cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia da medalla italiana
Séculos XIX e XX
A situación en Roma era de confrontamento. Influídos polo escultor neoclásico Antonio Canova, os medallistas papais loitaban para gañaren os favores dos seus mecenas e, nalgúns casos, houbo artistas que decidiron distanciarse destas manobras e retirarse para seguiren creando noutras provincias. Tal é o caso, por exemplo, de Tommaso Mercandetti, que rivalizaba con Salvatore Passamonti e con Benedetto Pistrucci. Este último, activo na corte inglesa e empregado na Real Casa da Moeda de Londres, deixou escrita parte da súa autobiografía, na que conta entre outras cousas o seu método de traballo, baseado na realización de retratos a partir de modelos en cera, que logo transformaba en cuños. A súa obra mestra é a medalla conmemorativa da Batalla de Waterloo, encargada polo Goberno Británico, concluída en 1849. Mesmo nas súas medallas posteriores, como a cuñada co gallo da coroación da raíña Vitoria, o estilo segue a estar claramente ligado ao Neoclasicismo.
Mais o século XIX caracterizouse por dúas innovacións salientables: dunha banda a introdución do retrato enteiramente realista e, pola outra, o uso xeneralizado de escenas de xénero nos reversos. Un exemplo clásico é o da medalla sobre Daniele Manin creada en 1848-1849 por Antonio Fabris, cun retrato totalmente carente de academicismo no anverso e un episodio noticioso no reverso, ao estilo dunha ilustración de xornal. Deste xeito, todas as artes contribuíron á redescuberta dun marcado realismo, apenas unhas décadas antes do revolucionario descubrimento da fotografía.
A fin do século XIX marcou un estancamento na medallística italiana, fronte ao rexurdimento sucedido en países como Francia ou Austria. miniatura|146x146px| Busto de [[Benito Mussolini|Mussolini nunha medalla conmemorativa dos Campionatos Nacionais das Xuventudes Fascistas (1936), obra de E. Lombardi e Audagna. ]] No século XX, a produción de medallas mantívose esencialmente ligada a episodios de propaganda, sinaladamente durante os vinte anos de fascismo, mais non se diferenciou moito da cuñaxe de moedas. Os acontecementos militares, deportivos (como os Xogos Olímpicos de Roma de 1960) e relixiosos (como os xubileus) serviron de inspiración para as series de medallas que, porén, tiveron unha produción conxuntural e esporádica.
Lorenzo Pérez
Lorenzo Pérez García, coñecido como Loren, nado en Ronda o 23 de outubro de 1933, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e militou principalmente no Sevilla FC.
Historia da medalla italiana
Séculos XIX e XX
Na segunda parte do século, nalgúns centros revitalizouse a antiga arte da medalla, entre eles Florencia, onde artistas como Mario Moschi, Antonio Berti e mesmo Pietro Annigoni se dedicaron á produción de medallas conmemorativas, encargadas por autoridades civís, académicas e asociativas, compañías privadas e, máis raramente, por particulares, como é o caso do historiador da arte Rodolfo Siviero.
Lorenzo Pérez
Traxectoria
Militou no Sevilla ata 1960, marcando 49 goles nos seus 109 partidos oficiais. Na tempada 1958/59 foi cedido ao Granada CF de Scopelli, nunha operación pola que Arsenio e Ramoní foron traspasado ao club granadino e Gilberto Navarro pasou a ser xogador do Sevilla.
En 1960 fichou polo RCD Mallorca, onde xogou ata 1963, cando regresou ao Algeciras. Xogou as últimas xornadas da tempada 1965/66 coa Real Balompédica Linense, xogando a promoción de ascenso a Segunda, onde caeron eliminados contra o Plus Ultra.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española nun partido amigable contra o Stuttgart en 1954.
Cómo mandarlo todo a la mierda
Cómo mandarlo todo a la mierda é unha serie española de comedia dramática creada por Jaime Olías e Pablo Sanhermelando, escrita e dirixida por Jaime Olías, e protagonizada por Naira Lleó, Malva Vela, Gabriel Guevara, Óscar Ortuño, Nadia Al Saidi e Sergi Méndez. Estreouse en HBO Max o 1 de xullo de 2022.
Sinopse
Alba é unha moza á que lle custa adaptarse e que leva pouco tempo no seu novo instituto. Entérase de que a viaxe de fin de curso se cancela e por casualidade descobre que un grupo de compañeiros da súa clase ten un plan segredo. Farán crer aos seus pais que a viaxe segue adiante con normalidade, roubarán unha furgoneta do irmán dun deles e lanzaranse tres semanas á estrada sen rumbo fixo.
Airexe, Noceda, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia de Noceda, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Airexe, Rendar, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia de Rendar, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Emilio Gutiérrez del Arroyo
Emilio Gutiérrez del Arroyo Fuentes, nado en Santiago de Compostela e finado na mesma cidade o 10 de xaneiro de 1971, foi un profesor, músico e político galego.
Traxectoria
Fillo de Emilio Gutiérrez del Arroyo Cebreiro, comerciante en Compostela. Cego. Colaborou en El Compostelano e El Pueblo Gallego. Foi nomeado profesor de música do Colexio Nacional de Xordomudos e Cegos de Santiago de Compostela en 1923. Compuxo música de cuplés, e puxo música á zarzuela De volta a terriña de Carlos Neira Villamil. Pertenceu ao Partido Republicano Federal de Izquierda Gallega e colaborou no seu órgano Galicia Federal. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi suspendido de emprego e soldo como profesor da Escola de Xordomudos en novembro. No franquismo foi delegado da ONCE en Compostela.
Ecuacións da caída libre
miniatura| Caída libre A caída libre dos corpos é un dos principais tipos de experimentos realizados por Galileo para estudar a gravidade terrestre e o movemento dos corpos. Constitúe unha das etapas que levaron ao nacemento da ciencia moderna.
Lei da aceleración
A fórmula exacta para a aceleración pódese atopar a través da lei da forza gravitatoria:
onde
Dado que a distancia entre a posición inicial da caída libre e o centro da Terra é aproximadamente igual ao radio terrestre R, esta ecuación aproxímase a
Substituíndo na segunda lei da dinámica temos
independentemente da masa do corpo sometido á forza da gravidade. A relación, proxectada ao longo da vertical, pasa a ser:
Ecuación do movemento
A ecuación que describe a caída dos corpos é a típica do movemento uniformemente acelerado:
onde x (t) é a distancia percorrida polo corpo (expresada en función do tempo), x_{o} a posición do corpo no instante inicial t_{o}=0, o tempo necesario, v_{o} a velocidade e aceleración inicial á que está sometido o corpo. No caso que se analiza, considerando un corpo que está sometido á acción da gravidade con velocidade inicial V_o igual a cero, nun sistema de referencia que ten unha dirección positiva que se afasta do chan, a lei horaria escrita arriba pasa a ser:
onde o signo negativo débese a que o corpo se move en contra da dirección escollida como positiva no sistema de referencia.Porén, a notación usada anteriormente é útil no caso en que se estuda un movemento que se produce en máis dunha dirección (ou posiblemente dirección), como o movemento do proxectil ; se o movemento do corpo ocorre só nunha dirección e só nunha dirección, é conveniente asignarlle un valor positivo á aceleración da gravidade. Se imaxinamos deixar caer dous obxectos de diferente masa desde a mesma altura e coa mesma velocidade inicial en ausencia de rozamento v_{o}, da ecuación despréndese directamente que o tempo de caída será idéntico (nótese que a masa non aparece en ningunha das ecuacións anteriores).
Espazo percorrido durante un segundo enésimo
Para un corpo en caída libre cunha velocidade inicial igual a cero, sometido só á forza do peso, a distancia percorrida (expresada en metros) durante ' segundo enésimo é igual a:
De feito, calcular este espazo significa calcular a diferenza entre o espazo percorrido despois n segundos e o espazo percorrido despois (n-1) segundos, é dicir:
do que se segue desenvolvendo os cadrados e simplificando o resultado. O signo positivo na aceleración g suponse que determina un espazo positivo, independentemente de calquera sistema de referencia. Teña en conta que, dada a xeneralidade da fórmula, o resultado obtido é o mesmo para todos os intervalos de 1 segundo de ancho.
Velocidade de impacto
Para un corpo en caída libre, a máxima velocidade v_f impacto co chan é igual a:
onde h é a altura inicial (expresada en metros) do corpo desde o chan. As ecuacións necesarias para o cálculo de v_f son as da velocidade v (t) e a lei horaria que caracterizan o movemento uniformemente acelerado, é dicir (nas respectivas formas compactas):
Ao introducir os datos do problema, o sistema pasa a ser:
onde está t_f é o instante no que o corpo impacta co chan. Da primeira ecuación obtemos:
polo tanto, substituíndo na ecuación da velocidade:
O mesmo resultado poderíase conseguir usando a lei de conservación da enerxía mecánica; de feito, se chamamos E_0 a enerxía inicial e E_1 a final terá:
onde está v_f é a velocidade final. Da lei de conservación da enerxía dedúcese que:
polo tanto:
A relación que vincula a velocidade co tempo é:
onde está v_0 é a velocidade inicial coa que cae o corpo.
Velocidade límite
Se examinamos o caso dun corpo en caída libre sometido á resistencia viscosa dun fluído (p. ex. aire), a partir da segunda lei de Newton é posible expresar a velocidade deste corpo en función do tempo.
onde β é un coeficiente que varía segundo a forma do corpo e o fluído no que se move; dimensionalmente :
resultado obtido da ecuación que expresa a forza de resistencia do medio :
Para identificar a función de velocidade indicada anteriormente, é necesario partir da segunda lei da dinámica newtoniana :
que é unha ecuación diferencial con variables separables:
Ao integrar cada membro:
A fórmula anterior describe o caso particular v_0=0
que é o valor constante cara ao que tende a velocidade do corpo en caída, a medida que aumenta o tempo (velocidade límite). Este resultado mostra como a velocidade límite depende, ademais de g, da relación entre a masa do corpo e o coeficiente β: m fixo, a velocidade límite diminúe a medida que aumenta β, é dicir, a medida que se dirixe o obxecto. aumenta á dirección do movemento. Tamén hai que ter en conta outra característica, se o corpo comeza verticalmente cunha velocidade v_{y_0} podes escribir:
Aplicando o límite para temos:
É dicir, a velocidade é a mesma que sería sen resistencia do aire, isto significa que canto maior sexa a masa, máis semella a súa traxectoria a unha parábola e o movemento é parabólico. En particular isto infórmanos de que se tomamos dous corpos cun coeficiente \beta igual pero con masa diferente, o de maior masa terá maior alcance que o de menor masa. De feito, a propia resistencia do aire permite reducir o rango en comparación co parabólico.
Ecuacións do movemento coa resistencia do aire
Coa resistencia do aire o movemento do corpo en caída é diferente do parabólico ideal, isto débese a que durante a fase de voo o corpo sofre un rozamento que ralentiza o seu camiño, polo tanto hai unha forza que se opón ao movemento que é a resistencia do aire. De feito, o corpo móvese dentro dun fluído que é o aire e, polo tanto, está sometido a fricción viscosa. A forza de rozamento que se opón ao movemento pódese expresar como:
Onde b é unha constante que depende estritamente das características do corpo. Así que a forza total que actúa sobre o corpo será
Descompoñendo en compoñentes cartesianos e considerando a forza gravitatoria constante (polo tanto a aceleración gravitatoria será igual a g ), recollendo pódese escribir
Obtense o sistema
Levamos todo ao primeiro membro e dividimos todo pola masa do corpo m, neste punto podemos substituír a aceleración pola segunda derivada do espazo con respecto ao tempo e a velocidade pola primeira derivada con respecto ao tempo, obtemos
Por simplicidade substituímos obtemos así:
Estas son dúas ecuacións diferenciais, unha solución da segunda do sistema é
Ademais tamén consideramos as condicións iniciais e. Todos estes datos permítennos resolver as ecuacións diferenciais obtendo as ecuacións do movemento en forma paramétrica
E, mediante substitucións, a ecuación explícita de y en función de x:
Fondo
A teoría anterior trata só de corpos que caen verticalmente. Ademais, suponse que o campo gravitatorio é constante, o que na Terra en condicións normais é unha excelente aproximación, (de feito dá erros incomparablemente máis baixos que os dados por descoidar a resistencia do aire).
Newton é o responsable da teoría gravitacional exacta e completa (non relativista), e de ter demostrado que un corpo (unha mazá ou unha pedra) que cae segue exactamente as mesmas ecuacións que fan que a Terra xire arredor do Sol. Unha pedra lanzada ao aire percorre unha elipse, caendo cara ao chan (descoidando sempre a resistencia do aire). A traxectoria que vemos é unha parte moi pequena desta elipse, tan pequena que non se pode distinguir dun segmento dunha parábola (que sería a traxectoria seguida se a gravidade fose constante).
ICAM-1
A molécula de adhesión intercelular 1, abreviada como ICAM-1 (do inglés Intercellular adhesion molecule 1), tamén chamada CD54, é unha proteína que nos humanos está codificada no xene ICAM1 do cromosoma 19 (símbolo aprobado do HGNC). Este xene codifica unha glicoproteína da superficie celular que se expresa nas células endoteliais e células do sistema inmunitario. Únese a integrinas de tipo CD11a / CD18, ou CD11b / CD18 e tamén é aproveitada polos rinovirus como receptor para a súa entrada no epitelio respiratorio.
Estrutura
A ICAM-1 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas; esta superfamilia de proteínas comprende os anticorpos e os receptores de células T. A ICAM-1 é unha proteína transmembrana que posúe un dominio N-terminal extracelular, un dominio transmembrana simple e un dominio citoplasmático C-terminal. A estrutura da ICAM-1 caracterízase por ter unha ampla glicosilación, e o dominio extracellar da proteína está composto de múltiples bucles creados por pontes disulfuro dentro da proteína. A estrutura secundaria dominante da proteína é a folla beta, o que levou aos investigadores a hipotetizar a presenza de dominios de dimerización dentro da ICAM-1.
Función
A proteína codificada por este xene é un tipo de molécula de adhesión intercelular presente continuamente en baixas concentracións nas membranas dos leucocitos e as células endoteliais. Despois da estimulación por citocinas, as súas concentracións increméntanse moito. A ICAM-1 pode ser inducida pola interleucina-1 (IL-1) e o factor de necrose tumoral (TNF) e exprésase no endotelio vascular, macrófagos e linfocitos. A ICAM-1 é un ligando para a LFA-1 (unha integrina), un receptor que se encontra nos leucocitos. Cando se activa, os leucocitos únense ás células endoteliais por medio de ICAM-1/LFA-1 e despois transmigran aos tecidos. A LFA-1 tamén se encontran en forma soluble, e parece unirse e bloquear a ICAM-1.
Outras funcións
A ICAM-1 celular e a ICAM-1 soluble teñen efectos antagonistas nas unións herméticas que forman a barreira hemato-testicular, polo que xogan un importante papel na espermatoxénese.
A presenza dunha ampla glicosilación e outras características estruturais da ICAM-1 proporciona sitios de unión para numerosos ligandos. A ICAM-1 posúe sitios de unión para algúns ligandos asociados á inmunidade, como o ligando de adhesión do macrófago-1 (Mac-1; ITGB2 / ITGAM), o antíxeno asociado á función do leucocito (LFA-1, do inglés  l eukocyte f unction associated antigen-1) e o fibrinóxeno. Estas tres proteínas exprésanse xeralmente en células endoteliais e leucocitos, e únense á ICAM-1 para facilitar a transmigración dos leucocitos a través do endotelio vascular en procesos como a extravasación e a resposta inflamatoria. Como resultado destas características de unión, á ICAM-1 foille clasicamente asignada a función de adhesión intercelular.
Empezouse a cuestionar o papel da ICAM-1 como unha simple molécula de adhesión ao descubrirse que tamén servía como sitio de unión para a entrada do grupo maior dos rinovirus humanos (HRV) en varios tipos celulares. A ICAM-1 tamén é coñecida pola súa afinidade por eritrocitos infectados por Plasmodium falciparum, polo que ten máis dun papel en doenzas infecciosas.
Unha vez que se comprenderon ben das funcións da ICAM-1 na adhesión célula-célula, a extravasación e a infección, presentouse a hipótese de que ademais ten un papel na transdución de sinais. A maioría dos traballos sobre a ICAM-1 nos anos recentes trataron sobre esta cuestión central e outras relacionadas. Razóase que para probar que a transdución de sinais da ICAM-1 realmente se produce, sería necesario identificar o mecanismo desa sinalización, as condicións e ambiente no cal ocorre a sinalización, e os puntos finais biolóxicos de calquera cadoiro de sinalización que estea implicado. Ademais, as funcións de transdución de sinais da ICAM-1 parecen estar asociadas principalmente con vías proinflamatorias. En particular, a sinaliación da ICAM-1 parece producir un recrutamento de células inmunitarias inflamatorias como macrófagos e granulocitos.
A ICAM-1 pode tamén participar nun bucle de retroalimentación positiva e competir coa ICAM-2 para manter un ambiente proinflamatorio que conduce á transmigración endotelial do leucocito. Tanto nos niveis de expresión de ARNm coma de proteína, a ligazón de ICAM-1 regula á alza a propia expresión da ICAM-1 nun bucle de retroalimentación positiva. Ademais, a expresión do ARNm e proteína RANTES tamén se regula á alza pola ligazón de ICAM-1. RANTES (do inglés Regulated upon Activation Normal T-cell Expressed and Secreted) é unha citocina que funciona como un mediador inflamatorio quimiotáctico para diversas células inmunitarias inflamatorias, como granulocitos e macrófagos. Porén, queda moito traballo por facer para poder caracterizar totalmente a vía de sinalización da ICAM-1. As relacións entre os ambientes de sinalización da ICAM-1 e a ICAM-2 non foron establecidos máis alá da simple correlación; aínda está por facer un estudo da vinculación entre a sinalización da ICAM-1 cunha modulación real dunha vía inflamatoria in vivo. A natureza reticular dos cadoiros de sinalización necesita que os efectores de augas abaixo da ICAM-1 mediasen a sinalización por medio de varias quinases incluíndo p56lyn, Raf-1 e MAPKs, pero isto é en gran medida descoñecido. Un estudo máis completo das interrelacións entre estas moléculas de sinalización pode botar luz sobre os puntos finais biolóxicos aos que se chega pola ligazón da ICAM-1 e a transdución de sinais.
Importancia clínica
A ICAM-1 foi implicada en hemorraxias subaracnoideas. Os niveis de ICAM-1 están significativamente elevados en pacientes con hemorraxia subaracnoidea respecto aos suxeitos control en moitos estudos. Aínda que a ICAM-1 non se correlacionou co vasoespasmo cerebral, un síntoma secundario que afecta ao 70% dos pacientes de hemorraxia subaracnoidea, o tratamento con anti-ICAM-1 reducia a gravidade do vasoespasmo.
A ICAM-1 expresada polas células epiteliais respiratorias é tamén o sitio de unión dos rinovirus, o axente causante da maioría dos arrefriados comúns.
A ICAM-1 ten un papel importante no recrutamento de linfocitos proinflamatorios en alerxias oculares e na promoción polos mastocitos de reaccións de hipersensibilidade de tipo I.
A ICAM-1 é o receptor primario de entrada do Coxsackievirus A21 inmunoterapéutico, un virus oncolítico (nome comercial Cavatak, que foi desenvolvido por Viralytics).
Os receptores cannabinoides CB2 agonistas fan diminuír a indución da expresión na superficie de ICAM-1 e a VCAM-1 en tecidos cerebrais humanos e células endoteliais cerebrais humanas primarias (BMVEC) expostas a varios mediadores proinflamatorios.
Interaccións
A ICAM-1 presenta interaccións con CD11a,  EZR e CD18.
Bieito Seara
Bieito Seara Formoso, nado en Maceda o 13 de marzo de 1960, é un xestor administrativo galego que tivo participación política e chegou a ser alcalde de Maceda durante uns meses.
Traxectoria
Afiliado ao Bloque Nacionalista Galego en 1982, encabezou porén a candidatura da Unión Progresista de Maceda nos comicios de 1987 e foi elixido concelleiro. Pasou a liderar as listas do BNG nas eleccións municipais na súa vila en 1991, e repetiu como concelleiro, outra volta en solitario. Por ese tempo, Bieito Seara abriu unha xestoría administrativa en Ourense e tamén por aquelas datas comezou a traballar como profesor de instituto, onde aprobou as oposicións en 1991 en formación profesional.
En 1995 recuncou como cabeza de lista, e resultou elixido alcalde grazas ao apoio do único concelleiro do PSdeG, Julio Aldemira. Nove meses máis tarde, en marzo de 1996, Aldemira presentou unha moción de censura, co apoio dos 5 concelleiros do PP, e substituíuno como alcalde.
Posteriormente, en 2005, foi escollido por Anxo Quintana director xeral de Acción social, na Vicepresidencia de Igualdade e Benestar do goberno bipartito (PSdeG-BNG), posto no que permaneceu catro anos. Logo das eleccións autonómicas de 2009, ao verse apartado do poder o BNG, Bieito Seara abandonou a vida política.
En 2022, Santiago Prol publicou un libro sobre el: Conversas co Bieito.
Catedral de San Vladimiro de Kíiv
A Catedral de San Vladimiro ou San Volodymyr (en Володимирський собор) é unha catedral do centro urbano de Kíiv. É a sé do Patriarcado de Kíiv da Igrexa Ortodoxa Ucraína e un dos principais monumentos da cidade.
Historia e descrición
miniatura|Relevos de Santa Olga e San Vladimiro na porta. En 1852, o metropolitano Filaret de Moscova propuxo a construción dunha grande catedral en Kíiv para conmemorar os 900 anos da cristianización da Rus de Kíiv co bautismo do príncipe Vladimiro o Grande. Dende todo o Imperio Ruso comezaron a facerse doazóns para sufragala, sumando unha contía de 100 000 rublos en 1859. Os monxes do Mosteiro das Covas de Kíiv fabricaron un millón de ladrillos para a edificación. O deseño da catedral fixérono os arquitectos Schtrom, P. Sparro, R. Bemhardt, K. Mayevsky, V. Nikolayev en estilo neobizantino, mentres que a versión final foi desenvolvida por Alexander Vikentievich Beretti. A catedral conta con seis pilastras, tres ábsidas e sete cúpulas, a altura da principal delas ascense ata os 49 metros. A decoración interior da catedral é moi colorida. Os seus mosaicos foron elaborados por mestres de Venecia. Os frescos foron pintados baixo a orientación de profesor Adrian Prakhov por un grupo de pintores famosos: Wilhelm Kotarbiński, Mikhail Nesterov, Mykola Pymonenko, Pavel Svedomsky, Viktor Vasnetsov, Mikhail Vrubel, Viktor Zamyraylo (1868–1939), entre outros.
A porta de entrada conta con relevos de bronce de Olga de Kyiv obra do escultor Robert Bakh e San Vladimiro sobre un fondo azul, elaborado por H. Zaieman. O iconostasio foi feito con mármore branco de Carrara. Aínda que a catedral foi completada no 1882, mais o programa pictórico non rematou ata o ano 1896. miniatura|A catedral como un museo antirrelixioso na década de 1920. Durante o período soviético, a catedral foi pechada ao culto e correu o risco de ser derruída. Acolleu un museo antirrelixioso e ateísta ata a Segunda Guerra Mundial. Tamén foi arquivo de fondos pertencentes á Academia de Ciencias.
A catedral foi reaberta logo da guerra para ser a igrexa principal do metropolitano de Kíiv. Deste xeito, a catedral era un dos escasos templos que na URSS os turistas podían contemplar unha igrexa ortodoxa en funcionamento.As reliquias de Santa Bárbara, mártir do século III, foron depositadas na Catedral pola destrución do mosteiro de San Miguel das Cúpulas Douradas, demolido polos bolxeviques.
Na actualidade, a Catedral de San Vladimiro está dedicada ao culto e é a sede principal do Patriarcado de Kíiv, e polo tanto, da Igrexa Ortodoxa Ucraína. A lingua empregada nos servizos relixiosos é a ucraína.
Bebedeira
Bebedeira é un libro de poesía de Florencio Delgado Gurriarán publicado pola Editorial Nós en 1934.
Características
É un poemario vinculado ao hilozoísmo de Luís Amado Carballo. Por este libro pertence o autor á Xeración de 1922 ou 1925. Ricardo Carballo Calero descríbeo como «unha turbulenta visión da dionisíaca terra de Valdeorras. É unha descrición poética de forte alento xeórxico, dun ruralismo moi animista e sanguíneo».
Segundo Ricardo Gurriarán:
Tivo unha notable acollida da crítica. Carballo Calero, Otero Pedrayo, Xohán L. Ramos e Antón Vilar Ponte deixaron positivas palabras do poemario.
Segundo a Editorial Galaxia:
Edicións
Bebedeira foi editado por Nós en 1934, con portada de José de Castro Arines, discípulo de Castelao e galeguista.
Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena e en Galaxia no mesmo ano en edición de Dulce Fernández Graña.
Antonio Álvarez Arias
Antonio Álvarez Arias, coñecido simplemente como Arias, nado en Verín o 16 de xaneiro de 1933, é un exfutbolista galego, que xogaba como dianteiro.
Traxectoria
Nacido en Verín, comezou a súa carreira como futbolista no Sporting de Braga, pasando logo ao Avilés, onde militou durante dúas tempadas. En 1952 fichou polo Deportivo da Coruña, co que debutou na Primeira División nun partido contra o Valencia en Mestalla, xogando como interior esquerdo, e marcando o único gol do seu equipo (1-1). Disputou 17 encontros ata o final da liga, marcando 8 goles, e a continuación disputou a fase de permanencia na que o equipo logrou manter a categoría.
Airexe, Vila de Mouros, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia de Vila de Mouros, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Antonio Álvarez Arias
Traxectoria
En 1957 realizou unha proba co Racing de Ferrol e acabou fichando polo club, que militaba na Segunda División.
Airexe, Vila de Mouros, O Incio
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Airexe, Rubián de Cima, O Incio
Airexe é un lugar da parroquia de Rubián de Cima, no concello lugués do Incio, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Gumersindo Busto
Gumersindo Busto Villanueva, nado en Laraño (Santiago de Compostela) o 11 de xullo de 1872 e finado en Buenos Aires o 21 de xuño de 1937, foi un filántropo galego.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Laraño, onde viviu coa súa nai, María Manuela Busto Villanueva, e a súa tía Francisca. Ingresou no Seminario de Santiago onde permaneceu tres anos. Emigrou en 1887, instalouse en Montevideo, onde se empregou como telegrafista no Ferrocarril Central do Uruguai e máis tarde noutra empresas do sector. En 1890 trasladouse ao departamento de Tacuarembó para traballar como mestre. Despois empregouse nunha notaria, e en 1892 iniciou formación académica matriculándose en Dereito na Universidade de Montevideo. Neste ano trasladouse a Buenos Aires. Traballou nas liñas ferroviarias de Buenos Aires e Rosario. Continuou os estudos de Dereito que rematou en 1898 acadando o grao de escribán. Comezou a exercer o notariado como rexente do Rexistro de Contratos nº 125 e anos despois impartiu docencia no Instituto de Aspirantes ao Notariado.
En 1904 puxo en marcha un proxecto para a creación dunha Universidade Libre Hispanoamericana que se había instalar en Santiago de Compostela. As súas xestións e esforzos non encontraron os apoios necesarios e finalmente só se acadou un dos obxectivos do proxecto inicial: a creación dunha gran biblioteca de temática americanista que aportaría coñecementos sobre América aos estudantes de Galicia. A Biblioteca América, tras moitos avatares, foi inaugurada en xullo de 1926.
Entrou en contacto con personalidades e sociedades galegas ás que permaneceu ligado. En 1908 formou parte da Comisión Curros Enríquez, organizada polos académicos correspondentes da Real Academia Galega en Buenos Aires para render homenaxe ao literato galego. No Centro Gallego de Buenos Aires desempeñou o cargo de vicepresidente e membro do Consello de Apelacións, en decembro de 1910 participou na creación dunha primeira Federación de Sociedades Gallegas. Neste ano o Centro Gallego da Habana nomeouno socio de honra. En 1911 integrou o núcleo fundador da Unión Redencionista Gallega. Como membro da Unión Hispanoamericana pro Valle Miñor e da Sociedad Fomento de la Educación y Progreso de la Parroquia de las Heras, que chegou a presidir, desenvolveu unha importante campaña en beneficio do ensino e instrución en Galicia. miniatura|300px|Busto cos directores de [[Noticiero de Vigo e La Voz de Vigo en 1909.]] En 1909 viaxou a Galicia coa intención de asistir á Exposición Regional de Galicia de Santiago de Compostela no mes de xullo. Durante os trinta días que permaneceu no país asistiu á Exposición en calidade de delegado e participou no Congreso de Emigración organizado pola Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago. Visitou diferentes escolas promovidas pola Unión Hispanoamericana pro Valle Miñor. Observou a realidade cultural e educativa galega e as súas eivas, o que o levou a concienciarse da necesidade de obter recursos a prol do sistema educativo e desenvolvemento pedagóxico galego. Con tal fin promoveu novas iniciativas, entre elas a creación do Padroado da Universidade de Santiago de Compostela, que finalmente veu a luz en 1922, así como a creación dunha escola en Laraño. Formulou propostas e iniciativas que pretendían a promoción turística de Galicia en América para o que solicitou fotografías aos alcaldes dos concellos galegos e promoveu a elaboración dun inventario de sociedades galegas fundadas en América.
Vida persoal
Casou en Buenos Aires con Felisa Gallardeo o 11 de maio de 1896, tivo oito fillos.
Toucador
thumb|200px|Debuxo dun toucador (1886). Un toucador é un moble que serve para enfeitarse e adobiarse, ou para arranxar o peiteado ou a disposición de calquera peza para cubrir a cabeza.
Con forma habitualmente de escritorio adoita constar dun espello e unha serie de caixóns onde se poden gardar os instrumentos, cosméticos, perfumes e adornos necesarios para tal fin. Adoita situarse no dormitorio ou peza contigua denominada tamén toucador.
Historia
En Europa a finais do século XVII foi onde se logrou o desenvolvemento dos toucadores, parecidos aos de hoxe en día.
Muisca (homónimos)
O pobo muisca ("muisca" quere dicir pobo ou xente en lingua muisca) é un pobo indíxena de Colombia.
Muisca tamén pode facer referencia:
Pilar Alegría
María del Pilar Alegría Continente, nada en Zaragoza o 1 de novembro de 1977, é unha política española do Partido Socialista Obreiro Español (PSOE), nomeada en xullo de 2021 Ministra de Educación e Formación Profesional de España.
Traxectoria
Nada en Zaragoza, é licenciada en Maxisterio, na especialidade de Educación Primaria, pola Universidade de Zaragoza e ten un mestrado en Estudos Avanzados en Educación Social pola Universidade Complutense.
Membro do PSOE, foi coordinadora da Secretaría Federal de Educación e Ciencia, xefa do Gabinete do Departamento de Educación, Cultura e Deportes do Goberno de Aragón, membro do Grupo Zaragoza-Norte e membro da Executiva Federal do PSOE entre 2008 e 2012 como vogal, así como secretaria de Educación na Executiva rexional do PSOE de Aragón.
Nas eleccións autonómicas de 2015, presentouse como número dous do PSOE pola provincia de Zaragoza e foi elixida deputada das Cortes de Aragón. O 6 de xullo de 2015 tomou posesión como conselleira de Innovación, Investigación e Universidade do Goberno de Aragón presidida por Javier Lambán.
Nas primarias de 2017, no PSOE, apoiou a candidatura de Susana Díaz, que saíu derrotada fronte á de Pedro Sánchez.
En setembro de 2018, Alegría converteuse na candidata do PSOE á alcaldía de Zaragoza, despois de obter o 49% dos votos na primeira volta das primarias celebradas o 24 de setembro e a renuncia da súa rival, Carmen Dueso, na segunda volta catro días despois. Nas eleccións municipais de 2019, o PSOE, malia se-la forza máis votada con dez concelleiros e gañar en tódolos distritos da cidade, agás nos 3 feudos do Partido Popular (Centro, Centro Histórico e Universidade), e pese a ter un acordo cos responsables locais de C's, Albert Rivera forzou o acordo co seu partido con PP, e Vox para lle da-la alcaldía ao candidato popular Jorge Azcón.
O 12 de febreiro de 2020, tomou posesión nun novo cargo como delegada do Goberno na comunidade autónoma de Aragón. O seu nomeamento non estivo exento de controversia, xa que a decisión non fora consultada co PSOE aragonés. É a encargada de realizar o relatorio de educación que se ha debater no 40 Congreso do PSOE.
En xullo de 2021, o presidente Sánchez Pérez-Castejón nomeouna ministra de Educación e Formación Profesional para substituír a Isabel Celáa, tomando posesión o 12 de xullo de 2021.
Vida persoal
Ten un fillo que estuda no Liceo Francés Molière de Zaragoza.
Receptor de andróxenos
miniatura|294 px|Función normal do receptor de andróxenos. A [[testosterona (T) entra na célula e, se está presente a 5-alfa-redutase, é convertida en dihidrotestosterona (DHT). O receptor de andróxenos (AR), despois de que se une a el o esteroide, sofre un cambio conformacional e libera proteínas de choque térmico (htps). A fosforilación (P) ocorre antes ou despois da unión do esteroide. O receptor de andróxenos trasládase ao núcleo onde ocorren a dimerización, a unión ao ADN e o recrutamento de coactivadores. Os xenes diana son transcritos a (ARNm) e traducidos a proteínas.   ]]
O receptor de andróxenos (AR), tamén chamado NR3C4 (receptor nuclear subfamilia 3, grupo C, membro 4), é un tipo de receptor nuclear que é activado no citoplasma pola unión de calquera das hormonas androxénicas, como a testosterona e a dihidrotestosterona e despois trasladado ao núcleo celular. O receptor de andróxenos humano está codificado no xene AR do cromosoma X. O receptor de andróxenos está relacionado estreitamente co receptor de proxesterona, polo que as proxestinas en maiores doses poden bloquear o receptor de andróxenos.
Efectos sobre o desenvolvemento
Nalgúns tipos de células a testosterona interacciona directamente con receptores de andróxenos, mentres que noutras a testosterona é convertida pola 5-alfa-redutase en dihidrotestosterona, un agonista aínda máis potente da activación de andróxenos. A testosterona parece ser a hormona primaria activadora do receptor de andróxenos no conduto de Wolff, mentres que a dihidrotestosterona é a principal hormona androxénica no seo uroxenital, tubérculo uroxenital e folículos pilosos. A testosterona é, por tanto, a principal responsable do desenvolvemento das características sexuais primarias masculinas, mentres que a dihidrotestosterona é responsable das características sexuais secundarias.
Os andróxenos causan a lenta maduración dos ósos, mais a maioría dos efectos de maduración potentes proceden dos estróxenos producidos por aromatización de andróxenos. Os usuarios de esteroides adolescentes poden encontrar que o seu crecemento queda atrasado polo exceso de andróxenos e/ou estróxenos. As persoas con poucas hormonas sexuais poden ser de baixa altura durante a puberdade pero acaban sendo máis altos de adultos como nas síndromes de insensibilidade aos andróxenos ou aos estróxenos.
Os estudos con ratos knockout indican que o receptor de andróxenos é esencial para a fertilidade feminina normal, sendo necesarios para o desenvolvemento e completa funcionalidade dos folículos ováricos e a ovulación, funcionando por medio de mecanismos intraováricos e neuroendócrinos.
Mantemento da integridade esquelética en machos
Por medio do receptor de andróxenos, os andróxenos desempeñan un papel clave no mantemento da integridade esquelética dos machos. A regulación desta integridade pola sinalización realizada polo receptor de andróxenos pode atribuírse a osteoblastos e osteocitos.
Papel en femias
O receptor de andróxenos xoga un papel na regulación das funcións sexuais, somáticas e comportamentais das femias. Os datos experimentais obtidos usando ratos femias knockout para o receptor de andróxenos, proporcionan probas de que a promoción do crecemento cardíaco, hipertrofia renal, crecemento óseo cortical e regulación da estrutura ósea trabecular é o resultado de accións dependentes da unión ao ADN do receptor de andróxenos en femias.
Ademais, a importancia de comprender os receptores de andróxenos en femias débese ao seu papel en varios trastornos xenéticos como a síndrome de insensibilidade aos andróxenos. As insensibilidades completa e parcial aos andróxenos son o resultado de mutacións nos xenes que codifican o receptor de andróxenos. Estas mutacións causan a inactivación do receptor de andróxenos debido a que dan resistencia á testosterona circulante, e coñécense máis de 400 mutacións diferentes no receptor de andróxenos.
Xenómico
O mecanismo primario de acción dos receptores de andróxenos é a regulación directa da transcrición xénica. A unión dun andróxeno ao receptor de andróxenos ten como resultado un cambio conformacional no receptor que, á súa vez, causa a disociación das proteínas de choque térmico, o transporte desde o citosol ao núcleo celular e a dimerización. O dímero receptor de andróxenos únese a unha secuencia específica de ADN chamada elemento de resposta a hormonas. Os receptores de andróxenos interaccionan con outras proteínas no núcleo, orixinando unha regulación á alza ou á baixa da transcrición dun xene específico. A regulación á alza ou a activación da transcrición ten como resultado o incremento da síntese de certos ARN mensaxeiros, os cales, á súa vez, son traducidos polos ribosomas para producir proteínas específicas. Un dos xenes diana coñecidos da activación do receptor de andróxenos é o do receptor do factor de crecemento similar á insulina 1 (IGF-1R). Así, os cambios nos niveis de proteínas específicas nas células é un modo como os receptores de andróxenos controlan o comportamento celular.
Unha función do receptor de andróxenos que é independente da unión directa á súa secuencia de ADN diana é facilitada polo recrutamento por medio doutras proteínas de unión ao ADN. Un exemplo é o factor de resposta ao soro, unha proteína que activa varios xenes que causan o crecemento muscular.
Non xenómico
Máis recentemente, os receptores de andróxenos mostraron ter un segundo modo de acción. Como tamén se observou noutros receptores de hormonas esteroides como os receptores de estróxenos, os receptores de andróxenos poden ter accións que son independentes das súas interaccións co ADN. Os receptores de andróxenos interaccionan con certas proteínas de transdución de sinais no citoplasma. A unión de andróxenos a receptores de andróxenos citoplasmáticos poden causar rápidos cambios na función celular independentes de cambios na transcrición xénica, como cambios no transporte iónico. A regulación de vías de transdución de sinais polos receptores de andróxenos citoplásmicos pode levar indirectamente a cambios na transcrición de xenes, por exemplo, ao conducir á fosforilación doutros factores de transcrición.
Deficiencias
Descubríronse polo menos 165 mutacións causantes de doenzas neste xene. A síndrome de insensibilidade aos andróxenos, anteriormente chamada feminización testicular, é causada por unha mutación no xene do receptor de andróxenos do cromosoma X (locus: Xq11–Xq12). O receptor de andróxenos parece afectar a fisioloxía das neuronas e é defectivo na enfermidade de Kennedy. Ademais, as mutacións puntuais e os polimorfismos de repetición de trinucleótidos foron ligados a outros varios trastornos.
Repeticións CAG
O xene AR contén repeticións CAG que afectan á función receptora, de maneira que poucas repeticións orixinan un incremento da sensibilidade do receptor a andróxenos circulantes e un maior númeor de repeticións causan unha diminución da súa sensibilidade. Os estudos realizados mostraron que hai unha variación racial nas repeticións CAG, na que, por exemplo, os afroamericanos teñen menos repeticións que os norteamericanos brancos non hispanos. As tendencias raciais nas repeticións CAG correspóndese coa incidencia e mortalidade do cancro de próstatra neses grupos.
Isoformas
Identificáronse dúas isoformas do receptor de andróxenos, denominadas A e B:
Variantes de empalme
AR-V7 é unha variante de empalme ou splicing do receptor de andróxenos que se pode detectar en células tumorias circulantes de pacientes de cancro de próstata metastáticos. e serve para predicir a resistencia a algúns fármacos.
Como diana de fármacos
O receptor de andróxenos é unha importante diana terapéutica no cancro de próstata. Así, desenvolvéronse moitos antiandróxenos, que principalmente teñen como diana o dominio de unión ao ligando da proteína. Os ligandos do receptor de andróxenos poden clasificarse segundo a súa estrutura (esteroide ou non esteroide) ou baseándose na súa capacidade para activar ou inhibir a transcrición (agonistas ou antagonistas). Aínda están en proceso de desenvolvemento inhibidores que teñen como diana dominios funcionais alternativos (dominio N-terminal, dominio de unión ao ADN) da proteína.
Interaccións
O receptor de andróxenos presenta interaccións con:
Sacho (instrumento musical)
Un sacho, chamado tamén legón , aixada , laia ou sacha , é unha ferramenta agrícola empregada na música tradicional galega para o acompañamento do canto. Como instrumento musical pertence á categoría dos idiófonos percutidos.
Orixe
esquerda|miniatura|180x180px|Sachos nun [[Folión de Entroido|Folión.]] O emprego musical dos sachos conservouse principalmente nas comarcas do sur de Pontevedra. Alí, antes da chegada da maquinaria agrícola, era costume que os veciños organizasen labradas comunais dos terreos para prepararen a sementeira do millo. Este traballo en común levaba asociados certos cantos e bailes tradicionais, chamados añas, que se desenvolvían ao ritmo marcado polas ferramentas de labranza.
Os sachos tócanse sostendo o mango horizontalmente sobre o ombro coa man esquerda, a carón da folla, ao tempo que coa man dereita se golpea a ritmo cun croio na parte metálica. A man esquerda move o sacho arriba e abaixo lixeiramente seguindo o compás dos golpes. Outro xeito de tocar é mantendo o mango apoiado no chan, suxeito coa man esquerda, mentres a dereita fai o ritmo petando na folla.
Nos entroidos das comarcas de Viana e Terra de Trives tamén se empregan os sachos como instrumentos musicais, se ben os xeito de tocar é diferente. Aquí, utilízanse sen o mango de madeira, agarrándose as follas directamente polo furado da vara, e batendo no metal cun ferro, martelo ou pedra.
Domingo Batet
Carreira militar
Ingresou na Academia Xeral militar de Toledo en 1887. En 1895 partiu como tenente voluntario á Guerra de Cuba (1895-1898), onde ao ano seguinte, tras participar en máis de corenta accións bélicas con vinte e unha mencións especiais, foi ascendido a capitán por méritos de guerra. En 1897 volveu a España, continuando os estudos militares. En 1909, foi ascendido a comandante, en 1919 a coronel e en 1925, a xeneral de brigada e destinado a Alacant, e posteriormente a Tarragona, a súa cidade natal.
No 1922, xunto con outro coronel e 3 tenente coroneis, foi nomeado xuíz dos procedementos motivados polo denominado expediente Picasso tras o chamado Desastre de Annual; porén, dimitu do cargo por pensar que os feitos debían seren xulagdos por xuíces do corpo militar do exército. Como parte de devanditos procedementos, escribiu un informe sobre os altos mandos do exército español en Marrocos, no que Franco non quedou moi ben parado.
Nos primeiros momentos da ditadura de Primo de Rivera, Batet aceptou o novo réxime. Con todo, en 1926 foi detido e procesado acusado de complicidade no intento de alzamento militar contra a ditadura coñecido como a Sanjuanada, mais o Consello Superior de Guerra absolveuno.
Segunda República
Ao ser proclamada en 1931 a República, atopábase destinado en Mallorca. En xullo de 1931 substituíu ao xeneral López Ochoa como capitán xeneral de Cataluña e xeneral en xefe da IV División Orgánica con dede en Barcelona, cando este foi relevado por discrepancias co ministro da Guerra, Manuel Azaña. Durante a súa permanencia neste destino distinguiuse polo seu acatamento da autoridade civil, o respecto ao réxime autonómico catalán e a prudencia con que actuou nas tensións entre algúns sectores militares e a nova administración autonómica. miniatura|Domingo Batet en Tortosa ([[Mundo Gráfico, nº 1049, 8 de decembro de 1931).]] Ao producirse a insurrección da Generalitat o 6 de outubro de 1934, Lluís Companys cominouno a que se puxese ás ordes da Generalitat. Con todo, Batet púxose en contacto co presidente do Goberno Lerroux, quen lle ordenou que declarase o estado de guerra. Tras diferentes disturbios co resultado de tres mortes, o exército, comandado por Batet tomou a praza de San Jaume. O xeneral parlamentou con Enric Pérez Farrás, á cabeza dos Mossos d'Esquadra, para que abandonasen as armas. Aquel non se rendeu e os Mossos comezaron a disparar contra as tropas, producindo varías mortes e feridos. Daquela, os canóns do exército dispararon contra o palacio da Generalitat de Cataluña. Tras cinco horas, os insurrectos comandados polo coronel Frederic Escofet rendéronse e foron feitos prisioneiros.