cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alessandro Volta
Traxectoría
No ano 1816, no mes de setembro, viaxa a París aceptando unha invitación do propio Napoleón Bonaparte, para que expoña as características do seu invento, no Instituto de Francia. O propio Bonaparte, participou con entusiasmo nas correspondentes sesións, e exposicións, e recomendou para Volta as máximas honras. O 2 de novembro do mesmo ano, a comisión de científicos distinguidos pola Academia das Ciencias do Instituto de Francia para avaliar o invento de Volta emitiu o informe correspondente aseverando a súa validez, e recomendando para Volta a máis alta distinción da institución, a medalla de ouro ao mérito científico.
O 1 de maio de 1806, Volta é elixido da Coroa de Ferro do reino da Lombardía. En 1809 é designado senador da corte e, en 1810, outórgaselle o título nobiliario de conde. Voltio, a unidade de potencial eléctrico, denomínase así en honra a este portento das ciencias. O emperador de Austria, pola súa banda, designouno director da facultade de Filosofía da Universidade de Padua en 1815. Os seus traballos foron publicados en cinco volumes no ano 1816, en Florencia. Os seus últimos anos de vida, pasounos na súa facenda en Camnago, preto de Como, onde faleceu o 5 de marzo de 1827.
A unidade de forza electromotriz do Sistema Internacional leva o nome de voltio na súa honra desde o ano 1881.
Violencia de xénero
miniatura|Muller maltratada cun bastón é un debuxo de [[Francisco de Goya|Goya.]] Violencia de xénero é un tipo de violencia física ou psicolóxica exercida contra unha persoa sobre a base do seu sexo ou xénero, que ten como resultado un dano ou sufrimento físico, sexual, ou psicolóxico, así como o ameaza, a coacción ou a privación arbitraria da liberdade, que impacta de maneira negativa a súa identidade e benestar social. Outras formas desta violencia inclúen a violencia a través da linguaxe verbal e non verbal, o acoso laboral, o acoso sexual, a homofobia e a violencia cara ás mulleres no ámbito da saúde.
Entre os actos e accións que se consideran violencia contra as mulleres ou os homes e que teñen como resultado dano ou sufrimento para a muller ou o home considéranse o abuso, o abuso sexual, a agresión sexual, o acoso sexual, a cousificación, a cultura da violación, a violencia obstétrica, o abuso de poder, a violencia doméstica, (tamén denominada familiar), a mutilación xenital feminina ou masculina, o tráfico de mulleres e a prostitución forzada, a violencia derivada dos conflitos armados, as prácticas tradicionais prexudiciais para a saúde de nenas e mulleres, ou nenos e homes, a violación e o feminicidio.
A maioría destas prácticas están tipificadas penalmente, e moitas delas constitúen delitos contra a liberdade sexual, o que permite que calquera muller ou nena que se atope nesta situación poida demandar amparo xudicial, así como soporte social.
O 25 de novembro foi designado pola ONU como o "Día Internacional para a Eliminación da Violencia contra a Muller"
Contido
A violencia de xénero é un problema que pode incluír asaltos ou violacións sexuais, prostitución forzada, explotación laboral, o aborto selectivo en función do sexo, violencia física e sexual contra prostitutas, infanticidio, tráfico de persoas, violacións sexuais durante período de guerra, entre outros.
Por outra banda, algúns autores equipárana coa violencia de parella, termo máis acoutado que a violencia de xénero: este último é un problema moi amplo e que non só abarca as relacións de parella, e tal equivalencia destes conceptos traería consecuencias negativas para as mulleres que requiren recursos institucionais de apoio. No caso das relacións entre persoas do mesmo sexo, a violencia de xénero no contexto da violencia de parella podería ocultarse baixo o manto da heteronormatividade.
Ademais, tamén tende a confundirse coa violencia doméstica, termo máis restrinxido que, aínda que está intimamente relacionado, inclúe a violencia no terreo da convivencia familiar ou asimilada, por parte dun dos membros contra outros, contra algún dos demais ou contra todos eles, e onde se inclúen ademais das mulleres, a nenos, anciáns e inclusive homes. Para algúns xuristas ambos os termos son confusamente utilizados en gran parte dos estudos xurídicos e mesmo das leis ou normas que se encargaron da súa regulación. Algunhas investigacións utilizan violencia de xénero no espazo familiar co fin de diferenciala.
A violencia de xénero presenta distintas manifestacións, como actos que causan sufrimento ou dano, ameazas, coerción ou outra privación de liberdades. Estes actos maniféstanse en todos os ámbitos da vida social e política, entre os que se atopan a propia familia, o Estado, a educación, os medios de comunicación, as relixións, o mundo do traballo, a sexualidade, as organizacións sociais, a convivencia en espazos públicos, a cultura etc.
Dentro da noción de violencia de xénero inclúense actos como asaltos ou violacións sexuais, prostitución forzada, discriminación laboral, o aborto selectivo por sexo, violencia física e sexual contra persoas que exercen a prostitución, infanticidio con base no xénero, castración parcial ou total, ablación de clítoris, tráfico de persoas, violacións sexuais en guerras ou situacións de represión estatal, acoso e fustrigación sexual —entre eles o acoso na rúa—, patróns de acoso ou fustrigación en organizacións masculinas, ataques homofóbicos e transfóbicos cara a persoas ou grupos LGBT, o encubrimento e a impunidade dos delitos de xénero, a violencia simbólica difundida polos medios de comunicación de masas, entre outros.
Características específicas
A violencia de xénero presenta diversas características diferentes a outros tipos de violencia interpersoal, e normalmente é asociada á violencia contra a muller, aínda que non son sinónimos debido á amplitude que abarcan as distintas formas de violencia e a que non todos os estudos se enfocan nas definicións, identidades e relacións de xénero; así, non toda a violencia contra a muller pode identificarse como violencia de xénero, xa que o termo fai referencia a aquel tipo de violencia que ten as súas raíces nas relacións de xénero dominantes existentes nunha sociedade, polo que é habitual que exista certa confusión respecto diso   e polo tanto, existe certa falta de consenso.
Ademais, tamén tende a confundirse coa violencia doméstica,   termo máis restrinxido que, aínda que está intimamente relacionado, inclúe a violencia «no terreo da convivencia familiar ou asimilada, por parte dun dos membros contra outros, contra algún dos demais ou contra todos eles», e onde se inclúen ademais das mulleres, a nenos, anciáns e inclusive varóns. Para algúns xuristas ambos os termos son «confusamente utilizados en gran parte dos estudos xurídicos e mesmo das leis ou normas que se encargaron da súa regulación». Algunhas investigacións utilizan «violencia de xénero no espazo familiar» co fin de diferenciala.
Xénero
Resulta complexo determinar a evolución teórica do termo «xénero» nas ciencias sociais, expresión derivada do anglicismo gender. A categoría de xénero tería as súas raíces nos debates antropolóxicos e sociolóxicos da primeira metade do século XX que indicaban que a conduta humana era aprendida e non se atopaba predefinida polos xenes, mentres que a inserción do concepto dentro do campo das ciencias sociais sería posterior. Tales debates precederon á «medicalización do sexo» ocorrido aproximadamente entre 1885-1910, fase onde apareceu «unha nova forma de entender e falar sobre a sexualidade humana», perspectiva nova que se afastaba dos xuízos soamente prácticos dos actos sexuais —descendencia, pracer, o socialmente aceptábel—, e que nacía conxuntamente coa psicoloxía e psiquiatría, polo que as voces autorizadas para falar de sexualidade proviñan do mundo médico. Foi nesta época onde se comezou a utilizar termos tales como «homosexual» e «heterosexual».
A distinción entre o medicalizado «sexo» e a categoría psicolóxica «xénero» apareceu a partir da segunda metade do século XX. Un dos primeiros autores que utilizaría tal termo nun sentido distinto ao gramatical foi John Money en 1955 para referirse aos comportamentos asociados á identidade masculina e feminina das persoas, onde intervirían factores sociobiolóxicos; anos máis tarde —en 1963— Robert Stoller sería quen introduciría a distinción sexo/xénero no 23º Congreso Psicanalítico Internacional de Estocolmo tras buscar «unha palabra para poder diagnosticar aquelas persoas que, aínda que posuían un corpo de home, se sentían mulleres», constituíndose no primeiro autor que contrastou explicitamente ambos os termos co fin de precisar o concepto de identidade de xénero con respecto ao termo identidade sexual, que na súa opinión era máis ambiguo. Parte da visión de Ralph Greenson influenciaría na concepción Stolleriana.
O auxe dos estudos feministas na década de 1970 apropiouse da visión que Stoller desenvolveu, e comezou a impulsar no mundo anglosaxón o termo gender desde un punto de vista específico das diferenzas sociais e culturais, en oposición ás biolóxicas existentes entre homes e mulleres; aquí pódense atopar os traballos de Kate Millett, Germaine Greer, Ann Oakley e Nancy Chodorow, entre outras. O uso do termo «xénero» tamén se xeneralizou a mediados de devandita década no mundo feminista do Estado Español, especialmente cun sentido social e cultural.
Logo, ao falar de xénero está a remitirse a unha categoría relacional e non dunha simple clasificación dos suxeitos en grupos identitarios, polo que este «garda relación coas diferenzas sociais entre homes e mulleres en calquera sociedade».
Violencia
miniatura|200px|Lazo contra a Violencia de Xénero na casa do concello de Catoira
A violencia é un concepto de múltiples dimensións e connotacións, que de acordo coa Organización Mundial da Saúde inclúe «o uso intencional de forza, poder físico, ou ameazas, en contra dun mesmo, outra persoa, ou en contra dun grupo ou comunidade, cuxo resultado desemboca con alta probabilidade en lesións, morte, secuelas psicolóxicas, ou mal comportamento». Os estudos que abordan este tema utilizan diversos termos para facer alusión a ela, tales como agresión, conflito, delincuencia, desordes de conduta, comportamento criminal, comportamento antisocial, violencia ou outros; ademais, remiten a variadas teorías multidisciplinares, que tentaron definir desde a súa óptica, se o comportamento violento é constitutivo do ser humano ou nace da influencia da cultura.
O Vilar da Faísca, O Couto, Narón, Narón
O Vilar da Faisca é un lugar do barrio do Couto, do concello de Narón na provincia da Coruña que está situado na beira sur da ría de Ferrol.
Violencia de xénero
Definición
Tal declaración non definiu especificamente o concepto «violencia de xénero», nin tampouco o documento emanado da Cuarta Conferencia sobre a Muller celebrada en Beijing en 1995 que utilizou á violencia «desde a perspectiva de xénero» como elemento estratéxico para promover a igualdade entre mulleres e homes.
No informe do Secretario Xeral en adianto do período de sesións en aplicación dos resultados da Cuarta Conferencia Mundial sobre a Muller e do vixésimo terceiro período extraordinario de sesións da Asemblea Xeral, titulado A muller no ano 2000: igualdade entre os xéneros, desenvolvemento e paz para o século XXI, recoñécese a importancia da aclaración do concepto «violencia por motivos de xénero» cara ás mulleres, seguindo a lóxica da recomendación xeral Núm. 19 (1992) do Comité para a Eliminación da Discriminación contra a Muller:
A principios da década de 2000, o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados sinalou que a violencia de xénero podía catalogarse como unha violación dos dereitos humanos, e indicou que este flaxelo afectaba a mulleres, homes, nenos e nenas, aínda que son elas as que predominantemente son vítimas. Este organismo indica que é un tipo de violencia «que se dirixe en contra dunha persoa sobre a base do seu xénero ou sexo», definición que é compartida por diversas organizacións internacionais, entre elas a UNICEF, a axencia europea EIGE —que asesora a Comunidade Europea e os seus estados membros en materias de igualdade de xénero—, The Women’s Health Council e o Departamento de Xustiza e Igualdade de Irlanda, a Corte Penal Internacional, o Consello Internacional de Organizacións Voluntarias ou Human Rights Watch.
A violencia de xénero en España
Desde 2004, en España está en vixencia a Ley Orgánica de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero, que incluíu distintas medidas para erradicar esta lacra.
A súa principal achega foi habilitar o teléfono de axuda ás mulleres agredidas, o 016, que está activo permanentemente (as 24 horas, os 7 días da semana e tódolos días do ano), e que é gratuíto; pode atender en 51 idiomas. Para salvagardar a seguridade das persoas que chamen e evitar que o maltratador descubra que a súa parella o utilizou, este número non aparece na factura do teléfono, pero, dependendo do caso, pode aparecer noutros rexistros, polo que se recomenda facer estas chamadas desde un teléfono público ou pedirlle o seu teléfono a outra persoa para realizalas.
O número de usuarias deste recurso está aumentando gradualmente desde que se estableceu, desde as 15.715 chamadas en 2015 ata as 87.307 chamadas pertinentes en 2021 (Ministerio de Igualdade). O total de chamadas superou as 850.000 anuais, das que corresponderían a Galicia un total de 38.499 (un 4,5%) en 2019).
Tamén é posible avisar de casos de violencia de xénero na Web de Colaboración Ciudadana por calquera persoa, e achegando só aqueles datos que se desexen, xa que non ten carácter de denuncias.
Segundo os boletíns estatísticos que publica o Ministerio de Igualdade, no ano 2021 houbo 48 mulleres vítimas de violencia de xénero en España, unha cifra menor que as 70-76 dos primeiros anos nos que se teñen datos (a partir de 2003), pero que parece haberse estabilizado no último decenio nos 49-62 casos dos anos comprendidos entre 2011 e 2020. A porcentaxe de mortes en Galicia ronda o 5%.
No ano 2019 houbo en España 168.057 denuncias por violencia de xénero (6.551 en Galicia, o 3,9%). Entre todas elas, tan só sete demostráronse falsas denuncias (segundo a Fiscalía española), o que desmonta a afirmación que sosteñen partidos políticos como Vox cando minimizan o problema afirmando que moitas mulleres denuncian en falso por vinganza contra as súas parellas. A resultas destas denuncias, dictáronse 40.720 ordes de alonxamento (2.022 en Galicia, o 5%).
Arxentina
A Fiscalía da Cidade de Buenos Aires leva rexistros oficiais de violencia de xénero desde 2010. Desde ese ano, o aumento das denuncias foi exponencial, pasando de 2801 casos en 2010, a 16.883 en 2016. Os datos parciais de 2017 mostraban un novo aumento, con 8982 denuncias de violencia de xénero, soamente nos primeiros cinco meses. As mulleres foron a gran maioría das vítimas de devandita violencia, alcanzando o 88% en 2016 e o 89% en 2017.
Ecuador
En Ecuador, a forma máis recorrente de violencia é a psicolóxica co 53,9% dentro das estatísticas, pero moitas das mulleres non pensan ou non se queren separar da súa parella xa sexa porque os queren ou necesitan a pesar destes malos tratos.
Doutra banda, as investigacións de violencia intrafamiliar cara aos homes é moi escasa, polo menos un 50% son vítimas reais de violencia. No entanto, esta cifra non pode ser confirmada na súa totalidade pola vergoña, posíbel humillación ou burla que os homes poden chegar a ter no momento de facer a denuncia contra este problema. Xeralmente, as repercusións nos homes tenden a ser baixa autoestima, culpa polo sucedido, empézanse a desvalorizar a si mesmos, aparece a ansiedade e tensión.
Kenya
En 2011 o Parlamento de Kenya adoptou unha lei prohibindo a mutilación xenital e en 2015 aprobouse unha Lei contra as violencias domésticas. En 2018 calcúlase que un 20 % de mulleres sofren mutilación xenital fronte ao 30 % a principios do 2000.
Algúns grupos de mulleres crearon lugares de protección para as mulleres, entre eles atópase o lugar de Mopukori en Archers Post, a 300 quilómetros ao norte de Nairobi.
México
De acordo a unha mostra tomada do ano 2007 ao ano 2012, o «Programa de prevención e atención da violencia de xénero» (SEPAVIGES) da Secretaría de Saúde do Distrito Federal, México rexistrou 6174 casos de violencia familiar. Dos casos reportados, o 69 % das vítimas de violencia foron mulleres e o 31 % homes.
Dos casos informados en mulleres, o 54 % atopábanse entre os 16 e 28 anos de idade, 15 % foron nenas menores de 5 anos, un 8 % tivo de 6 a 9 anos e un 22 % dixeron ter entre 10 a 15 anos.
No caso dos homes esta relación foi inversa. A maior proporción de casos atendidos correspondeu a menores de 5 anos, representando o 37 %, seguidos polos que tiveron entre 10 e 15 anos, 28 %; de 6 a 9 anos, 19 %; e de 16 a 28 anos, 17 %.
O sitio onde ocorreu o evento de violencia con maior frecuencia foi a vivenda tanto para mulleres como homes, 87 % e 89 % respectivamente.
As áreas anatómicas lesionadas con maior frecuencia para todos os grupos de idade e ambos os sexos foron: extremidades inferiores, 18 % mulleres e 18 % homes; as extremidades superiores, 16 % en mulleres e 17 % en homes; e a cara, 15 % mulleres e 14 % en homes.
Lexislación internacional
A este respecto, o Manual de lexislación sobre a violencia contra a muller (ONU 2010) advirte:
Wenceslao Fernández de la Vega Pasarín
Wenceslao Fernández de la Vega Pasarín, nado en Castroverde e finado na Veiga (Asturias) en abril de 1924, foi un médico galego.
Traxectoria
Fillo de José Fernández de la Vega. Médico dedicado á hidroloxía, foi o fundador e primeiro director do balneario de Guitiriz. Despois foi director do balneario de Paracuellos de Jiloca (Zaragoza). Casou con Dolores Lombán Cotarelo e foi pai de Wenceslao, Virgilio, Elisa e Jimena Fernández de la Vega.
Monte San Fernando
O monte San Fernando é un accidente xeográfico situado na parroquia da Valboa (Trabada, na Mariña Oriental). Ten dous cumes de case igual altura, o pico Axilde (509 m) e o pico San Fernando (508 m). Na súa ladeira está a ermida de San Fernando.
Hartwig Löger
Hartwig Löger, nado o 15 de xullo de 1965 en Selzthal, Estiria, é un executivo e político austríaco.
Foi Ministro de Economía dende o 18 de decembro de 2017 ata o 3 de xuño de 2019. Do 22 ao 28 de maio de 2019, exerceu brevemente como vicechanceler do goberno federal e do 28 de maio ao 4 de xuño como chanceler interino de Austria, tras a moción de censura contra o goberno de Sebastian Kurz.
Traxectoria
Hartwig Löger medrou en Selzthal, en Estiria, e graduouse en 1983 no Stiftsgymnasium Admont. Orixinalmente quería ser piloto, no exército comezou un adestramento de cadetes e realizou o exame de entrada de pilotos. Non aprobou debido a unha lesión no xeonllo e acabou por casualidade na industria dos seguros. En 1987/88 fixo un curso universitario sobre a industria dos seguros na Universidade de Economía de Viena e de 1999 a 2001 completou un curso internacional de xestión (IMEA) na Universidade de Sankt Gallen.
De 2014 a febreiro de 2018 foi o sucesor de Peter Haubner no posto de presidente de Sportunion, ata que o substituíu Michaela Steinacker. Löger está casado, ten dous fillos e vive en Viena.
Dende setembro de 2011 é membro da organización vienesa da Unión Empresarial do Partido Popular de Austria. Ademais, é membro da irmandade estudiantil católica Markomannia-Eppenstein da Mittelschüler-Kartell-Verband, e o seu nome en clave é Seneka, en referencia ao filósofo romano Séneca.
Política
miniatura| Hartwig Löger (esquerda) na toma de posesión co presidente federal [[Alexander Van der Bellen (2017) ]] Hartwig Löger é dende o 18 de decembro de 2017, Ministro de Economía. Foi nomeado polo Partido Popular (ÖVP) para este cargo ao inicio do goberno de coalición liderado por Sebastian Kurz.
Xunto a Gernot Blümel, Günther Helm (de Hofer KG) e Wolfgang Leitner, foi dende xaneiro de 2018 membro do Comité de Nomeamentos da ÖBIB (Österreichischen Bundes- und Industriebeteiligungen GmbH), que decide os investimentos que se fan nas empresas estatais. En outubro de 2018, Löger presentou os seus plans para unha nova explotación estatal e posteriormente converteu a ÖBIB en ÖBAG, Österreichische Beteiligungs AG.
O día 21 de marzo de 2018, realizou o seu primeiro discurso sobre orzamentos no parlamento e presentou un dobre orzamento para o 2018/2019. En 2018 debido aos baixos intereses gastáronse 488 millóns de euros menos que o gasto estimado, cun aforro real de 66 millóns de euros. Para o ano 2019, o Ministerio de Facenda presupostou un superávit orzamentario de 541 millóns de euros. Por primeira vez dende 1954, Austria conseguiu un superávit orzamentario no goberno federal.
Declaración país por país
En febreiro de 2018, opúxose á declaración país por país (country-by-country-reporting en inglés) por non ser "a forma máis eficaz para loitar pola xustiza fiscal". Foi criticado por isto, entre outros, pola organización antiglobalización Attac. O delegado do Parlamento da UE, Othmar Karas, anunciou que quería promover no seu propio partido a introdución da declaración país por país. Como resultado, Löger deixou claro que debía haber unha decisión fiscal completa para as corporacións a nivel internacional, pero a pregunta era como deben publicarse os detalles.
Tributación inmobiliaria
No outono de 2018, Löger pediu a introdución dun imposto sobre os beneficios das accións en Austria e na UE. Ao mesmo tempo, puxo fin aos esforzos realizados dende 2014 por dez estados da UE, incluída Austria, para introducir un imposto sobre transaccións financeiras.
San Roque de Corón, Caleiro, Vilanova de Arousa
San Roque de Corón é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 96 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 46 eran mulleres e 50 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 105 veciños, e 2005, cando eran 114.
Corin Tucker
Corin Lisa Tucker, nada o 9 de novembro de 1972, é unha vocalista e guitarrista estadounidense coñecida polo seu traballo coa banda de punk rock Sleater-Kinney.
Traxectoria
Tucker naceu en Eugene, Oregón e medrou en Grand Forks, Dacota do Norte. O seu pai era cantante de folk. A principios dos 90 Tucker estivo en The Evergreen State College en Olympia, Washington, onde estudou cine, economía política e cambio social. Aínda que Sleater-Kinney formouse en Olympia e posteriormente trasladouse a Portland, Oregón, Tucker segue a describirse a si mesma como "unha rapaza dunha pequena cidade" de Eugene, Oregón. Antes de formar Sleater-Kinney, Tucker tocou en Heartless Martin con Becca Albee de Excuse 17. Heartless Martin publicaría un EP, titulado Tonight.
Sleater-Kinney
Despois da separación de Heavens to Betsy, Tucker formou Sleater-Kinney coa membro de Excuse 17 Carrie Brownstein e a súa amiga Lora McFarlane. Tucker editou sete álbums con Sleater-Kinney durante un período de 11 anos antes de entrar en hiato en 2006. A banda volvería á actividade editando un novo álbum en xaneiro de 2015.
Cadallaca
Durante o seu tempo con Sleater-Kinney Tucker traballou tamén nun proxecto paralelo, Cadallaca, xunto con Sarah Dougher e sts de The Lookers. En 1998, Cadallaca publicou o seu álbum Introducing Cadallaca, e no ano 2000 editou o EP Out West a travé do selo Kill Rock Stars.
The Corin Tucker Band
En abril de 2010 Tucker anunciou que estaba gravando un disco en solitario para Kill Rock Stars que sería editado no mes de outubro dese ano. No álbum traballaron ao lado de Tucker Sara Lund de Unwound e Seth Lorinczi de Golden Bears e Circus Lupus. O disco, titulado 1,000 Years, recibiu en xeral críticas positivas. O segundo traballo da banda, Kill My Blues, foi editado no mes de setembro de 2012.
Agrelo, Noal, Porto do Son
Agrelo é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 47 habitantes (26 homes e 21 mulleres).
Pradobó, Palmés, Ourense
Pradobó é un lugar da parroquia de Palmés, do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2008 tiña 33 habitantes (18 homes e 15 mulleres).
Está situado ao oeste da freguesía, a carón da veciña parroquia de Trasalba (Amoeiro). Está situado a uns 12 km da cidade de Ourense, coa que se comunica a través das liñas 13A ou 13B dos autobuses urbanos.
Euroliga 2013-14
A Euroliga 2013-14 foi a 14ª edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e a cuarta dende o seu patrocinio por Turkish Airlines. Incluíndo as edicións desta competición organizadas por FIBA Europa foi a edición número 57. Nesta edición competiron vinte e catro equipos. A Final Four tivo lugar no Mediolanum Forum de Milán, e tivo como campión ó Maccabi Tel Aviv israelí.
Fase previa
A fase previa de clasificación consistiu en tres roldas, QR1, QR2 e QR3. Cada rolda xogouse ó mellor dun partido, o gañador pasou á fase regular da Euroliga.
Sorteo
O sorteo para a configuración dos grupos para a Turkish Airlines Euroleague 2013–14 foi celebrado o xoves 4 de xullo de 2013. O sorteo determinou os encontros a disputar da fase de clasificación e os grupos da fase regular da Euroliga, as roldas de clasificación da Eurocup e a fase regular da EuroChallenge.
Os equipos foron organizados en seis bombos de catro equipos cada un. Dous equipo do mesmo estado non poden coincidir no mesmo grupo da fase regular.
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acadan o Top 16.
Top 16
Os dezaseis equipos clasificados foron repartidos en dous grupos con oito equipos cada un. Clasificáronse para a seguinte rolda os catro primeiros de cada grupo. O Top 16 comezou o 2 de xaneiro de 2014.
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four.
Final Four
Xogouse no Mediolanum Forum de Milán, Italia, do 16 ao 18 de maio de 2014.
Casa do Vento
O topónimo galego Casa do Vento pode referirse a:
Otakar II de Bohemia
Otakar II (en checo Přemysl Otakar II.), nado en Městec Králové contra o ano 1233 e finado en Dünrnkrut o 26 de agosto de 1278, tamén chamado o Rei de Aceiro e Ouro, foi o rei de Bohemia entre 1253 e 1278. Otakar II tamén ostentou os títulos de duque de Austria (1251–1276), duque de Estiria (1260–1276), duque de Carintia (1269–1276), duque de Carniola (1269–1276), e señor de Pordenone.
A Fonte, Distriz, Vilalba
A Fonte é un lugar da parroquia de Distriz no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Saradelo, Caleiro, Vilanova de Arousa
Saradelo é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 211 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 108 eran mulleres e 103 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 197 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 220.
Scandinavian Raceway
O Scandinavian Raceway é un circuíto de carreiras de 4.03 km. en Anderstorp (Gislaved), Suecia. A pista foi construído nas marismas en 1968 e converteuse nun lugar moi popular na década de 1970, cando o piloto sueco Ronnie Peterson, estaba no momento máis álxido da súa carreira. Tiña unha longa recta (chamada voo rasante, que tamén foi utilizada como pista de aterraxe de avións). Acolleu seis grandes premios de Fórmula 1 nos anos 70. Cando Peterson e Gunnar Nilsson morreron durante a tempada de 1978, Suecia decidiu vetar a Fórmula 1 do seu territorio nacional e tamén perdeu o apoio público co que o Grand Prix sueco chegou ao seu fin.
Kyle Juszczyk
Kyle Patrick Juszczyk (/ˈjuːstʃɛk/), nado o 23 de abril de 1991 en Medina, Ohio, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de fullback para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Universidade Harvard, foi elixido na cuarta rolda do Draft da NFL de 2013 polos Baltimore Ravens. Foi invitado tres veces á Pro Bowl (2016–2018).
Xestoso
O topónimo Xestoso pode referirse a:
Scandinavian Raceway
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Scandinavian Raceway
Record: N.Lauda / J.Scheckter (2 Veces)
Macy, Nebrasca
Macy é unha localidade do Condado de Thurston, Nebrasca. Segundo o censo de 2010, a poboación era de 1.023 persoas. Está dentro da reserva india Omaha.
Macy é o lugar de nacemento do actor nativo americano Rodney A. Grant.
A Becha, Noal, Porto do Son
A Becha é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Casa Lousada
O topónimo galego Casa  pode referirse a:
Salta
Salta é unha cidade, un municipio e a capital da Provincia de Salta, República Arxentina, que ten unha poboación de 535.303 habitantes, sendo a cidade máis poboada da provincia e a oitava do país, cunha área metropolitana denominada Gran Salta, que está composta por once municipios e inclúe unha poboación de 554.125 habitantes (INDEC, 2010) e que se encontra situada ao leste da Cordilleira dos Andes, no Val de Lerma, a 1.187 msnm e cruzada polo río Arenales que a divide en centro, norte e sur.
Bornas, Noal, Porto do Son
Bornas é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
Tarrío, Caleiro, Vilanova de Arousa
Tarrío é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 119 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 60 eran mulleres e 59 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010 e 2005, cando tiña 123 veciños en ámbolos censos.
In the Tall Grass (filme)
In the Tall Grass é un filme canadese de 2019 escrito e dirixido por Vincenzo Natali e protagonizando Patrick Wilson. Está baseado nunha novela homónima de Stephen King e Joe Hill, publicada no ano 2012.
O filme estreouse no Fantastic Fest o 20 de setembro de 2019. Foi estreado internacionalmente a través de Netflix o 4 de outubro de 2019.
Pokémon Ruby e Sapphire
Pokémon Ruby Version e Sapphire Version (ポケットモンスター ルビー&サファイア) son as terceiras entregas da serie de videoxogos de rol Pokémon, desenvolvidos por Game Freak e publicados por Nintendo para Game Boy Advance. Os xogos foron estreados no Xapón a finais de 2002 e internacionalmente no 2003. Pokémon Emerald, unha edición especial, foi lanzado dous anos despois en cada rexión. Estes tres xogos (Pokémon Ruby, Sapphire e Emerald) son parte da terceira entrega da serie de videoxogos Pokémon, tamén coñecidos como "xeración advanced". Os remakes dos dous xogos, titulados Omega Ruby e Alpha Sapphire, foron lanzados para Nintendo 3DS internacionalmente o 21 de novembro de 2014, exactamente doce anos do lanzamento orixinal de Ruby e Sapphire, agás en Europa, onde foi lanzado o 28 de novembro de 2014.
A Casa Nova
O topónimo galego A Casa Nova pode referirse a:
Eduardo Hernández-Sonseca
Eduardo Hernández-Sonseca Lorenzo, nado o 21 de xuño de 1983 en Madrid, é un xogador profesional de baloncesto español que desde 2018 xoga no Basket Navarra da Liga LEB Ouro. Cunha estatura de 2,12 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria
Hernández-Sonseca comezou coma profesional no segundo equipo do Real Madrid, e xogou no primeiro equipo branco ata o ano 2007, cando o deixou para fichar polo DKV Joventut. Tras varias tempadas en Badalona, xogou para varios equipos da Liga ACB. En xaneiro de 2013, uniuse ó Leyma Básquet Coruña da LEB Ouro para a segunda parte da tempada 2012-13.
Factor estimulante de colonias
Os factores estimulantes de colonias (CSFs, do inglés Colony-stimulating factor) son varios tipos de glicoproteínas citocinas reguladoras, que se unen a receptores situados na superficie de células nai hematopoéticas, o que activa nestas unhas vías de sinalización intracelular que poden causar que proliferen e se diferencien nun tipo específico de célula sanguínea, xeralmente glóbulos brancos. Os seus estímulos non son só proliferativos senón que tamén regulan funcionalmente a actividade das células. Segréganos moitos tipos celulares, maiormente, células inmunitarias.
Aínda que os CSFs son funcionalmente similares, as súas secuencias non o son, e non se cre que deriven evolutivamente dunha molécula antepasada común.
Poden ser sintetizados e administrados exoxenamente, xa que existen varios fármacos de análogos deles.
Nome e descubrimento
O nome "factores estimulantes de colonias" (ou "das colonias") procede do método que se utilizou para o seu descubrimento. O que se facía era cultivar células nai hematopoéticas nunha matriz semisólida, que impedía que as células se movesen, para que, se unha soa célula empezase a proliferar, todas as células derivadas dela permanecesen agrupadas arredor do punto da matriz onde se encontraba a célula inicial. Estes grupos de células son as denominadas "colonias." Aos cultivos de células nai hematopoéticas engadíaselles diversas substancias e despois examinábase cal delas estimulaba a produción de colonias e cal non e que tipo de colonias se orixinaban. Así, por exemplo, a substancia que estimulaba a formación de colonias de macrófagos era denominada factor estimulante de colonias de macrófagos, e de xeito similar noutros casos.
Mecanismo
Os factores estimulantes de colonias son solubles, a diferenza doutras substancias unidas a membranas presentes no microambiente hematopoético. Transducen sinais por sinalización parácrina, endócrina, ou autócrina.
Mike McGlinchey
Mike McGlinchey, nado o 12 de xaneiro de 1994 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga na posición de offensive tackle para os San Francisco 49ers da National Football League (NFL). Formado na Universidade de Notre Dame, onde foi considerado All-American, foi elixido no noveno lugar da primeira rolda do Draft da NFL de 2018 polos californianos. Na súa primeira temporada na NFL foi seleccionado entre o mellor equipo de rookies pola Pro Football Writers Association (PFWA).
Magnus Lindberg
Magnus Gustaf Adolf Lindberg, nado o 27 de xuño de 1958 en Helsinqui (Finlandia), é un compositor finlandés. Foi compositor residente de New York Philharmonic entre 2009 e 2011. Lindberg é considerado como un dos compositores máis importantes no campo da música orquestral, tendo realizado encargos para algunhas das orquestras máis importantes do mundo.
Traxectoria
Lindberg naceu o 27 de xuño de 1958 en Helsinqui (Finlandia). Comezou a súa formación musical estudando piano aos once anos, e aos 15 ingresou na Sibelius-Akatemia da súa cidade natal, onde estudou composición e música electroacústica nas clases de Risto Väisänen, Einojuhani Rautavaara, Paavo Heininen e Osmo Lindeman. Aos dezaseis anos, Lindberg compuxo a obra Donor. Foi Heiminen quen animou aos seus alumnos a mirar máis aló das estéticas conservadoras e nacionalistas finlandesas imperantes na época para explorar as obras dos compositores europeos de vangarda, o que levou á creación da Korvat auki (Oídos abertos) en 1977, e en 1980 fundou o ensemble Toimii (grupo co que ten aparecido como pianista e percusionista), que se converterían no laboratorio das súas experimentacións compositivas. Posteriormente coñeceu a Brian Ferneyhough e Helmut Lachenmann en Darmstadt (Alemaña) e a Franco Donatoni nos cursos de verán de Siena (Italia). A súa primeira composición oficial e que ten sido consideradaa o seu primeiro opus, foi Quintetto dell'Estate (1979).
Despois de graduarse en 1981 viaxou por Europa, converténdose en alumno de Vinko Globokar e Gérard Grisey en París, e traballando no estudio EMS de Estocolmo a finais dos anos '70, e posteriormente no estudio experimental da Yleisradio, así como a IRCAM en 1985. Durante o seu período parisiense (1981-1993) recibiu numerosas influencias que marcarían o seu estilo compositivo.
O 8 de febreiro de 1981 estreaba a súa primeira composición orquestral, Drama, coa orquestra da Sibelius-Akatemia baixo a dirección de Leif Segerstam, mais a súa primeira obra interpretada por unha orquestra profesional foi Sculpture II, composta en 1981 e estreada o 13 de outubro de 1982 pola Radion sinfoniaorkesteri baixo a dirección do propio compositor e Esa-Pekka Salonen, a segunda parte dunha triloxía que nunca foi escrita. Nesta época, na que as súas obras combinan o experimentalismo, complexidade e primitivismo, é cando chegou o seu maior éxito despois da composición de dúas obras a grande escala, Action-Situation-Signification (1982) e Kraft (1983-85), e que estiveron ligadas a Toimii.
Lindberg converteuse no compositor residente da New York Philharmonic (NYPO) na temporada 2009-10, coa invitación do recentemente chegado Director Musical Alan Gilbert. En setembro de 2009, na noite de gala da NYPO, onde Gilbert se estreou como Director Musical, a orquestra interpretou unha obra do compositor: EXPO. Logo de abandonar o posto de compositor residente na orquestra novaiorquina en 2011, foi nomeado nese mesmo cargo pola London Philharmonic Orchestra a partir da tempada 2014-15, compaxinando estes cargos co seu labor docente en diversas clases maxistrais.
O seu interese na música de vangarda manifestouse tamén na súa faceta como pianista, interpretando obras de compositores como Luciano Berio, Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen ou Bernd Alois Zimmermann.
Composicións e estilo
O seu primeiro grande éxito chegou con "Action-Situation-Signification" en 1982, o primeiro traballo co que explorou a musique concrète. Esa peza foi escrita para ser estreada polo novo conxunto de música, Toimii (que significa Traballo, en finés), que Lindberg fundou durante o verán de 1980. No mesmo período, Lindberg fundou un grupo informal, coñecido como Ears Open Society e no que estaban (xunto co propio Lindberg) Eero Hämeeniemi, Jouni Kaipainen, Kaija Saariaho e Esa-Pekka Salonen, un grupo que pretende fomentar o coñecemento do modernismo dominante.
A partir de principios dos anos 90 aspirou a unha maior pureza do son e unha lixeireza na ornamentación que contrasta con composicións anteriores como Kraft, e posteriormente tomou á grande orquestra como a súa formación predilecta; nesta época salienta Aura, síntese das súas porpostas compositivas anteriores, mais con tendencia a emancipar a individualidade virtuosística da masa orquestral preservando os amplos efectos da textura. Xunto con Aura e Feria, Lindberg explota de novo o material caleidoscópico da orquestra, que logo prolongará con Fresco (1997-98), Cantigas (1997-99) e Parada (2001), que conforman a que el mesmo denominor o seu «tríptico sinfónico».
Lindberg foi moi influenciado por Pierre Boulez, Tristan Murail e Igor Stravinskii, mostrando esa influencia en Corrente (1992) e o Duo Concertante (1990).
Entre as súas obras destacan Seht die Sonne (2007), un encargo de Berliner Philharmoniker baixo a dirección de Simon Rattle e San Francisco Symphony, a súa primeira composición orquestral-coral GRAFFITI, estreada na súa cidade natal en maio de 2009 e Era (2012) para o 125 aniversario do Concertgebouw.
Premios e distincións
Lindberg ten recibido numerosos premios de composición, tanto a nivel nacional como internacional, entre os que salientan:
Discografía
As composicións de Lindberg teñen sido rexistradas por selos como Deutsche Grammophon, Sony, Ondine, Da Capo e Finlandia. Destacan:
(*) Con obras de Erik Bergman, Kimmo Hakola, Paavo Heininen, Erkki Jokinen, Olli Kortekangas, Tapani Länsiö, Usko Meriläinen, Kaija Saariaho e Jukka Tiensuu
Cabanela, Noal, Porto do Son
Cabanela é un lugar da parroquia de Noal no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 133 habitantes (67 homes e 66 mulleres).
A Casa Vella
O topónimo galego A Casa Vella pode referirse a:
Loenzo de Arriba, Bértoa, Carballo
Loenzo de Arriba é un lugar da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Xunto co lugar de Loenzo de Arriba tiña 133 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 69 homes e 64 mulleres.
Gish
Gish é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo The Smashing Pumpkins, editado o 28 de maio de 1991 a través do selo Caroline Records. O álbum foi chamado así pola actriz Lillian Gish, admirada por Billy Corgan. Foi gravado dende decembro de 1990 ata marzo de 1991 nos Smart Studios de Butch Vig (que foi o produtor do disco) en Madison.
Os temas "I Am One", "Rhinoceros", "Bury Me", e "Daydream" aparecen xa nas súas demos de 1989. Os catro temas foron re-gravados para Gish. Seis temás máis foron composto e gravados para o disco, pero finalmente non se incluíron e apareceron noutras edicións da banda.
James Iha mencionou que mercou a súa primeira guitarra Gibson Les Paul para a gravación do Gish. El usou ese modelo de guitarra case exclusivamente ata o Adore de 1998.
Descartes
As seguintes cancións foron escritas e gravadas para Gish pero non entraron no disco. Todas elas serían editadas en futuros lanzamentos.
Emilio Álvarez Martínez
Emilio Álvarez Martínez, coñecido como Reisiño, nado en Vigo o 8 de decembro de 1884 e finado en Vigo o 27 de abril de 1954, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Licenciado en Teoloxía (1913) e doutor en Teoloxía. Foi coadxutor da parroquia de Santiago o Maior de Vigo, capelán do Asilo de Ancianos Desamparados, coadxutor e ecónomo de San Francisco, párroco de San Paio de Ventosela e capelán do Colexio dos Irmáns Maristas de Vigo. Foi inspector de Beneficencia do concello de Vigo. Foi o fundador da Agrupación Martín Codax e o impulsor e logo director da súa revista Martín Codax. Foi fundador da Cofraría penitencial de Nuestro Padre Jesús del Silencio. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 dirixiu unha escuadra de falanxistas encargada da represión en toda a comarca. Impulsou a creación dunha gran basílica en Vigo a finais dos anos corenta, proxecto que non chegou a realizarse. Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Finou en Vigo aos 69 anos.
Jacobo Moreira
Traxectoria
Exerceu como avogado en diferentes despachos e foi asesor xurídico da madeireira FINSA. Entrou na corporación municipal de Pontevedra despois das municipais de 2007 na lista encabezada por Telmo Martín, repetindo posto nas municipais de 2011. Entre xuño de 2011 e novembro de 2012 foi deputado no Parlamento de Galicia. Asumiu o posto como voceiro do grupo popular no concello tras deixar o seu posto Telmo Martín e en xullo de 2014 o comité local do PP elixiuno presidente; entrou de novo no Parlamento galego como substituto de Agustín Hernández o 14 de xullo de 2014. En febreiro de 2017 volveu tomar posesión como deputado no Parlamento de Galicia.
A Cheda, Bértoa, Carballo
A Cheda é un lugar da parroquia de Bértoa do concello carballés da provincia da Coruña. Non tiña habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE.
Joel Freeland
Traxectoria
Tras pasar por dous equipos ingleses, Freeland chegou ó segundo equipo do CB Gran Canaria da Liga EBA. Na tempada 2005-06, Freeland fixo 14.8 puntos, 7.6 rebotes, 0.7 asistencias, 1.0 roubos e 0.8 tapóns por partido.
O 28 de xuño de 2006, foi elixido polos Portland Trail Blazers na 30ª posición do Draft da NBA de 2006. Porén, os Blazers recomendáronlle a súa volta a Europa para mellorar o seu xogo. En agosto de 2006, asinou un contrato por dous anos co Gran Canaria da Liga ACB.
En 2009, Freeland fichou polo Unicaja Málaga, asinando un contrato de 5 anos cun valor de 4.5 millóns de euros.
O 13 de xullo de 2012, Freeland asinou un contrato de tres anos cos Portland Trail Blazers. O 14 de decembro de 2012, foi asignado ós Idaho Stampede da NBA D-League, e foi chamado de volta dous días despois.
Vilamaior, Caleiro, Vilanova de Arousa
Vilamaior é un lugar da parroquia de Caleiro no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 419 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 229 eran mulleres e 190 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 427 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 397.
Ribasieira, Porto do Son
San Fins de Ribasieira é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Porto do Son. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 87 habitantes (46 homes e 41 mulleres) distribuídos en 10 entidades de poboación.
Bubalinos
A dos bubalinos (Bubalina) é unha subtribo de mamíferos artiodáctilos ruminantes da familia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos e tribo dos bovininos, que comprende dous xéneros:
Ribasieira, Porto do Son
Patrimonio
A súa igrexa parroquial, de estilo neoclásico, data do século XVIII. Está formada por muros ben definidos de cantería de granito, que lle dan unha forma compacta. A nave é rectangular, dividida en dous treitos por un arco de medio punto que separa o presbiterio do resto do templo. No lateral esquerdo deste presbiterio hai unha pequena sancristía, desmarcándose da igualdade da nave, co coro situado aos pés.
Bubalinos
Aspectos xerais
Os búfalos derivan dunha cepa común, que é asiática. Ao longo dos séculos apareceron diferenzas, de tal xeito que hoxe existen dúas liñaxes principais: os búfalos de Asia e os búfalos de África, que constitúen, respectivamente os xéneros Bubalus Hamilton Smith, 1827 e Syncerus Hodgson, 1847.
Ribasieira, Porto do Son
Patrimonio
A cuberta, a dúas augas, está sobre unha estrutura de madeira. No exterior a decoración é moi sobria, o que resalta a súa volumetría. A fachada principal ten unha pequena espadana de arcada única.
Bubalinos
Aspectos xerais
Preto dun millón de búfalos viven no continente africano, tres cuartas partes do cales en áreas protexidas desde o sur do Sáhara até o sur de Suráfrica.
O búfalo foi domesticado en Asia e unha cepa foi importada en Europa (o chamado búfalo mediterráneo.
Os búfalos machos adultos pesan de 700 a 900 kg, contra os 500 kg de media nas femias. Os machos midenaté 3,5 m de lonxitude, cuha altura na cernella duns 1,70 m, e as búfalas uns 2,5 m de lonxitude e alcanzan unha altura na cernella duns 1,4 m.
Os únicos depredadores dos búfalos son o tigre en Asia e o león en África. Estes atacan unicamente a individuos vulnerábeis, como xuvenís, vellos ou enfermos.
Grandes, fortes e musculados, os búfalos poden correr con gran velocidade, de até os 30 km/h os machos máis masivos, e de até os 55 km/h as fremias, máis lixeiras. Menos rápidos que outros herbívoros, son moi poderosos e deféndense trucando cos seus cornis.
Os búfalos africanos son gregarios, irascíbeis e moi perigosos, e poden matar os leóns ou aos cazadores.
Especies e subespecies
miniatura|230px|[[Carabao (Bubalus bubalis carabaemsis.]] miniatura|230px|[[Anoa das chairas (Bubalus deprerssicornis).]] Os bífalos son ruminantes pertencentes á faminlia dos bóvidos, subfamilia dos bovinos. Existen dous xéneros:
1. Xénero Bubalus Hamilton Smith, 1827 - (búfalos asiáticos)