cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio dos Países Baixos
Gañadores múltiples (pilotos)
O fondo de cor rosa indica unha carreira que non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un
Gañadores múltiples (construtores)
En letra grosa construtores que seguen competindo no campionato de Fórmula Un O fondo de cor rosa indica que unha carreira non forma parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un.
Por ano
Todos os Grandes Premios dos Países Baixos celebráronse en Zandvoort. thumb|right|Zandvoort desde 1973 a 1979 thumb|right|Zandvoort desde 1948 a 1971 thumb|right|Zandvoort desde 1999 comparado co de 1980 Nota: Fondo rosado indica carreira non de campionato.''
Bombón
miniatura|280px|Caixa con diferentes bombóns de chocolate miniatura|280px|Bandexa de bombóns. Un bombón (do francés: bonbon - de bon bo) é un doce pequeno de chocolate que pode estar ou non cheo de licor, crema ou outros ingredientes. Ás veces é tratado coma un fondant ou glasa cun recheo de crema. A produción deste tipo de chocolate é moi importante nalgúns países europeos como Bélxica. A comercialización deste tipo de doces especializouse e pode atoparse a súa distribución nas bombonarías e confeitarías.
Ingredientes
Malia posuíren ingredientes en común, os bombóns presentam variacións na súa formulación, coma ção, como consecuencia do desenvolvemento das fórmulas para diferentes produtores.
O chocolate xeralmente utilizado, sexa branco, con leite ou amargo, atópase en barras ou libras que poden estar constituídas tanto por chocolates producidos exclusivamente con manteiga de cacao, como con aceites hidroxenados. Ademais, alén do chocolate en si, hai unha gran variedade de recheos, que poden ser cacahuete, améndoa, abelá, castaña de pará, noces, anacardio, leite, licores, froitas secas, caramelo, biscoito, froitas frescas, froitas cristalizadas, manteiga, nata etc..
Tipos de recheos
Os bombóns presentan unha gran variedade de tipos de recheos. Os principais son: "boiling" (ou fervidos, que inclúen o caramelo, ou butterscotch, e o fudge), "fondants", "croquant" (ou crocantes"), "gianduia", "Mazapán", "Pralinê", "Nougat", "Trufas", "Palets" e "Ganache".
Produción e almacenamento
A súa produción cumpre, en xeral, as seguintes etapas: derretemento do chocolate en barra, dosaxe, formación, arrefriamento (solidificación), desformación, embalaxe e almacenamento. En relacións aos equipamentos necesarios, hai unha gran variedade destes, como mesturadores, olas e moldes, por exemplo.
A etapa de almacenamento, polas características intrínsecas do produto, debe protexerse da calor, a luz e a humidade e en lugares sen a presenza de substancias ou produtos afastados da luz ou de produtos que boten cheiro forte, pois o chocolate ten a característica de absober o cheiro externo.
Bidueiras
O topónimo galego Bidueiras pode referirse a:
Supercopa de España de Fútbol 2018
A Supercopa de España de Fútbol 2018 foi a 32ª edición da competición anual de fútbol en España que se disputou a partido único o 12 de agosto de 2018. Foi disputada polo FC Barcelona, campión da Primeira División 2017–18 e o Sevilla FC, subcampión da Copa do Rei 2017–18.
A diferenza das edicións anteriores, foi disputada a partido único nun campo neutral, o Estadio de Tánxer en Tánxer, Marrocos.
Mauremys mutica
A Mauremys mutica é unha especie de tartaruga de tamaño medio (arredor de 19,5 cm), e semiacuática da familia Geoemydidae. Esta especie ten unha característica franxa amarela ancha que se estende detrás do ollo e no pescozo; a súa cuncha varía de cor dende o marrón a marrón agrisado e o plastrón é amarelo ou laranxa con manchas negras ó longo dos bordos exteriores. Habita en Asia, e o seu hábitat esténdese polo Vietnam central cara ó norte pasando polas provincias do sur e o centro da China. Ademais, existen poboacións insulares en Taiwán, Hainan, nas illas Ryukyu e o Xapón. Crese que as poboacións xaponesas poden ser debidas a introducións da especie dende Taiwán.
A Costa, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Costa é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba despoboado.
O Sesteiro, Mondariz, Mondariz
O Sesteiro é un lugar da parroquia de Mondariz, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 44 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 19 homes e 25 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando non tiña habitantes.
Corpo (homónimos)
O termo corpo pódese referir:
Asteroides Apolo
Asteroide Apolo é calquera dun grupo de asteroides cuxo perihelio está máis preto do Sol que a órbita da Terra, polo tanto cruzan esta. Hermes e Ícaro son asteroides Apolo.
Dos asteroides coñecidos o máis grande é (1866) Sísifo, con diámetro de ao redor de 10 km, aproximadamente o mesmo tamaño que tiña o obxecto que creou o cráter Chicxulub co seu impacto. Pénsase que o devandito impacto foi o causante da extinción dos dinosauros.
Ver tamén
Asteroides Amor
Asteroides Apolo
Asteroides Atón
Asteroide Troiano
Let It Be (álbum)
Let It Be é o décimo segundo e derradeiro álbum de estudio da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 8 de maio de 1970 a través do selo Apple Records. O disco publicouse pouco despois de que o grupo anunciase a súa disolución.
Donsol (filme)
Donsol é un filme filipino de 2006 escrito e dirixido por Adolfo Alix Jr. e conta a historia dun romance na illa de Donsol. Está protagonizado por Sid Lucero e Angel Aquino, e foi producido por Bicycle Pictures. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 80ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sonia Fernández-Vidal
Sonia Fernández-Vidal, nada en Barcelona o 8 de marzo de 1978, é unha física, escritora, emprendedora e divulgadora científica española.
Traxectoria
Sonia Fernández-Vidal é doutora en Óptica e Información Cuántica pola Universidade Autónoma de Barcelona e Académica Numeraria da Real Academia Europea de Doutores. Contribuíu no ano 2003 no proxecto do Gran Colisionador de Hadrones LHC do acelerador de partículas CERN. En 2005 colaborou coa división teórica no Os Alamos National Laboratory (LANL), nun proxecto sobre a decoherencia e información cuántica. Tamén contribuíu en 2006 nun proxecto europeo sobre computación cuántica escalable con luz e átomos no Instituto de Ciencias Fotónicas ICFO. A partir de 2009 traballou como docente e investigadora na Universidade Autónoma de Barcelona, impartindo, ademais, charlas de divulgación científica para persoas non especializadas. Actualmente é profesora do departamento de física da Universidade Autónoma de Barcelona.
É autora do libro La puerta de los tres cerrojos (2011), unha novela de divulgación científica destinada tanto a nenos como maiores, que contra todo prognóstico mantívose na lista dos máis vendidos en España durante meses, esgotando edicións mes a mes e vendendo os dereitos do libro a 12 idiomas.
O seu segundo libro, Quantic Love (2012), tamén colocou a Sonia Fernández-Vidal nas listas dos autores máis vendidos en España, cunha segunda edición tras un mes do seu lanzamento e con 40.000 libros en librarías en menos de dous meses.
O seu terceiro libro, Desayuno con partículas (2013), aborda a mecánica cuántica dunha maneira amena e accesible para todos os públicos. O libro está escrito en colaboración co xornalista Francesc Miralles.
En 2015, Sonia, en colaboración coa ilustradora Pilarín Bayés, publicou El universo en tu mano (2015), dedicado a nenos entre 5 e 11 anos de idade.
Sonia Fernández-Vidal, é co-fundadora e Directora de Innovación da consultora tecnolóxica Gauss & Neumann. En 2017, Sonia foi elixida como unha das persoas máis creativas do mundo pola revista Forbes e en 2018 como unha dos 100 Líderes Económicos do Mañá polo Instituto Choiseul.
Fuso neuromuscular
[[Ficheiro:muscle spindle model.jpg|miniatura|350px|Fuso neuromuscular de mamífero mostrando a posición típica do músculo (esquerda), as conexións neuronais na medula espiñal (centro) e un esquema expandido (dereita). Versión animada.]]
Os fusos neuromusculares son receptores sensoriais situados no interior do ventre muscular que detectan cambios na lonxitude do músculo.
Transmiten a información sobre a lonxitude do músculo ao sistema nervioso central a través de neuronas sensoriais, e esta información pode ser procesada no cerebro para determinar a posición das partes do corpo.
A resposta dos fusos neuromusculares na lonxitude tamén ten unha función importante na regulación da contracción dos músculos, activando as neuronas eferentes ou motoneuronas a través del reflexo de estiramento para resistir a forza do músculo.
Francisco Fanhais
Francisco Fanhais, coñecido popular e artisticamente como o Padre Fanhais, nado na Praia de Ribatejo o 17 de maio de 1941, é un crego e cantante portugués de música de intervención.
Traxectoria
Fanhais entrou no seminario con dez anos, sendo ordenado sacerdote en 1964. Dende os seus inicios estivo vencellado ao catolicismo progresista, oposto ao réxime de Salazar, especialmente dende a carta do bispo do Porto ao ditador, no ano 1958. Polas súas actividades políticas, pasará a ser o máximo expoñente público de tal movemento.
O seu álbum Canções da Cidade Nova, foi editado en 1970. Nesa época o réxime cebouse con el, prohibíndoselle cantar, exercer o sacerdocio e dar clase nas escolas oficiais. No ano 1971 decide exiliarse no Estado francés. Vólvese tamén militante da LUAR.
Regresa a Portugal despois do 25 de abril de 1974 e colabora nas campañas de dinamización cultural do MFA. En 1975 é un dos participantes no disco República de José Afonso, gravado en directo en Italia.
En 1993 con Manuel e Pedro Barroso presenta o espectáculo "Encontro". En 1995 recibe a Ordem da Liberdade con ocasión das conmemoracións do día 10 de xuño.
A editora Strauss reeditou, en 1998, o disco Canções da Cidade Nova co novo título de Dedicatória. Como capa foi colocado o manuscrito da dedicatoria de José Afonso que aparecía na contracapa da edición orixinal e que di: "Tu que cantas defronte, de faces atentas e seguras, faz do teu canto uma funda, nesse lugar, entre outras mãos mais fortes e mais duras, te estenderei a minha mão fraterna. Canta, amigo".
Illa Desolación
A Illa Desolación (Isla Desolación) é unha illa pertencente á Rexión de Magallanes e da Antártica Chilena, Chile. Sitúase inmediatamente ao sur da boca occidental do Estreito de Magalláns, no Océano Pacífico. A súa superficie é de 1.352 km². O relevo é moi abrupto sendo o seu cume máis alto o monte Farte Dyke, 1.097 m. O seu punto do noroeste chámase cabo Pilar e marca a entrada ao estreito de Magallanes. Máis ala do cabo Pilar hai tres rochas no mar, chamadas illotes Evangelistas.
Historia
Debido ao seu carácter montañoso e accidentado e á carencia de recursos, a illa estivo deshabitada e só de cando en vez era percorrida por membros do pobo kawesqar, pobo que a mediados do século XIX había practicamente desaparecido pola acción do home branco.
Ata comezos do século XIX esta rexión foi chamada Terra da Desolación e críase que formaba parte da illa Santa Inés.
En febreiro de 1827 o comandante Pringle Stokes co HMS Beagle, efectuou o levantamento da costa norte da illa Desolación e determinou a posición do cabo Pilar, extremidade norte da illa e que constitúe a punta sur da boca occidental do estreito de Magallanes. Durante este levantamento, en porto Misericordia, tomou contacto con varias familias fueguinas.
Posteriormente, durante o mes de decembro de 1829, o comandante Robert Fitz Roy ao mando do HMS Beagle efectuou o recoñecemento e traballos hidrográficos na costa sur de illa Desolación. Cartografou baía Dislocación, baía Barrister e os pasos e baías existentes nos arredores das illas Graves, Week e Recalada. Visualizou a existencia de dúas estreitas canles que comunicarían a baía Otway co estreito de Magalláns, pero por falta de tempo non os explorou. Tanto nas proximidades da illa Graves como na illa Recalada tomou contacto con grupos de indíxenas kawésqar.
Illa Desolación na ficción
A novela The ice limit de Douglas Preston e Lincoln Child describiu unha expedición a Illa Desolación preto do Cabo de Hornos en Chile. O mapa na edición (de peto) identifica incorrectamente Illa Wollastone como Illa Desolacion. Os autores, nunha nota, din que isto é intencional.
James Michener na súa novela Hawaii representa un intento dun veleiro para pasar o estreito de Magalláns, describindo a saída occidental máis aló de Illa desolación como o a parte máis difícil da pasaxe.
Na novela de Herman Melville Moby-Dick, o narrador Ishmael recorda unha tablilla de mármore nunha capela dos baleeiros en New Bedford que rende homenaxe a un baleeiro chamado John Talbot, que perdeu a súa vida como cazador de baleas "preto da Illa da Desolación, na Patagonia".
Na novela de Patrick O'Brian Blue at the Mizzen, un barco de guerra británico é enviado nunha misión de paz a Chile e aos Estreitos de Magalláns.
Foro romano de Tarraco
O Foro Provincial de Tarraco é un sitio arqueolóxico Romano en Tarragona, Cataluña, España, que abarca unha superficie de 18 hectáreas, constituído por dúas grandes prazas porticadas que albergaban os principais edificios administrativos, relixiosos e culturais da cidade de Tarraco, capital da provincia romana Hispania Citerior Tarraconensis, na actual España. Xunto con outros restos romanos na cidade fai que o Conxunto arqueolóxico de Tarraco, fora incluído pola UNESCO na lista do Patrimonio da Humanidade no ano 2000, en concreto a identificada co código 875-003 para a praza de representación e 875-002 para o recinto de culto.
Historia
Foi construído polos romanos no ano 73 dC, por orde do emperador Vespasiano. O seu uso mantívose ata a metade do século V, a partir do cal ocupáronse os edificios que rodeaban a praza como vivendas privadas. A partir do século XII urbanizouse o interior da praza e definiuse un trazado de rúas que se mantivo ata a actualidade. Este espazo corresponde ao entramado de rúas que conforman boa parte do barrio medieval de Tarragona.
Características
O espazo constaba dunha praza dedicada ao culto e outra máis grande de representación, máis o recinto inferior onde se atopaba o circo.
Udine
Udine (Udin en friulano, Utinum en latín, Videm en esloveno, Weiden en alemán), é unha cidade de 99.244 habitantes capital da provincia homónima, na rexión italiana de Friúl-Venecia Xulia (nordeste de Italia) é considerada a capital do Friuli.
Xeografía e demografía
miniatura|350px|dereita| Sede do Concello de Udine A cidade encóntrase no centro da rexión friulana e é un nó das comunicacións transalpinas entre Italia, Austria, Eslovenia e os países do leste de Europa. Udine xorde nunha chaira arredor dun outeiro, a poucos quilómetros da faixa montañosa do Friuli. Cos once concellos do retroterra forma unha área urbana de preto de 169.000 habitantes en 312 km² (31-12-2006), cunha densidade de 543 hab/km².
Habitantes censados na área urbana de Udine
Clima
O clima de Udine é prevalentemente continental, con temperaturas non moi elevadas no verán e bastante frías no inverno.
Comunicación
A comunicación pode referirse a:
En informática, a comunicación pode ser síncrona (establecida entre equipos co mesmo ciclo de reloxo) ou asíncrona (que non necesita de ritmos temporais iguais entre os extremos conectados).
O Piñeiro da Alta, Entrecruces, Carballo
O Piñeiro da Alta é un lugar da parroquia de Entrecruces no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 1 home e 3 mulleres.
Decadencia do Imperio Romano
miniatura|A [[Porta Maggiore de Roma. Gravado de Giovanni Battista Piranesi (1775).]] Adecadencia e caída do Imperio romano é un concepto historiográfico que fai referencia ás transformacións operadas durante a Anarquía Militar e o Baixo Imperio Romano, que a partir de 395 conduciron a unha rápida deterioración do poder romano, e ao afundimento do Imperio de Occidente, cuxo derradeiro emperador efectivo, Rómulo Augústulo, foi deposto polo caudillo hérulo Odoacro, empregado ao servizo de Roma.
Debate
A decadencia e caída do Imperio Romano é unha das cuestións máis debatidas e estudadas da Historia. É considerada por algúns como "o maior enigma de todos", e foi un dos eixos do discurso histórico clásico dende Santo Agostiño de Hipona. A ruína da -Roma eterna- perdurou como o paradigma por excelencia do esgotamento e morte das civilizacións, unha caducidade mundana interpretada como o precedente e anuncio da fin do mundo ou, polo menos, da civilización occidental. Os séculos XX e XXI viron multiplicarse o interese por este problema histórico, debido probablemente ao feito de que a civilización contemporánea ten moitos trazos comúns coa da antigüidade tardía, e a que a cultura occidental está nun período de transición, como a Roma dos ss. III e IV.
A historiografía oscilou entre unha interpretación minimalista (a interrupción da serie de emperadores na parte occidental do Imperio) e unha maximalista (o afundimento dunha civilización e a creba dunha historia do mundo dividida en dúas etapas: unha antiga-pagá e outra moderna-cristiá. De igual xeito, dun extremo ao outro do espectro de teorías propostas, considerouse o proceso como unha longa transformación debida a fenómenos endóxenos (a "decadencia") ou unha derruba de súpeto por causas fundamentalmente esóxenas (a "caída").
Na actualidade, predominan as teorías esóxenas menos dramáticas, aínda que sen restaren importancia aos problemas internos e ás consecuencias que produciu a irrupción dos xermanos no Imperio. Esta concepción continuísta defende a pervivencia ata época carolinxia -malia as invasións e violencias- das estruturas político-económicas fundamentais e da concepción do poder do mundo tardorromano. Xa suxerida polo sobranceiro historiador belga Henri Pirenne, esta corrente continuísta tería o seu maior expoñente en Walter Goffart, da Universidade de Toronto, ata certo punto en autores como o británico Peter Heather, e no seu caso máis extremo, na moi criticada corrente fiscalista do francés Jean Durliat. Un exemplo serían as palabras do profesor Gonzalo Fernández Hernández, da Universidade de Zaragoza:
Por outra banda, segue habendo quen defenden unha visión máis "catastrofista" e acorde á concepción tradicional deste problema histórico, tal é o caso do arqueólogo británico Bryan Ward-Perkins. De igual modo, hai diferenzas entre os que poñen o acento no carácter romanista endóxeno das transformacións (como Goffart), e quen pola contra apuntan cara ao carácter xermanista esóxeno (como o austríaco Walter Pohl).
Bidueiro (homónimos)
Un bidueiro é unha árbore do xénero Betula, da familia das betuláceas, bido:
Como topónimo, Bidueiro pode referirse a:
Existe tamén o apelido Bidueiro, coa variante non normativa Vidueiro.
Petunia
As petunias son plantiñas de flor pertencentes ao xénero Petunia da familia das Solanáceas; en total o xénero comprende 18 especies propias de América do Sur. peamericanas. Son plantas anuais de pouco talle, é dicir, arbustos de 3 a 6 dm, con follas alongadas ou arredondadas e lixeiramente vilosas. A floración é abondosa, sen parar dende principios da primavera deica finais do outono. As flores poden ter calquera cor agás o laranxa, son clasificadas como inodoras aínda que a planta bota un agradábel recendo e existen variedades variegadas. Esta planta caracterízase por ser de forma tubular, moi pedunculadas e solitarias.
Son amplamente utilizadas en xardinaxe, dada a súa variedade de cores e a súa facilidade de cultivo e produción. Son incribelmente útiles en zonas tropicais xa que o seu momento de floración dura todo o ano, e non posúen un talo forte ou espiños no mesmo, son amplamente utilizadas para enfeitar locais de lecer, tales como prazas e parques. Son moi comúns nos xardíns de Galiza.
Historia
A Petunia nyctaginiflora fora descuberta por unha expedición francesa ao Brasil en 1823.
Conta cunha flor branca de doce recendo que abre á noite; denominouse Petunia en París, pola súa estreita semellanza coa planta do tabaco chamada petun pola nación tupí-guaraní.
Híbridos
Petunia × hybrida hort. ex E.Vilm.
Reprodución
A súa forma viva de reprodución pode ser sexual ou asexual. A forma máis utilizada para a súa reprodución é por medio de estaquía (asexual), forma na que se utilizan diversos estimulantes para obtermos un enraizamento satisfactorio, o cal é o sino para unha reprodución a grande escala. Tamén se utiliza coma ferramenta para unha boa propagación varios tipos de ambientes artificiais, tales como, o propagador de neboeira e mais o túnel húmido.
Grandiflora
Este tipo de petunias ten as flores máis grandes, até 10 cm. de diámetro.
Biduído de Abaixo
O topónimo galego Biduído de Abaixo pode referirse a:
Petunia
Multiflora
A Multiflora en comparación coas grandiflora ten as flores coa metade do tamaño, menos de 5 cm. de diámetro, non se danan facilmente coa chuvia intensa e pode tolerar moito máis sol.
Milliflora
Milliflora son as petunias máis pequenas, arredor de 2,5 cm. de ancho.
A Cuíña, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
A Cuíña é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 24 habitantes dos cales 12 eran homes e 12 eran mulleres.
Distrito electoral
Un distrito electoral é unha división electoral formada polo conxunto de persoas dun territorio que votan e constitúen unha unidade de voto. Nas eleccións municipais o distrito é o concello; nas eleccións ao Parlamento galego e ás Cortes españolas, cada provincia é un distrito; nas eleccións ao Parlamento europeo cada estado membro da Unión Europea constitúe un distrito electoral.
Benigno Martínez Piñón
Benigno Martínez Piñón, nado en Cerdido e finado na Barqueira o 9 de marzo de 1939, foi un sindicalista galego.
Traxectoria
Membro do sindicato "Coitas Labregas". Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu e botouse ao monte. Foi morto por disparos da Garda Civil na Barqueira o 9 de marzo de 1939. A guerrilla axustizou o 1 de maio de 1947 ao falanxista Marcos Valiño Díaz, acusado de ser o responsable da súa morte.
Illa Princess Royal
A Illa Princess Royal (Princesa Real) é a illa máis grande da costa norte da Columbia Británica, Canadá. Localízase entre as enseadas illadas e as illas ao leste do estreito de Hecate na costa da Columbia Británica. Ten 2.251 km², é a cuarta illa máis grande da Columbia Británica. A illa foi bautizada en 1788 polo capitán Charles Duncan, pola súa corveta, "Princess Royal".
Acceso e asentamentos
A illa está situada nunha zona extremadamente remota da Columbia Británicaa 520 km. ao norte de Vancouver e 200 km. ao sur de Prince Rupert. Só é accesible en barco ou en avión. O pasaxe interior a ruta de navegación de transbordadores, corre a lo largo do seu flanco oriental, por unha serie de canles que separan a illa do continente. A illa está deshabitada, pero adoitaba ser o fogar da comunidade Surf Inlet, unha cidade mineira de ouro na enseada do mesmo nome (aínda que tamén coñecida como Port Belmont ou Belmont) e Butedale, unha cidade mineira, con fábrica de conservas, pesca e explotación forestal na costa leste da illa. As comunidades máis próximas hoxe son Klemtu, na Illa Swindle e Hartley Bay, na costa continental ao leste da Illa Gil.
Reservas indias
As Reserva indíxenas en ou adxacentes á illa Princess Royal son:
Historia
Doce dos 17 tripulantes do U.S. Air Force 44-92075 foron achados vivos aquí en 1950, durante o primeiro incidente nuclear da Guerra Fría. right|miniatura|Ruiñas da fábrica de conservas en Butedale
Xeografía
A extremidade norte da illa é Point Trivett, a súa extremidade noroeste é Point  Kingcome.
Ecoloxía e ambiente
A vida silvestre na illa Princess Royal inclúe o oso de kermode, osos negros, osos grizzly, cervos, lobos e raposos, e poboacións anidadoras de aguias de ouro, aguias calvas, e o murrelet de mármore en perigo de extinción. A vida mariña ao redor da illa inclúe abundante salmón, elefantes mariños, candorcas e marsopas. Princess Royal é un compoñente básico dunha campaña rexional de preservacionismo que abarca a costa norte e central, que foi bautizada como o Gran Bosque do Oso por grupos ambientais.
Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros
Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros é un filme filipino de 2005 dirixido por Auraeus Solito. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 79ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Biduído de Arriba
O topónimo galego Biduído de Arriba pode referirse a:
Joan Ribó
Joan Ribó i Canut, nado en Manresa (Barcelona) o 17 de setembro de 1947, é un catedrático de secundaria e político español, actual alcalde de Valencia por Compromís per València.
Actividade política
A súa actividade política comeza coa participación na constitución do Sindicato Democrático dende posicións ideolóxicas cristiás progresistas, próximas á Teoloxía da liberación (HOAC e Cristiáns polo Socialismo). Ingresa no Partit Comunista del País Valencià cando se constitúe a Xunta Democrática, converténdose en Secretario Xeral de EUPV na cidade de Valencia do 1992 ata 1997, cando é elixido Secretario Xeral de EUPV en deixar o cargo Albert Taberner. En 2003 deixa o cargo (agora coñecido co nome de Coordinador Xeral) en mans de Glòria Marcos. Ribó tamén formou parte das primeiras executivas de CCOO de Ensino sendo elixido delegado sindical en dúas eleccións sindicais.
Foi defensor das alianzas electorais con terceiros partidos, primeiro a chamada L'Entesa ás eleccións autonómicas de 2003 e despois de Compromís pel País Valencià nas eleccións autonómicas de 2007.
Foi deputado nas Cortes Valencianas entre 1995 e 2007. Dende 1999, ano en que é candidato por primeira vez na presidencia da Generalitat Valenciana, foi síndic do grupo parlamentario de EUPV. En 2003 anuncia que deixa o cargo de Coordinador Xeral de EUPV, sendo o voceiro do grupo parlamentario das Cortes Valencianas ata o final da lexislatura. Entre 2007 e 2010 deixa a política activa e retorna á súa actividade profesional, a de profesor de secundaria no instituto de Meliana.
A raíz da crise de EUPV, na que Esquerra Unida se partiu en dous, algúns dirixentes foron expulsados o mes de abril de 2008, como o propio Ribó, ou abandonaron a formación. En 2010, Joan Ribó volve á primeira plana política ao ser proclamado candidato de Coalició Compromís á alcaldía de Valencia nas eleccións municipais de 2011. A súa candidatura recibiu máis do 9% dos votos, e converteuse en terceira forza na casa do concello municipal con 3 concelleiros.
Dende a súa creación en xullo de 2012, Joan Ribó é un dos dous voceiros de estrutura na executiva de Compromís.
Preséntase novamente ás eleccións municipais en 2015, nas que Compromís acada os 9 concelleiros. Joan Ribó é investido alcalde de Valencia cos votos do seu partido, o PSPV e València en Comú.
Os Chaos, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Os Chaos é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 estaba despoboado.
Economía de Barbados
Barbados é o país máis rico e desenvolvido do Caribe oriental e ten unha das rendas per cápita máis altas de Américas. A súa economía tradicional baseábase na produción de azucre, principal materia de exportación. Coa explosión do turismo, produciuse unha reorientación da actividade. Agora mantén un sistema moi dependente de Estados Unidos e Europa que son os lugares de procedencia da maioría dos turistas, o que debilita a súa economía nos períodos de contención nos países de orixe. A economía creceu dende o 2003, impulsada por aumentos en proxectos de construción e ingresos de turismo, pero este último sector tivo unha caída nos ingresos en 2009 coa recesión económica global.
José Jorge Letria
José Jorge Alves Letria, nado en Cascais o 8 de xuño de 1951, é un xornalista, político, poeta e escritor portugués.
Traxectoria
Estudou Dereito, Historia e Historia de Arte na Universidade de Lisboa, sendo posgraduado en Xornalismo Internacional e titulado en "Estudos da Paz e da Guerra nas Relacións Internacionais" pola Universidade Autónoma de Lisboa e pos-graduado en Xornalismo Internacional. Doutorouse en Ciências da Comunicación no ISCTE, en setembro de 2017.
Xornalista desde 1970 até decembro de 2003, comezou por colaborar nos suplementos Juvenil e A Mosca do Diário de Lisboa. Seguidamente, foi redactor e editor de xornais como o República, Diário de Notícias, O Diário e Jornal de Letras, foi tamén xefe de redacción do semanario Musicalíssimo e correspondente do diario de Barcelona, Tele-Express, e da revista Delibros do Ministerio da Cultura do Estado español.
Foi algúns anos profesor de secundaria e tamén foi profesor de xornalismo, experiencia da que resultou a publicación de tres libros sobre a materia.
Foi autor de programas de radio e de televisión, destacandose, a ese nivel, a súa participación, durante varios anos, no equipo de creadores da “Rua Sésamo”, en Portugal e autor dos textos do programa "Pastéis de Belém", na TSF.
Iniciou o seu percurso político como membro do Partido Comunista Portugués en 1972, téndose desvinculado deste partido en 1991.
Foi un dos poucos civís que se encontraban ao corrente do levantamento militar do 25 de abril de 1974, tendo colaborado cos militares na Dirección da Emisora Nacional desde o 27 de abril dese ano. Tamén foi responsábel da programación musical da Estación oficial até mediados de 1975.
Adheriuse ao Partido Socialista de Portugal en 1995 e foi entre 1994 e 2001 concelleiro de Cultura da Cámara Municipal de Cascais, onde creou a revista Boca do Inferno.
Integrou durante seis anos o Bureau Executivo da Asociación dos Electos Locais e Rexionais da Grande Europa para a Cultura, tendo sido membro da Comisión de Redacción do Libro Branco sobre as Políticas Culturais na Europa.
Foi vicepresidente da Fundación D. Luís I., para a área da Cultura, en Cascais, e presidente da Fundación São Francisco de Assis, tamén con sede en Cascais, destinada ao acollemento e tratamento de animais abandonados.
Como dirixente asociativo foi membro da dirección do Sindicato dos Músicos e da Asociación Portuguesa de Escritores e Vicepresidente da Dirección e da Administración da Casa da Prensa.
É membro da World Literary Academy.
É, desde setembro de 2003, vicepresidente e administrador da Sociedade Portuguesa de Autores e, desde setembro de 2007, o seu administrador-delegado. Integra, desde abril de 2005, en representación da SPA, o Comité Executivo do Consello Internacional de Autores Dramáticos, Literarios e Audiovisuais.
Actividade literaria
O esencial da súa obra poética atópase condensado nos dous volumes da antoloxía "O Fantasma da Obra", publicados respectivamente en 1994 e en 2003, ano en que completou tres décadas de actividade literaria en libro, e foi obxecto dunha tese universitaria presentada en 2003 na Universidade Aberta pola Drª Fátima Azóia.
O seu libro para nenos "O Homem que Tinha uma Árvore na Cabeça" integrou, en 2002, a lista "Books and Reading for Intercultural Education", da Unión Europea.
Sobre a súa experiencia na madrugada do 25 de abril publicou, en 1999, o libro "Uma Noite Fez-se Abril". Foi autor do ensaio "O Terrorismo e os Media - O Tempo de Antena do Terror".
Ten libros traducidos en varias linguas (español, francés, inglés, italiano, coreano, xaponés, ruso, búlgaro, romanés, húngaro e checo).
Está representado en numerosas antoloxías poéticas en Portugal e no estranxeiro, especialmente no Estado francés, onde o seu libro "Um Amor Português", traducido por Séverine Rosset, foi publicado pola Editora Albin Michel.
Actividade musical
Nos anos 70 foi un activo cantor de intervención, ao lado de nomes como José Afonso, Manuel Freire, Adriano Correia de Oliveira e Francisco Fanhais, entre outros, tendo gravado entre 1968 e 1981, cerca dunha decena de discos e realizando centos de espectáculos, especialmente na Galiza e en Madrid entre 1972 e 1973.
Marcos Valiño Díaz
Traxectoria
Ao remate da ditadura de Primo de Rivera foi alcalde de Cerdido. . Foi xuíz municipal de Cerdido. Falanxista, a guerrilla axustizouno o 1 de maio de 1947 acusado de ser o responsable da morte de Benigno Martínez Piñón.
Festival de Eurovisión 2017
O LXII Festival da Canción de Eurovisión tivo lugar en Ucraína os días 9, 11 e 13 de maio de 2017 trala vitoria de Jamala na edición de 2016 coa canción "1944". Esta foi a segunda vez que Ucraína acolleu o festival, sendo a primeira en 2005.
O evento tivo lugar no Centro Internacional de Exposicións e foi conducido por Oleksandr Skichko, Volodymyr Ostapchuk e Timur Miroshnychenko (este último como presentador nas conexións coa denominada "Green room"). Foi a segunda ocasión, ademais da edición inaugural de 1956 conducida por un home en solitario, na que os presentadores foron exclusivamente homes.
O gañador foi Salvador Sobral, que representaba a Portugal co tema "Amar pelos dois". A canción gañou ambas votacións; obtivo 382 puntos do xurado e 376 do televoto. Este territorio foi o país en permanecer máis tempo sen gañar (48 edicións), xa que, desde o seu debut en 1964, non gañara ningunha vez.
O lema desta edición foi Celebrate Diversity ("Celebrade a diversidade"). Este viña acompañado dun logotipo baseado nos colares tradicionais ucraínos coñecidos como namysto, que ao empregar contas con distintos deseños simbolizan "tanto a diversidade como a individualidade", segundo palabras dos organizadores.
O 31 de outubro de 2016 confirmouse a listaxe de países participantes no festival, cun total de 43, igualando o récord de participantes alcanzado en 2008 e 2011. Portugal e Romanía volveron despois dun ano de ausencia. Pola súa parte, Bosnia e Hercegovina, que regresara na edición anterior, decidiu retirarse debido a problemas financeiros. Así mesmo, Rusia retirouse despois de que o país organizador prohibise a entrada á súa cantante, co que o número de participantes finalmente foi de 42.
Italia foi a gran favorita do festival seguida por Portugal, Bulgaria e Suecia, e en menor medida, Bélxica, Australia, Armenia e Francia. Despois das semifinais e pouco antes da final, Portugal e Moldavia subiron nas apostas. Ao final, Portugal declarouse campión de Eurovisión 2017, seguido de Bulgaria, Moldavia, Bélxica e Suecia. O único veciño de Portugal, España, quedou en última posición.
O 22 de marzo, o goberno ucraíno prohibiu a entrada á representante rusa Yuliya Samoylova. Segundo o mesmo, a artista entrou a Ucraína sen autorización cando actuou en Crimea— territorio que Ucraína considera seu— tras a anexión rusa, co cal se lle prohibiu a entrada ao país a Yuliya por 3 anos. O 23 de marzo, a Unión Europea de Radiodifusión permitiu a Samóylova participar por satélite desde fóra do país anfitrión, un feito sen precedentes na historia do festival. Con todo, devandita posibilidade foi descartada por Rusia, que considera que todos os países deben participar obrigatoriamente sobre o mesmo escenario e que as normas estabelecen que "o país organizador do festival debe garantir a todos os participantes a posibilidade de obter un visado para o período de celebración do evento". Do mesmo xeito, devandita posibilidade foi descartada por Ucraína, país organizador, que considera que a simple retransmisión da actuación da cantante pola súa televisión nacional, viola as súas leis na mesma medida que se permitise a súa entrada no país. Finalmente, o 13 de abril, Rusia confirmou a súa retirada do festival, afirmando que regresarían na edición de 2018.
Sede do festival
As seguintes cidades manifestaron o seu interese en acoller o Festival (en verde, a infraestrutura gañadora).
Cidades finalistas Cidade sede
Condicións impostas pola NTU de Ucraína
O 23 de xuño de 2016, a NTU anunciou as condicións que debían cumprir as cidades que quixesen acoller a celebración do Festival:
Proceso de selección por parte da UER e da NTU
O proceso de selección foi anunciado pola UER o 24 de xuño de 2016, comezando ese mesmo día e finalizando o 1 de agosto. Constará de 4 etapas: A rolda de prensa tivo lugar o día 9 de setembro de 2016, dous voceiros do goberno ucraíno anunciaron Kíiv como cidade sede, e tamén deron o resultado da votación: Houbo unha abstención.
Debate a seis televisado na NTU
O 20 de xullo de 2016, a NTU organizara un debate a seis (cun representante por cada cidade candidata a albergar o Festival. Ás 17:30 (hora galega), os espectadores da UA 1 puideron seguir o debate en ucraíno, o resto do mundo fíxoo a través de YouTube con comentarios en inglés. No plató tamén houbo público e intervencións de eurofans, periodistas e músicos.
Conclave da UER-NTU para decidir as cidades finalistas
O primeiro atraso da NTU chegou cando a presentación oficial das seis cidades e a votación (a porta cerrada) para decidir as finalistas non se produciu ao día seguinte, tal e como anunciara a UER, senón dous días despois, o día 22 de xullo.
A presentación das cidades ía durar hora e media, mais a emisión especial prolongouse outra hora debido á ausencia de límite de tempo na presentación de cada cidade. Alcaldes, concelleiros e mesmo a gañadora do Festival de Eurovisión 2016, Jamala, interviron e responderon ante os periodistas. A emisión foi íntegra en ucraíno.
Ás 17:50 (hora galega) as tres cidades finalistas (nun principio ían ser só dúas) foron anunciadas cun atraso de máis de tres horas. As escollidas foron: Kíiv, Odesa e Dnipro.
Lista de participantes
A lista oficial de participantes deuse a coñecer o 31 de outubro de 2016, totalizando 43 países inscritos e igualando o récord de participantes estabelecido nos festivais de 2008 e 2011. Cómpre destacar os retornos de Portugal e Romanía tras a súa ausencia na edición de 2016, mentres que Bosnia e Hercegovina retirouse por problemas financeiros. Rusia retirouse máis tarde, o 13 de abril de 2017, tras a prohibición imposta ao seu representante, Yulia Samóilova, de entrar no país ucraíno, deixando a lista de países en 42.
433 Eros
miniatura|300px|Eros. Eros é o asteroide número 433 da serie 1898 DQ. Foi o primeiro asteroide coñecido que franquea a órbita da Terra. Con 34 km dun extremo ao outro, ten unha forma extremadamente alongada, semellante a unha salchicha, e trátase do segundo asteroide próximo á Terra en tamaño, despois de 1036 Ganímedes. A maior proximidade que alcanzou con respecto á Terra foi de 23 millóns de quilómetros.
Festival de Eurovisión 2017
Sorteo de semifinais
Os compoñentes do Big Five (Alemaña, España, Francia, Italia e Reino Unido) e o anfitrión Ucraína tiveron garantido o seu pase á final do festival, que se celebrou o 13 de maio.
433 Eros
Eros foi o primeiro asteroide en recibir un nome masculino e foi descuberto independentemente a mesma noite do 13 de agosto de 1898 por Auguste Honoré Charlois, dende Niza, e por Gustav Witt dende Berlín.
Festival de Eurovisión 2017
Sorteo de semifinais
Os outros 36 países gañáronse este posto na semifinal. 18 de eles enfrontáronse na primeira semifinal do 9 de maio mentres que os outros 18 restantes fixeron o propio o 11 de maio. Os dez máis votados de cada unha das semifinais conseguiron o pase á gran final. O sorteo para decidir en que semifinal actuaría cada candidatura e en que metade (primeira ou segunda) levouse a cabo o 31 de xaneiro de 2017; para iso os países participantes foron repartidos en seis bombos en razón da súa localización xeográfica e tendencia nas votacións.
Semifinal 1
A primeira semifinal celebrouse o 9 de maio de 2017. Un total de 21 países tiveron dereito a voto: os 18 participantes máis España, Italia e Reino Unido, quen xa se encontraban clasificados directamente á final. O show foi aberto por Monatik interpretando «Spinning» para logo aparecer os presentadores Oleksandr Skichko, Volodymyr Ostapchuk e Timur Miroshnychenko. Tras isto, deuse paso á presentación dos 18 semifinalistas. A gala foi amenizada por Jamala interpretando a canción gañadora do ano anterior «1944» así como o tema «Zamanyly», mentres a xente procedía a votar e posteriormente realizábase o conteo dos votos.
433 Eros
Historia
Como un dos máis grandes asteroides próximos á Terra (NEAs en inglés, de near-Earth asteroids), Eros ten xogado un papel significativo na historia. Foi descuberto na mesma noite (13 de agosto de 1898) por Gustav Witt e Auguste Charlois. Witt estaba en Berlín estaba tomando unha exposición de dúas hora de Beta Aquarii para asegurar as posicións astrométricas do asteroide 185 Eunike.
Festival de Eurovisión 2017
Semifinal 1
Os resultados revelados unha vez rematado a semifinal outorgáronlle a súa primeira vitoria nunha semifinal a Portugal, que co tema de corte clásico "Amar pelos dois" interpretado por Salvador Sobral obtivo 370 puntos. O país ibérico venceu nas votacións tanto de xurado como do público, acumulando 16 puntuacións máximas entre ambas. O segundo lugar foi para Moldavia, quen igualou o seu mellor resultado histórico en semifinais, con SunStroke Project e o tema "Hey, Mamma!", e logrou o seu primeiro pase á final desde 2013. O terceiro lugar foi a parar á favorita Suecia, e o top 5 foi completado por Bélxica e Chipre.
433 Eros
Historia
Durante a oposición de 1900–1901, púxose en marcha un programa en todo o mundo para realizar medicións de paralaxe do asteroide e determinar así a paralaxe solar (ou distancia ao Sol), sendo os resultados publicados en 1910 por Arthur Hinks de Cambridge. Un programa semellante levouse a cabo durante unha aproximación maior de Eros en 1930–1931, encargándose del Harold Spencer Jones. Os datos obtidos por este programa foron considerados definitivos ata 1968, cando xa se apostaba polo radar e polos métodos de paralaxe dinámica.
Festival de Eurovisión 2017
Semifinal 1
Entre as eliminacións, sorprendeu a de Finlandia, quen durante a semana de ensaios e días previos ao concurso se converteran nunha das revelacións tanto para a prensa como para as apostas, que mesmo predixeron o seu pase á final sen problemas, pero que ao final solo conseguiron a 12ª posiicón, con 92 puntos, a máis de 20 puntos do pase á gala do sábado.
433 Eros
Historia
Eros foi un dos primeiros asteriodes en ser visitados por unha nave espacial, e o primeiro en ser orbitado e onde aterrou un aparello de fabricación humana. A nave da NASA NEAR Shoemaker entrou na súa órbita no ano 2000 e aterrou no 2001.
Festival de Eurovisión 2017
Semifinal 2
A segunda semifinal do Festival da Canción de Eurovisión 2017 celebrouse o 11 de maio de 2017 ás 21 horas (CEST). 18 países participaron neste evento, en busca dun dos 10 postos para a Gran Final. Un total de 21 países tiveron dereito a voto nesta semifinal: os 18 participantes máis Alemaña, Francia e o anfitrión Ucraína, quen xa se encontraban clasificados directamente á final.
A semifinal deu comezo cun tema eurovisivo polos presentadores Skichko e Ostapchuk para logo comezar as presentacións dos semifinalistas. Os 15 minutos que tiveron os espectadores para votar e posteriomente o tiempo para realizar o conteo de votos, foi amenizado por Apache CREW, xunto á transmisión da segunda parte do vídeo de Verka Serduchka.
A votación outorgoulle a súa primeira vitoria nunha semifinal a Bulgaria, co xove Kristian Kostov e a canción «Beautiful Mess», coa cal impuxeron o récord de puntuación de 403 puntos, superando os 342 puntos do ruso Sergey Lazarev da edición anterior. O país caucásico obtivo 19 puntuacións máximas entre as dúas votacións, tamén unha cifra récord, superando con creces a mellor participación do país, cando o ano anterior se clasificaron en 5° lugar. O segundo lugar foi para Hungría, quen igualou o seu mellor resultado nunha semifinal con Joci Pápai e o tema folk «Origo», que obtivo 231 puntos. O top 3 completouno Israel, quen tamén igualou a súa mellor participación con Imri Ziv. Destacou tamén a clasificación de Dinamarca e Noruega, despois dos fracasos do ano anterior, e no caso do primeiro, dous anos seguidos sen clasificarse á final.
Nunha das semifinais máis abertas na historia do concurso, as eliminacións de Suíza, Estonia e Irlanda causaron controversia, ao ser consideradas favoritas polas casas de apostas, os eurofans ou a prensa para o pase á final. No caso de Estonia, un fallo no micrófono de Laura causou que non se escoitasen os primeiros dous segundos da canción, o que abriu máis a polémica co país anfitrión sobre os fallos presentados durante as semifinais. Así mesmo, no caso de Irlanda, supuxo a quinta eliminación consecutiva en semifinais.
Final
A Gran Final celebrouse o 13 de maio de 2017 ás 22:00 CEST. Deseguido, unha listaxe da orde e clasificación dos países participantes:
Outros países
A elixibilidade para a participación potencial no Festival da Canción de Eurovisión require unha emisora nacional que sexa membro activo da UER que vaia ser capaz de transmitir o concurso a través da rede de Eurovisión. A UER enviou invitacións para participar aos cincuenta e seis membros activos e aun membro asociado (Australia). Corenta e dous países confirmaron que estarían no festival.
Presentación da canción francesa
France 2, a emisora nacional de Francia, anunciara a Alma como a súa representante coa canción Requiem o 9 de febreiro de 2017. Descubriuse durante a semana do 17 de febreiro que a canción do artista fora gravada e realizada antes do prazo de presentación da UER o 1 de setembro de 2016, o que violaba a política de envío de cancións da UER. Investigacións adicionais mostran que a canción de Alma realizouse a finais de xaneiro de 2015. Mentres que a emisora francesa afirmou que a canción do seu artista seleccionado non viola a política de envío da UER, non houbo unha decisión final sobre a posible descualificación de Francia da contenda e este país participou sen problemas no Festival.