cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
OHSAS
OHSAS (Occupational Health and Safety Assessment Series) refírese a unha serie de especificacións sobre a saúde e a seguridade no traballo materializadas pola British Standards Institution (BSI) na OHSAS 18001 e OHSAS 18002.
Esta norma internacional para a saúde e a seguridade no traballo (OH & S) publicouse o 12 de marzo de 2018 e está destinada a transformar as prácticas laborais en todo o mundo. Pensouse no seu momento nunha ISO 18000, pero pola súa dificultade de homoxeneización entre os diferentes países abandoouse a idea. A ISO 45001 substituirá á OHSAS 18001.
Staphylococcus aureus resistente á vancomicina
Historia
Orixináronse tres clases de S. aureus resistente á vancomicina que difiren nas súas susceptibilidades pola vancomicina (medidas pola concentración inhibitoria mínima), que son: S. aureus intermedio para a vancomicina (ou VISA, do inglés vancomcin-intermediate Staphylococcus auresus), S. aureus intermedio para a vancomicina heteroxéneo (ou hVISA, de heterogeneous vancomycin-intermediate Staphylococcus aureus), e S. aureus resistente á vancomicina de alto nivel (ou VRSA, de vancomycin-resistent Staphylococcus aureus ).
Locencia, Román, Vilalba
Locencia é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 8 eran mulleres.
Escola de Imaxe e Son de Vigo
Está situada na avenida da Ponte nº 80, en Vigo.
Staphylococcus aureus resistente á vancomicina
S. aureus intermedio para a vancomicina (VISA)
Os VISA foron primeiramente identificados no Xapón en 1996 e desde entón atopáronse en hospitais doutras partes de Asia, e tamén no Reino Unido, Francia, os Estados Unidos e o Brasil. Tamén se denomina GISA (de glycopeptide-intermediate Staphylococcus aureus), o que indica a súa resistencia a todos os antibióticos glicopéptidos. Estas cepas bacterianas presentan un engrosamento da parede celular, que se cre reduce a capacidade de difusión da vancomicina no septo de división da célula necesario para o tratamento efectivo con vancomicina. miniatura|Cultivo de ágar sangue de S. aureus.
S. aureus resistente á vancomicina (VRSA)
A resistencia á vancomicina de alto nivel en S. aureus raramente se atopou. Os experimentos in vitro e in vivo realizados en 1992 demostraron que os xenes de resistencia á vancomicina de Enterococcus faecalis puideron ser transferidos por transferencia horizontal de xenes a S. aureus, conferindo a este último resistencia á vancomicina de alto nivel. Ata 2002 dita transferencia xenética non se atopou en cepas silvestres de S. aureus. En 2002, unha cepa VRSA foi illada dun paciente de Míchigan, EUA. O illamento contiña o xene mecA para a resistencia á meticilina. A concentración inhibitoria mínima de vancomicina do illamento do VRSA era consistente cun fenotipo VanA de especies de Enterococcus, e a presenza do xene vanA era confirmada por reacción en cadea da polimerase (PCR). A secuencia de ADN do xene vanA do VRSA era idéntica á da cepa Enterococcus faecalis resistente á vancomicina recollida da mesma mostra do catéter. O xene vanA atopouse despois que estaba codificadco dentro dun transposón localizado nun plásmido portado polo illamento VRSA. Este transposón, denominado Tn1546, confire unha resistencia á vancomicina de tipo vanA en enterococos.
S. aureus intermedio para a vancomicina heteroxéneo (hVISA)
A definición do hVISA segundo Hiramatsu et al. é unha cepa de S. aureus que dá resistencia á vancomicina cunha frecuencia de 10−6 colonias ou incluso maior.
Filmes de Guatemala propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Guatemala presentou filmes ó Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez en 1994. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Guatemala para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
As aventuras de Mikołaj Doświadczyński
As aventuras de Mikołaj Doświadczyński (en Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki) é unha novela escrita en polaco por Ignacy Krasicki e publicada en 1776. Trátase da primeira novela composta en lingua polaca, un fito na literatura polaca.
Foi traducido ó galego por Lúa García Sánchez e publicado pola Rinoceronte Editora en 2019.
Sinopse
A novela de Krasicki conta a a vida de Mikołaj, un nobre polaco. Durante as súas estadías en Varsovia, París e a illa ficticia de Nipu (baseada no Xapón, coñecida polos nativos como Nippon), o protagonista ten numerosas experiencias que o conducen cara a unha visión rationalista do mundo e a como converterse nun bo home, e polo tanto un bo cidadán. Esta ollada racionalista, presente nas obras de Krasicki, constitúe unha apoloxía da Ilustración e da fisiocracia.
O Pico, Mera de Arriba, Ortigueira
O Pico é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, que eran 3 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
O Foxo, Mera de Arriba, Ortigueira
O Foxo é un lugar da parroquia de Mera de Arriba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 1 habitante no ano 2009, que era 1 home segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 2 habitantes.
Transmisión
En Física, a transmisión é o fenómeno complementario da reflexión, da absorción e da dispersión. Maniféstase tanto no tránsito de enerxía ou radiación de diferentes tipos, dun medio a outro ou por un medio non homoxéneo (complementaria á reflexión), como no tránsito por un medio homoxéneo (complementaria á absorción e á dispersión (en inglés scattering). Así chámase enerxía transmitida á parte da enerxía incidente que non é absorbida, nin reflictida, nin dispersada.
Transmisión de información (ou de sinais)
O medio de transmisión de datos serve para ofrecer soporte ao fluxo de datos entre dous puntos. Usamos o termo liña para designar o medio de transmisión usado entre eses puntos. Esa liña pode ser dun par de fíos, un cabo coaxial, fibra óptica, comunicación por radio frecuencia ou ata mesmo por satélites. Desta forma, podemos afirmar que o ar é tamén un medio de transmisión.
Eduardo Muíños Búa
Eduardo Emilio Muíños Búa, nado en Pontevedra o 26 de novembro de 1892 e finado no mesmo concello o 2 de decembro de 1936, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Muíños Malvar e irmán de Isolina Muíños Búa. Foi redactor de Progreso e correspondente de Diario de Galicia en Pontevedra. Aprobou as oposicións de Maxisterio en 1920 e foi mestre de Millarada en Forcarei (1920-1924), e de Verducido (Xeve) dende 1924. Na República foi militante do Partido Radical, do que se deu de baixa en 1935. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na requisa de armas e municións e foi detido. Estivo preso na illa de San Simón. Xulgado en Pontevedra por rebelión militar o 20 de novembro con Joaquín Fernández Barcia, Manuel Dios Costado e outros veciños de Xeve, foi condenado a pena de morte. Foi executado o 2 de decembro de 1936 no quilómetro 1 da estrada a Campañó con Joaquín Fernández Barcia, Manuel Dios Costado, José Crespo Torres, Manuel Vázquez Cruz, José Gabriel Cespón Pazos, Ángel Cadavid Caamaño, José Prol Figueiro e Manuel Puente Iglesias.
A Rochela
O topónimo A Rochela pode referirse a varios lugares de Galicia:
Romariz, Román, Vilalba
Romariz é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 5 eran mulleres.
Duitama
Duitama é unha cidade e concello do departamento de Boyacá. É a capital da provincia de Tundama. Duitama atópase a 240 km ó nordeste de Bogotá, a capital de Colombia e a 50 km ó nordeste de Tunja, a capital de Boyacá. Duitama existiu dende tempos precolombianos, cando os muiscas habitaban nos outeiros dos arredores do antigo lado do val. O nome orixinal de Duitama era "Tundama", que debía o seu nome ó cacique Tundama. A cidade atópase a 2 590m|por riba do nivel do mar e ten unha temperatura media de 16 °C. Duitama é coñecida como a "Perla de Boyacá".
Iraca
dereita|miniatura|250x250px|Vista do sagrado Val Iraca (Tobasía). O iraca, ás veces tamén escrito iraka, era o gobernante e alto sacerdote de Sugamuxi no seo da confederación muisca que habitaba no Altiplano Cundiboyacense; as terras altas centrais nos Andes de Colombia. Iraca tamén pode facer referencia ó val de Iraka no que gobernaba.
Contexto
miniatura|dereita|250px|Reconstrución do [[Templo do Sol (Sogamoso)|Templo do Sol de Sugamuxi, onde vivía o iraca.]] Nos séculos anteriores á chegada dos Conquistadores españois no centro de Colombia, os vales da Cordilleira Oriental eran gobernados por catro líderes principais e numerosos caciques independentes. Os territorios do norte eran gobernados polo zaque de Hunza, a capital do actual departamento de Boyacá, mentres que os territorios do sur eran gobernados polo zipa, con sede en Bacatá, que no presente é a capital de Colombia, Bogotá. Outros líderes salientables eran o iraca e o cacique Tundama con sede en Tundama, na actual cidade de Duitama. Os muiscas eran unha das catro civilizacións avanzadas de América, xunto cos aztecas, os maias e os incas.
Iracas coñecidos
Por mor da conquista española das nacións chibchas é pouco o que se coñece sobre eles e maioría está baseado na mitoloxía. Iracas confirmados foron:
Ligamento
miniatura|Diagrama do xeonllo dereito Un ligamento é unha estrutura anatómica en forma de banda, composto por fibras resistentes que conectan os tecidos que unen os ósos nas articulacións. En resumo, é unha banda fibrosa resistente que confere estabilidade á articulación, de maneira que é fundamental para o movemento dos ósos.
Composición
O ligamento componse de fibras musculares ríxidas, dunha natureza similar aos tendóns. Este tecido preséntase estruturado por un grupo de pequenas entidades denominadas fascículos, os cales conforman as fibras básicas. Á súa vez, nesta estrutura existen fibras onduladas que contribúen de forma significativa na súa resposta non lineal a un esforzo de tensión aplicado; non obstante, aínda non está claro en que forma e cantidade é a relación función-estrutura que desempeña un papel no comportamento dun ligamento.
Clasificación
Os ligamentos clasificanse tradicionalmente como:
Seivane, Román, Vilalba
Seivane é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 107 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 50 eran homes e 57 eran mulleres.
O Valiño, Román, Vilalba
O Valiño é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 28 eran homes e 17 eran mulleres.
CSMA/CD
CSMA/CD (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection, posible tradución Acceso Múltiple con Escoita de Portadora e Detección de Colisións), é unha técnica usada nas redes Ethernet para mellorar as súas prestacións. Anteriormente a esta técnica usáronse as técnicas Aloha puro e Aloha ranurado, pero ámbalas dúas presentaban unhas prestacións baixas que deron lugar á técnica CSMA, que foi posteriormente mellorada coa aparición da CSMA/CD.
Director executivo
O termo director executivo, así como director xeral, director xerente, executivo delegado, xefe executivo, presidente executivo, principal oficial executivo, conselleiro delegado ou primeiro executivo, adoitan usárense indistintamente para facer referencia á persoa encargada da máxima autoridade da xestión e dirección administrativa nunha organización ou institución.
CSMA/CD
No método de acceso CSMA/CD, os dispositivos da rede que teñen datos para transmitir funcionan no modo escoitar antes de transmitir.
Psicostasia
Exipto
miniatura|Psicostasia. Libro dos Mortos, [[-1275|1275 a. C.]]
CSMA/CD
CSMA
A técnica CSMA emprega un medio de acceso múltiple, e a estación que desexa emitir previamente escoita a canle antes de emitir. Se a canle está ocupada espera un tempo aleatorio e volve a escoitar. Cando detecta que a canle está libre pode actuar de dúas formas distintas: emitindo de inmediato ou esperando un tempo aleatorio antes de emitir.
Director executivo
Nas grandes empresas o director executivo pode contar cunha serie de directores para cada unha das responsabilidades da compañía, como é o caso do director de operacións, o director de finanzas e o director de información.
Psicostasia
Exipto
O Libro dos Mortos conta as crenzas que se tiñan no antigo Exipto sobre o que acontecía coa alma das persoas que morrían. Ó morrer unha persoa a súa alma era conducida ó Amenti, onde se determinaba se era merecedor da vida eterna. No xuízo pesábase a alma cunha balanza, en cuxo extremo oposto se colocaba unha pluma de avestruz (pluma de Maat). Para que o finado puidese ser considerado “xusto de voz”, é dicir, unha alma pura, o peso do corazón non podía ser maior có da pluma. O xuízo realizábase na Sala das Dúas Verdades”, ou “Sala da pesaxe da alma”. Interviñan 42 xuíces, perante os cales o defunto recitaba a “Confesión negativa”, declarando que non cometera actos reprobables.
Director executivo
No inglés utilízase normalmente o termo chief executive officer (director executivo) así como o seu acrónimo CEO, ou ben managing director (MD, director xeral), para designar este posto directivo.
CSMA/CD
CSMA
Se emite cunha probabilidade p, dise que é un sistema CSMA p-persistente, mentres que se emite de immediato dise que é un sistema CSMA 1-persistente.
Psicostasia
Exipto
Na psicostasia interviñan tamén o deus Horus, que conducía o defunto á presenza de Osiris; Anubis, que vixiaba a balanza; Thoth, que rexistraba o resultado do xuízo; Ammyt, a “Devoradora de mortos”, que esperaba o veredicto para comerlle o corazón ó condenado; os catro fillos de Horus, que se situaban sobre unha flor de loto aberta; e os deuses do Alén, Shai e Mesjenet, que determinaban o destino da alma e estaban representados por ladrillos dos que emerxían as súas cabezas.
CSMA/CD
CSMA
Unha vez comezado a emitir, non para ata que remata de enviar a trama completa. Isto supón que se pode producir unha colisión se dúas estacións intentan transmitir ao mesmo tempo, de forma que as tramas emitidas por ambas serán incompresibles para as outras estacións e a transmisión fallará.
CSMA/CD
A técnica CSMA/CD supón unha mellora sobre a CSMA, pois a estación está a escoita ao mesmo tempo que emite, de forma que se detecta unha colisión detén inmediatamente a trasmisión.
Psicostasia
Grecia antiga
miniatura|200px|[[Bernard Picart, Memnon, fils d'Éos et de Tithon, gravado.]]
CSMA/CD
CSMA/CD
A ganancia obtida é o tempo que non se continúa utilizando o medio para realizar unha transmisión que resultará errónea, e que poderá aproveitar outra estación para transmitir.
Psicostasia
Grecia antiga
Esquilo escribiu dúas traxedias sobre o mito de Memnón que non chegaron a nós. Nunha delas, a Psicostasia, relataba o duelo entre Memnón e Aquiles. Para decidir cal dos dous heroes debía morrer, Zeus pesaba as súas almas mentres Eos e Tetys, cada unha a un lado da balanza, suplicaban pola vida dos seus fillos. Esta escena aparece representada na olería grega dende aproximadamente o ano 540 a.C.
É significativa a relación entre Memnón e Exipto. Cando Memnón se dirixiu a Troia foi erixindo polo camiño unha serie de columnas monumentais para sinalar a súa ruta. Segundo Heródoto, estas columnas fixeron que fose confundido co faraón Sesostris. Alén diso, existía un Memnoneon en Tebas e outro en Ábido, e déuselle o nome de Coloso de Memnón a unha das dúas estatuas sedentes existentes en Tebas. Dicíase que Memnón emitía unha nota musical ó ser tocado polos raios do sol nacente.
Xudaísmo
A idea dun xuízo dos mortos aparece contra o século II a.C., xunto coa crenza na resurrección da carne. Este mito estaba intimamente relacionado co destino de Israel e o castigo dos xentís.
Islam
Segundo a tradición, no xuízo final a humanidade toda será convocada nunha gran chaira, espidos, descalzos e sen circuncidar. O Corán di que Deus mesmo xulgará as almas dos mortos, tras o cal exterminará a morte e rescatará do inferno as almas que conserven algo de fe.
Cristianismo
miniatura|Pantocrátor, [[Pórtico da Gloria, Santiago de Compostela, século XII.]]
O cristianismo herdou dúas concepcións da psicostasia. A primeira, derivada da escatoloxía xudía, referíase a un xuízo final e xeral ó fin do mundo, que se cría inminente. O outro era particular: o xuízo ó que era sometido toda alma despois da morte, tras o cal eran enviadas ó purgatorio, a non ser que merecese entrar inmediatamente no ceo. O xuízo final tería lugar tras a segunda chegada de Cristo, cando resucitarían todos os mortos para seren xulgados e se decretará o seu destino definitivo no ceo ou no inferno.
Posteriormente, na Idade Media, deuse moita importancia ó xuízo dos mortos, como se ve nas representacións artísticas. As representacións medievais amosan a san Miguel presidindo a psicostasia e rexeitando as inxerencias do diaño. O arcanxo Miguel aparece na Biblia como defensor dos homes contra o diaño. Na literatura cristiá primitiva aparece socorrendo os cristiáns dos ataques diabólicos na hora da morte. Algúns textos coptos e etiópicos suxiren que puido existir certa relación entre san Miguel Arcanxo e o deus exipcio Thoth.
A iconografía de Cristo e a Virxe María contén evidentes analoxías cos mitos e os temas iconográficos do antigo Exipto, que se incorporaron ó cristianismo por medio do evanxeo de Mateo. A relixión exipcia e a cristiá aseméllanse en que os seus rituais son eminentemente funerarios. A escena da psicostasia protagonizada por san Miguel constitúe unha lembranza evidente dos frescos funerarios exipcios, transmitidos á igrexa occidental a través dos mosteiros coptos na Alta Idade Media.
A reforma protestante insistiu na idea do xuízo das almas, pero rexeitando a doutrina do purgatorio. O cristianismo occidental actual non defende a idea medieval do xuízo final, pero é indeciso á hora de formular unha doutrina alternativa.
Representacións artísticas
A representación da psicostasia é un motivo recorrente na arte relixiosa da Idade Media. Adoitan representar sempre o mesmo esquema compositivo, xeralmente en tres escenas: a chegada de Cristo, a separación dos salvados e os condenados e a resurrección dos mortos. En xeral a arte occidental asumiu un papel pedagóxico que buscaba evitar a condenación do espectador a base de amosarlle exemplos de almas condenadas, especialmente as que pecaran de hybris, ou orgullo desmesurado ante os deuses. Na época máis antiga estas personaxes adoitan aparecer dun modo coral, formando un grupo, pero nas épocas máis posteriores adquiren a forma de obras adicadas a figuras destacadas da mitoloxía: Ticio, Sísifo, Tántalo, Ixión, Teseo, Pirítoo...
En Galicia
miniatura|Igrexa de [[Seteventos, O Saviñao, pinturas murais, século XV.]]
Porén, a psicostasia non é un tema frecuente na imaxinería galaica. Na igrexa de Arcade, en Soutomaior, aparece representada nun arco triunfal. Tamén no mosteiro de Moraime e en Santa María de Cambre, ambas cun mesmo esquema compositivo no que se representa a loita de san Miguel cun animal fantástico, probablemente un dragón. Ademais consérvanse fragmentos do Pórtico da Gloria nos que se representa a psicostasia.
De modo excepcional, a igrexa parroquial de Santa María de Seteventos, no concello do Saviñao, conserva uns frescos sobre o arco de triunfo da ábsida que conforman un programa iconográfico unitario que representa a encarnación e nacemento de Cristo e o seu regreso como xuíz. Están datados no século XV. Entre as moitas figuras que completan o conxunto destaca san Miguel, con arnés branco, que procede a executar a psicostasia mentres alancea a Satanás, que intenta coller unha alma da balanza. No espazo infernal de Seteventos, xunto co de Marrube, presenta un variado repertorio de castigos tipificados segundo as faltas, acompañados de epígrafes aclaratorios hoxe ilexibles. Advírtese un especial interese na amoestación contra os pecados da luxuria e a gula.
Xenaro Ruano
Xenaro Ruano Sanjurjo, nado na Coruña en maio de 1910 e finado na mesma cidade o 11 de xullo de 1937, foi un dramaturgo e político galego.
Traxectoria
Dirixente das Irmandades da Fala. Dramaturgo, o 2 de decembro de 1935, o cadro artístico Apolo representou a súa comedia dramática Contrabando en el alma no Teatro Rosalía da Coruña, no marco dun festival benéfico-cultural. Colaborou en A Nosa Terra. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 formou parte dun operativo que tentou sacar da Coruña ao deputado socialista Luis Rufilanchas e foi detido con outras vinte e catro persoas a finais de febreiro de 1937. Foi procesado polo delito de rebelión militar e xulgado en consello de guerra do 17 ao 19 de maio. Foi condenado á pena de morte con Luis Rufilanchas, Manuel Fernández López, Domingo Rey Lago, Francisco González Agilda, Rotilio Naya Rodríguez, Manuel Rúa Losada, Delfino Liñeira Fraga, Argimiro Aradas Leiro, Francisco Meizoso Veiga, Nicolás Veiga Núñez, José Santiago García Rey, Emilio Zufia Moreno, José Méndez Serantes e Ramón Lea García. Todos foron executados o 11 de xullo de 1937 na Coruña, excepto Emilio Zufia, José Méndez e Ramón Lea aos que se lles conmutou a pena por cadea perpetua.
Consuelo Acuña Iglesias
Consuelo Acuña Iglesias, nada en Pontevedra en 1876 e finada na mesma cidade o 14 de decembro de 1937, foi unha política galega.
Traxectoria
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detida o 12 de decembro co seu irmán Ramón Acuña Iglesias e Elvira Lodeiro González nunha acción na que resultaron mortos Manuel Méndez Montes e Juan Manuel Gómez Corbacho. Foi xulgada por rebelión militar en xuízo sumarísimo celebrado en Pontevedra ao día seguinte. Condenada á pena de morte, foi executada por un piquete da Garda Cívica xunto ao ser irmán Ramón Acuña Iglesias.
Elvira Lodeiro González
Elvira Lodeiro González, nada en Pontevedra en 1908 e finada na mesma cidade o 19 de decembro de 1936, foi unha política galega.
Bancaja
250px|miniatura|Sede central de Bancaja en [[Castelló de la Plana.]] A Caja de Ahorros de Valencia, Castellón y Alicante, coñecida comercialmente como Bancaja (en valenciano: Bancaixa), é unha entidade de crédito española de natureza fundacional e carácter benéfico-social, cuxo obxecto é contribuír á consecución dos intereses xerais, a través do desenvolvemento económico e social na súa zona de actuación.
Bancaja, é a entidade financeira máis importante da Comunidade Valenciana, a matriz do sexto grupo financeiro español e do terceiro dentro do sector de caixas de aforros, medido por activos totais, cun gran potencial de desenvolvemento.
O seu domicilio social está en Castelló de la Plana.
Alejandro Menéndez
Alejandro Menéndez García, nado en Xixón o 12 de xullo de 1966, é un adestrador de fútbol español. Actualmente adestra o Buriram United.
Traxectoria
Comezou a adestrar na Escola de fútbol de Mareo nas categorías inferiores do Sporting de Xixón. En 2004 gañou a Copa de Campións de División de Honra Xuvenil, e un ano despois quedou subcampión desa mesma competición e na Copa do Rei Xuvenil.
Posteriormente foi contratado polo Real Madrid para o seu equipo xuvenil e gañou de novo a Copa de Campións en 2006
No ano 2007 fichou polo Celta de Vigo B, na Segunda División B, equipo ao que dirixiría ata 2010, salvo un breve tempo no que dirixiu o primeiro equipo nas últimas xornadas da tempada 2007/08 para substituír a Antonio López.
En 2009 foi contratado polo Real Madrid Castilla, pero en 2011 foi cesado e substituído por Alberto Toril.
O 5 de marzo de 2013 fichou polo Racing de Santander, en substitución de José Aurelio Gay. En xullo foi substituído por Paco Fernández.
Viktor Frankl
Viktor Emil Frankl, nado en Viena o 26 de marzo de 1905 e finado na mesma cidade o 2 de setembro de 1997, foi un neurólogo e psiquiatra austríaco, fundador da logoterapia, tamén chamada terceira escola vienesa da psiquiatría. De orixe xudía, sobreviviu dende 1942 ata 1945 en varios campos de concentración do Terceiro Reich nazi, incluídos Auschwitz e Dachau. Froito da súa experiencia, escribiu a súa obra máis coñecida, Ein Psychologe erlebt das Konzentrationslager (Un psicólogo experimentado no campo de concentración), tamén publicada en inglés en edición revisada polo autor coma Man's Search for Meaning (O home na busca de sentido).
Traxectoria
Viktor Frankl naceu no seo dunha familia xudía. Seu pai traballaba no parlamento, onde ocupou postos de estenógrafo e rematou coma ministro de asuntos sociais. Dende mozo, Frankl mostrou un grande interese pola psicoloxía e mais a política, pois pertenceu a varias organizacións xuvenís próximas ao socialismo.
Estudou medicina na Universidade de Viena e especializouse en neuroloxía e psiquiatría. Dende 1933 ata 1937 traballou no Hospital Xeral da cidade, pero os vindeiros anos, ata 1940, practicou a psiquiatría na súa propia consulta privada, algo moi típico na época. Despois, dirixiu ata 1942 o departamento de neuroloxía do Hospital Rothschild, o único hospital de Viena onde os xudeus podían acudir, tras o triunfo do NSDAP, o partido nazi, en Alemaña e o Anschluss.
En decembro de 1941 casou co Tilly Grosser, tamén de orixe xudía. No outono do seguinte ano, xunto á súa muller e os seus pais, foi deportado ao campo de concentración de Theresienstadt. Tres anos máis tarde, foi trasladado a Auschwitz e despois a Kaufering e Türkheim, dous subcampos asociados a Dachau. Foi liberado o 27 de abril de 1945 polo exército estadounidense, mais a súa muller e familia non sobreviviron ao Holocausto xudeu e endexamais volveu velos.
Tras a liberación
Despois da súa liberación, volveu a Viena, onde escribiu, froito dos seus pensamentos nos campos de exterminio, o seu máis famoso libro, Ein Psychologe erlebt das Konzentrationslager, unha aproximación á psicoloxía dun prisioneiro (e, ás veces, dos carcereiros) nun campo de concentración dende a perspectiva dun psiquiatra. Nesta obra expón que, aínda vivindo nas máis extremas condicións de deshumanización e sufrimento, o home pode atopar unha razón para vivir, un sentido para a súa vida que o protexa de perder o siso, baseándose na súa tendencia natural á transcendencia e á súa dimensión espiritual, que leva de xeito natural á esperanza. O libro é considerado un dos mellores testemuños do Holocausto, grazas, en gran parte, á súa linguaxe serena e comprensiva, moi lonxe da vinganza ou do rancor.
Recoñecemento
As ensinanzas de Frankl foron recoñecidas mundialmente. En 1949 recibiu un doutoramento honorario en Filosofía. En 1955, foi nomeado profesor da Universidade de Viena. A partir de 1961, compaxinou cinco postos de profesor nos Estados Unidos, nas universidades de Harvard, Stanford, Dallas, Pittsburgh e San Diego. Foille outorgado o premio Oskar Pfister da Sociedade Americana de Psiquiatría, así como outras distincións de diferentes países, entre os que destacan os seus 29 doutoramentos Honoris Causa.
Ensinou na universidade ata os 85 anos e foi un experto escalador de montañas e piloto de avionetas. Publicou máis de 30 libros, traducidos a diversos idiomas, e impartiu numerosas conferencias ata meses antes do seu pasamento, o 2 de setembro de 1997, na súa cidade natal.
Obras
miniatura|Portada de Die Psychotherapie in der Praxis (A psicoterapia na práctica)''.
A Mámoa
O topónimo A Mámoa pode referirse a:
O caso Tornasol
O caso Tornasol (L'Affaire Tournesol) é o décimo oitavo álbum da serie As aventuras de Tintín, escritos e ilustrados polo artista belga Hergé. Apareceu primeiro nas páxinas da revista Tintín entre o 22 de decembro de 1954 e o 22 de febreiro de 1956. A primeira edición en álbum publicouse en 1956. A historia segue os intentos do novo xornalista Tintín, o seu can Milú, e o seu amigo o Capitán Haddock para rescatar ao seu amigo o profesor Tornasol, que desenvolveu unha máquina capaz de destruír obxectos con ondas sonoras, que é secuestrado polos países europeos rivais de Borduria e Sildavia.
Como o volume anterior, Explorando a Lúa, O asunto Tornasol creouse coa axuda do equipo de artistas de Hergé nos Studios Hergé. A historia reflectía as tensións da guerra fría que estaba a vivir Europa durante a década de 1950, e introduciu tres personaxes recorrentes na serie: Serafín Latón, a Carnicería Sanzot e o Coronel Sponsz. Hergé continuou As aventuras de Tintín con Stock de coque, e a serie no seu conxunto converteuse nunha parte determinante da tradición da banda deseñada franco-belga. O asunto Tornasol foi ben recibido, e varios comentaristas o describiron como unha das mellores aventuras de Tintín. A historia adaptouse para a serie animada de 1957 da serie animada de Belvision Hergé's Adventures of Tintin, a serie animada de 1991 de Ellipse / Nelvana As aventuras de Tintín, e a dramatización de 1992 de BBC Radio 5 das aventuras.
A edición en galego foi en 1983 pola Editorial Juventud con tradución dende o castelán de Valentín Arias. Ficha de  na Biblioteca de tradución galega.
Sinopse
A historia comeza con Tintín e o capitán Haddock de volta a Moulinsart, cando son interrompidos por unha estraña tormenta que provoca a rotura de vidros, espellos e porcelanas en todo o palacio. O vendedor de seguros Serafín Lampión chega á casa para refuxiarse, molestando ao capitán Haddock. Óense disparos no recinto do xardín e Tintín e Haddock descobren un home ferido con acento estranxeiro que logo desaparece. Á mañá seguinte, o profesor Tornasol sae cara a Xenebra para asistir a unha conferencia sobre física nuclear. Tintín e Haddock aproveitan a oportunidade para investigar o laboratorio de Tornasol, descubrindo que os seus experimentos cun xerador de ultrasóns foran os responsables da destrución dos vidros da noite anterior.
Na cidade, son acompañados ó seu hotel por axentes da policía secreta borduria, por orde do xefe da policía o coronel Sponsz para supervisar ó dúo. Conscientes de que están sendo controlados, Tintín e Haddock escapan do hotel e escóndense no teatro da ópera, onde Bianca Castafiore está actuando. Cando a policía vai buscalos, escóndese no armario de Castafiore. Cando Sponsz chega a visitar Castafiore no seu camerino, Tintín é capaz de roubarlle documentos do peto do seu abrigo que asegurarán a liberación de Tornasol da fortaleza de Bakhine. Despois de disfrazarse de funcionarios da Cruz Vermella, Tintín e Haddock conseguen sacar a Tornasol de prisión e fuxir con el de Borduria nun tanque. De volta aocastelo de Moulinsart, atópanse que Serafín Lampión trasladara alí a súa familia. Mentres tanto, Tornasol revela que se esqueceu levar os seus planos do dispositivo de ultrasóns con el a Xenebra, e que os deixara na casa todo o tempo, anuncia a súa intención de destruír os planos para que non se poidan usar para crear unha arma. Haddock acende a súa cachimba coa intención de fumala, pero Tornasol úsaa para queimar os planos. A rabia de Haddock debido a que os planos literalmente se queiman na súa cara provocan que o xordo de Tornasol crea oír que Haddock ten escarlatina. Tornasol transmite isto a Lampión, que traslada á súa familia fóra do Moulinsart para evitar a contaxiosa enfermidade.
Antecedentes
miniatura| Un tanque soviético destruído na [[Revolución húngara de 1956, un dos momentos fundamentais da Guerra Fría]] Como reflexo das tensións da Guerra Fría, O caso Tornasol publicouse nun momento no que os thrilleres de espionaxe eran populares en Francia e Bélxica. O caso Tornasol marcou o regreso ao formato de álbum único que persistiría durante o resto de As aventuras de Tintín. O volume comezou a súa publicación na revista Tintín en decembro de 1954. Antes de traballar no libro, Hergé fixo bosquexos a lapis, posteriormente traballou os debuxos e o texto con tinta. Co desenvolvemento do seu propio estudio, seleccionou o mellor bosquexo de varias versións e rastreouno na páxina que estaba creando.
En O caso Tornasol Hergé presentou a Serafín Lampión, un vendedor de seguros belga, que apareceu en todas as aventuras posteriores coa excepción de Tintín no Tíbet. Serafín Lampión concibiuse como o "clásico laretas", que proporciona alivio cómico ao molestar repetidamente ao capitán Haddock e invitándose a Moulinsart. Para o nome, Séraphin Lampion na versión orixinal francesa, Hergé elixiu inicialmente Crampon, que deriva da expresión francesa "Que crampon!" (Galego: "Que Sambesuga!"), Pero ao final preferiu o menos explícito e sonoro duro Lampión. A compañía de seguros Lampión era Assurances Mondass, que na tradución ao galego se converteu na compañía "Seguros Mocas".
Este volume tamén presentoua a Carnizaría Sanzote (orixinalmente Sanzot do francés sans os ("sen ósos")) e ó xefe da policía secreta borduria o coronel Sponsz, cuxo nome deriva do termo dialectal de Bruxelas para esponxa (éponge en francés). Hergé usou o seu irmán, Paul Remi, como modelo para Sponsz, aínda que tamén foi influenciado pola imaxe do cineasta austríaco Erich von Stroheim.
Influencias
miniatura|vertical| O Hotel Cornavin en Xenebra, onde se hospeda Tornasol, e Tintín e Haddock están a buscalo. Unha influencia clave na trama de O caso Tornasol foi un artigo que Hergé lera nun número de febreiro de 1954 do semanario belga La Face à Main, informando de que houbera un número de incidentes ao longo da estrada de Portsmouth a Londres no sur de Inglaterra nos que os parabrisas dos automóbiles romperon espontaneamente. O autor do artigo suxería que puido ser causado por experimentos realizados nunha instalación secreta próxima. Para desenvolver esta trama aínda máis, Hergé consultou ao profesor Armand Delsemme, un astrofísico en Liège.
A representación de Hergé de Suíza evitou repetir clichés nacionais, en vez de buscar un alto nivel de realismo. Hergé solicitou que Jean Dupont, o editor de  L'Écho illustré, a revista na que As aventuras de Tintín serializouse en Suíza, que lle enviara documentación sobre ferrocarrís suízos para poder debuxalos. Tamén solicitou ó seu amigo suízo Charly Fornora que lle enviara unha botella de viño de Valais, para usala de modelo para deseñar. Hergé viaxou posteriormente a Suíza en persoa para producir bosquexos precisos de escenas arredor de Xenebra, que logo podería incorporar á historia. Estes incluíron o Aeroporto Internacional de Xenebra Cointrin, a estación de ferrocarril Genève-Cornavin, e o Hotel Cornavin, así como a estrada a Cervens e a casa de Topolino en Nyon. A pesar deste realismo, cometéronse varios erros menores na representación de Xenebra de Hergé.
miniatura|left| A bandeira de ficción creada para a ditadura de Kûrvi-Tasch A representación de Hergé de Borduria baseouse nos países do Bloque Oriental. A súa forza policial tivo como modelo o KGB soviético. Hergé nomeou o líder político de Borduria como Plekszy-Gladz, un xogo da palabras con Plexiglas, aínda que os tradutores ingleses o rebautizaron Kûrvi-Tasch ("mostacho curvo"), unha referencia ao feito de que o bigote curvo do líder, inspirado no do líder soviético Joseph Stalin, era un símbolo destacado en Borduria. Como evidencia da exactitude da representación de Hergé dunha cidade do Bloque Oriental, Farr destacou que Kûrvi-Tasch Platz de Borduria se asemellaba estreitamente a Platz der Republik de Berlín Oriental, que completouse na década de 1 970. Todos os mobles da sede da policía bordurie extraíronse dos atopados nas dependencias dos Studios Hergé.
A idea dunha arma sónica era uha idea sen éxito dos científicos alemáns baixo o control de Albert Speer durante a Segunda Guerra Mundial. Un libro que Tintín examina na casa do profesor Topolino, Investigación alemá na segunda guerra mundial de Leslie E. Simon, xeneral xubilado do Exército dos Estados Unidos de América existiu realmente e publicouse en 1947. Na viñeta, Hergé conservou o título en inglés do libro en vez de traducilo ao francés, aínda que modificou o deseño da portada do libro, eliminando unha destacada esvástica. A inclusión do libro é unha das poucas cousas que fai algunha referencia á segunda guerra mundial dentro de As aventuras de Tintín.
Toxoplasmose
A toxoplasmose é unha enfermidade infecciosa ocasionada polo protozoo Toxoplasma gondii, un parasito intracelular obrigado. A toxoplasmose pode causar infeccións leves e asintomáticas, así como infeccións mortais que afectan maiormente ao feto, ocasionando a chamada toxoplasmose conxénita. Tamén pode revestir gravidade cando afecta a inmunodeprimidos como infectados polo VIH sen tratamento antiretroviral efectivo. Considérase a enfermidade como unha zoonose, o cal significa que, de modo habitual, transmítese desde os animaies aos seres humanos a través de diferentes vías de contaxio, sendo os hospedadores definitivos o gato e outras seis especies de felinos.
O caso Tornasol
Influencias
miniatura|130px|Portada real do libro German Research in World War II por Leslie E. Simon que aparece na banda deseñada.
Toxoplasmose
As medidas de prevención son particularmente importantes nas mulleres embarazadas e consisten en normas xerais de hixiene para evitar a transmisión por alimentos ou auga contaminada, non consumir carne crúa ou mal cociñada e evitar o contacto con feces de gato.
Historia
Foi demostrado por primeira vez en 1908 por Nicolle e Manceaux en roedores do norte de África e, no mesmo ano, por Splendore no Brasil; demostrouse definitivamente que o toxoplasma producía unha enfermidade no ser humano en 1939 cando Wolfe, Cosen e Paine describiron varios casos de encefalomielitis neonatal fatal causados por infeccións conxénitas deste parasito. Pouco despois atopáronse varios casos dunha infección adquirida, pero o parasito despertou interese só como axente causal dunha enfermidade conxénita rara. A capacidade patóxena do parasito fíxose máis evidente coas descricións case simultáneas de probas cutáneas, de fixación de complemento e de tinción, e posteriormente, doutras probas diagnósticas. Estas probas empregáronse dabondo para demostrar que Toxoplasma frecuentemente infecta o ser humano e os animais, e que a toxoplasmose conxénita é só unha manifestación illada da variedade de manifestacións dunha enfermidade relativamente común.
O caso Tornasol
Influencias
A decisión de Hergé de chamar a un personaxe Topolino foi unha referencia a Walt Disney, cuxo personaxe Mickey Mouse é coñecido como Topolino en Italia. Hergé incluíu unha referencia ao seu amigo e compañeiro, o ex cantante de ópera Edgar P. Jacobs, no relato engadindo unha figura chamada Jacobini nun pster dunha actuación na ópera xunto a Castafiore. Tamén inseriu un cameo de si mesmo como reporteiro na escena final da historia.
Publicación
O caso tornasol comezou a serializarse na edición de "Nadal da revista Tintín o 22 de decembro de 1954 e continuou aparecendo nas páxinas da publicación ata o 22 de febreiro de 1956. Sería a primeira de As aventuras de Tintín en serializado sen interrupción desde  O tesouro de Rackham o Roxo (1944).  A serialización comezou na edición francesa de Tintín en febreiro de 1955.  Publicouse posteriormente en forma de álbum como L'Affaire Tournesol por Casterman en 1956.  Para este volume Hergé deseñara unha portada, inicialmente, simplemente mostraba a Tintín e Haddock escondendo a Tornasol dos soldados bordurios, pero despois engadiu un vidro amarelo esnaquizado ao redor dos bordos da imaxe para lograr un efecto dramático.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Vilafurada, Román, Vilalba
Vilafurada é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 8 eran homes e 5 eran mulleres.
Dead Skeletons
Dead Skeletons é unha banda de rock psicodélico islandesa formada en Reiquiavik no ano 2008 por Jón Sæmundur Auðarson (Nonni Dead), Henrik Björnsson e Ryan Carlson Van Kriedt.
Historia
Dead Skeletons formouse en 2008 cando o líder Jón Sæmundur Auðarson realizou unha exposición no Museo de Arte de Reiquiavik. Necesitaba música para acompañar a instalación polo que Auðarson, Henrik Björnsson (tamén de Singapore Sling) e Ryan Carlson Van Kriedt (ex-Sunsplit, tamén en Asteroid #4) gravaron a canción "Dead Mantra", que se converteu nun éxito no underground conseguíndolles un contrato con A Records, que editou o tema como sinxelo o 26 de novembro de 2010.
Dead Skeletons foi invitada a actuar no festival All Tomorrow's Parties Iceland en xuño de 2013 en Ásbrú.
Unha influencia importante no espírito da banda é a condición de seropositivo de Auðarson durante moito tempo e o seu resultante medo á morte. The Guardian comentou, "a filosofía de Dead Skeletons baséase nun berro de batalla psicodélico e nunha serie de mantras para inspirar á xente a aceptar a vida e a morte nunha mesma medida".
C*-álxebra
As C-álxebras estúdanse en análise funcional e utilízanse nalgunhas formulacións da mecánica cuántica. Unha C-álxebra é un álxebra de Banach sobre o corpo dos números complexos, xunto cunha función *: A → A chamada involución que ten as propiedades seguintes:
As álxebras C* son tamén * álxebras.
Se se omite a última propiedade, falamos dunha B*-álxebra.
Polo teorema de Gelfand-Naimark, as C-álxebras son (módulo un isomorfismo) exactamente aquelas álxebras de operadores acoutados nos espazos de Hilbert que son pechadas na topoloxía da norma e baixo tomar adxuntos, coa función de involución dada polo tomar adxunto.
*-Homomorfismos e *-Isomorfismos
A función f: A → B entre B*-álxebras A e B chámase un *-homomorfismo se:
Tal función f é automaticamente continua. Se f é bixectiva, entón a súa inversa é tamén un *-homorfismo e f chámase un *-isomorfismo e A e B dinse *-isomorfos. Nese caso, A e B son para todos os propósitos practicamente iguais; diferéncianse soamente na notación dos seus elementos. A estrutura dunha C*-álxebra forza calquera *-homomorfismos a ser contractivos; e un homomorfismo é inxectivo se e soamente se é isométrico.
Exemplos de C*-álxebras
A álxebra de n-por-n matrices sobre C convértese nunha C*-álxebra se utilizamos a norma da matriz ||.||2 que xorde como a norma de operador da norma euclidiana en Cn. A involución ven dada pola trasposta conxugada. O exemplo motivante dunha C*-álxebra é a álxebra dos operadores lineais continuos definidos nun espazo de Hilbert complexo H; aquí x* denota o operador adxunto do operador x: H → H. De feito, cada C*-álxebra é *-isomorfa a unha subálxebra pechada de tal álxebra de operadores para un espazo de Hilbert H conveniente; este é o contido do teorema de Gelfand-Naimark.
Un exemplo dunha C*-álxebra conmutativa é a álxebra C(X) de todas as funcións continuas complexo-valoradas definidas nun compacto de Hausdorff X. Aquí a norma dunha función é o supremo do seu valor absoluto, e a operación estrela é a conxugación complexa. Cada C*-álxebra conmutativa con elemento unidade é *-isomorfa a unha tal álxebra C(X) usando a representación de Gelfand.
Se un parte dun espazo localmente compacto de Hausdorff X e considera as funcións continuas complexo-valoradas en X que se anulan no infinito (definido no artigo sobre a compacidade local), entón estas forman unha C*-álxebra conmutativa C0(X); se X non é compacto, entón C0(X) non ten elemento unidade. Unha vez máis a representación de Gelfand demostra que cada C*-álxebra conmutativa é *-isomorfa a unha álxebra da forma C0(X).
Álxebras de von Neumann
As álxebras de von Neumann, coñecidas como W* álxebras antes dos anos 60, son unha clase especial de C* álxebras. Requíreselles ser pechadas nunha topoloxía que é máis débil que a topoloxía da norma. O seu estudo é unha rama en si mesma das matemáticas, á parte das C-álxebras.
C*-álxebras e a teoría cuántica de campos
En teoría cuántica de campos, descríbese tipicamente un conxunto físico cunha C*-álxebra A con elemento unidade; os elementos auto-adxuntos de A (elementos x con x* = x) interprétanse como observables, as cantidades medibles, do sistema. Un estado do sistema defínese como unha funcional positiva en A, unha función C-lineal φ: A → C con φ(u, u*) > 0 para todo u ∈ A, tal que φ(1) = 1. O valor esperado do observable x, se o sistema está no estado φ, é entón φ(x).
As Mámoas
O topónimo galego As Mámoas pode referirse a:
Xunto á Irexa, Román, Vilalba
Xunto á Irexa é un lugar da parroquia de Román no concello lucense de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 75 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 41 eran homes e 34 eran mulleres.
Joaquín Fernández Barcia
Joaquín Fernández Barcia, coñecido como El Negro, nado en Mourente (Pontevedra) o 10 de agosto de 1906 e finado en Poio o 2 de decembro de 1936, foi un carpinteiro e político galego.
Traxectoria
Dous dos seus irmáns foron detidos nos anos corenta acusados de actividades subversivas: Antonio, detido en 1947 por recadar diñeiro para Mundo Obrero, foi posto en liberdade polo xuíz por non haber cargos probados, e Saturno, detido e procesado en 1948 por presuntas implicacións co PCE, foi absolvido.
Vida persoal
Casou en 1932 con Dolores Corredoira González., que finou en decembro de 1934.
William Alfred Fowler
William Alfred "Willie" Fowler, nado en Pittsburgh, EUA o 9 de agosto de 1911, finado en Pasadena o 14 de marzo de 1995, foi un físico estadounidense galardoado co Premio Nobel de Física en 1983.
Traxectoria
Estudou física na The Ohio State University e conseguiu o doutoramento en física nuclear no Instituto Tecnolóxico de California.
A publicación en 1957 do seu artigo Synthesis of the Elements in Stars, realizado con Margaret Burbidge, Geoffrey Burbidge e Fred Hoyle, conseguiu explicar como a abundancia de todos os elementos químicos nas estrelas podían ser explicados polo proceso de nucleosíntese.
Fowler gañou o Henry Norris Russell Lectureship da Sociedade Astronómica Americana en 1963, a medalla Eddington en 1978, a medalla Bruce en 1979 e, finalmente en 1983, foi recoñecido co Premio Nobel de Física polos seus estudos sobre os procesos importantes na estrutura e evolución das estrelas, premio que compartillou co físico indio Subrahmanyan Chandrasekhar.