cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos de la Peña
Alcaldía de Baiona
Presentouse como candidato a alcaldía de Baiona polo PSdeG-PSOE nas eleccións municipais de 2003. Obtivo cinco concelleiros, mellor resultado histórico do PSOE na vila, e acadou a alcaldía tras pactar co BNG e os independentes de VIB e despois de Coalición Miñorana (CM), encabezados polo exalcalde Manuel Vilar Márquez. Foi presidente da organización de Municipios de Excelencia Turística da España Verde e asesor, na súa calidade de alcalde, do comité directivo da Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP). Perdeu o goberno tras saír adiante unha moción de censura presentada polo Partido Popular ante o abandono do pacto de goberno do exalcalde Manuel Vilar. De la Peña volveu presentarse ás eleccións en 2007, mais malia aumentar o número de votos e de concelleiros non acadou o goberno, polo que presentou a súa dimisión como Secretario Xeral do PSdeG-PSOE de Baiona e renunciou á súa acta de concelleiro.
No ano 2018 creou o partido político Nós Baiona, progresista independente de ámbito local, que obtivo dous concelleiros nas eleccións municipais de 2019, converténdose na terceira forza máis votada, tralo PSOE e PP. No 2019 accedeu ó cargo de tenente de alcalde e concelleiro de Facenda, Organización e RRHH no goberno de coalición entre PSOE, Nós Baiona e BNG.
Lingua baskir
O baskir (Башҡорт теле, Başqort tele, باشقۇرت تئلئ) é unha lingua da familia turca falada polo pobo baskir. É cooficial xunto co ruso na República de Bashkortostán e conta con preto de 1,2 millóns de falantes en Rusia. O baskir ten tres dialectos: meridional, oriental e setentrional.
Falantes
O censo de 1989 declaraba que había 1 047 000 falantes nativos da lingua baskir vivindo na URSS. Outros 26.737 dicían que o baskir era a súa segunda lingua. Aproximadamente 300.000 baskires declararon que o tártaro era a súa lingua nativa. No censo de 2002 houbo declarados 1 379 727 falantes.
A maioría dos falantes do baskir habitan na república rusa de Bashkortostán, así como nos veciños Tartaristán e Udmurtia. Un número substancial de falantes viven no Krai de Perm e en Chelyabinsk, Oremburgo, Sverdlovsk e óblast de Kurgan. Existen importantes minorías baskires en Casaquistán e Uzbekistán.
Alfabeto e dialectos
Inda que os baskires eran orixinariamente tribos úgricas ou finesas, adoptaron a lingua bolgar. Trala invasión mongol de Rusia, o kypchak fíxose máis habitual, xa que era o idioma falado pola maioría das tribos da Horda Dourada.
O baskir moderno, do mesmo modo que o tártaro, que é similar, toma as súas raices do grupo de linguas kypchak. Hoxe en día o idioma ten moitos dialectos, que son moi similares ó tártaro. No pasado, os baskires usaban o tártaro coma lingua escrita. No século XV substituíuno o Chagatay (porén, segundo algúns historiadores, foino pola variedade tártara antiga do Chagatay), que se utilizou ata 1923. Tanto o tártaro coma o chatay usaban a escritura árabe.
En 1923, creouse un sistema escrito para a lingua baskir. Tamén se creou unha linguaxe literaria propia. Ó principio utilizouse un alfabeto árabe modificado. En 1930 foi substituído por un alfabeto baseado no latino e este á súa vez por outro adaptado do cirílico en 1938.
O alfabeto utilizado polo baskir é o mesmo que o alfabeto ruso, co engadido das seguintes letras:.
Historia de Cantón
miniatura|[[Pagode en Whampoa, 1853.]]
Cantón é unha cidade no sur da China, capital da provincia de Guangdong.
Panyu
Inmediatamente, no ano 203 a.C., coa caída da dinastía Chin, Panyu converteuse en capital dun reino meridional autónomo que comprendía a parte setentrional de Vietnam e o reino de Nanyue. Panyu estendeuse e construíuse un pazo e xardíns reais. Converteuse nun florecente porto comercial. No 111 a.C. caeu en poder da nova dinastía Han. Panyu foi incendiada e reconstruída uns vinte quilómetros ao sueste, no norte de Shiqiao, no actual distrito homónimo de Panyu. Pasou a ser capital provincial e o principal porto nos intercambios do imperio chinés co estranxeiro (Ruta da Seda do mar), condición que mantivo ata o presente.
Cantón
No último ano da dinastía Han, no 220, volveu ser trasladada á súa primitiva localización, que foi a definitiva. Pouco despois, no 226, foi nomeada sede da prefectura de Guang (Cantón) e foi amurallada.
Durante a dinastía Tang (séculos VII-IX) a cidade seguiu coa súa puxanza comercial, o que a converteu en cosmopolita (ata 100.000 estranxeiros asentados, moitos deles musulmáns). No 758 foi saqueada por piratas árabes e persas, que a coñecían como Sin-Kalan.
O crecemento continuou ata o baixo medievo, cando se converteu nunha das dez cidades mais poboadas do mundo (Século XIV). Para este período, algúns autores falan dun asentamento e muralla no outeiro Yü (a zona nordeste da cidade vella) durante a dinastía Tang, que foi ampliado no tempo da dinastía Song cun segundo asentamento e muralla no outeiro P'an (zona noroeste, fins do século XI). En 1380 ambos outeiros foro desmontados, a cidade foi agrandada polo sur con dous distritos auxiliares e todo o conxunto foi arrodeado cunha nova muralla. Finalmente, en 1535 engadiuse unha muralla exterior polo sur, incorporando os novos barrios comerciais que apareceran na beira norte do río. Esta será a conformación histórica da cidade.
Época colonial: Cantón
miniatura|250px|dereita|As factories dende o río, [[1833.]]
Os portugueses foron os primeiros occidentais en ter concesións no porto (1517-1521). Despois de ser expulsados, en 1530 Cantón (corrupción do nome da provincia, Guangdong, ao portugués) abriuse ao comercio exterior, excepto para os portugueses, que en compensación obtiveron Macau. Os primeiros en asentarse foron os holandeses, no século XVII, e despois franceses e ingleses. No século XVIII todos eles, e sinaladamente a Compañía Británica das Indias Orientais, podían comerciar unicamente dende o porto da cidade mediante o chamado Cantón System, restritiva regulamentación que só permitía o asentamento de temporada nunha área fóra de murallas, na beira do río, coñecida como as Thirteen Factories.
As restricións levaron ao conflito de intereses e finalmente ás Guerras do Opio, entre 1839 e 1860. De resultas destas guerras China tivo que ceder as pretensións británicas de apertura de novos portos ao comercio, Hong Kong entre outros. Para Cantón supuxo o fin do monopolio e unha perda de importancia. As factories foran destruídas nos disturbios, e entre 1860 e 1870 deseñouse un novo asentamento para estranxeiros na protexida illa de Shamian, uns centos de metros augas arriba. A súa disposición ordenada contrastaba fortemente co labirinto apiñado da cidade chinesa.
Século XX
Entre 1905 e 1910 construíuse o ferrocarril entre Cantón e Kowloon (Hong Kong) e un paseo de ribeira e peirao na fronte da cidade cara ao río Bund. Coa república recuperou o vello nome de Guangzhou e derrubáronse as murallas. Trala toma do poder polos comunistas en 1949 foi fortemente industrializada. Establecéronse entón medidas para hixienizar o denso tecido urbano e dar vivenda a inxente poboación "flotante" (había máis de cen mil habitantes vivindo en shampáns no río). Finalmente, as reformas económicas dos anos setenta están a convertela nunha das metrópoles máis dinámicas e ricas da China.
Santiago o Menor
Xacobe ou Xácome coñecido coma Santiago o Menor, en arameo Yaqob bar Clopas e en grego Iάκωβος Iàkovos), fillo de Alfeu (Caná, Galilea ? - Xerusalén, 62 dC) segundo o Novo Testamento, foi un dos Doce Apóstolos de Xesús de Nazaret. É venerado coma santo en todas as confesións cristiás. Fillo dun home cananeo chamado de Alfeo e a súa dona María de Clopas, era irmán de Xosé e Xudas Tadeo (Marcos|15|40) e curmán de Xesús Cristo, xa que os pais de ambos os dous serían irmáns. Segundo o historiador xudaico Flavio Xosefo, no ano 62 un Xacobe "irmán de Xesús, chamado do Cristo" foi xulgado polo sanedrín e executado por apedramento (Antigüidades xudaicas, 20.9.1). A tradición considera que este relato cita a Santiago o Xusto.
Tradición posterior
A tradición mantén que Santiago foi crucificado por violar a Torá xudaica, aínda que esta versión contén erros históricos; só tiñan o dereito de condenar a crucifixión a alguén os romanos mais por outra banda os romanos non interferían en crimes relixiosos, a menos que cresen que se incitaba á rebelión. O seu martirio tería lugar en Ostracina (Baixo Exipto) onde estaba a predicar.
Veneración
Segundo a tradición cristiá, os seus restos mortais foron trasladados a Constantinopla e, posteriormente, a Roma, á igrexa dos Santos Apóstolos (Santi Apostoli).
Até 1955, a Igrexa Católica facía a festividade de Santiago, xunto coa de San Filipe, o 1º de maio, aniversario da dedicación da Igrexa dos Santos Apóstolos de Roma, onde se achan as súas reliquias. Ao se instituír a festa de San Xosé Obreiro, en 1955, o 1º de maio, vaise mover a data da festa de Santiago e Filipe ao 11 de maio, o día máis achegado que non tiña asignada festa ningunha. En 1969, trala revisión do Calendario romano, vaise mover de novo, agora ao 3 de maio, que é a data de celebración hoxe en día. A Igrexa Anglicana mantén coma festividade o 1 de maio, e a Igrexa ortodoxa grega, o 9 de outubro.
Philadelphia Flyers
O Philadelphia Flyers é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Filadelfia (Estados Unidos) que compite na NHL. O equipo creouse en 1967 e dende aquela mantén o mesmo nome e a mesma sede. A pesar de ter gañado 7 títulos de conferencia e 15 de división, tan só conseguiu gañar a Stanley Cup en dúas ocasións, que ademais foron de xeito consecutivo (1973-74 e 1974-75).
Números retirados
miniatura|175px|Mark Howe falando na cerimonia de retirada do seu número (2) o [[6 de marzo de 2012.]]
Os Philadelphia Flyers teñen retirado cinco dorsais e quitado outro da circulación. O número 4 de Barry Ashbee foi retirado poucos meses despois da súa morte por leucemia. O número 1 de Bernie Parent — Parent levou o número 30 durante as súas primeiras tempadas cos Flyers — e o número 16 de Bobby Clarke foi retirado menos dun ano despois de retirarse, mentres que o número 7 de Bill Barber e o 2 de Mark Howe foron retirados pouco despois das súas introducións no Hockey Hall of Fame. O número 31, levado por última vez polo porteiro Pelle Lindbergh, foi retirado da circulación despois da morte de Lindbergh o 11 de novembro de 1985, mais non está oficialmente retirado.
Flyers Hall of Fame
Establecido en 1988, o Flyers Hall of Fame designa foi deseñado para "honrar permanentemente a aquelas persoas que contribuíron ao éxito da franquía". Os candidatos para o salón da fama son nomeados e votados por un grupo de membros da prensa e do equipo. Ata a data, 23 antigos xogadores e executivos foron introducidos.
{|
Lyrurus
Lyrurus é un xénero de ave da orde das galiformes, familia dos fasiánidos e subfamilia dos tetraoninos, que comprende dúas especies, coñecidas como galos lira, moi semellantes ás do xénero Tetrao.
Descrición
O xénero foi creado en 1832 polo naturalista e ornitólogo inglés William John Swainson.
Etimoloxía
O nome científico Lyrurus está formado polos elementos do latín científico lyr- e -urus. O primeiro está tirado da raíz do substantivo do dialecto xónico do grego antigo λύρα, lýra, 'lira', e o segundo do grego antigo οὐρά, ourá, 'cola'. Literalmente: 'os de cola en forma de lira'.
Especies
Na actualidade recoñecense no xénero dúas especies:
Nota taxonómica
Algúns atutores consideran estas dúas especies dentro do xénero Tetrao, como
Véxase Tetrao.
Micorriza
miniatura|250px|Micorriza arbuscular. [[Esporanxio, hifa, micelio, vesícula, arbúsculo]] A palabra micorriza, de orixe grega, define a simbiose entre un fungo (mycos) e as raíces (rhizos) dunha planta. Como noutras relacións simbióticas, ambos os participantes obteñen beneficios. Neste caso a planta recibe do fungo principalmente nutrientes minerais e auga, e o fungo obtén da planta hidratos de carbono e vitaminas que el por si é incapaz de sintetizar mentres que ela pódeo facer grazas á fotosíntese e outras reaccións internas.
Na Natureza esta simbiose prodúcese espontáneamente. Estímase que entre o 90 e o 95% das plantas superiores presentan micorrizas de forma habitual. É posible que un mesmo fungo forme a micorriza con máis dunha planta á vez, establecéndose deste xeito unha conexión entre plantas distintas; isto facilita a existencia de plantas parasitas (algunhas das cales nin sequera realizan a fotosíntese, como as do xénero Monotropa), que extraen todo o que necesitan do fungo micobionte e as outras plantas coas que este tamén establece simbioses. Así mesmo, varios fungos (en ocasións de especies diferentes) poden micorrizar unha mesma planta ao mesmo tempo.
Vantaxes da micorrización
Todo isto redunda nunha maior lonxevidade da planta: de feito, comprobouse que algunhas árbores, como os piñeiros, son incapaces de vivir máis de dous anos cando están sen micorrizar. Noutras especies, esta unión é tan estreita que sen ela a planta non pode subsistir, como é o caso das orquídeas. As plantas cuxas sementes carecen de endosperma (substancias alimenticias de reserva) dependen completamente do fungo para alimentarse e xerminar posteriormente.
A infección da raíz polo fungo prodúcese a partir de propágulos presentes no chan. Poden ser esporas e anacos de hifas do fungo e tamén raíces xa micorrizadas. Co fin de asegurar o éxito da empresa, seméntaa da maioría de plantas comestibles ou de decoración e as repoboacións forestais que levan a cabo na actualidade acompañan as novas plantas e brotes con fragmentos do fungo máis adecuado para establecer asociacións micorrícicas con cada especie que se vaia a cultivar. miniatura|250px|Fungo micorrizo ericoideo
Tipos de micorrizas
A maioría das plantas terrestres presentan micorrizas, e o máis probable é que os restantes descendan de plantas micorrizadas que perderon secundariamente esta característica. No caso dos fungos, a maior parte das 5000 especies identificadas nas micorrizas pertence á división Basidiomycota, mentres que en casos máis excepcionais obsérvanse integrantes de Ascomycota. A terceira división que se observou formando micorrizas é Glomeromycota, un grupo que, de feito, só se coñece en asociación micorrizóxena e cuxos integrantes morren cando se lles priva da presenza de raíces.
Segundo a súa morfoloxía, as micorrizas divídense en distintos grupos entre os que cabe destacar dous principais: as ectomicorrizas e as endomicorrizas. miniatura|250px| Fungo ectomicorrizo, níscaro, [[Lactarius deliciosus, (Basidiomycota)]]
Ademais destes dous grandes grupos, distínguense os seguintes tipos menores:
Descubrimento
O primeiro en observar as micorrizas e bautizalas co nome que levan actualmente foi o botánico alemán Albert Berhhard Frank, en 1885, tras detectar a súa presenza en varias árbores froiteiras. En 1900, o francés Bernard descubriu a súa extrema importancia na vida e desenvolvemento das orquídeas. En 1910 comezou a estenderse o seu estudo nas plantas utilizadas en agricultura e xardinaría.
Masa molar
A masa molar (símbolo M) dunha substancia é unha propiedade física que se define como a súa masa por unidade de cantidade de substancia. A unidade de medida no SI é o quilogramo por mol (kg/mol ou kg·mol−1). Non obstante, por razóns históricas a masa molar adoita expresarse en gramos por mol (g/mol).
Micorriza
Descubrimento
Porén, non foi até 1955, coa publicación dos primeiros estudos de Mosse en Inglaterra, cando as micorrizas deixaron de considerarse como excepcións e aceptouse a súa importancia e xeneralidade reais. En tempos máis recentes, numerosos achados fósiles permitiron determinar que a orixe e presenza das micorrizas son enormemente antigos, pois se chegaron a atopar esporas de Glomeromycota en estratos de até 460 millóns de anos de antigüidade, pertencentes ao período Ordovícico. As formas arbusculares xa se atopan bastante estendidas no momento de aparición das primeiras plantas terrestres no rexistro fósil, fai 400 millóns de anos. Estas plantas, como a especie Rhynia major, carecían de auténticas raíces, presentando unicamente un talo subterráneo ou rizoma do que sobresaían varios talos aéreos. A absorción de nutrientes, por tanto recaía case exclusivamente sobre o fungo micorrícico, polo que se pode dicir que a presenza destes foi imprescindible para a extensión da vida vexetal a terra firme, tras a cal chegarían posteriormente os animais.
Masa molar
Elementos
A masa molar dos átomos dun elemento ven dada polo peso atómico de cada elemento multiplicado pola constante de masa molar, M = 1×10−3 kg/mol = 1 g/mol. Exemplos:
Algúns elementos adoitan presentarse en forma molecular, como por exemplo o hidróxeno (H), o xofre (S) ou o cloro (Cl). A masa molar das moléculas homonucleares é o número de átomos en cada molécula multiplicado polo peso atómico do elemento constante, multiplicado pola constante de masa molar (M). Exemplos:
Compostos
A masa molar dun composto ven dada pola suma dos pesos atómicos estándar dos átomos que forman o composto, multiplicado pola constante de masa molar (M). Exemplo:
Mesturas
Pódese definir unha masa molar media para mesturas de compostos. Isto é particularmente importante na ciencia de polímeros, onde as moléculas dun polímero poden ter distinto número de monómeros.
A masa molar media de mesturas \bar{M} pode calcularse mediante as fraccións molares (xi) dos compostos e das súas masas molares (Mi):
Pódese calcular tamén a partir da fracción de masa (wi) dos compostos:
Densidade do vapor
A medición da masa molar por densidade de vapor baséase no principio enunciado orixinalmente por Amedeo Avogadro, que indica que a iguais volumes de gases, baixo condicións idénticas, estes conteñen a mesma cantidade de partículas. Este principio inclúese na lei dos gases ideais:
onde n é a cantidade de substancia. A densidade de vapor (ρ) dase en térmos de:
Combinando estas dúas ecuacións obtense a expresión para a masa molar en térmos da densidade de vapor para condicións coñecidas de presión e temperatura:
Aumento ebuloscópico
O punto de ebulición dunha disolución dun soluto non volátil é maior co dun solvente puro, e o aumento ebuloscópico (ΔT) é directamente proporcional á molaridade das disolucións. Cando se expresa a concentración en molalidade, a constante de proporcionalidade coñéces como constante ebuloscópica (K) e é característica para cada solvente. Se w representa a concentración porcentual en peso dunha disolución, e supoñendo que o soluto non está disolto, a masa molar ven dada por:
Nazaret
Este artigo trata sobre a cidade de Israel, para a cidade portuguesa véxase Nazaré, para a belga véxase Nazareth.
Nazaret (en נָצְרַת, Natzrat; en النَّاصِرَة, an-Nāṣira, en ܢܨܪܬ, Naṣrath) é a capital e a cidade máis poboada do Distrito Norte de Israel. A cidade é coñecida como a capital árabe de Israel. En 2016 a súa poboación era de 75.922 habitantes Os seus habitantes son principalmente árabes, dos cales un 69% son musulmáns e un 30.9% cristiáns. Nazareth Illit (lit. "Upper Nazareth"), declarada cidade separada en xuño de 1974, está construída xunto á Nazaret, e tiña unha poboación xudía de 40.312 habitantes en 2014.
No Novo Testamento, a cidade aparece como o lugar da Anunciación e no que pasou a súa infancia Xesucristo, polo que é un importante lugar de peregrinación entre os cristiáns.
Hebreo: Netzer
Algunhas fontes suxiren que "Nazaret" derívase do termo hebreo נֵ֫צֶר (ne·ṣer) e alude ás palabras proféticas e mesiánicas do Libro de Isaías 11:1. {{Cita|Sairá un xermolo do pé da árbore de Ixaí e un gromo (netzer) brotará da súa raíz. Suxeriuse que este topónimo pode ser un exemplo dun nome tribal empregado para asentar a poboación logo do exilio. Por outra banda, o nome tamén pode derivar do verbo na·ṣar, נָצַר, "ver, gardar, manter," e entendida no sentido de "torre de vixilancia" ou "recuncho". As referencias negativas a Nazaret no Evanxeo de Xoán suxiren que os antigos xudeus non relacionaban o nome da cidade coa profecía.
Árabe: an-Nāṣira
O nome árabe para Nazaret é an-Nāṣira, e Xesús (يَسُوع, Yasū`) tamén chamado an-Nāṣirī, reflicte a tradición árabe segundo a cal a xente recibe o sobrenome do lugar do que proviña, xa sexa en termos xeográficos coma tribais. No Corán, os cristiáns son mencionados coma os naṣārā, que significa "seguidores do an-Nāṣirī", ou "aqueles que seguen a Xesús de Nazaret".
Historia
Segundo historiadores e estudosos bíblicos actuais, é probábel que esta cidade non existise en tempos de Xesús. Non existe referencia histórica contemporánea ningunha da súa existencia e a máis antiga, a parte da Biblia, é de comezos do século IV. Estudándoa chegouse á conclusión que se produciu un eroor de tradución do grego ao latín e que na forma orixinal non se dicía que Xesús fose de Nazaret senón que era nazareno, ou sexa que vivía segons uns usos e costumes concretos dun grup da época. Séculos máis tarde, a tradición cristiá inventaríase o asentamento da cidade e a construiría. Mais non se pode descartar a súa existencia coma unha aldea ou microtopónimo sen importancia. Constantino I o Grande ergueu alí unha basílica. Epifanio di que até o tempo de Constantino o Grande só moraban alí xudeus, porén pola conquista musulmá (636) xa moraban cristián e no 670 Arculf di que existían dúas igrexas. No 943 al-Masudi fala dunha igrexa moi loada (sen dúbida a Igrexa da Virxe).
Destruída polos sarracenos antes da conquista polos croatas, estes recosntruírona e após o bispo de Escitópolis trasladouse a ela. O abade ruso Daniel dá unha boa descrición da igrexa da Anunciación e do Pozo de María (1113/1115). En 1187 foi ocupada per Saladino e cando se axustou a paz con Ricardo Corazón de León en 1192 ficou en mans do sultán aiúbida. Despois noméaa Yaqut al-Hamawi en 1225. Luís IX de Francia foi aló en peregrinación desde Acre en 1251. Baibars I ordenou ao emir Ala al-Din a destrución da cidade (1263) e especialmente a igrexa da Virxe.
miniatura|Vista do centro Contra o 1300 al-Dimashki menciónaa coma unha vila xudaica na provincia de Safad, habitada tamén por árabes iemenitas. Tamén Khalil al-Zahiri na metade do século XV considéraa parte da provincia mameluca de Safad. Os peregrinos cristiáns pola súa banda describen Nazaret coma unha vila miserábel con poucos cristiáns e unha igrexa en ruínas, onde a poboación musulmá era hostil cos peregrinos cristiáns.
En 1620 o emir druso Fakhr al-Din abriu a vila aos franciscanos que reconstruíron a igrexa da Anunciación e o convento latino, aínda que os traballos non remataron até un século despois; a parte dos freires poucos cristiáns moraban en Nazaret. Na metade do século XVIII o xeque Zahir al-Amr de Acre deulle un novo pulo polo que acodiron máis cristiáns e aos poucos aumentaron no século a seguir. En 1890 tiña 7.419 habitantes (1825 musulmáns, 2870 gregos católicos, e o resto cristiáns de diversos ritos) e os xudeus non podían residir na vila. O gran convento coa igrexa da Anunciació ao sueste, pertencía aos latinos, e a igrexa da Anunciació do noroeste á igrexa grega. Os musulmáns tiñan unha gran mesquita e cinco walis. O Pozo de María recibía a auga dun manancial que ficaba so da igrexa grega.
Na I Guerra Mundial foi un dos cuarteis xerais dos otománs. Foi ocupada polos británicos en setembro de 1918. Na guerra de 1948 foi cualtel xeral dos árabes mandados por Fawzi Kawudji, mais derrotado este, a vila se vai render sen loita. Ficou dentro de Israel mais con poboación árabe e se converteu nun mercado principal para a poboación árabe do norte de Galilea e cabeceira do ditrito setentrional. En 1970 tiña unha poboación aproximada de 34.000 habitantes, case todos árabes e na súa maioría cristiáns. Unha nova igrexa da Anunciación construíuse en 1960.
Modulación (música)
A modulación en música tonal é o cambio dunha tonalidade a outra durante o desenvolvemento dunha obra, sen indicalo con dobre barra. Requírese unha cadencia que confirma univocamente a transición cara á nova tonalidade, se non trataríase simplemente dunha desviación pasaxeira. As modulacións poden ser estables ou pasaxeiras, así como diatónicas, cromáticas ou enharmónicas. Con frecuencia modúlase cara aos tons veciños, pero tamén pode ser por cambio de modo ou por terceiras (cromáticas e enharmónicas).
Historia
No século XVI Adrian Willaert foi o primeiro compositor en aplicar modulacións no sentido en que as entendemos na actualidade. Existe unha terminoloxía que aparece en manuais antigos de música na que se denomina:
Tipos
Existen cinco formas de modular:
As tonalidades veciñas son as que máis cerca están da tonalidade principal e son aquelas para as que son necesarias menos alteracións para o cambio:
Actualmente considéranse tres formas de modular, referíndose este termo tanto ao cambio de ton como de modo:
Modulación por acorde pivote
Sucede entre tonalidades veciñas, é dicir, con poucas alteracións de diferenza. Pode ir desde ningunha diferenza (por exemplo ir ao relativo), até aquel ton e modo no que só exista un acorde común. O normal é empregar a cadencia completa (subdominante, dominante e tónica) da nova tonalidade, estas funcións aparecen con acordes que son ambiguos de ambas as tonalidades, até a dominante onde adoita aparecer a sensible. Como exemplo podemos ver que dó maior comparte todos os seus acordes co relativo, comparte os acordes sobre os graos I, III, V e VI se modulamos cara á dominante (unha diferenza), igualmente se tratamos dunha diferenza en menos, é dicir, imos a fa maior co si bemol, atoparemos igual número de acordes en común pero agora sobre os graos I, II, IV, VI. Se queremos ir a unha tonalidade con dúas diferenzas (por exemplo a re maior), atopamos acordes comúns sobre os graos III e V. Tamén só dous acordes cando imos ao campo dos bemois (si bemol maior). Por último, non existen acordes pontes para tres diferenzas. É por tanto unha forma de modulación limitada pola existencia de acordes comúns chamados acordes pontes.
Modulación cromática
Sucede cando se emprega un mesmo acorde, cambiando só unha nota que se eleva ou se baixa un semitón. É por tanto mediante a alteración desta nota que pasa normalmente a actuar como sensible da nova tonalidade como se establece un novo centro tonal. Moitas veces é utilizada como simple adorno (enfatización ou tonalización), e en ocasións xoga coas expectativas chegando a non resolver en tónica (normalmente facendo cadencia rota na tónica esperada). Do mesmo xeito que a modulación por acordes pontes, prodúcese ben entre certas tonalidades e non tan ben entre outras, con todo non presenta tantas limitacións como esta ou a enharmónica.
Modulación enharmónica
Sucede cando enharmonizamos algún son, é dicir cando un mesmo son cambia na súa escritura, isto leva implicacións funcionais, é dicir, a nova escritura corresponde cunha forma nova de ordenar os sons de acordo a un novo centro tonal e xerarquía entre os sons (lembremos que na tonalidade en sentido clásico, existe esta xerarquización tendo preponderancia a tónica e a dominante (séculos XVII-XVIII) e tamén a subdominante (séculos XV-XX). Este tipo de modulación dáse entre tonalidades moi afastadas.
Modulacións ao terceiro círculo ascendente de quintas
As modulacións máis sinxelas ao terceiro e cuarto círculo ascendentes son aquelas que se obteñen polo aproveitamento da afinidade das tonalidades homónimas (la menor/la maior e mi menor/mi maior), similitude baseada na igualdade da tónica de ambos os modos e do acorde de dominante.
Se o acorde de dominante aparecese só pode ser seguido tanto do acorde do I grao de calquera dos dous modos, pero se procede da tonalidade menor, é necesario facer retroceder as condicións do modo menor para liquidalas e presentar o acorde de maneira que posúa a liberdade suficiente para inclinarse cara ao modo menor ou o modo maior.
O proceso de modulación presenta tres pasos a seguir:
1 – Introdución do V grao da tonalidade de arribada primeiramente como V da tonalidade menor homónima. Neutralización dos sons sen alterar.
2 – Transformación desta dominante dunha tonalidade menor en dominante dunha tonalidade maior, preparación da conversión.
3 – Paso á tonalidade maior e eventualmente despois ao relativo menor
Information Technology Infrastructure Library
A Biblioteca de Infraestrutura de Tecnoloxías de Información, frecuentemente abreviada ITIL (do inglés Information Technology Infrastructure Library), é un marco de traballo das mellores prácticas destinadas a facilitar a entrega de servizos de tecnoloxías da información (TI). ITIL resume un extenso conxunto de procedementos de xestión ideados para axudar ás organizacións a lograr calidade e eficiencia nas operacións de TI. Estes procedementos son independentes do provedor e foron desenvolvidos para servir como guía que abarque toda infraestrutura, desenvolvemento e operacións de TI.
Historia e características
Aínda que se desenvolveu durante os anos 1980, ITIL non foi amplamente adoptada ata mediados dos anos 1990. Esta maior adopción e coñecemento levou a varios estándares, incluíndo ISO/IEC 20000, que é unha norma internacional cubrindo os elementos de xestión de servizos de TI de ITIL. ITIL considérase a miúdo xunto con outros marcos de traballo de mellores prácticas como a Information Services Procurement Library (ISPL, "Biblioteca de adquisición de servizos de información"), a Application Services Library (ASL, “Biblioteca de servizos de aplicativos”), o método de desenvolvemento de sistemas dinámicos (DSDM, Dynamic Systems Development Method), o Modelo de Capacidade e Madurez (CMM/CMMI) e a miúdo relaciónase coa gobernanza de tecnoloxías da información mediante COBIT (Control Objectives for Information and related Technology).
O concepto de xestión de servizos de TI, aínda que relacionado con ITIL, non é idéntico: ITIL contén unha sección especificamente titulada «Xestión de Servizos de TI» (a combinación dos volumes de Servizo de Soporte e Prestación de Servizos, que son un exemplo específico dun marco ITSM). Con todo é importante sinalar que existen outros marcos parecidos. A Xestión de Servizo ITIL está actualmente integrado no estándar ISO 20000 (anterior BS 15000).
ITIL constrúese ao redor dunha vista baseada en proceso-modelo do control e xestión das operacións a miúdo atribuída a W. Edwards Deming. As recomendacións de ITIL foron desenvolvidas nos anos 1980 pola Central Computer and Telecommunications Agency (CCTA) do goberno británico como resposta á crecente dependencia das tecnoloxías da información e ao recoñecemento de que sen prácticas estándar, os contratos das axencias estatais e do sector privado creaban independentemente as súas propias prácticas de xestión de TI e duplicaban esforzos dentro dos seus proxectos TIC, o que resultaba en erros comúns e maiores custos.
ITIL foi publicado como un conxunto de libros, cada un dedicado a unha área específica dentro da Xestión de TI. Os nomes ITIL e IT Infrastructure Library (“Biblioteca de infraestrutura de TI”) son marcas rexistradas da Office of Government Commerce (“Oficina de comercio gobernamental”, OGC), que é unha división do Ministerio de Facenda do Reino Unido.
En abril de 2001 a CCTA foi integrada na OGC, desaparecendo como organización separada.
En decembro de 2005, a OGC emitiu un aviso dunha actualización a ITIL, coñecida comunmente como ITIL v3, que estivo planificada para ser publicada a finais de 2006; tendo sido realizada en xuño de 2007. Esperábase que a publicación de ITIL versión 3 inclúa cinco libros principais, concretamente: Deseño de Servizos de TI, Introdución dos Servizos de TI, Operación dos Servizos de TI, Mellora dos Servizos de TI e Estratexias dos Servizos de TI, consolidando boa parte das prácticas actuais da versión 2 en torno ao Ciclo de Vida dos Servizos.
Un dos principais beneficios propugnado polos defensores de ITIL dentro da comunidade de TI é que proporciona un vocabulario común, consistente nun glosario de termos precisamente definidos e amplamente aceptados. Un novo glosario ampliado foi desenvolvido como entregable clave de ITIL versión 3.
Certificación
miniatura|Un pin de certificación da ITIL Foundation.
Os particulares poden conseguir varias certificacións oficiais ITIL. Os estándares de cualificación ITIL son xestionados pola ITIL Certification Management Board (ICMB) que agrupa á OGC, a itSMF International e aos dous Institutos Examinadores existentes: EXIN (con sede nos Países Baixos) e ISEB (con sede no Reino Unido).
Victoria and Albert Museum
O Victoria and Albert Museum (a miúdo abreviado como V&A) de Londres é o maior museo do mundo de artes aplicadas e decorativas e deseño, así como de escultura, que alberga unha colección permanente de máis de 2,27 millóns de obxectos. Foi fundado en 1852 e leva o nome da raíña Vitoria e do príncipe Alberte.
Information Technology Infrastructure Library
Certificación
Existen tres niveis de certificación ITIL para profesionais:
Victoria and Albert Museum
O V&A está situado no Royal Borough de Kensington e Chelsea, nunha zona coñecida como "Albertopolis" debido á súa asociación con príncipe Alberte, o Albert Memorial e as principais institucións culturais coas que estivo asociado. Estas inclúen o Museo de Historia Natural, o Museo da Ciencia, o Royal Albert Hall e o Imperial College de Londres. O museo é un organismo público non departamental patrocinado polo Departamento de Dixitalización, Cultura, Medios de Comunicación e Deporte. Como noutros museos británicos nacionais, a entrada é gratuíta.
Information Technology Infrastructure Library
Certificación
Non é posible certificar unha organización ou sistema de xestión como «conforme a ITIL», pero unha organización que teña implementado as guías de ITIL sobre Xestión dos Servizos de TI pode lograr certificarse baixo a ISO/IEC 20000.
Victoria and Albert Museum
O V&A abrangue 5,1 ha e 145 galerías. A súa colección abrangue 5000 anos de arte, dende a antigüidade ata a actualidade, das culturas de Europa, América do Norte, Asia e o norte de África. Non obstante, a arte da antigüidade na maioría das áreas non está recollida. Os fondos de cerámica, vidro, téxtiles, traxes, prata, ferro, xoias, mobles, obxectos medievais, escultura e gravados, debuxos e fotografías están entre os máis grandes e completos do mundo.
Information Technology Infrastructure Library
Certificación
A versión 3 de ITIL, que apareceu en xuño de 2007, cambiou lixeiramente o esquema de Certificacións, existindo certificacións pontes, defínense 3 niveis:
Victoria and Albert Museum
O museo posúe a colección máis grande do mundo de escultura posclásica, sendo o patrimonio do Renacemento italiano o máis grande fóra de Italia. Os departamentos de Asia inclúen arte do sur de Asia, a China, o Xapón, Corea e o mundo islámico. As coleccións do leste asiático atópanse entre as mellores de Europa, especialmente en cerámica e obras en metal, mentres que a colección islámica está entre as máis grandes do mundo occidental. En xeral, é un dos maiores museos do mundo.
Dende 2001, o museo iniciou un importante programa de renovación de 150 millóns de libras esterlinas. O 9 de decembro de 2015 abríronse novas galerías europeas dos séculos XVII e XVIII. Restauráronse os interiores orixinais de Aston Webb para albergar as coleccións europeas de 1600-1815. O V&A Museum of Childhood no leste de Londres é unha rama do museo e está a planificarse unha nova rama en Londres. O primeiro museo de V&A fóra de Londres, V&A Dundee abriu o 15 de setembro de 2018.
Historia
O Victoria e Albert Museum ten a súa orixe na Grande Exposición de 1851, en cuxa planificación participou Henry Cole, primeiro director do museo. Nun principio, o museo coñecíase como o Museo das Manufacturas, aberto por primeira vez en maio de 1852 na Marlborough House (sendo en setembro, trasladado á Somerset House). As súas coleccións abranguían arte e ciencia aplicada e mercáronse varias das coleccións da Exposición para formar o núcleo da colección Victoria and Albert.
Information Technology Infrastructure Library
Historia e precursores de ITIL
O que actualmente se coñece como ITIL versión 1, desenvolvida baixo o auspicio da CCTA, titulouse Government Information Technology Infrastructure Method (“Método de Infraestrutura da Tecnoloxía de Información do Goberno”, GITM) e durante varios anos terminou expandíndose ata uns 31 libros dentro dun proxecto inicialmente dirixido por Peter Skinner e John Stewart. As publicacións foron retituladas principalmente como resultado do desexo (por Roy Dibble da CCTA) de que fosen vistas como unha guía e non como un método formal, e como resultado do crecente interese do goberno británico.
Moitos dos conceptos principais de xestión de servizos non xurdiron dentro do proxecto inicial da CCTA para desenvolver ITIL. IBM afirma que os seus Yellow Books (A Management System for the Information Business, "Un sistema de xestión para o negocio da información") foron precursores claves. Segundo IBM:
Victoria and Albert Museum
Historia
A inauguración oficial realizouna a raíña Vitoria o 22 de xuño de 1857. O ano seguinte creáronse aberturas que permitían o uso de iluminación a gas e permitían á clase traballadora visitar o museo nos momentos que lles resultaban máis convenientes, impulsando a industria produtiva.
Nos primeiros anos do museo, a súa colección foi moi enfatizada como "High Art" (unha arte da "alta sociedade"). George Wallis (1811-1891), o primeiro Guardian of the Fine Arts Collection, promoveu apaixonadamente a idea da educación artística a través das coleccións do museo, o que levou á transferencia da colección ao museo School of Design que fora fundado en 1837 en Somerset House; tralo traslado, coñeceuse como a Escola de arte ou Escola de formación artística, pasando a ser o Royal College of Art e alcanzando a plena independencia en 1949. Dende a década de 1860 ata a década de 1880, trasladáronse coleccións científicas dende o edificio principal do museo ata varias galerías improvisadas. En 1893, creouse o Museo da Ciencias.
Information Technology Infrastructure Library
Historia e precursores de ITIL
Outras publicacións de IBM e comentarios dos autores de ITIL aclaran que os yellow books foron cruciais para o desenvolvemento do Servizo de Soporte pero que o volume de Entrega de Servizos non tomou prestado deles ata tales extremos.
Victoria and Albert Museum
Historia
A primeira pedra do edificio Aston Webb colocouse o 17 de maio de 1899, cando tivo lugar a última aparición pública oficial da raíña Vitoria. Foi durante esa cerimonia cando se produciu o cambio de nome e o South Kensington Museum foi finalmente rebautizado como Victoria and Albert Museum.
Coleccións
miniatura|esquerda|200px|No ano 2000 instalouse como un punto focal na rotonda da entrada principal, unha lámpada de cristal soprado de 11 metros de altura, de [[Dale Chihuly]] O museo ten unha extensa colección de artes decorativas europeas, hindús, chinesas, coreanas, xaponesas e islámicas, con case catro millóns de obxectos. Nas súas galerías mostra pintura, escultura, pezas de vidro, xoias, armaduras, armas, roupa, instrumentos musicais, cerámica, arquitectura, mobles, marfil e moitas outras pezas.
Information Technology Infrastructure Library
Críticas a ITIL
ITIL recibiu críticas de varias frontes. Entre elas:
Linfocito T gamma-delta
Os linfocitos T gamma-delta (linfocitos T γδ) ou células T gamma-delta (células T γδ) son un pequeno conxunto de células T que posúen un receptor de células T (TCR) especial característico na súa superficie. A maioría das células T teñen un TCR composto por dúas cadeas de glicoproteínas chamadas cadeas α e β do TCR, polo que estas células se denominan células T αβ). A diferenza das anteriores, as células T γδ, teñen un TCR constituído por unha cadea γ e outra δ. Este grupo especial de células T xeralmente é moito menos común que o das células T αβ, pero a súa maior abundancia dáse na mucosa gastrointestinal, entre unha poboación de linfocitos chamados linfocitos intraepiteliais (IELs).
Information Technology Infrastructure Library
Críticas a ITIL
Como sinala Jan van Bon (autor e editor de moitas publicacións de Xestión de Servizos de TI):
Linfocito T gamma-delta
As moléculas antixénicas que activan as células T γδ en gran parte aínda non se coñecen. Porén, as células T γδ son peculiares porque non parecen necesitar un procesamento do antíxeno e unha presentación dos epitopos do péptido por medio do complexo maior de histocompatibilidade (MHC), aínda que algúns poden recoñecer as moléculas MHC de clase Ib. Ademais, as células T γδ crese que teñen un papel importante no recoñecemento de antíxenos lipídicos. A natureza do seu TCR non varía e poden activarse por sinais de alarma, como as proteínas de choque térmico (HSP).
Victoria and Albert Museum
Coleccións
A colección de pinturas e debuxos contén unhas dúas mil pinturas ao óleo británicas e europeas, Acuarelas, pastel e miniaturas británicas, sendo o museo nacional destas técnicas. Están representados artistas do Reino Unido do século XIX, como John Constable e J. M. W. Turner.
Linfocito T gamma-delta
Tamén existe unha subpoboación de células T γδ no compartimento epidérmico da pel do rato. Inicialmente estas células denomináronse células epidérmicas dendríticas Thy-1+ (Thy1+DEC), e son agora máis coñecidas como células T dendríticas epidérmicas (DETC). As DETCs orixínanse durante o desenvolvemento fetal e expresan de forma invariable o receptor de célula T Vγ3 Vδ1 (designado utilizando a nomenclatura de Garman).
Information Technology Infrastructure Library
Críticas a ITIL
A calidade dos volumes da biblioteca considérase desigual. Por exemplo, van Herwaarden e Grift sinalan que «a consistencia que caracterizaba aos procesos de soporte ao servizo [...] pérdese en gran medida nos libros de entrega de servizo.»
Victoria and Albert Museum
Coleccións
Grazas ao benefactor vitoriano Constantine Alexander Ionides, que deixou 82 pinturas ao museo en 1901, expóñense obras de Botticelli, Tintoretto, Jean-Baptiste Camille Corot, Gustave Courbet, Eugène Delacroix, Edgar Degas, Jean-François Millet, Dante Gabriel Rossetti e Edward Burne-Jones. Mediante un préstamo da Royal Collection da raíña Isabel II, expóñense aquí os sete cartóns sobreviventes de Os feitos dos apóstolos, tapices de Rafael Sanzio para a Capela Sistina.
Niki
Niki (tamén escrito como NIKI ou flyNiki, oficialmente NIKI Luftfahrt GmbH) foi unha aeroliña austríaca subsidiaria de Air Berlin. Tiña a súa sede en Office Park I no Aeroporto de Viena-Schwechat. Niki operaba servizos regulares a cidades europeas e destinos de ocio ademais de voos chárter dende Viena, Salzburgo, Graz, Linz e Innsbruck. Niki cesou todas as súas operacións o 14 de decembro de 2017. O 29 de decembro dese mesmo ano anunciouse que IAG mercara partes de Niki por 20 millóns de euros, incluídos 15 avións Airbus A320 e algúns dereitos de aterraxe. En xaneiro de 2018 a aeroliña foi mercada por Lauda.
Linfocito T gamma-delta
As células T γδ no sistema inmunitario adaptativo
As condicións que activan as respostas das células T γδ non se comprenden completamente, e os actuais conceptos de células T γδ como "primeira liña de defensa", "células reguladoras", ou "ponte entre as respostas innata e adaptativa" só cobren algunhas facetas do seu complexo comportamento. De feito, as células T γδ forman un sistema de linfocitos completo, que se desenvolve baixo a influencia doutros leucocitos, no timo e na periferia. As células T γδ maduras están divididas en dous grupos funcionalmente distintos que obedecen ás súas propias regras (a maioría descoñecidas) e que teñen incontables efectos directos e indirectos sobre os tecidos saudables e as células inmunitarias, e sobre os patóxenos e os tecidos que están a sufrir unha infección e as respostas do hóspede a eles.
Information Technology Infrastructure Library
Visión xeral da biblioteca
A biblioteca de infraestrutura de TI (ITIL) toma este nome por ter a súa orixe nun conxunto de libros, cada un dedicado a unha práctica específica dentro da xestión de TI. Tras a publicación inicial destes libros, o seu número creceu rapidamente (dentro a versión 1) ata uns 30 libros. Para facer a ITIL máis accesible (e menos custosa) a aqueles que desexen explorala, un dos obxectivos do proxecto de actualización ITIL versión 2 foi agrupar os libros segundo uns conxuntos lóxicos destinados a tratar os procesos de administración que cada un cobre. Desta forma, diversos aspectos dos sistemas de TIC, das aplicacións e do servizo preséntanse en conxuntos temáticos. Actualmente existe a nova versión ITIL v3 que foi publicada en maio de 2007.
Niki
Historia
No ano 2003 Niki Lauda, ex-piloto de Fórmula 1 e fundador de Lauda Air, mercou as operacións de Aero Lloyd Austria. A aeroliña comezaría a voar o 28 de novembro dese mesmo ano.
Information Technology Infrastructure Library
Visión xeral da biblioteca
Aínda que o tema de Xestión de Servizos (Soporte ao Servizo e Entrega de Servizos) é o máis amplamente difundido e implementado, o conxunto de mellores prácticas ITIL prové un conxunto completo de prácticas que abarca non só os procesos e requirimentos técnicos e operacionais, senón que se relaciona coa xestión estratéxica, a xestión de operacións e a xestión financeira dunha organización moderna.
Linfocito T gamma-delta
As células T γδ no sistema inmunitario adaptativo
Como outros conxuntos de células T non convencionais que levan TCRs invariables, como as células NKT restrinxidas ao receptor CD1d, as células T γδ exhiben varias características que as sitúan no límite entre o sistema inmunitario innato primitivo máis evolucionado, que permite unha rápida resposta beneficiosa contra diversos axentes alleos, e o sistema inmunitario adaptativo, no que as células B e T coordinan unha resposta inmune máis lenta pero moi específica para o antíxeno, que orixina unha memoria inmunitaria de longa duración contra ulteriores ataques do mesmo antíxeno.
Information Technology Infrastructure Library
Visión xeral da biblioteca
Os oito libros de ITIL e os seus temas son: Para asistir na implementación de prácticas ITIL, publicouse un libro adicional con guías de implementación (principalmente da Xestión de Servizos):
Niki
Historia
O 9 de xaneiro de 2004 Niki anunciou a súa cooperación con Air Berlin. A finais de 2011 a aeroliña fusionouse completamente con esta, compartindo operacións, sistemas de reserva e avións. Dende o 20 de marzo de 2012 Niki é un membro afiliado da alianza Oneworld como compañía subsidiaria de Air Berlin. Dende finais dese ano Niki foi repintando os seus avións coa librea de Air Berlin, usando só o seu logo no nariz.