cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Óscar Cano
Badajoz
En xullo de 2021 foi anunciado como novo adestrador do Badajoz, da Primeira División RFEF. Estivo á fronte do equipo durante sete meses, ata que foi destituído en febreiro de 2022, co equipo ocupando a 12ª posición, lonxe do obxectivo inicial da directiva, que era o ascenso.
Deportivo da Coruña
O 11 de outubro de 2022 foi anunciado como novo adestrador do Deportivo, substituíndo a Borja Jiménez, cesado ese mesmo día. O equipo estaba quinto no momento da súa chegada e mantívose en zona de promoción de ascenso durante case toda a tempada, pero sen chegar en ningún momento ao liderado, obxectivo prioritario do club. Xa sen opcións de ascenso directo e con boa parte da afección en contra, foi cesado o 15 de maio de 2023, despois dunha derrota contra o Linares por 3-2 na xornada 36, sendo substituído por Rubén de la Barrera.
Prato
miniatura|dereita|250px|Prato de cerámica non decorado miniatura|250px|Prato do período das cabras salvaxes
Historia
Os primeiros pratos que se coñecen datan da cerámica prehistórica en Europa caracterizada polo seu barro que, polo común é unha pasta de cor gris ou negruzco ou vermello ennegrecido sementada de pequenos fragmentos de mica. Adoitan levar os produtos deste tipo algúns debuxos, sempre de forma xeométrica, unhas veces pintados e outras, incisos coa uña ou o punzón ou impresos con molde sinxelo. Entre os obxectos do Neolítico, hainos con debuxos (sempre lineais ou xeométricos), trazados por incisiones feitas na pasta negruzca e recheas con outra esbrancuxada. Tal é a decoración que ostentan os famosos pratos neolíticos de Ciempozuelos (Madrid) imitando a outros igualmente decorados no Exipto prehistórico e no máis primitivo da civilización minoica ou cretense, de onde seica tomaran o modelo os primeiros ceramistas hispanos.
Entre a cerámica grega, pódese identificar o estilo da «cabra salvaxe», atribuído tradicionalmente a Rodas, con motivo de importantes descubrimentos realizados na necrópole de Camiros. De feito, estendeuse por toda Asia Menor, con centros de produción en Mileto e Quíos. Predominaron dúas formas: os enócoes, que copiaban modelos de bronce, e os pratos, con ou sen pés. A decoración estaba organizada en rexistros superpostos nos que os animais estilizados, sobre todo as cabras salvaxes (que deron nome ao estilo) que aparecían en frisos. Os numerosos motivos decorativos (triángulos, esvásticas, rosetas, motivos florais) enchían os espazos baleiros.
Composición en vaixela
Unha vaixela adoita contar cos seguintes tipos de pratos:
A colocación dos pratos na mesa faise do seguinte xeito. En primeiro lugar colócanse os baixoplatos ou pratos de decoración. Sobre eles, sitúanse os pratos chairos e sobre estes, os pratos fondos ou pratos de aperitivo, máis pequenos que os anteriores. O pratiño de pan colócase á dereita destes aliñado coas copas.
Como regra xeral, aconséllase non colocar dous pratos iguais xuntos (é dicir, dous fondos ou dous chairos) e non apoiar directamente os pratos fondos sobre a mesa.
Provincias dos Países Baixos
miniatura|400px|Provincias dos Países Baixos e principais cidades.
Unha Provincia Neerlandesa representa a capa administrativa entre o goberno estatal e os concellos, con responsabilidades en asuntos de importancia rexional ou subnacional. O goberno de cada provincia conta de tres partes principais: o Provinciale Staten que é o parlamento provincial elixido cada catro anos, os membros electos desta institución máis tarde elixen o Gedeputeerde Staten, que é o consello coa maioría das tarefas excutivas, presidido polo Commissarios van de Koningin (Comisario do Reino), nomeado pola Coroa.
División
Hoxe en día os Países Baixos están divididos en doce provincias (provincies en neerlandés). As doce provincias están listadas a continuación:
Os Departamentos do Período Francés
Durante a República Bátava os Países Baixos foron completamente reorganizados en oito novos departamentos ente 1798 e 1801, a maioría nomeados co nome de ríos, inspirados polo exemplo de Francia, nunha tentativa de acabar co antigo status autónomo provincial.
Despois de só tres anos, a raíz dun golpe de Estado, as fronteiras das antigas provincias foron restauradas, aínda que non os seus status de autonomía. Foron tamén chamadas "departamentos" e engadiuse e Drenthe foi engadido en Overijssel. En 1806 o Reino dos Países Baixos substituíu á república para promover os intereses franceses. Foi durante esta administración que Holanda se divide en dous, co departamento de Amstelland ao norte e o de Maasland ao sur. Frisia Oriental, entón como agora en Alemaña, foi engadida ao reino coma departamento en 1807 e Drenthe separouse de novo, facendo en total once departamentos.
Coa derrota e retirada dos franceses en 1813, as antigas provincias e os seus nomes volvéronse a estabelecer, Holanda xuntouse de novo e a Frisia Oriental separouse. As dezasete provincias do Reino Unido dos Países Baixos foron en parte baseados nos antigos departamentos franceses e as súas fronteiras, en particular do que máis tarde se convertería en Bélxica.
Calcio
O calcio é un elemento químico, símbolo Ca, de número atómico 20 (20 protóns e 20 electróns) e masa atómica 40 u. É un metal do grupo dos alcalino-terrosos, pertencente ao grupo 2 da clasificación periódica dos elementos químicos.
É un elemento sólido na temperatura ambiente, maleábel, dúctil que reacciona violentamente coa auga.
É un elemento químico esencial ao ser humano. Unha persoa ten entre 1,5 e 2% de calcio en peso, do cal o 99% encóntrase nos ósos, dentes, no restante dos tecidos, e en fluídos corporais intervindo no metabolismo celular. É rico no leite, algúns vexetais, e en espiñas de peixes. Tamén, en cunchas e estalactitas.
O calcio encóntrase abundantemente na natureza, sempre na forma de minerais. Foi descuberto en 1808 por Humphry Davy, mediante a electrólise dunha amálgama de mercurio e cal.
Características principais
O calcio é un metal alcalino-terroso, mol, maleábel e dúctil que arde con chama vermella formando óxido de calcio e nitruro. As superficies recentes son de coloración branco prateada que rapidamente se volven levemente amareladas expostas ao ar, finalmente con coloración cinzas ou brancas debido á formación de hidróxido ao reaccionar coa humidade ambiental. Reacciona violentamente coa auga para formar o hidróxido de calcio, Ca(OH)2, con desprendemento de hidróxeno.
Papel biolóxico
O calcio actúa como mediador intracelular, cumprindo unha función de segundo mensaxeiro como, por exemplo, o ión Ca2+ intervén na contracción dos músculos. Tamén está implicado no control dalgunhas encimas quinases que realizan funcións de fosforilación como, por exemplo, na proteína quinase C (PKC). O calcio realiza funcións encimáticas de maneira similar ao magnesio en procesos de transferencia do fosfato como, por exemplo, a encima fosfolipase A2). miniatura|As cunchas son ricas en calcio Algúns dos seus sales son bastante insolúbeis como, por exemplo, o sulfato de calcio (CaSO4), carbonato de calcio (CaCO3), oxalato etc., e o calcio forma parte de distintos biominerais. Así, no ser humano, está presente nos ósos como hidroxiapatita cálcica, Ca10(OH)2(PO4)6, nos dentes como fluorohidroxiapatita (algúns OH- sustitúense por F-), ou como carbonato de calcio no ouvido interno. Outros biominerais están presentes en exoesqueletos, en conchas e nas cascas de ovos de diferentes animais e na forma de diferentes sales.
Outra función do calcio está relacionada coa coagulación do sangue, a través da súa relación coa proteína protrombina. É o factor de coagulación IV.
É, por tanto, un importante compoñente da dieta. A cantidade diaria recomendada para os adultos oscila entre 800–1000 mg, cantidade que debe incrementarse durante o crecemento (9-18 anos), na gravidez, na lactación e, posteriormente, na menopausa até 1200–1300 mg. Os produtos comerciais especifican nos seus rótulos a cantidade de calcio que presentan, xeralmente en porcentaxe, para que o consumidor saiba se está inxerindo a cantidade diaria necesaria. Produtos ricos en calcio son o leite e os seus derivados, cuxo calcio é facilmente absorbido; en vexetais como feixón e espinaca; nas espiñas de peixes como sardiña e bocareo e, nos alimentos enriquecidos con calcio.
A competición que se estabelece con certos metais pode inhibir a absorción do calcio. O magnesio e o calcio compiten nos mesmos puntos de absorción, por tanto, persoas que inxiren suplementos de magnesio deben tomar especial coidado coa achega diaria de calcio.
Historia
O calcio (do latín "calx", "calcis", cal ) foi descuberto en 1808 por Humphry Davy mediante a electrólise dunha amálgama de mercurio e cal. Davy mesturou cal humedecida con óxido de mercurio que colocou sobre unha lámina de platina, o ánodo, e somerxeu unha parte de mercurio no interior da pasta funcionando como cátodo. Na electrólise obtivo unha amálgama que destilada orixinou un residuo sólido facilmente oxidábel. Davy non ficou convencido de que obtivera calcio puro. Posteriormente, Robert Bunsen en 1854 e Matthiessen en 1856 obtiveron o metal por electrólise do cloruro de calcio e, Henri Moissan obtivo o calcio cunha pureza do 99% por electrólise do ioduro de calcio. Entre tanto, até principios do século XX, o calcio só era obtido en laboratorio.
Abundancia e obtención
O metal íllase por electrólise do cloruro de calcio (subproduto do proceso Solvay) fundido:
Isótopos
O calcio ten seis isótopos estábeis, dos cales o Ca-40 é o máis abundante (97%). O Ca-40 e o Ar-40 son produtos da desintegración do K-40. O segundo úsase para a determinación da idade de rochas en xeoloxía pola datación radiométrica, porén, a prevalencia do isótopo Ca-40 na natureza ten impedido de facer o mesmo co calcio.
Diferentemente doutros isótopos cosmoxénicos producidos na atmosfera terrestre, o Ca-41 orixínase por activación neutrónica do Ca-40, formándose nas capas máis superficiais do solo, onde o bombardeo de neutróns é suficientemente intenso. Alén diso, o Ca-41 ten recibido unha atención dos científicos porque se desintegra en K-41, un indicador crítico das anomalías do sistema solar.
Vampirélidos
Características
Cando nadan libremente as células son esféricas dun diámetro duns 30 μm, con pseudópodos filosos dirixidos radialmente pero tamén con outros distintivos curtos e con forma de maza, polo que son parecidos a heliozoos. Ao moverse a célula estírase e adopta unha forma ameboide, cunha distinción nítida entre a periferia clara e os pseudópodos e unha parte interior verdosa. Nesta forma entra no interior das células das algas e aliméntase no seu interior. Os vampirélidos caracterízanse por ter mitocondrias con cristas tubulares. Algúns outros vampirélidos son parasitos de fungos. Como tales, estes vampirélidos poden ser un importante control contra os fungos parasitos do trigo e outros cereais.
A maioría das amebas filosas están incluídas nos grupos dos vampirélidos e nucleáriidos. Aínda que se consideran posibles membros dos Cercozoa, as súas relacións con outros protistas son discutidas e incertas.
Alaa al-Aswani
Alaa al-Aswany é un escritor exipcio nado en 1957.
Traxectoria
Alaa Al Aswany estudou a carreira de odontoloxía, primeiro en Exipto e máis tarde en Chicago (Estados Unidos). Finalizou a carreira na University of Illinois en Chicago, onde estableceu a súa residencia durante un tempo. En total morou 17 anos na cidade estadounidense.
Ademais de ser dentista e escritor, ten contribuído con numerosos artigos en xornais exipcios (moitos deles traducidos regularmente a xornais europeos e americanos), principalmente con temática social e política. A sociedade exipcia, a relación entre os distintos estratos sociais así como conflitos políticos, relixiosos e sexuais son a base da súa literatura.
Saltou á fama internacional trala publicación da súa segunda novela O edificio Yacoubian (Imārat Ya‘qūbiān -عمارة يعقوبيان) no ano 2003. Trátase dunha irónica descrición da sociedade exipcia moderna. En 2006 foi adaptada ó cinema e no 2007 á televisión. A súa terceira novela, Chicago (شيكاجو), publicouse en 2007. Se ben a práctica totalidade na novela discorre na cidade norteamericana, tamén é unha descrición da sociedade exipcia a través da numerosa colonia exipcia residente no estado americano de Illinois. Nesta novela, se cadra é máis crítico coa corrupción no seu país. A súa segunda novela foi un éxito de vendas en todo o mundo árabe, ocupando durante catro anos os postos de libros máis vendidos, sendo superado despois por Chicago.
1886
Outros
Historia ano a ano
Australian Football League
A Australian Football League (AFL, do inglés: Liga de Fútbol Australiano) é a competición masculina preeminente e única completamente profesional de fútbol australiano. A través da Comisión da AFL, a AFL tamén serve como organismo reitor do deporte e é responsable de controlar as regras do xogo. Orixinalmente coñecida como a Victorian Football League (VFL), foi fundada en 1896 como unha excisión da Victorian Football Association (VFA), sendo a súa temporada inaugural o ano seguinte. A VFL, co obxectivo de converterse nunha competición de carácter nacional, na década de 1980 comezou a expandirse a outros estados australianos máis aló de Victoria, mudando o seu nome a AFL en 1990. A AFL é a competición con máis audiencia de Australia, tanto en asistencia aos estadios como en espectadores por televisión e seguimento dos medios de comunicación.
A liga consta actualmente de dezaoito equipos repartidos en cinco dos seis estados de Australia. A única excepción é Tasmania, aínda que hai moitos movementos que procuran o traslado dun equipo ao estado. Alén das respectivas sedes dos equipos, xóganse encontros da AFL en todos os estados e territorios continentais de Australia, así como en Nova Zelandia e a China para promover o deporte no estranxeiro. A temporada da AFL consiste actualmente nunha liga con 23 roldas disputada durante o inverno australiano (de marzo a setembro). O equipo que finaliza no primeiro lugar da táboa recibe o título do "minor premiership" (do inglés: campión menor). Após a finalización da liga, os oitos equipos mellor clasificados xoga un torneo de eliminación directa composto por catro roldas, o cal culmina na Gran Final de AFL, disputada cada ano no Melbourne Cricket Ground. O gañador da Gran Final recibe o premio de "premiers" (do inglés: campións) e a Premiership Cup (do inglés: Copa de Campións).
Clubs
A AFL funciona como unha soa liga pechada. É dicir, carece de divisións ou conferencia ou de ascensos e descensos. A liga foi fundada como Victorian Football League (VFL) en 1897, constando nesa altura de oito equipos, todos localizados no estado de Victoria. Co paso do tempo a liga foise expandido até chegar aos actuais dezaoito equipos, mudando o seu nome ao actual Australian Football League (AFL).
O Territorio da Capital Australiana, o Territorio do Norte e Tasmania son os únicos estados ou territorios que non teñen ningún equipo na AFL, aínda que cada ano se xogan polo menos dous encontros en cada unha desas partes do país. Aínda que os actuais dezaoito equipos teñen a súa sede en cinco estados de Australia, a maioría (10) permanecen en Victoria, nove dos cales están situados na área metropolitana de Melbourne. Os estados de Australia Meridional, Australia Occidental, Nova Gales do Sur e Queensland teñen dous equipos cada un.
Ficheiro:Australia Melbourne Inner Locator.PNG
Río Xares
O río Xares é un afluente do Bibei pola súa beira dereita (que á súa vez é afluente do Sil), tendo todo o seu percorrido -47,5 km- dentro da provincia de Ourense. Dálle nome á parroquia de Santa María de Xares (A Veiga).
Curso
O Xares nace nas inmediacións da Pena Trevinca, a 1.900 m de altura, no concello da Veiga, e únese ao Bibei en Entrambasaugas, nas proximidades de Chandoiro, no concello do Bolo. Desde o seu nacemento atravesa os concellos de A Veiga e O Bolo, facendo ao final linde entre este concello e o de Larouco. Na confluencia do Xares e o Bibei, confinan os concellos do Bolo, Larouco e Manzaneda.
O Xares ábrese nas proximidades da localidade da Veiga, cabeza do concello homónimo, o que se mantiña na Alberguería, hoxe lugar desaparecido baixo as augas do encoro de Prada, a partir de aí corre encaixado ata a súa unión co Bibei.
A Igrexa, Leiro, Abegondo
A Igrexa é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 46 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 22 eran homes e 20 mulleres.
Río Xares
Curso
Ademais do encoro de Prada, o Xares remansa noutro: o de Santiago ou Santalla.
A Igrexa, Leiro, Abegondo
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Terra de Trasancos
miniatura|200px|dereita|Igrexa de Santa Cecilia de Trasancos.
Terra de Trasancos é o nome co que se designaba o territorio hoxe ocupado polos concellos de Ferrol, Narón, Valdoviño, San Sadurniño, Neda e Fene. O topónimo ten a súa orixe na época da cultura castrexa, e mantivo o seu nome até a desaparición do Antigo réxime a comezos do século XIX, coa división territorial de España en 1833, organizando o territorio en concellos. Dá nome ás actuais parroquias de Santa Cecilia de Trasancos (Ferrol) e Trasancos (Narón).
Historia
miniatura|esquerda|REBE TRASANCI AVG[VST]E século I da era actual ou I antes da actual, Castro de Santa Comba, Ferrol. Na Gallaecia previa á romanización as divisións territoriais adoitaban estar formadas por uns 50 poboados castrexos, nunha superficie duns 130 km². Este territorio político, ou comissium, deu pé ás bisbarras galegas. Na terra de Trasancos están contabilizados 56 castros, polo que nesa época suporía unha poboación de aproximadamente 2.240 habitantes, contando de media oito vivendas por castro e 5 habitantes por casa.
O 15 de outubro de 2001 André Pena Graña atopou no castro de Santa Comba unha lousiña circular datada no século I do tamaño e da forma dunha fusaiola duns 4 centímetros de diámetro, cunha inscrición adicada a Reva: REBE TRASANCI AVG[VST]E ("PARA REVA TRASANCIUCA", da «Terra de Trasancos»).
Toponimia
O topónimo Trasancos procede do monte de Ancos, no concello de Neda, e designa tamén as parroquias de Trasancos (Narón) e de Santa Cecilia de Trasancos (Ferrol).
Lucrecio
Titus Lucretius Carus ou, galeguizado, Tito Lucrecio Caro , nado no 99 a. C. e finado no 55 a. C., foi un poeta e filósofo romano.
Vida e obra
Foi autor dun longo poema didáctico en algo máis de 7400 hexámetros, De rerum natura (Sobre a natureza das cousas), distribuído en seis libros, quizais a maior obra da poesía de Roma, na que se divulga a filosofía e a física atomista de Epicuro e a física atomista de Demócrito. O único texto que chegou a nós do poema transmitiuse grazas a Cicerón, quen preparou a súa edición á morte do poeta, e ao humanista Poggio Bracciolini, que o copiou en 1418 do único códice conservado.
Son poucos e dubidosos os datos biográficos que se conservan de Lucrecio, fundamentalmente recollidos por San Xerome. Segundo estes, toleou ao beber un filtro de amor e suicidarse; pero esta información ten todo o aspecto compoñerse ad hoc para explicar a sombría visión que ofrece do amor no seu célebre poema. A tradición defendeu que padecía algún tipo de enfermidade mental, que podería ser ou non de orixe física (como a epilepsia), tratando de desprestixiar así unha visión das cousas tan afastada dos dogmas de fe.
O seu terceiro nome, Caro, era propio das clases baixas, pero Lucrecio tiña unha extensa cultura, que non era fácil de adquirir para as clases desfavorecidas. Ignórase se era orixinario da mesma Roma ou dalgunha provincia, pero é indubidábel que Lucrecio viviu en Roma e resulta evidente, polo rango de datas en que se desenvolveu á súa vida, que debeu asistir ás guerras civís romanas, ás revoltas de Mario e Sila, á conxuración de Catilina e á ascensión ao poder de Xulio César.
Tamén afirma San Xerome que Cicerón ordenou o texto en seis libros e editou o poema. O primeiro libro comenza cunha invocación a Venus como forza xerminadora da natureza e trata de como todo está composto de átomos e de baleiro. O libro segundo trata do movemento e as agrupacións dos átomos. O terceiro libro fala sobre a alma que, segundo el, é mortal. O cuarto sobre a teoría da sensación; o quinto sobre o mundo e o sexto sobre diversos fenómenos atmosféricos e as enfermidades, terminando cun sombrío panorama sobre os estragos da peste en Atenas, en deliberado contraste co inicio.
As análises da obra de poetas posteriores demostran que o estudaran a fondo. A el alude Virxilio cando escribe:
miniatura|150px|De rerum natura (edición de 1675).
Utiliza comparacións para aliviar a árida materia abstracta da obra, mesturando, cunha imaxe que máis tarde tomará Horacio, o útil co doce da mesma maneira que un médico meastura doce mel nas agrias medicinas que administra. Tamén foi citado en numerosas ocasiónes por Montaigne ao longo dos seus Ensaios.
A obra, materialista e irrelixiosa, foi traducida polo español José Marchena a principios do século XIX en hendecasílabos brancos coa intención de combater o catolicismo dos seus compatriotas.
Moi importante polos seus méritos filolóxicos e polas súas abundantes notas é a versión bilingüe do humanista inglés John Mason Good, (Londres, 1805, 2 vols.) e, por fin, a edición filoloxicamente impecábel de Carl Lachmann (Berlín, 1850).
A intención de Lucrecio, como xa sinalara Virxilio, é liberar ao home do medo aos deuses e á morte, causas, segundo el, da infelicidade humana. ("Está ben ver ao navegante distante loitar contra a treboada e naufragar, non porque nos alegremos do mal alleo, senón porque é bo acharse libre de tormentos").
Representa o cosmos como un conxunto fortuíto de átomos que se moven no baleiro ("Nada nace da nada, nada volve á nada"). A alma é material e non sobrevive ao corpo. Os fenómenos teñen todos causa natural. Se existen os deuses, estes non interveñen nos asuntos dos mortais. Por outra parte, ofrece unha triste visión do amor humano que intrigou aos especialistas.
En xeral, Lucrecio está considerado como un dos tres grandes poetas do ateísmo, xunto a Ludwig Feuerbach e Thomas Hardy.
Rinoceronte publicou en 2021 Sobre a natureza das cousas, tradución, introdución e notas de Lucía Gómez Fariña, ISBN 978-84-17388-58-4.
Bartonella elizabethae
Bartonella elizabethae (antes chamada Rochalimaea elizabethae ), é unha especie de alfaproteobacteria. Pode causar enfermidades en animais e humanos. As infeccións por B. elizabethae poden ser máis comúns do que previamente se pensaba. Nun estudo feito en Nova York en 1997-98 entre drogadictos por vía intravenosa sobre especies de Bartonella atopou que os anticorpos contra B. elizabethae eran os máis comúns entre as bartonelas, atopados no 46% dos casos.
Deuselle o seu nome específico polo hospital de St. Elizabeth en Brighton, Massachusetts, onde foi illada.
Paio I, papa
Pontificado
O emperador Xustiniano I impúxoo como papa, tralo o seu apoio durante o Segundo Concilio de Constantinopla en 536, daquelas Italia era unha provincia do Imperio Bizantino. Por este motivo tivo que superar unha forte oposición do clero romano, que dubida da súa ortodoxia.
Ligazóns externas
Paio I na The Original Catholic Encyclopedia.
Aristotelismo
Aristotelismo é o nome de calquera corrente filosófica que segue o pensamento do filósofo da antiga Grecia Aristóteles (384 — 322 a.C.), especialmente dos filósofos Avicena e Averroes, e despois progresivamente adoptada nos séculos XII e XIII pola escolástica, grazas á reconciliación da filosofía de Aristóteles e o cristianismo por Tomé de Aquino.
O termo aristotélico pode empregarse no sentido de "comentarista das obras de Aristóteles" (ben sexan de aristotélicos como Alexandre de Afrodisia ou Averroes, ou neoplatónicos como Amonio de Hermia, ou Simplicio de Cilicia).
Geopelia cuneata
Geopelia cuneata é unha especie de ave columbiforme da familia das pombas (Columbidae). Distribúese por Australia e non se lle coñecen subespecies.
Esta diminuta pomba de cola longa bordeada de branco habita en matogueiras e arbustos. Adoita formar parellas ou pequenas bandadas, alimentándose no chan de pequenas sementes e follas. En voo, deixa ver unha mancha alar castaño-alaranxada. Visita os seus bebedoiros a última hora da tarde para beber. O reclamo é un arrullo lastimero e agudo.
Ricky Wilson
Charles Richard Wilson, nado o 17 de xaneiro de 1978 en Keighley, West Yorkshire, é un músico inglés, cantante e líder da banda inglesa Kaiser Chiefs.
Stobart Air
Stobart Air é unha aeroliña rexional da República de Irlanda con sede en Dublín e que opera en Irlanda, Reino Unido, Francia e a Illa de Man baixo as marcas de Aer Lingus Regional, BA CityFlyer e KLM Cityhopper. Stobart Air ten bases operativas en Cork, Dublín e a Illa de Man para Aer Lingus Regional. A aeroliña ten 570 empregados.
Fundouse como Aer Arann en 1970 pero no ano 2014 refinanciouse e cambiou o seu nome a Stobart Air. Aer Arann foi unha aeroliña rexional tamén baseada en Dublín que operaba servizos regulares en nome de Aer Lingus Regional.
Aer Arann
Aer Arann foi fundada en 1970 por James Coen e Ralph Langa para proporcionar servizos entre Galway e as Oileáin Árann na costa oeste de Irlanda. O seu primeiro voo foi no mes de agosto dese ano entre Galway e Inis Mór usando un Britten-Norman Islander.
Nos anos 80, a compañía ampliou os seus servizos coa liña entre Galway e Dublín. En 1994 Padraig O’Ceidigh e Eugene O'Kelly mercaron a compañía, comezando un período de maior expansión. En 1998 creouse a liña Sligo-Dublín.
No 2002 comezaron os servizos ao Reino Unido e Jersey coas liñas entre Cork e Birmingham. Seguindo o éxito das rutas co Reino Unido, no 2004 a compañía introduciu o servizo entre Galway, Waterford e Cork con Lorient, o primeiro paso da aeroliña irlandesa na Europa continental. Tamén no 2004 establecéronse voos con Nantes, tamén na Bretaña.
En 2008 Aer Arann asinou un acordo de franquía con Nex Aviation e comezou a voar a Ámsterdam, Bordeos, Málaga e Faro usando avións British Aerospace 146 durante os meses de verán. O servizo a Ámsterdam, operado cun ATR 72-500, rematou o 14 de xaneiro de 2009.
Frota actual
En agosto do 2010 a frota de Aer Arann estaba formada por un total de 12 avións:
O Regueiro, Leiro, Abegondo
O Regueiro é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 4 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales un era home e 3 mulleres.
Muggsy Bogues
Xogou en catro equipos diferentes durante as súas catorce tempadas na NBA, mais xeralmente recórdaselle pola súa etapa cos Charlotte Hornets (hoxe en día en Nova Orleáns). Con 1,59 m de altura e 62 kg de peso, é o xogador máis baixo de toda a historia da NBA. Os seus equipos foron Washington Bullets, Charlotte Hornets, Golden State Warriors e Toronto Raptors. Tamén formou parte dos cadros de xogadores do New York Knicks e do Dallas Mavericks, mais nunca chegou a debutar con eses equipos.
Instituto e universidade
Bogues xogou no instituto Dunbar da cidade de Baltimore, onde foi compañeiro de equipo doutros futuros xogadores da NBA coma David Wingate (promoción anterior á súa), Reggie Williams e Reggie Lewis (ambos do seu mesmo ano). Logo xogou durante catro anos na universidade de Wake Forest University de Carolina do Norte, cunha media de 11,3 puntos, 8,4 asistencias e 3,1 roubos por partido no seu terceiro ano. Durante o seguinte ano, os seus números melloraron ata 14,8 puntos, 9,5 asistencias e 3,9 roubos por partido. Tamén conseguiu capturar 3,8 rebotes por partido, algo meritorio tendo en conta que esa é unha estatística normalmente dominada por xogadores máis altos.
NBA
Bogues foi elixido na posición duodécima do draft de 1987 polos Washington Bullets. Foi membro dunha xeración de moito talento á que pertenceron xogadores do nivel de David Robinson, Reggie Miller, Scottie Pippen ou Kevin Johnson. Na súa primeira tempada na NBA, Bogues foi compañeiro de equipo do sudanés Manute Bol (2,31 m), daquelas o xogador máis alto da historia da NBA (máis tarde sería desbancado por Gheorghe Muresan). Xuntos foron protagonistas de portadas de revistas.
Charlotte Hornets
Durante a tempada 1988-1989 estaba prevista a entrada na NBA de dúas novas franquías, Miami Heat e Charlotte Hornets. Cando se incorporan novos equipos á NBA, todos e cada un dos equipos xa existentes deben "protexer" oito dos seus xogadores; os novos equipos elaboran o seu cadro de xogadores elixindo entre os xogadores que non foran protexidos polo resto dos equipos, no que se chama un draft de expansión. Aínda que non tiñan demasiado cuberta a posición de base, os Bullets non protexeron a Bogues e durante o draft de expansión que tivo lugar o 22 de xuño de 1988 foi elixido polos Hornets. En Charlotte, Muggsy Bogues consagrouse coma un excepcional pasador e un gran ladrón de balóns.
O seu pequeno tamaño converteuse nunha vantaxe posto que lle axudou a ser un dos xogadores máis áxiles e rápidos sobre a cancha. A iso sumaba ser un dos xogadores con maior altura en cada salto que facía, o seu salto era de 1 metro e 5 centímetros de media. Por exemplo, en 1993, Bogues conseguiu poñerlle un tapón ao pivote Patrick Ewing (2,13 m).
Bogues estableceu os seguintes récords na franquía dos Hornets:
Bogues pasou dez anos en Charlotte nos que os Hornets, liderados por Alonzo Mourning e Larry Johnson, convertéronse nun dos equipos máis populares da NBA e nun eterno aspirante nos playoffs. Bogues foi un dos xogadores máis populares da historia dos Hornets, aínda que xamais conseguiu unha media de máis de 11,2 puntos nunha tempada.
Últimos anos
Apenas dous partidos logo de comezar a temporada 1997-1998,a andadura de Bogues nos Hornets rematou ao formar parte dun traspaso que o mandou xunto con Tony Delk aos Golden State Warriors a cambio de B.J. Armstrong. Bogues xogou dúas tempadas cos Warriors, para logo firmar coma axente libre (sen ningún contrato en vigor) polos Toronto Raptors, onde remataría a súa carreira. Aínda que logo foi traspasado aos New York Knicks e aos Dallas Mavericks, non xogou nin un só partido con ningún deles.
Logo da NBA
Tras deixar o baloncesto profesional traballou no negocio inmobiliario ata o 3 de agosto de 2005, cando foi nomeado adestrador das Charlote Sting da WNBA a pesar da súa falta de experiencia coma adestrador. Perdeu o seu traballo cando o equipo se desfixo en xaneiro de 2007.
Os feiticeiros de Waverly Place
Wizards of Waverly Place (en galego: "Os feiticeiros de Waverly Place") foi unha serie orixinal de Disney Channel, dúas veces gañadora do premio Emmy ao mellor programa infantil. O primeiro episodio emitiuse o 12 de outubro de 2007.
Sinopse
A historia básase nunha familia ítalo-mexicana, os Russo: Alexandra "Alex" Russo (Selena Gomez), o irmán máis vello Justin Vizenzo Russo (David Henrie), o irmán máis novo Maximilian "Max" Russo (Jake T. Austin). Os tres irmáns son estudantes de feiticeiro que viven co seus país, Jerry Russo (David DeLuise) que é exfeiticeiro e Theresa Russo (Maria Canals Barrera), que é mortal. A mellor amiga de Alex é Harper Finkle (Jennifer Stone).
Shinigami (Death Note)
Na serie manga Death Note, creada por Tsugumi Ōba e Takeshi Obata, os shinigami (死神) son unha raza de seres sobrenaturais que sobreviven acabando cos humanos para alongar as súas propias vidas. Os shinigamis non son responsables de cada morte que ocorre, xa que a xente pode morrer sen que interveñan de ningún xeito, pero un shinigami pode rematar coa vida da xente antes do que lles corresponde para o seu propio beneficio.
Unión Vecinal de Trinidad
A Unión Vecinal de Trinidad, alcumado El Comunitario, é un equipo de hóckey a patíns da cidade de Rawson, San Juan (Arxentina). A entidade foi fundada o 4 de abril de 1935, aínda que as actividades de hóckey a patíns non comezaron ata 1974. Actualmente compite na máxima categoría do hóckey a patíns arxentino, a Liga Nacional A1, competición que gañou en 3 ocasións. Trátase do único equipo arxentino que conta cun título da Copa Intercontinental, conseguido en 1986 tras derrotar ao FC Barcelona en dobre partido por 5-3 e 5-4, sendo os dous marcadores favorables aos comunitarios. Conta con equipos nas categorías masculina e feminina.
Mello (Death Note)
Mihael Keehl (ミハエル・ケール), coñecido co alcume de Mello (メロ), é un personaxe ficticio da serie manga Death Note, creaad por Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. Mello é introducido na historia xunto a Near como o potencial substituto de L. Tanto Mello como Near foron criados en Wammy's House, o orfanato de Watari, o asistente de L. Porén, Mello rexeita traballar con Near para capturar ó asasino coñecido como "Kira". Para conseguilo el só, únese a unha mafia, conseguindo un Death Note, pero morre antes de poder revelar a identidade de Kira.
A personaxe de Mello foi creada, ó igual que a de Near, para rachar o ciclo sen fin de confrontacións entre o detective L e Light Yagami, a persoa detrás de Kira. Tanto Mello como Near foron deseñados despois de L, e inicialmente foron concibidos como xemelgos e fillos de L, pero esa idea foi descartada. A súa voz no anime é de Nozomu Sasaki.
A viaxe do Emperador
A viaxe do emperador (en La Marche de l'empereur), é un filme documental dirixido por Luc Jacquet.
A película mostra as viaxes anuais dos pingüíns emperador da Antártida. No outono, todos os pingüíns en idade reprodutiva (de máis de cinco anos) deixan o océano, o seu hábitat habitual, para iniciaren unha viaxe ao interior da Antártida cara aos seus lugares de anidamento e reprodución ancestrais. Alí os pingüíns comezan o cortexo que dará lugar a unha nova vida. Para que os pitos sobrevivan os seus pais han de facer varias viaxes desde o lugar de anidamento ata o océano, onde capturan a comida, ao longo de varios meses.
O rodaxe da película, realizado nos arredores da base científica francesa de Dumont d'Urville en Terra Adelia, durou un ano.
Premios
Premios Óscar
Malcolm Campbell
Malcolm Campbell, nado o 11 de marzo de 1885 e finado o 31 de decembro de 1948, foi un automobilista de carreiras inglés así como tamén un xornalista dedicado a temas de automobilismo. Gañou o rexistro de velocidade mundial en terra e en auga en diversas ocasións durante as décadas de 1920 e 1930, con vehículos denominados Blue bird.
Xoán III, papa
Xoán III (Roma – 13 de xuño de 574) foi Papa da Igrexa católica do 17 de xullo de 561 ata a súa morte.
Procedía dunha familia distinguida, fillo dun tal Anastasio que tiña o título de Illustris. Pouco é o que se coñece do seu pontificado, coincidiu co tempo da invasión longobarda e practicamente todos os rexistros papais foron destruídos. Porén sábese que restaurou as catacumbas romanas e conseguiu restaurar a unidade no seo da Igrexa católica logo da ruptura das igrexas de Milán, Rávena e o norte de África que se producira no pontificado de Vixilio.
Fusil de francotirador
miniatura|O M40, do Corpo de Marins dos Estados Unidos é un fusil de francotirador estándar. O fusil de francotirador é un tipo de arma de fogo de precisión, que permite o disparo a obxectivos a moi longa distancia. A súa utilización é habitual tanto en exércitos como en corpos policiais de todo o mundo. miniatura|Imaxe dun fusil de francotirador [[Accuracy International Arctic Warfare.]] Un fusil de francotirador típico busca a maior precisión posible no disparo, para o que vai equipado cunha mira telescópica e utiliza munición específica para a arma que permite alcanzar longas distancias sen perder precisión de tiro. O termo adóitase utilizar para facer referencia a calquera arma de fogo de precisión cunha mira telescópica que poida ser utilizada contra obxectivos humanos. O fusil en si pode ser un normal, pero ao engadirlle a mira telescópica convértese nun fusil de francotirador.
O papel militar do francotirador remóntase ao século XVIII, aínda que o tipo de fusil específico de francotirador é un desenvolvemento moito máis recente. Os avances tecnolóxicos, e en especial o da mira telescópica, así como a maior precisión na fabricación das armas modernas, permitiron aos exércitos crear equipamentos específicos para soldados adestrados como francotiradores. Os novos fusís permitiríanlles alcanzar con precisión obxectivos a distancias moito maiores en comparación cos fusís de infantaría normais.
Beriberi
Aparición
En nenos de sete anos aparece unha forma aguda con abdome brando e distendido, vómitos, cólico, insuficiencia cardíaca e convulsións.
Fusil de francotirador
Historia
Na Guerra de Secesión sábese que as tropas Confederadas montaban miras telescópicas no fusil británico Whitworth (un dos máis modernos da época) e que chegaron a matar a oficiais da Unión a distancias insospeitadas até a data, de máis de 800 iardas.
Por outra banda, os primeiros fusís de francotirador eran pouco máis que fusís militares estándar equipados con miras telescópicas, deseñadas para o seu uso en disparos distantes. Só ao comezo da primeira guerra mundial comezaron a aparecer fusís especialmente adaptados para este uso, sendo un dos primeiros o SMLE Mk III* (HT).
Beriberi
Aparición
En adultos hai dous tipos, o "seco", nervioso ou paralítico caracterizado por unha polineuropatía crónica, invalidante en maior ou menor medida e que pode estar ligada a trastornos no sistema nervioso central (encefalopatía de Wernicke-Korsakoff), e o tipo "húmido", caracterizado pola aparición de edemas progresivos causados por unha insuficiencia cardíaca de alto gasto, na que se observan poucas alteracións do ECG, adoita asociarse con outros déficits de vitaminas.
O beriberi foi, até o século XX, unha enfermidade endémica en moitas poboacións de Asia Oriental cuxa dieta -en gran medida motivada pola pobreza- restrinxíase a un elevado consumo de arroz, máxime se este arroz non é integral (é dicir, se carecía da súa cascarilla).
Fusil de francotirador
Historia
Durante a época da segunda guerra mundial os fusís de francotirador eran normalmente fusís estándar modificados para unha maior precisión, equipados cunha mira telescópica de 4x e un apoio para colocar o fusil sobre o peito. O mango do ferrollo estaba dobrado cara abaixo, para que non interfira coa montaxe da mira telescópica.
A finais da guerra, as tropas de ambos os bandos contaban con soldados especialmente adestrados e equipados con fusís de francotirador. Este tipo de soldados xogou un papel cada vez máis importante nas operacións militares desde entón.
Características
miniatura|250px|Francotirador cun fusil [[Barrett M82.]] En comparación con outras armas, distínguese polo seu elevado nivel de precisión grazas ao seu mecanismo interno deseñado para este fin. Trátase dun produto capaz de realizar un disparo certeiro a un obxectivo situado, mesmo, por encima de 2000 metros de distancia, dependendo de diversos factores, para o que se elabora con pezas de alta calidade. Búscase ademais que sexa unha arma equilibrada, cun peso medio ao redor de entre 5 e 6 kg dependendo do modelo, marca etc.
Nos últimos tempos converteuse nunha arma fundamental para os francotiradores, tanto no campo de batalla como para o desenvolvemento de labores policiais.
Polo xeral e para comodidade do usuario, debe poder adaptarse ao corpo do tirador, algo que se consegue grazas a unha culata e a un bípode axustables. Para lograr que o tirador visualice o seu obxectivo a tan elevada distancia é necesario incorporar unha mira telescópica ademais dalgúns accesorios máis; con todo, por motivos tradicionalistas, adóitase a prescindir de todo aquilo que non aumente a precisión do fusil por consideralo unha molestia ou un estorbo.
Unha técnica empregada polas forzas armadas ou de seguridade é agrupar nunha parella un destes fusís cun de asalto para conseguir unha maior cadencia de tiro e seguridade á hora de efectuar as súas misións.
Clasificación
Os fusís de francotirador modernos pódense, xeralmente, dividir en dúas clases principais: militares e policiais.
Fusís militares
miniatura|Equipo de francotiradores do Corpo de Marines dos Estados Unidos cun fusil M24 durante un adestramento de tiro. Os fusís militares adoitan sacrificar un pequeno grao de precisión en prol da durabilidade, a fiabilidade e a facilidade de manexo en condicións de guerra. Ademais, os francotiradores a miúdo deben cargar cos seus fusís na batalla, así como outro equipamento, e durante longas distancias, polo que é moi importante o peso da arma. As organizacións militares adoitan tamén operar a miúdo baixo importantes restricións orzamentarias, o cal tamén ten o seu efecto no tipo e calidade de fusís que poden adquirir.
Fusís policiais
Os escenarios nos que se utiliza o fusil de francotirador no ámbito policial teñen uns requirimentos distintos que en usos militares. Os francotiradores especiais da policía normalmente requiren disparar a un lugar concreto do corpo do agresor, normalmente na cabeza. Por esta razón, os fusís que utilizan normalmente requiren unha maior precisión que os militares, pero en distancias máis curtas, normalmente menores que os 100 metros.
Algúns dos primeiros exemplos de fusís de francotirador deseñados especificamente para os requirimentos policiais foron os que se fabricaron para a policía de Alemaña Occidental tras a Masacre de Múnic dos Xogos Olímpicos de 1972. Un dos fusís deseñados baixo estes criterios é o HK PSG-1, e a miúdo faise referencia a el como o exemplo ideal deste tipo de fusil. O FN Special Police Rifle é outro exemplo de fusil deseñado para usos principalmente policiais.
Comparado cos fusís militares, os policiais son máis pesados e teñen unha lonxitude máis curta para favorecer a manobrabilidade en áreas urbanas. Son máis precisos e máis caros, dado que os orzamentos policiais a miúdo permiten maiores gastos en fusís de francotirador.
Linfocito T CD4+
miniatura|dereita|300px|Función dos linfocitos (células) T O linfocito CD4+, tamén chamado linfocito Th (helper), linfocito T colaborador ou linfocito T axudante, é un linfocito derivado dun linfocito T no timo. Neste órgano unha parte dos timocitos en maduración deixan de expresar o complexo CD8 e só expresan CD4. É por este motivo polo que a estas células se lles denomina CD4 positivas. Unha vez rematada a súa maduración tímica este tipo celular posúe:
Funcións do linfocito T colaborador
Encárgase de coordinar a resposta inmune. Ten funcións na inmunidade celular e humoral. A célula T colaboradora será activada no ganglio linfático por contacto cun antíxeno esóxeno. Efectuado este contacto pode ocorrer:
Os linfocitos Th efectores á súa vez diferéncianse en:
Funcións do linfocito Th2
Traballa na inmunidade humoral, xa que activa aos linfocitos B. Con eles interaccionan: Ademais, atenúa a resposta inmune innata, ao diminuír a actividade de macrófagos, neutrófilos e células Th1.
Alejandro Sesmero
Alejandro Rodríguez-Sesmero González (nalgunhas ocasións asinaba como Alejandro Sesmero), nado en Xixón en 1843 e finado en Córdoba (Arxentina) o 22 de outubro de 1913, foi un arquitecto que traballou en Galicia.
Bibimbap
miniatura|Bibimbap.
Bibimbap é un prato popular da gastronomía de Corea. Literalmente significa "arroz mesturado" ou "comida mesturada".
Características
Consiste nunha cunca de arroz con vexetais e carne enriba. No intre de comelo hanse mesturar os ingredientes e engadirlles aceite de sésamo e gochujang (pasta de pemento picante vermello). Xeralmente sérvese xunto a unha sopa e outro prato de acompañamento.
1908
Outros
Historia ano a ano
Luis Felipe Serrate
Luis Felipe Serrate, nado en Huesca o 5 de abril de 1962, é un político español, membro do Partido Socialista Obrero Español. Dende o 13 de xuño de 2015 é alcalde de Huesca, cargo que xa ocupou entre 2010 e 2011.
Biografía
Voceiro do Grupo Municipal Socialista na Casa do Concello oscense e voceiro do Grupo Socialista da Deputación Provincial de Huesca. Secretario xeral do PSOE na cidade, pertence á Executiva Provincial do partido como secretario de Participación Cidadá e Movementos Sociais. Coordinou diversas campañas electorais da Agrupación Local de Huesca.
Comezou moi novo en política. A partir de 1979, implícase na xestación e desenvolvemento do PSOE nos ámbitos comarcais. Foi concelleiro de Castejón de Monegros (Huesca), de 1999 a 2003. Dende 2003 é concelleiro no de Huesca.
É licenciado en Ciencias Políticas e Socioloxía, ademais de diplomado en Traballo Social. Pertence ao corpo técnico da Fundación Municipal de Servizos Sociais do Concello de Huesca. Cursou o programa de doutoramento en Estado Social e Suficiencia Investigadora na Universidade Pontifica de Salamanca.
Falcon 9
Falcon 9 é un dos modelos de foguete da serie Falcon, construído por SpaceX.
Características
Falcon 9 foi deseñado pola empresa SpaceX para ser un lanzador barato e parcialmente reutilizable. Como propelente usa queroseno e oxíxeno líquido e a primeira versión usaba nove motores Merlin 1-C na primeira etapa e un Merlin 1-C na segunda. O Falcon 9 foi parte da oferta coa que SpaceX concursou na competición Commercial Orbital Transportation Services (COTS) da NASA e pola que recibiu 278 millóns de dólares para facer tres voos de demostración coa cápusula Dragon como carga. O 23 de decembro de 2008 a NASA anunciou que o Falcon 9 xunto coa cápsula Dragon foran elixidos para realizar voos de proba e abastecemento á Estación Espacial Internacional no período entre 2010 e 2014, cun valor de 1600 millóns de dólares.
A metodoloxía de lanzamento do Falcon 9 implica un sistema de "aguantar antes de soltar", no que un sistema de agarradoiras mantén no seu sitio ó foguete durante o prendido dos motores ata que a comprobación dos sistemas indica que todo está correcto e funcionan con normalidade. Se non é así, un sistema automático aborta o prendido e descarga os propelentes do foguete. Cada motor está rodeado dun escudo de kevlar para protexerse no caso de que algún motor veciño sufra algún problema que desemboque na explosión do mesmo. Moitos dos sistemas e principios nos que se basea o Falcon 9 foron probados previamente no Falcon 1.
A estrutura dos tanques da primeira e segunda etapas están feitas na aliaxe aluminio 2219. A sección entre as dúas etapas está feita dunha estrutura en panel de abella de fibra de carbono.
SpaceX desenvolveu o Falcon 9 desde a súa versión básica aplicando melloras e innovacións, co que existen varios modelos de Falcon 9.
Gregorio Manzano
Gregorio "Goyo" Manzano Ballesteros, nado en Bailén (Xaén) o 11 de marzo de 1956, é un adestrador de fútbol español.
Falcon 9
Falcon 9 1.0
É a versión orixinal. A primeira etapa era potencialmente reutilizable se fora recollida mediante paracaídas. Tivo o seu primeiro voo o 4 de xuño de 2010 e o último o 1 de marzo de 2013.