cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia de Nagoia
Así, en 1521 é erixido un primeiro castelo en Nagoia por Imagawa Ujichika, coma base de expansión do seu poder na provincia. Alí nacerá Oda Nobunaga en 1534, un dos daimyo (señores feudais) máis lendarios. E dende alí tomará o castelo de Kiyosu en 1555 facéndoo a súa residencia. O de Nagoia queda abandonado.
Ata que en 1610, Ieyasu Tokugawa, o máis poderoso dos daimyo (ou shogun), decide o traslado da capital provincial dende Kiyosu ata Nagoia, mandando facer un novo castelo, o actual. As razóns foran que o de Kiyosu era pequeno e situado nunha zona inundable mentres que Nagoia se sitúa nunha meseta. A cidade que se formara en Kiyosu ao redor do castelo desaparece (60.000 habitantes trasladados) e nace unha nova en torno ao novo castelo, Nagoia.
A disposición é a característica cuadrícula, neste caso ao sur do recinto fortificado, cunha vía principal na metade que leva ata a costa, ao longo da cal dispúñanse recintos de culto (templos e santuarios) e residencias de campo das elites. De seguido fanse obras para unir o porto en Atsuta co castelo mediante un canal de 6 km paralelo a aquela vía, o río Horikawa, co que garantir o abastecemento da nova poboación. Ao mesmo tempo, o santuario de Atsuta é elixido coma estación de postas 42 do Tokaido, o gran camiño de unión entre a vella capital do Xapón, Kyoto, e a nova, Edo (Toquio). Ámbolos dous factores (castelo e estación-porto) serán os determinantes do desenvolvemento de Nagoia.
Desenvolvemento que se afianzará sobre todo coma centro dunha rexión eminentemente industrial. Así os séculos XVII, XVIII e XIX verán o incipiente comezo da industria da cerámica, pólvora, téxtil do algodón, e a tradicional dos bonecos mecánicos (karakuri ningyo). En 1660, despois dun gran incendio, anchéase unha das rúas oeste-leste (a Hirokoji-dori, de 5 a 27 m.) para serviren coma devasa. Dous séculos máis tarde, será a principal da cidade e unión do centro coa nova estación do ferrocarril no oeste do Horikawa.
Porque coa restauración Meiji en 1868, Nagoia acada condición de cidade capital de prefectura. O crecemento continúa da man do porto de Atsuta e o ferrocarril. O primeiro amplíase mediante sucesivos recheos, e para 1911 toda unha rede ferroviaria tecía o espazo entre porto e centro , onde a industria seguía a súa expansión. Tamén un novo canal paralelo ao Horikawa polo leste foi escavado (o Shinhorikawa). A exposición do tricentenario da cidade no 1910 había de deixar un parque no sueste da cuadrícula (o actual Tsuruma).
Antes da IIGM, establécese unha industria clave para a rexión, a do automóbil; e un novo canal unindo o porto co área da estación do ferrocarril é escavado polo oeste do Horikawa (canal Nakagawa, 1932). Neses anos, o espazo entre o primeiro e segundo foxos do castelo (ocupado historicamente polo persoal subalterno do señor Tokugawa), urbanízase con edificios representativos (o concello por exemplo).
Os bombardeos da conflagración mundial destrúen un carto da cidade e na reconstrución posterior decídese a apertura de dous grandes avenidas bulevares (100 metros de anchura): Hisaya-dori, de norte a sur polo leste da cuadrícula histórica; e Wakamiya, perpendicular a aquela, pechando polo sur a cidade vella.
El Pensamiento Gallego
El Pensamiento Gallego foi o nome de varias publicacións:
Bojan Dubljević
Bojan Dubljević, nado o 24 de outubro de 1991 en Nikšić, é un xogador profesional de baloncesto montenegrino que xoga para o Valencia Basket da Liga ACB. Cunha altura de 2,05 metros pode xogar nas posicións de ala-pivote e pivote.
Traxectoria
O 20 de xuño de 2012, Dubljević asinou un contrato por tres anos co Valencia Basket da Liga ACB. Na tempada 2016-17, conseguiu o título da ACB co Valencia e foi nomeado mellor xogador das Finais da ACB.
O 27 de xuño de 2013, foi elixido na 59ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Minnesota Timberwolves.
The Roman Imperial Coinage
The Roman Imperial Coinage (nalgúns volumes omítese no título o artigo "The"), abreviado como RIC (en galego: "A moeda imperial romana"), é un monumental catálogo británico de moeda imperial Romana que abrangue a produción monetaria desde o tempo da Batalla de Accio (31 a. de C.) ata a Antigüidade Tardía, no ano 491 d. de C. É o resultado de décadas de traballo (desde 1923 ata 1994) a modo de continuación do anterior catálogo de oito volumes compilado no século XIX polo numismático Henry Cohen.
Este traballo tómase como estándar para a identificación das cuñaxes realizadas baixo a autoridade dos emperadores romanos.
Produción editorial
A produción dun catálogo cronolóxico das emisións monetarias do Imperio Romano arrincara en 1923 da man de Harold Mattingly, numismático do Departamento de Moedas e Medallas do Museo Británico. O seu catálogo supuña unha salientable diferenza con respecto ao do seu predecesor, Henry Cohen, de 1886. Mentres Cohen clasificara as moedas por emperador, e despois por orde alfabética da lenda, sen indicación ningunha dos obradoiros monetarios, Mattingly daba para cada emperador unha clasificación cronolóxica das pezas ordenadas por obradoiro monetario e por serie de emisión.
Mattingly asociouse con Humphrey Sutherland para elaborar os volumes IVb (1938) e IVc (1949), e con Percy H. Webb para os volumes Va (1927) e Vb (1933). A partir de 1930, a dirección editorial de cada volume dos que restaban foille encomendada a especialistas en cada período.
Logo do falecemento de Mattingly en 1964, Sutherland e R. A. G. Carson asumiron conxuntamente a dirección editorial do traballo.
En 1984 Sutherland publicou unha edición ampliada do primeiro volume de 1923, que non foi tan detallada como as seguintes.
Contidos
O RIC componse de 13 volumes:
Na obra dáse unha historia detallada das moedas do reinado de cada emperador, cunha clasificación dos tipos de emisión, e dentro de cada tipo unha inscrición, a partir da súa inscrición.
Para cada peza listada, hai unha descrición tanto do seu anverso como do seu reverso ("cabezas e colas"), e achéganse tamén unhas siglas para indicar o nivel de rareza:
Nas páxinas finais de cada volume hai unha táboa coas moedas que aparecen reproducidas.
Francis Kalabat
Fransis Qalabat (en فرنسيس قلابات), nado en Kuwait o 13 de maio de 1970, é un eclesiástico católico caldeo, máis coñecido como Francis Kalabat. Dende 2014 bispo de San Tomé Apóstolo de Detroit.
Traxectoria
Naceu en Kuwait o 13 de maio de 1970, mais medrou en San Diego. O 5 de xullo de 1995 foi ordenado sacerdote polo bispo de San Tomé Apóstolo de Detroit Ibrahim Namu Ibrahim. Posteriormente exerceu como párroco asociado da parroquia da Nai de Deus de Southfield, e posteriormente párroco da de San Tomé en West Bloomfield.
Conxunto aberto
En topoloxía, dise que un conxunto é aberto se unha pequena variación dun punto dese conxunto manteno no conxunto.
Francis Kalabat
Traxectoria
O 3 de maio de 2014 foi nomeado bispo de San Tomé Apóstolo de Detroit. Foi ordenado bispo o 14 de xuño do mesmo ano na catedral da Nai de Deus de Southfield, polo patriarca Luís Rafael I Saku e tendo como coordenantes o seu predecesor Ibrahim Namu Ibrahim e o arcebispo latino de Detroit Allen Henry Vigneron.
Entre o 9 de agosto e o 29 de novembro de 2017 foi administrador apostólico da diocese de Toronto.
Conxunto aberto
Abertos nun espazo métrico
Un subconxunto dun espazo métrico X\,\! é aberto se, para cada punto a\in X, existe tal que a bóla aberta  está contida en X\,\!.
Abertos de \R
Como \R (coa topoloxía usual) é un espazo métrico, un subconxunto X\,\! de \R é aberto se, para cada punto a\in\R, existe tal que.
En \R, un subconxunto é aberto se e só for reunión (posiblemente infinita) de intervalos abertos. O propio conxunto dos números reais é un conxunto aberto.
Manuel Lamela Lestón
Manuel Lamela Lestón, nado no Pindo (Carnota) en 1944, é un político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Trasladouse a Cee aos 8 anos. Maquinista naval. Foi profesor de FP e director do IES Fernando Blanco de Cee. Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Cee e foi elixido alcalde grazas ao apoio do BN-PG e Unidade Galega. Nas municipais de 1983 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 1987 volveu gañar, nesta ocasión sen maioría absoluta, pero pasou á oposición dado un pacto entre CDS, AP e BNG que fixo alcalde ao centrista Manuel Castro. Trala expulsión dos edís nacionalistas do goberno en xuño de 1988, os socialistas presentaron unha moción de censura no mes de novembro, a cal foi votada en xaneiro de 1989. Porén, debido á abstención dos nacionalistas, non saiu adiante. Nas municipais de 1991 volveu a sela candidatura máis votada, pero non logrou recuperala alcaldía dado que o PPdeG volveu apoiar de novo ao centrista Manuel Castro como alcalde. Porén, trala expulsión dos populares do goberno, en abril de 1992 estableceuse un goberno de coalición cos socialistas, sendo Lamela tenente de alcalde. Nas municipais de 1995 recuperou a alcaldía grazas a un pacto de goberno con IxCee e o apoio externo do BNG. Nas municipais de 1999 volveu ser elixido alcalde ó se-la forza máis votada.
Presentou a dimisión o 17 de abril de 2001 da presentación dunha moción de censura por parte do PPdeG e IxCEE que se votou o 11 de maio de 2001. En 2007 volveu ao goberno municipal no goberno dos socialistas con IxCEE como concelleiro de Infraestruturas. Dimitiu como concelleiro en febreiro de 2011.
Vida persoal
É pai Margarita Lamela Louzán, alcaldesa socialista de Cee dende 2019.
O diario vermello de Flanagan
O diario vermello de Flanagan é un libro escrito no 2003 por Andreu Martín e Jaume Ribera. É o décimo da saga protagonizada polo detective xuvenil Flanagan.
Este libro, parello a O diario vermello de Carlota, de Gemma Lienas, desmárcase do resto da saga. É un libro de divulgación sobre a sexualidade, escrito para adolescentes.
Trama
A trama dura entre comezos de febreiro e mediados de abril. Flanagan coñece na estación do metro a Carlota, e comezan a falar. Carlota dille que vai comezar un diario vermello, onde porá as súas ideas, experiencias e esperanzas sobre a sexualidade. Flanagan decide escribir un diario el tamén, para, ó rematalo, intercambialo e comparar dúbidas e aprender xuntos.
Pero a situación sáese de nai, e o que comezara como unha relación marcada por ese eixo, axiña se torna unha relación con forte carga sentimental, cos problemas que iso leva consigo. Flanagan aínda non rompera a súa relación con Nines, e Carlota tamén está confundida, pois gústalle un rapaz holandés.
Logo de perderen a virxindade xuntos e de moitos sentimentos contraditorios, rematan como amigos. Flanagan reemprende a relación con Nines.
Narración
Máis alá da trama, o libro tamén serve de manual. Fala extensamente de métodos anticonceptivos, tendencias sexuais, enfermidades de transmisión sexual, e da relación entre o sexo e o amor.
A base de enquisas e charlas, vai amosando as opinións de diferentes compañeiros de clase con distintas experiencias. Hai moitos rapaces con pais machistas (o que levou ó fillo ós 15 anos a un prostíbulo para perder a virxindade, o que lle di á filla que a muller é inferior, ou mesmo o que viola á súa propia filla). Tamén hai moita xente para quen o sexo é tabú, e mesmo algunha outra (as menos...) para quen é algo normal.
Fazouro, Foz
Santiago de Fazouro é unha parroquia do concello de Foz na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo que se estende nunha superficie de 8,75 Km². Tiña 598 habitantes en 2020, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 319 homes e 279 mulleres. O que supón unha diminución de 66 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 664 habitantes (324 homes e 340 mulleres), tamén 66 menos que en 2006.
Austria
Austria (en alemán: Österreich, ), oficialmente República de Austria  (en alemán: Republik Österreich, )), é un estado da Europa central sen saída cara o mar, con máis de 9,0 millóns de habitantes. Fai fronteira con Alemaña e a República Checa ao norte, Eslovaquia e Hungría ao leste, Eslovenia e Italia ao sur, e Suíza e Liechtenstein ao oeste. O territorio de Austria abrangue 83.872 quilómetros cadrados e posúe un clima temperado e alpino. O terreo austríaco é altamente montañoso debido á presenza dos Alpes, polo que tan só o 32% do país se atopa por debaixo dos 500 metros, sendo o seu punto máis alto 3.798 metros. A meirande parte da poboación fala en lingua alemá, a cal é o idioma oficial da República.  A parte do alemán, son linguas rexionais oficiais o croata, o esloveno e o húngaro.
As orixes de Austria datan da época do Imperio Romano, cando un reino celta foi conquistado polos romanos ao redor do ano 15 a.C.. Ese territorio pasou a ser a mediados do século I a provincia romana de Noricum, nunha área que se correspondería aproximadamente ao actual país. No ano 788 d.C., o rei franco Carlomagno conquistou a area e introduciu o cristianismo. Baixo a dinastía Habsburgo, Austria converteuse nunha das principais potencias europeas. En 1867, o Imperio Austríaco pasou a ser Austria-Hungría.
Francisco Antonio Riestra
Traxectoria
Avogado asturiano que chegou a Pontevedra cunha concesión real da subministración de sal, acumulou en pouco tempo unha notable fortuna e diversificou os seus negocios ata desembarcar na política, pasando pola Deputación provincial, o Congreso e o Senado. En 1869 fixo a presentación política de Eugenio Montero Ríos en Pontevedra.
Foi deputado provincial (1854-1862). Foi deputado polo distrito de Pontevedra en 1858 e volveu ser reelixido en 1863, 1865 e 1869. Foi elixido senador pola provincia de Pontevedra en 1872, sendo reelixido en 1876. En 1877 foi nomeado senador vitalicio.
Austria
Hoxe, Austria é unha democracia parlamentar composta por nove estados federais. A capital, e cidade maior do país, con 1,93 millóns de habitantes, é Viena. Austria é ademais un dos países máis ricos do mundo, cun PIB nominal per cápita de 43.723 dólares estadounidenses. O país desenvolveu pois un alto nivel de vida, e en 2008 era o número catorce do mundo en Índice de Desenvolvemento Humano. Austria é membro das Nacións Unidas dende 1955, forma parte da Unión Europea dende 1995 e é membro fundador da OCDE. Austria tamén asinou o Acordo de Schengen en 1995, adoptando como moeda o euro en 1999.
Etimoloxía
O nome alemán de Austria, Österreich, deriva da lingua alto alemá antiga na que era denominada Ostarrîchi, cuxo significado é territorio ou dominio oriental. O primeiro manuscrito onde se rexistra esta denominación é o "Ostarrîchi document" de 996, subscrito polo emperador Otón III. A finalidade do texto foi determinar a área gobernada polo conde de Babenberg, Henrique I e, igualmente, sometela á xurisdición do bispo de Frisia. A zona indicada no documento corresponde maiormente ao actual estado austríaco (Land) chamado Burgenland. O nome Austria deriva dunha errónea latinización da palabra xermánica "Leste" (Öst) en "austrō" ou "auster" (metaforicamente significan austral, austrālis). O termo Ostarrîchi, de onde deriva Österreich/Austria, orixinouse probablemente na denominación latina do territorio: Marchia Orientalis.
Francisco Antonio Riestra
Traxectoria
Casou con Micaela López Fernández e foi pai de José Riestra López.
Austria
Etimoloxía
A súa tradución é marca oriental ou límite oriental, xa que a súa situación xeográfica situábaa no límite sur-oriental do Sacro Imperio Romano. Isto motivo que un nome alternativo para o devandito territorio fose Ostmark. Con todo, o historiador austríaco Friedrich Heer, no seu libro Der kampf um die österreichische identität (A loita pola identidade austríaca), sostén que a denominación xermánica Ostarrîchi non foi unha tradución da denominación latina de Marchia Orientalis. A súa orixe remóntase a 2.500 anos antes de Cristo coa cultura celta de Hallstatt, que denominaron a zona como Norig, en que No- ou Nor- significa oriental e Rig, que é a orixe da palabra alemá Reich, pode traducirse como dominio ou territorio. A conquista romana latinizaría o nome como Noricum, pero sen perder o significado intrínseco. O que determinaría o nome primitivo de Ostarrîchi e, con iso, as actuais denominacións de Österreich e Austria.
Prehistoria e Idade Media
O primeiro documento que amosa o nome de Austria data do ano 996 onde está escrito Ostarrîchi, referíndose o territorio dos Babenberg. O termo Ostmark parece ser unha tradución do termo marchia orientalis.
Os séculos seguintes caracterizáronse pola colonización do país. En 1156 o Privilegium Minus elevou a Austria ó status de ducado. No ano 1192, os Babenbergs engadíronlle o ducado de Estiria.
Co asasinato de Federico II en 1246, a liñaxe dos Babenbergers desaparece. Otakar III de Bohemia queda co control dos ducados de Austria, Estiria e Carintia trala súa morte. O seu reinado desborrallouse coa perda da batalla de Dürnkrut da man de Rudolfo de Habsburgo en 1278. A partir dese momento, ata a primeira guerra mundial, a historia de Austria pasará polas mans dos Habsburgo.
Ascenso de Austria a potencia mundial
Nos séculos XIV e XV, os Habsburgo comezan a ampliar as terras do condado de Austria. No ano 1438, o Duque Alberte V de Austria foi elixido como herdeiro do seu padrasto, o Emperador Sexismundo. Aínda que Alberte só reinou durante un ano, foi a única excepción nunha longa dinastía de Habsburgos.
Os Habsburgo comenzaron a expandi-las súas terras máis aló do seu condado. En 1477, o Arquiduque Maximiliano, fillo único do Emperador Federico III, casa coa herdeira de Borgoña, adquirindo así a maioría das terras dos Países Baixos. O seu fillo Filipe I de Castela alcumado ¨o fermoso¨ faría crecer as terras da familia ó casar con Xoana I de Castela alcumada ¨a tola¨ engadindo ó condado as terras de España e as súas dependencias en Italia, África e no novo mundo.
Austria como potencia mundial
miniatura|O congreso de Viena por Jean-Baptiste Isabey, [[1819.]] O longo reinado de Leopoldo I (1657-1705) viu a fin do conflito entre Austria e o Imperio Otomán. Trala batalla de Viena en 1683 e tras unha serie de campañas, asínase o tratado de Carlowitz, polo que se incorpora en 1699 o territorio húngaro ó territorio austríaco.
Ó final do reinado de Carlos VI (1711-1740) viu como perigaba o futuro de Austria, debido ós receos de Carlos pola inminente desaparición da casa dos Habsburgo ó non ter herdeiros homes. Carlos estaba disposto a ofrecer todo tipo de vantaxes para poder publicar unha pragmática sanción que fixese a súa filla María Teresa a súa herdeira.
No final do século XVIII Austria enfrontouse coa Francia revolucionaria, conflito que finalizou no ano 1797 coa derrota de Austria. A derrota contra Napoleón significou a fin do Sacro Imperio Romano Xermánico en 1806. Dous anos antes da fin do reino, en 1804 o Imperio de Austria fora fundado, transformándose en 1867 na monarquía dual do Imperio austrohúngaro. A pesar diso, en 1814 Austria formou parte das forzas aliadas invadindo Francia e conquistándoa. Tralas guerras contra Napoleón, Austria emerxeu do Congreso de Viena en 1815 como unha das tres potencias dominantes de Europa (xunto con Rusia e Prusia).
O Ausgleich de 1867 proveu ó Imperio de Austria e ó Reino de Hungría dunha dobre soberanía, baixo o mandato de Francisco Xosé I, quen gobernou ámbolos dous reinos ata a súa morte, o 21 de novembro de 1916. O reinado do Imperio austrohúngaro, o que incluía terras alemás, checas, romanesas, serbias, entre outras, comezou a volverse cada vez máis difícil cos agromos dos sentimentos nacionalistas.
Austria na primeira guerra mundial
O asasinato do arquiduque Francisco Fernando, por un radical serbio na cidade de Saraxevo, fixo que en 1914 estourase a primeira guerra mundial e a desintegración do Imperio austrohúngaro. Durante a guerra, austrohúngara foi unha das Potencias Centrais xunto con Alemaña, Bulgaria, e Turquía, a guerra acabou deixando o país nun caos político e económico. Austria, unha vez separada de Hungría, convertíase nunha república en 1918. (Vexa tratado de Saint-Germain.)
Entre 1918 e 1919 Austria foi coñecida co nome de Austria alemá (Republik Deutschösterreich). Despois de que os aliados da segunda guerra mundial prohibiran a unión de Alemaña con Austria, prohibíndolle tamén o nome, sendo coñecida dende aquela co nome de República de Austria.
A monarquía disolveuse en 1919, sendo declarada a democracia parlamentaria e maila constitución o 10 de novembro de 1920.
Austrofascismo e o Terceiro Reich
Esta república democrática, a primeira República Austríaca, durou ata 1933 cando o chanceler Engelbert Dollfuss estableceu un réxime autocrático orientado ó fascismo italiano (Austrofascismo) o chanceler Engelbert Dollfuss, foi asasinado polo Nazismo o 25 de xullo de 1934. Kurt Schuschnigg, o seu sucesor, tratou de manter o estado independente, pero o 12 de marzo de 1938, as tropas alemás ocuparon o país, e Hitler proclamou o seu Anschluss con Alemaña, uníndoo ó Terceiro Reich.
Despois da segunda guerra mundial, os Estados Unidos e o Reino Unido declararon a nova liberdade de Austria. Tras concluír o seu tratado coa Unión Soviética e os outros poderes ocupantes, Austria recuperou a súa independencia de novo o 15 de maio de 1955. A segunda República Austríaca, establecida o 19 de decembro de 1945, e baseada na constitución de 1920 (modificada no 1929), foi declarada polo parlamento federal como permanentemente neutral.
Historia recente
Austria converteuse nun estado membro da Unión Europea en 1995, conservando a súa estrita constitución neutral e coa prohibición de tropas estranxeiras no seu territorio.
Política
miniatura|Parlamento austríaco en [[Viena]] miniatura|upright|Imaxe de [[Alfred Gusenbauer chanceler austríaco entre xaneiro de 2007 e decembro de 2008 ]] Austria é unha república federal e democrática gobernada segundo unha constitución que data de 1920, aínda que foi modificada máis tarde.
O poder executivo é exercido polo presidente, que é elixido por sufraxio universal cada seis anos, e polo Consello de Ministros que dirixe un chanceler, designado polo presidente para un período non superior a catro anos.
O parlamento é bicameral, composto por:
Principais partidos:
Divisións administrativas
Como república federal, Austria está subdividida en nove estados (Bundesländer en alemán). Cadanseu estado está dividido en distritos (Bezirke) e cidades (Statutarstädte). Os distritos están divididos en municipios (Gemeinden). As cidades teñen as competencias dos estatutos de municipio e distrito. Os estados non constitúen divisións só administrativas; dispoñen de autoridade lexislativa autónoma en relación ó goberno federal. right|400px
Xeografía
miniatura|Mapa topográfico de Austria que amosa as cidades con máis de 100.000 habitantes. A maior parte do territorio de Austria está dentro da sección oriental dos Alpes que acadan alturas de máis de 3.000 m. Os Alpes Orientais Centrais, os Alpes Orientais-Norte e os Alpes Orientais-Sur forman todos parte de Austria. Da área total do país, 84.000 km2, só un cuarto é considerado de baixa altitude, e tan só o 32% do país está por debaixo dos 500 m de altitude. Os Alpes do oeste de Austria ceden nas terras baixas e as chairas da parte oriental.
A montaña máis elevada é o Grossglockner, con 3.798 metros sobre o nivel do mar. A poboación se concentra nos vales dos ríos entre os que destaca o máis importante, o Danubio, que entra en Austria por Passau, na fronteira con Alemaña; pasando por Linz e Viena, ata Bratislava, na fronteira con Eslovaquia. En Alemaña recibe o Inn, que pasa por Innsbruck, co seu afluente o Salzach, que pasa por Salzburgo. O lago Constanza é o maior do país e forma a fronteira oeste con Liechtenstein e Suíza. O clima austríaco é temperado e caracterízase polos seus invernos fríos e veráns frescos.
As seis montañas máis altas de Austria son:
Dende o punto de vista fitoxeográfico, Austria pertence á zona central europea da Rexión Circumboreal, no Reino Holártico. Segundo WWF, o territorio de Austria pode subdividirse en catro ecorexións: a de bosques mixtos da Europa central, bosques mixtos de Panonia, coníferas dos Alpes e bosques mixtos de folla caduca de Europa occidental.
Clima
A maioría de Austria atópase na zona climática fría/temperada, onde predominan os ventos húmidos do oeste. Con tres cuartas partes do país baixo a influencia dos Alpes, o clima alpino é o dominante. Na chaira panónica do leste e no val do Danubio o clima é continental, con menos choiva que nas zonas alpinas. Malia que Austria é fría no inverno (−10 a 0 °C), as temperaturas do verán son relativamente altas, con temperaturas medias de 20º, e coa máxima 40,5 °C rexistrada en agosto de 2013.
Economía
thumb|180px|Austria converteuse en socio da [[Unión europea en 1995.]] Austria posúe unha desenvolvida economía social de mercado e un alto nivel de vida. Ata a década de 1980 moitas das grandes firmas austríacas foron nacionalizadas; esta tendencia virou nas últimas décadas coa chegada das privatizacións, axustándose así á media europea. Os movementos laborais son particularmente fortes en Austria e teñen unha grande influencia nas políticas de traballo.
Alemaña é dende tempos históricos, o maior socio comercial de Austria, facendo que a economía austríaca sexa vulnerable ós cambios da economía alemá. Dende que Austria se converteu en membro da Unión Europea o país viu reforzado as súas relacións económicas con outros países membros, reducindo a súa dependencia da economía alemá. Ademais, a estratéxica situación xeográfica de Austria preto dos países aspirantes á unión europea fixo que moitos investidores estranxeiros, atraídos polas economías emerxentes, investisen no país. As estimacións de crecemento do país para o 2006 (sobre un 3%) son moito máis favorables que as da economía veciña alemá.
A moeda oficial de Austria é o Euro.
Demografía
Os austríacos son un grupo homoxéneo, aínda que nas últimas décadas, a forte inmigración a Austria está a cambiar a composición étnica do país.
Segundo o censo do 2001, o 88.6% da poboación son falantes nativos de alemán (96% Bávaro e 4% Alemánico) mentres que o 11.4% restante fala diferentes linguas minoritarias. Os falantes non alemáns de Austria pódense dividir en dous grupos: as minorías tradicionais, relacionados cos antigos territorios do Imperio dos Habsburgo, e as novas minorías, resultantes da nova inmigración.
Thelma Schoonmaker
Thelma Colbert Schoonmaker, nada en Alxer o 3 de xaneiro de 1940, é unha montadora estadounidense, gañadora de tres premios Óscar.
Traxectoria
Schoonmaker naceu en Alxeria, filla de pais estadounidenses, Thelma e Bertram Schoonmaker. Bertram, descendente da familia Schoonmaker de Nova York, estaba empregado como axente pola Standard Oil Company e traballou continuamente no estranxeiro. Creceu en varios países, como na illa de Aruba.
Schoonmaker non viviu nos Estados Unidos ata a adolescencia en 1955, e inicialmente estaba asombrada pola cultura do país. Schoonmaker estaba interesada en ter unha carreira na diplomacia internacional e comezou a asistir á Universidade Cornell en 1957, onde estudo ciencias políticas e ruso. Cando se graduou de Cornell en 1961, comezou a participar en probas para o Departamento de Estado para adquirir un posto no goberno estadounidense. Con inclinacións políticas, mostrou repulsión pola política surafricana do apartheid, o que non sentou ben nas probas para a administración. Como reacción a esta experiencia, comezou a tomar clases de arte primitiva.
Ao longo da súa carreria recibiu seis candidaturas aos premios Óscar, e gañou en tres ocasións, polas montaxes de Raging Bull, The Aviator e Infiltrados.
Vida privada
miniatura|Thelma Schoonmaker e Columba Powell no Festival de Cannes (2009). Columba Powell é fillo de [[Michael Powell]] Schoonmaker foi presentada a Michael Powell por Scorsese e o produtor cinematográfico Frixos Constantine. A parella estivo casada dende o 19 de maio de 1984 ata a morte de Powell en 1990. Non tiveron fillos.
Dende a morte de Powell, Schoonmaker dedicouse á conservación dos filmes do seu marido, que dirixiu moitos clásicos, incluído The Red Shoes.
Clorófitas
miniatura|Algas verdes en rochas da costa en [[Taiwán.]]
Thelma Schoonmaker
Premios
Con sete candidaturas aos premios Óscar, Schoonmaker é a segunda montadora máis nomeada na historia dos premios da Academia, despois de Michael Kahn, que obtivo oito candidaturas. Empatada con Kahn, Daniel Mandell e Ralph Dawson, tamén ten o récord de máis vitorias na categoría de mellor montaxe con tres premios.
En 2012, a Motion Picture Editors Guild publicou unha listaxe cos 75 filmes mellor editados de todos os tempos baseado nunha enquisa entre os seus membros. Tres filmes montados por Schoonmaker con Scorsese están na listaxe: Touro salvaxe (1980), no primeiro posto, Un dos nosos (1990), no número quince, e Hugo (2011), no sesenta e nove. Só George Tomasini, montador dos filmes de Alfred Hitchcock na década de 1950, ten máis aparicións na listaxe.
Clorófitas
Igual que as plantas terrestres (briófitas e traqueófitas), as algas verdes conteñen clorofila a e clorofila b e almacenan alimento en forma de amidón nos seus plastidios.
A división contén tanto especies unicelulares coma pluricelulares. Aínda que a maioría das especies viven en hábitats de auga doce e un gran número en hábitats mariños, outras especies están adaptadas a unha ampla variedade de ambientes. A alga Chlamydomonas nivalis, pertencente á clase Chlorophyceae, vive en zonas nevados de montaña. Outras especies viven pegadas ás rochas ou ás partes leñosas das árbores. Algúns liques son unha simbiose entre fungos e algas verdes (outros teñen bacterias fotosintéticas en vez de algas).
Outras especies de Chlorophyta establecen tamén relacións simbióticas con protozoos, esponxas, e cnidarios. Todas son flaxeladas, e isto ten a vantaxe da motilidade. Algunhas realizan a reprodución sexual oógama ou isógama.
Ecoloxía
Moitas especies de Chlorophyta (tratadas como o que agora se considera un dos dous clados de Viridiplantae) son habitantes comúns de ambientes mariños, de augas doces e terrestres. Varias especies adaptáronse a ambientes especializados e extremos, como desertos, ambientes árticos, hábitats hipersalinos, augas profundas mariñas e chemineas hidrotermais abisais. Algúns grupos, como as Trentepohliales encóntranse exclusivamente en terra. Varias especies de Chlorophyta viven en simbiose con diversos eucariotas, como fungos (formando liques), ciliados, foraminíferos, cnidarios e moluscos. Algunhas especies de Chlorophyta son heterótrofas, e poden ser de vida libre ou parasitas, xa que perderon a capacidade de fotosintetizar. Dúas especies comúns de algas verdes heterótrofas do xénero Prototheca mesmo son patóxenas e poden causar a doenza chamada prototecose en humanos e animais.
Hoek, Mann and Jahns 1995
Clasificación de Chlorophyta, tratadas como todas as algas verdes, segundo Hoek, Mann e Jahns 1995.
Nunha nota engadida en probas, preséntase unha clasificación alternativa para as algas da clase Chlorophyceae:
Robert Rauschenberg
dereita|miniatura|200px|Riding Bikes, [[Berlín, 1988.]] Robert Milton Ernest Rauschenberg, nado en Port Arthur (Texas) o 22 de outubro de 1925 e finado o 12 de maio de 2008, foi un pintor estadounidense.
Revolta de 1784
A revolta de 1784, tamén chamado A sublevación de Horea, Closca e Crişan, foi unha importante acción de rebeldía do campesiñado pagán transilvano contra as restricións feudais ás que foi sometido. Contou coa participación de súbditos romanos, húngaros, saxões e estatais, mineiros das montañas Apuseni e as comunidades Maramureş, artesáns, sacerdotes, etc. A rebelión elevou o estado de tolerancia na Transilvania imperial dos romaneses, o que tamén lle deu un carácter nacional. Comezou o 1 de novembro de 1784, na aldea de Curechiu, Hunedoara e rematou a finais de decembro de 1784, cando Horea e Closca foron capturadas polas autoridades.
Robert Rauschenberg
Traxectoria
Desenvolveu a súa formación en lugares moi diversos: Kansas City, París, Carolina do Norte e Nova York. Logo dun primeiro período pictórico que podería enmarcarse nalgunhas das formas do expresionismo abstracto, na década de 1950 empezou a realizar as súas combine-paintings, pezas de difícil adscrición nas que combinou o lenzo co ensamblaje de obxectos dispares, en moitos casos de refugallo: animais disecados, cadeiras, botellas, rodas de coches, ventiladores, receptores de radios etc.
Clorófitas
Bold and Wynne 1985
Clasificación de Chlorophyta e Charophyta segundo Bold e Wynne 1985.
Mattox & Stewart 1984
Clasificación de Chlorophyta segundo Mattox & Stewart 1984:
Fott 1971
Clasificación de Chlorophyta segundo Fott 1971.
Smith 1938
Clasificación de Chlorophyta segundo Smith 1938:
Segunda división española 1956/57
A tempada 1956–57 da Segunda División Española de fútbol foi a 25ª edición desta competición. A categoría estivo composta por 40 equipos, repartidos segundo criterios xeográficos en dous grupos de 20 equipos cada un. Sporting de Xixón e Granada CF ascenderon a Primeira División ao mesmo tempo que CD Logroñés, Barakaldo CF, Burgos CF, UE Lleida, CD Mestalla, UD España Algeciras, Puente Genil CF e CD Castellón descenderon a Terceira División.
Grupo 1
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
Grupo 2
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos (C) = Campión; (D) = Descendido; (P) = Promocionado; (O) = Campión do play-off; (A) = Avanza de rolda.
17D
145px|dereita|miniatura|Esquema do 17D. 17D é o nome dun prototipo de mísil terra-aire desenvolvido pola Unión Soviética e construído por Lyulev. O seu voo inaugural tivo lugar o 23 de xuño de 1960. Tratábase dun mísil de dúas etapas alimentado por combustible sólido e combustión mellorada por aire. Desenvolvementos posteriores deron lugar ós prototipos 18D e 22D, desembocando finalmente no mísil 2K11 Krug.
Pixels (filme de 2015)
Pixels é un filme chinés-estadounidense de ciencia ficción, acción e comedia producido por Columbia Pictures, 1492 Pictures e Happy Madison Productions. Foi dirixido por Chris Columbus cun guión de Tim Herlihy e Timothy Dowling e unha historia baseada no filme de Patrick Jean Pixels. Está protagonizado por Adam Sandler, Kevin James, Josh Gad, Peter Dinklage, Michelle Monaghan, Brian Cox, Ashley Benson e Jane Krakowski. No filme, unha raza alieníxena malinterpreta uns videoxogos clásicos de arcade como unha declaración de guerra, e invaden a Terra empregando tecnoloxía inspirada en videoxogos como Pac-Man, Space Invaders, Arkanoid, Galaga, Centipede e Donkey Kong.
Angustia (filme)
Angustia é un filme de terror español dirixido por Bigas Luna que foi estreado no ano 1987. Está protagonizado por Michael Lerner, Zelda Rubinstein e Talia Paul.
STS-129
STS-129 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 16 de novembro de 2009 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-129, con seis astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Charles Hobaugh, o piloto Barry Wilmore e os especialistas de misión Mike Foreman, Leland Melvin, Robert Satcher, Randy Bresnik e Nicole Stott.
O Atlantis levou 12,36 toneladas de subministracións e equipamento, incluíndo pezas de reposto. Durante a misión fixéronse tres paseos espaciais. O transbordador volveu a terra en Cabo Cañaveral o 27 de novembro de 2009.
El jardín de las delicias (álbum)
El jardín de las delicias é o décimo álbum de estudio da banda de rock and roll galega Los Suaves. O álbum publicouse en 2005.
O disco presentouse xunto cun DVD que contiña tres temas en directo, gravados no Viña Rock 2004.
Contido do DVD
Xunto ao disco incluíuse un DVD con tres temas gravados no Viña Rock 2004:
Multinacional
Unha multinacional, ou unha empresa multinacional, é unha empresa de grande dimensión (en feito en forma de grupo de empresas) implantada en numerosos países polo nesgo de moi numerosas filiais, obrando ou ben sobre unha zona xeográfica determinada, ou ben sobre o mundo enteiro. As empresas multinacionais realizan as súas actividades mercantís tanto de venda e compra como de produción en países diferentes. O conxunto das actividades dunha multinacional, mesmo os máis estratéxicos, pode ser desprazado por cuestións de custo ou de estratexia ou aínda pola xestión ou contabilidade. É así a miúdo vantaxoso producir alí onde a man de obra é remunerada máis debilmente - a condición de que se mostre suficientemente produtiva, de vender sobre os mercados os máis rendibles, e de buscar unha tributación menor. Estas empresas caracterízanse polo emprego de traballadores tanto do país de orixe como do país no que se estableceron. O seu poder de negociación é moi forte e a súa importancia na economía mundial incrementouse co proceso de reestruturación económica e da globalización. A súa filosofía ten un concepto global, manteñen un punto de vista mundial nos seus negocios sobre os mercados (clientes), servizos e produtos, baixo o cal conciben ao mundo como o seu mercado obxectivo.
Manuel Coto Chan
Manuel Coto Chan, nado en Couselo (Cuntis) en 1898 e finado na Estrada en 1946, foi un político galego.
Traxectoria
Emigrou a Arxentina, onde traballou en diversos negocios e casou con Ramona Abal de Barrantes. Retornou en 1926 e instalouse na Estrada onde abriu unha carnicería na Praza de Abastos. Militou no Partido Republicano Radical Socialista do que foi nomeado presidente do comité da Estrada en agosto de 1931, e despois pasou ao PSOE. Coa folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido xunto con Higinio Carracedo Ruzo, Manuel Vázquez Otero e Manuel Pereira Rial acusados de cortar os fíos telegráfico e telefónico a noite do 5 ao 6 de outubro, deixando incomunicada a vila da Estrada; xulgados en novembro polo Tribunal de Urxencia, excepto Manuel Pereira que foi absolto, foron condenados a un ano, catro meses e un día de prisión, e en decembro foron trasladados á colonia penitenciaria do Dueso. Logo do triunfo da Frente Popular en febreiro de 1936 foi indultado. En marzo de 1936 foi nomeado deputado provincial. Foi nomeado concelleiro da Estrada e elixido segundo tenente alcalde o 5 de maio de 1936 ao constituíuse a Comisión Xestora Municipal.
Succinil-CoA
miniatura|dereita|80 px|Fórmula do succinil-CoA. A pH celular o grupo -COOH estaría ionizado como -COO-. O coencima en vermello enlazado polo átomo de xofre do seu grupo -SH. O succinil-coencima A ou abreviadamente succinil-CoA é unha molécula formada pola unión do ácido succínico co coencima A formando un tioéster.
Ciclo do ácido cítrico
O succinil-CoA é un importante intermediario do ciclo do ácido cítrico, onde se orixina a partir do alfa-cetoglutarato pola descarboxilación catalizada polo encima alfa-cetoglutarato deshidroxenase. Durante esta reacción engádese o coencima A ao esqueleto de 4 carbonos da molécula e libérase CO2.
Metabolismo de aminoácidos
Na degradación dos aminoácidos metionina, isoleucina e valina orixínase propionil-CoA que orixina en dúas reaccións succinil-CoA, polo que estes aminoácidos son glicoxénicos, xa que os intermediarios do ciclo do ácido cítrico poden ser desviados á gliconeoxénese. Este succinil-CoA tamén se pode incorporar o ciclo de Krebs para producir enerxía.
Na síntese do ácido graxo esencial metionina intervén o succinil-CoA na primeira reacción coa homoserina, que rende O-succinil-homoserina, e despois en tres reaccións máis obtense a metionina. Tamén intervén nunha das reaccións da vía de síntese de lisina.
Metabolismo de ácidos graxos impares
A degradación dos ácidos graxos de número impar de átomos de carbono orixina propionil-CoA, a partir do que se pode sintetizar succinil-CoA. O propionil-CoA é un ácido graxo de número impar de carbonos, que non pode entrar na beta-oxidación. O propionil-CoA carboxílase a D-metilmalonil-CoA, este isomerízase a L-metilmalonil-CoA, e unha reordenación da molécula orixina succinil-CoA con intervención dun encima dependente da vitamina B12.
Metabolismo de carbohidratos
Un caso especial é a dos ruminantes. As bacterias do rume consomen nas súas fermentacións case toda a glicosa da herba que comen estes animais, orixinando lactato, acetato, propionato e butirato, principalmente, polo que o ruminante para obter glicosa debe sintetizala por gliconeoxénese. Unha das maneiras de facelo é converter o propionato resultante das fermentacións bacterianas en succinil-CoA, que pode desviarse á gliconeoxénese.
Síntese de porfirinas
Outro destino metabólico do succinil-CoA é a síntese de porfirinas, na cal o succinil-CoA e a glicina son combinados pola ácido aminolevulínico sintase para formar ácido delta-aminolevulínico (dALA).
Efecto Purkinje
dereita|miniatura|250x250px|Unha [[GIF|secuencia animada da simulación do aspecto dunha flor vermella (dun xeranio) e vexetación de fondo baixo condicións fotópica, mesópica, e escotópica.]] O efecto Purkinje é a tendencia do pico de sensibilidade de luminancia do ollo para se desprazar cara ao extremo azul do espectro de cor a baixos niveis de iluminación como parte da adaptación á escuridade. En consecuencia, os vermellos aparecerán máis escuros respecto doutras cores conforme diminúen os niveis de luminosidade.
É chamado así polo anatomista checo Jan Purkyně (tamén escrito Jan Purkinje), quen tamén deu nome ao plasma sanguíneo e un tipo de neuronas. O efecto adoita ser descrito dende a perspectiva humana, pero está descrito en animais baixo o mesmo nome para describir o cambio xeral de sensibilidade espectral debido ao agrupamento do sinal de saída do conxunto de conos e bastóns como parte da adaptación luz/escuridade.
Este efecto introduce unha diferenza no contraste de cor baixo niveis diferentes de iluminación. Por exemplo, á luz do sol, as flores do xeranio aparecen de vermello brillante fronte ao verde apagado das súas follas, ou as flores azuis adxacentes, pero na mesma escena vista á tardiña, o contraste invírtese, e os pétalos vermellos aparecen de cor vermella escura ou negra, e as follas e os pétalos azuis aparecen relativamente brillantes.
A sensibilidade á luz na visión escotópica varía coa lonxitude de onda, aínda que a percepción é esencialmente en branco e negro. O desprazamento de Purkinje é a relación entre o máximo de absorción da rodopsina, que alcanza un máximo a uns 500 nm, e o das opsinas nos conos de maior lonxitude de onda que dominan na visión fotópica, a uns 555 nm (verde).
En astronomía visual, o desprazamento de Purkinje pode afectar as estimacións visuais de estrelas variables cando se comparan estrelas de diferente cor, especialmente se unha das estrelas é vermella.
Uso de luces vermellas
A insensibilidade dos bastóns á luz de maior lonxitude de onda levou a utilizar luces vermellas en determinadas circunstancias especiais, por exemplo, nas salas de control dos submarinos, nos laboratorios de investigación, nos avións ou na astronomía visual.
As luces vermellas utilízanse en condicións nas que é conveniente activar tanto o sistema fotópico como o escotópico. Os submarinos están ben iluminados para facilitar a visión dos membros da tripulación que traballan neles, pero a sala de control debe estar iluminada de forma diferente para que os membros da tripulación poidan ler os paneis de instrumentos e, con todo, permanezan ás escuras. Empregando luces vermellas ou usando lentes de adaptación vermellas, os conos poden recibir suficiente luz para proporcionar unha visión fotópica (é dicir, a visión de alta agudeza necesaria para a lectura). Os bastóns non se saturan coa luz vermella brillante porque non son sensibles á luz de lonxitude de onda longa, polo que os tripulantes permanecen adaptados á escuridade. Do mesmo xeito, as cabinas dos avións utilizan luces vermellas para que os pilotos poidan ler os seus instrumentos e mapas mentres conservan a visión nocturna para ver o exterior do avión.
As luces vermellas tamén se utilizan a miúdo en contornas de investigación. Moitos animais de investigación (como ratas e ratos) teñen unha visión fotópica limitada, xa que teñen moitos menos fotorreceptores de tipo cono. Os suxeitos animais non perciben as luces vermellas e, polo tanto, experimentan a escuridade (o período activo para animais nocturnos), pero os investigadores humanos, que teñen un tipo de cono (o "cono L") que é sensible ás lonxitudes de onda longas, son capaces de ler instrumentos ou realizar procedementos que serían impracticables mesmo cunha visión escotópica totalmente adaptada á escuridade (pero de baixa agudeza). Pola mesma razón, as exhibicións de animais nocturnos nos zoolóxicos adoitan estar iluminadas con luz vermella.
Historia
Purkyně escribiu no seu Neue Beiträge:
"Obxectivamente, o grao de iluminación ten unha grande influencia na intensidade da calidade da cor. Para comprobalo con maior claridade, tomei algunhas cores antes do amencer, cando comeza a clarear lentamente. Ao principio só se ve o negro e o gris. En particular, as cores máis brillantes, o vermello e o verde, aparecen máis escuras. O amarelo non se distingue dun vermello rosado. O azul faise notar primeiro. Os matices do vermello, que polo demais son os máis brillantes á luz do día, a saber, o carmín, o cinabrio e o laranxa, móstranse como os máis escuros durante bastante tempo, en contraste co seu brillo medio. O verde paréceme máis azulado, e a súa tinguidura amarela desenvólvese só co aumento da luz do día."
Notas
<div class="reflist" style="-moz-column-count: 3; -webkit-column-count: 3; column-count: 3; list-style-type: decimal;"> <references group="" responsive="0">
Disneyland Park
260px|dereita|miniatura|Logo de Disneyland 260px|dereita|miniatura|Vista do [[Castelo da Bela Dormente en Disneyland.]]
Disneyland Park, orixinalmente Disneyland (en galego:Disneylandia), é un dos parques temáticos localizados dentro do Disneyland Resort, nos Estados Unidos. Inaugurado o 17 de xullo de 1955, foi o primeiro parque idealizado por Walt Disney. O seu slogan é "O mundo de onte, de mañá e da fantasía" (The World of Yesterday, Tomorrow, and Fantasy)