cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meleagris
O xénero que inclúe tan só dúas especies que habitan en América, o pavo común (Meleagris gallopavo), que é orixinario dos Estados Unidos e México, e o pavo ocelado, (Meleagris ocellata), que é endémico das selvas da península do Iucatán.
Illa Kodiak
É a maior illa de Alasca e a segunda maior illa dos Estados Unidos, despois da Illa Grande de Hawai, con 8.975 km² de superficie. Ten 160 km de lonxitude e varia entre 16 e 96 km de largo. A Illa Kodiak é a maior do Arquipélago Kodiak.
Meleagris
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae.
Illa Kodiak
A Illa Kodiak é montañosa e densamente cuberta de vexetación nas vertentes norte e leste, e escasamente boscosa no sur. Posúe numerosas baías protexidas do xeo, ideais para o atraque de embarcacións.
Meleagris
Etimoloxía
O nome científico do xénero, Meleagris, Linneo tirouno do grego antigo μελεαγρίς meleagrís, 'galiña de Guinea'.
Especies
Na actualidade só se coñecen no xénero dúas especies actualmente viventes, 	 e outras dús extintas:
Illa Kodiak
A illa foi explorada en 1763 polo comerciante de peles ruso Stepan Glotov. Foi o primeiro sitio de Alasca onde se estabeleceu unha ocupación permanente rusa, por iniciativa de Grigory Shelikhov en 1784. A colonia moveuse para onde hoxe esta a localidade de Kodiak en 1792 tornandose o centro do comercio de peles ruso. En 1912 o Novarupta ten unha erupción no continente pero que cobre a illa con cinza volcánica, causando unha vasta devastación e perda de vidas. A illa foi igualmente alcanzada por un forte sismo no Venres Santo de 1964 e o subseguinte tsunami.
Meleagris
Características
Tanto o macho como a femia teñen a cabeza espida e unha plumaxe de cor cobriza, negra, castaña ou esbrancuxada, pero o macho posúe unhas excrecencias carnosas, chamadas carúnculas, que penduran da cabeza e o pescozo, e un destacado guecho de plumas colgando do peito. Miden até 1,17 m de longo, sendo as aves máis grandes dos bosques nos que habitan e, como na maioría das moitas especies de galiformes, o macho é máis grande que a femia e con máis colorido. En estado salvaxe os machos de M. gallopavo pesan entre 8 e 10 kg e as femias entre 4 e 5 kg, pero os animais domesticados alcanzan pesos maiores (15 kg os machos), xa que a selección durante séculos e os diferentes procedementos de reprodución e alimentación tenderon a lograr un alto rendemento de carne para a alimentación humana.
69 (sexo)
miniatura|dereita|Postura sexual 69 miniatura|dereita|Gravado titulado Le Diable au Corps, 1865. O 69 é unha postura sexual que permite a práctica do sexo oral mutuo de modo simultáneo.
Meleagris
Comportamento
Os pavos aliméntanse principalmente de landras, sementes e insectos. En estado silvestre viven en grupos de até 20 individuos en lugares achegados a árbores. Usualmente camiñan aínda que poden voaren. Durante o cortexo o macho atrae á femia con sons e espónxase elevando as súas plumas e abrindo a cola en abano. A femia fecundada pon de 8 a 15 ovos nun niño oculto entre a vexetación, que logo incuba durante 25 ou 30 días até que saen os pitos, nidífugos, que, aínda que se alimentan pola súa conta, dependen da protección da nai.
Illa Kodiak
En 1998 a Corporación para o Desenvolvemento Aeroespacial de Alaska comezou os traballos para construír o Complexo de Lanzamento Kodiak, hoxe en día coñecido como Complexo do Espazoporto do Pacífico - Alaska, un centro de lanzamento de foguetes espaciais.
69 (sexo)
Características
Para alcanzar esta postura, normalmente os dous individuos próstranse riba dunha superficie sólida, un sobre o outro. Con todo, no canto de situárense cara a cara, cada un sitúa a súa cabeza fronte aos xenitais do contrario, permitindo dese modo que poidan ser estimulados ao mesmo tempo.
Illa Kodiak
A illa de Kodiak é parte do Distrito da Illa Kodiak Island. A maior localidade é Kodiak. Outras localidades són Ahkiok, Old Harbor, Karluk, Larsen Bay, Port Lions e Ouzinki.
69 (sexo)
Características
Esta posición é precisamente unha variante na enciclopedia sexual chamada Kama Sutra. Hai variantes, unha delas de pé na que o home asume o esforzo e carga sobre si á muller, quen en posición invertida ao home só será sostida polas súas pernas.
Meleagris
Relación co home
O pavo común salvaxe se domesticouse por primeira vez en México hai xa máis de mil anos, exportándose Europa no século XVI. A comezos do século XX empezou a desaparecer, como especie silvestre, en gran parte dos Estados Unidos.
Actualmente a cría de pavos domésticos é unha industria an grande escala en Norteamérica e Europa. É ben coñecido o feito de que o pavo é o prato preferido para celebracións como o Nadal e o Día de Acción de Grazas nos Estados Unidos.
A Videira
O topónimo galego A Videira pódese referir a:
Rafael Salgado Torres
Traxectoria
Profesor mercantil. Foi un dos primeiros militantes de Falange da Coruña. Foi detido en abril de 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi xefe local de Milicias da Coruña. Incorporouse ao exército franquista como alférez provisional. Mutilado de guerra. Foi Delegado Provincial de Información e Investigación de FET y de las JONS da Coruña (1943) e concelleiro da Coruña. Foi nomeado delegado gobernativo do concello de Bergondo en marzo de 1948, permanecendo como alcalde até o 4 de xaneiro de 1956. Foi Conselleiro Nacional do Movimiento e procurador en Cortes (1958-1971). Foi presidente do Instituto Nacional de Previsión da Coruña. Tamén foi presidente do Deportivo da Coruña (1952-53) e do Aéreo club.
Vida persoal
Casou con María do Carmen Abelenda Regueiro, neta do rexistrador de Carballo Luciano Regueiro Pumpido.
Valdemoro
Valdemoro é un municipio situado ao sur da Comunidade de Madrid, España. Atópase a 27 quilómetros da capital, na comarca castelá de a Sagra, aínda que xeralmente é tamén incluído no Área Metropolitana de Madrid.
Nos últimos 15 anos sufriu un forte crecemento demográfico, alcanzando na actualidade os 58.623 habitantes (INE 2008). A proximidade á capital propiciou o desenvolvemento demográfico e económico da localidade. O incremento poboacional obrigou a construír novas infraestruturas de transporte, así como educativas, sanitarias e de lecer.
A historia recente do municipio atópase ligada á Garda Civil, xa que Valdemoro alberga o Colexio de Gardas Novos "Duque de Afumada", centro de formación dos futuros membros do corpo.
Reinaldo Sarria Delgado
Reinaldo Sarria Delgado, nado en Rubiá o 24 de xullo de 1906 e finado en Valdoviño en 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Aprobou as oposicións de Maxisterio en 1928. Foi mestre de Vilardesilva (Rubiá) en 1931, e en 1934 trasladouse á escola de Aviño (Valdoviño). Militante do Partido Galeguista e afiliado a FETE-UGT. Logo do triunfo do Frente Popular nas eleccións de febreiro de 1936 foi nomeado concelleiro de Valdoviño e elixido tenente alcalde. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Torturado, morreu despois dunha malleira. Foi sancionado coa separación definitiva por ser o nº 135 de FETE en 1942.
Recoñecementos
O 25 de xuño de 2005 os veciños de Pantín colocaron na escola unitaria unha placa de homenaxe aos mestres represaliados en 1936 Frutos Burgos Ramos, Reinaldo Sarria, José Ambrós Gordillo, Manuel López González e Joaquín Pérez Garre.
Margarida Vázquez Veras
Margarida Vázquez Veras, nada na Coruña en decembro de 1954, é unha política nacionalista galega.
Traxectoria
Estudou no Instituto Social da Muller o bacharelato superior administrativo e, aos 17 anos, comezou a traballar na súa profesión, militando en organizacións do nacionalismo desde o ano 1974. Foi detida en agosto de 1975.
Foi a primeira presidenta da Asociación Cultural Alexandre Bóveda e presidiu a Federación de Asociacións de Veciños da Coruña e comarca, nos anos oitenta. Presidenta do Comité de Empresa no seu centro de traballo. Nas primeiras eleccións democráticas foi candidata a concelleira da Coruña en representación da coalición electoral BN-PG, non resultando elixida, pero tomou posesión como concelleira en abril de 1980 para substituír o seu compañeiro Xan Pombo Seoane. Participou na fundación do BNG.
No ano 1999 incorporouse de novo á actividade municipal, sendo elixida concelleira no Concello da Coruña e deputada provincial da Coruña en representación do BNG. Foi concelleira de Igualdade e Participación Cidadá no Concello da Coruña. En marzo de 2012 abandonou o BNG.
Casadelos, Santa María de Neda, Neda
Casadelos é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 228 habitantes xunto con Xuvia no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 106 homes e 122 mulleres.
O baile da colleita
O baile da colleita (en Square Dance; emitido en televisión co título Home Is Where the Heart Is) é un filme estadounidense de 1987 producido e dirixido por Daniel Petrie. O guión foi escrito por Alan Hines, quen tamén escribiu a novela homónima. Estreouse o 20 de febreiro de 1987. É lembrada por valerlle o único nomeamento de Rob Lowe ós Globos de Ouro por un papel no cinema.
Estreouse en galego o 31 de xullo de 1989 a través da TVG.
Paulina Chiziane
Paulina Chiziane, nada en Manjacaze (provincia de Gaza) o 4 de xuño de 1955, é unha escritora mozambicana que foi Premio Camões en 2021.
Traxectoria
Paulina Chiziane creceu nos suburbios da cidade de Maputo, anteriormente chamada "Lourenço Marques". Naceu nunha familia protestante en que se falaban as linguas chope e ronga, e aprendeu a lingua portuguesa na escola dunha misión católica. Comezou estudos de Lingüística na Universidade Eduardo Mondlane, mais non chegou a rematalos.
Participou activamente na política de Mozambique como militante da Frelimo (Frente de Libertação de Moçambique), durante a xuventude. Porén, sentiuse desilusionada coa directiva do partido despois da independencia do país. En particular, ficou defraudada pola política filooccidental e as ambivalencias ideolóxicas internas do partido. Outros motivos foron os posicionamentos respecto ás políticas de mono e poligamia, a economía política, vencellada ao marxismo-leninismo, e a hipocrisía, ao seu entender, en relación coa liberdade económica da muller.
Tras apartarse da política, iniciou a súa actividade literaria en 1984, con contos publicados na prensa. A súa escrita foi xerando polémicas sobre asuntos como a práctica da poligamia no país. Co seu primeiro libro, Balada de amor ao vento (1990), converteuse na primeira muller en publicar unha novela no seu país. A obra fala da poligamia no sur de Mozambique durante o período colonial. Debido á súa participación activa na Frelimo, a súa narrativa reflicte o malestar social dun país devastado pola guerra de liberación e os conflitos civís posteriores á independencia.
En 2003, a súa novela Niketche: uma história de poligamia gañou o Premio José Craveirinha.
En 2016 anunciou que deixaba a escrita, esgotada polas loitas que afrontara ao longo da súa carreira. Vive e traballa na provincia da Zambézia.
Blurt
Blurt é unha banda inglesa de post-punk formada en 1979 en Stroud, Gloucestershire.
Javi Martínez
Javier Martínez Aginaga, nado o 2 de setembro de 1988 en Estella (Navarra), é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Bayern de Múnic.
Tamén xoga na selección de fútbol de España, coa que gañou a Copa Mundial de Fútbol en 2010 e a Eurocopa de 2012, dous dos tres títulos do triplete conseguido pola selección entre 2008 e 2012, inédito na historia do fútbol.
Destaca polo seu poderoso físico, que lle permite realizar con eficacia a presión e roubo de balón, senón tamén incorporarse ao ataque desde a segunda liña.
Benevento
Benevento (italiano Benevento, latín Beneventum, grego Benebentos) é unha cidade de Italia na Campania, capital da provincia de Benevento. Está na confluencia dos ríos Sabato e Calore Irpino, e tiña 63.026 habitantes o 2005. A comuna de Benevento esténdese por unha área de 129 km² e ten lindes cos concellos de Apollosa, Castelpoto, Foglianise, Fragneto Monforte, Paduli, Pesco Sannita, Pietrelcina, San Leucio del Sannio, San Nicola Manfredi, Sant'Angelo a Cupolo e Torrecuso.
Javi Martínez
Inicios
Comezou xogando ao fútbol con cinco anos, en Logroño, localidade natal do seu pai, cando se apuntou ás categorías infantís do equipo rioxano CD Berceo, onde estivo dúas tempadas. Despois pasou ás categorías inferiores do CD Logroñés onde estivo outras dúas tempadas, antes de incorporarse ao CD Arenas da súa localidade, Aiegi, por motivos de comodidade.
Benevento
Antes de Roma
A lenda atribúe a súa fundación a Diomedes. Festo di que foi fundada por Ulises e Circe e que unha tradición dicía que foi unha cidade dos ausonios antes de ser ocupada polos samnitas. A cidade, que se chamaba Malaventum ou Malebentos (probabelmente derivado do osco Maloeis ou Malieis), estaba poboada polos hírpinos (segundo Plinio o Vello) ou polos samnitas (Tito Livio e Tolomeo). Foi unha das principais do Samnio e era unha posición moi forte que non foi atacada polos romanos nas dúas primeiras guerras samnitas, pero foi atacada e ocupada na terceira guerra se ben nun momento que non se lembra; xa era romana o 274 a.C., e pouco despois Pirro de Epiro foi derrotado nas súas inmediacións polo cónsul Mario Curio Denato nunha gran batalla probabelmente o 268 a.C., que decidiu a retirada do epirota de terras italianas, despois do cal se estableceu nela (-268) unha colonia romana con dereito latino, e entón tomou o nome de Beneventum, porque o antigo nome considerábase de mal augurio.
Javi Martínez
Inicios
Xogou despois no Club Deportivo Izarra antes de comezar como futbolista profesional na canteira de Osasuna. Na 2005-06, o adestrador Cuco Ziganda, o seu principal valedor, subiulle ao Osasuna Promesas, converténdose así no xogador mais novo da Segunda División B.
No verán de 2006, o Athletic Club fíchao pagando a súa cláusula de rescisión de 6 millóns de euros, unha cifra bastante alta tendo en conta a mocidade do xogador e a inexperiencia en Primeira División. Foi recomendado polo propio Ziganda, baseándose en que vía nel unha aposta de futuro e unha promesa futbolística.
Benevento
Nas mans de Roma
A rexión foi asolada polos cartaxineses, pero aínda así o -209 foi unha das dezaoito colonias latinas que puido pagar o diñeiro establecido por Roma, así como o continxente de soldados, destinado todo á guerra contra Aníbal.
miniatura|dereita|280px|O arco de [[Traxano, nun gravado do século XVIII de Piranesi. Algúns dos relevos están hoxe en día no Museo Británico]] Non participou na guerra social, ou polo menos non quedou constancia. Seguramente foi a paz do século I a que produciu que ao cabo da república era unha das cidades máis ricas de Italia. No segundo triunvirato o territorio da colonia foi repartido polos triunviros entre os seus veteranos, e pouco despois estableceuse unha nova colonia baixo Augusto, que incorporou na cidade o territorio da cidade de Caudium. Nerón fundou outra colonia que se chamou Colonia Concordia Beneventum e durante o reinado de Septimio Severo levaba os títulos de Colonia Iulia Augusta Concordia Felix Beneventum. A súa situación na Vía Apia xusto na unión coa Vía Traiana que levaba a Apulia, e noutra vía que levaba a Venusia e Taranto permitiulle continuar a ser unha cidade importante e rica durante o imperio e a principal do sur de Italia. Foi visitada por moitos emperadores e son lembradas especialmente as visitas de Nerón, Traxano e Septimio Severo. Por Traxano erixiuse un arco triunfal (que foi acabado en tempo de Hadriano). Algúns emperadores restauraron a cidade ou construíron edificios nela.
Javi Martínez
Athletic
Na súa primeira tempada en Primeira División xogou 35 partidos e anotou 3 goles. A pesar de debutar á temperá idade de 17 anos, Javi Martínez foi unha das poucas noticias agradables do Athletic durante a tempada 2006-07, converténdose nunha peza básica no centro do campo, onde demostrou unha gran madurez e un elevado nivel de adaptación, xa que chegou a xogar ata con 4 compañeiros distintos (Ander Murillo, Andoni Iraola, Pablo Orbaiz e Ustaritz Aldekoaotalora) debido á praga de lesións que arrasou ao club nese momento.
Benevento
Nas mans de Roma
Administrativamente a cidade foi incluída no territorio dos hírpinos, e dentro do devandito foi incorporada á segunda rexión de Augusto, pero máis tarde foi incorporada a Campania e posta baixo control do cónsul da provincia. Os habitantes de Beneventum serían incluídos dentro do tribo Stellatina. O territorio de Benevento baixo o imperio romano era bastante cumprido, e para o oeste ía ata Caudium que formaba parte dela (menos a cidade mesma); ao norte ata Tamarus incluíndo a vila de Pago (antes Pagus Veianus); ao nordeste, ata a mesma cidade de Equus Tuticus (hoxe San Eleuterio, preto de Castel Franco) e ao leste e sur ata a fronteira do territorio de Aeculanum e Abellinum. Numerosas aldeas dependían da cidade: coñécense os seus nomes pero, en xeral, non están identificadas.
Javi Martínez
Athletic
Na súa segunda tempada, coa chegada do adestrador Joaquín Caparrós e os reforzos de Gorka Iraizoz, Aitor Ocio, Iñaki Muñoz, David Cuéllar e David López, ademais da irrupción de Markel Susaeta desde o Bilbao Athletic, Javi Martínez explotou como futbolista.
Benevento
Os ostrogodos
Despois do Imperio, nas guerras góticas, foi ocupada por Tótila, que arrasou as murallas, pero despois serían restauradas, e recobrou a prosperidade.
Javi Martínez
Selección nacional
Foi internacional nas Categorías inferiores da selección de fútbol de España. Foi campión de Europa sub19 no ano 2007, e foi capitán da selección española sub-21, coa que foi campión da Eurocopa en 2011.
Foi incluído na lista dos 30 preseleccionados para representar a España no Mundial de Suráfrica de 2010, e posteriormente confirmado entre os 23 xogadores definitivos. Xogou por primeira vez o 29 de maio de 2010 durante 15 minutos no partido amigable contra Arabia Saudita substituíndo a Xavi.
O seu debut no Mundial de Suráfrica 2010 produciuse o día 25 de xuño de 2010, no último partido da fase de grupos que enfronto acEspaña contra Chile e no que o conxunto de Del Bosque xogábase o pase a oitavos de final. Javi entrou no minuto 72 substituíndo a Xabi Alonso. España gañou por 2 goles a 1 e pasou como primeira de grupo aos oitavos de final. Finalmente, tras derrotar a Portugal, Paraguai e Alemaña, coroouse campión do mundo xunto á selección española de fútbol vencendo a Holanda na final por 0-1.
Benevento
Os normandos e a Santa Sé
O 1443 o Papa Uxío IV nomeou vicario da cidade ao rei de Aragón Afonso IV, ao que o 1455 deu a cidade en feudo. A cidade foi posesión da Papa ata o 1806 cando Napoleón entregouna a Tayllerand como principado. O 1815 o Congreso de Viena devolveullas o Papa. Participou ás revoltas de 1820, 1848 e 1860 e neste último ano quedou unida ao reino de Italia.
Monumentos
Na cidade quedan restos do seu antigo esplendor: o arco triunfal de Traxano xa mencionado, construído o 114, e que está nun dos accesos da cidade chamado antes Porta Aurea; restos das murallas, do anfiteatro, unha ponte sobre o río Calore (antigo Calor), cerámicas e pinturas, fragmentos de esculturas, inscricións latinas; e no que fai a edificios é preciso mencionado o chamado Caesareum, unha especie de Curia, onde se reunía o senado local; a basílica; algúns pórticos e as termas (do tempo do emperador Cómodo).
Istmo
miniatura|Istmo de [[San Cibrao, Lieiro, Cervo|San Cibrao en Cervo.]] Un istmo é un brazo de terra entre linguas de auga que une dúas porcións de terra maiores, como por exemplo unha península a un continente.
O istmo máis famoso é sen dúbida o Canal do Panamá, que conecta a América do Norte á América do Sur. Pódense tamén citar:
Os istmos son lugares estratéxicos para a construción de canles:
Os istmos son o inverso dos estreitos. Así, mentres que os istmos ligan dúas extensións de terra entre dúas extensións de auga, os estreitos unen dúas extensións de auga entre dúas extensións de terra.
Citrulinación
A citrulinación ou desiminación é a conversión do aminoácido arxinina dunha proteína no aminoácido citrulina. Os encimas chamados peptidilarxinina desiminases (PADs) substitúen o grupo cetimino primario (=NH) por un grupo cetona (=O), realizando a conversión.
A citrulina non é un dos 20 aminoácidos estándar codificados no código xenético (ver tamén aminoácido proteinoxénico), senón que se orixina como unha modificación postraducional.
A citrulinación é un proceso diferente da formación do aminoácido libre citrulina como parte do ciclo da urea ou como un subproduto de encimas da familia da óxido nítrico sintase.
A arxinina está cargada positivamente a pH neutro, mentres que a citrulina non está cargada. Isto incrementa a hidrofobicidade da proteína, o que produce cambios no pregamento da proteína. Por tanto, a citrulinación pode cambiar a estrutura e a función das proteínas.
Entre as proteínas que normalmente conteñen residuos de citrulina están a proteína básica da mielina (MBP), a filagrina, e varias proteínas histonas, mentres que outras proteínas, como a fibrina e a vimentina, poden ser citrulinadas durante a morte celular e a inflamación dos tecidos.
Nas articulacións reumáticas, a fibrina e o fibrinóxeno poden ser sitios favorecidos para a desiminación da arxinina. As probas para a presenza de anticorpos anti-proteínas citrulinadas (ACP) son moi específicas (88-96%) para a artrite reumatoide, e aproximadamente iguais de sensibles que o factor reumatoide (70-78%) para a diagnose de dita doenza, e son detectables mesmo desde antes do comezo da enfermidade clínica.
O Cruceiro, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
O Cruceiro é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 72 habitantes (35 homes e 37 mulleres).
Citrulinación
A vimentina citrulinada pode ser un autoantíxeno na artrite reumatoide e outras doenzas autoinmunes, e utilízase no estudo da artrite reumatoide. Ademais, os anticorpos contra a vimentina citrulinada mutada (MCV) poden ser útiles para facer un seguimento dos efectos da terapia contra a artrite reumatoide. Un sistema baseado na técnica ELISA utiliza vimentina citrulinada modificada xeneticamente (MCV), como unha isoforma da vimentina que aparece de forma natural para mellorar o rendemento da proba.
miniatura|400px|center|Conversión química da arxinina a citrulina, chamada citrulinación ou desiminación.
No sistema nervioso
Os encimas peptidilarxinina desaminases (PADs) atópanse en mamíferos pero non en animais inferiores. Descubríronse cinco PADs, chamadas PAD1, PAD2, PAD3, PAD4 e PAD6.
A PAD2 exprésase a alto nivel no sistema nervioso central, incluíndo o ollo e o cerebro. Os transcritos de PAD encóntranse tamén en ollos de ratos C57BL6/J xa desde o día 14,5 do desenvolvemento embrionario.
Os isotipos da PAD difiren en canto á súa distribución nas células e tecidos. O isotipo PAD2 ten a distribución máis ampla nos tecidos e encóntrase nas células mielinizantes do sistema nervioso central e na mielina, onde un dos seus substratos diana é a proteína básica da mielina. Na retina normal a desiminación dáse en case todas as capas retinianas, incluíndo a dos fotorreceptores. A desiminación tamén se atopou en células neuronais, como os astrocitos, microglía e oligodendrocitos, e células de Schwann e neuronas.
A desiminación regula a expresión xénica por medio de modificacións nas histonas. O ADN está enrolado na cromatina arredor das histonas, e as histonas poden controlar a expresión do ADN cando se lles engaden ou eliminan grupos químicos. Este proceso denomínase epixenética. (Tamén se lle chama procesamento postraducional ou modificación postraducional, porque ten lugar na proteína despois da súa tradución).
Un mecanismo é a metilación. Un grupo metilo (CH3) únese a unha arxinina da proteína histona, e isto pode inducir a transcrición do ADN. Cando a PAD converte a arxinina en citrulina, xa non se induce a transcrición. O principal isotipo que intervén nisto é a PAD4, a cal desimina arxininas e/ou arxininas monometiladas nas histonas H3 e H4, desactivando os efectos da metilación da arxinina.
A proteína básica da mielina, que é a principal proteína para a estabilidade da vaíña de mielina, modifícase deste modo durante a formación normal do sistema nervioso embrionario, e tamén durante a dexeneración da mielina nas enfermidades desmielinizantes como a esclerose múltiple.
A metilación e a fosforilación da MBP están activas durante o proceso de mielinoxénese. No embrión, durante o desenvolvemento inicial do sistema nervioso central, a desiminación da MBP xoga un papel principal na ensamblaxe da mielina. Nos adultos, a desaminación da MPB encóntrase en enfermidades desmielinizantes. A MPB pode afectar a diferentes tipos celulares en cada caso.
Enfermidades autoinmunes
Na artrite reumatoide e outras doenzas autoinmunes, como a artrite psoriática, lupus eritematoso sistémico e a síndrome de Sjögren, os autoanticorpos con frecuencia atacan ás proteínas citrulinadas. A presenza de anticorpos anti-proteínas citrulinadas é unha proba estándar para a diagnose da artrite reumatoide, e está asociada cun curso da enfermidade máis grave. As proteínas citrulinadas tamén se encontran nos restos celulares que se encontran acompañando a destrución de células que se produce na enfermidade de Alzheimer, e despois de fumar cigarros. A citrulinación parece formar parte do mecanismo que estimula o sistema inmunitario nas enfermidades autoinmunes.
Lingua mohave
A lingua mohave é a lingua nativa falada polo pobo mohave que habita a carón do río Colorado do noroeste de Arizona, sueste de California e suroeste de Nevada. Arredor do 70% dos falantes habitan en Arizona, mentres que o 30% restante reside en California. Pertence á póla do río da familia yuma, xunto co quechan e maricopa.
A lingua mohave converteuse nunha lingua ameazada durante o século XX, cando moitos nenos mohave foron separados dos seus pais e criados en internados onde lles prohibiron falar a súa lingua. Tiñan prohibido falar en mohave mesmo cando visitaban ós seus pais ocasionalmente, malia que a maioría dos pais non falaban inglés.
Festival de Eurovisión 1960
Este foi o último festival que se realizou entre semana, xa que ata esta edición o festival se celebraba sempre en xoves.
Aínda que os Países Baixos gañaran o festival de 1959, decidiron non organizar de novo a edición de 1960; a BBC, que quedara en segundo lugar, fíxose cargo de devandita organización.
Neste ano instaurouse por primeira vez o que o intérprete ganador do ano anterior entregase o trofeo ao gañador do ano en curso, tradición que, con algunhas excepcións, se mantivo ata a actualidade. Este ano foi a ganadora de 1959, a neerlandesa Teddy Scholten, quen se desprazou ata Londres para entregar o premio á gañadora.
Resultados
A ronda de votacións comezounas liderando Alemaña Occidental e máis tarde Mónaco, a gran parte das votacións liderounas Reino Unido, que parecía que por fin se alzaría coa vitoria, pero nas catro últimas votacións, Francia alcanzou ao Reino Unido, finalmente o país galo sacoulle vantaxe aos británicos, que votaban últimos.
Vicente Díaz Veiga
Vicente Díaz Veiga, nado en Valdoviño en 1899, foi un xornalista e político galego.
Traxectoria
Emigrante en Cuba, retornou a Galicia coa República. Organizador agrario da zona de Valdoviño, foi desterrado á Coruña. Afiliado á CNT, colaborou en Solidaridad Obrera, Brazo y Cerebro e Solidaridad, impulsou Orientación e dirixiu Germinal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido, ao ser liberado escapou a Valdoviño onde estivo agochado. Detido novamente, foi xulgado en Ferrol por rebelión militar, sendo condenado a pena de morte. Conmutaron a sentenza por cadea perpetua. Ao saír da prisión actuou como enlace da guerrilla en contacto con militantes da ANFD. Denunciado polo infiltrado Pablo Alejo Mora foi detido a finais de 1947 e xulgado por auxilio á guerrilla en outubro de 1948. Foi condenada a catro anos de prisión menor. Volveu a Valdoviño e traballou como perito agrícola. Escribiu na República La pantalla del cristianismo e Los nuevos regadíos e La crucifixión del labrego (1966) despois de saír do cárcere.
Double Star
Double Star, tamén coñecido como Tan Ce (TC), foi unha misión espacial conxunta de Europa e China consistente en dous satélites artificiais lanzados para o estudo dos efectos do Sol na contorna da Terra.
Características
As naves da misión foron denominadas Double Star 1 e Double Star 2. A primeira (denominada TC-1) foi lanzada o 29 de decembro de 2003 nunha órbita ecuatorial para estudar os denominados procesos de subtormenta e a entrada de partículas solares na parte frontal da magnetosfera terrestre. A segunda (TC-2) foi enviada a unha órbita polar o 25 de xullo de 2004 co fin de medir a entrada de enerxía do vento solar na ionosfera. Xunto coas naves da misión Cluster II recolléronse datos para entender o proceso de inicio e os mecanismos físicos implicados das subtormentas xeomagnéticas.
Ambos satélites foron lanzados mediante foguetes CZ-2C. Tiñan forma cilíndrica, cun diámetro duns 2,1 m e unha altura de 1,4 m. Cada un tiña unha masa duns 270 kg. TC-1 reentrou na atmosfera o 14 de outubro de 2017, desintegrándose durante o descenso.
Campolongo, San Román de Montoxo, Cedeira
Campolongo é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Non ten habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Helena Veiguela
Helena Veiguela, nada na Veiga en 1946, é unha política nacionalista galega.
Traxectoria
Nada no concello asturiano da Veiga en 1946, aínda que residente hoxe en Neda. Estudou Ciencias Matemáticas na Universidade de Santiago de Compostela, onde se licenciou en 1969. En 1976 empeza a colaborar co nacionalismo e en 1977 é elixida responsable nacional da Unión Traballadores de Ensino de Galiza (hoxe CIG-Ensino).
En 1983 especialízase en Estatística e Investigación Operativa na Universidade Complutense de Madrid e nese mesmo ano, pertencendo ao Corpo de Catedráticos de Bacharelato, comeza a traballar no Ministerio de Educación e Ciencia para dirixir proxectos de introdución de novas tecnoloxías no ensino primario e secundario. Desde este momento até 1996 participa en multitude de programas, seminarios e conferencias tanto da Comisión da Unión Europea como da OCDE. Igualmente, desde marzo de 1987 até 1996 foi a representante de España no Programa de Acción Europeo "Novas Tecnoloxías da Información en Sistemas Escolares"”. Entre agosto de 2005 e até o 6 de maio de 2009 foi a Directora Xeral de Promoción Industrial e da Sociedade da Información.
Blame! (filme)
Blame! (estilizado como BLAME!) é un filme anime xaponés de 2017 dirixido por Hiroyuki Seshita, producido por Polygon Pictures e escrito por Tsutomu Nihei. Está baseado na serie manga Blame!, que foi escrita e ilustrada por Tsutomu Nihei. Foi estreada mundialmente por Netflix o 20 de maio de 2017.
Steal This Album!
Steal This Album! é o nome do terceiro disco do grupo estadounidense de rock alternativo System of a Down, editado o 26 de novembro do 2002 por American Recordings. O álbum foi producido por Rick Rubin e Daron Malakian e acadou o número 15 da lista Billboard 200.
Galadhrim
Os galadhrim ou galaðrim (que se traduce como «pobo das árbores» en sindarin) son un pobo ficticio que forma parte do legendarium creado polo escritor británico J. R. R. Tolkien e que aparece na súa novela O Señor dos Aneis e na colección de relatos publicada polo seu fillo Christopher baixo o título Unfinished Tales of Númenor and Middle-earth. É o nome co que se coñece ós elfos silvanos que habitan o bosque e reino de Lothlórien durante as Segunda e Terceira Idade do Sol na Terra Media.
Triloxía cinematográfica
Na triloxía cinematográfica realizada polo director neozelandés Peter Jackson sobre a novela O Señor dos Aneis, os galadhrim aparecen na primeira e segunda partes. Na The Fellowship of the Ring, os galadhrim van vestidos con roupas parecidas ás dos elfos de Valfendido, feitas á base de teas, pero con cores máis pálidas como o gris, o verde ou o marrón, pois debían servirlles para camuflarse. O equipo de rodaxe filmou algunhas escenas nas que os galadhrim se enfrontaban ós trasgos de Moria que perseguían a Irmandade do Anel e mesmo algunhas imaxes apareceron no tráiler do filme, pero finalmente descartáronse e tan só apareceu o recibimento do elfo Haldir e os seus irmáns. Debido a que na triloxía non aparecería a loita dos galadhrim contra os orcos que atacan Lothlórien na Guerra do Anel e ó escura que fixeron a batalla do Abismo de Helmo en The Two Towers, os guionistas Philippa Boyens, Peter Jackson e a súa esposa Fran Walsh, decidiron que un pequeno exército de elfos ó mando de Haldir interviñese para dar unha pequena esperanza á situación. No guión inicial, Arwen, a neta de Galadriel, ía acudir cos galadhrim á batalla, pero as protestas dos fans cando a noticia se estendeu por Internet fixeron que os guionistas suprimisen a súa aparición.
miniatura|esquerda|175px|Armadura utilizada polos galadhrim no filme [[The Lord of the Rings: The Two Towers, de Peter Jackson.]] Neste contexto, a historia describe que Haldir, co apoio de Elrond de Valfendido, convenceu a Galadriel e a Celeborn para que axudaran os homes de Rohan e reuniu a douscentos galadhrim para combater os uruk-hai no Abismo de Helmo. Grazas á súa axuda, os rohirrim lograron resistir máis e mataron uns dous mil uruks cos seus arcos, pero co prezo de que ningún regresou a Lothlórien, incluído Haldir.
Marcel Desailly
Marcel Desailly, nado en Accra como Odenke Abbey o 7 de setembro de 1968, é un ex xogador de fútbol francés de orixe ghanesa. Xogou de defensa central e mediocentro defensivo.
Traxectoria
Posúe un dos palmarés máis importantes do fútbol francés, integrou a selección de Francia 116 veces e coa que gañou a Copa do Mundo de 1998, a Eurocopa de 2000 e a Copa das Confederacións en 2001 e 2003. En clubs gañou a Liga de Campións dúas veces, co Olympique de Marseille en 1993 e co AC Milan en 1994. Disputou tamén durante seis tempadas o campionato de Inglaterra, onde de 1998 a 2004 capitán do Chelsea FC.
Under the Western Freeway
Under the Western Freeway é o primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Grandaddy, publicado o 21 de outubro de 1997 a través do selo Will Records.
Pobo hopi
miniatura|[[Bandeira dos hopi.]] Os hopi son un pobo de nativos americanos de Arizona. Os hopi habitan principalmente na reserva Hopi no noroeste de Arizona. Segundo o censo de 2010, había uns 19 327 hopi nos Estados Unidos. A lingua hopi é unha das máis de trinta linguas da familia uto-azteca. A maioría dos hopi pertencen á tribo hopi de Arizona mais tamén hai algúns enrolados nas Tribos indias do río Colorado. A reserva Hopi abrangue unha área de 6 557,26 km2.
Tokushima
Tokushima (徳島市, とくしまし, Tokushima-shi) é a capital da prefectura de Tokushima, na illa de Shikoku, no Xapón. Situada no noroeste da prefectura na foz do río Yoshino, cobre unha área de 191'23 km² e ten unha poboación de 267.343 habitantes. O 1 de outubro de 1889 deuselle o título de cidade.
A Chan, San Mateo de Oliveira, Ponteareas
A Chan é un lugar da parroquia de San Mateo de Oliveira, no concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 53 habitantes (24 homes e 29 mulleres).
O Campón, San Román de Montoxo, Cedeira
O Campón é un lugar da parroquia de San Román de Montoxo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Estromatólito
O primeiro que as describiu, e que lles deu o seu nome foi, en 1908, o xeólogo alemán Ernst Kalkowsky. Son rochas de orixe orgánica, formadas, a maioría, por precipitación de carbonato cálcico (e dolomita) debido á acción de algas azuis (cianófitos ou cianobacterias). , en augas mariñas temperadas, tranquilas e pouco profundas.
Os estromatólitos son estruturas finamente laminadas. O espesor das láminas é da orde dalgúns milímetros a súa forma é plana (este tipo de estrutura denomínase laminación algal ou criptalgal), peo tamén as hai, como quedou dito, hemisféricas e columnares. Adoitan presentar numerosos poros entre as láminas (porosidade fenestral).
Encótranse estromatólitos fósiles en todas as eras xeolóxicas, e un dos indicios máis antigos da vida na Terra son estruturas estromatolíticas de hai 3.500 millóns de anos encontradas no cartón de Pilbara, (Warrawoona, Australia).
Os estromatólitos foron moi abundantes na era precámbrica, cando a atmosfera terrestre era rica en dióxido de carbono, pero pobre en osíxeno. Declinaron no Paleozoico, e son raros na época actual, aínda que se poden ver na baía de Shark, Australia, e en moitos outros lugares.
Características
miniatura|300px|Estromatólitos do [[Cámbrico.]] Os estromatólitos ou camas de pedra son o froito de células que se agrupan en colonias formando rochas sedimentarias. As células fosilizadas máis numerosas encontráronse en tales rochas formadas no bordo de mares cálidos.
Ao examinalos en corte, ao microscopio, distínguense moitas capas superpostas en finas láminas amoreadas unhas sobre outras, nas que só a capa superficial contén organismos vivos.
As rochas fórmanse moi lentamente, capa sobre capa, ao morrer as células dunha capa, depositase o carbonato cálcico das súas paredes sobre a capa anterior e formase sobre elas unha nova capa viva.
Os estromatólitos no pasado
miniatura|300px|Estromatólitos [[precámbricos no Glacier National Park.]] miniatura|300px|Corte dunha rocha do [[proterozoico mostrando a pegada fósil de estromatólitos e sedimentos intermedios.]] Hai uns 3.500 millóns de anos, cando nos océanos xa existían millóns de células vivas, apareceron os estromatólitos, como mostran os fósiles encontrados ao sur de Marble Bar no cratón de Pilbara, un dos máis antigos cratóns do mundo, no grupo de Warrawoona no oeste australiano, pero existen en todos os continentes.
As primeiras publicacións científicas fixeron pensar que alcanzaron o seu acme de extensión mundial e de diversidade de formas e estruturas no Precámbrico (hai 1.500 millóns de anos), e que persistiría neste nivel até hai ao redor de 700 millóns de anos. Datos máis recentes amosan que o seu número e a súa diversidade diminuíran moito máis cedo, en proveito doutras especies.
Hoxe en día pénsase que é posíbel que foran a única forma de vida, ou a forma dominante, até hai ao redor de 550 millóns de anos; o declive da súa diversidade iniciouse moito antes do que se pensara ao principio. Porén, a súa persistencia foi de máis de 1.000 millóns de anos.
O acme da súa diversidade dátase na actualidade entre hai 1.000 e 1.300 millóns de anos, para enseguida caer ao 75 % deste nivel (entre 1.000 millóns e 700 millóns de anos), para finalmente descender a menos do 20 % a principios do Cámbrico.
MacNamara estima que a baixada da súa diversidade resultou sen dúbida da competencia debida á emerxencia doutras especies á fin do Proterozoico. A aparición desta tendencia, se nos baseamos nos tempos de diverxencia das secuencias moleculares de orixe animal, remontaría polo menos a 1.000 millóns de anos.
Os estromatólitos mortos considéranse como rochas fósiles. Polo principio do actualismo, as máis antigas suponse que foron igualmente elaboradas por unha comunidade de organismos microscópicos, do tipo de bacterias e algas primitivas.
Os estromatólitos antigos están entre as máis antigas rochas fósiles de orixe biolóxica coñecidas (a máis antigas coñecidas son de hai 3.465 millóns de anos). Son as máis frecuentes nos sedimentos do Precámbrico.
Estas comunidades dominaron a vida mariña entre hai 3,500 e 500 millóns de anos. A aparición de formas de vida máis complexas, tales como os moluscos, os crustáceos e os vertebrados contra a fin do Precámbrico e o inicio do Cámbrico anunciaron o seu declive. As comunidades que formaron estas rochas acantonábanse daquela en nichos ecolóxicos illados, entre outros nos medios mariños pouco profundos e a miúdo moi salinos, pouco propicios para outros organismos. Estas rochas atópanse nos sedimentos de calquera idade.
A causa da aparición do oxíxeno na atmosfera terrestre
Pero hai de 2.500 a 1.000 millóns de anos, os arrecifes de estromatólitos estaban amplamente estendidos e comezaron a desprender un gas que foi o causante da primeira extinción masiva do planeta. Este gas era o osíxeno, que provocou un cambio drástico na Terra, reducindo drasticamente a concentración de dióxido de carbono na atmosfera e incrementando a de oxíxeno, pasando a ser de redutora a oxidante, e proporcionando así o ambiente necesario para que puideran desevolverse os seres heterótrofos).
Os estromatólitos contribuíron decisivamente, sen dúbida, a crear a nosa atmosfera actual, rica en osíxeno (O2), e a capa de ozono (O3), que permitiron o desenvolvemento dunha vida terrestre e oceánica máis complexa.
O seu crecemento foi lento, pero no curso de miles de millóns de anos, foron a orixe de potentes arrecifes ou macizos calcarios ou dolomíticos enormes (de até 3 km de espesor no Anti Atlas, en Marrocos), creados hai máis de 700 millóns de anos. Estas comunidades microbianas foron tamén, no pasado, a orixe do primeiro importante secuestro de carbono (e de calcio que, a doses elevadas, é un metal tóxico para os organismos complexos).
Lugares onde aínda se forman estromatólitos
miniatura|dereita|Estromatólitos de forma máis arredondada e [[cor máis clara. Todos eles fórmanse en augas pouco profundas.]] miniatura|A súa estrutura pouco habitual crea un [[Ecoloxía|ecotono e un hábitat moi particular, que na marea baixa modifica a corrente mariña e a temperatura da auga, para vantaxe do estromatólito.]] miniatura|Estromatólito contemporáneo en crecemento, no litoral australiano. miniatura|Acaban por formar pequenas plataformas no bordo do mar ou do lago, nas que a estrutura máis áspera é a que está ao bordo da auga. miniatura|Cando a salinidade diminúe, a vexetación terrestre coloniza a plataforma. Aínda que chegaron a ser moi raros, estruturas arrecifais que se parecen en todo aos estromatólitos construídos hai máis de 3.000 millóns de anos, continúan construíndose actualmente. Pero só se forman nalgúns poucos lugares do planeta que reúnen as condicións apropiadas.
Os lugares máis coñecidos son a costa oeste de Australia (non lonxe dos lugares onde se encontraron os estromatólitos fósiles); a Laguna de Bacalar, en México; as illas Bahamas; o Mar Vermello; a Lagoa Salgada (Brasil); en Cuatrociénagas, lugar situado en Coahuila de Zaragoza, México, e en salares da zona norte de Chile, como o Salar de Llamara. . E existen tamén no Lago Sarmiento, Parque Nacional Torres del Paine, Rexión de Magallanes, Chile, nas illas Bahamas, no golfo pérsico e na illa de Hannan, na China. Así mesmo téñense rexístrado en sitios nos que se remontan ao Proterozoico, como en San Juan de Marcona, Perú (1986), segundo un informe do Instituto Geológico Minero y Metalúrgico peruano).
Numerosas fontes cálidas sulfurosas, como as do Parque Nacional de Yellowstone, albergan cianobacterias que crean frecuentemente estruturas estromatolíticas, aínda que sexan menos numerosas e diferentes das especies que viven en augas menos cálidas.
Teñen formas, tamaños e densidades que varían segundo as paraxes xeográficas, e localmente segundo o gradiente de profundidade, a dirección do vento e des vagas (medran máis neses sentidos). Polo tanto, son moi variadas.
No lago Thetis (Australia) distínguense:
En outubro de 2009 a bióloga e investigadora do CONICET María Eugenia Farías e o seu equipo descubriron estromatólitos a 3.000 m de altura en Socompa e Tolar Grande, Salta.
Investigadores da NASA despois descubriron estromatólitos vivos na zona da Puna salteña, no norte da Arxentina, máis precisamente na laguna de Socompa e en seis "ojos de mar" (lagoas pequenas, profundas e moi salinas) próximos á poboación de Tolar Grande, no departamento de Los Andes. A particularidade destes estromatólitos é que o ambiente no que se forman é extremo, con alta radiación ultravioleta, moi salino e con arsénico.
Pere Mir i Puig
miniatura|Logotipo do Instituto de Ciencias Fotónicas, un dos proxectos financiados polo filántropo catalán Pere Mir. Pere Mir i Puig, nado en Barcelona en 1919 e finado na mesma cidade o 10 de marzo de 2017, foi un empresario e mecenas catalán.
Traxectoria
Doutor en Ciencias Químicas, dedicouse á investigación, á síntese e á fabricación de produtos químicos, así como á promoción de varias empresas e patentes. Mir fixera fortuna como químico tras inventar unha nova técnica para extraer formol da madeira, que tiña máis de vinte patentes, algunhas das cales aínda se utilizan hoxe en día, e iniciou a súa actividade filantrópica na década de 1960 cunha doazón á Casa Pairal, de Vilassar de Mar. Tamén foi profesor na Escola de Enxeñeiros Técnicos da Universidade Politécnica de Cataluña e fundador do Centro de Estudos Cataláns da Sorbona, en París. En 1993 recibiu a Creu de Sant Jordi en recoñecemento ao seu traballo.
No ano 2002 creou a Fundación Cellex, que liderou nos últimos anos as achegas do sector privado ao progreso científico de Cataluña. Algúns dos proxectos que financiou son o Instituto de Ciencias Fotónicas (ICFO), o Centro de Formación Interdisciplinaria Superior (CFIS) da UPC, que ofrece a posibilidade de cursar dúas carreiras simultáneas a alumnos de altas capacidades, o Centro de Investigación Biomédica da Universidade de Barcelona, o Instituto de Investigacións Biomédicas August Pi i Sunyer (IDIBAPS), o Instituto de Oncoloxía Vall d'Hebron e o programa de CiMs+CELLEX de bolsas de estudo para estudantes de bacharelato, especializado en ciencias e matemáticas.
A achega ao ICFO foi a doazón de patrocinio científico máis grande feita en España, e permitiu a construción do edificio Nest, que foi inaugurado en xuño de 2012.
Cun perfil moi discreto, estímase que entre 2004 e 2010 a súa fundación financiou con 62 millóns de euros diferentes institutos e proxectos científicos.
O ano 2011 concedéuselle o Premio Nacional de Investigación, na categoría de patrocinio científico. En 2013 recibiu a medalla de ouro do Concello de Barcelona, co premio ao Mérito Científico, pola súa participación no patrocinio de investigación en física, química e a biomedicina.