cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sidney Magal
Biografía
Apareceu a mediados dos anos 70 coma un cantante de cancións sensuais e románticas. O seu primeiro éxito foi un compacto coa suxerente música "Se te agarro com outro te mato". Incorporando elementos da música xitana, da música disco e da música latina. Nestes anos vólvese popular, tendo unha presenza constante en programas de televisión. O seu maior éxito é "Sandra Rosa Madalena, a Cigana", moi reproducida en programas como o de Silvio Santos e Chacrinha entre o final dos anos 70 e comezos dos anos 80. Un dos puntos álxidos da súa popularidade foi a comezos dos anos 90 coa efémera explosión da lambada, Sydney Magal volveuse unha das maiores iconas desa época, triunfando coa canción Me chama que eu vou, que foi incluso tema da telenovela Rainha da Sucata da Rede Globo. Tamén traballou no cine, participando na película "Amor Latino", facendo de si mesmo. Os seus shows atraen un público maiormente feminino, que ao final acosa o cantante, buscando levar algún recordo del. Nos anos 90 buscou cambiar un pouco a súa imaxe, gravando un CD de jazz e bossa nova, acompañado dunha orquestra. Porén recentemente regravou os seus vellos éxitos para o compilatorio, "Discoteca do Chacrinha".
Discografía
Álbums de estudio
Lovey
Lovey é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Lemonheads. Foi editado en 1990 e trátase do seu primeiro disco co selo Atlantic Records. O álbum foi o derradeiro co membro fundador Jesse Peretz, que deixou a banda para seguir unha carreira na fotógrafía e no cine.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Evan Dando, agás onde se indique.
Buxelle, Marzás, Carballedo
Buxelle é un lugar da parroquia da Marzás, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 5 habitantes, 1 muller e 4 homes.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo do antropónimo  ou. Ningún outro lugar galego se chama así.
Rocca Priora
Rocca Priora é unha vila e comuna italiana da provincia de Roma, na rexión do Lacio. Atópase a uns 25 km ao sueste da cidade de Roma e forma parte do Parque Rexional dos Castelos Romanos.
Lista de misións diplomáticas no Kirguizistán
400px|miniatura|dereita|Misións diplomáticas no Kirguizistán. Esta é unha lista das misións diplomáticas no Kirguizistán. Na actualidade, Bixkek acolle 23 embaixadas. Outros países teñen embaixadores acreditados doutras capitais rexionais, como en Almaty/Astaná, Moscova e Tashkent.
Bixkek
miniatura|Embaixada dos [[EUA en Bixkek.]]
Barrio das Flores, A Coruña
miniatura|Situación do Barrio das Flores na cidade da Coruña. O Barrio das Flores é un barrio da cidade da Coruña. No ano 2001 tiña 4470 habitantes, con só 0,17 km² de superficie, a densidade de poboación acada os 26.294,11 hab/km². Está situado na parte sueste do núcleo urbano, cara a onde se foi desenvolvendo durante as décadas de 1960 e 1970, ao incorporar zonas moi variadas.
Toponimia
O seu nome ten a súa orixe debido a que nesa zona se concentrou a maior plantación de flores do casco urbano. Aí naceu unha das empresas de arte floral máis prestixiosa e antiga da Coruña, Flores Consuelo Obdulia. En 1901 os seus artífices, Antonio Lagares Canosa e Obdulia Galán Teijido que tiñan unha casa no Campo de Oza, centro do actual barrio das Flores, dedicaron o resto do terreo a plantar sementes traídas de diferentes partes de Europa.
Por este motivo todas as rúas do barrio teñen nome de flor e as prazas nome de árbore.
Deseño
miniatura|esquerda|Unidade Veciñal nº 3. Os arquitectos José Antonio Corrales (premio nacional de arquitectura), Andrés Fernández-Albalat, Ignacio Bescansa, Jacobo Losada ou José Luque Sabrini participaron neste proxecto que levantou 2.000 vivendas sobre unha superficie de 17 hectáreas.
O barrio con orientación norte sur ten forma de D, está perfectamente delimitado pola Avenida de Monelos e a Ronda de Camilo José Cela, esta dividido en tres unidades veciñais, coñecidas popularmente como a Termac, Inducosa e Dragados, en referencia ás respectivas empresas construtoras.
Corrales deseñou a Unidade Veciñal nº 3, coñecida como Dragados, unha actuación urbanística baseada na Carta de Atenas de Le Corbusier e executada desde unha perspectiva moderna e funcionalista que ademais de pisos e vivendas unifamiliares ofrecía equipamentos necesarios para a vida cotiá como igrexa ou gardería, nas outras unidades tamén atopábase un ambulatorio da seguridade social, un dos creados na primeira quenda en todo estado español así como o Fogar do Pensionista, aínda en funcionamento, tamén un dos primeiros do estado.
A Unidade Veciñal nº 3 é un conxunto de vivendas resolto en diferentes tipoloxías, non agrupadas en bloques específicos, senón interrelacionados a través de niveis e corredores nos que tamén alóxanse espazos para as garderías, os comercios e incluso algúns locais adicados a oficinas. Estas tipoloxías van desde apartamentos de dous dormitorios ata vivendas de case 150 m² de superficie, incluíndo un pequeno número de vivendas unifamiliares.
O barrio non ten tráfico de vehículos interno, as rúas son rúas sen saída e só serven como acceso de servizo aos habitantes dos diferentes bloques de vivendas. Este deseño permite a existencia dun gran parque central, pero dificulta que sexa coñecido polo resto de habitantes da cidade, tamén e complicado o acceso a pé debido ao excesivo número de barreiras arquitectónicas, escaleiras, muros, falta de elevadores etc.
Historia
miniatura|Entrada ao barrio desde a [[AC-11|avenida de Alfonso Molina.]] A historia do barrio comeza a mediados da década de 1960 cando a Obra Sindical del Hogar decide crear un novo asentamento para unha poboación que crecía debido a instalación de novas industrias como a refinería. Construíuse entre 1964 e 1967. Inaugurouse oficialmente o 19 de agosto de 1967, coa visita do ditador Francisco Franco.
A poboación de clase media-baixa traballadora esta envellecida, e en xeral séguese asociando como un barrio marxinal, opinión baseada en tempos pasados en que determinadas zonas do barrio relacionábanse coa droga e a delincuencia.
Servizos
Apenas existen comercios, aínda que debido a súa situación esta preto de case todos os grandes centros comerciais da cidade, así como do CHUAC. Aínda que carece de equipamentos de carácter cultural e ocupacional, no barrio atópase o Centro Down Coruña, o Centro de diminuídos psíquicos, Acopros, que ademais de dar servizo ás familias de xordos, é centro de orientación de emprego, e o Centro municipal de información á muller.
No centro do barrio atópase o Polideportivo Municipal do Barrio das Flores
Sponge
Sponge é unha banda estadounidense de rock alternativo procedente de Detroit, Míchigan, formado en 1991 por Vinnie Dombroski, Mike Cross, Tim Cross, Jimmy Paluzzi e Joey Mazzola. Dombroski e os irmáns Cross eran membros fundadores da banda de hard rock Loudhouse, aos que posteriormente se lles uniu Mazzola pouco antes da súa desaparición.
Ka
O ka constituía como un "dobre" da persoa viva, que a abandonaba no momento da morte. Podía entrar nela despois da morte cando a súa supervivencia estaba asegurada ao recibir as ofrendas funerarias. Pensaban que o ka creábao Chnum nunha roda de oleiro ou que pasaba de pais a fillos a través do seme. Crían tamén que o ka se sustentaba con comida e bebida, e por iso facíanlles ofrendas aos mortos. Desta comida, os mortos tomaban non o seu aspecto físico, senón o seu kau.
O ka representábase habitualmente como unha segunda imaxe do invididuo, o que motivou que os primeiros exiptólogos traducisen ka por "dobre".
Véxase tamén
Anima (religione dell'antico Egitto)
Cisleitania
miniatura|250px|Cisleitania (vermello) dentro de [[Austria-Hungría. As outras partes son Transleitania (gris claro) e a Provincia de Bosnia e Hercegovina (gris escuro).]] Cisleitania (en Cisleithanien) era o nome da parte austríaca do Imperio Austrohúngaro. Tiña por capital a cidade de Viena, e unha poboación de 28 571 900 habitantes en 1910.
Provincias
Cisleitania estaba formada por 15 territorios da coroa, que enviaban representantes ao Reichsrat:
400px|miniatura|Mapa de Austria-Hungría. Cisleitania: 1. Bohemia, 2. Bucovina, 3. Carintia, 4. Carniola, 5. Dalmacia, 6. Galicia, 7. Kustenland, 8. Baixa Austria, 9. Moravia, 10. Salzburgo, 11. Silesia, 12. Estiria, 13. Tirol, 14. Alta Austria, 15. Vorarlberg; Transleitania: 16. Hungría, 17. Croacia e Eslavonia; 18. Bosnia e Hercegovina.
Raúl López López
Raúl López López, nado en 1950 en Sarria, é un empresario galego actualmente presidente da compañía de transporte de viaxeiros Monbus. Foi presidente do Club Baloncesto Breogán de Lugo de baloncesto até xuño de 2010, e dende o 27 de outubro dese ano é presidente do Obradoiro CAB.
Traxectoria
Nado na vila de Sarria, Raúl López é presidente de Monbus, Transgacar e do Comité Galego de Transportes, tamén foi até xuño de 2010 presidente do Club Baloncesto Breogán S.A.D. Fillo de emigrante dende pequeno estivo relacionado co mundo do transporte por mor do seu pai, dono da compañía Raúl-Sarria. Despois de rematar os seus estudos traballou como profesor e director de formación viaria, sendo copropietario dunha autoescola en Sarria.
Máis tarde volve á empresa do seu pai, adquirindo en 1977 a empresa Empresa Monforte e tan só un ano despois a xestión do transporte urbano de Lugo. Co falecemento do seu pai, abre o uso da compañía de autobuses aos viaxes de longa distancia durante os anos 1980, adquirindo de novo outras dúas empresas do sector, Transportes La Unión e Gómez de Castro. En 2001 adquire a compañía Castromil, convertendo a Monbús na principal compañía galega do sector. En 2005 adquire Deutsche Touring GMBH e en 2006 Eurolines Peninsular. En 2008, adquire a compañía Hispano Igualadina, o que converte á empresa no primeiro grupo privado de transporte do estado.
Foi presidente do Club Baloncesto Breogán de Lugo de baloncesto até xuño de 2010, e dende o 27 de outubro dese ano é presidente do Obradoiro CAB, en substitución de José Ángel Docobo.
Teoría analítica de números
A teoría analítica de números pódese dividir en dúas partes principais, que se asocian máis ao tipo de problemas que tentan resolver que a diferenzas fundamentais nas súas técnicas: Os desenvolvementos na teoría analítica de números adoitan ser refinamentos de técnicas existentes, que reducen os termos de erro e amplían a súa aplicabilidade. Por exemplo, o método do círculo de Hardy e Littlewood que foi desenvolvido para aplicalo a unha serie de potencias preto do círculo unitario no plano complexo; actualmente concíbese como función de sumas exponenciais finitas (dentro do círculo unitario, pero coas series de potencias truncadas). As necesidades da aproximación diofantiana de funcións auxiliares que non son funcións xeratrices – os seus coeficientes obtéñense empregando o principio do pombal (ou de Dirichlet)– e comprende varias variables complexas.
Os campos da aproximación diofantiana e a teoría transcendente estendéronse, ao momento que as técnicas se aplicaron á conxectura de Mordell.
O maior cambio a nivel técnico posterior a 1950 foi o desenvolvemento dos métodos de cribado como ferramenta, particularmente útil en problemas multiplicativos. Estes son de natureza combinatoria, e sumamente variados. A rama extrema da teoría combinatoria foi á súa vez moi influída polo valor dado á teoría analítica de números para establecer cotas superiores e inferiores. Outro desenvolvemento recente é a teoría probabilística de números, que utiliza ferramentas da teoría da probabilidade para estimar a distribución de funcións teóricas de números, tales como cantos divisores primos posúe un número.
Un dos desenvolvementos recentes neste campo é a demostración de Green e Tao sobre a existencia de progresións aritméticas arbitrariamente longas nos primos.
Problemas e resultados na teoría analítica de números
Os teoremas e resultados máis importantes da teoría analítica de números non adoitan ser resultados estruturais exactos sobre os enteiros, para os cales as ferramentas alxébricas e xeométricas son máis apropiadas. En cambio, os mesmos son sumamente bos para prover cotas aproximadas e estimadas de varias funcións da teoría de números, tal como se ilustra nos seguintes exemplos.
Teoría multiplicativa de números
O teorema dos números primos é probablemente un dos resultados máis famosos e interesantes da teoría analítica de números. Euclides demostrou que existe un número infinito de primos, pero resulta moi difícil atopar un método eficiente para determinar se un número é primo ou non, especialmente no caso de números primos moi grandes. Un problema relacionado aínda que máis simple é determinar a distribución asintótica dos números primos; ou sexa, unha descrición grosa de cantos primos é de esperar que existan menores que un certo número. Gauss, logo de identificar unha longa lista de primos, conxecturou que o número de primos menores ou iguais que un número N grande é moi próximo ao valor da seguinte integral
En 1859 Bernhard Riemann utilizou a análise complexa e unha función especial meromorfa actualmente coñecida como función zeta de Riemann para obter unha expresión analítica para os números primos menores ou iguais que un número real x. En forma notable, o termo principal da fórmula de Riemann era exactamente a integral indicada previamente, o cal contribuíu a aumentar a sospeita sobre a validez da conxectura de Gauss. Riemann descubriu que os termos de erro nesta expresión e, polo tanto a forma en que os primos se atopan distribuídos, están estreitamente relacionados cos ceros complexos da función zeta. Utilizando as ideas de Riemann e obtendo información adicional sobre os ceros da función zeta, Jacques Hadamard e Charles Jean da Vallée-Poussin tiveron éxito en completar a demostración da conxectura de Gauss. En particular, demostraron que se π(x) = { número de primos ≤ x } entón
Este resultado notable é o que actualmente se coñece como o teorema dos números primos. En termos simples, o mesmo establece que dado un número N grande, o número de primos menores ou iguais a N é aproximadamente N/log(N).
Dunha maneira máis xeral, pódese formular a mesma pregunta sobre a cantidade de números primos en calquera progresión aritmética a+nq para calquera enteiro n. Na que foi unha das primeiras aplicacións das técnicas analíticas á teoría de números, Dirichlet demostrou que toda progresión aritmética con a e q coprimos contén un número infinito de primos. O teorema dos números primos pode xeneralizarse para este problema; se π(x,a,q) = { número de primos ≤ x tal que p se atopa na progresión aritmética a+nq}, entón se a e q son coprimos,
Tamén existe unha gran cantidade de conxecturas complexas e amplas na teoría de números cuxas demostracións parecerían ser demasiado difíciles para as técnicas dispoñibles actualmente, tal como a conxectura dos primos xemelgos que se pregunta se existe un número infinito de primos p tales que p+2 é primo. Supondo a validez da conxectura de Elliott-Halberstam demostrouse por Daniel Goldston, János Pintz e Cem Eıldırım que existe un número infinito de primos p tales que p+k é primo para un número par positivo k menor que 16.
Teoría aditiva de números
Un dos problemas máis importantes na teoría aditiva de números é o problema de Waring, que pregunta se é posible, para calquera k ≥ 2, escribir calquera número enteiro positivo como a suma dun número limitado das potencias k-ésimas,
Problemas diofantianos
Os problemas diofantianos tratan sobre as solucións enteiras de ecuacións polinómicas, e especialmente cantas solucións é esperable atopar dentro dun certo intervalo.
Un dos exemplos máis importantes é o problema do círculo de Gauss, que busca puntos enteiros do tipo (x,y) que satisfán
En termos xeométricos, dado un círculo centrado na orixe no plano de raio r, o problema pregúntase cantos puntos dunha retícula con vértices que sexan números enteiros atópanse sobre ou dentro do círculo. Non é difícil demostrar que a resposta é, onde cando. Novamente, a parte difícil e o gran logro da teoría analítica de números é obter cotas superiores específicas do termo erro E(r).
Gauss demostrou que E(r) = O(r). En xeral, un termo erro do tipo O(r) é posible co círculo unitario (ou, máis apropiadamente, o disco unitario pechado) substituído por dilacións de calquera rexión plana limitada cunha fronteira suave da anacos. Máis aínda, se se substitúe o círculo unitario polo cadrado unitario, o termo erro do problema xeral pode ser tan grande como unha función linear de r. Polo tanto unha cota do erro do tipo para algún \delta < 1 no caso do círculo é unha mellora considerable. Sierpiński en 1906 foi o primeiro que chegou a este resultado, e demostrou que. En 1915, Hardy eLandau demostraron (cada un de forma independente) que non se ten. Dende entón o obxectivo foi demostrar que para cada fixo existe un número real C(\epsilon) tal que.
No 2000 Huxley demostrou que, o cal é o mellor resultado que foi publicado.
Series de Dirichlet
Unha das ferramentas máis poderosas da teoría multiplicativa de números son as series de Dirichlet, que son funcións dunha variable complexa definidas por unha serie infinita:
Dependendo do valor dos coeficientes a_n, esta serie pode converxer en todo o dominio, en ningún punto, ou nunha porción do plano. En moitos casos, aínda cando a serie non converxe en ningún punto, a función holomorfa que define pode ser estendida analiticamente a unha función meromorfa en todo o plano complexo. A utilidade de funcións como esta nos problemas multiplicativos pódese comprender a partir da seguinte identidade formal
polo tanto, os coeficientes do produto de dúas series de Dirichlet series con convolucións multiplicativas dos coeficientes orixinais.
Máis aínda, pódense utilizar técnicas tales como as sumas parciais e os teoremas tauberianos para obter información sobre os coeficientes a partir de información analítica sobre as series de Dirichlet. Polo tanto un método usual para estimar unha función multiplicativa é expresala como unha serie de Dirichlet (ou un produto de series de Dirichlet máis simples utilizando identidades de convolución), examinar esta serie como unha función complexa e logo converter esta información analítica en información sobre a función orixinal.
A función zeta de Riemann
dereita|miniatura|300x300px|Representación da función zeta de Riemann ζ(s) no [[plano complexo. A cor en cada punto s representa o valor de ζ(s): as cores fortes significan valores próximos a cero. O sector branco para s=1 é o polo da función zeta; os puntos negros na parte negativa do eixo real e sobre a liña crítica Re(s)=1/2 son os seus ceros. Os valores positivos reais son mostrados en cor vermella.]] Euler descubriu que Riemann analizou esta función para valores complexos de s e mostrou que esta función pode ser estendida a unha función meromorfa en todo o plano cun polo simple en s=1. Esta función denomínase función zeta de Riemann e represéntase como ζ(s). Existe abundante literatura sobre esta función e a función é un caso especial das funcións L de Dirichlet. O libro de Edwards, The Riemann Zeta Function é unha boa fonte para estudar a función xa que Edwards analiza en detalle o escrito orixinal de Riemann e utiliza técnicas básicas de primeiro e segundo ano da universidade. Para esta lectura é precisa unha comprensión básica da análise complexa e análise de Fourier.
Mar Regueras
Mar Regueras, nada en Barcelona o 11 de abril de 1970, é unha actriz catalá.
Traxectoria
É Licenciada no Instituto do Teatro de Barcelona, ten estudos cinematográficos con Francisco Pino. Tamén se formou no Institut Superior de Dansa de Barcelona (clásica, contemporánea, jazz..) e é adestradora Nacional de Ximnasia Rítmica. E é doma clásica no Centro de Adestramento Víctor Álvarez.
Participou en varios programas de TVE, como El Grand Prix del verano, Música sí ou El semáforo, tamén nalgúns programas da televisión autonómica catalá TV3.
Grant Hart
Grant Vernon Hart (18 de marzo de 1961 - 13 de setembro de 2017) foi un músico estadounidense, coñecido por ser o batería e co-compositor da banda de rock alternativo e hardcore punk Hüsker Dü. Tras a separación do grupo en 1988 formou o trío Nova Mob, onde pasou a cantar e a tocar a guitarra. Coa disolución de Nova Mob en 1997 Hart centrouse na súa carreira en solitario.
Illote Fenua Tapu
Fenua Tapu é un illote e aldea situada no atol de Nui en Tuvalu Oceanía. Tamén e o nome da aldea máis grande do atol e está situada ao sueste. O nome da illa no idioma local significa "terra santa". A illa ten dúas aldeas, Fenua Tapu e Tanrake. Na illa fálanse tanto o kiribatí como a lingua tuvalesa. En todo o atol (no que só está habitada esta illa) a poboación estimada no ano 2005 era de 548 persoas.
Grant Hart
Como co-compositor de Hüsker Dü, cancións súas, como "The Girl Who Lives on Heaven Hill" e "Turn on the News", recibiron loanzas dos críticos e contemporáneos. O seu estilo vocal, en contraste co de Bob Mould, era máis medido e melódico. A súa elección de temas líricos, que vai dende a alienación adolescente en "Standing by the Sea" e a descrición dun asasinato en "Diane," ata historias travesas como "Books About UFOs", axudou a expandir as temáticas do hardcore punk.
Mar Regueras
Traxectoria
Iniciada no teatro, a súa primeira incursión como actriz en televisión foi cun papel recorrente na serie El comisario, de Telecinco. En cine debutou con Mi casa es tu casa.
Grant Hart
Hart morreu o 13 de setembro de 2017 por complicacións co cancro de fígado e a hepatite C que padecía.
Mar Regueras
Traxectoria
Conseguiu unha candidatura na XVII edición dos Premios Goya, como Mellor actriz de repartimento polo seu papel na película Rencor.
Tivo unha relación con Toni Cantó da cal naceu a súa filla, Violeta, o 1 de novembro de 2006.
Estación de Baamonde
Baamonde é unha estación de tren de Adif situada en Baamonde, no concello de Begonte, provincia de Lugo. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 459,8 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Begonte e Parga. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supón a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Sara García Gross
Sara García Bruta, nada en Chalchuapa (O Salvador) en 1986, é unha activista, feminista, e defensora dos dereitos humanos salvadoreña. É a coordinadora da avogacía política do Grupo Cidadán pola Despenalización do Aborto Terapéutico, Ético e Euxenésico fundado en 2009. Tamén é membro da Rede Salvadoreña de Mulleres Defensoras dos Dereitos Humanos. En 2019, foi recibiu o premio Simone de Beauvoir de Francia polo o seu traballo para promover o dereito ó aborto.
Traxectoria
Sara García Bruta naceu en Chalchuapa en 1986. Licenciouse en psicoloxía na Universidade Americana Central. Especializouse en estudos de xénero na Universidade Autónoma Nacional de México. En xuño de 2019 trasladouse a Bos Aires, onde cursou un mestrado en Democratización e Dereitos Humanos para Latinoamérica e o Caribe na Universidade Nacional General San Martín.
En 2014, presentou o audioinforme Del Hospital a la Cárcel, que trata temas relacionados cos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres.
O Grupo Cidadán pola Despenalización do Aborto Terapéutico, Ético e Euxenésico, para o que traballa García, é unha organización social multidisciplinar que busca concienciar á sociedade para cambiar a lexislación salvadoreña sobre o aborto. Ademais, promoven a educación sexual e defenden ás mulleres que foron acusadas ou condenadas por aborto ou asuntos relacionados. García tamén é membro da Rede Salvadoreña de Mulleres Defensoras dos Dereitos Humanos.
En xaneiro de 2019, a Universidade París Diderot outorgoulle o Premio Simone de Beauvoir polos seus esforzos para a despenalización do aborto en casos de violación, trata de persoas, cando a vida da nai está en perigo, ou cando a nai é unha menor.
Shirin Ebadi
Shirin Ebadi (en persa : Shirin 'Ebādi), nada o 21 de xuño de 1947 en Hamadán, Irán), é unha avogada iraniana, activa defensora dos dereitos humanos. Recibiu o Premio Nobel da Paz no ano 2003, pola súa actividade a favor dos dereitos humanos e da democracia. E a primeira muller musulmá e a primeira iraniana que obtén este premio.
Primeiros anos e formación
Ebadi neceu en Hamadán, Irán. Seu pai, Mohammad Ali Ebadi, era o xefe da notaria pública da cidade e profesor de dereito mercantil. A familia trasladoues para Teherán en 1948.
Ebadi foi admitida nos estudos de Dereito da Universidade de Teherán en 1965. Despois de licenciarse en 1969, foi aprobada nos exames para exercer como xuíz. Logo de seis meses de preparación, comezou oficialmente a carreira como xuíz en marzo de 1970. Continuou, porén, os seus estudos na Universidade de Teherán até recibir o master en Dereito no ano 1971. En 1975, tornouse na primeira muller que presidiu unha corte legal no seu país.
Desde a revolución iraniana
Ebadi foi a primeira muller que exerceu como xuíz en Irán, en 1974, porén tivo que deixar o seu posto en 1979, a causa da revolución iraniana, momento no que relixiosos conservadores tomaron o poder no país e limitaron fortemente o papel público das mulleres.
Actualmente ensina Dereito na Universidade de Teherán, á par que actúa en defensa dos dereitos da infancia e máis das mulleres.
É coñecida tamén por tomar a defensa dos disidentes de primeira fileira, así como por defender a Dariush Farouhar e máis a súa esposa que estaban condenados a morte. Tratábase de intelectuais ameazados por extremistas opostos á política de Khatami, que dera maior liberdade de expresión.
Condena política
No ano 2000, Ebadi foi acusada de distribuír un vídeo no que mostraba un destes extremistas relixiosos, revelando así que os dirixentes conservadores están na orixe da violencia. Por este asunto foi condenada a pena de cárcere e inhabilitación para exercer a súa profesión. Isto atraeu a atención mundial sobre a violación dos dereitos humanos en Irán.
Marzás, Marzás, Carballedo
Marzás é un lugar da parroquia da Marzás, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2019 tiña 11 habitantes, 4 mulleres e 7 homes.
Shirin Ebadi
Condena política
Assadollah Badamchian, un político conservador iraniano, calificou a concesión do Premio Nobel a Ebadi, como unha "infamia", engadindo que Shirin Ebadi fora recompensada polos servizos emprestados á opresión e ao colonialismo occidentais. A medalla foille confiscada, o que motivou a protesta de Noruega.
Marzás, Marzás, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do antropónimo.
Shirin Ebadi
Condena política
Ebadi forma parte da dirección da ’Organización Iraniana de Protección dos Dereitos do Neno e da ’Asociación de Defensores dos Dereitos Humanos en Irán.
Recoñecemento internacional
Polo seu activismo político, obtivo o Premio Rafto en 2001, antes de obter en 2003 o Nobel.No mes de outubro de 2007, Shirin Ebadi interveu no Foro Mundial de Economía Responsábel que se celebreou en Lille, so o lema da diversidade.
Marzás, Marzás, Carballedo
Patrimonio
A igrexa parroquial presenta no interior un arco triunfal de medio punto e na porta principal, dintelada, aparece a seguinte inscrición: OSSORIO + AÑO DE 1727.
José Rodríguez Bouzo
José Rodríguez Bouzo, nado en Ourense e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 1959, foi un profesor, xornalista e político galego.
Traxectoria
Catedrático de Agricultura do Instituto de Ourense. Colaborou en Heraldo de Galicia. Foi deputado provincioal. Foi director do Instituto de Ourense e presidente da Deputación de Ourense do 2 de xaneiro de 1936 a marzo dese ano. Cesou como director do Instituto en agosto de 1936.
A fináis de xaneiro de 1936 os mozos do Sindicato Español Universitario (SEU) penetraron no Instituto para repartir folletos «antiseparatistas» e agrediron a José Rodríguez, que intentou recriminalos. Estes feitos provocaron unha folga estudiantil e numerosas protestas. Finou en Ourense o 3 de xuño de 1959.
Vida persoal
Casou con Rosario Reza Ulloa en 1920, e foi pai de José, Rosario, Milagro e Luis Rodríguez Reza.
Nadia Sokolova
Nadia Sokolova, nada en São Paulo o 1 de setembro de 1917 e finada en 1968, foi unha poeta catalá.
Traxectoria
Foi filla da bailarina de orixe inglesa Lydia Sokolova e do bailarín Nicolas Kemnev. Naceu durante un xira polo Brasil. Foi bautizada nunha igrexa rusa en Buenos Aires co nome de Natalia Nicolaevna Kremnev. En Barcelona a nena quedou a cargo dunha criada chamada Felisa, que a aleitou mentres a nai seguía traballando.
Formou parte do Grupo Logicofobista, que organizou en 1936 unha exposición artística. Pertenceu tamén ao grupo de Amics de l'Art Nou. Un dos seus poemas en lingua francesa apareceu no nº 6 da revista Quaderns de Poesia en xaneiro de 1936, traducido ao catalán por Sebastià Sánchez-Juan para a escolma ''Miralls. Versions de lírica europea'' (Josep Porter i Rovira, 1955). O poema foi incluído tamén na escolma Antología poética del barrio chino, editada por Abel Iniesta en 1949.
Varias universidades estadounidenses conservan fragmentos de poemas seus, que permitiron descubrir 25 poemas inéditos e unha composición musicada por Béla Rózsa co título de “Three Songs”. Tamén se atoparon inéditos seus nos arquivos de Béla Rozsa na Universidade de Tulsa. Na Universidade de Harvard consérvanse cartas orixinais, e no Smith College de Northampton (Massachusetts) consérvanse traducións ao inglés dos seus poemas feitos por Louise Varèse, muller do músico Edgar Varèse. A maioría dos seus poemas inéditos están escritos en francés, agás algún en lingua inglesa. .
Tivo unha irmá pintora, chamada Vàlia.
Luis de Zulueta
Luis de Zulueta Escolano, nado en Barcelona o 8 de abril de 1878 e finado en Nova York o 2 de agosto 1964, foi un escritor, mestre e político catalán.
Político
Na Segunda República foi elixido deputado por Badaxoz nas eleccións de 1931. Foi nomeado ministro de Estado no goberno que presidiu Manuel Azaña entre o 16 de decembro de 1931 e o 12 de xullo do 1933.
Terroso, Vilardevós
Santa Cruz do Terroso é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 250 habitantes (133 homes e 117 mulleres), tres menos ca en 2006. Ten dúas entidades de poboación.
Subión, Frades, A Estrada
Subión é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 45 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 25 mulleres.
Órgano sexual
miniatura|dereita|Os órganos sexuais dunha [[Algas verdes|alga verde son o anteridio macho (vermello) e o arquegonio femia (marrón).]] Un órgano sexual ou órgano reprodutor é calquera parte anatómica do corpo dun organismo complexo que participa na reprodución sexual e que xuntos constitúen o sistema reprodutor. Os órganos visibles externos, en machos e femias, son os órganos sexuais primarios coñecidos como xenitais. Os órganos internos coñecidos como órganos sexuais secundarios e son chamados ás veces como xenitais internos. As características que comezan a aparecer durante a puberdade, como no caso dos humanos o pelo púbico en ámbolos dous sexos ou o pelo facial nos homes, son coñecidas como características sexuais secundarias.
Musgos, fentos e algunhas plantas semellantes teñen gametanxios como órganos reprodutores, que forman parte do gametófito. As flores das plantas anxiospermas producen pole e óvulos, pero os órganos sexuais propiamente están dentro do gametófito co pole e o óvulo. As coníferas producen as súas estruturas reprodutivas contidas dentro de piñas e pole. As piñas e o pole non son eles mesmos órganos sexuais.
Illote Meang
Meang, tamén coñecida como Telikiai, é un illote situado no atol de Nui, pertencente ao estado de Tuvalu, na Polinesia, no Océano Pacífico. A súa superficie é de 0.15 km² e a poboación de 127 habitantes segundo o censo de 2002.
Montes da Paradanta
Os montes da Paradanta son unha cadea montañosa que transcorre polos concellos pontevedreses da Cañiza, Arbo e As Neves, en dirección NL-SO. A maior altura chega á cota dos 954 metros no monte Paradanta, situado na Cañiza. Outros montes salientables da serra son o San Nomedio, nas Neves, e o San Fins, en Cabeiras, Arbo.
O último domingo de agosto acolle o curro da Paradanta. Tamén é salientábel a Romaría da Franqueira.
República Italiana (homónimos)
A República Italiana (en italiano: Repubblica Italiana) pode referirse a:
Monomito
miniatura|240px|Gráfico que amosa a viaxe do heroe. O monomito ou mito único, tamén coñecido como viaxe do heroe, é un termo acuñado polo antropólogo e mitólogo estadounidense Joseph Campbell para definir o modelo básico de moitos relatos épicos de todo o mundo. Este patrón tan amplamente distribuído está descrito por Campbell na súa coñecida obra The Hero with a Thousand Faces (1949). Grande admirador do novelista James Joyce, Campbell tomou prestado o termo "monomito" da novela de Joyce Finnegans Wake.
Campbell sostén que os heroes de numerosos mitos de tempos e rexións dispares comparten estruturas e desenvolvementos fundamentais, que aparecen resumidos en The Hero with a Thousand Faces.
Campbell e outros estudiosos, tales como Erich Neumann, describen as historias de Gautama Buda, Moisés e Cristo en termos de "monomito", e Campbell sostén que moitos mitos clásicos de gran variedade de culturas seguen este patrón básico.
Baldomero Táboas
Baldomero Táboas Martínez, nado en Redondela e finado en Vigo a principios de marzo de 1974, foi un avogado, xornalista e político galego.
Villeneuve-d'Ascq
Villeneuve-d'Ascq é unha cidade (61 920 hab. en 2015) situada no norte de Francia. Está na rexión administrativa francesa de Alta Francia e no departamento (département) francés do Norte.
Cidades irmás
Villeneuve-d'Ascq está irmandada coas seguintes cidades:
Vilar de Cervos, Vilardevós
San Vicente de Vilar de Cervos é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 153 habitantes, deles 78 eran homes e 75 eran mulleres, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Yelena Grigoryeva
Yelena Grigoryeva, nada en 1977/1978 e finada en San Petersburgo o 21 de xullo de 2019, foi unha activista dos dereitos humanos, e dos dereitos LGBTQ. Tamén se opuxo á anexión de Crimea pola Federación Rusa.
Foi asasinada en San Petersburgo o 21 de xullo de 2019 despois de ser apuñalada e esganada por asaltantes descoñecidos. Información para a identificación de Grigoryeva apareceu en xullo nunha páxina web dun grupo que se facía chamar "Saw" en honor á franquía estadounidense de filmes de terror. O grupo alentou ós lectores a cazar, secuestrar e asasinar a unha lista de persoas LGBTQ+. A páxina web "Saw" foi bloqueada en Rusia pero unha nova lista de activistas, xornalistas e cidadáns LGBTQ+ está circulando en aplicacións de redes sociais e aplicacións de mensaxería no país, o que aínda anima a outros a asasinar persoas LGBTQ+ en Rusia.
Grigorieva publicara advertencias sobre o grupo "Saw" en Facebook, indicando que a rede rusa de LGBTIQ+ buscara sen éxito casos legais que rastrexaran as accións deste grupo. Tamén, coa axuda do seu avogado, recorreu en numerosas ocasións á policía en relación coas ameazas recibidas. Despois da súa morte, a policía rusa afirmou estar ó tanto destas alertas, pero que se referían só a disputas privadas e non a persecución política. Grigorieva recibira ameazas pouco antes da súa morte e pideulle a unha amiga que coidara do seu gato se lle pasaba algo.
Gregory Chamitoff
Gregory Errol Chamitoff é un astronauta estadounidense que formou parte das misión STS-124, STS-134 e STS-126 e das expedicións 17 e 18 da Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 198,75 días no espazo.
Complexo de ataque á membrana
miniatura|dereita|Un complexo de ataque á membrana unido á membrana dunha célula patóxena.
Gregory Chamitoff
Traxectoria
Chamitoff naceu o 6 de agosto de 1962 en Montreal, Canadá. É graduado en enxeñería eléctrica pola Universidade Politécnica do Estado de California en 1985, máster en enxeñería aeroespacial polo Instituto Tecnolóxico de Massachusetts en 1992 e máster en xeoloxía planetaría pola Universidade de Houston-Clear Lake en 2002. Está casado con Chantal Caviness e ten dous fillos. Entre as súas afeccións están o mergullo, o sendeirismo, o voo, o esquí, o aikido, o ilusionismo, tocar a guitarra e o xadrez.
En 1995 comezou a traballar no Centro Espacial Johnson como controlador de guiado e control de voo, axudando a desenvolver software para o control de actitude en naves espaciais e predicción, análise e optimización de manobras. Foi seleccionado pola NASA como candidato a astronauta en 1998, sendo xefe CAPCOM (Capsule Communicator) para a Expedición 9 e axudando no adestramento da Expedición 6. Participou tamén na misión NEEMO-3 da NASA, consistente en vivir e traballar nun módulo subacuático durante 9 días. En setembro de 2013 deixou a NASA para adicarse á docencia. .
Complexo de ataque á membrana
Na ensamblaxe deste complexo interveñen varias proteínas. O compoñente C5b do complemento activado únese a C6 para formar o complexo C5b-6, despois a C7 formando o complexo C5b-7. O complexo C5b-7 únese a C8, que está composto por tres cadeas (alfa, beta, e gamma), formando así o complexo C5b-8. Seguidamente C5b-8 únese a C9  e actúa como un catalizador na polimerización de C9, xa que se unen varias unidades de C9. O complexo de ataque á membrana activo ten unha composición final que é C5b-C6-C7-C8-C9{n}.
Estrutura e función
Está composto por catro proteínas (C5b, C6, C7, e C8), que se unen á superficie externa da membrana plasmática, xunto con moitas copias dunha quinta proteína chamada C9, que se enganchan unhas a outras formando un anel que atravesa a membrana. C6, C7, C8 e C9 conteñen un dominio MACPF común. Esta rexión é homóloga ás citolisinas dependentes de colesterol das bacterias grampositivas.
A estrutura en anel formada por C9 é un poro na membrana que permite a libre difusión de moléculas dentro e fóra da célula. Se se forman moitos destes poros, a célula non pode sobrevivir.
Iniciación: C5-C7
miniatura|350px|dereita|Complexo de ataque á membrana. O complexo de ataque á membrana iníciase cando a proteína do complemento convertase de C5 cliva o C5 orixinando C5a e C5b.
Outra proteína do complemento, C6, únese a C5b.
O complexo C5bC6 únese a C7.
Esta unión altera a configuración da molécula proteica expoñendo un sitio hidrofóbico en C7, o que permite que C7 se insira na bicapa fosfolípidica do patóxeno.
Polimerización: C8-C9
Sitios hidrofóbicos similares de C8 e moléculas de C9 quedan tamén expostos cando se unen ao complexo, polo que poden tamén inserirse na bicapa.
C8 é un complexo feito de dúas proteínas C8-beta e C8 alfa-gamma.
C8 alfa-gamma ten unha área hidrofóbica que se insire na bicapa. C8 alfa-gamma induce a polimerización de 10-16 moléculas de C9 nunha estrutura formadora de poros coñecida como o complexo de ataque á membrana.
Inhibición
CD59 actúa inhibindo o complexo. Este complexo existe nas células do corpo para protexelas da posible formación nelas do complexo de ataque á membrana. Nos glóbulos vermellos orixínase unha rara condición médica chamada hemoglobinuria nocturna paroxismal cando estes carecen de CD59. Estes glóbulos vermellos poden, por tanto, ser lisados polo complexo de ataque á membrana.
28 de xullo
O 28 de xullo é o 209º día do ano do calendario gregoriano e o 210º nos anos bisestos. Quedan 156 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px| Ludwig Feuerbach. miniatura|100px| Emiliano Iglesias. miniatura|100px| Xia Peisu.
Mortes
miniatura|100px| Maximilien de Robespierre.
Festas e celebracións
En 2022 estableceuse o 28 de xullo como o Día da Sobrecapacidade da Terra, para denunciar que nesa data se consideran agotados os recursos naturais que se deberían ter consumido ó longo de todo o ano. Quere dicir que a humanidade, como media, necesitaría 1,75 planetas para satisfacer a súa demanda de recursos naturales.
Notas
Os 366 días do ano
Lela, Alba, Vilalba
Lela é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 3 habitantes, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Illote Unimai
Unimai é un illote do Océano Pacífico, pertencente ao atol de Nui, Tuvalu, a súa área é de 0.02 ha e a súa elevación media sobre o nivel do mar son 14 metros.
Vilar, Venceáns, Entrimo
Vilar é un lugar da parroquia de Venceáns no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 34 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 19 mulleres.
Beatriz Domínguez-Gil
Beatriz Domínguez-Gil, nada en Santiago de Compostela en 1971, é unha doutora galega en medicina, especialista en nefroloxía. Desde 2017 dirixe a Organización Nacional de Transplantes de España.
Traxectoria
É licenciada en Medicina pola Universidade de Salamanca, e doutora en Medicina pola Universidad Complutense. Traballou como nefróloga no Hospital 12 de Octubre de Madrid desde o ano 2000 até 2007.
En novembro de 2006 entrou a traballar no equipo médico da Organización Nacional de Transplantes, onde foi xefa de servizo en funcións da Área Médica. Foi presidenta da Organización Europea de Doazón e Coordinación de Transplantes, conselleira por Europa da Sociedade Internacional de Transplantes e médico do seu Comité de Ética, e vogal electa da Xunta Directiva da Sociedade Española de Transplantes. Ten unha gran proxección internacional, como copresidenta do "Grupo Custodio" da Declaración de Istambul, unha rede mundial de profesionais sanitarios, da xustiza e dos corpos e forzas de seguridade que, en colaboración coa Organización Mundial da Saúde, o Consello de Europa e a Unión Europea, intentan acabar co tráfico de órganos e o chamado «turismo de trasplantes».
E autora de máis de cen publicacións en revistas científicas.
O 12 de maio de 2017, o goberno de España nomeouna directora da Organización Nacional de Trasplantes (ONT), organismo dependente do Ministerio de Sanidade, Servizos Sociais e Igualdade. O obxectivo da doutora Domínguez-Gil a medio prazo é alcanzar o número de 50 doantes por millón (de poboación) e, a curto prazo, superar os 5 000 transplantes. E proponse sermos líderes mundiais 25 anos máis como mínimo.
O Mato, Marzás, Carballedo
O Mato é un lugar da parroquia da Marzás, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 13 habitantes, 7 mulleres e 6 homes.
Pescada
Pescada ou pixota son dous dos nomes comúns que recibe máis frecuentemente a especie Merluccius merluccius, peixe da familia dos merlúcidos, da orde dos gadiformes.
Presenta un corpo fusiforme, moi alongado e comprimido lateralmente, de 40 a 70 cm de lonxitude, podendo chegar até os 120. Posúe dúas aletas dorsais, a primeira moito máis curta cá segunda. De cor cinsenta no lombo, clareando nos costados e máis prateada pola zona do ventre. Posúe uns ollos de gran tamaño así como unha boca grande, con dentes afiados.
Cando é aínda de pequeno tamaño denomínase carioca, estando prohibida a súa captura e comercialización se non alcanza os 27 cm.
Ecoloxía
Reprodúcense na primavera, cando alcanzan os 40 cm de lonxitude (momento no que chegan á madurez sexual). Vive nas proximidades dos fondos mariños, entre os 30 e 500 metros de profundidade.
Aproveitamento pesqueiro
miniatura|222px|Pescadas á venda nun mercado. Péscase con artes de arrastre, sendo preferida a capturada no palangre con anzol (pescada do pincho). O principal caladoiro para a súa pesca é o Gran Sol.
Festas gastronómicas
miniatura|222px|[[Pescada á galega.]]
Estación de Parga
Parga é un apeadoiro, anteriormente estación, de tren de Adif situada en Parga, no concello de Guitiriz, provincia de Lugo. Ten servizos de Media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
O apeadoiro atópase no punto quilométrico 466,9 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Baamonde e Guitiriz. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 14 de agosto de 2019.