cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel de Falla
Composicións
Nas obras El retablo de Maese Pedro e o concerto para clavicémbalo e orquestra de cámara de 1926 percíbese como a influencia da música folclórica é menos visible que unha sorte de neoclasicismo ao estilo de Igor Stravinskii. Mentres que nas súas obras anteriores Falla facía gala dunha extensa paleta sonora, herdada directamente da escola francesa, nestas últimas composicióons o seu estilo foi facéndose máis austero e conciso, e de xeito especial no Concerto. Os últimos vinte anos da súa vida pasounos traballando na que consideraba debía ser a obra da súa vida: a cantata escénica Atlàntida, sobre un poema do poeta en lingua catalá Jacint Verdaguer, que lle obsesionara dende a súa infancia e no cal vía reflectidas todas as súas preocupacións filosóficas, relixiosas e humanísticas. Cando morreu coa obra inacabada, o seu discípulo Ernesto Halffter encarguse de rematala. Non tivo demasiado éxito logo da súa estrea baixo a dirección de Ernest Ansermet en Nova York e posteriormente tivo poucas representacións.
Como un dos compositores cuxa música foi moldeada máis radicalmente polo instrumento, Falla identificou a guitarra, a súa música e os seus estilos de interpretación como elementos intrínsecos da súa música.
Legado
A maioría das obras maduras de Falla estreáronse na década de 1920, dende París ata Nova York e, a finais da década, posiblemente acadara o cumio da súa fama. Se ben as súas obras continúan sendo populares, o interese dos académicos polo compositor e a súa música ten variado, dependendo de factores como a moda musical, as perspectivas culturais dos escritores, as conmemoracións públicas, e mesmo as circunstancias políticas. A evolución do estilo musical e as tendencias estéticas de Falla dende unha perspectiva romántica tardía a unha modernista proporcionou aos comentaristas interesados moito para elixir e identificarse, unha elección que se ten estendido ás veces a interpretacións alternativas da posición política do compositor durante un período tumultuoso na historia de España. Nas décadas posteriores á súa morte en 1946, Falla fora considerado cada vez máis como un compositor nacionalista, frecuentemente a expensas do seu cosmopolitismo e compromiso radical coa vangardia musical parisiense do primeiro carto do século XX. Dende a década de 1980, estas perspectivas evolucionaron, en parte polo acceso aos materiais en posesión do Arquivo Manuel de Falla, que transformaron a investigación sobre a música de Falla, o seu proceso compositivo e os seus contextos culturais. Mentres que Falla foi recoñecido por moitos comentaristas da súa época, como Adolfo Salazar e Alexis Roland-Manuel, como compositor á vanguardia das correntes neoclásicas da posguerra, esta dimensión da súa traxectoria artística recibiu unha atención máis sostida durante as dúas décadas de comezos do século XXI.
Library of Congress Control Number
Formato
Na súa forma máis elemental o número inclúe un ano e un número de serie. O ano ten dous díxitos desde 1898 a 2000, e catro díxitos a partir de 2001. Os tres anos ambiguos (1898, 1899 e 1900) distínguense pola lonxitude do número de serie. Hai tamén algunhas peculiaridades cos números que empezan por un «7» debido a un experimento errado levado a cabo entre 1969 e 1972.
Manuel de Falla
Influencia sobre o Grupo dos Oito e a Xeración do 27
Ademais, Falla inspirou á Zeración do 27, á que pertencían o Grupo dos Oito, e converteuse no seu "líder espiritual". Da súa relación cos escritores da Xeración do 27, escribiu Federico Sopeña:
Arquivo Manuel de Falla
O Arquivo Manuel de Falla fundouse en 1991 como lugar de conservación do legado documental e a biblioteca do compositor, e está localizado en Granada. Conta con máis de 25 000 documentos epistolares, que axudan a reconstruír a relación por correspondencia, practicamente completa, entre o compositor e as persoas coas que mantiña relación por carta. Ademais, inclúe un catálogo de partituras e manuscritos musicais, creado por Antonio Gallego en 1987; a biblioteca persoal do compositor, con ao redor de 4 500 libros e partituras impresas, e 223 revistas; unhas 2 300 fotografías; programas de man de concertos nos que se interpretaron obras do compositor, nos que actuou como intérprete ou aos que asistió; recortes de prensa, tanto española como estranxeira, que o propio compositor recompilou durante a súa vida; e outros documentos persoais ou manuscritos. miniatura|[[Papel moeda|Billete de 100 pesetas en homenaxe a Manuel de Falla.]]
Library of Congress Control Number
Formato
Os números de serie teñen seis díxitos e deben incluír ceros á esquerda. O guión que a miúdo separa o ano e o número de serie é opcional. Porén, recentemente, a Biblioteca indicou aos editores que non o inclúan.
Xacobe V de Escocia
Xacobe V, nado o de 10 de abril de 1512, e finado o 14 de decembro de 1542, foi rei de Escocia dende o 9 de setembro de 1513 até a súa morte, que se produciu na derrota escocesa da batalla de Solway Moss. A súa única filla sobrevivente, e lexítima herdeira, María I, sucedeuno cando só tiña seis días de idade.
Traxectoria
Xacove foi fillo do rei Xacobe IV de Escocia e de Margarida Tudor, filla de Henrique VII de Inglaterra e irmá de Henrique VIII, e foi o único fillo lexítimo de Xacobe IV que sobreviviu á infancia. Naceu o 10 de abril de 1512 no Palacio de Linlithgow, e foi bautizado o día seguinte, recibindo o título de Duque de Rothesay e Príncipe de Escocia. Converteuse en rei con só dezasete meses de idade cando o seu pai morreu na batalla de Flodden Field o 9 de setembro de 1513.
Vladímir Bets
Vladímir Alekséievich Bets (en ucraíno, Володи́мир Олексійович Бец; en Влади́мир Алексе́евич Бец) nado en Ostra o 26 de abril de 1834 e finado en Kíiv o 12 de outubro de 1894, foi un médico e científico, especializado na anatomía e histoloxía. Foi profesor da Universidade de Kíiv. Un dos seus descubrimentos máis importantes foi describir as neuronas piramidales xigantes que se atopan na rexión motora da cortiza cerebral e reciben na súa honra o nome de células de Betz.
Traxectoria
esquerda|miniatura|297x297px|Vladímir Bets Naceu o 26 de abril de 1834 na pequena cidade de Ostra, ao norte de Ucraína, que naquel tempo formaba parte do Imperio Ruso. En 1853 iniciou os seus estudos de medicina na Facultade de Medicina de San Vladimiro en Kíiv, onde destacou polas súas magníficas cualificacións. Tras terminar a carreira en 1860, foi nomeado axudante do departamento universitario de anatomía. Máis tarde ampliou a súa formación en Alemaña e Austria, onde tivo por mestres a algúns dos máis eminentes especialistas en anatomía e fisiología de Europa.
En 1863 volveu a Ucraína, obtendo o grao de doutor cunha tese titulada: Os mecanismos de circulación do fígado. Realizou investigacións histolóxicas sobre as glándulas suprarrenales, ril e óso, a partir de 1860 comezou a estudar a estrutura miscroscopica do sistema nervioso, este interese polo cerebro viuse incrementado coa lectura en 1863 da obra do fisiólogo Iván Séchenov titulada Reflexos do cerebro.
En 1869 foi nomeado xefe do departamento de anatomía da facultade de San Vladimiro e en 1870 profesor universitario. A partir de 1871 exerceu como neurólogo no hospital de San Cirilo de Kíiv, actualmente chamado Iván Pávlov. Realizou numerosas innovacións técnicas para mellorar as preparacións de tecidos e observalas con maior nitidez mediante o microscopio, así mesmo formou unha enorme colección de 8941 cerebros, pertencentes a humanos sans, afectos de diferentes enfermidades e animais, incluíndo monos, cans e ratas.
O seu principal descubrimento foi o das neuronas piramidales xigantes que se atopan na quinta capa da cortiza cerebral motora (células de Betz), este achado é dunha importancia excepcional e permite entender o funcionamento do cerebro, explicando de onde proveñen as longas fibras nerviosas que se estenden ao longo da medula espinal, para establecer sinapsis coas neuronas motoras das hastas anteriores da medula espinal, que son as que envían os impulsos nerviosos aos músculos, facendo posible os movementos voluntarios. A descrición orixinal foi publicada no artigo Anatomischer Nachweis Gehirncentra (1874).
War Horse
War Horse é un filme estadounidense dirixido por Steven Spielberg que foi estreado no 2011. Está baseado na novela War Horse de Michael Morpurgo.
Sinopse
Nunha localidade inglesa, Albert, o fillo dun granxeiro, ve nacer un poldro. Pouco despois, o seu pai mércao nunha poxa, e o rapaz ponlle de nome Joey. Pero a familia arruínase e non ten máis remedio que vender o cabalo xusto cando estoura a primeira guerra mundial (1914-1918). Ese é o punto de partida dunha viaxe na que tanto Albert como Joey loitarán por sobrevivir á contenda e volver estar xuntos.
Ibídem
miniatura|Un exemplo de Ibíd. Citas en uso de [[Michael J. Sandel.]] Ibídem (abreviado ib.) é unha locución latina que significa literalmente "alí mesmo, no mesmo lugar".
Emprégase xeralmente nas notas que se poñen nos escritos para non ter que repetir todas as indicacións da fonte de onde están tomadas varias citas. Estas indicacións escríbense completas só a primeira vez, na primeira nota; as demais veces que se cita esa fonte utilízase o termo ibídem ou, en abreviatura, ib., e indica que o lugar de onde se tomou a segunda cita e as posteriores, pertencen ao mesmo escrito que o da primeira nota.
Neste sentido, ten a mesma función que o vocábulo opere citato ("na obra citada", abreviado, op. cit.) ou loco citato ("no lugar citado", abreviado, loc. cit.). Con todo, ambos úsanse en distintos casos e non deben confundirse. A abreviatura ib. só fai referencia á cita inmediatamente anterior, significando que ambas as citas tratan sobre o mesmo autor e o mesmo libro, por iso eses datos non se colocan novamente e só se sinala a páxina correspondente en cada caso.
Tamén se usa con frecuencia nas biografías para indicar que o lugar do falecemento da persoa é o mesmo que o de nacemento. En certo modo é moi similar a ídem (que significa "algo xa mencionado anteriormente", "o mesmo").
Charles J. Pedersen
Charles John Pedersen, nado en Busan (Corea do Sur) o 3 de outubro de 1904 e finado en Salem (Nova Jersey) o 26 de outubro de 1989, foi un químico nacionalizado estadounidenses galardoado co Premio Nobel de Química en 1987.
She Doesn't Live Here Anymore
"She Doesn't Live Here Anymore" é unha canción do dúo de pop sueco Roxette, lanzado como o terceiro single do seu álbum de grandes éxitos Don't Bore Us, Get to the Chorus! do ano 1995. O single lanzouse unicamente en Europa e tivo un pouco de éxito en Alemaña.
Charles J. Pedersen
Traxectoria
Desde 1925 ata a súa xubilación en 1969 traballou na empresa química DuPont. Pedersen morreu na súa residencia de Salem a consecuencia dun cancro.
Investigacións científicas
Na década de 1960 conseguiu a síntese química dun grupo de compostos orgánicos de forma ocasional, os cales denominou éter coroa pola forma da súa estrutura: un anel flexible de átomos de carbono formados por grupos etilenoxi (CH2-CH2-O-). Nas súas investigacións demostrou que era posible fabricar nun laboratorio moléculas que poden reaccionar selectivamente con outros átomos e compostos, tal e como o fan os encimas nos organismos vivos, de maneira que sexan selectivas para cada catión, debido á carga negativa xerada polos dipolos na molécula. A obtención destes compostos foi de forma ocasional, xa que Pedersen investigaba sistemas capaces de encapsular ao grupo gavinoxilo en síntese catalítica de polímeros.
En 1987 foi galardoado co Premio Nobel de Química, xunto co químico estadounidense Donald James Cram e o francés Jean-Marie Lehn, polo desenvolvemento e utilización de moléculas de interacción de alta selectividade. Este galardón contribuíu a que os éteres coroa non caian no esquecemento e utilizáronse para múltiples investigacións científicas.
Actualmente os éteres coroa están sendo utilizados en investigación química como grupos funcionais capaces de recoñecer selectivamente os catións e xa que logo ofrecer novos sistemas químicos, tanto fotosensibles como novos materiais. Nos últimos anos foron utilizados para a obtención de novos cristais líquidos, tanto orgánicos como organometálicos, nos cales a mesogenia pérdese pola introdución dun catión ou se ve modificada para xerar novas mesofases. Ademais, tamén foron utilizados para a obtención de compostos polinucleares con interesantes propiedades luminiscentes, xa sexan fluoro ou fosforescentes.
Malus (xénero)
Malus é un xénero de árbores e arbustos da familia Rosaceae, que inclúe varias especies cultivadas polos seus froitos, como as maceiras en diferentes variedades, recibindo tamén os nomes de maciras, maciñeiras ou mazairas. A maceira común (Malus domestica) é unha das froiteiras máis importantes de Galiza dende a antigüidade, tanto para a obtención de froita fresca, como para a elaboración da sidra. Tamén atopamos no país a maceira brava (Malus sylvestris).
Características
Árbores e arbustos caducifolios, normalmente con follas simples, ocasionalmente lobuladas, aserradas. Flores normalmente en acios umbeliformes, de cor branca ou con varios tons de rosa ou púrpura. Posúen 5 sépalos, 5 pétalos arredondados e 15-50 estames, normalmente de anteras amarelas. O froito é un pomo e adoita estar coroado co cáliz persistente, e a súa forma depende da variedade, mais polo xeral é arredondado ou oval. Comprende unhas 35 especies nativas de zonas temperadas de Europa, Asia e América do Norte. Algunhas especies son importantísimas árbores froiteiras, as maceiras. Hai máis de 7.500 especies de mazás. As diferentes especies atópanse en climas temperados e subtropicais xa que as maceiras non florean nas zonas tropicais, pois necesitan dalgunhas xeadas invernais.
Taxonomía
Malus foi descrito por Philip Miller e publicado en The Gardeners Dictionary...Abridged...fourth edition vol. 2, no ano 1754. A especie tipo é a maceira brava: Malus sylvestris Mill. Malus: nome xenérico dunha verba clásica antiga dada á mazá.
Ballymena RFC
O Ballymena RFC (Ballymena Rugby Football Club) é un equipo de rugby da cidade de Ballymena en Irlanda do Norte. Pertence á sucursal do Ulster da Irish Rugby Football Union. O club conta con seis equipos de adultos e un sub-20. Na base equipos sub-18, Sub-16 e Sub-14. O primeiro equipo xogará na Primeira División da AIB All-Ireland League en 2009-10, ademais da Ulster Senior League e a Ulster Senior Cup.
Historia
O club foi afiliado por primeira vez ao "Ulster Branch" en 1887, mais o club non participou en ningunha liga ata 1922, cando decidiu xogar na Liga Júnior na tempada 1923-1924. En 1953 o Ballymena convértese nun club sénior. O club terá que agardar ata 1963 para acadar o seu primeiro título sénior, a Ulster Senior Cup. Moitos outros éxitos chegaron logo desa data.
Éire
Os seguintes xogadores do Ballymena representaron ao equipos nacional de rugby de Éire a nivel internacional.
British and Irish Lions
Os seguintes xogadores do Ballymena representaron aos "Lions".
Stradivarius
miniatura|Violín de Antonio Stradivari no Musikinstrumentenmuseum, Berlín. Un Stradivarius é un instrumento de corda construído por un membro da familia italiana de Antonio Stradivari. Os instrumentos de Stradivarius son moi valorados polos intérpretes máis importantes do mundo e polos coleccionistas de antigüidades. As características sonoras e individuais destas obras de arte son consideradas únicas, e a miúdo os instrumentos identifícanse polo nome de alguén, xeralmente un músico famoso que foi o seu propietario ou que simplemente o utilizou nalgún momento para as súas interpretacións. Estudos modernos certificaron que non son mellores que os violíns modernos, en todo caso, son os mellores coñecidos en toda a historia dos violíns.
Entre as explicacións baralladas para a súa calidade de son, inclúense o uso dunha laca especial, dun tratamento químico da madeira, de distintas formas de secado da mesma ou do uso dunha madeira moi anella. Un estudo conxunto das universidades de Columbia e Tennessee, de 2003, suxire que se usou madeira de árbores que tiveron un crecemento máis lento do normal -debido a un ciclo solar que produciu invernos longos e veráns menos calorosos do habitual durante a chamada Pequena Idade de Xeo-, polo que a madeira fose máis densa nesa época.
52nd Street
52nd Street foi unha banda británica de jazz-funk e R&B formada en Manchester a finais do ano 1980, ao redor do período no que tanto o punk/new wave e o jazz-funk sacudiron a escena de clubs. Durante os 80 o grupo non só gozou de éxito no Reino Unido, tamén nos Estados Unidos. O seu sinxelo máis exitoso foi "Tell Me (How It Feels)", publicado en 1985 por 10 Records, subsidiaria de Virgin Records no Reino Undo, e mese despois a través de MCA Records nos Estados Unidos.
A formación orixinal estaba composta por Tony Henry (guitarra), Derrick Johnson (baixo), Desmond Isaacs (teclados), Tony Thompson (batería) e Jennifer McCloud (voces). Seis mese despois chegaron e marcharon o vocalista Rose Williams e o saxofonista Eric Godden, antes de que a formación se establecese con John Dennison (teclados) substituíndo a Desmond Isaacs, e Beverley McDonald (voces) no posto de Jennifer McCloud.
Redfoo
Stefan Kendal Gordy, coñecido como Redfoo, é un DJ estadounidense, fillo do fundador de Motown Records, Berry Gordy.
Carreira en solitario
En 2013 foi presentador de MTV Europeans, e xuíz de Xfactor Australia; Neste ano lanzou Let's Get Ridiculous, que vendeu 280.000 parellas en Australia. En 2014 sempre foi xuíz de X Factor Australia, publicando o seu single New Thang, que vendeu 210.000 parellas en Australia e 500.000 en Corea do Sur.
Chelsea Light Moving
Chelsea Light Moving foi unha banda estadounidense de rock alternativo formada en 2012 na cidade de Nova York. O grupo estaba composto por Samara Lubelski, John Moloney, Thurston Moore e Keith Wood. O seu álbum de estrea, Chelsea Light Moving, foi publicado no ano 2013 a través do selo Matador Records. O nome da banda foi referencia ao nome dunha empresa de mudanzas que fundou o compositor Philip Glass nos anos 70. O grupo separouse no ano 2015 e posteriormente Thurston Moore continuou baixo o seu propio nome.
Kama
Kama (嘉麻市, かまし, Kama-shi) é un concello xaponés da prefectura de Fukuoka. Está situado ó norte da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, na área de Chikuhō, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 135,18 km² e a poboación de 43.532 habitantes (2009), cunha densidade de poboación de 322 hab./km².
O concello de Kama limita cos concellos de Asakura, de Chikuzen, de Keisen, de Iizuka, de Tagawa, de Kawasaki, de Soeda e de Tōhō.
Historia
A cidade de Kama foi fundada pola fusión do concello da cidade de Yamada e 3 concellos de vilas do distrito de Kaho (Inatsuki, Usui e Kaho) no ano 2006.
O Silvao, As Enchousas, As Somozas
O Silvao é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Agora Repúblicas
Agora Repúblicas é unha coalición electoral formada por varias formacións políticas de tendencia nacionalista e de esquerda política, entre elas ERC, Bildu e o BNG, para concorrer ás Eleccións Europeas de 2019.
Traxectoria
Nos anteriores comicios europeos, os de 2014, Esquerra presentárase en coalición con outras forzas menores catalás, nunha plataforma denominada L'Esquerra pel Dret a Decidir, mentres que o Bloque e Bildu encabezaran unha candidatura, Os Pobos Deciden, á que se sumaron tamén outras forzas nacionalistas menores de Asturias, Aragón e Canarias. L'Esquerra pel Dret a Decidir obtivo 2 eurodeputados, e Os Pobos Deciden, un.
Composición
Agora Repúblicas reservou os postos un, tres e catro da lista para representantes de ERC.
Sé titular católica de Dercos
Os bispos titulares da sé foron os seguintes:
Novartis
Novartis fabrica fármacos como clozapina (Clozaril), diclofenaco (Voltaren), carbamazepina (Tegretol), valsartan (Diovan) e imatinib mesylate (Gleevec/Glivec). Entre os axentes farmacéuticos adicionais inclúense ciclosporina (Neoral/Sandimmun), letrozol (Femara), metilfenidato (Ritalin), terbinafina (Lamisil), e outros.
En 1996, Ciba-Geigy fusionouse con Sandoz, e as divisións farmacéutico e agroquímica de ámbalas dúas empresas formaron Novartis como unha entidade independente. Outros negocios de Ciba-Geigy e Sandoz foron vendidos, como Ciba Specialty Químicos, que se fixo unha empresa independente. A marca Sandoz desapareceu durante 3 anos, mais foi revivido no 2003 cando Novartis consolidou os seus negocios de fármacos xenéricos a unha soa filial soa e foi nomeada Sandoz. Novartis a súa división de negocio agroquímico e de cultivos transxénicos no 2000 con Syngenta en colaboración con AstraZeneca, o cal tamén vendeu o seu negocio agroquímico.
El Intransigente (A Coruña)
El Intransigente foi un periódico editado na Coruña en 1891.
Historia e características
Periódico republicano federal, apareceu en febreiro de 1891.
Silicato
Os minerais silicatados ou simplemente silicatos constitúen a maior e mais importante clase de minerais constituíntes das rochas, como é o granito, a area ou a arxila. Representan o 75 % da codia terrestre. Tamén é empregado para a fabricación de vidro.
Lamelas, San Martiño de Lanzós, Vilalba
Lamelas é un lugar da parroquia de San Martiño de Lanzós, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Silicato
Están formados por silicio e máis osíxeno (SixOy). Tamén poden ter cantidades doutros minerais como aluminio, ferro, magnesio ou calcio.
dereita|200px|miniatura|Estrutura do ortosilicato, SiO44; no debuxo da dereita sacáronse os átomos. Os minerais compostos de silicatos caracterízanse pola forma tetraédrica (SiO44) dos seus cristais. Os tetraedros poden formar cadeas, cadeas dobres, follas ou estruturas. A unidade SiO44 ten cargas negativas, polo que son compensadas xeralmente pola presenza de ións de metais alcalino ou alcalinotérreos, así como outros metais tipo aluminio.
Se todos os átomos de osíxeno están compartidos, é dicir, a carga está neutralizada, obtense unha rede tridimensional denominada sílice ou dióxido de silicio, SiO2.
Nos aluminosilicatos un átomo de silicio é substituído por un de aluminio.
Clasificación
O tetraedro (SiO44) que caracteriza ao silicato, vai ser quen defina as diversas subclases, pois é o causante das propiedades estruturais cristalinas, máis que os elementos químicos que constitúen a súa fórmula.
Así, atendendo ao xeito en que os tetraedros se une distinguimos as seguintes subclases:
Nesosilicatos
Os nesosilicatos (ou ortosilicatos) ten tetraedros (SiO4)4 soltos e cada valencia libre está ocupada por un catión distinto do sílice.
Sorosilicatos
miniatura|dereita|250px|Epídoto Con dous tetraedros unidos por un vértice para formar un grupo (Si2O7)6-. Distínguense entre estes:
Ciclosilicatos
miniatura|dereita|250px|Berilo Os ciclosilicatos, ou silicatos en anel, presentan tres, catro ou seis tetraedros unidos en anel.
Inosilicatos
Os inosilicatos, ou silicatos de cadea, presentan cadeas unidas de tetraedros de silicato con SiO3 para cadeas simples ou Si4O11 para as cadeas duplas.
Inosilicatos de cadeas simples:
miniatura|dereita|250px|Rodonita
Inosilicatos de cadeia dupla:
miniatura|dereita|250px|Crocidolita (Asbesto)
Filosilicatos
miniatura|dereita|250px|Talco Os filosilicatos, ou silicatos en folla, forman follas paralelas de tetraedros de silicato.
11D445
11D445 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado polos satélites de recoñecemento rusos Yantar-2K.
Características
Os motores 11D445 eran fabricados pola casa Malnikov e funcionaban alimentados pola combinación hipergólica de tetróxido de nitróxeno e dimetilhidracina asimétrica (UDMH). Usáronse nos satélites Yantar-2K como motor de propulsión da cápsula de retorno a Terra co material fotográfico de recoñecemento. Tiñan un pulo de 65 N e eran capaces de 10 000 encendidos.
Marcel Carné
Traxectoria
Carné era fillo dun ebanista, e a súa nai finou cando el tiña cinco anos. A súa carreira comezou como crítico de cinema, chegando a ser editor no semanario Hebdo-Films, e traballando para Cinémagazine e Cinémonde entre 1929 e 1933. Na mesma época traballou como axudante de cámara de Jacques Feyder, debutando como director coa curtametraxe Nogent, Eldorado du dimanche (1929).
Feyder aceptou unha invitación de Alexander Korda para traballar en Inglaterra e fixo posible que Carné tomase o seu proxecto e dirixise Jenny (1936). O filme iniciou a súa colaboración co guionista e poeta surrealista Jacques Prévert. Esta relación durou máis de doce anos e se envolveron no realismo poético.
Durante a ocupación alemá de Francia na segunda guerra mundial traballou na zona de Vichy onde sorteou os intentos de control artístico por parte do réxime; algúns dos membros do seu equipo eran xudeus, como Joseph Kosma e Alexandre Trauner e o propio Carné era abertamente homosexual. Baixo condicións difíciles dirixiu o seu filme máis recordado, Les enfants du paradis (1945) estreado trala liberación de Francia.
Na década de 1950 a sona de Carné baixara e os críticos de Cahiers du cinéma desprezárono, dándolle os méritos dos seus filmes só a Prévert. Á parte do éxito de 1958 Os mentireiros, os filmes de posguerra de Carné foron unha serie de fracasos.
Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
Santa Tegra de Abeleda é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. Segundo o IGE en 2011 tiña 54 habitantes, deles 28 eran homes e 26 eran mulleres, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 75 habitantes.
O Carballal, Valdoviño, Valdoviño
O Carballal é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 38 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 22 homes e 26 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 37 habitantes.
Galvanismo
miniatura|Caricatura dun cadáver galvanizado.
O galvanismo é unha teoría neurolóxica desenvolvida por Luigi Galvani, segundo a cal o cerebro dos animais produce electricidade que é transferida polos nervios, acumulada nos músculos e disparada para producir o movemento dos membros. Esta singular teoría percorreu os claustros universitarios europeos entre finais do século XVIII e primeiras décadas do XIX. Os experimentos con animais, e ata con cadáveres humanos, alentaban a secreta esperanza de que, mediante a electricidade, puidesen sanarse enfermidades que provocaban parálises e aínda reanimar un corpo morto. Esas experiencias poden considerarse un remoto antecedente do desfibrilador cardíaco moderno.
En 1818, na universidade de Glasgow, o médico Andrew Ure marabillou un auditorio cheo de xente aplicando corrente ao nervio frénico esquerdo e ao diafragma do cadáver dun axusticiado na forca, co que logrou a reanimación do corpo. Todo terminou nun frenético festival de horror cando se aplicou corrente ao nervio supraorbital e ao talón. A medida que subía a voltaxe, "exhibíronse as muecas máis horribles. Rabia, horror, desesperación, angustia e sorrisos espantosos acompañaron a súa horrible expresión no rostro do asasino", narrou o propio Ure.
Dous anos antes, nun castelo suízo, Mary Shelley concibira a novela Frankenstein ou o moderno Prometeo, na que é moi clara a referencia aos experimentos que entón se facían coa electricidade, que apaixonaban ao marido de Mary, o poeta Percy Bysshe Shelley, e ao grupo de intelectuais que a rodeaba. A teoría dun fluído eléctrico nervioso, producido polo cerebro, conducido polos nervios e almacenado nos músculos, foi abandonada polos científicos.
Piccoro
Piccoro (ピッコロ) é un personaxe de ficción da serie de manga e anime Dragon Ball creada por Akira Toriyama. Piccoro aparece por vez primeira como reencarnación do malvado Piccoro Daimaō no capítulo #161 do manga, titulado 孫悟空勝つ!! (Son Gokū Katsu!!), publicado o 22 de febreiro de 1988. É un demo inimigo do protagonista Son Goku. Porén, máis tarde revélase que en realidade é membro dunha raza de alieníxenas chamados namekianos, que son os principais responsables da existencia das Bólas do Dragón. Despois de que Son Goku o derrotase, Piccoro únese a el e ós seus amigos para poder derrotar a outros inimigos poderosos. É o adestrador do primeiro fillo de Son Goku, Son Gohanda, co cal está moi unido.
Xurdiu tras separarse de Kamisama, e se un dos dous morre, o outro tamén. Odia ó seu alter ego, aínda que é moito máis forte e menos malvado que o seu pai, en parte debido ó seu adestramento con Son Gohanda. Ó final chega a converterse no Namekiano máis poderoso da historia, cun poder (en Dragon Ball GT) moi superior mesmo ó de Célula perfecto, e nun dos máis poderosos Guerreiros Z só por debaixo de Goku, Vexeta e de Oob aínda que no último capítulo pódese observar que aumentou o seu nivel a límites incribles dende a súa estancia no inferno, chegando a superar a moitos dos Guerreiros do espazo. É ademais o personaxe favorito do mesmo Toriyama.
Dinastía Keōua
A Dinastía Keōua Nui (Hale O Keōua Nui en lingua hawaiana) ou simplemente Dinastía Keōua, foi unha familia nobre de Hawai da que descenderon as familias reinantes de Kamehameha I e Lunalilo. A dinastía perviviu por liña masculina a través do primoxénito de Keōua, Kalokuokamaile, quen formou a Dinastía Kalokuokamaile.
Sas de Penelas, Castro Caldelas
San Fiz de Sas de Penelas é unha parroquia do concello de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 91 habitantes, deles 43 eran homes e 48 eran mulleres, o que supón unha diminución de 0 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Nilo, Cundinamarca
Nilo é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca. Forma parte da provincia do Alto Magndalena. Sitúase a 148 km ó suroeste de Bogotá.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2017
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2017 foi a quinta edición do torneo. Disputouse o 5 de agosto de 2017 no estadio de Riazor da Coruña e o campión foi o Athletic de Bilbao, que derrotou ao Deportivo da Coruña, logrando o seu primeiro título.
Nilo, Cundinamarca
Historia
esquerda|miniatura|250x250px|[[Pintura rupestre|Arte rupestre indíxena en Nilo.]] Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Nilo estivo habitado polo pobo indíxena panche. No ano 1627 o Oidor Lesmes de Espinosa fixo unha visita a Tocaima e ós pobos da súa xurisdición, e ordenou facer unha igrexa no hato de Francisco de Esquivel ás beiras do Sumapaz, onde debían ir a misa os veciños do Valle de Picalá e Fusagasugá.
Existían dous sitios poboados de veciños, eran Nilo cara ó lado de Tocaima e Limones contra o río Pagüey. Como a finais do século XVIII se quería aumentar a creación de parroquias de brancos na rexión, en 1783 o cura Francisco Antonio Ruíz fundou a primeira igrexa de Nilo.
O nome de Nilo deuse polas inundacións do río Pagüey que se asemellaban ás do río Nilo en Exipto.
O Tellado, As Enchousas, As Somozas
O Tellado é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Kia Motors
Kia Motors Corporation (en 기아자동차), con sede na cidade de Seúl, é a segunda meirande fabricante de automóbiles de Corea do Sur, por detrás de Hyundai Motor Company. No 2012, vendeu 2,7 millóns de vehículos e no 2013, case 2,75 millóns. En decembro de 2013, o 33,88% da compañía era propiedade de Hyundai Motor Company.
Guillermo O'Donnell
Guillermo O'Donnell, nado en 1936 na Arxentina, é un destacado politicólogo arxentino. Entre as súas achegas teóricas á ciencia política salientan os seus traballos sobre o Estado burocrático-autoritario e sobre a teoría da democracia e as características dos procesos de transición á democracia, a través do desenvolvemento de conceptos como "accountability" horizontal, "democracia micro" e democracia delegativa. O seu irmán Pacho é un recoñecido político e escritor.
Traxectoria
Guillermo O'Donnell licenciouse en dereito na Universidade de Bos Aires en 1956. En 1978 trasladouse a Estados Unidos onde en 1984 obtivo o doutoramento en Ciencias Políticas na Universidade Yale.
Desempeñou o cargo de presidente da Asociación Internacional de Ciencia Política entre 1989 e 1991.
É profesor da cátedra Helen Kellog de Ciencias Políticas do Instituto Kellog na Universidade de Notre Dáme e investigador do Instituto de Estudos Avanzados da Universidade Stanford e membro da Academia Americana de Artes e Ciencias.
Foi profesor da Universidade de São Paulo (Brasil) e da Universidade de California (Estados Unidos). Dirixiu o Centro de Estudos de Estado e Sociedade (CEDES) na Arxentina.
Na década dos oitenta ocupou o cargo de secretario de cultura da Nación e posteriormente lexislador menemista.
En 1995 foi nomeado Doutor Honoris Causa da Universidade de Bos Aires e en 1996 recibiu o Premio Konnex en Ciencias Políticas.
Investigacións
A partir da década do '70 comezou a estudar as características do Estado autoritario a partir da observación do goberno militar denominado Revolución Arxentina que gobernou a Arxentina entre 1966 e 1973. Destácanse deste período o seu libros Modernización e Autoritarismo (1972) e O Estado Burocrático Autoritario (1982), este último convertido nun clásico da Ciencia Política.
Desde 1983, en sintonía cos procesos de recuperación da democracia en América Latina O'Donnell comezou a profundar as estudos sobre a democracia, os seus orzamentos, compoñentes e mecanismos internos. Destácase deste período o seu artigo Democracia macro e micro (1982) e o libro Transicións desde un goberno autoritario (coeditado, 1988).
A partir da década do '90 O'Donnell desenvolveu o concepto de "democracia delegativa" para distinguila da democracia representativa; segundo O'Donnell os procesos democráticos que se produciron en América Latina e no leste de Europa non alcanzaron a establecer democracias representativas, senón democracias delegativas, institucionalmente débiles con poderes executivos moi centralizados. Destácanse deste período Contrapuntos: ensaios escollidos sobre autoritarismo e democratización (1997), Pobreza e desigualdade en América Latina (coeditado, 1999), A (in)efectividade da lei e a exclusión en América Latina (coeditado, 2001).
Carlos Pereira Martínez
Carlos Pereira Martínez, nado en Montevideo o 24 de marzo de 1959, é un historiador, escritor e artista plástico galego.
Traxectoria
Reside na actualidade na Coruña. Licenciado en Xeografía e Historia, especialidade Historia, pola Universidade Nacional de Educación a Distancia, realizou os Cursos de doutoramento en Historia Medieval no Departamento de Historia Medieval, Moderna e Ciencias e Técnicas Historiográficas da UNED. Traballa na súa tese de doutoramento sobre A Orde do Temple nos reinos de Galicia e León. Profesionalmente é Historiador do Concello de Culleredo.
É membro numerario da Sociedad Española de Estudios Medievales, da Asociación de Escritores en Lingua Galega, ex vicepresidente da Asociación Cultural Estudios Históricos de Galicia, do Padroado e do Consello Reitor da Fundación Instituto de Estudios Políticos e Sociais, da Asociación de Xenealoxía, Heráldica e Nobiliaria de Galicia, do Ateneo Republicano de Galicia, do Consello de Redacción da revista Dez-Eme, da Fundación 10 de Marzo de Comisións Obreiras e do Comité científico da revista Anuario Brigantino do Concello de Betanzos. Tamén formou parte do colectivo poético Os habitantes do lago, e foi un dos fundadores do grupo de teatro Maiolongo de Culleredo en 1976.
Colabora coa Asociación de Artistas Plásticos de Galicia (ARGA), e ten participado, en exposicións artísticas individuais ou colectivas en toda Galicia.
992
Mortes
Historia ano a ano
Palacete das Mendoza
O Palacete das Mendoza é un edificio histórico situado na zona vella da cidade de Pontevedra, entre a avenida de Santa María e a rúa Arcebispo Malvar. É a sede do Padroado de Turismo Rías Baixas.
Historia
No soar do pazo erguíase o castelo medieval dos Churruchaos (ou dos arcebispos de Santiago) e as Torres Arcebispais, cuxo centro de interpretación (CITA) sitúase nas proximidades. En 1877 por medio da súa venda, Soledad Méndez Núñez, irmá do mariño Casto Méndez Núñez, fíxose coa propiedade do soar, e encargou a construción do palacete ao arquitecto Alejandro Sesmero, autor tamén dos impoñentes edificios do século XIX da Deputación Provincial e da Casa Consistorial. Este arquitecto foi o encargado de planificar os nobres edificios da capital da provincia, unha vez demolida a muralla medieval da cidade. A mansión foi construída entre 1878 e 1880.
O palacete foi o primeiro edificio da cidade que contou coa acometida de auga corrente. O arquitecto Sesmero foi o encargado de planificar o fornecemento de auga corrente á cidade e ás súas prazas, para o que se instalaron varias fontes de fundición decimonónicas, unha das cales se sitúa moi preto do pazo.
Foron os seus primeiros moradores, a súa propietaria, Soledad Méndez Núñez, súa irmá, Maria del Carmen Clara Méndez Núñez, o home desta, José Babiano Rodríguez, e a filla do matrimonio, que sería a notábel pintora Carmen Babiano Méndez-Núñez. A casa pasou finalmente á propiedade de María e Concepción Mendoza Babiano, fillas de Carmen Babiano, implicadas na cultura da cidade e que foron as últimas en ocupar o pazo no ano 1971. Durante a súa residencia no mesmo, o palacete converteuse en lugar de reunións de personalidades importantes do momento.
O edificio sufriu un certo abandono até que a mediados da década dos anos 1980 serviu como un dos escenarios principais para a gravación da serie de televisión Os gozos e as sombras, de Televisión Española. Era a casa de Dona Mariana (Amparo Rivelles). O palacete das Mendoza é facilmente recoñecible na serie como a casa de Dona Mariana, aínda que só por fóra, xa que as escenas interiores rodáronse noutro palacete de Madrid, preto da rúa de Alcalá.
Nos anos 90 o palacete foi adquirido por unha entidade bancaria, Caja Madrid, até que a Deputación Provincial de Pontevedra mercouno para ser a sede de Turismo Rías Baixas, sendo inaugurado para tal función o 28 de xullo de 2004.
En 2015, o artista Paco Pestana transformou o tronco e as ramas do vello teixo seco dos xardíns do Palacete das Mendoza nunha escultura viva colocando unhas bagas de 40 quilos de peso e 1,10 metros de altura como elementos artísticos sobre o esqueleto leñoso do teixo, co que o artista pretendía que a vella árbore frutificase como nunca antes.
Descrición
miniatura|O palacete rodeado de xardíns. O edificio pertence ao estilo ecléctico imperante a finais do século XIX con elementos e concepción de inspiración na arquitectura francesa. Consta de semisoto, planta terrea e sobrado. Na planta terrea ábrese unha porta principal e catro vans e na planta superior cinco portas balconeiras. A parte superior dos vans está decorada con motivos ornamentais. A parte superior remátaa unha cornixa con motivos circulares.
Na fachada obsérvanse recercados neoclásicos nos vans, con linteis rematados en frontóns triangulares no segundo andar e en arco de círculo no primeiro. A caixa de aforros que foi propietaria do edificio durante uns anos reformou o interior e as salas que tiña na planta terrea, salón de música, comedor, salón de té e a escaleira imperial de madeira, facendo desaparecer todo para crear o patio de operacións. Na cuberta ten unha lumieira. O edificio é exento e está rodeado de xardíns que realzan a súa arquitectura.
Cultura
Ás festas diarias das irmás María e Concha Mendoza Babiano acudían os membros máis distinguidos da sociedade pontevedresa da época e os visitantes ilustres que acudían á cidade ou chegaban ao porto de Marín-Pontevedra. Durante varias décadas, as irmás Mendoza recompilaron as receitas que pedían aos seus invitados, que recollían nas súas viaxes ou que recibían dos seus amigos. Acabaron creando unha inédita e valiosa colección de receitas privadas para as súas festas, con pratos de todo o mundo. Estas receitas publicáronse a finais de 2021 nun libro titulado As 1001 receitas do palacete das Mendoza. , ,
K'an Joy Chitam I
K'an Joy Chitam I, nado o 3 de maio de 490 e finado o 6 de febreiro de 565 foi un ahau maia do señorío de B'aakal, cuxa cidade capital era Lakam Ha', hoxe coñecida como a zona arqueolóxica de Palenque. É tamén coñecido como Hok, Kan Xul I ou K'an Hok' Chitam I. As propostas para a tradución do seu nome son Pecarí Amarelo Atado ou Precioso Mozo Pecarí.
Traxectoria
De acordo á conta longa do calendario maia naceu o 9.2.15.3.8 12 lamat 6 uo, é dicir, o 3 de maio do ano 490. O 14 de novembro de 496, cando tiña cinco anos e medio de idade, participou nunha cerimonia na cal se lle outorgou un título de nobreza —que lle correspondía por herdanza— nun lugar chamado Toktahn, cuxa localización aínda non foi identificada. Dende a morte do seu antecesor até o seu entronización existe un período de interregno que durou pouco máis de catro anos. K'an Joy Chitam I ascendeu ó poder o 9.4.14.10.4 5 k'an 12 kayab, é dicir, o 6 de febreiro de 529, cando contaba con 39 anos de idade.
No taboleiro oriental do Templo das Inscricións, existen rexistros que sinalan que Joy Chitam I realizou ofrendas ós seus deuses —moi probablemente autosacrificios de sangue— nos anos 534, 554 e 564, que na conta longa corresponden ós rexistros 9.5.0.0.0, 9.6.0.0.0 e 9.6.10.0.0 respectivamente.
Despois de gobernar durante trinta e seis anos, Joy Chitam morreu o 9.6.11.0.16 7 kib 4 kayab, é dicir, o 6 de febreiro de 565. Un retrato de K'an Joy Chitam I atópase tallado en altorrelevo na cara occidental do sartego de Pakal “o Grande”.
Paulo Fabio Máximo
Participou no 12 a. C. na reorganización política do noroeste da Península Ibérica, no proceso de romanización de Galicia. Aínda que é maioritariamente recoñecido como o fundador da cidade de Lugo (Lucus Augusti) na antiga Gallaecia, de cuxo establecemento aínda se conserva a ara fundacional, non tódolos investigadores están de acordo. No ano 11 a. C. foi nomeado cónsul segundo xunto a Quinto Elio Tubero.
Traxectoria
A primeiro posto coñecido de Paulo Máximo foi cuestor de Augusto durante as viaxes deste último a través das provincias orientais entre os anos 22 e 19 a. C.. Entre os anos 15 e 13 a. C., como legado do emperador, participou na organización política da Gallaecia, fundando nas coordenadas tolemaicas de 7º25' - 44º25') a cidade de Lucus Augusti (actual Lugo). Para poboala licenciou aos soldados de maior idade dándolles terras para cultivar e substituíndoos con soldados galaicos. No ano 11 a. C. foi nomeado cónsul segundo xunto a Quinto Elio Tubero, servindo logo como procónsul da provincia de Asia no 9 a. C., durante o cal, acuñáronse moedas coa súa propia imaxe, e Legatus Augusti na Hispania Citerior entre os anos 3-2 a. C. Foi membro dos Irmáns Arvales (do latín: Fratres Arvales), unha confraría sacerdotal romana.
Máximo faleceu durante o verán do ano 14 d. C.. Informou Tácito, que antes da súa morte, Máximo acompañou a Augusto nunha visita secreta ao último neto supervivente do Emperador, Agripa Póstumo, onde se reconciliaron avó e neto. Con todo, dise que Máximo falou desta visita coa súa esposa, Marcia, quen, á súa vez, informou á esposa de Augusto, Livia. Debido a iso, cóntase que Augusto se anoxou por esa traizón á súa confianza e que a morte Paulo "foi un resultado directo ou indirecto desta". Con todo, hai dúbidas en canto á exactitude e veracidade da historia. Máximo foi sucedido nos Irmáns Arvales polo seu fillo, Fabio Paulo Pérsico.
Matrimonio e descendencia
No ano 10 a. C, Paulo casou con Marcia, filla de Lucio Marcio Filipo, cónsul da República, e Atia (unha tía materna de Augusto). Como resultado da súa maternidade, Marcia era un curmá de Augusto. Con ela, Máximo tivo, polo menos, un fillo, chamado Paulo Fabio Pérsico (cónsul 34), quen naceu probablemente no anos 2 ou 1 a.C.. Un segundo descendente puido ser Fabia Numantina, aínda que é posible que fóse a filla do irmán de Paulo, Africano Fabio Máximo.
Cultura
Máximo é mencionado por Juvenal coma se fose un xeneroso mecenas da poesía. Tamén se lle menciona (xunto con Xulio Antonio) nunha das odas de Horacio. Tamén é o destinatario dunha canción de vodas composta polo poeta Ovidio.
Ao redor do ano 9 a. C., o consello provincial da provincia de Asia, decidiu que era necesario tratar de atopar un xeito único de honrar a Augusto. Como tal, decretouse un concurso no que o gañador recibiría unha coroa da provincia. Foi o propio Paulo, sendo cónsul de Asia, quen tivo a proposta gañadora, en concreto un novo calendario para a provincia de Asia, onde o ano novo comezaba o 23 de setembro, aniversario de Augusto.
Legado
Como fundador da cidade, a figura Paulo Fabio Máximo está homenaxeada en varios aspectos. Así, na zona norte da cidade está a Avenida Paulo Fabio Máximo, que conecta a Avenida da Coruña cunha zona comercial e de ocio. Tamén hai unha estatua súa, xunto con Augusto, na Praza Maior. Ademais, a mascota do equipo de baloncesto da cidade, o Breogán, é un león chamado Maximus (ou Máximo) na súa honra.
Función computábel
As funcións computábeis son o obxecto básico de estudo da teoría da computabilidade e son, especificamente, as funcións que poden ser calculadas por unha máquina de Turing.
The Flintstones (filme)
The Flintstones é un filme estadounidense de comedia dirixido por Brian Levant que foi estreado en 1994. Está escrito por Tom S. Parker, Jim Jennewein e Steven E. de Souza. É unha adaptación da serie de televisión animada de 1960. Está protagonizada por John Goodman, Rick Moranis, Elizabeth Perkins e Rosie O'Donnell, xunto con Kyle MacLachlan, Halle Berry e Elizabeth Taylor.
Función computábel
A computabilidade dunha función é unha noción informal. Un xeito de describila é dicir que unha función é computábel se os seus valores se poden obter por un método efectivo. Máis rigorosamente, unha función é computábel se e só se existe un procedemento que, dada calquera k-tupla \mathbf x de números naturais, producirá o valor.
Introdución
As funcións computábeis son unha formalización da noción intuitiva de algoritmo e segundo a tese de Church-Turing son exactamente as funcións que poden ser calculadas cunha máquina de cálculo. A noción da computabilidade dunha función pode ser relativizada a un conxunto arbitrario de números naturais A, ou equivalentemente a unha función arbitraria f dos naturais nos naturais, por medio de máquinas de Turing estendidas cun oráculo por A ou f. Tales funcións poden ser chamadas A-computábeis ou f-computábeis respectivamente. Antes da definición precisa dunha función computable os matemáticos empregaban o vocábulo informal efectivamente computábel.
Segundo a tese de Church-Turing, a clase de funcións computábeis é equivalente á clase de funcións definidas por funcións recursivas, cálculo lambda, ou algoritmos de Markov.
Alternativamente pódense definir como os algoritmos que poden ser calculados por unha máquina de Turing, unha máquina de Post, ou unha máquina de rexistros.
Caldeirón tropical
O caldeirón tropical, Globicephala macrorhynchus Gray, é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos, subfamilia dos globicefalinos.