cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buño, Malpica de Bergantiños
Economía
A parroquia é internacionalmente coñecida pola súa cerámica. No Centro Comarcal Bergantiños recóllense exposicións variadas sobre a comarca, ademais de ofrecer información turística os eventos, lugares emblemáticos e de interese da zona. Neste centro atópase localizado o Museo Alfar, con exposicións sobre a olaría e os oleiros de Buño.
Festas
Na actualidade a Mikaela é transportada sobre un tractor e, na comitiva, participan mulleres sempre que vaian vestidas de xeito masculino. Asemade, no canto de parar nas casas, van parando nos bares.
Elisa Vázquez de Gey
Traxectoria
É coñecida polas súas obras sobre Anita Delgado, princesa de Kapurthala. Publicou catro obras ao redor da biografía desta muller tituladas ''Anita Delgado. Maharaní de Kapurthala e La Princesa de Kapurthala, mais unha novela histórica, El sueño de la Maharaní. Tamén traduciu do francés o libro de viaxes escrito por Anita Delgado: Impresiones de mis viajes por las Indias.''
Elsa Dorlin
Elsa Dorlin, nada en 1974 é unha filósofa francesa, profesora de filosofía política e social no Departamento de Ciencia Política da Universidade de París VIII.
O seu traballo céntrase nos estudos de xénero. Publicou numerosos artigos e tamén os libro s: L'Évidence de l'égalité des sexes: une philosophie oubliée au XVIIè siècle (2001), ''La Matrice de la race. Généalogie sexuelle et coloniale de la Nation française (2006) e Sexe, genre et sexualités: introduction à la théorie féministe'' (2008).
Nocaima
Nocaima é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca, que se atopa na provincia do Gualivá, a 67 km ó noroeste de Bogotá.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Nocaima estivo poboado polos indíxenas panches.
A nova vila de indios foi fundado polo oidor Alonso Vásquez de Cisneros, formado polos indios de Nocaima, Chapaima, Ubaima, Calamoima, Pinzaima e Nimima, o 3 de xuño de 1605.
O Queirogal, Pousada, Baleira
O Queirogal é un lugar da parroquia de Pousada no concello lugués de Baleira na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2011 tiña 29 habitantes (14 homes e 15 mulleres). Na actualidade conta con 19 habitantes.
Andøya
Andøya é a illa máis setentrional do arquipélago Vesterålen, situada a aproximadamente 300 km por encima do Círculo Polar Ártico. Andøya atópase no municipio de Andøe no condado de Nordland, Noruega. Os principais centros de poboación da illa son Andenes, Bleik e Risøyhamn.
A illa ten unha superficie de 489 km², polo que é a décima illa máis grande de Noruega. A illa está conectada á illa veciña de Hinnøxa pola ponte Andøe Bridge. O fiorde Andfjorden atópase ao leste da illa, o estreito Risøysundet atópase ao sur e ao leste da illa, e o fiorde Gavlfjorden atópase á beira suroeste. O Mar de Noruega atópase ao oeste e ao norte. As numerosas áreas pantanosas de Andøya se utilizan para a produción extensiva de turba. Andøya tamén é coñecida polas súas amoras. Ademais das áreas pantanosas planas e en gran parte continuas, Andøya tamén ten montañas escarpadas que alcanzan ata 700 m de altura. O pico de Kvasstinden é o punto máis alto da illa con 705 m. A base de lanzamento de foguetes que se fundou en 1962 tamén se atopa na illa.
Nimaima
Nimaima é un concello colombiano do departamento de Cundinamarca que se atopa na provincia do Gualivá. Atópase a 75 km ó noroeste de Bogotá.
Historia
Os seus primeiros poboadores foron os indios nimaimas, da nación panche. O 16 de marzo de 1595 o oidor Miguel de Ibarra reuniu en Sasaima ós indíxenas de Doyma e Nocaima, e doutros repartimentos entre os que compareceron os nimaimas, quen por conduto do seu tenente Cristóbal Fixo adquiriron as terras que posuíran polo lado do camiño que vai a Vergara.
Feminización da pobreza
miniatura|Anciá pobre en [[Lima, Perú.]] Feminización da pobreza é unha expresión acuñada a finais dos anos 70 para cuestionar o concepto de pobreza, os seus indicadores e os seus métodos de medición, e sinalar un conxunto de fenómenos que, dentro da pobreza, afectaban con maior frecuencia ás mulleres. No debate que desde entón se dá, propuxéronse diversos conceptos ou sentidos da expresión, chegando a suxerirse a súa substitución por outras expresións como "feminización das causas da pobreza" ou "feminización das obrigas e responsabilidades".
Outras investigacións sosteñen que a feminización da pobreza ten que entenderse como un proceso que fai aumentar a fenda de pobreza entre xéneros. Con todo, a soa permanencia do diferencial de pobreza entre mulleres e homes non é suficiente para concluír que a pobreza se feminiza.
A pobreza desde a perspectiva de xénero
Aos diversos enfoques que existen para definir o fenómeno da pobreza, a perspectiva de xénero achega as críticas a índices e medicións da pobreza así como a necesidade de incorporar outros factores e medicións. É moi significativo o cuestionamento da medición por ingresos. A perspectiva de xénero permite entender mellor aspectos da pobreza como son a familia, pois desde a perspectiva de xénero estúdanse as relacións entre homes e mulleres.
Historia
O concepto "feminización da pobreza" foi acuñado a finais da década dos 70 en Estados Unidos. A primeira mención do termo atribúese á investigadora Diana Pearce no seu traballo "The feminization of poverty: Women, work, and welfare" referido ao aumento dos fogares encabezados por mulleres nos Estados Unidos e a correlación deste feito coa deterioración das súas condicións de vida en termos de pobreza por ingresos.
Na década de 1980 desenvolveuse a noción para cuestionar conceptos, indicadores e medicións da pobreza que impedían ver que había unha maior cantidade de mulleres pobres que a de homes, unha pobreza feminina máis aguda que a dos homes e unha tendencia a un aumento máis marcado da pobreza feminina relacionada co aumento dos fogares con xefatura feminina. Desde entón estes indicadores véñense cuestionando no debate sobre a “feminización da pobreza”. Concretamente discutiuse que a xefatura do fogar sexa un bo indicador de pobreza. A pesar das investigacións que se levaron a cabo, o impacto do concepto feminización foi bastante máis limitado na práctica, porque non foi seguido de suficientes estudos empíricos e porque se centrou en dous indicadores: “as mulleres xefas do fogar" e a "maternidade precoz".
Na IV Conferencia das Nacións Unidas sobre a Muller, celebrada en Pequín en 1995, afirmouse que o setenta por cento dos pobres do mundo eran mulleres. Nesta Conferencia acordouse que a Plataforma de Acción dedicase unha das doce áreas críticas, á erradicación da pobreza que enfrontan as mulleres.
Aleixo III de Trebisonda
Aleixo III de Trebisonda ou Aleixo III Comneno (en grego: Αλέξιος Γ΄ Μέγας Κομνηνός, trans. Aléksios III Mégas Komnēnós, nado en Trebisonda o 5 de outubro de 1338 e finado no mesmo lugar o 20 de marzo de 1390, foi emperador (Gran Comneno) de Trebisonda desde o 21 de xaneiro de 1350 até a súa morte. Aleixo III naceu o 5 de outubro de 1338. O seu verdadeiro nome era Xoán, con todo, despois do seu ascenso ao trono, pasou a chamarse Aleixo, en honra do seu avó Aleixo II de Trebisonda . Foi o segundo fillo do emperador Basilio Comneno e da súa amante (ou a súa segunda esposa) Irene . Casou con Teodora Cantacucena, a sobriña do emperador bizantino Xoán VI Cantacuceno . A súa voda con Teodora Cantacucena tivo lugar o 28 de setembro de 1351 no katholikón da igrexa de Santo Uxío. O 21 de xaneiro de 1350 Xoán converteuse en emperador co nome de Aleixo III, despois de regresar a Trebisonda desde Constantinopla, tras un longo período de exilio.
Malpica de Bergantiños, Malpica de Bergantiños
San Xulián de Malpica de Bergantiños é unha parroquia que se localiza no norte do concello coruñés de Malpica de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o IGE en 2018 tiña 2.602 habitantes (1.332 mulleres e 1.270 homes) distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 3.360 habitantes.
Aleixo III de Trebisonda
Durante o seu reinado Aleixo III enfrontouse co conflito interno e as guerras civís entre as familias aristocráticas de Trebisonda, que atormentaban o Imperio desde o reinado de Irene Paleóloga. Aleixo III foi incapaz de dominar ás familias enfrontadas; en lugar diso optou por achegarse a unha de cada vez, segundo as circunstancias, e sen deixar de arrestar aos membros de grupos rivais. Tamén enfrontou as ameazas externas que foron o resultado da rivalidade entre os mercadores venecianos e xenoveses, así como os ataques dos turcománs nos territorios do Imperio. Aleixo III tamén foi un gran benefactor da escola de educación superior en Trebisonda e de moitas igrexas e mosteiros na rexión. Tamén restaurou os muros da cidade e de moitas fortalezas do país. Morreu o 20 de marzo de 1390.
Feminización da pobreza
Historia
Nacións Unidas recoñeceu no 2009 que «as crises financeiras e económicas» tiñan «efectos particulares sobre as cuestións de xénero e constituían unha carga desproporcionada para as mulleres, en particular as mulleres pobres, migrantes e pertencentes a minorías». Os recortes do gasto público no sector social incidían negativamente na economía asistencial», agravando as responsabilidades no fogar e asistenciais das mulleres. A Comisión recoñecía a necesidade de integrar unha perspectiva de xénero nos marcos macroeconómicos, facendo unha análise das políticas económicas e auditorías desde a perspectiva de xénero.
A autonomía económica e a violencia de xénero
Respecto da autonomía económica, a situación actual presenta unha gran cantidade de mulleres cónxuxes que viven tanto en fogares pobres como en fogares non pobres, e que debido á súa actividade principalmente doméstica están nunha posición de dependencia con relación ao xefe do fogar.
Aleixo III de Trebisonda
Primeiros anos e exilio
Foi o fillo do emperador Basilio Comneno e da súa amante (ou a súa segunda esposa) Irene. A aristocracia trapisondesa estaba representada principalmente por dúas familias: os Skholaris, coas súas alianzas constantinopolitanas, e a familia nativa dos Amytzantarios. Despois da morte de Basilio o 6 de abril de 1340, as dúas familias aproveitaron o baleiro de poder a falta dun herdeiro lexítimo. A esposa de Basilio, Irene Paleóloga estaba a ter dificultades para facer valer a súa autoridade. Outras familias, como os Kabazites, Meizomates, Doranites e Tzanichites tamén se involucraron no conflito interno. En agosto de 1340, Xoán (o futuro Aleixo III) xunto coa súa nai e o seu irmán máis vello foron enviados ao exilio en Constantinopla.
Feminización da pobreza
A autonomía económica e a violencia de xénero
Por outra banda, a violencia inhabilita as persoas para gozar de autonomía na medida en que dificulta o acceso das mulleres ao mercado de traballo.
En canto aos patróns de gasto, as mulleres invisten unha parte maior dos seus ingresos no benestar dos nenos no fogar. Os homes tenden a reservar unha parte significativa dos seus ingresos para o consumo persoal. Ademais, se os seus ingresos diminúen, tenden a manter o seu consumo persoal.
Aleixo III de Trebisonda
Regreso e ascenso ao trono
O 22 de decembro de 1349, despois de Miguel Comneno abdicar do trono, Aleixo e a súa nai Irene regresaron a Trebisonda, co obxectivo de reclamar pacificamente o trono trapisondés apoiados por Xoán VI Cantacuceno. Aleixo foi admitido na cidade polo pobo e os nobres e foi coroado o 21 de xaneiro do ano seguinte no katholikón da igrexa de Santo Uxío. Despois da súa coroación obrigou a Miguel a se facer monxe e enviouno ao mosteiro de San Sabas.
Feminización da pobreza
A autonomía económica e a violencia de xénero
A CEPAL definiu a pobreza tomando en consideración as súas diversas dimensións.
Juan Lago Collazo
Juan Lago Collazo, coñecido como Juan da Ferreira, nado en Paredes (Vilaboa) e finado en París, foi un político galego.
Feminización da pobreza
A autonomía económica e a violencia de xénero
Doutra banda achéganse criterios para a medición de dimensións non monetarias da pobreza. Estas dimensións son o uso do tempo e a carga de traballo, os tipos de gastos e a violencia de xénero.
Aleixo III de Trebisonda
Rebelións e conspiracións
En xaneiro de 1351, o protovestiarios León Kabazites organizou unha conspiración contra Aleixo III. O emperador arrestou a Kabazites e substituíuno con Pilelis, que fora liberado nese momento. Pouco despois Pilelis rebelouse de novo, ocupando o castelo de Trebisonda, Pilelis tamén capturou ao megaduque Nicetas Skholaris. Con todo, este novo intento tivo un infrutuoso final, xa que non foi apoiado polo pobo. Os conspiradores foron arrestados e encarcerados no castelo de Kekhrinas e un ano despois foron executados. Nese momento, o emperador, sentíndose inseguro debido ás continuas rebelións, trasladouse a Tripolis.
Juan Lago Collazo
Traxectoria
Durante a República foi secretario da Sociedade de Oficios Varios de Vilaboa. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e torturado para que entregase os libros do sindicato. Sobreviviu a unha tentativa de paseo no cemiterio de Ponte Sampaio. Enrolouse no exército franquista e pasouse ao bando leal. Participou na batalla do Ebro. Coa derrota da República pasou a Francia e foi internado nun campo de refuxiados. Enrolouse como tenente nun dos batallóns auxiliares do exército francés. Trasladado á fronte de guerra, foi feito prisioneiro polos alemáns e conducido desde Estrasburgo ao campo de concentración de Mauthausen o 13 de decembro de 1940. Para sobrevivir mudou a súa identidade pola dun compañeiro morto, o cubano Alberto Martínez Sánchez. A finais de 1943 foi trasladado a Ebensee, un campo satélite de Mauthausen. Estivo preso en Mauthausen catro anos e medio, até o 5 de maio de 1945. Logo da liberación do campo foi atendido pola Cruz Vermella e trasladado a París. Despois foi trasladado a Fort de Champigny, un cuartel do exército francés preto de París convertido en fogar de convalecencia. Alí coñeceu a Andrés Campos, un emigrante de Murcia, que o acolleu e lle prestou axuda. Coa colaboración de Germaine, a filla de Andrés coa casou finalmente, preparou os exames de mecánica e conseguiu emprego nunha fábrica. Visitou Paredes en varias ocasións nos anos sesenta. Morreu en París, e as súas cinzas foron depositadas polo seu irmán Ramón no cemiterio de Cedeira.
Vida persoal
Casou en París con Germaine Campos en 1948. Tivo unha filla, Vivianne.
Bacteriófago
miniatura|Modelo dn bacteriófago. miniatura|Modelo estrutural atómico do bacteriófago T4. De Dr Victor Padilla-Sanchez, PhD (Washington DC). miniatura|Estrutura dun bacteriófago [[miovirus típico.]] miniatura|Anatomía e ciclo de infección do fago T4. miniatura|Estrutura dun fago con cola miniatura|Un fago con cola longa, o fago gamma.
Un bacteriófago, abreviado informalmente como fago, é un virus que infecta e se replica dentro de bacterias e arqueas. O termo deriva de "bacteria" e do grego φαγεῖν (fagein), 'devorar'. Os bacteriófagos están compostos de proteínas que encapsulan o seu xenoma de ADN ou ARN, e poden ter estruturas simples ou moi elaboradas. Os seus xenomas poden codificar desde só catro xenes (caso do bacteriófago MS2) ata centos. Miden de 20 a 200 nm aproximadamente. Os fagos replícanse dentro da célula procariota despois de inxectar o seu xenoma no seu citoplasma.
Os bacteriófagos están entre as entidades máis comúns e diversas da biosfera. Son un tipo de virus que se encontra en todas os sitios en que existan bacterias. Estímase que hai máis de 1031 bacteriófagos no planeta, máis que calquera outro organismo da Terra, incluídas todas as bacterias combinadas. Unha das fontes naturais máis densas de fagos e outros virus é a auga do mar, onde se atoparon ata 9·108 virións por mililitro en tapetes microbianos na superficie, e ata un 70% das bacterias mariñas poden ser infectadas por fagos.
Os fagos infectan só bacterias específicas. Algúns fagos son virulentos e destrúen inmediatamente a bacteria na que se reproducen, pero outros, chamados fagos temperados poden integrar o seu material xenético no ADN da bacteria e ser inocuos ou establecerse dentro da célula como se fosen plásmidos. Estes fagos endóxenos denomínanse profagos e replícanse xunto con todo o ADN cando a célula divide, polo que cada bacteria filla os leva. En certos momentos os fagos endóxenos actívanse e replícanse como virus virulentos destruíndo a célula. Nalgúns casos, os profagos poden ser mesmo beneficiosos para o hospedador, dándalle novas funcionalidades ao xenoma da bacteria, o que se chama conversión lisoxénica. Un exemplo é a bacteria Vibrio cholerae, que contén un fago, que codifica a toxina do cólera.
Os fagos foron utilizados desde finais do século XX como alternativa aos antibióticos na antiga Unión Soviética e en Europa Central e tamén en Francia. Considéranse unha posible terapia contra as cepas resistentes a multifármacos de moitas bacterias (terapia de fagos). Por outra parte, os fagos do grupos dos Inoviridae observouse que complican as biopelículas implicadas na pneumonía e fibrose quística e protexen as bacterias dos fármacos que se usan para erradicar esas doenzas, promovendo así infeccións persistentes.
Clasificación
Os bacteriófagos son abundantes na biosfera, teñen diferentes xenomas, morfoloxías e estilos de vida. Os fagos clasifícanse polo Comité Internacional de Taxonomía de Virus (ICTV) segundo a súa morfoloxía e ácido nucleico.
miniatura|O bacteriófago P22, é un [[Podoviridae pola súa morfoloxía, debido a que ten unha cola curta non contráctil]]
Suxeriuse que os membros de Picobirnaviridae infectan bacterias, pero non mamíferos.
Outra familia proposta é a "Autolykiviridae" (de ADN bicatenario).
Historia
En 1896, Ernest Hanbury Hankin informou que algo que estaba presente nas augas dos ríos Ganxes e Yamuna da India tiña unha marcada acción antibacteriana contra o axente do cólera e podía atravesar filtros de porcelana moi finos. En 1915, o bacteriólogo británico Frederick Twort, superintendente da Brown Institution de Londres, descubriu un pequeno axente que infectaba e mataba bacterias. El pensaba que o axente debía ser algunha das seguintes cousas:
As investigacións de Twort foron interompidas polo comezo da Primeira guerra mundial, e por unha escaseza de fondos e o descubrimento dos antibióticos.
right|miniatura|[[Félix d'Herelle]] Independentemente, o microbiólogo franco-canadense Félix d'Hérelle, que traballaba no Instituto Pasteur de París, anunciou o 3 de setembro de 1917, que descubrira "un microbio invisible antagonista do bacilo da disentería". Para d’Hérelle, non había dúbida sobre a natureza do descubrimento: "Nun instante o comprendera: o que causaba os meus puntos claros [nos cultivos bacterianos] era de feito un microbio invisible … un virus parasito das bacterias." D'Hérelle chamou ao virus bacteriófago, un "comedor de bacterias" (do grego phagein, 'devorar'). Tamén informou do caso dun home que padecía disentería e que recuperou a saúde grazas aos bacteriófagos. D'Herelle foi quen realizou boa parte das investigacións sobre bactgeriófagos daquela época e introduciu o concepto de terapia de fagos.
Evolución
Estuos filoxenéticos indican que a maioría dos bacteriófagos que infectan actualmente os procariotas orixináronse antes que o último antepasado común universal (LUCA) e, por tanto, infectaron o último antepasado común universal e os protobiontes, (estruturas lipidícas compostas por material xenético que precederon ás células). A orixe dos bacteriófagos como primeiros virus é insegura, e suxeriuse que pudideron orixinarse no mundo de ARN ou a partir dalgún deses protobiontes ou por unha combinación de ambos. No momento da orixe dos eucariotas os bacteriófagos precederían a varios virus que actualmente infectan os eucariotas. Por exemplo, os bacteriófagos con cola (Caudovirales) serían os devanceiros dos Herpesvirales, entre os que están os virus do herpes e a varicela.
Terapia de fagos
Como se descubrira que os fagos eran axentes antibacterianos, foron usados na antiga República Soviética de Xeorxia durante as décadas de 1920 e 1930 para tratar infeccións bacterianas. O pioneiro alí foi Giorgi Eliava coa axuda do codescubridor dos bacteriófagos Félix d'Herelle. Tiveron un amplo uso, incluíndo o tratamento de soldados do Exécito Vermello. Porén, foron despois abandonados para o seu uso xeral en Occidente por varias razóns:
Mentres tanto, os investigadores no eido dos bacteriófagos desenvolveran virus transformados por enxeñaría para superar a resistencia a antibióticos, e prepararon por enxeñería xenes de fagos que codificaban encimas que degradaban a matriz das biopelículas, as proteínas estruturais de fagos e os encimas responsables da lise da parede celular bacteriana. Algúns resultados mostraron que os fagos T4 que son de pequeno tamaño e cola curta, poden ser unha boa axuda para detectar a bacteria Escherichia coli no corpo humano.
Aleixo III de Trebisonda
Rebelións e conspiracións
En setembro de 1351 a nai de Aleixo III foi posta a cargo dunha misión contra Constantino Doranites en Limnia. En abril de 1352 as relacións do emperador co pinkernes Xoán Tzanikhites foron restauradas, xa que só uns meses antes, en xaneiro, Tzanikhites ocupara a fortaleza de Tzanikha. En maio de 1355 o emperador marchou contra o megaduque Nicetas Skholaris. Skholaris anteriormente axudara ao emperador contra Doranites, pero reunindo o seu propio exército despois dos acontecementos de xuño de 1350 finalmente sublevouse en xuño de 1354, ocupando Cerasus. Nicetas Skholaris tamén tentou atacar a cidade de Trebisonda por mar, axudado polo seu fillo e o protovestiarios Basilio Khoupakis. En maio de 1355 Aleixo III tomou Cerasus, con todo, non foi capaz de capturar aos rebeldes, que fuxiron ao castelo de Kekhrinas. Ao mesmo tempo, Miguel Comneno fixo un intento de recuperar o trono, pero fracasou. En outubro de 1356 o emperador ordenou ao megas domestikos Meizomates e ao gran stratopedarkhos Miguel Sampson marchar contra Kekhrinas e capturar a Skholaris e aos seus seguidores.
Guerra cos turcománs
miniatura|300x300px|O [[Imperio de Trebisonda e os seus veciños (1350).]] Aleixo III fixo esforzos consistentes e arduos para recuperar as zonas do Imperio ocupadas polos emires turcománs, pero tamén para asegurar as fronteiras do Imperio contra os ataques dos seus veciños, quen constantemente o ameazaron durante todo o seu reinado.
En agosto de 1355 Sorogaina foi liberada polo duque de Khaldia, Xoán Kabazites. O 27 de novembro de 1356 e de novo durante 1373, o emperador infrutuosamente marchou contra Kheriane. O 11 de novembro de 1357 o Imperio de Trebisonda foi atacado por Ibrahim Haçi emir da rexión de Palaiomatzouka. En 1360, mentres o emperador estaba a construír o castelo de Kukos en Khaldia, foi atacado polo emir turcomán, Hoça Latif, quen o obrigou a deter a construción. Hoça Latif atacou sen éxito Matzouka ao ano seguinte. En outubro de 1361 o turcomán Ahı Aynapak atacou a fortaleza de Golache e o cercouna, aínda que sen éxito. Con todo, o castelo caeu finalmente ante os turcománs en 1369.
En 1370 Aleixo III derrotou aos turcománs na área de Mármara, ao mesmo tempo que facía arduos esforzos para conservar o poder en Limnia e repeler os ataques dos turcománs. En febreiro de 1380 marchou con éxito contra os turcománs con forzas militares e navais. Aínda que Aleixo III non prevaleceu sobre os seus veciños musulmáns, recorreu ás alianzas matrimoniais como o fundamento da súa política externa.
Alianzas matrimoniais
Tratando de manter baixo control aos gobernantes turcománs e as súas aspiracións fronte ao Imperio de Trebisonda, Aleixo III desenvolveu unha política externa baseada en alianzas matrimoniais entre as mulleres da dinastía dos Grandes Comnenos e os herdeiros dos emiratos turcománs. Mediante esta vía diplomática, Aleixo III logrou gañar a seguridade territorial do seu Imperio pero tamén asegurou que as rutas comerciais permanecesen abertas na rexión do Ponto.
O primeiro matrimonio tivo lugar en 1352, entre Fakhr al-Din Kutlu Beg o emir de Amiot e a irmá de Aleixo, María Comnena. O segundo matrimonio, en 1358, foi entre o emir Ibrahim Haçi e Teodora Comnena, irmá de Aleixo, despois do ataque do gobernante turcomán en Palaiomatzouka. O 8 de outubro de 1379 o emir de Limnia Tadjeddin Pasha casou con Eudoxia Comnena, filla de Aleixo III, a cambio da zona de Limnia. Nalgún momento despois de 1380 o gobernante turcomán de Paipert e Keltzene Muthharten casou cunha filla de Aleixo III, e outra filla do seu matrimonio casou con Kara Yülük Osman, fillo de María Comnena e Fakhr al-Din Kutlu Beg. Tamén é posíbel que unha filla de Aleixo III casase co emir de Chalybia, Süleyman Haçi.
Aleixo III aplicou a mesma política de alianzas matrimoniais cos gobernantes cristiáns, co obxectivo de preservar as boas relacións e alianzas. A súa filla Ana casou co rei Bagrat V de Xeorxia en 1367. O seu fillo Manuel III Comneno casou con Gulkhan, filla do rei David IX de Xeorxia.
Accións fronte ao expansionismo de Xénova e Venecia
miniatura|300x300px|Expansión da República de Xénova no Mediterráneo. A rivalidade entre os comerciantes venecianos e xenoveses, que ás veces daba lugar a enfrontamentos entre eles, foi unha das ameazas externas máis importantes para o Imperio, os dous rivais a miúdo movían as súas hostilidades aos territorios trapisondeses, así tamén representaban unha ameaza económica.
En 1364 Venecia mandou un embaixador ante Aleixo III esixindo a concesión dunha área para o seu barrio comercial, cunha crisobula emitida o mesmo ano, Aleixo outorgou o barrio entre a zona de «San Teodoro Gabras» e a costa, no leste dos suburbios de Trebisonda. Este movemento foi un golpe para o próximo monopolio de Xénova no Mar Negro e trouxo unha reacción inmediata polos comerciantes xenoveses, que, nese momento, tiñan o seu barrio na zona comprendida entre Leonkastron e Kaneta. Unha das reaccións máis violentas foi un conflito durante unha festa na praza principal da cidade. En 1367, cunha segunda crisobula, Aleixo III concedeu aos venecianos novos privilexios comerciais e reducións de impostos, pero tamén lles permitiu estender o seu barrio na cidade de Trebisonda e construír o seu propio castelo. Aleixo III, mesmo se comprometeu a cubrir os gastos para a construción dun recinto e unha torre. Con todo, este castelo quedou inconcluso, xa que en 1368 Venecia non enviou os fondos necesarios para a súa realización.
Esta renovación das boas relacións entre o Imperio de Trebisonda e Venecia foron superficiais, xa que demostrou hostilidade entre os nativos e os venecianos, ela intensificou máis os esforzos por Aleixo III de impor a súa autoridade sobre os mercadores venecianos e unha posterior recuperación dos privilexios que lles dera coas crisobulas de 1364 e 1367. Os venecianos foron gravados por novos impostos, resultante das débedas e as perdas financeiras, causadas pola competencia cos comerciantes locais. En repetidas ocasións enviaron cartas ao emperador demandando unha compensación e en novembro de 1375 os venecianos organizaron unha campaña dirixida por Marco Giustiniani co obxectivo de destronalo. Finalmente, a acción militar contra Aleixo III foi impedida en favor de negociacións pacíficas, onde os líderes da campaña esixiron unha compensación polas perdas dos venecianos e redución de impostos. O novo tratado, asinado entre o emperador e os mercadores venecianos, tamén proporcionou que a débeda do emperador a Venecia sería reducida pola metade.
Morte
Aleixo III morreu o 20 de marzo de 1390, e foi sucedido polo seu fillo Manuel III.
Bacteriófago
Terapia de fagos
Avaliouse a eficacia terapéutica dun cóctel de fagos nun modelo de ratos coa infección nasal pola bacteria resistente a multidrogas Acinetobacter baumannii. Os ratos tratados co cóctel de fagos mostraron unha taxa de supervivencia 2,3 veces maior que os non tratados aos sete días despois da infección. En 2017 un paciente co páncreas afectado por A. baumannii resistente a multidrogas recibiu tratamento con varios antibióticos; malia iso a saúde do paciente continuou deteriorándose durante un período de catro meses. Xa sen administración de antibióticos o paciente foi sometido a terapia de fagos usando un cóctel de nove fagos que demostraran ser efctivos ante A. baumannii resistente a multidrogas, e o paciente mellorou ata recuperar a saúde.
Aleixo III de Trebisonda
Legado
esquerda|miniatura|282x282px| Aleixo III de Trebisonda simbolizado na fundación do mosteiro de Dionisio no [[Monte Athos.]] Aleixo III foi o benefactor de moitas igrexas e mosteiros na rexión do Ponto e a Grecia continental. En 1362 restaurou e decorou con frescos a igrexa de San Focas, o katholikón do mosteiro de Kordyle, que el mesmo fundara. Entre 1360 e 1365 restaurou o mosteiro de Sumela. Tamén doou unha icona da Virxe María, no tipo iconográfico da rosa inmarcesíbel. En 1365 emitiu unha crisobula doando terras ao mosteiro de San Xurxo Khuturas, mentres que en 1374 fundou o mosteiro de San Dionisio no Monte Athos. O monxe Dionisio de Koryssos prestou apoio financeiro para a construción do mosteiro, en nome do emperador Aleixo III, xunto coa suma anual de 1.000 moedas de prata. En 1376, Aleixo decorou con frescos o katholikón do mosteiro de Panagia Theoskepastos. En 1378 construíu o mosteiro de San Laurentios en Pelion e en 1386 deu privilexios ao mosteiro de Vazelon cunha crisobula. As representacións de Aleixo III adornan o katholikón do mosteiro de Sumela, o mosteiro de Santo Uxío e o adro da igrexa do mosteiro de Panagia Theoskepastos.
Durante o reinado de Aleixo III a escola de educación superior en Trebisonda prosperou, baixo o interese persoal e o beneficio do propio emperador. Baixo Aleixo III, o Imperio de Trebisonda en xeral pasou por un período de prosperidade, en especial despois do final das loitas internas e a exitosa erradicación das ameazas externas.
Bacteriófago
Terapia de fagos
D'Herelle "aprendeu rapidamente que os bacteriófagos se encontran onde queira que prosperen as bacterias: en cloacas, en ríos que reciben escorreduras residuais de tubaxes e nas feces dos pacientes convalecentes." Isto inclúe ríos que tradicionalmente se cría que tiñan poderes curativos, como o río Ganxes da India (pero que hoxe en día está moi contaminado).
Aleixo III de Trebisonda
Matrimonio e descendencia
Coa súa esposa Teodora Cantacucena, Aleixo III tivo seis fillos:
Bacteriófago
Outros
Industria alimentaria.– Desde 2006,a Administración de Medicinas e Alimentos (FDA) e o Departamento de Agricultura dos Estados Unidos (USDA) aprobaron varios produtos bacteriófagos. O LMP-102 (Intralytix) aprobouse para tratar produtos de aves e outros produtos cárnicos "listos para comer". Ese mesmo ano a FDA aprobou LISTEX (desenvolvido e producido por Micreos) para usar bacteriófagos co quiexo para matar a bacteria Listeria monocytogenes e deulle a consideración de produto xeralmene recoñecido como seguro. En xullo de 2007, o mesmo bacteriófago foi aprobado para o seu uso en todos os produtos alimenticios. En 2011 o USDA confirmou que LISTEX é unha axuda ao procesamento de etiqueta limpa e está incluído na lista da USDA. Os investigadores no campo da seguridade alimentaria seguen examinando se os fagos líticos son unha opción viable para controlar outros patóxenos que se poden encontrar nos alimentos.
Aleixo III de Trebisonda
Matrimonio e descendencia
Aleixo III tivo polo menos un fillo ilexítimo, Andrónico. Estaba prometido ou casado con Gulkhan Khatun, unha filla de David IX de Xeorxia. Este fillo ilexítimo foi asasinado o 14 de marzo de 1376.
Devanceiros
Devanceiros de Aleixo III de Trebisonda
Bacteriófago
Outros
Industria láctea.– Os bacteriófagos presentes no ambiente poden causar fallos na fermentación dos cultivos iniciadores na produción de queixo. Para evitalo, poden usarse cultivos iniciadores de cepas mesturadas e réximes de rotación destes cultivos.
Diagnósticos.– En 2011, a FDA autorizou o primeiro produto baseado en bacteriófagos para o uso en diagnósticos in vitro. O KeyPath MRSA/MSSA Blood Culture Test utiliza un cóctel de bacteriófagos para detectar Staphylococcus aureus en cultivos sanguíneos positivos e determinar a súa resistencia ou susceptibilidade á meticilina. O test dá os resultados nunhas cinco horas, comparadas cos dous ou tres días dos métodos dos test estándar de identificación e susceptibilidade microbiana. Foi o primeiro test de susceptibilidade a antibióticos acelerado aprobado pola FDA.
Contrarrestación de armas biolóxicas e toxinas.– As axencias gobernamentais de países occidentais estiveron durante varios anos pedindo axuda a Xeorxia e á antiga Unión Soviética para aproveitar os fagos para contrarrestar as armas biolóxicas e toxinas, como o ántrax e o botulismo. Continúan facéndose desenvolvementos en grupos de investigación nos EUA. Outros usos inclúen a aplicación en spray en horticultura para protexer as plantas e produtos vexetais da podremia e do espallamento de enfermidades bacterianas. Outras aplicacións para os bacteriófagos son os biocidas para superficies de cdertos ambientes, por exemplo en hospitais, e como tratamento preventivo para catéteres e aparellos médicos antes do seu uso en instalacións médicas. Existe actualmetne unha tecnoloxía dos fagos que pode ser aplicada a superficies secas, por exemplo, uniformes, cortinas ou mesmo suturas cirúrxicas. Os ensaios clínicos publicados en Clinical Otolaryngology indican un éxito no tratamento veterinario de cans con otite.
SEPTIC.- O método de detección e identificación bacteriana SEPTIC (Sensing of phage-triggered ion cascades, Detección de fervenzas iónicas desencadeadas por fagos) usa a emisión de ións e as súas dinámicas durante a infección de fagos e ofrece unha alta especificidade para a detección.
Phage display.- Na técnica do phage display faise un uso diferente dos fagos en investigación, que implica a creación dunha biblioteca de fagos cun péptido variable unido a unha proteína superficial. Cada xenoma dos fagos codifica a variante da proteína exposta na súa superficie, proporcionando un vínculo entre a variante do péptido e o xene que o codifica. As variantes dos fagos na biblioteca poden ser seleccionadas pola súa afinidade de unión a unha molécula inmobilizada (por exemplo, a toxina botúlica) para neutralizala. Os fagos seleccionados unidos poden multiplicarse reinfectando unha cepa bacteriana susceptible, o que permite recuperar os péptidos codificados neles para posteriores estudos.
Descubrimento de fármacos antimicrobianos – As proteínas dos fagos adoitan ter actividade antimicrobiana e poden servir para a peptidomimética, é dicir, fármacos que imitan os péptidos. A tecnoloxía fago-ligando utiliza as proteínas dos fagos en varias aplicacións, como unirse a bacterias ou compoñentes bacterianos (por exemplo a endotoxinas) e a lise das bacterias.
Vectores de clonación.- Os fagos teñen un importante papel na bioloxía molecular como vectores de clonación para inserir ADN en bacterias. Combinando material xenético de fagos con plásmidos orixínanse un tipo de plásmidos artificiais denominados faxémidos (ou fásmidos), usados como vectores.
Investigación básica.– Os bacteriófagos son organismos modelo importantes para estudar os principios da evolución e a ecoloxía.
Replicación
miniatura|upright=2|Diagrama do proceso de inxección do ADN Os bacteriófagos poden ter un ciclo lítico ou un ciclo lisoxénico. Con fagos líticos como o fago T4, as células bacterianas son rotas e destruídas (lisadas) despois da replicación dovirión no seu interior, que dese modo libera a proxenie, que busca novos hóspedes que infectar. Os fagos líticos son máis axeitados para a terapia de fagos. Algúns fagos líticos experimentan un fenómeno chamado inhibición da lise, na que a proxenie do fago xa completada non lisa inmediatemente a célula se as concentracións extracelular de fagos son altas. Este mecanismo non é igual que o dos fagos temperados, que permanecen dormentes integrados no ADN da célula, e xeralmente é temporal.
A diferenza do anterior, o ciclo lisoxénico non orixina unha lise inmediata da célula hóspede. Os fagos que poden realizar a lisoxenia denomínanse fagos temperados. O seu xenoma viral intégrase no ADN do hóspede e replícase xunto con el, de maneira relativamente inofensiva para a célula, ou pode establecerse como un plásmido intracelular. Deste modo as bacterias fillas levan todas o virus. O virus permanece doemente ata que as condicións do hóspede se deterioran, quizais por unha escaseza de nutrientes, e entón, os fagos endoxenos (chamados profagos) fanse activos. Nese momento inician un ciclo reprodutivo, que ten como resultado a lise da célula hóspede. Como o ciclo lisoxénico permite á célula hóspede continuar sobrevivindo e reproducíndose, o virus replícase en todas as células fillas da célula hóspede orixinal. Un exemplo de bacteriófago que segue un ciclo lisoxénico e un ciclo lítico é o fago lambda de Escherichia coli.
Ás veces os profagos poden ser beneficiosos para a bacteria hóspede porque están dormentes e á vez proporcionan novas funcións ao xenoma bacteriano, fenómeno denominado conversión lisoxénica. Exemplos son a conversión de cepas inofensivas de Corynebacterium diphtheriae ou Vibrio cholerae por acción dos bacteriófagos, noutras altamente virulentas que causan a difteria ou o cólera, respectivamente. Propuxéronse estratexias para combater certas infeccións bacterianas tomando como diana os profagos que codifican toxinas.
Adhesión e penetración
miniatura|Nesta [[Micrografía electrónica de transmisión|micrografía electrónica de bacteriófagos unidos á superficie dunha célula bacteriana, os virus teñen o tamaño e forma do colifago T1 ]] As células bacterianas están protexidas por unha parede celular de polisacáridos, que son importantes factores de virulencia que protexen as células bacterianas contra as defensas inmunitarias do hóspede e algúns antibióticos. Para entraren na célula hóspede, os bacteriófagos únense a receptores específicos situados na superficie da bacteria, como os lipopolisacáridos, ácidos teicoicos, proteínas ou mesmo flaxelos. Esta especificidade significa que un bacteriófago só pode infectar certas bacterias que leven os receptores axeitados aos cales se pode unir, o cal á súa vez determina o rango de hóspedes do fago. Os encimas que degradan os polisacáridos, como as endolisinas, son proteínas asociadas a virións que degradan encimaticamente a capa externa capsular do hóspede, na etapa inicial do proceso estritamente programado de infección do fago. As condicións de crecemento do hóspede tamén inflúen na capacidade do fago de adherirse a el e invadilo. Como os virións de fagos non se moven independentemente, dependen de encontros casuais cos receptores correctos cando están en solución, como no sangue, linfa, augas de rego, auga do solo, mar etc.
Os bacteriófagos miovirus usan un mecanismo de tipo xiringa hipodérmica para inxectar o seu material xenético dentro da célula. Unha vez que contactan co receptor apropiado, as fibras da cola flexiónanse achegando a placa basal moi preto da superficie da célula, o cal se denomina unión reversible. Unha vez que se adheriu completamente, iníciase a unión irreversible e a cola contráese, posiblemente coa axuda da enerxía do ATP, presente na cola, inxectando o material xenético a través da membrana bacteriana. A inxección realízase por medio dunha especie de movemento de dobramento no talo da cola, indo primeiro cara a un lado, contraéndose achegándose máis á célula e empuxando para arriba. Os podovirus carecen dunha vaíña da cola alongada como a dos miovirus, polo que en vez de faceren iso, usan as fibras da súa pequena cola con forma de dente para que degraden encimaticamente unha porción da membrana celular antes de inseriren o su material xenético.
Síntese de proteínas e ácidos nucleicos
En cuestión de minutos, os ribosomas bacterianos empezan a traducir o ARNm viral a proteínas. Nos fagos de ARN, sintetízase temperanmente durante o proceso unha ARN replicase. As proteínas modifican a ARN polimerase bacteriana para que transcriba preferencialmente o ARNm viral. A síntese de proteínas normal do hóspede e a de ácidos nucleicos queda alterada, e a célula é forzada a fabricar os produtos virais. Estes produtos acabarán converténdose en partes dos novos virións que se forman dentro da célula, en proteínas axudantes que contribúen á ensamblaxe dos novos virións ou en proteínas implicadas na lise da célula. En 1972, Walter Fiers (Universidade de Gante, Bélxica) foi o primeiro en establecer a secuencia nucleotídica completa dun xene de fago e, en 1976, do xenoma viral completo do bacteriófago MS2. Algúns bacteriófagos de ADN bicatenario codifican proteínas ribosómicas, que se pensan que modulan a tradución de proteínas durante a infección do fago.
Ensamblaxe do virión
No caso do fago T4, a construción de novas partículas víricas implica a asistencia de proteínas axudantes. As placas basais son as que primeiro se ensamblan, e as colas constrúense despois sobre elas. As cápsides das cabezas, que se constrúen por separado, ensámblanse despois espontaneamente coas colas. O ADN empaquétase eficientemente dentro das cabezas. O proceso completo tarda uns 15 minutos.
Liberación de virións
Os fagos poden liberarse pola lise da célula, pero tamén por extrusión e, nuns poucos casos, por evaxinación. A lise dos fagos con cola realízase pola acción do encima endolisina, que ataca e destrúe a parede celular de peptidoglicano. Un tipo de fago completamente diferente, o fago filamentoso, fai que a célula hóspede segregue continuamente novas partículas víricas. Os virións liberados descríbense como libres e, a non ser que sexan defectuosos, con capacidade de infectar novas bacterias. A evaxinación está asociada con certos fagos de Mycoplasma (unha bacteria que, excepcionalmente, non ten parede). A diferenza da liberación dos virións, os fagos que presentan un ciclo lisoxénico non matan a célla hóspede, senón que se converten en residentes a longo prazo en forma de profagos.
Comunicación
Investigacións feitas en 2017 revelaron que o bacteriófago Φ3T fabrica unha proteína viral curta que sinaliza a outros bacteriófagos que queden durmentes en vez de mataren a bacteria hóspede. A esta proteína déuselle onome de arbitrium.
Estrutura xenómica
Hai millóns de fagos no medio ambiente e os seus xenomas poden ter diversas formas e tamaños. Os fagos de ARN, como o MS2 teñen os xenomas máis pequenos, de só unhas poucas quilobases. Porén, algúns fagos de ADN como o fago T4 poden ter xenomas grandes, con centros de xenes; o tamaño e forma da cápside varía en consonancia co xenoma. Os xenomas de bacteriófagos máis grandes chegan a tamaños de 735 kb.
Os xenomas de bacteriofagos poden ter un elevado mosaicismo, é dicir, o xenoma de moitas especies de fagos parece estar composto por numerosos módulos individuais. Estes módulos poden encontrarse noutras especies de fagos en diferentes arranxos. Os micobacteriófagos, que son bacteriófagos con hóspedes micobacterianos, proporcionaron excelentes exemplos deste mosaicismo. Nestes micobacteriófagos, a segregación xenética pode ser o resultado de repetidos casos de recombinación específica de sitio e recombinación ilexítima (o resultado da adquisición polo fago de secuencias xenéticas do hóspede bacteriano). Os mecanismos evolutivos que deron forma aos xenomas dos virus bacterianos varían entre diferentes familias e dependen do tipo de ácido nucleico, características da estrutura do virión, así como do tipo de ciclo vital do virión.
Bioloxía de sistemas
Os fagos adoitan ter drásticos efectos sobre os seus hóspedes. Como consecuencia, o padrón de transcrición da bacteria infectada pode cambiar considerablemente. Por exemplo, a infección que sofre Pseudomonas aeruginosa polo fago temperado PaP3 cambia a expresión do 38% (2160/5633) dos xenes do hóspede. Moitos destes efectos son probablemente indirectos, polo que é un reto identificar as interaccións indirectas entre a bacteria e o fago.
Fixéronse varios intentos de mapar as interaccións proteína-proteína entre os fagos e o seu hóspede. Por exemplo, o bacteriófago lambda sabíase que interaccionaba co seu hóspede, E. coli, por medio de 31 interaccións. Porén, un estudo a grande escala revelou 62 interaccións, a maioría das cales eran novas. De novo, a impotancia de moitas destas interaccións segue sendo pouco clara, pero estes estudos suxiren que hai moi probablemente varias interaccións clave e moitas interaccións indirectas cuxo papel permanece sen determinar.
No medio ambiente
A metaxenómica permitiu a detección na auga de bacteriófagos, o que non era posible previamente.
Ademais, os bacteriófagos foron utilizados en rastreos hidrolóxicos e modelización de sistemas fluviais, especialmente onde hai interaccións entre as augas superficiais e as subterráneas. Prefírese o uso de fagos ao dun marcador de tinguidura máis convencional porque son absorbidos menos significativamente cando pasan a través de augas subterráneas e son doadamente detectados a concentracións moi baixas. As augas non polucionadas poden conter aproximadamente 2·108 bacteriófagos por mL.
Pénsase que os bacteriófagos contribúen amplamente á transferencia horizontal de xenes en ambientes naturais, principalmente por transdución, pero tamén por transformación. Os estudos baseados na metaxenmica tamén revelaron que os viromas dunha variedade de ambientes albergan xenes de resistencia a antibióticos, incluíndo os que poden dar resistencia a multifármacos.
No mar os bacteriófagos son as entidades biolóxicas máis abundante e parasitan as bacterias mariñas, principalmente cianobacterias, chegando a niveis de 250 millóns de bacteriófagos por mililitro de auga de mar. As bacterias deféndense producindo encimas (endonucleases de restrición) que destrúen o ADN dos bacteriófagos ou por unha interferencia de ARN que utiliza o sistema CRISPR,  o cal lles dá certa inmunidade adquirida á infección. As bacterias mariñas son fundamentais nos ciclos da materia nos ecosistemas da Terra, e os bacteriófagos mariños modulan estes ciclos no mar ao afectaren á poboación de bacterias. Por exemplo, inflúen no ciclo do carbono ao controlaren as poboacións de cianobacterias como Prochlorococcus, que é un importante produtor primario. Ademais, os fagos mariños inflúen no metabolismo e evolución dos seus hóspedes, contribuíndo o intercambio e incorporación de xenes.
Bacteriófagos modelo
Os seguintes bacteriófagos foron amplamente estudados:
Unión Alfandegueira Alemá
miniatura|300px|Azul: membros fundadores. Verde: adhesións ata [[1866. Amarelo:adhesións posteriores. Liña forte: Confederación Xermánica en 1828. Liña tenue:Confederación Xermánica en 1834.]]
A Unión Alfandegueira Alemá (en alemán: Deutscher Zollverein), tamén coñecida simplemente como Zollverein, é unha unión alfandegueira, comercial e monetaria establecida entre diversos estados alemáns, cuxa acta fundacional se asinou o 22 de marzo de 1833 e que entrou en vigor o 11 de xaneiro de 1834.