cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Partit Carmel-Partit Blau
O Partit Carmel-Partit Blau é un partido español que xurdiu tras os sucesos do Carmel, o derrubamento de edificios por unha liña de metro en construción, cando algúns afectados acusaron de desinterese ás institucións e con outros afectados de todo o Estado por outras actuacións públicas constituíron un partido no ano 2006. A súa política incide sobre todo no control da obra pública e o dereito a unha vivenda digna. Nas eleccións autonómicas de 2006 presentou a súa candidatura pola provincia de Barcelona
Poruchik Kizhe (Prokofev)
A música de Poruchik Kizhe (Поручик Киже, traducible ao galego como O tenente Kizhe) de Sergei Prokofev concibiuse orixinalmente como un acompañamento musical ao filme do mesmo nome, producido polos estudos Belgoskino en Leningrado entre 1933 e 1934, e estreado en marzo dese mesmo ano. Constitúe o primeiro intento de Prokofev de compoñer música cinematográfica, e o primeiro encargo que recibiu da Unión Soviética logo do seu exilio pouco despois da Revolución de Outubro de 1917. Posteriormente, Prokofev adaptou a música nunha suite orquestral, o seu Op. 60.
Logo da exitosa estrea do filme, a suite en cinco movementos de Poruchik Kizhe, interpretouse por primeira en decembro de 1934, e de seguido converteuse nunha peza habitual do repertorio concertístico internacional. Segue a ser unha das obras máis coñecidas do compositor e ten sido gravada en numerosas ocasións. Partes da partitura foron empregadas en varios filmes posteriores, e en dúas populares cancións lanzadas durante a Guerra Fría.
Compositor expatriado
miniatura|Sergei Prokofev en 1918. Oriúndo de Ucraína, Sergei Prokofev graduouse no Conservatorio de San Petersburgo en 1914, e daquela xa era coñecido como un compositor de vangarda. O biógrafo Israel Nestyev afirma que o Segundo concerto para piano de 1913 foi «o billete de entrada de Prokofev aos círculos máis altos do modernismo ruso».
Cando estalou a primeira guerra mundial en agosto de 1914, Prokofev esquivou o servizo militar, posiblemente porque era o único fillo dunha viúva. Durante os anos de guerra continuou compoñendo; en maio de 1918, no período de revoltas logo da Revolución de Outubro e o comezo da guerra civil, Prokofev obtivo permiso para viaxar ao estranxeiro, e partiu con destino a América. Os seus biógrafos defenderon que «non fuxiu do país»; senón que se embarcou nunha xira de concertos, a cal decidiu prorrogar convencido de que lograría mellores perspectivas profesionais en América e Europa occidental. Permaneceu en América ata marzo de 1922, cando decidiu marchar, establecéndose primeiro na pequena localidade de Ettal e posteriormente, dende outubro de 1923, en París.
As autoridades soviéticas, máis que tratar a Prokofev como un fuxitivo ou un exiliado, elixiron consideralo como un embaixador xeral da cultura soviética, e o compositor devolveu o favor ao rexistrarse en Francia como cidadán da recentemente creada Unión Soviética, fundada en 1922. O compositor expresou o seu apoio aos desenvolvementos políticos da súa patria natal, e mantívose proclive a volver iniciar relacións cos seus compatriotas. Foille outorgado o tratamento preferente cando realizou a súa primeira visita á Unión Soviética en 1927 con motivo dunha xira de concertos. Posteriormente realizou outras visitas, e en 1930 Prokofev instalouse nun piso en Moscova, a pesar de que París seguiu a ser a súa casa principal. Durante este período de achegamento decidiu simplificar a súa linguaxe musical conscientemente con miras a facelo compatible coa concepción oficial soviética da arte.
Auxe da música cinematográfica
Nos primeiros anos do cine mudo, a partir da década de 1890, as películas adoitaban acompañarse con música en vivo, frecuentemente improvisada, mediante un piano ou harmonio. A principios do século XX, os cines máis grandes comezaron a empregar orquestras, que acompañaban a película con música clásica de dominio público ou, de xeito cada vez máis frecuente, bandas sonoras orixinais. A partitura da película clásica de 1916 The Birth of a Nation de Joseph Carl Breil, creada a partir de varias obras de música clásica así como de traballo propio, supuxo un fito na historia da música cinematográfica e inspirou a compositores importantes da época a compoñer música para filmes mudos. Entre eles cabe destacar a Victor Herbert e Mortimer Wilson dos Estados Unidos, a Darius Milhaud e Arthur Honegger de Francia, e Gottfried Huppertz e Edmund Meisel de Alemaña.
En 1927, desenvolvementos posteriores na tecnoloxía do son posibilitaron a aparición das «imaxes parlantes». Ao principio, a música de acompañamento gravábase en disco de xeito separado das imaxes, mais en dous anos o sistema «Movietone» permitiu capturar o son na propia cinta do filme. Xa era posible aliñar a música coa acción en pantalla seguindo un enfoque diexético. Os primeiros en empregar este método foron os alemáns Friedrich Hollaender e Karol Rathaus, que compuxeron a música para os filmes Der blaue Engel (1930) e Der Mörder Dimitri Karamasoff (1931). Daquela, na Unión Soviética, Dmitrii Shostakovich comezara unha prolífica carreira como compositor de bandas sonoras, cos filmes Novyy Vavilon (1929) e Odna (1931).
En 1932 os estudios cinematográficos Belgoskino de Leningrado, que se encontraban planificando o seu proxecto do filme Poruchik Kizhe, recorreron ao expatriado Prokofev para a música do filme. A elección de Prokofev foi sorprendente por varios motivos: daquela era máis coñecido no estranxeiro que dentro da Unión Soviética e a súa fama como compositor disonante precedíalle. Ademais, o seu ballet Le pas d’acier fracasara por completo na súa estrea nacional no Teatro Bolshoi en 1929. A primeira reacción do compositor ruso foi a de rexeitar o encargo. Un membro da produción lembra que Prokofev «rexeitou de xeito categórico a miña proposta. Tiña gran parte do seu futuro xa programado, xamais escribira música para filmes e non sabía que "tipo de salsa" levaban». Mais, atraído pola historia, Prokofev mudou rapidamente de parecer e aceptou, vendo o seu primeiro proxecto no mundo da música para longametraxes como unha oportunidade para probar a súa habilidade para gustar ao público de masas soviético.
Orixe
O filme Poruchik Kizhe foi un dos primeiros filmes sonoros producidos na Unión Soviética. A orixe da historia hai que buscala no guión de 1927, obra do crítico e novelista Yury Tynyanov, para o director de cine soviético Sergei Yutkevich. Este proxecto non chegou materializarse e Tynyanov adaptou o texto nunha novela curta que publicouse en xaneiro de 1928. A comezos da década de 1930, os estudios Belgoskino de Leningrado comunicaron o seu interese en producir o filme e acudiron a Tynyanov, quen produciu un segundo guión. A historia, en palabras do biógrafo de Prokofev, Harlow Robinson, é «unha sátira da estupidez da realeza e o pavor particular dos rusos de desagradar ao seu superior». Prokofev considerábase a si mesmo daquela «obstinado e temeroso de caer no academicismo»; un crítico posterior pensou que a historia de Kizhe era perfecta para «un compositor cun enxeño cáustico e humor agudo».
Argumento
miniatura|dereita|O tsar Paulo I de Rusia. No palacio imperial ruso, mentres o tsar Paulo I dorme placidamente, un flirte amoroso entre dous cortesáns culmina cun accidente que esperta ao tsar. Alporizado, exixe aos seus oficiais que atopen ao culpable baixo pena de exilio. Mentres tanto, un desliz dun funcionario mentres compilaba unha listaxe de militares, resulta na inclusión dun oficial ficticio, «o tenente Kizhe». Ao inspeccionar a listaxe ao tsar chámalle a atención este nome e demanda que o oficial acuda ante a súa presenza. Os cortesáns de palacio están demasiado aterrados como para admitir o erro e ante tal dilema deciden culpar a Kizhe dos ruídos nocturnos mentres se lles ocorre algo. O tsar, ao descubrir o culpable, decide envialo a exilio en Siberia.
Cando o culpable real confesa, Kizhe é perdoado polo tsar e reintegrado na corte imperial co rango de coronel. Os cortesáns, temerosos da reacción do tsar, vense forzados a prorrogar a farsa engadindo éxitos á súa carreira. Entón supostamente casa coa princesa Gagarina, o tsar recompénsao con terras e cartos, e finalmente é nomeado comandante da armada. Cando Paulo I exixe a presenza de Kizhe, os cortesáns séntense acurralados e méntenlle dicíndolle que, desafortunadamente, o xeneral Kizhe faleceu. Organízase un funeral no que recibe os honores militares máis distinguidos. Cando o parsimonioso tsar exixe a devolución da fortuna de Kizhe, méntenlle de novo ao dicirlle que gastara os cartos en luxo, cando de feito, roubárano eles. O tsar táchao de ladrón e degrádao postumamente de xeneral a soldado raso.
Música
A pesar da súa inexperiencia na composición de música cinematográfica, Prokofev comezou a traballar na partitura de Kizhe con confianza. Posteriormente afirmou que, «de algún xeito non tiña dúbidas sobre o tipo de linguaxe musical que quería empregar para o filme». Díxolles aos produtores, «para min, o importante é a época, o significado intrínseco de cada evento, a personalidade de cada heroe», e advertiulles de que non esperaran simples «ilustracións» musicais. Prokofev sentiuse atraído polo corte histórico do filme; Robinson comenta que a partitura de Kizhe é unha obra que, xunto coa Sinfonía Clásica, L'Amour des trois oranges, Zolushka e Voyna i mir, mostra «a debilidade do compositor polo século XVIII». A linguaxe que escolleu combinaba elementos en clave de humor e romance cunha melancolía subxacente, dado que el vía a historia máis tráxica que cómica. En París en 1928, Prokofev asistiu á interpretación do Boléro de Ravel e quedou abraiado polo emprego que o compositor francés facía do saxofón, un instrumento que rara vez era empregado en composicións orquestrais fóra de Francia pero que se adaptaba como anel ao dedo ao que Prokofev quería. O compositor Gerard McBurney destaca os «inesquecibles sons do saxofón tenor» que acompañan a música de Kizhe.
O crítico Ernest Chapman alaba a partitura como «infaliblemente enxeñosa e melódica». Comprende só 15 minutos de música, escrita como unha colección de dezaseis fragmentos curtos ou leitmotivs que se repiten no momento preciso ao longo do filme, para subliñar determinados momentos do drama. Este enfoque afastábase dos movementos sinfónicos amplos que eran norma entón, e Daniel Jeffe, biógrafo de Prokofev descríbeo como «algo avanzado para a época, unha das bandas sonoras máis populares da época».
Produción e recepción
O filme, dirixido por Alexander Feinzimmer, realizouse nos estudios Belgoskino de Leningrado, e a música foi gravada baixo a dirección de Isaak Dunaievski. A estrea tivo lugar o 7 de marzo de 1934 en Moscova; e posteriormente en Londres como The Tsar Wants to Sleep e en París como Le Lieutenant Nantes. Prokofev non valorou moi positivamente o filme, aínda que estaba satisfeito coa súa música. Logo de ser estreado en Nova York en decembro dese mesmo ano, o crítico do New York Times describiu o filme como "axustado para os amantes dos detalles e atmosfera auténtica dos filmes ambientados no pasado. Mesmo a introdución de partes cómicas semella que concorda coa tradición rusa". A contribución de Prokofev ao filme non é mencionada nesta crítica.
Composición
Pouco despois de estrearse o filme, Prokofev recibiu un encargo da Orquestra Sinfónica da Radio de Moscova para crear unha suite orquestral a partir da música para o filme Kizhe  —probablemente o primeiro exemplo dun arranxo a partir de banda sonora en ser adaptada a unha obra musical notable. O instigador detrás deste encargo era Boris Gusman, o segundo director da orquestra do Teatro Bolshoi e un recoñecido crítico de cine. Gusman era un gran defensor da ambición de Prokofev por reintegrarse na Unión Soviética e negociou coa orquestra moscovita unha xira de concertos para resaltar o talento do compositor.
A tarefa de Prokofev non era nada sinxela; os quince minutos de material musical que precisaba o filme eran moi fragmentarios e estaban arranxados para unha orquestra de cámara. En palabras do propio compositor, crear a suite constituíu «un traballo diabólico»,, e engadiu: «xeroume moito máis traballo que a banda sonora en si, xa que debía atopar unha forma musical axeitada, reorquestrar todo de novo, pulilo e mesmo combinar algúns temas entre si». Quería que a suite agradara ás audiencias soviéticas que escoitaban música de concerto por primeira vez. Nun artigo en Izvestia en 1934 escribiu: «sobre todo, debe ser melodioso; ademais a melodía debe ser sinxela e comprensible sen ser repetitiva ou trivial... A simplicidade non debe ser unha simplicidade anticuada senón nova». Traballou de xeito rápido e finalizou a peza o 8 de xullo de 1934. A obra foi publicada como o seu Op. 60 a través do editor habitual do compositor ruso en París, que empregou no título da obra a forma transliterada ao francés de «Kijé» máis que a versión rusa «Kizhe».
Instrumentación
A suite, que conta cunha parte opcional para barítono, precisa dos seguintes instrumentos:
Estrutura
Os cinco movementos da suite organízanse e titulan do seguinte xeito:
Nacemento de Kizhe
Comeza cunha fanfarria distante, interpretada por unha corneta imitando un toque de clarín, seguida por unha rápida marcha militar coa caixa e o piccolo.
Unha pasaxe nos metais introduce un tema ou leitmotiv asociado á pantasma Kizhe que, logo dunha repetición da marcha e un crescendo en dó maior, pasa ao saxofón tenor, un instrumento relativamente novidoso nunha orquestra daquela. A fanfarria na corneta pecha o movemento.
Romance
O tema principal deste movemento baséase nunha antiga canción titulada ‘’A pequena pomba gris está arrulando’’, á que Prokofev facilitou unha parte de barítono opcional. A canción pasa por varios instrumentos dando paso ao segundo tema no saxofón tenor. O movemento chega á súa conclusión co regreso da melodía inicial, ornamentada con trilos de aves.
A voda de Kizhe
O movemento comeza cunha melodía ampla, cerimoniosa e mesmo algo pomposa nos metais e as madeiras que regresa en varias ocasións. Entre medias é interrompida por un alegre solo de corneta
e diversas elaboracións e variacións sobre o tema de Kizhe, que combinados proporcionan unha sensación de celebración, á vez que de bulicio e sentimentalismo.
Recepción, interpretacións e adaptacións posteriores
miniatura|250px|Boston Opera House, onde se estreou a versión para [[ballet de 1942.]] Prokofev dirixiu a estrea da suite nunha retransmisión pola radio de Mosova o 21 de decembro de 1934. A estrea nos Estados Unidos tivo lugar o 14 de outubro de 1937, coa Orquestra Sinfónica de Boston baixo a batuta de Sergei Kusevitski; esta interpretación foi o xermen da primeira gravación comercializada, que se puxo á venda ao ano seguinte. Mentres Prokofev estaba nos Estados Unidos para a estrea de Boston, recibiu numerosos encargos de produtores de filmes, mais aínda que se sentiu alagado e atraído polas súas ofertas non comporía música para unha produción de Hollywood. A suite fíxose popular con rapidez, especialmente nos Estados Unidos; o coreógrafo Michel Fokine empregou a súa música para o seu ballet Russkii soldat (en ruso Русский солдат, traducible ao galego como Soldado ruso), interpretado na Boston Opera House o 23 de xaneiro de 1942. Outra versión posterior de Poruchik Kizhe ideouse para o Ballet do Bolshoi de Moscova en 1963, por Alexander Lapauri e Olga Tarasova, con Raissa Struchkova nun papel principal.
O crítico musical David Gutman calificou a suite como «unha das composicións máis populares (de Prokofev) actualmente e unha das máis logradas». Robinson opina que a suite de Kizhe é unha das súas mellores composicións, xunto con Romeo i Dzhuletta e o Concerto para violín n.º 2 como «accesible, simple e melódica». No libro Essential Canon of Classical Music (2001), David Dubal recalca como a música de Kizhe calou na cultura popular: «Partes e anacos empréganse por doquier». A súa andaina como banda sonora comeza na década de 1930, posteriormente empregáronse partes da suite noutros filmes como a británica The Horse's Mouth (1958), e en A derradeira noite de Boris Grushenko, unha parodia de Woody Allen de 1975 sobre a literatura rusa. No mundo da música pop, a Troika adaptouse en varias ocasións, comezando en 1958 como "Midnight Sleighride", un arranxo para banda de jazz de Eddie Sauter e Bill Finegan. En 1975 a Troika serviu de base para unha exitosa canción, I Believe in Father Christmas de Greg Lake, e en 1985 Sting empregou o tema principal do movemento «Romance» na súa canción pacifista Russians.
Gravacións
A interpretación da suite en 1938 por Koussevitski e a Orquestra Sinfónica de Boston, gravada en discos de 78rpm, foi a única gravación dispoñible comercialmente ata a chegada dos LPs na década de 1950; unha realización da Orquestra Sinfónica de Cleveland baixo a batuta de Fritz Reiner en decembro de 1945 non foi lanzada ata moitos anos máis tarde. En 1951 Capitol publicou a gravación de Hermann Scherchen coa Orquestra Sinfónica de Viena, e dende aquela publicáronse moitas gravacións da obra baixo diversos selos. A edición de 2008 do estudo de gravacións Muze lista dezanove versións dispoñibles procedentes de orquestras de toda Europa, Asia e os Estados Unidos. A versión con barítono apenas foi gravada en disco; Vladímir Áshkenazi coa Orquestra Sinfónica de Sydney e Andréi Laptev (2010) constitúe un exemplo recente. En 2007 publicouse unha produción do Ballet do Bolshoi en formato DVD, con Raisa Struchkova e Vladimir Vasiliev.
Killswitch Engage
Killswitch Engage é un grupo estadounidense de metalcore con orixe en Westfield, Massachusetts, formado no ano 1999 trala separación dos grupos Overcast e Aftershock. Os membros de Killswitch Engage son o vocalista Jesse Leach, os guitarristas Joel Stroetzel e Adam Dutkiewicz, o baixista Mike D'Antonio e o batería Justin Foley. O grupo publicou sete álbums de estudio e un DVD. O seu último álbum, Incarnate, publicouse o 11 de marzo do 2016.
Killswitch Engage acadou certa fama trala publicación do seu álbum de 2004 titulado The End of Heartache, que acadou o número 21 da lista Billboard 200 e foi certificado como disco de ouro pola RIAA en decembro do 2007 ó acadar 500 000 exemplares vendidos nos Estados Unidos. O tema homónimo deste disco, "The End of Heartache", foi nomeado a un Premios Grammy no 2005 na categoría de "Mellor Actuación de Metal". O grupo actuou en varios festivais internacionais como o Soundwave Festival, Wacken Open Air, Ozzfest, Download Festival, Rock Am Ring e Mayhem Festival entre outros, e leva máis de catro millóns de discos vendidos só nos Estados Unidos, estando considerado como un dos grupos notable dentro da escena musical do New Wave of American Heavy Metal.
Primeiros anos e álbum de estrea (1999–2001)
Killswitch Engage formouse trala separación dos grupos de metalcore Overcast e Aftershock en 1999. Trala separación de Overcast o baixista Mike D'Antonio comezou a ensaiar co guitarrista de Aftershock Adam Dutkiewicz, agora na batería, quen a súa vez trouxo ó guitarrista Joel Stroetzel dende Aftershock e ó vocalista Jesse Leach do grupo Nothing Stays Gold para formar o que sería o novo grupo musical. O nome do grupo deriva dun episodio da serie de televisión The X-Files titulado "Kill Switch", escrito por William Gibson, quen lle deu este título tras coñecer o grupo de música industrial Kill Switch...Klick.
En 1999 Killswitch Engage gravou unha demo de catro cancións, incluíndo "Soilborn", o primeiro tema escrito polo grupo. Esta demo publicouse trala primeira actuación do grupo en novembro do 1999 como abreconcertos do grupo de death metal melódico In Flames. O seu álbum de estrea homónimo publicouse ó seguinte ano. Malia non ser un éxito comercial nos seus comezos e non acadar ningunha lista de vendas, o álbum atraeu o interese de Carl Severson, quen traballaba para Roadrunner Records naquel momento, e comentouno con varios dos representantes do selo discográfico. Mike Gitter, un dos axentes da compañía, púxose en contacto con D'Antonio e asistiu a varias actuacións do grupo, ofrecéndolles un contrato con Roadrunner. O grupo aceptou esta oferta, rexeitando outras de diversos selos máis pequenos.
Alive or Just Breathing (2001–2004)
miniatura|dereita|250px|[[Howard Jones no 2009]] Durante un breve período de tempo entre 2000 e 2001 o ex-guitarrista de Overcast Pete Cortese uniuse o grupo, pero deixouno posteriormente cando se converteu en pai. Killswitch Engage comezou a escribir novos temas para o seu segundo álbum en novembro de 2001. Editado en xaneiro nos Backstage Studios polo produtor Andy Sneap, o disco titulouse Alive or Just Breathing pola letra do tema "Just Barely Breathing". A exposición do grupo incrementouse trala publicación dun vídeo musical do sinxelo "My Last Serenade", e o álbum acadou o posto 37 da lista Top Heatseekers.
Trala publicación de Alive or Just Breathing o grupo decidiu incluír a un quinto membro. Dutkiewicz pasou a tocar a guitarra e o ex-batería de Aftershock Tom Gomes pasou a ser o novo membro do grupo. Tras casar o 20 de abril de 2002 e comezar unha nova xira co grupo, Leach caeu nunha depresión. Deixou o grupo uns poucos días antes dunha actuación programada enviándolles un correo electrónico ós seus compañeiros no que lles dicía que tiña que deixar o grupo. D'Antonio declarou nunha entrevista que "despois de tres anos xuntos, e considerándoo como un irmán, recibir só un correo electrónico foi un pouco duro."
O grupo comezou a buscar un novo vocalista de inmediato, que finalmente foi Howard Jones, naquel entón membro de Blood Has Been Shed. Jones declarou que non lle gustara o son do grupo a primeira vez que o escoitara. Comentou que o son de Killswitch Engage "soaba moi limpo, pero canto máis o escoitei, dinme conta de que hai cancións realmente moi boas aquí". Tras saber dos problemas de Leach, Jones púxose en contacto có grupo e foi aceptado como o seu substituto. Philip Labonte de All That Remains tamén fixo probas como vocalista do grupo, pero finalmente foi Jones o elixido, quen tivo que memorizar sete temas para a súa actuación de estrea no Hellfest de 2002.
Guitarra solista
O termo guitarra solista (Lead Guitar, en inglés), é o equivalente en galego á "primeira guitarra", dentro dunha banda, xa sexa de rock ou de calquera outro estilo musical. A guitarra solista (ás veces chamada guitarra líder) é a que executa os sos cando un tema o require. Do mesmo xeito, guitarra rítmica (Rhythm Guitar, en inglés) equivale á "segunda guitarra". En grupos como The Rolling Stones non hai unha guitarra solista senón dous "guitarristas de riffs", que se reparten as intervencións segundo o tema o requira.
Killswitch Engage
Alive or Just Breathing (2001–2004)
O grupo actuou na xira Road Rage polo Reino Unido e os Países Baixos no 2002 xunto a 36 Crazyfists e Five Point O. No 2003, o primeiro tema que incluíu a Jones titulado "When Darkness Falls" foi incluído na banda sonora do filme de 2003 Freddy vs. Jason. Despois do Ozzfest de 2003, o batería Gomes deixou o grupo para pasar máis tempo coa súa familia e para continuar co seu proxecto persoal co grupo Something of a Silhouette. O seu substituto foi Justin Foley, anteriormente no grupo Blood Has Been Shed, e a primeira xira de Foley co grupo foi a Headbangers Ball da MTV de 2003.
The End of Heartache (2004–2006)
The End of Heartache publicouse o 11 de maio do 2004, chegando ó número 21 da lista Billboard 200 con 38 000 exemplares vendidos na súa primeira semana de publicación, e ó número 39 da lista Australian Albums Chart. O disco acadaría posteriormente as 500 000 copias vendidas nos Estados Unidos, e foi certificado como disco de ouro o 7 de decembro de 2007. O álbum recibiu críticas positivas na súa maioría. Jon Caramanica de Rolling Stone cualificouno como "unha colección abraiante, retendo gran parte da súa brutalidade musical característica". Eduardo Rivadavia de AllMusic afirmou que "son os inesperados cambios de ritmos empregados para engadir e liberar a presión interna o que alimentan a fonte de enerxía de Killswitch Engage".
"The End of Heartache" foi o sinxelo principal para a banda sonora do filme Resident Evil: Apocalypse, e no 2005 a canción foi nomeada a un Grammy na categoría de "Mellor Actuación de Metal". A finais de 2004, The End of Heartache publicouse nunha nova edición especial, cun segundo disco que incluía varias actuacións en directo, unha canción adicional para a edición do Xapón e unha versión remasterizada de "Irreversal". No verán do 2005 o grupo participou no Ozzfest, e o 1 de novembro dese mesmo ano Alive or Just Breathing foi publicado de novo como parte do 25º aniversario de Roadrunner Records. O 22 de novembro de 2005 publicouse o DVD de directos (Set This) World Ablaze, que contiña unha gravación dun concerto en directo no Palladium de Worcester, Massachusetts, un documental dunha hora de duración e tódolos vídeos musicais do grupo. O DVD recibiu a certificación de ouro nos Estados Unidos o 8 de abril de 2006.
As Daylight Dies (2006–2007)
Killswitch Engage actuou no Reading and Leeds Festivals en agosto do 2006, tras unha serie de actuacións en Australia sen Dutkiewicz que sufría de problemas nas costas e precisou de cirurxía correctiva. O 23 de maio do 2006 o tema "This Fire Burns" publicouse como parte do álbum WWE Wreckless Intent. Este tema ía ser a nova canción temática do loitador da WWE Randy Orton, pero foi desbotado e pasou a ser o tema principal do evento de pago por visión WWE Judgment Day 2006. "This Fire Burns" usouse como o tema de entrada do loitador da WWE CM Punk dende 2006 ata 2011, e publicouse de novo baixo o título "This Fire" na edición especial de As Daylight Dies.
miniatura|esquerda|250px|Mike D'Antonio no 2009 Gravado en tres meses, As Daylight Dies publicouse o 21 de novembro de 2006 e acadou o número 32 da lista Billboard 200 con 60 000 copias vendidas na súa primeira semana. Tamén entrou na lista Australian Albums Chart na posición número 29. Mesturado por Dutkiewicz, o álbum recibiu críticas na súa maioría positivas. Thom Jurek de Allmusic cualificouno "un dos cinco candidatos a mellor álbum de metal do 2006". Nick Terry de Decibel Magazine afirmou que "chamar adictivo a As Daylight Dies sería dicir pouco. Podería case obviarse dicir que sobrepasa ó seu xa en si mesmo impresionante predecesor". Cosmo Lee de Stylus Magazine afirmou que "o álbum está asombrosamente mal secuenciado", pero valorouno positivamente como "menos pesado emocionalmente, e moito máis divertido". A data de 27 de novembro de 2007, As Daylight Dies levaba vendidas máis de 500 000 unidades nos Estados Unidos.
O primeiro sinxelo deste álbum, "My Curse", acadou o número 21 na lista Hot Mainstream Rock Tracks, e incluíuse na banda sonora dos videoxogos Sleeping Dogs, Guitar Hero III: Legends of Rock, Burnout Dominator e Burnout Paradise, ademais de estar dispoñible como contido de descarga para a serie Rock Band. "The Arms of Sorrow" acadou o número 31 nesta mesma lista. Pola súa banda, a versión do tema "Holy Diver" de Dio, gravado orixinalmente para un álbum recompilatorio de Kerrang! titulado High Voltage, chegou a posición número 12 na lista Mainstream Rock. A comezos do 2007 o grupo viuse obrigado a cancelar tres datas da súa xira por Europa xunto a The Haunted por mor dos problemas nas costas de Dutkiewicz. Este tivo que ser sometido a unha operación de emerxencia, e foi substituído na xira polo guitarrista Peter Wichers do grupo Soilwork.
Debido os problemas de saúde de Dutkiewicz, este foi substituído por Patrick Lachman de Damageplan durante a xira No Fear Tour. Dutkiewicz recuperouse posteriormente e puido participar no final da xira, e o grupo comezou a gravar un vídeo musical para o segundo sinxelo do álbum As Daylight Dies titulado "The Arms of Sorrow". O 6 de agosto de 2007 Dutkiewicz tivo que deixar forzosamente a xira Warped Tour para que puidese recuperarse por completo da súa operación de cirurxía e continuar unha terapia física diaria. Foi substituído polo técnico de guitarras grupo Josh Mihlek, ata que retornou o 14 de agosto do 2007.
Segundo álbum homónimo (2007–2011)
miniatura|dereita|200px|[[Jesse Leach no 2016]] Killswitch Engage comezou a gravación do seu seguinte álbum en outubro de 2008 con Dutkiewicz e Brendan O'Brien como produtores. A mediados de febreiro, o baixista Mike D'Antonio confirmou nunha entrevista con Metal Hammer que "a batería estaba rematada", e que el "rematara cos últimos arranxos de baixo". Tamén afirmou que Jones estaba en Atlanta rematando as voces, e que "non debería levarlles moito máis tempo rematar [o álbum]". De marzo a maio Killswitch Engage formou parte do festival de Disturbed Music as a Weapon IV, xunto con outros grupos como Lacuna Coil, Chimaira, Suicide Silence e Bury Your Dead. O 14 de abril o grupo anunciou que o título do seu novo disco sería Killswitch Engage, o segundo álbum homónimo do grupo. Publicouse o 30 de xuño de 2009, estreándose no número 7 da lista Billboard 200, o posto máis alto de tódolos álbums que publicou o grupo. En xullo e agosto Killswitch Engage participou no Mayhem Festival xunto a Marilyn Manson, Slayer, Bullet for My Valentine e outros. Posteriormente, en febreiro de 2010, o grupo anunciou que o seu vocalista Howard Jones non actuaría co grupo durante a xira de inverno con The Devil Wears Prada e Dark Tranquillity por problemas de saúde. O vocalista Philip Labonte de All That Remains substituíu a Jones nesta xira ata que este puidese retornar ós escenarios. O 18 de marzo de 2010, o vocalista orixinal do grupo Jesse Leach retornou para unha serie de temas. Dende ese momento tanto Leach como Labonte actuaron como substitutos de Jones ata o remate da xira.
No 2010 o grupo colaborou na banda sonora God of War: Blood & Metal co tema "My Obsession". O grupo pasou a formar parte do Download Festival en xuño de 2010 substituíndo a Wolfmother. Tras este festival o grupo fixo unha pausa nas súas xiras, e os seus membros enfocáronse noutros proxectos. Adam Dutkiewicz formou o grupo Times of Grace xunto con Leach publicando o álbum titulado The Hymn of a Broken Man o 18 de xaneiro do 2011, e Joel Stroetzel uniuse a eles para formar parte do grupo durante a súa xira. Justin Foley participou como batería do grupo Unearth no seu álbum Darkness in the Light, publicado o 5 de xullo de 2011, e viaxou co grupo na súa xira de verán dese mesmo ano. D'Antonio fundo o grupo Death Ray Vision xunto co vocalista de Shadows Fall Brian Fair e o anterior guitarrista de Killswitch Engage Pete Cortese.
Saída de Jones e Disarm the Descent (2011–2015)
Nunha entrevista de 2011, Mike D'Antonio afirmou que o grupo estaba traballando nun sexto álbum de estudio: "...estamos todos escribindo demos para o seguinte disco de Killswitch Engage. Non hai data de publicación aínda, pero supoño que será a comezos do 2012". Adam Dutkiewicz confirmou pouco despois no Facebook de Killswitch Engage que estaban a piques de comezar a traballar no seu seguinte álbum. O 1 de decembro de 2011 D'Antonio declarou que o grupo ía comezar a gravar no estudio en febreiro/marzo do 2012 e que esperaban ter o novo disco listo para o verán de 2012. Tamén indicou que o grupo tiña oito demos xa rematadas para este novo álbum.
miniatura|dereita|250px|[[Adam Dutkiewicz e Joel Stroetzel no 2009]] O 4 de xaneiro de 2012 o grupo anunciou na súa páxina web oficial e noutras fontes que Howard Jones deixara o grupo tras nove anos formando parte del. Nesta declaración o grupo non revelou o motivo desta decisión como forma de respecto cara a Jones, e soamente lle agradeceron os seus nove anos co grupo desexándolle o mellor para o futuro, ademais de darlle as grazas ós seus fans polo seu apoio mentres comezaban a procurar un novo vocalista. Pouco despois deste anuncio, comezaron a aparecer os rumores de que Phil Labonte de All That Remains pasaría a ser oficialmente o novo vocalista por mor das súas colaboracións anteriores co grupo, pero Labonte desmentiu rapidamente estes rumores. A procura dun novo vocalista rematou en febreiro cando o grupo anunciou que Jesse Leach retornaría como membro do grupo para ser o vocalista de novo. Tras esta reunión, o grupo continuou o proceso de gravación e volveu a saír de xira. O 22 de abril dese ano tivo lugar a primeira actuación de Leach co grupo dende que saíra no 2002, no New England Metal and Hardcore Fest. O 20 de xuño de 2012 filtrouse en YouTube unha versión demo dun novo tema do grupo chamado "This Is Confrontation", pero o vídeo eliminouse ó pouco tempo de aparecer na web. Ese mesmo ano o grupo participou no "Trespass America Festival" de Metal Hammer, con Five Finger Death Punch á fronte xunto ós grupos God Forbid, Emmure, Pop Evil, Trivium e Battlecross. O grupo tocou este novo tema en directo, confirmando que o título do tema era "No End in Sight". En outubro de 2012 Killswitch Engage anunciou que celebrarían o décimo aniversario do seu álbum Alive or Just Breathing cunha xira polos Estados Unidos entre novembro e decembro dese ano na que tocarían tódolos temas deste disco en directo, acompañados dos grupos Shadows Fall e Acaro.
O álbum Disarm the Descent publicouse o 1 de abril de 2013, debutando no posto número 15 das listas do Reino Unido e no número 7 na lista Billboard 200. O primeiro sinxelo deste disco foi "In Due Time", publicado o 5 de febreiro de 2013. En decembro de 2013 anunciouse que "In Due Time" estaba nomeado ó Grammy de "Mellor Actuación de Metal" de 2014, pero finalmente perdería perante "God Is Dead?" do grupo Black Sabbath. En maio de 2013 fixeron unha xira de promoción do novo álbum xunto a Miss May I, Darkest Hour, The Word Alive e Affiance, e en outubro dese mesmo ano embarcaron nunha nova xira, nesta ocasión xunto a Lamb of God, Testament e Huntress.
Incarnate (2015–)
A finais de 2014 Jesse Leach anunciou nunha entrevista que o grupo ía comezar a probar novos temas nos meses seguintes, O 25 de febreiro de 2015 o grupo publicou un adianto de 40 segundos dun novo sinxelo titulado "Loyalty", tema incluído no álbum Catch The Throne: The Mixtape Volume 2 para promocionar a serie da HBO Game of Thrones. O 30 de marzo D'Antonio declarou que o grupo xa tiña rematadas tódalas demos que formarían parte do seu seguinte álbum de estudio. Posteriormente, en xullo de 2015 Killswitch Engage formou parte dunha xira de verán xunto a Rise Against e letlive. O 10 de decembro de 2015 o grupo publicou en exclusiva en Revolver un novo tema titulado "Strength of the Mind".
A comezos de 2016 fíxose público que o seguinte álbum do grupo levaría o título Incarnate, e que o grupo participaría nunha xira durante o mes de marzo xunto a Memphis May Fire e 36 Crazyfists. O álbum publicouse o 11 de marzo dese ano, acadando o número 6 da lista Billboard 200 con 35 000 exemplares vendidos nos Estados Unidos na súa primeira semana. O 16 de abril o grupo publicou un sinxelo previamente inédito, titulado "Define Love".
Broad Peak
miniatura|dereita|300px|O Broad Peak. O Broad Peak (en بروڈ پیک, e 布洛阿特峰), é unha montaña de 8.047 m de altitude, o décimo segundo pico máis alto da Terra. Forma parte do macizo do Gasherbrum situado na cadea do Karakorum, un brazo da cordilleira do Himalaia. Está sito na fronteira entre a República Popular da China e Paquistán.
Killswitch Engage
Estilo musical e letras
O estilo musical de Killswitch Engage defínese dentro do metalcore, combinando sons doutros xéneros de extreme metal e hardcore punk. De forma semellante a outros grupos contemporáneos seus, Killswitch Engage combina voces cantadas con gritos e voces guturais. Os medios especializados definen a súa música como unha mestura de riffs "abafantes", padróns de dobre bombo, power chords, e harmonías de dúas guitarras. Tamén consideran que a súa música presenta claras influencias da escena do death metal sueco de Gotemburgo. No 2009 a MTV nun artigo titulado "The Greatest Metal Bands of All Time", declarou que Killswitch Engage eran "un dos fundadores do metalcore". Jason D. Taylor de Allmusic afirmou que Alive or Just Breathing é "un álbum de puro metal que semella ignorar calquera tendencia de moda e no seu lugar baséase soamente na habilidade e experiencia para esculpir un dos heavy metal con máis substancia dende os días de gloria de Metallica e Slayer."
Broad Peak
Outros nomes
O nome usual en Occidente é unha versión inglesa da denominación autóctona Falchen Kangri, que fai referencia á anchura da súa cima. O Broad Peak foi tamén denominado como K3 (é dicir, terceiro pico do Karakorum) por T.G. Montgomery, en 1856, cando se efectuou un recoñecemento do Karakorum por vez primeira.
Ascensións
O 9 de xuño de 1957 realizouse a primeira escalada exitosa ao Broad Peak, por parte dunha expedición austríaca dirixida por Marcus Schmuck. Alcanzaron o cume Hermann Buhl, Kurt Diemberger, Fritz Wintersteller e máis o mesmo Marcus Schmuck.
Killswitch Engage
Estilo musical e letras
Tanto Jesse Leach como o anterior vocalista Howard Jones escribiron letras consideradas "positivas". Jesse Leach afirmou sobre o álbum (Set This) World Ablaze que as letras contiñan "unidade, positividade e amor." En relación os temas das letras do álbum Killswitch Engage, Amy Sciarretto de Ultimate Guitar valorou de forma positiva as voces e escribiu "Howard Jones acadou o seu potencial dende The End of Heartache". En relación a este mesmo disco, Howard Jones afirmou que se dera un cambio nos temas das letras en relación os anteriores, declarando: "Teño suficiente onde sacar para escribir algunhas cousas que poden ser escuras. Pode que aínda haxa unha pequena parte de positividade nelas, pero hai algunhas cancións que non son positivas en absoluto."
Broad Peak
Ascensións
En 1981 logrouse a primeira ascensión de españois a cargo dunha expedición catalá, chegando á cima Enric Pujol, que faleceu durante o descenso, e máis Manuel Hernández, utilizando a vía normal.
Claudia Molina
Claudia Molina, nada en Barcelona o 19 de novembro de 1985, é unha actriz española.
Traxectoria
Aos 9 anos realizou o seu primeiro anuncio para El Caserío. Aos 12 anos trasladouse coa súa nai a Madrid cando lle saíu a rodaxe da serie De tal Paco tal Astilla.
Despois do seu primeiro anuncio chegaría a primeira película de Claudia, La Moños, onde mantivo unha relación moi cálida coa directora Mireia Ros e con todo o equipo. Non obstante, a popularidade chégalle grazas á súa participación en series como Calle Nueva e, sobre todo, Ana y los siete. Foi nesta comedia de Ana Obregón onde Claudia se decatou de que quería ligar a súa vida para sempre ao mundo da interpretación.
Claudia creceu rodeada de focos e de cámaras, facendo camiño en filmes como Cosas que olvidé recordar ou No digas nada. Ademais de ocasional presentadora televisiva, Claudia é unha experta en baile, xa que participou na primeira edición do popular concurso ¡Mira quién baila! presentado por Anne Igartiburu e proclamouse gañadora. Tamén fixo teatro a grande escala da man de Antonio del Real e a obra Los 80 son nuestros.
Luke Babbitt
NBA
No Draft da NBA de 2010 foi seleccionado na 16ª posición polos Minnesota Timberwolves. Os seus dereitos foron traspasados xunto co ala de Minnesota Ryan Gomes aos Portland Trail Blazers a cambio de Martell Webster. Babbitt asinou o seu contrato coma rookie cos Blazers o 6 de xuño de 2010. O 8 de decembro de 2010, os Trail Blazers asignaron a Babbitt aos Idaho Stampede da NBA D-League. Foi chamado de volta dez días despois. O 3 de marzo de 2011, foi asignado outra vez aos Idaho Stampede.
O 4 de febreiro de 2014, asinou cos New Orleans Pelicans. O 20 de xullo de 2015, asinou de novo cos Pelicans.
O 10 de xullo de 2016, Babbitt foi traspasado ós Miami Heat a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2018.
Star Tribune
O Star Tribune é o meirande xornal de Minnesota. Naceu como Minneapolis Tribune en 1867 e competindo con Minneapolis Daily Star en 1920. Ó longo da década de 1930 e 1940 os principais xornais de Minneapolis estaban asentados, co Tribune publicando pola mañá e o Star no serán. Fusionáronse en 1982, creando o Star Tribune. Despois dun treboento período no que o xornal foi vendido e revendido até 2009, foi mercado polo home de negocios Glen Taylor no ano 2014.
O Star Tribune distribúese en Minneapolis e a través da área metropolitana Minneapolis–Saint Paul, no estado de Minnesota e no Upper Midwest. Contén unha mestura de novas nacionais, internacionais e locais, así como deportivas, de negocios e contido sobre estilo de vida. Os xornalistas de Star Tribune e os seus predecesores gañaron seis Premios Pulitzer, incluíndo dous en 2013. A sede do xornal atópase en downtown Minneapolis.
Piñoi, Cados, Muíños
Piñoi é un lugar da parroquia de Cados no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 25 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 17 eran homes e 8 eran mulleres.
Cartafol
Cartafol foi un programa cultural da TVG que se emitiu na tempada entre 1989 e 1990.
Estaba dirixido e presentado por Xosé Antonio Perozo, coa colaboración, entre outros de, Luís Rei Núñez, Miguel Outeiriño, Miguel Anxo Seixas e Ana Robles, a partir de 1990 encargouse da súa dirección Manuel Anxo Seixas. O programa consistía en entrevistas e reportaxes arredor da cultura galega
Montoneros
Montoneros foi unha organización guerrilleira arxentina que desenvolveu as súas accións con maior intensidade entre os anos 1970 e 1979. Os seus obxectivos foron: a desestabilización do goberno de facto autodenominado "Revolución Arxentina" (Onganía, Levingston, Lanusse / 1966 - 1973), o retorno ao poder do Xeneral Juan Domingo Perón, e a instauración na Arxentina dun sistema de goberno que denominaban "Socialismo Nacional", ao que consideraban como a evolución histórica natural do peronismo.
Aínda que durante os seus primeiros anos de existencia recibiron o apoio do Xeneral Perón e de boa parte do Movemento Peronista, a partir do primeiro de maio de 1974, os graves erros políticos cometidos, que ocasionaron o rexeitamento sufrido por parte do mesmo líder e dos sectores sindicais e políticos do peronismo ortodoxo, motivaron o gradual illamento e o pase á clandestinidade do grupo, que posteriormente foi aniquilado pola ditadura militar que derrocou á viúva de Perón, María Estela Martínez de Perón, o 24 de marzo de 1976.
Orixes, ideoloxía e fundadores
As raíces temperás do movemento pódense atopar na década dos 60, na confluencia de militantes do movemento nacionalista estudantil Tacuara, a Agrupación de Estudos Sociais de Santa Fe, e o integrismo das provincias de Buenos Aires, Santa Fe e Córdoba.
Desde devanditas vertentes perfílanse grupos que logo se afianzarían xunto á militancia católica de mozos pertencentes a clases medias e altas, cuxo órgano de prensa aglutinante era a revista Cristianismo y Revolución, dirixida por Juan García Elorrio. A partir de alí confórmase o Comando Camilo Torres, o cal, xunto ao grupo conducido por José Sabino Navarro, poden considerarse as células iniciais de Montoneros.
Cara a fins da década dos 60 foron organizándose politicamente xunto ao peronismo revolucionario, de neto perfil populista e anti-norteamericano, en tanto que a súa ideoloxía íase estruturando cunha pouco clara mestura da doutrina peronista, con elementos do marxismo latinoamericano revolucionario provenientes do Che Guevara e de Fidel Castro, recibindo ademais fortes influencias católicas desde o Movemento de Sacerdotes para o Terceiro Mundo. Varios fundadores do que logo se transformaría nunha organización armada coñecéronse cando eran seguidores do sacerdote terceiromundista Carlos Mugica.
Autodefinidos nos seus comezos como unha vangarda armada nacionalista, católica e peronista, e utilizando consignas tales como "Perón o muerte", Montoneros asúmese como organización político militar na provincia de Buenos Aires, e é encabezada por Fernando Abal Medina, Carlos Gustavo Ramus, José Sabino Navarro, Emilio Maza, Carlos Capuano Martínez, Norma Arrostito, Mario Firmenich, entre outros.
Posteriormente, outros dirixentes notorios foron Julio Roqué, Dardo Cabo, Marcos Osatinsky, Roberto Quedo, Horacio Mendizábal, Raúl Yaguer, Roberto Perdía, Fernando Vaca Narvaja, Rodolfo Galimberti, algúns deles provenientes da organización Descamisados e outros das Forzas Armadas Revolucionarias (FAR, unha organización armada peronista similar, pero de bases máis definidas cara ao marxismo, que se fusionou con Montoneros en outubro de 1973).
O 7 de setembro de 1970 en William Morris, provincia de Buenos Aires, morreron en combate Fernando Abal Medina e Carlos Gustavo Ramus. Desde entón, a militancia que adscribe ao sector de esquerda peronista conmemora esa data como o "Día do Montonero".
Os pasos previos: Vandor
O 30 de xuño de 1969 na sede da Unión Obrera Metalúrgica, na rúa La Rioja 1945 da Capital Federal, foi asasinado Augusto Timoteo Vandor por un grupo comando que se identificou mediante un "Parte de guerra" como "Ejército Nacional Revolucionario".
Este grupo estaba integrado por varios dos cadros combatentes do que logo foi a organización Montoneros. Participaron da operación: Carlos Caride, Rodolfo Walsh, Horacio "el Lauchón" Mendizábal e Dardo Cabo entre os máis notorios. En realidade, este comando foi inicialmente o xerme dunha organización político militar denominada "Descamisados", conducida por Caride, Mendizabal, De Gregorio, Norberto Habegger, entre outros, que en 1972 se disolve e se integra a Montoneros. Dardo Cabo recoñeceu publicamente que el confeccionara os planos da UOM para a operación, e que Rodolfo Walsh fixera a planificación da mesma.
A súa primeira acción pública
A organización armada Montoneros presentouse ante a sociedade o 1 de xuño de 1970 mediante o secuestro e asasinato do xeneral Pedro Eugenio Aramburu, quen fose a cabeza da Revolución Libertadora, unha sublevación cívico militar que en 1955 derrocara ao segundo goberno constitucional peronista. O xeneral fora secuestrado dous días antes, o 29 de maio, cando militantes Montoneros (vestidos como oficiais do Exército) capturárono no seu departamento, facéndolle crer que lle brindarían custodia. Aramburu foi sometido a "xuízo revolucionario" nunha chacra da localidade de Timote, provincia de Buenos Aires, e acusado por traizón á patria, polos Fusilamentos de José León Suárez e pola desaparición do cadáver de Evita e posteriormente executado por Fernando Abal Medina. Xeralmente os estudosos dos movementos armados da época establecen o punto fundacional neste secuestro, pero na práctica Montoneros xa existía como unha organización política desde varios meses antes, aínda que moi minoritaria e case secreta.