cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eugenio Rueda Perosanz
Na guerrilla
No remate de 1947 creouse a V Agrupación de Guerrilleiros fundada por Seoane, integrando a Benigno Andrade Foucellas como xefe da agrupación que actuou no norte da provincia de Pontevedra. Foucellas xa era coñecedor da zona e empregaba a casa dos Corcheiros como lugar de parada. Pasaba dúas noites e logo desaparecía tamén pola noite.
Final
Eugenio Rueda Perosanz, man dereita de Seoane, foi detido con este na Coruña, ao regreso dunha viaxe a Pamplona na procura de explosivos. Rueda foi executado (aplicóuselle a lei de fugas) logo de ser torturado (parece que lle faltaba un ollo) na parroquia de Ombre en Pontedeume ás 7 da mañá do 16 de agosto de 1948.
Guerra dos Segadores
300px|miniatura|A [[Batalla de Montjuïc (1641)|batalla de Montjuïc en 1641.]] A sublevación de Cataluña, revolta dos cataláns, guerra de Cataluña ou guerra dos Segadores (en catalán: Guerra dels Segadors) foi unha revolta do século XVII.
Historia
afectou a gran parte de Cataluña entre os anos 1640 e 1652. Tivo como efecto máis duradeiro a firma da Paz dos Pireneos entre a monarquía hispánica e o rei de Francia, pasando o condado do Rosellón e a metade do da Cerdaña, até aquel momento partes integrantes do principado de Cataluña, un dos territorios da monarquía hispánica, a soberanía francesa.
A guerra comeza a raíz do malestar que xeraba na sociedade catalá a presenza de tropas, fundamentalmente castelás, durante as guerras entre Francia e España, enmarcadas dentro da guerra dos Trinta Anos (1618-1648). Os feitos do Corpus de Sangue de 1640, desencadeados polo levantamento dun grupo duns 400 ou 500 segadores que entraron en Barcelona e que conducirían á morte do conde de Santa Coloma, nobre catalán e vicerrei de Cataluña, marcan o inicio do conflito.
Interpretacións historiográficas
A historiografía catalá do século XIX e principios do XX presentou a guerra dos Segadores como un "levantamento de Cataluña" contra a política "desnacionalizadora" dos Austrias plasmada na figura do Conde-Duque de Olivares. Así o explicou, por exemplo, Ferran Soldevila para quen o proxecto "centralizador" de Olivares, acompañado da violencia cometida por terceiros no Principado, tería provocado unha "protesta compacta" de "toda Cataluña".
Unha corrente historiográfica posterior patrocinada por Jaume Vicens Vives e baseada nos estudos de John H. Elliott fixo fincapé no carácter "social" da revolta máis que no seu carácter "nacional". Así o "levantamento de Cataluña" converteuse nunha especie de dobre revolta: por unha banda a loita dos "pobres contra os ricos" e por outra a reacción das oligarquías que viron ameazados os seus privilexios polos intentos de "modernización" de Filipe IV.
Pola súa banda, Xavier Torres formulou unha terceira interpretación a medio camiño entre a hipótese "nacional" e a "social". Segundo este historiador, “seguramente houbo un auténtico patriotismo catalán no transcurso da Guerra dos Segadores; non só retóricas ou meramente ornamentais, como adoita suceder cos seguidores dunha hipótese “social”, senón inmanentes e inseparables dos propios acontecementos (por non falar dos “intereses” en xogo). Porén, este patriotismo non debería confundirse co nacionalismo, nin sequera en termos de “precocidade” ou “antecedentes”, sendo, segundo el, un patriotismo sen nación."
Festival de Eurovisión Júnior 2003
O Festival de Eurovisión Júnior 2003 foi a primeira edición do Festival de Eurovisión Júnior. Foi realizado o día 15 de novembro, en Copenhaguen, Dinamarca. Os presentadores foron Camilla Ottesen e Remee, o festival foi vencido por Dino Jelusić, de sete anos, que representou a Croacia coa canción "Ti Si Moja Prva Ljubaj" (Ti es o meu primeiro amor).
Os dereitos de transmisión do concurso tamén foron adquiridos por organismos de radiodifusión en Finlandia (YLE), Kosovo (RTK), Serbia e Montenegro (RTS / RTCG), Estonia (ETV), Alemaña (Kika) e Australia (SBS).
Symphurus
Synphurus é un xénero de peixes teleósteos da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos, familia dos cinoglósidos e subfamilia dos sinfurinos.
O xénero comprende numerosas especies que viven no Atlántico, Índico e Pacífico. A maioría delas habitan principalmente en augas relativamente pouco profundas, incluíndo estuarios, e algunhas tamén se encontran en augas máis profundas, como S. thermophilus que vive en respiradoiros hidrotermais (é a única especie de peixe plano coñecida neste tipo de hábitat).).
Eremitas Camaldulenses de Monte Corona
A Congregación de Eremitas Camaldulenses de Monte Corona (en latín: Congregatio eremitarum camaldulensium Montis Coronae) é unha Orde relixiosa católica monacal de dereito pontificio, fundada por Pablo Justiniani o 7 de maio de 1529, separando o mosteiro de Monte Coroa, da Orde Camaldulense. Aos monxes deste instituto coñéceselles como Eremitas Camaldulentes de Monte Coroa ou simplemente como Eremitas de Monte Coroa, e pospoñen aos seus nomes as siglas E.C.M.C.
Symphurus
Taxonomía
O xénero foi creado en 1810 polo naturalista estadounidense de orixe franco-xermana-italiana Constantine Samuel Rafinesque.
Etimoloxía
O nome Symphurus está formado polos elementos do latín científico symph-, adaptación do grego antigo συμφ- symph-, que deriva do verbo συμφέρω symphérõ, "levar xuntamente", "reunir", e -urus, adaptación en masculino do termo grego οὐρά ourá, "cola": literalmente: "unidas á cola", referidas ás aletas que rodean o corpo do animal.
Especies
miniatura|Symphurus diomedeanus. miniatura|Symphurus marginatus. miniatura|Symphurus nebulosus. miniatura|Symphurus pusillus. miniatura|Symphurus piger. miniatura|Symphurus thermophilus. Na actualidade no xénero recoñécense as seguintes especies:
A Torre, Roupar, Xermade
A Torre é un lugar da parroquia de Roupar, no concello lugués de Xermade na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
O Carboeiro, Oleiros, Vilalba
O Carboeiro é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Carboeiro
Carboeiro pode referirse a:
Amais, como topónimo fai mención a un lugar do cal se extraer carbón. Pode referirse a:
Decorado
miniatura|dereita|Decorado preparado para a gravación dun filme histórico. O decorado, ademais da decoración en arquitectura ou interiorismo, é a parte dunha obra escénica (teatral, operística, de danza etc.) ou cinematográfica, que serve, xunto coa iluminación e os efectos de son, para ambientar as escenas e complementar desa maneira o traballo dos actores: mobles, telóns pintados e distintos tipos de accesorios, agás os que se inclúen no vestiario.
Festival de Eurovisión Júnior 2005
O lema do festival foi Let's get loud (Imos a ser ruído, en galego).
O festival foi visto por 8.500 persoas en vivo no Ethias Arena, incluíndo ao Príncipe Lourenzo, e por 80 millóns de telespectadores no mundo.
Maurice Druon
Maurice Druon, nado en París o 23 de abril de 1918 e finado o 14 de abril de 2009, foi un escritor francés, membro da Academia francesa.
Foi sobriño do escritor Joseph Kessel, xunto a quen escribiu o Chant des Partisans, que con música composta por Anna Marly, foi utilizado como himno pola Resistencia francesa durante a segunda guerra mundial.
Carracedo, Oleiros, Vilalba
Carracedo é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 57 habitantes (29 homes e 28 mulleres).
O Castro, Oleiros, Vilalba
O Castro é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Tete Morente
José Antonio Morente Oliva, máis coñecido como Tete, nado o 4 de decembro de 1996 en La Línea de la Concepción (Cádiz), é un futbolista profesional español da canteira do Atlético de Madrid que actualmente xoga como extremo no Málaga CF da Segunda División.
Traxectoria
O 29 de xaneiro de 2020, anunciouse a súa fichaxe por tempada e media polo Málaga CF da Segunda División.
Os Foxos, Oleiros, Vilalba
Os Foxos é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 16 habitantes (10 homes e 6 mulleres).
Kang Gyeong-ae
Kang Kyeong-ae, nada en Songhwa (provincia de Hwanghae) o 20 de abril de 1907 e finada o 26 de abril de 1944, foi unha escritora e activista do feminismo coreana, tamén coñecida como Kang Gama.
Traxectoria
Era filla dunha criada, e quedou orfa de pai aos cinco anos. Foi vivir a Changyeon, onde a súa nai volveu casar cun home con tres fillos. Estes cambios na súa vida fixérona infeliz. Aprendeu pola súa conta a ler o alfabeto coreano con oito anos nunha copia do libro Chunhyangga do seu medio pai, nunha época na que non se valoraba que as mulleres soubesen ler e escribir. Aos dez anos os maiores da veciñanza, aos que lía contos tradicionais coreanos, chamábana "a landriña contacontos"
Un seu medio irmán axudouna a entrar nun colexio católico con internado, do que foi expulsada tempo despois por organizar e participar nunha sentada en protesta contra as normas estritas da escola, especialmente contra a cruel ama de chaves da residencia. Coñeceu un estudante universitario de Toquio que estivo de visita, mudáronse a Seúl e iniciaron un romance. Cando a relación rematou ela regresou á súa casa familiar en Hwanghae-do.
O 26 de abril de 1944, un mes despois da morte da súa nai, Kang Kyeong-ae faleceu na súa casa na provincia de Hwanghae.
Obra
A crítica literaria cítaa como unha das mellores escritoras da época da ocupación xaponesa de Corea. A diferenza doutras importantes escritoras da época como Na Hye-Sok e Heo Jung-suk, dedicouse só a escribir e non cultivou outras formas de arte como a pintura. As súas obras falan da clase baixa coreana, decote baseándose na súa propia experiencia da extrema pobreza na que vivían os coreanos en Manchuria, onde están situadas moitas das súas obras. Tamén escribiu obras protofeministas centrándose na opresión da muller, como Eomeoni wa ttal ("Nais e fillas"). A maior parte das súas obras son contra o amor e contra a familia, e nelas só as mulleres que rompen os seus vínculos coas relacións que fracasaron poden conseguir a liberdade. Ingan munje ("O problema humano"), considerada a súa mellor obra, é a súa única novela e trata de varios problemas de clase e xénero na historia dun home cultivado que ten problemas económicos e que ao final encontra unha morte infeliz.
Gardamil, Oleiros, Vilalba
Gardamil é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Vicente Rojo
Vicente Rojo Lluch, nado en La Font de la Figuera (Valencia) en 1894 e finado en Madrid en 1966, foi un militar español, fillo póstumo dun militar que combateu contra os carlistas e nas campañas de Cuba, de onde volveu doente. A pesar de permanecer sempre leal ao bando republicano, el mesmo definiuse como «católico, apostólico e romano».
Formación e docencia
En 1911 ingresa na Academia de Infantería de Toledo, da que sae en 1914 co grao de subtenente, obtendo o número 4 nunha promoción de 390 cadetes. Logo de estar destinado en Barcelona pasou ao Grupo de Regulares de Ceuta e posteriormente de novo a Barcelona e a La Seu d'Urgell.
Luís Quinteiro Fiúza
Luís Quinteiro Fiúza, nado en Sabrexo (Vila de Cruces) o 26 de xuño de 1947, é un relixioso católico galego, dende o ano 2010 bispo da diocese de Tui-Vigo.
Vicente Rojo
Formación e docencia
En 1922, xa como capitán, volve á Academia de Infantería, onde ocupa diversos postos docentes e de administración. Foi un dos redactores dos plans de estudo das materias de Táctica, Armamento e Tiro para a nova etapa da Academia de Zaragoza. É neste período na Academia cando colabora na fundación e dirección da Colección Bibliográfica Militar, colección sobre temas militares que acadou ampla difusión en España e no estranxeiro, xunto co tamén capitán Emilio Alamán. En agosto de 1932, abandona a Academia para ingresar na Escola Superior de Guerra co obxectivo de realizar o curso de Estado Maior.
Luís Quinteiro Fiúza
Traxectoria
Luís Quinteiro Fiúza naceu en Sabrexo (Vila de Cruces) o 26 de xuño de 1947.
Vicente Rojo
Formación e docencia
Durante a súa estancia na Escola deuse a circunstancia curiosa de que se propuxo aos alumnos da súa promoción que desenvolvesen un suposto táctico que consistía no paso do río Ebro para establecerse na rota Reus-Granadella, operación moi similar á que uns anos despois, durante a guerra civil, habería de levar á práctica na soada batalla do Ebro no tramo comprendido entre Mequinenza e Amposta. Noutra faceta da súa biografía, a súa preocupación e implicación pola formación dos mozos conduciu, igualmente, a que por estas datas (1931-1933) fose nomeado Comisario Xeral de Instrución dos "Exploradores de España".
Luís Quinteiro Fiúza
Traxectoria
Realizou os seus estudos eclesiásticos no seminario de Santiago de Compostela, a Universidade Pontificia de Comillas, a Universidade Pontificia Gregoriana de Roma e o Instituto de Teoloxía de Múnic. Licenciouse en Teoloxía e Filosofía, e doutorouse en Filosofía pola Universidade Pontificia Gregoriana de Roma.
Tintín no país do ouro negro
Tintín no país do ouro negro (Tintin au pays de l'or noir) é o décimo quinto dos álbums de As aventuras de Tintín, serie de banda deseñada escrita e ilustrada polo artista belga Hergé. Sen dúbida, este foi o álbum das aventuras de Tintín que maior número de transformacións sufriu a través do tempo. O libro coñeceu polo menos 3 estados, claramente diferenciables entre si. A historia foi encargada polo xornal belga conservador Le Vingtième Siècle para o suplemento infantil Le Petit Vingtième, no que inicialmente serializouse, desde setembro de 1939 ata a invasión alemá de Bélxica en maio de 1940, momento no que o xornal pechouse e a historia interrompeuse. Despois de oito anos, Hergé volveu a 0 país do ouro negro, completando a súa serialización na revista de belga  Tintín de setembro de 1948 a febreiro de 1950, despois da cal publicouse nun volume recollido por Casterman en 1950. Ambientado na véspera dunha guerra europea, a trama xira arredor dos intentos do novo reporteiro belga Tintín de descubrir a un grupo militante responsable de sabotar as subministracións de petróleo en Oriente Medio.
A petición da editorial británica de Hergé, Methuen, en 1971 realizou unha serie de alteracións no País do ouro negro, trasladando a configuración do Mandato británico de Palestina ao estado de ficción de Khemed. Do mesmo xeito que coa edición revisada de A illa negra, a maioría dos cambios desta terceira versión do volume foron realizados polo axudante de Hergé, Bob de Moor. Hergé seguiu o País do ouro negro con Obxectivo: a Lúa, mentres que As aventuras de Tintín converteuse en parte definitiva da tradición da banda deseñad franco-belga. Combináronse enfoques críticos da historia e expresáronse opinións diferentes sobre os méritos competitivos das tres versións do volume. A historia foi adaptada para a serie animada de 1991  As aventuras de Tintín de Ellipse e Nelvana.
A primeira edición en galego foi en 1985 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Seguindo a pista dunhas estrañas explosións de gasolina, Tintín, Milú e os policías Hernández e Fernández chegan a un porto do país ficticio de Khemed. O barco é rexistrado pola policía e descóbrese un alixo de droga no camarote dos policías e documentación relativa ao grupo opositor do xeque Bab o-Ehr no de Tintín, colocados alí para incriminalos.
Tintín é entón conducido a prisión, acusado de espionaxe e condenado á morte. Líbranlle da morte os esbirros do xeque Bab el Ehr crendo que é un aliado seu e condúceno ante o seu xefe nun campamento do deserto. Créndoo un espía o xeque manda trasladar o campamento levándose a Tintín como prisioneiro pero termina abandonándoo no deserto.
Atanas Kirov
Atanas Kirov, nado en Strasldja o 13 de novembro de 1969, é un exfutbolista búlgaro. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección búlgara.
Luís Quinteiro Fiúza
Traxectoria
Foi formador do seminario menor de Santiago, coadxutor da parroquia de San Xoán Apóstolo de Santiago, capelán das Rvdas. Relixiosas Calasancias de Santiago e profesor do Instituto Teolóxico Compostelán.
Tintín no país do ouro negro
Sinopse
Tintín logra alcanzar un oasis onde asiste á voadura dunha condución de petróleo (un acto terrorista atribuído ao xeque Bab o-Ehr). Seguindo aos autores do feito descobre que o xeque non ten nada que ver senón que é o doutor Müller (A illa negra) quen está detrás. Tras enfrontarse a Müller, Tintín volve quedar abandonado no deserto.
Luís Quinteiro Fiúza
Traxectoria
Ocupou os cargos de director do Burgo das Nacións (da USC), director do Instituto Teolóxico Compostelán, reitor do seminario maior de Santiago de Compostela, deán da S.A.M.I. Catedral de Santiago de Compostela, vigairo xeral do arcebispado de Santiago de Compostela e bispo auxiliar de Santiago de Compostela (1999-2002).
Foi nomeado bispo da diocese de Ourense o 22 de setembro de 2002, e bispo da diocese de Tui-Vigo o 28 de xaneiro de 2010.
Tintín no país do ouro negro
Sinopse
Tintín entrevístase co emir Mohammed Ben Kalish Ezab para pedirlle a liberación dos seus amigos. Nese momento é secuestrado Abdallah, o fillo do emir, e Tintín sospeita que o doutor Müller está detrás do secuestro para obrigar ao seu pai a asinar un contrato coa compañía petroleira que representa. Tras liberar ao demo de Abdallah e deter a Müller descóbrese un produto que facía estalar a gasolina (e que inxiren Hernández e Fernández por erro o que fai que lles creza rapidamente o pelo nalgunhas circunstancias como en Explorando a lúa).
Astérix na Helvecia
Astérix na Helvecia (en Astérix chez les Helvètes) é o décimo sexto volume da serie de banda deseñada Astérix, creada por René Goscinny (historia) e Albert Uderzo (ilustración). Foi publicado orixinalmente de forma serializada na revista Pilote nos números 557–578 en 1970.
Vicente Rojo
Guerra civil
esquerda|miniatura|O [[Xeneral Vicente Rojo na década de 1930.]] Ascendido a comandante o 25 de febreiro de 1936, ao estalar a guerra civil, en xullo de 1936, mantívose leal ao goberno da República, e foi un dos militares profesionais que participou na reorganización das forzas republicanas.
Tintín no país do ouro negro
Sinopse
Nalgunhas edicións actuais (por exemplo, a edición en catalán) mantense a versión anterior. Nela, Tintín chega ao porto de Haifa, na Palestina ocupada polos británicos e é detido por soldados ingleses. É secuestrado por un comando do Irgun (organización armada xudía) que o confunde con outra persoa, e o comando é á súa vez interceptado por guerrilleiros palestinos, que resultan estar ás ordes de Bab o-Ehr. Como se ve, o episodio facía referencia a un momento histórico moi puntual e conflitivo.
Historia
A edición inicial comezou a publicarse no Petit Vingtième o 25 de setembro de 1939, inmediatamente logo da conclusión de O cetro de Ottokar. A segunda guerra mundial (que Hergé representaba na aventura de Sildavia terminou por desencadearse na realidade) afectou as cousas ao momento de provocar a interrupción da publicación en curso: o Petit Vingtième deixou de publicarse o 8 de maio de 1940, e con el Tintín no País do Ouro Negro, que a esas alturas estaba na prancha 56 (páxina 26 do álbum actual).
Durante varios anos, o desenlace desta aventura quedou en suspenso, xa que algúns meses máis tarde iniciouse a publicación de O caranguexo das tenaces de ouro. Oito anos despois, agora no xornal Tintín, o debuxante decidiu terminar o volume. Antes de continuar, Hergé dedicouse a retocar as pranchas xa realizados introducindo elementos aparecidos nas aventuras publicadas despois do inicio de Tintín no país do ouro negro como o Capitán Haddock (que esconde habilmente durante toda a aventura mediante unha chamada a filas na terceira viñeta) ou o castelo de Moulinsart.
A terceira versión da historia realizouse a fins da década de 1960, por solicitude do editor inglés Methuen (que xa pedira a Hergé que redibuxase A illa negra). Neste caso, o principal obxectivo era eliminar todo tipo de referencias que se consideraban excesivamente ligados a datas concretas. En concreto, refixéronse completamente tres páxinas que facían referencia á Palestina británica e ao conflito entre xudeus e árabes.
Antecedentes e influencias
Georges Remi, máis coñecido co alcume de Hergé estaba empregado como editor e ilustrador de Le Petit Vingtième ("O pequeno vinte"), un suplemento do Le Vingtième Siècle ("O século XX"), un periódico católico romano,  conservador belga con sede na Bruxelas natal de Hergé, anteriormente dirixido polo Abade Norbert Wallez, que posteriormente foi destituído tras un escándalo. En 1929, Hergé iniciou a historia de As aventuras de Tintín para Le Petit Vingtième, que xiraban arredor das fazañas do reporteiro belga de ficción Tintín. thumb | left | 200px | [[Faisal II de Iraq | Faisal II, que se converteu en Rei de Iraq en 1939 aos catro anos, serviu como inspiración de Abdullah]]
Hergé incorporou varios personaxes á historia que xa apareceran en Aventuras anteriores, incluído o doutor Müller, un villano alemán que xa aparecera en A illa negra, e o comerciante portugués  Oliveira da Figueira, que aparecera por primeira vez en Os xarutos do faraón. Hergé tamén incluíu unha referencia ao personaxe recorrente de Bianca Castafiore, cuxo canto aparece na radio nunha escena. Tamén introduciu unha serie de personaxes novos na historia. Entre as innovacións máis importantes desta historia, atópanse a invención por parte do autor do emir Mohammed Ben Kalish Ezab, un personaxe baseado en gran parte en Ibn Saud, o rei de Arabia Saudita, do que Hergé leera dun libro de 1939 de Anton Zischke. Tamén se suxeriu que o personaxe estaba en parte inspirado polo falecido líder iraquí, Faisal I. O personaxe do fillo do emir, o príncipe Abdullah, estivo inspirado no rei de Iraq, Faisal II, que foi nomeado monarca en 1939 aos catro anos de idade,  aínda que na creación deste personaxe, Hergé tamén fora influenciado por un desagradable personaxe infantil que aparece na obra de O. Henry.
A idea de que as nacións europeas rivalizan entre elas polo subministración de petróleo inspirouse nun número de febreiro de 1934 da revista Le Crapouillot. Os nomes árabes ficticios que Hergé integrou na historia eran parodias baseadas no dialecto Marollien de Bruxelas, "Wadesdah" traducido como "que é iso?", "Bab El Ehr" é en Marollien, falador,  Kalish Ezab deriva do termo Marollien para "auga de regalicia",  e Moulfrid, o apelido do asesor militar de Kalish Ezab, Yusuf Ben Mulfrid (Youssouf Ben Moulfrid na versión orixinal en francés), chamouse así por un prato chamado "Moules-frites",  «mexillóns acompañados de patacas fritas».
"Boum !", unha canción icónica de Charles Trenet, aparece parodiada como sintonia comercial dun taller mecánico, que escoitan Hernández e Fernández na radio do coche no comezo da historia. O Spitfire, un avión de caza británico, usouse como modelo para o avión de Kalish Ezab que deixa folletos no campamento de Bab El Ehr. Na creación do "País do ouro negro", Hergé adoptou moitos elementos dunha idea previamente abortada sobre terroristas que explotan edificios destacados en Europa, en vez de edificios europeos, esta historia implicaría unha sabotaxe industrial.
Primeira versión: 1939-40
Despois da invasión alemá de Polonia, Hergé foi recrutado no exército belga e estacionado temporalmente en Herenthout. Liberado desta función en apenas un mes, regresou a Bruxelas e comenzou a escribir O país do ouro negro. A historia posterior comenzou a súa serialización en Le Vingtième Siècle o 25 de setembro de 1939. Volveu ser mobilizado en decembro e acuartelado en Antuerpen, desde onde continuou enviando a tira de Tintín a Le Petit Vingtième. Porén, caeu enfermo de sinusite e foi declarada non apto para o servizo en maio de 1940. Ese mesmo día, Alemaña invadiu Bélxica e Le Vingtième Siècle pechou na metade do proceso de serialización de O país do ouro negro, o 8 de maio. O punto no que se atopaba a historia corresponde á páxina 30 da edición actual do libro, cando Tintín está en punto de ser atrapado nunha tormenta de area despois do seu enfrontamento con Müller.
Vicente Rojo
Guerra civil
En outubro de 1936 foi ascendido a tenente coronel sendo designado xefe do Estado Maior das Forzas de Defensa, mandadas polo xeneral Miaja, xefe da Xunta de Defensa de Madrid, creada para defender a capital custe o que custe despois do traslado do goberno da República a Valencia. Neste posto preparou un eficacísimo plan de protección da cidade, que evitou a súa caída. A partir de entón, a súa fama como organizador non fixo senón aumentar. Xefe do Estado Maior do Exército do Centro, tivo unha destacada actuación na planificación das principais operacións desenvolvidas polo citado Exército, no Jarama, Guadalaxara, Brunete e Belchite.
Tintín no país do ouro negro
Segunda versión: 1948–49
A finais dos anos 40, despois do final da segunda guerra mundial, Hergé continuaba producindo novas entregas de As aventuras de Tintín para a revista belga  Tintín, da que era director artístico. Despois de completar a serialización de O templo do Sol, en abril de 1949, ordenou ao seu persoal volver a serializar unha das súas historias antigas, Popol e Virxinia, mentres tomaba un descanso de tres meses. Neste momento, Hergé estaba deprimido e sufría unha serie de enfermidades físicas, incluíndo furúnculos e eczemas nas mans. Aínda que estaba farto de As aventuras de Tintín, sentiu unha gran presión para que continuase producindo a serie para a revista Tintín. Hergé tiña a intención de crear unha historia na que Tintín viaxa á lúa, pero a súa muller Germaine e o seu amigo íntimo Marcel Dehaye aconselláronlle que revivise O país do ouro negro no seu lugar, recoñecendo que iso implicaría menos traballo e provocaríalle así menos estrés. Así, O país do ouro negro  reviviu despois dunha paréntese de oito anos. Nunha carta a Germaine, dicía que "non me gusta reiniciar cousas que xa están rematadas, para facer modificacións "O ouro negro" era unha modificación e abandoneino."
Vicente Rojo
Guerra civil
Cun prestixio acrecentado, en marzo de 1937 foi nomeado coronel e en maio, trala formación do goberno Negrín, Xefe do Estado Maior Central das Forzas Armadas e xefe do Estado Maior do Exército de Terra. Dende este novo emprego encargouse de dirixir a expansión do Exército Popular, e creou o denominado Exército de Manobra, que debía servir de ofensiva do Exército Republicano. Ao longo de 1937 proxectou as ofensivas de Huesca, Brunete, Belchite, Zaragoza e Teruel.
Tintín no país do ouro negro
Segunda versión: 1948–49
A historia comezou a serialización na revista Tintín a partir do 16 de setembro de 1948, antes de comezar a súa serialización na edición francesa da revista o 28 de outubro de 1948. En lugar de continuar no punto no que a abandonara, Hergé comezou a historia dende cero. . Non obstante, fixo revisións á parte inicial da historia, é dicir, reformulando os personaxes do capitán Haddock e o profesor Tornasol, así como a localización de Moulinsart, na narración, todos eles elementos que se introduciran nas Aventuras de Tintín  durante os oito anos transcorridos. Hergé tiña a obriga contractual de producir dúas páxinas de banda deseñada para cada número, e na aventura anterior, O templo do sol, cumprira isto producindo dúas páxinas de novas historias de Tintín cada semana. Buscando limitar a súa carga de traballo, só produciría unha páxina de O país do ouro negro por número, enchendo a outra páxina cunha re-serialización de historias antigas dos seus personaxes da serie Jo, Zette e Jocko.
Vicente Rojo
Guerra civil
Ascendido a xeneral en outubro de 1937 é xa un dos militares máis prestixiosos da República. A operación máis ambiciosa que levou a cabo ao longo de 1938 foi a ofensiva do Ebro, que deu lugar a longo prazo batalla do Ebro desenvolvida dende o 25 de xullo ao 16 de novembro de 1938, e na cal a República se xogaba o seu prestixio internacional, a súa capacidade de resistencia e a posibilidade de poder dar un xiro favorable ao curso da guerra.
Tintín no país do ouro negro
Segunda versión: 1948–49
O 4 de agosto de 1949, a historia suspendeuse na súa serialización cando Hergé deixou Bélxica para tomarse unhas vacacións preto de Gland en Suíza. A revista usounas como truco publicitario, publicando un título no seu seguinte número declarando "Noticia impactante: Hergé has desaparecido!" para fomentar a especulación sobre o seu paradoiro entre os lectores mozos. Os seus compañeiros de traballo e o persoal da revista Tintín estaba cada vez máis molesta por ausencias imprevistas coma esta, que afectaban a toda a produción, o seu colega Edgar P. Jacobs envioulle cartas instandoo a volver ao traballo. Despois dunha ausencia de doce semanas, a serialización de O país do ouro negro continuou o 27 de outubro de 1949. Despois da súa serialización, O país do ouro negro foi compilada e publicada nun volume de cores de 62 páxinas por Editions Casterman en 1950.
Astérix na Helvecia
Foi traducido ó galego por Eduardo Blanco Amor e publicado pola libraría Arenas en 1977. A tradución deste volume aparece asinada por "Juan Blanco Amor".
Vicente Rojo
Exilio
Trala caída de Cataluña, en febreiro de 1939, pasou a Francia e logo dunha breve estancia neste país o Servizo de Emigración dos Republicanos Españois (SERE) abooulle a pasaxe para trasladarse a Bos Aires (Arxentina). Pouco tempo despois o goberno de Bolivia ofreceulle a posibilidade de que organizase e dirixise a cátedra de Historia Militar e Arte da Guerra na súa Escola de Estado Maior, tarefa esta que desenvolveu entre 1943 e 1945, séndolle recoñecido o seu emprego de xeneral do Exército español e condecorado co máximo galardón.
Retorno e xuízo
En febreiro de 1957 regresou a España, grazas ás xestións dun xesuíta que coñeceu durante a súa estadía en Bolivia e avalado tamén polo bispo de Cochabamba, antigo capelán castrense ás ordes de Rojo. Aínda que ao principio non foi molestado polas autoridades franquistas, o 16 de xullo de 1957 o Xulgado Especial para os Delitos de Espionaxe e Comunismo comunícalle que é procesado polo delito de rebelión militar, na súa calidade de ex-comandante do Exército, paradoxalmente polo feito de non rebelarse contra o goberno lexítimo da República. Ao parecer a súa volta non gustara a certos sectores militares, polo que Franco tivo que resolver a situación dun xeito salomónico: Rojo sería condenado e despois indultado. O 18 de xaneiro de 1958 recibe a sentenza de cadea perpetua, interdición civil e inhabilitación absoluta. Coa sentenza recibiu o indulto condicional a calquera reincidencia. Rojo comentou: "Se me ha reducido a la muerte civil".
Pasamento
Vicente Rojo faleceu en Madrid o 15 de xuño de 1966. As axencias de prensa deron de forma moi concisa a noticia, os diarios ABC e Ya lembraron o seu grao de xeneral e unicamente o diario El Alcázar, órgano dos ex-combatentes franquistas, destacou o prestixio de que gozaba entre os militares pola súa capacidade profesional.
Obra escrita
Escribiu varios libros, onde se recollen as súas experiencias militares na guerra civil, así publicou ¡Alerta los pueblos! (1939), ¡España heroica! (1961) e Así fue la defensa de Madrid (1967).
Tintín no país do ouro negro
Terceira versión: 1971
Despois de que Hergé redeseñase A Illa Negra para a súa publicación no Reino Unido, os seus editores británicos naquel momento, Methuen, suxeriron que se fixesen cambios no "País do Ouro Negro", antes de lanzalo ao mercado británico. Nas versións orixinais, Tintín chegou a Palestina ocupada polos británicos, onde foi arrestado pola policía británica antes de ser capturado pola organización terrorista  sionista Irgun, que confunden cun dos seus propios axentes. Nesta versión revisada, Tintín chega a Khemed, onde é arrestado pola policía militar árabe antes de ser capturado e levado a Bab El Ehr. A inclusión de forzas do mandato palestino británico e de Irgun xa non se considerou relevante, polo que foron eliminadas da historia. En consecuencia cambiaron os detalles de fondo, eliminándose as frontes de tendas xudeas con sinalización en hebreo. Tamén elimináronse varios personaxes, incluíndo os oficiais británicos Thorpe e o tenente Edwards. Mentres que as versións anteriores contiñan escritura árabe de ficción, para a versión de 1971 corrixiuse ao árabe real.
O axudante de Hergé, Bob de Moor, encargouse de facer moitas das modificacións. De Moor foi enviado ao porto de Antuerpen para bosquexar un petroleiro de 1939 que serviría de base para un barco que aparece na historia, o Speedol Star. Para esta versión, Hergé transplantou os acontecementos da historia desde Palestina ao Emirato ficticio de Khemed e a cidade de Wadesdah. Este foi un escenario que el volvería a usar máis tarde na aventura, Stock de coque. Tamén xogou na historia a rivalidade británico-alemá. Esta terceira versión modernizada publicouna Casterman en 1971.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
A Granda, Oleiros, Vilalba
A Granda é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Liñares, Oleiros, Vilalba
Liñares é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 66 habitantes (33 homes e 33 mulleres).
Herculano
miniatura|Ercolano, [[Campania (Italia)]] Herculano (Herculaneum en latín; Ercolano en italiano) era unha antiga cidade romana, situada na actual comuna de Ercolano, Campania, Italia. Con arredor de 4.000 habitantes en 12 ha de extensión. Hoxe é coñecida porque se conservou, xunto con Pompeia, tras seren enterradas nas cinzas da erupción do Vesuvio o 24 de agosto do ano 79. Moitos dos seus habitantes pereceron debido ao fluxo pirocástico da erupción e a cinza modelou os seus corpos coa postura que estes tiñan no momento de morrer.
Herculano era unha poboación máis pequena e máis rica que Pompeia.
As escavacións comezaron na actual Ercolano, un suburbio de Nápoles, en 1738. A elaborada publicación de Le Antichitá di Ercolano ("A antigüidade de Herculano") baixo o patrocinio do rei das Dúas Sicilias tivo un efecto descomedido no incipiente neoclasicismo europeo tendo en conta o limitado da circulación desta obra. A finais do século XVIII comezaron a aparecer motivos de Herculano nunha gran diversidade de obxectos, desde pinturas murais e mesas de tres patas até queimadores de perfume e cuncas de té.
miniatura|[[Fresco dunha casa en Herculano]]
Como a veciña cidade de Pompeia, Herculano é famosa por ser unha das poucas cidades antigas que se conserva máis ou menos intacta xa que as cinzas que cubrían a cidade tamén a protexeron contra o saqueo e os elementos. Aínda que hoxe en día é menos coñecida que Pompeia, foi a primeira, e durante moito tempo a única, cidade vesubviana soterrada que se atopou (en 1709), mentres que Pompeia só revelouse a partir de 1748 e identificada en 1763. A diferenza de Pompeia, o material piroclástico que cubriu Herculano carbonizou e conservou máis madeira en obxectos como tellados, camas e portas, así como outros materiais de base orgánica como alimentos e papiros.
A historia tradicional é que a cidade foi redescuberta por casualidade en 1709, durante a escavación dun pozo. Non obstante, xa se atoparon restos da cidade durante os primeiros movementos de terras. Nos primeiros anos despois do seu redescubrimento, no lugar os cazadores de tesouros escavaron tuneles, e moitos artefactos foron roubados ou esnaquizados. As escavacións regulares comezaron en 1738, e continuaron desde entón, aínda que de forma intermitente. Hoxe só se escavou unha parte do antigo xacemento, e a atención e os fondos dirixíronse á preservación das partes xa escavadas da cidade, en lugar de centrarse en descubrir máis áreas.
Foi un retiro popular á beira do mar para a elite romana, o que se reflicte na extraordinaria densidade de grandiosas e luxosas casas con, por exemplo, un uso moito máis pródigo de revestimentos de mármore de cores. Os edificios famosos da cidade antiga inclúen a Vila dos Papiros a vila de Papyri, identificada como o fastuoso retiro con vistas ao mar de Lucio Calpurnio Piso Caesomnio, sogro de Xulio César e as chamadas "casas dos barcos", nas que se atoparon os restos de esqueletos de polo menos 300 persoas.
O primeiro descubrimento importante de esqueletos romanos do século I tivo lugar en Herculano. Dado que os romanos xeralmente practicaban a cremación até o século III, resulta difícil atopar ósos anteriores a esa data. As escavacións realizadas na década de 1990 na área do porto de Herculano sacaron á luz máis de 200 esqueletos de diversas idades, sexos e condición social, a as súas condicións de conservación permitiron analizar o modo de vida daquela época.
Historia de Herculano
thumb|300px|left|Plano de Herculaneum que mostra o antigo xacemento debaixo da cidade moderna (1908) e o fluxo de "lava" de 1631
Dionisio de Halicarnaso afirma que o heroe grego Heracles (Hércules en latín) fundou a cidade. Non obstante, segundo Estrabón, os Oscos fundaron o primeiro asentamento foron seguidos polo dominio etrusco e despois polo grego. Os gregos chamaron á cidade "Heraklion" e utilizárono como punto de comercio pola súa proximidade ao Golfo de Nápoles. No século IV a.C., Herculano pasou baixo o dominio dos samnitas ata que se converteu nun municipium romano no 89 a.C cando participou  na "Guerra dos Aliados" contra Roma, foi derrotada por Titus Didius, un legado de Sula.
Despois da erupción do Vesubio no ano 79 d. C., Herculano quedou enterrado baixo aproximadamente 20 metros de cinza. Permaneceu oculto e en gran parte intacto ata que os descubrimentos grazas a pozos e túneles foron gradualmente máis coñecidos, e especialmente despois das exploracións do Príncipe d'Elbeuf's no século XVIII. As escavacións continuaron esporádicamente ata o presente e hoxe moitas rúas e edificios son visibles, aínda que máis do 75% da cidade permanece soterrada. Hoxe, as cidades italianas de Ercolano e Portici atópanse sobre o lugar de Herculano. Ercolano chamábase Resina ata 1969 cando, en honra á cidade vella, adoptouse a modernización italiana do antigo nome.
Erupción do 79 d.C.
350px|right|thumb|Herculano e outras cidades afectadas pola erupción do [[Monte Vesubio. A nube negra representa a distribución xeral de cinzas e carbonilla. Móstrase as liñas de costa modernas.]]
Baseándose en escavacións arqueolóxicas e en dúas cartas de Plinio o novo ao historiador romano Tácito, pódese reconstruír o curso da erupción.
Ao redor das 13:00 horas, o monte Vesubio comezou a botar material volcánico a miles de metros ao ceo. Cando alcanzou unha altura de 27-33 km., a parte superior da columna aplanouse, o que fixo que Plinio describise a Tácito como unha árbore, un piñeiro manso. Os ventos dominantes nese momento sopraban cara ao sueste, facendo que o material volcánico caese principalmente sobre a cidade de Pompeia e os seus arredores. Dado que Herculano estaba ao oeste do Vesubio, a primeira fase da erupción afectouna só lixeiramente. Mentres os tellados de Pompeia colapsaron polo peso dos restos que caían, só uns poucos centímetros de cinza caeron sobre Herculano, causando poucos danos pero, con todo, provocou a fuxida da maioría dos habitantes.
Á 1:00 da mañá do día seguinte, a columna eruptiva, que se elevara á estratosfera, derrubouse sobre o Vesubio e os seus flancos. A primeira ondada piroclástica, formada por unha mestura de cinzas e gases quentes, fluíu pola montaña e atravesou a cidade maioritariamente evacuada de Herculano a 160 km/h. Unha sucesión de seis fluxos e ondadas enterraron os edificios da cidade a uns 20 m de profundidade, causando poucos danos nalgunhas zonas e conservando estruturas, obxectos e vítimas case intactos. Porén, noutras zonas producíronse danos importantes, derrubando muros, arrancando columnas e outros obxectos grandes; unha estatua de mármore de Marcus Nonius Balbus preto dos baños voou a 15 m de distancia e atopouse un esqueleto carbonizado levantado a 2,5 m sobre o nivel do chan no xardín do prostíbulo de Telefo.
Demostrouse que a data da erupción é o 17 de outubro ou despois. As probas dunha erupción en outubro/novembro coñécense dende hai tempo por varios aspectos: as persoas enterradas na cinza levaban roupa máis pesada que a roupa lixeira do verán típica de agosto. As froitas e verduras frescas nas tendas son típicas de outubro e, pola contra, a froita de verán típica de agosto xa se vendía en forma seca ou conservada. Os botes de fermentación de viño foran pechados, o que tería acontecido a finais de outubro. As moedas atopadas no bolso dunha muller sepultada na cinza inclúen unha cun décimo quinto aclamación imperatorial entre os títulos do emperador e que non puido ser acuñada antes da segunda semana de setembro.
Investigacións multidisciplinares recentes sobre os efectos letais das ondadas piroclásticas na zona do Vesubio demostraron que nas proximidades de Pompeia e Herculano a calor foi a principal causa da morte das persoas que antes se pensaba que morían por asfixia das cinzas. Este estudo mostra que a exposición ás ondas, de polo menos 250 °C, incluso a unha distancia de 10 quilómetros do respiradoiro, foi suficiente para provocar a morte instantánea de todos os residentes, aínda que estivesen protexidos dentro edificios.
Arqueoloxía
thumb|Pequena muller herculina (Dresde)
O príncipe d'Elbeuf comezou a construír unha vila na proximidade de Granatello e para amoblala interesouse polas historias locais de pozos que revelaban estatuas antigas e obras de arte. En 1709 comprou os terreos dun pozo recente e procedeu a escavar un túnel desde o fondo do pozo, recollendo as estatuas que puido atopar. O pozo revelou algunhas estatuas excepcionais nos niveis máis baixos que se atopou que era o lugar do teatro. Entre as primeiras estatuas recuperadas atopábanse as de dúas mulleres herculinas magníficamente esculpidas agora na Skulpturensammlung de Dresde. A escavación detívose en 1711 por temor ao colapso dos edificios superiores.
As grandes escavacións retomáronse en 1738 baixo o patrocinio de Carlos III de España cando comezou a construír o seu palacio próximo en Portici. Empregou o enxeñeiro militar español Rocque Joaquín de Alcubierre para supervisar o intenso traballo novo. A elaborada publicación resultante de Le Antichità di Ercolano ("As antigüidades de Herculano") tivo un efecto no incipiente Neoclasicismo europeo desproporcionado coa súa limitada circulación, a finais do século XVIII, os motivos herculinos comezaron a aparecer nos elegantes mobles, desde pinturas decorativas na parede e mesas de trípode ata queimadores de perfume e cuncas de té. Non obstante, a escavación cesou tras fortes críticas en 1762 por Winckelmann aos métodos de caza de tesouros empregados, e unha vez que se descubriu a cidade próxima de Pompeia, que foi significativamente máis fácil de escavar debido á capa máis fina de restos que cubría o lugar (4 m. fronte aos 20 m de Herculano).
Desde 1927 ata 1942 Amedeo Maiuri iniciou unha nova campaña de escavacións baixo o réxime de Mussolini, que deixou ao descuberto unhas catro hectáreas da antiga cidade no parque arqueolóxico que hoxe é visible.
Manuel Morgado
Manuel Morgado González del Valle, nado en Ferrol o 16 de decembro de 1892 e finado na mesma cidade o 13 de agosto de 1936, foi un editor e político galego.
Herculano
Arqueoloxía
Entre 1996 e 1999 escavouse e expúxose a grande área ao noroeste do xacemento, incluíndo parte da Vila dos Papiros, os baños do noroeste, a Casa dos relevos de Dionísio e un gran monumento derrubado. Esta área quedou nun estado caótico e entre 2000 e 2007 realizouse un traballo adicional na conservación desta área.
Manuel Morgado
Traxectoria
Empregado da Sociedad Española de Construcción Naval. Membro do comité de folga dos estaleiros en 1920. Participou na fundación e foi administrador da editorial Céltiga en 1922. Pertenceu á Agrupación Socialista de Ferrol. Fue elixido concelleiro de Ferrol nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931, e foi sexto tenente alcalde na corporación presidida por Xaime Quintanilla Martínez. Foi director de El Obrero de Ferrol e candidato do PSOE pola Coruña nas eleccións de 1933 aínda que non resultou elixido. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido e cesado como concelleiro e condenado en consello de guerra a quince anos de reclusión. Logo do triunfo do Frente Popular en febreiro de 1936 foi reposto como concelleiro. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido en Ferrol o día 21 e condenado a morte en consello de guerra. Foi fusilado en Ferrol o 13 de agosto de 1936.
Herculano
Arqueoloxía
Moitos edificios públicos e privados, incluído o complexo do foro, aínda están por escavar.
Sitio
thumb|upright=1.2|Números de insulae O trazado clásico das rúas separa a cidade en bloques (insulae), definidos pola intersección das rúas leste-oeste (cardi) e norte-sur (decumani). De aí que Insula II - Insula VII corran en sentido contrario ás agullas do reloxo desde Insula II. Ao leste hai dous bloques adicionais: Orientalis I (oI) e Orientalis II (oII). Ao sur de Orientalis I (oI) atópase un grupo adicional de edificios coñecido como "Distrito Suburbano" (DS). Edificios individuais que teñan o seu propio número de entrada. Por exemplo, a Casa do Cervo está etiquetada (Ins IV, 3).
O Foro, os templos, o teatro, numerosas casas e necrópoles seguen enterrados en Herculano.
A vila estaba rodeada de murallas de 2 a 3 metros de espesor, datadas no século II a.C., e construídas principalmente con grandes seixos, agás ao longo da costa, onde estaban en opus reticulatum. Como en Pompeia, as murallas perderon a súa función defensiva tras a Guerra Social e foron incorporadas a edificios das súas proximidades, por exemplo a Casa da Pousada.
Atopouse un único sumidoiro principal, ao longo do cardo III, que recollía a auga do Foro e dos impluviums das casas, letrinas e cociñas que daban a esta rúa, mentres que outros sumidoiros desembocaban directamente na rúa, agás os das letrinas que estaban equipados cun pozo. Para o abastecemento de auga a cidade estaba conectada directamente co acueduto do Serino, construído na época augustea, que levaba auga ás casas a través dunha serie de tubaxes de chumbo baixo as estradas, reguladas por válvulas, anteriormente utilizáronse pozos que atopaban auga a unha profundidade de entre oito e dez metros.
Herculano atopábase xusto sobre o nivel do mar, pero agora áreas da antiga cidade sitúanse ata 4 metros baixo o nivel do mar debido ao bradisismo que afecta a toda a área do Vesubio.
A casa de Arístides (Ins II, 1)
thumb|[[Cupidos tocando cunha lira, fresco romano de Herculano]] O primeiro edificio da insula II é a Casa de Arístides. A entrada ábrese directamente ao adro, pero os restos da casa non se conservan especialmente debido aos danos causados ​​polas escavacións anteriores. A planta baixa probablemente se utilizaba para almacenamento.