cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bob Nastanovich
Biografía
Nastanovich tamén tocou en varios discos de Silver Jews. Foi tour manager con Stephen Malkmus and the Jicks, The Frogs, Huggy Bear, Fila Brazillia (road crew) e Silver Jews. Ademais tocou en discos de Palace Brothers, Tall Dwarfs e Pale Horse Riders. Nastanovich tamén é membro da banda de improvisación post-rock Misshapen Lodge, formada en Kingston upon Hull, Inglaterra, nunha das súas visitas á cidade.
Bob xuntouse a Pavement para a súa xira de reunión no ano 2010.
No presente é co-presentador do 3 Songs Podcast con Mike Hogan e dirixe Broker's Tip Records, un selo que edita sinxelos de 7 polgadas.
Metal Circus
Metal Circus é un EP da banda estadounidense Hüsker Dü, editado en outubro de 1983 polo selo SST Records. Como en todas as súas primeiras gravacións, o EP nótanse as súas raíces hardcore punk. Porén, xa aperecen signos do son máis pop característico da banda en temas cantados por Grant Hart ("It's Not Funny Anymore" e "Diane").
Listaxe de cancións
Cara 1
Cara 2
Epéndima
miniatura|dereita|Sección do canal central da medula espiñal no que se mostran células ependimais e neurogliais. miniatura|dereita|Fotomicrografía dunha sección de células ependimais con tinguidura de [[hematoxilina a 400 aumentos.]] miniatura|dereita|Sección da medula espiñal a nivel cervical. miniatura|dereita|Substancia gris da medula espiñal. O círculo da parte central é a sección do canal ependimario.
O canal ependimario é o canal central que se encontra no interior da medula espiñal, revestido de epitelio ependimario e cheo de líquido cefalorraquídeo, que conecta cos ventrículos cerebrais.
O epéndima é a membrana epitelial que reviste o canal ependimario da medula espiñal e sistema ventricular do interior do encéfalo. O epéndima forma parte da neuroglía do sistema nervioso central. Está implicado na produción do líquido cefalorraquídeo.
Canal ependimario
O canal ependimario é o canal central da medula espiñal cheo de líquido cefalorraquídeo que percorre toda a lonxitude da medula espiñal. Este canal comunícase co cuarto ventrículo cerebral na rexión do óbex cerebral. Este canal no adulto representa os restos da cavidade central do tubo neural embrionario.
Xeralmente o canal vaise ocluíndo coa idade. Unha doenza chamada siringomielía pode tamén causar a oclusión do canal ependimario, especialmente a nivel da zona cervical ou torácica, o cal dana fibras da materia branca que cruzan na comisura branca anterior, o que produce perda de temperatura, dor, e cambios na sensación táctil nas zonas contralaterais dos niveis afectados.
Células ependimarias
O epéndima está formado fundamentalmente de células ependimarias ou ependimais. Son células que forman un epitelio cuboidal simple ciliado. A súa superficie apical está cuberta por unha capa de ciios, que cos seus movementos fan circular o líquido cefalorraquídeo do sistema nervioso central. Ademais, as superficies apicais están cubertas de microvilli, o que facilita a absorción de líquido cefalorraquídeo. As células ependimarias son un tipo especializado de células de glía. No epéndima que reviste os ventrículos cerebrais existe unha poboación especializada de células ependimais, que xunto cos capilares do plexo coroide, producen o líquido cefalorraquídeo.
As células ependimais teñen moitas unións celulares do tipo unión hermética ou zonula occludens, que forman unha barreira que controla o paso do fluído a través do epitelio e os intercambios entre o líquido e o tecido nervioso.
O ependimoma é un tumor de células ependimarias.
Tanicitos
Os tanicitos son un tipo especial de células ependimarias localizadas no piso do terceiro ventrículo cerebral, que forman procesos que se estenden profundamente no hipotálamo. É posible que a súa función sexa transferir sinais químicos desde o líquido cefalorraquídeo ao sistema nervioso central. O termo tanicito vén do grego tanus, que significa alongado.
Células nai
Jonas Frisén e os seus colegas do Instituto Karolinska de Estocolmo atoparon evidencias de que as células ependimais actúan como células reservorio no prosencéfalo, que poden ser activadas despois dun accidente cerebrovascular e funcionar tanto in vivo coma in vitro como células nai ou troncais da medula espiñal. Nun estudo observouse que as células ependimais que revisten o ventrículo lateral poden ser unha fonte de células para transplantalas á cóclea para tratar a perda de audición.
Live at the Gorge 05/06
Live at the Gorge 05/06 é un box set en directo de sete discos da banda estadounidense de rock alternativo [[Pearl Jam, editado o 26 de xuño do 2007 a través de Rhino/WEA. A caixa documenta os concertos do 2005 e 2006 no Gorge Amphitheatre en George, Washington.
Antonio Campillo
Antonio Campillo Medina, nado o 16 de decembro de 1990 en Madrid, é un futbolista profesional español da canteira do Atlético de Madrid, que xoga como centrocampista no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Traxectoria
Nado en Madrid, Antonio Campillo formouse nos xuvenís do Club Atlético de Madrid da súa cidade natal, onde na temporada 2009-10 pasa formar parte do segundo equipo "colchoneiro" da Segunda División B. Alí permanecería un ano, sendo fichado polo Getafe CF B da mesa categoría. No equipo madrileño permanece temporada e media, até que asina pola Unión Deportiva Melilla, equipo que ese ano ten como obxectivo o ascenso á Segunda División. No equipo norteafricano xogaría 10 partidos, anotando dous goles. Ao final da temporada asina polo Collado Villalba da Terceira División, onde tras anotar 8 goles, chama a atención do Rayo Vallecano, que o ficha para o seu filial. Co equipo de Vallecas consegue o ascenso á Segunda B, onde chama ás portas do primeiro equipo tras anotar 13 goles xogando como centrocampista. Porén, o Club Deportivo Lugo anuncia a súa contratación por dúas temporadas o 3 de xullo de 2015 para xogar na Segunda División, sendo a segunda fichaxe do club galego para a temporada 2015-16.
Lingua bororo
O bororo, tamén coñecido como boe, é a única lingua sobrevivente dunha pequena familia lingüística que se cre que forma parte das linguas macro-jê. É falado polo pobo bororo, cazadores e recolectores que viven na rexión central de Mato Grosso, no Brasil.
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1900
100px|border|Esgrima right|300px|thumb|[[Italo Santelli (esquerda) e Jean-Baptiste Mimiague competinto en florete profesional.]] Nos Xogos Olímpicos de 1900 disputáronse sete probas de esgrima. Competiron tiradores de 19 nacións entre o 14 de maio e o 27 de xuño.
Nacións participantes
Un total de 276 tiradores, representantes de 19 nacións (incluídas tres nacions non recoñecidas polo COI) participaron nos Xogos de París.
Hiram Bingham II
Hiram Bingham II, nado en Honolulu o 16 de agosto de 1831 e finado en Baltimore o 25 de outubro de 1908, foi un misioneiro protestante en Hawai e nas illas Gilbert.
Fito & Fitipaldis
Fito & Fitipaldis é un grupo musical bilbaíno creado en 1998 por Fito Cabrales coa intención de publicar cancións que non eran do estilo da súa outra banda, Platero y tú. O seu tipo de música é moi variado, vai desde o Rock and roll pasando polo blues, o soul, o swing e moitos máis. As súas letras adoitan falar de historias persoais.
Hiram Bingham II
Traxectoria
Bingham era o sexto fillo do misioneiro Hiram Bingham I (1789–1869) e Sybil Moseley Bingham (1792–1848). Con dez anos, en 1840, seus pais enviárono aos Estados Unidos coas súas irmás Elizabeth Kaahumanu (1829–1899) e Lydia Bingham (1834–1915) para ir á escola. Estudou en Williston Seminary en Easthampton, Massachusetts e graduouse na Universidade Yale en 1853.
Fito & Fitipaldis
Membros
Está formado por Fito Cabrales (voz principal, guitarra eléctrica e acústica), Carlos Raya (guitarra eléctrica, slide e pedal steel), Javier Alzola (saxofón), José "El niño" Bruno (batería), Candy Caramelo (baixo e coros) e Joserra Semperena (Hammond e piano).
Hiram Bingham II
Traxectoria
Bingham ordenouse ministro congregacionalista en New Haven, Connecticut o 9 de novembro de 1856. Tras casar a parella realizou a viaxe a Hawai e chegaron a Honolulu o 24 de abril de 1857 predicando o cristianismo enre os hawaianos e mais en varias comunidades das illas do océano Pacífico.
En 1865 volveu brevemente aos Estados Unidos e tras regresar foi ás illas Marquesas, pasou por Micronesia para se instalar en Honolulu en 1868. Bingham foi o primeiro en traducir a Biblia ao kiribiatiano, coa axuda de Moses Kaure, e nesa lingua escribiu varios libros de himnos, esexese e dicionarios, creando a lingua literaria kiribatiana.
Fito & Fitipaldis
Historia
En outubro de 2007 o grupo recibe un Disco de Diamante por vender máis dun millón de discos.
Guillerme III de Sicilia
Guillerme III de Sicilia, nado probabelmente contra 1186, e finado en 1198 en Schloß Hohenems, Alemaña, foi rei de Sicilia durante un breve período, do 20 de febreiro ao 25 de decembro de 1194, baixo a rexencia da súa nai.
Foi o último descendente da casa dos Hauteville que reinou no Reino de Sicilia antes da chegada da casa dos Hohenstaufen.
Vida e reinado
Guillerme foi o segundo fillo e sucesor do rei Tancredo e da súa esposa Sibila de Acerra.
Subiu ao trono o 20 de febreiro de 1194 tras a morte de seu pai. Desde setembro do ano anterior era correi tras a súbita morte do seu irmán máis vello Roxerio III), porque seu pai, pouco antes de falecer, coroárao simbolicamente para asegurar a continuidade dinástica e contrarrestar as pretensións xermánicas dos Hohenstaufen, que reclamban o trono dos normandos desde a morte sen descendencia do rei Guillerme II. Debido á súa curta idade, quedou baixo a rexencia da súa nai (como sucedera co seu irmán Roxerio).
A historiografía considera porén pouco probábel que Tancredo puidera asistir a esta coroación, iniciativa que seguramente fora obra de Sibila que, como rexente na que recaera a carga de organizar a resistencia na illa contra as tropas de Henrique VI Hohenstaufen, que viña reclamando o Reino desde varios anos antes baseándose nos dereitos da súa esposa, Constanza I de Sicilia, filla póstuma do rei Roxerio II de Sicilia, e pretendente lexítima desde 1189.
O grupo de fieis familiares nos que podía confiar Sibila era moi reducido, incluíndo agora só aos fillos do defunto Mateo d'Ajello, o conde Ricardo d'Ajello e Nicolao, arcebispo de Salerno, así como o arcebispo de Palermo, Bertomeu, que non dubidaron, porén, en pasarse rapidamente ao partido do emperador Henrique.
Derrocamento e morte
En maio de 1194, Henrique VI volveu a Italia, onde acaba de morrer Tancredo. O exército Imperial encontrou pouca resistencia e Henrique foi coroado como rei de Sicilia o 25 de decembro. O mozo Guillerme foi capturado e obrigado a ceder a súa coroa. Foi torturado antes de que lle sacaran os ollos de ser castrado. Despois foi enviado ao exilio a Alemaña (talvez a Alsacia ou ao hoxe cantón dos Grisóns), onde morreu en condicións escuras, probabelmente pouco despois.
Henrique Hohenstaufen emprendeu nese mesmo día un masacre sanguento dos baróns normandos. Os nobres e os bispos que asistiran á coroación do seu rival Tancredo foron queimados vivos nun campo cerca de Palermo, a cincocentos metros do palacio real. Henrique fixo logo desenterrar os restos de Tancredo e do seu fillo Roxerio, aos que lles arricou as súas coroas de ouro antes de mandar decapitar os seus cadáveres. O único fillo do seu matrimonio con Constanza, o futuro Frederico II, naceu ao día seguinte en Iesi, cerca de Ancona.
Segundo algunhas fontes, Guillerme III morreu en torno ao ano 1198, prisioneiro en Schloß Hohenems (Alemaña).
Acción Democrática Española
Acción Democrática Española foi un partido político español formado por democristiáns procedentes do réxime franquista.
Historia
Foi constituído en marzo de 1977, aínda que funcionaba desde 1976 como asociación, dirixido por Federico Silva Muñoz foi un dos partidos fundadores da Federación de Partidos de Alianza Popular, que abandonou despois de que esta dese o seu apoio á Constitución española de 1978. En 1979 integrou a Derecha Democrática Española con outros partidos de dereitas e pouco despois desapareceu.
Los protegidos
Los protegidos foi unha serie de televisión producida por Ida y Vuelta para a cadea nacional privada Antena 3, e que se estreou o 12 de xaneiro do 2010, inda que a cadea a preestreou o día anterior na súa páxina web. A serie combina elementos de drama e fantasía e foi unha das series revelación da tempada televisiva 2009/2010.
A primeira tempada finalizou o 12 de abril do 2010 cunha media de 3 360 000 de espectadores e cun 18,1% de share. O 16 de xaneiro de 2011 estreouse a segunda tempada, que contou coa incorporación de Maxi Iglesias e coas baixas de María Cotiello e Roger Coma. Devandita tempada finalizou o 17 de abril, cunha media de 3 025 000 espectadores e cun 16,1% de share.
A terceira e última tempada tivo 14 capítulos e novas incorporacións como Marta Torné, Javier Mora, Marta Calvó, Natalia Rodríguez, Luisa Gavasa e Angy Fernández, aínda que tamén baixas como as de Angie Cepeda, Maxi Iglesias, Esmeralda Moya e Javier Tolosa. A tempada, promocionada como El Origen estreouse o 8 de marzo de 2012 e acabou o 13 de xuño do mesmo ano.
Sinopse
Os protexidos narra a historia dunha serie de persoas que viven na localidade ficticia "Valle Perdido" facéndose pasar por unha familia, os Castillo Rey. O motivo, os poderes sobrenaturais que bardante os "pais", posúen os membros desta familia. Devanditos poderes, fan que os rapaces sexan perseguidos por un grupo de persoas con intencións descoñecidas.
Os seus membros son Mario (Antonio Garrido) e o seu fillo Carlos (Daniel Avilés), un neno que domina a telecinesia; Jimena (Angie Cepeda), cuxa filla Blanca, dotada de poderes precognitivos, foi secuestrada pola xente dos que se acochan; Cobra (Luis Fernández), un adolescente coa capacidade de se facer invisible cando lle pete; Sandra (Ana Fernández), posuidora dun poder relacionado coa electricidade; e a pequecha Lucía (Priscilla Delgado), filla adoptiva dun traballador social e que ten a habilidade de le-los pensamentos das persoas. A posterior chegada de Lucas (Mario Marzo), un rapaz de 14 anos coa facultade de se transformar noutras persoas, completa tan senlleira familia, a cal tras fuxir dos seus respectivos fogares deberá oculta-lo seu segredo de cara ós seus veciños e novos compañeiros de traballo e mais de escola.
O seu obxectivo será convivir coma se se coñecesen dende sempre, levar unha vida normal no posible, sen que os seus veciños e mailos seus compañeiros enxerguen que non son tal familia e que os raparigos posúen tan peculiares poderes.
Moscán, O Páramo
Santa María Madanela de Moscán é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 109 habitantes, deles 59 eran homes e 50 eran mulleres.
Volcán Sakurajima
O Sakurajima (桜島, さくらじま) é un volcán do Xapón situado no sur da Kyūshū, na prefectura de Kagoshima. Está localizado na parte da baía de Kagoshima coñecida como baía de Nishikie. O seu punto máis alto está a 1.117 metros por riba do nivel do mar.
Historia
Até 1914 o Sakurajima era unha illa, pero nese ano, debido a unha grande erupción, a enorme cantidade de lava que soltou solidificouse e uniu a illa coa península de Ōsumi. A actividade volcánica aínda continúa.
Écoust-Saint-Mein
Écoust-Saint-Mein é un concello francés situado no departamento do Paso de Calais na rexión Altos de Francia.
Willi Krakau
Willi Krakau (4 de decembro de 1911, Felgeleben (agora Schönebeck) - 26 de abril de 1995) foi un piloto de carreiras de Alemaña. A finais dos anos corenta e comezos dos cincuenta, logrou unha reputación como construtor de coches de carreiras especiais, ás veces baseados no BMW 328, co que gozou de certo éxito en varias fórmulas, incluída a Fórmula 2.
Écoust-Saint-Mein
Xeografía
miniatura|Mapa do concello de Écoust-Saint-Mein. miniatura|esquerda|A rúa do Fief. Écoust-Saint-Mein localízase a 16.1 km ao sueste da cidade de Arras na conxunción das estradas D956 e D5, limita ao nordés con Bullecourt, ao sueste con Noreuil, ao sur con Vaulx-Vraucourt, suroeste con Mory, o oeste con Saint-Léger e ao noroeste con Croisilles.
Willi Krakau
A súa única participación nunha carreira no Campionato Mundial de Fórmula Un foi no Gran Premio de Alemaña de 1952. Pilotandoo o seu coche de seis cilindros AFM, completou as sesións de clasificación pero non apareceu na grella de saída.
Antes das súas proezas nas carreiras de motor, Krakau probara varios deportes e formou parte do equipo alemán de remo nos Xogos Olímpicos de 1936.
Écoust-Saint-Mein
Toponimia
A orixe do topónimo é Écoust, ou mesmo Éscoult ou Écout, que designa un lugar onde medran os carballos, en flamengo occidental éke, e do santo bretón de orixe galesa Meven, evanxelizador da Bretaña no século VI. Durante a Revolución Francesa, o concello levou o nome de Écoust-Lougastre.
Willi Krakau
Krakau morreu en Peine en 1995.
Écoust-Saint-Mein
Historia
Durante a primeira guerra mundial, Écoust-Saint-Mein estaba en plena liña Hindenburg na zona ocupada polos alemáns, que evacuaron á poboación. Minouse a torre da igrexa que serviu de referencia para os artilleiros. Liberada polos aliados en 1917 no decurso da batalla de Arras os alemáns reconquistárona en marzo de 1918 e finalmente, os aliados liberárona o 1 de setembro de 1918.
Poboación
En 2018 o concello contaba cunha poboación legal de 493 habitantes, o que supón unha diminución do 2,38 % en relación a 2013 (Paso de Calais : +0,1 %, Francia : +2,36 %).
A poboación de Écoust-Saint-Mein é relativamente nova. En 2007, a poboación repartíase do seguinte xeito:
Vivenda
En 2017 había 198 vivendas, 183 eran a residencia habitual da familia, 2 segundas residencias e 13 estaban deshabitadas. Todas as 198 vivendas eran casas. Das 183 residencias habituais, 168 estaban ocupadas polos seus propietarios e 15 por rendeiros; 1 tiña unha peza, 6 dúas, 23 tiñan tres, 33 catro e 120 cinco ou máis. 151 dispuñan cando menos dunha praza de estacionamento. En 66 vivendas había un automóbil e en 105 había dous ou máis.
Economía
En 2017 a poboación en idade de traballar era de 303 persones, con 234 activos e 69 inactivos. Das 234 persones actives 223 estaven ocupades (115 homes e 109 mulleres) i 11 estaban en paro (5 homes e 6 mulleres). Só 26 persoas traballaban no propio concello de residencia.
O Couto, Outes, Outes
O Couto é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Écoust-Saint-Mein
Ingresos
En 2018 había 179 unidades fiscais que itegraban 469 persoas e a media de ingresos fiscais por persoa era de 21 890€.
Moreira, Ponteareas
San Martiño de Moreira é unha parroquia que se localiza no concello de Ponteareas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 709 habitantes (351 homes e 358 mulleres), distribuídos en 13 entidades de poboación.
Écoust-Saint-Mein
Actividades económicas
Dos 20 establecementos que había en 2018, 4 eran de industrias manufactureiras, 4 de construción, 7 de comercio e restauración, 2 de actividades especializadas, 1 da administración pública e 2 clasificada como outras actividades de servizos.
O Couto, Outes, Outes
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
Écoust-Saint-Mein
Equipamentos escolares e culturais
No concello hai unha escola integrada nunha agrupación pedagóxica intermunicipal cos concellos veciños de Bullecourt e Noreuil. A escola de Écouts leva o nome do heroe da resistencia francesa Jean Moulin e conta con dúas clases: unha maternal para os máis novos (2 a 4 anos) e outra maternal/primaria para os comprendidos na sección grande da maternal (5 anos) e os do curso preparatorio (6 anos) xa de primaria.
Moreira, Ponteareas
Xeografía
Está bañada polo río Tea e conta cunha zona recreativa.
Écoust-Saint-Mein
Equipamentos escolares e culturais
O concello conta cunha biblioteca municipal á beira da escola con 1800 volumes propios e mais con outros 1000 prestados pola Mediateca de Arras, que se anovan ao 50% cada 6 meses.
Moreira, Ponteareas
Xeografía
Ten algunhas industrias: cristalería, fábrica de mobles rústicos e outra de mobles de cociña, taller mecánico, serradoiro de pedra e fábrica de madeira.
Écoust-Saint-Mein
Sitios e monumentos
miniatura|Fachada oeste da igrexa miniatura|Monumento aos Mortos, erixido en memoria dos veciños caídos na primeira guerra mundial. A igrexa de Écoust-Saint-Mein, dedicada a san Meven, data de 1545 e construíuse en estilo gótico flamíxero. Restaurouse logo de caer un raio o 26 de xullo de 1623 e causar algúns danos materiais. Vendeuse Revolución Francesa e demoleuse en parte para quedar tan só a torre e as paredes laterais. Reconstruíuse en 1822 pero de novo quedou derruída durante a primeira guerra mundial e de novo reedificouse na década de 1920 mais a falta de fondos non permitiu completar a maior parte das esculturas dos nichos. .
Moreira, Ponteareas
Festas
Celébranse dúas festas importantes no ano: a finais de agosto a Virxe da Consolación e a mediados de novembro a do patrón, San Martiño.
Écoust-Saint-Mein
Cemiterios
Ademais do cemiterio municipal no concello hai catro cemiterios militares con sepulturas de soldados falecidos durante a primeira guerra mundial:
Heráldica
A brasonaxe do escudo do concello é de azur, a tres mans destras apalmadas de arxento, a fileira de ouro. Adoptouse no ano 1984 e a diferenza dunha boa parte dos escudos de concellos franceses, non se inspirou nunha familia local senón que o símbolo do santo titular da igrexa, unha man, que aparecía como armas falantes nunha vidreira so século XVII, destruída en 1793 co resto das vidreiras que decoraban o edificio.
Cultura popular
O filme 1917, realizado Sam Mendes, desenvólvese en Écoust-Saint-Mein e na súa contorna. A vila amósase destruída completamente e en chamas. Así e todo, o director modificou con criterio artístico a xeografía e topografía local para situar o lugar na beira dun río con rápidos e unha fervenza. Tamén leva o nome da localidade un dos temas da banda orixinal do filme.
David Gross
miniatura|David Gross coa súa dona. David Gross é un físico norteamericano nado o 19 de febreiro de 1941 en Washington, D.C..
Traxectoria
Recibiu xunto con Frank Wilczek e David Politzer o Premio Nobel de Física no 2004 polo descubrimento da liberdade asintótica.
Jeffery Taylor
Jeffery Matthew Taylor, nado o 23 de maio de 1989 en Norrköping, é un xogador sueco-americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Taylor foi seleccionado na 31ª posición do Draft da NBA de 2012 polos Charlotte Bobcats. O 13 de xullo de 2012 asinou o seu primeiro contrato profesional cos Bobcats.
Nikola Rakočević
Nikola Rakočević, nado o 22 de xaneiro de 1991 en Podgorica, é un xogador profesional de baloncesto montenegrino que xoga para o Melilla Sport Capital da Liga LEB Ouro. Cunha altura de 1,91 metros, xoga na posición de escolta.
Jeffery Taylor
Traxectoria profesional
O 27 de agosto de 2015, Taylor asinou un contrato dun ano co Real Madrid da Liga ACB. O 19 de xullo de 2016, Taylor e o Real Madrid chegaron a un acordo para ampliar un ano máis o seu contrato.
Celeiros, Ponteareas
San Fins de Celeiros é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponteareas, limita polo norte con Santiago de Oliveira, polo oeste con Arcos, polo leste con Guillade, polo suroeste con Lira, polo sur con Taboexa e polo sueste con Vilacova. Ten trece entidades de poboación: Cotres, Agro Longo, A Baiana, A Arrotea, Verdeal, As Cavadas, Espiñáns, San Roque, O Requeixo, O Outeiro, A Carreira, Ribadas e Soutelo, constando cinco delas no nomenclátor.
Demografía
Segundo o IGE, en 2022 tiña 229 habitantes (109 homes e 120 mulleres).
Prehistoria e Idade Antiga
Do período prehistórico non se atoparon por agora ningún vestixio, pero os innumerables xacementos atópados nas parroquias veciñas de Guillade e Cumiar, poden indicar que as terras de Celeiros foron transitadas por estes habitantes. Da idade antiga resalta o castro de Celeiros, do cal non queda moito xa que as múltiples construcións que se fixeron como por exemplo a igrexa, provocou que se destruíse a maioría do poboado.
Idade Media
A idade media foi un importante punto de esplendor na parroquia, de feito, o primeiro documento que se coñece sobre a parroquia data do 18 de maio de 1074, no cal Hermesenda Méndez doou a igrexa de Guillade e mais a de Celeiros a Aderico o bispo de Tui, aínda que no ano 963 existe unha mención ao lugar de O Requeixo como "Requieiso" nun documento do mosteiro de Santa María de Melón, que fala da fundación do pequeno mosteiro de Santa Locaia de Guillade. No ano de 1156, Afonso VII confirma a división de propiedades entre a mesa episcopal e a capitular da diocese de Tui, quedando Sancti Felicis de Cellariis (San Fins de Celeiros) encadrada na mesa espiscopal, outro documento antigo data do ano de 1170, o documento di que a vila de Cellariis (Celeiros) limita coa de Ulvaria (Oliveira) ao entregar esta última Fernado II á igrexa de Tui, os seguintes documentos tamén son medievais e pódense atópar na páxina do Arquivo Histórico da Nobreza, o primeiro data do ano de 1260, este documento di que Esteban Nuño fai a favor do mosteiro de Santa María de Melón das súas posesións, tales como o casal de Sobrado, sito na vila de San Félix de Lavia, e aquelas que tivera na fregresía de Celeiros, no ano de 1301, redactáronse dous documentos sobre Celeiros, o primeiro di que o mosteiro de Santa María de Melón afora a Lorenzo Peláez e a súa muller María cantas herdades tiñan na fregresía de San Finç de Cellayros, o segundo moi asemellante ao anterior, di que o mosteiro de Santa María de Melón afora a Lorenzo Peláez e a súa muller María Eanes canto heredamento posuía na fregresía de San Fins de Celeiros, no ano de 1307 o mosteiro de Santa María de Melón vende e doa unhas herdades na fregresía de San Fins de Celeiros, no alfoz de Salvaterra. Por último en 1483 o mosteiro de Santa María de Melón afora a Martín Fernández e a súa muller María do Porto un casal situado en Cotaros, na fregresía de San Finç de Celleyros. Cabe destacar que os últimos catro documentos están escritos en galego
Idade Moderna
Da Idade Moderna tamén chegaron múltiples documentos, no ano de 1539 véndese a herdade chamada "do prado", sita en San Finçiz de Zeleiros, dada por García Gil, labrador e veciño de San Xoán de Vilacoba a favor de Tristán de Montenegro, xuíz ordinario de Pontevedra. No apeo dos bens e rentas pertencentes ao mosteiro de nosa señora da Franqueira, feito no ano de 1631 baixo as xuridicións de Salvaterra, entre moitas freguesías aparece a de Celeiros, no ano de 1660 escribíronse dous documentos, estes falan de autos do preito de execución das débedas contraídas polos posuídores dos bens do foro do casal de Cotos, na fregresía de Celeiros, por falta de pagamento das rendas do foro ao mosteiro de Santa María de Melón, en 1662 o mosteiro de Melón con Esteban Rodríguez e outro, reivindican a veiga "do prado" en san Fix de Zeleyros. Por último en 1761 faise o expediente de comprobación de bens, rendas e cargas da fregresía de San Pedro Félix de Zeleyros, efectuado por decreto en decembro de 1760 para o establecemento da Única Contribución, ademais no ano de 1658 construíuse o cruceiro de Soutelo. Tamén foi importante o século XVIII en Celeiros xa que se construíron múltiples monumentos, como por exemplo a nova igrexa parroquial en substitución da antiga no ano de 1780, a construción do cruceiro de San Roque no ano de 1700 e a casa do cura no ano de 1701, probablemente o peto de Ribadas tamén sexa deste século. Neste século Celeiros tiña 100 veciños, tamén se celebraba unha romaría a San Fins, a cal debeu desaparecer coa construción da nova igrexa.
Idade Contemporánea
A Idade Contemporánea tamén foi relevante para a parroquia. Destaca a familia Candeira con membros como Costantino Candeira González ou Matías Candeira González, orixinarios de Celeiros. Está familia doou os terreos para a construción do cemiterio e para facer o terreiro da festa, ademais de construír e doar o retablo do Cristo da Saúde feito no ano de 1874, o cal o mandou facer D. Manuel. A. Candeira, e a construción do panteón dos Candeira no ano de 1871 a cargo do mestre Cerviño. Tamén destaca unha antiga escola de música, na que as xentes das parroquias veciñas interesadas en tocar algún instrumento como a gaita ou a pandeireta, acudían a ela.
Xeografía
miniatura|Regato de Outeiro Localízase ao leste do concello de Ponteareas e limita cos concellos de Salvaterra de Miño e de As Neves. Destaca unha chaira que ocupa a parte central da parroquia, como consecuencia do paso do río Uma. Grazas ao paso deste río, as terras do centro de Celeiros son moi ricas, mais tamén son moi húmidas. No sur e no leste da parroquia, destacan grandes elevacións en comparación coa chaira que ocupa case a metade de Celeiros, destacan o monte de Celeiros (170 m) coto da Xebre (91 m) e o monte Zurxás (130 m), tamén existen outras elevacións que chegan aos 180 m de altitude.
Celeiros tamén destaca pola súa gran cantidade de regatos, como por exemplo o regato de Outeiro, sumándolle o paso do río Uma, Celeiros convértese nunha das parroquias máis húmidas do concello de Ponteareas. A vexetación na parroquia destaca pola súa gran variedade de árbores autóctonas, na parte máis central, por onde pasa o río Uma, atópanse unha gran variedade de árbores, tales como por exemplo o carballo, o salgueiro, o bidueiro, a abeleira, o loureiro entre outras. Nos innumerables regatos que discorren pola parroquia, tamén se poden apreciar moitas das árbores nomeadas anteriormente, aínda que tamén están moi marcados pola presenza do eucalipto. Esta árbore atópase máis no norte e sur da parroquia, sobre todo preto das parroquias de Santiago de Oliveira, Guillade e Vilacova. A presenza do piñeiro é parecida á do eucalipto, sobre todo destacan unhas plantacións no norte da parroquia, tamén é visible no sur desta. Na zona máis achegada a igrexa, atópase a carballeira dos Candeira e os piñeiros mansos dos Candeira, dos cales so quedan un, o último exemplar en ser cortado rondaba os 200 anos e estaba documentado dentro das árbores senlleiras de Galicia, os dous piñeiros foron plantados no ano de 1812.
Festas
En Celeiros celébrase a festa do patrón San Fins o 1 de agosto, a festa do Cristo da Saúde o 25 e 26 de xuño, a Virxe do O o 18 de decembro, o Corpus Christi o día 10 de xuño e a peregrinación á Franqueira, no día luns de Pentecoste na coñecida romería das Pascuillas.
Igrexa de San Fins de Celeiros
A igrexa de Celeiros construíuse no século XVIII, durante o mandato dos bispos Juan Manuel Rodríguez Castañón e Domingo Fernández Angulo.Ten unha nave de planta rectangular cunha cuberta e con estrutura de madeira a dúas augas e unha cubrición de tella curva. A ábsida é de planta cadrada máis alta cá nave cuberta a catro augas. A portada ten unha espadana con dous ocos para as campás e cun peto cunha figura sobre a porta. Ten un volume anexo na fachada norte entre a nave e a ábsida. Antigamente xa había unha igrexa anterior a esta, e a pedra reaproveitaríase na construción do templo actual.
Castro de Celeiros
Na acrópole de Celeiros, baixo a igrexa, está o castro de Celeiros. Do poboado só se conserva algunha vivenda, comida pola vexetación.
Peto de Ribadas
No barrio de Ribadas, atópase o peto de ánimas de Ribadas ou peto de Ribadas de cronoloxía desconocida. Está formado por dúas pezas e coroado cunha cruz cadrada. O fornelo está protexido con ferraxaría en cruz. Ten un retablo de madeira policromada, cunha figura de cristo na cruz, con San Francisco a dereita e a Virxe a esquerda co meniño. Debaixo deles atópanse tres ánimas.
Cruceiro de San Roque
A carón da igrexa atópase o cruceiro de San Roque. Trátase dun cruceiro con pousadoiro do ano de 1700, está situado na subida na entrada do adro do conxunto parroquial. Ten un baseamento rectangular de dúas alturas, unha delas totalmente cuberta polo asfalto. Ten un pedestal ou base cúbica coas caras lisas e arestas superiores rebaixadas, cunha inscrición antiga que di:. Posúe un varal cadrado, coas arestas rebaixadas e un capitel tronco piramidal invertido, con detalles xeométricos e motivos vexetais. Ten unha cruz de sección cuadrangular, con Cristo cara ao camiño que sobe á igrexa e a Virxe dolorosa no reverso. Posúe un pousadoiro, formado por dúas pedras rectangulares e o altar por pedra con arestas rebaixadas. Neste cruceiro dan volta as procesións, e venérase ao Santísimo na festividade de Corpus Christi, nesta celebración tese a costume de decorar o cruceiro con flores.
Cruz da Carreira
Cruz sinxela situada ao carón dun cruzamento de camiños, posiblemente este a facer a función dun cruceiro. Nace sobre unha pequena base, hoxe cuberta pola maleza. O pau central e os brazos están feitos en pedra granítica de sección cadrada.
A casa reitoral de Celeiros
miniatura|Casa reitoral, ano de 1701. A casa reitoral ou tamén chamada na parroquia como a casa da obra ou a casa do cura data do ano de 1701, como así o indican unhas incricións situadas na pedra que se atopa enriba da porta do balcón. É unha edificación de planta rectangular de dúas alturas, a planta baixa está semi-soterrada. Accédese dende o primeiro andar, situado no nivel do adro. Ten unha cuberta modificada, a dúas augas cunha cubrición con tella. Na planta baixa encóntranse a bodega e as cortes, e o primeiro andar utilizábase como vivenda.
Fonte da Delgada
É de cano nunha canle de cantería de pedra con cano de pedra. Atópase semi-soterrada xa que o camiño antes de ser empichado estaría máis baixo.
Fonte do Outeiro
miniatura|Fonte do Outeiro. A encargo de Costante Fernández Candeira, foi construída en 1936. É de cano, atópase ó pé da estrada, baixo a sombra dun castiñeiro, cun banco a carón do peche dunha propiedade.
Fonte do Campo
Fonte de cano nunha canle, sitúase preto da estrada ao sueste do núcleo de Ribadas, atópase semisoterrada, xa que o camiño sería máis baixo. É de cantería de pedra cun cano de aceiro.
Fonte do Val da Fonte
Reformada no ano de 1932, a cargo dun tal Vilhar natural de Portugal como ven o indican os veciños. É de cano, está situada ao pé dun camiño antigo que une Soutelo con Valiño (Vilacova), está rodeada dun muro circular, menos por unha parte por a cal sale a auga, xa que antigamente o muro estaba a facer a función dunha presa, está formada por dúas pezas, a primeira ten forma dunha losa e está situada enriba da segunda, a cal é un bloque de pedra cadrado, nesta peza sale a auga por un cano de metal e támen hai unhas inscricións que datan a reforma da fonte no ano de 1932. Xa hai constancia da fonte no ano de 1870.
Lendas e historias
Son varias as lendas e historias que son contadas xeración tras xeración ata chegar aos nosos días, na parroquia de Celeiros consérvanse unha serie de lendas e historias que merecen ser contadas:
A Carixa e a construción da nova igrexa de Celeiros
Contan os máis vellos da parroquia, que na casa Da Carixa vivía unha duquesa, farta dos choros que se encoitaban debaixo da súa casa, procedentes dos familiares que choraban polos seus defuntos (xa que a antiga igrexa de Celeiros antópabase nun predio no lugar de A Carreira, que se situaba debaixo desta casa, como así o indican os vetaranos e coincidindo co dito anteriormente) mandou abandonar esta igrexa e construír unha nova lonxe da súa casa, concretamente no Outeiro do Castro, onde se atopa a actual igrexa parroquial de Celeiros. Tamén se conta que se empregaron as pedras da antiga igrexa para a construción da nova.
A fonte dos Mouros
Contan os poboadores da Baiana e doutros lugares da parroquia, pretos a esta última, que na Fonte da Delgada, pódese ver as doce da noite, unha moura ou unha bruxa peiteándose cun peite de ouro sentada na fonte, contan que si a moura te ve, ela desaparecerá ou botará a correr ata poder esconderse.
O marco da Pedra do Cabalo
Contan os habitantes desta parroquia, que un cacique local, talvez levado pola cobiza do alleo, ou metido por outro cacique municipal, arrancou un dos marcos comunais entre Celeiros e Guillade, situado no Coto da Pedra do Cabalo. Ao ter coñecemento do feito, os veciños da aldea de Celeiros, obrigaron a autoridade local a por o marco no sitio que lle correspondia. Este, rabiado, tivo que retornar o marco ao monte, máis deixouno sen enterrar, tumbado no seu lugar, onde permanece aínda hoxe en día.
Xunta (mecánica)
1. Arandela de goma
2. Arandela de fibra
4. Xunta da cabeza dun motor]] Unha xunta é un obxecto que permite o acoplamento mecánico entre dous obxectos, enchendo o espazo entre eles, permitindo a súa fixación con firmeza e impedindo, cando estes transportan fluídos, a fuga do contido para o exterior.
Debido ás súas características a xunta permite unir superficies que posúan irregularidades. Estas superficies son unidas xeralmente polo uso de parafusos ou remaches.
Características
É indispensable que o material propio das xuntas teña unha boa compresibilidade de forma que consiga encher as eventuais imperfeccións dos obxectos a unir.
Neira, O Páramo
Santa María Madanela de Neira é unha parroquia do concello do Páramo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 24 habitantes, deles 14 eran homes e 10 eran mulleres.
Lantarou, Outes, Outes
Lantarou é un lugar da parroquia de Outes no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 94 habitantes (48 homes e 46 mulleres).
Xunta (mecánica)
Características
En función das aplicacións, as xuntas poden ter unha elevada resistencia química(cando entran en contacto con substancias corrosivas), de temperatura ou mecánica.
Primary
"Primary" é o primeiro sinxelo do terceiro álbum da banda inglesa The Cure, Faith, editado o 20 de marzo de 1981 a través do selo Fiction Records.
"Primary" comezou a tocarse na xira de Seventeen Seconds co nome "Cold Colours", cunha letra completamente diferente (mantendo o estribillo), e cunha liña de baixo lixeiramente distinta. A finais de 1980 a canción foi renomeada como "Primary". Unha demo desta versión preliminar, de setembro de 1980, incluíuse na reedición deluxe de Faith. O sinxelo de 12 polgadas contén unha mestura estendida da canción, a primeira en ser editada por The Cure.
Listaxe de cancións
7"
12"
Karoo
miniatura|300px|Vista de satélite da rexión do Karoo (a liña verde divide dúas ecorrexións, o Succulent Karoo e a Nama Karoo.
O Karoo, voz derivada do khoikhoi (unha lingua Khoisan) karusa, que significa "estéril", "seco", é unha meseta semidesértica situada en Suráfrica que abarca unha área de máis de 400.000 km². Porén, a rexión é moi fértil naquelas zonas en que está irrigada, cultivándose pastos para o gando, cítricos e cereais.
Historia
200px|thumb|Antimima; Karoo, Cabo Occidental, Suráfrica. O Karoo foi explorado polo explorador, naturalista, médico e zoólogo alemán Martin Lichtenstein durante un período comprendido entre 1803 e 1806 no que levou a cabo moitas confirmacións astronómicas e describiu con precisión a rexión.
Despois do descubrimento de ouro en Transvaal, déuselle un novo impulso ao estudo da xeoloxía da zona, ampliándose o da súa xeografía.
O Pequeno Karoo
200px|miniatura|Euphorbia susannae, Pequeno Karoo, Cabo Occidental, Suráfrica. O Pequeno Karoo ou Karoo meridional está situado na Provincia do Cabo Occidental de Suráfrica, ao norte da cadea montañosa Langeberg que o separa da chaira costeira, e se estende ao longo de 320 km de leste a oeste e cunha altitude de entre os 300 e os 600 m.
O Gran Karoo
O Pequeno Karoo está separado do Gran Karoo ou Karoo central polos montes Swartberg. Ocupa unha franxa de leste a oeste duns 480 km de lonxitude e cunahs alturas de entre os 600 e os 900 m ao longo das provincias do Cabo Occidental e de Cabo do Norte.
O Karoo do Norte
En Transvaal encontráronse restos de microorganismos fósiles datados, ao parecer, entre finais do eón Arcaico e principios do Paleoproterozoico. Porén, a veracidade destes fósiles permanece incerta. miniatura|center|800px|Os montes Swartberg.
Håkan Casares
Håkan Olof Casares Berg, nado en Halmstad, Suecia, en 1974, é un lingüista galego.
Traxectoria
Primeiro fillo do ourensán Carlos Casares Mouriño e a sueca Kristina Berg, é doutor en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, membro vitalicio e administrador do padroado da Fundación Carlos Casares e vogal do consello de administración da Editorial Galaxia. É membro do consello de redacción da revista Estudios de Sociolingüística e coordinador do Observatorio da Cultura Galega do Consello da Cultura Galega. Traballou no Seminario de Sociolingüística da Real Academia Galega e foi colaborador externo do Instituto da Lingua Galega.
Nogueira, Ponteareas
San Salvador de Nogueira é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponteareas na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 193 habitantes (97 homes e 96 mulleres), distribuídos en 11 entidades de poboación.
Jumping Someone Else's Train
"Jumping Someone Else's Train" é un sinxelo da banda inglesa The Cure. Gravouse ao mesmo tempo que o seu álbum de estrea Three Imaginary Boys, pero ao igual que os sinxelos "Killing an Arab" e "Boys Don't Cry", non foi incluído no disco. Porén si aparecería na súa reedición estadounidense, Boys Don't Cry.
Pinkerton
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Rivers Cuomo.
Albert Finney
Albert Finney, nado en Salford, Gran Manchester o 9 de maio de 1936 e finado en Londres o 7 de febreiro de 2019, foi un actor inglés.
Traxectoria
A carreira como actor de Finney comezou no teatro en 1958, nunha obra dirixida Charles Laughton. Dous anos despois debutou no cinema con The Entertainer, de Tony Richardson, protagonizada por Laurence Olivier.
A pesar de conseguir en 1963 a primeira das súas catro candidaturas ao Oscar, en 1968 as súas aparicións na pantalla volvéronse menos frecuentes, concentrándose no teatro. Traballou tamén na televisión, como en The Gathering Storm, no que interpretou a Winston Churchill e que lle fixo gañar varios premios.
Love, Guaranteed
Love, Guaranteed é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Mark Steven Johnson e escrito por Elizabeth Hackett e Hilary Galanoy. Está protagonizado por Rachael Leigh Cook e Damon Wayans Jr. Estreouse a través de Netflix o 3 de setembro de 2020.
A Meca
miniatura|300px|dereita|Vista da Meca dende o [[nordés en 1850.]] A Meca    (nome completo: Makkah al-Mukarramah; árabe: مكة المكرمة) é a capital da Provincia da Meca e a principal cidade da rexión do Hiyaz, ​ na actual Arabia Saudita, e unha das máis importantes da península de Arabia. Atópase ao oeste da península e localízase nun estreito val, a 277 m sobre o nivel do mar; a uns a 80 km do mar Vermello e está considerada a cidade máis santa do islam e centro relixioso que os que profesan a fe musulmá, e son capaces, teñen a obriga de visitar polo menos unha vez na vida.
A Meca é xeralmente considerada "a fonte e o berce do Islam", así mesmo é venerada no islam como o lugar de nacemento do profeta islámico Mahoma. A cova de Hira no alto do Jabal al-Nur ("Montaña de luz"), nas aforas da cidade, é onde os musulmáns cren que o Corán foi revelado por primeira vez a Mahoma. A Gran Mesquita da Meca, coñecida como Masyid ao-Haram, alberga a Ka'bah, que os musulmáns cren que foi construída por Abraham e Ishmael. É un dos lugares máis santos do islam e punto de dirección (quibla) da oración de todos os musulmáns.
Os gobernantes musulmáns da rexión e os seus arredores tentaron durante moito tempo apoderarse da cidade e mantela baixo o seu control, polo que, do mesmo xeito que a maior parte da rexión do Hiyaz, a cidade sufriu varios cambios de réxime. A última conquista da cidade tivo lugar en 1925, durante a conquista saudita do Hiyaz por Ibn Saud e os seus aliados. Desde entón, A Meca experimentou unha enorme expansión en tamaño e infraestruturas, con edificios máis novos e modernos como o Abraj Al Bait, o cuarto edificio máis alto do mundo e o terceiro máis grande por superficie., que se eleva sobre a Gran Mesquita. O goberno saudita tamén levou a cabo a destrución de varias estruturas históricas e xacementos arqueolóxicos, como a Fortaleza de Ajyad. Os non musulmáns teñen estritamente prohibido a entrada á cidade.
Baixo o goberno saudita, A Meca está gobernada polo Municipio Rexional da Meca, un consello municipal de 14 membros elixidos localmente e encabezado polo alcalde (chamado Amin en árabe) nomeado pola goberno saudita. En 2015, o alcalde da cidade era Osama bin Fadhel Al-Barr; desde xaneiro de 2022, o alcalde é Saleh Al-Turki. O concello da Meca (amanah), que forma parte da Meca e da rexión circundante, é a capital da provincia da Meca, que inclúe as cidades veciñas de Jeddah e Taif, aínda que Jeddah é considerablemente maior en poboación en comparación coa Meca. O gobernador provincial da provincia desde o 16 de maio de 2007 era o príncipe Jalid bin Faisal Al Saud.
Etimoloxía e uso
A Meca recibiu moitos nomes. Como ocorre con moitas palabras árabes, a súa etimoloxía é escura. Amplamente considerado sinónimo de Makkah, dise que é máis especificamente o nome primitivo do val situado nel, mentres que os eruditos musulmáns utilízano xeralmente para referirse á zona sacra da cidade que rodea inmediatamente e inclúe a Ka'bah.
O antigo ou primitivo nome para o asentamento da Meca é Baca ou Bakkah (tamén transliterado como Baka, Bakah, Bakka, Becca, Bekka etc.)/ etc.).  A etimoloxía desta palabra árabe, do mesmo xeito que ocorre coa orixe da palabra Meca, é descoñecida. Está bastante estendida a crenza de que se trata dun sinónimo de Meca, aínda que se di que máis especificamente trátase do nome primitivo do val que alí se atopa, mentres que os investigadores árabes úsano xeralmente para referirse á zona sacra da cidade que se atopa nas inmediacións da Kaaba.
A forma Baca úsase en lugar da Meca no Corán en 3:96, mentres que a forma Meca úsase en 48:24. Na lingua surarábiga, a lingua falada na parte sur da península arábiga nos tempos de Mahoma, a «b» e a «m» podían intercambiarse. Outras referencias á Meca no Corán (6:92, 42:5) chámana Umm al-Qura, que significa «nai de todos os asentamentos». Outro nome para A Meca é Tihama.
Santuario ancestral
As orixes míticas do lugar remóntanse ata Adán, Abraham e o seu fillo Ismael (cuxos descendentes, os ismaelitas, serían os musulmáns). O xeógrafo Tolomeo cítaa coma Macoraba no século II (inda que discutida a adscrición). En calquera caso, semella certa a indubidable antigüidade (seica finais do período romano) dun santuario a carón do pozo-manancial Zamzam no val do oued Ibrahim. Ese primitivo recinto sagrado recibiu o nome de Kaaba.