cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grupo Vava'u
Historia
En 1787 chegou o francés La Pérouse antes de que se perdese o seu rastro no Pacífico. Anotou o nome nativo como Vavao. En 1793 o italohispano Alessandro Malaspina pasou dez días na primeira expedición científica española.
Máirtín Ó Direáin
Máirtín Ó Direáin, nado o 29 de novembro de 1910 en Sruthán, Inis Mór (Oileáin Árann) e finado o 19 de marzo de 1988 en Dublín, foi un poeta e ensaísta irlandés. Foi membro da institución Aosdána e secretario da Conradh na Gaeilge.
Batalla de Cirencester
A Batalla de Cirencester tivo lugar en 628 en Cirencester en Inglaterra. O conflito implicou os exércitos de Mercia, baixo Penda, e os Gewisse (predecesores de Wessex), liderados por Cynegils e Cwichelm. Os mercianos derrotaron aos Gewisse e, segundo Beda, "despois de lograr un acordo", ocuparon o val do Severn e o reino dos Hwicce, que fora controlado polos Gewisse desde a Batalla de Dyrham en 577.
Harrison's Principles of Internal Medicine
miniatura|Edición XV en italiano. HARRISON, Principios de Medicina Interna, é un tratado americano de medicina interna. Publicado por vez primeira en 1950. Actualmente está no mercado a décimo sétima edición (publicada en febreiro de 2008 por McGraw-Hill e prepárase a decimoitava versión en inglés que se estima que sairá publicada en xuño de 2011 aínda que xa está lista en formato dixital dende febreiro de 2011. Aínda que está dirixido a membros de todas as especialidades, é principalmente empregado por médicos internistas así como por estudantes de medicina.
O primeiro editor da obra foi Tinsley R. Harrison de Birmingham, Alabama (Estados Unidos). Harrison é membro dunha familia que con el suman seis xeracións de médicos. Nesta obra, desempeñou tarefas de editor xefe das cinco primeiras edicións e estableceu o formato do traballo: unha sólida base de medicina clínica e de laboratorio (ademais da respectiva terapéutica), entrelazada cun amplo entendemento da fisiopatoloxía subxacente e máis tarde fundamentos de xenética epidemiolóxica contemplando diferentes poboacións. A 17ª edición do libro está adicada ó Dr. Georger W. Thom, que foi editor das primeiras 7 edicións e editor xefe da 8ª edición. Finou en 1950. Aínda que Harrison foi o primeiro editor xefe e ideólogo da obra, nas diferentes edicións traballaron centos de profesionais da medicina e de áreas afíns. É unha obra moi extensa. A modo de exemplo, a 16ª edición en español consta de 2 volumes dunhas 3 000 páxinas e 379 temas nos que contribuíron 221 colaboradores.
É probablemente, o libro máis difundido no mundo da medicina. Durante os últimos 60 anos converteuse nunha obra fundamental no estudo da medicina, primeiro en Estados Unidos, e despois no resto do mundo, pasando polas mans de médicos e estudantes de todo o mundo. A nivel popular é coñecido como O Harrison.
Colaboradores sobranceiros
As sucesivas edicións, ademais de Tinsley R. Harrison contaron con outros autores de relevo como: WR Resnick, MM Wintrobe, GM Thorn, PB Beeson, RD Adams, IL Bennett Jr., E Braunwald, KJ Isselbacher, RG Petersdorf, JD Wilson, JB Martin, AS Fauci, DL Kasper, SL Hauser, DL Longo, JL Jameson, ademais de innumerables colaboracións, na súa maioría médicos e investigadores.
Traducións
Escrito en inglés e actualmente traducido a varias linguas (árabe, chinés, francés, alemán, español, italiano portugués, xaponés, coreano, turco, polaco, romanés, croata, serbio e grego) é a primeira referencia técnico-científica para a práctica médica e a agregación das especialidades de internamento afíns, ademais de referencia bibliográfica fundamental para estudantes de Medicina Humana, Médicos Internos (Residentes) e Especialistas.
Zorra
miniatura|Imaxe dunha zorra. miniatura|Zorra tirada por animais. miniatura|Zorra de dous participantes dunha proba de [[Bobsleigh.]]
Unha zorra (proponse que veña dun antigo verbo zorrar, que tería o significado de 'arrastrar') é un instrumento de transporte sobre a neve que consta de dous patíns, esquís ou raís paralelos onde se apoia e se desliza sobre o xeo ou a neve empuxados habitualmente (ás veces tirado) por unha forza exterior, e unidos por unha plataforma horizontal onde se monta a carga. Están habitualmente feitos de madeira, e os deslizadores* están revirados para enriba para non afundirse e chantarse na neve.
A denominación procede dun arcaísmo e dialectalismo recuperado para o uso moderno: aínda en uso nos Ancares para un útil semellante, a verba trineo semellante á portuguesa é un galicismo.
Tamén é un carro baixo e forte de catro rodas empregado para transportar grandes pesos.
Viena
Viena (en Wien (en Wean)) é unha cidade situada en Europa Central, capital de Austria, ademais dun dos nove Bundesländer ou Estados austríacos. Situada á beira do río Danubio e ao pé dos primeiros cordais dos Alpes é, cunha poboación de arredor de 1,9 millóns habitantes (2,8 millóns coa área metropolitana), a maior cidade e centro político e cultural do país.
Etimoloxía
Durante a época da Roma Antiga a cidade foi chamada Vindobona, nome de orixe celta que significa cidade branca. Este nome celta procede, tal como os múltiples núcleos de poboación con nomes derivados de Viena, Viana, Veana etc. que hai distribuídos por toda Europa, da palabra beann (monte, outeiro ou pico). En varios dicionarios de linguas celtas pódese comprobar que a palabra beann en gaélico escocés significa pico ou cumio, en irlandés é tamén beann (en irlandés antigo é benn), en galés ban e en bretón ban e benny.
Idade Moderna
Dende a caída de Constantinopla en mans otomás (1453) houbo un interese crecente do Imperio Turco por Viena, dado que era a clave para conquistar os demais países de Europa; interese que se fixo máis notable durante o período do sultán Suleiman o Magnífico. Mais os seus esforzos fracasaron e os austríacos saíron vitoriosos dos distintos sitios aos que someteron a cidade, o primeiro en 1529, a pesar de que inicialmente os defensores da cidade só recibiron o apoio pouco entusiasta dos seus veciños alemáns. O exército turco estaba mal equipado para un asedio e a súa tarefa foi obstaculizada pola neve e as inundacións. Suleimán retirouse no final de outubro e non puido renovar o asedio ao seu regreso en 1532, cando atopou os defensores apoiados por un grande exército baixo o mando do irmán de Fernando I, o emperador Carlos V.
Entre o primeiro e o segundo sitio turco, as instalacións defensivas foron reforzadas e modernizadas constantemente. Isto trouxo como consecuencia que se tivesen que ampliar repetidamente os espazos libres fronte aos bastións para utilizalos como campo de tiro. En 1529 estes espazos abarcaban 90 m que, a partir de 1683, foron ensanchados a 450 m. Até 1858 non se construíu ningún edificio nesta chaira.
O segundo sitio produciuse en 1683, na chamada Batalla de Viena, e marcou o comezo do declive do Imperio otomán en Europa. Foi iniciado polo gran visir Kara Mustafa Pasha, que necesitaba desesperadamente un éxito militar para reforzar a súa posición inestable e tratou de logralo nunha campaña contra o emperador Leopoldo I. Os turcos avanzaron con forza e cercaron a cidade o 16 de xullo, pero a súa falta de artillaría de asedio permitiu a Leopoldo reunir un exército adicional formado por tropas austríacas, alemás e polacas, que derrotou ao exército turco nunha batalla librada diante dos muros da cidade o 12 de setembro, que tamén se coñece como Batalla de Kahlenberg.
Durante o século XVIII, os Habsburgo converteron á cidade na súa capital dende 1556 e a súa importancia viuse acrecentada coa súa expansión polo val do Danubio. Converteuse nun dos núcleos principais do barroco europeo grazas á construción de importantes obras arquitectónicas e creacións musicais. En 1800, antes das guerras napoleónicas, a cidade tiña 231.900 habitantes.
Desde o asedio de 1683, en que foron destruídas numerosas cidades pequenas que existían no exterior da muralla, no terreo ondulado situado fronte á cidade alzáronse numerosos palacios con xardíns. O punto de partida foron os planos do palacio real de Schönbrunn, elaborados por Johann Bernhard Fischer von Erlach. Arredor do 1720 había 200 residencias rurais. O príncipe Uxío de Savoia adquiriu en 1693 unha das maiores parcelas cos primeiros ingresos que lle chegaron. Alí, tras corenta anos de traballo, levantou o Palacio Belvedere cos seus espazosos xardíns.
Era napoleónica
Trala derrota austríaca por Napoleón Bonaparte en 1809 na batalla de Wagram, este último hospédase no palacio de Schönbrunn, en Viena (onde -ironías da historia- apenas uns anos atrás hospedáranse Luís XVI e María Antonieta, filla de María Tareixa e Francisco I, emperadores de Austria). Durante esta estancia, Francia e Austria aliáronse e Napoleón desposou a María Luísa, tamén filla dos emperadores de Austria.
Metternich, chanceler austríaco nesta época, cambiría a Austria ao bando antinapoleónico trala derrota francesa en Rusia. Despois da derrota definitiva de Napoleón, celebrouse o Congreso de Viena, unha conferencia internacional convocada co obxecto de restablecer as fronteiras de Europa. A reunión levouse a cabo do 1 de outubro de 1814 ao 9 de xuño de 1815, o que lle permite a Austria conservar gran parte dos seus territorios a pesar de se aliar con Napoleón, e a partir de entón, Viena, por medio do chanceler Metternich, converteríase no eixo da política da Europa continental durante os seguintes trinta anos.
Imperio austrohúngaro
Durante o século XIX, sobre todo na segunda metade, Viena iniciou un gran desenvolvemento demográfico, acompañado de reformas urbanísticas, que a converteron nunha gran cidade, multiplicando nun século a súa poboación por dez. En 1857, derrubáronse as murallas por decreto de Francisco Xosé I de Austria, abríndose unha nova avenida, a Ringstraße, onde se construíron importantes edificios, como a Ópera, a Universidade, o Concello, o Parlamento, a Bolsa e os museos de historia da arte e historia natural.
A derrota de Austria na guerra austríaco-prusiana en 1866 e a posterior anexión dos estados alemáns a Prusia converteron á unificada Alemaña nun perigo para Austria, polo que esta última tívose que aliar con Hungría no que se coñece como a "política de compensación ou Ausgleichpolitik. Así pois, en 1867, tralo Compromiso con Hungría, Viena converteuse na capital do Imperio austrohúngaro e nun centro cultural, artístico, político, industrial e financeiro de primeira orde mundial. Con esta alianza, Austria prosegue sumando máis terreo, co que para fins do século XIX o imperio abarcaba os actuais países de Austria, Hungría, Eslovaquia, República Checa, Galitsia, Transilvania, Bucovina, Rutenia, Croacia, Bosnia e Hercegovina, Eslovenia e o Trentino-Tirol do Sur.
Viena acadou o seu máximo demográfico en 1916 con 2.239.000 habitantes, sendo a terceira cidade máis grande de Europa. Este é o período cultural máis glorioso da monarquía dos Habsburgo, con Francisco Xosé I rexendo o Imperio (período 1848-1916). Tamén é a época dos suntuosos valses vieneses (Wiener Walzer), a Ópera Nacional de Viena, os grandes carruaxes paseando pola Ringstraße e a Kärntner Straße, así como dos típicos cafés vieneses.
Da época destacan intelectuais, como Sigmund Freud no psicanálise e Otto Bauer no campo do pensamento político, principal expoñente do austromarxismo, ideas que calarían forte na sociedade vienesa, pois xa en 1895 o goberno municipal estaría en mans do partido socialcristiano, precursor do actual partido ÖVP (democristián). Tampouco hai que esquecer no plano artístico o movemento modernista, a Secesión de Viena (Secession), con Gustav Klimt como principal expoñente na pintura, Coloman Moser no grafismo e Joseph Maria Olbrich e Josef Hoffman na arquitectura. Contrario a estes destacaría así mesmo Adolf Loos co seu racionalismo arquitectónico. Con todo, a primeira guerra mundial e a posterior derrota austrohúngara truncarían gran parte dese esplendor.
Tras o asasinato do arquiduque herdeiro Francisco Fernando e a súa esposa, Sofía Chotek, en Saraxevo, polo terrorista serbo-bosníaco Gavrilo Princip, e ante a abafadora evidencia da participación dos servizos de intelixencia serbios no complot, a monarquía dual declara a guerra a Serbia, coa que se alían Alemaña e Turquía e que, ante a oposición de Francia, Inglaterra e Rusia, devén na primeira guerra mundial. En outubro de 1918, derrotada Austria-Hungría e os seus aliados, estala a revolución en Viena que pide a disolución da monarquía e a independencia austríaca; sería o fin da monarquía dos Habsburgo, que gobernaba o país desde 1278.
A República de Austria
miniatura | esquerda | Viena arredor de 1923.
Viena converteuse, despois do Tratado de Saint-Germain, na capital da pequena República de Austria, reducida ao seu tamaño actual, sufrindo un importante retroceso demográfico, económico e político. Non obstante, a actividade intelectual continuou co Círculo de Viena ( der Wiener Kreis ) neste momento, considerado por moitos como o grupo de intelectuais máis influente do século XX en Europa, entre os que destacan Moritz Schlick e Ludwig Wittgenstein na filosofía positivista lóxica (Logischer Empirismus).
Durante o período republicano democrático, é dicir, dende 1918 ata a ditadura de Engelbert Dollfuss en 1934, o Partido Laborista Social Democrático (Sozialdemokratische Arbeiterpartei en alemán) obtivo a maioría absoluta en todas as eleccións celebradas para o goberno local, polo que a cidade pasou a chamarse Viena Vermella. A política socialdemócrata daqueles anos caracterizouse por un extenso programa de vivenda social e por un forte apoio á educación e á saúde públicas, como defendía a corrente austromarxista. A Viena Vermella finalizou en 1934 como consecuencia da Guerra Civil austríaca e da vitoria do  Fronte Patriótico. O seu último alcalde foi Karl Seitz.
O Reich III
miniatura | Adolf Hitler, o 14 de marzo de 1938, o seu primeiro gran discurso ós vieneses dende o balcón central do Palacio Imperial de Hofburg. A importancia cultural vienesa manterase ata 1938, ano no que o país foi invadido e posteriormente anexionado pola Alemaña nazi. Esta anexión, coñecida como Anschluss, estaba prohibida nos tratados de paz e foi a primeira das expansións destinadas a unificar a todos os falantes de alemán nun só Estado, baixo un único liderado ("ein Reich, en Volk, en Führer"). Na cidade, que se converteu na capital da provincia de Ostmark, pronunciou Hitler, o 14 de marzo de 1938, o seu primeiro gran discurso ós vieneses dende o balcón central do Palacio Hofburg, discurso que é considerado un dos máis emotivos do ditador e de maior aclamación pola súa masiva audiencia debido á euforia que a anexión de Austria ó Terceiro Imperio Xermano (Dritte Reich) causou en parte da poboación. Para lexitimar a invasión, celebrouse un referendo o 10 de abril, que foi favorable ó Anschluss cun 99,73%, aínda que carecía de garantías democráticas.
Durante a Segunda guerra mundial, Viena sufriu os bombardeos aéreos americanos indiscriminados que destruíron boa parte do patrimonio histórico (a catedral gótica de San Esteban, o palacio de Hofburg, a ópera de Viena e as pontes do Danubio, entre outros), o cal foi reconstruído despois da guerra. En maio de 1945 Viena foi tomada polo Exército Soviético, que xunto con franceses, estadounidenses e ingleses, ocuparíana durante os seguintes dez anos baixo un sistema de ocupación cuadripartita na cidade, semellante ó de Berlín.
Posguerra
Tralos esforzos de Leopold Figl e Julius Raab e a posterior firma do Acordo de Moscova, Austria recupera a independencia o 15 de maio de 1955, e Viena volve a ser a capital da República de Austria. A partir de entón e grazas ao seu compromiso coa neutralidade, Austria converteuse na sede de organizacións internacionais como a OPEP, a ONUDI, a IAEA e a IIASA, entre outras, o que fai de Viena a terceira capital da ONU, despois de Nova York e Xenebra, polo que hoxe en día pode verse como unha gran comunidade internacional, particularmente no cuarto distrito de Viena (Wieden) derivado dos seus corpos diplomático. Dende 1995 forma parte da Unión Europea e dos países de Schengen. A partir do 2002, saíu da circulación o xilin austríaco e entrou en vigor o euro como a moeda de curso legal en Austria.
Xeografía
miniatura|esquerda|Mapa dos distritos de Viena. Viena é a capital de Austria, está situada no centro de Europa e no nordés de Austria. Queda a 40 quilómetros da fronteira con Eslovaquia, a só 60 quilómetros de Hungría e a 90 quilómetros da República Checa. A cidade ten unha superficie total de 414,65 km², polo que é a cidade maior de Austria por superficie. Viena sitúase a ambos os dous lados do río Danubio, que cruza a cidade desde o noroeste para o sueste.
A cordilleira dos Alpes comeza na cidade no que se chama Alpes Orientais. A área inclúe os Bosques de Viena, que é moi popular entre os habitantes da cidade e é unha zona paisaxística protexida dos Alpes Orientais. Na cidade o punto máis baixo é Lobau, con 151 metros sobre o nivel medio do mar, e o punto máis alto é Hermannskogel con 542 metros. A altitude media é duns 170 metros.
Clima
miniatura|Climograma de Viena.
Viena, segundo a clasificación de Köppen, áchase nunha zona de transición entre o clima tépedo húmido e o clima húmido continental. A temperatura media anual é de 11,4 °C, rexistrándose mínimas de -17 °C e máximas de 37 °C. As precipitacións son de 548 mm, sen meses secos.
Poboación
miniatura|Evolución da poboación de Viena: 2002-2013. miniatura|esquerda|Persoas na cidade.
A poboación de Viena, no primeiro trimestre de 2015, era de 1 797 337 persoas, das que, aproximadamente, o 80 % son austríacos e o 20 % restante doutros países. O grupo máis numeroso de inmigrantes constitúeno os serbios, tanto de Serbia como de Bosnia e Hercegovina (incluíndo entre eles os montenegrinos), seguidos polos turcos, os alemáns, os polacos, os romaneses e os cidadáns de países que formaron parte do Imperio austrohúngaro (bosníacos, croatas, húngaros, checos). A poboación vienesa aumentou dende 1988, sobre todo nos últimos anos, como consecuencia da inmigración. A área metropolitana, que se estende por terras da Baixa Austria, conta cunha poboación de preto de 2 500 000 habitantes.
A cidade, de fundación romana, cobrou importancia co asentamento dos Habsburgo ó converterse na capital do seu imperio. Durante a Idade Media e os séculos XVI e XVII, a poboación aumentou lentamente debido ás epidemias e os asedios. O XVIII foi un período máis tranquilo e en 1790 xa alcanzou os 200 000 habitantes. O XIX supuxo para a cidade un crecemento demográfico sen precedentes, acorde á posición que o seu estado alcanzaba en Europa. En 1850, con 551 300 habitantes, xa pasara a Moscova e San Petersburgo, e a mediados da década de 1870 xa superaba o millón de habitantes.
En 1910, a capital austrohúngara era a terceira cidade de Europa, tras París e Londres, e lixeiramente por riba de Berlín e San Petersburgo, contando con 2 083 630 habitantes, que se estima eran 2 239 000 en 1916, durante a Primeira guerra mundial, cando chegou ó seu máximo demográfico histórico. A separación de Austria-Hungría supuxo un revés demográfico e a poboación foi sufrindo altibaixos dende entón pero cunha marcada liña descendente, situándose sempre por baixo dos 2 000 000 e achándose sen variacións significativas dende 1951. Nos últimos anos houbo unha repunta demográfica favorecida pola integración dos países de Europa do Leste na Unión Europea.
En canto á relixión, de acordo co censo de 2001 o 49.2 % da poboación é católica, o 25.6 % ateos, o 7.8 % musulmáns, o 6.0 % ortodoxos, o 4.7 % protestantes e o resto das confesións non alcanza o 1 %.
Rakim & Ken-Y
Rakim & Ken-Y é un dúo portorriqueño que canta reggaeton. Está formado por José Nieves (Rakim) e Kenny Vásquez (Ken-Y), ambos de Gurabo, Porto Rico.
Con só dous anos de experiencia, convertéronse nun dos dúos máis populares de reggaetón, co seus álbum Masterpiece, do que venderon máis de 10 millóns de copias en todo o mundo. En decembro dese mesmo ano lanzaron o seu primeiro CD/DVD Masterpiece, World Tour que vendeu 1,5 millóns de copias (nos USA vendeu 500.000 copias) e o seu último álbum The Commemorative Edition que ata o momento vendeu arredor de 5 millóns de copias. Segundo a unidade carta do ano cos seus álbums alcanzaron a cifra de 17.000.000 copias vendidas. Na actualidade están na produción do seu novo álbum The Royalties que sairá á venda en 2008, logo dun ano sen editar.
Rakim & Ken-Y está considerado o dúo romántico máis importante do xénero reggaetón, pola forma de interpretar o amor e os sentimentos nas súas cancións.
Year Zero Remixed
Este álbum foi o derradeiro de Nine Inch Nails en ser editado a través de Interscope Records, ao cumprirse os compromisos contractuais da banda coa discográfica.
Vinilo
Un dos discos ten unha soa cara.
Estado de Oyo
356px|miniatura|Localización de Oyo dentro de Nixeria Oyo é dos estados formantes da República Federal de Nixeria, no suroeste desta. Unha estimativa de 2005 apuntaba unha poboación de 6 617 720 habitantes, nunha área de 28.454 km².
Foi creado o 3 de febreiro de 1976 tras a división da antiga Rexión do Oeste. O 27 de agosto de 1991, a parte leste do estado separouse do mesmo, formando Osun.
Xeografía
O Estado Oyo limita polo sur co Estado de Ogun, polo leste co Estado de Osun, polo norte co Estado Kwara, e polo oeste con Benín.
As principais cidades son: Ibadán, Ogbomosho, Oyo, Iseyin, Shaki Igboho, Kisi, Igbo-Ora, Okeho, Ileto e Lalupon.
Divisións
O Estado está dividido en 32 LGAs (Local Governement Areas, "Áreas de Goberno Local"): Afijo, Akinyele, Egbeda, Ibadan Central, Ibadan North-East, Ibadan South-West, Ibadan South-East, Ibarapa, Ido, Ifedapo, Ifeloju, Irepo, Iseyin, Kajola, Lagelu, Ogbomosho North, Ogbomosho South, Oyo West, Atiba, Atigbo, Saki East, Itesiwaju, Iwajowa, Ibarapa North, Iyamapo/Olorunsogo, Oluyole, Ogo-Oluwa, Surulere, Orelope, Orire, Oyo e Ona-Ara.
Bad Girls
O filme conta a historia de catro ex-prostitutas que se ven relacionadas nun caso de homicidio e de evasión do cárcere, que máis tarde atoparán problemas por mor do roubo dun banco e polas investigacións de detectives de Pinkerton.
Sinopse
Catro fermosas mulleres que traballan nun Saloon no afastado oeste americano, vense obrigadas a fuxir cando unha delas, Cody, dispara e mata a un cliente que estaba a piques de violar a Anita. Perseguidas pola xustiza, as catro deciden dirixirse ó norte e facerse cargo dunhas terras, propiedade de Eileen. Pero antes, Cody ten que sacar do banco unha importante cantidade de cartos que conseguira aforrar para poder comezar unha nova vida. Pero cando vai retirar todo o seu diñeiro, o banco é atracado por unha banda de foraxidos, liderada por un ex amante de Cody co que ten unha conta pendente.
Batalla de Wippedesfleot
A batalla de Wippedesfleot foi unha batalla de 466 entre os anglosaxóns (ou xutos), dirixidos por Hengest, e os britanos. Descríbese na Crónica anglosaxoa así: Dise que esta batalla acabou en derramamento de sangue e masacre para os dous lados, até o punto de que despois as hostilidades cesaron por un tempo. Algúns historiadores cren nunha vitoria saxoa, pero iso non se menciona no texto. O limitado número de baixas é indicativo de que a batalla foi de pequeno tamaño. O número de guerreiros involucrados non debeu alcanzar os 200.
Pénsase que Wippedesfleot é Ebbsfleet en Kent, preto de Ramsgate. A súa localización fixo pensar ao autor da Historia Brittonum que todos os saxóns foran xa expulsados de Gran Bretaña. Ramsgate é o lugar principal da entón península de Thanet, «que foi dada aos saxóns por Vortigern». Foi de feito o sitio onde, segundo a Historia Brittonum, os saxóns desembarcaron primeiro.
Illas de Gres
As Illas de Gres ou Insuas de Gres constitúen unha paraxe natural formada por seis insuas naturais localizadas no río Ulla entre as parroquia de Gres (no concello de Vila de Cruces) e Ledesma (no concello de Boqueixón), entre as provincias da Coruña e Pontevedra.
Descrición
Cinco delas, as illas de San Ramón, dos Namorados, da Palleta, de Pachín e da Praia, están unidas entre si por pontellas que permiten o paso aos visitantes e cruzar o río a través duns pasais. A insua de San Ramón está limpa de mato e nela están instalados o campo da festa rodeado de árbores á beira da auga, un palco de cemento e unha escultura homenaxeando ó escritor de Gres Xosé Neira Vilas. Río arriba e pasando de insua en insua pódese chegar á insua dos Namorados, chamada así por estar máis recollida.
Todas as insuas están poboadas de carballos centenarios, ademais doutras moitas especies propias das zonas húmidas: ameneiros, freixos, sabugueiros, loureiros e outros vexetais diversos, como por exemplo os picamulos (xilbarbeira), acivros, abrótegas, prímulas e, no outono, cogomelos.
Llywarch Llaety
Llywarch Llaety (fl. c. 1140 - 1160) foi un poeta cortesán galés.
Traxectoria
Só fica un poema seu, do cal a copia máis antiga aparece no manuscrito Hendregadredd, en loanza de Llywelyn ap Madog, fillo e herdeiro do príncipe Madog ap Maredudd de Powys. Este poema consta de dezasete englynion.
Cabe a posibilidade de que Llywarch Llaety sexa a mesma persoa que o poeta Llywarch y Nam, quen tamén compuxo un poema na honra de Llywelyn ap Madog.
A Lanzada
O topónimo galego A Lanzada pode referirse a:
A Bidueira, O Ermo, Ortigueira
A Bidueira é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Os Tornos, Meirás, Sada
Os Tornos é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 64 habitantes (33 homes e 31 mulleres).
Tronco de Nadal
miniatura|Un tradicional Tronco de Nadal., feito con bolo de Génoise, crema de manteiga de cacao, gornecido con azucre refinado, [[framboesas e anacos de piñas.]]
O tronco de Nadal (en francés Bûche de Noël) é unha sobremesa típica, servida na Noiteboa ou final do ano en Francia, Bélxica, Canadá, Líbano, Vietnam e moitos outros países francófonos. Como o propio nome indica, o bolo é comunmente preparado, presentado e gornecido para que aparente un tronco listo para ser queimado, como se usaba o tizón de Nadal nos antigos festivais galegos e europeos de lumes do solsticio de inverno.
O toro tradicional fabrícase con bolo xenovés (tipo bica) ou outro biscoito; xeralmente cocido nun asadeiro ou bandexa grande e rasa (de brioche), conxelada, enrolada na forma dun cilindro e conxelada novamente polo lado de fóra. A combinación máis común é bolo esponxoso amarelo, conxelado e recheo con chocolate e crema de manteiga; con todo, existen moitas variacións da receita orixinal, podendo incluír masas de bolo de chocolate, ganache e expreso ou sabores diversos, glacés e recheos. Os toros sérvense frecuentemente co anaco final tallado e fixado na parte superior do bolo ou de lado para se asemellar a un tronco serrado, e a textura da casca de árbore faise con crema de manteiga para resaltar o realismo. Isto obtense invariabelmente arrastrando un garfo en cobertura de glacé. Estes bolos decóranse con frecuencia con azucre refinado para semellar a neve; pólas de árbores, sementes, e cogomelos feitos con merengue.
Pode ser considerado unha variante da torta coñecida coma brazo de xitano.
Revista de Primera Enseñanza
Revista de Primera Enseñanza foi un periódico editado en Pontevedra entre 1865 e 1870.
Historia e características
Apareceu o 1 de outubro de 1865. Dirixida por Joaquín Buceta Solla e José Benito Juncal Romay, que tamén eran os seus redactores xunto con Claudio Cuveiro. Saía os días 1, 8, 16 e 24 de cada mes e constaba de catro seccións fixas: Parte oficial, Parte no oficial, Variedades e Anuncios. Imprimíase na Imprenta del Siglo. Cesou a súa publicación en xullo de 1870. Dende o 8 de xullo pasou a denominarse La Reforma.
12 anos de escravitude
12 anos de escravitude (en 12 Years a Slave) é un filme británico-estadounidense dirixido por Steve McQueen que foi estreado no 2013. Está baseado nas memorias de Solomon Northup Twelve Years a Slave (1853), un afroamericano nado no Estado de Nova York que foi secuestrado en Washington, D.C., e vendido en 1841 como escravo. Traballou nunhas plantacións do estado de Luisiana durante doce anos antes da súa liberación. A primeira edición académica das súa memorias, co-editada en 1968 por Sue Eakin e Joseph Logsdon, foi coidadosamente validada e chegouse á conclusión de que é precisa e certa.
Este é o terceiro filme dirixido por Steve McQueen. O guión foi escrito por John Ridley. Chiwetel Ejiofor interpreta a Solomon Northup. Michael Fassbender, Benedict Cumberbatch, Paul Dano, Paul Giamatti, Lupita Nyong'o, Sarah Paulson, Brad Pitt e Alfre Woodard realizan papeis secundarios. A rodaxe tivo lugar en Nova Orleáns, Luisiana, dende o 27 de xuño ó 13 de agosto de 2012. As localizacións empregadas foron catro plantacións anteriores á Guerra Civil Estadounidense: Felicity, Magnolia, Bocage e Destrehan. Deses catro lugares, Magnolia é o máis achegado á plantación real onde Northup foi escravizado.
12 anos de escravitude recibiu loanzas da crítica, e foi descrito como o mellor filme do ano por numerosos medios de comunicación. Tamén foi un éxito de recadación, gañando máis de $158 millóns sobre uns custos de produción de $20 millóns. O filme gañou tres Premios Oscar: mellor filme, mellor actriz secundaria para Nyong'o e mellor guión adaptado para Ridley. Tamén foi galardoado co Globo de Ouro ó mellor filme dramático, e co BAFTA ó mellor filme e mellor actor para Ejiofor.
Personaxes
miniatura|dereita|Woodard na estrea do filme.
Lista de concellos da Rioxa
Municipios da Rioxa (España):
miniatura|300px|Mapa dos municipios.
Polígono industrial do Espírito Santo
O polígono industrial do Espírito Santo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto, a cabalo entre os concellos de Cambre e Sada.
Historia e descrición
Conta cun servizo de Inspección Técnica de Vehículos. Unha das empresas máis coñecidas das instaladas no polígono é Isidro de la Cal.
VI Asemblea Nacionalista
A VI Asemblea Nacionalista celebrouse na Coruña o 27 de abril de 1930.
Real decreto
Un real decreto, coñecido tamén polo acrónimo RD, no sistema xurídico español, é unha norma xurídica con rango de regulamento que emana do poder executivo (o Goberno) e en virtude das competencias prescritas na Constitución. Con todo, non hai que confundir o contido coa forma de aprobación: os actos que emanan do Consello de Ministros adquiren a forma de real decreto (que é, por tanto, a forma en que se reviste o acto), pero non todo real decreto é un regulamento (iso dependerá do contido).
Tanto os reais decretos como as Ordes Ministeriais integran a potestade regulamentaria da Administración Pública. Os regulamentos, en virtude do principio de xerarquía normativa, non poden contradicir o disposto nas leis e a Constitución prohibe que regulen unha serie de materias que reserva á lei. Un real decreto é asinado polo rei e referendado polo presidente do Goberno ou polos ministros competentes.
Tuvalu nos Xogos Olímpicos
Tuvalu participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 2008, e dende entón competiu en cada edición dos Xogos Olímpicos de Verán. O país non competiu nunca nos Xogos Olímpicos de Inverno.
A Asociación Deportiva e Comité Olímpico Nacional de Tuvalu foi recoñecida como Comité Olímpico Nacional en xullo de 2007.
miniatura|[[Etimoni Timuani durante a cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de 2016.]]
Hórreo mariñán
miniatura|dereita|235px|Hórreo en [[Oza-Cesuras.]] miniatura|dereita|235px|Hórreo esquinado en [[Sada.]] O hórreo mariñán é un subtipo de hórreo galego. A súa área de distribución é a da comarca histórica das Mariñas Coruñesas, e coincide aproximadamente coas cuncas dos ríos Barcés, Mero, Mandeo e Mendo. É o único tipo de hórreo que se atopa nesta área, comezando a mesturarse con outros tipos na súa banda periférica.
Morfoloxía
É polo xeral de pequeno tamaño. A súa cámara é estreita e alta, cunhas dimensións tipo aproximadas duns 1,10 x 1,80 m. Naqueles casos nos que se ampliou a súa capacidade fíxose por elongación da cámara e mantendo a coxía. A suspensión adoita ter altura suficiente para aloxar no espazo inferior funcións subsidiarias menores (almacenamento de leña, galiñeiro etc). Porén ese espazo inferior nunca se pecha con fábrica.
Construción
O hórreo está soportado por cepas de cachotería en seco, revocadas e encaladas nos hórreos de mellor feitura. Os tornarratos son de xisto, grandes e rectangulares.
A estrutura base do hórreo é unha armazón de madeira chamada grade, composta por catro trabes grosas, dúas lonxitudinais, chamadas largueiros ou mesas e dúas transversais, chamadas cabezas, que se unen mediante espigas. Sobre ela van suxeitos a clavadeira, na cal se fixan as doelas de madeira e os esquinais que soportan o teito. O chan, chamado sollado ou lastra, é de táboas sobre traveseiros que descansan sobre as mesas.
As doelas que conforman as paredes da cámara son verticais case sempre. A cuberta está formada por dous faldróns de tella cerámica curva a dúas augas con pouco beiril, que está soportado por dúas trabes lonxitudinais unidas polas tixeiras ou burras e polas corvas nos pinches, e que descansa sobre os esquinais. Normalmente ten unha soa porta no centro dun costal e non leva terminais, salvo nos máis elaborados.
Bandırma B.İ.K.
O Bandırma Basketbol İhtisas Kulübü foi un club profesional de baloncesto turco con sede na cidade de Bandırma. Ao finalizar a temporada 2019−20 o club anunciou a renuncia á súa praza na Basketbol Süper Ligi, máxima categoría do baloncesto turco, debido a problemas financeiros. O seu maior éxito foi o título de Copa obtido no ano 2017.
Historia
O club fundouse en 1994 polos traballadores da empresa cárnica Banvit, e até o ano 2001 xogou en competicións rexionais. Ao ano seguinte xogou na TBL2, a segunda competición do país, acabando no cuarto lugar do gurupo B. En 2004 alcanzan a primeira posición, ascendendo á TBL1.
Desde entón mantivéronse na máxima competición turca, xogando competicións europeas, conseguindo o seu maior logro en 2005, cando se clasificaron para a Final Four da FIBA Eurocup, perdendo en senifinales contra o que finalmente sería o campión, o CSU Asesoft Ploiesti de Romanía. O 1 de xuño de 2019, o Banvit cambiou o nome do equipo a Bandırma B.İ.K. Ao finalizar a temporada 2019−20, o 21 de agosto, o club anunciou a renuncia á súa praza na Basketbol Süper Ligi debido a problemas financeiros.
Domingo Sanguento (1920)
O día comezou co asasinato de catorce dos dezaoito axentes británicos da Cuadrilla do Cairo, e os seus informadores, polo Exército Republicano Irlandés. Máis tarde nesa tarde, forzas británicas dispararon á multitude nun partido de fútbol gaélico no estadio de Croke Park no norte de Dublín, matando a 14 civís, incluído o capitán do equipo de fútbol de Tipperary, Michael Hogan. Esa mesma noite houbo tiroteos espallados polas rúas da cidade, e tres prisioneiros irlandeses no Castelo de Dublín foron asasinados polos seus captores británicos en circunstancias sospeitosas.
Antecedentes
O Domingo Sanguento foi un dos acontecementos máis significativos que tivo lugar durante a Guerra de Independencia Irlandesa, que máis tarde daría lugar á formación da República Irlandesa -declarada unilateralmente- e o seu parlamento, o Dáil Éireann. O exército da república, o Exército Republicano Irlandés librou unha guerra de guerrillas contra o Royal Irish Constabulary (a policía irlandesa baixo o mando das autoridades británicas), as súas organizacións auxiliares e o Exército Británico, quen estaba encargado de acabar co separatismo irlandés.
En resposta a accións do IRA, o Goberno británico formou a grupos paramilitares para axudar ao RIC (abreviatura do Royal Irish Constabulary), coma os " Black and Tans " (traducido coma os 'Negro e caqui', un alcume xurdido das cores dos seus uniformes), e a División Auxiliar (xeralmente coñecido coma os Auxiliares ou Auxies). O comportamento de ambos grupos inmediatamente foi gran causa de polémica (un dos seus maiores críticos foi o rei Xurxo V) pola súa brutalidade e violencia, non tan só contra os sospeitosos de pertencer ao IRA, senón cara aos irlandeses en xeral. En Dublín, a guerra tomou a forma de asasinatos e represalias en calquera dos dous lados.
Os acontecementos da mañá do 21 de novembro foron un esforzo do IRA en Dublín, baixo o mando de Michael Collins e Richard Mulcahy, de destruír a organización de intelixencia británica na cidade. A policía foi a responsable das represalias británicas na tardiña do Domingo Sanguento.
O Plan de Collins
miniatura|esquerda|Foto da Cuadrilla do Cairo, que subministraba información aos británicos sobre as actividades do IRA. A maior parte deles foron asasinados o Domingo Sanguento. Dende 1919, o Ministro de Economía irlandés, líder da secreta Irmandade Republicana Irlandesa e Xefe de Intelixencia do IRA Michael Collins formara unha brigada clandestina de membros do IRA en Dublín (coñecida coma The Squad), que era empregado para asasinar axentes do RIC e a oficiais de Intelixencia británicos. Para finais de 1920, a Intelixencia Británica en Dublín, establecera unha rede extensa de espías e informadores ao redor da cidade. Nesta rede estaba incluída a que era coñecida coma a ' Cuadrilla do Cairo ' (o alcume viña posto que eran clientes habituais da Cafetaría Cairo na rúa Grafton e do seu servizo en intelixencia militar británica en Exipto e Palestina durante a primeira guerra mundial), dezaoito oficiais de alta graduación británicos. Mulcahy, o xefe de persoal do IRA, describiunos coma "unha organización de espías moi perigosa e astutamente situada".
Ducado de Benevento
O Ducado de Benevento foi o territorio longobardo situado máis ao sur na Italia medieval. Centrábase na cidade de Benevento. Foi na práctica un territorio independente do Reino dos Longobardos, agás nos reinados de Grimoaldo ata Liutprando.
Domingo Sanguento (1920)
O Plan de Collins
En novembro de 1920, Collins ordenou o asasinato dos axentes británicos da cidade, considerando que se non facían isto, a organización do IRA na capital estaría en serio perigo. Dick McKee foi o encargado de planear a operación. Os enderezos dos axentes británicos foron descubertos mediante varias fontes, incluíndo criadas leais, conversacións descoidadas dalgúns dos británicos, e un informador do IRA no RIC (o Sarxento Mannix) que traballaba no Cuartel de Donnybrook. O 20 de novembro, os equipos de asasinato -que incluían á Squad e a membros da Brigada de Dublín do IRA- foron informados dos seus obxectivos, que consistían en 20 axentes en oito lugares diferentes de Dublín. O plan de Collins era, nun inicio, matar ó redor duns 50 oficiais de intelixencia británicos e informadores, pero a lista reduciuse a 35 pola insistencia de Cathal Brugha, o Ministro Irlandés de Defensa, baseándose en que non había probas suficientes en contra dalgúns dos nomeados.
Pola mañá
Moi cedo, na mañá do 21 de novembro, os equipos de IRA montaron a operación. A maior parte dos asasinatos aconteceron dentro dunha pequena área de clase media da parte sur de Dublín, a excepción dun tiroteo no Gresham Hotel na rúa O'Connell. No número 28 da rúa Upper Pembroke Street, catro axentes foron asasinados. No 22 da rúa Lower Mount Street, un oficial británico foi asasinado e outro escapou polos pelos. O edificio foi rodeado polos Auxiliares, alertados polos disparos, e no posterior tiroteo morreron dous Auxiliares e un home de IRA, Frank Teeling, foi ferido e capturado. O futuro Taoiseach irlandés, Seán Lemass estivo implicado no asasinato do Capitán Bagely, tamén na rúa Mount Street, mentres noutros dous incidentes na mesma rúa morreron tres axentes británicos máis e unha das súas mulleres. Unha muller que estaba a piques de dar a luz, sufriu un aborto unha semana despois. A tan só unhas cantas rúas de distancia, tiveron lugar máis disparos na rúa Baggot Street, na Praza Fitzwilliam, Morehampton Road e Earlsfort Terrace.
Ducado de Benevento
O Ducado de Benevento
Nos seus primeiros anos, o ducado expendeuse territorialmente sobre as posesións do Imperio Bizantino, capturando Capua e Crotona, a pesar de que non logrou facerse con Nápoles. O duque de Benevento, Grimoaldo, fíxose o 662 co trono do reino longobardo iniciado unha breve dinastía beneventana ao reino. O 663 a cidade foi sitiada polos bizantinos do emperador Constante II pero foi defendida polo fillo do rei, o duque Romualdo I que ademais logrou destruír a frota bizantina. O ano 680 ambos asinaron un tratado de paz. O principal inimigo entón foi o propio reino dos Longobardos do norte. Liutprando interveu a miúdo no ducado do sur para impoñer os seus candidatos a duque. O ano 758 o ducado foi brevemente tomado por Desiderio de Istria, pero a conquista do reino longobardo por parte de Carlomagno o 774 puxo fin definitivamente a estas disputas.
Domingo Sanguento (1920)
Pola mañá
En total, 14 persoas morreron e 6 foron feridas, incluíndo a axentes sospeitosos e aqueles sen conexión coa política, e dous Auxiliares. Catro das vítimas británicas eran oficiais da intelixencia militar e outros catro eran do Servizo Secreto ou axentes do MI5. Soamente un membro da brigada de Collins foi capturado, Frank Teeling, e conseguiu escapar axiña do cárcere. Outro home do IRA foi ferido levemente na man. Non obstante, das 35 persoas que estaban na lista de obxectivos de Collins, soamente cerca dunha terceira parte foron neutralizados. O membro do IRA e o futuro político irlandés, Todd Andrews, recordaría máis tarde, "o feito é que a maioría dos ataques do IRA fracasaron. Os homes buscados non estaban nos seus escondedoiros, ou en varios casos, os homes que os buscaban meteron a pata". Non obstante a acción aterrorizou e danou intelixencia británica en Irlanda, causando que moitos outros axentes e informadores se refuxiaran no Castelo de Dublín, e causou consternación na administración británica.
Ducado de Benevento
De ducado a principado
miniatura|[[Moeda longobarda (tremissis) a nome de Arechis II (774-787)]] Arechis II intentou reclamar para el o título de rei, pero ante o perigo de que iso supuxese a intervención dos francos no seu territorio, optou por autoproclamarse príncipe o ano 787. O 788, os bizantinos atacaron de novo Benevento pero Grimoaldo III rexeitounos, coa axuda dos francos, ao ter aceptado a submisión "nominal" a estes. Pero cando o ducado vivía un dos mellores momentos, dividiuse (839). O príncipe Sicardo foi asasinado e comezou unha guerra civil que levou ao fillo de devandito a proclamarse príncipe de Salerno, mentres o asasino Radelchis se autoproclamou príncipe de Benevento. Ademais, aproveitando a confusión, os líderes locais de Capua autoproclamáronse tamén príncipes de Capua.
A crise agravouse coa aparición dos sarracenos que a miúdo fixeron incursións e saqueos nas costas do sur da península itálica. O ano 915, coa batalla de Garigliano os árabes serían expulsados da península por unha coalición cristiá. Ademais, o Imperio Bizantino aproveitouno para reconquistar grandes partes do sur de Italia. A relevancia do principado era cada vez menor, chegando ao punto que Atenulfo I de Capua o conquistou (899), unindo ambos territorios durante case un século. Introduciu o principio dos cogobernantes, ou sexa, o feito de asociar aos propios fillos no goberno do territorio no papel de copríncipes. O duque Pandulfo Testa de Ferro volveuse príncipe de Salerno o 978, unificando así, por pouco tempo, todos os territorios longobardos do sur. Tamén logrou que Benevento fose nomeada arquidiocese. Pouco antes da súa morte (981) logrou que o emperador Odón I lle concedese, tamén, o título de duque de Spoleto. Pero este momento de unidade había durar pouco. O territorio foi dividido entre os fillos do príncipe. Landulfo IV recibiu Benevento-Capua e Pandulfo II recibiu Salerno. Ademais, un sobriño rebelouse e tomou Benevento.
Domingo Sanguento (1920)
Pola mañá
Collins xustificou os asasinatos deste xeito; "A miña única intención era a destrución do indesexables que continuaban convertendo en miserable as vidas de cidadáns decentes correntes. Teño proba abondo para garantirme as atrocidades que cometeron esta cuadrilla de espías e informadores. Se eu tivera un segundo motivo non sería maior que o que sentiría cara un réptil perigoso. Coa súa destrución o aire fíxose máis doce... Para min, a miña conciencia está limpa. Non hai ningún crime ao detectar aos espías e informadores en tempo de guerra. Destruíron sen xuízo ningún. Devolvinlles o que fixeron na súa propia moeda."
Ducado de Benevento
De ducado a principado
O 1022 o emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, Henrique II conquistou Capua e Benevento temporalmente. A partir do ano 1047 os normandos tamén se instalaran no territorio. O normando Robert Guiscard capturou a cidade o 1053 e entregouna á soberanía papal. O Papa designou unha serie de príncipes longobardos como gobernantes antes de designar ao propio Guiscard, que era quen ostentaba o poder, o ano 1078. O 1081 o ducado volveu ao poder do Papa e non se nomearon máis duques nin príncipes. O ano 1806, Napoleón, conquistou o territorio e recuperou o título en favor de Charles Maurice de Talleyrand, pero xa non tivo ningún tipo de valor real.
Lista de Duques e Príncipes de Benevento
miniatura|300px|Mapa da Italia bizantina e longobarda.
Domingo Sanguento (1920)
Pola tarde
O equipo de fútbol gaélico de Dublín, o Dublín GAA, ía xogar contra o equipo de Tipperary máis tarde nese mesmo día en Croke Park, o principal campo de fútbol gaélico da Gaelic Athletic Association. A pesar da preocupación xeral que houbo en Dublín cando se soubo o dos asasinatos, o pobo canso de guerra seguía coas súas vidas. Aproximadamente 5,000 espectadores foron a Croke Park para ver o partido de fútbol de gaélico entre Dublín e Tipperary, que empezaría trinta minutos máis tarde, ás 3 e cuarto.
Ducado de Benevento
Lista de Duques e Príncipes de Benevento
Duques de Benevento
300px|miniatura|A península italiana polo ano 1000.
Príncipes de Benevento
Domingo Sanguento (1920)
Pola tarde
Mentres tanto, fóra do Parque, sen que a multitude se decatara, as forzas de seguridade británicas estaban a achegarse e se prepararon para atacar o partido. Un convoi de tropas entrou dende o noroeste, por Clonliffe Road, mentres un convoi de policía e Auxiliares se achegaba o campo dende o sur. As súas ordes eran rodear o campo, vixiar as saídas, e rexistrar a todos os homes do estadio. As autoridades máis tarde afirmaron que a súa intención era anunciar por megáfono que todos os homes que saíran do estadio serían rexistrados e se dispararía a todos os que saíran por outros medios. Pero por algunha razón, a policía abriu fogo cando chegou ao estadio, ás 3 e 25.
Ducado de Benevento
Lista de Duques e Príncipes de Benevento
Príncipes de Benevento baixo soberanía papal
Príncipe de Benevento normando
Príncipe de Benevento baixo Napoleón
Véxase tamén
List of Dukes and Princes of Benevento Elenco dei duchi e principi di Benevento