Jorge_Luis_Borges
Madurez
Os albores da década de 1950 marcaron o inicio do recoñecemento de Borges dentro e fóra da Arxentina. A Sociedad Argentina de Escritores nomeouno presidente en 1950, cargo ao que renunciaría tres anos máis tarde. Ditou conferencias na Universidade da República do Uruguai, onde apareceu o seu ensaio Aspectos de la literatura gauchesca. Editou en México Antiguas literaturas germánicas, escrito en colaboración con Delia Ingenieros. Tamén nese mesmo ano publicouse en París a primeira tradución francesa da súa narrativa (Fictiones) e en Buenos Aires a serie de contos La muerte y la brújula. En 1952 apareceron os ensaios de Otras inquisiciones e reeditouse un ensaio sobre lingüística porteña titulado El idioma de los argentinos, xunto con El idioma de Buenos Aires de José Edmundo Clemente. Apareceu tamén a segunda edición de El Aleph, con novos contos. Algunhas narracións deste libro foron traducidas ao francés por Roger Caillois e publicadas en París en 1953 co nome de Labyrinthes. Ese ano Borges publicou El Martín Fierro, ensaio que tivo unha segunda edición dentro do ano. Baixo o coidado de José Edmundo Clemente, a editorial Emecé comezou a publicar as súas Obras Completas. En 1954 o director cinematográfico Leopoldo Torre Nilsson dirixiu o filme Días de odio, baseado no conto de Borges Emma Zunz. miniatura|Borges sendo designado membro da [[Academia Argentina de Letras]] Tras un golpe militar —denominado Revolución Libertadora— que derrocou ao goberno peronista, Borges foi designado en 1955 director da Biblioteca Nacional, cargo que ocuparía por espazo de 18 anos. En decembro dese mesmo ano foi incorporado á Academia Argentina de Letras. Publicou Los orilleros, El paraíso de los creyentes, Cuentos breves y extraordinarios, Poesía gauchesca, La hermana Eloísa e Leopoldo Lugones. Confirmóuselle, ademais, na cátedra de Literatura Alemá e, logo, como director do Instituto de Literatura Alemá na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Buenos Aires. A revista Ciudad dedicoulle un volume crítico e bibliográfico sobre a súa obra. Apareceu Ficciones en italiano, baixo o título La Biblioteca di Babele. Tras varios accidentes e algunhas operacións, un oftalmólogo prohibiulle ler e escribir. Aínda que aínda distinguía luces e sombras, esta prohibición cambiou profundamente a súa práctica literaria. Borges foi quedando cego como consecuencia da enfermidade conxénita que xa afectara o seu pai. O feito non foi repentino («Estendeuse desde 1899 sen momentos dramáticos, un lento crepúsculo que durou máis de medio século»), senón que máis ben tratouse dun proceso; de todos os xeitos, isto non lle impediu seguir coa súa carreira de escritor, ensaísta e conferencista, así como tampouco significou para el o abandono da lectura —facía que lle lesen en voz alta— nin da aprendizaxe de novas linguas. O ser nomeado director da Biblioteca Nacional e, no mesmo ano, comprender o afondamento da súa cegueira foi percibido por Borges como unha contradición do destino. El mesmo relatouno nunha conferencia dúas décadas máis tarde: «Aos poucos fun comprendendo a estraña ironía dos feitos. Eu sempre me imaxinaba o Paraíso baixo a especie dunha biblioteca. Aí estaba eu. Era, dalgún modo, o centro de novecentos mil volumes en diversos idiomas. Comprobei que apenas podía descifrar as portadas e os lombos. Entón escribín o Poema de los dones»: