cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier Cercas
Mocidade e idade adulta
Logo de vivir varios anos en Barcelona, Cercas regresou coa súa esposa e o seu fillo a Xirona en 1999. Até o ano 2000, Javier Cercas era un escritor moi pouco coñecido. Isto apréciase no feito que nunha antoloxía de autores españois publicada ese ano, titulada Páginas amarillas, é excluído dunha lista de varios escritores da súa mesma xeración. A pesar do anterior, o seu amigo, o recoñecido escritor chileno Roberto Bolaño, recoñecía nel a un escritor talentoso e estimulouno a continuar escribindo.
Consolidación literaria
miniatura|215x215px|Javier Cercas na Feira do Libro de Madrid 2009 esquerda|miniatura|Javier Cercas entrevistado por Rodrigo Pinto no Festival Puerto de Ideas 2016, Teatro do Parque Cultural de Valparaíso. En 2001 Cercas publicou a súa novela Soldados de Salamina, a cal o converteu nun escritor mundialmente recoñecido, recibindo excelentes críticas por parte de prestixiosos escritores tales como Mario Vargas Llosa, J. M. Coetzee, Doris Lessing, Susan Sontag e George Steiner. As numerosas vendas desta obra permitiron ao escritor dedicarse exclusivamente a escribir, deixando o seu oficio como profesor de filoloxía. Unha versión cinematográfica desta novela estreouse dous anos despois, baixo a dirección de David Trueba.
A súa seguinte novela, La velocidad de la luz, que apareceu en 2005, foi considerada como libro do ano polo xornal La Vanguardia e Qué Leer, e obtivo distintos premios. Nas súas novelas seguintes, Anatomía de un instante (2009), Las leyes de la frontera (2012), El impostor (2014) e El monarca de las sombras (2017) o autor mantivo un forte interese polos períodos históricos da guerra civil española e a Transición española posterior ao Franquismo.
A súa obra foi traducida a máis de vinte linguas. Pola súa banda el mesmo traduciu a autores cataláns contemporáneos e a H. G. Wells.
Estilo e influencias
En canto ao proceso de escrita, segundo o propio autor, a pesar de que as súas novelas son todas moi diferentes, todas elas comezan cunha pregunta, e o libro corresponde a unha procura da súa resposta, que finalmente non se consegue, ou ben a resposta é a pregunta en si mesma. O escritor afirma que ao momento de comezar unha nova novela, só ten unha vaga idea sobre ela, e esta vaise definindo a medida que se vai desenvolvendo. Dixo que o seu ideal son as «novelas fáciles de ler e difíciles de entender», como é o caso de Don Quixote da Mancha, a súa novela favorita.
O mesmo autor recoñece no contista arxentino Jorge Luís Borges unha das súas maiores influencias e estímulos para escribir, téndoo comezado a ler aos catorce anos de idade. Así mesmo recoñece que para el os dous autores máis importantes na literatura son Borges e Franz Kafka.
Para Cercas, o rol do articulista é case oposto ao rol do novelista, aínda que unha mesma persoa pode ser capaz de exercer ambos os dous sen problemas.
Ideoloxía política
As novelas e crónicas de Javier Cercas adoitan posuír un forte contido político, polo que se manifesta como autor de tendencia esquerdista, aínda que tamén un crítico do discurso e estado actual da esquerda no seu país. É ademais un fervente opositor á ditadura de Francisco Franco, que polemizou con diversos intelectuais, xornalistas e políticos acerca das responsabilidades durante a Guerra Civil Española, a ditadura e a Transición Española. Entre outros, debateu con José Ignacio Wert e Gregorio Morán.
Viviu case toda a súa vida en Cataluña, pero considérase, nas súas palabras, un «estremeño catalanizado ou un catalán que non acerta a deixar de ser estremeño (ou ao revés)». En Cataluña existe un forte nacionalismo, que ás veces leva a un sentimento de independizarse do resto de España. Cercas rexeita en xeral os nacionalismos, que considera cuestión pasional, a diferenza do independentismo, que é un tema político, apenas discutido, e ao que estaría disposto a adherirse se lle demostraran que as independencias de Cataluña ou o País Vasco puidesen ser beneficiosas para os seus habitantes. Este antinacionalismo carrexoulle disputas con outros escritores e historiadores, tales como Joan B. Culla, e levouno a criticar abertamente a manifestantes simpatizantes de ETA. Tamén se mostrou a favor dunha Europa federada ou confederada.
O escritor declárase ateo e anticlerical, e está moi interesado na política da Cidade do Vaticano.
Premios
Por Soldados de Salamina​
Por La velocidad de la luz
Por Las leyes de la frontera
Por Terra Alta
Outros
Carillón
Un carillón ( ou, ) é un instrumento musical tipicamente aloxado no campanario dunha igrexa ou edificio municipal. O instrumento está composto por polo menos 23 campás en forma de copa de bronce fundido, que se tocan en serie para producir unha melodía, ou xuntos para tocar un acorde. O carillón manual é tocado nun teclado - as teclas son chamados bastóns - e premendo as patas dun teclado de pedal cos pés. As teclas activan pancas e fíos conectados a pinzas metálicas que golpean as campás.
O carillón máis grande do mundo, con 120 campás, está no Palacio de Mafra en Portugal.
O carillón é o segundo máis pesado de todos os instrumentos musicais existentes, clasificándose só por detrás dos órganos de pipa máis grandes. O carillón máis pesado do mundo (na Igrexa de Riverside Church na cidade de Nova York) pesa máis de 91 toneladas, mentres que o órgano Wanamaker de Filadelfia pesa 260.
A palabra "carillón" é orixinaria do francés quadrillon, que significa catro campás. En alemán, un carillón ist ein Glockenspiel, o instrumento de percusión chamado glockenspiel por falantes de inglés adoita denominarse carillón en francés.
Historia
miniatura|O carillón Hemony de Zuiderkerk en [[Ámsterdam|Amsterdam foi instalada en 1656.]] Na época medieval, as campás balanceáronse primeiro como unha forma de notificar á xente de avisos inminentes da igrexa, por exemplo, incendios, tormentas, guerras e outros eventos seculares.
Non obstante, o uso das campás para tocar composicións musicais melódicas orixinouse no século XVI nos Países Baixos. O primeiro carillón foi en Flandres, onde alguén interpretou música cas campás do concello de Oudenaarde en 1510 usando un teclado de bastón.
As figuras principais da evolución do carillón moderno foron Pieter e François Hemony traballando no século XVII. Están acreditados como os maiores fundadores de campás para carillón na historia dos Países Baixos. Eles desenvolveron o carillón, en colaboración con Jacob van Eyck, nun instrumento musical de pleno dereito lanzando o primeiro carillón afinado en 1644, que foi instalado na torre Wijnhuistoren de Zutphen.
Características musicais
A Federación Mundial de Carillóns define un carillón como "un instrumento musical composto por campás de bronce afinadas que se tocan dende un teclado de bastón. Só se terán en conta aqueles carillóns con 23 campás como mínimo. Os instrumentos construídos antes de 1940 e compostos por entre 15 e 22 campás poden ser designados como "carillóns históricos". "
O GCNA define un "carillón tradicional" como un tocado dende un teclado de bastón mecánico (non electrificado), e un "carillón non tradicional" como un instrumento musical con campás, pero tocado por medios mecánicos ou electro-mecánicos automatizados., ou dun teclado eléctrico ou electrónico.
Como cada nota é producida por unha campá individual, a gama musical dun carillón vén determinada polo número de campás que leva. Os distintos nomes atribúense a instrumentos en función do número de campás que inclúen:
O carillón de Riverside na cidade de Nova York ten a campaílla de carillón afinada máis grande do mundo, que soa a C 2 (dúas oitavas por baixo do medio C).
dereita|miniatura|250x250px| Un carillón viaxeiro no Festival do Renacemento de Colorado en xuño de 2008 Os carillóns viaxeiros ou móbiles non se colocan nunha torre, senón que se poden transportar. Algúns deles poden ser tocados en interiores, nunha sala de concertos ou igrexas, como o carillón móbil de Frank Steijns.
Non hai un rango de paso estándar para o carillón. En xeral, un carillón de concertos terá un mínimo de 48 campás. O rango de calquera instrumento depende normalmente dos fondos dispoñibles para a fabricación e instalación do instrumento: máis cartos permiten tirar máis campás, especialmente os máis grandes e máis custosos. Os carillóns máis vellos poden ser instrumentos de transposición, xeralmente traspostos cara arriba. A maioría dos instrumentos modernos soan no campo de concertos. Un carillón clavier ten un teclado de manual e de pedal.
Música de carillón
A música de carillón está normalmente escrita en dúas beiras. As notas escritas no clavo de baixo son xeralmente tocadas polos pés. As notas escritas na aguda escoura reprodúcense coas mans. Os pedais van dende a nota máis baixa (o bourdon) e poden continuar ata dúas oitavas e media. No teclado estándar norteamericano, todas as notas poden reproducirse no manual.
Por mor das peculiaridades acústicas dunha campá de carillón (a importancia do terzo menor e a falta de amortiguación do son), a música escrita para outros instrumentos ten que ser organizada especificamente para o carillón.
A combinación do carillón e outros instrumentos non adoita facerse. O carillón xeralmente é demasiado forte para tocar coa maioría dos outros instrumentos de concertos. As grandes excepcións a isto son algunhas composicións de finais do século XX e principios do XXI, que inclúen soporte electrónico e carillón. Nestas composicións, a amplificación de son é capaz de igualar o rango dinámico extremo do carillón e, no caso de compositores sensibles, incluso son posibles os efectos máis delicados. A música Brass adoita escoitarse xunto cun carillón (itinerante).
O adestrador persoal
O adestrador persoal (en Blood, Sweat, and Lies) é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Lane Shefter Bishop.
Carillón
Carillonistas
miniatura| Carilloneiro tocando o carillón de 56 campás no edificio Plummer, Rochester, Minnesota O carillonista ou carilloneiro é o título do músico que interpreta o carillón. O carillonista está normalmente sentado nunha cabina baixo as campás e toca co quinto dedo presionado cara abaixo cun puño fraxamente pechado, nunha serie de teclas parecidas a un bastón dispostas no mesmo esquema do teclado do piano. Os bastóns nunca se tocan cos dedos como se fai un piano, aínda que ás veces úsase como técnica especial para tocar o carillón. As teclas activan pancas e fíos que se conectan directamente cos toques das campás; así, do mesmo xeito que cun piano, o carillonista pode variar o volume de cada nota segundo a forza aplicada á tecla. Ademais das teclas manuais, tamén tocan as campás máis pesadas cun teclado de pedal.
Escolas de carillón
miniatura| Carilloneiro usando os lados das mans para tocar o teclado. A primeira escola internacional de carillóns do mundo, a Royal carillón School "Jef Denyn", está en Mechelen, en Bélxica, onde se orixinou o estudo da campanoloxía. Outras escolas de carillóns inclúen a Escola carillón Holandesa en Amersfoort.
En Norte América, pódese estudar o carillón en varias universidades.
A escola George Cadbury carillón foi inaugurada en 2006 e é a única escola de carillón do Reino Unido.
Outra escola internacional de carillóns, a escola escandinava Carillon en Løgumkloster, Dinamarca, foi creada en 1979. Atende principalmente aos escandinavos, pero colabora con outras escolas de carillón a nivel universitario con intercambio de estudantes.
Varias universidades e institucións universitarias usan carillóns como parte da súa tradición. A Universidade de Princeton alberga un carillón de 67 campás que se pode escoitar todos os domingos pola tarde coas actuacións de Lisa Lonie. A Universidade de Yale en New Haven, Connecticut, é a casa dun dos únicos gremios de carilloneros para estudantes de todo o mundo. Os membros deste grupo son seleccionados mediante audición, seguindo un intensivo programa de adestramento de cinco semanas para posibles contratacións. O Yale Memorial carillón pode escoitarse na icónica torre da Harkness da universidade dúas veces ao día. Un programa similar dirixido por estudantes é o da Universidade de Texas en Austin. O Smith College de Northampton, Massachusetts, completou o seu carillón de 48 campás en 2009, noventa anos despois de que as primeiras campás colgásense en 1919. Middlebury College en Vermont ten un carillón de 48 campás situado no campanario da Capela Memorial da facultade. A Universidade de Toronto, no Canadá, ten un carillón de 51 campás situado na Soldiers' Tower, e é a única universidade canadense que ten un carillón.
Notas
Todas están en inglés salvo cando se indique o contrario.
O adestrador persoal
Estreouse en galego o 19 de abril de 2022 na TVG. Foi traducido por Manuel Arca Castro e a directora de dobraxe é Charo Pena.
The Lays of Beleriand
Seccións
O libro está dividido nas seguintes sección:
Veselin Topalov
Veselin Topalov (Веселин Топалов), nado o 15 de marzo de 1975, é un gran mestre de xadrez búlgaro.
Traxectoria
Topalov foi 'Campión do Mundo de Xadrez da FIDE'. Este campionato foi un torneo eliminatorio de status inferior ao do campionato mundial clásico.
Converteuse no campión da FIDE en 2005. Perdeu o seu título nunha partida clásica contra Vladimir Kramnik, cuxo propósito era unificar os títulos. Durante o encontro, o seu técnico acusou ao seu rival de facer trampas. A partida puxo fin á división entre títulos mundiais, que xurdira en 1993. A continuación, Topalov derrotou a Gata Kamsky en febreiro de 2009 en Sofía, Bulgaria para gañarse o dereito a ser o retador do Campionato do Mundo de Xadrez en 2010. Topalov perdeu o partido do Campionato do Mundo con Anand 5½–6½ en maio de 2010.
Topalov gañou o Oscar de xadrez de 2005. Estivo como número 1 do mundo desde abril de 2006 até xaneiro de 2007, e despois tivo a segunda clasificación Elo máis alta de todos os tempos (2813). Recuperou o posto número 1 do mundo de novo en outubro de 2008, e mantívose oficialmente no primeiro posto até xaneiro de 2010, cando caeu no segundo posto por detrás de Magnus Carlsen.
Mantívose como número un durante 27 meses na súa carreira, o cuarto máis longo, só por detrás de Garry Kasparov, Anatoly Karpov, Bobby Fischer, e, seguido del, Magnus Carlsen.
Barbarian (filme de 2022)
Barbarian é un filme estadounidense de 2022 dirixido e escrito por Zach Cregger. Foi producido por Arnon Milchan, Roy Lee, Raphael Margules e J.D. Lifshitz. Está protagonizado por Georgina Campbell, Bill Skarsgård e Justin Long. Conta a historia dunha muller que descobre que a casa de alugueiro que reservou foi accidentalmente reservada por outra persoa, sen saber un escuro segredo que se agocha dentro da vivenda.
Barbarian estreouse na San Diego Comic-Con o 22 de xullo de 2022, e nos cinemas dos Estados Unidos o 9 de setembro de 2022 a través de 20th Century Studios. O filme recibiu críticas xeralmente positivas, con eloxios polo guión e a dirección de Cregger, así como polas actuacións do elenco. Recadou 45 millóns de dólares en todo o mundo cun orzamento de produción entre 4 millóns e 4,5 millóns de dólares.
Patrimonio da Humanidade en Madagascar
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Madagascar, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Madagascar ratificou a convención o 19 de xullo de 1983, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.
Cegoñas (filme)
Cegoñas (en Storks) é un filme estadounidense de 2016 producido por Warner Animation Group e distribuído por Warner Bros. Foi dirixido por Nicholas Stoller e Doug Sweetland, escrito por Stoller e está protagonizado polas voces de Andy Samberg, Katie Crown, Kelsey Grammer, Jennifer Aniston, Ty Burrell, Keegan-Michael Key, Jordan Peele, Stephen Kramer Glickman e Danny Trejo.
O filme conta a historia dunha cegoña (Junior) e a súa compañeira humana (Tulip), que traballan no centro de distribución dunha enorme tenda en liña, Cornerstore.com, situada no alto das montañas. Despois de que un neno envía unha carta á empresa, os dous crean accidentalmente unha bebé usando a desaparecida fábrica de bebés que as cegoñas usaran anteriormente no seu negocio orixinal de facer entregas de bebés. Co fin de protexer ao bebé do xerente da empresa e garantir o ascenso de Junior para sucederlo, os dous emprenden unha viaxe para entregar o bebé á familia do neno.
Cegoñas estreouse nos Ánxeles o 17 de setembro de 2016, e estreouse seis días despois en 3D, IMAX e formatos convencionais. O filme recibiu críticas dispares por parte da crítica, que eloxiou a animación, o humor e a actuación de voz, mais criticaron o guión. Gañou 183 millóns de dólares en todo o mundo fronte a un orzamento de 70 millóns de dólares.
Estreouse en galego o 1 de xaneiro de 2022 a través da TVG, e foi traducido por Andrea Ucha Bouzada.
Ælfwine (Tolkien)
miniatura|dereita|Os irmáns [[Hengest e Horsa son os fundadores lendarios de Inglaterra; en The Book of Lost Tales, Tolkien concibe a Ælfwine como o seu pai. Ilustración de Edward Parrott na obra de 1909 Pageant of British History.]]
Jacques Jean Barre
Jacques Jean Barre, nado en París o 3 de agosto de 1793 e finado na mesma cidade o 10 de xuño de 1855, foi un medallista e gravador de selos postais, de billetes e de moedas francés.
En 1843 foi designado como 17º gravador xeral de moedas de Francia, posto no que foi o sucesor de Nicolas Pierre Tiolier e no que foi relevado en 1855 polo seu fillo, Désiré Albert Barre.
Traxectoria
Barre naceu en París o 3 de agosto de 1793. A orde do seu primeiro e do seu segundo nome varía segundo as fontes, e adoita se "Jean-Jacques" nas publicacións relacionadas coa numismática e "Jacques Jean" nas de orientación filatélica.
Con 17 anos, en 1810, ingresou como gravador na Monnaie de Paris, como aprendiz do gravador xeral Nicolas Pierre Tiolier.
En 1919 participou na exposición do Salón de París con grande éxito cun cadro de medallas. Posteriormente foi un asiduo participante nestes salóns entre 1822 e 1846, onde amosou as súas medallas, cuños, retratos etc. Tamén participou nas exposicións anuais de Belas Artes de París. A súa produción de medallas, varias delas de temática masónica, foi constante durante o seu período de actividade.
En 1834 encomendóuselle o gravado dalgunhas probas para moedas a nome de Luís Filipe I (1830-1848), que finalmente non foron adoptadas. Logo do falecemento en 1842 de Nicolas Pierre Tiolier, Barre foi designado para ocupar o seu posto como gravador xeral e, no exercicio do seu cargo, o rei Luís Filipe I encargoulle, entre outros traballos, unha serie de grandes retratos de numerosos membros da familia real reproducidos en medallóns de xeso. Así emsmo, encargouse do deseño e a supervisión do gravado dun novo modelo de billetes de 500 e de 1.000 francos iniciado en 1842.
The Swimmers (filme de 2022)
The Swimmers é un filme de 2022 dirixido por Sally El-Hosaini a partir dun guión que escribiu xunto con Jack Thorne. O filme está protagonizado polas irmás Nathalie Issa e Manal Issa, Ahmed Malek, Matthias Schweighöfer, Ali Suliman, Kinda Alloush, James Krishna Floyd e Elmi Rashid Elmi.
Jacques Jean Barre
Traxectoria
miniatura|Deseño do Gran Selo de Francia, obra de Jacques-Jean Barre ([[1848). ]]
A boca aberta
A boca aberta (en La Gueule ouverte) é un filme francés de 1974 dirixido por Maurice Pialat. Representa, de xeito realista, unha muller que atravesa unha enfermidade terminal e tamén se enfronta ás tumultuosas vidas do seu marido e do seu fillo. Foi un dos filmes de Pialat con menos éxito comercial. Foi o terceiro filme dos dez que dirixiu antes da súa morte en xaneiro de 2003.
The Swimmers (filme de 2022)
The Swimmers estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 8 de setembro de 2022, e en cinemas escollidos o 11 de novembro de 2022. Presentouse no evento de gala do Festival Internacional de Cinema de Marrakesh o 18 de novembro de 2022, antes do seu lanzamento en liña o 23 de novembro de 2022 a través de Netflix.
Jacques Jean Barre
Traxectoria
Logo de se ter ocupado moi pouco das moedas durante a II República, agás a moeda de cinco francos retomada do tipo deseñado por Augustin Dupré, tivo que esperar á elección de Luís Napoleón Bonaparte (futuro Napoleón III) como presidente da República, en decembro de 1848, para que se lle encomende o gravado de cuños monetarios. Durante o curto período republicano antes do golpe de Estado do 2 de decembro de 1851, fixo o gravado das moedas de 5 francos e de 1 franco coa efixie espida de Luís Napoleón, que levaban nas lendas dos seus reversos a mención RÉPUBLIQUE FRANÇAISE. E despois, proclamado o Imperio en 1852, gravou as mesmas moedas pero esta volta coas lendas NAPOLÉON III EMPEREUR no anverso e EMPIRE FRANÇAIS no reverso. miniatura|Jacques Jean Barre foi o [[Gravado|gravador deste rappen suízo de 1910. ]] Ademais de moedas francesas, Barre gravou tamén as moedas de 1 e de 2 céntimos de Suíza que se cuñaron entre 1850 e 1946, sobre deseños de Alexander Hutter.
A boca aberta
Está protagonizado por Monique Mélinand, Philippe Léotard, Hubert Deschamps e Nathalie Baye. Néstor Almendros, o fotógrafo español coñecido por traballar con directores da Nouvelle Vague como François Truffaut e Éric Rohmer, colaborou con Pialat por primeira vez neste filme. O título é unha referencia poética á posición da boca aberta que ás veces se atopa nos cadáveres.
Jacques Jean Barre
Traxectoria
En 1834, Jacques Jean Barre recibiu a cruz da Lexión de Honra.
A boca aberta
Sinopse
Monique Mélinand interpreta unha muller na fase finais dunha doenza terminal. O seu fillo Philippe, a muller de Philippe Nathalie e o seu marido Roger intentan consolala mentres ela atravesa o seu calvario. Porén, eses dous homes máis achegados da súa vida persoal comezan a involucrarse máis nas súas relacións con múltiples amantes. O seu marido coquetea cos clientes na súa tenda de roupa e mercería mentres o seu fillo coquetea coas enfermeiras. O filme incorpora elementos da ópera de Mozart Così fan tutte con efectos poéticos, relacionados con estas escenas. Finalmente, a muller pasa por varios momentos fondamente emotivos mentres a doenza cobra a súa vida.
Jacques Jean Barre
Traxectoria
En 1855, afectado por unha doenza, dimitiu das súas funcións como gravador xeral de Francia, posto no que foi sucedido primeiro polo seu fillo máis novo Désiré Albert Barre e a continuación polo seu fillo máis vello, Jean Auguste Barre.
Bietan jarrai
Bietan jarrai (do éuscaro bietan, ‘nas/nos dous’, e jarrai, ‘seguir’) foi un lema da banda terrorista ETA. Literalmente significa «seguir nas dúas» ou «perseverar en ambas», en referencia á loita política e á armada. O lema foi creado nunha talla de madeira polo Félix Likiniano, exiliado anarquista e solidario co independentismo vasco.
Simboloxía
Está composto por unha serpe, símbolo do sixilo, e unha machada, que representa a forza.
Durante décadas foi o anagrama de ETA- A súa reprodución foi utilizada en comunicados e outros eventos. En setembro de 2017, con motivo do inicio do debate sobre a súa disolución, a imaxe da talla orixinal de Likiniano figuraba en todos os seus comunicados e documentos.
Pik Botha
Roelof Frederik "Pik" Botha, nado o 27 de abril de 1932 e finado o 12 de outubro de 2018, foi un político surafricano.
Traxectoria
Serviu como ministro de Asuntos Exteriores do país nos últimos anos da era do apartheid.
No ano 2000, Botha declarou o seu apoio aos presidentes Nelson Mandela e Thabo Mbeki.
Botha morreu o 12 de outubro de 2018 na súa casa de Pretoria aos 86 anos.
The Lost Road and Other Writings
The Lost Road and Other Writings – Language and Legend before 'The Lord of the Rings' (tamén coñecido como The Lost Road and Other Writings) é o quinto volume da serie de libros de 12 volumes de Christopher Tolkien, The History of Middle-earth, nos cales analiza os manuscritos inéditos do seu pai J. R. R. Tolkien.
Contidos
The Lost Road and Other Writings contén as seguintes seccións:
The History of The Lord of the Rings
The History of The Lord of the Rings é unha obra de catro volumes publicados por Christopher Tolkien entre 1988 e 1992 que documenta o proceso de escritura da obra O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien.
Francina Armengol
Carreira política
Tamén é secretaria da Comisión Executiva Federal do PSOE desde xullo de 2004 no XXXVI Congreso Socialista até a actualidade (2023). En 2016, foi a única persoa do PSOE que ocupaba a presidencia autonómica que apoiaba a Pedro Sánchez.
De 2007 a 2011 foi presidenta do Consello Insular de Mallorca. É secretaria xeral do Partido Socialista de Baleares (PSIB - PSOE) desde febreiro de 2012. Despois da súa primeira presidencia na lexislatura 2015 - 2019, en xuño de 2019 foi reelixida para un segundo mandato.
Eleccións de 2023
Nas eleccións ao Parlamento balear de 2023, o PP gañou as eleccións con 25 conselleiros fronte a 18 do PSIB-PSOE e Armengol dimitiu como presidenta en xuño do mesmo ano, defendendo o seu estilo de diálogo de goberno, promovendo a sanidade pública e universal, a implantación dunha lei de residuos, unha lei de cambio climático e transición enerxética e unha lei de turismo para tratar de loitar contra a masificación turística. Outras leis desenvolvidas durante o seu mandato son a lei LGTBI, a de igualdade, a de fosa ou a de memoria democrática.
Trala derrota electoral nas eleccións ao Parlament de Baleares, nas posteriores eleccións xerais españolas de 2023 conseguiu a acta de deputada e no proceso para a formación da Mesa do Parlamento, foi designada polo PSOE como a súa candidata para presidir o Congreso dos Deputados con vistas a conseguir o apoio de Junts. O 17 de agosto no proceso de constitución da Cámara Baixa, foi elixida presidenta do Congreso dos Deputados en primeira volta por maioría absoluta de 178 votos (PSOE, Sumar, Esquerra Republicana, Junts, Bildu, PNV e BNG).
Controversias na pandemia de COVID-19
Durante a pandemia de COVID-19, foi sorprendida ás 01:15 horas nun bar pola Policía Local de Palma, saltándose o horario de peche nocturno. Por iso, o Partido Popular de Baleares solicitou a súa dimisión. Armengol explicou que un dos seus acompañantes se desmaiara ao saír do local, polo que media hora máis tarde quedaron fóra, atendéndoo, sinalando que lamentaba o sucedido e que a imaxe que se podía trasladar non foi a que en realidade aconteceu.
The Shaping of Middle-earth
The Shaping of Middle-earth – The Quenta, The Ambarkanta and The Annals (1986) (tamén coñecido como The Shaping of Middle-earth) é o cuarto volume da serie de 12 volumes de Christopher Tolkien The History of Middle-earth, nos cales analiza os manuscritos inéditos do seu pai J. R. R. Tolkien.
Francina Armengol
Controversias na pandemia de COVID-19
No verán de 2021 produciuse un "macro brote" de COVID-19 na illa de Mallorca entre 350 estudantes de todo o Estado, que estaban na súa viaxe de fin de curso, entre eles varios galegos. A actuación do seu goberno foi criticada por estes estudantes e por partidos da oposición, acusando o seu goberno de "secuestro" e de ter manexado mal a situación. O Tribunal Superior de Xustiza das Baleares permitiu aos estudantes que deran negativo abandonar o confinamento no hotel e volver ás súas casas. Tres meses despois, o mesmo tribunal deu a razón á actuación do goberno balear.
A finais de 2021 Armengol deu positivo en COVID-19 e atribuíu ter pasado a doenza con poucos sintomas grazas á vacina.
The Lay of the Children of Húrin
The Lay of the Children of Húrin é un longo poema épico escrito por J. R. R. Tolkien e ambientado no seu mundo ficticio de fantasía, a Terra Media. Conta a vida e o destino de Túrin Turambar, o fillo de Húrin. Está escrito en verso aliterativo e existen diferentes versións, mais nunca foi terminado. O poema foi publicado após a morte do autor polo seu fillo Christopher Tolkien, quen en 1985 publicou The Lays of Beleriand, o terceiro volume de The History of Middle-earth; posteriormente, publicou unha versión na forma dun libro autónomo en 2007, con The Children of Húrin.
Carlota García del Real
Carlota García del Real González, nada en Madrid en 1904 e finada na mesma cidade o 24 de xuño de 2002, foi unha banqueira galega.
Traxectoria
Filla de Eduardo García del Real Álvarez Mijares e Carlota González, e irmá de Fernanda García del Real. Herdou a Banca Bengoechea, que despois se denominou Banca Bustelo.
Vida persoal
Casou en Madrid con Francisco Bustelo Vázquez en 1930, e foi nai de José Ramón, Francisco, Carlos e Carlota Bustelo García del Real.
Péter Lékó
En 1994, con 14 anos, 4 meses e 28 días, foi o máis novo en conseguir o título de Gran Mestre Internacional, marca que daquela pertencía á súa compatriota Judit Polgár.
Estivo entre os dez mellores xogadores de xadrez do mundo na década de 2000 e gañou cinco 'Supertorneos' na súa carreira.
En 2004 desafiou a Vladimir Kramnik polo título mundial da PCA, sen conseguir vencelo. Mentres que terminou quinto e cuarto respectivamente nos Campionatos do Mundo FIDE de 2005 e no Campionato do Mundo Unificado de 2007. Participou en 8 Xogos Olímpicos de xadrez coa selección húngara, gañando un ouro e dúas pratas.
Benidorm Fest 2022
miniatura|250px|Logo do Benidorm Fest 2022. Benidorm Fest 2022 foi a 1ª edición da selección da canción española para participar no Festival de Eurovisión 2022. A final celebrouse o 29 de xaneiro de 2022 no Palacio de Deportes L'Illa de Benidorm da localidade homónima, contando con dúas semifinais previas disputadas no mesmo recinto os días 26 e 27 de xaneiro. ​ Os presentadores foron Inés Hernand, Màxim Huerta e Alaska.​ A canción gañadora e, polo tanto, representante de España en Eurovisión, foi "SloMo" de Chanel.
Péter Lékó
Traxectoria
Nado en Subotica, na entón Iugoslavia, tras a separación dos seus pais trasladouse a Szeged coa súa nai aos dous anos.
Benidorm Fest 2022
Estrutura
A competición consta de dúas semifinais e unha final. En total compiten 14 cancións candidatas repartidas entre as dúas semifinais, é dicir, participan 7 en cada unha. En cada unha, as 4 cancións máis votadas entre o xurado profesional nacional (30%) e internacional (20%), o panel demográfico (25%) e o televoto (25%), pasan directamente á final. Na devandita final, volven a interpretar as oito cancións clasificadas para determinar cal será o representante de España no Festival de Eurovisión 2022, seguindo o mesmo sistema de votación que nas galas anteriores.
Selección dos participantes
O 29 de setembro de 2021, RTVE abriu un prazo dun mes (prorrogado posteriormente ata o 10 de novembro) para que artistas, autores e compositores enviaran as súas propostas á corporación pública de radio e televisión, mentres que a propia emisora ​​reservaba unha invitación directa a cantantes de renome. e autores do panorama musical actual. Tanto a valoración das candidaturas como as invitacións realizáronse en colaboración cos asesores musicais J Cruz, Tony Sánchez-Ohlsson e Zahara.
O certame estaba aberto a intérpretes, grupos e autores que tivesen polo menos 16 anos antes de maio de 2022, e que tivesen que ser de nacionalidade española ou ter residencia permanente en España (no caso de dúos ou grupos, polo menos o 50% dos membros). tiña que cumprir esta condición). Os cantantes só puideron enviar unha solicitude, aínda que os compositores tiñan a posibilidade de enviar unha canción como escritores principais e dúas cancións adicionais como coguionistas.
Nunha rolda de prensa celebrada o 22 de novembro de 2021, a xefa da delegación española, Eva Mora, afirmou que a través do formulario en liña se recibiron 692 traballos e que se enviaron 194 cancións por artistas invitados directamente por RTVE, que suman un total de 886. Posteriormente, os nomes dos concursantes foron anunciados oficialmente por RTVE o 10 de decembro de 2021.910
Cancións
As cancións deben ser orixinais e non ter sido publicadas, interpretadas ou distribuídas, total ou parcialmente, antes do 1 de setembro do ano anterior á celebración do Festival de Eurovisión. Ademais, a canción debe durar un mínimo de 2 minutos e medio e un máximo de 3 minutos, incluídas as letras en castelán e/ou nas linguas cooficiais de España, aínda que as cancións con fragmentos en linguas estranxeiras son aceptadas, sempre que non superen o 35% do texto. Así mesmo, os autores poden suxerir ao artista e/ou grupo que consideren idóneo para interpretar a súa canción, pero a decisión final sempre correspóndelle a RTVE.
Intérpretes
Tras a inscrición, un xurado formado por profesionais de RTVE e da industria musical valora as propostas recibidas e selecciona os 14 candidatos que formarán parte do Benidorm Fest, dos cales dous, polo menos, deben ser os que se apuntaron dende a web. Para elixir os participantes téñense en conta a variedade de xénero, a combinación de referencias musicais con novos talentos e a variedade de estilos. Finalmente, o anuncio dos nomes dos artistas e das cancións por parte de RTVE prodúcese entre novembro e decembro do ano anterior.
Polémicas
Poucos días despois da publicación dos artistas seleccionados para participar no Benidorm Fest, saíu á luz unha información que podería descualificar a unha das participantes, Luna Ki, e é que dita participante interpretou a súa canción nun concerto celebrado en Barcelona o pasado mes de setembro de 2020. Cómpre lembrar que as cancións participantes non se podían publicar antes de setembro de 2021. Non obstante, uns días despois tivo coñecemento de que RTVE, co consentimento da UER, optou por non inhabilitala, alegando que a devandita actuación entraba no marco legal das candidaturas.
Péter Lékó
Traxectoria
En 2001, como parte do evento "Chess Classic" en Maguncia, Lékó participou nun partido de oito xogos de xadrez Fischer Random (Chess960) contra o Gran Mestre Michael Adams, gañando 4,5 a 3,5. Por este motivo considerado por moitos como o primeiro Campión do Mundo Fischer Random, aínda que non houbo un verdadeiro proceso de clasificación aberto a todos.
Criptocromo
Os xenes Cry1 e Cry2 codifican as dúas proteínas criptocromos CRY1 e CRY2. En insectos e plantas, CRY1 regula o reloxo circadiano de maneira dependente da luz, mentres que, en mamíferos, CRY1 e CRY2 actúan como inhibidores independentes da luz dos compoñentes CLOCK-BMAL1 do reloxo circadiano. En plantas, a fotorrecepción de luz azul pode utilizarse como indicador de sinais de desenvolvemento. Ademais das clorofilas, os criptocromos son as únicas proteínas coñecidas que forman pres radicais fotoinducidos in vivo.
Péter Lékó
Exemplo de xogo
1.e4 e 5 2. Cf3 Cc6 3. Ab5 a6 4. Aa4 Cf6 5. OO Ae7 6. Te1 b5 7. Ab3 OO 8.c3 d5 9.exd5 Cxd5 10. Cxe5 Cxe5 11. Txe5 c6 12.d4 Ad6 13. Te1 Dh4 14.g3 Dh3 15. Te4 g5 16. Df1 Dh5 17. Cd2 Af5 18.f3 Cf6 19. Te1 Tae8 20. Txe8 Txe8 21.a4 Dg6 22.axb5 Ad3 23. Df2 Te2 24. Dxe2 Axe2 25.bxa6 Dd3 26. Rf2 Axf3 27. Cxf3 Ce4 + 28. Re1 Cxc3 29.bxc3 Dxc3 + 30. Rf2 Dxa1 31.a7 h6 32.h4 g4 0-1 (follas brancas) ( Ver o xogo en liña )
Criptocromo
Historia evolutiva e estrutura
Os criptocromos (CRY1, CRY2) son proteínas antigas evolutivamente e están moi conservadas. Pertencen á superfamilia das flavoproteínas, que existe en todos os reinos de seres vivos. Todos os membros desta superfamilia teñen un característico dominio de homoloxía coa fotoliase (PHR) N-terminal. O dominio PHR pode unirse ao cofactor flavín adenín dinucleótido (FAD) e a un cromóforo que capta a luz. Os criptocromos derivan de fotoliases estreitamente relacionadas, que son encimas bacterianos que son activados pola luz e están implicados na reparación de danos no ADN inducidos pola luz ultravioleta (UV). En eucariotas, os criptocromos xa non manteñen esta actividade encimática orixinal. A estrutura do criptocromo consiste nun pregamento moi similar ao da fotoliase, cunha soa molécula de FAD unida non covalentemente coa proteína. Estas proteíns teñen lonxitude e superficie variables no extremo C-terminal, debido aos cambios no xenoma e aspecto que son resultado da falta de encimas de reparación do ADN. O gráfico de Ramachandran mostra que a estrutura secvundaria da proteína CRY1 é principalmente unha hélice alfa dextroxira con pouco ou ningún solapamento estérico. A estrutura do CRY1 está constituída case enteiramente por hélices alfa, con varios bucles e poucas follas beta. A molécula está disposta como un feixe ortogonal.
Fototropismo
En plantas, os criptocromos son mediadores do fototropismo (crecemento direccional cara á luz) en resposta á luz azul. Agora sábese que esta resposta ten o seu propio conxunto de fotorreceptores, as fototropinas.
A diferenza dos fitocromos e fototropinas, os criptocromos non son quinases. O seu cromóforo de flavina é reducido pola luz e transportado ao núcleo celular, onde afecta á presión de turxencia e causa un alongamento do talo. En concreto, Cry2 é responsable da expansión mediada pola luz do cotiledón e a folla. A sobreexpresión de Cry2 en plantas transxénicas incrementa a expansión do cotiledón estimulada pola luz azul, que ten como resultado a formación de follas máis anchas e ningunha flor en lugar dunhas poucas follas primarias e unha flor. Unha mutación de dobre perda de función en Arabidopsis thaliana chamada elf3 (Early Flowering 3, ou Floración Temperán 3) e nos xenes Cry2 retarda a floración baixo luz continua e aceléraa durante os días longos e curtos, o que suxire que o CRY2 de Arabidopsis pode exercer unha función na aceleración do tempo da floración durante condicións de luz continua.
Fotomorfoxénese
Os receptores dos criptocromos causan a resposta das plantas á luz azul por fotomorfoxénese. Os criptocromos axudan a controlar o desenvolvemento das sementes e das plantiñas de sementeiro, así como o cambio desde o estadio de desenvolvemento vexetativo ao de floración. En Arabidopsis, os criptocromos controlan o crecemento da planta durante as condicións con luz azul subóptima.
Captación da luz
Unha nova hipótese propón que nos criptocromos de plantas a transdución do sinal luminoso nun sinal químico que poida ser percibido por moléculas asociadas poderia ser desencadeada por unha carga negativa fotoinducida dentro da proteína, quer no cofactor FAD quer no ácido aspártico veciño. Esta carga negativa repelería electrostaticamente a molécula de ATP unida á proteína e, por tanto, tamén o dominio C-terminal da proteína, o cal cobre o peto de unión ao ATP antes da absorciónn de fotóns. O cambio resultante na conformación da proteína podería levar á fosforilación de sitios de fosforilación antes inaccesibles no C-terminal e o segmento fosforilado podería despois liberar o factor de transcrición HY5 ao competir polo mesmo sitio de unión no regulador negativo da fotomorfoxénese COP1.
En Drosophila pode funcionar un mecanismo diferente. O verdadeiro estado fundamental do cofactor de flavina no CRY de Drosophila aínda se está a discutir, e algúns modelos indican que o FAD está en forma oxidada, mentres que outros apoian un modelo no cal o cofactor flavina existe en forma de rdical anión, •. Recentemente, observouse que o FAD oxidado é doadamente reducido a • pola luz. Ademais, as mutacións que bloquean a fotorredución non teñen efecto sobre a degradación inducida pola luz de CRY, mentres que as mutacións que alteraron a estabilidade de • destruían a función fotorreceptora de CRY. Estas observacións proporcionan apoio ao estado fundamental de •. Tamén se propuxo recdentemente un modelo no cal é excitado ao seu estado de dobrete ou cuarteto pola absorción dun fotón, o cal despois orixina un cambio conformacional na proteína CRY.
Ritmos circadianos
Estudos feitos en animais e plantas suxiren que os criptocromos xogan un papel central na xeración e mantemento dos ritmos circadianos. De xeito similar, os criptocromos exercen un importante papel na sincronización dos ritmos circadianos en plantas. En Drosophila, o criptocromo (dCRY) actúa como un receptor da luz azul que modula directamente a entrada de luz no reloxo circadiano, mentres que en mamíferos os criptocromos (CRY1 e CRY2) actúan como represores de transcrición dentro do reloxo circadiano. Algúns insectos, como a bolboreta monarca, teñen versións dos citocromos tanto similares ás de Drosophila coma similares ás de mamíferos, o que proporciona unha proba do mecanismo de reloxo ancestral implicado tanto nas funcións de sensibilidade á luz coma nas de represión transcricional exercidas polos criptocromos.
En Drosophila
Aínda que os pulsos de luz non sincronizan, o fotoperíodo completo de ciclos de luz/escuridade aínda pode impulsar ciclos nas neuronas ventrais-laterais no cerebro de Drosophila. Estes datos, xunto con outros resultados suxiren que CRY é o fotorreceptor autónomo da célula para os reloxos corporais en Drosophila e pode desempeñar unha función na sincronización non paramétrica (sincronizsción por pulsos de luz discretos curtos). Porén, as neuronas laterais reciben información luminosa a través da vía CRY de luz azul e da vía da rodopsina. Por tanto, CRY está implicado na percepción da luz e é unha entrada de datos ao reloxo circadiano, aínda que non é a única entrada sobre información luminosa, xa que se observou un ritmo sostido en ausencia da vía CRY, no cal se cre que a vía da rodopsina proporciona algunha entrada de información sobre a luz. Recentemente, demostrouse que hai unha resposta á luz mediada por CRY que é independente da interacción CRY-TIM circadiana clásica. Este mecanismo crese que require un mecanismo baseado no redox da flavina que é dependente da condutancia dunha canle de potasio. Esta resposta á luz mediada por CRY incrementa os disparos de potenciais de acción en cuestión de segundos dunha resposta á luz en Drosophila con knockout para a opsina.
O criptocromo, como moitos xenes implicados nos ritmos ciradianos, mostra ciclos circadianos nos niveis de ARNm e proteínas. En Drosophila, o ciclo de concentracións do ARNm de Cry nun ciclo de luz-escuridade (LD ou light-dark) ten un alto nivel na luz e baixos niveis na escuridade. Este ciclo persiste en escuridade constante (DD), pero cunha amplitude menor. A transcrición do xene Cry tamén presenta ciclos cunha tendencia similar. Porén, os niveis da proteína CRY ciclan de diferente maneira que na transcrición de Cry e nos niveis de ARNm. En luz-escuridade, a proteína CRY presenta baixos niveis na luz e altos niveis na escuridade, e, na escuridade permanente, os niveis de CRY increméntanse continuamente durante o día e a noite subxectivos. Así, a expresión de CRY está regulada polo reloxo a nivel transcricional e pola luz a nivel traducional e postraducional.
A sobreexpresión de Cry tamén afecta ás respostas circadianas á luz. En Drosophila, a sobreexpresión de Cry incementa a sensibilidade das moscas á luz de baixa intensidade. Este regulación á luz dos niveis de proteínas CRY suxire que CRY ten un papel circadiano augas arriba dos outros xenes e compoñentes do reloxo.
En mamíferos
En ratos, a expresión de Cry1 mostra ritmos circadianos no núcleo supraquiasmático, unha rexión do cerebro implicada na xeración dos ritmos circadianos, nos que os niveis de ARNm chegan a un pico durante a fase de luz e alcanzan un mínimo na escuridade. Estas oscilacións diarias na expresión mantéñense en escuridade constante.
Aínda que é seguro que CRY é un homólogo de TIM en mamíferos, o papel de CRY como fotorreceptor en mamíferos estivo suxieto a discusións. Os primeiros artigos indicaban que CRY tiña funcións tanto dependentes coma independentes da luz. Un estudo de 2000 indicou que os ratos sen rodopsina pero con criptocromo aínda podían responder á luz; porén, en ratos sen rodopsina nin criptocromo, a transcrición de c-Fos, un mediador da sensibilidade á luz, cae significativamente. En anos recentes, os datos apoian que a melanopsina é o principal fotorreceptor circadiano, en especial as células da melanopsina que median a sincronización e comunicación entre o knockout o animal vólvese arrítmico, polo que é difícil medir a súa capacidade simplemente como receptor. Porén, algúns estudos recentes indican que os CRY humanos poden mediar as respostas á luz en tecidos periféricos.
Os ritmos circadianos normais dependen criticamente do retardo da expresión de Cry1 despois da activación do promotor Cry1. Mentres que os ritmos na activación do promotor de Per2 e os niveis de ARNm de Per2 teñen case a mesma fase, a produción de ARNm de Cry1 está retardada aproximadamente catro horas en relación coa activación do promotor de Cry1. Este retardo é independente dos niveis de CRY1 ou CRY2 e está mediado por unha combinación de elementos E/E'-box e D-box no promotor e elementos de unión a RevErbA/ROR (RREs) no primeiro intrón do xene. A transfección de células con dobre knockout Cry1−/− Cry2−/− arrítmicas con só o promotor de Cry1 (causando a expresión constitutiva de Cry1) non é suficiente para recuperar a ritmicidade. Nestas células cómpre a súa transfección tanto co promotor coma co primeiro intrón para a restauración dos ritmos circadianos.
Magnetorrecepción
Os datos experimentais indican que os criptocromos das neuronas fotorreceptoras dos ollos das aves están implicados na orientación magnética durante a migración. Tamén se pensa que os criptocromos son esenciais para a habilidade dependente da luz de Drosophila de percibir os campos magnéticos. Antes informárase tamén que os campos magnéticos afectaban aos criptocromos na planta Arabidopsis thaliana: o comportamento de crecemento parecía ser afectado polos campos magnéticos en presenza de luz azul (pero non de vermella). Non obstante, estes resultados viuse posteriormente que non se podían reproducir en condicións estritamente controladas noutro laboratorio, o que suxire que os criptocromos das plantas non responden aos campos magnéticos.