cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución Rusa de 1905
A Revolución rusa de 1905 foi unha onda de axitación política de masas ao longo de grandes zonas do Imperio ruso ocorrida ao longo do ano 1905. Algúns dos altercados estaban dirixidos contra o goberno, outros simplemente carecían de obxecto máis aló de reclamos moi puntuais da clase obreira ou do campesiñado. Déronse casos de terrorismo, folgas de traballadores, disturbios campesiños e motíns militares, tendo todos en común unha insatisfacción popular xeneralizada cara ao réxime do tsar Nicolao II de Rusia. A revolución conduciu ao establecemento dunha monarquía constitucional limitada e á Duma Estatal do Imperio ruso.
Contexto
A Rusia dos tsares gobernábase como unha autocracia cunha monarquía absoluta e unha nobreza que posuía case toda a terra cultivable que explotaba aos campesiños como servos, Rusia era un país onde a industria era relativamente escasa e que non coñecera a revolución liberal que cambiara a Europa no percorrer do século XIX. A oposición ao réxime estaba dividida en dúas grandes correntes, a liberal que aspiraba a dar a Rusia un réxime semellante ao do resto de Europa e os que desexaban unha revolución social que liberase ás masas campesiñas.
Revolta
En 1905 a derrota de Rusia fronte ao Xapón na guerra ruso-xaponesa puxo de manifesto a debilidade e arcaísmo do réxime ruso e foi a faísca que prendeu o movemento revolucionario. O 22 de xaneiro de 1905 formouse en San Petersburgo unha inmensa manifestación que de forma pacífica se dirixiu ao palacio do tsar Nicolao II para pedir a convocatoria de eleccións democráticas a unha asemblea constituínte e a mellora das condicións dos traballadores. A reacción das autoridades foi brutal, a policía metrallou á multitude desde a residencia real causando arredor de mil mortos nunha xornada coñecida como o Domingo vermello, non se sabe se coa compracencia do emperador ou non xa que este non estaba na cidade. A insurrección expendeuse ás principais cidades e en Odesa os mariñeiros do acoirazado Potemkin subleváronse matando aos oficiais. O tsar en vista dos acontecementos prometeu convocar unha asemblea representativa, a Duma que se constituíu en maio de 1906 pero que tivo curta vida xa que foi disolta polo tsar pouco tempo despois.
Tratado de Perth
Historia e características
En noruegués, as illas Hébridas eran coñecidas como Sudreys, é dicir "Illas Meridionais", e pasaran a formar parte do territorio noruegués nos tempos que nin Escocia nin Noruega se estabilizaran aínda como estado-nación. O control noruegués sobre estas terras fíxose oficial cando Edgardo de Escocia as cedeu a Magnus III de Noruega.
O Tratado asinouse pouco tempo despois da Batalla de Largs de 1263, na que os escoceses obtiveron o que se presentou como unha grande vitoria. Con todo, é posible que os noruegueses, dirixidos por Haakon IV de Noruega, esquivasen o combate directo, e o resultado da batalla non sería polo tanto tan concluínte. Haakon planeaba renovar a ofensiva militar no verán seguinte, pero faleceu nas Órcadas durante o inverno. O seu sucesor, Magnus VI de Noruega, era partidario de asinar a paz, que se plasmou no Tratado de Perth.
No tratado, Noruega recoñecía a soberanía escocesa sobre os territorios en disputa, a cambio do pago de 4000 marcos e unha anualidade de 100 marcos. A cambio, Escocia recoñecía a soberanía norueguesa sobre as Illas Shetland e Órcadas, que adquiriría máis tarde, no século XV.
Dende o punto de vista escocés, este tratado, xunto co Tratado de York asinado uns anos antes, que sinalaba as fronteiras entre Inglaterra e Escocia, supuxo o establecemento definitivo dunhas fronteiras que se mantiveron case inalteradas ata a actualidade.
Aranjuez
Aranjuez é un municipio español da Comunidade de Madrid, cabeceira de partido xudicial. É o termo municipal máis meridional da comunidade e está atravesado polos ríos Texo e Jarama.
É un dos Reais Sitios da monarquía española desde que Filipe II o nomeou en 1560, e posúe ademais o título de vila desde 1899, motivo polo que o municipio é coñecido como Real Sitio y Villa de Aranjuez.
É famoso polo seu Palacio Real, os seus Xardíns e polo trazado cuadricular das súas rúas, polas súas hortas de amorodos e espárragos e por servir de inspiración ao compositor Joaquín Rodrigo para o seu Concierto de Aranjuez, así como polo Motín de Aranjuez, que tivo lugar nesta localidade en 1808 e que tivo como consecuencia a abdicación do rei Carlos IV no seu fillo Fernando VII. A Paisaxe cultural de Aranjuez foi declarada Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 2001.
Xeografía
O municipio de Aranjuez atópase no sur da Comunidade de Madrid, formando un entrante dentro da provincia de Toledo. Limita ao norte cos concellos de Ciempozuelos, Titulcia, Chinchón e Colmenar de Oreja, todos eles da Comunidade de Madrid. Polo resto de puntos cardinais limita con concellos da provincia de Toledo: Ontígola, Ocaña, Ciruelos e Yepes ao leste, Toledo e Almonacid de Toledo ao sur, e Mocejón, Villaseca de la Sagra, Añover de Tajo, Borox e Seseña ao oeste.
O relevo de Aranjuez é suave, con numerosos cerros e outeiros redondeados, que teñen como orixe os pliegues e afundimentos do terreo producidos pola erosión da auga. Devanditos cerros atópanse principalmente no sur e sueste do termo municipal, como o Cerro de la Caridad (646 m) e o de Valdelascasas (641 m). Os principais ríos do municipio son o Texo e o seu afluente Jarama.
Hai tres reservas naturais protexidas: a Reserva Natural do Carrizal de Villamejor, a Reserva do Regajal-Mar de Ontígola e o Parque do Sueste (cursos baixos dos ríos Manzanares e Jarama).
Demografía
Aranjuez é un exemplo, xunto con La Carolina e Tres Cantos, de cidade planificada. Desde que en 1752 Fernando VI permitise o libre establecemento de persoas en Aranjuez (antes só podían vivir alí persoas relacionadas coa Corte), o municipio non fixo máis que crecer, aínda que a un ritmo mesurado. En 1900 tiña 11.772 habitantes, que pasaron a 21.536 en 1940, 35.619 en 1981 e 40.113 en 2001.
Segundo o censo de 2015 tiña unha poboación de 58.168 habitantes, atopándose entre os vinte municipios máis poboados da Comunidade de Madrid. A poboación está repartida entre o núcleo urbano e varias entidades de poboación: Algodor, Academia Especial de la Guardia Civil, Las Tejeras, Castillejo, Real Cortijo de San Isidro, La Flamenca, Las Infantas, Villamejor, El Cerro, La Montaña, Soto del Hinojar e Sotomayor.
Economía
A actividade máis destacada en Aranjuez son as súas empresas industriais Indra, Fyse, Bosch e Cortefiel, mentres que o emprego máis elevado apórtao o sector público, de Sanidade, Educación e Seguridade, e en particular Patrimonio Nacional, o Centro Penitenciario, a Comisaría Conxunta e o Hospital do Texo.
Crecente
Crecente é un concello da provincia de Pontevedra, pertence á comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2021 tiña 1.961 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Limita cos concellos de Arbo e A Cañiza (provincia de Pontevedra); Melón, Arnoia, Cortegada, Pontedeva e Padrenda (provincia de Ourense) e fai fronteira con Portugal, separado polo río Miño. Ten 57,1 km².
Cara ao norte está formado por unha zona montañosa, e cara ao sur está formado por un grupo de vales profundos, dirixidos cara ao río Miño, que o separa de Ourense e Portugal.
Historia
No límite co concello de Arbo atópanse uns petróglifos no monte, e nos lindeiros coa provincia de Ourense un túmulo megalítico.
Durante a idade de ferro, coa cultura castrexa construíronse varios castros: castro da Cidá ou castro de Sabanle, na parroquia de Quintela, onde se atoparon un tríscele (conservado no Museo de Pontevedra) e un torso de guerreiro castrexo (no Museo Quiñones de León de Vigo). Os castros do Cerco (na aldea de Bouza de Padrosos), o de Coutofurado ou de San Sebastián, en Parada de Rebordechán e o do lugar de Castro no propio Crecente están todos eles romanizados. Durante a dominación romana construíuse unha calzada bordeando o río Miño, e unha torre (orixe da de Fornelos).
Na idade media a zona formou parte do condado de Turonia, fronteira durante o Reino de Asturias e logo demarcación entre os condados de Galicia e Portugal, pertencendo parte dese concello á raíña Tareixa (nai do futuro rei de Portugal Henriques). Ó ser lugar de fronteira sufriu diversas escaramuzas e de aí proveñen as fortificacións de Fornelos e Sendelle, sendo as diversas parroquias posesións de diversos señores feudais, entre os que destacan os templarios (que fundaron o mosteiro de San Pedro de Crecente) o mosteiro de Melón, e a liñaxe dos Soutomaior. Esta familia obtivo numerosos bens e os seus conflitos foron moi soados.
Natureza
O contorno natural de Crecente está demarcado polos diversos vales, destacando á vista o encoro do río Frieira. Desde o monte de Chan de Moeiras, en Filgueira, hai unhas boas vistas panorámicas dos meandros do Miño, desde Meréns ata Cortegada.
Patrimonio
O pazo da Fraga, en Albeos, e o pazo de Barreiro, en Vilar, son de orixe medieval.
O castelo de Fornelos ten a súa orixe nunha torre romana que vixiaba a calzada romana de Crecente e logo ficou en ruínas ata a súa reconstrución durante as guerras de creación de Portugal, entre Afonso VII e Afonso Henriques. Na actualidade consérvase a torre da homenaxe (nela o nobre Pedro Madruga mantivo encarcerado ao bispo de Tui Diego de Murosno século XV) aínda que tiña tamén muralla e varias dependencias anexas, tivo uso ata a Guerra de Restauración ou Guerra de Independencia de Portugal do dominio español.
A capela da Virxe do Camiño, de estilo románico tardío, sitúase nunha antiga ruta do camiño de Santiago, e conta cun cruceiro ornamental. Na capela de Fátima, no Couto da Cruz, venérase a primeira imaxe existente en España vinculada á Virxe de Fátima, traída a ombreiros dende Portugal.
Lugares de Crecente
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Crecente vexa: Lugares de Crecente.
Alfabeto armenio
O alfabeto armenio foi creado segundo a lenda no ano 405 por San Mesrop Mašťoc. Permitiu así que o armenio se convertese nunha lingua escrita, o grabar. A Biblia foi o primeiro texto que se traduciu en grabar polo propio Mesrop Mašťoc. A forma máis antiga de escritura armenia, que foi utilizada ata o século XI, é coñecida baixo o nome de erkaťagir (isto é, letras de ferro). É a escritura coa que os armenios escriben a súa lingua, o armenio.
O alfabeto armenio conta con non menos de trinta e nove caracteres e, a diferenza das linguas semíticas utilizadas nos países veciños do leste e do sur do Cáucaso, posúe unha notación íntegra das vogais. Como estas letras só teñen unha posibilidade de lectura, o alfabeto armenio constitúe un instrumento de gran precisión fonética. Toma do grego vinte e dous sons aos que atribúe os seus propios signos e engade catorce signos destinados a notar sons estraños ao grego.
A escritura armenia, como a grega, coa que está parcialmente emparentada, posúe maiúsculas e minúsculas. As formas dos signos do alfabeto armenio están bastante inspiradas nas dos caracteres persas que daquela se empregaban en Armenia. Como este alfabeto parecía que era perfecto desde o principio, non ten sufrido modificacións ao longo dos séculos.
Características
Cara ao fin da Idade Media apareceu unha escritura cursiva (notrgir), de uso en tipografía e que equivalía en uso á nosa itálica. Esta escritura, hoxe desusada, é substituída por outra con caracteres de aspecto ergueito, o aramian, do nome do seu creador.
O armenio escríbese de esquerda a dereita.
Armenio en Unicode
Os caracteres armenios en Unicode van de U+0530 a U+058F.
Jon Ander Serantes
Jon Ander Serantes Simón, coñecido habitualmente como Jon Ander, nado o 4 de xaneiro de 1989 en Barakaldo, Biscaia, é un futbolista profesional vasco que xoga como gardameta no Club Deportivo Leganés da Segunda División.
Traxectoria
Nado en Barakaldo, Biscaia, Joan Ander formouse na canteira do conxunto da súa localidade desde cadete, aínda que antes xa militara nas categorías inferiores do Santutxu e do Athletic Club. No Barakaldo CF xoga até a categoría xuvenil, chegando ao primeiro equipo en 2007. Na seguinte tempada é cedido ao Deusto, onde compaxina a súa angueira como gardameta con axudas ao seu pai, de profesión albanel. Ao volver ao Barakaldo é cada vez máis habitual no once do primeiro equipo, polo que desperta o interese do Athletic Club, onde ficha na tempada 2011-12 tras rematar o seu contrato. As dúas seguintes campañas xoga no filial bilbaíno, o Athletic Club, regresando cedido ao Barakaldo na tempada 2013-14, onde é indiscutible na meta do conxunto. A súa boa tempada fai que na tempada 2014-15 asine co Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Fame Neghra
Fame Neghra é un grupo galego formado na cidade de Santiago de Compostela no ano 1989, aínda que non debutou ao vivo con ese nome até o 1 de maio de 1991. Practicaron hardcore punk en galego nos anos 90 e pertence á mesma xeración de bandas de Hardcore de Mol, Dirty Barriguitas, Irmandiños e Néboa. Dos seus integrantes xurdiron máis tarde novas bandas como Samesugas, Japón 84, The Homens e Grampoder.
Historia
Gravaron dúas maquetas producidas por eles mesmos: a primeira, Kaña en Loita (Autoeditado, 1990) e a segunda un ano despois: Antes Mortos (Autoeditado, 1991).
Xa en 1992 gravan o 7" EP de catro temas Benvidos a Famelandia (Potencial H.C. / Treboada, 1992) e un ano despois o split Fame Neghra / Dirty Barriguitas 7" (Treboada, 1993). De aí xorde unha digresión pola Galiza e parte do Estado onde van gañando recoñecemento na escena Hardcore.
Cara 1994 reducen a súa presenza nos escenarios sen que por iso se resinta a súa produción, compondo unha certa cantidade de temas que van aparecendo en diversas compilacións en casete. C'O neno carburador (Lixo Urbano, 1998) achégase a un son virado cara un punk rock máis ecléctico.
Rande
Co topónimo Rande podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Na provincia da Coruña
Na provincia de Pontevedra
En Portugal
Monodóntidos
A dos monodóntidos (Monodontidae) é unha familia de cetáceos odontocetos que habitan no Ártico e no norte dos océanos Pacífico e Atlántico, que comprende tan só dúas especies actualmente viventes, que son certamente infrecuentes:
Ademais, coñécense dous xéneros fósiles, con cadansúa especie.
Etimoloxía
O nome da familia, Monodontidae, foi cuñado por Gray en 1821, cando a describiu, e está fomado sobre a base do nome do xénero tipo, Monodon, e a desinencia do latín científico -idae, usada para formar os nomes das familias dos animais e que significa "os parecidos a".
O xénero Monodon foi establecido por Linneo en 1758, na 10ª edición do seu Systema Naturae, e o formou cos elementos do latín mon- (do grego μόνος mónos, "só, único") e -odon (do grego οδούς, -όντος odoús-, -óntos, "dente"), debido á característica deste animal de presentaren, os machos, un só enorme dente.
Bioloxía
Son animais moi voraces e, como a maioría dos odontocetos, comunícanse entre si por medio dunha gran variedade de sons, e usan a ecolocación para moverse e buscar alimento. A súa dieta é carnívora, e está baseada en peixes, moluscos e crustáceos pequenos.
A xestación dura entre 14 e 15 meses e paren só unha cría. As crías son destetadas aos dous anos, e alcanzan a madurez sexual entre os 5 e os 8 anos de idade.
Molène
Xunto con outros illotes anexos, constitúe a comuna de "Île-Molène".
Xeografía
Molène é unha pequena illa de menos de 1 km de longo por 900 m de ancho, o que é unha superficie de 95 ha (0,95 km²). É a illa principal dun arquipélago de vinte illas (Balanec, Bannec, Béniguet, Morgol, Quéménès, Trielen...). A altitude máxima do arquipélago é de 26 m.
Monodóntidos
Nomes galegos
Polo que respecta a Delphinapterus leucas, na Lista patrón dos vertebrados de Galicia, proposta provisionalmente pola SGHN asígnaselle o nome de blancón, un evidente castelanismo por brancón, pero que foi recollido en Portonovo por Ríos Panisse, nome debido seguramente á cor completamente branca deste animal que, por outra parte, é de forma parecida, aínda que máis pequeno, que o negrón ou falsa candorca, Pseudorca crassidens, un cetáceo da familia dos delfínidos máis coñecido nas nosas augas, e que é de cor gris escura ou totalmente negra. Ríos Panisse tamén recolleu para esta especie os nomes de campelo, en Corme e santo, en Ribadeo e nas Figueiras (Castropol), na Asturias de fala galega.
Molène
Xeografía
O arquipélago de Molène é desde 1988 "Reserva da Biosfera", atribuído pola UNESCO. Esta reserva atópase no límite do Parque Rexional de Armorique. Desta forma preténdese preservar a fraxilidade de certos lugares que poderían degradarse por sobrexplotación ou exceso de frecuentación turística durante a época estival.
Monodóntidos
Nomes galegos
Máis recentemente, no Gran dicionario Xerais, denomina a especie como beluga, adaptación do seu nome ruso, e de acordo cos nomes que se lle dan na maioría dos idiomas da nosa contorna.
Exómero
O exómero é un complexo proteico heterodímero similar a COPI e outras adaptinas. Foi descrito por primeira vez no lévedo Saccharomyces cerevisiae. O exómero é un adaptador de cargamento importante para o transporte de moléculas desde o aparato de Golgi cara á membrana celular. As vesículas nas que se encontra son diferentes das vesículas COPI porque non parecen ter unha "cuberta" ou "armazón" que as rodee.
Pode verse un resumo da localización celular do exómero e doutros adaptadores de cargamento de vesículas aquí. O exómero únese a dúas moléculas do factor de ADP-ribosilación 1 (Arf1) como se mostra nesta figura. Crese que unha rexión bisagra que ten o exómero é importante para a formación dunha vesícula de membrana moi curvada como se mostra nesta figura. Os pasos necesarios para a ensamblaxe do exómero sobre a membrana de Golgi móstranse nesta figura.
Ochrobactrum
Ochrobactrum é un xénero de bacterias gramnegativas da familia Brucellaceae. O xénero foi descrito por Holmes en 1988 e propúxose a especie Ochrobactrum anthropi como especie tipo. Traballos posteriores recoñeceron dentro do xénero outras 18 especies:
As bacterias deste xénero son bacilos gramnegativos curtos rectos ou lixeiramente curvados cunha forma de labarada no extremo. As células teñen unha lonxitude entre 0,6 e 1,2 microns. Non forman esporas e son aerobias estritas ou fermentativas.
Os xenomas da maioría das especies de Ochrobactrum son complexos e constan de dous cromosomas circulares independentes a miúdo asociados con plásmidos.
Factoría de Ficción
Factoría de Ficción, antes coñecida como FDF Telecinco, é unha canle de televisión privada española propiedade de Mediaset España que emite a través da TDT e nas plataformas de televisión de pago Movistar+ e Vodafone TV, Orange TV, R e Euskatel. Comezou as súas emisións o 18 de febreiro de 2008 co nome de FDF Telecinco, substituíndo na súa frecuencia á canle Telecinco Estrellas. O sábado 25 de xullo de 2009 cambiou a súa imaxe corporativa e remodelou o anterior nome de FDF Telecinco ao actual.
O nome provén da extinta canle Factoría de Ficción do cal Gestevisión Telecinco era socio xunto á produtora Globomedia e Grupo Antena 3 e que cesou as súas emisións o 30 de xullo de 2007.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e verde os meses en que foi líder de audiencia entre as canles temáticas de televisión dixital (TDT).
María Antonia Trujillo
María Antonia Trujillo Rincón, nada en Peraleda del Zaucejo (Estremadura) o 18 de decembro de 1960 é unha política española, primeira ministra de Vivenda no goberno de José Luís Rodríguez Zapatero.
Factoría de Ficción
Audiencias
* Máximo histórico | ** Mínimo histórico
Os Carballos
O topónimo galego Os Carballos pode referirse a:
María Antonia Trujillo
Traxectoria
Trujillo naceu na poboación de Peraleda del Zaucejo, situada na provincia de Badaxoz. Estudou dereito na Universidade de Estremadura, onde se licenciou en 1985 e se doutorou en 1991.
Interesada na docencia, foi profesora de dereito constitucional na mesma universidade. Experta en dereito autonómico, participou en varios proxectos de investigación sobre o desenvolvemento do Estado das Autonomías e publicou monografías e artigos sobre o mesmo tema. Na Universidade de Estremadura foi delegada de Relacións Internacionais e presidenta do Consello de Persoal Docente e Investigador.
Actividade política
Membro do Partido Socialista Obrero Español, en 1996 foi nomeada membro do Consello Económico e Social de Estremadura. En 1999 Juan Carlos Rodríguez Ibarra, presidente da Xunta de Estremadura, nomeouna conselleira de Presidencia, e máis tarde foi conselleira de Fomento e artífice dun Plan rexional de vivenda, que consistiu basicamente en proporcionar terreos públicos de xeito gratuíto para que os promotores construísen vivendas a un prezo accesible.
Trala vitoria socialista nas eleccións xerais de 2004, o presidente José Luís Rodríguez Zapatero nomeouna ministro de Vivenda, ministerio de nova creación con poderes exclusivos sobre vivenda. Como responsable do ministerio, foi a encargada de recuperar a política de vivenda como política de estado, marcando unha axenda internacional de vivenda. Entre as súas accións máis destacadas están a promulgación do Código Técnico da Edificación, a elaboración do Plan estatal español de vivenda e rehabilitación (co primeiro programa específico de vivenda para a mocidade), a aprobación da nova Lei do Solo e a creación da Sociedade Pública do Alugamento. O 6 de xullo de 2007 foi relevada deste cargo, sendo nomeada no seu lugar Carme Chacón.
Volta á vida docente
En 2011, María Antonia Trujillo, regresou á docencia na Universidade de Estremadura, unha ocupación que compaxina con distintas actividades en dous sectores, o inmobiliario e o enerxético. Así mesmo, participou en programas de televisión de debate e actualidade.
Girls Get Busy
Girls Get Busy é o terceiro álbum da banda estadounidense de punk rock Bratmobile, publicado o 7 de maio de 2002 a través do selo Lookout! Records.
Lista de concellos de Navarra
Lista dos 272 concellos da Comunidade Foral de Navarra: miniatura|300px|Navarra — División municipal, ano 2003. miniatura|300px|Navarra — Densidade de poboación en hab./km² no ano 2006. 150px|miniatura|Escudo de Navarra
Miliobatiformes
A dos miliobatiformes (Myliobatiformes) é unha das catro ordes da superorde dos batoideos, peixes cartilaxinosos elasmobranquios relacionados cos tiburóns (superorde selaquimorfos).
Clasificación
Nelson, en 2006, na súa obra Fishes of the World clasifica os miliobatiformes da seguinte maneira:
Orde Myliobatiformes
Controversia
A orde foi proposta por Leonard Compagno en 1973. De acordo coa súa revisión de 1999 esta orde comprendía as seguintes familias:
Porén, a orde no é recoñecida por FishBase, que sitúa as seis familias que considera na orde dos raiformes.
Pola súa parte, o Integrated Taxonomic Information System (ITIS) considera estas familias:
(Para outra clasificación, véxase a ligazón externa ao NCBI).
En Galicia
En augas próximas ás costas galegas están citadas as especies seguintes:
Miguel Hermoso
Traxectoria
Licenciado en Dereito, estudou a especialidade de Dirección na Escola Oficial de Cinematografía de Madrid. Empezou realizando documentais, anuncios e como auxiliar de dirección, até aprender o oficio e destacar como director tanto en cine como en televisión.
Vida persoal
Seu fillo Miguel Hermoso Arnao (Madrid; 1971) é actor e músico.
Illa de Pentecoste
A illa de Pentecoste ou Pentecôte é unha das 83 illas que conforman Vanuatu. Atópase a 190 km ao norte da capital Port Vila.
Pentecoste foi descuberta o 22 de maio de 1768 por Louis Antoine de Bougainville e foi influenciado por sucesivos misioneiros pero nunca perdeu os seus costumes.
Xeografía
Pentecoste é unha illa montañosa, a cadea de montañas percorre de norte a sur uns 60 km. o punto máis alto é o monte Vulmat (947 m) marca o límite entre a húmida e chuviosa costa leste e a máis tépeda costa oeste. A illa conta cuns preto de 17.000 habitantes permanentes (2009). As chairas costeiras, atravesadas por pequenos torrentes, son xeralmente moi verdes e adáptanse perfectamente ás plantacións e a cría de gando.
Os centros de poboación de Pentecoste concéntranse ao longo da costa oeste, aínda que certo número de habitantes tamén viven no interior. Os principais asentamentos ao longo da costa oeste son (de norte a sur): Laone, Abwatuntora, Loltong, Latano, Nambwarangiut, Namaram, Bwatnapni, Melsisi, Ranwadi, Waterfall (Vanuu), Bwaravet, Lonoror, Hotwata, Panas, Wali, Panngi e Ranputor. Lonxe da costa, hai importantes asentamentos en Nazaret e Atavtabangga no norte, e Enaa, Wutsunmwel, Tanbok, Naruwa, Ubiku e Tansip no centro da illa. A maioría destes lugares contan con teléfono e un ou dous habitantes posúen "camións" (vehículos de dobre tracción) ou "lanchas rápidas" (pequenas embarcacións de motor), que utilizan os habitantes da vila para o transporte. Un par destes pobos tamén teñen pequenos bancos e oficinas de correos.
A costa leste é salvaxe e inaccesible, con relativamente poucos habitantes, aínda que as persoas estanse movendo cara a zonas antes deshabitadas, a medida que aumenta a poboación da illa. Os principais pobos da parte oriental da illa inclúen Ranwas, Bunlap e Baie Barrier (Ranon) no sueste, e Renbura e Vanrasini máis ao norte.
Historia e costumes
miniatura|Un nativo de Pentecoste preparado para saltar. O salto realízase sen equipo de seguridade. Foi vista por primeira vez pola expedición española de Pedro Fernandes de Queirós en 1606. Pentecoste foi avistada de novo no día de Pentecoste, o 22 de maio 1768 por Louis Antoine de Bougainville. Tamén foi avistada polo capitán James Cook, durante a súa viaxe a través das Novas Hébridas (actual Vanuatu) no 1774. Foi influenciada por diferentes e sucesivos misioneiros cristiás, pero os costumes tradicionais seguen resistindo fortemente.
A illa de Pentecoste é famosa por ser o berce espiritual do deporte extremo do pontismo que ten orixe nun antigo ritual chamado Gol ou naghol. Entre abril e xuño de cada ano, os homes do sur da illa saltan desde o alto dunhas torres (ao redor de 20 a 30 metros) de vides atados polos seus pés nun ritual para asegurar unha boa colleita de iñame. O ritual tamén é utilizado para mostrar a iniciación á idade adulta. O 'gol' deuse a coñecer internacionalmente, cando David Attenborough e un equipo de filmación da BBC rodou imaxes do ritual durante o decenio de 1950. A raíña Isabel II do Reino Unido visitou Pentecoste en 1974 e foi testemuña da cerimonia, durante a cal morreu un participante debido a que o salto realizouse durante unha estación seca, cando as vides son moito menos elásticas. Hoxe en día, os turistas pagan grandes sumas de diñeiro para presenciar a cerimonia, a miúdo durante viaxes dun día que parten de Port Vila.
A aldea do norte de Pentecoste, Laone foi o berce de Walter Lini, quen levou á independencia de Vanuatu en 1980. Hoxe en día, o 'pai da nación' é homenaxeado cunha estatua preto do Lini Memorial College.
Estilo de vida e a economía
Non hai cidades reais en Pentecoste. A maioría dos insulares viven en pequenas aldeas rurais, dedícanse á agricultura de subsistencia e a unha crecente agricultura comercial. O taro, as raíces vexetais adaptáronse ao clima húmido de Pentecoste, é son o alimento básico. Mandioca (iuca), iñame, plátano, kumala (batata), cocos, col, papaia, cítricos, cana, cacao, mangos, ananás, noces, e verduras europeas tamén se cultivan para o consumo local.
Os habitantes crían gando vacún, porcos e polos, que se sacrifican xeralmente en ocasións especiais tales como matrimonios. Pombas, Cangrexos e peixes tamén son capturados e comidos. Cans e gatos vagan polas aldeas, e tamén ocasionalmente poden terminar na pota.
Arroz e conservas de carne importadas forman parte cada vez máis da dieta nas zonas máis desenvolvidas da illa.
Os porcos son moi importantes na sociedade de Pentecoste, non só como alimento, senón como un tradicional artigo de valor, que pode darse como pago durante as cerimonias de matrimonio ou como compensación polas transgresións. Os xabaríns con cairos longos e curvados son especialmente apreciados. Os tecidos, vermellos tamén se utilizan como unha forma tradicional de moeda.
Tradicionalmente, a copra (carne de coco seco) era a principal exportación de Pentecoste, pero agora viuse superado pola kava, unha raíz narcótica que se utiliza para preparar unha bebida tradicional. A Kava cultívase e bébese en moitas illas do Pacífico Sur, pero Pentecoste é particularmente coñecido por el, e gran parte do kava que se vende nas cidades de Vanuatu e no estranxeiro orixínase en Pentecoste.
O gando, que unha vez se exportaba desde Pentecoste ata a fábrica de procesamento de carne en Luganville na veciña Santo. Con todo, a maioría é agora sacrificado a nivel local, para alimentar á crecente poboación de Pentecoste.
As casas constrúense tradicionalmente de madeira, bambú e palla con follas de natanggura (unha variedade de palmeiras). Con todo, os insulares máis ricos constrúen agora as súas casas de cemento e metal corrugado.
Transporte e comunicacións
Pentecoste ten dous aeroportos, Lonorore no suroeste e Sara no norte, na que pequenos avións aterran tres ou catro veces á semana. Lonorore foi aumentado no período 2008-2009 cunha nova pista de aterraxe asfaltada capaz de acoller grandes avións e operar en condicións de choiva, Sara segue tendo unha curta pista de herba.
Buques de carga que viaxan entre Port Vila e Luganville na costa oeste da illa, aínda que algúns barcos visitan a costa leste, onde as condicións do mar son duras e a poboación é escasa.
Un camiño de terra cheo de fochancas esténdese desde o norte cara ao suroeste da illa, e outra estrada conecta Salap no suroeste con Ranwas no sueste. Con todo, moitas aldeas só son accesibles por escarpados carreiros da montaña.
A illa de Pentecoste recibe visitas regulares de navegantes, que ancoran nas aldeas de Loltong, Waterfall e Panngi. Panngi tamén ten un peirao capaz de recibir buques de cruceiro, que fan visitas ocasionais durante a tempada de mergullo.
Gómez García
Gómez García ou Gómez García de Toledo foi un clérigo e trobador castelán do século XIII.
Traxectoria
Naceu en Toledo e pertence á familia dos Sotomayor. Sábese que tivo, polo menos, dous irmáns (Alfonso García e María García). Ocupou os cargos de privado do infante Sancho, abade de Valladolid e notario do reino de León. Tomou parte a favor de Sancho IV nas súas disputas co seu pai Afonso X en 1282 até o falecemento do monarca, momento no que se coroa definitivamente a Sancho IV, alcanzando o seu maior poder político até ser considerado como o auténtico privado do rei por estudosos como Mercedes Gaibrois. Gómez García tamén foi proposto para ser bispo de Mondoñedo en 1286, época na que parece que xa non gozaba de tanta confianza por parte do rei. Falece o 29 de xullo dese mesmo ano.
Obra
Consérvanse dúas cantigas de amor recollidas tanto no Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Lisboa como no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana.
Concello de Ponte Sampaio
miniatura|dereita|Placa no lugar da antiga casa consistorial do Concello de Ponte Sampaio. miniatura|dereita|Tapa de rexistro de Ponte Sampaio, co [[topónimo deturpado.]] Ponte Sampaio foi un antigo concello da comarca de Pontevedra formado polas parroquias de Ponte Sampaio e A Canicouva, integradas as dúas no concello de Pontevedra desde 1960. A casa consistorial, situada a carón da igrexa parroquial, foi derrubada en 1993.
Luis Bárcenas
En 2009 foi imputado pola súa implicación no caso Gürtel, a trama de corrupción vinculada ao Partido Popular que foi instruída no seu inicio polo xuíz Baltasar Garzón. A causa contra Bárcenas foi arquivada polo xuíz Antonio Pedreira, que ditou o sobresemento provisorio das actuacións nun auto do 29 de xullo de 2011, mais foi reaberta pola Audiencia Nacional de España en marzo de 2012.
Cyprinella
Cyprinella é un xénero de peixes ciprínidos de auga doce incluído na orde dos Cypriniformes, que hai por México e Estados Unidos.
Son peixes de río bentopeláxicos de clima tropical a temperado, que habitan sobre os fondos areosos ou rochosos de ríos de tamaño pequeno a mediano, alimentándose de invertebrados.
Teñen a típica morfoloxía das carpas pero cun característico pequeno tamaño duns 10 centímetros ou menos, coa excepción da Cyprinella venusta que alcanza uns 20 cm. Por iso teñen escasa importancia comercial, con excepción da especie Cyprinella proserpina que se comercializa para acuarioloxía.
Especies
Existen 30 especies agrupadas neste xénero:
Galería de imaxes de Riotorto
Galería de imaxes do concello de Riotorto na provincia de Lugo.
José Alemañy Menéndez
José Alemañy Menéndez, coñecido como Pepín, nado en Santiago de Cuba en 1910 e finado en Avilés en 2002, foi un político galego.
Traxectoria
De ascendencia ourensán, aos cinco anos regresou a Galicia e foi criado en Vigo onde estudou comercio. Colaborou co misioneiro anglicano Edmundo Woodfor. Militante do Partido Comunista, cando se produciu a golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba en Asturias. Encargouse con Luís Soto de organizar un grupo armado que intentou infrutuosamente regresar a Galicia para artellar os grupos de fuxidos. Combateu na fronte de Asturias, onde alcanzou o grao de capitán. Exiliouse en Francia e despois o seu pasaporte cubano permitiulle asentarse en Camagüey e logo na Habana. Foi unha das figuras da Revolución castrista. Encargouse da dirección de hoteis e de cadeas de cine. Regresou do exilio en 1994 e instalouse en Avilés onde morreu en 2002.
Ludwig Boltzmann
Infancia e educación
Boltzmann naceu en Viena cando esta inda era a capital do Imperio Austrohúngaro. Seu pai, Georg Ludwig Boltzmann, era funcionario do estado. Seu avó, que se mudara a Viena dende Berlín, era reloxeiro. Recibiu a educación primaria dun titor particular en casa de seus pais, e a secundaria en Linz. Perdeu a seu pai con 15 anos.
Pasaría a estudar física na Universidade de Viena, onde acadou o seu doutoramento en 1866 cunha tese supervisada por Joseph Stefan e que versaba sobre a Teoría cinética dos gases.
Carreira académica
Ós 25 anos, en 1869, e grazas a unha carta de recomendación do seu director de tese, sería nomeado catedrático de física matemática na Universidade de Graz. Nese ano colaboraría varios meses con Robert Bunsen e mais Leo Königsberger en Heidelberg. Dous anos máis tarde colaboraría con Gustav Kirchhoff e Hermann von Helmholtz en Berlín.
De 1873 a 1876 exerceu o rol de profesor de matemáticas na Universidade de Viena.
En 1872 coñecería a Henriette von Aigentler, unha aspirante a profesora de Graz. O 17 de xullo de 1876 casaríanse, e tiveron tres fillas e dous fillos. Debido a nova situación familiar, ese ano volve a Universidade de Graz a ocupar a cátedra de Física Experimental. Entre os seus alumnos estarían Svante Arrhenius e Walther Nernst.
En 1885 convértese en membro da Academia das Ciencias de Austria e en 1887, en presidente da Universidade de Graz. Un ano máis tarde, en 1888 sería elixido como membro da Real Academia Sueca de Ciencias. Boltzmann sería nomeado en 1890 para a cátedra de Física Teórica da Universidade de Múnic. En 1893 sucedería o seu profesor Joseph Stefan como profesor de Física Teórica na Universidade de Viena.
Últimos anos
Boltzmann gastou moitos esforzos na defensa da teoría atómica, nunha época na que esta inda non era moi aceptada. Isto granxeoulle a inimizade de personaxes importantes como Ernst Mach, o cal entraría en 1895 na universidade como profesor de Filosofía e Historia da Ciencia.
Boltzmann, invitado por Wilhelm Ostwald, marcharía en 1900 para a Universidade de Leizpig. Despois de que Mach se xubilase volvería a Viena, en 1902.
En 1903 fundaría, xunto con Gustav von Escherich e Evin Müller, a Sociedade Matemática de Austria.
Boltzmann pasou toda a súa vida con fortes cambios de ánimo, no que posiblemente foi un trastorno bipolar non diagnosticado. Meitner relatou que quen estaba ó lado de Bolztmann coñecía estes episodios e sabía dos seus intentos de suicidio. El, en ton de broma, atribuía os seus cambios de humor a ter nacido a noite entre martes de entroido e mércores de Cinsa.
Ronald Storrs
Ronald Storrs, nado en Bury St Edmunds o 19 de novembro de 1881 e finado en Londres o 1 de novembro de 1955, foi un oficial británico que ostentou varios cargos nas administracións coloniais. Serviu como Secretario Oriental no Cairo, Gobernador Militar de Xerusalén, Gobernador de Chipre e de Rodesia do Norte.
Primeiros anos
Ronald foi o fillo máis vello de John Storrs, o deán de Rochester, e a súa muller Louisa Lucy. Cursou estudos no Charterhouse School e no Pembroke College, Cambridge onde obtivo un grado de primeira clase nos Tripos clásicos da Universidade de Cambridge.
Solidariedade
O termo solidariedade pode referirse a:
Budeiros
Co topónimo Budeiros podemos referirnos a dous lugares de Galicia:
Aeroporto de Andorra-La Seu d'Urgell
O Aeroporto de Andorra-La Seu d'Urgell é un aeroporto público xestionado pola empresa Aeroports de Catalunya. Ofrece voos comerciais regulares e acolle voos de aviación xeral e de emerxencia.
Está situado na comarca do Alt Urgell, entre os municipios de Montferrer i Castellbò e Ribera d'Urgellet. Está a 7 km de La Seu d'Urgell e a 27 km de Andorra la Vella.
As instalacións actuais reabríronse o 4 de xuño de 2010 co obxectivo de dinamizar o turismo e o desenvolvemento económico nas comarcas do Alto Pireneo. A recuperación deste aeroporto permitirá enlazar o Pireneo catalán e Andorra con outros puntos da xeografía catalá, española e europea.
Corpse Party
Corpse Party (コープスパーティー) é unha serie de videoxogos de supervivencia e terror creados por Makoto Kedōin e desenvolvidos por Team GrisGris. O primeiro xogo da serie foi desenvolvido usando o software RPG Maker e foi estreado en 1996 para o PC-9801. Tivo dúas continuacións: Corpse Party: Blood Covered, que foi lanzado para Microsoft Windows o 8 de marzo de 2008; e Corpse Party: Blood Covered ...Repeated Fear, que foi lanzado para PlayStation Portable o 12 de agosto de 2010, e iOS o 9 de febreiro de 2012. O xogo foi lanzado en Norte América e Europa por Xseed Games baixo o título Corpse Party.
O xogo de PSP tivo a súa secuela, Corpse Party: Book of Shadows, que foi estreada para PSP o 1 de setembro de 2011 no Xapón, e o 15 de xaneiro de 2013 en Norte América. Un xogo spin-off, Corpse Party the Anthology: Sachiko no Ren’ai Yūki Hysteric Birthday 2U (コープスパーティー -THE ANTHOLOGY- サチコの恋愛遊戯♥Hysteric Birthday 2U), foi lanzado para PSP no Xapón o 2 de agosto de 2012.
A las doce
A las doce é o terceiro álbum de estudio do grupo cántabro La Fuga, publicado no ano 2001.
Tony Jaa
Tatchakorn Yeerum (en ทัชชกร ยีรัมย์), anteriormente Panom Yeerum (en พนม ยีรัมย์); nado o 5 de febreiro de 1976 en Surin, Isaan, mellor coñecido en Occidente como Tony Jaa, e en Tailandia como Jaa Panom, é actor, artista marcial, coreógrafo, especialista de cine, director, e monxe tailandés.
miniatura|300px|dereita|Tony Jaa nunha demostración de artes marciais no American Museum of the Moving Image o 20 de agosto de 2006, durante a promoción de The Protector.
Galería de imaxes da comarca de Muros
A comarca de Muros comprende os concellos de Carnota e Muros.
Gran Premio de Mónaco de 2017
O Gran Premio de Mónaco de 2017 (oficialmente Formula 1 Grand Prix de Monaco 2017) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 28 de maio de 2017 no Circuíto de Mónaco, Monte Carlo, Principado de Mónaco. Foi a sexta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2017. Foi a sesaxésima quinta carreira como unha proba do Campionato do Mundo, e a setenta e cinco carreira en xeral.
O piloto de McLaren Fernando Alonso non correu esta carreira por participar nas 500 Millas de Indianápolis e foi substituído polo campión do mundo de Jenson Button. Dos pilotos activos, catro gañaron polo menos unha vez o Gran Premio de Mónaco: Kimi Räikkönen, Lewis Hamilton ( e ), Jenson Button e Sebastian Vettel.
Práctica libre
A primeira práctica da mañá do xoves terminou con Lewis Hamilton de Mercedes coa volta rápida cun 1:13.425, aproximadamente 0.2 segundos máis rápido que Sebastian Vettel. Max Verstappen foi o terceiro máis rápido e Daniil Kvyat da Scuderia Toro Rosso foi o piloto máis rápido non pertencente aos tres mellores equipos, establecendo o sexto mellor tempo. Na segunda práctica, Vettel foi o máis rápido, establecendo 1:12.720. Segundo e terceiro foron Daniel Ricciardo e Kimi Räikkönen con Kvyat en cuarto. O equipo de Mercedes tivo unha segunda práctica decepcionante cando terminaron oitavo e décimo, fóra do ritmo dos seus rivais no campionato Ferrari. A sesión detívose ao redor de 10 minutos debido a un accidente do piloto de Williams Lance Stroll.
Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España
O Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social de España era en 2019 o departamento ministerial con competencias en relacións laborais, de emprego e de Seguridade Social, así como do desenvolvemento da política do Goberno en materia de estranxeiría, inmigración e emigración. A súa titular era Magdalena Valerio.
Glomérulo renal
miniatura|dereita|200 px|Estrutura dun glomérulo renal. O glomérulo é a unidade funcional e anatómica do ril, onde radica a función de aclaramento e filtrado do plasma sanguíneo. Está constituído por un nobelo de capilares que recibe sangue dunha arteríola, denominada arteríola aferente. Este nobelo está recuberto por unha estrutura en forma de copa chamada cápsula de Bowman.
Gran Premio de Mónaco de 2017
Práctica libre
A terceira práctica libre do sábado terminou con Sebastian Vettel da Scuderia Ferrari que fixaba o tempo en 1:12.395, mellorando o seu propio tempo fixado na FP2 por 0.3 segundos para fixar unha nova marca de volta, mentres que o rival máis próximo e compañeiro de equipo Kimi Räikkönen estaba 0,3 segundos atrás con 1:12.740. A sesión interrompeuse 8 minutos polas bandeiras amarelas cando Esteban Ocon de Force India se estrelou na sección da piscina, Imitando o accidente que Max Verstappen tivo durante a sesión clasificatoria de 2016. A práctica libre finalmente reanudouse polos 4 minutos restantes. Daniel Ricciardo tivo un fallo no cable dos freos e terminou retirándose da sesión, quedando sexto con 1:13.392. O piloto de McLaren Jenson Button terminou a sesión duodécimo, pero incorreu cunha penalización na grella de 15 posicións por cambiar o MGU-H e o turbocompresor, que se aplicou logo de cualificar.
Glomérulo renal
A presión sanguínea glomerular proporciona a forza que impulsa á auga e solutos a filtrarse cara ao interior da cápsula de Bowman. Só aproximadamente 1/5 de todo o plasma sanguíneo que pasa a través do ril é filtrado a través da parede glomerular á cápsula de Bowman. O resto do sangue (o non filtrado) pasa a unha arteríola eferente que sae do glomérulo. O diámetro da arteríola eferente é comparativamente menor ca o da arteríola aferente. O sangue pasa despois aos capilares peritubulares do córtex e aos vasa recta (vasos rectos), que se encontran nos nefróns xustaglomerulares. Os vasos rectos son capilares colectores entrelazados cos túbulos contorneados a través dos espazos intersticiais, nos cales entran as substancias que se reabsorben nos túbulos renais. O sangue dos vasos rectos pasa a un sistema de veas e reincorpórase á vea renal e á circulación sanguínea xeral. O sistema nervioso simpático e certas hormonas poden regular o diámetro da arteríola aferente, afectando á taxa de filtración glomerular.
Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España
En Xaneiro de 2020, no goberno de coalición PSOE Unidas-Podemos presidido por Pedro Sánchez o ministerio desdobrouse en dous:
Gran Premio de Mónaco de 2017
Clasificación
Kimi Räikkönen de Ferrari clasificouse na pole position por primeira vez en 9 anos logo da súa última pole position no Gran Premio de Francia de 2008, tamén con Ferrari. O seu compañeiro de equipo e líder do campionato Sebastian Vettel clasificouse segundo seguido por Bottas e Verstappen. O rival máis próximo de Vettel, Lewis Hamilton, clasificouse no posto 14º loitou por quentar os pneumáticos, e non puido facer a última volta de cualificación debido ao accidente de Stoffel Vandoorne. Jenson Button clasificouse noveno no seu regreso, pero foi degradado á parte posterior da grella debido á penalización de 15 posicións. Finalmente comezou no pit lane. Os dous Mclarens entraron na Q3 por primeira vez en.
Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España
Historia
A súa nomenclatura do ministerio mantívose sempre como Ministerio de Traballo, fóra dos gobernos de Mariano Rajoy na que cambio á denominación de 'Ministerio de Emprego'.
Gran Premio de Mónaco de 2017
Carreira
Räikkönen liderou desde o comezo ata que entrou en boxes na volta 33. O seu compañeiro de equipo Vettel quedou fora máis tempo e cando finalmente entrou en boxes, saíu por diante de Räikkönen e logrou gañar a súa terceira carreira da tempada ampliando a súa vantaxe no campionato a 25 puntos máis que Hamilton, que terminou en 7º despois de recuperarse logo da súa mala cualificación. Esta vitoria deulle a Ferrari o seu primeiro 1-2 final desde o polémico Gran Premio de Alemaña de 2010. Daniel Ricciardo terminou en terceira posición, malia golpear lixeiramente a parede ao final da carreira. Carlos Sainz acadou o seu mellor resultado do ano co 6º posto con Toro Rosso. Seguíronlle Hamilton, Grosjean, Massa e Magnussen, que redondearon os puntos. Foi a primeira vez na historia de Haas que lograron puntuar os dous. Foi tamén a primeira vez en 2017 que ambos Force India terminaron fóra dos puntos cunha colisión tardía entre Pérez e Kvyat, cando marchaban na zona de puntos. Stoffel Vandoorne parecía listo para anotar os primeiros puntos de Mclaren da tempada antes de golpear o muro. Jenson Button, mentres tanto, retirouse con problemas na suspensión, logo de chocar con Pascal Wehrlein de Sauber, deixando a Wehrlein pousado verticalmente contra a parede. O outro Sauber de Marcus Ericsson retirouse logo de golpear o muro na curva 1 baixo o coche de seguridade. O Renault de Nico Hülkenberg retirouse cedo cun fallo da caixa de cambios, cando marchaba décimo. Lance Stroll tamén retirouse.
Ministerio de Emprego e Seguridade Social de España
Funcións
Corresponde ao Ministerio de Traballo, Migracións e Seguridade Social a proposta e execución da política do Goberno en materia de emprego e de Seguridade Social, así como o desenvolvemento da política do Goberno en materia de estranxeiría, inmigración e emigración.