cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mindaugas Kačinas
Traxectoria
Nado en Klaipėda, Lituania, Kačinas xogou no baloncesto universitario estadounidense entre 2012 e 2016, concretamente na Universidade de South Carolina. Alí fixo unha media de 6,7 puntos por xogo en 132 encontros. Após finalizar a súa traxectoria cos South Carolina Gamecocks, asinou un contrato por dous anos co Neptūnas Klaipėda, equipo da súa cidade natal que compite na Lietuvos Krepšinio Lyga, máxima categoría do baloncesto lituano. Após adestrar co Stelmet Zielona Góra en 2018, en decembro dese mesmo ano asina co Keflavík islandés. No seu debut enfrontouse ao Njarðvík, conseguindo facer 20 puntos e 8 rebotes. Ao finalizar a temporada asina un contrato por un ano co Palencia Baloncesto da Liga LEB. Co equipo castelán consegue facer unha media de 8,7 puntos e 6,1 rebotes por encontro cun 54,9% de acerto en lanzamentos. Tras a fin da campaña, o 1 de xullo de 2020 anunciouse a súa fichaxe polo Río Breogán. No club lucense permaneceu durante dúas temporadas, a segunda delas na Liga ACB despois de acadar o ascenso. Após finalizar o seu contrato ao acabar a temporada 2021−22, o 29 de xullo de 2022 anúnciase a fichaxe de Kačinas polo Donar Groningen da BNXT League.
Rally de Narón de 1991
O Rally de Narón de 1991 foi a cuarta edición de dito rally e a primeira proba da tempada 1991 do Campionato de Galicia de Rallys de Terra. Celebrouse entre o 13 e o 14 de abril de 1991 e o vencedor foi o dumbriés Manuel Senra a bordo dun Peugeot 205 GTI, que conseguía a súa segunda vitoria no rally naronés.
O rally levou o sobrenome de "Memorial Tino Cao", en memoria de Constantino Cao, piloto e grande impulsor do Rally de Narón, falecido dous meses antes.
As Balsadas, Xinzo, Ponteareas
As Balsadas é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
O Confurco, Xinzo, Ponteareas
O Confurco é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
María Barzola
María Barzola, finada o 21 de decembro de 1942, foi unha palliri boliviana. As palliris, principalmente mulleres, traballaban na busca de restos de mineral entre as rochas extraídas da mina. Como sindicalista estivo asociada a Oficios Varios de Catavi, daquela a única organización sindical legal.
Existe só un documento oficial da súa existencia, a lista de vítimas mortais no Masacre de Catavi do 21 de decembro de 1942. Ese día, un grupo de militares que controlaba a mina atacou con armas de fogo os campamentos mineiros.
As narracións descríbena como unha muller adulta "guapa, medio blancona y alta". Tempo despois unha cruz foi colocada no lugar do masacre.
Influencia cultural
O decreto de nacionalización das minas foi asinado o 31 de outubro de 1952 polo presidente Víctor Paz Estenssoro. Conmemorouse a morte de Barzola e as vítimas do masacre de Catavi na agora chamada "pampa de María Barzola.
Mónica Alario Gavilán
Mónica Alario Gavilán é unha filósofa experta en violencia sexual e pornografía.
Traxectoria
Licenciada en Filosofía e máster en Estudos Interdisciplinares de Xénero. Doutora internacional en Estudos Interdisciplinares e de Xénero. A súa tese doutoral, dirixida por Ana de Miguel, titúlase La reproducción de la violencia sexual en las sociedades formalmente igualitarias: un análisis filosófico de la cultura de la violación actual a través de los discursos y el imaginario de la pornografía.
Tras afirmar en TVE que " hai unha vinculación clarísima entre a pornografía que están consumindo os adolescentes e a violencia sexual en grupo" foi vítima de acoso nas redes sociais.
Recoñecemento
Primeiro Premio da Delegación de Goberno contra a violencia de xénero a teses de doutoramento sobre violencia contra a muller.
Academia Chinesa de Ciencias
A Academia Chinesa de Ciencias é a academia nacional de ciencias naturais da República Popular da China. É unha institución do Consello de Estado da China.
Estrutura
Ten a súa sede en Pequín, con institutos repartidos por todo o país. Foi fundada en Pequín o 1 de novembro de 1949, foi creada para ser a forza chinesa nas áreas de investigación, animando aos seus científicos a regresar ao seu país, adestrando e asignándoos.
Porcelana de Kawana
miniatura| Frasco de porcelana de Kawana, cunha decoración de mulleres con vestidos occidentais, con impresión de transfer-printting en azul baixo un esmalte transparente. [[Período Edo, mediados do século XIX]] miniatura| Vaso de porcelana, con decoración impreso en azul baixo un esmalte transparente. [[Período Edo, mediados do século XIX]] A porcelana de Kwana, Kawana ware (川名焼) refírese a un tipo de porcelana xaponesa producida dentro e arredor da área de Kawana (川 名), hoxe Kawanayama-chō (川 名山 町) en Shōwa-ku, Nagoya, no Xapón central. É do tipo de cerámica branca e azul de sometsuke (染 付) pero destaca polo uso da técnica inglesa de impresión por transferencia (transfer-printting).
Historia
No Xapón tentouse imprimir por placa de cobre ao final do período Edo. Esta técnica empregouse nas pezas Risen de Mino (里 泉 焼) de Mizunami, Gifu e nos utensilios Kawana de Owari de Nagoia. No templo budista enKōjaku (香積院) composto na vila Kawana, un forno foi aberto no medio da era Kaei (1848-1854) por Kato Shinshichi (加藤新七), que era un discípulo da terceira xeración Kawamoto Jihyoe (三代 川 本 治兵) de Seto. Inicialmente producíronse produtos sometsuke regulares, pero os artesáns de Seto protestaron contra ela. Como reacción, Kato Shinshichi probou unha nova dirección producindo elementos con impresión por transferencia de placas de cobre. En Europa a técnica de impresión por transferencia de cerámica foi desenvolvida no século XVIII. Esta técnica permite a produción de patróns de calidade consistente. O tamaño do forno e o volume de produción resultante en Kōjaku-in eran pequenos e as vendas estaban limitadas comercialmente. O forno funcionou até 1888. No Xapón só a partir de Meiji 20 (1887) comezou a produción industrial a grande escala en Hizen. miniatura| Cuncas de porcelana, con decoración impresa en azul baixo un esmalte transparente. [[Período Edo, mediados do século XIX]] O Museo de Cidade de Nagoia posúe unha colección de porcelana de Kawana.
Características
Producíronse artigos de pequeno tamaño como vasos e botellas, pero tamén existen algúns artigos máis grandes. Os patróns estaban en branco e azul de sometsuke, que representaban señoras ao estilo europeo, veleiros ao estilo occidental, soldados e similares, mediante unha técnica de impresión por transferencia de placas de cobre. Na parte inferior atoparíase o selo "Dainihon O (wari) -shū Kawanayama sei " (大 日本 張 州 川 名山 製).
Véxase tamén
Outra olaría de Nagoia e a súa rexión:
O Coto, Xinzo, Ponteareas
O Coto é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 64 habitantes (26 homes e 38 mulleres).
El Orensano (Buenos Aires)
El Orensano foi unha revista editada en Buenos Aires entre 1944 e 1945.
Historia e características
Órgano oficial do Centro Ourensán Buenos Aires, apareceu o 14 de novembro de 1944. Cando o Centro Ourensán se separou da Federación de Sociedades Gallegas, decidiu publicar o seu propio periódico. Publicación bilingüe de periodicidade irregular, estaba dirixida por Rodolfo Prada. Desde o primeiro número aparece explícita a posición republicana e galeguista do Centro. Contou coa participación de F. Portela, Francisco A. de Nóvoa, J. González Ledo, Manuel Linares Rivas, Vázquez da Xesta, Castelao, Antón Alonso Ríos, Emilio Pita, Fermín Bouza Brey, José Moreno Villa, Ken Keirades, Manuel Lugrís, Moisés da Presa, Ramón Otero Pedrayo, Xerardo Álvarez Gallego, Xosé Filgueira Valverde e Xosé Núñez Búa. Cesou a súa publicación co número 28 o 8 de decembro de 1945, foi continuado por Opinión Gallega.
O Eido de Arriba, Xinzo, Ponteareas
O Eido de Arriba é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 32 habitantes (19 homes e 13 mulleres).
Manuel Rey Suárez
Manuel Rey Suárez, nado en Oseiro (Arteixo) o 1 de xaneiro de 1869 e finado na mesma parroquia o 3 de xullo de 1940, foi un agrarista e político galego.
Traxectoria
Veciño de Oseiro. Integrou na Unión Campesina ás asociacións agrarias de Arteixo, Lañas, Meicende, Oseiro, Pastoriza e Suevos. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi elixido concelleiro de Arteixo en 1911, elección que foi proclamada nula pola Comisión provincial en xullo, aínda que finalmente foi concelleiro e sindico de Arteixo. Na Segunda República interveu nos mistins republicanios de Arteixo, como o de novembro de 1932 con Luis Cortiñas Díaz. Publicou algunhas colaboracións en La Voz de Galicia.
Vida persoal
Casou en Pastoriza con Genoveva Riveiro Castro e foi pai de Jesús, Clotilde e José Rey Riveiro.
Cidade Colonial de Santo Domingo
A Cidade Colonial é o barrio central histórico de Santo Domingo de Guzmán, capital da República Dominicana. É o asentamento europeo máis antigo habitado continuamente estabelecido nas Américas. A área foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 1990. Tamén é coñecido como Zona Colonial ou de maneira coloquial como "La Zona".
A Cidade Colonial atópase na beira oeste do río Ozama, o cal divide a cidade en dous. Abrangue 1,06 km2, limitada por un perímetro amurallado. É unha sección importante da cidade debido á gran cantidade de monumentos, entre eles o Alcázar de Colón, a Fortaleza Ozama, a Catedral de Santa María a Menor, entre outros. A zona é a principal atracción turística de Santo Domingo, aínda que os principais lugares de actividade gobernamental e comercial están agora nas partes máis modernas da cidade.
Cohors II Asturum et Callaecorum
miniatura|357x357px| Diploma militar do 13 de xuño de 80 d.C. Cohors II Asturum et Callaecorum [equitata] foi unha unidade auxiliar romana documentada por diplomas militares e selos de tellas (tegula).
Nome
Non hai evidencia do sufixo milliaria (1000 homes), a unidade era unha cohors equitata. A forza teórica da cohorte era de 600 homes (480 de infantería e 120 de cabalería), formada por 6 centurias de infantería, cada un con 80 homes, e 4 turmae de cabalería, cada un con 30 xinetes.
Historia
A primeira evidencia da unidade na provincia de Pannonia procede dun diploma militar datado no 80 d.C. O diploma enumera a cohorte como parte das tropas que estaban acantonadas en Panonia. Outros diplomas militares con datas 85, 110, 135, 143, 141/144, 145, 148, 151/160, 157, 159 e 167 sitúan a unidade en Pannonia (ou a partir do 110 coa división da provincia, na de Pannonia Inferior') , porén é posible que perdurase ata finais do século II ou mesmo ata as primeiras décadas do III.
Localizacións
Localizacións da cohorte en Pannonia e Pannonia inferior puideron ser:
Integrantes
Coñécense os seguintes membros da cohorte :
Comandantes
Un comandante da unidade, Granianus, coñécese polo diploma militar do ano 145. Tiña o rango de prefecto.
Diploma militar do 7 de agosto de 143
O diploma militar do 7 de agosto de 143, no que aparece a Unidade II Ast(urum) atribúese a diferentes cohortes: Para John Spaul é da Cohors II Asturum et Callaecorum mentres para Jörg Scheuerbrandt é da Cohors II Asturum'.
Diplomas militares do 9 de outubro de 148
Os diplomas militares do 9 de outubro 148, nos que se mencionan a unidade II Nerv(iorum) et Callaec(orum), adscríbense a diferentes cohortes: John Spaul e Margaret M. Roxan asignan os diplomas á Cohors II Asturum et Callaecorum, ao sinalaren un erro na expedición dos diplomas, pola contra Jörg Scheuerbrandt atribúeos á Cohors II Nerviorum et Callaecorum.
Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes
Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes é unha serie de libros infantís, para nenas e nenos de 6 anos en diante. Os libros foron financiados a través do sitio web de crowdfunding, Cada un dos libros inclúe cen historias curtas sobre biografías de mulleres reais que poden ser un modelo, cada biografía vén acompañada de ilustracións realizadas por artistas mulleres de todo o mundo.
Escritura e publicación
O segundo volume, con outras cen biografías, foi publicado en 2018 nas edicións en inglés e español. O terceiro volume, que inclúe unicamente mulleres migrantes, foi publicado en outubro de 2020 nas edicións en inglés e en español. En español os tres volumes publicáronse en formato de audiolibros.
Como marca Niñas Rebeldes firmou un acordo coa editorial Planeta para que se publicasen durante 2021 diferentes libros de Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes, para diferentes países de Latinoamérica: México, a Arxentina, o Perú, Chile, Colombia, Ecuador e o Uruguai. Cada edición terá a súa propia publicación, cunha selección de mulleres destacadas para cada país, realizada por escritoras e ilustradores do mesmo país.
Biografías
A lista das biografías incluídas no tomo 1:
O tomo 2 contén as biografías de:
O terceiro libro, dedícase especificamente ás mulleres migrantes, que deixaron o seu país de orixe e desenvolveron a súa vida e carreira noutro país achegando contribucións significativas na súa comunidade:
España
A edición que selecciona as cen biografías de españolas titulouse Cuentos de buenas noches para nuestras niñas rebeldes. Neste libro aparecen as biografías de 18 mulleres galegas.
Vendas
Cuentos de buenas noches vendeu máis dun millón de copias e foi traducido a máis de 47 idiomas. Recibiron eloxios por ser unha alternativa á representación estereotípica das nenas e as mulleres na ficción (como as princesas de Disney), ou libros sobre heroes que centran principalmente nos protagonistas masculinos, enfócase en dicirlle ás mozas que poden crecer para ser o que desexen, independentemente do que pensen os demais. O libro converteuse nun referente do movemento de apoderamento da muller.
A inclusión de Aung San Suu Kyi no primeiro libro recibiu críticas polo seu fracaso en condenar a actual persecución Rohingya en Myanmar. Favilli e Cavallo comentaron que están a considerar (pero non se comprometeron) a sacala de futuras impresións do libro.
Autódromo Internacional de Miami
O Autódromo Internacional de Miami é un circuíto urbano en torno ao Estadio Hard Rock e as súas instalacións privadas na Miami suburbio de Miami Gardens, Florida. A pista terá unha lonxitude de 3,36 mi e contará con 19 curvas cunha velocidade media prevista duns 223 km/h. A pista foi deseñada especificamente para o Gran Premio de Miami, que se colocou no calendario do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022.
Historia
A pista propúxose xa en outubro de 2019 cun deseño inicial no lugar, consideráronse ata 75 deseños de circuítos e simuláronse 36. O propietario do estadio, Stephen Ross, levaba varios anos intentando atraer a Fórmula 1 antes de que se publicase o deseño inicial. Os organizadores do Gran Premio no Hard Rock Stadium tiñan un acordo en principio para albergar unha carreira a partir de 2021, pero esta aprazouse. Os comisionados de Miami Gardens votaran inicialmente en contra da creación da pista, pero isto revocaron a decisión o 14 de abril de 2021. O 2 de setembro de 2021, a pista nomeouse oficialmente "Autódromo Internacional de Miami".
Trazado
Este circuíto, que estará dentro do recinto privado do Hard Rock Stadium, utilizará todas as estradas novas e existentes dentro, coas novas vías de asfalto permanentes do circuíto integradas no recinto do Hard Rock Stadium. O circuíto é un circuíto de tipo temporal, que non utilizará ningunha vía pública que estea situada na contorna do Hard Rock Stadium. Unhas semanas antes da fin de semana de carreira, o circuíto e os seus elementos de seguridade montáronse só para a fin de semana de carreira. Despois da fin de semana de carreira, o circuíto foi desmantelado e as instalacións do Hard Rock Stadium volveron á normalidade.
The Lost City (filme de 2022)
The Lost City é un filme estadounidense de 2022 dirixido polos irmáns Nee, que tamén escribiron o guión xunto con Oren Uziel e Dana Fox, a partir dun guión de Seth Gordon. Está protagonizado por Sandra Bullock e Channing Tatum como unha novelista e o seu modelo de portada, que escapan dun billonario (Daniel Radcliffe) e descobren unha cidade perdida descrita nunha das novelas da escritora. No filme tamén aparecen Da'Vine Joy Randolph e Brad Pitt.
Naisten Liiga 2022-2023
A tempada 2022-2023 da Naisten Liiga foi a 40ª edición da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino de Finlandia. A liga estará integrada por 10 equipos, que serán os mesmos que na tempada precedente coa excepción do descendido Vaasan Sport, ocupando o seu lugar Rauman Lukko. Pola súa banda Kiekko-Espoo defendeu o título conquistado nas dúas tempadas anteriores.
A liga regular comezou cunha dobre xornada disputada en Hämeenlinna, tanto no Pohjantähti Areena como no Metritiski-areena, durante os días 10 e 11 de setembro.
Ao final da tempada o HIFK proclamouse campión logo de derrotar nas series finais ao K-Espoo (3-0), mentres que o KalPa fíxose coa medalla de bronce logo de derrotar no partido polo bronce ao HPK (3-1).
Estrutura de competición
O 28 de abril de 2022 a Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo anunción que a 40ª edición da Naisten Liiga mudaría o modelo respecto da tempada precedente, e que esta estrutura se mantería na tempada 2023-24. Deste xeito as divisións superior e inferior desapareceron e competición dividiuse nunha liga regular e os play-offs polo título ou liguiña pola permanencia:
A liga regular comezou o 10 de setembro de 2022 coa disputa en Hämeenlinna das dúas primeiras xornadas, e finalizará o 19 de febreiro de 2023.
Equipos participantes
Na tempada 2022-23 da Naisten Liiga tomaron parte na competición un total de dez equipos, que foron os mesmos protagonistas que na tempada precedente, coa excepción do Sport de Vaasa, que descendeu á Naisten Mestis e foi substituído polo Lukko, que ascendeu dende a segunda categoría. Por rexións, a única que contou con máis dun representante foi a rexión de Uusimaa, con dous (HIKF e K-Espoo), o resto de equipos eran das rexións de Finlandia Propia, Laponia, Ostrobotnia do Sur, Ostrobotnia do Norte, Satakunta, Savonia do Norte, Tavastia Propia e Pirkanmaa.
Agás o Team Kuortane, un equipo feminino fundado en 2010 pola Federación Finlandesa de Hóckey sobre Xeo e cuxas xogadoras viven e estudan no Kuortaneen urheilulukio, todos os equipos da liga comparten os seus nomes con equipos profesionais masculinos da Liiga (HIFK, HPK, Ilves, KalPa, Kärpät, Lukko e TPS) ou a Mestis (K-Espoo e RoKi).
Liga regular
A liga regular comezou cunha dobre xornada disputada en Hämeenlinna, tanto no Pohjantähti Areena como no Metritiski-areena, durante os días 10 e 11 de setembro. Os emparellamentos foron os seguintes:
Fonte: Leijonat.fi
O Pereiro, Xinzo, Ponteareas
O Pereiro é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 118 habitantes (58 homes e 60 mulleres).
Naisten Liiga 2022-2023
Estatísticas das xogadoras
As seguintes dez xogadoras lideraron a liga regular en puntos.
miniatura|[[Tiina Ranne (KalPa) liderou as estatísticas das porteiras.]] As seguintes porteiras lideraron a liga en porcentaxe de paradas.
HIFK (1) vs Kärpät (8)
HIFK gaña a serie 3 - 0.
KalPa (2) vs TPS (7)
KalPa gaña a serie 3 - 0.
K-Espoo (3) vs Kuortane (6)
K-Espoo gaña a serie 3 - 1.
HPK (4) vs Ilves (5)
HPK gaña a serie 3 - 1.
Serie de clasificación
Os dous equipos peor clasificados da liga regular da Naisten Liiga (RoKi e Lukko) disputaron unha serie de clasificación cos dous mellores equipos da Naisten Mestis (os equipos da academia de HIFK e K-Espoo), unha liga a dobre volta de catro equipos, co cal cada equipo disputou seis encontros ao longo de tres fins de semana.
As primeiras dúas xornadas disputáronse o 17 e o 18 de marzo. No primeiro partido as xogadoras de Rauma impuxéronse con claridade ás da academia de Espoo (9-0), mentres que as de Laponia derrotaron con máis apuros ás xogadoras do HIFK (3-2). Na segunda xornada o duelo entre os dous equipos que comezaron a tempada na Naisten Liiga decantouse do lado do RoKi (4-2), mentres que as xogadoras de Espoo impuxéronse ás capitalinas por 0-3.
Na segunda fin de semana de competición as xogadoras do HIFK desquitáronse da derrota fronte ás súas veciñas na xornada anterior e impuxéronse 0-6 á academia de K-Espoo, e o día seguinte derrotaron tamén ás xogadoras do Lukko (4-5), o que estreitou as distancias entre ambos equipos por unha praza na máxima categoría. Pola súa banda RoKi continuou a súa imbatibilidade ao impoñerse na súa visita a Espoo, mais no seu regreso a Rovaniemi o día seguinte caeu na súa visita ao Lukko (3-2).
RoKi chegou á última fin de semana de competición nunha posición privilexiada logo de conseguir nove puntos nos tres primeiros encontros e xa no penúltimo partido da tempada asegurou a súa permanencia logo de caer na prórroga fronte a K-Espoo Akatemia na casa (3-4). Aínda así o equipo finalizou a tempada cunha vitoria na capital (3-1), que lle deu posibilidades de permanencia a Lukko. As xogadoras de Rauma complicáronse a permanencia na xornada do sábado logo de caer nos shootouts fronte ás xogadoras do HIFK Akatemia (1-2), polo que as da capital conseguían situarse na segunda posición da táboa. No seu partido do domingo, a pesar de que as xogadoras de Espoo adiantáronse no marcador, e logo de igualar a contenda, dous goles de Aliisa Toivonen déronlle a vitoria e a permanencia ao equipo de Rauma.
Premios
miniatura|A xogadora do [[KalPa Naiset|KalPa Elisa Holopainen recibiu os premios á mellor xogadora por parte da Federación Finlandesa e por votación das xogadoras, así como o premio á mellor atacante e á máxima goleadora da liga regular. Holopainen foi elixida ademais xogadora do mes de novembro.]]
Zophobas morio
Zophobas morio é unha especie de escaravello da familia dos tenebriónidos. As súas larvas son comúns como alimento de réptiles en catividade, xunto coas do Tenebrio molitor.
As larvas lembran ás de Tenebrio molitor, son duns 50 a 60 mm de longo cando chegan ao seu máximo tamaño, pero a diferenza das de T. molitor, os extremos dos seus corpos son moi escuros, case de cor negra. Unha vez que chegan ao tamaño máximo, as larvas pupan, e posteriormente saen transformadas en escaravellos grandes que ao principio son de cores claras, pero que despois escurecen ata ser negras. As larvas non pupan se se manteñen nun contedor con moitas outras larvas e abundancia de comida, onde reciben un contacto corporal constante. Manter as larvas desta maneira utilízase comunmente para atrasar a pupación. As larvas maduras deben manterse soas uns 7–10 días. Entón, despois da pupación, saen convertidas en escaravellos adultos.
Distribución
Vive en rexións tropicais de América Central e do Sur, pero estendeuse polo mundo polo seu uso como comida para réptiles e outros animais insectívoros en catividade.
Alimento para animais
Xunto coas larvas de T. molitor, as de Zophobas morio son amplamente usadas como alimento para animais de compañía insectívoros.
Teñen un alto contido en proteínas e graxas, o que os fai atractivos como alimento para réptiles cativos, anfibios, peixes e aves. A súa capacidade de permanecer vivos sen comer durante 1–2 semanas fai moi doado a súa dispoñibilidade comercial en todo o mundo. Porén, deben manterse a temperatura cálida, xa que, a diferenza das larvas de T. molitor, non entran en hibernación. Morden ao collelos, pero a trabada non é moi dolorosa.
A Ermida, Xinzo, Ponteareas
A Ermida é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 estaba despoboado.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Parada, Xinzo, Ponteareas
Parada é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 124 habitantes (58 homes e 66 mulleres).
Miguel Real
Miguel Real é o pseudónimo literario do portugués Luís Martins, nado o 1 de xaneiro de 1953, escritor, ensaísta e profesor de filosofía.
Traxectoria
Recibiu o Premio Revelación de Ficción da APE/IPLB, en 1979, con O Outro e o Mesmo.
En 2006, conquistou o Premio Literario Fernando Namora coa novela A Voz da Terra.
Licenciado en Filosofía pola Universidade de Lisboa e Mestre en Estudos Portugueses pola Universidade Aberta, cunha tese sobre Eduardo Lourenço.
Colaborador do JL, Jornal de Letras, Artes e Ideias onde fixo crítica literaria.
Colaborou no programa de radio Um Certo Olhar, da Antena 2, presentado por Luís Caetano, con nomes como Maria João Seixas, Luísa Schmidt e Carla Hilário Quevedo.
Presidente da Asemblea Xeral do MIL: Movemento Internacional Lusófono
Novela
A guerra dos Mascates (2011). Dom Quixote.
Alicia Louzao
Alicia Prisciliana Sánchez Iglesias, coñecida como Alicia Louzao, nada en Ferrol en 1987, é unha filóloga, profesora e escritora galega en lingua castelá.
Perfil académico
Licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade da Coruña, fixo un mestrado en Formación literaria e licenciouse en Filoloxía Inglesa pola Universidade Complutense de Madrid, e en 2017 doutorouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Salamanca, coa tese de doutoramento Las relaciones de sucesos en la colección de jesuitas de la biblioteca de la Real Academia de la Historia (1600-1650), dirixida por María Sánchez Pérez.
O Picoto, Xinzo, Ponteareas
O Picoto é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 69 habitantes (39 homes e 30 mulleres).
Alicia Louzao
Perfil académico
Obtivo unha bolsa de colaboración no departamento de Filoloxía na Facultade de Filoloxía da Universidade da Coruña, así coma unha bolsa de colaboración na biblioteca da mesma Universidade. En 2013 trasladouse ó Reino Unido e foi profesora no St Albans High School for Girls até o 2015. Durante ese tempo, compaxinou os estudos co traballo como profesora de lingua e literatura. Foi correctora editorial e profesora na Universidad Complutense de Madrid, no grao de Filoloxía, ademais de traballar como profesora na Universidad Internacional de La Rioja. Actualmente é profesora de lingua e literatura en Madrid
Pütchipü'ü
Un pütchipü'ü ou pütche'ejachi (en wayuu, "mensaxeiro da palabra"; tamén coñecido polo termo en castelán: palabrero) é o elemento central no sistema de xustiza e de administración tradicional do pobo wayuu. O papel dun pütchipü'ü é resolver os conflitos mediante a mediación e a negociación. Isto pode incluír conflitos entre diferentes membros ou clans da comunidade wayuu ou con persoas ou organizacións alleas ao pobo wayuu. Esta negociación inclúe unha indemnización material que deberá aboar a familia agravante ao grupo familiar prexudicado.
Alicia Louzao
Creación
Escribe dende nova e gañou premios tamén en lingua galega, foi galardoada co primeiro Premio de Poesía de Cambre (2013) e finalista dos premios de poesía da revista Dictum Factum viguesa (2016 e 2017). Compaxina a poesía co relato. En prosa, foi finalista e publicou o seu relato "Pausa para una tostada" na revista La Gran Belleza.
Cyberpunk: Edgerunners
Cyberpunk: Edgerunners (サイバーパンク エッジランナーズ) é unha serie de animación cyberpunk polaco-xaponesa de 2022. Está baseada no videoxogo Cyberpunk 2077 de CD Projekt Red. A serie foi animada por Studio Trigger baixo a supervisión de CD Projekt, e estreouse en Netflix en setembro de 2022. Está ambientado no universo Cyberpunk creado por Mike Pondsmith, o anime serve como precuela do xogo e ten lugar aproximadamente un ano antes dos acontecementos de Cyberpunk 2077.
Alicia Louzao
Creación
Foi invitada a participar en festivais de poesía como Expoesía de Soria (2021) ou o festival Voix Vives de Toledo (2022).
O seu poema La tierra de los fracasados obtivo o VIII Premio Internacional de Poesía Jovellanos, entre 2.660 poemas presentados de todo o mundo. Tamén foi finalista do XXXIII Certame de Narrativa Ana María Matute xestionado pola editorial Torremozas e finalista do I Premio Internacional de Poesía Asterión 2022.
En 2022 gañou o V Premio de Poesía Centrifugados/Pueblo de San Gil, sendo a primeira poeta española en obter este recoñecemento.
Foi finalista do prestixioso premio Adonáis de poesía (2022).
Vida persoal
Nada en Ferrol, pero ten raíces en Vilatuxe e Lalín. Louzao é o apelido da súa familia materna. O pazo dos Louzao, co escudo familiar, atópase en Vilatuxe.
Con Air
Con Air é un filme estadounidense de 1997 dirixido por Simon West, escrito por Scott Rosenberg e producido por Jerry Bruckheimer. O filme está protagonizado por Nicolas Cage, John Cusack e John Malkovich, xunto con Steve Buscemi, Ving Rhames, Colm Meaney, Mykelti Williamson, Dave Chappelle, Rachel Ticotin, Danny Trejo, Nick Chinlund, Jesse Borrego, Jose Zuniga e Monica Potter nos papeis secundarios. O filme toma prestado o título do alcume do Justice Prisoner and Alien Transportation System.
Con Air estreouse nos cinemas o 6 de xuño de 1997 por Buena Vista Pictures a través Touchstone Pictures e foi un éxito de recadación, conseguindo máis de 224 millóns de dólares sobre un orzamento de produción de 75 millóns. Recibiu valoracións dispares por parte da crítica, aínda que o elenco e as secuencias de acción foron eloxiadas.
A Portela, Xinzo, Ponteareas
A Portela é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 116 habitantes (58 homes e 58 mulleres).
Twitch en galego
Twitch en galego é unha comunidade de creadores de contido (na plataforma de Twitch) que usan o galego como lingua vehicular. Nada en agosto de 2020 co obxectivo de recompilar os creadores que facían contidos en galego e conseguir a través de sinaturas a etiqueta de "galego" na plataforma, que permita identificar os directos que se fan nesa lingua. E por suposto promover e participar na normalización da creación de contidos en galego.
Na súa canle de Twitch, que está a disposición da comunidade, fan retransmisións especiais. A primeira foi a retransmisión do Torneo de Grelo, xunto a Revista Morcego en novembro de 2020. Tamén retransmitiron as galas dos premios galituiter, ou xornadas de creadoras polo 8M. Pódense ver de novo na canle de YouTube.
Tanto en Twitter como en Facebook contan cun bot que avisa cando un creador da comunicade comeza a facer un directo.
En 2021 agrúpase con Podgalego e YouTube en galego, redirixíndose entre os sitios web, e propoñen unha estratexia común para promover creadores de contido en galego, e normalizar o galego.
Ao remate de 2021 a comunidade contaba con 103 canles que emitían en galego. E uns 23.100 seguidores, 13.000 únicos, entre todas ás canles. E a canle con máis seguidores é a de Pablo Rodríguez Vila.
Principios
Os principios de Twitch en galego figuran no seu sitio web.
A Rocha, Xinzo, Ponteareas
A Rocha é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 202 habitantes (104 homes e 98 mulleres).
Venga Juan
Venga Juan é unha serie de televisión española producida por 100 balas que se emite en HBO. Está protagonizada por Javier Cámara e María Pujalte.​ Estreouse o 28 de novembro de 2021. É a continuación das series Vota Juan (2019) e Vamos Juan (2020).
Sinopse
Nesta terceira entrega, Juan Carrasco atópase no punto álxido da súa carreira. Grazas ás portas xiratorias, ten un despacho espectacular, adelgazou dez quilos e ten pelo. Na súa nova vida hai espazo para moitas cousas, pero non para a súa muller Paula, a súa filla Eva e a súa antiga xefa de prensa, Macarena. Todo se vén abaixo cando reaparece na súa vida o único do que ningúen o poderá liberar xamais: Logroño. Uns papeis que involucran a Juan nunha trama de corrupción municipal poñerán a súa vida do revés. Así comeza unha fuxida frenética para borrar o seu pasado como alcalde da cidade e evitar o seu ingreso en prisión.
O Viso, Xinzo, Ponteareas
O Viso é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 70 habitantes (34 homes e 36 mulleres).
O Barbeito, Xinzo, Ponteareas
O Barbeito é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Spessart
Spessart é unha cadea de montañas boscosas baixas (Mittelgebirge), nos estados de Baviera e Hesse en Alemaña.
Etimoloxía
esquerda|miniatura|228x228px| Spessart significa "bosque de [[Pícidos|paxaros carpinteiros"]] O nome deriva de "Spechtshardt". Specht é a palabra alemá para pícidos e Hardt é unha palabra antiga que significaba "bosque montañoso".
Localización
O Spessart é un Mittelgebirge, parte das terras altas centrais alemás, situado na rexión de Baixa Franconia en Baviera e en Hesse, Alemaña. Limita con outras cordilleiras de outeiros: o Vogelsberg ao norte, Rhön ao nordeste e Odenwald ao suroeste. Outra forma de describir a extensión da cordilleira é nomeando os ríos que a bordean: o río Main no sur e o oeste, o Kinzig no norte e o Sinn no nordeste.
A superficie do Spessart suma uns 2.440 quilómetros cadrados, dos cales 1.710 quilómetros cadrados forman parte de Baviera.
A pico máis alto é o Geiersberg con 586 metros sobre o nivel do mar. A elevación máis alta da parte de Hesse do Spessart é Hermannskoppe con 567 metros.
Desde a admisión de Croacia na Unión Europea (UE), o centro xeográfico da UE está situado na aldea de Westerngrund, preto de Schöllkrippen, segundo o Institut de Géographie de París. Anteriormente, o centro estaba situado ao oeste de Gelnhausen.
Museo Internacional Mingei
O Museo Internacional (Mingei International Museum) é unha institución pública sen ánimo de lucro que recolle, conserva e exhibe arte popular, artesanía e deseño. O museo fundouse en 1974 e o seu edificio abriuse en 1978. A palabra Mingei, que significa "arte do pobo", foi acuñada polo xaponés Sōetsu Yanagi combinando as palabras xaponesas para todas as persoas ( min民) e arte ( gei芸).
Spessart
Divisións
Existen varias formas de dividir o Spessart en subrexións. Un enfoque popular é dividilo en Mainspessart, Vorspessart, Hochspessart e Nordspessart (ou Kinzigtal ). O bordo occidental da cordilleira entre Aschaffenburg e Miltenberg denomínase xeralmente como Vorspessart. Non obstante, algúns usan ese nome tamén para a zona máis ao norte entre Aschaffenburg, Alzenau e Gelnhausen. O Nordspessart é o tramo de outeiros ao sur do val do Kinzig, que flúe desde Schlüchtern até a súa desembocadura no Main en Hanau. Tamén inclúe os vales de pequenos regatos que alimentan o Kinzig desde o sur como o Bieber ou Orb. Hai algunha superposición coa parte noroeste do Vorspessart. O nome Hochspessart úsase xeralmente para as terras altas centrais da cordilleira, estendéndose uns 50 quilómetros de oeste a leste e case 100 quilómetros de norte a sur. A zona contén unhas 70.000 hectáreas de bosque, que durante a Idade Media estivo protexido da explotación forestal polo seu uso como couto de caza. Finalmente, a rexión entre Gemünden, Wertheim, Miltenberg e Klingenberg coñécese como Mainspessart.
Museo Internacional Mingei
Historia
O museo foi fundado por Martha Longenecker, profesora de Arte Emérita da Universidade Estatal de San Diego. Como artista artesá que estudou a fabricación de cerámica no Xapón, coñeceu e aprendeu dos fundadores da Asociación Mingei do Xapón.
Spessart
Divisións
As principais rexións naturais que forman o Spessart coñécense como Sandstein-Spessart e Vorspessart.
Xeoloxía
Os estratos máis baixos do Spessart están formados por gneis e micaxisto, que datan duns 1.200 millóns de anos. Estes tipos de rochas son máis visibles no Vorspessart. Encima disto está o Zechstein, que data do Pérmico, atopado nunha banda que se estende desde Sailauf até Eidengesäß e como "illa" na zona do arroio Bieber preto de Biebergemünd, onde contiña depósitos de prata, cobre, ferro e cobalto.
Museo Internacional Mingei
Historia
En maio de 1978 inaugurouse coa exposición Dolls and Folk Toys of the World (Bonecas e Xoguetes Populares do Mundo.
Spessart
Xeoloxía
A capa superior da maior parte do Hochspessart e do sur do Spessart está formada por unha lousa de Buntsandstein ou arenito roxo, de até 400 metros de espesor. Remóntase a uns 250 millóns de anos e prevalece especialmente arredor de Miltenberg. Esta é a pedra máis coñecida da zona, xa que foi utilizada no pasado para moitos edificios públicos, incluíndo as catedrais do val do Rin, como a catedral de Maguncia. No bordo occidental da serra tamén hai loess, un sedimento depositado polo vento.
A minería foi unha actividade histórica en Spessart.
Museo Internacional Mingei
Historia
En agosto de 1996 foi trasladado á Praza de Panamá onde tamén están o Museo de Arte de San Diego e o Museo de Arte Timken.
Spessart
Clima
miniatura|250x250px| "Hunnenstein" (afloramento de pedra arenisca natural) con plataforma de observación, Mainspessart preto de Miltenberg O clima da zona é oceánico temperado, con veráns frescos e invernos relativamente suaves. No val do Main, a temperatura media anual é de entre 8 e 9 graos centígrados. No macizo central ( Hochspessart ) hai entre 6 e 7 graos. A presenza de bosques estendidos provoca unha alta humidade e sobre todo nos vales adoita haber néboas. A maior cantidade de precipitación cae na rexión elevada do Hochspessart, ascendendo desde o oeste até un máximo de 1.000 mm/ano e despois caendo no lado de sotavento da franxa (os ventos dominantes veñen do oeste) até uns 600 mm/ano no val do Main. Dependendo da elevación, preto do 15% ao 20% das precipitacións anuais caen como neve. No Hochspessart hai uns 70 a 80 días de neve, no Vorspessart e nos vales do Sinn e Hafenlohr uns 40 a 50 días e uns 30 días no Main val. Unha capa de neve de 10 centímetros ou máis é relativamente rara, prevalecendo de media menos de 10 días ao ano no val do Main, de 15 a 20 días no Vorspessart e de 30 a 35 días no Hochspessart.
Museo Internacional Mingei
Historia
En 2003 abriu outro museo Mingei na vila Escondido, no condado de North San Diego, que fechou en 2010.
Spessart
Parques naturais
miniatura| Engelsstaffeln: 612 pasos que conectan Kloster Engelberg con Großheubach Un parque natural (Naturpark ) é unha especie de reserva natural. O parque natural de Spessart abrangue a cordilleira das Terras Centrais máis boscosa de Alemaña. Non hai cidades nin grandes vilas dentro do parque. A parte máis grande do parque bávaro foi establecida en 1961 como a primeira dentro dese estado, a de Hesse seguiu en 1962.
O Parque Natural Bávaro Spessart (Naturpark Bayerischer Spessart ) mide 171.000 hectáreas e inclúe parte do sur de Rhön (ao norte de Gemünden e ao leste do río Sinn) e esténdese até o lado sur do río Main entre Marktheidenfeld e Karlstadt. Presenta as fragas mixtas continuas máis grandes de Alemaña. O Parque Natural Hessian Spessart ( Naturpark Hessischer Spessart ) ocupa 72.900 hectáreas e limita ao norte co val do Kinzig.
Museo Internacional Mingei
Historia
Nos seus 30 anos de historia, Mingei International presentou 140 exposicións, acompañadas de charlas, películas, demostracións, obradoiros, música, teatro e danza.
Spessart
Parques naturais
No Vorspessart predominan as follas perennes, e son comúns os prados con árbores froiteiras espalladas ( Streuobstwiesen ) e o piñeiro branco.
Museo Internacional Mingei
Coleccións
As coleccións do Museo comprenden 17,500 obxectos desde 141 países. Conteñen artefactos desde o século III a.C. até o presente e inclúen os obxectos tan diversos como barcos de arxila antiga ou vasos contemporáneos de vidro veneciano.
Spessart
Parques naturais
Do mesmo xeito que o Vorspessart, o Nordspessart tamén ten máis plantas perennes, porque a cuberta arbórea orixinal alí desapareceu en gran parte no século XV como resultado das importantes necesidades de combustible da industria local de fundición de vidro. esquerda|miniatura|182x182px| Logo antigo do Naturpark.O Spessart proporciona un hábitat para numerosas especies de animais. Os cervos, os xabarís e os raposos son bastante comúns. Tamén hai teixugos, mapaches, gatos monteses europeos, linces euroasiáticos e martas. O castor, aínda que foi cazado até a extinción na rexión, foi restablecido con éxito desde a década de 1980 ao longo de varios vales fluviais (Hafenlohr, Sinn).
Museo Internacional Mingei
Coleccións
Varias rexións do mundo son representadas.
Spessart
Polémica do parque nacional
En xullo de 2016, o ministro-presidente de Baviera Horst Seehofer, do CSU, anunciou a súa intención de crear un terceiro parque nacional no estado, despois do Parque Nacional do Bosque Bávaro e do Parque Nacional de Berchtesgaden. Os posibles candidatos foron o bávaro Rhön, o Donau-Auen e o Spessart. Segundo a ministra bávara de Medio Ambiente, Ulrike Scharf, no Spessart unhas 10.900 hectáreas de bosque (ou preto do 10% da superficie boscosa do Spessart bávaro) serían convertidas nun parque nacional, o que poñería límites estritos ao uso comercial da zona. O resto do bosque non se vería afectado. Toda a superficie do terreo sería de propiedade estatal, non se incluiría ningún terreo privado.
Non obstante, pronto estalou unha polémica sobre o plan. Os críticos argumentaron que perderían o dereito de acceso ás fontes de auga en terreos públicos, que as zonas de estrita protección ambiental provocarían a propagación incontrolada de pragas como o escaravello ou de xabarís e lobos. Ademais, moitos propietarios locais gozan na actualidade de dereitos, ás veces que se remontan á Idade Media, para coller madeira en bosques de propiedade estatal. Esta marxe no negocio forestal foi durante moito tempo unha fonte de combustible, madeira e ingresos para moitos. miniatura| Schloss Mespelbrunn, fito emblemático do Spessart
Peter Winter, tamén membro do CSU do Landtag, fundou a asociación Wir im Spessart para opoñerse ao plan. En pouco tempo puido recoller máis de 7.000 sinaturas contra o parque nacional. Á causa sumáronse as asociacións de agricultores locais e as agrupacións de caza. Os veciños protestaron contra o plan colgando letreiros, asistindo a manifestacións e organizando referendos locais.
Anaerobio obrigado
300px|miniatura|dereita|As bacterias anaeróbicas e aeróbicas poden identificarse pola súa forma de crecemento en tubos de ensaio de [[caldo de tioglicolato: 1: Aerobio obrigado, que necesita oxíxeno porque non pode fermentar nin respirar anaerobicamente. Xúntanse na parte superior do tubo, onde a concentración de oxíxeno é maior. 2: Anaerobio obrigado, que morre envelenado polo oxíxeno, polo que crecen todos xuntos no fondo do tubo, onde a concentración de oxíxeno é menor. 3: Anaerobio facultativo, que crece con ou sen oxíxeno, porque pode metabolizar enerxía aeróbica ou anaerobicamente. Crecen en maior número na parte superior do tubo porque a respiración aeróbica xera máis ATP que a fermentación ou a respiración anaeróbica, pero algúns crecen tamén no resto do tubo. 4: Microaerófilo, que necesita pequenas cantidades de oxíxeno porque non pode fermentar ou respirar anaerobicamente, pero que morre envelenado en altas concentracións de oxíxeno. Crecen na zona superior do tubo pero non na parte máis superior. 5: Aerotolerante, que non require oxíxeno, xa que ten un metabolismo enerxético anaerobio, pero non morre envelenado se está en presenza de oxíxeno. Crecen en todo o tubo.]]
Os organismos anaerobios obrigados son microorganismos que morren en presenza das concentracións de oxíxeno que son normais na atmosfera terrestre (20,95% O2), polo que só poden vivir en ambientes sen oxíxeno ou con moi pouco. A tolerancia ao oxíxeno varía entre as especies, algunhas das cales poden sobrevivir incluso cun 8% de oxíxeno, mentres que outras non son viables en ambientes nos que a concentración do oxíxeno supere o 0,5%.
Sensibilidade ao oxíxeno
A sensibilidade ao oxíxeno dos anaerobios obrigados atribuíuse a unha combinación de factores como o estrés oxidativo e a produción de encimas. Pero o oxíxeno pode tamén danar aos anaerobios obrigados sen que estea implicado o estrés oxidativo.
Como o oxíxeno molecular contén dos electróns non apareados no orbital molecular ocupado máis alto, é facilmente reducido a superóxido e peróxido de hidróxeno  dentro das células. Unha reacción entre estes dous produtos orixina a foramción dun radical hidroxilo libre (OH.). O superóxido, o peróxido de hidróxeno e os radicais hidroxilo son unha clase de compostos coñecidos como especies reactivas do oxíxeno, produtos altamente reactivos que son daniños para os microbios, incluíndo os anaerobios obrigados. Os organismos aerobios producen superóxido dismutase e catalase para destoxificar estes produtos, pero os anaerobios obrigados producen estes encimas en moi pequenas cantidades ou non os producen en absoluto. A variabilidade na tolerancia ao oxíxeno entre os anaerobios obrigados (de <0,5 ao 8% O2) se cre que reflicte a cantidade de superóxido dismutase e catalase que producen.
Carlioz e Touati (1986) realizaron experimentos que apoian a idea de que as especies reactivas do oxíxeno poden ser tóxicas para os anaerobios. E. coli, que é un anaerobio facultativo, foi mutado causándolle unha deleción nos seus xenes da superóxido dismutase. En presenza de oxíxeno esta mutación tivo como resultado a súa incapacidade de sintetizar debidamente certos aminoácidos ou usar fontes de carbono comúns como substratos no seu metabolismo. En ausencia de oxíxeno, as mostras mutadas crecían normalmente. En 2018, Lu et al. atoparon que en Bacteroides thetaiotaomicron, un anaerobio obrigado do tracto dixestivo dos mamíferos, a exposición ao oxíxeno causa un incremento dos niveis de superóxido que inactivan impotantes encimas metabólicos.
O oxíxeno disolto incrementa o potencial redox dunha solución, e un alto potencial redox inhibe o crecemento dalgúns anaerobios obrigados. Por exemplo, os metanóxenos crecen a un potencial redox de menos de -0,3 V. O sulfuro é un compoñente esencial dalgúns encimas e o oxíxeno molecular oxídao formando disulfuro, o que inactiva certos encimas (por exemplo, a nitroxenase). Os organismos poden non ser capaces de crecer con estes encimas esenciais desactivados. O crecemednto pode tamén ser inhibido debido á falta de equivalentes de redución para a biosíntese porque se esgotan os electróns na redución do oxíxeno.