cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xornadas de Teatro de Pontevedra
Destes grupos dramáticos, os catro primeiros realizaban representacións en lingua española, mentres que as postas en escena dos dous últimos eran en lingua galega. Mais a falta de medios económicos, alén das dificultades administrativas, reduciron o cartel, de xeito que finalmente participaron Cope, Teatro Popular, Tespis e mais o Grupo Teatro Circo, cuxa participación non estaba prevista a priori. Este último grupo, dirixido por Manuel Lourenzo, levou á escena Romería ás Covas do Demo e Tres Irmáns Parvas, ambas as dúas da autoría do director do grupo. O Teatro Circo foi a grande sensación das Xornadas, as cales supuxeron un golpe case definitivo para o teatro de cámara e o afianzamento do teatro independente en Galicia.
Enrique Múgica
Enrique Múgica Herzog, nado en Donostia o 20 de febreiro de 1932 e finado o 10 de abril de 2020 foi un avogado e político vasco e membro histórico do Partido Socialista Obrero Español. Ostentou cargos como Ministro de Xustiza (1988-1991), deputado no parlamento español (1977-2000) e Defensor do Pobo de España entre 2002 e 2010.
Traxectoria
O seu pai era un violinista vasco que faleceu durante a Guerra Civil e a súa nai era unha francesa de orixe xudía-polaca.
Estudou, do mesmo xeito que os seus irmáns e fillos, no colexio católico marianista Santa María de Donostia. Licenciouse en Dereito na Universidade de Madrid, onde iniciou a súa actividade política participando nas revoltas antifranquistas, en contra da ditadura. Foi un dos creadores do Congreso Universitario de Escritores Novos, decisivo nos sucesos de febreiro de 1956, e por isto foi encarcerado durante tres meses aquel mesmo ano.
Boulkiemdé
Boulkiemdé é unha provincia de Burkina Faso, localizada na rexión Centro-Oeste. A súa capital é a cidade de Koudougou.
Enrique Múgica
Traxectoria
Foi militante clandestino do PCE, dende 1953 e durante 10 anos e por iso estivo varias veces en prisión (catro meses e medio en 1959). En 1962 foi condenado, de novo, por un consello de guerra a 6 anos de cárcere dos que cumpriu 22 meses. Na súa última estancia no cárcere, na que pasou tres anos en total, abandonou o PCE e, en 1963, ingresou no PSOE. Foi defensor de opositores en xuízos celebrados no Tribunal de Orde Pública.
Situouse no Congreso de Suresnes de 1974 como figura importante na ascensión de Felipe González. Alí foi elixido secretario de Coordinación do PSOE.
Durante a Transición española representou o PSOE na Platajunta, o organismo unitario da oposición ao réxime de Francisco Franco creado o 26 de marzo de 1976 e integrado polos partidos na clandestinidade e por personalidades independentes. Múgica atópase entre os dirixentes do PSOE que acusaron o seu coordinador xeral, Antonio García-Trevijano, de beneficiarse da ditadura de Francisco Macías Nguema en Guinea Ecuatorial durante o seu proceso de descolonización.
Foi incluído na lista de partido do PSOE ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Guipúscoa nas eleccións xerais de 1977. Tras esta primeira elección sería reelixido neste cargo noutras sete ocasiones consecutivas, ata o ano 2000. Tamén foi nomeado presidente da Comisión de Defensa e vicepresidente da Comisión Constitucional.
En vésperas do golpe de estado do 23 de febreiro de 1981, como presidente da Comisión de Defensa estivo nun xantar con varios comensais entre os que se atopaba o futuro xeneral golpista Alfonso Armada. Houbo certa polémica sobre devandito xantar xa que algúns golpistas aludiron a que nela se comentou entre os políticos presentes que era necesario un golpe de temón. Múgica foi chamado a declarar por iso no xuízo contra os golpistas, negando tales acusacións. Aínda que non foi a máis, aquela polémica contribuíu a manter a Múgica nun discreto segundo plano durante algúns anos. Ricardo Pardo Zancada, comandante que actuou como enlace de Milans del Bosch no errado golpe de Estado, no seu libro 23 F. La pieza que falta, situaba a Múgica na lista de Goberno a impoñer que levaba Alfonso Armada.
En outubro de 2009 o político catalán Jordi Pujol revelou que Múgica se puxera en contacto con el no verán de 1980 para «preguntarme como veriamos que se forzase a dimisión do presidente do Goberno e a súa substitución por un militar de mentalidade democrática». Múgica desmentiu varias veces as alegacións de Pujol, achacándoas á aversión dos nacionalistas cataláns a conta de que, como Defensor do Pobo, interpuxese un recurso de inconstitucionalidade contra o novo Estatuto de autonomía de Cataluña. Pujol, con todo, reiterou as súas afirmacións. Alfonso Guerra, vicesecretario xeral do PSOE no ano do golpe de Estado, nas súas memorias Dejando atrás los vientos (Espasa 2006) desmente a Pujol e outros políticos que, por unha cuestión de vinganza persoal, puxeron en cuestión a honorabilidade de Múgica.
Tanto Enrique Múgica, xudeu, como o seu irmán Fernando (asasinado por ETA en 1996), destacáronse sempre como firmes defensores do establecemento de lazos de amizade entre España e Israel. A achega de ambos foi decisiva para o establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel en 1986. O 11 de xullo de 1987, o Consello de Ministros aprobou o real decreto 1131/97 polo que Enrique Múgica era nomeado presidente da Comisión de Investigación das Transaccións de Ouro procedentes do Terceiro Reich durante a Segunda guerra mundial.
Ministro de Xustiza
miniatura|esquerda|Fotografado en 1988 xunto co resto do gabinete de Felipe González. De xullo de 1988 a marzo de 1991 foi ministro de Xustiza. Durante o seu mandato aprobáronse, entre outras leis, a de Demarcación e Planta Xudicial, a de Sociedades Anónimas e as reformas procesais e penais que deron lugar á creación dos xulgados do penal. Foi ademais un claro defensor das penas de prisión aos insubmisos acusándoos de «utilizar a obxección de conciencia para desestabilizar o Estado democrático e estar apoiados polos radicais e violentos» e advertiulles de que «todo o peso da lei» caería sobre eles. miniatura|Condecorado coa [[Gran Cruz de Isabel a Católica en 1999.]] O asasinato por parte de ETA en febreiro de 1996 do seu irmán Fernando, retirado por entón da política activa, marcou un punto de inflexión notable na traxectoria política de Enrique Múgica. A partir dese momento, destacouse como un dos políticos do seu partido máis críticos non só co terrorismo de ETA, senón tamén co nacionalismo vasco. Chegou a acuñar o termo de euskonaziak (euskonazis en castelán) para referirse á esquerda abertzale. Tamén é famoso o seu «que apodrezan no cárcere» referíndose aos presos de ETA.
Uns meses logo de ser elixido, por oitava vez consecutiva, deputado ao Congreso pola circunscrición electoral de Guipúscoa nas eleccións xerais de marzo de 2000, foi designado Defensor do Pobo polo goberno do Partido Popular de José María Aznar. A súa designación foi considerada como de consenso entre o partido gobernante e o principal partido da oposición (PSOE). En 2010 cesou no cargo, sendo substituído de xeito interino por María Luisa Cava de Llano y Carrió. Faleceu aos oitenta e oito anos o 10 de abril de 2020 durante a pandemia da COVID-19.
Polémicas como defensor do Pobo
En 2004 defendeu a construción da barreira israelí de Cisxordania polo Goberno de Israel, argumentando que era o terrorismo palestino o que "lexitimaba o valo", o que xerou unha gran controversia debido ao cargo que ocupaba.
Así mesmo, pódese destacar: a súa controversia co movemento antitaurino, a súa reprobación do Estatuto de Autonomía de Cataluña (contra o que presentou un recurso de inconstitucionalidade), as súas declaracións contra a Lei de Memoria Histórica, a súa negativa a recorrer a Lei de Estranxeiría do ano 2000 (que posteriormente o Tribunal Constitucional si emendaría) ou a oposición aos contactos entre o goberno de José Luis Rodríguez Zapatero e ETA.
Yamato
Yamato ("gran paz") é un mítico nome da cultura xaponesa. Pode referirse a:
En xaponés, Yamato adoita escribirse "大和", pero estes dous caracteres tamén se poden ler "Daiwa" ou "Taiwa". Estas palabras tamén son nomes de localidades xaponesas, ás veces mal chamadas Yamato, como por exemplo:
Boulkiemdé
Departamentos
A provincia divídese en 15 departamentos:
12KS10000
12KS10000 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado como segunda etapa nalgúns modelos do foguete Black Brant.
1.8KS7800
1.8KS7800 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado nalgúns modelos do mísil Sparrow e nos como terceira etapa dos foguetes Aerobee 300 e Aerobee 300A.
Características
Os motores 1.8KS7800 eran fabricados por Aerojet e funcionaban alimentados con propelente sólido. Tiñan un pulo de 35,0 kN.
Nicasio Pajares
Agapito Francisco Nicasio Pajares Ojeros, coñecido como Nicasio Pajares, nado na Trabanca (Padrón) o 11 de decembro de 1881 e finado en Madrid o 26 de abril de 1956, foi un escritor galego.
Traxectoria
En 1919 regresou de xeito definitivo a España dedicándose a escribir novelas de tema americano e ton humorístico. Tamén colaborou nas revistas La Esfera, Nuevo Mundo, Mundo Gráfico, Alfar e España. Casou en Madrid en 1920 con María Escolano. Foi enterrado no cemiterio da Almudena de Madrid. En xullo de 2004 as fundacións Rosalía de Castro e Camilo José Cela tentaron recuperar a súa obra.
Manuel Fernández Álvarez
Licenciado en Filosofía e Letras pola Universidade de Valladolid (1942). Doutor pola Universidade Central cunha tese sobre Felipe II e Isabel de Inglaterra (1947). Doutor pola Universidade de Boloña (xunto co Premio Vittorio Emanuele, 1950). Investigador do CSIC. Catedrático de Historia Moderna da Universidade de Salamanca (1965). Fundou o Colexio Universitario de Zamora (1976). Premio Nacional de Historia de España (1985). Membro da Real Academia da Historia (1987). Académico de Mérito da Academia Portuguesa de Historia (1992). Profesor emérito da Universidade de Salamanca e do Colexio Libre de Eméritos.
Dedicou máis de cincuenta anos ao estudo do século XVI, froito dos cales son a súa obra magna Carlos V, el césar y el hombre (VI Premio Don Juan de Borbón ao libro do ano en 2000), o monumental Corpus documental de Carlos V (Salamanca, 1973-1981) ou Cervantes visto por un historiador, Premio Quixote do Ano da Sociedade Cervantina de Esquivias.
Kompienga
Kompienga é unha provincia de Burkina Faso localizada na rexión Leste. A súa capital é a cidade de Pama.
Neil Murray (músico australiano)
Neil James Murray, nado en Ararat, Victoria en 1956, é un músico, cantautor e guitarrista australiano. Foi membro fundador do grupo musical Warumpi Band (1980–88, 1995–2000) que foi un dos primeiros grupos de rock coa maioría dos membros aborixes australianos e foi unha grande influencia no desenvolvemento do rock aborixe. Murray foi recoñecido como un dos cantautores principais da escena musical australiana nos APRA Awards de 1995, gañando o premio de Canción do Ano por "My Island Home" – interpretado pola exmembro da súa banda Christine Anu. Esta canción tamén apareceu entre o Top 30 APRA das mellores cancións australianas en 2001.
Murray tivo unha carreira en solitario en 1989 e lanzou oito álbums de estudio até o ano 2014. Murray fixo xiras e actuacións por toda Australia, a carón da súa propia banda, The Rainmakers, ou en solitario. Tamén fixo actuacións con Shane Howard (exmembro de Goanna), entre 2006 e 2007.
Kangoeroes Basket Mechelen
O Kangoeroes Basket Mechelen, tamén coñecido como Kangoeroes ou Kangoeroes Mechelen, é un club profesional de baloncesto belga con sede na cidade de Mechelen (Antuerpen). Actualmente xoga na BNXT League, a máxima categoría do baloncesto de Bélxica e os Países Baixos. Fundado 2009, o club disputa os seus partidos como local no Winketkaai, pavillón con capacidade para 1 500 espectadores.
Nomes
Ao longo dos anos o equipo foi coñecido como:
Salvador Freixedo
Salvador Freixedo Tabarés, nado no Carballiño o 23 de abril de 1923 e finado o 25 de outubro de 2019, foi un ex-sacerdote católico galego e ex-membro da Compañía de Xesús, ufólogo e investigador de temas paranormais.
Traxectoria
Fillo de Salvador Freijedo Sainz, oficial de Correos no Carballiño e despois notario. Nado nunha familia profundamente relixiosa (o seu irmán foi xesuíta e a súa irmá monxa). Aos cinco anos a familia trasladouse a Ourense, onde iniciou os seus estudos, fixo párvulos nas monxas de San Vicente Paúl e o bacharelato no Instituto Otero Pedrayo. Aos dezaséis anos ingresou na Compañía de Xesús sendo ordenado sacerdote en 1953, en Santander, pertencendo a esta orde trinta anos. Residiu en varios países de América dende 1947 como xesuíta, ensinando Historia da Igrexa no Seminario Interdiocesano de Santo Domingo de Guzmán (República Dominicana), e fundando o Movimiento de la Juventud Obrera Cristiana en San Xoán de Porto Rico sendo viceasesor nacional do mesmo na Habana. Cursou estudos de humanidades en Salamanca, de filosofía na Universidade de Comillas, de teoloxía no Alma College de San Francisco, de ascética no Mont Laurier (Quebec), de psicoloxía na Universidade de Los Angeles (California) e na Universidade de Fordham de Nova York.
Dende a década de 1950 a súa posición crítica coas posturas da Igrexa católica e a publicación dalgúns libros levárono á cadea e á expulsión de Cuba e Venezuela, así como á súa exclusión dos Xesuítas en 1969. Dende os anos setenta dedicouse á investigación no campo da parapsicoloxía, en especial do fenómeno ovni, e a súa relación co fenómeno relixioso e coa historia humana, publicando diversos libros sobre o tema, e fundado o Instituto Mexicano de Estudios del Fenómeno Paranormal, do que presidiu o Primeiro Gran Congreso Internacional organizado esta institución.
Foi invitado como relator en congresos internacionais, así como colaborador de revistas paracientíficas, como Mundo Desconocido, Karma 7 ou Más allá de la Ciencia entre outras. Tamén participou en programas de radio e televisión dedicados a este tipo de temáticas.
A partir de 1970
A partir da súa ruptura coa Compañía estudou a fenomenoloxía paranormal, considerándoa como unha fiestra cara outras realidades ou dimensións da existencia. Froito das súas viaxes, investigacións e reflexións publicou máis de trinta libros (varios sobre a relación da relixión cos extraterrestres), como:
Corentin Martins
Corentin Martins da Silva, nado en Brest o 11 de xullo de 1969, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol francés. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección francesa.
José María Vidal Cepeda
José María Vidal Cepeda, nado en Padrón o 22 de xullo de 1823 e finado o 14 de abril de 1907, foi un mestre e filántropo galego.
Traxectoria
Estudou latín e filosofía, e despois obtivo o título de piloto. Embarcou e realizou diversas rutas até recalar en Cuba, onde comezou a dar clases, a súa verdadeira vocación. Regresou a Padrón en 1851, e solicitou a Isabel II poder examinarse como mestre sen pasar pola Escola Normal. Tras aprobar todas as materias e a reválida, estableceuse nun colexio de Padrón.
Casou con Arminda Astray, pero ficou viúvo aos cinco anos. Foi un gran benfeitor da vila. Entre as súas doazóns están as escaleiras da ermida de Santiaguiño do Monte, as escaleiras ao convento do Carme, a urna e accesorios da procesión do Venres Santo e as lámpadas da igrexa de Iria e do altar do convento do Carme. En 1900 financiou a construción do muro do Santiaguiño, entre a ermida e as rochas.
Foi enterrado no camposanto de Adina. No seu testamento deixou como herdeiros á xente pobre de Padrón. En 1909 instalouse unha placa na casa onde morreu.
Os malos pastores
miniatura|240px|Louis Malteste, 1897
Os malos pastores (título orixinal en francés: Les Mauvais Bergers) é unha obra de teatro escrita por Octave Mirbeau en 1897, drama en cinco actos en prosa que se representou por primeira vez o 14 de decembro de 1897 no teatro do Renacemento, París, con Sarah Bernhardt e Lucien Guitry, os dous grandes actores de teatro da época.
Sinopse
Trátase dunha traxedia proletaria, a historia dunha folga obreira, organizada por un líder anarquista, Jean Roule. Os folguistas tópanse de fociños coa intransixencia de Hargand, o patrón, e do goberno, que envía ás tropas para esmagar aos insurxentes.
No quinto acto triunfa a morte, pechando a porta a calquera xerminación futura: Madeleine, a moza obreira, amante de Jean Roule, é asasinada ao seu carón polo que o neno que agardaban non verá endexamais a luz.
Tradución ao galego
No ano 2010 foi publicada en galego por Biblioteca-Arquivo Teatral Francisco Pillado Mayor, en tradución de Maria Obdulia Luis Gamallo.
Oca, Coristanco
San Martiño de Oca é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 482 habitantes (243 mulleres e 239 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999, cando tiña 627 habitantes.
Xeografía
Separada de Carballo polos ríos Grande e Rosende e de Sísamo polo Anllóns, a hidrografía cobra unha especial importancia nesta zona.
Patrimonio
A ponte Lubiáns, sobre o río Rosende, foi construída durante a Romanización de Galicia e reformada na idade media. Nela hai un altar dedicado ao deus Cosus, protector das colleitas do agro. De grande importancia é tamén o Castro de Oca, de orixe celta.
Destaca tamén a Igrexa parroquial de San Martiño de Oca onde se venera o Santísimo Sacramento, San Brais, a Virxe da Candelaria, a Virxe do Corpiño, Santa Lucía e o propio San Martiño, os cales atraen numerosos fregueses.
Festas
Na parroquia de Oca celébranse ao longo do ano numerosas festas, entre as que destacan:
Fran Herbello
Fran Herbello, nado en Menziken (Suíza) en 1977, é un fotógrafo español.
Traxectoria
Participou en exposicións colectivas coma "Imaxes maiores" ou "Poéticas fotográficas en la era digital. Nifomanías-Infomanías". Esta última foi exposta en centros como o Centro cultural Conde Duque, Madrid 2002, na feira ARCO do 2002 ou na Galería Berini de Barcelona.
Fotografías súas foron incluídas no libro ''BLINK. 100 Photographers, 10 Curators, 10 Writers'', publicado pola editorial Phaidon (Nova York, 2002).
Trehalosa
A trehalosa, tamén chamada tremalosa, é un disacárido natural formado por dúas moléculas de glicosa unidas por enlace O-glicosídico α-1,1. En 1832, H.A.L. Wiggers descubriu este disacárido no cornello do centeo (Claviceps purpurea), e en 1859 Marcellin Berthelot illouno da trehala manna, unha substancia producida polos gurgullos, e deulle o nome de trehalosa. Poden sintetizala os fungos, plantas, e animais invertebrados. Está implicada na anhidrobiose, a capacidade das plantas e animais para soportar períodos prolongados de seca. Ten unha gran capacidade de retención de auga, e úsase na preparación de alimentos e cosméticos. O azucre pénsase que forma unha fase de xel cando as células se deshidratan, o cal impide a rotura dos orgánulos internos. Despois, a rehidratación permite que se recomece a actividade celular normal sen que se producisen os danos importantes letais que normalmente acompañan ao ciclo de deshidratación/rehidratación. A trehalosa ten a vantaxe engadida de que é unha substancia antioxidante. A extracción de trahalosa adoitaba a ser un proceso difícil e caro, pero, recentemente, o compañía xaponesa Hayashibara ideou unha tecnoloxía de extracción barata a partir do amidón para a súa produción en masa. A trehalosa ten moitas aplicacións en diversos eidos industriais.
Propiedades químicas
A trehalosa ou α-D-glicopiranosil-(1→1)-α-D-glicopiranósido é un disacárido formado por dúas glicosas unidas polos seus carbonos anoméricos, onde estaban os grupos aldehido, xa que presenta un enlace glicosídico 1,1, polo que non pode participar na reacción de Mailard. Ao non ter libres os OH de ambos os carbonos anoméricos tampouco é un azucre redutor. Este enlace fai á trehalosa moi resistente á hidrólise ácida, polo que é estable en disolución a altas temperaturas, mesmo en condicións ácidas. O enlace tamén mantén a trehalosa e outros azucres non redutores na forma cíclica, de modo que os seus grupos aldehido ou cetona non se poden unir a residuos de lisina ou arxinina de proteínas para formar glicoproteínas. A trehalosa é degradada rendendo glicosa polo encima trehalase, descuberto por Emil Fischer. A trehalosa ten arredor do 45% do poder adozante da sacarosa. A trehalosa é menos soluble ca a sacarosa, excepto a altas temperaturas (>80 °C). A trehalosa forma cristais romboidais como dihidrato, e ten nese estado un 90% do contido calórico da sacarosa. As formas anhidras da trehalosa rapidamente se rehidratan e forman o dihidrato.
Propiedades biolóxicas
Na natureza a trehalosa pode atoparse en animais, plantas, e microorganismos. Nos animais, a trehalosa é abundante en camaróns e insectos, como saltóns, lagostas, bolboretas, e abellas, nas cales o azucre da súa hemolinfa é a trehalosa. O encima trehalase degrada a molécula para que se poidan utilizar as glicosas que a forman. A trehalosa está presente tamén no líquido de intercambio nutritivo dos avespóns e as súas larvas.
En plantas, detectouse a presenza de trehalosa nas sementes do xirasol, nas pteridófitas Botrychium e Selaginella, e en algas. Entre os fungos é abundante nalgúns cogomelos como Lentinula edodes, Grifola fondosa, Pholiota nameko, e Auricularia auricula-judae, que poden conter do 1 ao 17% por cento de trehalosa en peso seco (por iso tamén se lle chama azucre de cogomelos).
A trehalosa pode tamén atoparse en microorganismos como os lévedos de panadaría e do viño, e é metabolizada por numerosas bacterias, como Streptococcus mutans, unha bacteria moi común na boca e responsable da placa dental.
Nalgúns invertebrados, como os tardígrados (osos de auga), cando se deshidratan, a glicosa dos seus corpos cambia a trehalosa unha vez que entran nun estado chamado criptobiose, no cal están aparentemente mortos. Pero cando volven a dispoñer de auga, reviven e voltan ao seu estado metabólico normal. Tamén se pensa que a razón pola cal as larvas do insecto quironómido Polypedilum vanderplanki e do crustáceo artemia (mono de mar) poden soportar a deshidratación é que almacenan trehalosa nas súas células.
No reino das plantas a Selaginella, que vive no deserto e zonas montañosas, pode agretarse e secar, pero pode volverse verde de novo e revivir despois dunha chuvia grazas ao seu contido en trehalosa. Tamén parece ser esa a razón pola que o cogomelo Lentinula edodes seco recupera rapidamente a súa forma cando se molla.
As dúas teorías dominantes sobre como actúa a trehalosa nos organismos que están en estado de criptobiose son a teoría da vitrificación, un estado no que se impide a formación de xeo, ou a teoría do desprazamento da auga, na que a auga é substituída por trehalosa, aínda que é posible que se se produza unha combinación dos dous fenómenos.
O encima trehalase, unha glicósido hidrolase, presente no organismo humano pero pouco abundante, rompe a trehalosa e permite que a glicosa que contén sexa absorbida no tracto dixestivo.
Nos insectos a trehalosa é a principal molécula de carbohidrato para o almacenemento de enerxía para o voo. Unha posible razón para isto é que a trehalase dos insectos actuando sobre a trehalosa produce facilmente moléculas de glicosa de dúas en dúas, que se utilizan para satisfacer os rápidos requirimentos de enerxía do voo. Isto ten o dobre de eficiencia ca a hidrólise do amidón, que só libera unha molécula de glicosa, por cada enlace glicosídico roto.
Fontes naturais
Atópase de forma natural en certas plantas, fungos (principalmente lévedos) e tamén na hemolinfa de moitos insectos ou nos fluídos corporais de nematodos, o que explica que se poida atopar en pequenas cantidades en diversos alimentos comercializados tales como o pan, a cervexa e o viño, o mel, diversos cogomelos etc..
Produción
A trehalosa producíase antes extraéndoa de cultivos de lévedos, pero cando os custos de produción se fixeron prohibitivos, o seu uso limitouse só a certos cosméticos e substancias químicas.
En 1994, Hayashibara, un fabricante xaponés de amidón sacarificado, descubriu un método de produción en masa barata de trehalosa a partir do amidón. O seguinte ano, Hayashibara empezou a produción de trehalosa catalizada por dous encimas, o encima produtor de glucosiltrehalosa, que cambia o extremo terminal redutor do amidón á estrutura da trehalosa, e o encima liberador de trehalosa que separa estas estruturas terminais de trehalosa. Como resultado, pode producirse trehalosa pura en masa moi barata.
Aplicacións
A trehalosa foi aceptada como novo ingrediente alimentario inofensivo polas administracións da Unión Europea e dos Estados Unidos. No mercado europeo está autorizada desde 2001. Como todos os glícidos está suxeito a unhas determinadas condicións de emprego ; e a denominación "trehalosa" debe figurar obrigatoriamente na etiqueta dos alimentos que a conteñen, e debe indicarse que "a trehalosa é unha fonte de glicosa".
A trehalosa ten moitas aplicacións comerciais como ingrediente dos alimentos procesados, como comidas preparadas, confeitaría, pan, pratos de verduras, chacinaría, conxelados, bebidas etc. Este amplo uso débese ás propiedades multifacéticas da trehalosa, como o seu sabor doce suave; as súas propiedades como conservante que preserva a calidade dos tres principais nutrientes (carbohidratos, proteínas, graxas); a súa intensa retención de auga, que preserva a textura dos alimentos, protexéndoos da deshidratación ou conxelamento; e a súa capacidade de suprimir o amargor, sabores fortes, e o cheiro de alimentos crus, carnes, e alimentos empaquetados. Ademais, como é menos soluble e menos doce ca a sacarosa, tamén se utiliza como substituto doutros edulcorantes máis habituais, como a sacarosa.
En investigación tamén se usa a trehalosa como axente estabilizante das proteínas É especialmente efectiva combinada con ións fosfato. A trehalosa tamén se usa en varias formulacións biofarmacéuticas con anticorpos monoclonais: trastuzumab e bevacizumab, comercializados como Herceptin e Avastin, respectivamente, por Genentech, e ranibizumab, comercializado como Lucentis por Genentech e Novartis. As propiedades de preservación de tecidos e proteínas da trehalosa utilízanse nas solucións para a protección de órganos destinados a transplantes. Fixéronse diversos estudos das propiedades crioprotectoras da trehalosa en tecidos do páncreas humano e fetos, onde mostrou que pode protexer da conxelación.
A industria cosmética aproveita a capacidade de reter a humidade da trehalosa, para usala como humidificante en diversos artigos de toucador, como aceites de baño ou tónicos capilares.
Outros usos son a fabricación de produtos téxtiles con propiedades desodorizantes, activación de plantas, na fabricación de láminas antibacterianas, e nutrientes para larvas.
Intolerancia
Certas persoas non producen o encima trehalase, que normalmente está presente nos intestinos (e riles) humanos, ou a súa actividade pode verse inhibida. Neses casos, unha mala absorción da trehalosa pode producir síntomas comparables aos producidos pola absorción da lactosa nos individuos intolerantes á lactosa.
Aínda que a trehalosa ten un poder calórico menor ca o da sacarosa, non deixa de ser un azucre, o cal deben telo en conta os diabéticos.
Luther Evans
miniatura|150px|Luther H. Evans Luther Harris Evans, nado o 23 de outubro de 1902 e finado o 23 de decembro de 1981, foi bibliotecario do Congreso dos Estados Unidos e Director Xeral da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (Unesco).
Nado en Sayersville, Texas, estudou na Universidade de Texas e recibiu un doutoramento pola Universidade Stanford en ciencias políticas. En 1935 empezou a traballar para o goberno dos Estados Unidos, primeiro como bibliotecario do Historical Records Survey e en 1939 pasou á Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos, onde chegou a ser bibliotecario en 1945.
En 1953 dimitiu do cargo de bibliotecario para converterse en Director Xeral da Unesco. Anteriormente fora conselleiro da delegación dos Estados Unidos na Unesco. Un dos maiores logros do seu mandato foi a elaboración da Convención Universal sobre Copyright. Evans deixou a Unesco en 1958. Morreu en San Antonio, Texas, en 1981.
Andrés Guardado
José Andrés Guardado Hernández, nado en Guadalaxara (Xalisco) o 28 de setembro de 1986, é un futbolista mexicano. Xoga de centrocampista pola esquerda e o seu equipo actual é o Real Betis Balompié.
Atlas de Guadalajara
A regra posta pola Femexfut (Federación Mexicana de Fútbol) de aliñar a menores de 20 anos e 10 meses durante 765 minutos durante o torneo, deulle a oportunidade de ser debutado polo nese tempo técnico do Atlas, Daniel Guzmán Castañeda; nun partido contra o Pachuca CF o 20 de agosto de 2005. Adquiriu un posto de titular tres xornadas despois, que xa non deixaría durante 24 partidos consecutivos, nos cales só foi substituído en dúas ocasións. Logrou o seu primeiro gol no máximo circuíto no Estadio Universitario de Nuevo León, contra Tigres de la UANL o 15 de outubro de 2005.
Rapidamente comezou a destacar, e xa sendo un dos xogadores máis queridos pola bancada, existiron algunhas ofertas de clubs europeos. O mes de agosto de 2006, pouco despois do Mundial de 2006, o Real Madrid CF solicitou á directiva do Atlas os servizos do xogador, para reforzar ao seu equipo filial, o Castilla. A oferta do conxunto español era levarse o xogador a préstamo por arredor de 200.000 euros. A directiva vermellonegra rexeitou a oferta, alegando que o xogador só sairía do club en venda definitiva, e a isto continuaron algúns ofrecementos de equipos italianos, españois e portugueses.
Un dos seus partidos máis recordados foi durante o Torneo Apertura 2006, enfrontándose ao América no Estadio Jalisco, partido no que marcou dous goles, ambos tirando de media distancia, que lle deron ao seu equipo unha vitoria de 2-0. O seu último partido cos raposos do Atlas xogouno nun amigábel de despedida fronte ao club arxentino CA San Lorenzo, partido no que Andrés xogou só 15 minutos, como solicitara o seu novo club. Ao rematar o primeiro tempo, a directiva vermellonegra entregou ao Rapaz marabilla o trofeo de Mérito Deportivo do Club Deportivo Atlas, máximo galardón do Atlas para un atlista.
Deportivo da Coruña
200px|miniatura|left Despois dunha oferta do club holandés PSV Eindhoven, que consistía en mercar o 75% da carta do xogador e pagar unha taxa de transferencia de 4,5 millóns de euros; o 10 de xullo de 2007, cando se realizaba a Copa América 2007, e case se aseguraba o traspaso de Guardado ao equipo holandés, o Atlas chegou sorprendentemente a un acordo polo traspaso do xogador ao Deportivo da Coruña, por unha suma oficial de 7 millóns de euros, (5,25 millóns de euros polo 75% da carta do xogador, e un pago posterior de 1,75 millóns a pagar a prazos polo 25% restante), firmando un contrato de 5 anos co club galego. Xa en Galicia, foi presentado ante case 4.000 afeccionados deportivistas no estadio municipal de Riazor, o 24 de xullo de 2007.
Guardado utiliza o dorsal co número 18, que tamén utiliza normalmente na selección mexicana.
O primeiro gol do principiño co Deportivo chegou na terceira xornada do campionato español, o 16 de setembro de 2007, enfrontándose ao Real Betis. Aproveitándose dunha indecisión da defensa do Betis, nun saque de banda para abrir o marcador, ao máis puro estilo de "patada de Karate", como el o definiría posteriormente nunha entrevista, e ao final ser o tanto que lle daba ao Dépor o seu primeiro triunfo da temporada.
O 2 de febreiro de 2008, nun partido contra o Betis, Guardado sufriu unha rotura fibrilar no bíceps da perna dereita, razón pola cal tivo que abandonar o terreo de xogo aos 12 minutos de iniciarse o partido. Esa lesión déixao fóra dos terreos de xogo durante 6 semanas, reaparecendo no partido contra o Real Madrid, entrando en substitución no minuto 80 por Ángel Lafita. Dúas xornadas despois da súa reaparición e pouco despois de xogar un partido amigábel coa súa selección en Londres, sufriu unha nova rotura fibrilar que o deixa sen actividade durante o resto da temporada. Isto levou a que Miguel Ángel Lotina, adestrador do Deportivo, criticara ao corpo técnico da selección mexicana por poñer a Andrés a xogar os 90 minutos do partido.
Ao longo da temporada, e a pesar da mala primeira metade do campionato que o equipo galego sufriu, Andrés Guardado foi un dos xogadores máis destacados do club, sendo xa un dos xogadores máis queridos pola bancada deportivista.
Selección nacional
Guardado foi internacional coa Selección de fútbol de México en 29 ocasións. Foi convocado por Ricardo Lavolpe de xeito regular desde un partido amigable contra Hungría o 14 de decembro de 2005, onde debutou entrando ao campo ao minuto 69 por José Antonio Olvera. O seu primeiro gol co Tricolor fíxoo nun partido amigable contra Venezuela, o 28 de febreiro de 2007.
Gardado marcou un total de 7 goles coa súa selección.
Copa Mundial de Fútbol de 2006
Formou parte dos 23 xogadores da selección mexicana que viaxaron á Copa Mundial de Fútbol de 2006 en Alemaña, onde participou co número 18.
Aínda que foi considerado por FIFA como un dos candidatos a ser o mellor futbolista novo da competencia, non viu actividade durante a primeira rolda. Xogou como titular no partido contra Arxentina nos oitavos de final, e pesar dunha actuación sobresaliente, tivo que saír de cambio por lesión aos 66 minutos xogo, cando o marcador atopábase empatado 1-1. México acabou perdendo o partido por un marcador de 2-1 en tempo extra.
Louie Donowa
Brian Louie Donowa, nado en Ipswich o 24 de setembro de 1964, é un exfutbolista inglés. Xogaba de centrocampista.
Igor Diakonoff
Igor Mikhailovich Diakonoff (en И́горь Миха́йлович Дья́конов), nado en Petrogrado o 12 de xaneiro de 1915 e finado na mesma cidade o 2 de maio de 1999, foi un lingüista e asiriólogo ruso.
Traxectoria
Fillo dun empregado de banca e dunha doutora. De 1922 a 1929 a súa familia viviu na cidade de Oslo onde se forma como bacharel en noruegués. A familia de Diakonoff consta cunha enorme notoriedade no campo académico, seu irmán Mikhail Dyakonoff, foi unha autoridade en estudos iraníes, a súa sobriña Elena Dyakonova é tradutora de xaponés antigo. A súa muller Nina Dyakonova historiadora e crítica do romanticismo inglés de comezos do século XIX, ou os seus fillos Mikhail Igorevich Dyakonov, laureado doutor en física e matemáticas pola URSS e Dmitry Igorevich Dyakonov, doutor en física e cabeza do programa de física teórica en altas enerxías.
Teoría
Na facultade de Historia de Leningrado ingresa no grupo de asirioloxía do profesor A.P.Riftin. Traballa facendo inventario da colección de Nikolay Likhachyov de táboas en escritura cuneiforme, chegando a memorizalas e clasificándoas por tipos e xéneros. Doutórase en relacións da rexión de Asiria. No 1944 é alistado na guerra contra os alemáns, liderando un comando de liberación en Kirkenes grazas ao seu bilingüísmo. De volta ao réxime civil no 1946 comeza a traballar no libro O desenvolvemento das relacións territorias en Asiria [Развитие земельных отношений в Ассирии] (Leningrad 1949)
Andrés Guardado
Copa de Ouro da CONCACAF 2007
En xuño de 2007, tras consolidarse como titular coa súa selección en partidos amigables, foi convocado polo seleccionador mexicano Hugo Sánchez para xogar a Copa de Ouro. Ingresou como titular en todos os partidos, e na final contra os Estados Unidos, anotou o gol que poría en vantaxe a México no minuto 43. Sorpresivamente, o equipo das barras e as estrelas remontou o marcador no segundo tempo, e cun tanto de Landon Donovan ao 66, e Benny Feilhaber ao 73, proclamouse campión do torneo. Esta derrota, ademais do mal desempeño que tivo a selección ao longo do torneo, provocaron unha dura crítica sobre o director técnico Hugo Sánchez.
Louie Donowa
Traxectoria
Iniciouse no Norwich City FC en 1982, provindo das súas categorías inferiores, formando parte do equipo que gañou a FA Youth Cup en 1983 ao Everton (6–5) e a Football League Cup de 1985 ao Sunderland (1–0). Durante este tempo foi chamado para a selección sub-21 inglesa.
Andrés Guardado
Copa América 2007
Xa en cuartos de final, ante Paraguai, provocou o penalti do 5-0; o partido terminaría cun 6-0 a favor de México, vitoria que o situou en semifinais. Con todo, a pesar do bo desempeño que tivo durante o torneo, México foi vencido en semifinais por Arxentina por un marcador de 3-0.
Tres días despois, no partido polo terceiro lugar contra Uruguai, Gardado entrou ao campo ao minuto 64 substituíndo a Fausto Pinto; 12 minutos despois, marca o seu primeiro e único gol no torneo, cun potente tiro de media distancia que entra de campanazo. O seu tanto foi o 3-1 definitivo que lle deu a México o terceiro lugar do certame.
Robin Widdows
Robin Michael Widdows, nado en Cowley (Middlesex) o 27 de maio de 1942, é un expiloto de automobilismo inglés. Participou na Fórmula 1, Fórmula Dous, Fórmula Tres e deportivos incluíndo Le Mans.
Louie Donowa
Traxectoria
Iniciada a tempada 1985–86 foi contratado polo Deportivo da Coruña por 50.000 £ (uns 57.000 €). No Dépor xogou 4 campañas sendo máis irregular na derradeira, coa chegada do dianteiro Raudnei.
Robin Widdows
Traxectoria
Widdows comezou a súa carreira cun MG Midget e un Lotus 23 gañando o Campionato Autosport de Clase C en 1965. Moveuse a Fórmula Tres no ano seguinte e en 1967 competiu en Fórmula 2 cun Brabham BT23, gañando a Copa do Rin en Hockenheim. En 1968, Widdows uniuse ao equipo The Chequered Flag para competir nun McLaren M4A e ese ano participou no seu único Gran Premio do Campionato do Mundo, para Cooper, no Gran Premio do Reino Unido de 1968 en Brands Hatch, pero retirouse con problemas de ignición. Regresou á Fórmula 2 na seguinte tempada con Bob Gerard e tamén competiu con Sportscars para Matra Sports. Widdows continuou na Fórmula 2 en 1970, cun Brabham, pero retirouse do deporte a metade da tempada.
Louie Donowa
Traxectoria
En 1989 volveu a Inglaterra e xogou no Ipswich Town F.C., Bristol City F.C., Birmingham City, Burnley F.C., Crystal Palace F.C., Shrewsbury Town F.C., Walsall F.C. e Peterborough United F.C..
Robin Widdows
Traxectoria
Widdows ten a rara distinción de pertencer a un grupo selecto de seis deportistas que competiron tanto no Campionato do Mundo de Fórmula Un como nos Xogos Olímpicos (bobsleigh en 1964 e 1968).
Louie Donowa
Traxectoria
Retirouse no ano 2000 xogando no Tamworth, un equipo non profesional.
Robin Widdows
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Problema da demarcación
O problema da demarcación, tamén denominado, máis raramente, criterio de demarcación e problema de fronteira, refírese, dentro da filosofía da ciencia, á cuestión de definir os límites que deben configurar o concepto "ciencia", á dificultade existente para distinguir entre teorías científicas e teorías non-científicas, á dificultade para definir as liñas en torno do que sexa "ciencia".
Nouvelle Droite
Nouvelle Droite ou Nova Dereita é unha escola de pensamento político baseada na súa maior parte nas obras de Alain de Benoist e no seu desenvolvemento polo Groupement de Recherche et d'Études pour la Civilisation Européene (GRECE). O termo empregouse por vez primeira en 1979 nunha campaña dos medios contra GRECE.
Río da Gouxa
O río da Gouxa, tamén coñecido como río da Mera, é un afluente pola esquerda do río Deza que transcorre por varias parroquias do concello pontevedrés de Silleda, na comarca do Deza.
Percorrido
Nace nos montes da parroquia de Siador e no seu camiño cara ao Deza discorre (ademais de por Siador) polas parroquias de Silleda e Ponte, onde se atopa co Deza. No seu percorrido atópanse diversos muíños, como no lugar da Mera en Silleda ou no lugar de Rosende en Ponte.
Problema da demarcación
As fronteiras adoitan establecerse entre o que é coñecemento científico e non científico, entre ciencia e pseudociencia, e entre ciencia e relixión. Unha forma de expoñer este problema, coñecida como problema xeneralizado da demarcación, abarca estes tres casos. O problema xeneralizado en último termo o que intenta é encontrar criterios para poder decidir, entre dúas teorías dadas, cal delas é máis "científica".
Río da Gouxa
Percorrido
De gran beleza son as fervenzas que atopamos ao pasar o lugar de Rosende, varias preto dos vellos muíños e outras río abaixo próximas á súa desembocadura no Deza. Actualmente, contan cun dificultoso acceso a pé e agardan o seu debido acondicionamento. Ademais, no lugar da Mera acondicionouse un paseo fluvial en ambas beiras do río.
Nouvelle Droite
Historia e características
Consiste nunha síntese das ideas da dereita revolucionaria de Weimar (como Carl Schmitt, Oswald Spengler e Ernst Jünger) e da Nova Esquerda. Busca a fin da tradicional contraposición entre a dereita e a esquerda na procura dun novo paradigma político mais tamén se viu como unha nova forma de neofascismo. As súas orixes están na publicacion teórica francesa Europe Action, órgano de reflexión da estrema dereita francesa, creada tras o fracaso da OAS, o seu discurso exaltaba o nacionalismo e a loita da raza occidental contra o bolxevismo e o liberalismo.
Problema da demarcación
Despois de máis dun século de diálogo entre filósofos da ciencia e científicos en diversos campos, e a pesar dun amplo consenso acerca das bases xerais do método científico, os límites que demarcan o que é ciencia, e o que non o é, continúan sendo debatidos. dereita|250px|miniatura|Diagrama frenolóxico do século XIX. A [[frenoloxía é unha pseudociencia que no pasado foi considerada unha verdadeira ciencia.]]
Importancia do problema
Dispoñer dunha solución ao problema do criterio de demarcación non só ten importancia no eido teórico, desde unha dimensión estritamente filosófica, senón que é tamén importante en campos prácticos e cotiáns.
Río da Gouxa
Percorrido
Pasado o lugar de Rosende e os muíños, atópase a chamada "central de Pereiro", a antiga central hidroeléctrica que satisfacía de corrente eléctrica ao núcleo de Silleda, construída arredor de 1920 por Perfecto Pereiro Castro. Máis tarde, esta fábrica de luz pasaría a mans dunha compañía eléctrica privada de Silleda.
Nouvelle Droite
Historia e características
Os eixos temáticos da ND proceden do neofascismo pero cunha formulación nova e cunha elaboración máis coidada, cun forte antiamericanismo considerando aos Estados Unidos como un colonizador cultural e económico de Europa, ve ao Terceiro Mundo como un aliado na loita contra o imperialismo. Oponse ao igualitarismo e aos principios democráticos e enfatiza o papel das elites. Contrario á desigualdade racial considera non obstante que as razas non se deben mesturar.
Problema da demarcación
Importancia do problema
Distinguir o que é ciencia do que non o é, ten relevancia desde o punto de vista económico (á hora de financiar proxectos de investigación), xurídico e de policía científica (á hora de avaliar probas), sanitario (á hora de prescribir tratamentos médicos), e educativo (á hora de establecer programas de estudo), entre outros.
Nouvelle Droite
Historia e características
Rexeita a herdanza xudeu-cristiá e o cristianismo como unha ideoloxía foránea aos pobos indoeuropeos, posicionándose pagá, crenza de debe adoptar unha elite para conectar coas raíces europeas, en especial as greco-romanas.
Río da Gouxa
Nomes
Esta corrente de auga recibe diferentes nomes ao seu paso polas parroquias antes citadas. O topónimo "da Gouxa" débese a que atravesa o lugar da Gouxa na parroquia de Siador. En Silleda é coñecido como "río da Mera", por atravesar este lugar, e por último, en Ponte coñécese como "río de Rosende" ou "regueiro de Rosende", entre outros nomes. Existe outra denominación, "río Oisa", pero resulta errónea.
Problema da demarcación
Importancia do problema
A demarcación entre ciencia e pseudociencia ten moito que ver coa crítica, a censura e a intolerancia na investigación científica. A teoría heliocéntrica de Copérnico foi condenada ao Índice de libros prohibidos pola Igrexa Católica, que tiña o poder político e "científico", en 1616. O Partido Comunista da Unión Soviética declarou, en 1949, pseudocientífica á xenética mendeliana "por burguesa e reaccionaria", e mandou aos seus defensores a morrer en campos de concentración.
En palabras de Lakatos, o problema da distinción entre o científico e o pseudocientífico "non é un pseudoproblema para filósofos de salón, senón que ten serias implicacións éticas e políticas".
Nouvelle Droite
Historia e características
As posicións da Nouvelle Droite atópanse na retórica de partidos da dereita radical e estrema europea, principalmente na Fronte Nacional francesa, a pesar de Alain de Benoist publicamente rexeitar calquera vincallo co FN ao que acusa de apoiar o sistema occidental americanocéntrico ademais de considerla liberal, moralista, integrista e racista.
Problema da demarcación
Antecedentes históricos
O primeiro exemplo na historia acerca da cuestión da categorización e demarcación do coñecemento humano encóntrase na Grecia antiga, onde se trata o problema das diferenzas entre o verdadeeiro coñecemento (en grego ἐπιστήμη, epistéme) e a opinión (δόξα, dóxa). Para Platón, por exemplo, a epistéme só pode ter desenvolvemento no mundo das ideas (coñecemento intelectual puro) pero non no mundo sensíbel, que segundo el é enganoso.
Moito máis tarde, Kant tratou de delimitar o campo das ciencias naturais do metafísico, e co seu traballo sentou un precedente metodolóxico para establecer os criterios de demarcación do que é e non é ciencia natural. (.
David Hume (1711-1776) establece os principios teóricos anti-metafísicos que tiñan grande influencia no positivismo lóxico. Será no Círculo de Viena con Rudolf Carnap (1891-1970), Alfred Jules Ayer (1910-1989), e con Karl Popper (1902-1994), cando se aborde o "criterio de demarcación" da ciencia con respecto á metafísica.
Charles Sanders Peirce (1839-1914) aborda os problemas modernos da ciencia, a verdade e o coñecemento, e é con el cando se forxa o concepto de falibilismo, que será un precursor da idea de falsabilidade.
George Burarrwanga
George Rrurrambu Burarrwanga, nado en 1957 e finado o 10 de xuño de 2007, tamén coñecido como George Rrurrambu e George Djilangya, foi un músico yolngu orixinario de illa Elcho na Terra de Arnhem. Foi unha icona da música rock aborixe, e é coñecido por ser o carismático líder do grupo Warumpi Band.
Problema da demarcación
Separación entre ciencia e relixión
miniatura|300px|[[Galileo Galilei perante a Santa Inquisición. Pintura de Cristiano Banti (1857).]]
George Burarrwanga
Traxectoria
A carreira musical de Burarrwanga comezou en Australia Central a finais da década de 1970, cando formou Warumpi Band a carón de Sammy Butcher, Gordon Butcher e Neil Murray. En 1983, lanzaron o sinxelo "Jailanguru Pakarnu" (Fóra da cadea), a primeira canción rock escrita nunha lingua aborixe australiana.