cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telegrafía
Telegrafía óptica
miniatura|esquerda|Demostración dun semáforo no século XIX Un telégrafo óptico é un telégrafo que consiste nunha liña de estacións en torres ou puntos altos naturais que se comunican entre si mediante persianas ou paus. A sinalización mediante punteiros indicadores chamábase semáforo. As primeiras propostas para un sistema de telégrafo óptico foron feitas á Royal Society por Robert Hooke en 1684 e foron implementadas por primeira vez a nivel experimental por Sir Richard Lovell Edgeworth en 1767. A primeira rede de telégrafos ópticos con éxito foi inventada por Claude Chappe e operou en Francia desde 1793. Os dous sistemas máis extenidos foron os de Chappe en Francia, con ramificacións en países veciños e o sistema de Abraham Niclas Edelcrantz en Suecia.
Durante 1790-1795, no auxe da Revolución Francesa, Francia necesitaba un sistema de comunicación rápido e fiable para frustrar os esforzos bélicos dos seus inimigos. En 1790, os irmáns Chappe comezaron a idear un sistema de comunicación que permitise ao goberno central recibir intelixencia e transmitir ordes no menor tempo posible. O 2 de marzo de 1791, ás 11 da mañá, enviaron a mensaxe si vous réussissez, vous serez bientôt couverts de gloire ("se o consegue, pronto gozará da gloria") entre Brulon e Parce, a unha distancia de 16 quilómetros. Os primeiros medios utilizaron unha combinación de paneis en branco e negro, reloxos, telescopios e libros de códigos para enviar a súa mensaxe.
En 1792, Claude foi nomeado "Ingénieur-Télégraphiste" e foi o encargado de establecer unha liña de estacións entre París e Lille, a unha distancia de 230 quilómetros. Usábase para transportar despachos para a guerra entre Francia e Austria. En 1794, trouxo a noticia da captura francesa de Condé-sur-l'Escaut dos austríacos menos dunha hora despois de que se producise. A decisión de substituír o sistema por un telégrafo eléctrico tomouse en 1846, mais pasou unha década antes de que o telégrafo óptico estivese completamente fóra de servizo. O telégrafo Chappe informou da caída de Sebastopol en 1855.
O sistema prusiano púxose en marcha na década de 1830. Non obstante, dependían moito do bo tempo e da luz do día para traballar e aínda así só podían acomodar aproximadamente dúas palabras por minuto. O último enlace de semáforo comercial cesou de funcionar en Suecia en 1880. A partir de 1895, en Francia aínda operaban estacións de telégrafo de semáforos comerciais costeiros para a comunicación dos barcos á terra.
Telegrafía eléctrica
miniatura|esquerda|Esquema da instalación dun telégrafo Co desenvolvemento da electricidade durante o século XIX, chegou a era do telégrafo eléctrico. En 1832, Samuel Morse inspirouse no traballo dos seus antecesores para inventar un sistema sinxelo e robusto. En 1838, Charles Wheatstone construíu o primeiro telégrafo eléctrico, que funcionaba entre Londres e Birmingham. O sistema baseábase no seguinte proceso:
O código inventado por Morse é a transcrición, nunha serie de puntos e trazos, das letras do alfabeto e a puntuación máis común. O punto é unha unidade curta e a liña, unha unidade longa. Este código e esta máquina eléctrica permitiron unha transmisión moi rápida e fiable das mensaxes.
Telegrafía sen fíos
O código Morse, aínda que obsoleto, aínda se usa hoxe como un sistema de transmisión de alivio no exército e como un hobby entre os radioafeccionados. O seu mérito é que é facilmente descodificado "por oído" por un operador especialmente adestrado e un transceptor pouco sofisticado. A grande eficiencia da transmisión por radio Morse é a capacidade de descifrar un sinal de "todo ou nada" cunha relación de sinal moi pequena.
Declive
Houbo un breve rexurdimento da telegrafía durante a primeira guerra mundial, mais o declive continuou cando o mundo entrou nos anos da Gran Depresión. Despois da segunda guerra mundial, as novas tecnoloxías melloraron a comunicación na industria do telégrafo. As liñas telegráficas seguiron sendo un importante medio de distribución de novas das axencias de noticias por máquina teleimpresora ata o auxe de internet na década de 1990. Para Western Union, un servizo seguía sendo moi rendible: a transferencia bancaria de diñeiro. Este servizo mantivo a Western Union no negocio moito despois de que o telégrafo deixase de ser importante. Na era moderna, o telégrafo que comezou en 1837 foi substituído gradualmente pola transmisión dixital de datos baseada en sistemas de informáticos.
Retablo de Belvís
miniatura|300px|Retablo de Santa María de Belvís (Museo de Pontevedra) O Retablo de Belvís, procedente do Convento de Santa María de Belvís (en Santiago de Compostela), é unha pintura gótica sobre táboa, considerada polos historiadores a táboa medieval galega máis antiga que se conserva a día de hoxe. Exponse desde o 2010 no Museo de Pontevedra.
Sara Estévez
Traxectoria
Sara Estévez Urquijo, coñecida como Sarita, naceu no barrio bilbotarra de San Francisco en 1925. Quedou orfa de pai aos 2 anos e viu a 4 dos seus 8 irmáns morreren novos. Cando quixo ser maior de idade, a súa cidade xa caera en mans franquistas. Unha irmá súa, mestra, aprendeulle a ler e escribir. Na adolescencia estudou taquigrafía, mecanografía e contabilidade e entrou a traballar na empresa Unquinesa de Lamiako. Alí acadou o posto de secretaria de dirección.
Retablo de Belvís
Representa o martirio de San Acacio e os seus dez mil soldados, os Dez mil mártires, no monte Ararat (na actual Turquía), aínda que o feito tense por apócrifo.
Sara Estévez
Traxectoria
En 1947 aproveitou a paga extra do 18 de xullo para facerse abonada (daquela as mulleres non podían ser socias) do Athletic de Gainza, Iriondo, Panizo, Venancio e Zarra.
Retablo de Belvís
Lenda do martirio de San Acacio
A tradición conta que Acacio era un centurión romano que no século II dirixiu o seu exército contra a rebelión producida na rexión do Éufrates. O inimigo estaba formado por cen mil soldados, e esa superioridade numérica provocou que boa parte das tropas romanas fuxisen ante o que se prevía unha derrota segura. Acacio e nove mil dos seus homes permaneceron na fronte dispostos a morrer se facía falta, e aparecéuselles un anxo que lles prometeu a vitoria se adoraban a Cristo. Así o fixeron e conseguiron vencer ós herexes. Os emperadores esixiron que abxuraran da fe cristiá e adoraran ós deuses romanos, ó que os novos conversos se negaron.
Sara Estévez
Traxectoria
Aos poucos conseguiu introducirse no ambiente futbolístico e chegou a colaborar en Radio Juventud. Creou unha rede de correspondentes anónimos para solicitar os resultados dos encontros disputados en Biscaia e transmitilos antes das 11 da noite no programa faladoiro Stadium da emisora.
Retablo de Belvís
Lenda do martirio de San Acacio
En consecuencia, os emperadores ordenaron o seu martirio, primeiro por lapidación, pero as pedras rebotaban e volvían caer sobre os torturadores. Ó ver este milagre, outros mil soldados tamén se converteron ó cristianismo, dando así a cifra canónica de dez mil cristiáns. Como fose que non se conseguiu a apostasía, ordenaron continuar o martirio cos mesmos suplicios ós que fora sometido Xesucristo, ata chegar á crucifixión de todos eles.
Sara Estévez
Traxectoria
Alí naceu tamén o seu 'alter ego', o misterioso xornalista deportivo Marathon. Os seus comentarios, locutados por Francisco Blanco, convertéronse entre 1954 e 1990 en referencia da crítica futbolística da época. Até 1973 ninguén soubo a identidade real de Marathon.
Retablo de Belvís
Historia
A táboa está datada no último cuarto do século XIV (c. 1380-1400), en todo caso anterior a 1489, data na que se publica a primeira referencia ó culto dos Dez mil mártires, nunha bula do papa Inocencio VIII, proclamada o 14 de marzo de 1489. Aínda así, é un feito que o seu culto en Galicia (así como noutros países, como Suíza ou Alemaña) é moi anterior pois hai constancia de que en 1288 celebrouse na Catedral de Lugo unha procesión dedicada ós Dez mil mártires; tamén en Lugo consta o proxecto da creación en 1309 dunha capela dedicada a eles no claustro da Catedral. Sábese tamén que en 1341 había na Catedral de Santiago unha capela funeraria con dous altares dedicados, un, ós Dez mil mártires, e outro a Santa Úrsula e ás Once mil virxes.
Sara Estévez
Traxectoria
Xubilouse en 1990 tras 38 anos na radio. Foi reporteira de rúa e traballou en todos os ámbitos informativos, en especial os deportivos. Tamén colaborou en El Correo con artigos sobre os partidos do Athletic.
A Asociación de Periodistas Vascos (APV) distinguiuna en 2009 co Premio Periodistas Vascos na súa segunda edición, en recoñecemento a unha vida de entrega ao xornalismo e á radio. Desde o anonimato abriu novos camiños e converteuse na primeira muller cronista de fútbol e directora dun programa deportivo.
Retablo de Belvís
Historia
En 1944 foi vendida pola comunidade relixiosa, probablemente á colección Blanco-Cicerón , aínda que a realidade é que se lle perdeu a pista ata o ano 2005. Neste ano a táboa foi comprada a un anticuario madrileño e pasou a integrarse na colección Ruíz-Moya Decoster. Finalmente, en 2010, os representantes da familia cederon a peza en depósito ó Museo de Pontevedra, por un prazo de dez anos, que se prorrogou.
Descrición
O retablo está formado por catro táboas de castiñeiro unidas verticalmente. Mide 196 cm de alto por 162 cm de ancho, se ben resulta evidente que foi recortado en ámbolos bordos laterais e probablemente tamén pola parte inferior, xa que na táboa se bota en falta o episodio do martirio e crucifixion dos cristiáns. Os textos dos listeis que separan os rexistros están incompletos (recortados tanto nos inicios como nos finais) e tamén se observan en ámbolos lados figuras incompletas.
A composición distribúese en catro franxas horizontais duns 45-48 cm de altura: un ático ou frontón superior, practicamente triangular, e tres rexistros horizontais nos que se representan distintos momentos do martirio dos Dez mil mártires, separados entre si e do ático superior por tres listeis con inscricións. Tanto as figuras como os textos foron repintados no século XVI e tamén na época contemporánea. Estes epígrafes foron pintados con caracteres capitais do século XVI pero, aínda así, poden verse algunhas letras nos caracteres monacais orixinais.
Ático
No frontón represéntase, centrado, a Deus Pai sedente, bendicindo ós fieis coa man dereita e sostendo unha esfera terrestre na man esquerda. A ámbolos lados hai cadanseu anxo orante, e á esquerda hai unha figura monstruosa, probablemente o demo. Á dereita hai outro anxo, voando, que mostra un filacterio ós soldados do rexistro inferior. Este anxo promete a vitoria ós soldados de San Acasio se se converten ó cristianismo.
Rexistro superior
miniatura|350 px|Momento da loita dos soldados de San Acacio, á dereita, contra os infieis, á esquerda
Represéntanse os dous exércitos cabalgando para enfrontarse entre si. No centro, entre eles, elévase unha estatua sobre unha columna clásica, que simbolizaría un deus romano, e ante ela hai dous soldados axeonllados, cara o exército cristián. Este identifícase porque os soldados están nimbados, en alusión á súa inmediata antidade, e portan escudos e estandartes con cruces vermellas; sobre eles, un anxo mostra un filacterio no que se anuncia que CREED EN CRISTO I BENCEREIS.
O exército infiel, á esquerda, identifícase polas medias lúas que mostran non seus escudos. Vese como retroceden baixo unha chuvia de lanzas.
Na parte superior do rexistro lese a seguinte inscrición : COMO LOS DIEZ MIL MARTIRES, POR LA GRACIA DE CRISTO, FUERON CRISTIANOS I BENCIERON MIL EREGES
Rexistro medio
No rexistro medio, San Acacio e os seus soldados xa foron transportados polos anxos ó monte Ararat, que se identifica pola mesta vexetación e as árbores e onde permanecerán tres días recibindo instrución dos principios da súa nova fe. Á esquerda represéntase un nutrido grupo de soldados romanos xa convertidos ó cristianismo, provistos de nimbo, avanzando cara catro anxos situados no centro e á dereita. O primeiro anxo mostra un filacterio no que se le PRESTO RECIBIREIS MARTIRIO.
No extremo da dereita, dous anxos traen alimentos para os soldados: pan e viño, os alimentos propios da Eucaristía.
Sobre a escena, lese a seguinte inscrición: DESPUES LOS LLEBO EL ANGEL AL MONTE ARARAT, E DO FUERON PRESOS I LLEBADOS DELANTE LOS EMPERADORES Y LOS MANDARON APE </CENTER>
Rexistro inferior
miniatura|esquerda|300px|Os emperadores Antonino e Hadriano ordenan lapidar os novos cristiáns
No último rexistro, San Acacio e os seus soldados foron levados ante os emperadores Antonino e Hadriano, que os cominan a abandonar a fe cristiá e adorar ós deuses romanos. Os emperadores están representados con coroas e indumentaria medieval, portando cetros e sentados coas pernas cruzadas (que simbolizan poder).
Os cristiáns néganse e os emperadores ordenan que sexan lapidados: vese a dous soldados en actitude de lanzar pedras contra aqueles, agrupados na parte central da imaxe. Tras o grupo de cristiáns se pinta un grupo de soldados armados que avanzan para cumprir a orde de execución.
A tradición remata o proceso coa crucifixión dos Dez mil mártires, aínda que a iconografía sobre o caso tamén pode incluír os soldados botando ós cristiáns por unha barranca ou sobre acacias coas pólas afiadas para seren empalados. O retablo non representa a crucifixión, polo que cabe a posibilidade de que existise un rexistro máis hoxe desaparecido.
Análise artístico e lingüístico
A táboa catalógase como |estilo gótico lineal, modalidade da pintura gótica que se desenvolve entre os séculos XIII e XIV. Caracterízase pola importancia concedida ás liñas do debuxo e o vivo cromatismo. Xorde neste momento a pintura gótica sobre táboa.
A maioría dos autores (Figueiredo, Carro García ou a ficha do Museo de Pontevedra, por exemplo) datan a táboa entre finais do século XIV e primeiros anos do século XV. Así o recoñece Manso Porto (1993a, 600, en nota 174), se ben ela propón o último catro do século XV:
O primeiro estudo publicado sobre o retablo foi realizado por José de Figueiredo, arqueólogo e historiador portugués (1871-1937), que estudou o retablo en 1909 cando foi exposto en Santiago e debeu quedar moi impresionado coa pintura. En 1910 escribiu unha carta a Eladio Oviedo Arce, xefe do Arquivo Rexional de Galicia e un dos partícipes da Exposición Rexional de 1909, pedíndolle unha fotografía de calidade do retablo porque "tinha grande empenho em reproduzir na ediçao francesa do meu libro a táboa de Belvís", á que cualifica como "para min tᾶo excepcionalmente valiosa"; a maiores, ofreceuse para conseguir que o restaurador portugués Luciano Freire fose ata Santiago a tratar o retablo. Segundo Figueiredo (O pintor Nuno Gonçalves, 1910), o retablo foi pintado en Santiago pero, por un pintor portugués ; porén, Manso Porto cre máis segura a autoría dun pintor galego, pero sen descartar a posibilidade dunha influencia da pintura portuguesa.
As tres liñas de texto están escritas no galego que se falaba en terras de Compostela cara 1400. A presenza da forma verbal vencenon no canto da máis común venceron é o que fai pensar que quen o escribiu foi un galego que probablemente viviu na comarca de Compostela.
Centigosa, Piñeira, A Fonsagrada
Centigosa é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Goxe, Piñeira, A Fonsagrada
Goxe é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Pierre J. Thuot
Pierre Joseph Thuot, nado en Groton, Connecticut, o 19 de maio de 1945, é un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-36, STS-49 e STS-62.
Traxectoria
Thuot graduouse en física pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1977 e ten un máster en xestión de sistemas pola Universidade do Sur de California en 1985. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xuño de 1985, participando nas misións STS-36, STS-49 e STS-62. Pasou un total de 27,29 días no espazo.
Bacopa monnieri
Descrición
miniatura|240x240px|Bacopa monnieri en [[Hyderabad, India.]] miniatura|320x320px|Detalle da flor. miniatura|291x291px|Vista da planta. As follas desta planta son suculentas e relativamente grosas. As follas son oblanceoladas e están dispostas en sentido oposto no talo.
Paradavella, Paradavella, A Fonsagrada
Paradavella é un lugar da parroquia de Paradavella, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2022 tiña 22 habitantes (14 homes e 8 mulleres).
Bacopa monnieri
Descrición
A súa capacidade para medrar na auga convértena nunha planta acuática de acuario popular. Mesmo pode medrar en condicións lixeiramente salobres. A propagación realízase xeralmente a través de esqueixes.
Estremeiro, Piñeira, A Fonsagrada
Estremeiro é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Bacopa monnieri
Fitoquímica
Informouse do illamento dos seguintes fitoquímicos:
Medicina
Esta planta ten unha serie de usos na medicina Ayurveda. É un tratamento tradicional para a epilepsia e a asma e a axudar aos nenos con TDAH. Ten propiedades antioxidantes, na redución da oxidación das graxas no sangue. Con todo, as súas propiedades contra a epilepsia parece que poden ser mortais en doses moi altas, polo que só é usado en pequenas doses  como  aditivo á medicación antiepiléptica regular. Estudos en humanos mostran que o extracto da planta ten efectos contra a ansiedade.
É un dos nootrópicos naturais máis utilizados con efectos probados para estimular a memoria, a capacidade cognitiva e a saúde do cerebro. O composto principal que se atopou no extracto de Bacopa son os bacósidos que melloran a transmisión sináptica no cerebro potenciando especialmente a memoria a longo prazo. Os estudos de laboratorio en ratas indican que os extractos da planta melloran a capacidade da memoria e a capacidade de aprendizaxe. Estudos recentes suxiren que pode mellorar a actividade intelectual. Este mecanismo de acción pode explicar o efecto do extracto de Bacopa monniera na redución dos depósitos de beta-amiloide en ratos con enfermidade de Alzheimer. Na India, esta planta utilizouse tradicionalmente para consagrar os recentemente nados na crenza de que lle vai a abrir a porta de enlace da intelixencia.
Taxonomía
Bacopa monnieri foi descrita por Carl von Linné, e logo por Wettst. e publicada en Die Natürlichen Pflanzenfamilien 4(3b): 77. 1891.
Bacopa: nome xenérico dun nome indio aborixe na Guayana Francesa, citado por Jean Baptiste Christophore Fusée Aublet na súa Histoire des Plantes de la Guiane Françoise en 1775.
monnieri: epíteto outorgado en honra do botánico francés Louis Guillaume Le Monnier (1717-1799).
Bidens aurea
A Bidens aurea é unha especie de planta pertencente á familia Asteraceae. En Galicia está catalogada como especie invasora. miniatura|Detalle de follas e flor. miniatura|Vista das flores.
Descrición
É unha herba perenne, rizomatosa, que alcanza un tamaño de 50 cm a 1 m de altura, cos talos verdosos ou café avermellados. Posúe follas opostas, de bordo aserrado. As flores, solitarias (capítulos), de 20 a 35 mm de diámetro, con flores liguladas brancas, coa rexión interna de tonalidade amarelada. Os seus froitos son aquenios, angulosos, con 2 a 4 ganchiños retortos no extremo.
Distribución e hábitat
Especie orixinaria de América Central, presente en climas tépedos e cálidos. Planta silvestre, formando matas densas en xardíns. Foi descrita como maleza en viñedos en Chile e Arxentina.
Propiedades
Esta planta ten utilidade medicinal en Michoacán e Sonora para as enfermidades do peito, en xeral empréganse as ramas e follas, pero se hai dor, tómase a infusión de toda a planta. En padecimentos gastrointestinas, como inflamación do estómago, inxírese a infusión das follas, ou bébese a infusión da rama como auga de uso para que actúe como purgante. Repórtase útil nos tratamentos do mal de ouriños, hidropesía, diabetes, dor intestinal e en casos de mala dixestión.
Na raíz de B. aurea identificáronse o alquenino trideca-1-trans-11-diene-3-5-9-tetrayne e 3 derivados deste composto e o liganano 1 -(2-acetoxi-2-metil-propionil-oxi)-isobutirato de eugenol. Na parte aérea indícase a presenza de alquinos, un derivado do tetradecadieno, e seis derivados do tridecadieno.
Taxonomía
Bidens aurea foi descrita por (Aiton) Sherff e publicada en Botanical Gazette 59(4): 313. 1915.
Ignazio Silone
Ignazio Silone, pseudónimo de Secondo Tranquilli, nado en Pescina, Provincia de L'Aquila, o 1 de maio de 1900 e finado en Xenebra o 22 de agosto de 1978, foi un escritor e político italiano.
Bidens aurea
Taxonomía
Número de cromosomas de Bidens aureus (Fam. Compositae) e taxóns infraespecíficos: 2n=6X=72
Bidens: nome xenérico derivado de dúas palabras latinas "bis" (= dúas veces) e " dens " (= dente) e refírese ás cerdas dos aquenios dalgunhas especies deste xénero que están formados só por dous dentes afiados. Os primeiros estudosos da natureza do Renacemento, incluído Pietro Andrea Mattioli (1501 - 1578), humanista e médico, así como botánico, incluíran as especies deste xénero no grupo de  Eupatorium, pero foi o botánico francés Joseph Pitton de Tournefort (1656 - 1708 ) quen concedeu importancia ao carácter do aquenio e utilizou este nome por primeira vez (e polo tanto fundou a etimoloxía), que máis tarde Carl von Linné mantivo nos seus escritos a partir de 1737.
aurea: epíteto latino que significa "dourado".
Abel Moreno
Abel Moreno Zorrero, nado en Almensilla o 19 de febreiro de 1995,  é un futbolista español que xoga no CD Gerena como defensa.
Traxectoria
Andaluz de nacenza formouse co Sevilla FC e debutou como sénior co equipo C na tempada 2014–15 na terceira división. O 7 de xullo de 2015 pasou ao Córdoba CF e quedou asignado ao equipo filial.
O 9 de setembro de 2015 fixo o seu debut profesional nun 0–1 en casa contra do CD Lugo para a Copa do Rei. A súa estrea na segunda división foi o 29 de novembro, e xogou os 90 minutos, nun 2–1 na casa contra do Real Oviedo.
Cedérono ao SD Ponferradina da Segunda División B o 13 de xullo de 2016. Aproximadamente, un ano despois asinou para outro equipo filial, o Deportivo Aragón tamén na terceira división.
Nas tempadas seguintes xogou en diversos equipos: Linense, Ebro, CP Villarrobledo e dende a tempada 2020-21 no CD Gerena.
Bamboleo (programa)
Bamboleo é un programa da TVG con música e baile presentado por Xosé Manuel Piñeiro.
Traxectoria
Está dirixido a unha audiencia de todas as idades, con música de grupos pop galegos da máxima actualidade e outros de fóra.
Está presentado por Xosé Manuel Piñeiro e Lucía Regueiro. En 2018 Xosé Manuel Piñeiro ausentouse máis dun ano por mor dun cancro que superou, sendo substituído por Lucía Regueiro. Tamén teñen colaborado no programa Claudio Pan, Iria e Alberto, Pepe Capelán, Javi Varela e Damián, Isi...
Piñeira, Piñeira, A Fonsagrada
Piñeira é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Sequeira, Casteláns, Covelo
A Sequeira é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Leo Mildenberg
Leo Mildenberg, nado o 14 de febreiro de 1913 en Kassel e finado o 14 de xaneiro de 2001 en Zürich, foi un numismático, comerciante de moedas, historiador da arte e coleccionista de antigüidades alemán.
Traxectoria
Leo Mildenberg naceu en Kassel nunha familia de relixión xudía, fillo de Max Mildenberg e Jeny Loeb, e criouse no sur de Alemaña. Recibiu a súa primeira formación nas localidades de Bad Mergentheim e Schwäbisch Hall, no estado de Baden-Württemberg, e posteriormente os seus estudos superiores de Historia Antiga e Estudos Semíticos na Universidade de Frankfurt e na Universidade de Leipzig, que se viu forzado a abandonar por mor da persecución do nazismo. Logo da súa fuxida de Alemaña en 1933, concluíu os seus estudos na Universidade Dorpat (logo denominada Universidade de Tartu), en Estonia, onde en 1938 acadou o seu doutoramento e onde tamén exerceu como profesor, antes de que a URSS ocupase o país en 1941, durante a Segunda guerra mundial.
Entre 1941 e 1946 estivo deportado polos soviéticos en Casaquistán, pola súa condición de alemán, e nese país casou con Elsi Brunner, de Zürich. Acabada a guerra, en 1947 a parella emigrou a Suíza e nese país Mildenberg comezou a súa carreira como comerciante numismático, que o levou a se converter nun dos principais distribuidores mundiais de moedas antigas. Entre 1954 e 1969 dirixiu, xunto co seu amigo o experto Hermann Rosenberg, unha serie de poxas numismáticas en Lucerna que acadaron repercusión internacional. En Zürich fundou tamén o departamento numismático do Banco Leu, moi activo na organización de poxas numismáticas, que dirixiu ata a súa xubilación en 1990. A rivalidade neste negocio estaba representada pola compañía Münzen und Medaillen AG, de Basilea, dirixida polos irmáns Herbert Adolf e Erich B. Cahn.
O labor de Leo Mildenberg tamén foi salientable no ámbito da investigación numismática, centrada sobre todo nas antigas cuñaxes xudías e na moeda da Antiga Grecia. Neste campo foi obxecto de numerosos recoñecementos internacionais.
miniatura| [[Cabalo grego do s. VIII a. de C., parte da colección de Leo Mildenberg, que foi doado por este ao Museo de Arte Cleveland en 1991. ]]
Á parte da numismática, outra das súas paixóns foi o coleccionismo de representacións de animais na arte da Antigüidade. Comezou a súa colección en 1950 e chegou a se converter na máis grande de salientable do mundo no seu xénero. Entre 1981 e 1999 foi obxecto de varias exposicións nos Estados Unidos e en Israel e, logo do seu falecemento, a maior parte dos seus fondos foron vendidos en poxa entre 2004 e 2005 pola casa Christie’s, de Londres.
Entre outras entidades numismáticas internacionais, Mildenberg era membro da Sociedade Real de Numismática de Bélxica e da Sociedade Suíza de Numismática, de cuxa revista científica Schweizerische Numismatische Rundschau foi editor entre 1966 e 1980.
Sobreira, Casteláns, Covelo
Sobreira é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Leo Mildenberg
Traxectoria
Leo Mildenberg faleceu en Zürich o 14 de xaneiro de 2001 como consecuencia dunha insuficiencia cardíaca.
Recoñecementos
En 1980 foi nomeado membro honorario da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais e en 1999 membro honorario da Royal Numismatic Society, de Londres. Pola súa banda, en 1995 foi recoñecido co doutoramento honoris causa pola Universidade de Tubinga.
Con motivo do seu 70 aniversario en 1983, foi honrado coa publicación dun libro-homenaxe composto por 25 artigos de diferentes autores, sobre numismática, historia da arte e arqueoloxía, así como cunha medalla co seu retrato. Ademais, polo seu 85 aniversario, en 1998, publicouse na súa honra o volume Vestigia Leonis, unha reimpresión dos seus artigos máis sobranceiros.
Publicacións
Esta é unha escolma das publicacións máis sobranceiras de Leo Mildenberg:
Monteagudo, Piñeira, A Fonsagrada
Monteagudo é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Topos literario
Na retórica grega clásica, topos, pl. topoi, (do τόπος  "lugar", elíptico para τόπος κοινός   tópos koinós,  'lugar común'), en latín locus (do locus communis), refírese a un método para desenvolver argumentos. (Ver topoi na retórica clásica.)
Significado e historia
Topos tradúcese de diversas formas como "tema", "liña argumental" ou "lugar común". Ernst R. Curtius estudou os topoi como temas comúns a oradores e escritores que os reelaboraron segundo as ocasións, por exemplo, na antigüidade a observación de que "todos deben morrer" era un topos na oratoria consolatoria, pois ao enfrontarse á morte o saber que a morte chega até aos grandes homes podería levar consolo. Tamén comentou o topos na invocación da natureza (ceo, mares, animais etc.) con diversos propósitos retóricos, como testemuñar un xuramento, alegrarse ou louvar a Deus ou chorar co falante.
Algúns topos coñecidos atópanse en diversas épocas e culturas :
Casteláns, Casteláns, Covelo
Casteláns é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Galicia (Francisco Fernández del Riego)
Galicia é un libro de viaxes por Galicia, de 158 páxinas, do escritor Francisco Fernández del Riego, publicado en edición non venal, por Xerais para o Concello de Vigo en 1994. Ilustrado con fotografías, debuxos e mapas en cor e branco e negro, anexaba unha carta do, daquela, alcalde de Vigo, Carlos Príncipe.
Contido
Ramón Sanfiz (álter ego do autor) guía por Galicia ao matrimonio de Jean e Marguerite Mauron e ao historiador Pierre Mansour, os tres procedentes da Bretaña.
Tianhui
Tianhui é unha serie de satélites de observación terrestre da República Popular da China.
Características
Os satélites Tianhui son satélites de observación da Terra operados polo Exército Popular de Liberación. Están destinados á busca e xestión de recursos naturais.
Tianhui-1 1, 2, 3 e 4
Os catro satélies Tianhui de primeira xeración foron lanzados entre 2010 e 2021 a bordo de foguetes CZ-2D. Teñen capacidade estereográfica e foron construídos pola corporación Hangtian Dongfanghong Weixing e pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST). Orbitan a 500 km de altura en órbitas heliosincrónicas e usan paneis solares para xerar a súa enerxía. A bordo levan unha cámara catrográfica cunha resolución de 5 m e unha cámara multiespectral cunha resolución de 10 m.
Tianhui-2 1A, 1B, 2A e 2B
Os Tianhui-2 usan como método de observación un radar de apertura sintética na banda das microondas (banda X). Os catro Tianhui-2 foron satélites por pares, o primeiro en 2019 e o segundo en 2021, usando foguetes CZ-4B. Cada para traballa conxuntamente, voando en formación en órbitas de 500 km de altura. A resolución do sistema é de 3 m.
Tianhui-4
O Tianhui 4 foi lanzado o 29 de decembro de 2021 mediante un foguete CZ-2D. Os detalles técnicos deste satélite son descoñecidos.
Tianhui-6A e 6B
Foron lanzados o 9 de marzo de 2023 mediante un foguete CZ-4C. Foron desenvolvidos por Aerospace Dongfanghong Satellite, pero o seu propósito é descoñecido.
Peque Varela
Helena Varela, coñecida como Peque Varela, nada en Ferrol no ano 1977, é unha directora de cine de animación, deseñadora gráfica e compositora de after effects galega.
Traxectoria
Peque Varela xa dende nena gustaba de facer garabatos e andaba sempre coa cámara, ademais de ser afeccionada a ler banda deseñada e novela gráfica. Cando rematou o bacharelato estudou video e fotografía e deseguida marchou a Londres para seguir a súa formación. Alí descubriú a posibilidade de combinar a linguaxe gráfica e cinemática a través da animación, e deste xeito encamiñou a súa carreira.
Estudou na Universidade de Westminster onde se licenciou en 2001 en Contemporary Media Practice -cine, televisión, vídeo e imaxe dixital- e no ano 2008 rematou un máster en Dirección de Animación na National Film and Television School de Londres. Tamén fixo estudos de debuxo natural con movemento na Bristol School of Media.
No ano 2005 comezou a traballar como directora e animadora independente en publicidade, facendo encargos variados, algún para a MTV, ou montando títulos de crédito como o feito en 2007 para Sweeney Todd, o barbeiro diabólico de Fleet Street de Tim Burton.
Posteriormente, fundou xunto coa produtora Silvina Cornillón, a empresa de produción independente Argallando. O primeiro proxecto de animación foi a curtametraxe Gato encerrado, en 2010.
Compaxina o seu traballo máis comercial como directora de animación para NERD productions creando estilos de acción en vivo, animación, medios mixtos e ilustracións para TVC, contido en liña, OOH/DOOH, etc,     coa súa actividade independente como compositora de after effects, traballando no concepto, deseño, guión gráfico, animación e composición.
Obra
O seu proxecto de fin de graduación foi tamén a súa primeira curtametraxe, titulada 1977. A gravación recolle imaxes do barrio de Caranza -"Caranza é o Manhattan de Ferrol"- e da vila de Ares, lugares onde se criou Peque Varela. Sobre o contido da curta, fala de medrar, e de descubrir a propia sexualidade, fronte á que te asignan polo corpo que tes. O proceso creativo comezou coa parte gráfica, partindo dunha imaxe infantil ata a imaxe real, empregando o cut-out "nos momentos máis rotos". A mistura das lembranzas e os soños foron creando o estilo propio final.
Este traballo foi seleccionado entre máis de cinco milleiros de curtametraxes para participar no Festival de Cinema de Sundance de cine independente, creado por Robert Reford. 1977 formou parte do cartel, na sección de curtametraxes de animación para concursar no certeme xunto a 82 curtas no ano 2008. Tivo unha grande acollida por parte do público e da organizacióin do festival, esgotándose as entradas para os catro pases da proxección en Park City. A creadora explicou que a súa historia enténdese porque fala de sentimentos universais das persoas.
Despois de Sundance, ofrecéronlle participar noutros festivais de cinema internacionais, como Festival internacional de curtametraxes de Clermont-Ferrand (Francia), Pink Appel (Suíza), Tampere (Finlandia), Torino GLBT (Italia) ou o Trickfilm (Alemaña).
En 2008 acadou o primeiro premio na categoría de mellor audiovisual do certame de curtas do Liceo Casino de Vilagarcía, o galardón máis significativo por riba da categoría específica da animación. Ese mesmo ano levou o premio a Mellor Videocreación no Festival de Videocreación do Condado, onde salientaron a mistura das técnicas en 2D e 3D de animación empregadas.
No Festival de cine de Xixón (FICXixón), en 2010 estreou Gato encerrado, unha curta na que reflexiona sobre as desigualdades, a través da vida de dous gatos que segundo a tradición do país de orixe teñen sete ou nove vidas. Varela explicou que "esta desigualdade pareceume moi boa base para explorar as diferentes oportunidades que ten unha persoa en función do seu lugar de orixe ou do pasaporte que ten".
A súa actividade, proxectos, a participación en festivais e outros eventos culturais son numerosas.
En 2009 participou na XVIII Mostra de Cine de Palencia, coincidindo coa homenaxe ao actor Cesáreo Estébanez. En Madrid, na Noche en blanco, cun programa que propuña un repaso polos traballos máis interesantes, tanto de diferentes técnicas (documental animado, stop motion, celuloide manipulado) como de mostrar a animación coma unha vía de exploración persoal, política, falcatrueira ou poética. Participou no ciclo Ellas crean arte, no ano 2014 en Vitoria-Gasteiz, coa proxeción das súas curtametraxes Gear (2004), Phace (2005), 1997 (2007) e Gato encerrado (2010).
En 2015 foi a encargada de estrear as actividades do Galician Film Forum (GFF), asociación que trata de dar a coñecer o cinema galego en Londres. O premiado traballo de animación 1977, foi proxectado na Universidade King's College London
Formóu parte do proxecto Cinema e muller, que naceu coa vontade de visibilizar as creadoras do audiovisual galego e fomentar a maior participación das mulleres na creación de cultura. Como explicou a súa comisaria Xisela Franco, as mostras e os festivais son necesarios pero hai que ir máis lonxe para contribuír á súa visibilzación.
Premios e recoñecementos
A súa curta 1977 foi galardoada con 15 premios internacionais e estivo seleccionado en festivais de prestixio internacional coma o Sundance (Utah, EEUU) ou o Clermont Ferrand Short Film Festival (Francia) e foi Mención de honor da I Festa do Cinema Galego e Portugués Filminho en 2008.
1977 foi tamén motivo de estudo nalgúnhas universidades, obxecto de análise en varios ensaios e peza central para debater as temáticas tratadas na curta como é a problemática da construción da itentidade ligada ao sexo e xénero dentro dunha cultura e historia persoal.
No ano 2019 obtivo o Premio Festival de Cans ao mellor videoclip (premio do xurado) con Window Pane por Visión.
Miguel Ángel Cajigal Vera
Miguel Ángel Cajigal Vera, nado na Coruña en 1981, é un historiador da arte, docente e divulgador cultural galego, tamén coñecido como El Barroquista.
Traxectoria
Licenciado en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela foi gañando popularidade nas redes, primeiro a través do seu blog, e despois grazas ao seu perfil de Twitter onde trata temas relacionados co mundo da arte e do patrimonio. É moi activo tamén noutras redes sociais como Instagram. En YouTube, ademais da súa propia canle, forma parte da canle Pasquino onde xunto cun grupo multidisciplinar de profesionais analizan as últimas novas do mundo artístico e patrimonial.
Colabora coa Radio Galega no programa Galicia por diante, no programa de divulgación histórica El condensador de fluzo de Televisión Española​ e coa xornalista monfortina Julia Otero no programa Julia en la onda de Onda Cero.
Como docente imparte clases nos cursos de verán da Colgate University e dirixe o máster de educación en museos da Universidade Europea Miguel de Cervantes. Ten colaborado con diversas institucións galegas, como o Consello da Cultura Galega, o Museo de Pontevedra , a Rede Museística Provincial de Lugo , o Museo de Belas Artes da Coruña ou a Biblioteca de Galicia.
Jaxson Hayes
Jaxson Reed Hayes, nado o 23 de maio de 2000 en Norman, Oklahoma, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos New Orleans Pelicans da National Basketball Association (NBA).
Miguel Ángel Cajigal Vera
Traxectoria
Xunto á química coruñesa Deborah García Bello, foi comisario da exposición "Galicia Futura", inaugurada o 14 de xullo de 2021 na Cidade da Cultura de Galicia, con motivo do Xacobeo 21·22.​ A mostra itinerou despois a Lugo e A Coruña durante 2022. Forma parte do equipo da Cidade da Cultura de Santiago.
Jaxson Hayes
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Hayes foi escollido na 8ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Atlanta Hawks, e os seus dereitos foron traspasados ós New Orleans Pelicans xunto ós dereitos da 17ª elección Nickeil Alexander-Walker, os dereitos da 35ª elección Marcos Louzada Silva e unha elección da primeira rolda do Draft de 2020, a cambio dos dereitos da cuarta elección do Draft De'Andre Hunter e Solomon Hill. O traspaso fíxose oficial o 7 de xullo de 2019. Debutou na NBA cos Pelicans o 10 de outubro de 2019, facendo 19 puntos na derrota de New Orleans contra os Golden State Warriors.
Holzminden
Holzminden ( pronunciación alemá : ) é unha cidade, capital do distrito rural alemán de Holzminden, no sur do estado federal de Baixa Saxonia. Atópase directamente ás beiras do río Weser, que marca a fronteira con Renania do Norte-Westfalia.
Historia
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ee/Holzminden_Herbst_2005.JPG/300px-Holzminden_Herbst_2005.JPG|esquerda|miniatura|300x300px| Vista da cidade no outono.
Nome
Holzminden mencionouse por primeira vez no século IX como Holtesmeni; porén, o nome non se refería orixinalmente á cidade actual, senón a unha aldea de Altendorf, a "cidade vella", que foi incorporada á cidade en 1922.
Idade Media
Durante o reinado de Ludovico I, monxes beneditinos da abadía de Corbie en Francia chegaron á zona e fundaron un mosteiro en Hethis no Solling. Cando o lugar deste mosteiro xa non era viable, foi pechado e abriuse outro preto do río: Abadía de Corvey ou Corbeia nova. Documentos antigos mostran que houbo moitas doazóns ao Holtesmeni (mosteiro).
Presúmese que xurdiu, xunto con outros asentamentos da contorna, no período comprendido entre o 500 e o 800. Algunhas das outras cidades foron abandonadas cando Holzminden recibiu as leis municipais, prometendo así maiores privilexios aos seus cidadáns e exercendo unha maior atracción ao seu redor.
En 1200, a cidade foi transferida baixo a protección do príncipe do castelo de Everstein, e en 1245, o conde de Everstein concedeulle o status de cidade. Por este motivo, o escudo da cidade mostra ao león de Everstein rampante cara á entrada aberta da cidade.
Desde 1408, a cidade pertenceu aos príncipes da Casa de Welf.
Idade Moderna e Contemporánea
A partir do século XVI Holzminden pertenceu á Casa de Brunswick e Desde entón até 1942, estivo gobernada polo Ducado de Brunswick. En 1640, durante a Guerra dos Trinta Anos, a cidade foi destruída polas tropas do emperador e só se recuperou lentamente.
Até o século XX, Holzminden foi unha cidade provincial habitada por pequenos agricultores. Durante a Primeira guerra mundial, Holzminden foi o lugar dun campo de prisioneiros de guerra alemáns para oficiais británicos capturados. Na Segunda guerra mundial, o xefe do Departamento de operacións (Operationsabteilung) da Wehrmacht de 1940 a 1944 na Alemaña nazi, Adolf Heusinger, era orixinario de Holzminden.
Carlo Cassola
Carlo Cassola, nado en Roma o 17 de marzo de 1917 e finado en Montecarlo, Provincia de Lucca, o 29 de xaneiro de 1987, foi un escritor italiano, guerrilleiro durante a II Guerra Mundial.
Holzminden
Cidades irmás
Holzminden está irmandado con:
Distrito de Reutlingen
O distrito de Reutlingen (en alemán : Landkreis Reutlingen) é un distrito alemán do sur de Baden-Württemberg. En total ten unha superficie de 1.094 km² e 281.900 habitantes.
Cidades e concellos
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2c/Municipalities_in_RT.svg/220px-Municipalities_in_RT.svg.png|miniatura|esquerda
Silvadrosa, Piñeira, A Fonsagrada
Silvadrosa é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Guisalle, Suñide, Samos
Guisalle é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
A Pena, Casteláns, Covelo
A Pena é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Piñeiro, Suñide, Samos
Piñeiro é un lugar da parroquia de Suñide no concello lugués de Samos na comarca de Sarria.
Hans Erich Nossack
Hans Erich Nossack, nado o 30 de xaneiro de 1901 en Hamburgo e finado na mesma cidade o 2 de novembro de 1977, foi un escritor alemán.
Obra (selección)
miniatura|Tumba de Nossak.
O Chao, A Proba de Burón, A Fonsagrada
O Chao é un lugar da parroquia da Proba de Burón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Fonte, Casteláns, Covelo
A Fonte é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
O Coto, Casteláns, Covelo
O Coto é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
A Doadiña, Casteláns, Covelo
A Doadiña é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
André Kuipers
André Kuipers, nado en Ámsterdam, o 5 de outubro de 1958, é un astronauta dos Países Baixos que formou partes da misións Soiuz TMA-03M, Soiuz TMA-4 e Soiuz TMA-3 e foi membro das expedicións 30 e 31 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Kuipers graduouse en medicina Universidade de Amsterdam en 1987. Foi seleccionado como astronauta pola ESA en xullo de 1999, participando nas misións Soiuz TMA-03M, Soiuz TMA-4 e Soiuz TMA-3 e sendo membro das expedicións Expedición 30|30 e Expedición 31|31 á Estación Espacial Internacional e pasando un total de 203,66 días no espazo.
Milladoiro, A Proba de Burón, A Fonsagrada
Milladoiro é un lugar da parroquia da Proba de Burón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Wikipedia en lígur
A Wikipedia en lígur (en Wikipedia in lìgure) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua lígur. Foi creada en 2008.
A Cruz Nova, A Proba de Burón, A Fonsagrada
A Cruz Nova é un lugar da parroquia da Proba de Burón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Wikipedia en lígur
Historia
En marzo de 2017, contaba con 3 520 artigos e 1 000 usuarios rexistrados.
As Veigas, Piñeira, A Fonsagrada
As Veigas é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
Tiantuo
Tiantuo é unha serie de pequenos satélites experimentais da República Popular da China.
Características
Os satélites Tiantuo son satélites experimentais con cargas diversas, desde observación da Terra a probas de novas tecnoloxías no espazo. Todos foron construídos pola Universidade Nacional de Tecnoloxías de Defensa.
Tiantuo 1
Tiantuo 1 foi lanzado o 10 de maio de 2012 a bordo dun foguetes CZ-4B a unha órbita de 468 x 471 km. Tiña unha masa de 9 kg e forma de caixa cunhas dimensións de 425 x 410 x 80 mm. A bordo leva experimentos para a obtención de imaxes, a detección de osíxeno atómico en órbita e un receptor do sistema marítimo AIS.
Tiantuo 2
Tiantuo 2 tiña unha masa de 67 kg. Leva a bordo catro videocámaras para retransmitir en directo e seguir obxectivos en tempo real. Foi lanzado o 8 de setembro de 2014 mediante un foguete CZ-4B.
Tiantuo 3 (Luliang 1)
Tiantuo 3, tamén coñecido como Luliang 1, leva varios experimentos tecnolóxicos a bordo, entre eles receptores dos sistemas AIS e ADS-B e un monitorizador de lume. Foi lanzado o 19 de setembro de 2015 no voo inaugural do foguete CZ-6.
Tiantuo 5
Tiantuo 5 foi lanzado o 23 de agosto de 2020 a bordo dun foguete CZ-2D. Foi lanzado para probar tecnoloxías relacioandas coa recollida de datos de buques e aeronaves.
A Proba de Burón, A Proba de Burón, A Fonsagrada
A Proba de Burón é un lugar da parroquia da Proba de Burón, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada.
A Veiga da Sinza, Pezós, Pezós
A Veiga da Sinza é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 203 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 6,5 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 estaba deshabitado.
As Casanianas, Casteláns, Covelo
As Casanianas é un lugar da parroquia de Casteláns, no concello pontevedrés de Covelo, na comarca da Paradanta.
Arcadia (utopía)
miniatura|340x340px|Representación de Arcadia, do pintor [[Romanticismo|romántico Friedrich August von Kaulbach.]] Arcadia (do grego: Ἀρκαδία) era unha rexión da antiga Grecia, no territorio parcialmente coincidente coa actual unidade periférica de Arcadia. Co tempo, converteuse no nome dun país imaxinario, creado e descrito por diversos poetas e artistas, sobre todo do Renacemento e o Romanticismo. Neste lugar imaxinado reina a felicidade, a sinxeleza e a paz nun ambiente idílico habitado por unha poboación de pastores que vive en comuñón coa natureza, como na lenda do bo salvaxe. Neste sentido posúe case as mesmas connotacións que o concepto de Utopía ou o da Idade de ouro.
O tema participa nos mitos da Grecia antiga e era mencionado nos contos populares e nos discursos dalgúns sabios como exemplo de vida.