cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Boogie-woogie
Chicago, Kansas City e os inicios da segunda xeración
Pola súa banda, a comezos de 1936, Albert Ammons gravou acompañado polo seu grupo, os Rhythm Kings, unha enérxica versión do tema de Pinetop Smith, á que denominou "Boogie-Woogie Stomp". Ammons engadiu ao estilo maior rapidez e aínda máis fortaleza rítmica ao achegalo á pequena formación de jazz (poucos o tentaron con anterioridade: Will Ezell, un pianista por entón caído no esquecemento, nos anos vinte, e Cleo Brown apenas un ano antes), coa particularidade neste caso da gran preponderancia da sección rítmica (piano, guitarra, contrabaixo e batería) digna das grandes orquestras de jazz.
Por esa mesma época, John Hammond tamén descubría na escena de Kansas City a un dúo conformado polo pianista Pete Johnson e o cantante Big Joe Turner, quen desde o Sunset Cristal Palace, unha das tantas tabernas da cidade (coñecida entón como a "capital do pecado") que grazas á permisividade do polémico goberno de Tom Pendergast ofrecía facilidades para obter bebidas alcohólicas e marihuana na época da prohibición, comezaban a desenvolver un híbrido de boogie-woogie e blues vogal. Cantar un boogie-woogie non era en realidade algo novo (a comezos da década do trinta xa o facían Speckled Rede e Little Brother Montgomery), pero eles foron os primeiros en basear o seu estilo particular nesta modalidade. Turner, que perseguira sempre (nas súas propias palabras) "a vertixe e a sensualidade da escena nos clubs dos suburbios", desde os catorce anos debuxaba bigotes no seu rostro pretendendo burlar aos vixiantes destes lugares, e pronto logrou non só entrar, senón traballar neles como barman, porteiro ou cantante. Foi traballando no Sunset Cristal Palace como barman que unha noite na que Johnson se presentaba alí, uniuse a este cantando desde a barra nunha actuación improvisada. A súa carismática figura e a súa poderosa voz, na tradición dos shouters (practicantes dunha técnica vocal propia do blues, previa á invención do micrófono, que imprimía gran volume ao canto) convenceron a Johnson para que a partir dese momento comezasen a traballar xuntos. O impacto producido pola enerxía do dúo e a variedade vocal de boogie-woogie que practicaban converteu ao Sunset Cristal Palace nun dos locais preferidos da cidade, mesmo para os músicos da zona, que cada noite, despois das súas propias presentacións, ían alí a escoitalos.
Calendario hebreo
Evidencias da adopción das regras modernas
miniatura|Flavio Valerio Constantino, chamado [[Constantino I o Grande (272 - 337). Mosaico bizantino, igrexa de Santa Sofía, Istambul (antes, Constantinopla, na súa honra)]]
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Post-carreira
A vitoria, a sétima de Mansell na tempada, moveuno a 76 puntos no Campionato de Pilotos, Patrese con 40 e Schumacher con 29. No Campionato de Construtores, Williams tiña 116 puntos, con Benetton un distante segundo lugar con 42 e McLaren con 38.
Calendario hebreo
Evidencias da adopción das regras modernas
Crese que a razón pola cal publicou Hilel II o calendario hebreo tal como se utiliza desde os seus tempos até os nosos días provén dunha das decisións tomadas polo Cristianismo no primeiro Concilio de Nicea, celebrado o ano 325, a instancias do emperador Constantino I o Grande. Segundo a tradición cristiá, Xesús de Nazaret foi crucificado o Venres Santo, coincidente co venres da Pascua xudía. O Concilio decidiu desvincularse do xudaísmo tamén neste aspecto, e prescindir da necesidade de pescudar ano tras ano, a data exacta da Pascua xudía. Para ese efecto, estipulouse que o primeiro día da Pascua cristiá, o Domingo de Ramos, se celebre o primeiro domingo logo da lúa chea, inmediatamente logo do equinoccio de primavera. Cabe destacar que ao independizar o calendario litúrxico cristián do hebreo, perdeu o primeiro a flexibilidade e o equilibrio que caracterizan a este último, o que terminou causando, co correr dos séculos, o traspaso da Pascua cristiá para o inverno, desfase que houbo de ser corrixido ao cabo dun milenio polo papa Gregorio XIII, por medio do seu calendario gregoriano.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Cualificación
miniatura|[[Mika Häkkinen finished sixth in his Lotus 107.]]
Calendario hebreo
Evidencias da adopción das regras modernas
Aínda máis, as datas xudaicas dos tempos post-Talmud (especificamente nos anos 506 e 776) son imposibles coas regras modernas e tamén toda evidencia do desenvolvemento de regras aritméticas do calendario moderno en Babilonia nos tempos dos Gueonim (séculos VII e VIII), coa maioría das regras modernas ao redor do ano 820, segundo o astrónomo musulmán Muḥammad ibn Mūsā al-Ghuārizmī. Unha diferenza notable era a data da época (o punto de referencia fixado no ano 1), que nese tempo era un ano despois da época do calendario moderno.
Gran Premio do Reino Unido de 1992
Carreira
miniatura|Fans invading the track at Copse Corner following Nigel Mansell's victory.
Calendario hebreo
Controversia acerca da Pascua do 4682 Anno Mundi
As regras babilonias requirían o atraso do primeiro día de Tishri cando a lúa nova aparecía tras o mediodía.
Boogie-woogie
A era do Carnegie Hall
Para decembro de 1938, o incansable John Hammond organizou un gran concerto no Carnegie Hall de Nova York co que quería dar unha mostra ao público branco da evolución da música negra americana, as súas principais tendencias e a súa relación coa música africana. Un proxecto de tal envergadura e que á vez implicaba tanto risco comercial non atopou máis patrocinador que o semanario New Masses, órgano de difusión cultural do partido comunista para o cal Hammond adoitaba escribir. O éxito do evento ía representar un gran paso adiante na batalla pola integración racial e Hammond demostraría con iso a súa crenza de que a música negra era a "forma de protesta social máis efectiva e construtiva". Grazas a este concerto, tanto Lewis e Ammons como Johnson e Turner tiveron a oportunidade de amosar a súa arte ante a multitude que encheu o máis importante teatro de Nova York, e de compartir o cartel con figuras do talle de Count Basie, Sydney Bechet, James P. Johnson e Big Bill Broonzy, entre outros. Os temas que os catro músicos interpretaron, especialmente os do trío de pianos de Lewis, Ammons e Johnson (que se deu a coñecer como o Boogie-Woogie Trio) así como os do dúo deste último e Turner, produciron os aplausos máis numerosos da noite e estimularon a moda do boogie-woogie en todo o país. O estilo deixaba de ser así, como dixera William Russell naquel entón, "a música máis anti-comercial do mundo, no mellor e o peor dos sentidos", e superaba con fartura os seus días máis brillantes antes da Gran Depresión.
Calendario hebreo
Controversia acerca da Pascua do 4682 Anno Mundi
En 921, Aarón ben Meir, unha persoa descoñecida doutro modo, intentou o retorno da autoridade para o calendario de volta a Israel afirmando que o primeiro día de Tishri debía ser o día da nova lúa agás se a lúa ocorría máis de 642 partes (35 veces dous terzos de minuto, onde cada "parte" é 1/1080 de hora, 1/18 de minuto ou tres terzos de segundo) tras o mediodía, cando debía ser atrasado un ou dous días. Podía estar afirmando que o calendario debería ir acorde coa hora de Xerusalén no canto da de Babilonia. A hora local do meridiano de Babilonia suponse que ía 642 partes máis tarde que o calendario de Xerusalén.
O neno do pixama a raias
É apropiado para os nenos?
Cando Boyne finalizou o seu primeiro borrador deullo ao seu axente, dicindo: "Escribín este libro, é moi diferente a calquera cousa que escribise antes. Penso que pode ser un libro para nenos, pero creo que aos adultos tamén lles pode gustar".
Calendario hebreo
Controversia acerca da Pascua do 4682 Anno Mundi
Todo o que dicía era rexeitado por Saadiá Gaón. Só unhas poucas comunidades xudías aceptaron a opinión de ben Meir e incluso eles pronto cambiaron de idea. Contas sobre a controversia mostran que as regras do calendario moderno (agás as da época) estaban en uso antes de 921.
No ano 1000, o cronista musulmán al-Biruni tamén describiu todas as regras modernas e especificou as tres épocas diferentes usadas por varias comunidades xudaicas diferenciándose por un, dous ou tres anos na época moderna. Finalmente, en 1178 Maimónides describiu todas as regras modernas, incluíndo o ano moderno da época.
Cando comeza o ano?
Segundo o Mishná (Rosh Hashaná 1:1), hai catro días que marcan o comezo do ano, con propostas diferentes:
Podería haber un eco de controversia no Talmud porque a resposta á pregunta de se o mundo fora creado en Tishri ou en Nisan, é en Tishri.
O neno do pixama a raias
É apropiado para os nenos?
Ed Wright de The Age destacou que o tema do Holocausto pode levar aos pais a "atoparse necesitando explicar o Holocausto aos seus fillos". Non obstante, Kathryn Hughes de The Guardian sentiu que debido a que os acontecementos do libro transcorren bastante devagar, os cativos poden aprender todo sobre os eventos ao mesmo tempo que len.
Boogie-woogie
A era do Carnegie Hall
Para Lewis, Ammons, Johnson e Turner os compromisos comezaron a sucederse desde os días que seguiron ao concerto. Entre a última semana de 1938 e a primeira de 1939, Hammond organizou para eles varias sesións de gravación con distintas compañías de Nova York, que deron como resultado moitos dos discos máis celebrados da idade de ouro do boogie-woogie. Foi nestas dúas semanas que se rexistrou en estudio por primeira vez a variedade de boogie-woogie vocal que Johnson e Turner realizaban desde os seus días no Sunset Cristal Palace de Kansas City. "Roll 'em Pete", a canción seleccionada para a ocasión, debía o seu nome ao berro con que a audiencia do citado local animaba ao pianista durante as súas presentacións. Cabe preguntarse por que a hibridación do blues vogal e o boogie-woogie, non lograra antes unha ensamblaxe tan perfecta, a pesar de contar con varios antecedentes; pero ao definirse desde os seus inicios como unha forma instrumental de gran potencia rítmica e sonora, o boogie-woogie deixaría atrás a posibilidade de ser acompañado pola voz humana ata que aparecese un cantante capaz de levar o máis lonxe posible o estilo dos antigos shouters, e este cantante apareceu finalmente na figura de Big Joe Turner.
Calendario hebreo
Calendario moderno
miniatura|dereita|240px|O "Calendario da comunidade xudía alemá" para o ano 5591 (1831), que incluía "todas as festividades, xaxúns e pregarias, así como as feiras dos estados de [[Brandeburgo e Silesia" - Berlín, 1831]]
O calendario hebreo comeza coa Xénese do mundo, que aconteceu o día luns 7 de setembro do ano 3760 a.C. -segundo a tradición xudía-, data equivalente ao 1 do mes de Tishrei do ano 1. Deste xeito, o ano gregoriano de 2005 equivale ao ano hebreo de 5765. Para converter un ano do calendario gregoriano ao seu correspondente hebreo, basta con sumar ou restar a cifra de 3760 (2005 + 3760 = 5765); ou ben, sumar as tres últimas cifras do ano hebreo, 1240 (765 + 1240 = 2005).
Época
A época do moderno calendario hebreo é 1 de Tishri AM 1 (AM = anno mundi = no ano do mundo), que en calendario xuliano proléptico é luns, 7 de outubro, 3761 a.C., a data tabular equivalente (mesmo período de luz solar). Esta data é ao redor dun ano antes da data tradicional da Creación o 25 de Elul AM 1. (Unha opinión minoritaria pon a Creación o 25 de Adar AM 1, seis meses antes, ou seis meses despois da época moderna). Así, engadindo 3760 a calquera ano do calendario xuliano ou gregoriano despois do 1 d.C. amosará o ano hebreo que coincide con ese ano no calendario tradicional europeo, rematando ese outono. (Engade 3761 para os que anos comecen en outono). Debido ao pouco descompasados que están os dous sistemas, isto será así por outros 20.000 anos.
A data tradicional hebrea para a destrución do primeiro Templo (3338 AM) difire da moderna data científica, que é normalmente expresada usando o calendario gregoriano (586 d.C.). A data científica ten en conta indicios do calendario babilonio antigo e das súas observacións astronómicas. Nestes casos, a diferenza entre o ano hebreo tradicional e a data científica no calendario gregoriano é o resultado dun desacordo sobre cando ocorreu o feito —e non simplemente ás diferenzas entre os calendarios.
Medida dos meses
O mes hebreo está ligado a unha medición excelente do tempo medio no que a lúa fai unha conxunción lunar. Os anos lunares teñen preto de 354 días, mentres que os solares 365, así que un mes lunar extra é engadido cada dous ou tres anos segundo un ciclo de 19 anos de 235 meses lunares (12 meses normais cada ano máis 7 extra ou embolísmicos cada 19 anos). A lonxitude normal do ano é do 365.2468 días, 7 minutos máis longo que o ano solar tropical de 365.2422 anos. Aproximadamente cada 216 anos, eses minutos son engadidos e o ano fixado moderno é un día máis lento que o ano medio. Como o ano gregoriano ten de media 365.2425 días, o ano medio hebreo é un día máis lento cada 231 anos gregorianos. Durante o último século varios estudosos xudeus suxeriron que os rabinos de Xerusalén debían considerar a modificación desta regra para evitar ese efecto.
A semana no calendario hebreo
O calendario hebreo non soamente combina o ano solar e o mes lunar, senón que ambos os ciclos complementados han de convivir exitosamente tamén con outro dos legados do calendario dos xudeus ao resto do mundo: o ciclo semanal de sete días.
Os días da semana hebrea baséanse nos seis días da Creación, segundo relata o primeiro capítulo do libro da Xénese, sendo o seu nome o mesmo que lles adxudica a Biblia, que son simplemente os nomes dos números ordinais en hebreo, do primeiro ao sexto -denominación que se conserva no idioma portugués, salvo o domingo; pero que se perdeu na maioría das linguas occidentais, que adoptaron nomes de deidades pagás para os días da semana- e no sétimo día, no que Deus descansou do seu labor (Xénese 2:1-3): o Shabat, do hebreo, shabbat, descanso; nome que foi adoptado por unha boa parte das linguas (castelán sábado, francés samedi, italiano sábato, portugués sábado, catalán dissabte, alemán Samstag, polaco sobota, grego sávvato, árabe asSabt, indonesio sabtu, romanés sâmbt). Así pois, e baseándose no relato bíblico, comeza a semana hebrea o día domingo ("yom rishón", "o día primeiro"), e non o luns como no mundo cristián, e culmina o sábado, o día consagrado ao descanso.
O ciclo hebdomadario, e moi especialmente a santidade da festividade do Sábado -que se considera a máis sagrada das celebracións xudías, superada tan só polo Yom Kipur ou Día do Perdón, precisamente denominado tamén "Sábado de Sábados"- impón outra serie de axustes ao calendario hebreo, que debe de adaptarse ás necesidades derivadas do Sábado en primeiro lugar, e logo doutras festas e ritos xudeus.
Este difícil pero fundamental equilibrio, obtense mediante cálculos que prescriben en cal dos días da semana poderá caer o primeiro día do ano xudeu (segundo a usanza dos nosos días), que é tamén o primeiro día da festividade de Rosh Hashaná, o Ano Novo xudeu. Así, as regras do calendario hebreo estipulan que, en ningún caso, poderá o primeiro día de Rosh Hashaná e do ano -o primeiro día do mes de Tishrei- caer un domingo, ou un mércores, ou un venres.
Para compensar o desfase que a imposición desta regra pode comportar no delicado equilibrio do calendario; e unha vez culminado o mes de Tishrei, durante o cal se suceden as principais festas xudías, e especialmente aquelas que carrexan os problemas que o almanaque debe resolver (Rosh Hashaná, Yom Kipur, Sucot), vólvese a balancear o calendario, agregando un, dous ou tres días nos dous meses subseguintes a Tishrei: os meses de Jeshván e Kislev.
Modelo para os anos do calendario
Hai exactamente 14 modelos que o calendario hebreo pode usar. Cada un destes é chamado "Queviiá", (correspondente en hebreo para "unha configuración" ou "algo establecido"), e distínguese polo día da semana para o Rosh Haxanah dese ano particular e para a lonxitude dese ano en particular.
Unha variante deste modelo de nomenclatura inclúe outra letra que especifica o día da semana para o primeiro día do Pésagh (Pascua) do ano.
Medida das horas
Cada hora está dividida en 1080 ghalaquim ou partes. Unha parte é 31/3 segundos ou 1/18 de minuto. O devanceiro último do helec era un pequeno período de tempo babilónico chamado mazaroca de orxo, equivalente a 1/72 dun grao de tempo babilónico (1° de rotación celeste). En realidade, a mazaroca de orxo ou ela era o nome aplicado á máis pequena das unidades de Babilonia, tanto de lonxitude, de área, de volume, de peso, de ángulo, ou de tempo. Pero ao redor do século XII ese significado fora esquecido, causando que Maimónides especulase e dixese que había 1080 partes nunha hora porque ese número era divisible por todos do un ao dez salvo o sete. Pero o mesmo se pode dicir do 360. Os días da semana que comezan en domingo (día 1) continúan ata o sábado (día 7). Xa que algúns cálculos usan a división, o 0 significa sábado.
Boogie-woogie
A era do Carnegie Hall
Así mesmo, tralo concerto e outra vez grazas a Hammond, o Cafe Society Downtown acolleu por espazo duns dous anos a Lewis, Ammons, Johnson e Turner, que comezaban a ser coñecidos como os Boogie-Woogie Boys. Este recentemente inaugurado club situado no Greenwich Village neoiorquino empezaba a experimentar, do mesmo xeito que o boogie-woogie, un gran momento. O seu dono, o avogado e comerciante Barney Josephson, membro do partido comunista e amigo de Hammond, fundárao coa finalidade de recadar fondos para esta organización política. Foi o primeiro club que tivo nos seus espazos unha audiencia racialmente integrada. O público que adoitaba visitar o local tivo a oportunidade de ver nel, rodeado de murais deseñados por Adolf Dehn, James Hoff e outros pintores da época, a artistas do talle de Billie Holiday e James P. Johnson, entre outros, así como de asistir aos mellores días do boogie-woogie. É alí onde se supón que foi filmada, a mediados de 1941, a curtametraxe Boogie-Woogie Dream, dirixida por Hans Burger e que non puido ser editada senón até 1944; nel aparecen Ammons e Johnson interpretando o tema que lle daba título ao filme.
Calendario hebreo
Ciclo metónico
O ciclo de 19 anos ten 12 anos comúns e 7 anos bisestos. Hai 235 meses lunares en cada ciclo metónico. Isto da un total de 6939 días, 16 horas e 595 partes en cada ciclo. Debido ás variacións do calendario, un ciclo de 19 anos pode ter 6939, 6940, 6941, ou 6942 días de duración. Para comezar o mesmo día da semana, os días do ciclo deben ser divisibles por 7, pero ningún destes valores pode. Isto garda ao calendario hebreo de repetirse constantemente. O calendario repítese case cada 247 anos, excepto por un exceso de 50 minutos (905 partes). Así, o calendario na realidade só se repite cada 36,288 ciclos (cada 689,472 anos hebreos).
Boogie-woogie
O alcance do boogie-woogie
A moda do boogie-woogie dominou o panorama da música negra americana (que cada vez gañaba máis terreo entre os oíntes brancos) con gran forza até 1942, e logo, en menor medida, até mediados desa década. Durante eses anos invadiu practicamente cada club, cada estación de radio e cada jukebox do país; penetrou o repertorio doutros instrumentos (para a guitarra, Blind Blake sentara un precedente unha década atrás) e mesmo no doutros estilos como o country, a música académica de vangarda (lembrar as composicións para piano de Conlon Nancarrow) e, sobre todo, o jazz. Finalmente sentou as bases do jump blues e de boa parte do rhythm and blues e o rock and roll.
Kokuhaku no Funsui Hiroba
"Kokuhaku no Funsui Hiroba" (告白の噴水広場) é o décimo cuarto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 27 de xuño de 2007 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
Boogie-woogie
O alcance do boogie-woogie
Dúas gravacións de Albert Ammons dan conta dos avances do boogie-woogie nos anos finais do seu reinado. A primeira delas, "The Boogie Rocks" (1944) é unha das pezas máis poderosas gravadas por este pianista; o seu elocuente título parece facer eco da evolución que o estilo estaba a sufrir e que non se comprobaría até uns dez anos máis adiante, pero os nosos oídos xa recoñecen nela o son que tempo despois caracterizará a pianistas como Jerry Lee Lewis e Little Richard, os máis fieis herdeiros desta tradición no terreo do rock and roll. A segunda, "Doin' the Boogie-Woogie" (1946) sintetiza, nunha canción, aquela idea do boogie-woogie orquestral na que o propio Ammons comezara a indagar dez anos antes con aquela outra do boogie-woogie vocal que traballaran os seus amigos Johnson e Turner tamén unha década atrás. Instrumentalmente, a guitarra gañou terreo e á hora dos solos comparte a medias o papel co piano. En esencia, xa nos atopamos ante un dos tantos estilos que co tempo serán etiquetados como rhythm and blues.
Calendario hebreo
Ciclo metónico
Os anos con 13 meses son o 3º, 6º, 8º, 11º, 14º, 17º e o 19º anos comezando na época do calendario moderno. Dividindo o número de anos por 19 e mirando ao resto saberás se o ano é bisesto (para o 19º ano, o resto é cero). Un ano bisesto hebreo é o que ten trece meses, un ano común ten doce. Unha regra mnemónica en hebreo é GUCHADZaT "גוחאדז"ט" (as letras hebreas guimel-vav-het-alef-dalet-dsaiin-tet, é dicir: 3, 6, 8, 1, 4, 7, 9. Ver numerais hebreos). Outra regra é que os intervalos da escala maior seguen o mesmo modelo que os anos bisestos hebreos: un paso enteiro corresponde a dous anos comúns entre anos bisestos consecutivos, e medio paso a un ano común entre dous anos bisestos.
O ano hebreo común ten 353, 354, ou 355 días, o ano bisesto 383, 384, ou 385.
Regras especiais para as festas
miniatura|Cumprindo co precepto de sacudir as ramas de aravá na festividade de Sucot Aínda que un matemático simple calcularía 21 modelos para os anos do calendario, hai outras limitacións que significan que o Rosh Hashaná só pode ser os luns, os martes, os xoves ou os sábados (as "catro portas"), segundo a táboa da dereita:
As medidas están descritas na sección nomes e duración dos meses.
Nos anos bisestos, un mes de trinta días chamado adar I é inserido inmediatamente despois do mes de shevat, e o adar normal de 29 días é chamado adar II. Isto asegura que os meses do calendario sempre caen nas mesmas estacións do ano solar e en particular que nisán é sempre en primavera. De se quesván ou quislev teñen 29 días, 30, ou un de cada, depende o número de días necesitados cada ano. Así, un ano bisesto ten 383½ days e por esta soa razón un ano bisesto pode necesitar ou 383 ou 384 días. Aínda así, precísase de axustes para asegurarse de que certos días sagrados e festividades caen ou non en certos días do ano seguinte. Por exemplo, o Iom Quipur, no cal non se pode traballar, non debe caer nunca en venres (véspera do Shabat), para evitar ter dous días consecutivos nos que non se debe facer traballo ningún. Por esta razón algo de flexibilidade tivo que ser incluída.
miniatura|Celebración da Pascua xudía, [[Pésagh, na mesa do tradicional Séder]]
Os 265 días dende o primeiro día do mes de 29 días de adar (o décimo segundo mes ou o décimo terceiro, adar II, nos anos bisestos) ata o 29 de heshván forman un período fixado que ten todos os festivais especificados na Biblia, como a Pascua (15 de nisán), o Shavuot (6 de siván), o Rosh Hashaná (1 de tishri), o Iom Quipur (10 de tishri), o Sucot (15 de tishri), e o Shemini Atseret (22 de tishri).
O período festivo dende a Pascua ata o Shemini Atseret (inclusive) é de exactamente 185 días. O tempo dende o día tradicional do equinoccio de primavera ata o día tradicional do equinoccio de outono (inclusive) tamén ten 185 días. Isto causou especulacións sobre se a Pascua debía ser o 21 de marzo e o Shemini Atseret o 21 de setembro, os días tradicionais dos equinoccios. Como o día hebreo comeza co solpor, o ano hebreo comeza no (Rosh Hashaná) de outono, aínda que a non coincidencia dos anos solares e lunares finalmente o move a outra estación se o calendario moderno fixado non é movido á súa forma orixinal de ser xulgado polo Sanedrín (que require o Beit Hamicdash)
Interpretación caraíta
Os caraítas usan anos solares e lunares, pero determinan cando engadir un ano bisesto observando a madurez da cebada (chamada abib) en Israel, máis que o calendario fixado do xudaísmo rabínico. Isto colócaos en sincronía coas Escrituras, a Torá, mentres que outros xudeus están normalmente un mes despois. (Durante moitos séculos, moitos karaítas, especialmente fóra de Israel, seguiron as regras de cálculo da lei oral (a Mishná e o Talmud) con outros xudeus por simplicidade. Aínda así, nos anos máis recentes a maioría dos karaítas elixiron volver ao sistema da Torá escrita)
Precisión
Como o ciclo de 19 anos (e todos os aspectos do calendario) está na lei xudía, só sería posible cambialo se se convoca o Sanedrín. É sabido tradicionalmente que isto pasará coa chegada do Mesías, que marcará o comezo da era da redención segundo di a tradición. Teoricamente, se a lei puidese ser modificada, unha solución sería poñer no lugar do ciclo de 19 anos, un ciclo de 334 anos e 4.131 fases lunares. Este ciclo ten un erro de só un día en 11.500 anos. Aínda así, isto sería imposible de poñer en práctica. Máis aínda, non se podería facer unha regra matemática fixa a perpetuidade porque a lonxitude dos meses e anos tropicais cambian lentamente. Outra posibilidade é a de calcular o tempo aproximado do equinoccio de primavera e ter un ano bisesto se e só se doutro xeito a Pascua tería lugar antes do equinoccio de primavera. Ideas similares úsanse no calendario chinés e nalgúns calendarios hindús.
De-Loused in the Comatorium
De-Loused in the Comatorium é o álbum de estrea da banda de rock progresivo estadounidense The Mars Volta, editado o 24 de xuño do 2003. É un álbum conceptual baseado nunha pequena historia do cantante Cedric Bixler, fala sobre Cerpin Taxt, un home que intenta matarse cunha sobredose de morfina.
Ramón Muntxaraz
Ramón Muntxaraz Muntxaraz, nado en Toledo en 1947 e finado en Compostela o 29 de xuño de 2008, foi un psiquiatra residente en Galiza.
Tagamanent
Tagamanent é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Ramón Muntxaraz
Traxectoria
Chegou a Galiza a finais dos anos setenta, traballou en Valdeorras, onde montou a agrupación cultural Aluvión. Conseguiu unha praza no Hospital Psiquiátrico de Conxo, onde formou a asociación "Gaiola" para a defensa dos dereitos dos enfermos mentais.
Tagamanent
Xeografía
O concello esténdese polo parte occidental do Parque Natural do Montseny. Por tanto trátase dun concello de montaña cunha orografia irregular e complicada. Cara o oeste limita co río Congost. Cara o sur limita co val de Vallforners. Debe o seu nome ó monte do Tagamanent que con 1055 metros de altitude, mostra no seu cumio a igrexa de Santa María, do século XII e de estilo románica.
Ramón Muntxaraz
Traxectoria
Militou en diversas organizacións vencelladas á esquerda independentista galega. Primeiro na Unión do Povo Galego, participando en 1982 na fundación do Bloque Nacionalista Galego. En 1986 participou na creación do Partido Comunista de Liberación Nacional, unha das organizacións que dous anos despois daría lugar á Fronte Popular Galega. Despois pasou a formar parte da Assembleia do Povo Unido, ata a súa disolución a mediados dos anos 90. Ata a súa morte, aínda que xa non militaba en ningunha formación, seguiu a colaborar en plataformas como Causa Galiza.
Vida persoal
Casou con Pilar Martínez Otero.
Tagamanent
Patrimonio
Ademais da gran riqueza natural por estar localizado no parque natural do Montseny, o concello conta cun gran patrimonio histórico e cultural. Dende restos de asentamentos prehistóricos ata igrexas e edificacións medievais. Tamén existen mostras de arquitectura civil (as tradicionais masías, os pozos de xeo ou os muíños fariñeiros).
Twilight (serie)
Twilight é unha serie de novelas de fantasía romántica para mozos sobre vampiros da autora estadounidense Stephenie Meyer, composta polos libros Twilight, New Moon, Eclipse e Breaking Dawn. Retrata a vida de Bella Swan, unha adolescente que se traslada a vivir a Forks, Washington, que cambia radicalmente de vida cando se namora dun vampiro chamado Edward Cullen. A serie cóntase fundamentalmente desde o punto de vista de Bella, co epílogo de Eclipse e unha parte de Breaking Dawn contadas desde o punto de vista de Jacob Black. Midnight Sun, unha novela inédita da serie, é a historia do primeiro libro contada desde o punto de vista de Edward Cullen.
Desde a edición da primeira novela, Twilight en 2005, os libros gañaron unha gran popularidade e éxito comercial en todo o mundo. En 2009 as catro novelas venderan 70 millóns de exemplares en todo o mundo con traducións a 37 linguas. En 2008 realizouse o primeiro filme baseado na serie, Twilight e o segundo, New Moon, ten prevista a súa estrea o 20 de novembro de 2009.
European Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road
O Acordo Europeo relativo ao transporte internacional por Estrada de Mercadorías Perigosas, en inglés European Agreement concerning the International Carriage of Dangerous Goods by Road é un acordo internacional asinado o 30 de setembro de 1957 en Xenebra que regula o transporte internacional de mercadorías perigosas por estrada. miniatura|Cisterna cargada con mercadorías perigosas. Os números da placa indican 30:líquido inflamable e 1866: solucións de resina inflamables.
Ámbito de aplicación
O ámbito de aplicación do acordo é o transporte internacional de mercadorías perigosas por estrada, en concreto, que mercadorias non pode ser transportadas por estrada e cales están permitidas e en que condicións. Sen prexuízo de que moitos países, entre eles España, teñan adoptado estas normas tamén para os transportes interiores por estrada. Así o Real Decreto 551/2006, de 5 de maio di:
Estrutura e contido
O acordo ADR revísase e públícanse novas versión de xeito bianual, sempre en anos impares. O ADR actualmente en vigor corresponde á edición de 2013.
O corpo do ADR estutúrase en dous anexos, chamados A e B.
Anexo A
O anexo A divídese en sete partes e recolle as disposicións relativas ás materias e obxectos perigosos.
Parte 1
Recolle as disposicións xerais: campo de aplicación, definicións e unidades de medida, formación de obrigas de seguridade dos participantes neste tipo de transportes, restriccións e medidas de protección.
Parte 2
As materias divídenese en clases que, á súa vez, poden ter, segundo a clase de materia, distintas subdivisións en razón de nivel de perigosidade ou características propias de cada caste de materias. As materias clasifícanse en:
Parte 3
Lista de mercadorías perigosas, que se presentan en dúas táboas: táboa A, que recolle as distintas substancias segundo os seus números ONU, coas especificacións sobre perigosidade, embalaxes, restricións etc; e táboa B, que se limita a recoller as sústancias segundo a súa orde alfabética.
O número ONU é unha convención internacional establecida entre os países membros das Nacións Unidas que serve para designar as materias perigosas Consiste nun número de catro cifras precedido das siglas "UN". Por exemplo: UN 1203 GASOLINA; UN 3065 BEBIDAS ALOCOHÓLICAS. Ás veces non designan unha materia concreta senón un grupo delas (UN 3162 GAS LICUADO TÓXICO).
Parte 4
Disposicións relativas a embalaxes e cisternas: tipos de embalaxes e cisternas dispoñibles, materiais cos que se poden construír, características técnicas obrigatorias e medidas de seguridade.
Parte 5
Procedemento de expedición: normas que rixen o embalado destas materias. Documentación obrigatoria que debe acompañar os envíos. Marcas de perigo e etiquetas obrigatorias para os embalaxes e para os vehículos que realizan o transporte.
Parte 6
Disposicións sobre a construción de embalaxes e cisternas. Esta parte trata das normas que se deben seguir na construción destes elementos e os criterios que deben rexer as probas e ensaios necesarios para a súa aprobación. Adícanse apartados específicos á construción dos distntos tipos de embalaxes e cisternas (grandes embalaxes, cisternas fixas e móbiles, ransporte a granel) e ás normas que deben rexer para embalaxes de gases, substancias infecciosas e materiais radioactivos.
Parte 7
Normas relativas ao transporte (vultos, cisternas e a granel), carga, descarga e manipulación.
Anexo B
O anexo B, que se divide en dúas partes, recolle as condicións que deben reunir tanto os vehículos que transportan mercadorías perigosas como a tripulación dos mesmos.
Parte 8
Disposicións relativas a outros aspectos relacionados co transporte de mercadorías perigosas. Dunha banda, requisitos que debe reunir a tripulación: como formación e instrucións a observar no traballo.
Parte 9
Disposicións relativas á construción dos vehículos, especificacións técnicas, equipamento, medidas de seguridade. E regulacións sobre algúns vehículos especiais.
Rabuñas, Fisteus, Curtis
Rabuñas é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña sete habitantes (catro homes e tres mulleres).
Dunkleosteus
Dunkleosteus (do alemán: Dunkle «escuro» e do grego antigo: osteos «óso») é un xénero de peixes placodermos artródiros que existiron a finais do período devoniano, dende hai preto de 380 até 360 millóns de anos, no Frasniense e Fameniense. Foron descritas algunhas especies e atopáronse numerosos fósiles en Norteamérica, Polonia, Bélxica e Marrocos.
STS-104
STS-104 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 12 de xullo de 2001 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Dunkleosteus
Como outros diníctidos, os Dunkleosteus caracterizábase por ter unha cabeza acoirazada provista de mandíbulas con coitelas dentais pouco usuais. Aínda que outros placodermos rivalizaban con el en tamaño, Dunkleosteus é considerado un dos depredadores mariños máis feros e mortais que existiron. Con até seis metros de longo e unha tonelada de peso, este cazador estivo no cumio da cadea alimentaria do seu ambiente, e probablemente depredaba toda clase de fauna.
STS-104
Características
STS-104, con cinco astronautas a bordo, foi unha misión para continuar construíndo a Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Steven Lindsey, o piloto Charles Hobaugh e os especialistas de misión Michael Gernhardt, Janet Kavandi e James Reilly. O Atlantis acoplouse coa estación ás 3:08 GMT do 14 de xullo co obxectivo principal de instalar a esclusa Quest no módulo Unity do complexo orbital e aterrou no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 25 de xullo de 2001.
Dunkleosteus
Novos estudos revelaron varios trazos tanto na súa alimentación e biomecánica como na súa ecoloxía e fisioloxía. Nas últimas décadas, Dunkleosteus logrou ser recoñecido na cultura popular, cunha gran cantidade de espécimes en exposición, e notables aparicións en medios de entretemento.
STS-104
Características
Durante a misión o transbordador levou a cabo o experimento SIMPLEX (Shuttle Ionospheric Modification with Pulsed Local EXhaust), no que acendeu os seus propulsores por pulsos mentres desde terra se enviaban sinais de radar para entender cómo os gases de escape dan lugar a ecos de radiofrecuencia.
Chelsea Kane
Chelsea Kane Staub, nada en Phoenix (Arizona) o 15 de setembro de 1988, é unha actriz e cantante estadounidense.
Traxectoria
O seu primeiro papel protagonista foi no filme de 2007 Bratz: The Movie, pero é máis coñecida pola interpretación que realiza desde 2008 de Stella Malone na comedia de situación de Disney Channel Jonas L.A.. Ela tamén apareceu nos filmes de Disney, Minutemen (2008) e Starstruck (2010). Tamén coprotagoniza a serie de animación Fish Hooks onde pon a voz a Stephany. O 8 de decembro de 2010 mudou o seu nome artístico de Chelsea Staub a Chelsea Kane.
STS-103
STS-103 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 20 de decembro de 1999 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-103, con sete astronautas a bordo, foi a terceira misión para dar servizo, reparar e mellorar o Telescopio Espacial Hubble. A tripulación constaba de Curtis L. Brown (comandante), Scott J. Kelly (piloto), Steven L. Smith (comandante de carga) e os especialistas de misión Michael Foale, John M. Grunsfeld, Claude Nicollier e Jean-François Clervoy. O lanzamento veuse atrasado ata nove veces por problemas técnicos e no último momento posible para evitar o posible efecto 2000 nos ordenadores do transbordador no espazo.
O Discovery aterrou no Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral, Florida, o 28 de decembro de 1999.
Universidade San Pablo CEU
A Universidade San Pablo CEU, é unha universidade privada española situada en Madrid. Pertence á Asociación Católica de Propagandistas.
Historia
O marco legal que fixo posible a Universidade está constituído polo artigo 27.6 da Constitución española, que se concreta na Ley de Reforma Universitaria de 1983.
O día 22 de febreiro de 1994, foi inaugurada polos Reis de España.
Campus
A Universidade San Pablo CEU posúe dous campus; un campus situado en Moncloa e outro en Montepríncipe.
Facultades e Escolas
Facultades e escolas da Universidade San Pablo CEU:
Outeiro Redondo, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
Outeiro Redondo é un lugar da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
1466
Outros
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Cambre
Galería de imaxes do concello de Cambre na provincia da Coruña.
Antonio Fernández Angueira
Antonio Fernández Angueira, nado na Ponte (Iria Flavia,  Padrón) o 4 de xullo de 1975, é un avogado e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Avogado de profesión, especializado en Dereito tributario e financeiro, abriu o seu primeiro despacho no Milladoiro en 2003, e posteriormente outros bufetes con outros socios en Padrón e A Estrada. Nas eleccións municipais de 2007 foi candidato na lista do PPdeG de Padrón encabezada por Jesús Villamor Calvo e foi elixido concelleiro, sendo o portavoz na oposición. Nas municipais de 2011 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. En xuño de 2012 estableceu un pacto de goberno cos concelleiros do Partido Galeguista, ata que estes racharon o pacto en marzo de 2014, polo que volveu gobernar en minoría. Nas eleccións municipais de 2015 volveu ser elixido alcalde como cabeza da lista máis votada e gobernou en minoría ata marzo de 2017, cando volveu establecer un pacto de goberno cos concelleiros do Partido Galeguista.
Porto, Fisteus, Curtis
Porto é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Fiestras, Silleda
San Martiño de Fiestras é unha parroquia que se localiza no concello de Silleda. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 127 habitantes (68 mulleres e 59 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ao ano 2007 cando tiña 139 habitantes.
Antonio Fernández Angueira
Traxectoria
En decembro de 2017 os membros do PG inetgráronse no PPdeG, polo que concurriron xuntos baixo as siglas populares nas municipais de 2019 e volveu a acadar a alcaldía , nesta ocasión con maioría absoluta. Nas municipais de 2023 foi derrotado polo PSdeG e perdeu a alcaldía en favor do candidato socialista Anxo Arca.
Fiestras, Silleda
Historia
A antigüidade da parroquia indícasenos polo seu patrón, San Martiño, e polos nomes de lugares como Recimil ou Aragonza, este último relacionado con Aragonta, raíña de Galicia e da familia dos Condes de Deza no século X. A igrexa de San Martiño de Fiestras data cara ao ano 1170. O mosteiro de Aciveiro exercía sobre estas terras o seu poder, concesión do rei Fernando III en 1232, cunha granxa e paneira presidida pola, aínda hoxe existente, Casa do Convento, tamén coñecida como Casa do Arco, no lugar de Maril.
Porto, Fisteus, Curtis
Historia
Eclesiasticamente, en 1942, foi incorporado á parroquia de Curtis, igual cós lugares parroquiais de Campos, Cencasas, Couceiros e A Lagoa, mais Penas do Porto da parroquia de Vilarraso (Aranga).
Fiestras, Silleda
Historia
Da parroquia de Fiestras é o recoñecido pintor José Antonio Fondevila.
Poboación
Evolución na década 2001-2009 da poboación de Fiestras:
Caléndula
Caléndula pode referirse a:
Tsukiatteru no ni Kataomoi
"Tsukiatteru no ni Kataomoi" (付き合ってるのに片思い) é o décimo quinto single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 28 de novembro de 2007 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku.
A Pombeira, Almofrei, Cerdedo-Cotobade
A Pombeira é un lugar da parroquia de Almofrei, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Actualmente está deshabitado.
Señor, Fisteus, Curtis
Señor é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
1465
Outros
Historia ano a ano
Virotutis
Virotutis é un deus celta epíteto do deus Apolo. O epíteto ten sido interpretado co significado de "Benfeitor da humanidade". Apolo Virotutis foi adorado, entre outros lugares, en Fins d'Annecy (Alta Savoia) e Jublains (Maine e Loira).
Etimoloxía
A etimoloxía do nome Virotutis é incerta. Suponse que o nome está formado polas raíces *Uiro-, que significa home, ou masculino, e *teutā-, que significa persoa, pobo.
Avespa asiática
A avespa asiática, Vespa velutina, é unha especie de avespa orixinaria de Asia. Procede da China, a India e Indonesia. Considérase unha especie invasora en Galicia.
Existen numerosas subespecies de vespa velutina; unha delas é a Vespa velutina nigrithorax (Carpenter & Kojima, 1997), descrita en 1905 por du Buysson de Darjeeling (India). Aclimatada de xeito natural a un medio de temperado a subtropical, esta subespecie foi introducida en Francia (probablemente antes do 2004 ). Atópase na Asia continental ata o norte da India e nas montañas da China, zonas xeográficas nas que o clima é comparable ó de gran parte de Francia ou o norte de España, Galicia incluída, o que explicaría que fose posible a súa instalación e colonización de novos territorios en Europa.
Distribución
miniatura|Distribución da vespa velutina en Asia. Esta especie é orixinaria de Asia, Afganistán, India, península Indochina, China e as illas indonesias e de Hong Kong.
En Europa detectouse a presenza da Vespa velutina nigrithorax tras a chegada dunha colonia nun barco mercante ó porto de Bordeos no ano 2005. A partir dese momento expandiuse por máis de 30 departamentos de Francia, con especial incidencia na rexión de Aquitania. En novembro de 2010 foi detectada a súa presenza en Guipúscoa. En Galicia detectouse por vez primeira en Burela en 2012, espallándose despois por outras zonas costeiras principalmente. A principios de 2013 déronse avisos en Lobios (Ourense), As Neves, Ponteareas e Lira (en Pontevedra). Ameaza a supervivencia das poboacións de abellas, polo que a Xunta puxo en marcha un programa de eliminación.
Depredadores
En Europa, o abázcaro europeo (Vespa crabro) ten depredadores como o picanzo vermello (Lanius collurio), o miñato abelleiro europeo (Pernis apivorus) e o abellaruco europeo (Merops apiaster), sendo por iso potenciais depredadores. Aves como a pega, e tamén as galiñas, poderían ser tamén depredadores da avespa asiática.
Defensa das abellas
Na zona de orixe da Vespa velutina nigrithorax a abella máis común, a Apis cerana, desenvolveu un método de defensa consistente en agruparse arrodeando as avespas intrusas para elevar a temperatura do seu corpo ata matala. Estase a observar que as abellas europeas comezan a desenvolver a mesma estratexia de defensa que as súas compañeiras asiáticas: Cobren a avespa invasora, provocando unha subida de temperatura, ata os 45 °C. A avespa asiática (Vespa velutina), despois dalgúns minutos, morre de hipertermia (a abella soporta temperaturas superiores de ata 50 °C). É posible que esta adaptación varíe a velocidade de expansión das vespas.
En Galiza desenvolveuse un dispositivo eléctrico (arpa eléctrica) capaz de electrocutar ás velutinas respectando as abellas. Este arpa desprega fios paralelos, que alternan a corrente positiva e negativa, a unha distancia na que as velutinas, máis grandes, tocan nos dous fios e son electrocutadas.
miniatura|Niño de velutina nunha torre eléctrica en [[Piñeira, Ribadeo|Piñeira, Ribadeo.]]
Perigosidade para o ser humano
A avespa asiática (Vespa velutina), ao igual que o abázcaro europeo (Vespa crabro), pode inocular o seu veleno ao ser humano. Segundo os datos recompilados en Europa, a avespa asiática non representa máis perigo que o seu parente europeo. Este último prefire a fuxida antes que o ataque. Non se denunciaron aumentos de picaduras nas zonas onde se estableceu a avespa asiática. Só se denunciou un caso de envelenamento grave, despois de 12 picaduras cefálicas de Vespa velutina. Os casos de ataques denunciados ocorreron case sempre na proximidade do niño. O perigo para o ser humano preséntase en caso de picadas múltiples, picada única en mucosa (tecido que recobre as superficies internas do corpo) ou en persoas que padezan alerxia ao veleno de himenóptero.
El Freno
El Freno foi un semanario editado en Vilaxoán (Vilagarcía de Arousa) en 1898.
Historia e características
O título completo era El Freno de los desbarajustes de Villagarcía e apareceu en marzo de 1898. Estaba dirixido por José Naveira López e imprimíase en Santiago de Compostela. Fixo campaña contra os liberais de Vilagarcía.
A esmorga (filme de 1977)
A esmorga (en Parranda) é un filme dirixido por Gonzalo Suárez que foi estreado en 1977. Está baseado na novela A esmorga de Eduardo Blanco Amor. Estreouse en galego na TVG o 1 de decembro de 2009.
Foi rodada a finais de 1976 (o seu permiso de rodaxe obtívose o 19 de outubro), e finalmente a Comisión de Cualificación da Xunta de Cualificación e Apreciación otorgoulle a cualificación de "autorizada exclusivamente para maiores e 18 anos" (en 10 de marzo de 1977).