cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tomás Maldonado
Traxectoria
A súa formación académica comezou na Escola Nacional de Belas Artes Prilidiano Pueyrredon (IUNA) de Bos Aires, comezando aquí o seu camiño baseado na defensa dunha abstracción reflexiva e racional. Tal como promovera o movemento Arts and Crafts impulsado por John Ruskin e William Morris, inspirador da Bauhaus, Maldonado reivindicaba a artesanía no ensino e unha exploración da arte a través do proceso artesán e científico, desprovéndoa de toda pretensión esotérica e iniciática.
En 1946, o Manifesto Invencionista asinado por Tomás Maldonado, Jorge Brito, Alfredo Hlito e Claudio Girola publicouse na revista Arte Concreto-Invención. Reafirma o fin da arte como representación e ilusión e que "a estética científica substituirá á estética milenaria especulativa e idealista".
En 1948 coñece a Max Bill; seis anos despois, foi invitado a ensinar na Hochschule für Gestaltung Ulm (HfG). De 1955 a 1967, ensinou deseño na escola HfG e de 1964 a 1966 foi decano da mesma institución.
En 1965 é Lethaby lecturer do Royal College of Arts de Londres. En 1966 é nomeado membro do Council of Humanities da Universidade de Princeton (EUA), onde ensinará entre 1967 e 1970.
De 1966 a 1969 converteuse en presidente do comité executivo do CIADI. De 1976 a 1984 foi profesor de Deseño Ecolóxico ( Environmental Design) primeiro na Facultade de Artes e Filosofía da Universidade de Boloña, despois entre 1984 e 1987 na Facultade de Arquitectura do Politécnico de Milán.
De 1977 a 1981 foi director da revista italiana de arquitectura Casabella.
Notas
<references group="" responsive="1">
Psycho-Pass: The Movie
Psycho-Pass: The Movie (劇場版 サイコパス) é un filme xaponés de 2015 que foi producido por Production I.G. Está protagonizado polas voces orixinais de Kana Hanazawa, Tomokazu Seki, Hiroshi Kamiya, Ayane Sakura, Kenji Nojima e Shizuka Itō. A historia céntrase en Akane Tsunemori, unha inspectora do Public Safety Bureau's Criminal Investigation Division, quen persegue un grupo terrorista procedente do Southeast Asia Union (SEAUn), un superestado en guerra que importa o Sistema Sibyl para controlar a poboación. Psycho-Pass: The Movie estreouse no Xapón o 9 de xaneiro de 2015.
A rapaza da maleta
A rapaza da maleta (en La ragazza con la valigia) é un filme italiano de 1961 dirixido por Valerio Zurlini, protagonizado por Claudia Cardinale como unha cantante que vive da boa vontade dos demais. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1961.
Estreouse subtitulado en galego o 31 de outubro de 2020 a través da TVG.
Vilameá, Fisteus, Quiroga
Vilameá é un lugar da parroquia de Fisteus, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é a vila situada no medio.
Silgar
O topónimo Silgar pode referirse a:
Fernando Abreu
Fernando Abreu Fernández, nado en Vigo o 3 de xaneiro de 1967, é un músico e clarinetista galego de formación e traxectoria ecléctica.
Formación
Comezou o seu contacto co clarinete na Banda de Música Xuvenil de Xinzo (Ponteareas) e coa linguaxe musical co profesor e compositor Ángel Viro Caamaño. Realizou os estudos de clarinete no Conservatorio Superior de Música de Vigo con Francisco Pérez, e alí trabou amizade cos futuros membros do Cuarteto Caramuxo. Ingresou como bolseiro na Xove Orquestra de Galicia, dirixida polo musicólogo e compositor Joám Trillo.
Música contemporánea
Interesado pola música contemporánea creou un dúo co compositor Antón L. Pulido Cid e colaborou con outros compositores galegos como Jesús González ou Juan Carlos Martínez Fontana. En 1996 formou parte do "añorado" Taller Instrumental do CGAC onde compartiu escenario con solistas como David Quiggle, Ben Kreith, Ananda Sukarlan baixo a dirección de Pierre-André Valade tocando obras dos compositores da vangarda (Tristan Murail, Gérard Grisey, Magnus Lindberg, Philippe Hurel, Kaija Sahariaho...).
A improvisación libre
Durante a súa estadía nos Países Baixos asiste ás aulas do profesor Michel Barker no Koninklijk Conservatorium, formando o cuarteto Koncon xunto ao percusionista brasileiro Celio Vasconcellos, o compositor guatemalteco Renato Maselli e o colombiano Ricardo Arias. Participou na gravación do primeiro CD de Ricardo Arias e, no ano 2000, realiza unha xira de concertos por Guatemala a dúo con Renato Maselli.
En 2003 Xela Arias propúxolle participar no recital de presentación de Intempériome, o seu cuarto poemario, para o que gravou á propia poeta recitando. A morte de Xela truncou o proxecto, pero o legado sonoro será reutilizado. En 2021, cando se lle dedicou a Xela Arias o Día das Letras Galegas, Fernando Abreu dirixiu o espectáculo Vencerse é cousa de se tratar, onde mesturou as gravacións de 2003 de Xela coa música de vangarda e a improvisación libre co cinema en directo. Neste proxecto contou coa colaboración da cantante Mónica de Nut, o guitarrista Pablo Carrera e o cineasta Roi Fernández. Ese mesmo ano foi o responsable do CD que acompañou a edición especial «Letras Galegas» do poemario Intempériome que publica Xerais coa participación da violonchelista Macarena Montesinos, da violinista Elena Vázquez, o guitarrista Pablo Carrera e el mesmo como clarinetista e director musical.
Outras músicas
Colabora como músico de estudio e de directo con Mercedes Peón e nese contexto coñeceu o guitarrista Pablo González Carrera, co que forma o grupo DOUS, que continúa en activo, co que xa levan publicados varios discos e tres veces finalistas dos Premios Martín Códax da Música no apartado de músicas do mundo.
Co Cuarteto Caramuxo ten unha eclosión no mundo escénico, xa que comeza a ter unha gran repercusión no mundo da música tradicional que os leva a gañar varios premios e seren recoñecidos internacionalmente.
En 2011 participou na gravación da banda sonora da película Crebinsky da que vai nacer a Banda Crebinsky onde fusionan estilos como o folk, o klezmer, o jazz, o rock ou a música clásica e experimental, aderezados con letras en galego, ruso, castelán, francés e italiano.
Como músico solista o en dúo fai improvisacións nos cursos que organiza Voarte, plataforma (xerada por Víctor Orive) baseada na sinerxía de artes e técnicas psicocorporais utilizando a danza como fío condutor.
Outros grupos cos que tamén ten colaborado son Dr. Harapos, Xistra de Coruxo, Sete Saias, Ecléctica Ensemble, Malvela, Sra. Carmen e Batuko Tabanka.
Exerce como profesor de música no IES de Salvaterra de Miño desde o ano 2001. Na XI edición do certame de curtas da Asociación Socio-Pedagóxica Galega obtivo o segundo premio na categoría de Centros de Ensino co curto Intemperiámonos con Xela Arias.
A Cámara, Boal, Boal
A Cámara é un lugar da parroquia de Boal no concello de Boal que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 398 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 2,5 km da vila, e capital do concello, de Boal e en 2021 contaba con 4 habitantes.
There's Someone Inside Your House (filme)
There's Someone Inside Your House é un filme estadounidense de 2021 dirixido por Patrick Brice e escrito por Henry Gayden. É unha adaptación da novela homónima de 2017 escrita por Stephanie Perkins e está protagonizado por Sydney Park, Théodore Pellerin, Asjha Cooper, Jesse LaTourette e Diego Josef. O filme conta a historia de Makani Young (Park), unha estudante que é transferida dende Hawai que descobre que o seu novo fogar en Osborne, Nebrasca, está a ser asolado por unha serie de asasinatos.
Francisco Xavier Redondo Abal
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Traballa como bibliotecario na USC. Investiga na recuperación da memoria histórica. Colaborou en A Trabe de Ouro, Terra e Tempo, Murguía, Grial, Luzes, Galegos, Madrygal, Anuario Brigantino, Inzar Razóns e Claridade.
Escola Universitaria de Enfermaría de Pontevedra
Historia
A Escola de Enfermaría de Pontevedra tivo o seu xerme na antiga Escola de Axudantes Técnicos Sanitarios (ATS) da Cruz Vermella, creada en 1974. Esta escola de ATS xurdiu grazas ao impulso do catedrático de instituto e presidente delegado da Cruz Vermella de Pontevedra Marcelino Jiménez Jiménez, do  director do Hospital Provincial de Pontevedra Manuel Castro-Rial Canosa e do presidente da Deputación de Pontevedra José Luis Peláez Casalderrey e foi creada pola Deputación de Pontevedra. A Orde Ministerial do 19 de setembro de 1974 do Ministerio de Educación e Ciencia autorizou o funcionamento provisional da Escola.
En 1975, pola Orde do 28 de xaneiro de 1975 autorizouse a creación da Escola de Axudantes Técnicos Sanitarios Femininos de Pontevedra e fixouse a realización das súas actividades académicas e teórico-prácticas no "Gran Hospital Provincial" da Deputación Provincial, adscribiuse á Facultade de Medicina de Santiago de Compostela e aprobouse o regulamento da mesma. Algúns meses despois, pola Orde do 2 de abril de 1975, creouse a Escola de Axudantes Técnicos Sanitarios Femininos na Residencia Sanitaria da Seguridade Social Montecelo de Pontevedra (actual Hospital Montecelo) e adscribiuse tamén á Facultade de Medicina de Santiago de Compostela e aprobouse o regulamento da mesma.
En 1978, polo Real Decreto 3117/1978, de 10 de novembro, a escola de ATS da Deputación de Pontevedra transformouse en Escola Universitaria de Enfermería e pasou a estar adscrita á Universidade de Santiago de Compostela ofrecendo así estudos universitarios de diplomatura.
En 1990 por decreto da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria de segregación de centros e servizos da Universidade de Santiago de Compostela, no seu artigo 1, a escola pasou a estar adscrita á Universidade de Vigo.
A escola estivo situada no antigo fogar provincial na rúa Serra ata que en 1993 pasou a ter a súa sede na cuarta e quinta plantas do Hospital Provincial de Pontevedra.
Desde setembro de 2011 o centro imparte os estudos do grao en Enfermaría organizado en catro cursos académicos, tras a implantación do Plan Boloña ou Espazo Europeo de Educación Superior (EEES).
Titulacións
Na escola impártese o Grao en Enfermaría.
Equipo directivo
O director da escola de Enfermaría desde 2010 é Miguel Ángel Piñón Cimadevila. A subdirectora é María Paz Diéguez Montes e a secretaria María Teresa Hermo Gonzalo. O delegado da universidade é Rafael Durán Barbosa.
Organización
A Escola de Enfermaría é propiedade da Deputación de Pontevedra, á que lle custa cada ano 500.000 euros.
A escola está rexida por un Padroado composto entre outros membros polo director da escola, o presidente da Deputación de Pontevedra, o xerente do Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra e un delegado da universidade.
Bandeira dos coptos
A bandeira dos coptos (en Ⲡⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀Ⲣⲉⲙⲕⲩⲡⲧ) é unha bandeira étnica que foi creado no ano 2005 por activistas de diferentes países para representar ás comunidades coptas de Exipto e da diáspora. Non está recoñecido pola Igrexa Copta Ortodoxa de Alexandría e nin por ningunha organización copta oficial. A única organización copta que recoñeceu a bandeira é a Asociación Copta de Nova Zelandia, que é a mesma asociación que creou a bandeira, así como coptos libres.
José Arias Digón
José Arias Digón, nado en Noudelo (Donís, Cervantes) o 12 de decembro de 1899 e finado en Cidade de México o 19 de xuño de 1962, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Ricardo Arias Fernández e irmán de Eduardo Arias Digón, foi ferroviario e albanel. Membro da Confederación Nacional do Traballo (CNT), tivo varios cargos sindicais antes e durante a guerra civil. Ao rematar a guerra exiliouse en México arrivando a Veracruz no vapor Mexique o 7 de xullo de 1939. Foi beneficiario da axuda económica do Servicio de Evacuación de Refugiados Españoles (SERE). En México deixou de utilizar o alias de José López Alonso e pasou a usar o seu nome. Asentouse en Santa Clara (Chihuahua). Morreu de cancro no Sanatorio español de Cidade de México en 1962.
KH-1
miniatura|Esquema dos satélites KH-1. KH-1 (Keyhole-1) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA.
Historia
Os KH-1 foron o primeiro intento por parte dos Estados Unidos de poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-1 consistía nunha cámara Corona panorámica e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara, construída por Fairchild Camera Co., tiña unha apertura de f/5.0 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 12,9 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena A, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse dez KH-1 entre 1959 e 1960, todos mediante foguetes Thor Agena A. Catro fallaron durante o lanzamento e dos restantes, só un (KH-1 9) enviou con éxito a película a terra.
Provincia de Panamá Oeste
miniatura Panamá Oeste é unha das dez provincias de Panamá, creada o 1 de xaneiro de 2014 a partir de territorios segregados da provincia de Panamá situados ao oeste da canle de Panamá. Está conformado por 5 distritos: Arraiján, Capira, Chame, La Chorrera e San Carlos. A súa capital é La Chorrera. Limita ao norte coa provincia de Colón, ao sur co océano Pacífico; ao leste coa provincia de Panamá e ao oeste coa provincia de Coclé.
Historia
A provincia de Panamá Oeste foi creada mediante a Lei 119 do 30 de decembro de 2013, a cal converteu a antiga rexión da provincia de Panamá nunha nova provincia, a provincia de Panamá Oeste. Empezou a funcionar formalmente o 1 de xaneiro de 2014.
Para o establecemento dos símbolos representativos da provincia, en 2015, realizouse un estudo por parte dunha comisión técnica, e por medio dun concurso, escolleuse o deseño de Olivares Becerra para a bandeira da nova provincia, e para o deseño do escudo escolleu o deseño de David Isai Tiffer Rangel. A bandeira estaría composta polas cores verde, amarela e branca, acompañadas de 5 estrelas que representan os 5 distritos da provincia, o escudo estaría composto de catro cuadrantes, cun lema no seu centro que di “Traballar xuntos polo progreso”. Ambos os símbolos foron finalmente presentados polo gobernador da provincia de Panamá Oeste Javier Herrera.
Aspecto físico
esquerda|miniatura|[[Mapa físico de Panamá Oeste.]] A provincia de Panamá Oeste está situada na costa do océano Pacífico, á beira occidental da canle de Panamá. A máxima altitude é o Cerro Trinidad (1300 msnm).
Áreas protexidas
Panamá Oeste ten unha área protexida, o parque nacional Altos de Campana, que se atopa no distrito de Capira e conta cunha superficie de 4.925 hectáreas. Campana foi fundado en 1966 como o primeiro parque nacional de Panamá.
Organización administrativa
A provincia de Panamá Oeste está dividida en cinco distritos que á súa vez están divididos en correxementos:
Demografía
De acordo coa Contraloría Xeral da República, en 1990, Arraiján tiña unha poboación de 61,849 habitantes, 20 anos despois, a mesma incrementouse a 220,779; La Chorrera rexistrou, en 1990, un total de 89,780 residentes, e en 2010 a cifra creceu a 161,470; Capira tiña unha poboación de 28,303 habitantes, a cal aumentou en 10,300 dúas décadas despois. Pola súa banda, Chame tiña unha poboación, en 1990, de 15,152 residentes, e en 2010 empadroáronse nese distrito 24,471 persoas, mentres que en San Carlos foron censados 12,443 moradores en 1990, cifra que en 2010 subiu a 18,920. A poboación xeral nos cinco distritos do oeste desde 1990 até 2010 aumentou de 207,527 en 1990 a 464,038 habitantes, cifra que segundo a mesma Contraloría, no 2014, era de 510,489 habitantes.
Economía
A agricultura, a gandaría e a pesca son as actividades primarias máis importantes na provincia. Adicionalmente, nas localidades de Veracruz, Puerto Caimito e Vacamonte, onde se sitúa un porto, hai grande actividade pesqueira. En Chorrera, hai unha industria ben desenvolvida, enfocada na produción de piña. esquerda|miniatura|193x193px|Aeroporto Internacional Panamá Pacífico. En Arraiján encóntranse a Zona Marítima de Petróleo e a Zona Libre de Howard (Panamá Pacífico) que é un importante polo industrial e comercial internacional. Esta zona tamén conta co Aeroporto Internacional Panamá Pacífico. Adicionalmente, as localidades de Arraiján, Vista Alegre, La Chorrera e Capira tiveron un auxe económico coa apertura de centros comerciais, supermercados, almacéns, restaurantes e bancos, que responden ao crecemento demográfico destas localidades como cidades dormitorio da capital.
En Veracruz, Chame e San Carlos desenvólvese a industria turística, con diversos hoteis de praia. En Capira e Chame, desenvólvese o turismo ecolóxico, sobre todo nas zonas montañosas do parque nacional Campana.
A ofensa
A ofensa (en The Offence) é un filme británico de 1973 dirixido por Sidney Lumet. Está baseado na obra de teatro de 1968 This Story of Yours, de John Hopkins. Está protagonizado por Sean Connery, no papel do detective Johnson, quen asasina ao sospeitoso de abuso sexual infantil Kenneth Baxter (Ian Bannen) mentres o está a interrogar. O filme explora os variados e agresivos intentos de Johnson de racionalizar o que fixo, revelando os seus verdadeiros motivos para matar ao sospeitoso nunha serie de flashbacks. Trevor Howard e Vivien Merchant aparecen nos papeis secundarios.
Estreouse subtitulado en galego o 2 de marzo de 2014 a través da TVG.
Aida Carro
Aida Carro Allegue, nada o 11 de xuño de 1994 en Pontedeume, é unha remeira galega de traiñeira. Competiu a nivel profesional co club Donostia Arraun Lagunak da Liga Euskotren, a primeira división española de traiñeiras.
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria no Club de Remo Ares no ano 2004, coma o seu irmán, o tamén remeiro Pedro Carro Allegue. Durante esa etapa competiu tanto en banco móbil como en banco fixo, obtendo Campionatos Autonómicos e medallas de Campionatos de España, destacando dous Campionatos de España de bateis en 2010 e 2012. Despois de oito anos no club, fichou polo Club de Remo San Felipe. Tras un parón, en 2016 volveu remar, competindo durante dous anos na Liga Galega Feminina de Traiñeiras co Club de Remo A Cabana. No ano 2018 fichou polo club Donostia Arraun Lagunak.
Durante tres tempadas compaxinou as competicións de bateis e trainerillas en Galicia coa Liga Euskotren no verán. Co club Donostia Arraun Lagunak obtivo dúas bandeiras na Liga Euskotren ademais dun segundo, un terceiro e un cuarto posto na Bandeira da Concha. Tamén foi adestradora de categorías bases no Club de Remo Ares e no Club de Remo de Narón. Recibiu distintos recoñecementos como o do colectivo Rampla, pola súa paixón dedicada ao remo. Está graduada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela e ten formación pedagóxica.
Amandino Neira
Amandino Neira Fernández, coñecido como Neira, nado en Mera de Arriba (Ortigueira) cara a 1912 e finado en Ortigueira o 1 de xuño de 1939, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Músico, traballou de ferreiro en Cuíña, pertenceu á UGT e foi vocal da Agrupación Socialista de Ortigueira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. O 1 de xuño de 1939 a Garda Civil e tropas do exército procedentes de Ferrol rodearon a cova de Montemeao onde estaba acubillado co seu irmán José e Modesto Villar Ínsua; Amandino e Modesto morreron polos disparos, e José, ferido nunha man, conseguiu saír do cerco grazas a colaboración dun grupo de soldados sitiadores. O 18 de xullo de 1939 os seus pais, dúas irmás, a súa cuñada e varios veciños foron deportados a Herrera del Pisuerga acusados de colaborar cos fuxidos; Gloria Giz Castro, a súa moza, foi encarcerada na prisión de Ferrol.
Santiago Grisolía
Santiago Grisolía García, nado en Valencia o 6 de xaneiro de 1923 e finado na mesma cidade o 4 de agosto de 2022, foi un bioquímico valenciano. Foi nomeado Marqués de Grisolía en 2014.
Traxectoria
Santiago Grisolía comezou a carreira de Medicina na Universidade de Madrid pero marchou á Universidade de Valencia onde se licenciou en 1944 con matrícula de honra e, posteriormente, obrivo o doutoramento na Universidade de Madrid. En xaneiro de 1946 conseguira unha bolsa de ampliación de estudos para os Estados Unidos e marchou ao Departamento de Bioquímica e Farmacoloxía na Universidade de Nova York, que estaba baixo a dirección de Severo Ochoa de quen foi un dos seus discípulos. Nesta universidade, comezou as súas investigacións sobre a fixación do dióxido de carbono, un tema que nunca abandonou. esquerda|miniatura|Escudo de armas do 1º Marqués de Grisolía. Publicou máis de catrocentos traballos científicos e unha trintena de artigos divulgativos. Tamén desenvolveu un enorme labor docente e investigador ao longo de moitos anos en moitos países europeos e americanos. Foi profesor de bioquímica e bioloxía na Universidade de Chicago (1946), Wisconsin (1948) e profesor adxunto do departamento de Medicina e Bioquímica na de Kansas (1954) do que chegou a ser director e, despois, catedrático e ampliou as súas investigacións sobre o ciclo da urea (mecanismo polo cal os mamíferos eliminan un produto da degradación das proteínas que é tóxico para eles) e demostrou que a citrulina é un intermediario neste ciclo.
En 1977, retornou a España para dirixi-lo Instituto de Investigacións Citolóxicas de Valencia. En 1979, foi elixido académico da Real Academia de Farmacia de Madrid e, en 1980, secretario da Fundación Valenciana de Estudos Avanzados.
En 1988, participou na organización en Valencia da primeira Conferencia Internacional para o Proxecto sobre o Xenoma Humano e, ese mesmo ano,.foi designado Presidente do Comité de Coordinación Científica do Proxecto Xenoma Humano para a UNESCO, foi vicepresidente do Padroado da Fundación Valenciana de Investigación Biomédica e, en 1995, asesor do presidente da Generalitat Valenciana para a Ciencia e a Tecnoloxía. Presidiu o Consello da Cultura Valenciana dende 1996 ata a súa morte, e os consellos consultivos da Universidade Internacional Menéndez Pelayo en Valencia e dos Museos Científicos de Cuenca e Valencia.
Foi o promotor e impulsor dos premios de investigación Jaume I, da Generalitat valenciá.
Morreu o 4 de agosto de 2022, por mor das complicacións ocasionadas pola Covid-19.
Escolma de obras
Até xaneiro de 2001, tiña publicadas máis de 480 publicacións científicas, 8 libros e máis de 100 artigos de divulgación xeral.
Ten pulbicado máis de 400 traballos científicos e aquí destácase unha pequena escolma:
Recoñecementos
En 1990 recibiu, xunto con Salvador Moncada, o Premio Princesa de Asturias de Investigación Científica e Técnica "polo seu traballo científico na área da Bioquímica en campos moi diversos, principalmente na enzimoloxía do metabolismo do nitróxeno relacionado co ciclo da urea e a degradación das pirimidinas".
No ano 2000,recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito na Investigación e na Educación Universitaria.
Foi membro da Academia Europea de Ciencias e Artes, presidente do Consello Valenciano da Cultura, académico de honra da Real Academia de Doutores de España, membro fundador do Colexio Libre de Eméritos e Doutor Honoris Causa polas Universidades de Salamanca, Barcelona, ​​​​Valencia, Madrid, León, País Vasco, Siena, Florencia, Kansas, As Palmas de Gran Canaria, Universidade Politécnica de Valencia, Universidade de Lisboa, Universidade Nacional de Educación a Distancia e Universidade de Castela-A Mancha.
En 2014, foi nomeado por Xoán Carlos I, marqués de Grisolía polo seu "prolongado e encomiable labor investigador e docente", e pola súa "contribución ao coñecemento científico".
En marzo de 2018 recibiu a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.
Vida persoal
Estivo casado con Frances Thompson, profesora asistente da facultade de Medicina de Madison, a quen coñeceu alñi durante a súa estancia en 1945, e co que permaneceu casado até a morte dela en setembro de 2017. Tiveron dous fillos.
Bululú
O bululú era un solitario actor ou humorista que viaxaba a pé de cidade en vila realizando breves representacións, interpretando todos os personaxes que aparecían na loa, farsa ou entremés escollidos do seu variado repertorio (en palabras de Francisco de Quevedo), un «bufo farandulero miserable»). A súa orixe sitúase no Reino de Galicia cara a finais do século XVI, aínda que o espírito do personaxe debeu estar inspirado nos xograres italianos medievais e no teatro isabelino renacentista.
Termo
miniatura|356x356px| Retrato de Agustín de Rojas Villandrando na portada da súa obra, "A viaxe entretida". Barcelona, 1624. [[Biblioteca Nacional de España.]]
Uso na literatura
O bululú aparece citado en El viaje entretenido, de Agustín de Rojas Villandrando, en 1603, onde se recollen até oito tipos de compañías de teatro ambulante da época: bululú, ñaque, gangarilla, cambaleo, garnacha, bojiganga, farándula e compañía.
Na entretida descrición de Villandrando (presentada como un diálogo teatral), menciónase ao cura da vila como un 'empresario' improvisado e eficiente que preparará a representación do cómico forasteiro e organizará a recollida de moedas do público ocasional, na que segundo Rojas "non poderán faltar o barbeiro e o sacristán" (hipérbole de público diminuído). As loas e entremeses terían lugar nunha praza ou rúa da vila, e se for posible sobre un cofre ou obxecto similar que servise de escenario mínimo. A maior graza e destreza do humorista, que presentará cada un dos personaxes ao público, será darlle voz a todos, cambiando de rexistro tras os anuncios "agora sae a dama" ou "o galán constéstalle".
Variantes
A pesar da súa orixe galega, o termo non aparece nos dicionarios DRAG, DiGalego ou Dicionario de dicionarios de USC/UVigo.
En dicionarios de castelán aparecen as variantes bululú, bololó e boroló referido ao comediante que representaba obras el só, mudando a voz, e tamén, especialmente en América Latina, barullo, rebumbio ou escándalo, escrito para esta acepción en portugués bololô.
Nos Soños de Quevedo aparece coa mesma grafía que dan os dicionarios de castelán da RAE a partir de 1822, a empregada por Rojas Villandrando.
Uso contemporáneo
A técnica elemental do bululú, dando vida camaleonicamente á súa narración e obrigando ao espectador a usar a súa imaxinación, foi recuperada séculos despois en montaxes populares actuais, como os dos cómicos televisivos ou os contacontos.
Foi un personaxe grotesco nunha das traxicomedias de Valle Inclán e un recurso habitual na obra de dramaturgos modernos como Dario Fo, e a finais dos anos 60 deu nome a un dos primeiros grupos de vangarda de teatro independente en Madrid.
Na Arxentina, durante a segunda metade do século XX, José María Vilches fíxose famoso baixo o nome artístico de El Bululú.
Nos primeiros anos do século XXI, existe en Francia unha compañía de orixe arxentina con este nome.
Na Coruña hai unha editorial chamada Bululú que publica en galego e castelán.
O autor Cándido Pazó escribiu O bululú do linier, estreada en Compostela en 1999 con Josito Porto, foi traducida tamén ao castelán e incluída no volume colectivo Al borde del área.
A editorial pontevedresa Kalandraka publicou un libro infantil titulado Bulubú.
Suburban Girl
Suburban Girl é un filme estadounidense de 2007 dirixido por Marc Klein e producido por Gigi Pritzker e Deborah Del Prete. Está protagonizado por Sarah Michelle Gellar e Alec Baldwin, xunto con Maggie Grace, James Naughton e Chris Carmack nos papeis secundarios. O filme foi adaptado das histotias curtas "My Old Man" e "The Worst Thing a Suburban Girl Could Imagine" a partir do libro de Melissa Bank The Girls' Guide to Hunting and Fishing, que pasou dezaseis semanas na lista dos mellor vendidos de The New York Times.
Miguel Corgos
Miguel Corgos López-Prado, nado na Coruña en 1971, é un alto funcionario e político galego, conselleiro de Facenda e Administración Pública dende outubro de 2021.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias Ecónomicas e Empresariais pola Universidade da Coruña e máster en Administración Financeira e Tributaria así como posgrao en Auditoría de Contas pola mesma universidade, ingresou na función pública galega en 2000 dentro da Intervención Xeral. Conta co diploma de directivo da Escola Galega de Administración Pública. Como funcionario de carreira durante o goberno bipartito presidido por Emilio Pérez Touriño (2005-2009) asumiu a Subdirección xeral de Control Financeiro Permanente da Consellería de Facenda (2005-2007) e logo a Subdirección xeral de Control Orzamentario (2007-2009).
Coa chegada de Alberto Núñez Feijóo á presidencia da Xunta, Corgos foi Director Xeral de Orzamentos (2009-2012) e, entre 2012 e 2021, Director Xeral de Planificación e Orzamentos. O 16 de outubro de 2021 foi designado conselleiro de Facenda e Administración Pública para cubrir a vacante deixada polo pasamento do anterior titular, Valeriano Martínez.
Tomou posesión do cargo o 18 de outubro de 2021 no Pazo de Raxoi, participando logo nun Consello da Xunta extraordinario que aprobou o proxecto de orzamentos para o 2022.
O Souto, O Hospital, Quiroga
O Souto é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Bandeira dos livonios
A bandeira dos livonios (en Līvõd plagā; en Līvu karogs) é a bandeira étnica do pobo livonio. A bandeira foi utilizada por primeira vez pola Sociedade de Livonia (en Līvõd Īt) no ano 1923, e no presente é usada por varios grupos culturais de Livonia. As proporcións da bandeira son 2:1:2 e a relación entre a altura da bandeira e o seu ancho fíxase en 1:2. A cor verde representa os bosques, o branco representa a costa de Livonia e o azul representa o océano. Estes representan a cultura pesqueira de Livonia, e as cores simbolizan a visión dun pescador cando mira á costa.
Biblioteca Nacional de Acerbaixán
A Biblioteca Nacional de Acerbaixán (en azarí Azərbaycan Milli Kitabxanası) é unha biblioteca pública nacional é o centro depositario de Acerbaixán e a institución custodia unha rica colección histórica e todo tipo de publicacións producidas en territorio nacional desde comezos do século XX. Atópase en Bakú.
A biblioteca foi fundada en 1922 e a súa inauguración oficial foi o 23 de maio de 1923. O edificio que a alberga foi erixido en 1922 e está deseñado para almacenar ata 5 millóns de artigos. En 1939, a biblioteca recibiu o nome de Mirza Fatali Akhundov, un destacado académico, dramaturgo e editor azarí.
Actualmente, este fondo documental está composto por máis de 4,5 millóns de pezas que inclúen libros, revistas, documentos, mapas, manuscritos, gravados, debuxos, partituras, folletos etc.
Está estruturado en vinte e seis departamentos e está xestionado polo Ministerio de Cultura e Turismo de Acerbaixán.
KH-3
miniatura|Esquema dos satélites KH-3. KH-3 (Keyhole-3) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA.
Historia
Os KH-3 foron a terceira versión dos satélites Corona dos Estados Unidos para poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-3 consistía nunha cámara Corona panorámica mellorada e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara tiña unha apertura de f/3.5 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 7,5 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse seis KH-3 entre 1961 e 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B. O último, que ademais estaba modificado cunha estrutura na parte frontal como prototipo dos KH-4, non chegou a órbita.
Pedro Núñez del Valle
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/24/Nu%C3%B1ez-prado.jpg/220px-Nu%C3%B1ez-prado.jpg|miniatura| Adoración dos Reis, 1631, óleo sobre lenzo, 272,5 x 170,6 cm, Madrid, [[Museo do Prado.]] Pedro Núñez del Valle, nado en Madrid, c. 1597 e finado en 1649, foi un pintor barroco formado en Italia onde asimilou a estética do caravaxismo que contribuíu a introducir o chamado Século de Ouro na pintura madrileña.
Traxectoria
Pedro Núñez del Valle naceu en Madrid. Sábese que o seu pai era caldeireiro, pero descoñécese a data do seu nacemento e calquera outro dato sobre a súa vida antes de partir a Italia. En Roma aparece documentado nos anos 1613 e 1614 como membro da Academia de San Lucas. Debeu volver á Península Ibérica arredor de 1623, cando asinou co título academicus romanus Sant Orencio da igrexa de San Lourenzo de Huesca, pintura tenebrista no tratamento da luz e con ecos do clasicismo de Guido Reni nas figuras.
En 1625 casou con Ángela de Seseña, orfa coidada por Alonso Carbonel e consta documentalmente que nese mesmo ano traballou no claustro da Mercè de Madrid, facendo unha serie de relatos mercedarios en unión con Juan van der Hamen, con quen establecería lazos de amizade, sendo á súa morte (1631) o encargado da taxación dos seus bens. Á morte de Bartolomé González, en 1627, Núñez optou ao cargo de pintor ao rei que quedou vacante e ao que aspiraban outros once pintores. Vicente Carducho, Eugenio Cajés e Velázquez, a quen Filipe IV encomendou a cualificación dos aspirantes, propuxérono na cuarta posición, tras Antonio de Lanchares, Félix Castelo e Angelo Nardi. Aínda que non conseguiu o nomeamento desexado, foi chamado para traballar con certa frecuencia para a Corte: en 1633 pintou a ermida de San Juan nos Xardíns do Retiro, en 1639, con outros moitos pintores, participou na decoración do Salón de Ouro ou sala da comedia do Alcázar, onde se lle encomendou o dobre retrato de Filipe III e Filipe IV, monarca reinante, e as reinterpretacións de Henrique I con Afonso IX. Mesmo dez anos despois, en colaboración con Francisco Ricci, encargouse da pintura e dourado que se facía no palacio para conmemorar o aniversario da raíña Mariana de Austria.
Nese mesmo ano (agosto de 1649) fixo testamento, pedindo ser enterrado no convento da Victoria, onde tiña sepultura propia.
Obra
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Noli_me_tangere_%28N%C3%BA%C3%B1ez_del_Valle%29.jpg/220px-Noli_me_tangere_%28N%C3%BA%C3%B1ez_del_Valle%29.jpg|miniatura| Noli em tangere, Prado. Óleo sobre lenzo, 235 x 156 cm. Pintado para o convento de San Norberto de Madrid, pasou tras a súa desamortización en [[1809 á Academia de Belas Artes e posteriormente ao Museo da Trinidad. Depositado dende 1872 no convento de San Pascual de Madrid, cando foi rematado no punto medio, catalogado como anónimo madrileño do primeiro terzo do século XVII. Despois do seu reingreso no Museo e da súa restauración, exponse na sala 007A como obra de Pedro Núñez del Valle. ]] San Orencio, datada en 1623, é a obra máis antiga que conserva Núñez del Valle, con forte recordo da súa etapa en Italia, onde se formou no estudo da escola romano-boloñesa á vez que atento ao caravaggismo representado por Artemisia Gentileschi e Cecco dona Caravaggio. De 1631 é a Adoración de los Reyes Magos, ingresada en 1992 no Museo do Prado, onde se mesturan as suxestións caravagistas con lembranzas de Reni e da escola boloñesa. Outro cadro datado é o Camino del Calvario da Colegiata de Talavera de la Reina, de 1632, que se atopa en mal estado de conservación.
Outras obras destacadas, nas que tamén se manifesta a influencia do mundo romano, son a Santa Apolonia de colección particular, A Anunciación da Ermida, Santa Margarida, procedente do convento das Descalzas Reales de Madrid, fortemente caravaggista no seu tratamento de luz e no estudo de lenzos e detalles de bodegóns ou, sobre todo, Jael y Sisara do Museo de Dublín, unha das súas obras máis complexas e que durante moito tempo atribuíron a Cecco dona Caravaggio. Núñez del Valle tamén tería cultivado a pintura paisaxística, segundo as obras que deixou á súa morte, reflectidas no inventario dos seus bens, e aínda que só se conserva unha delas, nalgunhas das súas obras atópanse pezas de fermosas paisaxes., como Agar e Ismael, da Caridade de Ávila, ou nunha Fuxida a Exipto dunha colección particular.
Bandeira do Kurdistán
250px|miniatura|Bandeira do Kurdistán. A bandeira do Kurdistán (en ئاڵای کوردستان; Alaya Kurdistanê) é a bandeira étnica que representa aos kurdos, creada en 1920 pola Sociedade para o Ascenso do Kurdistán. Posteriormente, sería adoptada en diferentes variantes como bandeira nacional de varios estados kurdos, incluíndo a República de Ararat, a República de Mahabad e, máis recentemente, a rexión do Kurdistán iraquí en 1992. Ademais, o Reino de Kurdistán utilizou a bandeira crecente e esta tamén é considerada unha bandeira kurda.
Día da bandeira da rexión do Kurdistán
dereita|miniatura|250px|A bandeira do Kurdistán ondea sobre a disputada cidade de [[Kirkuk despois de que fose abandonada polas Forzas iraquís en xuño de 2014 segundo avanzaba o grupo terrorista Estado Islámico.]] Dende 1993, celébrase o día da bandeira kurda no Kurdistán iraquí cada 17 de decembro.
Arxubín, O Hospital, Quiroga
Arxubín é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
KH-2
miniatura|Esquema dos satélites KH-2. KH-2 (Keyhole-2) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA.
Historia
Os KH-2 foron a segunda versión dos satélites KH-1, o primeiro intento por parte dos Estados Unidos de poñer en marcha unha serie de satélites de recoñecemento óptico. A carga útil de cada KH-1 consistía nunha cámara Corona panorámica mellorada e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada pola cámara. A cámara, construída por Fairchild Camera Co., tiña unha apertura de f/5.0 e unha lonxitude focal de 61 cm, cunha resolución de 10,7 m.
Os satélites estaban baseados na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra. A cápsula era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado.
Lanzáronse dez KH-2 entre 1960 e 1961, todos mediante foguetes Thor Agena B. Catro fallaron durante o lanzamento e dos restantes e catro dos que chegaron a órbita devolveron a película fotográfica con éxito.
BK Opava
O Basketbalový Klub Opava é un club profesional de baloncesto checo con sede na cidade de Opava. Actualmente xoga na Národní Basketbalová Liga (NBL), a máxima categoría do baloncesto checo, e na Basketball Champions League. Fundado en 2045, o club conta nas súa vitrinas con cinco títulos de liga e seis de copa. O equipo xoga os seus partidos como local no Hala Opava, recinto con capacidade para 3 006 espectadores.
Patrocinadores
Por motivos de patrocinio o club tivo diversos nomes ao longo da súa historia:
María Otero González
María Otero González, nada na Coruña cara a 1881 e finada na mesma cidade o 10 de xullo de 1937, foi unha anarquista galega.
Traxectoria
Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 a súa casa foi lugar de acollida de anarquistas fuxidos e perseguidos como Elisa Vázquez Rozas, Fernando Caamaño Pérez, Carlos Míguez Pérez, Jesús Rodríguez, José González e Rogelio González. Foi enlace do anarquista grego Antonio Fournerakis “El Viejo”, colaborando no labor de reconstrución da FAI. O 10 de xullo de 1937 a súa casa foi asaltada pola Garda Civil e María foi asasinada xunto con outros tres anarquistas.
Alicia Dorado
Alicia Dorado Viso, nada na Coruña a principios de decembro de 1911 e finada na mesma cidade o 10 de xullo de 1937, foi unha anarquista galega.
Traxectoria
Traballou na fábrica de tecidos La Primera Coruñesa da que foi expulsada pola súa actividade revolucionaria. Despois traballou como panadeira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 pasearon ao seu home. Vivía de alugueiro no edificio Villa Rosalía e era amante do anarquista portugués Julio Acevedo Veiga. Foi enlace entre Julio Acevedo e Antonio Fournerakis para a reconstrución da FAI e tiña ocultos na súa casa estes dous dirixentes anarquistas. O 10 de xullo de 1937 a súa casa foi asaltada pola Garda Civil cando estaban agochados nela Acevedo e Fournerakis. No ataque mataron primeiro a Alicia Dorado e a Antonio Fournerakis, mentres Julio Acevedo logrou fuxirr polo tellado e saltar ao balcón do Camiño do Polvorín onde finalmente foi abatido.
Marseille (filme de 2004)
Marseille é un filme alemán de 2004 dirixido por Angela Schanelec. Estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2004.
Estreouse subtitulado en galego o 6 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
Barreiro, O Hospital, Quiroga
Barreiro é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Campodola, O Hospital, Quiroga
Campodola é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Campos de Vila, O Hospital, Quiroga
Campos de Vila é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Neste punto tiña remate a estrada Nadela - Campos de Vila.
Fucus serratus
Fucus serratus é unha alga mariña do norte do Océano Atlántico coñecida como carballa ou bocho. É de cor acastañada olivácea e similar a F. vesiculosus e F. spiralis. Crece dun pé discoide e as frondes son planas, duns 2 cm de anchura, bifurcadas e de até un 1 m de longo incluíndo un curto estipe. Ramifícase dicotomicamente de forma irregular. A fronde ten un nervio central e é facilmente distinguible doutras especies relacionadas polo seu bordo aserrado. Non ten vesículas cheas de gas, como as atopadas en F. vesiculosus, e tampouco se retorce en espiral como F. spiralis.
Os corpos reprodutivos fórmanse en conceptáculos situados no interior de receptáculos próximos ás puntas das ramas. Nestes conceptáculos prodúcense oogonios e anteridios, que despois da meiose son liberados. Prodúcese a fertilización e desenvólvese un cigoto que crece directamente nunha planta que constitúe o esporófito diploide.
Usos
F. serratus úsase en Irlanda e Francia para a produción de cosméticos e para talasoterapia.
Alfredo Vilar Veiga
Alfredo Vilar Veiga, nado en Vigo o 27 de febreiro de 1893 e finado na Coruña o 27 de xullo de 1979, foi un banqueiro e político galego.
Traxectoria
Estudou o bacharelato no Instituto da Coruña. Durante a guerra civil foi subinspector xeral de servizos da administración do Banco de España. Militou en Izquierda Republicana e estaba afiliado á UGT. Ao rematar a guerra pasou a Francia e despois exiliouse en México coa familia arrivando a Veracruz no buque Ipanema o 7 de xullo de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en xuño de 1941. Retornou a Galicia a finais dos anos sesenta. Finou na Coruña o 27 de xullo de 1979.
Vida persoal
Casou con Rolindes Munch Zapata, irmá de Antonio Munch Zapata, e foi pai de Alfredo, Enrique e José Vilar Munch.
Carballedo, O Hospital, Quiroga
Carballedo é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
A Carballeira, O Hospital, Quiroga
A Carballeira é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Crates
Crates é o nome das seguintes persoas:
Carballo do Hospital, O Hospital, Quiroga
Carballo é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Os violentos de Kelly
Estreouse subtitulado en galego o 13 de outubro de 1988 a través da TVG.
Moiety
No estudo antropolóxico do parentesco, unha moiety é un grupo de descendencia que coexiste só con outro grupo de descendencia dentro dunha sociedade. Nestes casos, a comunidade adoita ser de orixe unilineal, patrilineal ou matrilineal, polo que calquera individuo pertence a un dos dous grupos de partidos por nacemento e todos os matrimonios prodúcense entre membros de porcións opostas. Trátase dun sistema exogámico de clans, neste caso con só dous clans.
No caso dun sistema de descendencia patrilineal, este pódese interpretar como un sistema no que as mulleres son intercambiadas entre as dúas porcións. As sociedades de grupos étnicos atópanse particularmente entre os pobos indíxenas de América do Norte e Australia.
Socioloxía
Noutra acepción relacionada, en galego poderíase traducir moiety como "ramo" ou "liñaxe"; por exemplo: "Na cultura Maori, existen dúas moieties, Ngāti Toa e Ngāti Tama".
Mr. Bean's Holiday
Mr. Bean's Holiday é un filme de 2007 baseado na comedia británica O señor Bean, que á súa vez serve como secuela do filme de 1997 Bean. Dirixido por Steve Bendelack e escrito por Hamish McColl e Robin Driscoll a partir dunha historia de Simon McBurney, é unha coprodución entre o Reino Unido, os Estados Unidos de América e Francia producida por StudioCanal, Working Title Films e Tiger Aspect Films, e distribuída por Universal Pictures. Está protagonizado por Rowan Atkinson, xunto con Max Baldry, Emma de Caunes, Willem Dafoe e Karel Roden.
Framil, O Hospital, Quiroga
Framil é un lugar da parroquia do Hospital, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
Ruínas de São Miguel das Missões
As Ruínas de São Miguel das Missões (Portugués para 'San Miguel das Misións'), tamén coñecido como 'São Miguel Arcanjo', e co seu antigo nome español Misión de San Miguel Arcángel, é un sitio  Patrimonio Mundial da Unesco situado no  concello de São Miguel das Missões, na rexión noroeste do estado Río Grande do Sur, no sur do Brasil.
Historia
A misión São Miguel das Missões construíuse entre 1735 e arredor de 1745 como Misión San Miguel Arcángel. São Miguel das Missões foi unha das moitas colonias españolas das vilas dos xesuítas na Arxentina, o Brasil, Paraguai e Bolivia. Os misioneiros xesuítas españois fundaron a misión para a coroa mandada vilas de indios para os indios guaranís, que tiñan o obxectivo de convertelos ao cristianismo e protexer aos veciños dos comerciantes de escravos portugueses coñecidos como os Bandeirantes.