cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ducado de Brabante
Historia
O ducado tivo como antecesor o condado de Brabante (Landgraviato), que foi creado como un feudo dentro do ducado de Lotarinxia, e máis especificamente, no da Baixa Lotarinxia desde a partición do ducado en 959. Polo tanto, formaba parte da Francia Media, e a súa orixe estivo no Sacro Imperio Romano Xermánico. O feudo imperial foi concedido ao conde Henrique III de Lovaina contra os anos 1085 ou 1086, tras a morte do anterior margrave de Brabante, o conde do Palatinado Hermann II de Lotarinxia.
Formalmente, o ducado creouse como un título hereditario por Frederico I Barbarroxa en 1183-1184 en favor de Henrique I de Brabante, fillo de Godofredo III de Lovaina, duque da Baixa Lotarinxia. Aínda que a extensión do territorio do ducado era pequena, quedando comprendido entre os ríos Dender e Senne, situado ao oeste de Bruxelas, o nome do ducado empregouse para referirse a todas as posesións dos duques a partir do século XIII.
En 1190, Henrique I de Brabante pasou a ser tamén duque da Baixa Lotarinxia despois da morte de Godofredo III, título que practicamente non tiña autoridade territorial. De acordo co protocolo, todos os seus sucesores chamáronse a partir de entón duques de Brabante e da Baixa Lotarinxia, coñecidos posteriormente como duques de Lothier.
Tras a batalla de Worringen, acaecida en 1288, os duques de Brabante obtiveron o ducado de Limburgo. En 1354, o duque Xoán III de Brabante instituíu o cargo do Blijde Inkomst. En 1430, os ducados de Lotarinxia, Brabante e Limburgo foron herdados por Filipe III de Borgoña. En 1477 os títulos pasaron á casa de Habsburgo a través de María de Borgoña. A historia posterior do ducado é parte da historia dos Países Baixos ou as Dezasete Provincias.
O ducado foi disolvido en 1795 durante a ocupación francesa, e o seu territorio foi reorganizado en departamentos.
Nathan Trent
Nathanaele Koll, coñecido polo seu alcume artístico Nathan Trent, é un cantor austríaco. Representará a Austria no Festival de Eurovisión 2017 coa canción "Running on Air".
As Fontes, Furco, Becerreá
As Fontes é un lugar da parroquia de Furco no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (11 homes e 14 mulleres).
Francisco González (homónimos)
O nome de Francisco González pode referirse a:
Reggie Miller
Reginald Wayne "Reggie" Miller, nado o 24 de agosto de 1965 en Riverside (California), é un ex xogador profesional americano de baloncesto que pasou os 18 anos da súa carreira nos Indiana Pacers da National Basketball Association (NBA). Miller era coñecido pola súa precisión no lanzamento de tres puntos, especialmente en situacións límite e en partidos contra os New York Knicks, feito polo cal lle puxeron o alcume de "Knick Killer". Cando se retirou, tiña o récord de maior número de triplas conseguidas. Foi elixido 5 veces coma All-Star e gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1996 en Atlanta.
Endonuclease UvrABC
Mecanismo
O mecanismo segue a seguinte secuencia:
Reggie Miller
Traxectoria profesional
Miller foi seleccionado polos Indiana Pacers na 11ª posición do Draft da NBA de 1987. Inicialmente, os seareiros de Indiana estaban decepcionados pola elección de Miller, en lugar de Steve Alford, nado en New Castle, Indiana e xogador na Universidade de Indiana. Miller levou o dorsal 31 nos Pacers, e foi o suplente do escolta John Long antes de ser titular. Miller gañouse unha respectable reputación ó axudar aos Pacers a clasificarse para os Playoffs habitualmente.
Tras o traspaso que deixou fóra dos Pacers a Chuck Person durante a postempada de 1992, Miller quedou coma a primeira opción de anotación para Indiana. O 28 de novembro de 1992, anotou a mellor marca da súa carreira, 57 puntos, contra os Charlotte Hornets no Charlotte Coliseum, na vitoria do seu equipo por 134-122. Eses 57 puntos seguen sendo, a día de hoxe, o récord na historia dos Indiana Pacers.
Miller fíxose famoso durante as finais da Conferencia Leste de 1994 contra os New York Knicks, debido a unha grande actuación no 5º partido o 1 de xuño de 1994, no cal anotou 39 puntos, 25 deles no derradeiro cuarto, na vitoria dos Pacers por 93-86 no Madison Square Garden. A vitoria deulles aos Pacers o liderado das series por 3-2, pero perderon os dous seguintes partidos, e por tanto, a posibilidade de alcanzar as Finais da NBA.
O 7 de maio de 1995, Miller anotou oito puntos en 8.9 segundos no 1º partido das semifinais da Conferencia Leste contra os Knicks, liderando ós Pacers a unha gran vitoria por 107-105. Os Pacers derrotaron aos Knicks en sete partidos antes de perder contra os Orlando Magic nas finais da Conferencia en sete partidos, igual que o ano anterior. Preto do remate da tempada 1996-97, Miller caeu ó chan e sufriu unha ferida nun ollo, a cal non lle permitiu xogar nos Playoffs ata o 5º partido da primeira rolda contra os Atlanta Hawks. Os Pacers perderon contra os Hawks e foron eliminados.
Os Pacers fixeron a súa seguinte aparición nas finais da Conferencia Leste en 1998. O 25 de maio, os Pacers perdían 2-1 na serie contra os Chicago Bulls e no 4º partido perdían 94-93 no Market Square Arena en Indianapolis a falta de 2.9 segundos. Miller liberouse da marca de Michael Jordan, colleu o pase de Derrick McKey, deuse a volta e anotou a tripla gañadora a falta de 0.7 segundos do remate do partido. Os Pacers levaron aquela serie ata o decisivo 7º partido en Chicago, onde os Pacers lideraban o marcador no último cuarto antes de virse abaixo nos derradeiros dous minutos. Os Bulls gañaron por 88-83 e remataron gañaron o sexto e último campionato da era Michael Jordan.
Na tempada 1999-00, gañaron 4-2 aos Philadelphia 76ers nas semifinais da Conferencia Leste, chegando ás finais de conferencia por quinta vez en sete anos. Esta vez conseguiron gañaron aos seus rivais, os Knicks, por 4-2, chegando ás Finais da NBA por primeira vez na súa historia, onde se enfrontaron aos Los Angeles Lakers, liderados por Shaquille O'Neal e Kobe Bryant. Os Pacers perderon a final por 4-2, e Miller acadou 24.3 por partido na serie.
Nos derradeiros anos da súa carreira, cedeulle o liderado do equipo ao seu compañeiro Jermaine O'Neal. Miller era un importante líder no vestiario, e serviu de inspiración aos seus compañeiros, que querían gañar un campionato para Miller, quen deixou de ser o maior anotador do seu equipo. O respecto que lle tiña O'Neal a Miller fíxose evidente cando o 4 de xaneiro de 2005, tras anotar 55 puntos contra os Milwaukee Bucks, O'Neal aceptou sentarse no banco a falta de 1:43 minutos de xogo, para non superar a marca de Miller de 57 puntos.
O derradeiro partido de Miller foi o 19 de maio de 2005 no Conseco Fieldhouse, na derrota dos Pacers contra os Detroit Pistons por 88-79 nas semifinais da Conferencia Leste, rematando as series cun 4-2. Miller liderou ao seu equipo con 27 puntos. A falta de 15.7 segundos, foi substituído, e o público de Indianapolis púxose en pé para ovacionalo. O adestrador dos Pistons (e antigo adestrador dos Pacers) Larry Brown pediu un tempo morto, durante o cal os xogadores dos Pistons únironse á ovación.
Durante os 18 anos en activo, Miller gañou 105 millóns de dólares e xogou 1.389 partidos cos Pacers. Fixo 2.560 triplas durante a súa carreira, récord na NBA daquela. Esta marca foi superada por Ray Allen.
Intendente
O Intendente é un funcionario, de orixe francés, introducido en España e na América hispana polos Borbóns, que exerce as súas competencias sobre un determinado territorio. Na actualidade, esta figura segue existindo, con atribucións diferentes, en varios países do Cono Sur, como a Arxentina, Chile, Paraguai ou o Uruguai. No Brasil, o cargo de intendente existiu ata 1930, sendo entón substituído polo prefeito.
Tanto o exercicio das funcións de intendente como o territorio xurisdiccional onde estas se exercen, adoita denominarse Intendencia.
Francia
O Intendant (Intendente) xurdiu en Francia cara ao ano 1551, adquirindo impulso inicial baixo a influencia dos cardeais Richelieu e Mazarino e fomentado posteriormente por Luís XIV e o seu ministro Jean-Baptiste Colbert.
O intendente era naqueles tempos o representante do monarca nas généralités (divisións territoriais francesas no Antigo Réxime), cuxa misión primordial consistía no desenvolvemento económico destas, posuíndo atribucións de xustiza, policía e facenda (intendant de justice, police et finances).
España
O Intendente era en España un funcionario designado e dependente do rei, que gozaba de amplos poderes e tiña como misión a recadación de tributos e a dinamización económica, a través do control das autoridades locais, o coidado das Reais Fábricas, o impulso do desenvolvemento da agricultura e a gandería, a realización de mapas e censos, o mantemento do urbanismo etc. Esta figura posúe un sentido centralizador e absolutista, propio das reformas da administración introducidas polos Borbóns.
O seu establecemento remóntase á época de Filipe V. Para afrontar a situación económica que experimentaba o Imperio español a inicios do século XVIII, o rei solicitou asesoría a Francia, a cuxo chamado acudiu desde aquel país Jean Orry, quen finalmente recomendou, entre outras medidas, a aplicación do réxime de intendencias en España. Logo dalgúns estudos, decidiuse introducir o sistema, destinando a estes novos funcionarios nun primeiro momento á administración financeira do exército, debido a que o país atopábase no contexto da Guerra de Sucesión Española.
Os primeiros intendentes remóntanse a 1711. Primeiro nomeáronse varios funcionarios co cargo de superintendente xeral do exército, para a suxeición dos territorios conquistados tanto no que correspondía ao exército como á facenda e gasto público. Debido ao éxito alcanzado, considerouse entón outorgarlles zonas territoriais, denominadas intendencias.
En 1718, coa "Ordenanza de Intendentes de exército e provincia" de 4 de xullo daquel ano, convértense en intendente de exército e provincia, que en ocasións actuaron só no ámbito civil como intendente de provincia, outorgándoselles competencias en materia de xustiza, facenda, guerra e policía. Con posterioridade, fóronselles engadindo facultades no ámbito económico (agricultura, comercio, industria, transportes) e ás veces acumulaban o cargo de corrixidor na cidade capital da súa provincia (intendente corrixidor). En 1724 desapareceu a función de intendente de exército nas provincias sen tropa, quedando limitados aos que dependían de cada Capitanía Xeneral, fóra de Navarra.
En 1749, o rei Fernando VI reordenou o sistema cunha intendencia por provincia, xunto coa corrixidoría da capital (cargos que volveron separarse en 1766). Cada intendente sería auxiliado por un tenente letrado ou alcalde maior subordinado, ou ás veces dous, para o exercicio das funcións xudiciais. O número e extensión das provincias non foi estable, e se subdividiron en partidos.
América hispana
O réxime de intendencias aplicouse a partir do século XVIII nas posesións do Imperio español en América (e as Filipinas) debido, principalmente, ao bo desempeño que tivo o sistema en España. Os reis, imbuídos no pensamento do absolutismo ilustrado, desexaban reformar a administración das súas posesións, uniformándoa e promovendo o benestar, xunto con mellorar os ingresos da Real Facenda e a defensa de tales territorios.
Os intendentes tiñan por misión xeral a promoción da economía e o resgardo da facenda. Con todo, non todos os intendentes tiveron idénticas facultades. O sistema experimentou diversas variacións ao longo do tempo; por exemplo, nun comezo tratouse de separar as funcións de intendente das de vicerrei ou gobernador, pero os conflitos que se produciron nalgúns casos, levaron á decisión de reunir as dúas en certas zonas.
Estes funcionarios adoitaban ter un asesor letrado ou tenente letrado, con carácter permanente e de nomeamento real, e subdelegados, que cumprían as súas ordes e que exercían as súas funcións en áreas territoriais denominadas subdelegacións ou partidos, que correspondían ás antigas corrixidoríass, substituíndo nalgúns lugares aos corrixidores.
Tras a recuperación da Habana, que estaba ocupada polos británicos, instaurouse en Cuba, en 1762, a primeira intendencia. En 1764, ditáronse para ela unhas ordenanzas -ás que se introduciron cambios en 1765 e 1767-, determinándose que o intendente da Habana o era de "exército e facenda", para darlle unha importante intervención en temas económicos, pero carecendo de competencias políticas. Tales ordenanzas rexeron ata a súa substitución, en 1786, polas aplicadas en Nova España. En 1764 creouse a intendencia de Louisiana. O mesmo ano de 1764, José de Gálvez iniciou unha visita ao Vicerreinado de Nova España, propondo nun "Informe e Plan de Intendencias", asinado por el e o vicerrei Carlos Francisco de Croix, o establecemento do réxime de intendentes no vicerreinado. En 1770 foi creada a Intendencia de Arizpe nas provincias de Sonora e Sinaloa.
En 1776 Gálvez asumiu na Secretaría de Indias, e creouse o 8 de outubro do mesmo ano a primeira intendencia de Suramérica, en Venezuela. O gobernador e intendente exercería as súas funcións sobre Caracas, Cumaná, Margarita, Güiana e Maracaibo. As súas ordenanzas eran similares ás de Cuba, pero facían maior fincapé nas atribucións de policía; foron substituídas, en 1783, polas dadas aos intendentes do Río da Prata.
Dous anos logo da creación do Vicerreinado do Río da Prata, en 1778, decidiuse instaurar alí tamén as intendencias, cunha de "facenda" en Buenos Aires. En 1782 ditáronse as Ordenanzas de Intendentes do Río da Prata (que foron modificadas en 1783), pasando a ser en devandito vicerreinado a de Buenos Aires de "exército e provincia" e outras sete só de "provincia".
En 1784 aplicouse o réxime de intendencias no Vicerreinado do Perú, aplicándose as ordenanzas do Río da Prata, con adaptacións (sendo intendencia de "exército e provincia" a de Lima e o resto de "provincia"). Ese mesmo ano establecéronse en Filipinas, en Manila (de "exército e facenda") e en Porto Rico.
En Guatemala as intendencias instáuranse en 1785, aplicándolles as ordenanzas do Río da Prata (aínda que eran só de "provincia"). Ao ano seguinte, esténdese o sistema ao Vicerreinado de Nova España, ditándose unha ordenanza cuxo contido era similar á do Río da Prata (sendo intendencia de "exército e provincia" a de México e o resto de "provincia"). Nese mesmo ano tamén se aplican en Chile, rexidas polas ordenanzas do Río da Prata, coas adaptacións peruanas.
A finais do século XVIII, a Provincia de Honduras foi dividida en dúas intendencias, a "Intendencia de Santa María da Nova Valladolid de Comayagua" e a Intendencia de San Miguel de Heredia de Tegucigalpa". No Vicerreinado de Nova Granada o vicerrei era o superintendente de todo o vicerreinado (coa mesma ordenanza que o Río da Prata), excepto no caso de Quito (creada o 25 de maio de 1783) e Cuenca (creada o 26 de setembro de 1786), dentro da Presidencia de Quito. Finalmente en 1813 foron creadas en Cuba as intendencias de Porto Príncipe e de Santiago de Cuba (ambas de "facenda").
O rei Carlos IV ditou unha Ordenanza Xeral de Intendentes en 1803, que reunía nun só corpo a regulación das intendencias. Con todo, ao pouco tempo foi deixada sen efecto, a instancia do ministro Manuel Godoy.
Sistema de intendencias
Entre as primeiras funcións do visitador Gálvez estivo a de establecer unha centralización administrativa orientada a fortalecer o control da Coroa sobre o vicerreinado. Buscábase tomar medidas encamiñadas a romper o monopolio que tiñan as elites locais no goberno municipal e establecer un sistema de división territorial similar ao creado polo goberno de Francia, xa adoptado en España. O vicerreinado foi dividido en xurisdicións político-administrativas denominadas intendencias, baixo a dirección dun funcionario que actuaba en calidade de gobernador xeral ou intendente, cos atributos do poder: xustiza, guerra, facenda, fomento das actividades económicas e obras públicas. Os intendentes debían utilizar a súa autoridade para mobilizar a economía das súas provincias e solicitar a colaboración do pobo; considerábase necesario mellorar a participación pública nos asuntos comunais, para que houbese contacto entre gobernantes e gobernados e lograr, con iso, unha maior estabilidade.
Os intendentes, cuxo posto non tiña un tempo de duración determinado, recibían un soldo de seis mil pesos, suma que superaba os salarios anuais que percibían os xuíces da Audiencia e moitos outros altos funcionarios. Esperábase que, adictos á Coroa e ben pagos, os intendentes acabarían coas prácticas de corrupción e cos abusos dos alcaldes maiores; para iso serían encargados de introducir as reformas, que haberían de comezar pola agricultura. O intendente repartía baldíos aos indios e españois que carecían de terras, supervisando que os fixesen producir; tamén debía favorecer a artesanía e fomentar o comercio e a minería.
Os intendentes tiñan como misión primordial fomentar a economía e coidar a real facenda. Non todos os intendentes tiveron as mesmas facultades e atribucións. En termos xerais, estas podían abarcar as seguintes áreas:
España
En España o Corpo de Intendencia das Forzas Armadas é herdeiro da tradición das Intendencias. Os Coroneis Xefes da Intendencia de determinadas áreas militares conservan o título de Intendente e o xeneral de División de cada un dos Corpos de Intendencia da Armada e os Exércitos mantén o título honorífico de Intendente Xeral. Actualmente o Corpo de Intendencia é un corpo de xestión económica e financeira que centraliza a administración dos exércitos, con tarefas orzamentarias, contables, financeiras e outras como Xestión da Información Pública ou Controlador de Torre.
Arxentina
Na Arxentina, "Intendente" adoita ser o título que recibe o titular do poder executivo dun municipio, aínda que debido á autonomía lexislativa nesta materia por parte das provincias, a súa denominación pode variar nalgúns casos.
Nestes últimos casos, os departamentos poden conter múltiples intendencias de diferentes cidades. As características xurídicas están establecidas nas constitucións provinciais. O período do intendente dura 4 anos.
Chile
En Chile, os Intendentes son os representantes naturais e inmediatos do Presidente da República das rexións en que está dividido o país. Son nomeados polo Presidente e mantense nas súas funcións mentres conte coa súa confianza.
Colombia
miniatura|100px|esquerda|Insignia de Intendente [[Policía Nacional de Colombia.]] En Colombia, Intendente é o terceiro grao da carreira do Nivel Executivo da Policía Nacional equivale a un suboficial no grao de sarxento segundo, grao inmediatamente inferior ao de intendente xefe e inmediatamente superior ao de subintendente.
O grao é unha Xineta confeccionada en pano ou lanilla cor verde oliva. Ten 8 cm de longo por 6 cm de ancho. Leva a Estrela da Policía na parte superior e tres barras horizontais na parte inferior de 4 cm de longo por 0.5 cm de ancho. Os ángulos, barras, bordos e estrela son bordados en fío dourado ou fío negro dependendo do uniforme.
Intendencias: División territorial administrativa, cuxo gobernante era o Intendente. En 1948, o país estaba dividido en 15 departamentos, 2 intendencias e 7 comisarías. Entre 1951 e 1981, creáronse oito departamentos máis. A constitución política de 1991 converteu ás intendencias e comisarías en departamentos; por iso o número de departamentos elevouse a 32.
Costa Rica
En Costa Rica un intendente é un funcionario electo democraticamente para gobernar certos distritos especiais que, pola súa distancia do centro político do cantón (municipio) ao que pertencen, gozan de certa autonomía. Estes distritos son só oito en total e coñéceselles como Concellos Municipais de Distrito.
Paraguai
No Paraguai, os Intendentes son as máximas autoridades dun distrito, equivalentes aos "alcaldes" doutros países hispanoamericanos.
Uruguai
No Uruguai, os Intendentes son as autoridades encargadas de administrar cada un dos dezanove departamentos nos que se divide o país.
Oro
miniatura|Localización da provincia de Oro en Papúa Nova Guinea.
Oro, actualmente chamada provincia do Norte, é unha das provincias da Papúa Nova Guinea, con capital Popondetta. A provincia abrangue unha área duns 22.800 km2, e segundo o censo do ano 2000, tiña unha poboación de 133.065 habitantes.
As Paredes, Castromaior, Abadín
As Paredes é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 32 habitantes en 2015 (15 homes e 17 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 40 habitantes (19 homes e 21 mulleres).
Jeronim Isidor Chimy
Jeronim Isidor Chimy, nado o 12 de marzo de 1919 en Radway (Canadá) e finado o 19 de setembro de 1992 en Vancouver (Canadá), foi un eclesiástico canadense greco-católico ucraíno, 1º bispo de New Westminster dende o 27 de xuño de 1974 até o seu pasamento.
Traxectoria
Naceu nunha familia de ucraínos, fillo de Evstafii Chimy e Anna (de apelido de solteira Yahniy). Ao rematar a súa educación, uniuse á Orde de San Basilio Magno, facendo a profesión solemne o 27 de xullo de 1941. Foi ordenado sacerdote o 29 de xuño de 1944 logo de completar os estudos teolóxicos. Posteriormente marchou a Roma, onde doutorouse en Dereito canónico en 1966 pola Pontificia Universidade Lateranense. En Roma, entre 1961 e 1974 traballou na curia xeral dos basilianos, e a partir de 1966 foi tamén reitor do Pontificio Colexio Ucraíno de San Xosafat.
O 27 de xuño de 1974 foi nomeado por Paulo VI bispo da nova eparquía de New Westminster. Recibiu a consagración episcopal o 5 de setembro de 1974 de mans de Maksym Hermaniuk. Exerceu o cargo até o seu pasamento en Vancouver o 19 de setembro de 1992.
Toro, Toro, Laza
Toro é un lugar da parroquia de Toro no concello ourensán de Laza na comarca de Verín. Tiña 75 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 36 eran homes e 39 mulleres.
Barcelos
Barcelos é unha cidade portuguesa no Distrito de Braga, rexión Norte e subrexión do Cávado, con preto de 5 200 habitantes.
É sede dun concello de 378,70 km² de área e 124 555 habitantes (2008), dividido en 89 freguesías (é o concello con maior número de freguesías de Portugal). O concello áchase limitado ó norte polos concellos de Viana do Castelo e Ponte de Lima, ó leste por Vila Verde e por Braga, ó sueste por Vila Nova de Famalicão, ó suroeste por Póvoa de Varzim e ó oeste por Esposende.
D. Afonso Henriques concedeulle un foro en 1140. Está irmandada coa vila de Pontevedra.
Freguesías
As freguesías de Barcelos son as seguintes: thumb|Galo de Barcelos
Rickettsia prowazekii
Rickettsia prowazekii é unha especie de bacterias gramnegativas parasita intracelular obrigada, aerobia, que é o axente causante do tifo exantemático epidémico, transmitido polas feces dos piollos. A célula de R. prowazekii está con frecuencia rodeada por unha capa microcapsular mucosa, e non é flaxelada. Os reservorios principais son certos mamíferos, como o esquío voador en Norteamérica. O ciclo de vida natural da bacteria comprende xeralmente un hóspede vertebrado e outro invertebrado, normalmente un artrópodo, tipicamente o piollo humano. Unha forma de R. prowazekii que existe nas feces dos artrópodos permanece infectiva durante meses. Os piollos que foron infectados ao picar a un enfermo de tifo pasan a un novo hóspede, e nel o piollo elimina o microorganismo nas súas feces, que penetra na pel ao rañarse e despois chega ao sangue e penetra nas células endoteliais nas que se divide e causa vasculite, trombose, febre e exantemas na pel.
A súa secuencia xenómica indica que R. prowazekii parece estar moi relacionada co suposto antepasado de vida libre que orixinou as mitocondrias por endosimbiose.
Descubrimento
Esta bacteria descubriuna en 1916 o doutor brasileiro Henrique da Rocha Lima, que traballara con Stanislaus von Prowazek. Henrique da Rocha Lima nomeou a bacteria dándolle o nome do seu colega S. von Prowazek, que morrera de tifo en 1915. Tanto Prowazek coma da Rocha Lima infectáronse con tifo mentres estudaban o seu axente causante nun hospital penitenciario en Hamburgo, Alemaña.
Evolución
O xenoma de R. prowazekii proporciona moitos datos sobre a orixe das actuais mitocondrias. Porén, R. prowazekii non é o único parente próximo coñecido das mitocondrias segundo a secuencia xenómica, xa que o seu xenoma é moi derivado, igual ca o da mitocondria, polo que deben ter un antepasado común. O xenoma deste organismo ten un tamaño de máis de 1 millón de pares de bases e contén 834 xenes que codifican proteínas. Os datos da súa secuencia suxiren que todas as mitocondrias existentes derivan dun antepasado de R. prowazekii como resultado dun só evento de endosimbiose. A fagocitación transitoria de células procariotas por células máis grandes non é algo raro no mundo microbiano. No caso das mitocondrias, esta relación transitoria fíxose permanente ao perder a célula bacteriana parte do seu ADN, o que fixo que a partir de entón fose incapaz de manter unha vida independente, e a célula hóspede fíxose dependente do ATP xerado polo seu hóspede. Como os dous son similares deberon ter unha historia evolutiva similar. Crese que as mitocondrias evolucionaron por endosimbiose, e R. prowazekii puido evolucionar da mesma maneira. Tamén é posible que unha bacteria similar a R. prowazekii fose quen iniciase a endosimbiose.
Tratamento
Desenvolvéronse vacinas contra R. prowazekii na década de 1940, e foron moi efectivas na redución das mortes por tifo entre os soldados norteamericanos durante a segunda guerra mundial. A inmunidade que se adquire coa vacina ou por anteriores infeccións por R. prowazekii dura toda a vida na maioría dos casos. Porén, R. prowazekii pode orixinar unha infección latente asintomática, que pode reactivarse anos ou décadas despois (denominándose nese caso enfermidade de Brill-Zinsser). O tratamento con antibióticos do tipo das tetraciclinas é xeralmente efectivo.
Traza
miniatura|dereita|Larva de Tineola bisselliella (unha traza da roupa). miniatura|dereita|Adulto de Tineola bisselliella (unha traza da roupa). miniatura|dereita|Anobium punctatum (unha traza da madeira) a piques de saír do seu burato. alt=Larva dunha traza da madeira|miniatura|Larva dunha traza da madeira extraída dun tronco. Traza, couza, caruncho, trilla, corta ou rela son as denominacións populares dadas a diferentes grupos de insectos que se alimentan dos tecidos, a madeira ou o papel, segundo os casos. Con este nome coñécense en galego dous grupos de insectos moi distintos:
Traza da madeira
Algunhas especies destrutivas son:
O Morgullón, Piñeira, Ribadeo
O Morgullón é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués de Ribadeo. Segundo o IGE en 2007 tiña doce habitantes (catro homes e oito mulleres), a mesma cantidade ca en 2006.
Sitúase ao leste, no extremo da parroquia e lindando coa parroquia veciña de Vilaselán. Trátase dun asentamento de veciños que cultivaban a terra e que agora aproveitaron para algunha explotación gandeira dada a riqueza dos pastos. Non había industrias nin outra clase de servizos. Cerca do lugar está o camposanto parroquial.
Furco, Furco, Becerreá
Furco é un lugar da parroquia de Furco no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 22 habitantes (9 homes e 13 mulleres).
Electronic Arts
Electronic Arts, Inc. (abreviada EA) é unha empresa estadounidense desenvolvedora e distribuidora de videoxogos para computador e videoconsolas fundada por Trip Hawkins. É a primeira no sector chamada third party, é dicir licenciataria para producir xogos en videoconsolas de terceiras empresas. As súas oficinas centrais están en Redwood City (California). Ten estudos en varias cidades dos Estados Unidos, no Canadá, o Xapón e Inglaterra. Posúe diversas subsidiarias, como EA Sports, encargada dos simuladores deportivos, EA Games para os demais xogos, e subsidiarias adquiridas durante o tempo como Maxis, entre outras. Electronics Arts tamén posúe a maior distribución do mundo neste sector, con oficinas en países como o Brasil, Polonia, a República Checa e o Xapón.
Historia
Na segunda metade da década dos 90, empezou a producir moitos xogos de deportes, carreiras de estratexias para a Sony Play Station, para a Panasonic 3DO e apoiou ademais, algo máis timidamente, a Nintendo 64 e a Sega Saturn. Sorprendentemente non sacou ningún xogo para Dreamcast (antes apoiaba activamente a todas as consolas de Sega). Na nova xeración de principio do século XXI decidiu EA apoiar a todas as plataformas: Xbox, PlayStation 2 e GameCube, sen deixar de lado ao PC. Esta inmensa produción para as consolas caseiras contrasta co escaso lanzamento para as portátiles e moitos menos para máquinas de Arcade, en toda a historia da compañía.
En 1997 adquiren Maxis, un estudo de desenvolvemento liderado por Will Wright e creadores da franquía SimCity. Tras adquirir o estudo redeseñan SimCity 3000 logrando un grande éxito en vendas. Un ano despois Maxis crea Os Sims e as súas sete expansións, o seu produto estrela e considerado o videoxogo de PC máis vendido de todos os tempos. En 2004, tras a mudanza de Maxis á sede central de EA en Redwood City, lanzan Os Sims 2.
En 2005 conseguiu a licenza exclusiva da NFL do fútbol norteamericano, tentou o mesmo coa liga de baloncesto NBA, pero esta vez sen éxito; comprou varias compañías do sector como o grupo de programación de Criterion e intentou comprar a Ubisoft, a maior de Europa e unha das maiores do mundo, non logrado polas negativas dos seus donos.
En 2009 compraron unha pequena empresa de xogos coñecida como Playfish, co seu xogo máis popular Pet Society e pechou dous xogos: Hotel city e Restaurant city, causando revoltas polos xogadores destes. En 2011 creou Sims Social, un xogo que chegou ao top 5 dos xogos de Facebook, e despois anunciou a creación de Simcity Social como unha competencia para o coñecido xogo de CityVille. Ambos os xogos, á vez que Petsociety, pecharon o 14 de xuño do 2013, o cal causou unha revolta entre os xogadores de Facebook, e creouse un slogan co nome de EA kill games (EA mata xogos) que viaxou arredor do mundo.
En xullo de 2011 anunciouse desde a compañía a compra da empresa PopCap Games a cal é un desenvolvedor de xogos para dispositivos móbiles, tabletas, computadoras e sitios web polo valor de 650 millóns de dólares e 100 millóns máis para os directivos de PopCap. A recoñecida empresa xa creara títulos como Plants vs. Zombies, Zuma e Bejeweled.
Estrutura
Todas as marcas e estudos de EA son supervisados polo Director Executivo John Riccitiello, quen ten este cargo desde 2007. Moitos atribuíron o éxito de Riccitiello en EA á súa paixón como gamer.
As seguintes son as marcas de Electronic Arts, cos estudos que caen baixo cada marca:
EA Games
Contén o número máis grande de estudos e equipos de desenvolvemento. Esta é responsable dos xogos de aventura-acción, rol, carreiras e combate, publicados baixo a marca de Electronic Arts. Ademais dos xogos tradicionais, EA Games tamén desenvolve mmorpgs. Frank Gibeau atópase á cabeza de EA Games.
EA Sports
Encárgase de publicar todos os títulos de EA baseados en deportes, xa sexan casuais, realistas ou libres, incluíndo as series de FIFA, Madden NFL, Cricket, Tiger Woods PGA Tour e NBA Live, entre outras. Andrew Wilson está á cabeza de EA Sports.
EA Maxis
Crea e publica xogos casuais para xogadores serios e non tradicionais. Entre estes títulos atópase a serie dos Sims, SimCity e o desenvolvemento e mercadeo de xogos de simulación de vida e comunidades en liña. A división está encabezada por Lucy Bradshaw.
EA Interactive
Inclúe o servizo en liña Pogo.com, Playfish e EA Mobile. O seu director é Barry Cottle.
Recentes promocións
Recentemente EA Games lanzou unha promoción pola cal, ao comprar unha lata de Drpepper, pódese atopar un código que ao ingresalo na páxina http://www.drpepper.com/promotions/ permite descargar un parche o cal instala 14 novas partes robóticas para o creador de criaturas de Spore. Con todo, só é válida a promoción nos Estados Unidos, polo cal, usuarios de Spore que non vivan neste país non poderían conseguir as 14 partes. Lanzouse para a súa descarga o parche non oficial 1.06 que instala esta partes pero, a diferenza da promoción, as creacións robóticas feitas con este parche 1.06 non se poden subir á Sporepedia. Moitos usuarios expresaron o seu descontento con creacións que aluden ao malo que é este parche xa que carece de orixinalidade nas 14 partes, dicindo que parecen mais tubos oxidados e partes robóticas de lata en lugar de verdadeiras partes de robots.
Por outra banda este parche, ao ser instalado antes da expansión Aventuras Galácticas, pode provocar o fallo do xogo, polo que se se quere instalar Aventuras galácticas primeiro é necesario desinstalar Spore, reinstalalo e instalar a expansión, para despois instalar o parche da promoción ou o 1.06.
Varios xogadores descubriron que o parche non oficial 1.06 contén un arquivo chamado BP2.Package o cal é o que contén as partes. Este arquivo pódese extraer e instalar coma se fose un mod sen necesidade de actualizar o xogo, pero sen poder subir á Sporepedia.
Baneo de xogadores
No seu foro oficial de Spore, chegaron a ameazar con expulsar aos membros que comentasen e expresásense sobre o seu novo sistema de seguridade DRM, chamado SecuROM que limita o número de veces que pode o comprador instalar o produto. Isto ocasiona que os xogadores teñan que adquirir unha licenza de novo xa que a que pagaron, coa que usan o foro, é invalidada.
Playfish
En novembro de 2009 EA anunciou a compra de Playfish, unha marca inglesa de xogos sociais. Desde ese momento a popularidade de Playfish caeu por que EA empezou a eliminar xogos como Minigolf Party e Quiztastic no 2010, no ano seguinte repetiuse con máis xogos, como Who Has The Biggest Brain, Word Challenge, Bowling Buddies, Geo Challenge, Hotel City, My Empire, Pirates Ahoy! e Country Story. No 2012, continúa o seu decrecemento de xogos, despareciendo Monopoly Millionaires, World Series Superstars, Pet Society Vacation (iOS), Restaurant City e Restaurant City: Gourmet Edition (iOS). O 2013 marcará o final da marca, pois case todos os xogos que quedaban foron eliminados: Crazy Planets, EA Sports FIFA Superstars, The Sims Social, NHL Superstars, RISK: Factions, SimCity Social e Pet Society. O único que xogo que seguía en pé, Madden NFL 13 Social, pechou o 2 de setembro do 2013, e quedando como o último xogo de Playfish.
Isto desatou gran furia de parte dos usuarios que afacían xogar estes xogos, facendo peticións en internet, insultando a EA ou negándose a adquirir produtos da marca.
Campaña contra Wii U
No E3 de 2011, EA anunciou un acordo con Nintendo en axudarlles co Online de Wii U e apoiala ao máximo. Pero nunha reunión de 2012 na que estivo presente John Riccitiello, Nintendo agradeceulles o uso do Online e EA quixo ir máis lonxe, engadindo funcións para Teléfonos intelixentes e Tablets, pero cunha condición, que a eShop de Wii U fóra integrante de Origin. Isto tería dúas consecuencias negativas. A primeira era que se os DLC nunha consola estaban a 5 dólares nunha consola, en Wii U custaría o dobre ou triplo sen que Nintendo teña voz e voto. A segunda era que poderían darlle peores códigos de descarga a xogos da competencia, como Call Of Duty. Nintendo rexeitou a oferta, e EA decidiu deixar só catro xogos (tres para o resto do mundo) entre os que estaban Mass Effect 3, Madden NFL 13, Fifa 13 (que era o 12 con algunhas modificacións) e Need For Speed Most Wanted. Ao sacar o último xogo, EA dixo que non faría máis xogos para Wii U. Unha das mentiras máis delatadas era que Wii U non podía Frostbite 3, pero foi fácil de desmentir xa que Wii U podía correr CryEngine 3. Iso débese a que Crysis 3 estaba a funcionar en Wii U, pero foi cancelado por EA sen razón aparente.
En 2014 houbo dous ataques. Un no que dicían que Nintendo era para nenos e eles non facían xogos para nenos cando os hai precisamente xogando aos seus xogos. Ao día seguinte, Peter Moore tivo que desculparse polo causado. O 1 de abril, aproveitando o April's Fools, publicaron uns tweets de que Wii U corría Frostbite 3 con Mario e Zelda e era a máis potente da Xeración 4, e tamén ás poucas horas, borraron os Tweets, pero foron interceptados por usuarios de Kotaku, e Peter Moore tivo que desculparse. Actualmente segue sen haber resposta de EA de se volve con Wii U ou non, ou probablemente estean toda a xeración ausente na consola de sobremesa de Nintendo. Este balbordo causou o odio dos fans de Nintendo á compañía e mesmo se negaron a comprar máis xogos da compañía mesmo se saían noutras plataformas.
Lago Hòb
miniatura|dereita|350px|Vista parcial do lago Hòb, dende a súa ribeira oriental. Esta é a zona de maior largo e tamén a de maior fondura. O lago Hòb (Hope en inglés) é un loch cerrado situado na parte máis setentrional de Escocia.
Características
O lago Hòb esténdese alongadamente de sur a norte, nas terras antes pertencentes ao condado de Sutherland e agora sumidas na área municipal da Terra Alta. É alimentado polas augas do Srath Mòre, o río que forma o val de An Srath Mòr e desemboca na ría de Euraboil polo curto río Hòb, que non chega ao quilómetro de curso. É polo tanto un lago pechado, pero moi próximo ao mar, o que permite o acceso de especies piscícolas. O seu largo máximo é de 1.200 m, cunha lonxitude que rolda os 8 km, e unha fondura máxima de 55 m.
As súas ribeiras están despoboadas: só un pequeno lugar no seu extremo norte (Hope, no seu nome oficial inglés) prové algúns servizos orientados á pesca deportiva. Nas proximidades da ribeira leste, e dominando o lago, sitúase o monte Beinn Hòb, o munro máis setentrional de Escocia.
Aproveitamento
O lago Hòb é coñecido por ser un lugar frecuente de pesca deportiva, particularmente dunha variedade de troita que ten comportamentos migratorios (marcha ao mar a desovar), e do salmón. A pesca é máis habitual na ribeira oeste.
Joe Strummer
John Graham Mellor, nado en Ancara, Turquía o 21 de agosto de 1952 e finado o 22 de decembro de 2002 en Broomfield (Somerset) Inglaterra foi un músico inglés-turco, coñecido artisticamente como Joe Strummer. Prinicipalmente por ser o vocalista do punk rock grupo The Clash até 1986, celtic punk banda The Pogues e proto-punk The 101ers.
Trez
O topónimo Trez pode referirse a:
Carolina Bescansa
Traxectoria
Carolina Bescansa é neta do farmacéutico e fundador dos Laboratorios Bescansa Ricardo Bescansa Castilla, e filla do anestesista Fermín Bescansa e Adelina Hernández. Comezou os seus estudos de Socioloxía e Ciencias Políticas na Universidade de Granada en 1989, mais licenciouse na Universidade Complutense de Madrid e doutorouse na mesma universidade.
Especialista en Metodoloxía da Investigación en Ciencias Sociais, é profesora na Facultade de Ciencias Políticas da Universidade Complutense. En 2014 no seo desa facultade naceu a iniciativa Podemos, que logo se converteu en partido político. Carolina Bescansa foi unha das tres fundadoras e unha das cabezas visibles da formación ao longo de 2014.
Vogue
Vogue pode referirse a:
Carolina Bescansa
Traxectoria
Tras as eleccións europeas de 2014, Carolina Bescansa —que non foi nas listas— aumentou as súas aparicións en actos do partido e en tertulias televisivas.​ O 15 de novembro de 2014, foi elixida membro do Consello Cidadán (dirección do partido) con preto do 85% dos votos, converténdose así na muller coa maior responsabilidade na representación do partido.
Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata
Historia
Foi inaugurado en 1954, polo daquelas presidente Juan Domingo Perón, e non se trataba dun festival competitivo, senón dunha mostra internacional chamada "Festival Cinematográfico Internacional". Xa nesa primeira edición, o festival contou con figuras internacionais, do talle de Gina Lollobrigida e Errol Flynn. Despois desta, prodúcese unha descontinuidade de catro anos, até 1959, cando a Asociación de Cronistas Cinematográficos da Arxentina se fai cargo do festival.
Carolina Bescansa
Traxectoria
En 2015 ocupou o segundo posto na listaxe de Podemos ao Congreso dos Deputados pola circunscrición de Madrid nas eleccións xerais e logrou o escano. O día da constitución das Cortes Xerais anunciou a súa candidatura á presidencia do Congreso e competiu contra o candidato acordado polo PP, o PSOE e Cs, o ex-lehendakari socialista Patxi López. Obtivo o apoio de 71 deputados (os 69 de Podemos mais os 2 de Unidad Popular), que non foron suficientes para superar os 130 conseguidos por López.
Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata
Historia
A partir do ano seguinte e até 1970, sucederase anualmente os festivais ensinando as distintas vertentes artísticas cinematográficas da década dos 60, con figuras invitadas tales como Paul Newman, Alberto Sordi, Pier Paolo Pasolini, Vittorio Gassman, Toshirō Mifune, François Truffaut, Karel Reisz, Catherine Deneuve, Juan Antonio Bardem, Anthony Perkins, Jean-Paul Belmondo, Maria Callas, Cantinflas, Andrzej Wajda, Jacques Tati, Lee Strasberg, George Hamilton, entre outros.
Airbus Beluga
Para outros termos con igual nome véxase: Beluga e Caviar Beluga.''
Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata
Historia
En 1964, o festival mudouse temporalmente e por única vez a Buenos Aires e denominouse Festival Cinematográfico Internacional da República Arxentina. No ano 1966 un golpe de estado na Arxentina produce cambios e o Instituto de Cine faise cargo dos festivais dos anos 1968 e 1970. Nos anos 1967 e 1969 non se celebrou o festival.
Gliese 176 b
Gliese 176 b é un planeta extrasolar do tipo Super-Terra que está aproximadamente a 31 anos luz de distancia, na constelación de Taurus. Este planeta orbita moi preto da súa estrela nai, a anana vermella Gliese 176 (tamén chamada "HD 285968").
O anuncio inicial confundiu a periodicidade planetaria coa periodicidade estelar de 40 días, dando un período de 10,24 días para un planeta de 25 masas terrestres. Lecturas posteriores filtraron os datos da rotación da estrela, dando unha lectura máis precisa da órbita do planeta e unha masa mínima. O planeta orbita dentro da magnetosfera interior da súa estrela nai. A citada temperatura de 450 K é unha temperatura de "equilibrio térmico".
Prevese que o planeta estea gobernado por un núcleo rochoso, pero a súa masa real é descoñecida. Se a órbita está orientada de tal xeito que o estamos a ver case de fronte, o planeta pode ser significativamente máis masivo do que indica o seu límite inferior de masa. Se é así, podería ter atraído un manto de gas coma Urano ou Gliese 436 b.
Festival Internacional de Cinema de Mar del Plata
Premios
Orixinalmente os premios foron denominados "Ombú", até o ano 2004, cando lle cambian o nome dos premios a "Astor", na honra de Astor Piazzolla. O xurado é internacional e está composto por cineastas, artistas, profesores e teóricos do mundo do cine. Actualmente entréganse os premios Astor a mellor película, mellor director, mellor actriz, mellor actor, mellor guión, mellor película iberoamericana e máis un premio especial do xurado.
Airbus Beluga
O Airbus A300-600ST (Super Transporter), tamén coñecido como Airbus Beluga ou simplemente como Beluga, é un avión de carga, especializado en cargas voluminosas, deseñado por Airbus a partir do A300, con grandes modificacións para poder levar cargas de gran tamaño. Oficialmente nos seus inicios foi chamado Super Transporter, pero o nome Beluga fíxose popular e foi oficialmente adoptado.
Historia
Debido á súa historia e estrutura, Airbus ten diferentes centros de produción repartidos por toda Europa, cada un dos cales produce unha parte do avión, que ten que ser trasladada para ser unida ás demais partes na planta final de ensamblaxe. Aínda que a carga de traballo de cada centro varía segundo o modelo, polo xeral distribúense do seguinte xeito: as ás fabrícanse en Reino Unido, o estabilizador horizontal e as portas en España, a fuselaxe en Alemaña e a sección central e a parte dianteira en Francia, as cales son unidas en Tolosa, Hamburgo, Filton ou Sevilla segundo o modelo e versión.
Nun principio os compoñentes levábanse por terra ou por barco, pero o incremento da produción fixo necesario transportalos por aire. Para iso Airbus mercou en 1972 catro Super Guppy (conversións do Boeing 377), que pertenceran ao programa espacial Apolo da NASA. Pero os Super Guppy non deron o resultado que se agardaba, e debido á súa antigüidade tiñan un alto custo de mantemento, ademais a súa capacidade non era suficiente para satisfacer a velocidade de produción das factorías de Airbus. Para arranxar estes problemas creouse o Beluga.
En 1991 Aérospatiale e DASA, dous dos principais participantes en Airbus, comezaron a desenvolver o substituto dos Super Guppy. O punto de partida foi o modelo de fuselaxe ancho Airbus A300: as ás, motores, tren de aterraxe, e a parte baixa da fuselaxe son os mesmos que os do A300, mentres que a parte superior da fuselaxe é unha enorme estrutura en forma de ferradura de 7,7 metros de diámetro. Para facilitar o acceso á zona de carga dende a parte frontal sen ter que desconectar os sistemas eléctricos, hidráulicos e de control de voo, a cabina do A300 foi movida cara abaixo, e a estrutura de cola foi ampliada e reforzada para manter a estabilidade direccional.
A súa construción comezou en setembro de 1992, e o seu primeiro voo foi en setembro de 1994. Despois de 335 horas de voos de proba conseguiu a certificación en outubro de 1995, e o A300-600ST "Beluga" entrou en servizo. Construíronse catro exemplares máis, un por anos, e na actualidade os cinco aínda operan regularmente. A súa tarefa principal é a de transportas compoñentes de Airbus para a súa ensamblaxe final en Tolosa ou Hamburgo, pero tamén están dispoñibles para o alugueiro, sendo usados para transportar gran variedade de cargas especiais, como compoñentes da estación espacial, grandes e delicadas pezas de arte, maquinaria industrial ou helicópteros enteiros.
Comarcas de Galicia
miniatura|300px|Mapa das comarcas de Galicia. miniatura|300px|Comarcas cos seus nomes. miniatura|300px|Mapa combinado das comarcas e concellos de Galicia.
En Galicia, segundo o decreto 65/1997 da Xunta, existen oficialmente 53 comarcas, das cales 18 pertencen á provincia da Coruña, 13 á de Lugo, 12 á de Ourense e 10 están na provincia de Pontevedra. As comarcas constitúen o ámbito de actuación dos plans de desenvolvemento comarcal e carecen de funcións administrativas.
Poboación
A continuación detállase a poboación por comarcas en cada unha das catro provincias galegas:
Provincia da Coruña
Das 18 comarcas da provincia da Coruña, no ano 2020 é a comarca da Coruña a que ten máis poboación, con 406.873 habitantes, mentres que en último lugar estaría a comarca da Barcala, con 10.203 habitantes.
Provincia de Lugo
Dentro da provincia lucense, no ano 2020 a capital e a súa comarca ocupan o primeiro posto con 118.955 habitantes; pola contra, a comarca de Fonsagrada é a menos poboada, con 4.830 habitantes.