cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pinto (peixe)
Pesca
É un peixe común pero tímido, polo que é difícil de pescar. A súa carne é de forte sabor e medianamente boa, e utilízase xeralmente para preparar sopa de peixe.
En Galicia
A primeira cita desta especie en Galicia foi efectuada por Fernando de Buen en 1935, no seu traballo "Fauna ictiológica. Catálogo de los peces ibéricos de la planicie continental, aguas dulces, pelágicos y de los abistmos próximos. II parte". ''Not. y Res. Inst. Esp. Ocean.'' 82: 89-148.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) non hai ameazas importantes coñecidas para esta especie o que, unido a que está moi estendida no Atlántico nordeste, fai que o seu status se cualifique como LC (pouco preocupante).
Ef
Ef é unha banda sueca de post-rock procedente de Gotemburgo e fomada no ano 2003. O grupo está composto por Tomas Torsson (guitarrra e voces), Daniel Juline (guitarra e teclados), Niklas Åström (batería), Erik Jardestig (guitarra) e Emanuel Olsson -(baixo). Ata a data teñen editados catro álbums de estudio.
Vocativo
Chámase vocativo a un caso gramatical que nas linguas flexivas é utilizado en substantivos, adxectivos e pronomes para indicar que a palabra realiza unha función apelativa.
Cerquides, Lousame, Lousame
Cerquides é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 72 habitantes (31 homes e 41 mulleres).
Riocaldo, Illán, Begonte
Riocaldo é un lugar da parroquia de Illán no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Main Offender
"Main Offender" é un sinxelo da banda sueca The Hives, editado o 3 de setembro do 2001 e sacado do seu segundo álbum Veni Vidi Vicious. O tema tamén aparece no recompilatorio da banda Your New Favourite Band. A canción é esencialmente unha nova versión do tema "Have Love, Will Travel" de The Sonics. Nicholaus Arson afirma que é unha das súas preferidas. O riff de guitarra ten certa semellanza co do seu anterior sinxelo "Hate To Say I Told You So".
A canción aparece tamén nun anuncio da marca de lencería Agent Provocateur, no cal aparece Kylie Minogue montando un touro mecánico en roupa interior, con "Main Offender" soando de fondo.
O tema está dispoñible como canción xogable no videoxogo musical Rock Band, e foi tocada en directo polos empregados de Harmonix Music Systems mentres presentaban o xogo na convención E3 do ano 2007.
Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid
O Pazo de Deportes da Comunidade de Madrid (en castelán: Palacio de Deportes de la Comunidad de Madrid), oficialmente coñecido por motivos de patrocinio como WiZink Center, é un pavillón polideportivo cuberto da Cidade de Madrid, España. Ten capacidade para 15.000 espectadores en partidos de baloncesto e de 14.000 para balonmán.
Historia
O antigo edificio, construído en 1960, foi destruído por un incendio en 2001. Os arquitectos Enrique Hermoso e Paloma Huidobro proxectaron un novo pavillón estilo High-Tech que foi construído no mesmo lugar entre 2002 e 2005.
O pavillón acolleu dous eventos de grande importancia de baloncesto dende a súa reapertura, o Eurobasket 2007 e a final da Euroliga do ano seguinte. Tamén acolleu a Copa do Rei de baloncesto de 2006.
Canosa, Abade, Moeche
Canosa é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Aspasia
Aspasia de Mileto (en grego; Ἀσπασία), nada cara ao 470 a.C. e finada cara ao 400 a.C.,, mestra de retórica e logógrafa, tivo grande influencia na vida cultural e política na Atenas do Século de Pericles. Filla de Axíoco, foi unha muller famosa tamén porque estivo unida ao político ateniense Pericles desde aproximadamente os 450 - 445 a.C. até a morte deste no 429 a.C.
Sábese pouco da súa vida. Pasou a maior parte da súa vida adulta en Atenas e puido ter influído tanto a Pericles como a outros políticos atenienses. É mencionada nos escritos de Platón, Aristófanes, Xenofonte e outros autores da época. Plutarco refírese a ela na súa biografía de Pericles.
Os escritores antigos tamén recollen nos seus escritos que Aspasia podería dirixir un bordel e chámana hetera (unha cortesá da Grecia antiga), aínda que estes relatos foron postos en dúbida polos estudosos modernos, baseándose en que moitos dos autores eran escritores satíricos cuxa principal finalidade era difamar a Pericles. Algúns investigadores cuestionan a idea de que fose unha hetera, e suxeriron que podería estar casada con Pericles. Aspasia tiña un fillo de Pericles, Pericles o Novo, que máis tarde se convertería en xeneral na academia militar ateniense e que foi executado tras a batalla de Arginusas.
Crese que Aspasia, á morte de Pericles, foi amante de Lisicles, outro político ateniense.
Traxectoria
thumb|Aspasia de Mileto ([[460 a. C.|470 a. C.– 400) a.C, oradora e logógrafa grega.]] Aspasia naceu na colonia grega de Mileto, trasladouse a Atenas, onde se converteu nunha hetera e amante de Pericles, co que tivo un fillo. Na súa casa xuntábanse os filósofos e escritores máis célebres da época, entre eles Sócrates. Logo da morte de Pericles en 429 a.C., Aspasia casou con Lisides, con quen tivo outro fillo.
Orixe e primeiros anos
Descoñécense tanto a data do seu nacemento como a da súa morte, aínda que parece verosímil que nacese cara a 475 a. C. se aceptamos como certo que tivo un fillo con Lisicles, o seu segundo marido, chamado Poristes en 428 - 427 a. C. Por outra parte, de terse en conta que as fontes que informan deste segundo matrimonio corresponden a poetas cómicos, talvez se trate dunha broma, xa que este nome significa «provedor de recursos». De non ser así, o seu nacemento podería ser anterior a esa data e, polo tanto, a diferenza de idade con Pericles sería menor.
Aspasia naceu na cidade xonia de Mileto (actual Aydın, Turquía). Sábese moi pouco da súa familia, agás que o nome do seu pai era Axíoco. É evidente que pertenceu a unha familia adiñeirada, pola excelente educación que recibiu. Algunhas fontes antigas afirman que o seu pai era un prisioneiro de guerra de Caria que acabou convertido en escravo, se ben estes feitos normalmente son tomados como falsos.
Decoñécese a razón que a levou a Atenas. O descubrimento dunha tumba do século IV a. C. cunha inscrición que menciona o nome de Axíoco e de Aspasia levou o historiador Peter K. Bicknell a intentar realizar unha reconstrución do trasfondo familiar de Aspasia e das súas conexións con Atenas. A súa teoría conéctaa con Alcibíades II do demo (pobo) de Escambónidas, que foi condenado ao ostracismo pola Asemblea de Atenas no ano 460 a. C. e que podería ter permanecido en Mileto durante o seu exilio. Bicknell conxectura que, durante o seu exilio, Alcibíades foi a Mileto, onde contraeu matrimonio coa filla dun tal Axíoco, e que aquel puido volver a Atenas coa súa nova esposa e a súa irmá máis nova, Aspasia. Como apoio á súa teoría, Bicknell comenta que o primeiro fillo deste matrimonio recibiu o nome de Axíoco (tío do famoso Alcibíades) e o segundo o nome de Aspasios. Tamén mantén que Pericles coñeceu a Aspasia a través da súa conexión coa casa de Alcibíades.
En calquera caso, só se teñen noticias fidedignas da vida de Aspasia no período comprendido entre a súa unión con Pericles e a morte de Lisicles no 427 a.C., do que se deduce que a súa vida pública mantivo o seu interese só nos anos que durou a súa convivencia con estes dous homes poderosos, e que despois xa non conviviu con ningún outro home ilustre. Se pouco sabemos da súa vida anterior ao seu encontro e posterior unión con Pericles, menos sabemos aínda do que foi dela tras a morte do seu segundo marido.
Vida en Atenas
thumb|left|[[Jean-Léon Gérôme (1824–1904): Sócrates buscando a Alcibíades na casa de Aspasia, 1861.]] Hai hipóteses verosímiles que datan a chegada de Aspasia a Atenas ao redor de 450 a. C., data na que puido coñecer a Pericles. De acordo coas afirmacións (hoxe discutidas) dos escritores antigos, en Atenas, Aspasia converteuse nunha hetera e posibelmente chegou a dirixir un bordel. As heteras de Atenas eran cortesás e mulleres de compañía de clase alta que, ademais de ofrecer beleza exterior, diferenciábanse do resto de mulleres atenienses polo feito de que recibían unha boa educación (a miúdo tan alta como no caso de Aspasia). Ademais, tiñan independencia económica e pagaban impostos. Eran posibelmente o máis próximo a mulleres liberadas que había na sociedade ateniense e Aspasia, que se converteu nunha importante figura na súa sociedade, era probabelmente o exemplo máis obvio. Segundo Plutarco, Aspasia era comparábel á famosa Thargelia, outra hetera xónica da idade antiga. Sendo unha estranxeira e, se o que afirman os escritores antigos é certo, unha hetera, Aspasia estaba libre das restricións legais que tradicionalmente confinaban as mulleres casadas ao ámbito do fogar, e estaba por tanto capacitada para participar na vida pública da cidade (Véxase tamén As mulleres na Grecia antiga).
Aspasia converteuse na amante do político Pericles a comezos da década de 440 a. C., aínda que se o seu estado chegou a marital discútese. En calquera caso, cara ao ano 445 a. C. a súa unión co estratego ateniense xa debía ser sólida, tendo en conta que da súa relación naceu un fillo, así como o feito de que a milesia fose acusada de instigar o apoio de Atenas a Mileto no seu conflito con Samos en 440-439 a. C. a través da súa relación con Pericles. Isto último fai pensar que os inimigos de Pericles presupuñan unha forte influencia de Aspasia en asuntos de estado.
Aspasia a milesia encaixou perfectamente no círculo de amizades de Pericles (algúns sofistas, entre eles Anaxágoras). Tanto é así que «o mesmo Sócrates con suxeitos ben coñecidos frecuentou a súa casa, e varios dos que a trataron levaban mulleres a que a oísen».
Despois de se divorciar da súa primeira esposa (ao redor do ano 445 a. C.), Pericles comezou a vivir con Aspasia, aínda que o seu status marital está en discusión. O seu fillo, Pericles o novo, debeu nacer ao redor do ano 440 a. C. Aspasia, nesa época, debía ser moi nova, debido a que aproximadamente no ano 428 a. C. foi capaz de concibir outro fillo de Lisicles.
Ataques persoais e xudiciais
Pericles, Aspasia e os seus amigos non eran inmunes aos ataques, posto que a preeminencia na democracia ateniense non era equivalente á dun goberno absoluto. A súa relación con Pericles e a súa consecuente influencia política provocou moitas reaccións. Donald Kagan, historiador da Universidade de Yale, cre que Aspasia foi particularmente impopular nos anos posteriores á Guerra de Samos.
No ano 440 a. C., Samos estaba en guerra con Mileto pola cidade de Priene, unha antiga cidade de Xonia situada na aba do monte Mícala. Atopándose en desvantaxe, os milesios acudiron a Atenas e presentaron o seu caso á asemblea. Cando os atenienses ordenaron ás partes en disputa que finalizasen as hostilidades e que sometesen o caso á arbitraxe de Atenas, Samos negouse. En resposta, Pericles fixo promulgar un decreto polo cal se enviaba unha expedición a Samos.
A campaña resultou moi dura, e os atenienses sufriron duras perdas antes de que Samos fose finalmente derrotada. Segundo Plutarco, críase que Aspasia, que procedía de Mileto, fora responsábel da Guerra de Samos, e que Pericles tomara a decisión de atacar, influenciado ou aconsellado por ela.
Antes do estalido da Guerra do Peloponeso (431 a. C. - 404 a. C.), Pericles, algúns dos seus socios máis próximos e Aspasia víronse enfrontados a unha serie de ataques persoais e xudiciais incoados polos seus inimigos políticos. Aspasia, en particular, foi acusada de corromper as mulleres de Atenas para satisfacer as perversións de Pericles. Segundo Plutarco, foi levada a xuízo acusada de impiedade, co poeta cómico Hermipo como acusador.
Todas estas acusacións, probabelmente, non foron máis nada que demandas sen fundamento, mais a experiencia en si foi moi amarga para o líder ateniense. Aínda que Aspasia foi declarada inocente grazas a un raro estalido emocional de Pericles, o seu amigo Fidias foi condenado e morreu en prisión. Outro amigo seu, Anaxágoras, foi acusado pola Ekklesía (a Asemblea ateniense) polas súas crenzas relixiosas.
Segundo Kagan, é posíbel que o xuízo de Aspasia fosen invencións posteriores «nas cales as difamacións, sospeitas e bromas fosen convertidas nun litixio imaxinario». Anthony J. Podlecki, profesor da Universidade da Columbia Británica, argumenta que Plutarco ou a súa fonte puideron malinterpretar unha escena dalgunha comedia. Kagan argumenta que mesmo se cremos estas historias, Aspasia saíu indemne xa fose con ou sen a axuda de Pericles.
Aristófanes, na súa obra Os acarnienses, acusa a Aspasia de ser a causante da Guerra do Peloponeso. Para iso argumenta que o Decreto de Megara de Pericles, que excluía a cidade de Megara de todo comercio con Atenas ou os seus aliados, foi unha vinganza polo rapto de prostitutas da casa de Aspasia. Aristófanes retrata a Aspasia como responsábel, por motivos persoais, do estalido da guerra con Esparta, no que puidese ser un reflexo do recente episodio entre Mileto e Samos. Plutarco tamén nos informa dos comentarios doutros poetas cómicos como Eupolis ou Cratino. Segundo Podlecki, o tirano de Samos, Duris, puido impulsar esa imaxe de Aspasia como instigadora tanto da Guerra de Samos como da do Peloponeso.
Aspasia foi alcumada a «Nova Ónfale», « Deianira», «Hera», e «Helena». Ateneo recolleu máis ataques á relación entre Pericles e Aspasia e mesmo o propio fillo de Pericles, Jantipo, non tivo escrúpulos en atacar o seu pai con asuntos persoais para tratar con iso de favorecer a súa propia carreira política.
Últimos anos e morte
thumb|Busto de Pericles, [[Museo Altes, Berlín.]] No ano 429 a. C., durante a Praga de Atenas, Pericles foi testemuña da morte na epidemia dos seus dous fillos lexítimos nados da súa primeira esposa, Jantipo e Paralos, no prazo de catro días. Coa súa moral baixo mínimos, rompeu a chorar, e nin sequera a súa compañeira, Aspasia, puido consolalo.
Plutarco cita a Esquines socrático, que escribiu un diálogo hoxe perdido sobre Aspasia, para afirmar que tras a morte de Pericles, Aspasia viviu con Lisicles, un xeneral e líder democrático ateniense, con quen tivo outro fillo. Tamén afirma que ela foi quen conseguiu converter a Lisicles no primeiro home de Atenas. Lisicles morreu en combate en 428 a. C. A data que a maioría dos historiadores calculan como ano da súa morte (aproximadamente entre 401 e 400 a. C.) calcúlase partindo da base de que Aspasia morreu antes da execución de Sócrates en 399 a.C., cronoloxía que queda implícita na estrutura da obra Aspasia de Esquines.
Formación e capacidades retóricas
Ao parecer, nos círculos sociais da antiga Atenas, Aspasia facíase notar pola súa capacidade en retórica e pola súa brillante conversación, e non tanto como mero obxecto de beleza física. Segundo Plutarco, a súa casa converteuse nun centro intelectual de Atenas, e atraeu os máis prominentes escritores e pensadores, entre os que se incluía o filósofo Sócrates. O biógrafo escribe que, a pesar da súa vida inmoral, os homes atenienses achegábanse acompañados das súas mulleres para que a oísen conversar.
Hai diversas controversias no referente á formación de Aspasia como experta en retórica. Algúns pensan que adquiriu estes coñecementos en Mileto, dado que nas cidades xonias os nenos e as nenas convivían na escola pública e compartían a aprendizaxe en situación de igualdade. Tamén era normal entre as xónicas asistir aos círculos culturais e participar en asuntos políticos, o que entre os atenienses era totalmente impensábel, xa que o rol social das esposas estaba restrinxido ao ámbito doméstico. Outros, pola contra, opinan que a súa formación puido ter lugar en Atenas. Esta cidade era naqueles momentos un foco de atracción de sofistas e retóricos e ben puido a milesia adquirir estes coñecementos de mestres como Antifonte de Ramnunte.
Onde queira que adquirise esta formación, o que é innegábel é a súa condición de experta en retórica; tanto como logógrafa como no concernente á súa faceta pedagóxica. Pola súa extrema pericia nesta arte, pola súa capacidade para rodearse dos máis ilustres e recoñecidos intelectuais da súa época e por contribuír de forma activa ao florecemento da vida cultural en Atenas, conseguiu a admiración e o respecto de filósofos, artistas e ilustres demócratas. Mais tamén pola súa condición de estranxeira, pola súa suposta influencia sobre Pericles e por levar unha vida de muller libre e independente, impropia dunha esposa ateniense, foi atacada, ridiculizada e vilipendiada polos conservadores e polos cómicos, entre os que cabería destacar a Aristófanes na súa obra Os acarnienses e o poeta Hermipo que foi acusador no proceso seguido contra Aspasia por impiedade e nun segundo proceso no que tamén foi acusaba de proporcionarlle a Pericles mulleres libres na súa casa. Cóntase que Pericles suplicou derramando bágoas ante o tribunal para pedir a absolución de Aspasia.
90ª edición dos Óscar
A 90.ª entrega dos premios Óscar, que recoñeceu os filmes de 2017 tivo lugar o día 4 de marzo de 2018 no Dolby Theatre dos Ánxeles (Estados Unidos). Durante a cerimonia, a AMPAS presentou os premios en 24 categorías. A cerimonia, televisada nos Estados Unidos pola ABC, foi producida por Michael De Luca e Jennifer Todd e dirixida por Glenn Weiss. O cómico Jimmy Kimmel foi o mestre de cerimonias por segunda vez consecutiva.
Aspasia
Obras da Antigüidade
Aspasia aparece nas obras filosóficas de Platón, Xenofonte, Esquines socrático e Antístenes. Algúns estudosos argumentan que Platón se viu impresionado pola súa intelixencia e que baseou nela o personaxe Diotima da súa obra O Simposio, aínda que pola contra outros afirman que Diotima podería ser un personaxe histórico distinto que existiría na realidade. Segundo Charles Kahn, profesor de Filosofía na Universidade de Pensilvania, Diotima é en moitos aspectos a resposta de Platón á Aspasia de Esquines.
90ª edición dos Óscar
Gañadores e nomeados
dereita|miniatura|150px|[[Guillermo del Toro, mellor director e mellor filme.]] dereita|miniatura|150px|[[Gary Oldman, mellor actor.]] dereita|miniatura|150px|[[Frances McDormand, mellor actriz.]] dereita|miniatura|150px|[[Sam Rockwell, mellor actor secundario.]] dereita|miniatura|150px|[[Allison Janney, mellor actriz secundaria.]] dereita|miniatura|150px|[[Jordan Peele, mellor guión orixinal.]] dereita|miniatura|150px|[[James Ivory, mellor guión adaptado.]] dereita|miniatura|150px|[[Sebastián Lelio, mellor filme en lingua non inglesa.]] dereita|miniatura|150px|[[Darla K. Anderson, mellor filme de animación.]] dereita|miniatura|150px|[[Lee Unkrich, mellor filme de animación.]] dereita|miniatura|150px|[[Alexandre Desplat, mellor banda sonora.]] Os gañadores son os que aparecen en primeiro lugar e destacados en letra grosa.
Premios de Honra
A Academia tamén celebrou a sétima edición dos Premios Gobernadores o 11 de novembro de 2017, durante a cal foron presentados os Oscar de Honra.
Vioxo de Abaixo, Luaña, Brión
Vioxo de Abaixo é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 71 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 36 eran homes e 35 eran mulleres.
Aspasia
Obras da Antigüidade
Na súa obra Menexeno, Platón fai unha sátira da relación entre Aspasia e Pericles, e cita a Sócrates afirmando ironicamente que foi a mestra de moitos oradores. A intención de Sócrates é salpicar dalgunha forma a fama retórica de Pericles dicindo, tamén de forma irónica, que dado que o político ateniense foi educado por Aspasia, debería ser mellor en retórica que alguén educado por Antifonte. Tamén atribúe a autoría do famoso discurso fúnebre de Pericles á propia Aspasia, mentres que ataca os seus contemporáneos pola súa veneración a Pericles. Kahn mantén que Platón tomou de Esquines todas estas afirmacións.
A Aspasia de Platón e a Lisístrata de Aristófanes parecen ser dúas excepcións claras á regra xeral da incapacidade das mulleres como oradoras, aínda que estes dous personaxes ficticios tampouco nos din nada do status real das mulleres en Atenas. Sobre o particular, Martha L. Rose, profesora de Historia na Universidade do Estado de Truman, comentou que «só na comedia os cans litigan, os paxaros gobernan e as mulleres protestan».
Esquines socrático e Antístenes titularon cada un un diálogo socrático co nome de Aspasia, aínda que ningún chegou ata nós, salvo por algúns fragmentos. As nosas principais fontes para coñecer a obra de Esquines Socrático son Ateneo, Plutarco e Cicerón. No diálogo, Sócrates recomenda a Calias mandar o seu fillo Hipónico a recibir instrucións de Aspasia. Cando Calias se escandaliza ante a idea, Sócrates comenta que Aspasia influenciara favorabelmente a Pericles e, tras a súa morte, a Lisicles. Nunha sección do diálogo preservado en latín por Cicerón, Aspasia aparece como un «Sócrates feminino», aconsellando primeiro á esposa de Xenofonte e logo ao propio Xenofonte sobre a forma de adquirir a virtude a través do autocoñecemento (o Xenofonte en cuestión non é o famoso historiador, senón outro personaxe). Esquines mostra a Aspasia como unha profesora e inspiradora da excelencia, conectando estas virtudes co seu status de hetera. Segundo Kahn, todos e cada un dos episodios do Aspasia de Esquines son, non só ficticios, senón completamente incríbeis.
thumb|Pintura de [[Hector Leroux (1682–1740) que retrata a Pericles e Aspasia admirando a xigantesca estatua de Atenea, no estudio de Fidias.]]
En canto á obra Aspasia de Antístenes, só nos chegaron tres citas. O diálogo en si contén unha gran cantidade de difamacións sobre o personaxe, á vez que anécdotas referidas á biografía de Pericles. Parece ser que este autor non só atacou a Aspasia, senón a toda a familia de Pericles, incluíndo os seus fillos. O filósofo opinaba que o gran político elixiu unha vida de pracer sobre unha virtuosa e, por tanto, Aspasia é presentada como a personificación dunha vida de indulxencia sexual.
Literatura moderna
thumb|left|Autorretrato de [[Marie Bouliard, retratada como Aspasia, 1794.]]
Aspasia aparece en diversas obras significativas da literatura moderna. A súa historia de amor con Pericles inspirou a varios dos máis famosos novelistas e poetas dos últimos séculos. En particular, inspirou os autores do romanticismo do século XIX e aos autores de novelas históricas do século XX.
En 1835, Lydia Child, a abolicionista, novelista e xornalista, publicou Philothea, unha novela romántica situada na época de Pericles e Aspasia. Este libro está considerado como unha das obras máis elaboradas e de maior éxito da autora debido a que os personaxes principais, especialmente Aspasia, están retratados con gran beleza e delicadeza.
En 1836, Walter Savage Landor, poeta e escritor de nacionalidade inglesa, publicou a súa obra Pericles and Aspasia, un dos seus libros máis famosos. Pericles and Aspasia é unha descrición da Atenas do período clásico a través dunha serie de cartas imaxinarias que conteñen numerosos poemas. As cartas con frecuencia apártanse dos feitos históricos, aínda que tentan capturar o espírito do Século de Pericles. Robert Hamerling, pola súa banda, é outro novelista e poeta que se inspirou na personalidade de Aspasia para escribir a súa novela Aspasia, un libro sobre a moral e os costumes da Era de Pericles e un traballo de interese histórico e cultural.
Giacomo Leopardi, un poeta italiano influenciado polo romanticismo, publicou unha serie de cinco poemas coñecidos como o círculo de Aspasia que foron inspirados pola súa dolorosa experiencia de amor desesperado e non correspondido por unha muller chamada Fanny Targioni Tozzetti. Leopardi chamou a esta persoa Aspasia, tomando o nome da parella de Pericles.
En 1918, o novelista e dramaturgo George Cram Cook produciu a súa primeira obra de teatro completa, titulada The Athenian Women (As mulleres atenienses), na que relataba unha historia na que o personaxe de Aspasia dirixía unha folga en favor da paz. Cook combinou unha temática pacifista coa localización na Antiga Grecia.
A escritora norteamericana Gertrude Atherton, en The Immortal Marriage (1927) tamén tratou a historia de Pericles e Aspasia e ilustrou o período da Guerra de Samos, a Guerra do Peloponeso e a Praga de Atenas. Pola súa banda, xa en 1974, Taylor Caldwell publicou Glory and the Lightning, unha novela que retrataba a relación histórica entre estes dous personaxes.
A escritora mexicana de literatura xuvenil María García Esperón abordou a infancia e mocidade de Aspasia até o seu encontro con Pericles na novela Atenas sempre (Enlace Editorial, Bogotá, 2015).
O dramaturgo galego Millán Picouto, na traxedia en cinco actos e en verso Péricles e Aspasia, inserida na súa obra completa "O macrocosmos" (Linteo, 2021), tratou a vida e o amor de Aspasia e Pericles desde o comezo da Guerra do Peloponeso ata a morte de Pericles.
Fama e valoracións do personaxe
O nome de Aspasia está vinculado estreitamente á fama e a gloria de Pericles. Plutarco acepta que Aspasia foi unha figura significativa, tanto política como intelectualmente, e expresa a súa admiración por unha muller que foi capaz de «dirixir ao seu antollo aos principais homes do estado e ofrecíalles aos filósofos a ocasión de discutir con ela en termos exaltados e durante moito tempo». O biógrafo dixo que Aspasia tivo tal renome que mesmo Ciro o Novo, o príncipe persa, que foi á guerra contra o seu irmán, Artaxerxes II de Persia, deu o seu nome a unha das súas concubinas, que anteriormente se chamaba Milto. Cando Ciro morreu en batalla, a muller foi levada cativa ante o rei, e adquiriu unha grande influencia sobre este. Luciano de Samósata, pola súa banda, outorga a Aspasia os epítetos de «modelo de sabedoría», «a admirada do admirábel Olímpico» e enxalza «a súa sabedoría política e a súa visión, a súa axilidade de mente e a súa penetración».
Doutra banda, un texto siríaco, segundo o cal Aspasia redactou un discurso e deu instrucións a un home para que o lese no seu nome na corte, confirma a fama retórica de Aspasia. Segundo a Suda, unha enciclopedia bizantina do século X, Aspasia sería «lista máis aló das palabras», unha sofista, e profesora de retórica. Sobre a base desas afirmacións, investigadores como Cheryl Glenn, da Universidade Estatal de Pensilvania, argumentan que Aspasia parece ser a única muller na Grecia clásica que se distinguise na esfera pública, e que debeu influír a Pericles na composición de todos os seus discursos. Algúns estudosos cren que Aspasia chegou a abrir unha academia para mulleres novas das familias aristocráticas ou mesmo que inventaría o método socrático. Con todo, Robert W. Wallace, profesor de clásicos na Universidade de Northwestern, subliña que «non podemos aceptar como histórica a broma de que Aspasia ensinase a Pericles como falar, e que por tanto fose mestra de retórica ou filosofía». Segundo Wallace, o rol intelectual que Platón dá a Aspasia podería derivar da comedia grega.
Kagan describe a Aspasia como «unha bela, independente, brillante e lista moza, capaz de manter a súa propia conversación coas mellores mentes de Grecia e de discutir e lanzar luz sobre calquera tipo de cuestión co seu marido».
Roger Just, un clasicista e profesor de antropoloxía social na Universidade de Kent, cre que Aspasia foi unha figura excepcional, mais que o seu exemplo por si só é suficiente para subliñar o feito de que calquera muller que se fose converter nun igual intelectual e social ao home debía ser unha hetera. Por último, e segundo Prudence Allen, filósofo e profesor de seminarios, Aspasia deu un paso máis aló desde as inspiracións poéticas de Safo para incrementar o potencial das mulleres para converterse en filósofas.
Historicidade do personaxe
Segundo Wallace, «para nós Aspasia en si mesma pode non posuír case ningunha realidade histórica». Por iso, Madeleine M. Henry, profesora de clásicas na Universidade Estatal de Iowa, sostén que «as anécdotas biográficas que se escribiron na Antigüidade sobre Aspasia son moi coloristas, inverificábeis case por completo, e aínda vivas no século vinte». Finalmente, conclúe que «é posíbel debuxar só as máis mínimas anécdotas da súa vida». Segundo Charles W. Fornara e Loren J. Samons II, tamén profesores de clásicas e de historia, «podería perfectamente ocorrer, polo que sabemos, que a Aspasia real fose mellor mesmo que a súa contrapartida da ficción».
Notas
Fontes secundarias
Rendar, O Incio
Santa María de Rendar é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 69 habitantes, deles 38 eran homes e 31 eran mulleres, o que supón un aumento de 5 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Hydra (álbum)
Hydra é o segundo álbum da banda americana Toto, editado en outubro de 1979 a través do selo Columbia Records. O sinxelo "99" chegou á 26ª posición do Hot 100 de Billboard.
Julia Domínguez
Julia Domínguez, nada nas Palmas de Gran Canaria o  4 de xullo de 1995, é unha deportista española que compite nas dúas modalidades de grappling. Tivo como adestradores a Juan Francisco Espino e Cristian García, do club Jet Canarias.
Traxectoria
Foi medalla de ouro (na categoría de 53 Kg) na modalidade de grappling gi e non gi, no Campionato Mundial de Grappling 2014, celebrado en Moscova. Conseguiu o dobrete (medalla de bronce) no Campionato Europeo de Grappling de 2015, celebrado na localidade de Sassari (Sardeña), Italia.
En febreiro de 2014 —no Campionato de España de Grappling, celebrado en Madrid—, conseguiu as medallas de ouro en ambas as modalidades de grappling. En xuño dese mesmo ano, na Copa de España Sénior de Grappling - Grappling Gi, obtivo a medalla de prata e ouro, respectivamente. En 2015, no Campionato de España de Grappling, alzouse coa medalla de prata na modalidade de grappling gi e coa medalla de ouro na modalidade de grappling non gi. En abril dese mesmo ano conseguiu tamén a medalla de ouro na Copa de España de Grappling.
Lista de presidentes de Paraguai
miniatura|dereita|120px|[[Brasón de Paraguai]] O presidente é o xefe de estado e o xefe de goberno de Paraguai. Esta é unha lista dos presidentes de Paraguai despois de 1844.
Adolfo Merelles Martel
Adolfo Merelles Martel, nado en Madrid en 1883 e finado na mesma cidade o 16 de xaneiro de 1962, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Adolfo Merelles Caula, dono do Pazo de Porteliña en Beariz. Foi elixido deputado polo distrito de Ribadavia nas eleccións de 1910. Participou na Asemblea Agraria de Ribadavia (1912) e fundou en 1913 o periódico agrarista Heraldo de Galicia que dirixiu a finais dese ano. Promoveu o inicio das obras da estrada OU-213, que une San Cristovo con Beariz. Volveu ser candidato a deputado polo distrito de Ribadavia nas eleccións de 1914, 1916, 1920 e 1923, pero foi derrotado polo candidato conservador José Estévez Carrera que tiña o apoio de Gabino Bugallal Araujo.
A Torre, Illán, Begonte
A Torre é un lugar da parroquia de Illán no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
The Lost Art of Keeping a Secret
"The Lost Art of Keeping a Secret" é o primeiro sinxelo do segundo álbum da banda estadounidense Queens of the Stone Age, Rated R. Foi lanzado o 7 de agosto do 2000 a través do selo Interscope Records, como sinxelo normal en Europa, e como sinxelo promocional nos Estados Unidos. O tema converteuse no máis recoñecible e popular da banda no momento da súa edición, sendo o seu vídeo musical emitido de cando en vez na televisión. Trátase tamén do único sinxelo de Rated R en entrar nas listas, acadando o número 21 na Mainstream Rock, o 36 na Modern Rock e o 31 na UK Singles Chart.
Listaxe de cancións
Todos os temas por Joshua Homme e Nick Oliveri, agás onde se indique.
Reboiro, O Incio
Santa María de Reboiro é unha parroquia do concello do Incio na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 54 habitantes, deles 21 eran homes e 33 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Astereae
Astereae é unha tribo de plantas con flores pertencente á subfamilia Asteroideae dentro da familia Asteraceae.
A tribo inclúe plantas anuais, bienais, perennes, subarbustos, arbustos e árbores. As plantas da tribo, que están presentes case todo o mundo, están divididas en 170 xéneros e máis de 2800 especies. Atópanse principalmente nas rexións temperadas do mundo
Ten as seguintes subtribos.:
Chave, Lousame, Lousame
Chave é un lugar da parroquia de Lousame no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 89 habitantes (42 homes e 47 mulleres).
Xentilicio
O seu xentilicio é chaveiro.
Universidad de Las Palmas de Gran Canaria Club de Fútbol
O Universidad de Las Palmas de Gran Canaria Club de Fútbol, coñecido como Universidade das Palmas, foi un club de fútbol de España, da cidade das Palmas de Gran Canaria na illa de Gran Canaria. Foi fundado en 1994 e desapareceu en 2011, logo de ser descendido a Terceira División por impagamentos.
Historia
Na tempada 2001/02, Alfredo Morales decide fusionarse coa UD Las Palmas, prexudicando a toda a cadea de filiais do Universidad e obtendo el un posto na xunta directiva da UD Las Palmas.
Na tempada 2002/03, as cousas volven á súa canle e sae da presidencia do club Alfredo Morales, tomándoa de novo Francisco José Gómez Cáceres, desvinculando ao club da UD Las Palmas e tomando de novo total independencia.
O 7 de xullo de 2011, o club grancanario confirmaba a súa disolución como club de fútbol tras o seu descenso a terceira división por falta de pagamentos denunciada pola Asociación de Futbolistas Españois e ante a imposibilidade de asumir unha débeda que roldaba os dous millóns de euros, pola cal tiña os ingresos bloqueados.
Estadio
O Universidad xogaba os seus partidos no Estadio Pepe Gonçalvez, que ten unha capacidade para 3.000 espectadores, e que comparte co Las Palmas Atlético. É propiedade do concello das Palmas de Gran Canaria.
Outros estadios nos que xogou foron o estadio de Tafira, Municipal de Maspalomas, Insular e Alfonso Silva.
Sitio paleontolóxico
miniatura|Asentamento de [[Atapuerca, España.]] Un sitio paleontolóxico, ou asentamento paleontolóxico, é unha localidade en cuxas rochas se conserva, de forma natural, unha cantidade significativa de fósiles. A amplitude do sitio está delimitada, nuns casos, pola distribución espacial da concentración de fósiles e, noutros, por cuestións prácticas propias da mostraxe ou a escavación.
A disciplina que estuda a formación dos asentamentos de fósiles é a parte da paleontoloxía denominada tafonomía.
O termo sitio paleontolóxico é algo ambiguo e o seu uso é máis práctico que científico, xa que pode facer referencia a localidades nas que aparecen varias capas fosilíferas de diferentes idades, cuxo estudo ten que afrontarse separando claramente cada nivel (en sentido estrito, cada capa sería un sitio diferente).
Tipos de sitios
miniatura|Fósil de [[Pterodactylus procedente das calcarias de Solnhofen, Alemaña.]]
Os fósiles poden aparecer en moi diversos tipos de rochas, principalmente sedimentarias, pero en ocasións tamén de orixe volcánica (cinzas ou coadas de lava).
Os de orixe sedimentaria adoitan presentar características moi diferentes dependendo do medio de sedimentación, xa se trate de sedimentos de orixe mariña, continental (fluviais ou lacustres) ou de transición. A estratificación en medios mariños adoita ter gran continuidade lateral e os fósiles distribuírse de forma máis o menos dispersa por grandes extensións (por exemplo, nas calcarias de Solnhofen, en Alemaña), mentres que os sedimentos de orixe continental, sobre todo orixinados en treitos altos e medios dos ríos ou en abanos aluviais adoitan seren máis irregulares e descontinuos, cos fósiles concentrados só nalgunhas poucas facies, normalmente de recheo de cursos fluviais ou dispersos nas de chairas de inundación (por exemplo, os sitios de Torralba e Ambrona, en España).
Un tipo diferente de sitio continental son os hipoxeos de orixe cársica, nos que a circulación das augas subterráneas condiciona a redistribución, mestura e acumulación das arxilas vermellas de descalcificación e dos restos fósiles (por exemplo, na Sima dos Ósos, en Atapuerca).
Un peculiar sitio mixto lacustre-cársico é o de Bernissart (Bélxica), no que un sistema cársico subterráneo condiciona, pola subsidencia continua duna dolina, a sedimentación que se produce no medio lacustre e palustre instalado sobre a mesma, "engolindo" gradualmente os sedimentos xunto aos restos fósiles que conteñen.
De orixe volcánica é destacábel o sitio de icnitas de Australopithecus sobre cinzas volcánicas en Laetoli (Tanzania).
Tamén de orixe volcánica é o de Messel (Alemaña), con abundantes fósiles do eoceno excepcionalmente ben conservados, formado polo recheo lacustre do maar resultante dunha erupción freato-magmática. Neste caso o vulcanismo é o causante da formación dunha pequena conca sedimentaria, non do recheo sedimentario.
Turn Back
Turn Back é o terceiro álbum da banda americana Toto. No momento do seu lanzamento, foi unha decepción, ningún sinxelo conseguiu entrar nas listas e se venderon 900.000 copias ao redor do mundo.
Gundiao, Abade, Moeche
Gundiao é un lugar da parroquia de Abade no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 14 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 8 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 25 habitantes.
Coidado parental
miniatura|[[Andoriña adulta alimentando as súas crías no niño.]] O coidado parental é unha estratexia comportamental e evolutiva adoptada por algúns animais que fan un investimento parental para incrementar a eficacia biolóxica dos seus descendentes. Esta estratexia significa máis esforzo investido nun número relativamente baixo de descendentes para darlle a cada un deles unha maior posibilidade de sobrevivir para reproducirse; unha estratexia oposta é producir grandes cantidades de descendentes pequenos, xeralmente en forma de ovos que son abandonados para que sobrevivan por eles mesmos.
Himeji
Himeji (姫路市, ひめじし, Himeji-shi) é un concello da prefectura de Hyōgo no Xapón. Está situado ó oeste da rexión de Kinki e ó suroeste da patre da illa de Honshū da prefectura, na zona da provincia histórica de Harima. Ten 534,42 km² de superficie e unha poboación de 535.968 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 1.000 h/km².
Coidado parental
O coidado parental atópase en moitos insectos, especialmente insectos sociais como as formigas, abellas ou avespas; nalgúns peixes; en moitas aves e especialmente nos mamíferos.
Juan José Méndez Lema
Juan José Méndez Lema, nado en Carantoña (Vimianzo) o 18 de outubro de 1919, foi un militar galego.
Coidado parental
En bioloxía evolutiva
En bioloxía evolutiva, o investimento parental é o gasto de tempo e esforzo que beneficia á descendencia á conta da habilidade dos proxenitores de investir noutros compoñentes da súa propia eficacia biolóxica. Forma parte dun tipo de estratexia reprodutiva na que se elixe e cría un pequeno número de crías con posibilidades relativamente altas de sobrevivir. Pode ir mesmo acompañado da produción dun reducido número de cigotos, mesmo só un.
Juan José Méndez Lema
Traxectoria
Fillo de Alonso Méndez Valiña e Generosa Lema Canosa, tiña cinco irmáns: Cándido, Herminia, Manuel, Carmen e Valentín. Alistouse como voluntario para combater na guerra civil española canda as tropas nacionais. Desde maio de 1938 formoi parte da 2ª Compañía de Padiolas do VII Grupo de Sanidade Militar, afecta á I División de Cabalería. O 30 de setembro de 1939 recibiu a Medalla de Campaña. En decembro de 1939 estaba no rexemento de artillería.
Himeji
O concello de Himeji limita cos concellos de Tatsuno, de Taishi, de Shisō, de Kamikawa, de Ichikawa, de Fukusaki, de Kasai, de Kakogawa e de Takasago.
Juan José Méndez Lema
Traxectoria
Alistouse como voluntario na División Azul. Combateu en Rusia entre o 3 de febreiro de 1942 e o 6 de agosto de 1943. Pertenceu á batería da plana maior do III grupo de artillería 250, baixo o mando de Agustín Muñoz Grandes e do xeneral Emilio Esteban Infantes. Formou parte no sitio de Leningrado, e o 10 de febreiro de 1943 participou na batalla de Krasny Bor, pola que recibiu a Cruz Vermella do Mérito Militar o 7 de marzo de 1943 de mans do xeneral xefe da división. Recibiu tamén a condecoración Winterschlacht in ostem por sobrevivir ao inverno de 1942, con autorización para levar lazo distintivo negrivermello, e mais a Erinnerungsmedaille de mans de Georg Lindemann.
Ácido dihidrofólico
O ácido dihidrofólico (dihidrofolato ) é un derivado do ácido fólico, que é convertido no coencima ácido tetrahidrofólico (tetrahidrofolato) pola dihidrofolato redutase. Como o tetrahidrofolato é necesario para producir purinas e pirimidinas, que son constituíntes do ADN e ARN, o dihidrofolato redutase é a diana de varios fármacos utilizados para impedir a síntese de ácidos nucleicos. As sulfamidas impiden a síntese de dihidrofolato. O metotrexato é un inhibidor da dihidrofolato redutase, polo que impide a produción de dihidrofolato.
Juan José Méndez Lema
Traxectoria
Tralo seu regreso a España, foi licenciado o 28 de xullo de 1944. En 1948 emigrou a Arxentina, en 1954 a Venezuela e posteriormente a Suíza. Formaba parte da irmandade Spanki Jarasho, o grupo coruñés de ex combatentes da División Azul.
Vioxo de Arriba, Luaña, Brión
Vioxo de Arriba é un lugar da parroquia de Luaña no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 70 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 35 eran homes e 35 eran mulleres.
Timothé Luwawu-Cabarrot
Timothé Luwawu-Cabarrot, nado o 9 de maio de 1995 en Cannes, é un xogador francés de baloncesto profesional que xoga no Olimpia Milano da Lega Basket Serie A e da Euroliga.
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, Luwawu-Cabarrot foi elixido na 24ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Philadelphia 76ers. O 3 de xullo de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Sixers. Durante a súa primeira tempada na NBA, foi asignado en varias ocasións ós Delaware 87ers, afiliado dos 76ers na NBA Development League.
O 25 de xullo de 2018, Luwawu-Cabarrot foi traspasado ós Oklahoma City Thunder nun traspaso entre tres equipos.
O 1 de febreiro de 2019, Luwawu-Cabarrot foi traspasado ós Chicago Bulls a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2020.
O 23 de outubro de 2019, asinou un contrato cos Brooklyn Nets. O 15 de xaneiro de 2020, Luwawu-Cabarrot asinou un contrato de dez días cos Nets. O 25 de xaneiro de 2020, asinou un novo contrato de dez días. O 7 de febreiro de 2020, Luwawu-Cabarrot asinou un contrato multianual cos Nets.
Feminismo cristián
O feminismo cristián é un aspecto da teoloxía feminista que busca o adianto e a comprensión da igualdade entre homes e mulleres moralmente, socialmente, espiritualmente e a partir dunha perspectiva cristiá. As feministas cristiás argumentan que a loita por parte das mulleres na dirección da igualdade é precisa para unha completa comprensión do cristianismo. Elas cren que Deus non discrimina con base en características bioloxicamente determinadas, como o sexo. As principais cuestións inclúen a ordenación de mulleres, a dominación masculina no casamento cristián, o recoñecemento de habilidades espirituais e morais en igualdade, dereitos reprodutivos e a busca por un divino feminino ou transcendente ó xénero. As feministas cristiás, moitas veces aproveitan as ensinanzas doutras relixións e ideoloxías, alén de referencias bíblicas.
Timothé Luwawu-Cabarrot
Traxectoria profesional
O 22 de setembro de 2021, Luwawu-Cabarrot asinou cos Atlanta Hawks.
Feminismo cristián
O termo "igualitarismo cristián" é moitas veces preferido por aqueles que defenden a igualdade e equidade de xénero entre os cristiáns e que non desexan asociarse co movemento feminista.
Dial WIKA
Dial Wika (acrónimo de Diamant Allemagne - Wissenschafts-Kapsel) foi un satélite artificial de Francia e Alemaña lanzado a bordo dun foguete Diamant B o 10 de marzo de 1970.
Características
O satélite foi lanzado para estudar as variacións espazotemporais da densidade local de electróns e a intensidade da radiación Lyman-alfa da xeocoroa. O satélite estaba formado por unha base octogonal de 68 cm de distancia entre lados e 43 cm de altura, cun cilindro enriba de 57,8 cm de altura e 31,5 cm de diámetro.
A alimentación eléctrica era proporcionada por dous paneis solares que alimentaban unhas baterías. O satélite non tiña capacidade de recibir comandos e unha vez en órbita a secuencia de observacións científicas e transmisións a terra estaba controlada preprogramadamente polo sensor solar. Os datos científicos transmitíanse en tempo real ao non dispoñer de grabadora de a bordo.
O satélite levaba a bordo os seguintes instrumentos:
Dial Wika foi deseñado para funcionar durante 26 días, pero o 20 de maio de 1970 deixou de transmitir debido ao fallo das baterías.
Acusativo
O acusativo é o nome dun caso que nas linguas flexivas de raíz indoeuropea é utilizado en substantivos, adxectivos e pronomes para indicar que a palabra realiza a función de Complemento directo, aínda que pode aparecer tamén noutras como na expresión da dirección etc.
O caso acusativo provén do chamado polos primeiros gregos causal. Apolonio Díscolo viu que o acusativo non era o caso da causa, senón o caso do efecto. Os latinos, por falsa tradución, déronlle o nome que aínda segue vixente.
No acusativo adóitase ver a expresión dunha relación inmediata entre o verbo e o obxecto ao que se refire a acción verbal, sendo, xa que logo, o caso por excelencia do complemento directo: polaco "Mam dobrą szafę" - "Teño bon armario".
En latín distínguense, entre outros, os seguintes empregos particulares do acusativo:
Ernesto Sevilla
Ernesto Sevilla López, nado en Albacete, Castela-A Mancha, o 16 de maio de 1978, é un director, realizador, actor, humorista, guionista e presentador de televisión español.