cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ZSC Lions
Pavillón
miniatura|Interior do [[Hallenstadion.]] Entre 1930 e 1950, os ZSC Lions xogaron os seus partidos como local na pista de xeo Dolder. Dende 1950 o equipo xoga os seus partidos como local no Hallenstadion de Zúric, un pavillón con capacidade para 11 200 espectadores situado no distrito de Oerlikon. O primeiro partido do club tivo lugar o 18 de novembro de 1950 e enfrontou ao daquela denominado Zürcher SC e ao EHC Arosa, finalizando o partido con empata e 5 goles. Entre xuño de 2004 e xullo de 2005 o pavillón experimentou unha profunda remodelación que custou 145 millóns de francos e que modernizou o pavillón dotándoo de infraestrutura para acoller eventos empresariais, deportivos e culturais. Durante o tempo que o Hallenstadion permaneceu en obras, os ZSC Lions xogaron os seus partidos como local no achegado Stadiönli (tamén coñecido como KEBO). O Hallenstadion conta cunha das medias de asistencia máis altas da competición.
Afección
miniatura|300px|Seareiros do ZSC Lions na celebración do 80 aniversario do club. O ZSC Lions é un dos clubs con maior apoio de Suíza. Na tempada 2021-22 foi o terceiro club suízo e cuarto europeo en rexistros de asistencia, reunindo a 8 020 persoas de media ao longo da tempada, só superado polo SC Bern (13 348) e o Fribourg-Gottéron (8 324).
Capitáns
Ao longo da súa historia, os ZSC Lions tiveron 16 capitáns, 11 deles ostentando o posto en solitario. O primeiro capitán da historia do equipo de Zúric foi nomeado na tempada 1980-81, e foi o xogador nado en Arosa Lorenzo 'Lolo' Schmid. O xogador que máis tempo ocupou o posto de capitán na historia do equipo foi o suízo Mathias Seger, que ocupou o posto en solitario durante nove tempadas, e logo compartiu o posto con outros xogadores outras tres tempadas máis. Excepto o estadounidense Ron Wilson, todos os capitáns do equipo naceron en Suíza. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
{|
Blindenbacher, Bärtschi e Geering foron co-capitáns de Mathias Seger durante as tempadas 2014-15, 2015-16 e 2016-17 respectivamente.
Geering e Schäppi son os co-capitáns do equipo na tempada 2017-18.
Presidentes
Dende a fundación do equipo en 1930, 17 persoas sucedéronse no posto de presidente do ZSC. O primeiro presidente foi Max Reutter, que estivo no cargo en dous períodos, o primeiro deles dende a fundación do club ata a tempada 1942-43, e posteriormente durante as tempadas 1948-49 e 1949-50. Na tempada 1997-98 Walter Frey asumiu o cargo e en 2022 continuaba presidindo a entidade suíza, converténdose deste xeito na persoa que máis tempo permaneceu na presidencia na nos case 100 anos de historia do equipo de Zúric. Os presidentes dos ZSC Lions ao longo da súa historia foron os seguintes:
Equipo feminino
Na tempada 1982-83 creouse o equipo feminino do club baixo o nome "ZSC ASTENA". Posteriormente pasaron a denominarse durante moitos anos "ZSC Cosmos". En 2011 o equipo gañou por primeira vez o liga suíza, título que alzaron posteriormente noutras seis ocasións, a última delas en 2022.
Penadagra, Siador, Silleda
Penadagra é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 24 habitantes, deles 14 eran homes e 10 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Italia (provincia romana)
miniatura|right|Evolución do termo "Italia" na antigüidade.
Italia (o nome latino para a Península Italiana) foi a antiga patria dos romanos e da metrópole do imperio romano na antigüidade clásica. Segundo a mitoloxía romana, Italia foi o novo fogar prometido por Xúpiter a Eneas de Troia e os seus descendentes, antepasados ​​dos fundadores de Roma. Á parte dos relatos lendarios, Roma era unha cidade-estado italiana que cambiou a súa forma de goberno de reino á república e logo creceu no contexto dunha península dominada polos reinos celtas no Norte, dos Etruscos no centro de Italia, e dos gregos na Magna Grecia no Sur.
O período comprendido entre o final do século II a.C. e o século I a.C. foi turbulento, comezando coas Guerras servís, continuando coa oposición da elite aristocrática aos Reformadores populares que levou a unha Guerra Social no medio de Italia. Non obstante, a cidadanía romana foi recoñecida para o resto dos itálicos ao final do conflito e despois estendeuse á Galia Cisalpina cando Xulio César converteuse en dictador romano. No contexto da transición da república ao Principado, Italia xurou lealdade a Octavio Augusto e logo organizouse en once rexións desde os Alpes ata o Mar Xónico.
Seguiron máis de dous séculos de estabilidade, durante os cales Italia coñeceuse como rectrix mundi (raíña do mundo) e omnium terrarum parens (nai patria de todas as terras). Varios emperadores realizaron notables logros neste período, Claudio incorporou Gran Bretaña ao Imperio Romano, Vespasiano subxugou a Gran Revolta de Xudea e reformou o sistema financeiro. Traxano conquistou Dacia e derrotou a Partia, e Marco Aurelio personificou o ideal de rei filósofo.
A crise do terceiro século golpeou particularmente forte a Italia e á metade oriental do Imperio daíu máis próspera. No 286 d.C., o emperador romano Diocleciano trasladou a capital do Imperio Romano de Occidente desde Roma ata Mediolanum. Con todo, Diocleciano engadíu as illas de Córsega, Sardeña, Sicilia e Malta a Italia no 292 d.C. e as cidades italianas de Mediolanum e Ravenna continuaron servindo como capitais para Occidente.
O Bispo de Roma gañou importancia durante o reinado de Constantino e recibiu a primacía relixiosa co Edicto de Tesalónica baixo Teodosio I. Italia foi invadida varias veces polos bárbaros e caeu baixo o control de Odoacro, cando Rómulo Augusto foi deposto no 476. No século VI, o territorio de Italia dividiuse entre o Imperio Bizantino e os pobos xermánicos. Despois diso, Italia permaneceu dividida ata 1861, cando reunificouse no Reino de Italia, que se converteu na actual República de Italia en 1946.
Características
Despois do fin da Guerra Social, no 88 a.C, Roma deulle aos seus aliados italianos dereitos totais na sociedade romana e concedeu a cidadanía romana a todos os pobos itálicos.
Despois de ser durante séculos o corazón do Imperio romano, a partir do século III o goberno e o centro cultural comezaron a moverse cara ao leste: primeiro o Edicto de Caracalla no 212 d.C. ampliou a cidadanía romana a todos os homes libres dentro dos límites imperiais. Entón, o cristianismo converteuse na relixión dominante durante o reinado de Constantino I o Grande (306–337), aumentando o poder doutros centros políticos orientais. Aínda que non foi fundada como cidade capital no 330, Constantinopla creceu en importancia. Finalmente gañou o rango de capital oriental cando se lle concedeu un Praefectus urbi no 359.
Como resultado, Italia comezou a declinar a favor das provincias, o que resultou na división do Imperio en dúas unidades administrativas no 395, o Imperio Romano de Occidente, coa súa capital en Mediolanum (agora Milán]), e o Imperio Romano de Oriente, coa súa capital en Constantinopla (agora Istambul)). No 402, a capital foi trasladada a Rávena desde Milán, confirmando o declive da cidade de Roma (que foi saqueada no 410 por primeira vez en sete séculos).
Historia
O nome Italia cubriu unha área cuxas fronteiras evolucionaron ao longo do tempo. Segundo Estrabón, na súa obra Geographica, antes da expansión da República Romana, o nome foi usado polos gregos para indicar a terra entre o estreito de Messina e a liña que conecta o golfo de Salerno e o golfo de Taranto (correspondendo aproximadamente á rexión de Calabria), máis tarde os romanos estenderon o termo para incluír a península italiana ata o Rubicón, un río situado entre o norte de Italia e a Italia central.
No 49 a.C., coa Lex Roscia, Xulio César deu a cidadanía romana ao pobo da Galia Cisalpina no 42 a.C. a provincia existente ata entón abolíuse, estendendo así Italia ao norte ata o pé sur dos Alpes.
Baixo Augusto, os pobos do hoxe val de Aosta e dos Alpes occidentais e septentrionais foron subxugados (polo que a fronteira occidental da Italia romana foi trasladada ao río Varus) e a fronteira leste italiana levouse ao río Arsia en Istria. Finalmente, a finais do século III, Italia chegou a incluír a illa de Sicilia, así como Córsega e Sardeña, seguidas de Raetia e parte de Pannonia ao norte. A cidade de Emona (moderna Ljubljana, Eslovenia) era a cidade máis oriental de Italia.
Organización de Augusto
miniatura|280px|Italia 'romana' (en verde) como quedou organizada por Augustus. miniatura|right|280px|O [[Tropaeum Alpium O Monumento da Vitoria dos Alpes, La Turbie, Francia, marcou a fronteira augusta entre Italia e Galia.]] miniatura|280px|Dioceses Italia annonaria e Italia suburbicaria.
Italia foi privilexiada por Augusto e os seus herdeiros, coa construción, entre outras estruturas públicas, dunha densa rede de estradas romanas. A economía italiana floreceu: a agricultura, a artesanía e a industria tiveron un bo crecemento, permitindo a exportación de mercancías ás outras provincias. A poboación italiana tamén creceu: Augusto ordenou 3 censos, para rexistrar o número de cidadáns romanos en todo o imperio. Os totais que sobreviviron foron 4.063.000 no 28 a.C., 4.233.000 no 8 a.C. e 4.937.000 no 14 d.C., pero aínda se discute se estes censos contaron a todos os cidadáns, a todos os cidadáns adultos de sexo masculino ou aos cidadáns sui iuris. As estimacións para a poboación de Italia continental, incluída a Galia Cisalpina, a comezos do século I varían de 6.000.000 segundo Karl Julius Beloch en 1886, a 14.000.000 segundo Elio Lo Cascio no 2009.
Reorganizacións de Diocleciano e Constantino.
Durante a Crise do século III, o Imperio Romano case caeu baixo as presións combinadas de invasións, anarquía e guerras civís, e hiperinflación. No 284, o emperador Diocleciano restaurou a estabilidade política. Levou a cabo reformas administrativas exhaustivas para manter a orde. Creou a chamada Tetrarquia pola cal o imperio era gobernado por dous emperadores maiores chamados Augusti e dous vice-emperadores mozos chamados Caesars. Diminuíu o tamaño das provincias romanas dobrando o seu número para reducir o poder dos gobernadores provinciais. Agrupou as provincias en varias dioceses romanas (latín: ''diocesis') e colocounas baixo a supervisión do vicario imperial (vice, deputado), que era o xefe da diocese. Durante a Crise do século III a importancia de Roma diminuíu porque a cidade estaba lonxe das fronteiras en dificultades. Diocleciano e os seus compañeiros habitualmente residían en catro escanos imperiais. Os Augusti, Diocleciano Maximiano, que eran responsables do leste e do oeste respectivamente, establecéronse en Nicomedia, no noroeste de Anatolia (máis preto da fronteira persa no leste) e Milán, no norte de Italia (máis preto das fronteiras europeas) respectivamente. Os asentos dos Caesars eran Augusta Treverorum (na fronteira do río Rin) para Constantius Chlorus e Sirmium (na fronteira do río Danubio) para Galerius que tamén residía en Tesalónica.
Provincia de Taranto
Ten unha área de 2.437 km2, e unha poboación total de 579.521 habitantes (2001). Hai 29 concellos na provincia.
Francisco Rodríguez "Pancho"
Francisco Rodríguez, coñecido como Pancho, nado en Lourido (Salvaterra de Miño) en 1884 e finado o 3 de setembro de 1911, foi un agrarista galego.
Italia (provincia romana)
Reorganizacións de Diocleciano e Constantino.
Constantino o Grande subdividiu o imperio en catro prefecturas pretorianas. A Diocese Italiciana converteuse na prefectura pretoriana de Italia (praefectura praetoria Italiae) e foi subdividida en dúas dioceses. Incluía aínda Raetia. As dúas dioceses e as súas provincias foron:
Francisco Rodríguez "Pancho"
Traxectoria
Dono dunha tenda de ultramarinos en Lourido. Foi o fundador da Sociedad Agraria de Lourido, unha das primeiras agrarias da comarca do Condado. O 2 de setembro de 1911 o secretario do Concello de Salvaterra de Miño, José Ramón Alonso Álvarez, disparou sobre el e faleceu ao día seguinte. O seu asasinato foi considerado un crime político polos agraristas.
Italia (provincia romana)
Reorganizacións de Diocleciano e Constantino.
Diocesis Italia annonaria (Italia da annona, os seus habitantes tiveron que proporcionar a administración en Milán e as tropas estacionadas naquela cidade da annona, comida, viño e madeira.
Francisco Rodríguez "Pancho"
Recoñecementos
Na Segunda República puxéron o seu nome á rúa onde foi asasinado.
Italia (provincia romana)
Reorganizacións de Diocleciano e Constantino.
Diocesis Italia Suburbicaria (Italy "faixo o goberna da urbs", é dicir Roma)
Francisco Rodríguez "Pancho"
Vida persoal
Casou con Encarnación e foi pai de Jesusa e Manuel Rodríguez.
Italia (provincia romana)
Imperio Romano Occidental
No 330, Constantino inaugurou Constantinopla. Estableceu a corte imperial, o Senado, as administracións financeiras e xudiciais, así como as estruturas militares. A nova cidade, con todo, non recibiu un prefecto urbano ata o 359, o que a elevou ao status de capital do leste. Trala morte de Teodosio no 395 e a posterior división do imperio, Italia formou parte do Imperio Romano de Occidente. Como resultado da invasión de Alarico no 402, o trono occidental foi trasladado de Mediolanum a Ravena. Alarico I, rei dos visigodos, saqueou Roma no 410, algo que non ocorrera durante oito séculos. O norte de Italia foi atacado polos hunos de Atila no 452. Roma foi saqueada de novo no 455 polos vándalos baixo o mando de Xenserico. miniatura|right|300px| A "prefectura pretoriana de Italia" (en amarelo) estendeuse desde o río Danubio ata o norte de África
As Mezoiras, O Buriz, Guitiriz
As Mezoiras é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2012 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Rebón, Moraña
San Pedro de Rebón é unha parroquia que se localiza no concello de Moraña. Segundo o IGE en 2009 tiña 412 habitantes (215 mulleres e 197 homes), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 422 habitantes.
Patrimonio
A igrexa de San Pedro de Rebón é do século XII, pero só se conserva a parte da ábsida, o resto foi modificado nunha reforma do século XIX. Tamén posúe dous baldaquinos no seu interior.
Epopea de Gilgamesh
miniatura|A táboa sobre o [[diluvio da epopea de Gilgamesh, escrita en acadio (Museo Británico).]]
miniatura|Relevo de Gilgamesh conservado no [[Museo do Louvre, París.]] A Epopea de Gilgamesh, tamén coñecida como o Poema de Gilgamesh, é unha narración de orixe sumeria, na Mesopotamia, considerada como a narración escrita máis antiga da historia. Elaborouse mediante a escrita cuneiforme en táboas de arxila, o que favoreceu a súa conservación. A versión máis completa que se conserva consta de doce táboas, das cales once foron escritas cara a primeira metade do II milenio a. C. e a última, que constitúe unha narración independente das demais, cara á fin do I milenio a. C.
Ao comezo do poema, Gilgamesh é o despótico rei de Uruk, cuxos súbditos se queixan aos deuses, cansos da súa luxuria desenfreada, a cal o leva a forzar ás mulleres da cidade. Os deuses atenden esta petición creando a Enkidu, un home salvaxe destinado a enfrontarse a Gilgamesh. Pero cando ambos entraban en combate, no canto de darse morte fanse amigos para sempre e emprenden perigosas aventuras. Xuntos dan morte ao xigante Humbaba e ao Toro do Ceo, e Gilgamesh rexeita o amor da deusa Inanna. Como castigo a estes actos de impiedade, os deuses fan que Enkidu morra en plena mocidade. Impresionado pola desaparición do seu amigo, Gilgamesh emprende a procura da inmortalidade, a cal o leva até os confíns do mundo, onde viven o sabio Utnapishtim e a súa muller, únicos sobreviventes do Diluvio, aos que os deuses concederon o don que Gilgamesh pretende agora. Con todo, o heroe non alcanza o que pretende. No camiño de volta, atopa, seguindo instrucións de Utnapishtim, unha planta que devolve a mocidade a quen a toma; pero unha serpe róuballa e Gilgamesh volve a Uruk coas mans baleiras, convencido de que a inmortalidade é patrimonio exclusivo dos deuses.
O núcleo sentimental do poema atópase no dó de Gilgamesh trala morte do seu amigo. Os críticos consideran que é a primeira obra literaria que fai énfase na mortalidade humana fronte á inmortalidade dos deuses. O poema inclúe unha versión do mito do diluvio universal.
Orixe
Orixinariamente, a obra coñecíase co título Sha naqba īmuru (Aquel que viu as profundidades) ou Shūtur eli sharrī (Por riba de todos os outros reis), versos tomados do inicio da obra que aluden á natureza excepcional de Gilgamesh.
O poema escribiuse en táboas de arxila empregando a escritura cuneiforme cara aos anos 2500-2000 a. C. Ademais desta versión en lingua sumeria, que presenta moitos ocos debidos á súa deficiente conservación. Consérvanse versións posteriores, tamén fragmentarias en lingua acadia e hitita. As edicións e traducións modernas da obra incorporan este material para complementar os espazos baleiros da versión sumeria.
A versión máis completa da que se dispón actualmente procede da biblioteca do rei asirio do século VII a. C. Assurbanipal en Nínive, quen procurou coleccionar copias de todos os documentos escritos no mundo que el coñeceu. Consiste nun conxunto de doce táboas de arxila. As once primeiras narran a Epopea de Gilgamesh e a duodécima contén un poema independente sobre a baixada de Gilgamesh aos infernos.
O texto non separa os versos, mais polo ritmo calcúlase que pode ter uns 3500.
Os expertos opinan que a orixe cómpre procurala nunha serie de poemas sobre o heroe e rei mitolóxico Gilgamesh, que puido existir realmente e ser un monarca sumerio do Segundo Período Dinástico Inicial (século XXVII a. C.). Algunhas destas lendas foron narradas en verso e os poema resultantes se artellaron nun poema máis extenso.
Argumento
O poema trata das aventuras do rei Gilgamesh, tamén coñecido coma Istubar, e o seu amigo Enkidu. Xira en torno a dúas temáticas principais, a procura da gloria e a procura da inmortalidade, dominantes nas seis primeiras e nas seis últimas táboas, respectivamente.
A historia principia coa presentación do rei Gilgamesh de Uruk, o meirande Rei divino que, conta a narración, existiu. A súa severidade provoca que a deusa Ninhursag cree ao home salvaxe Enkidu, quen se dedica a amolar aos pastores. O rei envíalle á prostituta sagrada Shamhat, quen civiliza a Enkidu.
Enkidu e Shamhat casan, e Gilgamesh acode á voda coa intención de facer valer o seu dereito de pernada, mais Enkidu resístese o que provoca a loita entre os dous personaxes. Finalmente, reconcílianse e Gilgamesh convence a Enkidu para viaxaren xuntos ao bosque para mataren ao xigante Humbaba e adquiriren así a gloria.
Na segunda parte, a da procura da inmortalidade, Enkidu enferma e, moribundo, descende aos infernos. Gilgamesh compadécese del e emprende unha perigosa viaxe para visitar aos dous únicos seres humanos que sobreviviron ao Diluvio universal, Utnapishtim e a súa dona. O sobrevivente rétao a permanecer esperto seis días e sete noites se quere a súa axuda, pero nada máis remata de lle facer a proposición, Gilgamesh fica durmido. Derrotado, emprende o regreso a Urk, non sen antes de que Utnapishtim lle fale de certa planta do fondo do océano que o fará novo outra vez.
Versión «estándar»
A versión «estándar» atopouse na biblioteca de Asurbanipal, foi escrita en babilonio estándar, un dialecto da lingua acadia que só se usaba con fins literarios, e utiliza un tipo de métrica bastante parecida á métrica hebraica, fundada no paralelismo semántico, aínda que tamén posúe elementos de métrica cuantitativa. O verso está xeralmente dividido en dous hemistiquios que reiteran a mesma idea expresada de dúas formas distintas.
Esta versión foi estandarizada por Sin-Liqe-Unninni entre o 1300 a. C. e o 1000 a. C. con base nunha versión máis antiga que a oficial. Esta complementación mediante cambio ou engadido de fragmentos era un proceso común na época e o Poema de Gilgamesh non foi a excepción.
A versión estándar e a acadia previa diferéncianse na introdución, ou íncipit. A versión máis antiga comeza coas palabras: «Excedendo a todos os demais reis», mentres que na estándar di: «El que vía o profundo» (ša nagbu amāru). A palabra acadia nagbu, 'profundo', neste caso probablemente fai referencia a certos «misterios». No entanto, Andrew George considera que se refire a algún coñecemento específico que Gilgamesh trouxo da súa reunión con Utnapishtim; el gañou o coñecemento no reino de Ea, cuxo reino cósmico é a fonte da sabedoría. En xeral, crese que Gilgamesh adquiriu o coñecemento para vivir unha boa vida: como adorar aos deuses, por que é necesaria a morte para os humanos, que fai bo a un rei e como vivir unha boa vida. A táboa XI contén o mito do diluvio que foi copiado na súa maior parte da épica de Atrahasis.
A táboa XII é un apéndice do poema épico, unha secuela da XI e probablemente engadida en data posterior, polo cal foi omitida até anos recentes. Ten a inconsistencia narrativa de presentar a Enkidu vivo, e ten pouca relación coa ben argumentada táboa XI. De feito, o poema ten unha estrutura circular na cal as liñas iniciais cítanse na táboa XI para dar, xunto co final, a idea dun ciclo. A táboa XII é máis ben unha copia dun conto anterior no cal Gilgamesh envía a Enkidu a recuperar algúns dos seus bens ao inframundo, Enkidu morre e regresa como espírito para contarlle ao rei a natureza do inframundo. Este evento parece superfluo dado que na táboa VII Enkidu tivo xa un soño no que se lle revelou como é ese lugar.
Contido das táboas
A obra xira ao redor de dúas temáticas, as primeiras seis táboas describen a procura da gloria e as restantes a procura da inmortalidade.
Procura da gloria
miniatura|Táboa V da Epopea de Gilgamesh. miniatura|Reverso da táboa V da "Epopea de Gilgamesh". Actualmente atópase no [[Museo de Sulaymaniyah, Iraq.]]
Procura da inmortalidade
miniatura|George Smith, o home que transcribiu e leu a chamada "Historia da inundación de Babilonia" da táboa XI.
Poemas sumerios
Hai cinco historias existentes de Gilgamesh en forma de poemas antigos en sumerio. Probablemente circulaban independentemente, en lugar de ter a forma dunha epopea unificada. Algúns dos nomes dos personaxes principais nestes poemas difiren lixeiramente dos nomes acadios posteriores; por exemplo, "Bilgamesh" está escrito en lugar de "Gilgamesh", e hai algunhas diferenzas nas historias subxacentes, como o feito de que Enkidu é o servente de Gilgamesh na versión sumeria:
O señor da Montaña do Vivente e Hei, hurra! corresponden ao episodio de "Bosque dos Cedros" (que na versión estándar cóntanse nas táboas II - V). Gilgamesh e Enkidu viaxan con outros homes ao bosque dos cedros. Alí, atrapado por Humbaba, Gilgamesh engánao (coa axuda de Enkidu nunha das versións) para que abandone as súas auras, perdendo así o seu poder.
O Heroe en Batalla corresponde ao episodio do "Toro no Ceo" (na versión estándar atópase na táboa VI) na versión acadia. O apetito voraz do touro causa seca e dificultades na terra mentres Gilgamesh dáse un festín. Lugalbanda convénceo de enfrontarse á besta e loita xunto a Enkidu. Os enviados de Akka non teñen un episodio correspondente na epopea, pero os temas de se mostrar misericordia aos cativos e o consello dos anciáns da cidade tamén aparecen na versión estándar da historia de Humbaba. No poema, Uruk enfronta o asedio das tropas de Kish dirixidas polo seu rei Agga, a quen Gilgamesh derrota e perdoa.
Neses días, neses días afastados, tamén coñecidos como Gilgamesh, Enkidu e o Inframundo, é a fonte da tradución acadia incluída como táboa XII na versión estándar, que conta a viaxe de Enkidu ao Inframundo. Tamén é a principal fonte de información para o mito da creación sumeria e a historia de "Inanna e a árbore Huluppu".
Temas
Gilgamesh é un personaxe dos chamados redondos porque evoluciona ao longo da narración. Primeiramente busca o poder a calquera prezo, quere satisfacer os seus desexos de maneira egoísta, sen ter en conta ningún límite, nin moral. Peca por tanto de hybris e por iso é castigado, un tema clásico nas literaturas antigas. Posteriormente, a partir da morte de Enkidu, busca a inmortalidade, como fan os guerreiros e cabaleiros a través das súas xestas (as primeiras aventuras buscaban a fama). Pero na súa viaxe iniciática acaba aprendendo a inutilidade desta procura, posto que é consustancial ao ser humano ser mortal. Asumir esta realidade o faculta para ser un bo rei (hai que remarcar que o protagonista deste poema ten unha base histórica nun monarca existente).
Tamén se interpretou que Gilgamesh é como o sol, que percorre os doce signos astrolóxicos ou os doce meses do ano (hai 12 táboas ou partes) e que, como o astro, ten un momento de ascenso e brillantez para acabar decaendo. É precisamente ao deus Sol Shamash a quen invoca a súa nai antes de bendicir a marcha dos heroes. Representaría a forza da luz contra Enkidu, que sería o representante da escuridade, no dualismo oriental característico. Enkidu nace do barro, como pasará noutros mitos de creación, como o bíblico, onde os deuses modelan o home a partir de materiais terreais. Esta dualidade será explorada noutras parellas da literatura posterior e tamén aparece no mesmo protagonista, posto que o rei ten unha parte divina e outra humana.
A amizade que une os dous homes transfórmaos: Enkidu logra a civilización e Guilgameix suaviza o seu temperamento. As mulleres, en cambio, ocupan un lugar subordinado á trama, a pesar da importancia da deusa do amor como símbolo de orde mundial. Líganse sempre ao sexo, como a prostituta que inicia Enkidu ou as vítimas de violación que fan desatar a cólera divina.
Os soños premonitorios e as interpretacións que fan ao espertar xogan un importante papel para que a trama avance. Esta importancia dos soños está presente a outras moitas historias de ámbito oriental.
A oposición da humanidade e coa natureza é un tema recorrente: Gilgamesh respecto a Enkidu (proveniente do mundo natural), Humbaba (gardián do Bosque de Cedros), os seres escorpión (gardiáns da porta que protexe o sol) e Siduri (o viñateiro dos deuses que protexe a el mesmo e ás viñas de Gilgamesh). O tema da oposición da humanidade e a natureza, concretamente os bosques, interpretouse que ten relación co alto valor da madeira, extraída dos cedros do actual Líbano, para os sumerios debido á talla de bosques pola expansión da agricultura.
Influencia na literatura posterior
Segundo o investigador grego Ioannis Kordatos, hai un gran número de versos paralelos, así como episodios e temas que indican unha influencia importante da epopea na Odisea de Homero.
Tamén se argumentou que existe influencia deste poema nalgúns dos capítulos da Biblia (parte da cal se redactou na época do cativerio dos xudeus en Babilonia, arredor do século VI a. C.). A Torre de Babel ou a meretriz de Babilonia son supostamente os elementos máis claramente tomados pola tradición hebrea do poema babilónico, xunto cos dous grandes mitos: o diluvio universal, do que escapou un escollido dos deuses, e o feito de que unha planta que pode outorgar a xuventude élle roubada á humanidade, o que garda un paralelismo co episodio de Adán e Eva.
Versións modernas
A totalidade das táboas que se conservan da biblioteca de Assurbanipal, unhas 25.000 en total, atópanse no Museo Británico e foron traducidas por George Smith a partir de 1872. En 1984 traduciuse o poema ao inglés coa axuda do escritor John Gardner. En castelán existe a tradución de Fabián Chueca Crespo, La epopeya de Gilgamesh, publicada no 2008 pola editorial Random House Mondadori, a partir da versión inglesa de 1999 de Andrew George.
Paysandú
Paysandú é unha das principais cidades do Uruguai. É a capital do departamento homónimo con 84.162 habitantes (2004). Situado na marxe oriental do río Uruguai, ata 368 km da capital Montevideo. É fronteiriza coas cidades arxentinas de Colón e Concepción del Uruguay. O río crúzase pola ponte General Artigas.
Perístilo
dereita|miniatura|250px|Reconstrución do perístilo (peristylum) da Casa dos Vetis de [[Pompeia co peristylium porticado.]] O perístilo (latín peristylum) é na arquitectura clásica unha serie de columnas que arrodean un patio ou un edificio e que marcaban unha separación respecto do pórtico. Tamén se usaban para circundar a estrutura central dos templos gregos. O espazo central delimitado polas columnas tamén se chama perístilo (do latín peristylium). Era principalmente usado na arquitectura do Antigo Exipto, na Grecia antiga e na Roma antiga, tendo esta última moita influencia no movemento neoclásico.
Co paso do tempo, a arquitectura relixiosa derivada das basílicas romanas vai dar lugar á aparición do claustro.
Primeiro ministro de Cabo Verde
miniatura|200px|Brasón de Cabo Verde. O primeiro ministro de Cabo Verde é o xefe de goberno de Cabo Verde. O cargo foi creado despois da independencia do país, en 1975.
Esta é a lista dos primeiros ministros de Cabo Verde.
Santi Domínguez
Santiago Domínguez Oliveira, coñecido como Santi Domínguez, nado en Vigo o 25 de xullo de 1964, é un político militante do Bloque Nacionalista Galego, da corrente +BNG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a lista do BNG en Vigo, e foi nomeado tenente de alcalde. Nas municipais de 2011 repetiu como candidato do BNG á alcaldía, foi elixido concelleiro e foi portavoz municipal ata a súa renuncia en 2013.
Carlos I de Romanía
Carol I de Romanía, nado o 20 de abril de 1839 e finado o 10 de outubro de 1914, foi un príncipe alemán, elixido Domnitor ou príncipe de Romanía en abril de 1866 tralo derrocamento de Alexandru Ioan Cuza (Alexandre Xoán Cuza), e rei o 26 de marzo de 1881. Foi o primeiro rei da dinastía Hohenzollern-Sigmaringen, que gobernaría o país até a proclamación da república en 1947.
Durante o seu reinado dirixiu persoalmente as tropas romanesas na Guerra Ruso-Turca, tomando o mando das tropas ruso-romanesas no sitio de Pleven. Grazas a esta guerra Romanía logrou plena autonomía do Imperio otomán (Tratado de Berlín 1878). Entón Romanía viuse obrigada a renunciar a favor do Imperio ruso aos tres distritos do sur de Besarabia, mais recibiu en troques o norte de Dobruia. Ampliou o seu territorio ao adquirir o sur de Dobruia de Bulgaria en 1913. A vida política interna, aínda dominada polas grandes familias de terratenentes, organizados nos partidos rivais Liberal e Conservador, foi marcada por dous levantamentos campesiños: un no sur de Valaquia, en abril de 1888, e outro no norte de Moldavia, en marzo de 1907.
Casou con Isabel de Wied en 1869, da que tivo unha filla, María, morta con apenas tres anos.
A falta de descendencia directa de Carlos deixaba ao seu irmán Leopoldo sucesor ao trono. En outubro de 1880 Leopoldo rexeitou o seu dereito a favor do seu fillo Guillerme, quen á súa vez rexeitou oito anos despois a favor do seu irmán máis novo, o futuro rei Fernando.
A primeira guerra mundial
miniatura|esquerda|80px|Monograma. miniatura|dereita|Enterro do rei. Coa tensión crecente tralo asasinato do herdeiro ao trono austrohúngaro pola intención cada vez máis clara de Austria-Hungría de utilizar este como escusa para axustar contas con Serbia, Carlos atopouse nunha posición cada vez máis complicada. As súas preferencias persoais e unha longa alianza secreta (Tripla Alianza), debida á antipatía cara a Rusia, ligaban ao país aos Imperios Centrais. Durante a década anterior a 1914, con todo, este sentimento antirruso quedara relegado ante a sensación de hostilidade cara a Austria-Hungría, que defendera a postura búlgara durante as Guerras dos Balcáns e contiña unha abundante minoría romanesa discriminada en Transilvania.
No crucial consello real do 3 de agosto de 1914 foi practicamente o único en defender a declaración de guerra a Rusia, mentres todos menos un dos membros da reunión defendían o mantemento da neutralidade romanesa na guerra. Carlos aceptou case sen resistencia a postura do consello. Declarou aos representantes austrohúngaros e alemáns que el permanecía fiel á alianza pero que non podía desenvaiñar a espada en contra do parecer do pobo. Para entón Carlos estaba enfermo de morte e sufría constantes presións da súa familia e achegados para declarar a guerra a Rusia, mentres que os responsables políticos avogaban cada vez máis forte por atacar Austria-Hungría.
En setembro, cando a axitación a favor da entrada de Romanía na guerra ao lado da Entente chegou ao máximo, solicitou secretamente a Alemaña que azuase a Bulgaria a ameazar a Romanía para arrefriar os ánimos dos belicistas. Anteriormente solicitara a cesión de parte da Bucovina e reformas internas en Transilvania para tranquilizar á opinión pública romanesa, sen éxito. Pesimista ante a situación, chegou a suscitarse a abdicación e o exilio, pero non chegou a poñelos en práctica.
Carlos morreu o 10 de outubro de 1914, facilitando a posterior entrada en guerra de Romanía ao lado da Entente xa que o novo rei, Fernando I, inexperto e indeciso, deixou a política exterior do país en mans do primeiro ministro profrancés, Ion I. C. Brătianu.
Sestelo, Siador, Silleda
Sestelo é un lugar da parroquia de Siador no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 10 habitantes, deles 5 eran homes e 5 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao ano 2000.
Neste lugar está localizado o pazo de Sestelo.
Topónimo
O topónimo galego Sestelo é a variante vulgar de Sextullus, diminutivo do antropónimo latino Sextus.
Terra Nostra
Terra Nostra é unha telenovela brasileira escrita por Benedito Ruy Barbosa, que se estreou na Rede Globo no día 20 de setembro de 1999 rematada o 2 de xuño de 2000. Contén 221 episodios.
Atlas-Agena
Atlas-Agena foi o nome dunha serie de foguetes derivados do mísil Atlas en combinación con diferentes variantes do foguete Agena.
Características
Os Atlas-Agena foron unha combinación de foguetes Atlas (como a familia Atlas SLV-3) con diferentes versións do foguete Agena como segunda etapa, aumentando a carga útil que podía ser posta en órbita. Nos Atlas-Agena empregáronse tódalas versións que houbo de foguetes Agena.
Cuevas de San Marcos
Xeografía
Esténdese sobre unha superficie duns 37,50 km². Está situada sobre a comarca de Antequera, confinando coa provincia de Córdoba, desde o val do río Genil ata a Serra de Malnombre e o Camorro de Cuevas Altas. Este municipio atópase a unha altitude de 420 metros sobre o nivel do mar. É un concello de actividade agrícola, con predominio do cultivo da oliveira e da produción de aceite chamada "Hojiblanca".
O seu nome provén do seu santo patrón, o evanxelista San Marcos e a súa famosa cova "Belda".
Mariner 7
Mariner 7 foi unha sonda espacial estadounidense lanzada o 27 de marzo de 1969 mediante un foguete Atlas SLV-3C Centaur D desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral para sobrevoar e estudar Marte.
Características
Mariner 7 pertenceu ó programa Mariner da NASA. Fixo, xunto con Mariner 6, un sobrevoo conxunto de Marte para facer medicións e observacións científicas, usando a experiencia de Mariner 6, que sobrevoou o planeta cinco días antes, para obter mellores datos científicos. A misión principal era estudar a atmosfera e superficie de Marte para establecer unha base para futuras investigacións, probar novas tecnoloxías e adquirir máis práctica en voo interplanetario. A diferenza de noutras misións, nin Mariner 6 nin Mariner 7 recolleron datos do medio interplanetario, centrándose tan só en estudar Marte.
A nave estaba composta por un corpo octagonal de magnesio de 138,4 cm de diagonal e 45,7 cm de altura que albergaba a electrónica, a cablaxe, o sistema de propulsión e reguladores. Na parte superior da estrutura atopábase unha superestrutura cónica que sostiña a antena parabólica de alta ganancia, de 1 metro de diámetro. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares sobresaíndo da estrutura, cunha envergadura de 579 cm entre cada par de paneis. Cada panel medía 215 x 90 cm e en conxunto proporcionaban ata 449 W de potencia á distancia de Marte (800 W á distancia da Terra), alimentando unha batería cunha enerxía de 1200 vatios hora e feitas de prata e cinc.
As comunicacións corrían a cargo dunha antena parabólica de alta ganancia e dunha antena de baixa ganancia situada nun mastro de 2,23 metros de lonxitude situado ao lado da antena parabólica, o que daba unha altura total á nave de 3,35 m. Os transmisores traballaban en banda S e os datos podían gardarse nunha grabadora de cinta analóxica cunha capacidade de 195 Mbit para retransmitilos máis tarde.
O sistema de propulsión alimentábase con hidracina, cun motor principal de 223 N de pulo para as correccións de curso e doce pequenos propulsores alimentados por nitróxeno frío para o control de actitude. Para o coñecemento da posición, Mariner 7 usaba sete sensores solares e varios sensor para localizar a Terra, Marte e Canopus.
Instrumentación científica
miniatura|Marte visto por Mariner 7. Mariner 7, igual que Mariner 7, levaba a bordo unha cámara de televisión con capacidade de gran angular e teleobxectivo, un espectroscopio e radiómetro para o infravermello e un espectroscopio para o ultravioleta. Os instrumentos atopábanse nunha plataforma móbil situada na parte inferior do octágono do corpo principal e pesaban un total de 57,6 kg.
Desenvolvemento da misión
Tras o lanzamento o 27 de marzo de 1969, Mariner 7 foi inxectada nunha órbita de transferencia cara Marte, tras o cal despregáronse os paneis solares. O 8 de abril dese mesmo ano Mariner 7 executou unha manobra de corrección e uns días máis tarde despregouse a plataforma coa instrumentación científica. Previamente ó despregue da plataforma científica a nave foi posta no modo de navegación inercial para evitar o problema que afectou a Mariner 6, no que partículas brillantes liberadas tras o funcionamento dos pernos explosivos que retiñan á plataforma confundiron ó seguidor estelar, co que a nave perdeu a súa actitude de maneira temporal. O 31 de xullo perdeuse comunicación coa sonda. Automaticamente Mariner 7 comezou a transmitir pola antena de baixa ganancia, retomándose o contacto, conseguindo máis tarde conmutar as comunicacións de novo á antena de alta ganancia. A causa probable foi a exección de gases dunha batería, hipótese que foi reforzada pola perda da batería uns días antes do sobrevoo de Marte.
O 2 de agosto de 1969 ás 9:32:33 UTC, a plataforma de instrumentos de Mariner 7 quedou apuntada cara o planeta e os instrumentos se acenderon, obténdose 93 imaxes do planeta durante as 57 horas seguintes. Grazas ó sobrevoo previo de Mariner 6, Mariner 7 foi reprogramada para obter máis datos e máis ao sur do planeado inicialmente. A máxima aproximación tivo lugar ás 5:00:49 UTC do 5 de agosto, obténdose 3 imaxes de cerca e pasando a 3430 km da superficie marciana. Durante os días seguintes retransmitíronse os datos obtidos durante o sobrevoo, tras o cal a nave foi posta de novo en modo cruceiro, facéndose diversos experimentos de enxeñería e científicos.
Paul Muni
Frederich Meshilem Meier Weisenfreund, coñecido como Paul Muni, nado en Lviv o 22 de setembro de 1895 e finado en Montecito, California o 25 de agosto de 1967 foi un actor estadounidense.
Traxectoria
Nado na rexión austrohúngara de Galicia, hoxe en Ucraína, emigrou coa súa familia aos Estados Unidos de América en 1902, establecéndose en Chicago.
En 1929 foi contratado pola Fox, iniciando a súa carreira cinematográfica. Trala súa segunda candidatura ao Oscar, por I Am a Fugitive from a Chain Gang asinou un contrato coa Warner Bros..
En 1936 gañou o Oscar ao mellor actor por The Story of Louis Pasteur, o primeiro dos seus filmes biográficos. Porén, continuou actuando no teatro, obtendo grandes éxitos.
Aos 59 anos diagnosticáronlle un tumor no ollo esquerdo, que lle foi extraído. Pouco despois volveu á obra que estaba a protagonizar, Inherit the Wind. Retirouse do cine en 1959 por mor dos seus problemas de saúde, mais seguiu actuando na televisión ata 1962.
Hostile Ambient Takeover
Hostile Ambient Takeover é un álbum de The Melvins, editado no ano 2002 a través da discográfica Ipecac Recordings.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Buzz Osborne agás onde se indique.
"Black Stooges" está acreditada como o tema 1 pero a canción, que aparece no Millennium Monsterwork 2000 co nome de "Ol' Black Stooges", é realmente o tema 2.
Perexil (homónimos)
Pola similitude, especialmente das follas, outras herbáceas levan en galego o nome de pirixel (pronunciado normalmente prixel) :
Manuel González Iglesias
Manuel González Iglesias, coñecido como O xastre de Lalín, nado en Lalín e finado en Buenos Aires o 11 de xullo de 1926, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Emigra moi novo a Buenos Aires. Foi un dos fundadores da Sociedade Hijos de Lalín. Foi autor de dúas pezas teatrais nas que ridiculizaba ao caciquismo. En 1918 dirixiu La Voz del Centro editado polo Centro Protección Agrícola del Distrito de Salceda en Buenos Aires. Vincualado á Sociedade Unión del Partido de Lalín, da que foi elixido presidente en 1923, foi tamén directivo da Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales (1921) e colaborou no seu periódico El Despertar Gallego. Tamén colaborou en Teo.
Voley Murcia
O Centro de Promoción y Prácticas Deportivas Vóley Murcia é un equipo de voleibol da cidade de Murcia (España). O club naceu en setembro de 1978 por un grupo de rapaces entusiastas de idades entre os 16 e os 18 anos. O Vóley Murcia ascendeu ata tres veces á División de Honra, a primeira en 1990 tras proclamarse Campión da Liga de Primeira División, a segunda en 1996, e a terceira no 2011.
As Penas, O Buriz, Guitiriz
As Penas é un lugar da parroquia do Buriz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 16 habitantes.
Placa senil
miniatura|dereita|Inmunotinguidora de beta-amiloide na que se observan placas senís. As placas senís ou placas neuríticas son depósitos extracelulares de beta-amiloide (ou amiloide beta, Aβ) na materia gris do cerebro. As estruturas neurais dexenerativas e unha abundancia de microglía e astrocitos poden ser asociadas con depósitos de placas senís. Estes depósitos poden tamén simplemente ser un subproduto da senescencia ou do envellecemento. Porén, a presenza de grandes cantidades de placas senís e nobelos neurofibrilares (da proteína tau) son características da enfermidade de Alzheimer. As placas son de tamaño e forma variable, pero como media miden uns 50 µm. Na enfermidade de Alzheimer están compostas principalmente de péptidos beta-amiloides. Estes polipéptidos tenden a agregarse e crese que son neurotóxicos.
Historia
En 1892 Blocq e Marinesco describiron por primeira vez a presenza de depósitos de placas na materia gris. Como resultado da súa semellanza coas drusas das infeccións por Actinomyces, Oskar Fischer denominounas drusas de necrose a principios do século XX. A conexión entre placas e demencia foi descuberta por Alois Alzheimer en 1906. En 1911 Bielschowsky propuxo que os depósitos tiñan natureza amiloide. Wisniewski acuñou o termo placas neuríticas en 1973. Na segunda metade do século XX propuxéronse diversas teorías sobre os factores inmunolóxicos e xenéticos na formación das placas. J.A.N. Corsellis e M. Franke fixeron investigacións estatísticas na década de 1970. M. Franke indicou que a demencia ocorre probablemente cando o número de placas senís no córtex frontal é de máis de 200/mm3. En 1985 as formacións beta-amiloides foron identificadas con éxito por medio de técnicas bioquímicas, aínda que quedan moitas cuestións sen resolver sobre a importancia e formación das placas senís.
Formación e descrición
Na sinapse das neuronas concéntrase a proteína precursora amiloide (APP) que se estende a través da membrana plasmática. Unha porción desta proteína contén a secuencia do péptido Aβ.
Na formación de placas senís, o Aβ orixínase ao clivar a proteína precursora amiloide. Hai tres encimas que poden procesar a APP, pero só a β- e γ-secretases están directamente implicadas na formación de placas senís. A β-secretase (BACE) é un encima protease que cliva proteínas e péptidos. Esta protease cliva a APP para expoñer os fragmentos carboxilo terminal do Aβ. Despois de que a masa da APP se libera por este proceso, a γ-secretase cliva os restantes fragmentos carboxilo do dominio transmembrana. As accións secuenciasi da γ-secretase despois da actividade da BACE teñen como resultado a formación de fragmentos de proteína Aβ (beta-amiloide) que se liberan ao espazo extracelular. Finalmente, a acumulación de beta-amiloide fóra das sinapses neuronais forma a masa de agregado da placa que aparta as finas ramificacións e conexións das células cerebrais.
A formación de fragmentos de beta-amiloide é algo normal no corpo humano. Porén, a acumulación de Aβ que dá lugar á formación de depósitos de placa non é un fenómeno usual. Aínda que a causa desta anormalidade non se coñece ben, os investigadores atoparon que certas especies de beta-amiloide que difiren en lonxitude nuns poucos aminoácidos se agregan facilmente en placas. Estas especies son máis patoxénicas.
Identificación
miniatura|220px|Placas senís vistas con tinguidura de prata. As placas senís son visibles con microscopio óptico usando técnicas de tinguidura con prata, vermello Congo, tioflavina, violeta de cresilo, e reacción PAS. Os depósitos de placas son tamén visibles con microscopía de fluorescencia e inmunofluorescencia. A técnica de tinguidura de prata de Bielschowsky é un método pouco eficaz para visulaizar as placas, mentres que as técnicas de tinguidura de prata de Campbell e Gallyas supuxeron unha mellora na identificación e exactitude. Usando vermello Congo, só quedan tinguidas axeitadamente unha cuarta parte das placas senís presentes nunha mostra. As placas senís poden tamén visualizarse cunha inmunotinguidura dirixida contra o beta-amiloide. O principal problema cos métodos de tinguidura anteriores é que hai que extraer do cerebro as seccións de tecido neural nas que se van facer as observacións para poder así identificar as placas, o cal é un problema porque a extracción pode causar tantos ou máis danos que as propias placas.