cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eduardo Gasset Artime
Traxectoria
Era fillo de José Gasset Montaner, un militar que moi pronto se xubilou e despois foi funcionario de Correos en Pontevedra e da Dirección Xeral de Lotarías, e de Águeda Artime. Traballou desde moi novo no Banco de San Fernando e no Ministerio de Facenda.
Como político iniciouse en 1858 na Unión Liberal. Foi deputado polos distritos de Padrón, Pontecaldelas e Santiago de Compostela (1858-1866). En 1865 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. Durante o Sexenio Democrático foi deputado por Santiago de Compostela, Cambados e Padrón. Tras ser concelleiro en Madrid, foi nomeado Ministro de Ultramar en 1872, cargo do que dimitiu ó non estar de acordo co Goberno na abolición da escravitude, polas consecuencias que podía ter na situación de Cuba e Porto Rico. Aceptou a restauración en 1874 e foi deputado por Padrón (1878-1881).
Como xornalista comezou colaborando en Las Novedades e en 1855 no Semanario Pintoresco Español, cos poemas "Duerme hijo mío", "La paz del alma" e "Fábula". Posteriormente pasou a ser director deste semanario.
En 1862 fundou o xornal El Eco del País, órgano oficioso do partido unionista e en 1867 El Imparcial, de tendencia liberal, que foi un dos periódicos máis influente en España a finais do século XIX e principios do XX. Tamén fundou en 1870 o xornal La Ilustración de Madrid.
Casado en 1855 con Rafaela Chinchilla tivo sete fillos, entre eles os políticos Eduardo e Rafael Gasset Chinchilla. Outros irmáns deles foron Ramón, Manuela e Dolores Gasset, esta última foi a nai de José Ortega y Gasset. Viviu no pazo da Torre de Xunqueiras, na Pobra do Caramiñal.
Campionato Brasileiro de Fútbol Série A
O Campionato Brasileiro de Serie A (popularmente tamén chamado Brasileirão) é a primeira división da liga de fútbol no Brasil. Fundado en 1971, o campionato está composto actualmente por 20 equipos, que disputan 38 xornadas entre maio e decembro, xogando tódolos equipos dúas veces entre si cada tempada, unha como locais e outra como visitantes. Este torneo está situado no calendario a continuación dos campionatos estatais, tales como o Paulista ou o Carioca, que son os máis importantes.
En 2011 a IFFHS colocou ó Brasileirão no 3º posto da súa clasificación das ligas máis fortes do mundo. O actual campión do torneo é o Palmeiras, da cidade de São Paulo, que é ademais o equipo máis laureado da competición, con 11 títulos.
Equipos
O Brasileirão coroa como campión do Brasil ó equipo que remata primeiro na táboa ó remate das 38 xornadas. Ese equipo e os 3 seguintes acadan ademais o dereito a competir na seguinte edición da Copa Libertadores, a máxima competición continental en Suramérica a nivel de clubs. Cando o campión da Copa Libertadores ou da Copa do Brasil remata ese mesmo ano a liga entre os 4 primeiros postos da táboa, a súa praza para a seguinte Copa Libertadores pasa ó seguinte equipo da táboa. Pola contra, os 4 últimos equipos da clasificación descenden de categoría. Os 20 equipos que disputarán a liga na tempada 2015 son:
Palmarés
O Campionato Brasileiro, nos seus distintos formatos, naceu como tal en 1971. Non obstante, a Confederación Brasileira de Fútbol tomou a decisión de converter en oficiais tamén ós antigos torneos da Taça Brasil (1959-1968) e Torneo Roberto Gomes Pedrosa (1967-1970), de tal xeito que o palmarés do Campionato Brasileiro é o seguinte: 300px|miniatura|dereita|[[Estádio Cícero Pompeu de Toledo|Estadio Morumbi, fogar do São Paulo.]] 300px|miniatura|dereita|Estadio Engenhão, fogar do [[Botafogo de Futebol e Regatas|Botafogo.]]
Paul Cézanne
Entre todos os artistas do seu tempo, Cézanne talvez sexa o que exerceu unha influencia máis profunda na arte do século XX (Henri Matisse admiraba a súa utilización da cor e Pablo Picasso desenvolveu a estrutura da composición plana de Cézanne para crea-lo estilo cubista). Porén, mentres viviu, Cézanne foi un pintor ignorado que traballou en medio dun grande illamento. Desconfiaba dos críticos, tiña poucos amigos e, ata 1895, expuxo só de xeito ocasional. Estaba distanciado incluso da súa familia, que cualificaba o seu comportamento de estraño e non apreciaba o carácter revolucionario da súa arte.
Formación en París
Cézanne sentiuse axiña atraído polos elementos máis radicais do mundo artístico parisiense. Admiraba sobre todo ao pintor romántico Eugène Delacroix e, entre os artistas máis xoves, a Gustave Courbet e a Édouard Manet, que expoñían obras que a maioría dos seus contemporáneos achaban chocantes tanto polo seu estilo como pola súa temática. Fotografía de Cézanne 1861|miniatura|esquerda Moitas das primeiras obras de Cézanne estaban pintadas con pigmentos mestos e en tons escuros que lembraban o expresionismo romántico e melancólico de xeracións anteriores. Así a todo, ao igual ca Zola no seu empeño por desenvolver unha narrativa realista, tamén Cézanne manifestou un interese progresivo na representación da vida contemporánea: quería pintar o mundo tal e como se presentaba ante os seus ollos, sen se preocupar de idealizacións temáticas ou afectación no estilo. Louis-Auguste Cézanne 1866|miniatura Sentíndose incapaz de pintar, regresou a Aix e aceptou un emprego no banco de seu pai, pero en 1862 decidiu volver a París para se consagraren definitivamente á pintura. Alí retomou a súa amizade con Zola e continuou os seus estudos na Academia Suíza, onde coñeceu a Armand Guillaumin e a Camille Pissarro, pintor maior ca el aínda que pouco recoñecido, que vivía coa súa numerosa familia nunha zona rural nos arrabais de París. Grazas ao contacto co derradeiro, Cézanne daría un xiro radical no seu estilo, desvencellándose de toda norma académica e da paleta sombría e fortemente empastada que o caracterizaba.
Pissarro non só proporcionou ao inseguro Cézanne o apoio moral que precisaba senón que o introduciu na nova técnica impresionista para conseguir os efectos da luz natural.
Xunto con Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir e uns poucos pintores máis, había un estilo para traballar ao aire libre (en plein air) de forma rápida e a escala reducida, que consistía en utilizar pequenos toques de cores puras, sen recorrer a bosquexos preliminares nin a debuxos. Pretendían atrapar dese modo os efectos lumínicos fugaces así como a súa interpretación visual, tamén efémera, da natureza. Baixo a tutela de Pissarro, no curto período comprendido entre 1872 e 1873, Cézanne pasou dos tons escuros ás cores rechamantes e comezou a se concentrar en escenas da vida rural.
Aínda que asemellaba posuír menos dominio técnico cós outros impresionistas, Cézanne foi aceptado dentro do grupo e expuxo con eles en 1874 e 1877. En xeral, os impresionistas contaban cun éxito comercial limitado, e as obras de Cézanne tiveron a acollida máis desfavorable por parte da crítica. Distanciouse de moitos dos seus contactos parisienses a finais da década de 1870 e durante toda a década de 1880 pasou gran parte do tempo na súa Aix-en-Provence natal.
Provenza
Retrato de Paul Cézanne fillo 1881-82|miniatura
Cézanne pasou o ano 1878 no Mediodía, con Hortense Fiquet e mailo seu fillo Paul (1872—1947). En marzo, o seu pai descubriu o asunto de Hortense e ameazouno con romper con el financeiramente, mais no mes de setembro, decidiu subirlle a asignación a 400 francos. Entre 1879-80 pasou parte do inverno en Melun, aproveitando para pintar a paisaxe cuberta de neve. Entre as obras mestras deste período está a vista da Ponte de Maincy. Vista de Marsella dende a casa de L´Estaque|miniatura|esquerda En agosto de 1880 marchou a casa de Zola en Médan, nas beiras do río Sena onde coñeceu a Huysmans; aproveitou para pintar ao aire libre. O seu pai, debido á vida que levaba deixou de axudalo economicamente. En maio de 1881, coñeceu a Gauguin na casa de Pissarro en Pontoise; en outubro volveu a Aix, onde o seu pai Louis-Auguste fixéralle un obradoiro pra que pintase en Jas de Bouffan. Atopábase no andar superior da casa, proporcionóuselle unha grande fiestra, que permitía a entrada da luz do norte. A familia Cézanne fixo definitivamente o seu fogar en L'Estaque, e a partir de entón só en raras ocasións abandonou a Provenza. O traslado reflite unha nova independencia respecto aos impresionistas, centrados en París, e a preferencia do pintor polo sur, a súa terra nai.
En L'Estaque recibiu a visita de Renoir (1882), quen quedou abraiado coa beleza da paisaxe. Ese ano foi a única vez na que puido expor no Salón de París, grazas a intervención do seu amigo o artista Antoine Guillemet, Retrato de Louis-Auguste Cézanne, pai do artista, lendo 'l'Evénement', 1866 (National Gallery, Washington). Sendo pouco o recoñecemento que obten pola crítica oficial. Naquel entón, deixou de traballar en estreita relación con Pissarro. Coñecera ao pintor Monticelli en Marsella na década de 1860, e entre 1878 e 1884 os dous artistas a míudo pintaron paisaxes xuntos, percorrendo nunha ocasión durante un mes o campo de Aix. En 1883 morreu Manet, nova que afectou a Cézanne. En decembro reuníronse con el en L'Estaque, Monet e mais Renoir.
Ruptura con Zola e casamento
[[Hortense Fiquet|Hortense Cézanne (n. Fiquet) 1891-92|esquerda|miniatura]] Casa de Cézanne en [[Jas de Bouffan 1878|miniatura]] O ano 1886 foi crucial: casou con Hortense Fiquet e, no mes de outubro dese ano, morreu o seu pai. Este deixoulle en herdanza a leira que mercara en 1859. Cézanne tiña 47 anos de idade e por fin conseguira a independencia económica, grazas á grande herdanza que recibira, aínda que seguiu mantendo o seu illamento social. Nese mesmo ano a súa amizade con Émile Zola queda esnaquizada, despois de que este usárao, en gran medida, como modelo para o artista fracasado e tráxico Claude Lantier, en A obra. Cézanne sentiu que a novela era indecorosa e constituía unha traizón por parte do seu amigo da xuventude, quen outrora fora o seu grande apoio durante moito tempo, polo que non volveron verse nunca máis.
Exposición con Les XX
Ao ano seguinte, expón en Bruxelas con Les XX, un grupo de pintores moi activos. Non obstante, o seu período idílico en Jas de Bouffan foi só temporal. Dende 1890 ata a súa morte, sucedéronse acontecementos perturbadores que fixérono illarse máis, adicándose en exclusiva á pintura. Entre 1887 e 1893, só recibe a visita duns poucos iniciados, como os marchantes de arte J. Tanguy e Ambroise Vollard.
A Proba, O Barco de Valdeorras
Santa María da Proba é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Barco de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 435 habitantes (223 homes e 212 mulleres), 33 máis ca en 2004 (202 homes e 200 mulleres, segundo o padrón municipal), e 21 máis ca en 1999. Ten dúas entidades de poboación.
Paul Cézanne
Exposición con Les XX
En 1890 foi diagnosticado de diabetes, o que desestabilizou a súa personalidade ata o punto de afectar a súa relación con Hortense. Buscando unha reconciliación viaxou a Suíza, con Hortense e mailo seu fillo. Porén, Cézanne axiña volveu vivir na Provenza, marchando Hortense e o xove Paul a París. As necesidades financeiras obrigaron a Hortense a volver á Provenza instalándose nunha vivenda separada. Cézanne trasladouse entón coa súa nai e maila súa irmá. miniatura|dereita|Casa de Cézanne nas canteiras de Bibémus, Aix-en-Provence Montaña Sainte-Victoire|miniatura En 1891 asumiu de novo o catolicismo, aínda que as imaxes relixiosas foron escasas na súa obra tardía. Cézanne sostiña que
Alcàsser
Alcàsser é un concello da Comunidade Valenciana, pertencente á provincia de Valencia, na comarca da Horta Sud. O topónimo vén do vocábulo árabe al-qasr, "a fortaleza", que evolucionou en galego como "alcázar".
Paul Cézanne
Primeira exposición individual
En 1895 celebrouse a súa primeira exposición individual, organizada por Ambroise Vollard, con 100 teas. Este marchante promocionou a obra de Cézanne con grande éxito durante os anos seguintes, logrando que subise a súa cotización, como se comproba ao ver os prezos das vendas Duret e Tanguy (1894) e a venda Chocquet de 1899.
Alcàsser
Xeografía
Situado ao sur da cidade de Valencia, e á dereita do antigo Camiño Real de Madrid. A superficie do termo é chaira. Crúzano os barrancos de Picasent e do Realón. O clima é tépedo; predominan os ventos de poñente e levante. As terras de cultivo, arxilosas e profundas, están moi repartidas en parcelas. Régase con augas da Quenlla Real do Xúcar, da fonte de Ninyerola, e mediante pozos.
Paul Cézanne
Primeira exposición individual
En 1897 morreu a súa nai, o que lle permitiu reconciliarse coa súa muller. Vendeu Jas de Bouffan e alugou unha propiedade en Rue Boulegon, onde estableceu un obradoiro. Alugou tamén unha habitación no Château Noir, preto de Aix, onde prepara tamén un pequeno obradoiro. Pasou unha tempada en Le Tholonet, na ladeira da montaña Sainte-Victoire, facendo dela un obxecto da súa obra, o mesmo cá canteira de Bibémus.
Alcàsser
Xeografía
Alcácer limita cos concellos de Torrent, Catarroja, Albal, Beniparrell, Silla e Picassent, todos da provincia de Valencia.
Paul Cézanne
Homenaxe a Cézanne
As súas pinturas fixéronse ben coñecidas e buscada e obtivo o respecto dunha nova xeración de pintores. Malia o crecente recoñecemento público e éxito financeiro, Cézanne prefiriu traballar no illamente artístico, normalmente pintando en Provenza. En 1900 tres dos seus lenzos incluíronse na Exposición Universal e trece nunha exposición organizada por Paul Cassirer en Berlín, ocasión na que a poeta Rainer Maria Rilke viu a súa obra por primeira vez. En 1901 expón no Salón dos Independentes. Ese mesmo ano, Maurice Denis presenta o seu Homeaxe a Cézanne, cadro no que pode verse a un grupo de artistas (Redon, Vuillard, Bonnard e Denis) ao redor dun bodegón pintado por Cézanne e que fora propiedade de Gauguin.
Derradeiros anos
miniatura|Pirámide de caveiras 1901 A relación entre Cézanne e maila súa muller seguiu sendo tormentosa. Necesitaba un lugar no que estar el só. En 1901 mercou algo de terra ao longo do Chemin des Lauves («Camiño de Lauves»), unha estrada illada no outeiro de Lauves, e encargou que lle fixesen alí un obradoiro (o atelier, actualmente aberto ao público), onde aínda pode verse o atrezzo das súas obras, tal e como as deixou. Dende alí vese a montaña Sainte-Victoire. Alí pintou ata a súa morte. Mentres tanto, en 1902, fixo un borrador de testamento excluíndo á súa dona da súa herdanza e deixándollo todo ao seu fillo. Aparentemente a relación estaba de novo rota; dise que ela queimou os recordos da súa nai.
Alcàsser
Historia
Habitada por musulmáns, o rei Xaime I cedeuna a Artal de Foces que tentou, en 1248, poboala de cristiáns. En 1250 o seu señor feudal era Pere Roiç de Corella e en 1299 a familia Riusech. O 22 de outubro de 1364, Pedro o Cerimonioso doou a Pere Boïl a xurisdición criminal; a Vidal de Villanova e a súa muller Sibila a torre e fortaleza de Alcácer, e seis días despois vendeullas a Giner Rabassa por 60.000 soldos, incluíndo o terzo décimo e censos sobre as casas e os homes co mero e mixto imperio. En 1400 vendeuse a baronía en pública poxa sendo adquirida por Jaume Roméu, quen conseguiu que o señorío se integrase na particular contribución de Valencia, beneficiándose dalgunhas das franquías desta. En 1417 foi comprada por Bernat Guillem Català e en 1443, é cando, Joan Català, obtivo a suprema xurisdición. En 1446 vendeu a baronía ao seu primo Galcerà de Castella, barón de Picassent. Segundo a carta poboacional de 13 de decembro de 1417, os vasalos habían de contribuír con elevadas cargas: un cuarto dalgunhas colleitas, terzo décimo e outros dereitos feudais. Nas Cortes Valencianas de 1604, o señor de Alcácer, Cristòfol Çanoguera, pediu a confirmación da suprema xurisdición. Dende 1328 houbo de existir unha igrexa, aínda que o actual edificio acabouse de construír en 1805.
Paul Cézanne
Derradeiros anos
En 1903 culmina o recoñecemento da súa obra, aparecendo en diversas exposicións. Así, o Salón de Outono expón 33 lenzos seus. Tamén inclúense obras de Cézanne na Secesión vienesa e na de Berlín.
Émile Bernard, que xa en 1892 dedicáralle un artigo a Cézanne, estivo traballando con el durante todo un mes en 1904. Ese mesmo ano, o Salón de Outono adicoulle toda unha sala, con 30 cadros e dous debuxos. En 1905 Vollard presentou as acuarelas de Cézanne. Era xa un pintor de prestixio. Sucedíanse exposicións retrospectivas. Moitos pintores xoves viaxaron ata Aix-en-Provence para velo traballar e pedirlle consello durante os derradeiros anos da súa vida. Porén, tanto o seu estilo como as súas teorías continúan sendo misteriosas e crípticas; para uns era un pintor primitivo inxenuo e para outros un complicado mestre nos procedementos técnicos.
Alcàsser
Demografía
Alcàsser conta cunha poboación de 8.925 habitantes en 2008.
Paul Cézanne
Períodos
Describíronse varios períodos na vida e obra de Cézanne.
Alcàsser
Colexios e institutos
Alcácer, ten tres colexios de educación primaria, un deles privado; un instituto público de Educación Secundaria e unha escola de Adultos.
Paul Cézanne
O período escuro, París, 1861-1870
Trátase dun período caracterizado por cores escuras e un intenso eprego do negro, con pigmentos espesos, moi empastado. A súa obra difiere grandemente das súas anteriores acuarelas e bosquexos da École Spéciale de dessin de Aix-en-Provence en 1859, ou das súas obras posteriores. A miúdo úsanse para estas obras os termos antisocial ou violento, ou tamén eróticas ou macabras. A súa temática é a figura na paisaxe e comprende moitas pinturas de grupos de figuras grandes e pesadas na paisaxe, pintadas imaxinativamente. A este período pertencen: miniatura|O asasinato, h. 1870
Período impresionista, Provenza e París, 1870-1878
miniatura| A casa do aforcado 1872-1873 Cando Cézanne marchou a L'Estaque en 1870, mudou os seus temas para adicarse principalmente ao paisaxe. Ao instalarse en 1872, en Auvers (Val-d'Oise), comezou a súa estreita relación de traballo con Pissarro, quen vivía na próxima Pontoise. Xunto con Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir e uns poucos pintores máis, Pissarro desenvolvera un estilo para traballar ao aire libre (en plein air) de forma rápida e a escala reducida, que consistía en empregar pequenos toques de cores puras, sen recorrer a bosquexos preliminares nin a debuxos. Pretendían atrapar dese xeito os efectos lumínicos fugaces así como a súa interpretación visual, tamén efémera, da natureza. Baixo a influencia de Pissarro, Cézanne comezou a abandonar as normas académicas e a paleta sombría e fortemente empastada que lle caracterizaba. Os seus lenzos fixéronse moito máis brillantes, con cores claras, elixindo as cores primarias e as súas complementarias, ademais de forzarlle a observar atentamente a realidade. .
Alcàsser
Gastronomía
Destacan os doces: "prato de gloria" ("plat de glòria"), "coca de cabaza" ("coca de carabassa"), "coca de arroupe", "coca fina", "coca bébeda" ("coca borratxa") e "palotes doces" ("pilotes dolçes").
Paul Cézanne
Período final, Provenza, 1890-1905
miniatura| [[Os xogadores de naipes (1892)]] miniatura| Bodegón con mazás e laranxas, 1895-1900 miniatura|[[As grandes bañistas (Cézanne, Filadelfia)|As grandes bañistas 1906 Philadelphia Museum of Art: o triunfo do equilibrio xeométrico e a estabilidade ao xeito de Poussin]]
En 1895 fixo unha visita xerminal ás canteiras de Bibémus e ascendeu a montaña Sainte-Victoire. A paisaxe labiríntica das canteiras deberon impresionarlle particularmente, pois alugou unha cabana alí en 1897. Crese que estas formas inspiraron o estilo cubista en embrión. Cézanne concentrouse nuns poucos xéneros, nos que era hábil por igual: os bodegóns, retratos (e autorretratos), paisaxes e estudos de bañistas (espidos na paisaxe). Respecto ao último, Cézanne viuse obrigado a debuxar a partir da súa imaxinación, debido á falta de modelos espidos dispoñibles. Como as súas paisaxes, os seus retratos pintábanse a partir do que era familiar, de maneira que non só a súa dona e fillo, senón tamén campesiños locais, pícaros, e o seu marchante, serviron de modelos.
Alcàsser
Economía
A primeira metade do século XIX producía froitas, trigo, millo, bastante seda (grazas a que importaba a folla de moreira dos pobos da Ribeira), e aceite de oliva que exportaba á capital. Actualmente cultívase principalmente laranxeiras, pasando cada vez máis a ser un pobo industrial.
Paul Cézanne
Período final, Provenza, 1890-1905
Cézanne continuou pintando directamente do natural con cores rachamantes de tipo impresionista, pero foi simplificando de modo gradual a aplicación da pintura ata o punto de que parecía lograr expresar o volume con só unhas cantas pinceladas de cor xuxtapostas. Máis adiante os expertos chegarían a afirmar que Cézanne descubrira un modo de representar tanto a luz como as formas da natureza simplemente mediante a cor. Parecía reintroducir unha estrutura formal que os impresionistas abandonaran, sen sacrificar por iso a sensación e vivacidade lumínica lograda por eles. O propio Cézanne falaba de modular a cor en lugar de modelar o clarescuro da pintura tradicional. Con iso referíase a que suplantaba as convencións artificiais de representación (modelar) por un sistema máis expresivo (modular) que se achaba aínda máis próximo á natureza ou, como dicía o propio artista, "paralelo á natureza". Para Cézanne a solución a todos os problemas técnicos do impresionismo radicaba en empregar a cor dun xeito máis ordenado e expresivo que o dos seus compañeiros impresionistas.
Cézanne consideraba que nunca chegaba a acadar plenamente o seu obxectivo, polo que deixou a maior parte das súas obras sen acabar e destruíu moitas outras. Laiábase do seu fracaso á hora de representar a figura humana e, efectivamente, as grandes obras con figuras humanas dos seus últimos anos revelan unhas distorsións curiosas que parecen ditadas polo rigor do sistema de modulación cromática que el mesmo impuxo sobre as súas propias representacións. Exemplo diso son toda a serie de pinturas adicadas ao tema dos e as bañistas.
Alcàsser
Economía
Alcàsser contén 2 polígonos industriais, o de "O Plá" e o de "L'Alter", diversos bancos e tendas.
Proceso en Jacobusland
Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures) é unha obra dramática de Eduardo Blanco Amor publicada por Laiovento en 1990. Posteriormente foi traducida ao catalán.
Prólogo de Luís Pérez
O teatro de E. Blanco Amor en busca de actores.
Blanco Amor escribiu a peza en 1973 e en 1974 leulla a un grupo persoas (Manuel Lourenzo, Francisco Pillado, Xan Guisán...).
En 1976 a Editorial Cuadernos para el Diálogo, Edicusa, publicou unha versión de Farsas para títeres en castelán co título Farsas y autos para títeres, na que se incluía o texto inédito Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures), que a censura fixo arrincar materialmente dos exemplares impresos. No mesmo ano a editorial fixo unha segunda edición na que xa incluíu o texto.
En 1990 Laiovento publica só o texto galego, idioma no que foi pensada e escrita a obra.
Contido
miniatura|300px|Carta de Blanco Amor a Carlos Laíño o 19-4-1978.
Sala do Tribunal de Inxustiza en Jacobusland.
Acción escénica pantomímica.
Asghar Farhadi
Asghar Farhadi, en , , nado en Khomeyni Shahr o  é un director de cinema e guionista iraniano. Recibiu diversos recoñecemtos, entre eles un Globo de Ouro e dous premios Óscar polos seus filmes Jodaí-e Nadér az Simín e Forušande; ademais, en 2012 foi incluído dentro da listaxe das 100 persoas máis influentes do mundo segundo a revista Time.
Proceso en Jacobusland
Contido
Os letrados están debruzados e adormecidos, cada tanto espertan, escorrentan as moscas, endereitan o peluquín etc.
Eva mitocondrial
miniaturadaimagem|300px|Migracións dos primeiros humanos baseándose no estudo do ADN mitocondrial miniatura|dereita|A Eva mitocondrial en negro. Eva mitocondrial é a suposta muller da que, segundo estudos desenvolvidos dende comezo da década de 1980 por un grupo de xenetistas, descenden todos os humanos actuais. Dito doutro modo, é o antepasado común máis recente matrilineal. Eva era membro dun grupo de humanos que viviron hai 200.000 anos en África, polo que na época da Eva mitocondrial viviron moitas outras mulleres, pero non deixaron unha lilña ininterrompida de descendentes ata a época actual como si deixou a Eva mitocondrial. O coñecemento da Eva mitocondrial débese á información que nos dá o estudo do ADN mitocondrial. As mitocondrias son unhas estruturas celulares que teñen como función producir enerxía, e que conteñen unha pequena cantidade de xenes, o que se coñece como o ADN mitocondrial, que se caracteriza por sufrir mutacións moi rapidamente, actuando como un reloxo molecular e só se transmite pola liñaxe feminina.
Proceso en Jacobusland
Contido
Acción mixta.
Asghar Farhadi
Traxectoria
Asghar Farhadi graduouse en teatro, cun BA en Artes Dramáticas e un mestrado en Dirección na Universidade de Teherán e na Universidade Tarbiat Modarrés. Realizou curtametraxes en 8 e 16 milímetros na filial da Sociedade Iraniana de Novos Cineastas en Isfahán, antes de realizar obras e guións para IRIB (a radiotelevisión estatal iraniana). Tamén dirixiu series de televisión como Dastan-e yek shahr e coescribiu o guión de Ertefa-e past, dirixida por Ebrahim Hatamikia.
Proceso en Jacobusland
Contido
Acción-diálogo.
Eva mitocondrial
Orixe
Allan Willson, xenetista da Universidade de California, Berkeley, e o seu equipo viña desenvolvendo investigacións sobre a orixe do humano moderno e o estudo do ADN mitocondrial. En 1985 deron a coñecer os seus primeiros resultados, nese momento modestos, e en 1987 publicaron en Nature que o ADN mitocondrial confirmaba a teoría antropolóxica de que a lugar de orixe do Homo sapiens foi África e era relativamente recente, xa que amosaba pouca variación xenética. A idea que toda a poboación actual descenda dunha única muller, non quere dicir que fora a única femia do seu tempo, pero si foi a única que produciu unha liña directa de descendentes pola liña feminina que persiste hoxe. O nome de Eva púxose facendo un paralelismo coa Eva bíblica (aínda que non lle puxo ese nome o seu descubridor), pero o concepto non ten nada que ver coa Eva do libro da Xénese, senón coa orixe dos humanos actuais por evolución natural a partir doutros humanos máis antigos.
Proceso en Jacobusland
Contido
Represenación dun xuízo esperpéntico no que todo está amañado e o que menos importa é a xustiza. O xuíz está máis interesado nas súas nécoras ca nos feitos, non se escoitan os acusados nin interesan os feitos. Todo é unha farsa, pouco importa o que digan o Paisano, a Muller ou os veciños de Trasariz de Embaixo acusados de reunión ilegal cando o que estaban era a botar unha partida de cartas na cantina. Cando, ao final, o Paisano pode falar, conclúe:
Importancia
Na Historia da Literatura Galega da AS-PG :
Asghar Farhadi
Traxectoria
Raghs dar ghobar foi o seu debut como cineasta, ao que seguiu o aclamado Shahr-e ziba. O seu terceiro filme, Chaharshanbe Suri, gañou o premio Hugo de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Chicago do 2006. A súa cuarta película, Dar bāre-ye Elly gañou o Oso de Prata ao mellor director no quincuaxésimo noveno Festival Internacional de Cinema de Berlín, ademais do premio á mellor fotografía no Festival de Cinema de Tribeca.
Proceso en Jacobusland
Importancia
Segundo Laura Tato:
Para o Diccionario da literatura galega :
Segundo Xosé Ramón Pena :
Spider-Man (filme)
Spider-Man é un filme estadounidense de superheroes dirixido por Sam Raimi que foi estreado no 2002. Está baseado na serie de banda deseñada Spider-Man, cuxo personaxe principal é interpretado por Tobey Maguire. As aventuras do home araña, baseadas no famoso cómic de Stan Lee e Steve Ditko, arrasou nos portelos estadounidenses e pulverizou os récords de recadación no seu primeiro fin de semana: 114 millóns de dólares, a primeira vez na historia que se conseguiu pasar da barreira dos 100 millóns nun fin de semana normal.
Sinopse
Peter Parker é un rapaz tímido e bo estudante que vive coa súa tía May e o seu tío Ben dende a morte dos seus pais, sendo el moi pequeno. Peter está namorado da súa guapa veciña, pero o seu escaso carisma no lle fai ser precisamente moi popular no instituto. Un día é trabado por unha araña que fora modificada xeneticamente, descubrindo ó día seguinte que ten uns poderes pouco habituais: ten a forza e a axilidade dunha araña.
Monoxénese (lingüística)
Monoxénese, en lingüística, refírese á doutrina que defende que todas as linguas humanas faladas proceden dunha única lingua ancestral falada hai varios miles de anos no período Paleolítico.
Dous destacados defensores actuais (2008) da monoxénese lingüística son Merritt Ruhlen e John Bengtson.
A monoxénese estivo descartada por numerosos lingüistas a finais do século XIX. É algo máis popular entre eles hoxe en día. Pódese dicir que a maioría dos lingüistas do presente non aceptan a teoría monoxenética ou, polo menos, non están interesados nela.
A dificultade radica na profundidade do tempo, que é máis antiga do que os lingüistas poden rastrexar hoxe (p.ex., entre 6.000 e 8.000 anos para o caso das linguas indoeuropeas e 15.000 anos no caso das linguas nostráticas). Porén, algúns lingüistas, como Trombetti, e máis recentemente, Merrit Ruhlen (1994) sosteñen que esa dificultade pode ser salvada. O método proposto aconsella a comparación entre máis idiomas até achegarse á súa fonte común.
A Igrexa, Cespón, Boiro
A Igrexa é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 56 habitantes (30 homes e 26 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Danza moderna
miniatura|[[Isadora Duncan en 1903]] A danza moderna é un amplo xénero occidental de danza de concerto ou teatral que incluía estilos de baile como ballet, folk, bailes étnicos, relixiosos e sociais. Xurdiu principalmente en Europa e nos Estados Unidos a finais do século XIX e principios do XX. Considerouse que se desenvolveu como un rexeitamento ou rebelión contra o ballet clásico, e tamén como un xeito de expresar preocupacións sociais como os factores socioeconómicos e culturais.
Historia
A finais do século XIX, artistas de danza moderna como Isadora Duncan, Maud Allan e Loie Fuller foron pioneiras nas novas formas e prácticas no que agora se chama danza estética ou libre. Estas bailarinas ignoraron o vocabulario estrito dos movemento do ballet (o conxunto particular e limitado de movementos que se consideraban propios do ballet) e deixaron de levar corsés e zapatos con punta para buscar unha maior liberdade de movemento.
Ao longo do século XX, as preocupacións sociopolíticas, os grandes acontecementos históricos e o desenvolvemento doutras formas de arte contribuíron ao desenvolvemento continuo da danza moderna nos Estados Unidos e en Europa. Pasando aos anos sesenta, comezaron a xurdir novas ideas sobre a danza como resposta ás formas de baile anteriores e aos cambios sociais. Finalmente, os artistas de danza posmoderna rexeitaron o formalismo da danza moderna e incluíron elementos como a performance art, a técnica de lanzamento e a improvisación.
A danza moderna americana pódese dividir (aproximadamente) en tres períodos. No período moderno (c. 1880-1923), caracterizado polo traballo de Isadora Duncan, Loie Fuller, Ruth St. Denis, Ted Shawn e Eleanor King, a práctica artística cambiou radicalmente, mais aínda non xurdiran as técnicas de danza moderna claramente diferenciadas. No período central (c. 1923-1946), as coreógrafas Martha Graham, Doris Humphrey, Katherine Dunham, Charles Weidman e Lester Horton trataron de desenvolver estilos e vocabularios de movemento distintivamente estadounidenses e desenvolveron sistemas de adestramento na danza claramente definidos e recoñecibles. No período tardomoderno (c. 1946-1957), José Limón, Pearl Primus, Merce Cunningham, Talley Beatty, Erick Hawkins, Anna Sokolow, Anna Halprin e Paul Taylor introduciron claramente o abstraccionismo e os movementos de vangarda e abriron o camiño cara á danza posmoderna.
A danza moderna evolucionou con cada xeración de artistas. O contido artístico transformouse e pasou dun coreógrafo a outro, do mesmo xeito que os estilos e as técnicas. Artistas como Graham e Horton desenvolveron técnicas no período central que aínda se ensinan en todo o mundo e existen moitos outros tipos de danza moderna.
Epicentro
O epicentro dun terremoto é o punto á superficie da Terra situado na vertical do foco ou hipocentro. A zona arredor do epicentro é normalmente a máis afectada por un abalo sísmico. Esta observación non sempre é verdadeira, principalmente cando este punto se localiza no mar ou en zonas deshabitadas e o sismo non provoca estragos.
O Castro, Mos, Mos
O Castro é un lugar da parroquia de Mos no concello pontevedrés de Mos, na Comarca de Vigo. Tiña unha poboación censada de 232 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales 115 eran homes e 117 mulleres, o que representa un aumento en relación ós anos 2010, cando tiña 219 veciños, e 2004, cando eran 220.
Anna (moeda)
miniatura|1/2 anna, 1835.
O anna foi unha antiga moeda da India en uso ata 1957, dividiase en 4 paisa e 12 pies. 16 annas formaban unha rupia.
Stephan Rauschert
Stephan Rauschert ( * 1931 - 1986) foi un botánico alemán. Infatigábel investigador, posúense 1.116 rexistros IPNI das súas identificacións e nomeamentos de novas especies.
A Cruz, Carballido, Alfoz
A Cruz é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Shi Jian 2
Características
SJ 2 foi deseñado pola Academia China de Tecnoloxía Espacial (CAST, en inglés). Tiña unha masa de 483 kg e forma de prisma octahédrico de 0,615 m de diámetro e 1,2 m de altura. Estabilizábase mediante xiro, alimentábase mediante catro paneis solares e levaba a bordo varios instrumentos para medir os micrometeoritos, a lixo espacial e o fondo electromagnético da contorna terrestre:
O satélite reentrou na atmosfera o 17 de agosto de 1982. Un satélite idéntico non chegou a órbita nun lanzamento anterior, polo que SJ-2 pode considerarse o seu sucesor.
Ceolred
Ceolred é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Ceolwulf
Ceolwulf ou Ceolwulph é un antropónimo anglosaxón que pode referirse a:
Brühl
O topónimo Brühl pode referirse a dúas cidades alemás:
O apelido Brühl pode referirse a:
Ensaios de materiais
Aos ensaios de materiais recórrese para calibrar as propiedades dun material, mediante unhas probas. Este reacciona ante un axente exterior dependendo das características do axente exterior e da forma na que actúe. Nos ensaios, a mostra de material que é sometida ao ensaio chámaselle probeta e a forma da mesma, tamén inflúe no resultado obtido no ensaio.
Como o que interesa e se pretende coñecer é a calidade do material e non dunha probeta en particular, ten que efectuarse coas garantías suficientes para que non inflúa esta no resultado obtido. Analogamente, as condicións de ensaio, é dicir, as características do axente, deben ser tales que en materiais iguais se produzan efectos iguais.
Os ensaios realízanse de xeito que, atendendo a unha serie de normas nas variables que poden influír nos resultados. Estes poden servir para estabelecer unha comparación entre materiais.
En tódolos países existen organismos cuxa misión é o estudo e redacción de normas que fixan con todo xénero de detalles o método operatorio que se ha seguir para realizar un ensaio. Tamén existen organismo internacionais co fin de unificar métodos. As normas de ensaio dedican un apartado ao que é a toma de mostras.
Hippoglossus stenolepis
miniatura|250px|O fletán do Pacífico é un dos maiores [[peixes planos.]] O fletán do Pacífico ou halibut do Pacífico, Hippoglossus stenolepis Schmidt, 1904), é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes e familia dos pleuronéctidos, unha das dúas que integran o xénero Hippoglossus.
É un dos maiores peixes planos, propia do Pacífico norte, onde constitúe unha grande importancia pesqueira.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1904 polo científico ruso Piotr Iúlievich Schmidt, que propuxo para ela o nome científico Hippoglossus stenolepis baseándose en diferenzas anatómicas como a forma das escamas, a lonxitude da aleta pectoral e a forma do corpo, características que o distinguen do hipogloso do Atlántico (Hippoglossus hippoglossus). O nome específico, stenoilepis, derivouno dos termos do grego antigo στενός stenós, "estreito", e λεπίσ lepís, "escama".
Características
O hipogloso do Pacífico ten o corpo en forma romboidal.
É proporcionalmente máis alongado que a maioría dos peixes planos; a súa anchura é aproximadamente un terzo da lonxitude.
A liña lateral describe un arco sobre a aleta pectoral.
A punta da aleta caudal ten foma de media lúa, o que diferencia esta especie doutros pleuronectiformes.
miniatura|150px|esquerda|Cara pigmentada. miniatura|150px|esquerda|Cara cega.
As súas pequenas escamas están incrustadas na pel.
A cor do lado pigmentado é variábel, pero tende a imitar a ooloración do fondo oceánico onde repousa.
A cara inferior é abrancazada.
Esta adaptación da cor permite ao fletán do Pacífico evitar a súa detección por presas e depredadores.
É un dos peixes planos máis grandes, tan só superado polo hipogloso do Atlántico, co que está estreitamente emparentado. Pode chegar a medir máis de 2,4 m de lonxitude e a pesar até os 230 kg.
Hábitat e distribución
miniatura|250px|Área de distribución de H. stenolepis.
O hipogloso do Pacífico é un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que vive no fondo ou preto del, e prefire as augas con temperaturas que oscilan entre os 3 e os 8 °C.
A súa pesca concéntrase principalmente no golfo de Alasca e no mar de Bering, na costa oeste do Canadá. As capturas de exemplares pequenos fanse nas costas dos estados de Washington, Oregón e California (Estados Unidos).
Bioloxía
Magníficos nadador, é capaz de migrar a grandes distancias. Espécimes de todas as idades e tamaños realizan periódicas migracións dextroxiras (do noroeste ao sueste), desde as súas áreas de reprodución (parte occidental do golfo de Alasca e mar de Bering), pero tamén realizan migracións estacionais regulares desde zonas de alimentación de augas máis superficiais en verán, ás augas máis profundas das zonas de desova en inverno. De novembro a marzo, os hippoglosos do Pacífico maduros concéntranse para a desova no bordo da plataforma continental, a profundidades de entre 183 e 457 m. Sendo como son bos nadadores, son capaces de comer unha gran variedade de peixes, como bacallaus, rodaballos, abadexos, e algúns invertebrados, como polbos, luras e camaróns e outros crustáceos. Ás veces, deixan o fondo oceánico para alimentarese de peixes peláxicos, tales como salmóns, arenques e outros, dos que se encontraron restos nos seus estómagos.
O Louriño, Cespón, Boiro
O Louriño é un lugar da parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 42 habitantes (20 homes e 22 mulleres).
Ceretic
Ceretic é un antropónimo britano que pode referirse a:
Lista de extensións de ficheiros
Algúns formatos ou extensións de ficheiros son os que están listados a continuación:
Niveoscincus metallicus
Niveoscincus metallicus é unha especie de esgonzo da familia Scincidae. É endémico de Australia, onde lle chaman, entre outros nomes, esgonzo metálico ou esgonzo frío metálico (metallic skink, metallic cool-skink). Encóntrase concretamente no sur de Victoria, e en Tasmania, onde é o saurio máis común, que aparece tamén en moitas illas do estreito de Bass. Pare as súas crías e vive en zonas de vexetación esclerófila. É moi variable en canto ás súas características e pode ser, en realidade, un complexo de especies estreitamente relacionadas.
Santa Mariña do Monte, O Barco de Valdeorras
Santa Mariña do Monte é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Barco de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 69 habitantes (41 homes e 28 mulleres), distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 90 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 48 habitantes, sendo 28 homes e 20 mulleres.
O Espido, Carballido, Alfoz
O Espido é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña dez habitantes (seis homes e catro mulleres).
Pleuronectes
Etimoloxía
Pleuronectes deriva dos termos do grego antigo πλευρά pleurá, "costado", "lado", "flanco" e νηκτόν nēktón "acto de nadar", "natación", derivado do verbo νήχειν nḗchein, "nadar", pola forma característica de nadar de lado.
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1758 polo naturalista sueco Carolus Linnaeus na 10ª edición da súa obra Systema Naturae.
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Segundo o SIIT
miniatura|240px|Pleuronectes quadrituberculatus.
Segundo outros sistemas
O WoRMS identifica a Pleuronectes glacialis Pallas, 1776 como Liopsetta glacialis (Pallas, 1776), e a Pleuronectes pinnifasciatus Kner, 1870 con Liopsetta pinnifasciata (Kner, 1870).
Hipocentro
thumb|1. [[Epicentro 2. Foco ou hipocentro 3. Liña de falla]] O hipocentro ou foco dun terremoto é o lugar no interior da Terra onde se dá o movemento que produce a liberación de enerxía por medio de ondas sísmicas. Este punto pode estar localizado case na superficie, nos casos onde a actividade sísmica é resultante de vulcanismo. Os hipocentros máis profundos rexistráronse a preto de 700 km de profundidade, na zona de subducción do oeste da América do Sur. Unha vez que a enerxía que causa un terremoto resulta da ruptura fráxil ou semi-fráxil da codia terrestre, a profundidade do hipocentro está limitada á zona máis superficial, onde a cortiza é fráxil (por oposición ao manto que ten características dúctiles.
Monção, Monção
miniatura|200px|Murallas do [[castelo de Monção.]] miniatura|200px|Situación da freguesía no municipio.
Monção é unha antiga freguesía portuguesa do concello de Monção.
Tiña unha superficie de 3,31 km² e, no ano 2011, unha poboación de habitantes, cunha densidade de 745,9 hab./km².
A freguesía foi extintinguida pola reorganización administrativa de 2012/2013, sendo o seu territorio integrado na União de Freguesias de Monção e Troviscoso.
Beatriz de York
A princesa Beatriz de York (Beatrice Elizabeth Mary), nada en Londres o 8 de agosto de 1988, é un membro da Familia Real Británica.
Traxectoria
É filla do príncipe André, duque de York e a súa exesposa, Sarah Ferguson. É neta da raíña Isabel II do Reino Unido e do príncipe Filipe de Edimburgo. A princesa Beatriz é a segunda muller na liña de sucesión ao trono, despois da princesa Carlota de Cambridge. Foi a primeira princesa nada na familia real desde o nacemento de Ana do Reino Unido, no ano 1950.
Casa de Anne Frank
miniatura|250px|Casa de Anne Frank. A Casa de Anne Frank (en Anne Frank Huis) é un museo biográfico dedicado á escritora xudía e vítima do nazismo Anne Frank. A casa atópase na rúa da canle Prinsengracht, preto do Westerkerk, no centro de Ámsterdam, nos Países Baixos.
Durante a segunda guerra mundial, Anne Frank agochouse da persecución nazi coa súa familia e catro persoas máis nas habitacións ocultas da casa da canle, coñecidas como o "Anexo secreto" (en Achterhuis). Ela non sobreviviu a guerra mais o seu diario de guerra foi publicado en 1947. Dez anos despois creouse a Fundación Anne Frank para protexer a propiedade duns investidores que querían derrubar o bloque de edificios.
O museo abriu o 3 de maio de 1960. O museo preserva o espazo oculto, ten unha exhibición permanente sobre a vida de Anne Frank e outro dedicado a tódalas formas de persecución e discriminación. En 2013 e 2014, o museo tivo 1,2 millóns de visitantes, sendo o terceiro museo nos Países Baixos, despois do Rijksmuseum e do museo Van Gogh.
Veigadaña, Petelos, Mos
Veigadaña é un lugar da parroquia de Petelos no concello pontevedrés de Mos, na Comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2013 tiña unha poboación censada de 207 habitantes (102 homes e 105 mulleres), un máis ca en 2010 e seis máis ca en 2004.
NGC 1492
NGC 1492 é unha galaxia na constelación de Eridanus. Ten unha magnitude aparente de 13.4, unha ascensión recta de 03h 58m 13,1s e unha declinación de -35° 26' 45". Foi descuberta o 28 de novembro de 1837 por John Herschel.
Escala de Richter
A escala de Richter cuantifica a magnitude sísmica dun terremoto.
Historia
A escala de Richter foi desenvolvida en 1935 polos sismólogos Charles Francis Richter e Beno Gutenberg, ambos membros do California Institute of Technology (Caltech), que estudaban sismos no sur da California.
Principio
É unha escala logarítmica: a magnitude de Richter corresponde ao logaritmo da medida da amplitude das ondas sísmicas de tipo P e S a 100 km do epicentro.
A fórmula utilizada é ML = logA - logA0 onde A representa a amplitude máxima medida no sismógrafo e A0 unha amplitude de referencia.
David O. Selznick
David O. Selznick, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 10 de maio de 1902 e finado en Hollywood (California) o 22 de xuño de 1965 foi un produtor cinematográfico estadounidense.
Traxectoria
Selznick naceu nunha familia de orixe xudía, fillo do inmigrante lituano e distribuidor de filmes mudos Lewis J. Selznick e de Florence A. Sachs. Engadiu o "O" ao seu nome para distinguirse dun tío seu co mesmo nome.
Estudou na Universidade de Columbia e traballou como aprendiz co seu pai ata a súa bancarrota en 1923. Tres anos despois marchou a Hollywood e grazas aos contactos do seu pai conseguiu un traballo como axudante na Metro-Goldwyn-Mayer. Deixou este estudio por Paramount Pictures en 1928, e en 1931 entrou na RKO como xefe de produción.
Durante a súa etapa na RKO traballou en moitos filmes, como King Kong (1933) e deulle a George Cukor a súa primeira oportunidade como director. En 1933 volveu á MGM, onde o seu sogro, Louis B. Mayer, era un executivo. Mayer deulle a Selznick unha unidade de produción paralela á do poderoso Irving Thalberg, que tiña problemas de saúde. Esta unidade participou en filmes como Cea ás oito (1933), David Copperfield (1935), Anna Karenina (1935) e A Tale of Two Cities (1935).
A pesar do seu éxito cos grandes estudios, Selznick formou a súa propia produtora independente, Selznick International Pictures, en 1935 e distribuía os seus filmes a través de United Artists. Os seus éxitos continuaron con clásicos coma The Garden of Allah (1936), The Prisoner of Zenda (1937), Naceu unha estrela (1937), Nothing Sacred (1937), The Adventures of Tom Sawyer (1938), The Young in Heart (1938), Made for Each Other (1939), Intermezzo (1939) e Foise co vento (1939).
Escala de Richter
A graduación
Na práctica, a escala está graduada de 1 a 9, mais teoricamente é ilimitada.