cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Hungría de 2018
O Gran Premio de Hungría de 2018, oficialmente o Formula 1 Rolex Magyar Nagydíj 2018 foi unha carreira de Fórmula Un que se disputou o 29 de xullo de 2018, no circuíto de Hungaroring preto de Mogyoród, Hungría. Foi a décimo segunda carreira da tempada de 2018 e a trixésima cuarta carreira do Gran Premio de Hungría, e a 33ª vez que a carreira disputouse como un evento do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en }..
Sergei Loznitsa
Sergei Loznitsa (Сяргей Уладзіміравіч Лазніца, Серге́й Влади́мирович Лозни́ца, Сергій Володимирович Лозниця), nado o 5 de setembro do 1964, é un director de cine ucraíno coñecido tanto polos seus documentais como polas súas películas de ficción.
Traxectoria
Loznitsa naceu o 5 de setembro de 1964 na cidade de Baranavičy, en Belarús. Naquel tempo Belarús formaba parte da Unión Soviética. Máis adiante a familia trasladouse a Kíiv, Ucraína, onde Loznitsa rematou os seus estudos secundarios.
No 1991 entrou no instituto de cinematografía Gerasimov, no departamento de dirección de películas no grupo de Nana Djordjadze. No 1997 graduouse con honores.
Dende o 2000 traballou como director de documentais en San Petersburgo. No 2001 el e a súa familia trasladáronse a Alemaña.
No 2010 a súa película Щастя моє foi seleccionada para a competición principal do Festival de Cannes 2010. A súa longametraxe У тумані competiu pola Palma de Ouro no Festival de Cannes 2012. Maidan tivo a súa estrea mundial nun pase especial en Cannes en maio de 2014; este documental mostraba gravacións das protestas populares dos anos 2013-14 en Kíiv e a súa represión violenta.
George Baxter
miniatura|dereita|Unha das impresións de Baxter, o Crystal Palace de Nova York George Baxter, nado en 1804 e finado en 1867, foi un artista inglés e editor radicado en Londres. Atribúesella comercialización da impresión en cores.
A impresión en cores
Malia que a impresión en cores fora xa desenvolvida na China séculos atrás, non foi atén entón comercialmente viábel. Con todo, nos primeiros anos do século XIX o proceso de impresión de cor fora revivido por George Savage, un tipo de Yorkshire residente en Londres, e foi en base aos métodos de Savage como Baxter desenvolveu ose de seu. En 1828, Baxter empezou as experimentacións con impresión de cor servíndose de moldes de madeira, e os primeiros froitos comerciais datan de 1834, con dúas pequenas viñetas.
Agustina Álvarez de Rovina
Traxectoria
Residiu en Vigo dende 1918. Dedicouse a tarefas docentes. Comezou a formar parte da redacción de Faro de Vigo en 1923. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeada concelleira de Vigo xunto con Margarita Losada Pardo, tomando posesión o 18 de xaneiro de 1927. Foi directiva da Asociación da Prensa de Vigo.
Fleetwood Mac
Fleetwood Mac é unha banda de blues e rock inglesa procedente de Londres e creada en 1967. O grupo sufriu constantes cambios na súa formación, e o único membro orixinal que queda é o batería Mick Fleetwood. Creada a finais dos anos 60, cambiou o seu estilo dun blues tradicional a rock e finalmente a un pop suave e elegante. Os seus períodos de máis éxito foron nos seus inicios, cando entre a formación figuraba Peter Green, e nos últimos anos da década dos setenta, cando a voz de Stevie Nicks e as cancións de Lindsey Buckingham foron moi populares.
Operativo Independencia
O operativo foi autorizado pola entón presidenta María Estela Martínez de Perón, dispoñendo que
O presidente da Cámara de Deputados, Ítalo Luder, fixo extensivo o operativo a todo o país durante o seu breve período á fronte do PEN, mediante os decretos 2270/1975 e 2272/1975
Os militares utilizaron o territorio da máis pequena das provincias arxentinas para aplicar, no marco da Doutrina da Seguridade Nacional, a metodoloxía da chamada guerra contrarrevolucionaria que aprenderan dos franceses primeiro e dos norteamericanos despois. Os seus eixes centrais foron o terrorismo, o secuestro, a desaparición de persoas e os campos de concentración onde se torturou e asasinou a miles de guerrilleiros. A superioridade loxística e operativa do exército, ao mando do xeneral Acdel Vilas primeiro, substituído por Domingo Antonio Bussi en decembro de 1975, logrou decimar en poucos meses aos combatentes e crebar os vinculos entre o ERP e os tucumanos.
Şehzade Bayezid
Şehzade Bayezid, nado en 1525 e finado o 25 de setembro de 1561, foi un príncipe otomán, aspirante polas armas ao trono.
Traxectoria
Bayezid era fillo de Suleiman I e de Hürrem Sultan, foi gobernador da rexión de Anatolia ata que en 1553 durante unha campaña do seu pai a Nakhchivan (na actual Acerbaixán) pasou a gobernar Edirne, a capital otomá en Europa, para controlar Rumelia na ausencia do emperador. Durante a campaña executouse a Şehzade Mustafá, o irmán máis vello de Bayezid, Şehzade Mustafa. As novas da morte do príncipe causaron malestar ao longo do imperio e un impostor, que se facía pasar polo executado Mustafá, alzouse contra Suleiman en Rumelia. Malia que un visir dominou a rebelión, Suleimán sospeitou que o seu fillo Bayezid reaccionou deliberadamente de xeito vagaroso. Logo da campaña pasou a gobernar Kütahya.
Rebelión
Suleiman coñecedor que só dous dos seus fillos estaban en condicións de lle suceder no trono, Selim e Bayezid e que a competición entre os dous era evidente, decidiu en 1558 enviar os dous fillos a provincias afastadas da capital Constantinopla pero equidistantes dela, así Selim foi como gobernador a Konya e Bayezid a Amasia. Así e todo Bayezid foi remiso a obedecer e comezou a reunir aos seus seguidores. Suleiman acusou ao seu fillo Bayezid de ser un rebelde e enviou o seu fillo Selim contra el, e en colaboración con Sokollu Mehmet Pasha (futuro gran visir), derroutouno na batalla de Konya o 31 de maio de 1559. pero Beyezid logrou escapar a Persia cos seus fillos e un pequeno exército, alí ao primeiro o sultán Tahmasp I acolleuno pero logo a petición de Suleiman prendeuno e finalmente executouno canda os seus catro fillos.
Actividade poética
Bayezid foi tamén un poeta, compoñendo co pseudónimo de "Şahi" poesía en turco e persa. Nos seus poemas están presentes o desexo de reinar, o amor, o pecado e o perdón. Consérvanse dous manuscritos cos seus poemas e tamén as composicións nas que piden perdón a seu pai, así como a resposta deste.
Literatura infantil e xuvenil
Naturalmente, o contido dentro dunha obra infantil e xuvenil depende da idade do lector; en canto obras literarias destinadas a meniños de dous a catro anos de idade están case sempre constituídas de poucas palabras e posúen moitas cores e/ou posúen moitas imaxes e fotos, obras literarias destinadas aos adolescentes moitas veces só teñen texto.
Roidiz, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
Roidiz é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga
miniatura|200px|Marcela e Elisa trala voda. Fotografía de [[José Sellier.]] Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga foron dúas mestras galegas. As dúas mulleres constituíron o segundo matrimonio entre persoas do mesmo sexo do que hai constancia, sendo o primeiro datado en período medieval. Casaron o 8 de xuño de 1901 na Coruña, ás sete da mañá na igrexa parroquial de San Xurxo, e para acadalo Elisa tivo que adoptar unha identidade masculina.
A nova da súa voda difundiuse axiña por toda España e por varios países europeos. Aínda non se sabe o que aconteceu con elas trala súa fuxida á Arxentina.
A súa unión matrimonial realizouse máis de cen anos antes de que a lei permitise o matrimonio entre persoas do mesmo sexo, co que este feito pode considerarse un precedente do matrimonio homosexual en España.
Primeiro encontro, separación e reencontro
miniatura|[[Igrexa de San Xurxo da Coruña|Igrexa de San Xurxo, onde casaron.]] Marcela e Elisa coñecéronse mentres estudaban na Escola Normal de Mestras da Coruña, onde se formaban as futuras profesoras de ensinanza primaria. A súa amizade deu paso a unha relación máis íntima. Os pais de Marcela, vendo que a amizade ía alén do socialmente permitido e temendo un posible escándalo, enviaron a súa filla a Madrid. Pasou o tempo e ambas, unha na Coruña e outra en Madrid, remataron os seus estudos. Atoparíanse de novo cando Elisa foi destinada como mestra interina a Couso, unha pequena parroquia de Coristanco. Preto, en Vimianzo, na aldea de Calo, instalouse Marcela xa coma mestra superior. Decidiron vivir xuntas en Calo, onde Elisa exercía. En 1889, Marcela tivo que ir dar clases a Dumbría mentres Elisa ficaba en Calo, aínda que Elisa percorría polas noites varios quilómetros para poder ver a súa amante.
Identidade falsa e matrimonio
En 1901 Elisa adoptou un aspecto masculino (co cal se presentou na Escola Normal para solicitar un certificado de estudos), inventou un pasado e converteuse en Mario. Para este pasado inventado tomou como referencia un curmán seu morto nun naufraxio. Inventou tamén que pasara a infancia en Londres e que o seu pai era ateo. Ante esta última circunstancia, o padre Cortiella, párroco de San Xurxo, bautizou a Mario o 26 de maio de 1901 e administroulle a primeira comuñón, e posteriormente casou a parella o 8 de xuño de 1901 trala publicación das amoestacións. A cerimonia foi breve, os padriños deron fe da súa validez e a parella pasou a noite de vodas na pensión Corcubión, na rúa de Santo André.
Consecuencias
Finalmente, os veciños non puideron seguir indiferentes ante o que, a partir dese intre, se deu en coñecer como o “matrimonio sen home”. A parella foi portada de xornais galegos e madrileños e, como consecuencia disto, foron excomungadas, perderon o seu emprego e ditouse unha orde de busca e captura. Semella que para que tivese lugar a excomuñón, o párroco pediulle a un doutor que examinase a Mario para comprobar se era home ou muller. Mario accedeu e, cando o doutor emitiu o seu diagnóstico, tentou pasar por un hermafrodita cuxa condición fora diagnosticada en Londres. A Garda Civil perseguiunas até a localidade de Dumbría, onde ambas exercían coma mestras. Tense constancia de que pasaron por Vigo e Porto (Portugal) na súa fuxida. Nesta cidade, Elisa fíxose chamar Pepe e, de novo baixo a aparencia dunha parella heterosexual, as mulleres viviron como marido e muller durante dous meses.
O 1 de xullo de 1901 o xuíz Pedro Calvo Camina acordou procesalas e ordenar a súa busca e captura. O 18 de agosto, a petición da policía española, foron detidas e encarceradas. Foron liberadas trece días despois porque un movemento solidario liderado por activistas portuguesas esixiu a súa liberdade, realizándose ademais varias colectas públicas para axudalas economicamente. Entre tanto, Elisa xuraba que era un home para xustificar a situación. Porén, os dous médicos que a recoñeceron concluíron que o seu sexo era feminino e foi obrigada a vestirse de muller. A pesar do rebumbio, a administración española solicitou a extradición da parella e Portugal aceptouna. Non obstante, antes de ser enviadas a España, foron xulgadas e absoltas polos delitos que se lles imputaban nese país.
Antes de escapar do Porto cara a América, Elisa e Marcela transformáranse nunha familia, pois Marcela dera a luz unha nena o 6 de xaneiro de 1902. Subiron entón nun barco cara á Arxentina, coma tantos outros galegos da época, onde pasaron a lúa de mel e, finalmente, ficaron a vivir. O desembarco en Buenos Aires, ese mesmo ano non foi doado. Traballaron como criadas durante un ano, mais o salario non daba para manter unha familia, polo que tiveron que recorrer a novas estratexias para superar as circunstancias que impuñan a separación. Para iso Elisa, que nese país se identificaba como María Sánchez Loriga, casou en 1903 co dinamarqués Christian Jensen, un home vinte e catro anos máis vello ca ela, para apousentarse nun fogar ao que facer chegar despois a Marcela, baixo a identidade de Carmen, como se fose a súa irmá, e a súa filla. miniatura|Marcela Gracia Ibeas e Elisa Sánchez Loriga arredor de 1901, tras a súa detención en Portugal. Co tempo e a negativa de Elisa (María) a consumar o matrimonio co seu home, xurdiron as sospeitas deste, o que o levou a pescudar e descubrir que María e Carmen eran efectivamente as célebres Elisa e Marcela das que tempo atrás informara a prensa. Víronse de novo enfrontadas aos tribunais ao tratar Jensen de anular o seu matrimonio. A sentenza ditaminou que o matrimonio si era válido por realizarse entre un home e unha muller, polo que non houbo cargos contra Elisa (María). Neste momento (1904) perdéuselles a pista. Algúns veciños de Dumbría espallaron un rumor, varios anos despois, sobre o falecemento de Elisa e o posterior casamento de Marcela cun home. Algúns medios publicaron en 1909 o suposto suicidio de Elisa en Veracruz, hipótese da que non hai evidencias.
En 2018 unha muller arxentina considerou a posibilidade de que a súa bisavoa fose Marcela Gracia Ibeas.
Impacto social e legado
En 1902 publicouse o libro La sed de amar, do escritor estremeño Felipe Trigo, que tivo unha gran repercusión na época. Esta obra incorpora a historia de Marcela e Elisa dándolles os nomes de Rosa e Claudia. O perfil das mulleres e a historia da súa relación transcribe con case total equivalencia a historia real. O propio autor fai constar a pé de páxina nalgunhas versións publicadas que a historia é real e que ocorreu na Coruña en 1901.
En 2003, o redactor xefe da cadena SER Isaías Lafuente publicou o libro Agrupémonos Todas (2003), no que fixo un percorrido polo máis destacado do feminismo no século XX. Nesa obra sinala a historia de Marcela e Elisa como un dos feitos máis significativos relacionados con este movemento acontecidos en Galicia xunto coa figura de Emilia Pardo Bazán. miniatura|Rótulo da rúa Marcela e Elisa na Coruña O 18 de decembro de 2008 presentouse no paraninfo da Universidade da Coruña o libro de Narciso de Gabriel Elisa e Marcela - Alén dos homes, traballo de máis de 300 páxinas que recolle o periplo da parella entre que fuxiron da Coruña en xuño de 1901 ata o ano 1904.
A finais de 2011, a Universidade da Coruña presentou na sala "La Normal", unha exposición sobre o momento histórico vivido por estas mulleres así como a súa propia historia. Nun dos paneis contábase que a prensa mexicana anunciara en 1909 o suicidio de Elisa.
En 2018, o concello da Coruña inaugurou en San Roque de Fóra unha rúa co nome Marcela e Elisa.
En 2019 estreouse o filme Elisa y Marcela, dirixido por Isabel Coixet.
Matrimonios homosexuais baixo a lei 13/2005
No ano 2005 fíxose legal o matrimonio homosexual en España coa modificación do Código Civil que o regula. Deste xeito, o primeiro matrimonio de persoas homosexuais baixo a nova lei 13/2005 tivo lugar o 11 de xullo de 2005. Celebrouse en Tres Cantos (Madrid), entre Emilio Menéndez e Carlos Baturin, que levaban convivindo como parella máis de 30 anos. O primeiro casamento entre mulleres baixo a nova lei celebrouse en Barcelona, once días despois.
Campo da Rata
250px|miniatura|dereita|Campo da Rata O Campo da Rata é unha extensión de terreo situada na cidade da Coruña, nas inmediacións do barrio de Durmideiras, preto da Torre de Hércules.
Tralo golpe de estado do 18 de xullo de 1936 e nos anos seguintes a esa data, foron fusilados na zona varios centos de presos, a meirande parte deles republicanos e sindicalistas.
Monumentos
miniatura|esquerda|"Monumento aos fusilados". 250px|miniatura|dereita|"Menhires pola Paz". No ano 2001 inaugurouse no lugar un monumento en homenaxe ás vítimas da represión franquista, deseñado por Isaac Díaz Pardo. O monumento composto por bloques de granito, nos que hai manchas de pintura vermella simbolizando o sangue dos fusilados, ten unha inscrición que di:
Tamén figuran dous poemas, de Federico García Lorca e Uxío Carré Alvarellos.
No Campo da Rata existe ademais un conxunto de pedrafitas, realizadas polo escultor Manolo Paz, denominado "Menhires pola Paz". Cada un dos doce menhires ou pedrafitas ten aberto no centro unha xanela.
Os dous monumentos forman parte do Parque escultórico da Torre de Hércules.
Ernesto Campos Camesella
Ernesto Campos Camesella, nado en Vigo, o 11 de xullo de 1966, é un músico e compositor galego considerado de gran relevancia polo seu traballo creativo e novedoso no eido da gaita.
Comezou na música estudando guitarra e gaita no conservatorio de música da súa cidade, pero é a súa faceta de compositor a que se estendeu a partir de entón a multitude de intérpretes, exemplo notorio da inclusión da música galega na música sinfónica e no virtuosismo instrumental. A gaita acompáñase doutros instrumentos, algo pouco usual ata o momento.
Traxectoria
Músico de vocación tardía, descubriu a paixón por ela aos catorce anos. Aos dezaseis ingresa no [Conservatorio Superior de Música de Vigo, onde estuda guitarra con Román González e Tomás Camacho e gaita galega con Xaime Estévez. Con este último instrumento formou parte de varias agrupacións de corte folclórico, sendo as máis relevantes Crema de gaita e o trío Pelica de Can. Dende o ano 2016 é arreglista é compositor na Banda de gaitas Xarabal e dende o 2017 é tamén o arreglista oficial de La Coral y Orquesta Sinfónica Casablanca de Vigo.
Da man de Xaime Estévez iniciouse na súa faceta como compositor, escribindo a primeira obra recoñecida para gaita e piano, Fantasía Popular que, segundo as súas lembranzas, foi acollida ao comezo con algúns sorrisos entre o público ao iniciar a peza cun solo de gaita, que se acalaron ao entrar o piano e formar o dúo.
A partir dese momento a súa orientación creativa tivo a gaita e a música galega como referente.
Aeroporto Ninoy Aquino
O aeroporto internacional Ninoy Aquino, anteriormente coñecido como aeroporto internacional de Manila, é o aeroporto que serve a Manila e á súa área metropolitana. Está situado ao longo dos límites entre as cidades de Pasay e Parañaque, a uns 7 quilómetros ao sur da propia Manila. O aeroporto é a principal porta de entrada para pasaxeiros internacionais a Filipinas e serve como contro de conexións para AirAsia Philippines, Cebgo, Cebu Pacific, PAL Express e Philippine Airlines. Está operado por Manila International Airport Authority (MIAA), un departamento do Departamento de Transporte do goberno filipino.
Ernesto Campos Camesella
Traxectoria
Dende 1989 é mestre de Gaita, Guitarra e Análise Musical no Conservatorio Mayeusis, de Vigo. Colabora como relator acerca da música galega con diferentes entidades, entre as que destacan a Agrupación de Gaiteiros Galegos ou a Escola de Música Tradicional de Ourense.
Aeroporto Ninoy Aquino
Oficialmente é o único aeroporto que serve a área de Manila. Porén, na práctica, tanto o Ninoy Aquino como o aeroporto de Clark, situado na Zona do Porto libre de Clark en Pampanga serven a zona de Manila, sendo Clark usado principalmente por aeroliñas de baixo custo polas súas taxas máis baixas. En tempos recentes houbo peticións para que Clark substituíse a Ninoy Aquino como principal aeroporto de Filipinas. Foi bautizado na honra do senador Benigno "Ninoy" Aquino, Jr., asasinado no aeroporto no ano 1983.
Confederación Rexional Galaica
miniatura|dereita|Manifestación unitaria do [[Día Internacional dos Traballadores|1º de maio en Pontevedra no 2008.]] A Confederación Rexional Galaica é a organización territorial da CNT en Galicia. Na actualidade están adheridos a ela sete sindicatos de Oficios Varios. Constituíuse o 21 de agosto de 1922 no Salón "Ideal Cinema" de Vigo, con José Suárez Duque como o seu primeiro secretario. Nese momento confederáronse 52 sociedades de resistencia, representando a 25 256 afiliados.
Na Ditadura de Primo de Rivera e a II República
Durante a Ditadura de Primo de Rivera mantívose como organización legal pero coas súas actividades restrinxidas. En 1925 o comité pasou da Coruña a Santiago de Compostela, sendo elixido Secretario Xeral Manuel Fandiño Ricart, quen ocupou o cargo até 1930. Unha parte dos seus sindicatos colaboraron a partir de 1926 cos Comités Paritarios establecidos pola ditadura de Primo de Rivera, rompendo coa CRG, que viu reducida a súa implantación tan só a Santiago de Compostela, A Coruña e Vigo. Logo da caída da ditadura en 1930 comezou a se reorganizar, volveu publicar Solidaridad Obrera, o órgano da CRG e elixiu a José Ramón Suárez como novo secretario. Caracterizada pola súa liña moderada, colaborou nos últimos meses de 1930 e primeiros de 1931 coas forzas republicanas na campaña electoral municipal que rematou coa instauración da República o 14 de abril.
En 1932 tiña 32.000 afiliados con implantación na Coruña, Vigo, Ferrol, nas vilas costeiras, e con influencia nalgunhas sociedades agrarias do interior. En 1933 produciuse unha radicalización no seo da organización, o secretario José Villaverde Velo renunciou por ser contrario á violencia, para logo cunha dirección encabezada por José Moreno e Claro José Sendón aumentar a influencia da FAI e a súa participación en folgas violentas. O 10 de decembro de 1933 convocou unha folga xeral revolucionaria, chegando na Coruña ao enfrontamento armado con detencións de sindicalistas, peche dos locais e clausura de Solidaridad Obrera, represión incrementada coa folga xeral de 1934, que deixou a CRG con menos de 20 000 afiliados en 1935; pero xa en 1936 comezou un proceso de expansión, chegando a case 40 000 membros a mediados de 1936, malia a secretaría permanecer vacante desde decembro de 1935. O 6 de xaneiro de 1936 foi elixido novo comité, quedando como secretario xeral Enrique Fernández Maneiro.
Ernesto Campos Camesella
Traxectoria
Como compositor foi galardoado con varias distincións como o premio Manuel Quiroga, o do festival da Canción do Landro ou o premio Constantino Bellón.
Sambódromo
miniatura|[[Sambódromo da Marquês de Sapucaí, no Río de Xaneiro.]] miniatura|[[Sambódromo de Manaus.]] Un sambódromo é o nome que reciben as instalacións destinadas aos desfiles das escolas de samba do Brasil. Xeralmente, compóñense dunha pasarela e por unha área de baile.
Ernesto Campos Camesella
Traxectoria
É membro dende 2008 da Academia de las Artes y las Ciencias de la Música
Desenvolveu durante varios anos un traballo co mestre Xosé Luis Represas Carrera, que orquestrou parte da súa obra adaptándoa para gaita e banda de música, o que colaborou moito na súa difusión.
En decembro de 2019 a Coral Casablanca de Vigo estrea oficialmente no LXII Concerto de Nadal que tivo lugar no Teatro A Fundación en Vigo (antigo Teatro García Barbón) a 'Panxoliña voadora ' composta por Ernesto Campos. Días máis tarde, a Concatedral Santa María de Vigo e as igrexas de San Francisco, Santiago de Vigo e Fátima protagonizan o inédito concerto de Campás no Camiño, promovido pola Xunta de Galicia, con música interpretada pola Banda de Gaitas Xarabal sendo algunhas pezas compostas por Ernesto Campos. Distintos xornais como La Voz de Galicia, Atlántico Diario, Faro de Vigo e outros medios de comunicación se fixeron eco desta nova.
Traballo como intérprete e compositor
Á marxe de varias colaboracións, fundou o grupo Crema de gaita, co que gravou un disco conxunto, Para brincar no rueiro, e un monográfico, [http://www.ghastaspista.com/tangalego.php. TanGalego.]
Formou parte dun dúo de gaita e órgano, acompañando o gaiteiro Suso Vaamonde, co que se daba a coñecer a música relixiosa tradicional galega.
En 2010 protagoniza xunto con Suso Vaamonde varios recitais de gaita e órgano de tubos no marco do programa 'A gaita vai á igrexa' co obxectivo de recuperar espazos de incalculable valor cultural, levando a música tradicional a auditorios tan singulares como as igrexas como a do Cebreiro, as abadías ou as catedrais.
Posteriormente pasou a formar parte do trío Pelica de Can e da Banda de Gaitas Xarabal. En 2006 gaña o premio de Composición para Gaita Galega Solista do concurso Constantino Bellón que organiza anualmente o Ateneo Ferrolá e presenta esta peza titulada "Amencer en Fisterra " na gala do certame celebrada en Ferrol o 29 de agosto de 2006.
No ano 2007, Ernesto Campos compon todas as pezas que se interpretaron no concerto ofrecido pola Banda de Música Municipal de Santiago no Teatro Principal o 4 de febreiro dese ano. Foi a primeira vez na historia da agrupación compostelá que unha gaita galega soaba nun dos seus concertos. Asemade, nese evento, o compositor vigués Ernesto Campos toca en público un serrucho co arco dun violonchelo e logra sacarlle as notas golpeando a lámina de metal, pola zona que non ten dentes.
Nathan Söderblom
Lars Olof Nathan Söderblom, nado en Trönö (Suecia) o 15 de xaneiro de 1866 e finado en Uppsala o 12 de xullo de 1931, foi un teólogo e crego luterano sueco, que recibiu o Premio Nobel da Paz en 1930.
Ernesto Campos Camesella
Traballo como intérprete e compositor
Nese mesmo ano a súa cantata “Cascarexa” (con base na muiñeira do mesmo nome) estrease na “Biennale de Musiques Hispaniques” en Colomiers (Toulouse) con dous coros, orquestra e banda –simultáneamente- codirixidos por Pierre Téodori e Xosé Luis Represas. A peza Cascarexa foi interpretada tamén en agosto de 2012 en Música no Claustro, III Ciclo de Novos intérpretes con Diego Alonso (gaita en do) Cristian Moa (gaita en do) Miguel González (gaita en do) Xabier Santos (Tamboril)
Nathan Söderblom
Primeiros anos
Foi fillo dun pastor pietista e descendente dun bispo de Oslo. En 1886 licenciouse en linguas clásicas, entrando posteriormente no Seminario de Teoloxía.
Traxectoria eclesiástica
Foi ordenado en 1893 e posteriormente enviado a París como embaixador da Igrexa de Suecia, cargo que mantivo até 1901. En París relacionouse con moitos suecos e noregueses residentes na cidade, como Alfred Nobel e August Strindberg.
En 1914 foi elixido arcebispo de Uppsala, converténdose no primado da Igrexa de Suecia.
Ernesto Campos Camesella
Traballo como intérprete e compositor
O seu catálogo de composicións abrangue arredor de 200 obras. No ano 2010 compón a primeira primeira obra de "folk sinfónico" en Galicia. "Concerto de Chapela" estreouse no Pazo da Cultura de Pontevedra o 29 de abril de 2010. Foi a primeira vez na historia da música de Galicia que se xuntan unha banda de música e outra de folk para interpretar unha peza composta para ambas formacións. A nova tamén foi publicada noutros xornais como La Voz de Galicia.
En 2013 compón varias pezas para Gaiteiros do Minho, e xorde así a primeira Banda de Gaitas Sinfónica Internacional Transfronteiriza. Esta agrupación conta coa presenza de dez músicos de instrumentos convencionais como o clarinete, o saxo, o piano, o acordeón, o trombón e a tuba
No ano 2014 estrea xunto a Miriam Cortizo no auditorio da Fundación Mayeusis "A Lenda do Cabaleiro das Cunchas"
En 2016 estrease no auditorio da Fundación Mayeusis "Ollos de Lume", a primeira cantata folk escrita en lingua galega. A obra está baseada na tradicional lenda da Coca, moi arraigada no concello pontevedrés de Redondela. A vitoria do pobo redondelán sobre esta criatura mitolóxica conmemórase cada ano en Redondela coa celebración da Festa da Coca. A peza tivo a súa estrea mundial no VII Concerto Solidario de Unicef desenvolvido polo Conservatorio de Música Mayeusis o 30 de maio de 2017 no Teatro A Fundación de Vigo. 'Ollos de lume' foi o primeiro musical que se fixo en estilo folk.
Sambódromo
Etimoloxía
"Sambódromo" é un neoloxismo creado por Darcy Ribeiro pola unión da palabra afrobrasileira "samba" e do termo grego δρόμος [drómos], que significa "camiño", "vía". miniatura|Imaxe do sambódromo do Anhembi. miniatura|[[Complexo Cultural do Porto Seco, en Porto Alegre.]] miniatura|Sambódromo Dráuzio da Cruz en [[Santos.]]
Ernesto Campos Camesella
Traballo como intérprete e compositor
En 2017, Ernesto Campos publicou a primeira misa de Réquiem integra en galego. O compositor vigués realizou esta pieza para conmemorar o primeiro cabodano da morte da sua nai. O réquiem está composto para gaitas, flauta travesera, flauta de pico, clarinete, saxo, fagot, violín, viola, teclado, guitarra, piano e baixo eléctrico. A estrea tivo lugar o 25 de marzo de 2017 na Igrexa de San Paio de Lavadores.
Outras disciplinas
Ten impartido cursos de composición para gaita e técnica vocal para pandeireteiras por toda a xeografía galega, destacando o curso de composición para gaita (de dous anos de duración, entre 2001 e 2003) na Escola de Música Tradicional de Ourense.
A súa faceta como compositor está vinculada indiscutiblemente ó mundo da música galega, e máis concretamente, á gaita. Na actualidade ten un catálogo de creacións que supera as duascentas obras e boa parte da súa música foi gravada por artistas de relevancia no ámbito musical galego.
Confederación Rexional Galaica
No franquismo
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a CRG pasou á clandestinidade, 496 dos seus militantes morreron en enfrontamentos cos sublevados ou represaliados nos anos inmediatamente seguintes, moitos outros pasaron pola cadea ou marcharon ao exilio.
A CRG reactivouse no interior en 1941, constituíndose o primeiro comité na clandestinidade na Coruña en 1942. Pasaron polo secretariado Juan García Durán e Félix Álvarez Arganzúa.
En xuño de 1946 foi detido o Secretario Xeral, o coruñés Félix Álvarez Arganzúa. O comité trasladouse a Compostela, sendo de novo elixido secretario Manuel Fandiño Ricart, que permaneceu no cargo até a súa detención o 11 de abril de 1947. Durante ese período a actividade limitouse á repartición de propaganda e á recadación das cotizacións. Daquela había actividade nas vilas da Coruña, Ferrol, Vigo, Compostela e Noia. En 1949 foi neutralizado doutra volta o Comité en Compostela. En 1956 o traballador do estaleiro vigués Vulcano Víctor Francisco Cáceres recuperou a actividade e o contacto co exilio.
Actualidade
No verán de 1976 foi refundado o SOV de Lugo. Co paso do tempo a F.L. chegará a ter outro sindicato máis (Ensino) e un local, na Rúa Nova. Constituirase tamén un núcleo na Mariña. Coincidindo co declive posterior ao V Congreso, trasladouse a Federación Local a un local máis modesto e finalmente rematou por disolverse en 1982.
A escisión en Galicia tardou máis tempo en facerse efectiva que no resto do estado, chegando a concorrer ás eleccións sindicais do Ensino de 1987 baixo as súas siglas (CNT), sen acadar representación. Trala difícil década de 1980, co conflito da escisión da CXT, a Confederación Rexional quedou con dous Sindicatos de Oficios Varios nas cidades de Santiago de Compostela e A Coruña. En 1995 foi fundado o S.OO.VV. de Vigo. O de Lugo constituíuse en 2004, o de Pontevedra en 2006, o de Ferrol en 2007 e o de Betanzos en 2009. En 2014 constituíuse outro en Vilagarcía de Arousa.
Ernesto Campos Camesella
Outras disciplinas
Na primavera de 2002, a Orquestra Sinfónica Libertador San Martín, baixo a dirección do mestre Abel Ghelman estreou en Buenos Aires a súa obra para gaita galega e a Orquestra “Alba de Ultramar”, sendo a solista gaiteira Analía Espinosa.
Sambódromo
Fóra do Brasil
miniatura|Pasarela Nego Quirido, en [[Florianópolis.]]
Ernesto Campos Camesella
Outras disciplinas
En febreiro de 2003, a Agrupación Instrumental Harmonía, baixo a dirección de Xosé L. Represas puxo en escena a cantata “Cascarexa” para solistas, coro e orquestra na vila de Toulouse (Francia), dentro do Festival de Músicas Hispánicas.
O seu poema sinfónico “Marea Branca” (homenaxe ós traballadores que loitaron contra a marea negra provocada polo afundimento do Prestige) recibiu, en outono de 2003, o Premio Manuel Quiroga á mellor obra composta para banda de música.
Estreou o ballet María Soliña en xuño de 2001, ademais doutro en colaboración con José Luis Represas, director da agrupación instrumental Harmonía de Boqueixón, realizando unha experiencia pioneira no eido das bandas de música: obras en estilo “concertante” para gaita solista e banda, cuxa partitura será tamén editada proximamente.
Complétase a súa faceta artística coa paixón polo debuxo e a acuarela. Combina todo o seu mundo creativo no campo da música con pequenos debuxos do seu día a día.
Confederación Rexional Galaica
Actualidade
A Rexional publica desde o ano 2006 o voceiro Solidariedade Obreira, de periodicidade semestral. No ano 2009 este voceiro fusionouse co Boletim Anarco-Sindicalista da Secção Portuguesa da Associação Internacional d@s Trabalhador@s, dando lugar á publicación Anarco-Sindicalista.
Praia de Perbes
A praia de Perbes é un areal da ría de Betanzos, pertencente ao concello de Miño. A praia ten Bandeira Azul. Hai un camping na zona.
Aeroporto internacional Juanda
O aeroporto internacional Juanda é un aeroporto situado en Sedati, Sidoarjo, a uns 12 quilómetros ao sur de Surabaia e serve a toda a súa área metropolitana. É un dos principais aeroportos de Indonesia en movementos de avións e en número de pasaxeiros e está operado por PT Angkasa Pura I. Foi bautizado na honra de Djuanda Kartawidjaja, o último Primeiro Ministro do país que suxeríu o desenvolvemento deste aeroporto.
A día de hoxe o aeroporto é un centro de conexións para Citilink, Garuda Indonesia, Indonesia AirAsia X, Lion Air e Sriwijaya Air, xunto co aeroporto internacional Soekarno-Hatta. No ano 2014, o de Juanda foi o 10º mellor aeroporto do mundo en calidade de servizo segundo Airport Council International de entre 79 aeroportos de entre 5 e 15 millóns de pasaxeiros por ano.
Arteria toracodorsal
Descende sobre o músculo serrato anterior, posterior á arteria torácica lateral; distribúese polos músculos intercostais, serrato anterior, dorsal ancho e a pel da parede torácica.
Felgueiras, Resende
miniatura|dereita|100px|Escudo Felgueiras é unha freguesía portuguesa do concello de Resende, con 8,27 km² de área e 315 habitantes (2001). A densidade de poboación é de 38,1 hab/km². Situase a 8 km ao sueste da vila de Resende.
Oulun Kärpät
O Oulun Kärpät é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Oulu (Finlandia), é propiedade de Kärppä-säätiö (Fundación Kärppä). Foi fundado en 1946 e actualmente compite na máxima categoría do hóckey sobre xeo finés, a SM-liiga, competición que gañou en sete ocasións (1981, 2004, 2005, 2007, 2008, 2014 e 2015).
Capitáns do equipo
Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
Trofeos colectivos
230px|miniatura|A [[Kanada-malja, trofeo entregado ao equipo campión dos play-offs e polo tanto campión de Finlandia.]]
Presidentes de Cabo Verde
130px|right|thumb|Brasón de Cabo Verde. O presidente é o xefe de Estado de Cabo Verde, e é elixido pola poboación para un mandato de 5 anos. A última elección ocorreu en 2021.
Poppa de Bayeux
Poppa de Bayeux foi a frilla (esposa ao xeito danés/normando) do jarl dos normandos Rollon e da nai do duque de Normandía Guillerme Longa Espada.
Traxectoria
As súas orixes seguen escuras. Os historiadores apuntan dúas hipóteses:
Nos dous casos, a ascendencia de Poppa é prestixiosa: Berengario II de Neustria foi un dos dous marqueses de Neustria, o encargado de defender a rexión fronte aos normandos, mentres que Guido de Senlis descende pola liña feminina de Eberardo de Friúl.
Outra hipótese, menos prestixiosa, pero polo menos igual de críbel, apuntada polo historiador e especialista Jean Renaud, fai de Poppa unha concubina de Hrólf, unha pastora vida das Illas Hébridas.
Desta unión naceron polo menos dous nenos: unha rapaza chamada Gerloc (bautizada co nome de "Adela" e coñecida como Adela de Normandía, que faleceu no 962) e Guillerme Longa Espada. Este último naceu en ultramar mentres o seu pai Rollon seguía sendo pagán. Podería deducirse que este nacemento foi anterior ao Tratado de Saint-Clair-sur-Epte en 911, data da conversión e instalación definitiva de Rollon en Normandía. Para o historiador Pierre Bauduin, a unión entre Poppa e o líder normando testemuña un vínculo temperán entre este último e a aristocracia franca e permite contemplar baixo unha nova luz o acordo de 911: o rei Carlos o Simple trataba cunha persoa xa parcialmente integrada no reino carolinxio.
Unha estatua de Poppa foi erixida na parte superior dunha fonte na Place de Gaulle en Bayeux.
O Sisto, Ribadeume, As Pontes de García Rodríguez
O Sisto é un lugar da parroquia de Ribadeume no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes no ano 2014 segundo datos do INE, un home e unha muller.
Only One Word Comes to Mind
"Only One Word Comes to Mind" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como terceiro sinxelo do su álbum do 2004 Infinity Land. Acadou o número 27 na lista británica de sinxelos.
Listaxe de cancións
Letras por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
O Couto, Lois, Ribadumia
O Couto é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Lucena, Andalucía
Lucena é unha localidade andaluza da provincia de Córdoba, capital da comarca da Subbética Cordobesa.
No ano 2005 tiña 40.143 habitantes. A súa extensión superficial é de 351 km² e ten unha densidade de 114,4 hab./km². Os seus coordenadas xeográficas son 37º 24' N, 4º 29' Ou. Atópase situada a unha altitude de 487 metros e a 67 km da capital de provincia, Córdoba.
O seu nome provén de Eliossana (do hebreo Elí hosanna, Deus nos salve), nome co cal foi chamada orixinalmente polos xudeus, mentres que os musulmáns a denominaban como al-Yussana.
É a principal poboación en termos demográficos e económicos da provincia, tras a capital. Está situada nun importante nó de comunicacións de estradas, no centro xeográfico de Andalucía.
A localidade dá o seu nome a unha provincia e cidade do arquipélago de Filipinas.
Xeografía
O termo emprázase ao sur da provincia de Córdoba, nunha posición estratéxica entre as comarcas da Subbética e a Campiña Alta e o curso medio do Genil. Conta coas pedanías de Jauja (1.856 hab.) e Las Navas del Selpillar (967 hab.).
Call of Duty (serie)
miniatura|265px Call of Duty é unha serie de videoxogos pertencente ao xénero FPS polas súas iniciais en inglés (First Person Shooter). Orixinalmente foi unha serie propia do PC, pero despois apareceu en diversas videoconsolas de quinta e sexta xeración. Ademais destas entregas principais, desde 2003, foron postas á venda diversas entregas para consolas portátiles e móbiles. A maior parte dos xogos están ambientados durante a segunda guerra mundial. Activision é o propietario da franquía e é a empresa que xestiona a creación e distribución das entregas. As versións para Mac son responsabilidade de Aspyr Media. A maioría dos xogos foron programados por Infinity Ward e Treyarch. Noutras versións colaboraron: Gray Matter Interactive, Spark Unlimited, Pi Studios, Amaze Entertainment, Rebellion Developments, e n-Space. En máis dunha ocasión, os estudos compartiron motores gráficos, como ocorre en Call of Duty 4: Modern Warfare e Call of Duty: World at War. Outras empresas adícanse á creación de xoguetes e bandas deseñadas relacionadas con Call of Duty. Cara 26 de marzo de 2015 as vendas globais ascendían a 175 millóns de unidades aproximadamente.
Entregas principais
miniatura|Call of Duty Experience no 2011.
Call of Duty
É a primeira entrega da serie, programado por Infinity Ward para Windows. Saíu á venda en outubro de 2003. Un ano máis tarde foi lanzada unha expansión, denominada Call of Duty: United Offensive, programado por Gray Matter Interactive e Pi Studios. A versión de MAC OS X foi programada por Aspyr Media. Unha versión para N-Gage foi programada por Nokia. Foron postas á venda diversas edicións, que incluíron a Edición Coleccionista, a Edición de luxo e a Game of the year (edición xogo do ano).
Call of Duty 2
Artigo principal: Call of Duty 2
Programado de novo por Infinity Ward, saíu ao mercado en outubro de 2005 para PC Windows. Un mes máis tarde foi lanzada unha versión para Xbox 360. En xuño de 2006 saíu a versión de Mac OS X.
Call of Duty 3
Artigo principal: Call of Duty 3
Call of Duty 3 foi a primeira entrega principal desenvolvida por Treyarch. Foi lanzado en novembro de 2006 para Playstation 2, Playstation 3, Xbox, Xbox 360 e Wii. Por primeira vez, unha das entregas principais non ten versión de PC.
Call of Duty 4: Modern Warfare
Artigo principal: Call of Duty 4: Modern Warfare
Por primeira vez, a serie abandonaba a segunda guerra mundial e está ambientado na actualidade. Desenvolvido por Infinity Ward saíu a venda en novembro de 2007 para PC Windows, Playstation 3 e Xbox 360. Un ano despois, Aspyr lanzou unha versión para Mac OS X. En novembro de 2009, Treyarch lanzou unha versión para Nintendo Wii baixo o título de Call of Duty 4: Modern Warfare Reflex Edition.
Call of Duty: World at War
Artigo principal: Call of Duty: World at War
A serie volvía de novo á segunda guerra mundial, esta vez á fronte oriental e á guerra do Pacífico. O desenvolvemento correu a cargo de Treyarch e foi posto á venda en novembro de 2008 en Estados Unidos e Europa para PC Windows, Playstation 3, Xbox 360 e Wii. Comparte motor gráfico con Modern Warfare.
Call of Duty: Modern Warfare 2
Artigo principal: Call of Duty: Modern Warfare 2
En novembro de 2009 foi posto á venda a secuela de Modern Warfare. Ao igual que o seu predecesor, foi programado por Infinity Ward e distribuído por Activision. Posúe versións para PC Windows, Playstation 3 e Xbox 360
Call of Duty: Black Ops
Artigo principal: Call of Duty: Black Ops
En novembro de 2010, Activision puxo á venda Call of Duty: Black Ops, sétima entrega principal da serie. A historia desenvólvese nos anos 60, durante a guerra fría. Existen versións para PC Windows, Playstation 3, Xbox 360 e Nintendo Wii.
Call of Duty: United Offensive
Trátase dunha expansión para o Call of Duty orixinal. Foi programado por Pi Studios e Gray Matter Interactive e distribuído por Activision. Está dispoñible para PC Windows dende o 14 de setembro de 2004.
Call of Duty: Finest Hour
Artigo principal: Call of Duty: Finest Hour
É a primeira entrega da franquía para videoconsolas. Está dispoñible para GameCube, Playstation 2 e Xbox. Estas dúas últimas contan con multixogador online para 32 xogadores.
Call of Duty 2: Big Red One
Artigo principal: Call of Duty 2: Big Red One
Baseada na primeira división de infantería americana, narra varias batallas nas que a unidade citada combateu. Desenvolvido por Treyarch, foi lanzado para GameCube, Playstation 2 e Xbox.
Call of Duty: Roads to Victory
Artigo principal: Call of Duty: Roads to Victory
Trátase dunha versión de Call of Duty 3 para PSP moi diferente da orixinal. Non incluíu multixogador.
Atilio Santillán
Atilio Santillán, nado en Bella Vista (Tucumán) en 1935 e finado en Buenos Aires o 22 de marzo de 1976, foi un sindicalista arxentino, vítima da violencia política da metade dos anos 70.
Call of Duty (serie)
Call of Duty: World at War Final Fronts
Artigo principal: Call of Duty: World at War Final Fronts
Final Fronts é unha adaptación de World at War deseñada por Rebellion Developments para Playstation 2. Recrea batallas da campaña do Pacífico, a batalla das Ardenas e os combates á ribeira do Rhin.
Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized
Artigo principal: Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized
Atilio Santillán
Traxectoria
Coma noutros casos, dirixiu unha importante sucesión de conflitos e participou na construción de organismos obreiros que modificaron o equilibrio político gremial de fins dos anos 70. Xunto a dirixentes do talle de Raimundo Ongaro, Francisco Barba Gutiérrez, Agustín Tosco, Jorge F. Di Pascuale, Roberto Gringo Lopresti, Gonzalo Negro Chavez creou unha organización que non respondía á CGT oficial, era multipartidaria e chamouse Coordinadora de Gremios, Comisiones Internas y Fábricas en Conflicto e naceu na Provincia de Tucumán os días 15 e 16 de setembro de 1974
Atilio Santillán foi asasinado en Buenos Aires, o 22 de marzo de 1976, 48 horas antes do golpe militar que encabezou Jorge Rafael Videla. Algunhas fontes indican que os autores foron integrantes dun comando do Ejército Revolucionario del Pueblo (ERP), aínda que outros destacan que a facilidade e a impunidade coas que o asasinaron son características de grupos paramilitares e parapoliciais amparados polo Estado. Con todo, comprobouse que o órgano do PRT-ERP, "Estrella Roja", adxudicouse "a execución", segundo o termo que usaban os guerrilleiros.
Call of Duty (serie)
Call of Duty: Modern Warfare: Mobilized
É unha entrega paralela a Modern Warfare 2, coa que comparte ambientación, pero non guión nin personaxes. Desenvolvida por n-Space e distribuída por Activision, foi posta a venda para Nintendo DS.
Call of Duty: World at War: Zombies
Partindo da base dun minixogo de World at War, Ideaworks Game Studio creou esta versión para Iphone.
Nidal Al Achkar
Nidal Al Achkar, nada en 1934, é unha actriz libanesa e directora de teatro, "a gran dama do teatro libanés".
Traxectoria
Nidal Al Achkar era a filla de Asad al-Achkar, o político do Partido Social Nacionalista Sirio. Estudou na Real Academia de Arte Dramática en Londres. En 1967 dirixiu a súa primeira obra de teatro en Beirut, e logo fundou o Taller de Teatro de Beirut a finais da década de 1960.
Nidal Al Achkar recibiu o Lifetime Achievement Award no Murex d'Or de 2012. Ó presentar o premio, o ministro de Cultura libanés Gabi Layyoun chamouna "a verdadeira expresión da ilustración e a cultura do Líbano".