cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
August Macke
August Robert Ludwig Macke, nado en Meschede (Hochsauerland) o 3 de xaneiro 1887 e finado en Perthes-lès-Hurlus (Champaña)o 26 de setembro 1914, foi un pintor alemán expresionista. Participou nas dúas exposicións do grupo Der Blaue Reiter (O xinete azul).
Nuns dez anos creou Macke un estilo de seu en rápida mutación caracterizado polo emprego de cores luminosas, rechamantes, puras e harmónicas. Como auténtico artista da súa época, Macke soubo integrar nas súas pinturas os elementos vangardistas que máis lle gustaban. "Os seus cadros satisfán o anhelo de imaxes positivas dun mundo intacto, a harmonía do home coas cousas que o rodean.“
Traxectoria
Nado nunha granxa de Meschede, Sauerland. O seu pai, August Friedrich Hermann Macke (1845-1904) era contratista inmobiliario, aficionado no seu tempo de lecer á colección de moedas e de gravados antigos; a súa nai, Maria Florentine, nada Adolph, (1848-1922), proviña dunha familia campesiña. Logo do nacemento de August mudouse a familia a Colonia, onde el comezou o ensino medio en 1897. Máis adiante, trasladouse á cidade de Bonn onde en 1900 matriculouse na escola secundaria local. Foi en Bonn onde viviu a súa época creativa coa excepción de pequenas épocas na que viaxou ó Lago de Thun (Suíza) e a París, Italia, Países Baixos e Tunisia. En 1903 coñeceu á que sería a súa futura dona Elisabeth Gerhardt, a filla de Carl Gerhardt fabricante de Bonn. Elisabeth converteríase no seu modelo máis importante; el retrataríaa máis de 200 veces. Bernhard Koehler, tío de Elisabeth, e adiñeirado empresario, coleccionista e mecenas berlinés, apoiaría a Macke economicamente en reiteradas ocasións. miniatura|esquerda|150px|August Macke. Autorretrato. 1906 Durante o seu tempo escolar amosou Macke dotes como debuxante e pintor xunto cun vivo interese pola arte. En 1904 en contra da vontade do pai, Macke ingresou na Kunstakademie Düsseldorf (Academia de Belas Artes de Düsseldorf). Axiña criticou o ríxido programa da academia, sobre todo o omnipresente deseño con xeso. Deste xeito visitou só esporadicamente a academia, deixándoa prematuramente ao comezo do mes de novembro de 1906. Paralelamente participou en 1905 nun curso na Düsseldorfer Kunstgewerbeschule (Escola de arte e artesanía de Düsseldorf), da que sacou máis proveito.
Por medio do seu amigo Wilhelm Schmidtbonn, entrou en contacto con Louise Dumont e Gustav Lindemann, na Schauspielhaus Düsseldorf, que buscaban unha reforma do mundo do teatro. Con grande entusiasmo en 1906, August Macke deseñou escenarios e traxes para unha serie de obras teatrais. Bonn Schmidt describir a Macke entón con 19 anos de idade: "El era ancho e grande, saudable e de rostro sorrinte. A súa figura, rostro, voz enchía a nosa sala dun xeito infrecuente. [...] El contaxiábanos da súa forza e paixón pola vida... ". 200px|miniatura|Elisabeth Gerhardt (1909) En París, onde chegou por primeira vez no ano 1907, Macke toma contacto co traballo dos impresionistas. En 1910, a través do seu amigo Franz Marc, coñece a Wassily Kandinsky e durante aquela época compartiu a estética non-obxectiva e os intereses simbólicos e místicos do Der Blaue Reiter.
Nunha viaxe a París, en 1907, coñeceu Macke o impresionismo, estilo que o impresionou profundamente. El entón decidiu completar a súa educación cun impresionista alemán. Macke escolleu a Lovis Corinth, quen daba cursos nunha escola de arte privada de Berlín. Durante os seis meses de período de estudo Macke tamén visitou varios museos en Berlín. 1908 foi seguido por unha viaxe a Italia e, xunto con Elisabeth Gerhardt e Bernhard Koehler, unha segunda viaxe a París. A razón para esta viaxe, foi o desexo de Koehler, de completar a súa colección de obras do impresionismo francés, actuando Macke coma consultor.
En outubro de 1908 comezou o servizo militar, servindo case durante un ano, o que o obrigoun a interromper os seus estudos. Despois de completar o servizo militar casou en outubro de 1909 con Elizabeth Gerhardt. A existencia do par foi garantida pola renda obtida por Elisabeth Macke da herdanza do seu pai, sendo posible, unha existencia despreocupada, aínda que sen luxos. En 1910 e 1913 naceron os seus fillos Walter e Born Wolfgang.
Pintura e actividade expositora
Paisaxe de Tegernsee (1910)|165px|miniatura O encontro de Macke con Robert Delaunay en París en 1912, supuxo unha revelación para el. O Cubismo cromático de Delaunay, chamado Orfismo por Guillaume Apollinaire, influíu definitivamente na arte de Macke a partir dese intre. Os seus Escaparates de Tendas poden ser considerados unha interpretación persoal das Fiestras de Delaunay, combinadas coas imaxes futuristas que viu en Italia. O ambiente exótico de Tunisia, que Macke visitou con Paul Klee e Louis Moilliet en 1914, foi fundamental na aproximación á luz da súa etapa final, na que creou unha serie de traballos que considéranse actualmente obras mestras. A carreira de Macke foi interrompida bruscamente pola súa ceda morte en setembro de 1914, na fronte da primeira guerra mundial.
A lúa de mel, levounos de novo a París, onde August Macke coñecería as obras dos fauvistas e futuristas. Despois, a parella aceptaría a invitación de Wilhelm Schmidtbonn e trasladaríase a finais de outubro dese ano á vila de Tegernsee. A súa estadía no illamento da Alta Baviera faría desta tempada unha das fases de maior creatividade e produtividade do pintor.
En Tegernsee Macke queixábase da falta de espazo pra traballar e vivir, botando de menos especialmente un obradoiro independente pra traballar, deste xeito a familia mudouse a finais de 1910 de novo a Bonn; alí puido Macke construír un obradoiro nunha casa pertencente á súa sogra. Neste tempo produciu máis de 330 cadros.
A mediados de 1911 decidiron algúns dos membros do novo grupo artístico, entre eles Wassily Kandinsky e Marc, editar unha publicación, que soamente aparecería unha vez en forma de almanaque chamada „Der Blaue Reiter“. A petición de Franz Marc Macke participou na redacción do almanaque e contribuíu cun ensaio; er veranlasste zudem Bernhard Koehler, die Finanzierung sicherzustellen. A finais de 1911 die Redakteure des Almanachs aus der Künstlervereinigung austraten, um unter dem Namen „Der Blaue Reiter“ eigene Ausstellungen durchzuführen, schloss Macke sich an. A primeira exposición de Blauen Reiter, tivo lugar entre 1911/12 sendo amosada en Múnic, Colonia, Berlín, Hagen e Frankfurt; con só tres obras Macke sentiríase pouco representado. A súa relación co grupo Blauen Reiter fora sempre ambivalente;
Durante os tres anos que viviu en Bonn Macke adicou a maioría do seu tempo a actividades expositoras. As súas exposicións en galerías de renome, contribuíron a que a súa soa medrase ao longo de Alemaña. Exerceu ademais como organizador de importantes exhibicións.
Voo 603 de Aeroperú
O voo 603 de Aeroperú era un voo regular entre o aeroporto de Miami e o aeroporto Comodoro Arturo Merino Benítez en Santiago de Chile, cunha escala no aeroporto Jorge Chávez de Lima. O 2 de outubro de 1996 o Boeing 757-200 que operaba o voo esnafrouse no océano Pacífico mentres realizaba a derradeira parte da ruta morrendo os 70 ocupantes do avión.
A Felgueira, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
A Felgueira é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que eran 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 3 habitantes.
Voo 603 de Aeroperú
Debido a que un traballador de mantemento non puidera retirar a cinta que cubría os portos estáticos, o ordenador de datos do aire foi incapaz de informar da velocidade do aire e altitude. Os pilotos esforzáronse para voar o avión pero que descoñecían a verdadeira altura e non usaron de forma efectiva os medios alternativos dos que dispoñían.
Avión
O aparello, un Boeing 757-23A, fora entregado novo o día 2 de decembro de 1992 a Ansett Worldwide. O avión foi arrendado a Aeroméxico o 27 de setembro de 1993 e despois subarrendado a Aeroperú o 1 de abril de 1994. O contrato de arrendamento transferíuse novamente a Ansett en febreiro de 1995 e Aeroperú continuou operando o aparello ata o accidente.
Accidente
O 1 de outubro de 1996 o voo 603 de Aeroperú procedente de Miami aterrou no aeroporto Jorge Chávez de Lima. 180 pasaxeiros viaxaban na primeira parte da ruta nun Boeing 757. 119 desembarcaron e o resto foron transferidos a outro 757 despois de comprobacións de mantemento.
Xusto despois da medianoite no 2 de outubro, pouco despois da engalaxe, a tripulación do avión descobreu que os seus instrumentos básicos se comportaban erraticamente e daban mensaxes de emerxencia en serie contraditorias ao ordenador de voo. A tripulación declarou emerxencia e solicitou regresar inmediatamente ao aeroporto.
Fronte á falta de lecturas básicas de instrumentos de voo fiables, avisos constantes contraditorios do ordenador de voo do avión (algúns correctos e outros non) e a crenza de que estaban a unha altura segura, o capitán de 58 anos Eric Schreiber Ladrón de Guevara, un piloto veterano que tiña máis de 22 000, e o primeiro oficial de 42 David Fernández Revoredo, con case 8 000 horas, decidiron comezar a descender para aproximarse ao aeroporto. Como o voo era de noite e sobre a auga, non había referencias visuais que lle dixesen aos pilotos a súa altitude real ou que axudasen ao seu descenso. Como consecuencia da incapacidade dos pilotos de controlar co precisión a velocidade do avión, experimentaron múltiples entradas en perda que resultaron nunha rápida perda de altitude sen que o altímetro o indicase. Mentres que o altímetro indicaba unha altura duns 9 700 pés, a añtura real do avión era moito máis baixa.
O controlador de tráfico aéreo instruíra a un Boeing 707 a aterrar e axudou a guiar o 757 de volta a terra, pero antes de que o 707 puidese facelo, a punta da á esquerda do 757 chocou contra a auga, aproximadamente 25 minutos despois de declarar a emerxencia. No momento no que se decataron de que estaban demasiado baixo era moi tarde; os pilotos loitaron cos controis de voo do avión e conseguiron levalo ao aire novamente durante 17 segundos, pero o aparello esnafrouse invertido contra a auga. Os 70 ocupantes do avión morreron. O informe oficial do accidente concluíu que a tripulación de voo, distraída polos avisos, non prestou atención ao altímetro do radar despois de baixar dos 2 500 pés de altura.
Ernesto Halffter
Ernesto Halffter Escriche, nado en Madrid o 16 de xaneiro de 1905 e finado na mesma cidade o 5 de xullo de 1989, foi un músico español.
Traxectoria
Considérase o único pupilo do compositor Manuel de Falla, dada a reducida obra da súa outra alumna, Rosa García Ascot. Entre as composicións de Ernesto Halffter está a Fantasía galaica, ballet baseado na lenda da Santa Compaña, con temas de bailes populares como a muiñeira.
La Ferrera
La Ferrera ou Malaspina é un dos illotes do arquipélago das Illas Columbretes, situado nas augas do mar Mediterráneo fronte á costa valenciana.
Xunto a outros illotes de moi reducidas dimensións como Espinosa, Bauzá e Navarrete, o illote atópase ao oeste da Illa Grossa, a máis grande do arquipélago, e o seu nome probablemente débese á súa cor similar ao óxido de ferro. Ao sur están La Foradada e El Carallot.
A Fraga, Vilaño, A Laracha
A Fraga é un lugar da parroquia de Vilaño no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 4 mulleres.
Voo 670A de Loganair
O voo 670A de Loganair era un voo regular de carga para Royal Mail dende o aeroporto de Edimburgo ata o aeroporto de Belfast. O 27 de febreiro de 2001 o Short 360 que operaba o voo esnafrouse no estuario de Forth sobre as 17:30; os corpos dos dous tripulantes foron atopados entre os restos do avión horas despois do accidente.
Avión e tripulación
O avión accidentado era un turbohélice Short 360-100 fabricado por Short Brothers Limited en 1987, con número de serie SH 3723 e rexistro G-BMNT. Estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney Canada PT6A-67R. Os asentos dos pasaxeiros foran retirados para ser usado como cargueiro e o seu Certificado de Aeronavegabilidade era válido ata o 15 de outubro de 2001. O aparello estaba cargado con 1 360 kg de combustible e levaba 1 040 kg de carga, cun peso total na engalaxe de 10 149 kg. O peso máximo de engalaxe certificado do Short 360 son 12 292 kg.
A tripulación estaba formada por un piloto de 58 anos cunha licenza de transporte válida e 13 569 horas de experiencia como piloto ao mando. O copiloto tiña 29 anos, tiña tamén unha licenza válida e unha experiencia de 438 horas.
Accidente
Ás 17:10 hora local o primeiro oficial solicitou autorización e, tras un pequeno atraso, a tripulación rodou para saír da pista 06. Co piloto aos mandos realizouse unha engalaxe normal cunha redución de potencia habitual aos 1 200 pés. Aos 2 200 pés o copiloto seleccionou os sistemas contra o xeo mentres o piloto cambiaba a unha nova frecuencia de radio. Catro segundos despois os indicadores de torque dos dous motores caeron rapidamente a cero e a aeronave sufriu unha completa perda de pulo de hélice. Cando o primeiro oficial radiou un mayday na frecuencia do control de tráfico aéreo o piloto iniciou un descenso cunha velocidade de só 110 nós, mentres xiraba á dereita cara á costa. Decatándose de que non poderían chegar a terra preparáronse para amarar. A unha velocidade de 86 nós co morro cara arriba uns 6,8 graos e coa á esquerda uns 3,6 graos abaixo o avión impactou contra a auga.
Distrito de Rîșcani
thumb|right|Distrito de Rîșcani. Rîșcani (en romanés: Raionul Rîșcani) é un condado (tamén chamado como distrito ou raion) moldovo, e o seu centro administrativo (ou Oraș-reședință) é a cidade de Rîșcani. Segundo a data do censo do 1 de xaneiro de 2005, o condado tiña unha poboación aproximada duns 69.300 habitantes. A súa área é duns 936 km² e unha densidade duns 74,2 hab/km². O actual presidente do distrito é Vladimir Tăbîrță.
Luis Lucia
Luis Lucia Lucia, nado en Les Coves de Vinromà (provincia de Castelló) o 17 de outubro de 1888 e finado en Valencia o 6 de xaneiro de 1943, foi un político e xornalista valenciano.
Traxectoria
Fillo dunha familia de orixe aragonesa estudou dereito na Universidade de Valencia, onde tamén foi o xefe das xuventudes carlistas. Dirixiu o semanario El Guerrillero, e en 1911 formou parte da primeira redacción do Diario de Valencia, órgano oficial da Comunión Tradicionalista no País Valenciano. Cando en 1919 se produciu a escisión de Vázquez de Mella, Lucia aproximouse aos movementos políticos próximos á democracia cristiá e en 1930, ao caer a ditadura de Miguel Primo de Rivera, foi un dos fundadores da Derecha Regional Valenciana, converténdose no seu principal líder e ideólogo, deputado a Cortes por Valencia nas eleccións de 1933 e 1936, con José María Gil-Robles foi un dos dirixentes da CEDA de ministro de Comunicacións nos gobernos presididos por Alejandro Lerroux e Joaquín Chapaprieta en 1935. Mantívose fiel á Segunda República Española durante a Guerra Civil española, aínda así permaneceu agochado no Maestrazgo ata que foi capturado por anarquistas en febreiro de 1937, permaneceu en prisións de Valencia e Barcelona ata que conseguiu escapar o 25 de xaneiro de 1939, novamente arrestado polos franquistas o 12 de febreiro, condenado a morte, sentenza conmutada por trinta anos de cadea por presións do arcebispo de Valencia e finalmente deportado ás Illas Baleares. Perdoado en 1943 morreu pouco despois de ser liberado.
Máximo San Juan
Máximo San Juan Arranz, nado en Mambrilla de Castrejón (provincia de Burgos) en 1933 e finado en Madrid o 28 de decembro de 2014, foi un debuxante español que se mantivo trinta anos (1977-2007) exercendo no diario El País.
Traxectoria
Desenvolveu unha ampla carreira de debuxante, humorista e escritor, destacando sobre todo os miles de debuxos e textos publicados nas revistas e xornais máis relevantes no panorama nacional: La codorniz, Por Favor, Pueblo, Triunfo, Interviú, La Vanguardia ou El País, neste último publicou un debuxo diario desde o ano 1976.
Obra escrita
Respecto da escritura, cabe mencionar os títulos:
Mito
miniatura|O deus [[Thor (mitología)|Thor, dos viquingos, na batalla contra os xigantes. Pintura de Mårten Eskil Winge (1872).]]
Un mito (do grego μῦθος, mythos, conto) é a narración alegórica de fenómenos extraordinarios ou feitos inexplicables para os nosos devanceiros, protagonizada por personaxes fabulosos (deuses, semideuses, monstros) ou heroes. Nas comunidades antigas os mitos eran considerados como unha realidade vivida por diversos personaxes sobrenaturais.
Descrición xeral
Os mitos poden formar parte do sistema relixioso dunha comunidade, a cal os ten por verdadeiros, e dan un apoio narrativo ás crenzas fundamentais de devandita comunidade. Dado que os mitos explican como chegou a ser o mundo tal cal o coñece unha sociedade determinada, sitúanse nun espazo e tempo protohistóricos, no que aínda non se definiron os parámetros esenciais da mesma.
Como os demais xéneros tradicionais, o mito é na súa orixe un texto oral, no que os detalles varían en cada execución, dando lugar a múltiples versións. Nas sociedades que coñecen a escritura, o mito foi obxecto de reelaboración literaria, ampliando así o seu arco de versións e variantes.
Tipos de personaxes
As categorías de personaxes do mito inclúen, entre outros, ao heroe cultural, deus que mata ou que é envexoso, nai Terra, xigantes etc. Un dos medios máis comúns de clasificación é mediante a utilización de oposicións binarias. Zeus e os titáns, branco e negro, vello e novo, alto e baixo son as características que reflicten a necesidade humana de converter diferenzas de grao en diferenzas de clase.
Lectura literal, alegórica e simbólica
Aínda que os mitos parecen ser expostos orixinalmente como historias literalmente certas, a dialéctica entre a explicación mítica do mundo e a filosófica e científica favoreceu o desenvolvemento de lecturas non literais dos mitos, segundo as cales estes non deberían ser obxecto de crenza, senón de interpretación.
Así, a lectura alegórica dos mitos, nacida en Grecia na época helenística, propón interpretar os deuses como personificacións de elementos naturais. Este empeño atopa a súa continuación en teorías posteriores, como a difundida no século XIX por Max Müller, segundo a cal os mitos teñen a súa orixe en historias mal comprendidas sobre o Sol, que foi obxecto de personificación, converténdose nun personaxe antropomorfo (o heroe ou deus solar).
A lectura simbólica considera que o mito contén un contido veraz, pero non sobre aquilo que aparentemente trata, senón sobre os contidos mentais dos seus creadores e usuarios. Así, o mito sobre como un deus instituíu a semana ao crear o mundo en sete días contén información veraz sobre como dividía o tempo a sociedade que o creou e que divisións facía entre o inanimado e o animado, os distintos tipos de animais e o home etc. Os mitos conteñen tamén pautas útiles de comportamento: modelos a seguir ou evitar, historias coñecidas por todos coas que pór en relación as experiencias individuais.
Os estudos modernos sobre o mito sitúanse en tres posicións fundamentais:
Andrés Busto Fraguela
Andrés Busto Fraguela, nado en Cedeira o 22 de febreiro de 1967, é un exfutbolista galego. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Debutou na tempada 1987–88 co Deportivo da Coruña en Segunda División. Fixo o seu debut o 25 de outubro de 1987, saíndo como titular nun encontro contra o Granada CF, que rematou con derrota a domicilio para os branquiazuis (5–0). Relegado sempre á suplencia, na súa primeira tempada no Deportivo participou en 5 encontros, xogando 3 partidos na seguinte e ningún nas súas dúas últimas campañas no conxunto coruñés.
Evaristo González Pérez
Evaristo González Pérez, Rocesvinto, nado en Dragonte (Corullón) en 1916 e finado en Chavaga (Monforte de Lemos) o 20 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Ao inicio da Guerra Civil fuxiu ao monte, pero chegou a un pacto para volver, co cal se afiliou á Falange e incorporouse ao exército sublevado. Mais, desertou para unirse ao Exército da República. Cando rematou a guerra foi detido e sometido a consello de guerra, condenado a morte, conmutáronlle a pena pola de 30 anos. Fuxiu da cadea xunto con outros tres reclusos o 30 de setembro de 1942 e integrouse na Federación de Guerrillas de León-Galicia, na que chegou a ser dirixente da tendencia comunista. Foi un dos sete guerrilleiros que foron rodeados en Sobrado en outubro de 1943.
O 21 de outubro de 1945 presentouse en Dragonte (Corullón) con outros catro guerrilleiros e mataron o párroco Rocesvinto Ruiz (de onde tomaría o seu apelativo) e outros catro veciños.
En 1946 seguindo a táctica dos comunistas, encabezou a liña secesionista que rompeu coa Federación o 18 de agosto, abandonando a maior parte dos militantes e simpatizantes do PCE a zona de León para concentrarse en Ourense.
En 1949, foi nomeado xefe do sector lucense da II Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, denominado destacamento Santiago Carrillo. Pola delación de Jesús Costoya, o 20 de abril varios guerrilleiros e enlaces foron rodeados en dúas casas nas aforas da aldea do Piricallo na parroquia de Chavaga (Monforte de Lemos) por forzas da Garda Civil de Ponferrada ao mando do comandante Miguel Arricivita. Loitaron varias horas, e finalmente morreu Rocesvinto, resultando apresada a súa compañeira Luisa López Centeno. Outros tres guerrilleiros (Guillermo Morán García, Gregorio Colmenero Fernández e Julián Acebo Alberca) e dous enlaces morreron tamén nos combates.
Eleccións municipais en Fornelos de Montes
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Fornelos de Montes dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Fornelos de Montes]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Fornelos de Montes desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mason Dye
Mason Dye, nado en Shawnee, Oklahoma, o 15 de xullo de 1994 é un actor estadounidense coñecido polas súas interpretacións en Teen Wolf e Flowers in the Attic.
Juan Mari Mujika
Traxectoria
Debutou na tempada 1985–86 en Primeira División coa Real Sociedad, cando foi chamado polo seu adestrador John Toshack do equipo filial. Debutou o 6 de outubro de 1985, nun partido fronte ao RCD Espanyol en Atocha que rematou con vitoria local (1–0). No equipo donostiarra permaneceu até a tempada 1989–90, logrando a Copa do Rei 1986–87, e contando durante estas campañas coa titularidade.
Na tempada 1990–91 fichou polo Deportivo da Coruña, co que ascendeu esa tempada a Primeira División. No Deportivo, que gozou de moita menos titularidade, permaneceu até a tempada 1992–93, relegado á suplencia toda esa campaña e sen xogar ningún partido de toda a segunda volta.
Na tempada 1993–94 fichou polo Deportivo Alavés, en Segunda División B, onde xogou dúas campañas. Na súa primeira tempada no conxunto vitoriano o veterano xogador guipuzcoano loitou por devolver ao Alavés á Segunda División. Con todo, o equipo perdeu nos play-off de ascenso. Na súa segunda tempada, e da man do adestrador Txutxi Aranguren, o Alavés logrou o ansiado ascenso. Mujika retirouse en 1995.
Mason Dye
Carreira
Dye arrancou a súa carreira con papeis no filme Adventures of Bailey: A Night in Cowtown e cun papel recorrente nas series online Secret Diary of an American Cheerleader 2: The Fierce One. En 2014, protagonizou como Christopher Dollanganger no filme de Lifetime Flowers in the Attic, baseado na novela de V. C. Andrews. Tamén foi actor invitado nas series Showtime e Teen Wolf. En 2015, interpretou o papel de Victor no filme de Lifetime My Stepdaughter. Dye apareceu como invitado en Roommates e Finding Carter.
Juan Mari Mujika
Traxectoria
En xuño de 2001 Mujika sufriu un gravísimo accidente de tráfico que lle deixou en estado de coma vexetativo. O 23 de novembro de 2003 os equipos de veteranos de Real Sociedad e Real Madrid disputaron un partido amigable para recadar fondos para a familia do xogador. Finalmente, tras estar preto de tres anos prostrado neste estado, Mújika faleceu o 14 de xuño de 2004 no hospital de Zumarraga aos 41 anos de idade.
Mason Dye
Carreira
En 2016, Dye protagonizou como Tyler Evans no filme dramático Natural Selection coprotagonizado por Katherine McNamara. Máis tarde dese ano, interpretou a Josh Jackson no filme dramático de acción e aventuras Vanished – Left Behind: Next Generation xunto con Amber Frank e Dylan Sprayberry. En 2017, interpretou o papel de Bruce Kane no filme de suspense de Lifetime Stalker's Prey. Tamén interpretou a Tyler Pemhardt no filme de terror Truth or Dare, estreado na canle syfy. En 2018, interpretou a Matt no filme de Lifetime The Wrong Son.
Juan Mari Mujika
Selección nacional
A súa proxección na Real Sociedad fixo que debutara coa selección española sub-21 o 29 de xaneiro de 1986, nun partido de Eurocopa sub-21 fronte á selección marroquí sub-21 que rematou con vitoria (3–0). Aínda que foi convocado durante todo o torneo non volveu vestir a camisola da selección.
Systema Naturae
miniatura|Systema naturæ. Cuberta da 10ª edición ([[Estocolmo, 1758).]]
O libro Systema Naturæ (abreviado Syst. Nat.) foi unha das principais obras do médico, botánico e naturalista sueco Linneo.
O seu título completo é "Systema naturæ, sive regna tria naturæ systematice proposita per secundum classes, ordines, genera, & species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis" ("Sistema natural, nos tres reinos da natureza, segundo clases, ordes, xéneros e especies, con características, diferenzas, sinónimos, lugares").
Co seu sistema, Linneo, profundo crente, pensaba que estaba clasificando a creación de Deus.
A décima edición deste libro (1758) está considerada como o punto de partida formal da nomenclatura zoolóxica.
Descrición
Linneo publicou a primeira edición do Systema naturae no ano 1735, durante a súa estancia nos Países Baixos. Como era costume para a literatura científica da época, o libro publicouse en latín. Nel expoñía as súas ideas para a clasificación xerárquica do mundo natural, dividíndoo nos clásicos tres reinos, o reino animal (Regnum animale), o reino vegetal (Regnum vegetabile) e o "reino mineral" (Regnum lapideum).
Para a clasificación do reino vexetal Linneo segue o seu novo sistema sexual, en que as especies co mesmo número de estames se inclúen no mesmo grupo. A clasificación dos animais era máis natural. Por exemplo, os seres humanos foron por primeira vez colocados xunto a outros primates (como Anthropomorpha).
En vista da popularidade da obra, Linneo continou a publicación de novas edicións, ampliando en cada unha a precedente, desde as once páxinas da primeira edición (1735) ás tres mil páxinas da déciimo terceira e última edición (1770). Ademais, segundo avanzaba no traballo, fixo modificacións: na primeira edición as baleas foron (erroneamente) clasificadas como peixes; na 10ª edición, publicada en 1758, as baleas xa se identificaron como mamíferos. Nesta mesma edición introduce para as especies animais un nome científico formado por dous termos (xenérico e específico), a denominada nomenclatura binomial, algo que xa fixera para as especies de plantas en 1753, na publicación de Species Plantarum.
Golán, Soandres, A Laracha
Golán é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 5 mulleres.
Zoran Batrović
Zoran Batrović, nado na antiga Titogrado (República Socialista de Montenegro) o 4 de febreiro de 1958, é un exfutbolista iugoslavo. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección iugoslava.
Traxectoria
Na tempada 1989–90 foi contratado polo Deportivo da Coruña, en Segunda División. Debutou o 17 de setembro de 1989, no encontro da terceira xornada contra o Bilbao Athletic en Riazor, que rematou con empate (0–0). No Deportivo xogou un total de 8 partidos, sen chegar a anotar ningún gol.
O Vicedo
O Vicedo é un concello da provincia de Lugo, pertencente á comarca da Mariña Occidental. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.882 habitantes (2.011 no 2009, 2.146 no 2005, 2.181 no 2004, 2.228 no 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou.
Historia
O concello naceu coa constitución de 1812. O territorio que abranguía non se correspondía co actual, senón que se dividía en tres concellos: Negradas, Val e Cabanas. En 1835 estableceuse unha nova división municipal segundo un real decreto, onde o territorio do concello se distribuíu nos concellos de Galdo (O Vicedo, San Miguel de Negradas e San Román de Vale) e Viveiro (Suegos, Mosende, Río Barba e Cabanas). Esta división durou só 5 anos e o 18 de outubro de 1840 aparece o concello de Riobarba, no Boletín Oficial da Provincia de Lugo coas parroquias actuais do municipio do Vicedo.
Durante os seguintes anos mantívose certa estabilidade manténdose Río Barba como capital do municipio do mesmo nome, até que no ano 1952, mediante circular do gobernador civil de Lugo, cambiouse a capitalidade e o nome do municipio polo de Vicedo (sic) o 14 de xullo de 1952, nome dun lugar da parroquia do mesmo nome. En 1983, mediante a Lei de normalización lingüística, o topónimo oficial pasou a ser O Vicedo.
Patrimonio
Na parroquia do Vicedo está a igrexa de Santo Estevo do Vicedo.
Demografía
Evolución da poboación vicedense desde 1920 ata o ano 2009:
Lugares do Vicedo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello do Vicedo vexa: Lugares do Vicedo.
Juanes
Juan Esteban Aristizábal Vázquez, nado en Carolina del Príncipe (Antioquia) o 9 de agosto de 1972, é un destacado cantante, compositor, guitarrista, arranxador e produtor de música Rock & Pop colombiano, máis coñecido como Juanes. O seu nome artístico, Juanes, é o alcume co que era chamado de mozo na súa familia e xorde da unión do primeiro nome e a primeira sílaba do segundo.
Con 15 anos iniciou a súa carreira coa banda de Rock en español Ekhymosis, coa que realizou 5 álbums. Ó disolverse esta, Juanes decide lanzarse como solista no 2000, debutando co álbum Fíjate bien, no 2002 ratifica a calidade do primeiro co álbum Un día normal, en 2004 co best-séller mundial Mi sangre e xa en 2007 co que é o seu cuarto álbum de estudio La vida... es un ratico. Del destacan cancións como: "A Dios le pido", "Volverte a ver", "Para tu amor", o hit "La camisa negra" (número un en diversos países de América, Europa e Asia) e o seu máis recente sinxelo "Me enamora".
Literatura exipcia
miniatura|dereita|[[O escriba sentado, exposto no Museo do Louvre, París.]]
Juanes
En 2006 foi nomeado polo goberno de Francia como da orde francesa das artes e as letras. Foi nomeado pola revista estadounidense People como unha das 100 persoas máis influentes do mundo e polos Angeles Times "como a figura do rock latino máis destacada da última década".
Literatura exipcia
A literatura exipcia considérase xa consolidada no Imperio Antigo, a comezos do III Milenio. Os primeiros textos son os das pirámides e as mastabas e consisten en fórmulas funerarias (himnos, rituais, frases máxicas) referidas ás imaxes que decoran as paredes. Hai textos médicos (diagnósticos coas súas curas) e biográficos, como a biografía de Uni. Os textos literarios exipcios son en xeral moi breves en extensión.
Juanes
Así mesmo de acordo co selo Universal Music, Juanes foi galardoado entre outros, con 19 Premios Grammy Latinos, 5 Premios MTV, 2 NRJ Radio Awards, 6 Premios Lo Nuestro, e outros recoñecementos internacionais, polas súas maxistrais composicións ó amor, desamor, a vida, a familia, os desastres da guerra e a paz.
Literatura exipcia
Imperio Antigo (2778-2250)
O primeiro documento literario propiamente dito pertence á literatura sapiencial (xénero moi grato aos exipcios). É a Sabedoría de Ptahotep, unha defensa da modestia e a xustiza, o gosto pola vida sinxela e tranquila inzada de máximas e dirixida á alta sociedade, consellos didácticos e reflexións morais con mesmo alusións polémicas ao poder político e ao que denomina a súa "xerarquía paternalista". Data da VI dinastía (arredor do ano 2300 a.C.). Outros destes textos son os de Imhotep e Hardedef, mesmo un atribuído ao fillo do faraón Kheops.
Juanes
Traxectoria
Juan Esteban naceu no seo dunha familia influída pola música. Xa de novo o seu pai e os seus cinco irmáns aprendéronlle a tocar a guitarra, instrumento que o acompañou toda a súa vida musical. Comezou a súa carreira artística con 15 anos como membro da banda de rock Ekhymosis coa que gravou 5 álbums e alcanzou notoriedade no seu país. Logo dunha exitosa campaña publicitaria interpretando o jingle dunha marca de zapatos, recibe propostas de varias casas de discos para abandonar o seu estilo metal e aproximarse ao Pop Tropical que daquela encabezaba Carlos Vives. Juanes debuta como solista en 2000 co álbum Fíjate bien realizado xunto ó produtor Gustavo Santaolalla. A crítica especializada non o ten en conta, pero grazas ó impulso dos 7 nomeamentos ós Latin Grammy (das que é galardoado con 3) que a súa audiencia crece a maiores públicos en América.
Literatura exipcia
Imperio Antigo (2778-2250)
Un subxénero de tipo político que aparece máis tarde é o dos consellos para o bo goberno. Destacan o Ensinamento par Merikare, da X dinastía, que é lúcido e escéptico, e o Ensinanzas para Amenemhat I, texto apócrifo escrito após a morte deste faraón (asasinado no 1972 a.C.), máis íntimo e submiso.
Saramago
O saramago, sarmago, ravo bravo ou labestro é unha especie de planta con flor pertencente á familia Brassicaceae.
Ás veces é reivindicado como o antepasado do Ravo comestíbel, o Raphanus sativa. Algúns autores sosteñen ser nativo de Asia, mentres outros din que é orixinario do Mediterráneo. É considerada planta nativa, non invasora, na Península Ibérica.
Juanes
Traxectoria
O éxito da súa música continuada en Un día Normal, lévao a recibir diversos premios á música arredor do mundo: Premios Univisión e Latin Bilboard nos Estados Unidos, Amigo en España e Viña del mar en Chile, á vez que realiza un tour de máis de 100 presentacións nos Estados Unidos e Hispanoamérica. Ó finalizar o ano novamente arrasa nos Grammy latino con 5 premios e outros dous MTVLA. En 2004 lanza o single Nada valgo sin tu Amor, preámbulo do seu terceiro álbum: Mi sangre lanzado meses máis tarde, con cancións como Volverte a ver e Para tu amor, sitúase nos primeiros lugares de preferencia e vendas entre o público Hispano-americano, pero é en 2005 co orixinal corte musical La Camisa Negra que Juanes xera furor en todo o mundo. A pesar das críticas adversas de publicacións como Rolling Stone que levan ó artista e o seu representante a vetar a publicación, a canción sitúase número 1 non só en Latinoamérica senón tamén en países culturalmente distintos que o acollen como o éxito bailable do ano como Alemaña, Francia, Países Baixos, Finlandia, Xapón, entre outros, superando o éxito de A Dios le pido. Durante o resto do ano e metade do 2006 Juanes leva a súa música arredor do mundo no Tour Mi sangre, logrando cheo total en centenares de presentacións. En agosto do mesmo ano anuncia o seu retiro temporal a un ano sabático para traballar en causas sociais, descansar coa súa familia e crear nova música.
Saramago
Foi introducido en case que todas as partes do mundo, sendo nalgunhas delas considerada unha especie invasiva daniña, como en Australia. Espállase rapidamente e ás veces pode ser vista nas beiras das estradas ou en lugares onde a terra foi removida.
Literatura exipcia
Imperio Medio (2160-1580)
Na narrativa, a brillante Historia de Sinuhé, todo un clásico. Nela, o protagonista foxe a Siria á morte de Amenemhet I. O Relato dun náufrago está cheo de elementos fantásticos. No Diálogo do suicida coa súa alma prodúcese un debate filosófico de ton melancólico. No Conto do campesiño litigante pídenlle xustiza ao visir nove veces consecutivas, utilizando cada vez fórmulas e argumentos diferentes que divirten extraordinariamente ao señor. As Narracións do papiro Westcar son unha colección de historias marabillosas do pasado, contadas por quenda polos príncipes en presenza de Kheops. A narrativa deste período usa unha linguaxe florida e exquisita e ten certa debilidade polas expresións raras e os desenlaces sorprendentes.
Juanes
Traxectoria
O 4 de setembro de 2007 Juanes reaparece co lanzamento público do primeiro tema do seu cuarto álbum de estudio, single titulado Me enamora, que debuta con grande acollida en Latinoamérica, España, e os Estados Unidos hispano, posicionándose no primeiro lugar de preferencia entre o público de España, Arxentina, Centroamérica, Colombia, Chile, Estados Unidos hispano, entre outros países e ingresa ata a tops de países non hispanos como Finlandia, Alemaña, Croacia, o billboard 200 dos Estados Unidos, entre outros. O 23 de outubro sae oficialmente en máis de 77 países en simultáneo ''"La vida...es un ratico", nova produción musical que trae unha fusión de rock con ritmos floklóricos latinos e completamente en español, que é o estilo que creou Juanes e é co que sente cómodo, segundo sinalou. Inclúe a participación do cantante de punk-pop alemán Campino e do tamén rockeiro arxentino Andrés Calamaro. O novo álbum é considerado pola crítica como unha síntese dos anteriores traballos, con ritmos novos como o vallenato e folklor latino.
Saramago
O saramago medra como planta anual ou bianual, con fermosas flores de catro pétalos de 15–20 mm de cruz e de cor variábel entre púrpura, alaranxada, amarela ou branca, a miúdo escurecéndose ao longo do mesmo pétalo. Ten unha raíz simple que é similar á do ravo cultivado, porén menos dilatada.
É unha fonte importante de pole e néctar para unha variedade de polinizadores, especialmente as abellas. Pode ser confundido coa mostardeira ou coa mostardeira brava, outras plantas da familia das Brassicaceae.
María Miramontes
María Dolores Miramontes Mato, nada en Guísamo (Bergondo) o 6 de abril de 1895 e finada en Buenos Aires en 1964, foi unha activista e intelectual rexionalista galega.
Literatura exipcia
Imperio Novo (1580-950)
Durante o reinado da XVIII dinastía a literatura decaeu e centrouse en textos cortesáns e de tipo sapiencial e relixioso. Destacan, no primeiro grupo, os Praceres da caza, o Faraón deportista e os contos de Kheops e os magos, e no segundo, a instrución do Sacerdote de Ptahotep, os himnos a Amón e a Atón. O ensino de Any ten carácter moral.
O período correspondente ás dinastías XIX e XX (que comeza con Horemheb e está marcado polos ramésidas) viu certa apertura nas relacións sociais, unha maior difusión da escrita e maiores contactos coas culturas asiáticas. Este é o segundo gran período da literatura exipcia. Apareceron novos xéneros literarios e novas formas expresivas. Comeza a se manifestar un espírito enciclopédico, que promove a recollida e catalogación de misceláneas literarias nas que se inclúen cartas, cantos e breves exhortacións. No Panfleto de Hori un escriba búrlase doutro facéndolle preguntas capciosas que poñen en evidencia a ignorancia deste. As narracións máis destacadas son a Disputa entre Horus e Seth, na que os dous irmás aspiran a gobernar Exipto e o segundo representa os derrotados hicsos, As dúas irmás, sobre as desventuras dunha muller que recorda a Xosé e a muller de Putifar, Verdade e mentira, que prefigura algúns elementos das Mil e unha noites e ''O príncipe predestinado, de carácter erótico. con efecto, áchanse moitos textos de carácter amoroso, algúns ternos e delicados, idílicos, e sempre sensuais.
María Miramontes
Traxectoria
Militou nas Irmandades da Fala e en 1918 formou parte da súa Xunta Directiva. En 1920 casou con Ánxel Casal, abriron xuntos unha tenda de tecidos, na que traballou de costureira. O matrimonio puxo en marcha outras moitas iniciativas. Fundaron a Editorial Lar e posteriormente a Editorial Nós e dirixiron as Escolas de Insiño Galego, ensino bilingüe e inspirada nos principios da Institución Libre de Enseñanza. Coa proclamación da II República e o ingreso no Partido Galeguista, trasladáronse a Santiago de Compostela, onde seguiu a traballar de costureira. No ámbito político, colaborou na campaña a favor do Estatuto de Autonomía.
Literatura exipcia
Época tardía (950-332)
Un dos textos máis célebres é a Viaxe de Unamon, sobre un funcionario tebano enviado ao Líbano. Rexorden as "sabedorías" (agora escritas en demótico), como O ensino de Amenemopes, que conta con 30 capítulos. Un xénero novo son os recitados agrupados en ciclos inspirados na nostalxia polo glorioso pasado. Estes recitados xiran arredor de dous heroes arquetípicos: Khamuas, fillo de Ramsés II e o faraón Pedubast; o primeiro é un excelente escritor e o segundo o valente defensor de Exipto. Prodúcense igualmente textos relixiosos, rituais e funerarios, así como representacións teatrais sagradas e biografías e autobiografías laudatorias.
O declive da literatura exipcia prodúcese coincidindo coa escisión entre demótico e hierático. O primeiro pretende usar a lingua popular e ten como referencia os feitos da actualidade; o segundo recorre a formas arcaizantes e pretende facer revivir o pasado.
María Miramontes
Traxectoria
Tras o asasinato do seu marido na guerra civil, embarcou na Coruña rumbo a Buenos Aires en novembro de 1936. Na capital arxentina traballou de modista e casou cun curmán, Pedro Miramontes. Mantivo contacto con representantes do exilio galego como Luís Seoane e Maruxa Seoane. Morreu no Sanatorio do Centro Galego de Bos Aires.
Recoñecementos
No ano 2007 o concello de Santiago de Compostela púxolle o seu nome a unha rúa.
Estandarte Real de Escocia
O Estandarte Real de Escocia (en Royal banner o Scotland, en Bratach rìoghail na h-Alba, en inglés: Royal Standard of Scotland), tamén coñecido como Royal Standard of the King of Scots ("Estandarte Real do Rei dos Escoceses") ou máis comunmente como "León Rampante", é a bandeira empregada historicamente polo Rei de Escocia. Era a bandeira de escudo de armas do Reino de Escocia.
Historia
Crese que o león foi adoptado como símbolo a comezos do século XII por Guillerme I de Escocia, (coñecido como "Guillerme o León"), pero non existen evidencias do seu uso ata 1222, data na que apareceu no selo do seu fillo, Alexandre II de Escocia. Un estandarte escocés máis antigo que se conserva representa a un dragón, símbolo que tamén empregou David I de Escocia na Batalla do Estandarte de 1138
Romaría da Santa Lucía
Actualmente a festa celébrase o penúltimo sábado de agosto, que oscila entre os días 18 e 24 dese mes. Os principais actos da xornada son a procesión e posterior misa campestre. Por ser avogosa da vista é tradición que, durante a misa, os devotos lle pasen panos a Santa Lucía polos ollos para que lles conserve a vista.
Zósimo (historiador)
Traxectoria
Nado verosimilmente en torno ao ano 460, Zósimo viviu en Bizancio baixo os emperadores Zenón e Anastasio I. Foi advocatus fisci, isto é, o funcionario do tesouro imperial que defendía ante os tribunais os bens do estado, e residiu sen dúbida na mesma Bizancio. Posuía o rango de comes (isto é, membro da comitiva do emperador, o que despois se denominou "conde"). Algúns quixeron identificalo infrutuosamente cos sofistas Zósimo de Ascalón ou Zósimo de Gaza.
Deduciuse que redactou en grego o seu Ἱστορία νέα ("Historia nova") entre os anos 500 e 520, moi probabelmente 501, como defende A. D. E. Cameron. A súa narración proba que foi un pagán convencido nunha época en que o Cristianismo xa era protexido polos emperadores, polo que a súa obra está cargada de ideoloxía anticristiá. Zósimo móstranos que a nova relixión non era aínda algo asimilado totalmente no Imperio romano e que o Paganismo se mantivose bastante tempo aínda nas cidades antes de que se extinguise nas aldeas. Por iso a súa obra é un testemuño valiosísimo sobre o fin da Antigüidade romana e completa de forma inestimábel a historia de Amiano Marcelino, tamén pagán e de orixe grega. De feito, atribúe o declive do Imperio ao rexeitamento dos deuses pagáns e dá á conversión de Constantino un ano moi posterior ao que ofrecen os historiadores cristiáns, xustificándoa ademais dunha forma psicolóxica, para facerse perdoar o crime de matar ao seu propio fillo Crispo e á súa nai, Fausta.
Nova Historia
A Ἱστορία νέα ou Historia nova de Zósimo componse de seis libros; o estilo e a concepción historiográfica tómaos de Polibio; a súa ideoloxía é anticristiá, defensora das tradicións pagás; a súa fonte para o período do 238 ao 270 é aparentemente Dexipo; para o que vai do 270 ao 404, Eunapio; e, para despois do 407, Olimpiodoro. Probabelmente o título "nova" débese a que quere contrastarse coas historias que empezan a escribir os cristiáns.
O estilo de Zósimo é conciso, limpo e puro e gusta de introducir anécdotas. A difusión da obra foi principalmente clandestina por mor do seu contido, de forma que só chegou a nós un testemuño, o Codex vaticanus graecus 156, copiado entre os séculos X e XI, con numerosas marginalia iradas de lectores cristiáns bizantinos. As mellores edicións son as de L. Mendelssohn (Leipzig, 1887) e a bilingüe de F. Paschoud (Histoire Nouvelle, París, 1971-1988).
A familia Robinson
A familia Robinson (家族ロビンソン漂流記ふしぎな島のフローネ) é unha serie anime de 50 episodios de vinte e seis minutos, inspirada nunha novela do autor suízo Johann David Wyss, producida por Animation Nippon para ser emitida no espazo Sekai Meisaku Gekijō de Fuji Television entre xaneiro e decembro de 1981. Foi popular tamén en Europa e en Galicia emitiuna a TVG en 1985.
Narra as aventuras da pequena Flo, náufraga coa súa familia, nativa de Suíza, unha illa deserta durante nunha viaxe a Australia.
Música occidental
Con frecuencia sepárase a evolución da música occidental segundo esteamos tratando de música denominada culta ou de música denominada popular.
A diferenza entre ambas non é demasiado significativa ata a idade media co auxe do cristianismo. Non en van, os alicerces da cultura cristiá primixenia están en Grecia (a través da cultura romana).
A fins do século XI florece a lírica galante (non relixiosa) cos trobadores provenzais, que inmediatamente se estende ao norte (os trobeiros en Francia e os minnesinger en Alemaña) e logo ao sur (Italia, España e Portugal).
A música culta
Os primeiros rexistros de música culta danse na Grecia, onde desempeñou un papel moralizador e pedagóxico desde a época na que se escribiron os textos homéricos (s. X a.C.).
No século IX, xa aparecen referencias ao organum, que era unha forma medieval de escritura polifónica baseada nunha melodía (canto plano) sobre a que se superpuña outra melodía.
A principios do século XIII xorde o motete (canto a varias voces con distintas letras).
No século XIV floreceu en Francia e estendeuse a Italia o ars nova, con repertorio profano (rondós, baladas e madrigais), aparecendo músicos como Phillippe de Vitry ou Francesco Landino.
No século XV desenvólvese a polifonía na escola franco-flamenga, á que pertencen Guillaume Dufai, Guilles Binchois e o seu máximo representante, Josquin des Prés.