cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pont des Arts
Historia
A ponte actual foi reconstruída entre 1981 e 1984 coa mesma forma que o anterior, agás que ten dous alicerces menos para facilitar a navegación polo río. Foi reinaugurado o 27 de xuño de 1984 por Jacques Chirac, quen era daquela alcalde de París.
Utilizado ocasionalmente para exposicións artísticas, é tamén un lugar que atrae ós turistas, pintores, debuxantes e fotógrafos polas panorámicas que ofrece da Île de la Cité e das pontes de París. É lembrado como punto de encontro entre "a Maga" e "Oliveira" na novela Rayuela, de Julio Cortázar.
En anos recentes, a ponte foi utilizada como escenario para un costume das parellas que visitan a cidade. O xesto consiste en pechar un cadeado nas reixas das varandas da ponte, o cal ten escrito os nomes da parella ou algún outro mensaxe. Posteriormente a chave do cadeado é guindada ó río Sena, simbolizando que o amor entre ambos será eterno. Por mor do peso dos cadeados e á deterioración que isto provocaba na ponte, o concello de París decidiu retirar os cadeados da Ponte das Artes en 2015.
Patria (periódico)
Patria foi un periódico editado en Betanzos en 1925.
Historia e características
Subtitulado Órgano de la Unión Patriótica de los Partidos de Corcubión, Ordenes y Betanzos, apareceu o 16 de xuño de 1925. Dirixido por Juan Pérez Serrabona, entre os seus colaboradores figuraron Antolín Sánchez Valeiro, José Calviño Salazar, Manuel Balboa López, Nicolás del Río, José Antonio San Martín, F. Esmorís Recamán e "Noche". O último coñecido é o 2, do 1 de xullo de 1925.
Abertzaleen Batasuna
Abertzaleen Batasuna (Unión dos Nacionalistas en éuscaro) (A.B.) é un partido político do País Vasco francés.
É o partido nacionalista vasco máis forte en Iparralde recibindo arredor do 10% dos votos neste territorio. O seu obxectivo prioritario é a creación dun departamento do Pays Basque de forma separada ó dos Pireneos Atlánticos. Ideoloxicamente, como outros partidos nacionalistas vascos, ten unha ideoloxía esquerdista.
En 2001, membros de AB que desexaban un vínculo máis forte cos vascos do sur abandonaron o partido e formaron a rama vascofrancesa de Batasuna, un partido diferente pero de similar ideoloxía, activo no País Vasco francés e ilegal pero forte no País Vasco español.
AB non xustifica a violencia de ETA, pedindo unha tregua e posterior negociación. ETA ten criticado a AB por esta falta de apoio daqueles a quen vían como unha organización afín.
O xornal máis relacionado con AB é Enbata.
Púlpito
dereita|miniatura|230px|Púlpito no [[Mosteiro de San Salvador de Celanova, en Celanova (Ourense).]] Púlpito é a plataforma pequena e elevada, nunha igrexa, desde a que o eclesiástico predica ou dirixe os rezos. Tamén recibe o nome de cátedra do Espírito Santo.
Ambón é cada un dos dous púlpitos das antigas igrexas cristiás, situados aos dous lados do altar maior usados para proclamar as Lecturas.
Dispoñen de antepeito ou peitoril e dosel de resonancia ou baldaquino superior. Os púlpitos utilizáronse nas primitivas igrexas ou basílicas chamándose precisamente ambóns. Dispoñíanse á entrada do coro a xeito de tribuna rectangular sobre unha plataforma de pouca elevación, á cal se subía por bancadas laterais e neles cantábase a epístola e mailo Evanxeo nas Misas solemnes e anunciábanse ao pobo as festas. Os ambóns continuaron con maior ou menor amplitude e elevación até o século XIV no que se foi adoptando o actual sistema de púlpitos, os cales na época oxival e o período plateresco tenden máis á forma hexagonal con enfeites en todas as épocas con elementos propios do estilo en curso. O dosel de resonancia utilízase dende o século XVI.
Áchanse achegados ao altar, xeralmente acaroados a un dos soportes da nave principal do templo. Actualmente úsanse pouco, pois as normas litúrxicas vixentes recomendan que a homilía, como parte integrante da Misa, dígase dende o presbiterio, xunto ao altar.
Die Brücke (filme)
Die Brücke é un filme alemán de 1959 dirixido polo austríaco Bernhard Wicki. Está baseado na novela homónima do xornalista e escritor Gregor Dorfmeister (publicada baixo o alcume Manfred Gregor). A historia está baseada en feitos reais en base a un informe persoal dun veterano sobrevivente que na súa xuventude experimentou unha situación semellante durante a segunda guerra mundial.
Foi nomeado ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 32ª edición dos premios.
Sinopse
Alemaña, 1945. A segunda guerra mundial está rematando e neste contexto un grupo de adolescentes dunha pequena vila é mobilizado pola Wehrmacht, ante a escaseza de soldados adultos, e élles encomendada unha misión: protexer unha ponte a toda costa fronte ao ataque dos aliados.
O Pinar, San Pedro de Nós, Oleiros
O Pinar é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 104 habitantes (51 homes e 53 mulleres).
Craig Parker
Craig Parker, nado o 12 de novembro de 1970 en Suva, Fidxi, é un actor neozelandés, famoso por interpretar o elfo Haldir nos filmes de Peter Jackson The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring e The Lord of the Rings: The Two Towers. O seu avó viaxou dende Edimburgo, Escocia a Fixi durante os anos de servizo na British Army. Á parte de sangue escocés, Craig Parker ten antergos galeses, dinamarqueses, ingleses e córnicos.
Abermaw
A base económica tradicional da vila é a pesca, a construción de barcos de pesca e ao turismo ao balneario local.
A primeira referencia á vila data de 1549, e o edificio máis antigo data de comezos do século XV, o Ty Gwyn (Casa branca)
Amitabh Bachchan
miniatura|Amitabh Bachchan en 2013 Amitabh Harivansh Bachchan, nado en Allahabad o 11 de outubro de 1942, é un actor indio.
Traxectoria
Comezou a ser popular a primeiros da década de 1970 pola súa actuación en filmes como Deewar e Zanjeer, e desde entón apareceu en arredor de 180 filmes, nunha carreira que abrangue catro décadas. Bachchan está considerado un dos actores máis grandes e máis influentes na historia de cinema indio. Tan amplo era o seu dominio da escena cinematográfica india na década de 1970 e 1980 que o director francés François Truffaut denominouna "industria dun só home." . Gañou moitos dos grandes premios do cinema indio, incluíndo tres premios nacionais cinematográficos indios ao mellor actor, e catorce premios Filmfare. Alén de actuar, Bachchan tamén cantou en varios filmes e presentou algúns programas de televisón. Na década de 1980 tivo unha curta carreira política, e foi membro do Lok Sabha de 1984 a 1987. En 2013 debutou en Hollywood con The Great Gatsby, no que interpretou a Meyer Wolfsheim.
Dan Marino
Daniel Constantine Marino Jr., máis coñecido como Dan Marino, nado o 15 de setembro de 1961 en Pittsburgh, Pensilvania, é un ex xogador profesional de fútbol americano, que competiu na National Football League entre 1983 e 1999, defendendo durante dezasete temporadas as cores dos Miami Dolphins na posición de quarterback. Sendo o último dos quarterbacks seleccionados na primeira rolda do Draft de 1983, Marino posúe multitude de récorda da NFL asociados coa súa posición. A pesar de non ter gañado nunca a Super Bowl, está considerado como un dos mellores quarterbacks da historia. Recordado pola súa velocidade e potencia de pase, liderou ao seu equipo a dez participacións nos playoffs. Foi incluído no Salón da Fama do fútbol profesional en 2005 e no do fútbol universitario en 2002.
Temporada regular
! rowspan=2 |Temporada ! rowspan="2" | Equipo ! rowspan=2 | Partidos ! rowspan="2" | V-D ! colspan="9" | Pases ! colspan="5" | Acarreos !! colspan=2 |Capturas ! colspan="2" | Fumbles !Comp !Att !Pct !Yds !YPA !Lg !TD !Int !Índice !Att !Yds !Prom !Lg !TD !Cap !Yds !Fum !Perd ! colspan=2 | Carreira !!242!!147-93 !4,967 !8,358 !59.4 !61,361 !7.3 !85!!420 !252 !86.4 !301 !87 !0.3 !15!!9!!270 !1,930!!110!!--
Playoffs
! rowspan=2 | Temporada !! rowspan="2" | Equipo !! rowspan=2 |Partidos ! rowspan="2" | V-D ! colspan="9" | Pases !! colspan="5" | Acarreos !! colspan=2 |Capturas ! colspan="2" |Fumbles !Comp !Att !Pctcompletados !Yds !YPA !Lg !TD !Int !Índice !Att !Yds !Prom !Lg !TD !Cap !Yds !Fum !Perd ! colspan="2" |Carreira !!18!!8-10 !385 !687 !56.0 !4,510 !6.6!!64!!32!!24!!77,1 !!15!!1!!0.1!!5!!1!!22 !141 !9!!--
Super Bowl
! rowspan=2 | Temporada !! rowspan="2" | Equipo !! rowspan=2 | Rival !! rowspan=2 | Edición !! rowspan=2 | Resultado !! colspan=8 | Pases !! colspan=4 | Acarreos ! colspan="2" |Capturas ! colspan="2" |Fumbles !Comp !Att !Pct !Yds !YPA !TD !Int !Índice !Att !Yds !Prom !TD !Cap !Yds !Fum !Perd ! colspan=3 |Carreira !!1!!0-1!! 29 !!50!! 58.00 !! 318 !!6.36!!1!!2!! 66.9 !!1!!0!!0.00!! 0 !!0!!0!!--!!--
Scarab F1
Scarab foi unha escudaría e fabricante de automóbiles deportivos estadounidense, os coches foron deseñados e construídos por Tom Barnes e Dick Troutman para Reventlow Automobiles Inc, propiedade de Lance Reventlow. Con motores Chevrolet 283 CI V-8 que foron construídos por Traco Engineering (Jim Travers e Frank Coons, alcumados "The Whiz Kids").
Historia
Troutman e Barnes construían coches deportivos para carreiras de estrada de afeccionados nos EUA na década de 1950. Chuck Daigh levou o Scarab á vitoria no Gran Premio de Riverside International de 1958, superando na pista a equipos de fábrica internacionais, como o famoso piloto de carreiras Phil Hill e o equipo Ferrari. os Scarabs gañaron o Campionato Nacional da SCCA en 1958, dous dos coches foron vendidos en 1959, mentres que o coche de carreiras de Reventlow (o único coche con volante á esquerda) reconverteuno para o seu uso persoal na rúa. Carroll Shelby levou un dos coches Scarab deportivos á vitoria no Continental Divide Raceway en Castle Rock, Colorado, establecendo unha nova marca da pista. Scarab participou na Fórmula 1 durante a tempada de, con coches de motor dianteiro, que por entón estaban case obsoletos. Os motores dianteiros destes coches tiñan 4 cilindros similares en deseño á Offenhauser, pero eran na súa totalidade un deseño propio de Scarab feito por Leo Goussen. Os motores eran o talón de Aquiles do equipo con constantes fallos nas válvulas. Scarab participou en cinco Grandes Premios, correndo cun total de nove coches. Reventlow e o seu xefe de mecánicos Chuck Daigh pilotaron os coches da librea azul e branca. Ambos Scarabs foron inscritos nos Grandes Premios de Mónaco (onde sufriron problemas de aireación do líquido de freos hidráulicos e non lograron clasificarse para a carreira), Holanda, Bélxica e Francia (onde tanto Daigh como Ginther experimentaron problemas de falta de aceite que provocou a queima dos rodamentos), mentres que só o coche de Daigh inscribiuse na última carreira da tempada de 1960 de F1, o Gran Premio de América en Riverside, California (o circuíto de casa dos Scarabs). Daigh rematou porque tivo que manter o réxime do motor a 6000 rpm para previr os problemas de fornecemento de combustible (bloqueo de vapor) no caloroso día no sur de California e, ao facelo, non se atopou co misterioso problema de falta de aceite que se producía preto das 7000 RPM que previamente sufriran os Scarabs. Daigh, que participara no Gran Premio de Holanda, non competiu debido a problemas económicos.
International Formula Racing
Ao ano seguinte Chuck Daigh pasou a pilotar un dos Scarabs nas carreiras de Fórmula Internacional en Europa motorizado por Offenhouser, estilo Indy, onde terminou oitavo, en Goodwood competindo pola Copa Lavant e acabou sétimo no Trofeo Internacional. Este era o terceiro coche con motor frontal, construído orixinalmente para a competición de F1. Daigh estrelouse nunha carreira en Inglaterra e o coche resultou destruído e deixado en Europa.
Scarab construíu un coche de motor traseiro para a tempada de 1962, impulsado por un motor Buick de aluminio V-8 con colectores de admisión e escape fabricados por Phil Remmington. Pero, as regras finais da FIA para os motores fixeron que o motor resultara ilegal e o coche nunca correu en Europa. Daigh correu con este coche unha vez nunha carreira de Fórmula Libre en Sandown Park en Australia, terminando cuarto nunha batalla épica con Stirling Moss no que o Buick era máis rápido nas rectas e Moss o superaba nas curvas. O motor Buick foi vendido polo equipo (polo director do equipo Warren Olsen) antes de regresar aos EUA.
O último Scarab
Para rematar, foi construído un coche deportivo de dúas prazas con motor central. Neste coche puxeron outro motor Buick V8 e Reventlow quería probalo nas rúas dos Ánxeles. Así, foise ao Departamento de Vehículos Motorizados de California e (logo de instalar un silenciador) conseguiu matricular este coche de carreiras. El, persoalmente, competiu co coche (sen silenciador) tres veces e o seu mellor resultado foi segundo en Santa Bárbara.
Reventlow estaba pensando en pechar Scarab así que vendeu este pequeno coche de carreiras a John Mecom Jr., de Houston Texas. Mecom instalou un motor Traco 327 Chevy e puxo AJ Foyt no coche. O mellor resultado de Foyt foi gañar un par de carreiras en Nassau, Bahamas en 1963. O coche tamén montou un motor Chrysler Hemi durante un tempo e Augie Pabst conseguiu varias vitorias co coche. Pabst comprou o coche e seguía sendo o seu propietario en 2013.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Mathilda May
Mathilda May, nada en París o 8 de febreiro de 1965, é unha actriz francesa. Foi recoñecida co galardón dos Premios César á mellor actriz revelación en 1988 por O grito do moucho.
Talk on Corners
Talk On Corners foi o segundo e máis exitoso disco de estudio gravado pola banda irlandesa The Corrs. Mentres que en Forgiven, Not Forgotten mesturaran o son pop e rock co folk irlandés, neste decantábanse cara o pop con enfeites tradicionais irlandeses. The Corrs visita Galicia na súa xira mundial en 1999 despois da edición do disco.
O álbum inclúe unha versión folk do clásico de Jimi Hendrix Little wing.
Reedicións
Grazas ao progresivo éxito deste álbum, seguíronlle numerosas reedicións en varios países e unha edición especial en 1998 (Talk On Corners Special Edition) con varios "remixes". Así a edición xaponesa inclúe os sinxelos Remember (Lembrar) e What I Know (O que eu sei), ambos inéditos. A edición para Malaisia e Singapur foi un CD duplo con 5 "bonus track". Tamén houbo edición senlleira para os Estados Unidos.
San Pedro de Ribeira, Touro
San Pedro de Ribeira é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Touro. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 96 habitantes (47 mulleres e 49 homes) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 119 habitantes.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
1351
Outros
Historia ano a ano
San Marcos, San Pedro de Nós, Oleiros
San Marcos é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 53 habitantes (25 homes e 28 mulleres).
Béligneux
Béligneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes. A súa poboación no ano 2010 era de 2905 habitantes.
Xeografía
Béligneux está situado a uns 30 km ao nordeste de Lión. A vila inclúe parte de La Valbonne.
Poboación
A evolución da poboación desde 1793 ata o 2010 é a seguinte:
Cidades irmandadas
A vila de Béligneux está irmandada con Ostfildern, (🇩🇪) desde 1978.
La Semana Brigantina
La Semana Brigantina foi un semanario editado en Betanzos en 1930.
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente, defensor del pueblo, apareceu o 16 de marzo de 1930. Publicábase os domingos. Entre os seus colaboradores figuraron Adolfo Vila Real, Enrique Rivas Capell, Eduardo Barreiro, Mariano Marcos e "Cicacisco". O último número coñecido é o 7, correspondente ao 27 de abril de 1930.
Celacántidos
miniatura|220px|Coelacanthus granulatus.
A dos celacántidos (Coelacanthidae) é unha familia de peixes osteíctios sarcopterixios da extinta orde dos celacantiformes (Coelacanthiformes), que apareceron durante o período permiano e se extinguiron no Xurásico.
A miúido pénsase que o moderno xénero Latimeria pertencre a esta familia, cando, de feito, é o xénero tipo da familia máis avanzada dos latimeríidos, que apareceron durante o triásico.
Descrición
A familia foi descrita en 1843 polo zoólogo e xeólogo estadounidense de orixe suíza Louis Agassiz en Recherches Sur Les Poissons Fossiles.
Etimoloxía
O nome da familia formouse, como é habitual, sobre a base da raíz do nome do seu xénero tipo, Coelacanthus, á que se lle engadiu a desinencia do latín científico -idae, propia dos nomes de familias de animais.
En canto a Coelacanthus (que significa "de espiñas ocas") está formado polo elemento do latín científico coelo-, tirado do grego antigo κοῖλος koîlos, "oco", e do termo grego ἄκανθα ákantha,"espiña", coa desinencia -us, indicando substantivo masculino.
Xéneros
Familia Coelacanthidae † Agassiz, 1843
Comarca de Deza
A comarca de Deza é unha comarca da provincia de Pontevedra e a súa capital é Lalín. Pertencen a ela os concellos de Agolada, Dozón, Lalín, Rodeiro, Silleda e Vila de Cruces. A súa poboación é de máis de 40.000 habitantes. O Deza coincide coa antiga comarca de País do Deza, isto é, as xurisdicións de Deza, Camba, Dozón, Trasdeza, Carbia e Valquireza.
Orografía
A comarca está estruturada pola dorsal galega, coas serras do Faro ao leste, da Martiñá ao sur, do Candán ao oeste coa e o río Ulla, que a separa da Terra de Santiago ao norte. O conxunto constitúe unha comarca natural que xa se referencia en documentos do ano 569 ao se conformar o Condado Decense no seo da diocese de Lugo.
Momia do pantano
dereita|miniatura|300x300px|O [[home de Tollund viviu no século -IV e é un dos exemplos máis estudados dunha momia do pantano.]] Unha momia do pantano é un cadáver humano que foi momificado de xeito natural nunha turbeira. Estes corpos momificados están espallados xeográfica e cronoloxicamente, existindo constancia deles entre o -8000 e a segunda guerra mundial. O factor unificador dos cadáveres é que se atoparon en turba e están parcialmente preservados; porén, os niveis reais de preservación varían moito, dende os perfectamente preservados a meros esqueletos.
Comarca de Deza
Hidrografía
miniatura|dereita|Fervenzas do río Toxa. Os ríos Deza e Arnego, afluentes do Ulla, cruzan paralelos a comarca do sur ao norte. O Deza e o seu afluente, o Asneiro, nacen no monte Testeiro; o Arnego nace na Serra de Faro. A estes úneselles o río Toxa que baixa desde o Candán e na súa caída ao Deza forma unha das máis significativas fervenzas de Galicia (fervenza do Toxa).
Momia do pantano
Ó contrario doutros restos humanos antigos, as momias do pantano a miúdo conservan a pel e os órganos internos debido ás infrecuentes condicións da área de conservación. Estas condicións inclúen auga con acidez alta, baixas temperaturas e a falta de osíxeno. Isto permite conservar o corpo, aínda que a pel se encurte fortemente. Malia que a pel presérvase bastante ben, polo xeral non ocorre o mesmo cos ósos, xa que o ácido das turbeiras disolve o fosfato de calcio.
Comarca de Deza
Clima
Caracterízase por un clima atlántico, sen temperaturas extremas nin en inverno nin en verán, con paisaxes fluviais que permiten o desenvolvemento de especies vexetais mediterráneas e o cultivo de vides, limoeiros etc.
Momia do pantano
A momia do pantano máis antiga que se coñece é o esqueleto do home de Koelbjerg de Dinamarca, que foi datado no -8000, durante o período Mesolítico. O corpo máis antigo é o do home de Cashel, que data do -2000, durante a Idade de Bronce. A inmensa maioría das momias do pantano, incluíndo exemplos como o home de Tollund, o home de Grauballe e o home de Lindow datan da Idade de Ferro, e foron atopados en zonas do noroeste europeo, particularmente en Dinamarca, Alemaña, os Países Baixos e as illas Británicas. Estas momias da Idade de Ferro amosan gran número de semellanzas, como mortes violentas e falta de roupa, o que levou ós arqueólogos a crer que foron asasinados e logo depositados nos pantanos como parte dunha estendida tradición cultural de sacrificios humanos ou execución de criminais. Os corpos do pantano máis recentes atopados pertencen ós soldados mortos en terras húmidas de Rusia durante a segunda guerra mundial.
Comarca de Deza
Demografía
A comarca do Deza contaba en 2020 con 40.046 habitantes.
Momia do pantano
O científico alemán Alfred Dieck publicou un catálogo de máis de 1 850 momias do pantano que el rexistrou entre 1939 e 1986, pero a maioría non foron verificados por documentación arqueolóxica; e unha análise de 2002 sobre a obra de Dieck concluíu que a maioría do seu traballo non é confiable.
Comarca de Deza
Demografía
As principais entidades poboacionais no 2020 eran:
Por concellos, Lalín é o máis poboado, seguido de Silleda, Vila de Cruces, Rodeiro, Agolada e o menos poboado dos seis é Dozón.
Historia
miniatura|[[Carta xeométrica de Galicia co topónimo Tierra de Deza]] Os límites do Deza só experimentaron cambios insignificantes ao longo dos séculos e xa antes do século VI tiveron unha densidade de poboación relativamente alta.
Pouco ten chegado aos nosos días dos séculos da Alta Idade Media, nos que se sucederon os gobernos dos suevos, os visigodos e nos últimos momentos destes tempos foi gobernado por diversos nobres no nome do rei, ata que no ano 1165 Fernando II doou as terras á Igrexa de Santiago como ofrenda ao Apóstolo Santiago. Porén a maioría das parroquias seguiron a depender da sé lucense, dependencia herdada dende tempos dos romanos.
Anoplogástridos
miniatura|300px|Anoplogaster cornuta Os Anoplogástridos (Anoplogastridae, Gill 1893) é unha familia de peixes abisais teleósteos, da orde dos Bericiformes (Beryciformes).
Vila do Monte
O topónimo galego Vila do Monte pódese referir a:
Anoplogástridos
Características
O nome inglés destes peixes, Fangtooth, fai referencia ós grandes dentes cairos que posúe, enormes en relación co tamaño do corpo.
Comarca de Deza
Historia
Seis freguesías da comarca son mencionadas no testamento do bispo Odoario como repoboadas por el a mediados do século VIII.
Anoplogástridos
Características
Teñen unha gran cabeza cunha enorme mandíbula, dotada duns cairos na mandíbula inferior que son necesarias unhas cavidades na parte superior para aloxalos.
Comarca de Deza
Historia
miniatura|Mosteiro de Carboeiro. Entre os séculos X a XII os vales da confluencia dos ríos Ulla e Deza acollen a unha numerosa poboación ermitá e monástica. Por varias fontes téñense testemuñas da existencia de mosteiros e cenobios nos lugares de: Picosacro, San Xoán da Cova, Ledesma, San Xusto de Cornado, Brandaríz, Piloño, Alcobre, Camanzo, Oirós, San Martín do Hermo (Losón), Madriñán, Ansemil...
Anoplogástridos
Clasificación
Coñécese só un xénero, con dúas especies:
Comarca de Deza
Toponimia
Existen as etimoloxías populares que lle atribúen o nome da comarca a Dhais, fillo de Brigo ou ao xeneral romano Décimo Xunio Bruto, que iniciou a incorporación da Gallaecia ao Imperio Romano a mediados do século II a.C. Pode que veña do substantivo latino decius, que significa 'dono de terras'.
Agrupacións musicais
Terra de gran tradición musical, nesta comarca formáronse preto de trinta bandas de música, a maioría no século XIX, aínda que na actualidade só se atopan en activo nove agrupacións.
Política e goberno
miniatura|200px| Partidos na alcaldía de cada concello tras as [[Eleccións municipais de 2015 en Galicia|eleccións municipais do ano 2015.
{{legend|#E20A16|PSdeG}} {{legend|#1E90FF|PPdeG}} {{legend|#FFD700|CxG}}
]] Tras as eleccións municipais do ano 2019, o PP gobernou os concellos de Dozón, Lalín e Rodeiro , o PSdeG-PSOE o de Silleda , o Partido Anticorrupción Y Justicia o concello de Agolada , e Xuntos Polo Noso Concello o de Vila de Cruces.
Starfucker
Starfucker (ás veces estilizado como STRFKR), e brevemente coñecido como Pyramiddd, é un grupo musical de indie rock formado en Portland, Oregón. Formado no 2007, o grupo foi orixinalmente un proxecto en solitario de Joshua Hodges.
Sinxelos
Outros
Seoane, Seoane de Argas, San Xoán de Río
Seoane é un lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Peitoril
dereita|miniatura|200px|Fiestra con [[parladoiro nunha casa en Padrón onde se olla o peitoril.]] dereita|miniatura|200px|Apartadoiro con asento e peitorís na [[ponte de Bermaña en Caldas de Reis (Pontevedra).]] miniatura|200px|dereita|Antepeito do tipo Super-Rail (esquerda) nunha estrada. miniatura|200px|dereita|Pozo con peitorís de pedra no Convento de San Francisco, na [[A Coruña|Coruña.]] O peitoril ou antepeito, como elemento arquitectónico, é a parede que pecha a parte inferior dunha fiestra. Tamén adoita designar o parapeto ou muro, á altura do peito, que se coloca como protección en balcóns, terrazas, pozos, beiras das pontes etc. Sendo designada normalmente de varanda cando está formada por unha armazón de madeira, ferro, ou outro material Por extensión a repisa que forma o oco dunha ventá na parte inferior onde se apoian as persoas recibe os nomes de peitoril, antepeito ou soleira.
Estación da Barosa
A Barosa é un apeadoiro de tren de Adif, situada na Barosa, no concello de Carucedo, provincia de León. Actualmente non ten servizos de pasaxeiros.
Situación ferroviaria
Está situada no punto quilométrico 272,3 da liña de ancho ibérico que une León e A Coruña, a 406 metros de altitude, entre as estacións de Covas e Toural dos Vaos. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
A estación
O ferrocarril cruza a localidade da Barosa. A estación é un pequeno recinto ao que só accede a vía principal. Unha única plataforma, por tanto, está habilitada para os viaxeiros. Conta cunha antiga sala e unha marquesiña disposta a través de dous arcos frontais e un lateral, ao seu lado atópanse algunhas instalacionas actualmente abandonadas.
1878
Outros
Historia ano a ano
PO-546
A PO-546 é unha estrada que comunica Pontevedra con Marín. Foi creada en 1986 logo da fragmentación da C-550, que percorría a costa galega das Rías Baixas. É coñecida polo nome de estrada vella de Marín, dado que era o traxecto habitual antes da construción da PO-11. Atópase en bo estado e ten abundante tráfico.
Percorrido
A estrada comeza en Pontevedra, no cruzamento da avenida María Victoria Moreno e a rúa de Manuel del Palacio coa rúa de Rosalía de Castro, no barrio de Campolongo. Continúa pola rúa de Rosalía de Castro, e tras pasar baixo a AP-9, enlaza coa estrada que comunica Pontevedra e Salcedo pasando pola Ruibal.
No quilómetro 1,5 atópase o desvío á urbanización Pontemuíños e no quilómetro 2 a entrada ao complexo da papeleira de Pontevedra, onde están as factorías de ENCE e ELNOSA. Atravésanse os lugares da Igrexa e o Rozo en Lourizán, e chégase aos Praceres e Estribela, onde a estrada se une coa PO-11, rematando na praza de España de Marín, xunto á porta de Carlos I da Escola Naval Militar.
Gondoriz
O topónimo galego Gondoriz pode referirse a:
Kiuruvesi
Kiuruvesi é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 8 149 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 422,90 km2, dos cales 94,76 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 6,14 hab./km².
Limita cos concellos de Iisalmi, Pielavesi, Vieremä, Pyhäjärvi e Pyhäntä, estes dous últimos na rexión veciña de Ostrobotnia do Norte.
O concello é unilingüe en finés.
A Seara, San Pedro de Nós, Oleiros
A Seara é un lugar da parroquia de San Pedro de Nós no concello de Oleiros, na provincia da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2021) ten 53 habitantes (26 homes e 27 mulleres).
Liga Galega de Wáter-polo 2011/12
A Liga Galega de Wáter-polo 2011/12 foi a oitava edición da Liga Galega de Wáter-polo, organizada pola Federación Galega de Natación. Na categoría masculina participaron cinco equipos, e proclamouse vencedor o CW Santiago.
Monitor de estudio
Clasificación dos monitores
Os monitores activos teñen a fonte de alimentación integrada na súa caixa. Os pasivos, pola contra, necesitan unha alimentación externa mediante unha etapa de potencia. Para un estudio adoitan ser máis apropiados uns monitores activos, xa que necesitan menos espazo e proporcionan boa calidade.
Tipos de campos
Hai tres tipos de campos:
Situación dos monitores
En teoría a distancia entre os dous monitores debe ser a mesma que entre o monitor e a cabeza do ouvinte na posición de escoita (debe formar un triángulo equilátero). É importante que os monitores se encontren á altura dos oídos e elevados con algún estante ou material absorbente para evitar que o contacto coa superficie ríxida produza comb-filtering ou proporcione unha resposta diferente en frecuencias.
La Semana (Tui)
La Semana foi un periódico editado en Tui en 1925.
Historia e características
Subtitulado Semanario independiente, apareceu o 11 de maio de 1925. Periódico católico, estaba dirixido por Eliseo Sastre Pérez. Nel apareceron debuxos humorísticos de Roberto Padín Rodríguez. Publicou cincuenta números.
Fascia infraespiñal
A fascia infraespiñal é unha fascia do membro superior humano, que cobre o músculo infra-espiñal inseríndose na fosa infraespiñal da escápula. Está intimamente ligada á fascia deltoide e cobre unha parte do músculo deltoide.
Marcial Gamboa Sánchez-Barcáiztegui
Marcial Gamboa Sánchez-Barcáiztegui, nado en Ferrol o 11 de outubro de 1906 e finado en Madrid o 5 de xuño de 1986, foi un militar galego, designado como senador por Xoán Carlos I en 1977.
Traxectoria
Neto do militar e enxeñeiro Victoriano Sánchez Barcáiztegui, aínda que nado en Ferrol, pasou a infancia no colexio de orfos da Armada en Madrid. Aos catorce ingresa na Escola Naval de Cádiz, de onde sae en 1925. Durante a guerra civil española apoia o bando franquista e cobre o conflito en submarinos.
Posteriormente, e xa coa Escola Naval Militar instalada en Marín, foi profesor no centro de ensino e posterior subdirector. Estivo ao mando do cruceiro Méndez-Núñez. Comandante xeral do Arsenal de Cartaxena, na década dos cincuenta incorporouse ao Ministerio de Mariña, xa co rango de almirante. En 1969 é nomeado capitán xeneral da Zona Marítima do Mediterráneo, posto no que permanece ata 1973, cando se retira.
Despois da súa xubilación pertenceu aos consellos de administración do Padroado de Casas da Armada, que presidiu, e ao da Empresa Nacional Santa Bárbara, dedicada á produción de armamento. En 1977 foi escollido polo rei Xoán Carlos I para integrar o Senado de España durante a lexislatura constituínte. Como independente, integrouse no grupo mixto. Tras as eleccións de 1977 retirouse da política.
Vida persoal
Foi pai de Marcial Gamboa Ballester, militar, e avó de Marcial Gamboa Pérez-Pardo, comandante e director á súa vez da Escola Naval Militar de Marín. Foi irmán do director de cinema José Luis Gamboa.
Helden
Helden é un filme alemán de 1958 dirixido por Franz Peter Wirth que está baseado na obra Arms and the Man de George Bernard Shaw. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Tamén foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1959.
As Cortes, Seoane de Argas, San Xoán de Río
As Cortes é un lugar da parroquia de Seoane de Argas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña doce habitantes (seis homes e seis mulleres).
Marcial Gamboa Pérez-Pardo
Marcial Gamboa Pérez-Pardo, nado nas Palmas de Gran Canaria, é un militar español que desde outubro 2015 ocupa o posto Almirante Xefe do Arsenal de Cartagena.
Traxectoria
De familia vinculada á armada, foi neto do militar e senador ferrolán Marcial Gamboa Sánchez-Barcáiztegui e fillo do tamén contralmirante da Armada Marcial Gamboa Ballester. Ingresou na Escola Naval Militar de Marín en 1978, recibindo o seu primeiro despacho cinco anos máis tarde, en 1983. Especialista en submarinos e armas submarinas, diplomado en Estado Maior; exerceu como Segundo Comandante do submarino Tramontana, levando o mando do submarino Narval desde 1999 ata 2001. Tamén exerceu coma comandante na fragata Navarra e no dragaminas Miño. En 2009 relevou a José Luis Urcelay Verdugo no mando e dirección da Escola Naval Militar de Marín, destino que desempeñaría ata xullo de 2012. Deste xeito foi o primeiro director que, xunto co seu equipo, puxo en marcha o novo modelo de carreira consistente en dotar aos futuros oficiais (ademais da propia formación naval) un título universitario de grao en enxeñaría mecánica (expedido pola Universidade de Vigo). En xullo de 2012 ascende a contralmirante, ocupando o posto de Almirante Director de Ensino Naval. Posteriormente, en outubro de 2014 é destinado á Base Naval de Rota, sostendo o cargo de Almirante Xefe do Estado Maior da Frota. Finalmente, en outubro de 2015 ascende a vicealmirante, tomando o relevo na xefatura do Arsenal de Cartagena.
Miguel Bosé
Mocidade
Miguel Bosé, fillo do toureiro Luis Miguel Dominguín e da actriz italiana Lucía Bosé, naceu en Panamá (pero adquiriu a nacionalidade española despois de quedar exento de realizar o servizo militar). Creceu nun ambiente rodeado de arte e cultura. Amigos íntimos da súa familia eran Pablo Picasso, Ernest Hemingway ou o pai do vicepresidente de Colombia (Francisco Santos Calderón). O seu padriño é Luchino Visconti.
Anos 70
A comezos dos 70, Miguel trasládase a Londres e decide inscribirse na Escola de Danza e Mimo de Lindsay Kemp, e máis tarde decide proseguir os seus estudos de baile na Escola de danza de Maurice Béjart en París.
Mina de carbón de Miike
miniatura|Edificio da mina de Miike, en Miyaharakou A mina de carbó de Miike (三池炭鉱), tamén coñecida como a mina de carbón de Mitsui Miike (三井三池炭鉱, Miike Tankō), foi a mina de carbón meirande do Xapón. Estaba situada preto das cidades de Ōmuta, na prefectura de Fukuoka, e Arao, na prefectura de Kumamoto. Forma parte da lista do patrimonio da Humanidade da UNESCO desde xullo de 2015 dentro do conxunto «Lugares da revolución industrial da era Meiji no Xapón: siderurxia, construcións navais e extracción de hulla».
Miguel Bosé
Anos 70
En 1975 entra de cheo na música da man de Camilo Sesto e en 1977 firma un contrato coa CBS. Nese ano ve tamén a luz o seu primeiro álbum co tema "Linda", que ademais incluía cancións como "Amiga" ou "Mi Libertad", de gran popularidade en España e América Latina, que o consagrarían como artista de masas, creando o fenómeno dos fans.
En 1978, co segundo álbum Miguel Bosé e coa canción "Anna", comeza unha exitosa carreira internacional con forte proxección en varios países de Europa. Un pouco máis tarde sairía o álbum Chicas! (1979) de onde se extraerá un dos seus maiores éxitos desta época: "Super Superman".
Anos 80
En 1980 Bosé publica Miguel o seu álbum máis importante desta primeira etapa que contiña os sinxelos "Morir de Amor" e "Te Amaré", que o colocarían á cabeza das listas de numerosos países. "Olympic Games" foi un dos seus sinxelos máis internacionais deste álbum. Na súa portada aparecía vestido de toureiro como homenaxe ó seu pai. Nun dos momentos máis álxidos da súa carreira, sucédense as xiras multitudinarias, ó igual que as versións dos seus discos noutros idiomas.
Co seu seguinte traballo, o álbum, Más Allá (1981), Bosé non consegue a repercusión dos seus traballos predecesores e o sinxelo "Márchate Ya" non acaba de encaixar entre os seus fans. Este contratempo leva á discográfica a editar ó ano seguinte un álbum recompilatorio con tódolos seus sinxelos e con dous temas inéditos: "Bravo Muchachos" (1982) que consegue colocar a Miguel nos primeiros postos das listas en España, Italia e outros países de Europa.
Por estas datas, Miguel convértese en padriño do exitoso grupo mexicano Timbiriche que tiña como integrantes orixinais a Diego Schoening, Sasha Sokol, Benny Ibarra, Mariana Garza, Alix Bauer e Paulina Rubio. Durante a súa estadía en México relacionóuselle moito coa cantante e actriz Daniela Romo e realizou producións con Luis Del Llano Macedo.
Mentres que o seu éxito en Italia estaba in crescendo e o seu álbum Milano-Madrid 1983 así o acreditaba, en España o seu álbum de 1983 Made In Spain (gravado con composicións realizadas para el por bandas da época como Alaska y los Pegamoides, Radio Futura ou Mecano) non acaba de callar. Bosé intentaba manterse a flote despois do seu éxito a finais dos 70, pero vía como tódalas formacións do fenómeno fans da década pasada, tipo Los Pecos, ían desaparecendo paulatinamente sendo substituídas por bandas da movida madrileña.
1984 ve o nacemento dun novo Miguel Bosé. O artista decide tomar as rendas da súa carreira, e redirixir a súa música cara a un público máis maduro. Perseguido pola pantasma da etiqueta "música para nenas", Bosé cambia o seu rexistro vocal (moito máis grave agora) e reorienta a súa música cara a influencias do talle de David Bowie ou bandas como Depeche Mode.
O xiro musical é mal acollido pola discográfica SONY, que cre que o seu produto se lle vai das mans, e se converte en incontrolable... así sería... Miguel Bosé grava, en contra da vontade da súa discográfica, Bandido, considerado como unha das súas obras principais. Os seus sinxelos "Sevilla" e "Amante Bandido" arrasan nas listas españolas e latinoamericanas e prognostican un futuro prometedor para o novo Bosé. Se ben o cambio sitúao á vangarda da moda e a época, este novo rexistro non é moi ben aceptado polos fans italianos que preferían a imaxe pulcra de neno bo de antano fronte a este novo Bosé máis ambiguo e con barba de tres días, vestido co popular pantalón-saia desa época. A portada do álbum mostraba a un Bosé revolucionario, co rostro maquillado e o pelo crespado na liña do traballo Aladdin Sane de David Bowie.
É unha etapa na que a imaxe de Bosé é case tan importante como a súa música. O seu look moderno e sofisticado (metade vampiro metade extraterrestre) e o seu carisma innegable convértense na tarxeta de presentación alí onde vai... O artista rodéase dun halo intocable e case extraterrenal, combinando os seus traballos musicais con incursións esporádicas no mundo do cine como El Caballero Del Dragón (a película española máis cara ata a época) ou En Penumbra.
O camiño musical da experimentación e da produción máis elaborada continúa para Miguel co lanzamento dos seus dous seguintes discos, editados xa en Warner Music, a súa actual compañía discográfica: Salamandra (1986) e XXX (1987).
Se ben Salamandra é unha continuación algo máis complexa e intimista de Bandido, con sinxelos de grande éxito e repercusión como "Nena" ou "Aire Soy", XXX é o ambicioso intento de Bosé por conquistar o mercado Norteamericano. Cun son moito máis industrial e letras máis crípticas, o disco edítase nos EUA con portada diferente e os temas en inglés. Nin "Lay Down On Me" nin "The Eight Wonder" lograrían a repercusión desexada polo artista, mentres que as súas versións en castelán, "Como Un Lobo" e "Duende", si triunfarían en España e Latinoamérica. Tras unha dura xira na que Bosé adelgazou moito, o artista decide tomarse un longo descanso para gozar da vida cotiá, perdéndose nas noites madrileñas.
Anos 90
A comezos dos 90 sae o seu álbum Los chicos no lloran, que acerca a Miguel a un son máis comercial có de traballos anteriores e aporta unha imaxe ó artista máis accesible para tódolos públicos. O disco colleitaría varios éxitos en sinxelo, pero perdería o glamour e a sofisticación dos traballos anteriores. A exitosa xira de presentación do disco recolleríase no seu seguinte traballo Directo '90.
Tras un curto período de relax, en 1992 Bosé consegue outro fito, esta vez no mundo cinematográfico, co seu papel de xuíz travestido na película de Pedro Almodovar Tacones Lejanos.
De novo unha exitosa xira devolvería a Bosé sobre os escenarios, para continuar coa aparición na importante produción francesa A Raíña Margot.
En 1995 sairía Laberinto, complexa continuación de Bajo el signo de Caín, aínda máis experimental e críptica, que tan só contiña un tema soamente comercial ó uso, "La Autoradio Canta". O disco reeditaríase incluíndo tres temas máis comerciais, entre eles o sinxelo "Este Mundo Va", para asegurar así o seu éxito de vendas.
E unha vez máis outro fito no mundo cinematográfico acompaña a Bosé coa súa aparición na película Libertarias de Vicente Aranda, interpretando a Jesús Arnal, ex-cura amigo e secretario de Durruti. Tamén en 1995 Miguel Bosé aparece na curtametraxe Detrás Del Dinero de Alejandro González Iñárritu.
En 1998 Miguel publica o álbum de versións Once maneras de ponerse un sombrero: a súa persoal homenaxe a algunhas das cancións máis importantes da cultura latina para el. Seguindo o camiño da produción complexa, o traballo reborda beleza nos seus sinxelos "Muro" e "Sólo pienso en ti". Nese mesmo ano Miguel Bosé sofre un accidente de automóbil xunto á súa amiga Rebecca de Alba saíndo os dous con feridas.
En 1999 Miguel publica un disco de éxitos dos últimos 15 anos de carreira (1984-1998) co nome de Lo mejor de Bosé que incluía 2 temas inéditos "Hacer por hacer" e "No hay ni un corazón que valga la pena", e 2 novas versións, unha de "Amante Bandido" e outra de "Nena". Para Italia tamén sae outro de éxitos co nome Best Of, con versións en italiano de "Este mundo va" ("Questo mondo va") e de "Hacer por hacer" ("Un momento per me").
Anos 2000
Tras un período marcado pola presentación do programa Septimo De Caballería para TVE e un aparatoso accidente de tráfico que case lle custa a vida, Bosé embárcase no 2000 nun longo tour, Girados, xunto á ex-cantante do grupo Mecano Ana Torroja, que os levará a moitas cidades de España e Latinoamérica facendo repaso pola extensa carreira musical de ambos artistas e interpretando moitos dos seus temas a dúo. A xira publicarase nun duplo CD gravado en directo.
C.E. Vendrell
O Club d'Esports Vendrell é un club polideportivo da localidade de El Vendrell, no Baix Penedès (Provincia de Tarragona, Cataluña). O club foi fundado en 1913 e salienta a súa sección de hóckey a patíns, creada no ano 1958 e que na actualidade compite na máxima categoría do hóckey a patíns no Estado español, a OK Liga.
Miguel Bosé
Anos 2000
En 2001 Miguel publica o seu novo traballo de estudio, o primeiro desde 1998: Sereno, un disco claramente máis comercial respecto ós seus traballos anteriores e onde se reflicten algunhas etapas descoñecidas da súa vida.
Tres anos despois presentou o ambicioso proxecto Por vos muero (2004), onde colaborou con varios músicos e compositores, entre eles Alejandro Sanz, que ese mesmo ano se converterá no seu compadre, xa que foi padriño do bautizo de Manuela, a filla de Alejandro. O disco, gravado en La Cuadra, a casa de Miguel, baixo a produción de Chris Cameron e Nicolás Sorín, é unha especie de homenaxe persoal ó mundo do cine, ás bandas sonoras e á formación clásica que recibiu de neno.
Theodore William Richards
Theodore William Richards, nado en Germantown, Pensilvania, (USA) o 31 de xaneiro de 1868 e finado en Cambridge, Massachusetts, (USA) o 2 de abril de 1928, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química de 1914.
Miguel Bosé
Anos 2000
Un disco que presentou en directo en moi poucas cidades de España e México, con diferentes orquestras sinfónicas, e que supuxo un dos retos máis importantes na súa carreira.
C.E. Vendrell
Palmarés
miniatura|esquerda|Imaxe despois de gañar a Copa do Príncipe no 2009.
Theodore William Richards
Traxectoria
Os seus pais foron William T. Richards, pintor de paisaxes e mariñas, e Anna Matlack, poetisa. Foi educado primeiramente pola súa nai e viaxou a Inglaterra e Francia. En 1883 entrou no Colexio Haverford, en Pennsylvania, graduándose en ciencias en 1885 e accedendo á Universidade Harvard. Tras obter o doutoramento en 1888, pasou un ano en Alemaña, onde estudou con Victor Meyer, tomando clases nas universidades de Leipzig e Gotinga, e na Escola Técnica de Dresde.
Miguel Bosé
Anos 2000
En 2005, sae Velvetina, unha obra que nos acerca ó mundo da electrónica, o dance, o trip hop e o chill-out, gravado ó mesmo tempo que Por vos muero.
Theodore William Richards
Investigacións científicas
En 1914 foi galardoado co Premio Nobel de Química polos seus traballos para a determinación dos pesos atómicos de máis de vinte e cinco elementos con catro cifras decimales. En 1914 descubriu un isótopo do chumbo, acreditándose, desta forma, como un dos pioneiros da isotopía.
Dominic Monaghan
Dominic Bernard Patrick Luke Monaghan, nado o 8 de decembro de 1976 en Berlín, é un actor inglés. Acadou recoñecemento internacional por interpretar a Merri nas adaptacións cinematográficas da triloxía d'O Señor dos Aneis de J. R. R. Tolkien dirixidas por Peter Jackson. Tamén é famoso por facer de Charlie Pace na serie de televisión Lost. Tamén tivo o papel principal na serie de comedia de radio, Stockport, So Good They Named It Once.
Theodore William Richards
Investigacións científicas
Moitos dos seus traballos foron publicados nos Proceedings da Academia Americana de Artes e Ciencias, que presidiu entre 1919 e 1921.
Miguel Bosé
Anos 2000
Velvetina presenta 13 novas cancións compostas e producidas por Antonio Cortés e o propio Miguel, mesturando diferentes idiomas nas súas letras. O DVD que acompaña unha das edicións do disco, inclúe 13 vídeoclips que ilustran visualmente cada un dos temas. Estas "video-creacións" foron dirixidas por realizadores novos que gozaron de total liberdade creativa. O deseño do disco e a imaxe de Velvetina foron realizadas polo deseñador David Delfín.
En 2007, sae á venda o disco Papito, onde recompila os seus máis grandes éxitos, cantándoos a dúo con varios cantantes de talle internacional e tendo grande éxito desde a primeira semana de vendas, logrando en México o Disco de Platino.
Colaboracións
Colaborou musicalmente ó longo destes anos con artistas como Noa, Vicente Amigo, Carlos Berlanga, Rafa Sánchez (Unión), Alejandro Fernández, Alejandro Sanz, Daniela Romo, Mikel Erentxun, Armando Manzanero, Benny Ibarra, Pedro Marín, Miranda!, Tania Libertad, Carlos Berlanga, Natasha St-Pier ou Paulina Rubio, entre outros, destacando o seu interesante traballo como narrador na obra Pedro y El Lobo (1994) xunto coa Orquestra da Ópera de Lión.