cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berserker
Etimoloxía
O termo deriva dos termos en nórdico antigo ber-serkr (en plural ber-serkir) que posiblemente quere dicir "camisa de oso" ou "abrigo de oso", como un guerreiro salvaxe ou un campión da era viquinga, aínda que esta interpretación é controvertida. O elemento ber- foi interpretado polo historiador do século XIII Snorri Sturluson como "espido", segundo o cal se entende que os guerreiros entraban en batalla co torso espido, ou sen armadura. Esta palabra tamén é usada en ber-skjaldaðr que quere dicir "espido de escudo", ou sen escudo. Outros derivan este termo de berr (do alemán, bär = oso); O punto de vista de Snorri foi amplamente abandonado.
Orixe
Algúns autores afirman que esa tradición guerreira tivo orixe na maxia da caza aparecendo, principalmente, tres cultos relacionados con animais: o oso, o lobo e o xabaril.
FC Baulmes
O FC Baulmes é un club de fútbol de Baumes, Suíza. Fundouse en 1940 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Stade Sous-Ville, con capacidade para 2.000 espectadores.
César López Otero
César López Otero, nado en Acevedo (San Xurxo de Piquín, Ribeira de Piquín; por entón pertencente ao concello de Meira), en 1903 e finado en Meira o 12 de setembro de 1939, foi un avogado, sindicalista e político galego.
Traxectoria
miniatura|300px|Homenaxe a Otero Pedrayo polo seu ingreso na [[RAG en 1929. De pé: César Otero, José Berguer, Pardo, Liste Mourenza, Abelaira, Salvador Mosteiro, Manuel Cabanillas, Calviño Domínguez e A. Villar Ponte. Sentados: Laureano Alonso, Eladio Rodríguez, Otero Pedrayo, Risco, Ángel del Castillo e Rafael González Villar.]] Dende 1923 presidiu a Federación Provincial Agraria (FPA) e a Confederación Rexional de Agricultores Gallegos (CRAG). Integrouse na ORGA en 1930 e despois no Partido Republicano Gallego. En 1930 participou no Pacto de Lestrobe. Foi gobernado civil da Coruña do 12 de xuño de 1931 ata a súa dimisión o 8 de xullo de 1932. Logo foi dirixente de Izquierda Republicana. Xunto co seu irmán Avelino López Otero foi o promotor da constitución do concello de Ribeira de Piquín, constituído o 5 de marzo de 1935. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 1 de outubro de 1937, o día 15 foi conducido ao Hospital, e morreu uns meses despois de saír da cadea.
El Corte Inglés
Está formado polos grandes almacéns El Corte Inglés, que representan o 59% do peso do grupo, Óptica 2000, Opencor, Hipercor, Bricor, Telecor, Supercor e Viajes El Corte Inglés.
Distribución xeográfica
No 2016, El Corte Inglés dispoñía de 95 grandes almacéns:
Bareyo
Bareyo é un municipio e localidade pertencente á comunidade autónoma de Cantabria. Limita polo norte co mar Cantábrico, polo oeste con Ribamontán al Mar, polo sur con Ribamontán al Monte e polo leste con Arnuero e Meruelo. Está situado na histórica comarca de Trasmiera.
No concello atópase o punto máis setentrional da costa cántabra, o cabo de Ajo, situado na fin da ría de Ajo, desembocadura do río Campiazo. A costa do municipio alterna cantís con praias. Polo interior, no sur do concello, áchanse diversos outeiros que non superan os 230 metros e que forman o val de Güemes.
Historicamente, na Idade Moderna o seu territorio pertenceu á Xunta de Sete Vilas, incluída esta no Meiriñado de Trasmiera. A Xunta desapareceu coa chegada dos municipios constitucionais e quedou dividida nos concellos de Castillo Siete Villas, do que posteriormente se separou o municipio de Noja e actualmente chamado Arnuero, Meruelo e Ajo, ou tamén chamado Fuente Espina segundo as fontes. O municipio de Ajo foi chamado así desde 1822 até 1835, que tomou o nome de Bareyo, aínda que conserva a súa capitalidade na localidade de Ajo.
Coma o resto da zona costeira, a economía baséase principalmente no sector servizos, e máis concretamente no sector turístico, que é un activo importante polas praias e o pobo en si, ademais da gastronomía que oferta. O sector primario está en retroceso, aínda que no pasado foi a principal actividade económica da zona.
Localidades
Fonte: INE
Núcleo de poboación
Bareyo é tamén nome dunha localidade do municipio, que non coincide coa capital. No 2008 contaba cunha poboación de 177 habitantes (160 habitantes no 2009) (INE). A localidade atópase a 53 metros de altitude sobre o nivel do mar, e a un quilómetro da capital municipal, Ajo. Destaca do lugar a igrexa de Santa María, con cabeceira e un transepto románicos da segunda metade do século XII, que foi declarada Ben de Interese Cultural, coa categoría de Monumento, en 1978.
Patrimonio
Dous son os bens de interese cultural deste municipio, ambos con categoría de monumento:
Ademais, está inventariada a Casa patrucial de Crespo, en Güemes.
Outros monumentos civís son:
Praias
En Ajo están localizadas as dúas únicas praias que ten o municipio, estas son:
Festas
As festas máis populares de Bareyo son:
Economía
Un 25 % de la poboación do municipio emprégase no sector primario, un 19,1 % na construción, un 9,5 % na industria e un 46,4 % no sector servizos.
Medios de información
A corporación municipal edita desde o 2007 a revista La Ojerada, que informa sobre distintas actividades que transcorren no concello.
Club Español de Madrid
O Club Español de Madrid foi un club de fútbol da cidade de Madrid. O club foi fundado orixinalmente en 1900. En 1902, unha escisión no club deu lugar ao Real Madrid.
Bareyo
Xentilicios
De Ajo, Ñero. De Bareyo, Birigañas. De Güemes, Camperro. De Bareyo (municipio), Bareyiego.
Club Español de Madrid
O Club Español foi campión do Campionato Centro en 1904 e 1909. En 1904 o presidente da Federación Madrileña de Foot-Ball, quen tamén era presidente do Club Español, declarou ao club campión da Copa do Rei. Con todo, esta reclamación non foi recoñecida polos demais clubs participantes, que declararon gañador ao Athletic de Bilbao. O Club Español foi finalista en 1909 e 1910 da Copa do Rei.
Primeiros anos
O fútbol foi introducido en Madrid polos profesores e estudantes da Institución Libre de Ensino. Entre eles figuraban varios graduados das universidades de Oxford e Cambridge. En 1895 fundaron o Foot-ball Sky, un club que xogaba os domingos pola mañá na Moncloa. En 1900 unha escisión dentro deste club viu a aparición de dous novos clubs, New Foot-Ball de Madrid e Club Español de Madrid. O primeiro presidente do Club Español foi Julián Palacios. En 1902 Palacios axudou a formar un novo club, Sociedad Madrid FC, máis tarde convertido no Real Madrid.
Bareyo
Demografía
Fonte: INE
Moeda do reino de Bitinia
miniatura|[[Tetradracma de Nicomedes II (149-127 a. de C.)]] A moeda do reino de Bitinia é a cuñada a nome dos gobernantes do reino de Bitinia, situado nas costas do Mar Negro, desde as primeiras emisións de Nicomedes I (ca. 280 - ca. 250 a. de C.) ata a romanización do reino tras a morte de Nicomedes IV en 74 a. de C.
Club Español de Madrid
Copa do Rei de 1904
En 1904 o Club Español gañou o Campionato Rexional Centro, unha liga rexional utilizada como clasificación para a Copa do Rei. Con todo, a posterior competición, xogada en Madrid, terminou nun caos. Na rolda inicial o Club Español xogou contra o Madrid FC con resultado dun 5-5. Ambos os equipos negáronse a xogar tempo extra e organizouse un partido de desempate para o día seguinte. Con todo o Madrid FC non se presentou e deuse por gañador ao Club Español. Na semifinal xogaron contra o FC Moncloa. O Club Español abandonou o partido con 1-0 por mor dunha grave lesión dun xogador do Club Español. O Club Español foi declarado gañador e avanzou á final. Con todo, unha mestura da datas da final resultou en ser declarado gañador o Athletic de Bilbao sen xogar un partido. O presidente da Federación Madrileña de Foot-Ball, quen tamén era presidente do Club Español, tratou de declarar gañador ao Club Español, que se presentou a xogar noutra data. Con todo, os outros clubs negáronse a recoñecer esta reclamación.
Bareyo
Administración
José de la Hoz Lainz (PRC) é o actual alcalde do municipio. As seguintes táboas mostran os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e 2007.
Club Español de Madrid
Copa do Rei de 1909 e 1910
En 1909 o Club Español gañou o Campionato Centro unha vez máis, e de novo clasificouse para a Copa do Rei. Na semifinal derrotou ao FC Barcelona por 3-2 pero logo perdeu 3-1 na final co Club Ciclista de San Sebastián.
En 1910 organizáronse dúas copas, a Copa do Rei e a Copa FEF na que xogou o Club Español xunto co FC Barcelona e o Deportivo da Coruña. A competición xogouse como unha mini-liga e no partido decisivo gañou o FC Barcelona ao Club Español por un 3-2. O Club Español, que gañara 3-1 contra o Deportivo, terminou como subcampión.
Moeda do reino de Bitinia
Expansión da moeda na rexión
As emisións monetarias dos reinos de Asia Menor en determinados períodos da súa historia foron moi habituais e abundantes. Logo da expansión de Pérgamo baixo a dinastía Atálida, os reinos máis pequenos aproveitáronse da situación política e aumentaron o seu poder na rexión. Bitinia, Capadocia e o Ponto son casos ben coñecidos e estudados polas súas abundantes emisións en certos momentos. O reino de Bitinia incorporou as áreas máis monetizadas baixo o seu dominio e os seus gobernantes cuñaron series de moedas de prata e bronce longas e constantes. Noutros lugares, os capadocios salientan principalmente polas súas emisións militares de moedas, e a rexión póntica, menos monetizada, cuñou moedas de ouro, prata e, moi abundantemente, de bronce. Coñécemnse tamén emisións de Bitinia e da Capadocia en bronce.
Cuñaxes do reino de Bitinia
En tempos do primeiro rei de Bitinia, Cipetes I (ca. 298 - ca. 279 a. de C.) descoñécese calquera tipo de emisión monetaria.
Do seu sucesor, Cileas (ca. 250 - 230 a. de C.) chegaron aos nosos días unicamente emisións de bronce, aínda que se conservan moi poucos exemplares.
Durante o reinado de Prusias I (ca. 232 - 182 a. de C.) regularizouse e sistematizouse a emisión de moeda de bronce e de prata no reino, e ao seu nome prodúcense as primeiras grandes emisións monetarias. Nos catálogos numismáticos máis habituais que cobren esta época hai unha certa confusión, xa que non se fai a diferenza entre os bronces de Prusias I e de Prusias II (182 - 149 a. de C.), en tanto que algunhas moedas de Cileas poden aparecer como atribuídas a Prusias I.
O máis salientable de Nicomedes II (149 - 127 a. de C.) é o comezo, baixo o seu reinado, dos primeiros estateros de ouro da historia do reino. Estas moedas amosan o retrato do rei nos seus anversos e un xinete ao galope nos reversos, e introducen o ano de emisión da era bitinia, en substitución da datación da era seléucida.
Tanto Nicomedes III (ca. 127 - 94 a. de C.) como Nicomedes IV (ca. 94 - 74 a. de C) cuñaron tetradracmas similares aos do seu antecesor Nicomedes II. miniatura|[[Moeda provincial romana da ceca de Nicomedia a nome de Antonino Pío]]
A fin do reino
Á morte de Nicomedes IV en 74 a. de C., o reino pasou a estar gobernado polo Imperio Romano. Logo reconstituíuse inicialmente como provincia romana e posteriormente pasou a formar parte da provincia de Bitinia e Ponto. A Administración romana trouxo consigo a introdución da que se coñece como moeda provincial romana, co que as emisións de Bitinia chegaron ao seu fin.
Nesta etapa de administración romana, 29 cidades da provincia de Bitinia e Ponto emitiron moeda durante o século II d. de C.
Josh Okogie
Joshua Aloiye Okogie, nado o 1 de setembro de 1998 en Lagos, é un xogador profesional de baloncesto nixeriano que xoga para os Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA). Cunha estatura de 1,93 metros xoga na posición de escolta.
Traxectoria profesional
O 21 de xuño de 2018, Okogie foi elixido na 20ª posición do Draft da NBA de 2018 polos Minnesota Timberwolves. O 2 de xullo de 2018, asinou cos Timberwolves. O 29 de xaneiro de 2019, foi elixido para xogar no World Team do Rising Stars Challenge de 2019.
O 2 de xullo de 2022, Okogie asinou cos Phoenix Suns.
Macuahuitl
miniatura|Recreación moderna dun macuahuitl cerimonial. Un macuahuitl ([maːˈkʷawit͡ɬ]) é unha arma de madeira con follas de obsidiana. O nome deriva da lingua náhuatl e quere dicir "man de madeira". Os seus lados contan con coitelas prismáticas tradicionalmente feitas con obsidiana. A obsidiana é quen de producir un filo máis afiado que as coitelas de aceiro de alta calidade. O macuahuitl era unha arma estándar de combate corpo a corpo.
O emprego do macuahuitl como unha arma está rexistrado dende o primeiro milenio. Na época da conquista española, o macuahuitl estaba amplamente distribuído en toda Mesoamérica. A arma era usada por diferentes civilizacións como os aztecas, os maias, os mixtecas e os toltecas.
Un exemplo desta arma sobreviviu a conquista de México; formou parte da Real Armería de Madrid até que foi destruída por un lume no ano 1884. As imaxes dos deseños orixinais sobreviviron en diversos catálogos. A réplica máis antiga é o macuahuitl creado polo medievalista Achille Jubinal no século XIX.
Hipérides
Hipérides, nado en Atenas, contra o ano 390 a.C. e finado en Cleón no 322 a.C., foi un orador grego.
Traxectoria
Foi discípulo de Isócrates en Atenas e comezou traballando de logógrafo escribindo discursos xudiciais por encarga. Conta a lenda que gañou a absolución da cortesá Frinis mostrándolle a súa beleza espida aos xuíces. Traballou contra Filipo II, xuntamente con Demóstenes, até o caso Hárpalo (324 a.C.), cando entón acusou ao propio Demóstenes. Cando Filipo II de Macedonia venceu en Queronea no 338 a.C., Hipérides organizou a defensa de Atenas e logrou reforzar o exército prometendo que lles concedería a liberdade aos escravos e a cidadanía aos estranxeiros. Reconciliouse con Demóstenes cando Atenas se ergueu contra os macedonios de Antípatro á morte de Alexandre Magno (323 a.C.). Terminada desastrosamente a Guerra Lamaiana, Hipérides foi capturado e morto entre atroces tormentos.
Estilo
O estilo de Hipérides é claro na exposición, elegante e incorpora innovacións estilísticas influídas pola comedia. Atribúenselle 77 discursos, dos que se conservan seis en fragmentos. Destacan En defensa de Euxenipo, Contra Demóstenes e a Oración fúnebre (polos caídos da Guerra Lamiana).
Aticismo
Na elocuencia grecorromana, chámase aticismo á tendencia baseada na teoría da imitación dos prosistas áticos do século -IV a.C. Os aticistas opoñíanse aos asianistas.
O estilo aticista era espido e xeométrico, máis atento á expresión nítida dos conceptos que á forma e á harmonía da redacción. O modelo era Lisias. O aticismo apoiábase nos presupostos dos analoxistas, que sostiñan a observancia das regras e dos modelos nas formacións lingüísticas novas.
Deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa
Sintomatoloxía
Tipicamente, os signos e síntomas iniciais desta desorde ocorrren na infancia ou na nenez temperá e poden incluír dificultades na alimentación, letarxia. hipoglicemia, hipotonía, problemas hepáticos e anormalidades na retina. Máis adiante na nenez pode presentarse dor muscular, rotura do tecido muscular, anormalidades no sistema nervioso que afectan a brazos e pernas (neuropatía periférica). Tamén existen riscos de complicacións como problemas cardíacos e respiratorios potencialmente mortais, coma e morte repentina e inesperada. A deficiencia de LCHAD pode dispararse en períodos de xaxún ou por causa de enfermidades como infeccións virais.
Aticismo
En Roma o aticismo desenvolveuse na época de Cicerón (que rematou distanciándose del) e o seu máximo representante foi Bruto.
Deficiencia de 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa
Xenética
As mutacións no xene HADHA conducen a niveis inadecuados da enzima chamada 3-hidroxiacil-coenzima A deshidroxenase de cadea longa, que forma parte dunha proteína complexa coñecida como proteína trifuncional mitocondrial. Os ácidos graxos de cadea longa da comida e da graxa corporal non poden ser metabolizados e procesados se non hai niveis suficientes desta enzima. Como resultado, estes ácidos graxos non son convertidos en enerxía, o que leva aos signos característicos deste desorde, como a letarxia e a hipoglicema. Os ácidos graxos de cadea longa ou os ácidos graxos metabolizados parcialmente poden producirse nos tecidos e danar o fígado, corazón, retina e músculos, causando complicacións máis graves.
Prognose
Un estudo de 2001 observou a 50 pacientes. Destes, 38% morreron na infancia mentres que os demais sufriron problemas de morbilidade.
Xerardo Dasairas
Xerardo Dasairas Valsa, nado en Verín en 1953, é un mestre e historiador galego.
Traxectoria
Mestre de profesión, exerceu moitos anos en Cangas do Morrazo. Desde 1978 publicou estudos e artigos relativos a etnografía, historia, arqueoloxía, patrimonio, pedagoxía e socioloxía. Publicou no Boletín Auriense e en Narria: Estudios de artes y costumbres populares. miniatura|4º pola esquerda na presentación da revista [[Os Galos (revista)|Os Galos nº 17 en Bueu (2023)]] Ten usado o pseudónimo O´Xedas.
Proxecto Home
O Proxecto Home é unha ONG dedicada ao tratamento e prevención das drogodependencias que naceu en España en 1984. Traballa tres aspectos fundamentais: a prevención do consumo de drogas, a rehabilitación e a reinserción do drogodependente en todas as áreas da sociedade.
Ramón Gómez Crespo é o presidente de Proxecto Home de Galicia.
Dependencias Federais Venezolanas
As dependencias federales son as porcións de territorio de Venezuela non incluídos dentro das Entidades Federais e o Distrito da capital, nin nas illas formadas no mar  mar territorial ou onde cobre a plataforma continental. Esta unidade está organizada en 12 grupos de illas, aínda que outras 89 illas seguen controladas por outros estados venezolanos dada a súa proximidade ás costas dos Estados de Anzoátegui,  Aragua,  Carabobo,  Falcón,  Miranda,  Nueva Esparta e  Sucre. Todo isto inclúe o espazo marítimo de Venezuela.
As dependencias federais xeran para Venezuela un mar territorial, onde se exerce a plena soberanía nacional e de acordo cos dereitos do mar dos países costeiros, esta illa é un punto de rumbo a establecer as delimitacións das 200 millas, xerando así a zona económica exclusiva, un espazo de áreas mariñas e subacuáticas de aproximadamente 860 km², segundo o Instituto Xeográfico de Venezuela Simón Bolívar, tamén chamado mar patrimonial. Venezuela, con sede nos seus territorios caribeños, delimitou as súas fronteiras marítimas con 5 países, concretamente Estados Unidos de América, Francia, Países Baixos, República Dominicana e Trinidad e Tobago.
O grupo de illas dispersas no Mar Caribe e en menor medida no Atlántico venezolano teñen unha temperatura media anual entre 26 e 28 °C, con precipitacións de entre 300 e 500 milímetros ao ano. A poboación estimada en 2015 nas Dependencias Federais é de 6.500 habitantes, sendo así a zona menos poboada do país.
Historia
thumb | left | 250px | Illa La Blanquilla, a segunda maior das dependencias federais. O 8 de novembro de 1777 recoñeceuse polo Real decreto de Carlos III de España que o grupo de illas españolas próximas ao sueste do Mar Caribe permanecen baixo a xurisdición da Capitanía xeneral de Venezuela. Coa guerra de independencia venezolana todas as illas permaneceron no dominio de Venezuela e do mesmo xeito ata a formación de Gran Colombia. En 1830 Venezuela separouse de Gran Colombia e recuperou a soberanía sobre as súas illas no Caribe. O 30 de marzo de 1845 Venezuela e España asinan un Tratado de Paz e Amizade no que Isabel II de España recoñece a independencia de Venezuela de xeito oficial ademais de recoñecer todos os territorios e illas que correspondían á Capitanía xeneral de Venezuela no momento da independencia.
O 28 de abril de 1856 aprobouse unha nova lei de división política territorial onde se resolveu a creación da provincia de Margarita, un dos seus cantóns chamado "Cantón do Norte". estaba composto por 10 parroquias, das cales 4 forman parte das dependencias federais actuais, son San Juan e Tortuga, Blanquilla, Testigos e Aves de Barlovento, con todas as que están adxacentes a ela.
Estados Unidos comeza a explotación de guano na illa das aves a mediados do século XIX, Venezuela reclamou a soberanía das illas e logo dunha longa disputa legal Estados Unidos recoñeceu en 1861 a soberanía venezolana sobre esa illa. Os Países Baixos reclaman as illas pero o conflito resólvese mediante arbitraxe en 1865, recoñecendo unha vez máis a soberanía venezolana sobre a Illa de Aves.
O 22 de agosto de 1871, o presidente venezolano Antonio Guzmán Blanco decide agrupar todas as illas venezolanas agás Coche, Cubagua, Margarita e Illa de Aves como Territorio Federal Colón, que sería controlado por un gobernador designado polo presidente da República. Entón, baixo a presidencia de Joaquín Crespo, o 4 de xullo de 1895 inclúese no Territorio Federal Colon por decreto nacional a Illa de Aves. O 16 de maio de 1905, Cipriano Castro decidiu incluír a Illa de Coche dentro do territorio de Colon, establecendo a súa capital en San Pedro de Coche, con todo, esta decisión dura pouco tempo ante das protestas que o goberno recibiu de Illa de Margarita, despois de tres anos o 31 de agosto de 1908 a illa é devolta a Nova Esparta e o territorio federal de Colon é disolto, establecendo o control directo das illas ao Executivo nacional.
Insurrección nacional eslovaca
A Insurrección nacional eslovaca (en Slovenské národné povstanie, abreviado SNP) ou Levantamento de 1944 foi unha insurrección armada organizada polo movemento de resistencia eslovaco durante a segunda guerra mundial en contra do Goberno eslovaco aliado ao Terceiro Reich. O levantamento resultou un fracaso e os alemáns conseguiron sufocalo logo de dous meses de dura loita, mais a guerrilla continuou combatendo as forzas de ocupación ata a chegada do Exército Soviético a Eslovaquia en 1945.
Dependencias Federais Venezolanas
Historia
En outubro de 2011 aprobouse un novo decreto co carácter de lei orgánica para as dependencias federais e os territorios insulares.
Insurrección nacional eslovaca
O acoso partisano ás forzas alemás e a situación en Europa oriental precipitaron o alzamento ante a chegada de unidades alemás ao territorio eslovaco a finais de agosto. O papel principal no alzamento non o tiveron, con todo, as unidades partisanas, senón as do Exército regular eslovaco que se rebelaron contra o Goberno de Jozef Tiso. Comezou o 29 de agosto de 1944 na localidade de Banská Bystrica co obxectivo de expulsar do poder o Goberno colaboracionista de Jozef Tiso, establecer unha zona gobernada polos insurrectos e favorecer o avance do Exército Vermello a través dos Cárpatos.
Xulio Francisco Ogando
Xulio Francisco Ogando Vázquez, nado en Beariz o 11 de decembro de 1913 e finado en Ourense o 1 de abril de 2005, foi un profesor, escritor, académico e dirixente galego.
Insurrección nacional eslovaca
Porén, as primeiras operacións foron favorables para os alemáns. As novas unidades, creadas moi axiña para esmagar o levantamento, tomaron o control do leste e o oeste do país e desarmaron as mellores unidades eslovacas, cercando os rebeldes no centro montañoso do país. As seguintes semanas, as forzas alemás non lograron esmagar como esperaban a rebelión e só lograron algúns avances territoriais fronte aos rebeldes. Estes, con todo, non puideron contar coa axuda soviética necesaria para soster a insurrección, xa que as unidades soviéticas foron incapaces de quebrantar as defensas alemás nos Cárpatos. O envío de armamento, abastos e homes por aire non foi abondo para rexeitar a contraofensiva alemá.
Dependencias Federais Venezolanas
Taboa de illas
Segundo as estimacións máis recentes, a extensión das dependencias federais é de 342´25 km², sen incluír o pequeno arquipélago das Illas Caracas. As illas, os seus grupos e os arquipélagos denomínanse a continuación:
Xulio Francisco Ogando
Traxectoria
miniatura|Petición de informe da Comisión C de Depuración de Enseñanza ao Instituto e resposta deste Militante das Mocedades Galeguistas na preguerra, estudou Filosofía e Dereito en Santiago, onde en 1931 se incorpora ao Seminario de Estudos Galegos. En 1940 diríxese a Pontevedra para dar clase de lingua e literatura española no instituto de bacharelato, e posteriormente sería destinado a Lugo (1943), Astorga (1949) e Ourense (1954). Nesta cidade, a súa traxectoria docente está vencellada ao instituto feminino, logo chamado Otero Pedrayo por iniciativa do propio Ogando, onde foi catedrático e director, e onde se xubilou en 1983. miniatura|300px|O [[SEG en 1936: Xesús Carro, Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Luís Iglesias Iglesias, Sebastián González García-Paz, Felipe Cordero Carrete, Salustiano Portela Pazos, Paulino Pedret, Jaime Vidal Rey, Antón Iglesias Vilarelle, Manuel Díaz Rozas, Alfonso Vázquez Martínez, Xosé Filgueira Valverde, Xulio Francisco Ogando, Ramón Sobrino Buhigas, Anxelo Ramos Colemán, Isidro Parga Pondal, Florentino López Cuevillas e Xoán López Durá]] Dinamizador da vida cultural ourensá, dedicouse ao estudo da historia local e de Galicia, e a súa posición permitiulle ocupar en 1981 a presidencia da Caixa de Aforros Provincial de Ourense.
Insurrección nacional eslovaca
Alemaña tivo que enviar 40 000 soldados, abundante artillaría, tanques e aviación para enfrontarse á dura resistencia eslovaca. En outubro, un gran número de unidades alemás penetrou no país e, logo de dous meses de cruentos combates, lograron esmagar a rebelión, sufocada a finais de outubro. As unidades empregadas polos alemáns, con todo, eran unidades que non se achaban daquela na fronte, e isto fixo que o levantamento non debilitase a fronte oriental de xeito significativo. Os restos das forzas partisanas e regulares eslovacas adoptaron tácticas guerrilleiras ata a posterior chegada das forzas soviéticas. Os combates custaron arredor de 10 000 vidas a cada bando. A poboación civil sufriu a dura represión das forzas alemás enviadas a retomar o control do país. O Goberno filoxermano perdeu toda autonomía fronte a Berlín e o país quedou baixo ocupación militar alemá.
Dependencias Federais Venezolanas
Política e goberno
Esta entidade federal é a única de toda a República que non ten nin gobernador nin alcalde, xa que non ten nin a condición de Estado Federal nin a de  Municipio Autónomo, é unha división administrativa especial mencionada no artigo 17 da Constitución:
Xulio Francisco Ogando
Traxectoria
Foi designado académico correspondente da Real Academia Galega en 1942 e xa en 1980 foi designado académico, a proposta de Sebastián Martínez-Risco, Ramón Otero Pedrayo, Xesús Ferro Couselo e Xosé Trapero Pardo. Formou parte das direccións da Fundación Otero Pedrayo (foi o testamenteiro de Otero Pedrayo) e da Fundación Alexandre Bóveda, e foi membro correspondente da Real Academia da Historia, e membro de honra da Academia Galega de Xurisprudencia e do Instituto de Coímbra. Recibiu a Medalla de Prata de Galicia en 1994 e a distinción de Cabaleiro da Gran Cruz da Orde de San Silvestre en 2004.
FC Münsingen
O FC Münsingen é un club de fútbol de Münsingen, Suíza. Fundouse en 1928 e actualmente compite na 1. Liga. O seu campo é o Sportanlage Sandreutenen, con capacidade para 1.400 espectadores.
Xulio Francisco Ogando
Traxectoria
Está soterrado en Vilafranca do Bierzo, de onde era a súa muller. Cos seus fondos bibliográficos constituíuse a Fundación Casdemiro.
Dependencias Federais Venezolanas
Política e goberno
O 15 de outubro de 2011 a presidencia da República de Venezuela publicou un decreto con rango, valor e forza da lei orgánica que creaba unha nova lexislación para as dependencias federais, mediante unha nova lei orgánica que deroga a de 1938 e que establece que a organización política e administrativa das dependencias se articulará a través de territorios insulares e os distritos menores de desenvolvemento. O 27 de outubro, a lei foi avalada polo Tribunal Supremo de Xustiza e publicouse no Boletín Oficial 39.787.
Asianismo
Na elocuencia grecorromana, chámase asianismo á tendencia baseada nos presupostos lingüísticos dos anomalistas. Os asianistas opoñíanse aos aticistas.
O estilo asianista era irregular, baseábase en frases breves e inconexas, utilizaba abondosas figuras retóricas e efectos rítmicos e fonéticos rebuscados. Procuraba o novo, o sentencioso e o raro.
Difundiuno Hexesias de Magnesia no século III a.C. No século seguinte prevalecía o gusto pola palabra poética e a expresión ampulosa. Penetrou en Roma como gusto antitradicional. Cicerón e os seus contemporáneos denomináronno "estilo asiático" porque Hexesias e os demais representantes desta tendencia proviñan de Asia Menor.
Insurrección nacional eslovaca
Logo da guerra, distintas forzas políticas trataron de arrogarse en exclusiva o mérito do levantamento, convertido nun episodio histórico moi polémico. O réxime comunista checoslovaco presentouno como un acontecemento iniciado e interpretado exclusivamente polas forzas comunistas. A oposición anticomunista acusou a estes de sabotar o alzamento para eliminala do poder e entregar o control do país aos soviéticos. Algúns nacionalistas eslovacos, por outra banda, afirmaron que o levantamento foi unha «conspiración contra a nación eslovaca», pois un dos seus principais obxectivos era restablecer Checoslovaquia, na que os eslovacos estarían politicamente dominados polos checos durante o período de entreguerras.
Dependencias Federais Venezolanas
Política e goberno
En agosto de 2011, a presidencia da república en uso de poderes lexislativos habilitou a lei que creou o primeiro territorio insular das Dependencias Federais chamado Territorio Insular Miranda con capital en Gran Roque, cubrindo o sector central das Dependencias Federais.
Insurrección nacional eslovaca
Xurdimento do Consello Nacional Eslovaco
Edvard Beneš, presidente do Goberno checoslovaco no exilio en Londres, iniciara os preparativos para a posible rebelión en 1943, cando mantivo os primeiros contactos cos elementos disidentes do Exército eslovaco. En novembro e decembro de 1943, varios grupos que participaron máis tarde no levantamento de 1944 —o Goberno no exilio, os demócratas e comunistas checoslovacos e parte do Exército eslovaco— formaron o clandestino Consello Nacional Eslovaco (CNE) e asinaron o chamado «acordo de Nadal», unha declaración conxunta que recoñecía a autoridade política de Beneš e aceptaba a resurrección dunha Checoslovaquia democrática e prosoviética logo da guerra. O consello, que debía coordinar a oposición a Alemaña e os seus partidarios en Eslovaquia, tratar de obter o control da rexión e manter contactos co Goberno checoslovaco no exilio, foi responsable de preparar a sublevación. O CNE, composto por representantes de diversos partidos, mostrouse dividido pronto entre comunistas e socialistas por unha banda e os representantes do resto de partidos, por outra. O obxectivo do alzamento era facilitar o avance soviético mediante o decaemento da retagarda alemá. O CNE esperaba contar co groso do Exército, con numerosos oficiais e soldados desafectos ao réxime de Tiso, como núcleo dun levantamento que abarcase a toda a sociedade eslovaca. Ao mesmo tempo, mais de xeito separado, o ministro de Defensa eslovaco, xeneral Ferdinand Čatloš, estudaba mudar de bando co groso das tropas cando considerara o momento propicio. Os intentos de Čatloš de coordinar os seus plans co CNE e os soviéticos, con todo, fracasaron, en parte pola antiga proximidade do xeneral a Tiso.
Plans de alzamento
A finais de marzo de 1944, o tenente coronel do Exército eslovaco Ján Golian fíxose cargo dos preparativos de insurrección, en coordinación co Goberno exiliado, os soviéticos e os comunistas checoslovacos. Golian era xefe do Estado maior do mando militar de Banská Bystrica, no centro do país. O seu cargo, provisional ao principio, confirmouse como permanente o 14 de maio. Os conspiradores almacenaron cartos, municións e outras subministracións nas bases militares próximas a Banská Bystrica, probablemente coa aquiescencia de Čatloš, e baixo o pretexto de protexelos dos bombardeos. Golian formou ademais un mando para dirixir o alzamento. Este debía producirse en caso de ameaza de ocupación alemá ou cando conviñese polos avances dos soviéticos. O desembarco de Normandía o 6 de xuño e o comezo dunha nova ofensiva soviética o 22, convenceron o CNE da proximidade dese momento.
As dúas divisións mellor equipadas do Exército eslovaco xunto con toda a Forza Aérea eslovaca do leste foron deliberadamente trasladadas a Prešov no nordés de Eslovaquia no verán de 1944 co obxectivo de facilitar aos soviéticos o cruzamento dos Cárpatos. Ao tempo que estas forzas facilitaban a entrada na zona dos soviéticos, o resto de unidades debía repeler o esperado contraataque alemán no centro montañoso do país, nun triángulo formado polas localidades de Banská Bystrica, Zvolen e Brezno.
Os conspiradores contaban coa cooperación dalgúns destacados oficiais eslovacos, que se encargaron de facilitar os preparativos da insurrección. Destinouse aos oficiais filoxermanos a postos nos que non puidesen estorbar a operación e ordenouse o envío de material e a maioría das unidades especializadas a certas gornicións onde debía concentrarse o alzamento. As unidades da xendarmería recibiron instrucións de unirse ás unidades militares rebeldes ou aos partisanos en caso de ocupación alemá.
Plans soviéticos
A finais de xullo e por suxestión do mariscal Iván Kónev, formouse a nova 4.ª Fronte Ucraína con ordes de trazar un plan para tomar os portos dos Cárpatos orientais e avanzar cara a Mukachevo e Uzhgorod en dirección á chaira húngara. O plan, presentando ao Stavka, recibiu o visto e prace deste a finais de agosto. O cambio de bando de Romanía, con todo, levou ao alto mando soviético a paralizar os plans ofensivos da 4.ª Fronte Ucraína.
O interese soviético no levantamento residía na posibilidade de empregalo para crebar as defensas de montaña da liña Arpad. Tras capturar Cracovia, os soviéticos virarían cara ao sur e penetrarían en Rutenia e máis tarde en Eslovaquia grazas á captura por parte das dúas divisións eslovacas dos portos de montaña da rexión. Mentres, os eslovacos conterían os alemáns ata recibir o socorro soviético na liña Banská Bystrica-Zvolen-Ružomberok, coa axuda da 2.ª Brigada Paracaidista checoslovaca que os soviéticos transportarían á zona. Coa estabilización da fronte a comezos de agosto, con todo, os soviéticos perderon interese nun alzamento inmediato.
A coordinación entre o Goberno checoslovaco en Londres, os conspiradores eslovacos e o alto mando soviético era, ademais, deficiente. O Goberno rexeitara o plan orixinal de Golian, remitido a Londres a comezos de agosto, que outorgaba un papel fundamental ás forzas soviéticas e, en opinión do Goberno, un demasiado secundario ás forzas eslovacas. Ademais, os contactos entre o representante militar checoslovaco en Moscova e o mando soviético foron esporádicos e non acadaron o papel de cada parte nas futuras operacións en Eslovaquia. Moscova vía con malos ollos o nacionalismo eslovaco —presente mesmo nalgúns dos comunistas da rexión— e sospeitaba que o interese do Goberno checoslovaco en desencadear un alzamento xusto antes da chegada das tropas soviéticas non era axudar a estas, senón recuperar o control político do territorio e restaurar un Goberno burgués, hostil á URSS.
Actividades dos partisanos e cambio de bando de Romanía
miniatura|dereita|Entrada de tropas soviéticas en [[Bucarest o 30 de agosto de 1944. O país cambiou de bando mediante un golpe de Estado organizado polos principais partidos políticos romaneses e apoiado polo rei Miguel que apartou do poder o xermanófilo mariscal Ion Antonescu. O acontecemento facilitou o avance das forzas soviéticas.]] O número de partisanos, minúsculo a finais de 1943 e aínda máis reducido a finais de xuño de 1944 —233 guerrilleiros—, foi medrando ao longo do verán grazas á intervención soviética. Coa chegada do Exército soviético ás antigas fronteiras checoslovacas, o Partido Comunista de Checoslovaquia solicitou a axuda soviética para aumentar as formacións partisanas. O mando partisano ucraíno puxo en marcha un programa de adestramento de guerrilleiros, ao mesmo tempo que aumentaba o tamaño das unidades regulares formadas na URSS, nelas a 2.ª Brigada Paracaidista e o 1º Corpo do Exército checoslovaco. Kíiv enviou varias unidades mixtas ucraíno-eslovacas á zona entre finais de xuño e finais de agosto. Estas forzas serviron de cadros para as unidades guerrilleiras, que medraron de xeito exponencial durante estes meses. Contra finais de agosto, había uns 1 320 partisanos en Eslovaquia.
Demócratas e comunistas discrepaban no papel dos partisanos: para os primeiros, debían servir á liberación do país e quedar subordinados ao mando clandestino formado por Golian; para os segundos, debían favorecer a revolución social e a toma do poder polo partido. En maio o dirixente comunista checoslovaco Klement Gottwald asinou un acordo co secretario xeral do partido comunista soviético en Ucraína, Nikita Khrushchev, polo que subordinaba as unidades partisanas eslovacas ao mando soviético en Kíiv. Os primeiros mandos soviéticos chegaron en paracaídas o 25 de xullo. Estes solicitaron armas ao mando eslovaco, que pediu a cambio que esperasen ao alzamento para utilizalas, condición que os soviéticos só aceptaron ata o 20 de agosto. Mentres, as actividades doutras unidades partisanas levaron o Goberno eslovaco a proclamar a lei marcial o 12 de agosto e a comezar a procura de unidades partisanas nos Montes Tatras. Grazas á conivencia dalgúns membros das forzas de seguridade, estas unidades puideron retirarse sen atoparse coas do Goberno. As operacións antiguerrilleiras leváronse a cabo co fin principal de calmar as sospeitas alemás.
As actividades cada vez maiores dos partisanos eslovacos, en parte dirixidos por mandos soviéticos, complicaban os plans de levantamento, xa que podían provocar a ocupación do país polos alemáns. A finais de agosto e sen informar ao CNE, comezaran unha ampla campaña de sabotaxe de vías de comunicación, ataques á policía e ameazas aos partidarios do Goberno eslovaco no centro, norte e leste do país que preocupou o CNE polas posibles represalias alemás, que podían poñer en perigo os preparativos de levantamento. Para entón algúns soldados comezaran a pasarse ás unidades partisanas pola aparente pasividade das unidades regulares.
Os conspiradores tampouco lograron nin que os soviéticos nin que os Aliados occidentais se comprometesen a axudar na rebelión. Os primeiros rexeitaron a petición dos enviados checoslovacos chegados a Ucraína o 4 de agosto, mentres que os segundos se mostraron reticentes a actuar nunha zona que crían correspondía aos soviéticos. Estes permitiron aos delegados checoslovacos regresar ao seu país o 5 de setembro, mais sen que prometesen axuda ningunha para a liberación que o CNE esperaba equivocamente para o outono, e sen desvelar os plans militares soviéticos.
Nesta tensa situación, produciuse o cambio de bando de Romanía entre o 23 e o 25 de agosto, que causou axitación e nerviosismo en Eslovaquia. O 24, o representante alemán en Bratislava solicitaba tropas a Berlín, co acordo de Tiso. O mesmo día, nun informe a Londres, Golian auguraba a chegada de formacións alemás para o 27 e solicitaba dúas brigadas de paracaidistas e apoio aéreo. Entre o 25 e o 27, varias gornicións eslovacas uníronse ás forzas partisanas. O 27 de agosto de 1944, un grupo de partisanos comunistas baixo mando soviético capturou os vinte e oito membros dunha misión militar alemá que regresaban a Alemaña dende Romanía en Martin e fusilounos ao día seguinte. Este incidente precipitou o envío de unidades alemás ao país ao día seguinte para acabar coas accións dos partisanos. O representante alemán en Bratislava anunciou a Tiso a ocupación do país para o día seguinte, 29 de agosto. A entrada de formacións alemás acelerou o levantamento, que tivo que comezar prematuramente.
Situación internacional
O 8 de abril, forzas da 1.º Fronte Ucraína alcanzaron as fronteiras da antiga Checoslovaquia; tres semanas máis tarde, Stalin prometeu que as forzas soviéticas pronto entrarían en territorio checoslovaco e acabarían coa ocupación. O servizo en checoslovaco de Radio Moscova animou á poboación a formar comités nacionais, tanto para axudar na loita contra os ocupantes como para xestionar os territorios que se foran liberando das forzas do Eixe. Estes comités foran aprobados tanto polos comunistas checoslovacos como polo Goberno no exilio.
A situación internacional parecía favorecer o cambio de bando de Eslovaquia: o 24 de agosto, tras un golpe de Estado contra o Goberno xermanófilo o día anterior, Romanía abandonara a Alemaña, cambiando de bando e facilitando o acceso do Exército soviético aos Balcáns. Isto facilitou a resistencia contra Alemaña en toda a Europa oriental. En Varsovia, a resistencia alzárase o 1 de agosto, xusto cando o avance soviético, que chegara ao Vístula, se detivera nesa zona da fronte para pasar á ofensiva no Báltico e nos Balcáns. Por outra banda, os intentos dos Aliados occidentais de penetrar en Alemaña dende Francia foran infrutuosos e os soviéticos tiñan dificultades na súa ofensiva cara a Varsovia. Os soviéticos ademais planeaban acadar a chaira do Danubio medio non a través dos Cárpatos, senón dende o sur, avanzando dende Romanía río arriba, cambio de estratexia que descoñecían os eslovacos, e que relegaba a liberación de Eslovaquia ata o final da guerra.
Plans alemáns
Ante o avance dos exércitos soviéticos e a crecente impopularidade do réxime filofascista de monseñor Jozef Tiso, os alemáns e o Goberno eslovaco sopesaron a posibilidade dunha ocupación completa do país. Os alemáns xa contemplaran esta posibilidade dende finais de 1943, cando os reveses militares fixeron que Eslovaquia comezara a mostrarse titubeante no seu apoio a Berlín. Na primavera de 1944, ao mesmo tempo que Alemaña ocupaba Hungría, o Goberno alemán volveu estudar a posibilidade de ocupar tamén Eslovaquia, mais desbotouna finalmente.
Co avance soviético do verán, os alemáns dividiron o país en dúas zonas, as máis próxima á fronte baixo o control das forzas alemás en retirada. O control alemán sobre as forzas eslovacas nas dúas zonas era, con todo, escaso e o traspaso da minoría alemá do Exército eslovaco ás unidades das SS diminuíu a información sobre a situación nas forzas armadas eslovacas.
Logo do cambio de bando romanés, o 24 de agosto o mando do Grupo de Exércitos do Norte de Ucraína preparou dous plans alternativos para previr a posible rebelión das dúas divisións eslovacas nos Cárpatos, que formaban parte do novo Exército Oriental eslovaco. O 25 e 26 sucedéronse os incidentes nos arredores de Brezno, o que levou aos alemáns a acelerar os seus preparativos de intervención. Ao día seguinte, os incidentes fóronse estendendo por outras zonas de Eslovaquia, ante a pasividade xeral do Exército e da Garda de Hlinka. A noite do 28, e logo do anuncio de Tiso a primeira hora da tarde da decisión alemá de enviar unidades a Eslovaquia para acabar coas actividades dos partisanos, puxéronse en alerta as unidades destinadas a neutralizar ao Exército Oriental eslovaco.
Comezo do levantamento
miniatura|O tren blindado Hurban, que participou no alzamento. Os rebeldes lograron fabricar tres deles con tanques avariados, aínda que o seu principal efecto foi o de aumentar a moral das tropas máis que causar graves danos ás unidades inimigas. Ante o inminente risco de ocupación e co fin de facilitar o avance soviético a través dos Cárpatos, o Consello Nacional Eslovaco (SNR) lanzou unha insurrección o, en Banská Bystrica. Ás 19:15 do 29 de agosto, o ministro de Defensa de Eslovaquia, xeneral Ferdinand Čatloš, anunciou na radio estatal que Alemaña ocupaba Eslovaquia e ordenaba ás forzas armadas eslovacas que non ofreceran resistencia. Un cuarto de hora máis tarde, Golian enviou a mensaxe cifrada a todas as gornicións para comezar o alzamento e oporse á invasión alemá. O levantamento eslovaco contou co apoio de unidades enteiras do Exército, que se pasaron aos insurxentes. Fundamentalmente, as unidades que se uniron ao alzamento concentrábanse no centro do país. Só algunhas unidades dispersas decidiron non unirse á rebelión, xeralmente en zonas onde se encontraban ameazadas directamente por formacións militares alemás.
Parte da poboación acudiu ao chamamento de alistamento do CNE e algúns estranxeiros que se encontraban na rexión tamén se uniron aos alzados. O apoio Aliado, con todo, foi escaso: apenas unha brigada checoslovaca trasladada dende Rusia nos momentos finais do alzamento e exiguas provisións e medicinas traídas dende Italia.
As perspectivas de éxito do levantamento foron escasas dende o principio. O mando de Golian calculara que o mellor momento para levalo a cabo tería sido cando os soviéticos alcanzaran Cracovia e Miskolc, localidades que capturaron finalmente en xaneiro de 1945 e decembro de 1944 respectivamente, meses despois do comezo do levantamento en Eslovaquia. Os soviéticos, ao pé dos Cárpatos, aínda no lograran atravesar esta cadea montañosa en ningún punto e o resto de Aliados encontrábase aínda lonxe de Eslovaquia. Os conspiradores non se encontraban preparados cando as actividades dos partisanos precipitaron a rebelión.