cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitellaria paradoxa
Distribución e hábitat
En total aparece en 19 países africanos: Benín, Burkina Faso, o Camerún, a República Centroafricana, Chad, Etiopía, Ghana, Guinea Bissau, Costa do Marfil, Malí, Níxer, Nixeria, Senegal, Serra Leoa, Sudán do Sur, Sudán, Togo, Uganda, República Democrática do Congo, e na Guinea.
Restos atopados na vila medieval de Saouga evidencian a produción de manteiga de carité xa no século XIV. .
Propiedades cosméticas
esquerda|miniatura|376x376px|Follaxe e noces dunha árbore de carité de Burkina Faso.
A manteiga de carité
A recolleita das noces e a fabricación de manteiga de carité é unha actividade que dá traballo a moitas mulleres do África Occidental. Só en Burkina Faso dedícanse a esta actividade entre 300.000 e 400.000 mulleres. A elaboración comeza coa recolleita e a lavadura das améndoas. A seguir esmáganse, tórranse e pásanse por un muíño para obteren unha pasta marrón moi líquida. Esta bátese a man para tiraren a manteiga do resto de compoñentes na tona do líquido. A manteiga resultante lévase a ebulición e fíltrase varias veces para separar as impurezas até conseguiren un produto limpo de cor mel. A manteiga que se obtén para produtos cosméticos presionando en frío os cotiledón ricos en graxa da améndoa é de cor branca marfil.
A manteiga de carité contén látex natural. Malia non ser exactamente o mesmo ca o zume da árbore do caucho (Hevea brasiliensis), é moi semellante en composición química. Aínda que as cantidades de látex na manteiga de carité son pequenas pode producir reaccións alérxicas. As persoas que sofren de alerxias ao látex deben facer un parche de proba de alerxia antes de usaren calquera produto que conteña na súa composición manteiga de carité.
Malala Yousafzai
Malala Yousafzai (en ملاله یوسفزۍ, e en ملالہ یوسف زئی Malālah Yūsafzay), nada o 12 de xullo de 1997, é unha activista a prol da educación feminina en Paquistán, e a persoa máis nova en recibir un Premio Nobel en calquera categoría. É coñecida pola súa defensa dos dereitos humanos, en especial o dereito á educación e os dereitos das mulleres no Val de Swat, no noroeste de Paquistán, onde os talibáns prohibiran ás mulleres asistir ó colexio. A loita de Yousafzai converteuse dende entón nun movemento internacional.
Cartografía
miniatura|Mapa de [[1627.]] A cartografía é a rama da xeografía que se ocupa da representación da Terra sobre unha superficie, o que se denomina mapa. Ao ser a Terra esférica ha de valerse dun sistema de proxección para pasar da esfera ao plano. No fondo este é o problema da cadratura do círculo.
Pero ademais de representar os contornos das cousas, as superficies e os ángulos ocúpase, tamén de representar outra información que aparece sobre o mapa, segundo se considere que é relevante ou non. Isto, normalmente, depende do que se queira representar no mapa e da escala deste.
O método da cartografía baséase na fotogrametría: as fotos aéreas (en Galicia antes realizadas polos servizos militares e agora transferidos aos centros correspondentes da Xunta de Galicia) son combinadas, axuntadas, interpretadas e convencionalizadas antes de obter un resultado final.
Para unha correcta interpretación da cartografía (feita a escala rexional ou nacional-estatal), debe recorrerse aos fundamentos da xeografía matemática. O tipo de proxección xeodésica utilizada debe considerarse no reprantexamento cartográfico. miniatura|300px| CÔTES D ' E S P A G N E PARTIE DE LA GALICE depuis le [[Cabo Ortegal|CAP ORTEGAL jusqu'au CAP SILLEIRO, 1793.]]
Historia
A cartografía ven xa do imperio exipcio e do coñecemento dos gregos, cando Tolomeo realizou unhas primeiras medidas aproximadas da curvatura terrestre dependendo da lonxitude da sombra de dous esteos situados en ambos os dous lados do Mar Mediterráneo.
Moito máis tarde buscouse unha referencia xeográfica universal: froito disto foron os meridianos de Barcelona, de París e o definitivamente aceptado de Greenwich. A importancia da cartografía foi tal que influíu nos fundamentos do sistema internacional de pesos e medidas, de xeito que a primeira definición do metro foi "a dezmillonésima parte do cuadrante superior do meridiano que pasa por París".
Lago hipersalino
miniatura|O [[Lago Assal (Xibutí) é o lago máis salino fóra da Antártida]]
Un lago hipersalino é un corpo de auga pechado que contén concentracións altas de cloruro sódico ou outros sales, con niveis salinos que sobrepasasn os da auga de mar (3,5%, é dicir, 35 g/L). Nestes ambientes de alta salinidade poden prosperar microbios e crustáceos especializados pero son augas hostís para a maioría das formas de vida. Algunhas desas especies entran en estado dormente cando se desecan, e algunhas especies crese que sobreviviron durante 250 millóns de anos. A auga dos lagos hipersalinos ten unha gran flotabilidade debido ao alto contido de sal.
Exemplos
O corpo de auga máis salgada do mundo é a lagoa Don Juan, situada nos Vales secos de McMurdo da Antártida. O seu volume é duns 3 000 m3, pero está cambiando constantemente. A lagoa de Don Juan ten un nivel de salinidade dun 44%, (é dicir, é 12 veces máis salgada que a auga de mar). A súa alta salinidade impide que se conxele incluso con temperaturas polares de -50 °C. Hai grandes lagos hipersalinos neses vales antárticos, como o lago Vanda cunha salinidade do 35% (é dicir, 10 veces maior que a do océano). Están cubertos de xeo en inverno.
Fóra da Antártida o lago máis salino é o lago Assal de Xibutí, que ten unha salinidade do 34,8% (unhas 10 veces a do océano). Probablemente os lagos hipersalinos máis coñecidos son o mar Morto (34,2% de salinidade en 2010) e o Gran Lago Salgado (do 5 ao 27% de salinidade variable). O mar Morto que separa Israel de Cisxordania, é o lago hipersalino situado máis por debaixo do nivel do mar e a lagoa Araruama é o lago hipersalino máis grande do mundo. O Gran Lago Salgado, situado en Utah, aínda que ten o triplo da superficie do mar Morto, ten pouca profundidade e experimenta fortes flutuacións do seu nivel, maiores que as do mar Morto. Nos seus niveis menores rexistrados, aproxímase a 7,7 veces a salinidade do mar, pero cando o seu nivel é alto, a súa salinidade baixa a só un pouco máis que a salinidade mariña.
Os lagos hipersalinos encóntranse en todos os continentes, especialmente en rexións áridas e semiáridas.
One Time for All Time
One Time for All Time é o segundo álbum de estudio da banda inglesa de post-rock 65daysofstatic, publicado o 24 de outubro de 2005 a través do selo Monotreme Records. O tema "Radio Protector" foi publicado como sinxelo de 7" en febreiro de 2006.
Eduardo Ballester Peris
Eduardo Ballester Peris, nado en Vinaròs e finado en Valencia en outubro de 1981, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Rexistrador da propiedade. Foi nomeado alcalde de Ferrol en 1940. Permaneceu no cargo até 1947.
Foxaco, Mondariz, Mondariz
Foxaco é un lugar da parroquia de Mondariz, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 10 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 13 habitantes.
Galina Butyreva
Galina Butyreva (en Галина Васильевна Бутырева), nada en Ertom o 12 de setembro de 1944 é unha política, xornalista e escritora komi.
Cities: Skylines
Cities: Skylines é un videoxogo de construción de cidades creado pola compañía desenvolvedora de videoxogos finlandesa Colossal Order e publicado por Paradox Interactive o 10 de marzo de 2015 para Windows, OS X e Linux. Considerase popularmente como o competidor dos máis famosos xogos dentro deste xénero, principalmente o SimCity (2013) e en menor medida do Cities XXL.
Galina Butyreva
Traxectoria
Naceu nunha aldea da República Socialista Soviética dos Komis e estudou maxisterio no Instituto Pedagóxico dos Komi (1966). Logo de graduarse deu clases ata 1968 e posteriormente traballou como redactora de televisión (1968-1986) ata a súa entrada na política como viceministra de Cultura da RSS dos Komis (1986-1991), directora do Centro Cultural Fino-Úgrico da República dos Komis (1992-1993), presidenta do Comité Estatal da República dos Komis para as Nacionalidades (1993-1994), ministra das Nacionalidades da República dos Komis (1994-1995), vicepresidenta para Asuntos Sociais da R. dos Komis(1995-1999). Dende 1997 é editora xefe da revista "Art". En 1996 recibiu a medalla de San Daniel pola súa promoción da restauración da fe ortodoxa e da diocese dos Komis.
Rally da Coruña de 1985
O Rally da Coruña de 1985 foi a 15ª edición de dito rally, así como a penúltima proba da tempada 1985 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse o 10 de decembro de 1985 e o vencedor foi o ourensán Peitos, a bordo dun Alfa Romeo GTV 6.
Galina Butyreva
Actividade literaria
Escribiu coleccións de poesía en komi e ruso, nos seus poemas utiliza o verso libre, reflectindo os seus sentimentos sobre a vida, a terra komi, a paz.
Rally da Coruña de 1985
O coruñés José Mora, a pesar de non participar no rally, proclamouse campión galego ao remate deste, tras o abandono na proba do seu máximo rival, Carlos Piñeiro.
Cities: Skylines
Cities Skylines está dispoñible polo sistema de distribución dixital Steam.
Rally da Coruña de 1985
Itinerario
O rally constou de 246,9 km totais, dos cales 68,6 foron cronometrados, e estivo dividido en dúas seccións. A primeira delas consistiu nun só treito, Mirador de Bens, e disputouse de xeito nocturno a partir das 00:00 horas do día 10. A segunda sección correuse a partir das 8:30 da mañá e consistiu en dúas pasadas polos treitos de Cambre, Limiñón, Ois, Doroña e Vilouzás.
Cities: Skylines
O 6 de marzo de 2023 anunciouse Cities: Skylines II, cunha data de lanzamento do mesmo ano.
Rally da Coruña de 1985
Resumo
Carlos Piñeiro comezou liderando a proba pero tivo que retirarse nada máis comezar a segunda etapa, por culpa dun error das súas asistencias, que colocaron gasóleo en vez de gasolina no seu Porsche 911 SC. O seu abandono provocou a perda de todas as súas posibilidades de proclamarse campión galego de 1985, indo o título a parar matematicamente ás mans de José Mora, que non participou no rally.
Cities: Skylines
Xogo
Cities: Skylines céntrase nunha simulación de construción de cidades a través dunha planificación urbanística. Os xogadores controlan a zonificación, a construción de estradas, impostos, servizos públicos e transportes públicos. O xogo é aberto, divulgado como "un xogo de tipo sandbox infinita a través de mapas masivos." As políticas civís determinadas polo xogador poden afectar a todo o desenvolvemento da cidade enteira ou de distritos individuais.
Rally da Coruña de 1985
Resumo
O lucense José Luis Vilanova, conducindo tamén un Porsche 911 SC, ocupou a praza de Piñeiro ata o terceiro treito, cando foi superado polo Alfa Romeo de Peitos, que xa non abandonou o liderado en toda a proba, chegando a marcar o mellor tempo en seis dos treitos. Logo Vilanova sufriu unha saída de estrada nun dos enlaces e foi penalizado no control, perdendo a segunda praza e caendo ata o posto 14º final, a pesar de ter sido o máis rápido en tres dos treitos.
Cities: Skylines
Xogo
As estradas poden ser construídas rectas ou con forma libre e a cuadrícula usada para a zonificación adaptase á forma da estrada; as cidades necesitan seguir un plan hipodámico. As estradas de diferentes anchuras (ata autoestradas principais) admiten distinta cantidade de tráfico, e varios tipos de estradas (por exemplo estradas con árbores) ofrecen unha redución da contaminación acústica ou aumentan a valoración urbanística no circundante a cambio dun maior custo para o xogador.
Rally da Coruña de 1985
Resumo
O Renault 5 GT Turbo de Alfonso Pavón foi o que chegou finalmente á meta en segundo lugar, despois de manter un duelo durante todo o rally co Renault 5 Copa Turbo de Germán Castrillón. Castrillón fora por diante de Pavón durante todo o rally pero perdeu a súa escasa vantaxe no último tramo ao saírse da estrada, chegando finalmente terceiro. Diego Barcia foi en cuarta posición gran parte do rally, pero no último treito acabou nunha silveira e quedou relegado á novena posición final.
Unha das pasadas por Limiñón tivo que ser anulada despois dun duro accidente de José Caamaño e o seu copiloto Carlos García, tendo que ser trasladado este último ao hospital.
Cities: Skylines
Xogo
Só serve para sistema operativo de 64 bits.
Brayan Angulo
Brayan Alexis Angulo León, nado en Cali o 2 de novembro de 1989, é un futbolista colombiano. Xoga de defensa e o seu actual equipo é o Puebla FC.
Traxectoria
O 9 de xullo de 2012, anunciouse a súa fichaxe polo Granada CF para a tempada 2012–13, tras pasar a campaña 2011–12 no Atlético Baleares de Segunda División B.
Sabugueira, Santiago de Compostela
San Paio de Sabugueira é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2022 tiña 969 habitantes (460 homes e 509 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.135 habitantes.
Etimoloxía
San Paio, o patrón de Sabugueira, naceu en Galicia no ano 912 e morreu martirizado en Córdoba o 26 de xuño do ano 925. Sabugueira, designa un lugar poboado de sabugueiros, palabra de orixe latina  sambucus .
Río Moy
miniatura|260px|Vista do río Roy ó seu paso pola vila de [[Foxford - Béal Easa|Foxford.]] O río Moy (en irlandés Abhainn na Muaidhe) é un río de Irlanda. Nace nas montañas Ox, no condado de Sligo e ten unha lonxitude aproximada de 110 quilómetros. Despois flúe a través do condado de Mayo e desemboca no Océano Atlántico preto da localidade de Ballina. Estaba considerado como un dos mellores ríos para a pesca de salmón de toda Europa, porén, hoxe en día as súas poboacións están en declive.
Pato castaño
O pato castaño ou parrulo ferruxento (Aythya nyroca) é unha especie de ave anseriforme da familia Anatidae que habita en Europa, África e Asia. É un pato mergullador pequeno, estreito e de tons marróns, clasificado como especie case ameazada.
Sabugueira, Santiago de Compostela
Xeografía
A parroquia atópase a uns 12 km ao leste de Santiago de Compostela. Limita ao norte con San Xulián de Carballal, ao noroeste coa parroquia de San Cristovo da Enfesta, polo oeste e sudoeste con de Santa Eulalia de Bando, pertencendo as tres parroquias a Santiago. Polo leste linda cos concellos do Pino ( San Miguel de Pereira e Santa María de Castrofeito) e polo sur con Boqueixón ( Santa María de Lamas, Santa Eulalia de Vigo, e San Pedro de Loureda ). Regada polo rego da Sionlla, rexistra a súa altitude máxima no aeroporto de Lavacolla con 360 m, mentres que o resto do territorio mantén unha media duns 300 m e 260 m a nivel do mar. A parroquia ten boas comunicacións xa que está atravesada por dúas estradas, a N-634 de San Sebastián a Santiago de Compostela e a autovía Lugo-Santiago A-54.
Pato castaño
Descrición
esquerda|miniatura|A femia (esq.) e o macho (dta.) diferéncianse inmediatamente pola cor dos seus ollos, ademais da tonalidade da plumaxe. esquerda|miniatura|Macho no Reino Unido. O pato castaño mide entre 38 e 42 cm de lonxitude, cunha envergadura alar de 63 a 67 cm, e adoita pesar entre 400 e 700 g. A plumaxe do macho é principalmente de cor castaña avermellada escura, coa parte superior parda escura e a zona infracaudal de cor branca pura. Tamén son brancos a parte superior do seu ventre, a parte inferior das súas ás e unha lista que percorre a parte superior das súas plumas de voo, aínda que, salvo a cola, as súas partes brancas non adoitan quedar expostas excepto cando están en voo. Caracterízase polos seus ollos de iris esbrancuxado. O seu pico é negruzco verdoso, e as súas patas son verdosas.
Sabugueira, Santiago de Compostela
Historia
O Curtidoiro de Lavacolla é representativo da industria da zona. Os edificios, situados á beira do río Sionlla, conservan a súa volumetría orixinal. A porta principal do recinto, con arco de pedra, está flanqueada por dous edificios, á dereita a Casa do Balcón, onde vivían os propietarios da fábrica, e detrás a Casa do Forno. Detrás, un dos almacéns da antiga curtiduría. No centro e ao fondo, o corpo principal da fábrica, moi transformado.
Pato castaño
Descrición
A femia ten un patrón de plumaxe similar pero de tons pardos máis apagados, con manchas difusas nos flancos, ademais do centro do abdome e as coberteras inferiores da cola brancas como o macho. O seu pico é gris escuro e as patas son grises verdosas. A diferenza do macho, presenta os ollos castaños. Os xuvenís son de tons similares ás femias, pero coas partes inferiores moteadas e o branco do ventre e a cola máis sucio.
Sabugueira, Santiago de Compostela
Historia
En 1801, o comerciante de coiro Gregorio Ambrós construíu unha pequena fábrica de curtidos en Lavacolla. En 1811 vendeuse a fábrica a un comerciante dos Ancares, Francisco Rodríguez Abella, quen decidiu investir na fábrica e ampliala, converténdoa nunha das maiores fábricas da comarca. Exportan os seus produtos a Andalucía e Madrid. O seu valor en 1849 é de 800.000 reais, o que explica a súa produtividade.
Unión celular
Unha unión celular (ou unión intercelular ou ponte intercelular ) é un tipo de estrutura que existe nos tecidos animais que une as células coas súas veciñas ou cos compoñentes da matriz extracelular. As unións celulares constan de complexos multiproteicos que fan contacto coas células veciñas e as manteñen unidas ou coa matriz extracelular. Na parte citoplasmática poden estar unidas a compoñentes do citoesqueleto da célula. Tamén poden formar unha barreira impermeable á auga nos epitelios, que controla o transporte paracelular (polos laterais externos da célula) de auga e outros produtos. Algunhas permiten o paso de substancias dunha célula a outra e de sinais eléctricos, polo que son importantes no funcionamento coordinado dos tecidos. As unións celulares son especialmente abundantes nos tecidos epiteliais.
Pato castaño
Taxonomía e etimoloxía
O pato castaño foi descrito cientificamente polo naturalista xermanoruso Johann Anton Güldenstädt en 1770, co nome de Anas nyroca. Posteriormente foi trasladado ao xénero Aythya, creado por Friedrich Boie en 1822. < É unha especie monotípica, é dicir, non se recoñecen subespecies diferenciadas.
João de Melo
Naceu na illa de San Miguel, Azores, en 1949, onde completou a instrución primaria, tras o que proseguiu os seus estudos no continente. En 1967 pasou a residir e a traballar en Lisboa. Despois de participar na guerra colonial en Angola entre 1971 e 1974 (tema de dúas das súas obras máis significativas, a antoloxía "Os Anos da Guerra" e a novela "Autopsia de um Mar de Ruínas"), traballou na vida sindical, foi editor de autores portugueses e crítico literario. Estudou na Facultade de Letras da Universidade de Lisboa, pola cal se licenciou en 1981 en Filoloxía Románica. Profesor dos ensinos secundario e superior durante varios anos, foi convidado polo goberno portugués para o cargo de conselleiro cultural na embaixada de Portugal en España (que desempeñou durante 9 anos, entre 2001 e 2010).
Unión celular
As moléculas responsables de formar as unións celulares denomínanse moléculas de adhesión celular, que son proteínas, como por exemplo, as cadherinas e integrinas.
Tipos
miniatura|center|700px|Principais tipos de unións celulares. De esquerda a dereita: Unión comunicante (gap junction), unión adherente ou zonula adhaerens (adhaerens junction), unión hermética (tight junction) e desmosoma ou macula adhaerens. Desde un punto de vista funcional as unións comunicantes poden ser agrupadas en tres clases: unións ocludentes (forman unha barreira), unións de ancoraxe (fixan as células con outras células ou coa matriz extracelular) e unións comunicantes (permiten o paso de moléculas ou sinais eléctricos entre as células).
João de Melo
En 2003, en Madrid, creou a “Mostra Portuguesa”, o maior evento cultural portugués fóra de fronteiras (realizou 7 edicións anuais dese festival, entre 2003 e 2009). Ten traducidos para o español os seguintes libros da súa autoría: “Gente feliz con lágrimas”, “Antología del cuento portugués” (Alfaguara), "Cronica del principio y del agua y otros relatos", "Mi mundo no es de este reino", "Mar de Madrid" e "Autopsia de un mar de ruinas" (Linteo Ediciones).
Unión celular
Tipos
Nos vertebrados, hai cinco tipos estruturais principais de unions celulares:
João de Melo
Autor de obras de ficción, ensaios, antoloxías, poesía, libros de crónicas e de viaxe, os seus libros foron traducidos en España, Italia, Francia, Países Baixos, Romanía, Bulgaria, Estados Unidos de América, Hungría, Alemaña, Reino Unido, Serbia, México e Colombia.
Pato castaño
Taxonomía e etimoloxía
A etimoloxía do nome do seu xénero, Aythya, procede da palabra grega αἴθυια (aithuia), unha ave mariña sen identificar citada por Aristóteles. En cambio, o seu nome específico, nyroca, procede do termo ruso nyrok aplicado a un tipo de pato.
João de Melo
"Gente Feliz com Lágrimas", a súa novela máis coñecida (cinco premios literarios, traducións en dez países, 27.ª edición portuguesa en febreiro de 2017), foi adaptada ao teatro polo grupo O Bando, a telefilme e a serie de televisión polo realizador azoriano José Medeiros.
Pato castaño
Distribución e hábitat
esquerda|miniatura|Macho en Hungría. miniatura|Exemplar xuvenil mostrando o branco sucio das súas partes inferiores. É un pato que cría nas zonas tépedas do sur e leste de Europa e Asia central, así como en zonas subtropicais diseminadas polo sur de Asia e o norte de África. As poboacións do leste de Europa e Asia central son migratorias, e pasan o inverno no sur de Asia, a rexión mediterránea, o val do Nilo e o Sahel. En cambio a maioría das poboacións do Mediterráneo son sedentarias, así como algunhas diseminadas polo sur de Asia.
Unión celular
Unións comunicantes
Formadas por unhas proteínas chamadas conexinas que forman unha especie de tubos que comunican unhas células con outras, salvando o espazo intercelular e permitindo o intercambio de substancias.
Pato castaño
Distribución e hábitat
Na Península Ibérica ten presenza permanente no sur e no leste, aínda que é moi escaso. En España atópase catalogado como especie en perigo de extinción segundo o último catálogo nacional de especies ameazadas (CNEA). No resto de Europa tamén é pouco abundante, sendo a catalogación do estado da súa conservación de especie case ameazada, debido á destrución e deterioración humanas dos seus hábitats.
Cría en lagos e esteiros con beiras densamente poboadas por vexetación palustre. Pasa o inverno en grandes extensións de auga doce máis abertas e ríos de curso lento, e de cando en vez en albufeiras.
Unión celular
Unións herméticas
As proteínas de adhesión claudinas unen tan estreitamente as células veciñas, que non deixan espazo intercelular e a unión é impermeable.
Pato castaño
Comportamento
É un pato mergullador de augas someiras. Adoita ser unha ave bastante confiada. Aínda que son bos voadores, para levantar o voo requiren dunha pequena carreira, chapuzando sobre a superficie da auga até logralo, polo que adoita mergullarse cando se ve en perigo.
Unión celular
Unións adherentes (zonula adhaerens)
Formadas por proteínas cadherinas que unen unhas células con outras e con filamentos de actina intracelulares, formando unha banda que rodea toda a célula.
Pato castaño
Alimentación
Para conseguir o seu alimento dedícase a mergullarse en augas pouco profundas, xeralmente de menos dun metro. É unha especie omnívora, aínda que na súa dieta a materia vexetal predomina sobre a animal. Aliméntase de sementes, plantas acuáticas e vexetación profunda, e complementa esta dieta con miñocas, moluscos, insectos e cágados.
Unión celular
Desmosomas (macula adhaerens)
As cadherinas unen as dúas células no espazo intercelular e outrras proteínas forman unha placa no interior da célula, que se conecta aos filamentos de queratina do citoesqueleto. Están situadas nos laterais da célula illados sen formar bandas.
Verdía, Santiago de Compostela
Santa Mariña de Verdía é unha parroquia que se localiza no concello de Santiago de Compostela. Segundo o IGE en 2009 tiña 306 habitantes (162 mulleres e 144 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 323 habitantes.
Sabugueira, Santiago de Compostela
Historia
A principios do século XX, coa crise do sector, a fábrica foi pechada en 1910. Pouco despois, o local foi utilizado como explotación gandeira e almacén de fertilizantes e maquinaria agrícola.
Pato castaño
Reprodución
miniatura|Ovo de pato castaño. O retorno aos cuarteis de cría empeza a principios de marzo, aínda que a época de cría é de abril até agosto. O seu niño é unha acumulación de xuncos e outras plantas escondido xunto á beira ou sobre a vexetación flotante. A súa posta adoita ser de 6 a 12 ovos, de cor amarela crema con ton verdoso, e realízase entre maio e xuño. A incubación realizada só pola femia dura de 25 a 27 días. Os pitos tardan 55 ou 60 días en desenvolverse e adquirir o voo.
Igrexa de Santa María de Íscar
A Igrexa de Santa María é un templo católico situado na localidade de Íscar (provincia de Valladolid). É de estilo románico-mudéxar, e está declarado Ben de Interese Cultural.
Verdía, Santiago de Compostela
Festas
As festas parroquiais son o 18 e 19 de xullo.
Sabugueira, Santiago de Compostela
Historia
Ao remate da Guerra Civil, o complexo serviu para albergar a uns dous mil presos políticos que conformaron O Campo de Concentración de Lavacolla e que traballaron desde 1940 na construción e ampliación do Aeroporto de Lavacolla, inaugurado en 1935.
A Sabugueira formou parte do Concello de Enfesta, xunto con San Xoán de Fecha, Santa Cristina de Fecha, Grixoa, Verdía, Busto, Nemenzo, Marantes, Barciela, Cesar, Carballal e Enfesta, ata 1962, cando se incorporou ó Concello de Santiago.
Economía
Destaca o aeroporto e os negocios relacionados con el, como o de Correos posúe na Lavacolla unha central dende o ano 1998 que recibe, clasifica e prepara para a súa distribución cartas e paquetes na que traballan unhas cento cincuenta persoas. Tamén son importantes as actividades do sector servizos ligadas ao Camiño Francés que pasa pola parroquia, e que cada vez teñen máis reelevancia fronte a agricultura e gandaría que hoxe xa non son a base da economía da zona. Na parroquia atópase dende o 1971 o CEIP Mestre Rodríguez Xixirei para rapaces e rapazas de Infantil e Primaria.
Festas
Na parroquia celebranse festas pola Santa Lucía o primeiro domingo de maio, por San Paio o 26 de xuño, San Roque terceiro domingo de agosto e Nosa Señora do Carme , o terceiro domingo de outubro.
Unión celular
En organismos non vertebrados
Os invertebrados teñen outros tipos específicos de unións celulares, como as unións septadas (un tipo de unión ocludente) ou as unións apicais do verme Caenorhabditis elegans.
Nas plantas as funcións estruturais das unións celulares xa as proporciona a parede celular, polo que as únicas estruturas parecidas a unións celulares que teñen son os plasmodesmos.
Ded na si Lolo
Ded na si Lolo é un filme filipino de 2009 dirixido e escrito por Soxy Topacio. Foi escollido como candidato de Filipinas para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Manuel Posse Rodríguez
Manuel Posse Rodríguez, nado en Vilariño (Val do Dubra) en 1892 e finado en Sar (Santiago de Compostela) o 9 de xaneiro de 1968, foi un cura párroco e escritor galego en lingua galega.
Traxectoria
miniatura|Paisaxes. Versos galegos, 1925. Rematou a carreira eclesiástica no Seminario de Santiago de Compostela en 1916 e foi titular, entre outras parroquias, de Santa María do Sar (dende 1940).
Foi membro correspondente da Real Academia Galega.
Occidente
miniatura|350px|Países considerados xeralmente como parte da Civilización Occidental. Occidente (do latín occĭdens, "lugar da caída do Sol") significa oeste, e en xeral refírese a un conxunto de culturas. Existen distintas acepcións sobre o significado do Mundo Occidental:
O concepto de Occidente adoita contrapoñerse ao concepto das civilizacións de Oriente (leste, en latín).
Bosnia (rexión)
175px|miniatura|Límites aproximados entre Bosnia (laranxa) e Hercegovina (azul).
Bosnia (Bosna en serbocroata latino / Босна, en serbocroata cirílico) é unha rexión xeográfica dos Alpes Dináricos, que comprende a parte norte do actual país de Bosnia e Hercegovina.
Xeografía
Sitúase principalmente nos Alpes Dináricos, sendo as súas fronteiras o suroeste da depresión de Panonia, e os ríos Sava e Drina, marcando as súas fronteiras norte e leste. No sur, a parte mediterránea, corresponde á rexión de Hercegovina.
A rexión de Bosnia comprende aproximadamente 41.000 km², e ocupa o 80 % da actual Bosnia e Hercegovina. Non existen fronteiras reais entre as rexións Bosnia e Hercegovina, pero, non oficialmente, Hercegovina ocupa a parte sur deste país.
Historia
270px|miniatura|Límites aproximados entre Bosnia (gris) e Hercegovina (branco).
Habitadas desde o século VII por un conglomerado heteroxéneo de tribos eslavas, as diferentes áreas da actual Bosnia formaron parte dos diferentes estados croatas, serbios e bosníacos. O primeiro estado bosníaco creouse en virtude da prohibición Kulin no século XII. Esta lei respectouse con máis firmeza durante o reinado do monarca Tvrtko, na segunda metade do século XIV. A partir de entón, naceu o reino de Bosnia (comprendendo a maior parte do actual territorio e do que logo sería coñecido como Hercegovina).
Despois de perder a súa independencia pola anexión ao Imperio Otomán en 1463, Bosnia (incluíndo Hercegovina) constituíuse en estado (Sanžak) no imperio durante catro séculos. A zona adquiriu o nome de "Bosnia e Hercegovina" en 1853 como resultado dun xiro nos acontecementos políticos.
Tras a primeira guerra mundial converteuse nunha parte do Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, despois Reino de Iugoslavia.
Durante a segunda guerra mundial, entre 1941 e 1945, Bosnia foi unha parte do Reino de Croacia (Estado fascista monicreque da Italia de Mussolini), mentres que outras grandes zonas quedaron en poder dos chetniks (milicia nacionalista serbia) ou forzas da resistencia.
Despois de 1945, Bosnia e Hercegovina converteuse nun dos elementos constitutivos da República Federal Socialista de Iugoslavia.
Durante a desintegración de Iugoslavia, en 1992, Bosnia e Hercegovina aproveitou o momento e proclamou a súa propia independencia. Moitos serbios de Bosnia opuxéronse a esta proclama, alentando a creación da República Serbia (actual entidade serbia na Federación). Así, estalou unha guerra sanguenta na que os serbios foron desproporcionadamente máis fortes, especialmente ao principio da mesma.
Rubber Soul
Rubber Soul é o sexto álbum da banda inglesa de rock The Beatles, editado o 3 de decembro de 1965 a través do selo Parlophone. Producido por George Martin, foi gravado en pouco máis de catro semanas para a campaña de Nadal. A diferenza dos cinco discos anteriores, este álbum foi gravado nun período específico e non nos ocos entre as xiras ou entre as filmacións de películas. Despois deste traballo, cada álbum da banda sería realizado sen a necesidade de prestar atención a outros compromisos, coa excepción da produción de pequenos filmes promocionais. Rubber Soul trátase dun disco de folk rock, e tamén incorpora pop e soul. O álbum foi descrito como un logro artístico importante, alcanzando un grande éxito de crítica e público.
Rubber Soul foi un éxito comercial e de crítica e adoita a ser citado como un dos mellores álbums da historia da música. No ano 2012 foi colocado no número 5 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos".
Natasha Richardson
Traxectoria
Dunha familia de actores, era filla do director e produtor Tony Richardson e da actriz Vanessa Redgrave, irmá ademais da actriz Joely Richardson; e estaba casada con Liam Neeson dende 1994 con quen tivo dous fillos.
Richardson fixo a súa primeira aparición perante as cámaras aos catro anos nunha película dirixida polo seu pai, The Charge of the Lightgade (1968). Asistiu á Central School of Speech and Drama de Londres. En 1998 gañou un Premio Tony pola súa interpretación no musical Cabaré. Traballou en varias obras de teatro e en diversos filmes.
Matteo Renzi
Matteo Renzi, nado en Florencia o 11 de xaneiro de 1975, é un político italiano, primeiro ministro desde o 22 de febreiro de 2014, foi alcalde de Florencia desde 2009 ata 2014 e mais é o líder do Partido Democrático tras vencer as primarias do 8 de decembro de 2013.
Traxectoria
Fillo de Laura Bovoli e Tiziano Renzi, antigo concelleiro na localidade de Rignano sull'Arno entre 1985 e 1990 pola Democracia Cristiá,. Estudou dereito na Universidade de Florencia rematando estudos en 1999 coa tese Amministrazione e cultura politica: Giorgio La Pira Sindaco del Comune di Firenze 1951-1956. Membro dos scout dirixiu a revista Camminiamo insieme, e traballou para a firma CHIL Srl, sociedade de servizos de mercadotecnia propiedade da súa familia sobre todo coordinando o servizo de venda de La Nazione na área florentina.
Primeiros anos
Renzi entrou en política cando estudaba no instituto. En 1996 contribuíu no nacemento do Comité de apoio a Romano Prodi na Toscana entrando no Partido Popular Italiano, converténdose no seu secretario provincial en 1999. No ano 2001 era o coodinador de La Margherita en Florencia e secretario provincial en 2003.
Presidente da provincia de Florencia
Entre os anos 2004 e 2009 foi o presidente da provincia de Florencia ; nas eleccións do 12 e 13 de xuño de 2004 logrou o 58,8% dos votos, á cabeza dunha coalición de centro-esquerda, durante o seu mandato diminuíu as taxas provinciais, o persoal e os cargos do ente florentino , aínda que en 2012 o tribunal de contas da Toscana condenouno por un desfase contable nos gastos de representación de 50.000 euros, que Renzi atribuíu a cuestións técnicas
Alcalde de Florencia
200px|miniatura|Matteo Renzi durante unha inauguración no ano 2009 O 29 de setembro de 2008 presentou a súa candidatura ás primarias do centro-esquerda á alcaldía de Florencia, logrando o 40,52% dos sufraxios e vencendo ao candidato oficial, deputado e responsable de relacións internacionais do PD Lapo Pistelli que quedou co 26,91% dos votos. .
Nas eleccións municipais do 9 de xuño de 2009 Renzi obtivo o 47,57% contra o 32% do candidato do centro-dereita Giovanni Galli, con quen vai á segunda volta, gañando as eleccións do 22 de xuño co 59,96% dos votos. Pouco despois entrou a formar parte da dirección do PD, alcalde popular algunhas sondaxes amósano no ano 2010 como o alcalde máis querido de Italia.
O 6 de decembro de 2010 Matteo Renzi reuniuse na vila privada do entón primeiro ministro Silvio Berlusconi, para "discutir algúns termos legais da administración de Florencia", tras coñecerse a noticia provocou polémica entre os seus seguidores.
So a súa dirección, Florencia foi a primeira gran cidade italiana en aprobar un plano de ordenación urbana de volume cero, que só permite construír edificios novos demolendo igual volume de edificios vetustos, e a peonalización de coñecidos lugares da cidade como a Piazza de' Pitti.
O movemento dos "rottamatori"
miniatura|200px|Matteo Renzi co parlamentario do PD [[Matteo Richetti en 2012]] O 29 de agosto de 2010 lanzou a idea coñecida como «rottamazione» (reciclaxe) dos dirixentes tradicionais do PD, e do 5 ao 7 de novembro seguinte organizou con Giuseppe Civati e Debora Serracchiani unha asemblea en Florencia baixo o lema Prossima Fermata: Italia (Próxima parada: Italia) , que contou con 800 intervenientes e 6800 partipantes , e da que saíu o manifesto do "renzismo": a Carta di Firenze.
Entre os principais apoio do grupo dos "rottamatori" salientan o presidente da asemblea lexislativa de Emilia-Romagna Matteo Richetti, o deputado da asemblea de Sicilia Davide Faraone, o conselleiro rexional lombardo Giuseppe Civati, os senadores Andrea Marcucci, Roberto Della Seta, Francesco Ferrante, Pietro Ichino, Luigi Lusi e os deputados Luigi Bobba, Giuseppe Civati, Roberto Giachetti, Maria Paola Merloni, Ermete Realacci e Giuseppina Servodio.
Primarias de 2012
miniatura|200px|Matteo Renzi no European University Institute en 2012 O 13 de setembro de 2012 presentou oficialmente a súa candidatura ás eleccións primarias do centro-esquerda, en pugna co secretario do PD Pier Luigi Bersani, o presidente de Puglia e de Esquerda Ecoloxía Liberdade Nichi Vendola, a conselleira da rexión do Véneto Laura Puppato (PD) e o concelleiro de Milán Bruno Tabacci (Alianza por Italia).
Na primeira volta das primarias o 25 de novembro de 2012 Renzi logrou o 35,5% dos sufraxios, o segundo logo de Bersani que tivo o 44,9%. Na segunda volta, o 2 de decembro, quedou co 39,1% contra o 60,9% do secretario do PD.
Críticas
Pero a contestación máis forte veu de Stefano Fassina, responsable de economía do PD, que acusou a Renzi de copiar algúns puntos do programa de Bersani, o que Renzi replicou que o seu programa era anterior ao do secretario do PD.
Primarias de 2013
Nunha entrevista publicada o 9 de xullo de 2013 a La Repubblica anunciou a súa intención de presentar a súa candidatura a secretario nacional do PD.
Ademais dos apoios que tivera nas primarias de 2012 recibiu os de Dario Franceschini e da súa corrente Area Democratica (Marina Sereni, Piero Fassino e David Sassoli, mais tamén asinaron a presentación da súa candidatura algunhas figuras consideradas próximas ao primeiro ministro Enrico Letta, como Gianni Dal Moro, Francesco Sanna, Francesco Boccia, Lorenzo Basso e Enrico Borghi.
Os contrincantes de Renzi foron Gianni Cuperlo, deputado e exsecretario da Federación Xuvenil Comunista Italiana e Giuseppe Civati, deputado e exconselleiro rexional na Lombardía.
O 8 de decembro de 2013 resultou elixido secretario do Partito Democrático co 67,5% des votos, proclamándose oficialmente o 15 de decembro no decurso da nova asemblea electa do PD.
Presidente do Consello de Ministros (febreiro de 2014- decembro de 2016)
A raíz destas primarias, o partido pediu o seu nomeamento como presidente do Consello de Ministros, en substitución de Enrico Letta, membro tamén do PD. Dimitido Letta, Renzi xurou o seu cargo o 22 de febreiro de 2014. Con 39 converteuse no presidente do Consello máis novo da Italia republicana. Renzi lanzou un goberno especialmente preocupado por reformar o funcionamento da estrutura política do país. Propuxo a revisión das atribucións das rexións, a abolición do bicameralismo para reforzar o papel do parlamento e, sobre todo, propuxo unha reforma da lei electoral. Para estes fins, buscou o apoio do centrodereita, en particular de Silvio Berlusconi.
Como a proposta de reforma da lei electoral non acadaba a maioría suficiente na Cámara, Renzi impulsou un referendo. Celebrouse o 4 de decembro de 2016 cunha participación do 65% do electorado. O Si acadou nada máis o 41% dos sufraxios. Como resultado desta clara derrota, Renzi presentou a súa dimisión, sendo relevado o 12 de decembro por Paolo Gentiloni.
Posicións políticas
miniatura|200px|Matteo Renzi nunha conferencia en 2010 Renzi tense declarado favorable ao recambio xeracional da clase dirixente, por medio de eleccións primarias, e amósase partidario de reducir o custo da política, con algunhas medidas como a eliminación dunha das dúas cámaras, a abolición do financiamento público dos partidos, a elección directa dos políticos polos cidadáns, a abolición dos postos vitalicios e a cancelación da contribución estatal aos xornais dos partidos.
É partidario das unións civís seguindo o modelo británico e declarou que un político non debe ver o matrimonio como un sacramento. Votou contra das nucleares no referendo de 2011. Partidario de modificar a lei electoral italiana para o Parlaento europeo, reuniuse con Silvio Berlusconi para propoñeren unha nova lei electoral baseada nun colexio plurinominal con eventual dobre quenda e premio á maioría .
Comportamento
miniatura|300px|Diferentes comportamentos animais. O comportamento ou conduta é o conxunto de respostas, ben por presenza ou por ausencia, que presenta un ser vivo en relación co seu contorno ou mundo de estímulos. O comportamento pode ser consciente ou inconsciente, público ou oculto, voluntario ou involuntario, segundo as circunstancias que o afecten. A ciencia que estuda o comportamento animal é a etoloxía e a ciencia que estuda a conduta desde o punto de vista da evolución é a ecoloxía do comportamento. A ciencia que estuda a conduta humana é a psicoloxía, se ben é tamén obxecto de estudo noutras ciencias como a socioloxía e a antropoloxía.
Tipo de comportamento
O comportamento humano pode verse condicionado pola xenética (os instintos, sobre todo), a educación recibida, a moral ou a situación onde actúa. O ser humano xulga sempre todo comportamento desde unha vertente ética, a diferenza doutros animais, polo que considera as condutas como aceptables ou non segundo as normas da súa cultura.
Delimitación do termo
O comportamento das especies estúdao a etoloxía, que forma parte tanto da bioloxía coma da psicoloxía experimental. En psicoloxía faise unha distinción importante entre conduta e cognición, pois se ben todos os seres vivos presentan comportamento, non necesariamente todos presentan cognición.
En ciencias sociais considérase que o comportamento vese influído, non só por aspectos psicolóxicos, senón tamén por aspectos xenéticos, sociolóxicos, económicos e culturais.
Na fala común, non así no discurso científico, o termo "comportamento" ten unha connotación definitoria. Unha persoa ou mesmo un grupo social, como suma de persoas, son definidos e clasificados polos seus comportamentos, pode que máis ca polas súas ideas, e isto serve para fixar expectativas ao respecto: "o que se pode esperar". O conxunto de patróns de comportamento máis prototípico e estable dunha persoa ou grupo social, sería o núcleo do que usualmente se denomina personalidade.
Comportamento en psicoloxía
Tecnicamente, en psicoloxía, o comportamento defínese de dous xeitos:
O comportamento nun ser humano individual (e outros organismos e aínda mecanismos) cae dentro dun rango, sendo algúns comportamentos comúns, algúns infrecuentes, algúns aceptados, e outros fóra dos límites aceptados. A aceptación ou non dun comportamento prodúcese mediante a súa avaliación polas normas sociais, e regúlase por varios medios de control social.
Comportamento en bioloxía
Dos seis reinos recoñecidos (animais, fungos, plantas, protistas, Archae, Eubacteris), obsérvase o fenómeno do comportamento principalmente nos animais e, de forma moito máis limitada, nos protistas. Porén, son poucos os casos noutros reinos en que se poidan observar movementos organizados especificamente para actuar fóra do organismo.
O comportamento nas plantas
O comportamento vexetal é un fenómeno extremadamente limitado. O movemento da planta depende principalmente do mecanismo hidrodinámico da turxencia. "Variacións de turxencia de células localizadas de numerosas plantas producen movementos dos órganos, como por exemplo o peche dos pétalos das flores ou folíolos (diversas Papilionaceae ou casos moi espectaculares como a Mimosa pudica), ou movementos dos estames (Berberis vulgaris), ou o repregamento dos tentáculos trampas das plantas carnívoras, as follas etc.".
Nas plantas, o caso típico de movementos especificamente organizados que teñan como función unha relación co medio ambiente son os movementos de peche das trampas nunha planta carnívora (Dionaea muscipula, Drosera etc.). miniatura|Presentación animada das estruturas e os mecanismos implicados neste comportamento [[depredador.]]
O comportamento dos protistas
O comportamento nos protistas é moi sinxelo e limítase principalmente á conduta da locomoción. As estruturas e os procesos biolóxicos que permiten estes movementos organizados son os movementos amiboides da membrana plasmática, especialmente os cilios e os flaxelos. "Na bacteria intestinal Escherichia coli, por exemplo, cada flaxelo é un filamento ríxido de 14 milésimas de micrón de diámetro e 10 micrómetros de lonxitude, que vai á incrible velocidade de 200 revolucións por segundo grazas a un pequeno motor rotatorio inserido na membrana e a parede da célula.
A dirección de desprazamento está controlada pola detección dun gradiente de concentración dunha molécula, que é detectado polos receptores (o fenómeno da quimiotaxia). "O desprazamento non é ó chou, e mesmo nas células máis sinxelas semella preciso dispoñer de mecanismos de estimulación e de inhibición do movemento.
O comportamento en mamíferos
O comportamento dos mamíferos pode ser moi complexo. Prodúcese grazas a estruturas e órganos especializados, altamente organizados: esqueleto articulado, músculos e un sistema nervioso especializado. O estudo do comportamento dos mamíferos ten aspectos etolóxicos, ecolóxicos, bioquímicos, fisiolóxicos, proteómicos, patolóxicos, xeneticomoleculares e evolutivos.
Os mamíferos foron os últimos animais en aparecer no mundo, feito que implica unha maior acumulación de evolucións non só físicas senón tamén no seu comportamento. A súa biodiversidade fai que o seu comportamento sexa moi variado entre as diferentes especies que a forman. Entre os mamíferos hai animais acuáticos, terrestres e voadores, bípedes ou cuadrúpedes, solitarios ou gregarios, migratorios ou sedentarios, todos moi diferentes entre si. Dende as enormes baleas, que se desprazan polos océanos en pequenos grupos migratorios que as levan a percorrer medio mundo, até os morcegos, mamíferos voadores que cazan de noite e poden vivir en colonias de milleiros de individus, pasando polos roedores, pequenos animais que xeralmente se alimentan de froitos e viven en grupos en agochos baixo terra, os primates, algúns dos cales son quen de aprender novas técnicas para obter alimentos, ou os felinos, entre os cales se atopan algúns dos meirandes depredadores. Dentro desta clase atópanse as especies máis evolucionadas da terra, sobre todo o ser humano, unha das poucas que é quen de modelar a súa contorna para adaptala ás súas necesidades, no máis alto da cadea evolutiva. Posiblemente é esta especie a que amosa un comportamento máis complexo, a miúdo influenciado polos sentimentos e o razoamento, un caso excepcional dentro do mundo dos seres vivos. Neste senso, é especialmente complexo o comportamento desta especie pola súa relación con outros individuos ou mesmo con outras especies. A relación entre o ser humano e outras especies é un caso único, xa que non se limita só a unha relación de depredación.