cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finis Mundi
Libro 2: O Eixo do Futuro
Ano 998. Agora, deben dirixirse a Santiago de Compostela, o lugar onde repousa o corpo do Apóstolo Santiago. Durante a viaxe, chegan a unha pousada onde coñecen a Lucía, unha camareira cuxa ambición é ser xograresa. Ela comunícalles que o bosque é perigoso, debido ás meigas. Ignorando as advertencias, parten por un camiño esa mesma noite, pero son sorprendidos por un grupo de meigas malvadas lideradas por Fiona, que están aliadas con la Confraría dos Tres Ollos e polo seu mestre, o castelán García Núñez. Pero as demais meigas axúdanlles, e Lucía (que é neta da meiga maior), decide acompañalos. Durante o camiño son atacados polos hostes árabes, que os deixan marchar ó ver a través do Eixo do Presente. Á fin chegan a Santiago de Compostela, onde Michel descobre que o sitio que buscaban é Fisterra, o punto máis occidental do mundo coñecido. Antes de partir, descansan nunha pousada onde se reúnen tódolos xograres da Terra, e onde se lles unen dous xograres chamados Cercamón e Orazio o Xenovés. Chegando a unha ermida nese lugar, dan co Eixo do Futuro nunha imaxe da Virxe, pero son atacados pola Confraría, que feren a tódolos membros do grupo agás a Lucía e Michel, que non estaban presentes, e matan a Cercamón. Mais inexplicablemente déixanlles vivir, e entón Orazio regresa á pousada mentres os demais continúan o seu camiño.
Epílogo
Para rematar a historia, Michel é soterrado na abadía do Mont Saint-Michel xunto co Eixo do Presente, para que sempre se mantivese xove. Ademais, Mattius escribiu un poema épico, o Cantar de Michel
Vilardesilva, Pardollán, Rubiá
Vilardesilva é un lugar da parroquia de Pardollán, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres), o que supón un mantemento en relación ao ano 2007.
Economía de Irán
A economía de Irán é unha economía de transición cun sector estatal pouco eficiente e unha forte dependencia do petróleo. O crecemento da forza laboral non é acompañado de mellora da súa cualificación, o que eleva o desemprego a un nivel máis alto que os 12% estimados polo goberno.
A maior parte da poboación vive dun sector primario autosuficiente. Dado o carácter semidesértico da maior parte do seu territorio, na meseta do Irán tradicionalmente desenvolveuse máis o pastoreo que a agricultura. Predomina o rabaño ovino, co fin de obter la para a elaboración de alfombras. No escaso 10% de superficie que se estima apto para a agricultura, cultívanse cereales (como o trigo), algodón e tabaco.
Ademais da industria téxtil, foi tradicional a pesca de perlas na zona de Ormuz. O sector de servizos e comercial está representado por empresas privadas de pequeno tamaño.
Actualmente, o goberno pretende seguir unha política de maior diversificación para non depender tanto das flutuacións do prezo do petróleo no mercado internacional como sucedeu en 1998. Ademais en 2007 deixou de facturar o petróleo en dólares pola súa perda de valor.
Aián, As Trabancas, Agolada
Aián é un lugar da parroquia das Trabancas, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aián
O topónimo Aián pode referirse a varios lugares de Galicia:
Son Ye-jin
Son Ye-jin (en 손예진), nada como Son Eon-jin en Daegu o 11 de xaneiro de 1982, é unha actriz surcoreana. Acadou a fama en filmes e series de televisión románticos como The Classic (2003), Summer Scent (2003), A Moment to Remember (2004) e April Snow (2005). Conseguiu recoñecemento como actriz pola súa versatilidade en diversos xéneros, principalmente en Alone in Love (2006), My Wife Got Married (2008), The Pirates (2014) e os filmes de 2016 The Truth Beneath e The Last Princess.
Nava Castro
María Nava Castro Domínguez, nada en Ponteareas o 6 de marzo de 1969, é unha política galega do PPdeG. Foi alcaldesa de Ponteareas entre o 2000 e 2003. Dende o 2013 é a directora de Turismo de Galicia.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1999 seu pai concorreu con Unión Condado-Paradanta (UPCA) con ela de número 3, mantendo a alcaldía. Trala denegación do indulto por parte do Goberno de Aznar á condena do seu pai substituíno como alcaldesa de Ponteareas en setembro de 2000. Concorreu como candidata de UCPA nas eleccións municipais de 2003 e perdeu a alcaldía, xa que o candidato do PSdeG Francisco Candeira recibeu o apoio dos concelleiros do BNG e do PPdeG. En maio de 2004 apoiou unha moción de censura que lle deu a alcladía ao candidato popular Salvador González Solla. Nas municipais de 2007 encabezou de novo a UPCA, pero nesta ocasión foi superada tanto polo BNG como polo seu socio de goberno do PPdeG, co cal volveu a pactar para evitalo acceso dos nacionalistas á alcaldía. En 2008 o partido disolveuse e integrouse no Partido Popular.
Nas eleccións xerais de 2008 foi elixida deputada polo Partido Popular pola provincia de Pontevedra. Renunciou en maio de 2009. Foi Directora xeral de Comercio da Consellería de Economía e Industria e, dende o 17 de xaneiro de 2013, secretaria xeral de Turismo da Xunta, posto que posteriormente se renomeou como directora.
Philippe Riboud
Traxectoria
Ao longo da súa carreira gañou oito medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, tres delas de ouro.
KK Cedevita Junior
O Košarkaški klub Cedevita Junior é un equipo profesional de baloncesto da cidade de Zagreb, Croacia. O club foi fundado en 1991 e actualmente compite na A1 Liga, a máxima categoría do baloncesto croata. Os maiores éxitos do club chegan na década de 2010, cando conseguen por vez primeira os títulos de Copa e de Liga. Actualmente disputa os seus partidos como local no Dom Sportova, con capacidade para 3.500 espectadores, e no Dražen Petrović Hall, que pode albergar a 5.400 seareiros. En 2019 o club fusionouse coa KK Olimpija de Liubliana para formar o KK Olimpija Cedevita, adoptando o equipo que ficou en Zagreb o nome de Cedevita Junior.
Historia
O KK Cedevita foi fundado na cidade de Zagreb en 1991 co nome de KK Botinec, máis tarde chemado KK Hiron por motivos de patrocinio. Temporada a temporada o club foi subido desde as categorías máis baixas do baloncesto croata até que chegou á A1 Liga en 2002. Na súa primeira temporada na máxima categoría conseguiu ser o 5 mellor equipo de Croacia, tan só por detrás de prestixiosos equipos como o KK Cibona, o KK Zadar, oo KK Zagreb e o KK Split. O club dería un paso adiante en 2005, cando Atlantic Grupa, unha potente empresa rexional, se converte no patrocinador principal do club, motivo polo cal o club foi rebautizado como KK Cedevita.
O novo equipo directivo elevou as ambicións do club, conseguindo o seu primeiro grande éxito na temporada 2009−10 ao acabar no terceiro posto da liga croata, só perdendo nas semifinais por 2-1 ante ao Zadar. Ademais, xogarían as semifinais de Copa e conseguirían o sétimo posto na súa temporada como debutantes na Liga do Adriático. Ao ano seguinte superarían o rexitro do anterior, chegando a acadar o terceiro luga na Eurocup Basketball, no que supoñía a súa primeira aparición nunha competición continental. O Cedevita xogaría a Final Four da eurocup ese ano tras vecer en casa ao Dinamo Moscova, ao Aris Tesalónica, ao Azovmash, ao Hemofarm Stada, ao Gran Canaria e ao Asefa Estudiantes así como fóra ao Azovmash, ao Hapoel Galil Gilboa, ao Unics Kazan, ao Gran Canaria, ao Asefa Estudiantes e ao Benetton Treviso. Na competeción doméstica acadaría o primeiro posto na fase regular da liga, perdendo na final ante o KK Zagreb. Ademais, volverían repetir o sétimo posto na ABA Liga.
O primeiro trofeo do club chegaría na temporada 2011−12 coa consecución da Copa Dražen Petrović e da Copa Krešimir Ćosić de Croacia, chegando ademais á final da Liga do Adriático. En 2013−14 conseguen ser o equipo hexemónico de Croacia ao gañar tanto a Liga como a Copa do país, volvendo chegar á final da ABA Liga. O fito sería repetido na temporada 2014−15, cun novo segundo posto na ABA e a consecución dos títulos de Liga e Copa. Debido aos bos resultados obtidos nos últimos anos o KK Cedevita converteuse ademais en equipo de Euroliga.
Nomes do club
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o equipo foi coñecido como:
Xogadores
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color:#FF2B2B; color:#FFFFFF; text-align: center;" | KK Cedevita 2015−2016 ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso !! Procedencia
Alexandros Papadiamandis
Alexandros Papadiamandis, nado en Skiathos o 4 de marzo de 1851 e finado o 3 de xaneiro de 1911, foi un escritor grego.
The Throes
The Throes é o álbum de estrea do dúo de indie rock estadounidense Two Gallants, editado o 18 de maio do 2004 a través do selo Alive Records. Foi remasterizado e reeditado como The Throes Remix o 12 de decembro do 2006 en vinilo, cunha canción extra chamada "Anna's Sweater", unha versión da desaparecida banda de San Francisco Blear.
KHL All-Star Game
miniatura|350px|1º All-Star Game celebrado ao aire libre en [[Moscova.]] O Kontinental Hockey League All-Star Game (en ruso Матч всех звёзд Континентальной хоккейной лиги) é un partido de exhibición de hóckey sobre xeo que marca o ecuador da liga regular da Kontinental Hockey League, xogado por boa parte das estrelas dos equipos da liga. O equipo titular de cada un dos dous equipos que se enfrontan, incluído o porterio, son votados polos seareiros, mentres que os xogadores suplentes son votados polos medios de comunicación.
San Xorxe, Alais, Castro Caldelas
San Xorxe é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 11 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 4 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Luz solar
miniatura| Unha imaxe do [[Sol e da súa radiación]] A luz solar é a luz e enerxía que provén do Sol. Cando esta enerxía chega á superficie terrestre chámase insolación. O que experimentamos como luz solar é en realidade a radiación solar: é a radiación e a calor do Sol en forma de ondas electromagnéticas.
A atmosfera terrestre afecta a cantidade de radiación solar recibida polo planeta. Cando a radiación solar a atravesa, parte dela é absorbida pola atmosfera (16%); algunha parte é espallada ao espazo (6%); parte dela reflíctese polas nubes (28%); cerca do 47% chega á superficie terrestre.
Sen a luz solar, non podería haber vida tal como a coñecemos na Terra. As plantas necesitan luz solar para o proceso da fotosíntese. Durante a fotosíntese, as plantas usan a enerxía da luz solar, auga e dióxido de carbono para crear glicosa (azucre). A glicosa pode ser usada posteriormente pola planta para obter enerxía para si mesma, e os animais que comen a planta obteñen a glicosa nela. En ausencia de luz solar hai seres vivos que poden vivir no profundo dos océanos, asociados aos procesos volcánicos, grazas a un proceso chamado quimiosíntese.
O ángulo do Sol marca a diferenza nas estacións da Terra, así como a duración do día e da noite. Un ángulo alto fai quentes os trópicos e un ángulo baixo fai frío o ártico.
Intensidade da luz do sol en planetas de Sistema Solar
miniatura|293x293px|Luz do sol no Canón do Antelope, [[Arizona.]] Os corpos diferentes do Sistema Solar reciben luz do sol de intensidades diferentes. A táboa seguinte compara a cantidade de luz recibida por cada planeta:
Uso da enerxía solar
A enerxía solar é usada de moitas formas diferentes por persoas en todo o mundo, tanto na súa forma tradicional para quentar, cociñar ou secar como para producir electricidade onde outras fontes de enerxía están ausentes, tal como en lugares remotos da Terra ou no espazo. Moitas veces, é máis barato facer electricidade coa luz solar que con combustíbeis fósiles como carbón ou petróleo, ademais de ser menos contaminante.
Cadrón, Lalín
Santo Estevo de Cadrón é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 155 habitantes (89 mulleres e 66 homes), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 190 habitantes.
Nesta parroquia naceu o escritor e político José Luis Sucasas.
Patrimonio
Conserva varias mámoas. O castro de Cadrón confórmase a partir dun único recinto de forma oval. O eixo maior ten orientación ONO-LSL e mide uns 90 m e o eixo NNO-SSL mide uns 50 m, tomados na zona máis ancha. Non se toman medidas no exterior polo mal estado de conservación das estruturas que impiden a súa perfecta delimitación. O recinto conserva terraplén por todo o seu perímetro, excepto no cuadrante NL. Presenta parapeto polo oeste e sur duns 4 m de anchura máxima e unha caída cara ao interior de 1 m. Na súa composición, ademais de terra había pedra de granito, a xulgar pola abundancia de restos pétreos no seu contorno, pero non se pode precisar se conformaba unha estrutura muraria.
A igrexa parroquial, que foi reconstruída a finais do século XIX, está presidida por un campanario en forma de camarín de pedra. Na arquitectura popular destaca a Casa do Fidalgo.
IK Sävehof
Historia
A club fundouse en 1950, vivindo durante moito tempo á sombra dos seus veciños e rivais Redbergslids de Gotemburgo, vinte veces campións de Liga. Chegou dúas veces á final da liga (1993 e 1994), mais tivo que esperar ata o 2004 para gañar o seu primeiro título nacional, que revalidaría ao ano seguinte. Por outra banda, o seu equipo feminino proclamouse campión de Liga no 2007.
En Europa, o seu mellor resultado tivo lugar no 2003, cando se proclamou semifinalista da Challenge Cup. O club participou tamén na Liga de Campións, chegando ata os oitavos de final no 2005, onde caeu derrotado fronte ao SG Flensburg-Handewitt alemán na eliminatoria disputada a dobre partido. O seu equipo feminino participou na EHF Women's Champions League nas tempadas 2007-08 e 2010-11.
Radarsat 2
Radarsat 2 é un satélite artificial da Axencia Espacial do Canadá lanzado o 4 de decembro de 2007 mediante un foguete Soiuz FG Fregat desde o cosmódromo de Baikonur para estudar a superficie terrestre mediante radar e proseguir a tarefa de Radarsat 1.
Características
O obxectivo de Radarsat 2 foi proseguir a toma de datos comezada con Radarsat 1 para estudar a superficie terrestre.
Ao igual que no seu predecesor, o instrumento principal é un radar de apertura sintética (SAR polas súas siglas en inglés) avanzado de 1,7 m x 17 m que funciona en banda C (5,405 GHz). A diferenza principal co SAR de Radarsat 1 é que é capaz de detectar múltiples modos de polarización do radar, o que converte a Radarsat 2 no primeiro satélite civil e comercial en poder usar esta técnica, que permite diferenciar características na superficie terrestre que non se poderían detectar doutro modo. O SAR de Radarsat 2 abrangue unha resolución de entre 3 e 100 metros en franxas que poden tener entre 20 e 500 km de ancho segundo o modo de traballo do radar. Ademais pode realizar exploracións laterais, fora do vertical do satélite.
Os Abelares, Lendo, A Laracha
Os Abelares é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Segundo o INE en 2009 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres). Este lugar dista da capital do concello 4 quilómetros.
Radarsat 2
Características
A nave ten sistemas máis avanzados con respecto da súa predecesora, como por exemplo grabadoras de estado sólido en lugar de cinta e un receptor GPS para determinar a súa posición con precisión.
Os Abelares, Lendo, A Laracha
O fitónimo Os Abelares fai referencia á abelá, o froito da abeleira.
O Porto, O Porto, Rubiá
O Porto é un lugar da parroquia do Porto, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 48 habitantes (20 homes e 28 mulleres), o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
A igrexa, de construción moderna, está situada na praza de José Martínez Núñez, nado neste lugar.
Cartimil, Ventosa, Agolada
Cartimil é un lugar da parroquia de Ventosa, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres), o que supón unha diminución de 15 habitantes con respecto ao ano 2000.
A Fouce
A Fouce foi o nome de dúas publicacións:
Cartimil
O topónimo galego Cartimil pode referirse a:
Shirley Jones
Shirley Mae Jones, nada o 31 de marzo de 1934 en Charleroi, é unha cantante e actriz estadounidense.
Traxectoria
Actuou en varios filmes musicais como Oklahoma! (1955), Carousel (1956) e The Music Man (1962). Gañou un oscar á mellor actriz secundaria pola súa interpretación dunha prostituta en Elmer Gantry (1960). Pero é sobre todo coñecida polo papel de Shirley Partridge, a nai viúva de cinco fillos na comedia de situación The Partridge Family (1970–1974), coprotagonizada polo seu fillastro David Cassidy, fillo de Jack Cassidy.
Gianni Versace
Gianni Versace, naceu en Reggio de Calabria (Italia) o 2 de decembro de 1946 e finado en Miami (Florida) o 15 de xullo de 1997, foi un deseñador italiano, fundador de Versace. Creou vestidos para obras de teatro e películas, foi un dos primeiros deseñadores capaces de relacionar a moda coa industria musical ao ser amigo de celebridades como Eric Clapton, Diana de Gales, Naomi Campbell, Duran Duran, Madonna, Cher, Elton John, Sting, entre moitas outras. Era abertamente homosexual e era unha figura permanente na escena internacional da moda xunto coa súa parella Antonio D'Amico. Versace foi asasinado na porta da súa casa en Miami Beach por Andrew Cunanan o 15 de xullo de 1997. Tiña 50 anos no momento da súa morte.
Primeiros anos
Gianni Versace naceu en Reggio Calabria o 2 de decembro de 1946, onde creceu co seu irmán máis vello Santo, a súa irmá máis nova Donatella, o seu pai, e a súa nai Francesca. Tiña unha irmá máis vella, Tina, que morreu aos 12 anos debido a unha infección do tétano que non foi tratada de maneira adecuada.
Da súa cidade natal dixo:
Gianni comezou a súa aprendizaxe a temperá idade, axudando a súa nai a atopar pedras preciosas e fíos de ouro para bordar vestidos. Estudou arquitectura antes de mudarse a Milán aos 26 anos para traballar no deseño de moda.
A mediados da década de 1970, as súas montaxes chamaron a atención das marcas Genny e Callaghan. Contratárono para deseñar as súas coleccións e uns poucos anos máis tarde, animado polo seu éxito, presentou a súa primeira firma de colección para muller no museo de arte Palazzo della Permanente, de Milán. A súa primeira colección para home chegou en setembro dese mesmo ano. Despois de presentar a súa colección de home, uniuse con Jorge Saud, quen máis tarde se convertería en compañeiro de Giorgio Armani.
Estilo exuberante
A firma Versace alcanzou a celebridade mundial na década de 1980, en parte grazas a unha sagaz asociación con estrelas do mundo do espectáculo, tal como fixo Giorgio Armani. As estrelas de Hollywood e os cantantes de música pop empezaron a elixir esta marca para vestirse nas súas festas, concertos e filmes. Entre estes clientes contábanse Liz Taylor, Elton John e Diego Armando Maradona. Pero ao contrario que Armani, sinónimo de sobriedade e estilización, Gianni Versace impuxo unha estética exuberante e moi atrevida en colorido e materiais, case rechamangueira e kitsch, con tons flúor e dourados, barroca até vampirizar estéticas de séculos pasados (Pompeia, manierismo).
En 1994 a (ata entón modesta) actriz Liz Hurley saltou á fama planetaria ao lucir un vestido Versace de vertixinoso escote, apenas prendido por uns imperdibles. Poucos anos despois, a polémica película Showgirls incluíu un diálogo onde a súa protagonista Elizabeth Berkley aludía ao seu vestido Versace e replicábanlle sobre como pronunciar correctamente devandito apelido italiano.
Versace facía ostentación do luxo en sintonía coa época de Ronald Reagan e do consumismo ilimitado, na que os referentes sociais parecían ser os yuppies e as estrelas do rock que amasaban grandes regalías. A Medusa e a greca de orixe clásica volvéronse distintivos inconfundibles de Versace, e asociábanse á opulencia, mostrándose en primeiro plano en bolsos, calzado, bañadores, bixutaría... fronte á discreción doutras casas de moda. Estes artigos máis alcanzables chegaban a un público de clase media e axudaron ao apoxeo da casa italiana.
Pero falecido Gianni Versace os gustos empezaron a cambiar. Baixo a tutela da súa irmá Donatella, a compañía seguiu adiante adaptándose ás novas modas, e xa en datas recentes, ao fío de certa nostalxia polos anos 80, recuperou e difundido o estilo máis desbordado de Gianni mediante unha colección de alcance masivo lanzada a través de H&M.
Vida persoal
Coñeceu a Antonio D'Amico, un modelo, en 1982. A parella embarcouse nunha relación que durou quince anos, ata a repentina morte de Versace. Durante ese tempo Antonio foi deseñador para a liña deportiva Versace.
Versace deixou á súa parella D'Amico unha pensión mensual vitalicia de 50 millóns de liras (aproximadamente 26,000 dólares), e o dereito a ocupar calquera das residencias Versace homes en Italia e nos Estados Unidos. D'Amico agora ten a súa propia compañía de deseño de moda.
Asasinato
miniatura|250x250px|Casa Casuarina, mansión de Versace en Miami Beach, lugar onde foi asasinado. Na mañá do 15 de xullo no verán de 1997, regresando da súa afeita camiñada polo paseo de Ocean Drive en Miami, Versace foi tiroteado enfronte da súa mansión con vista ao mar en Miami Beach. Foi asasinado por Andrew Phillip Cunanan, quen se suicidou pouco despois do homicidio e cuxo corpo foi atopado nunha casa flotante. A policía ditaminou que Cunanan se suicidou coa mesma pistola que usou para matar a Versace e ademais sóubose que o asasino estivera na súa casa dous días antes do crime.
Versace foi sepultado na localidade de Como, en Italia. En setembro de 1997 anunciouse que Santo Versace e Jorge Saud eran os novos propietarios dos bens de Versace. A irmá de Gianni, Donatella Versace, era a nova líder do departamento de deseño. Elton John dedicou o seu álbum The Big Picture, publicado en 1997, a Versace.
No seu testamento, Versace deixou o 50% do seu imperio da moda a Allegra Beck, á súa sobriña, filla de Donatella. Ao cumprir a maioría de idade en 2004, Allegra herdou ao redor de 500 millóns de dólares (50% da compañía) do imperio de moda Versace. Ten a última palabra na venda e outros detalles na liña de roupa Versace. Allegra tiña apenas once anos cando o seu tío foi asasinado.
Filmografía
A través dos anos, Versace viuse envolvido en numerosos proxectos cinematográficos:
El Barcalés
El Barcalés foi un periódico aparecido no Seilán (A Baña) entre 1911 e 1912.
Características
Subtitulado ''Órgano de la Liga Barcalesa. Defensor de los intereses de Barcala'', apareceu en xaneiro de 1911. De periodicidade mensual, publicábase os últimos días de cada mes e constaba de catro páxinas. Órgano da sociedade de agricultores vincualada ao Partido Conservador, mantivo enfrontamentos con La Federación de Negreira y Baña. Estaba dirixido por Víctor García Ferreiro e entre os seus colaboradores figuraron Salvador Cabeza de León, Alfredo Vicente, José Varela de Limia, César Baña Rey, Manuel Campos Ponte e Eloy Páramo. Os contidos cinguíanse á emigración, ao momento político e ás actividades internas da liga. Publicou algúns artigos de opinión en galego. O 15 de marzo de 1912 publicou a primeira parte do Catecismo do labrego de Lamas Carvajal. O último número coñecido é o 17, aparecido o 31 de maio de 1912.
O Real, O Porto, Rubiá
O Real é un lugar da parroquia do Porto, no concello ourensán de Rubiá. No ano 2008 tiña 29 habitantes (15 homes e 14 mulleres), o que supón un descenso en relación ao ano 2007.
Lalín Arena
300px|miniatura|dereita|Exterior do Lalín Arena. O Lalín Arena é un moderno complexo polideportivo e termal da localidade de Lalín, inaugurado o 15 de outubro do ano 2010. Serve de feudo ao Club Balonmán Lalín.
Instalacións
As instalacións constan de:
Maria Liberia-Peters
Maria Liberia-Peters, nada o 20 de maio de 1941 en Willemstad, é unha expolítica antillana neerlandesa do Partido Popular Nacional. Foi primeira ministra das Antillas Neerlandesas entre os anos 1984 e 1986 e de 1988 a 1994.
Traxectoria
Maria Peters naceu na cidade de Willemstad, Curaçao (daquela Antillas Neerlandesas). Porén, a súa educación transcorreu nos Países Baixos, onde se graduou como mestra. Posteriormente casou con Niels Liberia, con quen adoptou dous fillos.
Liberia Peters acabou na política case de xeito accidental. Durante o tempo que estivo exercendo como mestra e se involucraba nos problemas da infancia, decatouse que a chave para acadar cambios substanciais era a política. Comezou a súa traxectoria política nos anos 70 creando asociacións de pais e formando parte do Partido Popular Nacional de Curaçao. En 1975 acadou un posto no consello da illa de Curaçao, onde traballou polos seguintes cinco anos. En 1982 foi nomeada parlamentaria das Antillas Neerlandesas e tamén Ministra de Asuntos Económicos. Despois dun goberno de coalición que fracasou en xuño de 1984, aceptou formar parte dunha nova coalición e foi elixida como Primeira Ministra, posto que ostentou entre 1984 e 1986 e logo entre 1988 e 1994. Intentou unha terceira vez en 1994, pero o seu partido perdeu as eleccións. Porén, ela permaneceu no parlamento.
Na actualidade forma parte do Consello de Mulleres Líderes Mundiais, unha rede internacional de mulleres presidentas e primeiras ministras actuais e pasadas, cuxa misión é mobilizar as líderes para levar a cabo accións de especial importancia para as mulleres e para o desenvolvemento igualitario.
Igrexa de San Martiño de Ozón
A igrexa de San Martiño de Ozón, é un templo relixioso situado na parroquia de San Martiño de Ozón, a sete quilómetros de Muxía.
Descrición
O seu interior pertence ao románico do século XII. Son salientables neste sentido os arcos circulares de medio punto, as columnas que permiten acceder á capela maior e a bóveda de canón.
O seu exterior foi modificado nos séculos XVII e XVIII polo que non se aprecia a súa orixe románica.
Seoane, Alais, Castro Caldelas
Seoane é un lugar da parroquia de Alais no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE (2 homes e 2 mulleres), o mesmo número ca no ano anterior.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
CB Calpisa
O Club Balonmano Calpisa creouse en Alacant nos anos 70 partindo do histórico Obras del Puerto, e converteuse nun dos equipos máis importantes da Liga ASOBAL, competición que gañou en catro ocasións. Actualmente o seu herdeiro é o BM Alicante. Posteriormente pasou a denominarse Hércules-Calpisa, CB Tecnisa Alicante, CB Tecnisán Alicante e Helados Alacant, antes de trasladarse a Benidorm na súa última etapa.
Pavillón Pitiu Rochel|miniatura|200px
Dos inicios á época dourada
O CD Obras del Puerto naceu a principios da década dos 50 e foi un dos fundadores da División de Honra (actualmente Liga ASOBAL) na tempada 1958-59. A súa mellor clasificación foi o segundo posto da tempada 1959-60.
A principios da tempada 1973-74, o daquela presidente do Obras, Andrés Muñoz, buscou o patrocinio dunha empresa construtora local, a Compañía Alicantina de Promociones Inmobiliarias S.A., e deste xeito o club pasou a denominarse Club Balonmano Calpisa. Co investimento económico chegaron as fichaxes, as dúas máis importantes con Miquel Roca no banco (ata daquela adestrador do histórico BM Granollers, co que gañara sete ligas e dúas copas) e na portería con Perramón.
Na tempada 1974-75 chegou a primeira liga, na que o equipo quedou por diante dos grandes da época, o FC Barcelona e o Atlético de Madrid.
O Bastón, Lendo, A Laracha
O Bastón é un lugar da parroquia de Lendo no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 6 mulleres.
CB Calpisa
Dos inicios á época dourada
A partir de aí comezaron cinco tempadas de éxitos e títulos, o Calpisa estivo ata tres tempadas consecutivas sen perder ningún partido e logrou catro títulos de liga de xeito consecutivo dende a tempada 1973-74 ata a 1977-78. A eses títulos de Liga uníronselles tamén os de tres títulos de Copa (1975, 1976 e 1977).
A pesar de dominar o balonmán español, non tivo o mesmo éxito a nivel europeo, onde só na tempada 1977-78 chegou ás semifinais da Copa de Europa, caendo ante o Slask Wroclaw de Polonia, sendo o primeiro equipo da liga española en conseguir chegar tan lonxe na máxima competición continental.
Na tempada 1978-79 sucedeu a Miquel Roca no banco Pitiu Rochel, que fora xogador no Obras del Puerto e que, tralo seu falecemento, deu nome ao pavillón no que disputaba o equipo os seus encontros como local.
Campión da Recopa
A época dourada pechouna dándolle á cidade o único título internacional de balonmán, a Recopa de Europa, ao derrotar na final o potente equipo alemán do VfL Gummersbach. O Calpisa chegou á final tras eliminar o Union Krems, de Austria, con dous triunfos (21-17 e 28-15), logo desfíxose do Dosza Debrecen húngaro, perdendo por 24-22 en Hungría e gañando 32-19 en Alacant, a continuación impúxose ao Goteborg por un esmagador e inesperado 40-25 na súa cancha, e repetiu vitoria en Suecia por 25-28. Na final venceu 20-15 en Alacant e perdeu 18-16 na daquela República Federal Alemá.
Cadro da Recopa
O traslado a Benidorm e a disolución
Na tempada 1982-83 o equipo pasa a denominarse Tecnisa, e Tecnisán dende a 1983-84 ata a 1987-88. Conseguiu unha Copa do Rei na tempada 1985-86, o que sería o seu derradeiro título, e un par de terceiros postos na liga por detrás do FC Barcelona e o Atlético de Madrid.
A tempada 1992-93 foi a última participación do club na máxima categoría xa que, a pesar de conseguir a permanencia, o equipo se viu obrigado a disolverse por motivos económicos.
Zapateiros, Lobios, Lobios
Zapateiros é un lugar da parroquia de Lobios no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Non aparecen datos de habitantes no INE nin no IGE
Macruronus magellanicus
Macruronus magellanicus é un peixes osteíctios mariño da orde dos gadiformes e familia dos merluccíidos, que inclúe pescadas que se distribúen polo sur do Atlántico occidental e o sur e o leste do Pacífico.
Características
É un peixe de coloración entre a azul aceirada e a verde metálica intensa na rexión dorsal, cos flancos e o ventre máis claros. Alcanza até uns 60 ou 110 cm de lonxitude e uns 5 kg de peso.
Difire das outras pescadas pola forma da cola, que termina en punta por confluencia das aletas dorsal e anal.
Forma cardumes a profundidades de entre os 50 e 400 m.
Aliméntas de peixes pequenos e de crustáceos.
Reprodúcese en augas profundas a finais do inverno.
Central nuclear
250px|dereita|miniatura|Central nuclear de Trillo.
Unha central nuclear, é unha instalación onde a enerxía mecánica que se necesita para mover un xerador de enerxía eléctrica se obtén a partir do vapor formado ó quentar auga nun reactor nuclear.
A enerxía nuclear procede das reaccións de fusión ou fisión de átomos, nas cales se liberan grandes cantidades de enerxía en forma de calor, que se usa para producir electricidade.
Historia
Nos anos cincuenta e sesenta esta forma de producir enerxía foi acollida con entusiasmo, polo pouco combustible que consumía. Pero na década dos setenta e especialmente na dos oitenta cada vez houbo máis voces que alertaban sobre os perigos da radiación, e sobre todo en caso de accidentes. A construción de centrais nucleares paralizouse en case todos os países e na actualidade hai un debate aberto sobre o seu futuro. Ademais emerxeu o problema da almacenaxe dos residuos nucleares de alta actividade.
Partes dunha central nuclear
Un reactor nuclear é unha instalación capaz de iniciar, manter e controlar as reaccións de fisión en cadea, cos medios adecuados para extraer a calor xerada. Un reactor nuclear consta de varios elementos, cada un dos cales ten un papel na produción de calor. Estes elementos son:
Combustible
Chámase combustible nuclear a calquera material que conteña núcleos fisionables e poida empregarse nun reactor nuclear para que nel se desenvolva unha reacción nuclear en cadea. O uranio emprégase como combustible nuclear, como tamén o óxido de uranio. No primeiro caso referímonos a un elemento químico do que algúns dos isótopos son fisionables, no segundo a un composto químico determinado que contén tales isótopos.
Entendemos por isótopo fisionable aqueles núcleos susceptibles de experimentar fisión. Para falar con precisión, sería necesario especificar a enerxía dos neutróns que poden facer fisionar ditos isótopos. Normalmente enténdese por isótopo fisionable calquera núcleo que fisiona pola acción dos neutróns térmicos. O único isótopo fisionable por neutróns térmicos que existe na natureza é o U-235. Encóntrase nunha proporción do 0,711% no uranio natural. Hai outros isótopos fisionables que non existen na natureza pero que poden obterse artificialmente. Algúns destes son:
A obtención dos dous primeiros isótopos, o U-233 e o Pu-239, pódese realizar nos propios reactores nucleares, se introducimos nos mesmos núcleos o torio-232 e o uranio-238, que son os átomos que por captura de neutróns dan lugar ós isótopos fisionables. Este material chámase material fértil.
Elementos combustibles
Os elementos combustibles son os responsables de producir enerxía nos reactores nucleares, xerando calor durante dito proceso como calquera outro tipo de combustible. Os elementos combustibles están formados por:
Ciclo do combustible
O ciclo do combustible é o conxunto de operacións necesarias para a fabricación de combustible destinado ás centrais nucleares, así como ó tratamento do combustible gastado producido pola operación das mesmas. Se o combustible irradiado non se reelabora é considerado na súa totalidade como residuo radioactivo, o que se denomina ciclo aberto, con que non se completa o denominado ciclo do combustible nuclear.
Tipos de reactores
Os reactores nucleares clasifícanse, segundo a velocidade dos neutróns que producen as reaccións de fisión, en reactores rápidos e reactores térmicos. A súa vez, os reactores térmicos clasifícanse, segundo o tipo de moderador empregado, en reactores de auga lixeira, de auga pesada e de grafito. Con cada un destes reactores está asociado o tipo de combustible usado, así como o refrixerante empregado.
Reactores rápidos
Con esta disposición, e se se usa un refrixerante que non produza a moderación dos neutróns (normalmente emprégase sodio), pódese conseguir que na capa de U-238 que rodea ó combustible se produza máis plutonio que o que se consome. Desta forma, ó mesmo tempo que se está producindo enerxía térmica, estase producindo combustible en forma de Pu-239, que pode usarse en calquera tipo de reactor, tanto rápido como térmico. A este tipo de reactores chámaselles tamén reactores reprodutores, e a súa importancia é enorme, pois permiten obter un mellor aproveitamento dos recursos existentes de uranio.
Neste momento existen poucos países que teñan centrais nucleoeléctricas con este tipo de reactores. En primeiro lugar, Francia coa Superphenix de 1200 MW funcionando en Crys-Malville, é a maior central existente. Séguelle a Unión Soviética con varias centrais con reactores de 600 MW, e finalmente Xapón cunha central de 300 MW.
Funcionamento
O funcionamento dunha central nuclear consta de varias etapas: circuíto primario (edificio do reactor), circuíto secundario (produción de electricidade) e circuíto de refrixeración.
Circuíto primario
O circuíto primario é estanco e está formado pola vasilla do reactor que contén o núcleo, o presionador e tres lazos. Cada un incorpora un xerador de vapor e unha bomba principal. A auga desmineralizada que circula polo seu interior toma a calor producida no reactor pola fisión nuclear e transpórtao ata o xerador de vapor. Nel, un segundo fluxo de auga independente do primeiro absorbe a calor a través do seu contacto exterior coa turbina pola que circula a auga desmineralizada do circuíto primario. Por fin dito fluído retorna á vasilla do reactor tras ser impulsado polas bombas principais.
O funcionamento do circuíto primario compleméntase coa presenza dunha serie de sistemas auxiliares que aseguran o control de volume, purificación e desgasificación do refrixerante. A saída ó exterior, tanto da radiación como dos produtos radioactivos, é imposible por tres barreiras físicas, cada unha das cales asegura que a hipotética rotura dunha barreira sexa soportada pola seguinte.
Circuíto secundario
No circuíto secundario, o vapor producido nos xeradores condúcese ó foco frío ou condensador, a través da turbina que transforma a enerxía térmica en enerxía mecánica. A rotación das penlas da turbina acciona directamente o alternador da central e produce enerxía eléctrica. O vapor de auga que sae da turbina pasa a estado líquido no condensador, retornando, mediante o concurso das bombas de condensado, ó xerador de vapor para reiniciar o ciclo.
Sistema de refrixeración
Mediante un caudal de auga de 44.600 Kg/s achegado por un terceiro circuíto semiaberto, denominado sistema de circulación, realízase a refrixeración do condensador. O sistema consta de dúas torres de refrixeración de tiro natural, unha canle de recollida da auga e as correspondentes bombas de impulsión para a refrixeración do condensador e elevación da auga ás torres. O caudal de auga evaporado pola torre é restituído a partir da toma de auga dalgunha fonte natural.
Problemas medioambientais e de seguridade
miniatura|250px|dereita|Centrais nucleares en España
Repercusións ambientais
Unha das vantaxes que os defensores da enerxía nuclear encontran é que é moito menos contaminante que os combustibles fósiles. Comparativamente as centrais nucleares emiten moi poucos contaminantes á atmosfera. Os que se opoñen á enerxía nuclear argumentan que o feito de que o carbón e, en menor medida, o petróleo e o gas, sexan sucios non é un dato a favor das centrais nucleares. Baséanse en que é posible lograr é que diminúan as emisións procedentes das centrais que usan carbón e outros combustibles fósiles, aínda que encarece a produción de enerxía.
Unha central nuclear cun correcto funcionamento libera toda a calor polas súas torres de refrixeración, sen afectar a cursos de auga. Ocasionalmente pódense emitir tamén efluentes radioactivos gasosos. A calor emitida pode ter incidencia sobre o microclima da zona na que está situada a central, debido ó contido e á temperatura do vapor de auga eliminado polas torres.
Tempo de vida útil
O tempo de vida dunha central nuclear é o que dure a súa caldeira en correcto estado de funcionamento. Pode chegar ós 40 anos se se mantén ben e se fan as correspondentes revisións. A recarga do combustible prodúcese cada 18 meses e a produción da central está un mes parada ó 100% para facer as revisións estipuladas pola lei.
Seguridade
Unha central nuclear conta cun sistema de seguridade que controla a reacción nuclear. A forma de ser construída, con varias blindaxes no reactor, impide que lle afecte as condicións exteriores ou posibles accidentes. A seguridade nuclear baséase en evitar que se produzan escapes incontrolados de substancias radioactivas. Por esta razón as pastillas de uranio (primeira barreira), onde se produce a fisión nuclear, están feitas dunha cerámica altamente resistente e están introducidas en vainas herméticas (segunda barreira). Estas vainas forman un elemento combustible que se introducen a súa vez dentro nunha vasilla que, xunto co circuíto primario-moderador, forman a terceira barreira. A vasilla, á súa vez, vai dentro dun muro de formigón armado, que forma a blindaxe biolóxica e permite que traballen os operarios sen perigo (cuarta barreira). Estas paredes de formigón teñen entre un e dous metros de grosor e están deseñadas para soportar terremotos, furacáns e colisións eventuais.
As salvagardas técnicas deben manter o control da reacción nuclear e a refrixeración do reactor para garantir o obxectivo principal da seguridade nuclear. Xunto con outras medidas pasivas e intrínsecas, os sistemas de seguridade responden ante a indispoñibilidade e os posibles erros dos sistemas principais, así como os posibles transitorios de operación.
Contaminación radioactiva
Nunha central nuclear que funciona correctamente a liberación de radioactividade é mínima e perfectamente tolerable, xa que entra nas marxes de radiación natural que habitualmente hai na biosfera.
Cando, por algún accidente, se producen grandes temperaturas no reactor, o metal que envolve o uranio fúndese e escapan radiacións. Tamén poden escapar á atmosfera, por accidente, a auga do circuíto primario, que está contida no reactor e é radioactiva.
A probabilidade de que ocorran estes accidentes é moi baixa, pero cando suceden as súas consecuencias son moi graves, pois a radioactividade produce graves danos. Dos accidentes acontecidos ata agora, os máis recentes e coñecidos foron o das centrais nucleares de Three Mile Island, nos Estados Unidos, o de Chernóbil, daquela na antiga Unión Soviética, hoxe Ucraína, e o de Fukushima I, no Xapón.
Residuos
Cos adiantos tecnolóxicos e a experiencia no uso das centrais nucleares, a seguridade é cada vez maior, pero un problema de moi difícil solución permanece: o almacenamento a largo prazo dos residuos radioactivos que se producen. Estes residuos poden ter a súa orixe no funcionamento habitual da central ou no seu desmantelamento, cando a central cumpriu o seu ciclo de vida e debe ser pechada.
En España a xestión de todo tipo de residuos nucleares foi encomendada a ENRESA (Empresa Nacional de Residuos Radioactivos). Estes residuos sólidos compáctanse, mestúranse con formigón e posteriormente métense en bidóns. A finalidade deste proceso é a de prover unha blindaxe adecuada ó residuo que se pretende inmobilizar. Posteriormente, os bidóns son almacenados na central. Os elementos combustibles que se extraen da vasilla do reactor, deposítanse nas piscinas de almacenamento de combustible irradiado durante un tempo para que decaia a súa actividade, e máis adiante trátanse en plantas de reprocesamento para aproveitar a súa parte útil, o resto será devolto ós bidóns e almacenado definitivamente.
Comité Olímpico Chinés
O Comité Olímpico Chinés (en 中国奥林匹克委员会; pinyin: Zhōngguó Àolínpǐkè Wěiyuánhuì) é o organismo oficialmente designado pola República Popular da China para representar o país nos Xogos Olímpicos e noutras federacións de deporte internacionais afiliadas dende 1979, logo de que a resolución de Nagoya fose adoptada polo Comité Olímpico Internacional (COI).
La Federación de Negreira y Baña
La Federación de Negreira y Baña foi un periódico aparecido en Negreira entre 1911 e 1913.
Características
Subtitulado ''Órgano mensual de la expresada Federación. Que vela por los intereses generales de los distritos en que haya socios y aun por los de caracter particular de los federados'', apareceu en xaneiro de 1911. Periódico mensual, publícase na segunda quincena de cada mes. Era o órgano da Federación Solidario-proteccionista de Negreira y Baña, baixo influencia do Partido Liberal. Mantivo enfrontamentos con El Barcalés. Entre os seus colaboradores figuraron Eduardo López Díaz, Alfredo Caamaño Ferreiro, Juan Rof Codina, Ceferino Amigo, José Sánchez Anido, Manuel Amigo Fernández, Germán Caamaño Solar, Fernando Rubio, Franco Catorce, Pedro Rodríguez Rodríguez, Francisco Tuñas Liñares e Manuel Magariños. O último número conservado é o 26, correspondente ao 28 de febreiro de 1913.
Pedro Manuel Arias Veira
Pedro Manuel Arias Veira, nado na Coruña en 1949, é un economista e político galego do PPdeG.
Aios, Noalla, Sanxenxo
Aios é un lugar da parroquia de Noalla no concello pontevedrés de Sanxenxo na comarca do Salnés. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 526 habitantes (251 homes e 275 mulleres), 46 máis ca en 2000.
Está atravesado pola estrada PO-308.
Steven R. Nagel
Steven Ray Nagel, nado en Canton, Illinois, o 27 de outubro de 1946 e finado o 21 de agosto de 2014, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-51-G, STS-61-A, STS-37 e STS-55.
Traxectoria
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en agosto de 1979, participando nas misións STS-51-G, STS-61-A, STS-37 e STS-55 e pasando un total de 30,07 días no espazo.
Michael Alram
Traxectoria
En 1974 comezou os seus estudos de Arqueoloxía Clásica, de Numismática Ántiga e de Historia Antiga na Universidade de Viena, onde acadou o doutoramento en 1982, baixo a dirección de Robert Göbl e Manfred Mayrhofer, coa tese titulada Materialgrundlagen zu den iranischen Personennamen auf antiken Münzen: achaimenidische Satrapen, Persis, Sakas und Pahlavas ("Fundamentos materiais dos nomes de persoa iranianos en moedas antigas: sátrapas, aqueménidas, Persis, Sakas e Pahlavas").
Entre 1977 e 1982 actuou como colaborador da comisión iraniana da Academia Austríaca das Ciencias no proxecto de investigación Iranische Personennamen auf antiken Münzen ("Nomes de persoa iranianos en moedas antigas") no marco do Iranischen Personennamenbuch ("Libro dos nomes de persoa iranianos"). Desde 1982 é colaborador da comisión numismática da Academia Austríaca das Ciencias.
Tamén en 1982, accedeu ao posto de lector no Instituto de Numismática da Universidade de Viena, onde en 1987 obtivo a habilitación como docente universitario de Numismática e Historia Monetaria.
En 1987 foi nomeado conservador do gabinete numismático (Münzkabinett) do Kunsthistorisches Museum de Viena, onde se encargou das moedas bizantinas, medievais e orientais. En 2001 accedeu ao posto de subdirector do gabinete e en 2008 foi nomeado director.
Desde 1998 é membro correspondente e desde 2003 membro efectivo da Clase Filosófico-Histórica da Academia Austríaca das Ciencias, e o 19 de abril de 2013 foi elixido vicepresidente da Academia por un período de catro anos. En abril de 2017 foi confirmado por un novo período, ata o 30 de xuño de 2022.
Tamén forma parte do consello editorial da Sociedade Suíza de Numismática, que edita, entre outras publicacións, a prestixosa revista Schweizerische Numismatische Rundschau.
José Antonio Marcos
José Antonio Marcos, nado en Asturias en 1958, é un periodista asturiano.
Biografía
Licenciouse en Xornalismo na Universidade Complutense de Madrid. Os seus primeiros pasos profesionais deunos en medios de prensa escrita, incorporándose en 1978 a La Voz de Asturias, de onde pasou a Avisos de Tenerife, ata que en 1981 inicia a súa traxectoria na radio. Neste medio desenvolveu practicamente toda a súa carreira.