parabólica, resultou ileso do mesmo xeito que un comisario de pista que tivo que tomar medidas de fuxida rápida para evitar os restos que saíron despedidos cando o coche golpeou a vala. De feito, Warwick correu polo pit lane ata os boxes de Team Lotus e saíu de novo no coche de reposto co resto dos participantes.
A vitoria de Senna sobre Prost ampliou a brecha de puntos do campionato a 16 puntos, a maior brecha entre os dous de toda a tempada ata ese momento.
Grupo prostético
Cando a unión do cofactor (orgánico ou inorgánico) non é forte nin permanente durante toda a catálise non debe considerarse como grupo prostético.
Porén, un mesmo cofactor pode estar fortemente unido nuns encimas e feblemente unido noutros. Por exemplo, o coencima pirofosfato de tiamina (TPP) está fortemente unido na transcetolase ou na piruvato descarboxilase, pero a súa unión é menos forte na piruvato deshidroxenase.
Ligazóns externas
Prosthetische Gruppe
Consello de Ministros de España
miniatura|300px|Consello de Ministros en 2021. O Consello de Ministros de España é un órgano colexiado político constitucional formado polo presidente do Goberno, os vicepresidentes e máis os ministros. Habitualmente reúnense os martes laborables ás 10:00 horas no Palacio da Moncloa, en Madrid, non obstante con carácter excepcional pódese celebrar en calquera día e hora e en calquera outra parte do territorio nacional. Tamén con carácter excepcional pode ser presidido polo rei de España, a petición do presidente do Goberno, en cuxo caso o Consello delibera en presenZa do rei sobre os asuntos de Estado, de acordo co disposto no artículo 62 da Constitución, non podendo en ningún caso tomar acordos en presenZa do xefe do Estado.
A convocatoria e a presidencia do Consello de Ministros corresponde ao presidente do Goberno, actuando como secretaria a vicepresidenta primeira do Goberno e ministra da Presidencia, Relacións coas Cortes e Memoria Democrática.As súas reunións, das que se levantará acta pública, poderán ter carácter deliberante e/ou decisorio. Nas actas figurarán, exclusivamente, as circunstancias relativas ao tempo e lugar da súa celebración, a relación de asistentes, os acordos adoptados e os informes presentados. Non poderán recollerse, por tanto, nin os votos particulares nin as deliberacións que manteñan os distintos membros do Goberno, xa que estas por ley son de carácter secreto.
En canto ao réxime de funcionamento, ás reunións do Consello de Ministros poderán asistir os secretarios de Estado cando sexan convocados. En tal caso, os secretarios de Estado convocados, con carácter previo ao inicio da reunión, deberán prestar xuramento ou promesa de manter o secreto das deliberacións do Goberno.
Funcións e control
Exerce a función executiva e ostenta potestade reglamentaria:
Ao igual que sucede en casi todos os demais países, en España o Goberno é o órgano predominante do Estado, pero Isto non implica que non estea sometido a ningún tipo de control. De feito o Goberno, segundo establece o artículo 108 da Constitución, debe responder solidariamente na súa xestión política ante o Congreso dos Deputados; e pode ser interpelado por esta última e polo Senado cando estas llo reclamen.
Salmón, Oleiros, Ribeira
Salmón é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza.
Primeiro mundo
miniatura|dereita|450px| O termo Primeiro Mundo fai referencia a aqueles países que lograron un enorme grao de industrialización, e que gozan dos máis altos estándares de vida, posible grazas á riqueza e a tecnoloxía. Existe unha grande correlación entre países con este tipo de status e o feito de que posúan institucións democráticas robustas.
Introdución
Os termos, Primeiro mundo, segundo mundo e terceiro mundo foron empregados para dividir as nacións do mundo en tres amplas categorías. Os tres termos non xurdiron simultaneamente. Logo da segunda guerra mundial, a xente comezou a falar da OTAN e o Pacto de Varsovia como dous bloques principais, a miúdo usando tales termos como o "bloque Occidental" e o "bloque Oriental". Os dous "mundos" non foron numerados. Eventualmente foi indicado que había moitos países que non cabían en ningunha categoría, foi nos anos 1950 cando o derradeiro grupo chegou a ser chamado o Terceiro Mundo. Entón comezou a parecer que debería haber un "Primeiro Mundo" e un "Segundo Mundo" (véxase Terceiro Mundo para un tratamento máis cheo da historia dos termos).
Eventualmente, fíxose isto a práctica común para referirse a nacións dentro da esfera de influencia da Europa Occidental e dos Estados Unidos (por exemplo, os países da OTAN) como o Primeiro Mundo. Ademais de Norteamérica (Estados Unidos e o Canadá) e Europa Occidental, o Primeiro Mundo tamén incluíu outros países industrializados capitalistas como o Xapón e antigas colonias británicas como Australia e Nova Zelandia.
Había un número de países que non couberon comodamente nesta definición aseada de partición, incluíndo Suíza, Suecia, e Irlanda, que decidiron ser neutros. Finlandia estaba baixo a esfera da influencia da Unión Soviética, pero non era comunista, tampouco era un membro do Pacto de Varsovia. Austria estaba baixo a esfera de influencia dos Estados Unidos, pero en 1955, cando o país fíxose unha república totalmente independente, decidiu permanecer neutro. Turquía, que se uniu a OTAN en 1952, non se atopaba na Europa Occidental e non estaba industrializada. España non se uniu á OTAN ata 1982, cara ao final da guerra fría e logo da morte do ditador autoritario Francisco Franco.
No uso moderno, despois do final da guerra fría, o termo de Primeiro Mundo chegou a denotar ás nacións 'desenvolvidas' Industrializadas capitalistas que no ano 2000 tiñan un PIB per cápita superior aos 15.000 dólares estadounidenses, como declarado polo Banco Mundial. Isto incluiría os Estados Unidos, o Canadá, o Xapón, os países da Unión Europea (no 2000), Taiwán, Israel, Australia, Nova Zelandia, e Corea do Sur. Ademais, Singapur e Hong Kong poden ser descritos nestes termos pero son excepcións xa que estes teñen características particulares non representantes dun país. O Banco Mundial tamén denota estes como "Economías de Altos Ingresos."
En anos recentes, xa que tantos países "en vías de desenvolvemento" estanse industrializado, o termo do Cuarto Mundo foi acuñado para referirse aos países que quedaron atrás e aínda carecen da infraestrutura industrial.
Distribución da renda
Dende mediados principios do século XIX Europa occidental, Norteamérica, Australia e Nova Zelandia foron historicamente as rexións con maiores ingresos do mundo e as que concentraron maiores recursos. Durante o século XX outras rexións como Xapón e en menor grao Corea do Sur e algunhas áreas do sueste asiático acadaron tamén niveis altos de desenvolvemento económico e altos ingresos per cápita. O resto de rexións sufriron sortes desiguais, por exemplo, América Latina nas últimas décadas sufriu un descenso relativo de ingreso, e África central e meridional que partía de niveis de ingreso relativo altos en comparación doutras rexións do terceiro mundo viu emperorar a súa situación respecto ao ingreso. A seguinte táboa contén algúns datos comparativos. A táboa foi fabricada a partir de datso de Arrighi (1991, táboas II, III e IV) para o período 1938-1988 e Angus Maddison para o período 2000-2003:
Guilty Crown
Guilty Crown (ギルティクラウン) é unha serie de televisión de animación xaponesa producida polo estudio Production I.G.
Galería de imaxes de Flariz, Monterrei
San Pedro de Flariz é unha parroquia do concello ourensán de Monterrei na comarca de Verín.
Vilaboa, Santa Mariña de Albán, Coles
Vilaboa é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 6 mulleres.
Voz Audiovisual
Voz Audiovisual, é unha sociedade anónima constituída pola Corporación Voz de Galicia o 13 de decembro de 1996 co obxectivo de dedicarse á produción audiovisual e de vídeo, coa intención de introducise no mercado audiovisual galego, nacional e internacional.
A súa sede está na rúa Gambrinus, nº 97, no Polígono industrial A Grela - Bens, A Coruña.
Clasificación na lista de actividades económicas CNAE 2009
Voz Audiovisual está clasificada dentro da lista de actividades do organismo estatal Clasificación Nacional de Actividades Económicas (CNAE 2009) como:
Datos de persoal e económicos
A empresa ten un tamaño por empregados situado no grupo de "entre 50 e 250", entre os que figuran 12 administradores ou directivos. De entre os balances dispoñíbeis, o último depositouse no rexistro mercantil en 2017. As vendas apuntadas no balance están no grupo de "entre 6 e 30 millóns de euros".
Equipo de dirección
O equipo de dirección de Voz Audiovisual está formado por:
Series de televisión
A empresa especializouse na creación de series de televisión, programas de entretemento, telefilmes, longametraxes e documentais.
Entre as súas producións destacan:
Cómpre sinalar que a serie Padre Casares foi adaptada e transmitida por outras canles autonómicas: como Canal Sur, TV3, ETB, e outras. A IB3 das Baleares realizou unha adaptación en mallorquín, Mossèn Capellà, o Canal Sur andaluz emitiuna dobrada ao castelán, co título Padre Medina, e o Canal 9 en valencián, como Senyor retor; dúas canles máis, Telemadrid e Castilla-La Mancha Televisión, emitírona dobrada ao castelán,
Así mesmo, que Serramoura pode verse en Rusia, dobrada ao ruso, desde o 25 de outubro de 2016 a través das canles de AXN SciFi (nome comercial co que opera a plataforma de televisión da multinacional Sony na Federación Rusa), que conta alí con 43 plataformas de difusión para todo o territorio. A serie emitirase na Federación Rusa baixo o título Черный лес (Cherniy les, tradución do título en inglés baixo o que se comercializa internacionalmente Serramoura (Black Forest, 'Bosque negro') a través da compañía de distribución Imagina International Sales, que xa avanza na negociación de novas vendas desta produción de Voz Audiovisual para TVG.
Silmaril
Os Silmarils (Quenya pl. Silmarilli, resplandor de pura luz ), no legendarium de J. R. R. Tolkien, son tres obxectos sagrados ficticios con forma de xoias semellantes a estrelas que contiñan a luz pura das Dúas Árbores de Valinor. Os Silmarils estaban feitos dunha substancia cristalina chamada silima e foron obra de Fëanor, un Elfo Noldorin, en Valinor durante os Anos das Árbores.
Aparicións
Os Silmarils non eran só xoias que brillaban cunha intensa luz, senón que en certo sentido estaban vivos e eran sagrados. Non se sabe como Fëanor, certamente o máis grande dos Eldar, foi quen de crear estes obxectos. Nin sequera os Valar, incluído Aulë, o mestre das destrezas manuais, podían recrealos. De feito, o mesmo Fëanor era incapaz de repetir a súa propia obra, xa que insuflara neles parte da súa esencia ao crealos. No universo de Tolkien, a súa valía era case que infinita, mesmo para os Valar, pois eran únicos e insubstituíbeis.
Cando Fëanor marchou ao exilio en Formenos, os Silmarils foron gardados nunha cámara de ferro.
Cando o rebelde Vala Melkor destruíu xunto con Ungoliant as Dúas Árbores, a única luz pura que quedou delas foi a contida nos Silmarils. Xa que logo, os Valar suplicaron a Fëanor que llelos cedese para restaurar as Árbores, mais el negouse. Daquela chegaron noticias de que Melkor matara o pai de Fëanor, Finwë, o Alto Rei dos Noldor, e roubara os Silmarils. Logo de facelo, Melkor fuxiu de Valinor á súa fortaleza Angband, no norte da Terra Media, e de alí en diante levou os Silmarils incrustados na súa coroa.
Fëanor estaba furioso con Melkor, ao que nomeou Morgoth, "Inimigo Escuro do Mundo", e cos Valar, porque percibía neles o desexo de facerse coas xemas para os seus propios propósitos. Xunto cos seus fillos, pronunciou o Xuramento de Fëanor, que os obrigaba a loitar contra calquera que lles negase os Silmarils. Este nefasto xuramento traería como resultado grandes desgrazas no futuro, incluídos asasinatos masivos e a guerra de Elfos contra Elfos.
Fëanor conduciu a moitos dos Noldor de volta á Terra Media. A súa fuga, que comezou na Primeira Idade, foi fonte de incesante dor para os Elfos, e ao cabo tamén para os Homes da Terra Media. Libráronse cinco grandes batallas en Beleriand, mais en última instancia os Noldor e todos aqueles que prestaron o xuramento fracasaron na súa tentativa de arrebatar os Silmarils a Morgoth.
Un dos Silmarils foi recuperado por Beren e Lúthien despois de pasar grandes perigos e sacrificios. Máis adiante Eärendil levóullelo aos Valar no Oeste como símbolo de arrepentimento, e estes colocárono no ceo a xeito de estrela. As outras dúas xoias permaneceron en mans de Morgoth, e fóronlle arrebatadas ao concluír a Guerra da Cólera. Porén, pouco despois, os dous fillos de Fëanor, Maedhros e Maglor, roubáronas e tentaron cumprir o xuramento que prestaran tantos anos atrás. Mais os Silmarils queimáronlles as mans, denegándolles o seu dereito a posuílos, ao igual que qeimaran as mans de Morgoth antes. Na súa agonía, Maedhros guindouse co seu Silmaril nun foxo ardente, e Maglor arrebolou o seu ao mar. Así, desde aquela os Silmarils permaneceron nos tres elementos: no ceo, na terra e na auga.
Segundo unha profecía de Mandos, após o regreso e derrota definitiva de Melkor na Dagor Dagorath (a Batalla de Batallas), o mundo mudará e os Silmarils serán recuperados polos Valar. Entón Fëanor será liberado das Estancias de Mandos e concederá a Yavanna os Silmarils, e ela crebaraos e revivirá as Dúas Árbores coa súa luz. Daquela as Montañas Pelóri serán achaiadas e a luz das Dúas Árbores encherá o mundo dunha eterna dita.
Prometeo
miniatura|Prometeo nunha escultura de [[Nicolas-Sébastien Adam, 1762 (Louvre)]] Na mitoloxía grega, Prometeo (en grego antigo Προμηθεύς, ‘previsión’, ‘prospeción’) é o Titán amigo dos mortais, honrado por roubar o lume dos deuses e dárllelo ós homes. Posteriormente foi castigado por Zeus por mor disto.
Mitos
Prometeo era fillo de Xapeto e a oceánide Asia, ou da tamén oceánide Clímene. Era irmán de Atlas, Epimeteo e Menecio, ós que superaba en astucia e enganos. Non tiña medo ós deuses, e ridiculizou a Zeus por ser pouco espelido. Porén, Esquilo afirmaba no seu Prometeo encadeado que era fillo de Xea ou Temis. Segundo unha versión minoritaria, o xigante Eurimedonte violou a Hera cando aínda era unha nena e enxendrou a Prometeo, o que causou a furia de Zeus. miniatura|Óleo de [[Heinrich Friedrich Füger: Prometeo leva o lume á humanidade (Prometheus bringt der Menschheit das Feuer, ca. 1817).]] Prometeo foi un gran benefeitor da humanidade. Urdiu un primeiro engano contra Zeus ó facer o sacrificio dun gran boi que dividiu a continuación en dúas partes: nunha delas puxo a pel, a carne e as vísceras, que agochou no bandullo do boi, e na outra puxo os ósos cubertos de gorentosa graxa. Deixou entón elixir a Zeus a parte que comerían os deuses. Zeus elixiu a capa de graxa e encheu de rabia cando viu que en realidade escollera os ósos. Dende aquela, os homes queiman nos sacrificios os ósos para llos ofrecer ós deuses, mais comen a carne.
Anoxado por este engano, Zeus privou ós homes do lume. Prometeo decidiu roubarllo, así que subiu ó monte Olimpo e colleuno do carro de Helios ou da forxa de Hefesto, e conseguiu devolverllo ós homes nun facho. Para vingarse por esta segunda ofensa, Zeus ordenou a Hefesto que fixese unha muller de arxila chamada Pandora. Zeus infundiulle vida e enviouna por medio de Hermes ó irmán de Prometeo, Epimeteo, en cuxa casa se atopaba a caixa de Pandora que contiña tódalas desgrazas (pragas, dor, pobreza, crime etcétera) coas que Zeus quería castigar á humanidade. Epimeteo casou con ela para acougar a ira de Zeus malia tela rexeitado unha primeira vez por mor das advertencias do seu irmán. Pandora acabaría abrindo a caixa, tal e como Zeus previra.
Tras vingarse así da humanidade, Zeus fíxoo tamén con Prometeo, a quen mandou levar ó Cáucaso para ser encadeado. Zeus envioulle unha aguia para que comese o fígado de Prometeo. Sendo el inmortal, o seu fígado volvíalle medrar cada noite, e a aguia volvía a comerllo cada día. Este castigo tiña que durar para sempre, mais Heracles pasou preto do lugar de camiño ó xardín das Hespérides e ceibouno disparando unha frecha á aguia. Desta volta, non lle importou a Zeus que Prometeo evitase o seu castigo, xa que a súa liberación proporcionoulle máis gloria a Heracles, quen era fillo de Zeus.
Lugares de Navia de Suarna
Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Navia de Suarna
San Amedio, Oleiros, Ribeira
San Amedio é un lugar da parroquia de Oleiros no concello coruñés de Ribeira, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) non ten ningún habitante.
Coeo, Lugo
San Vicente de Coeo é unha parroquia do concello de Lugo na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 133 habitantes, deles 63 eran homes e 70 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Pardiñas, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de Pardiñas no "barrio-territorio" de San Pedro de Visma. Pardiñas é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase na localidade de San Pedro de Visma, no extremo oriental.
José María Castelo Mosquera
José María Castelo Mosquera, coñecido como Doctor ou Casteliño, nado en Iñás (Oleiros) en 1920 e finado en Paramos (Val do Dubra) o 5 de marzo de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Incorporouse á guerrilla en 1943 xunto ao grupo de Francisco Rey Balbís que se movía pola zona das Mariñas. Dende 1945 formou parte do Grupo Volante A da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia creado polo Comité provincial do PCE de Lugo para artellar as actuacións na Galicia setentrional. Reclamado polo xuíz militar de Santiago de Compostela en novembro de 1948 xunto con Francisco Paz Fornos, Manuel Ramiro Souto e Emilio Pérez Vilariño. Caeu abatido pola Garda Civil en Paramos o 5 de marzo de 1949 ao fuxir logo de ser descuberto o seu agocho nunha casa de Zas (Negreira). Xunto a el morreron Vicente Peña Tarrasa e Manuel Pena Camino, e as enlaces Carmen Temprano e Manuela Teiga.
O seu corpo foi atopado en 2016 nunha fosa común, xunto a un lateral da igrexa de Santa María de Páramos, no Val do Dubra.
O Pereiro, Santa Mariña de Albán, Coles
O Pereiro é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 2 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 era home e 1 muller.
Oiartzualdea
Oiartzualdea, tamén coñecida como Oarsoaldea, é unha subcomarca do nordés de Guipúscoa, en Euskadi, cuxo territorio normalmente inclúese na comarca de Donostialdea. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Bidasoaldea, ao oeste con Donostialdea e ao sur con Navarra (concretamente coa comarca de Leitzaldea).
Lacrosse
miniatura|dereita|220px|Xogadoras de lacrosse nun partido da [[NCAA.]] O lacrosse é un deporte de equipo que se xoga cun pau e unha pelota de lacrosse. É o deporte organizado máis antigo de Norteamérica, con orixe nun xogo practicado polos pobos nativos americanos, principalmente os que vivían na metade leste dos actuais Estados Unidos de América e o Canadá. O lacrosse foi amplamente modificado polos colonizadores europeos reducindo a súa violencia para crear o deporte colexiado e profesional actual.
19th Nervous Breakdown/Who's Driving Your Plane?
"19th Nervous Breakdown/Who's Driving Your Plane?" é o single número 14 do grupo de rock and roll xaponés chamado The 5.6.7.8's, lanzado ó mercado no Xapón en abril do ano 2004 e producido polo propio grupo.
La Nou de Gaià
La Nou de Gaià é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès.
Diane Venora
Traxectoria
En 1988, a súa aclamada interpretación no filme biográfico Bird sobre a vida do artista de jazz Charlie Parker, dirixido por Clint Eastwood, valeulle un nomeamento ós Globos de Ouro e ó New York Film Critics Circle Award.
Na década dos noventa, destacan as súas aparicións nos filmes Romeo + Juliet (1996), The Jackal (1997), The 13th Warrior (1999), Execución inminente (1999) e The Insider (1999). Tamén apareceu no filme do 2010 All Good Things.
Mischa Hausserman
Mischa Hausserman, nado o 31 de outubro de 1941 en Viena, é un actor austríaco nacionalizado estadounidense.
Daniel Díaz Grandío
Daniel Díaz Grandío, nado na Coruña en 1981, é un político galego.
Traxectoria
Afiliado a EQUO dende 2013, presentouse ás primarias da Marea Atlántica na lista Onda Verde. Cos resultados das eleccións municipais de 2015 chegaría ao Goberno Municipal da Coruña tras ir como número 9 da candidatura. Foi nomeado Concelleiro de Mobilidade Sostible, deputado pola Deputación da Coruña e voceiro dese mesmo grupo provincial.
Profesionalmente, formouse no ámbito dos estudos territoriais, no Laboratorio de Cartografía da Universidade da Coruña.
Como activista, formou parte da Plataforma pola Mobilidade da Comarca da Coruña, colaborando na difusión das políticas de mobilidade sustentable na comarca da Coruña.
Maskinen
Formación
Está formado por Herbert "Afasia" Munkhammar, do grupo "Afasi & Filthy" (Afasia e sucidade), Frej Larsson, do grupo "Slagsmålsklubben" (o club da loita) e Mats Norman. O anterior membro, Oskar "kihlen" Linnros, do grupo "Snook", abandonou esta formación tralo single "Segertåget". Outros membros foron Magnus "Filthy" Lidehäll.
Igrexa de San Nicolao de Portomarín
A igrexa de de San Nicolao de Portomarín, denominada antigamente igrexa de San Xoán de Malta, é unha igrexa-fortaleza construída entre os séculos XII e XIII situada en Portomarín.
Descrición
É un templo dunha única, mais esvelta nave de cinco tramos, destes, o máis próximo á cabeceira está cuberto con bóveda de crucería e o resto está cuberto con bóveda de canón apuntada. Os diversos tramos quedan separados entre si por arcos faxóns que descansan en columnas embebidas. A ábsida, semicircular, cóbrese cun cuarto de esfera, mentres que o tramo recto que a precede leva bóveda de canón.
A igrexa recibe a iluminación a través de dous rosetóns, un na fachada occidental e outro sobre o arco que da acceso a ábsida, ademais de fiestras abertas en cada un dos tramos e na ábsida.
No exterior, a igrexa destaca polo seu aspecto de fortaleza, xustificado pola situación estratéxica que ocupa ó longo do río Miño, destinada a ser castelo da Orde de San Xoán de Xerusalén, á vez que igrexa. De tal xeito, presenta unha torre de cada unha das esquinas da nave, conectados entre si polo adarve ó longo de todo o perímetro rematado en ameas, ó igual que as torres.
O edificio probablemente comezouse a finais do século XII ou nos inicios do século XIII e terminouse no primeiro cuarto do século XIII.
Portais
O carácter sólido e severo das liñas arquitectónicas contrastan coa rica decoración dos seus tres portais: o principal na fachada occidental, os outros dous abertos cara o norte e ó sur no cuarto tramo da nave.
A Portada posúe un tímpano no que se contemplan os 24 anciáns da Apocalipse arredor do Cristo Pantocrátor. Na porta que da ó norte podemos ver no tímpano a Anunciación e ademais pódense ver figuras de sereas, seres con corpo de ave e cabeza humana. Na porta sur aparecen tres figuras humanas, o bispo San Nicolao e dous homes que suxeitan o báculo e o libro.
Traslado
O templo, xunto coa portada románica da igrexa de San Pedro, trasladouse ao crearse no cumio do monte do Cristo o novo poboado de Portomarín en 1962 por mor da construción do encoro de Belesar.
Lugares de Negueira de Muñiz
miniatura|dereita|Casa en [[Negueira de Muñiz.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Negueira de Muñiz
O Camiño do Pinar, Visma, A Coruña
O Camiño do Pinar é un lugar da parroquia de Visma no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase a rentes do Peruleiro. O lugar conserva o seu tipo tradicional de casas con poucos andares.
Antón Palacio
Xosé Antonio Palacio Sánchez, nado en Ferreira de Pantón, é un filólogo e tradutor galego, catedrático de Filoloxía Galega da Universidade de Vigo até a súa xubilación en 2017. Foi un dos fundadores da Facultade de Filoloxía e Tradución desa universidade.
Traxectoria
Estudou Maxisterio en Ourense, rematando en 1968, e despois licenciouse en 1974 en Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutorouse en 1981 coa tese Toponimia del ayuntamiento de Pantón (Lugo), dirixida por Constantino García. Exerceu a docencia durante máis de catro décadas, primeiro como mestre de escola e despois como profesor universitario en Ourense, Pontevedra e, por último, no campus de Vigo.
Destacou como experto en onomástica e fundou a Asociación Galega de Onomástica, creada en Santiago de Compostela en 1999. É membro correspondente da Real Academia Galega desde 2012.
Tamén cultivou a tradución literaria, e participou en proxectos colectivos como a tradución ao galego de Don Quixote da Mancha.
Ocupouse da coordinación editorial da colección literaria Xuvenil Alfaguara.
El Heráclito Español y Demócrito Gallego
El Heráclito Español y Demócrito Gallego foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1820.
Historia e características
Apareceu o 21 de abril de 1820, unha vez restablecido o sistema constitucional. Periódico bisemanal (saía os martes e venres), que se imprimía na imprenta de José Fermín Campaña y Aguayo. Periódico liberal, o seu único redactor foi Antonio Benito Fandiño, quen lle imprimiu un ton satírico, polo que foi suspendido. Cesou a súa edición co número 53 en outubro de 1820.
Galería de imaxes de graffitis de Galicia
Galería de imaxes de graffitis de Galicia.
Denomínase graffiti ou pintada a varias formas de inscrición ou pintura, xeralmente sobre mobiliario urbano.
Julia Ibarra
Julia Ibarra Perez-Campoamor, nada en Lugo en 1923 e finada en Oviedo en maio de 2002, foi unha profesora, filóloga e escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Naceu en Lugo, onde o seu pai estaba destinado como fiscal. Foi catedrática de Latín en institutos de Xirona, Lugo, no Aramo de Uvieu e no Doña Ximena de Xixón.
Estivo casada con Ignacio de la Concha, catedrático de Historia do Dereito da Universidade de Uvieu. .
O Río, Santa Mariña de Albán, Coles
O Río é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Albán no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 6 mulleres.
Gran Premio do Reino Unido de 1994
Pre-Carreira
Logo da súa aparición na rolda anterior en Francia, Nigel Mansell volvera aos seus compromisos CART en América así que David Coulthard regresou no segundo Williams para asociarse con Damon Hill. Michael Schumacher lideraba o Campionato Mundial de Pilotos por 37 puntos con 66 dos 70 puntos posibles, con Damon Hill na segunda posición con 29 puntos.
Cualificación
A cualificación foi extremadamente disputada con Hill, Schumacher e o piloto de Ferrari Gerhard Berger na competencia pola pole position. Berger colisionou coa barreira ao final do pitlane mentres intentaba dar outra volta. Hill logrou a pole position cun tempo de 1:24.960. Schumacher tomou a segunda posición na grella, tres milésimas de segundo máis lento que Hill e Berger en terceiro lugar, dúas centésimas de segundo detrás de Hill.
Carreira
Na volta de formación, Schumacher superou a Hill dúas veces (unha primeira vez na grella, e logo unha vez máis durante a volta de quecemento), antes de deixarse caer para tomar o seu segundo lugar na grella para a saída. miniatura| left | [[Mika Häkkinen terminou terceiro logo dunha carreira difícil.]]
David Coulthard calou o coche na grella ao comezo, o que lle obrigou a comezar desde a parte posterior da grella, loitou para terminar quinto. Isto provocou outra volta de formación, na que o automóbil de Eddie Irvine averiouse. De novo nesta segunda volta de formación, Schumacher superou a Hill dúas veces. O motor V10 Peugeot do McLaren MP4 / 9 de Martin Brundle fallou no segundo arranque nunha nube de fume.
Na volta 14, Michael Schumacher recibiu unha penalización stop & go de cinco segundos por adiantar a Hill na primeira volta de formación. Non puido ounon quixo executar a penalización na volta 21, e como resultado mostróuselle a bandeira negra dúas veces, o que lle obrigaba a deterse inmediatamente nos boxes. Schumacher non fixo caso da bandeira negra, logo afirmou que non a viu. Benetton dixo aos comisarios da carreira que houbera un malentendido sobre a penalización de stop & go de 5 segundos, e logo de discutir o asunto co equipo, os comisarios retiraron a bandeira negra e Schumacher finalmente executou a penalización de parar ao final da volta 27.
Mika Häkkinen e Rubens Barrichello colisionaron mentres loitaban polo 4º posto na última curva. Barrichello meteu o seu auto danado nos boxes, sen darse conta de que estaba na última volta. Isto permitiu a Häkkinen chegar renqueando a liña de meta antes de que Barrichello alcanzáseo, malia que o seu auto sufriu danos máis graves.
Detrás deles, Ukyo Katayama anotou o que resultou ser o seu punto final.
miniatura|right | 250px | Coulthard camiño do quinto posto e dous puntos do campionato mundial no seu terceiro Grand Prix.
Post-Carreira
Os comisarios multaron a Benetton con 25.000 $ e déronlle unha forte reprimenda ao equipo e ao seu piloto Michael Schumacher por ignorar unha penalización de stop & go de cinco segundos a Schumacher e a posterior bandeira negra. O 26 de xullo, o Consello Mundial de Automovilismo da FIA aumentou a penalización a unha multa de 500.000 $ para o equipo e unha prohibición de dúas carreiras para Schumacher. O WMSC tamén descualificou a Schumacher do seu segundo posto no Gran Premio do Reino Unido. A sanción foi confirmada en apelación o 30 de agosto.
Mondo Girls A Go-Go
Mondo Girls A Go-Go é o álbum de debut do grupo xaponés de rock and roll chamado The 5.6.7.8's lanzado o mercado no Xapón o ano 1989 e producido polo propio grupo.
Joaquín Yáñez
Joaquín Yáñez Rodríguez, nado en Vigo o 20 de agosto de 1814 e finado o 5 de setembro de 1892, foi un avogado, xornalista, historiador, empresario e político galego, alcalde de Vigo e presidente da Deputación Provincial de Pontevedra.
Traxectoria
Propietario dunha fábrica de pastas chamada “Las Victorias”, situada en Alcabre, formou parte en 1853 da primeira redacción de Faro de Vigo, xunto con José Carvajal Pereira, Vicente Coca, Nicolás Taboada Leal, Basilio Besada e José María Posada y Pereira. Ese mesmo ano escribiu un Análisis histórico de la Reconquista de Vigo, xunto con Benito Manuel López, secretario do Concello, que foi editado en 1959 e de novo en 1976.
No seu mandato fíxose o peirao de ferro do Porto de Vigo.
Ten unha rúa adicada na zona antiga de Vigo, que antes se chamou Mendizábal e antes Imperial. miniatura|Necrolóxica a toda portada no [[Faro de Vigo.]]
Tequixquiac
Tequixquiac é un concello ao norte do Estado de México, en México. Limita coas municipalidades de Apaxco, Hueypoxtla, Zumpango, Huehuetoca e con Atotonilco de Tula no estado de Hidalgo. A súa área é de 122.32 km², e a súa poboación era de 33 907 habitantes no ano 2010. A cabeceira municipal ou sede do goberno é Santiago Tequixquiac, a segunda poboación importante é Tlapanaloya, máis conta con outras localidades como Colonia Wenceslao Labra, a ranchería de La Heredad e as facendas do Cenicero e Montero.
Topónimo
Tequixquiac identifícase co nome na lingua náhuatl de Tequixquiac (cfr. nahuatl actual Tequixquitl (salitre ou tequiesquite (bicarbonato de sodio co sal), atl (auga), e o sufixo de lugar -c). O seu actual nome provén do náhuatl que significa "lugar das augas salitrosas".
Historia
Os primeiros poboadores de Tequixquiac foron indíxenas otomís, que decidiron establecerse neste lugar de maneira definitiva pola abundancia de ríos e mananciais. Dedicáronse principalmente á agricultura e á crianza de animais domésticos.
En 1152, os aztecas no camiño até o Val de México, procedentes de Tula Xicocotitlan deciden establecerse en Tequixquiac por un curto período de tempo nun lugar chamado Tepetongo.
O 29 de novembro de 1820 fundouse o concello de Tequixquiac baixo as ordenanzas da constitución de Cádiz, durante o movemento de independencia da Nova España.