cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1958
Sistema de competición
No torneo participaron un total de dez seleccións nun grupo único, polo que o torneo se disputou a xeito de liguiña de todos contra todos a partido único onde o equipo que finalizou na primeira posición da táboa se fixo co campionato. O gañador do campionato foi a selección de Portugal, mentres que a de España foi prata e a de Italia bronce.
Equipos participantes
As 10 seleccións que competiron nesta edición do torneo eran de Europa.
Jean Epstein
Jean Epstein, nado en Varsovia o 25 de marzo de 1897 e finado en París o 2 de abril de 1953 foi un cineasta, teórico do cinema, crítico literario e novelista francés. Aínda que na actualidade é recordado principalmente pola súa adaptación de A caída da casa Usher, de Edgar Allan Poe, Epstein dirixiu tres ducias de filmes e foi un influente crítico literario e cinematográfico entre as décadas de 1920 e 1940. Adoita relacionarse co Cinema Francés Impresionista e o concepto de photogénie.
Traxectoria
Epstein comezou a dirixir os seus propios filmes en 1922 con Pasteur, ao que seguiu L'Auberge rouge e Coeur fidèle (ambos os dous de 1923). O director Luis Buñuel traballou como o seu axudante en Mauprat (1926) e La Chute de la maison Usher (1928). As primeiras críticas de Espstein apareceron no xornal L'Esprit Nouveau.
Durante a rodaxe de Coeur fidèle Epstein escolleu filmar unha sinxela historia de amor e violencia “para gañar a confianza deses, aínda tan numerosos, que cren que tan só o melodrama máis baixo poder interesar ao público”, e tamén coa esperanza de crear “un melodrama tan espido de todas as convencións ligadas ao xénero, tan sobrio, tan sinxelo, que poida achegarse á nobreza e á excelencia da traxedia”. Escribiu o guión do filme nunha soa noite.
Epstein quedar moi impresionado por La Roue, de Abel Gance, e en Coeur fidèle tratou de aplicar as técnicas de montaxe rápido e rítmico ademais do uso innovador dos primeiros planos e a sobreimpresión das imaxes. Estas técnicas aparecen especialmente na primeira metade do filmes: a secuencia inicial establece a situación de Marie no bar do porto mediante unha serie de primeiros planos da súa cara, as súas mans, a mesa e os vasos que está a lavar; o uso das imaxes do mar e do porto, intercaladas ou superpostas, para expresar as arelas de Jean e de Marie; e a secuencia máis célebre do filme na feira na que unha complexa serie de imaxes xuntadas ritmicamente debuxa a tensión na relación entre Marie e Petit Paul. As últimas escenas do filmes son relativamente convencionais en canto ás técnicas empregadas e dependen máis da situación e da acción que da fotografía e do procesamento das imaxes. Na década de 1920 o traballo de Epstein influíu no expresionismo alemán.
Epstein tamén realizou varios documentais sobre a Bretaña. Estes inclúen Finis Terræ filmado en Ouessant, Mor vran (en bretón, o mar dos corvos), rodado en Sein, L'Or des mers rodado en Hoëdic e Le Tempestaire en Belle Île. Chanson d'Armor é coñecido por ser o primeiro filme da historia falado en bretón. As súas dúas novelas tamén están ambientadas na Bretaña: L'Or des mers en Ouessant e Les Recteurs et la sirène en Sein.
Prva HNL
A Prva Hrvatska Nogometna Liga (en croata: Primeira Liga Croata de Fútbol), máis coñecida como Prva HNL ou MAXtv Prva Liga por motivos de patrocinio, é a Primeira División da liga de fútbol de Croacia. Creouse en 1991, tras a independencia de Croacia de Iugoslavia. A primeira tempada empezou a desputarse en febreiro de 1992.
Sistema de competición
A Prva HNL está organizada pola Federación Croata de Fútbol e ao longo da súa historia cambiou o seu modelo de organización en varias ocasións. A tempada empeza en xullo e remata en maio, cun descanso entre os meses de decembro e febreiro. Na tempada 2006/07 introducíuse un novo formato, no que participan 12 equipos, que nunha primeira fase enfróntanse entre eles a dobre partido. Tras estas 22 xornadas, xóganse 11 xornadas máis, todos contra todos, pero nun partido único, que se disputaba no campo do equipo mellor clasificado na primeira fase.
Na tempada 2009/10 ampliouse o número de clubs participantes, pasando de 12 a 16.
Na 2013/14 o número de clubs volveuse baixar, desta vez a 10. Dende aquela, o equipo campión obtén praza para a segunda rolda clasificatoria da Liga de Campións da UEFA; o segundo clasificado obtén unha praza para a segunda rolda da UEFA Europa League e o terceiro clasificado para a primeira rolda da mesma competición. O último clasificado descende directamente á Druga HNL.
Adelais de Benevento
Adelais (tamén Audelais ou Andelais) foi un usurpador do ducado de Benevento durante dous anos trala morte de Romualdo II.
Traxectoria
Derrocou ao fillo e herdeiro de Romualdo, Xisulfo II.
Liutprando baixou á Italia meridional e eliminou tanto a Xisulfo como a Adelais e situou no trono o seu propio candidato, Gregorio.
Xisela Aranda
Xisela Aranda, nada en Vigo o 4 de marzo de 1986, é unha xogadora profesional de squash e futbolista galega.
Traxectoria
Ata 2018 foi sete veces campioa de España absoluta de squash e catro veces gañadora da Copa de España, así como gañadora de dez Campionatos de Galicia. Tamén foi a capitá da selección española de squash. . Deixou en febreiro de 2019 da competición de squash, mais aos poucos meses pasou a xogar ao fútbol, no recentemente constituído equipo feminino do C. D. Tenerife, primeiro en 1ª provincial, mais que chegou á Primeira Nacional Feminina de España, a cuarta categoría feminina do sistema de ligas de fútbol de España.
É licenciada en Dirección e Administración de Empresas pola Escola de Negocios de Caixanova.
Gondarei de Abaixo, San Martiño de Meis, Meis
Gondarei de Abaixo é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 7 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 17 veciños, pero un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 21.
Ornithosuchus
Ornithosuchus (que quere dicir "crocodilo paxaro") é un xénero extinto de pseudosuquios do Triásico serodio (Carniano), con restos fósiles atopados en Escocia. Orixinalmente críase que era o devanceiro de dinosauros carnosaurianos (como o Allosaurus). Porén, agora sábese que estaba máis estreitamente relacionado cos crocodilianos que cos dinosauros.
Malia a súa relación cos crocodilos, Ornithosuchus era quen de camiñar nas súas patas traseiras, como moitos dinosauros. Porén, é probable que pasase a maior parte do tempo sobre catro patas, sendo só bípede cando precisaba correr rapidamente. A súa caveira tamén lembra á dos dinosauros terópodos, mais moitos dos trazos primitivos incluíron a presenza de cinco dedos en cada pata e a dobre fileira de placas blindadas ó longo do lombo do animal. Estímase que o tamaño do Ornithosuchus era duns 4 metros.
Correo TV
Correo TV é unha cadea de televisión local con sede en Santiago de Compostela, e que forma parte do Grupo Correo Galego. Conta con licenzas de TDT nas demarcacións de Santiago de Compostela, Vimianzo, Ribeira e Lalín, emite tamén no dial 96 de R. A súa programación baséase en información local e contidos de produción externa como telenovelas, series ou programas. Comparte algúns contidos con outras cadeas locais de Galiza. Esta canle comezou a súa emisión en probas o 6 de xaneiro do 2007.
El Látigo (Pontevedra)
El Látigo foi un semanario editado en Pontevedra entre 1886 e 1889.
Historia e características
Subtitulado Periódico Jocoserio Independiente, apareceu o 9 de maio de 1886 como continuación de La Voz Escolar, pero con obxectivos diferentes. Posteriormente cambiou o subtítulo por Periódico Independiente. Saía inicialmente os domingos. A redacción estaba formada por Eduardo Pardo Gómez, Ramiro Vieira e Máximo Tomé. Foi denunciado en decembro de 1886.
Segunda etapa
Tivo unha segunda etapa a partir de abril de 1889 dirixido por Ricardo Miser, con Francisco Prieto Losada e Galo Páramo como redactores. Foi un xornal de tendencia republicana e progresista e partidario da soberanía popular, que propoñía un cambio político con métodos exclusivamente pacíficos. O periódico denunciaba todo o que consideraba arbitrario e defendía a liberdade de prensa, presentando un panorama dramático da España do momento (desprestixio, ruína económica, pobreza cultural, problemas sociais...). Manifestaba a súa decepción co goberno de Sagasta. Nesta segunda etapa serviu de voceiro dos republicanos pontevedreses. Cesou a súa publicación co número 17, en setembro de 1889.
Gregorio de Benevento
'Gregorio de Benevento, finado en 739 ou 740, era un sobriño de Liutprando, quen o nomeou Duque de Benevento en 733 aproximadamente tras eliminar tanto ao usurpador Adelais como ao menor de idade Xisulfo II.
Traxectoria
Gobernou "o pobo dos Samnitas", tal e como Paulo Diácono chama aos beneventanos, durante sete anos.
Estaba casado con Giselperga.
Ligazóns externas
Unha tradución ao [[lingua inglesa|inglés] da Historia Langobardorum]. Dispoñíbel en Northvegr.
Diplopía
Diplopía é o termo que se aplica á visión dobre, a percepción de dúas imaxes dun único obxecto. A imaxe pode ser horizontal, vertical ou diagonal.
Características
Cando desaparece ao pechar un ollo, ten polo xeral dúas causas, por parálises dos músculos oculomotores, coa consecuente desalineación dos ollos, formándose a imaxe en distintos lugares da retina en cada ollo ou en caso de estrabismo. Se ao pechar un ollo non desaparece a dobre imaxe, esta é causada xeralmente por defecto de correlación entre as lentes do ollo. Se ao mirar cun ollo con visión dobre, usando un filtro polarizado, sucede que ao virar o filtro desaparece a dobre imaxe, esta fórmase por birrefrinxencia no cristalino. No caso da dobre imaxe vendo cun ollo, é importante verificar a presión introcular, que está relacionada co glaucoma ocular.
A diplopía tamén pode ir asociada a enfermidades de cancro, como no linfoepitelioma de CAVUM, no que o nervio óptico pode verse afectado.
Rosa Castellanos
Rosa María Castellanos y Castellanos, nada en Bayamo en 1834 e finada en Camagüey o 25 de setembro de 1907, coñecida como "Rosa la Bayamesa", foi unha escrava cubana liberada que tivo unha notable participación durante a guerra de independencia de Cuba, actuando principalmente como enfermeira e fundadora de varios hospitais.
Traxectoria
Castellanos foi orixinalmente unha escrava, filla de escravos procedentes de África. Cando foi liberada, ela e o seu esposo, José Florentino Varona, uniuse á causa da guerra dos Dez Anos en 1868. É incluída como precursora da práctica da enfermería en Cuba, boa coñecedora das cualidades das plantas medicinais, durante o conflito asistiu doentes e feridos. Tamén confeccionou roupa e fixo de mensaxeira.
En 1871, trasladouse a Camagüey, onde fundou diversos hospitais de sangue na serra de Najasa. O maior xeneral Máximo Gómez nomeouna capitá de sanidade e encomendoulle a misión de crear un hospital que recibiu o nome de «Santa Rosa» na súa honra. Cando estoupou a guerra de independencia de Cuba (1895), tiña xa 60 anos, mais continuou colaborando cos rebeldes e Gómez volveuna poñer á fronte do hospital que ela fundou. Afírmase que cando non había feridos que atender, ela mesma participaba nas accións bélicas.
Despois da guerra, continuou traballando como comadroa. Morreu en Camagüey o 25 de setembro de 1907 e o seu cadáver foi velado publicamente na sede do concello da cidade.
Homenaxes
No ano 2002 erixiuse unha estatua dela na saída de Bayamo, a súa cidade natal, obra de Alberto Lescay.
Jackie Gleason
John Herbert "Jackie" Gleason, nado en Brooklyn, Nova York o 8 de febreiro de 1916 e finado en Fort Lauderdale o 24 de xuño de 1987 foi un actor, humorista e cantante estadounidense.
Coordenadas polares
miniatura|300px|Representación das coordenadas polares, ángulos expresados en graos. En matemáticas, o sistema de coordenadas polares é un sistema de coordenadas de dúas dimensións no que cada punto nun plano está determinado por un ángulo e unha distancia. O sistema de coordenadas polares é especialmente útil cando a relación entre dous puntos se expresa máis ben en termos de ángulos e distancias. No sistema máis coñecido, o cartesiano ou de coordenadas rectangulares, estas relacións hai que atopalas a partir das funcións trigonométricas.
Como o sistema de coordenadas é de dúas dimensións, cada punto está determinado por dúas coordenadas polares: a coordenada radial e a coordenada angular. A coordenada radial (normalmente denotada por r) denota a distancia do punto ó punto central (coñecido como polo e equivalente á orixe no sistema cartesiano). A coordenada angular (tamén chamada ángulo polar ou ángulo acimutal, e normalmente denotado por θ ou t) denota o ángulo positivo (ou ángulo medido en sentido antihorario) para chegar ó punto a partir do eixe polar ou raio de 0° (que é equivalente ó eixe x positivo nas coordenadas cartesianas).
A Aldea, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Aldea é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 23 habitantes (15 homes e 8 mulleres).
The Doors
The Doors foi unha banda de rock estadounidense formada nos Ánxeles (California) no ano 1965. A súa historia xirou sobre a figura do seu vocalista Jim Morrison. Estaba composta tamén polo teclista Ray Manzarek, o batería John Densmore e o guitarrista Robby Krieger. Despois da morte de Morrison en 1971 o resto dos membros continuaron como trío, pero a banda finalmente desfíxose en 1973.
Traxectoria
Jim Morrison naceu o 8 de decembro de 1943 en Florida. Dende pequeno a Jim gustáballe ler libros de autores como Kafka e Nietzsche. Un acontecemento marcou a súa infancia: nunha viaxe coa familia pasaron ao lado dun coche accidentado, segundo el mesmo, viu o espírito dun vello indio. Reza a lenda que o indio acompañou a Morrison durante toda a súa vida.
Despois de estudar psicoloxía en Florida decidiu matricularse na facultade de cine da UCLA, nos Ánxeles, onde coñeceu a Ray Manzarek. Manzarek era un teclista de formación clásica con bastante experiencia en bandas de jazz. Jim descubriu con el a súa paixón polo blues e o jazz, e decidiu amosarlle algunhas das súas poesías. Bastante impresionado, Ray formou con Morrison unha nova banda. O nome, escollido por Jim, vén dun verso do poeta inglés William Blake: "Cando as portas da concepción sexan abertas, o home verá as cousas como elas realmente son: infinitas". Nacía así The Doors. O dúo coñeceu o batería John Densmore nunha conferencia do gurú hindú Maharishi Maheshi Yogi. Densmore xa tocaba noutras bandas pero decidiu xuntarse a The Doors.
Facendo unha combinación de piano, batería e poesía, conseguiron un contrato coa Columbia, grazas a Billy James, que xa contratara a The Byrds. James púxolles unha condición: deberían contratar un guitarrista. Aí entra en escena Robbie Krieger, amigo de Densmore nas súas meditacións transcendentais. Robbie fora rexeitado por outras bandas polo seu estilo de jazz e flamenco. Pero foi xustamente este ecletismo o que o fixo entrar en The Doors.
Durante o ano 1965 non gravaron nada e perderon o contrato coa Columbia. Comezaron entón a tocar por California. A transformación nos escenarios de Jim era evidente: deixaba de ser tímido e fráxil para converterse nun performer visceral, sensual e incendiario, creando a eterna fama de sex-symbol, a pesar de que el quería ser visto como un artista serio. Arthur Lee, da banda Love, apaixonouse do son de The Doors e levounos á discográfica Elektra, que contratou a Paul Rotchild para producilos.
The Doors
A finais de 1966 The Doors iniciaron unha serie de presentacións no lendario bar Whisky A Go-Go, provocando un impacto enorme nos grandes medios. Rotchild aproveitou o momento e levounos para o estudio, onde rexistraron as cancións do primeiro disco en seis días. Unha semana máis para as mesturas e a elección dos temas e o LP, The Doors, estaba listo.
En xaneiro de 1967 foi lanzado o álbum acompañado do sinxelo "Break On Through". A este tema realizouselle un vídeo promocional, unha especie de devanceiro do videoclip. O segundo sinxelo en aparecer foi "Light My Fire", que estivo durante 17 semanas nas listas. The Doors tamén tiña outros temas clásicos hoxe en día como "The End" ou "The Crystal Ship".
Strange Days
Pouco despois entrarían novamente no estudio para gravar o seu segundo traballo que sería publicado no mes de setembro de 1967. Strange Days incluía outros temas temas como "When The Music's Over", "Love Me Two Time" ou o tema que lle daba título ao disco, "Strange Days". Este traballo reafirmou a The Doors como unha das grandes bandas do momento. Jim Morrison converteuse definitivamente nun ídolo dos medios e adoptou a súa identidade The Lizard King (o rei lagarto), saíndo aos escenarios co seu característico traxe de coiro.
O álbum foi disco de ouro e chegou ao número 3 da lista da Billboard en 1967. "People Are Strange" acadou o número 12 nos Estados Unidos e "Love Me Two Times" posteriormente conseguiría o porto 25. Strange Days foi colocado no número 407 na lista da Rolling Stone dos 500 mellores álbums de todos os tempos.
O 9 de decembro de 1967, aconteceu un grave incidente nun concerto da banda en New Haven, Connecticut; Jim enfadouse cun policía que o empurrara, facendo un violento discurso contra o sistema policial. A polícia aproximouse ao escenario e Jim non parou co seu discurso. Ata que un oficial subiu e foi alcanzado na cara polo micrófono do vocalista. Os demais policías subiron e prendérono.
A torre do elefante
A torre do elefante (titulado orixinalmente en inglés The Tower of the Elephant) é un dos relatos protagonizados polo personaxe de ficción Conan o Cimerio. Foi escrito polo autor pulp estadounidense Robert E. Howard e está ambientado na mítica Era Hiboria, un universo de ficción de espada e bruxaría tamén creado por Howard. Este relato constitúe a primeira gran aventura da vida do cimerio, un clásico a miúdo citado tanto por Howard como polos seus estudosos como un dos mellores relatos de Conan.
The Doors
Waiting for the Sun
En abril a gravación do terceiro álbum estivo marcada pola tensión como resultado do incremento da dependencia de Morrison polo alcohol e as drogas, e polo rexeitamento do seu espectáculo poético "The Celebration of the Lizard" por parte do produtor da banda Paul Rothchild, que non o consideraba suficientemente comercial. Achegándose ao clímax da súa popularidade The Doors realizou unha serie de concertos ao aire libre no que se produciron enfrontamentos entre os seareiros e a policía, destacando o do 10 de maio no Chicago Coliseum.
A banda empezou a variar o seu material a partir do seu terceiro traballo, Waiting for the Sun, cansos do seu repertorio orixinal, e empezaron a escribir material novo. Este converteuse no seu primeiro número 1 das listas, e o seu sinxelo "Hello, I Love You" foi o seu segundo e derradeiro número 1 nos Estados Unidos. O disco tamén incluía a canción "The Unknown Soldier", da cal realizaron outro vídeo, e "Not to Touch the Earth", extraída da súa peza conceptual Celebration of the Lizard, aínda que foron incapaces de gravar unha versión satisfactoria do tema enteiro para o álbum.
A torre do elefante
Foi traducido ó galego por Tomás González Ahola e foi publicado dentro da colección "Conan I" de Urco Editora no ano 2011.
The Doors
Waiting for the Sun
Despois dun mes de escandalosas actuacións no Singer Bowl de Nova York, realizaron a súa primeira xira fóra de Estados Unidos, realizando un feixe de concertos por Europa. A banda celebrou unha conferencia de prensa no Institute of Contemporary Arts en Londres e tocou no teatro The Roundhouse. Estes actos foron televisados pola cadea británica Granada Television, nun programa chamado The Doors Are Open, posteriormente sacado á venda en vídeo. The Doors tamén realizou un concerto en Ámsterdan sen Jim Morrison, despois de que tivese un colapso polo uso de drogas. Morrison volveu a Londres o 20 de setembro e quedou alí durante un mes.
A torre do elefante
Trama
A historia desenvólvese na cidade de Zamora, chamada por algúns Arenjun, ou a Cidade dos Ladróns. No texto orixinal de Howard nunca chamou á cidade Arenjun - isto foi engadido por Lyon Sprague de Camp na súa introdución á historia.
The Doors
Waiting for the Sun
O grupo realizou nove concertos máis en Estados Unidos, e púxose a traballar no seu cuarto disco. 1969 sería un ano difícil para The Doors, pero empezou cun concerto cheo no Madison Square Garden de Nova York o 24 de xaneiro e un exitoso sinxelo, "Touch Me (The Doors)" (publicado no mes de decembro de 1968), que chegou ao número 3 nos Estados Unidos.
A torre do elefante
Trama
Un mozo Conan está a beber nunha taberna cando oe por casualidade describir unha fabulosa xoia chamada o «Corazón do Elefante». A xoia está custodiada, nunha torre do mesmo nome, por un malvado bruxo chamado Yara. Cando Conan tenta sacarlle ó home máis información, prodúcese unha pelexa. A medida que comezan a pelexar, unha candea é derrubada polos espectadores desconcertados afundindo a taberna na escuridade. Na confusión resultante, Conan mata o home e escapa polas rúas da cidade.
Despois desta pelexa de taberna, o cimerio disponse a roubar a xoia mencionada e crúzase no camiño de Taurus de Nemedia, coñecido como o «príncipe dos ladróns», que conta con propósitos semellantes. Os dous ladróns comprométense a traballar xuntos e, despois de loitar contra uns leóns nos xardíns da torre, escalan dita torre lendaria. Ó chegar ó cumio, Tauro morre pola mordedura velenosa dunha xigantesca araña que Conan á súa vez mata nunha batalla frenética.
Expocoruña
miniatura|Recinto Feiral Expocoruña. O Recinto Feiral Expocoruña é a institución feiral da Coruña, que organiza salóns relacionados cos diferentes sectores económicos. Está situado en Someso.
Legalmente estrutúrase como a Fundación Instituto Ferial de A Coruña (IFECO) con carácter de entidade pública, conformada pola Xunta de Galicia, a Deputación da Coruña, o Concello da Coruña, a Confederación de Empresarios da Coruña e Abanca.
Historia
O proxecto do recinto feiral comezou o ano 2003. Porén, sufriu atrasos e aumentos de custos que elevaron o orzamento ata 37 millóns de euros, un 75% máis do presupostado. O edificio, deseñado por Luis Collarte, inaugurouse o 19 de febreiro de 2008.
Feiras e outras actividades
Algúns dos eventos organizados en Expocoruña son Expotaku, a Feira de Autónomos de Galicia ou o Salón do Vehículo de Ocasión.
Nas instalacións realízanse tamén espectáculos musicais como o Sónar 2010, presentacións, congresos e mitins políticos. Entre o 16 de outubro e o 13 de novembro de 2012 tivo lugar no recinto o xuízo pola catástrofe do Prestige.
En abril de 2020 habilitouse no recinto un hospital de campaña para empregar durante a pandemia por coronavirus.
Comba
Comba pódese referir a:
Dá nome a:
Amais como apelido pode referirse a:
Gondarei
O topónimo galego Gondarei pode referirse a:
Euparkeria
Euparkeria (que quere dicir "bo animal de Parker", nomeado na honra de W.K. Parker) é un xénero extinto de arcosauriformes do Triásico medio atopado en Suráfrica. Foi un réptil pequeno que viviu hai 245-230 millóns de anos, e estaba relacionado cos devanceiros dos arcosauros, un grupo que inclúe dinosauros, pterosauros, paxaros modernos e crocodilianos.
Badoucos, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
Badoucos é un lugar da parroquia da Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis, na comarca de Caldas. Segundo o IGE, en 2018 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres).
A Bouza, Santiago de Ribarteme, As Neves
A Bouza é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Bouza
Gondarei de Arriba, San Martiño de Meis, Meis
Gondarei de Arriba é un lugar da parroquia de San Martiño de Meis no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 20 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 10 eran mulleres e 10 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 17 veciños, e 2005, cando eran 14.
Múridos
Os múridos (Muridae) son unha familia de roedores da suborde Myomorpha. É a maior familia de mamíferos, cunhas 650 especies. A súa distribución orixinal abrangue Eurasia, África e Australia, aínda que agora é cosmopolita pola súa introdución por parte do homo sapiens. Inclúe os ratos e similares.
O nome da familia é ás veces empregado como sinónimo da superfamilia Muroidea, aínda cando representa taxonomicamente un nivel inferior.
Subfamilias
Os múridos clasifícanse en cinco subfamilias, que posúen preto de 140 xéneros e 650 especies.
A subfamilia Lophiomyinae (cun único xénero, Lophiomys) é incerta; foi considerada como subfamilia dos Muridae ou os Nesomyidae, e como familia independente (Lophiomyidae); hoxe considérase unha subfamilia da familia Cricetidae.
Camel
miniatura|Anuncio de Camel en Times Square, [[Nova York, en 1948.]] Camel é unha marca de cigarros fundada en 1913 por R.J.e P.E.L.G Reynolds Tobacco e pertencente ao grupo JT (Japan Tobacco Inc.) que é o terceiro fabricante de tabaco máis importante do mundo. Centra a súa produción na fabricación de cigarros de tabaco louro procedente de Turquía e Virxinia (Estados Unidos).
Los Álamos, Novo México
Los Álamos é un lugar designado polo censo situado no condado de Los Álamos no estado estadounidense de Novo México. No censo de 2010 tiña unha poboación de 12 019 habitantes e unha densidade de poboación de 416,34 persoas por km².
Xeografía
Los Álamos atópase situado nas coordenadas 35.89389°N, -106.29111°W. Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Los Álamos ten unha superficie total de 28.87 km², da cal 28.86 km² corresponden a terra firme e (0.04%) 0.01 km² é auga.
Demografía
Segundo o censo de 2010, había 12 019 persoas residindo en Los Álamos. A densidade de poboación era de 416,34 hab./km². Dos 12 019 habitantes, Los Álamos estaba composto polo 85.91% brancos, o 0.62% eran afroamericanos, o 0.85% eran amerindios, o 7.17% eran asiáticos, o 0.07% eran insulares do Pacífico, o 2.52% eran doutras razas e o 2.85% pertencían a dous ou máis razas. Do total da poboación o 14.62% eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Gran Khorasán
miniatura|300px|Territorios durante o [[Califato en 750. O Khorasán formaba parte de Persia (en amarelo).]] O Gran Khorasán ou Antigo Khorasán (en farsi خراسان کهن یا خراسان بزرگ) é o nome convencional que se lle dá á rexión histórica do Khorasán, do Grande Irán, mencionada en fontes sasánidas e islámicas, que abarcaba non só as actuais tres provincias do Khorasán iraniano, senón que tamén incluía partes de Afganistán, Turkmenistán, Uzbekistán e Taxiquistán.
O nome de rexión do Khorasán aparece no século VII, nome co que os árabes designaban ás terras do leste iraniano. Non estaba ben definida, e podía chegar de feito até o Indo e o Sind. Moisés de Khorén, o historiador armenio, sitúa o Khorasán entre Gurgan e Kumis ao oeste, e do Badakhshán ao Hindu Kush ao leste.
Historia
Durante o Imperio sasánida esta rexión do nordeste de Irán formaba unha das catro grandes satrapías provinciais gobernadas por un ispahbadh.
Co tempo só unha parte do Khorasán quedou baixo o seu poder, e á fin do Imperio o territorio se dividiu entre os sasánidas e os heftalitas. Os gobernadores locais e as dinastías tributarias chegaron a facerse independentes, de feito que, cando o Imperio sasánida se enfronta aos árabes, ao leste do Khorasán estaba a confederación heftalita, inimiga dos persas, centrada en Badghis e Tukharistán. Al-Baladuri dixo que Badghis, Herat e Pushang estaban baixo o goberno dun potentado local denominado o Azim (o Poderoso), que seguramente era un heftalita.
Wielbark
Wielbark é unha vila polaca de 2943 habitantes, pertence ao condado de Szczytno, no sur da rexión histórica de Masuria, sitúase a 15 km ao sur da cidade de Szczytno e a 5 km ao norte da antiga fronteira sur de Prusia Oriental e Polonia.
Mencionase por primeira vez en 1361 co nome de "Wildhaus", consistindo só nuns poucos edificios, en 1723 recibe os privilexios de cidade; a reforma da administración prusiana en 1818 fixo de Willenberg, como se denominaba entón, parte do distrito de Ortelsburg. Willenberg tiña 2.600 habitantes antes que a poboación tivera que deixala ao remate da segunda guerra mundial.
Gran Khorasán
Historia
Os árabes herdaron a rivalidade cos hefatlitas. Desde o 644 algúns xenerais estiveron no Khorasán, que foi unha dependencia do goberno de Basora até o inicio do século VIII. Despois, unha provincia do califato nominalmente até a perda do territorio polos samánidas diante dos gaznévidas o 999.
Desde o 999, o Khorasán estivo máis de 40 anos baixo dominio gaznévida. Entre 1037 e 1040 chegaron emigrantes turcos oghuz, que se estableceron na rexión; a familia dirixente, os seléucidas, derrotaron aos gaznévidas na decisiva batalla de Dandankan (1040) e anexionaron o Khorasán aos seus dominios. Os gaznévidas quixeron recuperalo pero, despois de 10 ou 15 anos, finalmente deron a provincia por perdida.
Nishapur foi a primeira capital seléucida, pero o fundador do imperio, Toghril Beg, non tardou en trasladala a Rayy e, seguidamente, a Isfahan. O goberno do Khorasán cedeullo ao seu irmán Čaghri Beg Dawud, pero o fillo deste, Alp Arslan, herdou ao seu tío como gran sultán. miniatura|esquerda|300px|Mesquita "Masjid-i Jami", [[Afganistán, a cidade que se coñece como a Perla do Khorasán.]]
Á morte de Malik Shah I, fillo de Alp Arslan (1092), seguiu un tempo de inestabilidade con Barkyaruk (1093 – 1104) e Muhammad I Tapar (1105 – 1118) pero volveu a tranquilidade baixo Mu'izz ad-Din Ahmed Sanxar (1118 – 1157), que foi o primeiro gobernador e despois gran sultán e xefe da familia.
Un elemento de inestabilidade foron os turcománs establecidos na parte norte da provincia. A súa revolta ao final do reinado de Sanxar conduciu á súa captura e deposición temporal en 1153.
Posteriormente o Khorasán estivo en mans dos oghuz, de xenerais seléucidas, dos gúridos, dos khwarizmshahs, dos mongois (1220 - 1221), dos Il-khans, de dinastías locais como os sabardars até o 1381 e a dinastía Kart de Herat até o 1389, dos timúridos (1381 a 1389), da rama timúrida de Herat, dos uzbekos de Muhammad Shaybani Khan (1507 - 1510), dos safávidas (1510 - 1516), dos uzbekos outra vez en loita cos safávidas (1589 - 1715), dos afgáns, de Persia baixo Nadir Shah (1736 - 1747) e dos durranís afgáns.
Finalmente, baixo a dinastía pahlevi até a proclamación da república islámica (Khorasán Occidental) e baixo os reis de Afganistán, e despois da actual república (Khorasán oriental).
O muro (filme de 1982)
Pink Floyd The Wall é unha película estreada no ano 1982 dirixida polo británico Alan Parker, baseada no álbum de Pink Floyd de 1979 The Wall. O guión foi escrito polo vocalista do grupo Roger Waters, aínda que non ten diálogos nin unha liña argumental fixa, senón que está enchida de metáforas visuais e música. Algúns críticos sinalaron semellanzas argumentais e de contido co filme Tommy de The Who.
Foi emitido na Televisión de Galicia o 14 de setembro de 1990.
.lv
.lv é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Letonia.
Oasis (grupo musical)
Oasis foi unha banda británica de rock formada en Manchester no ano 1991. Nos seus comezos estaba formada por Liam Gallagher (vocalista), Paul Arthurs (guitarrista), Paul McGuigan (baixista) e Tony McCarroll (batería), e tocaban baixo o nome de The Rain. Mudaron o seu nome a Oasis cando, invitado polo seu irmán máis novo, entra no grupo Noel Gallagher, converténdose en líder, guitarrista principal e compositor da banda.
Oasis é considerado un dos grupos máis destacados da historia do Reino Unido e da música rock, por ser quizais o máximo expoñente do movemento britrock xunto con Blur e por ser tamén un dos grupos máis senlleiros da música a nivel mundial na década dos 90. Boa proba diso son as 11 millóns de copias vendidas do seu álbum debut Definetely Maybe, as 26 millóns do seu segundo álbum, (What´s the story)Morning Glory, que se converteu no segundo disco máis vendido na historia do Reino Unido por detrás do aclamado Sargent Pepper´s Lonely Hearts Club Band, e as 420.000 copias vendidas o día da posta á venda do seu terceiro álbum de estudio, Be Here Now, que logrou converterse no disco máis rapidamente vendido na historia do seu país.
A súa principal e máis notable influencia musical foi The Beatles, mais tamén beberon doutros grupos como The Rolling Stones, The Who, The Kinks, Sex Pistols, The Smiths, Neil Young, The Stooges e The Stone Roses. Por outra banda foron, xunto con Blur, un dos máximos expoñentes do Britpop.
En agosto do ano 2009 Noel Gallagher anunciou a súa saída da banda despois dun altercado nos camerinos con Liam antes dun concerto. O resto dos seus membros, liderados por Liam Gallagher, decidiron continuar traballando xuntos baixo o nome Beady Eye.
Influencias musicais
Musicalmente, Oasis citou como as súas principais influencias a The Beatles, The Who, Sex Pistols e The Stone Roses. Tamén nomearon, en menor medida, a The Stooges, The Kinks, The Smiths, The Rolling Stones e Neil Young.
Gran cantidade de bandas citaron a Oasis como unha das súas maiores influencias, entre elas Arctic Monkeys, The Killers, The Coral, Jet e Kasabian.
Visa Waiver Program
O Visa Waiver Program é un programa do goberno estadounidense que permite a cidadáns de 38 países ingresar nos Estados Unidos de América para viaxes de turismo ou negocios de até noventa días sen a necesidade de obtención previa de visado.
O programa foi introducido en 1986 coa fin de facilitar as viaxes de curta duración para nacionais de países con baixos índices de inmigración ilegal nos Estados Unidos de América. miniatura|300px|En azul: países incluídos no Visa Waiver Program. En vermello posibles futuros candidatos.
Países incluídos
En novembro de 2019, os 39 países que participan do programa son:
Dentro dos países membros da Unión Europea non gozan do programa os nacionais de: Bulgaria, Chipre, Grecia, Malta e Romanía.
Cidadáns do Canadá e das Bermudas
Nacionais do Canadá e das Bermudas tampouco precisan de visado para ingresar nos Estados Unidos, por estar aínda acollidos a outra lexislación anterior.
Sebastián de Ocampo
Sebastián de Ocampo, nado en Noia en 1460 e finado en Sevilla en 1514, foi un navegante e explorador galego que participou na segunda viaxe de Cristovo Colón.
Traxectoria
Foi o primeiro navegante que circunnavegou a illa de Cuba no ano 1508 tras un encargo que lle fixo o gobernador de Santo Domingo para saber se Cuba era unha illa e se podía colonizar. Dende Santo Domingo partiu con dous barcos, navegou o longo da costa setentrional de Cuba, recalou na Habana, e tras dobrar o cabo de San Antonio volveu ó seu punto de destino polo sur da illa, comprobando así que Cuba era unha illa moi grande e fértil habitada por xente moi acolledora.
Falaropo de Wilson
O falaropo de Wilson (Phalaropus tricolor) é unha pequena ave limícola, a máis grande entre os falaropos, que se reproduce na pradeiras de América do Norte no oeste do Canadá e no oeste dos Estados Unidos. É unha ave migratoria, que pasa o inverno en lagos salgados terra adentro preto dos Andes na Arxentina. Son aves migrantes de paso en América Central polos meses de marzo e abril e despois de novo en setembro e outubro. A especie é unha ave errante rara no oeste de Europa, incluída Gaicia.
A especie adoita ser mansa e deixa que se lle aproximen. Ás veces é clasificada nun xénero monotípico, Steganopus.
Descrición
miniatura|esquerda|Falaropo aínda con algunhas plumas xuvenís O falaropo de Wilson é lixeiramente máis grande que o falaropo bicogroso e chega aos 23 cm de lonxitude. É unha ave costeira delicada con dedas lobuladas e un bico negro fino. A femia en estación reprodutora é gris e marrón pola parte superior e branca pola inferior, cun pescozo avermellado e manchas nos flancos avermelladas. O macho na época reprodutora é unha versión máis apagada da femia, con dorso branco e as manchas avermelladas reducidas ou ausentes. Nun estudo de falaropos reprodutores feito na provincia canadense de Saskatchewan, as femias eran como media un 10% meirandes que os machos nas medidas estándar e pesaban arredor dun 30% máis, chegando a pesos entre os 68 e os 79 g, e como media 51,8 g. As aves novas son grises e marróns pola parte superior e brancas pola inferior e teñen unha mancha escura a través da zona do ollo. En inverno, a plumaxe é esencialmente gris pola parte superior e branca pola inferior, pero sempre teñen a mancha ocular escura. A lonxevidade media na natureza é de 10 anos.
Ecoloxía e status
Os falaropos de Wilson son aves halófilas (gústalles vivir en auga salgada) e grandes cantidades deles aliméntanse en lagos salinos durante a migración, como o lago Mono en California, lago Abert en Oregón e o Gran Lago Salgado de Utah, a miúdo en compañía dos falaropos bicofinos.
Nos falaropos, a diferenza do que é máis común nas aves, a femia é o sexo dominante. Ela é a máis coloreada, persegue os machos, compite polo territorio de nidación e defende agresivamente a posesión do seu niño e do macho elixido. Unha vez que pon os ovos, abandona o niño e o macho ten que incubalos e coidar as crías, aínda que estas poden alimentarse por si mesmas. Poñen tres ou catro ovos nun niño no chan preto da auga.
Acordo de Schengen
300px|miniatura|En azul escuro están os membros do Tratado de Schengen. En azul claro, os futuros membros.
O Acordo de Schengen é unha convención entre países europeos sobre unha política de libre circulación de persoas no espazo xeográfico de Europa. Son 22 nacións da Unión Europea (Bulgaria, Chipre, Croacia, Irlanda, Reino Unido e Romanía, non son parte) e máis outros tres países europeos membros da EFTA (Islandia, Liechtenstein, Noruega e Suíza).
Historia
O acordo foi orixinalmente asinado o 14 de xuño do 1985 por cinco países (Bélxica, Francia, Alemaña, Luxemburgo e Países Baixos). A sinatura do tratado ocorreu a bordo do barco Princesse Marie-Astrid no río Mosela, próximo a Schengen, unha pequena localidade Luxemburguesa na fronteira con Francia e Alemaña. miniatura|Unha fronteira Schengen típica: non existe posto de control. A foto tomouse na fronteira entre Austria e Alemaña O acordo asinado en 1985 estabeleceu os pasos a seguir para criar o espazo Schengen. Un documento adicional chamado Convención de Schengen foi creado para pór o tratado de Schengen en práctica. Este segundo documento substituíu o primeiro e foi asinado por cada país na seguinte orde:
Mónaco, San Marino e o Vaticano están dentro do Acordo de Shengen por seren enclaves.
Excepcións
Nos seguintes territorios de membros da área Schengen o tratado non é aplicábel:
Fertilidade
A fertilidade é a capacidade dun animal, planta ou terreo de producir ou sustentar unha proxenie numerosa. Nos animais, incluído o home, é o resultado da interacción de numerosos factores, tanto biolóxicos -a idade, o estado de saúde, o funcionamento do sistema endócrino- como culturais -as prescricións respecto ao sexo e o matrimonio, a división sexual do traballo, o tipo e ritmo de ocupación-, que a fan variar espectacularmente entre situacións distintas. No ámbito hortícola, é unha medida da riqueza nutricional do chan.
A fertilidade humana foi historicamente unha cuestión culturalmente significativa. Ao ser os fillos unha fonte crucial de man de obra en sociedades agrarias ou de economía de subsistencia, a capacidade de ofrecer ao núcleo familiar unha prole numerosa era un trazo moi valorado nas mulleres, e en moitas tradicións o marido estaba autorizado a anular o matrimonio cunha esposa estéril. A esterilidade masculina, de frecuencia semellante, permaneceu moito tempo descoñecida, atribuíndose só ás mulleres a responsabilidade da reprodución, como parte do réxime patriarcal de Occidente.
Na socioloxía, a taxa de fertilidade -medida como o número de fillos por muller- empregouse como estimador fiable para o crecemento vexetativo da poboación.
Os Bouzos, Santiago de Ribarteme, As Neves
Os Bouzos é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do ano 2008 ten 13 habitantes (4 homes e 9 mulleres).
HNK Cibalia
O HNK Cibalia é un club de fútbol croata da cidade de Vinkovci. Foi fundado en 1919 coma HGŽK Cibalia. Actualmente compite na Segunda Liga de Croacia. Durante os anos 1945 a 1990 o club denominouse NK Dinamo Vinkovci.
Estadio
O HNK Cibalia xoga de local no Stadion HNK Cibalia, inaugurado en 1966 e con capacidade para 10 000 espectadores.
Borgund
Toponimia
Borgund procede do noruegués antigo Borgyndr. O nome deriva da antiga palabra borg, que significa "fortificación".
Historia
En 1864 Borgund separouse de Lærdal, acadando a categoría de concello independente. No momento da súa creación tiña unha poboación de 963 habitantes. Porén, o 1 de xaneiro de 1964, Borgund (cunha poboación de 492 persoas), unha pequena parte do concello de Årdal e o antigo Lærdal uníronse para crear o actual concello de Lærdal.
Patrimonio
Na vila atópase a igrexa de madeira de Borgund, unha stavkirke que data do século XII e que hoxe en día é un museo. Ao seu carón está a nova igrexa de Borgund, que substituíu á anterior en 1868.
The Boston Globe
Situación financeira
O Boston Globe foi listado en marzo de 2009 pola revista Time como un dos dez xornais americanos máis ameazados de peche. De acordo coa reportaxe, o xornal estaría perdendo un millón de dólares por semana e o seu valor de mercado tería despencado para só 20 millóns de dólares. Na mesma época foi anunciado que un tabloide semanal deportivo publicado polo Globe dende o 25 de setembro de 2008, chamado OT, sería pechado por falta de anunciantes, aínda que a recepción dos lectores á publicación fose "favorábel". O tabloide, cunha tiraxe de 13,5 mil copias, cada unha vendida a 50 centavos, facía a cobertura dos equipos profesionais de Boston dunha maneira máis abrangente que o informativo diario.
Laura Martínez de Carvajal
Laura Martínez de Carvajal y del Camino, nada o 27 de agosto de 1869 e finada o 24 de xaneiro de 1941, foi unha destacada oftalmóloga e a primeira doutora en Cuba.
Traxectoria
Primoxénita dunha familia española adiñeirada estabelecidaa en Cuba, cursou o ensino primario na escola de señoritas de Manuela de Concha y Duval, profesora española de piano. Despois trasladouse para cursar o bacharelato no Colexio de Sant Francisco de Paula, onde se graduou ó cumprir trece anos. Con esta idade matricúlase co seu irmán na Universidade da Habana na carreira de Ciencias Físico-Matemáticas e Medicina, onde tivo que gañar o respecto e facer valer os seus dereitos nunha sociedade que non admitía unha muller naquela posición.
En 1883, iniciou a súa preparación clínica no hospital San Felipe I Santiago. Despois trasladouse ó hospital San Francisco de Paula, onde melloran as súas condicións de traballo e cursa as materias de obstetricia e doenzas da muller e do neno. Graduouse na carreira de Ciencias Físico-Matemáticas o 30 de xuño de 1888, e o 15 de xullo de 1889, con 19 anos, acaba a de Medicina, ámbalas dúas con notas excelentes.
Na universdade, Laura coñece ó doutor Enrique López, especialista en oftalmoloxía, con quen casou o 20 de xullo de 1889. Laura comezou a exercer a súa profesión, converténdose na axudante principal do seu esposo e quedando ó cargo dos seus pacientes cando el se vía imposibilitado.
A carón do seu esposo, Laura asistiu a numerosos congresos médicos que se realizaron na época. Tamén colaborou con ell en gran cantidade de publicacións como “Notas fisiológicas”, “Observaciones clínicas” e “Ocular leprosy”, así como nos tres volumes de “Oftalmología clínica”.
O seu marido morreu o 10 de febreiro de 1891. Por mor diso, en 1917 constrúe a propiedade “El retiro”, onde instala unha escola de balde para os pobres, da cal se fixo cargo xunto con María, un dos seus 7 fillos. Porén, pouco tempo despois foi diagnosticada con tuberculose, e morreu por mor desta doenza o 24 de xaneiro de 1941.
Comba de Córdoba
Comba de Córdoba ou Comba de España, máis coñecida como Santa Comba de Córdoba, foi unha santa da Igrexa Católica, que morou en Córdoba baixo no dominio musulmán durante o século IX.
Segundo a lenda, Santa Comba de Córdoba foi decapitada polos musulmáns no mosteiro de Tabanos en 853, e o seu corpo guindado ao río Guadalquivir mutilado. Porén, cando atoparon os seus restos, Comba ficaba intacta.
A súa festividade celébrase o 17 de setembro.
Controversias
Existe unha controversia sobre a orixe da advocación de Santa Comba de Nájera, de Albendiego e Arceniega no norte de España. A historia oficial (da Igrexa) é que Santa Comba de Nájera (en realidade en Santa Coloma, preto de Nájera), de Albendiego e de Arceniega, corresponden a Santa Comba, virxe e mártir de Córdoba (853), cuxos restos se atopan en Nájera e non en Córdoba. Porén, hai datos que indican que na vila de Santa Coloma, preto de Nájera, erguíase o antigo mosteiro de Santa Columba Senoense (dedicado á santa galaica finada na Galia Comba de Sens), fundado por monxes provenientes de Sens, durante as invasións dos bárbaros.
Evolución en Galicia
A veneración Santa Comba en Galicia data da Idade Media. Segundo Allyson M. Poska, o culto era "probablemente unha combinación dos das dúas virxes mártires".
A lenda dicía que Comba era natural de Galicia, e que antes de converterse era unha meiga. Un día atopouse con Cristo nun camiño e mudou a súa vida. Convertida, morreu por non querer rexeitar a súa nova fe. Volveuse a santa padroa das meigas en Galicia, intercedendo por elas e era invocada para protexerse.
En Coímbra había unha capeliña no lugar onde supostamente sufrira martirio. Ó remata-la primavera, os mozos decoraban o altar con rosas en lembranza do seu martirio.