cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marcel Breuer
Bauhaus
Co auxe do nazismo, Breuer mudouse a Londres e uniuse á oficina FRS Yorke do grupo MARS.
Obra
Marcel Breuer emigrou aos Estados Unidos en 1937, onde traballou até o final da súa vida, sendo considerado por algúns críticos como un dos "últimos verdadeiros arquitectos funcionalistas".
Nos Estados Unidos, traballou co seu antigo profesor Mies van der Rohe, proxectando rañaceos. A obra de Breuer pódese inserir completamente no que moitas veces se chama o estilo internacional. Foi nomeado director da facultade de arquitectura da Universidade Harvard (sendo o responsable de formar toda unha xeración de arquitectos americanos, á que pertencía, por exemplo, Philip Johnson).
Faleceu en Nova York en 1981.
Principais proxectos
miniatura|370x370px|Whitney Museum of American Art, [[Nova York, Estados Unidos]] miniatura|340x340px|Sede da UNESCO en París
Proxectou numerosos edificios residenciais nos EUA, entre eles:
Os seus principais proxectos foron:
O Outeiro, Petán, A Cañiza
O Outeiro é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cerinthe major
A Cerinthe major é unha planta da familia das Boraginaceae. miniatura|320x320px|Planta en flor miniatura|320x320px|Detalle da flor
Descrición
Planta anual, glabra, de 15-80 cm de altura. Talo erecto, ramificado. Follas verde-azuladas con manchas brancas, con pequenas protuberancias, ciliadas, as inferiores cortamente pecioladas, espatuladas, as superiores sésiles, ovaladas, acorazonadas pola base, de 3-6 cm de longo e até 1,5 cm de ancho. Flores inclinadas, en acios terminais. Esporófilos ovais, con frecuencia de ton violeta, tan longos ou máis que o cáliz. 5 sépalos de lonxitude desigual. Corola amarela, de ton violeta amarronado pola base, na garganta cun anel marrón avermellado, tubular, de 1,5-2 (3) cm de longo e até 8 mm de ancho, máis do dobre de longo que o cáliz. Marxe moi curta, por arriba escotado ou pouco dentado, moi revolto, núcula negruzca, glabra.
Distribución
No Mediterráneo e Portugal.
Propiedades
Indicacións: é utilizado como diurético, antiescorbútico. Usado en ictericia.
Taxonomía
Cerinthe minor foi descrita por Carl von Linné  e publicada en Species Plantarum 1: 136. 1753.
Número de cromosomas de Cerinthe major (Fam. Boraginaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=16
O Panascal, Petán, A Cañiza
O Panascal é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cynoglossum creticum
miniatura|240x240px|Flores. Cynoglossum creticum Mill ., é unha especie fanerógama pertencente á familia das Boraginaceae. É orixinaria da rexión mediterránea
Descrición
É unha planta herbácea vivaz con talo erecto e flores con catro pétalos moteados de cor lila. Alcanza os 20-80 cm de altura. No primeiro ano de crecemento, aparece só unha de roseta con follas lanceoladas, espesas, suaves e peludas. No segundo ano aparece a inflorescencia.
Taxonomía
Cynoglossum creticum foi descrita por Philip Miller e publicada en The Gardeners Dictionary:. . . oitava edición núm. 3. 1768.
Cynoglossum: nome xenérico que deriva do grego cyno = "can" e glossum = "lingua", referíndose ao seu parecido coa lingua dun can.
creticum: epíteto xeográfico que alude á súa localización en Creta.
A Cendona, Lérez, Pontevedra
A Cendona é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 95 habitantes (54 homes e 41 mulleres).
SloMo
«SloMo» é unha canción da cantante española Chanel. Foi publicada o 21 de decembro de 2021 baixo o selo de BMG Spain. Foi elixida para representar a España no Festival da Canción de Eurovisión 2022 na final do Benidorm Fest 2022.
Eurovisión 2022
O 10 de decembro de 2021 anunciouse que Chanel participaría con "SloMo" na vindeira edición inaugural do Benidorm Fest, festival de música utilizado como proceso de selección do representante español para o Festival da Canción de Eurovisión. O sinxelo foi lanzado en formato de descarga dixital o 24 de decembro de 2021 e presentouse en directo durante a primeira semifinal do Benidorm Fest o 26 de xaneiro de 2022, na que Chanel obtivo a puntuación máis alta da noite tanto de xurados como de televoto. Tamén obtivo o maior número de puntos na gran final do 29 de xaneiro. Deste xeito, a canción foi seleccionada para representar a España no Festival de Eurovisión 2022. Ademais, como España é membro do "Big Five", a proposta avanzou automaticamente á final, que se celebrará o 14 de maio de 2021 no Palasport Olimpico de Turín, Italia.
Senande, Petán, A Cañiza
Senande é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Caridá, El Franco
miniatura|Igrexa de San Miguel da Caridá A Caridá é unha parroquia do concello asturiano de El Franco. Nos seus 4,94 km² habitaban en 2021 un total de 1830 persoas distribuídas entre a vila da Caridá, capital do concello, e os lugares de Arboces, Llóngara e El Porto.
En 1852 a capitalidade do concello de El Franco pasou da parroquia de Valdepares á vila da Caridá, entón coñecida como San Miguel de Mohíces, e entre os monumentos desta salienta a antiga casa do concello, con escudo no que figura unha lenda en lembranza da independencia de Castropol no século XVI. A igrexa parroquial data do século XVIII. miniatura|El Porto O lugar de El Porto contou cunha importante carpintería de ribeira que dende finais do século XIX e ata as primeiras décadas do XX, so a propiedade da familia Ron, exportou veleiros por boa parte da costa cantábrica. Hoxe o seu porto acolle unha pequena frota de baixura que sobre todo se dedica á captura de polbo.
Ba ya jin
Ba ya jin (en 八兩金) é un filme de Hong Kong de 1989 dirixido por Mabel Cheung. Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Cimbelo, Lérez, Pontevedra
Cimbelo é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 753 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
O Outeiro, Valeixe, A Cañiza
O Outeiro é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Ponte Deva, Petán, A Cañiza
A Ponte Deva é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Eudaimonía
Eudaimonía (do grego antigo: εὐδαιμονία)  é un termo grego que literalmente significa "o estado de ser habitado por un bo daemon, un bo xenio", e,  en xeral, é traducido como felicidade ou  benestar. Con todo, outras traducións foron propostas para expresar mellor o que sería un estado de plenitude do ser.
Os estoicos presentaron moitas estratexias prácticas para avanzar cara a eudaimonía. "Vivir de acordo coa natureza" era unha máxima central no estoicismo.
Etimoloxía
A palabra está composta por "eu" ('bo') e "daimōn" ("espírito"). Trátase dun dos conceptos centrais na ética e na filosofía política de Aristóteles, xuntamente con "areté" (xeralmente traducido como "virtude" ou "excelencia") e  "phronesis" (frecuentemente traducido como prudencia ou "sabedoría práctica"). Na obra de Aristóteles, a palabra 'eudaimonía' foi usada (con base na tradición grega máis antiga) como equivalente ao supremo ben humano - sendo o obxectivo da filosofía práctica -  incluíndo a ética e a filosofía política -  definir o que é ese ben e como pode ser alcanzado.
As relacións entre a virtude do carácter (ethikē aretē) e a felicidade ( eudaimonía) constitúe unha das principais cuestións de ética entre os filósofos gregos antigos, con moita controversia sobre o tema. Como resultado, tamén hai varias formas de eudemonismo. Entre estas formas, dúas das máis influentes son a de Aristóteles e a dos estoicos. Aristóteles considera a virtude e o seu exercicio como o compoñente máis importante da eudaimonía (εὐδαιμονία), mais tamén recoñece a importancia de bens externos como a saúde, a riqueza e a beleza. Os estoicos, por outra banda, consideran a virtude necesaria e suficiente para a eudaimonía e, polo tanto, negan a necesidade de bens externos.
Véxase tamén
Outros artigos
Morazán (filme)
Morazán é un filme hondureño de 2017 dirixido por Hispano Durón. Foi escollido como candidato de Honduras para o Óscar ó mellor filme internacional na 90ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. Foi o primeiro filme presentado por Honduras para a súa consideración nesta categoría.
O Couso, Lérez, Pontevedra
O Couso é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 80 habitantes (35 homes e 45 mulleres).
O Portonaval, Petán, A Cañiza
O Portonaval é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Suigrexa, Petán, A Cañiza
A Suigrexa é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Cruceiro, Lérez, Pontevedra
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 135 habitantes (61 homes e 74 mulleres).
A Fontaíña, Lérez, Pontevedra
A Fontaíña é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 33 habitantes (18 homes e 15 mulleres).
A Ucha, Petán, A Cañiza
A Ucha é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Surreira, Petán, A Cañiza
A Surreira é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
My Own Private Idaho
My Own Private Idaho é un filme estadounidense de 1991 escrito e dirixido por Gus Van Sant. Está vagamente baseado nas obras de Shakespeare Henrique IV, parte 1, Henrique IV, parte 2 e Henrique V. Conta a historia de dous amigos, Michael Waters e Scott Favor, interpretados por River Phoenix e Keanu Reeves respectivamente, que se embarcan nunha viaxe de descubrimento persoal que os leva dende Portland, Oregón até o fogar de Mike en Idaho, e posteriormente a Roma na procura da nai de Mike.
Van Sant escribiu orixinalmente o guión na década de 1970, mais desbotouno despois de ler a novela de John Rechy City of Night e concluír que o tratamento que Rechy facía do tema da prostitución masculina era mellor que o seu. Co paso dos anos, Van Sant escribiu de novo o guión, o cal comprendía dúas historias: unha na que Mike busca a súa nai, e outra a vida de Scott é unha interpretación moderna das obras de Henrique IV. Van Sant tivo dificultades para atopar financiamento de Hollywood, e chegou a considerar en facer o filme cun orzamento minúsculo cun elenco composto por mozos reais da rúa. Porén, despois de enviarlle copias do guión a Reeves, e logo de que Reeves llas amosase a Phoenix, ámbolos dous acordaron interpretar no filme.
My Own Private Idaho estreouse na 48ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia, e recibiu valoracións moi positivas por parte da crítica, como Roger Ebert e os críticos de The New York Times e Entertainment Weekly. O filme tivo un éxito moderado de recadación, recadando máis de 6,4 millóns de dólares en América do Norte, por enriba do seu orzamento estimado de 2,5 millóns de dólares. Phoenix recibiu numerosos premios pola súa interpretación no filme, incluíndo o Volpi Cup ó mellor actor no Festival de Venecia, o Best Male Lead dos Premios Independent Spirit, e o premio ao mellor actor no National Society of Film Critics.
My Own Private Idaho é considerado un fito no movemento do Novo Cinema Queer, un movemento de cinema independente de comezos da década de 1990. Dende a súa estrea en 1991, o filme conseguiu unha gran popularidade e converteuse nun clásico de culto, especialmente entre a audiencia LGBT. O filme salienta pola súa temática, tabú naquela época, e polo seu estilo vangardista.
Paulo González Ogando
Paulo González Ogando, nado en Pontevedra o 24 de setembro de 1982, é un profesor de matemáticas e escritor galego.
Traxectoria
Estudou secundaria no IES Torrente Ballester e licenciouse en Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela.
Comezou traballando de analista na empresa privada en Madrid. Despois foi docente de matemáticas en Ordes, Hervás, Pobra de Seabra, Medina de Pomar e finalmente no IES Johán Carballeira de Bueu.
Echium candicans
A Echium candicans é unha especie de arbusto pertencente á familia das Boraginaceae. miniatura|240x240px|Detalle das rosetas. miniatura|320x320px|Inflorescencias.
Paulo González Ogando
Traxectoria
No seu blog compaseregra leva compartidas máis de duascentas construcións dinámicas elaboradas seguindo as normas clásicas da xeometría con regra e compás. Tamén elaborou múltiples actividades con Geogebra. Ten publicado artigos en La Gaceta de la Real Sociedad Matemática Española, Revista Números, Revista SUMA e Boletín de la titulación de matemáticas de la UAL.
Echium candicans
Descrición
É un arbusto de madeira branda, procedente de Madeira, ten follas vellosas, agrisadas e ensiformes, que se agrupan en grandes rosetas nas puntas das ramas. Na primavera e verán nacen as flores, dun azul entre zafiro e violáceo, en inflorescencias cilíndricas de 60 cm; as flores só miden uns 12 mm de ancho, pero nacen xuntas por centos. De hábito estendido, crece até 1,8 m de altura, pero cunha extensión maior. Echium thyrsiflorum parécese bastante a E. candicans, pero as súas espigas de flores de cor lavanda pálida son máis altas e rectas. Esta especie é menos rechamante e, ao madurar,as súas espigas desordénanse.
Paulo González Ogando
Traxectoria
En 2022 publicou Bocados matemáticos. Libro de divulgación no que "pretende romper prexuízos, facer pensar e acercar as matemáticas en pequenos bocados", "facer que a xente vexa as matemáticas con outra mirada, que perda os medos e bloqueos e que lles dean outra oportunidade" e aumentar a divulgación científica en galego. Segundo María Navarro son "un bocado ben gorentoso para os especialistas na materia e profanos que queiran mordisquear contidos matemáticos dunha forma amena e gustosa".
Echium candicans
Distribución
Aparece só na illa de Madeira onde adoitan xurdir nas zonas de clima tépedo e húmido na illa, entre os 800-1400 m sobre o nivel do mar (nalgúns casos poden estar en maior altura). Considérase pouco frecuente na natureza.
Paulo González Ogando
Traxectoria
Tamén en 2022 saíu en castelán Matemáticas y deporte, no que se relacionan estes dous mundos fixando a atención en atletismo, baloncesto, ciclismo, fútbol, tenis, billar, natación, tiro ou béisbol.
Echium candicans
Usos
Co tempo esta especie foi utilizada polo seu gran valor ornamental e cultívase nos xardíns situados a maior altura madeirense e as marxes das estradas de montaña. Durante moitos anos, cultívase noutras partes do mundo onde é moi apreciada polas súas inflorescencias. É común nos xardíns en países tépedos, e normal nos xardíns de Nova Zelandia, que parece que se naturalizou na terra pedregosa.
A Ferreira, Lérez, Pontevedra
A Ferreira é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 73 habitantes (36 homes e 37 mulleres).
Echium candicans
Taxonomía
Echium candicans foi descrita por Carl von Linné o Mozo e publicada en Suppl. Pl. 131. 1782
Paulo González Ogando
Familia
Paulo González Ogando é fillo de Vitoria Ogando e Anxo González Guerra.
Echium candicans
Taxonomía
Echium: nome xenérico que deriva do grego echium, que significa víbora, pola forma triangular das sementes que lembran vagamente á cabeza dunha víbora.
candicans: epíteto latino que significa "que chega a ser branco".
Minia Manteiga
Minia Manteiga Outeiro, nada en Negreira en 1963, é unha astrofísica galega. En 2018 converteuse na primeira muller catedrática de Astrofísica de Galicia, e en 2020 na primeira muller da sección de Matemáticas, Física e Ciencias da Computación da Real Academia Galega das Ciencias.
Traxectoria
Manteiga comezou a carreira de Física na Universidade de Santiago de Compostela, onde cursou os tres primeiros cursos,e logo especializouse en Astrofísica na Universidade de La Laguna. Realizou a súa formación doutoral no Instituto de Astrofísica das Canarias, e posdoutoral no Istituto di Astrofísica Spaziale (Frascati-Roma, Italia) e no Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial (INTA, Madrid).
Misión diplomática
upright=0.9|miniatura|250px|Embaixada de España ante a [[Santa Sé e a Soberana Orde de Malta en Roma]] upright=0.9|miniatura|250px|Embaixada dos Estados Unidos en [[Helsinqui, Finlandia]] miniatura|250px|Varias embaixadas nun mesmo lugar: embaixadas de [[Dinamarca, Finlandia, Islandia, Noruega e Suecia conxuntamente en Berlín]] Unha misión diplomática ou misión no estranxeiro é un grupo de persoas dun estado ou dunha organización presente noutro estado para representar oficialmente o estado ou organización de envío no estado receptor. Na práctica, a expresión misión diplomática normalmente denota a misión residente, é dicir, a embaixada, que é a oficina principal dos representantes diplomáticos dun país noutro país. Aínda que non é necesario, adoitan estar na capital do estado receptor.
Minia Manteiga
Traxectoria
Entre os anos 1994 e 1999, impartiu clase na Facultade de Ciencias da Universidade de Vigo, e dende entón exerce como docente na Escola Superior de Náutica e Máquinas da Universidade da Coruña.
A súa investigación céntrase no estudo da evolución estelar, astrofísica espacial e a Big Data Astronomy. Forma parte do equipo galego da misión Gaia, da Axencia Espacial Europea (ESA), na que participan máis de 450 científicos e enxeñeiros doutros 23 países co obxectivo de elaborar un mapa preciso en 3D da Vía Láctea.
Misión diplomática
Os consulados, por outra banda, son misións diplomáticas máis pequenas que normalmente están situadas nas principais cidades do estado receptor (pero poden situarse na capital, normalmente cando o país emisor non ten embaixada alí). Ademais de ser unha misión diplomática no país en que se atopa, tamén pode ser unha misión permanente non residente nun ou máis outros países. Polo tanto hai embaixadas residentes e non residentes.
Historia
As misións diplomáticas existen desde que existen estados. As cidades-estado gregas cambiaban oradores entre elas e Roma enviaba legados. En todos estes casos, as misións eran puntuais, destinadas a cumprir unha misión específica como os casos de negociacións políticas ou comerciais. Este sistema durou séculos e os monarcas europeos enviaban embaixadores para negociaren un territorio ou a paz ou para organizaren relacións económicas.
O modelo actual de redes de misións diplomáticas permanentes tivo a súa orixe no Imperio Bizantino. Posteriormente, no século XV, os diferentes estados italianos estabeleceron misións diplomáticas permanentes xunto as grandes potencias.
En 1815, o Congreso de Viena uniformizou internacionalmente a clasificación e o protocolo seguido polas misións diplomáticas.
Debido ao aumento acentuado do número dos estados soberanos despois da segunda guerra mundial e ás novas doutrinas das Nacións Unidas, foi necesaria a reforma das regras das relacións diplomáticas de modo que se adaptasen ao conxunto dos novos países.
Terminoloxía
Un país pode ter varios tipos diferentes de misións diplomáticas noutro país:
O xefe dunha embaixada é coñecido como embaixador ou alto comisionado. O termo embaixada úsase tamén para a sección dun edificio en que se realiza o traballo da misión diplomática, mais en rigor é a propia delegación diplomática, mentres que o espazo de oficinas e o traballo diplomático realizado se chama chancelaría. Polo tanto, tecnicamente a embaixada traballa na chancelería.
Os membros dunha misión diplomática poden residir dentro ou fóra do edificio que ten a chancelería da misión, e as súas residencias privadas gozan dos mesmos dereitos que as instalacións da misión en canto á inviolabilidade e protección.
Todas as misións nas Nacións Unidas coñécense simplemente como misións permanentes, mentres que as misións dos estados membros da UE na Unión Europea se coñecen como representacións permanentes, e o xefe da misión é normalmente representante permanente e embaixador. As misións da Unión Europea no exterior coñécense como delegacións da UE. Algúns países teñen unha nomenclatura máis particular para as súas misións e persoal: unha misión do Vaticano está encabezada por un nuncio (procedente da palabra latina para "enviado") e, en consecuencia, coñécese como nunciatura apostólica. Baixo o goberno de Muamar al-Qadafi, as misións de Libia empregaron o nome de oficina popular, encabezada por un secretario.
As misións entre os países da Commonwealth coñécense como altas comisións e os seus xefes son altos comisarios. En xeral, os embaixadores e os altos comisarios son considerados como equivalentes en status e funcións, e tanto as embaixadas como as altas comisións son misións diplomáticas.
No pasado, unha misión diplomática encabezada por un funcionario de rango inferior (un enviado ou un ministro residente) coñecíase como legación. Dado que as filas de enviado e ministro residente están efectivamente obsoletas, a designación de legación xa non se usa na actualidade.
Un consulado é similar a unha oficina diplomática, mais céntrase en tratar con persoas e empresas individuais, tal e como define o Convenio de Viena sobre relacións consulares. Un consulado ou consulado xeral é xeralmente un representante da embaixada en lugares fóra da capital. Por exemplo, as Filipinas teñen a súa embaixada Washington, D.C., mais tamén mantén sete consulados xerais e catro consulados noutros lugares dos Estados Unidos. O responsable dun consulado ou consulado xeral coñécese respectivamente como cónsul ou cónsul xeral. Tamén se poden prestar servizos similares na embaixada (para atender á rexión da capital) no que normalmente se chama sección consular.
En casos de disputa, é común que un país chame o seu xefe de misión como sinal do seu malestar. Isto é menos drástico que cortar completamente as relacións diplomáticas e a misión seguirá funcionando de xeito máis ou menos normal, mais dirixida por un encargado de negocios (normalmente o subxefe de misión) que pode ter poderes limitados. Un encargado de negocios ad interim tamén encabeza a misión durante o período intermedio entre o final do mandato dun xefe de misión e o comezo doutro.
Extraterritorialidade
Contrariamente á crenza popular, as misións diplomáticas non gozan de status extraterritorial e xeralmente non son territorio soberano do estado representado. Pola contra, as instalacións das misións diplomáticas seguen baixo a xurisdición do estado anfitrión, mentres que a Convención de Viena sobre relacións diplomáticas concede privilexios especiais (como a inmunidade á maioría das leis locais). Os propios diplomáticos aínda conservan a inmunidade diplomática completa e (como adherentes á Convención de Viena) as autoridades do país anfitrión non poden entrar nas instalacións da misión sen o permiso do país representado, nin sequera para sufocar un incendio. As regras internacionais designan un ataque contra unha embaixada como un ataque contra o país que representa. O termo "extraterritorialidade" aplícase a miúdo ás misións diplomáticas, pero normalmente só neste sentido máis amplo.
Como as autoridades do país anfitrión non poden entrar na embaixada do país representante sen permiso, as embaixadas son ás veces empregadas por refuxiados que escapan do país anfitrión ou dun terceiro país. Por exemplo, os cidadáns de Corea do Norte, que serían arrestados e deportados da China ao seren descubertos, buscaron acubillo en varias embaixadas de terceiros países na China. Unha vez dentro da embaixada, pódense empregar canles diplomáticos para resolver o problema e enviar os refuxiados a outro país.
Entre as violacións notables da extraterritorialidade das embaixadas inclúense as repetidas invasións da embaixada británica en Pequín (1967), a crise dos reféns na embaixada estadounidense en Teherán (1979-1981) e a crise dos reféns da embaixada xaponesa na residencia do embaixador en Lima (1996-1997).
Función
O Convenio de Viena establece:
Os dereitos e inmunidades (como a inmunidade diplomática) das misións diplomáticas están codificados na Convención de Viena sobre relacións diplomáticas.
Misións múltiples nunha cidade
Algunhas cidades poden acoller máis dunha misión do mesmo país. En Roma, moitos estados manteñen misións separadas para Italia e para a Santa Sé. Non é habitual que estas misións compartan locais nin persoal diplomático. Na actualidade, só as misións iraquís en Italia e na Santa Sé comparten locais; con todo, noméanse dous embaixadores, un para cada país. No caso das axencias alimentarias das Nacións Unidas, o xefe de misión na República Italiana adoita estar acreditado como representante permanente. Os Estados Unidos manteñen unha misión separada ante as axencias das Nacións Unidas en Roma, cun xefe que é o embaixador dos Estados Unidos nas axencias de alimentación e agricultura das Nacións Unidas.
Varias cidades acollen tanto embaixadas ou consulados como representantes permanentes en organizacións internacionais, como Nova York (Nacións Unidas), Washington, D.C. (Organización de Estados Americanos) e Bruxelas (Unión Europea e Organización do Tratado do Atlántico Norte).
Nalgúns casos, unha embaixada ou consulado divídese entre dous lugares da mesma cidade: por exemplo, Calcuta na India acolle dúas altas comisións adxuntas de Bangladesh, unha en Park Circus e outra aberta con posterioridade na rúa Mirza Galib, para reducir a masificación.
Oficinas non diplomáticas
Os gobernos dos estados non recoñecidos polo estado receptor e dos territorios que non pretenden ser estados soberanos poden establecer oficinas no estranxeiro que non teñan o status diplomático oficial tal e como o define a Convención de Viena. Exemplos disto son as oficinas de representación económica e cultural de Taipei que representan o goberno da República da China, as oficinas de representación de Somalilandia en Londres, Addis Abeba, Roma e Washington, D.C. ou as Oficinas Económicas e Comerciais de Hong Kong que representan o goberno dese territorio. Tales oficinas asumen algunhas das funcións non diplomáticas dos postos diplomáticos, como promover intereses comerciais e prestar asistencia aos seus cidadáns e residentes. Non obstante non son misións diplomáticas, o seu persoal non é diplomático e non ten visados diplomáticos, aínda que pode haber lexislación que prevé inmunidades persoais e privilexios fiscais, como por exemplo no caso das oficinas de Hong Kong en Londres e Toronto.
A Gándara, Lérez, Pontevedra
A Gándara é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
A Xesteira, Petán, A Cañiza
A Xesteira é un lugar da parroquia de Petán, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Aliki Vougiouklaki
Aliki Vougiouklaki, nada en Marousi o 20 de xullo de 1934 e finada en Atenas o 23 de xullo de 1996, foi unha actriz e cantante grega.
Traxectoria
Naceu nunha localidade de Ática próxima á capital grega filla de Emmy Koumoundourou e Ioannis Vougiouklakis. Durante a ocupación alemá de Grecia seu pai foi prefecto de Arcadia (1941-1943), nomeado polo goberno de Georgios Tsolakoglou, e en xuño de 1943 membros da resistencia asasinárono por colaboracionista. Aliki, cos seus irmáns Takis e Antonis quedou ao coidado da súa nai en difíciles circunstancias económicas.
En 1952 entrou na Escola Dramática do Teatro Nacional de Grecia e antes da súa graduación en 1955 debutou no teatro no papel de Louison da obra de Molière O enfermo imaxinario en 1953 e ao ano seguinte no cinema no papel protagonista de To pontikaki de Nikos Tsiforos.
En 1959 protagonizou o filme To xylo vgike apo ton Paradeiso, unha comedia de Alekos Sakellarios que recibiu o premio retrospectivo ao mellor filme grego do período 1955-1960 na Semana do Cinema Grego de Tesalónica de 1960 e a Aliki tamén lle concederon, pola súa interpretación como protagonista en Mandalena de Dinos Dimopoulos, o premio á mellor actriz protagonista; o filme representou a Grecia no Festival de Cannes de 1961. Producido por Finos Film, con esta produtora protagonizou filmes que se converteron en grandes éxito de público en Grecia ao longo década de 1960 como I Aliki sto nautiko (1961), I Liza ke i Alli (1961), To doloma (1964) ou  I arhontissa ke o alitis (1968). En 1963 coa intención de darse a coñecer internacionalmente protagonizou o filme británico en inglés Aliki My Love que non gozou do éxito esperado.
Ao tempo mantívose activa no teatro coa compañía de Kostas Mousouris ata 1961 cando estableceu a súa propia compañía teatral que montou ese inverno en Tesalónica a súa primeira peza, o musical Ωραία μου κυρία. Non obstante, a montaxe con grandes medios en 1962 de Καίσαρ και Κλεοπάτρα de Bernard Shaw en colaboración co compositor Manos Hatzidakis non foi do agrado do público e a obra cancelouse ás poucas representacións. O éxito volveulle a fin de ano coa posta en escena da obra de Christos Giannakopoulos Chtipokardia sto thranio que tivo versión cinematográfica, que protagonizou o ano seguinte, e foi tamén un éxito.
Nos primeiros anos da década de 1970 continuou o seu éxito no cinema, protagonizando filmes como Ipolochagos Natassa en 1970 que se converteu no filme máis visto en Grecia ata 1999, I kori tou iliou (1971) ou I Maria tis siopis (1972) considerado o derradeiro filme do período de apoxeo do cinema grego. O declive comercial do cinema grego levouna a centrarse no teatro musical a partir de 1975 e iniciou no país as grandes producións musicais con Καμπίρια de Neil Simon. E nese ano de 1975 tamén protagonizou a primeira serie para a televisión, Vasilissa Amalia. Nos anos seguintes seguiu no teatro protagonizando grandes producións musicais e teatrais como Καμπαρέ (1978), Άννυ (1981), Εβίτα (1981/82), Βίκτωρ Βικτώρια (1983/84), Antígona (1990), Γλυκό Πουλί της Νιότης (1990/91) e na tempada 1993/94 puxo en escena por quinta volta Ωραία μου Κυρία.
A Aldea, Valeixe, A Cañiza
A Aldea é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
As Adegas, Valeixe, A Cañiza
As Adegas é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Almuíña, Valeixe, A Cañiza
A Almuíña é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Balsada, Valeixe, A Cañiza
A Balsada é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Laxiña, Lérez, Pontevedra
A Laxiña é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
Borraxeiros, Valeixe, A Cañiza
Borraxeiros é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Dà Hóng Dēnglóng Gāogāo Guà
Dà Hóng Dēnglóng Gāogāo Guà (en 大红灯笼高高挂) é un filme de 1991 dirixido por Zhang Yimou e protagonizando Gong Li. É unha adaptación de Ni Zhen da novela de 1990 Wives and Concubines de Su Tong. O filme foi posteriormente adaptado nun ballet homónimo pol Ballet Nacional da China, tamén dirixido por Zhang.
Foi escollido como candidato de Hong Kong ó Óscar ó mellor filme internacional na 64ª edición dos premios, sendo un dos filmes nomeados desa edición.
A Pedra Picada, Lérez, Pontevedra
A Pedra Picada é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Bouzas, Valeixe, A Cañiza
Bouzas é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Primeira División RFEF 2022/23
dereita|miniatura|Encontro entre o [[Deportivo da Coruña e o Pontevedra CF en Riazor.]] dereita|miniatura|Encontro entre o [[Pontevedra Club de Fútbol|Pontevedra CF e o Racing de Ferrol en Pasarón.]] A tempada 2022/23 da Primeira División RFEF de fútbol foi a segunda edición deste campionato que ocupa o terceiro nivel no sistema de ligas de fútbol de España. Deu comezo en agosto de 2022 e rematou en maio de 2023. Posteriormente disputouse a promoción de ascenso a Segunda división.
Sistema de competición
Participan corenta clubs, divididos en dous grupos de vinte equipos segundo a proximidade xeográfica. En cada grupo enfróntanse todos contra todos en dúas ocasións -unha no seu propio campo e outra no campo contrario- durante un total de 38 xornadas. A orde dos partidos decídese por sorteo antes do comezo da competición. A Federación Española de Fútbol é a encargada de nomear as datas dos partidos e os árbitros de cada partido, reservando ao equipo local o poder de establecer a hora exacta de cada partido.
O gañador dun partido obtén tres puntos, o perdedor cero puntos e, en caso de empate, repártese un punto a cada equipo. Ao final do campionato, os campións de cada grupo ascenderán directamente a Segunda División, mentres que os clasificados entre o segundo e o quinto posto de cada grupo xogarán a promoción de ascenso.
Os cinco últimos equipos clasificados en cada grupo descenderán directamente á Segunda División RFEF.
Final de Campións
A final de campións decide o campión absoluto da categoría, enfrontando a dobre partido aos campións de cada grupo.
Sistema de competición
Disputan a promoción de ascenso os equipos clasificados do segundo ao quinto lugar en cada un dos dous grupos. Consistirá en dúas eliminatorias a dobre partido nas que os encontros foron determinados polo posto da clasificación, enfrontando aos que obtiveron unha mellor clasificación contra os que obtiveron unha peor. O partido de ida dispútase no terreo de xogo do equipo con peor clasificación. En caso de empate xogarase unha prórroga e en caso de persistir o empate, pasará o mellor clasificado na fase regular.
Os dous clubs gañadores da segunda eliminatoria ascenderán á Segunda División.
Bouzaboa, Valeixe, A Cañiza
Bouzaboa é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Primeira División RFEF 2022/23
Semifinais
Disputaranse catro eliminatorias a ida e volta entre o 4 e o 11 de xuño. Os catro gañadores clasifícanse para a fase final.
Finais
Participan os catro equipos gañadores da primeira eliminatoria, en enfrontamentos a ida e volta os días 18 e 25 de xuño. Os dous equipos gañadores ascenden á Segunda División.
Os Boucigos, Valeixe, A Cañiza
Os Boucigos é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Borza, Valeixe, A Cañiza
Borza é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Broca, Valeixe, A Cañiza
A Broca é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Cabo de Vila, Valeixe, A Cañiza
Cabo de Vila é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Umbra krameri
Descrición
A especie foi descrita en 1792 polo médico, naturalista e taxónomo alemán Johann Julius Walbaum.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Coa morfoloxía do corpo similar ao resto das especies da súa familia, a lonxitude máxima descrita foi de 17 cm, aínda que a lonxitude media normal é moito máis pequena, duns 5 cm.
Distribución, hábitat e bioloxía
Umbra krameri distribúese por Europa, nas concas hidrográficas dos ríos Danubio e Dniéster, aínda que podemos vela máis facilmente en acuarios, xa que se comercializa para o seu uso en acuarioloxía. Encóntrase en Austria, Bosnia Herzegovina, Bulgaria, Croacia, Eslovaquia, Eslovenia, Hungría, Moldavia, Montenegro, a República Checa, Romenia, Serbia e Ucraína.
É unha especie bentopeláxica de río, non migradora, que prefire un rango de pH entre 6 e 6,5.
Resiste unha ampla variedade de temperaturas entre os 5 e os 24 °C.
Estado de conservación
A especie encóntrase en estado vulnerable, debido á destrución dos seus hábitats, as novas técnicas agrícolas de irrigación e á desaparición das antigas gabias de rego nas que proliferaba, as restricións ás inundacións dos ríos, á presión debida á reintroducción de especies exóticas de peixes, e pola polución química.
Museo Casa de la Moneda (Madrid)
O Museo Casa de la Moneda (galego: "Museo Casa da Moeda) é unha colección e exposición permanente de numismática da Real Casa de la Moneda - FNMT, en Madrid. O museo contén a maior colección numismática de España e unha das máis completas de Europa.
Está situado no edificio da FNMT, na rúa Doctor Esquerdo, en Madrid, e o seu director é Rafael Feria y Pérez desde 1988.
Historia
En 1867, durante o reinado de Isabel II, espúxose por vez primeira ao público a colección orixinal do Museo da Casa da Moeda, no antigo edificio de ceca madrileña na praza de Colón. A exposición acadou a condición de permanente e mantívose alí ata 1964, cando se trasladou á localización actual na rúa Doctor Esquerdo.
Colección e exposicións
miniatura| Prensa monetaria exposta no Museo Casa de la Moneda (copia dun orixinal do [[século XVI). ]] A colección numismática do Museo Casa de la Moneda parte desde as orixes da moeda, pasando polas cuñaxes da antiga Grecia, da antiga Roma e da antiga Iberia, da Idade Media, dos Reis Católicos, da Casa de Austria e da Casa de Borbón. Inclúense tamén dúas dalas con moedas desde o século XIX ata o século XXI.
En paralelo á exposición permanente, o museo ofrece tamén exposicións temáticas de carácter temporal.
O Outeiro, Lérez, Pontevedra
O Outeiro é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 57 habitantes (28 homes e 29 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
A Piolla, Lérez, Pontevedra
A Piolla é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 156 habitantes (80 homes e 76 mulleres).
Carracedo, Valeixe, A Cañiza
Carracedo é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
O Carballo da Pedra, Valeixe, A Cañiza
O Carballo da Pedra é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Carqueixa, Valeixe, A Cañiza
A Carqueixa é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Lingua filipina
O filipino (antes chamado pilipino ) é unha das linguas oficiais da República de Filipinas, xunto co inglés. Aínda así, hai unha gran riqueza étnico-lingüística no vasto arquipélago-nación do sueste asiático e hai, segundo as estimacións, case un centenar de linguas e dialectos repartidos polas illas e illotes do país. O filipino forma parte da familia malaio-polinesia e é, de facto, o tagalo estándar.
Características
Aínda que a lingua filipina ten os seus fundamentos no tagalo, a lingua nativa predominante na rexión de Manila, tamén sufriu unha influencia moi forte do castelán, precisamente porque Manila foi a sede da ocupación pola Coroa de Castela, que durou máis de 330 anos.
As influencias ibéricas foron tan fortes que, aínda hoxe, máis do 80% da poboación de Filipinas é católica. Na linguaxe, por citar un exemplo concreto, cando a xente se atopa na súa vida diaria, adoita saúdarse cun Como está (pare)? ou Como está (mare) ou mesmo Como está (pogui) etc. (dependendo de quen se atopen: un amigo, un coñecido, etc.). É evidente, polo tanto, a existencia de notables vínculos culturais entre os filipinófonos e as culturas ibéricas e mesmo latinoamericanas.
Historia
Durante boa parte da primeira metade do século pasado, a presenza dos Estados Unidos en Filipinas e a implantación dun sistema educativo baseado no modelo norteamericano fixo que a lingua inglesa tamén chegase a ter unha forte influencia na lingua filipina e sobre a cultura do país... Como consecuencia, hoxe fálase da existencia dun dialecto informal - o taglish (do tagalo mesturado co inglés ).
A lingua e a cultura das illas Filipinas tamén absorberon marcadas influencias das culturas, etnias e linguas dos pobos cos que comerciaron antes do período do colonialismo castelán (por exemplo, árabe, chinés e outras linguas asiáticas).
Hoxe, os cidadáns filipinos levan a súa lingua nacional filipina a todos os continentes do mundo, especialmente nos países máis ricos de Europa, América do Norte, Oriente Medio e Asia, onde a man de obra nacional é máis cara que na maioría dos países do mundo, especialmente no seu Estado de orixe.
Falantes no estranxeiro
Nos Estados Unidos, cidades como Nova York, Los Ángeles, San Francisco e Seattle teñen notables comunidades de inmigrantes e/ou descendentes de persoas da República de Filipinas. En certos países do mundo fálase da existencia de traballadores estranxeiros, entre eles filipinas, que se di que traballan en condicións de escravitude ou semiescravitude (sobre todo nos países de Oriente Medio).
Mostra de texto
“Artigo 1 da Declaración Universal dos Dereitos Humanos
Versión 1
''Ang lahat ng tao'y isinilang na malaya at pantay-pantay sa karangalan at mga karapatan. Sila'y pinagkalooban ng katwiran at budhi at dapat magpalagayan ang isa't isa sa diwa ng pagkakapatiran''.
Versión 2
''Ang lahat ng tao ay ipinanganak na malaya at parepareho sa dignidad at mga karapatan. Sila ay binigyan ng katwiran at konsensiya at dapat makitungo sa isa't isa sa espiritu ng pagkakapatiran''.
Galego
Carralcova, Valeixe, A Cañiza
Carralcova é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Bruck an der Mur
Bruck an der Mur é unha cidade do Land austríaco de Estiria.
Xeografía
Encóntrase na confluencia dos ríos Mur e Mürz. Favorecida pola súa situcación no cruzamento de grandes camiños e polo súa proximidade a centro siderúrxico de Leoben, conta con manufacturas en produtos de papel. É unha cidade industrialmente activa, e un nó ferroviario na liña principal entre Graz e Viena.
Situada a unha altitude de entre os 468 e os 491 msnm, a cidade ocupa unha superficie de 85,45 km².
Segundo o censo do 1 de xaneiro de 2022, a súa poboación é de 15 720 habitantes, polo que a súa densidade de poboación é de 184 hab./km².
Historia
O rexistro máis antigo que se conserva de Bruck data da época do rei Luís II o Xermánico (c. 806-876), sucesor de Ludovico Pío, cando foi identificado, nun rexistro do 20 de novembro de 860, como "ad prucam", un pazo do arcebispado de Salzburgo. O asentamento identificado entón con este nome estaba no lugar que actualmente ocupa o arrabalde agora chamado "St. Ruprecht". O asentamento situado entón no que hoxe é o centro de Bruck é identificado nun rexistro do século IX como "muorica kimundi" (é dicir, a desembocadura do río Mürz).
A cidade foi fundada en 1263 polo rei Otakar II de Bohemia.
Bruck an der Mur foi un importante centro comercial medieval especializado na forxa do ferro.
Foi o lugar de nacemento do duque Ernesto I de Habsburgo O Férreo ou O duque de Ferro, que foi duque de Estiria, Carintia e Carniola, e despois arquiduque de Austria.
Cidaes irmandadas
Bruck an der Mur está irmandada con:
A Regueira, Lérez, Pontevedra
A Regueira é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
A Xunqueira de Lérez, Lérez, Pontevedra
A Xunqueira de Lérez é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra.
A Casanova, Valeixe, A Cañiza
A Casanova é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
A Carrasqueira, Valeixe, A Cañiza
A Carrasqueira é un lugar da parroquia de Valeixe, no concello pontevedrés da Cañiza, na comarca da Paradanta.
Café con sabor a mi tierra
Café con sabor a mi tierra é un filme hondureño de 2019 dirixido por Carlos Membreño. Foi escollido como candidato de Honduras para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Basedado en feitos reais, o filme conta a historia dunha familia produtora de café de Marcala que loita por manter a súa granxa.
Ramallás, Lérez, Pontevedra
Ramallás é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 tiña 111 habitantes (48 homes e 63 mulleres).
A Torre, Lérez, Pontevedra
A Torre é un lugar da parroquia de Lérez no concello de Pontevedra, na provincia de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Universidade do Porto
Forma parte do Grupo Compostela de Universidades.