cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baviera
Historia
Aínda que favoreceu a creación da Unión Alfandegueira de Alemaña (Zollverein), Baviera resistiu as tentativas doutros estados alemáns para unha unificación nun único Imperio ata 1871, cando tivo que recuar ante Prusia, que resultara trunfante na guerra contra Francia do ano anterior. Deste xeito, o Reino de Baviera converteuse nun dos 25 estados do Imperio Alemán. Aínda así a Constitución de 1871 asegúralle en troques maior independencia có resto dos estados constituíntes. A monarquía foi abolida en 1918 tralo final da primeira guerra mundial. Despois da Revolución de Novembro de 1918, Baviera conformará a República Soviética de Baviera, que desaparecerá o 3 de maio de 1919.
Cando o NSDAP accede ao Goberno alemán en 1933, constrúen o seu primeiro campo de concentración en Baviera. Ademais, o país perde a súa independencia como estado. É en Múnic onde xorde o grupo Die Weiße Rose ('A Rosa Branca'), formado por estudantes universitarios e mailo seu profesor de filosofía, que ata 1943 en que son axustizados, desenvolveran unha campaña panfletaria contra o nazismo.
Na cidade bávara de Nüremberg tiveron lugar os xuízos de guerra posteriores á segunda guerra mundial. Co final da guerra o movemento nacionalista tentou conseguir o apoio dos Estados Unidos para un estado bávaro independente, mais finalmente obtiveron unha autonomía diferenciada coa constitución de Alemaña Occidental que neste "land" foi no único onde non foi aprobada.
Industria
A BMW (Bayerische Motoren-Werke, ou "Fábrica Bávara de Motores") e a Audi son empresas fundadas na Baviera e que a partir de aí controlan dous grandes emporios do mundo automobilístico.
Cultura
miniatura|300px|Castelo Schleissheim Tódolos anos ten lugar o festival Oktoberfest, a maior festa da cervexa no mundo, celebrada dende 1811 que dura 16 días e comeza máis ou menos na metade de setembro e termina sempre no primeiro domingo de outubro.
José Pedreira de la Iglesia
José Pedreira de la Iglesia, coñecido como Quemairán, Tomás Padilla e Caravana, nado na Coruña o 9 de maio de 1919 e finado en Silán (Muras) o 21 de xuño de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Fillo dunha familia acomodada da Coruña, traballou como carpinteiro, estaba afiliado á CNT. En 1944 integrouse no grupo de Marcelino Rodríguez Fernández e formou parte de "La Mariña", o destacamento volante da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia comandado por Francisco Rey Balbís do que tamén eran membros José da Silva Bartolomé "Moreno" e José María Díaz Pan "Jaime". Nesta época foi delegado do Comité Rexional de Galicia da CNT na agrupación guerrilleira e intentou crear unha guerrilla especificamente confederal. O 19 de maio de 1946 formou parte do grupo de catro guerrilleiros que executou a Arcadio Vilela Gárate. O 18 de agosto dese ano foi un dos que participou na execución do falanxista Manuel Doval Lemat. En 1947 foi responsable dun grupo da III Agrupación Guerrilleira que actuaba na zona de Viveiro. Foi reclamado polo Xulgado Militar de Vigo en xullo de 1947. O Xulgado Especial de Accidentes Ferroviarios da Oitava Rexión Militar publicou en outubro de 1948 unha requisitoria contra el e José María Díaz Pan, Emilio Claudio Díaz, Francisco Rey Balbís, José Remuiñán Barreiro, Enrique Ferreirós Candamo, José Blanco Núñez, Jesús Valeiro Gómez, José Antonio Cortiñas Blas e Antonio López Arias. Foi abatido nun enfrontamento coa Garda Civil en Forcón (Silán, Muras) o 21 de xuño de 1949 morrendo carbonizado ao incendiar a Garda Civil o refuxio onde estaba agochado con Josefa Escourido Cobo; no enfrontamento foron abatidos tamén Juan Gallego Abeledo, Celia González Pernas e Juan Pérez Dopico.
Abelá
miniatura|Abelás. miniatura|Abelás.
Lista de illas de España
Esta é unha lista das illas pertencentes a España.
Abelá
Alimentación
O núcleo da semente é comestible, tanto cru como cociñado. A pel ten un sabor agre polo que normalmente se retira antes de consumir o froito. Da abelá obtense un aceite de sabor forte e de gran calidade par o uso alimentario. As abelás utilízanse en confeitaría.
As principais zonas de produción comercial son o sur de Europa e o noroeste dos Estados Unidos. Historicamente a abelá considerábase unha garantía contra os anos de fame, ao se poder gardar durante longos períodos de tempo, sen perder as súas propiedades nutritivas.
Día de adestramento
Día de adestramento (en Training Day) é un filme de 2001 dirixido por Antoine Fuqua. Os actores principais son Denzel Washington e Ethan Hawke. Toda o filme ten lugar na cidade dos Ánxeles durante un período de 24 horas que cambiará a vida de ambos policías. A historia foi escrita por David Ayer. Fuqua quería que a película parecera o máis auténtica posible, así que elixiu varias localizacións nalgúns dos barrios máis problemáticos dos Ánxeles, como pode ser Imperial Courts. Ademais contou co asesoramento técnico de dous policías, Michael Patterson e Paul Lozada.
Denzel Washington gañou o Oscar ao mellor actor no 2002 por este filme. Ethan Hawke foi candidato ao premio na categoría de mellor actor secundario.
Estreouse en galego na TVG o 18 de maio de 2011.
Sinopse
Alonzo Harris, un policía dos Ánxeles moi condecorado pero corrupto, ten como novo compañeiro a Jake Hoyt, un novo axente que desexa chegar a inspector a través da unidade de axentes de estupefacientes. Ás ordes de Alonzo vivirá un auténtico adestramento de vinte e catro horas polas rúas dos Ánxeles.
Cela, Agüeira, Becerreá
Cela é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Marraxón de Abaixo, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Marraxón de Abaixo é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 17 habitantes dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Joseph Goebbels
Paul Joseph Goebbels, nado en Rheydt, hoxe Mönchengladbach (Imperio Alemán), o 29 de outubro de 1897 e finado en Berlín o 1 de maio de 1945, foi un político, xornalista e escritor alemán, amais dun dos máis importantes xerarcas nazis. Foi Ministro de Propaganda no Terceiro Reich de 1933 a 1945, Gauleiter de Berlín desde 1926 a 1945 e, logo do suicidio de Hitler o 30 de abril de 1945, foi durante algunhas horas Chanceler do Reich. As súas innovadoras, brillantes e prexudiciais técnicas de propaganda foran un dos factores que permitiran ao Partido Nacionalsocialista o ascenso ao poder na Alemaña de 1933.
Traxectoria
Doutor en filosofía, xornalista e novelista, afíliase ao NSDAP (Partido Nacional Socialista Alemán dos Traballadores) dirixido por Adolf Hitler desde 1922. É un dos achegados ao Führer desde 1926, logo dun período máis separado, especialmente a causa do apoio financeiro por parte dos industriais alemáns a Hitler, o que chocaba coas ideas « anticapitalistas » de Goebbels e da áa esquerda do NSDAP. Mais Hitler chegou a distancialo dos irmáns Gregor e Otto Strasser e da corrente « communista » facéndolle ler capítulos de Mein Kampf consagrados á propaganda. Gauleiter de Berlín desde 1926, é elixido nas eleccións lexislativas de maio de 1928, voltándose así nun doce primeiros deputados do NSDAP que sentan no Reichstag.
Casa con Johanna Maria Magdalena Behrend (máis coñecida como Magda Goebbels) o 19 de decembro de 1931. Grazas ao Terceiro Reich, a propaganda fai de Magda Goebbels o modelo de esposa e de nai de familia da Alemaña nazi. Porén, Goebbels entre 1936 e 1938, fai achego cunha actriz checa, Lida Baarova. Parece que se debeu á insistencia de Hitler que o matrimonio non se separase.
O 11 de marzo de 1933, Hitler nomeao ministro de Información e de Propaganda en vista do seu talento como orador e retórico. O seu rol é moi importante no artellamento da ditadura nazi e na difusión dos lemas de orde. Segundo Goebbels: «o ideal é que a prensa sexa organizada con tal finura que de calquera xeito sexa un piano no que poida tocar o goberno» e «a crítica só está autorizada a aqueles que non teñen medo de ir a un campo de concentración».
É o seu ministerio o que rexe e censura a prensa escrita, a radio, o cinema, a arte… Grazas ao impulso de Goebbels, os medios modernos de comunicación son desenvolvidos considerablemente : radio, informativos cinematográficos e inclusive televisión (desde 1935).
Comeza a emigración de numerosos intelectuais.
Goebbels está constantemente na cabeza da radicalización do réxime contra os xudeus. Antes da guerra, por exemplo, cando da Noite de cristal, da que aparece como o principal instigador.
Non hesita en facer figurar seus propios fillos nun filme de 1939 destinado a xustificar a política de eutanasia con enfermos. Comportamento asombroso, máis sabendo que Goebbels mesmo estaba afectado por unha tara xenética que o facía coxear (librara do servizo militar por ese motivo).
Moi achegado a Hitler, ao que dedicaba unha admiración sen límites, Goebbels xoga un papel determinante en Berlín no fracaso do complot do 20 de xullo de 1944 contra Adolf Hitler.
Convértese inmediatamente despois en «plenipotenciario para a guerra total» en xullo do 1944. Segue ao seu Führer ata os últimos días do Terceiro Reich. O ministerio de Propaganda, ao servizo da « santa cruzada do século XX contra o bolxevismo», mobiliza as tropas alemás e o resto da poboación a medida que a situación militar se deteriora. É directamente responsábel das Volkssturm, tropas de reserva compostas de adolescentes e de anciáns.
Logo do suicidio de Hitler na tarde do 30 de abril, é chanceler durante ese 30 de abril e o 1 de maio. Os seus derradeiros intentos consisten en tencioar contactar cos rusos que están na Zimmerstrasse, non lonxe do Bunker, probando a pór en marcha un teléfono paraà comunicar cos Soviéticos. Busca entón negociar un armisticio, mais non atinxe a comunicarse directamente coas autoridades rusas.
Refugando de xeito categórico unha rendición sen condicións, Goebbels suicídase no serán do 1º de maio de 1945, xunto a súa esposa Magda, logo de matar os seus fillos con idades entre 4 e 12 anos, envelenándoos con cianuro. Como Hitler, o seu corpo é parcialmente queimado polos axudantes da chancelería.
Abdome
miniatura|Comparación do abdome nun [[ser humano e nunha formiga]] O abdome é a rexión inferior ou posterior do corpo humano ou animal, e acolle os órganos dos aparatos dixestivo, excretor e reprodutor.
Halcyon malimbica
O Halcyon malimbica é unha especie de ave coraciforme da familia Halcyonidae orixinaria de África.
Descrición
esquerda|miniatura|Exemplar no zoolóxico de Denver. Rolda os 25 cm de longo. Os adultos amosan o píleo agrisado e unha ampla banda ocular negra. O resto da súa testa, pescozo, lombo e cola son de cor azul celeste. As súas ás son na súa maior parte negruzcas coas plumas secundarias azuis. As súas partes inferiores son brancas agás o peito que é azulado. O seu longo peteiro ten a mandíbula superior vermella e a inferior negra. As súas patas son de cor vermella intensa. Ámbolos dous sexos teñen unha aparencia semellante e os xuvenís teñen tons máis apagados. O seu canto é un prolongado «pu-pu-pu-pu-ku-ku-ku-ku».
La Voz del Pueblo (Viveiro)
La Voz del Pueblo foi un semanario editado en Viveiro entre 1926 e 1927.
Traxectoria
Apareceu o 6 de xaneiro de 1926. Semanario independente, proclamábase Defensor del Progreso y Bienestar de la Comarca Vivariense. Fundado e dirixido por Esteban Fernández Temprano, imprimíase nos seus propios talleres tipográficos coa axuda dos seus fillos, Andrés e Benigno. Entre os seus colaboradores figuraron Jesús Noya González, Modesto Grandío Parapar e José Vázquez. O último número editouse o 13 de febreiro de 1927.
O Portociño
O topónimo galego O Portociño pódese referir a:
Valle del Cauca
Valle del Cauca é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase na rexión natural do Pacífico e componse por 42 concellos. Limita polo norte con Chocó e Risaralda, polo sur con Cauca, polo leste con Quindío e Tolima. Polo oeste ten o océano Pacífico, estando baixo a súa xurisdición a Illa de Malpelo. A capital do departamento é Cali.
Mariano Gómez Ulla
Mariano Gómez Ulla, nado en Santiago de Compostela o 6 de novembro de 1877 e finado en Madrid o 24 de novembro de 1945, foi un cirurxián e militar galego. Presente nos campos de batalla das guerras de África, da guerra civil española, e na I e II guerra mundial, onde desenvolveu unha intensa labor sanitaria. Presidente da Organización Médica Colexial de España.
Traxectoria
Nado o 6 de novembro de 1877 en Santiago de Compostela, fillo de Ramón Gómez Fernández (médico-cirurxián) e de Dolores Ulla Fociños. No curso 1892-93 iniciou a licenciatura de Medicina na Universidade de Santiago de Compostela, que culminou no 1898-99, obtendo "sobresaliente" no "grado" de licenciado. Máis tarde faise doutor pola Universidade Central de Madrid única en España que concedía ese "grado", para o que presentou a tese doutoral titulada "A desinfección no Exército", cualificada de "sobresaliente".
Foi decisiva intervención a súa intervención nos episodios marroquís de 1909 e de 1921-23, principalmente no segundo deles, onde inaugurou os seus hospitais transportables en mula, logo chamados hospitais Gómez Ulla, que lle permitiron a asistencia inmediata en primeira liña, coa cal reduciu drasticamente a mortalidade dos feridos. Logo, na acción de 1924-25, cuxo punto álxido foi o desembarco de Alhucemas, coordinou a evacuación dos feridos dende os hospitais de campaña aos barcos-hospitais e o seu ulterior traslado á Península. Foi dende 1925 Xentilhome de cámara con exercicio do rei Afonso XIII.
Interveu na guerra civil española asistindo as necesidades do Madrid sitiado dende o seu posto no hospital de Carabanchel, e logo no provisional instalado no hotel Palace. Participou activamente na primeira e segunda guerras mundiais, nunha e por indicación expresa do rei Afonso XIII para atender ás necesidades dos prisioneiros alemáns no fronte occidental; e na outra, reorganizando os servizos médico cirúrxicos da División Azul, despregada no fronte de Rusia.
En 1941 nomeárono xefe dos servizos de sanidade militar do Exército Español e en outubro do mesmo ano, presidente da Organización Médica Colexial de España. Entre as moitas iniciativas emprendidas ao servizo desta institución, destacan dúas: mellorar a situación dos médicos titulares, e dar o maior apoio ao Patroato de Orfos de Médicos.
Faleceu en Madrid, o 24 de novembro de 1945. O 5 de xuño de 1946 o Hospital Militar de Madrid recibe o nome de Gómez Ulla, en honor do Xeneral-Médico Mariano Gómez Ulla.
Raíz (matemáticas)
En Matemáticas, a raíz enésima dun número x é un número r que elevado á enésima potencia é igual a x onde n é o índice da raíz. Unha raíz de índice 2 chámase raíz cadrada e a de índice 3, raíz cúbica. As raíces de índice superior chámanse empregando o ordinal, como raíz cuarta ou raíz quinta.
Por exemplo:
Na análise matemática, as raíces son tratadas como un caso particular de potenciación, onde o exponente é unha fracción:
As raíces adoitan ser escritas empregando o símbolo \sqrt{\,\,}, con indicando unha raíz cadrada,  unha raíz cúbica, \sqrt[4]{x} unha raíz cuarta e así sucesivamente. Na expresión \sqrt[n]{x}, n é o índice e x é o radicando. Calquera expresión que conteña unha raíz é chamada expresión radical.
Historia
A orixe do símbolo de raíz √ é dubidosa. Moitos expertos, incluíndo Leonhard Euler, cren que procede da letra "r", inicial da palabra latina "radix", que significa "raíz". O símbolo aparece impreso por vez primeira, sen o trazo horizontal, en 1525 na obra Die Coss do matemático alemán Christoff Rudolff.
Propiedades
miniatura|As catro raíces cuartas de -1, ningunha delas real miniatura|As tres raíces cúbicas de −1, unha delas real negativa Todos os números reais positivos teñen raíz real enésima. Se o índice da raíz é impar esta raíz é un único número positivo. Se o índice é par a raíz é dobre (un número e o seu oposto).
Os números reais negativos non teñen raíz real se o índice da raíz é par e teñen como raíz un único número real negativo se o índice da raíz é impar.
A raíz dun número real que non sexa potencia perfecta é un número irracional.
Un número complexo distinto de 0 ten n raíces distintas de índice n.
Os números reais cumpren:
Porén, pode haber problemas no caso dos números complexos. Por exemplo:
pero
se tomamos un certo valor da raíz.
Simplificación de expresións radicais
Unha expresión radical está simplificada se
Por exemplo, para simplificar a expresión podemos buscar un cadrado perfecto dentro da raíz e sacalo fóra: Logo, ao haber unha fracción no radical cambiamos como segue: Finalmente quitamos a raíz do denominador:
Cando no denominador hai unha suma de raíces pódese atopar un factor polo que multiplicar numerador e denominador para simplificar a expresión, o que se denomina racionalizar:
Serie infinita
A raíz pode ser representada coa serie:
con |x|<1.
Función raíz
Sexa n un número natural non nulo. A aplicación x → xn define unha función, de \mathbb{R} en \mathbb{R} se n é impar, e de se n é par. Chámase raíz enésima, ou raíz de índice n á súa función recíproca, e indícase: .
No gráfico seguinte, están debuxadas as gráficas das funcións definidas por algunhas raíces, así como das súas funcións recíprocas, no intervalo [0;1]. A recta de ecuación y = x é o eixe de simetría entre cada curva e a curva da súa recíproca.
Ficheiro:función_raíz_1.png
Cambiando de escala:
Ficheiro:función_raíz_2.png
A formiga atómica
A formiga atómica (en Atom Ant) é unha personaxe de debuxos animados que representa unha formiga superheroe. Foi creada por creada por William Hanna e Joseph Barbera en 1965.
Características
A formiga atómica ten a súa base nun formigueiro onde posúe un sistema informático e mais un ximnasio. Os seus poderes principais son a capacidade de voar, a velocidade vertixinosa e unha forza asombrosa. Vai equipada cun casco con dous buratos por onde lle saen as antenas coas que capta as chamadas de perigo. Ademais leva unha camiseta cun grande "A" escrito como abreviatura de Atom Ant. A miúdo é a policía quen a avisa para encargarlle misións, se ben moitas delas son parodias de Batman.
O seu nome é practicamente homófono de adamant, palabra inglesa que significa "inflexíbel", o que xogaría coa forza característica das formigas. O seu grito de guerra é: "Contra o mal, a Formiga Atómica!" ("Up and At 'em, Atom Ant!" en inglés).
The Demolished Man
Elementos da obra
Está dedicado ao editor do Galaxy Science Fiction, H. L. Gold, que fixera as súas suxestións durante a escritura. O título escolleito orixinalmente por Bester era Demolition!, pero Gold disuadiuno desa idea.
Spilocuscus kraemeri
O Spilocuscus kraemeri é unha especie de marsupial da familia dos falanxéridos endémica das illas do Almirantado, de Papúa Nova Guinea.
Descrición
É o membro de menor tamaño do xénero Spilocuscus. As femias teñen as costas negras, mentres que os machos teñen motas negruzcas sobre fondo branco. Ámbolos dous sexos teñen a testa parda avermellada.
Estado de conservación
Está catalogado como especie case ameazada porque aínda que non escasea ten unha área de distribución reducido (abrangue menos de 2.000 km²), e estase producindo unha continua redución tanto da extensión do seu hábitat como do número de individuos, como marca o criterio B da UICN. A continua presión da poboación humana e a súa baixa fecundidade, nun animal relativamente lonxevo, son os principais motivos de preocupación.
Jesús Durán Taboada
Jesús Durán Taboada, nado en Tabeirós (A Estrada) e finado na Estrada o 18 de marzo de 1936, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Estudou Teoloxía no seminario de Santiago de Compostela. Despois licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Foi avogado e procurador na Estrada. Elixido concelleiro, foi alcalde da Estrada de 1914 a 1916 e de 1922 ata a ditadura de Primo de Rivera.
The Thirty-nine Steps
Co título The 39 Steps (Os 39 chanzos) podemos referirnos a:
Ou unha destas adaptacións cinematográficas:
ou teatrais:
e mais a:
Cova de Altamira e arte rupestre paleolítica do norte de España
Cova de Altamira e arte rupestre paleolítica do norte de España é o nome baixo o que se agrupan 18 covas situadas en diferentes rexións do norte España, que en conxunto representan o apoxeo da arte rupestre do Paleolítico en Europa entre os anos 35.000 e 11.000 aC e foron designados colectivamente como un Patrimonio da Humanidade.
Cova de Altamira
A principal destas covas é Altamira, no concello cántabro de Santillana del Mar. Segue sendo un dos ciclos de pintura máis importantes da prehistoria, orixinarios dos períodos Magdaleniano e Solutreano do Paleolítico Superior. O estilo artístico desta cova representa a escola franco cantábrica, caracterizada polo realismo da súa representación figurativa. A cova de Altamira foi declarada Patrimonio da Humanidade en 1985.
Extensión 2008
En 2008 o patrimonio da humanidade ampliouse para incluír 17 covas adicionais situadas no norte de España, algunhas das cales conteñen exemplos destacados de arte rupestre do Paleolítico. Estas covas atópanse en tres rexións autónomas: 5 en Asturias, 10 en Cantabria e 3 no País Vasco.
Artillaría
miniatura|Peza de artillería en [[Papúa Nova Guinea|Nova Guinea.]] A artillería ou artillaría é a arma do exército que está a cargo de armas de fogo superiores ó calibre 20 con carga explosiva. Tamén se refire o conxunto de armas deseñadas para disparar prollectis de tamaño considerable. A palabra segundo se utiliza no contexto actual orixinouse na Idade Media, provén do francés antigo atellier (arranxar) e attillement (equipamento). A partir do século XIII un artillier referiase a un construtor de calquera equipamento de guerra e nos seguintes 250 anos a palabra artillería cubriu todas as formas de armas militares. Propiamente a artillería nace coa aparición da pólvora. Na Europa do século XIV hai varias referencias ó uso de pezas artilleiras primitivas en Al-Andalus e en Inglaterra, consistían nunha especie de potes de ferro que disparaban croios e frechas de gran tamaño. Na batalla de Crezy (1346) sábese dun canón que disparaba croios.
Bibliofilia
dereita|miniatura|328x328px|O rato de biblioteca, de [[Carl Spitzweg, 1850.]] A bibliofilia é o amor polos libros. Unha persoa bibliófila é amante ou afeccionada ás edicións orixinais e máis correctas dos libros, así como estudosa e entendida sobre os seus libros ou o tema sobre o que se basea a súa colección.
Traxectoria
A bibliofilia, no sentido específico que hoxe se atribúe á palabra, de amor ao libro como obxecto de colección, xorde propiamente co Renacemento, nos séculos XIV e XV, época en que os humanistas, reis, príncipes e grandes señores dedicáronse directamente ou por medio de axentes especiais, a percorrer países de Europa en busca de manuscritos, cartas, autógrafos, incunábeis, e outros tipos de libros raros.
O bibliófilo clásico, exemplificado por Samuel Pepys, é un individuo que ama a lectura, así como admirar e coleccionar libros, que frecuentemente crea unha gran e especializada colección. Sabe, ademais, distinguilas e identificalas xa sexa pola pureza do seu texto, a súa tipografía, a calidade do papel e a encadernación. Os bibliófilos non necesariamente buscan o posuír o libro que aman; como alternativa teñen admiralos en antigas bibliotecas. Con todo o bibliófilo é frecuentemente un ávido coleccionista de libros, algunhas veces buscando erudición académica sobre a colección, e outras veces pondo a forma sobre o contido cunha énfase en libros caros, antigos ou raros, primeiras edicións, edicións príncipe, libros con encadernación infrecuente ou especial, ilustres procedencias e copias autografadas.
Aínda que de cando en cando están presentes na historia da bibliofilia, tamén existiron mulleres coleccionistas de libros. Dado que se trata dunha paixón que implica así mesmo unha alta dispoñibilidade económica, son case sempre mulleres das elites, raíñas e aristócratas, que chegaron a reunir importantes coleccións, por exemplo a raíña Isabel I de Castela, Margarida de Austria, Isabel de Farnesio ou Bárbara de Bragança. Entre as nobres pódese destacar a Mencía de Mendoza, a Condesa de Oñate, a Duquesa de Aveiro ou a Condesa de Montijo.
Os bibliófilos agrúpanse con frecuencia en Sociedades como a prestixiosa «Association Internationale de Bibliophilie», auténtica Academia Internacional na que anualmente se reúnen os máis sabios investigadores e os máis adiñeirados coleccionistas, e outras de carácter máis local como a Sociedade de Bibliófilos Chilenos fundada en 1945. Existen bibliófilos que tiveron un papel relevante na cultura dos seus países como Antonio Cánovas del Castillo, político e historiador español da segunda metade do século XIX ou Carlos Manuel de Trelles que foi un cubano que amou os libros e creou tradición no seu país.
Por outra banda, nos nosos días o coleccionismo de libros antigos, como no caso da arte e doutras antigüidades, é un instrumento alternativo de investimento cun mercado internacional que, a pesar da súa discreción, ocupa o terceiro posto na cifra de negocio das grandes casas de poxas internacionais tras a pintura e a escultura.
Jane Eyre
Jane Eyre é a personaxe principal do libro, no que se conta a súa vida, de nena de orfanato por mor da morte de seus pais, ata que se fai muller.
Marraxón de Arriba, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Marraxón de Arriba é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 13 habitantes dos cales 6 eran homes e 7 eran mulleres.
León VI o Sabio
dereita|250px
Traxectoria
Do seu pai Basilio I herdou un imperio moito máis extenso e poderoso que o que fora desde época de Xustiniano I no século VI. Con todo, el e o seu pai odiábanse, e é posíbel que León non fose fillo de Basilio, senón de Miguel III, o titular do Imperio anterior a Basilio. Basilio estivo a piques de cegar a León no seu adolescencia. En 886, Basilio morreu nun accidente de caza, aínda que no seu leito de morte sostivo que se trataba en realidade dun intento de asasinato no que estaría posibelmente implicado o propio León.
León terminou a compilación das Basilica, a tradución grega e posta ao día do código xurídico creado por Xustiniano I, que se iniciara durante o reinado de Basilio.
León non logrou tantos éxitos no campo de batalla como Basilio, quen nunca fora derrotado polos búlgaros, mentres que en 894 estes derrotaron ao exército de León. En 895 tivo máis éxito, tras aliarse por primeira vez cos maxiares, aínda que en 896, sen o apoio maxiar, os bizantinos volverían ser derrotados.
León deu lugar a un certo escándalo por mor dos seus numerosos matrimonios. A súa primeira muller, á que Basilio obrigou a casar con el, morreu en 897, e León volveu casar con Zoe Zautzina, filla do seu conselleiro Zautzes, aínda que esta morreu tamén en 899. Logo deste matrimonio, León creou o título de basileopator ("pai do emperador") para o seu pai político. Trala morte de Zoe, un terceiro matrimonio resultaba tecnicamente ilegal, pero León volveu casar, aínda que a súa esposa morreu en 901. En lugar de casar por cuarta vez, o que (desde o punto de vista do patriarca Nicolás Místico) sería un pecado aínda maior có terceiro matrimonio, León decidiu entón ter como amante a Zoe Karvounopsina. Só se lle permitiu casar con ela cando esta deu a luz un fillo seu en 904, aínda que con moitas limitacións, como a imposibilidade de lexitimar á súa esposa como emperatriz.
En 907 Constantinopla sufriu un ataque dos Rus de Kíiv, que intentaban conseguir dereitos comerciais máis vantaxosos co Imperio. León pagoulles para lograr a paz, pero estes atacaron de novo en 911, e finalmente houbo que asinar un tratado comercial. Por outra banda, León non tivo tanto éxito contra os árabes, que derrotaron á frota bizantina cando esta trataba de recuperar Creta en 912. Tras esta derrota, León enfermou e morreu ao pouco tempo. Como o seu fillo era aínda un neno, o irmán de León e o seu coemperador nominal (aínda que sen poder real) Alexandre III pasou a ser o novo emperador.
Marraxón
O topónimo galego Marraxón pode referirse a:
Capa E
miniatura|250px|Capas da ionosfera terrestre A capa E ou capa de Kennelly - Heaviside (en honor aos seus descubridores, os científicos Atrhur Edwin Kennelly e Oliver Heaviside), é unha capa integrante da ionosfera terrestre situada entre os 80 e os 140 quilómetros de altura, caracterizada por ser responsable de reflectir as ondas de radio de frecuencia media. Nela predomina a ionización de O2 e O.
Durante o día, o vento solar mete presión na capa achegándoa á Terra e limitando a distancia de propagación das ondas de radio; pola contra, de noite, prodúcese o fenómeno contrario, podendo as ondas de radio percorrer grandes distancias. Este feito, xunto co desdobramento da capa F durante o día nas capas F1 e F2, ocasiona que a transmisión das ondas radioeléctricas sexa máis satisfactoria de noite que durante as horas de insolación.
686
Outros
Historia ano a ano
680'erne
Batalla de Legnica
miniatura|Batalla de Legnica A Batalla de Legnica ou batalla de Wahlstadt ocorreu o 9 de abril de 1241 en  Legnickie Pole entre os invasores mongois e unha forza combinada de alemáns e polacos baixo o mando de Henrique II o piadoso, duque de Silesia, co apoio da nobreza feudal e os templarios. Aínda que a vitoria foi para os mongois non conseguiron avanzar máis debido á inestabilidade política do Imperio Mongol.
Emmerson Mnangagwa
Emmerson Dambudzo Mnangagwa, nado o 15 de setembro de 1942, é un revolucionario e político cimbabués que exerce como o terceiro e actual presidente de Cimbabue dende o 24 de novembro de 2017.
Traxectoria
Mnangagwa naceu en 1942 en Shabani, Rodesia do sur, nunha familia numerosa da etnia Shona. Os seus pais eran campesiños, e na década de 1950 a familia tivo que se mudar a Rodesia do norte debido ao activismo político do seu pai. Alí, Emmerson realizou actividades anti-coloniais, e en 1963, uniuse ao novo Exército de Liberación Nacional Africano de Cimbabue, o brazo militar da Unión Nacional Africana de Cimbabue (ZANU), e regresou a Rodesia en 1964. Liderando un grupo chamado a "Banda do Crocodilo", atacaba granxas de donos brancos nas montañas do oeste de Cimbabue. En 1965, fixo estourar un tren preto de Fort Victoria (agora Masvingo) polo que pasou dez anos no cárcere (onde coñeceu a Robert Mugabe), foi logo liberado e deportado a Rodesia Do norte, por aquel entón xa un país independente chamado Zambia. Estudou entón na Universidade de Zambia e máis tarde na Universidade de Londres, e exerceu como un avogado. Pero pronto deixou a práctica privada legal e foi ao Mozambique portugués para volverse unir ao ZANU. Alí foille asignado o labor de escolta de Robert Mugabe, ao que acompañou a asinar o Acordo da Casa de Lancaster, que recoñecía a independencia de Cimbabue en 1980.
Despois da independencia, Mnangagwa ostentou unha serie de cargos no goberno de Mugabe. Desde 1980 a 1988, foi Ministro de Seguridade Estatal, e supervisou a Organización Central de Intelixencia. É debatido o seu papel nos masacres do Gukurahundi, nos que miles de civís ndebele foron asasinados e que ocorreron durante o seu mandato.
Foi Ministro de Xustiza e Asuntos Legais e Parlamentarios de 1989 a 2000 e logo Portavoz do Parlamento de 2000 a 2005, cando foi degradado a Ministro de Aloxamento Rural para disuadilo abertamente de suceder o avellentado Mugabe. Recuperou o favor durante as eleccións xerais de 2008, nas que participou na campaña de Mugabe, orquestrando violencia política contra o Movemento para o Cambio Democrático - Tsvangirai. Mnangagwa exerceu como Ministro de Defensa de 2009 até 2013, cando se converteu outra vez en Ministro de Xustiza. Foi tamén nomeado Primeiro Vicepresidente en 2014 e era amplamente considerado como candidato principal para suceder a Mugabe.
A ascensión de Mnangagwa contou coa oposición da muller do presidente, Grace Mugabe, e a súa facción chamada Xeración 40. Foi destituído dos seus cargos por Mugabe en novembro de 2017, e fuxiu a Suráfrica. Pouco despois, o xeneral Constantino Chiwenga, apoiado por elementos das Forzas de Defensa de Cimbabue e membros da facción de Mnangagwa, coñecida como Lacoste, deu un golpe. Despois de perder o apoio do ZANU-PF, Mugabe dimitiu, e Mnangagwa regresou a Cimbabue para asumir a presidencia. Asegurou o seu primeiro mandato completo como Presidente de Cimbabue nas eleccións de xullo de 2018, que gañou cun 50.8% dos votos.
Mnangagwa é alcumado "Garwe" ou "Ngwena", que significa "o crocodilo" en lingua shona, inicialmente porque ese era o nome do grupo guerrilleiro que fundou, e máis tarde debido á súa sagacidade política. A facción dentro do ZANU–PF que o apoia é chamada Lacoste como a empresa de roupa francesa cuxo logo é un crocodilo.
Broforce
Broforce é un videoxogo de plataformas de desprazamento horizontal desenvolvido por Free Lives e publicado por Devolver Digital. O desenvolvemento comezou en abril de 2012 como parte dunha entrada para unha sesión improvisada de creación de videoxogos que continuou posteriormente polo apoio que recibiu, publicado como un xogo en Early Access. Publicouse o 15 de outubro de 2015 para Microsoft Windows e OS X, cunha adaptación para Linux dous días despois. O 1 de marzo de 2016 publicouse unha versión do xogo para a consola PlayStation 4.
Mecánica de xogo
O personaxe do xogador é un bro, un heroe de acción hipermasculino que loita contra terroristas e rescata ós seus compañeiros bros e a prisioneiros de guerra por varios niveis do xogo, que teñen ambiente destrutibles. Os niveis finalizan cando o xogador derrota ó xefe do mesmo, izando unha bandeira estadounidense e marchando do nivel nun helicóptero mentres o escenario estoupa en anacos.
O xogador pode escoller entre varios personaxes inicialmente, desbloqueando máis segundo vai rescatando un número determinado de prisioneiros de guerra. Estes personaxes, baixo a dirección de "Nelson Brodela" (parodia de Nelson Mandela), son parodias de heroes de acción, incluíndo a John Rambo, John McClane de Die Hard, Chuck Norris, Mr. T, Ellen Ripley de Alien, ou Terminator entre outros. O xogador non ten control sobre o personaxe co que comeza o nivel, e cada vez que morre ou rescata a un prisioneiro cambia a outro personaxe de forma automática. Cada un dos personaxes ten ataques e movementos únicos baseados no heroe de ficción que representan.
Desenvolvemento
miniatura|left|Animación dun dos niveis do xogo Free Lives enviou Rambros en abril de 2012 para a sesión de improvisación de videoxogos número 23 da Ludum Dare. Gañou o primeiro premio da mesma, recibindo comentarios positivos que levaron o equipo a continuar o proxecto. Os desenvolvedores consideraron engadir un modo de xogo cooperativo con outro personaxe adicional chamado Brommando, que se converteu no concepto principal do xogo final de rescatar os "bros" cunha "sensación de filme de acción violento".
A inspiración do xogo parte da afección do director do xogo, Evan Greenwood, polos filmes de acción dos anos 1980 e 1990, dando lugar a estética, temática e mecánicas do xogo. Greenwood cualificou a Broforce como un "retrato amoroso dos heroes de acción". En xullo de 2013 Greenwood comentou que o seu equipo quería construír unha ópera espacial con elementos do xénero roguelike, alieníxenas do estilo do Contra, e explosións entre outros elementos.
Unha demo gratuíta do xogo titulada "Brototype" foi publicada na páxina web da desenvolvedora, cunha mostra da mecánica de xogo pero sen incluír elementos da narrativa. O xogo aprobouse no sistema de Steam Greenlight o 24 de xullo de 2013, e publicouse en Early Access o 7 de abril de 2014.
En agosto de 2014, publicouse unha expansión baseada no filme The Expendables 3 chamada The Expendabros, e posteriormente pasou a ser free to play ata o 31 de decembro dese mesmo ano como promoción do filme.
Recepción
Jeeffrey Matulef, de Eurogamer, describiu o xogo como "unha homenaxe ós videoxogos retro adictiva dende o primeiro momento", destacando os ambientes destrutibles do mesmo. IGN deulle unha puntuación de 8,8 sobre 10, mentres que PC Gamer outorgoulle unha puntuación de 78%." The Escapist deulle unha valoración de catro estrelas e media sobre cinco, afirmando que "Broforce é unha parva, pero sincera carta de amor ós filmes de acción icónicos, refinado ata a perfección con ambientes ricos e inimigos creados de forma marabillosa."
Chao de Vila, Agüeira, Becerreá
Chao de Vila é un lugar da parroquia de Agüeira no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2011 tiña un habitante (unha muller).
Jason Smith
Jason Victor Smith, nado o 2 de marzo de 1986 en Kersey, Colorado, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional. Antes de ser profesional xogou para a Universidade de Colorado State.
Traxectoria profesional
Smith foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Miami Heat, pero foi traspasado na noite do Draft, o 28 de xuño de 2007, aos Philadelphia 76ers a cambio do escolta Daequan Cook. Smith xogou nove partidos na liga de verán, acadando 9.9 puntos, 6.0 rebotes e 1.0 asistencias en 26.1 minutos de xogo por partido. O 8 de agosto de 2008, o director xeral do Sixers anunciou que Smith se rompera o ligamento cruzado anterior do seu xeonllo esquerdo nun adestramento dos Sixers en Las Vegas.
Smith foi traspasado aos New Orleans Hornets xunto a Willie Green a cambio de Darius Songaila e o rookie Craig Bracking, o 23 de setembro de 2010. O 1 de febreiro de 2011, Smith conseguiu a maior marca de anotación da súa carreira, con 20 puntos contra os Washington Wizards.
O 7 de febreiro de 2019, Smith foi traspasado xunto a Stanley Johnson e catro futuras eleccións da segunda rolda do Draft ós New Orleans Pelicans nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Thon Maker ós Detroit Pistons, e a Nikola Mirotić ós Milwaukee Bucks.
Copa Latina (hóckey a patíns)
A Copa Latina é unha competición entre seleccións de hóckey a patíns na que se enfrontan as seleccións dos catro estados máis fortes da Europa latina nesta modalidade (España, Portugal, Italia e Francia). É organizada polo Comité européen de rink-hockey (CERH)
Redigode, Codesoso, Sobrado
Redigode é un lugar da parroquia de Codesoso, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Reader's Digest
Reader's Digest é unha revista mensual estadounidense en inglés de temas variados. Foi fundada en 1922 por DeWitt Wallace e a súa esposa Lila Bell Wallace. A súa sede atópase en Nova York e pertence á empresa The Reader's Digest Association. Á parte da edición estadounidense, a revista ten 49 versións locais en 21 linguas.
Historia
En 1922, DeWitt Wallace e Lila Bell Wallace comezaron a publicar a revista no soto dunha casa situada na esquina de Macdougal Street e Minetta Lane, en pleno corazón do Greenwich Village, Nova York. Previamente, o matrimonio enviara 5000 cartas a amigos, coñecidos e outros nas que se lles solicitaban 3 dólares pola subscrición anual á revista. Das 5000 persoas coas que contactaron, 1500 aceptaron a proposta. Reader's Digest comezou cun capital inicial de 4500 dólares.
Reader's Digest tiña 30 artigos, un por cada día do mes, seleccionados doutras revistas. Os artigos estaban «condensados», é dicir, abreviados, sen que se perdese por iso o sentido dos mesmos.
En 1929, a revista xa tiña 290 000 subscritores e un ingreso bruto de 900 000 dólares ao ano. Co tempo, Reader's Digest converteuse nun dos fenómenos editoriais máis importantes a nivel mundial.
A primeira columna da revista publicouse na edición de xaneiro de 1945. O nome do autor, Wilfred J. Funk, deuse a coñecer no mes de febreiro de 1945.
En 1952 Reader's Digest sacou unha serie de artigos, titulados "Cancer by the Carton" ("Cancro nun paquete"), sobre a relación entre o tabaco e o cancro de pulmón. Os artigos atraeron a atención do público, que ata entón ignorara os perigos do tabaco para a saúde.
Contido
A revista publica artigos orixinais, artigos resumidos ou reimpresos doutras revistas, coleccións de chistes, anécdotas, citas e outros escritos breves. Cada exemplar da revista ten como artigo final un libro, de ficción ou ensaio, abreviado para que ocupe unhas trinta páxinas. Reader's Digest tamén publica tomos independentes da revista que recollen tres ou catro novelas de éxito condensadas, aínda que neste caso con maior lonxitude.
Dende a súa orixe, Reader's Digest mantivo unha perspectiva conservadora e anticomunista sobre os asuntos políticos e sociais.
Edicións internacionais
A primeira edición internacional de Reader's Digest saíu no Reino Unido en 1938. En decembro de 1940 xurdiu a versión en español Selecciones. En 1942 apareceu Revista Seleções no Brasil.
A política da revista fai especial fincapé na universalidade dos artigos publicados nas edicións internacionais. Reader's Digest sempre se preocupou de non ser percibida como un produto cultural agresivo. En cada país onde se publica adáptanse os contidos á cultura do lugar. Por exemplo, cámbianse as unidades de medida. Cando é pertinente, os nomes das institucións estadounidenses trócanse por nomes de institucións locais. Mesmo se omiten aqueles artigos que son demasiado centrados nos asuntos internos dos Estados Unidos. En ocasións, as edicións internacionais inclúen artigos elaborados polas sucursais de The Reader's Digest Association.
A sede central estadounidense non intervén nas adaptacións. Isto esténdese á publicidade da revista, xestionada en cada país de maneira tamén independente.
Antonio González Salmón
Antonio González Salmón González de Lago, nado en San Felices del Valle (Cantabria) o 1 de novembro de 1768 e finado en Tarifa o 21 de xaneiro de 1834, foi un político español que chegou a ser Secretario de Estado e do Despacho Universal de Facenda
Traxectoria
Funcionario do corpo diplomático, foi cónsul Xeral en Tánxer en 1801. Foi o artífice da unión da illa de Tarifa ao continente para conseguir fondeadeiros facilmente defendibles, pois desde 1790 aparecen os primeiros proxectos diante de Carlos IV, que foron finalmente desestimados. En 1801, volveuno propor e aínda que comezaron os estudos para levalos a cabo, volveron quedar postergados. Finalmente, en 1807, Godoy deu a orde de levalos a cabo, e foron rematados en 1808.
Despois foi presidente da Compañía de Filipinas e intendente provincial e superintendente de Facenda. O 3 de novembro de 1819, foi nomeado por Fernando VII secretario de Estado e do despacho de Facenda, substituíndo a José de Imaz. Ostentou o cargo até o 22 de marzo de 1820 no que foi nomeado superintendente do Montepío de Loterías. Tamén foi ministro interino de Ultramar entre o 10 de febreiro e o 17 de marzo de 1820.
Condecoracións
Recibiu permiso de Fernando VII para ostentar a Cruz de Comendador da Orde imperial de Leopoldo, recibida do emperador de Austria polos servizos levados a cabo en cando fora cónsul de Marrocos. ​
Sangay
miniatura|Sangay. O Sangay é un estratovolcán continuamente activo que se atopa en Ecuador. É o volcán máis sureño e máis activo do país, e é coñecido pola súa expresión explosiva a cal se manifesta por nubes grosas de cinza, que formaron unha especie de bóveda desde 1976.
Sangay vén de Samkay, termo quechua que significa "o espantador". Os nativos foron testemuñas de violentas explosións deste volcán, ó cal bautizaron así, estas explosións produciron polo menos dúas caldeiras hai milenios para logo erixirse o actual monte. Este pasado turbulento foi confirmado por algúns estudos xeolóxicos deste volcán. No cumio preséntanse tres grandes cráteres que erupcionan en forma intermitente, tamén se atopan varias fisuras neste cráter por onde xeralmente flúe lava volcánica. O cráter central ten un diámetro de 100m e unha profundidade de 50m cara ó nordés outro cráter dun diámetro de 50m e un terceiro cara ó oeste do cráter principal. Atópase na rexión oriental a 45 km ó sueste de Riobamba. Este volcán está composto por andesitas e andesitas basálticas principalmente. Os depósitos están constituídos por olivino, magnesiano, auxita, hipersteno e plaxioclasa. Están documentadas caídas de rochas, fluxos piroclásticos, emisión de lavas, columnas de cinzas e gases. A actividade sísmica é frecuente. En datas pasadas grandes lahares percorreron os arredores do cono e a drenaxe natural cambiou por mor diso numerosas veces. Este volcán atópase solitario case dentro da selva, as poboacións próximas son escasas, non presenta un perigo maior.
Pedro de Mendoza
Pedro de Mendoza ou ben Pedro de Mendoza y Luján (Guadix, Granada, ca. 1499 – océano Atlántico preto das illas Canarias, 23 de xuño de 1537) foi un militar de familia nobre, cabaleiro da Orde de Alcántara, desde 1524, almirante e conquistador español, nomeado polo emperador Carlos V como o primeiro adiantado do Río da Prata e como Gobernador de Nova Andalucía, cuxo territorio comprendía desde o paralelo 25° 31' 26" S –límite sur da Gobernación de Nova Toledo que foi concedida a Diego de Almagro– ao norte, ata o paralelo 35º S –límite norte da gobernación de Nova León que foi concedida a Simón de Alcazaba y Sotomayor– ao sur. Unha vez en América do Sur alcanzou a marxe occidental do río Solís, da Prata ou Paraná, sen cumprir os trámites que implican a "fundación" dunha cidade, estableceu un forte considerado a primixenia urbe riopratense-paraguaia, aínda que Caboto fixera o mesmo augas arriba case dez anos antes en Sancti Spíritus, outro asentamento que tivo unha curta vida, aproximadamente no mesmo lugar onde máis tarde Juan de Garay, en 1580, fundaría a "Cidade da Trindade", razón pola cal foi tradicionalmente coñecida como a cidade de Bos Aires. Este poboado orixinal establecido o 3 de febreiro de 1536 atoparía inconvenientes vitais desde o principio e remataría de extinguirse en cinco anos.