cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glenn Branca
Dos 90 ata 2018
A principios dos 90, David Baratier intentou documentar o estilo de ensinanza de Branca en They Walked in Line. En setembro de 1996, The Glenn Branca Ensemble tocou na cerimonia de apertura do Aarhus Festival en Dinamarca. A cerimonia tivo lugar na ópera Musikhuset, e entre a audiencia estaba a raíña de Dinamarca e o alcalde de Aarhus entre outras personalidades. Despois de recibir máis de 25 grandes encargos dende 1981 a música de Branca comezou finalmente a ser recoñecida entre os académicos. Algúns estudosos, entre os que destaca Kyle Gann, considérano (xunto con Rhys Chatham) como membro da nova corrente do post-minimalismo, a escola totalista.
A partir da "Symphony No. 7", Branca comezou a compoñer para orquestra tradicional, a pesar de que nunca abandonou a guitarra eléctrica. Branca tamén fai duetos con guitarras excesivamente amplificadas coa súa muller, e dirixiu a súa 13th symphony para 100 guitarras eléctricas na base do World Trade Center en xuño do ano 2001. Dende entón, o seu conxunto de 100 guitarras actuou en 10 cidades dos Estados Unidos e Europa. En 2008 compuxo a súa 14ª sinfonía, titulada "The Harmonic Series", que é interpretada por unha orquestra tradicional. O primeiro movemento desta sinfonía, chamado "2,000,000,000 Light Years From Home", estreouse en St. Louis interpretada pola the St. Louis Symphony Orchestra dirixida por David Robertson o 13 de novembro do ano 2008. Foi a décimo segunda grande orquestra en interpretar un traballo de Branca dende 1986.
Mundial de Fútbol de 2014 - Fase final
Brasil - Alemaña
miniatura|Brasil - Alemaña.
Países Baixos - Arxentina
miniatura|Países Baixos - Arxentina.
Glenn Branca
Dos 90 ata 2018
En 2008 tamén foi premiado cunha bolsa da Foundation for Contemporary Arts Grants to Artists Award. En 2010 Fortissimo Records relanzou o seu álbum de 1981 The Ascension como unha edición especial en vinilo de 180 gramos e Branca compuxo a peza "The Ascension: The Sequel", publicada o mesmo ano a través do selo Systems Neutralizers. Esta peza de continuación xerou un renovado interese polo seu traballo e tivo destacadas actuacións nos festivais Primavera Sound e Villette Sonique en 2011.
En outubro de 2014 Branca estreou Ascension Three, e xirou co Glenn Branca Ensemble por Europa. En febreiro de 2015 a súa segunda peza para 10 guitarras eléctricas, "Symphony No. 16 (Orgasm)", foi estreada na Cité de la Musique de París. The Light (for David) para catro guitarras, baixo e batería, estreouse en outubro de 2016 na Roulette de Brooklyn.
O 14 de maio de 2018 a páxina oficial de Facebook de Reg Bloor, a súa muller, revelou nunha mensaxe que Branca morrera de cancro de gorxa a noite anterior aos 69 anos de idade.
Pombal (edificio)
miniatura|dereita|Interior dun pombal en ruínas Un pombal (do latín palumbalem, derivado á súa vez de palumbam, pomba) é unha construción rural para a cría de pombas. En xeral, é un raro complemento da vivenda rural, xa que por mor do seu custo e escaseza de rendibilidade, só aparece nas leiras pertencentes ós pazos, ás casas reitorais ou ás casas grandes de campesiños acomodados.
É unha construción que pode adoptar diversos xeitos: en Galiza na meirande parte dos casos é un corpo cilíndrico cun raio de preto de dous metros e unha altura aproximadamente igual ó seu diámetro. A súa cuberta pode ser cónica ou chan, a xeito de ferradura, e inclinada a unha auga. Adoita estar construído con cachotería vista ou revocada, con varia entradas para as pombas, unha cornixa para que estas alcen o voo e unha porta de acceso para as persoas. No seu interior dispóñense os niños formando parte do paramento do muro de pedra.
Nuria Varela
Nuria Varela pode referirse a:
Supercopa de España de Fútbol 2009
A Supercopa de España de Fútbol 2009 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 16 e 23 de agosto de 2009. Foi disputada polo FC Barcelona, campión da Liga 2008–09 e o Athletic Club, finalista da Copa do Rei 2008–09. O Barcelona gañou por 5–1 no global, conseguindo o seu 8º título.
A Porteliña, Pazos de Reis, Tui
A Porteliña é un lugar da parroquia de Pazos de Reis, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 149 habitantes (58 homes e 91 mulleres), un descenso de 46 habitantes respecto ao ano 1999.
Rosén, Guillamil, Rairiz de Veiga
Rosén é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 45 habitantes deles 24 homes e 21 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Amicacina
miniatura|dereita|Amicacina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC = (2S)-4-amino-N-[(2S,3S,4R,5S)-5-amino-2- [(2S,3R,4S,5S,6R)-4-amino-3,5-dihidroxi- 6-(hidroximetil)oxan-2-il]oxi-4-[(2R,3R, 4S,5R,6R)-6-(aminometil)-3,4,5-trihidroxi- oxan-2-il]oxi-3-hidroxi-ciclohexil]-2-hidroxi- butanamida.]] A amicacina ou amikacina é un antibiótico do grupo dos aminoglicósidos utilizado no tratamento de diversas infeccións bacterianas. A amicacina funciona uníndose á subunidade de 30 S do ribosoma bacteriano, interferindo coa síntese de proteínas causando erros de lectura do ARNm.
Quimicamente é un derivado semisintético da kanamicina Foi preparada por Hiroshi Kawaguchi e os seus colaboradores no Xapón no ano 1972.
Administración
A amicacina pode administrarse unha ou dúas veces ao día por vía intravenosa ou intramuscular, xa que non se absorbe oralmente. Nas persoas con insuficiencia renal, a dosificación debe axustarse de acordo coa eliminación de creatinina (que mide o grao de filtración glomerular renal ou GFR ), xeralmente reducindo a frecuencia das doses.
Usos
A amicacina úsase principalmente para tratar casos graves de infeccións hospitalarias por bacterias gramnegativas multirresistentes, como Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter, e Enterobacter. Tamén se inclúen no seu espectro a Serratia marcescens e a Providencia stuartii. A amicacina pode tamén utilizarse para tratar infeccións por micobacterias, como as da tuberculose cando os tratamentos de primeira liña non funcionan.
A amicacina pode combinarse con antibióticos beta-lactámicos para realizar unha terapia inicial previa ao diagnóstico definitivo en persoas con neutropenia e febre.
Efectos secundarios
Os efectos secundarios da amicancina son similares aos dos outros aminoglicósidos. Os efectos máis importantes son a ototoxicidade e a nefrotoxicidade. Tamén ten neurotoxicidade. Pode atravesar a placenta. . Os niveis sanguíneos deste antibiótico e os marcadores da función renal (creatinina) poden ser monitorizados durante o tratamento. Ademais, as doses axústanse especificamente baseándose na eliminación renal de creatinina sérica en contornos clínicos.
Carlos Terrazas
Carlos Terrazas Sánchez, nado en Bilbao o 1 de xaneiro de 1964, é un adestrador de fútbol español, que dende 2017 adestra á SD Ponferradina.
Gran Premio do Canadá de 1988
Cualificación
A Fórmula Un regresou ao Canadá logo dunha ausencia dun ano do calendario. Durante ese período os boxes e as instalacións do circuíto Gilles Villeneuve melloraran e trasladáronse máis arriba na pista e leváronse a cabo algunhas modificacións como a eliminación de dúas curvas co fin de facer unha nova recta de boxes. Como era habitual, a sesión de cualificación foi para os McLaren. Ayrton Senna logrou a súa quinta pole consecutiva sobre Alain Prost cun tempo de 1:21.681, 2´4 segundos máis rápido que o tempo da pole de Nigel Mansell en 1986 cando non había restricións nos turbos, aínda que había dúas curvas menos no circuíto. Como era de esperar os Ferraris de Gerhard Berger e Michele Alboreto ocuparon a segunda fila, seguido polo Benetton - Ford de Alessandro Nannini no quinto, o máis rápido dos coches con motor de aspiración natural cun tempo de 1:23.968, 2´3 segundos máis lento que Senna.
Ambos pilotos de Williams sufriron continuos problemas coa suspensión reactiva do FW12 deixando a Mansell e Riccardo Patrese 9º e 11º, respectivamente, con Mansell, 3´2 segundos máis lento que o tempo da pole de Senna e 0´8 máis lento que o seu tempo na pole de 1986 no Williams - Honda.
Resumo da carreira
Neste circuíto notoriamente consumidor de combustible para os coches turbos, os enxeñeiros de Honda decidiron poñer a válvula de sobrepresión a 2´3 bar para diminuír a posibilidade de quedar sen combustible. Aínda que isto deixou tanto a McLaren como a Lotus aproximadamente con 40 CV (30 kW; 41 PS) menos dos que utilizaron na clasificación, esperábase que a potencia dos Honda permitiría a McLaren funcionar unha vez máis comodamente fronte aos seus rivais. Malia isto, no equipo líder con motor atmosférico, Benetton, estaban razoablemente confiados na carreira e os B188s de Nannini e Boutsen supostamente presentáronse na grella con 215 litros de combustible a bordo. A teoría era que o tempo inicialmente máis lento debido ao peso, cando se alixeirara a carga de combustible os coches atmo podían seguir empuxando, mentres que os coches turbo irían máis lentos co fin de terminar antes de quedar sen combustible.
Prost liderou desde o principio, diante de Senna, os Ferrari e os Benetton, aínda que logo de dez voltas Gerhard Berger comezou a ter problemas co sistema de combustible do seu Ferrari. Na volta 19, Senna logrou pasar ao seu compañeiro de equipo na forquita L'Epingle para tomar unha vantaxe que non perdería. Alessandro Nannini retirouse da cuarta posición con problemas eléctricos na volta 15, mentres que Berger retirouse por problemas de motor na volta 23. Mentres tanto, Nigel Mansell gozou pasando ao seu antigo compañeiro de equipo Nelson Piquet no Honda turbo de Lotus, aínda que isto só durou seis voltas antes de que o seu motor fallara deixando ao británico co seu sexto abandono en seis carreiras. O mesmo ocorreu cinco voltas máis tarde ao seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese.
Na volta 34, retirouse Michele Alboreto, o seu Ferrari experimentou un problema de motor similar ao de Berger permitindo a Thierry Boutsen tomar o terceiro lugar, que mantivo ata o final da carreira. Con moitos dos pilotos de cabeza fóra, os equipos menores tiñan unha clara ocasión de sumar puntos. No medio da carreira Philippe Streiff levou o seu AGS ata a quinta posición, por diante de Andrea de Cesaris no Rial sexto. A súa sorte non durou, Streiff retirouse logo de fallo na suspensión traseira que causoulle un trompo na volta 41, mentres que de Cesaris, cun coche coñecido por ter un depósito de combustible demasiado pequeno, quedou sen combustible a 3 voltas do final. Isto permitiu a Ivan Capelli facer a máis sorprendente actuación do día, levando o seu March-Judd ao quinto lugar.
Ayrton Senna gañou, 5´9 segundos por diante de Prost con Boutsen 45,5 segundos detrás de Prost en terceiro lugar. Piquet foi cuarto no Lotus, aínda que cunha volta perdida con Senna, Capelli terminou quinto no March. O último punto foi sorprendentemente para Jonathan Palmer no problemático Tyrrell 017. O ferido Derek Warwick logrou co seu Arrows - Megatron terminar xusto fóra dos puntos no sétimo posto logo dun longo duelo de media carreira co seu compañeiro de equipo Eddie Cheever, que terminou cando Cheever se retirou co cable do acelerador roto na volta 31. Warwick tamén tivo que soportar o corte da válvula pop-off do turbo ao principio que o deixou con menos potencia da desexable no seu motor turbo e unha dor nas costas cada vez maior debido ao seu accidente do día anterior.
Senna fixou o récord de volta no circuíto con 1:24.973 na volta 53 das 69 da carreira. En comparación coa anterior marca da pista establecida por Nelson Piquet en 1986 de 1:25.443, nun Williams-Honda cando os coches turbo tiñan aproximadamente 400 CV (298 kW; 406 PS) máis que en 1988. Con todo, os cambios no circuíto entre as carreiras de 1986 e 1988 eliminaran as curvas 5 e 6 que foron substituídas ao facer a nova recta de boxes máis longa, deixando só un xiro á esquerda que conduce á curva 2 a forquita L´Epingle.
O terceiro posto de Boutsen foi a primeira vez desde o Gran Premio dos Países Baixos de 1983 de que un coche con motor de aspiración natural terminaba legalmente nun podio de Fórmula Un.
Pobo pés negros
Os pés negros (en blackfoot, en lingua siksiká: pikuni), son un pobo amerindio asentado en Montana. Moitos dos seus membros viven na actualidade no noroeste de Montana, coa poboación concentrada en Browning. Estímase que contra comezos do século XX había preto de 20.000 e que ese número medrou até 25.000 membros un século máis tarde.
O rei Lear
O rei Lear (en King Lear) é unha obra escrita por William Shakespeare. Amosa o gradual descenso á tolemia da personaxe do título, despois de que decidise dividir o seu reino entre as súas fillas e os seus esposos, o cal supón tráxicas consecuencias para todos. Derivada da lenda de Leir da Bretaña, un rei celta mitolóxico da Bretaña prerromana, a obra foi amplamente adaptada ó teatro e ó cinema.
Foi traducido ó galego por Cándido Pazó González e Eduardo Alonso en 1998 baixo o título Rei Lear, sendo publicado por Edicións Xerais. No 2003, foi traducido por Miguel Pérez Romero co título O rei Lear e foi publicado pola Editorial Galaxia.
Medida por medida
Foi traducido ó galego por Miguel Pérez Romero e foi publicado por Edicións Laiovento no ano 2019.
Ricamonde, Pazos de Reis, Tui
Ricamonde é un lugar da parroquia de Pazos de Reis, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 35 habitantes (18 homes e 17 mulleres), un aumento de 10 habitantes respecto ao ano 1999.
Xuxá, Guillamil, Rairiz de Veiga
Xuxá é un lugar da parroquia de Guillamil, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 17 habitantes deles 10 homes e 7 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Long Beach
A cidade é sede dun aeroporto nacional e do maior porto marítimo industrial da rexión dos Ánxeles. A serie de televisión M.D. está ambientada nesta cidade, e alí celebrouse unha final da Liga Mundial de Wáter-polo. Na cidade tamén se atopa o Circuíto urbano de Long Beach, que albergou carreiras de Fórmula 1.
Long Beach atópase na esquina sueste do condado dos Ánxeles e limita co condado de Orange. O centro de Long Beach está aproximadamente a 35 quilómetros ao sur do centro dos Ánxeles, aínda que as dúas cidades comparten unha fronteira de varias millas.
Demografía
Segundo a Oficina do Censo, no ano 2000 os ingresos medios por fogar na localidade eran de $37,270, e os ingresos medios por familia eran $40,002. Os homes tiñan uns ingresos medios de $36,807 fronte aos $31,975 para as mulleres. A renda per cápita era de $19,040. Segundo o censo de 2010, arredor do 20,2% da poboación estaba por debaixo do limiar de pobreza.
Fosfocreatina
A fosfocreatina, tamén chamada, creatina fosfato, fosfato de creatina ou PCr (ás veces Pcr), é un composto formado por unha molécula de creatina fosforilada nun dos seus nitróxenos, que serve como unha reserva rapidamente mobilizable de fosfatos de alta enerxía, que se encontra no músculo e cerebro.
Química
A fosfocreatina está formada con partes de tres aminoácidos: arxinina (Arg), glicina (Gly), e metionina (Met). Pode biosintetizarse a partir de arxinina e glicina que dan lugar a guanidinoacetato (nos riles, páncreas), o cal vai sufrir metilación (na que se require S-adenosil metionina) para dar creatina (no fígado, páncreas), e esta será fosforilada pola acción da creatina quinase (na que se require ATP) para dar finalmente fosfocreatina (músculo principalmente).
A fosfocreatina catabolízase por deshidratación para formar a base de Schiff cíclica creatinina, que se elimina pola urina.
A creatina que se sintetiza no fígado, transpórtase ás células musculares por vía sanguínea para ser almacenada.
A lanzadeira da creatina fosfato facilita o transporte de fosfatos de alta enerxía desde a mitocondria.
Funcións
A fosfocreatina pode doar anaerobicamente o seu grupo fosfato ao ADP orixinando ATP durante os primeiros 2 ou 7 segundos que seguen a un esforzo muscular ou neuronal moi intenso. Inversamente, o exceso de ATP pode utilizarse durante un período de repouso ou baixo esforzo para converter a creatina en fosfocreatina. A fosforilación reversible da creatina está catalizada por varios encimas creatina quinases.
Fosfocreatina + ADP ←→ creatina + ATP
A enerxía libre estándar (ΔGº') liberada durante a hidrólise do fosfato da fosfocreatina é de -10,3 kcal/mol.
A presenza de creatina quinase (CK-MB, MB significa músculo/cerebro) no plasma sanguíneo é un indicativo de danos nos tecidos e utilízase na diagnose do infarto de miocardio.
A capacidade da célula de xerar fosfocreatina a partir do exceso de ATP formado durante o descanso, e o seu uso da fosfocreatina para unha rápida rexeneración do ATP durante a actividade intensa, proporciona un amortecemento espacial e temporal para as variacións da concentración de ATP, que se manteñen case constantes. Noutras palabras, a fosfocreatina actúa como unha reserva de fosfatos de alta enerxía. A fosfocreatina xoga un importante papel nos tecidos que teñen demandas de enerxía altas e flutuantes como a musculatura, corazón ou cerebro. Como o contido de fosfocreatina do músculo esquelético é unhas 3 ou 4 veces maior ca o de ATP poden almacenarse en forma de fosfocreatina cantidades de fosfatos de alta enerxía dabondo como para soster a actividade muscular durante períodos curtos de actividade intensa. miniatura|centro|400px|Reacción reversible da creatina quinase. Os fosfatos que como a fosfocreatina (ou a fosfoarxinina en invertebrados) funcionan como reservas enerxéticas temporais reciben o nome de fosfáxenos.
Historia
O descubrimento da fosfocreatina realizárono Grace Eggleton e Philip Eggleton na Universidade de Cambridge e por separado Cyrus Fiske e Yellapragada Subbarow da Escola Médica de Harvard en 1927. Uns poucos anos despois David Nachmansohn, traballando baixo a dirección de Meyerhof no Kaiser Wilhelm Institute de Berlin, contribuíu ao coñecemento da función da fosfocreatina na célula.
San Miguel de Presqueiras, Forcarei
dereita|miniatura|Nave de Estañíferas de Galicia SA.
San Miguel de Presqueiras é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o IGE en 2014 tiña 210 habitantes (95 homes e 115 mulleres), 70 menos ca en 2004 (153 mulleres e 127 homes nese ano segundo o padrón municipal) e 73 menos ca en 1999. Ten cinco entidades de poboación.
Topónimo
Posibelmente do étimo petriscarias, derivado do latín petra(m) co sufixo latino -aria, lugar onde abundan as pedras.
Historia
Nesta parroquia estaba a sede dos Xuíces-Meiriños nomeados polos arcebispos de Compostela para gobernar a Terra de Montes. O Arcebispo Xelmírez mandara construír unha fortaleza e unha torre, das que hoxe só quedan ruínas, nunha pequena península que forma o río Castro, afluente do río Lérez, derrubada en 1466 na Gran Guerra Irmandiña. Nos séculos XIX e XX a compañía Estañíferas de Galicia SA explotou as minas de Presqueiras
Supercopa de España de Fútbol 2008
miniatura|Real Madrid celebrando a Supercopa de España 2008 A Supercopa de España de Fútbol 2008 foi unha competición de fútbol en España que se disputou a dobre partido o 14 e 24 de agosto de 2008. Foi disputada polo Real Madrid, campión da Liga 2007–08 e o Valencia CF, campión da Copa do Rei 2007–08. O Real Madrid gañou por 6–5 no global, conseguindo o seu 8º título.
Quintillán, Forcarei
San Pedro de Quintillán é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 256 habitantes (131 mulleres e 125 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 286 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 181 habitantes, sendo 84 homes e 97 mulleres.
Topónimo
Topónimo de posesor, do nome Quintilianus que sería o posesor ou dono das terras.
Historia
A sociedade dos emigrantes da Terra de Montes na Arxentina, Residentes del Ayuntamiento de Forcarey en El Plata Pro Cultura y Protección, fundada o 22 de outubro de 1922 axudou a erguer un edificio escolar no lugar de Levoso. A primeira pedra colocouse o 4 de setembro de 1927, inaugurándose un ano despois.
Patrimonio
A igrexa de San Pedro de Quintillán conserva varias imaxes do século XVI e unha pía bautismal do XIV. Existen numerosos cruceiros, entre os que destaca o "Cruceiro das Procesións", barroco e moi historiado, no adro da igrexa parroquial.
Castrelo, Lampaza, Rairiz de Veiga
Castrelo é un lugar da parroquia de Lampaza, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 18 habitantes deles 9 homes e 9 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Xosé Manuel Blanco Prado
Xosé Manuel Blanco Pardo, nado na Coruña o 14 de abril de 1950, é un etnógrafo e ensaísta galego.
Traxectoria
Licenciado en Filosofía e Letras e doutor en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. Na actualidade exerce como profesor numerario de Filosofía no I.E.S. Xoán Montes de Lugo. Foi socio fundador da Asociación de Amigos do Conxunto Histórico-Artístico de Sargadelos. Colabora con temas relacionados coa antropoloxía, etnografía e historia en distintos boletíns e revistas culturais: Boletín do Museo Provincial de Lugo, Caderno de Estudios Chairegos, Castiñeiro Milenario, Croa, Estudios Mindonienses, Lucensia, Lucus, Pena do Encanto etc., así como en revistas dixitais como Galicia Encantada. Desde o ano 2009 coordina e colabora na nova revista dixital Etnografía ligada ao Mesón do Forno.
Conseguiu as seguintes distincións: IX Certame Literario da Terra Chá, 1972; Premio de periodismo Manuel Mato Vizoso nos anos 1982 e 1984; e Premio Cal da Loba no 1999. Foi nomeado Milagrosista 1997.
La Lira
La Lira foi un periódico editado na Coruña entre 1875 e 1878.
Historia e características
Subtitulado Periódico quincenal de literatura y música dedicado al bello sexo, apareceu o 12 de febreiro de 1875. Estaba dirixido por José María Montes, e entre os seus redactores figurou Baldomero Nache. Cesou a súa publicación en outubro de 1875. Volveu aparecer en 1878.
SRAM
SRAM é o acrónimo de Static Random Access Memory (Memoria Estática de Acceso Aleatorio), un tipo de memoria RAM (RAM estática) alternativa á DRAM (RAM dinámica).
Deseño
"Acceso aleatorio" significa que a localización das posicións na memoria onde os datos serán lidos ou escritos, non segue ningunha orde. Cada bit nunha SRAM é almacenado en catro transistores que forman un biestable. Esta célula de almacenaxe ten dous estados estables, os cales se empregan para denotar 0 ou 1. Dous transistores adicionáis serven para controlar o acceso á célula de almacenaxe durante as operacións de lectura ou escritura.
Outra diferenza coa DRAM que contribúe a facer a SRAM máis rápida é que os chips comerciais aceptan tódolos bits de dirección á vez. O tamaño da SRAM con m liñas de dirección e n liñas de datos é 2m palabras, ou 2m*n bits.
Operacións da SRAM
Unha célula de SRAM ten tres estados distintos nos que pode estar:
Async SRAM
É asíncrona, isto é, independente da frecuencia do reloxo e con tempos de acceso entre 20 e 12 nanosegundos. Podemos atopar este tipo de memoria na caché dos antigos i386, i486 e primeiros Pentium.
Sync SRAM
Tódalas sincronizacións inícianse polo tempo de subida/baixada do reloxo. A dirección, dato almacenado e outras sináis de control asócianse ás sinais do reloxo.
É a seguinte xeración, capaz de sincronizarse co procesador e cun tempo de acceso entre 12 e 8,5 nanosegundos. Moi empregada en sistemas con bus a 66 MHz.
Pipelined SRAM
Sincronízase igualmente có procesador. Tarda en cargar os datos máis que a anterior, aínda que unha vez cargados, accede a eles con máis rapidez. Opera con tempos entre 8 e 4,5 nanosegundos.
Santa Mariña de Presqueiras, Forcarei
Santa Mariña de Presqueiras é unha parroquia que se localiza no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o IGE en 2014 tiña 125 habitantes (52 homes e 73 mulleres). En 2004 tiña 195 habitantes (120 mulleres e 75 homes), 27 menos ca en 1999. Ten 8 entidades de poboación.
Topónimo
Posibelmente do étimo, derivado do latín co sufixo latino , referido a un lugar onde abundan as pedras.
Juan Merino
Juan Merino Ruiz, nado en La Línea de la Concepción (Cádiz) o 24 de agosto de 1970, é un exfutbolista español e actual adestrador de fútbol. Xogaba de defensa.
Condimento
thumb|[[Cloruro sódico|Sal, azucre e grans de pementa negra moídos, frecuentes nas mesas dos restaurantes occidentais]]
Segundo unha directiva da Unión Europea, considéranse condimentos: o sal destinado ao consumo humano, a mostaza, as especias e mailos seus extractos aromáticos, as herbas aromáticas e os seus extractos.
Moitas veces aplicados polo comensal, os condimentos teñen a miúdo a consistencia dun líquido mesto (mollo ou pasta e sérvense dunha botella, tarro ou cunco. Tamén poden ser secos, como é o caso das mesturas de especias ou o queixo parmesano relado. Algúns condimentos, como a mostaza, o ketchup ou a maionesa, están dispoñíbeis envasados en sobres individuais, especialmente cando se serven en establecimientos de comida para levar ou comida rápida.
Os condimentos engádense ás veces antes de servir o prato, como por exemplo os sándwichs que levan ketchup ou mostaza. Algúns condimentos poden usarse durante a preparación para engadir sabor ou textura ao prato, como é o caso da salsa barbacoa, a teriyaki e a de soia, empregadas para mellorar o sabor de diversas carnes e verduras.
Esquíos (grupo musical)
Esquíos é grupo roqueiro galego orixinario da Estrada nado a finais do 2005 que canta tanto en galego como en castelán.
Crespos, Lampaza, Rairiz de Veiga
Crespos é un lugar da parroquia de Lampaza, no concello ourensán de Rairiz de Veiga. Segundo o IGE do 2008 tiña 35 habitantes deles 17 homes e 18 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Francisco Armero Peñaranda
Francisco Armero Peñaranda, nado o 3 de maio de 1804 en Fuentes de Andalucía (Sevilla) e finado en 1867, foi un mariño e político español.
Traxectoria
Ingresou na carreira militar como guardiamarina. Tivo unha destacada participación na Primeira guerra carlista, na que se distinguiu no Sitio de Bilbao. En 1844 foi nomeado Ministro da Mariña, Gobernación e Comercio, cargo que, até 1847, ocupou ao mesmo tempo que o de Capitán xeneral de Madrid. Chegou a ser Presidente do Consello de Ministros entre 1857 e 1858 e foille concedido o título de Marqués del Nervión.
Dianne Wiest
Dianne E. Wiest, nada en Kansas City, Missouri o 28 de marzo de 1948, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Comezou a traballar en teatro nos anos setenta mentres estudaba da universidade, chegando a actuar en Broadway en 1971.
Debutou no cinema en 1980, pero non se estableceu definitivamente como actriz cinematográrica ata o seu traballo en filmes de Woody Allen. A partir dese momento espallou máis as súas actuacións sobre os escenarios.
Gañou dous Oscars á mellor actriz secundaria, por Hannah e as súas irmás e Balas sobre Broadway.
Cedofeita
O topónimo Cedofeita pode referirse a:
Sahul
300px|miniatura|Sahul Sahul, tamén chamado continente australiano, é unha rexión xeográfica situada no continente de Oceanía, conformada por Australia, Tasmania, Nova Guinea e diversas illas adxacentes como as illas Aru e as Raja Ampat. A pesar de que Australia está separada de Papúa Nova Guinea polo estreito de Torres e de Tasmania polo de Bass, as tres masas de terra son as partes afloradas da mesma plataforma continental e están moi relacionadas dende os puntos de vista biolóxico, xeolóxico e antropolóxico.
As illas de Nova Zelandia non son consideradas parte de Sahul, pero si parte de Australasia para outros propósitos ligados coa bioxeografía.
Plataforma continental Sahul
A historia do termo remóntase ó século XVII no que figuraba en mapas holandeses como Sahull ou Sahoel, para referirse ós bancos de area entre Australia e Timor. A plataforma continental estableceuse en 1845 co nome de Gran Banco Australiano por G.W. Earl quen apreciou que había canguros tanto en Australia como en Nova Guinea e nas illas Aru. En 1919 o xeólogo holandés Molengraaff. rescata o termo.
Xesús Alonso Montero
Xesús Alonso Montero, nado en Vigo o 28 de novembro de 1928, é un ensaísta, membro do Consello da Cultura Galega e da Real Academia Galega, catedrático de Literatura galega, sociolingüista, poeta e conferenciante galego. Foi presidente da Real Academia Galega entre 2013 e 2017.
Sahul
Continente Sahul
Na historia xeolóxica da Terra, denominase continente Sahul á continuidade terrestre Australia-Tasmania-Nova Guinea, dado que estaban unidos polas terras afloradas durante o Plistoceno. (ver secuencia de imaxes ) Antes de 1970 chamábase Australasia, nos anos 70 Grande Australia e finalmente en 1975 estendeuse o nome Sahul tanto para a plataforma como para o antigo continente.
Xesús Alonso Montero
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa dos avós en Ventosela, Ribadavia. Nado en Vigo, onde os seus pais Benito Alonso e Angelina Montero rexentaban unha taberna na rúa Urzáiz. A familia trasladouse en 1938 a Ventosela (Ribadavia), a terra dos avós (e do seu sobriño Manuel Rodríguez Alonso), onde pasou a súa infancia e adolescencia. Estudou o bacharelato en Ribadavia con Bernardino Graña e rematouno en Vigo no Instituto Santa Irene en 1948. Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Madrid en 1953. Foi profesor de Lingua e Literatura Española desde 1956, exerceu na Escola Normal de Santiago de Compostela e nos institutos de Palencia (1959-1960) e Lugo (1960-1976). En 1966 doutorouse na Universidade de Salamanca cunha tese sobre Manuel Curros Enríquez: Lengua y estilo de Curros Enríquez en su poesía gallega. En 1976 é profesor titular de Literatura Española no Colexio Universitario de Vigo, despois pasou a ser profesor titular de Literatura Galega e foi catedrático de Literatura Galega da Universidade de Santiago de Compostela. Pola súa idade, pertence á xeración de escritores que comezaron o seu labor cultural após a guerra civil española. É militante do PCE desde 1962, represaliado en varias ocasións. Encabezou a candidatura do PCG pola provincia de Lugo nas primeiras eleccións democráticas. Foi catedrático de Lingua e Literatura Españolas de Escolas de Maxisterio, exercendo en Palencia, Lugo e Madrid. Foi nomeado catedrático emérito da USC en 1999. miniatura|[[Xaime Toxo, Francisco Castro, Freixanes, Fina Casalderrey e Xesús Alonso Montero, na presentación da reedición de Unha ducia de galegos, en Pontevedra o 8/10/2017]] Destacou no campo da sociolingüística con libros como O porvir da lingua galega (1968), O que cómpre saber da lingua galega (1969) ou o polémico e contestado Informe -dramático- sobre la lengua gallega (1973), onde retoma as súas teses apocalípticas sobre o idioma galego sinalando mesmo unha data para a súa morte. Realizou e publicou estudos sobre escritores galegos como Rosalía de Castro (Páxinas sobre Rosalía de Castro, 1954-2004), Manuel Curros Enríquez (Curros Enríquez no Franquismo, 1936-1971), Manuel Leiras Pulpeiro, Luís Pimentel (Luís Pimentel: biografía da súa poesía), Celso Emilio Ferreiro (Celso Emilio Ferreiro), Luís Seoane (As palabras no exilio. Biografía intelectual de Luís Seoane), Mendiño, Xosé Neira Vilas, Lorenzo Varela, Vicente Risco, Ramón Cabanillas ou Álvaro Cunqueiro.
Sahul
Rexión de Sahul e o continente Australia
O chamado continente australiano equivale xeograficamente a Sahul. Non existe actualmente uniformidade de criterios para definir o número e a natureza dos continentes da Terra, polo que noutras culturas ou linguas como o inglés, en lugar de Oceanía preferise o emprego de continente australiano ou simplemente Australia xerándose ambigüidade entre Australia o país e o continente co mesmo nome. Con todo o emprego de Oceanía como continente, é un concepto máis amplo e tradicional que se emprega en gran parte do mundo, como é o caso de Latinoamérica e o Sur de Europa.
Xesús Alonso Montero
Traxectoria
Fixo tamén achegas noutros ámbitos da literatura galega como a poesía popular e os poetas alófonos en galego, e ten realizado estudos sobre autores da literatura española como Antonio Machado, Federico García Lorca, Miguel de Unamuno ou Ramón María del Valle-Inclán. Alén disto, son destacábeis as súas colaboracións na prensa galega, recollidas en parte na obra Beatus qui legit: artigos periodísticos (1998-1999). Salienta tamén o seu papel como conferenciante, sobre todo en España e en América. Tamén ten libros de poemas: Versos satíricos ó xeito medieval ou Versos republicanos. Así mesmo, realizou compilacións poéticas de homenaxe a autores galegos: Coroa poética para Castelao (1988), Coroa poética para un mártir (1996), Coroa literaria para Roberto Blanco Torres contra a súa morte (1999) e 47 poetas de hoxe cantan a Curros Enríquez (2001).
Sahul
Rexión de Sahul e o continente Australia
Outros termos para referirse a esta rexión empregados por biólogos e arqueólogos son Meganesia, Australínea e Australia-Nova Guinea. En todos estes casos a definición e lindes varían segundo diversos criterios podendo ser equivalente a Sahul ou incluír ademais partes de Oceanía como Nova Zelandia ou Polinesia. Outro termo é Oceanía Próxima, empregado ás veces no ámbito lingüístico e noutros ámbitos, o cal define a parte Oeste de Melanesia e ás veces inclúe a Australia.
Xesús Alonso Montero
Traxectoria
Ingresou na Real Academia Galega o 30 de outubro de 1993 a proposta de Xosé Filgueira Valverde, Carlos Casares e Ramón Piñeiro. O seu discurso de ingreso, contestado por Xosé Filgueira Valverde, titulouno "Manifestos" en verso en favor da poesía civil nos primeiros tempos da Posguerra na Galicia da Terra e na Galicia Emigrante (1939-1962). O 20 de abril de 2013 foi elixido presidente da Real Academia Galega, cargo que ocupou ata o 29 de abril de 2017.
Sahul
Xeografía
O mar de Timor ten uns 480 km de ancho, en dirección E-O, cubrindo unha área duns 610.000 km². O seu punto máis profundo é a fosa de Timor na área norte do mar, cunha profundidade de 3.300 m. O resto do mar é moito menos profundo, sendo a súa profundidade media de menos de 200 m, ó estenderse sobre da plataforma Sahul, parte da plataforma continental australiana. O mar de Timor limita ao leste co mar de Arafura (hidrograficamente un brazo do océano Pacífico) e ao norte co mar de Banda e o mar de Savu.
Xesús Alonso Montero
Traxectoria
Deu o seu apoio ao esperanto e ao movemento esperantista galego; escribiu a única visión xeral da historia do movemento en Galicia, o artigo que figura na palabra clave "Esperanto" da Gran Enciclopedia Galega. Nese sentido, impartiu unha conferencia no 46º Congreso Español de Esperanto, en Vigo (1986) e no 69º Congreso Español de Esperanto en Santiago de Compostela (2010).
Sahul
Xeografía
O mar posúe un número de illas significativas, entre as que se atopan a illa Melville, situada fóra da costa australiana, e as illas Ashmore e Cartier, baixo goberno australiano. Crese que os primeiros poboadores que chegaron a Australia o fixeron viaxando de illa en illa a través do mar de Timor.
Xesús Alonso Montero
Obra en galego
miniatura|Xesús Alonso Montero nos Premios da AGE 2009
Sahul
Xeografía
O mar de Timor ten dúas importantes entradas na costa norte de Australia: Polo golfo Xosé Bonaparte, na honra do irmán de Napoleón Xosé I de España, e polo golfo Van Diemen. A cidade australiana de Darwin é a única cidade importante que se atopa sobre este mar.
Este mar é unha zona de formación de tormentas tropicais e tifóns.
Reservas de hidrocarburos
Baixo o mar de Timor existen importantes reservas de petróleo e gas. O campo de gas de «Greater Sunrise» é o meirande campo existente no mar de Timor e prevese que lle podería reportar a Timor Oriental un total de $4.000 millóns de dólares.
Xesús Alonso Montero
Obras colectivas
miniatura|La Saudade, [[Editorial Galaxia|Galaxia, 1953, inclúe artigos en galego e castelán de Ramón Piñeiro, Domingo García-Sabell, Lois Tobío Fernández, Xoán Rof Carballo, Francisco Elías de Tejada, Alonso Montero, Manuel Vidán e Francisco Fernández del Riego.]]
Sahul
Reservas de hidrocarburos
Australia e Timor Oriental tiveron unha longa disputa sobre os dereitos de explotación de petróleo e gas nunha área chamada Timor Gap. A reclamación territorial australiana esténdese até o eixo barimétrico (a liña de maior profundidade do fondo mariño) na fosa de Timor. Esta reclamación superponse nalgunhas partes coa reclamación territorial de Timor Oriental, que segue a reclamación de Portugal cando Timor era unha colonia portuguesa, que argumenta que a liña divisoria debe de ser a liña equidistante entre ambos os países.
Xesús Alonso Montero
Obra en castelán
miniatura|300px|No [[Teatro Principal de Pontevedra o Día das Letras Galegas de 2018.]]
Sahul
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares para os efectos de navegación marítima, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Timor como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, Limits of Oceans and seas (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48i e defíneo da seguinte forma:
Xesús Alonso Montero
Vida persoal
Casou con Emilia Pimentel Iglesias en 1957, coa que tivo tres fillos: Emilio, Jesús (Cuchús Pimentel) e Sara. Divorciado, volveu casar con Victoria Álvarez Ruiz de Ojeda, que finou en setembro de 2018.
Los Morochucos
Los Morochucos foi un grupo crioulo de música folk de orixe peruana. Moitas das súas cancións céntranse na cidade de Lima e mais na vida de campo. A banda estaba conformada por Óscar Avilés, Augusto Ego-Aguirre, e Alejandro Cortez, e pasou á historia coma un dos principais tríos da canción crioula. O grupo estivo activo por trinta anos.
Baldomero Nache
Baldomero Nache Cobas foi un xornalista galego.
Traxectoria
En 1877 foi elixido vocal da sociedade Reunión de obreros da Coruña e foi membro da Junta de Defensa de Galicia (1893). Foi redactor de La Lira e dirixiu El Duende.
Devesa
Unha devesa é terreo agrosilvopastoral: unha pradeira arborada, normalmente valada ou pechada, poboada con diversas especies forestais non moi mestas, destinada á mantenza do gando.
Tamén se denomina devesa ao tipo de xestión de veigas privadas destinadas á explotación agro-gandeira sobre a fraga mediterránea, da que se obteñen de forma simultánea múltiples recursos simultaneamente. Trátase dun ecosistema derivado da actividade humana a partir das fragas de árbores como enciños ou sobreiras, gañándolle terreo ao bosque para destinalo a pradaría. Nunha fase inicial aclárase o bosque mesto, e na segunda fase faise control da vexetación leñosa e estabilización das pradeiras.
Como topónimo, Devesa pode referirse a:
Pedrafita, O Corgo
Pedrafita é unha parroquia do concello lugués do Corgo. En 2011 segundo o IGE tiña 64 habitantes (32 homes e 32 mulleres). Dista dous quilómetros da capital do concello.
Situación
As comunicacións realízanse principalmente pola estrada comarcal que vai dende a N-VI cara a Adai e por unha serie de camiños secundarios que unen Pedrafita coas poboacións veciñas. En canto ós usos do solo, conviven as praderías coa masa forestal (piñeiro, carballo, castiro...). Tamén se atopan con terreos dedicados a outros cultivos (millo, pataca, trigo, nabos...) xunto con pequenas hortas.
En canto á rede fluvial, o río principal é o Chamoso, xunto cunha pequena serie de regatos.
Poboación
A poboación é maioritariamente maior, coma en todo o rural de Galicia. A actividade económica predominante é a gandería, que convive coa agricultura, esta última para o consumo familiar e alimentación do gando. Debido a súa proximidade a Lugo moita xente desprázase á capital da provincia para traballar, sobre todo a xente nova xa que non quere seguir coa actividade agrícola.
Patrimonio
Pedrafita ten restos arqueolóxicos (tumbas antropomorfas) e con arquitectura relixiosa (a igrexa e a Capela das Virtudes). Tamén se atopa nesta poboación un pazo (pazo de Ulloa) e o seu antigo colexio (agora funciona como centro de reunión). A arquitectura civil é de casas de pedra que conviven con outras de nova construción (ladrillo).
Festas
En Pedrafita celébranse dúas festividades locais ó longo do ano: San Miguel, o 29 de setembro e a Ascención, en maio.
León
O león (Panthera leo) é un mamífero carnívoro da familia dos félidos e unha das 5 especies do xénero Panthera. Algúns machos, excepcionalmente grandes, chegan a pesar ata 250 kg, o que os converte no segundo félido vivente máis grande despois do tigre. Os leóns salvaxes viven na África subsahariana e Asia, cunha poboación en perigo crítico ao noroeste da India, tendo desaparecido do norte de África, de Oriente Próximo e do oeste de Asia en tempos históricos. Ata finais do Plistoceno, hai aproximadamente 10 000 anos, o león era o máis estendido dos grandes mamíferos terrestres, tralos seres humanos. A súa distribución cubría a maior parte de África, gran parte de Eurasia, desde o oeste de Europa ata a India, e en América, desde o río Yukón ata o sur de México.
Se sobreviven ás dificultades da infancia, as leoas que viven nun hábitat seguro, por exemplo no Parque nacional Kruger, a miúdo poden chegar á idade de 12-14 anos, mentres que os leóns raramente viven máis de oito anos. Con todo, coñécense casos de leoas que viviron ata vinte anos en estado salvaxe. En cativerio, tanto os machos como as femias poden vivir máis de vinte anos. Adoitan vivir en sabanas e pradarías, aínda cando poden entrar en zonas arbustivas e boscosas. Os leóns son animais especialmente sociais en comparación con outros félidos. Unha manda de leóns componse de femias que teñen unha relación familiar, as súas crías e un número reducido de machos adultos. Os grupos de leoas adoitan cazar xuntas, atacando principalmente a grandes ungulados. O león é un superdepredador e unha especie chave, pese a que pode ter un comportamento preeiro se ten a oportunidade. Aínda cando os leóns, normalmente, non cazan humanos de xeito selectivo, algúns deles poden converterse en antropófagos e buscar presas humanas.
O león é unha especie vulnerable e, no seu ámbito de distribución africano, ao longo das dúas últimas décadas sufriu un declive das poboacións, posiblemente irreversible, de entre un 30% e un 50%; as poboacións non son viables fóra das reservas delimitadas e os parques nacionais. Aínda que a causa deste declive non é completamente comprendida, a perda do hábitat e os conflitos con humanos son hoxe en día os motivos de preocupación máis importantes. Tivéronse leóns en catividade desde os tempos da antiga Roma e desde finais do século XVIII foron unha especie moi buscada e exhibida en zoolóxicos por todo o mundo. Os propios zoolóxicos están colaborando en programas de reprodución para protexer a ameazada subespecie asiática.
Os machos son moi fáciles de distinguir grazas á súa melena, que fai da súa cabeza un dos símbolos animais máis amplamente coñecidos da cultura humana. Aparece moi a miúdo na literatura, a escultura, a pintura, en bandeiras nacionais e en películas e literatura contemporáneas.
Nome e etimoloxía
O nome do león, que é similar en moitas linguas romances, deriva do latín leo; relacionado co grego antigo λέων (léōn). A palabra hebrea lavi (לָבִיא) tamén podería estar relacionada, así como a exipcia antiga rw. O león foi unha das moitas especies descritas orixinalmente, como Felis leo, por Carl von Linné na súa obra do século XVIII Systema Naturae. Suponse a miúdo que o compoñente xenérico do seu nome científico, Panthera, deriva do grego pan- ("todo") e ther ("besta"), pero podería tratarse dunha etimoloxía popular. Aínda que chegou ao galego a través das linguas clásicas, panthera é probablemente de orixe asiática oriental, co significado de "animal amarelado" ou "amarelo esbrancuxado".
Morfoloxía
O león é o segundo felino vivente máis grande despois do tigre. Cunhas extremidades potentes, unha forte mandíbula e uns dentes caninos de oito centímetros, o león pode matar grandes presas. A coloración dos leóns vai desde un beixe claro ata un marrón amarelado, avermellado ou ocre escuro. As partes inferiores adoitan ser máis claras e o pelo do extremo final da cola é negro. As crías de león posúen un debuxo manchado que se vai perdendo coa idade, aínda que ás veces pode apreciarse nas patas e o ventre, sobre todo das leoas.
Os leóns son os únicos félidos que presentan un dimorfismo sexual evidente; é dicir, os machos e as femias teñen un aspecto notablemente diferente como consecuencia dos roles especializados que desempeñan dentro do grupo. Por exemplo, a leoa, como cazadora, carece da densa melena do macho, que prexudicaría a súa capacidade de camuflarse ao preparar emboscadas. A cor da melena vai do louro ao negro e adoita escurecerse a medida que o león envellece.
220px|miniatura|dereita|León branco macho miniatura|dereita|220px|Vista comparativa entre un ser humano e un león, 1860
Os machos teñen unha lonxitude entre 225 e 260 cm, e sobre os 200 cm no caso das femias; os machos poden medir até 1,23 m, a altura da cruz, e as femias até 1,07 m. En distancias pequenas poden correr a unha velocidade de 60Km/h.
A esperanza de vida nos exemplares en estado salvaxe é de 8 anos para os machos e de 14 para as femias, mentres que en cativerio decote existen exemplares con máis de 20 anos. Estes felinos prefiren habitar en lugares cálidos. Polo xeral, os machos acostuman ter un ton de pelaxe unha miga máis claro có das femias.
A cola acostuma medir entre 75 cm e un metro. Todos os leóns posúen un penacho de pelo na punta da cola, máis grande no león asiático que nas subespecies africanas. A función deste penacho aínda se descoñece, aínda que se cre que é para escorrentar as moscas. O penacho está ausente no momento do nacemento, pero desenvólvese a partir dos 165 días de vida e xa é facilmente observable aos 7 meses.
Melenas
A melena do león macho, única entre os félidos, é un dos trazos máis característicos da especie. O macho adulto é facilmente recoñecíbel pola súa melena (aínda que en Angola existe unha subespecie case extinta cuxos individuos carecen de melena. Namentres son cachorros, os machos e as femias teñen a mesma aparencia, mais conforme van medrando os machos adquiren a melena.
miniatura|Imaxe [[termografía|termográfica dun león, mostrando o efecto illante da melena.]]
A melena fai que o león pareza máis grande, causando unha excelente intimidación, o que o axuda nos combates contra outros leóns e contra a principal especie competidora dos leóns en África, a hiena manchada.