cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Giovanni Pierluigi da Palestrina
Traxectoria
Giovanni Pierluigi da Palestrina naceu en Palestrina, unha localidade próxima a Roma que daquela fromaba parte dos Estados Pontificios. As súas aptitudes musicais o levaron a que de pequeno entrara a formar parte do coro da Basílica de Santa María a Maior (Santa Maria Maggiore) de Roma; estudou con Robin Mallapert, Robert de Fevin, Giaccomo Coppola e Firmin Lebel. Xa novo, contra o 1544, volveu á súa Palestrina natal para exercer de organista da catedral da cidade, baixo a advocación de San Agapio, onde permaneceu ata o ano 1551. miniatura|esquerda|[[Frontispicio (libro)|Frontispicio do misal de Giovanni Pierluigi da Palestrina, adicado a Xulio III. Nel móstrase ao compositor presentando esta obra ao Papa.]] Cando o bispo de Palestrina accedeu ao trono papal co nome de Xulio III o ano 1551, nomeou o xove Pierluigi da Palestrina mestre do coro da Cappella Giulia e cantor da Capela Sistina do Vaticano, todo proporcionándolle unha gran protección e obviando a súa condición de secular casado. Tres anos máis tarde, en 1554, Palestrina poblicou o seu primeiro libro de misas. Adicado a Xulio III, este foi o primeiro libro de misas dun compositor italiano do que se ten constancia. Palestrina tamén gozou da protección do sucesor de Xulio III, Marcelo II, que tamén o protexera cando era cardeal. O seu curto mandato (22 días) non evitou que Palestrina o homenaxeara cunha das súas obras máis célebres, a Missa Papae Marcelli, a seis voces, interpretada por primeira vez en Roma o 21 de abril de 1565. Do mesmo xeito, o compositor deixou de gozar do favor papal co ascenso de Paulo VI á cátedra vaticana, xa que o destituíu do seu cargo, segundo algúns porque a súa condición de casado era pouco axeitada, segundo outros, por ter escrito madrigais, que eran pezas de carácter profano; posiblemente foi por ambas as dúas razóns.
Palestrina sempre se mostrou insatisfeito coas reformas da liturxia dictadas polo Concilio de Trento, e que converteu en non canónicas algunhas das súas misas e outras obras temperás, salpicadas de interposisións profanas alleas ao texto oficial. Por este motivo e apoiándose na súa propia fama, Palestrina dimitiu do seu cargo para pasar, no ano 1567, ao servizo do cardeal Ippolito d'Este, que mantiña a súa propia capela. Nesta época tamén se lle propuxo ser o mestre de capela na corte do emperador Maximiliano (cargo que declinou), e tamén recibiu a protección da Casa de Gonzaga en Mantua. Finalmente, en 1571 volveu asumir a dirección da Cappella Giulia na Basílica de San Pedro do Vaticano, onde acabou os seus días no cargo creado para el de Compositor da Capela Papal. El sucedeu neste cargo a Rogerio Giovanelli (1560-1615).
Palestrina perdeu a dous dos seus fillos, a súa muller —Lucrezia Gori, coa que casara en 1547— e a tres irmáns en 1580, a causa das grandes epidemias. En plena crise decidiu facerse sacerdote, mais finalmente renunciou para casar coa rica viúva romana Virgínia Dormoli, coa que tivo éxito comerciando con peles. Máis aliviado economicamente, puido compoñer e publicar algunhas das súas mellores obras. A pesar disto, Paulo IV non toleraba a presenza de casados nos coros vaticanos e Palestrina tivo que alonxarse do Vaticano, aínda que seguiu vinculado ás capelas de San Xoán de Latrán e Santa María a Maior. En 1571 recuperou o ser cargo en San Pedro do Vaticano, onde permaneceu ata a súa morte.
O seu prestixio estendíase por Europa; era moi famoso e a súa reputación aínda se incrementou máis logo da súa morte. Morreu de pleurite en 1594 e, de acordo co costume da época, foi enterrado o mesmo día da súa morte, nun ataúde liso cunha placa de chumbo que rezaba Libera me Domine. Ao funeral, multitudinario, tres coros cantaron un salmo de cinco partes.
Produción
O corpus musicale palestriniano foi escrito na súa maioría en Roma para uso principalmente litúrxico, é dicir, para a misa e o oficio relixioso. Unha boa parte da súa produción tivo lugar no período do seu último cargo na basílica de San Pedro do Vaticano. O coro da capela vaticana era, naquel tempo, máis vasto que o de calquera outra igrexa (en 1594 estaba composto, en total, por 24 cantantes), mais non se adoptou ao uso de instrumentos, con excepción do órgano.
A linguaxe polifónica de Palestrina non se distanciou tanto da maneira tradicional dos mestres franco-flamengos (os nórdicos foron os seus primeiros mestres en Roma). A arte contrapuntística de Palestrina desenvolveuse, sobre todo, en dirección á intelixibilidade da palabra e a unha sonoridade ordenada de maneira que se evitase a enunciación simultánea de textos diferentes.
No que se refire ao desenvolvemento das liñas melódicas, é evidente a influencia do canto gregoriano. Neste sentido, podemos dicir que o compositor aplicaba as regras do Concilio de Trento.
As Tomadas, Chandebrito, Nigrán
As Tomadas é un lugar da parroquia de Chandebrito, no concello pontevedrés de Nigrán, na comarca de Vigo. Segundo o IGE, en 2022 tiña 252 habitantes (119 homes e 133 mulleres).
O libro de Mozilla
O libro de Mozilla (orixinalmente en inglés, The Book of Mozilla) é un easter egg atopado en navegadores de internet coma Mozilla Application Suite, Firefox, Netscape, SeaMonkey e K-Meleon. Pódese ver poñendo na barra de enderezos URL o texto. Trátase de información nunha linguaxe aparentemente antiga e relixiosa. O contido pode variar moito, dependendo de cal navegador e versión estea utilizando o usuario. Os textos aparecen na memoria branca sobre fondo colorido (viño ou azul). Ao final sempre está escrito: from The Book of Mozilla, (d'O Libro de Mozilla,) e despois da coma móstrase algo como capítulo e versículo. Non existe ningún libro co título The Book of Mozilla na realidade. Non obstante, as súas pasaxes son similares ao libro da Apocalipse, da Biblia. Hai cinco versións oficiais dos textos (oficiais porque hai versións falsas) e demostran feitos importantes da historia da Mozilla Foundation, cambiando os nomes e utilizando parábolas. A orde dos capítulos e versículos mostrados por orde da versión son: 12:10, 3:31, 7:15, 11:1 e 11:9.
Netscape
Antes do Netscape 1.1,  producía o texto "Mozilla rulles!" (Mozilla goberna!). Escribindo  nunha versión Unix do Netscape símbolo modifica a unha animación de Mozilla está detrás da icona "planeta" e cuspindo lume.
O Libro de Mozilla, 11:1
A pesar de non ser un verso oficial de Mozilla, un novo verso do libro do Mozilla 11:1 pode verse no navegador Flock 1.0 +, un "Navegador Social" baseado no Firefox. Este verso aparece nunha pantalla nas cores azul e negro cando o comando about: mozilla é posto na barra de enderezos. O verso segue a continuación:
<p style="font-size: 1.1em; font-family: serif; text-align: center; line-height: 1.5;">And when the Beast had taken the quarter of the <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">E arth under its rule, a quarter hundred <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">Birds of Sulfur flew from the Depths. The birds crossed hundreds of mountain views and found twenty four wise men who came from the <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">stars. And <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">then it began, the believers dared to <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">listen. Then, they took their pens and dared to <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">create. Finally, they dared to <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">share their deed with the whole of mankind. Spreading words of <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">freedom and breaking the chains, the birds brought deliverance to everyone.
<p style="font-size: 1.95em; font-family: serif; text-align: right;">from The Book of Mozilla, 11:1
Tradución en galego:
<p style="font-size: 1.1em; font-family: serif; text-align: center; line-height: 1.5;">E cando a Besta tomara un cuarto da <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">T erra sobre o seu dominio, un cuarto de cen <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">Paxaros de Xofre voou das Profudidades. Os paxaros cruzaron centos de montañas e atoparon vinte e catro homes sabios que viñeron das <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">estrelas. E <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">entón comezou, os crentes atrevéronse a <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">escoitar. A continuación, colleron as súas plumas e atrevéronse a <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">crear. Finalmente, eles ousaron <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">compartir os seus escritos con toda a humanidade. Estendendo palabras de <em style="font-size: 1.3em; line-height: 0;">liberdade e rompendo as correntes, os paxaros trouxeron liberación para todos.
miniatura|dereita|300px|O Libro de Mozilla no Flock
Icab
Aparece o texto seguinte: "Hey, This is not Netscape Navigator." (Ei, ese non é o Navegador Netscape).
Apple Safari
Escribindo  na barra de enderezos do Apple Safari direcciona a unha páxina en branco, a mesma resposta que para calquera orde about: que ingresemos.
Google Chrome
Escribindo  na barra de enderezos do Google Chrome tamén se recibe como resposta unha páxina en branco.
Mary-Louise Parker
Mary-Louise Parker, nada o 2 de agosto de 1964 en Fort Jackson, Carolina do Sur, é unha actriz estadounidense.
Hakui
Hakui (羽咋市, はくいし, Hakui-shi) é un concello da prefectura de Ishikawa no Xapón. Está situada no centro da prefectura, ao norte da rexión de Chūbu e no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 81,96 km² e a poboación de 23.595 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 288 h/km².
O concello de Hakui limita cos concellos de Shika, de Nakanoto, de Hōdatsushimizu (son da prefectura de Ishikawa); e de Himi (da prefectura de Toyama).
Procesamento de minerais
miniatura|dereita|Un método de trituración de minerais. En metalurxia extractiva, o procesamento de minerais ou enxeñaría de minerais, é o proceso de separar os minerais comercialmente valiosos das súas menas.
Historia
miniatura|dereita|Antiga roda de muíño de tipo batán en Cornualla para machucar minerais. Antes de que se empezase a utiliza r a maquinaria pesada a mena rompíase con martelos usados a man. Axiña empezarían a usarse medios mecánicos; por exemplo, en Samrcanda utilizábanse para isto unha especie de muíños de batán xa no ano 973. Tamén se utilizaban na Persia medieval e no século XI estaban estendidos por todo o mundo islámico, desde Al-Andalus a Asia Central. Un exemplo posterior son os de Cornualla que se ven na foto, que consistían nunha serie de mazas de ferro montadas sobre un marco vertical, que eran elevados por levas do eixe dunha roda de muíño de río, que caían por gravidade e batían no mineral.
Este simple método de separar a mena da ganga consistía en separar e recoller os cristais de cada unha delas. Este é un proceso moi tedioso, especialmente cando as partículas son pequenas. Outro método comparativamente simple baséase en que os minerais teñen diferentes densidades, o que fai que se recollan en diferentes sitios ao seren arrastrados por unha corrente de auga: os minerais metálicos, como son máis pesados, sairán da suspensión antes que os máis lixeiros, que serán levados máis lonxe pola corrente. Este proceso utilizouse, por exemplo, nas explotacións de ouro. Posteriormente, inventáronse máquinas máis avanzadas como a Frue vanner, inventada en 1874, na que o mineral pasaba por unha cinta na que se facía pasar por chorros de auga e se daban sacudidas laterais, que separaban os minerais pesados. A este seguiron outras melloras como unha especie de artesa utilizada con algunhas máquinas para procesar minerais ou tubos longos utilizados para a sedimentación diferencial.
Operacións
No procesamento de minerais realízanse catro tipos de operacións: trituración (redúcese o tamaño das partículas); separación por tamaños (separación por tamaños por cribado ou clasificación); concentración (na que se aproveitan as propiedades físicas ou químicas do mineral); e eliminación da auga (separación dos sólidos dos líquidos). En todos estes procesos, as consideracións máis importantes son as económicas e isto depende da concentración e recuperación do produto final. Debe considerarse a mineraloxía da mena, xa que esta dita a cantidade de liberación requirida e os procesos que poden ter lugar. Canto máis pequenas son as partículas, maior é a concentración e recuperación teórica do produto final, pero isto xeralmente é difícil de facer con partículas finas, xa que impiden certos procesos de concentración.
Separación por tamaños
miniatura|Sizer 2000 para o cribado basto de pequenas partículas. As partículas sepáranse segundo os seus tamaños. O proceso máis simple para facelo é o cribado, na que partículas de pequenos tamaños pasan a través dunha ou varias cribas. O equipamento pode consistir en grellas de barras de ferro que permiten que atravesen as partículas do tamaño correcto, e reteñen as meirandes. cribas de barras, cribas de arame en cuña, cribas radiais, cribas banana, cribas de plataforma múltiple, cribas vibratorias, cribas finas, cribas flip flop e cribas de mallas de arame. As cribas poden ser estáticas (típicas para materiais moi bastos), ou poden incorporar mecanismos para abanear ou facer vibrar a criba. Algunhas consideracións que hai que ter en conta neste proceso son o material da criba, a apertura de malla, forma e orientación, a cantidade de partículas case do tamaño requirido, a adición de auga, a amplitude e frecuencia das vibracións, o ángulo de inclinación, a presenza de materiais perigosos como aceiro ou madeira, e a distribución por tamño das partículas.
A clasificación consiste nas operacións de separación por tamaños que aproveitan as diferenzas nas velocidades de sedimentación das partículas de diferente tamaño. O equipamento de clasificación pode incluír clasificadores de mena, ciclóns de gas, hidrociclóns, tambores rotatorios, clasificadores de angazo ou clasificadores fluidizados.
Un importante factor tanto para a trituración coma para a separación por tamaños é determinar a distribución por tamños das partículas dos materiais que estaban sendo procesados, normalmente chamada análise do tamaño das partículas. Utilízanse moitas técnicas para analizar o tamaño das partículas, como análises "fóra da liña" (na que se extrae unha mostra para analizar) ou "en liña" (na que se anliza o material conforme flúe a través do proceso).
Concentración
Hai varias maneiras de incrementar a concentración dos minerais procurados: nun caso particular o método elixido dependerá das propiedades químicas superficiais e físicas relativas do mineral aproveitable e da ganga. A concentración defínese como o número de moles de soluto nun volume de disolución, pero no caso da concentración no procesamento de minerais significa o incremento da porcentaxe do mineral valioso no concentrado.
Concentración por gravidade
A separación por gravidade é a separación de dous ou máis minerais de diferente gravidade específica polo seu movemento relativo en resposta á forza da gravidade e outras forzas (centrífuga, magnética), un dos cales é resistente ao movemento (forza de arrastre) por un medio viscoso como un medio pesado ou auga.
A separación por gravidade é unha das técnicas máis vellas no procesamento de minerais, pero o seu uso foi declinando desde que se introduciron outros métodos como os de flotación, clasificación, separación magnética e filtrado. A separación por gravidade xa se realizaba no ano 3000 a. C. cando os exipcios a utilizaban para separar o ouro.
Criterio de concentración (CC)= (GE de mineral pesado-GE de fluído)÷(GE de mineral lixeiro-GE de fluído), onde GE=gravidade específica
Hai varios métodos que fan uso das diferenzas de densidade das partículas, como son:
Estes procesos poden clasificarse como separación en medio denso ou separación por gravidade. A diferenza entre os dous é que a separación por gravidade non utiliza un medio denso para operar, senón só auga ou aire. A separación en medio denso pode realizarse con diversos medios. Estes inclúen, líquidos orgánicos, solucións acuosas, suspensións en auga e suspensións en aire. Destes, a maioría dos procesos industriais usan suspensións en auga. Os líquidos orgánicos non se usan debido á súa toxicidade e dificultades de manexo. Utilízase unha solución acuosa como medio denso no procesamento do carbón en forma dun lavado belknap, e a suspensión en aire utilízase en áreas escasas de auga, onde se usa a area para separar o carbón da ganga. A separación en medio denso clasifícase tamén como separación por gravidade absoluta, xa que os materiais que van polo fondo e os que flotan viaxan en diferentes direccións. A separación por gravidade tamén se chama separación por gravidade relativa, xa que separa partículas polas súas diferenzas na resposta das partículas á forza impulsora.
Estes procesos poden tamén clasificarse en procesos multi-G e de G única. A diferenza é a magnitude da forza impulsora para a separación. Os procesos multi-G permiten a separación de finas partículas, que poden estar entre 10 e 50 microns. Os procesos de G única só poden procesar partículas que son maiores de 80 microns de diámetro.
Entre os procesos de separación por gravidade, os concentradores espirais e as jigs circulares son dous dos máis económicos debido á súa simplicidade e uso de espazo. Funcionan por separación de película de fluxo e poden usar auga de lavado ou non. As espirais con auga de lavado separan as partículas máis facilmente, pero poden ter problemas co arrastre de ganga co concentrado producido.
miniatura|dereita|Células de flotación en escuma utilizadas para concentrar minerais de sulfuro de cobre e níquel, Falconbridge, [[Ontario, Canadá.]]
Flotación en escuma
A flotación en escuma é un importante proceso de concentración. Este proceso pode utilizarse para separar dous tipos de partículas diferentes e funciona pola química de superficie das partículas. En flotación, introdúcense burbullas nunha polpa (lodos minerais) e as burbullas ascenden a través da polpa. No proceso, as partículas hidrofóbicas quedan unidas á superficie das burbullas. A forza da que depende esta unión é o cambio na enerxía libre da superficie cando se produce a unión. Estas burbullas ascenden polos lodos e son recollidas na superficie. Para permitir que se unan as partículas, debe terse en consideración a química da polpa, como o seu pH, Eh e a presenza de reactivos de flotación. O pH é importante, xa que cambia a carga da superficie das partículas, e o Eh afecta á quimiosorción de colectores (uns aditivos) na superficie das partículas.
A adición de reactivos de flotación tamén afecta ao funcionamento do proceso. O composto químico máis importante que se engade é o chamado colector. O colector únese á superficie das partículas, xa que é un surfactante. As principais consideracións a ter en conta nos colectores é a natureza do grupo de cabeza e o tamaño da cadea carbonada. A cola hidrocarbonada debe ser curta para maximizar a selectividade do mineral desexado. Do grupo de cabeza depende a que minerais se adherirá.
Outros importantes compostos engadidos á polpa son os escumadores, que permiten que se formen burbullas estables. Isto é importante, xa que se as burbullas coalescen, os minerais caen da súa superficie. Porén, as burbullas non deberían tampouco ser demasiado estables, xa que iso impide un doado transporte e eliminación da auga do concentrado formado. O mecanismo utilizado por estes escumadores non está completamente esclarecido e segue sendo investigado.
Para separar selectivamente un mineral doutro úsanse depresores e activadores. Os depresores inhiben a flotación dun mineral ou minerais, mentres que os activadores permiten a flotación doutros. Un exemplo de depresor é o CN-, usado para deprimir a todos os sulfuros agás a galena, que se cre funciona cambiando a solubilaidade dos colectores quimioabsorbidos e fisioabsorbidos aos sulfuros. Un exemplo dun activador é o Cu2+, usado para a flotación da esfarelita.
Na flotación de minerais poden utilizarse varias células como as columnas de flotación e as células de flotación mecánica. As columnas de flotación utilízanse para minerais máis finos e tipicamente teñen un grao máis alto e unha menor recuperación dos minerais que as células de flotación mecánica. As células en uso neste momento son grandes e poden exceder os 300 m3. O seu uso faise porque é máis barato por unidade de volume que o uso de células máis pequenas, pero non poden ser controladas tan doadamente coma as células máis pequenas.
Este proceso foi inventado no século XIX en Australia. Utilizábase para recuperar un concentrado de esfarelita dos relaves, que foran producidos usando concentración por gravidade. Posteriores mellores feitas en Australia foron a célula de Jameson, desenvolvida na Universidade de Newcastle, Australia. Este funciona usando un chorro profundo que xera finas burbullas. Estas finas burbullas teñen unha maior enerxía cinética, polo que poden utilizarse para a flotación de minerais finamente granulados, como os producidos polo isamill.
Separación electrostática
Hai dous tipos principais de separadores electrostáticos, que funcionan de xeito similar, pero as forzas aplicadas ás partículas son diferentes e estas forzas son a gravidade e a atracción electrostática. Os dous tipos son os separadores electrodinámicos (ou rolos de alta tensión) e os separadores electrostáticos. Nos rolos de alta tensión, as partículas son cargadas por unha descarga coroa. Isto carga as partículas que despois pasan a un tambor. As partículas conducidas perden a súa carga no tambor e son retiradas do tambor por aceleración centrípeta. Os separadores de placa electrostática funcionan facendo pasar unha corrente de partículas por un ánodo cargado. Os condutores perden electróns na placa e son separados das outras partículas debido á atracción inducida ao ánodo. Estes separadores utilízanse para partículas entre 75 e 250 microns e para que se produza unha separación eficiente, as partículas necesitan ser secadas, teñen unha distribución de tamaños bastante uniforme e son da mesma forma. A máis importante destas consideracións é o contido de auga das partículas, xa que unha capa de humidade sobre as partículas fai que os non condutores se comporten como condutores, porque a capa de auga é condutora.
Estes separadores utilízanse xeralmente para separar areas minerais; por exemplo, utilízanse na planta procesadora CRL de Pinkenba en Brisbane, Queensland, Australia, na cal se separan circonio, rútilo e ilmenita da ganga de sílice.
Separación magnética
A separación magnética é un proceso mediante o cal o material magneticamente susceptible é extraído da mestura utilizando unha forza magnética. Esta técnica de separación pode ser útil na minaría do ferro, xa que é atraída por un imán. Nas minas onde a wolframita está mesturada coa casiterita ou co bismuto, pode utilizarse a separación magnética para separar as menas. Nese tipo de minas utilízase un aparello chamado separador magnético de Wetherill (inventado por John Price Wetherill, 1844–1906). Nesta máquina os minerais brutos, despois da calcinación, pasan a unha cinta móbil que os fai pasar por debaixo de dous pares de electroimáns baixo os cales outras cintas corren en ángulo recto coa cinta de alimentación. O primeiro par de electroimáns está debilmente magnetizado e serve para arrastrar a mena de ferro presente. O segundo par está fortemente magnetizado e atrae a wolframita, que ten un magnetismo feble. Estas máquinas poden tratar 10 toneladas de mena ao día.
Este proceso funciona nun campo magnético. A forza experimentada no campo magnético vén dada pola ecuación f=m/k·H·dh/dx, onde k=susceptibilidade magnética, H=forza do campo magnético, e dh/dx é o gradiente do campo magnético. Como indica a ecuación, a separación pode ser impulsada de dúas maneiras, ou a través dun gradiente nun campo magnético ou pola forza do campo magnético. As diferentes forzas impulsoras utilízanse segundo as diferentes concentracións. Poden realizarse con auga ou en seco. Igual que nas espirais, a auga de lavado axuda á separación das partículas mentres que incrementa o arrastre de ganga no concentrado.
Separación de menas automatizada
A separación automatizada moderna aplícase a sensores ópticos (espectro visible, infravermello próximo, raios X, ultravioleta), que poden acoplarse con sensores de condutividade eléctrica e susceptibilidade magnética, para controlar a separación mecánica de menas en dúas ou máis categorías nunha determinada rocha baseándose na rocha. Tamén se desenvolveron novos sensores que aproveitan as propiedades dos materiais como a condutividade eléctrica, magnetización, estrutura molecular e condutividade térmica. A separación baseada en sensores ten aplicacións no procesamento de níquel, ouro, cobre, carbón e diamantes.
Eliminación da auga
A eliminación da auga é un importante proceso no procesamento de minerais. O propósito da eliminación da auga é retirar a auga absorbida polas partículas que incrementa a densidade da polpa. Isto faise por varias razóns, como son permitir a manipulación das menas e concentrados para que sexan máis facilmente transportados, permitir os procesos posteriores, e retirar a ganga. A auga extraída dunha mena recircula para ser utilizada en operacións da planta despois de ser enviada a unha planta de tratamento de augas. Os principais procesos que se utilizan nesta eliminación da auga son cribas de desaugado, sedimentación, filtrado, e secado térmico. Estes procesos aumentan a súa dificultade e custo a medida que o tamaño das partículas decrece.
A sedimentación funciona facendo pasar auga nun grande espesador ou clarificador. Nestes aparatos, as partículas decántanse dos lodos polos efectos da gravidade ou forzas centrípetas. Está limitado pola química da superficie das partículas e o tamaño das partículas. Para axudar ao proceso de sedimentación, poden engadirse floculantes e coagulantes para reducir as forzas repulsivas entre as partículas. Esta forza repulsiva débese á dobre capa formada na superficie das partículas. Os floculantes funcionan unindo moitas partículas, e os coagulantes funcionan reducindo o grosor da capa cargada no exterior das partículas.
O secado térmico úsase xeralmente para partículas finas e para eliminar contidos pequenos de auga das partículas. Algúns procesos comúns son secadores rotatorios, camas fluidizadas, secadores de spray, secadores de forno e secadores de bandexa rotatoria. Este proceso é xeralmente caro porque os secadores requiren un gasto de fuel.
Outros procesos
Moitas plantas mecánicas incorporan tamén procesos hidrometalúrxicos ou pirometalúrxicos como parte da operación metalúrxica extractiva. A xeometalurxia é unha rama da metalurxia extractiva que combina o procesamento de minerais coas ciencias xeolóxicas.
Varias operacións de manipulación dos materiais auxiliares tamén se consideran parte do procesamento dos minerais, como o almacenamento, transporte, mostraxe, pesado, transporte de lodos, e transporte pneumático.
Unha fase posterior de procesamento pode facerse por medio de biominaría con biorreactores onde se utilizan microorganismos como bacterias oxidantes do xofre termófilas ou arqueas termoacidófilas para extraer ouro, cobalto ou outrros metais pesados de menas que conteñen sulfuros ou ferro ou de concentrados de minerais. Os sulfuros solubles pasan a sulfatos solubles que se poden recoller da solución, ou o ouro ocluído na estrutura dos minerais queda libre.
Valentín Fernández González
Valentín Fernández González, coñecido como Víctor, nado en Lugo en 1912 e finado en 1951, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Albanel en Lugo. Militante comunista dende 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi comandante da Brigada 100 da 11ª división e formou parte do batallón de Milicias Populares Galegas durante a guerra civil. Coa derrota da República foi internado no campo de refuxiados francés de Barcarès. Despois marchou á Unión Soviética e traballou como obreiro cualificado en Mitichi, Kokand, e torneiro na fábrica Krasni Proletari de Moscova. Foi voluntario no Exército Vermello durante a segunda guerra mundial. Volveu a Galicia en 1949 enviado polo PCE e formou parte do Comité Rexional dirixido por José Sevil como responsable do traballo no Exército e na Mariña. Morreu nun enfrontamento coa Garda Civil en febreiro ou marzo de 1951.
Vida persoal
Casou coa asturiana Josefina Álvarez Suárez.
Pasaporte de Eslovenia
O pasaporte de Eslovenia é usado polos cidadáns eslovenos para viaxar internacionalmente. Para viaxar dentro da UE, os cidadáns eslovenos poden usar o carné de indentidade. O Carné de identidade esloveno tamén é valido para viaxar a outras antigas repúblicas iugoslavas: Bosnia e Hercegovina, Macedonia do Norte, Montenegro, Serbia e Kosovo.
Requirimento de visado
450px|miniatura|esquerda
Fluvicola nengeta
Fluvicola nengeta é unha especie de paxaro da familia Tyrannidae.
Distribución e hábitat
A súa área de distribución inclúe o Brasil, Ecuador e o Perú. Aparece ocasionalmente en Paraguai. No Brasil aparece no leste e o sueste, na caatinga e o extremo oriente do cerrado, así como nas rexións costeiras do Atlántico. Existe unha segunda poboación disxunta no lado do Pacífico de América do Sur no oeste de Ecuador e as rexións costeiras do noroeste do Perú.
Premios de Publicidade en Galego
Os Premios de Publicidade en galego premian a publicidade feita en lingua galega.
Traxectoria
Púxoos en marcha o Consello Asesor da Radio Televisión Española en Galicia en 1993 e posteriormente pasaron a ser convocados conxuntamente pola Xunta de Galicia, o Parlamento de Galicia e o Foro Peinador. En 2018 chegaron á súa XXV edición. En 2019 estabeleceron 5 categorías segundo o medio de difusión (radio, televisión, Internet, prensa escrita e un extraordinario para proxectos elaborados polo alumnado de centros educativos) e dúas modalidades na que recoñecen tanto a empresa anunciante como a axencia de publicidade.
Lihou
Lihou é unha pequena illa de marea dunhas 15 hectáreas de superficie, situada xunto á costa oeste da illa de Guernsey, á que queda conectada cando a marea está baixa por unha antiga calzada de pedra. Constitúe o punto máis occidental das Illas da Canle, na Canle da Manga, entre Gran Bretaña e Francia. Administrativamente, Lihou forma parte, desde xaneiro de 1995, da parroquia de St. Peter's na Bailía de Guernsey, e agora é propiedade do Parlamento de Guernsey (coñecido oficialmente como o Estados de Guernsey), aínda que houbo diversos propietarios no pasado. Desde 2006, a illa xestiónase conxuntamente polo Departamento de Medio Ambiente Guernsey e o Charitable Trust Lihou. No pasado, a illa foi utilizada polos habitantes locais para a recolleita de algas para o seu uso como fertilizante, pero hoxe Lihou utilízase principalmente para o turismo, incluíndo viaxes escolares. Lihou é tamén un centro importante para a conservación da fauna mariña e avícola, forma parte da Convención de Ramsar para a conservación das aves e plantas raras. Tamén se atopan na illa as ruínas históricas dun priorato e unha casa de campo.
Etimoloxía
En común con varias illas próximas, como Jethou e Brecqhou, o nome contén o sufixo Normando -hou o que significa pequeno outeiro ou un montículo. O nome podería vir a partir das palabras Bretoas Lydd ou Ligg, que significan en ou cerca da auga. Historicamente, tamén houbo unha serie de formas alternativas do nome, como Lihoumel, que foi testemuñada xa no século XII,,  e Lehowe, mencionado no século dezaseis.
Lihou tamén é un apelido común en Guernesey, con rexistros que suxiren que o nome estivo en uso nas Illas da Canle, polo menos desde o século XVIII, incluíndo o capitán da Royal Navy John Lihou, que descubriu e nomeou os australianos Port Lihou Island e Lihou Reef. O nome tamén se testemuña máis lonxe, en varios países como Australia, onde, por exemplo, o sarxento James Lihou, fillo dun migrante de Guernsey, alistouse nas forzas australianas en 1916 e morreu en combate en 1918 en Francia. Tamén hai numerosos casos de persoas co apelido emigrados das Illas da Canle aos Estados Unidos.
Xeografía e clima
Lihou é a máis occidental das Illas da Canle e coa marea baixa queda unida á próxima península L'Eree, en Guernsey, por unha calzada de pedra elevada de 400 m. Ademais de praias de croios, a illa ten unha cordilleira de 20 m de alto correndo aproximadamente de norte a sur. Lihou componse principalmente de roca erosionada por baixo da cal atópanse un leito de roca de granito e gneis. A illa ten un clima oceánico suave como outras Illas da Canle, debido á protección das próximas costas inglesas e francesas. Lihou comparte as características climáticas de Guernesey, con temperaturas en inverno que caen a 4,4 °C en febreiro e veráns cun máximo de 19,5 °C en agosto.
miniatura|left | A calzada elevada de Lihou durante a marea baixa Dous pequenos illotes, preto da illa, chamados Lissroy e Lihoumel, son zonas de reprodución para un gran número de especies de aves ameazadas. O Departamento de Medio Ambiente de Guernsey non permite visitantes nos dous illotes e no banco de croios en certas épocas do ano co fin de permitir a reprodución das aves. Aproximadamente a 800 m. ao norte da illa existe unha repisa mergullada chamada Gran Etacre, que foi considerado como un perigo para a navegación no século XIX..
A xeoloxía da illa Lihou é bastante complexa, pero estreitamente asociada coa veciña Guernsey.
340px|dereita 400px|dereita|Lihou desde a illa de Guernsey
Historia
miniatura|Debuxo das ruínas do priorato do século XIX A historia de Lihou está estreitamente ligada á historia de Guernsey, en particular, e as Illas da Canle en xeral. A evidencia máis temperá da ocupación son obxectos do Mesolítico recuperados nas escavacións arqueolóxicas na década de 1990, xunto con tumbas da época do Neolítico no continente próximo. A historia rexistrada de Lihou comezou no 933 d.C., cando as Illas da Canle se incautaron a Bretaña polo gobernante de Normandía. Lihou e as tumbas neolíticas próximas críase tradicionalmente que foron lugares de encontro para as bruxas locais, e fadas. Isto trouxo conflitos coas autoridades eclesiásticas, especialmente cando se estableceu un convento Lihou, dedicado a Santa María (coñecido localmente como Nosa Señora de Lihou). Unha serie de datas suxeríronse para o establecemento do priorato, con estimacións que van desde tan cedo como 1114,  ata unha data tan tardía como 1156.. os registros suxiren que a priorato foi un arriére-fief da abadía beneditina de Mont St. Michel baixo cuxa autoridade operaba. A propiedade da illa concedéuselle á abadía por Roberto I, duque de Normandía, a principios do século XI. Crese que o priorato se construíu coas achegas dos insulares, que parecen estar bastante acomodados no momento.
miniatura|left | Ruínas do priorato de Santa María A principios do século XIV, Lihou puido converterse na orixe dunha lenda local sobre un rico Alguacil de Guernsey, que intentou executar a un campesiño inocente con falsas acusacións de roubo de copas de prata. Un dous 1.302 ou 1.304, servos do priorato chamado Thomas le Roer foi acusado de asasinar a un dos monxes. O Alguacil e varios asistentes trataron de deter a Roer pero non puideron e posteriormente foi asasinado por Ranulph Gautier, un dos asistentes do Alguacil. Gautier intentou atopar refuxio nunha igrexa próxima e finalmente fuxiu a Inglaterra, antes de regresar a Guernsey cando o rei o perdoou. Con todo, algúns anos máis tarde Gautier foi torturado ata a morte no Castelo Cornet, pero non se sabe por que.
O convento foi capturado en 1414 polo rei Henrique V de Inglaterra xunto con varios prioratos estranxeiros. Nos tres primeiros séculos, tivo numerosos priores, ás veces con tenencias curtas, pero en 1500 nomearon a Ralph Leonard de por vida. Con todo, en cuestión de décadas o Priorato foi abandonado, existen evidencias de que Thomas de Baugy foi o último Prior ao redor de 1560. Tamén hai evidencias de que o convento asignouse a John After en 1566, que tamén fora nomeado Dean de Guernsey.
miniatura|Restos de muros en Lihou En 1759 o gobernador de Guernsey, John West, destruíu o convento para evitar que as forzas francesas capturaran a illa durante a Guerra dos Sete Anos. A principios do século XIX foi construída unha casa de campo en Lihou, e a illa foi catalogada como propiedade de Eleazar le Marchant, quen ocupou o cargo de tenente alguacil de Guernsey. Eleazar fixo un intento infrutuoso, en 1815, para suprimir a industria das algas do torno a Lihou. Nun libro publicado no mesmo ano, William Berry sinalou a presenza de ganchos de ferro das bisagras das portas nalgunhas rocas, aproximadamente a tres millas mar dentro desde Lihou, xunto cos restos de antigos camiños, polo que conxeturaron que Lihou podía ser significativamente maior superficie no pasado pero que o mar erosionara unha parte considerable. A través do resto do século XIX e comezos do século XX, a illa cambiou de mans nunha sucesión de propietarios incluídos James Priaulx en 1863, Arthur Clayfield en 1883, e o coronel Hubert de Lancey Walters en 1906.
Durante a Segunda Guerra Mundial, as illas da Canle foron ocupadas polos alemáns de 1940 a 1945, e Lihou utilizouse para prácticas de tiro pola artillería alemá, facendo que a granxa se derrubarse por completo. Durante o verán de 1952, estudáronse as ruínas do convento con certo detalle por John e Jean le Patourel. En 1961, o tenente coronel Patrick Wootton comprou Lihou. Wootton tiña plans para desenvolver a illa, o ano seguinte por primeira vez limpouse a zona da antiga casa de labranza, en preparación para a construción dunha nova granxa, o traballo da construción continuou ata 1963. Organizaba campamentos de verán para mozos na illa e importaba ovellas de Orkney que consumian as algas. En 1983 Wootton decidiu emigrar a Illa do Príncipe Eduardo, no Canadá, e a illa foi vendida a Robin e Patricia Borwick. En 1995 a illa foi comprada polos Estados de Guernsey. As ruínas do convento son, posiblemente, a máis grande reliquia relixiosa en Guernsey. Realizaronse varios estudos e escavacións das ruínas, incluídas as investigacións arqueolóxicas en 1996, e en 1998, cando se desenterraron varias tumbas do século XII-XIV.
Universíada
miniatura|Bandeira da Federación Internacional de Deportes Universitarios. Os Xogos Universitarios ou Universíadas son os eventos deportivos internacionais que reúnen aos atletas universitarios de todo o planeta. As Universíadas son organizadas pola Federación Internacional de Deportes Universitarios (FISU). A palabra "Universíada" provén da combinación das palabras "Universidade" e "Olimpiadas", tamén se utilizan termos máis correctos como Xogos Mundiais Universitarios ou Xogos Mundiais de Estudantes, aínda que actualmente o seu uso é frecuente en competicións estudantís non universitarias.
Os deportes que se practican nos Xogos Universitarios de verán son: fútbol, cravados, atletismo, baloncesto, ximnasia, esgrima, judo, loita, tiro, wáter-polo, taekwondo, tenis, voleibol, vela e natación. Pola súa banda, nas Universíadas de Inverno practícanse: esquí alpino, cross-country, salto en esquí, combinado nórdico, bíatlon, snowboard, curling, patinaxe artístico, patinaxe de velocidade e hóckey sobre xeo.
Xogos Mundiais de Estudantes (Pre-Universíadas)
Un "Campionato Internacional de Universidades" celebrouse por vez primeira en 1923 promovido pola Union Nationale des Étudiants de France (UNEF). Os Xogos Mundiais de Estudantes de Verán empezaron a celebrarse oficialmente a partir de 1924 e eran organizados pola Confédération Internationale des Étudiants (CIE), en 1930 foron renomeados e pasaron a denominarse Xogos Universitarios Internacionais. En 1949 decidiuse que se celebrarían cada dous anos co nome de Semana Universitaria Internacioanal de Deportes de Verán, organizado pola Fédération Internationale du Sport Universitaire (FISU), empezaron a chamarse Xogos Mundiais de Estudantes a partir de 1957. O termo Universíadas foi utilizado por primeira vez nos xogos de Turín 1959.
Xogos Mundiais de Estudantes (UIE)
Os primeiros Xogos Mundiais de Estudantes oficiais celebráronse en 1924 e foron organizados pola Fédération Internationale du Sport Universitaire (FISU) desde 1949. Un evento alternativo foi organizado pola Union Internationale des Étudiants (UIE) desde 1947 ata 1962, incluíndo uns xogos non oficiais en 1954.
Célula fotovoltaica
Introdución
Na actualidade, chegan á Terra da orde de 173000 TW procedentes do Sol. De toda esta enerxía, aproximadamente o 30% é reflectida cara ao exterior de diferentes xeitos e o resto pódese englobar en diferentes puntos como a evaporación de masas de auga, produción de enerxía térmica, ondas, vento, ou fotosíntese. O espectro da luz solar abarca des dos poucos nanómetros até algo máis dos 2500 nanómetros, co que chega á Terra radiación ultravioleta, visíbel e infravermella. De todos os xeitos, non todas as lonxitudes de onda posúen a mesma enerxía, polo que á hora de deseñar unha célula fotovoltaica, hase decidir cal é a parte do espectro que se quere absorber.
Potencia radiante en diferentes puntos do planeta
A radiación anual sobre a horizontal depende de diferentes parámetros como o clima (nubes), a latitude ou a humidade da zona. En definitiva, depende da dispersión da luz que se produce en cada momento e zona do planeta. A potencia anual radiante no norte de Europa rolda os 600 W/m^2, chegá até os 1000 na Galiza e entre 2000 e 2200 W/m^2 no sur de Portugal.
Tipos de radiación procedente do sol
Fálase de tres tipos diferentes cuxa suma dá o total de radiación procedente do Sol: Radiación directa: Fracción de radiación recibida que incide de xeito directo sobre un plano normal á radiación. Mídese con pirherlómetros. Radiación difusa: Fracción da radiación recibida sobre un plano que resulta da dispersión da luz. Mídese coa axuda dos sh-piranómetros (piranómetros sobreados que eviten a recepción da radiación solar directa). Radiación do solo: Fracción da radiación recibida que procede da radiación reflectida polo solo.
Funcionamento xeral dunha célula fotovoltaica
Zelula fotoelektriko Fotovoltaický článok
Quero vivir
Quero vivir (en I Want to Live!) é un filme de cine negro de 1958 escrito por Nelson Gidding e Don Mankiewicz, producido por Walter Wanger e dirixido por Robert Wise, que conta a historia dunha muller, Barbara Graham, delincuente habitual condenada por asasinato que espera a súa execución. Protagonízaa Susan Hayward como Graham. O filme foi adaptado de cartas escritas por Graham e de artigos do xornalista gañador do premio Pulitzer Ed Montgomery. Mostra unha versión ficcionalizada do caso, amosando a posibilidade da inocencia de Graham.
O filme recibiu seis candidaturas aos premios Oscar e Hayward gañou o premio á mellor actriz.
Gorgosauro
Gorgosaurus libratus (gr. "lagarto terrible equilibrado") é un dinosauro terópodo tiranosáurido, única especie coñecida do xénero Gorgosaurus, que viviu a finais do período xeolóxico Cretáceo, hai entre 76,5 e 75,1 millóns de anos, durante o Campaniano, no que hoxe é América do Norte. Os seus restos fósiles foron atopados na provincia canadense de Alberta. Outros restos, achados no estado de Montana, Estados Unidos, probablemente correspondan a este xénero. Os paleontólogos admiten unicamente a especie G. libratus, aínda que outras especies foron incluídas erroneamente neste xénero.
Quero vivir
Foi emitido na TVG o 13 de setembro de 1997.
Gorgosauro
Como todos os tiranosáuridos coñecidos, Gorgosaurus foi un bípede depredador que na súa madurez pesaba máis de dúas toneladas e medía nove metros de longo. Mostraba docenas de afiados dentes aliñados nas súas mandíbulas, mentres que as súas extremidades anteriores, con dous dedos, eran relativamente curtas. O xénero Gorgosaurus está intimamente emparentado con Albertosaurus e, en menor proporción, con Tyrannosaurus. Os fósiles de Gorgosaurus e Albertosaurus, de feito, son extremadamente similares, distinguíndose sutilmente por pequenas diferenzas nos ósos do cranio e os dentes, o que fai que algúns expertos consideren a G. libratus como unha das especies do xénero Albertosaurus.
Quero vivir
Argumento
O filme conta a historia da vida e execución de Barbara Graham, prostituta e convicta por perxurio. Graham é o resultado dun fogar roto, e traballa atraendo homes a partidas de cartas amañadas. Nun momento intenta seguir unha vida recta, mais casa co "home equivocado" e ten un neno. El é drogadicto e ela remata coa relación.
Gorgosauro
Gorgosaurus viviu nun exuberante ambiente inundable o longo da costa do mar interior occidental. Foi un superdepredador, na cima da cadea alimenticia, convivindo e alimentándose de abundantes ceratópsidos e hadrosáuridos. Nalgunhas áreas, Gorgosaurus coexistía con outro tiranosáurido, Daspletosaurus. Aínda que estes animais eran aproximadamente do mesmo tamaño, hai evidencia de que existía unha separación en distintos nichos ecolóxicos entre os dous. Gorgosaurus é un dos tiranosáuridos mellor representado no rexistro fósil, con numerosos restos de espécimes que permiten ós científicos calcular con exactitude a ontoxenia, desenvolvemento e outros aspectos da súa bioloxía.
Quero vivir
Argumento
Cando a súa vida se derrumba, volve ás súas antigas profesións e vese involucrada cun home que matou unha muller. A policía arréstaos e os seus acompañantes acúsana do asasinato para reducir as súas posibilidades de ir á cámara de gas. Ela insiste na súa inocencia, mais finalmente é executada.
Gorgosauro
Descrición
Foron descubertos máis de vinte esqueletos completos de Gorgosaurus, polo que é un dos tiranosáuridos mellor representado no rexistro fósil.
Gorgosaurus era máis pequeno que Tyrannosaurus e Tarbosaurus, pero de maior tamaño que Daspletosaurus. Os adultos chegaban a alcanzar oito ou nove metros desde o fociño ó rabo. Os paleontólogos estiman o seu peso en máis de 2,5 toneladas e quizais aproximándose ás 2,9 toneladas.