cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elena Pazos
Traxectoria
En xullo de 2017 regresou a Galicia grazas ao programa InTalent UDC da Universidade da Coruña, liderando un proxecto multidisciplinar sobre sensores intelixentes de enfermedades dexenerativas no Centro de Investigacións Científicas Avanzadas (CICA).
Constantino X Ducas
Constantino X Ducas, nado en 1006 e finado en maio de 1067, foi emperador do Imperio Bizantino entre 1059 e 1067. Foi nomeado sucesor por Isaac I Comneno, antes de retirarse a un mosteiro, grazas ao consello de Miguel Psellos.
Traxectoria
Constantino estaba casado con Eudocia Macrembolitissa, sobriña de Miguel Cerulario. Tanto Eudocia como Miguel Psellos foron figuras moi poderosas durante o seu reinado. Valedor da aristocracia civil de Constantinopla, foi bastante impopular. Limitou considerabelmente o financiamento do exército, o que se traduciu en importantes perdas territoriais. Durante o seu reinado, perdéronse case todas as posesións bizantinas en Italia (fóra dun exiguo territorio ao redor de Bari) a mans do normando Roberto Guiscardo; tamén se produciron as invasións dos selxúcidas, guiados por Alp Arslan, quen conquistaron Armenia e Capadocia. Constantino, que xa era ancián cando accedeu ao poder, morreu en 1067.
Gammaproteobacterias
As gammaproteobacterias ou Gammaproteobacteria (ás veces escrito gamma-proteobacterias ou proteobacterias gamma) son un grupo de bacterias gramnegativas considerado unha clase dentro do filo Proteobacteria. Comprende bacterias importantes desde o punto de vista médico, ecolóxico e científico, como as Enterobacteriaceae (Escherichia coli), Vibrionaceae e Pseudomonadaceae. Un gran número de patóxenos importantes pertencen a esta clase, como por exemplo, Salmonella (enterites e febres tifoides), Yersinia (peste bubónica), Vibrio (cólera), Pseudomonas aeruginosa (infeccións pulmonares hospitalarias ou que afectan a pacientes de fibrose quística), e Klebsiella pneumoniae responsable de causar pneumonías. Tamén comprende un xénero que leva o nome de Galicia, Gallaecimonas.
Membros do xénero Chromatium son fotosintéticos e utilizan o sulfuro de hidróxeno en troques da auga na súa fotosíntese, expulsando xofre. Algunhas Gammaproteobacteria oxidan metano, e moitas delas viven en simbiose con animais que habitan chemineas oceánicas xeotérmicas.
Filoxenia
As gammaproteobacterias son parafiléticas das betaproteobacterias por culpa de que inclúen o xénero Acidithiobacillus (ver Proteobacteria).
Móstrase a filoxenia das Gammaproteobacteria segundo a Filoxenia de gammaproteobacterias de K.P. Williams et al. Non todas as ordes son monofiléticas (as ordes terminan en -ales). Para as Pseudomonadales, Oceanospirillales e Alteromonadales móstranse as familias (terminación -aceae) e xéneros. Noutras ordes só se indica un xénero.
Ácido caprílico
O ácido caprílico, tamén chamado ácido octanoico é un ácido graxo saturado de 8 carbonos. Os seus compostos encóntranse de forma natural no leite de varios mamíferos, e como constituíntes menores do aceite de coco e de palma. É un líquido oleoso que é minimamente soluble en auga e ten un cheiro e sabor a rancio lixeiramente desagradable.
Hai outros dous ácidos que se nomean a partir da palabra cabra cos que non se debe confundir, que son o caproico (C6) e o cáprico (C10). Estes tres ácidos supoñen en conxunto o 15% das graxas do leite de cabra.
Usos
O ácido caprílico úsase comercialmente na produción de ésteres utilizados en perfumería e tamén na fabricación de tinguiduras.
O ácido caprílico é un pesticida antimicrobiano utilizado como un desinfectante en contacto coa superficie do alimento en instalacións e equipamentos relacionados coa manipulación e procesamento de alimentos e bebidas. Tamén se usa como desinfectante en instalacións sanitarias, escolas, instalacións veterinarias, instalacións industriais, edificios de oficinas, instalacións recreativas, comercios, locais para o gando, restaurantes, e hoteis. Ademais, o ácido caprílico utilízase como alxicida, bactericida, e funxicida en garderías, invernadoiros, centros de xardinería. Os produtos que conteñen ácido caprílico formúlanse como líquidos concentrados solubles e líquidos listos para usar.
Para que a hormona ghrelina teña unha acción estimulante do apetito sobre o hipotálamo, debe unirse ácido caprílico (ou outros ácidos graxos) a un residuo de serina situado na posición 3 da ghrelina.
O cloruro de acilo do ácido caprílico utilízase na síntese do ácido perfluorooctanoico.
Usos na dieta
O ácido caprílico pode tomarse como supremento da dieta.
Algúns estudos indican que os triglicéridos de cadea media (que conteñen ácidos graxos de cadea media, entre eles o ácido caprílico) poden axudar no proceso de queima do exceso de calorías, e na perda de peso. Os triglicéridos de cadea media tamén promocionan a oxidación de ácidos graxos e reducen a inxestión de alimentos. Tamén houbo interese nos triglicéridos de cadea media entre os atletas de resistencia e os culturistas.
Manuel I Comneno
Manuel I Comneno Megas, O Grande (28 de novembro de 1118? - 24 de setembro de 1180) emperador bizantino entre 1143 e 1180. Foi o cuarto fillo de Xoán II Comneno e Piroska -bautizada como Irene ao converterse á fe ortodoxa-, a filla do Rei Ladislau I de Hungría.
Considerabelmente menos piadoso que o seu pai, Xoán II Comneno, foi un emperador enérxico e brillante que distinguiu posibilidades en todas partes, e cuxa perspectiva optimista conformou a súa visión da política exterior bizantina.
Certos comentaristas e historiadores criticaron algúns dos seus obxectivos tan pouco realistas, en particular a súa proposta de invasión de Exipto como proba dos seus soños de grandeza a unha escala inaccesíbel. Con todo, para Manuel, tales iniciativas eran tentativas simplemente ambiciosas de aproveitar as circunstancias que se lle presentaron.
Téndose distinguido na guerra do seu pai fronte aos turcos selxúcidas, foi elevado á categoría de emperador en detrimento do seu irmán máis vello. Dotado dun físico refinado e gran coraxe persoal, dedicouse incondicionalmente a unha carreira militar. Esforzouse por restaurar pola forza das armas o predominio do Imperio Bizantino nos países do Mediterráneo, e estivo implicado en conflitos bélicos cos seus veciños en todas as frontes do Imperio.
A Segunda Cruzada e Reinaldo de Chatillon
A primeira proba para o reinado de Manuel chegou en 1144 cando tivo que facer fronte a unha demanda de Raimundo, príncipe de Antioquía que esixía a cesión dos territorios de Cilicia. Con todo, ese mesmo ano, o condado de Edesa (tamén Cruzado) foi absorbido pola crecente presión musulmá de Imad al-Din Atabeg Zengi. Co flanco oriental en perigo, a Raimundo só lle quedou a opción dunha visita humillante a Constantinopla, pois a axuda inmediata desde occidente era impensábel. Non tivo máis remedio que tragarse o seu orgullo e pedir a protección do emperador. Tras someterse a Manuel, prometéuselle o apoio solicitado e aseguraouse a súa dependencia de Bizancio.
Con todo, Manuel decidiu non proseguir máis aló nos seus éxitos iniciais en oriente, pois os acontecementos en occidente requirían a súa presenza urxentemente. En 1147 permitiu o paso polos seus dominios de dous exércitos da Segunda Cruzada, baixo o emperador Conrado III e o rei Luís VII de Francia. Na época, aínda había membros da corte bizantina que recordaban o paso da Primeira Cruzada. A cruzada fora un episodio que marcou a memoria colectiva da época e que fascinara á tía de Manuel Ana Comnena, que describe a algúns líderes da mesma na súa Alexíada, unha biografía do seu pai, o avó de Manuel, Aleixo I Comneno. Moitos bizantinos temían á cruzada, e esta impresión resultaba reforzada polos numerosos actos de vandalismo e roubos levados a cabo polas tropas na súa marcha polo territorio bizantino. As tropas bizantinas seguiron aos cruzados intentando vixiar e controlar o seu comportamento, ás que se uniron outras forzas en Constantinopla para defender a capital. Esta decisión foi razoábel, pero aínda así, producíronse moitos choques violentos entre francos e gregos, dos que ao parecer foron responsábeis os dous bandos, e que estiveron a piques de precipitar un conflito aberto entre Manuel e os cruzados. Manuel, con prudencia, reforzara a súa alianza con Conrado, casando coa cuñada deste, Berta de Sulzbach. Pero Conrado morrería en 1152 e malia os repetidos intentos, non puido chegar a un acordo similar co seu sucesor Frederico I Barbarroxa.
A atención de Manuel tivo que volverse a Antioquía de novo en 1156, nesta ocasión por mor dun feito atroz: Reinaldo de Chatillon, o novo príncipe de Antioquía, invadiu a provincia bizantina de Chipre e, tras saquear ao illa e desposuíla de todas as súas riquezas, o seu exército mutilou aos superviventes non sen antes obrigalos a recomprar os seus rabaños a prezos exorbitantes co pouco que lles quedaba. Manuel respondeu a este ataque no seu estilo enérxico típico. Reuniu un enorme exército e non perdeu o tempo en marchar sobre o Principado de Antioquía. De feito, a velocidade do seu avance foi tal que sorprendeu aos armenios de Cilicia, cuxo príncipe participara no ataque a Chipre.
As noticias do avance bizantino chegaron a Antioquía. Reinaldo, sabedor de que non podería resistir nin esperar o apoio do rei de Xerusalén, Balduíno III (pois este non aprobara o ataque a Chipre), decidiu que a única saída era a submisión. Presentouse ante o emperador vestido de saco e rogando o perdón. Manuel aceptou perdoalo se pasaba a ser vasalo imperial. Manuel non só desexaba recuperar Antioquía para o Imperio, senón que tamén pretendía utilizar aos latinos e a Occidente en xeral para reforzar a posición do Imperio. Tiña especial interese en conseguir que os cruzados actuasen en Exipto, un territorio sobre o que Bizancio non interviñera durante séculos.
Satisfeito cos resultados, Manuel volveu a Constantinopla, derrotando tamén aos turcos que o sorprenderon polo camiño. Ao ano seguinte expulsou aos selxúcidas de Isauria. Pero a situación nos Balcáns e en occidente requiriu entón a súa atención.
A campaña de Italia
En 1148 o emperador atacou a Roxerio II de Sicilia cuxa frota tomara Corfú e saqueara varias cidades gregas, e derrotouno co apoio de Venecia. Ao ano seguinte, recuperou Corfú e preparou a súa ofensiva contra os normandos sicilianos. Cun exército de mercenarios italianos invadiu Sicilia e Apulia, grazas ao apoio de baróns locais descontentos.
miniatura|esquerda|Moeda de Manuel I.
Varias cidades, como Bari que fora unha cidade bizantina ata a súa toma polos normandos en 1071, abriron as súas portas ao exército imperial. E aínda que o proceso de conquista se detivo por causa dalgunha derrota, Manuel conseguiu manter algún territorio no sur de Italia, o que se asegurou por unha paz en 1155. Reforzado polo seu éxito, soñou coa restauración do Imperio romano aínda que fose á custa da unión das dúas igrexas, algo que chegou a ofrecer ao papa no curso das negociacións. A unión significaría a aceptación do emperador bizantino como máxima autoridade secular sobre todos os cristiáns; pero o papa considerábase el só como autoridade máxima. Para poder chegar a un acordo, Manuel tería que aceptar a supremacía do papa nalgún modo, e isto resultaba inaceptábel, ata para un emperador tan pro-occidental como Manuel, sobre todo, tendo en conta a actitude anti-occidental de boa parte da poboación greco-ortodoxa. En calquera caso, unha derrota en Brindisi en 1156 puxo fin ao restaurado imperio bizantino en Italia, e cara a 1158, as tropas orientais xa deixaran Italia. Trala morte de Manuel, os normandos de Sicilia volverían invadir o territorio bizantino en 1185, saqueando Tesalónica.
Co fin de debilitar o poder de Venecia sobre o comercio imperial, Manuel asinou acordos con Pisa e Xénova. Para contrarrestar as aspiracións de Frederico I, apoiou ás cidades libres de Italia. Pero non conseguiu que os italianos apoiasen os seus intereses; con todo, nunha breve guerra contra os venecianos, conseguiu expulsalos do mar Exeo.
A fronteira do Danubio: a derrota de Hungría e a prosperidade do Imperio
Na súa fronteira setentrional, Manuel fixo un grande esforzo por conservar as conquistas de Basilio II uns cen anos antes. miniatura|Europa bizantina - na parte superior dereita pode verse o Danubio Obrigou aos serbios rebeldes ao vasalaxe (1150-1152) e lanzou ataques constantes sobre Hungría coa intención de anexionarse o seu territorio ata o río Sava. Nas guerras de 1151-1153 e 1163-1168, Manuel levou ás súas tropas ata Hungría, penetrando moito no seu territorio e obtendo un cuantioso botín de guerra. En 1168, unha importante vitoria en Zemun permitiulle asinar unha paz, pola que obtiña Dalmacia e outros territorios fronteirizos. O herdeiro ao trono húngaro Bela foi enviado a Constantinopla para ser educado na corte de Manuel, e trazouse un plan para casalo coa súa filla María. Bela tomou o nome de Aleixo e o título de déspota, pero cando o emperador tivo un fillo home, deixouse de lado este plan.
En conxunto, Manuel logrou éxitos importantes nos Balcáns, o que lle permitiu reforzar a seguridade de Grecia e Bulgaria. Estas provincias viviron unha fase de esplendor que duraría ata final de século. De feito, calculouse que Bizancio no século XII era máis rico e próspero que nunca antes desde a invasión persa en tempos de Heraclio, uns cincocentos anos antes. Aínda que as cidades iniciaran unha tímida recuperación desde fins do século IX, a derrota de Manzikert (1071) e as guerras civís anteriores a Aleixo I Comneno interromperon o proceso. Só os éxitos dos Comnenos detiveron o afundimento definitivo do Imperio, e grazas a estes recuperouse a vida urbana. A poboación de Constantinopla achegábase ao medio millón de habitantes en tempos de Manuel, o que a convertía na maior cidade de Europa con diferenza, e seguía crecendo. O carácter cosmopolita da capital viuse reforzado pola chegada de mercadores italianos e cruzados camiño de Terra Santa. miniatura|Os beneficios da paz: unha igrexa rural bizantina. Durante o reinado de Manuel I edificáronse numerosas igrexas. Os venecianos e outros italianos abriron os portos do Exeo ao comercio cos reinos cruzados de Outremer e o Exipto fatimí. Estes comerciantes demandaron produtos en toda Grecia, Macedonia e as illas. Tesalónica, a segunda cidade do Imperio, celebraba unha famosa feira estival que atraía comerciantes de todos os Balcáns. En Corinto, a produción de seda animou a economía local. Todo iso debeuse aos emperadores Comneno e á 'Pax Byzantina' firmemente establecida no núcleo do seu Imperio.
A invasión de Exipto
En 1169 Manuel enviou unha expedición conxunta co rei Amalarico I de Xerusalén contra Exipto. A expedición supuxo unha extraordinaria demostración de poder por parte do Imperio, a causa do grande exército e frota enviados, pero tamén significou un gran custo para os bizantinos.
A invasión de Exipto esperaba contar tamén con certo apoio da poboación local copta que levaba vivindo máis de cincocentos anos baixo o poder musulmán. Pero o fracaso na cooperación plena entre cruzados e bizantinos fixo que a operación fracasase. Os bizantinos só levaron provisións para tres meses; pero cando os cruzados estiveron preparados, xa se estaban acabando aquelas. A alianza mantívose, e fixéronse novos plans, pero non se levaron a cabo.
En xeral, as relacións do reinado de Manuel Comneno adoitan prestar pouca atención á expedición de Exipto, debido ao seu fracaso e á importancia doutros asuntos, como o ascenso de Venecia e dos turcos selxúcidas. Con todo, as consecuencias do fracaso foron moi serias. Manuel investira moito tempo, diñeiro e homes no devandito ataque, recursos que se poderían aproveitar mellor contra os turcos de Anatolia.
O sultán selxúcida Kilij Arslan II aproveitou a ocasión para eliminar os seus rivais e reforzar o seu poder en Asia Menor. Pouco despois, o ascenso dun xove xeneral kurdo, Saladino, só sería posíbel grazas ao seu control de Exipto, o que lle permitiría expulsar aos cruzados de Xerusalén, cambiando o equilibrio do poder no Mediterráneo oriental para sempre.
O 17 de setembro de 1176 Manuel foi derrotado por Kilij Arslan II na batalla de Miriocéfalo (Myriokephalon). Este desastre foi un serio revés persoal, desde entón, Manuel empeorou de saúde para morrer en 1180.
Valoración do seu mandato
Manuel foi un valente xeneral e un hábil diplomático e estadista. Famoso polo seu carisma e a súa atracción por occidente, chegou a ser amigo persoal do emperador Conrado III. Convencido da idea do imperio universal e apaixonado polo debate teolóxico, foi o representante dun novo tipo de emperador bizantino, influenciado polo contacto cos cruzados occidentais. Amaba os costumes occidentais, e así organizou torneos, e mesmo participou neles, malia que os bizantinos non aprobaban este comportamento.
Malia os seus éxitos militares, Manuel logrou poucas conquistas para o Imperio; de feito, conseguiu que moitos dos seus inimigos se unisen na súa contra. As súas vitorias compensáronse con derrotas, e nalgúns casos á custa de grandes gastos. Foi moi criticado por subir os impostos, gastados nas súas aventuras de expansión exterior; todo iso chegou a poñer as finanzas públicas en perigo. miniatura|300px|dereita|O Imperio bizantino baixo Manuel I.
Os problemas aos que deu lugar a súa política compensáronse en parte cos seus éxitos, sobre todo nos Balcáns. Pero, tendo en conta o posterior afundimento do Imperio, parece que sería mellor utilizar con máis coidado os recursos dispoñíbeis. O seu política pro-occidental deu lugar a reaccións en contra en todo o Imperio, ata o punto de que o ascenso de Andrónico I Comneno foi celebrado cunha masacre de latinos en Constantinopla. Todos estes feitos, xunto con outros posteriores, levarían á ocupación do Imperio na Cuarta Cruzada.
Manuel foi recordado polos latinos como o soberano máis poderoso do mundo. Durante o seu reinado freou todos os intentos externos de atacar o Imperio; con todo, no leste, as súas vitorias foron eclipsadas pola derrota de Miriocéfalo en 1176. Á súa morte, o Imperio era unha gran potencia, próspero, coas súas fronteiras seguras; pero tamén tiña graves problemas. No interior, a corte precisaba un gran líder que mantivese o sistema unido, e trala morte de Manuel a estabilidade viuse perigosamente comprometida desde dentro. Algúns dos seus inimigos externos esperaban calquera oportunidade para atacar, sobre todo os turcos de Anatolia e os normandos de Sicilia. sería necesario un emperador forte para reconstruír o tesouro imperial e facer fronte a todas estas ameazas. Desgraciadamente para Bizancio, non chegaría un líder desas características.
Familia
Manuel casou, en primeiras nupcias en 1146, con Bertha de Sulzbach, unha cuñada de Conrado III de Alemaña. Ela morreu en 1159. Deulle dous fillos:
Manuel casou en segundas nupcias en 1161, cunha filla de Raimundo e Constanza de Antioquía, María (que adoptou logo o nome de Xena). Tiveron un fillo e sucesor Aleixo II Comneno.
Romano IV Dióxenes
Romano IV Dióxenes, emperador de Bizancio entre os anos 1068 e 1071, foi coñecido sobre todo pola súa derrota na batalla de Manzikert.
Coroación
Tras a súa coroación, dirixiu tres exitosas campañas contra os selxúcidas no leste de Anatolia, expulsándoos ao leste do Éufrates. En marzo de 1071 emprendeu unha nova campaña cun exército duns 60.000 ou 70.000 homes. Deixou a maior parte deles ás ordes do seu xeneral Xosé Tarcaniotes, e el, co resto das tropas, apoderouse da fortaleza de Manzikert. Pouco despois enfrontouse co exército selxúcida, mandado por Alp Arslan, en tanto que Tarcaniotes, por traizón ou por covardía, escapaba en lugar de lle prestar auxilio. Romano foi vencido e feito prisioneiro.
Foi conducido a presenza de Alp Arslan, quen lle ordenou bicar o chan ante el, e púxolle simbolicamente un pé sobre o pescozo. Con todo, despois foi tratado como un hóspede, e asinou co sultán un tratado de paz, polo cal pasaban a control selxúcida as cidades de Manzikert, Hierópolis, Edesa e Antioquía, e Bizancio comprometíase a pagarlle un oneroso tributo. Despois, o emperador foi deixado en liberdade.
Con todo, en Constantinopla, unha conspiración entronizou a Miguel, fillo de Constantino X Ducas e de Eudocia. Aínda que Romano tratou de reunir o que quedaba do seu exército, foi derrotado polo xeneral Andrónico Ducas, e aceptou renunciar ao trono e retirarse a un mosteiro, a cambio de que fose respectada a súa vida. Esta promesa, con todo, non foi respectada: sacáronselle os ollos e foi paseado sobre unha besta de carga durante varios días. Morreu na illa de Proti, nun mosteiro que el mesmo ordenara construír, a consecuencia da infección das súas feridas, pero antes, o seu inimigo, o cronista Miguel Psellos, escribiulle unha cruel carta felicitándoo pola súa boa sorte ao ser cegado, xa que era seguramente porque Deus o atopou digno dunha luz superior.
Durante o seu reinado os normandos conquistaron Bari, o que significou o final da presenza bizantina en Italia.
Pano de aceiro
Europa dividida polo pano de aceiro|miniatura|250px O pano de aceiro ou a cortina de ferro é un termo que fai referencia á fronteira, non só física senón tamén ideolóxica e simbólica, que dividía Europa despois da segunda guerra mundial.
Historia
Winston Churchill popularizou a expresión nunha conferencia nos Estados Unidos o 5 de marzo de 1946, na que dixo:
A fronteira da que falaba Churchill dividía aos estados capitalistas aliñados política, económica e militarmente cos Estados Unidos e os estados socialistas que facían o seu coa Unión Soviética. En realidade, o termo fora cuñado polo que fora ministro de Propaganda da Alemaña nazi Joseph Goebbels, que vaticinaba o 25 de febreiro do 1945, nun artigo intitulado "O ano 2000", no semanario Das Reich:
Casal do Mato
O topónimo galego Casal do Mato pode referirse a:
Pano de aceiro
Historia
A división tamén se fixo patente en dous sistemas militares contrapostos, a Organización do Tratado do Atlántico Norte (1949) e o Pacto de Varsovia (1955), así como nas alianzas económicas; dunha banda o Plan Marshall e o Consello de Axuda Mutua Económica doutra. Esta división en dous bloques enfrontados nas súas concepcións políticas, militares e económicas, deu lugar á situación coñecida co nome de Guerra fría.
Unicamente Iugoslavia, dirixida polo Mariscal Tito, adoptou na disputa unha posición neutra aínda sendo socialista e atopándose ao leste da cortina. Ao oeste desta, Finlandia e Austria mantiñan tamén unha política de relativa neutralidade respecto aos bloques, procurando manter relacións cordiais coa Unión Soviética. Nos medios de comunicación dalgúns países occidentais, empregouse o termo de finlandización para describir, en sentido negativo, unha política que, segundo ditos medios, servía aos intereses soviéticos.
Eduardo Núñez Sarmiento
Traxectoria
Obtivo o título de mestre na Escola Normal de Santiago de Compostela, e ampliou estudos en Madrid e Porto. Chegou á Habana en 1894. Colaborou en El Eco de Galicia do que foi director entre o 6 de xullo e o 5 de outubro de 1901. Participou na guerra colonial defendendo as armas españolas, e chegou a acadar o grao de oficial. Colaborou en varios periódicos editados na Habana e noutras localidades cubanas, utilizando os pseudónimos de "Blanca Azucena de la China", "Tomás Neri", "T. Semirano" ou "Calderilla".
En xullo de 1899 foi nomeado como correspondente do diario de Barcelona Las Noticias. En abril de 1900 foi elixido secretario da xunta directiva da Sociedad Coral Gallega. Na Habana fundou as publicacións: La Región, revista bilingüe de intereses xerais galegos (1895), Galicia en América, decenario bilingüe (1904), El Quijote e El Eco Español. Colaborou en Diario de la Familia, El Hogar, La Unión Constitucional, El Fígaro, El Eco Montañés, La Lealtad e Diario de la Marina. Foi profesor do equipo Concepción Arenal do Centro Gallego.
En abril de 1900 trasladouse a Matanzas para se facer cargo da dirección do xornal El Eco Español. Nos Xogos Florais de Camajuaní (1904) foille concedido o primeiro premio pola poesía "Desde que el hombre nace". En 1905, moi enfermo, regresou a Galicia.
Foi condecorado coa Orde de Isabel a Católica co grao de Cabaleiro e da Orde do Mérito Militar, con distintivo vermello. Foi académico correspondente da Real Academia Galega. O seu fillo, Eduardo Núñez Martínez, tamén foi escritor e xornalista.
Fougères
Fougères (Felger en bretón, Foujerr en galó) é unha cidade da Bretaña, situada no norte do departamento de Ille e Vilaine, no límite este de Bretaña con Normandía e Maine.
Casal do Río
O topónimo galego Casal do Río pode referirse a:
787
Véxase tamén
Historia ano a ano
Corpo de Cajal
miniatura|dereita|Núcleos de células de rato (azuis) que conteñen corpos de Cajal (verdes) visualizados por fusión da proteína p80/coilina coa [[GFP.]] miniatura|dereita|Imaxe de [[inmunofluorescencia que revela a localización da proteína fibrilarina, e mostra a localización dos corpos de Cajal (en verde).]]
Os corpos de Cajal son suborgánulos esféricos de 0,3-1,0 µm de diámetro que se encontran no núcleo celular de células en proliferación como as células embrionarias e tumorais, ou células metabolicamente activas como as neuronas. A diferenza dos orgánulos citoplasmáticos máis típicos, os corpos de Cajal carecen de membrana fosfolipídica que os rodee, e consisten principalmente en proteínas e ARN procedentes do nucleoplasma circundante. Foron descubertos por Santiago Ramón y Cajal en 1903, que os chamou corpos accesorios nucleolares debido á súa asociación cos nucléolos nas células neuronais. Foron redescubertos polos microscopistas electrónicos e denominados corpos enrolados (coiled bodies, CB), pola súa aparencia de fíos enrolados nas imaxes de microscopio electrónico, e despois renomeados como corpos de Cajal. A investigación dos corpos de Cajal acelerouse despois do descubrimento e clonación da proteína marcadora p80/coilina. Os corpos de Cajal ensámblanse con ARN, o cal é utilizado pola telomerase para engadir nucleótidos aos extremos dos telómeros dos cromosomas.
Algúns compoñentes dos corpos de Cajal serían as proteínas fibrilarina, Nopp140 e NAP 57, que son tamén tipicamente nucleolares, e snRNPs. Viuse que a actina nuclear tamén podería formar parte dalgúns subtipos de corpos de Cajal, polo menos nas plantas.
Dado que está habitualmente rodeado da proteína coilina, parece que a súa interacción incrementa a eficiencia doutros procesos nucleares concentrando os seus compoñentes no corpo de Cajal, sobre todo a ensamblaxe de snRNPs, para formar o espliceosoma.
Outras estruturas similares nucleares en aparencia case idénticas aos corpos de Cajal son os GEMs (Xémini de corpos enrolados), que terían a proteína SMN. Para algúns autores ambas as estruturas son distintos estados da mesma estrutura. Algunhas enfermidades hereditarias neuromusculares poderían estar asociadas coa SMN.
Historia
Os corpos de Cajal foron descubertos polo neurobiólogo aragonés Santiago Ramón y Cajal en 1903 como pequenas manchas arxirofílicas nos núcleos de células neuronais usando tinguidura de prata. Debido á súa estreita asociación cos nucléolos deulles o nome de corpos nucleolares accesorios. Posteriormente, foron esquecidos e redescubertos varias veces independentemente, o que fixo que científicos de diferentes campos de investigación lles deran distintos nomes, entre os que estaban "orgánulos esfera", "Binnenkörper", "corpos nucleolares" ou "corpos enrolados". O nome corpos enrolados vén das observacións dos microscopistas electrónicos Monneron e Bernhard, que describiron estes corpos como agregados compostos de filamentos enrolados con grosores de 400-600 Å. Cando utilizaron un maior aumento, parecían como diminutas fibrilas de 50 Å de grosor enroscadas irregularmente ao longo do eixe dos filamentos. Prediciuse que os corpos estaban formados por ribonucleoproteínas, xa que tratando as células con protease e ARNase conxuntamente, pero non por separado, causábase un drástico cambio na estrutura dos corpos de Cajal. Finalmente recibiron o nome de corpos de Cajal, en honor ao seu descubridos, grazas ao investigador J. G. Gall..
Localización
Os corpos de Cajal só se atopan no núcleo das células de plantas, lévedos e animais. Aparecen en células que mostran xeralmente grande actividade transcricional, incluíndo as células que están dividíndose rapidamente.
Corpos de Cajal e ciclo celular
Miden arredor de 0,1-2,0 micrómetros e atópanse en número dun a cinco por núcleo. O número varía en diferentes tipos de células e segundo o momento do ciclo celular. O máximo número atínguese en metade da fase G1, e cara á G2 fanse máis grandes e o seu número decrece. Os corpos de Cajal desensámblanse durante a fase M e reaparecen de novo na fase G1. Estes cambios débese probablemente a que os corpos de Cajal son posiblemente sitios de ensamblaxe ou modificación da maquinaria de transcrición do núcleo.
Funcións
Os corpos de Cajal únense ao nucléolo por moléculas da proteína coilina. A P80-coilina é un marcador específico dos corpos de Cajal, e a demostración destes corpos tende a estar aociada co nucléolo cando as células non están dividíndose.
Os corpos de Cajal foron implicados en procesos metabólicos relacionados co ARN como a bioxénese, maduración e reciclaxe das snRNPs, procesamento de histonas e do ARNm, e mantemento dos telómeros.
Palaemon xiphias
Palaemon xiphias é unha especie de crustáceo malacostráceo da orde dos decápodos e familia dos palemónidos (Palaemonidae), que vive nas costas do europeas do Atlántico, Madeira e no mar Mediterráneo.
Unió Esportiva Costa Brava
A Unió Esportiva Costa Brava, anteriormente coñecida como Unió Esportiva Llagostera-Costa Brava, é un club de fútbol español de Llagostera, na provincia de Xirona. Foi fundado en 1947 como Unión Deportiva Llagostera, e actualmente xoga na Primeira División RFEF.
Palaemon xiphias
Nome galego
Os profesores F. Lahuerta e F. X. Vázquez propoñen para esta especie o nome de camarón espada.
Os nomes noutros idiomas, segundo estes autores son:
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
Co nome orixinal de Unión Deportiva Llagostera, o club foi fundado en novembro de 1947 polo entón alcalde da localidade, Leandre Calm, quen foi tamén o seu primeiro presidente.
Venus Anadiómena
miniatura|250px|Mural de [[Pompeia de Venus Anadiómena]] Venus Anadiómena ou "Venus saíndo do mar" é unha representación iconográfica da deusa Afrodita saíndo do mar feita famosa polo pintor Apeles. A representación orixinal de Apeles desapareceu pero se atopa descrita na Naturalis Historiæ de Plinio onde se menciona como anécdota que o pintor usou a Kampaspe, concubina de Alexandre Magno, coma a súa modelo. De acordo a Ateneo a idea de Venus saíndo do mar inspirouse en Friné, a cal durante os festivais Eleusinos e os dedicados a Poseidón nadaba espida libremente polo mar.
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
A UE Llagostera pasou o seu primeiro século de vida nas categorías rexionais do fútbol catalán. A súa historia cambiou coa chegada ao banco de Oriol Alsina. O club, que a tempada 2004/05 militaba en Segunda Territorial, logrou catro ascensos en cinco anos, debutando en Terceira División en 2009. En xullo de 2008 Isabel Tarragó, esposa do técnico, Oriol Alsina, accedeu á presidencia do club en substitución de Josep Valentí.
Venus Anadiómena
Antigüidade
miniatura|200px|esquerda|Venus Anadiómena por [[Tiziano 1525, (National Gallery of Scotland, Edimburgo)]] A imaxe representa o nacemento de Afrodita, deusa do amor, mentres emerxe das augas do mar. De acordo á mitoloxía grega Afrodita naceu xa adulta do mar, o cal renova a súa virxindade. Este tema foi bastante repetido na antigüidade, e en repetidas ocasións amósase á deusa escorrendo o pelo. Unha representación escultórica de século IV atopada nunha vila galo-romana en Aquitania (mostrada no museo do Louvre) dá testemuño da representación continua da deusa saíndo do mar durante a antigüidade tardía.
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
A tempada 2010/11 logra o maior éxito da súa historia ata o momento, ao proclamarse campión de Terceira División na súa segunda campaña na categoría. No play-off de campións gaña ao CCD Cerceda por 2-0 na ida e 0-1 na volta en Galicia e ascende por primeira vez na súa historia a Segunda División B.
Venus Anadiómena
Antigüidade
A pintura orixinal de Apeles foi levada a Roma pero xa se atopaba moi deteriorada nos tempos nos que Plinio a describe.
Galería de imaxes de moscas e mosquitos de Galicia
Galería de imaxes de moscas e mosquitos de Galicia.
La Voz del Pueblo (Pontevedra)
La Voz del Pueblo foi un periódico editado en Pontevedra entre 1868 e 1870.
Galería de imaxes de moscas e mosquitos de Galicia
Mosca é o nome xenérico dun extenso grupo de especies de insectos pertencentes á orde dos dípteros (Diptera).
La Voz del Pueblo (Pontevedra)
Traxectoria
Apareceu en setembro de 1868 a partir da fusión con La Revista. Estaba dirixido por Indalecio Armesto e entre os seus colaboradores figuraba Constantino Armesto Cobián. Rematou a súa edición en 1870.
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
Na tempada 2011/12, a primeira na categoría de bronce, acaba a liga en quinta posición a un punto do play-off de ascenso a Segunda. Ademais, nesa tempada debuta na Copa do Rei, caendo eliminado na terceira rolda.
Venus Anadiómena
Representacións a partir do Renacemento
miniatura|300px|[[O nacemento de Venus por Sandro Botticelli 1485, (Galería Uffizi, Florencia)]] O tema da Venus Anadiómena retómas co desexo, dos artistas do Renacemento que lían a Plinio, de emular, e ata superar se fose posible, a Apeles. No século XV Sandro Botticelli pinta a súa famosa obra O nacemento de Venus. Outra Venus Anadiómena temperá é o baixorelevo de Antonio Lombardo que se atopa no Victoria and Albert Museum de Londres. A Venus Anadiómena de Tiziano (1525), que pertencía ao Duque de Sutherland, foi adquirida pola National Gallery of Scotland de Edimburgo no 2003.
A Venus Anadiómena ofrece un motivo natural para unha fonte: a Galería Nacional de Arte de Washington DC ten unha estatua a tamaño real de bronce na que a auga cae desde o pelo de Venus. Esta estatua foi modelada por un discípulo de Xoán de Bolonia a finais do século XVI. Durante o Rococó Théodore Chassériau volve executar o tema en 1838 e a Venus Anadiómena de Jean Auguste Dominique Ingres, completada tras moitos anos en 1848, é unha das obras máis celebradas do pintor. Atópase no Museo Condé no Castelo de Chantilly, Chantilly, Francia. O nacemento de Venus de Alexandre Cabanel de 1863 baséase no fresco de Pompeia (ilustración arriba á dereita da páxina) que fora descuberto recentemente.
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
Na tempada 2013/14 logra o maior éxito da súa historia ao proclamarse campión do grupo III da Segunda División B. No play-off de campións é eliminado polo Racing de Santander cun gol no último minuto do partido de volta en El Sardinero, logo do 0-0 en Llagostera, e non consegue ascender de forma directa. Na segunda rolda do play-off elimina o Real Avilés cun global de 2-3 (2-0 no Estadio Román Suárez Puerta e 3-0 no Municipal) e na terceira xogarase o ascenso contra o Nàstic de Tarragona.
Venus Anadiómena
Representacións a partir do Renacemento
esquerda|miniatura|280px|O nacemento de Venus por [[Alexandre Cabanel, 1863 (Museo de Orsay, París)]] O nacemento de Venus de Alexandre Cabanel (1823-1889), foi amosado no Salón de París en 1863 e foi mercado por Napoleón III para a súa colección persoal. O famoso historiador da arte estadounidense, Robert Rosenblum, comentaba sobre esta obra: "Esta Venus frota entre unha antiga deidade e un sono moderno (...) e a ambigüidade dos seus ollos, que parecen pechados mais que, mirando de preto, deixan ver que ela está esperta. (...) Un espido que podería estar durmido ou esperto é especialmente imponente para un espectador masculino."
Unió Esportiva Costa Brava
Historia
En agosto de 2021 o club anunciou o cambio do seu nome a Unió Esportiva Costa Brava.
Venus Anadiómena
Representacións a partir do Renacemento
A pintura de 1879 de William-Adolphe Bouguereau chamada tamén O nacemento de Venus, que refai a composición de Botticelli, é outro testemuño da popularidade continua do tema entre os pintores academicistas de finais do século XIX.
Unió Esportiva Costa Brava
Estadio
A UE Llagostera xoga como local no Camp Municipal d'Esports de Llagostera, situado na Avinguda de l'Esport. O recinto foi inaugurado o 3 de febreiro de 1948. Os sucesivos ascensos da UE Llagostera nos anos 2000 obrigaron a remodelar o degradado estadio, polo que o club viuse obrigado a xogar, temporalmente, na veciña localidade de Santa Cristina d'Aro. As obras realizáronse durante a tempada 2008/09 e culminaron coa instalación de céspede artificial.
Santuario da Nosa Señora da Escravitude
dereita|miniatura O Santuario da Nosa Señora da Escravitude é unha igrexa mariana enclavado na Escravitude, aldea da parroquia de Santa María de Cruces, Padrón. A carón do templo pasa o camiño portugués do Camiño de Santiago.
Orixe
dereita|miniatura
A tradición recolle dous feitos que determinaron a construción do templo. O primeiro deles produciuse no 1582, cando Juan Pérez Mondragón, reitor da parroquia de Cruces, estivo a piques de morrer esmagado por unha árbore. Logo de librarse, en sinal de agradecemento á Virxe María, mandou esculpir unha imaxe da Virxe co neno, que foi situada sobre unha fonte que había no lugar, coñecida desde entón coma a Fonte Santa.
O segundo dos feitos tivo lugar no 1732, cando un salnesán que padecía hidropisía se dirixía xunto coa súa muller e a súa filla cara ao hospital de Santiago de Compostela. Ao seu paso pola Fonte Santa, bebeu a súa auga e pediulle axuda á Virxe, e ao cabo de tres días curouse da súa enfermidade. A lenda di que daquela exclamou o seu agradecemento á Virxe por curalo "da escravitude" do seu mal, de onde derivaría o nome do santuario. En sinal de gratitude, doou o carro e os bois. Ó espallarse a nova, a fonte comezou a atraer devotos en busca de curación, o que trouxo consigo tamén un aumento das doazóns.
Historia do edificio
Con estas achegas construíuse unha capela onde se albergou a imaxe, chamada xa A Nosa Señora da Escravitude, e co paso do tempo ampliouse ata a actual igrexa. O documento notarial da pintura do retablo maior data a finalización das obras no 1743. No ano 1885, grazas ao financiamento dun galego enriquecido en América, construíuse unha segunda torre simétrica á que xa tiña o templo no 1743, sendo ese o aspecto do edificio que chegou aos nosos días.
Unió Esportiva Costa Brava
Estadio
En 2014 presentouse a imposibilidade de cumprir os requisitos da Liga de Fútbol Profesional para xogar en Segunda división e o Llagostera tivo que buscar outro estadio para xogar. Despois de que as negociacións para xogar no Estadi Municipal de Montilivi non prosperaran, finalmente o primeiro equipo do Llagostera optou por xogar no Nou Estadi de Palamós. Aínda que este estadio acolleu partidos de Segunda do Palamós entre 1989 e 1995, houbo que facer algunhas remodelacións.
Venus Anadiómena
Representacións a partir do Renacemento
En 1870 Arthur Rimbaud evocou a imaxe dunha Clara Venus ("Venus famosa") corpulenta con todas as imperfeccións (déficits) humanas nun poema sarcástico que introduce a celulite dentro da literatura de alto nivel: A graisse sous la peau paraît en feuilles plates.
Pablo Picasso volve plasmar a imaxe da Venus anadiómena na figura central de As señoritas de Avignon de 1907, un dos incunables do cubismo.
Club de Fútbol Villanovense
O Club de Fútbol Villanovense é un club de fútbol español da cidade de Villanueva de la Serena, na provincia de Badaxoz. Foi fundado en 1992 e actualmente xoga na Segunda División B Española, categoría á que ascendeu en 2011 desde a Terceira División.
Estadio
O campo do CF Villanovense é o Estadio Municipal Villanovense, coñecido como Romero Cuerda até o ano 2017. Foi inaugurado en 1975 e ten capacidade para 5.000 espectadores. As dimensións do terreo de xogo son 100 x 67 m.
Guingamp
Guingamp (en Gwengamp) é unha cidade da Bretaña, situada no departamento de Côtes-d'Armor.
Darío a diario
Darío a diario é un poemario de Xela Arias, editado en 1996. Foi o terceiro libro da autora, tras Denuncia do equilibrio (1986) e Tigres coma cabalos (1990), todos eles publicados por Edicións Xerais de Galicia.
Temática
O seu cerne é a maternidade abordada desde unha perspectiva de xénero e naceu nun inicio como unha forma de explicarlle a poeta ao seu fillo as súas intencións maternas e as contradicións da maternidade.
Valoración
Víctor Freixanes dixo delː
Chus Nogueira dixo delː
Nigina Amonqulova
Nigina Amonqulova (tamén romanizado como: Neginah Amonqulova/Amonkulova; en taxico: Нигина Амонқулова) é unha cantora taxica de folk.
Darío a diario
Edicións
A primeira edición foi publicada por Xerais en 1996, cunha foto na portada na que aparece o propio Darío acabado de nacer, tomada polo seu pai, e marido da autora, o fotógrafo Xulio Gil Rodríguez.
Nigina Amonqulova
Biografía
Nigina Amonqulova naceu en Panxaquent, unha cidade no oeste do Taxiquistán. Cando Nigina múdase á capital do Taxiquistán, Dushanbe, comeza a realizar actuacións folclóricas taxicas. Pronto ela convértese famosa por todo o país, principalmente debido ao seu estilo de cantar. Moitas cancións tradicionais taxicas foron versionadas por Nigina, logrando moito éxito. Nigina realiza as súas cancións cunha voz suave e leva traxes tradicionais taxicos con moitos brillantes, o cal fan máis auténticas as súas actuacións.
Darío a diario
Edicións
A obra está incluída na recompilación Poesía reunida (1982-2004), editada por Chus Nogueira e publicada por Xerais na colección Xerais clásicos en 2018.
En 2021, co gallo de dedicárselle á autora o Día das Letras Galegas, a mesma editorial fixo unha reedición, con prólogo de Berta Dávila e ilustracións de Iván R., dentro da colección infantil e xuvenil Camaleón
Antonio Tabucchi
Antonio Tabucchi, nado en Vecchiano (provincia de Pisa) o 24 de setembro de 1943 e finado en Lisboa o 25 de marzo de 2012 foi un escritor italiano. Profesor de Lingua e Literatura Portuguesas na Universidade de Siena, viviu en Toscana e en Portugal.
Traxectoria
Antonio Tabucchi creceu na casa dos seus avós maternos en Vecchiano, preto de Pisa. Estudou na Universidade de Pisa, e nesa época viaxou por Europa seguindo a pegada de autores que lera na biblioteca do seu tío materno. Durante unha destas viaxes, nun banco da Estación de Lyon da cidade de París, atopou o poema Tabacaria firmado por Álvaro de Campos, un dos heterónimos de Fernando Pessoa, na tradución francesa de Pierre Hourcade. Tivo a intuición de que atopara o tema para os seguintes vinte anos da súa vida, e marchou a Lisboa. Levou a cabo unha tese doutoral sobre o surrealismo en Portugal, e despois fixo estudos de perfeccionamento na Escola Normal Superior de Pisa. En 1973 comezou a ensinar Lingua e literatura portuguesa na Universidade de Boloña. En 1978 trasladouse á Universidade de Xénova, e entre 1985 e 1987 foi director do Instituto Italiano de Cultura de Lisboa.
Despois, durante moitos anos, pasou seis meses coa súa familia escribindo en Lisboa, e seis meses en Toscana, dando clases na Universidade de Siena.
Obra
Visceralmente namorado de Portugal, foi un gran coñecedor e crítico do escritor portugués Fernando Pessoa. Traduciu a súa obra ao italiano xunto coa súa muller, Maria José de Lancastre, e escribiu un libro de ensaios e unha comedia teatral sobre el.
Varios dos seus libros foron levados ao cine, como Sostiene Pereira, onde Marcello Mastroianni destaca nunha das súas últimas interpretacións antes do seu falecemento. As súas obras foron traducidas a numerosas linguas. Obtivo o premio francés Médicis étranger pola súa novela Notturno Indiano, e o premio Campiello por Sostiene Pereira. En 2004 recibiu o Premio Francisco Cerecedo de xornalismo.
Batalla de Corbridge
A batalla de Corbridge tivo lugar en Corbridge no ano 918. Foi un conflito decisivo no destino do reino viquingo de Northumbria e os anglosaxóns do Condado de Bamburgh. Os contendentes foron o rei viquingo Ragnall ua Ímair e Constantino II de Escocia.
Os Anais de Úlster ofrece información detallada sobre os acontecementos da batalla, informa dun exército escandinavo que se dividiu en catro columnas, unha das cales encabezada polo caudillo Ottir Iarla, un incondicional aliado de Ragnall, e sitúano co exército do rei viquingo:Segundo a cita os escoceses destruíron as primeiras tres faccións pero foron emboscados pola cuarta, comandada polo mesmo rei Ragnall, quen permanecera escondido tras un outeiro. Os escoceses tentaron escapar do desastre, non obstante a crónica Historia de Sancto Cuthberto engade que os ingleses loitaron á beira dos homes do norte, ignorando a presenza dos escoceses.
En 919, Ragnall dirixiuse a York, tomou a cidade e proclamouse rei. Os bernicios sometéronse, aínda que Ealdred I de Bernicia e Domnall I de Strathclyde, xuraran lealdade ao rei de Inglaterra.
806
Véxase tamén
Historia ano a ano
Bandeira de Moldavia
A bandeira de Moldavia (en Drapelul Republicii Moldova) foi adoptada o 12 de maio de 1990 (antes de proclamarse independente o 27 de agosto de 1991).
Deseño
A bandeira de Moldavia é tricolor de franxas verticais coas cores azul (xunto ao mastro), amarelo (no centro) e vermello (no exterior). No medio da franxa central, sitúase o escudo nacional (unha aguia suxeitando un escudo coa imaxe dun uro) para distinguila da bandeira de Romanía, que ten os mesmos cores. Até a segunda guerra mundial, Moldavia formaba parte de Romanía, e comparte con este idioma e cultura, de aí a similitude das bandeiras.
miniatura|centro|250px|Construción da bandeira
Bandeiras históricas
Antes da bandeira actual, durante a etapa da República Socialista Soviética de Moldavia, usábase unha bandeira vermella cunha fouce e un martelo dourados na esquina superior de lado da hasta, cunha franxa horizontal de cor verde no centro, que foi adoptada o 31 de xaneiro de 1952.
Antes desta, a bandeira era vermella coa fouce e o martelo dourados, e cos caracteres РССМ (RSSM en cirílico) escritos tamén en dourado baixo estes.
Premio Lois Tobío ao Libro Traducido
Premio Lois Tobío ao Libro traducido foi un galardón, existente entre 2005 e 2015, que entregaba a Asociación Galega de Editores á mellor obra traducida de cada ano cara á lingua galega, e que formaba parte á súa vez dos Premios da Edición. O premio deixou de celebrarse tras a unión dos respectivos premios da AGE, a AELG e mais a Federación de Librarías de Galicia, que deu como resultado a Gala do Libro Galego, cuxa primeira edición aconteceu en 2016. O galardón era así mesmo un recoñecemento ao labor de tradución dun persoeiro das letras galegas, Lois Tobío Fernández.