cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Movemento flamengo
Historia
En 1861, o primeiro partido político flamengo, o Meetingpartij foi fundado en Antwerp, por liberais radicais, católicos e flamenguistas (Jan Theodoor van Rijswijck, J. De Laet e E. Coremans), e existiu até 1914. En 1888, Julius Hoste fundou o xornal liberal moderado Het Laatste Nieuws, para apoiar ó movemento flamengo en Bruxelas. En 1893, o sacerdote flamengo Adolf Daens, fundou o Christene Volkspartij, o que causaría unha radicalización e democratización do partido católico. O primeiro éxito político flamengo foi a aprobación da Gelijkheidswet (Lei de Igualdade) en 1898 que por vez primeira recoñeceu ó flamengo como igual ó francés en asuntos legais. En 1910, aceptouse o emprego do neerlandés na educación secundaria pública.
O político liberal Louis Franck, o católico romano Frans Van Cauwelaert e o socialista Camille Huysmans traballaron xuntos para acadar a introdución do flamengo na Universidade de Ghent. En 1911 a proposta de Lodewijk De Raet, para a introdución do flamengo na Universidade de Ghent, foi aceptada. Porén, non sería aplicada até 1930. Coa chegada do século XX o movemento flamengo radicalizouse e durante a primeira guerra mundial moitos activistas deron a benvida ás forzas de ocupación como irmáns alemáns liberadores. O xove Marnix Gijsen e o poeta Paul van Ostaijen, estiveron involucrados co movemento durante a guerra. A maioría da poboación flamenga, porén, detestaba ós traidores que colaboraran coa brutal ocupación alemá. Coa derrota dos alemáns marcharon moitas das reformas lingüísticas. A colaboración e subseguinte persecución de certos líderes do movemento flamengo non produciu un clima precisamente favorable a comprometerse.
O movemento flamengo converteuse en algo máis social a través da Frontbeweging, unha organización de soldados flamengos que se queixaban da falta de consideración cara a súa lingua no exército e en Bélxica en xeral. Dende isto, o Frontbeweging converteuse nun movemento político, dedicado á paz, tolerancia e á autonomía (Nooit Meer Oorlog, Godsvrede, Zelfbestuur), e peregrinacións anuais ao IJzertoren celébranse aínda para conmemorar isto. O poeta Anton van Wilderode escribiu moitos textos para esta ocasión. Presentáronse moitas lendas arredor do tratamento dos soldados flamengos na segunda guerra mundial, e aínda que teñen sido desmanteladas polos historiadores flamengos recentes, o seu mito aínda forma unha importante parte do vitimismo flamengo. Por exemplo, unha das lendas é que moitos soldados falantes de holandés morreron porque non comprendían as ordes que lles eran dadas en francés polos oficiais valóns. Aínda que o idioma oficial no exército era o francés, a verdade é que as unidades eran organizadas segundo a súa orixe xeográfica, e os seus oficiais eran perfectamente capaces de traducir as ordes centrais á lingua das súas tropas, fosen flamengas, francesas ou valoas. Outro tema do cal provén frustración era (e é aínda hoxe) o descoñecemento do holandés pola familia real belga. Dise que o rei Alberte I deu un discurso durante a primeira guerra mundial, en francés, que concluíu coas verbas Pour les Flamands, la même chose (G: 'Para os flamengos, a mesma cosa'.) Esta é unha das razóns polas que a familia real belga é menos popular en Flandres que en Valonia. Nos anos vinte foi elixido o primeiro partido nacionalista flamengo e en 1928, August Borms, un prominente líder flamengo no corredor da morte por traballar no goberno flamengo dos alemáns, foi elixido.
Nos anos trinta, o movemento flamengo medrou como nunca medrara e o holandés foi recoñecido por vez primeira como a única lingua de Flandres. En 1931, Joris Van Severen fundou o Verbond van Dietse Nationaal-Solidaristen Verdinaso, un movemento fascista en Flandres.
Durante a segunda guerra mundial, Bélxica foi ocupada unha vez máis. Os alemáns aprobaron leis para protexer e fortalecer ó flamengo e xeralmente fixeron todo o que podían para fortalecer a inimizade entre flamengos e francófonos, por exemplo liberando prisioneiros de guerra flamengos pero non francófonos. Malia non ter os nazis non tiñan intención de permitir a creación dun grande estado flamengo ou holandés, moitos nacionalistas flamengos aceptaron colaborar. Predeciblemente, foron perseguidos trala guerra e a súa causa amplamente desacreditada.
Trala guerra, o movemento flamengo permaneceu silenciado durante vinte anos. A Vermeylenfonds foi fundada en 1945. Nos anos sesenta o movemento colleu forza unha vez máis e en 1962 as fronteiras lingüísticas foron establecidas finalmente, con Bruxelas como unha cidade bilingüe. A finais dos anos sesenta tódolos grandes partidos políticos belgas dividíronse en polas flamengas e francófonas. Tamén a finais dos sesenta emerxe o primeiro gran partido nacionalista flamengo, o Volksunie (Unidade Popular, pero non no sentido esquerdista). En 1977 os escindidos máis dereitistas radicais do Volksunie uníronse para formar o Vlaams Blok, que máis tarde adoptaría o nome de Vlaams Belang. Este partido é hoxe, numericamente, o principal partido do movemento flamengo de dereitas.
No 2000 Volksunie dividiuse en Spirit e N-VA. Ámbolos dous partidos teñen hoxe coalicións con outros partidos. Nas eleccións de 2004 tanto Spirit (con SP.A) e NVA (xunto a CD&V) gañaron e formaron parte do goberno. Durante as eleccións de 2007, SP.A con Spirit perderon e CD&V con N-VA gañaron.
Protamina
As protaminas son pequenas proteínas, ricas no aminoácido básico arxinina, que substitúen ás histonas nas últimas fases da espermatoxénese e pénsase que son esenciais para a condensación e estabilización do ADN nos espermatozoides. Parece que permiten un empaquetado máis denso do ADN no reducido espazo da cabeza dos espermatozoides que as histonas, pero deben ser despois descomprimidas para que a información xenética poida usarse para a síntese de proteínas. De feito, os xenes que son básicos para o desenvolvemento embrionario temperán continúan unidos ás histonas, e supoñen aproximadamente un 4% do ADN dos espermatozoides.
Usos médicos
Ao mesturalas coa hormona insulina, as protaminas ralentizan o comezo da acción da insulina e incrementan a súa duración.
As protaminas úsanse na cirurxía de bypass cardiopulmonar para neutralizar os efectos anticoagulantes da heparina, e para incrementar a presión na arteria pulmonar e diminuír a presión sanguínea periférica, o consumo de osíxeno no miocardio, o gasto cardíaco, e a frecuencia cardíaca.
O sulfato de protamina é un antídoto da heparina. Existe unha variante da protamina con cadea máis curta que tamén actúa como un potente antagonista da heparina, pero con antixenicidade moi reducida.
Exemplos
O rato, os homes, e certos peixes teñen dúas ou máis protaminas diferentes, mentres que o esperma de touro, porco, rata, coello, porco de Guinea e carneiro teñen só unha protamina.
Peixes
Exemplos def protaminas de peixes son:
Oğuz Tekin
Oğuz Tekin, nado en 1958 en Ancara, é un historiador, arqueólogo e numismático turco especializado na circulación monetaria e a historia do diñeiro na Antigüidade.
Traxectoria
A partir de 2017 é profesor do departamento de Arqueoloxía e Historia da Arte da Universidade Koç, de Istabul, onde ademais dirixe o Centro Suna & Inan Kiraç de Investigación para as Civilizacións Mediterráneas (AKMED).
Os focos de interese das súas investigacións son a historia do diñeiro na Antigüidade, sinaladamente na área mediterránea, e os pesos antigos do mundo islámico. Desde o ano 2000 é o director en Turquía do proxecto internacional Sylloge Nummorum Graecorum, e desde 2006 coordina o Corpus Ponderum Antiquorum et Islamicorum.
Tekin é membro correspondente do Instituto Alemán de Arqueoloxía desde 2017 e presidente do Instituto Turco de Arqueoloxía desde 2019.
Héctor Scarone
Héctor Pedro Scarone, coñecido como El mago, nado o 26 de novembro de 1898 en Montevideo e finado o 4 de abril de 1967 na mesma cidade, foi un futbolista uruguaio. Xogaba na posición de extremo (dianteiro) e foi internacional coa selección uruguaia. Militou durante a maior parte da súa carreira no Nacional, club co que marcou 301 goles en 369 partidos, sendo o segundo máximo goleador da súa historia e o terceiro de toda a Primeira División do Uruguai.
Foi considerado o "mellor xogador do mundo" nos anos 20 e é unha das grandes figuras da historia do fútbol suramericano. Foi un dos membros da selección uruguaia que conquistou a primeira edición da Copa do Mundo en 1930, e gañou tamén catro veces a Copa América e dúas medallas de ouro nos Xogos Olímpicos. Os seus 31 goles coa selección valéronlle para manterse como o máximo goleador do combinado durante máis de oito décadas, ata que foi superado en 2011 por Diego Forlán. Futbolista de gran habilidade, a súa seguridade en converter penaltis fíxose lenda (nunca fallou un).
Era o irmán máis novo de Carlos Scarone, outro histórico futbolista de Nacional e do fútbol uruguaio.
Futbolista
A nivel de clubs, Scarone xogou a maior parte da súa carreira en Nacional. Debutou no equipo do Parque Central en 1917 e alí xogou até o seu retiro en 1939, salvo tres anos nos que se desempeñou no fútbol europeo: 1926, cando defendeu as cores do FC Barcelona, 1932, cando xogou para o Società Sportiva Ambrosiana (hoxe Inter de Milán) e 1934, cando actuou no Palermo.
En Nacional, Scarone posúe a marca de maior cantidade de anos xogando para a institución (20 anos), e é o terceiro máximo goleador na historia da liga do Uruguai con 163 goles. Obtivo a Primeira División do Uruguai en oito ocasións: 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923, 1924 e 1934, a Copa de Honra (Cousenier) en 1917 e a Copa Río da Prata (Dr. Ricardo Aldao) en 1919 e 1920. Xogou en total (incluíndo amigables) 369 partidos con Nacional, marcou 301 goles e na súa dilatada traxectoria de 24 anos como futbolista, no Uruguai só xogou por Nacional.
Adestrador
Como adestrador, Scarone dirixiu, entre outros, a Nacional, ao Millonarios de Colombia e ao Real Madrid de España, sen maior transcendencia.
Selección nacional
Coa selección uruguaia gañou a Copa América en 1917, 1923, 1924 e 1926; a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1924 e 1928 e o Mundial de 1930. Disputou un total de 51 partidos oficiais co combinado charrúa e anotou 31 goles. A súa cifra goleadora mantívose como a máis alta da historia da selección ata 2011, cando foi superada por Diego Forlán. Incluíndo os encontros non oficiais, o Mago Scarone anotou 52 goles en 70 partidos coa camiseta celeste.
Alguén matou o seu home
Alguén matou o seu home é un filme estadounidense de comedia e misterio dirixido por Lamont Johnson que foi estreado en 1978. Foi escrito por Reginald Rose e está protagonizado por Farrah Fawcett e Jeff Bridges. No filme tamén aparecen John Wood, Tammy Grimes e John Glover.
Estreouse en galego o 27 de marzo de 1990 a través da TVG.
Inez Haynes Irwin
Inez Haynes Irwin, nada en Río de Xaneiro o 2 de marzo de 1873 e finada en Scituate (Massachusetts) o 25 de setembro de 1970, foi unha autora feminista estadounidense, xornalista, membro do Partido Nacional das Mulleres e presidenta do Gremio de Autores. Moitas das súas obras publicáronse co seu antigo nome Inez Haynes Gillmore. Escribiu máis de 40 libros e foi unha activista do movemento sufraxista a principios dos anos 1900. Irwin era unha "muller destemida e rebelde", pero referíase a si mesma como "a máis tímida dos seres creados".
Traxectoria
Inez Haynes naceu o 2 de marzo de 1873, en Río de Xaneiro, Brasil, froito da unión de Gideon Haynes e Emma Jane Hopkins Haynes. Os seus pais eran de Boston, nos Estados Unidos, pero estiveron no Brasil debido aos problemas empresariais do seu pai. A súa nai foi a segunda esposa do seu pai, vinte e catro anos máis nova ca el, e tivo que criar a unha familia con 17 fillos (10 dos cales eran seus). A familia regresou a Boston onde Inez Haynes se criou. Asistiu a catro escolas públicas e despois a Radcliffe College entre 1897 e 1900. Naquel tempo Radcliffe era un "centro de sentimento sufraxista", e Inez Haynes con Maud Wood Park fundaron o College Equal Suffrage League o cal se convertería máis tarde no National College Equal Suffrage League.
Inez Haynes asumiu o apelido do seu marido ao casar en agosto de 1897 co editor Rufus H. Gillmore, quen a apoiou na súa actividade no feminismo. Os Gillmore visitaron a Europa da preguerra onde coñeceron a revolucionarios rusos e pintores impresionistas franceses. O matrimonio rematou en divorcio.
Publicou a súa primeira novela, June Jeopardy, en 1908 e pouco despois converteuse en editora de ficción para The Masses, unha revista mensual de esquerdas. Amiga íntima da escritora feminista americana Mary MacLane, esta incluíu o seu retrato a cor nos seus artigos xornalísticos en Butte, Montana, en 1910.
En xaneiro de 1916 casou co escritor William Henry Irwin, e o seu nome cambiou a Inez Haynes Irwin, a pesar de que continuou publicando baixo o seu nome anterior, Inez Haynes Gillmore. Os Irwin pasaron o verán de principios do século XX en Scituate, Massachusetts. Durante a Primeira Guerra mundial viviron en Europa, onde ela traballou como correspondente de guerra en Inglaterra, Francia e Italia. Inez Haynes calculou que entre 500 000 e 750 000 mulleres foron asasinadas na guerra.
Inez Haynes foi unha líder feminista e activista política que fundou e pertenceu a varias asociacións. Foi membro do Consello Consultivo do National Women's Party e escribiu a biografía do partido, The Story of the Women's Party, en 1921. Tamén escribiu A History of American Women, Angels and Amazons: One Hundred Years of American Women (1933). Foi unha colaboradora habitual do semanario do Women's Party. Ao quedar viúva en 1948, regresou a Scituate, onde viviu ata a súa morte aos noventa e sete anos, o 25 de setembro de 1970.
Juan Gelman
miniatura|250px|Juan Gelman Juan Gelman, nado en Buenos Aires o 3 de maio de 1930 e finado na Cidade de México o 14 de xaneiro de 2014, foi un poeta, xornalista e tradutor arxentino. Foi galardoado co Premio Miguel de Cervantes en 2007.
Inez Haynes Irwin
Carreira de escritora
Angel Island foi reimpreso na edición de febreiro de 1949 de Famous Fantastic Mysteries, e novamente en 1978 por Arno Press. Volveuse a publicar en 1988 como "clásico de literatura feminista temperá" cunha introdución da escritora de ciencia ficción e fantasía Ursula K. Le Guin. A súa ficción a miúdo abordaba asuntos feministas e a difícil situación das mulleres, incluíndo o divorcio, a maternidade solteira e os problemas no lugar de traballo.
Juan Gelman
Biografía
Durante a ditadura foron secuestrados e asasinados polo réxime militar o seu fillo Marcelo e a súa nora Claudia, que se atopaba embarazada. Logo de anos de intensa procura, Gelman puido reunirse coa súa neta no Uruguai.
Inez Haynes Irwin
Carreira de escritora
A súa serie de 15 libros para Maida foi escrita durante 45 anos e narra a historia dunha nena en idade escolar cuxa nai morreu e cuxo pai é moi rico. As obras foron publicadas pola editorial Grosset & Dunlap entre 1909 e 1945.
Juan Gelman
Biografía
Recibiu en 1997 o Premio Nacional de Poesía da Arxentina. Tamén foi galardoado co premio de Literatura latinoamericana e do Caribe "Juan Rulfo", o Iberoamericano de Poesía "Pablo Neruda" e o Raíña Sofía de Poesía Iberoamericana.
Inez Haynes Irwin
Carreira de escritora
Tamén escribiu relatos para revistas e cun deles, "O voo da primavera", gañou o premio O. Henry Memorial en 1924.
Juan Gelman
Biografía
O 29 de novembro de 2007 foi galardoado co Premio Miguel de Cervantes de Literatura.
Inez Haynes Irwin
Obra
Entre as obras publicadas pódense destacar: miniatura|Angel Island foi reimpresa no número de febreiro de 1949 de Famous Fantastic Mysteries
Juan Gelman
Biografía
En 2010 a AELG nomeouno Escritor Galego Universal.
Raza negra
miniatura|Un home da [[pobo masai|etnia masai en Kenya.]] miniatura|[[Nenos en Namibia.]] Negro ou raza negra son dous termos xenéricos usados para designar o conxunto de grupos étnicos compostos por individuos melanodermos, frecuentemente orixinarios da África subsahariana, mais tamén de Asia do sur e de Oceanía. O uso desta terminoloxía foi especialmente corrente na Europa do século XIX e XX, en función da clasificación dos pobos humanos segundo un dos criterios aparentes (teoría racialista).
Usos contemporáneos
A pertinencia da clasificación da humanidade en razas é hoxe en día fortemente contestada, sobre todo a raíz da secuenciación do xenoma humano: Craig Venter afirma que malia as diferenzas morfolóxicas, é imposíbel separar a humanidade en varias razas, no sentido científico do termo raza. Porén, o termo raza segue a ser de uso corrente para designar as etnias. Desde ese punto de vista, en certos países como os Estados Unidos de América utilízase o termo cunha finalidade de clasificación estatística, sen ningún criterio biolóxico ou científico de ningún tipo. Nos Estados Unidos acabaron por substituír o termo oficialmente polo vocábulo "afroamericano", principalmente a impulsos do movemento polos dereitos civís e deixouse de usar a regra dunha gota en función da cal unha persoa podía ser racializada "negra" nos Estados Unidos e a mesma ser "branca" no Brasil, como o caso de Lena Horne, por exemplo ; Eartha Kitt a pesar de ter ascendencia alemá e holandesa de parte paterna, e a súa nai tiña sangue cheroqui e afroamericana, era considerada negra.
El Landro
El Landro foi un periódico editado en Viveiro entre 1931 e 1937.
Historia e características
Subtitulado Periódico Independiente, apareceu o 1 de xuño de 1931. Semanario que se imprimía nos talleres tipográficos de Fojo. Tivo unha traxectoria moi breve.
Reapareceu o 1 de abril de 1936. Publicábase cada quince días. De tendencia conservadora, apoiou o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Dirixido por Antonio Santiago Seijo, entre os seus colaboradores figuraron Sofía Casanova, Sebastián Bas Calvet, Modesto Grandío Parapar e Antón Noriega Varela. Cesou a súa publicación en 1937.
Drepaneidos
miniatura|300px|Drepane punctata Os Drepaneidos (Drepaneidae, Gill 1972) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos pola costa occidental e oriental de África, o océano Índico, sueste asiático e o Pacífico occidental. Son peixes costeiros marítimos, aínda que ás veces penetran nos estuarios.
Características
Presentan un corpo alto e comprimido lateralmente, subrómbico. Boca pequena e protráctil. Poden ter pequenas barbas baixo a mandíbula.
Unha soa aleta dorsal, cunha primeira parte espiñosa (13 a 14 espiñas) e unha segunda de radios brandos; anal con tres espiñas e cerca de 20 radios brandos; as pectorais son moi longas e de perfil falcado, do que toma o nome científico (en grego, deprane significa "fouce").
The Colours Match
O The Colours Match é un partido de rugby que se celebra cada ano en Irlanda entre os grandes rivais de Dublín, o University College Dublin e o Trinity College Dublin. A maior parte das veces os partidos se xogan en Donnybrook ou en Lansdowne Road.
Drepaneidos
Clasificación
A familia comprende un só xénero, con tres especies:
The Colours Match
O Colours Match foi inaugurado en 1952 e o seu primeiro vencedor foi o University College Dublin.
O Trinity College, Dublin foi o campión da edición do 2008, ao gañar ao University College Dublin por 20 a 18 o 14 de novembro de 2008 en Donnybrook na 57ª edición.
Parápodo
250px|miniatura|dereita|Esquema do parápodo dun poliqueto nereido. Os parápodos ou parapodios son apéndices pares que aparecen nos segmentos do corpo dos anélidos poliquetos (ou só nos segmentos de determinadas rexións do corpo). Os parápodos teñen función locomotora e sosteñen as branquias. Tamén algúns clados de moluscos gasterópodos opistobranquios presentan extensións do pé que se chaman parapodios, pero de distinta natureza que os dos anélidos.
Parápodos dos poliquetos
Nos poliquetos cada parápodo está dividido en tres partes: unha parte basal, un lóbulo dorsal chamado notópodo ou notopodio e outro ventral, chamado neurópodo ou neuropodio. Cada lóbulo está sostido por unha ou máis espiñas quitinosas (acículas) e ten depresións que conteñen os folículos sericíxenos. Os parápodos dos poliquetos levan sedas (quetas) e están abundantemente provistos de vasos sanguíneos. As sedas son notosedas ou neurosedas segundo estean unidas ao notópodo ou neurópodo, respectivamente. Uns músculos moven as acículas, o que contrae ou estende as sedas. A forma e tipo de parápodos depende da forma de vida do animal e é moi importante na taxonomía dos poliquetos. Poden variar entre as especies o número de acículas e sedas, a forma das sedas (poden ser ganchudas), o tamaño do notópodo e neurópodo (un pode ser máis grande, e ás veces un deles é tan pequeno que case desapareceu), ou a forma e posición das branquias. Os poliquetos empregan os parápodos para reptar e nadar, e son manipulados por músculos oblicuos que parten da liña media ventral cara os parápodos de cada segmento. As branquias son láminas vascularizadas unidas ao notópodo e neurópodo. Algúns poliquetos móvense arrastrándose, para o cal contraen os músculos da parede do corpo e moven alternativamente os parápodos (o esquerdo cara atrás e o dereito cara adiante) e estenden as sedas no movemento de impulso e contráenas no de retroceso, as cales toman contacto co substrato; ademais, o movemento de todos os parápodos do corpo debe estar coordinado mediante ondas de contracción da musculatura lonxitudinal: cada grupo de 4 a 8 parápodos acaba o seu movemento impulsor á vez que o seguinte grupo empeza o movemento de retroceso. Estes movementos alternativos permiten tanto arrastrarse coma nadar. Os poliquetos tubícolas utilizan os seus parápodos, xeralmente reducidos, para crearen correntes de auga dentro do tubo, e apóianse coas sedas no tubo para saír ou entrar nel. Nos escavadores os parápodos están tamén reducidos, pero Aphrodite tenos grandes e úsaos como pas.
Na zona do peristomio (rexión cefálica) non adoita haber parápodos, e nalgúns os parápados da zona máis anterior poden estar modificados para exerceren funcións relacionadas coa cabeza (por exemplo, en Phyllodoce o terceiro segmento ten cirros parecidos aos do peristomio). Os parápodos máis grandes, saíntes e longos aparecen nos poliquetos errantes peláxicos como Tomopteris, nos cales semellan patas ou remos, pero os que viven entre as rochas téñenos máis pequenos. En Neanthes o neurópodo e o notópodo teñen uns cirros que parecen tentáculos. Nos poliquetos escamosos como Aphrodite en vez dun cirro dorsal teñen unha placa plana chamada élitro.
Nos opistobranquios
As protusións carnosas dalgúns moluscos gasterópodos opistobranquios, que son saíntes das beiras ventrais do pé, reciben o nome de parapodios. Os saíntes das partes laterais do pé chámanse epidodios.
Eses parapodios están particularmente ben desenvolvidos nos Thecosomata. Tamén teñen parapodios deste tipo que utilizan como aletas para nadar algunhas especies do clado Aplysiomorpha (ver borrachas). miniatura|right|200px| Opistobranquio do grupo dos Thecosmata. Os clados de gasterópodos que presentan parapodios son os seguintes:
Paul Dirac
Paul Adrien Maurice Dirac, nado en Bristol o 8 de agosto de 1902 e finado en Tallahassee, Florida, o 20 de outubro de 1984, foi un físico inglés pioneiro na física cuántica.
Traxectoria
Seu pai, Charles, foi un inmigrante do cantón suízo de Valais que ensinaba francés. A súa nai, orixinaria de Cornualla, era filla de mariñeiros. Paul tiña unha irmá máis nova e un irmán máis vello. A súa primeira etapa familiar parece ser infeliz, pola infrecuente severidade e autoritarismo do seu pai. Estudou na Bishop Primary School e no Merchant Venturers Technical College, unha institución da universidade de Bristol, que enfatizaba as ciencias modernas (algo infrecuente na época, e ao que Dirac estaría sempre agradecido).
Graduouse en enxenaría eléctrica na universidade de Bristol en 1921. Tras traballar por pouco tempo como enxeñeiro, Dirac decidiu a súa verdadeira vocación eran as matemáticas. Completou outra carreira en matemáticas en Bristol en 1923 e pasou a traballar na Universidade de Cambridge, onde desenvolvería a maior parte da súa carreira. Empezou a interesarse pola Teoría da Relatividade e o nacente campo da física cuántica, e traballou baixo a supervisión de Ralph Fowler.
En 1926 desenvolveu unha versión da mecánica cuántica na que unía o traballo previo de Werner Heisenberg e o de Erwin Schrödinger nun único modelo matemático que asocia cantidades medibles con operadores que actúan no espazo vectorial de Hilbert e describe o estado físico do sistema. Por este traballo recibiu un doutoramento en física por Cambridge.
No 1928, traballando nos spins non relativistas de Pauli, achou a ecuación de Dirac, unha ecuación relativista que describe ó electrón. Este traballo permitiu a Dirac predicir a existencia do positrón, a antipartícula do electrón, que interpretou para formular o mar de Dirac. O positrón foi observado por primeira vez por Carl Anderson en 1932. Dirac contribuíu tamén a explicar o spin como un fenómeno relativista.
O Principio da Mecánica Cuántica de Dirac, publicada en 1930, converteuse nun dos libros de texto máis comúns na materia e aínda hoxe é utilizado. Introduciu a notación de Bra-ket e a función delta de Dirac.
En 1931 Dirac amosou que a existencia dun único monopolo magnético no Universo sería suficiente para explicar a cuantificación da carga eléctrica. Esta proposta recibiu moita atención pero ata a data non hai ningunha proba convincente da existencia de monopolos.
Paul Dirac compartiu en 1933 o Premio Nobel de Física con Erwin Schrödinger "polo descubrimento de novas teorías atómicas produtivas." Dirac obtivo a cátedra Lucasiana de matemáticas da Universidade de Cambridge onde exerceu como profesor de 1932 a 1969. Alí coñeceu e desposou en 1937 á filla de Eugene Wigner, Margit.
Dirac pasou os últimos anos da súa vida na Florida State University ("Universidade Estatal de Florida") en Tallahassee, Florida. Alí morreu o 20 de outubro de 1984, e en 1995 colocouse unha placa no seu honor na abadía de Westminster en Londres.
Carreira
Dirac estableceu a teoría máis xeral da mecánica cuántica e descubriu a ecuación relativista do electrón, que agora leva o seu nome. A notable noción dunha antipartícula para cada fermión - por exemplo, o positrón como antipartícula para o electrón - provén da súa ecuación. Foi o primeiro en desenvolver a teoría cuántica de campos, que base de todo o traballo teórico sobre partículas subatómicas ou "elementais" hoxe en día, traballo fundamental para a comprensión das forzas da natureza. Propuxo e investigou o concepto de monopolo magnético, un obxecto aínda non coñecido empiricamente, como un medio para dar unha maior simetría ás ecuacións do electromagnetismo de James Clerk Maxwell.
Gravidade
Cuantificou o campo gravitacional e desenvolveu unha teoría xeral das teorías cuánticas con restricións dinámicas, que constitúen a base das teorías de gauge e as teorías de supercordas actuais. A influencia e importancia do seu traballo aumentaron co tempo e os físicos utilizan cada día os conceptos e ecuacións que desenvolveu.
Teoría cuántica
O primeiro paso de Dirac cara a unha nova teoría cuántica foi a finais de setembro de 1925. Ralph Fowler, o seu supervisor de investigación, recibiu unha copia a proba dun traballo exploratorio de Werner Heisenberg no marco da antiga teoría cuántica de Bohr e Sommerfeld. Heisenberg inclinouse fortemente a favor do principio de correspondencia de Bohr, pero cambiou as ecuacións para que participasen cantidades directamente observables, levando á formulación matricial da mecánica cuántica. Fowler enviou o documento de Heisenberg a Dirac, que estaba de vacacións en Bristol, pedíndolle que examinase o artigo con atención.
A Dirac chamoulle a atención unha misteriosa relación matemática, a primeira vista inintelixible, á que Heisenberg chegara. Varias semanas máis tarde, de volta en Cambridge, Dirac repentinamente recoñeceu que esta forma matemática tiña a mesma estrutura que os corchetes de Poisson que se producen na dinámica clásica do movemento das partículas. A partir desta idea, desenvolveu unha teoría cuántica que se baseaba en variables dinámicas non commutables. Isto levouno a unha formulación xeral máis profunda e significativa da mecánica cuántica. A formulación de Dirac permitiulle obter as regras de cuantización dun xeito novedoso e máis iluminador. Por este traballo, publicado en 1926, Dirac recibiu un doctorado en Cambridge. Este traballo constituíu a base da estatística de Fermi-Dirac que se aplica a sistemas que consta de moitas partículas idénticas de spin 1/2 (isto é, que obedecen ao principio de exclusión de Pauli), por exemplo electróns en sólidos e líquidos, e sobre todo para o campo de condución en semicondutores.
Dirac non era famoso por problemas de interpretación da teoría cuántica. De feito, nun artigo publicado nun libro na súa hora, escribiu: "A interpretación da mecánica cuántica foi cuestionada por moitos autores, e non quero discutilo aquí.autoría de moitos mecánicos interpretou a interpretación da mecánica cuántica e non quero discutir aquí. Quero tratar cousas máis fundamentais."
A ecuación de Dirac
En 1928, baseándose en matrices de spin de 2 × 2 que pretendeu ter descuberto de xeito independente do traballo de Wolfgang Pauli en sistemas de espín non relativistas (Dirac díxolle a Abraham Pais: "Eu creo que teño estas [matrices] de xeito independente de Pauli e posiblemente Pauli as teña de xeito independente de min"), propuxo a ecuación de Dirac como unha ecuación relativista de movemento para a función de onda do electrón. Este traballo levou a Dirac a predicir a existencia do positrón, a antipartícula do electrón, que interpretou en termos do que se chamou o mar de Dirac. O positrón foi observado por Carl Anderson en 1932. A ecuación de Dirac tamén contribuíu a explicar a orixe do spin cuántico como fenómeno relativista.
A necesidade de crear e destruír fermións (ó cabo, materia) na teoría do decaemento beta de Enrico Fermi en 1934 levou a unha reinterpretación da ecuación de Dirac como unha ecuación de campo "clásica" para calquera partícula puntual de spin  ħ / 2, suxeito a condicións de cuantización que implican anti-conmutadores. Así reinterpretada en 1934 por Werner Heisenberg como unha ecuación de campo (cuántica) que describe con precisión todas as partículas de materia elemental - hoxe quarks e leptóns - esta ecuación de campo de Dirac é tan fundamental para a física teórica como as ecuacións de campo Maxwell, Yang-Mills e Einstein. Dirac é considerado o fundador da electrodinámica cuántica, sendo o primeiro en usar ese termo. Tamén introduciu a idea de polarización do baleiro a principios dos anos trinta. Este traballo foi fundamental para o desenvolvemento da mecánica cuántica pola seguinte xeración de teóricos, en particular Schwinger, Feynman, Shin'ichirō Tomonaga e Dyson na súa formulación da electrodinámica cuántica.
Os Principios da mecánica cuántica de Dirac, publicado en 1930, é un hito na historia da ciencia. Tornouse rapidamente un dos libros de texto estándar sobre o tema e aínda se usa hoxe. Nese libro, Dirac incorporou o traballo anterior de Werner Heisenberg sobre mecánica matricial e de Erwin Schrödinger sobre mecánica de ondas nun só formalismo matemático que asocia cantidades mensurabeis ​​a operadores que actúan no espazo de vectores de Hilbert que describen o estado dun sistema físico. O libro tamén introduciu a función delta. Seguindo o seu artigo de 1939, tamén incluíu a notación bra-ket na terceira edición do seu libro, contribuíndo así ao seu uso universal hoxe en día.
Monopolos magnéticos
No 1931, Dirac propuxo que a existencia dun único monopolo magnético no universo abondaría para explicar a cuantificación da carga eléctrica. Nos anos 1975, 1982, e 2009,  resultados experimentais desoncertantes suxeriron a posible detección de monopolosmagnéticos, mais a día de hoxe non hai evidencia da súa existencia. (ver tamén Monopolo magnético).
Cadeira Lucasiana
Dirac foi o profesor de Matemáticas Lucasiano en Cambridge de 1932 a 1969. En 1937, propuxo un modelo cosmolóxico especulativo baseado na hipótese de grandes números. Durante a segunda guerra mundial, realizou importantes investigacións teóricas e experimentais sobre enriquecemento de uranio mediante centrífuga de gas.
A electrodinámica cuántica de Dirac (QED) fixo predicións que eran, máis que nunca, infinitas e, polo tanto, inaceptables. Desenrolouse unha solución temporal coñecida como renormalización, pero Dirac nunca a aceptou. "Debo dicir que estou moi insatisfeito coa situación", dixo en 1975, "porque esta chamada 'boa teoría' implica descoidar os infinitos que aparecen nas súas ecuacións, descoidalos de forma arbitraria. Isto non é Matemática sensible: a matemática sensible implica desprezar unha cantidade cando é pequena, non esquecela só porque é infinitamente grande e non a queres!" . O seu rexeitamento a aceptar a renormalización deu como resultado que o seu traballo sobre o tema se movese cada vez máis fóra da corrente principal de pensamento.
Con todo, a partir das súas notas xa rexeitadas, logrou traballar para poñer electrodinámica cuántica sobre "fundamentos lóxicos" baseados no formalismo hamiltoniano que formulou. Atopou unha forma bastante novedosa de derivar o momento magnético anómalo chamado "termo de Schwinger" e tamén o desprazamento Lamb, de novo en 1963, utilizando a imaxe de Heisenberg e sen usar o método de unión empregado por Weisskopf e French e polos dous pioneiros da QED moderna, Schwinger e Feynman, dous anos antes de que o quipo Tomonaga-Schwinger-Feynman recibira o premio Nobel de Física pola QED.
Weisskopf e French (FW) foron os primeiros en obter o resultado correcto para o desprazamento Lamb e o momento magnético anómalo do electrón. Ao comezo os resultados de FW non estaban de acordo cos resultados incorrectos pero independentes de Feynman e Schwinger. As conferencias de 1963-1964 sobre a teoría de campo cuántico na Universidade de Yeshiva foron publicadas en 1966 na Escola de Ciencias de Belfer, número de serie de monografías, 3. Tras mudarse a Florida para estar preto da súa filla máis vella, Mary, Dirac pasou os seus últimos catorce anos (de investigación en física e vida) na Universidade de Miami en Coral Gables, Florida e Florida State University en Tallahassee, Florida.
Na década de 1950 na súa busca por unha mellor QED, Paul Dirac desenvolveu a teoría hamiltoniana das beiras a partir das conferencias que pronunciou no Congreso Internacional de Matemáticas do Canadá en 1949. Dirac tamén resolveu o problema de poñer a ecuación Schwinger-Tomonaga na representación de Schrödinger e deu expresións explícitas para o campo meson escalar (pión spin cero ou meson pseudoscalar), o campo meson vector (mesón ρ spin un), e o campo electromagnético (bosón sen masa de spin un, fotón).
O Hamiltoniano de sistemas restrinxidos é unha das moitas obras mestras de Dirac. É unha poderosa generalización da teoría hamiltoniana que permanece válida para o espazo-tempo curvo. As ecuacións para o hamiltoniano implican só seis grados de liberdade descritos por g_{rs},p^{rs} por cada punto da superficie do que se considera o estado. O g_{m0} (m = 0, 1, 2, 3) aparece na teoría só a través das variables g^{r0},  como coeficientes arbitrarios nas ecuacións do movemento.
Hai catro restricións ou ecuacións débiles para cada punto da superficie x^0 = constant. Tres deles H_r forman o cadrivector densidade na superficie. O cuarto H_L é unha densidade escalar tridimensional na superficie HL ≈ 0; Hr ≈ 0 (r = 1, 2, 3)
A finais dos anos cincuenta, aplicou os métodos Hamiltonianos que desenvolvería para formular a relatividade xeral de Einstein de dita forma e levar a unha conclusión técnica o problema da gravitación cuántica e tamén o achegaría ao resto da física segundo Salam e DeWitt. En 1959 tamén publicou unha conferencia sobre "Enerxía do campo gravitacional" na Reunión de Nova York da Sociedade Americana de Física publicada máis tarde en 1959 Phys Rev Lett 2, 368. En 1964 publicou as súas Lectures on Quantum Mechanics que trata sobre dinámicas restrinxidas de sistemas dinámicos non lineais, incluíndo a cuantificación do espazo-tempo curvo. Tamén publicou un artigo titulado "Cuantización do campo gravitacional" no Simposio de Física Contemporánea de 1967 ICTP / IAEA Trieste.
Cátedra na Universidade Estatal de Florida
De setembro de 1970 a xaneiro de 1971, Dirac foi profesor visitante na Florida State University en Tallahassee. Durante ese tempo ofrecéuselle unha posición permanente, o que aceptou, converténdose en profesor titular en 1972. Dato contemporáneos da época describírono como feliz, agás que aparentemente atopou a calor do verán opresivo e gustoulle escapar a Cambridge.
Camiñaba máis de quilómetro e medio para traballar todos os días e adoitaba nadar nun dos dous lagos próximos (Silver Lake e Lost Lake), e tamén era máis sociable do que fora en Cambridge, onde traballaba principalmente no fogar á parte de dando clases e seminarios; Na FSU adoitou o comer o xantar cos seus colegas antes de tomar unha sesta.
Dirac publicou máis de 60 artigos nestes últimos doce anos da súa vida, incluíndo un breve libro sobre a relatividade xeral. O seu último traballo (1984), titulado "As insuficiencias da teoría do campo cuántico", contén o seu xuízo final sobre a teoría do campo cuántico:
"'Estas regras de renormalización dan sorprendentemente, un excesivamente bo acordo cos experimentos. A maioría dos físicos din que estas regras de traballo son, polo tanto, correctas. Creo que non é unha razón adecuada. Só porque os resultados coinciden coa observación non proba que unha teoría é correcta'."
O artigo remata con estas palabras:
"'Pasei moitos anos buscando un hamiltoniano para traer a teoría e aínda non o atopei. Continuarei traballando nel mentres o poida e outras persoas, espero, seguirán nesa liña'."
Estudantes
Entre os moitos discípulos que tivo estiveron Homi J. Bhabha, Fred Hoyle e John Polkinghorne, quen recalcou que Dirac "foi preguntado unha vez sobre as súas crenzas básicas. En resposta, camiñou á pizarra e escribiu que as leis da natureza deben ser expresadas en ecuacións onitas."
Ideoloxía
Dirac era un ateo recoñecido. Tras falar con Dirac, Pauli dixo nas súas crónicas: "Se entendo correctamente a Dirac, el di: non hai Deus, e Dirac é o seu profeta".
Dirac era coñecido entre os seus colegas pola súa natureza precisa e taciturna. Cando Niels Bohr se queixaba de que non sabía como acabar unha determinada frase nun artigo científico, Dirac replicoulle: "A min ensináronme na escola que nunca se debe empezar unha frase sen saber o final da mesma". Cando visitou a URSS, foi invitado a dar unha conferencia de filosofía da física. El simplemente púxose de pé e escribiu no taboleiro: "As leis físicas deben ter a simplicidade e beleza das matemáticas".
Cando nunha ocasión preguntáronlle sobre poesía, contestou: "en ciencia un intenta dicir á xente, nun xeito en que todos o poidan entender, algo que nunca ninguén soubo antes. A poesía é exactamente o contrario".
Dirac era tamén recoñecido pola súa modestia. Chamou á ecuación da evolución temporal dun operador mecánicocuántico, "a ecuación de movemento de Heisenberg", cando foi el o primeiro en escribila. Para referirse á estatística de Fermi-Dirac, sempre insistiu en dicir estatística de Fermi.
Ascanio Condivi
miniatura|220px|dereita|Portada de Vita di Michelagnolo Buonarroti, escrito por Ascanio Condivi. Ascanio Condivi, nado en Ripatransone no ano 1525 e finado o 10 de decembro de 1574, foi un pintor e escritor italiano do Cinquecento.
É lembrado por ter sido un dos primeiros biógrafos de Michelangelo, de quen foi discípulo en Roma, e a súa biografía, Vita di Michelagnolo Buonarroti, de 1553, aínda hoxe é considerada unha das mellores fontes para o coñecemento da vida do artista. Despois da publicación do traballo, volveu para a súa vila natal, casou e dedicouse á pintura sacra.
1576
Outros
Historia ano a ano
Joseph Grafton Milne
Traxectoria
Milne foi o terceiro dos cinco fillos do comerciante de fíos William Milne, e a súa muller, Ellen Smith.
Logo de cursar a educación secundaria na Manchester Grammar School, comezou a súa formación universitaria en Estudos Clásicos no Corpus Christy College, da Universidade de Oxford, onde se introduciu na arqueoloxía clásica da man de Percy Gardner. Logo da súa graduación, acadou unha bolsa de investigación que lle posibilitou visitar Grecia nos anos 1890 e 1891, e alí traballou baixo a dirección de W. Loring nas escavacións do sitio arqueolóxico de Megalopolis.
Ao seu regreso a Inglaterra estableceuse en Londres e exerceu como profesor de ensinanza secundaria na Mill Hill School, ata 1893, cando ingresou no Departamento de Educación, no que se mantivo ata a súa xubilación en 1926. Con todo, nos anos seguintes seguiu visitando con frecuencia a área mediterránea: o propio 1893 viaxou a Montenegro e no inverno de 1895-1896 participou nas súas primeiras investigacións en Exipto, a onde regresou en varias ocasións. O interese de Milne por Exipto centrouse no seu período greco-romano.
Nas súas viaxes foi tomando coñecemento das emisións monetarias gregas na Asia Menor e nas illas, e progresivamente foi desviando o foco das súas investigacións desde Exipto ata a Antiga Grecia, sinaladamente nas súas emisións monetarias.
Logo do seu retiro en 1926 trasladouse a Oxford, onde tivo coñecemento do establecemento, catro anos antes, da Heberden Coin Room no Museo Ashmolean, que albergaba a colección numismática da universidade. Durante as dúas décadas seguintes, Milne estivo vinculado a este gabinete numismático, primeiro como colaborador, a partir de 1931 como conservador de moedas e ata 1938 tamén como profesor de numismática. Co seu traballo contribuíu á mellora da colección e tamén integrou nela a súa propia colección particular, moi rica en pezas cuñadas nas cidades da Asia Menor e en Alexandría (destas últimas publicou un catálogo en 1933).
Durante esta última etapa en Oxford, Milne exerceu tamén como bibliotecario na universidade entre 1933 e 1946, e durante a segunda guerra mundial colaborou estreitamente coa Cruz Vermella.
Século -XVI
século XVII adC < século XVI adC > século XV adC
Joseph Grafton Milne
Traxectoria
No ámbito familiar, Joseph Grafton Milne casou en 1896 con Harriet Priestley, a quen coñecera xa na súa época de estudante.
Século -XVI
O século XVI antes de nosa era comezou o 1 de xaneiro do ano 1600 a.C. e terminou o 31 de decembro de 1501 a.C.
Acontecementos
thumb|200px| O [[Disco celeste de Nebra (Alemaña).]]
Guerra anglo-española
A expresión Guerra anglo-española pode referirse a algún dos diversos enfrontamentos armados que, ao longo da historia, España mantivo cos países antecesores do Reino Unido: o Reino de Inglaterra, a Commonwealth (1649–1660), o Reino de Gran Bretaña (1707–1800) ou o Reino Unido da Gran Bretaña e Irlanda (1801–1927):
San Lourenzo, A Pena, Cenlle
Conserva a súa igrexa de fábrica románica, moi reformada, polo que só quedan vestixos da antiga fábrica.
El Eco de Bergantiños
El Eco de Bergantiños foi un periódico editado en Carballo en 1909.
Historia e características
Apareceu o 10 de febreiro de 1909. Fundado e dirixido por Gervasio Varela Varela. Periódico decenal (aparecía os días 10, 20 e 30 de cada mes), editábase na propia imprenta do director. Eduardo S. Serrano era o director literario e principal redactor (asinando moitas veces con pseudónimos) e entre os seus colaboradores figuraron Guillermo Díaz e Hernán Sáez (que tamén asinaron con pseudónimos). Publicaba crónicas ou novas de carácter xeral e tiña seccións de agricultura, traballos en torno á historia de Carballo e á súa comarca e "Album poético" ou "Hojarasca" de poesía. Cesou a súa publicación co número 16, o 20 de xullo dese mesmo ano.
Lei de Instauración
A Lei de Instauración (en inglés, Act of Settlement), é unha lei inglesa promulgada polo Parlamento de Westminster en 1701, que garante a sucesión á coroa de Inglaterra aos membros da familia protestante da Casa de Hannóver que estivo ligada aos Estuardo por unha filla de Xacobe I. Esta disposición buscaba a exclusión do trono dun rei favorable ao catolicismo e cortar as pretensións de Xacobe Francisco Estuardo, católico, ao que Luís XIV recoñeceu rei de Inglaterra en 1701, co nome de Xacobe III.
Senra
Co termo Senra podémonos referir a:
Lei de Instauración
Cando a raíña Ana Estuardo, a última dos Estuardo protestante, morreu sen fillos, Xurxo, Elector de Hannóver, converteuse en rei de Gran Bretaña e de Irlanda co nome de Xurxo I en 1714 en virtude dos termos da Lei de Instauración.
Hoxe en día, esta Lei é o principal texto lexislativo do Parlamento que regula a sucesión ao trono británico, así como doutros países da Commonwealth, ben porque se remiten ao mesmo, ben porque incorporan parte del á constitución dese país en particular. Como tal, a Acta continúa sendo parte importante do Reino Unido e doutros países da Commonwealth. A lei foi aprobada polo Parlamento de Inglaterra e máis tarde estendeuse a Escocia polos termos da Lei de Unión (1707).
Ligazóns externas
Texto da Lei na súa forma e lingua orixinal
Dr. Jekyll e Mr. Hyde
Dr. Jekyll e Mr. Hyde é unha novela escrita en lingua inglesa por Robert Louis Stevenson co título orixinal de Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde, publicada por vez primeira en 1886. Foi traducido ao galego por Sara Ruiz Salgado e Xosé Ramón Díaz Fontao, sendo publicado por Edicións Xerais en marzo de 1986.
A obra fala dun avogado, Gabriel John Utterson, que investiga a estraña relación entre o seu vello amigo, o doutor Henry Jekyll, e o misántropo Edward Hyde. O libro é coñecido por ser unha representación vívida dun trastorno psiquiátrico que fai que unha mesma persoa teña dúas ou máis identidades ou personalidades con características opostas entre si, o que se coñece en psiquiatría como trastorno disociativo da identidade.
A obra foi vendida inicialmente en edición rústica por un xilin no Reino Unido e por un dólar nos Estados Unidos. Logo dunha crítica favorable en The Times o 25 de xaneiro de 1886, nos seis meses seguintes chegaron a venderse até 40.000 copias. Cara a 1901 estimouse que se venderan xa máis de 250.000 copias. Foi un dos libros máis vendidos de Stevenson. As adaptacións teatrais comezaron en Boston e Londres un ano despois da súa publicación, e deu pé tamén a numerosas adaptacións cinematográficas.
Argumento
dereita|miniatura|200px|Portada de [[Classic Comics.]]
A trama está ambientada en Londres a finais do século XIX. O señor Utterson, un prestixioso avogado, escoitou unha historia dun amigo seu, o señor Enfield, que esperta a súa curiosidade. Así, Utterson comeza unha investigación para descubrir a verdadeira identidade de Mr. Hyde, un home que se presenta moi unido a outro vello amigo, o doutor Jekyll.