cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
EMC Corporation
Historia
Comezou a súa actividade o 23 de agosto de 1979, fundada por Richard (Dick) Egan (ex xerente de Intel) e Roger Marino, a E e a M no nome da compañía (EMC non adoptou EMC² referíndose á famosa ecuación E=mc² de Albert Einstein). A primeira C refírese a un terceiro integrante que deixou a compañía despois de fundala e a segunda refírese a Corporation. Nos seus comezos adicábase a fabricar placas de memoria, expandíndose despois a manexadores de disco. O 4 de abril de 1986 comeza a cotizar en bolsa, na que forma parte do NASDAQ e o 22 de marzo de 1988 integra o NYSE.
Co traballo de Moshe Yanai (que traballa actualmente para XIV Storage), medrou ata converterse na empresa máis importante en innovacións e plataformas de almacenamento. Joseph Tucci é o actual CEO dende 2001, remplazando a Michael Ruettgers que continuou como presidente ata 2006. En almacenamento de datos, os seus principais competidores son IBM, NetApp, Hewlett-Packard, Hitachi Data Systems e Agami Systems (competidor en crecemento).
A compañía transformouse dunha compañía de hardware a unha compañía mestura de hardware, software e servizos profesionais. O grande impulso para o futuro é o desenvolvemento de produtos para a virtualización que inclúen VMware, Invista, e Rainfinity.
Contorno de traballo e cultura corporativa
Na actualidade, EMC é unha empresa global con máis de 47.000 empregados en todo o mundo. EMC sitúase no número 3 da lista World’s Most Admired Computer Companies (Empresas informáticas máis admiradas do mundo) da revista Fortune. No ano 2010 foi recoñecida por un dos seus proxectos (IT Proven Project), galardoado co CIO 100 Award, que recoñece as compañías que están creando novo valor de negocio a través da innovación e da tecnoloxía.
25 de xullo
Acontecementos
miniatura|300px|De pé, de esquerda a dereita: [[Sebastián González García-Paz|Sebastián González, Eladio Rodríguez González, Enrique Peinador, Gonzalo López Abente, Pura González Varela (muller de Lugrís), Celia Brañas Fernández, Otero Pedrayo, David Fernández Diéguez, Ángel del Castillo e Fernando Cortés Bugía. Sentados Fernando Martínez Morás, Castelao, Manuel Lugrís Freire, Antón Villar Ponte e Félix Estrada Catoyra. Recepción de Castelao na Real Academia Galega na Coruña o 25 de xullo de 1934.]]
Nacementos
miniatura|100px| Elias Canetti. miniatura|100px| France Arnold.
Mortes
miniatura|100px| Samuel Taylor Coleridge.
Celebracións
180px|dereita
Outros
Os 366 días do ano
Izumi, Kagoshima
Izumi (出水市, いずみし, Izumi-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó noroeste da prefectura, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 330,06 km² e a poboación de 55.873 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 169 h/km².
O concello de Izumi limita cos concellos de Akune, de Satsumasendai, de Satsuma, de Isa (son da prefectura de Kagoshima); e de Minamata (da prefectura de Kumamoto).
Joaquín Martínez Montenegro
Joaquín Martínez Montenegro, finado en 1878, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Francisco Javier Martínez Enríquez, marqués de Valladares, e Joaquina Montenegro Ponte Oca. Cuñado de José Elduayen. Na Restauración foi elixido deputado a Cortes polo distrito da Cañiza nas eleccións de 1876.
Trifuncionalidade indoeuropea
Enténdese por Trifuncionalidade indoeuropea ou Teoría da trifuncionalidade o modelo explicativo da sociedade indoeuropea baseado na existencia naquela época dunha organización social formada por tres elementos.
Historia
O concepto das funcións tripartitas indoeuropeas desenvolveuno Georges Dumézil. Os seus traballos mostran que os esquemas mentais de todos os pobos indoeuropeos, sexan gregos, armenios, celtas, indoiranios, bálticos, xermanos, eslavos ou latinos, presentan un trazo común : a organización da sociedade segundo tres funcións primordiais. Atopamos esta estrutura esencialmente nos mitos, pero tamén nas estruturas narrativas, e na organización social - visíbel na teoría das ordes de Adalbéron de Laon: «os que rezan» (oratores), «os que loitan» (bellatores) e «os que traballan» (laboratores).
miniatura|dereita|240px|Iluminación medieval, British Library: o crego, o cabaleiro e o traballador.
Por medio da mitoloxía comparada Dumézil sacou á luz a existencia dun esquema tal. Por exemplo, é digno de mención que a máis antiga tríade (conxunto de tres deuses superiores) da mitoloxía romana, chamada tríade precapitolina, comprenda a Xúpiter, Marte e Quirino, que ocupan claramente cadansúa destas tres funcións.
As tres funcións hoxe
miniatura|dereita|Un exemplo contemporáneo: o brasón do distrito de [[Bad Aibling.]] Para Dumézil,
Albert Hammond, Jr.
Albert Louis Hammond, Jr., nado como Hammond III o 9 de abril de 1980 nos Ánxeles,[3] é un guitarrista, cantante, compositor e produtor estadounidense. É coñecido principalmente polo seu traballo como guitarrista, ademais de teclista e corista ocasional, na banda de indie rock The Strokes. É fillo do cantautor Albert Hammond.
Hammond Jr. publicou o seu álbum de estrea en solitario, Yours To Keep, no ano 2006. En 2008 editou o segundo, ¿Cómo Te Llama?, seguido polo EP AHJ en 2013 e un terceiro álbum, Momentary Masters, en 2015. O seu derradeiro traballo ata a data, Francis Trouble, foi lanzado a través do selo Red Bull Records o 9 de marzo de 2018.
Lava
miniatura|274px|Escoada Aa avanzando sobre lava pahoehoe, no volcán [[Kilauea|K&#X12B;lauea no Hawai.]]
A lava é rocha en fusión que un volcán expulsa durante unha erupción. Mentres aínda baixo a superficie da terra, a rocha en fusión é denominada magma. A lava solidificada é coñecida como rocha ígnea, aínda que o termo escoada lávica se refira á formación rochosa endurecida. Debido á a súa elevada temperatura, normalmente entre os 600 °C e os 1.250 °C, o magma pode ser bastante fluído. Cando é expulsado da cheminea volcánica solidifica debido á diminución da súa temperatura, tórnase unha rocha magmática. Mentres, a lava pode fluír por moitos quilómetros antes de se solidificar formando unha escoada lávica. Unha escoada lávica activa refírese a unha escoada lávica que posúe aínda rocha fundida.
A palabra 'Lava' deriva do italiano, e consecuentemente deriva da palabra latina labes, que significa caída, declive, ou penetrar. O termo foi por primeira vez utilizado referíndose á expulsión de magma por Francesco Serao nunha pequena nota sobre unha erupción do Vesuvio que ocorreu entre o 14 de maio e 4 de xuño de 1737.
Tipos de Escoadas lávicas
miniatura|300px|Lava As tres principais formas que os fluxos de lava poden tomar son: aa ou escoriácea, pahoehoe ou encordoada, e pillow lava ou lavas en almofada.
'A'a'
Aa (do hawaiano a'á, que significa "pedregosa" ou tamén "queimar" ) ou ‘‘‘escoriácea’‘‘ é un dos tres tipos básicos de escoadas lávicas. As lavas Aa están caracterizadas pola súa superficie irregular, resultante da perda rápida de gases. Está composta por bloques de lava fragmentados designados de clinker. É un tipo de lava basáltica que ten unha superficie de bloques ásperos e desiguais, e rugosidades. As coladas de lava aa avanzan lentamente a unha velocidade de 5 a 50 metros por hora. A súa superficie fría é fragmentada pola saída de gases que producen numerosos ocos.
Óscar ó mellor actor
O Premio Óscar ó mellor actor é unha das categorías dos Premios Óscar que cada ano entrega a Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas nos Ánxeles (California). Entrégase a un actor que tivese unha interpretación nun papel principal na industria do cinema. Tradicionalmente, o premio é presentado pola gañadora do Óscar á mellor actriz na edición anterior.
Lava
'A'a'
A superficie dunha escoada lávica Aa é solta, fragmentada e rugosa e con forma de serra, o que torna difícil camiñar sobre ela. A superficie de clinker cobre un núcleo macizo da escoada que foi a zona máis activa desta durante o movemento da escoada. A medida que a lava viscosa do núcleo se move pola costa, o clinker é arrastrado á superficie da escoada. Na fronte das escoadas do tipo Aa os fragmentos arrefecidos caen en dirección á base e son cubertos pola escoada que avanza. Isto leva á formación de dúas capas de fragmentos arrefecidos: unha na base e outra no cumio da escoada lávica. As lavas do tipo Aa son xeralmente máis viscosas do que as do tipo pahoehoe e estas últimas poden formar escoadas Aa se o fluxo de lava se tornar turbulento debido á presenza de obstáculos no terreo.
Óscar ó mellor actor
A cerimonia da 1ª edición dos Óscar tivo lugar en 1929, e nela Emil Jannings gañou o permio polas súas interpretacións en The Last Command e The Way of All Flesh. Actualmente, as candidaturas determínanse mediante voto singular transferible entre os membros da rama de intérpretes da Academia. Os gañadores elíxense mediante voto plural entre todos os membros con dereito a voto da Academia. Nas primeiras tres edicións dos premios, os actores eran candidatos por todo o seu traballo durante o período (ata por tres filmes nalgúns casos). Porén, durante a 3ª cerimonia, de 1930, só se citou un filme no premio final, aínda que o gañador tivese varios filmes na candidatura.
Lava
'Pahoehoe'
miniatura|dereita|150px|Escoada lávica pahoehoe avanzando por unha estrada en [[Kalapana, Havai|Kalapana.]] Pahoehoe (do Havaiano pahoehoe, que significa "macío") ou encordoada son xeralmente escoadas de lavas basálticas. Como o seu nome indica, ten unha superficie ondulada a lisa. Ten unhas rugosidades semellantes a cordas. A súa superficie é macía e encordoada. As escoadas deste tipo avanzan como unha serie de pequenos lóbulos e dedos que rompen continuamente a superficie arrefecida. A textura da superficie das escoadas lávicas do tipo pahoehoe é moi variábel presentando varias formas referidas por veces como esculturas de lava.
Óscar ó mellor actor
O ano seguinte, o sistema, complexo e pouco manexable, foi substituído polo actual, en que un actor é candidato por unha interpretación específica nun único filme. A partir da 9ª cerimonia, de 1937, a categoría limitouse a cinco candidaturas. Cinco actores foron candidatos postumamente, James Dean (en dúas ocasións), Spencer Tracy, Massimo Troisi, Chadwick Boseman e o gañador Peter Finch.
Lava
'Pillow lava'
Pillow lava (do inglés, que significa "lava en almofada") é lava basáltica solidificada nun ambiente subacuático. Ten unha aparencia que asemella un conxunto de almofadas apiladas. Esta denominación débese á a súa sección aproximadamente esférica, semellante a almofadas. As lavas en almofada fórmanse non só en mar profundo, mais tamén cando as lavas subaéreas corren polas vertentes entrando en contacto co mar, ríos ou lagos. As superficies vítreas destas lavas non son lisas, presentan gretas, pregamentos e estrías lineares, moitas das cales se intersectan en ángulos rectos. As lavas en almofada poden encontrarse nunha enorme variedade de formas incluíndo bolbosas, esféricas, achatadas, alongadas e tubulares, e varían en diámetro de varias decenas de centímetros a varias decenas de metros, con todo, o seu tamaño típico varía entre 0,5 e 1 metro. O interior das lavas en almofada arrefece máis lentamente que a cobertura exterior vítrea e consecuentemente é máis cristalino. A cristalización a taxas de arrefriamento progresivamente máis lentas en dirección ao interior produce unha considerábel variedade de texturas nas rochas.
Óscar ó mellor actor
Lista dos premiados
miniatura|120px|[[Emil Jannings foi o primeiro gañador nesta categoría polas súas interpretacións en The Last Command (1928) e The Way of All Flesh (1927).]] miniatura|120px|[[Daniel Day-Lewis foi o primeiro actor que gañou o premio en tres ocasións, por O meu pé esquerdo (1989), There Will Be Blood (2007) e Lincoln (2012)]] miniatura|120px|[[Spencer Tracy foi o primeiro actor que gañou o premio dous anos consecutivos, por Captains Courageous (1937) e Boys Town (1938). Recibiu outras sete candidaturas.]] miniatura|120px|[[Laurence Olivier gañou pola súa interpretación en Hamlet (1948), filme que dirixiu el mesmo. ]] miniatura|120px|[[Sidney Poitier foi o primeiro actor negro que gañou por Os lirios do val (1963). ]] miniatura|120px|[[Tom Hanks gañou dous premios consecutivos por Filadelfia (1993) e Forrest Gump (1994).]] miniatura|120px|Coa súa vitoria por [[La vita è bella (1998), Roberto Benigni converteuse no segundo actor en gañar o premio por un papel no que dirixiu a el mesmo e no primeiro gañador en lingua non inglesa.]] miniatura|120px|Con 29 anos, [[Adrien Brody é o actor máis novo en gañar o premio pola súa interpretación de Władysław Szpilman en O pianista (2002).]] miniatura|120px|[[Jean Dujardin foi o primeiro actor francés en gañar o premio po The Artist (2011). ]] En letra grosa os que obtiveron o premio en máis dunha ocasión.
Lava
Tipos de formacións lávicas
250px|miniatura|Lingua de lava na illa de [[Hawai.]] A lava, sendo un material bastante máis viscoso do que é a auga, non flúe tan rapidamente e facilmente como esta. Cando o declive do terreo en que se despraza é moi acentuado, a lava pode fluír a velocidades considerábeis. Mesmo cando a lava se encontra ás temperaturas máis altas que pode atinxir (preto de 1250 °C), esta continúa a ter un grao de viscosidade elevado que diminúe coa diminución da temperatura á que se encontra. En zonas planas e a unha distancia considerábel da súa fonte, os "ríos" de lava avanzan lentamente, o que torna o arrefriamento superficial moi rápido formándose unha codia sólida cunha espesura tal que permite que unha persoa poida camiñar sobre ela, funcionando como unha ponte sobre a lava que aínda continúa a fluír no interior da escoada.
Óscar ó mellor actor
Múltiples candidaturas
Os seguintes actores recibiron polo menos catro candidaturas ao Óscar ao mellor actor:
Lava
Tipos de formacións lávicas
Existen poucas cousas que poden resistir ao avance dunha escoada lávica. As árbores incéndianse axiña coa calor emitida da lava a altas temperaturas e ao seren atinxidas por ela mergullan no seu interior desaparecendo rapidamente. Mesmo o mar non se consegue opor ao fluxo dunha corrente de lava e recúa coa súa chegada. Promontorios que se estenden a distancias considerábeis da costa son formados desta forma.
Fervenzas de lava
As erupcións volcánicas van por veces acompañadas por fenómenos que aumentan a súa magnitude. Por veces acontece que a escoada lávica se encontra cun precipicio de altura significativa producindo unha fervenza con chamas.
Jaipur
Jaipur (en जयपुर) é a capital e a meirande cidade do estado indio de Rajastán, no norte da India. Coñecida como a Cidade Rosa da India xa que foi construída en estuco rosado para imitar a cor da arenita. En 2011 contaba cunha poboación de case 3,1 millóns de persoas, facéndoa a décima cidade máis populosa do país. Atópase a 260 km de distancia da capital Nova Deli e forma parte do "Triángulo Dourado", un circuíto turístico que conecta a capital do estado con Jaipur e Agra (240 km).
Rugby Clube Montemor
O Rugby Clube Montemor é un equipo portugués de rugby da cidade de Montemor-o-Novo (Distrito de Évora, Alentexo), fundado o 20 de xullo de 1995, que disputa os seus encontros como local no Parque Desportivo de Montemor-o-Novo.
O primeiro equipo participou na máxima categoría (a División de Honra) por primeira vez na tempada 2013-2014, e posteriormente na 2014-2015, na 2016-2017, na 2017-2018 e na 2019-2020.
Minamikyūshū
Minamikyūshū (南九州市, みなみきゅうしゅうし, Minamikyūshū-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situada ó sur da rexión de Kyūshū e ó suroeste da prefectura, e ó sur da península de Satsuma, na zona de provincia histórica de Satsuma, a illa de Kyūshū. A súa superficie é de 357,85 km² e a poboación de 39.789 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 111 h/km².
Historia
A cidade de Minamikyūshū foi fundada pola fusión de dous concellos de vila do distrito de Kawanabe (Kawanabe e Chiran) e un concello de vila do distrito de Ibusuki (Ei) no ano 2007.
Xogador Máis Deportivo da NBA
O Premio ao Xogador Máis Deportivo da NBA (NBA Sportsmanship Award ou Joe Dumars Trophy, por ser o primeiro gañador) é nomeado cada ano pola NBA dende 1996 ao jugador máis deportivo, de mellor conduta e máis honrado na pista. Este premio é comparábel ao Trofeo Lady Byng da NHL.
Cada ano, os 30 equipos da NBA nominan a un dos seus xogadores para competir polo galardón. Deses 30, 6 xogadores, un por división, son seleccionados por un grupo coma os Xogadores Máis Deportivos da división. Ao final da tempada regular, os xogadores da NBA realizan o seu voto; 11 puntos polo primeiro posto, 9 polo segundo, 7 polo terceiro, 5 polo cuarto, 3 polo quinto e un polo sexto. O xogador con maior suma de puntos totais, sen importar os votos de primeiro posto, é o gañador do premio. O vencedor recibe o Trofeo Joe Dumars, nomeado en honor ao ex xogador de Detroit Pistons e gañador inaugural do premio.
Nos seus 12 anos de historia, só Grant Hill gañouno en máis dunha ocasión, mentres que dous equipos teñen a varios xogadores como gañadores deste trofeo (San Antonio Spurs tres veces e Seattle SuperSonics en dúas ocasións). Luol Deng é o único estranxeiro desta lista.
Lista de gañadores
miniatura|upright|[[Ray Allen gañou o premio na tempada 2003-04.]] miniatura|upright|[[Grant Hill é o único que gañou tres veces o premio (en 2004-05, 2007-08, e 2009-10).]]
Síndic de Greuges de Cataluña
200px|thumb|Sede do Síndic de Greuges no Passeig de Lluís Companys de [[Barcelona.]] O Síndic de Greuges (Síndico de Agravios en galego) é o defensor do pobo de Cataluña. É unha das institucións da Generalitat de Cataluña e as súas funcións están definidas nos artigos 78 e 79 do Estatuto de Autonomía. A súa misión é garantir o dereito de todos os cidadáns a unha bona administración gobernamental. Atende as queixas das persoas que se atopen desamparadas pola actuación ou falta de actuación das administracións. A figura do Síndic ten precedentes históricos nas asembleas de paz e tregua do século XI e nos provisors de greuges da Idade Media.
Os Síndics de Greuges de Cataluña foron os seguintes:
O Romaño, Vista Alegre, Santiago de Compostela
O Romaño é un lugar da parroquia de Vista Alegre, no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o INE en 2015 tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Millán, Sober
San Nicolao de Millán é unha parroquia pertencente ó concello de Sober, na provincia de Lugo. En 2011, segundo o IGE, tiña 46 habitantes (22 homes e 24 mulleres).
Limita ao norte coa parroquia de Canaval, ao sur coa parroquia de Proendos, ao leste coa parroquia de Arroxo e ao oeste coas parroquias de Vilaescura e Rosende.
Tollo, Goián, Tomiño
Tollo é un lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño. Foi parroquia propia (Santiago de Tollo) ata 1760. O seu nome, segundo M. Fernández Rodríguez, vén do celta, e refírese a un lugar moi pantanoso.
Historia
Un dos primeiros documento escritos que citan a Tollo é unha escritura de 1320 do mosteiro de Oia, onde se di que D. Lorenzo Pérez era al mismo tiempo rector de la Iglesia de Santiago de Tollo.
República de Nova África
miniatura|A Bandeira da República de Nova África foi empregada inicialmente por [[Marcus Garvey.]] miniatura|275px|dereita|O territorio proposto é onde é onde hai unha maior densidade de poboación negra nos Estados Unidos (2000). A República de Nova África (en inglés: Republic of New Afrika) foi unha comunidade nacionalista negra e grupo político establecido en Detroit, Míchigan, Estados Unidos en marzo de 1968 e que reclamaba a creación dun estado soberano afroamericano no sueste dos Estados Unidos.
Historia
O manifesto orixinal da RNA demandaba a cesión por parte dos Estados Unidos dos estados sureños de Luisiana, Mississippi, Alabama, Xeorxia, e Carolina do Sur e o pago de 400 billóns de dólares como reparacións polas inxustizas sufridas polos americanos de raza negra durante os períodos de escravitude e segregación racial. Estas concesións serían as bases para a creación dun estado negro independente.
O goberno provisional da república foi establecido nunha conferencia de militantes nacionalistas negros en Detroit en 1968. A conferencia foi convocada polo avogado Milton Henry e o seu irmán Richard, antigos coñecidos de Malcolm X que se renomearon eles mesmos como Gaidi Obadele e Imari Abubakari Obadele. Imari Obadele foi elixido como "Presidente Provisional".
Tollo, Goián, Tomiño
Historia
A súa igrexa estaba no lugar chamado "As Baliñas", preto do asentamento do castro (Coñecido polo Criasto), no seu cemiterio o lado da mesma apareceron varios sarcófagos ou sartegos de pedra de forma de pía. Tamén cara a dita igrexa dirixíase un camiño que partindo do lugar da Pedra na parroquia de Eiras cruzando o río Tollo era case todo empedrado.
República de Nova África
Historia
O grupo defendía as cooperativas económicas e a autosuficiencia comunitaria, pero tamén apoiaban uns dereitos políticos e liberdades de prensa limitadas, prohibindo os sindicatos e legalizando a poligamia.
Trala súa liberación en 1980 de prisión, Imari Obadele asistiu á Universidade e obtivo un título en ciencias políticas. Dende entón ten ensinado en varias universidades e publicado libros e artigos apoiando os obxectivos da RNA.
Tollo, Goián, Tomiño
Historia
Noutra escritura, de 1614, menciónase a San Lourenzo de Tras os Montes (actual San Lourenzo, da freguesía de Tollo. Noutra escritura de poder e aforamento de 1713 labrada en el Barrio Nuevo de la Parroquia de San Cristobal de Goián, D. Benito Pereira de Castro, Gobernador de Valença do Minho, Coronel, membro do Abito de Cristo, dono do vinculo e casa de Lamama na Astasa, Estás e mais do vinculo da Carballa en Vilanova de Cerveira, aforaba os toxais dos Barreiro de Tollo e autorizaba ó seu apoderado a cambiar as rentas do  millo miúdo polo groso así como a súa palla''.
Río Eo
260px|miniatura|O río Eo na [[ría de Ribadeo, en primeiro termo a zona ZEPA]] O río Eo é un curso fluvial do noroeste da Península Ibérica que discorre por terras de Galicia e Asturias, delimitando ao cabo a fronteira entre ambas. Desemboca no mar Cantábrico pola ría de Ribadeo. A súa cunca ten unha extensión duns 819 km², dos que 3/4 atravesan terreo galego. É apto para a pesca de salmóns.
Historia
O nome provén do vocábulo Ego, que en tempos romanos alternou con Egoba, e así o testemuña Plinio ao falar dos egobarros, os habitantes da beira da ría. De Ego vén Eo e tamén as formas medievais Iuve (775), Euve (875), e finalmente Ove (905-), nome dunha parroquia de Ribadeo, próxima á Ría.
Sen prexuízo do anterior, durante séculos o seu decurso inferior designouse como Río de Miranda, e a parte inicial do seu esteiro como Ría de Abres, aceptando como límite aproximado entre a ría de Abres e a Ría e Ribadeo a ponte estradal de Porto, Ribadeo. alt=Ruta do ferrocarril. Cartel da central eléctrica do Louredal|miniatura|Ruta do ferrocarril. Cartel da central eléctrica do Louredal Pola súa ribeira, a comezos do século XX, construíuse dende Vilaoudriz a Ribadeo un ferrocarril mineiro que contribuíu a dinamizar toda a zona. Asemade, coa electrificación comezou a construción de pequenas centrais hidroeléctricas, como a do Louredal, erixida en 1932 para unha futura fábrica de vidro óptico en Santiso de Abres que non chegou a funcionar. alt=Captación de auga para Ribadeo e Trabada|miniatura|Captación de auga para Ribadeo e Trabada O río ten diversas captacións de auga, como a que subministra a Ribadeo e Trabada, que colle auga por riba da desembocadura do río Ouria.
Tollo, Goián, Tomiño
Historia
Tamén no lugar do "Vila" o carón do río Tollo funcionou nos últimos anos do século XIX un muíño de pedra de xofre, propiedade dun señor que era contratista de obras.
Despois desa data, a finais do século XVIII, fusionouse co coto de Goián, que pertencía á familia Correa, que tiñan o terreo na beira do río (a casa da Torre) baixo o padroeiro de San Cristovo, co título de Villa y Barca de San Cristóbal de Goián.
Os barrios que formaban a parroquia de Tollo eran A Calle, Centinela, Fontela, San Lourenzo, A Gándara, Soutelo, o Espírito Santo e Tollo.
Patrimonio
Goián tiña a súa igrexa no lugar do Pazo (no sitio chamado Igrexa Vella), e a de Tollo no lugar das Valiñas. A actual igrexa fíxose entre os anos 1850 e 1857.
Cadeira (moble)
miniatura|250px|dereita|Cadeira "Red and Blue" de Rietveld, característica do movemento De Stjil.
Unha cadeira é un moble con respaldo e a súa finalidade é servir de asento a unha soa persoa. Normalmente ten catro patas pero pode ter unha, dúas, tres ou máis. Algunhas contan con repousabrazos. Poden estar fabricadas en diferentes materiais: madeira, ferro, forxa, plástico ou unha combinación de varios. Segundo o seu deseño poden ser clásicas, rústicas, modernas, de oficina etc.
Historia
As cadeiras de Grecia e España recoñécense polos relevos e as pinturas que as representan con pés encorvados; normais ou con garras de león e co respaldo curvo e oblicuo. As cadeiras romanas imitaban as gregas e cando tiñan respaldo chamábanse cátedras. Das cadeiras de honor sen respaldo e con asento brando, coñécense dúas clases:
Dende principios do século XVI aparecen a cadeira e a cadeira de brazos clásicas españolas sobrias, rectangulares, levando teas bordadas, veludos ou godomecís suxeitos con puntas de adorno no asento e respaldo e que tan estendidas se encontran en España nos séculos seguintes. No XVIII coa dinastía borbónica vaise impondo o gusto francés das butacas e demais cadeiras ou cadeiras de brazos con acolchados.
As cadeiras de palla ou anea no asento úsanse dende o século XVI e as de reixa dende o XVII. Neste século e o seguinte estivo moi de moda para reis e nobres a cadeira portátil ou de mans, a modo de coche.
Tipos de cadeiras
A continuación, enuméranse algúns tipos de cadeiras:
Satsumasendai
Satsumasendai (薩摩川内市, さつませんだいし, Satsumasendai-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó oeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Satsuma, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 683,50 km² e a poboación de 99.581 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 146 h/km².
O concello de Satsumasendai limita cos concellos de Akune, de Izumi, de Satsuma, de Kirishima, de Aira, de Kamō, de Kagoshima, de Hioki e de Ichikikushikino.
Historia
A cidade de Satsumasendai foi fundada pola fusión do concello de cidade de Sendai e 8 concellos do distrito de Satsuma (Hiwaki, Iriki, Tōgō, Kedōin, Sato, Kamikoshiki, Shimokoshiki e Kashima) no ano 2004.
Ibusuki
Ibusuki (指宿市, いぶすきし, Ibusuki-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e ó sur da prefectura, e ó sur da peníinsula de Satsumana, na zona de provincia histórica de Satsuma, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 149,01 km² e a poboación de 44.711 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 300 h/km².
O concello de Ibusuki limita cos concellos de Minamikyūshū e de Kagoshima.
Ole Henrik Laub
Ole Henrik Laub, nado en Aarhus o 3 de decembro de 1937 e finado en Assens o 22 de outubro de 2019, foi un escritor dinamarqués, autor de novelas, relatos curtos e libros para nenos.
Traxectoria
Laub fixo o seu debut en 1967 con Et Svaerd Dyppet i Honning, unha colección de historias curtas. Escribiu máis de cincuenta contos, novelas e libros para nenos. Tamén escribiu para a escena e obras de teatro para a radio e a televisión. Era un poderoso narrador cando contaba historias da xente en dinamarqués. Todos os seus contos teñen un ton escuro e sinistro.
Folga xeral española de 2010
dereita|230px|miniatura|Cartel de [[Comisións Obreiras en Granollers para a convocatoria de folga xeral.]] dereita|230px|miniatura|Manifestación sindical no [[Paseo da Castellana de Madrid.]] A folga xeral española de 2010 (tamén coñecida como do 29-S) estivo convocada para o mércores día 29 de setembro polos principais sindicatos (CCOO, UXT), menos os do País Vasco e Navarra. Esta folga, de 24 horas de duración, foi en contra da Reforma laboral de 2010, promovida polo goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero e aprobada no Congreso dos Deputados o 9 de setembro de 2010 entrando en vigor o 19 de setembro de 2010; e contra a Reforma de sistema público de pensións anunciada polo Goberno español. Na convocatoria tamén se uniron outros sindicatos, como a CIG, CNT , CXT, a USO ou a COS; e diversas organizacións e asociacións nacionais e internacionais.
Circuíto de Brands Hatch
miniatura|Paddock Hill Bend, Brands Hatch
Óscar Guimeráns Rodríguez
Óscar Guimeráns Rodríguez, nado en Monte Porreiro (Mourente, Pontevedra) o 31 de outubro de 1986, é un futbolista galego. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Portonovo SD.
Circuíto de Brands Hatch
Brands Hatch é un autódromo situado en Kent, Inglaterra. Albergou ao Gran Premio do Reino Unido de Fórmula 1 nos anos pares entre as tempadas e, e tamén ao Gran Premio de Europa en  e. O nome do circuíto provén da palabra gaélica Brondehach, que se compón de bron ("pendente forestada") e hach ("entrada ao bosque"). Brands Hatch tamén albergou outras categorías do deporte motor, como o A1 Grand Prix, o Campionato Mundial de Turismos, o Deutsche Tourenwagen Masters, o Campionato de Gran Bretaña de Fórmula 3, o Fórmula 3 Euroseries, os campionatos europeos e británicos de Superbikes, e o Campionato Británico de GT.
Toyota Stadium (Frisco)
O Toyota Stadium é un estadio multiusos situado en Frisco, Texas, nos Estados Unidos. Nel xoga coma local o equipo da MLS (Major League Soccer) FC Dallas é unha das principais sedes da InterLiga.
Óscar Guimeráns Rodríguez
Traxectoria
Formouse nas categorías inferiores da ACD A Seca, onde estivo ata os 14 anos. Probou sorte no Valencia CF, pero non se adaptou e ó pouco regresou a Galiza, indo ás categorías inferiores do Deportivo da Coruña. Permaneceu cinco campañas nas súas filas, chegando a debutar na Terceira División co Deportivo B na tempada 2005–06, co que loitou por ascender a Segunda División B en 2006.
Necrófago (bioloxía)
200px|miniatura|Un voitre comendo carne dun animal morto Un necrófago ou preeiro é un animal carnívoro que se alimenta parcial ou totalmente de cadáveres matados por outros animais, normalmente depredadores.
Óscar Guimeráns Rodríguez
Traxectoria
Un ano máis tarde incorporouse ao Portonovo SD, converténdose en fixo nas aliñacións do club. Xogou 37 partidos nos que anotou 10 goles e deu 9 asistencias, rematando a tempada na oitava posición.
Circuíto de Brands Hatch
O circuíto
Brands Hatch ofrece dúas configuracións de trazado: o trazado máis curto do "Circuíto Indy" (1´928 km.) atópase totalmente dentro dun anfiteatro natural, ofrecendo aos espectadores vistas de case todo o trazado máis curto desde dondequiera que miren. A distribución máis longa de "Grand Prix" (3´915 km.) foi a sede da Fórmula Un, incluíndo eventos como o duelo de Jo Siffert con Chris Amon en  e a primeira vitoria do futuro Campión do mundo Nigel Mansell en. As restricciones de ruído e a proximidade dos residentes locais ao trazado de Gran Premio significan que o número de carreiras celebradas no circuíto estendido limítanse a só unhas poucas por ano (normalmente para series de alto perfil como o BTCC e o BSB).
Fractura (mineral)
Unha fractura mineral é cada unha das formas que pode adoptar a superficie pola cal rompe un mineral que foi golpeado. As fracturas caracterízanse pola súa forma, brillo e textura, cuxos factores contribúen á identificación do mineral. Así, aténdose ao brillo, a fractura pode ser vítrea, resinosa, cérea etc.; a textura exprésase dicindo que a fractura é compacta, laminar etc. A forma constitúe o criterio máis útil. Os minerais tenaces dan unha fractura rugosa; a dos outros minerais é plana, escamosa ou cónica.
A obsidiana, o sílex pirómaco e outros minerais ten unha fractura concoidal: a superficie é cóncava ou convexa, como a cuncha dos moluscos bivalvos e, do mesmo xeito que ela, presenta estrías concéntricas.
Ás veces, nos materiais cristalinos, os cristais individuais fractúranse sen que se divida o corpo. Dependendo da substancia, unha fractura pode reducir a resistencia do material ou inhibir a transmisión da luz (cristais ópticos).
Circuíto de Brands Hatch
O circuíto
O circuíto británico de Rallycross en Brands Hatch foi deseñado e construído polo catro veces campión británico de Rallycross Trevor Hopkins. Ten aprox. 1´448 km.s de longo, rematouse ao redor de 1981.
Óscar Guimeráns Rodríguez
Traxectoria
No verán de 2007 optou por fichar polo Pontevedra CF, en Segunda División B.
Circuíto de Brands Hatch
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Brands Hatch
Record: N.Lauda (3 Veces)
Necrófago (bioloxía)
Etimoloxicamente, a palabra necrófago provén do grego νεκροφάγος nekrophágos, onde nekro significa "morto" e phagos "comer". No caso de nutrirse tamén de plantas mortas denomínase saprófito. Se o cadáver é da súa mesma especie, chámase caníbal.
Bioloxía
Os animais necrófagos teñen un sentido do olfacto moi desenvolvido e o seu corpo está preparado para tragar enormes cantidades de bacterias. Algunhas especies comezan a comer o cadáver cando este alcanzou un certo grao de descomposición.
Importancia Ecolóxica
Son moi importantes ecoloxicamente porque ó comer seres mortos limpan o ambiente de probables infeccións producidas pola materia orgánica morta e descomposta. Ademais, os restos deixados polos animais necrófagos son despois usados polos descompoñedores.
Necrofaxia nos humanos
Nos seres humanos, a necrofaxia é un tabú na maioría das sociedades. Porén, houbo moitos casos na historia, especialmente en tempos de guerra, na que a necrofaxia era un método de supervivencia. Comer carne humana, práctica coñecida como antropofaxia ou, máis comunmente, como canibalismo, está extremadamente prohibido en case todas as culturas.
Séculos Escuros
Os Séculos Escuros son un período de decadencia da lingua e literatura galega que abrangue os séculos XVI, XVII e XVIII. Caracterízase pola ausencia case total de literatura galega e polo estado de prostración e marxinación social da lingua galega a raíz da imposición do castelán. A lingua propia de Galicia entra nun período de decadencia e perde o seu uso nos rexistros oficiais, e dunha maneira paralela prodúcese unha enorme perda do poder político do Reino de Galicia. Porén, a existencia dalgúns documentos como o poema a Diego das Mariñas ou as perdidas Galegadas de Gregorio de Lobariñas Feixoo, escritas en galego entre os séculos XV e XVIII, desafían a percepción decadente e subliñan a resistencia cultural e lingüística en Galicia durante esta época.
Decaemento político e lingüístico
A perda de prestixio e usos cultos da lingua galega, durante os Séculos Escuros, tivo que ver principalmente co motivo de perda de poder político e administrativo do Reino de Galicia. As guerras sucesorias polo trono nos séculos XIV (Pedro I contra Henrique de Trastámara) e sobre todo no XV (Xoana a Beltranexa fronte á futura Isabel a Católica) fixeron que os reis de Castela e León (principalmente os Reis Católicos) restrinxisen o poder de institucións e clases sociais máis poderosas de Galicia (monolingües en galego durante practicamente toda a Idade Media):
Hai que apuntar aínda dous feitos moi relacionados cos tres anteriores:
miniatura|esquerda|Os [[Reis Católicos fomentaron a uniformación da coroa de Castela.]] A política dos Reis Católicos no Reino de Galicia concentrouse en medidas agresivas para a economía galega tales como a ordenanza de arrincar todas as oliveiras existentes no reino -poñendo fin a un próspero mercado cos países do norte- en detrimento da produción andaluza-castelá que se viu favorecida, así como o mantemento da prohibición de que Galicia tivese voz e voto propio dentro das Cortes de Castela, demanda que nas décadas posteriores focalizou a Xunta do Reino de Galicia onde se representaban as sete principais cidades do reino, Santiago de Compostela, A Coruña, Mondoñedo, Betanzos, Ourense, Tui e Lugo.
Todos estes factores conflúen e son comprendidos, á vez, por outra clave decisiva: a pesar de que durante toda a Idade Media Galicia viviu nun estado de práctica semi-independencia, o certo é que cando se achega o solpor medieval, o país galego carecía dun monarca privativo -logo da definitiva unión de Galicia-León e Castela en 1230- e de institucións de seu. É dicir, Galicia aparece nesa altura como un reino máis dos que conforman a coroa de Castela. Nese momento a monarquía avanzaba cara ao absolutismo ao tempo que se centralizaba no territorio castelán, e a ausencia dun poder central galego organizado que puidese servir de contrapeso determinou o afastamento dos lugares de decisión e, xa que logo, unha decisiva perda na capacidade de influencia. Galicia quedaba así como un reino cada vez máis afastado e decididamente marxinal nos proxectos dunha monarquía que, centrada en Castela, vive momentos de expansión imperial.
Usos da lingua galega
Véxase o artigo Historia da lingua galega miniatura|En [[1492 publícase a Gramática castellana de Nebrija e en 1536 a Gramática da lingoagem portuguesa.]] Os séculos escuros -XVI, XVII e XVIII- teñen este nome derivado do feito de que a lingua galega practicamente non se escribiu, mentres castelán e portugués entran nun proceso de codificación e elaboración de gramáticas propias, ademais da continuación do seu prestixio adquirido anteriormente. A lingua galega, falada por toda a poboación na época medieval -desde os reis e bispos até as clases máis desfavorecidas- deixa de empregarse como lingua escrita durante o século XVI, mudada polo castelán. A pesar disto, o vehículo de comunicación oral do 95% da poboación segue sendo o galego. Nin a ideoloxía dominante, nin os medios dos que dispoñía o poder central, determinaron a unificación lingüística dos diversos reinos da monarquía hispánica.
En realidade, a unificación só se dirixiu cara ás capas sociais dominantes; mais no século XIX e no XX, dentro do estado liberal e nos seus procesos de universalización -xustiza, administración, escola, medios de comunicación...- asistiremos a un proceso decidido de acadar a unidade lingüística do nacente Estado Español.
De todos os xeitos, a conciencia na propia Galicia de "castelán como lingua dos poderosos" /vs/ "galego lingua das camadas populares" e esoutra de "castelán como lingua escrita" /vs/ "galego como lingua de exclusivo uso oral" nace xustamente durante esta longa etapa e vai ser determinante para comprendermos os procesos diglósicos que chegan ata os nosos días.
O estudoso Xosé Ramón Freixeiro Mato, a pesar dos poucos datos existentes, fala de tres grupos sociais en Galicia canto ao seu comportamento lingüístico: Henrique Monteagudo sinala que o primeiro grupo atraerá ao castelán as capas sociais que procuran o ascenso, e esta extensión horizontal continuará até o século XVIII, converténdose en descendente só a partir do XIX e aínda máis no XX.
miniatura|esquerda|O aristócrata [[Diego Sarmiento de Acuña estimaba a lingua galega.]] A literatura en galego practicamente quedou á marxe do Renacemento e do Barroco, coincidindo esta etapa pouco produtiva co Século de Ouro da literatura castelá. A produción en galego é minoritaria, e dela podemos salientar algunhas cartas, documentos e algunhas escasas mostras literarias que permiten comprobar como era a lingua da época. De fins do século XVI e primeiros do XVII coñécense varias cartas dirixidas a Diego Sarmiento de Acuña, conde de Gondomar, como por exemplo a que lle enviou Diego Sarmiento de Sotomayor, dicíndolle en 1605: e mais que fixese ysto nesta lingoaxe pois é de v. m. tan estimada. E tamén a través da observación das cartas, sabemos que unha parte da aristocracia galega coñecía mal o castelán e vivía instalada no galego como lingua familiar e habitual.
A pesar do escaso cultivo literario en galego, existiu unha rica lírica popular: cantigas de berce, de cego, entroidos, adiviñas, lendas, romances, contos, farsas etc. Moita desta produción popular chegou até finais do século XX (e nalgunha medida até a actualidade, aínda que con tremendas dificultades de transmisión).
miniatura|[[Martín Sarmiento defendeu o ensino en galego.]] No século XVIII xurdiu o fenómeno dos "ilustrados", personalidades de alto prestixio que demostran a súa inquedanza polo subdesenvolvemento económico de Galicia e propoñen medidas renovadoras para mudar a situación. Neste grupo de intelectuais debemos salientar o padre Frei Martín Sarmiento, quen trata cuestións sobre agricultura, emigración, historia e propón medidas culturais e educativas, entre as que están a dignificación do galego:
O aspecto máis innovador de Martín Sarmiento é o feito de defender o emprego da lingua galega na escola, nos xulgados, nas igrexas e na administración. Outro ilustrado que realiza unha fonda crítica social foi o Padre Feijoo, que equiparou a lingua galega á portuguesa e á castelá. Outras figuras como José Cornide Saavedra, Lucas Labrada ou Pedro Antonio Sánchez Vaamonde incorporan o espírito das luces na busca de solucións á problemática social e económica de Galicia. Os ilustrados teñen o mérito de impulsaren a constitución de Academias e Sociedades como a Sociedad Económica de Amigos del País (en 1784 a Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago e en 1785 a de Lugo, as cales se preocuparon do perfeccionamento da industria do liño) ou o Real Consulado Marítimo da Coruña para regular o comercio con América.
José Cornide Saavedra é un dos primeiros en denunciar a situación de colonización económica e cultural que Galicia sufría, así como o desdén que, nun contexto de galegofobia, Galicia recibía polo poder central da monarquía española:
miniatura|esquerda|Os [[Dinastía Borbón|Borbóns seguiron lexislando en contra das linguas non castelás.]] A pesar das propostas dos ilustrados, o certo foi que no terreo cultural e lingüístico os Borbóns seguen con uniformadoras políticas centralistas, que se manifestaron en severas leis para acabar coa diversidade lingüística nos reinos que como Galicia tiñan un idioma propio diferente do castelán:
miniatura|Décimas ao Apóstolo Santiago (S).
A literatura durante os Séculos Escuros
miniatura|O padre Feixoo equipara o galego co castelán e o portugués.
Clara de Asís
miniatura|Clara de Asís, fresco de Giotto, na Basilica da Santa Cruz de Florencia.
Clara de Asís, nada como Chiara Offreduccio en Asís (Umbría) o 16 de xullo de 1194 e finada o 11 de agosto de 1253, foi unha santa italiana, seguidora fiel de Francisco de Asís e fundadora da Orde de Santa Clara, referente feminino da vida franciscana.
Zak Storm
Zak Storm (tamén coñecido como Zak Storm: Super Pirate) é unha serie de animación por ordenador producida por Zagtoon, Method Animation, De Agostini Editore, SAMG Animation, MNC Animation e Man of Action. Estreouse en Canal J en Francia o 2 de decembro de 2016, e nos Estados Unidos a través de KidsClick dende o 30 de setembro de 2017 até o 7 de xaneiro de 2018, seguido por Discovery Family o 14 de outubro de 2017.
Clara de Asís
Traxectoria
Clara de Asís naceu froito do matrimonio formado por Favorino Scifi, conde de Sasso-Rosso, nobre e rico cabaleiro, e Ortolana Fiumi. Ortolana era unha grande devota e xa emprendera peregrinacións aos santos lugares de Roma, Santiago de Compostela e Xerusalén.
Zak Storm
Sinopse
Zak Storm é un rapaz que no medio dunha competencia de surf é absorbido cara a dentro dos Sete Mares do Triángulo das Bermudas e convértese no capitán dun barco de inadaptados. Zak conta cunha espada máxica falante chamada Calabrass que lle permite empregar varias armaduras con armas que lle axudarán a enfrontar numerosos perigos na súa viaxe. Zak navega polos sete mares do Triángulo cun barco extraordinario e unha tripulación composta dunha espada enmeigada, unha teimuda princesa Atlante como primeira oficial, un viquingo, un viaxeiro espacial neurótico e unha pantasma.
Clara de Asís
Traxectoria
En 1210, Clara de Asís establece o seu primeiro contacto coas novas achegas franciscanas (orde relixiosa creada pouco antes polo papa Inocencio III) acolléndoas con grande agarimo e entusiasmo. O 20 de marzo de 1212, a familia decide casala con Paolo Di Gandria, cabaleiro cruzado, nado en Perugia. Na súa desesperación, Clara renunciou á súa condición e fuxiu da casa paterna atopando acubillo no mosteiro de San Damiano onde permaneceu até a súa morte. Vestía túnicas grosas e rudas e lucía o cabelo rapado para indicar a súa aceptación dos votos de pobreza, castidade e obediencia.
Nun primeiro intre, refuxiouse no mosteiro beneditino de San Paolo delle Abadesse, para posteriormente ingresar en Sant'Angelo in Panza na localidade de Mont Subasio. A súa irmá máis nova Agnese tamén fuxiría da casa paterna para seguila até Sant'Angelo. Finalmente Santa Clara e a súa irmá trasladaríanse a San Damiano, onde fundarían a Orde das Damas Pobres (tamén coñecida como Orde de San Damiano) primeiro vestixio da futura Orde de Santa Clara.
Nos seus comezos a orde foi dirixida por Francisco de Asís, porén, en 1216, Santa Clara convértese na abadesa de San Damiano, defendendo a súa orde das tentativas de prelados de imporlles unha régula que máis se semellaba á Régula de San Benedito que aos estritos votos da vida franciscana. Santa Clara tamén xogou un papel significativo na vida de Francisco de Asís, téndoo como pai espiritual e prestándolle diversos coidados durante as súas enfermidades até a súa morte en 1226.
Logo da morte de San Francisco, Clara de Asís promoveu aínda máis a súa orde, frustrando cada tentativa papal de imporlles unha régula ás irmás clarisas. Este feito amoleceu o compromiso radical ao que se abrazara un tempo.
Foi coñecida pola súa lealdade a San Francisco, polo que se lle chegou a coñecer como alter Franciscus, outro Francisco.
O 9 de agosto de 1253, a bula papal Solet annuere promulgada polo papa Inocencio IV confirmou a Orde de Santa Clara como herdeira de Orde das Damas Pobres. Dous días despois, o 11 de agosto, Santa Clara morrería á idade de 59 anos.
O 15 de agosto de 1255, o papa Alexandre IV declarou santa a Clara de Asís na catedral de Anagni, rematando así un rápido proceso de canonización. En 1263, o papa Urbano IV oficialmente muda o nome de "Orde das Damas Pobres" por Orde de Santa Clara. O 17 de febreiro de 1958, o papa Pío XII nomeouna patroa da televisión tendo en conta que supostamente a santa experimentara con todos os seus sentidos as exequias fúnebres de San Francisco estando fisicamente na súa alcoba monacal.
As súas reliquias poden ser contempladas na cidade italiana de Asís.
En Galicia
En Galicia dous lugares levan o nome de Santa Clara: Santa Clara de Novás, en San Pedro de Muro (Porto do Son), e Santa Clara en Xanza (Valga). Amais, varios conventos levan o seu nome, como os de Allariz, Santiago de Compostela, Tui ou e Pontevedra.
Lohengrin
dereita|miniatura|Lohengrin nunha postal de ca. 1900, de artista descoñecido.
Lohengrin, dito o cabaleiro do cisne, é un personaxe da lenda artúrica, fillo de Perceval (Parsifal). É un dos cabaleiros do Santo Graal, enviado nun bote arrastrado por cisnes para rescatar unha dama a que nunca lle poderá preguntar o nome. A súa historia é unha reelaboración da lenda do Cabaleiro do Cisne.