cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Autorización
O promotor final da moeda de 20 centavos de dólar foi o senador por Nevada John P. Jones, copropietario da mina Crown Point, que accedera ao seu posto no senado en 1873. Unha das súas primeiras propostas lexislativas consistiu na presentación, o 10 de febreiro de 1874, dun proxecto de lei para autorizar a moeda de 20 centavos. Ao defender a súa proposta citou o problema da falta de moeda miúda no Oeste. O director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Linderman, apoiou a creación da moeda. Segundo o historiador numismático Walter Breen, "outros lexisladores apoiaron tamén o proxecto de lei, en gran medida como un favor ao senador Jones". Finalmente, o proxecto de lei foi aprobado e posteriormente asinado polo presidente Ulysses S. Grant, o 3 de marzo de 1875. Do mesmo xeito que ocorría con outras moedas de prata de diversos valores, o curso legal desta moeda estaba limitado á cantidade e cinco dólares.
Exhumacións en Ribadeo
O expediente, entre outras tramitacións, foi sometido a exposición pública no BOP de Lugo.
Andrés Eloy Blanco
Orixes galegas
A súa árbore xenealóxica está chea de apelidos de orixe galega como Blanco/Branco, Meaño (talvez toponímico de Meaño) , Fariñas , Raposo (talvez toponímico) , Páez/Paz , Sanabria , Sarmiento/Sarmento etc. Porén os seus antepasados recentes xa levaban tempo asentados en América Latina, moitos en Cumaná, Venezuela, desde o século XIX, e a gran maioría desde moito antes. Por parte de Rendón-Sarmiento era descendente do rei Afonso VIII de León e Galiza.
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Preparación e deseño
En previsión da inminente aprobación da lei, o director da US Mint, Linderman, mandou preparar probas de diferentes deseños da moeda. En agosto de 1874, O superintendente da Ceca de Filadelfia, James Pollock, envioulle a Linderman unhas probas que amosaban no reverso a imaxe da Liberdade sedente gravada polo escultor de Filadelfia Joseph A. Bailly cun reverso creado polo gravador xefe da Casa da Moeda, William Barber. Pollock non aprobou a proposta de Bailly, por considerala demasiado semellante ao deseño da Liberdade sentada que aparecía daquela en todas as moedas de prata do país, co que a nova moeda sería difícil de distinguir da dun cuarto de dólar. O 31 de marzo e o 12 de abril de 1875, xa despois da aprobación do proxecto de lei de Jones, Pollock enviou a Linderman novas probas, todas creadas por Barber. Pollock desaprobou un deseño de reverso cun escudo, mais a Linderman gustoulle e declarou que se tería aprobado de non ser porque a lei esixía que aparecese unha aguia nas moedas de prata de valor facial superior aos 10 centavos. Finalmente, Linderman seleccionou un anverso case idéntico ao das demais moedas de prata que se estaban a cuñar —ata 1916, as moedas de prata tiñan unha aparencia similar—.
Este deseño, do defunto gravador xefe Christian Gobrecht, creado a partir dun deseño de Thomas Sully e de Titian Peale, utilizárase por vez primeira en 1836, e en 1840 aparecía en todas as moedas de prata cuñadas daquela. Pola súa banda, a aguia do reverso é case idéntica á que Barber realizara para o dólar de comercio, que comezara a cuñarse en 1873. Linderman decatárase de que a diferenza de tamaño entre a nova moeda e a dun cuarto de dólar era pequena, e pensou que unha versión reducida do deseño do dólar de comercio resultaría adecuada para a moeda de 20 centavos, o cal se aplicou para o reverso. A aguia leva as frechas da guerra na súa pouta dereita, a dominante, e a póla de oliveira na esquerda, polo que nesta heráldica se lle dá preferencia á guerra sobre a paz. miniatura|198x198px|[[Deseño orixinal da "liberdade sentada" de Thomas Sully (1835), no que se baseou Barber.]] O historiador da arte Cornelius Vermeule describiu o anverso da moeda de 20 centavos de dólar como "unha síntese agradable de elementos tradicionais". No entanto, non foi tan eloxioso coa aguia do reverso, que cualificou como torpe e como unha versión máis grosa da aguia das moedas estadounidenses do século XVIII. Vermeule admiraba os deseños das probas que presentara Barber para esta moeda, especialmente o anverso que amosa a Liberdade sentada ollando o mar, que segundo o historiador ten unha débeda coas moedas de cobre británicas daquela época, que representaban a Britannia nun xeito similar —Barber era inglés de nacemento—.
O numismático Yancey Rayburn, nun artigo de 1970, escribiu que a moeda de 20 centavos está desprovista da maior parte das lendas habituais das moedas estadounidenses, xa que nela non aparecen nos lemas nacionais IN GOD WE TRUST nin E PLURIBUS UNUM. Naquel momento a Lei da moeda de 1873 esixía a presenza do primeiro deles nas moedas estadounidenses, en tanto que a inclusión do segundo quedaba á discreción do secretario do Tesouro. Ambos os lemas foron excluídos desta moeda debido a que resultaba demasiado pequena como para acollelos. A lei pola que se creou a moeda non dicía nada acerca do seu deseño, mais establecía que debía estar suxeita aos termos fixados pola Lei da Moeda de 1873. Rayburn tamén admirou que o valor facial apareza na moeda na súa forma plena, TWENTY CENTS, xa que naquela época as moedas dun cuarto de dólar e de medio dólar amosaban a palabra DOLLAR abreviada como "DOL.".
Anacardiaceae
Anacardiaceae é unha familia de plantas esencialmente arbóreas e arbustivas pertencente á orde Sapindales. Constitúena 77 xéneros cunhas 700 especies aceptadas, das case 3000 descritas, propias de países tropicais, cálidos e tépedos.
Mónica Carrera Mouriño
Mónica Carrera Mouriño, nada en Ponteareas en 1977, é unha científica galega. A súa especialidade é a proteómica avanzada e a bioloxía de sistemas, no contexto da seguridade alimentaria e a alerxia aos alimentos de orixe mariña.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
A familia de A. E. Blanco instalouse na Illa de Margarita, (Estado de Nueva Esparta) onde viviu parte da súa infancia até que se trasladou a Caracas para asistir a clases na Universidade Central de Venezuela. Alí ingresou no Círculo de Belas Artes en 1913. En 1918 recibe o seu primeiro premio polo poema pastoral Canto a la Espiga y al Arado, e publica a súa primeira obra dramática, El jardín de la épica. Ese mesmo ano foi encarcerado por participar en manifestacións contra o réxime, cando xa era estudante de Dereito na UCV.
Rafael Baixeras
Rafael Rodríguez Baixeras, nado na Pobra do Caramiñal o 19 de novembro de 1947 e finado en Segovia o 25 de novembro de 1989, foi un pintor galego.
Mónica Carrera Mouriño
Traxectoria
Carrera é experta en Proteómica Top-down e bottom-up para o control da calidade e seguridade dos alimentos. A súa actividade e experiencia científica viuse reflectida coa participación e liderado de numerosos proxectos nacionais e internacionais, colabora activamente impartindo clases oficiais en diferentes programas de mestrado e doutoramento, participa en diferentes actividades de divulgación da ciencia e é conselleira de diferentes sociedades internacionais de Proteómica e Alimentos. É autora de máis de 50 publicacións científicas.
Exhumacións en Ribadeo
Ver tamén
Memoria histórica
Rafael Baixeras
Traxectoria
Nos seus primeiros anos de carreira artistícas afastouse das vangardas para facer unha pintura máis figurativa, con trazos surrealitas e expresionistas. A súa primeira exposición individual foi en Tarragona en 1970.
A partir de 1976, o seu estilo cambiou pola influencia do grupo barcelonés Trama e do francés Support-surface, de estilo abstracto. A amizade con outros pintores permitiulle viaxar e participar en exposicións internacionais. Ademais formou o grupo Seis e catro con Fernando Sánchez Calderón, Mon Montoya e Cruz-Hernández.
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Preparación e deseño
O deseño da nova moeda de 20 centavos de dólar foi aprobado o 12 de abril de 1875. No entanto, inmediatamente sufriu unha lixeira modificación para acadar unha mellor definición das follas de oliveira no extremo dereito da póla, sobre o N e o T de CENTS, xa que no deseño orixinal as follas se superpuñan entre si. O 15 de abril produciuse a aprobación desta modificación.
Anacardiaceae
Descrición
Son árbores, arbustos, raramente subarbustos ou trepadoras, frecuentemente con zume venenosa. Son plantas dioicas, monoicas, andromonoicas, polígamas ou hermafroditas. Teñen follas alternas, raramente opostas ou verticiladas, simples ou pinnaticompuestas, pecioladas ou sésiles, xeralmente sen estípulas; cando son compostas, os folíolos son opostos ou ás veces alternos, de marxes enteiras, serrados ou crenados. As inflorescencias son terminais e/ou axilares, tirsoides, paniculadas, en acio ou espigadas, con brácteas e bractéolas deciduas ou persistentes, petaloides ou foliosas, de flores actinomorfas, unisexuais ou bisexuais, con hipanto ás veces presente e perianto xeralmente de 2 verticilos. O froito é drupáceo ou samaroide, carnoso ou seco, ás veces cun á lateral ou marxinal, ocasionalmente co cáliz subxacente agrandado (Astronium) ou unido a un hipocarpo carnoso (Anacardium). As sementes, en número de 1–12, posúen endosperma escaso ou ausente, un embrión curvado ou recto, os cotiledóns xeralmente libres, bilobados, iguais ou plano-convexos.
Irene Solà Sàez
Irene Solà Sáez nada en Malla (Provincia de Barcelona) o 17 de agosto de 1990 é unha poeta, narradora e artista plástica catalá.
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Produción, consecuencias e coleccionismo
Aínda que a Casa da Moeda dotara esta peza dun canto liso, para a diferenciar do canto estriado do cuarto de dólar, ambas as moedas comezaron a confundirse decontado. A peza de 20 centavos, de 22 milimetros de diámetro, era só un pouco máis pequena que a dun cuarto de dólar, e os anversos de ambas eran practicamente idénticos. Os erros nas voltas no comercio eran sistemáticos, o que provocou que a moeda de 20 centavos se fixese moi impopular. En abril de 1876, cando o Congreso comezou a permitir o troco en moeda metálica da moeda fraccionaria en papel — os populares shinplasters, introducidos despois da guerra civil— a moeda de 20 centavos figuraba entre a listaxe de moedas que podían cambiarse. Porén, en xullo presentouse un proxecto de lei para abolir esta moeda. Aínda que este proxecto de lei non se aprobou inmediatamente, segundo o numismático Vernon Brown, a súa simple existencia foi suficiente para convencer a Casa da Moeda de que non tiña sentido continuar coa cuñaxe da moeda de 20 céntimos. A tiraxe de 1876 foi apenas testemuñal e produciuse unicamente en Filadelfia e Carson City. En 1877 e 1878 só se cuñaron 510 e 600 exemplares, respectivamente, na Ceca de Filadelfia, con acabamento especial proof —fondo espello e relevo mate— para coleccionistas. A maior parte da tiraxe de 1876 da Ceca de Filadelfia vendeuse como recordo na Exposición Universal de 1876 en Filadelfia. miniatura|265x265px|A peza de [[1876 cuñada na Ceca de Carson City é unha das grandes rarezas da numismática dos EEUU]] En marzo de 1877, Linderman autorizou a fundición de 12.359 moedas de 20 centavos na ceca de Carson City. Esta cantidade incluía case toda a produción de 1876 (arredor de 10.000 pezas) e creou unha das maiores rarezas numismáticas os estados unidos, a peza de 1876-CC. Hoxe coñécense dúas ducias de espécimes superviventes; un dos cales, vendido en poxa pública por 564.000 dólares en 2013, fixou o récord de cotización dun exemplar da moeda de 20 centavos. No seu artigo de 2003, o numismático Michele Orzano sostén que os escasos exemplares que chegaron a nós foran distribuídos como recordos obtidos por visitantes ás instalacións da ceca.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
Ao graduarse comezou a exercer a avogacía pero continuou escribindo. En 1923 gañou o primeiro premio nos Xogos Florais de Santander (Cantabria), co seu poema Canto a España. Nel menciona a "Galicia emigrante" (sic). Viaxou para recibir o premio e pasou un ano coñecendo as vangardas. En 1924 foi nomeado membro da Real Academia Sevillana de Buenas Letras. Ese mesmo ano visitou a Habana, onde coñeceu a intelectuais cubanos e venezolanos exiliados.
Anacardiaceae
Taxonomía
Anacardiaceae foi descrita por Robert Brown e publicada en Narrative of an Expedition to Explore the River Zaire, p. 431, 1818.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
Licenciouse en Belas Artes pola Universidade de Barcelona e obtivo un máster en Literatura, Cinema e Cultura Audiovisual na Universidade de Sussex.
Moeda de 20 centavos de dólar estadounidense
Tiraxes por ceca
As marcas de cena, que indican en concreto que ceca sucursal da Casa da Moeda dos Estados Unidos se encargou da cuñaxe das moedas, atópanse, de ser o caso, na parte inferior da aguia do reverso.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
Comezou na masonería en 1925, na Respetable Logia Candor nº 27, en San Fernando de Apure, traballando no "Antigo e Aceptado Rito Escocés" que representaba o simbolismo e o misticismo fronte ao materialismo político e filosófico.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
Na investigación artística transdisciplinaria en que traballa conflúen os estudos universitarios e a inquietude pola literatura.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
En 1928 comeza a editar en segredo o xornal disidente "El Imparcial", con artigos sobre as mozas Claudia Rodríguez, Isabella Avendaño, Katherine Saavedra, Elizabeth Gómez, Paula Contreras e Vanescka León baixo o tútulo Las Reinas del mundo ('As raíñas do mundo'), que foi nomeada para a feira da cidade de Maracaibo; tamén sería o órgano de difusión dos grupos prohibidos Unión Social Construtiva Americana e Frente de Acción Revolucionaria.
SRET
SRET (acrónimo de Satellite des Recherches et d'Etudes Technologiques), tamén coñecidos como MAS polo seu acrónimo en ruso (Maliy Avtonomiy Sputnik), foi unha serie de dous satélites de estudos tecnolóxicos franceses en colaboración coa Unión Soviética.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
Mentres estudaba a carreira, publicou o poemario Bèstia (Galerada). Componse de dúas partes, onde a primeira é máis visceral e enfadada co mundo e a segunda máis tranquila e agradable, segundo explicou a autora.
SRET
SRET 1
SRET 1 foi lanzado a bordo dun foguete Molniya M xunto co satélite de comunicacións Molniya-1 20 o 4 de abril de 1972. A súa misión foi probar no espazo células solares de película de sulfuro de cadmio e teluro de cadmio así como un novo tipo de batería lixeira. O satélite tiña forma de poliedro de oito caras, cun diámetro de 55,9 cm e un peso duns 15,9 kg. Catro das caras estaban recubertas de células solares normais mentres que outras catro usaban as células experimentais. A órbita do satélite era altamente elíptica, cun perixeo de 545 km e un apoxeo de 46.250 km, pasando polos cintos de radiación de Van Allen catro veces ao día e proporcionando información sobre os efectos da radiación nas células solares. SRET 1 foi o primeiro satélite francés lanzado en cooperación coa Unión Soviética.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
Els dics foi a súa primeira novela, na que narra a historia de tres xeracións, a través da voz da súa protagonista, Ada. A autora tardou tres anos en construír a novela, concibida coma se dun proxecto artístico tratásese.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
Foi feito prisioneiro tras o golpe de estado do 7 de abril, e recluído en Puerto Cabello até 1932, cando foi liberado por motivos de saúde. Estivo preso no Castelo de San Felipe de Puerto Cabello, convertido en prisión e rebautizado como 'Libertador' a finais do século XIX, onde escribiu Barco de piedra (título que fai referencia á aparición de dito castelo rodeado polo mar,  Madre, si me matan, ábreme la herida, ciérrame los ojos y tráeme un pobre hombre de algún pobre pueblo, y esa pobre mano por la que me matan pónmela en la herida por la que me muero  Ao ser posto en liberdade, non obstante, prohibíuselle realizar ningún tipo de manifestación pública, polo que se dedicou de novo á literatura, publicando Poda en 1934, con poemas tan coñecidos como Las uvas del tiempo e La renuncia. Outros poemas moi famosos son Coplas del amor voyager, Silencio  e La Hilandera. Un ano despois (1935) publica La aeroplana clueca.
SRET
SRET 2
SRET 2 foi lanzado tamén a bordo dun foguete Molniya M, xunto co satélite de comunicacións Molniya-1K 30 o 5 de xuño de 1975. Tiña unha masa de 29,6 kg e probou un sistema crioxénico pasivo para os satélites Meteosat, así como varios métodos de enfriamento, células solares, os efectos da radiación en diferentes sistemas e o avellentamento do illamento térmico e películas de plástico. SRET 2 terminou reentrando na atmosfera o 10 de xullo de 1988.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
Á morte de Juan Vicente Gómez, Andrés Eloy Blanco foi nomeado polo presidente Eleazar López Contreras como xefe do Servizo de Gabinete do Ministerio de Fomento. Porén, a súa postura fortemente crítica contra a represión das manifestacións do 14 de febreiro de 1936 e a súa pertenza á Organización Revolucionaria Venezolana levaron á decisión de apartalo da política local. Ese mesmo ano foi nomeado Inspector de Consulados, cargo no que viaxou a Cuba, os Estados Unidos e o Canadá; pero en 1937 o seu descontento levouno a dimitir e regresar a Caracas. Pouco despois, fundou o Partido Nacional Democrático, como deputado do cal chegaría ao Congreso Nacional. A principios da década dos corenta integra o seu partido coa recentemente fundada Acción Democrática.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
A súa segunda novela, Canto eu e a montaña baila é unha reinterpretación da vida na montaña que conta as vidas de varios personaxes baseándose en historias e lendas do Pireneo Catalán e o Pre-Pireneo. As historias dannos múltiples miradas sobre o mesmo sitio desde diferentes perspectivas.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
En 1943 casou con Liliana Iturbe coa que tivo dous fillos: Luis Felipe e Andrés Eloy. Participou na campaña presidencial de Rómulo Gallegos, que foi elixido presidente en 1947.
Irene Solà Sàez
Traxectoria
Participa en festivais de poesía, desempeñando a súa faceta de poeta, á vez que realiza exposicións de arte no CCCB de Barcelona, na Whitechapel Gallery ou no Jerwood Arts Centre de Londres etc.
Moeda dun billón de dólares
Fundamento legal
Consonte a devandita sección 31 U.S.C. 5112(k), promulgada orixinalmente pola Lei Pública 104-208 de 1996:
Irene Solà Sàez
Traxectoria
É cofundadora con Francisco Ruiz Abad do fanzine de creación contemporánea Vols Russosy participa en varios proxectos colectivos.
En 2020 participou na iniciativa de Art Nou, impulsada pola Asociación Art Barcelona co obxectivo de activar a escena artística local dando espazo á creación da mocidades coa súa exposición Hai unha historia dunha muller que... O motivo desta obra atopouno nun conto da comarca catalá do Lluçanès, sobre unha muller que polas noites collía aos homes novos que traballaban para o seu marido, púñalles unha brida na boca e montábaos coma se fosen cabalos para ir a reunións de bruxas. Despois de meses de investigación descubriu que esta se repetía no mundo asiático desde o século III a.c. e como chegou a Europa no século XII e o cristianismo converteuna nunha historia cautelar sobre a maldade das mulleres. Na exposición, Solà intercalou imaxes con fragmentos de testemuños reais dos xuízos sobre as bruxas, coa intención de darlles voz porque como ela dixo “Interésame dar voz ás bruxas, que non sabemos o que pensaban e todo o que nos chegou é o que dixeron eses señores”.
Premios
Desde 2004 recibiu diversos premios en varios certames, entre os que destacan a publicación do conto «L'ahir es diu Júlia i el demà també», na recompilación Aprendices y otros cuentos' e o accésit ao XXVI Premio Antoni Bofarull de narrativa e no 21º Premio Miquel Martí i Pol.
Moeda dun billón de dólares
Fundamento legal
As moedas non circulantes de platino pódense cuñar con calquera valor facial, en tanto que as de calquera outro metal especificado se limitan a cantidades de 50, 25, 10, 5 e 1 dólar. O concepto de cuñar unha moeda de moi alto valor facial baséase na cláusula do platino como vía para que o poder executivo recade ingresos sen a supervisión do Congreso.
Laurence Tribe, profesor de Dereito Constitucional da Universidade Harvard, afirmou que a base xurídica da moeda dun billón de dólares é sólida e que a moeda non podería ser impugnada ante os tribunais, xa que ninguén estaría lexitimado para o facer.
Xurdimento do concepto
A idea de que o Departamento do Tesouro cuñase unha moeda e a enviase á Reserva Federal para pagar a débeda foi popularizada por primeira vez polo candidato presidencial do Partido Populista Bo Gritz en 1992, quen amosaba en alto habitualmente nos seus discursos unha moeda de máis de 10 centímetros. Mais o concepto concreto introduciuno por primeira vez Carlos Mucha, un avogado que participaba como comentarista baixo o alcume de Beowulf en varios blogs. Beowulf esbozou a idea nunha serie de comentarios no blog de Warren Mosler en maio de 2010, sinalando que "o Congreso xa delegou no Tesouro toda a autoridade de señoreaxe que necesita para cuñar unha moeda dun billón de dólares". Beowulf tamén chamou a atención sobre o concepto no blog do economista Brade Delong, en xullo de 2010, e nun blog propio de análise xurídica en xaneiro de 2011, pero non foi ata xullo dese ano cando o uso do concepto como método pouco ortodoxo para resolver a crise do teito de débeda comezou a chamar a atención da prensa económica e dos blogs dos principais medios de comunicación. Nese momento, a idea achou certo apoio por parte de xuristas académicos como Jack Balkin, da Universidade Yale. Logo de se resolver a crise do teito de débeda do verán de 2011, a atención sobre o concepto esvaeceu.
A finais de 2012, á medida que se achegaba de novo o límite de endebedamento, o concepto foi obxecto dunha atención renovada e máis xeneralizada. A principios de xaneiro o economista Paul Krugman amosou o seu apoio á idea, e afirmou que a oposición a esta procedía de persoas que non estaban dispostas a admitir a verdade de que "o diñeiro é un artificio social". O seu apoio atraeu unha considerable atención dos medios. O exdirector da US Mint Diehl foi amplamente citado nos medios de comunicación desacreditando as críticas á moeda e o seu fundamento xurídico. O congresista Jerry Nadler tamén se amosou favorable á idea, e así se reflectiu na prensa internacional o 4 de xaneiro de 2013.
Beowulf contaría máis tarde na revista Wired que a idea da moeda xurdira dun artigo do Wall Street Journal de decembro de 2009 no que se falaba de como varias persoas podían acadar tarxetas de fidelidade para viaxaren sen custo encargando moedas á Casa da Moeda dos EEUU cunha tarxeta de crédito que ofrecese tal promoción, e logo depositando as moedas nun banco para saldar a débeda da tarxeta de crédito. Tamén dixo que se inspirou no libro de 2008 Web of Debt, de Ellen Brown, que citaba un antigo funcionario do Tesouro que afirmaba que o Goberno podería ordenar a cuñaxe de grandes moedas para pagar a débeda nacional. Beowulf dixo que a idea da moeda dun billón de dólares se atribúe con máis razón a un pequeno grupo de discusión que a un individuo, e engadiu que este grupo non tiña máis motivación que a da diversión persoal.
Análise e reacción
Algúns comentaristas argumentaron que, malia a estrita legalidade do concepto, tal posibilidade debilitaría o sistema de pesos e contrapesos do Goberno estadounidense, mesmo se o gasto que permitise a moeda xa estivese autorizado polo Congreso. A columnista de opinión Megan McArdle escribiou que "cuñar unha moeda dun billón de dólares acabaría cos obstrucionistas do Partido Republicano, pero só demostrando que o propio presidente tería pouco respecto polas restricións institucionais do seu cargo". Felix Salmon, outro xornalista, escribiu que o concepto "marcaría efectivamente a desaparición do sistema de tres pólas do Goberno, ao permitir que o poder executivo esmagase sen máis os dereitos e os privilexios do poder lexislativo". Salmon dixo que non estaba de acordo co que estaban a facer os republicanos do Congreso, pero que tiñan dereito a facelo, e que o presidente non debería utilizar a opción do billón de dólares para os eludir; nas súas palabras: "si, o poder lexislativo está a comportarse como unha panda de imbéciles que cren que levar o Goberno dos EEUU ao impagamento é unha boa idea, pero están no seu dereito de se comportar como unha panda de imbéciles".
Por outra banda, moitos economistas e analistas empresariais apoiaron a moeda como xeito de contrarrestar as ameazas dos republicanos do Congreso de forzar o impagamento do país negándose a elevar o límite da débeda. Paul Krugman dixo: "cuñar a moeda sería indigno, pero... e que? Ao mesmo tempo, sería economicamente inofensiva e tanto evitaría desenvolvementos económicos catastróficos como axudaría a evitar o Goberno mediante a chantaxe". Tamén declarou que o debate sobre a moeda dun billón de dólares era "o debate de política fiscal máis importante das nosas vidas".
Finalmente, o 12 de xaneiro de 2013, o Tesouro e a Reserva Federal anunciaron que non cuñarían unha moeda de platino, e cinco días despois, o xefe da minoría do Senado, republicano por Texas John Cornyn, anunciou que os republicanos do Senado porían fin á súa ameaza de bloquear un aumento do teito da débeda.
En xaneiro de 2023, a secretaria do Tesouro, Janet Yellen, declarou que a cuñaxe dunha moeda dun billón de dólares non estaba sobre a mesa como solución á crise do teito da débeda dos Estados Unidos de 2023 e ao posible impagamento da débeda estadounidense, porque sería improbable que a Reserva Federal a aceptase.
Riscos de inflación
En abril de 2011, un documento publicado polo Banco da Reserva Federal de San Luís sostiña que "algúns cren que a expansión cuantitativa aumentará bruscamente as taxas de inflación, mais estes temores non son consistentes coa teoría económica e coa evidencia empírica, supondo que a Reserva Federal estea disposta e sexa quen de revertir a expansión cuantitativa á medida que a recuperación gañe impulso". O documento engadía que "se a poboación confía en que o aumento da base monetaria que crea a expansión cuantitativa é só temporal, daquela non esperará unha inflación rápida nun futuro próximo. Estas expectativas inflúen colectivamente no comportamento real dos prezos e, á súa vez, na inflación real".
A Reserva Federal podería garantir que os bancos comerciais non presten o exceso de reservas mediante o pagamento de xuros sobre as súas reservas na Reserva Federal, de modo que o rendemento que os bancos comerciais reciban por eles sexa maior que o que poderían recibir de usos alternativos. Por último, no caso da moeda, a Reserva Federal tamén podería "esterilizar" o gasto da moeda por parte do Goberno mediante a venda doutros activos do seu balance dólar por dólar, en cuxo caso o efecto sobre a base monetaria debería ser cero.
Andrés Eloy Blanco
Carreira
En 1948 foi nomeado Ministro de Relacións Exteriores polo presidente Rómulo Gallegos. O golpe militar que derrocou a Gallegos en novembro de 1948 sorprendeuno cando se atopou á fronte da delegación venezolana que asistía á Terceira Asemblea Xeral das Nacións Unidas en París. Exiliouse en México, onde se dedicou á poesía.
Moeda dun billón de dólares
Independencia da Reserva Federal
Aínda que a Reserva Federal xa indicara o 12 de decembro de 2012 que desexaba ampliar o seu balance noutros 1,02 billóns de dólares ao longo de 2013 a través das súas compras en curso de bonos do Tesouro dos Estados Unidos e valores apoiados por hipotecas patrocinados polo Goberno, o xornalista Greg Ip argumentou que se o balance da Reserva Federal se ampliase por razóns ostensiblemente de política fiscal en lugar de por razóns de política monetaria, iso podería constituír unha imposición á independencia do banco central. Ip suxeriu que tal imposición podería evitarse se o billón adicional en moedas se emitise directamente ao público, en valores faciais máis útiles e pequenas, en lugar de depositarse na Reserva Federal. En maio de 2010, había 40.400 millóns de dólares en moedas en circulación, e arredor doutros 900.000 millóns en billetes.
O exdirector da Casa da Moeda dos Estados Unidos Edmund C. Moy expresou as súas dúbidas a TheStreet.com acerca de se a Reserva Federal podería comprar a moeda e sinalou tamén que, en virtude do sistema actual para iniciar os pedidos de cuñaxe, o pedido podería ter que ser realizado polo actual presidente da Reserva Federal ou por un dos 12 presidentes dos bancos rexionais da Reserva Federal. O exdirector Diehl discrepou con Moy no relativo a unha moeda de platino, pero coincidiu con el en que unha moeda de platino sería un problema para a Reserva Federal. Diehl reiterou a súa opinión de que "certamente creo que [cuñar unha moeda dun billón de dólares] é inferior a elevar ou eliminar o límite [da débeda], pero é moito mellor que incumprir e sufrir as consecuencias de o facer".
Andrés Eloy Blanco
Carreira
En 1955 perdeu a vida nun accidente de tráfico e o 21 de maio dese ano os seus restos mortais foron trasladados a Caracas para o seu enterro. En 2005 fixéronse 50 anos do seu pasamento e nesa data, e xa antes, no 100º aniversario do seu nacemento, o profesor Luis Chesney Lawrence (Universidade Central de Venezuela) escribiu en Venezuelan dramatists in shadows: Andrés Eloy Blanco (Dramaturxia venezolana en sombras: Andrés Eloy Blanco):
No prólogo da súa Antoloxía popular, escrita por Juan Liscano, faise referencia á polifacética personalidade de Blanco: Andrés Eloy Blanco (1897 - 1955) goza, xunto con outros poetas inferiores a el, da maior popularidade en Venezuela. A súa nobre condición humana, o seu idealismo doutro tempo, a súa cabalería, a súa adhesión á causa da liberdade e da democracia que lle custou cárcere, reclusión e exilio; o seu humor, o seu enxeño chispeante, a súa sensibilidade polo popular, a súa elocuencia, os seus versos de inspiración tradicional, abertos ao entendemento da maioría, convertérono en símbolo de civismo vixiante e auténtica expresión da extroversión venezolana. Que extraordinaria lección para a posteridade que case ninguén lembra agora a importancia de Andrés Eloy Blanco como político, pero que millóns de persoas poden lembrar e recitar o seu poema Angelitos Negros !
Tamén foi un humorista satírico e un fino ironista político.
Sentido social da súa poesía
miniatura|283x283px| Busto de Andrés Eloy Blanco, [[Parque do Retiro, en Madrid]] Aínda que a súa traxectoria política ensombreceu, en certo xeito, a súa obra literaria, tamén podería interpretarse en sentido contrario, até o punto de que tivo que aclarar nunha sesión da Cámara de Deputados de Venezuela (10 de xuño de 1943) a súa dobre vocación de poeta por unha banda, e de avogado e deputado por outra:
Barrete frixio
miniatura| Busto de [[Atis con sombreiro frixio (mármore de Paros, século II).]] miniatura| [[A Liberdade guiando o pobo|A liberdade guiando ao pobo, de Delacroix, 1830.]] O barrete frixio é unha peza de roupa que consiste nunha especie de capucha de forma case cónica, pero cunha punta curva, normalmente feita de la ou feltro.
Esta peza tivo unha historia estraña. Pénsase que se orixinou na rexión de Frixia, Asia Menor, na actual Turquía. Na arte grega do período helenístico aparece como unha vestimenta característica dos orientais. É un dos atributos do deus Mitra, ou Mitras, no culto de posible orixe iraniana coñecido como mitraísmo.
Na época romana, o barrete (chamado pileus ) era o distintivo dos libertos. Tamén foi usado simbolicamente polos asasinos de Xulio César. Quizais por iso, durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos e a Revolución Francesa adoptouse como símbolo de liberdade.
Andrés Eloy Blanco
Pintame Angelitos Negros
Moitos hispanoamericanos consideran que este poema de Andrés Eloy é un himno contra a discriminación racial. O poema foi publicado en vida do seu autor e tamén foi incluído nunha recompilación póstuma (1959) titulada La Juanbimbada, que recolle moitos poemas espallados de diferentes épocas da súa vida.
Barrete frixio
No século XIX, o sombreiro frixio consolidouse definitivamente como símbolo internacional de liberdade e republicanismo. Aparece na alegoría da Liberdade que aparece guiando ao pobo no famoso cadro de Eugène Delacroix, 1830. Marianne, personificación da República Francesa, leva un sombreiro frixio amarrado. Durante os séculos XIX e XX utilizouse como símbolo en varias repúblicas.
Andrés Eloy Blanco
Pintame Angelitos Negros
Deuse a coñecer en todo o mundo de castelán-falante a través dun bolero cuxa música pertence ao actor e compositor mexicano Manuel Álvarez Rentería, alcumado artísticamente "Maciste", interpretado inicialmente polo actor e cantante mexicano Pedro Infante e tamén polo cantante cubano de orixes galegas Antonio Machín. , e foi especialmente popular en España e en América Latina. Na súa adaptación ao ritmo do bolero reduciuse a extensión da poesía eliminando o diálogo inicial e outros versos para axeitala á extensión da obra musical.
Barrete frixio
Na actualidade aparece, como símbolo da liberdade, nos escudos de armas de varias nacións latinoamericanas, como Arxentina, Bolivia, Colombia, Cuba, Haití, Nicaragua, O Salvador e Paraguai, así como escudos das modernas provincias arxentinas.
Andrés Eloy Blanco
Pintame Angelitos Negros
Entre as diferentes versións que existen, destaca a do dúo uruguaio Los Olimareños, que rexistrou este poema en forma de pasaxe, o ritmo da chaira venezolana (Los Llanos), respectando o diálogo inicial e alternando os textos do poema orixinal con adaptacións dalgúns dos versos e utilizando música escrita para o efecto. Destacan tamén as vións en inglés realizadas polas cantantes estadounidenses Eartha Kitt e Roberta Flack, esta última incluída no seu disco de 1969 titulado First Take. Ambas empregan a música escrita por Manuel Álvarez Rentería. miniatura| Monumento a Andrés Eloy Blanco no Parque do [[Parque do Retiro|Retiro, Madrid.]]
Barrete frixio
A máscara das pantallas do entroido de Xinzo teñen unha orixe indiana do século XIX, probabelmente relacionadas con estes barretes.
Andrés Eloy Blanco
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Barrete frixio
A barretina, aínda que é difícil de demostrar, pode ter orixe no barrete frixio, de feito barretes similares eran levados por pobos mariñeiros cristiáns do Mediterráneo, desde a Provenza a Sicilia, Córsega, Sardeña, Nápoles, os Balcáns e mesmo en Portugal, cuxo gorro tradicional é o barrete verde.
Uso relixioso
O barrete frixio non é sempre sinónimo de laicismo ou oposto á relixiosidade, por exemplo na catedral de Saint Brieuc na Bretaña os peregrinos a Santiago de Compostela representados nas vidreiras levan barrete frixio.
Nun mosaico romano do Leste da Basílica de San Apolinar o Novo (século VI), en Rávena, os magos de Oriente que van adorar a Xesús levan dous sombreiros frixios.
Sergio Rodríguez Sánchez
Sergio Rodríguez Sánchez, nado en Vila de Cruces e finado no mesmo concello o 27 de novembro de 1978, foi un político galego.
Traxectoria
Funcionario da administración local. Foi secretario do Concello de Carbia nos anos corenta. Foi nomeado alcalde de Vila de Cruces en 1960, tomando posesión en novembro. Permaneceu no cargo até 1962.
Fabiana Harumi Sugimori
Fabiana Harumi Sugimori, nada en Campinas (estado de São Paulo) o 1 de decembro de 1980, foi unha nadadora profesional brasileira polo Tenis Club de Campinas (TCC) até finais de 2008, competiu na categoría S11 e gañou dúas medallas de ouro paralímpicas e unha de bronce, ademais doutras medallas e títulos mundiais. Formouse en Relacións públicas pola PUCC.
Halorrespiración
A halorrespiración ou deshalorrespiración ou respiración de organohaluros é un tipo de respiración anaerobia na que se usan compostos haloxenados como aceptores de electróns terminais. A halorrespiración pode ter un papel na biodegradación microbiana. Os substratos máis comúns son compostos alifáticos clorados (PCE, TCE), fenois clorados e cloroformo. As bacterias deshalorrespiradoras son moi diversas, e este proceso pode encontrarse nalgunhas proteobacterias, cloroflexos (bacterias verdes non do xofre), e clostridios grampositivos de baixo G+C. e ultramicrobacterias.
Procesos de halorrespiración
Os procesos de halorrespiración ou deshalorrespiración, usan a deshaloxenación redutiva para producir enerxía que se pode utilizar para que os organismos respiradores leven a cabo o seu crecemento e metabolismo. Os compostos orgánicos haloxenados utilízanse como aceptores terminais de electróns, o que ten como resultado a súa deshaloxenación. Isto prodúcese por deshaloxenación redutiva, a cal implica a redución de compostos haloxenados eliminando os seus substituíntes halóxenos, e engadindo simultaneamente electróns ao composto. A hidroxenólise e a redución veciñal son dous procesos identificados deste mecanismo. En ambos os procesos, os susbtituíntes halóxenos eliminados libéranse como anións. A deshaloxenación redutiva é catalizada por deshaloxenases redutoras, que son encimas asociados a membranas. Pero predise que tamén deben actuar neste proceso varias haloxenases citoplasmáticas non asociadas a membranas, nalgúns casos formando parte de complexos proteicos. A maioría destes encimas conteñen grupos de ferro-xofre (Fe-S), e un cofactor corrinoide nos seus sitios activos. Aínda que se descoñece o mecanismo exacto, os investigadores suxiren que estes dous compoñentes do encima poden estar implicados na redución.
Usos en biorremediación
Un aspecto ecoloxicamenrte significativo da halorrespiración bacteriana é a redución do tetracloroeteno (PCE) e o tricloroeteno (TCE), que son polucionantes antropoxénicos con alta neuro e hepatotoxicidade. A súa presenza como contaminantes débese ao seu uso industrial común como axentes desengraxantes de metais desde a década de 1920 á de 1970. Estes compostos xenobióticos tenden a formar capas parcialmente insolubles chamadas líquidos de fase non acuosa densos (DNAPLs) no fondo dos acuíferos de augas subterráneas, que se solubilizan de maneira lenta como formando un depósito, o que sitúa o TCE e o PCE entre os contaminantes das augas subteráneas máis comúns.
Unha estratexia utilizada habitualmente para eliminar o TCE e o PCE das augas subterráneas é utilizar biorremediación por medio da potenciación da descloración redutiva. A potenciación da descloración redutiva implica realizar inxeccións in situ de bacterias deshalorrespiradoras, entre substratos orgánicos fermentables que serven como doantes de electróns, mentres que os dous polucionantes, o TCE e o PCE, actúan como aceptores de electróns. Isto facilita a descloración secuencial do PCE e o TCE nos nocivos cis-dicloroeteno (DCE) e cloruro de vinilo (VC), os cales despois funcionan como aceptores de electróns para a completa descloración no inocuo eteno.
Existe un amplo conxunto de bacterias de diferentes xéneros que teñen a capacidade de desclorar parcialmente o PCE e o TCE en cis-dicloroeteno e cloruro de vinilo. Un exemplo é a bacteria Magnetospirillum cepa MS-1, que pode reducir o PCE a cis-dicloroeteno en condicións aerobias. Porén, estes substratos fillos teñen perfís de maior toxicidade que os seus compostos parentais. Entón, a descloración efectiva do cis-dicloroeteno e do clorulo de vinilo en eteno inocuo é crucial para a biorremediación dos acuíferos contaminados con PCE e TCE. Actualmente, as bacterias do xénero Dehalococcoides son os únicos organismos coñecidos que poden desclorar completamente o PCE a eteno. Isto débese ás súas deshaloxenases redutoras transmembrana específicas (RDases) que metabolizan os átomos de cloro dos contaminantes xenobióticos para obteren enerxía celular. En concreto, os illados de Dehalococcoides VS e BAV1 codifican encimas cloruro de vinilo RDases, que metabolizan o cloruro de vinilo a eteno inocuo, o que fai que sexan especies necesarias nos sistemas de potenciación da descloración redutiva (ERD) usados en biorremediación do PCE e o TCE.
Amorodo (rapeiro)
Xavi Simón, nado en Vigo cara ao ano 2000, é un rapeiro galego, coñecido como Amorodo. Reside en Arbo.
Traxectoria
É co-fundador do grupo Verso Libre.
A Gándara, Valadares, Vigo
A Gándara é un lugar da parroquia de Valadares, no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 352 habitantes (166 homes e 186 mulleres).
Cemiterio de Ribadeo
alt=Tumba de Leopoldo Calvo Sotelo no cemiterio de Ribadeo|miniatura|Tumba de Leopoldo Calvo Sotelo no cemiterio de Ribadeo alt=Escultura e altar na capela|miniatura|Escultura e altar na capela
Historia
Con anterioridade o cemiterio de Ribadeo erguíase nos terreos que pasou a ocupar o parador de turismo da localidade. O novo camposanto inaugurouse en 1932 nun terreo doado polos irmáns Pedro e Juan Moreno, que aportaron ademais 500 000 pesetas para a súa construción, xunto co peche, a capela e unha estrada de acceso. O proxecto foi realizado por Manuel del Busto Entre as directrices marcadas polos irmáns Moreno estaba a idea de impedir ter grandes diferenzas entre ricos e pobres, evitando os grandes mausoleos.
No 2001 cumpriuse os desexos dos irmáns Moreno de que os seus restos repousasen en Ribadeo, despois de ser enterrados en Buenos Aires. Trala repatriación quedaron na capela, ós pés dunha figura de mármore de Carrara de Collaut Varela. Foron nomeados fillos predilectos de Ribadeo.
En novembro de 2010, por mor de obras na capela, as vidreiras sufriron unha destrución que foi reparada. alt=Os dous esqueletos exhumados|miniatura|Os dous esqueletos exhumados no 2023. O 4 e 5 de xullo de 2023 na zona común do cemiterio fixéronse os traballos de exhumación de dous corpos de mortos da guerra civil.
SSSat
SSSat (acrónimo de Solarsail Subpayload Satellite) foron un par de satélites de estudos tecnolóxicos xaponeses.
Características
Os dous satélites SSSat foron usados para probar a tecnoloxía necesaria para despregar velas solares de 15 m de diámetro no espazo. Ambas iban montadas na terceira etapa de foguetes M-V como carga secondaria e foron exectadas despois das cargas principais. SSSat 1 foi lanzada o 21 de febreiro de 2006, pero a vela solar non se abreu completamente. SSSat 2 foi lanzada o 22 de setembro de 2006, conseguindo despregar totalmente a vela solar.
Marsha Ivins
Marsha Sue Ivins, nada en Baltimore (Maryland) o 15 de abril de 1951, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte das misións STS-32, STS-46, STS-62, STS-81 e STS-98.
Traxectoria
Ivins graduouse en enxeñería aeroespacial pola Universidade de Colorado 1973.
Estivo traballando como enxeñeira para a NASA no Centro Espacial Lyndon B. Johnson entre xullo de 1974 e 1980 para logo pasar a ser enxeñeira de voo no adestrador do transbordador espacial e copiloto nunha aeronave administrativa da NASA. En 1984 foi seleccionado como astronauta, participando nas misións STS-32, STS-46, STS-62, STS-81 e STS-98.
Luis Estévez Romero
Luis Gonzaga Irene Estévez y Romero, nado en Matanzas o 20 de outubro de 1849 e finado en París o 4 de febreiro de 1909, foi un político cubano. Desempeñou o cargo de primeiro vicepresidente de Cuba durante a primeira lexislatura de Tomás Estrada Palma (1902-1906). Foi esposo da filántropa cubana Marta Abreu Arencibia.
Traxectoria
Foi fillo de José Torcuato Estévez e Luisa Romero, de orixe humilde. O seu pai faleceu cando Luis era apenas un adolescente.
En 1866 graduouse de Bacharel en Artes con notas sobresalientes. Seguidamente iniciou estudos de Medicina na Universidade da Habana. Porén, dous anos despois cambiou para a carreira de Dereito. En 1872 graduouse de Bacharel en Dereito, en 1873 obtivo a Licenciatura e en 1878 realizou o Doutoramento en Dereito Civil e Canónico.
En 1868 coñeceu á moza Marta Abreu, 4 anos maior que el. Inicialmente os pais de Marta resistíronse a aceptar a relación, pois Luis era pobre e máis novo ca ela. Con todo, casaron o 6 de maio de 1874. O ano seguinte tiveron o seu primeiro fillo, Pedro Nolasco Julio Zenón. Posteriormente tiveron unha nena, Cecilia, que faleceu aos poucos meses de nacer.
Luis estabeleceuse en Santa Clara, a cidade natal da súa esposa. Na década de 1880 Marta comeza o labor filantrópico a prol da súa cidade e Luis apoiouna en todos os seus actos benéficos. O 15 de setembro de 1885 Luis foi nomeado «Fillo Adoptivo» de Santa Clara, e o 4 de abril de 1894 unha das súas rúas foi rebautizada co seu nome.
O 24 de febreiro de 1895 estalou a Guerra Necesaria (1895-1898) a terceira guerra pola independencia de Cuba. O matrimonio, co seu fillo Pedro, exiliouse en París. Os tres defendían o independentismo e colaboraron con diñeiro e outros recursos desde o exilio. Concluída a guerra, a familia retornou a Cuba en xaneiro de 1899, tras unha breve estadía nos EUA. O 9 de outubro dese ano Luis Estévez foi elixido presidente do Partido Nacional Cubano. En novembro de 1901 o partido nomeou a Tomás Estrada Palma como candidato presidencial. O Maior xeneral Máximo Gómez propuxo a Luís para a vicepresidencia.
Luís exerceu a vicepresidencia de Cuba durante a primeira lexislatura de Estrada Palma (1902-1906). Con todo, ante as intencións reeleccionistas de Estrada Palma, gran parte dos políticos opúxose, entre eles, Luis Estévez. De feito, renunciou ao seu cargo de vicepresidente o 31 de marzo de 1905. En xuño dese ano exiliouse en París coa súa familia.
O 2 de xaneiro de 1909 faleceu Marta Abreu Arencibia na capital francesa. Foi enterrada de maneira provisional na tumba do seu cuñado Joseph Grancher no cemiterio de Montmartre. O 4 de febreiro Luis Estévez, desesperado pola morte da súa esposa, suicidouse cunha arma de fogo. Os restos de ambos foron repatriados a Cuba o 20 de febreiro de 1920 a bordo do vapor Flandres, e sepultos na Necrópole de Cristóbal Colón da Habana.
SRMSAT
SRMSAT, acrónimo de Sri Ramaswamy Memorial Satellite, é un satélite artificial da India lanzado o 12 de outubro de 2011 mediante un foguete PLSV-CA desde o Centro Espacial Satish Dhawan.
Características
SRMSAT foi desenvolvido pola Universidade SRM como medio de proporcionar experiencia no deseño e construción de satélites artificiais aos seus estudantes e para monitorizar gases de invernadoiro desde órbita. O obxectivo científico do satélite é medir gases mediante lonxitudes de onda do infravermello próximo, entre 900 e 1700 nm, usando un espectrómetro.
Giulia Tamayo León
Primeiros anos
Súa nai era de Piura e o pai de Arequipa. Estudou no Colexio San Antonio de Padua de Lima e posteriormente Dereito na Pontificia Universidade Católica do Perú, onde en 1977 fundou o obradoiro de Dereito co que prestaba asistencia xurídica a reclusas e mulleres en asentamentos periurbanos en Lima. Afiliada ao Colexio de Avogados de Lima, defendeu ante os xulgados casos de violencia familiar e sexual contra mulleres e nenos.
O traballo de Tamayo en defensa dos dereitos das mulleres comezou no Centro de la Mujer Peruana Flora Tristán en 1984. Foi responsable do Programa Xurídico de asistencia e defensa das vítimas de violencia de xénero, incluíndo violencia e explotación sexual contra menores, e directora da entidade entre 1994 e 1996. Desde 1996 liderou a campaña para detectar e frear a esterilización forzada e outras formas de violencia e discriminación contra as mulleres, que se producían de forma moi ocasional nos servizos públicos de saúde do Perú. Ademais, xunto co Movemento Ampla das Mulleres, impulsou a creación da Asemblea Permanente polo Dereito á Saúde e os Dereitos Sexuais e Reproductivos.