cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trimetilamina
Trimetilaminuria
A trimetilaminuria é un trastorno xenético autosómico recesivo que implica un defecto na función ou expresión da monooxixenase que contén flavina 3 (FMO3) que orixina un metabolismo da trimetilamina alterado. As persoas que padecen trimetilaminuria desenvolven un característico cheiro a peixe (o cheiro da trimetilamina) na súa suor, urina e alento despois de inxerir alimentos ricos en colina. Unha condición similar á trimetilaminuria observouse tamén nunha certa raza de polos chamada Rhode Island Red que produce ovos con cheiro a peixe, especialmente despois de que os animais coman alimentos que conteñen unha alta proporción de colza.
Provincia de Ardahan
miniatura|300px|Localización da provincia de Ardahan en Turquía Ardahan é unha das 81 provincias nas que está dividida Turquía, e está administrada por un gobernador designado polo Goberno central. Está situada na rexión de Anatolia Oriental, próxima á fronteira con Xeorxia. A capital é a cidade de Ardahan. As súas denominacións históricas inclúen Ardahan (en armenio DCP ան), Ardagan (ruso: Ардаган) e Artaani (xeorxiano DCP არტააანი).
No distrito érguense un certo número de castelos medievais, incluído o propio castelo de Ardahan. Nunha época determinada do ano, a montaña Damal proxecta unha sombra que semella unha silueta moi natural de Atatürk.
Il mestiere delle armi
Il mestiere delle armi é un filme italiano de 2001 dirixido por Ermanno Olmi. Trátase dun drama histórico protagonizado por Hristo Jivkov e ambientado na Italia do século XVI; narra a morte de Giovanni de Médici, o último gran condotiero, e como as armas de fogo marcaron a fin dunha maneira de entender a guerra. Foi candidato á Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2001.
José Rey Busto
José Rey Busto, nado en Ortigueira o 4 de marzo de 1875, foi un enxeñeiro galego.
Traxectoria
Fillo de José Rey Calvo e Ventura Busto. Fixo o Bacharelato na Coruña. Estudou na Academia de Artillaría e saíu como tenente en 1898 sendo destinado ao Rexemento 3º de Montaña. Tenente de Artillaría destinado no Rexemento de Artillaría de Sitio (Segovia), foi dado de baixa no Exército e procesado por abandono de destino en 1901. Enxeñeiro de camiños, canles e portos. Dirixiu a construción de varios ferrocarrís en Cuba. Dirixiu as obras do Metropolitano de Nova York.
Vida persoal
Casou en Segovia con María Matesanz Gil en 1899. Volveu casar con Araceli Pravio e foi pai de Jorge, Alfredo e Margot Rey Pravio, que casou en 1926 con Felipe Hermida Pérez.
John Young
John Watts Young, nado en San Francisco, California, o 24 de setembro de 1930 e finado o 5 de xaneiro de 2018, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións Gemini 3, Gemini 10, Apollo 10, Apollo 16, STS-1 e STS-9.
Traxectoria
Young graduouse en enxeñaría aeronáutica polo Instituto de Tecnoloxía de Georgia en 1952, despois do cal entrou na Armada, participando na guerra de Corea e despois adestrándose como piloto. Foi seleccionado como astronauta pola NASA en setembro de 1962. Participou nas misións Gemini 3, Gemini 10, Apollo 10, Apollo 16, STS-1 e STS-9, pasando 34,82 días no espazo. Foi a primeira persoa en voar en seis ocasións ao espazo.
Membrana interdixital
miniatura|Os tres dedos anteriores das patas deste ganso ([[Anser fabalis) están unidos por unha membrana interdixital]]
En zooloxía denomínase membrana interdixital, ás veces chamada tamén membrana natatoria, é unha membrana de tecido epitelial que une os dedos das patas dalgúns animais, especialmente as aves acuáticas e os anfibios, pero que tamén presentan algúns mamíferos e réptiles (como os crocodilos e as tartarugas mariñas), que realiza unha función análoga ás aletas dos peixes, permitindo a súa locomoción na auga.
Non debe confundirse coa sindactilia, que é a fusión conxénita ou accidental de dous o máis dedos entre si, como a que pode darse en persoas que sofren o denominado síndrome LEOPARD, ou o síndrome de Aarskog-Scott.
Christella dentata
Christella dentata é unha especie de fento pequeno que se distribúe amplamente en Australia e nas illas do sur do océano Pacífico. A autoridade científica da especie é (Forssk.) Brownsey & Jermy, tendo sido publicada en British Fern Gazette 10(6): 338. 1973.
Distribución en Europa
Trátase dunha especie presente no territorio portugués, especialmente nos Azores e no arquipélago de Madeira.
Jagten
Jagten é un filme dinamarqués de 2012 dirixido por Thomas Vinterberg e protagonizado por Mads Mikkelsen. A historia está ambientada nunha pequena aldea dinamarquesa arredor do Nadal, e conta a historia dun home que se converte no obxectivo de histeria colectiva despois de ser erroneamente acusado de abuso sexual a unha nena na súa clase de gardaría.
O filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto e competiu o Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2012, onde Mikkelsen gañou o premio ó mellor actor pola súa interpretación. Tamén gañou o Premio de Cinema do Consello Nórdico de 2013. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, chegando a ser finalmente nomeado. Foi nomeado na mesma categoría dos Globos de Ouro de 2013.
Sinopse
Lucas é membro dunha comunidade dinamarquesa unida e traballa nun xardín de infancia local. Divorciado, loita por manter unha relación co seu fillo adolescente, que vive coa súa ex-esposa, mais goza dunha interacción saudable cos nenos do xardín de infancia. A súa compañeira de traballo Nadja da pasos cara a el e finalmente convértese na súa moza.
Cetonia aurata
Cetonia aurata é unha especie de escaravello da familia dos escarabeidos de 20 mm de longo, que ten unha coloración estrutural metálica verde e un escutelo cunha distintiva forma de V. O escutelo é a pequena área con forma de V entre os élitros; pode mostrar varias liñas e marcas brancas pequenas e irregulares. A parte ventral do animal ten unha cor de cobre e a parte dorsal é ás veces de cor de bronce, cobre, violeta, azul/negra ou cincenta.
Cetonia aurata non debería confundirse coa especie norteamericana Macrodactylus subspinosus nin coa escasa Gnorimus nobilis, que é moi similar. Un xeito de identificar a Cetonia aurata é ver o seu escutelo; que en G. nobilis é un triángulo equilátero, pero en C. aurata é un triángulo isóscele.
Ciclo vital
As larvas teñen forma de C e teñen un corpo peludo, enrugado e firme, unha cabeza pequena e patas moi pequenas. As larvas pasan o inverno onde se alimentaron, que pode ser en compost, esterco, follas caídas descompostas por fungos ou madeira podre. Crecen moi rapidamente e mudan dúas veces antes do fin do outono. Teñen un ciclo vital de dous anos. Pupan de xuño a xullo. Algúns adultos poden saír da pupa en outono, pero a principal saída prodúcese en primavera, cando os escaravellos se aparean. Despois de aparearse as femias poñen ovos en materia orgánica en descomposición e despois morren.
Tiro ao Álvaro
Contexto
O título da canción fai referencia ao deporte do tiro, que no Brasil se chama "tiro ao alvo". Durante a ditadura militar, un opositor do réxime foi chamado "alvo" (obxectivo). Barbosa, esperando non ser censurado, cambiou o termo polo nome común Álvaro, que ten unha perfecta asonancia con “alvo”.
En 1973, produciuse un intento de publicación, pero non tivo éxito ata 1980 coa versión realizada por Elis Regina.
Hermann Goldschmidt
Traxectoria
Hermann Goldschmidt naceu en Frankfurt, e era fillo dun mercador xudeu. Desprazouse a París para estudar arte, e fixo certo número de cadros antes de dirixir a súa atención cara á astronomía.
En abril de 1861 anunciou o descubrimento da novena lúa de Saturno, entre Titán e Hiperión, á que bautizou como Quirón. Porén, equivocárase: tal lúa non existía.
Foille concedida a medalla de ouro da Real Sociedade Astronómica en 1861.
Asteroides descubiertos
Goldschmidt descubriu 14 asteroides:
Ruth Yeoh
Ruth Yeoh Pei Cheen, nada en Kuala Lumpur, é unha empresaria, filántropa e ambientalista malaisia. Actualmente é a directora executiva de YTL Singapur e directora da consultoría de mecanismos de desenvolvemento limpo e créditos de carbono de YTL Corporation. É coautora de Cut Carbon, Grow Profits: Business Strategies for Managing Climate Change and Sustainability.
Traxectoria
Yeoh é a filla máis vella do multimillonario malaisio Tan Sri Dato' Francis Yeoh e de Puan Sri Datin Paduka Rosaline Yeoh. O seu avó paterno foi Tan Sri Dato' Seri Yeoh Tiong Lay, o fundador de YTL Corporation. É a irmá máis vella de Rebekah Yeoh e a prima irmá de Rachel Yeoh e Michelle Yeoh. Licenciouse en Arquitectura na Universidade de Nottingham e ten unha licenciatura en Administración da Cass Business School da Universidade da City de Londres. É cristiá practicante e expresou que a súa fe é parte da inspiración para o seu traballo para a sosteniblilidade e o medio ambiente. Está casada con Kenneth Khaw.
Yeoh comezou a traballar para a empresa da súa familia, a YTL Corporation, en 2005, onde traballa como directora executiva da sucursal de Singapur e dirixe a división de sustentabilidade. Puxo en marcha a Climate Change Week (Semana do cambio climático), un programa educativo emblemático deseñado para crear conciencia sobre o cambio climático e os seus efectos tanto en Malaisia como no resto do mundo. En 2015, fundou coa súa irmá Rebekah Recyclothes, un proxecto solidario de moda sustentable. Desde ese ano, Yeoh formou parte do Consello de Administración da Kew Foundation para apoiar os Royal Botanic Gardens. Tamén é membro da Xunta de Asesores da Asociación de Malaisia en Singapur, membro da xunta de Gardens by the Bay e membro da xunta do Comité Executivo de Nacións Unidas para Mulleres de Singapur.
Yeoh é embaixadora de boa vontade da Fundación Dignity for Children. Ademais, é membro do Consello Empresarial para a Sustentabilidade e Responsabilidade de Malaisia e membro investidor do Fondo Asiático de Enerxía Renovable e Medio Ambiente e do Fondo de Enerxía Renovable e Medio Ambiente. Tamén é membro da xunta de Reef Check Malaysia e membro da Asia 21 Young Leaders Initiative da Asia Society.
Escribiu para The Wall Street Journal e o Financial Times e, en 2007, coeditou e escribiu un libro sobre o cambio climático chamado Cut Carbon, Grow Profits: Business Strategies for Managing Climate Change and Sustainability.
Recoñecementos
En 2008, foi nomeada membro da xunta de Rare Conservation. Foi galardoada cun Premio de Prata en Liderado de CSR (Responsabilidade Social Corporativa) nos Global CSR Summit Awards en 2011. En 2012, foi galardoada co Regional Singapore Environmental Achievement Award de Singapur polo Singapore Environmental Council. En 2013, tras recibir o premio o ano anterior, foi membro do comité para os mesmos premios e foi seleccionada como Líder Mozo do Cume Mundial de Cidades de 2014. Ese mesmo ano, Yeoh recibiu o Premio GreenTech como un dos 30 mellores Green Catalysts de Malaisia. En 2015, o seu nome foi incluído entre os 12 da lista de mulleres empresarias máis poderosas de Asia elaborada por Forbes e foi incluída como unha dos seus "Heroes da filantropía" polo seu traballo en conservación e desenvolvemento sustentable. Foi galardoada co Premio Alumni Laureate pola Universidade de Nottingham en 2017.
Unicorn Wars
Unicorn Wars é un filme de animación galego-francés de 2022 dirixido e escrito por Alberto Vázquez. Estreouse nos cinemas con versión de dobraxe en galego o 21 de outubro de 2022, e a preestrea galega celebrouse o 13 de outubro no Cantones Cines da Coruña.
Sinopse
No contexto dunha guerra milenaria que enfronta osos de peluche relixiosamente fanáticos contra unicornios ecoloxistas, a trama subliña como dous irmáns osos loitan polo amor da súa nai.
Milovan Glišić
Milovan Glišić (en cirílico, Милован Ђ. Глишић) nado en Gradac, preto de Valjevo o 6 de xaneiro de 1847 e finado en Dubrovnik o 20 de xaneiro de 1908, foi un escritor, tradutor e crítico literario serbio.
Traxectoria
Naceu nunha comunidade agraria de Serbia e tivo que traballar dende moi novo para axudar os pais. Estudou na Grande École de Belgrado (hoxe Universidade de Belgrado), onde se licenciou en 1875. Traballou para a sección de prensa do Ministerio de asuntos exteriores durante a Guerra serbio-turca de 1875 e máis tarde para varios medios como xornalista e tradutor. Foi así mesmo bibliotecario e dramaturgo do Teatro Nacional de Belgrado.
Seminario de Lugo
O Seminario de Lugo é unha institución católica destinada a formar os sacerdotes desde o século XVI. Acolle o Colexio Diocesano San Lourenzo, o Seminario Menor e o Instituto Teolóxico Lucense.
Colexio Diocesano San Lorenzo
O Colegio Diocesano San Lorenzo é un colexio católico mixto privado que en 2022 impartía ESO, Bacharelato e ciclos medios de Acondicionamento físico, Emerxencias sanitarias, Guía no medio natural e tempo libre e Hixiene bucodental. Recolle na súa proposta os principios e criterios que expresa o Plan Específico de Formación para os Seminarios Menores da Conferencia Episcopal Española.
Seminario Menor de Lugo
O Menor do Sagrado Corazón e da Virxe Inmaculada de Lugo, é unha comunidade educativa diocesana dirixida polo Bispo segundo as normas da Santa Sé para cultivar os alicerces da vocación sacerdotal. Os seminaristas comparten cos demais alumnos do Colexio Diocesano San Lourenzo as clases e as actividades extraescolares, pero viven en comunidade xunto cos seus formadores. Conta cunha residencia para o internado dos seminaristas, compartindo os espazos de lecer, educativos e deportivos co Colexio Diocesano San Lourenzo.
Instituto Teolóxico Lucense
O Instituto Teolóxico Lucense imparte as ensinanzas de Teoloxía con rango universitario e coa facultade de conceder aos alumnos que superen un exame final ante un tribunal mixto de dous profesores do centro e un da Facultade de Teoloxía de Salamanca, o grao de Bacharelato en Teoloxía, validado civilmente como Licenciado en Estudos Eclesiásticos.
Estes estudos realizábanse antes no Seminario Maior da Sagrada Familia e San Lourenzo Mártir.
Biblioteca
Conta cuns 100.000 exemplares, moitos con gran valor bibliográfico. Inclúe a Biblioteca Episcopal da que foi autor o bispo Armañá (s. XVIII), a do bispo Balanzá (s. XIX), ademais de doazóns de persoeiros ilustres. A Biblioteca é de titularidade privada aínda que o seu uso é público e gratuíto, abonda con facerse socio da mesma. A sede da Biblioteca é o Seminario Diocesano.
A biblioteca publica a revista LVCENSIA, unha miscelánea de Cultura e Investigación, que agrupa traballos de diverso xénero relacionados coa provincia de Lugo e a Diocese lucense.
Historia do Seminario de Lugo
O Seminario de Lugo é un dos primeiros seminarios de España e o segundo de Galicia, despois do de Mondoñedo, en ser creado de acordo co establecido polo Concilio de Trento. Fundouno no ano 1598 o bispo Lorenzo Asensio de Otaduy y Avendaño, co título oficial de Seminario Conciliar de S. Lorenzo, que fai referencia ao Concilio que dispón a súa existencia e ao nome do bispo fundador. O 9 de marzo de 1599 o Bispo promulga as primeiras Constitucións do Seminario nas que se determina que sexan 36 os seminaristas bolseiros, naturais da diocese e posteriormente organízanse os estudos de Teoloxía.
En 1779 O bispo frei Francisco Armañá establece novas normas na organización académica e disciplinar do Seminario e crea unha biblioteca pública para a utilización dos seminaristas, dos sacerdotes e dos laicos. Coa desamortización esta biblioteca foi suprimida, pasando á Deputación Provincial os libros de materias profanas (Matemáticas, Física, Química, Bioloxía) e ao Seminario os libros de Teoloxía e Ciencias relixiosas o que constitúe a base orixinaria da actual Biblioteca do Seminario de Lugo. En 1792 establécese un plan de estudos anovado: os estudos serán cinco anos de Gramática, tres de Filosofía e tres de Teoloxía. En 1852 está autorizado a dar o grao de Bacharelato en Teoloxía e en Cánones.
O bispo frei Gregorio Aguirre promoveu un novo edificio no ano 1888, baixo a dirección do arquitecto Cobreros, rematado en 1893 e que sería o Seminario Maior. En 1929 o bispo Rafael Balanzá y Navarro funda o Seminario Menor nun edificio adquirido aos Irmáns Maristas, hoxe desaparecido. Tamén amplía o edificio do Seminario Maior construíndo un novo pavillón na parte de atrás, con planta baixa e dous pisos, coñecido vulgarmente polos seminaristas como "a palleira". En 1946 inaugúrase un novo pavillón para Seminario Menor, a carón da muralla, finalmente cedido ao Concello de Lugo para establecer as oficinas municipais de servizos.
Así queda a un lado da rúa (a carón dos Maristas) o Seminario Menor e ao outro o Seminario Maior (a carón do antigo cárcere) para o que se construíu un túnel que os comunicaba.
A partir da década dos 70 do século XX hai moi poucos seminaristas de teoloxía polo que en 1976 suprímese a ensinanza teolóxica no Seminario de Lugo. Os poucos alumnos da diocese de Lugo van cursar Estudos Eclesiásticos ao Instituto Teolóxico Compostelán, con sede no Seminario Maior de Santiago. No curso de 1986-1987 restáuranse os Estudos Eclesiásticos no Seminario Diocesano segundo o plan académico aprobado pola Conferencia Episcopal Española para os Seminarios Diocesanos. Despois pensouse afiliar os estudos á Facultade de Teoloxía da Universidade Pontificia de Salamanca, polos vínculos históricos que a diocese de Lugo posúe con esta Universidade e por pertencer ao seu ámbito xeográfico. En 1997 o bispo frei Xosé Gómez González envía a solicitude ao Reitor da Universidade. En 1999 a Sagrada Congregación para a Educación Católica aprobou a solicitude de afiliación.
Seminaristas
Un dos máis ilustres seminaristas e sacerdotes do Seminario de Lugo foi o científico Ramón Mª Aller, coñecido polo seu labor no terreo da astrofísica. Entre os profesores están Nicandro Ares, José Castiñeira Pardo, Antonio Cedrón Grandas, Jaime Delgado, Xosé López Díaz, Gonzalo Fraga etc. miniatura|Promoción do Seminario Menor 1966/1967 Nos anos 60/70 do século XX o Seminario foi a saída para moitos rapaces das aldeas que querían estudar o bacharelato, sirva de exemplo a promoción de 1966 na que empezaron máis de 100 rapaces de 11 anos e só un saíu cura, Julio Fernández Doval. Desa mesma promoción son José Manuel Mato, Manuel Anxo Taboada Rodriguez, Narciso de Gabriel, Xesús Valcárcel, Afonso Eiré, Anxo González Guerra, Manuel Vázquez López (comisario xefe de Policía ) etc.
Doutras promocións foron seminaristas en Lugo José Vega Blanco, Ramón García Abad, Alfredo Lorenzo López, Balbino Fernández Fernández, Antonio García Conde, Isaac Rielo Carballo, Nicanor Rielo Carballo, Xosé María Alonso Cortón, Camilo Saco López, Ramón Salgado Toimil, Emilio López Pérez, Francisco Vázquez Saco, Luís Gerpe González, Emilio Álvarez González, Xulio López Valcárcel, Eusebio Vence Calviño, Xesús Mato Mato, José María Regadío Vázquez, Ramón Carballo Paz, José Rodríguez López, Xosé Moreiras Santigo, Cesáreo Saco, Luís Fernández Ríos, Xoán Montes, José Viador Traseira, Amador Iglesias Soto, Emilio Pereira Quiroga, Xosé María Díaz Sanxurxo, Jesús Teijeiro Pérez, Manuel García Gil, Pedro Blanco de Crespo, Ángel Rodríguez Castedo, Manuel Ferreiro Panadeiro, Xosé Crespo, Marcelino García Villar, Xesús Froid,
Eurínome
Co nome de Eurínome coñécese a dúas mulleres na mitoloxía grega:
Manuel Pampín Prado
Manuel Pampín Prado, nado en Melide cara a 1913, e finado na Coruña o 12 de xuño de 2008, foi un político galego.
Traxectoria
Fundador de Falange Española de Melide en 1933. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi voluntario no exército sublevado. Ferido na batalla do Ebro, rematou a guerra como alférez. Retornado a Melide, foi xefe comarcal do Movimiento e foi nomeado alcalde en febreiro de 1941. Cesou como alcalde en abril de 1942. Foi nomeado inspector provincial sindical para as Hermandades de Labradores en novembro de 1941. Volveu ser alcalde de Melide en xullo de 1944, permanecendo no cargo ata xuño do ano seguinte. Finou na Coruña o 12 de xuño de 2008.
Recoñecementos
Unha rúa de Melide leva o seu nome.
Rocío Molina
Rocío Molina Cruz, nada en Torre del Mar, Vélez-Málaga, en 1984, coñecida como Rocío Molina, é unha bailaora e coreógrafa española.
David Suzuki
David Suzuki, nado en Vancouver, Canadá, o 24 de marzo de 1936, é un académico canadense de orixe xaponesa, locutor, científico e activista do medio ambiente. Suzuki obtivo un doutoramento en zooloxía da Universidade de Chicago en 1961 e foi profesor no departamento de xenética da Universidade de British Columbia desde 1963 até a súa xubilación en 2001. Desde mediados de 1970, Suzuki é coñecido polas súas series de televisión e radio e os seus libros acerca da natureza e o medio ambiente. Tamén participa nun programa televisivo de divulgación científica na cadea CBC Television, A Natureza das Cousas, emitido en máis de corenta nacións. Tamén é ben coñecido por criticar aos gobernos pola súa falta de acción para protexer o medio ambiente.
Rocío Molina
En 2010, xunto a Àngels Margarit, obtivo o Premio Nacional de Danza que outorga o Ministerio de Cultura de España na modalidade de interpretación.
Traxectoria
Con só tres anos tivo o seu primeiro contacto coa danza. E desde entón o flamenco protagonizou a súa intensa traxectoria, iniciada en Málaga. En 2002 graduouse con matrícula de honra no Conservatorio Superior de Danza de Madrid, e un ano antes, xa estaba a bailar na compañía de María Pagés, onde realizou a súa primeira incursión no coreográfico, creando unha coreografía para o espectáculo Las Cuatro Estaciones.
Foi uns anos despois cando a bailaora, aos 21 anos, presentou a súa primeira obra como creadora, Entre paredes. No Festival de Jerez de 2006, Rocío Molina estreou El eterno retorno, unha obra inspirada en textos de Nietzsche, con dirección musical de Juan Carlos Romeu, dirección escénica de Pepa Gamboa e a colaboración de Teresa Nieto e Pasión Vega. Con esta obra recibiu calorosas críticas como creadora emerxente.
Outros espectáculos estreados son Turquesa como el limón (2006), en dúo con Rozalén e visto no Teatro Pradillo de Madrid, Almario (2007), Cuando las piedras vuelen (2009), Danzaora (2013) estreado para a primeira Bienal de Arte Flamenca do Teatro Nacional de Danza de Chaillot, e Bosque Ardora (2015), estreado en Sevilla.
Desde a tempada 2015-2016, Rocío Molina é artista asociada do Teatro Nacional de Danza de Chaillot, en París, iniciando a súa colaboración con dúas improvisacións representadas no foyer do teatro. Seguirán en 2016 Caída del Cielo, e Afectos en 2017 con Rosario La Tremendita para a 3ª bienal de Arte Flamenca. En 2018 estrea Grito Pelao con Sílvia Pérez Cruz no Festival de Avignon onde o público as ovacionou. Representouse en Chaillot en 2019. En 2020, participa na 4ª Bienal de Arte Flamenca con Impulso, unha velada performance na que baila cos seus artistas invitados.
En 2021 estrea Vuelta a Uno como parte de Trilogía sobre la guitarra xunto a Inicio (Uno) e Al fondo riela (Lo Otro del Uno).
Premios
Entre os galardóns que recibiu figuran o de bailarina sobresaliente no XI Certame de Coreografía de Danza Española e Flamenco, o premio da crítica Flamenco Hoy á bailarina revelación 2006 e dous premios Max en 2017: á mellor intérprete de danza e mellor coreografía polo seu espectáculo Caída del cielo. En 2010, obtivo o Premio Nacional de Danza que outorga o Ministerio de Cultura de España, e en 2011 a Medalla de ouro da provincia de Málaga en 2011.
En 2017, o xornal El Mundo incluíu a Rocío Molina entre as 50 persoas homosexuais máis influentes de España.
David Suzuki
Activista desde hai moito tempo para reverter o cambio climático global, Suzuki foi cofundador da Fundación David Suzuki en 1990. Tamén traballou como director da Asociación Canadense de Liberdades Civís desde 1982 até 1987.
José González Suárez
José González Suárez, máis coñecido como Pita, nado en Ourense o 7 de xaneiro de 1927 e finado o 21 de outubro de 1971, foi un futbolista galego que xogaba de porteiro.
David Suzuki
É o pai de Severn Cullis-Suzuki (1979), famosa polo seu activismo ambiental desde a idade dos 12 anos.
José González Suárez
Traxectoria
Para a tempada 1952/53 saíu cedido ao Zaragoza, a cambio do regreso de Tino ao club coruñés. No club aragonés foi o gardameta titular por diante de Higinio e Ruiz, disputando 25 partidos, e compartindo vestiario co verinés Avelino Chaves. En agosto de 1953 fichou polo Oviedo, onde militou durante tres campañas, sen dispoñer de moitos partidos, ao ser o porteiro titular Argila.
David Suzuki
Primeiros anos de vida
Suzuki ten unha irmá xemelga chamada Marcia, así como outros dous irmáns, Geraldine (agora coñecida como Aiko) e Dawn. É fillo de Setsu Nakamura e Carr Kaoru Suzuki e nacido en Vancouver, Canadá. Os avós maternos e paternos de Suzuki inmigraron ao Canadá a principios do século XX desde a prefectura de Hiroshima e Aichi, respectivamente.
José González Suárez
Traxectoria
A continuación xogou dúas tempadas no Rayo Vallecano e outra no Terrassa, todas elas na Segunda División.
David Suzuki
Primeiros anos de vida
Despois da guerra, a familia Suzuki, como outras familias xaponesas canadenses, viuse obrigada a desprazarse ao leste das Montañas Rochosas. Trasladáronse a Islington, Leamington e London Ontario, Ontario. Nalgunhas entrevistas a Suzuki, a miúdo acreditou ao seu pai o seu interese pola natureza.
José González Suárez
Familia
Era curmán do tamén gardameta Antonio Suárez, que, igual que Pita, defendeu tamén a portería da Orensana, así como a do CD Ourense.
David Suzuki
Primeiros anos de vida
Suzuki estudou na escola secundaria Mill Street e na escola secundaria Leamington antes de trasladarse a London, Ontario, onde asistiu á London Central High School.
Carreira académica
Suzuki recibiu a súa licenciatura en artes no Massachusetts Amherst College en 1958 e o seu doutoramento en filosofía de zooloxía na Universidade de Chicago en 1961.
Carreira de presentador
miniatura| Suzuki en 2006. Suzuki comezou na televisión en 1970 cun programa semanal para nenos, chamado Suzuki on Science. En 1974 fundou o programa de radio Quirks and Quarks, presentado por Radio CBC AM, o precursor de CBC Radio One desde 1975 ata 1979. Ao longo dos anos 70, tamén organizou o programa Science Magazine, un programa semanal dirixido a un público adulto.
Desde 1979, Suzuki presenta o programa The Nature of Things, unha serie de televisión da CBC que se emitiu en preto de 50 países de todo o mundo. Neste programa, o obxectivo de Suzuki é estimular o interese polo mundo natural, sinalar ameazas para o benestar humano e o hábitat da vida salvaxe e presentar alternativas para lograr unha sociedade máis sostible. Suzuki foi un destacado defensor das enerxías renovables e das fontes do camiño da enerxía branda.
Suzuki foi o anfitrión en 1993 da aclamada serie The Secret of Life. A súa exitosa serie de 1985, Planet for the Taking, promediando máis de 1,8 millóns de espectadores por episodio, gañou a medalla do Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente. A súa perspectiva sobre esta serie resúmese na súa afirmación: "Temos un sentido da importancia da natureza e o espazo na nosa cultura e unha actitude de que é ilimitado e, polo tanto, non debemos preocuparnos". Conclúe cunha chamada a un maior "cambio de percepción" na nosa relación coa natureza e o salvaxe.
A serie The Sacred Balance, un libro publicado por primeira vez en 1997 e posteriormente convertido nunha mini-serie de cinco horas na televisión pública canadense, foi emitida no 2002. Suzuki participa agora nunha campaña publicitaria co lema "Vostede ten o poder", promovendo a conservación de enerxía a través de varias alternativas domésticas, como o uso dunha lámpada fluorescente compacta.
Para o Discovery Channel, Suzuki tamén produciu "Yellowstone to Yukon: The Wildlands Project" en 1997. O documental baseado na conservación biolóxica, centrouse no Proxecto Wildlands de Dave Foreman, que considera como crear corredores entre as "zonas-buffer" ao redor de grandes reservas salvaxes como un medio para preservar a diversidade biolóxica. Foreman desenvolveu este proxecto despois de deixar Earth First. en 1990. Os biólogos da conservación Michael Soulé e Reed Noss tamén participaron directamente.
Activismo contra o cambio climático
dereita|miniatura| En 2007 durante o evento [[Global Day of Action en Vancouver. O cartel do fondo fai referencia ao programa Greater Vancouver Gateway .]] Nos últimos anos, Suzuki foi un forte voceiro do movemento contra o cambio climático global, non sempre sen controversias. En febreiro de 2008, pediu aos estudantes da Universidade McGill que se manifestasen en contra de políticos que non actúan sobre o cambio climático, afirmando que "O vos desafiaría a facer é esforzarse moito para ver se existe unha forma legal de encarcerar ós nosos supostos líderes porque o que está a facer é un acto criminal”.
Acabouse o debate sobre se o cambio climático é real ou non. Evidencias irrefutables de todo o mundo, incluídos fenómenos meteorolóxicos extremos, temperaturas récord, derretemento de glaciares e suba do nivel do mar, apuntan ao feito de que o cambio climático está a suceder agora e a un ritmo moito máis rápido do que se pensaba.
Campolongo, Pontevedra
Campolongo é un barrio da cidade de Pontevedra moi preto do centro da cidade. Ten unha función residencial, administrativa, educativa e comercial.
Localización
O barrio de Campolongo está situado ao sur e suroeste da cidade de Pontevedra. Limita ao norte coa avenida Augusto García Sánchez e o río Gafos, ao sur coa PO-10, ao leste coa rúa Alcalde Hevia e ao oeste coa rúa Rosalía de Castro. A parte norte do barrio ten moitas zonas verdes e actualmente está no centro da cidade. O río Gafos atravesa o barrio.
Historia
Ata os anos 50, o Pazo de Campolongo, situado na rúa Iglesias Vilarelle, estaba rodeado de grandes campos, o que deu orixe ao nome do barrio (Campo longo). Posteriormente, na década de 1960, Francisco Franco ordenou o seu traslado pedra a pedra á Casa de Campo (Madrid).
Na década de 1950, a zona albergaba aínda a estación de ferrocarril da cidade (inaugurada en 1884), onde agora atópase a Praza de Galicia, e as vías do tren ocupaban o que hoxe é a avenida Augusto García Sánchez. A antiga estación estivo en uso ata o 3 de xullo de 1966. A finais dos anos sesenta, esta estación foi desmantelada e trasladada ao barrio de Gorgullón. Os novos edificios militares de Pontevedra, deseñados en 1965 polo arquitecto Xosé Bar Boo, construíronse nesta zona entre 1966 e 1969.
En agosto de 1960, a Dirección Xeral de Urbanismo do Ministerio da Vivenda en Madrid decidiu encargar un estudo para a fase preliminar do chamado Polígono de Campolongo aos arquitectos Julio Cano Lasso, Fernando Moreno Barberá e Juan Gómez González. Campolongo, con 132.000 metros cadrados xunto ao centro da cidade, era o espazo ideal para a súa expansión. O anuncio oficial da aprobación do Polígono de Campolongo tivo lugar o 22 de decembro de 1961.
En outubro de 1968, o plan púxose ao dispor do público durante un mes na Delegación Provincial de Vivenda e, nos meses seguintes, comezou a urbanización das terreos grazas ao Plan Nacional de Vivenda.
En 1970 canalizouse o río Gafos e en decembro de 1970 creouse un gran paseo sobre el. En 1971 o director xeral da vivenda, Martín Eyries Valmaseda, realizou unha visita acompañado das primeiras autoridades provinciais ao barrio de Campolongo, xunto ao alcalde Augusto García Sánchez. En 1972 construíuse a Escola de Educación Primaria de Campolongo. En 1975 o concello de Pontevedra recibiu oficialmente da man do Director Xeral do Instituto Nacional da Vivenda, Ramón Andrada Pfeiffer, a finalización da urbanización do barrio. Nos anos 1976, 1977 e os seguintes construíronse moitos dos edificios da avenida Augusto García Sánchez. Trazouse un parque central e en 1979 empezouse a construír a igrexa San José, que se inaugurou o 23 de outubro de 1983. thumb|280x280px|Escultura á Constitución de 1978 na praza da Constitución
En 1996, o concello cortou os eucaliptos de Campolongo, preto da actual avenida María Vitoria Moreno, e creou un novo parque no terreo onde se atopaban.
O antigo cuartel de artillería foi demolido en 2005 (os terreos para a súa construción foran expropiados en 1924 con este fin e as obras empezaron en 1933). No seu lugar construíuse a Cidade Administrativa de Pontevedra, inaugurada en 2008, que alberga as delegacións provinciais da Xunta de Galicia e a Axencia Tributaria e varios edificios de vivendas, ademais do novo polideportivo militar e unha oficina de Correos.
Na década de 2010 instalouse no barrio unha moderna estación meteorolóxica. En 2019 inaugurouse un novo parque infantil. O Centro Deportivo Campolongo, o máis grande da cidade, tamén foi completamente renovado pola cadea BeOne Sport and Fitness e abriu as súas portas en 2020.
Hoxe en día, a parte sur do barrio está ocupada por urbanizacións e casas unifamiliares. Na zona residencial de San Brais hai unha capela dedicada a este santo, construída nos séculos XVIII e XIX. Nos anos 90, San Brais cambiou de aspecto, coa construción de vivendas na súa parte baixa e dun hipermercado Carrefour Planet na súa parte alta.
Urbanismo
thumb|280x280px|[[Praza de Galicia (Pontevedra)|Praza de Galicia]] Campolongo é unha zona céntrica de Pontevedra que se organiza ao redor de tres prazas: a Praza de Galicia (cunha fonte no centro e unha gran marquesiña de autobuses no lado sur), a Praza da Liberdade, detrás do Pazo de Xustiza (onde se atopa a Estatua da Liberdade) e a Praza da Constitución, fronte á Igrexa de San Xosé, onde se atopa o monumento á Constitución Española de 1978. Campolongo tamén está marcado polo Parque de Campolongo, onde hai un gran parque infantil con tirolesa e randeeiras e tobogáns, así como unha fonte e un hórreo galego en dúas das zonas verdes, e o Parque de María Vinyals, fronte á Cidade Administrativa Provincial de Pontevedra.
O barrio tamén está organizado por dous eixos paralelos que van de leste a oeste: a avenida Augusto García Sánchez e a avenida María Victoria Moreno, e dous eixos paralelos que van de norte a sur: a avenida Xeneral Antero Rubín e a rúa Alcalde Hevia.
Centros escolares
Campolongo conta cun importante patrimonio educativo, xa que o barrio alberga varios centros educativos da cidade:
Delegacións e organismos gobernamentais
A maioría das delegacións e organismos gobernamentais da cidade atópanse no barrio: thumb|280x280px|Delegación Provincial de Facenda
Outras instalacións
O distrito tamén conta con dous aparcadoiros subterráneos, o Aparcadoiro Central, de 415 prazas, inaugurado en 1998, e o Aparcadoiro Campolongo, de 716 prazas, inaugurado en 2009.
Festivais e actos culturais
O barrio celebra as festas do seu patrón, San Xosé, durante varios días en torno ao 19 de marzo de cada ano.
Stella (moeda)
A stella é unha moeda estadounidense de ouro con valor facial de 4 dólares que foi cuñada como proba en 1879 e 1880 pola Ceca de Filadelfia, da Casa da Moeda dos Estados Unidos, aínda que logo non chegou a entrar en circulación.
Estas probas foron cuñadas en dúas variantes, unha deseñada polo gravador Charles E. Barber —co cabelo solto no anverso— e outra por George T. Morgan —co pelo recollido—. Barber foi tamén o deseñador do reverso común a ambas as versións.
A creación dunha moeda coma esta fora proposta por John A. Kasson (1822-1910), antigo presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Mediadas da Cámara de Representantes, quen pretendía establecer unha moeda de ouro estadounidense cuxo valor e composición puidesen expresarse no sistema métrico decimal, utilizado en Europa. Sobre esta base, os estadounidenses querían converter a stella no equivalente das moedas de ouro europeas utilizadas no comercio internacional. Porén, esta idea nunca chegou a materializarse.
Crese que os exemplares de 1879 foron mostras cuñadas para congresistas con fins lexislativos, en tanto que os espécimes datados en 1880 foron cuñados, quizais subrepticiamente, para satisfacer os intereses do coleccionismo numismático.
Contexto económico-monetario
A inestabilidade xerada logo do inicio da guerra civil no país en 1861 fixo que a poboación comezase a acumular ouro e prata, fundamentalmente amoedados, e estas moedas volveron á circulación tras a fin do conflito. Na década de 1870, as autoridades decidiron facer fronte ao excedente de moedas de prata no mercado. A situación do mercado deste metal viuse tamén perturbada pola creación do Imperio Alemán en 1871, xa que Otto von Bismarck introduciu unha reforma monetaria con base no padrón ouro. Así as cousas, as grandes cantidades de prata que quedaban no mercado europeo impediron a venda de prata estadounidense nesa parte do mundo. Como consecuencia, o Congreso dos EEUU aprobou a Lei da Moeda de 1873, asinada polo presidente Ulysses Grant, que puxo fin á era do bimetalismo en favor do padrón ouro.[6] A nova lei introduciu o chamado dólar de comercio, destinado a levar o excedente de prata ao estranxeiro, principalmente a Asia.
Para aliviar a situación, o Congreso aprobou tamén a Lei Bland-Allison en 1878, que ordenaba ao Tesouro a compra mensual de prata e supuxo a volta das moedas deste metal ao seu uso no mercado interior. A fin dos conflitos domésticos e fronteirizos fixo que os políticos estadounidenses centrasen a súa atención na política exterior e, en particular, no comercio internacional, mais era un período en que xa operaban no mercado moitas moedas diferentes e empezaron a xurdir opinións sobre a necesidade de normalizar o sistema financeiro internacional.
A resposta a estas ansias de normalización en Europa foi a creación o 23 de decembro de 1865 da Unión Monetaria Latina —fundada por Francia, Bélxica, Italia e Suíza, e á que se uniron dun xeito máis ou menos formal Grecia, España, Romanía, Bulgaria, Serbia e Venezuela—, coa premisa de unificar o valor e o peso das moedas dos estados membros sobre a base do franco francés. A Unión adoptou inicialmente o bimetalismo, cunha proporción de prata por ouro de 1 a 15,5, mais en 1874 pasou a asumir o padrón ouro.
A idea dunha moeda internacional estadounidense
A primeira proposta estadounidense en resposta á creación da Unión Monetaria Latina foi a cuñaxe en 1868 de probas en aluminio e en cobre para unha futura moeda de ouro de 5 dólares, deseñada por Anthony C. Paquet. A proposta consistía en reducir o peso da moeda de cinco dólares de 129 grans (8,359 gramos) a 124,9 grans (8,093 gramos), para os harmonizar co peso e valor dos 25 francos franceses de ouro. Paquet incluíu esta información no reverso da súa proba, coa indicación 5 DOLLARS 25 FRANCS rodeada por unha coroa vexetal. A Monnaie de París cuñou tamén probas dunha moeda similar coa indicación 10 FLORINS 25 FRANCS, para o seu uso en Austria-Hungría. Nos Estados Unidos, un proxecto de lei que propuña reducir o peso da moeda de cinco dólares foi rexeitado polo Congreso.
En 1874 houbo outra proposta de moeda estadounidense equiparable ás dos sistemas europeos. Nesta ocasión, Dana Bickford dirixiuse ao daquela director da Casa da Moeda dos EEUU, Henry Linderman, para que se considerase a idea de emitir unha moeda que puidese circular internacionalmente, o que lle permitiría ao Goberno evitar os custos asociados á conversión de divisas. A US Mint cuñou algunhas probas seguindo as recomendacións de Bickford, que amosaban as inscricións 10 DOLLARS, 2.1.1 STERLING £, 41,99 MARKEN, 37,31 KRONEN, 20,73 GULDEN, 51,81 FRANCS". No entanto, o Congreso rexeitou a proposta por dúas razóns: en primeiro lugar, o estadounidense medio non tiña coñecementos avanzados relacionados co cambio de divisas, e un número tan elevado de valores faciais podería confundir as persoas usuarias; e en segundo lugar, os tipos de troco xa variaban con bastante frecuencia naquela época e os valores indicados no reverso podían ficar obsoletos ao pouco da súa cuñaxe. O fracaso non desanimou a Bickford á hora de deseñar novas moedas estadounidenses que puidesen ter un uso internacional, xa que en 1897 presentou varias moedas dun dólar bimetálicas cos seus valores expresados en francos (5 francos e 18 céntimos) e en marcos (4 marcos e 20 pfennig).
A stella ou moeda de 4 dólares
miniatura|Deseño da stella ([[1879) creado por Charles E. Barber, co cabelo solto. ]] En 1879, John A. Kasson, daquela embaixador dos Estados Unidos en Austria-Hungría e antigo presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, suxeriulle ao secretario do Tesouro William M. Evarts que introducise unha moeda de valor equivalente aos 8 floríns austríacos. Naquela época equivalían a 3 dólares e 88 centavos, polo que Kasson concluíu que a nova moeda estadounidense debería ser de catro dólares. Esta idea baseábase no feito de que os Estados Unidos non dispuñan daquela dunha moeda de valor equivalente ao das moedas europeas que se utilizaban habitualmente no comercio internacional. A moeda de ouro de 2,5 dólares tiña un valor demasiado pequeno e, pola súa vez, a moeda de cuinco dólares excedía o valor das moedas de ouro europeas utilizadas no comercio, como o soberano británico, o napoleón francés, as 20 liras italianas ou as 20 pesetas españolas. Ademais, a composición da moeda debía expresarse explicitamente no sistema decimal, utilizado polos europeos, o que facilitaría o seu uso no Vello Continente. miniatura|Reverso común da stella. Creáronse dous deseños para o anverso desta nova moeda e un para o seu reverso. Charles E. Barber e George T. Morgan encargáronse de senllos anversos. O primeiro fixo unha copia exacta do perfil orientado á esquerda da Liberdade co cabelo solto que o seu pai, William Barber, deseñara anteriormente para outras moedas. Morgan, pola súa banda, propuxo unha Liberdade co cabelo recollido. En ambos os anversos había 13 estrelas de cinco puntas arredor da cabeza, intercaladas coa indicación das proporcións de ouro, de prata e de cobre en gramos, así como o seu peso total: ★6★G★.3★S★.7★C★7★G★R★A★M★S★" (6 gramos de oro; 0,3 gramos de prata; 0,7 gramos de cobre = 7 gramos).
No centro do campo do reverso había unha estrela de cinco puntas co valor facial da moeda; ONE STELLA / 400 CENTS, complementado con FOUR DOL. no exergo. Completan as lendas do reverso a denominación do país (UNITED STATES OF AMERICA) e o habitual lema nacional E PLURIBUS UNUM, así como a frase latina DEO EST GLORIA.
En 1879 cuñouse unha tiraxe en proba e os seus exemplares foron postos ao dispor dos congresistas por 6,5 dólares a unidade, para cubrir os custos da súa produción, na Ceca de Filadelfia. Segundo o autor numismático Q. David Bowers, non chegaron a venderse todas as probas cuñadas en 1879. En canto os coleccionistas coñeceron a existencia destas moedas de proba, comezou a crecer o interese por elas, e en 1880 retomouse a cuñaxe das probas unicamente para satisfacer o uinterese do coleccionismo. Descoñécese a cantidade final de todas as moedas cuñadas.
Finalmente, o Congreso non aprobou a posta en circulación da stella, entre outras cousas porque se considerou que o seu valor non se correspondía suficientemente co das moedas europeas. Xa que logo, a moeda de 20 dólares seguiu a ser usada para o comercio internacional, xa que o ao Congreso lle pareceu que era suficiente para o comercio internacional.
A stella seguiu a ser a única moeda de catro dólares cuñada pola Casa da Moeda dos Estados Unidos. A prensa da época afirmaba que os congresistas utilizaban estas moedas para crear colares para as súas parellas, e o Instituto Smithsoniano informa de que algunhas moedas coñecidas na actualidade presentan sinais de teren sido utilizadas como xoias. En 2013 vendeuse nunha poxa numismática un espécime de stella da variante de cabelo recollido de 1880, por unha cantidade final de 2,6 millóns de dólares. En 2015, a compañía Heritage Auctions adxudicou outro exemplar da mesma tipoloxía e data por 1.116.250 dólares.
A quíntupla stella
miniatura|302x302px|Exemplar da "quíntupla stella" ([[1879). ]] Tamén se propuxo e chegou a cuñarse como proba unha moeda coñecida como "quíntupla estella", dentro do mesmo proxecto, equivalente a vinte dólares, datada en 1879 e cun deseño moi similar ao da moeda de 20 dólares Liberty Head, deseñada por James B. Longacre. A proporción dos metais na aliaxe da quíntupla stella era de 30 gramos de ouro, 1,5 gramos de prata e 3,5 gramos de cobre, e ten un peso de 35 gramos, tal e como indica a inscrición ★30★G★1.5★S★3.5★C★35★G★R★A★M★S★.
Da súa cuñaxe como proba en ouro coñécense cinco exemplares, un dos cales se conserva na Colección Numismática Nacional dos EEUU, do Instituto Smithsoniano. Están rexistrados tamén doce exemplares dunha versión en cobre desta proba numismática, dos que polo menos cinco recibiron posteriormente un baño de ouro.
Un dos poucos espécimes da Quintuple Stella que chegou ao mercado numismático nas últimas décadas foille adxudicado por 1.880.000 dólares a Greg Rohan, o presidente da compañía Heritage Auctions, nunha poxa que tivo lugar en Nova Orleáns o 19 de maio de 2016.
Un espécime desta proba numismática de ouro formou parte da colección do rei Faruk de Exipto.
Secuenciación do xenoma completo
400px|miniatura|Os [[electroferogramas utilízanse comunmente para secuenciar porcións dun xenoma. ]] miniatura|250px|Imaxe dos 46 cromosomas que constitúen o xenoma diploide humano masculino. Non se mostra o [[ADNmt|cromosoma mitocondrial.]]
A secuenciación do xenoma completo ou do/de xenoma total ou enteiro é o proceso de determinar a secuencia completa ou case completa do ADN do xenoma dun organismo nun só experimento. Isto supón secuenciar todo o ADN dos cromosomas dun organismo e tamén o ADN mitocondrial e, nas plantas e algas, o ADN do cloroplasto.
A secuenciación do xenoma completo utilizouse maiormente como ferramenta de investigación, pero tamén se introduciu nas clínicas médicas en 2014. No futuro da medicina personalizada os datos de secuenciación do xenoma completo poden ser importantes ferramentas para guiar a intervención terapéutica. A ferramenta da secuenciación de xenes a nivel de polimorfismos dun só nucleótido (SNP) tamén se utiliza para localizar variantes funcionais en estudos de asociación e mellorar o coñecemento dispoñible para os investigadores interesados en bioloxía evolutiva, e, por tanto, pode servir de base para predicir a susceptibilidade a enfermidades e a resposta a fármacos.