cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carnaval Castro Barreiro
O Carnaval do Castro Barreiro é un acontecemento diferente ao resto de carnavais que se celebran na contorna de Vigo. Dende os seus inicios os dous barrios do Castro Barreiro e a Feira enfróntanse nunha batalla por lucir a mellor carroza, comparsa, música en directo e por acadar as mellores festas. A rivalidade chega a tal punto que ambos os barrios argallan para degradar a festa dos seus contrincantes.
Descoñécense os primeiros rexistros sobre a celebración desta festa, aínda que se ten constancia dunha carta escrita no 1888 na que se lle pide a un migrante do Brasil unha prenda para lucir na festa. Será a partir desta data, finais do século XIX, cando se comece a  rexistrar información.
Orixe
O Entroido é unha festa universal que ten os seus antecedentes nas festas pagás que se realizaban na honra a Baco, deus romano, ou ao touro Apis en Exipto. Algúns historiadores remontan a orixe desta festividade á Sumeria e ao Exipto antigo, con celebracións moi parecidas na época do Imperio Romano, desde onde se estendeu por toda Europa.
En Galicia deixou tradición dun Entroido rural xunto aos peliqueiros de Laza, as pantallas de Xinzo ou os boteiros de Viana.Tamén destacan os xenerais do Ulla e o baile de damas e galáns de Cobres, xa que ambas as dúas manifestacións teñen relación cos cabaleiros e co rancho do Entroido, elementos protagonistas do Carnaval de Salceda de Caselas na antigüidade.
Por outra banda están os seráns, reunións de carácter festivo que terán moita influencia no desenvolvemento desta tradición xa que a partir deles nacerá a rivalidade entre estes dous barrios veciños nun contexto no que o Entroido xa existía. Esta rivalidade naceu en dous seráns, un na Fonte da Pedra e outro na carballeira do Barral.
Coa chegada do franquismo en 1936, o Carnaval estivo prohibido, o que provocou a desaparición desta tradición en moitos concellos. En Salceda esta prohibición durou ata 1939. Antes de 1942 xa se volvía celebrar o Entroido, daquela sen gaiteiro e pouco a pouco seguiu dun xeito disimulado empregando como pretexto a festa da xuventude, primavera ou do santo que cadrase no martes.
Evolución
En 1968 volve o Carnaval ao Barreiro cun crecemento da comparsa, mellora das infraestruturas, megafonía, roupas e a antiga rivalidade entre as aldeas. Aínda así, previo ao seu regreso, xa apareceran os altofalantes e as regueifas pola megafonía ás cinco da mañá, ao igual que os chistes, algo que se segue mantendo como tradición clave da festa, nos que se parodia sucesos que ocorreron no barrio contrario.
Actualmente séguense mantendo todas estas tradicións pero quizais cun pouco menos de rivalidade entre eles. A pesar disto, seguen a esperar ata o último momento para anunciar as festas, asexan o barrio rival para intentar pescudar como é a súa carroza ou música, colocan grandes grellas de altofalantes dirixidas á festa do barrio rival para arruinar a súa verbena ou “vacilar” aos rivais, entre outras moitas argalladas.
Luns de Entroido
As parroquias do Castro Barreiro e da Feira comezan a festividade do Entroido cunha noite de festa en ambos os barrios. Por tradición a xente que acode esa noite á festa debe ir disfrazada para que non os recoñezan e non se expor así ás bromas dos disfrazados.
A festa alóngase ata altas horas da madrugada e ata que remata a orquestra de tocar segue a loita entre os dous barrios.
Martes de Entroido
O martes é o día do verdadeiro Entroido. Neste día os veciños de cada barrio prepáranse para o desfile no centro de Salceda de Caselas, na Esfarrapada.
Ao finalizar o desfile, cada comparsa volta ao seu barrio facendo unha última parada no Cruceiro, a encrucillada que une os dous barrios, onde volven repetir o seu discurso e baile atribuíndose a vitoria sobre o barrio rival, recitando mensaxes de sarcasmo e mofa. Coa chegada da noite, ambos os barrios volven repetir unha noite de verbena en cada barrio dando por rematado o Entroido.
Fontes
Carnaval Castro Barreiro. (s.f.). Obtido de
Xosé Ramón Paz Antón (2012). A tradición oral en Salceda de Caselas. Deputación de Pontevedra.
Ceán
O topónimo galego Ceán pode referirse a:
A Sudreira, Muniferral, Aranga
A Sudreira é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 4 eran homes e 4 eran  mulleres.
Corral de Abaixo
O topónimo galego Corral de Abaixo pode referirse a:
El Barbero Municipal
El Barbero Municipal foi un semanario fundado por Ramón Rey Baltar que se editou en Rianxo como órgano do Partido Conservador local e de liña maurista. Caracterizouse pola crítica á política do home forte da zona, o liberal Manuel Viturro Posse, secretario da Deputación Provincial da Coruña e do seu cacique local, o alcalde Manuel Pérez.
Historia e características
O primeiro número apareceu o 17 de xullo de 1910. O xornal cubría o partido xudicial de Padrón, que comprendía os concellos de Dodro, Padrón, Rianxo, Rois e Teo. O seu director era Xosé Arcos Moldes e no xornal colaborou amplamente Castelao -na práctica, cofundador- con portadas, caricaturas e con distintos textos. Publicábase maioritariamente en castelán pero cómpre destaca-la sección "Faladurías", escrita por Castelao e o propio Rey Baltar, integramente en galego. Trátanse dos primeiros textos en galego que escribiu Castelao. Eduardo Dieste era o seu director literario e Ramón Rey Baltar colaborou co pseudónimo de Verduguillo. Mantivo polémica con Buenas Noches. Rematou a súa edición co número 191, o 7 de marzo de 1914. Foi continuado por La Justicia.
Tim Burroughs
Thimothy Burroughs , nado o 14 de outubro de 1969 en Hopkins, Carolina do Sur, é un ex xogador de profesional baloncesto estadounidense que se retirou no ano 1999. Cunha altura de 2,03 metros xogaba na posición de pivote. Foi elixido no Draft da NBA de 1992 polos Minnesota Timberwolves no posto 51, con todo nunca chegou debutar nesa competición.
Conta comigo
Conta comigo (en Stand by Me) é un filme estadounidense de 1986 dirixida por Rob Reiner. Está protagonizado por Wil Wheaton, River Phoenix, Corey Feldman e Jerry O'Connell. O argumento está baseado na novela de Stephen King The Body (1982), mais o título deriva da canción de Ben E. King "Stand by Me", que aparece nos créditos finais. Conta a historia de catro rapaces dunha vila de Oregón que marchan de acampada co obxectivo de atopar o corpo dun mozo desaparecido.
Foi emitido na TVG o 25 de maio de 2008.
Santiago Abella
Santiago Abella Iglesias, nado en Noia en 1845 e finado en Buenos Aires o 5 de agosto de 1913, foi un arqueólogo e escritor galego.
Idade de ouro
miniatura|A idade de ouro segundo [[Pietro da Cortona (1640)]] A Idade de ouro (en grego antigo ξρυσόν γένος, en latín aurea aetas ou Saturnia regna "reino de Saturno") é o nome dado, na Grecia antiga e no mundo romano, ó mito que define o período seguinte á Creación do home e que se asocia coa inocencia e a felicidade, nunha clase de alegoría coa infancia da humanidade. Para os romanos esta idade estaba marcada tamén pola ausencia de tempo (sempre era primavera), que é quen altera e fai dexenerar as cousas. Por extensión aplícase tamén ó termo "idade de ouro" en períodos de auxe cultural de diferentes nacións. É unha das idades do home segundo Hesíodo.
Esta idade asimílase nun estilo de vida bucólico e pastoral (como a Arcadia mitolóxica), recreado en xéneros como a égloga, lonxe da cidade que é símbolo de pecado (esta asociación campo-virtude oposta a urbe-vicio é recorrente ó longo da historia da cultura); había poucos homes, que vivían sen necesidade de traballar pola abundancia de recursos e nunha igualdade perfecta (unha das metas da utopía política).
Sirio (mitoloxía)
Sirio é o nome que recibe, na mitoloxía grega, o can de presa do cazador Orión, personaxe relacionado coa deusa Artemisa. A referencia a Sirio podémola encontrar na obra de Hesíodo Traballos e días.
Håp
Håp é un filme noruegués de 2019 dirixido por Maria Sødahl. Foi escollido como candidato de Noruega para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, chegando a clasificarse na lista curta de febreiro.
Sinopse
A vida dunha parella queda esgazada cando a muller é diagnosticada con cancro de cerebro.
Abadán
Abadán ou Abadan é unha cidade iraniana da provincia de Khuzistán, no delta de Shatt al-Arab no suroeste do país. De lingua tradicional árabe, en 2004 tiña 327 300 habitantes. Situada sobre unha illa, é un dos maiores centros de depósito e de refinamento de petróleo no mundo e o primeiro porto de Irán. O seu nome débese a Abbad, membro da dinastía Abásida que fundou a cidade.
Pazo provincial de Ourense
O Pazo provincial de Ourense é un edificio histórico desa cidade, que na actualidade acolle a sede da Deputación de Ourense.
Abadán
Historia
Foi identificada como o porto de Charax, citado por Heródoto no século V a.c. No XII constituía o punto máis ao sur da Mesopotamia. Na Idade Moderna foi unha cidade disputada polos turcos e persas, estes últimos a conquistaron definitivamente tralo Tratado de Erzerum no 1847. En 1909 a Compañía Petroleira Anglo-Persa constrúe a primeira refinería (convertida en 1938 na máis grande do mundo) e a cidade foi completamente reconstruída en 1910.
Pazo provincial de Ourense
Localización
O edificio sitúase na zona sur do concello, na marxe exterior da cidade vella, sobre a rúa do Progreso. Atópase lindando co bispado, e a uns 200 metros da praza maior.
Abadán
Historia
O 20 de agosto de 1978 o lume consome o Rex Cinema, o goberno do Xa foi acusado polo pobo de provocalo para asasinar a disidentes, provocando manifestacións populares que anticiparon o destronamento do Xa en 1979. En setembro de 1980 foi atacada por sorpresa por Iraq, durante 18 meses a cidade foi asediada e gran parte da cidade foi destruída polos bombardeos. Despois da guerra comezou a reconstrución, primeiro a refinería, que entrou en funcionamento de novo no 1993.
Pazo provincial de Ourense
Historia
O edificio construíuse a finais do século XIX, co obxectivo de converterse nunha fábrica de afiaduras. Fora promovido pola familia Pérez Bobo. En 1895 a Deputación de Ourense mercou o local e o arquitecto Daniel Vázquez Gulías imprimiulle unha fonda reforma, onde lle engadiu o corpo central e pola que adquiriu a fasquía que se pode ver na actualidade.
Dende ese ano ata 1936 o edificio foi a sede da Deputación (segundo andar), da Audiencia provincial, do Goberno civil (primeiro andar), da biblioteca pública provincial e do centro de recrutamento. Durante a ditadura o edificio quedou destinado unicamente a goberno civil e deputación, e a rúa mudou de nome e pasou a chamarse General Franco. Nos anos sesenta o goberno civil pasou á súa localización recente do parque de San Lázaro, e o edificio quedou destinado unicamente ao servizo da Deputación. Ben entrada a democracia, a rúa recuperou o seu nome orixinal de Progreso.
A Pereira, A Ramallosa, Nigrán
A Pereira é un lugar da parroquia da Ramallosa, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 36 habitantes (18 homes e 18 mulleres).
Bandeira de Turkmenistán
A bandeira de Turkmenistán foi adoptada o 24 de xaneiro de 2001. A bandeira presenta un fondo verde cunha franxa vermella na que aparecen cinco motivos representando alfombras típicas do país e as pólas da oliveira do emblema da ONU. Ademais, no rectángulo verde ten unha lúa crecente con cinco estrelas de cinco puntas.
Recemonde
O topónimo Recemonde pode referirse a varios lugares de Galicia:
Lewis Hine
Lewis Wickes Hine, nado en Oshkosh (Wisconsin) o 26 de setembro de 1874 e finado en Hastings-on-Hudson (estado de Nova York) o 3 de novembro de 1940, foi un fotógrafo estadounidense.
Traxectoria
Comezou a carreira de Socioloxía na Universidade de Chicago en 1902, que continuaría máis tarde nas universidades de Columbia e Nova York. Nesta última cidade traballa como profesor na Ethical Culture School. Durante eses anos, Hine valora a cámara fotográfica como instrumento para a investigación, para comunicar os seus achados a investigadores e a para a ensinanza aos nenos do seu colexio.
Hine sostiña que a principal misión da fotografía é a arte, os factores estéticos da fotografía, e que os demais obxectivos eran secundarios. Ao momento de tomar fotografías, que realizaba con fins sociolóxicos, víase antes como unha figura artística que coma un científico.
Moi preocupado polas condicións de vida dos menos desfavorecidos, rexistrou a chegada de inmigrantes á illa Ellis, os seus asentamentos en insalubres vivendas, os seus traballos en fábricas e tendas e aos nenos xogando nos cubos de lixo. Hine comprendía a subxectividade das súas fotografías, mais tamén cría que tiñan un gran poder de crítica, chegando a describir as súas obras como «fotointerpretacións». Estas fotografías serían publicadas en 1908 no libro Charities and the Commons.
Tamén resaltou calidades positivas como as asistencias da Cruz Vermella en Europa Central.
En 1932 publicou a súa colección Men at Work, un documento fotográfico sobre a construción do Empire State Building.
A súa obra foi doada ao Museo Internacional de Fotografía George Eastman House, en Rochester, no estado de Nova York.
Galería de imaxes do Pino
Galería de imaxes do concello do Pino na provincia da Coruña.
Pedersöre
Pedersöre (en finés Pedersören kunta, coñecido antes de 1989 como Pietarsaaren maalaiskunta) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Ostrobotnia. En 2017 a súa poboación era de 11.088 habitantes. A superficie do termo municipal é de 826,05 km2, dos cales 31,77 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 13,96 hab./km².
Limita cos municipios de Jakobstad, Kronoby, Larsmo, Nykarleby, Evijärvi e Kauhava, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Sur.
O concello é bilingüe con maioría de falantes de sueco e minoría finés.
A Taberna, Muniferral, Aranga
A Taberna é un lugar da parroquia de Muniferral no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 10 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Alfonso Gayoso
Alfonso Gayoso Frías, nado en Ourense en 1905 e finado en Buenos Aires en 1970, foi un escritor galego.
Traxectoria
Foi profesor de inglés nos Estados Unidos. Regresou a Galicia coa Segunda República. En 1931 organizou o sindicato da Federación de Traballadores da Terra da UGT con Benigno Álvarez e Santiago Álvarez. A comezos de 1936 fundou a Federación Campesiña Provincial de Ourense do PCE. Foi secretario agrario do Comité executivo provincial do PCE de Ourense. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 logrou evadirse da zona franquista, incorporándose ao 4º Batallón da 1ª Brigada do Exército Popular Republicano. Despois dun longo éxodo por Marrocos, Estados Unidos, Cuba e Venezuela, instalouse en Buenos Aires. Alí colaborou en Opinión Gallega, foi fundador e director da revista poética Eufonía (1958-1959) e membro da comisión de cultura do Consello de Galiza. Foi propietario da axencia de viaxes Agencia Frías.
Maria
Maria (en Maria: or, The Wrongs of Woman) é unha novela sen rematar da escritora británica Mary Wollstonecraft, secuela do seu tratado político revolucionario Vindicación dos dereitos da muller (1792). William Godwin, o seu esposo, publicou Maria de xeito póstuma en 1798, e a obra está considerada como a máis radicalmente feminista da autora.
A novela, tanto filosófica coma gótica, narra a historia dunha muller internada polo seu marido nun hospital psiquiátrico. Céntrase nos «agravios sufridos pola muller» a nivel social máis ca individual, e critica o que Wollstonecraft consideraba como a institución patriarcal do matrimonio na Gran Bretaña do século XVIII e ao sistema legal que a protexía. Con todo, a incapacidade da protagonista para renunciar ás súas fantasías románticas tamén acusa as mulleres de ser propensas a sumirse nun sentimentalismo falso e daniño. A novela foi pioneira na celebración da sexualidade feminina e na identificación entre mulleres de distintas clases. Devanditas temáticas, xunto coa publicación do escandaloso libro de Godwin titulado Memoirs of the Author of A Vindication of the Rights of Woman (Memorias da autora de Vindicación dos dereitos da muller), que tratou sobre a vida de Wollstonecraft, provocaron que a novela non fose popular na época da súa publicación.
As críticas feministas do século XX analizaron a obra e integrárona na historia da novela e do discurso feminista. A meirande parte das veces catalógalla como unha popularización en formato de ficción de Vindicación dos dereitos da muller, como unha extensión dos argumentos feministas de Wollstonecraft en Vindicación e como unha autobiografía.
Foi traducida ó galego por María Fe González e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2013.
Periósteo
O periósteo (do grego peri + osteon, "arredor do óso") é unha membrana que cobre a superficie externa dos ósos, excepto nas articulacións dos ósos longos, que no seu lugar están cubertas por cartilaxe articular hialina. A membrana que tapiza a superficie interna dos ósos (no oco das diáfises) chámase endósteo.
O periósteo está formado por tecido conectivo irregular denso. O periósteo divídese en dúas capas, unha externa ou "capa fibrosa" e outra interna ou "capa cámbium" (ou "capa osteoxénica"). A capa fibrosa contén fibroblastos, mentres que a capa cámbium contén células proxenitoras que se desenvolven orixinando osteoblastos. Estes osteoblastos son responsables do incremento do crecemento da anchura dos ósos longos (a lonxitude do óso está controlada pola placa epifisal) e do tamaño global doutros tipos de ósos. Despois dunha fractura ósea, as células proxenitoras desenvólvense en osteoblastos e condroblastos, que son esenciais para o proceso da curación da fractura.
Ao contrario que o tecido óseo, o periósteo posúe terminacións nerviosas nociceptoras para captar a dor, o que o fai moi sensible á manipulación. Tamén proporciona nutrición ao recibir rego sanguíneo. O periósteo está unido ao óso por fortes fibras con moito coláxeno chamadas fibras de Sharpey, que se estenden polas laminiñas circunferenciais e intersticiais do óso. Proporcionan tamén un punto de unión aos músculos e tendóns.
O periósteo que cobre a superfice externa dos ósos do cranio denomínase xeralmente "pericranio".
Francisco Vázquez Chantada
Francisco Xabier Vázquez Chantada, nado en Chantada o 29 de abril de 1956, é un escritor galego.
Traxectoria
Traballou en centros de ensino da Coruña, Boiro, Louro e Muros, vila na que reside na actualidade.
No terreo literario é membro da Asociación de Escritores en Lingua Galega desde os primeiros anos da súa fundación.
Primeiro ministro de Sri Lanka
miniatura|130px|Brasón de Sri Lanka. O primeiro ministro de Sri Lanka é o xefe dos ministros de Sri Lanka. A pesar disto, non é o xefe de goberno – o presidente exerce as funcións de xefe de Estado e xefe de goberno.
De 1947 – antes da independencia do país, que ocorreu o 4 de febreiro de 1948 – ata o presente, Sri Lanka tivo catorce primeiros ministros. O país tornouse independente baixo o nome Ceilán, e o seu xefe de Estado era o rei da Inglaterra. En 1972 o país tornouse unha república e modificou seu nome para Sri Lanka.
Lingua navajo
O navajo (Diné bizaad), ás veces grafado "navaho", é unha lingua amerindia falada nos Estados Unidos de América por 149.000 indios navajos. Pertence á subfamilia linguas atapascanas meridionais, á familia atapascana e ó filo na-dené.
Fálase nos estados de Arizona, Novo México, Utah, Colorado, California e Nevada; e unha pequena minoría de 37 persoas nos estados mexicanos de Chihuahua, Sonora e Baixa California.
Os Irmandiños Sociedade Cooperativa Galega
alt= Vista parcial das instalacións de Os Irmandiños, S.C.G. na Devesa, Ribadeo|miniatura|Vista parcial das instalacións de Os Irmandiños, S.C.G. na [[A Devesa, Ribadeo|Devesa, Ribadeo.]]
Os Irmandiños, Sociedade Cooperativa Galega é unha cooperativa de carácter agropecuario con base na parroquia da Devesa (Ribadeo). Foi creada en 1976 e comezou a súa actividade en 1978.
Historia
En 1991 puxo en marcha os seus servizos técnicos, e o Parque de maquinaria no 1992. En 1993 superou os mil millóns de pesetas de facturación. En 2014 contaba con 87 empregados e 36 673 004 € de facturación.
En 2016 integrouse en CLUN -Cooperativas Lácteas Unidas, grupo económico integrado por Feiraco, Irmandiños e Melisanto - despois de ter participado noutros grupos cooperativos.
En 2017 ten máis de mil socios de 40 concellos de Galicia e Asturias.
Nas instalacións da Devesa dispón ademais de almacéns, unha tenda estilo gran superficie e unha estación de servizo inaugurada no 2017. A poucos quilómetros, en Vilamartín Grande (Cabarcos, Barreiros) sitúase o CAVI, Centro de Alimentación de Vacún Irmandiños. Na década de 2010 esta instalación é acusada reiteradamente de verquidos con influencia na calidade da auga recollida no encoro de Lexoso para Ribadeo.
Daisy
Daisy (Daisy Duck no orixinal en inglés, coa tradución de Pata Margarida), é unha das personaxes de banda deseñada e debuxos animados da Disney. Foi creada como a namorada do Pato Donald, e apareceu por primeira vez na historieta Mr. Duck Steps Out en 1940.
Daisy fala en galego no filme de 1988: Quen enganou a Roger Rabbit?.
Daisy ten o temperamento de Donald, mais ten un gran control sobre este, e tende a ser máis sofisticada que o seu namorado. Ela xeralmente non usa pantalóns nin vestido. Amósase xeralmente a súa grande afinidade con Donald.
Daisy substitúe (ou, segundo algunhas fontes, representa unha forma posterior de) un interese amoroso antigo chamada Donna Duck, que apareceu por vez primeira nos debuxos animados Don Donald en 1937. Nunha tira de 1951, Donna volveu, por continuidade retroactiva como unha parrula mexicana, que funcionaba coma rival de Daisy para facer as beiras de Donald.
Adenopatía
Unha adenopatía ou linfadenopatía é un termo que se emprega en medicina para referirse a un trastorno inespecífico dos ganglios linfáticos. Na maioría dos casos, o termo úsase como sinónimo xeneralizado dunha tumefacción, aumento de volume ou inflamación dos ganglios linfáticos, acompañado ou non de febre. Cando o trastorno se debe a unha infección, fálase de adenite e cando a infección ocupa as canles linfáticas, úsase o termo de linfanxite.
Daisy
Daisy é a tía das trixéminas April, May e June (coñecidas en Galicia cos nomes casteláns: Abril, Mayo e Junio), que serven como contraparte de Huey, Dewey, e Louie (coñecidos en Galicia cos nomes casteláns: Juanito, Jorgito e Jaimito), os sobriños de Donald.
Adenopatía
Etioloxía
As principais causas dos ganglios inflamados son infecciosas ou por cancro. A adenopatía é un signo de moitas doenzas, algunhas delas pouco frecuentes, a gran maioría de natureza benigna (preto do 1% tenden a ser por causas malignas).
Daisy
Nalgunhas aparicións, Daisy preséntase coma amiga íntima de Minnie Mouse.
Ademais dos debuxos animados, Daisy é unha personaxe habitual na banda deseñada nos cómics do Pato Donald. Tivo incluso as súas propias historietas.
Tensi Gesteira
Tensi Gesteira Estévez, máis coñecida como Tensi Gesteira, nada en Valeixe (A Cañiza) o 18 de xuño de 1992, é unha xornalista galega.
Traxectoria
Orixinaria da Cañiza pasou a residir en Bueu. Estudou secundaria no IES da Cañiza e graduouse en xornalismo na Universidade de Santiago de Compostela.
En 2016 comezou a exercer de xefa de prensa no concello de Bueu.
Desde 2012 é creadora e administradora do blog Lecturafilia “Leer es vivir dos veces”ː "unha páxina literaria que leva implícito no seu nome ese amor que sinto polos libros. Este é un espazo onde se publican recensións dos libros que estou lendo (noticias, clásicos e de todo tipo), así como outros contidos relacionados co mundo da literatura: reflexións e análises, citas de autores, entrevistas, Retos literarios ...
Aeroporto de León
O Aeroporto de León é un aeroporto xestionado por Aena, que está localizado entre os concellos de San Andrés del Rabanedo e Valverde de la Virgen, 6 km ao oeste da cidade de León. É o aeroporto situado a máis altitude na península Ibérica (916,3 msnm).
En 2007 rexistrou o seu récord con 161 705 pasaxeiros e 7 328 operacións. Nos últimos anos as súas conexións víronse reducidas e en 2016 só rexistrou 1 814 operacións, cun total de 36 554 pasaxeiros.
Historia
A orixe do aeroporto de León remóntase a 1920, cando mediante disposición ministerial aparece o futuro Aeródromo Militar de León. Non é ata 1924 cando comezan as obras co obxectivo de crear un aeroporto de escala para as aeronaves da ruta aérea Asturias-Madrid. En 1929 o aeroporto habilítase de forma provisional para prestar os seus primeiros servizos de navegación aérea comercial.
Esa primeira base aérea situábase aproximadamente no mesmo lugar que a actual: un páramo dende o que se divisa a capital leonesa, rodeado de terras de labranza a día de hoxe abandonadas. As obras de acondicionamento anteriormente descritas dotaron ao aeropuerto de catro hangares para o almacenamento e reparación de aeronaves, así como os servizos básicos de combustible, auga e teléfono. Unha manga de vento, un sinal no centro do campo e diversas axudas á navegación constituían o resto do complexo que por aquel entón era a sede do grupo 21 de recoñecemento da Escuadra número 1 do Parque Rexional do Noroeste.
Durante a guerra civil española o aeródromo de León converteuse en sede de numerosas unidades aéreas, o que sería clave para entender a súa historia, xa que tras a guerra foi catalogado dentro da “Clase A”, permitindo isto o seu crecemento durante a década dos 40. Neses anos realizáronse importantes melloras técnicas no aeródromo, como a colocación de balizamento nocturno, un radiogoniómetro e a implantación de instalacións de radio.
É nesa época cando se decide crear a Academia da Aviación, da cal saíron as primeiros promocións da Academia Xeral do Aire. Tras uns primeiros anos de funcionamento a Academia foi substituída pola Escola de aprendices, á que se lle uniu a de Especialistas do Exército do Aire, actual Academia Básica do Aire.
Apertura ao tráfico civil
En 1946 unha orde ministerial o aeródromo convértese na base aérea aberta ao tráfico civil Virgen del Camino (León). Nese momento disponse dun campo de voo cunha pista de aterraxe. As servidumes aeronáuticas publicáronse en 1967 e non se modificarían ata 1988. NO ano 1990 as administracións local e autonómica decidiron promover a consolidación dunha infraestrutura aeroportuaria moderna coa vista posta na futura explotación comercial do aeroporto. A Deputación Provincial solicitou ao Ministerio de Defensa a localización de instalacións civís dentro dos terreos do aeródromo, aceptándose dita solicitude en 1991.
Inicio das operacións comerciais
En 1994 comezou a historia da actividade comercial do aeroporto. Na primeira fase do aeroporto civil dotou ás instalacións dunha pista de voo, unha rúa de enlace e un estacionamento, que serían inaugurados en xullo de 1995. Dous anos despois iniciáronse as obras da segunda fase na cal se construíu unha terminal e un edificio de servizos. As obras remataron en xaneiro de 1999 O 2 de xuño dese mesmo ano un avión de Iberia con destino a Barcelona inaugurou oficialmente o aeroporto de León. Dende entón esta aeroliña, baixo o nome da súa filial Air Nostrum, seguiu mantendo voos regulares a Madrid e Barcelona.
Estrela branca da secuencia principal
thumb|[[Sirio (estrela)|Sirio A, exemplo de estrela branca da secuencia principal.]]En astronomía, denomínase estrela branca da secuencia principal a unha estrela de tipo espectral A e de clase de luminosidade V.
Este tipo de estrelas non debe confundirse coas ananas brancas, que son remanentes estelares de escasa masa.
Características físicas
As estrelas brancas da secuencia principal, como indica o seu nome, son estrelas situadas na secuencia principal no diagrama de Hertzsprung-Russell, o que implica que -ao igual que no Sol- a súa enerxía provén da fusión de hidróxeno en helio.
De tipo A na clasificación de Harvard, o seu espectro posúe liñas bastante intensas de hidróxeno, así como liñas de metais ionizados. A súa temperatura superficial varía entre 7100 e 9750 K e a súa masa está comprendida entre 1,5 e 3 masas solares.
Estrelas brancas da secuencia principal máis próximas
Na seguinte táboa recóllense as estrelas brancas da secuencia principal a menos de 77 anos luz da Terra.
Diego Ferrero
Traxectoria
A primeira vez que se escoitou falar de Di Ferrero foi nun programa de Xuxa en 1997, onde cantou unha canción de Michael Jackson e realizou un dos seus bailes tamén.
Diego entrou a NX Zero no ano 2004, pouco tempo antes da saída de Yuri Nishida. En decembro de 2008 o cantante sufriu un accidente de moto, onde se quebrou unha perna, polo tanto nalgúns espectáculos presentouse nunha cadeira de rodas.
Di aparece todos os anos en Altas Horas xunto cos integrantes de NX Zero. Foi escollido como o máis guapo do ano no VMB (brasileiro) de 2007, e gañou o Colirio Nacional de 2008 pola revista Capricho. NX Zero tamén gañou o premio á banda do ano en 2009 no programa de televisión Domingão do Faustão.
Participacións
Diego gravou en conxunto coa cantante Nelly Furtado a versión en portugués da canción "All Good Things (Come to an End)" para a edición brasileira do disco Loose. Participou tamén na canción "Todo passa" do rapper Túlio Dek e gravou unha canción coa banda Rouge.
O cantante tamén gravou Abra a Felicidade xunto con Pitty e MV Bill. A canción foi o tema da campaña publicitaria no verán de 2009 de Coca-Cola.
Discografía
CDs
DVDs
Abarema abbottii
Abarema abbottii é unha especie de legume da familia das fabáceas nativa da República Dominicana, confinada en bosques de anxiospermas sobre rochas calcarias.
San Cosme de Montederramo, Montederramo
San Cosme de Montederramo é unha parroquia do concello de Montederramo. Segundo o IGE en 2011 tiña 83 habitantes (42 homes e 41 mulleres).
A maioría dos seus habitantes adícanse a gandería e a agricultura. Celebra as súas festas patronais o 26 de setembro na honra de San Cosme.
Fujisawa, Kanagawa
Fujisawa (藤沢市, ふじさわし, Fujisawa-shi) é un concello dunha cidade da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Fujisawa é a cidade importante de area que se chama Shōnan (湘南). Ten 69,51 km² de superficie e unha poboación de 405.939 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 5.840 h/km².
O concello de Fujisawa limita cos concellos de Chigasaki, de Samukawa, de Ebina, de Ayase, de Yamato, de Yokohama e de Kamakura.
Aleksei Nikolaevich Romanov
Trala Revolución de Febreiro de 1917, Aleksei e a súa familia permaneceron baixo arresto domiciliario primeiro en Tsarskoe Selo e máis adiante en Tobolsk e Ekaterimburgo. Foi asasinado xunto aos seus pais, irmás e outros catro reféns durante a guerra civil rusa por orde do goberno bolxevique. Os rumores de que sobrevivira mantivéronse ata o ano 2007 cando se descubriron os seus restos e os dunha das súas irmás. O 17 de xullo de 1998, no 80º aniversario do seu asasinato, a familia foi formalmente soterrada e máis adiante, no ano 2000, canonizada como portadores da paixón pola Igrexa Ortodoxa Rusa.
Nacemento
O foi bautizado na capela de Peterhof. Os seus principais padriños foron a súa avoa, a emperatriz viúva María Feodorovna; o seu tío avó, o gran duque Aleksei Aleksandrovich; a súa irmá Olga; Cristián IX de Dinamarca; Eduardo VII do Reino Unido e Guillerme II de Alemaña. Ademais, xa que Rusia estaba inmersa na Guerra Ruso-Xaponesa, todos os soldados do exército e armada rusa foron nomeados padriños honorarios. A condesa Sofía Buxhoeveden narrou sobre a cerimonia:
Aleksei foi bisneto por liña materna da raíña Vitoria.
Hemofilia
miniatura|200px|O antigo palacio dos Emperadores rusos no [[bosque de Białowieża, onde Aleksei sufriu unha grave crise de hemofilia, a comezos de outubro de 1912.]] miniatura|200px|Aleksei nos brazos de [[Klementy Nagorny.]]
O día o neno comezou a sangrar polo embigo sen que se puidera deter a hemorraxia. Aleksei herdou a hemofilia da súa nai Alexandra, enfermidade que se remonta por vía materna até a Raíña Vitoria. No 2009 realizáronse análises xenéticos que determinaron que sufría de hemofilia B. Desde ese momento, o tsarévich tivo que ter cuidado de non danarse xa que carecía dunha das proteínas necesarias para a coagulación do sangue. Segundo o seu tutor, Pierre Gilliard, a natureza da súa enfermidade foi mantida como segredo de Estado. A súa hemofilia foi tan severa que o máis mínimo dano como un mouratón, hemorraxia nasal ou un corte podían poñer en risco a súa vida. Dous mariñeiros, Andrei Eremeievich Derevenko e Klementy Nagorny foron asignados para o seu cuidado e para evitar que se danara, o que seguía sendo inevitable. Os mariñeiros tamén levaban ao tsarévich en brazos cando este non podía camiñar. Ademais de ser unha gran causa de tormento para os seus pais, os frecuentes episodios de hemofilia interferiron dun xeito notable na educación de Aleksei.
Hai varias explicacións para a habilidade de Rasputin, como que empregaba a hipnose co tsarévich, administrándolle herbas, ou que o seu consello de que os doutores non molestaran a Aleksei axudou a que este se curase. Outros especularon que, coa información obtida de Ana Vyrubova, Rasputin contaba o tempo para que Aleksei estivera curado de xeito natural, e levábase todo o mérito.
Gilliard, a historiadora francesa Hélène Carrère d'Encausse e o xornalista Diarmuid Jeffreys, especularon con que as prácticas de Rasputín incluían a administración da aspirina, un analxésico dispoñible desde 1899. O mecanismo de acción da aspirina é un antiagregante e ten efectos no sangue; prevén a coagulación e favorece o sangrado, o que puido provocar a hemartrose. A medicina máxica tería favorecido o sufrimento e a dor en Aleksei.
Aleksei e as súas irmas foron ensinados a ver a Rasputín como O Noso Amigo e intercambiar confidencias con el. Aleksei era tamén consciente de que podía non chegar a idade adulta. Cando tiña dez anos, a súa irmá Olga sorprendeuno tombado mirando as nubes e preguntoulle que facía. Aleksei respondeu "Gustame pensar e facerme preguntas". Olga preguntoulle acerca dos seus pensamentos e o tsarévich respondeulle: "Oh, moitas cousas", "Desfruto do sol e a beleza do verán tanto como podo. Quen sabe se calquera de estes días se me impide facelo?"
Infancia
miniatura|Aleksei e os seus titores. De esquerda a dereita: [[Pierre Gilliard, Xeneral Voyeikov, o tsarévich Aleksei, Charles Sydney Gibbes e Pyotr Vassilievich Petrov]] Segundo o seu titor francés, Pierre Gilliard, Aleksei era un simple e agarimoso rapaz, pero o seu ambiente o estaba botando a perder debido as adulacións da servidume e persoas que o rodeaban. Nunha ocasión, un grupo de campesiños acudiu a entregarlle presentes a Aleksei. O mariñeiro Derevenko, exixiulles que se axeonllasen ante o rapaz. Gilliard sinalou que Aleksei estaba "avergoñado e acorado", e cando lle preguntaba se lle gustaba ver a xente axeonllada diante del, respondeu dicindo: "Oh non, pero Derevenko di que ten que ser así!". Cando Gilliard aconsellou a Aleksei que dixese a Derevenko que deixase de insistirlle, o rapaz respondeu que non se atrevía. Gilliard falou entón con Derevenko, quen respondeulle que Aleksei estaba "encantado de librase de esa fastidiosa formalidade".
"Aleksei era o centro da súa familia, o foco de todas as esperanzas e afeccións", escribiu Gilliard. "As súas irmás adorábano. Era o orgullo e alegría dos seus pais. Cando estaba san, o palacio transformábase. Todo o mundo parecía bañado polos raios do sol". Aleksei gardaba certo parecido coa súa nai e era alto para a súa idade, cunha "cara longa e fina, faccións delicadas, cabelo castaño con destelos cobrizos e uns ollos grandes de cor gris azulado, como a súa nai", Aínda que intelixente e agarimosa, a súa educación estaba frecuentemente interrompida polos casos de hemofilia. Tiña prohibido montar en bicicleta ou xogar de xeito brusco. miniatura|esquerda|Aleksei xunto ao seu pai, o tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II na Stavka.]] Como todo neno pequeno, ocasionalmente gastaba bromas aos invitados. Un exemplo ocorreu nunha cena formal, na que Aleksei quitou o zapato a unha invitada desde debaixo da mesa e ensinoullo aou seu pai. Nicolao pediulle tranquilamente que devolvera o "trofeo", o que Aleksei fixo tras poñer unha gran fresa madura na punta do mesmo.
Gilliard logrou convencer aos tsares para que permitiran un pouco máis de liberdade ao tsarévich, afirmando que isto axudaría ao rapaz a ter maior autonomía e a desenvolver mellor o autocontrol. Deste xeito Aleksei comezou a superar algunhas das súas debilidades anteriores. Os cortesáns afirmaron que a súa enfermidade fixo que Aleksei se preocupara máis polos danos que sufrían os demais. Durante a primeira guerra mundial, Aleksei viviu co seu pai durante longos períodos, no Cuartel Xeral do Exército en Mogilev, para poder observar a vida militar. En decembro de 1916, o Maior Sir John Hanbury-Williams, xefe da delegación británica na Stavka, recibiu noticias da morte do seu fillo durante a foza expedicionaria británica en Francia. Nicolao enviou a Aleksei, entón de 12 anos, a que se sentara co xeneral e o tsarévich díxolle: "Papá díxome que viñera a sentar con vostede xa que pensou que podería sentirse só esta noite". Aleksei, como todos os homes da familia Romanov, creceu levando uniformes de mariñeiro e xogando á guerra desde que era moi novo. O seu pai comezou a preparalo para o seu futuro cargo como Tsar invitándoo a asistir as longas reunións cos ministros do goberno.
O tsarévich Aleksei foi un dos primeiros Boy Scouts de Rusia.
O coronel Mordinov recordaba a Aleksei:
miniatura|O Tsarévich Aleksei con uniforme do exército coa súa irmá a gran duquesa [[Tatiana Nikolaevna Romanova|Tatiana Nikolaevna en 1917.]]
O arresto da Familia Imperial
miniatura|200px|dereita|O Tsar e Aleksei cortando leña en Tobolsk no [[1918.]] A Familia Imperial foi arrestada trala Revolución de Febreiro de 1917, que resultou na abdicación do Tsar Nicolao II. Durante a catividade en Tobolks, Aleksei queixábase no seu diario do aburrimento e rogaba a Deus clemencia para el. Permitíaselle xogar co seu amigo Kolya Derevenko, fillo dun dos doutores de Aleksei Vladimir Derevenko, e co mozo de cociña Leonid Sednev. Aleksei tratou de danarse sufrindo unha gran hemorraxia que provocoulle un gran sufrimento, o que provocou que non puidera ser trasladado á Casa Ipatiev de Ekaterimburgo en abril de 1918 xunto aos seus pais e a súa irmá María, trala chegada ao poder dos bolxeviques. Aleksei e as súas outras irmás, Olga, Tatiana e Anastasia, uníronse ao resto da familia semanas máis tarde. Por mor da hemorraxia tivo que utilizar unha cadeira de rodas nas semanas restantes da súa vida.
Morte
miniatura|A última imaxe coñecida de Aleksei e a súa irmá Olga abordo do buque Rus que os levou a [[Ekaterimburgo en maio de 1918.]]
O tsarévich Aleksei estaba a menos dun mes de cumprir os catorce anos de idade cando foi asasinado o 17 de xullo de 1918 no soto da Casa Ipatiev de Ekaterimburgo. O asasinato levárono a cabo as forzas bolxeviques baixo o mando de Iakov Iurovski. Segundo os reportes do asasinato, a familia foi despertada e obrigada a vestirse no medio da noite porque ían a ser desprazados. Nicolao II levou a Aleksei en brazos ata o soto. A súa nai pediu dúas cadeiras para sentarse ela e o tsarévich. Cando a familia e os serventes estaban situados, Iurovski anunciou que ían ser executados. O escuadrón de fusilamento acertou a Nicolao, a tsarina e dous dos serventes. Aleksei permaneceu sentado na cadeira, "aterrorizado", antes de que os asasinos lle disparasen en repetidas ocasións. O neno e as súas irmás permanecían vivos e o escuadrón tivo que empregar baionetas para rematalos. O motivo disto foi que tanto a tsarina, como os seus fillos tiñan bordado na súas vestimentas varías pezas de xoiaría que actuaron como escudo. Finalmente Iurovski disparoulle dous tiros na testa a Aleksei finando así coa vida do rapaz.
Descuberta dos restos e identificación
O 23 de agosto de 2007, un arqueólogo ruso anunciou o descubrimento de dous corpos queimados parcialmente nunha fogueira ás aforas de Ekaterimburgo que coincide co lugar descrito por Iurovski nas súas memorias. Os arqueólogos dixeron que os restos son dun neno que tiña entre 10 e 13 anos no tempo da súa morte e dunha rapariga que tiña entre 18 e 23 anos. Anastasia tiña 17 anos no momento do asasinato, mentres que María tiña 19. Aleksei, estaba a dúas semanas do seu 14 aniversario. As irmás máis vellas de Aleksei, Olga e Tatiana tiñan entre 21 e 22 anos no momento da súa morte. Ademais, atopáronse xunto aos corpos, recipientes de ácido e balas de diferente calibre. Os corpos foron atopados empregando detectores de metal. Tamén atopouse un material raiado, azul e branco, que se cre que pertencía a camiseta que frecuentemente levaba Aleksei.
Canonización
No ano 2000 a familia Romanov foi canonizada como portadores da Paixón e nomeados mártires pola Igrexa Ortodoxa Rusa.
Devanceiros
Devanceiros de Aleksei Nikolaevich Romanov
Jack Aitken
Jack Aitken (en coreano: 한세용, Han Se-yong) nado o 23 de setembro de 1995 en Londres, é un piloto de carreiras británico-coreano que compite actualmente na Fórmula 2 para Campos Racing. Aitken comezou a súa carreira no karting en Buckmore Park, con 7 anos. Fixo a transición cara aos coches cando competiu no Campionato Intersteps con Fortec Motorsport, con quen logo competiu nas Formula Renault BARC Winter Series, Formula Renault NEC e Formula Renault Eurocup. Despois de gañar a Formula Renault Eurocup en 2015, Aitken inscribiuse na  academia de novos pilotos de Renault, na que permaneceu ata 2019. Despois de competir nas GP3 Series en 2016 e  2017 progresou a  Fórmula 2 de 2018. Tamén é o piloto de reserva do equipo Williams Formula One e correrá para eles no Gran Premio de Sakhir de 2020 en substitución de George Russell, que, á súa vez, substitúe a Lewis Hamilton en Mercedes no evento.
Karting
Aitken comezou a súa carreira no karting en Buckmore Park en Kent.
Fórmula Renault Eurocup
Aitken entrou na súa primeira tempada completa na Fórmula Renault Eurocup en 2014 con Fortec Motorsports. Gañou unha carreira en Hungaroring e rematou no podio catro veces. Durante a primeira metade da tempada, tivo que rematar o seu A Levels mentres asistía á Westminster School. A comezos de 2015 mudouse a Koiranen GP para a tempada Eurocup Formula Renault 2.0.
Aitken gañou o título na rolda final en Xerez, despois de gañar o título da Fórmula Renault Alps na mesma pista unha semana antes.
Fórmula Renault Alps
En 2015, Aitken entrou no Campionato de Fórmula Renault Alps, xunto coa súa campaña na Fórmula Renault Eurocup. Gañou este título na rolda final en Xerez.
Serie GP3
En xaneiro de 2016, anunciouse que Aitken pasaría á serie con Arden International. Na súa primeira tempada, logrou a vitoria na segunda carreira en Spa-Francorchamps e conseguiu seis podios adicionais para acabar quinto na clasificación xeral. En febreiro de 2017, anunciouse que Aitken seguiría na serie, cambiando ao equipo campión ART Grand Prix. Ese ano terminou segundo no campionato, aínda que a unha longa distancia por detrás do seu compañeiro de equipo George Russell.
Fórmula 2
En xaneiro de 2018, ART Grand Prix anunciou que Aitken uniríase ao seu equipo de Fórmula 2 para o Campionato de FIA de Fórmula 2 de 2018, de novo xunto a George Russell. Logrou o seu primeiro podio co segundo posto na carreira principal de Bakú, e máis tarde conseguiu a súa primeira vitoria en  Barcelona. Rematou 11º no campionato con 63 puntos.
Para o Tempada 2019 Aitken mudouse a Campos Racing, inicialmente como compañeiro de Dorian Boccolacci e máis tarde de Arjun Maini e Marino Sato. Aitken obtivo a súa primeira vitoria da tempada e a primeira vitoria de Campos Racing na Fórmula 2, na carreira de Bakú. Tamén gañou a carreira de Silverstone, despois de adiantar a Louis Delétraz na volta 17. Aitken tamén gañou a carreira de Monza despois de defenderse do coche de MP Motorsport de Jordan King. King criticou a condución defensiva de Aitken. Acabou 5º na clasificación, anotando 159 dos 189 puntos de Campos, axudándolles a rematar 5º no campionato por equipos.
Aitken permaneceu en Campos durante o 2020, xunto a Guilherme Samaia. Aitken logrou un dobre podio na segunda rolda de Silverstone, quedando terceiro tanto na carreira principal como na carreira de velocidade. Estivo involucrado nunha colisión a alta velocidade con Luca Ghiotto na sétima volta da carreira de velocidade no Circuíto de Sochi. Ambos pilotos non resultaron feridos, pero os danos nas barreiras provocaron que a carreira vise a bandeira vermella e non se reiniciara.
Fórmula Un
En febreiro de 2016, Aitken foi un dos catro pilotos confirmados para unirse ao novo programa de pilotos de Renault F1. En setembro de 2017, Aitken probou por primeira vez un coche de Fórmula Un, probando o Lotus E20 en Xerez. En febreiro de 2018, Aitken foi nomeado terceiro piloto reserva de Renault. Para 2019 confirmouse que Aitken continuaría como piloto de probas para Renault. Para a tempada Aitken uniuse á Williams Driver Academy xunto aos seus rivais ma  Fórmula 2 Dan Ticktum e Roy Nissany. Aitken estará como piloto de reserva do equipo. Conduciu na primeira sesión de adestramentos do Gran Premio de Estiria de 2020 para o equipo, substituíndo a George Russell.