cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio do Brasil de 2017
Carreira
Hamilton, saíu da liña de pits, puxo en funcionamiento unha estratexia de pina investida correndo ata a volta 44 nun xogo de pneumáticos brandos. Logo de superar aos rezagados acadou o primeiro lugar cando os autos líderes, predominantemente en estratexias dunha parada, entraron en pits. A única parada en boxes de Hamilton colocouno quinto, logo do cal superou a Verstappen e puido desafiar brevemente a Räikkönen para o podio, pero non puido adiantar a Raikkonen terceiro. Ricciardo tamén loitou ata o sexto lugar logo de comezar décimo quinto na grella e caer ao décimo sétimo logo da colisión Vandoorne-Magnussen.
Establecendo o ritmo durante a maior parte da carreira, Vettel gañou o Gran Premio, seguido de Bottas e Räikkönen. Incluíndo a Hamilton, os catro primeiros terminaron no espazo de 5.5 segundos, cos dous Red Bulls 30 segundos atrás. As seguintes tres posicións tamén viron unha batalla na liña de meta, terminando dentro de 1 segundo. Inicialmente adiantando na volta 6, Massa mantívose afastado de Alonso, que permaneceu preto durante toda a carreira. Sergio Pérez tamén alcanzou a estes dous corredores para cruzar a liña de meta detrás de Alonso.
Áurea Lorenzo Abeijón
Áurea Lorenzo Abeijón, nada en Beneso (Goiáns, Porto do Son) o 28 de xullo de 1904 e finada en Buenos Aires en 1995, foi unha poeta galega.
Fernando María Castiella
Fernando María Castiella y Maíz, nado en Bilbao o 9 de decembro de 1907 e finado en Madrid o 25 de novembro de 1976, foi un diplomático, escritor e político español.
Traxectoria
Estudou o doutoramento en Leis na Universidade de Madrid e logo trasladouse a París, Cambridge e Xenebra para ampliar os seus estudos.
Desempeñou importantes cargos. Foi vicepresidente da Confederación Nacional de Estudantes Católicos e Catedrático de Dereito Internacional Público. Máis tarde, traballou no diario El Debate, onde dirixiu a sección de política exterior. Cando se iniciou a guerra civil en 1936 logrou escapar de Madrid, onde se atopaba naquel momento, e alcanzar a zona nacional para ingresar neste bando.
Foi Catedrático de Dereito na Universidade de Madrid, membro do Tribunal da Haia (1939) e embaixador no Perú e o Vaticano (1951-56), diplomático e ministro de Asuntos Exteriores español (1956 - 1969), durante a ditadura franquista.
No seu labor distinguiuse polos seus esforzos de negociación co Reino Unido, sobre a cuestión de Xibraltar, unha constante na súa xestión, con resultados infrutuosos. Así como pola vontade de terminar co isolacionismo do Réxime. Nesa liña, consegue a integración de España na OCDE e no Fondo Monetario Internacional, quedando a UE como meta inalcanzable. Castiella varíou limitadamente a política exterior española, non chegando a atopar as reformas tendentes á súa democratización.
En 1941 compartiu o Premio Nacional de Literatura con José María de Areilza pola súa obra Reivindicaciones de España.
Lingua ak
O ak é unha lingua papúa de Papúa Nova Guinea.
A Congostra, Mera de Arriba, Ortigueira
A Congostra é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
Igrexas románicas catalás da Vall de Boí
As Igrexas da Vall de Boí son un conxunto de nove igrexas de arte románica declaradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, e está situada na Vall de Boí, na comarca catalá, de Alta Ribagorça (provincia de Lleida).
Patrimonio da Humanidade
A UNESCO declarou Patrimonio da Humanidade en 2000 nove igrexas:
Historia dos Frescos da Vall de Boí
thumb|Fresco de Cristo Pantocrátor de Sant Climent de Taüll, recoñecido como unha das obras mestras da arte románica
Durante o inicio do século XX houbo un grande esforzo para estudar e catalogar as pinturas murais románicas nas igrexas da zona do Vall de Boí. Esta actividade foi impulsada tanto polos intereses académicos dos eruditos como polos comerciantes de arte (cuxos motivos eran as ganancias financeiras).
En 1904 e 1906 o Clube de Sendeirismo de Cataluña organizou as primeiras viaxes a "entre outras" a Vall de Boí, co obxectivo de recoller plans, fotografías e tomar notas. Posteriormente, en xuño de 1907, unha expedición do Institut d'Estudis Catalans comprometeuse a estudar, documentar e fotografar edificios e obras de arte culturalmente importantes na Val de Arán e na Alta Ribagorça que incluía a Vall de Boí.
Sisante
Sisante é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 1.958 habitantes.
Igrexas románicas catalás da Vall de Boí
Historia dos Frescos da Vall de Boí
Como resultado, entre 1905 e 1909, a Xunta dos Museos de Barcelona fixo unha reprodución fiel destes frescos dos Pireneos, e a publicación destes traballos desatou o desexo da súa adquisición por parte de museos e coleccionistas privados.
Sisante
Demografía
Evolución da poboación de Sisante desde a década 1991 ata 2009:
Igrexas románicas catalás da Vall de Boí
Historia dos Frescos da Vall de Boí
As pinturas románicas de Taüll conservadas no MNAC pasaron a ser mundialmente famosas. O interese polos académicos e os profesionais de arte levou a un estudo sistemático de todos os restantes murais románicos da zona de Vall de Boí, e a maioría destas están agora baixo protección segura no MNAC de Barcelona e no Museo de Vic.
Sant Climent, Taüll
thumb | Sant Climent, Taüll.
A entrada principal está situada na fachada sur e é arqueado. Dentro da igrexa había moitos frescos dun pintor descoñecido chamado o Mestre de Taüll. O Pantocrátor da igrexa, conservado no Museo Nacional de Arte de Cataluña (MNAC), é considerado un dos mellores exemplos de arte románico de Cataluña.
Santa María, Taüll
Tamén consagrouse en 1123 e traballou como parroquia do municipio de Taüll durante o século XVIII. A súa estrutura é moi similar á de Sant Climent. Planta basílica, formada por tres naves e tres ábsidas. O campanario está no centro da nave. No seu interior tamén se atoparon moitos frescos estudados en 1907 por Josep Puig i Cadafalch. Destaca o fresco que representa a Santa María co neno no seu colo e tamén se mostra no MNAC.
Sant Joan de Boí
thumb | Campanario de Sant Joan de Boí.
Tamén é unha igrexa de tres naves. Orixinalmente, o tellado estaba feito de madeira pero despois cambiouse a unha cobertura de pedra. O campanario, de claro estilo longobardo, está unido á nave lateral situada no sur. Consérvanse só dous dos seus pisos orixinais, xa que o último nivel do campanario foi engadido máis tarde. Só se conserva o ábsida da igrexa. Tamén ten unha notable colección de pinturas do século XII entre as que destacan as que representan a varios animais míticos. Os orixinais, as pinturas de Sant Joan en Boí, atópanse no MNAC, mentres que as reproducións pódense ver na igrexa.
Santa Eulàlia d'Erill la Vall
Foi declarado ben monumental histórico artístico en 1962. O edificio é dunha soa nave con ábsida semicircular. O lado exterior ten un pórtico decorado con columnas cilíndricas. O campanario, típico exemplo de arquitectura longobarda da Vall de Boí, ten seis pisos, cunha altura total de 23 metros. Está decorado con ventás dobres que enmarcan os arcos. Na sancristía atopouse un grupo escultórico do século XII coñecido como "El Davallament". A escultura consérvase por separado: unha parte está no MNAC e outra no Museo Episcopal de Vic.
Sant Feliu, Barruera
Aparece documentada por primeira vez a finais do século XIII, pero pouco se sabe da súa historia. Situado no municipio de Barruera, é un edificio dunha soa nave con bóveda de canón. A nave está encabezada por unha ábsida semicircular.
La Nativitat, Durro
Situada a 1.386 metros de altitude, na pequena cidade de Durro, a igrexa está documentada por primeira vez no século XI cando pertenceu ao condado de Pallars. O seu estilo e características son moi similares aos xa mencionados. Ten unha soa nave e unha única ábsida e un campanario de cinco pisos con moi poucas aberturas.
Sant Quirc, Durro
thumb | Sant Quirc de Durro.
É unha pequena ermida de arquitectura sinxela. A nave está cuberta con bóveda de canón e rematada nun presbiterio, lixeiramente superior ao resto da nave. A porta de entrada está arqueada con dovelas. A ermida está moi mal iluminada e só ten un portelo na cabeza e pequenas aberturas na fachada oeste.
Santa María, Cardet
Trátase dunha igrexa de pequenas dimensións dunha soa nave cuberta con catro tramos dunha bóveda de madeira. Estando situada nunha pendente, a ábsida, de dúas plantas, atópase a un nivel máis elevado que a nave central. No soto da ábsida atópase unha cripta.
Santa María, Cóll
Tamén coñecida como a igrexa da Asunción, é unha única nave con bóveda de canón. O campanario é cadrado e consta de dous andares: o primeiro consta de xanelas apuntadas mentres que no segundo atópanse as campás. Crese que se construíu durante o segundo terzo do século XIII.
Brighten the Corners
Brighten the Corners é o cuarto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Pavement, publicado o 11 de febreiro de 1997 a través do selo. Todos os temas foron compostos polo vocalista Stephen Malkmus, agás "Date with Ikea" e "Passat Dream". O título e probablemente unha referencia ao disco de Ella Fitzgerald Brighten the Corner, ou ao de Thelonious Monk Brilliant Corners.
Leganiel
Leganiel é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 233 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Leganiel desde a década 1991 ata 2009:
Brighten the Corners
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Stephen Malkmus, agás onde se indique.
Fazula
A fazula, meixela ou moufa é cada unha das dúas prominencias que hai no rostro humano, debaixo dos ollos. Tamén se coñece así á parte carnosa da faciana, dende os pómulos até por baixo da mandíbula, de xeito que designa a parte do rostro que recobre a cavidade bucal polos extremos, pechada polas mandíbulas.
A Congostra
miniatura|300 px|dereita|Congostra.
Unha congostra é un camiño de carro ou corredoira profunda entre sebes ou cómaros. Como topónimo, A Congostra pode referirse a:
Katherine Forsyth
Katherine S. Forsyth é unha historiador escocesa especializada na cultura e na historia dos celtas durante o primeiro milenio, en particular dos pictos. É lectora de celta e gaélico na Universidade de Glasgow, en Escocia.
Forsyth é unha experta en escrita ogham, e achegou lecturas de numerosas inscricións, incluíndo a pedra de Lunnasting. Forsyth reinterpretou varias inscricións pictas en ogham que se pensaban que estaban escritas nunha lingua preindoeuropea descoñecida, e defendeu que os pictos falaban unha lingua britónica.
Castúo
O castúo ou castelán estremeño é o nome xenérico para os dialectos de castelán falados na comunidade autónoma de Estremadura, en España. Non debe ser confundido co estremeño, de raíces asturleonesas, ou coa fala, de raíces galego-portuguesas.
Características
O castelán de Estremadura é unha fala meridional de tránsito co estremeño e caracterízase por compartir trazos como algunhas lexicalizacións de conservación do grupo -mb- latino, algunhas expresións de xenitivo partitivo do estilo unos pocos de, o diminutivo en -ino (que non -inu) e sobre todo os trazos comúns coa fala urbana andaluza occidental distinguidora (nin ceceante nin seseante), incluíndo a aspiración de -s- e -z- implosivo, a elisión do -d- intervocálico, a aspiración do efe inicial latino e certos cambios de xénero nalgunhas palabras (la caló). A neutralización do -r- e -l- en posición implosiva, se existe, tende ao -r- nunhas falas e ao -l- noutras. O erre e o ele finais habitualmente omítense (como no andaluz occidental ou como na fala altoestremeña de boa parte de Las Hurdes: superió, comé, fatá, papé). Existe certo léxico particular característico, que tende a perderse nalgúns casos entre as novas xeracións. Por exemplo, segue sendo adoito o uso da palabra guarro referida ao porco ou a expresión una mijina (un poquito), que pode reforzarse converténdose en una mijinina ou una mijirrinina. Os trazos propios do castelán de Estremadura póñeno en relación coa lingua estremeña, que constitúe o seu substrato lingüístico (atopamos termos como barruntar no senso de percibir un ruído, privá por bosta, afechar para pechar con chave, etcétera). O seseo só aparece nalgunhas localidades achegadas a Portugal e en Fuente del Maestre, igualmente por influencia das falas estremeñas tradicionais. Existen pequenos illotes de uso esporádico do artigo co posesivo (la mi cama) tamén na provincia de Badaxoz, mesmo en lugares do estremo sur desta, aínda que xa en decadencia.
Bengt Anders Euphrasén
Bengt Anders Euphrasén (ás veces escrito Bengt Anders Euphrasen), nado o 25 de abril de 1756 na parroquia de Habo, na antiga provincia sueca de Västergötland (Gotlandia occidental, que comprendía os actuais condados de Västra Götaland, Jönköping, Halland e Örebro), e finado o 25 de decembro de 1796, foi un médico, botánico, zoólogo e explorador sueco.
Traxectoria
Ao seu regreso a Suecia, herborizou en Bohuslän (estaba especialmente interesado nas especies do xénero Euphrasia). Entrou a cursar estudos na Universidade de Uppsala o 24 de febreiro de 1783 (onde foi alumno de Linneo). Era máis vello (e máis experimentado) que os seus compañeiros de estudos despois dos seus anos pasados como mariñeiro.
Por recomendación de Clas Alstromer foi nomeado bibliotecario da Real Academia das Ciencias de Suecia. Esta institución financiou unha expedición de naturalistas á illa de Saint-Barthélemy (nas Antillas francesas), na que participou. A expedición partiu en novembro de 1787 e chegou á illa en febreiro de 1788. Alí Euphrasen estudou a flora e os peixes das illas, residindo en Saint-Barthélemy desde o 8 de febreiro até o 17 de abril de 1788, visitando por dous días a vila de Saint-Eustache (Québec, Canadá) e, do 17 de abril ao 19 de xuño de 1788 na illa de Saint-Christophe (hoxe Saint Kitts).
A súa colección botánica foi estudada e descrita por Johan Emanuel Wikström.
Lingua aka
O aka é unha lingua nilo-sahariana que se fala no Sudán.
Distribución xeográfica
Fálase nos montes Sillok, no norte do Sudán
Usos sociais
O aka está moi arabizada e presenta unha forte influencia do berta.
Jacinto Calvo López
Jacinto Calvo López, nado en Viveiro o 4 de xullo de 1903 e finado en Lugo o 24 de xullo de 1993, foi un confeiteiro e político galego.
Traxectoria
Trasladouse coa familia a Lugo, onde se estableceron como pasteleiros. Aprendeu o oficio familiar e traballou co pai. Ingresou en 1923 na Unión General de Trabajadores (UGT) e en 1931 no Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Foi secretario xeral de ambas as formacións na capital lucense e tamén da Federación provincial do PSOE, tesoureiro da Federación Provincial de Traballadores de Lugo (1932) e presidente da Casa del Pueblo (1935). Foi candidato a deputado nas eleccións xerais de 1933 e de 1936, pero no saíu elixido. Durante a folga xeral revolucionaria de 1934 foi membro do comité revolucionario local, polo que foi procesado e condenado a prisión. En abril de 1936 foi elixido compromisario para a elección do presidente da República e participou na redacción do Estatuto de autonomía de Galicia de 1936. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, participou na chamada á formación de milicias para deter ás tropas acuarteladas en Lugo, pero dado o rápido control de Galicia polos alzados, fuxiu a Portugal e despois a Francia.
Regresou en 1951 continuando co negocio familiar. Nas primeiras eleccións democráticas de 1977 foi candidato ao Senado na Candidatura Democrática Galega, pero non foi elixido. Nas eleccións de 1982 e 1986 foi elixido senador polo PSdeG pola provincia de Lugo. Na constitución do Senado en 1982 e 1986, presidiu a sesión constituínte por ser o senador de máis idade.
Cancún
Cancún (do maia kaan kun: niño de cobras), é unha cidade de México, localizada na costa nordés da península do Iucatán, no estado de Quintana Roo e capital do concello de Benito Juárez. É un importante centro turístico internacional, recoñecido pola OMT. . A súa poboación era de 628.306 habitantes en 2010.
Jacinto Calvo López
Traxectoria
Logo do seu pasamento constituíuse a Fundación Jacinto Calvo na provincia de Lugo que promove accións destinadas ao desenvolvemento económico e social da provincia, e a socialización do coñecemento e a innovación.
Cancún
Toponimia
Existen dúas versións sobre a orixe do nome, dependendo da pronuncia maia: a primeira versión é «niño de serpes» e a segunda versión, menos aceptada, é o «lugar da serpe dourada». Isto débese a que a illa de Cancún ten forma de "7", e no amencer aseméllase á forma dunha serpe dourada, polo reflexo do Sol.
Escudo
O escudo do concello de Benito Juárez, que tamén representa á cidade de Cancún, foi creado polo deseñador gráfico californiano de orixe mexicana Joe Vera, despois dun concurso convocado por Fonatur. Divídese en tres partes: a cor azul simboliza o mar Caribe; o amarelo, a area, e o vermello, os raios do Sol.
Clima
300px|miniatura|Ocaso sobre a lagoa Nichupté.
Bacallau
Bacallau é o nome común para os peixes do xénero Gadus, pertencente á familia Gadidae. O bacallau común ou bacallau do Atlántico é o Gadus morhua (Linnaeus, 1758). Posiblemente sexa o peixe branco de maior consumo en Europa, principalmente seco ou salgado.
Todas estas especies contan cunha gran variedade de nomes vernáculos. A orixe da verba pode ser ben do éuscaro bakailao, e este á súa vez do neerlandés bakeljauw, variante de kabeljauw, que xustifica o cabillaud francés, que se refire ao bacallau fresco fronte ó seco, morue.
Características
Presenta un corpo robusto e alongado, con tres aletas dorsais e dúas anais. A cor adoita ser parda amarelada, verdosa ou grisalla, con numerosas pencas amarelas ou pardas, pequenas e distribuídas polo lombo e parte alta dos flancos, máis marcadas nos individuos novos. O ventre, de cor branca prateada. O corpo está percorrido por unha liña lateral clara, ben visible, que fai curva sobre a aleta pectoral. As aletas son da cor do lombo. Obsérvanse cambios de cor segundo a zona que habita. Na queixada inferior, máis curta que a superior, presenta unha barbela patente.
Alcanza medidas de 40–80 cm, con cifras máximas de 150–180 cm. O talle mínimo establecido para a pesca é de 30 cm no mar do Norte e de 35 cm no mar Cantábrico. Os pesos medios son de 2–4 kg, con cifras máximas de 90 kg.
Hábitat e distribución
A desova realízase desde finais de inverno ata finais da primavera, con elección na zona das illas Lofoten (Noruega). Os ovos eclosionan ó cabo dun mes dando lugar a unha larva peláxica. A madurez sexual alcánzase ós 6-10 anos.
Aliméntase principalmente de peixes pequenos, coma o arenque, se ben os exemplares novos comen tamén plancto e pequenos invertebrados mariños.
Habita en augas de ata 250-600 metros de profundidade, pero adoita manterse entre os 150 e os 200 metros, distribuíndose por todo o Atlántico norte, desde Carolina do Norte a Groenlandia e desde o golfo de Biscaia ata o Báltico. Tamén está presente na parte setentrional do Pacífico.
Captúrase mediante artes de arrastre, palangre e enmalle. A frota galega capturou 940.529 kg entre 2010 a 2022 (febreiro), o que supón unha media de 85.500 kg anuais. A práctica totalidade -o 93% - na lonxa de Vigo, seguido moi de lonxe polo porto da Coruña e cantidades residuais nos portos de Celeiro, Marín, Cariño e Malpica de Bergantiños.
Especies afíns
miniatura|300px|Bacallau. Admítense dúas subespecies:
E diferentes especies comprendidas baixo o termo común de bacallau:
Algoritmo de compresión sen perda
Denomínase algoritmo de compresión sen perda a calquera procedemento de codificación que teña como obxectivo representar certa cantidade de información sen utilizar unha menor cantidade da mesma, sendo posible unha reconstrución exacta dos datos orixinais.
Este tipo de compresión tórnase necesaria cando se require conservar integramente a información orixinal, en contraposición ó que sucedería cun algortimo de compresión con perda.
Este sistema de compresión úsase en compresores de arquivo (RAR, ZIP) e de disco, ademais de en imaxes (GIF, PNG, RLE) e nalgún formato de son (FLAC, WAV), en vídeo é moi raro, adoita ser utilizado para captura.
Bacallau
Usos culinarios
En fresco admite as máis variadas preparacións. Existen numerosas receitas para cociñar o bacallau, agrupándose en cinco grandes familias culinarias: cru (esqueixadas, suxis), asado (á brasa, á biscaíña), con aceite (pil-pil, á Braz), con crema de leite ou manteiga (con nata, conventual) e doce (ao mel). O sabor é máis marcado có doutros peixes brancos.
Inclúese entre os peixes brancos (contén un 2 % de graxas e achega 70-80 kcal/100 gramos). Achega tamén proteínas de alto valor biolóxico e minerais (potasio, fósforo, sodio, calcio e magnesio), así como vitaminas A, E e do grupo B. Está especialmente indicado en réximes con pouca graxa e de adelgazamento.
Comercialízase en fresco ou salgado; neste caso enteiro, en anacos ou en migas. O bacallau salgado está desaconsellado en persoas con tensión alta, problemas cardiovasculares ou con tendencia a reter líquidos, xa que pode conter ata 8 g/100 gramos de sodio, cantidade que se reduce á metade tralo desalgado en auga. Para un correcto desalgado recoméndase facelo en auga fría (6-8 °C) e durante 24 a 48 horas, segundo o tamaño das pezas: a maior tamaño, máis tempo, con cambios de auga cada 6-8 horas.
O aceite de fígado de bacallau é unha importante fonte de vitaminas liposolubles (A, D e mais E), e durante moito tempo utilizouse abundantemente para tratar carencias vitamínicas e estados de atraso do crecemento.
O bacallau na cultura popular galega
Variantes fonéticas de bacallau rexistradas en Galicia son as seguintes: bacalau, bacallá, bacallada, bacallán ou macallao. Pola súa banda, bacalloada designa un guiso de bacallau.
Cando fracasaba un plan ou non se conseguía levalo adiante dicíase que ía como auga de bacallau. Para indicar que ae dispón nun determinado asunto dise que corta o bacallau.
Engade Eladio Rodríguez que na Coruña chaman bacallau ás cometas que constrúen os rapaces, pola semellanza coa forma do peixe salgado.
Castroncán, Samos
Santa Marta de Castroncán é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 80 habitantes, deles 43 eran homes e 37 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Bacallau
O bacallau na cultura popular galega
En Ponteareas celébrase, desde o 2006, a Festa do Bacallau, única en Galicia trala desaparición da que se viña celebrando en Vilagarcía ata 2007. Pola súa banda, no Entroido de Tui celébrase o Enterro do Bacallau.
Castroncán, Samos
Historia
No Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz, indícase :
Cangrexo ermitán vermello
O cangrexo ermitán vermello, é unha especie de crustáceo decápodo da infraorde dos anomuros, superfamilia dos paguroideos e familia dos dioxénidos.
Itako
Itako (潮来市, いたこし, Itako-shi) é un concello da prefectura de Ibaraki no Xapón. Está situado ao leste da rexión de Kantō e ao sueste da prefectura, na zona de provincia histórica de Hitachi, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 62,67 km² e a poboación de 30.850 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 492 h/km².
Cangrexo ermitán vermello
Como outros cangrexos ermitáns, o seu abdome non está calcificado, polo que usa cunchas de caracol como casas portátiles.
Itako
O concello de Itako limita cos concellos de Kamisu, de Kashima, de Namegata, de Inashiki (son da prefectura de Ibaraki); e de Katori (da prefectura de Chiba).
Cangrexo ermitán vermello
Aínda que é unha especie comestíbel, é moi pouco frecuente nas lonxas, estando totalmente ausente nos mercados.
Itako
Historia
A cidade de Itako foi fundada pola fusión de dous concellos de vila do distrito de Namegata (Itako e Ushibori) en 1 de abril de 2001.
Cangrexo ermitán vermello
Taxonomía
A especie foi descrita en 1796 polo naturalista alemán Johann Friedrich Wilhelm Herbst.
Características
As principais características do cangrexo ermitán vermello son:
Distribución e hábitat
A especie vive en practicamente en augas temperadas e cálidas de case todos o mares e océanos do mundo, encontrándose sobre todo no Atlántico oriental, desde o sur da Gran Bretaña até Suráfrica, nas illas Azores, Canarias, Madeira e Cabo Verde e o mar Mediterráneo, no Índico, no Pacífico (China, Xapón, Australia e Nova Zelandia) e en Centroamérica, en ambos os océanos, achándose desde os montes submarinos até as praias e as pozas da zona intermareal.
É característica a asociación simbiótica entre a anemone Calliactis parasitica e o cangrexo ermitán vermello. A diferenza do cangrexo ermitán propiamente dito, Pagurus bernhardus, o vermello pode mostrar un patrón de comportamento activo que axuda á transferencia de Calliactis á cuncha na que vive. Extensos ensaios mostraron, porén, unha marcada tendencia destes cangrexos, que se dividen en dous grupos: os 'artistas', que mostran adoito este comportamento, e os 'non-artistas', que case nunca amosan esta actividade. A maioría dos 'artistas' son femias, mentres que os máis dos machos son 'non-artistas'. Calliactis transfírese con frecuencia a cunchas ocupadas por Dardanus sen axuda do cangrexo. Observacións sobre estes casos e experimentos con cunchas demostran que para a transferencia exitosa é necesaria a cooperación da anemone.
Aeroporto de Almería
O Aeroporto de Almería é un aeroporto xestionado por Aena, situado ao leste da cidade de Almería (España), a uns 9 quilómetros do centro. O aeroporto atópase próximo tamén aos principais núcleos turísticos da provincia como son o Parque Natural do Cabo de Gata-Níjar, El Ejido, Mojácar, Almerimar, Roquetas de Mar ou Vera.
En 2009 viaxaron polo aeroporto 791 830 pasaxeiros, cun descenso do 22,7% con respecto ás cifras de 2008; e houbo un total de 15 391 operacións de aeronaves, un 15,8% menos que o ano anterior. Tamén pasaron polo aeroporto de Almería un total de 16 328 toneladas de carga, ua perda do 23,8% con respecto a 2008.
O Aeroporto Internacional de Almería é o cuarto en importancia de Andalucía. Conta con voos nacionais e internacionais, con destinos como Madrid, Barcelona, Melilla, Londres, Bruxelas e cidades alemás, británicas e do ámbito da Unión Europea.
Czapka
miniatura|Czapka utilizado polo 1º Rexemento de ulanos da Lexión Polaca durante a primeira guerra mundial
O czapka é un tipo de morrión empregado en orixe polas unidades de lanceiros da cabalería polaca e que se estendeu ao longo do século XIX polo conxunto de Europa. Consiste nun gorro alto cuadricorne coa insignia do rexemento na fronte.
Orixe
miniatura|Ulanos ao servizo do Gran Ducado de Varsovia levando o czapka
Desenvolveuse como unha variante do shako pero con picos, que empregaban os ulanos ao servizo do Imperio austríaco que establecera Xosé II en Galitsia a partir de 1784. Durante as guerras napoleónicas empregárono as unidades polacas que loitaban no seo das forzas francesas e o seu uso espallouse entre as tropas francesas, dos países aliados e mesmo entre os seus inimigos. O Gran Ducado de Varsovia adoptouno tamén para unidades de infantería e artillería. Debido á efectividade dos lanceiros polacos durante as guerras napoleónicas, os exércitos de toda Europa crearon rexementos específicos de lanceiros, copiando o uso do czapka como parte do seu uniforme.
Francia
En Francia empregárono os rexementos de lanceiros e máis tarde a Garda Imperial de Napoleón III, logo tras a caída do Segundo Imperio desapareceron as unidades de lanceiros e con eles o czapka.
Reino Unido
No imperio británico os rexementos de lanceiros levaron a peza nos uniformes de gala ata ben entrado o primeiro terzo do século XX como se recolle na Dress Regulations for the Army de 1934 e aínda no século XXI a Garda de Honra do Queen's Royal Lancers continúa co seu uso.
Alemaña e Austria-Hungría
miniatura|Czapka utilizado polo exército austro-húngaro
O czapka alemán e o austro-húngaro ("shapka") consistía nun corpo de coiro negro prensado equipado cun escudo frontal que deixaba a parte de atrás da cabeza sen protección; carecía de aba dianteira e no canto de pico tiña unha tapa de catro cantos, salientando tamén o uso dunha manga para a introdución dunha pluma durante os actos cerimoniais.
Portugal
En Portugal existiron rexementos de lanceiros ata a caída da monarquía, en 1910, que utlizaban o czapka nos uniformes de gala.
España
En España os lanceiros utilizaron a czapka ata 1868.
Primeira guerra mundial
Os lanceiros belgas, alemáns e austrohúngaros utlizaron o czapki no servizo activo durante as primeiras semanas da guerra, aínda que habitualmente utilizando un forro a xeito de camuflaxe.
Polonia
En Polonia durante o século XX o czapka converteuse nun dos símbolos nacionais, despois da primeira guerra mundial, o novo exército polaco adoptou unha variedade cuadricorne como a súa gorra de prato, coñecido como rogatywa, aínda que logo a partir de 1952 subtituiuse por un modelo de fasquía soviética, manténdose a rogatywa como gorra de patrulla e a partir de 1982 utilizada pola garda de honra do Palacio Belvedere. A comezos do século XXI os oficiais do exército polaco utilízanas como gorra de parada.
Tambor (arquitectura)
miniatura|Bosquexo de cúpula sobre tambor miniatura|Bosquexo de cúpula elevada: tambor (a) e [[Pendente (arquitectura)|pendentes (b)]] En arquitectura, o tambor é un elemento arquitectónico estrutural sobre o que se asenta unha cúpula e prolonga esta. Na maioría dos casos a súa forma é cilíndrica aínda que pode ser poligonal, xeralmente octogonal.
Tamén se refire, a cada unha das pezas cilíndricas que forma o fuste dunha columna; especialmente no estilo dórico da arte grega antiga.
Características
A súa función principal consiste en eleva-la cúpula respecto do corpo principal da edificación. Así mesmo, ao contar con xanelas ou vans que permiten a entrada de luz, brinda á cúpula un efecto de lixeireza ou sensación de estar "a flotar", ademais de incrementar a luminosidade interior.
O tambor, na arquitectura románica, como elemento estrutural transmite as cargas da cúpula cara aos arcos torais.
Quinta de Bolívar
A Quinta de Bolívar é unha casa museo de estilo colonial que se atopa na localidade de Bogotá, a cal ademais do seu interese arquitectónico é relevante dende o punto de vista histórico por servir como residencia de Simón Bolívar na cidade de Bogotá, capital do Novo Reino de Granada, e trala independencia, da Gran Colombia.
As orixes da Quinta de Bolívar remóntanse a 1680, cando o bacharel Pedro Solís de Valenzuela fixo doazón dunha porción de terra á capellanía da Ermida de Montserrate. Desta propiedade, a Ermida dispuxo até o 29 de xaneiro de 1800, cando o presbítero domiciliario e capelán da mesma, cóengo José Torres Patiño, a vendeu ó adiñeirado comerciante José Antonio Portocarrero, contador principal da Renda de Tabaco en Santafé, quen iniciou a construción da quinta como casa de recreo, podendo gozar da súa obra até 1810, cando faleceu. Os seus herdeiros non puideron efectuar o mantemento adecuado da quinta, debido a que se atopaban en exilio por ser partidarios da Coroa. Contra o ano 1819, a quinta atopábase nun estado de abandono extremo.
Despois da independencia, a propiedade foi comprada polo novo goberno independente como agasallo para Simón Bolívar. O Libertador ocupouna por primeira vez en 1821 e logo en 1826. Durante este período foi ocupada por un parente de Bolívar, quen a deixou descoidar novamente. Logo, en 1827, regresou o Libertador xunto con Manuelita Sáenz, quen converteu a quinta en lugar máis amable para a vida e centro de reunións políticas dos seguidores de Bolívar.
En 1830, a casa, coñecida nese entón como a Quinta de Portocarrero, foi traspasada a mans de José Ignaciano París, e durante o resto do século XIX tivo diferentes usos: foi sitio de reunións de grupos políticos conservadores, colexio de señoritas, casa de saúde, fábrica de bebidas e fábrica. En 1922, o Estado volveuna a comprar para a súa restauración e posta en funcionamento dun museo bolivariano.
O 17 de xaneiro de 1974, o Movemento 19 de Abril roubou a espada do Libertador, coa consigna "Bolívar, a túa espada volve á loita".
Lingua cúmbrica
O cúmbrico ou cámbrico era o idioma celta británico centrado en Cumbria no noroeste de Inglaterra e que se falaba a partir do sur de Escocia ata Greater Manchester, é dicir, a rexión á que os galeses chaman Y Gogledd Hen “O vello norte”.
Características
Só a coñecemos por tres palabras inseridas nun texto latino:  Leges inter Brettos et Scottos. Estas tres palabras son «galnys» inimizade de resultas dun homicidio ou ben a débeda de sangue debida a el, « mercheta» filla e «kelkyn» círculo, cuxos equivalentes en galés moderno  son «galanas», «merch» e «cylch» (en bretón «merc'h» e «kelc'h», no caso das dúas últimas palabras). Tamén hai nomes propios na Vida de san Kentigern. Onde parece haber máis trazas desta lingua é na toponimia.
A zona onde se falaba situábase dunha e doutra banda do límite actual entre Escocia e Inglaterra, na parte occidental, nos reinos de Rheged, de Gododdin e do Strathclyde. Algúns din que os bardos Taliesin e Aneirin do século VI terían composto as súas obras nesta lingua. Segundo os textos que chegaron ata nós, non era moi diferente do galés antigo, lingua mellor coñecida. Tampouco diferiría demasiado da lingua bretoa falada nesta época.
Cúmbrico reconstruído
En 2009 Anthony Harrison publicou o libro The Dragon’s Voice, no que propuña unha forma de cúmbrico baseado segundo el no cúmbrico tardío
Pardiñas, Mera de Arriba, Ortigueira
Pardiñas é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Non ten habitantes segundo datos do Instituto Galego de Estatística desde hai máis dunha década.
Giuseppe Di Stefano
Giuseppe Di Stefano, nado en Motta Sant'Anastasia (Sicilia) o 24 de xullo de 1921 e finado en Santa Maria Hoè o 3 de marzo de 2008, foi un tenor italiano.
Traxectoria
Fillo único dun zapateiro e dunha modista, foi educado nun seminario Xesuíta e pensou ordenarse sacerdote. Desenvolveu a súa carreira desde finais da década de 1940 ata principios da década de 1970. En 1946 debutou operisticamente na cidade de Reggio Emilia interpretando o papel de Des Grieux na ópera Manon de Massenet, papel co que debutaría o ano seguinte na Scala.
O seu encontro artístico co  barítono Tito Gobbi e a soprano Maria Callas foi un dos máis famosos da historia. Ídolo de Pavarotti, é coñecido popularmente como Pippo.
Gravacións con Maria Callas
A pesar de que a súa carreira foi relativamente curta, Di Stefano acompañou a Maria Callas nalgunha das súas gravacións máis famosas, todas elas baixo o selo de EMI. Xuntos gravaron as seguintes óperas completas:
A agresión na praia de Diani
En decembro de 2004 en Diani (Kenya) foi agredido brutalmente por uns descoñecidos e houbo de ser sometido a varias operacións.
Hematose
O lugar onde ocorre a hematose determina o nome da respiración aerobia:
Hematose pulmonar
Ocorre na barreira alvéolo-capilar dos alvéolos pulmonares. O oxíxeno molecular, O2, que está nos alvéolos pulmonares pasa ao sangue (aos glóbulos vermellos) para ser levado despois ás células do corpo, onde hai menor concentración de oxíxeno, mentres que e o dióxido de carbono, CO2, é expulsado polas células ao sangue, e posteriormente pasa aos alvéolos para ser expulsado na exhalación.
A efectividade da hematose está moi ligada ao que se coñece como relación ventilación perfusión, isto é, a relación entre o volume de aire que circula polos alvéolos e a cantidade de sangue que circula polos capilares pulmonares. Esta relación altérase en determinadas enfermidades e tamén polos cambios de posición corporal, o cal explica por que algunhas doenza respiratorias agrávanse ao colocar ao doente en decúbito supino (deitado sobre as costas) e melloran ao colocar ao paciente en posición de sentado.
Gassutveksling Exchange of gases 唞氣
Saracens F.C.
O Saracens Rugby Football Club, tamén coñecido como Saracens F.C. ou Saracens, é un equipo de rugby inglés do norte de Londres que disputa os seus encontros como local na cidade de St Albans. O equipo foi fundado en 1876, e compite regularmente na Aviva Premiership (primeira división inglesa).
As súas cores son o negro e o vermello. Até 2012 xogaba no estadio Vicarage Road, na localidade de Watford, pero dende ese ano xoga como local no Allianz Park de St Albans, outra localidade situada ó norte de Londres. Os seareiros e xogadores do club son chamados popularmente Sarries.
O equipo acadou 2 subcampionatos de liga inglesa nas tempadas 1997-98 e 2009-10 antes de acadar o seu primeiro título de liga na tempada 2010-11. Antes deste título de liga, os Saracens tan só tiñan un título no seu palmarés, a copa inglesa de 1998.
Pegasus (foguete)
Pegasus é o nome dun foguete espacial fabricado por Orbital Sciences Corporation.
Características
Pegasus é o primeiro foguete espacial lanzado desde o aire capaz de poñer cargas en órbita e foi ideado como substitución da familia de foguetes lixeiros Scout. Ao ser lanzado desde un avión ten a vantaxe de poder ser usado practicamente en calquera lugar do mundo onde haxa unha pista de engalaxe adecuada.
A primeira versión do Pegasus lanzábase desde un avión Boeing NB-52, mentres que as posteriores lánzanse desde un avión Lockheed L-1011 bautizado como Stargazer. En total existen catro versións do Pegasus:
Existe unha versión denominadao HXLV que fixo tres voos levando no morro o vehículo hipersónico experimental Hyper-X, sen necesidade de chegar a órbita.
Miguel Gil Casares
Miguel Gil Casares, nado en Santiago de Compostela o 22 de setembro de 1871 e finado na mesma cidade o 11 de abril de 1931, foi un médico e catedrático galego.
Traxectoria
Era fillo do catedrático de Ciencias Ramón Gil Villanueva e neto do químico Antonio Casares Rodríguez, amais de irmán do avogado e político Felipe Gil Casares.
Estudou Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1894 doutorouse coa tese De hematocele yuxta-uterino, e en 1897 gañou a oposición á cátedra de Pediatría. Despois pasou á de Clínica médica e á de medicina interna. Foi un dos pioneiros da loita contra a tuberculose en Galicia. Foi senador pola Universidade de Santiago de Compostela entre o 10 de febreiro de 1921 e 1923.
Desde a súa inauguración en 1961 dá nome ao Hospital Gil Casares.
Datos persoais
Casou con Joaquina Armada Losada, irmá do marqués de Figueroa, Juan Armada Losada, da que tivo cinco fillos: Juan, Ramón, María del Pilar, Bernardo e Joaquín.
LCD Soundsystem (álbum)
LCD Soundsystem é o álbum de estrea da banda estadounidense de dance-punk LCD Soundsystem, publicado o 24 de xaneiro de 2005 a través do selo DFA Records. O disco abarca xéneros que van dende o dance-punk ata a electrónica. Foi aclamado pola crítica e foi nomeado ao premio Grammy ao mellor álbum electrónico/dance en 2006. Editáronse varios sinxelos para promocionar o disco, incluído o que fixo coñecida á banda, "Daft Punk Is Playing at My House", que foi número 1 na lista dance británica en marzo de 2005.
Miguel Ricardo de Álava
Carreira militar
De familia nobre, casou coa súa prima. Cursou os estudos primarios no Seminario de Vergara. En 1785, con 13 anos, ingresou como cadete no Rexemento de Infantería de Sevilla, á fronte do cal estaba o seu tío. Á súa saída da infantería (1790), ingresou na armada. Nesta etapa participou nas accións militares contra Francia e Inglaterra en Ceuta. A súa participación nestes sucesos fíxoo ascender con rapidez, e en 1794 xa era Tenente de fragata.
En 1795 embarcou co seu tío nunha expedición que pretendía dar a volta ao mundo e permaneceu até 1880 en América do sur. No seu regreso a España foi apresado polos ingleses e liberado meses máis tarde. En 1802 ascendeu a Tenente de navío. Máis tarde participaría na Batalla de Trafalgar sendo ascendido de novo.
Presidente do Consello de Ministros
Durante a Rexencia de María Cristina,(1837), foi nomeado embaixador en Londres, onde tratou de xestionar a intervención da Cuádrupla Alianza dunha maneira firme e con apoio militar durante a Primeira Guerra Carlista en favor da raíña Isabel II.
Aceptou o cargo de Ministro da Mariña, cargo que ocupou dende o 14 de setembro até o 25 de setembro de 1835 co Conde de Toreno. Coa saída deste do goberno, rexeitou continuar no gabinete, aínda que llo pedira Juan Álvarez Mendizábal. Nominalmente foi nomeado Presidente do Consello de Ministros antes de ser nomeado Mendizábal, pero non xurou o cargo, permanecendo en Londres. Finalmente foi nomeado embaixador en París.
Nas disputas entre o Partido Moderado e o Partido Progresista, decantouse por aquelas que apoiaron o Motín de la Granja de San Ildefonso, así como as consecuencias xurídicas que se derivaron dos sucesos coa aprobación da Constitución de 1837, que non xurou até 1838. Volveu á embaixada londiniense, máis tarde regresa a España en xuño de 1843, falecendo un mes máis tarde.
Dioxénidos
A dos dioxénidos (Diogenidae) é unha familia de crustáceos decápodos anomuros, unha das seis que integran a subfamilia dos paguroideos, e unha das dúas de cangrexos ermitáns, xunto á dos pagúridos, dos que se diferencian, entre outras cousas, porque a súa pinza esquerda é algo máis longa que a dereita.
Taxonomía
Esta familia foi descrita en 1862 polo naturalista estadounidense de orixe prusiana Arnold Edward Ortmann. Comprende 429 especies viventes,, ás que hai que engadir 46 extintas, o que fai dela a segunda familia de cangrexos ermitáns, despois da dos pagúridos.
Xéneros
Segundo o World Register of Marine Species, a familia comprende os seguintes xéneros: (Consultado o 26 de agosto de 2014)
Provirus
miniatura|Diagrama da estrutura do [[VIH. O VIH é un virus que en determinadas fases do seu ciclo está integrado no xenoma do hóspede como un provirus.]] miniatura|Algúns virus bacteriófagos poden integrarse no xenoma da bacteria como profagos. Un provirus é un xenoma vírico que está integrado no ADN dunha célula hóspede. No caso de virus que infectan bacterias (bacteriófagos), os provirus denomínanse xeralmente profagos. Un exemplo de virus eucariota que forma provirus e afecta os humanos é o virus da inmunodeficiencia humana.
Esta condición integrada dos virus pode ser un estado de replicación lisoxénica do virus, ou un estado que persiste durante longos períodos de tempo en forma de infeccións virais inactivas ou dun elemento viral endóxeno. Nas infeccións virais inactivas o virus non se replica por si mesmo, senón por medio da replicación da súa célula hóspede. Este estado perdura durante moitas xeracións da célula hóspede.
Os retrovirus endóxenos están sempre en estado de provirus. Cando un retrovirus (non endóxeno) invade unha célula, o ARN do retrovirus é reversotranscrito a ADN por unha reversotranscriptase e despois é inserido no xenoma do hóspede por unha integrase.
Un provirus típico non fai directamente novas copias do seu propio ADN mentres permanece integrado no xenoma hóspede por este mecanismo. No seu lugar, o que ocorre é que é replicado pasivamente xunto co xenoma do hóspede e así pasa da célula orixinal ás células que descenden dela; todas as descendentes da célula infectada portan tamén os provirus nos seus xenomas. Isto coñécese como replicación viral lisoxéncia. A integración pode ter como resultado unha infección latente ou unha infección produtiva. Nunha infección produtiva, o provirus é transcrito a un ARN mensaxeiro que produce directamente novos virus, o cal á súa vez infecta outras células por medio dun ciclo lítico. Unha infección latente orixínase cando o provirus é selencioso transcricionalmente en vez dun virus activo.
Unha infección latente pode converterse en produtiva en resposta a cambios nas condicións ambientais nas que se encontra o hóspedce ou da súa saúde; o provirus pode ser activado e empezar a transcrición do seu xenoma viral. Isto pode ter como resultado a destrución da súa célula hóspede porque a maquinaria de síntese de proteínas da célula é utilizada para producir máis virus.
Os provirus poden constituír aproximadamente o 8% do xenoma humano, no que se encontran en forma de retrovirus endóxenos herdados.
O termo provirus non só se refire a retrovirus, senón tamén se usa para describir outros virus que poden integrarse nos cromosomas do hóspede; outro exemplo son os virus adeno-asociados. Non só os virus eucariotas se integran nos xenomas dos seus hóspedes; moitos virus de bacterias e arqueas tamén empregan esta estratexia de propagación. Todas as familias de virus bacterianos con xenomas de ADN circular (monocatenario ou bicatenario) ou que replican os seus xenomas por medio dun intermediario circular (por exemplo, virus de ADN bicatenario con cola) teñen membros temperados.
Mario Andretti
Mario Gabriel Andretti, nado en Montovun (Croacia) o 28 de febreiro de 1940, é un piloto estadounidense (Italoamericano, posto que é oriúndo de Motovun, antiga cidade de Italia, hoxe en Croacia). Durante a súa carreira, gañou catro títulos de Champcar, e o campionato mundial de Fórmula Un do ano. Andretti é a primeira e única persoa en gañar as 500 millas de Indianápolis, as 500 millas de Daytona e o Campionato Mundial de Fórmula 1.
Traxectoria
Naceu en Motovun, unha cidade da península de Istria, chamada daquela Montona e pertencente a Italia. Logo da segunda guerra mundial, Istria pasou a ser parte de Iugoslavia e a súa familia, como moitos outros italianos, fuxiron en 1948 e pasaron os sete anos seguintes nun campo de refuxiados. Finalmente a familia Andretti estableceuse en Nazareth (Pensilvania).