cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Echegaray
Traxectoria
Era fillo dun médico e profesor de instituto aragonés e de nai navarra. Pasou a infancia en Murcia, onde fixo a educación primaria. Aos 14 anos regresou a Madrid, ao pouco tempo antes creado instituto de segunda ensinanza de San Isidro, para preparar o ingreso á escola de enxeñeiros de camiños, canles e portos. Tras acadar o título de enxeñeiro con 20 anos, sendo o número un da súa promoción, marchou a Almería e Granada para traballar.
En 1864 foi nomeado membro da Real Academia das Ciencias Exactas. No seu discurso de ingreso, Historia de las matemáticas puras en nuestra España, facía o balance da matemática española a través da historia, defendendo a ciencia básica fronte á ciencia práctica. O discurso foi fonte de polémica por ser esaxeradamente negativo e con determinadas lagoas. Entre 1901 e 1916 foi o seu presidente.
Política
De ideoloxía liberal, participou na Sociedad Libre de Economía Política. Trala revolución de 1868 e a entrada de Joan Prim i Prats en Madrid, Manuel Ruiz Zorrilla, co que participara activamente na fundación do Partido Radical, nomeou a Echegaray director xeral de obras públicas. Entrou no goberno en 1869 como ministro de fomento (1869–1870 e 1872), desenvolvendo a Lei de bases de ferrocarrís. En 1870 formou parte da comisión que recibiu o rei Amadeu de Savoia en Cartaxena. Entre 1872 e 1873 foi ministro de facenda, regresando ao cargo en 1874 durante a Primeira República Española, época en que se deu ao Banco de España o carácter de banco estatal co monopolio da emisión de billetes.
Obra
Comezou a súa actividade literaria en 1865 coa obra dramática La hija natural se ben non foi estreada até tempo despois. En 1874 escribiu El libro talonario. Estreou 67 obras de teatro, 34 delas en verso, con grande éxito entre o público na época pero sen valor literario para a crítica posterior. Na súa primeira época estaba influenciado pola melancolía do romanticismo propio da época, pero máis adiante adoptou un ton social, marcado polo noruegués Henrik Ibsen.
En 1888 foi elixido presidente do Ateneo de Madrid. En 1896 foi elixido membro da RAE (cadeira e minúscula). En 1904 foille concedido o premio Nobel de literatura, xunto ao poeta provenzal Frédéric Mistral. A concesión deste premio ao autor español escandalizou as vangardas literarias españolas, especialmente aos membros da xeración do 98. Nese momento non estaba considerado un dramaturgo excepcional, e a súa obra era criticada por personalidades como Clarín ou Pardo Bazán. Se ben contaba coa admiración de autores como Bernard Shaw ou Luigi Pirandello, o propio autor mantivo sempre unha actitude distante coa súa obra.
Obra científica
Como científico e profesor publicou diversas obras sobre física e matemáticas.
Alberto García-Alix
Alberto García-Alix, nado en León en 1956, é un fotógrafo español. Foi distinguido co Premio Nacional de Fotografía de España en 1999. García-Alix expuxo por vez primeira na Galería Buades en 1981. É irmán de Carlos García-Alix.
His House
His House é un filme británico-estadounidense de 2020 escrito e dirixido por Remi Weekes. O guión está baseado nunha historia orixinal de Felicity Evans e Toby Venables. Está protagonizado por Wunmi Mosaku, Sope Dirisu e Matt Smith. O filme conta a historia dunha parella de refuxiados do Sudán do Sur que loitan por axustar a súa vida nunha casa de acollida dunha vila inglesa
Tivo a súa estrea produciuse no Festival de Cinema de Sundance o 27 de xaneiro de 2020. Estreouse o 30 de outubro de 2020 a través de Netflix.
Folgoso, As Ribeiras do Sor, Mañón
Folgoso é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Outeiro de Arriba, Figueiroa, Arzúa
Outeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 16 habitantes (cinco homes e once mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Globicefalinos
miniatura|250px|[[Grampus griseus.]] Os globicefalinos (Globicephalinae) son unha subfamilia de cetáceos odontocetos da familia dos delfínidos.
Taxonomía
A subfamilia comprende catro xéneros con cinco especies:
San Paio, Figueiroa, Arzúa
San Paio é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Loentia, Castro de Rei
Santo Estevo de Loentia é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o IGE en 2014 tiña 255 habitantes (129 homes e 126 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 303 habitantes.
Moeda da Guerra Social (91-88 a. de C.)
A moeda da Guerra Social abrangue as emisións monetarias emitidas polos aliados itálicos da confederación mársica (marsos, pelignos, picenos, vestinos, samnitas, frentanos, marrucinos e lucanos) durante a coñecida como Guerra Social (91-88 a. de C.) contra Roma.
Inspirándose no denario romano, a súa circulación (e quizais tamén a súa cuñaxe) continuou mesmo despois de concluído o conflito, xunto cos modelos republicanos.
Tipoloxía
miniatura|144x144px| [[Reverso (moedas)|Reverso dun denario co touro itálico corneando o lobo romano. ]] As emisións monetarias producidas durante a Guerra Social consisten principalmente en moedas de prata correspondentes ao padrón do denario romano, e atribúense aos obradoiros monetarios de Corfinium e Aesernia.
Estas moedas encádranse nos anos cruciais da revolta contra Roma (90-89 a. de C.). É probable que posteriormente se cuñasen moedas similares correspondentes ao mesmo padrón, aínda que non hai testemuños firmes que o acrediten. A súa circulación era paralela á dos denarios romanos, de igual peso e aliaxe. Ademais, algúns exemplares illados proveñen de contextos estratigráficos moito máis recentes que a insurrección contra Roma.
Denario de prata
Algúns destes denarios representaba a Baco cunha coroa no anverso, en tanto que o reverso reproducía a escena do touro itálico corneando o lobo romano, con inscricións en lingua osca en ambas as faces.
Outra tipoloxía de denarios consiste na personificación de Italia no anverso e oito guerreiros asinando un pacto no reverso.
Único esatero de ouro
Na colección de moedas do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia hai tamén un exemplar único e ben conservado dun estatero de ouro cun peso de 8,43 gramos, correspondente ao padrón ático. A súa primeira aparición remóntase a 1827, aínda que Julius Friedländer informou da súa existencia en 1830:
A autenticidade está cuestionada por parte dalgúns autores. Julius Friedländer considéraa xenuína na súa obra fundamental sobre a moeda osca, cun argumento baseado na perfecta precisión da lenda en comparación co escaso coñecemento do alfabeto e da lingua osca que se tiña no momento en que a peza se deu a coñecer, con anterioridade aos traballos de Klenze (1839), Mommsen (1845) e Lepsius (1841). A moeda, en particular, amosa unha distinción perfecta entre o i e o í acentuado (na escrita osca, consiste na adición dunha pequena liña), unha diferenza que ninguén coñecía antes da obra de Klenze.
Iconografía e epigrafía
miniatura|87x87px Algúns dos temas iconográficos son orixinais, en tanto que outros foron tomados da tradición monetaria romana. Con todo, mesmo neste segundo caso, eses temas adquiriron novos matices e significados. Por exemplo, as cabezas dos anversos adoitaban ser unha personificación de Italia representada como unha deusa con casco, que substituía a cabeza de Roma, e ía acompañada dunha lenda que reproduce o seu nome: ITALIA, en alfabeto latino, ou VITELIU (víteliú = Italia) en alfabeto osco (un único exemplar, na Colección De Blacas, que amosa o dobre  L  VITELLIU [vítelliú]).
Gordon Tootoosis
Gordon Tootoosis, nado o 25 de outubro de 1941 en Saskatchewan (Canadá) e finado o 5 de xullo de 2011, foi un actor de ascendencia cree e nakoda. El era descendente de "Yellow Mud Blanket", irmán do famoso líder cree Pîhtokahanapiwiyin. Foi recoñecido pola súa vontade de preservar a súa cultura e por contar as historias do seu pobo. Foi un membro fundador da Compañía de Teatro Nativa de Saskatchewan. Tootoosis foi un activista cree do traballo social e xefe da súa banda tribal. Como actor, interpretou diversas personaxes en filmes e producións de televisión tanto no Canadá coma nos Estados Unidos. En Open Season e Boog and Elliot's Midnight Bun Run, Tootoosis fai a voz do Sheriff Gordy.
Traxectoria
O primeiro papel de Tootoosis nun filme foi en Alien Thunder (1973), con Chief Dan George e Donald Sutherland. Gordon participou na miniserie da CBC Television By Way of the Stars con Eric Schweig como "Black Thunder" e Tantoo Cardinal como "Franoise". Esta foi rodada en Uxbridge, Ontario. Tootoosis prestou a súa voz xunto con Russell Means na produción de Disney Pocahontas (1995) e Song of Hiawatha (1997).
Centro Jaguar Land Rover de Gaydon
300px|miniatura|JLR Gaydon, exteriores.
O Centro Jaguar Land Rover de Gaydon é un dos principais centros de I+D da fabricante de pezas e modelos de automoción inglés Jaguar - Land Rover, emprazado en Gaydon (Warwickshire, Inglaterra). Nel lévanse a cabo proxectos de asistencia avanzada á condución, ADAS ou Infotainment e control de vehículos entre outros.
Contiguo ao centro de JLR está o Museo Británico do Automóbil.
Ampliacións en 2017
O 10 de marzo de 2017, Jaguar Land Rover Automotive anunciou unha ampliación do seu centro de Gaydon por valor de 200 millóns de libras.
A ampliación corre a cargo do do estudo de arquitectura Bennetts Associates e a compañía construtora Laing O’Rourke. O concepto propón un campus de traballo para os enxeñeiros e dous centros de deseño.
Canto
miniatura|[[Harry Belafonte, cantante, en 1954.]] O canto é a emisión controlada de sons do aparello fonador (voz), seguindo unha composición musical. O canto ten un rol importante dentro da música porque é o único medio musical que pode integrar texto á liña musical. O intérprete denomínase cantante, e para certos xéneros musicais cantor e cantaor.
Object Management Group
Object Management Group (OMG) é un consorcio que ten como obxectivo a definición de estándares relacionados coa programación orientada a obxectos, así como a modelaxe de sistemas.
Historia
Este consorcio creouse en 1989, e incluía a Hewlett-Packard, IBM, Apple Computer e mais a Sun Microsystems, orientado a crear estándares relacionados con sistemas distribuídos e orientación a obxectos.
OMG creou ademais o estándar de Linguaxe de Modelaxe Unificada, en inglés Unified Modeling Language (UML) así como a tecnoloxía relacionada de Meta-Object Facility (MOF) e intercambio de metadatos en XML (XMI, XML Metadata Interchange). En abril de 2005 unha última versión de UML e MOF son 2.0 e de XMI é a 2.1.
Outro estándar no que a OMG está a traballar é a Arquitectura Definida polo Modelo (Model Driven Architecture, MDA), construída sobre UML.
El Imparcial Coruñés
El Imparcial Coruñés foi un periódico editado na Coruña en 1886.
Caixa TATA
A caixa TATA (tamén chamada TATA box ou caixa de Goldberg-Hogness) é unha secuencia de ADN (elemento regulador en cis) que se encontra na rexión promotora dos xenes de eucariotas e arqueas. Aproximadamente o 24% dos xenes humanos conteñen unha caixa TATA na parte central (core) do seu promotor.
El Imparcial Coruñés
Traxectoria
Apareceu o 1 de marzo de 1886. Diario dirixido por Ezequiel Fernández Miranda, entre os seus colaboradores estaba o seu fillo Eladio Fernández Diéguez. De vida efémera, desapareceu ao pouco tempo.
Caixa TATA
A caixa TATA considérase que é a secuencia promotora central, e constitúe o sitio de unión do factor de transcrición xeral ou de histonas (a unión do factor de transcrición bloquea a unión alí dunha histona e viceversa) e está implicado nos procesos de transcrición da ARN polimerase.
Funcionamento
A caixa TATA ten unha secuencia de ADN central, que é 5'-TATAAA-3' ou unha variante, que xeralmente vai seguida por tres ou máis bases de adenina. Xeralmente está localizada 25 pares de bases en dirección corrente arriba do sitio de inicio da transcrición. A secuencia crese que variou pouco no decurso da evolución, e posiblemente se orixinou nun primitivo organismo eucariótico.
Á caixa TATA únese normalmente a proteína de unión á TATA (TBP, TATA binding protein) durante o proceso da transcrición, o cal fai que o ADN se desenrole, e dobre uns 80°. A secuencia rica en AT facilita un desenrolamento doado (debido á menor forza das interaccións entre as bases A e T en comparación coas G e C). A TBP é unha proteína pouco usual porque se une ao suco menor do ADN e faino por medio dunha folla β.
A caixa TATA atópase xeralmente no sitio onde se une a ARN polimerase II. Primeiro, únese o factor de transcrición TFIID á caixa TATA, o que vai seguido da unión de TFIIA á parte situada augas arriba de TFIID. O TFIIB pode despois unirse á parte situada augas abaixo de TFIID. A polimerase pode despois recoñecer este complexo multiproteico e unirse a el, xunto con outros varios factores de transcrición como TFIIF, TFIIE e TFIIH. Entón, a transcrición pode comezar, e a polimerase móvese ao longo da febra de ADN, deixando a TFIID e TFIIA, que permanecen unidos á caixa TATA. Estes poden despois facilitar a unión de máis moléculas de ARN polimerase II.
Este conxunto formado pola ARN polimerase II e varios factores de transcrición coñécese como complexo transcricional basal (BTC). Neste estado, o complexo só pode producir un nivel baixo de transcrición. Para que se incrementen os niveis de transcrición, o BTC debe ser estimulado por outros factores, como por exemplo rexións do ADN adicionais estimulantes como a caixa CAAT.
Vilar, Figueiroa, Arzúa
Vilar é un lugar da parroquia de Figueiroa no concello coruñés de Arzúa, na comarca de Arzúa. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Linguaxe de Modelaxe Unificada
En enxeñería software, a Linguaxe de Modelaxe Unificada (Unified Modeling Language, UML) é unha linguaxe de especificación e mais de modelaxe de obxectos; é un estándar aberto. Con todo, o uso de UML non se restrinxe a modelaxe de obxectos: pode usarse para a modelaxe de procesos de negocio (business process) e mais para a de organizacións e, incluso, para a de hardware.
UML é o froito da recompilación das mellores prácticas de enxeñería probadas na modelaxe de sistemas grandes e complexos, en particular ao nivel de arquitectura software.
UML úsase, xunto cun proceso asociado, para especificar, describir visualmente, construír e documentar os aparellos ou elementos (artifacts), en forma de orientación a obxectos, dun sistema ou dunha aplicación.
Historia
UML é un estándar na industria, amplamente utilizado, creado baixo os auspicios da OMG, integrando os conceptos de Booch, OMT, OOSE e Class-Relation fundidos nunha única e común linguaxe de modelaxe, o que permite a modelaxe de sistemas distribuídos.
Características
Hai tres modelos prominentes no desenvolvemento dun sistema en UML:
UML é fundamental mais non é dabondo
UML non define un método específico nin forza, polo tanto, a usar ningún método específico de modelaxe.
Un exemplo de método usado en conxunción con UML é o Rational Unified Process de IBM-Rational, e existen outros máis.
Epoxi
Epoxi ou poliepóxido é un polímero termoestable formado pola reacción producida entre unha resina epoxi base e un axente catalizador.
Química
miniatura|300px|Estrutura dun prepolímero de resina epoxi sen modificar. n denota o número de subunidades polimerizas e que pode ir de 0 ata 25 miniatura|150px|Estrutura de [[Trietilentetramina|TETA, un catalizador común. Os grupos amina (NH) reaccionan cos grupos NH da resina durante a polimeración.]] Epoxi é un copolímero, está formado por cando menos dous grupos, a resina e o catalizador. A resina consiste en monómeros cun grupo epóxido en cada extremo. As resinas epoxi máis comúns son as producidas pola reacción entre epicloridrina e bisfenol A. O catalizador consiste en monómeros de poliamina, por exemplo trietilentetramina (TETA). Cando estes compostos se mesturan xuntos, os grupos de amina reaccionan cos grupos epóxidos formando unha unión covalente. Cada grupo NH pode reaccionar con cada grupo epóxido, así que o polímero resultante está fortemente entrelazado, e é rexo e duro.
A Igrexa, As Ribeiras do Sor, Mañón
A Igrexa é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Vicenta Sotelo Puga
Vicenta Sotelo Puga nada en Vilar do Monte (Aguada, Carballedo) o 12 de novembro de 1816 e finada en Ourense o 5 de setembro de 1906, foi unha muller galega.
Morgada da casa grande de Cima de Vila, foi avoa paterna do escritor Ramón Otero Pedrayo. Estaba casada con Antonio Otero Rodríguez, e foi nai de Enrique Otero Sotelo.
Ludrio, Castro de Rei
Santa María de Ludrio é unha parroquia que se localiza no concello de Castro de Rei. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 169 habitantes (87 mulleres e 82 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 186 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 149 habitantes, sendo 79 homes e 70 mulleres.
Model-driven architecture
A idea é que o modelaxe e definición do sistema se manteña, chegando a un elevado nivel de detalle, sen se decantar por nunha linguaxe de programación específica nin por unha plataforma de uso concreta, coas vantaxes asociadas a tal independencia de plataforma e linguaxe.
A tradución posterior desta definición MDA a unha plataforma e linguaxe específica faise normalmente con ferramentas automaticas de tradución.
L-Innu Malti
L-Innu Malti é o himno nacional de Malta. Foi escrito por Dun Karm Psaila, célebre poeta deste país. Foi tocado por primeira vez o 3 de febreiro de 1923, e foi declarado oficialmente himno nacional de Malta en 1945.
En maltés
Lil din l-art ħelwa, l-Omm li tatna isimha,
Ħares, Mulej, kif dejjem Int ħarist:
Ftakar li lilha bl-oħla dawl libbist.
Agħti, kbir Alla, id-dehen lil min jaħkimha,
Rodd il-ħniena lis-sid, saħħa 'l-ħaddiem:
Seddaq il-għaqda fil-Maltin u s-sliem.
En inglés
Guard her, O Lord, as ever Thou hast guarded,
This Motherland so dear whose name we bear!
Keep her in mind whom Thou hast made so fair!
May he who rules for wisdom be regarded,
In master mercy, strength in man increase!
Confirm us all in unity and peace!
Sofia Jannok
Brita Maret Sofia Jannok, nada o 15 de setembro de 1982, é unha cantante sueca-saami que canta principalmente en lingua saami setentrional e está especializada en joik.
Robert Rossen
Traxectoria
Comezou a súa carreira como director no teatro, en producións do Off Broadway. Coa comedia The Body Beautiful impresionou tanto a Mervyn LeRoy que o contratou como guionista persoal en 1936. Entre 1937 e 1947 foi membro do Partido Comunista Americano o que o obrigou a abandonar algún proxectos en Hollywood.
Debutou como director en 1947 con Johnny O'Clock apoiado polo protagonista, Dick Powell. Dous anos despois, o seu filme All the King's Men gañou o Óscar ao mellor filme. No filme Rossen explica como os defensores da xente corrente poden converterse en novos explotadores. Unha xuntanza do Partido Comunista nos Ánxeles criticou o filme e levou a Rossen a romper totalmente as súas relación co partido. En 1950 dirixiu The Brave Bulls, estreado o ano seguinte, que foi o último filme que dirixiu antes de que o puxesen na lista negra, tras ser considerado unha das dezanove “testemuñas non amigables” na súa declaración perante o House Un-American Activities Committee en outubro de 1947.
Finalmente volveu recuperar o éxito en 1961 con O buscavidas. Cando comezou a rodaxe de Lilith estaba enfermo e tras acabar xa perderá interese en volver a dirixir. Faleceu en 1966.
Patroklou
Patroclou (Πάτροκλος) ou Gaidouronisi é unha pequena illa privada situado no Golfo Sarónico, Grecia. Está situado a uns 65 km de Atenas e 3 km de Sunion e forma parte da rexión de Ática. Na antigüidade, a illa era coñecida como Patroklou Charax ou Kopros. O 12 de febreiro de 1944, SS Oria afundiuse nunha tormenta nas rocas ao sur leste da illa de Patroklou con 4.074 mortos, a maioría militares italianos. A illa tamén foi o corazón do incidente das illas gregas.
Geraint fillo de Erbin
Geraint fillo de Erbin é un poema medieval galés que honra ao heroe Geraint e as súas fazañas na Batalla de Llongborth. O poema consiste en estanzas tipo englyn de tres versos cada unha e persiste en varias versións, todas en galés medio. A versión máis vella das que temos está no Libro Negro de Carmarthen, completado sobre 1250, malia o poema poder ter sido composto no século X ou no XI. o poema é importante pola súa antiga mención do nome do rei Artur.
Poema e contexto
O protagonista do poema, Geraint mab Erbin, foi unha figura popular na tradición galesa e é coñecida a través dunha series de fontes subsecuentes. Xenealoxías posteriores asóciano co suroeste da Gran Bretaña e o sur de Gales a finais do século VI. O antigo poema Y Gododdin menciona un "Geraint desde o sur", probabelmente unha referencia a Geraint mab Erbin. con todo, Geraint acadou a súa meirande fama como o heroe da novela en prosa Geraint ac Enid, un conto que segue a narrativa da obra francesa Érec et Énide de Chrétien de Troyes'.
Geraint fillo de Erbin fai un grande uso da repetición ao celebrar as fazañas de Geraint en Llongborth, que podería identificarse con Langport, Somerset, aínda que llongborth pode referirse a un "porto de barcos", semellante ao longphort viquingo en Irlanda. Cada englyn repite a forma dos outros con maior ou menor variación. Unha estanza contén unha mención do rei Artur e refírese a el como amerauder, ou emperador. Esta é a primeira referencia coñecida a Artur como emperador, un título usado frecuentemente en obras tardías pero case ausente en material antigo. A asociación con Artur tamén amosa que desde unha tan antiga época Geraint estaba sendo levado á órbita de Artur, un proceso que se repite noutros heroes da tradición galesa.
Villacarriedo
Villacarriedo, en montañés Villacarrieu, é un concello da comunidade autónoma de Cantabria. Limita polo norte con Saro e Villafufre, polo sur con Vega de Pas e Selaya, polo oeste con Santiurde de Toranzo e polo leste con San Roque de Riomiera. Encóntrase na comarca do Pas-Miera e polas súas terras atravesa o río Pisueña, principal afluente do río Pas.
Localidades
Os seus 1.765 habitantes (Instituto Cántabro de Estadística 2009) distribúense por:
Patrimonio
300px|miniatura|esquerda|Palacio de Soñanes.
Outro edificio destacado é o Muíño de Santibáñez, no río Junquera.
O Colexio dos Padres Escolapios, situado no núcleo de Villacarriedo, a carón do Palacio de Soñanes, foi fundado por Antonio Gutiérrez de la Huerta Güemes, administrador das Aduanas de Cádiz, que manifestou no seu testamento, datado en 1736, a súa intención de crear un colexio de Escolas Pías en Villacarriedo, cunha igrexa, baixo a advocación de San Antonio, a onde se trasladarían os seus restos. O colexio está construído en pedra de cantería e posúe amplos ventanais, con reminiscencias de estilo clásico. A igrexa presenta unha nave con capelas nos laterais comunicadas entre si, sobre as cales sitúanse balcóns a modo de tribunas e diante da nave, o transepto que dá acceso a unha ampla sancristía con decoración de arquitecturas finxidas. Cobre a nave unha bóveda de calón con lunetos con xeserías e o cruceiro cunha cúpula sobre cunchas. Presenta unha fachada de dobres pilastras caxeadas de orde xigante rematada cun frontón curvo. Atribúeselle a traza da igrexa a un coñecedor do clasicismo valisoletano. No seu interior conta cun conxunto de retablos churriguerescos do século XVIII, que orixinalmente pertencían á capela do palacio de Elsedo, en Pámanes, e que foron trasladados aquí en 1946. Trátase dun retablo maior e dous colaterais, o maior dátase de sobre 1715, e responde ao modelo churrigueresco, en concreto remite ao retablo maior trazado por Joaquín de Churriguera para Santiago en Medina de Rioseco. Os laterais seguen a tipoloxía marcada polo maior. Os tres teñen columnas de terzo de talla co fuste estriado en dous dos seus terzos, todo el decorado con trapos colgantes, froitos e cabezas de serafíns. Neste colexio estudaron ilustres personaxes como Augusto González de Linares, Marcelino Botín, o poeta León Felipe e o futbolista Carlos Alonso González "Santillana".
Entre as construcións a destacar inclúese tamén unha situada no barrio de Cimalavía, de Bárcena de Carriedo, que posúe unha ampla portaleda, xardín e dous escudos. No barrio da Vía, no mesmo núcleo, hai outra cun grande escudo barroco coa inscrición "Esta obra hizo don Ángel Gutiérrez del Cubil. Año de 1731". En Tezanos está a casa da familia Gutiérrez de Pando, cuxo escudo de armas adorna a fachada, e a da familia Arce, no barrio de Riba, co brasón de Riba y Arce. Ao soar desta familia pertence a ermida de San Juan, do século XVII, situada fronte á vivenda. No barrio de El Corral, en Santibáñez, está a casa que pertenceu a Francisco Fernández Laso, cun arco de entrada e escudo coas súas armas tras a balconada. O brasón de Naveda y Castañeda, xunto a unha inscrición que di "Un buen morir dura toda la vida", pode verse noutra casona do mesmo pobo. Por último, na localidade de Aloños destaca a casa de Gaspar Bustillo de la Concha, cabaleiro de Santiago, coas armas de Bustillo y Ceballos, e outra coas armas de Ceballos-Velasco y Guazo-Bustillo. Ademais, en diversos lugares do concello poden verse rollos heráldicos, vestixios dos límites dos soares das principais familias da comarca. Por último sinalar como exemplo de arquitectura escolar das primeiras décadas do século XX, o colexio de Santibáñez fundado en 1927 por Francisco Pérez Venero e inaugurado por Primo de Rivera.
300px|miniatura|Vista de Villacarriedo.
Natureza
A paisaxe que domina Villacarriedo está formada por praderías delimitadas por muros de pedra e salpicadas de cabanas de tipo pasiego. Son prados de sega que proporcionan sustento á abundante cabana gandeira do municipio. Ademais ten montañas alombadas, que sufriron unha deforestación debido ao uso dos seus bosques para a Real Fábrica de Canóns de La Cavada; para a fabricación de barcos en El Real Astillero de Guarnizo e por incendios para pastoreos. Non obstante, aínda existen importantes bosques autóctonos (carballo e faia), sendo destacable o Faial de Aloños. Da fauna protexida polo Catálogo Rexional de Especies Ameazadas de Cantabria podemos encontrar: cangrexo de río, alimoches, desmán ibérico, pícidos etc. Entre outra fauna, aparecen raposos, corzos, xabarís, voitres, lontras, garzas, becadas, cuco, picapeixe, melro acuático etc.
O municipio de Villacarriedo é atravesado de sur a norte polo río Pisueña. Este río forma, cando o río Pas e os seus principais afluentes, Lugar de Importancia Comunitaria (LIC) Río Pas, declarado así pola presenza de especies como a lontra, o cangrexo de río, a troita ou o salmón e os bosques de ribeira.
É destacable "A Caxigona de Villacarriedo", carballo centenario de gran porte que se acha nunha das prazas da capital municipal e que está incluído no Catálogo Rexional de Árbores Singulares. Neste catálogo tamén están incluídos dous teixos e dúas magnolias presentes no Xardín do Palacio de Soñanes e a Caxiga de Bárcena de Carriedo.
Economía
Un 36,9 % da poboación emprégase no sector primario, un 15,1 % na construción, un 10,8 % na industria e un 37,2 % no sector terciario.
Administración
Ángel Sainz Ruiz (PRC) é o actual alcalde do concello (2010). As táboas seguintes expoñen os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e no 2007.
Demografía
Fonte: INE
Voo 322 de Aerolíneas Argentinas
O voo 322 de Aerolíneas Argentinas era un servizo regular entre Buenos Aires e Nova York, con escalas en São Paulo e Porto España operado cun de Havilland Comet 4, con rexistro LV-AHR, que se esnafrou trepando durante as primeiras fases da súa segunda parte, cando chocou con tres árbores pouco despois de engalar do aeroporto de Viracopos o 23 de novembro de 1961. Houbo 52 vítimas mortais, 40 delas pasaxeiros.
Accidente
O avión chegou de Buenos Aires e aterrou no aeroporto de Viracopos-Campinas, a 100 km ao norte de São Paulo para facer unha escala. Engalou ás 05:38 dirixíndose cara o aeroporto de Piarco, na illa Trinidad, sendo Nova York o seu destino final. Despois de chegar a unha altitude dus 100 metros (330 pés), o avión perdeu altura, chocou contra varios eucaliptos e esnafrouse contra o chan. Os seus tanques de combustible estouparon no impacto. As 52 persoas a bordo morreron no accidente.
Elizabeth Barrett Browning
Elizabeth Barrett Browning, nada en Durham o 6 de marzo de 1806 e finada en Florencia o 29 de xuño de 1861, foi unha poeta inglesa, unha das máis respectadas da etapa vitoriana. Escribiu prolificamente sobre todo poesía aínda que tamén realizou prosa e traducións. Fixo campaña pola abolición da escravitude e a súa obra axudou a influír na reforma da lexislación sobre o traballo infantil. A súa produción literaria tivo unha grande influencia en destacados escritores do momento, entre os que se inclúen Edgar Allan Poe e a poeta Emily Dickinson.
Primeiros anos
Barrett foi educada no seu fogar e Daniel McSwiney foi o seu titor xunto co seu irmán máis vello. Foi unha nena precoz e estudosa que comezou a escribir versos á idade de catro anos, lía novelas con seis, con oito deleitábase coas traducións de Homero e aos dez estudaba grego, de tal maneira que aos doce xa escribira a súa propia epopea homérica, The Battle of Marathon.
En 1820, Barrett escribiu The Battle of Marathon, un poema de estilo épico cuxas copias permaneceron dentro da familia. A súa nai compilou a poesía da aínda nena na colección de "Poems by Elizabeth B. Barrett" que o seu pai chamou " Poet Laureate of Hope End" en alusión á mansión onde vivían. O resultado é unha das maiores coleccións de mocidade escrita en lingua inglesa.
Nesta época, Elizabeth comezou a loitar contra unha enfermidade, que a ciencia médica da época non puido diagnosticar. As tres irmás caeron coa mesma síndrome aínda que só persistiu en Elizabeth. Tiña dor intensa de cabeza e columna con perda de mobilidade. Enviada para recuperarse a Gloucester, foi tratada, en ausencia de síntomas que apoiasen outro diagnóstico, por un problema de columna vertebral. Aínda que esta doenza continuou durante o resto da súa vida, crese que non está relacionada coa afección pulmonar que desenvolveu máis tarde, en 1837.
Para paliar as dores derivadas dos seus problemas de saúde, Barrett comezou a tomar opiáceos, láudano, seguido de morfina, entón comunmente prescrito, converténdose en dependente deles durante gran parte da súa vida adulta. Así mesmo, o uso desde unha idade temperá deste derivado do opio ben puido contribuír á súa fráxil saúde. Algúns biógrafos como Alethea Hayter suxeriron que isto tamén puido fomentar a viveza da súa imaxinación e ter impacto na poesía que produciu.
Conde de Huntingdon
miniatura|Armas dos condes de Huntingdon Conde de Huntingdon é un título nobiliario que se creou varias veces en Inglaterra, non está asociado a ningún outro título nobiliario pero o herdeiro utiliza o título de cortesía inventado Vizconde de Hastings para evitar confusións co título barón de Hastings. O actual título data de 1529 e pertence á familia dos Hastings que teñen a súa residencia en Hodcott House preto de West Ilsley no Berkshire.
A súa orixe está na revolta de Northumbria de 1065 contra Tostig Godwinson, o título pasa entón a Mocar de Northumbria. A parte baixa do condado pasou a Waltheof que se converteu en conde de Huntingdon.
Elizabeth Barrett Browning
Primeiros anos
En 1821, con quince anos, Elizabeth Barrett leu Vindicación dos dereitos da muller de Mary Wollstonecraft (1792), converténdose nunha apaixonada defensora das ideas desta pensadora e escritora referente do pensamento feminista.
As Insuas, As Ribeiras do Sor, Mañón
As Insuas é un lugar da parroquia das Ribeiras do Sor no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Elizabeth Barrett Browning
Primeiros anos
En 1828 faleceu a súa nai. A partir deste momento, foi a súa tía Mary Sarah Graham-Clarke quen se encargou principalmente de coidar os fillos da súa irmá. Tralas demandas e a abolición da escravitude, o pai de Elizabeth sufriu grandes perdas financeiras e de investimento que o forzaron a vender Hope End. Aínda que os Barrett nunca chegaron a ser pobres, o lugar foi confiscado e posto á venda para satisfacer os acredores, representando un duro golpe para a economía da famila.
Entre 1833 e 1835, a familia trasladouse a Belle Vue en Sidmouth, rebautizado na actualidade como Cedar Shade, onde unha placa azul na entrada testemuña o paso de Barrett pola localidade. En 1838, algúns anos despois da venda de Hope End, os Barrett establecéronse no 50 Wimpole Street.
Durante 1837 e 38 o poeta sufriu unha nova enfermidade, con síntomas que hoxe suxiren unha ulceración tuberculosa dos pulmóns. Ese mesmo ano, como consecuencia da insistencia do seu médico, os Barrett volveron mudarse, neste caso de Londres a Torquay, na costa de Devonshire. Máis tarde dúas traxedias azoutaron a familia. En febreiro de 1840, o seu irmán Samuel morreu de febres en Xamaica e pouco despois, en xullo, o seu irmán favorito Edward ("Bro") afogou nun accidente de navegación en Torquay. Isto tivo un efecto grave na súa saúde, que xa era fráxil e a familia regresou á rúa Wimpole en 1841. Aquí Elizabeth Barrett Browning pasou a maior parte do seu tempo no seu cuarto de arriba, vendo poucas persoas fóra da súa contorna inmediata. Durante este illamento o seu can de augas Flush converteuse nunha importante compañía. A propia Elizabeth Barrett, coa perspectiva dos anos, describiu como sentía e como a afectou esta situación de soidade e desconexión co mundo, que percibía como unha clara desvantaxe para desenvolver a súa paixón pola escritura, que para ela representaba unha válvula de escape.
O período de 1841 a 1844 foron anos prolíficos en poesía, tradución e prosa. O poema "The Cry of the Children", publicado en Blackwoods en 1842, condenando o traballo infantil, axudou a realizar reformas legais mediante o apoio á lei das dez horas de Lord Shaftesbury (1844).
En 1844 publicou dous volumes de Poems, que incluíron "A Drama of Exile", "A Vision of Poets", e "Courtship de lady Geraldine" e dous importantes ensaios críticos para The Athenaeum. A liberación das tarefas domésticas que lle supuxo a súa enfermadad, permitiulle, a diferenza do que sucedía coas súas irmás e o que se esperaba de calquera mozo da época, centrarse e desenvolver a súa faceta intelectual e creativa, cultivando unha enorme correspondencia e lendo amplamente.
Robert Browning
Unha das súas obras máis coñecidas The Sonnets from the Portuguese, de tema amoroso, relata a súa propia historia de amor, disfrazándoa escasamente co título. Comezou a escribilos en 1845, e non foi ata 1848 que llos deu a ler ao seu esposo. Finalmente publicounos en 1850, dentro dunha edición aumentada de Poems.
Últimos anos
En 1860 saíu á luz unha edición completa dos seus poemas co título de Poems before Congress. Pouco tempo despois a súa saúde empeorou e Elizabeth Barrett Browning faleceu o 29 de xuño de 1861. A súa tumba atópase no cemiterio protestante de Florencia. Unha colección dos seus últimos poemas foi publicada polo seu marido pouco despois da súa morte.
Importancia literaria
miniatura|216x216px|Elizabeth Barrett Browning. Xeralmente considérase a Barrett a máis grande poeta inglesa. As súas obras están cheas de tenrura e delicadeza, pero tamén de forza e fondura de pensamento. Os seus propios sufrimentos, combinados coa súa forza moral e intelectual, fixeron dela unha defensora dos oprimidos alí onde os atopase. O seu talento era sobre todo lírico, aínda que non toda a súa obra adopta esa forma. As súas debilidades son a falta de concisión, certo manierismo, e fallos en metro e rima. esquerda|miniatura|175x175px|A súa tumba no Cemiterio Inglés de [[Florencia.]] Mentres os seus petrarquianos Sonnets from the Portuguese son exquisitos, tamén foi unha poetisa profética, mesmo épica, ao escribir Casa Guidi Windows en apoio do Risorgimento italiano, como Byron apoiara a independencia de Grecia respecto de Turquía.
Aurora Leigh é tamén outra das súas obras máis coñecidas, escrita en nove volumes que representan o número da muller. Aurora Leigh transcorre en Florencia, Inglaterra e París, empregando nela os seus coñecementos adquiridosa desde a infancia, da Biblia en hebreo, Homero, Esquilo, Sófocles, Apuleio, Dante, Langland, Madame de Stael, e George Sand.
O goberno de Italia e o concello de Florencia celebraron a súa poesía con placas conmemorativas na Casa Guidi, onde os Browning viviron durante o seu quince anos de matrimonio. Lord Leighton deseñou a súa tumba no cemiterio inglés, realizándose a súa escultura, non moi fidedigna, en mármore de Carrara, por parte de Francesco Giovannozzo. En 2006 o concello de Florencia colocou unha coroa de loureiro sobre esta tumba para celebrar os douscentos anos transcorridos desde o seu nacemento.
Conde de Huntingdon
Primeira creación (1065)
O título foi confiscado.
Cuarta creación (1387)
dereita|50 px
Orcelinos
A familia dos Orcellidae foi establecida e así denominada por Nishiwaki en 1963. O grupo foi considerado como sinónimo de Delphinidae por Rice en 1998, e finalmente reclasificado como subfamilia dos Orcaellinae por Kasuya en 1973, Barnes en 1984, Barnes et al. en 1985), Fordyce e Barnes e 1994, Fordyce et al. en 1995, McKenna e Bell en 1997 e Bianucci e Landini en 2007.
Taxonomía
A subfamilia comprende un só xénero con dúas especies:
Eduardo Serrano Serrano
Eduardo Serrano Serrano, finado na Coruña o 5 de outubro de 1937, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do coronel Julián Serrano e de Timotea Serrano. Funcionario da Granja Agrícola, vivía na Coruña. Foi director literario e principal redactor do periódico El Eco de Bergantiños e redactor de El Ideal Gallego. É autor da humorada Sin artistas (1909) e de varios apropósitos de antroido como "Juicio de faltas" (1919) que satirizaban a vida municipal coruñesa. Finou na Coruña aos setenta anos.
Praia Grande de Miño
A praia Grande de Miño é un areal da ría de Betanzos, pertencente ao concello de Miño. A praia pecha unhas marismas polas que desemboca o río Baxoi nun dos extremos da praia. Ao longo de todo o areal hai un paseo peonil e no medio dela hai un pequeno monte de piñeiros. A praia ten bandeira azul dende 1984. Ten aceso directo á AP-9.
En 2012 e 2013 foi elixida polos lectores de 20 minutos como o mellor areal de España.
En 2016 a praia de Miño, Perbes e Ribeira perderon as Bandeiras Azuis por non ser quen o concello de atopar socorristas titulados.
Vega de Liébana
Localidades
Os seus 936 habitantes (INE, 2006) repártense por:
Patrimonio
Vega de Liébana é un dos municipios polos que transcorre a Ruta Lebaniega, que enlaza o Camiño de Santiago da Costa co Camiño Francés. Trátase dun ben de interese cultural que percorre, ademais, os municipios de San Vicente de la Barquera, Val de San Vicente, Herrerías, Lamasón, Cillorigo de Liébana, Potes, Cabezón de Liébana e Camaleño.
En Ledantes consérvase a chamada Pisa-Batán de Ledantes, ben de interese local.
La música va por dentro
La música va por dentro é o primeiro álbum de estudio do grupo galego de rock Jabón Blue. Publicouse o 20 de setembro de 2006.
A forza do cariño
A forza do cariño (en versión orixinal inglesa Terms of Endearment) é un filme estadounidense dirixido, producido e escrito por James L. Brooks que foi estreado en 1983. É unha adaptación da novela de Larry McMurtry, e está protagonizada por Shirley MacLaine, Debra Winger, Jack Nicholson, Danny DeVito, Jeff Daniels e John Lithgow. A historia abrangue 30 anos da relación entre Aurora Greenway (MacLaine) e a súa filla Emma (Winger).
O filme recibiu 11 nomeamentos ós Premios Oscar e gañou cinco. Brooks gañou o premio polo mellor filme, mellor director e mellor guión adaptado, mentres que MacLaine gañou o Oscar á mellor actriz e Nicholson gañou o Oscar ó mellor actor secundario. Ademais, gañou catro Globos de Ouro.
Sinopse
Aurora (Shirley MacLaine) e Emma (Debra Winger) son unha nai e unha filla moi unidas, pero con puntos de vista moi distintos sobre a vida. Aurora, que está viúva, é unha muller temperamental pero de bo corazón, e Emma é unha moza rebelde que está desexando saír de casa e independizarse; o malo é que para conseguilo segue o camiño máis convencional: casar. Pola súa parte, Aurora ten un romance cun ex-astronauta (Jack Nicholson). A través dos anos, nai e filla intentan sempre buscar o mellor xeito de soportarse e atopar a felicidade.
Giotto di Bondone
Giotto di Bondone, quizais un hipocorístico de Ambrosio ou Ambrogiotto, máis coñecido coma Giotto, nado en Colle di Vespignano no ano 1267 e finado en Florencia o 8 de xaneiro de 1337, foi un notábel pintor, escultor e arquitecto italiano do Trecento. Foi o primeiro pintor toscano que traballou no norte de Italia, en Rimini e en Padua. Unha das obras que levou a cabo en Padua foi o conxunto de frescos sobre a Vida da Virxe e de Cristo na Capela dos Scrovegni, obra fundamental para a evolución da pintura europea.
Considerado o primeiro artista dos moitos que contribuíron á creación do Renacemento italiano e un dos primeiros en romper as limitacións da arte e os conceptos medievais e representara expresión dos sentimentos e un espazo tridimensional. Dedicouse fundamentalmente a pintar temas relixiosos, sendo capaz de dotalos dunha aparencia terreal, chea de sangue e forza vital.
Nenez e aprendizaxe
Giotto naceu, segundo as fontes máis críbeis, en Colle de Vespignano, nas proximidades de Vicchio del Mugello, un pobo próximo a Florencia. Segundo o seu principal biógrafo, Giorgio Vasari, era fillo dun campesiño chamado Bondone, e pasou a súa infancia como pastor nos campos. Se ben a maioría dos autores cre que se chamaba en realidade Giotto dei Bondone, outros opinan que o seu verdadeiro nome de pila era Ambrogio ou Angelo, e que o nome polo que é coñecido, Giotto, non sería máis que un diminutivo, derivado de Ambrogiotto ou Angelotto.
Existen controversias acerca do seu ano de nacemento, inda que o máis probábel é que nacese en 1266 ou 1267. Estas datas dedúcense da afirmación do cronista florentino Antonio Pucci, que di que Giotto morreu aos setenta anos de idade en 1337 (ano do calendario florentino, que se iniciaba o 25 de marzo). O día exacto descoñécese.
Outra versión da biografía de Giotto manifesta que o seu pai o mandou a Florencia para que traballase como aprendiz cun mercador de las. O mozo, moi interesado na arte, tomou o costume de visitar o estudio de Cimabue para ver os artistas traballar. Ansioso de incorporarse ao taller, insistiu tanto ao seu pai que á fin se lle permitiu aprender co gran mestre.
Vasari refire que Giotto era un aprendiz divertido e bromista, a tal punto que nunha ocasión pintou unha mosca no nariz dun retrato. A súa técnica era tal que Cimabue intentou espantala coa man antes de decatarse de que estaba pintada. Esta anécdota de mocidade presaxia xa a técnica característica de Giotto, que o capacitaba para pintar figuras case reais.
Primeiras obras coñecidas
miniatura|Escenas da vida de [[Francisco de Asís|San Francisco, en Asís: A expulsión dos demos de Arezzo.]] Cando Giotto alcanzaba a trintena, a súa fama transcendera as fronteiras de Florencia e estendíase xa por toda Italia, a tal punto que o papa Bonifacio VIII lle enviou un mensaxeiro para pedirlle algunhas mostras da súa arte, coa intención de ver por si mesmo se o renomeado pintor era digno de recibir propostas para traballar en Roma. Segundo Vasari, Giotto tomou un lenzo branco en presenza do recadeiro, afundiu o seu pincel en pintura vermella e, cun só trazo continuo, debuxou a man alzada un círculo xeometricamente perfecto, dicindo ao home: «A valía deste traballo será recoñecida». Escribe Vasari: «O papa viu o lenzo, percibiu instantaneamente que Giotto era superior a todos os demais pintores do seu tempo».
Provisto do seu talento natural e das ensinanzas de Cimabue, Giotto comezou pronto a ocuparse de encargos de terceiros, principalmente traballos relixiosos. Así, atribúenselle como primeiras obras dúas series de frescos na basílica de San Francisco de Asís. Un primeiro ciclo, na parte alta das paredes do templo, realizado posibelmente na primeira metade da última década do século XIII, e de atribución bastante dubidosa, desenvolve temas bíblicos. Máis adiante, entre 1297 e 1299, unha nova serie de frescos foi moi probabelmente executada por Giotto na parte inferior dos muros da igrexa, acerca da vida de Francisco de Asís. Vistos os excelentes resultados, solicitóuselle que pintase -entre 1305 e 1306- os extraordinarios frescos da Capela da Area en Padua.
Viaxes por Italia e encargos públicos
miniatura|[[Maestà di Ognissanti (c. 1310). Témpera sobre madeira, 325 x 204 cm. Galería Uffizi, Florencia.]] Giotto viaxou por case toda Italia, executando ducias de retratos de príncipes, nobres e dignitarios eclesiásticos na súa cidade natal, Nápoles e Roma. As capelas Peruzzi e Bardi da Igrexa da Santa Cruz amosan os seus frescos.