cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voltigeur
Equipamento
esquerda|miniatura|Corneta e oficial dos Voltigeur 1812.|169x169px Os voltigeurs ían armados con mosquete de dragón modelo An IX ou ben un fusil de infantaría modelo An IX nos que se podía calar unha baioneta. Tamén portaban un sabre briquet, normalmente reservado a tropas de elite. miniatura|Granadeiro (esquerda) e voltigeur (dereita) 1808. O seu uniforme, como o do resto do exército, variou ao longo das guerras napoleónicas.
Os corpos de infantaría lixeira previos portaban casacas de infantaría de cor verde escuro con botóns metálicos que mostraban o número do batallón. Posuían solapas verdes, con vivas cores específicas da unidade. Aínda que cara a 1793 introduciuse no exército francés un uniforme azul baseado no uniforme que portara a Garda Nacional, que por entón aínda portaba bicorne.
Este uniforme azul foi co que se equipou os voltigeurs, aínda que para entón os bicornes foran substituídos polo máis popular chacó. No entanto, en 1806 Napoleón decidiu cambiar o azul dos uniformes de infantaría por un totalmente branco, adoptando a cor que portara tradicionalmente o Exército Real. Foi unha decisión impopular e ao ano seguinte os voltigeurs, do mesmo xeito que o resto do exército francés, volveron vestir un uniforme azul. Aínda que por mor das necesidades económicas optouse por un uniforme menos elaborado.
Prague, Nebrasca
Demografía
Segundo o censo de 2010, en Prague residían 303 habitantes, había 125 casas e 81 familias. A densidade de poboación era de 383,6 habitantes por km². A composición étnica da vila era: 97,7 % brancos, 1,7 % nativos americanos, e o 0,7 % de dúas ou máis razas. Os hispanos e latinos de calquera raza supuñan un 0,7 % da poboación.
Voltigeur
Equipamento
Será con este uniforme azul co que acudirán ás campañas máis importantes das guerras napoleónicas, como a guerra de independencia española, a invasión de Rusia e finalmente á súa última batalla, Waterloo.
Prague, Nebrasca
Demografía
En Prague había 125 vivendas, das cales no 28,8 % residían nenos de menos de 18 anos, no 48,8 % vivían matrimonios, no 9,6 % vivían nais solteiras, no 6,4 % pais solteiros, e o 35,2 % non eran familias. No 33.6 % das vivendas residían individuos sos e o 16,8 % teñen vivindo unha persoa de 65 anos ou máis. A media de habitantes por vivenda era de 2,42, e o tamaño medio das familias era de 3,01.
A idade media da vila era de 42,3 anos. O 22,8 % dos residentes tiña menos de 18 anos, o 8,3 % estaba entre os 18 e os 24 anos, o 22,8 % entre os 25 e os 44 anos, o 26,1 % eran persoas de entre 45 e 64 anos, e o 20,1 % eran persoas de 65 anos ou máis. Atendendo ao xénero, o 50,5 % dos habitantes eran varóns, mentre que o 49,5 % eran mulleres.
No ano 2000 a renda media por vivenda na vila era de 33.393 $, e a renda media por familia era de 41.458 $. Os homes da vila tiñan unha renda media de 32.083 $, fronte aos 19.688 $ das mulleres. A renda per cápita na vila era de 13.395 $. En torno ao 7,2 % das familias e o 6,9 % da pobuación vivían por baixo do limiar da pobreza, incluíndo un 10,7 % de nenos menores de 18 anos e ningún individuo de 65 anos ou máis.
Luis Escurís Batalla
Luís Escurís Batalla S.L. fundada en 1996 na Pobra do Caramiñal (Ría de Arousa) é unha empresa dedicada á fabricación, comercialización e distribución de conservas de pescado e marisco no sector da alimentación e da hostalería.
A empresa leva a cabo un proceso de transformación manual e artesán co obxectivo de conseguir un produto de primeira calidade empregando unha materia prima inmellorable das rías galegas.
Distribución
A compañía cobre todo o territorio nacional a través dunha estrutura de vendas propia en Galicia e traballa con axentes e mediadores que lle permiten distribuír o seu produto no resto de España, así como en Suíza, Alemaña, Reino Unido, Italia, Xapón e Portugal. Ademais dispón dunha páxina web dende a que os consumidores poden adquirir unha ampla gama de produtos.
Luís Escurís Batalla participa na marca Galicia Calidade promovida pola Xunta de Galicia co fin acreditar a súa calidade e dala a coñecer fóra da Comunidade.
Produtos
A empresa comercializa dous tipos de produtos: "Lo bueno" e "Fuera de serie".
Baixo a gama "Lo bueno" enlatan:
Os produtos pertencentes á gama "fuera de serie" son considerados para paladares máis exquisitos:
Competidores
Esta empresa, ó ser unha das máis grandes conserveiras galegas, ten como principais competidores o Grupo Calvo, Escuris SL, Jealsa-Rianxeira e Conserveira de Rianxo SA.
Texas hold'em
O Texas hold'em é unha das modalidades máis disputadas de póker a nivel mundial, tanto na súa versión con límite fixo de apostas (Limit Texas hold'em), con límite variábel (Pot limit Texas hold'em) ou sen el (No limit Texas hold'em). Precisamente nesta última versión dispútase o Evento Principal das World Series of Poker ou o World Poker Tour.
A diferenza doutros tipos de póker, o Texas hold'em é un xogo de cartas comunitarias, onde cada xogador ten que consegui-la mellor xogada posíbel de cinco naipes combinando as dúas cartas repartidas de man (pocket cards ou hole cards) coas cinco comunitarias dispoñíbeis para o resto de xogadores, existindo catro roldas de apostas acumuladas no bote dende que se reparten as cartas iniciais até que se destapan (showdown), momento no que o xogador gañador leva o bote. Tamén pódese gaña-lo bote sen necesidade de chegar ó showdown cando non hai ningún xogador que vexa a aposta do gañador.
O Hold'em en tódalas súas variantes foi gañando popularidade pouco a pouco a finais do século XX, pero a súa verdadeira explosión como fenómeno de masas a nivel mundial produciuse a comezos do século XXI por mor de tres factores chaves: a aparición do póker online e unida a isto a vitoria de Chris Moneymaker no Evento Principal das World Series of Poker de 2003, o aumento dos torneos televisados e o uso das pocket cams neles e a publicación dunha morea de libros especializados no xogo.
Nacemento e expansión
Aínda que pouco se sabe do nacemento do Texas Hold'em, existen teorías, recoñecidas de xeito oficial pola Cámara lexislativa de Texas no ano 2007, que indican que o lugar de nacemento do xogo foi o pobo de Robstown no estado norteamericano de Texas.
Pouco tempo despois, o xogo estenderíase durante as décadas de 1950 e 1960 por todo o Estado da Estrela Solitaria da man dos chamados Texas Rounders, un grupo de xogadores profesionais formado por Doyle "Texas Dolly" Brunson, Thomas Austin "Amarillo Slim" Preston, Crandell "Dandy" Addington e Brian "Sailor" Roberts. . Nesta época, ser un xogador profesional de póker era ilegal e perigoso: o xogo era delito menor en Texas, e por mor da morea de cartos que gañaban nas súas viaxes, eran branco de delincuentes e bandas organizadas.
Estrutura de apostas
miniatura|350px|Posicións iniciais das cegas en relación ó botón nunha man estándar de Texas hold'em.
Unha man típica de Texas hold'em comeza coa colocación do botón de dealer. Este botón sinala ó xogador na posición de dealer, o derradeiro en falar, e vai rotando en cada man no sentido das agullas do reloxo. Inmediatamente despois, os xogadores á dereita do botón fan dúas apostas obrigatorias (blinds), chamadas small blind (o primeiro xogador á dereita do botón) e big blind (o segundo xogador á dereita do botón), e que tamén van rotando. A big blind equivale á aposta mínima, sendo a small blind normalmente a metade. En caso de que haxa, tódolos xogadores poñen o ante, outra aposta obrigatoria normalmente máis pequena que as cegas, e utilizada sobre todo en torneos de póker. Outra particularidade do torneo sobre o xogo normal é que o valor das blinds e dos antes vaian aumentando periodicamente. Algúns casinos tamén permiten ás veces a colocación de straddles, unha aposta voluntaria que realiza o terceiro xogador á dereita do dealer, que pasa a actuar como big blind.
Porén, cando só son dous os xogadores na partida, a colocación das apostas iniciais muda: o xogador co botón de dealer coloca a small blind e antes do flop é o primeiro en falar, sendo o derradeiro no resto da man. O outro xogador coloca a big blind.
Hai tres variacións de Texas hold'em segundo o límite de apostas nas catro roldas das que consta unha man. Na súa versión no limit, os xogadores poden apostar calquera cantidade, dende a aposta mínima até tódalas súas fichas (all-in), en calquera das catro roldas de apostas, agás cando o xogador sobe unha aposta previa, xa que esta debe ser de polo menos unha vez a aposta que fixera o anterior xogador. No extremo contrario está a versión limit, onde as apostas están restrinxidas a un patrón, no que nas dúas primeiras roldas de apostas pódese xogar como máximo unha cantidade equivalente á big blind (esta cantidade é coñecida como small bet), mentres que nas derradeiras dúas roldas a aposta está limitada a dúas veces a big blind (o que é coñecido como big bet). En cada rolda de apostas, limítanse a catro as veces que se pode subi-la aposta. No medio atópase a versión pot limit, onde a aposta debe estar no rango comprendido entre o tamaño da big blind e o do bote.
Estrutura dunha man
miniatura|dereita|200px|Só se reparten dúas cartas para cada xogador, que son as primeiras en ser repartidas.
Após a colocación das blinds e dos antes, cada xogador recibe dúas cartas boca abaixo procedente dunha baralla americana estándar de 52 naipes sen comodíns. Son as chamadas pocket cards ou hole cards, os únicos naipes que cada xogador recibe de forma individual.
Inmediatamente despois vén a primeira rolda de apostas, chamada rolda preflop, nas que os xogadores apostan, se o desexan, no sentido das agullas do reloxo, sentido que se conservará durante toda a man. Cando tódolos xogadores que apostaron poñen a mesma cantidade de fichas no bote, ou se un deles non puidera por non ter esa cantidade e foi all-in, o croupier pon a disposición de tódolos xogadores as tres primeiras cartas comunitarias no chamado flop. Porén, se ningún xogador iguala a cantidade da big blind o xogador nesa posición gaña a man e o bote. O mesmo ocorre se ningúen ve a suba dun xogador anterior. O desenvolvemento das outras tres roldas de apostas é igual ó preflop. miniatura|esquerda|200px|O croupier saca o turn ou cuarta rúa, a cuarta carta comunitaria. Podemos ver na imaxe como xa hai tres anteriores, ese é o flop.
Após o flop, ten lugar a segunda rolda de apostas, e cando esta remata, o crupier saca a cuarta carta comunitaria, o turn ou cuarta rúa. Hai outra rolda de apostas, e logo chega o river ou quinta rúa, a derradeira rolda de apostas da man, e, se é preciso, o showdown.
No xogo en vivo, e a diferenza do póquer online, o croupier, antes de saca-lo flop, o turn e o river, descarta o primeiro naipe da baralla, a chamada burn card. Isto ten a finalidade principal de evitar que os xogadores tomen vantaxe na información da que dispoñen en base a ve-lo reverso da seguinte carta comunitaria, que podería estar marcado.
O showdown
Se un xogador aposta e ningún outro o ve, tirando as súas cartas, entón o xogador que apostou gañou o bote e non está obrigado a ensina-las súas cartas. Porén, se dous ou máis xogadores chegan á derradeira rolda de apostas, e cando esta finaliza todo o mundo investiu a mesma cantidade de cartos no bote, eses xogadores deben amosa-las súas cartas. Isto é o chamado showdown.
Nesta fase do xogo, os xogadores que chegaran deben facer a mellor xogada de cinco cartas que poidan entre as cartas comunitarias e as súas hole cards. Para iso, poden utiliza-las dous hole cards, unha ou ningunha. Cando un xogador non utiliza ningunha, só as cinco cartas comunitarias, entón dise que está a xoga-lo board (denominación para as cinco cartas comunitarias), e ó máximo ó que pode aspirar é a dividi-lo bote, xa que os xogadores restantes poden usa-lo tamén para construí-la mesma man.
Cando dous ou máis xogadores comparten a mellor man, entón o bote é dividido entre eles (split pot). Cando das fichas entre os xogadores non é exacta, as fichas sobrantes son para o primeiro xogador que se atope á dereita do botón no sentido do reloxo.
A Alberguería, A Alberguería, Laza
A Alberguería é un lugar da parroquia da Alberguería no concello ourensán de Laza na comarca de Verín. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 21 mulleres.
Nervio radial
O nervio radial é un nervio do membro superior procedente do tronco secundario posterior. É un nervio mixto e é o único eixo extensor da porción apendicular do membro superior. O nervio radial atopámolo na axila e desde alí diríxese primeiro á parte interna do brazo e logo á posterior pasando pola canle radial do úmero. Despois vai á parte externa do epicóndilo e divídese en dúas ramas: anterior, que é sensitiva pura e unha posterior que é motora pura.
Relacións
Na axila por fóra ten o nervio circunflexo e por diante ten as ramas anteriores do plexo braquial: nervio musculocutáneo, nervio mediano, nervio cubital, nervio braquiocutáneo interno e o nervio accesorio, e a articulación umeral.
Sae da axila e diríxese cara a parte interna do brazo. Chega á parte media do brazo, pasa pola canle de torsión do úmero xunto coa arteria umeral fonda e dúas veas umerais fondas, constituíndo o paquete vasculonervioso radial do brazo. Ao saír da canle, ao nivel do cóbado, o nervio radial aproxímadr á canle bicipital exerna relacionándose coa arteria umeral fonda. Neste punto divídese en dúas ramas terminais.
Ramas motoras
Tamén innerva dous músculos do antebrazo: o músculo supinador longo e o músculo primeiro radial externo.
Rama anterior
É sensitiva. Sitúase entre o supinador longo e o palmar maior. Forma o paquete vasculonervioso radial do antebrazo xunto coa arteria radial e dúas veas satélite radiais. Esta rama pasa pola parte externa do carpo e faise posterior. Despois dá dúas colaterais dorsais para aos dedos. Tamén da innervación sensitiva á parte antero-externa do antebrazo e anastomósase co nervio cubital.
Rama posterior
É motora. Atópase entre os fascículos do supinador longo. Desde alí, diríxese á parte posterior do antebrazo, a través da cal accede á man. Nela, innerva aos seguintes músculos:
Cuadriga
300px|miniatura|Cuadriga ornamental na [[Porta de Brandeburgo, en Berlín, Alemaña.]]
A cuadriga (en latín: quadriga, de quadri-, "catro", e jungere, "xunguir"), en tempos da Antiga Roma, era un tipo de carruaxe tirada por catro cabalos en liña. O vehículo foi utilizado polos xenerais do Imperio Romano cando entraban triunfalmente nas cidades.
A cuadriga como símbolo
miniatura|esquerda|A cuadriga do reverso desta [[Moeda da Antiga Roma|moeda romana da República dálle o nome de "cuadrigato"]] Esta situación deulle un carácter "vitorioso" a este tipo de carro, polo que na cultura occidental os monumentos que representan este vehículo serven para conmemorar as vitorias.
O monumento deste tipo máis famoso é a Cuadriga de Berlín (Alemaña) que coroa a Porta de Brandeburgo. Esta escultura, obra de Johann Gottfried Schadow, foi retirada de Berlín en 1806 polo exército de Napoleón I, quen a levou a Francia como trofeo. Trala caída de Napoleón, a obra foi devolta a Berlín onde permanece actualmente. A obra foi gravemente danada durante a segunda guerra mundial, polo que nos anos 1950 foi necesario fundir novamante a escultura empregando os moldes orixinais.
Dende 2003, a asociación 'Werkstatt Deutschland' (Taller Alemaña) concede en Berlín cada 3 de outubro, día daReunificación alemá, o premio 'Quadriga' a persoas destacadas pola súa «amplitude de miras, pragmatismo, compromiso e credibilidade».
Outra cuadriga famosa é a que adorna o "Arco de Triunfo do Carrusel" en París (Francia), en terreos do Museo do Louvre.
Peixe pallaso
miniatura|dereita|Peixe pallaso común O peixe pallaso caracterízase polas súas intensas cores vermella, rosa ou laranxa e branco. Procede dos arrecifes de coral do Indopacífico e vive conxuntamente coas anemones, teoricamente unha especie depredadora, da que obtén unha protección fronte a posíbeis atacantes. En troques, o peixe pallaso ofrece a posibilidade de inxerir as substancias prexudiciais para a anemone.
Doado de obter, é un peixe de mantemento sinxelo, de aí que todas as súas variedades constitúan unha boa opción para acuarios. Trátase dunha especie carnívora, que precisa dunha lixeira achega vexetal na súa dieta. No seu medio natural os peixes pallaso perseguen as súas pequenas presas.
Libro
250px|dereita|miniatura|Libros na [[Biblioteca do Merton College, Oxford.]] Un libro é unha obra manuscrita, impresa ou virtual, que consta dunha serie de follas que conteñen texto ou imaxes composto por, polo menos, 48 páxinas (sen contar as capas - segundo a Unesco). Un libro pode ser, por exemplo, unha novela, un ensaio ou un libro fotográfico.
A palabra libro procede do latín liber, que significa cortiza.
Primeiros libros
miniatura|250px|Manuscrito en pergameo. As orixes do libro hai que buscalas nas civilizacións mesopotámicas (táboas de arxila) e na civilización exipcia (rolo de papiro). En Roma empregáronse con frecuencia as taboíñas enceradas que, unidas unhas a outras, formaban un libro, aínda que desde o século III a.C. e ata o século V d.C. foi moi frecuente a forma de rolo tamén en Roma. Tamén desde o século I a.C. comezou a empregarse en Roma unha nova forma: o codex, no que as follas de papiro se superpoñen e cosen polo bordo, de xeito parecido ás ligazóns nas taboíñas enceradas, pero con maior cantidade de follas, podendo pasalas con facilidade. A fraxilidade do papiro, que facía que os bordos se rompesen, solucionouse coa introdución do pergameo, máis axeitado que o papiro para recibir a escritura polas dúas caras.
Pódese dicir que as variacións na forma do libro foron considerables, como o foron os materiais de escrita, ata chegar á forma códice, na que hoxe o coñecemos. O primeiro libro impreso foi creado polos chineses no ano 868 d.C.
Idade Media
Na Alta Idade Media os códices son un produto da economía autosuficiente dos mosteiros. Estes exemplares eran copiados a man polos escribáns dos mosteiros no chamado scriptorium. Nesta época, só nas universidades, nos mosteiros, igrexas e casas dalgúns nobres podían atoparse libros.
A medida que avanza a Idade Media, xunto ó libro cuxo valor se centra no texto, medra os que son apreciados pola súa presentación (calidade da materia escritoria, caligrafía coidada e ilustracións). O luxo característico dos códices de finais da Idade Media céntrase principalmente nos Libros de Horas feitos para os reis e os membros da alta nobreza, e dos que pode servir de exemplo o Libro de Horas de Fernando I (1055) conservado na Biblioteca Xeral da Universidade de Santiago.
Coa aparición das universidades créase un novo mercado para os libros e convértese así nun instrumento de difusión das novas ideas.
A partir do século X comeza a usarse o papel na elaboración dos libros, aínda que xa fora inventado polos chineses antes da era cristiá. En España foi introducido polos árabes, e aínda que as primeiras novas da existencia de fábricas son do século XIII (Xátiva), é probable que no século X se fabricase en Córdoba e Toledo. Atópanse manuscritos en papel a partir do século XIII, e o uso xeneralizouse no século XV.
O papel facíase con trapos de algodón machucado reducido a pasta e secado nun bastidor. En España substituíuse o algodón por liño e trapos de lenzo, porque non abondaba o algodón, resultando este último de maior resistencia..
A aparición da imprenta
Os antecedentes da imprenta hai que buscalos nos gravados xilográficos, que comezaron a usarse en Europa para gravar naipes, estampas etc. cara 1400, aínda que xa eran coñecidos na China 300 anos a.C. A impresión en madeira máis antiga que se coñece na China e que se asemella a un libro é do ano 868 d.C., pero sábese que o método foi empregado antes. En Europa, cara 1430, prodúcense os primeiros libros xilográficos empregando a mesma técnica antes usada nos naipes, estampas etc
O invento, unha vez máis, fora probado polos chineses xa no século XI, usando tipos soltos de barro cocido e máis tarde de metal.
Os primeiros libros impresos ata o 1 de xaneiro de 1501 denomínanse incunables. Desde 1483 constátase a existencia de impresores en Santiago, onde farían encargos de textos litúrxicos para o Cabido. Tamén neste século houbo imprenta en Monterrei.
De especial importancia para o desenvolvemento da imprenta foi a Reforma luterana, que supuxo unha expansión do libro como nunca ata ese momento se coñecera.
O libro nos séculos XIX e XX
No século XIX o maquinismo derivado da revolución industrial aumentou a produción de libros e abaratou os seus custos. O primeiro invento foi a máquina de papel (1798), que permitía fabricar papel de forma continua. Desde mediados do XIX, ante a suba dos prezos dos trapos, iniciouse a busca dunha nova materia de fabricación, probándose a palla, o esparto etc. A pasta de madeira para a fabricación de papel fíxose pulverizando os troncos (pasta mecánica) ou disolvendo quimicamente astelas (pasta química). Nas décadas de 1860 e 1870 xeneralizouse en Europa a pasta mecánica, e na de 1880 a pasta química.
O maquinismo afectou tamén á imprenta e polo tanto ó libro. A primeira prensa mecánica que deu resultado foi a ideada polos alemáns Koening e Brauer que funcionaba a vapor e substituíu a primitiva prensa de Gutenberg.
No século XX continua a mecanización do libro e prodúcese un paulatino desprazamento da mecánica pola electrónica. Aumenta o número de títulos e de exemplares en cada tirada, como consecuencia do aumento de lectores. Xorden tamén novas formas de comercialización (libros de peto, clubs do libro etc.). Ó desenvolvemento das redes de telecomunicacións desde os anos 90, fai aparecer un novo sistema de venda: a venda virtual.
O libro electrónico
Internet supuxo unha revolución e constituíu un importante medio de difusión para os libros, os chamados libros electrónicos.
Estrutura
Dependendo do tipo de libro, da editorial e do autor, a súa estrutura varía, pero normalmente segue un esquema parecido:
Produción
Normalmente, un libro é impreso en grandes follas de papel, onde se aloxan 8 páxinas a cada lado. Cada unha destas grandes follas é dobrada ata ser convertida en 16 páxinas. Estas páxinas son ordenadas e cosidas polo lombo. A este lombo pégaselle unha malla de tea para asegurar as partes. Finalmente as páxinas son cortadas por tres lados cunha guillotina e o lombo pegado a unha tapa de cartón. Toda esta tarefa realízase en serie.
Datos
O libro máis vendido do mundo é a Biblia, e o segundo é o Libro Guinness dos Récords.
Celebracións
miniatura|250px|Feira do libro de Ourense (2009) O 23 de abril, en conmemoración do pasamento de Miguel de Cervantes Saavedra, celébrase o Día do Libro (tamén coñecido como Día Internacional do Libro ou Día Mundial do libro).
O 2 de abril celébrase o Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil.
Ouca
O termo ouca pódese referir ás seguintes plantas:
Illa Pedro I
miniatura|dereita|200px|Localización da Illa Pedro I na Antártida A illa Pedro I (en noruegués: Peter 1.s øy (bokmål)) é unha illa de orixe volcánica situada no Mar de Bellingshausen uns 450 quilómetros ao oeste do sector continental da Antártida Occidental. Descuberta o 21 de xaneiro de 1821 por Fabian Gottlieb von Bellingshausen, desde 1929 é un territorio antártico reclamado pola coroa norueguesa, aínda que os seus dereitos sobre a mesma non foron ratificados e están suspendidos baixo os termos do Tratado Antártico de 1961.
Xeografía
A illa principal ten unha superficie de 156 km², aínda que sumándolle illotes e arrecifes adxacentes a área emerxida alcanza o 243 km². Alcanza unha altura de 1646 msnm no pico Lars Christensen, un volcán extinto a partir do cal probablemente se formou a illa. A superficie da illa atópase na súa maior parte cuberta por glaciaré; salvo nun breve período no verán, as costas están rodeadas por unha banquisa xeada que dificulta o acceso.
Fauna e flora
A superficie xeada non permite o desenvolvemento de ningunha clase de vexetación, excepto brións e líquens adaptados ao arduo clima polar. Existen unhas poucas colonias de pingüíns na illa, e unha abundante poboación de focas.
Historia
En 1955 instalouse na illa unha base meteorolóxica e de transmisións, que opera actualmente de forma automática. En ningún momento da súa historia houbo residentes permanentes na illa.
Carmen Alfaro Asins
Carmen Alfaro Asins, nada en Madrid o 8 de maio de 1952 e finada o 9 de xuño de 2005, foi unha arqueóloga e numismática española.
Foi vicepresidenta primeira da xunta directiva da Comisión Internacional de Numismática (CIN) e vogal da Sociedade Iberoamericana de Estudos Numismáticos (SIAEN) a partir de 1989.
Formación
Alfaro obtivo a licenciatura na especialidade de Prehistoria e Arqueoloxía en 1977, na Universidade Autónoma de Madrid. Durante o curso 1980-1981 realizou as prácticas profesionais de museos na sección de numismática e foi contratada polo Ministerio de Cultura o seguinte ano, cando preparaba a súa tese de doutoramento baixo a dirección de Gratiniano Neto, que presentou en 1983 baixo o título de Las monedas de Gadir/Gades.
Museo Arqueolóxico Nacional
En 1984 ingresou por oposición no corpo facultativo de conservadores de museos e obtivo praza da sección de numismática do Museo Arqueolóxico Nacional; o ano seguinte pasou a ocupar a praza de conservadora xefa da sección e, a partir de 1989, foi a xefa do Departamento de Numismática e Medallística. miniatura|esquerda|240px|Carmen Alfaro ante un panel dunha das exposicións numismáticas do [[Museo Arqueolóxico Nacional de España|Museo Arqueolóxico Nacional|alt=]]Desde os seus postos no Departamento impulsou os traballos de modernización do museo. Cando Alfaro asumiu a xefatura da sección de numismática había máis de tres décadas que non se expuñan ao público as coleccións de moedas que alí se custoriaban. Ela iniciou unha nova fase de apertura; organizou numerosas exposicións para dar a coñecer os fondos ao público, facéndoo partícipe da importancia da moeda como documento histórico con múltiples lecturas. Abriu as coleccións a investigadores e defendeu a localización da biblioteca de numismática dentro do propio departamento para que fose máis útil aos estudosos da moeda. Traballou a prol da protección do patrimonio numismático e estudou os fondos numismáticos da colección do museo, e deunos a coñecer a través da publicación de diversos catálogos.
No seu labor de difusión fomentou o préstamo de obras e organizou exposicións temporais como La moneda, algo más que dinero (1996), Tesoros del Gabinete Numismático (1999), Dinero exótico (2001) ou Esto es dinero (2001). Tamén organizou conferencias, congresos e outros actos co fin de reactivar a presenza da colección numismática do museo nos circuítos científicos internacionais. Resultado disto foi o XIII Congreso Internacional de Numismática, do Consello Internacional de Numismática, celebrado en Madrid en setembro de 2003, a maior reunión científica internacional, da que Alfaro foi a responsable da redacción das actas, que xa non puido ver publicadas, ao falecer en 2005.
Sylloge Nummorum Graecorum
Varios dos catálogos de moeda hispánica do Museo Arqueolóxico Nacional publicados baixo a súa coordinación formaron parte da serie Sylloge Nummorum Graecorum; deste xeito, logrou que España participase nun proxecto internacional que é un referente esencial na investigación numismática da antigüidade.
Recoñecementos
Carmen Alfaro foi merecedora de diversos galardóns, entre eles os seguintes:
Trolljegeren
Sinopse
Falso documental que narra a historia dun grupo de estudantes que trata de destapar unha conspiración do goberno que implica a troles xigantes que viven en Noruega. O goberno noruegués estivo ocultando o feito de que existe unha poboación secreta de troles vivindo en cotos de caza na zona norte do país, manténdoos seguros e afastados da atención pública do lugar e a posibilidade de que se desate o pánico masivo se a xente descobre que estas criaturas son reais.
Referencias culturais
miniatura|dereita|A pintura "[[Soria Moria Castle" de Theodor Kittelsen]]
Trollhunter contén numerosas referencias á cultura de Noruega e ós seus contos populares. Entre as numerosas crenzas está a de que existen diferentes especies de troles, como os troles de montaña e os de bosque, que como se di no filme poden ser categorizados en subespecies. A máis coñecida delas é probablemente a do "Rei das Montañas", que é mencionada na obra de Edvard Grieg Peer Gynt. O nome noruegués para Rei das Montañas, «Dovregubbe», é unha palabra composta, e a primeira parte dela é a mesma palabra usada para chamar á serra Dovrefjell, que é tamén o lugar onde se atopan o trol xigantesco.
Como reflexo de como os estudantes responden ós cazador, só unha pequena fracción dos noruegueses se consideran relixiosos ou van á Igrexa con regularidade, mesmo tendo en conta que a maioría da poboación é membro da igrexa do estado.
O filme tamén amosa o conflito cotián entre os granxeiros e os depredadores salvaxes que ameazan o seu gando, e a limitada capacidade para reaccionar sen crebar as leis de protección da vida salvaxe. No filme, estes depredadores levan a culpa polas accións dos troles. Do mesmo xeito, existen conflitos que xorden cando novas liñas de electricidade deben ser feitas a través da paisaxe.
Cun elenco inzado de actores cómicos que son moi coñecidos pola audiencia norueguesa, como Otto Jespersen, o ton do filme cambia debido a este feito, restándolle dramatismo. Robert Stoltenberg interpreta o cazador polaco e fai a escena menos grave, e tamén recrea os estereotipos que a maioría dos noruegueses teñen dos inmigrantes de Polonia, como son o seu pobre dominio do noruegués ou do inglés, que fan o que se lles pide sen facer preguntas, que fan o traballo que os noruegueses non queren facer, e que é relativamente frecuente que traballen mal pagados ou condicións non legais.
Carlos Varela Veiga
Carlos Varela Veiga, nado en Lugo o 29 de outubro de 1945 e finado en Malpica de Bergantiños o 20 de agosto de 1980, foi un cineasta galego.
Vida
Nace no barrio Feixoo de Lugo. Estudou na Universidade Laboral de Xixón, onde se titulou como mestre industrial. En 1965 obtivo o título de delineante naval pola Universidade da Coruña. Logo dunha breve estadía en Barcelona, onde traballou como técnico publicista, instalouse en Lugo, traballando como profesor de debuxo sucesivamente no colexio dos Irmans Maristas, nas Josefinas e no Colexio Fingoi de Lugo, onde comezou a traballar no ano 1975.
En 1972 inicia a súa militancia na UPG, ao tempo que comeza a súa traxectoria como deseñador gráfico, cineasta e promotor do cine. Cofunda o cineclube Valle Inclán de Lugo, e logo, en 1976 cofunda a produtora cinematográfica Nós.
Faleceu en Malpica, nun accidente provocado por unha bombona de butano.
Traxectoria artística
Dende comezos dos anos setenta traballou pola súa conta no deseño gráfico, na cerámica, co macramé e co liño. Tamén colaborou co pseudónimo Dourado en El Correo Gallego e en El Progreso facendo crítica cinematográfica. Os seus documentais, non editados en vida, foron filmados cunha cámara de súper 8, e centráronse na recollida dos movementos de protesta da época da transición en Galicia: as manifestacións universitarias de Compostela en setembro de 1976, a constitución do Consello de Forzas Políticas Galegas, as protestas contra a expropiación das Encrobas, contra a instalación da central nuclear de Xove, no areal de Baldaio, ou contra a cota empresarial da Seguridade Social Agraria.
Colaborou na organización das Xornadas de Cine de Ourense e a partir de 1977 traballou de reporteiro gráfico para o refundado semanario A Nosa Terra, co pseudónimo "Brais".
Homenaxes
Na súa memoria, creouse en Santiago o Cineclube Carlos Varela Veiga, que se mantivo en activo entre 1982 e 1987. En 2005 o director de cine Ramiro Ledo dirixiu o filme Cine Clube Carlos Varela, onde se recollen parte das súas gravacións.
Vilariño, A Capela, A Capela
Vilariño é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 16 habitantes segundo datos do INE, deles 10 eran homes e 6 eran mulleres.
Rally Cidade de Narón de 2014
O Rally Cidade de Narón de 2014 foi a edición 27ª e a cuarta rolda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Celebrouse entre o 7 de xuño e contou cun itinerario composto por oito treitos sobre asfalto.
Porto de Celeiro
O porto de Celeiro é un peirao de pesca situado na parroquia de Celeiro, ao norte do núcleo urbano de Viveiro, e abrigado pola ría de Viveiro.
Características
É un dos portos de pesca galegos de máis envergadura do mar Cantábrico, cun total de 90 buques censados. A frota está composta por embarcacións de baixura-artesanal, pesca do cerco, arrastre de litoral, volante e arrastre do Gran Sol. A especie máis importante tanto por volume como por facturación é a pescada. O centro de distribución de produtos ten unha capacidade de descarga, poxa e manipulación de 75 toneladas diarias. Dispón de lonxa climatizada, cunha superficie construída total de 17 419 m².
Conta á súa vez cunha Confraría de Pescadores de grande importancia, sendo o seu patrón maior na actualidade Domingo Rey Seijas. No sector primario, o subsector pesqueiro é unha das máis significativas.
Heliporto Costa Norte
Situado nas inmediacións do Porto de Celeiro, atópase o Heliporto Costa Norte (Código OACI: LEPV). Este heliporto foi construído a finais da década de 1980, e a finais do século XX foi modernizado e ampliado a unha superficie de 4 000 m².
Este heliporto é a base do Pesca 2, un dos helicópteros do Servizo de Gardacostas de Galicia, dependente da Xunta de Galicia.
Desde que se iniciou o servizo de Rescate Aéreo, tres tipos de aeronaves tiveron como base o Heliporto Costa Norte:
Os Verdes, Aldixe, Abadín
Os Verdes é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 12 habitantes en 2015 (6 homes e 6 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Julián Muñoz
Julián Felipe Muñoz Palomo, nado en El Arenal (Ávila) o 24 de novembro de 1947, é un político español coñecido pola súa polémica xestión coma alcalde de Marbella e por ser a ex parella sentimental da cantante Isabel Pantoja.
Traxectoria política
Estivo afiliado ao PSOE antes de 1991 e xunto a Emilio Ureña e Sara Arias, cando entrou en política da man de Jesús Gil. O seu peso no Grupo Independiente Liberal foi aumentando co tempo, tras ser elixido concelleiro por Marbella no número seis da lista electoral en 1991, número tres nas de 1995 e número dous nas de 1999.
En 2002, tras a dimisión de Jesús Gil por mor da súa implicación no denominado "Caso Camisetas", Muñoz pasou a desempeñar as funcións de alcalde de Marbella. Foi investido definitivamente como alcalde nun pleno celebrado o 2 de maio de 2002.
Nas eleccións de maio de 2003, e tras ser a inhabilitación a Jesús Gil ratificada polo Tribunal Supremo, Muñoz presentouse como número un e candidato á alcaldía polo GIL, conseguindo a maioría absoluta (15 dos 27 membros da Corporación) co 47,09% dos votos e sendo reinvestido alcalde de Marbella o 14 de xuño. O día 13 de agosto dese mesmo ano Muñoz perdeu a alcaldía tras unha moción de censura impulsada por un grupo de sete tránsfugas do GIL, sendo Marisol Yagüe elixida como nova alcaldesa.
Caso Malaya
Foi detido en xullo de 2006 na segunda fase do Caso Malaya, a trama de corrupción inmobiliaria e institucional máis importante destapada en España. Durante o tempo de prisión preventiva, Muñoz foi condenado en varios casos por suborno, malversación de fondos públicos e por prevaricación urbanística relacionada coa concesión de licenzas ilegais durante os gobernos municipais do Grupo Independiente Liberal (GIL). Tras cumprir as tres cuartas partes destas condenas urbanísticas, e recibindo previamente a liberdade baixo fianza no caso Malaya, Muñoz saíu do cárcere o 17 de outubro de 2008 tras case 2 anos e medio entre reixas.
En 2013 foi condenado a sete anos e medio de cárcere e 10 anos de inhabilitación de desempeños públicos por prevaricación e absolto dos delitos de malversación de caudais públicos e o subsidiario ou alternativo de fraude.
En outubro de 2013 foi condenado pola Audiencia Provincial de Málaga a 2 anos de cárcere e 16 de inhabilitación por delitos de fraude e prevaricación no marco do chamado Caso Malaya.
Actualmente segue en prisión e atópase nun delicado estado de saúde. Sofre unha cardiopatía isquémica-hipertensiva, unida a unha diabetes mellitus tipo I e a un numeroso cadro de afeccións, entre elas unha arteriopatía. Nos últimos dous anos, viuse obrigado a visitar o hospital en 29 ocasións. A propia subdirectora médica da prisión informou de que o risco de morte de Muñoz a medio prazo (entre un e cinco anos) é superior ao 50% a pesar do tratamento e a asistencia médica continua.
Debido á grave deterioración da súa saúde foi inicialmente concedido o réxime penal de terceiro grao en agosto de 2015, decisión xudicial que foi posteriormente anulada pola Audiencia de Málaga, ao considerar esta que Muñoz mantén «intacta» a súa «capacidade de delinquir». Días despois, a Audiencia exímelle de acudir a todas as sesións do xuízo pola trama de corrupción «caso Fergocon», no que está imputado, debido ao seu estado físico.
Vida privada
Estaba casado en primeiras nupcias con Mayte Zaldívar, coa cal tivo dúas fillas; Eloísa e Elia Muñoz Zaldívar. No ano 2003 deixou á súa esposa e converteuse na parella sentimental de Isabel Pantoja, coa cal estivo ata 2006. Tanto Mayte como Isabel tamén foron condenadas no Caso Malaya. Máis tarde volveu atopar o amor con Karina Pau, con quen estivo dende 2009 até 2016.
Pulga de area
A pulga da area ou pulga da praia (Talitrus saltator) é un crustáceo anfípodo de pequeno tamaño, medindo os machos entre 16 e 22 milímetros. É abundante na zona intermareal das praias da Península Ibérica.
A súa alimentación consiste en algas e restos orgánicos en descomposición, que obtén limpando os grans de area un por un. A pulga de praia forma parte da alimentación de moitas especies de aves e peixes. A femia caracterízase por inxerir as súas propias crías para que se alimenten do seu corpo.
Blues rock
O estilo comezou a desenvolverse nos anos 60 no Reino Unido e nos Estados Unidos. Bandas británicas, como The Rolling Stones e The Animals, e estadounidenses, como a Butterfield Blues Band e a Siegel–Schwall Band, experimentaron con música dos vellos bluesmen americanos, como Albert Kingand, Howlin' Wolf, Robert Johnson, Jimmy Reed, Muddy Waters e B.B. King. Mentres que as primeiras bandas de blues rock "intentaban tocar longas e complicadas improvisacións, que eran comúns nos discos de jazz", cara os anos 70, o blues rock volveuse máis pesado e baseouse máis nos riffs. A principios dos 70 "as liñas entre o blues rock e o hard rock apenas eran visibles", xa que as bandas comezaron a gravar álbums á maneira que se faía co rock. Nos anos 80 e 90, os artistas de blues rock volveron ás súas raíces bluseiras, e algúns deles, como The Fabulous Thunderbirds e Stevie Ray Vaughan, flirtearon co estrelato no mundo do rock.
Joaquín Patricio Patiño
Joaquín Patricio Patiño foi un sindicalista, mestre racionalista e librepensador galego.
Traxectoria
Membro da agrupación socialista da Coruña en 1911, presidiu en 1913 a Sociedad de Profesiones Varias e participou no Centro de Estudios Sociales Germinal. De 1913 a 1914 dirixiu a escola racionalista Escuela Integral e de 1914 a 1917 a denominada La Luz. Foi colaborador habitual de La Voz del Obrero. Pasou un tempo recluído no manicomio de Conxo, de onde saíu grazas ás presións de Germinal. Foi o representante dos librepensadores coruñeses no mitin anticlerical de 1917. Instalou un quiosco na Coruña en 1918. A comezos da República rexentaba unha academia na rúa da Falperra.
Olivier Clément
Olivier-Maurice Clément, nado o 17 de novembro de 1921 e finado o 15 de xaneiro de 2009, foi un escritor, poeta e teólogo francés pertencente á Igrexa Ortodoxa.
Traxectoria
Pertencente a unha familia agnóstica, tras unha crise persoal e unha busca por diversas formas de espiritualidade oriental, á idade de 30 anos decide bautizarse na parroquia francófona do Patriarcado de Moscova. Influído por Pavl Evdokimov, Vladimir Lossky e Nicolás Berdaev, desenvolve un pensamento que tenta dar resposta ao home contemporáneo, entendido dende o marxismo, a psicanálise e o existencialismo de Kierkegaard e Sartre. Resposta que tenta realizar a través dun cristianismo que bebe directamente na sabedoría dos Pais da Igrexa de tradición oriental e os pensadores cristiáns bizantinos como Gregorio Palamas ou Nicolás Cabasilas.
Profesor de historia no Liceo de París, e posteriormente no Instituto de San Serxio, foi fundador da Fraternidade ortodoxa occidental. Tivo un contacto intenso co Patriarcado ecuménico de Constantinopla. Foi consultor do Comité interepiscopal ortodoxo de Francia, observador laico como invitado no Concilio Vaticano II e responsable da revista Contacts. É doutor honoris causa do Instituto teolóxico de Bucarest e da Universidade católica de Lovaina.
Aínda que mantivo unhas cordiais relacións co papado, sempre criticou a moral católica en materia de sexualidade e matrimonio, así como o poder xurisdicional do bispo de Roma. Foi tamén contrario ao anquilosamento de moitas igrexas nacionais ortodoxas e á inflexibilidade do Patriarcado de Moscova.
Pensamento
Para Olivier Clément, a humanidade individual e colectivamente está rota, disociada e trastocada:
Influenciado pola visión de Sartre no Ser e o Nada, entende que o outro representa para cada un o seu fracaso: a imposibilidade de realizarse en comuñón, que é a única forma de realizarse. Fronte a isto, asistimos á dexeneración histórica do cristianismo en moral, e na dexeneración desa mesma moral en esmagamento infantil do super-eu, en noción castradora do puro e do impuro, ou nunha sublimación dunha especie de anxelismo que desemboca na disociación esquizofrénica entre unha rede de deberes e a densidade da vida.
Ante isto, é soamente arriscándose naquela densidade da vida, tal como quería Kierkegaard, onde se debe atopar resposta. Despuirse de toda seguridade ata abrirse ao Amor ofrecido en Cristo mediante un proceso de metanoia (conversión) que leve ao home a contemplar o carácter irrisorio dos personaxes no gran teatro do mundo, a caer dramaticamente na conta da futilidade dos ídolos que non sacian a sede fundamental nin rachan coa raíz de todos os temores: a morte mesma. Morte entendida como amputación dunha arela de vida e, xa que logo, como asasinato (a morte é sempre un asasinato porque interrompe unha existencia feita de eternidade). Ou Morte como tempo que desgasta, mecaniza e destrúe e como espazo que divide, afasta e apreixa. Así ata descubrir que son fundamentalmente amado: Que son porque son amado.
Praias de Galicia
250px|miniatura|Praia de Coroso, en Ribeira, Galicia. En Galicia hai 987 praias catalogadas. Máis de 360 na Provincia da Coruña, máis de 60 na Provincia de Lugo e máis de 270 na Provincia de Pontevedra.
Bonifacio de Montferrato
Bonifacio de Montferrato (en italiano: Bonifacio I del Monferrato, en grego: Βονιφάτιος ο Μομφερατικός, Vonifátios Momferratikós), nado en 1150 e finado o 4 de setembro de 1207, foi marqués de Montferrato desde 1191 até a súa morte en 1207. Era o terceiro fillo de Guillerme V de Montferrato e Xudit de Babenberg, nado despois do regreso do seu pai da Segunda Cruzada. Os seus irmáns máis vellos foron Guillerme de Montferrato, conde de Xaffa e Ascalón e Conrado de Xerusalén, ao que sucedeu como Bonifacio I en 1191.
Entre 1191 e 1193 combateu no bando dos emperadores Frederico I Barbarroxa e Henrique VI de Alemaña contra a liga Lombarda e en 1194 contra Sicilia. En 1201 foi elixido en Soissons xefe da Cuarta Cruzada, que terminou coa captura e o saqueo de Constantinopla en 1204.
Despois da conquista, Bonifacio aproveitou a fama da súa familia na rexión para conseguir ser proposto como emperador do novo Imperio Latino, pero perdeu a elección ante Balduíno de Flandres, que se convertería no primeiro emperador latino. Fundou o Reino de Tesalónica e enfrontouse a continuas ameazas do Imperio búlgaro no norte, contra as que se aliou co emperador Henrique I de Constantinopla. Morreu durante un enfrontamento cos búlgaros o 4 de setembro de 1207.
Primeiros anos
Bonifacio aparece descrito na súa mocidade, a finais da década de 1170, na famosa Carta Épica, «Valen marques, senher de Monferrat», polo seu bo amigo na corte, o trobador Raimbaut de Vaqueiras. Esta carta inclúe o rescate da herdeira Xacobina de Ventimiglia de mans do seu tío o conde Otón, que tiña a intención de apoderarse da súa herdade e a enviara a Sardeña. Tras rescatala, arranxou un matrimonio para ela. Despois, cando Alberto Malaspina (esposo dunha das súas irmás) secuestrou a Saldina de Mar, filla dunha prominente familia xenovesa, Conrado rescatouna e devolveulla ao seu amante, Ponset d'Aguilar. Como o resto da familia fixera antes que el, apoiou ao seu primo Frederico I Barbarroxa nas súas guerras contra as cidades independentes da liga Lombarda.
O seu irmán máis vello, Guillerme, falecera en 1177, pouco despois de casar coa princesa Sibilla, herdeira do reino de Xerusalén. En 1179, o emperador bizantino Manuel I Comneno ofreceu á súa filla María en matrimonio a un dos fillos de Guillerme V de Montferrato, pero tanto Conrado como Bonifacio estaban casados e Frederico era bispo, polo que a princesa casou co irmán máis novo, Rainiero, que sería asasinado tres anos despois durante a usurpación de Andrónico I Comneno.
En 1183, o seu sobriño, Balduíno V, foi coroado como rei de Xerusalén. Guillerme V marchou alí para axudar ao seu neto, deixando Montferrato a cargo dos seus fillos. Con todo, en 1187 Conrado seguiu os pasos do seu pai, xa que lle ofreceron casar con Teodora, a filla do emperador Isaac II Anxo, para renovar a alianza da familia con Bizancio.. Nese momento Bonifacio estaba casado por segunda vez, mentres que Conrado enviuvara recentemente