cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do Río de Xaneiro
A época das grandes obras
Na década dos vinte prosegue a mesma política, pero agora cunha motivación máis pedestre: decídese desmontar o Morro do Castelo (cuxo abandono provocara unha prefavelización) para gañar un soar no centro co que especular e asemade reencher a baía (o aterro) co triplo obxectivo de construír a Avenida de Beiramar, obter novos terreos de edificación e para o futuro Aeroporto Santos Dumont. Toda a operación desnaturalizou o Río histórico na súa cara sur.
É o tempo no que se erixe a colosal estatua do Cristo Redentor sobor do Corcovado (por riba de Botafogo) dominando o complexo organismo urbano.
A última grande obra de cirurxía urbana foi a da maior das avenidas do Río de Xaneiro, a Avenida do Presidente Vargas (1943). Discorre do leste ao oeste entre a cidade vella e a nova máis aló da Praza da República. Arranca co fito da Igrexa da Candelaria antes de cortar perpendicularmente a Avenida Rio Branco.
Río contemporánea
miniatura|centro|780px|Vista panorámica da favela [[Rocinha; ao fondo, a Pedra de Gávea e Tijuca; no contracampo están Leblón e Ipanema.]]
O derradeiro desmonte foi o do Morro de Santo Antonio nos sesenta, xusto cando a cidade perde a condición de capital da república en beneficio de Brasilia. O cal non impediu o seu crecemento, sobre todo cara ao noroeste. Os problemas dos grandes fluxos migratorios non fixeron senón agravar o xa histórico da favelización dos morros, facendo de Río un paradigma neste tipo de barrios de infravivenda.
Thriller (canción)
"Beat It" é un sinxelo do artista estadounidense Michael Jackson, composto por Rod Temperton e producido por Quincy Jones. É o sétimo e derradeiro sinxelo so sexto álbum de Jackson, Thriller. Foi lanzado o 12 de novembro de 1983 en varios países e 23 de xaneiro de 1984 nos Estados Unidos por Epic Records. A canción aparece en numerosos álbums de grandes éxitos de Jackson, como HIStory (1995), Number Ones (2003), The Essential Michael Jackson (2005) e Michael Jackson's This Is It (2009) e foi remesturado para o álbum de 2011 Immortal. A canción, que conta coa narración do actor Vincent Price foi orixinalmente titulada "Starlight".
Canta Claro (Vigo)
Canta Claro foi un semanario editado en Vigo en 1894.
Historia e características
Apareceu o 4 de outubro de 1894, fundado e dirixido por Adolfo Lahorra cando deixou o diario La República. Tiña como obxectivo expoñer o que lle acontecera ao seu director cos accionistas do xornal, que o destituíron na dirección. Cesou ao pouco tempo.
John D. Olivas
John Daniel "Danny" Olivas, nado en Hollywood Norte o 25 de maio de 1965, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-117 e STS-128.
Traxectoria
Olivas graduouse en enxeñaría mecánica pola Universidade de Texas-El Paso e é máster na mesma materia pola Universidade de Houston. Ten un doutoramento en enxeñaría mecánica e ciencia de materiais pola Universidade Rice.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en 1998, participando nas misións STS-117 e STS-128, pasando un total de 27,71 días no espazo.
677
Mortes
Historia ano a ano
Provincia de Muyinga
220px|dereita Muyinga é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 1.836,26 km², no 2007 tiña unha poboación estimada de 627.000 habitantes.
Concellos
Componse de 7 comunas:
DS-U2-GK
DS-U2-GK foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado a facer estudos xeofísicos, incluíndo a observación da atmosfera superior, medicións da densidade do aire e observación de auroras polares.
En total lanzáronse dous satélites da serie DS-U2-GK: o Kosmos 261 o 19 de decembro de 1968, e o Kosmos 348 o 13 de xuño de 1970. Ámbolos dous satélites foron lanzados desde o cosmódromo de Plesetsk con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.
Paz Abraira
Paz Abraira Sobrado, nada en Meira en 1971, é unha política nacionalista galega.
Traxectoria
Estudou Enxeñería Técnica en Explotacións Forestais no campus de Lugo, época na que foi membro da Xunta de Escola da Escola Politécnica Superior de Lugo (1991 a 1995), así como membro da Xunta de Goberno da Universidade de Santiago no período 1992-1994.
Militante do BNG, é concelleira en Lugo e membro ademais do Consello Nacional do BNG, así como do Consello Comarcal de Lugo-Centro e da súa Executiva comarcal. É a cabeza de lista do BNG ao Congreso dos Deputados pola provincia de Lugo.
Zubiri
Zubiri pode referirse a:
Lamego, Camanzo, Vila de Cruces
Lamego é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 39 habitantes (19 homes e 20 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Zubiri
Tamén é apelido das seguintes persoas:
Beleza
miniatura|dereita|250px|A cidade de [[Venecia nunha pintura de Canaletto, considerada, un exemplo de beleza segundo os cánones pictóricos imperantes]] A beleza, definida como o conxunto de características dunha persoa, animal, lugar, obxecto ou idea que proporcionan unha experiencia de percepción de pracer ou satisfacción, é unha noción abstracta vinculada a numerosos aspectos da existencia humana. Este concepto é estudado principalmente pola disciplina filosófica da estética, mais esténdese, se ben en distintos graos, noutros terreos tal que a historia, a socioloxía ou a psicoloxía.
A experiencia da "beleza" a miúdo implica unha interpretación dalgunha entidade que está en equilibrio e harmonía coa natureza, o que pode conducir a sentimentos de atracción e benestar emocional. Debido a que esta pode ser unha experiencia subxectiva, a miúdo dise que "a beleza está no ollo do espectador.
Hai probas de que a percepción da beleza determínase evolutivamente, que as cousas, os aspectos da xente e as paisaxes consideradas fermosos atópanse típicamente en situacións que poidan dar unha maior supervivencia dos xenes da percepción humana.
Así mesmo, trátase dun concepto variábel segundo a época e a sociedade e mesmo dentro dunha mesma sociedade os cánones de beleza non teñen por que seren forzosamente os mesmos, mudando dun a outro individuo sen maior problema. Especial relevancia cobra o concepto de beleza dentro das artes, onde, ao igual que no resto de disciplinas, tamén foi mudando a súa concepción co correr do tempo.
Etimoloxía
En grego clásico "belo" chamábase κάλλος, kallos e o adxectivo era καλός, kalos. En cambio, na koiné grega era ὡραῖος, hōraios, que desde o punto de vista etimolóxico provén da palabra ὥρα, hora, xa que a beleza estaba relacionada co momento de chegar a madurar o froito, ou da sazón da terra. Considerábase, por este motivo, como unha condición para posuír a beleza que unha persoa non quixese aparentar nada menos que a idade cronolóxica que tivese.
Historia
A beleza foi obxecto de culto desde que xurdiu o Homo sapiens. Naquel tempo xa empezaban a decorar as súas covas, creaban pequenos artefactos que simplemente servíanlles para decorar e non tiñan outro fin útil.
Da antigüidade clásica atópanse datos máis concluíntes sobre a beleza, así como estudos e reflexións sobre a mesma. Naquel tempo a beleza constituía unha calidade que facía que algo nos parecese fermosa. A esta calidade díxoselle harmonía. Tamén apareceron os primeiros canons de beleza que indicaban cales tiñan que ser as proporcións idóneas para que un corpo se vise belo. En xeral, a beleza percibíase desde un punto de vista obxectivo. A beleza é unha das ideas fundamentais de Platón na xerarquía ontolóxica, pois realizou unha abstracción do concepto e considerou a beleza unha idea, de existencia independente á das cousas belas. Segundo a concepción platónica, a beleza no mundo é visible por todos; no entanto, dita beleza é tan só unha manifestación da beleza verdadeira, que reside na alma e á que só poderemos acceder se penetramos no seu coñecemento. Consecuentemente, a beleza terreal é a materialización da beleza como idea, e toda idea pode converterse en beleza terreal por medio da súa representación. 200px|miniatura|Proporcións ideais do corpo humano esquematizadas no [[O home de Vitruvio|Home de Vitruvio, de Leonardo da Vinci.]] O canon sobre as proporcións humanas máis antigo que se coñece atopouse nas pirámides de Menfis cara ao 3000 a.C.. Desde entón houbo varios canons coñecidos: o dos faraóns, o de Policleto de Argos, o de Tolomeo (90 - 160 d. C.), o de Vitruvio (século I a. C.), o de Durero (1471 - 1528), o do home de Vitruvio de Leonardo da Vinci (1452 - 1519), e, máis recentemente o de Adolf Zeising e o de Le Corbusier (1887 - 1965 ).
A beleza material era externa, física ou sensible. Esta calidade múrchase co tempo. En cambio, a beleza espiritual non se murcha co tempo, senón que permanecía no interior do individuo. Son calidades como a bondade, o amor, a simpatía etc. Co paso do tempo chegou outra nova etapa na historia da beleza, o Renacemento. Moitos autores están de acordo en que o concepto de beleza volveu ser o da antigüidade clásica, porque se empezaron a tomar valores daquela época que xa se perderon na Idade Media. Un destes valores foi a concepción máis naturalista da beleza, que serviu de inspiración aos artistas da época.
Na modernidade desaparece esta visión obxectiva da beleza e empézase subxectivizar. No século XVIII xa se percibe a beleza de algo non por como é o obxecto por si mesmo, senón polo que este esperta na persoa. Esta concepción tíñana moi clara os empiristas e ilustrados da época.
Con Alexander Gottlieb Baumgarten xorde a teoría específica da estética que analiza conceptos co gusto persoal, ou facultade que permite xulgar algo como belo. O gusto relaciónase coa intuición e non só coa razón (Benedetto Croce), aínda que parte de xuízos argumentados que buscan a máxima xeneralización posible.
Orixe da beleza
miniatura|300px|[[Yangshuo, República Popular da China.]] Podería remontarse á propia existencia do home como unha das súas cualidades mentais. A beleza atópase en traballos de filósofos gregos, como Pitágoras, a partir do período presocrático. A escola pitagórica observou unha forte conexión entre as matemáticas e a beleza. En particular, decatáronse que os obxectos que posuían simetría son máis vistosos. A arquitectura grega clásica está baseada nesta imaxe de simetría e proporción. A investigación moderna tamén suxire que as persoas cuns trazos faciais máis simétricos e que teñen as proporcións máis equilibradas, son máis atractivas.
A beleza, xeralmente, estivo asociada co ben. Do mesmo xeito, o atributo contrario á beleza é a fealdade e a miúdo se asocia coa maldade. As meigas, por exemplo, acotío son representadas con trazos físicos desagradables e personalidades maliciosas. Este contraste personificouse en historias clásicas como A bela dormente. Do mesmo xeito, Johann Wolfgang von Goethe, na súa obra Les afinitats electives (1809), manifesta que a beleza é "un convidado que sempre é benvido". Goethe declarou que a "beleza humana" actúa con moita máis forza sobre os sentidos interiores que sobre os externos, de forma que o que a contempla está exento do mal e séntese en harmonía con ela e co mundo.
A simetría é importante porque dá a impresión que a persoa puido medrar con saúde, sen defectos visibles. Na percepción da xente bela danse certas concordancias: ollos grandes e pel clara, por exemplo, son considerados fermosos tanto en homes como en mulleres de moitas culturas. Algúns investigadores suxeriron que trazos neonatais son intrinsecamente atractivos. A xuventude en xeral asóciase coa beleza.
Os artistas gregos e romanos tamén tiñan o stándar de beleza masculina na civilización occidental. O romano ideal definiuse como alto, muscular, de pernas longas, coa testa con cabelo groso, unha alta e ampla fronte, un sinal de intelixencia, ollos amplos, un fociño forte e perfil perfecto, boca pequena, e un bico pronunciado. Esta combinación de factores produciría unha mirada de bela masculinidade. Coas excepcións do peso e os estilos da moda, as normas de beleza son bastante constantes no tempo.
Clases de beleza
Dentro da primeira clasificación podemos atopar dúas clases de beleza, a que provocan os obxectos naturais, ou beleza natural e a que nos suscitan as creacións artificiais, ou beleza artística.
Ó longo da historia, a relación entre ámbolos tipos de beleza foi irregular, xa que a beleza artística pasou de ter unha relación de dependencia coa beleza natural, a independizarse dela, a medida que avanzaba o curso da historia.
Kant distingue dous tipos de beleza:
Lamego
O topónimo Lamego pode referirse a:
Paso
Co termo de paso podemos estar a referirnos a:
Champéry
Champéry é un concello suízo do distrito de Monthey, no cantón de Valais. A súa poboación é de 1.272 habitantes (2011).
Maletto
miniatura|275px|Igrexa matriz de Maletto Maletto (en Malettu) é un concello italiano da provincia de Catania, na rexión de Sicilia. Ten 4.038 habitantes e 40 km² de superficie. A altura é de 960 metros sobre o nivel do mar e ten como patrono a Santo Antón de Padua.
John Dalton
John Dalton, nado en Eaglesfield (Cumberland) o 6 de setembro de 1766 e finado o 27 de xullo de 1844, foi un químico e físico británico, coñecido por defender a teórica atómica e por estudar a enfermidade que padecía e que leva o seu nome, o daltonismo.
Traxectoria
En 1801 enunciou a lei das presións parciais e a das proporcións múltiples.
En 1805 expuxo a teoría atómica na que se basea a ciencia física moderna. Demostra que a materia componse de partículas indivisibles chamadas átomos. Tamén idea unha escala de símbolos químicos, que serán logo substituídas pola escala de Berzelius.
O Seixo, Darbo, Cangas
O Seixo é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 339 habitantes (180 homes e 159 mulleres).
A Áspera, Ribas Pequenas, Bóveda
A Áspera é un lugar da parroquia de Ribas Pequenas, no concello de Bóveda.
Está situado a 365 metros de altitude na estrada LU-546 que une Lugo e Monforte. Contaba en 2008 con 32 habitantes (22 homes e 10 mulleres).
San Pedro, Carballedo, Carballedo
San Pedro é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 8 habitantes (4 mulleres e 4 homes).
Periscope
Periscope é unha aplicación de vídeo en streaming desenvolvida para iOS e Android por Kayvon Beykpour e Joe Bernstein. Comezou a funcionar en febreiro de 2014 baixo o nome de Bounty. Acadaron o 1,5 millón de dólares de Founder Collective, Scott Belsky, Maveron, Google Ventures, Menlo Ventures, Bessemer, Stanford – StartX e Sam Shank en abril de 2014.
En xaneiro de 2015 a compañía foi adquirida por Twitter.
Popol Vuh
miniatura|Primeira páxina do manuscrito do Popol Vuh, gardado na Biblioteca de Newberry, [[Chicago, Colección Onte.]] O Popol Vuh ou tamén Popol Wuj, é unha narrativa cultural que relata a mitoloxía e a historia dos maias kʼicheʼ que habitaron e aínda habitan nas terras altas de Guatemala. Popol Vuh é unha narrativa precolombiana do período post-clásico, entre os anos 1000 e 1500, escrita en lingua kʼicheʼ clásica. Porén, o texto escrito, é produto do período colonial español. O título tradúcese como "Libro da Comunidade", "Libro do Consello", ou máis literalmente "Libro do Pobo". O Popol-Vuh conta, do punto de vista dos maias, a orixe do mundo, e particularmente os principios do pobo kʼicheʼ, un dos pobos antigos localizado no centro do actual Guatemala. É notable que este libro sacro ten similitudes coa Biblia.
Tratado de París
Existen diversos tratados que reciben o nome de Tratado de París:
Buceros bicornis
O Buceros bicornis é unha especie de paxaro e un dos membros máis grandes da famlia dos bucertóridos. É orixinario do subcontinente indio e do sueste asiático. O seu tamaño impresionante e as súas cores fixérono un animal destacado en moitos rituais e culturas tribais. É unha especie lonxeva, chegando a vivir case 50 anos en catividade. É predominantemente fruxívoro, mais tamén é oportunista e depreda mamíferos, réptiles e paxaros pequenos.
Gdańsk
Gdańsk (, en caxubio Gduńsk) é unha cidade polaca, antigamente coñecida coma Danzig e tamén chamada Dantiscum, Gedanum, Gedania, Gydannyzc, Danczik e Dantzig. É a capital da rexión de Pomerania con preto de 464.000 habitantes, sendo a sexta cidade máis poboada do país e a súa maior cidade portuaria.
A súa importancia histórica en dúas ocasións foi fundamental: na segunda guerra mundial foi o primeiro escenario de enfrontamententos armados, ao ser asaltada polo exército alemán; e durante a guerra fría, por seren os seus estaleiros o lugar que viu nacer o sindicato católico Solidariedade (en polaco, Solidarność) que desestabilizaría o maior país satélite do bloque comunista.
A súa conurbación metropolitana é tan grande que se une con outras dúas cidades (Gdynia e Sopot), sendo coñecido coloquialmente o conxunto como "as tres cidades" (en polaco: Trójmiasto).
Saint-Suliac
Saint-Suliac (en Sant-Suliav, e en galó: Saent-Suliau) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Sargentes de la Lora
Sargentes de la Lora é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 138 habitantes (INE 2012).
Río Tíber
260px|miniatura|Río Tíber na ponte Sant'Angelo de [[Roma]] O río Tíber (en italiano Tevere), é o terceiro río máis longo de Italia, con 405 km.
Nace nos Apeninos, no monte Fumaiolo, na rexión de Toscana, e atravesa as de Umbría e o Lacio, pasando polas cidades de Peruggia e Roma. Desemboca no mar Tirreno, o cal alcanza dividido en dous brazos en Ostia, o Isola Sacra (ao sur) e Fiumicino (ao norte). Sobre o seu curso hai numerosas pontes algúns delas de gran valor histórico-artístico.
Fonseca
O topónimo Fonseca (etimoloxicamente "fonte seca", do latín ) pode referirse a:
Ademais, como apelido Fonseca pode referirse a:
Avaliación de impacto ambiental
miniatura|O proxecto e a construción das estradas está suxeito a avaliación de impacto ambiental. A avaliación de impacto ambiental (AIA) é un proceso técnico e administrativo que se aplica ós proxectos con impactos ambientais significativos. Permite identificar e avaliar, antes da aprobación dun proxecto, o impacto ambiental que pode derivar a partir da implantación de infraestruturas ou instalacións previstas e/ou do seu funcionamento posterior. En consecuencia, o obxectivo da AIA é garantir que as decisións dos órganos competentes para a aprobación destes tipos de proxectos tomen en consideración as súas repercusións medioambientais potenciais. A consulta co público é un elemento chave dos procedementos de avaliación ambiental e, en particular, da AIA.
Esta técnica presenta, polo tanto, a variable ambiental na toma de decisións en proxectos cun grande impacto sobre o medio ambiente e demostrou ser o xeito máis eficaz para evitar agresións á natureza. Ofrece máis fiabilidade e confianza tendo en conta as decisións que se teñen que adoptar, xa que permite elixir, entre as diferentes alternativas posibles, a que mellor respecte o interese xeral dende a perspectiva global e integrada, e tendo en conta todos os efectos derivados da actividade prevista.
Pinto & Chinto
dereita|miniatura|Pinto e Chinto no Culturgal 2010.
Pinto & Chinto é un dúo de humoristas gráficos galego, formado polo debuxante David Pintor e o guionista Carlos López.
Traxectoria
David Pintor (nado na Coruña en 1975) e Carlos López (nado en Boimorto en 1967) comezaron a traballar xuntos en 1993 e dende entón traballaron en varios xornais, salientando La Voz de Galicia. En 2001, comezaron a creación de obras para literatura infantil. Teñen publicados máis de 20 libros e recibiron varios premios da crítica, como o Premio Merlín, Premio Raíña Lupa, Premio Martín Sarmiento, Premio Pura e Dora Vázquez, selección na Feira Internacional de Boloña en 2007, 2010, 2011 e 2013, na Bienal Internacional de Bratislava, e premio especial do xurado no Festival do Libro Infantil de Corea Nami Island.
Helen Garner
Para a crítica literaria, véxase Helen Gardner. Helen Garner, nada en 1942 en Geelong (Australia), é unha escritora australiana.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Melbourne, deu clases no ensino secundario ata 1972 e traballou como redactora.
Río Cardener
O Cardener é un río de Cataluña, principal afluente do río Llobregat. Nace a unha altitude de aproximadamente 1.100 m, nas Fontes do Cardener, situadas nun val entre as serras de Port del Comte (2.332 m) e a do Verd (2.271 m), no termo municipal de la Coma i la Pedra (Lleida), e desemboca no río Llobregat no termo de Castellgalí, tras 87 km de percorrido.
Na súa canle atópanse os encoros da Llosa del Cavall e Sant Ponç, situados respectivamente nos termos de Sant Llorenç de Morunys e Clariana de Cardener. Este último foi proxectado no ano 1921. En ambos poden practicarse deportes acuáticos.
O río pasa polos municipios de: Sant Llorenç de Morunys, Solsona, Olius, Clariana de Cardener, Cardona, Súria, Callús, Sant Joan de Vilatorrada, Manresa e Castellgalí.
O Veredo, Carballedo, Carballedo
O Veredo é un lugar da parroquia de Santa María de Carballedo, no concello lugués de Carballedo na comarca de Chantada. Sen datos de poboación no INE en 2016.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, verde, verdor.
Bicicleta pregábel
miniatura|dereita|Unha bici pregada. Unha bicicleta pregábel é un tipo de bicicleta que incorpora gonzos no cadro, os cales permiten dobrala ou pregala.
Características
Polo xeral este tipo de bicicletas teñen rodas de 20 polgadas de diámetro. As bicicletas pregábeis pódense subir ao transporte público e pódense gardar en habitáculos de espazo reducido onde unha bicicleta convencional non cabería. Estas características facilitan o método de transporte mixto (bicicleta e transporte público). Así mesmo, o encartado tamén facilita o transporte da bicicleta nos vehículos.
A Pena, Camanzo, Vila de Cruces
A Pena é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 35 habitantes (16 homes e 19 mulleres), o que supón unha diminución de 3 habitantes con respecto ao ano 2000.
Fátima Báñez
María Fátima Báñez García, nada en San Juan del Puerto (Huelva) o 6 de xaneiro de 1967, máis coñecida como Fátima Báñez, é unha política, economista e xurista española. Entre 2011 e 2018 foi ministra de Emprego e Seguridade Social do Goberno de España.
Lorca Fútbol Club
Historia
O club fundouse no verán de 2003 na pedanía de La Hoya (Lorca), da man de Pedro Rosell co nome de La Hoya Deportiva. Comezou a súa traxectoria na Primeira Territorial, onde xogou catro tempadas ata que en 2007 acaba en terceira posición e consegue o ascenso a Territorial Preferente. Despois de tres anos nesta categoría, na tempada 2009-10 proclámase campión e ascende a Terceira División.
En 2010 cambia o seu nome polo de La Hoya Lorca Club de Fútbol e xa supera tanto en número de abonados como en asistencia ao estadio ao primeiro equipo da cidade, o Lorca Atlético, que xoga en Segunda División B. Na tempada do seu debut na categoría, o equipo acaba sétimo. Na seguinte, por mor de obras de reforma no campo de Los Tollos, o equipo trasládase de xeito temporal ao Estadio Francisco Artés Carrasco. Naquela tempada o equipo acaba en cuarta posición e xoga a promoción de ascenso a Segunda B, onde supera na primeira eliminatoria ao Díter Zafra pero cae na segunda contra o Catarroja CF. A terceira tempada en Terceira comeza co traslado definitivo ao Estadio Francisco Artés Carrasco, pola probable desaparición do Lorca Atlético. Aquela tempada o equipo proclámase campión do seu grupo e consegue o ascenso de categoría logo de superar ao Penya Esportiva.
Na tempada 2013-14, no seu debut en Segunda B, o equipo acaba en segunda posición e xoga o play-off de ascenso a Segunda División. Na primeira eliminatoria superou ao Las Palmas Atlético pero caeu na segunda contra o CE L'Hospitalet. A seguinte tempada é máis complicada para o equipo, que certifica a salvación na penúltima xornada e acaba no posto 13. Na tempada 2015-16, o empresario chinés e exfutbolista Xu Genbao compra o equipo co obxectivo de ascender á división de prata do fútbol español. Naquela tempada o Lorca FC acaba na sexta posición.
Na tempada 2016-17, Xu Gembao adquire o 100% das accións do club e transfórmase en sociedade anónima deportiva co nome de Lorca Fútbol Club S.A.D.. Malia o mal comezo de tempada, o equipo proclámase campión do grupo 4 na penúltima xornada. O seu rival na eliminatoria de ascenso de campións foi o Albacete Balompié. O resultado no partido de ida no estadio Carlos Belmonte foi de empate a 1, mentres que na volta serviulle o empate a 0 para subir por primeira vez na súa historia á Segunda División.
Rafael Carvajal
Rafael Carvajal Rivera, nado en Vigo e finado en Madrid o 24 de xuño de 1915, foi un xornalista e propagandista agrario galego.
Traxectoria
Fillo de José Carvajal Pereira. Comezou a súa carreira xornalística en La Voz de la Patria, foi redactor de El Siglo Futuro e colaborou en La Región. Formou parte do grupo iniciador de Acción Gallega en Madrid en 1909. Participou no programa de mitins iniciado por terras de Meira. Presentouse como candidato católico independente polo distrito de Mondoñedo nas eleccións de 1910 fronte a Avelino Montero Villegas, e foi derrotado. En outubro de 1910 entrou na primeira redacción de El Debate xunto cos galegos Basilio Álvarez, Luis Antón del Olmet e Alfonso Alcalá Martín. Foi redactor-xefe de La Tribuna (1912). En 1915 era redactor xefe do xornal Marte.
Chorente, Ribas Pequenas, Bóveda
Chorente é un lugar da parroquia de Ribas Pequenas, no concello de Bóveda. Sitúase a 332 m de altitude na beira do río Mao. Contaba en 2008 con 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
João Ubaldo Ribeiro
João Ubaldo Osório Pimentel Ribeiro, coñecido como João Ubaldo Ribeiro, nado na illa da Itaparica (Bahia) o 23 de xaneiro de 1941 e finado no Río de Xaneiro o 18 de xullo de 2014 foi un escritor brasileiro gañador do Premio Camões en 2008.
Xuventude
Incentivado por seu pai leu autores como o Padre Antônio Vieira, o Padre Manuel Bernardes, Shakespeare, Homero, Miguel de Cervantes, Machado de Assis e José de Alencar, entre outros, que o influenciaron desde a tenra idade.
Formación
Seu pai, por ser profesor, non soportaba a idea de ter un fillo analfabeto e João iniciou os seus estudos cun profesor particular, en 1947. Alfabetizado, ingresou no Instituto Ipiranga, en 1948, ano en que leu moitos libros infantís, principalmente a obra de Monteiro Lobato. O pai de João sempre fora esixente, o que fixo que o neno se empeñase intensamente nos estudos.
En 1951 ingresou no Colexio Estadual Atheneu Sergipense, en Aracaju. Prestaba ao pai, diariamente, contas sobre os textos que lera e algunhas veces era obrigado a resumir e traducir algúns dos seus fragmentos. Afirma ter feito esas tarefas con pracer e, nas vacacións, estudaba tamén o latín. Seu pai era xefe da Policía Militar, e nesa época, pasa a sufrir presións políticas, o que o fai trasladarse coa familia para Salvador. Na capital João Ubaldo é matriculado no Colexio Sofia Costa Pito. En 1955 matriculouse no curso clásico do Colexio da Bahia, coñecido como Colexio Central, onde coñeceu o seu compañeiro Glauber Rocha. En 1958 iniciou os estudos de Dereito na Universidade Federal da Bahia, que concluiría en 1962. En 1959, entrou para o curso do Centro de Preparación de Oficiais da Reserva do Exército no CPOR da Bahia., mais non chegou a completalo: escollido para compor un grupo de estudantes convidado para unha viaxe para os Estados Unidos, na volta ao cuartel foi inxustamente desligado.
En 1964, João Ubaldo parte para os Estados Unidos cunha bolsa de estudos concedida polo goberno daquel país para facer seu mestrado en Ciencia Política na Universidade do Sur da California.
En 1957 estréase no xornalismo, traballando como reporteiro no Jornal da Bahia, sendo despois trasladado para a Tribuna da Bahia, onde chegaría a exercer o posto de editor xefe. Editou xuntamente con Glauber Rocha, revistas e xornais culturais e participou do movemento estudantil (1958). A pesar de nunca exercer a profesión de avogado, foi alumno exemplar. Nesa mesma Universidade, concluído o curso de Dereito, fixo o posgrao en Administración Pública.
Vida persoal e viaxes
miniatura|João Ubaldo Ribeiro durante a recepción « O Rei da Noite » na illa e cidade de Itaparica O seu primeiro casamento foi en 1960 con Maria Beatriz Moreira Caldas, a súa compañeira na Facultade de Dereito. Separáronse tras nove anos de vida conxugal. João pasou boa parte da súa vida no exterior, en países como nos Estados Unidos (como estudante e, posteriormente, como profesor convidado), en Portugal (editando conxuntamente co xornalista Tarso de Castro a revista Careta) e na Alemaña (publicando crónicas semanais para o xornal Frankfurter Rundschau, alén de producir pezas para o radio).
En 1964 partiu para os Estados Unidos, a través dunha bolsa de estudos conseguida grazas á Embaixada norteamericana, para facer o seu mestrado en Administración Pública e Ciencia Política na Universidade da California do Sur. Na súa ausencia, tivo até a súa fotografía divulgada pola televisión baiana, marcada coa palabra Procúrase.
Volveu ao Brasil en 1965 e comezou a explicar Ciencias Políticas na Universidade Federal da Bahia. Alí permaneceu por seis anos, mais desistiu da carreira académica e retornou ao xornalismo. En 1969 casou coa historiadora Mônica Maria Roters, con quen tivo dúas fillas, Emília e Manuela. O casamento acabaría en 1978. En 1980 casou coa psicanalista Berenice Batella, con quen tivo dous fillos, Bento e Francisca. Participou, en Cuba, do xurado do concurso Casa das Américas, xuntamente co crítico literario Antônio Cândido e o actor e dramaturgo Gianfrancesco Guarnieri. O primeiro premio fora concedido á brasileira Ana Maria Machado. Residindo en Portugal editou co xornalista Tarso de Castro, a revista Careta.
Volveu a residir no Río de Xaneiro en 1991 e, en 1994, é elixido para a Academia Brasileira de Letras. Participou o mesmo ano na Feira do Libro de Frankfurt, Alemaña, recibindo o Premio Anna Seghers, concedido soamente a escritores alemáns e latinoamericanos.
Carreira literaria
En 1959 participou da antoloxía Panorama do Conto Baiano, co conto Lugar e Circunstância; a antoloxía foi publicada pola Prensa Oficial da Bahia. Nese período traballou na Prefectura de Salvador como office-boy do Gabinete e inmediatamente como redactor do Departamento de Turismo. En 1961, participou da colectánea de contos Reunião, editada pola Universidade Federal da Bahia, cos contos Josefina, Decalião e O Campeão
En 1963 escribiu a súa primeira novela, Setembro Não Faz Sentido, con prefacio do compañeiro Glauber Rocha e apadriñamento de Jorge Amado. O título orixinal sería A Semana da Pátria, mais por suxestión da editora, João alterou o título. A Editora Civilização Brasileira lanza, en 1971, a novela Sargento Getúlio, feito que garantiu a João o Premio Jabuti de 1972 concedido pola Cámara Brasileira do Libro, na categoría "Revelación de Autor". Segundo a crítica da época, o libro contén o mellor de Graciliano Ramos e o mellor de Guimarães Rosa.
Publicou, en 1974, o libro de contos Vencecavalo e o outro povo, cuxo título inicial era A guerra dos Pananaguás, na Editora Artenova. Con tradución feita polo propio autor, varias novelas fixéronse famosas no exterior, entre elas o Sargento Getúlio que, lanzado nos Estados Unidos en 1978, gañou receptividade pola crítica do país. En 1981 múdase para Lisboa, Portugal e, volvendo ao Brasil, publica Política - libro aínda adoptado en facultades e republicado como Já Podeis da Pátria Filhos -, alén de iniciar a colaboración no xornal O Globo. A súa produción xornalística nesa época foi reunida en 1988 no libro Sempre aos Domingos.
En 1982 inicia a novela Viva o Pobo Brasileiro (titulado primeiramente como Alto alí, meu general). Ese ano participou do Festival Internacional de Escritores, en Toronto, Canadá. Viva o povo Brasileiro é finalmente editado en 1984, e recibe o Premio Jabuti na categoría "Novela" e o Golfinho de Ouro, do Goberno do Río de Xaneiro. Inicia a tradución do libro para a lingua inglesa, tarefa que lle consumiu dous anos de traballo, a partir do cal preferiu utilizar o computador. Ao lado dos escritores Jorge Luis Borges e Gabriel García Márquez, participa dunha serie de nove filmes producidos pola TV estatal canadense sobre a literatura na América Latina.
En 1983 estréase na literatura infanto-xuvenil co libro Vida e paixão de Pandonar, o cruel. En 1989 lanza a novela O sorriso do lagarto. A súa segunda experiencia na literatura infanto-xuvenil preséntase en 1990 co libro A Vingança de Charles Tiburone.
Este ano João participa do xa citado Frankfurter Rundschau e, retornando en 1991 ao país de orixe, hospédase no Río de Xaneiro. En 1994 lanza o libro de crónicas Um brasileiro en Berlim, sobre a súa estadía na cidade. Publica, en 1997, a novela Feitiço da Ilha do Pavão, na Editora Nova Fronteira. O mesmo ano, antes da publicación desta novela, João é hospitalado con fortes dores de cabeza debido unha caída. Fora escollido, en 1999, un dos escritores en todo o mundo para dar unha declaración ao xornal francés "Libération" sobre o milenio que se aproximaba na época.
En 2000, saíron varias reedicións dos seus libros en Alemaña, incluíndo unha nova edición de peto de Sargento Getúlio. O sorriso do lagarto foi publicado na Francia. A casa dos Budas ditosos foi traducido para o inglés, nos Estados Unidos. Viva o povo brasileiro foi indicado para o exame de Agrégation, un concurso nacional realizado en Francia para os aspirantes ao diploma de graduación.
Foi un dos grandes creadores de artigos xornalísticos no Jornal da Bahia e Jornal A Tarde, onde eses alén de seren críticos-educativos, fortalecen a construción política da sociedade que ten acceso aos seus materiais.
Morte
Morreu na madrugada do día 18 de xullo de 2014 na súa casa, no barrio do Leblon, na cidade do Río de Xaneiro. Sufriu unha embolia pulmonar. O día 19 de xullo o corpo foi incinerado.
Recoñecementos
João foi detentor da cátedra de Poetikdozentur (Docente en poesía) na Universidade de Tübigen, Alemaña e tamén consagrado na Avenida Marqués de Sapucaí. O seu libro Viva o povo brasileiro foi escollido como samba-enredo da escola Imperio da Tijuca para o Entroido do ano de 1987. O 26 de novembro de 1987 foi feito Comendador da Orde do Mérito de Portugal. En 1993 foi elixido para a cadeira 34 da Academia Brasileira de Letras, na vaga aberta coa morte do xornalista Carlos Castello Branco. Participou en 1994 na Feira do Libro de Frankfurt, Alemaña, recibindo o Premio Anna Seghers, concedido soamente a escritores xermanófonos e latinoamericanos. En 2008 recibiu o Premio Camões polo "alto nivel de súa obra literaria", "especialmente densa das culturas portuguesa, africanas e dos habitantes orixinais do Brasil". En outubro de 2014, a Secretaria de Conservação e Serviços Públicos do Rio de Janeiro anunciou a construción dunha estatua na súa homenaxe, quedaría na na praza Antero de Quental, no Leblon, barrio onde o académico tiña un apartamento.
Estilo literario
Olinto tamén reforza que "no fondo, chega João Ubaldo á creación dun país e dun pobo, país del e pobo del, mais tamén país que existe fóra das palabras e pobo que rin fóra e dentro das palabras. As dúas realidades - a real, que envolve o camiño de cada brasileiro e a realidade non menos real, mais con outras vestiduras - mestúranse na obra de João Ubaldo de tal maneira que el acaba promovendo unha invención do Brasil e unha invención de cada un de nós. Niso provoca unha reacción de asombro e incredulidade." Para Antonio, João Ubaldo é o "voceiro" do Brasil, debido os moitos materiais producidos por el canto ás condicións sociais que coinciden coa actualidade nacional. Esas análises, non só encontradas en libros, poden ser descubertas tamén na grande gama de artigos escritos por Ubaldo en diversos xornais do país. No artigo, Olinto termina dicindo que "inventando un país, João Ubaldo inventouse a si mesmo e foi elixido polos seus lectores o voceiro deste país."
Cinema e televisión
João viu varias das súas obras adaptadas para o cinema e para a televisión, tendo, inclusive, participado no proceso de creación delas:
Outros
Novas Seletas: João Ubaldo Ribeiro (2004). Editora Nova Fronteira. Organizada por Domício Proença Filho, escritor, crítico e profesor de literatura brasileira, presenta ao leitor iniciante unha variada mostra da obra dun dos máis importantes autores do Brasil.
Instituto Galego de Estatística
O Instituto Galego de Estatística (IGE) é un organismo autónomo da Xunta de Galicia creado no ano 1988 e que se rexe basicamente pola Lei 9/1988 de Estatística de Galicia.
Na súa misión de promover o desenvolvemento do sistema estatístico da Comunidade Autónoma presta servizos de recompilación e difusión da documentación estatística dispoñible, desenvolve bases de datos de interese público tales como referentes á poboación, nacementos, defuncións, densidade ou sobre aspectos económicos ou sociais, analiza as necesidades e a evolución da demanda de estatísticas e asegura a súa difusión.
Banda de Música Municipal de Celanova
A Banda de Música Municipal de Celanova é unha banda de música do concello de Celanova, unha das bandas máis antigas de Galicia.
Historia
Existen documentos que falan da existencia da Banda dende 1850. Manuel Chamuchín, un músico residente en Celanova, é en quen recae o traballo de coordinación dos primeiros pasos da corporación municipal, ó ser contratado como "mestre de música". Tras del virían numerosos directores que tras varias etapas darían lugar o que é hoxe a Banda de Música Municipal de Celanova.
En 1920 xurdiu a Sociedade de Amigos da Banda de Música, que aínda hoxe segue vixente baixo a presidencia de Fernando Martínez Menchón. Esta encárgase de apoiar e xestionar a Banda de Música e a Escola de Música.
Ó longo da súa historia, a banda participou en numerosas actuacións no territorio galego, así como no resto de España, Portugal e Venezuela.
Premios
A Banda Municipal de Celanova foi galardoada con numerosos premios destacando os acadados en certames musicais tan prestixiosos coma os que se celebraban en Ribadavia, Lugo, Ourense e Oviedo, onde acadou premios respectivamente nos anos 1934, 1968, 1971 e 1976. Recentemente acadou o terceiro posto no I Certame Internacional de Bandas Ciudad de Benavente celebrado en Benavente, León no 2018.
Boleslao II
Boleslao II de Polonia, nado no 1039 e finado no 1081, foi duque de Polonia (1058-1076) e rei de Polonia (1076-1079).
Buzzcocks
Buzzcocks é unha banda inglesa de punk rock formada en Bolton en 1976 polo vocalista e guitarrista Pete Shelley. Son considerados unha importante influencia na escena musical de Manchester, o movemento discográfico independente, o punk rock, o powerpop, o pop punk e o indie rock. Acadaron o éxito comercial con sinxelos que fusionaban as estruturas pop coa enerxía do punk.
Boleslao II
Traxectoria
Boleslao era o fillo máis vello de Casimiro I o Restaurador e de Dobronega María de Kíiv, filla do Gran Duque de Kíiv Vladimiro I. Foi duque de Polonia entre 1058 e 1076 e o 25 de decembro deste ano foi coroado rei de Polonia. Boleslao foi un aliado do papa Gregorio VII na súa loita contra o emperador, pero tras mandar asasinar a Stanisław Szczepanowski, bispo de Cracovia, foi forzado a exiliarse a Hungría.
Buzzcocks
O nome "Buzzcocks" foi escollido por Howard Devoto e Pete Shelley despois de ler o titular "it's the buzz, cocks!" nunha recensión da serie de televisión Rock Follies na revista Time Out. O "buzz" é a excitación de tocar nun escenario; "cock" na xerga de Manchester significa colega.
Provincia de Muramvya
220px|dereita Muramvya é unha das 17 provincias do Burundi, con capital a cidade homónima. Cunha extensión de 596,52 km², ten unha poboación estimada de 317.000 habitantes (2007).
Miguel Ángel Revilla
Miguel Ángel Revilla Roiz, nado en Polaciones o 23 de xaneiro de 1943, é un economista e político rexionalista cántabro, considerado centrista.
Provincia de Muramvya
Concellos
Componse de 5 comunas:
Buzzcocks
Aínda que non tiveron tanta proxección como os tamén ingleses Sex Pistols e The Clash, os Buzzcocks foron referencia para bandas coma The Libertines, Green Day ou The Offspring (que versionaron o seu tema "Autonomy"). Fine Young Cannibals, Anti-Flag, Billy Talent e Thursday versionaron a súa canción "Ever Fallen in Love", mentres que Nirvana convidounos para que fosen os abreconcertos na que sería a súa derradeira xira europea.
Discografía
miniatura|Left to right : [[Steve Diggle, Pete Shelley, John Maher, Chris Remmington, @ Hellfest 2013.]]
Miguel Ángel Revilla
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Económicas e Empresariais e diplomado en Banca e Bolsa pola Universidade do País Vasco, é empregado de banca en excedencia.
Foi delegado comarcal do Sindicato Vertical franquista durante a ditadura. Entre 1974 e 1982 dirixiu a sucursal do Banco Atlántico en Torrelavega. Así mesmo, de 1979 a 1982 foi profesor de Estrutura Económica na Escola Superior de Dirección de Empresas de Santander, antes de acceder á Universidade de Cantabria, onde exerceu como profesor asociado de Política Económica e Facenda Pública até 1995. É o actual presidente do Goberno de Cantabria (por terceira vez) e o secretario xeral do Partido Regionalista de Cantabria.
Castros da provincia de León
Esta é unha listaxe non exhaustiva de castros existentes na provincia de León por comarcas agrarias:
A Serra de Nacente, Darbo, Cangas
A Serra de Nacente é un lugar da parroquia de Darbo no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 173 habitantes (90 homes e 83 mulleres).
Señorín, Camanzo, Vila de Cruces
Señorín é un lugar da parroquia de Camanzo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 26 habitantes (17 homes e 9 mulleres), o que supón un aumento de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
New Jersey Devils
O New Jersey Devils é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Newark (Nova Jersey, Estados Unidos) que compite na National Hockey League (NHL). O equipo forma parte da Metropolitan Division da Conferencia Leste. Foi fundado en 1974 na cidade de Kansas City (Missouri) baixo o nome de Kansas City Scouts, en 1976 mudouse, polo que pasou a denominarse Colorado Rockies tras establecerse en Denver (Colorado), finalmente, o equipo mudouse a Nova Jersey, polo que adoptou a denominación actual en 1982. Ao longo das súas 25 tempadas en Nova Jersey, os Devils establecéronse no Meadowlands Sports Complex en East Rutherford, e xogaron os seus partidos como local no Brendan Byrne Arena (posteriormente nomeado Continental Airlines Arena). A principios da tempada 2007-08, os Devils trasladáronse á cidade de Newark e dende aquela xogan os seus partidos como local no Prudential Center.
A franquía foi pobre e mediocre durante os oito anos anteriores ao seu traslado a Nova Jersey, un patrón que continuou durante os cinco primeiros anos en Nova Jersey, nos que non foron capaces de clasificarse para os play-offs e nunca finalizaron por riba do quinto posto na súa división. A súa fortuna comezou a cambiar logo da contratación do presidente e general manager Lou Lamoriello en 1987. Baixo a administración de Lamoniello, os Devils clasificáronse todos os anos excepto tres para os play-offs entre 1988 e 2912, incluídas 13 veces consecutivas entre 1997 e 2010. Os Devils gañaron o título da liga regular na Atlantic Division en nove ocasións, a máis recente na tempada 2009-10, antes de ser recolocados na Metropolitan Division como parte do realiñamento da NHL que tivo lugar en 2013. OS Devils chegaron ás finais da Stanley Cup en cinco ocasións, gañando tres veces (1994–95, 1999–00 e 2002–03). Os Devils foron coñecidos polo seu estilo de xogo defensivo durante os seus anos de contenda pola Copa, mais dende aquela foron mudando a un estilo de xogo máis ofensivo.
Os Devils manteñen unha forte rivalidade cos seus veciños da outra beira do río Hudson, os New York Rangers, así como cos Philadelphia Flyers. Os Devils son un dos tres equipos da área metropolitana de Nova York; os outros dous son os New York Islanders e os New York Rangers. A franquía é o único equipo de todas as grandes ligas que se define explícitaente como un equipo de Nova Jersey.
New York Rangers
Os Devils manteñen fortes rivalidades cos equipos máis próximos xeograficamente, cos cales se teñen enfrontado frecuentemente nos play-offs. A "Battle of the Hudson River" cos New York Rangers recibe o seu nome da proximidade dos pavillóns dos Devils na área metropolitana de Nova York, sempre a menos de dez millas e na outra beira do río Hudson dende o Madison Square Garden. A rivalidade entre os dous equipos comezou cando a franquís dos Devils trasladouse dende Colorado no medio de tres equipos do Gran Nova York xunto cos Rangers, os New York Islanders e os Philadelphia Flyers. Durante as primeiras tempadas os dous equipos non se enfrontaron nos play-offs, a primeira vez que se viron as caras nas series foi en 1992, cando os Rangers (mellor equipo da liga regular) precisaron de sete encontros para derrotar aos de Nova Jersey. En total, os Devils e os Rangers enfrontáronse seis veces nos play-offs, cun rexistro de 4-2 favorable aos de Manhattan.
Philadelphia Flyers
A proximidade de Nova Jersey a Pennsylvania tamén levou a unha rivalidade cos Philadelphia Flyers, a "Battle of the Jersey Turnpike". Os Flyers tenen un gran número de seguidores en South Jersey e adestran en Voorhees. Ambos equipos tiñan o maior número de títulos da Atlantic Division antes do realiñamento de 2013, con nove para os Devils e seis para os Flyers. A primeira vez que ambos equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada 1994-95, cando os Devils derrotaron en seis partidos aos de Filadelfia, dende aquela encontráronse cinco veces nas series eliminatorias, cun rexistro de 3-2 favorable á franquía de Newark.
Logo
O logo dos Devils é un monograma das letras "N" e "J", presentado con dous cornos de demo na parte superior do "J" e unha cola en punta na parte inferior. Cando o equipo comezou a xogar en Nova Jersey o monograma era vermello co bordo en verde, mais a cor do bordo mudou a negro en 1992, debido ás dificultades para facer consistente a cor verde entre o seu logo e as camisetas. O logo encóntrase dentro dun círculo negro e nun campo de branco no medio do peito de ambos uniformes. Antes do traslado dos Devils denied Colorado en 1982, a muller do daquela propietario John McMullen deseñou un prototipo de logo, que foi posteriormente modificado por un deseño gráfico e mercadotecnia de empresa profesional, e converteuse no logo vermello e verde empregado polo equipo durante os seus primeiros dez anos en Nova Jersey.