cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rebeca Baceiredo
Influencias
Ao longo da súa extensa carreira, diversos autores tiveron unha notable influencia, tanto na súa obra como nos seus intereses. No caso da súa tese de doutoramento, cabe citar ao seu director de tese, o filósofo e premiado escritor galego Luís G. Soto. Tamén cómpre destacar a figura de Óscar Horta, filósofo e activista referente no campo da ética animal.
A nivel literario, destaca á escritora e periodista ucranína-brasileira Clarice Lispector. Constitúe unha das súas maiores referentes.
Fe Bahá'í
Ensinos e leis
Os ensinos básicos de Bahá'u'lláh son estas:
Principios sociais
A seguinte é unha lista dos 12 principios do bahaísmo. Preséntase a miúdo como un resumo breve dos ensinos bahá'ís. Proveñen dunha variedade de listas semellantes extraídas das transcricións de discursos emitidos por `Abdu'l-Bahá durante a súa viaxe por Europa e América do Norte en 1912. A lista non é oficial e circulan varias destas listas.
Outro principio bahá'í é a moderación en todo (especificamente no celo liberador, civilizatorio e relixioso e na interpretación literal das escrituras).
Shere Hite
Obxecto do seu estudo
Hite criticou o traballo de Masters e Johnson por incorporar acriticamente actitudes culturais no comportamento sexual no seu estudo. Por exemplo, o traballo de Hite mostrou que o 70% das mulleres non tiveran orgasmos mediante a penetración, mais que son capaces de alcanzar o orgasmo facilmente mediante a masturbación ou outras estimulacións clitoridianas. Só un 30% das mulleres participantes no seu estudo experimentaran algunha vez un orgasmo durante o transcurso do coito. Criticou o argumento de Masters e Johnson de que durante o coito debería proporcionarse a suficiente estimulación clitoridiana para alcanzar o orgasmo e que se non se chega a alcanzar é un signo de "disfunción sexual". Sen negar que tanto Kinsey como Masters e Johnson foron un paso crucial na investigación sexual, Hite cre que se debe entender a construción cultural e persoal da experiencia sexual para facer o importante estudo do comportamento sexual fóra do laboratorio. Criticou o feito de que limitar os tests a mulleres "normais" que notificaban orgasmos durante o coito estaba baseado no falso suposto de que ter un orgasmo durante o coito era algo típico, cousa que o seu propio estudo rexeitou vehementemente.
Galería de imaxes de Carballo
Galería de imaxes do concello de Carballo na provincia da Coruña.
Fe Bahá'í
Principios sociais
O bahaísmo afirma que, aínda que a nosa época está ás escuras, o futuro da humanidade é brillante e a paz mundial é inevitable; tamén establece que Bahá'u'lláh é a manifestación de Deus para a nosa época. Un bahá'í dedícase a seguir as súas ensinanzas e observar as súas leis.
Shere Hite
Metodoloxía
Hite emprega un método de investigación individualista. Usou miles de respostas de cuestionarios anónimos como marco de traballo para desenvolver un discurso sobre as reaccións humanas ao xénero e á sexualidade. As súas conclusións derivadas destes cuestionarios de información foron logradas cun criticismo metodolóxico. O feito de que a súa información non provén dunha base de mostra probabilística xera preocupacións sobre se os datos da mostra poden xeneralizarse a poboacións relevantes. Como é común en investigacións que afectan a asuntos delicados, tales como o comportamento sexual, a proporción de non-respostas é tipicamente grande. Polo tanto as conclusións derivadas dos datos poden non representar as visións da poboación en estudo como consecuencia do nesgo debido ás non-respostas. Os defensores de Hite defenden a súa metodoloxía dicindo que é máis probable chegar así á verdade sobre a sexualidade feminina que estudando mulleres da prostitución como se elas fosen representativas das mulleres en xeral, ou estudar en laboratorio as condicións en que as mulleres declaran ter orgasmos durante o coito.
Hite foi eloxiada pola súa produtividade teórica na investigación sociolóxica. A suxestión de nesgo nalgúns dos estudos de Hite é empregada frecuentemente como un punto de polémica nos cursos universitarios onde se discuten métodos de mostraxe, igual que a mostraxe do Literary Digest de 1936. Unha discusión sobre o nesgo da mostra é a realizada por Philip Zimbardo, que explicou que as mulleres do estudo de Hite recibiron unha investigación sobre a satisfacción conxugal, onde o 98% indicaron insatisfacción, e o 75% indicaron ter relacións extramaritais, mais onde só o 4% das mulleres responderon ao estudo de mercado. Zimbardo conxecturou que as mulleres que tiñan insatisfaccións puideron estar máis motivadas a responder ao estudo que as mulleres que si estaban satisfeitas e que a súa investigación podería ser tan só "xornalismo cientificamente codificado".
Fe Bahá'í
Ritos
Non existen ritos ou tradicións no bahaísmo (a rixidez considérase unha cualidade a evitar). Con todo, hai algunhas regras que o Kitáb-i-Aqdas prescribe como obrigatorias:
Shere Hite
Metodoloxía
Por outra banda, as diferenzas metodolóxicas nas ciencias sociais cando as interrogantes se refiren a asuntos de consecuencia pública, por exemplo, inmediatez fronte a tempo para reflexionar cando se está respondendo, poden resultar en diferenzas en sinceridade, e as promesas de confidencialidade non son igualmente cridas polos que responden por correo, afectando á apertura dos que responden e á súa sinceridade. Algunhas ou todas as súas investigacións publicadas dependeron dunha ampla distribución multicanal do cuestionario, dando oportunidade a moitas respostas longas na medida da dispoñibilidade de tempo do propio participante, cunha reforzada anonimidade dos entrevistados, e con máis respostas por correo que por teléfono.
Rebeca Baceiredo
Estilo
Nos escritos de ensaio e artigos para revistas, adopta un enfoque teórico e rigoroso. Preocúpase pola precisión do emprego de conceptos tanto de autores nos que se basea para construír a redacción, como conceptos que xa adopta como propios dentro do seu marco conceptual, por exemplo: ontoloxía, epistemoloxía, códigos etc.
Shere Hite
Vida persoal
Hite non tivo fillos. En 1985, casou co concertista de piano alemán Friedrich Höricke, dezanove anos menor ca ela. A parella divorciouse en 1999.
Especialmente grupos conservadores estadounidenses protestaron contra os estudos de Hite. Estivo entón exposta a insultos, asaltos físicos e mesmo ameazas de morte. Aceptou a nacionalidade alemá en 1996, posto que consideraba a sociedade alemá máis tolerante e aberta de mente cara ao seu traballo.
Rebeca Baceiredo
Estilo
No que respecta ás obras poéticas, é unha disciplina que adopta dotar dun carácter máis subxectivo. Moitas delas parten de experiencias, recordos e inquietudes que trata de materializar cun estilo máis artístico. O mesmo sucede coa fotografía, que adoita acompañar cun breve texto que define, ben o contexto e idea que representa, ben expón a modo de diálogo entre os personaxes o que está a suceder.
Filosofía
A nivel filosófico, parte da filosofía de Gilles Deleuze. Na súa tese de doutoramento, a comprensión dos conceptos que conforman parte da metafísica proposta polo filósofo francés permítelle tratar de aproximarse á investigación da ontoloxía e o poder.
Ética e política
Tamén fai fincapé na súa proposta ética e política. Nun modelo liberal clásico de sociedade, a moralidade parte dos individuos, que teñen dereitos ou deberes naturais abstractos establecidos por eles mesmos ou por Deus. Tras o rexeitamento de calquera metafísica baseada na identidade, Deleuze critica a noción de individuo como unha detención ou detención da diferenciación. Busca comprender aos individuos e as súas moralidades como produtos da organización de desexos e poderes pre-individuais.
En Post-scriptum sur les sociétés de contrôle, o filósofo di que a sociedade está experimentando un cambio na estrutura e o control. As sociedades de disciplina caracterizábanse por recintos físicos discretos (como escolas, fábricas, prisioneiros, edificios de oficinas, etc.) As institucións e tecnoloxías introducidas desde a Segunda guerra mundial foron desarticulando os límites entre estes recintos. Como resultado,a coerción social e a disciplina se trasladaron á vida dos individuos considerados como masas, mostras, datos, mercados ou bancos. Os mecanismos das modernas sociedades de control se describen como seguimento continuo e seguimento de persoas ao longo da súa existencia a través de rexistros de transaccións, seguimento de localización móbil e outra información de identificación persoal. Os estándares de valor son internos ou inmanentes: vivir ben é expresar plenamente a potencia dun, en lugar de xulgar o que existe por estándares non empíricos e transcendentes. A sociedade moderna aínda suprime a diferenza e aliena ás persoas a respecto do que poden facer. Para afirmar a realidade, que é un fluxo de cambio e diferenza, debemos derrocar as identidades establecidas e converternos en todo o que podemos chegar a ser, pasar a formar parte dos acontecementos e saber contra-efectualos, é dicir, permitir que sucedan na súa máxima potencia. En definitiva, lograr outros estados de cousas ou outras actualizacións dos mesmos. O pináculo da práctica deleuzeana, entón, é a creatividade.
Poderíase dicir que a partir das estruturas metafísicas hexemónicas se fundamenta e lexitima a orde política. Esta emprégaas ao seu favor como eixe da súa superestrutura. Afirma que os medios tecnolóxicos da época actual nese sentido formarían parte da infraestrutura en tanto que instrumentos. A partir de aí si que emana unha superestrutura. Trata de atopar aquelas propostas ontolóxicas e éticas que permitan unha modificación dos estados das cousas actuais. En propias palabras, “falar da liberación dunha subxectividade encadeada aos contextos mediante a desestabilización permanente dunha identidade moldeada a partir das pautas externas que, acaban sendo moi interiores.”
Obra filosófica
En A revolución non vai ser televisada (2013), preséntase a idea de que a revolución ten que atinxir ao suxeito como punto de encarnación do poder, para que quede desprovisto de intención. Propón transmutar os valores, non unha inversión, senón instalarse nun novo plano ontolóxico e ético no que se di si á vida, descargándoa do peso dos desexos. Trátase de entender, con Nietzsche, que o mundo non é nin verdadeiro nin real, senón vivente.
En ''Capitalismo e Fascismo. Psico-ontoloxía da escravitude'' (2015) trata de facer unha análise do sistema capitalista como medio que perfecciona as técnicas de poder. O seu principal instrumento baséase na produción de subxectividade. Encárgase de moldear a subxectivación dos corpos produtivos por medio dunha aparencia de liberdade que semella respectar o desenvolvemento da diferenza individual. Coñecer ao ser para imitalo é a proposta máis antiga, e tamén sucede este vínculo entre capitalismo e retorno do devir, da deconstrución da substancia. A forma de coñecemento, é dicir, de acceso ao mundo, ou mellor dito a súa construción ou produción débese ter en conta non tanto para resolver problemas como para saber formulalos, que concibe como fundamental. Trata de expoñer un proxecto teórico, pois pensa que é a teoría a que fai o mundo, para ceibarnos a descompensación entre o desenvolvemento onto-ético e o desenvolvemento maquínico e técnico da sociedade capitalista.
A verdade errada e a representación errante (2018), presenta unha exposición directa, non exenta de interrogacións e cuestionamento, da modernidade e da produción de epistemes. Desde a socioloxía, o positivismo e o marxismo ás distintas semióticas e réximes de verdade. A autora analiza as imaxes, a representación e a produción de verdade, pregúntase sobre a oposición entre verdade e ficción e introdúcese na fragmentación ontolóxica da representación para logo analizar a subxectivación dixital, o ego fronte á identidade. A filósofa pregúntase se todo discurso, toda enunciación pon en perigo a interioridade do suxeito, se este realmente nunca chega a posuír o seu discurso. Se emite, reproduce o escoitado e visto, as ficcións arquetípicas, ou se podería falar desde fóra de si, desde fóra de si como suxeito, afastado da forma gramatical coa que se representa. Polo tanto, se a tal fala pode ser articulada a partir da autorreflexión ou se soamente pode ser pensamento do pensamento, palabra da palabra, representación."“Dese despregamento presentado podemos obter a verdade, o verdadeiro e o verosímil, do mesmo xeito que permitiría propor, con conflito, o real e a realidade, e a verdade e a ficción. A realidade é xa selección, tería a verdade que coincidir co real? Mais o real é inaccesible, así que sobre el se fai unha con-formación interpretativa que funcionaría, en último caso, como ficción. E aí está o quid. Derrúbanse as barreiras entre a verdade e a ficción na posmodernidade, ou é que nunca foron diáfanas e non poden selo, nin ontolóxica nin epistemoloxicamente?”"Por último, en ''Como não ser tranquilamente, human@s. Técnica e Política da Antiguidade à Era Neoliberal (2021), a autora busca a relación entre a concepción da técnica, o antropocentrismo e o pacto social, que envolve, non só o ámbito deliberativo da constitución da cidadanía, referente ao logos'', senón á distribución de funcións, é dicir, o traballo. Se dende a orixe a técnica era concibida como pre-humana, posteriormente pasa a ser entendida como unha capacidade do anthropos, inaugurando o humanismo. Por iso, na actualidade, a tecnoloxía é tecnociencia con capacidade para alterar a propia ontoloxía, tornándose algo autónomo, alleo ao humano. Xa non forma parte do pensamento cósmico antigo (Nous), senón da estrutura produtiva do capitalismo, que naturaliza os procesos do humanismo e permanece atado no nihilismo negativo e reactivo dos últimos humanos.
Fe Bahá'í
Ritos
Prohíbese terminantemente a petición de fondos a particulares. As institucións bahá'ís teñen prohibido aceptar contribucións provenientes de persoas que non sexan bahá'ís rexistrados.
Calendario
O calendario bahá'í estableceuno o propio Bab. O ano consta de 19 meses de 19 días e 4 ou 5 días que se intercalan entre estes para completar un ano solar. O Ano Novo (chamado Naw Rúz) ten lugar durante o equinoccio vernal, o 21 de marzo, ao final do mes do xaxún. As comunidades bahá'ís reúnense ao iniciarse cada mes nun encontro chamado "festa" dedicado á adoración, discusión e socialización. Aínda que o nome pode suxerir unha comida elaborada, non ten por que ser así. Ás veces cómese de xeito abondoso pero outras veces pode ser tan só pan e auga. O bahaísmo contempla 11 días sagrados ao ano, 9 dos cales requiren que non se realice traballo. Eses días conmemoran aniversarios importantes da historia do bahaísmo.
Participación na sociedade
O bahaísmo promove de forma activa asuntos que teñan que ver coa xustiza social onde queira que se atoparen. Acollen o concepto de unidade da humanidade como patrón dos seus actos. O bahaísmo participa cada vez máis en proxectos de desenvolvemento económico e social por todo o mundo.
Bahá'u'lláh avogou pola necesidade dun goberno mundial nesta época de vida colectiva da humanidade. Debido a esta énfases o bahaísmo apoiou ás Nacións Unidas desde a súa orixe. A comunidade bahá'í internacional ten status consultivo ante o Consello Económico e Social da ONU e ante UNICEF. desenvolveu programas conxuntos de desenvolvemento con axencias da ONU.
Copa Asiática
Desde 1956, a Copa realizouse cada 4 anos (Fóra diso entre o torneo de 2004 e 2007 que pasaron tres anos). O último torneo celebrouse en 2011 en Qatar, resultando campioa a selección de fútbol do Xapón, conseguindo o seu cuarto título. En 2015 celebrarase o seguinte en Australia.
Palmarés
Na seguinte táboa atópanse os equipos que estiveron entre os catro mellores dalgunha edición do torneo. En cursiva indícase o torneo no que o seleccionado foi local.
Os Leiros, Dordaño, Oza-Cesuras
Os Leiros é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Tropa de Elite 2: o Inimigo Agora É Outro
Tropa de Elite 2: o Inimigo Agora É Outro é un filme brasileiro de 2010 dirixido, producido e co-escrito por José Padilha e protagonizado por Wagner Moura. É a secuela do filme de 2007 Tropa de Elite. Estreouse nos cinemas do Brasil o 8 de outubro de 2010.
Ó igual que o seu predecesor, o filme conseguiu a aclamación da crítica e converteuse no filme con maior recadación de tódolos tempos no Brasil, por diante de Dona Flor e Seus Dois Maridos e Avatar. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 84ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Lotus E20
O Lotus E20 é un coche de carreiras de Fórmula Un deseñado e producido polo equipo Lotus F1 Team baseado en Enstone para a tempada O E20 será o vixésimo coche de Fórmula Un deseñado en Enstone desde 1992, e leva o nome en homenaxe á contribución da institución e o seu persoal nos seus vinte anos de historia. O coche tamén será o primeiro da fábrica de Enstone en levar o nome de Lotus, xa que o equipo deixou de utilizar o nome de Renault que cambiou polo de Lotus Renault GP ao final de 2011. O equipo seguirá usando motores Renault. The team will continue to use Renault engines for the car. O coche, que foi presentado polo equipo na súa páxina web o 5 de febreiro de 2012, será pilotado polo Campión do Mundo de Pilotos de Kimi Raikkonen e o campión da tempada 2011 das GP2 Series Romain Grosjean, ambos regresan á Fórmula Un logo dunha ausencia de dous anos..
Deseño
Informouse de que Lotus había (como Lotus Renault GP o ano pasado) desenvolto un sistema de suspensión reactiva - un dispositivo mecánico, deseñado para manter a altura da carrocería nas freadas - que esperaban utilizar no seu coche de 2012. Unha decisión de última hora da FIA determinou que estes dispositivos contraveñen as disposicións, xa que poderían mellorar o rendemento aerodinámico dos coches, polo que o sistema non estará presente no novo coche.
O equipo viuse obrigado a retirarse da segunda proba de pretempda en Barcelona. Cando Romain Grosjean queixouse dunha "estraña" sensación no chasis durante a condución no primeiro test da mañá. Grosjean estaba probando o chasis designado E20-02, logo de que o chasis E20-01 fora devolto ás instalacións do equipo en Enstone tras a finalización das probas en Xerez. Lotus preparou o chasis E20-01 para ser transportado a Barcelona para completar a proba, pero as simulacións revelaron que o problema tamén estaba presente no E20-01, polo que o equipo decidiu retirarse do resto da proba, con efecto inmediato. O equipo non deu o diagnóstico oficial do problema, pero as especulacións nos medios de comunicación suxeriron que o problema estaba relacionado coa suspensión dianteira. James Allison, director técnico do equipo, confirmou máis tarde que o equipo identificara o problema na montaxe da pinza frontal superior do brazo de suspensión traseira.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sugar Babydoll
Sugar Babydoll foi un proxcto musical estadounidense inicialmente creado por Courtnie Love en Portland, Oregon no ano 1991. A banda, que nas súas últimas etapas incluíu á guitarrista e vocalista Kat Bjelland e á baixista Jennifer Finch, foi precursora de Pagan Babies, formada por Love e Bjelland en San Francisco en 1984. Nun capítulo da serie de VH1 Behind the Music dedicado a Love, tanto ela como Bjelland destacaron que o grupo, nos seus primeiros tempos, era máis para "facerse fotos" e pasar o rato que para tocar música.
Historia
A Courtney Love xurdíralle o nome e a idea de formar un grupo a comezos dos 80 cando era unha adolescente en Portland. Creou a banda cos seus amigos Ursula Wehr e Robin Barbur en 1981, cando Love tiña 17 anos, pero abortou o proxecto e mudouse a San Francisco en 1982 onde foi brevemente vocalista de Faith No More. Cando regresou a Portland en 1983, Love coñeceu a Kat Bjelland no club nocturno Satyricon. Tanto Love como Bjelland eran clientas habituais do club de rock, coñecido nos anos 80 como un centro de actvidade de bandas e músicos de punk rock. Bjelland era de preto de Woodburn, Oregon, mentres que Love vivira en varias cidades do estado, entre elas Marcola, Salem, Eugene e Portland.
Segundo Bjelland, despois de que as dúas se coñecesen, Love, que estaba buscando formar un grupo de rock de só rapazas, "axeonllouse" e pediulle "por favor, por favor, se a miña guitarrista". Bjelland aceptou e Love entón recrutou a Jennifer Finch, unha amiga que coñecera en California, como baixista da banda.
Pouco se sabe sobre en que acabaron os proxectos musicais da banda; aínda que unha cinta demos feita pola seguinte banda de Love e Bjelland, Pagan Babies, non existe ningunha información sobre gravacións ou sobre a historia de Sugar Babydoll. Do que si se sabe, porén, é da rupura do grupo. Tanto Love como Bjelland estaban experimentando con drogas nesa época e abusando de medicamentos como o valium. Segundo Jennifer Finch a adicións ás drogas de Love comezou a interferir co proceso creativo da banda.
Durante os anos seguintes a banda moveuse entre Oregon e California, antes de que fose abndonado por completo. Cara 1985 o grupo estaba oficialmente disolto. Love regresou a San Francisco, desta vez con Bjelland, onde formaron Pagan Babies, que tamén tivo unha curta vida.
Lockheed F-104 Starfighter
O Lockheed F-104 Starfighter é un avión interceptor monomotor supersónico usado amplamente como avión de ataque. Orixinalmente foi desenvolvido por Lockheed para a Forza Aérea dos Estados Unidos de América (USAF), pero posteriormente fabricouse para varios países. O F-104 foi un dos cazas da Century Series, e foi operado polas forzas aéreas de máis dunha ducia de nacións dende 1958 ata 2004. O seu equipo de deseño estivo liderado por Kelly Johnson, que tamén traballou no desenvolvemento dos Lockheed P-38 Lightning, Lockheed U-2 e Lockheed SR-71 Blackbird, entre outros modelos de Lockheed.
O F-104 estableceu varios récords mundiais, como os de velocidade do aire e altitude. O seu éxito estragouse polos escándalos de suborno de Lockheed, nos cales a compañía subornou a un considerable número de políticos e militares de varios países para influír nas súas decisións e asegurar varios contratos; isto causou unha considerable polémica política en Europa e o Xapón.
O pobre rexistro de seguridade do Starfighter tamén levou ao avión a ser criticado polo público, especialmente no seu servizo na Forza Aérea de Alemaña. O as de caza Erich Hartmann viuse forzado a retirarse da Luftwaffe debido á súa aberta oposición á selección do F-104.
A versión final de produción do modelo de caza foi o F-104S, un interceptor todotempo deseñado por Aeritalia para a Aeronautica Militare e equipado con mísiles guiados por radar AIM-7 Sparrow. Un F-104 avanzado cunha á alta, coñecido como o CL-1200 Lancer, tívose en consideración, pero non pasou de ser unha maqueta.
1818
Mortes
Historia ano a ano
Florence Welch
Florence Leontine Mary Welch, nada o 28 de agosto de 1986 en Londres, é unha cantante inglesa coñecida por liderar o grupo de indie rock Florence and the Machine.
Río Marne
O Marne é un río de Francia, afluente do Sena que rega unha rexión ao leste e sueste de París. O seu curso é duns 525 km. O río dá nome ao departamento de Marne; durante a primeira guerra mundial disputáronse dúas importantes batallas ao longo do río.
O Marne nace na meseta de Langres, segue o seu curso cara ao norte ata que xira ao oeste entre Saint-Dizier e Châlons-en-Champagne, uníndose ao Sena en Charenton-le-Pont preto de París.
As beiras do Marne, terra de pintores
miniatura|250 px|Cadro de [[Paul Cézanne das beiras do Marne .]] Xa no século XIX cando chegou a moda de pintar fóra (à l'air libre), nas beiras do Marne houbo moitos lugares, e en particular en Nogent sur Marne, onde era habitual ver os pintores instalados. A beiras do Marne inspiraron os pintores:
A Nabeira, Dordaño, Oza-Cesuras
A Nabeira é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (9 homes e 6 mulleres).
Beatriz González López-Valcárcel
Beatriz González López-Valcárcel, nada en Vigo, é unha catedrática e investigadora galega en economía da saúde.
Traxectoria
Licenciada en Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela e doutora en Económicas pola Universidade de La Laguna, é profesora da Universidade das Palmas de Gran Canaria.
Foi presidenta da Asociación Española de Economía da Saúde entre 2004 e 2005, da Sección de Economía da Saúde Pública da Asociación Europea de Saúde Pública (EUPHA) entre 2011 e 2012. Foi membro do Consello Asesor de Sanidade do Ministerio de Economía de España e representante das Canarias no Comité Consultivo do Sistema Nacional de Saúde. Presidenta da Sociedade Española de Saúde Pública e Administración Sanitaria entre 2015 e 2017.
En 2011 recibiu a Cruz da Orde Civil de Sanidade e foi nomeada filla adoptiva das Palmas de Gran Canaria en 2009. En 2016, foi á súa vez nomeada filla adoptiva da Illa de Gran Canaria.
En 2017, o portal MujeresCia elixiuna entre as 100 mulleres líderes en España.
No 2020, forma parte do comité de expertos sobre COVID-19 do Ministerio de Ciencia e Innovación, e do comité asesor do Goberno canario.
Os Loureiros, Dordaño, Oza-Cesuras
Os Loureiros é un lugar da parroquia de Dordaño no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Gourís, Queiruga, Porto do Son
Gourís é un lugar da parroquia de Queiruga no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Mar de Botnia
O "mar de Botnia" (Bottenhavet, Selkämeri) enlaza a Baía de Botnia co propio Báltico. Kvarken sitúase entre os dous. Xuntos, o Mar e a Baía de Botnia compoñen unha entidade xeográfica máis grande, o Golfo de Botnia, onde o Mar de Botnia é a parte meridional. Todo o Golfo de Botnia está situado entre Suecia, ao oeste, e Finlandia, ao leste e ao mar de Åland e ao mar do arquipélago ao sur. A superficie do mar de Botnia é de aproximadamente 79.000 km. As principais cidades costeiras, de sur a norte, son Rauma e Pori en Finlandia, e Gävle e Sundsvall en Suecia. Umeå (Suecia) e Vaasa (Finlandia) están no extremo norte, preto da baía de Botnia.
Daniel López López
Daniel López López, nado na Coruña o 6 de outubro de 1859 e finado en Madrid o 8 de marzo de 1933, foi un xornalista, escritor, tradutor e político galego.
Traxectoria
Emigrou a América sendo mozo, instalándose en Montevideo. Viaxou por América e Europa e estableceuse en Madrid en 1881. En 1887 obtivo a cátedra de lingua inglesa do Instituto de Biscaia. Ao ano seguinte pasou a ser catedrático de inglés da Escola Superior de Comercio en Madrid. Despois desempeñou a cátedra de inglés nos institutos San Isidro e Cardenal Cisneros. Foi secretario e despois vicepresidente da Sección de Ciencias Históricas do Ateneo de Madrid. Amigo de José Canalejas Méndez, militou no Partido Liberal e despois figurou entre os partidarios do conde de Romanones. Nas eleccións a Cortes de 1898 foi elixido deputado polo distrito de Ordes. Volveu ser elixido deputado polo distrito de Ordes nas eleccións de 1901. Despois foi elixido polo distrito da Coruña (1905), Daimiel en Cidade Real (1907), Ferrol (1910), Murcia (1914) e Coruña (1916). Foi senador polas provincias da Coruña (1918) e Guadalaxara (1921), e senador vitalicio (1923). Foi director xeral de Agricultura, Industria e Comercio. Foi redactor xefe e despois director de El Correo e director do Diario Universal. miniatura|page=209|España en 1492.
Departamento de Sololá
Sololá é un dos 22 departamentos de Guatemala, país de América Central. A súa capital é a cidade de Sololá.
Limita polo norte con Totonicapán e Quiché, polo sur con Suchitepéquez, polo leste con Chimaltenango, e polo oeste con Suchitepéquez e Quetzaltenango.
Provincia de Sogdiana
miniatura|dereita|250px|Provincia de Sogdiana
A provincia de Sogdiana (Вилояти Суғд) é unha das catro divisións administrativas e unha das tres provincias (Вилоятҳо, Vilojatxo) que conforman a división administrativa do Taxiquistán. Está situada no noroeste do país. Ten unha superficia de 26.100 km², e unha poboación de 1.870.000 de acordo co censo de 2000.
A provincia comparte unha fronteira coas provincias de Xizagh (Jizax), Namangán, Samarcanda e Ferganá do Uzbekistán, e coas provincias de Ox (Osh) e Batquén (Batken) de Kirguizistán. O río Sir ("Sir Daria") flúe a través da provincia.
A provincia era coñecida co nome de «Leninabad» ata 1991, taxiquizado coma «Leninobod» ata o 2000, e renomeada como Sogdiana en homenaxe á rexión histórica do mesmo nome que ocupaba parte do actual Taxiquistán, no 2004.
Departamento de Totonicapán
Totonicapán é un dos 22 departamentos de Guatemala, país de América Central. A súa capital é a cidade de Totonicapán.
Provincia de Sogdiana
Outras cidades
Outras cidades importantes son:
A provincia de Sogdiana conta cos seguintes 14 distritos:
Departamento de Totonicapán
Limita polo norte co departamento de Huehuetenango; polo sur co departamento de Sololá; polo leste co departamento de Quiché; e polo oeste co departamento de Quetzaltenango.
Yerself Is Steam
Yerself Is Steam é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Mercury Rev, publicado o 14 de maio de 1991. "Car Wash Hair" foi publicada como sinxelo antes que o álbum.
En outubro de 2016 Pitchfork Media situouno no número 16 da súa lista dos 50 mellores álbums de shoegaze de todos os tempos.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Mercury Rev. A contraportada lista os tempos das cancións de forma errónea deliberadamente. Están listados en (parentese e cursiva).
"Car Wash Hair" aparece como tema 99 na versión de 1992 de Sony/Columbia. ATamén, nesa versión, "Very Sleepy Rivers" está dividida en fragmentos entre os cortes 8 (7:15) e do 9 ao 98, que son de 4 segundos de lonxitude. O son pouco a pouco vai esvaecéndose cara o corte 83, e no 88 alguén comeza a dicir 'pick' repetidamente con algungas risas apenas audibles. Durante esta parte máis tranquila, mesturouse un sinal de baixa frecuencia duns 20 Hz.
Primeira división española 1983/84
A tempada 1983/84 da Primeira división española de fútbol, que foi a 53ª edición do campionato, comezou o 3 de setembro de 1983 e rematou o 29 de abril de 1984.
O Athletic Club revalidou o título conseguido a tempada anterior. Con oito campionatos, os vascos igualaron o Atlético de Madrid como terceiro equipo máis laureado da historia da liga española, por detrás do Real Madrid (20 títulos) e o FC Barcelona (9 títulos).
Esta tempada, ademais, o Athletic gañou a Copa do Rei, logrando o dobrete por quinta vez na súa historia. Como vencedor de ambas as competicións, foi automaticamente proclamado campión da Supercopa de España.
Participantes
Tomaron parte na competición 18 equipos.
Trofeo Pichichi
Juan Gómez, Juanito (Real Madrid) e Jorge da Silva (Real Valladolid) compartiron o Trofeo Pichichi ao máximo goleador do torneo. Ambos o gañaron por primeira e única vez na súa carreira, sendo ademais o Polilla o primeiro futbolista uruguaio en conseguilo.
Trofeo Zamora
O gardameta do FC Barcelona, Francisco Javier Urruticoechea, Urruti, logrou o trofeo ao porteiro menos goleado do campionato.
A partir desta tempada, o trofeo estrea novas normas. A cifra mínima de partidos disputados para optar ao premio increméntase de 22 a 28. Ademais, a partir deste ano unicamente considéranse computables aqueles partidos nos que o gardameta permaneza 60 minutos, ou máis, no terreo de xogo.
George Roy Hill
George Roy Hill, nado en Minneapolis, Minnesota, o 20 de decembro de 1921 e finado en Nova York o 27 de decembro de 2002, foi un director de cine estadounidense.
Traxectoria
Nado nunha familia relacionada co mundo da prensa, obtivo a licenza de piloto aos dezaseis anos. Durante a segunda guerra mundial foi piloto no Pacífico Sur.
Tras estudar música na Universidade Yale e no Trinity College de Dublín, comezou unha carreira como actor de teatro en Nova York, ata que volveu ser chamado ao servizo militar por mor da guerra de Corea.
Logo de pasar polo teatro e a televisión, comezou a ser recoñecido como director de cine con Xoguetes no ático en 1963.
A súa sona en Hollywood aumentou a finais dos sesenta, con Millie, unha rapaza moderna e Butch Cassidy and the Sundance Kid. Repetiu cos protagonistas deste último filme, Paul Newman e Robert Redford en O golpe, que lle proporcionou o Óscar ó mellor director.
Finou en 2002.
Iocoama
miniatura|220 px|Iocoama. Iocoama, ou Yokohama , (横浜市, よこはまし, Yokohama-shi) é a capital da prefectura de Kanagawa, na rexión de Kantō, na illa de Honshū, no Xapón. Forma parte da Área do Gran Toquio. O concello ten 437.35 km² de superficie e conta cunha poboación de 3 631 773 habitantes (2008). En orixe unha vila mariñeira, a cidade desenvolveuse como un importante porto tras a fin do illamento do Xapón a finais do século XIX e a apertura do seu porto aos estranxeiros o 2 de xuño de 1859. Iocoama converteuse nunha importante base do comercio exterior co Xapón, os estranxeiros ocuparon un barrio da cidade, chamado "Kannai", onde estaban protexidos por un status de extraterritorialidade. Tras a restauración Meiji en 1868, a cidade cambiou rapidamente, construíronse liñas de ferrocarril para enlazar a cidade con Shinagawa e Shinbashi en Toquio.
División administrativa
O concello de Iocoama divídese en 18 distritos (ku):
Nicosulfuron
miniatura|C15H18N6O6S O Nicosulfuron é un herbicida de post-emerxencia contra herbas gramíneas e dicotiledóneas no cultivo do maínzo. Activo contra Equinocloa e outras gramíneas resistentes. Complementario contra xuncia.
Unión hermética
miniatura|dereita|400 px|Unión hermética. miniatura|300px|Imaxe de [[microscopio electrónico de transmisión de unións herméticas en células do túbulo proximal do ril de rata con tinguidura negativa a ~55,000x e 80 kV. As liñas escuras indican o complexo proteico e as liñas claras de en medio corresponden ao espazo paracelular.]]
Unha unión hermética, tamén chamada zonula occludens, unión estreita ou, en inglés, tight junction, é un tipo de unión entre células veciñas específico dos tecidos epiteliais dos animais cordados. Estas unións bloquean totalmente a circulación de fluídos polas partes laterais das células e aseguran a estanquidade entre dous compartimentos tisulares. O elemento principal que contribúe ao establecemento deste tipo de unión é a proteína claudina.
Sen estas barreiras que supoñen as unións herméticas non sería posible manter as propiedades do medio en determinados compartimentos tisulares, como por exemplo a grande acidez (pH de 1 a 2) do interior do estómago.
Estrutura
As unións herméticas localízanse no ápice das células epiteliais onde forman unha banda continua todo arredor da célula que asegura a estanquidade. Cando se separan as membranas das dúas células e se ollan ao microscopio, obsérvase unhas formacións que parecen unha especie de "costelas" longas, máis ou menos interconectadas pero nunca interrompidas. As dúas membranas levan o mesmo conxunto destas formacións, de modo que coincidirían ao xuntalas. Estas "costelas" son complementarias dos sucos que se ven pola cara interna da membrana plasmática. O significado desta estrutura non foi ben entendido ao principio; foi primeiro identificada como proteínas lineares que aseguraban a estanquidade, pero non era exactamente así. Aínda que é certo que hai proteínas que participan na estabilidade da estrutura, como as CAM tipo cadherinas ou as CAM da superfamilia das inmunoglobulinas, non son estas o núcleo fundamental da estrutura.
A unión hermética, en realidade, é unha fusión parcial das membranas plasmáticas das dúas células. Na zona das unións as capas extracitoplasmáticas da bicapa lipídica da membrana desaparecen e as dúas capas citoplasmáticas das dúas células asócianse para formar unha membrana completa pero única, que separa as dúas células, e que está composta con partes da membrana de ambas as dúas células. Nos epitelios polarizados interveñen na unión hermética unha proteínas con catro dominios transmembrana e un dominio extracelular curto, chamadas claudinas e ocludinas. Estas proteínas permiten a aproximación das dúas membranas plasmáticas, e están conectadas ás proteínas ZO1 e ZO2. Algúns autores indican que as unións herméticas están conectadas a filamentos de actina por medio da cingulina ou da espectrina.
Funcións
miniatura|Representación esquemática dunha unión celular nun epitelio (non a escala). 1-1′ : vía paracelular dos ións e moléculas a través do epitelio ; 2 : cara basal (interna) ; 3 : interior celular ; 4 : modelo de interacción das claudinas ; 5 : [[Desmosoma ; 6 : puntos de contacto ; 7 : unión hermética ; 8 cara apical (externa).]]
O seu papel non se limita a causar a estanquidade de dous compartimentos contiguos. Tamén marcan a fronteira entre dúas zonas da membrana plasmática das células epiteliais, a membrana apical e a membrana basal, funcionalmente moi diferentes. A presenza destas unións bloquea as proteínas específicas de cada zona e impídelles pasar á outra zona. As unións herméticas son, pois, responsables de manter a polaridade (apical-basal) das células endoteliais.
En certos casos deixan pasar algunhas moléculas pequenas, como ións, exercendo unha permeabilidade selectiva, cuxas características exactas dependen do tecido de que se trate. . Por exemplo, as unións herméticas do intestino son 10.000 veces máis permeables ao Na+ ca as da vexiga urinaria. Polo contrario, as unións herméticas intestinais son impermeables á glicosa, que debe entrar na célula atravesando a membrana plasmática apical por transporte activo.
Composición
miniatura|Constitution dunha [[claudina típica. Cada punto simboliza un aminoácido: en vermello os intracelulares, en azul os extracelulares, en verde os transmembranarios. A membrana en amarelo.]] As unións herméticas están formadas basicamente por cinco tipos de proteínas: as claudinas, as ocludinas, as proteínas JAM (Junctional Adhesion Molecules) e as proteínas Tjp (Tight junctions protein) ou ZO (Zonula Occludens protein).
As claudinas son proteínas exclusivas das unións herméticas e son o seu compoñente máis importante. O seu nome provén de claudere que en latín quere dicir pechar.
Trátase de proteínas transmembrana de baixo peso molecular (20 – 27 kDa), que atravesan a membrana plasmática catro veces debido aos pregamentos da súa cadea, e que teñen os grupos N-terminal e C-terminal na parte citoplasmática da célula. O feito de que atravesen a membrana catro veces provoca que formen tres bucles, un pequeno no citoplasma e dous máis grandes no medio extracelular. Estes bucles interaccionan cos bucles doutras claudinas das células veciñas formando unhas barreiras, as cales se revisten con outras proteínas e forman as unións herméticas. No primeiro bucle extracelular existe un motivo na secuencia de aminoácidos, que se atopa en todas as claudinas, constituído por Trp…Gly-Leu-Trp…Cys…Cys (ou W…GLW…C…C).
No ser humano hai ata 24 proteínas que pertencen a este grupo e as diferentes combinacións que se dan nos epitelios permiten obter diferenzas na permeabilidade. Esta familia de proteínas é vital, xa que unha mutación nos xenes que as codifican non permite formar as zonulae occludens correctamente e está demostrado en ratas que sen unións herméticas un neonato non pode sobrevivir nin un día debido á perda de auga por evaporación a través da pel.
As barreiras das claudinas son selectivas e teñen uns poros denominados poros paracelulares polos cales pasan uns ións específicos, como ocorre nas unións herméticas do ril, os cales deixan atravesar a catións de magnesio (Mg2+) desde os ouriños ao sangue. Unha mutación nun xene que codifica unha claudina provoca que se perda demasiado Mg2+ polos ouriños e funcione mal o metabolismo.
É habitual que as claudinas teñan dominios asociados a proteínas que fan de armazón ou a dominios PDZ. Ata a claudina 12, todas as claudinas humanas posúen no extremo C-terminal un "aceptor do dominio PDZ", que se liga a unha proteína que ten un "dominio PDZ" no interior da célula. Ademais está demostrado que a rexión C-terminal é necesaria para determinar a localización da molécula na zonula occludens. Suponse que se establecen pontes disulfuro entre cisteínas de claudinas veciñas.
As ocludinas son semellantes ás claudinas e como indica o seu nome teñen funcións idénticas: son proteínas oclusivas. O peso molecular é algo máis elevado ca o das claudinas, mais segue sendo bastante baixo para tratarse de proteínas (~ 65 kDa). Porén, esta diferenza permitiu que fosen descubertas con anterioridade.
As ocludinas tamén atravesan a membrana citoplasmática catro veces debido ás súas partes hidrofóbicas. Tamén teñen os grupos C-terminal e N-terminal na parte citoplasmática e forman bucles. O extremo C-terminal das ocludinas interacciona frecuentemente con numerosas proteínas citoplasmáticas e os bucles interaccionan regulando a permeabilidade das unións. Unha das interaccións fundamentais destas proteínas é a asociación que se establece coa tricelulina, que é a proteína que bloquea o paso de moléculas nas zonas con unións herméticas nas que se encontran tres células (o que explica o nome da proteína) ou, simplemente, máis de dúas células.
As ocludinas e as tricelulinas non son tan imprescindibles coma as claudinas, aínda que varias doenzas están ligadas á súa funcionalidade, que ademais depende da súa fosforilación e defosforilación.
As proteínas JAM (Junctional Adhesion molecules) son proteínas que pertencen á superfamília das immunoglobulinas e que son moi importantes para a ensamblaxe das unións herméticas. Tamén son importantes noutros procesos independentes dos complexos de unión celulares.
Tamén hai outras proteínas que se encargan de modular a polaridade da célula controlando o transporte dalgúns compoñentes de membrana que son dirixidos cara ao seu dominio.
Descubrimento
Antes da invención da microscopía electrónica, e, por tanto, da posibilidade de observar as unións herméticas, varios científicos que as observaran con microscopio óptico crearon diversos termos para referirse a elas: “Schlussleisten”, “Bandalettes de fermeture”, “hoops”, “attachment belts”... O primeiro estudo das unións herméticas levárono a cabo M.G. Farquhar e G. E. Palade no ano 1963. Nese estudo o nome que usaron os científicos para referirse ás unións herméticas foi o de tight junction, o cal é o que máis se empregou desde entón, xunto con zonula occludens. Tight en inglés significa apertado, estreito, cinguido (que ten que ver coa forma da estrutura), pero tamén hermético (que ten que ver coa súa función). Tamén foron identificadas as funcíóns e descrito un esquema xeral das unións estreitas e doutros complexos de union intercelular. A principios da década de 1990 comezáronse a illar e identificar as primeiras proteínas das zónulas oclusivas.
Augusto González Besada
Augusto González Besada y Mein, nado en Tui o 24 de xuño de 1865 e finado en Madrid o 4 de xuño de 1919, foi un avogado e político galego. Foi ministro de Facenda, ministro de Gobernación e ministro de Fomento durante o reinado de Afonso XIII.
Traxectoria
Augusto González Besada era membro dunha das familias máis poderosas de Pontevedra na que tanto o seu pai Basilio González Besada como os seus tíos Rafael e Sabino foron deputados provinciais e ademais este último foi gobernador civil en dúas ocasións e presidente da Deputación (1896-1898). Tras estudar o bacharelato en Pontevedra, continuou a súa formación na Universidade de Santiago onde estudou Dereito licenciándose en 1885 tras o cal afiliouse ao Colexio de Avogados de Pontevedra exercendo a avogacía tamén, con gran prestixio, en Madrid.
Membro do Partido Conservador comezou a súa carreira política como Gobernador civil de Pontevedra en 1895, despois obtivo acta de deputado no Congreso, polo distrito de Cambados, nas eleccións de 1899; escano que volveu obter nas eleccións de 1901, 1903 e 1905. Tras obter nos seguintes procesos electorais escanos polas circunscricións de Cádiz (1907), Almería (1910) e Alacant (1914), finalizou a súa carreira como deputado representando a Lugo ao obter a acta correspondente nas eleccións celebradas entre 1916 e 1919. miniatura|páxina=471|Boletín da [[RAE, 1919.]] Tras ser, en 1902, subsecretario de Facenda foi nomeado, entre o 20 de xullo e o 5 de decembro de 1903, ministro de Facenda por Fernández Villaverde converténdose no Ministro de Facenda máis novo da Restauración borbónica en España. Esta mesma carteira ministerial desempeñouna noutras dúas ocasións: entre o 14 de setembro de 1908 e o 21 de outubro de 1909 en senllos gabinetes Maura. Tamén foi ministro de Gobernación entre o 27 de xaneiro e o 23 de xuño de 1905 con Fernández Villaverde, e ministro de Fomento entre o 25 de xaneiro de 1907 e o 14 de setembro de 1908 con Maura.
Ademais, actuou como un dos portavoces da oposición conservadora que rexeitou a lei de Substitución dos Consumos urdida por José Canalejas e Rodrigáñez, e anunciou o bloqueo unha vez os conservadores volvesen ao goberno, como así ocorreu. Foi presidente do Congreso (1914), dos Consellos de Estado, Instrución Pública e Fomento e a Xunta Central de Colonización. En 1915, Maura propúxoo como membro da Real Academia Española. Tamén foi membro da Academia de Ciencias Morais e Políticas, e da de Xurisprudencia chegou a ser presidente.
Entre os seus discursos político-literarios merece recordarse o que en 1905, sendo ministro da Gobernación, pronunciou en sesión solemne, con motivo do terceiro centenario do Quixote, baixo o título Apuntes de Sancho para gobernar la ínsula Barataria.
Foi presidente honorario da Exposición Rexional de 1909 xunto ao Marqués de Figueroa (Juan Armada). Como tal, o 28 de novembro de 1909 recibiu o título de fillo adoptivo de Santiago de Compostela de mans do alcalde accidental, Salvador Cabeza de León.
Obras e colaboración en xornais
Como xornalista colaborou con xornais e revistas da nosa terra como El País Gallego, El Libredón, Extracto de Literatura, Galicia, La Cruz de Santiago, La Revista ou no pontevedrés La Correspondencia Gallega.
Javier García de Leaniz
Francisco Javier García de Leaniz Arias de Quiroga, nado en Sevilla o 3 de decembro de 1870 e finado en Madrid o 6 de febreiro de 1945, foi un político español.