cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carro de combate
Motores diésel
Os tanques modernos, que non empregan turbinas, usan un motor diésel xa que o combustible diésel é menos inflamable e económico que a gasolina. Algúns tanques soviéticos usaban o fume negro da combustión diésel para crear unha pantalla. Os depósitos de combustible adóitanse localizar na parte posterior do tanque.
En ocasións, o combustible gárdase en depósitos externos, ou nalgúns casos nun pequeno trailer unido na parte posterior, que pode ser separado durante o combate. Os motores modernos adoitan ser policarburantes e funcionar con diésel, gasolina e outros combustibles similares.
Turbinas de gas
miniatura|300px|Instalando o motor dun M1 Abrams. Os motores de turbina de gas teñen sido utilizados como unidade motriz auxiliar nalgúns tanques, e como a planta motriz principal do T-80 e o M1 Abrams. Estes motores son comparativamente máis lixeiros e pequenos que os motores diésel, á mesma capacidade de potencia.
Porén, estes motores son menos eficientes co combustible, especialmente a baixas revolucións, e requiren depósitos de combustible maiores para acadar a mesma autonomía. Os modelos novos do M1 Abrams teñen unha pequena turbina de gas como unidade motriz auxiliar para os sistemas do tanque cando este se atopa inmóbil, aforrando combustible.
Debido á súa baixa eficiencia, a marca termal dunha turbina de gas é maior que a dun motor diésel. Porén, o bruído producido por unha turbina de gas amortecida é moito menor que o motor de pistóns.
A turbina é teoricamente máis fiable e máis doada de manter que un motor de pistóns, xa que ten unha construción máis sinxela con poucas pezas móbiles. Na práctica, porén, estas pezas experimentan un desgaste maior por mor de que as súas velocidades de traballo son moi altas.
Ademais, a turbina é moi sensible ó po e á area fina, polo que en operacións en desertos deben empregar filtros especiais e cambialos varias veces ó día. Se o filtro erra ó ser colocado mal, ou unha bala ou metralla se introduce pode deixar ó motor danado. Aínda que os motores de pistóns tamén precisan filtros, estes son máis resistentes cando o filtro erra.
Trazas sónicas, sísmicas e térmicas
Un tanque detido que acaba de apagar o seu motor ten unha marca de calor considerable. Incluso se o tanque está oculto tras un outeiro, é posible que sexa detectado por un operador experto que descubra a columna de aire quente enriba do tanque. Este risco pode ser reducido empregando materiais térmicos que reducen a radiación de calor. Algunhas redes de camuflaxe son fabricadas con materiais que distribúe a calor de xeito irregular, o que reduce a regularidade da traza térmica do tanque.
O motor de diésel ou a turbina de gas que impulsa ó carro de combate ten unha potencia comparable á dunha locomotora diésel. O bruído xerado por un único tanque pódese oír a grandes distancias. Cando un tanque pon en funcionamento o seu motor estando detido a terra do seu arredor comeza a tremer. En movemento, estas vibracións aumentan. As trazas acústicas e sísmicas entre os motores diésel son similares; nas turbinas de gas, a marca acústica é maior debido ó seu son de alta frecuencia xerado que lle fai máis distinguible dos outros bruídos.
A potencia de saída dos motores dos tanques modernos, xeralmente máis de 750 kW ou 1.000 CV asegura que produzan unha traza térmica distintiva. A masa compacta de metal do casco do tanque disipa a calor deixando unha marca precisa. Un tanque en movemento é un obxectivo fácil de detectar con escáneres infravermellos.
Mando, control e comunicacións
miniatura|300px|Controis no interior do tanque Leclerc. O mando e coordinación dunha organización de blindados no campo de batalla estivo sempre exposto a problemas particulares. Debido ao illamento das unidades pequenas, vehículos individuais, e incluso a tripulación do tanque se teñen tomado acordos especiais. Os cascos blindados, o bruído do motor, o terreo, o po e o fume, e a necesidade de operar co zapón pechado son os principais problemas das comunicacións.
O comandante debe ordenar cada acción da tripulación, movemento e fogo. Nos primeiros tanques, a tarefa do comandante estaba obstaculizada pola necesidade de ter que cargar ou disparar o canón principal. En moitos vehículos blindados de combate, incluso actuais, o comandante trasmite as ordes de movemento ó condutor dándolle co pé nos ombros e nas costas. Os vehículos modernos adoitan levar un intercomunicador, permitindo que tódolos tripulantes poidan falar entre si, e empregar o equipo de radio. Algúns tanques teñen un intercomunicador externo na parte posterior, para que a infantería poida falar coa tripulación.
Nas primeiras operacións con tanques, as comunicacións entre os membros dunha compañía de blindados se realizaban empregando sinais manuais ou bandeirolas, e nalgunhas situacións, os tripulantes debían deixar o seu tanque e achegarse ó outro. Na primeira guerra mundial, os informes de situación eran enviados ós centros de mando lanzando pombas mensaxeiras. Os sinais con bengalas, fume, movemento e o disparo das armas eran empregados polas tripulacións veteranas pra coordinar as súas tácticas.
Entre 1930 e 1950, a maioría das nacións equiparon ás súas forzas blindadas con radios, pero os sinais visuais se seguían a empregar. Un tanque moderno é equipado xeralmente cun equipo de radio que lle permite comunicarse cunha rede de radios dunha compañía ou batallón, e posiblemente cunha rede de maior escala, para coordinarse cos outros exércitos. Os tanques dos comandantes da compañía ou batallón adoitan levar unha radio adicional.
A maioría das forzas blindadas funcionan co comandante da tripulación, e posiblemente outros membros, co zapón aberto, durante o mellor estado de alerta. Cando hai lume inemigo, ou condicións de ABQ potenciais, a tripulación pecha os zapóns e só poden ver o campo de batalla a través de rañuras de visión e periscopios, reducindo seriamente a súa capacidade de atopar brancos e percibir perigos.
Dende os anos 1960, o comandante dun tanque ten tido equipo cada vez máis sofisticado para a adquisición de branco. Nun tanque de combate principal, o comandante ten visores panorámicos, con equipo de visión nocturna, que lle permite asignar un ou máis brancos, mentres que o artilleiro se enfronta a outro. Os sistemas máis avanzados permiten ó comandante tomar o control da torreta e disparar o canón principal en caso de emerxencia.
Os avances recentes en equipamento teñen mellorado o control de fogo, co telémetro láser, os datos por GPS e as comunicacións dixitais.
Vulnerabilidade
Mentres que o carro de combate é unha arma poderosa no campo de batalla, non é invulnerable. De feito, esta superioridade do tanque ten sido a razón para centrarse na mellora de armas antitanque. Coa chegada dos helicópteros anticarro e a súa posibilidade de impactar nas zonas altas menos protexidas dos blindados, se ten dito que o tanque estaba obsoleto. Isto semella unha afirmación prematura pois non teñen habido combates entre tanques e helicópteros con forzas similares.
Infantería
miniatura|Soldados canadenses co PIAT, unha das primeiras armas persoais antitanque. O tanque é aínda vulnerable á infantería, especialmente en terreo pechado e áreas urbanas. O blindaxe e a mobilidade dos tanques son vantaxes notables, pero tamén os fan pesados e bruidosos. Isto pode darlle a iniciativa á infantería inemiga, permitindolles detectar, rastrear e evitar os tanques até que poidan realizar un contraataque. As tácticas con blindados teñen insistido en empregar apoio de infantería dende as derrotas dos tanques pesados na segunda guerra mundial.
Para as tropas veteranas, é relativamente fácil que un soldado se acerque ó tanque, especialmente cando estes teñen os zapóns pechados, debido á limitada visión da tripulación do carro. Se o zapón está aberto e un membro da tripulación asoma a súa cabeza e parte do corpo pode recibir un disparo.
Unha vez que un soldado está preto do tanque, non pode ser apuntado polo canón principal ou a metralladora coaxial. Cando os tanques están en grupos este é un problema menor, xa que poden comunicarse cos tanques veciños para defendelos empregando as súas metralladoras e armas lixeiras contra o soldado sen danar ó tanque.
Penamaior, Becerreá
Santa María de San Lourezo de Penamaior é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 89 habitantes (48 homes e 41 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 98 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 79 habitantes, sendo 43 homes e 36 mulleres.
Patrimonio
O mosteiro de Santa María de Penamaior é un templo de arquitectura románica construído no século XII pola orde do Císter. Ten planta basilical con tres naves e tres ábsidas, semicirculares as laterais e de traza notable a central, xa que o exterior é poligonal e o interior semicircular. As naves están divididas en catro compartimentos mediante piares. Os arcos de entrada ás capelas das ábsidas son de medio punto, arrancando de semicolumnas acaroadas con capiteis de traza compostelá. As naves non conservan as bóvedas orixinais, e as ábsidas teñen bóvedas de medio canón terminadas en cascarón.
No exterior ten ventás con arcos de medio punto, sobre columnas con capiteis decorados con motivos variados. A fachada foi reformada no século XVII, mais conserva a portada de arquivoltas semicirculares que arrancan de columnas apoiadas nas xambas. Unha espadana sinxela fai de campanario.
Carro de combate
Infantería
Ademais, en áreas urbanizadas, o carro de combate é moi vulnerable a ser atacado dende zonas altas e, ás veces, zonas baixas, recibindo impactos nas partes menos protexidas.
Artillería
Os proxectís convencionais da artillería non son efectivos contra tanques, pois o blindaxe pode soportar estes impactos excepto o impacto directo dun proxectil suficientemente poderoso. Incluso se o proxectil non penetra o blindaxe, pode aínda inhabilitar ó tanque debido ó golpe.
Porén, nos derradeiros trinta anos, se teñen desenvolvido unha ampla variedade de proxectís antitanque, como os guiados por láser (CLGP) que garanten virtualmente un impacto na zona alta do blindaxe.
Existen formas para tentar neutralizar ou destruír un tanque como lanzando unha gran cantidade de granadas do tipo HEAT o HEDP coa posibilidade de alcanzar ó carro de combate, que recibirá dano xa que impactarán na parte superior do chasis. Outra forma é dispersar unha cantidade de pequenas minas antitanque, que probablemente non penetrará o blindaxe, pero poden danar as eirugas e deixar o tanque inmóbil.
Estes tipos de munición adoitan ser disparados por artillería de calibres medianos, de 152 o 155 mm. Tamén se teñen desenvolvido morteiros de calibres grandes (81 mm e maiores) con munición guiada interna e externamente.
Helicópteros
miniatura|O helicóptero AH-64 Apache ten capacidade anticarro. A maior ameaza para o tanque actualmente é o helicóptero anticarro con armas guiadas antitanque (ATGW) ou un canón antitanque.
O helicóptero pode colocarse nunha posición onde non sexa fácil de ver dende un tanque, e despois atacar dende calquera punto. A limitada visión cara abaixo do tanque lle impide avistar con facilidade un helicóptero.
A maioría das armas ATGW teñen suficiente alcance para que poidan ser disparadas sen que o tanque poida contraatacar coas súas armas. Isto, porén, pode cambiar xa que algúns países están a desenvolver armas anti-helicóptero que poden ser disparadas dende o canón principal, e algúns sistemas de artillería do tanque poden impactar a un helicóptero que voe o suficientemente baixo ou a unha velocidade lenta.
Un canón antitanque tamén pode ser efectivo, xa que ó disparar dende unha posición alta, realizará impactos nas partes superiores menos blindadas.
Minas
Os carros de combate seguen a ser vulnerables ás minas. As minas teñen o vantaxe de atacar a zona menos blindada do tanque e que se poden agochar ben. As minas tamén están dispoñibles para opoñentes con menos equipamento.
Avións
Moitos avións, como o A-10 Thunderbolt II e o Sukhoi Su-25, teñen sido especificamente construídos para o apoio aéreo achegado, que inclúe a destrución de tanques. Os avións poden empregar armas similares aos helicópteros, ademais de bombas non dirixidas e guiadas por láser.
miniatura|Representación artística do FCSMCS.
Investigación e desenvolvemento
Se os deseños de tanques cambian a motores eléctricos como os empregados en equipos pesados de construción, en lugar da transmisión directa, ou empregan armas do tipo railgun, como se está estudando en barcos, seguirá a haber a necesidade dunha mellor planta motriz. A turbina de gas e o motor diésel serven para as necesidades actuais, pero é posible que outros tipos de motor experimentais sirveran.
Pico do Cabuji
miniatura|dereita|250px|O Pico do Cabuxi, no municipio de [[Lajes (Rio Grande do Norte)|Lajes.]] O Pico do Cabuxi (en tupí-guaraní, peito de moza), co 590 m de altitude, é un volcán extinto localizado no límite entre os municipios de Lajes e Angicos, no estado de Río Grande do Norte, Brasil. A súa imaxe, bastante difundida no estado, é practicamente un dos seus símbolos informais.
Controversia histórica
O investigador Lenine Pinto defende a tese de que o Brasil foi descoberto na rexión do actual municipio de Touros, Río Grande do Norte, e que o verdadeiro Monte Pascoal sería o Pico do Cabuxi.
A súa tese foi descrita no libro Reinvenção do Descobrimento, publicado en 1998.
Quintá de Cancelada, Becerreá
Santa Eulalia de Quintá de Cancelada é unha parroquia que se localiza no concello lucense de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 188 habitantes (99 homes e 89 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 216 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 161 habitantes, sendo 86 homes e 75 mulleres.
Volcán de Fuencaliente
O Volcán de Fuencaliente foi unha erupción do volcán de Cumbre Vieja, en La Palma, Canarias, que tivo lugar en 1677. O volcán destruíu o balneario de Fuente Santa. Actualmente só quedan as coladas do volcán, pois os conos foron destruídos polo concello de Fuencaliente de La Palma para construír un aparcadoiro de pago para os turistas que visitan o veciño Volcán de San Antonio, que se trata dun gran cono prehistórico, que é comunmente confundido co Volcán de Fuencaliente. Está protexido dentro do Monumento Natural dos Volcáns de Teneguía.
Insulina
Cando non hai insulina dabondo, a glicosa non pode penetrar nas células e permanece no sangue e se activa a utilización de graxas e proteínas para a obtención de enerxía. Se o déficit de insulina é grave, a utilización do tecido adiposo produce corpos cetónicos.
Os fenómenos de resistencia á insulina e o seu déficit son a base da aparición da diabetes mellitus. No caso da diabetes mellitus tipo 1, prodúcese a destrución total do illote de Langerhans por mecanismos autoinmunes; mentres que no caso da diabetes mellitus tipo II, prodúcese un incremento da resistencia periférica á insulina, de carácter progresivo, que finalmente causa a destrución crónica do illote.
Catedral de San Vito
A catedral de San Vito (en checo: Katedrála Svatého Víta ou Katedrála svatého Víta, Václava a Vojtěcha) é un templo adicado ao culto católico situado na cidade de Praga (República Checa). Forma parte do conxunto artístico monumental do Castelo de Praga e é a maior mostra de arte gótica da cidade.
Dende 1989 está adicada a San Vito, San Venceslau e San Adalberto. Foi o escenario da coroación de todos os reis de Bohemia e nela atópanse tamén enterrados tódolos santos bispos e arcebispos, así como un bo número de reis. A catedral, aínda que católica, é de propiedade estatal desde o inicio da súa construción no século XIV.
Historia
miniatura|esquerda|180px|A catedral en [[1887.]] A Catedral de San Vito é un símbolo de Praga e mesmo de toda a República Checa, tanto pola súa tempestuosa historia como polo seu valor artístico. Foi a culminación das reivindicacións dos reis de Bohemia que quixeron converter a diocese de Praga en arcebispado. A primeira pedra foi colocada o 21 de novembro de 1344 polo arcebispo de Praga, Arnošt de Pardubice, en presenza do rei Xoán de Luxemburgo e dos seus fillos, Carlos (futuro Carlos IV de Bohemia) e Xoán. Erixiuse no mesmo terreo no que antigamente se achaban unha rotonda románica e unha basílica dedicadas, así mesmo, a San Vito, das que aínda quedan restos. O proxecto foi deseñado polo arquitecto francés Matias Arras, que se inspirou na inicial arte gótica francés, tomando como modelo as catedrais de Tolosa e Narbona. De feito, a catedral de San Vito é unha das últimas mostras importantes, desta corrente artística.
Peter Parler sucedeu, en 1356, ao arquitecto Matías Arras despois do falecemento deste, aínda que transcorreron uns anos sen que fose dirixida por ningún mestre de obras. Máis tarde a construción sería dirixida polos fillos de Peter Patler, Jan e Václay. Estes novos arquitectos imprimiron á catedral un estilo inspirado no gótico alemán pero dándolle, así mesmo, o seu sinal persoal, posta de manifesto no coro, a capela de San Sexismundo e a sancristía que foron terminadas por eles. Desta época cabe destacar as complexas bóvedas, só comparables ás das catedrais inglesas. En 1419 interrompéronse os traballos por mor da rebelión husita. Os husitas, contrarios á veneración dos santos e ás mostras de opulencia propias da Igrexa católica, saquearon a catedral e fixeron coroar ao rei Sexismundo no novo templo. miniatura|Coroación de Fernando I de Austria, V de Bohemia, en [[1836.]] En 1485 a corte volveu ao Castelo de Praga e empezouse a restaurar a Catedral. Construíuse un novo Oratorio Real, obra de Hans Spiesz, símbolo da soberanía do rei, que se terminou en 1490. As escenas da lenda de San Venceslau concluíronse en 1509 para a coroación do rei Luís II. En 1526 Fernando I converteuse no primeiro Habsburgo coroado como rei de Bohemia. Desta época data a Galería da Música, obra de Bonifacio Wolmut, de estilo manierista, con bóvedas neogóticas, así como a capela de San Adalberto que posteriormente foi destruída. En 1566 Maximiliano II encargou o Panteón Real dedicado á Casa de Habsburgo e aos seus predecesores no trono de Bohemia, terminouse en 1589.
O 23 de maio de 1618 produciuse a defenestración de Praga, que daría comezo á Guerra dos Trinta Anos. En 1619 os radicais calvinistas causaron grandes danos na catedral que tivo que volver consagrarse en febreiro de 1621, despois da derrota checa na batalla da Montaña Branca. Gaspar Bechteler tallou os relevos de madeira que commemoran a defenestración e as súas consecuencias. En 1644 Leopoldo Guillem, bispo de Olomouc, fixo restaurar un candelabro románico da capela de San Xoán Bautista que, supostamente, procedía do Templo de Xerusalén.
Coa chegada do barroco, o emperador Leopoldo I de Habsburgo colocou a primeira pedra dunha nave deseñada por Giovanni Domenico Orsi, pero as obras tiveron que interromperse en 1675 por falta de orzamento. Da mesma forma fracasou o proxecto de Johann F. Schor. Desta época datan as estatuas dos santos patróns checos que hai na capela de San Xoán de Nepomuk, obra de Rinaldo Ranzoni, o retablo de San Sexismundo de Frantisek Weis e a tumba de San Xoán de Nepomuk, obra mestra de Antonio Corradini.
En 1844, Václav M. Pesina pediu que se acabase a catedral, feito que non ocorrería até 1839 ao constituírse unha Sociedade que se interesou niso. En 1862 Josef Kranner empezou os traballos restaurando o presbiterio do que eliminou gran parte dos engadidos barrocos. Con motivo do retorno a Praga das Xoias da Coroa Checa, reformouse a Cámara da Coroa; paralelamente finalizáronse as obras da bóveda principal e da fachada Oeste. O 28 de decembro de 1929 abriuse ao público a catedral totalmente acabada.
Fachada
miniatura|esquerda|Fachada sur. miniaturadaimagem|Mosaico o Xuízo Final, fachada sur. A fachada oeste, de estilo neogótico, foi a primeira que se terminou. Está decorada con estatuas de catorce santos, a do rei Carlos IV e unha dos seus arquitectos. Os portalóns de bronce realizados por Otakar Sapniel, se construíron en 1927. En total son tres portas: no central áchase representada a construción da catedral, no da dereita: a vida de San Adalberto e na da esquerda que, desde 1929 é a fachada principal, a vida de San Venceslau. O rosetón foi deseñado por Frantisek Kysela en 1928, e representa a Creación.
A fachada sur, durante cinco séculos, foi a entrada principal da catedral. Nela destaca a Porta Dourada que debe o seu nome ao fondo vermello e dourado dos mosaicos venecianos, obra de Niccoletto Semitecolo, e na que se representa o Xuízo Final, obra excepcional na Europa Occidental. No centro destes mosaicos pódese distinguir a figura de Xesucristo sobresaíndo no medio do seis santos patróns da República Checa. A ambos os dous lados de Xesucristo áchanse representadas as ánimas salvadas e as condenadas. Nelas pódese recoñecer ao rei Carlos IV e á súa última esposa Sabela de Pomerania. Para a súa realización necesitáronse máis de 40.000 pezas. En 1967 e 1980 tentáronse restaurar sen chegar a logralo.
A torre principal, situada nesta fachada, foi construída en 1770 por Peter Parler. Con 99 metros de altura, está coroada por unha cúpula renacentista de Pacassi. A balaustrada é obra de Hans de Tirol e B. Wohlmüt e, o mesmo que a cúpula, é de estilo renacentista. A bóveda da catedral presenta unha planta de tres naves cun transepto, deambulatorio e capelas. É a obra mestra de Peter Parler que introduciu modificacións e innovacións no proxecto de Matías Arras.
Interior
miniatura|180px|Interior da Catedral. O altar Maior, construído por J. Kranner entre 1868 e 1873, é de estilo neogótico, mais conserva detalles renacentistas do século XVII. Os relevos de madeira foron realizados por K. Bendl entre os anos 1625 e 1650. O da esquerda representa a fuxida dun rei dun inverno e o da dereita unha vista de Praga do ano 1620. O Oratorio Real foi deseñado por Benedikt Ried en 1493 por orde de Ladislau Jagellon. É unha das obras do gótico flamengo máis importantes da Catedral de San Vito. Pódense apreciar os escudos e as armas dos Estados sometidos por Ladislau Jagellon.
A Capela de San Venceslau é unha das estancias máis importantes da catedral. É de estilo gótico e foi construída entre os anos 1362 e 1367, ano en que foi consagrada en presenza de Carlos IV de Bohemia. É obra de Peter Parler e atópase situada no mesmo lugar no que se atopaba a Rotonda de San Vito, onde foi executado San Venceslau. As pinturas dos murais datan de 1509. Na parte superior pódense ver as imaxes da vida de San Venceslau. Debaixo do altar atópase a tumba do santo (construída en ouro e pedras preciosas) onde foi enterrado por orde de Boleslav I de Bohemia.
A tumba de San Xoán de Nepomuk foi construída en 1736, é de prata e os seus ourives foron Josef?E. Fisher von Erlach, Antonio Corradini e Jan Josef Würt. Foi encargada por Carlos VI e financiada por subscrición popular. A dinámica da obra remarca a apoteose do santo. Neste mesmo lugar atópanse as tumbas de catorce bispos de Praga. É unha das poucas obras barrocas da catedral que quedaron intactas até hoxe. A súa altura é de cinco metros. As estatuas dos patróns checos foron realizadas en 1699 por Rinaldo Ranzoni.
Ao Panteón Real accédese pola Capela da Santa Cruz. Neste recuncho aínda poden verse os restos da antiga Rotonda de San Vito que se achaba no lugar que hoxe ocupa a Catedral. No Panteón Real atópanse os restos de Carlos IV de Bohemia, os seus fillos e a súa muller; os do rei Venceslau IV, Ladislau o Póstumo, Xosé de Podebrady, Rudolfo II e María Amelia, filla da emperatriz María Tareixa de Habsburgo. Os sarcófagos foron restaurados en 1935 por Kamil Roskot, seguindo a arte contemporánea checa.
Monarcas soterrados
miniatura|180px|Tumba de Otakar II. miniatura|180px|Tumba de San Xoán de Nepomuk.
Xoias da Coroa Checa
miniatura|180px|A Porta Dourada. Accédese pola capela de San Venceslau onde, antigamente, atopábase a sancristía da Capela (hoxe denominada Cámara da Coroa). Precísanse sete chaves diferentes para poder entrar na estancia que a custodia desde 1791. Moi poucas veces exponse ao público.
As Xoias da Coroa simbolizan a soberanía dos reis de Bohemia e o pasado monárquico da República Checa. A máis antiga é a Coroa de San Venceslau, confeccionada para a coroación de Carlos IV e Branca de Valois como reis de Bohemia sucedida o 2 de setembro de 1347. A coroa foi dada como ofrenda a San Venceslau (de aquí o seu nome). O deseño da Coroa, con catro grandes flores de lis no diadema que se pecha con dous arcos e unha cruz parisiense, inspirouse na insignia real da Casa dos Premislites, así como o da coroa dos reis de Francia. A coroa é de ouro e está decorada con pedras preciosas; se garda nun estoxo de coiro co escudo do rei Carlos IV, a aguia imperial e o escudo da República.
A Cruz da Coroación foi traída do Castelo de Karlstein. É de ouro e pedras preciosas e, ademais, contén fragmentos da Coroa de Espiñas de Xesucristo. Outra das pezas de importancia é a espada de San Venceslau, documentada, por primeira vez, en 1333; e o cetro real que se empezou a utilizar a partir da coroación dos reis da Casa de Habsburgo, reis de Bohemia desde 1526.
Vidreiras
Os vitrales son da época da Primeira República Checoslovaca polo que, parte do seu significado relixioso contén un importante simbolismo do Estado Checoslovaco que, por aquel entón, acababa de independizarse do Imperio austrohúngaro. Despois de obter o seu financiamento por parte da burguesía checoslovaca, recorreuse aos principais mestres cristaleiros de Bohemia que estaban profundamente influenciados por Josef Cibulka. A maioría das vidreiras débense a Frantisek Kysela e aos seus alumnos da Escola de Artes Decorativas de Praga, entre os que destacan Cyril Bouda e Karel Svolinsky. Sobresalientes son as vidreiras do presbiterio e os da Porta Dourada que representan o Xuízo Final con referencias á historia checa obras de Max Svabinsky. Unha das vidreiras, na zona esquerda, está feita por Alfons Mucha, nótase o estilo propio do artista e a diferenza respecto ao resto dela.
Lugares de Trasmiras
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Trasmiras.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Trasmiras
Sevane, Becerreá
San Xoán de Sevane é unha parroquia que se localiza no concello de Becerreá. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 37 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 25 habitantes, sendo 9 homes e 16 mulleres.
António Vieira
António Vieira, nado en Lisboa o 6 de febreiro de 1608 e finado en Salvador (Brasil) o 18 de xullo de 1697, máis coñecido como Padre António Vieira ou Padre Antônio Vieira, foi un relixioso, filósofo, escritor e orador português da Compañía de Xesus.
Unha das máis influentes personaxes do século XVII en termos da política e oratoria, destacouse como misioneiro en terras brasileiras. Nesta calidade, defendeu incansabelmente os dereitos dos pobos indíxenas combatendo a súa explotación e escravización e facendo a súa evanxelización. Era por eles chamado "Paiaçu" (Grande Padre/Pai, en tupí).
António Vieira defendeu os xudeus, a abolición da distinción entre cristiáns-novos (xudeus convertidos, perseguidos na época pola Inquisición) e cristiáns-vellos (os católicos tradicionais), e a abolición da escravitude. Criticou tamén severamente os sacerdotes da súa época e a propia Inquisición.
Na literatura, os seus sermóns posúen considerábel importancia no barroco brasileiro e portugués.
Traxectoria
miniatura|Seis volumes dos Sermões, expostos nunha Biblioteca Municipal, no Brasil. Nacido en lar humilde, na Rúa do Cónego, freguesía da Sé, en Lisboa, foi o primoxénito de catro fillos de Cristóvão Vieira Ravasco, de orixe alentexana cuxa nai era filla dunha mulata ou africana, e de Maria de Azevedo, lisboeta.
Cristóvão serviu na Mariña Portuguesa e foi, por dous anos, escribán da Inquisición. Mudouse para o Brasil en 1614, para asumir o cargo de escribán en Salvador, na Bahia, mandando vir a familia en 1618.
No Brasil
António Vieira chegou á Bahia, onde en 1619 seu pai pasou a traballar como escribán no Tribunal da Relación da Bahia, o que motivou a vinda de toda a familia. En 1614, iniciou os primeiros estudos no Colexio dos Jesuítas de Salvador, onde, principiando con dificultades, veu a tornarse un brillante alumno. Segundo o propio frade, foi a partir dun "estalo" na cabeza que, de súbito, todo clareou: pasou a entender con facilidade e a gardar todo o que lía na memoria. Até hoxe moitos se refiren a un fenómeno semellante a ese como "o estalo de Vieira".
Ingresou na Compañía de Xesus como novizo o 5 de maio de 1623. En 1624, cando a invasión holandesa de Salvador, refuxiouse no interior da capitanía, onde se iniciou a súa vocación misioneira. Un ano despois tomou os votos de castidade, pobreza e obediencia, abandonando o noviciado. En 1626, os seus talentos como escritor xa eran recoñecidos e ficou encargado de escribir e traducir para o latín a "Carta Ânua", que era un informe anual dos traballos da Provincia da Compañía de Xesus, que era encamiñada ao Superior-Xeral da Compañía en Roma.
Proseguiu os seus estudos en Teoloxía, estudando aínda Lóxica, Metafísica e Matemática, obtendo o mestrado en Artes. A partir do final de 1626 ou do inicio 1627, comezou a actuar como profesor de Retórica en Olinda. Retornou a Salvador para completar os seus estudos, onde o 10 de decembro de 1634, foi ordenando sacerdote. Nesta época xa era coñecido polos seus primeiros sermóns, tendo fama de notábel predicador. En 1638, foi nomeado como profesor de teoloxía do Colexio Xesuíta de Salvador.
Cando a segunda invasión holandesa ao Nordeste do Brasil (1630-1654), defendeu que Portugal entregase a rexión aos Países Baixos, pois gastaba dez veces máis co seu mantemento e defensa do que o que obtiña en contrapartida, alén do feito de que os Países Baixos eran un inimigo militarmente moi superior na época. Cando apareceu unha disputa entre Dominicos (membros da Inquisición) e Xesuítas (catequistas), Vieira, defensor dos xudeus, caeu en desgraza, enfraquecido pola derrota da súa posición canto á cuestión da guerra.
En Portugal
Tras a Restauración da Independencia (1640), en 1641 regresou a Lisboa iniciando unha carreira diplomática, pois integraba a misión que ía ao Reino prestar obediencia ao novo monarca.
O 1º de xaneiro de 1642, predicou o "Sermão dos Bos Anos" na Capela Real, que tivo un forte teor político, no cal criticou os tempos nos cales Portugal foi controlado por casteláns e no cal asociou o sebastianismo a João IV e á restauración da independencia de Portugal.
Sobresaíndo pola vivacidade de espírito e como orador, conquistou a amizade e a confianza de João IV de Portugal, sendo por el nomeado embaixador e posteriormente predicador rexio. Aínda como diplomático, foi enviado en 1646 aos Países Baixos para negociar a devolución do Nordeste do Brasil, e, no ano seguinte, á Francia. Caloroso adepto de obter para a Coroa a axuda financeira dos cristiáns-novos, entrou en conflito co Santo Oficio, mais viu fundada a Companhia Geral do Comércio do Brasil. En Portugal, había quen non gustaba das súas predicacións en favor dos xudeus.
De novo no Brasil
Tras tempos conturbados acabou volvendo ao Brasil, onde, entre o 16 de xaneiro de 1653 e setembro de 1661, estivo no liderado da Misión no Maranhão e no Grão-Pará, sempre defendendo a liberdade dos indios. En 1653, proferiu o "Sermão da Primeira Dominga de Quaresma" en São Luís do Maranhão, no cal tentou convencer os señores de enxeño a liberaren os seus escravos indíxenas. A súa loita contra a escravitude dos pobos nativos de América estaba asociada á súa crenza de que a colonización portuguesa tería como misión converter aqueles pobos para a fe católica.
Entre 1658 e 1660, escribiu o "Regulamento das Aldeias ", máis coñecido como a "Visita de Vieira", por medio do cal estabeleceu as directrices das misións relixiosas na Amazonia, que, con pouquísimas mudanzas, perduraron por máis dun século. Ese documento tratou do cotián da acción misioneira, envolvendo desde os métodos de adoutrinamento até a disposición do espazo de vivenda dos misioneiros e indios. Esas regras non eran de aplicación restrinxida aos jesuítas, pois tiveron que ser seguidas tamén polas outras congregacións.
Naufraxio nos Azores
En 1654, pouco despois de proferir o célebre Sermão de Santo António aos Peixes en San Luís, no estado do Maranhão, o padre António Vieira partiu para Lisboa, xunto con dous compañeiros, a bordo dun navío cargado de azucre. Tiña como misión defender xunto ao monarca os dereitos dos indíxenas escravizados, contra a cobiza dos colonos portugueses. Tras cerca de dous meses de viaxe, xa á vista da illa do Corvo, no Oeste dos Azores, abateuse sobre a embarcación unha violenta tempestade. Mesmo recollidas as velas, á excepción do traquete, correndo o navío á capa, unha bátega máis forte arrancou esta vela, facendo a embarcación adernar a estribor. En pleno mar revolto, na inminencia do naufraxio, o padre concedeu a todos absolución xeral, bradando aos ventos:
Ducado de Cádiz
O Ducado de Cádiz é un título nobiliario español concedido por primeira vez polos Reis Católicos a Rodrigo Ponce de León e Núñez, III conde de Arcos, II marqués de Cádiz, da casa dos Ponce de León.
António Vieira
Naufraxio nos Azores
Tras esa exortación, obtivo de todos a bordo un voto a nosa Señora de que lle rezarían un terzo todos os días, no caso de que escapasen á morte inminente. Aínda por un cuarto de hora o navío permaneceu adernado até que os mastros se partiron. Co peso da carga, estivada até ás escotilhas, o navío volveu á posición normal, permanecendo á deriva, ao dispor dos elementos.
Nese episodio outra embarcación foi avistada, mais sen que prestase calquera auxilio. Ao caer da noite a mesma retornou, mais tratábase dun corsario holandés que recolleu os náufragos a bordo e pillou a embarcación á deriva, que acabou por ser afundida. Nove días máis tarde, corenta e un portugueses, desposuídos das súas pertenzas persoais, foron desembarcados na Graciosa, onde o padre António Vieira, co auxilio dos relixiosos da Compañía de Xesus, procurou providenciarlles roupas, calzado e diñeiro durante os dous meses que permaneceron na illa. De alí, tamén, acreditou Jerónimo Nunes da Costa para que este fose a Ámsterdam rescatar os papeis e libros que lle foran tomados polos corsarios, o que se cre que fora cumprido unha vez que dispomos hoxe de cerca de douscentos sermóns (este naufraxio é relatado no vixésimo-sexto) e cerca de 500 cartas do relixioso, moitas das cales anteriores ao naufraxio.
Ducado de Cádiz
O seu nome refíre á cidade andaluza de Cádiz.
António Vieira
Naufraxio nos Azores
O grupo pasou axiña á Illa Terceira, onde Vieira obtivo o aprestamento dunha embarcación para que os seus compañeiros de infortunio puidesen seguir para Lisboa. Instalado no Colexio dos Xesuítas en Angra, el permaneceu algún tempo máis, instituíndo a devoción do terzo, que por primeira vez foi cantado na Ermida da Boa Nova. Entre os sermóns que dixo en diversos locais da illa, destacouse o que proferiu na Igrexa da Sé, na Festa do Rosario, celebrada anualmente o 7 de outubro, con aquel templo repleto.
Ducado de Cádiz
Unha vez morto o primeiro duque, os Reis Católicos negociaron coa súa herdeira Francisca Ponce de León e Jiménez de la Fuente a abolición do marquesado e do ducado de Cádiz, reincorporando tras a súa morte a cidade e os títulos á Coroa de Castela, dando ao seu fillo en compensación o condado de Casares e elevando o condado de Arcos a ducado de Arcos.
Durante séculos o título permaneceu en desuso, até o século XIX. Desde entón o título de duque de Cádiz ostentárono varios membros da familia do rei: Francisco de Asís Luis de Borbón, fillo primoxénito do infante de España Francisco de Paula de Borbón e, tras a súa morte o seu irmán (de igual nome) Francisco de Asís de Borbón, rei consorte, quen apenas utilizou este título en vida.
António Vieira
Naufraxio nos Azores
Unha semana máis tarde, Vieira pasou á Illa de San Miguel, onde proferiu o sermón de Santa Teresa, un dos máis destacados da súa autoría. De alí partiu para Lisboa, a bordo dun navío inglés, o 24 de outubro. Tras atravesar unha nova tempestade, o relixioso chegou finalmente ao destino, en novembro de 1654.
Ducado de Cádiz
Así mesmo recibiu o ducado de Cádiz o infante de España Fernando María de Baviera e Borbón e, por último, Afonso de Borbón e Dampierre, quen recibiu o título por iniciativa do avó da súa esposa Carmen Martínez-Bordiú e Franco o xefe do Estado, Francisco Franco Bahamonde.
Sobre esta última concesión, o periodista e político Antonio Fontán (que máis adiante sería presidente do Senado) explicou o seguinte:
António Vieira
En Portugal, outra vez
En setembro de 1661 tivo que deixar o Estado do Maranhão e Gran-Pará por reaccións contrarias ás súas accións contra a escravitude dos pobos nativos.
Ducado de Cádiz
Deste xeito, Afonso de Borbón recibiu o ducado de Cádiz. O 22 de novembro de 1972, Franco concedeulle por decreto a facultade de usalo en España. Tras a morte de Afonso, o título volveu reverter na Coroa unha vez máis.
António Vieira
En Portugal, outra vez
En Portugal, António Vieira tornouse confessor da “rexente”, D. Luísa de Gusmão que foi a primeira raíña de Portugal da cuarta dinastía, no entanto esa foi deposta en xuño de 1662, por D. Afonso VI, que non era favorábel ao xesuíta.
Ducado de Cádiz
Titulares
miniatura|150px|Medallón de Rodrigo Ponce no Pavillón de San Martín da [[Praza Maior de Salamanca|Praza Maior de Salamanca.]]
António Vieira
En Portugal, outra vez
Abrazou a profecía Sebastiana e por iso entrou en novo conflito coa Inquisición que o acusou de herexía, inicialmente, con base nunha carta de 1659 ao bispo do Xapón na cal expuña a súa teoría do quinto imperio segundo a cal Portugal estaría predestinado a ser cabeza dun grande imperio do futuro.
Foi condenado por un conxunto de manuscritos sebastianistas: Quinto Império; Historia do Futuro e Chave dos Profetas e ficou recluso nun Colexio dos xesuítas en Coímbra, entre o 1º de outubro de 1665 e o 23 de decembro de 1667, cando a súa reclusión foi trasladada para a Casa do Noviciado dos xesuítas en Lisboa. O 30 de xuño de 1668, recibiu o perdón das penas.
En Roma
En agosto de 1669, mudouse para Roma, onde ficou 6 anos. Oficialmente, o motivo da súa viaxe era o de defender a canonización dos "Corenta Mártires Xesuítas" (1570), mais tamén procurou ser reabilitado e combater a Inquisición Portuguesa.
Encontrou o Papa á beira da morte, mais deslumbrou a Curia cos seus discursos e sermóns. Con apoios poderosos, renovou a loita contra a Inquisición, cuxa actuación consideraba nefasta para o equilibrio da sociedade portuguesa. Obtivo un breve pontificio que o tornaba só dependente do Tribunal romano. A mesma extraordinaria capacidade oratoria que seducira, primeiro, o goberno xeral do Brasil, a corte de Don João IV, e que despois, iría convencer o Papa e garantir así a anulación das súas penas e condenas.
En Portugal
Regresou a Lisboa seguro de non ser importunado máis. Cando, en 1671, unha nova expulsion dos xudeus foi promovida, novamente os defendeu. Mais o Príncipe Rexente pasara a protector do Santo Ofício e recibiuno friamente. En 1675, absolto pola Inquisición, volveu para Lisboa por orde de D. Pedro, mais afastouse dos asuntos públicos.
No Brasil
En 1681, retornou á Bahia, alegando cuestións de saúde. En 1688, exerceu a función de visitador-xeral das misións do Brasil e dedicou o resto dos seus anos á edición dos Sermóns, cartas e de Clavis Prophetarum, unha obra de interpretación profética das Escrituras que iniciara en Roma.
A colección completa dos seus Sermões, iniciada en 1679, esixiu 16 volumes. Cerca de 500 das súas Cartas foron publicadas en 3 volumes. As súas obras comezaron a ser publicadas na Europa, onde foron eloxiadas até pola Inquisición. Xa vello e doente, tivo que espallar circulares sobre a súa saúde para poder manter ao día a súa moita correspondencia. En 1694, xa non conseguía escribir polo seu propio puño. O 10 de xuño comezou a agonía, perdeu a voz, silenciáronse os seus discursos. Morre na Bahia o 18 de xullo de 1697, con 89 anos.
Aínda que non sexa considerado santo na Igrexa Católica, Padre Antônio Vieira consta no calendario de santos da Igrexa Episcopal Anglicana do Brasil como sacerdote e testemuña profética, sendo súa festa litúrxica celebrada en 18 de xullo.
Obra
A Obra Completa do Padre António Vieira, anotada e actualizada, comezou a ser publicada en 2013, case catro séculos tras o seu nacemento. Esta publicación en 30 volumes inclúe a totalidade das súas cartas, sermóns, obras proféticas, escritos políticos, sobre os xudeus e sobre os indios, ben como a súa poesía e teatro, e é a primeira edición completa e coidada de toda a súa vasta produción escrita. Un dos maiores proxectos editoriais do seu xénero, foi o resultado dunha cooperación internacional entre varias institucións de investigación e academias científicas, culturais e literarias Luso-Brasileiras, so a dirección da Reitoría da Universidade de Lisboa. Máis de 20 mil folios e páxinas de manuscritos e impresos atribuídos a Vieira foron analizados e comparados, en decenas de bibliotecas e arquivos en Portugal, no Brasil, en España, Francia, Italia, Inglaterra, Holanda, México e Estados Unidos de América. Cerca dun cuarto da Obra Completa consiste en textos inéditos. Este proxecto, so a dirección de José Eduardo Franco e Pedro Calafate, foi desenvolvido polo CLEPUL en conxunto coa Santa Casa da Misericórdia, e publicado polo Círculo de Lectores, co último volume a ser lanzado en 2014. Aínda que esta sexa unha edición portuguesa, unha selección de textos será publicada en 12 linguas como parte do proxecto. miniatura|Primeira páxina de Historia do Futuro, dunha edición de [[1718.]] Antônio Vieira escribiu máis de 200 sermóns, 700 cartas, alén de tratados proféticos, relacións etc. Seguen algúns dos seus sermóns:
Galería de imaxes da praia de Carnota
A praia de Carnota é un areal localizado no litoral do concello coruñés de Carnota.
Torre PwC
Historia e características
150px|miniatura|esquerda|A torre Sacyr Vallehermoso, de noite, xunto á entón Torre Caja Madrid, agora [[Torre Bankia.]] O edificio está no barrio madrileño de Fuencarral-El Pardo, no complexo de rañaceos Cuatro Torres Business Area, onde se atopa tamén a Torre Bankia, a máis alta de España. Os arquitectos do proxecto, que inicialmente prevían unha altura de 215 metros, son Carlos Rubio Carvajal e Enrique Álvarez-Sala Walter. A súa planta é aproximadamente a dun triángulo equilátero cuxos lados son curvos (aínda que máis ben poderíase definir como tres arcos que envolven a tres cilindros situados en triángulo) e as fiestras teñen unha disposición especial que ofrece unha resistencia mínima ao vento.
Half an Octopuss & Quadpus
"Half an Octopuss" é o nome dun EP da banda inglesa The Cure, lanzado nunha edición limitada exclusivamente no Reino Unido en 1985.
Torre PwC
Historia e características
Alberga o hotel de cinco estrelas EuroStars Madrid Tower, que ocupa ata a planta 31 (o 60% da torre) e dispón dun comedor de dúas alturas que ofrece unha vista panorámica de toda a cidade. A empresa de servizos profesionais PricewaterhouseCoopers (PwC) trasladou en xullo de 2011 todas as súas oficinas da capital (uns 2.500 profesionais) a este edificio, polo que ocupa dezasete plantas, entre os pisos 34 e 50, que quedaban vacantes ata ese momento na torre. Nesa mesma data, coa montaxe do logotipo de PwC no alto do edificio, instálase o logo máis alto de España, a case 236 metros de altura. Co traslado das oficinas de PwC á torre, o edificio renomeouse Torre PwC en lugar de Torre Sacyr Vallehermoso.
Half an Octopuss & Quadpus
"Quadpus" foi a alternativa estadounidense e canadense, aparecida no ano seguinte cunha listaxe distinta de cancións, onde destaca o tema "A Night Like This" do cal se fixo un vídeo en 1986.
Torre PwC
Historia e características
Todas as plantas de oficina teñen a mesma superficie de 1.258,23 m² e divídense en tres sectores. As plantas 51 a 54 están destinadas a instalacións xerais e equipos da torre. As plantas 55 a 58 están destinadas ás cubertas do edificio e outras instalacións xerais e equipos da torre.
É a única torre con fachada de dobre pel e está cuberta completamente de vidro a modo de escamas. Na cuberta superior hai 3 aeroxeradores capaces de producir enerxía eólica para uso do edificio. Estímase unha produción de 25kWh.
Manuel Rajo
Manuel Rajo López, nado o 25 de marzo de 1959, é un poeta galego que se deu a coñecer nos anos 70 cun poemario breve.
Traxectoria
En Pensamentos fai referencia á situación política do momento en clave irónica e de denuncia.
Vive en Monforte de Lemos.
Festival de Eurovisión 2021
O Festival da Canción de Eurovisión 2021 foi a 65ª edición do festival. Celebrouse en Rotterdam, Países Baixos, grazas á vitoria do mesmo país en coa canción "Arcade" de Duncan Laurence. Estaba previsto que o Festival de Eurovisión 2020 fose celebrado nos Países Baixos, antes de cancelarse dada a pandemia europea de COVID-19. Esta foi a quinta vez en que os Países Baixos celebran o festival, seguindo ás edicións de, , e. Organizado pola Unión Europea de Radiodifusión (UER) e as emisoras anfitrioas Nederlandse Publieke Omroep (NPO), Nederlandse Omroep Stichting (NOS) e AVROTROS, o festival foi celebrado no Rotterdam Ahoy e consistiu en dúas semifinais os días 18 e 20 de maio, e unha final o 22 de maio de 2021. A UER debatiu con respecto á prórroga do festival de 2020 para o 2021, e moitos países participantes elixiron os mesmos artistas que ían representarlles en. Os tres espectáculos en directo foron presentados por Chantal Janzen, Edsilia Rombley, Jan Smit e Nikkie de Jager.
39 países participaron este ano no festival, dos cales 26 reelixiron os mesmos artistas previamente seleccionados para o festival de (aínda que con distintas cancións, como ditan as normas do festival). e volveron tras as súas ausencias no festival de 2019, mentres que  e  non regresaron tras a súa participación en 2019. e tiñan planeado participar, pero Armenia abandonou máis tarde debido á súa crise sociopolítica provocada polo conflito de Nagorno-Karabakh e Belarús foi descualificada tras descubriren que a súa proposta violaba as normas do festival.