cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xirona
A Praza da Independencia
A Praza da Independencia que fai referencia á Guerra da Independencia Española é unha das prazas máis coñecidas e frecuentadas de Xirona. Sita no Barrio de Mercadal, no centro da cidade, a praza aséntase onde estivo o Convento de Santo Agostiño, polo que tamén se coñece como Plaça de Sant Agustí. O interese desta praza radica no seu aire oitocentista a pesar de que, a mesma, está arrodeada por edificios neoclásicos austeros e idénticos, cuns soportais escultóricos dedicados aos defensores da cidade de Xirona durante os asedios de 1808 e 1809. De todos os xeitos, a praza, de proporcións simétricas corresponde máis ben ás intervencións actuais que ao seu pasado arquitectónico. O arquitecto municipal Martí Sureda foi o primeiro que ideou unha praza pechada e porticada con voltas neoclásicas, cuns edificios que tivesen as mesmas proporcións estéticas. A urbanización da zona só seguiu, en parte, os seus esquemas e a construción das primeiras salas de cinema desta cidade, malogrou a idea de Martí Sureda. Ata os anos 80 do século XX non se puido completar o que imaxinara ese arquitecto.
As pontes sobre o río Onyar
Un dos principais problemas, ao longo da historia, da cidade, constituíu a necesidade de unir as dúas partes da cidade que se achaban separadas polo río Onyar: á beira dereita (Barrio Vello) e á beira esquerda (barrio de Mercadal). Debido a iso, as pontes xogaron un papel primordial no desenvolvemento da cidade. Actualmente non queda ningunha das pontes medievais que cruzaban o río e a maioría das construcións son contemporáneas. Entre elas destacan catro: a Ponte de Pedra, a Ponte de Ferro, a Ponte de Gómez e o Viaduto do Ferrocarril. A Ponte de Pedra (Pont de Pedra ou de Isabel II) data de 1849 e substituíu a ponte medieval que unía os dous barrios da cidade. A Ponte de Ferro (Pont de Ferro ou Pont de les Peixateries Velles, ou Pont de Eiffel en honra a Gustave Eiffel (cuxa empresa construíu a ponte), data de 1876, e significou un grande avance en canto á unión e cohesión da cidade. A Ponte de Gómez (que leva o nome da persoa á que se lle expropiou a casa para construír a ponte) data de 1916 e rompe o estilo oitocentista das pontes anteriores, cunha estrutura de cemento moderna e austera. Para rematar, a cuarta ponte é o Viaduto do Ferrocarril, construído en 1876 que representou a chegada da modernidade e o progreso para unha Xirona que permanecía amurallada.
Transporte urbano
A cidade de Xirona conta, na actualidade (antigamente existiu o tranvía), cun único medio de transporte público urbano colectivo: o autobús. O consorcio de transportes (n>) xestiona os autobuses de Transports Elèctrics Interurbans (TEISA) e de Transports Municipals de Girona (TMG), que actualmente ten 11 liñas urbanas que exceden os límites administrativos do municipio de Xirona, englobando os municipios veciños de Salt, Sarrià de Ter, Quart, Fornells de la Selva e Vilablareix, o que se considera a Área urbana de Xirona.
Por toda a rede viaria circulan unha serie de autobuses metropolitanos, rexionais e nacionais que conectan o resto das poboacións con Xirona. Así, hai liñas regulares que unen a Xirona con Sant Feliu de Guíxols, Santa Coloma de Farners, Olot e Lloret de Mar e con todas as pequenas e medianas poboacións que se atopan no percorrido. A estación de autobuses central de onde parten todas está xunto á estación de ferrocarril.
Porto
O municipio de Xirona non dispón de ningún acceso ou enclave marítimo e, xa que logo, non ten ningún porto no termo municipal. Pero Xirona, historicamente, dispuxo de dereitos sobre o porto de Sant Feliu de Guíxols, a 40 km da cidade. Na época medieval, Xirona conseguiu que se recoñecese a súa xurisdición sobre o porto, o que supuña o control de todos os impostos que se derivaban e a garantía do uso, con plenos dereitos, do pequeno porto do mar Mediterráneo. Na actualidade, Xirona, non ten ningún dereito sobre o porto de Sant Feliu de Guíxols que foi substituído, en canto a importancia, polo porto de Palamós, que é a principal infraestrutura portuaria da provincia de Xirona e que está situado, tamén, a uns 40 km da capital xerundense.
Aeroporto
A infraestrutura aeroportuaria que serve á cidade de Xirona e ao resto da provincia, é o Aeroporto de Xirona-Costa Brava, situado en Vilobí d'Onyar, a 12 km da cidade. Desde a súa creación, en 1969 o aeroporto, que era unha infraestrutura de segunda orde, reservado unicamente para os voos domésticos e charters, pasou a ser unha infraestrutura de primeira orde para a chegada das compañías aéreas de baixo custo en 2003. Debido a isto, o Aeroporto de Xirona-Costa Brava, deixou de ser un aeroporto da provincia de Xirona, para converterse nun aeroporto de ámbito nacional e estatal. É a central para o sur de Europa dunha das maiores compañías aéreas de baixo custo, a irlandesa Ryanair.
Ferrocarril
miniatura|dereita|250px|Estación de tren de Xirona. Xirona dispón dunha estación de ferrocarril de Adif (antes Renfe), conectada á rede nacional de ferrocarrís cun ancho de vía de 1668 mm.
As infraestruturas ferroviarias circulan por Xirona mediante un viaduto que atravesa a cidade de norte a sur. Actualmente, coa chegada do Tren de Alta Velocidade á cidade, redactouse un plan que proxecta soterrar o ferrocarril, desmantelar a estación de mercancías existente e construír unha nova estación de viaxeiros no mesmo sitio no que se acha a actual estación.
Estradas
miniatura|dereita|250px|Rúas en Xirona. Un gran número de infraestruturas viarias atravesan o municipio de Xirona, tendo en conta que é un lugar de paso obrigado cara á Costa Brava, cara ao interior, e cara á fronteira con Francia. Na rede de estradas estatais atópase a autoestrada de peaxe AP-7 (Autoestrada do Mediterráneo) que é a vía de gran capacidade que comunica o corredor mediterráneo coa fronteira francesa, e a A-2 (antiga N-II), antiga estrada nacional radial que lentamente se está convertendo nunha autovía. Esta estrada atravesa o municipio de Xirona pola paraxe natural e protexido do Vall de Sant Daniel. A construción desta estrada, atravesando unha zona de alto valor natural e paisaxístico xerou, cara aos anos 1990 e 1992, unha forte oposición popular contra o proxecto.
En último termo están as estradas provinciais, mantidas pola Deputación de Xirona e que conectan as pequenas poboacións coa capital.
Museos
200px|miniatura|Museo Arqueolóxico.
Universidade de Xirona
A actual Universidade de Xirona é a institución educativa de máximo nivel da cidade. Creada en 1992 a partir do Estudo Xeral de Xirona, unha sección dependente da Universidade Autónoma de Barcelona significou a recuperación dos estudos universitarios en Xirona desde o 1717, ano no que se clausurou a institución universitaria de Xirona por orde de Filipe V. As instalacións da actual universidade atópanse divididas en tres campus: o do Varrín Vell, o do centro da cidade (Campus Centre), e o de Montilivi.
Deportes
O equipo de fútbol de Xirona é, por excelencia, o Girona Futbol Club, que conseguiu en 2017 por primeira vez na súa historia o ascenso a Primeira División e que xoga os seus partidos no Estadi de Montilivi. Outros equipos importantes da cidade son: Penya Doble Set de Girona (o equipo máis antigo da cidade), Sabat F.C., La Salle Girona, entre outros.
O equipo de baloncesto de Xirona o Club Bàsquet Girona (CB Girona SAD). Disputa os seus partidos no Pavelló Xirona-Fontajau. A base do Club de Baloncesto Xirona confórmana o Sant Josep Xirona na categoría infantil (menos de 14 anos) e, a partir dos 14 anos en diante, uniuna Gironina''. Outros clubs representativos son: La Salle Xirona Vedruna Xirona "C.B.Fontajau".
Hai, tamén, un equipo de hóckey, o Club Hoquei Girona. Os equipos de balonmán máis importantes son: Handbol Girona (UDG) e o Club Esportiu Maristes. Como equipo de tenis figura o Club de Tennis Girona. O voleibol ten, como club máis importante o Club Voleibol AVAP
Para rematar, o GEiEG (Grup Excursionista i Esportiu Gironí) ten representación en case todas as disciplinas deportivas, destacando, sobre todo no rugby, atletismo, balonmán e en baloncesto feminino.
Cidades irmandadas
No seo do programa de relacións exteriores do Concello de Xirona, a cidade fica irmandada con diversas cidades do mundo. En negociacións avanzadas atópanse Nueva Gerona (Cuba) e Nashville, TN (Estados Unidos de América). A continuación ofrécese unha lista das cidades irmás de Xirona.
Time to Destination
Time to Destination é o segundo álbum do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 15 de abril do ano 1998 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon, sendo tamén o de mellores vendas do grupo, acadando as 3 520 330 copias vendidas.
José Carbonell Alsina
José Juan Carbonell Alsina, que asinaba como J. Cea, nado en Reus en 1873 e finado en Pontevedra a finais de abril de 1945, foi un xornalista e político catalán residente en Galicia.
Traxectoria
As súas actividades foron escuras ata que en 1916 o prietismo ordenou a loita contra o marqués de Riestra. José Carbonell desatou desde El Progreso unha campaña contra o marqués que rematou co seu prestixio. Converteuse no escritor anticaciquil máis coñecido e radical de Galicia. Tamén interveu como orador agrario e conferenciante. Participou na Asemblea de Santiago de Compostela de 1916 en protesta polos mártires de Cans. A partir de 1917 tomou parte nas concentracións agrarias e obreiras, dirixiu a operación electoral que a esquerda preparou para asaltar a Deputación de Pontevedra, implantou a súa orientación no Concello de Cerdedo e Forcarei e mantivo unha polémica con A Nosa Terra defendendo a tese de que o agrarismo tiña que ser político e decididamente anticaciquil.
Cando o catalanismo da Lliga Regionalista acadou o poder e o seu líder Francesc Cambó exerceu labores en relación coa política galega, Carbonell cambiou a súa orientación en función das ordes do seu diario, a favor das novas alianzas. Durante a súa visita a Galicia no Nadal de 1917, Cambó compartiu con Antón Losada Diéguez un multitudinario mitin electoral en Cerdedo o 19 de febreiro de 1918, no marco da campaña para os comicios xerais do día 24. Neste período Carbonell afianzou a súa amizade con Castelao.
En 1917 involucrouse nas loitas de Moraña e sufriu un proceso político, sendo acusado de inxurias ao sacerdote Bernardo Casal Soto, cura párroco de Saiáns, e membro da familia dominadora do concello, por un artigo aparecido en Progreso o 20 de maio de 1917, que rematou en 1919 cunha condena do Tribunal Supremo a dous anos, once meses e un día de desterro. Recibiu o amparo dos agrarios de Ponteareas e, tras unha breve estancia con eles, trasladouse a Vigo en abril de 1921, onde dirixiu o semanario La Luz con escaso éxito, pois mantivo os seus puntos de vista de antano a favor da redención. Despois dirixiu o semanario vigués El Tanque (1922-1923).
Na ditadura de Primo de Rivera trasladouse a Barcelona en 1926, abandonou a redacción de Progreso en setembro de 1927 por disparidade coa liña do periódico e comezou a colaborar como redactor de El Pueblo Gallego en Pontevedra até setembro de 1928. Foi deportado a Lleida a principios de 1929 e volveu colaborar en El Progreso. Regresou a Pontevedra en marzo de 1930. Evolucionou cara o republicanismo a través do reformismo de Melquíades Álvarez. Foi procesado novamente en outubro de 1930. Durante a Segunda República foi elixido vicepresidente do Recreo de Artesanos de Pontevedra en 1931, continuou colaborando en Progreso e o 12 de novembro de 1934 foi nomeado concelleiro de Pontevedra na corporación radical presidida por Vicente Quintá Somoza, permanecendo no cargo ata principios de xaneiro de 1936.
Realizou múltiples traballos como correspondente de publicacións de Madrid e Barcelona.
Morreu en Pontevedra a finais de abril de 1945.
Vida persoal
O seu sobriño Josep Maria Carbonell Barberà, foi tamén un escritor catalán.
Johann Ludwig Bach
Johann Ludwig Bach, nado o 4 de febreiro de 1677 e finado o 1 de marzo de 1731, foi un organista e compositor alemán, chamado ás veces "Bach de Meiningen".
Traxectoria
Era fillo de Jacob Bach. Naceu en Ruhla. Tras cursar os seus estudos musicais e teolóxicos en Gotha, foi cantor na cidade de Ruhla. En 1699 foi chamado á corte de Meiningen, onde en 1703, proposto polo príncipe Bernardo I de Saxonia-Meiningen, foi nomeado cantor e mestre de paxes. Foi director da orquestra local da corte dende 1711 e tivo o honor de ver as súas partituras copiadas por Johann Sebastian Bach. Morreu nesa cidade.
The Forest of Love
The Forest of Love (en 愛なき森で叫べ) é un filme xaponés de 2019 dirixido por Sion Sono. O filme está baseado nos asasinatos, torturas e extorsións cometidos polo asasino en serie Futoshi Matsunaga, ocorridos en Kyushu, no Xapón dende mediados da década 1990 ata comezos de 2000. Estreouse o 11 de outubro de 2019 en Netflix. Está protagonizado por Kippei Shiina, Kyoko Hinami e Shinnosuke Mitsushima.
Bartolomeo Veneto
miniatura|[[Lucrezia Borgia, por Bartolomeo Veneto.]]
Bartolomeo Veneto foi un pintor italiano, activo entre 1502 e 1546.
Traxectoria
Naceu en Cremona ou en Venecia, traballou en Venecia e outros lugares do Véneto e tamén na Lombardía, probablemente foi discípulo de Gentile Bellini, comezou realizando pequenas pinturas devocionais e posteriormente especializouse en retratos, as súas obras máis coñecidas son A tocadora de laúde, Ludovico Martinengo, Cortesana nova.
Xedive, Pereira, Chantada
Xedive é un lugar na parroquia de Pereira, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 12 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 8 eran homes e 4 eran mulleres.
Irlanda do Sur
Irlanda do Sur (en inglés: Southern Ireland, en irlandés: Deisceart Éireann) foi unha rexión autónoma do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda establecida o 3 de maio de 1921, aínda que non foi plenamente efectiva até o 1 de xaneiro de 1922. Foi disolta o 6 de decembro mediante a sinatura do Tratado angloirlandés e substituída polo Estado Libre Irlandés.
Home Rule
O establecemento do Home Rule foi pensado para proporcionar unha solución ao problema que molestara a política irlandesa dende a década de 1880, as demandas establecidas entre unionistas e nacionalistas irlandeses. Estes últimos desexaban poder gobernar sen necesidade dun ditame de Londres e do Palacio de Westminster, á vez que os unionistas temían que un goberno nacionalista establecido a Dublín discriminaría os protestantes e imporía elevadas taxas aos condados industriais da illa, dominados esencialmente por anglicanos e presbiterianos.
Os unionistas, ante esta ameaza nacionalista, importaron armas dende o Imperio Alemán e crearon o Corpo de Voluntarios do Ulster para previr a imposición alí do "Home Rule". En resposta a este armamento os nacionalistas crearon o corpo de Voluntarios Irlandeses. A partición de Irlanda foi pensada como solución temporal ao problema, permitindo a Irlanda do Norte e Irlanda do Sur un goberno por separado como rexións do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda.
Eleccións xerais de 1921
En realidade mentres que Irlanda do Norte converteuse nunha entidade plenamente funcional, cun parlamento e un executivo que existiron até que se prorrogaron en 1972, Irlanda do Sur nunca foi unha realidade. O parlamento previsto foi boicoteado polos parlamentarios do Sinn Féin, que en 1918 instituíran un parlamento paralelo á marxe da Lei de 1920: o Dáil Éireann ou Asemblea de Irlanda. En 1921, na votación para a constitución do Parlamento de Irlanda do Sur, o Sinn Féin conseguiu 124 dos 128 escanos do parlamento. En xuño de 1921, cando oficialmente empezaban as sesións do parlamento, só se presentaron os catro representantes que conseguiron os unionistas e algúns senadores designados dende Londres. Por tanto, o parlamento desta rexión nunca se constituíu formalmente.
O estado de Irlanda do Sur, ao contrario que o do Norte, nunca tivo unha existencia autónoma, e a súa soberanía nunca pasou do papel escrito. Acabou sendo eclipsado pola República Irlandesa entre 1919-1922, que tiña un apoio social maioritario e, máis tarde, confirmaríase a súa desaparición coa creación do Estado Libre Irlandés.
Tratado angloirlandés
Segundo o dereito británico o Dáil Éireann non tiña ningunha existencia legal ou constitucional. O parlamento irlandés válido seguía sendo a Cámara dos Comúns de Irlanda do Sur. Con todo, segundo os republicanos, o Dáil era o parlamento lexítimo da República de Irlanda. Consecuentemente o tratado angloirlandés, asinado polos representantes dos gobernos británicos e irlandeses no ano 1921, foi sometido a ambas as asembleas que realmente eran ocupadas polos mesmos membros (a pesar de que os membros do Sinn Féin non formaban parte da Cámara dos Comúns e os unionistas do Dáil Éireann por decisión propia). En decembro de 1921 o Dáil ratificou o tratado e en xaneiro de 1922 fixóo a Cámara dos Comúns irlandesa.
O Estado Libre Irlandés
Finalmente os dous parlamentos uniron os seus poderes, e Michael Collins foi escollido en xaneiro de 1922 Presidente do Goberno Provisional Irlandés, sendo Arthur Griffith nomeado presidente do Dáil Éireann. Coa morte de Griffit e o asasinato de Collins en agosto do mesmo ano, William T. Cosgrave pasou liderar de forma interina o Goberno Provisional, conseguindo a sinatura da Constitución de 1922, que creou en decembro daquel ano o Estado Libre Irlandés.
Beariz, Beariz, Beariz
Beariz é unha vila da parroquia de Beariz, capital do concello de Beariz -ao que dá nome-, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 424 habitantes (200 homes e 224 mulleres).
Tommy Flanagan (actor)
Tommy J. Flanagan, nado o 3 de xullo de 1965 en Glasgow (Escocia), é un actor escocés.
Traxectoria
Flanagan é o terceiro de cinco irmáns. Ós seis anos de idade, o seu pai abandonou a familia. Medrou nun barrio perigoso. Durante os seus primeiros anos traballou como pintor, decorador e pincha discos. As cicatrices da súa cara foron o resultado dun asalto no que case perde a vida. Máis tarde, animado pola súa muller e amigos, comenzou a adicarse á actuación.
Traxectoria profesional
Traballou durante tres anos nun teatro chamado Rain Dog, antes de que Mel Gibson lle ofrecese o seu primeiro papel nun filme importante, Braveheart en 1995. Despois da súa actuación en Braveheart, a súa carreira afirmouse conseguindo papeis secundarios en filmes importantes como Face/Off, Gladiator ou Sin City.
Celtic League 2002-2003
A tempada 2002-2003 da Celtic League foi a segunda edición da liga celta de rugby, creada en 2001.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 16 equipos (4 irlandeses, 9 galeses e 3 escoceses) divididos en dous grupos de 8 equipos cada un. Cada equipo tivo que disputar unha volta completa para enfrontarse unha vez con cada un dos outros 7 conxuntos do seu grupo. Tralo remate da fase regular, os 4 primeiros equipos de cada grupo pasaron a disputar a fase final de eliminatorias polo título.
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 30 de agosto de 2002, e rematou o 1 de febreiro de 2003 coa gran final.
George S. Patton
George Smith Patton Jr., nado en San Gabriel (California), o 11 de novembro de 1885 e finado en Heidelberg (Alemaña) o 21 de decembro de 1945, coñecido tamén como o xeneral Patton, foi un oficial do exército dos Estados Unidos. Comandou o 7º Exército dos Estados Unidos nos teatros de operacións de Europa e do Mediterráneo durante a segunda guerra mundial, aínda que é máis coñecido por liderar o 3º Exército dos Estados Unidos en Francia e Alemaña trala invasión de Normandía por parte dos Aliados en xuño de 1944.
Nado en 1885 no seo dunha familia cunha longa tradición militar, Patton asistiu ó Instituto Militar de Virxinia e posteriormente á Academia Militar dos Estados Unidos en West Point. Participou nos Xogos Olímpicos de 1912 na disciplina de péntatlon, acadando a quinta posición. Tras esta participación, Patton estudou esgrima en Francia e deseñou o Sabre de Cabalería M1913, que pasaría a ser coñecido como a "Espada Patton" e do que o Departamento de Guerra ordenou producir 20 000 unidades en 1913. Nese mesmo ano Patton foi destinado como "Mestre da Espada" e principal instrutor dun novo curso de loita con espadas na Mounted Service School de Fort Riley, Kansas.
Patton liderou as tropas estadounidenses no Mediterráneo cunha invasión de Casablanca durante a Operación Torch en 1942, establecéndose como un comandante efectivo trala súa rápida rehabilitación do 2º Corpo do Exército. Liderou o 7º Exército durante a invasión aliada de Sicilia, sendo o primeiro comandante aliado en chegar a Messina. Alí viuse involucrado nunha controversia cando lle propinou unha labazada a dous soldados en estado de shock que estaban baixo o seu mando, polo que foi temporalmente destituído do mando. Retornou ó mando do 3º Exército trala invasión de Normandía en xuño de 1944, liderando con éxito o rápido avance blindado dos Aliados a través de Francia. Liderou a liberación das tropas estadounidenses asediadas no asedio de Bastogne durante a batalla das Ardenas, chegando co seu 3º exército a territorio da Alemaña nazi cara ó final da guerra.
Trala guerra pasou a ser o gobernador militar de Bavaria, pero foi destituído deste posto tralas súas afirmacións sobre a desnazificación. Pasou a comandar o 15º Exército dos Estados Unidos durante pouco máis de dous meses, falecendo en Heidelberg o 21 de decembro de 1945 como resultado das feridas sufridas nun accidente automobilístico doce días antes.
A súa imaxe peculiar xunto coa súa personalidade ambiciosa e enerxética, así como o seu éxito como comandante militar, víronse en diversas ocasións escurecidos polas súas controvertidas declaracións públicas e algunhas afirmacións privadas racistas e antisemitas. A súa filosofía de liderar dende a fronte e a súa capacidade para inspirar as tropas con discursos cheos de vulgaridades, como por exemplo o seu discurso ó 3º Exército, fixeron que recibise unha consideración favorable, mentres que a súa énfase nas accións militares ofensivas rápidas e agresivas resultaron ser efectivas no transcurso da guerra. Mentres que os líderes Aliados mantiñan opinións moi diversas sobre Patton, os seus opoñentes do Alto Mando Alemán tiñan unha gran consideración del. O filme biográfico de 1970 Patton acadou unha gran popularidade e axudou a que Patton pasase a ser considerado un heroe popular para os estadounidenses.
Xuventude e educación
Patton foi o fillo primoxénito de George Smith Patton Sr. e Ruth Wilson. Tivo unha irmá máis nova, chamada Anne. A súa familia era de ascendencia irlandesa, escocesa-irlandesa, inglesa e galesa. A súa bisavoa pertencera a unha familia de aristócratas galeses, descendentes de lores galeses de Glamorgan. Durante a súa vida Patton sostivo que en vidas anteriores fora un soldado e amosouse orgulloso de posuír ligazóns místicas cos seus devanceiros. Aínda que sen ser descendente directo de George Washington, Patton trazaba parte das súas raíces coloniais ó bisavó de George Washington, así como a descendentes de Eduardo I de Inglaterra e a Filipe III de Francia. A crenza familiar mantiña que os Patton eran descendentes de dezaseis dos baróns asinantes da Carta Magna.
Patton era descendente de Hugh Mercer, morto na batalla de Princeton durante a Revolución Americana. O avó por parte de pai de Patton era o Coronel George Smith Patton, quen comandara o 22º Rexemento de Infantería Confederada de Virxinia baixo as ordes de Jubal Early durante a guerra civil estadounidense e falecera na terceira batalla de Winchester, mentres que o seu tio avó o Coronel Waller T. Patton falecera mentres lideraba o 7º Rexemento de Infantería Confederada de Virxinia na Carga de Pickett durante a batalla de Gettysburg. O pai de Patton graduouse no Instituto Militar de Virxinia, pasando a exercer de avogado e posteriormente de fiscal do distrito no condado dos Ánxeles. O avó por parte de nai de Patton fora Benjamin Davis Wilson, quen fora alcalde dos Ánxeles e obtivera grande éxito financeiro como comerciante. A súa familia era acomodada, e Patton pasou a súa infancia na súa propiedade familiar de 800 hectáreas.
miniatura|esquerda|Patton no [[Instituto Militar de Virxinia]] De neno tivo dificultades para ler e escribir, mais conseguiu superalas posteriormente, chegando a coñecérselle como un ávido lector na súa vida adulta. Segundo os historiadores Carlo D'Este e Alan Axelrod estas dificultades foron probablemente o resultado dunha dislexia non diagnosticada. Recibiu educación na casa ata que cumpriu os once anos de idade, cando se alistou na Stephen Clark's School for Boys, unha escola privada de Pasadena, pasando alí os seus seguintes seis anos. Alí describiron a Patton como un neno intelixente e versado na historia militar clásica, particularmente en Aníbal, Escipión o Africano, Xulio César, Xoana de Arco e Napoleón, así como do amigo da familia John Singleton Mosby, quen adoitaba visitalos cando el aínda era un neno. Foi naquel entón cando se converteu tamén nun asiduo practicante da equitación.
Durante unhas vacacións familiares á Illa Santa Catalina en 1902, Patton coñeceu a Beatrice Banning Ayer, filla do industrial de Boston Frederick Ayer. Casaron o 26 de maio de 1910 en Beverly Farms, Massachusetts, e tiveron tres fillos, Beatrice Smith (nada en marzo de 1911), Ruth Ellen (nada en febreiro de 1915), e George Patton IV (nado en decembro de 1923).
Patton nunca chegou a considerar seriamente unha carreira que non fose dentro do exército. Cando tiña dezasete anos escribiulle unha carta ó senador Thomas R. Bard, procurando unha reunión para entrar na Academia Militar dos Estados Unidos, e Bard indicoulle que debía completar un exame de admisión. Temendo obter un pobre resultado neste exame, Patton inscribiuse en varias universidades que contaban con programas de Corpos de Adestramento de Oficiais de Reserva. Patton foi admitido na Universidade de Princeton pero finalmente decidiu inscribirse no Instituto Militar de Virxinia. Asistiu a este instituto de 1903 ata 1904, con problemas na lectura e na escritura pero cunha gran cualificación nas inspeccións de uniforme e aparencia así como nos exercicios militares, o que lle gañou a admiración dos seus compañeiros cadetes e o respecto dos estudantes máis vellos ca el. O 3 de marzo de 1904, tras varias cartas enviadas por Patton e un bo resultado no exame de admisión, Bard recomendouno para a súa entrada en West Point.
No seu primeiro ano en West Point Patton conseguiu adaptarse con facilidade á rutina militar. Porén, os seus resultados académicos seguían sendo malos e tivo que repetir o seu primeiro ano tras suspender matemáticas. Pasou as vacacións de verán estudando, amosando unha mellora substancial á súa volta á academia. Durante o resto da súa carreira na academia Patton destacou nos exercicios militares, pero os seus resultados académicos mantivéronse na media. Pasou a ser cadete sarxento maior no seu ano júnior, e a cadete adxunto no seu ano sénior. Tamén comezou a xogar co equipo de fútbol americano da academia, pero sufriu unha lesión no brazo e deixou o equipo, pasando a facer unha proba para o equipo de esgrima e o de atletismo, e converténdose rapidamente nun dos mellores espadachíns da academia. Patton graduouse no posto 46 de 103 o 11 de xuño de 1909 e foi destinado como tenente segundo no corpo de Cabalería dos Estados Unidos.
Oficial júnior
O primeiro destino de Patton foi no 15º Rexemento de Cabalería en Fort Sheridan, Illinois, onde se estableceu como un líder enérxico, impresionando os seus superiores coa súa dedicación. A finais do ano 1911 Patton foi trasladado á Fort Myer, Virxinia, xunto coa maioría dos líderes sénior do exército. Alí comezou unha amizade co Secretario de Guerra Henry L. Stimson, servindo con el en diversos labores sociais a maiores das súas obrigas regulares como contramestre da súa tropa.
Participación nos Xogos olímpicos de 1912
miniatura|dereita|Patton (á dereita) na competición de [[esgrima do péntatlon dos Xogos Olímpicos de 1912]] Patton foi seleccionado como o representante do exército para a primeira edición do péntatlon moderno nos Xogos Olímpicos de 1912 de Estocolmo, Suecia. Dos 42 participantes na proba, Patton terminou vixésimo primeiro no campo de tiro, sétimo en natación, cuarto en esgrima, sexto en equitación e terceiro na carreira a pé, rematando na quinta posición final e sendo o primeiro non sueco. Tivo lugar certa controversia en relación coa súa actuación na competición de tiro con pistola, onde empregou unha pistola de calibre .38 mentres que a maioría dos outros competidores escolleran armas do calibre .22. Patton afirmou que os furados no papel dos seus primeiros disparos eran tan grandes que algunhas das balas disparadas posteriormente pasaron a través deles, pero os xuíces da proba decidiron que non alcanzara a diana nunha ocasión. De ser isto correcto, Patton tería gañado unha medalla no evento. Malias protestas a decisión dos xuíces mantívose, e Patton só comentou o seguinte:
Deseño da "Espada Patton"
Tralos Xogos Olímpicos de 1912 Patton viaxou ata Saumur, en Francia, onde aprendeu técnicas de esgrima de Charles Cléry, un "mestre de armas" francés e instrutor de esgrima na escola de cabalería francesa. Cando regresou a Fort Meyer, Patton redeseñou a doutrina de combate con sabre da cabalería dos Estados Unidos, favorecendo os ataques de penetración frontal perante as manobras de corte estándar, e deseñou unha nova espada para este tipo de ataques. En 1913 encargáronse as primeiras 20 000 unidades do Sabre de Cabalería Modelo 1913, coñecido popularmente como a "Espada Patton". Tras isto retornou a Saumur para aprender técnicas avanzadas e aplicar estes coñecementos na Escola do Servizo Montado en Fort Riley, Kansas, onde deu e recibiu instrución de esgrima. Foi o primeiro oficial do exército estadounidense que recibiu a designación de "Mestre da Espada", título que denotaba o mellor instrutor de esgrima da escola. Chegando á escola en setembro de 1913, ensinou esgrima a outros oficiais de cabalería, moitos deles superiores a el en rango. Foi alí onde escribiu a guía Saber Exercise 1914, e ó ano seguinte escribiu outra guía máis informal, titulada Diary of the Instructor in Swordsmanship. Patton graduouse en xuño de 1915, coa intención inicial de volver ó 15º Rexemento de Cabalería que estaba destinado en Filipinas. Mais, considerando que este destino podería deixar nun punto morto a súa carreira, Patton viaxou a Washington, D.C. durante un permiso de 11 días e convenceu a varios amigos influentes para que conseguisen que fose reasignado ó 8º Rexemento de Cabalería en Fort Bliss, Texas, anticipando que a inestabilidade en México podería dar lugar a unha guerra civil. Neste tempo Patton foi seleccionado para participar nos Xogos Olímpicos de 1916, pero estes foron finalmente cancelados por mor da primeira guerra mundial.
Expedición Pancho Villa
En 1915 Patton foi asignado a labores de patrulla fronteiriza coa Compañía A do 8º de Cabalería, con base en Sierra Blanca. Neste tempo Patton afíxose a levar o seu M1911 Colt .45 no seu cinto no lugar de levalo nunha funda. A súa arma disparóuselle accidentalmente unha noite nun saloon, polo que a cambiou por un revólver Colt Single Action Army coa empuñadura de marfil, arma que se convertería posteriormente nunha icona representativa da súa imaxe.
En marzo de 1916 forzas mexicanas leais a Pancho Villa cruzaron a fronteira cara a Novo México e asaltaron a localidade fronteiriza de Columbus, o que resultou na morte de varios estadounidenses en Columbus. Os Estados Unidos responderon enviando unha expedición en México contra Villa. Desgustado ó saber que a súa unidade non participaría na expedición, Patton pediulle ó comandante desta, John J. Pershing, que o levase con el, e foi nomeado o seu asistente persoal para a expedición. Isto significaba que Patton participaría en certa medida na organización da expedición, e as ganas e dedicación que demostrou para a tarefa impresionaron a Pershing. Patton modelou gran parte do seu estilo de liderado emulando a Pershing, quen favorecía as accións fortes e decisivas e comandaba dende a fronte. Como asistente de Pershing, Patton supervisaba a loxística do seu transporte e actuaba como o seu mensaxeiro persoal.
A mediados de abril Patton pediulle a Pershing que lle dese a oportunidade de comandar tropas, e foi destinado á Tropa C do 13º Rexemento de Cabalería para axudar na persecución de Villa e dos seus subordinados. A súa primeira experiencia en combate tivo lugar o 14 de maio de 1916 no que sería o primeiro ataque motorizado da historia bélica dos Estados Unidos. Unha forza do 6º Rexemento de Infantería de dez homes e dous guías civís baixo o seu mando montados en tres turismos Dodge sorprendeu a tres dos homes de Villa durante unha expedición, matando a Julio Cárdenas e dous dos seus gardacostas. Non quedou claro se Patton matou persoalmente algún dos homes, pero sóubose que si ferira os tres. Este evento fixo que Patton gañase o favor de Pershing, quen se referiu a el como o seu propio "Bandito", e provocou que recibise unha grande atención dos medios como un "matabandidos". O 23 de maio de 1916 foi ascendido a tenente primeiro mentres formaba parte do 10º de Cabalería. Patton permaneceu en México ata o final do ano. O presidente Woodrow Wilson prohibiu que a expedición levase a cabo patrullas agresivas en territorio mexicano, polo que Patton permaneceu na base durante gran parte do tempo. En outubro dese ano retirouse brevemente a California tras queimarse cunha lámpada de gas que estoupara, e retornou permanentemente da expedición en febreiro de 1917.
Primeira guerra mundial
Trala Expedición Patton ía ser destinado a Front Royal, Virxinia, para supervisar a adquisición de cabalos para o exército. Porén, trala entrada dos Estados Unidos na primeira guerra mundial e o nomeamento de Pershing como comandante da Forza Expedicionaria Estadounidense na fronte occidental, Patton pediulle formar parte do seu equipo. Patton foi ascendido a capitán o 15 de maio de 1917 e partiu cara a Europa, como parte dos 180 homes da avanzada de Pershing que saíu dos Estados Unidos o 28 de maio e chegou a Liverpool o 8 de xuño. Actuando como asistente persoal de Pershing, Patton supervisou o adestramento de tropas estadounidenses en París ata setembro, cando se trasladou a Chaumont para comandar a compañía do cuartel xeral e supervisar a base. Patton non estaba satisfeito con este posto e comezou a interesarse nos tanques, mentres que Pershing tiña a intención de darlle o mando dun batallón de infantería. En outubro dese ano Patton ingresou no hospital da base con ictericia, e alí coñeceu o coronel Fox Conner, quen o animou a "esquecer o negocio dos tanques" e seguir na infantería. O coronel Eltinge visitouno o día seguinte, informándoo da creación dunha nova escola de tanques e indicándolle que quería que fose el quen a comandase, ó que Patton aceptou.
miniatura|esquerda|Patton en Francia no 1918 xunto a un [[carro de combate lixeiro Renault FT]] O 10 de novembro de 1917 Patton foi enviado a establecer a nova Escola de Tanques Lixeiros do exército estadounidense. Deixou París e marchou cara á escola de adestramento de blindados do exército francés en Champlieu, preto de Orrouy, onde conduciu un tanque lixeiro Renault FT. O 20 de novembro os británicos lanzaron unha ofensiva cara ó centro ferroviario de Cambrai, usando un número sen precedentes de tanques. Patton viaxou ata Albert, a uns 48 km de Cambrai, para informarse dos resultados deste ataque entrevistándose co Coronel británico J. F. C. Fuller. De regreso a París, visitou a fábrica de Renault para ver como se fabricaban alí os tanques. Patton foi ascendido a comandante o 26 de xaneiro de 1918. Recibiu os primeiros dez tanques asignados á súa unidade o 23 de marzo de 1918 na Escola de Tanques de Langres. Sendo o único soldado estadounidense con experiencia na condución de tanques, Patton sacou persoalmente sete dos tanques do tren no que chegaron. Na escola Patton adestrou tripulacións de tanques para operar como apoio para a infantería, e promoveu a súa aceptación entre os oficiais de infantería. Foi subsecuentemente ascendido a tenente coronel o 3 de abril de 1918.
En agosto de 1918 foi asignado ó mando da 1ª Brigada Provisional de Tanques, que posteriormente pasou a designarse 304ª Brigada de Tanques o 6 de novembro de 1918. A brigada de tanques lixeiros de Patton formaba parte do Corpo de Tanques do coronel Samuel Rockenbach, que a súa vez era parte do 1º Exército dos Estados Unidos. Supervisou persoalmente a loxística dos tanques a primeira vez que se empregaron en combate, e tras facer un recoñecemento da zona obxectivo do ataque el mesmo, Patton ordenou que non se rendería ningún tanque estadounidense. Comandou os tanques Renault FT con tripulación estadounidense na batalla de Saint-Mihiel, liderándoos dende a fronte da batalla durante gran parte do ataque que comezou o 12 de setembro. Entrou a pé á fronte dos tanques na vila de Essey, ocupada polos alemáns, e montou riba dun tanque durante o ataque de Pannes, procurando servir de inspiración para os seus homes.
A súa brigada foi entón trasladada para apoiar o 1º Corpo do Exército na Ofensiva de Meuse-Argonne o 26 de setembro. Liderou persoalmente unha tropa de tanques a través dunha mesta néboa mentres avanzaban uns 8 km a través das liñas alemás. Ó redor das 9:00 da mañá, Patton sufriu unha ferida mentres lideraba seis homes e un tanque nun ataque a un posto de metralladoras alemás preto da vila de Cheppy. O seu ordenanza, o soldado de primeira Joe Angelo, foi quen o salvou, polo que recibiría posteriormente a Cruz ó Servizo Distinguido. Patton comandou a batalla durante unha hora máis antes da súa evacuación, e parou nun posto de mando da retagarda para dar o seu informe antes de ir cara a un hospital. Sereno E. Brett, comandante do 326º Batallón de Tanques dos Estados Unidos, tomou o mando da brigada de Patton durante a súa ausencia. Patton escribiulle nunha carta á súa muller: "A bala entrou pola parte dianteira da miña perna esquerda e saíu xusto na división do meu traseiro a unhas dúas polgadas á esquerda do meu recto. Foi disparada a uns 50 m así que fixo un furado do tamaño dun dólar [de prata] por onde saíu".
Aínda recuperándose da ferida, Patton foi ascendido a coronel no Corpo de Tanques do Exército Nacional dos Estados Unidos, o 17 de outubro de 1918. Volveu estar activo o 28 de outubro pero xa non participou en ningunha outra acción militar antes do remate das hostilidades o 11 de novembro dese ano. Polas súas accións en Cheppy recibiu a Cruz ó Servizo Distinguido. Polo seu liderado da brigada e da escola de tanques recibiu a Medalla ó Servizo Distinguido. Posteriormente outorgóuselle tamén o Corazón Púrpura polas feridas recibidas en combate trala creación desta condecoración no ano 1932.
Período de entreguerras
miniatura|dereita|Patton en [[Camp Meade, Maryland no ano 1919, aínda co rango temporal de coronel]] Patton deixou Francia e marchou cara a Nova York o 2 de marzo de 1919. Após a guerra foi destacado en Camp Meade, Maryland, e volveu ó seu rango permanente de capitán o 30 de xuño de 1920, aínda que foi ascendido a comandante de novo ó día seguinte. Ese mesmo ano recibiu unha asignación temporal en Washington, D.C. para servir nun comité escribindo un manual sobre operacións con tanques. Durante este tempo desenvolveu a convicción de que os tanques deberían empregarse non só como apoio para a infantería, senón como unha forza de combate independente. Patton apoiou o deseño do tanque M1919 creado por J. Walter Christie, proxecto que foi desbotado por cuestións financeiras. En 1919 Patton coñeceu a Dwight D. Eisenhower mentres estaba asignado en Washington, D.C. Durante e despois da asignación de Patton en Hawai, intercambiou correspondencia con Eisenhower de forma frecuente, e envioulle notas e consellos para axudarlle na súa graduación do Colexio de Xenerais. Xunto a Christie, Eisenhower e outros oficiais, Patton presionou para que se avanzase no desenvolvemento da guerra blindada. O Secretario de Guerra Dwight Davis compartía a súa opinión, pero o limitado presuposto e a prevalencia das ramas xa establecidas de infantería e cabalería provocaron que os Estados Unidos case non desenvolvesen os seus corpos blindados ata o ano 1940.
Patton permaneceu na División de Hawai varios meses antes de ser transferido en maio de 1927 á Oficina da Xefatura de Cabalería en Washington, D.C., onde comezou a desenvolver os conceptos da guerra mecanizada. Ó pouco tempo a súa proposición de combinar a infantería, cabalería e artillería nunha forza de armamento combinado foi cancelada trala retirada dos fondos destinados á mesma por parte do Congreso. Patton deixou esta oficina en 1931, volvendo a Massachusetts onde asistiu á Facultade de Guerra do Exército dos Estados Unidos, converténdose nun "Graduado Distinguido" en xuño de 1932.
En xullo de 1932 Patton estaba destinado como oficial executivo do 3º de Cabalería, que estaba destacado en Washington por orde do xeneral Douglas MacArthur. O 28 de xullo MacArthur ordenou que as tropas de Patton avanzasen contra un grupo de veteranos coñecidos como o Bonus Army que estaban a manifestarse empregando gas lacrimóxeno e baionetas. Patton non estaba de acordo coa actitude de MacArthur neste aspecto, xa que recoñecía a lexitimidade das queixas dos veteranos e xa tiña rexeitado anteriormente empregar a forza para dispersalos. Posteriormente afirmaría que aínda que consideraba ese deber "moi desagradable" tamén consideraba que dispersando os manifestantes prevíase unha insurrección e estábanse salvando vidas e evitándose danos materiais. Acabou liderando persoalmente o 3º de Cabalería a través de Pennsylvania Avenue, dispersando a manifestación.
Patton foi ascendido a tenente coronel no exército regular o 1 de marzo de 1934, e foi asignado á División de Hawai a comezos de 1935. Alí comezou a darlle seguimento ás cada vez maiores hostilidades e aspiracións de conquista do Xapón. Deseñou un plan para internar os xaponeses que vivían nas illas en caso dun ataque, como resultado das atrocidades acometidas polos xaponeses contra a poboación chinesa durante a guerra sino-xaponesa. En 1937 escribiu un artigo titulado "Surprise" que predicía, co que segundo o historiador D'Este foi unha "precisión inquietante", un ataque sorpresa por parte dos xaponeses en Hawai. Deprimido pola falta de previsións de novos conflitos, Patton comezou a beber en exceso e mantivo unha breve relación cunha sobriña política súa de 21 anos, Jean Gordon.
Nesta época Patton continuaba practicando o polo e a navegación. En 1937, durante unhas vacacións nos Ánxeles, recibiu un couce dun cabalo que lle fracturou a perna, derivándolle nunha severa flebite. Este incidente estivo a piques de deixalo fóra do servizo activo, pero tras unha asignación administrativa de seis meses no Departamento Académico da Escola de Cabalería en Fort Riley serviulle para recuperarse da lesión. Foi ascendido a coronel o 24 de xullo de 1938 e recibiu o mando do 5º Rexemento de Cabalería en Fort Clark, Texas durante seis meses, posición que lle desagradaba. En decembro volveu a Fort Myer de novo como comandante do 3º de Cabalería e coñeceu a George C. Marshall. Marshall quedou impresionado con Patton, e considerábao un candidato prioritario para un ascenso a xeneral. Porén, en tempos de paz mantívose no rango de coronel para seguir estando dispoñible para comandar un rexemento.
Segunda guerra mundial
Trala invasión de Polonia por parte da Wehrmacht e o comezo da segunda guerra mundial en Europa en setembro de 1939, o Exército dos Estados Unidos comezou un período de mobilización e Patton promoveu o incremento de poder das forzas blindadas estadounidenses. Durante unhas manobras levadas a cabo polo 3º Exército en 1940 Patton actuou de árbitro. Alí coñeceu a Adna R. Chaffee Jr., con quen formulou varias recomendacións para desenvolver unha forza blindada. Chaffee foi nomeado comandante desta forza, e creou a 1ª División Blindada e a 2ª División Blindada, así como a primeira doutrina de armamento combinado. Chaffee nomeou a Patton comandante da 2ª Brigada Blindada, parte da 2ª División Blindada, ademais de encargarlle o adestramento da división. Patton foi ascendido a xeneral de brigada o 2 de outubro, e o 4 de abril de 1941 volveu ser ascendido desta vez a xeneral maior e comandante xeneral da 2ª División Blindada. Cando Chaffee resignou como comandante do Corpo Blindado, Patton converteuse na figura máis importante da doutrina blindada dos Estados Unidos. En decembro de 1940 planeou un exercicio de alto nivel no que uns 1000 tanques e vehículos partiron de Columbus, Xeorxia cara a Panama City, Florida e de volta. Repetiu este exercicio coa división completa de 1300 tanques ó mes seguinte. Patton adquirira a licenza de piloto e durante estas manobras observou os movementos dos vehículos dende o aire procurando formas de despregalos en combate de forma efectiva. O seu traballo durante este tempo levouno a aparecer na portada da revista Life. Patton liderou a división durante as Manobras de Tennessee en xuño de 1941, e recibiu eloxios polo seu liderado, acadando obxectivos planeados en 48 horas en tan só nove. Durante as Manobras de Lousiana de setembro dese ano, nas que as forzas foron divididas no "exército vermello" e no "exército azul", a súa división formou parte do exército vermello perdedor na primeira fase. Na segunda fase pasou ó exército azul, e a súa división levou a cabo unha avanzada duns 640 km para rodear o exército vermello e "capturar" Shreveport, Louisiana. Nas Manobras de Carolina en outubro e novembro, a súa división conseguiu capturar a Hugh Drum, o comandante do exército rival. O 15 de xaneiro de 1942 recibiu o mando do 1º Corpo Blindado, e ó mes seguinte estableceu o Centro de Adestramento do Deserto no val Imperial para desenvolver alí os exercicios de adestramento. Patton escolleu un terreo duns 40 km2 no deserto a uns 80 km ó sueste de Palm Springs para estes exercicios, que comezaron a finais de 1941 e continuaron ata o verán de 1942.
Campaña do Norte de África
miniatura|dereita|Patton xunto a un carro de combate [[M2 en Tunisia]] Baixo as ordes do xeneral Dwight D. Eisenhower, Patton foi asignado para axudar a planear a invasión aliada do norte de África como parte da Operación Torch no verán de 1942. Comandou a Forza Blindada Occidental, que constaba de 33 000 homes en 100 barcos, nos desembarcos centrados en Casablanca, Marrocos, o 8 de novembro de 1942. Alí atoparon a oposición das forzas da Francia de Vichy, mais os homes de Patton conseguiron unha cabeza de praia con rapidez e presionaron as forzas inimigas. Casablanca caeu o 11 de novembro, e Patton negociou un armisticio co xeneral francés Charles Noguès. O Sultán de Marrocos quedou impresionado e outorgoulle a Patton a distinción da Orde de Ouissam Alaouite, coa cita "Les Lions dans leurs tanières tremblent en le voyant approcher" (Os leóns nas súas goridas tremen cando se aproxima). Patton supervisou a conversión de Casablanca nun porto militar e foi o anfitrión da Conferencia de Casablanca en xaneiro de 1943.