cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
King Edward Point
Historia e características
Actualmente nove integrantes do British Antarctic Survey permanecen durante a tempada invernal na estación, alcanzando ao redor de dezaoito no verán. Dous funcionarios do goberno británico están baseados en King Edward Point, permanecendo durante os preto de tres meses que dura a tempada de pesca invernal. O persoal do museo Georgia do sur de Grytviken, que opera de outubro a marzo, alóxase en King Edward Point.
A República Arxentina rexeita a presenza británica no lugar e xunto co resto das illas Xeorxias do Sur, faino parte do Departamento Illas do Atlántico Sur na Provincia de Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur.
Linguas quicheanas
As linguas quicheanas son unha póla da familia de linguas maias de Guatemala.
Expedición Galicia
Expedición Galicia foi un programa de televisión da TVG, que se emitiu entre o 23 de febreiro e o 11 de maio de 2016. Trátase dun programa de aventura e sendeirismo, presentado por Carlos Caraglia, no que percorre distintos espazos naturais de Galicia, cun acompañante de cada zona. O programa está producido por MBC Audiovisuales para a Televisión de Galicia.
Citoquinina
miniatura|dereita|A citoquinina [[zeatina recibe o seu nome polo xénero de plantas Zea (millo) na que foi atopada.]]
As citoquininas (CK) ou citocininas son un tipo de hormona vexetal ou fitohormona que promove a división celular nas raíces e taliños. O seu nome procede de "citocinese". Están implicadas principalmente no crecemento e diferenciación celular, pero tamén afectan á dominancia apical, crecemento das xemas axilares, e senescencia das follas. Folke Skoog descubriu os seus efectos utilizando leite de coco na década de 1940.
Hai dous tipos de citoquininas: citoquininas de tipo adenina e citoquininas de tipo fenilurea como (estas últimas son sintéticas e non se atopan en plantas ). A maioría das citoquinas de tipo adenina sintetízanse nas raíces. Os tecidos que se dividen activamente como o cámbium tamén sintetizan citoquininas. As citoquininas participan na sinalización celular local e a longa distancia, e utilizan o mesmo mecanismo de transporte ca as purinas e nucleósidos. As citoquininas transpórtanse polo xilema.
As citoquininas actúan en concerto coas auxinas, outras hormonas das plantas. Sen elas probablemente non se podería producir a diferenciación dos tecidos da planta e formación de órganos.
Estrutura química e tipos
Hai dous tipos de citoquininas: de tipo adenina (naturais) e de tipo fenilurea (sintéticas). As citoquininas naturais poden definirse estruturalmente como moléculas derivadas da adenina cunha cadea lateral unida ao grupo amino 6 do anel purínico. A cadea lateral pode ser de natureza isoprenoide ou aromática. Dentro das citoquininas isoprenoides están a zeatina, a isopenteniladenina e a dihidrozeatina. Entre as aromáticas están a benciladenina (ou 6-bencilaminopurina), a quinetina e a topolina. Tamén se consideran citoquininas certos compostos sintéticos derivados da difenilurea, que non se encontran de forma natural nas plantas, como o Forclorfenurón (CPPU) e o Tidiazurón (TDZ), que actúan como análogos estruturais da molécula natural e presentan unha actividade moi potente.
Modo de acción e efectos
A proporción de auxinas e citoquininas é moi importante para o efecto das citoquininas sobre o crecemento das plantas. As citoquininas por si soas non teñen efecto sobre as células do parénquima. Cando se cultivan células de plantas con auxina pero sen citoquininas, estas crecen en lonxitude pero sen dividirse. Cando se engade citoquinina, as células expándense e diferéncianse. Cando están presentes á vez a citoquinina e a auxina en igual proporción, as células parenquimáticas forman un calo indiferenciado. Unha cantidade superior de citoqunina induce o crecemento de gromos no talo, mentres que unha cantidade superior de auxina induce a formación de raíces.
As citoquininas están implicadas en moitos procesos das plantas, como a división celular e a morfoxénese do talo e a raíz. Regulan o crecemento das xemas axilares e a dominancia apical. A "hipótese da inhibición directa" propon que estes efectos son o resultado da proporción que hai entre a citoquinina e a auxina. Esta hipótese afirma que a auxina das xemas apicais viaxa baixando polas pólas e talo para inhibir o crecemento das xemas axilares. Isto promove o crecemento do talo, e restrinxe a formación de pólas laterais. A citoquinina móvese tamén desde as raíces ao talo, promovendo o crecemento das xemas laterais. Esta hipótese está apoiada por diversos experimentos simples. Cando se corta a xema apical, as xemas axilares deixan de estar inhibidas, o crecemento de pólas laterais increméntase, e a planta faise máis frondosa. Aplicando auxina ao talo cortado, inhíbese de novo a dominancia das xemas laterais.
Aínda que a acción das citoquininas nas plantas vasculares descríbese como pleiotrópica (inflúe en varios procesos), este tipo de hormonas vexetais inducen especificamente a transición desde o crecemento apical ao crecemento por medio da célula apical de tres caras do protonema dos brións. Esta indución das xemas pode ser establecida claramente pola diferenciación celular dunha soa célula específica, polo que é un efecto moi específico da citoquinina.
As citoquininas retardan o envellecemento de órganos da planta ao impediren a degradación de proteínas, activaren a síntese de proteínas, e captaren nutrientes de tecidos próximos. Un estudo no que se regulaba a senescencia das follas do tabaco encontrou que as follas de tipo salvaxe poñíanse amarelas mentres que as follas de plantas transxénicas mantíñanse na súa maioría verdes. Formulouse a hipótese de que as citoquininas poden afectar a encimas que regulan a síntese e degradación de proteínas.
Efectos Fisiolóxicos
Os diversos efectos fisiolóxicos das citoquininas poden resumirse así:
Biosíntese
A adenosina fosfato-isopenteniltransferase (IPT) cataliza a primeira reacción da biosíntese das citocinas de isopreno. Pode utilizar ATP, ADP, ou AMP como substratos e pode usar dimetilalil pirofosfato (DMAPP) ou hidroximetilbutenil difosfato (HMBDP) como doantes de prenilos. Esta reacción é o paso limitante da velocidade da biosíntese das citoquininas. O DMAPP e o HMBDP utilizados na biosíntese de citoquininas prodúcense pola vía do metileritritol fosfato (MEP).
A auxina regula a biosíntese das citoquininas.
Usos en agricultura
Unha característica especial destas hormonas, é que as dosificacións precisas para obter unha resposta axeitada no vexetal son moi baixas. Os procesos fisiolóxicos sobre os que máis se aplican estas hormonas son os seguintes:
Fixación firme do froito
En varias especies estableceuse que as citocininas estimulan a fixación firme dos froitos á planta e en particular naqueles que son do tipo carnoso, este efecto poténciase cando a aplicación se fai xunto con auxinas e xiberelinas en baixas concentracións. A caída prematura de froitos diminúe o rendemento da colleita.
Crecemento do froito
O crecemento vexetal está determinado pola presenza de hormonas, particularmente as citoquninas, que son as que dan inicio á formación dos órganos, entre os que están flores e froitos. O efecto da aplicación de citoquininas sobre os froitos no momento en que a división celular está na súa fase de maior intensidade é que crecen ata tamaños maiores e de mellor calidade, con maior uniformidade en tamaño e calidade e incremento do rendemento.
Para manipular o crecemento do froito hai que considerar diversos factores para incrementar o tamaño do froito.
Crecemento vexetativo
A actividade das plantas reflíctese na continuidade de crecemento dos gromos e as súas follas, o cal repercute en maior área foliar para maximizar a eficiencia fotosintética dos cultivos. As citoquininas participan neste proceso porque os tecidos activos producen esa hormona para estimular a división celular e así establecer unha “base” ou estrutura sobre a cal continúe o crecemento.
Coa aplicación de citoquininas non se obtén unha resposta rápida de crecemento como a que se obtén coa aplicación de ácido xiberélico, nin se induce unha clorose das follas; a resposta é lenta pero vigorosa, preparando a planta para a produción de flores e froitos. En casos en que o crecemento vexetativo estivera en condicións de estrés, como exceso de auga, seca, non fertilización (desequilibrio nutricional), salinidade, calor extrema, frío intenso, carga excesiva, enfermidades etc., a resposta á aplicación de citoquininas é máis efectiva especialmente cando se fai inmediatamente despois de que o cultivo saíu desa situación de estrés.
A aplicación de citoquininas a plantas en etapa adulta (pementos, tomates etc.) pode reactivar o cultivo (reagromar e volver a producir flores) e manter e prolongar así o seu crecemento e a súa capacidade produtiva. Os seus efectos inclúen o atraso no envellecemento.
Desenvolvemento de xemas laterais
As citoquininas poden inducir a apertura de xemas laterais de pólas en diversas especies aínda que dito efecto se obtén con concentracións máis altas. En situacións de excesiva dominancia da xema apical sobre as axilares unha aplicación de citoquininas pode reducir dita influencia e parcialmente estimular o crecemento de pólas laterais. Para conseguir este efecto manipulouse, por exemplo, con citoquininas o momento de agromar das xemas laterais de algodón con excelentes resultados, e en uvas de mesa, cereixeiras, maceiras, e demais frutais nos que se procure a formación de pólas produtivas nos anos seguintes.
Formación e distribución de fotosintatos
As citoquininas son importantes na formación dos cloroplastos, polo que a aplicación de citoquininas mellora a fotosíntese; estimúlase a acción de encimas e a síntese de clorofila entre outras cousas. En órganos que teñan crecemento por división celular haberá síntese de citoquininas para estimular dita actividade, mais á vez hai un “fluxo” preferencial de fotosintatos (produtos químicos producidos na fotosíntese) a ese sitio por ser un tecido de alta demanda. A presenza de citoquininas é entón crítica para que todo o esquema funcione e se dea unha distribución harmónica dos fotosintatos.
Retardo da senescencia
A presenza de citoquininas está relacionada coa produción de clorofila, polo que os tecidos novos sempre teñen un alto nivel e actividade da hormona. Ao chegaren a unha idade adulta ou ben por condicións de estrés, os órganos perden a capacidade de manter a súa actividade metabólica e sintetízanse menos citoquininas, e onde faltan estas a senescencia é unha condición prevalente.
Xerminación de sementes
A dormencia de sementes está relacionada cos niveis endóxenos de citoquininas, e estableceuse que aumentan o seu contido ao final do proceso e estimulan a xerminación. En xeral, estas hormonas inflúen no proceso cando se utilizan conxuntamente con outras hormonas como o ácido xiberélico ou previamente.
Peaxes
Peaxes é unha novela breve, de ritmo áxil e moita acción de Santiago Lopo publicada en 2009 por Edicións Xerais de Galicia.
Trama
miniatura|esquerda|Cabinas de peaxe na autoestrada [[AP-9.]] O narrador, que leva dous meses traballando nunha cabina de peaxe de autoestrada, decide analizar algúns condutores habituais para evadirse do aburrimento nas horas de menos tránsito; de contado se engancha na actividade e entre coche e coche toma notas apresuradas que repasa e completa na casa pola noite.
Guiado polos anacos de cancións que saen dos seus coches, polos fragmentos de conversa que escoita, polas poucas frases que intercambian con el vai imaxinando as súas vidas, profesións… Identifica eses seres anónimos co nome do coche que conducen e pouco a pouco vai intimando con algúns, pídelles axuda para resolver un encrucillado e acaba convidándoos a asistiren un sábado a unha sala de concertos. Despois disto tomará a decisión de deixar o caderno porque: Os meus personaxes fuxiron das follas cuadriculadas, agora existen no mundo e eu existo para eles.
Mesturadas coas súas hipóteses sobre os condutores aparecen as súas reflexións sobre os aspectos máis diversos: unha absurda lista de días conmemorativos, a intromisión na intimidade de Google, a súa necesidade de escoitar o vento…
Narración
O narrador intradiexético protagonista vai reconstruíndo / inventando a vida dos demais personaxes da obra.
Estrutura
O traballo do protagonista desde a cabina de peaxe permite unha división de capítulos en días da semana e fin de semana que se corresponden coas súas xornadas nos que vai mostrando un crebacabezas de personaxes descoñecidos entre si e que apenas teñen en común o feito de seren contempladas todas elas polos ollos do cobrador.
Tempo
A obra comeza un xoves, xusto dous meses despois do inicio do traballo do protagonista, e remata o domingo de dúas semanas despois.
Espazo
Desenvólvese na parada ante a cabina de peaxe agás os dous últimos capítulos; o penúltimo na sala de concertos e o último no seu apartamento.
Personaxes
O protagonista axúdase para caracterizar os personaxes de "detalles aparentemente nimios pero no fondo moi reveladores, como (...) a música que van escoitando, o perfume, as conversas telefónicas truncadas ou os tarecos que carrexan nos asentos traseiros".
Os principais son:
Lavacolla
Outros artigos
Aeroporto da Lavacolla, aeroporto de Santiago de Compostela.
Economía de Mozambique
thumb|left|Barco pesqueiro tradicional de Mozambique. O 1975, ano da súa independencia, Mozambique era un dos países máis pobres do mundo. Problemas de xestión dunha economía socialista e unha guerra civil entre o 1977 e o 1992 empeoraron a situación.
O 1987 o goberno comezou unha serie de reformas macroeconómicas con fins de estabilizar a economía, coñecidas como o Programa de Rehabilitación Económica e Social, e cuxo obxectivo era introducir a economía de mercado no país. Estas reformas, adoptadas con axuda internacional e combinadas con eleccións libres o 1994, resultaron na mellora das taxas de crecemento. As reformas monetarias reduciron a inflación e as reformas fiscais conduciron a unha mellora da recadación. O goberno tamén buscou reestruturar o sector empresarial estatal, coa privatización de varias empresas.
A agricultura de subsistencia segue sendo a principal fonte de renda da maioría da poboación. Accións de ampliación rural, para a mellora de técnicas de conservación após a colleita e o aumento do período de seguranza alimentaria doméstica son medidas primarias para o desenvolvemento do mercado rural de Mozambique. A expansión da estrutura está facilitando o comercio de cereais e outras culturas aos mercados consumidores.
As áreas de comunicacións e transportes tamén están recibindo investimentos do goberno, coa execución de programas de recuperación de estradas para conectar as diferentes rexións. No sector industrial hai o desenvolvemento nas áreas de procesamento de produtos agrícolas, visando a substitución de importacións, e colocando a produción no mercado externo. Para iso, o goberno está reactivando o Fondo de Apoio á Rehabilitación da Economía (FARE), condicionando apoio á creación do empresariado nacional. A concesión de créditos en boas condicións aos pequenos empresarios da agricultura, pesca e pequena industria e o financiamento das cantinas rurais están entre as medidas tomadas polo Estado.
A débeda externa aínda é un gran problema para Mozambique, que encontra dificultades para saldar os compromisos cos acredores. Con esta situación, hai contactos coa comunidade internacional para que a débeda sexa reducida e as condizcións de pagamento sexan máis favorábeis. O país segue dependendo da asistencia internacional para case a metade do seu orzamento anual, e a maioría da poboación segue baixo o limiar da pobreza.
Escudeiros, Ramirás
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Serpe no cruceiro de Escudeiros.
Eclipse solar do 15 de xaneiro de 2010
O 15 de xaneiro de 2010 produciuse unha eclipse solar anular cunha magnitude 0,9190 e foi visto nas Maldivas e en África, pasando pola India e a China.
Visibilidade
O venres 15 de xaneiro de 2010 unha eclipse anular de sol foi visible desde dentro dunha pista de 300 km de largo que percorre a metade da Terra.
O camiño da sombra da Lúa comezou en África e pasou a través do Chad, a República Centroafricana, a República Democrática do Congo, Uganda, Kenya e Somalia.
Despois de saír de África, o camiño cruzou o Océano Índico, onde a duración máxima de anularidade chegou a 11 min 08 s. A ruta continuou en Asia a través de Bangladesh, India, Birmania e a China. Viuse unha eclipse parcial no leste de Europa, na maior parte de África, en Asia e en Indonesia.
Unha eclipse solar anular ocorre cando a Lúa se encontra cerca do apoxeo e o seu diámetro angular é menor que o solar, de maneira que na fase máxima permanece visible un anel do disco do Sol. Isto ocorre na banda de anularidade; fóra dela a eclipse é parcial.
Para que se produza unha eclipse solar a Lúa ha de estar en ou próxima a un dos seus nodos, e ter a mesma lonxitude celeste que o Sol.
Cada ano suceden sen falta dúas eclipses de Sol, preto dos nodos da órbita lunar, se ben poden darse catro ou incluso cinco eclipses.
Live on I-5
Live on I-5 é un álbum ao vivo da banda estadounidense de grunge Soundgarden. Foi gravado durante a etapa pola costa oeste estadounidense da súa xira de 1996, e publicado o 22 de marzo do 2011. O disco foi anunciado, o primeiro ao vivo da súa carreira, o 13 de xaneiro do 2011 na súa páxina web. O título foi referencia á estrada Interstate 5, que percorre a costa do Pacífico dos Estados Unidos. A banda contratou a Adam Kasper para gravar varios concertos cun camión alugado que tña un gravador de 24 pistas. A edición do disco estaba prevista para despois da xira, pero separáronse e as cintas quedaron no Studio X (agora Bad Animals Studio).
Bandeira de Suíza
A bandeira de Suíza consiste nun campo vermello cadrado cunha cruz grega branca, equilateral no centro da bandeira. Ten unha proporción 1:1, a única no mundo dun estado soberano xunto coa bandeira da Cidade do Vaticano.
Historia
A bandeira da Confederación Helvética inspirouse seguramente na insignia do Cantón de Schwyz, o que recibiu unha cruz de prata en conmemoración da súa loita xunto ás tropas do Sacro Imperio Romano Xermánico. Os antigos confederados empregaban xa a cruz suíza como distintivo nos campos de batalla. O dato máis antigo remóntase á batalla de Laupen en 1339. Ao principio, os brazos da cruz eran estreitos e longos, chegando ata o bordo do pano, como nos países escandinavos.
Durante a República Helvética, época durante a cal o país estivo invadido polas forzas napoleónicas entre 1798 a 1803, a bandeira consistía en tres franxas horizontais de igual tamaño, verde a superior, vermella a intermedia, e amarela a inferior. No medio estaba escrita en letras amarelas a lenda "REPUBLIQUE HELVETIQUE".
O cambio de bandeira á actual debeuse á mudanza de réxime. Trala derrota das forzas de Napoleón, o Congreso de Viena recoñeceu a neutralidade universal de Suíza, ademais de definir as fronteiras do seu territorio. Isto permitiu que Suíza se organizase de novo, cambiase a súa configuración, os seus símbolos e que pasase de estado unitario a Confederación.
Bandeiras dos Cantóns
As bandeiras dos distintos cantóns de Suíza son:
Cruz Vermella
A bandeira da Cruz Vermella inspirouse igualmente na de Suíza, só que invertendo as cores, en honor da patria de Henri Dunant, o fundador da mesma.
.centro|200px|borda|Bandeira da [[Cruz Vermella]]
I Lombardi alla prima crociata
I Lombardi alla prima crociata (en galego Os lombardos na primeira cruzada) é un drama lírico operístico nun preludio e catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Temistocle Solera, baseado no poema homónimo publicado en 1826 por Tommaso Grossi. A súa estrea tivo lugar no Teatro alla Scala de Milán o 11 de febreiro de 1843, obtendo un grande éxito. Verdi adicoulle a partitura a María Luisa, a duquesa Habsburgo de Parma, quen morreu unhas poucas semanas despois da estrea. En 1847 foi revisada para a súa estrea en París, baixo o título Jérusalem.
Francesc Boix i Campo
Francesc Boix i Campo, nado no Poble-sec, Barcelona, o 31 de agosto de 1920 e finado en París, o 7 de xullo de 1951, foi un fotógrafo catalán. Pasou á historia como o "fotógrafo de Mauthausen" por realizar e ocultar milleiros de fotografías sobre as circunstancias do campo de concentración de Mathausen que serviron para incriminar e condenar a varios dirixentes nazis nos Xuízos de Núremberg.
Imperiet
Imperiet foi unha banda de post-punk sueca procedente de Estocolmo activa entre os anos 1983 e 1988. O grupo formouse co nome de Rymdimperiet en 1981. Imperiet converteuse nunha das maiores bandas suecas dos 80 e fíxose coñecida por cancións como "Du ska va president", "C.C. Cowboys" e "Var e vargen", aínda que tamén por versións como "Märk hur vår skugga", "Fred" e "Balladen om briggen Blue Bird av Hull".
Francesc Boix i Campo
Traxectoria
Seu pai, que de novo pertencera á CNT, era xastre no Poble-sec e tiña no patio onde vivía un pequeno estudo fotográfico que serviu para espertar a curiosidade de Francesc. Á idade de catorce anos, ingresou ao aprendiz da casa de fotografía Romagosa. Dous anos máis tarde traballou na revista Juliol (Xullo, en galego) editada polas Xuventudes Socialistas Unificadas.
A finais de 1937, durante a Guerra Civil española ingresou na 30ª División do bando republicano, e marchou ás áreas da fronte de Aragón e Segre onde documentou os principais feitos bélicos. Os negativos das fotografías que realizou durante este período foron dixitalizadas e documentadas por un equipo de profesionais da Asociación Fotoconnexió e, posteriormente, a Comisió de Dignidade, que posúe o fondo fotográfico, entregounas ao Arquivo Nacional de Cataluña o 14 de setembro de 2016. esquerda|miniatura|270x270px| [[Ernst Kaltenbrunner con Heinrich Himmler durante unha visita ao campo de concentración de Mauthausen. Esta foi unha das fotografías escondidas por Boix, que serviron de proba nos Xuízos de Nuremberg. ]]
Francia
Despois de remata-la guerra, con 19 anos, tivo que se exiliar. En Francia, pasou polos campos internamento de Vernet d'Ariège e Sètfonts. Desde este último, saíu en setembro de 1939, cara ao norte xunto con antigos ex-combatentes republicanos na 28ª Compañía de Traballadores Estranxeiros, integrada no exército francés para participar na Segunda guerra mundial, e tamén formou parte da Resistencia francesa.
Mathausen
En maio de 1940, as liñas defensivas francesas foron destruídas pola Wehrmacht, e Boix foi capturado polos alemáns. Pasou polo campo de prisioneiros Stalag XI-B, en Bad Fallingbostel, onde aprendeu alemán,​ e o 27 de xaneiro de 1941, foi levado ao campo austríaco de Mauthausen, xunto con máis de 7.000 republicanos españois dos que morrerían máis de dous terzos. Boix recibiu o número 5.185.
No campo, grazas ao seu coñecemento da fotografía e do alemán e a petición doutro fotógrafo catalán Antoni García (natural de Tortosa), foi destinado ao Erkennungsdienst (Servizo de identificación de campo) en 1942. Oficialmente era un laboratorio fotográfico dirixido aos retratos policiais para a identificación dos prisioneiros, aínda que na práctica, coa cámara Leica do laboratorio, capturou en instantáneas a barbarie diaria. Tirou fotografías dos mortos por armas de fogo, suicidios, accidentes, asuntos médicos e outros eventos de campo, como visitas das altas xerarquías (por exemplo, as de Himmler e altos mandos das SS). Coa axuda de Antoni García e doutro preso, artellaron un plan para ocultar en segredo, no propio campo de concentración, unhas 20.000 fotografías e negativos. Para iso, contactaron con españois que traballaban no chamado Bahnhofkommando, un grupo de traballo que partía diariamente do campo ata a estación de Mauthausen. Jacint Cortés, natural do Prat de Llobregat e outros prisioneiros deste kommando fixeron unha certa amizade cunha familia do pobo e foi Jacint quen pediu a Anna Pointner que ocultase o paquete de fotografías e negativos que roubaran ás SS no campo.
Na posguerra
Cando Mauthausen foi liberado, Boix marchou a París e traballou como xornalista gráfico en varias publicacións próximas ao Partido Comunista Francés, como Ce Soir, Regards e tamén L'Humanité, o órgano oficial. Segundo algunhas fontes, neses medios comezou a revelar fotografías do campo de concentración; mais outras fontes indican que tivo problemas co Partido comunista, que controlado por stalinistas, consideraban aos prisioneiros dos campos de concentración como perdedores, polo que non tiñan demasiado interese na súa publicación. Finalmente, foi Francesc quen as publicou directamente pola súa conta na revista Regards, causando un enorme impacto.
Morte
Morreu en París en 1951 de tuberculose, unha enfermidade que arrastraba desde a súa estancia no campo de concentración e foi soterrado no cemiterio de Thiais. Porén, o 16 de xuño de 2017, os seus restos mortais foron exhumados da humilde e remota tumba do camposanto de Thiais e foron enterrados con honores no cemiterio do Père Lachaise, principal cemiterio de París, nunha cerimonia presidida pola alcaldesa, de orixe española, Anne Hidalgo e na que tamén estivo presente Raül Romeva, conselleiro da Generalitat de Cataluña,​ entre outros. No acto, Marina Rossell cantou L'Emigrant e El Cant dels ocells.
Na placa que marca a tumba, está escrito o seguinte:
Fondo fotográfico
miniatura|Doazón do Fondo Boix no Arquivo Nacional de Cataluña. |alt= En 2010, a casa de poxas Soler i Llach lanzou un fondo de autoría descoñecido que atribuíu ao fotógrafo Joan Andreu Puig Farran, cun importante número de negativos da Guerra Civil e da Segunda República, pero a poxa quedou baleira. O conxunto estaba composto por un número impreciso de negativos, superando os miles, instalados en tres caixas, dúas de metal e unha de madeira.
En 2013, unha páxina de compra e venda a través de Internet poxou o mesmo fondo fotográfico. O Arquivo Nacional de Cataluña foi informado, descuberto por diferentes colaboradores e, unha vez valorado o seu interese, o Departamento de Cultura intentou adquirilo. Mentres tanto, os membros da Asociación Fotoconnexió, que coñecían ao vendedor persoalmente, informaron á Comisión Dignidade o valor de testemuño do fondo fotográfico. Esta asociación adquiriu o conxunto e a suspensión da poxa. A adquisición realizouse co obxectivo de proporcionar o fondo ao Arquivo Nacional de Cataluña.
A Comisión de Dignidade adquiriu en Perpiñán e presentou a principios de 2013 tres caixas con preto de 1.400 fotografías e negativos da Guerra Civil e de Barcelona nos anos trinta. Tras dúas probas testemuñas e un estudo grafolóxico, confirmouse a autoría de Francesc Boix e o seu pai Bartomeu (as fotografías da Cidade Condal). Este fondo fotográfico, chamado Fons d'Argelers e con gran valor documental, foi revelado, dixitalizado e cedido ao Arquivo Nacional de Cataluña.
O fondo está rexistrado no Arquivo Nacional de Cataluña como Boix (Fotógrafos) co código 1-1058. A descrición e imaxes dixitalizadas das 709 fotografías atribuídas a Francesc Boix pódese atopar no buscador en liña do ANC.
Imperiet
Historia
Imperiet naceu co nome de Rymdimperiet como un proxecto paralelo de tres dos membros da banda de punk rock Ebba Grön. Cando Ebba Grön se separou en 1983 Rymdimperiet reemerxeu como Imperiet, con Joakim Thåström (voz principal e guitarra), Anders "Stry" Sjöholm (voz e guitarra) e Gunnar "Gurra" Ljungstedt (batería), todos membros de Ebba Grön. Uníronselle Christian Falk (baixo) e Per Hägglund (saxofón e teclados). Stry marchou en 1984 e Gurra o ano seguinte. Gurra foi substituído por Fred Asp na batería. En 1987 Per Hägglund tamén marcchou en Imperiet separouse en 1988.
O son da banda estaba inspirado no punk, no rock e no synthpop. As súas letras eran de esquerdas e antiimperialistas; cancións como "C. C. Cowboys", "Alltid rött, alltid rätt" e "Var e vargen?" inspiráronse no poeta comunista ruso Vladimir Maiakovski.
O seu nome orixinal Rymdimperiet (O Imperio do Espazo) foi collido da película de Star Wars O imperio contraataca (1980), sendo o seu título en sueco Rymdimperiet slår tillbaka.
Illa Victoria (homónimos)
Illa Victoria pode referirse a:
Rebelo Gonçalves
miniatura|Portada do Vocabulário da Língua Portuguesa, [[Coímbra, 1966.]] Francisco da Luz Rebelo Gonçalves, nado en Santarém o 15 de novembro de 1907 e finado o 23 de abril de 1982, foi un profesor universitario portugués e investigador nos dominios da filoloxía e lexicografía da lingua portuguesa.
Traxectoria
Licenciado e doutor en Filoloxía Clásica, Rebelo Gonçalves foi profesor de Filoloxía Portuguesa e Filoloxía Clásica (Lingua e Literaturas Grega e Latina) da Universidade de São Paulo entre 1935 e 1938 integrando o grupo de profesores estranxeiros que foran convidados para traballar nela trala súa fundación.
Durante a súa estancia no Brasil integrou o grupo fundador da Casa de Portugal de São Paulo, da que foi o seu primeiro presidente.
En Portugal ensinou na Facultade de Letras da Universidade de Coímbra e na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa.
Na Conferencia Ortográfica Luso-Brasileira, que deu orixe ao Acordo Ortográfico da Lingua Portuguesa de 1945, foi o relator por parte da delegación portuguesa.
Obras
A Fundación Calouste Gulbenkian editou a súa Obra Completa, en 3 volumes. Esta edición non incluíu dúas das súas obras de referencia:
Villalbilla de Burgos
Villalbilla de Burgos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.190 habitantes (INE 2012).
Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
Santa Mariña de Lagostelle é unha parroquia que se localiza ó sur do concello de Guitiriz, a uns 4,7 km aproximadamente do núcleo municipal. Segundo o IGE en 2012 tiña 167 habitantes (77 mulleres e 90 homes) distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 192 habitantes.
El Heraldo Gallego (Buenos Aires)
El Heraldo Gallego foi un semanario editado en Buenos Aires entre 1906 e 1950.
Traxectoria
Subtitulado Órgano de las colectividades gallegas en el Plata, apareceu o 15 de setembro de 1906. Estaba dirixido por Julio de la Cuesta e Ricardo Valcarce era o subdirector. Ofrecía información sobre Galicia e a colectividade emigrada no Río da Prata. Incluía colaboracións literarias na sección "Páxina enxebre". Redactada maioritariamente en castelán, entre os seus colaboradores figuraban Antón Noriega Varela, Antón Vilar Ponte, Avelino Rodríguez Elías, Manuel Linares Rivas, Fortunato Cruces, Isaac de Montenegro e Galo Salinas. En 1932 apareceu cun novo subtítulo: El periódico gallego de mayor circulación en la Argentina y el Uruguay. Cesou a súa publicación en 1950.
Maserati
Maserati S.p.A. é un fabricante italiano de automóbiles deportivos de luxo e desde 2021 é unha filial de Stellantis. Fundada o 1 de decembro de 1914, en Bolonia, Italia, a sede da compañía está agora en Módena e o seu emblema é un tridente. A compañía é propiedade de Stellantis desde 2021. Maserati asociouse inicialmente con Ferrari. En maio de 2014, debido a ambiciosos plans e lanzamentos de produtos, Maserati vendeu un récord de máis de 3.000 coches nun mes. Isto fixo que aumentasen a produción dos modelos Quattroporte e  Ghibli. Ademais dos Ghibli e  Quattroporte, Maserati ofrece o Maserati GranTurismo, o Maserati Levante (o primeiro SUV Maserati). Maserati estableceu un límite de produción de 75.000 vehículos a nivel mundial.
Os irmáns Maserati
thumb | [[Ettore Maserati | Ettore, Bindo,  Ernesto e Alfieri Maserati]]
Os irmáns Maserati, Alfieri,  Bindo,  Carlo,  Ettore e  Ernesto, estaban todos implicados con automóbiles desde principios do século XX. Alfieri, Bindo e Ernesto construíron coches de Gran Premio de 2 litros para Diatto. En 1926, Diatto suspendeu a produción de coches de carreiras, o que levou á creación do primeiro Maserati e á fundación da marca Maserati. Un dos primeiros Maseratis, pilotado por Alfieri, gañou a Targa Florio de 1926. Maserati comezou a fabricar coches de carreiras con 4, 6, 8 e 16 cilindros (dous oitos en liña montados paralelos entre si).
miniatura| 140px | esquerda | [[Piazza Maggiore Neptuno e o seu tridente]] O logotipo do tridente da compañía automobilística Maserati, deseñado por Mario Maserati, está baseado na Fonte de Neptuno da Piazza Maggiore de Bolonia. En 1920, un dos irmáns Maserati usou este símbolo no logotipo por suxestión dun amigo da familia, o marqués Diego de Sterlich. Considerouse especialmente apropiado para a compañía de automóbiles deportivos debido a que Neptuno representa forza e vigor, ademais a estatua é un símbolo característico da cidade de orixe da compañía orixinal.
Alfieri Maserati morreu en 1932, pero os outros tres irmáns, Bindo, Ernesto e Ettore mantiveron a firma.
Propiedade de Orsi
En 1937, os restantes irmáns Maserati venderon as súas accións na compañía á familia Adolfo Orsi, que, en 1940, trasladou a sede da compañía á súa cidade natal de Módena, onde quedou ata o día de hoxe. Os irmáns continuaron en papeis de enxeñeiros da compañía. Os éxitos nas carreiras continuaron, incluso contra os xigantes das carreiras alemás, Auto Union e  Mercedes. En triunfos consecutivos en 1939 e 1940, un 8CTF gañou as 500 Millas de Indianápolis, o que converteu a Maserati no único fabricante italiano en facelo.
Entón estalou a segunda guerra mundial e Maserati abandonou a fabricación de coches para producir compoñentes para o esforzo bélico italiano. Durante este tempo, Maserati traballou nunha feroz competencia para construír un turismo V16 para Benito Mussolini antes de que Ferry Porsche de Volkswagen construíse un para Adolf Hitler. Isto fallou e desbotáronse os plans. Unha vez restaurada a paz, Maserati volveu facer coches, a serie A6 saíu ben na escena de carreiras da posguerra.
thumb | [[Juan Manuel Fangio conducindo un Maserati 250F.]]
Xentes clave uníronse ao equipo Maserati. Alberto Massimino, ex enxeñeiro FIAT con experiencia tanto en Alfa Romeo como en Ferrari, supervisou o deseño de todos os modelos de carreiras durante os seguintes dez anos. Con el xuntáronse enxeñeiros como Giulio Alfieri, Vittorio Bellentani e Gioacchino Colombo. O foco estaba nos mellores motores e chasis para ter éxito nas carreiras de automóbiles. Estes novos proxectos viron as últimas achegas dos irmáns Maserati, que, despois de vencer o seu contrato de 10 anos con Orsi, pasaron a formar O.S.C.A.. Este novo equipo de Maserati traballou en varios proxectos, a serie 4CLT, a serie  A6, o 8CLT e, fundamentalmente para o éxito futuro da compañía, a  A6GCS.
O famoso piloto arxentino de gran premio Juan-Manuel Fangio correu para Maserati durante varios anos na década de 1950, logrando unha serie de impresionantes vitorias, incluíndo gañar o campionato mundial en no  250F. Outros proxectos de carreiras na década de 1950 foron o 200S,  300S,  350S e  450S, seguido en 1961 polo famoso  Tipo 61.
Retirada das carreiras
Maserati retirouse da participación en carreiras como equipo oficial por mor da traxedia de Guidizzolo durante o Mille Miglia de 1957, aínda que continuaron construíndo coches para  privados. Maserati centrábase cada vez máis na construción de vehículos gran turismo.
O 3500 GT de 1957 marcou un punto de inflexión na historia da marca, como o seu primeiro deseño de gran turismo e o primeiro coche producido en serie. A produción saltou dunha ducia a uns centos de coches ao ano.
O enxeñeiro xefe Giulio Alfieri fíxose cargo do proxecto e converteu o 6 en liña de 3,5 litros do  350S nun motor para a estrada. Presentado cunha Carrozaría Touring 2 + 2 cupé de aluminio sobre a estrutura superleggera, en 1960 seguiuno unha versión con carrozaría de aceiro Vignale 3500 GT Convertible de eixo curto. O éxito do 3500 GT, con máis de 2.200 fabricados, foi fundamental para a supervivencia de Maserati nos anos seguintes á retirada das carreiras.
O 3500 GT tamén proporcionou os fundamentos para o pequeno volume 5000 GT con motor V8, outro coche seminal para Maserati. Nado polo capricho do Xa de Persia de posuír un coche de estrada propulsado polo motor de carreiras Maserati 450S, converteuse nun dos coches máis rápidos e caros dos seus días. Do terceiro ao trixésimo cuarto e último exemplar producido foi impulsado polo primeiro deseño do motor V8 puramente de estrada de Maserati.
En 1962, o 3500 GT evolucionou ata o Sebring, con carrozaría de Vignale e baseado no chasis convertible. A continuación chegou o cupé bipraza Mistral en 1963 e o Spider en 1964, ambos accionados por un motor de seis cilindros e deseñado por Pietro Frua.
thumb | esquerda | [[Maserati Ghibli SS 4.9 Coupe de 1971]]
En 1963, presentouse o primeiro sedán da compañía, o Quattroporte, tamén deseñado por Frua. Se o 5000 GT inaugurou o primeiro V8 de marca, o V8 do Quattroporte "Tipo 107" de 4,2 litros DOHC foi o antecesor de todos os V8 Maserati ata 1990.
Propiedade de Citroën
En 1968, Maserati foi comprada por Citroën. Adolfo Orsi seguía sendo o presidente nominal, pero Maserati era controlada polo seu novo dono. A relación comezou como unha empresa conxunta, feita pública en xaneiro de 1968,, no que Maserati deseñaría e fabricaría un motor para o próximo buque insignia de Citroën chamado SM. Presentado en 1970, o SM era un cupé de catro asentos, con motor de 2,7 litros 90° motor V6 de Maserati, "Tipo C114", este motor e a súa caixa de cambios foran usados ​​noutros vehículos, como o DS preparado para rally, usado por Bob Neyret no Bandama Rally, e no Ligier JS2.
thumb | O [[Maserati Bora | Bora é o primeiro automóbil legal para estrada Maserati con motor central]]
Cun respaldo financeiro seguro, presentáronse e construíronse novos modelos en cantidades moito maiores que os anos anteriores. Citroën tomou prestado o coñecemento e os motores de Maserati para o SM e outros vehículos, e Maserati incorporou a tecnoloxía de Citroën, particularmente en hidráulica. O enxeñeiro Giulio Alfieri foi clave para moitos dos ambiciosos deseños deste período.
A primeira novidade foi o Indy de 1969 un GT de catro prazas con carrozaría Vignale cunha transmisión V8 tradicional, fabricáronse 1.100 unidades do Indy.
En 1971, o Bora foi o primeiro modelo de produción en serie da compañía con motor central, unha idea acordada co administrador Guy Malleret pouco despois da adquisición en 1968. O Bora acabou coa reputación de Maserati de producir coches rápidos pero tecnoloxicamente obsoletos, sendo o primeiro Maserati con suspensión independente nas catro rodas. Pola contra, o competidor Lamborghini empregara unha suspensión independente en 1964.
En 1972, o Bora transformouse no Merak, empregando agora un V6 derivado do SM "Tipo 114" ampliado a 3,0 litros.
Citroën nunca desenvolveu unha versión de 4 portas do SM; Maserati desenvolveu o Quattroporte II, que compartía a maioría das súas pezas mecánicas co SM, incluído o deseño de motor central e tración dianteira e seis de faros.
Para alimentar este gran coche, Alfieri desenvolveu un motor V8 do V6 do SM por orde do director de fábrica Guy Malleret. O motor valorouse en e montouse nun SM lixeiramente modificado, o que demostrou que o chasis podía manexar facilmente o aumento de potencia. As dificultades financeiras de Citroën e Maserati dificultaron o proceso de homologación, os custos de desenvolvemento da berlina que naceu morta aínda agravaron a situación de Maserati. Só se produciron unha ducia de Quattroporte II, todos co V6.
O substituto do exitoso Ghibli foi o Khamsin deseñado por Bertone, un motor dianteiro  gran turismo presentado en 1972 e producido ata 1974, combinou o esquema tradicional Maserati V8 GT coa moderna suspensión independente, unicorpo e as refinadas tecnoloxías Citroën como a dirección asistida DIRAVI.
Anos de crise
thumb | O Maserati Tipo C114 V6 nun Citroën SM
Mentres tanto, a crise do petróleo de 1973 puxo o freo á ambiciosa expansión de Maserati; a demanda de coches deportivos con gran consumo de combustible e os grandes turismos reducíronse drasticamente. As medidas de austeridade en Italia fixeron que o mercado interior se contraese entre o 60 e o 70%. Todos os principais fabricantes de automóbiles italianos GT resultaron moi afectados, tendo que despedir traballadores para baleirar moitos coches sen vender. Maserati recibiu o golpe máis duro, xa que as súas vendas no mercado interior representaron máis da metade do total, en contraste co 20% de Ferrari. Nesta situación, o único automóbil Maserati que seguiu vendendo en cantidades apreciables foi o pequeno Merak.
En 1974, coa recesión de 1973-75 no seu clímax, as cousas deron un xiro a peor. Citroën entrou en bancarrota e comezou a súa incorporación a PSA Peugeot Citroën. O ano pechouse coas vendas internas que caeron das 360 as 150 unidades de 1973, e perdas superiores ao capital social.
O 22 de maio de 1975, unha nota de prensa da dirección de Citroën anunciou bruscamente que Maserati estaba en liquidación. A forza laboral de inmediato fixo un piquete na fábrica, pero a produción non se detivo. Sindicatos, o alcalde de Módena e políticos locais mobilizáronse para salvar os 800 empregos, o ministro de Industria Carlo Donat-Cattin incluso voou a París para coñecer ao presidente de Citroën Francois Rollier. Acadouse un acordo en xuño, despois de varias reunións e asembleas. Durante unha destas reunións, os liquidadores de Citroën revelaron que aparecera un posible comprador italiano e por primeira vez presentouse o nome de Alejandro de Tomaso..
Citroën aceptou suspender a liquidación segundo o solicitado polo Goberno italiano, que pola súa banda garantiu seis meses de fondo especial de despedimento para pagar os salarios.
Era De Tomaso
O 8 de agosto de 1975, asinouse un acordo no Ministerio de Industria en Roma e as propiedades de Maserati pasaron de Citroën ao holding estatal italiana GEPI e Alejandro de Tomaso, un  industrial arxentino e ex piloto de carreiras, convertéronse en  presidente e conselleiro delegado. A decembro de 1979, a cota de GEPI ascendeu ao 88,75% de Maserati, a participación restante do 11,25% estaba a ser controlada por de Tomaso a través dun holding que agrupaba os seus intereses de automoción en Maserati e Innocenti.
As vendas do Bora minguaron, o Khamsin interrompiuse entre 1982 e 1983. Progresivamente despoxado das súas pezas derivadas de Citroën, o Merak seguiu vendendo máis de cen unidades ao ano, ata 1982.
O Biturbo
thumb | esquerda | Un [[Maserati Biturbo de 1985]]
Na década de 1980 a compañía abandonou en gran parte os coches deportivos de motor central en favor dun compacto cupé con motor dianteiro e  tracción traseira, o  Biturbo.
De construción bastante convencional, o máis destacado do Biturbo foi o seu motor V6, o primeiro para un coche de produción. Este motor, descendente do V6 de 90° deseñado por Guilio Alfieri, montouse nun gran número de modelos, todos compartindo compoñentes clave, cada novo Maserati presentado ata a década dos noventa estaría baseado na plataforma do Biturbo. A familia Biturbo tivo un grande éxito na explotación da imaxe aspiracional do nome Maserati, vendendo 40.000 unidades.
En 1983 e 1984, a gama ampliouse para incluír berlinas (o 425 e o 420) e un cabriolet (o Spyder con carrozaría Zagato), nunha plataforma biturbo cunha distancia entre eixes larga e curta respectivamente.
Durante 1984, Chrysler comprou unha participación do 5% en Maserati. Tras un acordo entre o amigo de De Tomaso e director de Chrysler Lee Iacocca, asinouse unha joint venture. Maserati produciría un coche para a súa exportación ao mercado americano, o Chrysler TC de Maserati, con motores de orixe Chrysler. En xullo dese mesmo ano, decidiuse unha fusión entre Maserati e Nuova Innocenti, levouse a cabo en 1985. Chrysler aumentou a súa participación ata o 15,6% ao subscribir tres cuartas partes dun aumento de capital de 75.000 millóns de Liras en 1986.
Os novos coches baseados no Biturbo e as evolucións dos modelos presentáronse ano tras ano. En 1984, foi o 228, un gran cupé construído sobre o chasis da berlina con longa distancia entre eixes, cunha nova versión de 2,8 litros do V6 dobre turbo. A inxección de combustible Weber introduciuse gradualmente a partir de 1986, aportando mellor fiabilidade e unha serie de novas variantes de modelos. O mesmo ano, o envellecido Quattroporte III actualizouse e comercializouse como o luxoso Royale, construído por encargo fabricábanse un puñado de exemplares ao ano, a súa interrupción en 1990 marcou a desaparición do motor V8 de catro levas de Maserati, un deseño que podería remontar as súas raíces ao 450S racer e ao lendario 5000 GT.
En 1987, o 430 de 2,8 litros encabezou a gama de berlinas. 1988 trouxo o Karif, un bipraza, baseado no chasis Spyder de distancia entre eixes curta. Mentres tanto, o nome de Biturbo eliminouse por completo, xa que os modernos cupés e berlinas se actualizaron e pasaron a ser os 222 e 422.
1989 marcou a reintrodución dun gran turismo de oito cilindros, o Shamal, construído sobre un chasis Biturbo curto modificado, revestido dunha nova carrozaría deseñada por Marcello Gandini. Estaba propulsado por un novo motor V8 de 32 válvulas dobre turboalimentado emparellado cunha caixa de cambios de 6 velocidades. Os motores V6 de 2,0 litros e 24 válvulas tamén se engadiron á gama Shamal.
Anos De Tomaso-FIAT
thumb | esquerda | Maserati Ghibli II
En outubro de 1989, De Tomaso comprou a cota restante de GEPI. En decembro, FIAT entrou na historia de Maserati. Maserati e Innocenti separáronse, Innocenti Milano S.p.A., a empresa que vendía coches Innocenti, continuou o seu negocio baixo a propiedade do 51% de FIAT Auto. Todas as plantas de Módena e Lambrate foron para unha empresa de nova creación, da aínda existente Maserati S.p.A., o 49% era propiedade de FIAT Auto e o 51% estaba controlado por De Tomaso a través da antiga empresa, Officine Alfieri Maserati.
A principios dos anos 90, desenvolveuse un coche deportivo con motor central, o Chubasco, que debía debutar en 1992. Contaba cunha carrozaría deseñada por Gandini, un motor V8 e un chasis de espiña dorsal. O proxecto cancelouse, xa que resultou demasiado caro.