cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otólito
Os otólitos (οτο-, oto-, oído + λιθος, lithos, pedra), tamén chamados estatoconios, estatólitos ou otoconios, son unhas estruturas que se encontran no sáculo e no utrículo do oído interno, concretamente no labirinto vestibular, dos vertebrados. Foron identificados tanto en vertebrados actuais coma extintos, e poden ser moi pequenos e numerosos (de decenas de microns) ou poucos e máis grandes (visibles a simple vista). O sáculo e o utrículo, como conteñen otólitos, denomínanse órganos otolíticos, e son sensibles á gravidade e á aceleración linear, na percepción da cal interveñen os otólitos. Debido á súa orientación na cabeza, o utrículo é sensible a cambios no movemento horizontal, e o sáculo dá información sobre a aceleración vertical (como a que sentimos ao subir en ascensor). En peixes, anfibios e réptiles hai un terceiro órgano otolítico chamado laxena, que non está presente nos mamíferos. Os otólitos máis estudados son os dos peixes, xa que deles se pode obter moita información sobre o animal.
Descrición
Os otólitos ou estatoconios son estruturas endolinfáticas que están no interior do utrículo e sáculo do oído interno de peixes, anfibios, réptiles, mamíferos e aves. Os estatoconios e otólitos serven no oído como indicadores da gravidade, equilibrio, movemento, e dirección en todos os vertebrados e teñen unha función secundaria na detección de sons en vertebrados acuáticos e terrestres superiores. Os órganos otolíticos son sensibles á gravidade e aceleración linear.
Noutros animais, como en moitos invertebrados, poden atoparse estruturas parecidas chamadas estatólitos, pero non están contidos nunha estrutura como a do oído. Os estatólitos dos moluscos teñen unha morfoloxía similar ao dos órganos sensibles ao desprazamento dos vertebrados; pero a súa función nos moluscos está restrinxida a detectar a gravidade e posiblemente a certa detección do momento angular. Trátase de estruturas análogas, con forma e función similar, pero que non descenden dunha estrutura primitiva común.
Os estatoconios (ou otoconios) son grans calcarios numerosos e pequenos, xeralmente esféricos, de entre 1 e 50 µm. Os otólitos son cristais aglutinados ou precipitados arredor dun núcleo, cunha morfoloxía ben definida; ás veces denomínanse recheos endolinfáticos. Nos mamíferos os otólitos son pequenas partículas compostas por unha combinación de matriz xelatinosa e carbonato de calcio suspendidos no fluído do interior do utrículo e sáculo, e denomínanse estatoconios. Na Terminologia Anatomica humana o seu nome é statoconium, estatoconio (en plural statoconia, estatoconios).
Día do Non
miniatura|dereita O día do Non é unha das maiores festividades en Grecia que ten lugar cada 28 de outubro. Conmemora a data en que o xeneral Ioannis Metaxás pronunciou o seu famoso «Non!» ao ultimato que lle entregou o embaixador italiano en Atenas, no marco da Guerra greco-italiana ocorrida durante a segunda guerra mundial.
Otólito
Mecanismo
miniatura|dereita|Animación da biomineralización dos otólitos de [[bacallau.]]
Os canais semicirculares e os sacos endolinfáticos en todos os vertebrados están unidos aos condutos endolinfáticos, que nalgúns grupos (como nos tiburóns) acaban en pequenas aberturas, chamadas poros endolinfáticos, situados na superficie dorsal da cabeza. Por estas aberturas poden entrar grans extrínsecos (procedentes do exterior), xeralmente de menos dun milímetro de diámetro. O tamaño do material que entra está limitado ao de pequenas partículas de area, e no caso dos tiburóns este material únese no oído coa matriz xelatinosa de orixe endóxena que segrega o animal.
Nos mamíferos os otólitos ou estatoconios son partículas pequenas formadas por matriz xelatinosa e carbonato de calcio situadas na endolinfa do utrículo e sáculo. No utrículo e sáculo atópanse áreas (máculas) con células sensoriais chamadas células ciliadas, por riba das cales hai unha capa xelatinosa e sobre esta está a chamada membrana otolítica constituída polos otólitos ou estatoconios depositados e máis arriba hai endolinfa. Cos movementos da cabeza, os otólitos móvense. A inercia destas pequenas partículas fai que estimulen as células ciliadas ou pilosas do utrículo e sáculo cando se move a cabeza. As células ciliadas conteñen de 40 a 70 estereocilios e un cilio especial, chamado cinocilio, que está conectado a un nervio aferente. Cando o corpo cambia de posición ou empeza a moverse o peso da membrana dobra os estereocilios e estimula as células ciliadas. As células ciliadas envían sinais polas fibras nerviosas sensoriais, que son interpretadas polo cerebro como un movemento. O cerebro interpreta a orientación da cabeza comparando os sinais enviados polos utrículos e sáculos de ambos os oídos cos sinais enviados polos ollos, o que permite ao cerebro discriminar unha inclinación da cabeza dun movemento de todo o corpo. Cando a cabeza está na súa posición normal ergueita, os otólitos premen nos receptores sensoriais das células ciliadas. Isto empuxa cara abaixo os procesos que sobresaen das células ciliadas e impídelles moverse dun lado a outro. Porén, cando a cabeza se inclina, o tirón da gravidade sobre as estatoconias move o proceso da célula ciliada cara a un lado, estimulándoa e facendo que envíe a mensaxe ao sistema nervioso central informando de que a cabeza xa non está recta, senón inclinada. Esta teoría que explica o funcionamento dos otólitos no sentido do equilibrio, pode que teña que ser reavaliada porque nun experimento comprobouse que un bufo cos ollos vendados en gravidade cero podía manter ergueita a súa cabeza cando o seu corpo era movido adiante e atrás.
Hai probas de que o sistema vestibular dos mamíferos retivo algunha da sensibilidade acústica ancestral do oído dos vertebrados e que esta está mediada polos órganos otolíticos (probablemente polo sáculo, debido á súa posición anatómica). Nos ratos que carecen de otoconios no utrículo e sáculo, perdeuse esta sensibilidade acústica primitiva. Nos humanos prodúcense potenciais mioxénicos evocados vestibulares en resposta á estimulación acústica alta de frecuencias baixas en pacientes con perda de audición sensoneural. Hipotetizouse que a sensibilidade vestibular aos ultrasóns está implicada na percepción da fala pesentada a frecuencias artificialmente altas, por riba do rango percibido pola cóclea humana (~18 kHz). Nos ratos demostrouse que a sensación de información acústica que chega pola vía do sistema vestibular ten un efecto relevante no comportamento; a resposta a un reflexo acústico xerado é maior ante sons altos de baixa frecuencia que están por debaixo do limiar de percepción da cóclea do rato (~4 Hz), o que presenta a posibilidade de que a sensibilidade acústica do sistema vestibular poida ampliar o rango de audición dos pequenos mamíferos.
Paleontoloxía
No caso dos peixes, os otólitos son importantes en paleontoloxia. Despois da morte dun peixe, este descomponse e os otólitos poden quedar preservados no corpo dun organismo ou ben dispersados e despois quedan enterrados e fosilizan. Os otólitos dispersados son uns dos moitos microfósiles que se poden atopar nunha análise micropaleontolóxica de sedimentos finos. A súa importancia estratigráfica é mínima, pero poden utilizarse para caracterizar un nivel ou intervalo. Os otólitos fósiles raramente se encontran in situ (cos restos do animal), probablemente porque non se recoñecen entre os restos da matriz de rocha que os rodea. Nalgúns casos poden identificarse debido a diferenzas en cor, tamaño de gran, ou forma distintiva. Estes raros casos son de especial importancia, xa que a presenza, composición, e morfoloxía do material pode esclarecer as relacións de especies e grupos. No caso de peixes primitivos, varios materiais fósiles mostran que os recheos endolinfáticos (de orixe externa) eran similares en composición elemental á da matriz de rocha pero estaban restrinxidos a material de gran basto, que presumiblemente é mellor para a detección da gravidade, desprazamento e son. A presenza destes grans extrínsecos, en osteostracos, condrictios, e acantodios indica unha fisioloxía do oído interno común e a presenza de condutos endolinfáticos abertos ao exterior.
Composición
O coñecemento da composición dos otólitos dos peixes é útil para os científicos que estudan as pesquerías. O carbonato de calcio que compón o otólito deriva principalmente de ións disolvidos na auga. A medida que crece o otólito, vaise engadindo novo carbonato de calcio, formando xeralmente cristais de aragonito e ás veces de vaterita. Como ocore nas estruturas cristalinas, os ocos baleiros na retícula cristlina que existen durante a formación do cristal poden ser ocupados por elementos traza presentes na auga, que se unen ao otólito. Estudando a composición destes elementos traza ou as sinaturas isotópicas de elementos traza nun otólito de peixe pode obterse información sobre os corpos de auga nos que o peixe habitou previamente. Os otólitos de peixes conservados de 172 millóns de anos utilizáronse para estudar o ambiente no que vivía o peixe. Utilizáronse aparellos de micromoído para recuperar os rexistros da historia da vida de hai millóns de anos ou actuais, incluíndo datos de dietas, temperaturas ao longo da vida do peixe, e a súa orixe natal.
As sinaturas isotópicas traza máis estudadas son as do estroncio debido a que ten un raio iónico e carga similar aos do calcio; porén, os científicos poden estudar múltiples elementos traza nun otólito para discrimina sinaturas máis específicas. Unha ferramenta de uso común para medir elementos traza nos otólitos é o espectrómetro de masas de plasma acoplado indutivamente de ablación láser. Esta ferramenta pode medir varios elementos traza simultaneamente. Pode usarse tamén un espectrómetro de masas de ión secundario. Este instrumento permite unha gran resolución quimica, pero só pode medir un elemento traza á vez. Estas investigacións pretenden proporcionar información valiosa sobre os lugares polos que viaxaron os peixes. Combinados cos aneis dos otólitos, os científicos poden saber a idade que tiñan os peixes cando viaxaon por diferentes corpos e auga. Toda esta información pode utilizarse para determinar os ciclos de vida dos peixes para que os científicos que estudan as pesquerías poidan tomar decisións ben informadas sobre a situación das poboacións de peixes e a súa xestión.
Fento mariño
Taxonomía
Asplenium auritum foi descrita por Peter Olof Swartz e publicado en Journal für die Botanik 1800(2): 52. 1801.
Otólito
Taxa de crecemento e idade
miniatura|dereita|Un par de saggitae do bacallau do Pacífico ([[Gadus macrocephalus).]] miniatura|dereita|Retirada dos otólitos dun [[Lutjanus campechanus para determinar a súa idade.]]
Os peixes osteíctios teñen tres pares de otólitos, que se denominan sagitta (saxita), lapillus (lapilo), e asteriscus (asterisco). O otólito saggita é o meirande, encóntrase xusto detrás dos ollos e aproximadamente ao nivel deles verticalmente. O lapillus e asteriscus (este último o menor dos tres) están localizados nos canais semicirculares.
Fento mariño
Taxonomía
miniatura|249px|Frondes O nome galego ‘fento mariño’ (en portugués feto-marinho) refírese ao seu hábitat natural.
Otólito
Taxa de crecemento e idade
As formas e tamaños proporcionais dos otólitos varían coa especie de peixe. En xeral, os peixes de hábitats moi estruturados como os de arrecifes ou fondos rochosos (por exemplo, Lutjanidae, meros, moitos Sciaenidae) teñen otólitos maiores que os peixes que pasan a maior parte da súa vida nadando a gran velocidade en liña recta en mar aberto (por exemplo, atún, xarda, Coryphaenidae). Os peixes voadores teñen otólitos infrecuentemente grandes, posiblemente debido á súa necesidade de equilibrarse cando se lanzan fóra da auga para "voar". A miúdo, pode identificarse a especie de peixe a partir das características morfolóxicas dun otólito illado.
Os otólitos de peixe acumulan capas de carbonato de calcio e matriz xelatinosa ao longo das súas vidas. A taxa de acreción varía co crecemento do peixe (xeramente hai menos crecemento en inverno que en verán), o que orixina nos otólitos aneis parecidos aos aneis das árbores. Contando estes aneis, é posible determinar a idade en anos do peixe. Normalmente utilízase o otólito sagitta, porque é máis grande, pero ás veces úsase o lapillus se ten unha forma máis conveniente. O asteriscus, que é o menor dos tres, raramente se usa na determinación das idades.
Ademais, en moitas especies a acreción do carbonato de calcio e a matriz xelatinosa alterna nun ciclo diario. Neses casos é moitas veces posible determinar a idade en días. Esta información obtense xeralmente cun exame microscópico, e proporciona datos significativos para estudos da etapa inicial da vida do animal.
Fento mariño
Taxonomía
O nome científico do xénero Asplenium fai referencia ao uso terapéutico que se daba a estas plantas durante a dade Media para sandar doenzas ligadas co bazo (exceso de bile negra). Así, Asplenium sería unha adaptación ao latín do grego "splen" (bazo). marinum: epíteto referido ao hábitat mariño. auritum: epíteto que significa "orellán".
Otólito
Taxa de crecemento e idade
Asúmese xeralmente que medindo o grosor de cada anel (polo menos nalgunhas especies) pode estimarse a taxa de crecemento porque o crecemento dos peixes crese que é directamente proporcional ao crecemento do otólito. Porén, algúns estudos negan que haxa unha ligazón directa entre o crecemento do corpo e o dos otólitos. En momentos nos que hai un crecemento corporal nulo ou moi baixo, o otólito continúa acrecionando máis capas, o que levou a algúns investigadores a pensar que a ligazón directa establécese co metabolismo, non co crecemento en si. Os otólitos, a diferenza das escamas, non se reabsorben durante as épocas en que decrece a enerxía, o que os fai unha ferramenta máis útil para a deteminación de idades de peixes. Os peixes nunca paran totalmente de crecer, aínda que a velocidade de crecemento nos peixes maduros é reducida. Como consecuencia, os aneis que corresponden á última parte do ciclo de vida do peixe tenden a estar máis xuntos.
Jean-Michel Basquiat
Jean-Michel Basquiat, nado en Brooklyn o 22 de decembro de 1960, e finado en NoHo o 12 de agosto de 1988, foi un artista, músico e produtor estadounidense. Basquiat acadou a fama como parte de SAMO, un grupo informal de graffiti que debuxaba enigmáticos epigramas no Lower East Side de Manhattan, Nova York. Na década de 1980s comezou a exhibir as súas obras neoexpresionistas e primitivistas en galerías e museos de todo o mundo. O Whitney Museum of American Art realizou unha retrospectiva da súa arte en 1992.
Shimoda
Shimoda (下田市, しもだし, Shimoda-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situada ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, na parte sur da península de Izu, no centro da illa de Honshū. Ten 104,70 km² de superficie e unha poboación de 25.309 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 242 h/km².
O concello de Shimoda limita cos concellos de Minamiizu, Matsuzaki e Kawazu.
Otólito
Taxa de crecemento e idade
Os estudos sobre a idade e o crecemento dos peixes son importantes para coñecer cousas como a época e magnitude do desove, uso do hábitat, duración da etapa larvaria e xuvenil, e estrutura de idades da poboación. Eses datos son importantes para a xestión correcta das pesquerías.
Investigación da dieta
Como os compostos que forman os otólitos os peixes son resistentes á dixestión, estes poden encontrarse nos tractos dixestivos e excrementos de animais mariños piscívoros, como os golfiños, focas, leóns mariños e morsas. Como pode identificarse o xénero e especie de moitos peixes examinando os seus otólitos saxitais (sagittae), os otólitos poden, por tanto, ata certo punto, utilizarse para reconstruír a composición en presas da dieta de animais mariños.
Os otólitos saxitais teñen simetría bilateral, e no corpo do peixe hai un no lado dereito do animal e outro no esquerdo. Separar os otolitos que se recollen en dereitos e esquerdos permite, por tanto, inferir o número mínimo de presas individuais inxeridas polos depredadores dunha determinada especie de peixe. O tamaño dos otólitos é tamén proporcional á lonxitude e peso dun peixe. Poden así utilizarse para calcular o tamaño das presas e a súa biomasa, o que é útil cando se trata de estimar o consumo de presas por animais mariños, e o impacto potencial sobre as poboacións de peixes.
Porén, os otólítos non poden ser o único estudo utilizado para estimar de forma fiable as dietas de cetáceos ou pinnípedos, porque poden sufrir unha erosión parcial ou completa no tracto dixestivo, o que distorsiona as medidas de número de presas e biomasa. As especies con otólitos fráxiles e doadamente dixeribles poden ser subestimadas na dieta. Para enfrontarse a estas desviacións, desenvolvéronse factores de corrección de otólitos por medio de experimentos de alimentación de animais en catividade, nos cales se lles dá de comer a focas peixes de tamaño coñecido, e despois cuantifícase o grao de erosión dos otólitos para diferentes taxons de presas.
A inclusión no estudo de vértebras de peixes, e ósos mandibulares, dentes e outros elementos esqueléticos informativos mellora a identificación das presas e a súa cuantificación con respecto a examinar só os otólitos. Isto é especialmente certo para especies de peixes con otólitos fráxiles, e outros ósos distintivos, como na xarda do Atlántico (Scomber scombrus), e no arenque do Atlántico (Clupea harengus).
Abbots Langley
miniatura|Igrexa de Abbots Langley Abbots Langley é unha vila e parroquia civil do condado de Hertfordshire en Inglaterra. A súa poboación é de 19 574 habitantes. É un asentamento antigo, que dependía da abadía de St Alban e xa aparece no Domesday Book con nome de Langelai. En 1539 Henrique VIII quitoulle as terras da localidade á abadía e vendeulla ao seu enxeñeiro Richard Lee. Economicamente está ligado a Watford e formaba parte do seu antigo distrito rural. Desde 1974 é integrante do distrito Three Rivers.
Grao militar
O uso de rangos nas forzas armadas é practicamente universal. Organizacións como o Exército Popular de Liberación da República Popular da China (1965-1988), o exército de Albania (1966-1991) e o Exército Vermello da extinta Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas (1918-1992) son exemplos de forzas armadas que no seu día aboliron o sistema de rangos, aínda que se viron forzadas a reinstaurarlo posteriormente tras atoparse con problemas operacionais de mando e control.
Opinión pública
miniatura|dereita|250px|A opinión pública maniféstase de varios xeitos A opinión pública é a tendencia ou preferencia, real ou estimulada, dunha sociedade cara a feitos sociais que lle reporten interese.
Historia da Opinión Pública
Antes do século XX, só eran cidadáns as minorías ilustradas das nacións occidentais ou colonias. Co xurdimento da cultura de masas e a expansión técnica, produtiva do modelo fordista e expansión da burocracia, comeza un progresivo ensanche do termo ata que a fins do século XX o cidadán é a poboación mesma. Por iso a Opinión pública antiga estaba restrinxida a marcos reducidos de persoas que influían nas políticas sociais. A súa primeira formulación coincide coa visión dos teóricos da democracia liberal clásica (Rousseau, Locke, Tocqueville). Conceptualizábase daquela como a opinión do pobo.
Desde a década dos 50 comezou o criterio estatístico, cuxa maior crítica foi o grao de representatividade, cuestión contida nas teorías de estatística social.
Opinión pública hoxe
Os gobernos e empresas utilizan as sondaxes para coñecer a opinión pública sobre cuestións de interese coma os índices de desemprego, mercado e de criminalidade entre outros indicadores sociais e económicos.
Walter Lippman, no seu libro Opinión Pública (1922) cuestiona que sexa posible unha auténtica democracia na sociedade moderna. Esta crítica fundaméntase na súa noción de estereotipo, da cal é inventor: os esquemas de pensamento que serven de base ós xuízos individuais converten en ilusoria a democracia directa.
O filósofo alemán Jürgen Habermas desenvolveu unha teoría de grande influencia sobre o xurdimento da opinión pública. Habermas concibe esta como un debate público no que se delibera sobre as críticas e propostas de diferentes persoas, grupos e clases sociais.
Para Habermas, logo do seu desenvolvemento no século XVIII, o espazo público onde é posible a opinión pública e que é "controlado pola razón" entra en declive, posto que a publicidade crítica deixará ós poucos o lugar a unha publicidade "de demostración e manipulación", ó servizo de intereses privados. As teses de Habermas foron contrastadas criticamente, no que se refire á evolución da opinión pública, pola historiadora francesa Arlette Farge no libro Dire et mal dire (editorial Seuil, París, 1992) onde a autora pon de manifesto que a opinión pública non emerxe soamente da burguesía ou das elites sociais cultivadas, senón tamén da gran masa da poboación. Esta, que Farge estuda a partir dos informadores colocados en todo París polo Inspector Xeral de Policía, fragua por si mesma os conceptos de "liberdade de opinión" e "soberanía popular".
O sociólogo francés Pierre Bourdieu afirmou, de xeito soado, que "a opinión pública non existe", tomando en conta que a estatística non é garantía de imparcialidade, pois ó ser unha análise social non hai neutralidade valorativa na formulación dos protocolos e cuestionarios. Os medios de comunicación, ademais de tomar postura, difunden as opinións que desexan. Outras críticas residen en temas técnicos tal como o grao de erro mostral, tamaño da mostra, representatividade da poboación etc. Con todo, existe na opinión pública contemporánea un grao alto de confianza nas sondaxes debido en gran parte á influencia dos medios de comunicación.
A Igrexa, Carelle, Sobrado
A Igrexa é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 41 habitantes (21 homes e 20 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Combate
dereita|miniatura|300x300px| [[Combate naval de Iquique do 21 de maio de 1879 - óleo de Thomas Somerscales, século XIX.]] Combate, loita , rifa , contenda , pendencia , pugna , pelexa ou liorta , é un conflito violento intencional destinado a estabelecer o seu dominio sobre o opoñente.
O termo "combate" polo xeral refírese aos conflitos armados ou bélicos entre as forzas militares na guerra, mentres que o termo máis xeral "loita" pode referirse a calquera conflito violento entre individuos ou nacións.
A violencia do combate pode ser unilateral, mentres que a loita implica polo menos unha reacción defensiva. Con todo, os termos adoitan utilizarse como sinónimos, xunto co termo "pelexa". Unha loita a grande escala coñécese como unha batalla.
Un combate pode ter un determinado conxunto de regras ou non estar regulado. Exemplos de regras inclúen os Convenios de Xenebra (que abarcan o tratamento dos soldados na guerra), a cabalaría medieval, as normas do Marqués de Queensberry (que cobren o boxeo) e varias formas de deportes de combate.
O combate na guerra inclúe dúas ou máis organizacións militares opostas, polo xeral a loita entre as nacións en guerra (aínda que a guerra de guerrillas e a supresión da insurxentes poden quedar fóra desta definición). A guerra entra baixo as leis da guerra, que rexen os seus obxectivos e condutas, e protexen os dereitos dos soldados e o non combatentes.
O combate pode ser armado ou sen armas. O combate corpo a corpo é un combate de moi curto alcance, no que se ataca ao opoñente co corpo (dando puñadas, pateando, estrangulando etc.) ou coas armas brancas (coitelos, espadas, bastóns etc.), a diferenza do combate de longo alcance.
Andrés Ortiz-Osés
Andrés Ortiz-Osés, nado en Tardienta (provincia de Huesca) en 1943 e finado en Zaragoza o 18 de xuño de 2021, foi un filósofo español.
Traxectoria
Estudou teoloxía na Universidade Pontificia Comillas e posteriormente filosofía na Pontificia Universidade Gregoriana de Roma. Máis tarde se trasladou á Universidade de Innsbruck (Austria) onde se doutorou en filosofía hermenéutica. En Innsbruck asistiu ás clases de Gadamer, Emerich Coreth e Franz-Karl Mayr. Colaborou co Círculo de Eranos (Suíza), inspirado por Carl Gustav Jung e do que formaron parte Karl Kerenyi, Mircea Eliade, Erich Neumann, Gilbert Durand e James Hillman entre outros.
É fundador da hermenéutica simbólica. Dela díxose que proporciona un xiro á disciplina orixinaria de Alemaña, polo que "a razón clásica se converte en razón-sentido, unha razón sensible ou sensual propia dunha filosofía sudista, latino-mediterránea e hispano-americana, caracterizada por unha razón afectiva".
A achega de Ortiz Osés que máis difusión tivo entre o gran público é posiblemente a dedicada o estudo da mitoloxía vasca, así como ao chamado matriarcalismo vasco. A Universidade Nacional Autónoma de México publicou unha obra sobre o seu pensamento antropolóxico, coordinada por Blanca Solares, co título El dios andrógino.
A revista Anthropos dedicoulle un número monográfico. É membro de honra da Sociedade Española de Psicoloxía Analítica. É director da colección Hermeneusis da editorial Anthropos. Ten sido profesor das universidades de Zaragoza, Pontificia de Salamanca e Deusto, onde é catedrático de filosofía.
Na súa traxectoria realizou a intersección entre a escola de Heidegger (hermenéutica) e a escola de Jung (Círculo Eranos). O resultado é unha Filosofía do sentido.
Obra
A súa obra esténdese ao longo de tres decenios e publicou máis de trinta libros. Poden organizarse en catro grupos:
Bieito V, papa
miniatura|180px
Bieito V, nado en Roma e finado en Hamburgo o 4 de xullo de 966, foi o 132º Papa da Igrexa católica no ano 966.
Ao chegarlle as novas do nomeamento de Bieito, o emperador regresou a Roma, apresándoo o 23 de xuño e depoñéndoo no rango de diácono e desterrándoo a Hamburg. Tras isto, repuxo no trono de San Pedro a seu protexido León.
Bieito faleceu o 4 de xullo de 966 no seu exilio de Hamburg, onde se atopaba baixo custodia de Adaldag, o arcebispo de Bremen-Hamburg.
Foi soterrado na catedral de Hamburgo, aínda que os seus restos foron levados a Roma baixo reinado de Otón III.
Tuireann
Tuireann ou Tuirill Biccreo era un Tuatha Dé Danann, pai de Creidhne, Luchtaine e Giobhniu coa súa muller Brigid, e de Brian, Iuchar e Iucharba coa súa outra muller Danand.
O seu nome indica unha raíz protoindoeuropea que orixinou palabras coma thunder e Thursday en inglés, e tórnach, a palabra irlandesa para "trono".
Historia
Os seus tres fillos coa súa muller Danand, Brian, Iuchar e Iucharba, foron os asasinos de Cian, pai de Lugh, o deus solar. Lugh para tomar vinganza, exixiu que os tres fillos fixeran tarefas case imposibles. Estas consistían en levar obxectos a Éire, como por exemplo: un asador dun reino submarino, ou unha pel de porco con capacidades curativas pertencente a un rei grego.
Os fillos conseguiron cumprir as tarefas, mais volveron malferidos, así que Tuireann pediu prestada a pel de porco a Lugh, mais este se negou e morreron.
Laura Pausini
Laura Pausini OMRI, nada en Faenza o 16 de maio de 1974, é unha cantante italiana. Adquiriu notoriedade a partir de 1993 coa súa participación no Festival de Sanremo.
É unha das estrelas italianas máis coñecidas a nivel internacional. O 8 de febreiro de 2006 asignóuselle o Premio Grammy, recoñecemento musical internacional considerado equivalente ó Premio Oscar cinematográfico, polo mellor álbum de pop latino do ano. O 8 de novembro de 2007 gañou o Grammy Latino ó mellor álbum feminino por Io canto. Laura Pausini vendeu, en 23 anos de carreira, preto de 70 millóns de discos en todo o mundo.
Traxectoria
Filla de Fabrizio e Gianna, creceu en Solarolo. No aspecto musical, comezou a cantar en locais de pianobar co seu pai á idade de 8 anos. Ós 13, en 1987, gravou o seu primeiro álbum, I sogni di Laura (Os soños de Laura). O devandito traballo constituíu unicamente un modo de publicitar o seu traballo nos pianobar desenvolto pola propia Laura Pausini e do seu pai Fabrizio, e estaba dispoñible unicamente para os espectadores que asistían ós espectáculos do dúo, de xeito que non se pode incluír na discografía oficial da cantante. I sogni di Laura contén trece temas dos cales dous están escritos por ela, aínda que os asina o pai por ser demasiado nova, e os restantes son versións de cancións famosas.
Participou en varios concursos en Emilia-Romaña, pero a súa grande ocasión chegou en 1991, cando pasou con éxito a selección para participar no Festival di Castrocaro, non conseguindo acadar a final, pero esta experiencia permitiulle participar no Festival di Sanremo, onde comezou o pulo da súa carreira.
Laura, o segundo álbum
En 1994 chegou a a Sanremo con "Strani amori" e acadou o terceiro posto: a clasificación confirmou o resultado, lanzando ó "top" de éxitos o sinxelo. Coma os máis grandes nomes do panorama musical italiano, Eros Ramazzotti, Gino Paoli, Ivana Spagna e Zucchero, tamén Pausini conquistou o mercado internacional, algo que a afastou da súa Italia natal por preto de dous anos. A súa música deu a volta ó mundo e gravou en español, portugués, inglés e francés, pasando a converterse nunha das cantantes italianas máis coñecidas internacionalmente. Trala vitoria en Sanremo mudouse a Milán e publicou en 1994 o seu segundo traballo Laura, que contén "Strani amori", e inclúe outros grandes éxitos como: "Gente", "Un amico è così", "Lui non sta con te" e "Lettera". Este segundo álbum superou as vendas do primeiro con preto de 4 000 000 de copias no mundo.
Éxito no mundo latino
O seu primeiro álbum en español, Laura Pausini de 1994, foi un éxito de vendas en España e América Latina. O fenómeno deuse primeiro no Hot Latin Tracks do Billboard, éxito que a levou de inmediato ó primeiro posto da clasificación de revelacións femininas de 1995, por diante de Mariah Carey. No mesmo ano recibiu o Oscar da música, o "World Music Award", que se entrega en Montecarlo por vender o maior número de discos no mundo. En Miami obtivo o premio "Lo Nuestro", ó que lle seguiu o Globo de platino por ser a primeira cantante non española en conseguir o millón de copias vendidas en España.
Le cose che vivi e o World wide tour '97
En 1996 publicou Le cose che vivi (editado en España baixo o título Las cosas que vives, tradución literal do orixinal) que saíu á venda en tres versións distintas en italiano, español e portugués (esta última versión contén tódolos temas en italiano, e a versión portuguesa de tres deles). En Suecia iniciou o Tour que a levou ante millóns de fans: o World Wide Tour '97 que percorreu París, Lisboa, Rotterdam, Madrid, Bruxelas e Montecarlo. Conquistou a cifra de 80 discos de platino, sumados a outros numerosos pequenos e grandes recoñecementos.
La mia risposta
En 1998 saíu La mia risposta, publicado en 50 países en dobre versión: italiano e español (baixo o título de Mi respuesta). O álbum representou unha evolución musical da artista, grazas a temas na atmosfera do soul, cunha boa dose de melodía, que caracterizou sempre os discos de Pausini. Contén "Un'emergenza d'amore" e "In assenza di te" (na versión castelá "Una emergencia de amor" e "En ausencia de ti"). Como peche do álbum inclúese un tema en lingua inglesa ("Looking for angel"), escrito para Laura por Phil Collins.
One more time e Pavarotti & Friends
En 1999 interpretou o tema "One more time" para a banda sonora da película Mensaxe nunha botella, con Kevin Costner e Paul Newman. Iniciou un breve tour europeo, á conclusión do cal viaxa ós Estados Unidos co seu novo produtor, David Foster, o mesmo de intérpretes coma Mariah Carey e Céline Dion. No mesmo ano participou con éxito no "Pavarotti and Friends", cantando cos máis grandes artistas de fama internacional "We Are the World". A dúo con Pavarotti, cantou "Tu che m'hai preso il cor".
Tra te e il mare
Publicou en 2000 un álbum homónimo da canción composta por Biagio Antonacci, "Tra te e il mare", tamén incluída no traballo. Contén famosos éxitos entre os que destacan "Il mio sbaglio più grande" (no vídeo do cal aparece brevemente a irmá de Laura, Silvia) e "Viaggio con te" dedicada ó seu pai. "Per vivere" está dedicada ós nenos que Laura apadriñou no Brasil. Pecha o disco "The extra mile", que aparece na banda sonora do filme Pokémon: The Movie 2000.
The best of Laura Pausini e Live a Milano
En 2001, para Laura chegou o momento de resumir os seus oito anos de carreira. Fíxoo coa publicación do seu primeiro recompilatorio, baixo o título de The best of Laura Pausini - E ritorno da te, con dous temas inéditos "E ritorno da te" e "Una storia che vale". Ademais destes últimos Laura incluíu no disco unha canción nunca recollida nos álbums anteriores, "One More Time" banda sonora da cinta Mensaxe nunha botella con Kevin Costner e Paul Newman. En España, este recompilatorio inclúe tamén un dúo co cantante José el Francés, o tema "Dime":
O álbum vendeu case 4 millóns de copias en todo o mundo, 800.000 delas en Italia e obtivo un importante éxito en Francia con 900.000 copias. O vídeo de "E ritorno da te" gravouno Gabriele Muccino e o de "Una Storia Che Vale" Daniele Persica.
Ó disco foi acompañado dun tour mundial que comezou en Miami para logo levar a Laura por Suramérica e finalmente desembarcar en Italia e Europa, onde actuou no FilaForum D'Assago de Milán facendo un dúo con Biagio Antonacci. Este concerto foi transmitido pola canle italiana Canale 5 e publicado posteriormente en DVD.
From the inside e a aventura americana
miniatura|dereita|250px|Laura Pausini
En 2003 publicou tamén en Italia From the inside. Fixo un dúo con Hélène Segara no tema "On n'oublie jamais rien, on vit avec". Participou no "Pavarotti&Friends", cantando "Il mondo che vorrei" e, a dúo con Pavarotti, "Tu che m'hai preso il cor". Neste ano en Suráfrica acadou o cume das clasificación con "It's not goodbye".
Resta in ascolto
En 2004 volvou á escena musical italiana con Resta in ascolto e co respectivo álbum interpretado en español Escucha atento. O álbum está dispoñible tamén cun dvd en edición limitada que contén vídeos e entevistas exclusivas. Entre as voces que colaboraron no traballo están a de Madonna, que agasalla a Laura cun tema titulado "Mi abbandono a te". Por outra banda, "Benedetta passione" é a canción que Vasco Rossi creou para Laura Pausini, e por último "Vivimi", escrita por Biagio Antonacci. O sinxelo de lanzamento do disco é "Resta in ascolto", canción que acadou a primeira posición nas clasificación de sinxelos durante un mes despois da publicación. O vídeo grávouse nos Estados Unidos, concretamente nos Ánxeles.
O segundo tema é o que Biagio Antonacci escribiu para ela, "Vivimi", cun vídeo gravado en Venecia. "Come se non fosse stato mai amore" é o terceiro sinxelo, seguido de "Benedetta passione", escrito Vasco Rossi. O último sinxelo promocional do traballo é "La Prospettiva di me". O disco situouse na súa primeira semana no mercado na primeira posición da lista de vendas italiana.
Live in Paris
En novembro de 2005, saíu  Live in Paris 05, álbum en directo que celebrou os doce anos de actividade da artista. Gravado no teatro Le Zenith de París, o CD contén 16 dos seus mellores éxitos, moitos cantados en lingua española ou portuguesa. O disco conclúe con "Vivimi", gravado no Wiltern Theater dos Ánxeles.
Premios Grammy
O 8 de febreiro de 2006 gañou o Grammy ao mello álbum latino con Escucha, sendo a primeira muller italiana que obtivo este galardón.
Dúas semanas despois gaña en Miami un premio "Lo Nuestro", organizado pola canle televisiva de fala hispana Univision, como "artista pop feminina do ano".
O 9 de xuño de 2006 o lugar onde medrou, Solarolo (provincia de Rávena), concedeulle a cidadanía honoraria por ter levado o lugar polo mundo.
Entre xullo e agosto 2006, Pausini participou nunha serie de concertos polos Estados Unidos xunto con outros cantantes latinos, como Marc Anthony e Marco Antonio Solís.
En agosto 2006, algún sitios web recolleron a noticia da publicación dun libro sobre Laura Pausini, titulado Fai quello che sei onde a artista falaría das numerosas satisfaccións profesionais dese ano no que venceu o Grammy e onde falaría así mesmo da súa vida persoal. Posteriormente saíron noticias que puñan en dúbida a veracidade da noticias, pero en marzo de 2007, Pausini confirmou que o libro estaba programado, pero que finalmente renunciou a el por motivos que non fixo públicos. O libro, Fai quello che sei publicouse definitivamente en Italia o 21 de novembro de 2007.
Io canto
O 10 de novembro de 2006 saíu á venda un novo traballo de Laura Pausini, titulado "Io canto": trátase dun disco composto na súa totalidade de cancións italianas. No álbum, Laura interpretou cancións que lle lembran á súa etapa no pianobar que lle recordan momentos concretos da súa vida ou da súa carreira, como "Strada facendo" (Claudio Baglioni), "Due" (Raf), "Cinque giorni" (Michele Zarrillo) e "Anima fragile" (Vasco Rossi). O primeiro single foi "Io canto", éxito de Riccardo Cocciante en 1979. Deste disco forma parte tamén "Come il sole all'improvviso" de Zucchero Fornaciari que foi utilizada tamén como banda sonora de Salvatore - Questa è la vita. "Io canto" conta con colaboracións de artistas coma Johnny Hallyday, Juanes e Tiziano Ferro: con este último Laura Pausini canta a dúo "Non me lo so spiegare", tema xa interpretado con éxito por Ferro en 2003. Como curiosidade, fóra de Italia o disco foi visto como un traballo normal inédito, entre eles os países de lingua española, que como é habitual en Pausini, tiveron unha versión do disco interpretada integramente en español. Isto confirma o papel de Laura Pausini como embaixadora da música italiana no mundo.
O novo álbum de Pausini, Io canto/Yo canto xa estaba no primeiro posto da clasificación de álbums en internet a través de iTunes antes de saír ó mercado. Ademais en Italia, durante a fin de semana posterior ó lanzamento do disco, o álbum acadou un pico de vendas fóra do común chegando ás 200.000 copias nos primeiros catro días e chegando ás 270.000 nesa semana. Malia saír á venda a finais de novembro, Io canto foi o disco máis vendido en Italia en todo 2006. Un ano despois do seu lanzamento, vendeu 2 000 000 millón de copias en todo o mundo e recibiu 8 discos de platino en Italia, o que equivale a 700.000 copias só no seu país natal.
O 25 de xaneiro de 2007, no Auditorium di via della Conciliazione en Roma gañou o telegatto como mellor cantante do 2006 e o telegatto de platino excelencia da música; durante a gala cantou os temas "Io canto" e "Spaccacuore".
Directo en San Siro e actualidade
O 2 de xuño de 2007 Laura deu un único megaconcerto a nivel mundial en Milán, no Stadio Giuseppe Meazza de San Siro con 70.000 vendidos preto de 1.000 dos cales vendidos no exterior ós fans estranxeiros de tódalas partes do mundo, en especial de Francia e España, aínda que tamén do Brasil e mesmo do Xapón. Laura Pausini é a primeira muller na historia da música en actuar neste estadio. Previamente a honra sería para Madonna en 1987 e Celine Dion, pero estes dous concertos foron anulados pola intervención do Inter e do Milán, que non querían que o terreo de xogo se resentise. Editouse un DVD do concerto en directo, o terceiro traballo en directo na carreira da artista. Pausini fixo un dueto con Tiziano Ferro e dedicou o concerto á súa avoa e a Antonella Russo (unha fan súa asasinada en xaneiro en Salofra pola parella da súa nai).
O 9 de xuño de 2007, unha semana despois, volveu a San Siro como invitada para interpretar a dúo con Renato Zero a canción Nei giardini che nessuno sa, éxito do cantante romano presente en Io canto, e unha breve interpretación de "Come se non fosse stato mai amore".
O dúo con Renato Zero foi un dos últimos actos promocionais inciciados coa saída de Io canto no outuno de 2006. Desde ese momento Pausini iniciou un período de repouso con algunhas interrupcións. Laura Pausini participou interpretando con Miguel Bosé o tema "Te amaré", no último álbum do cantante español, titulado Papito.
O 15 de xuño de 2007 gañou o Ischia Music Award 2007. Chegada a Ischia para recoller o galardón, a cantante expresou o seu soño de cantar con Mina e de presentar o Festival di Sanremo con Pippo Baudo. O 5 de xullo de 2007 Laura Pausini cantou a dúo con Andrea Bocelli no Teatro del Silenzio de Lajatico (Pisa). O 14 de xullo de 2007, festa da República Francesa, participou xunto con outros cantantes nun megaconcerto en París no "Champe libre" (ó lado da Torre Eiffel) ante 500.000 espectadores.
O 21 de xullo de 2007 a cantante participou en Viareggio na quinta edición do Festival Teatro-Canzone Giorgio Gaber onde interpretou a canción "Non insegnate ai bambini". O 29 de setembro 2007 tomou parte en Lampedusa na V edición do festival O' Scià, invitada por Claudio Baglioni, co que fixo un dueto. O 15 de outubro de 2007 saíu á venda o novo álbum de Andrea Bocelli que contén un novo dueto con Laura Pausini no tema titulado "Vivere/Dare to live".
O 4 de novembro de 2007 Laura Pausini recolleu en Montecarlo o seu terceiro World Music Award na categoría Best Selling Artist, a cantante italiana recibiu o prestixioso premio internacional polos 2 millóns de copias vendidos no mundo con Io Canto/Yo Canto. Xunto con Laura son premiados outros artistas de éxito mundial coma Avril Lavigne, Céline Dion, Mika e Rihanna.
O 8 de novembro de 2007 asígnouselle un novo recoñecemento internacional co seu segundo Grammy latino con Yo Canto como Mellor álbum vocal feminino de pop: a cerimonia desenvolveuse en Las Vegas e a cantante interpretou xunto ó tenor Andrea Bocelli o tema "Vive Ya" versión española de "Vivere (Dare To Live)". Pausini, no momento de recoller o galardón, quixo lembrar ó mestre Luciano Pavarotti. O 21 de novembro de 2007 saíu á venda en Italia o seu primeiro libro (un diario onde Laura conta o ocorrido desde outubro de 2006 ata o evento de San Siro) oficial "Fai Quello Che Sei" que en poucos días vendeu preto de 40.000 copias, mentres que o 30 de novembro saíu ó mercado o CD/DVD doconcerto no Stadio San Siro, transmitido por Italia 1 o 11 de decembro 2007. O 5 de decembro de 2007 foi invitada ó concerto de Miguel Bosé no DatchForum D'Assago cantando co español o tema Te amaré.
Álbums estranxeiros
En inglés
Compositora
No seu terceiro álbum (Le cose che vivi) escribiu o texto das súas cancións a dúo con Cheope e outros autores.
Algúns dos temas do seu repertorio foron escritos só por ela mesma:
No álbum Io canto participou na adaptación de:
Colaboracións
Todos os dúos citados foron incluídos en CD ou DVD. Laura Pausini fixo ademais outros duetos con Phil Collins, Claudio Baglioni, Julio Iglesias, Gianni Morandi, Fiorello, Eros Ramazzotti, Grégory Lemarchal etc.
En 2003 interveu no álbum Cicciput de Elio e le Storie Tese e precisamente na canción "Pagano", canción sobre os antigos romanos, na que Laura Pausini acepta parodiarse a si mesma cantando "Marco Aurelio se n'è andato e non ritorna più" variando a letra do seu éxito "La solitudine". No tema participaron igualmente outros artistas coma Maurizio Crozza, Enrico Ruggeri e Mauro Pagani.
Laura Pausini, coa ocasión do Mundial de Fútbol Alemaña 2006, prestou a súa voz xunto con Eros Ramazzotti, na canción "Siamo una squadra fortissimi" de Checco Zalone.
O Peroxil, Carelle, Sobrado
O Peroxil é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Bonloc
300px|miniatura|Vista xeral de Bonloc. Bonloc en francés, Lekuine en éuscaro, é unha localidade e comuna francesa situada no departamento de Pireneos Atlánticos, na rexión de Aquitania e o territorio histórico vascofrancés de Lapurdi.
Xeografía
Bonloc, cunha superficie de 102 ha, é a máis pequena comuna do departamento. A súa poboación en 2012 era de 370 habitantes, o que representaba unha densidade de 363 hab/km². O seu xentilicio é Lekuidar.
Está atravesada polo río Arán, tamén coñecido como Harana e Joyeuse, un afluente do Adour.
Limita coas comunas de Hasparren, ao noroeste; Ayherre, ao leste e Mendionde, ao suroeste.
Historia
Bonloc ten unha historia rica e particular. A vila dependeu, desde o século XII até principios do século XVIII, do mosteiro de Roncesvales. Paul Raymond sinalou que Bonloc fora unha antiga encomenda relixiosa. Esta institución medieval era unha illa feudal, con dereitos señoriais até o século XVII. Os seus habitantes tiñan un estatuto de colo, intermedio entre a escravitude e o estado de home libre, e debían pagar diversos impostos ao mosteiro. Na vila había unua casa que servía de albergue nun dos camiños de Compostela.
A principios do século XVIII, e até a Revolución francesa, a aldea foi unha posesión do Bispado de Baiona. A Revolución francesa procedeu á abolición dos privilexios e desmantelou a riqueza do clero. Os residentes de Bonloc alcanzaron daquela un estado de cidadán completo e quizais por iso é polo que os lekuindarras son particularmente celosos de conservar a súa identidade.
Tratado de Bonloc
Un feito histórico acaecido en Bonloc foi o Tratado de Bonloc. O 30 de novembro de 1273 asinouse nesta vila un tratado de alianza entre Henrique I, rei de Navarra e Eduardo I, rei de Inglaterra, polo cal a infanta Xoana, herdeira do Reino de Navarra (a futura raíña Xoana I de Navarra), casaría con Henrique, príncipe herdeiro do Reino de Inglaterra. Pero as mortes prematuras do rei Henrique I, o 22 de xullo de 1274, e do príncipe Henrique, o 14 de outubro do mesmo ano, deixaron este tratado sen efecto. Porén, a alianza anglo-navarra sería confirmada polo matrimonio, en 1276, de Branca de Artois, viúva de Henrque I e nai de Xoana, con Edmundo, conde de Lancaster, irmán do rei Eduardo I.
Beyond
Beyond é o oitavo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., publicado o 1 de maio de 2007 a través do selo Fat Possum Records. Foi o seu primeiro disco nunha década despois do Hand It Over de 1997, e o primeiro coa formación orixinal do grupo dende o Bug de 1988.
Edición
O álbum foi publicado a través do selo Fat Possum Records nos Estados Unidos e a través de Play It Again, Sam en Europa, Australia, Nova Zelandia e o Xapón. Tamén foi editado en Ucraína a través do selo Moon Records. As versións de edición limitada tanto de Fat Possum como de PIAS conteñen un disco de 7" extra co tema "Yer Son". Os respectivos selos reeditarían o álbum en 2014, 2015 e 2016, tendo o último deles unha versión descargable en MP3.
Ioannis Metaxas
Ioannis Metaxas (en Ιωάννης Μεταξάς), nado o 12 de abril de 1871 e finado o 29 de xaneiro de 1941, foi un xeneral e político grego que o 4 de agosto de 1936 estabeleceu unha ditadura de carácter fascista en Grecia, que fixo perdurar até a súa morte en 1941.