cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Negueira de Muñiz
Patrimonio
A igrexa parroquial de Negueira é de finais do século XV ou principios do XVI, e forma un conxunto arquitectónico xunto coa casa reitoral. O templo ten a fachada con espadana e porta adintelada, e un pórtico de pequenas arcadas con piares. A nave, de planta de cruz latina, ten tellado a dúas augas. A capela maior ten un retablo barroco do século XVIII no que destaca a imaxe do Salvador. O presbiterio está cuberto por unha bóveda de aresta. Na capela lateral norte hai dous retablos dun só corpo, un deles cun Sagrario co Agnus Dei do século XVIII. A capela lateral sur ten tamén dous retablos, o da esquerdo barroco de finais do século XVIII cunha imaxe do Salvador sedente, románico. No templo consérvase boa ourivaría, como unha cruz de prata do século XIX.
A igrexa de Santiago de Ouviaño é un templo rural de nave rectangular con tellado a dúas augas. No lateral sur hai un pórtico rústico cun banco que serve de lugar de encontro. No interior hai un retablo de finais do século XIX.
No concello hai outras capelas, a maioría coa típica entrada con pórtico, como as de Pelou, Seira, Vilaseca, San Sebastián, Santa Baga e San Ildefonso.
A ponte da barca de Buadil, de principios do século XX, estaba formada en orixe por un só arco central e nove de apoio, pero coa construción do encoro de Salime foi necesario elevalo, superpoñéndolle outro cara a arriba para que tivese máis altura.
As casas da comarca responden a unha tipoloxía peculiar condicionada pola climatoloxía da zona, con grosos muros de pedra, tellados de lousa a catro augas e amplo interior. Algunhas delas conservan o antigo porte señorial.
Os hórreos nesta zona coexisten cos cortíns, construcións circulares de pedra que defendían as explotacións apícolas, e coas ouriceira, construcións de planta circular e muros de cachotería nas que secar os ourizos das castañas.
Poboación
A sangría demográfica de Negueira de Muñiz dende 1950, transformouse nun continuo descenso da poboación, dende os 1424 habitantes dos anos 50 ata os actuais 218 censados. Deste xeito, Negueira de Muñiz perdeu aproximadamente un 85% da súa poboación dende 1950. Na actualidade é o concello menos poboado de Galicia, a distancia do segundo menos poboado da comunidade.
En 1930, cando se fixo o primeiro censo de poboación, tiña 1.534 habitantes. No descenso da poboación cómpre sinalar dúas etapas: entre 1930 e 1960, a perda demográfica está dentro dos parámetros dos concellos pouco desenvolvidos de Galiza, que se corresponde cun baixo crecemento vexetativo e cun movemento migratorio. Desde 1960 rexistrouse un brusco descenso por mor do crecemento vexetativo negativo e a masiva emigración, debida principalmente á construción do encoro de Salime.
Economía
300px|right|thumb|O [[río Navia ó seu paso polo concello]]
A base económica do concello é a gandaría e a explotación madeireira, pois a superficie dedicada a agricultura é moi escasa e orientada ao autoconsumo. A gandaría está orientada á produción cárnica, predominando o gando vacún, coa raza rubia galega, a pardo alpina e un pequeno número de holandesas. A cabana porcina duplica en número ás cabezas de bovino. En xeral, o sector primario concentra o 85% da poboación activa, mentres que apenas hai poboación dedicada á industria ou á construción. A posta en marcha da Fundación para o Desenvolvemento da Comarca, dentro do Plan de Desenvolvemento Comarcal de Galiza, supón un apoio eficaz ás novas iniciativas locais para revalorizar e potenciar os propios recursos. O sector terciario dá traballo a case o 15% da poboación activa, experimentando na última década un importante desenvolvemento, reflectido no aumento dos servizos administrativos, financeiros e comerciais, así como educativos, sanitarios e de lecer.
Até hai ben pouco celebrábase en Negueira a feira cada segundo domingo de mes. En outubro celébrase a feira do viño. O 15 de agosto celébrase a romaría da Nosa Señora da Veiga. En Vilaseca celébrase o Santo Antón o 17 de xaneiro.
Lugares de Negueira de Muñiz
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Negueira de Muñiz, vexa: Lugares de Negueira de Muñiz.
Galería de imaxes de Doade, Lalín
San Pedro de Doade é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
Mendaro
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa miniatura|Vista de Mendaro Mendaro é un concello vasco da provincia de Guipúscoa, pertencente á comarca de Debabarrena. A súa poboación é de 470 habitantes (2011).
Ōme
Ōme (青梅市, おうめし, Ōme-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e ao oeste da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 103,26 km² e a poboación de 141.194 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.370 h/km².
O concello de Ōme limita cos concellos de Okutama, de Akiruno, de Hinode, de Hamura, de Mizuho (son da prefectura de Toquio); de Iruma e de Hannō (son da prefectura de Saitama).
Caudofoveado
Os Caudofoveados (Caudofoveata, do latín cauda, cola e fovea, fosa), Quetodermos ou Quetodermomorfos (Chaetodermomorpha con quetas na derme) son unha clase do filo Mollusca. Durante anos formou, xunto con Solenogastres, a clase Aplacophora, considerada hoxe como parafilética. Pero hoxe se pensa que este grupo é irmá dos cefalópodos.
Estes animais son pequenos (1–30 mm) aínda que algúns poden acadar entre os 14–15 cm. Acostuman vivir en augas profundas escavando no chan unha galería na que se menten cabeza abaixo. Son animais vermiformes con ausencia de cuncha, aínda que a súa parte externa (o manto) está formado por unha cutícula quitinosa engrosada con espículas de calcita e aragoníticas chamadas escleritos que usan para o movemento.
Existen arredor de 15 xéneros, cunhas 150 especies coñecidas. Durante a reprodución sexual, a femia produce os ovos que son fertilizados e maduran e logo as larvas nadan libremente.
Clasificación
Dentro dos caudofoveados coñécense as seguintes familias:
Chaetodermatida Simroth, 1893
Río Tay
O río Tay (en gaélico escocés: Tatha) é o maior río de Escocia e o sétimo do Reino Unido. O Tay nace na Escocia occidental nas ladeiras de Ben Lui (Beinn Laoigh), logo corre cara ao leste cruzando as Highlands, a través lagos Dochhart, Iubhair e Tay, logo continua cara ao leste cruzando Strathtay (vexa strath), no centro de Escocia, logo cara ao sueste por Perth, onde xa ten mareas, até a súa foz o fiorde de Tay, ao sur de Dundee.
É o río máis caudaloso do Reino Unido.
Eleccións municipais en Trasmiras
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Trasmiras desde a aprobación da Constitución de 1978.
Zurich Premiership 2001-2002
A tempada 2001-2002 da Zurich Premiership foi a décimo quinta edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Zurich do seu principal patrocinador, unha empresa aseguradora.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O sistema de puntuación que se aplicou foi o seguinte:
A liga comezou o 1 de setembro de 2001, e rematou o 12 de maio de 2002.
Njord
Njord é o esposo de Skaði e pai de Frey e Freia. A súa nai foi, de acordo coa Heimskringla, a súa propia irmá e amante. Aparentemente, os Vanir, a diferenza dos Æsir, tiñan o costume do matrimonio consanguíneo. O nome da súa irmá pode que sexa tamén Njord, de acordo coa reconstrución do nome da deusa teutónica que Tácito traduciu ao latín como Nerthus (= Njörðr). Dise que a súa morada é Noatún navío-pobo. Njord é tamén un deus relacionado estreitamente coa fertilidade, como o son todos os Vanir en xeral.
Njord e os seus fillos uníronse aos Æsir como reféns dos Vanir despois da guerra entre ambos os bandos. Tales reféns son considerados parte da familia da aristocracia e líderes lexítimos, pero non son libres de partir para asegurar os intereses mutuos do tratado de paz.
Bronisław Komorowski
Bronisław Maria Komorowski, nado en Oborniki Śląskie o 4 de xuño de 1952, é un político polaco, e Presidente en funcións de Polonia tras o falecemento de Lech Kaczynski o 10 de abril de 2010 nun accidente de aviación, segundo o disposto na constitución de Polonia na súa calidade de Presidente do Parlamento no momento do falecemento do titular no cargo. Sería escollido en eleccións presidenciais o 20 de xuño, con segunda volta o 4 de xullo do mesmo ano. Formalmente é presidente de Polonia desde o 6 de agosto.
Traxectoria
Procedente dunha familia nobre polaca, durante a época comunista foi membro do Scout, onde xa se destacou pola súa oposición ao réxime. Traballou como xornalista e editor, dende cuxa posición publicou textos críticos co comunismo, o que lle supuxo sufrir prisión durante gran parte dos anos 80. Nesta época, xa estaba unido ao movemento Solidariedade liderado por Lech Walesa.
Tras a caída do réxime do xeneral Wojciech Jaruzelski (1989) e coa chegada da democracia foi deputado e posteriormente Ministro de Defensa (2000-2001), no goberno liderado por Jerzy Buzek. Tras as últimas eleccións lexislativas (2007) e o triunfo de Plataforma Cívica, foi nomeado presidente o Parlamento polaco.
O 10 de abril de 2010, a consecuencia do falecemento do Presidente Lech Kaczynski nun accidente de aviación en Smolensk (Rusia), asumiu o cargo de Presidente de Polonia en funcións, na súa calidade de presidente do lexislativo, de acordo coas disposicións constitucionais, coa obrigación de exercer o cargo de maneira interna até a convocatoria de novas eleccións presidenciais no prazo máximo de 2 meses.
Rijksmuseum
O Rijksmuseum ou Museo Nacional de Amsterdam, é un museo situado na famosa praza de Museumplein de Ámsterdam (Países Baixos). Está dedicado á arte, a artesanía e a historia. Posúe unha extensa colección de pinturas do Século de Ouro holandés e unha substancial colección de arte asiática.
O Rijksmuseum alberga obras de Frans Hals, Rubens, Johannes Vermeer, Jan Vermeer, Jan Steen, Fra Angelico, Geertgen tot Sint Jans, Ferdinand Bol, Nicolaes Maes, Guerrit Dou, Jacob van Ruisdael, Lucas van Leyden, Jan Brueghel o Vello e do mestre Rembrandt van Rijn.
Destacan sobre todo as obras deste último: A rolda de noite, A noiva xudía, A árbore de Xesé, A morte dos inocentes e varias paisaxes dos Países Baixos.
Historia
Por aquela época coñecíaselle como a Galería Nacional de Arte (Nationale Kunst-Gallerij). En 1808 foi trasladado a Amsterdam por orde do rei Luís Napoleón, irmán de Napoleón Bonaparte. A colección de arte instalouse nunha sala grande e dúas salas pequenas do Palacio Real. Ao principio constaba da colección do Museo Nacional da Haia, e logo os cadros pertencentes á cidade de acollida, tales como A rolda de noite, convertéronse en parte da colección.
Durante todo o século XIX o museo cambiou de localización varias veces e foise ampliando a colección. Adquiríronse 63 obras dunha colección de Rotterdam e máis de 587 obras a fins de 1814.
Finalmente, o 13 de marzo de 1885 trasladouse á súa actual localización, un edificio construído polo arquitecto holandés Pierre Cuypers, quen combinou elementos góticos e renacentistas e decorouno ricamente con referencias á historia da arte holandesa. O edificio, que en 1970 obtivo a consideración de monumento nacional dos Países Baixos (rijksmonument), ocupa un destacado lugar na Museumplein (Praza dos museos), preto do Museo van Gogh e o Museo Stedelijk.
Dende 2003 e ata 2010, o museo atópase en obras de restauración e renovación baixo a dirección de dous arquitectos españois, Antonio Cruz e Antonio Ortiz. Moitas das antigas decoracións interiores serán restauradas e cambiaranse os chans dos patios.
Dende 2005 o 95% do conxunto está pechado polas reformas, e durante todo este proceso unicamente algunhas pinturas das coleccións permanentes séguense exhibindo nunha sala especial chamada As obras mestras no recentemente restaurado pavillón Phillips.
Este proxecto viuse envolvido en certa controversia porque os ciclistas, numerosos na cidade, denunciaron obstáculos nun arco do edificio que adoitaban cruzar. O proxecto tivo que ser modificado.
Colección
O Rijksmuseum dispón dunha brillante colección de pintura dos Países Baixos, do período comprendido entre os séculos XV e XX, aínda que sobresae a do século XVII, con obras fundamentais de Rembrandt e Vermeer. Posúe así mesmo unha valiosa colección de pintura estranxeira, con algunhas obras de Goya e de mestres italianos do Renacemento e Barroco. É igualmente notable o fondo de debuxos e gravados.
Rembrandt van Rijn
dereita|miniatura|A rolda de noite [[Rembrandt 1642. Óleo sobre lenzo.]] Pinturas da colección de Rembrandt van Rijn:
Johannes Vermeer
miniatura|dereita|A leiteira (1658-1660) de Vermer.miniatura|Retrato dunha parella de Hals.
Pinturas da colección de Johannes Vermeer:
Frans Hals
Pinturas da colección de Frans Hals:
Jan Steen
dereita|miniatura|[[O burgomestre de Delft e a súa filla Jan Steen 1655. Óleo sobre lenzo.]] Pinturas da colección de Jan Steen:
Mutiloa
Mutiloa é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 246 habitantes (2011).
Turku
Turku ou Åbo, fundada no século XIII, é a cidade máis antiga de Finlandia e a quinta en poboación, con 174.868 habitantes (no ano 2005). A cidade de Turku atópase na boca do río Aurajoki no suroeste do país, é a capital da rexión da Finlandia Propia e constitúe a terceira área urbana do país cunha área metropolitana de 270.000 habitantes. A cidade posúe unha das maiores poboacións suecofalantes do país. O xentilicio finés para os habitantes da cidade é turkulaiset (singular: turkulainen). Grazas á súa localización, o porto de Turku é un dos máis activos do país.
Turku posúe unha grande identidade cultural como centro histórico de Finlandia. A cidade foi capital do país entre 1809 e 1812 cando Helsinqui converteuse na capital, e posúe a universidade máis vella do país.
Cidades irmás
Tamén:
Bragi
miniatura|dereita|Bragi cun arpa Bragi é unha deidade do panteón nórdico, fillo de Odín e a xigante Gunnlod (ou de Odín e Frigg segundo outras versións). É o deus da poesía e os bardos, era o poeta persoal de Odín e tamén era un dos Ases máis sabios; foi o primeiro que soubo versificar e o que mellor o fixo. Dende entón, ás persoas que sobresaían na arte da poesía, alcumábaselles Bragi. Tamén é coñecido como o deus da barba oblicua.
Bragi é o encargado no Valhalla de entregar a copa de benvida aos recentemente chegados e de acollelos con palabras corteses, ademais el ameniza o Valhalla recitando versos.
É o esposo de Iðunn, unha das deusas máis importantes do panteón nórdico, pois posúe as mazás da mocidade, que son de grande importancia para Asgard, xa que os Ases deben tomar este froito para non envellecer.
Estación de Liubliana
A estación de Liubliana (en lingua eslovena Železniška postaja Ljubljana) é a principal estación de ferrocarril da cidade de Liubliana, a capital de Eslovenia.
Historia
A construción rematouse o 18 de abril de 1848 e as súas primeiras conexións foron con Viena e Trieste. O edificio renovouse en 1980 polo arquitecto Marko Mušič.
Mutriku
Mutriku (en castelán Motrico) é un concello da provincia de Guipúscoa, no País Vasco. Áchase na costa do mar Cantábrico facendo límite con Biscaia, no noroeste da provincia guipuscoana. Pertence á comarca de Debabarrena cunha poboación de 4.973 habitantes segundo os datos do INE correspondentes ao ano 2008.
Estación de Liubliana
Historia
Nas proximidades localízase o Museo ferroviario esloveno.
Mutriku
Mutriku tamén se atopa no noroeste da comarca á que pertence, aínda que non está estritamente na conca do Deba, que está nunha pequena conca independente. Esténdese dende a desembocadura do Deba até a do Aretibai, ficando o núcleo urbano equidistante entre estes puntos. As súas costas son cantís onde se abren dúas pequenas baías, unha é onde está o núcleo urbano e o peirao, e a outra a que comparte con Ondarroa, e está formada pola desembocadura do Artibai, onde se localiza a maior das súas praias, a de Saturrarán.
Topónimo
Motrico é a forma na que tradicionalmente se transcribiu o nome do municipio, dende o século XIII até 1980 era o nome polo que era coñecido. Mais en lingua vasca empregábase a forma Mutriku, que obtivo carta de oficialidade en 1980 cando foi adoptada polo Concello, sendo actualmente a forma habitual de denominar este concello.
Sobre a orixe do topónimo, realmente é incerta. En primeiro lugar non se sabe se o topónimo naceu coa fundación da vila en 1209 ou se é anterior. Dado que en documentos do século XIII figura transcrito baixo o nome de Mortrico, Motrico e sobre todo villa Nueba de Motrico, pode deducirse que existía o topónimo con anterioridade.
Tradicionalmente identificouse Mutriku coa localización da antiga poboación prerromana de Tritium Tuboricum, poboación citada polo xeógrafo grego Claudio Tolomeo no territorio da antiga tribo dos várdulos. A identificación Mutriku-Tritium Tuboricum é certamente problemática, xa que se realizou sempre máis pola suposta semellanza dos nomes que por outro tipo de factores. De feito, o xeógrafo describía Tritium Tuboricum no interior do país várdulo, non na costa; e a pasaxe que alude ao seu asentamento nas beiras do Deba é dubidoso. Algúns autores vascos consideran que a antiga Tritium Tuboricum puido ser a poboación de Astigarribia, situada algúns quilómetros cara o interior seguindo o curso do río Deba. Astigarribia é actualmente un barrio rural de Mutriku, pero foi unha poboación anterior á fundación da vila (a súa igrexa considérase unha das máis antigas de Guipúscoa) e encontráronse vestixios de presenza romana en Astigarribia.
Sobre a posible derivación do nome Motrico a partir do de Tritium Tuboricum tampouco hai unanimidade. O lingüista alemán Gerhard Bähr (que nacera no País Vasco), pensaba que Tritium Tuboricum era un topónimo de orixe celta e propoñía unha evolución Tuboricum->But(o)ricu-> Mutriku, para explicar a orixe do nome. Koldo Mitxelena consideraba que esta explicación era foneticamente satisfactoria, pero non estaba moi convencido da etimoloxía proposta por Bähr. Outros historiadores e cronistas clásicos como Esteban de Garibay pensaban que Mutriku era a antiga Tritium Tuboricum, pero facían derivar o nome da poboación dun Mons tritium latino ('monte de trigo') segundo algúns. Garibay sostiña que o topónimo se compoñía de Monte e Trico, Garibay xustificaba este nome polo feito de que na entrada do porto desta vila había unha pena puntiaguda que era coñecida como Trico(a) (palabra que quería dicir ourizo en éuscaro). Na actualidade ourizo dise triku en éuscaro batua e trikuharri (literalmente pedra de ourizo), é o nome que reciben os dolmens en éuscaro.
Os xentilicios son motriqués/motriquesa, do castelán, e mutrikuarra, do éuscaro.
Localización e accesos
No límite noroeste da provincia e da comarca, facendo fronteira con Biscaia, Mutriku esténdese sobre o mar en altos acantilados que deixan, na baixada de marea, zonas de baño e pesca nas que se abre algún pequeno areal. As praias situadas na desembocadura dos ríos Deba e Artibai e lonxe do centro urbano son a de Deba, a de Ondarbeltz, de area negra e con algunha rocha, e a do Artibai, de fina area marela. Tamén se pode apreciar a rasa mareal que vén dende Zumaia. O núcleo urbano áchase nunha pequena baía equidistante entre as dúas desembocaduras. Nesta baía atópase o porto e sobre el, subindo pola ladeira, os edificios que conservan o carácter medieval.
Comunicacións
A súa situación, apartada das vías principais de comunicación da zona, fai que quede relativamente illado. Está situado a 3 km de Deba, por onde pasa a estrada nacional N-634, a autoestrada A-8 e o ferrocarril de vía estreita de Euskotren que o enlazan coa cabeza comarcal, Éibar, da que dista 23 km, e coas capitais de Guipúscoa (Donostia), que fica a 46 km, e coa de Biscaia (Bilbao) a 70 km.
A estrada provincial GI-638 atravesa o municipio ligándoo coa nacional N-634 en Deba e coa BI-3222 en Ondarroa. É a vía principal de comunicación, aínda que hai outra estrada local que chega até Mendaro pasando polo alto do Calvario.
Mutriku limita cos seguintes municipios, ao suroeste con Markina (Biscaia), ao sur Mendaro, ao leste con Deba e ao oeste con Berriatua e Ondarroa (Biscaia).
Composición
Ademais do núcleo urbano que se sitúa sobre o porto onde vive entre un 85 e un 90% da poboación, o concello de Mutriku está composto polos seguintes barrios rurais. Os datos de poboación son do 2007.
Historia
As covas de Jentiletxea II, Langatxo e Iruroin son testemuñas da ocupación destas terras en períodos prehistóricos que se remontan ao Paleolítico superior.
A vila de Mutriku fúndase en 1209 polo rei castelán Afonso VIII que lle outorgou carta de poboamento e a posibilidade de amurallar a urbe (hai algún resto das murallas).
O casco medieval desenvolveuse e construíronse importantes palacios e casa torre pertencentes ás familias aristocráticas e algunhas outras cuxas riquezas viñan do comercio marítimo ou de servir como mariños na Armada. En 1553 un incendio destruíu gran parte da vila salvándose algunhas casas de pedra e perdéndose todas as de madeira.
No século XIX, sendo alcalde Cosme Damián Churruca, Mutriku coñece unha revolución urbana na que se abren dúas prazas situadas aos extremos do núcleo urbano. Unha delas constrúese no lugar onde estaba a antiga igrexa que, debido ao seu estado ruinoso, se demole. A outra, no outro extremo, fórmase coa construción da nova igrexa de estilo neoclásico conformando a praza co concello.
O século XX trouxo a ampliación do porto e as súas instalacións, e o XXI outra nova ampliación co ánimo de potenciar a pesca e o turismo. É de destacar que esta nova ampliación comporta unha central eléctrica mareomotriz.
Hidrografía e orografía
miniatura|270px|Vista xeral da praia de Saturraran.
Hidrografía
O río Deba é o límite do municipio polo leste, algúns pequenos regatos que nacen no municipio chegan a el como o Olatzgoiko erreka, o Añoerreka, Jarrolatza erreka e o Txokorrekua. Polo límite oeste ocorre o mesmo co Artibai aínda que neste caso o río que fai de límite municipal é o regato de Mijoaerreka que desemboca na praia de Saturraran na baía da desembocadura do Artibai. O Saturraran forma unha pequena conca que recolle as augas provenientes de Olatz e os montes dos arredores cos ríos Errekabeltz, Armentxako erreka, Ziñoaetxeberriko erreka, Artzainerreka, Aldaberreka, Bidekoaerreka, Ondaberroerreka e Kurpitako erreka. Entre estas dúas concas, a do Deba e a do Saturraran, hai outra pequena conca que a forma un pequeno río que baixa do Calvario e recorre a valgada onde se asenta o núcleo urbano e arredores, estes son: Errekaundi, Idurreko erreka, Leizarreko erreka, Maldomin erreka, Xoxuarterreka e Lasaoko erreka.
Orografía
A orografía de Mutriku está marcada polo monte Arno (608 m) que se alza sobre o municipio. É unha mole de rocha calcaria cuberta de aciñeiras cantábricas autóctonas e de coníferas das explotacións forestais. O relevo é moi accidentado con fortes pendentes nos estreitos e pequenos vales. A costa, acantilada, continuación da rasa mareal guipuscoana.
Economía
A economía de Mutriku está ligada ao mar. A pesca foi o seu principal motor directa ou indirectamente, subministrando a materia prima para as fábricas conserveiras.
O sector primario, representado pola pesca e en clara crise. Da frota pesqueira de baixura soamente quedan un par de barcos. A agricultura, que se desenvolve nos barrios rurais, é de subsistencia e os seus excedentes véndense nos mercados da comarca. A gandería é escasa e pouco significativa. A explotación forestal céntrase nos bosques de pinus insignis e outras coníferas.
O sector secundario, claramente en desenvolvemento. A industria conserveira, historicamente a principal do municipio, deixou paso a toda clase de talleres de transformación metálica que entroncan coa importante industria da comarca. Isto foi posible pola adecuación de terreos chans, na parte de Saturraran, para a creación de polígonos industriais. As principais empresas do municipio son actualmente a conserveira Yurrita e Hijos S.A., Metec Motric S.A., que fabrica instrumental médico e o taller protexido de Katealegaia.
O sector servizos, ten especial relevancia neste sector o turismo. O interese turístico de Mutriku é manifesto e vén sendo segunda residencia para moitos eibarreses. Ten varias instalacións de camping e unha boa dotación de estabelecementos hostaleiros. Comparte recursos coa veciña Deba. Os servizos están centralizados na comarca e o comercio é o axeitado para as necesidades dos veciños. miniatura|270px|Nosa Señora da Asunción.
Refráns
Motrico, puerto rico, se entra con una mula y se sale con un borrico.
A Fonsagrada
Demografía
Evolución da poboación do concello:
Historia
Segundo algúns autores, a historia da Fonsagrada remóntase a antes do século IV, como estación dun itinerario entre Asturias e Lugo, empregando unha vía romana que precedía a vellos camiños de tempos prehistóricos. Posiblemente xa houbese poboadores hai 30.000 anos.
A súa historia xira en torno ao Camiño Primitivo de Santiago, que entra no concello polo alto do Acebo atravesando a vila da Fonsagrada, centro da devoción e visita obrigada á capela de Santa María, onde existía un albergue e unha fonte, cuxo nome (Fontem Sacra) podería ser a orixe do topónimo de "Fonsagrada". Finalmente, a ruta sae do concello pola aldea de Paradavella.
A súa localización na ruta xacobea fundamentou a construción de varios hospitais de peregrinos, como o da aldea de Montouto, mandado construír por Pedro I o Cruel, a mediados do século XIV: o Real Hospital de Santiago de Montouto foi construído a carón doutro máis antigo, que foi rexentado por hospitaleiros ata mediados do século XX.
O concello da Fonsagrada, xunto co de Negueira de Muñiz, formou parte ata 1835 do Concello de Burón, cuxa capitalidade ostentaba a vila da Pobra de Burón, fundada en torno ao ano 1200.
Cara a mediados do século XIV, estas terras caeron baixo o dominio dos condes de Trastámara, pasando logo a mans do conde de Altamira (cara ao ano 1480). Ao longo da historia, os buroneses libraron unha gran loita contra as cargas e tributos que debían pagar, pero os señores feudais aplacaban as revoltas irmandiñas saíndo vitoriosos.
Durante o século XIX, a historia da Fonsagrada está ligada á guerra da Independencia e as Guerras carlistas de 1833 e 1847. Co triunfo do réxime liberal, as condicións de vida dos fonsagradinos non cambiaron substancialmente. A loita social a favor da redención foral foi unha constante entre as súas xentes.
Toponimia
O nome da Fonsagrada procede do latín fontem sacratam 'fonte sagrada' ).
A Somoza, A Estrada
Santo André da Somoza é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña 222 habitantes (117 mulleres e 105 homes), distribuídos en 9 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1999 cando tiña 243 habitantes.
A Fonsagrada
Lugares da Fonsagrada
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Fonsagrada vexa: Lugares da Fonsagrada.
Jorge Garbajosa
miniatura|300px|dereita|Jorge Garbajosa Jorge Garbajosa Chaparro, nado en Torrejón de Ardoz (Madrid) o 19 de decembro de 1977, é un ex xogador de baloncesto español, internacional coa selección española de baloncesto. O seu posto na cancha, cos seus 206 cm e 111 kg, era o de ala-pivote. Dende 2023 preside a FIBA Europa.
A Somoza, A Estrada
Patrimonio
Eira de hórreos en Castro Ramiro.
Jorge Garbajosa
Baskonia
Con apenas 16 anos (1993) trasladouse a Vitoria desde Madrid deixando o seu club, o Mocidade Alcalá, para xogar co Taugrés Vitoria (despois Tau Cerámica) onde creceu como xogador. Tras unha primeira tempada de axuste (a campaña 93/94) pasou ó novo equipo e á nova cidade, Garbajosa logrou co Taugrés Vitoria o Campionato de España Júnior a tempada seguinte (a campaña 94/95), sendo un dos artífices principais deste éxito. Isto valeulle para que ó ano seguinte, se lle tivese en conta no primeiro equipo, co que debutou en Liga ACB con 18 anos.
Benneton Treviso
Trala campaña 99/00, quizais a mellor de Garbajosa coa elástica branca do TAU, foi representante vitoriano no All-Star da ACB-, tomou a difícil decisión de abandonar a entidade baskonista logo de sete tempadas e facer as maletas rumbo a Italia, onde xogaría no Benetton de Treviso as seguintes catro campañas.
En 2000 tras recibir ofertas Real Madrid, Pau Orthez e Benetton Treviso, Jorge decantouse polo conxunto transalpino porque quería xogar no estranxeiro e a liga italiana parecíalle o suficientemente dura e competitiva como para reivindicarse como xogador. Alí está ás ordes de Mike D'Antoni e explota como xogador conseguindo varios títulos de liga e copa da liga italiana.
Unicaja Málaga
Tras casar, trasladouse a Málaga ó fichar polo Unicaja Málaga que forma un equipo arredor del nun ambicioso proxecto dirixido por Sergio Scariolo. En Málaga demostra Jorge o progreso que tivo desde que catro anos atrás abandonase a nosa liga e chega cargado de humildade e traballo pero cunhas calidades dignas dos mellores xogadores europeos no seu posto. Pronto se converte en ídolo da afección de Málaga e vestido de verde conquista a Copa do Rei a súa primeira campaña (04/05) e un ano despois (05/06) chega a eclosión coa consecución do campionato ligueiro, conseguindo como mérito persoal ser elixido o MVP da final e entrar dentro do Quinteto ideal da ACB.
NBA
O 26 de marzo de 2007 sufriu unha espectacular luxación de nocello a poucos minutos de terminar o partido que enfrontaba ós Toronto Raptors cos Boston Celtics. Operóuselle cirurxicamente e o seu tempo de recuperación (seis meses) facía perigar a súa participación no europeo de baloncesto que se celebra en España. Finalmente, a pesar de que o 24 de agosto de 2007 os Toronto Raptors fixesen oficial a súa negativa a permitir que o xogador madrileño disputase o Campionato de Europa de Baloncesto coa selección española, este finalmente farao grazas a un seguro médico que cobre os posibles riscos derivados da lesión en favor do seu actual equipo, os Toronto Raptors.
Khimki BC (Rusia)
O 24 de xullo de 2008, firmou un contrato por dúas tempadas co Khimbi BC ruso, converténdose nun dos xogadores mellor pagados de Europa, con 3 millóns de euros netos por tempada.
Nizhnii Novgorod
Nizhnii Novgorod (en Нижний Новгород) é unha cidade da parte europea de Rusia, centro económico e cultural da rexión do Volga-Vyatka e tamén a capital administrativa do Óblast de Nizhnii Novgorod e do Distrito Federal do Volga.
Xeografía
Segundo o censo da poboación do 2010, conta cuns 1,25 millóns de habitantes. Representa a quinta maior cidade da Federación Rusa, despois de Moscova, San Petersburgo, Novosibirsk e Ekaterimburgo, e a terceira da súa parte europea.
Historia
A cidade estivo cerrada ao turismo durante unha boa parte da era soviética, ata os principios dos 1990.
Tamén posúe un antigo centro conservado e moitos monumentos históricos, arquitectónicos e culturais únicos recoñecidos pola UNESCO grazas ao valor histórico e cultural que posúen.
Arturo Andrade
miniatura|200px|Homenaxe ó ensino, Allariz. Arturo Andrade Arias, nado o 10 de decembro de 1956 en Outeiro de Orraca, Allariz, é un pintor e escultor galego. miniatura|250px|[[Festa do Boi, Allariz.]]
Traxectoria
Estudou na Escola de Mestría de Elgoibar, da que saíu oficial axustador en 1977.
Xosé Ramón Pena
Traxectoria
Pasou a infancia e mocidade na Coruña. Licenciado en filoloxía hispánica e galego-portuguesa na Universidade de Santiago de Compostela, pola que é doutor en Filoloxía. Foi membro do colectivo Alén. Profesor na Universidade de Vigo e mais na de California (Santa Barbara), traballou como catedrático de lingua e literatura galega no IES Santa Irene de Vigo ata a súa xubilación. Tamén impartiu aulas na UNED.
O seu labor ocupou os espazos da investigación na historia da literatura galega, na narrativa e no xornalismo. Dentro do primeiro deles, especializouse nos campos da literatura medieval e das vangardas galegas, estudando e editando a obra de Ramón Cabanillas, Luís Amado Carballo ou Manuel Antonio. É autor de títulos como Manuel Antonio e a vangarda, Xograres do mar de Vigo, Historia da literatura medieval galego-portuguesa, Historia da Literatura Galega (da que se levan publicado 4 volumes) ou -con Manuel Forcadela- Estudos sobre Os Eoas de Eduardo Pondal. Así mesmo levou a cabo o estudo e edición de Na noite estrelecida, Da terra asoballada, A esmorga e No desterro. Con Xosé María Dobarro realizou a edición da Poesía galega completa (2009) de Ramón Cabanillas.
Gañou o Premio Xerais (1987), o Premio Antón Losada Diéguez (1988 e 2017), o Premio Fervenzas Literarias (2015) e o Premio da Crítica Galicia (Investigación, 2015). Colaborou en xornais e revistas, e mantivo unha columna semanal no xornal Faro de Vigo no cal dirixiu, ademais, o suplemento cultural semanal "Faro da Cultura". Foi director da colección Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia.
Redución (gastronomía)
thumb|[[Caldo en proceso de redución sobre unha tixola.]]
En cociña chámase redución o proceso de concentración o espesamento dunha substancia líquida mediante evaporación ou ebulición. A finalidade da redución é que a salsa ou caldo posúa un sabor máis concentrado e logre "corpo". Denomínase así por reducirse o volume de líquido. A operación de redución faise a maioría das veces a lume intenso durante uns minutos.
Pé (métrica)
O pé é a unidade métrica cuantitativa do verso grego ou latino, formado por un número reducido de sílabas longas e breves (de dúas a catro). En cada pé hai dous tempos, un de elevación e outro de descenso. O nome procede de que, nas cancións acompañadas de danza, o pé servía para marcar o ritmo.
Características
Os pés simples agrúpanse da forma seguinte:
Donji grad
miniatura|Mapa do distrito de Donji grad, en cor vermella, da [[cidade de Zagreb.]] O distrito de Donji grad (en galego cidade baixa) é un dos 17 distritos da cidade de Zagreb, a capital de Croacia.
Está localizado na parte central da cidade e contaba con 37.024 habitantes no censo de 2011.
Raramente é empregado o nome oficial do distrito, no seu lugar, a maioría dos residentes din centar (en galego "o Centro").
Aeroporto de Edimburgo
O aeroporto de Edimburgo (IATA: EDI, ICAO: EGPH) é un aeroporto escocés situado na área de Ingliston da cidade de Edimburgo. Foi o aeroporto máis concorrido de Escocia en 2016, pasando un total de 12,3 millóns de pasaxeiros nese ano, cun incremento do 11,1% con respecto a 2015. Tamén foi o sexto máis concorrido do Reino Unido por número de pasaxeiros en 2016. Atópase a 9,3 km do oeste do centro da cidade, xusto ao lado das autoestradas M8 e M9. O seu propietario é Global Infrastructure Partners, que tamén ten a meirande parte do accionariado do aeroporto de Londres-Gatwick. O aeroporto ten dúas pistas de aterraxe e unha terminal de pasaxeiros e emprega a unhas 2 500 persoas.
Manuel Rodríguez Alfonso
Traxectoria
Na tempada 1973/74 estaba nun gran momento de forma, chegando o Real Madrid a ofrecer 20 millóns de pesetas pola súa fichaxe. Pero o 27 de xaneiro de 1974 o xogador galego sufriu unha dura patada de Johan Cruyff que lle provocou unha forte lesión no xeonllo, impedíndolle así fichar polo equipo madrileño e ser seleccionado polo combinado estatal.
Igrexa de San Tomé de Serantes
A igrexa de San Tomé de Serantes é un templo relixioso de feitura románica da parroquia de Serantes, no concello ourensán de Leiro. Ten a súa orixe no século XIII.
Componse dunha nave e ábsida rectangular. Os elementos máis destacados da súa fachada son a portada, o tornachuvias e un gran rosetón. A portada é apuntada, con dúas arquivoltas sobre columnas. O tornachuvias sostense por interesantes canzorros no que destacan as figuras humanas, en actitude grotesca. Os capiteis desta portada decóranse con motivos vexetais xunto con motivos zoomórficos. Un deles representa dúas aves comendo dunha piña e outro tres homes.
Nate Parker
Nate Parker, nado en Norfolk (Virxinia) o 18 de novembro de 1979 é un actor, director, produtor e guionista estadounidense.
Traxectoria
Parker naceu en Virxinia, fillo de Carolyn, de dezasete anos. A súa nai nunca casou co seu pai biolóxico, mais si co home que lle deu o apelido Parker. Cando Parker estaba na escola media a súa nai casou con Walter Whitfield, da forza aérea, e mudouse a Main. Parker viuse envolto en pelexas no colexio e na casa co seu padrasto, polo que marchou a Virginia Beach, Virxinia para vivir co seu tío materno, Jay Combs, aos catorce anos. Parker volveu reunirse coa súa nai cando esta volveu a Virxinia para coidar da súa avoa.
Parker foi acusado de violación en 1999 cando estaba na Universidade Estatal de Pensilvania e liberado dos cargos en 2001. En 2007 casou con Sarah DiSanto, orixinaria de Erie, Pennsylvania.
Carreira deportiva
Seguindo o seu tío Combs, antigo loitador, Parker comezou a practicar loita no instituto, e quedou terceiro no campionato estatal júnior. Conseguiu ademais unha bolsa completa para a Penn State University. En 2002 quedou quinto nun campionato nacional universitario. O ano seguinte graduouse en programación de ordenadores e traballou como programador ata que o descubriron nunha convención de modelos en Dallas, Texas mentres acompañaba unha amiga.
Carreira interpretativa
O descubridor de talentos Jon Simmons viu a Parker e preguntoulle se era actor ou modelo. Cando lle dixo que ningunha das dúas pediulle que lese un monólogo de The Fast and The Furious. Parker mudouse logo aos Ánxeles e axiña apareceu nun anuncio de televisión.
Denzel Washington seleccionou a Parker para interpretar a Henry Lowe no seu filme The Great Debaters. Parker oíra que Washington requiría biografías das súas personaxes e escribiu unha biografía de cen páxinas sobre Lowe. A partir de entón seguiu participando en numerosos filmes.
Dirección
Durante anos Parker estivo interesado en realizar un filme baseado na vida de Nat Turner. En 2014 anunciou que atopara financiamento e traballaba no filme, que se chamaría The Birth of a Nation como homenaxe irónica ao célebre e racista filme homónimo. En 2016 logrou a marca de converterse no filme máis pagado (17,5 millóns de dólares) no Festival de Cinema de Sundance, superando Little Miss Sunshine.
Marcador de secuencia expresada
Un marcador de secuencia expresada ou EST (sigla do inglés Expressed Sequence Tag) é unha curta subsecuencia dunha secuencia de ADNc. Os ESTs poden utilizarse para identificar xenes que se transcriben e no descubrimento de xenes, e para a determinación de secuencias. A identificación dos EST progresou rapidamente nos últimos anos, e hai xa aproximadamente 72,6 millóns de ESTs dispoñibles nas bases de datos públicas (por exemplo GenBank, maio de 2011, de todas as especies).
Os EST son producidos por unha secuenciación dun ARNm clonado (por exemplo secuenciando varios centos de pares de bases dun extremo dun ADNc tomado dos clons dunha biblioteca de ADNc). A secuencia resultante é un fragmento de baixa calidade, xeralmente de 500 a 800 nucleótidos, que é a lonxitude de secuenciación dos secuenciadores automáticos máis habituais. Como eses clons consisten en ADN que é complementario do ARNm, os ESTs representan porcións de xenes expresados. Nas bases de datos pódese presentar tanto como secuencia de ADNc/ARNm ou complemento reverso de ARNm, a cadea molde.
Os EST poden asignarse a localizacións específicas no cromosoma utilizando técnicas de mapeo físico, tales como o mapeo híbrido por radiación ou a hibridación fluorescente in situ (FISH). Por outra parte, se o xenoma do organismo do cal se obtivo o EST foi secuenciado poden aliñarse as secuencias EST con este xenoma.
Algúns autores usan o termo "EST" para describir xenes dos que non se ten moita información.
Unha revisión da importancia dos EST, as súas propiedades, métodos para analizalos e as súas aplicacións en distintas áreas da bioloxía analízanse no seguinte artigo:
<!--
dbEST
dbEST é unha división de GenBank creada en 1992. Como GenBank, os datos na dbEST son enviados polos laboratorios do mundo e non está revisada.
EST contigs
Because of the way ESTs are sequenced, many distinct expressed sequence tags are often partial sequences that correspond to the same mRNA of an organism. In an effort to reduce the number of expressed sequence tags for downstream gene discovery analyses, several groups assembled expressed sequence tags into EST contigs. Example of resources that provide EST contigs include:
TissueInfo
High-throughput analyses of ESTs often encounter similar data management challenges. A first challenge is that tissue provenance of EST libraries is described in plain english in dbEST. This makes it difficult to write programs that can non ambigously determine that two EST libraries were sequenced from the same tissue. Similarly, disease conditions for the tissue are not annotated in a computationally friendly manner. For instance, cancer origin of a library is often mixed with the tissue name (e.g., the tissue name "glioblastoma" indicates that the EST library was sequenced from brain tissue and the disease condition is cancer). With the notable exception of cancer, the disease condition is often not recorded in dbEST entries. The TissueInfo project was started in 2000 to help with these challenges. The project provides curated data (updated daily) to disambiguate tissue origin and disease state (cancer/non cancer), offers a tissue ontology that links tissues and organs by "is part of" relationships (i.e., formalizes knowledge that hypothalamus is part of brain, and that brain is part of the central nervous system) and distributes open-source software for linking transcript annotations from sequenced genomes to tissue expression profiles calculated with data in dbEST. -->
Invisibles
O termo invisibles pode referirse a:
Confessiones
Confessiones (en galego As confesións) é unha obra de Santo Agostiño escrita cara ao ano 400. Está é a obra fundamental de Santo Agostiño e xunto con De Civitate Dei constitúen unha testemuña dramática da época e as persecucións cristiás, pero As confesións é sobre todo a historia da apaixonante aventura espiritual da conversión e a busca de Deus reunindo a sabedoría pagá e o pensamento cristiá. A súa obra está inspirada nun pensamento poderoso e un gran corazón, é conmovedora porque é sincera, o autor ensínanos que se atopaba cativo nos desexos e a aspiración da súa alma de unirse con Deus. miniatura|300px|Bautismo de Agostiño de Hipona por [[Ambrosio de Milán|Santo Ambrosio. Benozzo Gozzoli.]]
Obxectivo e estrutura da obra
A obra foi escrita para espertar cara Deus o entendemento e o corazón do home, segundo manifesta o propio autor. Está composta por trece libros, e divídese en dúas partes. A primeira parte comprende do libro I ao X, e nela o autor relata a súa vida ata a conversión ao cristianismo. A segunda parte comprende os libros do X ó XIII e é máis especulativa.
Libro I
Neste libro o autor opón o ben e o mal, e está marcado polo pecado. Para Santo Agostiño ninguén está libre de pecado, nin sequera os nenos, o que demostra exemplificando coa súa nenez, di que prefería o agradable, era celoso, orgulloso, mentireiro e tramposo. Con isto demostra que a súa alma estaba corrompida dende a nenez.
Libro II
Aquí segue a análise do pecado, concepto que o propio autor concibe como unha desviación do ben ou unha perversidade. Para Santo Agostiño o pecado só é unha maneira falaz de afirmar a liberdade. Afirmar a liberdade do espírito é un ben, pero sempre e cando esta non dane nin o individuo nin a outros.
Libro III
Neste libro Santo Agostiño conta como na súa xuventude se deixa levar pola vaidade, que o leva a entregarse á concupiscencia e ó libertinaxe. Experimenta o pracer de contemplar os males, e ó mesmo tempo descobre a filosofía, é dicir, o amor á sabedoría.
Decepcionase da biblia e é seducido pola doutrina maniquea, deixase levar pola concepción dualista do ben e o mal que lle ofrece a explicación do pecado.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932
miniatura|Portada do Estatuto de Núria. O Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932, tamén coñecido como Estatuto de Núria, foi o primeiro estatuto de autonomía redactado en Cataluña e o primeiro en ser aprobado en España. De carácter soberanista, o estatuto foi impulsado polo entón presidente da Generalitat, Francesc Macià, e aprobado en referendo polo 99% dos votantes. O anteproxecto do Estatuto rematouse o 20 de xuño en Núria (Ripollès), e foi aprobado polo Congreso dos Deputados o 9 de setembro de 1932.
Confessiones
Libro V
Neste libro o autor relata os feitos cotiáns da súa infancia e adolescencia, dominados pola satisfacción dos sentidos, tamén intenta retratarse dicindo que era un ser ardente e sensual, escravo dos sentidos e di que aspira á purificación.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932
Contexto histórico
As eleccións municipais do 12 de abril de 1931 supuxeron un bo resultado para os partidos da esquerda e a implantación da Segunda República en España. En Cataluña, o recentemente formado Esquerra Republicana, obtivo unha vitoria abafadora. Este feito levou ao seu líder Francesc Macià, a proclamar a República Catalá dentro da Federación de Repúblicas Ibéricas e a formación dun goberno presidido por el mesmo.
Confessiones
Libro V
A morte dun amigo lévao a unha reflexión filosófica sobre a natureza do mal metafísico, que é un mal por relación con nós máis un ben con relación ás finalidades do universo.
Despois cuestiónase a teoría maniquea e afástase da retórica. Neste momento escoita os sermóns de Santo Ambrosio, que o deixan conmocionado.
Estatuto de Autonomía de Cataluña de 1932
Contexto histórico
Transcorridos 3 días de goberno, Macià recibe a visita dos ministros Fernando de los Ríos, Marcelino Domingo e Lluís Nicolau d' Olwer. Tras unha longa negociación, Macià aceptou a reconversión do "Goberno de Cataluña" no "Goberno da Generalitat de Cataluña" e a tramitación dun estatuto de autonomía para a rexión.
Confessiones
Libro VI
Aínda atrapado nos praceres da carne chega a conclusión de que só o medo á morte e ó xuízo de Deus o poden salvar.
Libro VII
Os neoplatónicos comezan a inculcarlle a idea dun deus abstracto, sen forma, sen corpo e ilimitado, e a pesar de que a noción do amor non está aquí é un libro esencial.
Libro VIII
Liberado da antiga imaxe de Deus, elévase ata o Deus cristián, infinitamente bo e grande. Prodúcese a súa conversión ao cristianismo e Santo Agostiño anúnciallo á súa nai, Santa Mónica.
Libro IX
A partir deste libro o autor relata o estado de éxtase que o conducirá cara ó bautismo. Neste libro Santo Agostiño tamén relata un coloquio místico coa súa nai.