cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Festa da Auga de Vilagarcía de Arousa
Celebración
Logo de transladaren a figura de San Roque, patrón da cidade, da igrexa parroquial de Santa Eulalia de Arealonga ata a capela de San Roque, os romeiros piden auga ós veciños para refrescárense. Tamén os membros de Protección Civil e Emerxencias adoitan participar botando auga coas mangueiras, agás no 2006, a causa da gran vaga de incendios forestais. A noite anterior é coñecida como a Véspera da Festa da Auga, habendo tamén gran festa.
É unha festa polémica a causa do despilfarro da auga, pero foi declarada de interese turístico, e cada ano gaña máis adeptos.
Illas Eolias
As illas Eolias ou Eólicas (Isole Eolie en italiano) constitúen un arquipélago volcánico no Mar Tirreno, preto da costa nordeste de Sicilia. O seu nome provén de Eolo, señor do vento. Foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 2000. A illa máis grande é Lipari, razón pola cal coñécese tamén ao arquipélago como illas Lipari. As outras illas son Vulcano, Salina, Stromboli, Filicudi, Alicudi, Panarea e Basiluzzo.
As Eolias gardan unha curiosa relación cos astros: están dispostas en forma de E, como as estrelas do cinto da constelación de Orión. Vulcano áchase na extremidade inferior, Alicudi e Stromboli nos extremos superiores, ao oeste e ao leste respectivamente. A cidade máis grande é Lípari, situada na illa do mesmo nome. Acolle ao redor de 11.000 habitantes.
Historia mítica
Os primeiros amos das illas foron os deuses e monstruosas criaturas.
Eolo, o deus grego dos ventos, deu o seu nome ao arquipélago e regalou a Ulises un odre cheo de ventos favorables.
Hefesto, ao que os latinos chamaban Vulcano, famoso por ser o forxador dos raios de Zeus e do tridente de Poseidón, tiña aquí a súa fragua e vivía cos seus axudantes, os ciclopes, no interior do cráter de Vulcano.
Prohistoria e Prehistoria
miniatura|300px|En primeiro termo Vulcano, Lipari no medio, Salina á esquerda e Panarea á dereita. As illas Eolias emerxeron hai máis de 700.000 anos.
Atopouse grande abundancia de obsidiana de Lípari nos poboados neolíticos de Sicilia e da península italiana e ata nas costas de Francia meridional e en Dalmacia.
A lava utilizouse para construír as primeiras vivendas: material sólido, poroso, perfecto para illar das tempestades, canículas, e para refuxiarse das choivas traídas polos ventos desérticos. Para os cimentos empregábanse os bloques de lava, as paredes construíanse con porosa pedra pómez, para o chan a toba. Para o teito usábase o chamado "astrico". E o termo "teito", tendo en conta que o seu uso é impropio, en realidade tratábase de socalcos, para a recollida da auga de choiva en cisternas subterráneas.
Os primeiros habitantes de Lípari establecéronse, segundo os achados, nos altiplanos do "Castellaro Vecchio". No IV milenio adC naceu o primeiro núcleo habitado, construído na roca do Castelo de Lípari. O comercio da obsidiana propiciou a expansión demográfica e urbanística, estendéndose o asentamento da Rocca ata planicie da rúa Diana.
A finais do III milenio adC, co inicio da Idade de Bronce, chegan a Lípari e ao resto das Eolias novos grupos étnicos debido aos regulares contactos que se estableceron cos micénicos. As illas foron frecuentadas por pobos micénicos de estirpe eólica, xa fortemente arraigados en Metaponto, para os cales as illas convertéronse nunha especie de postos vixías para o control das vías comerciais que atravesaban o estreito de Mesina. Precisamente deste pobo eólico tomaron as illas o nome que aínda hoxe conservan e a el fan referencia as lendas do mítico rei Eolo, señor dos ventos, citado na Odisea.
No curso do século XIII a.C. establecéronse nas illas, procedentes das costas de Campania, pobos ausonios cos cales relaciónase a lenda do rei Líparo da que tomou o seu nome a cidade. Despoboadas a finais do século X a.C. quizais por mor de rivalidades entre diversos pobos pola supremacía marítima do baixo Tirreno, as illas quedaron practicamente desertas durante algúns séculos.
Época grega (colonización)
Durante a 50 Olimpíada (580 - 576 a.C.) Lípari foi colonizada por gregos de estirpe dórica, procedentes de Cnido e de Rodas, comandados polo heráclida Pentatlo, sobreviventes dunha infeliz tentativa de fundar unha colonia no lugar onde se acha a actual Marsala. Os novos colonos atopáronse, en primeiro lugar, ante a necesidade de defenderse das incursións dos Etruscos (Tirrenos). Precisamente por iso tiveron que armar unha poderosa frota, coa que obtiveron numerosas vitorias ante o inimigo e aseguráronse a supremacía no mar. Co botín conquistado erixiron, no santuario de Apolo, en Delfos, uns monumentos votivos (máis de corenta estatuas de bronce), de cuxos basamentos queda constancia.
Séculos V e IV a.C.
Os barcos liparienses dominaban o baixo Tirreno e no ano 393 a.C. interceptaron un barco romano que levaba a Delfos unha gran vasilla que representaba a décima parte do botín da conquista de Veio. Pero o seu supremo maxistrado, Timasiteo fixo que o restituísen por tratarse dunha obra sacra dedicada ao deus Apolo, que os liparienses veneraban. No 427 adC, durante a primeira expedición ateniense a Sicilia, conducida por Laques, os liparienses estreitaron unha alianza cos siracusanos, quizais pola súa común orixe dórico. Sufriron ataques, como afirma Tucídides, por parte da frota ateniense e da rexión de Rexio, pero sen graves consecuencias.
Bernart de Ventadorn
miniatura|dereita|200px|Bernard de Ventadorn nun debuxo medieval
Illas Eolias
Séculos V e IV a.C.
Posteriormente, as illas foron escenario de enfrontamentos entre Roma e Cartago pola súa situación estratéxica. No 260 a.C., a vitoria romana na Batalla das illas Eolias sancionou o final da Primeira Guerra Púnica e a substitución do dominio marítimo cartaxinés do Mediterráneo polo romano. En 1544, as illas volveron ser o escenario de violentos enfrontamentos, esta vez entre España e os piratas arxelinos de Jeireddín Barbarroxa (apoiados por Francia e o Imperio Otomán). A guerra causou o despoboamento das illas, que deberon ser recolonizadas posteriormente desde Nápoles, Sicilia e España.
Bernart de Ventadorn
Bernart de Ventadorn, nado cara a 1130-1145 e finado cara a 1190-1200, tamén coñecido como Bernard de Ventadour, foi un popular trobador, compositor e poeta provenzal.
Illas Eolias
Séculos V e IV a.C.
Na expedición cartaxinesa do 408 - 406 a.C. Lípari mantivo de novo relacións amigables con Siracusa. Por este motivo foi atacada polo xeneral cartaxinés Himilcón, quen, apropiándose da cidade, obrigou aos habitantes ao pago dunha indemnización de 30 talentos. Logo de marcharen os cartaxineses Lípari recobrou a súa independencia.
Corpo (álxebra)
Os corpos son obxectos importantes de estudo na álxebra posto que proporcionan a xeneralización apropiada de dominios de números tales como os conxuntos de números racionais, dos números reais ou dos números complexos.
Illas Eolias
Séculos V e IV a.C.
Durante a tiranía de Dionisio o Vello, Lípari permaneceu á beira de Siracusa e, posteriormente, ao de Tíndaro.
Bernart de Ventadorn
Traxectoria
Forzado a deixar Ventadour despois de se namorar de Margarida, viaxou a Montluçon e a Tolosa, e seguiu eventualmente a Leonor de Aquitania a Inglaterra e á corte dos Plantagenet; a evidencia para esta asociación e estes percorridos vén principalmente dos seus propios poemas. Posteriormente Bernart volveu a Tolosa, onde Raimundo de Tolosa lle deu traballo; despois foi a Dordogne, onde entrou no mosteiro cisterciense de Dalon. Moi probabelmente morreu neste mosteiro.
Illas Eolias
Finais do século IV e séculos III e II a.C.
No ano 304 a.C., a illa foi atacada por Agatocles, quen impuxo á mesma un tributo de 50 talentos, perdido durante a travesía cara a Sicilia, por unha tempestade atribuída á cólera de Eolo. Seguidamente, Lípari caeu baixo o iugo cartaxinés, situación na que se atopaba cando estalou a primeira guerra púnica. Polos seus excelentes portos e pola súa posición de alto valor estratéxico, o arquipélago converteuse nunha das mellores bases navais cartaxinesas. No ano 262 a.C. o cónsul romano Cneo Cornelio Escipión, confiando en que podía apropiarse de Lípari con certa facilidade, quedou bloqueado por Aníbal, quen conseguiu capturalo a el e a toda a súa escuadra. No 258 a.C. Atilio Calatino cercaba a cidade ante posibles asedios. No 257 a.C. as augas das Eolias foron o escenario dunha cruenta batalla entre as frotas cartaxinesa e romana. Lípari foi conquistada polos romanos no ano 252 a.C. Arrasada con cruentas matanzas, perdeu xunto á independencia a prosperidade económica. Deu inicio entón un período de grave decadencia para a cidade.
Corpo (álxebra)
O concepto dun corpo emprégase tamén para definir o concepto de espazo vectorial e as transformacións nestes obxectos, dadas por matrices, obxectos que na álxebra linear os seus compoñentes poden ser elementos dun corpo arbitrario. A teoría de Galois estuda as relacións de simetría nas ecuacións alxébricas, desde a observación do comportamento das súas raíces e as extensións de corpos correspondentes e a súa relación cos automorfismos de corpos correspondentes.
Bernart de Ventadorn
Legado
Bernart é un caso único entre os compositores seculares do século XII pola cantidade da súa música que sobreviviu: das súas 45 composicións, 18 teñen a súa música intacta, unha circunstancia infrecuente para un trobador (a música dos trobadores en lingua de oil tivo unha probabilidade máis alta de sobrevivir, atribuída xeralmente a que eles sobreviviron á cruzada albixense, que dispersou os trobadores en lingua de oc e destruíu moitas das súas fontes). A súa obra data probablemente entre 1147 e 1180 e escribiu en provenzal. Bernart considérase con frecuencia a influencia máis importante no desenvolvemento da tradición dos trobadores no norte de Francia, porque alí o coñecían ben, as súas melodías circularon extensamente e os primeiros compositores en lingua de oil imitárono. A maioría dos seus poemas son amorosos.
Illas Eolias
Finais do século IV e séculos III e II a.C.
Por outra banda, seguiu obtendo ingresos económicos substanciais da industria do alume, que probablemente se extraía na illa de Vulcano xa desde a idade de Bronce e do que Lípari tiña o monopolio no mundo antigo. Así mesmo, tamén eran moi frecuentadas as excelentes augas termais de Vulcano e de Lípari, que gozaron dun notable renome tamén na Roma imperial. Cicerón recorda a Lípari e fala dos atropelos que a mesma sufriu por parte de Verres.
Corpo (álxebra)
Definición
Un corpo é un anel de división conmutativo, é dicir, un anel conmutativo e unitario no que todo elemento distinto de cero é invertible respecto do produto. Polo tanto, un corpo é un conxunto K no que se definiron dúas operacións, + e ·, chamadas suma e multiplicación respectivamente, que cumpren as seguintes propiedades:
Bernart de Ventadorn
Legado
Diferenciase doutros autores da época pola maneira máis persoal de mostrar os seus sentimentos. O recoñecemento á súa obra chegou no romanticismo.
Illas Eolias
Séculos I adc ata o século IV
As illas Eolias tiveron unha grande importancia estratéxica durante a guerra civil entre Octaviano e Sexto Pompeio, quen fortificou Lípari. Foi conquistada no ano 36 a.C. por Agripa, almirante de Octaviano, que converteu a illa de Vulcano na base da súa frota para as operacións que precederon á batalla naval de Milazzo e para o sucesivo desembarco en Sicilia. Lípari sufriu tamén nesta ocasión novas devastacións e novos desastres.
Bernart de Ventadorn
Extracto
''Lo tems vai e ven e vire Per jorns, per mes e per ans, Et eu, las no.n sai que dire, C'ades es us mos talans. Ades es us e no.s muda, C'una.n volh e.n ai volguda, Don anc non aic jauzimen.''
Corpo (álxebra)
Definición
K é cerrado para a suma e a multiplicación
Asociatividade da suma e a multiplicación
Conmutatividade da suma e a multiplicación
Existencia dun elemento neutro para a suma e a multiplicación
Existencia de elemento oposto e de inversos:
Distributividade da multiplicación respecto da suma
O requisito a ≠ 0 asegura que o conxunto que contén só un cero non sexa un corpo, e de paso elimina a posibilidade de que no corpo existan divisores de cero distintos de 0, o que o converte tamén nun dominio de integridade. Directamente dos axiomas, pódese demostrar que (K, +) e (K - { 0 }, *) son grupos conmutativos e que polo tanto (véxase a teoría de grupos) o oposto -a e o inverso a−1 son determinados unicamente por a. Ademais, o inverso dun produto é igual ao produto dos inversos:
con tal que a e b sexan diferentes de cero. Outras regras útiles son:
así como
todas regras familiares da aritmética elemental.
Racionais e alxébricos
Os números racionais onde está incluído o conxunto \mathbb Z dos números enteiros, forman un corpo.
Os números complexos conteñen o corpo de números alxébricos, a clausura alxébrica de Q.
Números reais, complexos e p-ádicos
Os números reais \mathbb R coas operacións usuais forman un corpo.
Os números hiperreais forman un corpo que contén os reais máis os números infinitesimais e infinitos. Os números surreais forman un corpo que contén os reais, a excepción do feito de que son unha clase propia, non un conxunto. O conxunto de todos os números surreais coa condición de seren menor que un certo cardinal inaccesible é un corpo.
Os números reais conteñen varios subcorpos interesantes: os números reais alxébricos, os números computables, e os números definibles.
Os números complexos \mathbb C consisten en expresións do tipo onde i é a unidade imaxinaria, i.e., un número (non real) que satisfai i2 = −1. A adición e multiplicación dos números reais son definidos de tal maneira para que todos os axiomas do corpo se cumpren para C. Por exemplo, a lei distributiva cumpre
Os números racionais pódense ampliar aos corpos de números p-ádicos para cada número primo p.
Corpos finitos
O corpo máis pequeno ten só dous elementos: 0 e 1. É denotado por o  e pode ás veces ser visto nas dúas táboas que seguen:
Ten aplicacións importantes na informática, especialmente na criptografía e na teoría da codificación.
Máis xeralmente, para un número primo p, o conxunto dos números enteiros módulo p é un corpo finito cos p elementos: isto pode escribirse como onde as operacións son definidas realizando a operación en \mathbb Z, dividindo por p e tomando o resto, ver aritmética modular.
Corpos de funcións
Para un corpo dado K, o conxunto K(X) de funcións racionais na variable X con coeficientes en K é un corpo; isto defínese como o conxunto de cocientes de polinomios con coeficientes en K.
Illas Eolias
Séculos I adc ata o século IV
Parece que posteriormente a illa de Lípari puido gozar do estado xurídico de municipium. Plinio definiuna como oppidum civium romanorum.
Era cristiá ata a Idade Media
Na era cristiá (quizais a partir do século IV), Lípari foi sede episcopal e polo menos desde o século VI eran veneradas na súa catedral as reliquias do San Bertomeu|apóstolo San Bertomeu]], as cales, segundo as tradicións que nos foron transmitidas por escritores bizantinos, chegaron milagrosamente desde Armenia. {{Patrimonio Mundial }}
Idade Media
Nos séculos da alta Idade Media, Lípari foi meta de peregrinacións que acudían desde países próximos e afastados. Ao redor das illas Eolias, e en particular ao redor de Lípari e Vulcano, florece, na alta Idade Media, unha rica e variada colleita de tradicións. O cráter de Vulcano era considerado naquel tempo como a boca do inferno na que se queimaban as almas dos réprobos. É coñecida a lenda relatada por San Gregorio Magno que fala do eremita que, o mesmo día da morte de Teodorico, viu como a alma do rei godo era guindada ao cráter por man do Papa Xoán I e do patricio Simaco, que fora asasinado por ordes do primeiro.
Floreceron outras lendas ao redor da figuras do santo Bispo Agatón e do eremita San Calogero, que liberaba á illa dos diaños e facía que manasen as augas salubres que levaban o seu nome.
Na alta Idade Media produciuse un inesperado espertar (tras moitos decenios de quietude) da actividade volcánica na illa de Lípari. Foi entón cando se abriron os novos cráteres: o do monte Pelato, que fixo erupción de inmensas masas de pedra pómez, e o da Pirrera, máis próximo á cidade, que fixo erupción dunha coada de obsidiana.
No ano 839 Lípari foi destruída por unha incursión musulmá, que masacraron e deportaron en escravitude á poboación e profanaron as reliquias de San Bertomeu. Estas reliquias, píamente recollidas por uns anciáns monxes que escaparon á matanza, foron transportadas ao ano seguinte a Salerno, e desde alí a Benevento. Lípari quedou durante algúns séculos case totalmente deserta, ata a reconquista de Sicilia por parte dos normandos, que en 1083 instalaron alí ao abade Ambrosio cun núcleo de monxes beneditinos. Ao redor do mosteiro, do que aínda quedan ruínas á beira da catedral, volveu formarse un núcleo urbano.
En 1331 foi reconstruída a sede episcopal de Lípari unida á de Patti.
Roberto I de Nápoles, apropiouse de Lípari en 1340.
Séculos posteriores
O 30 de xuño de 1544, unha frota de 180 embarcacións do Otomán baixo o mando dos corsario Hayreddin Barbarroxa ocupou Lípari e puxo asedio ao castelo. Os defensores rendéronse. Historicamente, dise que preto de 9.000 dos 10.000 cidadáns de Lípari foron capturados e escravizados aínda que un par de estudosos máis recentes cuestionaron este número argumentando a favor dunha poboación máis baixa na época de Barbarroxa. Varios cidadáns foron rescatados en Messina e regresaron ás illas, pero a maioría dos capturados nunca regresaron. Só despois da traxedia as autoridades españolas dirixiron a súa atención a Lipari e repoboaron a cidade con familias sicilianas, calabresas e españolas. As murallas e as casas da cidade reconstruíronse e construíuse unha frota eólica que foi capaz de defender con éxito o Mar Tirreno dos otománs, e desde entón seguiu o destino de Sicilia e do reino de Nápoles
En 1693, o terremoto de 1693 destruíu todas as cidades do leste de Sicilia, causando preto de 60 000 mortos. Despois de que a poboación invocase a protección de San Bertomeu durante as oracións na catedral, non houbo unha soa vítima nas Illas Eolias. As condicións económicas das illas melloraron moito durante o século XVII co progreso da agricultura (uva malvasias, alcaparras e unha variedade de froitas, verduras e pesca). Cos Borbóns chegou a introdución de prisioneiros criminais e políticos nas illas. En 1916, a colonia penal pechouse, pero o Réxime fascista intentou sen éxito reabrila en 1926. A poboación da illa reaccionou derribando os restos da ex-prisión do castelo. Porén, pouco despois, o castelo converteuse para albergar presos políticos antifascistas no exilio forzoso. Os liparios confraternizaron con estes exiliados ata a liberación dos Aliados. Despois da guerra, a mesma sala que acollera aos opositores ao fascismo converteuse no Museo Arqueolóxico Eólico.
Cara a finais do século XIX, as illas Eolias foron visitadas polo Arquiduque Ludwig Salvator de Austria, un amigo das illas e tamén un home cun profundo coñecemento do arquipélago. Entre os anos 1893–96 publicou unha obra de oito volumes sobre as Illas Eolias.
En agosto de 1888, o cráter chamado Fossa en Vulcano entrou en erupción e causou moitas mortes nas minas de xofre. As erupcións continuaron durante 19 meses.
O día de Ano Novo de 1909, apareceu en xornais internacionais un rumor de que as illas Eolias foran "tragadas polo mar" durante unha época de actividade volcánica. Mentres se interrompía a comunicación coas illas durante un tempo, non se perderon doutro xeito.
Durante a segunda guerra mundial, todas as illas Eolias foron capturadas polos Aliados en agosto de 1943, durante a invasión de Sicilia.
Os artistas modernos déronse conta da beleza salvaxe da rexión, e os documentalistas e cineastas describiron cas súas cámaras as Eolias, redescubríndoas ao mundo, pois ata a década de 1940 estas illas non foron coñecidas senón como cárcere para exiliados políticos.
Economía e turismo
Na actualidade, as illas son Patrimonio da Humanidade declarado pola Unesco en decembro de 2000, pola riqueza dos seus ecosistemas e a beleza das súas paraxes, preservados nalgúns puntos e alterados por outros pola construción turística descontrolada.
O turismo devolveu a vida ás illas Eolias, que logo da praga de filoxera da vide coñeceron o éxodo de máis da metade das súas 20.000 habitantes durante a primeira metade do século X. Tan só a partir de 1970 o saldo migratorio comezou a ser favorable grazas aos empregos creados polo sector turístico.
Primeiro desembarcaron os vulcanólogos atraídos pola vitalidade de illas como Vulcano e Stromboli. Logo chegaron os veraneantes, aproveitando a conexión cos portos da península ou aínda a máis próxima Sicilia (Milazzo e Mesina). Os barcos cobren a travesía de noite e ofrecen como espectáculo final as luces do alba fronte ás illas. Aos rápidos aliscafos hidroplano sóbralles cun par de horas, á vez que une as illas entre si.
Bernart de Ventadorn
Extracto
''Pois ela no.n pert lo rire, E me.n ven e dols e dans, C'a tal joc m'a faih assire Don ai lo peyor dos tans, - C'aitals amors es perduda Qu'es d'una part mantenguda - Tro que fai acordamen...''
San Vicenzo, A Baña, A Baña
San Vicenzo é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2016 tiña 280 habitantes (133 homes e 147 mulleres), 63 menos ca en 2009 (167 homes e 176 mulleres).
É a capital do concello, polo que acolle diversos servizos como a casa consistorial, o CPI Avelino Pousa, a escola de música, o centro médico, a Casa da Cultura (obra pía), o Colexio Cuba (actual rexistro), o campo de fútbol de Cartas ou o pavillón de deportes. No lugar están tamén a igrexa parroquial e a capela das Dores (obra pía).
== Paisaxe == Sitúase na zona central da parroquia rodeada polo río Baña e polo río de Suevos. O núcleo urbano de San Vicenzo basea as súas principais características na existencia de servizos urbanísticos e de numerosos equipamentos que regulan diariamente a actividade municipal. No medio urbano destaca a presenza de edificacións colectivas con tipoloxías urbanas, sobre todo arredor do antigo trazado da estrada AC-444.
Comuna de Napuka
miniatura|250px|Localización da comuna de Napuka Napuka é unha comuna da subdivisión Tuamotu-Gambier na Polinesia francesa.
San Vicenzo, A Baña, A Baña
En canto a paisaxe agrícola trátase de cultivos extensivos e de horta en parcelas de tamaños desiguais, algunhas bastante pequenas a pesar da concentración parcelaria e nun estado de traballos importante.
Comuna de Napuka
A comuna consta de dúas comunas asociadas formadas por dous atois: Napuka e Tepoto Norte. Xeográfica e histórica chamáronse illas da Decepción. É a capital da comuna é Napuka.
Corpo (álxebra)
Corpos de funcións
Cando K é un corpo, o conxunto K X de series formais de Laurent sobre K é un corpo.
Comuna de Napuka
1 Comuna asociada.
Corpo (álxebra)
Corpos de funcións
Se V é unha variedade alxébrica sobre K, entón as funcións racionais V → K forman un corpo, o corpo de funcións V. Se S é unha superficie de Riemann, entón as funcións meromorfas de S → C forman un corpo.
Assembleia do Povo Unido
A Assembleia do Povo Unido foi un partido galego independentista que se proclamaba socialista e reintegracionista formado en 1989 despois de escindirse da Frente Popular Galega un grupo nucleado en torno a Galiza Ceive-OLN. Deulle un papel fundamental á loita armada como medio de liberación nacional e foi o apoio político do Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive. Disolveuse o 26 de febreiro de 1995 despois de varios anos sen apenas actividade logo que o EGPGC realizase a súa última acción armada en 1991 e de obter 1.492 votos (0,1%) nas eleccións ó Parlamento de Galicia de 1993. Porén a Assembleia da Mocidade Independentista, a organización xuvenil da APU seguiu a súa actividade política.
Corpo (álxebra)
Ultrafiltros
Se I é un conxunto de índices, U é un ultrafiltro sobre I, e Ki é un corpo para cada i en I, o ultraproduto de Ki (usando U) é un corpo.
Assembleia do Povo Unido
Historia
miniatura|dereita|220px|Documento da Asemblea Nacional Constituínte da APU, [[1989.]] A Assembleia do Povo Unido nace en xuño de 1989 a partir dunha FPG en grave crise, fracturada en dúas fraccións enfrontadas, no seo dun movemento independentista galego no que conviven a referida FPG, o PCLN (Partido Comunista de Liberación Nacional, integrado na anterior), o EGPGC (Exército Guerrilheiro do Povo Galego Ceive, organización armada), os CAR (Comités Anti-repressivos), as JUGA (Juntas Galegas pola Amnista) e as MNG (Mulheres Nacionalistas Galegas).
Corpo (álxebra)
Subcorpos
Sexan E e K dous corpos con E un subcorpo de K (é dicir, un subconxunto de K que contén 0 e 1, cerrado baixo as operacións + e * de K e coas súas propias operacións definidas por restrición). Sexa x un elemento de K non en E. Entón E(x) defínese como o subcorpo máis pequeno de K que contén a E e a x. Por exemplo, Q(i) é o subcorpo dos números complexos C que consisten en todos os números da forma a+bi onde a e b son números racionais.
Assembleia do Povo Unido
Historia
O 28 e o 29 de outubro de 1989, realizase na capital de Galiza, Compostela, a Asemblea Nacional Constituínte da APU, que responsabiliza ao PCLN da ruptura da FPG e afirma agrupar a maioría da militancia da Frente.
Corpo (álxebra)
Subcorpos e ideais
Se un subconxunto E dun corpo (K,+,*) xunto coas operacións *, + restrinxido a E é en si mesmo un corpo, entón denominase subcorpo de K. Tal subcorpo ten os mesmos 0 e 1 que K.
Assembleia do Povo Unido
Historia
A APU segue o modelo clásico dos movementos de liberación nacional do Terceiro Mundo, reflectido na tese política fundacional, que leva por título "O avance revolucionario como suma da loita política e militar", e en que se reivindica a vixencia da violencia revolucionaria para tomar o poder, a partir de exemplos coma Cuba, Alxeria, Vietnam ou Nicaragua.
Aspira á creación dunha "Unidade Popular" ou "Frente de Liberación Nacional" que aglutine o "Povo Traballador Galego e as clases populares: proletariado industrial, mariñeiros, labregos e pequena burguesía", situando como principios irrenunciábeis, para integrar esa fronte, a "compresnión da loita armada na Galiza e do papel fundamental da mesma no proceso de Liberación Nacional", a "Amnistía Total, entendida como a liberdade das presas e presos políticos galegos" e a "elaboración dun programa político, social e económico acorde cos intereses das clases populares". Esa unidade pola liberación nacional proposta pola APU tiña como interlocutores potenciais as outras forzas nacionalistas e de esquerda existentes en Galiza na época: BNG, PSG-EG e FPG, mas nunca chegou a realizar-se.
Corpo (álxebra)
Subcorpos e ideais
Sexa (K,+,\cdot) un corpo, e E \subset K. Dise que \ E é subcorpo de \ K ou que \ K é extensión de \ E se se cumpre que (E,+,\cdot) é un corpo cando as operacións \ (+) e (\cdot) se restrinxen a \ E. En particular, \ E será entón un subanel de (K,+,\cdot). Tense logo que \ (E,+) e son subgrupos respectivos dos grupos abelianos \ (K,+) e.
Assembleia do Povo Unido
Historia
No campo lingüístico, defende o reintegracionismo (recoñecemento da unidade lingüística galego-luso-brasileira), e a plena recuperación do galego en Galiza.
Corpo (álxebra)
Subcorpos e ideais
Como todo corpo é un anel, poderíamos preguntarnos pola forma que teñen os seus ideais. Para empezar, como todo corpo é anel conmutativo, todo ideal pola esquerda é ideal (bilátero) e todo ideal pola dereita é tamén ideal (bilátero). Así pois, só hai que estudar os ideais do corpo.
Assembleia do Povo Unido
Historia
As JUGA serán a súa organización referencial no traballo anti-represivo, mentres que as súas militantes farían traballo feminista maioritariamente nas MNG. Tamén terán algunha influencia no campo sindical, a través da INTG, integrada mais tarde na CIG.
Corpo (álxebra)
Corpo de fraccións
Dado un corpo K, o corpo polinómico K(X) é o corpo de fraccións de polinomios en X con coeficientes en K, é dicir, os seus elementos son funcións racionais con coeficientes en K.
Assembleia do Povo Unido
Campañas e actividades políticas
miniatura|200px|esquerda|Pintada da APU nunha parede de [[Ares, 1992.]] miniatura|Cabeza da manifestación do [[Día da Patria de 1991 en Compostela.]] En 1990 realizaron unha campaña en prol da autodeterminación de Galiza. No ano seguinte, presentaron candidaturas municipais en Santiago de Compostela, Ferrol e Vigo, co lema "o independentismo aos concellos". Hai tamén unha asemblea extraordinaria na que se debate a caída dos réximes do Leste Europeo. En 1992, a INTG expulsou a once militantes da APU baixo a acusación de apoiaren a loita armada practicada polo EGPGC. No ano seguinte, realízase a III Asemblea Nacional e despois lanzou a campaña "Isto non é España", ao tempo que promoveu a abstención nas eleccións ao Congreso dos Deputados do mesmo ano. En outubro do mesmo ano, a APU presentouse ás eleccións ao Parlamento autónomo de Galiza e conseguiu 1.492 votos. En 1994 e 1995 tivo lugar, en dúas partes, a IV Asemblea Nacional. Na segunda, no mes de febreiro do 95, aprobouse a disolución da organización. Dous meses despois, a xustiza rehabilitou a dous militantes da APU expulsados da INTG.
Corpo (álxebra)
Extensión de corpos
Unha extensión alxébrica dun corpo K é o corpo máis pequeno que contén a K e unha raíz dun polinomio irreducible p(X) en K [X]. Alternativamente, é idéntico ao anel factor K [X]/(p(X)), onde (p(X)) é o ideal xerado por p(X).
Assembleia do Povo Unido
Campañas e actividades políticas
Entre 1989 e 1994, a APU convocou manifestacións polo Día da Patria Galega, no 25 de xullo, baixo diversas fórmulas. No 89, conxuntamente coa FPG, co lema "Independencia"; no 90, convoca conxuntamente coa FPG, LCR, PCE (M-L) e PCPG co lema "Autodeterminación, camiño da independencia"; no 91, en solitario, co lema "En loita pola independencia"; no 92, tamén en solitario ("Adiante pola independência"); no 93 volta a convocar soa ("Porque a Galiza non é España... independencia"); e no 94 convocou o seu último 25 de Xullo co lema "A Galiza sen medo berra independencia".
A APU editou 11 números da súa revista nacional, Povo Unido, saíndo o primeiro número en febreiro de 1990 e o último en xullo de 1994. En setembro de 1993, publicou tamén un "Anteproxecto de Constitución Galega".
Despois da autodisolución, parte da militancia abandonou a actividade política. Outros sectores continuaron a traballar nos ámbitos sindical, feminista e cultural. Houbo xente que se incorporou primeiro ao Bloque Nacionalista Galego e á Frente Popular Galega, e máis tarde tamén algunhas á nova organización política da esquerda independentista galega, NÓS-Unidade Popular.
Índice Schmidt de dor por picadura
O Índice Schmidt de dor por picadura é unha escala de dor que gradúa en forma relativa a dor causada por diferentes picaduras de himenopteros. En gran medida foi desenvolvido por Justin Ou. Schmidt (n. 1947), un entomólogo do Centro de Investigación de Abellas Carl Hayden en Arizona, Estados Unidos. Schmidt publicou varios traballos sobre o tema e indica que foi picado pola maioría dos Hymenoptera que pican.
O seu traballo orixinal data de 1983 no cal tentou sistematizar e comparar as propiedades hemolíticas dos velenos dos insectos. O índice que presentaba no seu traballo comezaba en 0 para picaduras que non producen ningún tipo de efecto sobre os seres humanos, un valor de 2 éralle asignado á dor producida pola picadura dunha abella común ou unha vespa e o nivel 4 asignóuselle ás picaduras máis dolorosas. Synoeca septentrionalis, xunto con outras vespas do xénero Synoeca, as formigas bala e as vespas caza tarántulas foron as únicas especies que identificou co nivel 4. Ademais incluíu no seu traballo unha descrición dos exemplos de picaduras máis dolorosas, por exemplo: "as picaduras de Paraponera clavata inducen unha dor inmediata extremadamente alta e insensibilidade fronte á presión aplicada coa punta dun lapis afiado, e un temblequeo e un desexo incontrolable de sacudir a zona afectada."
Vall d'Albaida
O Val de Albaida, en catalá Vall d'Albaida, é unha comarca da provincia de Valencia, situada no País Valenciano. A súa capital e centro administrativo é o concello de Ontinyent.
Índice Schmidt de dor por picadura
Posteriormente, Schmidt refinou a súa escala, publicando un traballo en 1990, no cal clasificou as picaduras de 78 especies e 41 xéneros de Hymenoptera. Schmidt describiu algunhas das súas experiencias con sumo detalle.
Joan Baez
miniatura|Joan Baez con [[Bob Dylan, 1963.]]
Traxectoria
En 1951 foi vivir a Bagdad durante un ano, e á volta instalouse coa súa familia en California. En 1958 a súa familia trasladouse a Belmont (Massachusetts), nese momento a capital da música folk americana, e Baez comezou a cantar en clubs locais. Nun club de Cambridge gravou o seu primeiro tema xunto con outros artistas. En 1959 participou no Festival Folk de Newport e gravou o seu primeiro álbum, Joan Baez. En 1962 saíu o segundo álbum, Joan Baez, Vol. 2 e o terceiro Joan Baez in Concert, parts 1 and 2. Pacifisca convencida opúxose á intervención norteamericana no Vietnam (1964)
O 5 de marzo de 2010, durante un concerto no Teatro García Barbón de Vigo, fixo unha versión do poema "Adiós ríos, adiós fontes" de Rosalía de Castro, baseada na adaptación musical de Amancio Prada.
Discografía
miniatura|Joan en 1963 miniatura|Joan en 2003
Autarquía
A autarquía (ambas as dúas do grego αὐτάρκεια) ou autosuficiencia é a condición das persoas, lugares, mecanismos, sociedades, sistemas industriais ou nacións que non necesitan ou que rexeitan toda axuda externa, apoio, ou (en casos máis extremos) interaccións de calquera tipo; trátase pois dunha forma extrema de autonomía tendente ao ostracismo ou illamento.
Definición xeral
Referido aos individuos e aos grupos, o termo aplícase a formas máis limitadas de autosuficiencia, como cultivar un estilo de vida no cal a persoa se desliga do sistema social no que está inmersa para satisfacer as súas necesidades básicas. Como medios para unha supervivencia autosuficiente os individuos e os grupos humanos van dende, por exemplo, producir os seus propios alimentos, até condicións máis radicais, como excluírse dos demais. Unha comunidade autárquica é aquela cunha economía pechada aos intercambios con axentes alleos a esta, onde se produza o suficiente para abastecerse, tal situación pode darse en organizacións pouco complexas.
Casa de Wittelsbach
miniatura|Escudo de armas dos "Wittelsbach". A casa de Wittelsbach é unha casa Real europea e unha dinastía alemá orixinaria de Baviera, unha das máis antigas e poderosas do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Autarquía
Definición xeral
No caso dos Estados, a autosuficiencia implica configurarse economicamente independentes da axuda (humanitaria, técnica, en pos de máis desenvolvemento etc.) que poden ofrecerlle outros Estados, vía subsidios, crédito externo ou subvencións; é propia dalgúns Estados na súa fase inicial de capitalismo. No caso das entidades políticas centrais (os países independentes), a autosuficiencia concrétase cando se evita solicitar préstamos a organizacións internacionais coma o Fondo Monetario Internacional, o Banco Mundial, entre outras institucións financeiras, e resistíndose a poñer en funcionamento as súas políticas.
Casa de Wittelsbach
Membros da familia reinaron como duques, electores e reis de Baviera (1180-1918), condes Palatinos do Rin (1214–1803 e 1816-1918), Margraves de Brandeburgo (1323–1373), condes de Holanda, Hainaut e Zelandia (1345–1432), electores-arcebispos de Colonia (1583–1761), duques de Jülich e Berg (1614–1794/1806), reis de Suecia (1441–1448 e 1654-1720) e duques de Bremen-Verden (1654-1719).
A familia deu dous emperadores do Sacro Imperio (1328-1347 e 1742-1745), un Rei de romanos (1400-1410), dous antireis de Bohemia (1619-1620 e 1742-1743), un rei de Hungría (1305–1309), un rei de Dinamarca e Noruega (1440–1447) e un rey de Grecia. (1832-1862).
Autarquía
Definición xeral
No espectro político a autarquía como ideal social vincúlase ao programa político do fascismo (véxase: corporativismo). Está vinculado tradicionalmente a formas extremas de nacionalismo e socialismo e máis recentemente a formas extremistas de comunitarismo e ecoloxismo (véxase: antiglobalización).
A autarquía como ideal filosófico
Na Antiga Grecia varias correntes filosóficas viron na autarquía un ideal de vida. Para as escolas cínica, estoica, epicúrea e cirenaica, a autarquía é a situación propia do sabio, que se basta a si mesmo para ser feliz, pois non necesita para iso outra cousa que o exercicio da virtude.
Casa de Wittelsbach
Orixes
Bertoldo, margrave en Baviera (falecido en 980), foi un devanceiro de Otón I, conde de Scheyern (morto en 1072), cuxo terceiro fillo Otón II, conde de Dachau, adquiriu o castelo de Wittelsbach (Burg Wittelsbach preto de Aichach). No ano 1119 a dinastía trasladouse a dito castelo, adoptando o seu nome.
O conde Otón II foi un antepasado do conde palatino de Baviera, Otón IV (falecido en 1156), cuxo fillo Otón I de Wittelsbach foi investido co Ducado de Baviera en 1180, á caída do anterior duque da casa güelfa, Henrique o León. Luís I de Wittelsbach, duque de Baviera, fillo do primeiro duque da casa Wittelsbach (de aí o ordinal, Luís I), adquiriu o Palatinado en 1214.
Autarquía
Autarquía no Dereito
No dereito administrativo, a autarquía é a forma de descentralización administrativa que permite o goberno en por si no administrativo, personalidade xurídica e patrimonio propio, e ademais unha finalidade pública nas súas funcións; é característica do ente autárquico. Segundo o dereito constitucional é a capacidade de autoadministrarse ou autogobernarse, pero conforme a estatutos orgánicos provenientes dun poder superior. Os conceptos de autonomía e autarquía, para adquirir precisión, deben estar necesariamente referidos a un sistema xurídico-político determinado, xa que existen diferenza de matices.
Casa de Wittelsbach
Reinado en Alemaña
A familia Wittelsbach foi unha dinastía gobernante alemá dos territorios de Baviera desde 1180 até 1918 e do Palatinado do Rin desde 1214 até 1805; en 1815 este territorio foi parcialmente incorporado a Baviera, que foi elevada á categoría de Reino por Napoleón en 1806.
Autarquía
Autarquía na política
En política un réxime autárquico é aquela política económica que propugna o autoabastecemento limitando ao mínimo as importacións.
Casa de Wittelsbach
Reinado en Alemaña
A familia deu dous emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico: Luís IV (1314-1347) e Carlos VII (1742-1745), ambos os dous membros da rama menor (bávara) da familia, e un Rei de romanos (formalmenteRei de Alemaña), Roberto do Palatinado (1400-1410), un membro da rama principal (palatina).
A casa de Wittelsbach dividiuse nesas dúas ramas en 1329 en que, polo tratado de Pavía, o emperador Luís IV deu o Palatinado aos descendentes do seu irmán o duque Rodolfo I de Baviera, Rodolfo II, Ruperto I e Ruperto II. Rodolfo I converteuse desta maneira no antepasado da liña Palatina máis antiga da dinastía Wittelsbach, que retomou o poder en Baviera en 1777 despois da extinción da liña bávara máis nova, os descendentes de Luís IV.
Autarquía
Autarquía en economía
Sistema económico segundo o cal unha nación debe ser capaz de abastecerse a si mesma e subvenir a todas as súas necesidades cun mínimo de intercambios comerciais co exterior e rexeitando os capitais estranxeiros. É sinónimo de economía pechada ao comercio exterior ou ao mercado global, o que leva establecer restricións ao intercambio entre individuos de distintos sitios.
A Alemaña de Hitler é un dos mellores exemplos de autarquía económica, con vistas a reducir ao mínimo a dependencia co exterior; foron mobilizadas todas as forzas económicas da nación co fin de producir as materias primas e os produtos agrícolas indispensables e limitar ao máximo o consumo de produtos estranxeiros, á conta de substituír produtos de primeira necesidade por outros sintéticos. Tratábase de evitar os problemas que xurdiron na Alemaña da primeira guerra mundial cando os británicos bloquearon a maior parte de importacións do país.
Estados ostracistas como Corea do Norte ou a Albania socialista practicaron a autarquía económica motivados polo stalinismo da súa ideoloxía de Estado.
Casa de Wittelsbach
Rama bávara
A rama bávara mantivo o Ducado de Baviera desde 1317 até a súa extinción en 1777. En 1623 os duques foron investidos coa dignidade electoral no Sacro Imperio, en detrimento da rama palatina que foi sometida á prohibición imperial pola súa intervención na orixe da guerra dos Trinta Anos.
Durante medio século, desde 1323 até 1373, a liña máis nova da dinastía tamén gobernou Brandeburgo, no nordeste de Alemaña. E, no sur, mantivo o Tirol entre 1342 e 1363. Entre 1345 e 1432 gobernaron así mesmo en Holanda, Hainaut e Zelandia (nos Países Baixos), mo noroeste do Sacro Imperio Romano Xermánico. Desde 1583 até 1761, a rama bávara da dinastía deu príncipes electores-arcebispos de Colonia, e moitos outros bispos católicos do Sacro Imperio.
o elector Maximiliano II Manuel de Baviera serviu como Gobernador dos Países Baixos españois (1692-1706) e como duque de Luxemburgo (1712-1714).
Rama palatina
A rama palatina conservou o Palatinado desde 1317/1329 até 1918, e gobernou tamén Baviera en 1777. Coa Bula de Ouro de 1356, os condes Palatinos foron investidos coa dignidade Príncipe elector do Sacro Imperio.
En 1619, o protestante Frederico V da rama principal dos Wittelsbach foi elixido rei de Bohemia pola nobreza bohemia alzada contra o emperador Fernando II de Habsburgo, pero foi derrotado polo católico elector Maximiliano I de Baviera, o xefe da rama menor bávara. A resultas diso, ademais de perder momentaneamente a dignidade electoral (foi recuperada en 1648 coa derrota da casa de Habsburgo, na paz de Westfalia), a rama palatina dos Wittelsbach perdeu o Alto Palatinado a favor da rama bávara. A liña palatina obtivo así mesmo os Ducados de Jülich e de Berg.
Reinado fóra de Alemaña
Co duque Otón III, que foi elixido rei de Hungría, onde reinou co nome de Bela V (1305-1308), a dinastía Wittelsbach chegaou ao poder por primeira vez fóra do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Rama palatina
Finalmente, o príncipe bávaro Otto foi rei de Grecia (1832-1862).
A liña dos Xacobitas, pretendentes ao trono escocés está actualmente dentro da casa de Wittelsbach. Francisco, príncipe herdeiro de Baviera é recoñecido polos xacobitas como Francisco II, rei de Escocia, Inglaterra e Irlanda (pretendente ao trono).
Rama bávara
Xosé Fernando de Baviera, Príncipe de Asturias era o herdeiro favorito de Inglaterra e dos Países Baixos para suceder a Carlos II de España, último soberano español da casa de Austria, como gobernante de España. O propio rei de España fixo testamento a favor do xove príncipe para que fose o seu sucesor. Pero, debido á inesperada morte de Xosé Fernando en 1699, os Wittelsbach non puideron alcanzar a coroa de España por vía directa: Filipe V de Borbón era Wittelsbach por parte de nai.
Twin Cinema
Twin Cinema é o terceiro álbum da banda canadense de indie rock The New Pornographers, publicado o 23 de agosto do 2005.
Listaxe de cancións
Todos os temas por A.C. Newman agás onde se indique.
Lingua ahe
O ahe ou ahe dayak é unha lingua malaio-polinesia do grupo dayak ou un dialecto do kendayan de Indonesia. O seu código ISO/DIS 639-3 é ahe.
En 1990 tiña 30.000 falantes, todos eles en Kalimantan.
Ligazóns externas
O ahe no Ethnologue
Izaskun Chinchilla
Izaskun Chinchilla Moreno, nada en Madrid en 1975, é unha arquitecta superior pola ETSAM dende o 2001. Aínda que non ten nada construído polo momento, o desenvolvemento teórico de realiza con cada proxecto é innovador. Por este motivo, incorporouse ao persoal docente de Proxectos na ETSAM en 2007. É unha das poucas arquitectas españolas que rexe o seu propio estudio.
Traxectoria
Izaskun Chinchilla está especializada en metodoloxías experimentais e de investigación, polo que dirixe e participa en numerosos obradoiros en moi diferentes lugares da xeografía mundial. Do mesmo xeito, aparece en numerosas publicacións en diferentes idiomas. Os conceptos cos que traballa son exercicios de multidisciplinaridade onde, a través da ecoloxía, a socioloxía ou a ciencia, a arquitectura distanciase do discurso estilístico e reencóntrase coa complexidade da vida no mundo contemporáneo. Algúns dos teoremas arquitectónicos que ela propón son:
Cúbito
O cúbito ou ulna é un óso do membro superior humano, localizado na parte interna do antebrazo. Trátase dun óso longo.
Estrutura
O cúbito é un óso longo que consta dunha epífise proximal, unha diáfise e unha epífise inferior.
Epífise superior
Presenta dúas apófises, a coronoide e a olecraniana. A apófise coronoide é anterior e horizontal. Ten forma triangular, cunha base, vértice, superficie superior e inferior e dous bordos, interno e externo. A superficie superior é unha superficie articular relacionada co cóbado, a superficie inferior permite a inserción do músculo braquial anterior. Os bordos permiten a inserción de ligamentos do cóbado. A base é o punto polo que se une ao resto do óso.
A apófise olecraniana é posterior e vertical. Ten unha superficie anterior, unha posterior, unha base, un vértice e dous bordos laterais. A superficie anterior é unha superficie articular do cóbado, namentres que a posterior serve de inserción para o músculo tríceps braquial e o ligamento posterior do cóbado. A base sérvelle de unión co resto do óso. Esta apófise introdúcese na fosa olecraniana do úmero en extensión máxima.
Diáfise
Ten tres superficies e tres bordos. Na parte máis inferior permite a inserción do músculo pronador cadrado. Na superficie posterior insírese o abdutor curto do primeiro dedo.
Epífise inferior
Na parte interna presenta unha superficie para a articulación co radio (articulación radiocubital inferior). Na parte inferior insírese o ligamento triangular do pulso.
Articulacións
O cúbito artéllase con varios ósos do membro superior. Superiormente artéllase co úmero constituíndo a articulación umerocubital, que forma parte do cóbado. Na epífise superior artéllase tamén co radio, formando a articulación radiocubital superior. Na epífise inferior artéllase outra vez co radio.
Albaredo, Córneas, Baleira
Albaredo é unha aldea da parroquia de Córneas, no concello lugués de Baleira da comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (7 homes e 3 mulleres).
O núcleo de poboación está formado por varias casas de construción tradicional. Están realizadas con muros de cachotería e cantería de granito e lousa, e cubertas do mesmo material.