cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lion (filme de 2016)
Sinopse
Saroo (Dev Patel) é un raparigo indio de cinco anos que vive na extrema pobreza con súa nai e mailo seu irmán máis vello nunha vila da India. Accidentalmente un día queda durmido nun tren e aparece perdido a centos de quilómetros da súa casa.
Despois de morar na rúa e de se enfrontar a numerosos desafíos, Saroo é adoptado por unha parella australiana, Sue (Nicole Kidman) e John Brierley (David Wenham). Dende aquela, vive en Australia e medra arrodeado dunha cultura diferente, lonxe das súas orixes. Vinte e cinco anos despois, o mozo decide localizar a súa verdadeira familia, embarcándose así nunha difícil viaxe cara ao seu pasado.
Campionato do mundo de motociclismo 2012
A tempada do ano 2012 foi a 64ª edición do Campionato do Mundo de Motociclismo. Esta tempada viuse marcada pola inclusión da nova categoría Moto3, que substitúe á antiga categoría 125cc, cambiando os motores de 2 tempos polos de 4 tempos.
Na categoría de MotoGP, Casey Stoner defendeu o seu segundo título conseguido en 2011. En Moto2, Stefan Bradl, non puido repetir o seu título ao pasar á categoría reina e en Moto3, Nico Terol, tampouco puido repetir ao pasar a Moto2.
A falta de dúas carreiras por disputarse, Sandro Cortese fíxose co campionato na categoría de Moto3, mentres que na penúltima proba, Marc Márquez e Jorge Lorenzo facían o propio nas categorías de Moto2 e MotoGP, respectivamente.
Iakov Zeldovich
Iakov Borisovich Zeldovich (en belaruso: Якаў Барысавіч Зяльдовіч, en ruso: Я́ков Бори́сович Зельдо́вич), nado en Minsk ou 8 de marzo de 1914 e finado en Moscova ou 2 de decembro de 1987, foi un prolífico físico soviético nado en Belarús. Tivo un papel importante non desenvolvemento das armas nucleares e termonucleares soviéticas, e fixo importantes contribucións aos campos da adsorción e da catálise, as ondas de choque, a física nuclear, a física de partículas, a astrofísica, a cosmoloxía física e a relatividade xeral.
Primeiros anos e estudos
De ascendencia xudía, Zeldovich naceu en Minsk o 8 de marzo de 1914. Catro meses máis tarde, a súa familia trasladouse a San Petersburgo. Permaneceron nesa cidade (coñecida como Leningrado dende 1924 ata 1991) ata agosto de 1941, cando o instituto onde estaba Iakov Zeldovich, foi evacuado a Kazán para evitar a invasión da Unión Soviética polo eixe. Permaneceu nesa cidade ata o verán de 1943, cando Zeldovich se trasladou a Moscova.
En maio de 1931, á idade de dezasete anos, convirteuse en asistente de laboratorio no Instituto de Química Física da Academia Rusa de Ciencias. Esta relación co Instituto durou toda a súa vida. En 1936 defendeu a súa tese sobre a adsorción e a catálise en superficies heteroxéneas. O punto máis importante foi a investigación sobre a isoterma de adsorción de Freundlich (ou clásica), na cal Zeldovich descubriu o fundamento teórico desta observación empírica. En 1939 recibiu o grao de Doutor en Ciencias (Física e Matemáticas), pola súa tese sobre a oxidación do nitróxeno. Zeldovich igualmente descubriu o mecanismo, coñecido en fisicoquímica como mecanismo térmico NO ou mecanismo de Zeldovich.
Proxecto nuclear soviético
Entre 1937 e 1948 traballou na teoría da ignición, a combustión e a explosión. Dende 1939-1940, xunto con Iuli Jariton, Zeldovich logrou importantes resultados na teoría das reaccións nucleares en cadea. En 1943 comezou a súa participación no proxecto atómico soviético, traballando xunto a Igor Kurchatov. Os seus traballos sobre as armas nucleares continuaron ata outubro de 1963.
Contribución á física de partículas e a física nuclear
En 1952 comezou a traballar no campo das partículas elementais e as súas transformacións. Predixo a desintegración beta do mesón pi. Xunto con S. Gershtein deuse de conta da analoxía entre as interaccións débiles e electromagnética, e en 1960 predixo que o fenómeno da catálise do muón (máis precisamente, o muón catalizada por dt-fusión). En 1977, xunto con Fiodor Shapiro, Iakov Zeldovich foi galardoado coa medalla de Kurchatov, o máximo galardón na física nuclear da Unión Soviética. A referencia era "pola predición das características de neutróns ultra-fríos, a súa detección e investigación". Foi elixido membro da Academia de Ciencias da URSS o 20 de xuño de 1958. Foi xefe da división do Instituto de Matemáticas Aplicadas da Academia Rusa de Ciencias dende 1965 ata xaneiro de 1983.
Investigación en astrofísica e cosmoloxía
Na década de 1960 comezou a traballar en astrofísica e en cosmoloxía física. En 1964, e de forma independente a Edwin Salpeter foron os primeiros en suxerir que os discos de acreción arredor de buratos negros de gran tamaño son os responsables das enormes cantidades de enerxía radiada polos quásares. Dende 1965 foi tamén profesor no Departamento de Física da Universidade Estatal de Moscova, e xefe da división de Astrofísica Relativista no Instituto Astronómico Sternberg.
Zeldovich traballou na teoría da evolución do universo quente, as propiedades da radiación de fondo de microondas, a estrutura a grande escala do universo, e a teoría dos buratos negros. Predixo, con Rashid Siunyaiev, que o fondo cósmico de microondas debe ser sometido á dispersión Compton inversa. Isto denomínase efecto Siunyaiev-Zeldovich, e a medición continúa a ser un dos maiores esforzos de observación da cosmoloxía. Unha interpretación preliminar dos datos da Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP) de Benjamin Bernstein confirmou esta teoría.
Termodinámica dos buratos negros
Zeldovich desempeñou un papel clave no desenvolvemento da teoría da evaporación dos buratos negros debido á radiación de Hawking. Na visita de Stephen Hawking e Kip Thorne a Moscova en 1973, os científicos soviéticos Zeldovich e Aleksei Starobinski (o seu estudante de doctorado) mostráronlle que, segundo o principio de incerteza da mecánica cuántica, os buratos negros en rotación deberían crear e emitir partículas grazas á enerxía de rotacion, que se perdería ao espazo e sairía do burato negro. Se ben sabíase que todo corpo en rotación perdería enerxía, por exemplo, en forma de ondas gravitacionais, o innovador da idea dos soviéticos foi que este mecanismo nunca fora teorizado antes. Posteriormente e sobre esta idea foi desenvolvida a radiación de Hawking, e de aquí deduciuse que os buratos negros tiñan unha certa temperatura, e polo tanto unha cantidade de entropía que era proporcional á área da superficie do horizonte de sucesos. A fórmula para o cálculo da entropía foi a primeira en posuír a constante da gravitación de Isaac Newton (G) a constante de Planck (h) e a velocidade da luz (c).
Recoñecementos
Igor Kurchatov chamouno "xenio" e Andrei Sakharov dixo del que era "un home con interese científico universal". Stephen W. Hawking dixo unha vez a Zeldovich: "antes de coñecelo, cría que vostede era un «autor colectivo», como Bourbaki".
Familia
O seu fillo Boris Yakovlevich Zeldovich, foi tamén un coñecido físico.
A Rebouta, Olveira, Dumbría
A Rebouta é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 63 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 30 homes e 33 mulleres.
Purina
300px|dereita|miniatura|Estrutura química da purina. As bases nitroxenadas púricas considéranse derivadas da purina porque teñen a súa estrutura.
A purina é un composto orgánico heterocíclico aromático formado por dous aneis fusionados, un de seis átomos (anel de pirimidina) e outro de cinco (anel de imidazol). En total estes aneis presentan catro nitróxenos, tres destes son básicos, xa que teñen o par de electróns sen compartir en orbitais sp2 no plano do anel; o nitróxeno restante non ten carácter básico, xa que o par de electróns non compartidos que posúe é parte do sistema de electróns π do anel aromático, razón pola cal están deslocalizados e incapaces de captar un protón. A familia química das purinas inclúe os seus derivados con grupos químicos substituídos e os seus tautómeros.
Dúas das bases nitroxenadas dos ácidos nucleicos, denominadas bases púricas, adenina (tamén chamada 6-aminopurina) e guanina (ou 2-amino-6-oxo-purina), son derivados dunha purina. Forman parte de nucleótidos. No ADN (almacenador principal da información xenética en todos os seres vivos), estas bases únense coas súas pirimidinas complementarias, a timina e a citosina, por medio de enlaces de hidróxeno.
No ARN (encargado da transcrición e tradución da información xenética en todos os seres vivos), a complementaria da adenina é o uracilo en vez da timina:
Outras purinas importantes son as seguintes: hipoxantina, xantina, cafeína, teobromina, ácido úrico e isoguanina. miniatura|esquerda|500px|Purinas importantes.
Os Muíños, Alais, Castro Caldelas
Os Muíños é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña catro habitantes (tres homes e unha muller), o mesmo número ca en 2010.
Klein Bonaire
Klein Bonaire (en neerlandés "Pequena Bonaire") é un pequeno illote deshabitado fronte á costa occidental da illa caribeña de Bonaire.
Xeografía
O illote, que se atopa próximo á media lúa formada pola illa principal, ten 6 km² e é moi chan, levantándose non máis de dous metros sobre o nivel do mar. As únicas estruturas son algunhas ruínas de chozas de escravos (pequenas, estruturas dun só cuarto que datan do período de escravitude da rexión).
A distancia desde a costa de Bonaire á costa de Klein Bonaire é de aproximadamente 800 metros no punto máis próximo. A distancia é frecuentemente atravesada por barcos particulares e comerciais e pódese facer en kaiak con certa dificultade. A principal atracción para os visitantes é o mergullo e o snorkeling no prístino dos arrecifes de coral que rodean o illote.
Historia
En 1868, Klein Bonaire foi vendida a un particular chamado Angel Jeserun e permaneceu en mans privadas ata 1999, cando foi comprada polo goberno de Bonaire, o Fondo Mundial para a Natureza, e a Fundación para a Preservación de Klein Bonaire por 9 millóns de Florines das Antillas Neerlandesas (5 millóns de dólares estadounidenses).
Os Vaos, Ribeira de Piquín
San Xoán dos Vaos é unha parroquia do concello lugués de Ribeira de Piquín na comarca de Meira. No ano 2007 tiña 119 habitantes (56 homes e 63 mulleres) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 25 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
Ademais da igrexa parroquial de San Xoán dos Vaos, hai varias capelas: San Caetano, San Bartolomeu, San Luís, Santa Ana, Santo Estevo e Santa Catarina.
Anna German
Anna Viktoria German (Anna Wiktoria German-Tucholska), nada en Urgench o 14 de febreiro de 1936 e finada o 26 de agosto de 1982, foi unha cantante soviética de orixe xermano-polaca.
Traxectoria
A súa nai, Irma Martens, era descendente de menonitas neerlandeses de lingua baixoalemá asentados no Imperio Soviético desde os tempos de Catarina II. O seu pai, Eugeniusz Hörmann, era polaco de orixe alemá, que en 1937 o NKVD executou en Urgench acusado de espionaxe. Anna e a súa nai foron deportadas a Kirguizistán.
En 1946 ela e a súa nai, que casara cun oficial da Armia Ludowa, asentáronse en Nowa Ruda, denantes de se estableceren en Wrocław en 1949.
Anna graduouse no Instituto Xeolóxico da Universidade de Wroclaw, xa fora durante os seus anos de estudante universitaria que comezara a súa carreira musical no teatro Kalambur, aínda que non foi ata 1964 que se fixo coñecida ao gañar II Festival de Canción Polaca de Opole coa canción Tańczące Eurydyki e un ano despois gañou o concurso internacional de Sopot. Convidada a participar no Festival da Canción de Sanremo en 1967 sufriu un importante accidente de tráfico polo que tivo que permanecer en rehabilitación durante un longo período de tempo, e ata 1972 non puido volver totalmente recuperada aos escenarios.
Álbums
miniatura|dereita|Tumba de Anna German no cemiterio da [[Igrexa Evanxélica Reformada Polaca en Varsovia]]
Paul Barras
miniatura|dereita|Paul Barras.
Paul François Jean Nicolas, vizconde de Barras, nado en Fox-Amphoux en 1755 e finado en 1829, foi un político revolucionario francés.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia da pequena nobreza provenzal. Aos dezaseis anos entrou como cadete no rexemento de Languedoc, destinado á India. En 1776 participou na defensa de Pondicherry diante os británicos, ata a capitulación francesa o 18 de outubro de 1778, cando co resto da gornición volta a Francia. En 1782 participa nunha expedición ao sueste asiático, e tras o Tratado de París (1783) deixa o exército.
Tras a Revolución Francesa inscríbese na francmasonería e no club dos xacobinos. Entra como delegado na Convención Nacional polo departamento de Var. Únese ao deputados da Montagne e vota a favor da pena de morte para Luís XVI (1793). A Convención envíao aos departamentos do sueste, fai fronte ás insurreccións que se organizan en Toulon e Marsella e confía a un descoñecido capitán de artillería, Napoleón Bonaparte, a defensa das costas de Provenza.
Barras foi un dos principais responsables, con Jean-Lambert Tallien e Joseph Fouché, da caída de Robespierre o 9 de termidor (27 de xullo de 1794). Barras convértese en membro do Directorio que se encarga do poder executivo. O nomeamento de Bonaparte como xefe do exército de Italia posibilitou o mantemento do Directorio.
John Campbell Merriam
Foi un especialista na paleontoloxía de vertebrados, o máis destacado estudos dos fósiles da costa oeste dos Estados Unidos, e moi coñecido pola súa taxonomía dos vertebrados fósiles de La Brea Tar Pits, nos Ánxeles, particularmente do xénero Smilodon, o coñecido como "gato dentes de sabre".
Paul Barras
Traxectoria
Tras o golpe de estado do 18-19 de brumario, Barras dimite e marcha ao exilio en Bruxelas e Roma.
As Touzas, Olveira, Dumbría
As Touzas é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 72 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 37 homes e 35 mulleres.
By the Way
By the way, oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Red Hot Chili Peppers, publicado o 9 de xullo de 2002 a través do selo Warner Bros. Records e producido por Rick Rubin.
Neste disco os Peppers introducen ritmos máis melódicos, incorporando máis baladas do que era normal até agora, isto implica unha certa ruptura cos discos anteriores, nos que o estilo da banda era máis puramente funk.
A banda estaba composta por:
Arciprestado
miniatura|dereita|200px|División eclesiástica de [[Galicia.]]
O arciprestado é a unha agrupación de parroquias e asemade unha subdivisión das dioceses (ou bispados).
A súa etimoloxía vén de arki ("maior") + preste ("crego", cf. francés prêtre) + ado (sufixo derivativo para formar adxectivos, "relativo a", en referencia ó territorio do que está encargado).
Dhaunae de Vir
Dhaunae de Vir, nada nos Ancares é unha profesional polifacética, desenvolvedora de negocio de videoxogos e transmedia, ex xogadora semiprofesional de eSports.
Traxectoria
Dende hai anos vive entre Estocolmo, Madrid e Londres onde traballa para a empresa de videoxogos Paradox Interactive. Ten unha ampla experiencia en proxectos transmedia, incluíndo deseño, produción e programación de videoxogos. Tamén foi xogadora semiprofesional de deportes electrónicos (eSports) e contribuíu á creación do Libro branco dos deportes electrónicos para o Reino Unido.
Na súa traxectoria profesional realizou proxectos de éxito na industria cinematográfica, como Judas Goat, unha serie en liña con subtítulos en galego polo que recibiu un BAFTA New Talent Award e a curtametraxe Sunsets and Silhouetes (Solpores e Siluetas) pola que foi finalista.
Forma parte do Comité de Sabias da Cátedra de Feminismos 4.0 da Universidade de Vigo.
Sant Vicenç de Montalt
Sant Vicenç de Montalt (ata 1935 Sant Vicenç de Llavaneres) é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Maresme. Atópase na costa, 41 km ao nordés da cidade de Barcelona.
Xeografía
Limita ao norte con Dosrius, Arenys de Munt e Arenys de Mar, ao oeste con Sant Andreu de Llavaneres, ao leste con Caldes d'Estrac e ao sur co mar Mediterráneo.
Fiat lux
miniatura|A creación da luz segundo [[Gustave Doré.]] Fiat lux é unha locución latina que significa literalmente "que se faga a luz".
É unha tradución da palabra hebrea יְהִי אוֹר (yehi 'ou). Outras traducións da mesma frase inclúen a frase latina fiat lux e a frase grega γενηθήτω φῶς (ou genēthētō phōs ). A frase utilízase a miúdo polo seu significado metafórico de disipar a ignorancia.
A frase vén do Libro da Xénese, concretamente do seu terceiro verso:
Orixe e etimoloxía
A locución latina fiat lux, da Biblia Vulgata latina, tradúcese xeralmente como "Que se faga a luz", cando se relaciona co verso 1:3 do libro do Xénese 1:3 (en hebreo: "יְהִי אוֹר"). A frase completa é "dixitque Deus fiat lux et facta est lux" ("E Deus dixo: Fágase a luz, e foi a luz"), en grego "και είπεν ο Θεός γενηθήτω φως και εγένετο φως" (kai eipen ho Theos genēthētō phōs kai egeneto phōs), en hebreo Hebrew "וַיֹּאמֶר אֱלֹהִים, יְהִי אוֹר; וַיְהִי אוֹר" (vayo'mer 'Elohim, yehi "ou Vayehi' ou).
Fiat lux traduciríase literalmente como "que se faga a luz" (fiat é de fieri, a forma pasiva do verbo facere, "facer" ou "facer"). Unha forma latina alternativa, tradución do orixinal grego e hebreo, sería lux sit ("que exista a luz" ou "deixar que exista a luz") utilizouse de cando en vez, aínda que existe un debate en canto á súa exactitude.
O uso polas institucións educativas
miniatura|Escudo da Universidade de California. Fiat lux é o lema que aparecen nos escudos de moitas institucións educativas:
Na literatura
"Fiat Lux" é tamén un termo que se utiliza na novela Die Insel des Zweiten Gesichts (1982) polo escritor alemán Albert Vigoleis Thelen.
"Fiat Lux!" é a frase que activa a posta en escena da configuración dunha sala principal no Crónicas da Deryni de Katherine Kurtz.
O Fiat Lux Axencia é o nome da axencia de detectives privados de Nestor Burma, nas novelas de Léo Malet.
A frase en inglés conclúe o relato breve de ciencia ficción de Isaac Asimov The last Question, simbolizando o crecemento, a nivel divino, de potencia dun avanzadísimo ordenador que crea un novo universo das cinzas dun morto, trazando comparacións e suxerindo unha explicación para o bíblico Libro da Xénese.
En Os Miserables, Victor Hugo fala da importancia do atrevemento e escribe: "ese grito 'Audacia' é un "Fiat lux".
Sakura 3A
Sakura 3A, coñecido tamén como CS 3A (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 19 de febreiro de 1988 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Vilafernández, Olveira, Dumbría
Vilafernández é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 5 homes e 9 mulleres.
Ferran Corominas
Ferran Corominas Telechea, nado en Vilobí d'Onyar (Xirona) o 5 de xaneiro de 1983, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual equipo é o Elche CF.
Jimmer Fredette
James Taft "Jimmer" Fredette, nado o 25 de febreiro de 1989 en Glens Falls, Nova York, é un xogador baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Fredette foi elixido na 10ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Milwaukee Bucks. Pronto foi traspasado aos Sacramento Kings, nun acordo xunto aos Bucks e os Charlotte Bobcats no que estiveron envoltos John Salmons, Beno Udrih, Shaun Livingston, Corey Maggette e Stephen Jackson. O 2 de marzo de 2014, asinou cos Chicago Bulls para o resto da tempada 2013-14. O 24 de xullo de 2014, Fredette asinou cos New Orleans Pelicans.
O 22 de marzo de 2019, Fredette asinou un contrato de dous anos cos Phoenix Suns.
Operación Crossroads
miniatura|dereita|300px|Nube de cogomelo e columna de auga da explosión da proba Baker o 25 de xullo de 1946. A operación Crossroads consistiu nun par de probas de armas nucleares realizadas polos Estados Unidos no atol Bikini a mediados de 1946. Foron as primeiras probas nucleares trala proba Trinity de xullo de 1945, e as primeiras detonacións de dispositivos nucleares tralos bombardeos de Hiroshima e Nagasaki do 6 e 9 de agosto de 1945. O propósito destas probas era investigar que efectos tiñan armas nucleares nos navíos de guerra.
Estas probas foron as primeiras dunha serie de probas realizadas nas illas Marshall, e a primeira en anunciarse publicamente con anterioridade e observadas por un público invitado, incluíndo un gran número de xornalistas. As probas foron lideradas polo vicealmirante William H. P. Blandy e non polo persoal do propio Proxecto Manhattan. Dispúxose unha frota de 95 navíos obxectivo na lagoa do atol Bikini, detonando dúas bombas Fat Man de plutonio semellantes á lanzada sobre Nagasaki.
Os nativos do atol Bikini acordaron evacuar a illa e a maioría deles trasladouse ó atol Rongerik. Nos anos 1950 unha serie de probas termonucleares deixaron o atol Bikini inservible para a agricultura de subsistencia e a pesca por mor da contaminación radioactiva, e a data de 2015 o atol permanecía deshabitado. O químico Glenn T. Seaborg cualificou a proba Baker como "o primeiro desastre nuclear do mundo".
Érica Esmorís
Érica Esmorís, nada na Coruña en xullo de 1977, é unha escritora galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago, campus de Lugo, exerceu como veterinaria durante un tempo e traballou nos departamentos de guión e dirección en varias produtoras audiovisuais galegas.
Museo Etnolóxico de Ribadavia
O Museo Etnolóxico de Ribadavia, de titularidade estatal e xestión transferida á Xunta de Galicia, primeiramente funcionou como sección do Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Foi concibido por Manuel Chamoso Lamas.
Descrición
Situado no Pazo de Baamonde ou Casa da Fundación Martín Vázquez, conta cos fondos Jesús Sánchez Orriols Chucho, Rubén García Álvarez e Meruéndano. Reúne importantes coleccións etnográficas de distintas zonas da Provincia de Ourense, desde finais do século XIX ata os nosos días, como cerámica, útiles de oficios tradicionais, apeiros de labranza, artes de pesca fluvial etc. Mención á parte merece a colección de obxectos relacionados co viño e a vide, produción característica da Comarca do Ribeiro. Destaca tamén a biblioteca especializada en antropoloxía e etnografía e unha abundante documentación sobre tradicións orais, así como un fondo que supera as 350.000 imaxes fotográficas e material documental sobre o teatro galego, incluído un fondo procedente da Asociación Cultural Abrente.
Eleccións municipais en Maceda
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Maceda dende 1979.
Corporacións
Corporacións democráticas en Maceda desde a aprobación da Constitución de 1978.
Das Cabinet des Dr. Caligari
Das Cabinet des Dr. Caligari é un filme alemán mudo e de terror, dirixido por Robert Wiene e escrito por Hans Janowitz e Carl Mayer que foi estreado en 1920. É un dos máis influentes filmes do expresionismo alemán e un dos mellores filmes de terror do cine mudo. O guión está inspirado en varias experiencias vividas por Janowitz e Mayer, ámbolos dous pacifistas que desconfiaban da autoridade despois das súas experiencias vividas durante a primeira guerra mundial.
Sinopse
Sentado no banco dun parque, Francis anima ó seu compañeiro Alan para que vaian a Holstenwall, unha cidade do norte de Alemaña, a ver o espectáculo ambulante do doutor Caligari. Un empregado municipal que lle nega ó doutor o permiso para actuar, aparece asasinado ó día seguinte. Francis e Alan acoden a ver ó doutor Caligari e a Cesare, a súa atracción somnámbula, que lle anuncia a Alan o seu porvir: morrerá ó día seguinte.
Difusión
En fisioloxía, a difusión é o mecanismo de transporte de moitas das moléculas, ións, solutos e líquidos corporais. Estes están en movemento constante, de xeito que cada unha delas se move de maneira independente. O movemento non se interrompe agás que a temperatura sexa 0 absoluto.
Se unha molécula A se achega a unha molécula estacionaria B, as forzas electrostáticas e outras forzas nucleares da molécula A, exercen un efecto de repulsión, transferíndose enerxía da A á B. Por iso, a molécula B recibe parte de enerxía da A, facendo que esta se enlenteza ao perder parte da enerxía cinética.
En calquera solución, os solutos están movéndose constantemente, chocando unhas con outras unha e outra vez. A este movemento denomínaselle en fisioloxía, difusión.
Difusión a través de membrana
Consiste no paso de diversas substancias a través da membrana plasmática. Posúe dúas variantes: a difusión sinxela e a facilitada. A difusión sinxela consiste no paso das substancias directamente, a través de aperturas da membrana ou dos espazos intermoleculares sen que exista interacción con transportadores de membrana. A velocidade á que difunden depende da concentración da substancia, da velocidade de movemento cinético e o número e tamaño das aperturas da membrana.
A difusión facilitada precisa da interacción dunha proteína transportadora, que axuda ao paso das substancias. Non precisa de enerxía.
Difusión a través de canais proteicos
Consiste no paso de substancias a través de canais de natureza proteica, consumindo enerxía en forma de ATP.
Osmose
É a difusión neta de auga a través dunha membrana semipermeable.
Pedre, Cerdedo-Cotobade
Santo Estevo de Pedre é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o INE, en 2010 tiña 215 habitantes (115 mulleres e 105 homes), 5 máis có ano anterior e 24 máis ca en 2005.
Patrimonio
miniatura|dereita|250px|Capela de San Lourenzo en Serrapio. Pedre é unha terra de canteiros e un dos máis destacados foi Tiburcio Álvarez, nado a principios do século XVIII. Álvarez traballou na igrexa de Pedre no ano 1767. Xunto cos seus veciños Pedro Bugallo pai e fillo, fixo as escaleiras dos coros alto e baixo así como o enlousado da igrexa.
A igrexa de Santo Estevo de Pedre é anterior ao século XVII. No adro, fronte á igrexa, hai un relevo de estilo gótico que data dos séculos XV e XVI, representando a Crucifixión e a Adoración dos Reis Magos, que probablemente estaba situado na fachada da igrexa.
No lugar de Quinteiro de Salgueiro está a chamada Casa Grande que foi feita na época da Inquisición e data do ano 1600.
Formando parte do antigo camiño de peregrinos atópase unha ponte de tres arcos.
Na Eira Grande pódense ver oito canastros, a maioría de dous claros, e algún deles pertencen a dous veciños ou máis. Na mesma eira hai outra máis pequena chamada a Eira do Pallal, onde se xuntaban os veciños para mallar o centeo, con cinco canastros, todos restaurados.
En Vichocuntín hai unha ponte dun arco rebaixado duns 35 m de longo e 25 de alto, con varandas de pedra concertada e lucida, construída a mediados do século XIX como parte da estrada entre Pontevedra e Ourense. Na aldea hai tamén un peto de ánimas cun cruceiro.
En Serrapio sitúase a capela de San Lourenzo de estilo barroco do século XVIII, de planta rectangular, portada adintelada, pináculo nos extremos e espadana central de dobre corpo.
Accidente
Na parroquia de Pedre, entre os lugares de Vichocuntín e Pedre, botouse fóra da estrada un autubús de pasaxeiros na Noiteboa de 2022, deixando tres mortos e catro desaparecidos (accidente da ponte nova de Pedre).
Esquío vermello
O esquío vermello (Sciurus vulgaris) é unha especie de mamífero da orde dos roedores, suborde dos esciuromorfos, familia dos esciúridos, subfamilia dos esciurinos e tribo dos Sciurini, pertencente ao xénero Sciurus.
É un roedor fundalmente herbívoro que vive nas árbores, sendo moi común en toda Eurasia.
En Portugal, o esquío vermello desapareceu no século XVI, pero na década de 1990 poboacións vindas de España volveron colonizar o norte do país.
Na Gran Bretaña en Irlanda e no norte de Italia o seu número foi diminuíndo nos últimos anos, en parte debido á introdución do esquío cincento americano (''Sciurus carolinensis).
Klay Thompson
Klay Alexander Thompson, nado nos Ánxeles (California) o 8 de febreiro de 1990, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Golden State Warriors da National Basketball Association (NBA).
Esquío vermello
Para a súa situación en Galicia ver o apartado En Galicia, abaixo.
Klay Thompson
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2011, Fredette foi elixido na 11ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Golden State Warriors. Xogou o seu primeiro partidos cos Warriors o 25 de decembro de 2011, na derrota con Los Angeles Clippers por 105-86.
Esquío vermello
Descrición
A especie Sciurus vulgaris foi descrita en 1758 por Linneo na páxina 63 do Volume 1º da décima edición da súa obra:
Subespecies
miniatura|250px|Esquío vermello en verán miniatura|250px|Nos Urais, con capa gris de inverno miniatura|250px|As partes inferiores son xeralmente de cor branca miniatura|250px|Esqueleto dun esquío vermello Ao longo do tempo describíronse máis de 40 subespecies do esquío vermello, pero o statu taxonómico dalgunhas destas era incerta. Un estudo publicado en 1971 recoñece 16 subespecies, e serviu de base para traballos taxonómicos posteriores. Aínda que a validez dalgunhas subespecies está etiquetada con incerteza debido á gran variación dos esquíos vermellos, mesmo dentro da mesma rexión, outras son relativamente distintas e, unha destas, S. v. meridionalis, do sur de Italia, foi elevada á categoría de especie en 2017, como Sciurus meridionalis, o esquío negro de Calabria.
Na acutalidade (2021) recoñécense 23 subespecies de esquío vermello.
Estudos xenéticos indican que outra, S. v. hoffmanni de serra Espuña, no sueste de España (Rexión de Murcia) (incluído, como se pode ver abaixo, en S. v. alpinus), merece un recoñecemento como especie distinta,
As 23 subespecies recoñecidas hoxe son as seguintes:
Características
miniatura|250px|Cranio dun esquío vermello miniatura|250px|Esquío na [[Pobra do Caramiñal]] miniatura|250px|Esquío vermello alimentándose miniatura|250px|Esquío no [[Parque del Buen Retiro de Madrid]] miniatura|250px|Esquío vermello en inverno, na neve
O corpo de Sciurus vulgaris, é flexíbel, e está provisto dunha longa e peluda cola; a cabeza é ancha e arredondada, con ollos grandes e fociño chato con numerosas vibrisas; as orellas presentan, nas puntas e no inverno, uns penachos de longos pelos. As extremidades son curtas; nas patas anteriores ten catro dedos, moi longos, mentres que as posteriores son pentadáctilas, aínda que os polgares son reducidos. É un animal plantígrado. A columna vertebral é moi flexibel, para facilitar os movemntos áxiles e rápidos. O cranio, co aspecto tipico dos roedores, amosa un perfil dorsal moi curvado; as apófises postorbitarias están ben difrerenciadas. A fórmula dental é 1.0.2.3/1.0.1.3. Presenta molares tuberculados. Mide entre os 20 e os 25 cm, sen contar a cola, que mide entre 15 e 20 cm. A súa masa corporal oscila entre os 230 e os 280 g.
A pelaxe é, na maioría dos casos, de cor avermellada. Non presenta dimorfismo sexual.
O esquío vermello, como a maioría dos esquíos, ten unhas garras curvas e afiadas para axudarlle a subir e descender dos troncos das árbores, pólas finas e mesmo paredes das casas. As súas fortes patas traseiras permítenlle saltar ocos entre as árbores. O esquío vermello tamén pode nadar.
O pelaxe do esquío vermello varía de cor coa época do ano e o lugar. Hai varios modelos de cor da pelaxe que van da negra á vermella. En Europa e Asia coexisten diferentes cores de pelaxe dentro das poboacións, ao igual que a cor do cabelo nalgunhas poboacións humanas. A parte inferior do esquío é sempre de cor branca crema. Muda a súa pelaxe dúas veces ao ano, cambiando dunha pelaxe de verán máis fina, a unha abrigada de inverno, máis grosa e escura, coas orellas notabelmente máis grandes (unha característica distintiva destacada desta especie). Unha cor xeral de pelaxe máis clara e vermella, xunto cos penachos das orellas (en adultos) e un tamaño máis pequeno, distinguen ao esquío vermello euroasiático da especie americana Sciurus carolinensis (esquío gris).
Distribución
Os esquíos vermellos ocupan bosques boreais de coníferas no norte de Europa e Siberia, preferindo o piñeiro silvestre (Pinus sylvestris), o abeto do norte, ou vermello (Picea abies) e o piñeiro siberiano (Pinus sibirica). No oeste e o sur de Europa atópanse en bosques caducifolios, onde a mestura de especies arbóreas e arbustivas subministra unha mellor fonte de alimentos durante todo o ano. Nas illas Británicas e en Italia, os bosques catducifolios son agora menos adecuados para esta especie debido á competencia na alimentación da introducida S. carolinensis.
Dentro da península ibérica está presente de maneira máis ou menos uniforme, faltando só no cuadrante sueste. Ocupa de forma continua a zona norte peninsular, desde Cataluña até Galicia, e o sistema Ibérico setentrional. Na metade sur está restrinxido aos sistemas montañosos con abundantes piñeirais, como o sistema Central, a serranía de Cuenca e os sistemas Béticos.
Comportamento
Cando abunda a comida, as sobras gárdaas en escondedoiros, xa sexa enterrándoas ou dentro de fendas ou ocos de árbores ou rochas, e as come cando o alimento escasea. Aínda que o esquío vermello recorda onde están os agochos da comida, a súa memoria espacial é moito menos precisa e duradeira que a do esquío gris e, polo tanto, a miúdo terá que buscala cando a necesite, e moitas veces nunca volverá a encontrala. (Esta é unha das razóns da súa incompetencia alimentaria fronte á especie invasora).
Entre o 60 % e o 80 % do seu período activo dedícase a buscar os alimentos, e a comelos. O período activo do esquío vermello é pola mañá e ao serán e á noite. Adita descansar on seu niño (construído con poliñas de árbores e situado na parte alta da copa destes). Ao mediodía descansa, evitando a calor e a alta visibilidade das aves de rapina, que son un perigo durante esas horas. Durante o inverno este descanso do mediodía adoita ser moito máis breve, o mesmo ausente por completo, aínda que o clima severo pode facer que o animal permaneza no seu niño durante varios días seguidos. Non son territoriais, e as áreas de alimentación dos individuos poden superpoñerse considerabelmente.
Non hiberna, senón que se mantén activo consumindo o que foi almacenando no chan e nos diferentes buratos de árbores e rochas. Desenvolve a súa actividade nas árboees, aínda que non dubida en baixar deles para recoller alimento no chan. Tamén nada con soltura, sevíndolle a cola como temón para cambiar a dirección do seu desprazamento. Ao ver a un inimigo, bate a cola e produce ruídos estrepitosos para que o resto dos seus familiares o saiban.
Reprodución e mortandade
O período reprodutivo sucede a fins do inverno e en verán. Unha femia ten dúas camadas por ano, usualmente con tres ou catro crías, excepcionalmente seis. A xestación dura entre trinta e oito e trinta e nove días. As crías nacen desvalidas, cegas, xordas, pesando de 10 a 15 g; seu corpo cúbrese de pelo aos 21 días, os ollos a as orellas abren despois de tres ou catro semanas, desenvolven a dentción aos 42 días, comenzan a comer sólido aos 40 días a a desteta prodúcese entre as oito e as dez semanas.
A esperanza de vida é, por termo medio, de tres anos, aínda que pode chegar a entre sete e dez en catividade. A supervivencia está fortemente vinculada á dispoñibilidade de sementes en outono-inverno. Entre o 75 % e o 85 % dos xuvenís morre durante o seu primeiro inverno, e a mortalidade é aproximadamente do 50 % para os invernos subseguintes.
Zegama
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa miniatura|Vista de Zegama desde [[Aikorri]] Zegama é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 1.553 habitantes (2011).
Woods of Ypres
Woods of Ypres foi un grupo de metal extremo canadense con orixe en Ontario. O grupo fundouse en Windsor no ano 2002, composto inicialmente por David Gold, Aaron Palmer e Brian McManus. Os seus membros mudaron frecuentemente nos seguintes anos, con máis de 20 membros diferentes no conxunto das súas encarnacións. O grupo mudouse a Toronto entre os anos 2003-2007 e a Sault Ste. Marie nos anos 2008-2011. O seu único membro constante foi o multi-instrumentalista e vocalista David Gold, que faleceu nun accidente de tráfico en decembro de 2011, o que supuxo a disolución do grupo pouco antes da publicación do seu último álbum Woods 5: Grey Skies & Electric Light, que gañou o Premio Juno de 2013 na categoría de "Metal/Hard Music Album of the Year".
Esquío vermello
Ameazas
As principais ameazas para esta especie son a perda e fragmentación do hábitat, pero non se considera que estas sexan unha ameaza importante para a especie na actualidade.
En Gran Bretaña e Italia a súa poboación foi superada pola competencia do esquío gris introducido Sciurus carolinensis. Agora que o esquío gris se estableceu no continente, cabe esperar que finalmente se estenda por gran parte da área de distribución do esquío vermello. Os esquíos grises non só compiten cos vermellos máis pequenos, senón que tamén son  portadores do Prarapoxvirus, virus moi patóxeno para os esquíos vermellos. Os esquíos grises poden levar o virus sen verse afectados, e estudos do 2006 no Reino Unido demostraron que o 61 % dos esquíos grises aparentemente sans estiveron expostos ao virus e poden ser portadores del. Cando o virus está presente, o esquío gris pode substituír ao esquío vermello 20 veces máis rápido que a taxa de substitución normal. Este virus aínda non se rexistrou en Italia.
No Xapón esta especie véndese con frecuencia como animal de compañía, xa que foi importada do continente, polo que o risco de propagación desta especie polo Xapón é alto, polo que xera moita preocupación polo seu impacto no Sciurus lis nativo.
En Mongolia a caza insostíbel da especie para a comercialización das súas peles é unha ameaza. Os rexistros dos niveis de caza entre 1942 e 1960 están dispoñibles en Stubbe (1965), aínda que os niveis de caza actuais non son coñecidos.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) cualifica o status desta especie como LC (pouco preocupante) considerando que ten un tamaño de poboación grande e unha área de distribución ampla, e non se coñecen amezas xeneralizadas na actualidade.
En Galicia
miniatura|250px|Sciurus vulgaris alpinus en pelaxe de inverno, a subespecie propia de Galicia
Está presente nos bosques de case toda a comunidade galega, especialmente en toda a provincia de Lugo, en boa parte da de Coruña, e no norte das provincias de Ourense e de Pontevedra, sendo común nestas zonas. Nos últimos anos aumentou progresiva e vertixinosamente a súa distribución, pasando a ser unha especie descoñecida polos paisanos en moitas zonas galegas (López Seoane considerábaa rara nos extensos bosques das provincias de Ourense e Pontevedra, a ser en 1989 amplamente coñecida e vista en numerosas ocasións. Incluso ás veces pódese ver na carballeira de Santa Susana de Santiago.
Incluso Garzón-Heidt et al., no ano 1971, consideraban a especie como extinta nos Ancares. E Bas et al., en 1978, dana como ausente na serra do Courel. Porén, a existencia dos nomes de esquiu, co que se coñece á especie na zona da Fonsagrada, e o de arda, nas áreas de Palas de Rei e Monterroso, como nomes patrimoiais galegos, aseguran a presenza da especie nestas zonas desde antigo.
Nomes populares galegos
Segundo o Atlas de vertebrados de Galicia, ademais de esquío, o nome máis usado, tamén se empregan esquiu, esquivo e arda. E, segundo o blog rios-galegos.com, esquío, esquiu, esquivo, esguiro, arda e ardela.
Nota: O nome aquí empregado é o que utilizan os naturalistas galegos, de xeito semellante a como se fai noutros idiomas, para ditinguirmos esta especie das moreas de esquíos (e non unicamente aos do xénro Sciurus, senón a moitos máis).
Hábitat e alimentación
O esquío vermello en Galicia ocupa sempre hábitats forestais, fundamentalmente piñeirais, pero tamén se encontra tanto en bosques caducifolios como mixtos, desde o nivel do mar até os 1 000 m de altitude na serra do Xistral. A súa dieta é principalmente vexetal, a base de sementes de piñeiros de dúas especies do xénero Pinus, P. pinaster e P. sylvestris, noces, landras, castañas, fabucos (froitos de faias), cogomelos, cascas de árbores e gromos, pero incluíndo tamén achegas animais, como caracois, insectos, ovos e polos de aves, e incluso preas.
Reprodución
Reprodúcese entre xaneiro e xullo; a xestación dura de 36 a 42 días, ao cabo dos cales as femias máis vellas paren no seu niño de 3 a 5 crías por camada, que poden ser estas unha ou dúas por ano. A femias novas crían unha soa vez ao ano, parindo só dúas crías. O niño, circular, duns 30 cm de diámetro, cotrúeno con poliñas de árbores e arbustos, herbas e mofos, e sitúano na zona alta da copa das árbores, achegado ao toro; usualmente contrúeno en Pinus pinaster na Galicia media e sobre P. sylvestris na alta montaña.
Lonxevidade
Poden acanzar unha lonxevidade duns 6 anos.
Vilar, Olveira, Dumbría
Vilar é un lugar da parroquia de Olveira no concello coruñés de Dumbría na Comarca de Fisterra. Tiña 96 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 44 homes e 52 mulleres.
Pobo iupik de Siberia
Os iupik de Siberia, tamén chamados polo seu nome ancestral yuits, son un pobo indíxena esquimó que habita na costa da península de Chukotka, en Rusia e na illa de St. Lawrence, en Alasca. Falan a lingua iupik de Siberia, unha lingua iupik da familia de linguas esquimó-aleutianas.
O nome yuit (юит, plural: юиты) foilles oficialmente asignado en 1931, nun breve período de apoio ás culturas indíxenas da Unión Soviética. O seu autónimo é yupighyt (йупигыт) significa "pobo verdadeiro".
Borja García Freire
Borja García Freire, nado en Torremocha de Jarama (Madrid) o 2 de novembro de 1990, é un futbolista español. Xoga de centrocampista e o seu actual equipo é o Girona FC.
Quireza, Cerdedo-Cotobade
San Tomé de Quireza é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE en 2012 tiña 372 habitantes (178 mulleres e 194 homes) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 470 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Tomé de Quireza rematouse a principios do século XIX, e nela traballou o canteiro Tomás Penelas. É unha mestura dos estilos Barroco e Neoclásico. Ten planta de cruz latina e bóveda de crucería, e no altar maior hai un retablo barroco feito en madeira policromada con predominio do dourado que data de 1679. A reitoral, situada ao pé da igrexa, é un orixinal exemplo da arquitectura popular, con oito columnas de cantería sostendo unha balconada tamén de pedra. Na explanada da igrexa atópase un cruceiro chamado Cruceiro das Procesións.
No lugar dos Castros hai restos dun castro, posiblemente galaico-romano, superficie plana elevada sobre un terraplén que facía de defensa.
Movement
Movement é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk New Order, publicado o 13 de novembro de 1981 a través do selo Factory Records. No tempo da súa edición non foi particularmente ben recibido pola crítica e o público. acadando só o posto 30 da lista británica de álbums. No ano o disco foi reeditado cun disco extra.
Slant Magazine listou o álbum no número 42 da súa lista dos "Mellores álbums dos anos 80" dicindo que "Movement existe case exactamente entre o son post-punk de Joy Division e o estilo synth-pop que definiría a New Order e influenciaría á música pop durante décadas".
Sakura 3B
Sakura 3B, coñecido tamén como CS 3B (acrónimo de Communications Satellite) foi un satélite artificial da axencia espacial xaponesa NASDA lanzado o 16 de setembro de 1989 mediante un foguete H-I desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
Sakura 3B, xunto con Sakura 3A, era parte da tereceira xeración de satélites de comunicación xaponeses que substituíu a Sakura 2A e Sakura 2B. Foi usado como satélite de reserva para Sakura 3A. Levaba a bordo 3 transpondendores en banda C e 15 en banda Ka. Foi inxectado nunha órbita xeoestacionaria, nunha posición de 132º E. Cesou as súas operacións o 31 de maio de 1996.
Difusión a través de membrana celular
A difusión a través de membrana celular consiste no paso de diversas substancias a través da membrana plasmática. Posúe dúas variantes: a difusión sinxela e a facilitada. A difusión sinxela consiste no paso das substancias directamente, a través de aperturas da membrana ou dos espazos intermoleculares sen que exista interacción con transportadores de membrana. A velocidade á que difunden depende da concentración da substancia, da velocidade de movemento cinético e o número e tamaño das aperturas da membrana. A difusión facilitada precisa da interacción dunha proteína transportadora, que axuda ao paso das substancias. Non precisa de enerxía.
A difusión sinxela pode ocorrer a través de dúas rutas: a través do intersticio da bicapa lipídica se a substancia é lipofílica, ou ben a través de canais acuosos que ocupan todo o espesor da bicapa a través das grandes transportadoras proteicas.
Difusión de substancias liposolubles
As substancias liposolubles atravesan con facilidade a membrana plasmática. É o caso do osíxeno, nitróxeno ou o anhídrido carbónico, que atravesan velozmente a membrana. Canta maior sexa a liposolubilidade, maior será a velocidade de difusión.
Cleveland, Ohio
Cleveland é unha cidade estadounidense que pertence ao estado de Ohio. É a sede do condado de Cuyahoga, o máis poboado deste estado. Segundo o censo de 2010, a cidade de seu ten un total de 396.815 habitantes, convertendo a Cleveland na cuadraxésimo quinta cidade máis grande dos Estados Unidos, e na segunda máis grande de Ohio.
Coordenadas
A cidade está situada no nordeste de Ohio, na ribeira sur do lago Erie, aproximadamente a 60 millas (97 km) ao oeste da fronteira co estado de Pensilvania. Fundouse en 1796 preto da desembocadura do río Cuyahoga, e converteuse nun centro manufactureiro grazas á súa localización na ribeira, así como a estar conectado con numerosas canais e liñas de ferrocarril.
Fundación
En 1796, o xeneral Moses Cleaveland, inspeccionando a rexión ao sur do lago Erie para a Connetticut Land Company, considerou a foz do río Cuyahoga un bo lugar para asentar unha cidade coma centro do territorio Western Reserve. Dispuxo unha praza central (Public Square, á maneira das vilas de Nova Inglaterra) e parcelou o terreo arredor.