cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lolium
Descrición
Son herbas anuais ou perennes, mesotérmicas, con follas planas e tenras. Posúen unha espiga terminal, dística, comprimida, co raque artellado. As espículas son plurifloras, alternas e solitarias en cada nó, as laterais cunha soa gluma e a terminal con dúas, dispostas no mesmo plano ca o raque. A raquilla áchase artellada por riba das glumas e entre os antecios. A gluma superior é lanceolada, rexa. A lemma é oblonga ou lanceolada co dorso arredondado. A pálea é bicarenada, apenas menor ca a lemma. A flor é hermafrodita con tres estames. O cariopse é oblongo e atópase adherido ás glumelas. O número cromosómico básico do xénero é x=7. Ademais do bíblico xoio (Lolium temulentum L. ), considerado unha maleza moi daniña, dentro do xénero áchanse tamén especies de grande importancia forraxeira en rexións de clima temperado coma a herba de Vigo (L. multiflorum Lam. ) e o ballico ou raigrás (L. perenne L. )
Cultivo e usos
Lolium contén varias especies moi importantes coma pasteiros forraxeiros e para céspede, notabelmente o estadio The Championships, Wimbledon. Para gandaría, producen un forraxe de moi boa calidade e palatabilidade. Úsanse tamén estas especies para programas de control de erosión de solos.
Algunhas especies, particularmente L. temulentum (xoio), son malezas afectando severamente a produción do trigo e doutras culturas. O pole de raigrás é unha das maiores causas da febre do feo.
Rachel de Queiroz
Rachel de Queiroz, nada na Fortaleza o 17 de novembro de 1910 e finada no Río de Xaneiro o 4 de novembro de 2003, foi unha tradutora, novelista, escritora, xornalista, cronista prolífica e importante dramaturga brasileira.
Lolium
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 83. 1753. A especie tipo é: Lolium perenne L. Lolium : nome xenérico dado por Virxilio a unha maleza problemática. Ten un número de cromosomas de: x = 7. 2n = 14 e 28. 2 e 4 ploidias. Cromosomas ‘grandes’.
Rachel de Queiroz
Traxectoria
esquerda|miniatura|Rachel de Queiroz, 1954. [[Arquivo Nacional do Brasil|Arquivo Nacional.]] Autora destacada na ficción social nordestina. Foi a primeira muller a ingresar na Academia Brasileira de Letras. En 1993, foi a primeira muller galardoada co Premio Camões. Ingresou na Academia Cearense de Letras o día 15 de agosto de 1994, na ocasión do centenario da institución.
Lolium
Sinonimia
miniatura|right|Ilustración de Lolium temulentum (Poison Darnel)|240px
Rachel de Queiroz
Traxectoria
Rachel era filla de Daniel de Queiroz Lima e Clotilde Franklin de Queiroz, descendente polo lado materno da familia de José de Alencar.
En 1915, tras unha gran seca, múdase con seus pais para o Río de Xaneiro e pouco despois para Belén do Pará. Retornou para Fortaleza dous anos despois.
En 1925 concluíu o curso normal no Colexio da Inmaculada Conceição. Comeza a interesarse pola política social en 1928-1929 ao ingresar no que restaba do Bloco Operário Camponês en Fortaleza, formando o primeiro núcleo do Partido Comunista Brasileiro. En 1933 comeza a disentir da dirección e aproxímase a Lívio Xavier e o seu grupo en São Paulo, alí indo morar até 1934. Milita entón con Aristides Lobo, Plínio Mello, Mário Pedrosa, Lívio Xavier, afiliándose ao sindicato dos profesores de ensino libre, controlado naquel tempo polos trotskistas.
Foi prendida en 1937, en Fortaleza, acusada de ser comunista. Exemplares das súas novelas foron queimadas. En 1964, apoiou a ditadura militar que se instalou no Brasil. Integrou o Consello Federal de Cultura e o diretório nacional da ARENA, partido político de sustentação do réxime.
En 1932, casou co poeta José Auto da Cruz Oliveira, separándose en 1939. No ano seguinte, casou novamente co médico Oyama de Macedo, con quen permanece até o seu falecemento en 1982.
Morreu o 4 de novembro de 2003, vítima de problemas cardíacos, no seu apartamento no Río de Xaneiro, días antes de completar 93 anos.
Xornalismo e literatura
A autora é celebrada como un dos principais representantes do rexionalismo modernista.
Aos dezanove anos, ficou recoñecida no Brasil ao publicar O Quinze (1927), novela que mostra a loita do pobo nordestino contra a seca e a miseria. Demostrando preocupación por cuestións sociais e hábil na análise psicolóxica dos seus personaxes, destaca polo desenvolvemento da novela nordestina.
Lanzou Dôra, Doralina en 1975, e despois Memorial de Maria Moura (1992), saga dunha cangaceira nordestina adaptada para a televisión en 1994 nunha miniserie presentada pola Rede Globo. Exhibida entre maio e xuño de 1994 no Brasil, foi presentada en Angola, Bolivia, Canadá, Guatemala, Indonesia, Nicaragua, Panamá, Perú, Porto Rico, Portugal, República Dominicana, Uruguai e Venezuela, sendo lanzada en DVD en 2004.
Publicou un volume de memorias en 1998. Transforma a súa Fazenda Não Me Deixes, propiedade localizada en Quixadá, estado do Ceará, en reserva particular do patrimonio natural.
En 1955 publicou o seu primeiro drama, "Lampião" baseado na vida do lendario "cangaceiro" (xusticieiro) do Nordeste. A obra foi representada no Río de Xaneiro, no Teatro Municipal, e en São Paulo, no Teatro Leopoldo Fróes. En 1971 entresouse na literatura infantil con "O Menino Mágico",que levou o premio "Jaboti" da "Câmara Brasileira do Livro".miniatura|Vídeo sobre Raquel de Queiroz na ABL, 1977. Rachel de Queiroz dedicouse sobre todo ao xornalismo. Estreouse na prensa no xornal O Ceará, escribindo crónicas e poemas de carácter modernista so o pseudônimo de Rita de Queluz. Escribiu unha columna semanal para o diario "O Estado de São Paulo". Colaborou durante anos no "Diário de Notícias", logo na revista "O Cruzeiro", onde foi cronista exclusiva. Tamén colaborou en "O Jornal", "Última Hora", e "Jornal do Comércio". De aí xurdiu o libro de crónicas "A Donzela e a Moura Torta", publicado en 1948. Seguiría en 1958 "100 Crônicas Escolhidas".
A súa obra foi traducida e publicada en francés, inglés, alemán e xaponés.
No fin da vida, cuestionada sobre o porqué de continuar escribindo literatura, respondeu: “Vostede quedou embarazada? Cando se queda embarazada é imperativo parir.”
Academia Brasileira de Letras
Concorreu contra o xurista Pontes de Miranda para a vaga de Cândido Moto Fillo da cadeira 5 da Academia Brasileira de Letras. A votación do 4 de agosto de 1977 foi de 23 votos, contra 15 datos ao opositor e un en branco. Tomou posesión o 4 de novembro de 1977. Recibida por Adonias Fillo, foi a quinta ocupante da cadeira 5, que ten como patrono Bernardo Guimarães. Foi a primeira muller que ingresou na ABL.
Principais premios
miniatura|Posesión na Academia Brasileira de Letras, en 1977. miniatura|Rachel de Queiroz cos amigos Adonias Filho (esquerda), e Gilberto Freyre (dereita). miniatura|Homenaxeada en [[selo postal da Serbia, en 2011.]] miniatura|Estatua de Rachel de Queiroz na praza dos Leóns, en Fortaleza.
Obras
miniatura|Facenda Non Me Deixes.
Reunidas de Narrativa
O día 4 de decembro de 2003, un mes despois da súa morte, foi lanzado na Academia Brasileira de Letras o libro Rachel de Queiroz, Um perfil biográfico da escritora, froito dunha longa pescuda realizada pola xornalista Socorro Acioli, publicado polas Edicións Demócrito Rocha.
A súa biografía foi narrada no libro No Alpendre con Rachel, de autoría de José Luís Lira, lanzado na Academia Brasileira de Letras en 10 de xullo de 2003, poucos meses antes do falecemento da escritora.
Mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares
O mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares é un mosteiro medieval situado na parroquia de Ferreira de Pallares, no concello de Guntín.
Historia
Fundouse no ano 909 polos condes don Ero Fernández e dona Laura; aínda que, o mosteiro existía antes da doazón de Ero e Elvira, pese a que a importancia da doazón fixo que os considerasen fundadores.A súa netaa condesa Ocrocia Gosteez ergeuse contra o rei Fernando I de León.
Desde principios do século X, as doazóns ao mosteiro prodíganse, igual que no século XI e continúan no século XII coas de Afonso VII, Afonso XI, Fernando Muñiz, a condesa Fronilde e Afonso IX.
Ao longo do século XIII, o patrimonio do mosteiro segue aumentando grazas a doazóns e permutas, coma a realizada co bispo de Lugo, Martín, o 18 de xaneiro de 1228, ou mediante compra (a do abade Martín o 3 de febreiro de 1228). A posesión destes bens non foi sempre pacífica e ás veces tivo que intervir o propio monarca. A protección real foi continua: Sancho IV, Fernando IV, Afonso XI, Pedro I e Xoán I confirmaron e sentenciaron en varias ocasións a favor do cenobio.
Cando, a petición dos Reis Católicos, se leva a cabo a reforma dos mosteiros galegos, Ferreira de Pallares foi anexionado por San Xián a Samos no ano 1517. A anexión foi sancionada pola bula de León X. Desde este momento queda como priorado dependente do mosteiro de Samos ata a exclaustración do ano 1835.
Na actualidade é unha simple parroquia da diocese de Lugo.
A igrexa mosteiro é, segundo Yepes, unha das mellores de todo o bispado de Lugo. Nela mestúranse fórmulas e solucións románicas con outras protogóticas. Conserva dous sepulcros do gótico flamíxero da liñaxe dos Rodeiro.
Juan Francisco Lezama
Juan Francisco Lezama García, nado en Bilbao o 24 de maio de 1916, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1943–44 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros esa campaña no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse con gol na xornada 23, nunha vitoria fronte ao Celta de Vigo no vello campo de Riazor (3–2). Volvería xogar na xornada seguinte, tamén con gol, pero esta vez cun resultado desfavorable contra o Real Oviedo a domicilio (4–2). Nesa campaña compartiu suplencia na dianteira xunto con José Gutiérrez Verdín e Vicente Valle.
Na tempada 1944–45 foi titular en 22 encontros, conseguindo 2 goles. Formou parte da dianteira xunto con José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División.
Sia
Sia Kate Isobelle Furler, nada o 18 de decembro de 1975 en Adelaida, máis coñecida como Sia, é unha cantante e produtora musical australiana.
Traxectoria
No ano 2000, o seu sinxelo "Taken for Granted" estivo no top 10 do Reino Unido. O seu álbum musical Some People Have Real Problems estivo entre os 50 máis vendidos nos Estados Unidos segundo a listaxe de Billboard 200. No ano 2005, a súa canción "Breathe Me" apareceu na escena final da serie "Six Feet Under". Nos Premios musicais ARIA de 2009, Sia gañou o premio para o mellor DVD musical. Na edición de 2010 acadou seis nomeamentos e gañou o premio ao mellor lanzamento musical por We Are Born e ao mellor vídeo musical para a canción "Clap Your Hands". Colaborou con David Guetta na canción "Titanium" e na produción do sinxelo "She Wolf (Falling to Pieces)" e "Wild Ones" co rapeiro Flo Rida. As tres cancións acadaron grande éxito internacional.
No 2014, o seu sinxelo "Chandelier" chegou a posicionarse na oitava posición no Billboard Hot 100 e recibiu catro nomeamentos aos Premios Grammy.
Lobaces
O topónimo galego Lobaces pode referirse a:
Sapoconcho común
O sapoconcho común (Emys orbicularis) é unha tartaruga da familia Emydidae e única representante do xénero Emys, que se atopa no centro e sur de Europa, Asia Occidental, Norteamérica e a zona mediterránea de África. Vive preto ou en cursos de auga cuxa corrente sexa lenta e inverna durante máis de sete meses ao ano no fondo da auga. É unha tartaruga de tamaño medio e varía segundo as zonas entre 12 e 38 cm de lonxitude. A súa casca é marrón con zonas verdosas e algunha mancha amarelada.
Parasitos
Esta especie pode albergar diversas especies de parasitos, incluídos Haemogregarina stepanovi, monoxéneos do xénero Polystomoides, trematodos vasculares do xénero Spirhapalum e varias especies de nematodos.
Arnette Hallman
Arnette Lamar Hallman Scharfhausen, nado o 6 de xaneiro de 1988 en Lisboa, Portugal, é un xogador profesional de baloncesto español que actualmente xoga para o Académica de Coimbra da Liga Portuguesa de Baloncesto. Cunha estatura de 1,98 metros xoga na posición de aleiro.
Traxectoria
De pai estadounidense e nai española, Hallman naceu na cidade portuguesa de Lisboa, onde comezou a xogar ao baloncesto no colexio de Alges. Cómpre destacar que o seu pai tamén foi xogador de baloncesto da universidade de Purdue na NCAA, chegando a ser elixido no draft da NBA na posición oitenta polos Boston Celtics. Hallman despois do colexio ingresa no Sport Lisboa Benfica Lisboeta, onde xoga na liga UZO e Proliga. En 2007, mentres xogaba no Benfica, asina polas categorías inferiores do Breogán, xogando posteriormente cedido no Belenenses Hyundai Lusitor da UZO. Hallman, por mor da súa nacionalidade española, foi nomeado en 2008 "Xogador Bosman do Ano" da Proliga portuguesa.
Man Negra
Man Negra pode referirse a:
Rana Plaza
Rana Plaza pode refererirse a:
A Fraga Chá, Cambás, Aranga
A Fraga Chá é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña oito habitantes (dous homes e seis mulleres).
Ferroi
O topónimo galego Ferroi pode referirse a:
Vrancea
Vrancea é un condado de Romanía, na rexión histórica de Moldavia. A súa capital é Focşani. En 2002 tiña unha poboación de 387.632 e unha densidade de poboación de 80 h/km², o 98% da poboación é de etnia romanesa.
Lista dos presidentes de Filipinas
O presidente de Filipinas é o xefe de Estado e xefe de goberno de Filipinas.
Segundo a Constitución de Filipinas de 1987, o presidente do país é elixido polo pobo para un único período de 6 anos. Esta é a lista de presidentes de Filipinas dende a independencia do país ata hoxe.
Antes da Primeira República
Durante a colonización española, as illas formaban a Capitanía xeneral de Filipinas. A monarquía española estaba representada polo Gobernador Xeral de 1565 a 1898. España cedeu todas as súas restantes posesións, incluídas as Filipinas, ao final da guerra hispano-estadounidense a través do Tratado de París.
1899–1901: Primeira República (República de Malolos)
A Primeira República Filipina inaugurouse o 23 de xaneiro de 1899 en Malolos e rematou o 23 de marzo de 1901 cando o presidente Emilio Aguinaldo foi capturado polos estadounidenses en Palanan.
Os americanos xa comezaran a controlar as zonas non controladas pola Primeira República despois da cesión española. O presidente dos Estados Unidos estivo representado primeiro por gobernadores militares e despois por gobernadores xerais civís ata 1935.
1935-1946: Mancomunidade
A Mancomunidade Filipina creouse o 15 de novembro de 1935 en Manila e rematou coa independencia de Filipinas o 4 de xullo de 1946. Tras a invasión xaponesa de Filipinas no transcurso da Segunda guerra mundial, o goberno da Mancomunidade exiliouse nos Estados Unidos e existiu de xeito paralelo ao goberno da Segunda República, controlado polos xaponeses.
1943-1945: Segunda República
A Segunda República proclamouse o 14 de outubro de 1943 en Manila e rematou cando o presidente José Paciano Laurel a disolveu o 17 de agosto de 1945, en Toquio. Era un goberno marioneta colocado polo imperio xaponés tras a súa invasión do país durante a Segunda guerra mundial. O goberno da Mancomunidade continuou existindo no exilio, polo que nese momento había dous presidentes simultáneos.
1946-1972: Terceira República
A Terceira República comezou cando os americanos concederon a independencia a Filipinas o 4 de xullo de 1946 e rematou coa imposición da lei marcial polo presidente
Ferdinand Marcos o 21 de setembro de 1972.
1972-1987: Lei marcial e Cuarta República
O presidente Ferdinand Marcos gobernou por decreto despois de declarar a lei marcial o 23 de setembro de 1972. Inaugurou a "Nova Sociedade" despois de que se ratificase unha nova constitución o 17 de xaneiro de 1973. Declarou a Cuarta República o 17 de xaneiro de 1981, tras levantar a lei marcial.
1987-presente: Quinta República
A presidenta Corazón Aquino inaugurou a Quinta República despois de que a actual constitución fose ratificada. O plebiscito tivo lugar o 2 de febreiro de 1987.
Ciclina
As ciclinas son unha familia de proteínas que controlan a progresión das células polas sucesivas fases do ciclo celular ao activaren os encimas quinases dependentes de ciclinas (Cdk). As ciclinas non teñen actividade encimática propia, pero actúan formando un complexo coas Cdk, que si a teñen.
Función
miniatura|esquerda|500px|Expresión das ciclinas humanas durante o [[ciclo celular.]]
As ciclinas déuselle orixinalmente o seu nome porque a súa concentración varía de forma cíclica durante o ciclo celular. Porén, debe terse en conta que agora se clasifican pola estrutura de caixa de ciclina conservada que teñen, e non todas estas ciclinas varían os seus niveis ao longo do ciclo celular. As oscilacións das ciclinas, fundamentalmente flutuacións na expresión xénica e destrución das ciclinas pola vía do proteasoma mediada por ubiquitina, induce oscilacións na actividade das quinases dependentes de ciclina ou Cdk que impulsa o ciclo celular. Unha ciclina forma un complexo cunha Cdk, o cal empeza a activar a Cdk, pero a activación completa require tamén fosforilación. A formación do complexo ten como resultado a activación do centro activo da Cdk. As ciclinas non teñen actividade encimática propia senón que teñen sitios de unión para algúns substratos e dirixen as Cdks a localizacións subcelulares específicas.
Foron descubertas por R. Timothy Hunt en 1982 mentres estudaba o ciclo celular do ourizo de mar.
Nunha entrevista para o programa da BBC "The Life Scientific" (do 13/12/2011), R. Timothy Hunt explicou que o nome "ciclina" fora escollido orixinalmente pola súa afección ao ciclismo. Pero despois de acuñado o termo quedou establecida a importancia destas proteínas no ciclo celular. Como, por tanto, o nome era apropiado, tivo éxito. R. Timothy Hunt: "Por certo, o nome ciclina, que eu acuñei, foi realmente unha broma, é porque me gustaba o ciclismo moito daquela, pero veñen e van no ciclo celular...".
As ciclinas cando se unen coas quinases dependentes delas, como a p34 (cdc2) ou cdk1, forman o factor promotor da maduración (MPF). Os MPFs activan outras proteínas por medio da fosforilación. Estas proteínas fosforiladas, á súa vez, son responsables de eventos específicos durante o ciclo de división como a formación de microtúbulos e a remodelación da cromatina. As ciclinas poden dividirse en catro clases baseándose no seu comportamento no ciclo celular de células somáticas de vertebrados e células de lévedos: ciclinas G1/S, ciclinas S, ciclinas G2, ciclinas M. Esta división é útil cando se está a falar fundamentalmente do ciclo celular, pero non é universal, xa que algunhas ciclinas teñen diferentes funcións ou aparecen en distintos momentos en diferentes tipos celulares.
As ciclinas G1/S aumentan ao final da fase G1 e diminúen ao inicio da fase S. O complexo Cdk-ciclina G1/S empeza a inducir o proceso inicial da replicación do ADN, principalmente ao deter sistemas que impiden a actividade das CdK da fase S na fase G1. As ciclinas tamén promoven outras actividades para que progrese o ciclo celular, como a duplicación do centrosoma en vertebrados ou do corpo polar do fuso en lévedos. O seu aumento en presenza de ciclinas G1/S vai en paralelo ao aumento de ciclinas S.
As ciclinas S únense ás Cdk e o complexo formado induce directamente a replicación do ADN. Os niveis de ciclinas S permanecen altos, non só durante a fase S, senón tamén na fase G2 e inicio da mitose para promover os eventos iniciais da mitose.
As concentracións de ciclinas M elévanse a medida que a célula empeza a entrar na mitose e as concentracións chegan ao seu máximo na metafase. Os cambios na célula no ciclo celular, como a ensamblaxe do fuso mitótico e o aliñamento de cromátides irmás ao longo dos fusos, son inducidas por complexos de ciclina M-Cdk. A destrución das ciclinas M durane a metafase e anafase, despois de que se supera o punto de control da ensamblaxe do fuso, causa a saída da célula da mitose e a citocinese.
As ciclinas G1 non se comportan como as outras ciclinas, porque as súas concentracións aumentan gradualmente (sen oscilacións) ao longo do ciclo celular baseándose en sinais reguladores do crecemento externas e no crecemento celular. A presenza de ciclinas G coordina o crecemento da célula coa entrada nun novo ciclo celular.
Estrutura de dominios
As ciclinas son xeralmente moi diferentes unhas das outras en estrutura primaria (secuencia de aminoácidos). Porén, todos os membros da familia das ciclinas son similares nos 100 aminoácidos que constitúen a chamada caixa de ciclina (cyclin box). As ciclinas conteñen dous dominios de pregamento todo α similar, o primeiro localizado no extremo N-terminal e o segundo no C-terminal. Pénsase que todas as ciclinas conteñen unha estrrutura terciaria similar de dous dominios compactos de 5 hélices α. O primeiro deles é a caixa de ciclina conservada, fóra da cal as ciclinas son diferentes. Por exemplo, as rexións amino terminais das ciclinas S e M conteñen curtos motivos de caixa de destrución que marcan estas proteínas para a proteólise na mitose.
Tipos
Hai varios tipos de ciclinas que son activos en diferentes partes do ciclo celular e que causan que as Cdk fosforilen diversos substratos. Hai tamén ciclinas "orfas" para as cales non se identificou ningún Cdk co que se asocien. Por exemplo, a ciclina F é unha ciclina orfa que é esencial para a transición G2/M. Un estudo feito en C. elegans serviu para descubrir os papeis específicos das ciclinas mitóticas. Estudos recentes indicaron que a ciclina A crea un ambiente celular que promove a separación dos microtúbulos dos cinetocoros na prometafase para asegurar unha eficaz corrección de erros e unha fiel segregación dos cromosomas. As células deben separar (segregar) os seus cromosomas con precisión, o que é un proceso que depende da adhesion bi-orientada dos cromosomas aos microtúbulos do fuso por medio dunhas estruturas especializads chamadas cinetocoros. Nas fases iniciais da división, hai numerosos erros na unión entre os cinetocoros dos cromosomas e os microtúbulos do fuso. A unión inestable entre eles promove a corrección deses erros ao causar unha separación constante, o realiñamento e a nova unión dos microtúbulos aos cinetocoros nas células a medida que tratan de atopar a correcta adhesión entre eles. A proteína ciclina A goberna este proceso de reaxuste ao mantelo en funcionmento ata que se eliminan os erros. En células normais, a expresión persistente da ciclina A impide a estabilización dos microtúbulos unidos aos cinetocoros mesmo en células con cromosomas aliñados. A medida que diminúen os niveis de ciclina A, as adhesións dos microtúbulos fanse máis estables, o que permite que os cromosomas se dividan correctamente conforme avanza a división celular. Pero en células deficientes en ciclina A, as adhesións dos microtúbulos quedan estabilizadas prematuramente. En consecuencia, estas células poden fracasar na corrección de erros, o que pode orixinar maiores taxas de erros na segregación dos cromosomas.
Grupos principais
Hai dous grupos principais de ciclinas:
Subtipos
Os subtipos de ciclinas específicos inclúen:
Outras proteínas que conteñen este dominio
Ademais, as seguintes proteínas humanas conteñen o dominio de ciclina:
CABLES2, CNTD1, CNTD2
Historia
Leland H. Hartwell, R. Timothy Hunt, e Paul M. Nurse gañaron o Premio Nobel de Medicina de 2001 polo seu descubrimento das ciclinas e das quinases dependentes de ciclina.
Ovo duro
miniatura|301x301px|Ovo duro. miniatura|200x200px|Ovo sobre-cocido, pódese ver completamente callada a xema e a clara. O ovo duro, tamén chamado ovo cocido ou ovo fervido, é un ovo —polo xeral de galiña— que se cociña coa casca en moira ou auga a ferver durante aproximadamente oito minutos até callaren a xema e a clara  O ovo mantén a súa casca íntegra durante a cocedura. O ovo que se cociña sen a casca en auga a ferver con vinagre durante aproximadamente tres minutos até callar a clara coñécese coma ovo escalfado.
Os ovos sobrecocidos amosan a clara en cor branca e a xema en cor amarela, completamente solidificadas. De aquí vén a expresión «ovo duro». Os ovos cocidos cómense xeralmente en Europa —máis no norte ca no sur— e nas Américas, así como noutras partes de Occidente. Xeralmente, considéranse máis doados de cociñar que outras formas de preparar ovos —como tortilla, fritidos etc.—, e os ovos duros sobrecocidos son máis fáciles de cociñar que os ovos lixeiramente fervidos.
Os ovos son unha fonte alimenticia abundante, rica en proteínas na clara e xema, así como vitaminas nesta última. O seu consumo é recomendábel a calquera idade, debendo variar en función do resto de alimentos que compoñan a dieta, actividade física, metabolismo, niveis de colesterol en sangue, etc. Son cantidades aceptábeis e mesmo recomendadas de 3 a 4 por semana para nenos, e de 3 a 5 por semana para adultos. Xeralmente, non se recomendan inxestas maiores por mor do alto contido de colesterol da súa xema, dado que, aínda que os niveis de colesterol no sangue dependen especialmente de factores xenéticos, a predisposición a acumulalo en exceso combátese reducindo a súa inxesta. Respecto das propiedades enerxéticas, un ovo duro achega 80 calorías aproximadamente, mentres ca un ovo cocido achega 100 calorías.
Tipos de ovos duros
miniatura|250x250px|Ovos cocidos. O tempo de cocedura de esquerda a dereita é: 4 minutos, 7 minutos, 9 minutos. A única diferenza para a tipoloxía dos ovos duros é o tempo de cocedura na moira: Para calibrar mellor o tempo de cocción adóitase usar un temporizador específico para a cocción de ovos denominado egg timer.
Conserva
Para saber se un ovo cru está pasado de data, un truco caseiro é colocalo nun vaso de auga. Se aboia, significa que xa non é apto para o seu consumo. Se vaise ao fondo do vaso, pódese comer. Os ovos duros adóitanse conservar de diferentes xeitos. Un dos máis populares é sometelo a unha inmersión, sen a casca, nunha solución salina con vinagre —ovos encurtidos— que permite a conserva destes durante meses, podéndose consumir tras este tempo. Os ovos cocidos poden conxelarse e ficar neste estado durante varios meses.
Un ovo duro consérvase nun sitio fresco catro días coa casca e dous días sen ela.
Arte visigótica
miniatura|Altar da [[igrexa de Santa Comba de Bande.]] A arte visigótica é aquela que designa as expresións artísticas creadas polos visigodos, que entraron na Península Ibérica no ano 415 e se converteron no pobo dominante da rexión até a invasión musulmá no 711. Este período da arte ibérica se notabiliza pola arquitectura, artesanado (especialmente ourivaría) e a escrita visigótica. O impulso artístico provén da man de Santo Isidoro (As Etimoloxías) e maila unidade política e relixiosa de Recaredo.
Contexto histórico
A división do Imperio Romano por Teodosio produciu a ruptura da unidade cultural do mundo antigo. A crise do mundo romano apareceu no século III, debido á gran crise económica que padecía o Imperio e maila presión dos pobos xermánicos, que remataron co seu asentamento nestes territorios, dando lugar á aparición dun horizonte cultural fragmentado con manifestacións artísticas moi diversas en cada rexión.
Características xerais
A arte visigótica, a podemos atopar en forma de arquitectura, escultura e ourivaría, mais non en forma de pintura. A relixión xoga un papel fundamental, polo feito de que a arte e os espazos con finalidade política ou privada poden ser reutilizados da época hispanorromana, mais no aspecto relixioso hai unha ruptura total. As súas influencias son variadas, con aspectos da arte prerromana, grega, norteafricana, paleocristiá e bizantina.
Arquitectura
miniatura|Iconografía do capitel e perpiaño dereito, e celosía da [[capela de San Xes de Francelos.]] miniatura|Capela Maior do [[século VI do mosteiro de San Pedro de Rocas, escavada na rocha.]] O tipo de construcións son igrexas pequenas, situadas no campo e erguidas mediante perpiaños. As súas características principais sonː
Algunhas das igrexas que pertencen a esta arte son:
Souto, Sabrexo, Vila de Cruces
Souto é un lugar da parroquia de Sabrexo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 25 habitantes con respecto ao ano 2000.
Seungriho
Seungriho (en 승리호) é un filme surcoreano de 2021 dirixido por Jo Sung-hee. Está protagonizado por Song Joong-ki, Kim Tae-ri, Jin Seon-kyu e Yoo Hae-jin. Considerado como o primeiro "blockbuster" espacial coreano, estreouse en Netflix o 5 de febreiro de 2021.
Sinopse
No ano 2092, a Terra converteuse nun planeta case inhabitable. A corporación UTS constrúe un novo fogar en órbita para a humanidade. Mais só uns poucos escollidos poden acceder a el.
Vilaseca
O topónimo Vilaseca pode referirse a:
Coroa groenlandesa
Para outras moedas coa denominación de "coroa", véxase a páxina de homónimos Coroa (moeda).
A croa groenlandesa (en groenlandés: kalaallit koruuni; en dinamarqués: grønlandsk krone) foi unha moeda emitida en Groenlandia durante o seu período como territorio colonial de Dinamarca, creada a partir da coroa dinamarquesa. A mesma denominación se usou para unha tentativa moderna de establecemento dunha unidade monetaria en Groenlandia, aínda que finalmente a idea foi rexeitada en 2009.
Na actualidade, a moeda circulante en Groenlandia é a coroa dinamarquesa, dividida en 100 øre, que se implantou en 1875.
A coroa groenlandesa nunca foi concibida como unha moeda independente, senón como unha versión da coroa dinamarquesa. Consecuentemente, nunca dispuxo dun código ISO 4217 propio, senón que sempre compartiu o DKK da coroa dinamarquesa.
Historia
En Dinamarca, a coroa substituíu o rigsdaler o 1 de xaneiro de 1875 a razón de dúas coroas por cada rigsdaler. Desde esa data, todas as emisións de coroas groenlandesas tiveron un valor equivalente ao da coroa dinamarquesa.
Durante as derradeiras décadas do século XIX, cando Groenlandia aínda era unha colonia dinamarquesa, había diversas compañías de Dinamarca que operaban na colonia e que realizaban alí as súas propias emisións de moeda. Naquela época e no primeiro terzo do século XX tamén se introduciron moedas de cinc e de aluminio para a súa circulación en diversos territorios, como Amassalik, onde se acababan de asentar establecementos coloniais.
Xa no século XX, entre 1926 e 1964, a institución gobernamental dinamarquesa que monopolizaba o comercio con Groenlandia, Kongelig Grønlandske Handel ("Comercio Real de Groenlandia") emitiu unha serie de moedas para a súa circulación nese territorio. E en 1944, a Administración colonial emitiu unha moeda de cinco coroas groenlandesas cun deseño moi similar ao da peza dunha coroa dinamarquesa circulante, pero producida pola US Mint, na súa ceca de Filadelfia. As colonias groenlandesas incorporaron a Dinamarca en 1953 eco status de provincias, por un cambio na súa constitución; no entanto, a Administración de Groenlandia seguiu a emitir os seus propios billetes de coroas groenlandesas ata 1968.
En 2006, o Goberno dinamarqués e a autoridade local groenlandesa anunciaron que se chegara a un acordo para producir unha versión propia para Groenlandia dos billetes da coroa dinamarquesa (DKK), e unha situación similar tamén para a coroa feroesa. O proxecto de lei, que foi aprobado por unanimidade polo Parlamento de Dinamarca, establecía o seguinte:
" Existe unha política monetaria para todo o reino. Esta responsabilidade recae no Banco Nacional de Dinamarca (Danmarks Nationalbank), que é, en consecuencia, o banco central de todo o reino, e a coroa dinamarquesa é a moeda de todo o reino. Esta lei non modifica tal situación. Independentemente da introdución dos billetes groenlandeses, aplícase a mesma moeda que no resto de Dinamarca. Xa que logo, os billetes groenlandeses son unha forma particular da coroa dinamarquesa e deben entenderse como billetes estándar do banco nacional co texto en groenlandés. — Parlamento de Dinamarca. Lei 42 da sesión 2006-07."
Porén, como resultado dunha votación a mediados de outubro de 2009, decidiuse non introducir os billetes propios polo momento.
Moedas
En 1926 a Administración groenlandesa emitiu moedas de cuproníquel de 25 øre, e de aluminio-bronce de 50 øre e dunha coroa groenlandesa, coa inscrición Grønlands Styrelse ("Goberno de Groenlandia") e coa imaxe dun oso polar nos seus reversos. Estas moedas eran da mesma composición e das mesmas dimensións que as correspondentes da coroa dinamarquesa.
En 1953, Dinamarca lanzou unha moeda de dúas coroas para conmemorar o comezo dunha campaña contra a tuberculose en Groenlandia, cuxa tiraxe foi de 200.000 exemplares. No anverso figuran os perfís do rei e da raíña de Dinamarca e os reversos amosan un mapa da illa co seu nome en groenlandés: Kalåtdlit Nunat. No entanto, esta moeda considérase parte das series de coroa dinamarquesa, e non da groenlandesa.
Billetes
En 1874, a compañía Handelsstederne i Grønland emitiu billetes de 50 øre e dunha coroa, serie que completou o ano seguinte co valor de 25 øre e en 1887 co billete de 5 coroas. Esa compañía continuou a emitir billetes ata 1905.
En 1911 o Kongelig Grønlandske Handel ("Comercio Real de Groenlandia") comezou as súas emisións de papel moeda, con billetes de 25 e 50 øre, e de 1 e 5 coroas.
En 1913 introducíronse uns novos billetes coloniais, nos que figura a inscrición Styrelse af Kolonierne i Grønland ("Goberno das Colonias en Groenlandia") como indicación da autoridade emisora, con valores faciais de 25 e 50 øre, e de 1 e 5 coroas. A partir de 1926, os billetes coloniais marcáronse coa inscrición Grønlands Styrelse ("Goberno de Groenlandia"), cesaron as emisións de valores por baixo das 5 coroas e introducíronse os de 10 e 50 coroas.
A Infesta, Requián, Betanzos
A Infesta é un lugar da parroquia de Requián no concello coruñés de Betanzos na Comarca de Betanzos. Tiña 244 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 105 eran homes e 139 eran mulleres.
Paleozooloxía
Os restos obxecto da paleozooloxía atópanse dende o período Ediacárico da era neoproterozoica, pero non son comúns até finais do período Devoniano na segunda metade da era Paleozoica.
Os dinosauros son o grupo de macrofósiles máis coñecidos e populares. Tamén son moi coñecidos os trilobites, crustáceos, equinodermos braquiópodos, moluscos, tiburóns e numerosos invertebrados. Isto débese a que as partes duras como os ósos, dentes e cunchas resisten a descomposición e convértense en fósiles e, pola contra, os organismos con corpos brandos raramente se fosilizan.
Ponte de Mourentán
A ponte de Mourentán é unha construción de cachotaría do século XVIII con arco apuntado e rasante alombado. Está situada na parroquia de Mourentán, no concello de Arbo. A ponte salva o río Deva e atópase no antigo camiño real que ía de Ribadavia a Salvaterra e Tui. Consta dun só van e a súa luz ten unha lonxitude de 12,40 metros. O seu estado de conservación é bastante bo.
McDonnell Douglas F-15 Eagle
O F-15 Eagle é un caza táctico construído nos Estados Unidos, deseñado para gañar e manter a superioridade aérea no combate aéreo. Fabricado pola McDonnell Douglas e despois de 1996 por Boeing. O primeiro voo efectouse en novembro de 1972.
O derivado F-15E Strike Eagle é un cazabombardeiro que entrou en servizo en 1988.
Teñen este tipo de cazas a Forza Aérea dos Estados Unidos, Forza Aérea Israelí, Forza Aérea de Autodefensa do Xapón e a Real Forza Aérea Saudita.
Historia
Na Guerra de Corea, o F-86 Sabre de ás en frecha era o único caza estadounidense que podía enfrontarse e derrotar o MiG-15 soviético. Máis tarde, en 1965 os MiG-17 derrubaron F-105 Thunderchief que realizaban unha misión de bombardeo en Vietnam. A Intelixencia da USAF foi impresionada cando descubriu que a Unión Soviética estaba construíndo un caza maior, coñecido como MiG-25 Foxbat. Nese momento non se coñecía en occidente que o MiG-25 estaba deseñado como un interceptador de alta velocidade e non como caza de superioridade aérea, sendo a súa vantaxe principal a velocidade, non a manobrabilidade. As grandes aletas e estabilizadores de cola insinuaban que era un caza moi manobrable, o que preocupou á Forza Aérea de que o seu rendemento fose moi superior aos seus homólogos estadounidenses. En realidade, os estabilizadores do MiG eran necesarios para previren a aeronave do acoplamento inercial a altas velocidades e altitudes grandes.
O F-4 Phantom II da Armada e a USAF era o único caza con suficiente potencia, alcance e manobrabilidade para recibir como tarefa o enfrontarse aos cazas soviéticos en voo dentro do rango visual. Os mísiles de alcance medio AIM-7 Sparrow e os AIM-9 Sidewinder adoitaban ser ineficaces a distancias curtas onde só os autocanóns podían ser a única arma eficaz. O Phantom II non tiña orixinalmente un canón xa que a súa función era utilizar os mísiles para derrubar os obxectivos a longas distancias. Tras experiencias de usar contedores externos con metralladoras, finalmente integrouse un canón interno no Phantom.
Había unha necesidade clara dun novo caza que sobrepasase as limitacións do Phantom en distancias curtas e mantivese a superioridade aérea a longas distancias. Tras rexeitar o programa da Armada VFX, que daría como resultado o F-14 Tomcat, por non convir ás súas necesidades, a Forza Aérea deu os seus propios requisitos para o programa Fx (Experimental Fighter), unha especificación para un relativamente lixeiro caza de superioridade aérea. Tres compañías enviaron propostas: Fairchild, North American Aviation e McDonnell Douglas. A USAF anunciou a selección de McDonnell Douglas o 23 de decembro de 1969. O deseño gañador parecíase ao F-14, pero con ás fixas, e non era máis lixeiro ou pequeno que o F-4 que debía substituír. miniatura|Primeiro prototipo do F-15. A versión inicial, designada F-15A para a configuración monopraza e F-15B para o bipraza, estaba impulsado cos novos motores Pratt & Whitney F100 cun pulo superior ao seu peso. Propúxose utilizar un canón GAU-7 de Ford-Philco con munición sen casco pero foi abandonado a prol do canón estándar M61 Vulcan debido a problemas no seu desenvolvemento. O F-15 mantiña os catro mísiles Sparrow en suxeccións laterais da fuselaxe como o Phantom.
O Sparrow é unha arma semiactiva, o que significa que o avión lanzador debe estar continuamente pintando ao obxectivo co seu radar para que o mísil poida alcanzar ao branco. Se o avión debía manobrar para evitar fogo inimigo, o mísil podía perderse. Os mísiles máis avanzados como o AIM-120 AMRAAM e AIM-54 Phoenix, levaba un sistema activo de busca, o que permitía ao avión lanzador "disparar e esquecerse" e disparar a varios obxectivos simultaneamente. O F-15 ten un radar de exploración e disparo a cotas inferiores (coñecido tamén como look down, shoot down) que pode distinguir brancos móbiles a baixa altura como mísiles cruceiros ou bombardeiros e serve tamén como un sistema básico de vixilancia AWACS.
O F-15 usaría tecnoloxía de computación e novos controis e dispositivos de visualización para reducir a carga de traballo do piloto e aforrar o peso dun segundo tripulante. A diferenza do F-4 e o F-14, o F-15 ten unha única cuberta na carlinga o que lle permite maior visibilidade frontal. A USAF presentou o F-15 como o "primeiro caza de superioridade aérea dedicado da USAF dende o F-86 Sabre".
O F-15 sería favorecido por clientes como Israel e o Xapón, e o desenvolvemento do F-15E Strike Eagle produciría un cazabombardeiro que substituíría ao F-111. No entanto, tamén se critica que o F-15 é demasiado grande para combates aéreos e demasiado caro para obter unha gran cantidade para substituír o F-4 e o A-7 o que levou ao programa LWF (Light Weight Fighter) a crear deseños como o F-16 Fighting Falcon e o F/A-18 Hornet.
Deseño
A manobrabilidade do F-15 deriva da súa baixa carga alar (relación entre o peso e a área alar) cunha relación pulo-peso alta, o que lle permite facer xiros pechados sen apenas perder velocidade. O F-15 pode subir a 10.000 metros nuns 60 segundos. Os controis de armas e voo están deseñados para que unha persoa poida utilizalos con seguridade e eficacia nun combate aéreo.
Os sistemas de aviónica inclúen a visualización HUD, radar avanzado, sistema de navegación inercial, instrumentos de voo, comunicacións en UHF, sistema de navegación táctico e sistema de aterraxe instrumental. Ten tamén instalado internamente un sistema de guerra electrónica táctica, un sistema de identificación de inimigos-amigos, un grupo de contramedidas electrónicas e un computador dixital central. miniatura|Un F-15 preparándose para repostar combustible dun KC-135 Stratotanker. A pantalla de visualización (HUD) proxecta, a través dun combinador, toda a información de voo esencial recollida polos sistemas integrados de aviónica. Esta pantalla, visible para calquera tipo de condición de luz, proporciona ao piloto a información necesaria para rastrexar e destruír unha aeronave inimiga sen a necesidade de ollar os instrumentos da cabina.
O rádar de impulsos dopler APG-63/70 do F-15 pode buscar tanto avións a cotas superiores e inferiores sen confundirse con obxectos do chan. Pode detectar e seguir avións e brancos pequenos a alta velocidade a distancias maiores que o alcance visual e ata altitudes tan baixas como o nivel das árbores. O radar dá a información do branco á computadora central que é proxectada na pantalla de visualización. O sistema de guerra electrónica do F-15 proporciona tanto alertas de perigo como contramedidas automáticas contra ameazas seleccionadas. Debido ao uso de sistemas electrónicos avanzados, o avión recibiu o sobrenome de Starship (nave espacial).
O F-15 pode levar unha ampla variedade de armamento aire-aire. Un sistema automático de armas permite ao piloto realizar combates aéreos seguros e efectivos, utilizando a pantalla de visualización e os controis de armas e aviónica localizados nos mandos de control. Cando o piloto cambia dun sistema de armas a outro, aparece no HUD unha guía visual de forma automática.
O Eagle pode ser armado coa combinación de catro tipos de armas aire-aire: mísiles AIM-7F/M Sparrow ou AIM-120 AMRAAM nos laterais da fuselaxe, mísiles AIM-9L/M Sidewinder ou AIM-120 baixo as ás, e un canón interno de 20 mm no lado dereito. miniatura|Depósito externo de combustible dun F-15E. Uns depósitos externos de combustible (CFT, Conformal Fuel Tank) foron desenvolvidos para os modelos F-15C e D. Poden ser colocados nos lados das tobeiras dos motores baixo cada á e están deseñados cos mesmos factores de carga e de límites de velocidade que o avión. Con todo, reducen a capacidade de aceleración e non poden ser desechados en voo como os depósitos externos convencionais. A USAF só equipa con CFT aos F-15E, pero estes depósitos foron proporcionados a Israel que os utiliza en toda a súa frota. Cada CFT ten capacidade de 3.200 litros. Estes tanques reducen a necesidade do reabastecemento en voo en misións e aumenta o tempo na zona de combate. Todas as estacións externas para armas permanecen dispoñibles, alén de poder suxeitar mísiles Sparrow ou AMRAAM nos laterais dos CFT.
O F-15E é un caza bipraza todo tempo para misións de intercepción. A parte traseira da cabina foi actualizada para incluír catro monitores multipropósito para os sistemas do avión e a utilización do armamento. Incorpora un sistema triplo redundante de control de voo e un sistema mellorado de navegación inercial con xiróscopo de anel láser. Para voos a altas velocidades e baixa altitude e ataques precisos nocturnos ou con mal tempo, o F-15E leva un radar de alta resolución APG-70 e contedores LANTIRN que lle proporcionan imaxes termais.
Historia operacional
O principal operador do F-15 é a Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF). O primeiro F-15A voou en xullo de 1972, e o primeiro voo do bipraza F-15B (denominado anteriormente TF-15A) realizouse en xullo de 1973. O primeiro Eagle, un F-15B, foi entregado en novembro de 1974, e en xaneiro de 1976 entregouse o primeiro Eagle con destino a un escuadrón de combate. Estes primeiros avións levaban o radar APG-63 de Hughes Aircraft.
Os primeiros F-15C monoprazas e F-15D biprazas entraron a formar parte da USAF a principios de 1979. Estes modelos levaban as melloras do Paquete de Produción Eagle (PEP 2000), incluíndo 900 kg adicionais de combustible interno, subministracións para levaren os depósitos externos CFT e aumentando o peso máximo ao engalaren en 30.700 kg.
O Programa de Mellora Multifase (MISP) do F-15 comezou en febreiro de 1983, coa primeira produción de MISP F-15C en 1985. As melloras incluían un computador central actualizado, un grupo de control programable de armamento, que permitía utilizar versións avanzadas dos mísiles AIM-7, AIM-9 e AIM-120; un sistema de guerra electrónica táctica expandido que proporcionaba melloras ao radar de alerta ALR-56C e ao grupo de contramedidas ALQ-135. As últimas 43 unidades levaban un radar Hughes APG-70, que sería o modelo de serie no F-15E.
Os modelos F-15A e B foron utilizados por Israel na Guerra do Líbano de 1982. Os modelos C, D e E foron despregados no golfo Pérsico durante a Operación Tormenta do Deserto en 1991, onde se apuntaron 36 das 39 vitorias aéreas da USAF. Os F-15E operaban principalmente de noite, buscando lanzadores de mísiles Scud e posicións de artillería utilizando o sistema LANTIRN.
Operadores
miniatura|F-15J da Forza Aérea do Xapón. A USAF dispuña de 396 F-15 e a Gardia Nacional Aérea operaba con 126 unidades en 2005. A Forza Aérea Israelí (Heyl ha'Avir) utilizou F-15 dende 1977. Estes avións están organizados en dous escuadróns de F-15A/B e un escuadrón de F-15C/D.