cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Medio dólar do Sesquicentenario de Hawai
Preparación
O delegado Houston tiña unha longa listaxe de obxeccións sobre o deseño da moeda. Por exemplo, Beach colocara un adobío no nocello do xefe nativo, o que Houston consideraba que non resultaba acaído. Beach defendeu algunhas das súas decisións, como o adobío do nocello —que acabou sendo retirado, pola insistencia de Houston insistiu— e prometeu modificar algunhas outras que provocaran as obxeccións. Isto non foi suficiente para Houston, que tampouco estaba satisfeito coa forma da palmeira na moeda, e Beach modificou novamente o deseño. Beach enviou os modelos definitivos, indicando que só consideraría facer cambios se a Fábrica da Moeda llo pedía. Escribiu a Moore: "Creo que o máis apropiado para o Sr. Houston sería levar o escultor e a súa familia a Hawai, e deixarnos vivir entre palmeiras durante un tempo para absorbermos a atmosfera dese paraíso".
A moeda foi aprobada pola Comisión de Belas Artes. O 9 de maio, O'Reilly escribiu a Beach que o deseño recibira tamén a aprobación do secretario do Tesouro Mellon.
Deseño
miniatura|208x208px|[[Retrato de James Cook, por William Hodges (ca. 1775-1776).]] O anverso do medio dólar representa o capitán James Cook ollando cara a unha agulla de compás e a inscrición CAPT. JAMES COOK DISCOVERER OF HAWAII, situadas á esquerda da moeda. Xa que logo, a súa ollada diríxese cara ao oeste. O lema nacional IN GOD WE TRUST está á dereita, o nome do país arriba e o valor facial (HALF DOLLAR) abaixo, flanqueado por oito triángulos, catro a cada lado, que representan as oito illas volcánicas de maior tamaño do arquipélago de Hawai: Oahu, Maui, Kauai, a Illa Grande de Hawaii, Niihau, Lanai, Kahoolawe e Molokai. As iniciais do deseñador, CB, áchanse á dereita da base do busto. miniatura|298x298px|A [[estatua do rei de Hawai Kamehameha I (1881), na que se basea o reverso da moeda.]] O reverso está baseado nunha estatua do rei de Hawai Kamehameha I, deseñada por Thomas R. Gould e destinada a "simbolizar a gloria pasada e futura do Reino de Hawai". Este reverso amosa un xefe hawaiano en traxe cerimonial no alto dun outeiro, co brazo estendido en sinal de saúdo e benvida. Simboliza a Hawai saíndo da escuridade. A palmeira que se eleva sobre el representa o romanticismo. Detrás del vese unha aldea hawaiana na praia de Waikiki e o cono volcánico Diamon Head, que representan a historia e a antigüidade. O deseño carece case por completo de inscricións: só se incluíu o lema E PLURIBUS UNUM ("De entre moitos, un") e as datas da conmemoración,1778 1928. Baixo o lema en latín vense fentos: Houston quería eliminar as plantas, pero Beach insistiu en conservalas para equilibrar o deseño. Juliette Fraser fixera varios esbozos, todos cos mesmos elementos básicos de deseño, pero co xefe en diversas poses e con Diamond Head en distintas posicións.
O historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu volume sobre as moedas e as medallas estadounidenses, escribiu que o anverso "está demasiado ateigado, malia o busto grande, plano e vestido", e que os elementos do deseño do reverso "son demasiados para unha moeda pequena". Considerou que "a moeda na honra de Hawai de 1928 [...] non lle dá mérito a Chester Beach que a moeda de Lexington-Concord [de 1925]".
Produción, distribución e coleccionismo
miniatura|189x189px|[[Selo postal|Selo do Servizo Postal dos EEUU coa sobreimpresión HAWAII e a data do sesquicentenario da chegada de Cook: 1778 - 1928.]] A Casa da Moeda de Filadelfia cuñou 10.008 medios dólares do Sesquicentenario de Hawai en xuño de 1928. Os oito exemplares por riba dos 10.000 autorizados estaban reservados para a súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa reunión anual de 1929. Cincuenta pezas da tiraxe recibiron un acabamento especial, coñecido como proof —fondo espello e relevo mate—, para seren entregadas a diversas personalidades e institucións, como os membros da Comisión Cook, o presidente Coolidge e o almirantado británico. Do resto da tiraxe, a metade venderíase nas illas hawaianas e a outra metade reservaríase para pedidos procedentes doutros lugares. O Banco de Hawai encargouse da distribución en nome da Comisión Cook. O seu prezo oficial foi de dous dólares por moeda, o máis alto para un medio dólar conmemorativo ata aquel momento.
A Colección Conmemorativa do Capitán Cook, adquirida en parte cos fondos recadados coas moedas, áchase agora no Museo Bishop de Honolulu.
A moeda de medio dólar do Sesquicentenario de Hawai é a máis escasa das conmemorativas emitidas pola Casa da Moeda dos estados Unidos con este valor facial. O catálogo A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, na súa edición de 2015, atribúelle un prezo de entre 1.850 e 11.000 dólares, en función do seu estado de conservación. Os escasísimos exemplares cuñados en versión proof cotízanse en arredor de 50.000 dólares, aínda que ningunha apareceu nunha poxa numismática recentemente. Un espécime da tiraxe ordinaria nunhas condicións de conservación e de aspecto excepcionais acadou os 25.850 dólares en 2013. Por outra banda, desta moeda coñécense ata polo menos tres falsificacións diferentes.
A Ventela, Oseira, San Cristovo de Cea
A Ventela é un lugar da parroquia de Oseira, no concello ourensán de San Cristovo de Cea, na comarca do Carballiño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Hammarö
Hammarö é un municipio sueco (kommun) do condado de Värmland. O concello atópase principalmente na illa de Hammarön e limita ao norte co municipio de Karlstad. A súa capital é Skoghall. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 16 804 habitantes.
Felix Baumgartner
alt=Félix Baumgartner, Red Bull Stratos, Hangar 7 (Ank Kumar, Infosys Limited)|miniatura| Felix Baumgartner, Red Bull Stratos, Hangar 7 (Ank Kumar, Infosys Limited) Felix Baumgartner, nado en Salzburgo, Austria o 20 de abril de 1969 é un exparacaidista militar e saltador BASE austríaco. É coñecido polas manobras especialmente perigosas que realizou durante a súa carreira. Baumgartner pasou algún tempo no exército austríaco, onde fixo paracaidismo, incluíndo adestramento de aterraxe en zonas pequenas.
O récord de altura bateuno despois o vicepresidente de Google, Alan Eustace, de 57 anos, o 24 de outubro de 2014, saltando desde os 41.425 metros. Alcanzou unha velocidade máxima de 1.322 km/h, rompendo a barreira do son, aínda que non superou a velocidade récord de Baumgartner.
Traxectoria
esquerda|miniatura|130x130px| Homenaxe a Baumgartner en [[Viena.]] Baumgartner deu o seu primeiro salto aos 16 anos e perfeccionou as súas habilidades de paracaídas como membro do equipo de forzas especiais do exército austríaco. En 1999 mantivo o récord do salto máis alto dun edificio cando saltou desde as Torres Xemelgas Petronas en Kuala Lumpur, Malaisia.
O 31 de xullo de 2003, Baumgartner converteuse na primeira persoa en cruzar a Canle da Mancha en caída libre utilizando unha á de fibra feita a medida. Baumgartner estableceu o récord mundial de salto BASE máis baixo da historia da man do Cristo Redentor en Río de Xaneiro. Foi a primeira persoa en salto BASE desde o viaduto de Millau en Francia o 27 de xuño de 2004 e a primeira en paracaidismo desde el e tamén salto no edificio Turning Torso en Malmö, Suecia.
O 12 de decembro de 2007, converteuse na primeira persoa en saltar desde a plataforma de observación do piso 91 (aproximadamente 390 m ) do edificio máis alto construído no mundo nesa data: o Taipei 101 en Taipei, Taiwán.
Red Bull Stratos
miniatura|333x333px| Homenaxe a Felix Baumgartner. En xaneiro de 2010, informouse de que Baumgartner estaba a traballar cun equipo de científicos e a marca Red Bull para lograr o salto máis alto xamais realizado. Baumgartner ía realizar un salto de 120000 ft dunha cápsula suspendida dun globo estratosférico inflado con helio cunhas paredes de só 0,02 mm de espesor, tentando converterse no primeiro paracaidista en romper a barreira do son; a fazaña estaba programada para 2011. Joseph Kittinger, quen ten o récord de tempo de caída libre máis longo -un récord que Baumgartner quería romper pero non puido- aconsellou a Baumgartner durante a misión Stratos. Con esta misión esperábase obter mellores datos científicos para a próxima xeración de traxes de presión. En calquera caso, o 12 de outubro de 2010, Red Bull anunciou que suspendería o proxecto despois de que Daniel Hogan presentase unha demanda no Tribunal Superior de California, nos Ánxeles, durante o mes de abril do mesmo ano, alegando que ser o creador da idea do salto ao bordo do espazo en 2004, e que Red Bull roubara a súa idea. A demanda foi resolta fóra dos tribunais en xuño de 2011 e o 5 de febreiro de 2012, The Daily Telegraph informou de que o proxecto se retomou.
O 15 de marzo de 2012, completouse o primeiro dos dous saltos de proba de máis de 21000 metros [ 71581 ft]. Durante o salto, Félix pasou aproximadamente 3:43 minutos en caída libre, alcanzando velocidades de máis de 580 km/h (360 millas por hora) antes de abrir o paracaídas. En total, o salto durou aproximadamente oito minutos e oito segundos, e Baumgartner converteuse na terceira persoa en saltar desde un paracaídas desde máis de 21 quilómetros de altura [ 13.5 mi] sen danos.
O 25 de xullo de 2012, Baumgartner completou o segundo dos dous saltos de proba previstos, a 29.460 m de alto. A cápsula, levantada por un globo de helio, tardou 90 minutos en alcanzar a altitude prevista e calcúlase que a súa caída libre durou 3:48 minutos, antes de despregar os seus paracaídas, a velocidade alcanzada foi de 1.342,8. km/h.
Logros
O 14 de outubro de 2012, Baumgartner despegou de Roswell (Novo México), para ascender até os 39.068 metros, altura desde a que fixo unha caída libre. Este feito deulle dous rexistros históricos:
Vida persoal
En outubro de 2012, cando Baumgartner foi preguntado nunha entrevista co xornal austríaco Kleine Zeitung se unha carreira política era unha opción para a súa vida futura, afirmou que o "exemplo de Arnold Schwarzenegger "amosou que non se pode mover nada nunha democracia" e que optaría por unha "ditadura moderada [...] liderada por personalidades experimentadas procedentes do (sector) da economía privada". Porén, Schwarzenegger defendeu repetidamente o valor das democracias fronte ás ditaduras. Finalmente, Baumgartner afirmou que "non quería involucrarse na política".
O 6 de novembro de 2012, Baumgartner foi condenado por e multado con 1.500 euros tras darlle unha labazada a un camioneiro grego, tras unha breve discusión entre os dous.
Despois de que as autoridades austríacas se negasen a conceder bonificacións fiscais deportivas a Baumgartner, trasladouse a Arbon, Suíza, despois de que a súa casa en Salzburgo e o seu helicóptero foron incautados.
Baumgartner tivo unha relación coa playmate alemá de Playboy Gitta Saxx. Máis tarde estivo comprometido con Nicole Öttl, modelo e antiga raíña de beleza (Miss Baixa Austria 2006); separáronse en 2013. Desde 2014, mantén unha relación coa presentadora de televisión romanesa Mihaela Rădulescu.
Patrimonio da Humanidade en Luxemburgo
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Luxemburgo, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Luxemburgo ratificou a convención o 28 de setembro de 1983, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Jesús Joaquín Fernández Sáenz de la Torre
Jesús Joaquín Fernández Sáenz de la Torre, coñecido como Suso, nado en Alxeciras o 19 de novembro de 1993), é un futbolista español que xoga como extremo dereito no Sevilla.
Incorporado ao Liverpool inglés sendo adolescente, debutou co primeiro equipo na Premier League en 2012. Despois de xogar cedido no Almería, foi traspasado en 2015 ao Milan, ao que pertenceu ata 2020, xogando tamén varios meses cedido no Genoa e no Sevilla. A continuación foi traspasado de xeito permanente ao Sevilla.
Campión da Eurocopa sub-19 coa selección española sub-19, foi tamén internacional coa selección española absoluta, coa que disputou cinco encontros entre 2017 e 2019.
Liverpool
Formouse na canteira do Cádiz antes de ingresar en 2010 na do Liverpool inglés. Debutou co primeiro equipo nun amigable de pretemporada contra o Borussia Mönchengladbach o 1 de agosto de 2010, e disputou tamén o partido homenaxe a Jamie Carragher o 4 de setembro.
No día do seu 17º aniversario asinou o seu primeiro contrato profesional cos Reds, aínda que continuou xogando no equipo filial.
O 20 de setembro de 2012, disputou o seu primeiro partido oficial co Liverpool, xogando de titular contra o Young Boys na Europa League. Debutou na Premier League tres días despois, nunha derrota por 1-2 ante o Manchester United en Anfield, substituíndo ao lesionado Fabio Borini no descanso e completando unha grande actuación persoal. Disputou 20 encontros co primeiro equipo, pero tralas incorporacións de
Daniel Sturridge e Philippe Coutinho, regresou ao equipo sub-21.
Cesión ao Almería
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/Atl%C3%A9tico_de_Madrid_vs_UD_Almer%C3%ADa_-_11.jpg/220px-Atl%C3%A9tico_de_Madrid_vs_UD_Almer%C3%ADa_-_11.jpg|miniatura| Suso (no centro) coa camiseta do Almería nun partido contra o [[Club Atlético de Madrid|Atlético de Madrid en setembro de 2013.]] En xullo de 2013 regresou a Andalucía, cedido por unha tempada ao Almería da Primeira División. Debutou nun partido ante o Villarreal, dándolle unha asistencia a Rodri no segundo gol do equipo, que acabou perdendo por 2-3. Marcou o seu primeiro gol na quinta xornada ante o Levante. Rematou a tempada con 35 partidos, 3 goles e 9 asistencias, contribuíndo á salvación do equipo.
Concello de Hallstahammar
Hallstahammar é un municipio sueco (kommun) do condado de Västmanland. A súa capital é o núcleo urbano de Hallstahammar. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 16 707 habitantes.
O municipio atópase ao carón da canle de Strömsholm/río Kolbäcksån. Hallstahammar está incluído dende o 1 de xaneiro de 2010 na área adminstrativa para a lingua finesa, que garante dereitos especiais aos habitantes que falan ese idioma.
Jesús Joaquín Fernández Sáenz de la Torre
Regreso a Liverpool
A continuación volveu ao Liverpool, co que só disputou uns poucos minutos nun partido da Copa da Liga contra o Middlesbrough en Anfield, saltando ao campo no minuto 98, en plena prórroga, e marcando o seu primeiro e único gol co club. Anotou ademais dous lanzamentos na posterior quenda de penaltis, que rematou 14-13, e na que el mesmo lanzou o penalti gañador.
Tempada 2014/15
En xaneiro de 2015 asinou un contrato de catro anos co Milan italiano Debutou o 27 de xaneiro nos cuartos de final da Copa Italia, nunha derrota por 0-1 en San Siro diante da Lazio, substituíndo a Michelangelo Albertazzi nos últimos dez minutos de encontro. Xogou o seu primeiro partido na Serie A ante o Palermo, e disputou un total de 5 encontros na competición esa tempada.
Cesión ao Genoa
Coa chegada de Siniša Mihajlović ao banco do Milan na tempada 2015-16, Suso non tivo sitio no primeiro equipo, e en xaneiro, despois de ter disputado só dous encontros, saíu cedido ao Genoa.
O 3 de abril de 2016 marcou tres goles ante o Frosinone no Stadio Luigi Ferraris e entrou na historia como o segundo español en lograr un triplete na Serie A, máis de medio século despois de que o galego Luis Suárez lle fixese tres goles ao Genoa coa camiseta do Inter de Milán en 1963.
Regreso a Milán
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a4/Suso_2016_ICC.jpg/200px-Suso_2016_ICC.jpg|miniatura|289x289px| Suso co [[A.C. Milan|Milan nun amigable diante do Bayern de Múnic en 2016.]] De volta en Milán converteuse en titular indiscutible no equipo que agora adestraba Vincenzo Montella.
O 23 de decembro de 2016 deulle o pase de gol a Giacomo Bonaventura na Supercopa italiana para empatar o encontro fronte á Juventus. Máis tarde converteu o seu penalti na quenda resultante, o que levou ao Milan á vitoria por 4-3.
Concluíu a tempada 2016/17 con 37 encontros, 7 goles e 9 asistencias. Mantivo números semellantes durante as dúas seguintes tempadas, e acadou os 153 partidos oficiais co club, nos que sumou 24 goles e 36 asistencias.
Sevilla
En xaneiro de 2020 foi cedido ao Sevilla cun contrato por 18 meses, que incluía unha cláusula de compra obrigatoria. En xullo de 2020, pasou a ser xogador en propiedade do club hispalense, co que asinou un contrato por cinco anos. Un mes despois marcou un dos goles na vitoria por 2-1 sobre o Manchester United nas semifinais da Europa League e foi titular na final que o seu equipo gañou ante o Inter de Milán.
Selección nacional
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/98/Suso_vs_Portugal_2012.jpg/222px-Suso_vs_Portugal_2012.jpg|miniatura|295x295px| Suso coa [[Selección de fútbol sub-19 de España|selección española sub-19 en 2012.]] Representou a España nas categorías sub-17, sub-18, sub-19, sub-20 e sub-21. En 2012 foi titular en tódolos partidos do Campionato europeo sub-19, onde gañou o seu primeiro título internacional. Tamén foi o capitán da selección española sub-20 que disputou o Mundial Sub-20 de 2013.
En 2017 recibiu as súas primeiras convocatorias absolutas coa selección española, coa que debutou nun amigable contra Rusia o 14 de novembro dese ano.
Universidade de Múnic
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6e/2017_LMU_1-4_rectlinear.jpg/300px-2017_LMU_1-4_rectlinear.jpg|dereita|miniatura|300x300px| Entrada principal da universidade. ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/Lmu_lichthof_treppe.jpg/300px-Lmu_lichthof_treppe.jpg|dereita|miniatura|300x300px| escaleira principal ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/Lmu_grosse_aula.jpg/300px-Lmu_grosse_aula.jpg|dereita|miniatura|300x300px| Gran Salón A Universidade de Múnic (Ludwig-Maximilians-Universität - LMU) é a universidade da cidade de Múnic, a capital de Baviera. É de orixe medieval, coñecida nun principio co nome de Universidade de Ingolstadt. O seu nome débese ao seu fundador, o duque Luís IX e o rei Maximiliano I Xosé.
A Universidade de Múnic foi especialmente considerada desde o século XIX como unha das universidades máis prestixiosas de Alemaña e de Europa; con 34 premios Nobel, ocupa o posto número 5 en todo o mundo en canto a laureados, incluíndo Wilhelm Röntgen, Max Planck, Werner Heisenberg, Otto Hahn, Thomas Mann e moitos outros (consulta a lista extensa a continuación). O Papa emérito Bieito XVI foi estudante e profesor da universidade.
No semestre académico de inverno 2010-2011 o número total de alumnos matriculados alcanzou os 46 000, unha cifra coa que esta universidade (en canto ao número de estudantes) se situou como a segunda máis grande de Alemaña. Arredor de 700 profesores imparten clases nas 18 facultades do Ludwig-Maximilian. Cos seus 150 cursos, a Universidade de Múnic ofrece un espectro particularmente amplo en termos de áreas de coñecemento, incluíndo algúns cursos que non se ofrecen en ningún outro lugar da zona xeográfica de fala alemá. En ciencias naturais, a LMU está en competencia directa coa Universidade Técnica de Múnic. A Ludwig-Maximilian é unha das tres primeiras universidades que foron seleccionadas no marco da liña "concepción do futuro", unha iniciativa dirixida a promover a excelencia académica definindo universidades de elite. A universidade participa na "rede de elite bávara".
La Voz de Vigo (emisora)
La Voz de Vigo foi unha radio viguesa pertencente á Red de Emisoras del Movimiento (REM) que tiña empregaba como indicativo EFE 31. Fundada en 1957 mantívose en funcionamento ata 1989, aínda que a partir de 1981 cambio de nome a Radiocadena Española de Vigo.
Historia
A emisora era a principal da Red de Emisoras del Movimiento, pertencente a FET de las JONS, en Galicia. A estación inaugurou os seus estudos, inicialmente no Monte do Castro, o 4 de agosto de 1957, aínda que xa emitía en probas desde abril dese ano. La Voz de Vigo contaba co apoio dun club de amigos da emisora que chegou a sumar máis de 15 000 adherintes e foi unha das radios máis oídas de Vigo e do conxunto de Galicia.
A radio emitía de 7 a 1 horas, aínda que en 1979 pasou a cubrir as 24 horas do día. Varios programas son destacables como "Marcador", en antena 30 anos, "Vigo-Europa-Sábado", "Xuntanza de amigos", "Meridiano 8", "Club transistor", "La caldera fantástica" "Teatro de la Ópera", merecente do Premio Nacional de Radio en 1971, ou "Raíz e Tempo", un programa cultural en galego dirixido por Xohana Torres. Tamén colaboraron coa emisora Álvaro Cunqueiro ou Celso Emilio Ferreiro. Ademais, Ramón Villot Villot, quen logo sería director de REM, RNE e de CRTVG, participou na fundación da emisora e foi director de La Voz de Vigo entre 1966 e 1971.
Como o resto de emisoras da REM, integrouse coa Cadena Azul de Radiodifusión en 1974 para formar Radiocadena Española. Esta cadea de emisoras foi incorporada a RTVE, e dende 1981, a estación viguesa deixou de empregar o distintivo La Voz de Vigo fronte o de Radiocadena Española Vigo. Finalmente, en 1989 Radiocadena Española foi absorvida por RTVE pasando as súas frecuencias a Radio Nacional de España.
Cahors
Con 19 907 habitantes, nunha aglomeración de 41 607 habitantes (Grand Cahors), Cahors foi a capital histórica da antiga provincia de Quercy.
O seu xentilicio en francés é cadurciens (antigamente cahorsins) e en occitano caorsins.
Elevada nun meandro do río Lot, rodeada de outeiros escarpados e de altas mesetas calcarias áridas, o seu casco histórico está dotado dun rico conxunto patrimonial de gran diversidade, herdado notabelmente da Antigüidade e da Idade Media, e coñecida pola súa popular ponte Valentré, incluída na lista de Patrimonio Mundial da Humanidade da UNESCO, xa que forma parte do Camiño Francés, polo seu centro histórico de rúas estreitas e os seus ricos palacios, pola Catedral de Santo Esteban e o seu claustro, polo seu mercado tradicional premiado en 2018 como o mercado máis fermoso de Mediodía-Pireneos e polo seu mercado de abastos do século XIX, que constitúe a "alma da cidade"'.
Patrimonio da Humanidade en Moldavia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Moldavia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Moldavia ratificou a convención o 28 de setembro de 1983, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Concello de Halmstad
Halmstad é un municipio sueco (kommun) do condado de Halland. A súa capital é a cidade de Halmstad, que tamén é a capital do condado. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 104 789 habitantes.
O municipio está no Kattegatt, no centro do landskap de Halland. Limita ao norte cos concellos de Falkenberg e Hylte, e ao sur co de Laholm, todos no condado de Halland, e tamén limita ao leste co municipio de Ljungby no condado de Kronoberg. A través do concello flúe o río Nissan.
O 14 de febreiro de 2018 o municipio de Halmstad celebrou o feito de qye o concello acadase a cifra dos 100 000 habitantes.
Radio Juventud (A Coruña)
Radio Juventud, co indicativo EFJ 11, foi unha emisora integrada na Cadena Azul de Radiodifusión que existiu na Coruña entre 1952 e 1989.
Historia
A sección xuvenil da FET de las JONS, Frente de Juventudes, desenvolveu dende a década de 1940 a creación de diferentes radios, chamadas estacións escolas, coa idea de formar a futuros profesionais da radiodifusión. Con esa filosofía, en 1952 fundaron unha estación escola na Coruña que, en 1956, pasou a denominarse Radio Juventud. Os seus primeiros estudios localizáronse na rúa Juana de Vega, aínda que na década de 1960 instalouse no edificio A Terraza dos Xardíns de Méndez Núñez.
Na Radio Juventud da Coruña traballaron profesionais como Xosé Antonio Perozo, Antón Luaces, Jesús Mariñas, Alberte Suras, Francisco Gutiérrez Ríos, Carmen Deus, José María Comesaña, Manuel Torreiglesias, María Xosé Porteiro, ou Nonito Pereira, que fixo un programa de jazz en 1967. O primeiro director da emisora foi Joaquín Antonio Tabernero Balsa (1952-1956), substituído por José Couceiro Tovar (1956-1981).
Como parte da Cadena Azul de Radiodifusión, Radio Juventud da Coruña integrouse en Radiocadena Española. En 1986, adoptou o nome de Radiocadena Compás, dedicada á radio fórmula musical. Finalmente, en 1989, logo da absorción de Radiocadena por RNE, a frecuencia de Radio Juventud atribuíuse a Radio 5 Todo Noticias.
Proclamación do Imperio Alemán
thumb|Bismarck no Salón dos Espellos. Kaiserproklamation o 18 de xaneiro de 1871. A proclamación do Imperio Alemán foi o proceso de fundación dun imperio nos territorios que hoxe maiormente se corresponden con Alemaña.
Historia
Debido á unificación alemá, Otto von Bismarck e os seus políticos tiñan en mente construír un imperio glorioso en Alemaña, que acabaría con todos os estados alemáns. O 18 de xaneiro de 1871, a emancipación política alemá chegou ao seu punto máximo e proclamouse un imperio (en alemán: Deutsche Reichsgründung).
Pero pouco despois de Bismarck, novos movementos antiimperialistas tomaron diferentes camiños políticos, aderíndose ao marxismo, cuxo libro Das Kapital comezou a ser venerado polos funcionarios públicos do proletariado.
O proxecto de Bismarck funcionou, pero o Kaiser tivo políticas sanguinarias, que maltrataban o pobo, sen tolerancia cos opositores marxistas, e transformouse nunha ditadura imperialista. Segundo o historiador Hans-Ulrich Wehler, o control de Bismarck sobre o sistema político foi tan completo que cabe falar de "ditadura plebiscitaria de tipo bonapartista".
Bismarck era un home imperialista, conseguiu crear un imperio que remataría na Primeira guerra mundial coa derrota do Kaiser, dando paso á República de Weimar.
Motilidade
miniatura|200px|dereita|Moitas bacterias presentan motilidade por medio dun movemento flaxelar e poden ter máis dun flaxelo. Os diferentes tipos de disposición dos flaxelos bacterianos: A-Monotrico; B-Lofotrico; C-Anfitrico; D-Peritrico.
A motilidade é a capacidade dun organismo de moverse independentemente ou mover algunha das súas partes usando enerxía metabólica. Pode referirse á motilidade dun organismo enteiro, dunha célula (motilidade dos espermatozoides, dunha bacteria etc.) ou de partes dunha célula (motilidade das microvilosidades intestinais).
Definicións
A motilidade é a capacidade dun organimso de moverse independentemente usando enerxía metabólica, e está en contraposición á sesilidade, que é o estado do organismo que non posúe un medio de autolocomoción e que normalmente é inmóbil.
O significado de motilidade e mobilidade é moi similar, pero diferéncianse en que mobilidade é a capacidade dun obxecto de ser movido, mentres que motilidade é a capacidade de moverse el por si mesmo. De todos modos, ás veces utilízanse practicamente como sinónimas. O termo vaxilidade comprende ambos os conceptos de motilidade e mobilidade; os organismos sésiles, como plantas e fungos, a miúdo teñen partes con vaxilidade como froitos, sementes ou esporas dispersables por outros axentes como o vento, auga ou outros organismos.
A motilidade está determinada xeneticamente, pero pode ser afectada por factores ambientais como toxinas. O sistema nervioso e o musculoesquelético dos animais proporciona a maior parte da súa motilidade.
Ademais da locomoción animal, a maioría dos animais teñen motilidade, aínda que algúns teñen vaxilidade, descrita como locomoción pasiva. Moitas bacterias e outros microorganismos e organismos multicelulares son mótiles; algúns mecanismos para o fluxo de fluídos e órganos e tecidos son tamén considerados exemplos de motilidade, como a motilidade intestinal (que fai que se nos movan as tripas) ou en células e tecidos (motilidade das microvilosidades intestinais ou dos cilios de epitelios ciliados). Os animais mariños adoitan chamarse nadadores libres,  e os organismos mótiles e non parasitos denomínanse de vida libre.
A motilidade inclúe a capacidade dun organismo de facer que se mova a comida ao longo do seu tracto gastrointestinal. Hai dous tipos de motilidade intestinal: peristalse e contraccións de segmentación. Esta motilidade débese á contracción de fibras de músculos lisos na parede do tracto gastrointestinal que mestura o contido luminal con varias secrecións e móveis desde a boca ao ano.
Nivel celular
Os elementos do citoesqueleto como os microfilamentos de actina do citoplasma e microtúbulos (do eixe de cilios e flaxelos) son responsables da maioría dos tipos de motilidade de toda a célula no seu conxunto ou de partes internas da mesma. A contracción muscular, que move todo o organismo depende tamén de filamentos citoesqueléticos contráctiles. Durante a formación dos tecidos no desenvolvemento embrionario, a curación de feridas e a resposta inmune son necesarios movementos orquestrados das células en determinadas direccións para chegaren a lugares específicos, que se denominan migración celular.
A nivel celular existen diferentes tipos de movemento:
Non obstante, hai moitas células que non son mótiles, como as das bacterias Klebsiella pneumoniae e Shigella, e outras son inmóbiles en certas circunstancias, como Yersinia enterocolitica cando está a 37 °C.
Movementos
Os eventos percibidos como movementos poden estar dirixidos:
Toktar Aubakirov
Toktar Ongarbaiuli Aubakirov, nado en Karkaralinsk, Karaganda (Casaquistán), o 17 de xullo de 1946, é un cosmonauta soviético e ruso retirado que formou parte das misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13.
Traxectoria
Aubakirov graduouse no Instituto da Forza Aérea da Unión Soviética como paracaidista e piloto de probas. Adestrou para ser cosmonauta entre xaneiro e setembro de 1990, participando nas misións Soiuz TM-12 e Soiuz TM-13 e pasando un total de 7,93 días. A partir de xaneiro de 1993 foi director xeral da Axencia Nacional Aeroespacial da República de Casaquistán e membro do parlamento ata xubilarse.
Grifeidos
A dos grifeidos (Gryphaeidae) é unha familia de moluscos mariños da clase dos bivalvos, subclase dos pteriomorfios, orde dos ostreidos, unha das dúas integradas na superfamilia dos ostreoides.
Descrición
A familia foi descrita en 1936 polo xeólogo e paleontólogo ucraíno Oleg Stepánovich Vyálov. no seu traballo:
Subfamilias
Actulmente a familia só conta cunha subfamilia con especies viventes:
Pero tamén se describiron, por Vialov, dúas extintas:
Etimoloxía
O nome científico da familia está formado, segundo a norma, pola raíz do nome do seu xénero tipo, Gryphaea Lamarck, 1801 †, coa adición do sufixo do latín científico -ĭdae, propio dos nomes das familias de animais.
Gryphaea
Gryphaea é un xénero de moluscos mariños fósiles da clase dos bivalvos, subclase dos pteriomorfios, orde dos ostreidos, superfamilia dos ostreoides, que é o tipo da familia dos grifeidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1801 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente váliddo, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimos:
Federico Landrove Moíño
Federico Landrove Moíño, nado en Ferrol o 31 de xullo de 1883 e finado en Segovia o 6 de xuño de 1938, foi un profesor e político galego.
Gryphaea
Especies
No xénero recoñécense na actualidade as seguintes tres especies:
Federico Landrove Moíño
Traxectoria
Fillo de Gerardo Landrove Timiraos e Hipólita Moíño. Estudió en Ferrol e logo de aprobar as oposicións ao Maxisterio foi destinado a Bilbao. Ingresou na Escola Superior do Maxisterio, onde realizou os estudos de Ciencias e ao rematar foi nomeado profesor de matemáticas da Normal de Maxisterio de Valladolid en abril de 1911. Durante a ditadura de Primo de Rivera foi suspendido de emprego e soldo logo dun rexistro policial no seu domicilio, onde se encontrou un paquete con follas clandestinas publicadas en Madrid. Abríronlle expediente disciplinario pero despois das declaracións dos seus compañeiros de claustro e dos estudantes, levantáronlle a sanción. Foi concelleiro delegado de ensinanza no concello de Valladolid entre 1917 e 1920 e candidato do PSOE nas eleccións a deputados provinciais de 1923, pero non foi elixido.
Gryphaea
Características
Estas especies, que habitaron entre os períodos Xurásico e Eoceno (entre os 208 e os 36,6 millóns de anos), vivían sobre o solo mariñno, a pouca profundidade, e posibelmente en grandes colonias. Os fósiles de Gryphaea caracterízanse por teren as dúas valvas articuladas e ben diferenciadas: unha valva esaxeradamente curvada, afundida polo seu propio peso na lama mariña, e a outra pequena e plana que tería a función de "tapa". A valva máis grande asentábase sobre o fondo marinño. O animal vivía entre as dúas valvas, como as ostras actuais, a as bandas de crecemento que presentan as dúas valvas son moi características.
Esta forma particular da concha responde á adaptación a un fondo mariño móbil. O rápido crecimiento da valva inferior (esquerda) permitíalle ao animal elevarse sobre as turbulencias do fondo lameiro, e a estabilidade estaba garantida polp grosor desta valva inferior.
Federico Landrove Moíño
Traxectoria
Despois das eleccións municipais do 12 de abril de 1931 foi elixido alcalde de Valladolid, ocupando o cargo ata xaneiro de 1932, cando foi substituído por Antonio García Quintana. Foi delegado do Goberno na Mancomunidad Hidrográfica do Douro e Director Xeral de Ensinanza Primaria, substituindo a Rodolfo Llopis, de maio a agosto de 1933. Foi candidato do PSOE por Albacete, Oviedo e Valladolid nas eleccións xerais de 1933, sendo elixido deputado por Valladolid. Formou parte das comisións de Instrución Pública e de Estatutos. En novembro de 1934 renunciou á acta de deputado por unha grave enfermidade.
César Margolles de la Vega
César Margolles de la Vega, nado en Ribadeo o 26 de xaneiro de 1911, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre de Vilaselán (Ribadeo) ata 1934 e despois de Benquerencia (Barreiros) e militante do PSOE. Logo da vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi delegado gobernativo en Barreiros. Participou en varios mitins da campaña pro Estatuto en xuño de 1936, como o de Viveiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu a Asturias. Foi destituído como mestre en agosto. Foi paseado en Asturias. Suponse que foi soterrado dunha fosa común na estrada de Vegadeo a Garganta, preto do desvío a Meredo. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1937.
Universidade Sorbonne-Nouvelle
Universidade Sorbonne-Nouvelle (en Université Sorbonne-Nouvelle) é unha universidade francesa situada en París fundada en 1971.
A universidade imparte principalmente cursos de letras, ciencias da lingua, idiomas, artes escénicas, comunicación e estudos europeos (historia multidisciplinar, economía, dereito e ciencias políticas). Clasificada entre as 50 mellores universidades de idiomas do mundo na clasificación mundial de universidades QS de gran reputación en 2021, tamén é unha das mellores universidades do país en moitos campos.
W altanie
W altanie (en galego, No cenador) é unha pintura ao óleo do pintor realista polaco Aleksander Gierymski en 1882. Exhíbese no Museo Nacional de Varsovia, en Polonia.
Descrición
A pintura mostra unha reunión social dun grupo de aristócratas retratados con roupa do século XVIII, que ten lugar un día de verán nun cenador nun xardín. No centro hai cinco figuras que manteñen unha conversación: catro sentadas xunto a unha mesa e mais unha de pé ao lado. Sobre a mesa hai un mantel branco, copas e un decantador medio cheo de viño. O fondo consiste nun enreixado á dereita e árbores con outro grupo de persoas sentadas xunto a unha mesa á esquerda. Na esquina inferior esquerda da pintura hai un home inclinado sobre unha fonte e varias plantas postas en macetas. A pintura está chea de luz e cores profundas e vivas que xeran ao espectador unha atmosfera sensual dun caloroso día de verán.
Análise
W altanie foi pintado por Gierymski en 1882 despois da súa estancia en Roma e considérase que é o achegamento do artista ao impresionismo. Tamén foi o seu xeito de protestar contra a asociación das súas obras coa representación da vida dos pobres, que era un trazo característico das primeiras pinturas do artista. Quería demostrar aos críticos que as técnicas realistas de expresión artística poden representar varios tipos de escenas, incluídas as relacionadas coa vida das clases altas. O artista puxo moita atención nos detalles e decidiu vestir as figuras do cadro con elegantes roupaxes do século anterior para demostrar os seus dotes artísticos. O traballo de Gierymski pódese comparar co dos impresionistas franceses contemporáneos, a pesar de que aínda non estivera en París e non hai evidencia de que el vise os seus traballos.
Concello de Helsingborg
Helsingborg é un municipio sueco (kommun) do condado de Escania. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Malmöhus. A súa capital é a cidade de Helsingborg. O concello é o oitavo con máis poboación de Suecia, con 150 517 habitantes no ano 2022.
O municipio está no noroeste do landskap de Skåne e ten ao Öresund ao oeste. O concello de Helsingborg limita ao norte co de Höganäs, ao nordés cos de Ängelholm e Åstorp, ao leste cos de Bjuv e Svalöv, e ao sur co Landskrona. Ao outro lado do Öresund atópanse os concellos dinamarqueses de Fredensborg e Helsingør.
Piso (xeoloxía)
O piso é unha unidade cronoestratigráfica formal que representa o conxunto de rochas formadas durante un determinado tempo da historia xeolóxica.
Cada piso é equivalente a unha idade da escala temporal xeolóxica, cunha duración media de poucos millóns de anos.
Hai 99pisos definidos ou en proceso de definición, que cobren todo o Fanerozoico (sen contar o Holoceno), e que por convenio teñen o mesmo nome que as sús idade correspondente.
Os pisos agrúpanse en series, ao igual que as idades se agrupan en épocas (equivalentes unha a unha as series). Os pisos poden subdividirse en unidades estratigráficas máis pequenas, cronozonas ou biozonas, segundo se usen criterios magnetoestratigráficos ou bioestratigráficos respectivamente.
Oleg Stepánovich Vyálov
Oleg Stepánovich Vyálov (grafado ás veces como Oleg Stepanovich Vialov), en ruso Оле́г Степа́нович Вя́лов, nado en Taskent, Imperio Ruso o 23 de xaneiro de 1904 e finado en Lviv, Ucraína o 1 de xuño de 1988, foi un xeólogo, paleontólogo e taxónomo ucraíno, especializado no estudo dos moluscos bivalvos.
Traxectoria
É coñecido por ser o descritor da familia dos grifeidos, e de varios outros taxons de moluscos bivalvos.
Foi elixido en 1948 membro da Academia de Ciencias da República Socialista Soviética de Ucraína.
Está enterrado no cemiterio Lychakivskiy de Lviv.
Abreviatura
A abreviatura Vialov emprégase para recoñecer a Oleg Stepánovich Vyálov como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Ingus Jakovičs
Ingus Jakovičs, nado o 18 de abril de 1993 en Madona, é un xogador profesional de baloncesto letón que xoga para o Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. Cunha estatura de 1,86 metros xoga na posición de base.
Traxectoria profesional
O 17 de agosto de 2022, anunciouse a fichaxe de Simeunović por unha tempada polo Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. O 26 de xullo de 2023, anunciouse a renovación de Jakovičs por unha tempada máis co Básquet Coruña.
A lebre e a tartaruga
A lebre e a tartaruga é unha fábula clásica narrada por Esopo e versionada en multitude de ocasións posteriores, incluídas as adaptacións en debuxos animados de Looney Tunes (que darían lugar ao personaxe da tartaruga Cecil) ou Walt Disney, ou o filme brasileiro homónimo de 2005, entre outros.
Análise
A primeira interpretación da fábula anima a non confiar nas propias virtudes e a traballar con valentía, o exceso de confianza ou orgullo da lebre é o que a fai perder, así como a súa preguiza, que a leva a durmir en lugar de completar a tarefa. A tartaruga, pola contra, encarna a perseveranza.
A fábula foi utilizada por Zenón de Elea para falar do movemento, substituíndo a lebre por Aquiles. Félix María Samaniego tamén reescribiu a historia, facendo fincapé no carácter negativo da lebre.Jean de La Fontaine recolleu a historia con algunhas variantes da súa colección; por exemplo, o feito de que as tartarugas fosen máis de unha turnándose e enganando con enxeño á pobre lebre, feito habitual nos contos, sendo nesa versión moi similar ao conto Der Hase und der Igel (en galego O ourizo e a lebre ), ambientado en Buxtehude, Baixa Saxonia, recollido polos irmáns Grimm.
Potentilla erecta
thumb|[[Ilustración científica ]] thumb|[[Selo postal das illas Faroe]] Potentilla erecta é unha especie de planta con flores (anxiospermas) pertencente á familia das rosáceas.
A autoridade científica da especie é ( L. ) Raeusch., tendo sido publicado en Nomenclator Botanicus, ed. 3 152. 1797.
Nome
Popularmente é coñecida en lingua galega como consolda, solda ou néboda.
Presenza
thumb|Flor|esquerda É unha especie presente en Asia e Norte de Europa, tamén na Península Ibérica e en toda a franxa atlántica europea desde as illas Feroe a todo o Portugal continental, Galiza e o arquipélagos de Madeira e Azores.
Usos
As follas son ​​brillantes e palmadas cun longo pecíolo nas follas da raíz. A raíz é grosa e con ela prepárase unha loción que se utiliza para deter a diarrea. En tempos de necesidade utilizouse para a alimentación humana e para tinguir o coiro de vermello.
Xurisdición de sangue
A Blutgerichtsbarkeit ou xurisdición de sangue era no Sacro Imperio Romano Xermánico a xurisdición sobre actos que podían ser punidos con castigo corporal como a mutilación ou a morte, é dicir, "castigos cruentos".
Terminoloxía
A xurisdición de sangue (Blut-gerichts-barkeit) tamén era chamada Blutbann, Hochgerichtsbarkeit, Hohe Gerichtsbarkeit, Fraisch, Halsgerichtsbarkeit, Grafschaftsrecht ou Vogteirecht.
A peinliche Gerichtsbarkeit era a parte da xurisdición chamada interrogatorio vergonzoso ou ''doloroso. Peinliche (vergoñento) deriva do latín poena'' ('castigo' ou 'pena').
Delitos
Os delitos aos que se aplicaba eran principalmente roubo e furto, asasinato, abuso sexual, violación, relacións homosexuais, bruxería ou feiticería. As formas de execución no caso dunha pena de morte diferían segundo o crime (por exemplo, afogamento dos asasinos de nenos, morte por lume por violación ou rodaxe por asasinato) e segundo a persoa do criminal. A execución por decapitación, por exemplo, foi durante moito tempo un método de execución privilexiado tanto para Adelige (nobres) como para Freie (homes libres).
Había diferentes formas de castigo para os delitos que debían ser expiados mediante a mutilación, como ser posto na picota, cortar partes do corpo (por exemplo, orellas, lingua), azoutar ou marcar.
Sentenza de morte
miniatura|383x383px|Galgenberg preto de Irnfritz-Messen, na [[Baixa Austria]] As penas de morte adoitaban levarse a cabo como elemento disuasorio público. Por tal motivo, nas zonas rurais o aforcado ficaba colgado á vista durante moito tempo.
Os respectivos gobernantes soberanos concederon xurisdición de sangue a lugares da corte seleccionados. A nivel de aldea e cidade (Dorf e Stadtebene), adoitaba haber só os tribunais dos propietarios ou os tribunais de xurisdición inferior. Dado que unha cidade imperial (Reichsstadt) era equiparada a un principado, tamén tiña o dereito de alta xurisdición. A fronteira entre as áreas de diferentes altas xurisdicións chamábase en alemán superior Fraischgrenze. O xuíz de sangue era a persoa xudicial á que a lei ou o gobernante delegaban o dereito a impoñer a pena de morte e/ou quen exerceu ese dereito delegado.
Codificación
A primeira lei penal codificada foi a Maximilianische Halsgerichtsordnung ou Tiroler Malefiz ordnung, de Maximiliano I en 1499. En 1507 publicouse a Bambergische Peinliche Halsgerichtsordnung (Constitutio Criminalis Bambergensis, CCB). Ambos desembocaron na Constitutio Criminalis Carolina (CCC), a Peinliche Halsgerichtsordnung do emperador Carlos V, que estaba en vigor desde 1532. Isto aplicouse con carácter subsidiario É dicir, só se utilizaba cando non existía unha regulación correspondente na propia lei estatal, pero con todo conduciu á normalización dos procesos penais.