cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Hungría de 2020
Informe
O resultado permitiu a Mercedes superar a Red Bull para liderar o Campionato de Construtores. Williams subiu ao oitavo posto no campionato, por diante de Alfa Romeo, despois de que os dous pilotos puntuasen por primeira vez desde 2018.
Como resultado do seu papel na colisión de varios coches na primeira volta da volta inicial, Bottas e Stroll recibiron sancións na grella de cinco postos para o Gran Premio de Bélxica.
Post-carreira
Durante o escrutinio posterior á carreira, os comisarios non puideron extraer suficiente combustible do Aston Martin de Sebastian Vettel para obter unha mostra dun litro estabrecida polas regras. Polo tanto, Vettel foi descualificado. Isto ascendeu a Sainz de Ferrari ao terceiro posto para completar o podio. Non obstante, Aston Martin apelou a descualificación. Aston Martin retirou a apelación posteriormente.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Investigación cualitativa
alt=Mestre de pé fronte ao alumnado de aproximadamente 10 a 14 anos, sentado, falando e lendo nunha aula| miniatura|Escola de 1848. Albert Anker (1896). A investigación cualitativa utilízase en numerosos contextos como a educación. A investigación cualitativa é o método científico de observación para recompilar datos non numéricos. Adóitanse determinar ou considerar técnicas cualitativas todas aquelas distintas ao experimento como as entrevistas, os grupos de discusión e a observación. A investigación cualitativa recolle os discursos completos dos suxeitos para proceder logo á súa interpretación, analizando as relacións de significado que se producen en determinada época, cultura ou ideoloxía. É usada principalmente en ciencias sociais. Tamén se empezou a empregar no campo educativo de maneira significativa.
A investigación cualitativa baséase en "estudos de caso, experiencias persoais, introspección, historias de vida, entrevistas, artefactos e textos e producións culturais, xunto con textos observacionais, históricos, interactivos e visuais". A investigación cualitativa non insiste na representativa mostra dos seus resultados. Adquire validez externa a través de diversas estratexias, entre elas o traballo de campo, a triangulación de resultados ou a adopción de representativo estrutural: incluír na mostra a membros dos principais elementos da estrutura social en torno ao fenómeno de estudo.
Cabe sinalar que ao realizar investigacións con perspectiva cualitativa, non se adoita expor hipótese a priori, por tanto o investigador desenvolve supostos de orientación ao longo do estudo cualitativo para a problemática tratada; a investigación con enfoque cualitativo, ao usar a indución tenta dar resposta á pregunta e obxectivos do proxecto investigador
Historia
Nalgúns campos, como a antropoloxía, os métodos foron desde os seus inicios cualitativos. Mentres, noutros ámbitos tivo lugar un desenvolvemento conflitivo, sobre todo a partir da década de 1960. De feito, a xeralización da enquisa en socioloxía e o experimento en psicoloxía non culminaron até os anos 1950. Empezouse a falar de investigación cualitativa en parte como reacción á chegada de ambos os métodos gnomónicos. Nos Estados Unidos as respostas partiron desde correntes como a fenomenoloxía, a hermenéutica, ou o interaccionismo simbólico. Respecto de Europa, foi decisivo o peso da psicanálise e o marxismo, coa súa herdeira a teoría crítica, e o desenvolvemento do estruturalismo nado da obra de Ferdinand de Saussure.
Tipos de investigación cualitativa
Existen algunhas formas específicas de investigación cualitativa. Entre elas atópanse:
Análise do discurso
alt=Miniatura de Esopo nas Crónicas de Núremberg|miniatura|Miniatura de [[Esopo nas Crónicas de Núremberg. Cada tipo de discurso - como por exemplo as fábulas - varía pola súa finalidade e forma. ]] A análise do discurso é unha práctica interpretativa e unha disciplina que, aínda que xurdiu na Lingüística, constitúe un campo académico interdisciplinario. As investigacións desta disciplina, preocupadas por entender a linguaxe en uso, estudan sistematicamente o discurso escrito, oral e audiovisual. A análise do discurso desenvolveuse en diferentes países desde diferentes perspectivas, tales como a Escola Francesa, a análise crítica do discurso, a análise feminista crítica do discurso, a análise multimodal, e a análise da conversación, entre outras. Todas estas disciplinas agrúpanse no vasto campo dos estudos do discurso.
Entrevista
alt=Xornalista entrevistando a unha muller nun estudio de radio|miniatura|As entrevistas poden ser estructuradas, semiestructuradas ou non estructuradas. Unha entrevista é unha conversación na que se fan preguntas para obter información. O entrevistador faille preguntas ao entrevistado, establecendo unha serie alterna de preguntas e respostas. Indo de maior a menor grao de rixidez prefixado, as entrevistas poden ser estruturadas, semiestruturadas ou non estruturadas de modo que o proceso goce de máis o menos flexibilidade para o seu desenvolvemento. Os grupos focais ou grupos de discusión permiten o debate entre un grupo de persoas analizando a conversación resultante entre os participantes. Na investigación fenomenolóxica ou etnográfica, as entrevistas utilízanse para descubrir os significados dos temas centrais no mundo da vida dos suxeitos desde o seu propio punto de vista.
Grupo focal ou grupo de discusión
O grupo focal ou grupo de enfoque (focus group en inglés) é unha técnica cualitativa de estudo das opinións, experiencias, expectativas ou actitudes dun grupo que se utiliza en ciencias sociais e en estudos comerciais. Nalgúns casos, úsase indistintamente a grupo de discusión (discussion group en inglés) e a entrevista grupal (group interview en inglés); noutros casos establéncese matices nas finalidades e metodoloxías de desenvolvemento.
Observación participante
alt=Grupos de turistas visitando ruínas en Bari (Italia). |miniatura|A observación participante das actividades humanas é habitual en moitas ciencias. A observación participante é unha técnica de recolección de datos amplamente utilizada en moitas disciplinas (etnografía, socioloxía, estudos de comunicación, ciencia política, xeografía humana, psicoloxía social, educación, entre outras). Porén, a antropoloxía social e cultural construíu a súa identidade disciplinaria arredor dela converténdoa na súa principal técnica de recolección de datos. O seu obxectivo é coñecer estreitamente un determinado grupo de persoas (relixioso, ocupacional, cultural ou unha comunidade particular) e as súas prácticas a través dunha participación na vida cotiá no seu contorno cultural, xeralmente ao longo dun tempo determinado. Esta técnica colleu especial interese a partir do traballo de campo do antropólogo británico Bronisław Malinowski nas Illas Trobriand.
Técnicas proyectivas
As técnicas poden usarse para incitar de forma indirecta aos participantes a proxectar as súas motivacións, crenzas, actitudes ou sentimentos subxacentes con respecto aos temas de interese. Ao interpretar a conduta doutras persoas, os participantes proxectan de maneira indirecta as súas propias motivacións, crenzas, actitudes ou sentimentos na situación. Entre as técnicas proyectivas máis comúns están:
Principais características da investigación cualitativa
De acordo a Rodríguez Gómez et al. (1996), as principais características da investigación cualitativa son:
Familia Embraer ERJ
A familia Embraer ERJ (de Embraer Regional Jet, nomes de modelo EMB-135, EMB-140 e EMB-145) son reactores rexionais deseñados e producidos pola compañía aeroespacial brasileira Embraer. A familia está formada polo ERJ135 de 37 pasaxeiros, o ERJ140 de 44 pasaxeiros, e o ERJ145 de 50, así como o reactor de negocios Legacy 600 e a familia de avións militares R-99, derivados dos modelos de pasaxe iniciais.
O desenvolvemento do EMB145 lanzouse en 1989, e o seu deseño inicial colleu a forma dunha versión alongada con turboventiladores do turbohélice EMB 120 Brasilia. Despois de que o proxecto quedase temporalmente suspendido en 1990, traballouse sobre unha configuración revisada a principios dos 90. Añinda que mantiña os tres asentos por fila do Brasilia, o birreactor tiña unha nova á en frecha e estaba impulsado por dous turboventiladores AE3007 montados na parte traseira da fuselaxe. O avión tiña un alcance de 3 700 km. No momento do seu primeiro voo, o día 11 de agosto de 1995, Embraer tiña xa 18 pedidos en firme, 16 opcións e 127 cartas de intención para o tipo. O 10 de decembro de 1996 o ERJ145 recibiu o seu certificado, e o modelo entrou en servizo con ExpressJet Airlines o 6 de abril de 1997.
Embraer priorizou a rápida expansión da familia, levando á introdución dos máis pequenos ERJ135 e ERJ140 en 1999. Os principais competidores da serie ERJ son os reactores rexionais Bombardier CRJ100/200, dun tamaño moi semellante. En decembro de 2002, Embraer asociouse co fabricante aeroespacial chinés Harbin Aircraft Industry Group para producir conxuntamente o ERJ145 en Harbin, China; esta liña de produción pechouse en 2016 despois de fabricar tan só 41 avións. A produción do tipo rematou en 2020 tras fabricarse 1 231 unidades. Nese momento a familia ERJ xa fora eclipsada pola máis nova e avanzada familia E-Jet.
Escola Universitaria de Deseño Industrial de Ferrol
A Escola Universitaria de Deseño Industrial de Ferrol ou EUDI é un centro universitario da cidade de Ferrol, dependente da Universidade da Coruña. Está situada no campus de Esteiro.
Titulacións
Impártense dúas titulacións:
Historia
O edificio no que se atopa a escola fora un dos edificios construídos no Proxecto Tollet no 1894 (Casimir Tollet) destinado a ser un pavillón de medicina, denominado pavillón número dous que aínda conserva como número dous do Centro de Investigacións Tecnolóxicas.
Johan Lange
Johan Martin Christian Lange (Johan Lange) nado o 20 de marzo de 1818  e finado o 3 de abril de 1898, foi un botánico, pteridólogo, micólogo, briólogo e algólogo dinamarqués.
Obtivo o posto de bibliotecario na "Biblioteca Botánica" da Universidade de Copenhague de 1851 a 1858, e Director do Xardín botánico de 1856 a 1876, docente de Botánica na Universidade Técnica Danesa de 1857 a 1862, e o mesmo no Colexio Real de Veterinaria e Agricultura de 1858 a 1893, chegando a profesor titular en 1892.
Comeza editando a súa Flora Danica en 1858, e foi o seu último editor con Japetus Steenstrup, Logo de finalizada a publicación de Flora Danica, edita Nomenclator Floræ Danicæ en 1887 - un volume indexando todas as pranchas de Flora Danica alfabética, sistemática e cronoloxicamente.
Expande a clasificación desenvolvida por Linneo, escribindo Plantenavne og navngivningsregler ("Nomes de Plantas e regras para nomealas") que influencia no desenvolvemento do Código Internacional de Nomenclatura Botánica (código San Luís), o sistema hoxe en uso.
Charles Darwin pediulle prestado un libro a Lange, e falla en retornarllo en tempo, como o menciona Darwin na súa correspondencia.
Swarm
Swarm é unha serie de satélites artificiais da Axencia Espacial Europea lanzados para medir con precisión o campo magnético terrestre e facer outras observacións.
Características
O obxectivo de Swarm é facer o estudo máis preciso ata a data do campo magnético terrestre e dos seus cambios no tempo para comprender o funcionamento do interior da Terra e a súa influencia no clima. Swarm é a sucesora da misión CHAMP, lanzada en 2000 e está formada por tres satélites (Swarm A, B e C) de 468 kg de masa cada un. Cada satélite leva a bordo os seguintes instrumentos:
Os satélites orbitan a entre 450 e 530 km de altura en órbitas polares. Os tres foron lanzados a bordo do mesmo foguete Rokot-KM o 22 de novembro de 2013.
Francisco Castro Alvaredo
Francisco Castro Alvaredo, máis coñecido como Paco Castro Alvaredo, nado o 7 de outubro de 1953 en Novelín (Rendar-O Incio), é un escritor galego.
Traxectoria
Estudou na Escola de Rendar, na de Farbán, e na “Ciudad de los Muchachos” de Ourense, máis coñecida como “Benposta” (de 1968 a 1977). En 1977 marchou estudar maxisterio a Madrid onde formou parte da chamada Comuna de Madrid.
Liga LEB Ouro 2021-22
Copa Princesa de Asturias
A Copa Princesa de Asturias foi disputada polos dous primeiros clasificados tras rematar a primeira metado da tempada (17 xornadas), o 3 de abril de 2022.
Francisco Castro Alvaredo
Traxectoria
Participou na fundación de Mono da Tinta en 1987. Ten colaborado en varias publicacións como Revista galega de educación, Encrucillada, La Voz de Galicia con artigos sobre Benposta, e tamén en Praza Pública.
Liga LEB Ouro 2021-22
MVP da Copa Princesa de Asturias
Fonte:
Francisco Castro Alvaredo
Traxectoria
Nunha presa de terra (2013), para Darío Xohán Cabana "é unha novela con moitas máis cousas, pero eu fíxome sobre todo nunha: a portentosa descrición da vida labrega de cando Paco Castro e mais eu eramos tamén nenos labregos, el por terras do Incio e eu pola Terra Chá"''. ''
De Benposta a Lamaboa (2021) é unha novela, recreación, ensaio, que constrúe un particular “Poema Pedagóxico” da experiencia benposteña e extrae as ideas e as referencias necesarias para construír o novo proxecto de Lamaboa.
Familia
É irmán de Olalla Castro Alvaredo.
The Alan Parsons Project
The Alan Parsons Project publicou once álbums de estudio nos seus 15 anos de carreira, sendo os máis exitosos I Robot (1977) e Eye in the Sky (1982). Moitos dos seus álbums teñen unha natureza conceptual e céntranse na ciencia ficción, no sobrenatural e temas literarios e sociolóxicos. Entre os temas máis populares do grupo atópanse "I Wouldn't Want to Be Like You", "Games People Play", "Time", "Sirius"/"Eye in the Sky" e "Don't Answer Me".
Parque Nacional Los Alerces
miniatura|Mapa do Parque Nacional Los Alerces. O Parque Nacional Los Alerces está situado nos Andes na Provincia de Chubut na rexión da Patagonia na Arxentina. O seu límite occidental coincide coa fronteira chilena. As sucesivas glaciacións moldearon a paisaxe da rexión creando características espectaculares como morenas, circos glaciares e lagos de augas claras. A vexetación está dominada por densos bosques temperados, que dan paso a prados alpinos máis arriba baixo os cumes rochosos andinos. Un trazo moi distintivo e emblemático é o seu bosque de alerces, a árbore de alerce, ameazada a nivel mundial, é a segunda especie de árbore máis lonxeva do mundo (>3.600 anos). Os bosques de alerce do parque atópanse nun excelente estado de conservación. O sitio é vital para a protección dalgunhas das últimas porcións do Bosque Patagónico continuo nun estado case prístino e é o hábitat de varias especies de flora e fauna endémicas e ameazadas.
Alerces
thumb|left|250px|Unha árbore de alerce preto do lago Menéndez. Designado Patrimonio da Humanidade en 2017, o parque creouse en 1937 para protexer os bosques de árbores alerce, chamados lahuán polo pobo Mapuche, e outros exemplos da flora da Patagonia andina. O Parque Nacional posúe o bosque de alerce máis grande da Arxentina. Os alerces adoitan compararse en aparencia coas árbores sequoia dos Estados Unidos, alcanzando un tamaño moi grande. É unha das árbores máis lonxevas do mundo, algúns en Chile teñen 3.600 anos. O alerce medra moi lentamente e pertence á familia Cupressaceae (cipreses). O alerce está restrinxido a un pequeno rango en Chile e Arxentina e a especie está en perigo de extinción debido á explotación da árbore para a madeira.
O bosque de alerce máis coñecido do parque, accesible en barco e frecuentemente visitado polos turistas, atópase nun peirao chamado Puerto Sagrario no extremo norte do Lago Menéndez. Alí sitúase a árbore de alerce máis grande coñecida na Arxentina. Ten 57 m. de alto, 2,2 m. de diámetro e 2.600 anos de antigüidade. Visitas regulares visitan o bosque. Crese que existen árbores de alerce máis altas e grandes no brazo suroeste do lago Menéndez, pero o acceso a esa zona está restrinxido.
Os bosques virxes de alerce do parque ocupan unha superficie de 7407 ha nos dous brazos do lago Menéndez e a parte alta do Encoro de Amutui Quimey, e ao longo dos regatos que alimentan eses lagos.
Descrición
thumb|Unha estrada percorre a beira leste do lago Futalaufquen que dá acceso aos turistas ao parque. thumb|[[Lago Menéndez e glaciar Torrecillas.]] O Parque Nacional Los Alerces consta de dúas partes: o parque nacional declarado formalmente de 187379 ha e a contigua Reserva Nacional Los Alerces de 71.443 ha. Case todo o desenvolvemento do parque está na reserva nacional. Unha zona de amortiguamento de 10 km. de ancho rodea os tres lados do parque que non limitan con Chile.
O Parque Nacional Los Alerces ten forma de rectángulo basto, que se estende aproximadamente 65 km. de norte a sur ao longo da fronteira con Chile e 45 km. de leste a oeste. Todo o Parque Nacional Los Alerces atópase na cunca do río Futaleufú, aínda que o río recibe varios nomes diferentes durante o seu curso na Arxentina. Unha cadea de lagos separados por cursos curtos de río turbulento caracterizan o parque. O Lago Rivadavia é o inicio da cadea. A saída do lago Rivadavia chámase río Rivadavia que desemboca no Lago Verde moito máis pequeno. A saída do Lago Verde chámase río Arrayanes, que despois de recibir o caudal do Lago Menéndez continúa ata o Lago Futalaufquen. Debaixo do lago Futalaufquen atópanse o lago Kruger e o río Frey que desemboca no encoro de Amutui Quimey, un lago artificial. O río coñecido como Futaleufú emerxe debaixo do encoro de Amutui Quimey e convértese no límite sur do Parque Nacional. Polas montañas e vales do parque hai varios lagos e regatos máis pequenos.
O punto máis alto do Parque Nacional Los Alerces é o Cordón das Pirámides, de 2440 m. O punto máis baixo do parque está a uns 330 m. onde o río Futaleufú cruza a Chile.
Clima
As cotas máis baixas do Parque Nacional Los Alerces clasifícanse como clima oceánico, denominado Cfb, ou clima continental húmido, Dfb, no sistema Clasificación climática de Köppen. As nubes cargadas de humidade do Océano Pacífico chocan contra os Andes na fronteira chileno-arxentina e producen ata 3000 mm. de precipitación ao ano, principalmente en forma de choiva en altitudes máis baixas e neve en cotas máis altas. Ao leste desde a crista dos Andes, nunha sombra de choiva, a precipitación diminúe rapidamente, caendo ata uns 800 mm. no bordo oriental do parque. As temperaturas no parque van de frías a moderadas. As xeadas poden ocorrer en calquera mes do ano. Na sede do parque, nunha das cotas máis baixas do parque, o mes máis cálido é xaneiro con temperaturas máximas e mínimas diarias medias de 24 °C e 8 °C. As temperaturas medias de xullo, o mes máis frío, son de 7° de máxima e -1° de mínima. As temperaturas medias diminúen coa altitude. Timberline atópase a uns 1400 m. por riba do cal hai rochas espidas, campos de neve permanentes ou semipermanentes e o glaciar Torrecillas entre os dous brazos do lago Menendez.
No oeste do parque, hai altas precipitacións e bosques pluviais templados valdivianos por debaixo das elevacións máis altas dos Andes. Gran parte do resto do parque é un bosque patagónico similar ao Lanín e Parque Nacional Nahuel Huapi, con coihues e lengas. Pódense ver árbores Arraiáns (Luma apiculata) ao longo do río Arrayanes.
Aínda que non hai verdadeira estación seca, as precipitacións son máis intensas nos meses de inverno do hemisferio sur de xullo a agosto.
Desenvolvemento e turismo
Un encoro hidroeléctrico, que proporciona enerxía á industria en Puerto Madryn, creou o gran Encoro de Amutui Quimey, que desemboca no río Futaleufú que desemboca en Chile.
Víctor José Fernández
Víctor José Férnandez García, nado o 21 de febreiro de 1968 en León, Castela e León, é un ex-xogador profesional de baloncesto español. Xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,02 m.
Estancias xesuíticas
A Manzana e Estancias xesuíticas de Córdoba son unha antiga redución Xesuíta construída por misioneiros na provincia de Córdoba, Arxentina, nomeada Patrimonio da Humanidade en 2000.
A Manzana xesuítica contén a Universidade de Córdoba, unha das máis antigas de América do Sur, a Escola Secundaria de Monserrat, unha igrexa e edificios residenciais. Para manter tal proxecto, os xesuítas operaron seis Estancias (residencias) ao redor das provincias de Córdoba, chamada Caroya, Jesús María, Santa Catalina, Alta Gracia, Candelaria e San Ignacio.
A herdade e o complexo, iniciados en 1615, tiveron que abandonarse polos xesuítas, tras o decreto de supresión dos xesuítas de 1767 do rei Carlos III de España que os expulsou do continente. Despois foron dirixidos polos Franciscanos ata 1853, cando os xesuítas regresaron a As Américas. Con todo, a universidade e o instituto foron nacionalizados un ano despois.
Cada Estancia ten a súa propia igrexa e conxunto de edificios, arredor dos cales creceron pobos, como Alta Gracia, a máis próxima á Manzana. A Manzana xesuíta e as Estancias poden ser visitados polos turistas; o Camiño das estancias xesuítas ten unha lonxitude aproximada de 250 km..
Alí viviu Jorge Mario Bergoglio, que máis tarde sería o Papa Francisco.
Handley Page Victor
Coa misión de disuasión nuclear cedida á Royal Navy non se podía xustificar unha gran frota de bombardeiros V. Varios Victor modificáronse para tarefas de recoñecemento estratéxico, usando unha combinación de radar, cámaras, e outros sensores. Antes da introdución do Polaris, algúns xa foran convertidos en avións de repostaxe en voo para substituír ao Valiant; seguiron máis conversións a avións de repostaxe e algúns deses Victor repostaron aos bombardeiros Vulcan durante a Operación Black Buck na guerra das Malvinas.
Debido á súa sofistificación tecnolóxica e capacidades superiores, o Victor foi o derradeiros dos bombardeiros V en ser retirado do servizo o 15 de outubro de 1993, tras as retiradas anteriores do Valiant en 1965 e o Vulcan en 1984. No seu rol de avión de repostaxe en voo o Victor foi substituído polo Vickers VC10 e o Lockheed Tristar.
Orixes
A orixe do Victor e dos outros bombardeiros V está fortemente ligada co primeiro programa de armas atómicas británico e as políticas de disuasión nuclear desenvolvidas tras a segunda guerra mundial. O programa da bomba atómica comezou formalmente co Requisito Operativo do Estado Maior do Aire OR.1001 publicado en agosto de 1946, que anticipou unha decisión do goberno en xaneiro de 1947 para autorizar a investigación e o desenvolvemento de armas atómicas, xa que a Lei de enerxía atómica estadounidense de 1946 (Lei McMahon) prohibira exportar coñecemento atómico, incluso aos países que colaboraran no Proxecto Manhattan. O requisito OR.1001 prevía unha arma que non superase os 7,37 m de lonxitude, 1,5 m de diámetro, e 4 500 kg de peso, e que fose axeitada para ser lanzada dende os 6 100 m ata os 15 000 m.
Ao mesmo tempo, o Ministerio do Aire redactou os requisitos para bombardeiros que substituísen aos bombardeiros pesados con motores de pistóns, como o Avro Lancaster e o novo Avro Lincoln, que equipaban o Mando de Bombardeiros da RAF. En xaneiro de 1947 o Ministerio de Abastecemento distribuíu a Especificación B.35/46 entre as compañías aeronáuticas para satisfacer o Requisito Operativo do Estado Maior do Aire OR.229 para "un bombardeiro baseado en terra de rango medio capaz de levar unha bomba de 4 500 kg a un obxectivo a 2 800 km dende unha base en calquera punto do mundo". Especificouse unha velocidade de cruceiro de 930 km/h a altitudes entre 11 000 m e 15 000 m. O peso máximo co avión totalmente cargado non debía exceder os 45 000 kg. A carga de armamento debía incluír unha "bomba de gravidade especial" de 4,500 kg (unha arma nuclear de caída libre), ou en rangos máis curtos 9 100 kg de bombas convencionais. Non levaría armas defensivas, confiando na súa velocidade e altitude para evitar cazas inimigos.
O semellante OR.230 pedía un "bombardeiro de longo alcance" cun radio de acción de 3 700 km a unha altitude de 15 000 m, unha velocidade de cruceiro de 925 km/h, e un peso máximo de 91 000 kg co avión totalmente cargado. Recibíronse respostas ao OR.230 de Short Brothers, Bristol, e Handley Page; porén, o Ministerio do Aire recoñeceu que desenvolver un avión que cumprise con eses rigorosos requisitos sería tecnicamente esixente e tan caro que o bombardeiro resultante só podería ser mercado nun pequeno número. Como resultado, decatándose de que a meirande parte dos obxectivos non precisaban un alcance tan longo, publicouse a menos esixente Especificación B.35/46 para un bombardeiro de medio alcance. Esta demandaba a mesma capacidade para transportar a mesma carga de bombas a un obxectivo a 2 800 km a unha altitude de 14 000-15 000 m e a unha velocidade de 925 km/h.
HP.80
O deseño proposto por Handley Page en resposta ao requirimento B.35/46 recibiu a designación interna de HP.80. Para acadar o rendemento requirido, o aerodinámico de Handley Page Dr. Gustav Lachmann e o seu adxunto Godfrey Lee desenvolveron unha á en frecha en forma de media lúa para o HP.80. O autor Bill Gunston describiu a á do Victor como "sen dúbida, a á subsónica alta máis eficiente en calquera mesa de deseño en 1947". A frecha e a corda da á decrecían en tres pasos dende a raíz ata a punta para asegurar un número de Mach constante en toda á e, en consecuencia, unha alta velocidade de cruceiro. As outras partes do avión que aceleran o fluxo, o morro e a cola, deseñáronse tamén para o mesmo número crítico polo que a forma do HP.80 tiña un número de mach crítico constante en todas as súas partes. Os primeiros traballos no proxecto incluían deseños sen cola, que usarían dispositivos verticais nas puntas das ás no seu lugar. Porén, a medida que a proposta maduraba, adoptouse un plano de cola completo de posición alta. O perfil e a forma da á de media lúa estiveron suxeitos a considerables axustes e alteracións durante as primeiras etapas do desenvolvemento, particularmente para contrarrestar o desfavorable comportamento de cabeceo en voo.
Construíronse dous prototipos do HP.80, WB771 e WB775. O WB771 foi desmontado na fábrica de Handley Page en Radlett e transportado por estrada ata RAF Boscombe Down para o seu primeiro voo; utilizáronse escavadoras para despexar a ruta e crear camiños ao redor dos obstáculos. Seccións do avión ocultáronse baixo marcos de madeira e lonas impresas con "GELEYPANDHY / SOUTHAMPTON" para que parecese o casco dun barco en tránsito. GELEYPANDHY era un anagrama de "Handley Pyge", estragado por un erro do redactor. O 24 de decembro de 1952, pilotando polo xefe de pilotos de proba de Handley Page Hedley Hazelden, o WB771 realizou o seu primeiro voo cunha duración de 17 minutos. Dez días despois o Ministerio do Aire anunciou que o nome oficial do avión sería Victor.
Os prototipos renderon ben, pero fallos de deseño levaron á perda do WB771 o 14 de xullo de 1954, cando o plano de cola separouse mentres facía unha pasada a baixa cota sobre a pista de Cranfield, causando que o avión se esnafrase e morrendo a súa tripulación. Unido á deriva con tres pernos, o plano de cola foi sometido a unha carga considerablemente maior á anticipada, causando gretas de fatiga ao redor dos buratos dos pernos. Isto fixo que os pernos afrouxáranse e fallasen abrindo gretas. As concentracións de tensións ao redor dos buratos reducíronse engadindo un cuarto perno. O potencial de aleteo debido ás deficiencias no deseño da unión entre a deriva e o plano de cola reduciuse tamén ao acurtar a deriva. Ademais, os prototipos tiñan moito peso na cola debido á falta de equipamento no morro; isto solucionouse agregando grandes lastres aos prototipos. Os Victor de produción tiñan un morro alongado para mover a porta de escape da tripulación máis lonxe das entradas do motor xa que a posición orixinal considerouse demasiado perigosa como saída de emerxencia en voo. O morro alongado tamén mellorou o rango do centro de gravidade.
Victor B.1
miniatura|260x260px|Victor B.1AOs Victor B.1 de produción estaban impulsados polo turborreactor Armstrong Siddeley Sapphire ASSa.7 de 49 kN, e inicialmente foron despregados coa arma nuclear Blue Danube, e redespregados coa arma máis potente Yellow Sun cando estivo dispoñible. Os Victor tamén levaron bombas nucleares de propiedade estadounidense Mark 5 (dispoñibles baixo o programa Project E) e arma nuclear táctica británica Red Beard. Un total de 24 avións foron actualizados ao estándar B.1A coa adición do radar de advertencia de cola Red Steer nun alongado cono de cola e un conxunto de receptores de alerta de radar e contramedidas electrónicas (ECM) de 1958 ata 1960.
O 1 de xuño de 1956 o Victor de produción XA917 voado polo piloto de probas Johnny Allam superou inadvertidamente a velocidade do son despois de que Allam deixase que o morro caese lixeiramente cos motores a alta potencia. Allam notou unha indicación na cabina de Mach 1,1 e observadores en terra dende Watford ata Banbury dixeron escoitar un estoupido sónico. O Victor mantivo a estabilidade durante o evento. O autor Andrew Brookes afirmou que Allam rompeu a barreira do son conscientemente para demostrar as capacidades de velocidade do Victor en comparación cos primeiros bombardeiros V. O Victor foi o avión máis grande en romper a barreira do son na época.
Victor B.2
miniatura|250x250px|Victor B.2 A RAF requiría que os seus bombardeiros fosen capaces de teitos operativos altos e consideráronse numerosas propostas para Victors mellorados. Inicialmente Handley Page propuxo usar motores Sapphire 9 de 62 kN para producir un bombardeiro "fase 2", que sería seguido por Victors da "fase 3" coa envergadura incrementada ata os 42 m e impulsados por turborreactores Bristol Siddeley Olympus ou turboventiladores Rolls-Royce Conway. O Sapphire 9 cancelouse e o fortemente modificado fase 3 atrasaría a súa introdución, polo que se propuxo e aceptou un Victor "fase 2A" provisional cos motores Conway pero con modificacións mínimas.
A proposta "fase 2A" converteuse no Victor B.2, con motores Conway RCo.11 proporcionando 76,7 kN, o que requiría entradas agrandadas para incrementar o fluxo de aire aos motores, incrementándose tamén a envergadura ata os 37 metros. O B.2 tamén engadía un par de entradas retraíbles tipo "orella de elefante" na parte superior da fuselaxe traseira por diante da deriva, para alimentar de aire a Turbina de Aire de Impacto (RAT) para proporcionar electricidade de ocorría un fallo de motor en voo.
O primeiro voo do prototipo do Victor B.2, co número de serie XH668, foi o 20 de febreiro de 1959, e xa levaba voados 100 horas o 20 de agosto de 1959, cando o avión desapareceu do radar, esnafrándose no mar na costa de Pembrokeshire durante unhas probas de motor a grande altitude levadas a cabo polo Aeroplane and Armament Experimental Establishment (A&AEE). A meirande parte dos restos recuperáronse cara novembro de 1960, tras unha gran operación de busca e recuperación. A investigación do accidente concluíu que o tubo pitot de babor fallara, causando que o sistema de control de voo levase ao avión a un picado incontrolable. Cambios menores resolveron o problema, permitindo ao B.2 entrar en servizo en febreiro de 1962.
Máis desenvolvementos
Un total de 21 avións B.2 foron actualizados ao estándar B.2R con motores Conway RCo.17, de 92 kN de pulo, e espazo para transportar un mísil nuclear Blue Steel. O almacenamento dos reclamos antirradar tivo que cambiarse de debaixo do morro como resultado da instalación do Blue Steel. Casualmente, Peter White, un experto en aerodinámica asistiu ao un simposio en Bruxelas e descubriu os corpos de forma cónica de Whitcomb colocados na parte superior dunha á que agregarían volume e reducirían a resistencia de ondas. Porén, a resistencia de fricción engadida polo revestimento significou un lixeiro incremento na resistencia xeral. Polo tanto instaláronse grandes carenados aerodinámicos enriba de cada á para almacenar os reclamos. Os carenados comportábanse como "cenoiras de Küchemann". Estes eran corpos antichoque que reducían a resistencia de ondas a velocidades transónicas. Handley Page propuxo construír un máis refinado Victor "fase 6", con máis combustible e capaz de levar ata catro mísiles balísticos Skybolt (AGM-48) en patrullas aerotransportadas, pero esta proposta rexeitouse aínda que se acordou que algúns dos Victor B.2 pedidos fosen equipados para levar dous Skybolts. Este plan abandonouse cando os Estados Unidos cancelaron todo o programa Skybolt en 1963. Co cambio a misións de penetración a baixa cota, os Victor foron equipados con sondas para a repostaxe en voo sobre a cabina de mando e con grandes tanques de combustibles baixo as ás.
Conversión de reabastecimiento aéreo
miniatura|249x249px|Victor K.2 Antes da desaparición dos Valiant de repostaxe en voo, realizouse a cabo unha instalación de proba de equipamento de reabastecemento, incluídos: tanques na bodega de bombas, tanques baixo as ás, sondas de repostaxe e e unidades descartables de engalaxe asistida de Havilland Spectre. O avión implicado nas probas, o B.1 "XA930", realizou probas con éxito en Boscombe Down con pesos máximos moi altos engalando en distancias relativamente curtas.
A retirada da frota de Valiant debido a fatiga do metal en decembro de 1964 significou que a RAF quedaba sen avións de repostaxe en voo de primeira liña, polo que o B.1/1A, considerado agora un excedente no rol de bombardeiro estratéxico, foi reequipado para esta tarefa. Para introducir algúns avións de repostaxe o máis rápido posible no servizo, seis B.1A foron convertidos ao estándar B(K).1A (despois redesignado B.1A (K2P)), recibindo un sistema de dous puntos cunha mangueira e un funil baixo cada á, mentres que a bodega de bombas seguía dispoñible para armamento. Handley Page traballou día e noite para converter eses seis avións, sendo o primeiro deles entregado o 28 de abril de 1965, e volvéndose o 55 Squadron operacional no rol de reabastecemento en agosto de 1965.
Aínda que eses seis avións proporcionaron unha capacidade limitada axeitada para repostar a cazas, as mangueiras das ás do Mk 20A podían subministrar combustible só a un ritmo limitado, e non eran axeitadas para repostar bombardeiros. Polo tanto continuouse traballando para producir unha conversión definitiva de tres puntos do Victor Mk.1. 14 B.1A e 11 B.1 máis foron equipados con dous tanques de combustible permanentes na bodega de bombas, e unha mangueira central Mk 17 de gran capacidade cun fluxo tres veces maior que as das ás, sendo os avións redesignados K.1A e K.1 respectivamente.
Lyctinae
miniatura|Típica larva con forma de C dun escaravello da superfamilia Bostrichoidea miniatura|Como comparación, típica larva recta dun escaravello da familia [[Cerambycidae, non relacionada cos Bostrichoidea]]
Os Lyctinae son un grupo de setenta especies de escaravellos que atacan a madeira (trazas) que forman unha subfamilia. Estes escaravellos forman parte da superfamilia Bostrichoidea. Aínda que a maioría dos escaravellos que furan a madeira teñen grandes protórax, estas especies non, o que fai que as súas cabezas sexan máis visibles desde arriba. Ademais disto, as súas antenas teñen mazas con dúas articulacións. Considéranse unha praga e atacan árbores de folla caduca, reducindo co tempo a súa madeira a po. Os danos que causan os escaravellos da familia dos Cerambycidae confúndense a miúdo cos que causan estes animais, pero os dous grupos non están relacionados. As larvas dos cerambícidos son brancas, rectas e xeralmente de cabezas achaiadas, mentres que as dos Bostrichidae son brancas e con forma de C.
Ciclo vital
As larvas dos Lyctinae pasan meses ou anos dentro da madeira mentres se desenvolven, alimentándose principalmente do seu contido en amidón. A súa presenza só é aparente cando emerxen como adultos, deixando atrás aberturas do tamaño dun pequeno buratiño de 0,79 a 3,2 mm de diámetro, dependeno da especie. Tamén poden deixar debaixo moreíñas de excrementos pulverulentos. Se as condicións da madeira son as correctas, a femia pode poñer ovos e reinfectar a madeira, continuando o ciclo durante xeracións.
Materiais que atacan
Aliméntanse de árbores caducas, incluíndo algunhas de madera dura ou branda, segundo a especie. Algunhas de madeira dura son inmunes de forma natural se teñen un baixo contido en amidón ou se os seus diámetros de poro son demasiado pequenos para que o ovipositor da femia se poida meter para poñer os ovos.
Para preservar a madeira e previr a infestación por escaravellos pódese utilizar borato e unha fumigación frecuente das estruturas.
Tamén poden infestar ferramentas de madeira ou mangos, marcos, mobles, almacéns de armas, libros, xoguetes, bambú ou madeira para chans e estruturas.
Castelo de Bournazel
O castelo de Bournazel é un castelo que se encontra na vila francesa de Bournazel, no département de Aveyron. O castelo foi construído a partir do século XIII e presenta un estilo xeral renacentista. O castelo está en gran proceso de restauración desde 2007.
CD32
O CD32 (grupo ou cluster de diferenciación 32), tamén coñecido como FcγRII (FcgammaRII) ou FCGR2, é unha glicoproteína receptora da superficie celular pertencente á familia xénica das inmunoglobulinas. O CD32 pode encontrarse na superficie de diversas células inmunitarias. Ten unha baixa afinidade polo rexión Fc dos anticorpos IgG en forma monómera, pero unha alta afinidade polos complexos inmunes IgG. O CD32 ten dúas funcións principais: regulación da resposta celular e captación de complexos inmunes. As respostas celulares reguladas polo CD32 inclúen a fagocitose, a estimulación de citocinas e o transporte endocítico. A desregulación do CD32 está asociada con diferentes formas de autoinmunidade, como o lupus eritematoso sistémico. En humanos, hai tres grandes subtipos de CD32: CD32A, CD32B e CD32C. Mentres que o CD32A e CD32C están implicados en respostas de activación celular, o CD32B é inhibitorio.
Estrutura e sinalización
O CD32 é unha proteína transmembrana de tipo I cunha rexión transmembrana helicoidal. Mentres que a rexión extracelular consta de tres dominios de inmunoglobulina (duns 100 aminoácidos de lonxitude), a rexión citosólica varía segundo o subtipo. O CD32A e o CD32C posúen un motivo de activación baseado na tirosina inmunorreceptor (ITAM), mentres que CD32B ten un motivo inhibidor baseado na tirosina inmunorreceptor (ITIM). Ambos os tipos de motivos dependen de interaccións con proteínas que conteñen o dominio SH2 para transducir sinais despois de unírense a un complexo inmune IgG. Cando un ITIM é fosforilado, activa as proteínas efectoras que desfosforilan dianas augas abaixo do cadoiro de sinalización de ITAM, como as quinases MAP.
Os receptores CD32 únense á rexión bisagra inferior da IgG por medio dun dominio extracelular. Ademais, todos os subtipos de CD32 únense doadamente a complexos inmunes IgG1 e IgG3, pero difiren nas súas afinidades de unión a IgG2 e IgG4. O CD32A únese a complexos inmunes IgG2, pero non IgG4. O CD32B e CD32C únense a complexos inmunes IgG4, pero non IgG2. O uso de anticorpos monoclonais pode distinguir entre CD32A e CD32B; porén, o alto grao de homoloxía entre os dominios extracelular de CD32A e CD32C fai que sexa difícil diferencialos.
CD32A
O CD32A é un subtipo activador do CD32 que se pode encontrar en diversas células inmunes, especialmente en plaquetas, neutrófilos, macrófagos e células dendríticas. Nas plaquetas, axuda á internalización de células de Escherichia coli opsonizadas por IgG, e está máis xeralmente implicada na mediación de respostas das plaquetas activadas por bacterias. O CD32A tamén desempeña un importante papel na activación de plaquetas, adhesión e agregación en resposta a danos nos vasos sanguíneos. Cando se une a complexos inmunes IgG, o ITAM citosólico pode promover a actividade fagocítica e a secreción de citocinas en neutrófilos e macrófagos. O CD32A tamén axuda á activación da endocitose mediada por recubrimento de clatrina en varios tipos de células. En células dendríticas, o CD32A xoga un importante papel na maduración e a regulación á alza de moléculas coestimuladoras na superficie celular, reforzando a capacidade das células dendríticas de presentar antíxenos a células T. A activación do CD32A é necesaria e suficiente para producir inmunidade celular de células T antitumoral. O CD32A está tamén ligado á autoinmunidade; por exemplo, a produción de anticorpos contra o factor plaquetario 4 (PF4) unido a CD32A está ligada ao desenvolvemento de trombocitopenia inducida por heparina.
O CD32A tamén se encontra en células de Langerhans, mastocitos, basófilos, eosinófilos, monocitos, megacariocitos e unha subpoboación de células T CD4+ activadas. É exclusivo dos primates.
CD32B
O CD32B é un receptor de superficie inhibitorio que forma parte dunha gran poboación de correceptores de célula B, que actúan modulando o sinal. O CD32B activado ten a capacidade de establecer ligazóns cruzadas con receptores de célula B (BCRs), o cal incrementa o limiar para a activación da célula B e regula á baixa a produción de anticorpos en presenza de IgG. Este bucle de retroalimentación fai diminuír a produción de IgG polas células B cando hai un exceso de IgG no corpo. O CD32B tamén se encontra na superficie de células dendríticas foliculares, que utilizan o CD32B para a retención e reciclaxe de complexos inmunes que posteriormente presentan ás células B. Así, o CD32B xoga un importante papel na resposta de anticorpos e na memoria inmunolóxica.
O balance entre o CD32B e as súas moléculas activadoras é crucuial para un axeitado funcionamento celular. Ter pouco CD32B foi asociado co funcionamento desregulado da produción de anticorpos, así como cun incremento de respostas celulares inflamatorias dependentes de anticorpos. Algúns individuos que herdan xenes de CD32B mutados inactivos teñen un menor risco de contraer a malaria; isto atribúese a unha potenciación das funcións fagocíticas. A falta de balance do CD32B está tamén asociada coa autoinmunidade. Os ratos deficientes en CD32B son máis susceptibles á autoinmunidade mediada por complexos inmunes. Igualmente, o lupus eritematoso sistémico en humanos está asociado cunha diminución do CD32B na superficie de células B de memoria. En pacientes de artrite reumatoide é frecuente unha diminución de células dendríticas. O uso terapéutico de anticorpos monoclonais contra o CD32B pode ser efectivo para inducir a citotoxicidade contra as células de linfoma de células B.
O CD32B tamén se encontra en basófilos, neutrófilos, monocitos e macrófagos.
Localizacións fóra do sistema inmunitario
O CD32B pode encontrarse en células musculares lisas das vías aéreas, en células endoteliais sinusoidais hepáticas e en células epiteliais das glándulas salivares.
CD32C
O CD32C exprésase no ~20% da poboación humana e non se comprende ben. Pode encontrarse en células B e células asasinas naturais (NK). Cando se expresa, exerce un importante papel na activación da citotoxicidade celular dependente de anticorpo (CCDA ou, en inglés, ADCC). En estudos animais asociouse o CD32C co aumento de respostas inflamatorias patolóxicas.
Battle of the Sexes (filme de 2017)
Estreouse no Festival de Cinema de Telluride o 2 de setembro de 2017, e estreouse nos cinemas dos Estados Unidos a través de Fox Searchlight Pictures o 22 de setembro de 2017. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que elixiou as interpretacións de Stone e Carell, así como a dirección. Malia a boa acollida da crítica foi un fracaso de recadación, conseguindo só 18,6 millóns sobre un orzamento de 25 millóns de dólares.
José Prudencio Padilla
Biografía
Os seus pais foron Andrés Padilla de Sabanalarga, carpinteiro e construtor de pequenas embarcacións, e Josefa Lucía López, descendente de labregos.
Carreira naval
En 1803, Padilla ingresou con dezanove anos na Real Armada do Novo Reino de Granada. En 1805, no marco da alianza entre Napoleón I e Carlos IV, a invasión das Illas Británicas foi organizada por un escuadrón franco-español. O 21 de outubro tivo lugar a batalla de Trafalgar, na que Padilla participou a bordo do "San Juan Nepomuceno". Coa vitoria inglesa, os superviventes foron feitos prisioneiros, entre eles Padilla. En 1808 foi amnistiado, tras o que foi nomeado contramaestre da estación de Cartaxena de Indias, instalándose no arrabalde afrodescendente de Getsemaní, desa cidade. O 11 de novembro de 1811 participou no motín de Getsemaní, que tiña por obxectivo meter presión á Xunta de Goberno de Cartaxena para se declarar "Estado libre, soberano e independente", tal e como sería consignado na Constitución de 1812. Ese proceso de independencia fora desencadeado pola invasión napoleónica de España, que xerou unha crise de lexitimidade, que pretendía resolverse traspasando ao pobo a soberanía, que até entón residía no rei (daquela Fernando VII).
Participación na Campaña de Liberación do Caribe
A partir de 1812 participou na loita contra as provincias realistas de Santa Marta e Riohacha como contramaestre do bergantín "Independiente". En 1813 coñeceu a Simón Bolívar, aceptándoo como líder. En 1815 participou na batalla de Tolu derrotando á fragata española "Neptuno" coa canoneira "Concepción". En recoñecemento a esa acción foi ascendido a tenente de fragata. Ao pouco foi encarcerado, acusado de traizón por Mariano Montilla, crioulo venezolano que se convertera no seu máximo opoñente.
Chegou a Los Cayos, Haití, onde ficou impresionado ao ver un goberno formado por negros e mulatos, que soñaba con replicar na Nova Granada.  Bolívar, exiliado en Xamaica, chegou ao mesmo tempo a Haití, desde onde organizou a expedición de marzo de 1816, á que se uniría Padilla, que contemplaría a vitoria naval de Los Frailes e o desembarco de Carúpano; porén, unha vez en terra, a contraofensiva de Francisco Tomás Morales provocou o regreso de Bolívar a Haití. Padilla incorporouse ás tropas do xeneral Manuel Piar. Cando Bolívar volveu ao continente coa segunda expedición financiada por Haití, ordenou ao almirante Luís Brión a captura e execución de Manuel Piar, pola súa orixe afro, e o temor a unha guerra racial. Padilla, como pardo, foi elixido por Bolívar para manter a disciplina das tropas, formadas maioritariamente por pardos, negros, mestizos e indios (véxase racialización), polo que foi ascendido a capitán de navío. Entre 1817 e 1819, Padilla comandou expedicións no Orinoco e o Atlántico e participou na campaña de Casanare, encargado do transporte de tropas e material bélico. En 1820 actuou, como segundo ao mando despois de Luis Brión, na toma de Riohacha e nas batallas de Laguna Sala, Pueblo Viejo, Tenerife, La Barra, Ciénaga de Santa Marta e San Juan.
miniatura|225x225px| Debuxo do San Juan Nepomuceno, barco no que Padilla serviu na [[batalla de Trafalgar.]]
esquerda|miniatura|200x200px| Execución dos heroes de Cartaxena, pola expedición de paz, o 24 de febreiro de 1816. Generous Jasper, (Museo Nacional de Colombia).