cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Le Divisament dou monde
Contidos
A obra divídese en catro libros. O primeiro describe as terras de Oriente Medio e Asia Central que Marco encontrara na súa viaxe cara á China. O segundo describe China e a corte de Kublai Khan. O terceiro describe algunhas rexións costeiras de Oriente: Xapón, a India, Sri Lanka, Asia Suroriental, e a costa oriental de África. O cuarto libro describe o seu retorno a Italia. Este retorno involucrou moitos perigos, como unha banda de piratas que roubou a Marco miles de pezas de ouro e que o colleu como refén. Os piratas foron apresados por un barco que pasaba que pediu auxilio á policía chinesa. Tamén relata que Marco sufriu un ataque de gota que durante algúns anos lle dificultou o camiñar.
Legado
A obra tivo un éxito popular inusitado nunha época anterior á imprenta.
O impacto da cartografía do libro de Polo foi tardío: o primeiro mapa no cal algúns dos nomes mencionados por Polo aparecen, foi o Atlas catalán de Carlos V (1375), que inclúe trinta nomes da China e uns cantos outros topónimos asiáticos. A mediados do século XV o cartógrafo de Murano, Fra Mauro, incluíu meticulosamente todos os topónimos de Polo no seu mapa do mundo, de 1450.
A descrición que fai Marco Polo do Extremo Oriente e das súas riquezas inspirou a decisión de Cristovo Colón de tentar alcanzar Asia por mar, indo cara o oeste. Unha copia moi glosada do libro de Polo atopábase entre as pertenzas de Colón. Os escritos de Polo inclúen caníbales e cultivadores de especias.
Versións posteriores
miniatura|right|notas manuscritas de [[Cristovo Colón na edición latina do libro de Marco Polo.]] Nas súas viaxes Marco Polo foi acompañado polo seu pai e o seu tío. Ambos os dous estiveran na China antes, aínda que ningún deles publicou ningunha obra coñecida sobre as súas viaxes. O libro traduciuse a moitas linguas europeas xa no tempo do propio Marco Polo, mais o manuscrito perdeuse.
O máis antigo dos manuscritos conservados está en francés antigo e cheo de italianismos; para Luigi Foscolo Benedetto, este texto "F" é o orixinal, que corrixiu comparándoo co texto italiano un pouco máis detallado de Ramusio, e tamén cun manuscrito en latín da Biblioteca Ambrosiana. Outras fontes temperás son R (a tradución italiana de Ramusio que se imprimiu en 1559) e Z (un manuscrito en latín do século XV conservado en Toledo). Outro antigo manuscrito francés, que data de arredor de 1350, consérvase na Biblioteca Nacional de Suecia.
Pin
"Pin" é unha canción da banda de indie rock estadounidense Yeah Yeah Yeahs, lanzada como sinxelo do seu álbum de estrea Fever to Tell o 22 de xullo do 2003. O sinxelo acadou o número 29 nas listas británicas.
Le Divisament dou monde
Versións posteriores
O primeiro intento de confrontar manuscritos e facer unha edición crítica ocorreu nun volume de narracións de viaxes que se imprimiu en Venecia en 1559.
O corrector Giovan Battista Ramusio, confrontou manuscritos de comezos do século XIV, que consideraba "perfettamente corretto". Opinaba, ao contrario dos estudosos modernos, que Marco primeiro escribira en latín e que logo fora traducido ao italiano. Aparentemente, Ramusio puido usar unha versión latina moi antiga que lle prestara un amigo da familia Ghisi de Venecia.
A. C. Moule e Paul Pelliot publicaron unha tradución baixo o título Description of the World que utiliza o manuscrito F como base e tenta combinar as varias versións do texto nunha narración continua mentres ao mesmo tempo sinala as fontes de cada sección (Londres, 1938). [ISBN 4-87187-308-0]
Outros viaxeiros
O mercador marroquí Ibn Battuta viaxou atravesando a Horda Dourada (o exército tártaro e mongol chamado así pola riqueza dos seus xefes) e a China a comezos do século XIV. O autor inglés do mesmo século Xoán de Mandeville escribiu un relato da súa viaxe a Oriente, pero probablemente se baseara en información de segunda man e contén moitos datos apócrifos.
II Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura
O II Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura tivo lugar dende o 2 ata o 12 de xullo de 1937 na España republicana (Valencia, Madrid e Barcelona), durante e Guerra civil española.
Antecedentes
O I Congreso Internacional de Escritores para a Defensa da Cultura tiña sido do 21 ao 25 de xuño de 1935 en París e nel reuníranse 230 delegados, pertencentes a 38 países.
O Ministerio de Instrución Pública e Belas Artes de España, do que era responsable o comunista Jesús Hernández Tomás, nomeou secretarios a Emilio Prados, Arturo Serrano Plaja e Juan Gil-Albert e encomendoulles a tarefa de organizar o II Congreso, que foi inaugurado polo presidente de goberno republicano Juan Negrín.
Títulos dos temas de discusión
miniatura|300px|Programa do II Congreso.
Asistentes
Asistiron ao congreso ao redor de 110 delegados de 28 países, entre eles os seguintes:
Stadio Gaetano Bonolis
O Stadio Gaetano Bonolis (antes coñecido como Stadio Comunale) é un estadio de fútbol situado na cidade italiana de Téramo. Ten capacidade para 7.498 espectadores e un terreo de xogo cunhas medidas de 105x68 metros. Serve de sede habitual para o Teramo Calcio.
Orientations of Proteins in Membranes
Orientations of Proteins in Membranes (OPM) database (base de datos Orientacións de Proteínas en Membranas) é unha base de datos que proporciona as posicións espaciais das estruturas das proteínas de membrana na bicapa lipídica. As posicións da proteína calcúlanse usando un modelo de solvatación implícita da bicapa lipídica. Os resultados dos cálculos foron verificados comparándoos con estudos experimentais da disposición espacial das proteínas transmembrana e periféricas de membrana.
As estruturas das proteínas tómanse de Protein Data Bank. OPM tamén proporciona unha clasificación estrutural de proteínas asociadas a membranas en familias e superfamilias, e a topoloxía na membrana, a estruturas cuaternarias de proteínas no seu estado unido á membrana, e o tipo de membrana de destino para cada proteína. Poden descargarse os ficheiros coordinados cos límites de membrana calculados. O sitio permite a visualización de estruturas proteicas con límites de membrana planos por medio de Jmol, MDL Chime, WebMol e Discovery Studio. Esta base de datos foi amplamente utilizada en estudos experimentais e teóricos de proteínas asociadas á membrana. Porén, as estruturas de moitas proteínas asociadas a membrana non están incluídas na base e datos se non se poden predicir computacionalmente. Este é o caso cando todas as partes ancoradas na membrana das proteínas (hélices alfa anfifílicas, residuos non polares expostos, ou residuos de aminoácidos lipidados) se perden nas estruturas experimentais.
El Umia
El Umia foi o nome de dous periódicos:
A Graña da Acea, San Fiz de Monfero, Monfero
A Graña da Acea é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Toponimia
A orixe do topónimo "Acea" é o árabe as-saniya, que é un muíño de auga destinado a moer fariña.
Nancy Reagan
Anne Frances Robbins, coñecida máis tarde como Nancy Davis Reagan, nada en Queens (cidade de Nova York) o 6 de xullo de 1921 e finada en Bel Air, California o 6 de marzo de 2016, foi unha actriz estadounidense. Casada con Ronald Reagan, foi Primeira dama dos Estados Unidos de América dende 1981 até 1989.
José Alborés Gándara
José Alborés Gándara, nado en Vimianzo cara a 1906 e finado no mesmo concello o 6 de abril de 1993, foi un político galego.
Traxectoria
Após o seu indulto foi o contratista responsábel das obras de construción dos campanarios do santuario da Virxe da Barca, proxectados por Peregrín Estellés e finalmente inaugurados en 1959.
Elitserien i bandy
A Elitserien i bandy é a liga profesional de bandy de Suecia, creada en 2007, que se compón de 14 equipos.
Croca, Penafiel
Croca é unha freguesía do concello de Penafiel, en Portugal, con 6,09 km² de área e 1.767 habitantes (2011). Densidade: 290,1 hab/km².
Osteocalcina
Obsérvanse incrementos de osteocalcina naquelas patoloxías onde hai un incremento da formación do óso ou, o que é o mesmo, un aumento na actividade osteoblástica. Nestes casos as concentracións de osteocalcina correlacionan ben con outros marcadores como a fosfatase alcalina e a histomorfometría ósea. Tamén aumenta na insuficiencia renal aguda, dado o seu metabolismo renal.
Xenética
Nos humanos a osteocalcina está codificada polo xene BGLAP do noso cromosoma 1.
É unha proteína de 49 aminoácidos de 5,8 kDa, que sofre gamma-carboxilación (dependente da vitamina K) en residuos glutamil situados nas posicións 17,21 e 24, o que dá lugar á formación de gamma-carboxiglutamato, o que facilita a súa unión ao hidroxiapatito do óso. Na circulación sanguínea detéctase tanto osteocalcina gamma-carboxilada como non gamma-carboxilada. Pode romper en fragmentos menores no fígado, riles e soro sanguíneo.
Funcións
A osteocalcina é segregada polos osteoblastos e pénsase que xoga un papel na regulacion metabólica do corpo e é pro-osteoblástica, ou construtora de óso. Está implicada na mineralización do óso e na homeostase do ión calcio.
A osteocalcina actúa como unha hormona no corpo, facendo que as células beta do páncreas liberen máis insulina, e ao mesmo tempo estimulan aos adipocitos a liberar a hormona adiponectina, a cal incrementa a sensibilidade á insulina. Tres grupos de investigación confirmaron independentemente o papel da osteocalcina na secreción de insulina.
Os datos actuais suxiren unha posible función da osteocalcina na fertilidade masculina. A osteocalcina pode aumentar a síntese de testosterona, a cal é a hormona que regula diversos aspectos da fertilidade masculina.
Marcador da formación de óso
Como a osteocalcina a producen os osteoblastos, utilízase a miúdo como marcador para o estudo do proceso de formación de óso. Durante o tratamento con fármacos anabólicos para a formación de óso en casos de osteoporose, como Forteo, observouse que os niveis máis altos de osteocalcina están relativamente ben correlacionados co aumento da densidade mineral ósea. En moitos estudos, a osteocalcina utilízase como un biomarcador preliminar da efectividade dun fármaco sobre a formación de óso.
Diagnóstico
Un aumento nos niveis de osteocalcina pode indicar:
Un descenso dos niveis de osteocalcina pode indicar:
Ogham
dereita|miniatura|300px|Alfabeto ogham. O ogham é un alfabeto empregado para escribir a lingua paleoirlandesa (nas chamadas inscricións "ortodoxas", entre o século IV e VI), e posteriormente a lingua irlandesa antiga (no chamado ogham escolástico, entre os século VI e IX). Consérvanse preto de 400 inscricións ortodoxas en monumentos de pedra a través de Irlanda e o oeste de Bretaña; a maioría delas no sur de Munster. O maior número fóra de Irlanda atópanse en Pembrokeshire, Gales.
Cana de pescar
miniatura|Canas de pescar
Denomínase cana de pescar ou, simplemente, cana, a un aparello, consistituído basicamente dunha cana longa e flexíbel, que empregan os pescadores para capturaren peixes. A lonxitude da vara pode variar entre os 0,5 e os 6 m. Para atraeren os peixes, insírense engados en un ou en varios anzois unidos á liña. A liña almacénase xeralmente nun carrete, que reduce os enredos e axuda á recollida do peixe.
Orixinariamente o seu corpo era de compoñentes naturais, principalmente a cana, de onde vén a súa denominación como cana. Pero tamén existen doutros materiais, como madeira de cereixeira, bamú ou outros. Na actualidade, e debido á existencia de novos produtos máis lixeros e de idéntico comportamento, maiormente fabrícanse con compoñentes sintéticos.
Historia
miniatura|50px|Unha cana e carrete de [[fibra de vidro (circa 1997).]] A xulgar por inscricións en pedra que se remontan ao ano 2000 a.C., as canas de pescar remóntanse ao antigo Exipto, China, Grecia, Trinidad e Tobago, e tamén se usaron na Roma antiga e na Europa medieval.
A cana
Materiais:
Os aneis
miniatura|250px|Home utilizando unha cana de pescar na [[ría de Vigo.]]
Os aneis foron produto da evolución, e pasaron de ser meros elementos de suxeición a ser partes fundamentais das canas modernas. Algúns son meros aneis metálicos, que actualmente se recobren dun aro cerámico no seu interior para evitar no posíbel o roce coa liña, con que se elimina a abrasión desta durante o lance de reclamos e/ou carnadas.
O obxectivo fundamental dos aneis é distribuír a presión da liña ao longo do corpo da cana cando un peixe pon a cana tensa desde o outro extremo no momento da súa pesca. Por iso unha cana con máis aneis ao longo de seu corpo será máis resistente á tensión exercida pola liña que unha que teña menos.
As canas máis fortes, ademais de teren o corpo máis ancho, teñen aneis de rodetes que funcionan co principio das poleas que —sen selo— distribúen eficientemente a presión que poden exercer peixes tan grandes como un atún.
Actualmente estanse a desenvolver canas de nova xeración feitas con materiais de vangarda altamente resistentes; estas non contan con aneis e son ocas; a liña pasa polo seu interior distribuíndo uniformemente a presión ao longo de cada centímetro do mesmo corpo sen recorrer aos puntos de apoio que xeran os aneis.
O mango
O mango das canas de pescar é un elemento fabricado en diferentes materiais, como a cortiza ou a escuma de neopreno comprimida para xerar comodidade ao pescador durante as longas xornadas de pesca. Ademais é onde se monta o carrete mediante aros de suxeición con rosca para fixalo firmemente á cana.
O mango pode ser de distintos tamaños e formas que dependen do tipo de pesca para a que está destinada cada cana. Por exemplo, os mangos de canas para a modalidade de pesca en "stand up" son lixeiramente máis longos, e os das canas para pescar no medio do mar son moldeados en ángulo para seren montados na borda das embarcacións.
A acción
A acción refírese ao tipo de flexibilidade que presenta a cana, habéndoas de acción rápida —pouca flexibilidade—, media —mediana flexibilidade—, o lenta —moita flexibilidade—.
A resistencia da liña
Cada cana está deseñada para ser usada con liñas en rangos de determinada resistencia que, segundo a IGFA (International Game Fish Association), poden ir desde as ultralixeras de 2 libras avoirdupois, até as extra heavy de 130 libras (UL, L, M, MH, H, EH).
A masa dos engados
As canas teñen certo límite de resistencia e flexibilidade que se específica claramente coa masa das carnadas e/ou reclamos que se poden lanzar con cada unha; esta masa vén indicada en rangos xeralmente calculados en onzas (exemplos: 1/64-1/2 oz., 1/2-3 oz.).
Tipos de canas
miniatura|180px|Cana de pescar telescópica. [[Lago Baikal. Siberia oriental.]]
Existen varios tipos de canas de pescar, que se especifican para o estilo ou modalidade de pesca que se vai realizar, aínda que os compoñentes e especificacións son de índole xeral. Os tipos de canas máis populares son:
Stephen Graham
Stephen Graham, nado o 11 de xuño de 1982 en Wilmington, Delaware, é un xogador americano de baloncesto profesional. Tras xogar o seu ano sénior na universidade de Oklahoma State, Graham apuntouse ao draft de 2005. Con todo, non foi elixido. Xogou para os Phoenix Suns na Summer League de Las Vegas, e logo para os San Antonio Spurs durante a pretempada de 2005, pero ningún equipo lle ofreceu contrato. Asinou polos Sioux Falls Skyforce dunha liga menor, onde chegou a xogou a All-Star desa liga, a CBA.
Profesional
Graham asinou polos Houston Rockets o 10 de decembro de 2005, pero foi cortado o 29 de decembro tras xogar seis partidos.
Tras volver a xogar nos Skyforce, asinou un contrato de 10 días cos Chicago Bulls o 17 de xaneiro de 2006. Xogou o seu primeiro partido cos Bulls tres días despois contra os Rockets. En cambio, Graham xogou moi pouco con Chicago, e o seu contrato non foi estendido cando rematou.
O 6 de febreiro, Graham asinou un contrato de 10 días cos Cleveland Cavaliers. O 20 de febreiro, asinou un segundo contrato de 10 días, e despois un para o resto da tempada.
Os dois primeiros meses da tempada 2006-07 estivo nos Portland Trail Blazers, pero foi cortado o 2 de xaneiro de 2007, e foi xogar outra vez aos Skyforce en Dacota do Sur, que nese intre formaba parte xa da D-League.
En xullo de 2007, asinou cos Indiana Pacers da NBA.
Asinou cos Charlotte Bobcats en setembro de 2009.
O 15 de setembro de 2010, Graham asinou cos New Jersey Nets.
Le Grand Paysage d'Alexis Droeven
Le Grand Paysage d'Alexis Droeven é un filme belga de 1981 dirixido por Jean-Jacques Andrien. Estreouse na 31ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde acadou a Mención de Honra. Tamén recibiu o Premio André Cavens ó mellor filme. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Premio Lenin da Paz
miniatura|Reverso da medalla do Premio Lenin da Paz O Premio Lenin da Paz ou Premio Internacional Lenin da Paz (международная Ленинская премия мира) foi un premio da Unión Soviética nomeado en honra de Vladimir Lenin. Era outorgado por un xurado nomeado polo goberno soviético, a individuos que tiveran "contribuído á causa da paz entre os pobos". Foi fundado como o Premio Internacional Stalin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos, mais foi rebautizado como Premio Internacional Lenin por Fortalecer a Paz Entre Pobos (международная Ленинская премия мира), por mor da desestalinización. A diferenza do Premio Nobel, o Premio Lenin da Paz era normalmente outorgado a varias persoas cada ano en vez de só a unha. O premio foi principalmente outorgado a comunistas prominentes da Unión Soviética e a estranxeiros aliñados coa URSS. Entre os galardoados destacan: W. E. B. Du Bois, Fidel Castro, Salvador Allende, Mikis Theodorakis, Seán MacBride, Angela Davis, Pablo Picasso, Oscar Niemeyer, Faiz Ahmad Faiz, Abdul Sattar Edhi e Nelson Mandela.
Historia
O premio foi creado como o Premio Internacional Stalin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos o 21 de decembro de 1949 por orde executiva do Presidium do Soviet Supremo en honra do setenta aniversario de Iosif Stalin (aínda que en realidade era o seu setenta e un aniversario).
Tras a denuncia do stalinismo por parte de Nikita Khrushchev durante o vixésimo congreso do Partido Comunista en 1956, o premio foi rebautizado como Premio Internacional Lenin para o Fortalecemento da Paz entre os Pobos. Pedíuselles os galardoados anteriores que devolveran os seus Premios Stalin para ser substituídos polo rebautizado Premio Lenin. Por unha decisión do Presidium do Soviet Supremo da Unión Soviética do 11 de decembro de 1989, o premio foi rebautizado como Premio Internacional Lenin da Paz. Dous anos máis tarde, tras a caída da URSS en 1991, o goberno ruso, como sucesor da Unión Soviética, non volveu conceder o premio. O Premio Lenin da Paz é considerado como o equivalente soviético ao Premio Nobel da Paz.
Fungus Amongus
Fungus Amongus é o primeiro álbum editado pola banda estadounidense de rock alternativo Incubus, lanzado o 1 de novembro de 1995 a través de Stopuglynailfungus Music On Chillum, un selo independente da propia banda. Foi posteriormente reeditado pola Sony o 7 de novembro do 2000 despois dunha demanda popular.
Praza Central de Tampere
A Praza Central (en finés Keskustori) é unha praza situada no centro da cidade de Tampere, Finlandia. A praza é atravesada por Hämeenkatu e está bordeada polas rúas Aleksis Kiven katu e Satakunnankatu e no seu extremo oriental polo Tammerkoski. Nela encóntranse algúns dos edificios máis emblemáticos da cidade, como a Raatihuone, a Igrexa Vella, a Antiga Biblioteca, a antiga fábrica de papel Frenckell, o Teatro de Tampere, ou as casas do Comercio, Palander ou Sumelius. O nome de Keskustori foille dado en 1936, cando se renovou boa parte da nomenclatura da cidade, ata ese momento se chamaba "Kauppatori" ("Praza do Mercado").
De planta case rectangular, trátase dunha praza de grandes dimensións, cunha lonxitude de 410 metros no seu lado máis longos e 60 metros no seu lado máis estreito. A súa superficie é dunhas 3,3 hectáreas. Está dividida en diferentes sectores: ao norte sitúase "Frenckellinaukio", ao sur "Puutarhakatu", e o sector ao sur de Hämeenkatu é coñecido como "Jugendtori". A área do parque recibe nomes superpostos, dos cales os máis coñecidos son "Kirjastonpuisto" ("Parque da Biblioteca") ou "Vanhankirjastonpuisto" ("Parque da Biblioteca Vella"), e "Vanhankirkonpuisto" ("Parque da Igrexa Vella"), se ben a toda a área do parque se lle chama ás veces Koskipuisto, aínda que o Koskipuisto oficialmente está situado na outra beira do Tammerkoski.
Galería de imaxes de Montederramo
Galería de imaxes do concello de Montederramo na provincia de Ourense.
Renovación Nacional
Renovación Nacional (RN) é un partido político chileno de centro dereita, foi formado e fondado o 29 de abril de 1987. O partido é considerado como a cara moderada da Alianza por Chile, coalición que comparte coa Unión Demócrata Independente. O presidente do partido é Carlos Larraín que veu a suceder Sergio Diez. Entre os seus militantes e dirixentes, tivo entre os seus principais dirixentes ao actual presidente Sebastián Piñera, que no 2010 foi elixido como primeiro ministro da república de Chile. Outra destacada personalidade é Andrés Allamand, que foi senador e foi ministro de Defensa do Goberno do presidente xa mencionado.
Presidentes da RN
A RN tivo oito presidentes no partido na súa historia:
Candidatos presidenciais
Lista dos candidatos presidenciais apoiados pola RN.
Primeira dama
miniatura|dereita|Primeiras damas de Armenia (Bella Kocharian), Estados Unidos (Laura Bush), Rusia (Lyudmila Putina) e Bulgaria (Zorka Parvanova) en 2003. A primeira dama é, en determinados estados, a muller ou cónxuxe do presidente ou primeiro mandatario dese estado, ou na súa falta, alguén que cumpre esa función en cerimonias oficiais. Coñecidas primeiras damas foron por exemplo Nancy Reagan, Laura Bush ou Hillary Clinton, por citar tres casos dos EUA.
Begur
Begur é un concello e vila da comarca do Baix Empordà, na provincia de Xirona, Cataluña.
Escríbese tamén tradicionalmente como Bagur pola variación na transcrición da vogal neutra. Está documentado dende a idade media como Begurio, probábelmente nome latinizado do céltico Becuro.
Jabón Blue
Jabón Blue é un grupo musical galego de rock, formado en 2005 tras a disolución de Heredeiros da Crus. As súas letras son en castelán.
Historia
O grupo, formado en 2005 por iniciativa de Javi Maneiro despois da disolución de Heredeiros da Crus, publicou o seu primeiro álbum, La música va por dentro, o 20 de setembro de 2006.
El Umia (Caldas de Reis)
El Umia foi un periódico editado en Caldas de Reis en 1886 e 1887.
Historia
Apareceu en xuño de 1886, dirixido por Adolfo Mosquera. Foi denunciado polo alcalde de Caldas de Reis en novembro dese ano. Cesou a súa publicación en setembro de 1887.
Mono capuchino
Os monos capuchinos son monos do Novo Mundo da subfamilia Cebinae. Da familia dos cébidos, agrupan dous xéneros, o Cebus e o Sapajus. Distribúense por América Central e do Sur.
Clasificación
É unha das dúas subfamilias da familia Cebidae xunto con Saimiriinae, e incluía só o xénero Cebus, sendo Sapajus un subxénero del, ata que no ano 2011 unha proba xenética revelou que Cebus e Sapajus estaban distanciados xeneticamente abondo como para constituír xéneros diferentes.
Illas Negras
As illas Negras, son un conxunto de illas situadas en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo no concello pontevedrés de Baiona xa no límite coa parroquia oiense de Mougás. Atópanse no espazo da Costa de Baiona-A Guarda.
O arquipélago está formado pola illa Negra, A Negra do Medio e A Negra de Fóra, xunto co Barco da Negra.
Xeografía
Diante delas atópase a punta da Negra. Conforma xunto coa illa Carral e as illas Polbeiras o arquipélago das Illas de Silleiro, rico en marisco, principalmente percebes, xa que se trata de illotes rochosos. Estas foron lugar apreciado por parte das percebeiras.
Teucro (rei)
Teucro ou Teucer (grego antigo Τεῦκρος, Teũkros) foi o primeiro rei mítico da Tróade. Era fillo do deus-río Escamandro e da ninfa Ida.
Traxectoria
Segundo Pseudo-Apolodoro, reinou na Tróade antes da fundación de Troia. Considérase a Teucro como o pai do pobo troiano e, de feito, na Ilíada o poeta Homero designa ós troianos como "teucros". Na Eneida de Virxilio, Anquises (descendente de Teucro) di que foi un guerreiro de orixe cretense que se instalou en Frixia.
A súa reputación de home sabio chegou ata os oídos de Escamandro, rei de Troia. Escamandro convenceu a Teucro para que casase coa súa filla, herdando así o trono de Troia. Acolleu na súa corte a Dárdano, que fuxira a Samotracia trala morte do seu irmán Iasión. Deulle á súa filla Batía como esposa e unha parte do seu reino.
Wolfhart Pannenberg
Wolfhart Pannenberg, nado o 2 de outubro de 1928 en Stettin, Polonia (antes Alemaña) e finado en Múnic o 5 de setembro de 2014, foi un teólogo alemán.
Traxectoria
Estudou en Berlín, Göttingen e Bâle. Foi profesor da Facultade de teoloxía de Maguncia e de Múnic e director do Instituto de teoloxía. Foi profesor invitado nas universidades de Harvard,Chicago e Claremont.
Teoría da ciencia e teoloxía
Pannenberg reflexiona sobre a relación entre a teoloxía como disciplina rigorosa e a súa interacción coa filosofía, as ciencias históricas e as ciencias naturais. Para el a teoloxía é unha ciencia tan metódica e esixente como a física ou a matemática, ocupando un posto central entre as ramas do saber pois o obxecto do seu estudo é a realidade que todo o determina (Deus) e ningunha ciencia pode prescindir ou obviar ese alicerce fondo do real e do ser. A teoloxía é moito máis que mera apoloxética ou reflexión moral, consiste ante todo na confrontación do pensamento racional humano co fundamento último de todo ente. Os enunciados teolóxicos, o mesmo que as doutras proposicións científicas, danse no marco duns contextos teóricos e se poden controlar cientificamente considerando a súa función no contexto dos seus respectivos sistemas teoréticos. Tras a verificación crítica sostida por Karl Popper e a decisión entre paradigmas de Thomas Kuhn, non existe diferenza substancial entre os asertos da teoloxía, as leis hipotéticas das ciencias naturais e as afirmacións históricas da ciencia histórica.
Antropoloxía en perspectiva teolóxica
Nesta liña, afirma, dende unha perspectiva antropolóxica, que a dimensión transcendente do ser humano é algo constitutivo de todo home e muller. A súa postergación ten consecuencias para a integridade individual e social da persoa. Pannenberg ten analizado a estrutura e as manifestacións da dimensión relixiosa da vida humana. Entende que a teoloxía cristiá para dar resposta coherente co evanxeo debe aterrar na análise antropolóxica. Os conceptos teolóxicos non son externos aos fenómenos subxectivos, sociais, culturais e históricos, senón que corresponden a unha dimensión que pode poñerse de manifesto neles mesmos. Toda referencia humana a obxectos finitos implica xa unha referencia ao infinito. Só en relación co todo se pode determinar a significación dun obxecto singular.
Historia como revelación
A verdade que procura a teoloxía ha de ser un conxunto coherente universal e histórico. Toda pregunta e toda resposta pola verdade é algo que acontece na historia. Unha historia entendida como un proceso de formación de identidade das persoas e dos pobos. Por iso a teoloxía ten un carácter hermenéutico que vai alén da hermenéutica existencial de Martin Heidegger e que coincide ata certo punto co concepto da mesma elaborado por Hans-Georg Gadamer: un proceso de reconstrución e interpretación do transmitido (tradición). Algo que se manifesta dun xeito específico na tradición xudeu-cristiá e na súa plasmación escrita na Biblia, pero que é tamén predicable de todas e cada unha das culturas, na medida en que entende a experiencia histórica da humanidade como revelación de Deus. Con todo, a historia enteira só pode entenderse como narración plena de sentido dende o seu final. Dende esta perspectiva cabe, como labor da teoloxía, unha comparación racional e crítica das distintas relixións na súa capacidade de dar conta da realidade como totalidade. O característico de Israel é xustamente a súa experiencia da historia como lugar onde Deus se manifesta, interpela e chama. A relixión de Israel é unha experiencia histórica de recepción e reinterpretación que ten unha superior capacidade explicativa da realidade como cosmos e como historia.
Panenberg constrúe unha cristoloxía dende abaixo, onde se reinterpreta ao Xesús histórico dende a resurrección. A historia da humanidade ha ser o proceso no que o home se vai formando ata acceder a humanidade plena. Para el a resurrección é un acontecemento histórico que anticipa o destino humano e lle outorga un horizonte de esperanza.
Pena de morte
]] miniatura|300px|Pena de morte no mundo: azul: suprimida para tódolos crimes; verde: suprimida para os crimes non cometidos en circunstancias excepcionais (coma os cometidos en tempo de guerra); laranxa: contemplada como sanción penal, pero suprimida na práctica; vermello: contemplada como sanción penal, aínda aplicada miniatura|300px|Pena capital nos Estados Unidos: azul: suprimida para tódolos crimes; laranxa: declarada inconstitucional; verde: non suprimida, pero non aplicada desde 1976; vermello: non suprimida, aplicada en varias ocasións desde 1976
A pena de morte, pena capital ou execución consiste en provocar a morte a unha persoa condenada por parte do Estado, como castigo por cometer un delito establecido na lexislación. A expresión provén do latín capita (=cabeza), onde á súa vez chegou supostamente dun termo indoeuropeo kaput, co mesmo significado. Así, etimoloxicamente, a pena capital é o castigo imposto a un crime tan grave que, a xuízo dalgúns, merece a decapitación. Debe distinguirse das execucións extraxudiciais, xa que estas son realizadas sen o debido proceso legal. Os delitos polos cales adoita aplicarse esta sanción denomínanse «delitos capitais». Existe un debate, legal e filosófico, respecto a pena de morte.
A execución de criminais e disidentes políticos foi empregada por gran parte das sociedadeé ao longo da historia, tanto para castigar o crime como para suprimir a disidencia política. Actualmente a situación legal da pena de morte varía segundo as rexións do mundo. Así, foi abolida e penalizada en case todos os países europeos (excepto Rusia e Belarús), e a maioría dos correspondentes a Oceanía (como Australia, Nova Zelandia e Timor Oriental). A maioría dos países latinoamericanos aboliron a pena de morte, mentres que, en países como os Estados Unidos, e a maioría dos estados do Caribe aínda segue sendo aplicada. En Asia a pena de morte está permitida en países como China, India, Indonesia, Corea do Sur, Corea do Norte, Emiratos Árabes Unidos, Paquistán, Irán e Xapón. En África, aínda se usa en varios países, especialmente da zona nororiental do continente, segue sendo aplicada na maioría dos países árabes e en toda a zona de Oriente Próximo. Os países que lle puxeron fin son 160 dos cales 104 son totalmente abolicionistas, seis impídena para crimes ordinarios, noutros seis rexe unha moratoria e 44 son "abolicionistas de feito" e non aplican a pena capital.
O tema da pena de morte é moi controvertido. Os simpatizantes da mesma opinan que a súa realización reduce o delito, prevén a súa repetición e é unha forma de castigo para o asasinato. Os detractores argumentan que non reduce o crime en maior medida que a cadea perpetua; son peores que o delito e é unha discriminación de feito contra as minorías pobres que poidan non ter recursos suficientes no sistema legal.
En 2015, Irán, Paquistán e Arabia Saudita foron responsables de case o 90 % das execucións, segundo Amnistía Internacional (AI). Este dato non inclúe as execucións na China, as cales AI cre son de miles, pero non existen cifras oficiais dispoñibles. En 2020, segundo Amnistía Internacional, a clasificación de execucións continuaba encabezado pola China, como en anos anteriores. A cifra total de condenas á morte durante 2020 foi de polo menos de 1.477, entre as que se puideron confirmar 483 execucións.
Asemblea Xeral das Nacións Unidas aprobou o 18 de decembro de 2007 unha resolución chamando a tódolos países a suspender a pena de morte en todo o mundo. 104 Estados votaron a favor, 54 en contra e 29 abstivéronse. No 2008, 137 países xa aboliran este castigo pero 60 aínda o manteñen e o aplican. Durante o 2007 foron condenadas a morte 3.347 persoas e executadas 1.252 (42 delas nos Estados Unidos).
Con todo, en 2015 catro países aboliron a pena capital para todos os crimes (República do Congo, Fidxi, Madagascar e Suriname ), e no 2016 Benín e Nauru fixerón o mesmo. E no 2019, 56 países mantenían nas súas lexislación a pena de morte, pero deles un total de 28 países levan polo menos unha década sen levar a cabo execucións.
O 10 de outubro celébrase o Día Mundial contra a Pena de Morte para sensibilizar a poboación.
Historia
upright|miniatura|Pintura de [[Pisanello, 1436 - 1438.]] miniatura|upright|O [[Anarquismo|anarquista Auguste Vaillant a piques de ser guillotinado en Francia en 1894]] O uso da execución formal esténdese ata o comezo da historia rexistrada. A execución de criminais e disidentes foi utilizada por case todas as sociedades desde o inicio das civilizacións na Terra. A maioría dos rexistros históricos e diversas prácticas tribais primitivas indican que a pena de morte formaba parte do seu sistema de xustiza. A execución de persoas foi empregada por moitas sociedades, tanto para castigar crimes como para suprimir oposicións políticas. Moitos rexistros históricos, así como prácticas tribais primitivas, indican que a pena de morte formou parte dos sistemas penais dende o principio dos mesmos e continuou a ser un castigo habitual para unha gran cantidade de delitos nas cidades estado sumerias, no antigo Israel, en Babilonia e Persia, na Grecia e en Roma.
Os castigos comunais por malas accións incluían xeralmente diñeiro de sangue compensación por parte do malfeitor, castigo corporal, rexeitamento, desterro e execución. Nas sociedades tribais, a compensación e o rexeitamento considerábanse suficientes como forma de xustiza. A resposta aos crimes cometidos por tribos, clans ou comunidades veciñas incluía unha desculpa formal, compensación, feudos de sangue e guerra ritual.
Un feudo de sangue ou vendetta prodúcese cando fracasa a arbitraxe entre familias ou tribos, ou cando non existe un sistema de arbitraxe. Esta forma de xustiza era común antes da aparición dun sistema de arbitraxe baseada no Estado ou na relixión organizada. Pode ser o resultado dun crime, de disputas pola terra ou dun código de honra. Os actos de represalia poñen de relevo a capacidade do colectivo social para defenderse e demostrar aos inimigos (e aos aliados potenciais) que os danos á propiedade, os dereitos ou a persoa non quedarán impunes".."
Ao longo da Idade Media, a pena capital continuou a ser moi común non só en Europa occidental, senón tamén en Bizancio e na América precolombiana. En América a práctica da pena capital levábase a cabo por diferentes étnicos, aztecas, mixtecas e zapotecas.
Ata o século XIX, sen sistemas penais desenvolvidos, a miúdo non existía unha alternativa viable para garantir a disuasión e a incapacitación dos delincuentes. Na época premoderna, as execucións implicaban a miúdo torturas con métodos crueis e dolorosos, como a roda de rotura, pasar pola quilla, o aserrado, o aforcamento, o descuartizamento, a fogueira, o desollamento, o corte lento, o morte por ebulición, o empalamento, o mazzatello, o soprado con arma de fogo, o schwedentrunk e o escafismo. Outros métodos que só aparecen na lenda son o aguia de sangue e o touro de Fálaris.
Despois dos esforzos de ilustrados como Cesare Beccaria, a guillotina foi o símbolo do Reino do Terror na época da Revolución francesa. Karl Marx escribiu que «o mundo xamais se corrixiu ou intimidou polo castigo». No século XX, os estados autoritarios empregaron a pena de morte como un método de opresión política.
A maioría dos estados federados dos Estados Unidos retomaron esta práctica tran unha breve interrupción durante a década de 1970, o que converte os Estados Unidos nunha das poucas democracias, xunto co Xapón, que continúan a aplicar a pena de morte. En xaneiro de 2008, 36 dos 50 estados prevían a aplicación da pena capital. En decembro de 2007 Nova Jersey aboliuna.
Uzbekistán aboliu a pena de morte o 1 de xaneiro de 2008 mediante un decreto. Entre abril de 2015 e xuño de 2016 abolírano a República do Congo, Fidxi, Madagascar, Mongolia, Nauru e Suriname, período en que se fixo un relatorio da ONU sobre os países que aboliron a pena de morte.
Pola contra, en 2017 os gobernos de dous países, Turquía e as Filipinas fixeron movementos para reinstaurar a pena capital.
Historia antiga
miniatura|esqueerda|upright|A última oración dos mártires cristiáns, de [[Jean-Léon Gérôme (1883). Romano Circo Máximo.]] As elaboracións da arbitraxe tribal de faidas incluían acordos de paz realizados a miúdo nun contexto relixioso e nun sistema de compensación. A compensación baseábase no principio de substitución, que podía incluír unha compensación material (por exemplo, gando, escravos, terras), o intercambio de noivas ou noivos, ou o pago da débeda de sangue. As normas de liquidación podían permitir que o sangue animal substituíse ao sangue humano, ou transferencias de bens ou diñeiro de sangue ou, nalgún caso, o ofrecemento dunha persoa para a súa execución. A persoa ofrecida para a execución non tiña por que ser o autor orixinal do crime, xa que o sistema social baseábase en tribos e clans, non en individuos. As rifas de sangue podían regularse en reunións, como nas asambleas things dos nórdicos. Os sistemas derivados das faidas de sangue poden sobrevivir xunto a sistemas legais máis avanzados ou ser recoñecidos polos tribunais (por exemplo, o xuízo por combate ou o diñeiro de sangue). Un dos refinamentos máis modernos das faidas de sangue é o duelo. miniatura|upright|[[Decapitación de Xoán o Bautista, xilografía de Julius Schnorr von Karolsfeld, 1860]] Nalgunhas partes do mundo xurdiron nacións en forma de antigas repúblicas, monarquías ou oligarquías tribais. Estas nacións adoitaban estar unidas por lazos lingüísticos, relixiosos ou familiares comúns. Ademais, a expansión destas nacións producíase a miúdo mediante a conquista de tribos ou nacións veciñas. En consecuencia, xurdiron diversas clases de realeza, nobreza, plebeios diversos e escravos. En consecuencia, os sistemas de arbitraxe tribal mergulláronse nun sistema de xustiza máis unificado que formalizaba a relación entre as distintas "clases sociais" en lugar de "tribos". O exemplo máis antigo e famoso é o Código de Hammurabi que establecía os diferentes castigos e compensacións, segundo a diferente clase ou grupo de vítimas e victimarios. A Torá eo Antigo Testamento establecen a pena de morte por asasinato, secuestro, práctica de maxia negra, violación do Sabbath, blasfemia e unha ampla gama de delitos sexuais, aínda que as probas, se ocurreron, suxiren que as execucións reais eran extremadamente raras.
Outro exemplo vén da Grecia antiga, onde o sistema xurídico ateniense que substituíu ao dereito oral consuetudinario cuxas leis foron escritas por primeira vez por Dracón cara ao 621 a.C., conservando a pena capital só por homicidio intencionado, e só co permiso da familia da vítima A palabra draconiano deriva das leis de Dracón. Os romanos tamén usaron a pena de morte para unha ampla gama de delitos.
Grecia antiga
miniatura|upright|[[A morte de Sócrates (1787), no Metropolitan Museum of Art de Nova York]] Protagoras (cuxo pensamento recolle Platón) critica o principio de vinganza, porque unha vez que o dano está feito non pode ser anulado por ningunha acción. Así, se a pena de morte debe ser imposta pola sociedade, é só para protexer a esta contra o criminal ou cun fin disuasorio. "O único dereito que Protágoras coñece é, pois, o dereito humano, que, establecido e sancionado por unha colectividade soberana, identifícase co dereito positivo ou vixente da cidade. De feito, atopa a súa garantía na pena de morte que ameaza a todos aqueles que non o respecten."
Métodos de aplicación
miniatura|[[Cesare Beccaria, Dei delitti e delle pene]] Os seguintes métodos de execución foron empregados en 2015:
Ó longo da historia tamén se empregaron outros métodos:
Illa Aguieira
A illa Aguieira, comunmente A Aguieira, é unha illa situada en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona. Atópase no espazo da Costa de Baiona-A Guarda.
== Xeografía == Conforma xunto coa illa Carral, a illa Polbeira e as illas Negras o arquipélago das Illas de Silleiro. Ao seren illotes rochosos, son ricos en marisco, especialmente en percebes, polo que son apreciados por parte das mariscadoras.
Polo medio hai un camiñiño, que cando a marea está baixa, comunica a Illa Carral coa Aguieira. Chámase o Carreiro do Medio ou da Aguieira.
Batalla de Edgehill
A batalla de Edgehill foi a primeira batalla da Primeira guerra civil inglesa. Tivo lugar preto de Kineton en Warwickshire, o 23 de outubro de 1642. O seu resultado quedou indeciso e non permitiu aos realistas tomar Londres e así asegurarse unha vitoria rápida sobre os Parlamentarios. A partir desta batalla iniciáronse tres anos de guerra civil.
Duas Igrejas, Penafiel
Duas Igrejas é unha freguesía portuguesa do concello de Penafiel, cun área de 6,11 km² e 2 426 habitantes (2011). Densidade: 397,1 hab/km².
Situación
A freguesía de Duas Igrejas está situada na parte oriental da cidade de Penafiel, apenas a 3 km do centro, ocupando unha área de cerca de 6 km², e ten como patrón Santo Adrião. Ata mediados do século XIX, era coñecida por Canas de Duas Igrejas.
Cultura
O acontecemento festivo máis importante é a festa de Nossa Senhora do Rosário, que se realiza todos os anos, no primeiro domingo de outubro, e é tamén denominada por “Festa da Sopa Seca”.
Seguido da "Festa de São Pedro", que se realiza o día 29 de xuño.
Viciebsk
Viciebsk (en belaruso: Ві́цебск, en łacinka: Viciebsk, pronunciado [ˈvʲitsʲepsk]; en ruso: Ви́тебск, pronunciado [ˈvʲitʲɪpsk]; en polaco: Witebsk; en yiddish: וויטעבסק), é unha cidade de Belarús. É a capital da Rexión de Viciebsk, en 2004 tiña 342 381 habitantes, facéndoa a cuarta cidade máis populosa do país. Está comunicada mediante o Aeroporto de Viciebsk Vostochny e a Base aérea de Viciebsk.
Afiliacións históricas
Ao longo dos séculos, Viciebsk formou parte de diversos estados:
Desde a independencia de Belarús
En xaneiro de 1991, Viciebsk celebrou o primeiro Festival Marc Chagall e en xuño do ano seguinte construíuse un monumento ao pintor na súa rúa natal de Pokrovskaja, amais púxose unha inscición en memoria no muro da súa casa.
Dende 1992, Viciebsk foi fogar do anual Slavianski Bazaar, un festival de arte internacional. Os principais artistas son de Rusia, Belarús e Ucraína, con invitados doutros países, eslavos e non eslavos. Para este festival construíuse o Anfiteatro de Verán.
En 1999, estableceuse a zona de libre comercio "Vitebsk". Dende entón a cidade construíu un Pazo dos deportes de xeo, adeamis de reconstruír o estadio central, a estación de trens e outros lugares históricos, ademais de edificar novas igrexas.
Atraccións turísticas
miniatura|Panorama de Viciebsk nun [[Billetes do rublo belaruso|billete de 10.000 rublos belarusos]] A cidade conservou durante moito tempo un dos edificios máis vellos do país, a Igrexa da Anunciación, edificio que se remonta ao período do Rus de Kíiv. Foi construído sobre o 1140, e recontruído nos séculos XIV e XVII, reparado en 1883 e destruído polo goberno comunista no 1961. Só se conservaban restos ata 1992, cando foi reconstruída a versión orixinal.
Milicias de Santiago
thumb|Bandeira das Milicias de Santiago.
Viciebsk
Educación
As principais universidades de Viciebsk son a Universidade Estatal de Tecnoloxía de Viciebsk, a Universidade Estatal de Saúde de Viciebsk e a Universidade Estatal Pyotr Masherov.
Milicias de Santiago
As Milicias de Santiago, tamén denominadas Milicias de Compostela e referidas de maneira retrospectiva como Milicia Española de Santiago logo da súa integración na Milicia Nacional de FET y de las JONS, foron unha organización cívica militar dependente do Exército Español que actuou durante a Guerra Civil como forza represiva e de retagarda complementaria ao Exército e á Garda Civil prestando servizos especiais de vixilancia e defensa da poboación en Santiago de Compostela.
Historia
As Milicias de Santiago apareceron en Santiago de Compostela, ao mesmo tempo que outras forzas paramilitares análogas de nomes semellantes establecidas nas principais cidades de Galicia, o mesmo día do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Dependían directamente do Exército, que se encargou da súa organización e dirixiu a súa preparación e orientación como forza complementaria do mesmo Exército e da Garda Civil. Estaba integrada por membros que pola súa idade, estado civil ou profesión non podían incorporarse á primeira liña de combate, pero que solidarizándose na defensa da fe e a tradición desexaban cooperar cos golpistas na cidade.
Actuaban como forza de retagarda, prestando servizos de vixilancia e defensa de Santiago de Compostela e os seus arredores por medio de gardas de determinados postos, controles de estradas e protección de convois dirixidos á fronte, así como servizos de intelixencia e misións especiais coordinadas coas forzas militares e os efectivos paramilitares da cidade, repartidos entre os milicianos do Requeté, a Falange Española de las JONS e as Juventudes de Acción Popular.
Organización
En decembro de 1936 investiron Caballero Miliciano Honorario ao escritor Federico García Sanchiz, fillo adoptivo da cidade ao que meses atrás a alcaldía republicana lle revocara a distinción por motivos ideolóxicos.