cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hafnarfjörður
Historia
Despois da segunda guerra mundial arrastreiros máis modernos e numerosos barcos con motor foron engadidos á frota. O primeiro arrastreiro de popa na cidade apareceu en 1973. Hoxe en día Hafnarfjörður é un dos maiores centros pesqueiros do país e o primeiro mercado grosista de peixe de Islandia. Ao longo do tempo a dinámica economía local de Hafnarfjörður estivo fortemente vencellada á pesca, aínda que o transporte de mercadorías chegou a ser recentemente a maior actividade portuaria. Actualmente a cidade é o segundo porto de Islandia en importancia de importacións e exportacións.
Cultura
Hafnarfjörður está considerada a capital do rock and roll en Islandia (se ben anteriormente era considerada Keflavík), e nela teñen orixe grupos coma Botnleðja, Jet Black Joe, HAM, Sign, Úlpa, Lada Sport e Jakobínarína.
Días Brillantes
Cada ano en maio ten lugar o festival do Días Brillantes. Os actos inclúen curtametraxes e concertos e normalmente conclúen cun día en homenaxe aos mariñeiros islandeses.
Festival viquingo
No solsticio de verán ten lugar un festival viquingo, iniciado polo pub-restaurante Fjörukráin,no que entusiastas da cultura viquinga de todo o mundo fan reconstrucións da vestimenta viquinga, artesanía, loitas con espadas etc.
Elfos
Hafnarfjörður é coñecida por ser un dos máis populares lugares de residencia de elfos en Islandia. A cidade está construída sobre lava e rodeada de grandes montículos, que se cre que son as casas destes seres mitolóxicos. A cultura popular di que é moi difícil e practicamente imposible destruír estas casas. Hai a posibilidade de facer excursións polos arredores de Hafnarfjörður para visitar as casas máis populares dos elfos, e aínda que a crenza nos elfos diminuíu nos últimos tempos seguen a ser moi populares entre os islandeses e os turistas.
Deportes
O equipo de fútbol local o FH Hafnarfjörður gañou a Liga de primeira división islandesa tres temporadas consecutivas (2004-2005-2006-2008).
O club de balonmán Haukar Hafnarfjörður gañou a Liga Islandesa de Balonmán no 2007/08 e xoga a Champions League da EHF na temporada 2008/09.
Red Auerbach
Arnold Jacob "Red" Auerbach, nado o 20 de setembro de 1917 en Brooklyn, Nova York e finado o 28 de outubro de 2006 en Washington, D.C., foi un prestixioso e influente adestrador de baloncesto dos Washington Capitols, Tri-Cities Blackhawks e Boston Celtics. Tras a súa retirada dos bancos, traballou como presidente e executivo dos Celtics até a súa morte.
Como adestrador, gañou 938 partidos (marca á súa retirada) e 9 campionatos da NBA, dous menos que Phil Jackson. Como "manager xeral" e presidente dos Celtics, gañou sete títulos máis, para un total de 16 en 29 anos, sendo unha das personalidades máis exitosas na historia do deporte norteamericano profesional.
Máis aló dos títulos, Auerbach é lembrado como un pioneiro do baloncesto moderno, redefinindo este deporte como un deporte dominado polo xogo en equipo e a boa defensa máis que polo traballo individual, ademais de introducir o contraataque como unha potente arma ofensiva. Adestrou a moitos xogadores que posteriormente ingresarían no Basketball Hall of Fame, pero, máis importante, Auerbach foi vital na derriba das barreiras raciais na NBA. Fixo historia ao seleccionar no Draft ao primeiro xogador afroamericano da NBA, Chuck Cooper, en 1950, e 14 anos máis tarde introduciu o primeiro quinteto totalmente negro da historia. Auerbach fixo popular a súa costume de fumarse puros da vitoria cando pensaba que o partido estaba decidido, un hábito que se fixo de culto en Boston.
Polos seus logros, Auerbach recibiu multitude de honras. En 1967, o Adestrador do Ano da NBA, premio que gañou en 1965, foi nomeado como "Trofeo Red Auerbach", e dous anos máis tarde foi incluído no Basketball Hall of Fame. En 1981 foi elixido Executivo do Ano, ademais de ser elixido posteriormente un dos "dez mellores adestradores da historia da NBA" e en 1985 ser retirada a camiseta dos Celtics co dorsal 2 na súa honra.
Primeiros anos
Arnold Jacob Auerbach naceu en Brooklyn, Nova York. Hyman Auerbach, o seu pai, era un xudeu ruso inmigrante de Minsk, mentres que a súa nai Marie naceu en Estados Unidos. O pequeno Arnold pasou a súa infancia en Williamsburgh, Brooklyn, xogando ao baloncesto. Debido ao seu cabelo rubio e ao seu ardente carácter, Arnold gañouse o alcume de "Red". No medio da Gran Depresión, Auerbach xogou ao baloncesto en PS 122 e no Eastern District High School, pero pola súa escasa altura e a asma que padecía, nunca chegou a ser un exitoso baloncestista. O seu único logro foi ser incluído no segundo mellor equipo de Brooklyn polo World-Telegram no seu ano sénior. Tras graduarse en 1935, Auerbach planeou converterse en adestrador de baloncesto, e tras varios rexeitamentos polos seus baixos resultados académicos, Bill Reinhart do George Washington College (agora Universidade George Washington) aceptou a Auerbach dentro do seu programa de baloncesto en Washington, D.C.. Auerbach converteuse nun destacado xogador e graduouse cun mestrado en Artes en 1941. Naqueles anos foi cando comprendeu a importancia do contraataque como potente xogada ofensiva.
Inicios como adestrador (1941-50)
En 1941, Auerbach iniciouse como adestrador no St. Albans School e en Roosevelt High School. Dous anos máis tarde, uniuse á Armada dos Estados Unidos para o tres seguintes anos, onde dirixiu o equipo de baloncesto da Armada en Norfolk. Posteriormente adestrou durante dous anos a un equipo de baloncesto formado por xogadores de Washington Redskins de fútbol americano. Este equipo xogaba na Uline Area, un pavillón propiedade do millonario de Washington Mike Uline, e cando este creou o seu propio equipo Auerbach solicitoulle o posto de adestrador para Washington Capitols da recentemente fundada Basketball Association of America (BAA), a liga predecesora da NBA.
Na Tempada 1946-47 da BAA, Auerbach liderou a uns ofensivos Capitols, contando coa estrela Bones McKinney e varios xogadores procedentes da Armada. O equipo logrou un balance de 49 vitorias e 11 derrotas, incluíndo unha racha de 17 partidos consecutivos vencidos, marca da liga até 1969. En playoffs, con todo, caeron eliminados en seis partidos ante Chicago Stags. Ao ano seguinte, os Capitols cultivaron un 28-20, pero foron apeados de novo en playoffs polos Stags. Na tempada 1948-49, os Capitols gañaron os primeiros 15 partidos (marca da liga aínda vixente), finalizando a campaña cun positivo 38-22. O equipo chegou ás Finais, caendo contra uns Minneapolis Lakers liderados polo pivote George Mikan. Na seguinte tempada, as ligas rivais BAA e NBL uníronse para formar a NBA, polo que Auerbach sentía que debía reconstruír o seu equipo. Con todo, o propietario Uline declinou as súas proposicións e Auerbach deixou o equipo.
Red Auerbach recibiu unha estraña oferta para converterse en adestrador asistente en Duke. Aínda que nominalmente o seu posto sería ese, a realidade era que o adestrador principal, Gerry Gerard, estaba enfermo de cancro e sabían que tería que ser substituído repentinamente en breve prazo. Red Auerbach aceptou o posto, pero pronto sentiu moi incómodo xa que practicamente a súa misión consistía en esperar ata que o adestrador titular empeorase da súa enfermidade. Foi entón cando Ben Kerner, propietario de Tri-Cities Blackhawks, interesouse polos seus servizos. Co consentimento do propietario para reconstruír o equipo, Auerbach asinou e nun prazo de seis semanas intercambiou a unha ducia de xogadores, dando unha cara completamente nova ao persoal. A pesar da renovación, os Blackhawks finalizaron a tempada regular cun balance de 28-29, sendo esta a única campaña con balance negativo na carreira de Red. Cando Kerner traspasou a John Mahnken, un anoxado Auerbach dimitiu de novo, xa que Red rexeitara o traspaso e o propietario actuara ás súas costas.
Comezos (1950-56)
Antes da tempada 1950-51, Auerbach fichou por Boston Celtics. O propietario Walter Brown estaba desesperado debido aos problemas deportivos e financeiros polos que pasaba a franquía, polo que atopou no novo pero á vez experimentado Auerbach a solución aos seus problemas. No Draft de 1950, Red realizou varios movementos. Primeiro, non seleccionou ao base Bob Cousy, futuro Hall of Fame, enfurecendo á afección de Boston. Argumentou que o espectacular base era demasiado "cabeza tola" como para formar parte do seu equipo. Segundo, seleccionou ao afroamericano Chuck Cooper, converténdose no primeiro xogador negro en ser drafteado por un equipo da NBA. Con iso, Red derrubou a barreira racial no baloncesto profesional.
Aquel ano, o estandarte dos Celtics era o pivote Ed Macauley, ademais do vello coñecido McKinney e a inverosímil incorporación de Cousy. O base rexeitou xogar co equipo que lle seleccionou no Draft (ironicamente, o ex-equipo de Auerbach, os Blackhawks), e debido a que o seu seguinte equipo (os Stags) cortoulle ao pouco tempo de ser fichado, finalmente terminou nos Celtics. Coas tácticas de Auerbach enfocadas no contraataque, os de Boston conseguiron un balance de 39-30, pero caeron nos playoffs ante New York Knicks. Con todo, a relación entre Cousy e o adestrador mellorou cando este viu que o "Houdini of the Hardwood", como cariñosamente era coñecido, converteuse no primeiro gran base da NBA.
Na tempada 1951-52, Auerbach seleccionou a Bill Sharman, futuro Hall of Fame. Co anotador Macauley, o espectacular asistente Cousy e o novo prodixio Sharman, Auerbach formou a base dos míticos Celtics. Outros notables xogadores que se incorporaron este ano foron Frank Ramsey e Jim Loscutoff. Nos seguintes anos até 1956, os Celtics chegaron sempre a playoffs, pero non lograron o título. O balance en postempada dos Celtics dende 1951 até 1956 foi de 10-17. Como Cosuy dixo: "Estamos cansados ao final e non temos o balón". A pesar do gran talento ofensivo do equipo, a falta dunha forte defensa impedía ao equipo optar ao campionato, polo que Auerbach buscou un home alto que puidese rebotear con facilidade, iniciar contraataques e solucionar partidos.
A dinastía (1956-67)
Previo ao Draft de 1956, Red xa puxera os seus ollos sobre o defensivo e á vez reboteador pivote Bill Russell, ao que conseguiu vía traspaso o mesmo día do Draft, enviando a Macauley e ao rookie Cliff Fagan a St. Louis Hawks, equipo que seleccionou a Russell. No devandito día, Auerbach seleccionou a Tom Heinsohn e K.C. Jones, outros dous futuros membros do Hall of Fame. Auerbach fixo fincapé na defensa por encima das accións individuais e o xogo ofensivo, decisión que posteriormente lle daría os seus froitos. Liderados polo incondicional Russell, os Celtics obrigaban aos rivais a forzar lanzamentos polo que as súas porcentaxes sempre eran baixos, recollendo Russell os tiros errados, pasando o balón a Cousy ou iniciando el mesmo o contraataque, proporcionando fáciles balóns aos seus compañeiros para finalizar cun mate ou bandexa. Esta xogada foi repetida en incontables ocasións polos Celtics de Auerbach. Frank Ramsey e John Havlicek tamén achegaban, converténdose este último nun dos mellores sexto home da historia da NBA, un rol co que máis tarde Don Nelson tería semellante éxito. Desde 1956 até 1966, os Celtics gañaron nove campionatos en dez anos, incluíndo oito deles de maneira consecutiva (maior refacho na historia do deporte norteamericano). En seis daquelas Finais derrotaron a Los Angeles Lakers liderados polos membros do Hall of Fame Elgin Baylor e Jerry West.
Debido á énfase que Auerbach facía sobre a defensa e o traballo en equipo, os seus persoais nunca tiveron un anotador puro; na tempada 1960-61 por exemplo, os Celtics tiveron seis xogadores entre os 15 e 21 puntos de media por partido, pero ningún aparecía entre os dez primeiros anotadores da liga. Auerbach tamén derrubou as barreiras raciais en 1964, pondo en liza ao primeiro quinteto formado integramente por xogadores afroamericanos, sendo Russell, Willie Naulls, Tom Sanders, Sam Jones e K. C. Jones. Pero Auerbach chegaría máis lonxe na tempada 1966-67, cando cedeu o posto de adestrador a Russell tras gañar nove aneis en 11 anos. Red tamén fixo famosa o seu costume de fumarse un puro da vitoria cando pensaba que o encontro estaba decidido, un hábito que se fixo de culto en Boston. Ademais, debido ao seu carácter feroz e a súa reputación de competidor, a miúdo entraba en altercados verbais cos árbitros, recibindo máis multas e sendo máis veces expulsado do partido que calquera outro adestrador na historia da liga.
En xeral, Auerbach adestrou a nove cadro campións, dirixindo e facendo de mentor de catro xogadores, Russell, Sharman, Heinsohn e K.C. Jones, que gañarían sete campionatos adicionais como adestradores (dous para Russell, Heinsohn e Jones, todos eles cos Celtics, e un para Sharman cos Lakers). Nove xogadores aos que Auerbach adestrou posteriormente ingresaron no Basketball Hall of Fame; Ramsey, Cousy, Sharman, Heinsohn, Russell, K. C. Jones, Havlicek, Sam Jones e Bailey Howell. A pesar de que Don Nelson só foi adestrado por Red no seu último ano, a súa influencia é profunda; Nelson máis tarde uniríase a Red como un dos "dez mellores adestradores da historia da NBA". Sharman converteuse nunha do tres acodes en ser incluído no Basketball Hall of Fame polos seus logros como xogador e adestrador.
Director Xeral (1967-1984)
Antes da tempada 1966-67, Auerbach anunciou a súa retirada dos bancos e nomeou a Russell o seu sucesor. Russell traballou como adestrador-xogador e converteuse no primeiro afroamericano en dirixir un equipo da NBA. Mentres o seu pupilo lideraba aos Celtics a dous aneis en 1968 e 1969, Auerbach estaba ocupado en rexuvenecer o persoal con astutas eleccións de draft, entre as que destacaron Dave Cowens (futuro Hall of Fame), Jo Jo White, Paul Westphal e Don Chaney. Co seu ex xogador Tom Heinsohn adestrando aos Celtics e liderado polo antigo sexto home John Havlicek, Boston gañou a División Atlántico desde 1972 até 1975 e o campionato da NBA en 1974 e 1976. Outras adquisicións notables por parte de Red foron o veterano pivote Paul Silas e a ex-estrela da ABA Charlie Scott.
En 1980, Red fixo outro gran movemento. Convenceu a Golden State Warriors a traspasarlle a súa terceira elección de draft e ao pivote Robert Parish a cambio do número un do draft, Joe Barry Carroll, quen non tería unha carreira demasiado notable. Na terceira posición, Auerbach seleccionou ao xogador máis talentoso do draft, Kevin McHale, outro futuro Hall of Fame. O trío formado por Parish-McHale-Bird converteuse nun dos máis exitosos da historia da liga. Outros xogadores valiosos aínda que de rol máis secundario eran M.L. Carr, o veterano base Nate Archibald, Gerald Henderson, e máis tarde Dennis Johnson e Danny Ainge, quen xunto co trío formaron o famoso quinteto dos Celtics dos 80. O adestrador Bill Fitch liderou aos renovados Celtics ao título en 1981, e foi outro pupilo de Auerbach, K.C. Jones, quen continuou co legado e levou ao equipo a outro campionato en 1984.
Presidente e vicepresidente (1984-2006)
En 1984, Auerbach deixou de traballar como "general manager" e converteuse no presidente e posteriormente en vicepresidente da franquía. O anel gañado polos Celtics en 1986 significaba o décimo sexto na carreira de Auerbach, un feito a día de hoxe inigualable na NBA. Con todo, nos próximos anos, a traxedia chegou aos Celtics. Sentindo que Bird necesitaba sangue novo, Red traspasou a Henderson pola elección número 2 do Draft de 1986, escollendo con ela á estrela universitaria Len Bias. Pero xustamente dous días despois, Bias morreu por mor dunha sobredose de cocaína. Varios anos despois, en 1993, o aleiro dos Celtics Reggie Lewis faleceu de súpeto mentres adestraba. A súa camiseta co dorsal 35 foi retirada na súa honra.
Nunha entrevista, Auerbach confesou que a principios dos 90 perdeu o interese en dirixir un equipo a alto nivel, polo que prefería quedar nun segundo plano e centrarse nos seus pasatempos favoritos, o raquetbol e fumar os seus puros. Con todo, continuaría como presidente dos Celtics até 1997, cando se converteu no vicepresidente da franquía até 2001, ano no que regresaría á presidencia até o día da súa morte, aínda que nos seus últimos anos a súa fraxilidade e debilidade fosen visibles.
Vida privada
200px|miniatura|dereita|Auerbach en 2006. Auerbach era fillo de Marie Auerbach e Hyman Auerbach, inmigrante ruso xudeu. Nativo de Brooklyn, tiña catro irmáns, un deles Zang Auerbach (catro anos menor que Red), un respectado debuxante e retratista do xornal Washington Star. Auerbach casou con Dorothy Lewis na primavera de 1941, coa que tivo dúas fillas, Nancy e Rancy. Auerbach foi popular polo seu amor aos puros. Cando pensaba que o partido estaba decidido, prendía o chamado "cigarro da vitoria", chegando a denegar algúns restaurantes de Boston o fumar "puros ou pipa excepto para Red Auerbach". Tamén era un gran apaixonado da comida chinesa. Nunha entrevista pouco antes da súa morte, Auerbach explicaba que a chinesa era a comida máis nutritiva dende os anos 50, xa que os equipos da NBA estaban constantemente viaxando e tiñan un calendario moi apertado, polo que encher o estómago de comida non chinesa significaba perder tempo e arriscarse a sufrir mareos na viaxe. Co paso dos anos, o seu amor por este tipo de cociña fíxolle ser co-propietario dun restaurante chinés en Boston.
A pesar do seu forte carácter, Auerbach foi moi popular entre os seus xogadores. Lembrou que no seu setenta e cinco aniversarios, 45 dos seus ex xogadores felicitáronlle, mentres que cando cumpriu os 80, Wilt Chamberlain, perenne vítima da dinastía dos Celtics dos 60, acordouse del, algo que Auerbach soubo apreciar. Nunha entrevista a ESPN, Auerbach dixo que o mellor equipo de todos os tempos na súa opinión estaría formado por Bill Russell (quen para el era o mellor xogador da historia dos Celtics), Bob Pettit, Elgin Baylor, Oscar Robertson e Jerry West, con John Havlicek como sexto home. Con respecto aos mellores baloncestistas da historia, Auerbach citou a Russell, Larry Bird, Magic Johnson, Kareem Abdul-Jabbar, Michael Jordan e Robertson.
Morte
O 28 de outubro de 2006, Red Auerbach morreu dun ataque ao corazón. O comisionado da liga David Stern dixo, tras coñecer a súa morte, que "o seu baleiro nunca se encherá", e ex xogadores como Bill Russell, K.C. Jones, John Havlicek e Larry Bird, así como contemporáneos como Jerry West, Pat Riley e Wayne Embry, proclamaron de maneira universal a Red como unha das mellores personalidades da historia da NBA. Auerbach deixou dúas fillas, Nancy e Randy, e foi enterrado no King David Memorial Gardens/National Memorial Park en Falls Church, Virxinia, o 31 de outubro de 2006.
Durante a tempada 2006-07, Red apareceu postumamente nunha serie de anuncios da NBA. O equipo da MLB Boston Red Sox homenaxeou a Auerbach nun partido o 20 de abril de 2007 ante New York Yankees, vestindo camisetas verdes e colgando réplicas de pancartas de campionatos dos Celtics no Fenway Park. Boston gañou 7-6. Antes do partido ante Washington Wizards que abría a tempada 2006-07, a súa firma foi oficialmente gravada na pista, preto do banco local, sendo nomeada a cancha como "Red Auerbach Parquet Floor". Á cerimonia acudiu a súa filla Randy e algunhas das lendas dos Celtics.
Legado
esquerda|210px|miniatura|En [[1985, Boston Celtics retirou o dorsal 2 na honra a Red Auerbach.]] Algúns dos logros cultivados por Auerbach durante a súa carreira de 20 anos como adestrador foron once títulos de División Leste (incluídos nove consecutivos desde 1957 até 1965), once aparicións nas Finais (incluídas dez consecutivas desde 1957 até 1966) e nove campionatos da NBA. Cun total de 16 aneis nun período de 29 anos (1957-1986), Auerbach é a personalidade máis exitosas da historia da NBA. Foi notable o seu traballo á hora de formar varias xeracións de persoais campioas nos Celtics, en especial a primeira dinastía da franquía con Russell liderando oito campionatos consecutivos (1959-1966). Como "general manager", creou dous novos e exitosos equipos, primeiro nos 70 con Dave Cowens á cabeza e posteriormente nos 80 con Larry Bird de líder.
Ademais de adestrador foi un gran mentor; varios xogadores dirixidos por Auerbach máis tarde convertéronse en adestradores de éxito. Russell gañou dous títulos como sucesor de Red, Tom Heinsohn gañou outros dous cos Celtics na década dos 70, K.C. Jones dous novos aneis nos 80 e Bill Sharman un cos Lakers en 1972. Ademais, foi un dos pioneiros en dar importancia ao rol do sexto home, sendo John Havlicek e Don Nelson os exemplos máis claros. Este último, aínda que non gañou nunca un anel, sería nomeado posteriormente un dos "dez mellores adestradores na historia da NBA". Na honra a Auerbach, en 1985 os Celtics retiraron o dorsal 2 co nome de "AUERBACH", expresando que é a segunda persoa máis importante na historia da franquía, por detrás do fundador Walter Brown, en cuxo honra esta retirado o dorsal 1 co nome de "BROWN".
Pioneiro do adestramento
Nos seus inicios como adestrador de baloncesto, Auerbach estaba convencido de que o contraataque, no que un equipo despraza rapidamente o balón cara ao campo contrario sen que ao rival lle dese tempo de organizar a defensa, era unha potente táctica ofensiva. Esta nova estratexia demostrou ser letal para os rivais. Ademais, Auerbach fixo énfase no traballo en equipo e non nas individualidades, dándolle os seus froitos en forma de campionatos. Tamén inventou o concepto de rol do xogador e o sexto home, declarando: "As honras individuais son agradables, pero non foi nunca o obxectivo de ningún xogador dos Celtics. De feito, gañamos sete aneis sen colocar a un só xogador entre o dez mellores anotadores do campionato. O noso orgullo nunca estivo nas estatísticas".
Auerbach tamén foi coñecido polas súas guerras psicolóxicas, a miúdo provocando a xogadores rivais ou árbitros con mala linguaxe. Debido ao seu forte carácter, foi expulsado e sancionado máis veces que ningún outro adestrador na historia da liga. Con respecto ao seu equipo, Red era máis suave. Earl Lloyd, o primeiro xogador afroamericano en xogar na NBA, dixo sobre el: "Red Auerbach convencía aos seus xogadores de que os amaba polo que todo o que eles facían era para compracerlle".
Libros escritos
Auerbach foi autor de sete libros. O primeiro, Basketball for the Player, the Fan and Coach, foi traducido a sete idiomas, e é o libro de baloncesto máis vendido de todos os tempos. O seu segundo libro, co-escrito con Paul Sann, foi titulado Winning the Hard Way. Tamén escribiu un par de libros con Joe Fitzgerald: Red Auerbach: An Autobiography e Rede Auerbach On and Off the Court. En outubro de 1991, lanzou M.B.A.: Management by Auerbach, co-escrito con Ken Dooley, e en 1991, Seeing Red con Dan Shaughnessy. En outubro de 2004 sacou o seu último libro, Let Me Tell You A Story, coa colaboración do xornalista deportivo John Feinstein.
Duki Dror
Zador "Duki" Dror (en דוקי (צדוק) דרור), nado en 1963 en Tel Aviv, é un director de cinema independente israelí.
Museo Provincial do Mar
Introdución
Pertencente á rede museística provincial que posúe a Deputación de Lugo, o Museo Provincial do Mar en San Cibrao foi xestándose de mans de Francisco Rivera Casás dende 1969 ata converterse nunha entidade pública no ano 1994. Dende os seus comezos reflectiu a historia e a vida mariñeira da costa lucense, amosando a súa riqueza biolóxica e etnográfica.
Historia
O edificio do Museo Provincial do Mar foi construído en 1931 como escola por encargo de José María Montenegro e da súa muller Manuela Goñi Maíste, emigrantes na Arxentina, de granito, cunha estrutura típica das escolas daquel tempo: unha á para rapaces e outra para rapazas.
En 1969, o mestre Francisco Moisés Rivera Casás e os seus alumnos, xunto coa mestra e as súas alumnas converteron as escolas nun museo no verán. Comezou así un traballo de compilación de obxectos ligados ao mar. A partir de 1994, o Museo Provincial do Mar estivo xestionado pola Asociación de Veciños Cruz da Venta. Nese ano, trasladouse ao museo a sección de náutica do Museo Provincial de Lugo. No 2004, por iniciativa e solicitude de Ramón Rivas o pleno do Concello de Cervo cedeu por 30 anos o edificio á Deputación de Lugo a cambio de que esta se encargue da súa xestión. O museo integrouse na Rede Museística Provincial de Lugo dende a creación efectiva desta no ano 2006, seguindo na súa dirección Encarna Lago. No ano 2009 levouse a cabo un novo proxecto.
Estrutura
En 2018 consta de catro seccións:
Outros
A entrada é gratuíta.
Teatro Colón
O nome de Teatro Colón pode referirse a:
Suga
Min Yoon-gi (en 민윤기), nado o 9 de marzo de 1993 e máis coñecido polos seus nomes artísticos Suga ou Agust D, é un rapeiro, compositor e produtor musical surcoreano. En 2013, debutou como membro do grupo de k-pop BTS, que pertence á compañía Big Hit Entertainment. En 2016, publicou o seu primeiro mixtape en solitario Agust D. De acordo coa Asociación de dereitos de autor de música coreana, Suga ten máis de 60 cancións atribuídas ó seu nome como compositor e produtor, incluída "Wine", de Suran, que lle deu o premio de Tendencia musical do ano nos premios Melon de 2017.
1993–2010: Primeiros anos
Min Yoongi naceu o 9 de marzo de 1993 en Daegu, Corea do Sur. O máis novo de dous irmáns, estudou na escola primaria Taejeon, na escola de educación media Gwaneum e no instituto de Secundaria Apgujeong. Comezou a interesarse no rap despois de escoitar "Reggae Muffin" de Stony Skunk, coidando que era moi diferente de todo o que escoitara anteriormente. Despois de escoitar a Epik High decidiu converterse en rapeiro.
Comezou a escribir letras e a aprender a traballar con MIDI cando tiña 13 anos. Con 17, traballaba a tempo parcial nun estudo de gravación. Dende entón comezou a compor e arranxar música, facer rap e a actuar. Antes de formar parte de Big Hit, deuse a coñecer como rapeiro no mundo underground baixo o nome de Gloss. Como parte da crew de hip-hop D-Town, en 2010 publicou a canción "518-062" en conmemoración da Revolta de Gwangju.
BTS
O seu nome artístico Suga (슈가) provén das primeiras sílabas do termo escolta (슈팅 가드), a posición que ocupaba cando xogaba ó baloncesto na súa época de estudante. Orixinalmente uniuse á comañía como produtor de música, Suga adestrou con Big Hit Entertainment durante tres anos cos membros J-Hope e RM, debutando como membro de BTS no M Countdown da Mnet coa canción "No More Dream" incluída no seu álbum debut 2 Cool 4 Skool. Suga produciu e escribiu as letras de varias cancións en tódolos álbums de BTS.
No ano 2018, foi galardoado coa Orde do Mérito Cultural Hwagwan de quinta clase polo Presidente de Corea do Sur a carón dos outros membros do grupo.
Traballo en solitario
En 2016, Suga adoptou o alcume Agust D, que vén das iniciais "DT", forma acurtada da súa cidade de nacemento "Daegu Town" (cidade de Daegu) e "Suga" escrito ó revés. O 15 de agosto publicou un mixtape de balde en SoundCloud co mesmo sobrenome. Renunciou a publicar o proxecto coma un álbum de estudio comercial, ó describilo como "sentirse atrapado nalgún tipo de marco". No álbum tratou temas tales como a súa loita coa depresión e coa fobia social. Fuse TV nomeouno un dos mellores vinte mixtapes de 2016.
En 2017 Suga compuxo a canción "Wine" para a cantante Suran con quen xa traballara anteriormente nunha canción do seu mixtape. A canción acadou o número dous na lista dixital de Gaon e gañou o premio á tendencia musical ("Hot Trend" do ano nos premios de música Melon o 2 de decembro de 2017.
Suga publicou de novo a seu mixtape en febreiro de 2018 en plataformas na rede para escoitar ou mercar de forma dixital. O éxito da publicación foi tal que acadou o número tres na lista de álbums do mundo da Billboard, o número cinco na lista de álbums Heatseekers e o número 74 na lista de mellores vendas de álbums. Tamén provocou que Agust D, o alias de Suga en solitario, acadara o número 46 na lista de artistas emerxentes da Billboard na semana do 3 de marzo.
National League Central
A National League Central ou Liga Nacional Central é unha das tres divisións da Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). Esta división foi creada en 1994 con dous equipos da National League West (os Cincinnati Reds e os Houston Astros) e tres da National League East (os Chicago Cubs, os Pittsburgh Pirates e os St. Louis Cardinals). No momento de creación da división, supoñíase que os Pirates permanecerían na NL East, mentres que os que serían trasladados eran os Atlanta Braves. Con todo, en vista a unha futura rivalidade que agardaban manter os Braves co novo equipo dos Florida Marlins, os de Atlanta pediron permanecer, sendo finalmente trasladados os de Pittsburgh. Desde aquela os Pirates teñen tentado en múltiples ocasións regresar á División Leste.
No ano 1998 a División Central converteuse na división con maior número de equipos das Grandes Ligas, pasando a ser seis equipos coa chegada dos Milwaukee Brewers desde a American League Central. Para igualar o número de equipos entre divisións, no ano 2013 os Houston Astros foron trasladados á American League West. Desde a creación da división o equipo dominador son os Cardinals, os cales gañaron once títulos da mesma. Por detrás están dos Cubs con seis e os Astros con catro. O único equipo que aínda non foi quen de gañar a división son os Pirates.
Campións
§ – Debido ao paro de xogadores iniciado o 12 de agosto, esta temporada non houbo ningún campión oficial. Antes do comezo da folga, os Cincinnati Reds eran os líderes da división. * – Os Houston Astros e os St. Louis Cardinals acabaron a temporada empatados no primeiro posto con balances de vitorias idénticos. No partido de desempate gañaron os Astros (9–7).
Equipos wild card
A "wild card" (equipos invitados a xogar os Playoffs sen seren campións de división) é outorgada ao mellor equipo da cada liga que non conseguiu ser campión dunha das tres divisións, permitíndolle disputar os playoffs. Desde a temporada 2012, cada liga posúe dous equipos wild-card. Os dous equipos xogan unha eliminatoria a partido único para determinar quen se enfrontará ao cabeza de serie das Series Divisionais da Liga Nacional.
* – Derrotaron aos San Francisco Giants nunha eliminatoria a partido único para determinar ao equipo wild card (5-3).
Títulos por equipo
† non pertence á división desde 2013
Os Blancos, Os Blancos
San Breixo dos Blancos é unha parroquia do concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 220 habitantes (112 homes e 108 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 36 habitantes en relación ao ano 2000.
Dani Güiza
Daniel González Güiza, nado en Xerez da Fronteira (Cádiz) o 17 de agosto de 1980, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu actual club é o Atlético Sanluqueño, da Primeira División RFEF.
Inicios
A tempada 1999–00 foi cedido ao Dos Hermanas CF, tamén na categoría de bronce, onde empezou a despuntar como goleador. A metade da tempada o Real Club Deportivo Mallorca fíxose cos seus servizos por 117 millóns de pesetas, un desembolso considerable para un xogador aínda en idade xuvenil.
Primeira división
Aínda que a súa fichaxe foi para reforzar ao filial dos baleares, esa mesma campaña chegou a debutar co primeiro equipo na máxima categoría. Foi nun encontro contra o RCD Espanyol, o 2 de abril de 2000, con só 19 anos.
A pesar dos seus prometedores inicios, nas dúas seguintes tempadas só disputou seis partidos co primeiro equipo, nos que marcou un gol. O seu baixo rendemento, acusando a súa atarefada vida extradeportiva, fixo que o club optase por cedelo a tempada 2002–03. Lucas Alcaraz, que fora o seu técnico en Dos Hermanas, abriulle as portas do Recreativo de Huelva, que acababa de ascender a Primeira División. En Huelva só disputou 4 partidos, nos que non anotou ningún gol, e terminou a tempada no filial do FC Barcelona, en Segunda B.
Rexurdir
O verán de 2003, coa súa carreira en claro declive a pesar dos seus 23 anos, foi traspasado ao CF Ciudad de Murcia, que ese ano debutaba en Segunda División. No club murciano recuperou o instinto goleador (16 tantos no seu primeiro ano e 20 no segundo). Uns rexistros que lle permitiron volver á máxima categoría, tras enrolarse á filas do Getafe CF.
Na súa primeira campaña no club madrileño logrou nove tantos en 32 partidos, que permitiu aos azulones manter a categoría sen apuros. Na súa segunda tempada logrou mellorar os seus números na liga, con once tantos, pero o seu papel máis destacado foi na Copa. Seus foron dous dos catro goles cos que o Getafe remontou un 5-2 do FC Barcelona, clasificándose para a final copeira por primeira vez na súa historia, un éxito sen precedentes para o modesto club madrileño. Güiza foi titular na final, que o seu equipo acabou perdendo ante o Sevilla FC.
Explosión
O verán de 2007, tras rexeitar ofertas do Deportivo da Coruña e o Kazan ruso, finalmente foi traspasado ao RCD Mallorca. No seu regreso ao conxunto balear protagonizou a mellor campaña da súa carreira, sendo o máximo goleador da liga española con 27 dianas, batendo a marca anotadora dun xogador mallorquinista nunha tempada. O rexistro, ademais, permitiulle gañar a Bota de Prata como segundo mellor goleador das ligas europeas. Mercé a esta gran tempada, en novembro de 2007 debutou coa selección española e foi convocado para participar na Eurocopa 2008, onde marcou dous goles, un deles en semifinais. Recibiu o premio Cidade de Xerez á deportividade.
O 15 de xullo de 2008 firma por catro anos co Fenerbahçe SK a cambio de 15 millóns de euros, o que lle converte na fichaxe máis cara da historia do fútbol turco. No club de Istambul coincide con Luis Aragonés, que xa fora o seu técnico en Mallorca e coa selección.
Selección nacional
Foi internacional en vinte ocasións coa Selección de fútbol de España. Debutou o 21 de novembro de 2007, nun partido de clasificación para a Eurocopa 2008 ante Irlanda do Norte, disputado no Estadio de Gran Canaria, con resultado 1-0 a favor dos españois.
Defensor do pobo
O defensor do pobo, tamén coñecido polo termo sueco ombudsman, é o funcionario dun estado o dun goberno rexional encargado de representar os intereses dos cidadáns e de defendelos dos abusos que poidan cometer os poderes políticos do mesmo estado ou goberno.
Este cargo ten a súa orixe na constitución sueca de 1809 na que se creou a figura do Ombudsman ("representante") para solucionar os problemas dos abusos pola vía burocrática ou xudicial. Por ser o primeiro en moitos idiomas coñécese ao defensor do pobo co nome en sueco.
A súa eficacia é limitada xa que non pode sancionar as actuacións da administración ou as autoridades, e polo tanto ten un carácter máis político que xudicial. Nalguns países o defensor do pobo ten a potestade de presentar accións diante dun Tribunal Constitucional. Nalguns estados o defensor pode comezar procesos xudiciais.
Algúns exemplos de defensores do pobo son:
Dani Güiza
Selección nacional
Güiza foi convocado polo seleccionador Luis Aragonés para formar parte dos 23 xogadores que disputaron a Eurocopa 2008. Güiza xogou o terceiro partido da primeira fase completo, e participou nos partidos de cuartos de final, semifinal e final. En total estivo no terreo de xogo durante aproximadamente 175 minutos de competición. Meteu dous goles: un contra Grecia na primeira fase e outro contra Rusia na semifinal.
Plano orbital
miniatura|300x300px|Dos elementos orbitais, o plano orbital represéntase como P1. thumb|right|Tamén se pode ver un plano orbital en relación con [[Sección cónica|seccións cónicas, definíndose a traxectoria orbital como a intersección entre un plano en un cono. As órbitas parabólica (1) e hiperbóica (3) son órbitas de escape, mentres que as elíptica e circular (2) son cativas.]]
O plano orbital dun obxecto orbitando ao redor doutro é o plano xeométrico no cal está contida a órbita. Bastan tres puntos no espazo para definir o plano orbital: o centro do obxecto máis pesado, o centro do segundo obxecto (obxecto que orbita) e o centro deste último obxecto transcorrido un tempo.
Por definición, a inclinación dun planeta no sistema solar é o ángulo entre o seu plano orbital e o plano orbital da Terra, que define a eclíptica. Noutros casos, por exemplo unha lúa ou un satélite en órbita ao redor doutro planeta, é conveniente definir a inclinación da órbita do satélite como o ángulo entre o seu plano orbital e o ecuador do planeta.
Satélites artificiais
A ventá de lanzamento dun vehículo de lanzamento xeralmente está determinada polos momentos nos que o plano orbital obxectivo se cruza co sitio de lanzamento.
Julianne Moore
Julie Ann Smith, coñecida como Julianne Moore, nada en Fayetteville o 3 de decembro de 1960, é unha actriz e escritora estadounidense. Prolífica no cinema dende principios da década de 1990, é coñecida especialmente polos seus retratos de mulleres con problemas emocionais, tanto en filmes independentes como en blockbusters, e recibiu múltiples premios, incluído un Óscar á mellor actriz, un premio da BAFTA e dous Globos de Ouro. A revista Time nomeou a Moore unha das 100 persoas máis influentes do mundo en 2015.
Traxectoria
Filla de Peter Moore Smith, xuíz militar e coronel da Armada, e Ann, psiquiatra e traballadora social con ascendencia escocesa, ten dous irmáns máis novos, Peter Moore Smith e Valerie. A causa do traballo do seu pai, viviu na súa mocidade en máis de 33 sitios entre os Estados Unidos e Alemaña. Estivo casada tres veces; ten un fillo e unha filla do seu terceiro e último matrimonio co director Bart Freundlich, co que está casada desde 2003.
Na súa mocidade, estudou no Instituto Americano de Frankfurt e licenciouse en Belas Artes na Boston University.
Trasladouse a Nova York en 1983, onde traballou como camareira ata interpretar a Frannie e Sabrina Hughes na telenovela As the World Turns, polo que foi galardoada co Emmy.
Empezou no cine nos anos 90, sobre todo en papeis secundarios como o de The Hand That Rocks the Cradle (1992) ou O fuxitivo (1993). O seu papel en Short Cuts (1993) supúxolle moi boas críticas e un gran recoñecemento, e empezou a protagonizar filmes como Nine Months (1995), The Lost World: Jurassic Park (1997) ou a independente Safe (1995).
A partir de 1997 protagonizou varias películas polas que foi candidata aos Premios Oscar, como Boogie Nights (1997), The End of the Affair (1999), Far from Heaven (2002), The Hours (2002) e Still Alice, pola que finalmente recibiu o galardón.
Tamén protagonizou as películas Magnolia (1999) e Hannibal (2001).
Acrotomofilia
Acrotomofilia (do akron grego, "extremidade", tomein, "cortar", e philein, "querer") é unha parafilia que consiste no interese sexual polas persoas amputadas. É distinto a apotemnofilia, o interese sexual en ser un amputado.
Julianne Moore
Traxectoria
miniatura|dereita|Julianne Moore na estrea de [[Savage Grace, abril de 2008.]]
Acrotomofilia
Características
O termo amelotatismo foi tamén utilizado para describir a acrotomofilia. John Money fixo uso dos termos autoapotemnofilia e aloapotemnofilia para describir o interese erótico por querer ser ou parecer un amputado contra o feito de querer un amputado como parella. Con todo, estes termos non volverían ser empregados a partir de 1977.
Julianne Moore
Outras aparicións
O 1 de decembro de 2005, presentou o concerto na entrega do Premio Nobel da Paz en Oslo, xunto a Salma Hayek.
Saint-Didier-d'Aussiat
Saint-Didier-d'Aussiat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Máquina comecartos
miniatura|dereita|220px|Máquina comecartos. Unha máquina comecartos ou simplemente un comecartos é un aparello automático concibido para ofrecer xogos de aposta sen a intervención dun empregado. Estes dispositivos poden ser mecánicos, electrónicos ou dixitais. O xogo consiste en introducir unha moeda coa esperanza de que saia unha combinación gañadora e obter un premio en metálico que proporciona a propia máquina.
Tipos de comecartos e formas de xogar
As máquinas comecartos poden ser de dous tipos:
Existen distintas apostas nunha máquina. Tamén se pode xogar a sinxelo, dobre, triplo, quíntuplo. Canto máis alta sexa a aposta, os premios tamén aumentan. Existen tamén comecartos progresivos. Os comecartos progresivos ofrecen un gran potencial de gañar interesantes botes. Cada vez que alguén xoga un xogo de comecartos progresivo, engádese cada vez máis diñeiro ao bote e por iso se lle chama “progresivo”. Actualmente estanse impoñendo as máquinas dixitais, que substitúen aos tradicionais rodetes. Hai tamén máquinas mixtas, nas que se combinan rodetes no xogo inferior e un sistema dixital no superior.
Competencia
Competencia pode referirse a:
Gang of Four (grupo musical)
Gang of Four foi unha banda inglesa de post-punk procedente de Leeds, no norte de Inglaterra. A formación orixinal estaba composta polo vocalista Jon King, o guitarrista Andy Gill, o baixista Dave Allen e o batería Hugo Burnham. A banda estivo activa dende 1977 ata 1983 e reuniuse dúas veces nos anos 90 con King e Gill. No 2004 a formación orixinal volvería a tocar, pero no 2006 Allen foi substituído no baixo por Thomas McNeice e Burnham na batería por Mark Heaney.
A banda toca unha mestura de punk rock, funk e dub reggae, facendo énfase nos problemas sociais e políticos. Gang of Four é amplamente considerada unha das principais bandas do movemento post-punk de finais dos 70 e principios dos 80. Nos seus álbums Songs of the Free e Hard suavizaron algunhas das súas cualidades máis discordantes, e aproximáronse cara o dance-punk e a música disco. O seu disco de estrea, Entertainment!, foi coocado no posto 490 da lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos" (na revisión da lista en 2012 pasaría ao posto 483), e foi listado por Pitchfork Media como o 8º mellor álbums dos 70. David Fricke, da Rolling Stone, describiu a Gang of Four como "probablemente a mellor banda con motivación política do rock & roll".
Influencia
Gang of Four foi unha grande influencia nun bo número de grupos de rock alternativo durante os anos 80 e 90, aínda que poucos dos seus seguidores adoptaron o seu punto de vista artístico ou político. O líder de R.E.M. Michael Stipe citou a Gang of Four como unha das súas principais influencias; Flea dos Red Hot Chili Peppers afirmou que Gang of Four foi a principal guía nos primeiros tempos da súa banda (Andy Gill de feito produciu o álbum de estrea dos Chili Peppers). Kurt Cobain dixo que Nirvana comezou como "unha estafa de Gang of Four".
José Pascual López Cortón
José Pascual López Cortón, nado en Cedeira en 1817 e finado na Coruña o 15 de xaneiro de 1878, foi un comerciante, escritor e mecenas galego.
Traxectoria
A pedimento de Benito Vicetto, organizou os primeiros xogos florais de Galicia, o 2 de xullo de 1861 na Coruña, e encargou a Antonio de la Iglesia a elaboración do Álbum de la Caridad, que recolleu os traballos deses xogos así como outros doutros autores galegos do momento e seis composicións do propio López Cortón. Os beneficios da venda dos exemplares desta publicación destináronse ao hospicio provincial, por mediación da súa presidenta, Juana de Vega.
López Cortón foi un dos primeiros promotores da Institución Libre de Enseñanza en Galicia.
Tivo tes fillos: Carmen (que casaría en 1893 con Manuel Bartolomé Cossío), Luisa (que sería nai de Xoán Vicente Viqueira) e José (enxeñeiro). page=3|miniatura|A la señorita doña María de Jesús Natividad Blume y Othon ([[pdf).]]
Saint-Didier-de-Formans
Saint-Didier-de-Formans é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Choucela, Leroño, Rois
Choucela é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Covas, Os Blancos
Santiago de Covas é unha parroquia do concello ourensán dos Blancos na comarca da Limia. No ano 2007 tiña 58 habitantes (26 homes e 32 mulleres), 12 menos ca en 2000. Ten unha única entidade de poboación.
Presidente de Eslovenia
miniatura|dereita|100px|Brasón de Eslovenia. O presidente de Eslovenia é o xefe de Estado de Eslovenia.
É elixido pola poboación para un mandato de 5 anos. As primeiras eleccións presidenciais foron o 1992.
Lista
Esta é a lista dos presidentes de Eslovenia despois de 1991.
Baleiro
miniatura|300px|Bomba de baleiro En física clásica, o concepto de baleiro aplícase nun espazo sen aire ou outros fluídos e, en xeral, que carece de calquera tipo de materia, pero no cal se poden propagar os campos. Aínda así, en física relativista e en física cuántica, o concepto de baleiro non se corresponde co nada.
Na práctica, o "baleiro absoluto", a carencia total de materia, é imposible conseguir de maneira estrita. Os físicos discuten a miúdo os resultados de experimentos ideais en condicións de baleiro absoluto, pero utilizan o termo de "baleiro parcial" cando se refiren ás condicións reais que poden ser logradas nos laboratorios ou coas diferentes máquinas que permiten conseguir o baleiro. Tamén se utiliza o termo latino in vacuo para describir un obxecto que está no baleiro.
A cualidade do baleiro dependerá de canto se achega a un "baleiro absoluto"; nun "baleiro parcial", as poucas partículas que restan exercen unha determinada presión sobre as paredes do recipiente que as comprenden, por iso o baleiro parcial exprésase en unidades de presión e a miúdo compárase coa presión atmosférica normal (a presión que exerce a atmosfera a nivel do mar). A presión é unha maneira de medir en que grao se conseguiu crear o baleiro nun recipiente, é unha medida da cualidade do baleiro logrado. A unidade de presión do sistema internacional é o pascal (Pa), pero ás veces tamén pode ser expresada como porcentaxes da presión atmosférica en bares ou atm (atmosferas). Por exemplo, unha aspiradora produce suficiente succión como para reducir a presión de aire ao redor do 20%. Pero pódense lograr mellores cualidades de baleiro; así, fálase de baleiro elevado e de ultrabaleiro (UHV, das siglas inglesas de Ultra high vacuum); as cámaras de ultrabaleiro, habituais en química, física e enxeñaría, operan por baixo dunha bilionèsima (10−12) da presión atmosférica, e poden chegar a aproximadamente 100 partículas/cm3. O espazo exterior é un baleiro de máis cualidade aínda; equivale a uns poucos átomos de hidróxeno por metro cúbico de media. Con todo, mesmo se todos os átomos e partículas puidesen ser sacados dun volume determinado, deixaría de ser "baleiro" debido ás fluctuacións do baleiro debidas ás partículas virtuais, á enerxía escura e a outros fenómenos da física cuántica.
O baleiro foi un tema frecuente da filosofía desde a antiga Grecia, pero non foi estudado empiricamente ata o século XVII. Evangelista Torricelli creou o baleiro nun laboratorio por primeira vez en 1643; a partir das súas teorías sobre a presión atmosférica, desenvolvéronse algunhas técnicas experimentais. O baleiro volveuse unha valiosa ferramenta industrial durante o século XX coa introdución da lámpada incandescente, a válvula de baleiro, o tubo de raios catódicos da televisión e unha variada gama de tecnoloxía que utilizaba o baleiro. O desenvolvemento recente dos voos espaciais tripulados espertou interese sobre o impacto do baleiro sobre a saúde humana e sobre a vida en xeral.