cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnaut Daniel
Dir strano e o uso do adynaton
Este dir strano do que falaba Petrarca, mediante a combinación de figuras do significado (vocabulario orixinal, adynaton) e figuras do significante (aliteracións, rima cara etc.), dá lugar ao dir bello, cheo de imaxes (por exemplo "o sol chove" para indicar que se pon no mar) e xogos de palabras e sons que parecen esconder significados ocultos.
Mostra da súa obra
En cest sonet coind'e leri
I En cest sonet coind'e leri fauc motz e capuig e doli, e serant verai e cert quan n'aurai passat la lima; qu'Amors marves plan'e daura mon chantar, que de liei mou que pretz manten e governa.
II Tot jorn meilleur et esmeri car la gensor serv e coli del mon, so·us dic en apert. Sieus sui del pe tro qu'en cima, e sitot venta·ill freid'aura, l'amors qu'inz el cor mi plou mi ten chaut on plus iverna.
'''III Mil messas n'aug e·n proferi e·n art lum de cera e d'oli que Dieus m'en don bon issert de lieis on no·m val escrima; e quan remir sa crin saura e·l cors gai, grailet e nou mais l'am que qui·m des Luserna.
Arboretum de Hatanpää
O Arboretum de Hatanpää (en finés como Hatanpään arboretum, e oficialmente Hatanpäänpuisto-Arboretum) é un parque situado no barrio de Hatanpää, na cidade de Tampere (Finlandia). O parque, situado a tres quilómetros ao sur do centro da cidade, foi creado na década de 1970 nos terreos da casa señorial de Hatanpää e comprende tres zonas diferenciadas. O Arboretum é unha popular área de recreación, e o seu xardín de rosas é unha das súas atraccións.
Arnaut Daniel
Mostra da súa obra
IV Tant l'am de cor e la queri c'ab trop voler cug la·m toli s'om ren per ben amar pert. Qu'el sieus cors sobretacima lo mieu tot e non s'eisaura; tant a de ver fait renou c'obrador n'a e taverna.
Arboretum de Hatanpää
No o lado do parque se encontra o hospital de Hatanpää.
Arnaut Daniel
Mostra da súa obra
V No vuoill de Roma l'emperi ni c'om m'en fassa apostoli, qu'en lieis non aia revert per cui m'art lo cors e·m rima; e si·l maltraich no·m restaura ab un baisar anz d'annou mi auci e si enferna.
VI Ges pel maltraich qu'ieu soferi de ben amar no·m destoli sitot me ten en desert, c'aissi·n fatz los motz en rima. Pieitz trac aman c'om que laura, c'anc plus non amet un ou cel de Moncli N'Audierna.
VII (tornada) Ieu sui Arnautz qu'amas l'aura, e chatz la lebre ab lo bou e nadi contra suberna.
(edición de Martí de Riquer)
Felisa Martín Bravo
Felisa Martín Bravo, nada en San Sebastián o 11 de xuño de 1898 e finada en Madrid o 29 de outubro de 1979, foi a primeira muller en ingresar no Corpo Superior de Meteoroloxía e a primeira doutora en Física en España.
Traxectoria
Fixo o bacharelato en San Sebastián, e continuou estudos superiores na Universidade Central de Madrid onde se licenciou en ciencias físicas, en 1922. Como única muller do departamento sumouse ao equipo de investigación do físico aragonés Julio Palacios, en cuxo Laboratorio de Investigacións Físicas da JAE Felisa estableceu a estrutura cristalina dos óxidos de níquel e de cobalto e do sulfuro de chumbo, aplicando os métodos de Bragg e de Debye-Scherrer, mediante raios X. Ese conxunto de investigacións recolléronse en 1926 na súa tese doutoral, titulada “Determinación de  la estrutura  cristalina  del  óxido  de níquel, del de cobalto e del sulfuro de plomo”. Pero a pesar de ser consciente da importancia de profundar na materia, Felisa tivo que dedicar o seu tempo e enerxía a dar clases no Instituto-Escola. Ese sentido práctico levaríaa tamén a opositar a unha cátedra de Instituto en 1925.
En 1926, viaxou aos Estados Unidos cunha bolsa para formación pedagóxica da JAE, para impartir un curso de Lingua Castelá e leccións de Física ao Conneticut College (New London). Tanto esta actividade como a súa decisión de traballar como auxiliar no Servizo Meteorolóxico (xa en 1931) afastábana do seu suposto porvir como investigadora. Con todo, a creación naquelas datas do Instituto Nacional de Física e Química (INFQ) e a súa amizade con Julio Palacios, déronlle oportunidade de traballar en investigacións de raios X "para a determinación de estruturas cristalinas". Continuando na órbita da Institución Libre de Ensinanza, en 1932 viaxou a Cambridge (Inglaterra) grazas a unha nova bolsa da Junta para a Ampliación de Estudos (JAE). Alí asistiu ás clases de Ernest Rutherford e ampliou os seus coñecementos nas ciencias atmosféricas co profesor C. T. R. Wilson (1869-1959), especialista en electricidade atmosférica, e a súa aplicación no campo da protección aeronáutica.
O lado escuro
A partir de 1933 o posible brillante futuro científico de Felisa Martín Bravo entrou de maneira lenta e progresiva na zona escura do seu destino. Ao seu regreso de Cambridge, en 1933, quedou integrada no cadro do Servizo Meteorolóxico Nacional en Madrid, onde tamén sería a primeira muller admitida. Tras o estalido da guerra civil española, e ante o traslado da oficina central a Valencia seguindo ao Goberno da República en 1936, a súa negativa a abandonar Madrid supúxolle o seu cesamento no posto que ocupaba. Esa circunstancia puido ser determinante en 1939, cando finalizada a contenda, a necesidade de cadros científicos no bando vencedor fixo que, tras ser 'depurada' e sometida a un 'expediente de responsabilidades', Felisa Martín fose incluída no corpo de meteorólogos. Curiosamente, devandito departamento científico non volvería admitir a unha muller na súa nómina até o final da década de 1960.
Felisa Martín Bravo foi unha profesional e investigadora traballadora, aplicada no seu labor, avanzada no seu tempo e que tivo que superar moitos obstáculos para seguir adiante. Suponse que, tras a súa xubilación, viaxou a México. Durante 1973 - 74 foi presidenta da Asociación Meteorolóxica Española, a primeira e a única muller que ocupou o cargo até abril de 2019, cando na renovación da Xunta Directiva elixiuse a María Delfina Gil Fernández como Presidenta.
Richard Yeo
Yeo foi un dos fundadores da Royal Academy.
Traxectoria
Os primeiros datos coñecidos da vida de Richard Yeo corresponden ao ano 1745, cando se sabe que residía en Londres, preto de Craven Street, en Westminster, e un ano máis tarde en Tavistock Street, Covent Garden.
Sábese tamén da súa actividade como medallista en 1746, ano en que están datadas polo menos dúas medallas que levan a súa sinatura, unha delas dedicada ao Duque de Cumberland. miniatura|Tarxeta comercial de Richard Leo ([[Circa|ca. 1745)]] En 1749 ingresou como gravador axudante na Casa da Moeda de Londres (Royal Mint) e, logo do falecemento do seu antecesor, John Sigismund Tanner, en 1775 foi nomeado gravador xefe da institución, posto no que se mantivo o resto da súa vida.
Yeo compuxo unha pequena colección de moedas, medallas e utensilios e ferramentas de gravado, que foi vendida en poxa pública por Langford's, en Covent Garden, os días 2 e 3 de febreiro de 1780. Todos os seus traballos estaban asinados mediante unha marca de gravador; as máis frecuentes foron "R. YEO", "YEO", "YEO·F", "R·YEO F" e "YEO·FECIT".
En 1760 ingresou na Incorporated Society of Artists e tamén foi un dos membros fundadores da Royal Academy, institución na que expuxo varios dos seus traballos.
Richard Yeo finou o 3 de decembro de 1779.
Jesús Gómez García
Jesús Gómez García, finado en Padrón en outubro de 1941, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Secretario do concello de Tordoia, foi nomeado secretario do concello de Padrón en 1910. Foi presidente do Centro Recreativo de Padrón (1914). Dimitiu como secretario do concello en febreiro de 1924. Foi nomeado alcalde de Padrón a principios de febreiro de 1931. Na Segunda República foi elixido alcalde de Padrón pola ORGA. Dimitu en marzo de 1932.
Vida persoal
Casou con Manuela Mosquera e foi pai de Maruja, Josefa e Enrique Gómez Mosquera.
José Veiga Fernández
José Veiga Fernández, nado en Padrón, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Buenos Aires. Retornou a Padrón, onde foi xuíz municipal. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Delegado civil do concello de Padrón. Permaneceu no cargo ata 1940.
Vida persoal
Casou en Padrón con Ramona Vázquez Batalla, irmá de José Vázquez Batalla, en 1896.
Marianne Moore
Marianne Moore, nada en Kirkwood, Missouri, o 15 de novembro de 1887 e finada o 5 de febreiro de 1972, foi unha escritora e poeta modernista estadounidense.
Traxectoria
Marianne Moore naceu na parroquia presbiteriana onde o seu avó materno, John Riddle Warner, era pastor. Era filla dun inventor e enxeñeiro, John Milton Moore, e da súa esposa, Mary Warner. Criouse na casa do seu avó, xa que o seu pai fora enviado a un hospital psiquiátrico antes do seu nacemento. En 1905, Moore comezou a asistir ao Bryn Mawr College, en Pensilvania, graduándose catro anos despois. Ensinou na Carlisle Indian Industrial School en Carlisle, Pensilvania, ata 1915, ano no que comezou a escribir poesía profesionalmente.
Carreira
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/88/Marianne_Moore_1935.jpg/220px-Marianne_Moore_1935.jpg|esquerda|miniatura| Marianne Moore en 1935. Fotografía de George Platt Lynes. Moore foi recoñecida por autores tan diversos como Wallace Stevens, William Carlos Williams, HD, TS Eliot ou Ezra Pound, quizais como resultado das súas viaxes europeas antes da primeira guerra mundial. De 1925 a 1929, Moore traballou como editora da revista literaria e cultural The Dial. Isto fixo que Moore asumise un papel semellante ao de Pound, descubrindo novos poetas como Elizabeth Bishop, Allen Ginsberg, John Ashbery ou James Merrill. Ademais deste traballo editorial, Moore retocou e editou o seu propio traballo anterior.
En 1933 foi galardoado cun premio, o Helen Haire Levinson Prize, pola revista Poetry. A súa colección de poemas, Collected Poems, de 1951, é quizais a súa obra máis valorada e a que lle valeu o Premio Pulitzer, o National Book Award e o Bollingen Prize. Nos círculos literarios de Nova York, Moore converteuse nunha celebridade menor, servindo ocasionalmente como anfitrioa dos de maior protagonismo. Moore asistiu a partidos de boxeo, béisbol ou outros actos públicos vestida dun xeito un tanto estrafalario que se converteu na súa marca persoal: un gorro de tricornio e unha capa negra. Moore era unha entusiasta dos deportes e dos deportistas, especialmente admirando a Muhammad Ali, con quen colaborou no seu disco recitado I Am the Greatest! escribindo algunhas liñas Moore continuou publicando poemas noutros diarios, incluíndo The Nation, The New Republic e Partisan Review, ademais de publicar varias obras e coleccións de poesía e crítica literaria. Tamén mantivo correspondencia con WH Auden e Ezra Pound mentres este último estaba encarcerado.
Consellería de Infraestruturas e Mobilidade
Historia
A consellería de Infraestruturas e Mobilidade tivo distintas denominacións ao longo da súa historia, así incorporase unhas funcións ou outras ou se incidise máis nuns aspectos políticos ou outros. Chamóuselle consellería de Transportes e Obras Públicas (COTOP) e tamén consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Transportes. Os cambios máis importantes prodúcense en 2005 cando as competencias sobre vivenda pasan a ter unha consellería de seu, e en 2009, coa incorporación da área de xestión e conservación do ambiente, que ata daquela fora xestionado pola consellería de Medio Ambiente e a recuperación de vivenda. Tamén nese ano perde a competencia sobre os portos, que pasan a depender da consellería do Mar. En 2014 a xestión do ambiente sepárase desta consellería, e en 2018 a vivenda.
Secretarías e direccións xerais
Ademais da necesaria Secretaría Xeral da consellería, a consellería de Territorio conta coas seguintes direccións e secretarías xerais:
Jesús Dopico Ferreiro
Jesús Dopico Ferreiro, nado en Ferrol o 24 de decembro de 1902 e finado en México cara a 1975, foi un violinista e político galego.
Traxectoria
Presentouse ao público como violinista nun concerto no teatro Jofre de Ferrol en xullo de 1923. Fixo estudos en París subvencionado pola Deputación da Coruña, e foi diplomado no Conservatorio de París. Foi solista do Teatro Lírico Nacional e foi nomeado catedrático de violín no Conservatorio Rexional da Coruña en novembro de 1935. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 integrouse no batallón de Milicias Populares Galegas. Militou en Izquierda Republicana e afiliouse á UGT. Foi axente da Dirección General de Seguridad. Coa derrota da República pasou a Francia. Exiliouse en México, arribando ao porto de Veracruz no barco Ipanema o 7 de xullo de 1939. Foi o primeiro presidente do Padroado da Cultura Galega de México. Foi responsable da área de Música no Instituto Hispano-Mexicano Ruiz de Alarcón dirixido por Pedro Martul Rey. Colaborou na publicación do libro do Padroado Presencia de Galicia en México (1954).
Antoliano Correa Jamardo
Antoliano Correa Jamardo, nado en Padrón cara a 1888 e finado en Santiago de Compostela o 1 de decembro de 1936, foi un xastre e político galego.
Traxectoria
Tiña unha xastrería na rúa Gasset y Artime de Padrón. Foi dono dun salón de baile en Padrón. Coa República foi elixido concelleiro de Padrón, encadrándose na ORGA. Logo da dimisión do alcalde Jesús Gómez García e da elección de Ramón Piñeiro Eiriz, foi elixido terceiro tenente-alcalde en marzo de 1932. Pertenceu á directiva do Flavia S. C. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e recluído no cárcere de Padrón até o 30 de agosto que foi trasladado á prisión de Santiago de Compostela. Xulgado en consello de guerra en Compostela acusado de traizón o 16 de novembro con Andrés Rey Baltar, Francisco Castaño Otero, Jaime Caamaño Comparada e José Millares Gil, foron condenados a pena de morte. Foron executados no cemiterio de Boisaca o 1 de decembro de 1936. Posteriormente fóronlle incautados os seus bens.
Vida persoal
Casou en Padrón con Ángeles Forján en 1916, e foi pai de María de los Angeles e Margarita Correa Forján.
Nacionalismo palestino
250px|miniatura|dereita|[[Bandeira de Palestina.]]
O nacionalismo palestino (en قومية فلسطينية) é o movemento nacional do pobo palestino para acadar a autodeterminación e a soberanía de Palestina. Orixinalmente formado en oposición ao sionismo, o nacionalismo palestino posterior internationalizouse e está suxeito a outras ideoloxías. Baséase no rexeitamento á ocupacion histórica dos territorios palestinos por parte de Israel e a ocupación árabe non doméstica por parte de Exipto sobre a Franxa de Gaza e o dominio xordano sobre Cisxordania.
Orixes
No seu libro Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness (1997), o historiador Rashid Khalidi sinala que a estratificación arqueolóxica que amosa a historia de Palestina —abranguendo os períodos bíblico, romano, bizantino, omeia, fatimí, cruzado, aiúbida, mameluco e otomán— forma parte da identidade do pobo palestino contemporáneo tal e como se chegou a entender ao longo do século XIX, mais rexeita os esforzos dalgúns nacionalistas palestinos en intentar rastrexar anacronicamente na historia unha conciencia nacionalista que é, de feito, relativamente moderna. Khalidi subliña que a identidade palestina nunca foi exclusiva e que o arabismo, a relixión e as lealdades locais sempre xogaron un papel salientable. Afirma que a identidade nacional moderna dos palestinos ten a súa orixe nos discursos nacionalistas que xurdiron entre os pobos do Imperio Otomán a finais do século XIX, e agudizouse trala delimitación das fronteiras dos estados-nacións modernos do Oriente Medio, despois da primeira guerra mundial. Recoñece que o sionismo tivo a súa importancia na formación desta identidade, mais declara que «é un grave erro suxerir que a identidade palestina principalmente como unha resposta ao sionismo». Khalidi describe a poboación da Palestina mandataria como unha poboación con «identidades superpostas», que expresaban lealdades cara a vila, rexións, o prexecto de nación palestina, a inclusión na Gran Siria, o proxecto nacional árabe e o islam. Apunta que «o patriotismo local aínda non se podía describir como un nacionalismo de estado-nación».
O historiador israelí Haim Gerber, profesor de Historia islámica na Universidade Hebrea de Xerusalén, fai remontar o nacionalismo palestino a un xurista islámico do século XVII, o muftí Khayr al-Din al-Ramli (1585–1671), que vivía en Ramala. Asegura que os edictos relixiosos (fatwa, plural fatawa) de Khayr al-Din al-Ramli, que foron recompilados en 1670 baixo o título al-Fatawa al-Khayriyah, demostran unha conciencia territorial: «Estas 'fatawa' son arquivos contemporáneos sobre a época, e dan unha visión complexa das relacións agrarias». Nesta recompilación de fatawa de 1670, Khayr al-Din al-Ramli emprega conceptos como Filastin, biladuna (o noso país), al-Sham (Siria), Misr (Exipto) e diyar (país), en sentidos que parecen ir máis aló da xeografía obxectiva. Gerber descríbeo como «unha conciencia territorial embrionaria, aínda que se refira a unha conciencia social máis que a unha conciencia política».
O historiador Baruch Kimmerling e o especialista en relacións internacionais Joel Migdal consideran que a revolta árabe de 1834 en Palestina é o primeiro acontecemento nacionalista do pobo palestino, mentres que Benny Morris asegura que os árabes de Palestina se mantiveron como parte dun movemento nacionalista panislámico ou panárabe máis amplo.
No seu libro The Israel-Palestine Conflict: One Hundred Years of War, o especialista en historia de Oriente Próximo James L. Gelvin declara que «O nacionalismo palestino xurdiu durante o período de entreguerra en resposta á inmigración e os asentamentos sionistas». Matiza afirmando que este feito non resta lexitimidade á identidade palestina: «''O feito de que o nacionalismo palestino se desenvolveu máis tarde que o sionismo, e en resposta a este, non disminúe de ningunha maneira a lexitimidade do nacionalismo palestino nin o fai menos válido que o sionismo. Todos os nacionalismos xorden en oposición a algún "outro". Se non, por que existiría a necesidade de afirmar quen é un? Todos os nacionalismos nacen en oposición ao "outro". E todos os nacionalismos defínense por aquilo ao que se opoñen.''»
Daniel Pipes afirma que «Non existía un pobo árabe palestino ao inicio de 1920, pero no mes de decembro tomou unha forma recoñecible e comparable coas de hoxe en día». Pipes sostén que coa creación do mandato británico de Palestina a partir da Gran Siria, os árabes do mandato víronse obrigados a adaptarse á súa situación e comezaron entón a definirse como palestinos.
Gabrielle-Suzanne Barbot de Villeneuve
Traxectoria
Pertencía a unha poderosa familia protestante de La Rochelle. Era descendente do notábel Amos Barbot, par de Francia e deputado dos Estados Xerais en 1614. O seu irmán, Jean Amos, converteuse en alcalde de La Rochelle en 1610. Outro parente seu, Jean Barbot (1655-1712), un dos primeiros exploradores da África occidental e o Caribe, traballou como axente en barcos de escravos. Publicou os seus diarios de viaxes en francés e inglés cando emigrou a Inglaterra para escapar da persecución ao protestantismo, despois de Luís XIV revogar o Edicto de Nantes en 1685, que amparaba a liberdade de pensamento e culto.
En 1706 Gabrielle-Suzanne casou con Jean-Baptiste Gaalon de Villeneuve, membro dunha familia aristocrática de Poitou. Aos seis meses de casaren, solicitou a separación dos bens do seu esposo, quen xa malgastara gran parte da súa herdanza familiar conxunta. Do matrimonio naceu unha filla, mais non hai rexistros que indiquen se sobreviviu.
En 1711, con 26 anos, Gabrielle-Suzanne enviuvou. Foi perdendo a fortuna da súa familia e viuse na obriga de buscar un medio de traballo. Dirixiuse a París, onde coñeceu a Prosper Jolyot de Crébillon, Crébillon Père, o dramaturgo máis famoso da época. É probábel que comezasen a convivir a principios da década de 1730, malia que a data documentada máis temperá é 1748. Permaneceu con el até a súa morte en 1755. Gabrielle-Suzanne, quen o axudou no seu labor como censor literario real, foi coñecendo así os gustos literarios do público parisiense.
Novelas
La Jardinière de Vincennes foi considerada a súa obra mestra. La Bibliographie du genere romanesque français 1751-1800 enumera 15 edicións da novela.
Miguel Faílde
Miguel Ramón Demetrio Faílde y Pérez, nado en Matanzas o 23 de decembro de 1852 e finado na mesma cidade o 26 de decembro de 1921, foi un músico cubano, creador do danzón, baile nacional de Cuba.
Filmes de Estonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Zaza Urushadze foi o director do primeiro filme estoniano nomeado ao premio .]] Estonia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1992. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Miguel Faílde
Orixes
Naceu o 23 de decembro de 1852 na cidade cubana de Matanzas. Os seus pais eran o inmigrante galego Cándido Faílde, natural de Betanzos, e a cubana Justa Pérez, de Matanzas.
Filmes de Estonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Até o ano 2022, vinte filmes estonianos foron presentados ó Óscar ó mellor filme internacional, dos cales só un foi finalmente noemado ó galardón, Mandariinid na 87ª edición dos premios.
Miguel Faílde
Vida artística
O seu primeiro mestre foi o seu pai, tamén músico, quen descubriu as súas aptitudes para a música. Aos 12 xa dominaba o cornetín e cando o seu pai morreu, estudou, grazas ao seu irmán máis vello, con Federico Peclier, profesor do Conservatorio de París. Dirixiu a Banda de Bombeiros da súa Matanzas natal. Anos máis tarde formou a súa propia banda musical en 1871 chamada "La Orquesta de Miguel Faílde" que tocou durante 50 anos e coa que gozou de gran popularidade entre a poboación. Miguel tocaba o cornetín así como o violín, o contrabaixo e a viola e, a pesar de non ser pianista, interpretaba pezas complexas ao piano. Tamén impartiu clases de música na casa e participou, xunto cun amigo, na edición dun semanario literario chamado Ideas Nuevas, resultante de encontros que mantiña con intelectuais nunha imprenta.
Filmes de Estonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Estonia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Miguel Faílde
Creador do danzón
Foi o creador do danzón, danza nacional cubana derivada da contradanza. A primeira peza deste xénero chamouse "Las alturas de Simpson", e foi estreada por Miguel o 1 de xaneiro de 1879 no Liceo de Matanzas, acadando grande aceptación e éxito en moi pouco tempo. Entre o seu repertorio de composicións, que non eran só danzóns, atópanse "La diosa japonesa", "Cuba libre", "Yo me voy para el otro mundo", "Los mascavidrios", "El mondonguito", "Antón Pirulero", "La serenata de Schubert", "Figurín, se acabó el merengue", a "Jota aragonesa", "Piña", "Mamey y zapote", entre moitos outros. O seu sobriño, Osvaldo Castillo Faílde recolleu polo menos 144 danzóns compostos por el.
Filmes de Estonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
Tódalas propostas estaban rodadas en lingua estoniana, agás Viimased (2020), rodada en lingua finesa.
Miguel Faílde
Morte
Miguel Faílde, símbolo da música cubana, faleceu na madrugada do 26 de decembro de 1921 na cidade de Matanzas, sendo soterrado na Necrópole de San Carlos Borromeo.
Legado
En 2013, o danzón foi declarado patrimonio inmaterial de Cuba. O tataraneto de Miguel Faílde, Ethiel Failde, fundou en 2012 a Orquestra Failde, co obxectivo de dar continuidade ao legado do seu tataravó. A banda ten como base os danzóns de Failde, aínda que interpreta tamén composicións doutros xéneros.
Río Bravo (filme)
Río Bravo (en Rio Bravo) é un western dirixido por Howard Hawks, e unha das cinco películas nas que traballou con John Wayne (Río vermello (1948), Río Bravo (1959), Hatari! (1962), El Dorado (1966), Río Lobo (1970)).
Pódese interpretar Río Bravo en contraposición a outro western da época, Só ante o perigo (1952) de Fred Zinnemann. Na película de Zinnemman un atribulado shériff (Gary Cooper) pasaba a película pedindo desesperadamente axuda e ninguén o axudaba. No filme de Hawks o shériff en perigo non pide axuda pero todos están dispostos a prestarlla.
Son enfoques radicalmente distintos: Howard Hawks concibe o heroe como un home forte (habitualmente acompañado por mulleres fortes) que debe saír el só dos seus problemas, un personaxe que sabe como comportase e o que debe facer en cada momento.
Sobre a elaboración do guión cómpre dicir que os guionistas case sempre dispoñían dun par de opcións boas para resolver cada situación e iso permitiu que anos máis tarde puidesen utilizar parte do material descartado para facer El Dorado (1967) un filme crepuscular que retoma o tema do shériff "só ante o perigo".
No filme actúa Ricky Nelson (estrela musical xuvenil do momento); esa ocorrencia publicitaria permitiu que vise o filme un tipo de público novo que non coñecía a Howard Hawks.
Estreouse en galego na TVG o 17 de xaneiro de 2009.
Abadía de Saint-Remi
O Museo Saint-Remi é un museo de arqueoloxía e museo de arte en Reims, Francia. O museo atópase na antiga Abadía de Saint-Remi, fundada no século VI e que gardaba desde 1099 as reliquias de San Remixio (o bispo de Reims que converteu ao rei franco Clodoveo I ao cristianismo no 496). A Basílica de Saint-Remi, adxacente a ela e consagrada en 1049, foi a súa igrexa abacial. Ambos edificios están catalogados como parte dun Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1991 debido á súa arquitectura e importancia sobresaliente na monarquía francesa primitiva.
Edificio
Os escuros orixes da gran abadía de Reims atópase nunha pequena capela do século VI dedicada a San Cristovo. O éxito da abadía baseouse na adquisición das reliquias de San Remi no 553, posteriormente chegáronlle agasallos de piadosos doadores. No século IX a abadía posuía uns 700 dominios e quizais era a máis ricamente dotada de Francia. Parece probable que os sacerdotes seculares fosen os primeiros gardiáns das reliquias, pero foron sucedidos polos beneditinos. Desde o 780 ata o 945 os arcebispos de Reims serviron como seus abades. Na abadía Carlomagno recibiu ao Papa León III.
En 1005 o abade Aviard comprometeuse a reconstruír a igrexa de St-Remy, e durante vinte anos a obra continuou ininterrompidamente antes de que a bóveda se derrubara, sen dúbida por un contraforte insuficiente. O abade Teodorico erixiu a magnífica basílica que sobrevive e que o papa León IX consagrou en 1049 e á que concedeu moitos privilexios. A biblioteca da abadía e as súas escolas tiñan unha reputación tan alta que o papa Alexandre III escribiu unha carta de eloxio ao abade Pedro, que sobrevive.
Os anos de arredor de 1170 a 1180 trouxeron novas reconstrucións, esta vez para o coro. O propósito de substituír a curta sección oriental da igrexa románica foi crear un interior máis grande e espazos para o santuario de San Remy. O santuario separouse da súa localización anterior, xunto ao altar, e trasladouse máis ao leste.
Entre os ilustres abades posteriores, todos procedentes da alta nobreza, pódense citar: Henri de Lorraine (1622–1641), quen afiliou a abadía á Congregación de San Mauro, Jacques-Nicolas Colbert (1665), máis tarde arcebispo de Rouen, Charles Maurice Le Tellier (1680–1710), e Joseph de Rochechouart, nomeado abade polo rei en 1745.
Moitos obxectos valiosos da abadía foron saqueados no período da Revolución Francesa e a Santa Ampola da coroación dos reis de Francia gardada na abadía foi destruída en 1793, pero as vidreiras do século XII permanecen.
A abadía de Saint-Remi, xunto coa próxima catedral de Notre-Dame de Reims e o Palacio de Tau, convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1991.
Coleccións
thumb|esquerda O museo contén tapices do século XVI doados polo arcebispo Robert de Lenoncourt (tío do cardeal do mesmo nome), capiteis de mármore do século IV d.C., mobles, xoias, cerámica, armas e vidro dos séculos VI a VIII, escultura medieval, a fachada da Casa dos Músicos do século XIII, restos dun edificio abacial anterior, e tamén exposicións de artes e oficios galorromanas e unha sala de cerámica, xoiería e armas da civilización gala, así como unha exposición de elementos dende o Paleolítico ata o Neolítico. Outra sección do museo presenta unha exposición militar permanente.
Mujeres matemáticas. Trece matemáticas, trece espejos
'Mujeres matemáticas. Trece matemáticas, trece espejos' é un libro de divulgación, publicado en 2019 pola Editorial SM e a Real Sociedad Matemática Española dentro da colección «Biblioteca estímulos matemáticos» coordinado por Marta Macho Stadler.
Características
A obra achega a vida e o labor de trece matemáticas de diferentes disciplinas como a álxebra, a xeometría, o cálculo, a estatística, a computación ou a aeronáutica. Tamén están representadas científicas de distintas nacionalidades e épocas: dende afamadas traxectorias como as de Ada Lovelace, Sophie Germain, Katherine Johnson ou Gertrude Blanch a outras máis descoñecidas para o gran público como Rózsa Péter ou Caroline Herschel. miniatura|Presentación do libro no [[Centro de Documentación e Recursos Feministas de Vigo|CDRF, 2019.]] As persoas responsables desta obra en colaboración proceden do campo da investigación, a ciencia e o ensino matemático:
O libro representa unha homenaxe as mulleres científicas que a pesar das súas dificultades de recoñecemento por unha cuestión histórica de xénero, brillaron como matemáticas. Visualiza con rigor pero de forma entretida aquelas científicas que foron piares desta materia durante xeracións.
Tempada 2019 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2019 foi a 41ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou o 1 de marzo no Rally da Coruña e rematou o 16 de novembro no Rally Mariña Lucense. O vencedor foi Víctor Senra, que gañou o seu terceiro título consecutivo. Os seus principais rivais foron Alberto Meira (2º) e Iago Caamaño (3º).
Vehículos admitidos
Os vehículos admitidos dividíronse en cinco agrupacións:
23º Rally da Coruña
A tempada comezou por terceiro ano consecutivo co Rally da Coruña. Constou de oito tramos que discorreron polos concellos de Coirós, Aranga, Arteixo, Culleredo, A Laracha e Cerceda, estando situado o parque pechado no Parrote. O primeiro tramo tivo que ser neutralizado pola evacuación dun espectador cun amago de infarto, igual que o sétimo tramo, este por unha saída de pista de Jorge Cagiao, na que a súa copiloto, Amelia Blanco, tivo que ser atendida polas asistencias. Tamén tiveron que atender a Lorena Maroño, copiloto de Manuel González, tras un accidente.
O defensor do título, Víctor Senra, comezou liderando os primeiros tramos co seu novo Citroën C3 R5, pero unha picada de roda no cuarto tramo, en Aranga, decantou a vitoria a favor de Iván Ares, que deste xeito gañou por segundo ano consecutivo a proba coruñesa, que finalmente sería o único rally do campionato galego que disputaría ese ano. Completou o podio do Parrote Iago Caamaño, que gañou o seu duelo particular con Alberto Meira, despois de que este perdera moito tempo ao realizar un trompo e non puidera remontar. Por detrás chegaron o portugués Ricardo Costa, Antonio Fernández e os veteranos Tino Iglesias e Manolo Senra.
35º Rally de Noia
A segunda cita da tempada foi o Rally de Noia, para o que se inscribiron máis de 150 pilotos. Celebrouse a primeira fin de semana de abril e constou de nove tramos que discorreron polos concellos de Noia, Lousame, Outes, Mazaricos e Porto do Son.
Comezou liderando Iago Caamaño tras o tramo do venres, por diante de Alberto Meira e Ricardo Costa. Porén as duras condicións meteorolóxicas do sábado provocaron un gran número de abandonos. Iago Caamaño tivo que abandonar dous quilómetros despois da saída por un problema coa bomba da auga, sorte semellante á que correu Alberto Meira ao pararlle o coche na metade dun tramo. Ao remate dos tramos da mañá Víctor Senra xa ocupaba a primeira posición, por diante de Ricardo Costa e Tino Iglesias. Con todo, na segunda pasada por Mazaricos, Senra saíuse da pista e perdeu 50 segundos, perdendo a primeira posición a favor de Ricardo Costa. Mais recuperou o liderado nos tramos da tarde, marcando o mellor tempo en todos eles e logrando a súa segunda vitoria no Rally de Noia, dous anos despois da primeira. Ademais colocouse primeiro no Campionato. Por detrás chegou Ricardo Costa a 20 segundos de Senra e case dous minutos por riba do terceiro. A terceira praza estivo máis disputada, pasando por varias mans como as de Manolo Senra, Amador Vidal ou Tino Iglesias. Estes dous últimos víronse obrigados a abandonar tamén e Jorge Cagiao logrou subir ao podio en terceira posición, con Senra cuarto.
53º Rally Rías Baixas
O terceiro rally do calendario foi o Rías Baixas, consistente en 11 treitos entre Vigo, Gondomar, O Porriño e Salceda de Caselas, e que contou coa inscrición de 152 equipos.
Tras a disputa dos dous treitos urbanos do venres o portugués Ricardo Costa colocouse líder, con tres décimas de vantaxe sobre o asturiano Óscar Palacio, e un segundo sobre Alberto Meira, terceiro. Víctor Senra sufriu un trompo e perdeu doce segundos co líder, rematando o día en novena posición. Con todo, Senra colocouse líder do rally xa no primeiro tramo do sábado, ao sacarlle case 13 segundos ao segundo, Alberto Meira, e máis de 17 a Costa. Perdeu a primeira posición no terceiro treito fronte a Alberto Meira, que marcou o mellor tempo nese tramo e no seguinte, pero un trompo de Meira e outro scratch de Senra, fixeron que este último se colocase de novo na primeira posición tras o TC-5 en Salceda de Caselas. Uns problemas no turbo de Meira fixéronlle perder moito tempo nos seguintes tres treitos, que se adxudicou Senra, e aínda que conseguiu solucionalos e marcar o mellor tempo nas tres últimas pasadas non logrou arrebatarlle a vitoria ao piloto de Dumbría, que lograba así a súa primeira vitoria nesta proba, con Meira segundo e Costa completando o podio.
32º Rally Cidade de Narón
Despois das Rías Baixas foi a quenda do Rally Cidade de Narón. 130 pilotos realizaron a súa inscrición para os máis de 100 km programados en 10 treitos.
Víctor Senra foi o máis rápido no tramo especial do venres, por diante de Jorge Cagiao e Iago Caamaño, con Alberto Meira cuarto. Con todo, os problemas mecánicos de Senra e unha roda picada de Meira, fixeron que Iago Caamaño se colocase líder e que tras a primeira pasada aos tres treitos do sábado, xa lle sacase case 9 segundos a Meira e 11 a Senra. A vantaxe aumentou aínda máis na segunda pasada e, aínda que Meira conseguiu recortar algo na terceira, non foi suficiente para impedir a vitoria de Caamaño. O triunfo do piloto de Culleredo produciuse 30 anos despois do logrado por seu pai, José Caamaño, que venceu na segunda edición do rally, en 1989.
16º Rally Sur do Condado
A quinta proba da tempada foi o Rally Sur do Condado, 9 tramos para os que se inscribiron 130 equipos. Alberto Meira comezou liderando, ao marcar os mellores tempos nos dous primeiros treitos, por diante de Iago Caamaño. O máis rápido no terceiro tramo foi Víctor Senra, pero mantendo Meira o liderado, até que un trompo no cuarto tramo, en Ponteareas, deixou ao piloto de Gondomar case sen opcións. Con todo, gañou o quinto treito, mentres que o sexto foi para Iago Caamaño. Pola súa banda, Manuel Fernández Estévez, o máis regular do rally, gañou o sétimo treito e colocouse líder da proba a falta dos dous últimos tramos, aproveitando unha picada de roda de Senra e o abandono de Iago Caamaño tras perder unha roda. Meira foi o máis veloz no penúltimo treito, con Fernández segundo, quen deste xeito aumentou a súa vantaxe sobre Senra. Pero o piloto de Dumbría conseguiu vencer no último tramo, con 11 segundos de vantaxe sobre Meira e 18 sobre Fernández, logrando así a súa terceira vitoria da tempada e a primeira neste rally. Manuel Fernández e Alberto Meira acompañárono no podio.
27º Rally Botafumeiro
A mediados de agosto o campionato desprazouse a Santiago de Compostela para a disputa do Rally Botafumeiro. Víctor Senra, que acumulaba seis vitorias na proba santiaguesa, incluídas as últimas cinco edicións, chegou con 1.192 puntos, por 781 de Alberto Meira e 591 de Iago Caamaño. Foi este último quen comezou liderando o venres nas dúas pasadas ao treito espectáculo de San Lázaro, pero xa no primeiro tramo do sábado Víctor Senra subiu ao primeiro posto da clasificación, que xa non abandonaría até o final da proba. Marcou o mellor tempo en seis dos nove treitos do sábado para rematar con máis de 35 segundos de vantaxe sobre Caamaño, segundo, e case dous minutos sobre o terceiro, o portugués Ricardo Costa. Alberto Meira tivo que retirarse por problemas co embrague. Foi a sétima vitoria de Senra neste rally (a cuarta da tempada) e quedou a un paso do seu terceiro título autonómico, ao dobrar en puntos ao segundo.
8º Rally Ourense-Lugo-Ribeira Sacra
Foi o propio piloto de Dumbría quen marcou o mellor tempo no primeiro treito, mentres que se repartiu con Alberto Meira os seguintes, chegando líder ao último, pero con menos de tres segundos sobre Meira. Con todo, na última pasada do rally, Meira saíuse da pista e Senra alzouse coa vitoria. Iago Caamaño, que estaba asentado comodamente na terceira posición, tamén se saíu da estrada no último tramo, polo que finalmente subiron ao podio Jorge Pérez Oliveira (2º) e Luis Vilariño (3º). Deste xeito Víctor Senra gañou por segunda vez o Rally Ribeira Sacra e proclamouse por terceira vez campión de Galicia de rally a falta de dúas probas por disputarse.
41º Rally San Froilán
Co título autonómico asegurado, Víctor Senra decidiu non participar nas dúas últimas probas do calendario, polo que o interese fixouse na loita polo subcampionato entre Alberto Meira e Iago Caamaño. A penúltima proba do ano foi o Rally San Froilán, a disputar en 8 treitos polos concellos de Outeiro de Rei, Friol, Meira e Pol.
Comezou liderando o rally Alberto Meira ao marcar o mellor tempo en tres dos catro treitos da mañá, en Outeiro de Rei e Friol, con Iago Caamaño gañando o terceiro treito e quedando de segundo nos demais. A diferenza entre os dous era de case cinco segundos e medio ao remate da sesión matinal. Xa no primeiro treito da tarde, en Meira, a vantaxe de Alberto Meira aumentou a 13 segundos, e no seguinte tramo, a máis dun minuto, despois de que Caamaño sufrise problemas mecánicos, que finalmente o fixeron abandonar a proba. Coa nova situación Meira baixou o ritmo para asegurar a vitoria e Adrián Díaz marcou o mellor tempo nos dous treitos finais, subindo finalmente ao podio en segunda posición, por diante de Alberto Otero.
Coa vitoria neste rally Alberto Meira asegurouse a segunda praza do campionato.
1º Rally Mariña Lucense
A última proba do ano foi o Rally Mariña Lucense, un evento que se estreaba no calendario despois de varios intentos infrutuosos de celebrar un rally na Mariña de Lugo. O parque pechado situouse en Viveiro e os treitos disputáronse polos concellos de Xove, O Vicedo e Cervo.
Iago Caamaño inscribiuse cun Volkswagen Polo R5 propiedade de AR Vidal, en vez de co seu Ford Fiesta R5 co que competira toda a tempada. Foi el mesmo quen comezou á fronte da xeral tras marcar o mellor tempo no primeiro treito, no Vicedo, pero perdeu a posición rapidamente a favor de Alberto Meira que se fixo co mellor tempo nos tres treitos seguintes. Con todo, no quinto treito, correspondente á segunda pasada por Cervo, foi Caamaño o máis rápido, ao igual que en todos os restantes treitos do rally, polo que foi el o piloto que estreou o palmarés do rally lucense. Segundo finalizou Meira e en terceira posición Óscar Veiga, que aproveitou o abandono de Adrián Díaz. A tempada rematou con Víctor Senra como claro vencedor con 1.682 puntos, segundo a máis de 400 puntos de distancia Alberto Meira (1.264) e terceiro Iago Caamaño con 1.041 puntos.
Alfredo Iglesias
Co nome de Alfredo Iglesias podemos referirnos a:
Lucía Pardo
Lucía Pardo Méndez, nada o 5 de xaneiro de 2000 en Outeiro de Rei, é unha futbolista galega que xoga como dianteira no Madrid CFF.
Traxectoria
Comezou a xogar no Milagrosa con 13 anos na tempada 2013/14. Na tempada seguinte fichou polo Friol, no que xogou sete tempada. No 2021 pasou a xogar no Madrid CFF.
Orde do Mérito Civil (España)
A Orde do Mérito Civil é, xunto coa Real Orde de Isabel a Católica, unha das dúas ordes actualmente dependentes do Ministerio de Asuntos Exteriores de España. Concédese a cidadáns españois ou estranxeiros que realizaron méritos civís: servizos relevantes para o Estado, traballos extraordinarios etc.
Historia
A Orde do Mérito Civil foi instituída polo rei Afonso XIII por real decreto do 25 de xuño de 1926, a proposta do entón presidente do Consello de Ministros, Miguel Primo de Rivera, publicándose o seu primeiro regulamento o 25 de maio de 1927.
O goberno da Segunda República aboliu a devandita Orde mediante Decreto do 24 de xullo de 1931, restituíndose coas súas características anteriores, privilexios e antigüidade por Decreto do 7 de novembro de 1942.
Os numerosos cambios experimentados dende esa data, tanto pola realidade social e política de España, como polo sistema xurídico-administrativo, aconsellaron a súa actualización, de xeito que, mediante o Real decreto do 6 de novembro de 1998, aprobouse o actual regulamento.
No período comprendido entre 1979 e 2013 concedeuse en España a Orde do Mérito Civil a un total de 22 669 persoas.
Regulamento actual
O artigo 1 do Regulamento indica que a Orde do Mérito Civil está destinada a recompensar os méritos civís adquiridos por persoal dependente de calquera das Administracións Públicas incluídas no ámbito da Lei 30/92, ou por persoas alleas á Administración que presten ou teñan prestado servizos relevantes ao Estado, con traballo extraordinario, proveitosas iniciativas ou con constancia exemplar no cumprimento das súas funcións.
O artigo 2 de dito Regulamento menciona que esta condecoración tamén se poderá conceder a persoas de nacionalidade estranxeira, sempre que prestasen servizos distinguidos a España ou unha colaboración notable en todas aquelas cuestións que resulten beneficiosas para ela.
Graos
A Orde do Mérito Civil consta de sete graos:
O Colar é o de rango máis alto e a Gran Cruz é o segundo, polo que normalmente se concede a altos funcionarios da Administración, xenerais dos Exércitos e Garda Civil, ou a persoas españolas e estranxeiras relevantes, sendo necesaria a súa aprobación polo Consello de Ministros.
Retirada de distincións
O agraciado con calquera das categorías que fose condenado pola comisión dun delito doloso ou pública e notoriamente realizase actos contrarios aos motivos determinantes para outorgar a distinción poderá, en virtude dun expediente iniciado de oficio ou por denuncia motivada, e coa intervención do fiscal da Real Orde, ser desposuído do título correspondente á distinción outorgada, decisión que corresponde a quen a concedeu.
Filmes de Palestina propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Hany Abu-Assad, director dos dous filmes palestinos candidatos ao premio.]] Palestina presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 2003. No ano 2002, Palestina xa intentara sen éxito presentarse nesta categoría. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Palestina presentou quince filmes ó Óscar ó mellor filme internacional e conseguiu dous nomeamentos, un por Paradise Now en 2006 e outro por Omar en 2013.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Palestina para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Tódolos filmes foron rodados principalmente en lingua árabe.
Xavier Villaverde
Francisco Xavier Fernández Villaverde, máis coñecido como Xavier Villaverde, nado na Coruña o 2 de maio de 1958, é un director de cine galego.
Traxectoria
miniatura|Estrela en [[Festival de Cans|Cans.]]
En súper 8 e en galego filmou A Semente en 1977. Vencellado ó Equipo Imaxe rodou en 16mm o documental Circos (1979). En 1982 realizou en claves neorrealistas a súa primeira curtametraxe en 35mm, Tacón. Comezou a destacar no campo da creación en vídeo, sendo a obra máis coñecida dos seus principios Veneno Puro de 1984. Con Viúva Gómez e Sexo Macumba insistiu no mesmo estilo experimental. A curtametraxe Alicia en Galicia (1986) recibiu o primeiro premio no 16º Festival Internacional de Cinema de Montreal.