cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalimantan Central
Historia
En 1957 dividiuse o Kalimantan Meridional para darlle á poboación dayak unha maior autonomía respecto á poboación musulmá da provincia. O cambio foi aprobado polo goberno indonesio o 23 de maio de 1957, segundo a lei presidencial nº 10 do ano 1957, que declarou a Kalimantan Central a décimo sétima provincia de Indonesia. O presidente Sukarno nomeou o heroe nacional dayak como primeiro gobernador de Palangkaraya, a capital da provincia.
Veiga, Castelo de Somoza, O Incio
Veiga é un lugar da parroquia de Castelo de Somoza, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Castro, Eirexalba, O Incio
Castro é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Concello de Dals-Ed
Dals-Ed é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Älvsborg. A súa capital é Ed, o que o converte nun dos 42 concellos que ten como capital a unha antiga localidade municipal. Dals-Ed é o concello do condado de Västra Götaland con menos poboación, tendo 4 743 habitantes no ano 2022.
O concello está no noroeste do landskap de Dalsland e limita ao norte co municipio de Årjäng en Värmland, ao leste co de Bengtsfors, ao sur co de Färgelanda, ao suroeste co de Munkedal e ao oeste co de Tanum. Ao oeste lamén limita cos concellos de Halden e Aremark en Noruega.
Administración histórica
A área do municipio correspondese coa das parroquias de Dals-Ed, Gesäter, Håbol, Nössemark, Rölanda e Töftedal. Nesta fundáronse concellos rurais co mesmo nome coa reforma municipal de 1862.
O 8 de abril de 1927 estableceuse a localidade municipal de Ed no concello rural de Dals-Ed.
Coa reforma municipal de 1952 naceu o gran concello de Dals-Ed a partir dos anteriores municipios de Dals-Ed, Gesäter, Håbol, Nössemark, Rölanda e Töftedal. A localidade municipal de Ed dissolveuse o 31 de decembro de 1957.
O concello de Dals-Ed fundouse coa refoma municipal de 1971 a través da reorganización do concello rural de Dals-Ed.
O municipio pertenceu dende a súa fundación ata o 1 de maio de 1999 ao partido xudicial de Åmål, e dende entón pertence ao de Vänersborg.
Historia
Grandes partes de Dals-Ed foron moldeadas polo inlandsis. O concello estaba xa poboado durante a Idade de Ferro. Como asentamento fronteirizo, foi durante séculos un importante lugar para o comercio, o transporte e os intereses políticos. Carlos XII, o rei guerreiro sueco, marchou dende Dals-Ed cara fortaleza de Fredriksten en Halden, onde morrería.
Vilar da Vara, Covela, O Incio
Vilar da Vara é un lugar da parroquia de Covela, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Provespa barthelemyi
Provespa barthelemyi é unha especie de insecto himenóptero da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos e subfamilia dos vespinos, unha das tres incluídas na actualidade no xénero Provespa.
Covo, Eirexalba, O Incio
Covo é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Provespa barthelemyi
Descrición
A especie foi descrita en 1905 polo naturalista e entomólogo francés Robert du Buysson, co nome de Vespa barthelemyi, no seu traballo "Monographie des guêpes ou Vespa" publicado en ''Ann. Soc. Ent. France'' 72: 260–288.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Provespa.
O epíteto específico, barthelemyi é unha homenaxe que du Buysson lle fixo ao abade Berthoumieu, co que estudou musgos.
Sinónimo
Ademais de co nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Distribución xeográfica
Provespa barthelemyi encóntrase na India (Sikkim, Bengala Occidental, Assam, Meghalaya, Arunachal Pradesh, Nagaland, Manipur, Tripura, Mizoram), na China (Yunnan, Guangxi), e en Myanmar, Laos, Camboxa, Vietnam, Tailandia e Malaisia ​​(Península Malaia).
Sandro Puppo
Sandro Puppo, nado en Piacenza o 28 de xaneiro de 1918 e finado na mesma cidade o 16 de outubro de 1986, foi un futbolista e adestrador italiano. Xogaba como centrocampista.
Como futbolista
Nado en Piacenza, pasou os seus anos de adolescencia en Shanghai, onde seu pai actuaba como violinista. Na China comezou a xogar ao fútbol, no equipo da súa escola, e cando regresou a Piacenza en 1934 presentouse ao adestrador do Piacenza, Carlo Corna, que inicialmente o colocou como mezzala. Máis tarde, pasou ao medio central, posición na que xogou o resto da súa carreira. Foi titular no Piacenza durante tres tempadas na Serie C, e as súas actuacións valéronlle a convocatoria para os Xogos Olímpicos de Berlín de 1936 xunto co seu compañeiro Carlo Girometta, aínda que foron como reserva e non chegaron a xogar. No verán de 1937 fichou polo Inter de Milán, chamado daquela Ambrosiana-Inter, co que gañou a Serie A na súa primeira tempada, aínda que sen chegar a debutar en liga, ao contar o equipo con Renato Olmi na súa posición. Debutou coa camiseta nerazzurra o 6 de xaneiro de 1938, nun partido da Copa de Italia no campo do Napoli. Tampouco contou con moitos minutos na seguinte tempada (8 partidos na Serie A) e foi traspasado ao Venezia. Foi titular no equipo veneciano durante as seguintes catro tempadas, xogando por detrás da parella Loik - Mazzola, e conquistou a Copa Italia na campaña 1940/41. Participou tamén no Campionato Alta Italia de 1943/44, no que o equipo chegou á rolda final.
Fortificacións de Vauban
As Fortificacións de Vauban son un Patrimonio da Humanidade da UNESCO composto por 12 grupos de edificios fortificados e sitios ao longo das fronteiras de Francia. Foron deseñados polo recoñecido arquitecto militar Sébastien Le Prestre de Vauban (1633–1707) durante o reinado do rei Louis XIV. Estes sitios inclúen unha variedade de fortificacións, que van desde cidadelas, ata baterías de montaña e fortificacións marítimas, ata murallas e torres de bastións. Ademais, o sitio inclúe cidades construídas desde cero por Vauban e torres de comunicación. Estes sitios foron elixidos porque exemplifican o traballo de Vauban, testemuñando a influencia dos seus deseños sobre enxeñería militar e civil a escala global desde o século XVII ata o século XX.
Sandro Puppo
Como futbolista
Despois da guerra foi cedido ao Piacenza, onde comezou actuando como xogador-adestrador, ata que foi substituído no banco por Renato Bodini. Regresou a Venecia para o Campionato da Serie A 1946 /47. Co descenso dos venecianos á Serie B, pasou a Roma, reclamado por Imre Senkey. Con todo, na capital sufriu unha grave lesión que puxo fin á súa carreira na elite do fútbol italiano, aínda que militou unha última tempada no modesto Thiene, no dobre papel de xogador-adestrador.
Fortificacións de Vauban
A rede dos principais sitios de Vauban é unha asociación de cidades creada o 30 de marzo de 2005 por iniciativa da cidade de Besançon. Inclúe os doce sitios que mellor representan o sistema de fortificacións erixido por Vauban. O ficheiro de solicitude foi seleccionado o 5 de xaneiro de 2007 polo Ministerio de Cultura para representar a Francia. O 7 de xullo de 2008, doce dos catorce sitios da rede engadíronse á lista na reunión anual da UNESCO na cidade do Quebec.
Sandro Puppo
Como adestrador
Despois das súas primeiras experiencias como xogador-adestrador no Piacenza e no Thiene, en 1950 converteuse no segundo adestrador do Venezia, na Serie B. En xaneiro de 1951 colleu as rendas do equipo, sendo o primeiro adestrador ata outubro, cando foi despedido e substituído por Mario Villini. No resto da tempada 1951/52 ocupou o banco do Rovereto, na Serie C.
Fortificacións de Vauban
Historia da candidatura á UNESCO
thumb|[[Villefranche-de-Conflent: muralla de fortificación da cidade, con Tour du Diable (a Torre do Diaño).]] En 2003, a cidade de Besançon investigou a posibilidade de ser nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO. Despois de seguir o consello de especialistas, decidiron montar unha aplicación en forma de rede que representase a todo o xenio do arquitecto Sébastien Le Prestre de Vauban, para cumprir mellor os criterios emitidos pola UNESCO. En 2005 formouse unha selección inicial de oito sitios, seguida dunha lista final de catorce sitios, das 150 fortificacións que deixou Vauban. As seleccións foron finalmente validadas por un consello científico o 31 de marzo de 2006. (En competencia coa posible candidatura á UNESCO como Patrimonio da Humanidade, consistente nos traballos de Le Corbusier, cada país só podía presentar un expediente cada ano).
Sandro Puppo
Como adestrador
En 1952 converteuse no adestrador da selección de Turquía, á que dirixiu nos Xogos Olímpicos de Helsinqui en 1952, acadando os cuartos de final, onde caeu eliminado por goleada (7-1) ante a poderosa Hungría, que acabaría levando a medalla de ouro. Conseguiu tamén a clasificación para o Mundial de 1954, despois de dar a sorpresa e eliminar a España. Xa en Suíza, na súa primeira participación nun Mundial, o equipo turco perdeu contra Alemaña Occidental e goleou por 7-0 a Corea do Sur. Quedou empatado a puntos coa selección alemá, polo que se se enfrontou de novo a esta para dilucidar quen pasaría á seguinte fase, sendo a vitoria para a RFA por 7-2. Nese mesmo período de dous anos (1952/54) tamén foi adestrador do Beşiktaş.
Robert du Buysson
Traxectoria
Robert du Buysson era fillo do botánico François du Buysson e irmán do entomólogo Henri du Buysson.
Sandro Puppo
Como adestrador
Despois sentou no banco do Barcelona, durante a tempada 1954/55, acabando subcampión de liga por detrás do Real Madrid, e facendo debutar o coruñés Luis Suárez, futuro Balón de Ouro. De regreso a Italia, adestrou durante dous anos á Juventus, levando a cabo un programa de renovación e rexuvenecemento do equipo. No equipo piemontés, alcumado a Juve dei puppanti, dirixiu a xogadores como Piero Aggradi, Flavio Emoli, Enzo Robotti e Giuseppe Vavassori.
Robert du Buysson
Traxectoria
Despois de mostrar o seu gusto polos herbarios e o seu agudo sentido da observación desde moi novo, Robert du Buysson comezou a estudar os musgos da súa rexión natal, estendendo rapidamente o seu campo de estudo aos liques e ás criptógamas vasculares. Entre 1888 e 1893 publicou un inventario das criptógamas vasculares de Europa na Revue scientifique du Bourbonnais et du Centre de la France.
Fortificacións de Vauban
Historia da candidatura á UNESCO
A rede Vauban foi finalmente seleccionada o 5 de xaneiro de 2007 polo Ministerio de Cultura, cando comezaban as celebracións polo tricentenario da morte do arquitecto.
David Walker (baloncestista)
David Michael Walker, nado o 24 de novembro de 1993 en Stow, Ohio, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Fortificacións de Vauban
Historia da candidatura á UNESCO
O 7 de xullo de 2008, doce dos catorce sitios da rede están admitíronse na Lista definitiva do Patrimonio Mundial. Os sitios do Castelo de Bazoches na Nièvre e o forte transformado nunha cidadela do Palacio de Belle-Île-en-Mer en Morbihan foron excluídos do rexistro.< ref name=":0" /> A cidadela de Belle-Île-en-Mer foi rexeitada pola UNESCO pola súa "falta de autenticidade", especialmente debido a un proxecto hoteleiro no seu interior. Aínda que isto suscitaba dúbidas, o feito de que estes dous sitios fosen propiedades privadas non tería participado nesta decisión.
David Walker (baloncestista)
Traxectoria
O 13 de agosto de 2022, anunciouse a fichaxe de Walker por unha tempada, con opción a outra adicional, co Obradoiro CAB da Liga ACB. Tras unha tempada en Santiago, Walker e o Obradoiro separaron os seus camiños.
Sandro Puppo
Como adestrador
En 1957 volveu a Venecia por motivos de saúde, e alí adestrou o Mestrina,, antes de ingresar ao ano seguinte na Federación Italiana de Fútbol. Durante un partido amigable en Budapest sentou no banco da selección B de Italia, antes de regresar de novo a Turquía, para poñerse outra vez á fronte da selección turca e do Beşiktaş.
Robert du Buysson
Traxectoria
No campo da brioloxía, o nome de Robert du Buysson está unido a dúas especies, Orthorichum berthoumieui, nomeado na honra do abade Berthoumieu co que estudou musgos ao redor de Saint-Pourçain (Allier), e Barbula buyssoni.
As Cortellas, Eirexalba, O Incio
As Cortellas é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Robert du Buysson
Traxectoria
Pero foi sobre todo no estudo dos insectos onde Robert du Buysson se distinguiu.
Sandro Puppo
Como adestrador
A continuación regresou a Italia, onde adestrou o Siracusa e o Venezia, e completou a súa terceira etapa na selección turca. En 1964 pasou polo Triestina, antes de volver á selección turca, á que dirixiu en dúas etapas máis entre xaneiro de 1965 e maio de 1966, sen poder conseguir a clasificación para o Mundial de 1966. Rematou a súa carreira como adestrador no Piacenza en 1967.
Fortificacións de Vauban
Cidadela Vauban, Arras
A Cidadela de Vauban, situada en Arras, Pas-de-Calais, construíuna Vauban entre 1667 e 1672. A Cidadela alcumouse La belle inutile (a fermosa inútil) polos veciños xa que nunca estivo directamente implicada en duros combates, e finalmente non conseguiu impedir que os alemáns ocupasen a cidade en ningunha das dúas guerras mundiais. Dentro da cidadela do lado de La Place de Manœuvre construíuse unha pequena capela de estilo barroco. No exterior, Le Mur des Fusillés (o muro dos fusilados) rende homenaxe aos 218 membros da Resistencia Francesa fusilados na cuneta da cidadela durante a segunda guerra mundial.
Robert du Buysson
Traxectoria
En abril de 1898 obtivo un posto de auxiliar temporal de entomoloxía no laboratorio de zooloxía do Museo Nacional de Historia Natural de Francia en París. En 1900 foi nomeado preparador titular de insectos e crustáceos. A maior parte dos seus traballos publicáronse nos Annales de la Société entomologique de France, da que era membro.
Sandro Puppo
Trala retirada
En 1968 foi contratado pola empresa piacentina Astra do expresidente do Piacenza Enzo Bertuzzi, como intérprete e e secretario. En 1970 foi elixido pola FIFA no grupo de estudos técnicos do Mundial de México, xunto cos ingleses Winterbottom e Greenwood e o alemán Cramer.
Patrimonio da Humanidade en Armenia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Armenia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Armenia ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade o 5 de setembro de 1993, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Fortificacións de Vauban
Cidadela de Besançon
A Cidadela de Besançon, en Besançon, Doubs, está considerada unha das mellores obras de arquitectura militar de Vauban. A Cidadela ocupa 11 hectáreas no monte Saint-Etienne, un dos sete outeiros que protexen Besançon, a capital de Franche-Comté. O monte Saint-Etienne ocupa o colo dun meandro formado polo río Doubs, dándolle ao lugar unha importancia estratéxica que Xulio César recoñeceu xa no 58 a.C. A Cidadela, construída entre 1668 e 1683, ten vistas á zona antiga da cidade e ao meandro. A Cidadela construíuse sobre un gran sinclinal sobre un campo rectangular atravesado no seu ancho por tres bastións sucesivos (recintos ou fachadas) tras os cales se estenden tres prazas. Toda a cidade está rodeada de murallas coroadas por camiños circulares e marcadas por atalaias e postos de garda. Os muros teñen unha altura de ata 15 a 20 metros cun grosor entre 5 e 6 metros. Neste sitio tamén se inclúe Fort Griffon, construído entre 1680 e 1684.
Sandro Puppo
Trala retirada
En 1974 publicou en Piacenza o volume Calcio: quo vadis, un ensaio no que expuxo a evolución técnica e táctica do fútbol dende as súas orixes ata 1970.
Patrimonio da Humanidade en Armenia
No ano 2022, Armenia tiña tres sitios na lista, todos eles mosteiros, igrexas ou sitios relixiosos relacionados. O primeiro lugar en Armenia foi o Mosteiro de Haghpat, en 1996. En 2000, o sitio ampliouse para incluír o Mosteiro de Sanahin. En 2000, engadíronse outros dous lugares, a Catedral e Igrexas de Echmiadzin xunto co sitio arqueolóxico de Zvartnots, e o Mosteiro de Geghard e o Val do Azat. Os tres sitios son lugares culturais. Hai catro sitios adicionais na lista tentativa.
Fortificacións de Vauban
Sitios en Blaye-Cussac-Fort-Médoc
A cidadela de Blaye, as murallas da cidade, Forte Paté e Forte Médoc atópanse en Blaye-Cussac-Fort-Médoc, Xironda. A cidadela de Blaye construíuse entre 1686 e 1689, e os veciños Fort Paté e Fort Médoc construíronse entre 1689 e 1700. A xustaposición destes tres sitios ao longo da ría da Xironda axudou a protexer Bordeaux en caso dunha posible invasión marítima.
Patrimonio da Humanidade en Armenia
Lista de lugares candidatos
Ademais dos sitios inscritos na lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a lista do Patrimonio da Humanidade se o sitio figuraba previamente na lista provisional. No ano 2022, Armenia tiña catro lugares na súa lista de candidatos.
Fortificacións de Vauban
Briançon, Altos Alpes
Este sitio, situado en Briançon, Hautes-Alpes, contén unha muralla, catro fortes (incluíndo o Fort des Trois-Têtes e Fort du Randouillet), a Redoute des Salettes, o ouvrage de la communication Y, así como a ponte de Asfeld. A muralla medieval da cidade foi reconstruída por Vauban entre 1692 e 1700, os fortes construíronse segundo as súas especificacións entre 1709 e 1732, a torre de comunicacións entre 1724 e 1734 e a ponte de Asfeld entre 1729 e 1731.
Tour Vauban
A Tour Vauban, tamén coñecida como Tour dorée (que significa "Torre dourada") está en Camaret-sur-Mer, Finistère. É unha torre defensiva poligonal de 18 m de altura construída entre 1693 e 1695 segundo un plano de Vauban no Sillon en Camaret-sur-Mer, como parte das fortificacións do goulet de Brest. Ten tres niveis e está flanqueado por muros, unha caseta de garda e unha batería de armas que pode albergar 11 canóns, así como unha fundición de balas de canón engadida no período da Revolución Francesa.
Sandro Puppo
Trala retirada
Faleceu en Piacenza en 1986 aos 68 anos.
Fortificacións de Vauban
Place forte, Mont-Dauphin
O sitio de place forte está situado en Mont-Dauphin, Hautes-Alpes. Construído en 1692 por Vauban na cabeceira dunha meseta, segue unha planta ortogonal e contén varios edificios militares que datan dos séculos XVI ao XVIII.
Sandro Puppo
Recoñecementos
Na súa cidade natal recibiu o seu nome un campo de fútbol, no que xogan os seus partidos os equipos US Turris, ASD Primogenita e Nuova Spes.
Fortificacións de Vauban
Cidadela e murallas, Mount-Louis
A cidadela e as murallas da cidade de Mont-Louis atópanse en Mont-Louis, Pyrénées-Orientais. Construíronse en 1679 co fin de facilitar os cruces transfronteirizos con España, e conteñen unha cidadela cadrada e un muro fortificado con 25 postos de garda.
Ville neuve, Neuf-Brisach
A ville neuve en Neuf-Brisach, Haut-Rhin está situada preto da fronteira alemá con Francia. Construído dende cero entre 1698 e 1703, é unha das últimas obras de Vauban, destinada a gardar a fronteira con Alemaña (daquela o Sacro Imperio Romano Xermánico). É o único exemplo do "terceiro sistema fortificado" de Vauban, cunha dobre muralla.
Cidadela e murallas, Saint-Martin-de-Ré
Unha Cidadela e murallas deseñadas por Vauban entre 1681 e 1685 atópanse en Saint-Martin-de-Ré, Charente-Maritime. A cidadela, rodeada por seis baluartes e un foso seco, construíuse en só 40 días.
Atalaias, Saint-Vaast-la-Hougue
Dúas torres de vixía deseñadas por Vauban e o seu alumno están situadas na comuna de Saint-Vaast-la-Hougue, Manche. Enfróntanse a través da baía de Saint-Vaast, coa torre de vixía máis alta de dous pisos situada na illa de Tatihou. Construídas en 1694, as torres de vixía teñen forma tronco-cónica e están rodeadas por un bastión que alberga capelas, cuarteis e polvoreiras.
Lugares en Villefranche-de-Conflent
O forte Libéria, a Cova Bastera e as murallas da cidade de Villefranche-de-Conflent, Pyrénées-Orientais tamén forman parte do patrimonio mundial. As alteracións de Vauban na muralla comezaron en 1669, o forte Libéria construíuse en 1679 e a Cova Bastera instalouse despois da morte de Vauban, en 1707.
Dous sitios considerados inicialmente foron eliminados da lista final: un castelo en Bazoches, Nièvre, e a cidadela e as murallas que rodean Le Palais en Belle-Île-en-Mer, Morbihan.
Feliu Formosa i Torres
Feliu Formosa i Torres, tamén coñecido como Feliu Formosa, nado en Sabadell o 10 de setembro de 1934, é un tradutor, dramaturgo, poeta, profesor de teatro e actor catalán. É pai da cantante e actriz Ester Formosa i Plans e da tradutora Clara Formosa. Reside en Igualada e Sant Andreu de Palomar.
Traxectoria
esquerda|miniatura| Feliu Formosa, en Sabadell, presentando o libro Sense nostàlgia o 26 de febreiro de 2015 De neno, Feliu Formosa viviu na rúa do Foment -hoxe Vila Cinca, no barrio da Creu Alta-. De 1939 a 1942, mentres o seu pai, Camil Formosa, membro do POUM, estaba exiliado en Francia, viviu no pazo de Formosa, no Raval de Fora, 42, preto da rúa do Vapor, onde o seu bisavó –Josep Formosa–, fundara un dos primeiros barcos de vapor da cidade en 1839. En 1942 a familia instalouse en Barcelona, primeiro na rúa de Mallorca e pouco despois na rúa de Castillejos. A nai rexentaba unha zapatería e o pai traballaba de contable.
Estudou filoloxía románica na Universidade de Barcelona. Posteriormente ampliou os seus estudos en Heidelberg (Alemaña ) e destacou polos seus traballos sobre estudos alemáns. Nesta cidade alemá, cando tiña 25 anos, foi profesor de tradución do alemán ao castelán durante ano e medio e deu clase maxistral de literatura española contemporánea na aula principal da Universidade de Heidelberg. De regreso a Cataluña, de 1961 a 1965 traduciu libros para a Editorial Seix Barral, posteriormente fíxoo para a editorial Aymà -coa axuda de Joan Oliver- e en 1966 ou 1967 entrou na Editorial Salvat para elaborar dicionarios. Colaborou na redacción de artigos culturais para a Gran Enciclopedia Catalana. Traduciu para a Editorial Lumen, coa axuda de Esther Tusquets. En 1967 instalouse en Terrassa, onde casou coa actriz María Plans, nai das súas dúas fillas, falecida en 1974. Despois exerceu como docente durante 25 anos no Instituto de Teatro de Terrassa (de 1975 a 2000). En 1984 casou, por segunda vez, coa escritora e enfermeira Anna Vila i Badia, coa que vive en Igualada. Nos anos 1999-2001 foi decano do Instituto de Letras Catalás.
Como actor comezou en 1954 e participou en varias montaxes cos grupos Gil Vicente (1962-1964), Escola d'Art Dramátic Adirà Gual (EADAG, 1964-1966) e os grupos de Terrassa Sis x Set, El Globus. e Centro Dramático do Vallès (CDV). De 1972 a 2006 escribiu 12 libros de poemas. Ten traducido máis de cen libros, entre os que se atopan obras dramáticas de Thomas Bernhard, Bertolt Brecht, Tankred Dorst, Friedrich Dürrenmatt, Henrik Ibsen, Friedrich Schiller, Arthur Schnitzler, Botho Strauss, August Strindberg, Ernst Toller, Anton Chekhov, entre outros moitos autores. ; poemas de Georg Trakl, Goethe e François Villon; narrativa de Thomas Mann, Hermann Hesse, Robert Musil, Heinrich Böll, Franz Kafka, Joseph Roth ou Heinrich von Kleist; e ensaios de Lessing e Peter Weiss, entre outros.
Nos últimos anos foi homenaxeado en diferentes ocasións, entre outras, na súa cidade natal, Sabadell, nos anos 2012, 2018 e 2023.
Andrés Santiago Suárez Suárez
Traxectoria
Cursou Peritaxe e Profesorado Mercantil na Escola Superior de Comercio da Coruña e Ciencias Políticas, Económicas e Comerciais na Universidade Complutense de Madrid, na que se doutorou con premio extraordinario en 1969. Foi catedrático da Universidade de Alacant, catedrático e decano da Facultade de Economía da Universidade de Málaga e conselleiro do Tribunal de Contas do Reino (1982-1991) por designación das Cortes. Desde 1973 foi catedrático de Ciencias Económicas e Empresariais da Universidade Complutense de Madrid. Dirixiu o Departamento de Economía da Empresa da Universidade Nacional de Educación a Distancia.
Obra escrita publicada
Publicou máis de dúas ducias de libros e numerosos artigos en revistas sobre temas relacionados coa economía e a administración de empresas.
Entre as súas obras máis coñecidas están:
Dólar da Illa do Príncipe Eduardo
O dólar da Illa do Príncipe Eduardo foi a moeda propia da Illa do Príncipe Eduardo entre 1871 e 1873, cando este territorio se integrou na Confederación do Canadá e asumiu o dólar canadense como unidade monetaria.
O dólar da Illa do Príncipe Eduardo dividíase en 100 centavos (cents).
Antecedentes
As primeiras moedas utilizadas na Illa do Príncipe Eduardo, do mesmo xeito que no resto do Canadá, foron as levadas consigo polos primeiros colonos e polos comerciantes que se achegaban ás súas costas.
Ao longo do século XIX utilizáronse tamén reais de oito españois aos que se lles recortaba a súa parte central. Deste xeito, o aro exterior resultante circulaba co valor de 5 xilins ou un cuarto de libra esterlina, e o núcleo co valor dun xilin.
Neste contexto, á medida que os intercambios comerciais ían xerando unha maior necesidade de moeda circulante, algúns comerciantes e entidades locais comezaron a cuñar as súas propias moedas, baixo o sistema monetario inglés, coñecidas na tradición anglosaxoa como tokens.
Foi moi frecuente a posta en circulación de moedas de cobre con valor de medio penique a partir de 1830, e que estiveron en uso ata despois de 1860. As máis habituais amosaban lendas alusivas á actividade pesqueira e ao comercio, como SHIPS COLONIES & COMMERCE, ou SUCCESS TO THE FISHERIES , ou tamén SELF GOVERNMENT AND FREE TRADE.
O dólar da Illa do Príncipe Eduardo
A Illa do Príncipe Eduardo adoptou o sistema decimal no seu sistema monetario en 1871, e deste xeito o dólar, dividido en cen centavos (cents) pasou a substituír a libra como unidade monetaria deste territorio colonial. A lei que determinou esta reforma tamén fixou o tipo de cambio entre a libra esterlina e o dólar da Illa do Príncipe Eduardo, de maneira que unha libra equivalía a 4,8666 dólares, a mesma paridade cá do dólar canadense. Mediante esta mesma lei autorizábase tamén o Goberno colonial para dispor a impresión de papel moeda con valor facial expresado en dólares e para emitir moedas divisionarias de cobre co seu valor en centavos.
Moedas
A única moeda oficial cuñada dentro do efémero sistema monetario do dólar da Illa do Príncipe Eduardo foi a dun centavo, cunha única emisión, datada en 1871.
O deseño de ambas as faces desta moeda débeselle a Leonard Charles Wyon, daquela gravador xefe da Royal Mint, de Londres. O seu anverso amosa un busto da raíña Vitoria rodeado pola lenda VICTORIA QUEEN e coa data no exergo. O reverso foi especialmente deseñado para esta emisión e estaba caracterizado polo símbolo da colonia: un gran carballo, que simboliza a Inglaterra, dando abeiro a outros tres máis novos, símbolo dos tres condados que compuñan a Illa do Príncipe Eduardo. Baixo este motivo principal áchase a inscrición PARVA SUB INGENTI ("O pequeno debaixo do grande"), e rodeando o conxunto, a lenda PRINCE EDWARD ISLAND e o valor facial: ONE CENT.
Deste medio penique cuñouse un millón de exemplares na Ceca de Heaton, en Birmingham, coa supervisión da Royal Mint, de Londres, aínda que as moedas carecen de marca de ceca.
O seu peso é de 5,80 gramos, o seu diámetro é de 25,40 milímetros, e está cuñada nunha aliaxe de 90-70 % de cobre e 10-30 % de estaño.
Billetes
O Tesouro da Illa do Príncipe Eduardo xa emitira con anterioridade, entre 1848 e 1858, papel moeda co seu valor facial expresado en libras esterlinas, unha serie composta polos billetes de 5 e de 10 xilins, e de 1, 2 e 5 libras.
Posteriormente, o Merchant Bank of Prince Edward Island emitiu entre 1871 e 1891 billetes de 1, 2, 5, 10 e 20 dólares, e preparou tamén probas dun billete de 5 dólares en 1900, aínda que este non chegou a ver a luz.
En 1872, novamente o Tesouro emitiu billetes de 10 e de 20 dólares, e o mesmo ano, dous bancos autorizados, o Bank of Prince Edward Island e o Union Bank of Prince Edward Island, comezaron tamén a emitir os seus propios billetes de 1, 2, 5, 10 e 20 dólares. Tamén emitiron papel moeda nesta época o Merchants Bank of Prince Edward Island e o Summerside Bank of Prince Edward Island.
A partir do ano seguinte, os bancos privados da Illa do Príncipe Eduardo comezaron a emitir os seus billetes en dólares canadenses, para o que inicialmente se aproveitaron os xa emitidos ata entón e postos en circulación, aos que se lles engadía un selo coa expresión "CANADIAN CURRENCY".
Emisións do Bank of Prince Edward Island
O Bank of Prince Edward Island constituíuse o 14 de abril de 1856 en Charlottetown, logo de case dous anos de negociacións coa metrópole para que esta aceptase a legalidade do establecemento dun banco na colonia. O 13 de agosto dese mesmo ano, o banco abriu as súas portas,; fundado por James Peake, Richard Heartz, Daniel Davies, Henry Haszard e Daniel Brenan. Foi a primeira entidade bancaria en entrar en funcionamento na illa.
En 1857, este banco pechou temporalmente durante tres meses, logo de se descubrir que se realizaran préstamos que superaban o seu propio capital, o que motivou a renuncia do seu presidente, Ralph Brecken. Finalmente, en 1881, unha nova concesión desmesurada de préstamos levou o banco ao seu pechamento definitivo e á súa liquidación durante os oito anos seguintes (1882-1887). Foi o primeiro banco canadense en se declarar en creba.
A primeira emisión de papel moeda do Bank of Prince Edward Island foi datada o mesmo día da súa apertura (13 de agosto de 1856) e correspondíase con valores aínda pertencentes ao sistema anterior: 5 e 10 xilins, e 1 e 5 libras. En 1859 emitiuse unha nova serie cos valores de 10 xilins e 2 libras.
En dólares da Illa do Príncipe Eduardo, o Bank of Prince Edward Island levou a cabo dúas emisións, compostas ambas polos mesmos valores e cos mesmos deseños; unha primeira datada o 1 de xaneiro de 1872 e unha segunda con data do 1 de xaneiro de 1877:
Asha de Vos
Asha de Vos é unha bióloga mariña de Sri Lanka, educadora e pioneira da investigación da balea azul no norte do océano Índico. É coñecida polo Blue Whale Project. É sénior TED Fellow e foi seleccionada para o premio BBC 100 Women en 2018.
Traxectoria
Fixo os seus primeiros estudos no Ladies' College de Colombo e despois de completar a súa educación, trasladouse a Escocia para cursar os seus estudos de licenciatura en bioloxía mariña e ambiental na Universidade de St. John's. Andrews. Obtivo un máster en biotecnoloxía integradora pola Universidade de Oxford e un doutoramento pola Universidade de Australia Occidental. De Vos é a primeira e única persoa de Sri Lanka en ter un doutoramento en investigación de mamíferos mariños.
Premios
De Vos é un Fellow Senior de TED, Global Fellow da Duke University en Conservación Mariña e foi seleccionada como Young Global Leader polo Foro Económico Mundial. En 2013 recibiu o Premio Presidente de Publicacións Científicas. En 2018 recibiu o WINGS WorldQuest Women of Discovery Sea Award.
O 26 de maio de 2018 foi galardoada co Golden Alumni Award na categoría Professional Achievement na primeira edición dos Golden Alumni British Council Awards. A finais de ano, foi engadida á lista das 100 mulleres da BBC.
Ferradal, Eirexalba, O Incio
Ferradal é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
A Ermida, Eirexalba, O Incio
A Ermida é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
A Serra, Eirexalba, O Incio
A Serra é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Cerveteri
Cerveteri é unha cidade e comuna do norte do Lacio na rexión da Cidade metropolitana de Roma. Coñecido polos antigos romanos como Caere, e anteriormente polos etruscos como Caisra ou Cisra, e como Agylla (ou Άγυλλα) polos gregos, o seu nome moderno deriva de Caere Vetus usado no século XIII para distinguilo de Caere Novum (a cidade actual).
É o sitio da antiga cidade etrusca que era unha das cidades etruscas máis importantes cunha superficie máis de 15 veces maior que a actual cidade.
Caere foi unha das Cidade-estado da Liga etrusca e no seu apoxeo, ao redor do 600 a.C., a súa poboación tiña quizais de entre 25.000 e 40.000 persoas.
Sitio
A antiga cidade estaba situada a uns 7 km do mar, un lugar que a converteu nunha rica cidade comercial derivada orixinariamente das minas de ferro dos outeiros de Tolfa.
Tiña tres portos marítimos, incluíndo Pyrgi, conectado con Caere por unha estrada duns 13 km de longo e 10 m de ancho, e Punicum.
Pyrgi tamén era coñecida polo seu santuario de templos monumentais do 510 a.C., construído polo rei de Caere e dedicado ás deusas Leucothea e Ilithyia, das que se expoñen varias esculturas na Villa Giulia.
Monumentos
Pouco se sabe da cidade antiga, aínda que se coñecen seis templos por diversas fontes. Dous deles foron escavados, un de Hera, o outro no norte da cidade. Partes das murallas da cidade aínda son visibles hoxe e as escavacións abriron un teatro. Atopáronse tres necrópoles. O contido das tumbas escavouse, moitas veces de forma caótica e ilegal, ao longo dos últimos séculos, produciron obxectos ricos e exquisitos, incluíndo cerámica e xoias que hoxe adornan moitos dos museos do mundo. Unha obra de arte famosa e importante é o Sarcófago dos cónxuxes.
Necrópole de Banditaccia
A atracción máis famosa de Cerveteri é a Necropoli della Banditaccia, que foi declarada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade xunto coa necrópole de Tarquinia. Abrangue unha superficie de 400 ha, das cales se poden visitar 10 ha, que abarca un total de preto de 1.000 túmulos que adoitan aloxarse ​​en montículos característicos. É a maior necrópole antiga da zona mediterránea. O nome Banditaccia provén do arrendamento (bando) de zonas de terra á poboación de Cerveteri por parte dos propietarios locais.
As tumbas datan do século IX a.C. (cultura villanovana) ata o período etrusco posterior (século III a.C.). Os túmulos máis antigos teñen forma de pozo, no que se albergaban as cinzas dos mortos, tamén están presentes simples pozas.
As tumbas máis importantes inclúen: Do período etrusco posterior hai dous tipos de tumbas: tumbas tipo túmulo e os chamados "dados", sendo estes últimos simples túmulos cadrados construídos en longas filas ao longo de camiños dentro da necrópole. A zona visitable contén dúas estradas deste tipo, a Via dei Monti Ceriti e a Via dei Monti della Tolfa (século VI a.C.).
Os túmulos son estruturas circulares construídas en toba, e os interiores, tallados na rocha viva, albergan unha reconstrución da casa dos mortos, incluíndo un corredor ("dromos"), un salón central e varias salas. O coñecemento moderno da vida cotiá etrusca depende en gran medida dos numerosos detalles decorativos e dos achados neste tipo de tumbas. Unha das tumbas máis famosas é a Tumba dos Relevos, identificada por unha inscrición como pertencente á familia Matuna e provista dunha excepcional serie de frescos, baixorrelevos e esculturas que retratan unha gran serie de ferramentas da vida contemporánea.
Os túmulos máis recentes datan do século III a.C. Algúns deles están marcados por cipos externos, que son cilíndricos para os homes, e con forma de casiña para as mulleres.
Un gran número de achados escavados en Cerveteri atópanse no Museo Nacional Etrusco, en Roma, con outros nos Museos Vaticanos e en moitos outros museos de todo o mundo. Outros, principalmente cerámica, están no propio Museo Arqueolóxico de Cerveteri.
Cerveteri DOC
Ao redor da cidade de Cerveteri hai unha rexión de Denominación de orixe Contralada de viño italiano que produce viños tintos e brancos mesturados. Os viños tintos son mesturas de 60% Sangiovese e Montepulciano, 25% Cesanese e ata un 30% de Canaiolo, Carignan e Barbera. As uvas están limitadas a un rendemento de colleita de 15 toneladas/ha e o viño final debe ter unha gradación alcohólica mínima do 11%. Os viños brancos están compostos por unha mestura mínima de 50% Trebbiano Romagnolo e Giallo, un máximo de 35% de Malvasia di Candia e un máximo de 15% Friulano, Verdicchio, Bellone e Bombino bianco. As uvas están limitadas a un rendemento de colleita de 14 toneladas/ha e o viño final debe ter unha graduación alcohólica mínima do 12%.
Antigo bispado
Para o antigo bispado que orixinalmente tiña a súa sede en Cerveteri e agora é unha sede titular, véxase Caere.
Pombar, Eirexalba, O Incio
Pombar é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Albania no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión
Albania debutou no XIX Festival de Mozos Músicos de Eurovisión de 2018 sendo ata o momento a súa única aparición. O país non tería participado na cancelada edición de 2020. Descoñécese se participará na edición de 2022, dado que a cadea albanesa non anunciou nada ao respecto polo momento. O seu único represente foi Klaudio Zoto co seu cello.
Sistema de elección: Albanian Young Musicians
A edición de 2018 tivo unha selección nacional sendo Albanian Young Musicians que contou cunha semifinal e unha final. Onde participaron 14 artistas que foron os seguintes: Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Klaudio Zoto Laura Llozi Laura Sulaj Rejsi Prosi Tedi Tola, Aleks Shameti, Eni Maqellari, Erald Shamku, Iva Zurbo, Jonathan Verkuj e Noel Shutina. Dejon Bendaj, Filippo Jakova, Grigor Ylli, Laura Llozi, Laura Sulaj, Rejsi Prosi e Tedi Tola foron finalistas, e Klaudio Zoto gañou a selección para representar ao seu país no Festival de Mozos Músicos de Eurovisión.
Molécula de adhesión intercelular
As moléculas de adhesión intercelular de mamíferos (cos símbolos do HGNC) inclúen:
Vila Reguenga, Eirexalba, O Incio
Vila Reguenga é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Jesús Lema Lema
Jesús Lema Lema, finado en Santiago de Compostela o 22 de xullo de 1948, foi un practicante e político galego.
Traxectoria
Practicante e corredor de comercio en Santiago de Compostela. Foi secretario do Recreo Artístico de Compostela. Militante de Unión Republicana, foi nomeado delegado da sección de prensa do grupo local de Compostela en xuño de 1935, e vicepresidente en xaneiro de 1936. En febreiro de 1936 foi nomeado delegado gobernativo, e foi o encargado de destituír á corporación municipal de Compostela. Na campaña do referendo do Estatuto participou nos mitins organizados polo Comité pro-Autonomía da zona de Santiago.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en consello de guerra o 19 de novembro xunto cos demais membros do Comité de Defensa da República de Compostela, José Germán Fernández, Manuel Maroño Calvo, Modesto Pasín Noya, Luis Rastrollo González, Luís Martínez Nouche, José Maroño Calvo, Francisco Ponte Ces, Rafael Pardo Carmona, Fernando Domínguez Caamaño, Rafael Frade Peña e José Carnero Valenzuela, acusados de traizón, foron condenado a pena de morte. A Jesús e a José Carnero Valenzuela foilles conmutada a pena. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1942. Finou en Compostela o 22 de xullo de 1948.
Hemipene
miniatura|Hemipene dunha serpe cascabel Crotalus adamanteus. miniatura|Hemipenes da culebra [[Synophis bogerti.]] Un hemipene é un dos dous órganos reprodutores dos réptiles escamosos macho (serpes, lagartos, e anfisbenios). Os hemipenes están normalmente dentro do corpo e afloran antes da reprodución mediante tecidos eréctiles, do mesmo xeito que o pene dos mamíferos. Só se emprega un hemipene cada vez, e crese que é posible que os machos alternen o seu uso entre cópulas. Os hemipenes teñen moitas formas diferentes dependendo da especie, a miúdo presentan espiñas ou ganchos para suxeitar á femia. Algunhas especies teñen mesmo hemipenes bífidos, con dúas puntas.
Marc García
Marc García Antonell, nado o 7 de marzo de 1996 en Manresa, Cataluña, é un xogador español de baloncesto profesional. Formado nas categorías inferiores do Sant Josep Obrer, do CTE Illes Balears e do Bàsquet Manresa, actualmente é axente libre despois de formar parte do elenco para a pretemporada do Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 1,98 m, xoga na posición de escolta.
Traxectoria
Nado en Manresa, García formouse nas categorías inferiores do principal equipo da súa cidade natal, o Bàsquet Manresa. Porsteriormente pasou ao FC Barcelona B, onde disputou a súa primeira campaña como sénior (2012−13). No verán de 2014 volveu a Manresa cedido, dando os seus primeiros pasos na Liga ACB durante a temporada 2014−15. Despois dun ano en Manresa, volveu ao Barça B para disputar a temporada 2015−16 da LEB Ouro, liderando o equipo en anotación con 16,2 puntos por partido.
En xullo de 2016, García asinou un contrato de cesión co CB Sevilla da ACB por dous anos. Con todo, após o descenso do equipo andaluz, o Barcelona rescindiu o contrato de préstamo. Ese mesmo mes, García conseguiu a medalla de ouro no Campionato de Europa sub-20, gañando a final ante, sendo o xogador nomeado MVP do torneo. Após un ano en Barcelona, o 20 de xullo de 2018 García asinou un contrato por tres temporadas co Montakit Fuenlabrada, onde chega a destacar superando os 10 puntos de media por partido no segundo e no terceiro ano. Despois de finalizar o seu contrato asina co San Pablo, equipo co que goza de menos protagonismo e que acaba por descender á LEB Ouro. Despois de finalizar a súa temporada, asina co Río Breogán da Liga ACB para realizar a pretemporada co club.
Clubs
Ao longo da súa carreira, García ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
A Vila, Eirexalba, O Incio
A Vila é un lugar da parroquia de Eirexalba, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Naoko Yamazaki
Naoko Yamazaki (山崎 直子), nada o 27 de decembro de 1970, é unha astronauta xaponesa da JAXA, a segunda muller desa nacionalidade en converterse en astronauta,  tras Chiaki Mukai. Graduouse en enxeñería aeroespacial na Universidade de Tokio en 1993, onde tamén obtivo o mestrado en 1996, nesa msma especialidade.
Covelas, Foilebar, O Incio
Covelas é un lugar da parroquia de Foilebar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Cabude, Foilebar, O Incio
Cabude é un lugar da parroquia de Foilebar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Paredes, Foilebar, O Incio
Paredes é un lugar da parroquia de Foilebar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Foilebar, Foilebar, O Incio
Foilebar é un lugar da parroquia de Foilebar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Goó, Goó, O Incio
Goó é un lugar da parroquia de Goó, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Boca Norte
Boca Norte é unha miniserie española creada por Eva Mor, dirixida por Dani de la Orden e Elena Trapé, e producida en 2019 por RTVE coa colaboración de Lavinia Audiovisual para a canle multiplataforma Playz de RTVE. Está protagonizada por Begoña Vargas, David Solans, Guillermo Campra, Marina Castro, Júlia Creus, Guillermo Lasheras e Jasmine Roldán. Narra o xiro de vida dunha moza de 16 anos, quen acaba de chegar a un barrio humilde de Barcelona tras vivir nun dos barrios altos da cidade.
Argumento
Andrea, unha adolescente que vive nun barrio alto de Barcelona, vese obrigada a mudarse a un barrio humilde da mesma cidade. Ante a situación, o seu pai quere que a súa filla se adapte, así que lle propón ir ao centro cultural Boca Norte. Alí coñecerá un grupo de mozos unidos polo trap, con quen creará coreografías e comporá cancións para esquecer os seus problemas. Logrará, así, deixar atrás os prexuízos sociais sobre eles.
Capítulos
Capítulo 1. Andrea, unha moza dun barrio alto de Barcelona, ten que mudarse a El Carmel, un barrio humilde, para deixar atrás o seu pasado atrás. Alí coñece Boca Norte, un centro cultural xuvenil, e un grupo de adolescentes que comparten a súa paixón polo baile. Tras os prexuízos iniciais, deciden aceptar a Andrea e convidala ao aniversario de Katy, o cal non terminará ben.
Capítulo 2. O grupo ensaia unha canción que Andrea compuxo. Substitúe a Katy, xa que está castigada tras a festa do seu aniversario, o que fará que empece a estar desconforme con Andrea. Por outra banda, Andy e Sarah queren crear unha asociación feminista e solicitar información sobre sexualidade. Descobren que María é virxe, mentres que Lu presume de todas as mozas coas que estivo. Dani, o encargado da Boca Norte, empeza a achegar posturas con Andrea e confésalle os problemas económicos que o centro cultural está a pasar.
Capítulo 4. O centro cultural celebra unha festa para recadar diñeiro ante os problemas económicos que sofre para salvalo do peche. Na festa os sentimentos empezan a agromar e Andrea, baixo o efecto das drogas, fará algo que non lles sentará ben de todo aos seus amigos.
Capítulo 6. Boca Norte pecha as súas portas. María, Andy, Katy e Sarah inician unha protesta para evitalo, mais Dani xa está canso de loitar. Finalmente, Andrea recibe unha visita do pasado que fará que todo poida cambiar.
Produción
Os seis capítulos da miniserie Boca Norte foi rodada en xullo de 2018 na capital catalá. A súa narrativa transmedia permite ao público ver as contas dos personaxes en redes sociais e coñecelos a fondo. Amais, cada capítulo inclúe unha canción reivindicativa dunha cantante de trap, como son Fusa Nocta, D’ Valentina, Blondie ou La Fanny.
O 23 de decembro de 2018, durante o festival MiM Series no cine Verdi de Barcelona, estreouse a décimo terceira serie para a plataforma Playz de RTVE coa proxección dos dous primeiros capítulos. Tempo despois, Playz decidiu lanza algunhas das súas series con máis éxito en formato longametraxe, entre elas, Boca Norte. Dese xeito, a plataforma busca que esas historias se poidan ver dunha forma distinta.