cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hegoalde
miniatura|dereita|O Hegoalde no País Vasco Hegoalde (en éuscaro Parte Sur), País Vasco sur, País Vasco español ou País Vasco peninsular son algúns dos distintos nomes que se usan para facer referencia a aqueles territorios do histórico País Vasco baixo administración española, en contraposición a aqueles que están baixo administración francesa, o Iparralde.
O Hegoalde atópase ao sur do Bidasoa, río fronteirizo entre España e Francia. Constitúese coas provincias (herrialdes) (de Áraba, Biscaia e Guipúscoa na Comunidade Autónoma Vasca) xuntamente coa provincia de Navarra (Comunidade Foral de Navarra).
9 de abril
O 9 de abril é o 99º día do ano do calendario gregoriano e o 100º nos anos bisestos. Quedan 266 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Charles Baudelaire.
Mortes
miniatura|100px|François Rabelais.
Outros
Os 366 días do ano
TWAIN
O TWAIN é unha tecnoloxía desenvolta polos fabricantes de software e hardware para imaxes. Trátase dunha interface multiplataforma para tomar imaxes electrónicas adquiridas mediante cámaras dixitais, escáneres...
Conseguese unha estandarización, de forma que asegurase a compatibilidade aínda que sexan diferentes fabricantes.
Eiroa
Unha eiroa é unha anguía. Amais, como topónimo, Eiroa pode referirse a:
Ademais, como apelido pode referirse a:
O Lombiño
O topónimo galego O Lombiño pode referirse a:
Daniel Dicenta
Daniel Dicenta Silva, nado en Valencia o 6 de novembro de 1937 e finado en Madrid o 2 de setembro de 2014, foi un actor valenciano.
Traxectoria
Fillo do tamén actor Manuel Dicenta e neto do dramaturgo Joaquín Dicenta. A súa carreira profesional forxouse fundamentalmente no mundo do teatro e na televisión, aínda que realizou tamén incursións no cinema. Estivo casado coa actriza Lola Herrera, coa que tivo dous fillos: a actriz e presentadora Natalia Dicenta Herrera e o fotógrafo Daniel Dicenta Herrera.
Nicéforo Blemides
Nicéforo Blemides (en grego: Νικηφόρος Βλεμμύδης), nado en Constantinopla en 1197 e finado en Éfeso en 1272, foi unha figura literaria bizantina do século XIII.
Traxectoria
Naceu en 1197 en Constantinopla como o segundo fillo dun médico. Despois da conquista de Constantinopla polas forzas da Cuarta Cruzada en 1204, emigrou a Asia Menor. Alí recibiu unha educación liberal en Prusa, Nicea, Esmirna e Escamandro. Blemides estudou medicina, filosofía, teoloxía, matemáticas, astronomía, lóxica e retórica. Cando finalmente adquiriu unha carreira como clérigo, tomou parte activa nas controversias teolóxicas entre a Igrexa Ortodoxa Oriental e a Igrexa católica, escribindo tratados sobre a Procesión do Espírito Santo, avogando polo uso occidental.
Blemides tamén fundou unha escola na que ensinou a estudantes como o príncipe Teodoro II Láscaris e Xurxo Acropolita. Nos seus últimos anos, Blemides converteuse nun monxe e retirouse a un mosteiro que el mesmo construíu en Éfeso. Morreu en 1272.
Euxenita
A euxenita ou euxenita-(Y) —o seu correcto nome mineralóxico— é a forma mineral dun óxido múltiple de fórmula química (Y,Ca,Ce,U,Th)(Nb,Ta,Ti)2O6. O seu nome provén do grego εὔξενος ("hospitalario"), en alusión ao gran número de elementos raros que contén.
Propiedades
De color variable, que vai da negro á verde oliva, a euxenita é un mineral de brillo graxo ou aceitoso que cristaliza no sistema ortorrómbico. Ten dureza 6,5 na escala de Mohs, comparable á da pirita.
Na súa composición son elementos esenciais, ademais do osíxeno, o itrio e o niobio; o contido deste último é do 33,16 %. A euxenita tamén inclúe elementos como calcio, tántalo, cerio e titanio, sendo a súa fórmula empírica Y0.7Ca0.2Ce0.12(Ta0.2)2(Nb0.7)2(Ti0.1)O6. En menor medida pode conter uranio e torio, sendo un mineral altamente radioactivo.
É soluble en ácido fluorhídrico e ácido sulfúrico e disólvese facilmente en hidróxido potásico. Cando se quenta non funde, pero crepita e brilla.
Morfoloxía e formación
A euxenita pode presentar morfoloxía granular ou masiva; neste último caso, os cristais, uniformemente indistinguibles, forman grandes masas. Pode sufrir o proceso de metamictización, coa que se destruiría a estrutura cristalina como consecuencia do dano producido por radiación. Atópase en pegmatitas graníticas e en areas negras detríticas.
Depósitos
Os depósitos son escasos, localizándose o tipo nomenclatural en Jølster (Sogn og Fjordane, Noruega). Neste mesmo país existen depósitos en Kragerø (Telemark), na illa de Hidra (Vest-Agder) e en Evje og Horness e Iveland (Aust-Agder). Fóra de Europa caben destacar os depósitos que hai en Madagascar —en Ankazobe (Atananarivo)— así como nos Estados Unidos —en Arizona, Colorado, Idaho e Wyoming—.
A Revolta, Besomaño, Ribadumia
A Revolta é un lugar da parroquia de Besomaño no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 44 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 16 eran mulleres e 28 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 52 veciños, e 2005, cando eran 58.
Eirós
O topónimo galego Eirós pode referirse a:
Febreiro
miniatura|Febreiro ilustrado no [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, manuscrito do s. XV.]] Febreiro é o segundo mes do ano no calendario gregoriano, con 28 días os anos normais e 29 os anos bisestos. Tres veces ao longo da historia, e só en determinados países, houbo un 30 de febreiro.
Os Barreiros, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
Os Barreiros é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 3 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 2 mulleres.
Salou
Salou é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Tarragonès. Está localizada na Costa Daurada, a 10 km da cidade de Tarragona. É considerada a capital da Costa Dourada, ao ser o destino turístico máis importante. Nas proximidades da localidade atópase o parque temático Port Aventura.
miniatura|450px|Praia de Levante Fundada polos gregos o século VI aC, a cidade constituíu un destacado porto comercial durante a Idade Media e a Idade Moderna. Ao longo do século XX, Salou converteuse nun importante centro turístico, condición que mantén na actualidade.
Teemu Sippo
Teemu Jyrki Juhani Sippo, nado o 20 de maio de 1947 en Lahti (Finlandia), é un bispo católico latino de Finlandia, bispo de Helsinqui entre 2009 e 2019.
Traxectoria
Monseñor Sippo naceu en 1947 nunha familia luterana, na vila finlandesa de Lahti. En 1966 converteuse ao catolicismo, e o 11 de outubro de 1970 profesou os votos solemnes na congregación dos Sacerdotes do Sagrado Corazón de Xesús. O 28 de maio de 1977 foi ordenado sacerdote.
O 16 de xuño de 2009 o papa Bieito XVI nomeouno bispo de Helsinqui, recibindo a consagración episcopal o 5 de setembro de 2009 do cardeal Karl Lehmann. É o primeiro bispo católico finlandés dende a morte de Arvid Kurck (1522), antes da reforma protestante.
O 19 de marzo de 2016 fundou a parroquia de San Xosé de Kuopio, nun templo anteriormente propiedade da Igrexa luterana evanxélica de Finlandia; Kuopio é a sé do arcebispo de Carelia, e as relacións entre as comunidades católica e ortodoxa son boas: os católicos celebraban misa unha vez ao mes nun espazo cedido polo arcebispo Leo Makkonen.
Dornelas, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Dornelas é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 49 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 24 eran homes e 25 mulleres.
Libia (filla de Épafo)
Na mitoloxía grega, Libia foi unha ninfa, filla de Épafo e neta, polo tanto, de Ío e Zeus. Uniuse a Poseidón, ó que lle deu dous fillos, Axenor e Belo. Épafo deu o nome da súa filla ó país de Libia, o territorio ó oeste do río Nilo, no noroeste de África.
Algunhas fontes considérana filla de Ío, e non a súa neta; ou filla de Océano, e irmá de Asia e Europa. Tamén, outras tradicións din que Poseidón e Libia tiveron máis fillos: Enialio, Busiris (que se considera fillo de Poseidón con Lisianasa, outra das fillas de Épafo), Fénix (que é un dos fillos de Axenor) e mesmo Atlas.
Ío fora transformada en vaca por Hera, celosa das amantes de Zeus, ou polo propio Zeus, para salvagardala das iras de Hera. Fuxindo da persecución desta, foi dar a Exipto, onde recuperou a forma humana e deu a luz a Épafo, terminando casando con Telégono, o rei do país. Cando Épafo foi adulto, sucedeu a Telégono no trono e casou con Menfis, filla do deus-río Nilo, con quen tivo tres fillas, Libia, Lisianasa e Tebe. Non obstante, para Hixino, Épafo casou con Casiopea e tiveron a Libia.
Bandeira do Nepal
A bandeira do Nepal (en nepalés: नेपालको झण्डा) é a única bandeira dun estado soberano que non ten forma cuadrangular (fóra de bandeiras de estados soberanos está tamén a do estado norteamericano de Ohio). A bandeira é unha combinación simplificada de dous pendóns sinxelos. A súa cor vermella escarlata é a cor dos rododendros, a flor nacional do país. O vermello é tamén o signo da vitoria na guerra. O azul representa á paz. Até 1962, nos emblemas da bandeira, o sol e a lúa crecente, había rostros humanos. Os rostros permaneceron no estandarte real até a abolición da monarquía en 2008.
Interpretación
O bordo azul simboliza a paz e a harmonía que prevaleceu no país desde a época de Buda Siddhartha Gautama, que naceu no actual territorio do Nepal. O vermello escarlata é a cor nacional do país, e reflicte o espírito valente do pobo nepalés. Os dous triángulos simbolizan as montañas do Himalaia e as súas dúas grandes relixións, o hinduísmo e o budismo.
A bandeira triangular de cor vermella foi un símbolo hindú da vitoria dende a época do Ramayana e o Mahabharata. A representación dos corpos celestes representa a permanencia, a esperanza de que Nepal durará tanto como o sol e a lúa. A lúa é símbolo de que os nepaleses son calmos, mentres o sol simboliza a resolución feroz. A lúa simboliza tamén as sombras e o clima frío da cordilleira do Himalaia, mentres que o sol simboliza a calor e a alta temperatura na parte inferior (Tarai) do Nepal.
Outras bandeiras
100px|miniatura|centro|Primeira bandeira do Nepal coas faces no sol e a lúa.
Monte Errigal
O monte Errigal (en An Earagail), é unha montaña que se atopa preto de Gaoth Dobhair, no condado de Donegal, en Irlanda. Trátase do pico máis alto das Montañas Derryveagh e tamén de todo o condado. Errigal é tamén o monte máis meridional e elevado da cadea montañosa coñecida popularmente como "Na Seacht Deirfiúracha" ("As Sete Irmás"). As Sete Irmás inclúen os montes Muckish, Crocknalaragagh, Aghla Beg, Ardloughnabrackbaddy, Aghla More, Mackoght e Errigal.
Errigal é famoso pola cor e brillos rosados que adquire a súa cuarcita durante o solpor. Tamén foi elixido como a Montaña máis Icónica de Irlanda en 2009.
Ascensións
Normalmente comézanse a partir do aparcadoiro da estrada R251. Non se precisa equipamento específico para a subida, pero recoméndanse facela con precaución.
Galería de imaxes
1100px|miniatura|Vista panorámica dende o [[cume.]]
Esciúridos
miniatura|240px|[[Sciurus vulgaris na Pobra do Caramiñal.]] A dos esciúridos (Sciuridae) é unha familia de mamíferos da orde dos roedores e suborde dos esciuromorfos que inclúe os esquíos, as marmotas e as cinco especies do xénero Cynomys.
Clasificación
A familia divídes en cinco subfamilias, coas tribos que se indican:
Características
Como todos os roedores, posúe dentes incisivos fortísimos, con que roen sementes con facilidade. Os esciúridos son animais principalmente arborícolas e vive nas copas das árbores. Das copas, saltan dunha póla para outra, chegando os saltos a 5 metros de lonxitude, sen temer a caída.
Distribución xeográfica
Os esciúridos están espallados por case todo o mundo, a maioría nas zonas de climas temperado ou tropical, mais tamén nalgunhas zonas de clima frío.
Bioloxía
As sementes son a súa principal fonte de alimentación, mais tamén consomen insectos e froitas. Cando os alimentos escasean, invaden niños doutros animais e devoran as crias.
Xavier Lama
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información en Universidade Complutense de Madrid e foi un rostros coñecidos dos informativos da Televisión de Galicia. O seu labor xornalístico ten sido recoñecido con diversos galardóns, entre os que figura o Mirador de la Complutense, Air France para novos periodistas, o Premio Galicia de Comunicación en 1989 e a Pluma de Ouro do I Premio Borobó en 2009.
Como escritor iniciouse con textos dramáticos e poéticos, pero tamén escribe narrativa. Recibiu varios premios literarios, como o Rafael Dieste (1995) e o Camiño de Santiago-Premio Xacobeo de teatro (1993), ou o Álvaro Cunqueiro de narrativa (1995). No ano 2008 gañou o premio González Garcés de poesía tras impugnar a primeira decisión do xurado, que recaera nunha obra de Eduardo Estévez que xa fora publicada, parcialmente, nun seu blog.
A Revoltiña, Besomaño, Ribadumia
A Revoltiña é un lugar da parroquia de Besomaño no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Otumfuo Nana Osei Tutu II
Osei Tutu II, nado en Kumasi o 6 de maio de 1950 é o dezaseisavo Asantehene, o gobernante tradicional do Reino de Ashanti en Ghana dende o 26 de abril de 1999. Otumfuo Osei Tutu II é un descendente directo do fundador do Imperio de Ashanti, Otumfuo Osei Tutu I.
Traxectoria
Naceu o 6 de maio de 1950, sendo o máis novo dos cinco fillos de Nana Afia Kobi Serwaa Ampem II, Asantehemaa (raíña nai dos Ashanti). O seu pai, Nana Kwame Boakye-Dankwa, era de Kantinkyere en Ashanti e foi Duque Brehyia de Asante. Nana Kwame Boakye-Dankwa morreu o 1 de xaneiro de 2002, en Kumasi, Ashanti.
Osei Tutu tivo seis fillos. O seu pai tivo outros fillos doutros matrimonios, incluíndo a Yaw Boateng, Kwaku Duah, Kwabena Agyei-Bohyen, Afua Sarpong e Ama Agyemang (Kumasi, Ashanti), Fredua Agyeman Prempeh, Nana Kwasi Agyemang Prempeh e Nana Kwasi Boachie Gyambibi (Kumasi, Ashanti).
Xaneiro
miniatura|Xaneiro ilustrado no [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, manuscrito do s. XV.]] Xaneiro é o primeiro mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días.
Acontecementos en xaneiro
O último domingo de xaneiro celébrase o Día Mundial contra a Lepra.
Xaneiro na cultura popular
As sortes son os primeiros doce días do mes de xaneiro e prognostican o que vai acontecer durante cada mes do ano. Así, o tempo que fai o día 1 será o tempo que fará en xaneiro, o do día 2 corresponderá a febreiro etc.
A lúa de xaneiro, chamada lúa morta, é a mellor para matar o porco. A lúa crecente seguinte será a adecuada para salgalo se se quere que medre a carne na artesa. Nunca debe matarse con lúa chea porque o touciño se aluaría.
Baixa Navarra
miniatura|dereita|A Baixa Navarra no departamento dos [[Pireneos Atlánticos.]] miniatura|dereita|A Baixa Navarra no [[País Vasco (rexión histórica)|País Vasco.]] A Baixa Navarra (en Nafarroa Beherea; en Basse-Navarre) é unha rexión histórica do País Vasco francés ou Iparralde. Antigamente tamén era coñecida como Terra de Vascos ou abrev. Vascos  Hoxe en día, o seu territorio forma parte do departamento dos Pireneos Atlánticos, xunto cos dos antigos vizcondados de Labort, Sola e Bearne. A Baixa Navarra é un dos tres territorios históricos franceses (os outros dous son Labort e Sola) que forman parte do territorio denominado tradicionalmente Vasconia ou Euskal Herria, de acordo á recomendación da Euskaltzaindia. Formou parte do Reino de Navarra xunto coa actual Comunidade Foral de Navarra (Alta Navarra) ata 1512, data na que foi conquistada por Fernando o Católico, coa incorporación do territorio que logrou controlar (a Alta Navarra) á Coroa de Castela.
A Baixa Navarra, que reverteu esta conquista (ao ser abandonada polo emperador Carlos V pola súa difícil defensa), permaneceu con institucións e leis propias como parte dos dominios da casa de Albret, asociándose ao Reino de Francia ao ascender o seu rei, Henrique III de Navarra, primeiro da casa de Borbón, ao trono francés. Así, os monarcas franceses intituláronse "Reis de Francia e de Navarra". En 1620 Luís XIII limitou os poderes das institucións navarras, aínda que mantendo a súa autonomía (así, cando Luís XVI convocou os Estados Xerais de Francia, Navarra non enviou formalmente deputados a estes, senón ao Rei en persoa, de xeito independente e co seu propio Caderno de agravios). Porén, o seu status diferenciado dentro da Coroa rematou coa Revolución francesa iniciada en 1789.
As 76 comunas que o compoñen formaban parte do distrito de Bayona e dos cantóns de Bidache (parcialmente), Hasparren (parcialmente), Iholdy, La Bastide-Clairence (parcialmente), Saint-Étienne-de-Baïgorry, Saint-Jean-Pied-de-Port e Saint-Palais (parcialmente) ata o ano 2015, en que, mantendo o distrito, pasaron a formar parte dos novos cantóns de País de Bidache, Amikuze e Ostibarre (45 comunas), Montaña Vasca (30), Nive-Adour (1) e Orthez e Terras de Ríos e Sal (1).
Historia
Ata época moderna non recibe o nome de Baixa Navarra por influencia do francés (Basse Navarre), do mesmo xeito que outras provincias de Francia (por exemplo, Alta e Baixa Normandía). Na Idade Media e ata o século XI o territorio formou probablemente parte do ducado de Vasconia. A mediados do século XI é entregada ao reino de Navarra. Esta medida non é aceptada polos baróns locais, que se manteñen en rebeldía ata que en 1191 Ricardo Corazón de León lla entrega de novo ao reino de Navarra. Ata 1530 formou parte de Navarra, denominándose Meiriñado de Ultraportos ou Terra de Ultraportos por atoparse todo o seu ámbito na vertente norte dos Pireneos, alén do porto de Roncesvalles. Dentro do reino mantivo certa autonomía aínda que, pese á tradición popular, non pode considerarlla propiamente un meiriñado.
En 1512 Fernando o Católico coa escusa de apoiar ao bando navarro beamontés na Guerra Civil de Navarra, invadiu dito reino e tomou o título de rei, uníndoo ao de Aragón. En 1513 as Cortes de Navarra á que só acudiron beamonteses nomearon rei a Fernando o Católico. Posteriormente as Cortes de Castela en Burgos en 1515 decidiron a incorporación ao Reino de Castela, sen acudir ningún navarro a dita asemblea. Desta forma, o título real navarro pasou a estar ligado á Corona castelá. Ao unirse as dúas coroas en Carlos I, o título permaneceu vinculado aos títulos reais españois.
Os monarcas navarros Xoán III de Albret e Catarina de Foix e posteriormente Henrique II nunca renunciaron ao seu dereito sobre o reino de Navarra e de feito intentaron reconquistalo varias veces, aínda que non lles foi posible. Do mesmo xeito que os reis españois, seguiron ostentando o título real simultaneamente. En 1530 o emperador Carlos V, decidiu por razóns estratéxicas, debido á imposibilidade de controlalo, renunciar definitivamente á parte transpirenaica do Reino de Navarra co que Henrique II de Albret, Rei de Navarra, puido exercer a soberanía deste territorio como un máis dos seus dominios. Sobreviviu xa que logo o Reino de Navarra en Baixa Navarra, baixo plena soberanía dos seus Reis, ata o ano 1610 en que uníronse dinásticamente os Reinos de Navarra e Francia, aínda que mantendo teoricamente a súa identidade. O seu capitalidade ostentouna a cidade de Saint-Palais, onde se reunían as Cortes do Reino. Este Reino de Navarra recalcaba a súa independencia do resto de Francia ata a Revolución francesa, en 1789:
En 1548, Xoana de Albret, raíña de Navarra, casou co Duque de Vendôme Antón de Borbón, de cuxo matrimonio naceu Henrique III de Navarra, herdeiro deste reino. En 1589 accedeu este a o trono de Francia como Henrique IV de Francia, portando na súa cabeza a coroa de ambos reinos e iniciando a dinastía Borbón.
Tras acceder a casa de Borbón, que ostentaba o título de rei de Navarra (do mesmo xeito que os reis españois), ao trono de Francia, o goberno efectivo como senescais das terras que pertenceran á casa de Albret, a Baixa Navarra, Bearn, o Vizcondado de Soa, as terras de Labort, a alcaldía de Baiona (practicamente a totalidade do que hoxe constitúe o departamento francés de Pireneos Atlánticos), recaeron baixo a Dinastía Agramont (Gramont, en francés), histórica familia aliada dos Reis de Navarra, con sede no Principado de Bidache.
En 1610 unificáronse Francia e Baixa Navarra, aínda que os sucesivos reis franceses seguiron ostentando ambos títulos por separado. Como os reis españois non renunciaron ao seu título de Reis de Navarra, deuse o caso de que tanto uns como outros autodenominábanse Reis de Navarra.
Reis da Baixa Navarra
Os reis da Baixa Navarra trala conquista do resto de Navarra foron os seguintes:
Cultura
Ademais do francés, oficial e falado por toda a poboación, o uso do éuscaro (no seu dialecto baixo-navarro) está moi estendido. No 2001, dos 28.000 habitantes da Baixa Navarra, 17.080 declarábanse vascófonos (bilingües éuscaro-francés ou bilingües pasivos), o que representaba o 61% da poboación e constituía o segundo maior porcentaxe de entre os tres territorios do País Vasco francés, só por detrás de Soule, cun 64%. O máis recente estudo, porén, marca unha regresión, especialmente entre os máis novos, situándose actualmente nun 55,5%. Na zona sur-occidental da Baixa Navarra, nas comunas de Aldudes, Banca e Urepel, fálase o dialecto alto-navarro.
Con respecto á súa identidade cultural, e ante a pregunta "Considérase vostede vasco?", un 63% dos baixonavarros responderon afirmativamente, un 9% que en certa medida, e outro 24% de forma negativa.
Thais Villas
Thais Villas Aribau, nada o 1 de xaneiro de 1976 en Fraga, Huesca, é unha xornalista aragonesa principalmente coñecida por traballar como colaboradora no programa El Intermedio da cadea laSexta.
Traxectoria
Licenciada en Comunicación Audiovisual, Thais traballou como redactora, produtora e presentadora en diversos medios como El programa de Ana Rosa (Telecinco), Abierto por la mañana (Telemadrid), 4 i acció (TVE en Cataluña) ou Última sessió (BTV). Na radio colaborou en Punto Radio, COM Ràdio, RAC 1 e Catalunya Ràdio. Tamén traballou para Marie Claire.
Dende 2006 ata a actualidade colabora como reporteira no programa de laSexta El Intermedio xunto con El Gran Wyoming.
De Havilland Dragon Rapide
Deseño
O Dragon Rapide foi deseñado a finais de 1933 por de Havilland como un substituto máis rápido e cómodo do DH.84 Dragon. Era en efecto un bimotor a escala reducida do catrimotor DH.86 Express. Compartía moitas características con este último, como as súas ás cónicas, os seus carenados aerodinámicos e o motor Gipsy Six, pero non demostrou ningún dos vicios operacionais do DH.86 Express, converténdose nun dos avións de pasaxe de curto alcance británicos máis exitoso dos anos 30.
Fustáns, San Lourenzo de Fustáns, Gomesende
Fustáns é un lugar da parroquia do San Lourenzo de Fustáns no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Tiña 63 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 32 eran homes e 31 mulleres.
Canelas, Cerqueda, Malpica de Bergantiños
Canelas é un lugar da parroquia de Cerqueda no concello coruñés de Malpica de Bergantiños na Comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 3 homes e 7 mulleres.
Syd Matters
Syd Matters é un grupo musical francés formado polo músico Jonathan Morali, Jean-Yves Lozac'h, Olivier Marguerit, Remi Alexandre e Clement Carle. O nome Syd Matters provén da deturpación dos nomes dos membros de Pink Floyd, Syd Barrett e Roger Waters. As súas cancións "To All of You" e "Hello Sunshine", unha versión de Super Furry Animals, foron empregadas na serie de televisión The O.C. nas temporadas 3 e 4 respectivamente. Ademais, "Obstacles" e "To All of You" forman parte da música do videoxogo Life Is Strange (2015). Morali tamén compuxo música para o xogo.
Aristéneto
O antropónimo Aristéneto pode facer referencia a varias persoas:
Adolfo Pérez Abellás
Adolfo Pérez Abellás, nado en Loureiro (Rouzós, Amoeiro) o 25 de setembro de 1952, é un profesor e político galego do PSdeG-PSOE, deputado pola Provincia de Ourense no Congreso dos Deputados nas lexislaturas XIIIª e XIVª.
Traxectoria
miniatura|Papeleta das Eleccións xerais de abril de 2019. Fixo o bacharelato nos Salesianos e estudou Maxisterio. Traballou como mestre en Guadalajara, Donostia e Ourense. É doutor en psicopedagoxía e profesor contratado doutor no Campus de Ourense da Universidade de Vigo. Nas Eleccións xerais de España de abril de 2019 e nas de novembro do mesmo ano, foi de segundo na lista do seu partido ao Congreso, obtendo un escano en ambas ocasións.
Ten un fillo e dous netos.
Exèrcit Popular Català
O Exèrcit Popular Català (EPOCA) ou Exército Popular Catalán en galego, foi unha fronte armada catalá que apareceu entre 1970 e 1971 a modo de organización terrorista coa finalidade de acadar a independencia de Cataluña respecto do Estado español. Considérase antecesora de Terra Lliure, xa que moitos militantes pasaron a formar parte dela cando EPOCA se disolveu.
Traxectoria
Tentouse a creación de movementos similares en dúas ocasións anteriores, en 1964 e en 1968, aínda que sen éxito. A base da militancia proviña, basicamente, do Front Nacional de Catalunya (FNC). Jaume Martínez Vendrell, o líder da rama militar do FNC, foi o encargado, no Exèrcit Popular Català, de adestrar en técnicas de guerrilla urbana unha cincuentena de militantes dándolles formación práctica e teórica a partir das armas conseguidas a través dun catalán emigrado a Suíza coñecido como Sporri. Este cincuenta militantes dispuñan dunha infraestrutura legal de apoio dunhas 200 persoas.
O Exèrcit Popular Català perpetrou asasinatos dun grande impacto público pola relevancia das vítimas e a crueldade do método empregado, utilizando bombas encostadas ao corpo das vítimas. Desta maneira asasinaron o industrial e presidente da empresa química Cros S.A., José María Bultó (9 de maio de 1977), polo que foron arrestados e acusados dos feitos Àlvar Valls, Carles Sastre,Josep Lluís Pérez i Montserrat Tarragó. Tamén deste xeito foi asasinado un dos últimos alcaldes (1975-1976) do réxime do xeneral Franco en Barcelona, Joaquim Viola e a súa esposa (o 25 de xaneiro de 1978). Outra das súas accions foi o roubo de 20 millóns de pesetas na residencia sanitaria de Vall d'Hebron, en Barcelona.
As detencions de 1977 causaron a creación da campaña "Llibertat patriotes catalans", pola liberación dos arrestados, que durou tudo o verán e foi un dos eixos do acto independentista do Fossar de les Moreres de Barcelona durante a celebración do 11 de setembro dese ano, que causou, en aplicación da lei da amnistia do 15 de outubro de 1977, a súa liberación, pero coa volta de Josep Tarradellas e a constitución do Concello Executivo da Generalitat de Cataluña, o entón gobernador civil de Cataluña, Rodolfo Martín Villa, retirou a amnistia e os catro implicados tiveron que exiliarse.
Desarticulación do grupo
Os 4 de marzo de 1979 foron detidos Jaume Martínez Vendrell e Lluís Montserrat i Sangrà, María Teresa Sol i Cifuentes, Joan Mateu Martínez, as irmás Concepció e Montserrat Vall Pla e Xavier Manzano Perez.
A policía española localizou a orixe da organización en 1967, atribuíndo a súa creación e dirección a Josep Maria Batista Roca (falecido en 1978), a dirección da ala militar a Martínez Vendrell e a outros 12 ser membros da organizacíón.
Tamén solicitan a extradición de Manuel Viusà, e despois desas detencións comícanse os comités de solidariedade cos patriotes cataláns.
En outubro de 1980 foron detidos Xavier Barbera Joan Casas Concepción Duran Ferran Jabardo Anton Massaguer Rosa Naval Abel Rebollo, Ramón Subirats, e María Dolors Tubau Tubau, acusados ​​de pertencer a organización, da morte de Josep Maria Bultó e de estar a preparar un ataque contra o presidente da Generalitat, Jordi Pujol. Tras estas detencións, EPOCA pode ser considerada desmontada e os seus membros activos como Montserrat Tarragó e Carles Sastre, pasaron a Terra Lliure.
Paio de Asturias
Os feitos referidos á vida de Paio que aparecen nas crónicas son idénticos a outros que aparecen na biblia, en vidas de santos, ou en textos da historia grecolatina. Así, o discurso que pronuncia contra os musulmáns é similar o de Santa Baia, o percorrido de Paio polas montañas é como o episodio bíblico do Monte Horeb e en parte como o de Moises e a silveira ardente, e o o enfrontamento entre Paio e o bispo traidor Oppas sae na biblia case literalmente.
Por outra parte, o Foro Antigo de Navarra (S.XIII), remite igualmente a un Paio propio co fin de xustificar os dereitos da aristocracia na elección do monarca, un paralelismo evidente que invita a pensar nun recurso mitificado sen base historiográfica.
Orixes do nome
Aínda que teñan querido facer del un nobre godo, o seu nome -que ten as variantes Pelayo (en castelán) e Paio (en galego e portugués)- é grego (Πελάγιος, «mariño»), algo común entre os indíxenas ibéricos. Talvez fose un autóctono galaico: un cronista árabe chámalle jiliqi, «galego».
Traxectoria
Fillo do duque Fávila, a súa figura idealizada como "salvador de España e de Europa" continua a ser aceptada dende a historiografía española e hispanófila máis tradicionalista. Así, o autor Sánchez-Albornoz quixo ver nel a "un hispano en quien encarnaban las ancestrales virtudes de la raza (...) comenzó la lucha multisecular entre islamismo y cristiandad que fue decisiva para la forja de España". Pola contra, gran parte da historiografía galega e o revisionismo actual consideran que, supoñendo a existencia de Paio verdadeira, o seu goberno apenas se puido estender polo oriente asturiano, que nese momento formaba parte da Galicia altomedieval, tal e como dan conta a documentación cristiá e musulmá, sendo un dos moitos señores territoriais galaicos, tal e como parecen certificar as propias crónicas.
Poucos datos se teñen do seu tempo, mais aparece citado no Testamentum Regis Aldefonsis, datado o 16 de novembro de 812, como o caudillo dunha rebelión, as crónicas posteriores dan visións diferentes e pouco fiábeis. As crónicas musulmás tamén recollen a súa figura, dándolle pouca importancia, o Akhbar Machmúa fala da resistencia de trinta homes:
Tamén aparece citado na posterior crónica de Al-Maqqari, que cita a Ibn Hayyan (século X):
Coa súa muller, de nome latino Gaudiosa, tivo dous fillos, o seu sucesor, Fávila, e Ermesinda, que viría a casar con Afonso I, fillo de Pedro, dux da Cantabria.
A súa figura permanece controvertida e nos últimos anos apareceron numerosos estudos nos que se da diferente orixe e significación á súa figura. Así, Barbero e Vigil defenden que se trata do soberano dun reino autóctono independente dos visigodos mentres que, segundo, del Castillo e Montenegro sería alguén próximo a un suposto dux de Asturias, e outros autores fan del un visigodo non vencellado á corte senón á poboación local. A lenda tradicional, baseada nas falsificacións da época de Afonso III e o neogoticismo, seguen presentes na historiografía española máis tradicionalista e en manuais e obras xerais, aínda que con poucos estudos novos abundando nesa tese.
As Eiroas
O topónimo galego As Eiroas pode referirse a:
Machuco
Co termo machuco podémonos referir a:
Canlís, A Baña, A Baña
Canlís é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de pendente acusada. Linda ao nordés con Vilarnovo.
Demografía
Tiña 10 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 6 eran mulleres.
== Paisaxe == Núcleo tradicional concentrado, con predominio da vivenda tipo chalé de grandes dimensións sobre a tradicional de pedra.
Existen 4 hórreos catalogados.
As terras adícanse a hortas e froiteiras, a pastos e milleiras, e a piñeiros, carballos, castaños e eucaliptos.
Nitrospira (xénero)
Nitrospira é un xénero de bacterias do filo Nitrospirae. O primeiro membro deste xénero foi descrito en 1986 por Watson et al. illado no golfo de Maine; tratábase da especie Nitrospira marina. O segundo membro do xénero descubriuse en 1995 dun tubo de ferro oxidado dun sistema de calefacción de Moscova, e a especie denominouse Nitrospira moscoviensis, a cal era un organismo gramnegativo oxidador de nitrito de forma helicoidal ou vibroide cun tamaño de 0,9-2,2 x 0,2-0,4 micrómetros.
Aryabhata (satélite)
Aryabhata foi o primeiro satélite artificial fabricado pola India. O nome provén do matemático e astrónomo hindú Aryabhata (476 - 550). Foi lanzado pola antiga Unión Soviética a bordo dun foguete Cosmos-3M (Kosmos 11K65M) desde o Cosmódromo de Kapustin Yar o 19 de abril de 1975. O satélite foi fabricado pola Axencia India de Investigación Espacial (ISRO).
As operacións científicas do satélite consistían en experimentos sobre astronomía de raios X, o estudo das capas altas da atmosfera terrestre e sobre física solar. O satélite tiña forma de polígono de 26 caras, cubertas por paneis solares excepto a cara inferior a cara superior; a masa total do corpo era de 360 kg. Tras catro días en órbita, un fallo de enerxía inutilizou o satélite para proseguir cos experimentos, e aos cinco días de estar en órbita deixáronse de recibir sinais del.
A reentrada na atmosfera produciuse o 11 de febreiro de 1992.
Barbate
miniatura|Barbate. Barbate é unha localidade da provincia de Cádiz, Andalucía. No ano 2008 tiña 22.851 habitantes. A súa superficie é de 142 km² e ten unha densidade de 159,4 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 36º 11' N, 5º 55' O. Atópase situada a unha altitude de 14 metros e a 64 quilómetros da capital de provincia, Cádiz.
Áchase na costa próxima ao cabo de Trafalgar. Tradicionalmente foi unha poboación pesqueira dedicada tanto na pesca nos caladoiros marroquís como na pesca do atún mediante a arte tradicional da almadraba.
Trala guerra civil, a localidade é refundada e separada de Vejer de la Frontera e pasa a chamarse Barbate de Franco, contando cun consistorio propio. Non foi até o 7 de marzo de 1998 cando perdeu o apelido Franco mediante decreto da Xunta de Andalucía.
Xeografía
Ten un núcleo urbano e algunhas pedanías importantes: Zahara de los Atunes, Los Caños de Meca e Zahora. Posúe 25 quilómetros de costa, onde se encontran as praias de Mangueta, Zahora, Los Caños de Meca, Hierbabuena, Nuestra Señora del Carmen, Cañillos, Pajares e Zahara de los Atunes.
Demografía
miniatura|Pesca do atún en Barbate
Evolución da poboación desde 1940.
Océano Pacífico
O océano Pacífico é o corpo de auga maior e máis profundo das divisóns do océano global terrestre. Esténdese desde o océano Ártico no norte ata o océano Austral (ou, segundo a definición, ata a Antártida) no sur e está limitado polos continentes de Asia e Australia no oeste e América no leste. Esténdese uns 15.500 km desde o mar de Bering, o norte do Ártico, ata as marxes xeadas da Antártida (o mar de Ross ) no sur, alcanzado a súa máxima amplitude E-O aproximadamente a 5 graos de latitude norte, onde se estende por uns 19.800 km, desde Indonesia ata a costa de Colombia. O límite occidental do océano sitúase a miúdo no estreito de Malaca. Cunha área de 179,7 millóns de km² este océano cobre unha terceira parte da superficie terrestre que corresponde a case a metade da superficie e do volume oceánico. O punto de maior profundidade da superficie terrestre, a foxa das Marianas, está situado no Pacífico.
Ten 707,5 km de fosas, e o 87,8% da súa área presenta profundidades superiores a 3.000 m; é o océano con maior profundidade media (-4.282 m) e onde se localizan as maiores fosas submarinas (foxa das Marianas, con -10,912 m).
Delimitación
miniatura|Praia en San Francisco, situada no Pacífico Norte Na 3ª edición (1953) de Límites de océanos e mares da Organización Hidrográfica Internacional, máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, o Pacífico áchase dividido en Pacífico Norte e Pacífico Sur e delimitado da forma seguinte:
Esta definición exclúe todos os mares marxinais que son definidos separadamente pola OHI (como o golfo de Alasca ou o mar do Coral), aínda que estes adoitan considerarse usualmente parte do océano Pacífico.
No ano 2000 a OHI redefiniu o Pacífico, situando entón, o seu límite meridional ao paralelo 60 sur, de forma que as augas ao sur da liña quedan definidas como océano Antártico. Esta nova definición non foi aínda ratificada (pois unha reserva foi presentada por Australia ) a pesar diso está en uso pola OHI e outros. Cando sexa adoptada, a definición do 2000 será publicada na 4ª edición de Límites dos océanos e os mares e restaurará o océano Antártico como era orixinalmente definido na segunda edición e posteriormente omitido na terceira edición.
Características
A súa forma circular está delimitada por marxes continentais activas (que corresponde ao circo de fogo do Pacífico) baixo as cales se afunde unha codia oceánica en rápida expansión.
Descuberto polos europeos no 1513 (Vasco Núñez de Balboa) e transposto pola primeira vez en 1520 (Fernão de Magalhães), o Pacífico asistiu a un crecemento da súa importancia como vía de ligazón entre algunhas das rexións de maior dinamismo económico da actualidade (Extremo Oriente e costa occidental da América do Norte).
Fondo oceánico
miniatura|Imaxe do fondo do océano Pacífico. As características máis notables son as [[Fosa abisal|fosas situadas no lado occidental e as grandes chairas que se estenden polo lado oriental.]] O fondo do océano á conca do Pacífico é relativamente uniforme, cunha profundidade media duns 4270 metros. As irregularidades maiores da área son picos submarinos de pendentes moi pronunciadas e cimas planas, coñecidas en inglés como seamounts. A parte oeste do chan consiste en arcos montañosos que se alzan sobre o mar como grupos de illas, como as Illas Salomón e Nova Zelandia, e fosas profundas, como a das Marianas, ou de Filipinas, e a de Tonga. A maioría das fosas profundas son adxacentes ás marxes exteriores da ampla plataforma continental occidental.
Ao longo do límite leste da cunca Pacífica está a cordilleira Pacífica leste, que é unha parte da cordilleira oceánica central. Cunha anchura duns 3000 km, ten unha altura duns 3 km sobre o chan mariño adxacente.
Morfoestrutura do fondo oceánico
Flanqueado por cadeas montañosas recentes, con intensa actividade volcánica, o Pacífico está percorrido por un vasto sistema de dorsais. A dorsal Sueste-Pacífica constitúe un prolongamento, a través da dorsal Pacífico-Antártica, das dorsais do océano Índico (dorsal Antártico-Autraliana). Na súa porción setentrional atinxe as latitudes do litoral mexicano, desaparecendo ao penetrar no golfo de California. Trátase dunha dorsal en rápida expansión (entre 8,8 e 16,1 cm por ano), sen fosa axial. As zonas de fracturas que a segmentan son numerosas, con desprazamento pronunciado. Esa dorsal emerxe na latitude da illa de Pascua, uníndose á dorsal de Chile, que enlaza coa costa meridional de América, e na latitude das illas Galápagos, uníndose á dorsal de Illas Cocos ou das Galápagos. Esas dorsais dividen o Pacífico en tres conxuntos. Os fondos oceánicos situados ao leste da dorsal Sueste-Pacífica pertence a placa litosférica da Antártida (que corresponde á bacía Pacífico-Antártica e á planicie abisal de Bellingshausen), á placa de Nazca (bacías Peruana e Chilena, separadas pola dorsal de Nazca) e á placa de Cocos (limitada pola dorsal de Cocos).
Todo o inmenso conxunto de fondos oceánicos situados ao oeste da dorsal sueste-pacífica están sustentados pola placa litosférica Pacífica, que no oeste de América do Norte presenta grandes zonas de fracturas, con relevos monumentais, aliñados por millares de quilómetros ao longo de antigas fallas de transformación. Máis ao oeste, o centro do océano Pacífico é entrecortado por cadeas submarinas e grandes edificios volcánicos, ora emerxendo en forma de illas (Hawai, Marquesas, Marshall, Carolinas), frecuentemente coroadas por formacións coralíneas (atois). As bacías oceanicas que as rodean (Medio-Pacífica, Melanesia, Nordés, Noroeste) teñen unha fina cobertura sedimentaria sobre a codia basáltica. A presenza das fosas oceánicas periféricas, ao longo dos arcos insulares (Aleutas, Kuriles, o Xapón, Marianas, Filipinas, Salomón, Tonga, Kermadec) e da costa occidental de América (Chile, o Perú, América Central) explícase por corresponder a zonas de subdución da costa oceánica, en que está mergulla baixo as placas litosféricas Americana, ao leste, e Eurasiática e Indo-Australiana, ao Oeste. Son áreas de intensa actividade sísmica e volcánica, suxeitas á ocorrencia de maremotos.
Características da auga
miniatura|dereita|200px miniatura|esquerda|200px A conformación das cuncas do Pacífico explica a relativa simplicidade das correntes mariñas que aí inciden. As temperaturas das augas de superficie no Pacífico dispóñense en zonas, aumentando dos polos cara os trópicos, estas varían desde o punto de conxelación preto dos polos a uns 29º Celsius preto do ecuador. A circulación superficial das augas do Pacífico é xeralmente no sentido dos punteiros do reloxo no hemisferio norte e no contrario no sur. As correntes norte-ecuatorial e sur-ecuatorial móvense de leste para oeste, determinando a existencia de correntes quentes ao longo das fachadas orientais dos continentes, compensadas por correntes frías que descenden para o ecuador ao longo das fachadas occidentais. Nas latitudes medias, as correntes quentes atópanse coas augas frías provenientes das rexións polares. Tal fenómeno é particularmente claro no hemisferio norte occidental, onde a corrente ecuatorial do norte, circula cara ao oeste na latitude de 15º N polos ventos alisios, xira cara ao norte preto de Filipinas para converterse na cálida corrente de  Kuroshio, quente, que se encóntra coa corrente de Oyashio, fría, ao longo da costa oriental do Xapón formando a corrente do Pacífico Norte. Virando cara ao leste a uns 45º N, a corrente do Pacífico Norte divídese e algunhas augas móvense cara ao norte como a corrente das Aleutianas, mentres que o resto móvense cara ao sur para reunirse co corrente ecuatorial do norte. A corrente das Aleutianas divídese ao aproximarse a Norteamérica e forma a base dun xiro en contra dos punteiros do reloxo no mar de Bering. O seu brazo sur convértese na lenta corrente de California, que flúe para o sur.
A corrente ecuatorial do sur, que flúe cara ao oeste ao longo do ecuador, xira cara á o sur, ao leste de Nova Guinea, despois vira ao leste a uns 50 graos de latitude sur, e únese á corrente de circulación principal cara ao oeste do Pacífico Sur, que inclúe a corrente circumpolar antártica que dá a volta á Terra. Ao aproximarse á costa de Chile, a corrente ecuatorial do sur divídese; unha rama flúe ao redor do Cabo de Fornos e a outra xira ao norte para formar a corrente de Humboldt.
Liga Nacional de Hóckey sobre Xeo 2011-12
A tempada 2011-12 da Superliga Española foi a 38ª edición da máxima competición de hóckey sobre xeo do Estado español e nela participaron seis equipos. O campión foi o CH Jaca tras derrotar na final ao CG Puigcerdà por tres partidos a un, conseguindo así o seu 11º título e ampliando así a diferenza respecto do segundo equipo máis laureado, o CH Txuri-Urdin donostiarra.
Océano Pacífico
Características da auga
A calor das augas da zona intertropical permite a proliferación dos corais, que forman illas (atois) ou barreiras (arrecifes) nas beiras continentais.As augas máis ricas en pesca sitúanse nas latitudes temperadas, onde o revolver das correntes garante unha excelente osixenación.
Salinidade das augas
De xeito xeral, a salinidade das augas é pouco elevada, pois os valores máximos xamais superaron 365 por mil. A salinidade tamén varía coa latitude. A auga que se atopa preto do ecuador é menos  salina que a das latitudes medias debido á precipitación ecuatorial abundante ao longo do ano. Cara aos polos, a salinidade, o igual que a temperatura, tamén é baixa, xa que existe pouca evaporación de auga do mar nestas áreas.
Liga Nacional de Hóckey sobre Xeo 2011-12
Sistema de competición
Na liga regular, cada un dos seis equipos disputou 20 partidos (xogando catro partidos contra cada un dos seus opoñentes). Os catro primeiros equipos ao finalizar a liga regular se clasifican para os playoffs. Unha vitoria no tempo regulamentario na liga regular prémiase con 3 puntos, mentres que unha vitoria no tempo extra ou nos penaltis é recompensada con 2 puntos, por unha derrota no tempo extra ou nos penaltis o equipo recibe un punto, mentres que a derrota no tempo regulamentario non dá ningún punto.
Océano Pacífico
A cunca do Pacífico
O Pacífico é a cunca oceánica máis antiga de todas as existentes. As súas rochas sedimentarias son as máis antigas teñen unha idade aproximada de 200 millóns de anos. As principais características da cunca oceánica están relacionadas coa tectónica de placas e o vulcanismo. Aínda que o fondo oceánico na zona central do Pacífico é moi regular, os denominados "guyots", unhas elevacións submarinas coa cima plana e forma de columna, si constitúen irregularidades destacadas. Na parte occidental do océano Pacífico, emerxen arcos de illas por encima do nivel do mar, con profundos sistemas de fosas nos seus bordos, así como ao longo da costa asiática. A zona oriental do Pacífico caracterízase pola presenza da dorsal do Pacífico oriental, unha parte do sistema de dorsais oceánicas que rodea o planeta. Os depósitos sedimentarios do océano Pacífico compóñense maioritariamente de partículas de orixe local (depósitos organóxenos), por exemplo, os esqueletos de pequenos animais mariños. Só se atopan depósitos minerais de partículas procedentes os continentes circundantes nas zonas costeiras e nas estreitas plataformas continentais.
Países e territorios costeiros
miniatura|center|750px|[[Zona económica exclusiva|Zonas económicas exclusivas dos países costeiros do Pacífico e do sueste Asiático.
Aprécianse as extensas zonas económicas que proporcionan a EE. UU., Francia, Nova Zelandia e Australia, as aínda numerosas colonias en Oceanía.]]
Clima
miniatura|Nubes de treboada [[cumulonimbus incus sucando un atardecer visto desde a Estación Espacial Internacional]] Tan só os interiores das grandes masas de Australia, Nova Guinea, e Nova Zelandia escapan da influencia climática do Pacífico. Na área do Pacífico, existen cinco zonas ou rexións climáticas diferenciadas: as latitudes medias, os trópicos, a rexión do monzón, a dos furacáns, e o ecuador (zona de calma). Os ventos contra-alisios teñen lugar nas latitudes medias, ao norte e ao sur do ecuador, e levan cambios estacionais marcados nas latitudes norte e sur. Máis cerca do ecuador, onde están a maioría das illas, os ventos constantes alisios portan temperaturas relativamente constantes ao longo de todo o ano de 21-27 graos Celsius.