cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pintura flamenga primitiva
Iconoclastia
miniatura|330x330px| Estampa da destrución na igrexa de Nosa Señora en Antuerpen, o "evento de sinatura" da Beeldenstorm, o 20 de agosto de 1566, por Frans Hogenberg As imaxes relixiosas foron sometidas a un estreito control como realmente ou potencialmente idólatras desde o inicio da reforma protestante na década de 1520. Martin Luther aceptou algunhas imaxes, pero poucas pinturas dos primeiros flamengos cumprían os seus criterios. Andreas Karlstadt, Huldrych Zwingli e Xoán Calvino opuxéronse por completo ás imaxes relixiosas públicas, sobre todo nas igrexas, e o calvinismo pronto se converteu na forza dominante do protestantismo holandés. A partir de 1520, estalou a iconoclastia reformista en gran parte do norte de Europa. Estes podían ser oficiais e pacíficos, como en Inglaterra baixo os Tudors e a Commonwealth inglesa, ou non oficiais e a miúdo violentos, como na Beeldenstorm ou "Furia iconoclasta" en 1566 nos Países Baixos. O 19 de agosto de 1566, esta onda de destrución de multitudes chegou a Gante, onde Marcus van Vaernewijck relatou os feitos. Escribiu sobre o retablo de Gante "levado a pedazos e elevado, panel por panel, á torre para preservalo dos amotinados". Antuerpen viu unha destrución moi profunda nas súas igrexas en 1566, seguida de máis perdas no Saco de Antuerpen en 1576 e un novo período de iconoclasma oficial en 1581, que agora incluía edificios e gremios, cando os calvinistas controlaron o concello da cidade. Moitos miles de obxectos e artefactos relixiosos foron destruídos, incluíndo pinturas, esculturas, retablos, vidreiras e crucifixos, e a taxa de supervivencia das obras dos principais artistas é baixa - mesmo Jan van Eyck só ten 24 obras con confianza atribuídas a el. O número crece cos artistas posteriores, pero aínda hai anomalías; Petrus Christus é considerado un dos principais artistas, pero ten atribuídas un número menor de obras que van Eyck. En xeral, as obras posteriores do século XV exportadas ao sur de Europa teñen unha taxa de supervivencia moito maior.
Moitas das obras do período foron encargadas polo clero para as súas igrexas, con especificacións sobre os formatos físicos e contidos pictóricos que complementarían os esquemas arquitectónicos e de deseño existentes. A idea do que poderían parecer eses interiores da igrexa pode verse tanto na Madonna na Igrexa de van Eyck como na  de van der Weyden. Segundo Nash, o panel de van der Weyden é unha visión perspicaz da aparición das igrexas previas á reforma e do xeito en que se colocaron as imaxes para que resoasen con outras pinturas ou obxectos. Nash segue dicindo que "calquera se vería necesariamente en relación con outras imaxes, repetindo, ampliando ou diversificando os temas escollidos". Debido a que os iconoclastas estaban dirixidos a igrexas e catedrais, perdeuse información importante sobre a exhibición de obras individuais e, con ela, información sobre o significado destas obras de arte no seu tempo. Moitas outras obras perdéronse polos incendios ou nas guerras; a ruptura do estado borgoñés de Valois converteu aos Países Baixos no escenario de conflitos europeos até 1945. O políptico de Xustiza de Traxano e Herkinbald de van der Weyden é quizais a perda máis importante; a partir dos rexistros parece que foi comparábel en escala e ambición ao Retablo de Gante. Foi destruído pola artillería francesa durante o bombardeo de Bruxelas en 1695 e hoxe só se coñece por unha copia de tapices.
Documentación
Houbo desafíos significativos para os historiadores da arte ao establecer os nomes de mestres holandeses e atribuír obras específicas. O rexistro histórico é moi deficiente, de tal xeito que as biografías dalgúns artistas importantes aínda son trazos espidos, mentres que a atribución é un debate continuo e a miúdo polémico. Incluso as atribucións máis aceptadas normalmente só son o resultado de décadas de investigación científica e histórica que se orixinaron despois de principios do século XX. A algúns pintores, como Adriaen Isenbrandt e Ambrosius Benson, que producían paneis en masa para vendelos en postos de feira, atribuíronlles até 500 cadros.
Os camiños para a investigación teñen sido limitados por moitos factores históricos. Moitos arquivos foron destruídos en campañas de bombardeo nas dúas guerras mundiais e un grande número de obras das que existen rexistros perdéronse ou destruíronse. O rexistro na rexión era inconsistente e, a miúdo, a exportación de obras de artistas importantes non se rexistraba adecuadamente debido ás presións da demanda comercial. A práctica de asinar e datar obras foi rara até a década de 1420, e aínda que os inventarios de coleccionistas puideron describir elaboradamente as obras, daban pouca importancia á gravación do artista ou taller que as produciu. A documentación sobrevida adoita proceder de inventarios, testamentos, contas de pagos, contratos de traballo e rexistros e regulamentos do gremio.
Debido a que a vida de Jan van Eyck está ben documentada en comparación cos seus pintores contemporáneos e porque era tan claramente o innovador da época, atribuíronselle un grande número de obras logo de que os historiadores da arte comezasen a investigar o período. Hoxe a Jan atribúeselle entre 26 e 28 obras existentes. Este número reducido resulta en parte da identificación doutros pintores de mediados do século XV como van der Weyden, Christus e Memling, mentres que Hubert, tan aprezado polos críticos de finais do século XIX, está agora relegado como secundario sen obras que se lle atribúan definitivamente. Moitos dos mestres primitivos flamengos non foron identificados e hoxe son coñecidos por "nomes de conveniencia", normalmente do "Mestre de ... ". A práctica carece dun descriptor establecido en inglés, pero a miúdo úsase o termo "notname " (sen nome), derivado dun termo alemán (notnamen / ohnenamen). A recollida dun grupo de obras baixo un nome diferente adoita ser controvertida; un conxunto de obras asignadas a un nome diferente podería ser producido por varios artistas cuxas similitudes artísticas poden explicarse por xeografía compartida, formación e resposta ás influencias da demanda do mercado. Algúns dos principais artistas coñecidos por pseudónimos son agora identificados, ás veces de xeito controvertido, como no caso de Campin, que adoita estar asociado, pero non sempre, ao Mestre de Flémalle.
Moitos artistas do norte de finais do século XIV e principios do XV non identificados eran de primeiro rango, pero sufriron un abandono académico porque non estiveron ligados a ningunha persoa histórica; como di Nash, "moito do que non se pode atribuír con firmeza segue sendo menos estudado". Algúns historiadores da arte cren que esta situación fomentou a falta de precaución á hora de conectar obras con persoas históricas e que esas conexións a miúdo descansan en tenues probas circunstanciais. As identidades de varios artistas coñecidos fundáronse sobre a base dunha única obra asinada, documentada ou atribuída doutro xeito, a partir da cal seguen outras atribucións baseadas na evidencia técnica e na proximidade xeográfica. O chamado Mestre da Lenda da Magdalena, que puido ser Pieter van Coninxloo, é un dos exemplos máis salientábeis; Outros son Hugo van der Goes, Campin, Stefan Lochner e Simon Marmion.
A falta de escritos teóricos sobre arte sobreviventes e de opinión rexistrada de calquera dos principais artistas anteriores ao século XVI presenta aínda máis dificultades na atribución. Dürer, en 1512, foi o primeiro artista da época que escribiu adecuadamente as súas teorías da arte, seguido por Lucas de Heere en 1565 e Karel van Mander en 1604. Nash cre que unha explicación máis probábel da ausencia de escritos teóricos sobre a arte fóra de Italia é que os artistas do norte aínda non tiñan a linguaxe para describir os seus valores estéticos ou non tiñan ningún sentido en explicar por escrito o que conseguiran na pintura. As apreciacións que chegaron a nós sobre o aprecio da arte holandesa contemporánea do século XV foron feitas por autores do que hoxe é Italia; os máis coñecidos son Cyriacus Ancona en 1449, Bartolomeo Facio en 1456 e Giovanni Santi en 1482.
Redescubrimento
Os pintores holandeses-flamengos foron esquecidos en gran parte no século XVIII. Cando o Museo do Louvre se converteu nunha galería de arte durante a Revolución francesa, o As vodas de Caná de Gerard David —entón atribuído a van Eyck— foi a única peza de arte holandesa que se exhibiu alí. Engadíronse máis paneis á colección despois de que os franceses conquistasen os Países Baixos. Estas obras tiveron un profundo efecto sobre o crítico e filósofo literario alemán Karl Schlegel, quen logo dunha visita en 1803 escribiu unha análise da arte dos primitivos flamengos, enviándoa a Ludwig Tieck, que publicou a peza en 1805. esquerda|miniatura|320x320px| Gerard David, As vodas de Cana, c. 1500. [[Museo do Louvre, París. Esta obra amosouse publicamente por primeira vez en 1802, atribuída a van Eyck. Os historiadores da arte do século XIX estaban preocupados polas dificultades de atribución.]] En 1821 Johanna Schopenhauer interesouse pola obra de Jan van Eyck e os seus seguidores, ao ver as primeiras pinturas neerlandesas e flamengas na colección dos irmáns Sulpiz e Melchior Boisserée en Heidelberg. Schopenhauer fixo investigacións de arquivo primarias porque había moi poucos rexistros históricos dos mestres, ademais dos documentos legais oficiais. Publicou Johann van Eyck und seine Nachfolger en 1822, o mesmo ano Gustav Friedrich Waagen publicou o primeiro traballo académico moderno sobre a pintura dos primeiros holandeses, Über Hubert van Eyck und Johann van Eyck ; O traballo de Waagen baseouse nas análises anteriores de Schlegel e Schopenhauer. Waagen converteuse en director da Gemäldegalerie de Berlín, acumulando unha colección de arte holandesa, incluíndo a maioría dos paneis de Gante, varios trípticos van der Weyden e un retablo de Bouts. Sometendo as obras a unha minuciosa análise e exame no curso da adquisición, baseado en características distintivas de artistas individuais, estableceu un sistema de clasificación académico inicial.
En 1830 a Revolución belga partiu a Bélxica desde os Países Baixos de hoxe en día; a medida que o estado recentemente creado buscaba estabelecer unha identidade cultural, a reputación de Memling foi igual á de van Eyck no século XIX. Memling era visto como o xogo do mestre máis vello tecnicamente e como posuía unha resonancia emocional máis profunda. Cando en 1848 a colección do príncipe Ludwig de Oettingen-Wallerstein en Schloss Wallerstein foi forzada ao mercado, o seu curmán o príncipe Albert organizou unha visita no palacio de Kensington ; aínda que Waagen compilou un catálogo de obras atribuídas á escola de Colonia, Jan van Eyck e van der Weyden, non houbo outros compradores polo que Albert as mercou el mesmo. Nun período no que a National Gallery de Londres intentou aumentar o seu prestixio, Charles Eastlake comprou o panel The Magdalen Reading de Rogier van der Weyden en 1860 da colección "pequena pero escollida" de Edmond Beaucousin das primeiras pinturas dos flamengos.
A arte dos primitivos flamengos fíxose popular entre os visitantes dos museos a finais do século XIX. A principios do século XX, van Eyck e Memling eran os máis apreciados, con van der Weyden e Christus pouco máis que notas ao pé. Máis tarde, moitas das obras atribuídas a Memling atribuíronse a van der Weyden ou o seu taller. En 1902, Bruxes acolleu a primeira exposición de arte flamenga con 35.000 visitantes, un evento que supuxo un "punto de inflexión na valoración da primitiva arte holandesa". Por varias razóns, a principal era a dificultade para asegurar pinturas para a exposición, só se amosaron algúns dos paneis de van Eyck e van der Weyden, mentres que se mostraban case 40 das pezas de Memling. Non obstante, van Eyck e van der Weyden, até certo punto, foron entón considerados os artistas flamengos do primeiro nivel.
A exposición de Bruxes renovou o interese no período e iniciou a bolsa de estudos que iría florecer no século XX. Johan Huizinga foi o primeiro historiador en situar a arte holandesa-flamenga de forma clara no período borgoñón -fóra das fronteiras nacionalistas- suxerindo no seu libro The Waning of the Middle Ages, publicado en 1919, que a floración da escola a principios do século XV resultou totalmente dos gustos marcados pola corte borgoñona. Outro visitante da exposición, Georges Hulin de Loo, publicou un catálogo crítico independente destacando a gran cantidade de erros no catálogo oficial, que empregara atribucións e descricións dos propietarios. El e Max Friedländer, que visitaron e escribiron unha recensión da exposición, pasaron a ser os principais eruditos na materia.
Bolsa e conservación
esquerda|miniatura| O retablo de Gante durante a recuperación da mina de sal de Altaussee ao final da Segunda Guerra Mundial. Os pioneiros [[Conservación e restauración|traballos de conservación destes paneis na década de 1950 levaron a avances na metodoloxía e na aplicación técnica ]] As primeiras investigacións máis significativas sobre a arte primitiva dos flamengos producíronse na década de 1920, no pionero ''Meisterwerke der Niederländischen Malerei des 15. und 16'' do historiador de arte alemán Max Jakob Friedländer. Jahrhunderts. Friedländer centrouse nos detalles biográficos dos pintores, establecendo atribucións e examinando as súas principais obras. A empresa resultou extremadamente difícil, dado o escaso rexistro histórico dos artistas máis significativos. A análise do compañeiro alemán Erwin Panofsky nas décadas de 1950 e 1960 seguiu e desafiou en moitos aspectos o traballo de Friedländer. Escribindo nos Estados Unidos, Panofsky fixo accesíbel por primeira vez o traballo dos historiadores da arte alemáns ao mundo de fala inglesa. Lexitimou efectivamente a arte flamenga como campo de estudo e elevou o seu status a algo semellante ao renacemento italiano. dereita|miniatura| O retablo de Gante durante a análise técnica na catedral de Saint Bavo Panofsky foi un dos primeiros historiadores da arte en abandonar o formalismo. Baseouse nos intentos de atribución de Friedländer, pero centrouse máis na historia social e na iconografía relixiosa. Panofsky desenvolveu a terminoloxía coa que se adoitan describir as pinturas dos holandeses e realizou avances significativos identificando o rico simbolismo relixioso, especialmente dos retablos principais. Panofsky foi o primeiro erudito en conectar o traballo de pintores e iluminadores holandeses, notando a súa considerábel superposición. Considerou que o estudo dos manuscritos era parte integral do estudo dos paneis, aínda que ao final chegou a ver a iluminación como menos significativa que a pintura en taboleiro, como un preludio da verdadeiramente significativa obra dos artistas do norte dos séculos XV e XVI.
A bolsa desde os anos 70 tendeu a afastarse dun puro estudo da iconografía, para salientar a relación das pinturas e artistas coa historia social do seu tempo. Segundo Craig Harbison, "a historia social era cada vez máis importante. Panofsky nunca falara realmente de que tipo de xente era ". Harbison ve as obras como obxectos de devoción cunha "mentalidade de libro de oración" dispoñíbel para os burgueses de clase media que tiñan os medios e a inclinación a encargar obxectos devocionais. A bolsa máis recente afástase do foco na iconografía relixiosa; no seu lugar, investiga como se quere que un espectador experimente unha peza, como ocorre coas pinturas de doadores que pretendían provocar o sentimento dunha visión relixiosa. James Marrow pensa que os pintores querían evocar respostas específicas, que a miúdo se deixan entrever polas emocións das figuras nas pinturas.
Auriga
miniatura|Representación de auriga romano. Auriga, no contexto da antigüidade clásica, refírese a un condutor dun carro de guerra cuxo traballo é guiar á cabalería que tira da biga ou da cuadriga. Na Roma da antigüidade clásica, os aurigas conducían carros no circo, durante as carreiras de carros. O cocheiro máis experimentado que pode conducir o carro recibe o título de agitator.
Etimoloxía
Auriga deriva do termo latino auri'ga, e este de aurea (bridas ou rédeas dos cabalos) +‎ agō +‎ -a (nome de axente). Atópase nas súas aparicións máis antigas até Varrón no século I a. C. coa forma origa.
Considerase que é un composto de oreae / auriae (bridas) e o verbo agere (conducir) con apofonía. Sería un derivado de os, oris (boca), influenciada por auris (orellas). Polo tanto, un 'auriga' era literalmente alguén que dirixía coas bridas a boca e orellas dos cabalos.
Historia
Ao transportar algúns dos romanos máis influentes, especialmente os mandos militares, os aurigas tiñan o deber de conducir o carro de guerra (biga, e normalmente eran elixidos entre os escravos máis fiables. Máis tarde, nas carreiras de carros, os nobres do Estado comezaron a participar nas competicións.
Son xeralmente retratados vestidos cunha túnica curta, a súa cabeza normalmente protexida por un casco de coiro, un pequeno chicote, látego ou rebenque que se suxeita na man e que leva ao redor da cintura e atada ás costas (unha técnica etrusca readoptada polos romanos) para evitar que se solten, facendo uso dun chaleco protector feito de tiras de coiro que protexen o peito contra o rozamento das rédeas.
A máis famosa de todas é a Auriga de Delfos, unha estatua de bronce descuberta no santuario de Delfos a finais século XIX, conservada no Museo Arqueolóxico de Delfos. Esta é unha peza honorífica dun condutor de carros gañador dos Xogos Píticos de Os ollos están incrustados con pedras de cores e esmalte.
Caio Apuleyo Diocles (104-146) é un dos aurigas máis coñecidos da antigüidade clásica. Ao remate da súa brillante carreira que durou 24 anos, segundo unha inscrición dedicada a el, atribúenselle 4257 carreiras e 1426 vitorias; con isto, recibiu o título de mellor auriga da historia. Os seus beneficios financeiros foron tales que se fixo máis rico que o propio emperador (Diocles viviu no período dos Cinco bos emperadores) e, segundo os estudos clásicos da Universidade de Pensilvania, segue sendo o atleta mellor pagado de todos os tempos.
Constelación
miniatura|Debuxo da constelación de auriga por [[Johann Elert Bode.]]
Auriga ou Cocheiro é unha constelación do hemisferio norte nomeada por representar un condutor de carros. Componse dun pentágono de estrelas brillantes, entre as que destaca Capella (α Aurigae), mirando por riba de Orión.
Relacións Bután-Sri Lanka
As relacións entre Bután e Sri Lanka refírense ás relacións bilaterais entre Bután e Sri Lanka. As relacións entre Sri Lanka e Bután estabelecéronse formalmente o 13 de maio de 1987, sendo o treceavo país en ter relacións bilaterais con Bután,. As Sri Lanka non posúe unha embaixada en Thimphu, a capital de Bután, senón que conta cun embaixador non residente en Nova Deli, a India. Bután tampouco ten embaixada en Sri Jayawardenapura-Kotte, mais si ten representación a través da embaixada de Dacca, en Bangladesh dende o ano 1980.
Olga Tañón
Debido á súa afinidade con Venezuela, a artista declarou en moitas ocasións ser "unha portorriqueña orgullosamente venezolana". O 20 de maio Venezuela e Venevisión conmemoran simbolicamente o Día de Olga Tañón. En 2012 Olga escribiu "Que bonita eres", unha homenaxe musical a Venezuela en demostración da súa gratitude ao país adoptivo. En 2017 editou unha parte da canción debido ás protestas que houbo no país contra o goberno de Nicolás Maduro.
Traxectoria
Moi nova mostrou a súa vocación e inclinación polo canto, así como a súa habilidade innata para a representación escénica non só da música da súa terra. De feito, é considerada unha das máis xenuínas intérpretes do merengue dominicano.
Olga é a menor dos catro fillos de José Tañón e Carmen Gloria Ortiz. Xunto cos seus irmáns Glori, Junior e Marie, proceden dunha familia de modestos recursos financeiros, da localidade de Levittown, Municipio Toa Baja, San Xoán, Porto Rico.
Primeiros pasos
Coa súa voz de mezzosoprano, amais tomou clases de baile con Yonito Betancourt. Trala morte deste e grazas ás súas recomendacións axiña tivo a oportunidade de incursionar con grupos de artistas novos. Chegou a formar parte da agrupación Las nenas de Ringo y Jossie, coa que logrou os seus primeiros éxitos. Máis adiante formou parte do grupo feminino Chantelle, xunto con Sandra Torres e Daly Fontánez.
Olga Tañón, con habilidades non só para o canto, senón tamén para o baile,,interpreta gran variedade de xéneros musicais, desde a balada pop ao merengue e desde a salsa ao boogaloo. En 1992 recibiu os seus primeiros galardóns como solista; foi recoñecida como Revelación Tropical en Premios Aplausos e obtivo un premio TV e Novelas. A esas seguíronas numerosas distincións máis, tanto en Porto Rico como no estranxeiro.
Solista
Tivo a súa primeira oportunidade coa discográfica 'WEA Latino'. O seu primeiro traballo, Sola (1992) está predominantemente integrado por merengues dominicanos. O ano seguinte publicou Mujer de fuego, similar ao anterior, con temas como Muchacho malo e Presencié tu amor. Siente el amor, o seu terceiro álbum (1994), inclúe entre outros, o tema Es mentiroso. Os tres álbums valéronlle tres Discos de Platino.
Na mesma década dos 90, logo de recibir innumerábeis críticas na súa procura de adaptar o seu estilo a outros xéneros tropicais (ademais do merengue), logra o seu obxectivo co álbum Nuevos senderos (1996). Este álbum inclúe temas mexicanos e baladas do xénero popular latino de Marco Antonio Solís. O 27 de outubro de 1998, co produtor Kike Santander, lanzou un novo álbum, Te acordarás de mí. A este seguírono Yo por ti, publicado o 17 de xullo de 2001 e Sobrevivir en 2002.
Os seus traballos en gravacións en vídeo, como Éxitos en vídeo (2002), A puro fuego (2003) e Como olvidar (2005), permitiron que se establecese en 2005 co álbum Una nueva mujer. A súa canción Hielo y Fuego foi o tema central da teleserie chilena Sabor a ti de Canal 13 en 2000.
Actividade profesional
Durante 2008 colaborou con Yanni no seu proxecto Voces, xunto con outros artistas como Alejandro Sanz, Luis Miguel, José José, Lucero, Cristian Castro, Ender Thomas e José Feliciano.
Olga Tañón actuou na segunda edición de Paz sen fronteiras, realizada na Praza da Revolución da Habana o domingo 20 de setembro de 2009, convocada por Juanes. Olga cantou xunto a outras voces consagradas, entre elas, Miguel Bosé, Carlos Varela, Danny Rivera, Noel Schajris, Banda El Recodo, Montez de Durango, Los Horóscopos de Durango, Amaury Pérez, Silvio Rodríguez o Juan Formell. Participou como xurado na sétima temporada do concurso musical mexicano La Academia.
En 2010 formou parte do supergrupo Artists for Haiti, co que gravou "Somos el mundo", unha versión en español da canción "We are the world". A recadación foi destinada a axuda humanitaria para as vítimas do terremoto de Haití dese ano.
En 2020 colaborou con Abraham Velázquez e Alex Zurdo en «Todo pasará», unha canción de esperanza no medio da pandemia mundial de COVID-19. O sinxelo logrou situarse na posición 15 da Latin Pop Airplay de Billboard. Ademais recibiu un nomeamento como "Mellor vídeo cristián" nos Videoclips Awards da República Dominicana.
En 2021 recibiu unha homenaxe xunto a outras artistas na música no evento "La música a través de ellas", da Academia Latina de la Grabación. Ese mesmo ano Olga lanzou a súa décimo quinta produción, Senderos de Amor, un disco influenciado polo xénero rexional mexicano.
Amanda Knox
Amanda Marie Knox, nada en Seattle o 9 de xullo de 1987, é unha muller estadounidense que pasou case catro anos nunha prisión italiana tras a súa condena polo asasinato en 2007 de Meredith Kercher, unha compañeira de intercambio británica, estudante na Universidade para Estranxeiros de Perugia, coa que compartía o seu piso na cidade de Perugia. En 2015, Knox foi definitivamente absolta polo Tribunal Supremo de Casación italiano.
Historia do caso e percorrido xudicial
A atención dos medios de comunicación antes do xuízo nos medios italianos (e a que se fixeron eco outros medios de todo o mundo) presentou a Knox de forma negativa, o que levou a acusacións de que a acusación estaba a usar tácticas de desprestixio. En primeira instancia, Knox foi declarada culpable e condenada a 26 anos de prisión, o que causou unha forte polémica internacional, xa que os forenses dos Estados Unidos consideraron que as probas no lugar do crime eran incompatibles coa súa participación. Un longo proceso legal, incluíndo un recurso exitoso contra a súa absolución nun xuízo en segunda instancia, continuou despois de que Knox fose liberada en 2011. O 27 de marzo de 2015, o máximo tribunal de Italia exculpou definitivamente a Knox e Sollecito.
Vida posterior
Con todo, a condena de Knox por difamación contra Lumumba foi confirmada por todos os tribunais. O 14 de xaneiro de 2016, Knox foi absolta de difamación por dicir que fora golpeada por mulleres policías durante o interrogatorio.
Knox converteuse posteriormente en autora, xornalista e activista contra as condenas inxustas. As súas memorias, Waiting to Be Heard , convertéronse nun éxito de vendas.
Knox está casada co escritor Christopher Robinson. A CNN anunciou que estaba realizando un crowdfunding entre os seus lectores e fans para a voda, cousa que ela desmentiu. En outubro de 2021, anunciou o nacemento da súa filla.
Edelmiro Alonso García
Edelmiro Alonso García, coñecido como Delmiro, nado en Poboadura da Somoza (Vilafranca do Bierzo) en 1915 e finado en México, foi un guerrilleiro antifranquista.
Traxectoria
Xornaleiro e militante da CNT. Desertor do exército franquista, uniuse á guerrilla en 1940 coa súa muller Adoración Campo Cañedo. No verán de 1941 operou na zona de Trives con Mario de Langullo, Gervasio Cereijo Veiga e Manuel García Rodríguez. En abril de 1942 participou no congreso de Ferradillo no que se fundou da Federación de Guerrillas de León-Galicia. En outubro de 1943, cercados nunha das súas bases en Sobrado (a casa de Alpidia García Moral, compañeira de Victorino Nieto Rodríguez), o seu grupo logrou escapar sen sufrir baixas despois de matar un cabo e un sarxento da Garda Civil. En represalia a Garda Civil prendeu lume á casa de Alpidia que, para escapar da detención, uniuse ao seu compañeiro na guerrilla. Cando se constituíu a I Agrupación en outubro de 1944, Edelmiro foi nomeado subxefe da 3ª Compañía, un dos catro grupos da Agrupación. O seu lugartenente era Manuel Gutiérrez Abella e actuaban entre a estrada Ponferrada-Lugo, os límites das provincias de Lugo e Asturias, e o río Sil entre Ponferrada e Villablino.
En xullo de 1947 xunto con César Ríos, Serafín Fernández Ramón, Amadeo Fornelo, Manuel Gutiérrez Abella, compañeiro de Antonia Rodríguez Ríos, e a súa muller Adoración Campo, decidiu trasladarse a Francia. Reuníronse os sete o 27 de xullo preto de Pobladura, a poucos quilómetros de Ponferrada. Escondidos na casa dun enlace, foron avisados ​​pola noite da chegada da Garda Civil, e quedaron inmediatamente baixo os disparos dos gardas. Tres resultaron feridos, pero todos lograron fuxir e recuperar o seu punto de apoio. Pouco despois, un grupo de seis guerrilleiros cenetistas conseguiron saír do Bierzo e chegar a Bilbao desde onde foron evacuados por García Magdalena e outros militantes cenetistas. Aproveitando o partido de fútbol Atlético de Bilbao-Real Sociedad de San Sebastián, os guerrilleiros foron transportados a San Sebastián en trens repletos de simpatizantes, o que impediu o control rigoroso da policía. Despois trasladáronse a Francia. Edelmiro marchou a Chile e despois a México onde morreu.
Mos, Saiáns, Moraña
Mos é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
A tropa de trapo
A tropa de trapo (en The Happets; e en La tropa de trapo) é unha serie española de animación infantil creada por Àlex Colls e producida pola compañía Abano Producións de Chelo Loureiro e Anera Films. Emitiuse orixinalmente en 2010 e componse de 52 episodios duns 7 minutos de duración.
Emitiuse en galego a través da TVG o 28 de abril de 2011.
Sinopse
A serie está protagonizada por Mumu, Rita, Milo, Talalo, Olga e Alfred, un grupo de bonecos de trapo.
Filmes
A serie inspirou dous filmes, sendo o primeiro A tropa de trapo no país onde sempre brilla o sol en 2010. Este filme foi a primeira experiencia do cinema español en animación 3D para o público infantil. Foi un proxecto presentado na Semana Internacional de Cine de Valladolid (SEMINCI) dese mesmo ano. O segundo filme foi A tropa de trapo na selva do arco da vella en 2014.
Puerto Cabello
Comunicacións
A cidade alberga o porto máis grande e concorrido do país e, polo tanto, é un engrenaxe vital na vasta industria petroleira do país.
Topónimo
O nome é referido ao porto, e o feito de que o mar estaba tan calmo que se podía asegurar un barco ao peirao atándoo cun só pelo.
O xentilicio de Puerto Cabello é porteño. miniatura|Clima de Puerto Cabello, Carabobo, e a Cordillera Costa Central ( [[Clasificación climática de Köppen|Köppen Aw )]]
Clima
Puerto Cabello ten un clima de sabana tropical limítrofe ( Köppen Aw ), case o suficientemente seco como para ser un clima semiárido quente ( BSh ) xa que prevalece máis ao oeste na costa caribeña de Venezuela.
Historia
miniatura| Forte Solano en Puerto Cabello
Fundación
Non se coñece a data de fundación de Puerto Cabello aínda que o seu nome foi documentado por primeira vez no mapa da provincia de Caracas elaborado en 1578 por Juan de Pimentel.
Século XVIII
Non foi até 1730 cando os españois tomaron o porto, despois de que a Real Compañía Guipuzcoana se instalara. Esa empresa construíu almacéns, peiraos e unha serie de castros para protexer o porto. Durante a guerra anglo-española ou guerra da orella de Jenkins, Puerto Cabello foi o porto de carenado da Compañía, cuxos barcos prestaran unha grande axuda á mariña española no transporte de tropas, armas, almacéns e municións desde España ás súas colonias, e a súa destrución foi un duro golpe. tanto á Compañía como ao goberno español. O comodoro Charles Knowles ao mando do HMS Suffolk (1680) de 70 canóns HMS Suffolk (1680) en 1743 recibiu ordes de levar a cabo ataques contra os asentamentos españois en Puerto Cabello e La Guaira. O gobernador español Gabriel de Zuluaga, ben informado dos plans, recrutou defensores adicionais e adquiriu pólvora dos holandeses. En consecuencia, nun ataque a La Guaira, o 18 de febreiro de 1743, a frota inglesa foi derrotada polos defensores. Knowles retirou as súas forzas e reequipouse en Curazao antes de tentar un asalto a Puerto Cabello o 15 de abril e de novo o 24 de abril, pero ambos asaltos foron rebatidos. Knowles cancelou a expedición e regresou a Xamaica.
Na década de 1770, Puerto Cabello converteuse na cidade máis fortificada da costa venezolana. Da época permanecen o castelo de San Felipe e a fortaleza de Solano. A fragata Santa Cecilia (antiga HMS Hermione (1782) ), baixo o mando do capitán Don Ramón de Chalas, sentou en Porto Cabello ata que o capitán Edward Hamilton, a bordo do HMS Surprise (1796), cortauna do porto o 25 de outubro de 1799. As vítimas españolas incluíron 120 mortos; os británicos fixeron prisioneiros a 231 españois, mentres que outros 15 saltaron ou caeron pola borda. Once dos homes de Hamilton resultaron feridos, catro de gravidade, pero ningún morreu. O propio Hamilton resultou gravemente ferido.
Século XIX
As forzas da Primeira República de Venezuela mantiveron brevemente o castelo de San Felipe. En 1812 Simón Bolívar, entón coronel das forzas independentistas, foi nomeado comandante de Porto Cabello. Marchou despois de que estalase unha rebelión realista. En 1821 os realistas españois retiráronse ao castelo despois da súa derrota na decisiva batalla de Carabobo.
Puerto Cabello foi o último bastión realista durante a guerra de independencia de Venezuela, foi capturado por José Antonio Páez o 8 de novembro de 1823. O porto sufriu un ataque anglo-alemán na crise venezolana de 1902–03 e, segundo informes de prensa, quedou en ruínas.
Do século XX á actualidade
Durante a ditadura de Juan Vicente Gómez o grupo de estudantes universitarios da denominada “Xeración do 28” foron encarceralos, algúns deles como Andrés Eloy Blanco Meaño foi preso no castelo Libertador de Puerto Cabello na década de 1930.
En 1962, Puerto Cabello foi o lugar dun levantamento, coñecido como el Porteñazo, por parte de oficiais navais, mariños e membros da FALN pro-Fidel Castro. Aínda que as forzas navais leais puideron recuperar rapidamente a base e arrestar aos rebeldes, non impediron que os mariños ocupasen a cidade e armasen as forzas procastristas. A pesar das emboscadas e as sanguentas loitas, a Garda Nacional leal e as forzas regulares puideron retomar Puerto Cabello.
Turismo
miniatura|250x250px| Casco Histórico miniatura|250x250px| Bahía de Patanemo
Transporte
Alén das comunicacións por mar, Puerto Cabello está atendido por unha estación da rede do Instituto de Ferrocarriles del Estado.
Deportes
O Estadio Independencia de béisbol da cidade, é o principal estadio da cidade e este deporte é o máis seguido. Tamén hai unha academia de fútbol chamada Puerto Cabello Te Quiero, un complexo polideportivo chamado Vistamar, e outro na antiga sede remodelada da YMCA, renomeada Complejo Deportivo Socialista, onde practicaban varios tipos de deportes, incluíndo baloncesto, fútbol e natación e varios polideportivos vinculados a institucións educativas e urbanizacións.
En Puerto Cabello naceron moitos xogadores de béisbol profesionais, que xogaron en equipos norteamericanos como os Chicago Cubs, San Francisco Giants, Mets de Nova York ou Astros de Houston.
Cultura
En Puerto Cabello hai tradición do teatro; hai un Teatro Municipal e unha escola de teatro impulsada pola administración estatal e a alcaldía. O escritor e músico porteño Italo Pizzolante compuxo pezas que tocaron grupos como La rondalla venezolana ou Los Panchos e adicou cancións á súa cidade natal.
Industria
Os estaleiros de UCOCAR atópanse en Porto Cabello e adxudicáronse os contratos para a construción de patrulleiras para a Gardacosta de Venezuela.
Economía
A pesar do outrora bullicioso porto de Porto Cabello, o tráfico portuario desapareceu ao derrubarse o prezo do petróleo, o que afectou ao país dependente das importacións pagadas co alto prezo do petróleo. Como parte da crise venezolana, moitos dos cidadáns máis pobres dos "barrios de chabolas" de Porto Cabello loitan agora pola comida. Os cidadáns agardan en longas filas para mercar comestibles a prezos obrigados polo goberno e a moeda (bolívar) experimentou unha depreciación de case un 64 % en maio de 2017. En agosto de 2017, a porcentaxe de amortización foi de até o 94 %.
Sabadín, Saiáns, Moraña
Sabadín é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Dejounte Murray
Dejounte Dashaun Murray, nado o 19 de setembro de 1996 en Seattle, Washington, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Atlanta Hawks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 23 de xuño de 2016, Murray foi escollido na 29ª posición do Draft da NBA de 2016 polos San Antonio Spurs. O 14 de xullo de 2016, asinou o seu contrato de rookie cos Spurs. Debutou na NBA o 29 de outubro de 2016, na vitoria dos Spurs por 98–79 contra os New Orleans Pelicans.
O 30 de xuño de 2022, Murray foi traspasado xunto a Jock Landale ós Atlanta Hawks, a cambio de Danilo Gallinari e varias eleccións da primeira rolda do Draft. O 19 de outubro de 2022, debutou cos Hawks facendo 20 puntos, 11 asistencias, 5 rebotes e 5 roubos de balón na vitoria por 117–107 contra os Houston Rockets.
Saiáns, Saiáns, Moraña
Saiáns é un lugar da parroquia de Saiáns no concello pontevedrés de Moraña, na comarca de Caldas
Guerra da orella de Jenkins
A guerra anglo-española foi un conflito colonial entre Inglaterra e España no século XVIII entre 1739 e 1742.
Nome
Tamén se chamou guerra do Asiento ou guerra da Orella de Jenkins, chamada así porque en 1738 o capitán dun buque mercante inglés, Robert Jenkins, supostamente mostrou unha orella cortada dentro dunha botella á Cámara dos Comúns como proba dos actos de violencia da mariña española contra os navegantes ingleses. A veracidade do acontecemento non está acreditada e a orella non apareceu, porén foi convertida en símbolo patriótico.
Casus belli
A guerra posterior no Caribe e nas colonias do sur de América do Norte tiña como finalidade, polo lado inglés, romper a hexemonía española nos territorios das Antillas e eliminar o comercio naval español no exterior. Alén da mentada orella, os acontecementos desenvolvéronse nun contexto de buscas e requisas de buques mercantes ingleses por parte dos cargos da monarquía española para esmagar o contrabando inglés en América Latina.
Desenvolvemento
Cos seus ataques aos puntos de apoio españois e a toma de Portobelo en Panamá os británicos lograron en solitario, no primeiro ano de guerra, acadar un importante éxito.
Despois diso, as accións posteriores levadas a cabo polas unidades da frota inglesa en cooperación con unidades de infantería dunha forza expedicionaria especial fracasaron e esta última foise adelgazando gradualmente debido ás enfermidades tropicais, de modo que as batallas no curso de 1742 remataron sen resultados apreciables.
Fondo
A pesar das tensións, as relacións anglo-españolas melloraron considerabelmente no período comprendido entre 1732 e 1737, cando o goberno inglés de Sir Robert Walpole apoiou o punto de vista na monarquía borbónica da coroa española na guerra de sucesión de Polonia (1733-1738).
O problema, con todo, mantívose vivo e cando o comandante inglés Robert Jenkins, en marzo de 1738, expuxo a súa orella conservada en alcol na Cámara dos Comúns, alegando que fora cortada polos españois dunha patrulla da garda costeira en 1731, inflamou a hostilidade antiespañola latente nos británicos e o caso, a pesar de ocorrer sete anos antes, foi considerado unha afronta á honra nacional e, polo tanto, un casus belli.
Aínda que xa se fixo un acordo ao respecto entre o primeiro ministro británico Robert Walpole e o embaixador español, segundo o cal España estaba obrigada a pagar unha cantidade en concepto de indemnización polas cargas confiscadas ilegalmente aos británicos e esta fora ratificada en xaneiro de 1739 (a chamada Convención del Pardo), tras unha demostración da frota inglesa comandada polo almirante Haddock fronte ás costas españolas, o goberno español rompeu o Asiento e confiscou os barcos ingleses fondeados nos portos españois. O 14 de agosto dese ano, Inglaterra chamou de volta ao seu embaixador en España e o 9 de outubro declaroulle a guerra.
O teatro de guerra das Antillas
Dado que os británicos eran moi inferiores en tropas terrestres en Europa aos españois (e aos seus potenciais aliados franceses), só se esperaba o éxito británico contra o comercio español no exterior. O corazón destes comercios era a frota española das Indias que dos mercados de Portobello e Cartaxena, o principal porto centroamericano para o comercio de ouro, levou os metais preciosos do continente suramericano e tras unha parada intermedia na Habana, o último reposto de combustible. Estación antes de cruzar o Atlántico, transportounos a casa. Para perturbar o sistema de transporte de metais preciosos a España, foi necesario que as tropas inglesas ocupasen estes centros neurálxicos do comercio español. Despois de que os plans de guerra británicos se centraran na Habana e Cartaxena, o almirante inglés Edward Vernon logrou cunha sorprendente incursión conquistar a cidade española de Portobello o 21 de novembro de 1739. Dado que Vernon, antes da súa retirada da fortaleza camiño da illa de Xamaica, tiña todas as defensas da cidade destruídas polos seus soldados, Portobello quedou indefenso e, polo tanto, sen valor para a mariña española. Pouco tempo despois, Vernon logrou unha empresa semellante co porto panameño de Chagres, de modo que xa no primeiro mes da guerra España perdera todos os seus puntos de apoio na costa leste do istmo de Panamá.
Cando unha serie de rexementos de infantería británicos cruzaron o Atlántico até Xamaica a principios de xaneiro de 1741, por primeira vez fixéronse posibles ataques importantes a puntos estratéxicos do sistema de transporte español. Dado que Xamaica estaba demasiado lonxe da Habana para defender ambos, un ataque contra Cartaxena parecía o máis probable para ter éxito. Mentres tanto, o vicealmirante Vernon dirixía as operacións da frota e a infantería foi posta ás ordes do xeneral Thomas Wentworth mentres que os defensores españois estaban comandados polo almirante Blas de Lezo. O cerco inglés de Cartaxena comezou o 9 de marzo de 1741. miniatura| Fortaleza de San Felipe de Barajas ( [[Cartaxena de Indias|Cartaxena )]] A derrota da frota inglesa foi crucial para o mantemento da vía marítima atlántica da parte española. No transcurso da acción deuse conta de que os británicos non tiñan que loitar só contra as forzas inimigas infravaloradas, senón tamén contra as importantes dificultades do mar e do istmo, aos que tiñan que renderse. Despois de importantes perdas (entre elas as debidas a enfermidades tropicais), o cerco naval foi finalmente levantado o 9 de maio de 1741.
Como ataque posterior, o porto de Santiago de Cuba caeu baixo a mirada das forzas combinadas británicas, xa que desde el se podía manter controlada a ruta entre a Cuba española e a illa francesa da Hispaniola desde o estratéxico Paso de Barlovento. Como as fortificacións ben fortificadas de Santiago e o acceso próximo ao porto parecían imposibilitar un ataque desde o mar, os británicos decidiron atacar desde terra, desembarcando as súas tropas na baía de Guantánamo.
O 23 de xullo do mesmo ano, as tropas do xeneral Wentworth desembarcaron, pero axiña se decataron de que a partir dese momento o ataque previsto á cidade era imposible debido ao mal estado das estradas. Así e todo, decidiuse erguer unha base inglesa ao norte do punto de desembarco. Durante as obras de fortificación do acuartelamento no interior e de fondeaxe dos barcos na baía, cada vez máis soldados caeron debido á propagación de enfermidades tropicais, polo que os promotores da expedición tiveron que renunciar xa en decembro. dese ano reembarcando as tropas superviventes e transportándoas de volta a Xamaica.
Club de Remo Ares
O Club de Remo Ares é un club deportivo galego do concello de Ares, fundado en 1958. Disputa regatas en todas as categorías e modalidades de banco fixo, bateis, trainerillas e traiñeiras, e tamén en banco móbil. Ao longo da súa historia acadou tres medallas de ouro no Campionato de España de Remo Olímpico e dúas no Campionato de España de Bateis. Ademais gañou dúas veces a Liga Galega de Traiñeiras e dende 2019 compite na Liga ACT.
Guerra da orella de Jenkins
O teatro de guerra das Antillas
En xaneiro de 1742 o exército colonial británico, reforzado por novas tropas de Europa, decidiu atacar a cidade de Panamá. Para iso, primeiro tivo que ser reconquistado Portobello, para despois avanzar cara ao sur cara a Panamá. Como en anteriores ataques a Cartaxena e Santiago de Cuba, a fazaña resultou un desastre. Debido a un apresurado ataque das unidades da frota de Vernon a Portobello (o plan orixinal era un ataque desde a terra), a gornición española de Portobello tivo tempo de fuxir e refuxiarse en Panamá, polo que a cidade foi avisada a tempo do seguinte ataque inglés. A fazaña, carente de perspectivas, tivo que ser cancelada xa a finais de marzo.
Club de Remo Ares
Historia
O club foi fundado na Cofraría de Pescadores de Ares o 9 de decembro de 1958, por Francisco López Sánchez "Pancho", que foi ademais o seu primeiro presidente. En 1959 participou nas súas primeiras competicións de bateis e traiñeiras, disputando entre outros o Campionato de España de Traiñeiras celebrado na Coruña coa traiñeira Ana María.
Tras 20 anos sen participar en competicións de traiñeiras, volveu facelo en 1984 e desde entón participa todos os anos en competicións desta especialidade. En 2016 gañou a Liga Galega de Traiñeiras e puido ascender á Liga ACT, a máxima división de remo en banco fixo. Tras descender en 2017 logrou un novo ascenso en 2019.
Un dos seus remeiros, Horacio Allegue, participou nuns Xogos Olímpicos, en Barcelona 1992.
Guerra da orella de Jenkins
O enfrontamento en Xeorxia e Florida
A fundación da colonia inglesa de Xeorxia en 1733 permitira aos británicos acadar varios obxectivos. Ademais de razóns comerciais (cultivo de moreira e produción de seda, liño e cáñamo ) e filantrópicas (asentamento de prisioneiros ingleses e protestantes perseguidos en Europa), tratábase principalmente da protección das preciosas colonias de Carolina do Sur dos españois de Florida e os franceses de Luisiana. Despois de que os españois levaran a cabo un ataque por sorpresa en Savannah xa en 1735, James Edward Oglethorpe, que nese momento exercía os seus poderes como gobernador en Xeorxia, comezou a planificar o establecemento dunha liña de defensa e o recrutamento de tropas para defender. colonias novas. Tras asegurar os seus flancos mediante acordos con pobos indíxenas, Oglethorpe puido, co estalido da guerra entre España e Inglaterra, cambiar a unha política máis agresiva contra Florida. O 1 de xaneiro de 1740, os británicos iniciaron o seu ataque a Florida pero, a pesar do gran gasto de tropas e material, o cerco á praza española de San Agustín, que comezou o 31 de maio dese ano, fracasou cando a principios de xullo. os asediados recibiron reforzos da Habana. Así, a empresa inglesa rematou sen éxito, tal e como ocorrerá dous anos despois co contraataque realizado polos españois en Xeorxia (xullo de 1742).
Fin da guerra e as súas consecuencias
Despois do intento infructuoso dos británicos de atacar a cidade de Panamá en marzo de 1742, a Forza Expedicionaria Británica estaba formada por só uns 1.500 cazas. Polo tanto, novos ataques a puntos clave do sistema de transporte español como La Guaira e Puerto Cabello en Venezuela quedaron sen perspectivas. Mentres o comandante de infantería, o xeneral Wentworth, propoñía o traslado das súas tropas a Xeorxia, o vicealmirante Ogle impuxo a súa proposta de dividir aos bos homes entre os seus buques de guerra.
A cuestión aberta de Xeorxia foi resolta en 1748 co Tratado de Aquisgrán (18 de outubro) Co fin da forza expedicionaria británica en América Central e do Sur en 1742, a chamada Guerra da orella de Jenkins pode considerarse rematada.
Posteriormente, os británicos iniciaron unha guerra en marcha planificada no Caribe, coa que puxeron fin case por completo ao transporte de metais preciosos desde as colonias españolas á patria. Ao mesmo tempo floreceu o contrabando inglés e holandés.