cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matemática discreta
En oposición ás matemáticas continuas, que se encargan do estudo de conceptos como a continuidade e o cambio continuo, as matemáticas discretas estudan estruturas cuxos elementos poden contarse un por un separadamente. É dicir, os procesos en matemáticas discretas son contables, por exemplo, os números enteiros, grafos e sentenzas de lóxica.
Son fundamentais para a ciencia da computación, porque só son computables as funcións de conxuntos numerables.
A clave na matemática discreta é que non é posible manexar as ideas de proximidade ou límite e suavidade nas curvas, como se pode no cálculo. Por exemplo, en matemática discreta unha incógnita pode ser 2 ou 3, pero nunca se aproximará a 3 pola esquerda con 2.9, 2.99, 2.999 etc. As gráficas en matemáticas discretas veñen dadas por un conxunto finito de puntos que se poden contar por separado; é dicir, as súas variables son discretas ou dixitais, mentres que as gráficas en cálculo son trazos continuos de rectas ou curvas; é dicir, as súas variables son continuas ou analóxicas.
Historia
A matemática discreta viron un gran número de problemas difíciles de resolver. En teoría dos grafos, moita da investigación realizada nos seus inicios foi motivada por intentos para probar o teorema das catro cores, o cal foi probado máis de cen anos despois da súa descrición inicial. O problema das pontes de Königsberg, un problema clásico do prolífico Leonhard Euler.
En lóxica, o segundo problema da lista de problemas abertos de David Hilbert, era probar que os axiomas da aritmética son consistentes. O segundo teorema de Gödel da incompletitude probou en 1931 que isto non é posible, polo menos dentro da aritmética en si. O décimo problema de Hilbert era determinar se un polinomio diofantiano con coeficientes enteiros dado ten unha solución enteira. En 1970, Yuri Matiyasevich probou que isto é imposible de facer.
A necesidade de descifrar códigos alemáns na segunda guerra mundial deu paso a avances na criptografía e a ciencia computacional teórica, co primeiro computador electrónico, dixital e programable desenvolvido en Inglaterra. Ao mesmo tempo, requirimentos militares motivaron avances na investigación operativa. A guerra fría tivo significancia na criptografía, e mantívoa vixente, co que se realizaron avances na criptografía asimétrica.
Actualmente, un dos problemas abertos máis famosos na teoría da informática é o problema das clases de complexidade "P = NP". O Clay Mathematics Institute ofreceu un premio dun millón de dólares para a primeira demostración correcta, xunto con premios para seis problemas máis.
Teoría da información
miniatura|181x181px|Os códigos mostrados aquí son unha maneira de representar unha palabra en teoría da información, como tamén para algoritmos do proceso de información. A teoría da información vese involucrada na cuantificación da información. Relacionada con isto está a teoría de codificación, que se emprega para deseñar métodos de transmisión e almacenamento de datos eficientes e confiables. A teoría da información tamén inclúe tópicos continuos tales como sinais análogos, codificación análoga e cifrado análogo.
Lóxica
As fórmulas lóxicas son estruturas discretas, como o son as demostracións, que forman árbores finitos, ou máis xeralmente, estruturas de grafos acíclicos (en cada paso de inferencia combinando unha ou máis ramas de premisas para dar unha soa conclusión). As táboas de verdade de fórmulas lóxicas usualmente forman un conxunto finito, xeralmente restrinxido a dous valores: verdadeiro e falso, pero a lóxica pode ter valores continuos, por exemplo na lóxica difusa. Os conceptos como árbores de demostracións ou derivacións infinitas tamén foron estudados, por exemplo na lóxica proposicional infinitaria.
Teoría de conxuntos
Na matemática discreta, os conxuntos numerables (incluíndo os conxuntos finitos) son o principal obxecto de estudo. O inicio da teoría de conxuntos xeralmente relaciónase co traballo de Georg Cantor, facendo distinción entre diferentes tipos de conxuntos infinitos, motivado polo estudo das series trigonométricas. O desenvolvemento máis profundo na teoría de conxuntos infinitos está fóra do alcance da matemática discreta. De feito, o traballo contemporáneo en teoría descritiva de conxuntos fai uso extenso do uso da matemática continua tradicional.
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica
O método da hematoxilina ácida fosfotungstica de Mallory, ou PTAH (siglas inglesas de Mallory's phosphotungstic acid haematoxylin) é unha técnica para a demostración, principalmente, de fibrina, estriacións musculares e moitas estruturas do sistema nervioso central.
Matemática discreta
Combinatoria
A combinatoria é a rama da matemática que estuda coleccións finitas de obxectos que poden ser combinados ou ordenados.
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica
Este método de tinguidura foi introducido por Mallory no ano 1900 para colorear selectivamente as estriacións musculares e a fibrina. A pesar da antigüidade da técnica aínda non se descubriu o seu mecanismo químico, no cal existe unha tinguidura diferencial polícroma entre as dúas estruturas.
Matemática discreta
Combinatoria
A combinatoria enumerativa ocúpase, en particular, do "reconto" dos obxectos de devanditas coleccións.
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica
Fundamento
O fundamento desta tinguidura consiste na reacción entre a hemateína (produto da oxidación da hematoxilina) e o ácido fosfotungstico, producindo unha solución ácida forte que contén tanto ións azuis (máis estables) coma vermellos. A coloración das partículas vermellas PTA, máis grandes que as azuis, estaría limitada ás estruturas máis permeables, como son as fibras de coláxeno. As menos permeables tínguense coas partículas azuis.
Matemática discreta
Teoría dos grafos
esquerda|miniatura|200x200px|A [[teoría dos grafos relaciónase estreitamente coa teoría de grupos. Este grafo dun tetraedro truncado está relacionado co grupo alternado A4.]] A teoría dos grafos é o estudo de grafos e a teoría de redes. Xeralmente é considerada parte da combinatoria, pero evolucionou pola súa banda o suficiente como para ser considerada unha materia por si mesma. A teoría dos grafos ten extensas aplicacións en todas as áreas da matemática e a ciencia. Existen tamén grafos continuos.
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica
Fundamento
Utilízase músculo esquelético ou cardíaco, tecido con contido en fibrina, ou codia cerebral. É preferible fixar con Zenker que con formol. As seccións deben ser de 4 micrómetros para músculo e de 6 para cerebro.
Matemática discreta
Teoría dos números
dereita|miniatura|200x200px|A [[espiral de Ulam mostra aquí, en cada pixel negro, un número primo. Este diagrama mostra unha posible pista sobre a distribución dos números primos]] A teoría dos números principalmente ten que ver coas propiedades dos números en xeral e, particularmente, dos enteiros. Ten aplicacións na criptografía, criptoanálise e criptoloxía, particularmente no que refire a números primos. Outros aspectos da teoría dos números inclúen a teoría xeométrica de números. Na teoría analítica de números, tamén se utilizan técnicas de matemática continua.
Josetxo Anitua
Foi fundador da primeira tenda da coñecida marca de roupa Loreak Mendian na zona antiga de Bilbao a mediados dos anos 90, e DJ do Kafe Antzoki (Bilbao) durante moitos anos.
Método da hematoxilina ácida fosfotúngstica
Procedemento
A deshidratación debe ser rápida, xa que tanto a auga como o alcohol poden eliminar a tinguidura. Pódense recortar tempos utilizando unha estufa a 56 °C (2 horas en total, aproximadamente).
Matemática discreta
Álxebra
As estruturas alxébricas ocorren discreta e continuamente. Como exemplos de álxebras discretas están: a álxebra de Boole, utilizada en circuítos dixitais e programación, a álxebra relacional, utilizada en bases de datos; os grupos, finitos e discretos, así como os aneis e os campos son importantes na teoría de códigos.
Cálculo de diferenzas finitas
Unha función definida nun intervalo de enteiros chámase secuencia. Unha secuencia pode ser finita ou infinita. Tal función discreta pode ser definida explicitamente por unha lista (se o seu dominio é finito), ou por unha fórmula para o seu termo n-esimo, ou tamén pode ser dada implicitamente por unha relación de recorrencia ou ecuación de diferenza. As ecuacións de diferenza son similares ás ecuacións diferenciais pero substitúense as derivadas tomando a diferenza entre termos adxacentes e poden ser utilizadas para aproximar ecuacións diferenciais. Moitas interrogantes e métodos das ecuacións diferenciais teñen as súas contrapartes para ecuacións de diferenzas.
Josetxo Anitua
Só
Solo
Matemática discreta
Xeometría
miniatura|162x162px|esquerda|A [[xeometría computacional aplica algoritmos a representacións de obxectos xeométricos.]] A xeometría discreta e a xeometría combinatoria tratan as propiedades combinatorias de coleccións discretas de obxectos xeométricos. Un antigo tópico na xeometría discreta é o recubrimento do plano. A xeometría computacional aplica algoritmos a problemas xeométricos.
Josetxo Anitua
Ligazóns externas
Artigos sobre a súa morte na prensa:
Matemática discreta
Investigación operativa
dereita|miniatura|150x150px|Diagramas PERT como este, provén técnicas de administración de negocios baseadas en teoría dos grafos. A investigación operativa é unha rama das matemáticas consistente no uso de modelos matemáticos, estatística e algoritmos co obxecto de realizar un proceso de toma de decisións prácticas para negocios e outras áreas. Estes problemas poden ser, por exemplo, a repartición de recursos para maximizar ingresos, ou agendar actividades para minimizar riscos. Técnicas propias da investigación de operacións inclúen programación linear e outras áreas de optimización, teoría de colas, algoritmos de planificación, análise de redes. A investigación de operacións tamén inclúe tópicos continuos como procesos de Markov de tempo continuo, optimización de procesos, martingalas de tempo continuo etc.
Discretización
A discretización busca transformar modelos e ecuacións continuos nas súas contrapartes discretas, usualmente para facer cálculos máis facilmente utilizando aproximacións. A análise numérica é un importante exemplo.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980
O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 30 de marzo de 1980 no circuíto de Long Beach en California. Foi a cuarta carreira da tempada de. A carreira foi o quinto Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a sexta carreira que se celebrou nas rúas de Long Beach (California). A carreira levouse a cabo sobre 80 voltas ao circuíto de 3´251 quilómetros cunha distancia total de carreira de 260 quilómetros.
Resumo
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. Foi a súa primeira vitoria no Campionato Mundial, o seu cuarto remate nos puntos e anunciou a súa candidatura como aspirante ao título. Piquet gañou por 49 segundos sobre o piloto italiano Riccardo Patrese pilotando un Arrows A3. Foi o mellor resultado para ambos, Arrows e Patrese, en dous anos logo de que Patrese terminara segundo no Gran Premio de Suecia de 1978. Terceiro foi o piloto brasileiro, dúas veces campión do mundo, Emerson Fittipaldi pilotando un Fittipaldi F7. Foi o mellor resultado de Fittipaldi desde que terminara segundo no Gran Premio do Brasil de 1978. Nelson Piquet logrou a pole, a volta rápida e a súa primeira vitoria nunha carreira de Fórmula 1, dominando a fin de semana no seu brillante Brabham azul e branco. O tempo de clasificación do brasileiro foi dun segundo de vantaxe sobre o resto dos participantes, liderou todas as 80 voltas da carreira para gañar por 49 segundos e compartir o liderado no Campionato de Pilotos. A carreira ía ser a última na Fórmula Un para o piloto suízo Clay Regazzoni, que sufriu danos na medula cando perdeu os freos no seu Ensign e golpeou primeiro cun auto estacionado, e logo coa barreira de formigón a 240 km/h.
O venres da clasificación, o francés Didier Pironi rexistrou o mellor tempo, pero conseguir unha boa volta o sábado era unha cuestión de usar os pneumáticos de cualificación brandos no momento adecuado e facer un bo tempo antes de que o asfalto estivese demasiado graxo. Piquet foi sen dúbida o home máis rápido no circuíto, usando pneumáticos Goodyear, pero o líder do Campionato René Arnoux logrou o segundo lugar no seu Renault cuns Michelin brandos. Pero, a gran sorpresa, foi Jan Lammers, que puxo o seu ATS na cuarta posición, cando substituía ao lesionado Marc Surer. Pironi caeu ao noveno lugar ao final da sesión, mentres que os Ferraris de Gilles Villeneuve e Jody Scheckter, tan dominantes aquí o ano anterior, quedaron 10º e 16º, e Emerson Fittipaldi apenas logrou clasificarse na grella no posto 24 e final. Os estadounidenses Mario Andretti ( Lotus) e Eddie Cheever (Osella), na súa primeira tempada completa na F1, foron 15º e 19º.
O único fallo da fin de semana de Piquet foi no quecemento o domingo pola mañá, cando el e Derek Daly chocaron ao entrar na curva logo dos boxes. O Brabham saltou polo aire e aterrou pesadamente nas catro rodas, mentres que o Tyrrell de Daly foise polo camiño de escape. Logo dun coidadoso exame, o equipo Brabham decidiu que o coche estaba moi ben e listo para correr.
Ao entrar na primeira curva, Ricardo Zunino, Andretti, Jochen Mass e Jean-Pierre Jarier tocáronse na freada. O Brabham de Zunino e o Lotus de Andretti non puideron continuar. Logo dunha volta, Piquet lideraba por diante de Patrick Depailler, que pasara a René Arnoux na gran curva. Por atrás ían Alan Jones, Bruno Giacomelli, Riccardo Patrese, Carlos Reutemann, Villeneuve e Daly.
Na volta 4, Giacomelli perdeu o control do seu Alfa Romeo na freada á entrada da gran curva, e escorregou pasando a liña. Reutemann, seguiuno directamente detrás. Jody Scheckter, Elio de Angelis, Cheever e Jarier tamén se viron involucrados, despois, ninguén puido realmente dar unha explicación detallada do que sucedera. Giacomelli e Cheever foron capaces de continuar, aínda que ambos se retiraron máis tarde. Fittipaldi pasou a través do accidente, e os comisarios dalgún xeito conseguiron limpar a zona antes de que chegaran os líderes, evitando unha bandeira vermella para deter a carreira.
Mentres Piquet seguía correndo sen oposición á fronte, Depailler estaba loitando coa deterioración dos freos do seu Alfa Romeo. Na volta 18, Jones atrapouno e pasouno no exterior da gran curva na segunda praza. Mentres tanto, Giacomelli estaba traballando na súa remontada nunha prolongada batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e John Watson.
Logo das picadas dos pneumáticos na volta 47, Giacomelli reincorporouse en 12ª posición, xusto por diante de Jones, pero a piques de ser dobrado polo Williams por segunda vez. Jones moveuse no interior para pasar ao italiano entrando na gran curva ao final da recta, Giacomelli derrapou e Jones golpeou a roda traseira do Alfa Romeo, dobrando o brazo de dirección no Williams e deixando a Jones fóra da carreira. Isto deixou a Piquet cunha vantaxe de máis dun minuto sobre Patrese e Arnoux, e comezou a moderarse, o que permitiu a algúns coches a desdobrarse.
Jerónimo Tristante
Jerónimo Salmerón Tristante, nado en Murcia o 20 de maio de 1969, es un escritor español.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980
Resumo
''A batalla entre Regazzoni, Fittipaldi e Watson, que se iniciou nos últimos tres postos da grella, era agora para o 4º lugar! Fittipaldi estivera seguindo a menos dun segundo por detrás do Ensign de Regazzoni durante algún tempo, pero un freo dianteiro bloqueado impedíalle pasar.''
Torneo das Seis Nacións 2016
O Torneo das Seis Nacións 2016, denominado oficialmente en inglés 2016 RBS 6 Nations co patrocinio do Royal Bank of Scotland, é a 17ª edición da principal competición europea de rugby union entre seleccións nacionais. Nela participaron os equipos de Inglaterra, Gales, Francia, Irlanda, Escocia e Italia.
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980
Resumo
Na volta 63, Arnoux deixara o seu pneumático traseiro dereito completamente plano, e no tempo que perdeu en volver a boxes para substituílo o levou a caer ata a novena posición. Watson comezou a desafiar a Fittipaldi para a terceira posición, e ata logrou pasalo, pero os problemas na caixa de cambios permitiron ao brasileiro retomar a posición e logo alonxouse. Watson, de feito, foi atacado polo Ferrari de Scheckter. Freando na gran curva, Scheckter tratou de ir polo exterior, pero Watson defendeu a liña interior. Derrapou na sucidade e as bolas de goma, e logo diso, decidiu conformarse co 5º lugar e os seus puntos finais na Fórmula Un.
Para Piquet, foi a primeira das 23 vitorias da súa carreira e empatou con Arnoux no Campionato de Pilotos. Para Fittipaldi, quen terminou terceiro detrás de Patrese no Arrows, foi o seu primeiro podio en máis de dous anos, e o último da súa carreira na F1.
Jerónimo Tristante
Traxectoria
Estudou Bioloxía na Universidade de Murcia, e dá clases de Bioloxía e Xeoloxía de educación secundaria.
Obra
Trala publicación do libro de poemas Amanece en verde, en 2001 publicou a súa primeira novela, Crónica de Jufré, publicada co seu nome completo. A segunda publicouna como como Jero Salmerón, e o resto xa como Jerónimo Tristante. Escribe novelas de misterio e aventuras, caracterizadas pola rigorosa documentación histórica, reflectida na ambientación de situacións e personaxes.
Algúns dos casos do detective Víctor Ros foron adaptados na serie de televisión de TVE Víctor Ros.
Torneo das Seis Nacións 2016
Incluíndo os antigos formatos da competición denominados Home Nations e Five Nations, esta é a 122ª edición do torneo.
A selección de rugby de Inglaterra acadou o título de campión na cuarta xornada.
Maryfran
Accidente
O barco, de 54 toneladas, dirixíase de Ribadeo á Estaca de Bares, e viuse obrigado a minorar a velocidade por mor da néboa. Embicou nas illas Farallóns ás seis e media da tarde. Afundiu debido ás numerosas vías de auga producidas no choque. Os seus 11 tripulantes puideron ser rescatados pola embarcación de Celeiro La Graciosa pouco antes do seu afundimento.
Educación espartana
A agogé ou educación espartana (gr. ἀγωγή 'conduta, movemento') foi xunto ao radical rexeitamento do individualismo, a militarización de toda a vida privada e colectiva, o trazo máis característico e definitorio da sociedade lacedemonia.
Época arcaica
Entre os séculos VIII e VII a.C., a educación espartana conságrase ao dominio das armas. Os mozos espartanos non debían buscar xa, como nos séculos anteriores, a súa gloria persoal (ideal homérico), senón a colectiva, a vitoria da cidade. O poeta Tirteo plasma ben esta novidade ética: “é fermoso morrer, en primeira liña, como valente que loita pola súa patria”.
A agogé
A partir do século -VI (cara ao -550), a educación cambia de natureza. Converterase na agogé (aínda que este nome é en realidade de época helenística): un sistema educativo profundamente orixinal na súa época polas súas características, xa que é:
Aínda que a agogé se atribúe a Licurgo, non se atopa referencia histórica ningunha a ela até o século -IV, en concreto en Xenofonte (República dos Lacedemonios ).
O Bosque, San Cristovo das Viñas, A Coruña
miniatura|Situación do Bosque no concello da Coruña. O Bosque é un lugar da parroquia de San Cristovo das Viñas no concello coruñés da Coruña na comarca da Coruña. Atópase entre San Cristovo das Viñas e Agrela.
Educación espartana
Desde o nacemento dun espartano até os sete anos de idade
Esparta implantou unha estrita euxenesia destinada a lograr cidadáns sans e fortes. De acordo con Plutarco (Vida de Licurgo) nada máis ao nacer, o bebé era examinado por unha comisión de anciáns na Leskhé (“Pórtico”, “Soportais”), para determinar se era fermoso e de constitución robusta. En caso contrario levábano ao Apóthetas, unha zona barrancosa ao pé do Taixeto, onde o botaban ou o abandonaban nunha cima. Buscábase eliminar así toda boca improdutiva. Se o neno, ou nena, superaba a proba, era devolto á súa familia. Durante a infancia instruíase especialmente ás amas de cría para que o criasen sen cueiros que constrinxisen o seu crecemento ou debilitasen a súa resistencia ao frío e á calor. Ao neno ensinábaselle a evitar toda clase de mimos, caprichos ou perrenchas, e debía afacerse a estar só e a non temer á escuridade. Era tamén costume bañalos con viño, pois existía a crenza (así o afirma o mesmo Aristóteles) de que provocaba convulsións, facendo que as naturezas enfermizas sucumbisen enseguida e robustecendo, en cambio, as sas. Crenza posibelmente debida a que, naquela época, o viño se enriquecía con drogas alucinóxenas capaces de provocar a morte por sobredose. As amas de cría espartanas chegaron a gozar de fama nalgunhas rexións de Grecia. Espartana era, por exemplo, Amicla, a que criou ao ateniense Alcibíades.
Desde o sete até os vinte anos de idade
Aos sete anos, os nenos espartanos abandonaban a súa casa e quedaban baixo a autoridade dun titor, maxistrado especializado que supervisaba a educación. Integrábanse nunha agelé, especie de unidade militar infantil, baixo o mando dun raparigo maior, o irén (de dezanove anos cumpridos). Aprendían entón a ler e a escribir (segundo Plutarco, este aspecto reducíase ao mínimo indispensábel), así como a cantar (principalmente as elexías de Tirteo, que servían como cantos de marcha). Pero o esencial da súa formación consistía en endurecelos fisicamente por medio da loita e o atletismo, e en aprender o manexo das armas, a marchar en formación e, por riba de todo, a obedecer cegamente aos seus superiores e buscar sempre o ben da cidade. Plutarco exprésao así: "Licurgo afixo aos cidadáns a non saber vivir sós, a estar sempre, como as abellas, unidos polo ben público ao redor dos seus xefes" (Vida de Licurgo).
O Estado asume a tutela até os vinte anos. Durante a infancia, toda a énfase ponse no rigor e a disciplina. Estes dous principios son a quintaesencia do espartano. Aos nenos córtaselles o pelo ao cero (máis tarde, cando sexan efebos, levarano longo e ben coidado), van habitualmente descalzos e cara aos doce anos só se lles permite xa un himatión (manto de la dunha peza) ao ano e ningún quitón (a habitual túnica curta, atada sobre os ombreiros). De feito, a maior parte do tempo —no ximnasio, nos seus xogos— van espidos e sucios, porque raramente se lles permitía bañarse. As racións de comida redúcense ao mínimo imprescindíbel, o que os obriga a roubar se queren evitar a fame ou así llo manda o seu irén (e, de ser sorprendidos, castígaselles severamente non polo roubo mesmo, senón pola súa torpeza ao cometelo). Dormen nun leito de canas recollidas no Eurotas, que deben cortar a man eles mesmos, sen ferramentas de ningunha clase. A pesar de todo, os nenos e mozos contan con servidores que os atenden, salvo durante a Krypteia. Ao converterse en efebos (cara aos quince anos) deixábanse o cabelo longo propio dos soldados, limpo e perfumado, en honra da opinión atribuída a Licurgo, para quen a melena facía aos guapos máis apostos e aos feos máis temíbeis.
A esmerada atención que en Atenas e outras cidades gregas se prodigaba á educación retórica, en Esparta estaba orientada a formar na máxima economía expresiva, até o punto de facer proverbial a concisión espartana ao falar (laconismo). Esperábase do mozo que chegase a expresar as súas ideas con solidez, pero de forma breve e mordaz, á vez que con graza.
Durante a adolescencia, ponse especial énfase no aidós ("pudor", "decencia"). Na primeira idade adulta insistirase de modo particular na emulación e a competencia, principalmente para chegar a ser un dos "Hippeis". A partir dos vinte anos, os mozos espartanos seguen vivindo nun réxime de cuartel e forman os grupos de sfareis (xogadores de pelota).
Todo este adestramento fai dos espartanos os soldados máis temidos de Grecia e figuran, probabelmente, entre os mellores combatentes da Antigüidade.
Para adestrar o físico, á parte dos castigos e prácticas comentadas con anterioridade, o máis frecuente era mallalos. O lugar de apaleamento atopábase situado nun bosque —nun sitio un pouco apartado— pero ao que podía acceder calquera cidadán de Esparta. O primeiro que se facía era escoller unha árbore vigorosa e robusta, á cal lle enganchaban unha cadea —no tronco— e a esta un pau. O que facía o raparigo era agarrar este pau mentres outros dous dos seus compañeiros mallaban nel. Esta acción levábase a cabo con varas de bambú, posto que doía, picaba e desgarraba a pel. Por se o raparigo caía de esgotamento ou de dor había outros dous compañeiros que se encargaban de levantalo para que puidesen seguir mallando nel.
A finalidade deste exercicio era, para o que mallaban, aprender a aguantar e soportar mellor a dor. Para os que golpeaban, era non deterse nin vacilar no ataque aínda cando sentía a terríbel dor que estaba a sufrir o inimigo. Por último, para os que suxeitaban, a finalidade era que aínda que visen sufrir ou mesmo morrer os seus compañeiros en combate non vacilasen e continuasen coa misión que lles foi encomendada polos seus superiores.
Esta práctica non se realizaba como castigo, senón que se facía de forma aleatoria entre os compoñentes do campamento. Aínda que este tamén era o castigo que recibían os raparigos aos que se sorprendía roubando.
Cando o que estaba a recibir o castigo tiña o corpo consumido era retirado, pero a non ser que se atopase moi ferido non se lle curaban as feridas. Había casos de mozos tan arrogantes que por non sucumbir á dor e por non caer aos pés dos seus compañeiros preferían morrer. Os seus catro compañeiros —os que mallaban e os que suxeitaban— non podían interromper a cerimonia, tan só podían aconsellar ao seu compañeiro que se soltase. Pero se este decidía non facelo proseguíase coa cerimonia até arrebatarlle a vida.
Franxa de Aragón
dereita|miniatura
O Couto, Ourense
O Couto é un barrio da cidade de Ourense. Dende o 2014, o Couto pertence a dous dos nove distritos nos que se estableceu que queda distribuída Ourense: o Centro histórico, o Centro, San Francisco-Barrocás-Santa Mariña, San Francisco-A Rabaza-Ceboliño, O Couto-Centro, O Couto-Rural, Mariñamansa, A Ponte-Centro e A Ponte-Rural. En canto a súa localización, o Couto sitúase preto doutras áreas como A Carballeira, A Valenzá, o Centro e Vista Fermosa.
Franxa de Aragón
A Franxa de Aragón, Franxa Oriental ou Franxa de Poñente (Franja d'Aragó ou Franja de Ponent en catalán; Francha Oriental en aragonés; La Franja en castelán) é a zona do leste de Aragón, limítrofe con Cataluña, formada polos concellos de fala catalá.
O Couto, Ourense
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Franxa de Aragón
Características
É un territorio xeolingüístico que comprende os concellos de fala catalá de Aragón, limítrofes con Cataluña, é unha franxa estreita de 250 quilómetros de longo e 30 de largo máximo, cunha superficie aproximada de 5000 km² e cunha poboación de 47.771 no ano 2006. O territorio da Franxa non ten nin tivo nunca unha estrutura administrativa común, agás o feito de que todas as bisbarras pertencen á Comunidade Autónoma de Aragón, e de feito abranguen territorios das tres provincias aragonesas.
O Couto, Ourense
Historia
O barrio do Couto no ano 1991 contaba con 7 374 habitantes, converténdose así nun dos barrios máis poboados de Ourense, e onde o 34% do total da poboación atopábase activa no ámbito laboral. Segundo os datos de 1996, os habitantes de maior idade (+60 anos) configuraban case o 22% da poboación, mentres que os menores de 20 anos atopábanse arredor do 25%. No ano 2014, caracterizouse por ser unha das zonas ourensás que máis inmigrantes acolleu, procedentes de América do Sur, Europa, África e Asia. No ano 2015, destacou por contar coa idade media máis baixa de Ourense, 45,2 anos; mentres que no centro a cifra ascendía aos 47,6 anos.
Ludovic Giuly
Ludovic Giuly, nado en Lión (Francia) o 10 de xullo de 1976, é un exfutbolista francés. Xogaba de mediapunta ou de extremo. Xogou para seis equipos durante a súa carreira, sendo o FC Lorient o último equipo no que xogou. Foi internacional coa selección de Francia.
O Couto, Ourense
Patrimonio histórico
No Couto sitúase a coñecida Igrexa de Fátima, en honor á Virxe de Fátima e venerada tamén en Portugal. A igrexa comezouse a construír no 1948, con achegas materiais e económicas por parte dos veciños, mais as obras non concluíron ata 1962. Aínda así, antes da finalización das mesmas xa se levaban a cabo actos relixiosos. As vidreiras foron deseñadas por Jesús Soria e a virxe por Ferreira Thein. A consagración do templo data do 29 de abril de 1962, pero foi o 13 de maio cando se deu por inaugurado na súa totalidade. Na actualidade, o 13 de maio a virxe da igrexa recorre nunha importante procesión gran parte da cidade de Ourense ata chegar á catedral da cidade, situada no corazón da zona antiga.
Asemade, o Estadio do Couto é outra das construcións máis importantes do barrio. Foi inaugurado o 6 de novembro de 1949, data na que se disputou o partido Unión Deportiva Ourense e o Racing de Ferrol. Dito estadio conta cunha capacidade de 5 659 espectadores, cun campo de herba natural e cunha dimensión de 105x68m. Nun primeiro momento, este era o estadio do equipo ourensán coñecido como Club Deportivo Ourense; no entanto, quedou afundido nun mar de débedas que provocou a liquidación do equipo. Finalmente, membros da Plataforma e os seareiros tomaron a decisión de fundar un novo equipo de fútbol no 2014, a actual Unión Deportiva Ourense e popularmente coñecida como UDO. Neste momento, o estadio é empregado por este último equipo xunto co Ourense Club de Fútbol (o novo nome que adquiriu o equipo Ponte Ourense Club de Fútbol no 2014).
Actualmente, o barrio do Couto conta con dous centros educativos: a escola concertada Colexio Plurilingüe Santo Ángel, e o CEIP-IES O Couto.
Fundición Malingre
Manuel Malingre Parmantier foi un belga creador da empresa Fundición Malingre, unha das máis sobresaíntes no século XIX e XX no barrio do Couto, así como na cidade de Ourense en xeral. A fundición tivo a súa primeira localización en Reza, e en 1866 trasladase á rúa Santo Domingo (no centro da cidade). Trinta anos despois, a empresa foi cedida aos seus fillos, os que decidiron trasladala ao Couto. Dita empresa proporcionou moitos postos de traballo e, ao mesmo tempo, propiciou a chegada dunha gran cantidade de persoas procedentes doutras aldeas da provincia. Isto ocasionou que o Couto cobrara moita vida, de tal xeito que a Fundición Malingre era a fonte de ingresos de moitas familias do barrio. En 1979 as instalacións derrubáronse e, actualmente, no seu lugar atópase un parque ao que a fundición deu nome.
Monza
Monza (Mùnscia no lombardo occidental) é unha cidade situada no norte de Italia, na rexión da Lombardía, capital da provincia de Monza e Brianza, creada o 12 de maio de 2004 e efectiva desde 2009.
É a terceira cidade máis grande da Lombardía (121.545 habitantes, 2009) e o centro económico, industrial e administrativo máis importante da área de Brianza. Destacable a súa industria téxtil e editorial, aínda que a súa fama internacional débese especialmente ao Autodromo Nazionale Monza, lar do Gran Premio de Italia, e da escudería italiana Ferrari, e anteriormente de Alfa Romeo.
O río Lambro, afluente do Po, cruza a cidade.
Administración apostólica católica albanesa de Albania Meridional
A administración apostólica de Albania Meridional (en latín: Administratio Apostolica Albaniae Meridionalis) é unha sé da Igrexa Católica, a única da Igrexa Católica Bizantina Albanesa, e sufragánea da arquidiocese de Tirana-Durrës. En 2010 tiña 3 558 bautizados nunha poboación de 2 137 000 habitantes. Actualmente está á súa cabeza o bispo Giovanni Peragine, B.
Territorio
A administración apostólica estende a súa xurisdición sobre os fieis de rito latino e de rito bizantino do sur de Albania, de maioría ortodoxa e islámica. A súa sé é a cidade de Fier, e está estruturada en 8 parroquias.
Historia
A administración apostólica foi erixida o 11 de novembro de 1939 coa bula Inter regiones de Pío XII, en territorios da arquidiocese de Durrës. Orixinalment era sufragánea da arquidiocese de Shkodër.
Os Artistiñas
Os artistiñas, tamén coñecidos como Grupo Volter, foi un grupo de artistas galegos formado na cidade de Ourense en 1963.
O nome do grupo foi idea do intelectual ourensán Vicente Risco, que denominou deste xeito ó grupo de artistas que frecuentaban o bar do Tucho, que o mesmo Risco decidiu rebautizalo como "O´Volter", en recordo ó afamado Cabaret Voltaire de Zúric (Suíza), no que se reunían artistas da vangarda europea, naquela época representados polos surrealistas.
Membros
O Grupo estaba formado por sete artistas, entre eles os escultores Acisclo Manzano, Buciños e Arturo Baltar, e os pintores Xaime Quessada, Xosé Luís de Dios, Virxilio e Xabier Pousa. Tamén estiveron vinculados ó grupo os pintores Enrique Ortiz Alonso, Prego de Oliver, Vidal Souto e Alexandro.
Características
Conseguiron renovar a arte galega da época, estancada no folclorismo, a través das distintas vangardas europeas existentes dende principios do século XX, como o cubismo ou a abstracción.
O´Volter (Bar do Tucho)
miniatura|250px|Praza de Eironciño dos Cabaleiros, [[Ourense.]] Situado na praza Eirociño dos Cabaleiros, na zona antiga de Ourense, foi rexentado por Vicente Fontenla, Tucho. Dende 1963 foi o punto de reunión de artistas e intelectuais da época, e entre a súa clientela cabe destacar ós escritores e poetas Celso Emilio Ferreiro, Méndez Ferrín, Carlos Casares, Millán Picouto, Julito Losada; os escultores Failde, Ignacio Basallo e Baldomero Moreiras; o médico Conde Corbal; o xornalista Luís Trabazo; o historiador Xesús Ferro Couselo; o empresario Augusto Valencia e diversos ourensáns con inquedanzas.
Exercicio físico
O exercicio físico é a acción de pór en movemento activo todo o corpo ou unha parte do mesmo, a actividade física recreativa, que se realiza en momentos de lecer ou de tempo libre, é dicir fora do traballo ou actividade laboral. É unha afección que obtén unha vivencia pracenteira, comunicativa, creativa e social das prácticas corporais.
O exercicio físico implica a realización de movementos corporais planificados e deseñados especificamente para estar en forma física e gozar de boa saúde.
Beneficios do exercicio físico
miniatura|Exercicio físico. O exercicio físico é un compoñente do estilo de vida que nas súas distintas facetas ximnasia, deporte e a educación física constitúen actividades vitais para a saúde. A prolongación da vida e a terapia contra numerosas enfermidades consisten hoxe día no exercicio físico, o deporte e o exercicio metódico porque educan, disciplinan, desenvolven a vontade e preparan ao ser humano para a produción e a vida.
É universalmente coñecido que o exercicio físico sistemático promove a saúde e contribúe decisivamente á lonxevidade do home. Investigacións realizadas en diversos centros especializados e os resultados obtidos demostran que o tempo que se dedica a mellorar a capacidade física constitúe un tempo ben empregado.
Os beneficios fundamentais que o exercicio físico regular ofrece sobre a saúde son:
As enfermidades na que se demostrou que o exercicio físico é beneficioso son:
Kazoku wa Tsurai yo
Kazoku wa Tsurai yo (家族はつらいよ) é un filme xaponés de 2016 dirixido por Yoji Yamada. Está protagonizado por Isao Hashizume, Kazuko Yoshiyuki, Masahiko Nishimura, Yui Natsukawa, Tomoko Nakajima, Hayashiya Shōzō IX, Satoshi Tsumabuki e Yū Aoi. Estreouse no Xapón a través de Shochiku o 12 de marzo de 2016. O filme ten o mesmo elenco que o título de Yamada de 2013 Tōkyō Kazoku.
Félix Estrada Catoyra
Félix Domingo Estrada Catoyra, nado en Porto Príncipe (hoxe Camagüey), Cuba, o 26 de novembro de 1853 e finado na Coruña o 14 de marzo de 1938, foi un médico militar e escritor galego en lingua castelá, tesoureiro da Real Academia Galega.
Traxectoria
Fillo de Domingo Estrada, natural de Betanzos, e Ramona Catoyra. Estudou Medicina e Farmacia na Universidade de Santiago de Compostela e na Habana. En 1877 ingresou no Corpo de Sanidade do Exército, e ao ano seguinte embarcou para Cuba. Foi catedrático de Historia Natural e Zootecnia da Escola de Agricultura de Cuba.
Regresou a España en 1895. Ascendeu a maior e pasou ao Hospital Militar da Coruña. En 1906 foi destinado a Segovia. En 1910 foi nomeado subinspector médico, e regresou á Coruña ao ano seguinte como médico de Capitanía e xefe de servizos do Hospital Militar, retirándose en 1915.
A proposta de Florencio Vaamonde, Uxío Carré Aldao e Andrés Martínez Salazar, o 8 de agosto de 1921, ingresou na Real Academia Galega, co discurso Algunas consideraciones sobre la transcendencia que para la transformación social de Galicia tuvo el reinado de los Reyes Católicos, respondido por Juan Barcia Caballero, e foi tesoureiro desa institución desde 1924 ata 1938. De 1924 a 1926 foi presidente do Círculo de Artesáns, sobre o que publicou o libro Contribución a la Historia de La Coruña. Entre 1931 e 1936 foi concelleiro e tenente de alcalde do Concello coruñés.
Obras
miniatura|Fotografía publicada en [[Vida Gallega en 1910.]]
Xesús Mato Mato
Xesús Mato Mato, nado en Cabo de Vila (San Martiño de Castro, Paradela) o 29 de outubro de 1932, é un sacerdote, musicólogo e escritor galego. Usou o pseudónimo J. Cabodevila na música.
O Concello de Paradela, en colaboración con Brandán Comunicación, publicou Xesús Mato, 90 anos... e 50 do seu Fuxan os Ventos, presentado en xaneiro de 2023.
Traxectoria
Fixo a carreira sacerdotal no Seminario de Lugo (1946-1958). Foi coadxutor de Lalín (1958-1967) onde foi profesor de Filosofía e Música nun colexio privado (1959-64) e profesor de relixión do Instituto Laboral de Lalín (1965-67). En Lalín fundou a emisora Radio Popular de Lalín (1959-64) da que foi o primeiro director e foi tamén fundador e primeiro director da Polifonía de Lalín (1958-1967). En 1967 obtivo o título de técnico Radiodifusión-Redactor en Madrid e dende 1968 foi asesor relixioso e redactor en Radio Popular de Lugo. Foi párroco de 6 parroquias na Montaña do Cebreiro (1983-2000). Foi director espiritual e asesor do Colexio Menor F. Obispado (1967-68). Foi fundador e primeiro coordinador de Auxilia-Lugo (1970-77) e cofundador do Grupo Fuxan os Ventos (1972), e autor da letra e da música da canción que lle deu nome ao grupo. Tamén foi impulsor de Galiza canta o Neno.
Creou Auxilia Lugo para facer visibles os discapacitados que aínda nos anos setenta as familias escondían como se a súa existencia fose unha praga bíblica ou un castigo.
Familia
Xesús Mato Mato é curmán de Xosé Manuel Mato.
Troy Ruttman
Troy Ruttman, nado o 11 de marzo de 1930 en Mooreland (Oklahoma) e finado o 19 de maio de 1997 de cancro de pulmón en Lake Havasu City (Arizona), foi un piloto americano de carreiras. Era o irmán máis vello do piloto da NASCAR Joe Ruttmann.
Traxectoria
Ruttman gañou as 500 Millas de Indianápolis de 1952, á idade de 22 anos e 80 días.
De a, as 500 Millas de Indianápolis tamén contaban para o Campionato do Mundo de Pilotos (agora sinónimo de Fórmula 1), aínda que a maioría dos corredores non competían nas outras carreiras do Campionato. Ruttmann foi o primeiro gañador de Indianápolis 500 en participar nunha carreira da Fórmula Un máis aló da Indy e a súa vitoria de 1952 na Indy 500 valeulle a distinción de ser o piloto máis novo en gañar unha proba do Campionato do Mundo, un honor que ocupou ata que Fernando Alonso gañou o Gran Premio de Hungría de 2003.
Ruttmann participou co coche da familia nunha carreira de roadster en San Bernardino (California) en 1945 aos 15 anos, e gañou a carreira. gañou 19 das 21 carreiras desa tempada. En 1947 foi o campión da Asociación Roadster California (CRA). Tamén gañou as cinco primeiras carreiras da tempada midget. En 1948 repetiu como campión roadster da CRA, e gañou 23 carreiras de autos midget.
Andaina na Sprint Car
En maio de 1949 Troy deixou California para participar no campionato da AAA de Sprint Cars nos circuítos do Medio Oeste. Gañou tres campionatos da AAA de Sprint Car durante as seguintes tres tempadas e media, competiu en 51 carreiras de midget, gañando 16 e colocándose no top tres 28 veces.
Resultou ferido nun accidente de sprint car en agosto de 1952, o que retirou a Ruttmann por tempada e media. Ruttmann regresou en 1954 cun calendario moi reducido.
Andaina no Campionato de Monoprazas dos Estados Unidos
Pilotou no AAA e nas series do Campionato de Monoprazas USAC, participou nas carreiras das tempadas 1949-1952, 1954, 1956-1957 e 1960-1964 con 58 saídas, incluíndo as carreiras das 500 Millas de Indianápolis en 1949-1952, 1954, 1956-1957, e 1960-1964. Finalizou no top dez 26 veces, con 5 vitorias e foi finalista con Chuck Stevenson no Campionato Nacional de 1952.
Andaina nos Stock car
Ruttman gañou en 1956 o título da USAC Short Track Stock Car. Ruttmann tamén competiu en 7 carreiras nas series Grand National NASCAR (agora Sprint Cup) desde 1962 ata 1964, terminando no top dez 5 veces. O seu mellor resultado foi terceiro na carreira de 1963 no Circuíto Riverside International detrás de Dan Gurney e A. J. Foyt.
Andaina no Campionato do Mundo
As 500 Millas de Indianápolis formaron parte do Campionato do Mundo da FIA de a, e os pilotos que competiron na Indy durante eses anos lograron puntos no Campionato Mundial. Troy Ruttman participou en nove carreiras do Mundial, sete veces na Indy máis os grandes premios de Francia e Alemaña de 1958. A súa vitoria nas 500 Millas de Indianápolis de 1952 foi a súa única vitoria e o seu único podio. Acumulou un total de 9 puntos e medio no campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Vuelta a España 2010
A 65.ª edición da Vuelta a España disputouse dende o 28 de agosto ata o 19 de setembro de 2010, cun percorrido total duns 3.242 kms entre as cidades de Sevilla e Madrid, repartidos en 21 tiradas.
Nesta edición os organizadores decidiron cambiar o "xersei ouro" que ata entón vestía o líder da clasificación xeral da carreira polo novo "maillot vermello".
O gañador da carreira foi o ciclista italiano Vincenzo Nibali, con 25 anos de idade, que viña de ser 3º na clasificación xeral do Giro de Italia. Segundo foi o galego Ezequiel Mosquera que disputou a vitoria ata a penúltima tirada (na que venceu), quedando na xeral a unha distancia de 41 segundos do líder. Non obstante, o galego deu positivo nunha análise antidopaxe, e actualmente aínda non se tomou unha decisión final sobre a súa expulsión da carreira. Se así fose, o eslovaco Peter Velits, que rematou a carreira na 3ª posición da clasificación xeral a máis de 3 minutos do líder, podería subir á 2ª posición.
Na 14ª tirada caeuse ó chan o que ata entón era o líder da Vuelta a España con 45 segundos de vantaxe, Igor Antón, que tivo que abandonar a carreira.
O gañador da clasificación por puntos foi o británico Mark Cavendish, que ademais acadou 3 vitorias parciais.
O gañador da clasificación da montaña foi o francés David Moncoutié.
Clasificación xeral
255px|dereita|miniatura|Os tres primeiros da xeral ([[Vincenzo Nibali|Nibali, Mosquera e Velits) brindando na chegada de Madrid.]]
José María Minella
Como xogador
Comezou a xogar en Independiente de Mar de La Plata e comezou a destacar no Gimnasia y Esgrima La Plata.
En 1935 fichou polo CA River Plate onde foi o 5 titular durante varios anos, incluídos os primeiros de La Máquina, como foi alcumado o equipo millonario neses anos, posteriormente alternou a titularidade con Bruno Rodolfi. En 1942 foi cedido ao CA Peñarol e de aí pasou definitivamente ao Green Cross chileno, despois denominado Deportes Temuco, onde rematou a súa carreira.
Como adestrador
Unha vez retirado do fútbol en activo foi adestrador, con grande éxito en River Plate, dirixindo ao equipo dende 1945 a 1957, afrontando a renovación da xeración denominada La Máquina substituíndo as grandes figuras desta (Juan Carlos Muñoz, José Manuel Moreno, Adolfo Pedernera, Ángel Labruna e Félix Loustau) por xogadores como Walter Gómez, Santiago Vernazza, Enrique Omar Sívori ou Norberto Menéndez. Deixaría o banco de River cun saldo de sete campionatos arxentinos, este rexistro so sería superado por Ramón Díaz
Posteriormente adestrou en Colombia, ao América de Cali, e o Uruguai para volver a River en 1963, porén so permanecería un ano no cargo. En 1964 faríase cargo da selección de fútbol da Arxentina, gañando a Copa das Nacións celebrada ese ano no Brasil e clasificando ao combinado para o Mundial de Fútbol Inglaterra 1966, porén a AFA decidiu renovar a dirección da selección. Tras esta destitución Minella retirouse do fútbol.
Como xogador
Participación na Copa América
Ligazóns externas
Biografía do xogador en El Gráfico
Cherokee Phoenix
O Cherokee Phoenix (en ᏣᎳᎩ ᏧᎴᎯᏌᏅᎯ, Tsalagi Tsulehisanvhi) foi o primeiro xornal publicado por nativos americanos nos Estados Unidos de América e o primeiro en ser escrito nunha lingua nativa americana. O primeiro exemplar foi publicado en inglés e en cherokee o 21 de febreiro de 1828, en New Echota, capital da antiga Nación Cherokee (na actual Xeorxia). O xornal continuou até 1834, e no século XX foi revivido de novo, publicando na actualidade versións impresas e dixitais dos seus exemplares.
Candidatura de Madrid aos Xogos Olímpicos de 2020
A candidatura olímpica de Madrid 2020 foi o intento por parte da cidade de Madrid para resultar elixida polo Comité Olímpico Internacional (COI) como cidade anfitrioa dos Xogos Olímpicos de 2020. Madrid é unha das grandes cidades europeas que nunca albergaron uns Xogos, e esta candidatura converteuse na cuarta vez, e terceira consecutiva, que Madrid postulábase como candidata a organizar unha olimpíada.
Finalmente, o día 7 de setembro de 2013 foi descartada na primeira rolda de votación do COI. Durante a elección das dúas cidades finalistas, empatou con Istambul en número de votos, polo que se realizou un desempate no que a cidade turca gañou, polo que Madrid foi eliminada, resultando vencedora a candidatura de Toquio.