cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A princesiña
Sinopse
Das selvas da India ás rúas de Nova York, esta é a historia dunha pequena e afouta cativa que queda orfa e sen cartos, pero que grazas a un máxico poder conseguirá superar os obstáculos e conseguir os seus soños. Sara Crewe (Liesel Matthews) chega a un estrito internado para rapazas rexido polas regras da madame Minchin (Eleanor Bron). Sara convértese nunha rapaza popular entre as demais estudantes polos seus fantásticos contos sobre a India. Todo cambiará cando recibe novas da desaparición do seu pai na guerra e polo tanto queda desposuída dos seus bens. Ante isto, a madame Minchin fai que Sara fique como criada no colexio para pagar os gastos que ocasionou coa súa estadía. Para escapar da súa penosa realidade refúxiase na fantasía coa súa amiga Becky (Vanessa Lee Chester).
Teatre Nacional de Catalunya
O Teatre Nacional de Catalunya (tamén coñecido como TNC) é un teatro da cidade de Barcelona, en Cataluña. Inaugurado en 1996 naceu co obxectivo básico de consolidar unha oferta teatral de alta calidade tanto a nivel nacional como internacional que, dende a capacidade de risco estético e a voluntade de servizo propia do teatro público, completase un panorama teatral caracterizado pola creatividade e a riqueza das iniciativas.
O edificio do Teatre, situado na plaça de les Arts da Cidade condal, diante do Auditori e preto da plaça de les Glòries Catalanes, conta con dúas salas aptas para facer representacións: a Sala Gran (Sala Grande), con bancadas de teatro grego e capacidade para 866 espectadores, e a Sala Petita (Sala Pequena), con bancadas móbiles e capacidade para entre 266 e 500 persoas. Deseñado polo arquitecto catalán Ricard Bofill i Leví, é un dos edificios emblemátics de Barcelona.
Pasaia
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa. miniatura|Vista do [[porto de Pasaia.]]
Pasaia é un concello vasco da provincia de Guipúscoa, situado na comarca de Oarsoaldea. A súa poboación é de 15.945 habitantes (2011).
Historia e características
Está formado por catro barrios ou distritos situados ao redor da ría do río Oiartzun e porto do mesmo nome. Dous dos distritos de Pasaia (Trintxerpe e Pasai Antxo) forman un continuo urbano cos barrios orientais da cidade de Donostia, sendo na práctica unha prolongación da mesma. Como máis claro exemplo diso están rúas como Azkuene ou Eskalantegi, nas que unha beirarrúa pertence a Donostia e a outra a Pasaia.
O porto de Pasaia é o terceiro en importancia de Euskal Herria, por detrás dos de Bilbao e Baiona, sendo un motor importante da economía de Guipúscoa.
Clasificación histórica dos equipos filiais do fútbol español
A Clasificación histórica de equipos filiais en España inclúe todos aqueles equipos filiais que disputen polo menos unha tempada en Segunda B, e o seu primeiro equipo outra en Primeira.
Cabe destacar que a clasificación baséase nos puntos conseguidos en Segunda División, independentemente de se nunha tempada a vitoria outorgaba 2 ou 3 puntos ao vencedor ou sen que estivesen o mesmo número de puntos en xogo, posteriormente téñense en conta os obtidos en Segunda B, e logo os de Terceira. Suprímense aqueles filiais que non logren alcanzar polo menos a Segunda División B aínda que o seu primeiro equipo participe en Primeira División.
Aqueles filiais cuxo primeiro equipo disputa os seus partidos en Primeira División atópanse marcados en letra grosa.
Clasificación histórica
20px| Actualizado ata a tempada 2010-11. Os equipos filiais que teñen o primeiro equipo en Primeira División na tempada 2011-12 están en letra grosa.
Joventuts d'Esquerra Republicana de Catalunya
As Joventuts d'Esquerra Republicana de Catalunya (JERC) son a organización xuvenil do partido político catalán Esquerra Republicana de Catalunya.
Programa
Segundo a súa declaración de principios, os seus obxectivos son "a consecución dunha sociedade democrática, na que desapareza calquera sinal de opresión social ou nacional, nun territorio ecoloxicamente equilibrado" e "nunha Cataluña libre, soberana e unificada, na Europa das Nacións" concienciando e mobilizando a xuventude do conxunto por eles coñecido como Países Cataláns.
Historia
Un dis principais proxectos das JERC é a Acampada Jove, un festival político-musical, que acolle cada ano e en diversas poblacións milleiros de mozos dende 1996.
Organización
As JERC organízanse en catro niveis: local, comarcal, rexional, e nacional, e cada un destes niveis ten total autonomía de actuación. A base da estrutura son as seccións locais, que se agrupan en federacións comarcais, e estas á súa vez en federacións rexionais. A unión das federacións rexionais dá lugar ás JERC. Todos estes niveis teñen executivas. O máximo órgano, a Comisión Permanente, está formada polos secretarios nacionais.
O máximo órgano das JERC é o seu Congreso Nacional, e entre congresos, o Consello Nacional, onde acoden os representantes territoriais.
Na actualidade as JERC adoptan unha división territorial en 14 Federacións Rexionais:
Publicacións
A súa publicación é a revista la Veu del jovent (O voz da xuventude) (anteriormente El Pamflet - O panfleto-) e emprega indistintamente a senyera estelada co triángulo amarelo e a estrela vermella, e a que ten o triángulo azul e a estrela branca.
Permanente Nacional
Dende marzo de 2011 a Permanente Nacional está formada per:
Igrexa de Cristo (Adén)
Historia
O templo foi cobstruído en 1863 como capela para as forzas armadas británicas de Adén, e permaneceu activo até 1970, cando foi expropiado polo goberno do Iemen do Sur, e foi empregado como almacén e como ximnasio. En 1993 foi devolto á diocese logo das negociacións entre o bispo John Brown e as autoridades iemenís, cun acordo que levaba asociada a construción dunha clínica. Logo da restauración, o templo foi rededicado en 1997.
Clínica Ras Morbat
A igrexa ten asociada unha clínica, a Clínica Ras Morbat, que proporciona atención sanitaria á poboación local máis empobrecida. Ten especial presenza no ámbito oftalmolóxico, e o Departamento de Oftalmoloxía dela é colaborador asociado do ACNUR. Tamén realiza unha labor formativa para a poboación local, funcionando como lugar de prácticas para a Facultade de Medicina da Universidade de Adén.
Carlos Vasallo
Carlos Luis Vasallo Tomé, nado en Valencia o 18 de outubro de 1950, é un empresario de orixe galega residente en Miami, da industria do entretemento e do audiovisual de México e no mercado latino estadounidense.
Traxectoria
Carlos Luis Vasallo Tomé naceu o 18 de outubro de 1950 en Valencia, onde estaba destinado o seu pai o autor Jesús Vasallo Ramos. A súa familia materna era de Cesuras, e teñen unha casa en Trasanquelos. Estivo casado coas actrices mexicanas Tere Velázquez e Susana Dosamantes.
Aos 14 anos trasladouse a Madrid para traballar, primeiro como actor e despois como produtor de teatro e cine. A principios da década de 1970 foi presidente de Corral de Comedias, unha compañía teatral que exportou a outros países de fala hispana obras tan destacadas como Anillos para una Dama. Foi precisamente esta a que levou a Carlos Vasallo a montala en México. Deste xeito iniciou a súa carreira en América.
Entre 1984 e 1998 presidiu as compañías Cinematec Video e Connoisseur Video, distribuidoras especializadas en introducir o cine de tódalas épocas, o cine clásico europeo e o cine de grandes directores no mercado dos Estados Unidos de América. Fundou e presidiu a compañía Top Entertainment, que dende 1985 se converteu na distribuidora máis grande do cine mexicano, xa que conta cos dereitos de explotación para todo o mundo de máis de 4.000 películas mexicanas. Durante as décadas de 1980 e 1990 foi presidente de Overseas Film Group, unha compañía independente para a distribución do cine americano en todo o mundo, chegando a distribuír máis de 200 películas da industria de Hollywood.
Dende o ano 2008 é tamén fundador e presidente das canles de televisión de pagamento Cine Estelar e Cine Nostalgia, ambas especializadas na exhibición de películas mexicanas en todo o territorio dos Estados Unidos de América. No ano 2009 formou a cadea de televisión VasalloVisión, na que logrou conxuntar emisoras de San Antonio (Texas), Houston (Texas), Denver (Colorado), Las Vegas (Nevada) e Louisville (Kentucky).
A partir de 2012 entrou na industria da recreación e o turismo, desenvolvendo salas de xogo e casinos en diversos hoteis da Riviera Maya en Cancún.
No ano 2014, na cidade de Santiago de Compostela, Galicia, recibiu a investidura como Cabaleiro da Orde do Camiño de Santiago. Foi un dos protagonistas do programa para Televisión de Galicia: "Pasaporte Galego", creado por Galicianblond®.
En 2016, foi nomeado presidente de América CV Network, que comprende as canles de televisión aberta CH-41 América TeVé e CH-48 TeVeo, dirixidas ao público hispano nos Estados Unidos e con sede na cidade de Miami (Florida), cunha distribución nos mercados de Miami, Nova York e Porto Rico.
Cavalese
miniatura|400px|Vista panorámica de Cavalese.
Cavalese (en alemán Gaßlöss) é unha comune (municipio) da provincia de Trento, rexión de Trentino-Tirol do Sur, en Italia.
Xeografía
Situada a unha altitude de 1000 msnm, é unha estación de esquí e o centro principal do Val di Fiemme, un dos principais vales da rexión dos Dolomitas (Alpes Orientais).
O concello ten unha superficie de 45 km², e limita cos municipios de Varena, Tesero, Daiano, Carano, Castello-Molina di Fiemme e Pieve Tesino.
No ano 2018 tiña unha poboación de 4 075 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 81 hab./km².
É unha localidade turística, animada en inverno polas achegadas pistas de esquí, e apreciada en verán polas suxestivas paisaxes e pola súa tranquilidade.
Exposición Universal de Barcelona de 1888
miniatura|dereita|300px|O Castelo dos Tres Dragones, actual Museo de Zooloxía, obra de [[Lluís Domènech i Montaner.]] A Exposición Universal de 1888 tivo lugar na cidade española de Barcelona (Cataluña). A exposición estivo aberta entre o 8 de abril e o 9 de decembro de 1888, e recibiu un total de 400.000 visitantes procedentes de todo o mundo.
A inauguración oficial tivo lugar o 20 de maio de 1888 ás 16 horas. Foi presidida por Afonso XIII (que tiña dous anos), a raíña rexente María Cristina, a princesa de Asturias María das Mercés, a infanta María Teresa, o presidente do consello de ministros Práxedes Mateo Sagasta, e o alcalde de Barcelona Francesc Rius i Taulet.
Cavalese
Evolución demográfica
A poboación rexistrada está en constante evolución: en 1936 había 2 736 habitantes, e en 1974 eran 3 547. En 2010 superou o limiar dos 4 000 habitantes.
Exposición Universal de Barcelona de 1888
Contexto histórico
miniatura|dereita|300px|Fervenza do [[Parc de la Ciutadella|Parque da Ciutadella.]] En 1888, Barcelona tiña 530.000 habitantes e era a segunda cidade máis importante de España no plano político, aínda que a primeira a nivel industrial. España vivía o período da Restauración borbónica. En 1888 gobernaba Práxedes Mateo Sagasta baixo a regencia monárquica de María Cristina de Habsburgo-Lorena, viúva do rei Afonso XII de España (falecido en 1885) e nai de Afonso XIII.
Considérase que a organización da Exposición Universal de 1888 foi o reflexo da boa relación entre a restaurada monarquía e a burguesía industrial catalá, que apoiara o regreso monárquico, en busca dunha paz social que permitise un desenvolvemento económico.
Cavalese
Subdivisións históricas
O circunscrición territorial sufriu os seguintes cambios: en 1928 a agregación de territorios dos municipios suprimidos de Carano, Daiano e Varena; en 1946 separación de territorios para a reconstitución dos municipios de Carano (Censo 1936: poboación residente 761), Daiano (Censo 1951: pob. res. 550) e Varena (Censo 1951: pob. res. 772).
Historia
A orixe de Cavalese está testemuñada a finais da Idade de Bronce grazas á presenza dun castelo prehistórico.
Na época tardorromana e dos bárbaros, no outeiro de San Valerio, houbo un casteliño que logo evolucionou até un castelo e un santuario. A romanización do lugar vén confirmada tamén polo descubrimento dalgunhas moedas antigas e pola presenza dunha necrópole do século VI.
A cidade desenvolveuse a partir do século XII, cando se construíron muíños, serradoiros e ferrarías á beira do río Gambis para o procesamento do cobre. Desde o ano 1 000 o Val di Fiemme foi rexido polos bispos-príncipes de Trento, pero cun gran grao de autonomía, representado pola Magnifica Comunità.
Nos séculos XVI e XVII Cavalese converteuse nun lugar de vacacións para bispos e nobres do Trentino, que construíran alí os seus palacios. O palacio dos bispos converteríase na sede da Magnifica Comunità no século XIX.
No século XX houbo un gran desenvolvemento de edificios e turismo, coa construción de numerosos hoteis e novas estradas. Na segunda guerra mundial, durante a ocupación nazi, Cavalese foi escenario de enfrontamentos co movemento da Resistencia. A partir da posguerra, Cavalese desenvolveuse moito máis. En marzo de 1976 caeu a cabina dun teleférico, provocando a morte de 42 persoas. En 1998, unha estación de esquí preto de Cavalese foi o lamentable lugar onde tivo lugar a chamada "masacre de Cermis".
Deportes
Cavalese foi tres veces a sede da chegada dunha etapa do Giro d'Italia, a primeira en 1969, a úlltima en 1997.
Exposición Universal de Barcelona de 1888
Contexto histórico
As Exposicións Universais, iniciadas en Londres en 1855, vivían un momento de grande apoxeo. Eran consideradas os maiores eventos políticos, económicos e sociais do mundo, nos que cada país expuña os avances tecnolóxicos, e facía gala do seu potencial económico e industrial. Organizar unha Exposición era unha oportunidade de desenvolvemento económico para a cidade organizadora e de gran prestixio internacional.
Impulsores
A idea inicial de organizar unha Exposición Universal en Barcelona tívoa o empresario galego Eugenio Serrano de Casanova. Pero ante a imposibilidade de Serrano de levar a cabo o evento en solitario, asumiu o proxecto o alcalde de Barcelona Francesc Rius i Taulet, que se rodeou dun grupo de empresarios da cidade que, xunto ao alcalde, formaron o chamado "Comité dos Oito". Eran, ademais de Rius i Taulet, Elies Rogent, Lluís Rouvière, Manuel Girona i Agrafel, Manuel Duran i Bas, Josep Ferrer i Vidal, Claudio López Bru (2º Marqués de Comiñas) e Carles Pirozzini i Martí.
O recinto
250px|miniatura|O [[Arco de Triunfo de Barcelona|Arco de Triunfo construíuse como porta de entrada ao recinto da Exposición.]] A exposición desenvolveuse nun recinto de 380.000 metros cadrados que englobaba a superficie desde o Arco de Triunfo (construído como entrada ao recinto), o Parque da Ciutadella, o zoolóxico, e parte da actual Estación de França ata o lugar onde hoxe se sitúa o Hospital do Mar, na Barceloneta.
O proxecto de remodelación do parque da Ciutadella, onde se desenvolveu principalmente a exposición, encargouse a Josep Fontserè, que contou coa colaboración de Antoni Gaudí, especialmente na Gran Fervenza, onde interviñeron ademais varios escultores, como Rossend Nobas (A Cuádriga da Aurora) e Venanci Vallmitjana (O nacemento de Venus). Así mesmo, foron reaproveitados diversos edificios da antiga cidadela militar, como a capela (actual Parroquia Castrense), o palacio do gobernador (actualmente un instituto de educación secundaria, o IES Verdaguer) e o arsenal, actual sede do Parlamento de Cataluña.
Unha cuarta parte do recinto estaba ocupada por edificios deseñados polos arquitectos máis prestixiosos do momento, sendo un campo de probas para a arquitectura modernista que comezaba a florecer na cidade condal. O edificio máis importante foi o Palacio da Industria, de 70.000 metros cadrados, obra de Jaume Gustà; desmantelado en 1930, ocupaba o espazo onde actualmente se atopa o Zoo de Barcelona. Tamén destacaron o Palacio das Ciencias e o Palacio da Agricultura, obras de Pere Falqués i Urpí.
A maioría dos edificios da exposición desapareceron. Tan só permanecen en pé: o Arco do Triunfo, obra de Josep Vilaseca; o Castelo dos Tres Dragones (café-restaurante da exposición, actualmente Museo de Zoología), de Lluís Domènech i Montaner; o Museo de Xeoloxía, de Antoni Rovira i Trias; o Hivernáculo, de Josep Amargós; o Umbráculo, de Josep Fontserè; e unha parte da chamada "Galería das Máquinas", hoxe ocupada polos servizos do zoo.
Unha lenda popular asegura que o enxeñeiro francés Gustave Eiffel ofreceu construír a torre a Barcelona para a Exposición Universal de Barcelona de 1888. Pero non foi Eiffel, senón o enxeñeiro de Tolosa J. Lapierre quen presentou un proxecto dunha torre de madeira de 210 metros. Tamén presentou un proxecto de torre o arquitecto barcelonés Pere Falqués. A pesar do interese inicial, ningún dos dous proxectos tirou adiante por razóns orzamentarias.
Melloras en Barcelona
miniatura|300px|Grande Hotel Internacional, de [[Lluís Domènech i Montaner.]] A pesar de que as actividades da Exposición desenvolvéronse no interior do recinto feiral, a "Expo" contribuíu á mellora de Barcelona en xeral. Por unha banda, a celebración da exposición serviu como acicate para finalizar obras iniciadas moitos anos antes e que quedaran inacabadas, e por outra, aproveitouse para pór en marcha novas infraestruturas e servizos que non só mellorasen a vida dos cidadáns, senón que desen unha imaxe de modernidade da cidade a ollos dos visitantes.
Algunhas das novidades que trouxo consigo a Exposición de 1888 foron:
Joséphin Péladan
miniatura|Joséphin Péladan Joséphin Péladan, nado en Lión o 28 de marzo de 1858 e finado en Neuilly-sur-Seine o 27 de xuño de 1918, foi un ocultista e escritor francés.
Traxectoria
Proclamou que o rei de Babilonia lle legara o título de "Sâr" a súa familia. Escribiu unha novela no que entretece temas rosacrucianos e ocultistas. Logo de ler a novela de Péladan o poeta francés Stanislas de Guaita colleu interese polo ocultismo. Péladan e de Guaita fixéronse amigos en París e, entre ambos decidiron reconstruír a irmandade Rosa-Cruz.
Exposición Universal de Barcelona de 1888
Consecuencias
miniatura|250px|Monumento a [[Cristovo Colón|Colón.]] A Exposición Universal foi considerada un éxito, tanto polo número de visitantes como polo rendemento económico, e a proxección internacional que deu a Barcelona. Ademais, axudou a urbanizar unha gran zona da cidade.
A exposición, exposta nun momento de depresión económica, revitalizou o sector da construción, e o número de visitantes proporcionou grandes ingresos a todos os sectores da cidade.
Economicamente considérase a Exposición de 1888 como o primeiro gran paso da economía catalá cara á europeización. En 1886, dous anos antes do evento, fundouse a Cámara de Comercio, Industria e Navegación de Barcelona, co obxectivo de velar polos intereses dos industriais cataláns e aproveitar a Exposición para fomentar o fluxo comercial co estranxeiro, e os países europeos en particular, nun momento en que a economía catalá limitouse a comerciar co mercado español.
Politicamente, a organización, desenvolvemento e éxito da Exposición confirmou o clima de boa relación entre a burguesía catalá e a monarquía recentemente restaurada en Madrid, a pesar das críticas que xerou entre o proletariado e os líderes republicanos e catalanistas.
A Exposición de 1888, o primeiro grande evento que se organizou en Barcelona, pasou á historia como un modelo de desenvolvemento que posteriormente, en diferentes momentos históricos, volveu aplicar a cidade, organizando grandes eventos internacionais (como a Exposición Internacional de Barcelona de 1929 ou, máis adiante os Xogos Olímpicos de 1992).
Críticas sociais e políticas
miniatura|250px|Pavillón da Compañía Transatlántica, construído por [[Antoni Gaudí para a Exposición.]] A pesar de que a Exposición transcorreu con normalidade e foi valorada como un éxito, non estivo exenta de críticas:
Vila baixorromana de Camarzana de Tera
A vila romana de Camarzana de Tera é unha edificación romana situada en Camarzana de Tera (provincia de Zamora). Foi localizada no século XIX durante a construción da estrada entre Benavente e Ourense (actual N-525), ao apareceren varios fragmentos de mosaico que foron depositados no Museo de Zamora. Estudosos como Manuel Gómez-Moreno suxiren a posibilidade de que a ábsida da actual igrexa parroquial reciclase unha das estancias principais da vila. No ano 2007 realizáronse diversas escavacións que permiten comprobar o interese da descuberta e a súa singularidade dentro da Gallaecia e mesmo dentro da península Ibérica, onde non son frecuentes os restos de mosaico conservados.
Superamigos
Superamigos foi un programa infantil emitido TVG en 1989-1990.
Vila baixorromana de Camarzana de Tera
Escavacións
Nos cadros centrais afrontados aparecen cráteras con felinos rampantes. A imaxe central aparece rodeada por escenas de cacería nas que se dá conta de animais como xabarís ou cervos. Entre estas escenas nos laterais curtos aparecen cráteras con felinos e vides das que saen acios e varios paspallases. O tema de Orfeo pacificando as feras aparece noutros dez mosaicos documentados na península Ibérica. Ademais existen outras seis habitacións cubertas con mosaicos. Os corredores que delimitan o perístilo están enfeitados con mosaicos de temas xeométricos segundo o esquema de peltas, moi ben conservado. No posible oecus, o mosaico do pavimento representa unha figura humana que terma co brazo dunhas rendas de coiro craveteado que amarran, posiblemente, un boi podendo corresponder a unha representación do mito do rapto de Europa. A escena está rodeada por unha greca cun tritón entre cornucopias. Hai, tamén, outras estancias sitas a un nivel máis elevado en que tamén se localizan motivos figurativos de gran cualidade, entre os que hai unha figura feminina adobiada con alfaias e fíbulas.
A súa situación nun dos vales máis fértiles da rexión e a súa proximidade ao trazado da vía Astúrica-Brácara Augusta convértea nun enclave fundamental para completar o coñecemento sobre o artellamento da poboación e a explotación económica do territorio na época baixoimperial na Gallaecia.
Superamigos
Desenvolvemento
A presentación e dirección do programa corrían a cargo de Rosa María Tebar e contaba coa axuda dun monicreque de nome Espantallo. O programa incluía concursos para os rapaces, contos en galego e inglés e series de debuxos animados como Os Pitufos, Laurel e Hardy, Os Supersónicos, Superman ou Tarzán.
Cova de Son Doong
miniatura|250px|Cova de Son Doong. A cova de Son Doong (en vietnamita: Hang Sơn Đoòng) é unha gruta situada no Parque Nacional de Phong Nha-Ke Bang, un parque nacional e Patrimonio Mundial da provincia de Quang Binh (Vietnam), a 50 km ao sur da cidade de Dong Hoi, 450 km ao sur da cidade de Hanoi.
O Vilar, Muras, Muras
O Vilar é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá.
Estación de esquí Tavascan
Tavascan, tamén coñecida como Tavascan Pleta del Prat, é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada na comarca do Pallars Sobirà, na provincia de Lleida. Atópase no termo municipal de Lladorre, xunto á localidade de Tavascan.
Inaugurouse en 1991. É unha estación mixta cunha área de esquí alpino e outra de esquí de fondo. A área alpina ten cinco pistas, cun telecadeira bipraza de 500 metros de desnivel. A área nórdica dispón de 17 km de circuítos marcados, entre as cotas 1.750 e 2.100 metros.
Timmermans (cervexa)
Timmermans é unha marca de cervexa creada en Itterbeek, na cidade belga de Dilbeek (Flandres). Actualmente forma parte do grupo Martin's Finest Beer Selection.
Historia
En 1781 creouse a cervexaría Timmermans en Itterbeek, a algúns quilómetros do centro de Bruxelas. Naquela época, a cervexaría era coñecida baixo o nome de Cervexaría da Toupa.
Dende 1993 é membro da Martin's Finest Beer Selection de Anthony Martin, Timmermans non fabrica máis que a cervexa tradicional, a cervexa procedente da fermentación espontánea utilizada en toda a gama. A mestura da cervexa, sen fermento engadido, é unha arte complexa baseada nunha recadación ancestral.
A orixe desta cervexa débese á presenza de dous microorganismos que non existen máis que no val do Senne: o Brettanomyces Bruxellensis e o Brettanomyces Lambicus. O engadido de froitas e de especias permite finalmente dar sabores particulares: amorodo, cereixa, pexego, framboeseiro, froitas do bosque, mais tamén tamén a Oude Gueuze, a Kriek Retro, a Gueuze, a Faro ou a Lambicus Blanche.
Estación de Xàtiva
Xàtiva é a estación de ferrocarril de Adif da localidade valenciana de Xàtiva. A estación é pasante para a liña La Encina-Valencia (P.K. 57,2), e é terminal para a liña Xàtiva-Alcoi, estando situada entre o centro urbano e o Polígono Industrial de Xàtiva, xunto á Avenida Ausías Marc.
A estación ten parada de trens de longa distancia, de media distancia das liñas L-1, L-3 e L-4 e da liña C-2 de Proximidades Valencia. É cabeceira de parte dos trens de proximidade.
Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey
O Premio de Xornalismo Manuel Lueiro Rey é un galardón que concede o Concello de Fornelos de Montes desde o ano 2017. Este premio recoñece a figura de Manuel Lueiro Rey e procura a promoción xornalística en galego.
Considera artigos xornalísticos de denuncia social.
Curious George (libro)
Curious George é un libro para cativos escrito e ilustrado por Margret Rey e H. A. Rey e publicado orixinalmente en inglés por Houghton Mifflin en 1941. Foi o primeiro dunha serie de libros nas que o personaxe Curious George (personaxe), un mono, vive diversas aventuras canda o seu coidador e compañeiro, un home de sombreiro amarelo.
Mustafa Balel
miniatura|200px|dereita|Mustafa Balel Mustafa Balel, nado en Sivas o 1 de setembro de 1945, é un escritor turco.
Traxectoria
Mustafa Balel graduouse na Facultade de Lingua Francesa da Universidade de Gazi en 1968. Escribe novelas e relatos de temática social.
Sander
miniatura|290px|Sander canadensis. Sander (anteriormente chamado Stizostedion) é un xénero de peixes da familia dos pércidos. Teñen un aspecto intermedio entre as percas (coas que están estreitamente emparentados) e os lucios (da familia dos esócidos, cos que non están estreitamente emparentados).
Etimoloxía
O seu nome procede da voz alemá zander (nome común da lucioperca).
Distribución xeográfica
É un xénero moi presente nas augas temperadas e frías do hemisferio norte, no que están incluídas tres especies de distribución euroasiática e dúas norteamericanas. A súa orixe parece ser europea, xa que se cre que unha emigración de poboacións desde Europa no Eoceno deu orixe ás especies norteamericanas.
Observacións
Pola calidade da súa carne estes peixes son moi aprezados culinariamente e mesmo son criados en piscifactorías e granxas en Europa central e oriental. Non obstante, a súa introdución en ecosistemas para eles alleos causa grandes trastornos, xa que son depredadores voraces, como é o caso da lucioperca, considerada especie invasora na Península Ibérica.
Especies
O xénero inclúe as seguintes 5 especies:
Don Juan
Don Juan pode referirse a:
Constantino Candeira González
Constantino Candeira González, nado en Celeiros (Ponteareas) en 1851 e finado na Guarda o 15 de xaneiro de 1933, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
Foi fundador da fábrica-serradoiro Candeira Hnos na Pasaxe (Camposancos, A Guarda) en 1883, con estaleiro na Pasaxe, fábricas-serradoiros en Vigo, Ponteareas e Salvaterra de Miño. Creou en 1927 o Consorcio de Serrerías del Miño S.A. na Pasaxe con sede central en Vigo.
Foi deputado a Cortes na Primeira República Española e delegado por Pontevedra na Xunta Revolucionaria de 1873, vogal e vicepresidente da Sociedad Pro-Monte de Santa Tecla de 1917 a 1925, e vogal de 1912 a 1917. Foi nomeado concelleiro da Guarda como integrante da listxe de maiores contribuíntes en febreiro de 1930 e nomeado alcalde polo gobernador civil. Renunciou ao cargo o 21 de marzo "por no estar de acuerdo con las directrices emanadas desde el Gobierno Civil que chocaban con su personal filiación republicana".
Vida persoal
Casou con Consuelo Pérez López e foi pai de Consuelo, Constantino, Carmen, Candelaria, Celso, Celia, Concha e Carlos Candeira Pérez.
Tempada 2013 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2013 foi a 35ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 16 de febreiro no Rally Serra da Groba e rematou o 6 de outubro no Rally Ribeira Sacra. Inicialmente o calendario contaba con nove probas pero a última, o Rally Botafumeiro foi finalmente anulada. O gañador foi Luis Vilariño que venceu en dúas probas e proclamouse campión de Galicia por primeira vez na súa carreira deportiva.
Puntuación
Outórganse puntos aos dez primeiros clasificados en cada proba. O primeiro posto obtén 25 puntos, 20 o segundo, 15 o terceiro, 12 o cuarto, 10 o quinto, 8 o sexto, 6 o sétimo, 4 o oitavo, 2 o noveno e 1 o décimo clasificado. A puntuación final resultará logo de multiplicar os puntos obtidos polo coeficiente da proba. Por exemplo: nunha proba con coeficiente oito, o primeiro clasificado obterá 200 puntos: 25 x 8 = 200.
Dominio bZIP
miniatura|dereita|CREB, un factor de transcrición con dominio bZIP. CREB (arriba) é un [[factor de transcrición que pode unirse ao ADN por medio do seu dominio bZIP (abaixo) e regular así a expresión xénica.]]
Factores de transcrición bZIP
Os factores de transcrición bZIP encóntranse en todos os organismos. Un estudo evolutivo recente revelou que había 4 xenes bZIP no xenoma do antepasado común máis recente de todas as plantas. As interaccións entre os factores de transcrición bZIP xogan un importante papel no desenvolvemento do cancro nos tecidos epiteliais, na síntese de hormonas esteroides polos tecidos endócrinos, nos factores que afectan ás funcións reprodutivas, e noutros fenómenos que afectan á saúde humana.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
ATF1; ATF2; ATF4; ATF5; ATF6; ATF7; BACH1; BACH2; BATF; BATF2; CREB1; CREB3; CREB3L1; CREB3L2; CREB3L3; CREB3L4; CREB5; CREBL1; CREM; E4BP4; FOSL1; FOSL2; JUN; JUNB; JUND; MAFA; MAFB; NFE2; NFE2L2; NFE2L3; SNFT; CREM
Litosfera
miniatura|[[Subdución entre placas litosféricas. Nótese que a litosfera inclúe a cortiza terrestre.]] A litosfera (do grego antigo λίθος, litos, ‘pedra’ e σφαίρα, sphaíra, ‘esfera’) é a parte do planeta Terra constituída por rochas e solo, correspondendo á codia terrestre. É un dos tres principais grandes ambientes físicos da Terra, ao lado da hidrosfera e da atmosfera, que na súa relación, en canto soportes da vida, constitúen a biosfera.
Lladorre
250px|miniatura|Ponte vella de [[Tavascan]] Lladorre é un concello catalán situado na comarca do Pallars Sobirà, na provincia de Lleida. O seu extenso termo municipal ocupa toda a parte setentrional do val de Cardós.
Tiña en 2017 unha poboación de 225 habitantes, agrupados en varias entidades de poboación: Aineto, Boldís Jussà, Boldís Sobirà, Lladorre, Lleret e Tavascan.
Porto dos Paos, Muras, Muras
Porto dos Paos é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 1 habitante (1 home).
Tinhosa Grande
Tinhosa Grande é un illote de San Tomé e Príncipe situado ao nordés da illa principal de San Tomé, e aproximadamente 20 km ao suroeste da illa de Príncipe. O illote atópase ao sur dos illotes máis pequenos cerca da Tinhosa Pequena.
Panorama
O illote pode ser visto desde a parte suroeste da illa de Príncipe, e de cando en vez pode ser visto desde a illa de San Tomé.
Rafiki
Rafiki é un filme kenyano de 2018 dirixido por Wanuri Kahiu. Inspirado na historia da escritora ugandesa Monica Arac de Nyeko "Jambula Tree", gañadora do premio Caine no 2007, Rafiki é a historia de amizade e de amor entre dúas rapazas, Kena e Ziki, no medio das presións familiares e políticas. O filme foi estreado internacionalmente na sección Un Certain Regard do Festival de Cannes de 2018.
Prohibición
Rafiki foi prohibido pola Kenya Film Classification Board (KFCB) "debido á súa temática homosexual e o claro intento de promocionar o lesbianismo en Kenya en contra da lei". A KFCB tamén advertiu de que calquera que fose descuberto en posesión do filme estaría a romper a lei en Kenya, onde o sexo homosexual está penado con 14 anos de cárcere. A prohibición provocou a indignación internacional entre os partidarios dos dereitos LGBT.
A directora do filme, Wanuri Kahiu, demandou ó goberno de Kenya para conseguir que o filme fose estreado nos cinemas e fose elixible como candidato de Kenya no Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios. O 21 de setembro de 2018, o Tribunal Supremo de Kenya levantou a prohibición do filme, permitindo que se proxectase no país durante sete días, cumprindo así os requisitos de elixibilidade. Despois de que a prohibición fose levantada, o filme foi mostrado a unha multitude con tódalas entradas vendidas nun cinema de Nairobi. Malia o cesamento da prohibición, non foi escollido como candidato de Kenya nos Oscar, sendo elixido Supa Modo no seu canto.
Constantino Candeira
Co nome de Constantino Candeira podemos referirnos a:
Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales
Pirates of the Caribbean: Dead Men Tell No Tales (tamén estreado nalgúns países como Pirates of the Caribbean: Salazar's Revenge) é un filme estadounidense de 2017. É o quinto título da franquía Pirates of the Caribbean e a secuela de On Stranger Tides (2011). O filme foi dirixido por Joachim Rønning e Espen Sandberg a partir dun guión de Jeff Nathanson, con Jerry Bruckheimer como produtor. Johnny Depp, Kevin McNally e Geoffrey Rush retoman os seus papeis como Jack Sparrow, Joshamee Gibbs e Hector Barbossa, uníndose ó elenco Javier Bardem, Brenton Thwaites e Kaya Scodelario.
Tavascan
miniatura|dereita|Igrexa parroquial de sant Bartomeu.
Tavascan é unha localidade catalá situada no concello de Lladorre, na provincia de Lleida. En 2011 tiña 114 habitantes.
Xeografía
Atópase á dereita do río de Lladorre e á esquerda do de Tavascan (tramo superior da Noguera de Cardós), xusto na confluencia de ambos os dous. Está situado a máis de 1100 metros de altitude, no val de Cardós. Ao norte da localidade atópanse os núcleos de Graus, Ison, Noarre i Quanca, habitados temporalmente.
Destacan na localidade la Molina, a igrexa de Sant Bartomeu, a ponte románica e a central eléctrica, así como a Estación de esquí Tavascan.
Herbón, Padrón
Santa María de Herbón é unha parroquia que se localiza no sur do concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 666 habitantes (330 homes e 336 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 788 habitantes.
Nesta parroquia está o convento franciscano de Santo Antonio de Herbón, onde se comezaron a plantar os pementos de Padrón.
Magán
O topónimo Magán pode referirse a:
Teatre Lliure
miniatura|dereita
O Teatre Lliure é un teatro de Barcelona, considerado como un dos máis prestixiosos de España. Creado en 1976, no barrio de Gràcia, por un grupo de profesionais procedentes do teatro independente barcelonés, destacou pola súa aposta polo teatro de texto en catalán, a relectura dos clásicos e a súa aposta polo teatro contemporáneo. O Teatre Lliure non só é un espazo de exhibición, senón que é unha sociedade cooperativa que produce montaxes propias, moitos das cales foron exportadas a outras cidades europeas e americanas. Na súa sala alternou o teatro, dende o principio, coa música e a danza.
Bronces de Benín
miniatura|dereita|250px|Placa de bronce de Benín no [[Museo Británico de Londres.]] Os bronces de Benín son unha colección formada por máis de 1 000 pezas conmemorativas que proveñen do pazo real do reino de Benín. Foron creadas polo pobo Edo dende o século XIII, e os británicos fixéronse coa maioría en 1897. 200 delas foron levadas ó Museo Británico, mentres que o resto se repartiu entre outros museos. Actualmente unha parte aínda está no Museo Británico, na sala 25 (sección de África). Outras partes da colección están nos Estados Unidos de América e Alemaña, entre outras.
Os bronces de Benín fixeron aumentar o aprecio de Europa pola cultura africana e a arte tribal. Inicialmente, ós europeos do século XIX parecíalles imposible e incrible que xente que consideraban tan «primitiva» e «salvaxe» fosen quen de crear obxectos tan desenvolvidos. Mesmo se chegou á conclusión de que aprenderan eses coñecementos dos portugueses. Porén, sábese que os bronces se facían en Benín dende o século XIII, e que boa parte das coleccións datan dos séculos XV e XVI. Crese que os dous períodos dourados da creación de bronces foron o reinado de Esigie (~1550) e de Eresonye (1735-50).
Aínda que comunmente son chamados bronces de Benín, non tódalas pezas son deste material. Tamén as hai feitas de latón, ou de aliaxes de bronce e latón; de madeira, cerámica, marfil, etc. Están feitas empregando a técnica de cera perdida, e están consideradas as mellores esculturas feitas deste xeito.
Buño (planta)
miniatura|esquerda|220px O buño ou antela (Schoenoplectus lacustris) é unha herba vivaz da familia das ciperáceas nativa de Europa. Era anteriormente clasificada coma Scirpus lacustris. Posúe espiguetas ovoides e froitos tipo aquenio.
É común en áreas húmidas, lameiros, brañas, regueiros, lagoas, e pantanos de Europa, Asia e norte de África. Abundante en Galiza e no norte e centro de Portugal. Medra en densos macizos, cubrindo largas áreas sobre a auga. Os caules utilízanse na fabricación de mobles e esteiras.
O nome buño aparece con frecuencia asociado á toponimia galega e portuguesa, por exemplo Buño, Bunhal, Vale de Bunho. miniatura|esquerda|220px
Illa A Polbeira
miniatura|300px|A Polbeira, ó lado da [[illa Carral|Carral.]] A Polbeira  , tamén aparece castelanizada como Polveiras nalgunhas cartografías e documentos, é un illote situado en cabo Silleiro, na parroquia de Baredo, no concello pontevedrés de Baiona. Atópase no espazo da Costa de Baiona-A Guarda.
== Xeografía == Conforma, xunto coa illa Carral, a illa Aguieira e a illa Negra, un pequeno arquipélago. Ao seren illotes rochosos, son ricos en marisco, especialmente en percebes, polo que son apreciados polas mariscadoras.
Debe o seu nome seguramente a riqueza de polbos.
Carrizo
O termo carrizo pódese referir a:
Lipoproteína de densidade intermedia
As lipoproteínas de densidade intermedia (IDLs, do inglés Intermediate-density lipoproteins) son un tipo de lipoproteínas de densidade intermedia entre a das VLDL e a das LDL, que se forman a partir da degradación das VLDL. As IDL son un dos cinco grandes tipos de lipoproteínas, xunto cos quilomicrons, VLDL, LDL, e HDL, que participan no transporte do colesterol e outros lípidos pola corrente sanguínea. Cada partícula de IDL nativa consta de proteínas que rodean moléculas de lípidos, coa parte externa hidrófila o que permite a súa solubilidade no medio acuoso do plasma sanguíneo, e un interior hidrófobo. O seu tamaño en xeral é de 25 a 35 nm de diámetro, e conteñen maiormente triglicéridos e ésteres do colesterol, e algúns fosfolípidos. Son retirados do sangue e eliminadas no fígado por medio de endocitose mediada por receptor, ou degradadas no sangue para formar partículas LDL.
En xeral, as IDL son parecidas ás lipoproteínas de baixa densidade (LDL), transportan triglicéridos e colesterol e, igual que as LDL, poden favorecer a formación de ateromas.
Bernardo Buontalenti
miniatura|dereita|200px|A gruta de Boboli.
Éster do colesterol
upright=1.8|miniatura|Molécula de colesterol esterificada con [[ácido palmítico.]] Os ésteres do colesterol ou colesteril ésteres (tamén colesterilésteres), son lípidos da dieta ou sintetizados no organismo formados por unha molécula de colesterol esterificada no OH do C3 por un ácido graxo. Aínda que o colesterol é unha molécula anfipática por ter o seu OH libre, os ésteres do colesterol son hidrófobos e moi pouco solubles en auga. O colesterol é insaponificable, pero os ésteres do colesterol poden ser saponificados, orixinando xabóns, xa que teñen un ácido graxo. Os ésteres do colesterol son transportados polo sangue dentro de lipoproteínas. Son hidrolizados polos encimas pancreáticos, como a colesterol esterase, para producir colesterol e ácidos graxos libres. Están asociados coa aterosclerose.
Bernardo Buontalenti
Bernardo Buontalenti, nado en 1536 en Florencia e finado na mesma cidade o 6 de xuño de 1608, foi un dos máis grandes artistas da Toscana; foi á vez arquitecto, escultor e pintor. Aprendeu a pintar con Vasari, quen o marcaría.
Éster do colesterol
A carencia ou baixa actividade do encima lipase ácida lisosómica fai que os ésteres do colesterol e triglicéridos se acumulen nos tecidos e orixinen enfermidades de almacenamento de ésteres do colesterol.
Bernardo Buontalenti
Traxectoria
Buontalenti entrou ao servizo dos Médici cando novo e seguiría con eles o resto da súa vida. En 1562 viaxou a España. A súa primeira obra coñecida, en 1568, foi o Palazzo de Bianca Cappello en Florencia. As súas obras máis importantes foran o proxecto para a nova cidade de Livorno, a decoración do Palacio Pitti en Florencia e a ornamentación dos Xardíns de Boboli, así como o Parco di Pratolino coa colosal escultura dos Apeninos. A súa habilidade como enxeñeiro móstrase nas obras do porto de Livorno, o Forte de Belvedere, as murallas de Pistoia, Grosseto, Prato, Portoferrato e Nápoles; tamén perfeccionou canóns e preparou un novo tipo de granada incendiaria.
Éster do colesterol
Síntese
No fígado os ésteres do colesterol obtéñense da reacción entre o acil-CoA (que leva o ácido graxo) e o colesterol, orixinándose o éster do colesterol e coencima A libre. A reacción é reversible e está catalizada por un encima transferase denominado esterol O-aciltransferase (ACAT).
Bernardo Buontalenti
Traxectoria
Nos Uffizi de Florencia construíu unha nova ala, durante o inverno de 1585-86, onde preparou espléndidas festas. Deseñou ademais traxes para as extravagancias dos Médici. A pesar destes éxitos, a súa prodigalidade levou Buontalenti á ruína, sobrevivindo nos seus últimos anos mercé a unha pensión que lle doou o Grande Duque da Toscana.
Lipoproteína de densidade intermedia
Orixínanse a partir das lipoproteínas de moi baixa densidade (VLDL). As VLDL son lipoproteínas ricas en triglicéridos segregadas polo fígado, que transportan os triglicéridos en dirección ao tecido adiposo e o músculo. Os triglicéridos das VLDL son en gran parte retirados nos capilares polo encima lipoproteína lipase, e as VLDL volven á circulación sendo unhas partículas máis pequenas que reciben o nome de lipoproteínas de densidade intermedia (IDL). As IDL perderon a maior parte dos triglicéridos que tiñan cando eran VLDL, pero aínda reteñen ésteres do colesterol. Algunhas das partículas IDL son captadas rapidamente polo fígado; outras permanecen na circulación, onde poden sufrir unha hidrólise adicional de triglicéridos e converterse en LDL. Unha característica distintiva das IDL é o seu contido de moitas copias do ligando de receptor ApoE, xunto cunha soa copia da apolipoproteína ApoB-100. As moitas copias de ApoE que teñen, permiten que a IDL se una ao receptor de LDL con moi alta afinidade. Cando a IDL se converte en LDL, a ApoE abandona a partícula e só permanece a ApoB-100; ademais, a afinidade polo receptor de LDL redúcese moito.
Éster do colesterol
Síntese
No sangue a reacción para obter ésteres do colesterol realízaa un encima transferase chamado fosfatidilcolina-esterol O-aciltransferase (LCAT). O encima é activado pola apolipoproteína apoA1 presente nas lipoproteínas HDL (ou "colesterol bo"), que son as responsables do transporte do colesterol e dos seus ésteres polo sangue. A reacción é reversible.
O Porto Novo, Muras, Muras
O Porto é un lugar da parroquia de Muras no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Ars Combinatoria
Ars Combinatoria é un grupo galego creado en 1991 que centra a súa actividade na música antiga. Actualmente está dirixido por un dos seus fundadores, o sarriao Canco López.
Historia
Ars Combinatoria naceu en 1991 da inquietude por cantar polífonía do século XVI español, trobar cantigas medievais, realizar un baixo continuo ou reunirse para interpretar música de J.S.Bach.
A idea de achegar as súas interpretacións ás sonoridades da época na que foron escritas e de achegarse na medida do posible ao compositor e á súa obra levou a esta agrupación a empregar cadros de intérpretes, técnicas e instrumentos distintos para cada programa. Con este obxectivo teñen colaborado co grupo nas diferentes necesidades musicais: os luthiers Germán Arias e Antonio Franco realizando copias de instrumentos medievais en 1992, os musicólogos J.C. Asensio e Alfonso de Vicente, encargados neses primeiros anos das transcricións e do asesoramento do repertorio medieval interpretado, a foniatra Lourdes Querol, quen nun principio fíxose cargo da formación técnica das voces, Claudio Astronio quen introduciu ao conxunto na música barroca italiana en 1996, entre outros.
Actualmente conta con máis de setenta intérpretes, grazas aos cales se poden realizar os diversos programas. O grupo está formado por unha parte vogal e unha parte instrumental que poden aparecer individual ou conxuntamente.
Colaboracións
Ars Combinatoria ten colaborado ao longo da súa historia con outros grupos e orquestras en diversos programas, como os realizados con Malandança e a Capela da Universidade de Santiago coa interpretación do drama litúrxico Ordo Profetharum (2006 e 2007), o grupo instrumental colaborou co coro da Capela Real de Madrid na interpretación do varias Cantatas de J.S. Bach nos Ciclos de Cantatas do Concello de Madrid, ou a colaboración do coro coa Orquestra Presjovem no 2007 coa interpretación do Réquiem de Mozart. Algúns dos solistas que colaboraron coa agrupación foron os cantantes Laura F. Alcalde, Gemma Bertagnolli, Anouschka Lara, Elena Sancho, Sabine Garrone, Hölger Falk, Miro Moreira, Alain Damas ou Iván García entre outros. Ars Combinatoria foi dirixido por directores como Francisco Luengo, Oscar Gershensohn ou Pablo Mielgo