cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Einojuhani Rautavaara
Evolución
A partir de 1980, a súa produción musical reflicte o que el mesmo denominou un estilo "pluralista e neorromántico", situado por algúns críticos nunha esfera posmodernista entre a tradición finlandesa e os postulados modernistas, cunha maior orientación tonal. Entre os traballos realizados a partir desta época destacan varias óperas biográficas como Thomas (1982–85), Vincent (1986–1987, baseada na vida de van Gogh), Aleksis Kivi (1995–1996) ou Rasputin (2001–2003), ou as súas sinfonías nos 5 a 8. A súa música de madurez está ao servizo dos seus conceptos programáticos.
O tema da creatividade e a loucura son explorados por Rautavaara nas súas óperas Vincent, Aleksis Kivi e Rasputin. Outro tema tratado por Rautavaara, especialmente na súa ópera Kaivos (1957-58, revisada en 1960-63), é a política.
Rautavaara e os anxos
A fascinación polos anxos, vivida dun xeito fondo e persoal e alimentado por experiencias poéticas como a de Rainer M. Rilke, levou a Rautavaara a adicarlles algunhas das súas composicións, comezando por Angels and Visitations (1978). Seguiulle en 1980 o concerto para contrabaixo e orquestra Angel of Dusk, e en 1994 a súa Sétima Sinfonía, subtitulada "Angel of Light". Porén, estas alusións á palabra "anxo" obedecen máis ao seu interese pola poesía de Rilke que a posibles asociacións místicas do compositor.
Premios e recoñecementos
Ao longo da súa carreira Einojuhani Rautavaara ten recibido numerosos recoñecementos pola súa obra, tanto na súa Finlandia natal como a nivel internacional. En 1955 recibiu a Medalla Arnold Bax, e en 1965 foille outorgado, xunto con Erik Bergman e Usko Meriläinen o Premio Wihuri Sibelius. A presidencia de Finlandia outorgoulle as medallas Pro Finlandia e nomeouno comandante da Orde do León de Finlandia en 1968 e 1985.
Algunhas das súas obras teñen sido recoñecidas con premios a nivel internacional. O primeiro premio que conseguiu unha obra súa foi o Thor Johnson Composer’s Competition en 1955 con A Requiem of Our Time. Posteriormente outras das súas obras conseguiron recoñecemento, como a súa Sétima Sinfonía "Angel of Light", coa que gañou o Midem classique de Cannes (Francia) e un Grammy, ambos en 1997.
Discografía e obras publicadas
A música de Rautavaara foi gravada polos selos Ondine, Finlandia e Naxos, e algunhas das súas óperas como Tietäjien lahja, Alexis Kivi e Rasputin foron editadas en DVD. As súas obras foron publicadas pola editorial británica Boosey & Hawkes.
Masacre de Columbine
miniatura|dereita|220px|Vista aérea do instituto de Columbine. O masacre de Columbine foi un tiroteo nun colexio que ocorreu o 20 de abril de 1999, no instituo de Columbine, no estado de Colorado. Ademais do tiroteo, o plan incluía un ataque con bombas para facer estoupar os extintores, con tanques de propano dispostos na cafetería e 99 dispositivos explosivos. Os perpretadores foron os estudantes Eric Harris e Dylan Klebold, que asasinaron 12 alumnos e un mestre. Tamén feriron outras 21 persoas, e tres máis que resultaron feridas cando tentaban escapar do colexio. Despois, ámbolos dous cometeron suicidio.
Malia que os motivos non quedaron claros, crese que pretendían rivalizar e superar o atentado de Oklahoma City, así como outros incidentes mortais que ocorreron nos Estados Unidos na década de 1990. O ataque foi descrito polo USA Today como un "ataque suicida [que foi] planeado como un ataque terrorista de bombardeos errado." O masacre foi considerado como o máis "sanguento tiroteo na historia dos Estados Unidos."
Autodesk 3ds Max
Autodesk 3ds Max anteriormente chamado 3D Studio Max é un programa de renderizado 3D da empresa Autodesk. O programa é empregado para a creación de imaxes 3D realistas, anuncios de televisión, videoxogos ou películas.
Hikikomori
Hikikomori (ひきこもり o 引き篭り) é un termo xaponés para referirse ao fenómeno de xente solitaria que escolleu abandonar a vida social; a miúdo buscando graos extremos de illamento e confinamento, debido a varios factores persoais e sociais nas súas vidas.
Síntomas do illamento
Mentres que algunhas persoas senten presión por parte do mundo exterior, e padecen agorafobia, un hikikomori reacciona cun completo illamento social para evitar toda a presión exterior. Poden encerrarse nos seus dormitorios ou calquera outra habitación da casa dos seus pais durante períodos de tempo prolongados, de incluso anos. Normalmente non teñen ningún amigo, e na súa maioría, dormen durante o día, e ven a televisión ou xogan con videoxogos durante a noite. Todo isto fai deles un caso extremo de "solteiros parasitos" (expresión xaponesa para nomear a aqueles que viven das sopas instantáneas, vivindo na casa de seus pais por comodidade).
A maioría dos hikikomori manteñen contacto co mundo exterior só polo ordenador, a televisión e os videoxogos en liña, aínda que, en casos extremos, o hikikomori pode pecharse incluso a isto, e permanecer horas e horas na mesma posición, coa vista nun punto fixo, vivindo da súa imaxinación.
Rombozoos
Os rombozoos (Rhombozoa) ou diciémidos (Dicyemida) son un grupo de animais, constituído por pequenos parasitos dos riles de peixes e moluscos (polbos e luras). Viven en mucosas e outros lugares cun ambiente practicamente anaeróbico. Existen aproximadamente 75 especies. Cada adulto ten aproximadamente 30 células.
Hikikomori
Reacción dos pais
O ter un hikikomori na familia normalmente é considerado un problema interno desta, como tamén unha vergoña, e moitos pais esperan moito tempo antes de buscar unha terapia psicolóxica. Ademais, no Xapón, a educación do neno corre a cargo da nai, por tradición, e pode que o pai deixe todo o problema do hikikomori á nai, a cal se sente sobreprotectora co seu fillo. Nun principio, a maioría dos pais limítanse a esperar que o rapaz supere os seus problemas e regrese á sociedade polo seu propio pé. Veno como unha fase que o rapaz ten que superar. Ademais, moitos pais non saben que facer cun hikikomori, e simplemente esperan debido á falta doutras opcións. Normalmente non se forza (ou tárdase moito en facelo) de forma radical ao rapaz para que volva integrarse na sociedade. Os colexios e asistentes sociais poden facer preguntas, pero normalmente non se involucran na situación.
Rombozoos
Estrutura
O estadio máis frecuente nestes animais é o de adulto ou nematóxeno. O nematóxeno é un animal pequeno, ciliado, vermiforme e cun número constante de células superficiais ou somatodermo (entre 10 e 15 células segundo a especie) rodeado por unha célula axial alongada e central onde se forman os embrións vermiformes. Nos cefalópodos adultos, as células axiales forman unha gónada hermafrodita que produce un óvulo fertilizado polo esperma producido nesa mesma gónada. Cando o hospedador chega á madurez sexual, os nemátoxenos pasan a rombóxenos, cargándose algúnhas células de inclusións e dando lugar a células verruciformes. As células xerminais dos rombóxenos dan lugar a unha larva infusoriforme. Dentro da larva está un espazo chamado furna con catro células centrais rodoeado por detrás e lateralmente por outras células grandes e planas. Diante das células centrais hai unha cavidade da furna, pechada por dúas células ciliadas que están detrás das células apicais.
Hikikomori
Efectos no hikikomori
A falta de contacto social destas persoas e o illamento prolongado teñen un grande efecto na mentalidade, con perda de habilidades sociais e os referentes morais necesarios. A miúdo, o mundo da televisión ou os videoxogos convértense no seu marco de referencia.
Rombozoos
Estrutura
Unha vez que a larva infusoriforme sae do hospedador descoñécese o resto do seu ciclo vital aínda que se supón que entra noutro hospedador.
Hikikomori
Efectos no hikikomori
Se o hikikomori finalmente (normalmente despois duns cantos anos) regresa á sociedade pola súa propia vontade, ten que afrontar o problema de ter perdido moitas das súas habilidades sociais, así como anos de estudo, o que agrava a súa reintegración. Temen que os demais descubran o seu pasado como hikikomori, e amósanse vacilantes coa xente, especialmente se son descoñecidos.
Rombozoos
Clasificación
Os rombozoos ou diciémidos pódense dividir nos seguintes grupos:
Hikikomori
Efectos no hikikomori
O seu medo á presión social pode converterse en ira, e a perda do marco de referencia social pode conducir tamén a un comportamento violento ou delitivo. En casos extremos chegan a atacar os pais e a delinquir.
Tratamento
Hai diferentes opinións sobre o tratamento que debe seguir un hikikomori, e as opinións normalmente divídense nun punto de vista xaponés e outro occidental. Os expertos xaponeses normalmente suxiren manter un contacto permanente sen invadir o seu espazo e intentar reincorporalo á sociedade de maneira progresiva, mentres que os médicos occidentais pensan que hai que manter unha postura de firmeza e incluso actuar de maneira directa forzando o hikikomori a abandonar o seu enclaustramento. En calquera caso, é necesaria unha axuda psicolóxica, xa que moitos pais se ven superados polos problemas dun hikikomori. Aínda que hai algúns médicos e clínicas especializados en axudar a mozos hikikomori, moitos deles e seus pais senten falta de apoio para os seus problemas.
O resto do mundo
O illamento social completo parece que é, principalmente, un fenómeno xaponés, pero mozos en todo o mundo sofren a mesma presión social e poden ser obxecto de burla, polo se poden encontrar comportamentos parecidos polo mundo.
Catapulta
Unha catapulta é un instrumento militar utilizado na antigüidade para o lanzamento a distancia de grandes obxectos a modo de proxectís. Foi inventada probabelmente polos gregos e posteriormente mellorada por cartaxineses e romanos, e foi moi empregada na Idade Media.
Características
miniatura|Catapulta no [[Castelo de Castro Caldelas.]] A catapulta foi creada principalmente para derrubar murallas inimigas e tomar por asalto os castelos. Poida que os primeiros en usala con este fin fosen os gregos. As catapultas son armas de asedio que foron utilizadas nas guerras e conflitos da Idade Media.
As primeiras catapultas empregábanse a distancias longas, o que facía moi difícil a súa construción e posterior uso. Isto obrigou aos creadores e enxeñeiros a traballar na súa forma, peso, tamaño, deseño e mobilidade, pois eran armas necesarias nos grandes combates. Desta forma logrouse obter unha catapulta máis liviá, máis fácil de manexar e trasladar, facéndose partícipes das batallas.
Luciano Pérez Riveira
Luciano Pérez Riveira, nado no Vicedo en 1899 e finado en Cádiz en 1979, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Fillo de Serafín Pérez. Comerciante. Militante do PSOE, foi un dos fundadores do pósito de pescadores e da agrupación socialista do Vicedo. Foi elixido alcalde de Riobarba en 1933 logo da repetición dunhas eleccións nas que a ORGA obtivo oito concelleiros, dous os socialistas e outros dous o Partido Republicano Conservador. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e tivo contactos con Jesús Iglesias Escourido. Logo estivo agochado nun foxo da súa casa do Vicedo ata 1940. Entregouse o 1 de abril de 1940, pasou nove días no depósito de Viveiro e despois foi trasladado ao cárcere provincial. Implicado en catro causas, foi xulgado en consello de guerra e condenado a 12 anos de prisión. Saíu en liberdade o 10 de abril de 1941. Nunha causa anterior fora declarado en rebeldía e fóranlle incautados os bens. Traballou de mariñeiro, foi á costeira do bonito e traballou na construción da liña de Feve. Cando se xubilou trasladouse a Cádiz onde vivía o seu fillo Manuel e alí morreu en 1979.
Cogomelo das rapadoiras
Agaricus bitorquis é unha especie de fungo comestible, basidiomiceto da familia Agaricaceae.
Características
A forma do chapeu (píleo (micoloxía)) é convexa e é plano na súa parte superior; seco, suave e branco, mide entre 4 e 15 centímetros de diámetro.
É un fungo que se estende por América do Norte e Europa, crece nos xardíns e nos roleiros dos camiños especialmente nos que recibiran sal de combater o xeo na invernía. Prodúcese e madura baixo terra.
Gran Vía de Madrid
250px|miniatura|Vista da Gran Vía desde Callao.
A Gran Vía é unha das principais rúas da cidade de Madrid. Comeza na rúa de Alcalá e termina na praza de España.
É un importante fito na cidade desde a súa construción a principios de século XX visto desde o punto de vista comercial, turístico e de lecer. Neste último aspecto é famosa polos seus cines, aínda que nos últimos anos algúns deles pecharon e outros se reconverteron con grande éxito ao teatro musical, polo que o tramo comprendido entre a praza de Callao e a praza de España coñécese como o "Broadway madrileño". O tramo comprendido entre a Red de San Luís e a praza de Callao alberga na actualidade numerosas tendas de cadeas internacionais de moda.
Síndrome postorgásmica
A síndrome postorgásmica (POIS polas súas siglas inglesas Postorgasmic illness syndrome) é unha enfermidade que se caracteriza por síntomas de debilidade tras o orgasmo que pode durar de varias horas a varios días. Foi descrito por primeira vez no ano 2002.
Síntomas
Os síntomas normalmente aparecen despois de media hora do orgasmo e vaise aos poucos días.
O afectado pode experimentar síntomas mentais e físicos. Os síntomas mentais comúns inclúen disfuncións cognitivas, intenso malestar, irritabilidade, ansiedade, necesidade de descanso, susceptibilidade para o estrés, depresión, dificultade para comunicarse, para lembrar palabras, ler e reter información, concentración e socialización. Os síntomas físicos inclúen fatiga severa, dor de cabeza leve ou severa, e síntomas parecidos á gripe ou á alerxia, tales como tose, irritación dos ollos e nasal ou mialxia. Os afectados tamén poden experimentar calor intensa.
Diagnose
O doutor Waldinger di que esta enfermidade é propensa a ser relacionada con factores psicolóxicos ou hipocondría. No ano 2010, nun estudo do British Medical Journal, Dexter comenta unha forma de dor de cabeza orgásmica con POIS, e referencia un encontro científico con centos de enfermos que describían a súa situación.
Tratamento
Un médico tratou a dúas persoas, cuxos síntomas primarios foron estado de ánimo depresivo intenso, cos inhibidores selectivos da recaptación de serotonina.
Epidemioloxía
A POIS podería afectar a entre o 0.25% e o 1% da poboación. Está considerada unha enfermidade rara.
Trabado, Degaña
Trabado é unha parroquia que se localiza no oeste concello de Degaña. Cobre unha superficie de 11,94 km² e no ano 2011 contaba con 36 habitantes.
Lingua
A fala da parroquia é o tixileiro, unha fala que algúns autores como Xoán Babarro González encadran como de transición entre o galego oriental e o asturiano occidental e outros como Joseph A. Fernández sitúana plenamente dentro do asturiano occidental.
Rafael Lema
Rafael Lema Mouzo, nado na Ponte do Porto (Camariñas) o 27 de abril de 1967, é un escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Ambientais, diplomado en Imaxe e Son e Filoloxía Hispánica, traballou en diversos medios de prensa e radio. É presidente do colectivo ecoloxista PX da Costa da Morte e do centro de estudos Blas Espín de Camariñas. Tamén ten colaborado na Radio Galega, Antena 3 e La Voz de Galicia.
Ademais dos de poesía, recibiu varios premios a nivel nacional como investigador do patrimonio. Tamén escribe narracións para o público infantil e xuvenil.
Unión Surafricana
miniatura|250px|A Unión Surafricana desde 1915 a 1961.
As colonias antigamenente separadas, como a Colonia do Cabo, Natal, Transvaal e Orange, convertéronse en provincias da Unión Sudrafricana, máis a anexión da África do Suroeste alemá (actual Namibia) en 1915 tras o tratado de Versalles, despois da primeira guerra mundial.
Coa transformación de Suráfrica dun dominio da Comunidade Británica de Nacións a unha República en 1961, a Unión Surafricana deixou de existir e é desde entón parte da historia do estado da República Surafricana.
Nó sinusal
O nó sinusal, ou nó sinoauricular, (abreviado SA), tamén chamado nó sinoatrial ou de Keith e Flack, é unha das estruturas que compón o sistema de condución do corazón; recibe o nome común de «marcapasos do corazón». Polo xeral, é onde se orixina o impulso eléctrico que da orixe ao latexo cardíaco. Atópase na parede posterolateral superior da aurícula dereita, xusto debaixo da desembocadura da vea cava superior. É unha estrutura fusiforme dende o punto de vista morfolóxico, cun tamaño proporcional ao tamaño do corazón, o cal varía entre os 5 mm e os 30 mm, cunha media de 15 mm de extensión por 5 mm de grosor, variando de 1,5 mm a 5 mm.
Histoloxicamente atópase formado por un conxunto de células (células P, células transicionais e células da fibra de Purkinje) en íntima relación con fibras do sistema nervioso autónomo e fibras coláxenas.
Lugares de Crecente
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Crecente.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Crecente
Jaime Pita
Jaime Alberto Pita Varela, nado en Betanzos o 13 de xuño de 1944, é un político galego do Partido Popular, e foi vicepresidente segundo do Parlamento de Galicia no último mandato do fraguismo.
Traxectoria
É neto de Claudino Pita Pandelo, o construtor orixinal do famoso globo de Betanzos. Estudou Técnicas Directivas nas universidades de Santiago de Compostela e de Navarra, accedendo por oposición á praza de profesor de bacharelato.
En 1983 presentouse como candidato á alcaldía de Betanzos por Alianza Popular. A pesar da derrota, obtivo o cargo de concelleiro, que revalidaría nos anos 1987, 1991 e 1995 (nas dúas últimas ocasións xa baixo as siglas do Partido Popular). Igualmente, e dende 1991, compaxinou este labor co de deputado no Parlamento de Galicia, do que fixo parte dende a III lexislatura, e no que foi voceiro do Partido Popular nas lexislaturas V e VI. De marcado conservadorismo, cómpre salientar deste período as súas rifas verbais coa oposición, especialmente con Xosé Manuel Beiras, voceiro do Bloque Nacionalista Galego.
En 1999 foi nomeado conselleiro da Presidencia e de Administracións Públicas, no terceiro goberno de Manuel Fraga, razón pola que dimitiu como concelleiro de Betanzos. Mantivo o cargo no seguinte goberno da Xunta ata o ano 2005.
Zante
Zakynthos (Ζάκυνθος, Zákynthos, Zacìnto) ou Zante (Τζάντε, Tzánte, Zante; do Veneciano), é unha illa do grupo das illas Xónicas que conforma unha prefectura de Grecia. A capital é a cidade de Zakynthos tamén chamada Chora, é dicir -a cidade-, que ten uns 15.000 habitantes. A illa e prefectura ten unha poboación de 42.000 persoas (102 hab./km²) e uns 405,55 km². A súa liña costeira mide 123 km e mide uns 40 km de longo por 20 de ancho. O seu punto máis alto é o monte Vrachionas, de 758 metros. O nome, como todos os nomes similares que terminan en -nthos, é premicénico ou Pelasgo en orixe. En mitoloxía grega dicíase que a illa debía o seu nome a Zakynthos, o fillo dun lendario xefe Dárdano de Arcadia.
Historia
O nome orixinal da illa sería Hyrie, pero recibiu o de Zakynthos (latín Zacynthus) porque foi colonizada por Zakynthos o fillo de Dardano, procedente de Psofis en Arcadia (polo que a acrópole da cidade de Zakynthos foi chamada Psofis). Tucídides di que a illa foi colonizada polos aqueos do Peloponeso no segundo milenio antes da nosa era. A tradición di que a cidade fundou unha colonia, que foi Sagunt, en colaboración con Rutulos de Ardea (supostamente antes da guerra de Troia). Os habitantes da illa foron hostís aos lacedemonios e a algúns fugitivos de Esparta que se refuxiaron en Zakynthos.
Na guerra do Peloponeso a illa foi aliada de Atenas e no 430 a.C. os espartanos atacaron a cidade. Pouco tempo despois os atenienses utilizárona de base naval na súa expedición a Pilos. No 415 a.C. foron aliados dos atenienses na expedición a Sicilia. Logo da guerra do Peloponeso a illa foi aliada de Esparta (404-373 a.C.).
No -374 Timoteo, comandante ateniense, de regreso de Corcira, deixou algúns exiliados de Zakynthos que se estableceron nun lugar fortificado para loitar contra o goberno proespartano que pediu axuda a Esparta, que enviou unha frota de 25 barcos a Zakynthos, pero non puido impedir a toma do poder polos demócratas. A illa axudou a Dión na súa expedición a Siracusa para expulsar ao tirano Dionisio I (-357)
Caeu baixo dominio de Macedonia cara ao -217, co rei Filipo V de Macedonia. No -211 o pretor romano M. Valerio Lavino ocupou a cidade de Zakynthos con excepción da cidadela, pero foi devolta a Macedonia. Ene o -208 foi concluída en Atamania baixo o goberno conxunto de Filipo de Megalópole e Hierocles de Akragas, que durou ata o -191, en que se integrou na Liga Aquea, pero os macedonios cedérona entón a Roma. Durante as guerras mitridáticas foi atacada polo xeneral Arquelao, que foi rexeitado.
Pertenceu ao Imperio Romano e despois ao bizantino.
No 1185 foi ocupada polo pirata Margaritone de Brindisi, ao servizo dos normandos de Sicilia pero nacido na illa. No 1194 o emperador Henrique IV ocupou Nápoles e Margaritone, que desde o 1192 fora chamado conde de Malta, foi encarcerado. Henrique IV recoñeceu a soberanía bizantina de Zante (e Cefalonia), pero a posesión da illa (e de Cefalonia e Corfú) foi conservada polos xenros de Margaritone (en Cefalonia e Zante por Ricardo Orsini e en Corfú por Leone Vetrano). Os Orsini foron recoñecidos no 1205 como condes de Cefalonia e señores de Zante ao caer o Imperio como feudatarios de Venecia, e impuxéronse logo de loitar cun pretendente feudataria do Imperio Latino no 1224. Despois foron déspotas de Epiro, e no 1324 Margarita Orsini recibiu a metade da señoría da illa en feudo de Nápoles e no 1328 o seu marido Guillerme II Tocco (un nobre napolitano co que casou cara ao 1311) recibiu a investidura por dereito uxor e gobernou a illa ata o 1357; no 1358 á morte de Nicéforo II Orsini (fillo de Xoán II Orsini, que tiña a outra metade de Zante e toda Cefalonia) os seus dereitos pasaron a Leonardo I Tocco, fillo de Guillerme II e de Margarida. No 1386 a soberanía retornou a Venecia e os Tocco continuaron como señores con Carlos I Tocco (1381-1429), Carlos II Tocco (1429-1448), Leonardo III Tocco (1448-1479, baixo rexencia da nai de 1448 ao 1460) e Antonio Tocco (1481-1485), mentres desde o 1479 ao 1481 en que foi ocupada polos otománs. Venecia anexionouse a illa e dominouna despois do 1485.
Do 1797 ao 1799 foi ocupada por Francia á que estivera cedida polo Tratado de paz de Campo Formio o 17 de outubro de 1797 e foi incluída (7 de novembro de 1797) no departamento do mar Exeo (que incluía tamén as illas Kythira, Stofadhes, e Karaiskakis). O 23 de outubro de 1798 foi ocupada polos rusos con axuda dos otománs. O xefe local Antonio Martinegos asumiu o control da illa e cando se proclamou a República das Sete Illas baixo protección conxunta de rusos e otománs (2 de abril de 1800), non a quixo recoñecer e permaneceu rebelde na illa ata 1807. O 20 de xullo de 1807 a illa, xunto coas outras illas Xónicas e os portos continentais, foi cedida a Francia que a anexionou o 13 de setembro de 1807 e o 8 de outubro de 1809 uniuna ás Provincias Ilíricas. O 16 de outubro de 1809 os británicos ocuparon Zante e despois as outras illas (1809-1810) e o 5 de novembro de 1815 proclamouse a república federal das Illas Xónicas baixo protectorado dos poderes e de facto protectorado británico. Como o resto das illas Xónicas pasou a Grecia o 1 de xuño de 1864.
Foi ocupada polos italianos o 28 de marzo de 1941, aos que substituíron os alemáns o 8 de setembro de 1943, e abandonaron a illa o 12 de outubro de 1944.
Foi parcialmente destruída por un terremoto o 12 de agosto de 1953. Terremotos de menos intensidade producíronse en abril de 2006.
Economía e clima
A illa componse de chairas fértiles ao sur e de montañas ao oeste. O clima é mediterráneo. Posúe vexetación densa. Produce aceite de oliva, uva e cítricos. A illa ten aeroporto e chámase Aeroporto de Dionisos Solomos e está situado ao sueste. Tamén ao suroeste está o parque nacional mariño da illa de Zante coas famosas tartarugas da illa, as Caretta caretta unha especie en perigo de extinción que se atopa principalmente na Baía de Laganas. É famosa a uva doce da illa coa cal prodúcese a Zante currant ou pasa de Zante.
Patrimonio
Os puntos principais de interese son a baía Shipwreck, o cabo Skinari e a cova azul. Na parte montañosa, as Anafontria, desde onde hai unha espléndida vista, cun mosteiro próximo. A vila montañesa de Keri, ao sur, ten un faro. As mellores praias son Porto Limnionas, Porto Vromi e Porto Zoro. Na illa dáse un fenómeno natural que son uns pozos ou fontes do que fornece auga gasificada a presión. Están a uns 20 Km da capital na baía de Chieri nun val húmido. Hai na illa outras fontes minerais, probablemente de orixe volcánico.
Cidade de Zakynthos
A cidade de Zante ou Zakynthos está na costa oriental. Non ten restos da antiga cidade excepto algunhas columnas e inscricións. Está nunha baía semicircular. A acrópole estaba no lugar onde despois se construíu o castelo veneciano que aínda está.
Barral, Ribadumia, Ribadumia
Barral é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Multifractal
De xeito xenérico, un multifractal é un conxunto formado por unha xerarquía de subconxuntos (variedades), cada un deles de carácter fractal (variedades fractais). Polo xeral, considérase que o multifractal é unha variedade topolóxica, xeralmente métrica.
Un sistema multifractal é unha xeneralización dun sistema fractal no cal un só expoñente (a dimensión fractal) non é abondo para describir a súa dinámica, senón que fai falla un espectro continuo de expoñentes (o chamado espectro de singularidade).
O expoñente h(\vec{x}) denomínase expoñente da singularidade, pois describe o grao local da singularidade ou regularidade arredor do punto \vec{x}.
Calquera reunión de conxuntos fractais por si soa non pode considerarse un multifractal; para iso é necesario que estean coordinados de certo xeito. Como norma xeral, esíxese que o espectro de singularidade sexa unha curva convexa. O obxectivo é garantir que o conxunto, e cada unha dos seus partes sexa invariante baixo transformacións de cambio de escala.
O interese polos multifractais nace do estudo das propiedades dos fluídos turbulentos con alto Número de Reynolds. Estes son os chamados fluídos en réxime de Turbulencia Completamente Desenvolvida. Neses caso, a elevada turbulencia do fluído fai que a súa estrutura abandone todas as simetrías afíns propias do réxime laminar. A calquera escala á que se analice o fluído, atoparase que os graos de liberdade non resoltos non son pequenas variacións ou flutuacións sobre o réxime de maior escala, senón que teñen amplitudes considerables, ata o punto de que a dirección da corrente está complemente indeterminada, aínda que se coñeza a dirección na grande escala.
miniatura|350px|esquerda miniatura|350px|dereita
Richard Serra
miniatura|dereita|200px Richard Serra, nado en San Francisco, o 2 de novembro de 1939, é un escultor minimalista estadounidense coñecido por traballar con grandes pezas de aceiro corten.
Formación académica
Estudou Literatura na Universidade de California, Berkeley, entre 1957 e 1961. Posteriormente estudou Arte na Universidade Yale. Mentres vivía na Costa Oeste, traballaba nunha aceiraría, actividade que lle influíu no seu traballo.
Primeiros traballos
En 1981, Serra instalou o Tilted Arc, un muro de aceiro de 3.5 metros de altura curvado lixeiramente, na Praza Federal de Nova York. Houbo unha gran polémica sobre a instalación a partir do primeiro día, en gran parte por mor a que os traballadores dos edificios lindeiros queixáronse debido a que a parede de aceiro obstruía o paso a través da praza. Unha audiencia pública en 1985 votou a favor de que o traballo fora removido, pero Serra alegou que a escultura estaba no seu sitio específico e que non se podía colocar en calquera outro. Serra publicou unha declaración famosa onde dicía: “Quitar o traballo sería destruílo.” Finalmente, o 15 de marzo de 1989, a escultura foi desmontada polos traballadores federais e desfeita posteriormente.
Outro traballo famoso é xigantesca escultura Snake, un trío de sinuosas follas de aceiro que fan forma curva. Establecido permanentemente no espazo máis grande do Museo Guggenheim de Bilbao, onde máis adiante, no 2005, montaríase unha exposición de máis traballos de Richard Serra. Non obstante, non sempre lle foi ben no circuíto da arte en España; tamén ese mesmo ano, o Centro de Arte Reina Sofía en Madrid anunciou que unha das súas esculturas, de 38 toneladas, “fora perdida.”
En 2010, recibiu o Premio Princesa de Asturias das Artes.
Vea axilar
A vea axilar é unha vea do membro superior humano, pertencente á axila. A vea axilar comeza no bordo inferior do músculo redondo maior e é a continuación da vea basílica, unha vea superficial que drena a superficie posteromedial da man e antebrazo. Fura a fascia fonda na metade do brazo.
A vea axilar pasa pola parte medial e anterior da axila e ao cruzar o bordo lateral da primeira costela convértese na vea subclavia. As veas que desembocan na axilar acompañan á arteria axilar no seu traxecto. As veas braquiais tamén desembocan na vea axilar.
Na súa parte máis proximal, áchase protexida pola cuberta axilar.
Bibliografía
''Gray. Anatomía para estudiantes. Miembro superior'' (en castelán).
Beşiktaş JK
O Beşiktaş Jimnastik Kulübü é unha entidade polideportiva da cidade de Istambul, fundada en 1903, popularmente coñecida pola súa sección profesional de fútbol que compite na Superliga de Turquía.
Considerado como un dos 3 clubs deportivos máis laureados de Turquía, mantén unha salientable rivalidade cos outros 2 grandes equipos veciños da cidade de Istambul, o Fenerbahçe SK e o Galatasaray SK. Estes son os 3 únicos equipos que disputaron tódalas edicións da Süper Lig dende a súa creación en 1956, e que lideran o palmarés da competición.
Estadio
O equipo disputa os seus encontros como local no estadio BJK İnönü, inaugurado en 1947, e remodelado por última vez en 2004, que conta con capacidade para acoller a 32.086 seareiros sentados nas bancadas. O recinto está na parte europea da cidade de Istambul, preto do Palacio de Dolmabahçe, á beira do Bósforo.
Palmarés
O Beşiktaş JK é actualmente o 3º equipo turco de fútbol máis laureado, co seguinte palmarés:
Xogadores
200px|miniatura|esquerda|Simão Sabrosa. 180px|miniatura|dereita|Ricardo Quaresma.
No Beşiktaş JK teñen xogado futbolistas salientables como Nihat Kahveci, Adrian Ilie, John Carew, Guti, Chemo del Solar, Christopher Nusa Ohen, Yordan Letchkov, Daniel Amokachi, Les Ferdinand, Édouard Cissé, Juanfran, Ronny Johnsen e Stefan Kuntz.
New Plymouth, Nova Zelandia
miniatura|dereita|Paseo marítimo na cidade de New Plymouth.
New Plymouth é unha cidade da Illa Norte de Nova Zelandia, capital da rexión de Taranaki, cunha poboación estimada duns 52.200 persoas. A cidade foi bautizada con este nome polos primeiros habitantes, que eran inmigrantes que viñan da zona de Plymouth, en Inglaterra.
Atractivos da cidade
New Plymouth é coñecida pola súa oferta de ocio deportivo. A cidade está rodeada de praias nas que practicar surf, de montes nos que practicar ciclismo de montaña, e mesmo dunha estación de esquí a 30 minutos en coche.
Preto da cidade está o Monte Taranaki, unha montaña volcánica, antigo monte sagrado para os maorís, no que se estableceu o segundo parque natural do país en 1881.
A cidade acadou moitos premios nos últimos anos, pola coidado da súa ribeira mariña, polo carrís para bicicletas e peóns, e pola limpeza das súas rúas.
Deporte
O deporte principal de New Plymouth é o rugby, ó igual que no resto do país. O principal equipo de rugby da cidade é o Taranaki RFU, que disputa cada ano a liga neozelandesa, a ITM Cup, e que xoga como local no Yarrow Stadium. Este estadio acollerá 3 encontros da Copa do Mundo de Rugby 2011 que organizará Nova Zelandia.
Hertzainak (álbum musical)
Hertzainak é o primeiro álbum de estudio do grupo musical vasco Hertzainak.
Identidade
A palabra identidade pode referirse a:
Plaza Mayor de Madrid
250px|thumb|Vista xeral da praza 250px|thumb|[[Casa da Panadería e estatua de Filipe III.]] A Plaza Mayor está situada no centro de Madrid, a poucos metros da praza da Puerta del Sol, e xunto á calle Mayor.
Historia
A súa orixe remóntase a 1580 cando o rei Filipe II, que trasladara a Corte a Madrid en 1561, encargou o proxecto de remodelación da antiga Plaza del Arrabal a Juan de Herrera. Derribáronse as casas vellas e en 1590 comezou a construción do primeiro edificio da nova praza, a Casa da Panadería, obra de Diego Sillero. En 1617, Filipe III encargou a finalización das obras da praza a Juan Gómez de Mora, quen a remataría en 1619.
Na súa historia a praza sufriu tres grandes incendios en 1631, encargándose o propio Juan Gómez de Mora da súa reconstrución, en 1670, cando foi Tomás Román quen a reconstruíu, e en 1790, cando foi reconstruída por Juan de Villanueva.
En 1848 colocouse a estatua ecuestre de Filipe III no centro da praza, obra de Juan de Bolonia e Pietro Tacca que data de 1616.
Denominacións
Chamouse Plaza del Arrabal cando, de estar fora do recinto amurrallado medieval, pasou a constituír o centro dos novos barrios conformados polo ensanche da vila cara ao leste durante o reinado de Xoán II de Castela, chamados «o Arrabal».
En 1812, cumprindo o decreto que dispoñía que todas a prazas maiores de España pasasen a chamarse Plaza de la Constitución, cambiou de nome, pero só duraría ata 1814, ano en que pasou a chamarse Plaza Real. Recuperou o nome de Plaza de la Constitución nos períodos de 1820 a 1823, de 1833 a 1835 e de 1840 a 1843.
En 1873, cambiou o seu nome polo de Plaza de la República e outra vez a Plaza de la Constitución desde a Restauración de Afonso XII en 1876 ata a Ditadura de Primo de Rivera en 1923. Trala proclamación da II República volveuse a cambiar ao nome de Plaza de la Constitución ata o final da guerra civil española cando se recupera o popular nome de Plaza Mayor, nome que perdura ata a actualidade.
Xosefina de Beauharnais
María Xosefina Rosa Tascher de la Pagerie (en francés: Marie Josèphe Rose Tascher de la Pagerie), vizcondesa de Beauharnais, coñecida como Xosefina de Beauharnais, nada o 23 de xuño de 1763 na Martinica (daquela colonia do Reino de Francia) e finada o 29 de maio de 1814 en Rueil-Malmaison (Illa de Francia, Francia), crioula de nacemento, foi a primeira esposa de Napoleón Bonaparte, emperador dos franceses e, por tanto, emperatriz de Francia.
Por parte da súa filla Hortensia, foi avoa de Napoleón III, e pola do seu fillo, bisavoaa dos máis recentes reis e raíñas suecos e daneses. As familias reais actuais de Bélxica, Noruega e Luxemburgo tamén descenden de Xosefina.
Traxectoria
Xosefina, chamada Rosa até coñecer a Napoleón, naceu e viviu na Martinica (Antillas Menores) até que en 1780 contraeu matrimonio en París con Alexandre de Beauharnais.
A finais de 1783 separouse do seu esposo e pouco despois regresa á Martinica, onde pon orde na economía familiar en medio da sublevación de escravos de 1791 e da Revolución Francesa. De regreso a París ese ano, chega xusto para á caída do Antigo Réxime e a instauración da Primeira República Francesa. Grazas aos seus contactos sociais coñece a Napoleón Bonaparte, con quen casa en 1796, dous anos despois de que o seu primeiro esposo fora axusticiado na guillotina.
En decembro de 1804 Xosefina é coroada emperatriz de Francia polo seu segundo e último esposo, Napoleón. Pouco despois, en 1810, por no serlle posíbel darlle un fillo herdeiro a Napoleón, a parella divorciouse e Xosefina retirouse ao Castelo da Malmaison, da súa propiedade.
Xosefina morreu o 29 de maio de 1814, eloxiada polos franceses, que a chamaban l'bonne Josephine (Xosefina, a boa).
Eleccións ao Parlamento de Cataluña de 1992
As eleccións foron anticipadas máis de tres meses por mor dos Xogos Olímpicos de Barcelona 1992. Orixinalmente estaba prevista a súa celebración o domingo 28 de xuño de 1992. O partido máis votado foi, por cuarta vez consecutiva, Convergència i Unió que, con 1.221.233 votos (un 46,19 por cento), obtivo 70 escanos, 1 máis que nas anteriores eleccións, e 30 máis que a segunda forza política, o Partit dels Socialistes de Catalunya, o que volveu dar a CiU a maioría absoluta por terceira vez consecutiva.
Trala formación do Parlamento de Cataluña, o candidato de Convergència i Unió, Jordi Pujol, foi investido Presidente da Generalitat de Cataluña, por cuarta vez consecutiva.
O Monte, Codesido, Vilalba
O Monte é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 63 habitantes (34 homes e 29 mulleres).
Rarezas (Héroes del Silencio)
Rarezas é un disco recompilatorio que contén temas inéditos do grupo de Rock español Héroes del Silencio, publicado no 1998.
Trátase dun disco publicado tras a disolución da banda no 1996. O álbum contén unha recompilación de Caras B e temas inéditos, como "Virus", "Babel" ou "Acústica". Cabe destacar a versión que fixeron de Apuesta por el Rock 'n' Roll, dos tamén zaragozanos Las Novias.
A selección de temas fixérona Pedro Andreu e Joaquín Cardiel.
Refuxio de Sigüeiro
miniatura|300px|Refuxio de Sigüeiro. O Refuxio de Sigüeiro é un enclave natural que se atopa á beira do río Tambre no concello de Oroso.
Características
Neste punto divídese o curso das augas do río, formando unha pequena illa á que se pode acceder a través de dúas estreitas pontes. Tamén é couto de pesca e sitio de lecer. Destaca a vexetación típica de ribeira de río con abundantes ameneiros, salgueiros e freixos.
A Estierna, Ibias
A Estierna (en castelán e oficialmente, Sisterna ) é unha parroquia que se localiza no sueste do concello de Ibias. Cobre unha superficie de 11,68 km² e, segundo o INE, no ano 2020 contaba con 19 habitantes, 13 homes e 6 mulleres.
Entidades de poboación
A parroquia da Estierna ten as seguintes entidades de poboación (nome oficial en castelán entre parénteses) :
Lingua
Na parroquia fálase o tixileiro, que é unha fala de transición entre o galego e o asturiano.
Grateful Dead
Grateful Dead foi unha banda estadounidense de rock formada en 1965 en Palo Alto, California. O grupo foi coñecido polo seu estilo ecléctico único, que fusionaba elementos de rock, folk, bluegrass, blues, reggae, country, jazz improvisado, psicodelia e space rock, e polas súas actuacións ao vivo con lonas improvisacións musicais. Grateful Dead leva vendidos máis de 35 millóns de discos en todo o mundo.
Louis De Geer
Louis De Geer, nado o 17 de novembro de 1587 en Liexa e finado o 19 de xuño de 1652, en Ámsterdam, foi un comerciante e industrial sueco-holandés de orixe valoa. Esta considerado o pai da industria sueca por introducir os altos fornos valóns en Suecia. Produciu canóns para o movemento protestante alemán, a mariña neerlandesa, a Compañía Holandesa das Indias Orientais e a Compañía Holandesa das Indias Occidentais.
Traxectoria
De Geer era fillo do comerciante e industrial do ferro Louis de Geer de Gaillarmont (1535-1602) e de Jeanne de Neille (1557-1641). Convertidos ao protestantismo, os De Geer venderon en 1595 as súas propiedades e marcharon a Dordrecht, onde existía un barrio habitado por comerciantes de Liexa.
Entre 1605 e 1608, De Geer aprendeu a tratar o cobre na localidade francesa de Roanne en Francia, e logo estableceu o seu primeiro negocio en La Rochelle En 1611 volveu a Dordrecht e asociouse con seus cuñados e o ano seguinte casou con Adrienne Gérard (ca. 1590–1634), tamén orixinalmente de Liexa, con quen tivo 16 fillos. Tras gañar unha fortuna mudouse a Ámsterdam en 1615 e por esa época asociado con Willem de Bresche comezou o comercio de cobre coa coroa sueca. Co inicio da guerra dos Trinta Anos aumentou a demanda de armas, e De Geer incrementou a súa produción e entregou armas ao rei Gustavo II Adolfo de Suecia, que quedou impresionado polos seus instintos empresariais, e puido arrendar propiedades nas proximidades de Finspång, Östergötland, onde ao pouco De Geer establecía unha formidable industria con traballadores valóns que traballaban segundo o método de forxa valón que producía o ferro en barras máis apreciado de Europa.
O goberno sueco continuou a apoialo e así recibiu en 1620 monopolio do cobre e do comercio de ferro, De Geer adoptou Suecia como a súa segunda patria e acabou asentándose alí entre 1627 e 1631. En 1634 comprou "Het Huis met de Hoofden" no Keizersgracht de Ámsterdam. A súa muller morreu despois de nacer o seu décimo sexto fillo.
En 1640 volveu outra volta Suecia e a raíña ennobreceuno, mercou novas propiedades no país, e mesmo a embaixada dos Países Baixos en Suecia ten a súa sede en antigas propiedades de De Geer en Estocolmo.
Comisionado por Axel Oxenstierna foi a Ámsterdam para apoiar a guerra contra Dinamarca, e en 1644, ao inicio da guerra de Torstenson contra os dinamarqueses, equipou unha armada para loitar contra eles, compúñana 32 naves cos seus mariños, oficiais e armamento e os suecos foron capaces de conquistar Fehmarn en Dinamarca grazas á súa axuda. De Geer está considerado o responsable da creación da Compañía Sueca de África, ao se fundar a empresa en 1649 estalaron disturbios en Ámsterdan. Morreu en 1652 ao enfermar tras outra viaxe a Suecia.
Lois Patiño
Lois Patiño Lamas, nado en Vigo o 26 de xaneiro de 1983, é un director e guionista de cinema galego.
Traxectoria
O seu primeiro filme, Costa da Morte (2013), gañou o premio ó mellor director emerxente na sección Cineastas do Presente no Festival de Locarno e o Premio Mestre Mateo ó mellor documental.
O seu filme Samsara (2023) foi o gañador do Premio Especial do Xurado da sección Encounters no Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Guillerme I de Normandía
O sucesor de Hrolf
Un poema escrito pouco despois de que morrese Guillerme I pon de manifesto que este naceu en ultramar, dunha nai cristiá e dun pai que era, aínda, pagán. Este último Hrolf non era naquel momento o jarl da futura Normandía. Era aínda un xefe viquingo que percorría os mares á procura dalgunhas terras susceptíbeis de ser saqueadas.
Galería (arquitectura)
miniatura|Casa na [[avenida da Mariña, A Coruña.]] miniatura|Corredor parcialmente pechado en [[Estevesiños, Monterrei|Estevesiños, Monterrei.]] miniatura|[[Fragata (buque)|Fragata HM Unicorn. Vista da popa coa súa pequena galería.]] miniatura|Praza Irmáns García Naveira, [[Betanzos.]] miniatura|[[Torre dos Moreno, Ribadeo. Galerías polícromas de ferro na arquitectura indiana.]] miniatura|Praza Maior, [[Celanova. Alternancia de balcóns, corredores e galerías.]] miniatura|Madeira, vidro e ferro nunha galería en [[Vila de Cruces]] miniatura|Galería de madeira en [[Arrasate, Guipúscoa.]] miniatura|Avenida da Mariña, A Coruña. As galerías traseiras son hoxe a fachada máis apreciada. miniatura|Casa Rey, Porta Real, A Coruña. A galería é asimilada polo [[Modernismo.]] miniatura|Praza de Armas, Ferrol. Galería de elementos prefabricados de aglomerado de [[cemento (construción)|cemento.]] miniatura|Avenida Linares Rivas, A Coruña. O uso mimético de materiais industriais estraga as proporcións.
Guillerme I de Normandía
O sucesor de Hrolf
Unha vez instalado por Carlos o Simple en Normandía (911), Guillerme pasou a ser o xefe deste territorio. Dudon de Saint-Quentin explica que, cara ao 927 Hrolf non estaba capacitado para gobernar. Unha asemblea de normandos e bretóns elixiu a Guillerme como xefe. Apenas elixido, encomendouse a Carlos o Simple.
Galería (arquitectura)
Unha galería é un elemento construtivo e de composición arquitectónica, empregado en boa parte do norte peninsular, en especial na arquitectura galega dos séculos XIX e XX. Na arquitectura burguesa residencial galega acadou o seu maior grao de desenvolvemento ao se converter nunha peza fundamental dos edificios de vivendas.
Guillerme I de Normandía
O sucesor de Hrolf
É moi difícil facer un retrato do novo jarl dos normandos do Sena. O poema de Dudon de Saint-Quentin tende a ser, máis ben, unha haxiografía. Con todo, non cabe a menor dúbida de que Guillerme foi, ao contrario que o seu pai, un verdadeiro cristián. En 935 casou, cristianamente, con Luitgarda, filla de Herberto II, conde de Vermandois. O jarl fixo diferentes doazóns aos cóengos do monte Saint-Michel e fixo restaurar a abadía de Jumièges, á que pensaba retirarse.
Galería (arquitectura)
A solaina e o corredor
A galería é un elemento da arquitectura culta que se pode entender como resultado da evolución e a adaptación de varias solucións técnicas diferentes empregadas na construción de obxectos de diferente natureza, pero tamén como resultado da confluencia destas técnicas nun ambiente urbano caracterizado pola bonanza económica da clase dominante e pola intervención de técnicos de formación académica.
Guillerme I de Normandía
O sucesor de Hrolf
O principado de Guillerme corresponde a unha consolidación da recentemente creada Normandía. Dudon presenta ao jarl como un restaurador da paz e da orde. Lucien Musset, descríbeo, máis recentemente, como: «o principal artesán da resurrección normanda. A el débeselle atribuír o éxito definitivo do enxerto escandinavo no tronco romano-franco que permitiu ao Estado fundado en 911 atravesar vitoriosamente a crise xeral que viviu nos anos 940 o mundo escandinavo de Occidente».
Galería (arquitectura)
A solaina e o corredor
Por unha banda, na arquitectura tradicional galega están presentes certos elementos, como a solaina ou o corredor, que se poden considerar antecedentes da galería. A solaina, usualmente construída de pedra e sobre canzorros ou piares, percorre a fachada máis soleada da casa, albergando usos produtivos e outros non tanto. É abondosa nas áreas costeiras, especialmente nas casas máis ricas ou que querían aparentar selo, e constitúe o elemento máis representativo da casa e o seu espazo máis polivalente. Os corredores, pola contra, adoitan estar construídos con madeira, tamén sobre canzorros ou vigas voadas. Están cubertos pola prolongación do beiril do tellado. Empréganse máis nas áreas de montaña e nos climas máis continentais, mantendo a multifuncionalidade da solaina, pero non a súa riqueza estética. Considérase que a solaina e o corredor son o resultado da evolución do patín ou patiño, elemento exterior á casa, que consta de escaleira e patamal e que da acceso á vivenda, situada no primeiro andar da casa, sobre a corte. .
Guillerme I de Normandía
Guillerme e os bretóns
Cara a 931, a Bretaña, ocupada polos normandos do Loira, pasaba por un período dificultoso. Os bretóns rebeláronse contra os ocupantes. Guillerme I, apoiado polos normandos do Loira, invadiu a Bretaña. Os líderes bretóns Alan II da Bretaña e Yuzhael Berengar de Rennes foron abatidos. O primeiro fuxiu ao outro lado do Canal da Mancha; o segundo reconciliouse co normando.