cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ladislau II de Polonia
Bautismo e matrimonio
Jogaila bautizouse segundo o prometido na catedral de Wawel en Cracovia o 15 de febreiro de 1386 e dende entón utilizou o nome de Ladislau (Władysław) ou versións latinas deste. O matrimonio coa raíña polaca celebrouse tres días despois, e o 4 de marzo de 1386 Jogaila foi coroado rei polo arcebispo Bodzanta. Tamén foi adoptado pola nai de Eduvixes, Isabel de Bosnia, para que mesmo se Eduvixes falecía, conservase o trono. O bautismo real suscitou a conversión da maioría da corte de Jogaila e dos nobres lituanos; tamén houbo gran número de conversións nos territorios ribeiregos dos ríos lituanos, o que marcou o principio da cristianización de Lituania. Aínda que a maioría dos novos conversos se reduciu á nobreza lituana —tanto o paganismo como a ortodoxia mantiveron gran cantidade de fieis entre os campesiños—, a conversión do rei e as súas consecuencias políticas tiveron grande importancia para a historia tanto de Lituania como de Polonia.
Ascesión ao trono
miniatura|250x250px|Polonia e Lituania entre 1386 e 1434. Ladislau II Jagiełło e a raíña Eduvixes reinaron conxuntamente; aínda que esta probablemente gozaba de escaso poder, participou activamente na política e a cultura polacas. En 1387, dirixiu dúas expedicións militares vitoriosas á Rutenia Vermella, recuperou territorios que o seu pai Luís entregara a Hungría, e someteu a homenaxe a Petru I, vaivoda de Moldavia. En 1390, estableceu persoalmente negociacións coa Orde Teutónica. A maioría de responsabilidades políticas, emporiso, desempeñounas Ladislau, mentres que Eduvixes se dedicou principalmente ás actividades culturais e benéficas polas que aínda é admirada.
Ao pouco de ser entronizado, Ladislau concedeu a Vilnius uns foros similares aos de Cracovia, que seguían o Dereito de Magdeburgo; Vitautas outorgou privilexios a unha comuna xudía de Trakai case iguais aos que recibiran os xudeus de Polonia nos reinados de Boleslao o Piadoso e Casimiro o Grande. Os esforzos de Ladislau por unificar os sistemas legais dos dous países deron froitos parciais, pero tiveron resultados duradeiros. Para cando se asinou a Unión de Lublin en 1569, non existían xa grandes diferenzas entre os sistemas administrativos e xudiciais de Lituania e Polonia.
Unha das consecuencias das medidas aplicadas por Ladislau foi o aumento da influencia dos católicos en Lituania a expensas dos ortodoxos; en 1387 e 1413, por exemplo, os boiardos católicos lituanos recibiron privilexios xudiciais e políticos especiais que non obtiveron os ortodoxos. Este proceso determinou a acentuación das diferenzas entre a Lituania propiamente dita e os territorios de Rus' no século XV.
Retos
miniatura|[[Vitautas|Vitautas o Grande, gran duque de Lituania.]] O bautismo de Ladislau non terminou coas cruzadas dos cabaleiros teutónicos, que afirmaban que a súa conversión fora un truco e quizais mesmo unha herexía; redobraron polo tanto as súas incursións co pretexto de que Lituania continuaba albergando pagáns. Dende entón, con todo, a Orde tivo cada vez maior dificultade para xustificar a cruzada e tivo que afrontar a ameaza crecente que supuña a liga entre Polonia e Lituania. Ladislau favoreceu a creación da diocese de Vilnius polo bispo Andrzej Wasilko, que fora o confesor de Isabel de Hungría. O bispado, que abarcaba Samoxicia, por entón dominada fundamentalmente a Orde teutónica, dependía do de Gniezno e non do teutónico de Königsberg. Esta decisión probablemente empeorou as relacións de Ladislado coa Orde, pero serviu para estreitar os lazos entre Lituania e Polonia e achandou a cooperación da igrexa polaca coa lituana.
En 1389, Vitautas de novo alzouse contra Ladislau a causa do favor que este concedía a Skirgaila en Lituania ás súas expensas. Vitautas desatou unha guerra civil en Lituania, coa ambición de proclamarse gran duque. O 4 de setembro de 1390, as forzas conxuntas de Vitautas e do gran mestre teutónico, Konrad von Wallenrode cercaron Vilnius, que defendía en nome de Ladislau o rexente Skirgaila con tropas polacas, lituanas e rutenas. Aínda que os cabaleiros abandonaron o asedio da cidade ao cabo dun mes, arrasaron os seus arrabaldes. O tratado de Ostrow de 1392 puxo fin temporalmente ao conflito: Ladislau entregou o goberno de Lituania ao seu primo para alcanzar a paz; Vitautas gobernou como gran duque (magnus dux) ata a súa morte, sometido á autoridade do «duque supremo» (dux supremus), título que asumiu o soberano polaco. Skirgaila perdeu o goberno do Ducado de Trakai, pero foi nomeado para compensalo príncipe de Kíiv. Vitautas aceptou o pacto durante un tempo, pero logo tratou de independizar Lituania de Polonia.
A longa contenda entre os lituanos e os cabaleiros teutónicos acabou o 12 de outubro de 1398 coa firma do tratado de Salynas, que recibiu o nome da illa fluvial do Niemen onde se subscribiu. Lituania cedeu Samoxicia e comprometeuse a colaborar coa Orde teutónica na campaña que esta planeaba para apropiarse de Pskov; pola súa banda, a Orde accedeu a axudar a Lituania a conquistar Nǘvgorod. Pouco despois, algúns nobres coroaron rei a Vitautas; ao ano seguinte, no entanto, as súas forzas e as do seu aliado, o kan Toqtamish da Horda Branca, foron vencidas polas dos timúridas na batalla do río Vorskla, o que desbaratou os seus soños de crear un imperio nos territorios orientais e obrigouno a someterse novamente a Ladislau para obter a súa protección.
Primeiras accións
O 22 de xuño de 1399, Eduvixes deu a luz a unha filla á que bautizou como Isabel Bonifacia, pero un mes máis tarde as dúas morreron; Ladislau herdou o Reino de Polonia mais quedou sen herdeiro e con escasa lexitimidade para gobernar o Estado. O falecemento de Eduvixes debilitou os dereitos de Ladislau ao trono, e reavivou as vellas desavinzas entre a nobreza da Pequena Polonia, xeralmente favorable a Ladislau, e a da Gran Polonia. En 1402, Ladislau reaccionou ante o descontento sobre o seu goberno casando con Ana de Celje, unha neta de Casimiro III; esta voda reforzou a súa lexitimidade.
A Unión de Vilnius e Radom de 1401 confirmou a Vitautas como gran duque sometido á autoridade de Ladislau, aínda que o título recaeu á morte daquel nos fillos do rei e non nos de Vitautas: no caso de que Ladislau morrese sen herdeiros, os boiardos lituanos elixirían un novo monarca. tanto Vitautas como Ladislau carecían de herdeiros, aínda se descoñecía cal sería o resultado da unión, pero esta en calquera caso estableceu vínculos entre as nobrezas polaca e lituana e unha alianza defensiva permanente entre os dous estados, que fortaleceu a Lituania na nova contenda coa Orde teutónica, na que con todo Polonia non participou oficialmente. Aínda que o documento non modificou os privilexios dos aristócratas polacos, si que aumentou os dos boiardos lituanos, cuxos grandes duques poderían actuar sen os límites e molestias aos que si que estaban sometidos os soberanos de Polonia. A Unión de Vilnius e Radom polo tanto proporcionou a Ladislau certa simpatía da nobreza lituana.
A finais de 1401, a nova guerra contra a Orde Teutónica atafegou os lituanos, que tiñan que combater en dúas frontes despois de que estalasen revoltas nas provincias orientais. Outro dos irmáns de Ladislau, Švitrigaila, descontento, aproveitou o momento para atizar rebelións e arrogarse o título de gran duque. O 31 de xaneiro de 1402, acudiu a Mariemburgo e obtivo a colaboración dos cabaleiros teutónicos a cambio de concesións similares ás que Jogaila e Vitautas lles outorgaran nas disputas anteriores polo poder no gran ducado.
Enfrontamentos coa Orde Teutónica
miniatura|150x150px|Selo real de Ladislau II Jagiełło. O tratado de Raciąż puxo fin á guerra o 22 de maio de 1404. Ladislau aceptou ceder Samoxicia e participar nos plans da Orde contra Pskov; a cambio, Konrad von Jungingen accedeu a vender a Polonia a disputada rexión de Dobrzyń e a cidade de Złotoryja, arrendada á Orde por Ladislau de Opole, e colaborar nos novos intentos de Vitautas por apoderarse de Novgorod. Ambas as partes tiñan razóns para asinar o tratado naquel momento: a Orde necesitaba tempo para fortificar as súas novas adquisicións; aos polacos e lituanos convíñalles a paz para lidar cos problemas que tiñan no leste e en Silesia.
Tamén en 1404, Ladislau tratou en Breslavia con Venceslau IV de Bohemia, que ofreceu devolver Silesia a Polonia se aquel o apoiaba nas súas ambicións no Sacro Imperio Romano Xermánico. Ladislau, con todo, rexeitou a proposta co beneplácito dos nobres polacos e silesios, xa que era remiso a involucrarse en novas guerras no oeste.
Guerra polaco-lituano-teutónica
dereita|miniatura|[[Batalla de Grunwald, 1410. Pintura de Jan Matejko]] En decembro de 1408, Ladislau e Vitautas reuníronse no castelo de Navahrudak, onde decidiron fomentar unha revolta en Samoxicia contra a Orde teutónica para obrigala a retirar as súas forzas de Pomerelia. A cambio da súa axuda, Ladislau prometeulle a Vitautas que recuperaría Samoxicia cando se asinase a paz. A revolta, que estalou en maio de 1409, ao principio non preocupou moito aos cabaleiros, que aínda non construíran castelos en Samoxicia para consolidar a súa autoridade; en xuño os seus diplomáticos na corte de Ladislau, por entón en Oborniki, trataban de convencer os nobres do inconveniente de que Polonia se vise envolta no conflito entre Lituania e a Orde. Ladislau, con todo, pasou por alto a opinión da aristocracia polaca e advertiu ao novo gran mestre Ulrich von Jungingen que se os cabaleiros trataban de esmagar a revolta en Samoxicia, Polonia interviría. Isto precipitou a declaración de guerra contra Polonia do 6 de agosto, que Ladislau recibiu en Nowy Korczyn o día 14.
Os castelos que protexían a fronteira setentrional polaca estaban en tan malas condicións que os cabaleiros teutónicos conquistaron facilmente os de Złotoryja, Dobrzyń e Bobrowniki —capital da rexión de Dobrzyń—; ademais os burgueses alemáns de Bydgoszcz (en alemán, Bromberg) entregáronlles a cidade. Ladislau acudiu á rexión a finais de setembro, recuperou Bydgoszcz nunha semana, e pactou unha tregua coa Orde o 8 de outubro. Durante o inverno, os dous exércitos aprestáronse a retomar as hostilidades. Ladislau instalou un almacén de subministracións en Płock en Mazovia e mandou construír unha ponte de pontóns que trasladou ao norte polo Vístula.
Namentres, ambos os bandos realizaron manobras diplomáticas. Os cabaleiros enviaron misivas aos monarcas europeos, predicando como habitualmente a cruzada contra os pagáns; pola súa banda, Ladislau contraatacou enviando tamén cartas nas que acusaba a Orde de planear conquistar o mundo enteiro. Estas epístolas atraeron numerosos cabaleiros aos dous bandos. Venceslau IV de Bohemia asinou un tratado defensivo cos polacos contra a Orde; o seu irmán, Sexismundo de Luxemburgo, pola contra, aliouse coa Orde e declarou a guerra a Polonia o 12 de xullo, aínda que os seus vasalos húngaros se negaron a participar nela.
Batalla de Grunwald
dereita|miniatura|O castelo teutónico en [[Malbork|Mariemburgo.]] Cando a guerra se renovou en xuño de 1410, Ladislau penetrou no territorio teutónico ao mando dun exército composto por vinte mil xinetes achegados pola nobreza, quince mil peóns e dous mil xinetes bohemios mercenarios. Tras cruzar o Vístula polos pontóns en Czerwińsk, as súas hostes uníronse ás de Vitautas, que chegara con once mil xinetes de cabalaría lixeira, lituanos, rutenos e tártaros. Pola súa banda, o exército teutónico formábano aproximadamente dezaoito mil xinetes, case todos alemáns, e cinco mil peóns. O 15 de xullo, os polaco-lituanos obtiveron unha vitoria esmagadora na batalla de Grunwald, unha das maiores e máis feroces que se libraron na Idade Media; o exército teutónico foi virtualmente aniquilado, incluídos os seus xefes principais, como o gran mestre Ulrich von Jungingen e o gran mariscal Friedrich von Wallenrode. Os dous bandos sufriron miles de mortos.
A vitoria franqueou o camiño dos polaco-lituanos á capital teutónicá de Marienburg, que se achaba indefensa; pero, por razóns que as fontes non aclaran, Ladislau dubidou en aproveitar a oportunidade para conquistala. O 17 de xullo, o seu exército emprendeu un lento avance; chegou a Mariemburgo o 25 de xullo, pero para entón o novo gran maestre, Heinrich von Plauen, alistara a defensa da fortaleza. A aparente desgana dos sitiadores, que abandonaron o asedio o 19 de setembro, atribuíuse a distintas causas: o inexpugnable da praza; as copiosas baixas sufridas polos lituanos; a reticencia de Ladislau a perder máis homes ou o seu desexo de debilitar pero non eliminar a Orde para non desbaratar o equilibro de poder entre Polonia (á que beneficiara sobre todo a desaparición dos teutónicos) e Lituania; a falta de documentos impide dar unha explicación concluínte.
Desavinzas
dereita|miniatura|Principais batallas no conflito polaco-lituano coa Prusia teutónica, 1377-1434. A guerra rematou en 1411 coa paz de Thorn, na que nin Polonia nin Lituania aproveitaron a vantaxe obtida nos combates, o que desgustou os nobres polacos. Polonia recuperou Dobrzyń; Lituania, Samoxicia; e Mazovia, un reducido territorio alén do Wkra. A Orde Teutónica conservou a pesar de todo o groso dos seus territorios, incluídas algunhas cidades que na contenda se renderon aos polaco-lituanos. Ladislau liberou entón varios destacados cabaleiros e funcionarios teutónicos a cambio de modestos rescates. O total destes, con todo, resultou moi oneroso para a Orde. Esta incapacidade para aproveitar a vitoria na contenda desgustou os nobres e atizou o descontento contra Ladislau a partir de 1411; á paz insatisfactoria sumáronse ademais a concesión de Podolia a Vitautas, rexión que se disputaban Polonia e Lituania, e a estancia do rei en Lituania, que se prolongou dous anos.
Para desbaratar a oposición, Ladislau concedeu ao dirixente desta, o bispo Mikołaj Trąba, o arcebispado de Gniezno no outono de 1411 e entregoulle o bispado de Cracovia a Wojciech Jastrzębiec, partidario de Vitautas. Tamén tratou de atraerse máis aliados en Lituania. Na unión de Horodłou, asinada o 2 de outubro de 1413, decretou que o Gran Ducado de Lituania quedaba «ligado ao noso reino de Polonia permanente e irreversiblemente» e concedeu á nobreza católica lituana os mesmos privilexios que os que tiña a szlachta polaca. O documento contiña unha cláusula que prohibía aos nobres polacos elixir un monarca sen o consentimento os lituanos, e a estes escoller un gran duque sen o beneplácito do monarca polaco.
Últimos conflitos
En 1414 estalou unha breve guerra, coñecida como a guerra da fame pola táctica de terra queimada dos cabaleiros, que arrasaron terras e muíños para estorbar o avance inimigo, o que orixinou logo escaseza na zona; pero como tanto os cabaleiros como os lituanos estaban esgotados pola contenda anterior como para emprender outra guerra, o conflito cesou no outono. Non houbo novos choques até 1419, durante o Concilio de Constanza; entón púxolles fin o legado pontificio, que esixiu que se detivesen.
O concilio de Constanza foi un punto de inflexión para as cruzadas teutónicas, do mesmo xeito que para outros conflitos europeos. Vitautas enviou a el unha delegación en 1415 da que formaban parte tanto o metropolitano de Kíiv como algúns samoxicios; chegaron a Constanza a finais de ano para expresar a súa preferencia por ser «bautizados con auga e non con sangue». Os emisarios polacos, entre os que se contaban Mikołaj Trąba, Zawisza Czarny, e Paweł Włodkowic, avogaron pola fin das conversións forzadas e porque concluísen as agresións da Orde contra Lituania e Polonia. Como resultado da actividade da diplomacia polaco-lituana, o concilio, a pesar do escándalo que causou o cuestionamento da lexitimidade da Orde por Włodkowic, negouse a autorizar a petición dos teutónicos para que se predicase unha nova cruzada e confiou a conversión dos samoxicios a Polonia–Lituania.
O concilio foi coetáneo da revolta dos husitas bohemios, que trataban de obter o auxilio de Polonia nas súas loitas con Sexismundo, emperador e novo rei de Bohemia. En 1421, a Dieta bohemia depuxo a Sexismundo e ofreceu a coroa a Ladislau a condición de que aceptase os principios relixiosos dos Catro Artigos de Praga, pero este non se mostrou disposto a cumprir esta condición. Trala negativa de Ladislau, elixiuse in absentia a Vitautas, pero este asegurou ao papa que se opuña aos herexes. Entre 1422 e 1428, un sobriño de Ladislau, Sexismundo Korybut, tratou infructuosamente de implantar unha rexencia na arrasada Bohemia, desgarrada pola guerra. Vitautas aceptou a coroa real que Sexismundo lle ofreceu en 1429 —aparentemente co beneplácito de Ladislau— pero forzas polacas apoderáronse dela mentres cruzaba por territorio polaco e a coroación anulouse.
En 1422, Ladislau disputou outra contenda, coñecida como a guerra de Gollub, contra a Orde teutónica; venceu en menos de dous meses, antes de que os reforzos imperiais tivesen tempo para chegar en socorro dos teutónicos. No tratado de Melno os cabaleiros abandonaron definitivamente a súa reclamación de Samoxicia e trazouse unha frontera clara entre Prusia e Lituania. Esta obtivo Samoxicia, co porto de Palanga, pero a Orde conservou Klaipeda. Esta fronteira apenas cambiou nos seguintes cincocentos anos, ata 1920. As disposicións do tratado describíronse non obstante como un revés para Polonia debido a que nel Ladislau renunciou a Pomerania, Pomerelia, e a rexión de Chełmno, a cambio unicamente da cidade de Nieszawa. O tratado de Melno puxo fin a unha etapa de guerras dos teutónicos con Lituania, mais non resolveu as desavinzas con Polonia. Por iso, entre 1431 e 1435 libráronse novas guerras entre a Orde e os polacos.
As diferenzas que xurdiron entre Polonia e Lituania á morte de Vitautas en 1430 permitiron aos cabaleiros entrometerse novamente nos asuntos polacos. Ladislau apoiou as pretensións do seu irmán Švitrigaila ao trono do Gran Ducado de Lituania, pero cando Švitrigaila, co apoio dos teutónicos e de nobres de Rus' desafectos sacudiuse a soberanía polaca, os polacos, acaudillados polo bispo Zbigniew Oleśnicki de Cracovia, ocuparon Podolia, que Ladislau entregara a Lituania en 1411, e Volinia. En 1432, os partidarios dos polacos en Lituania elixiron gran duque a un irmán de Vitautas, Sexismundo, o que desencadeou unha guerra polo trono que perdurou durante anos, mesmo tralo falecemento de Ladislau.
Morte e sucesión
Ladislau faleceu en 1434, deixando Polonia ao seu fillo máis vello, Ladislau III, e Lituania ao benxamín, Casimiro; os dous eran por entón aínda menores de idade. A herdanza lituana, aínda así, non era segura. A morte de Ladislau disolveu a unión persoal dos territorios, e non estaba claro que a substituiría.
Estado de Osun
356px|miniatura|Localización de Osún dentro de Nixeria Ọṣun (en yoruba), Osun (en inglés), é un dos estados da República Federal de Nixeria. É un estado interior, no suroeste da Nixeria. Creado o 27 de agosto de 1991, ten como capital a cidade de Osogbo. No 2005 tiña unha poboación estimada de 4 137 627 habitantes, nunha área de 9.251 km². Delimita polo norte co estado Kwara, polo leste, en parte, co estado Ekiti e, en parte, polo estado Ondo, polo sur co estado Ogun e, polo oeste, co estado de Oyo.
The Times of Harvey Milk
The Times of Harvey Milk é un documental do ano 1984 dirixido por Rob Epstein. O guión está escrito por Judith Coburn e Carter Wilson. Recibiu o óscar ó mellor documental en 1985.
Trama
O documental presenta a carreira política de Harvey Milk, que foi o primeiro concelleiro de distrito abertamente gai de San Francisco, California. O documental céntrase principalmente na cala da súa vida que vai dende que chega a San Francisco e a súa elección como concelleiro do "Distrito 5", no cal se encontra The Castro, senlleiro barrio gai da cidade, até o seu asasinato no propio Concello do que corporaba.
Venkatraman Ramakrishnan
Venkatraman Ramakrishnan (en támil வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன்), nado en 1952 en Chidambaram, Tamil Nadu (India), é un científico que foi galardoado co Premio Nobel de Química en 2009 xunto con Thomas A. Steitz e Ada Yonath polo estudo da estrutura e función do ribosoma.
Estado de Osun
É lar da Universidade Obafemi Awolowo, preeminente institución de ensino superior de ,Nixeria. Atópase tamén neste estado a antiga vila de Ile-Ifé, un importante centro de desenvolvemento político e relixioso da cultura yoruba. Outras importantes cidades e vilas son as capitais do antigo reino: Oke-Ila Orangun, Ila Orangun, Ede, e Ilesa.
dereita|miniatura|Templo de Osun. O [[bosque sagrado de Osun-Osogobo foi declarado Patrimonio da Humanidade no 2005.]]
Demografía
Os principais sub-grupos étnicos do Estado Ọṣun, son os ife, os ijesha, os oyo, os ibolo e os igbomina das tribos yoruba, aínda que tamén hai persoas doutras partes de Nixeria. O yoruba e o inglés son as linguas oficiais.
Divisións administrativas
O Estado de Osun componse de trinta Áreas de Administración Local, a unidade primaria (terceiro nivel) do goberno nixeriano.
Glutatión peroxidase
A glutatión peroxidase (GPx) é o nome xeral dunha familia de encimas con actividade peroxidase cuxo principal papel biolóxico é protexer o organismo dos danos oxidativos. A función bioquímica da glutatión peroxidase é reducir hidroperóxidos de lípido aos correspondentes alcohois e reducir o peróxido de hidróxeno libre a auga.
Maria Anna Mozart
miniatura|250px|Retrato de Maria Anna Mozart.
Glutatión peroxidase
Isocimas
Exisen varios isocimas de glutatión peroxidase codificados en diferents xenes, que varían na súa localización celular e na súa especificidade de substrato. A glutatión peroxidase 1 (GPx1) é a versión máis abundante deste encima, que se encontra no citoplasma das células de case todos os tecidos animais, e ten como substrato preferido o peróxido de hidróxeno. A glutatión peroxidase 4 (GPx4) ten unha gran preferencia por hiroperóxidos de lípidos; exprésase en case todas as células de mamíferos, pero a niveis moi inferiores á anterior. A glutatión peroxidase 2 é un encima intestinal e extracelular. A glutatión peroxidase 3 é extracelular, e especialmente abundante no plasma sanguíneo. Ata agora, nos humanos identificáronse oito tipos (GPx1-8), que son os da táboa.
Maria Anna Mozart
Maria Anna Walburga Ignatia Mozart, tamén chamada Nannerl e Marianne, nada o 30 de xullo de 1751 e finada o 29 de outubro de 1829, foi unha famosa música do século XVIII. Era a irmá máis vella de Wolfgang Amadeus Mozart e filla de Leopold e Anna María Mozart.
Glutatión peroxidase
Reacción
A principal reacción que cataliza a glutatión peroxidase é: onde GSH representa o glutatión reducido monomérico, e o GS–SG representa o glutatión disulfuro. O mecanismo de acción implica a oxidación do selenol dun residuo de selenocisteína polo peróxido de hidróxeno. Este proceso dá lugar a un derivado cun grupo de ácido selénico (RSeOH). O ácido selénico é despois convertido de novo en selenol nun proceso en dous pasos que empeza cunha reacción co GSH para formar GS-SeR e auga. Unha segunda molécula de GSH reduce de novo o intermediario GS-SeR a selenol, liberando como subproduto GS-SG. Abaixo móstrase unha representación simplificada:
Maria Anna Mozart
Infancia
Nannerl naceu o 31 de xullo de 1751 en Salzburgo, sendo a cuarta filla do matrimonio entre Anna Maria Mozart (de soltera Pertl) e Leopold Mozart. A pesar de que o matrimonio tivera tres fillos antes de nacer Nannerl, a elevada mortalidade infantil na Europa da época, ningún deles sobrevivira.
Glutatión peroxidase
Reacción
Despois, a glutatión redutase reduce o glutatión oxidado para pechar o ciclo:
Maria Anna Mozart
Infancia
Tanto ela como o seu irmán Wolfgang foron educados na casa da man de seu propio pai, quen lle aprendeu os principios básicos da lectura, a escritura, o debuxo e a aritmética, así como nocións de historia e xeografía. Pola súa banda, a formación musical de Nannerl comezou a unha idade moi temperá, polos constantes ensaios de Leopold e os seus compañeiros músicos. Sábese que aos 7 anos de idade, o seu pai comezou a ensinalle a tocar instrumentos de clavicordio, instrumento no que dende o principio mostrou unha gran destreza e unha alta capacidade para a aprendizaxe, tocando cun virtuosismo abraiante para a época cando tiña once anos. O prodixio dos seus fillos motivou a Leopold a levala xunto co seu irmán a Múnic en 1762 para que actuaran ante Maximiliano III, o príncipe elector de Baviera., así como a Viena nunha viaxe que se prolongaría tres meses. Leopold levouna en viaxes a moitas cidades, tales como Viena e París, para explotar os seus talentos. Nos seus comezos destacouse como excelente intérprete en clave e piano.
Glutatión peroxidase
Estrutura
As GPx1, GPx2, GPx3, e GPx4 de mamíferos son encimas que conteñen selenio (selenoproteínas), mentres que a GPx6 é tamén unha selenoproteína en humanos, pero en roedores ten un homólogo que contén cisteína. As GPx1, GPx2, e GPx3 son proteínas homotetraméricas, mentres que a GPx4 ten estrutura monomérica. Como a integridade das membranas subcelulares e plasmática depende en gran medida da glutatión peroxidase, o seu sistema protector antioxidante depende moito da presenza de selenio.
Maria Anna Mozart
Infancia
En 1767, durante unha viaxe a Viena e a actual República Checa, seu irmán comezou a amosar síntomas de padecer a varíola, diagnóstico que finalmente se confirmaría. Contra o 10 de novembro dese mesmo ano Wolfgang sentíase mellor, mais entón foi Nannerl quen tamén contraeu a enfermidade e estivo enferma durante tres semanas.
Glutatión peroxidase
Modelos animais
Os ratos modificados por enxeñaría xenética para que carezan de glutatión peroxidase 1 (ratos Gpx1−/−) son en fenotipo practicamente normais e teñen unha duración da vida normal, o que indica que este encima non é esencial para a vida. Porén, os ratos Gpx1−/− desenvolven cataratas a idade temperá e mostran defectos na proliferación das células satélites musculares. Os ratos Gpx1 −/− presentan limiares de resposta do tronco cerebral auditiva ata 16 dB maiores que os ratos de control. Despois dunha exposición a un ruído de 110 dB durante unha hora, os ratos Gpx1 −/− presentaban unha perda de audición inducida polo ruído de ata 15 dB maior en comparación cos ratos de control. "
Maria Anna Mozart
Infancia
De calquera xeito, dada a opinión dos seus pais, frecuente na sociedade da súa época, facíase imposible que continuara a súa carreira. De acordo co New Grove, "dende 1769 en diante non se lle permitiu amosar o seu talento artístico nas viaxes co seu irmán, xa que acadara a idade para casar". Durante os anos 1770, mentres Wolfgang triunfaba artísticamente en Italia xunto co seu pai, Maria Anna debía permanecer na súa casa xunto a súa nai. Igualmente tivo que quedar na casa co seu pai mentres Wolfgang visitaba París e outras cidades (1777-1779) coa súa nai.
Glutatión peroxidase
Modelos animais
Os ratos con knockouts para GPX3 (GPX3−/−) ou GPX2 (GPX2−/−) tamén se desenvolvían normalmente
Maria Anna Mozart
Infancia
Existen evidencias de que Maria Anna escribiu composicións musicais, como poden ser as cartas de Wolfgang gabando o seu traballo, pero a voluminosa correspondencia de Leopold xamais menciona ningunha das súas composicións, e tampouco sobreviviu ata hoxe ningunha delas.
Glutatión peroxidase
Modelos animais
Porén, os ratos knockout para a glutatión peroxidase 4 morren durante o seu desenvolvemento embrionario temperán. Non obstante, hai algunhas probas que indican que os niveis reducidos de glutatión peroxidase 4 poden incrementar as expectativas de vida nos ratos.
Maria Anna Mozart
Matrimonio e maternidade
En contraste co seu irmán, quen loitaba co seu pai e finalmente desobedecía os seus desexos respecto a aspectos cruciais (elección de carreira e de esposa), Marianne permanecía completamente servil fronte ós desexos do seu pai. Namorouse de Franz D´Ippold, capitán e titor privado, pero foi forzada polo seu pai a desfacer a súa proposta de matrimonio, malia os vaos esforzos realizados por Wolfgang de que seguira as súas propias preferencias.
Glutatión peroxidase
Descubrimento
A glutatión peroxidase descubriuna en 1957 Gordon C. Mills.
Samario
O samario é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Sm e número atómico 62. É un metal raro, cun lustre prateado brillante, relativamente estable no aire e convértese en gas aos 150 °C.
O óxido de samario emprégase en óptica para absorber a luz infravermella e como catalizador da deshidratación e a deshidroxenación do etanol.
Trøndersk
O trøndersk é un dialecto noruegués falado na rexión de Trøndelag, en Nordmøre e en Bindal.
Características
O dialecto ten algúns puntos en común cos outros dialectos do leste de Noruega (Østlandet), por exemplo a entoación e a melodía da frase, pero o dialecto que máis se lle asemella segue a ser o veciña fala sueca de Xemlandia, o xemlandés. .
Tequila (homónimos)
Co nome de tequila podemos referirnos a:
André Malraux
Georges André Malraux, nado en 1901 e finado en 1976, foi un escritor, aventureiro e político francés, e unha figura dominante na política e na cultura de seu país.
Calaveras
O Condado de Calaveras (en inglés Calaveras County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1850 e conta cunha poboación de 45.578 habitantes (2010). A súa capital é San Andreas malia que a localidade máis poboada é Rancho Calaveras. Parece ser que foi chamado así polos restos de nativos americanos descubertos polo explorador español Gabriel Moraga.
André Malraux
Traxectoria
Na década de 1930 integrou á Fronte Popular Antifascista en Francia, e participou na guerra civil española ao lado das forzas republicanas. Despois da segunda guerra mundial, foi nomeado por Charles de Gaulle como ministro de Información, entre o 1945 e o 1946. Tamén foi ministro de Estado entre o 1958 e o 1959, e ministro da cultura entre o 1959 e o 1969. Recibiu o Premio Goncourt en 1933.
Calaveras
O Condado de Calaveras é un dos 27 condados orixináis de California.
André Malraux
Obra
Para unha bibliografía máis completa, consulte a páxina web literaria André Malraux.
Lutsk
Lutsk (en Луцьк; en Łuck; en Луцк) é unha cidade á beira do río Styr, no noroeste de Ucraína. É o centro adminitrativo da rexión de Volinia e do distrito de Lutsk que a rodea, mais ao que non pertence. Lutsk ten o estatuto de cidade de importancia rexional, equivalente ao dun distrito. A poboación da cidade estimábase en 2015 de 217 103 persoas.
El Telegrama
El Telegrama foi un xornal republicano coruñés, fundado en 1873 por Vicente Abad Torregrosa. Foi un dos primeiros xornais da cidade.
Historia e características
Era de carácter democrático e progresista. Estivo dirixido primeiro por Darío García e despois por Ramón Faginas ata 1877. Nel colaboraron diferentes xornalistas como Adolfo Vázquez Gómez, Romualdo Real Vázquez, Froilán Salazar Roca e Eladio Fernández Diéguez, que foi o seu redactor xefe.
Na súa segunda época, a partir de 1877, engadiu como subtítulo Diario político, comercial y de intereses materiales. Estivo dirixido por Benito García. En 1881 cambiou a súa redacción e pasou a defender as aspiracións do Partido Demócrata-Progresista. Cesou a súa publicación o 10 de outubro de 1899 con motivo do falecemento do seu último propietario e director Daniel González Fernández.
Illas Blasket
miniatura|Localización das illas na Irlanda. As Illas Blasket (en lingua irlandesa Na Blascaodaí - de etimoloxía incerta. Podería ter orixe na voz norueguesa "brasker" que significa "lugar perigoso") son un grupo de illas situadas na costa oeste de Irlanda que forman parte do condado de Kerry.
Historia
O arquipélago estivo habitado até o ano 1953, e a práctica totalidade da poboación tiña o irlandés como lingua materna. Os habitantes foron evacuados á illa de Irlanda o 17 de novembro de 1953. Algúns emigraron ós Estados Unidos e aínda hoxe se poden atopar os seus descendentes en Springfield, Massachusetts, mentres que outros ficaron na veciña península de An Daingean, dende a cal poden ver o seu antigo fogar.
Debido á súa localización remota e o seu difícil acceso, os insulares foron obxecto de diversos estudos antropolóxicos e lingüísticos en torno á fin do século XIX e comezos do século XX, particularmente por parte de escritores e lingüistas como Robin Flower, George Derwent Thomson e Kenneth H. Jackson. Grazas ó seu traballo e o doutros, téñense publicado varios libros que tratan sobre as tradicións e forma de vida dos antigos poboadores das illas. Entre eles destacan as obras An tOileánach de Tomás Ó Criomhthain, Peig de Peig Sayers e Fiche Blian ag Fás de Muiris Ó Súilleabháin.
Illas
As seis principais illas do arquipélago son: miniatura|600px|centro|Vista das Illas Blasket durante o [[solpor.]]
Galería de imaxes de Pontevedra
Imaxes do concello de Pontevedra na provincia de Pontevedra.
Condado de Colusa
O Condado de Colusa (en inglés Colusa County) é un dos 58 condados de California. Foi fundado en 1850 e conta cunha poboación de 18.804 habitantes (2000). A súa capital é a localidade de Colusa, que dá nome ó condado.
O Condado de Colusa é un dos 27 condados orixináis de California.
Grella (homónimos)
O termo grella pódese referir a:
Zgodbe iz kostanjevih gozdov
Zgodbe iz kostanjevih gozdov é un filme esloveno de 2019 dirixido por Gregor Božič. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto en setembro de 2019 e foi escollido como candidato de Eslovenia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Pouco despois da segunda guerra mundial, nunha fraga entre Italia e Iugoslavia, un carpinteiro e un vendedor de castiñeiros comparten historias.
César Sánchez
O nome de César Sánchez pode referirse a:
Mahilioŭ
Mahilioŭ (en Магілёў, pronunciado [maɣʲiˈlʲou̯] ; en Могилёв, "Mogilev") é unha cidade na Belarús oriental, a uns 76 quilómetros da fronteira con Rusia. A súa poboación en 2011 era de 360.918 habitantes. É a capital da rexión homónima e a terceira maior cidade do país.
Marta (homónimos)
Marta pode referirse a:
División de Honra Prata de balonmán 2013-14
A División de Honra Prata de balonmán na tempada 2013/14 recuperou o sistema habitual de competición, estando formada por 16 equipos que se enfrontan todos contra todos en encontros de ida e de volta. O primeiro clasificado consegue o ascenso directo á Liga ASOBAL e os seguinte catro equipos disputan unha liga de ascenso para ocupar outra praza de ascenso. Os tres últimos clasificados descenden á Primeira División Nacional
Clasificación
Actualizado o 5 de abril de 2014.
Francis Lawrence
Francis Lawrence  (Viena, Austria, 26 de marzo de 1971) é un director de cine e videoclips estadounidense.
Na súa faceta de director de vídeos musicais ten traballado con diversos artistas como Michael Jackson, Lady Gaga, Shakira, Britney Spears, Alanis Morissette, Avril Lavigne, Nelly Furtado, Destiny's Child, Garbage, Gwen Stefani, Backstreet Boys, Janet Jackson, Missy Elliott, Jennifer Lopez, Justin Timberlake, One Direction etc. Na súa faceta de director de cinema ten traballado en diversos filmes, entre eles algúns dos de maior éxito da historia do cinema, como os últimos tres filmes da tetraloxía d'Os xogos da fame, The Hunger Games: Catching Fire (En lapas), The Hunger Games: Mockingjay – Part 1 (Mimogaio - Parte 1) e The Hunger Games: Mockingjay – Part 2 (Mimogaio - Parte 2).
Anuncios
Dirixiu anuncios para Coca Cola, L'Oréal, Pepsi, Maybelline, Bacardi, McDonald's, Bud Light e a Disney.
Santiago Cazorla
Santiago Cazorla González, nado en Lugo de Llanera (Asturias) o 13 de decembro de 1984, é un futbolista español. Xoga de centrocampista no Oviedo, da Segunda División.
Foi 81 veces internacional coa selección española, coa que gañou as Eurocopas de 2008 e 2012.
Traxectoria
Santi Cazorla iniciou a súa carreira nas categorías inferiores do Club Deportivo Covadonga e pasou logo nove anos no Real Oviedo e un ano cedido ao Astur Club de Fútbol. En 2003, logo do descenso do Real Oviedo, Cazorla ficha polo Villarreal. Pasou as seguintes tres tempadas no equipo. Marcou 4 goles na Copa da UEFA e xogou 2 partidos da Liga de Campións.
No verán de 2006 é traspasado ao Recreativo de Huelva con opción de recompra por parte do Villarreal. O 17 de xullo de 2006 é presentado no seu novo equipo, no que xogaría unha tempada. Na tempada 2007/08 Cazorla ficha novamente polo Villarreal.
No verán de 2008, varios clubs europeos interésanse polo xogador asturiano, como o AS Roma ou o Real Madrid, pero finalmente Cazorla opta por renovar o seu contrato por catro anos co Villarreal.
Selección nacional
Foi 7 veces internacional coa selección española sub-21. O 17 de maio de 2008, foi convocado por primeira vez por Luis Aragonés coa selección absoluta para a Eurocopa 2008 disputada en Austria e Suíza. Debutou o 31 de maio de 2008 en Huelva nun amigábel contra Perú, e o 10 de xuño debutou en partido oficial en Innsbruck contra Rusia. O xogador marcou nos penaltis do partido de cuartos de final e tamén disputou a final da Eurocopa na que España gañou a Alemaña con gol de Fernando Torres.
Unha lesión impediu que fora convocado para o Mundial de Suráfrica de 2010, pero foi novamente convocado para o amigábel contra México do 5 de agosto de 2010.
Tempada 2004/05 do Deportivo da Coruña
Durante a tempada 2004–05 o Deportivo da Coruña competiu na Primeira División (afrontando a súa 35ª campaña na máxima categoría), logrando o 8º posto ao remate do campionato.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Joma e o patrocinador foi Fadesa.
Santiago Cazorla
Selección nacional
Tamén foi seleccionado para xogar a Eurocopa 2012 de Polonia e Ucraína, na que España volveu conquistar o título de campioa de Europa.
A Fonte, San Fiz de Monfero, Monfero
A Fonte é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 8 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 2 eran mulleres.
Teclado (instrumento musical)
Está composto por un conxunto de teclas adxacentes, negras e brancas. O intervalo entre teclas adxacentes é dun semitón, e entre dúas teclas corresponde a un ton. Un intérprete de instrumentos de teclado é un teclista.
Historia
Os teclados musicais están deseñados en base á afinación occidental. As notas naturais da escala de do (do, re, mi, fa, sol, a, si) son brancas e de maior tamaño, mentres as correspondentes aos sostidos (do#, re#, fa#, sol#, a#) ou bemois (reb, mib, solb, lab, sib) son negras e un pouco máis pequenas. A organización convencional das notas no teclado data do século XV, aínda que a idea de teclado pode rastrexarse ata o século III a.C.
Número de teclas
miniatura|200px|Teclado dun [[piano]] O número de teclas nos teclados incrementouse co tempo. No século XVIII os clavecíns tiñan ata cinco oitavas (pouco máis de 61 teclas), mentres que a maioría dos pianos fabricados dende 1870 tiñan 88 teclas. Algúns pianos modernos teñen algunhas teclas máis (por exemplo un Bösendorfer 225 ten 92, e un Bösendorfer 290 Imperial ten 97 teclas). Os órganos xeralmente teñen 61 teclas por "manual". Os sintetizadores teñen polo xeral 61, 76 ou 88 teclas (case 5, 6 ou 7 oitavas, respectivamente).
Tipos de instrumentos de teclado
Os instrumentos de teclado poden ser:
Outros instrumentos de teclado
Existen instrumentos cunha conformación semellante aos teclados, sen ser exactamente instrumentos de teclado. Por exemplo, o xilófono, a marimba, o vibráfono ou o glockenspiel contan con barras dalgún material resoante dispostas igualmente en tons e semitóns, mais son golpeadas directamente mediante algún tipo de baqueta.
Teclado electrónico
Un teclado electrónico xeralmente pode reproducir moitos sons, semellantes ou non aos que producen outros instrumentos. Nalgúns casos, o seu funcionamento baséase en mecanismos eléctricos, electrónicos ou dixitais que crean os sons. Aquí atópanse tanto os sintetizadores como outros instrumentos orixinalmente creados para imitar pianos (Rhodes, Würlitzer) ou órganos (Hammond).
Outros teclados reproducen mostras (en inglés samples) de sons previamente gravados. Estes poden vir fixos "de fábrica", ou ser capturados e manipulados mediante un sampler. Unha das primeiras versións deste tipo de teclado foi o Mellotron, o cal reproducía mostras de instrumentos reais gravados en cintas, cunha mostra diferente para cada nota.
Os sintetizadores e sampleadores non necesariamente contan cun teclado para ser tocados. Nos últimos anos desenvolvéronse teclados controladores para o protocolo MIDI, os cales non producen sons por si mesmos, senón que envían sinais MIDI a un sintetizador, sampler ou computadora capaz de interpretalos e traducilos en sons.
Rocket from the Crypt
Rocket from the Crypt foi unha banda estadounidense de rock liderada por John Reis, formada en 1989 en San Diego (California) e desaparecida no ano 2005.
A banda gañou a aclamación da crítica e a atención dos grandes selos despois do lanzamento do seu álbum de 1992 Circa: Now!, que levouna a asinar un contrato con Interscope Records. O grupo experimentou un aumento de popularidade coa edición dos álbums Scream, Dracula, Scream! (1995) e RFTC (1998), acompañados por numerosos sinxelos e EPs publicados a través de selos independentes. Porén, as vendas non foron tan altas como se agardaba e Interscope centrou a súa atención en grupos que lle aportasen máis cartos. Rocket from the Crypt deixou o selo e pouco despois o batería Atom Willard abandonou a banda.
Despois dun período de inactividade en 1999 e 2000, durante o cal Reis formou Hot Snakes e Sultans e creou o seu selo Swami Records, a banda asinou con Vagrant Records e recrutou ao novo batería Ruby Mars. O grupo editou dous álbums máis e nos seguintes anos os seus membros comezaron a involucrarse noutros proxectos, centrándose menos en Rocket from the Crypt. Decidiron separarse en 2005 realizando un concerto de despedida en San Diego o día de Halloween.
Juan Alfaro Alfaro
Traxectoria
Foi gobernador civil de Huelva (1969) e Pontevedra (1973). En xuño de 1973 foi nomeado Secretario Xeral Técnico do Ministerio de Información e Turismo. Foi secretario do Consello de Administración do Banco Comercial Español. Finou en Madrid o 24 de abril de 1986.
Vida persoal
Casou con María Piedad Serena Guirado.
Hans Adolf Krebs
Hans Adolf Krebs, nado en Hildesheim, Baixa Saxonia, o 25 de agosto de 1900 e finado en Oxford o 22 de novembro de 1981, foi un médico e bioquímico alemán. É máis coñecido por ter identificado dous importantes ciclos metabólicos: o ciclo da urea e o ciclo do ácido cítrico. Este último é unha secuencia de reaccións químicas metabólicas que producen enerxía nas células e que pasou a ser coñecida como Ciclo de Krebs, polo que lle concedeu o Premio Nobel de Medicina de 1953.
Lingua frisoa oriental
O frisón oriental, tamén chamado frisón de Saterland (Seeltersk) é unha lingua xermánica estreitamente relacionada coas linguas frisoas, como o frisón setentrional, que, ó igual que o frisón oriental, é falado en Alemaña, e frisón occidental, que é falado nos Países Baixos.
Balduíno IV de Hainaut
Balduíno IV de Hainaut, coñecido como "o Construtor", nado en 1108 e finado o 8 de novembro de 1171, foi conde de Hainaut de 1120 a 1171, fillo de Balduíno III conde de Hainaut e Iolanda de Wassemberg.
Traxectoria
Menor de idade á morte do seu pai, a rexencia foi asumida pola súa nai, que gobernou o país con prudencia e firmeza. O compromiso matrimonial do seu fillo foi negociado con Alix de Namur, e obtivo garantías para ela sobre os dereitos ao condado de Namur. Deixou o goberno ao seu fillo en 1127.
Pouco despois, o conde de Flandres Carlos de Dinamarca foi asasinado e xurdiron varios pretendentes, incluído Balduíno. O rei Luís VI de Francia elixiu a Guillerme Cliton. Irritado, Balduíno invadiu o país de Aalst, pero deuse conta de que non podía manter a súa conquista e retirouse despois de queimar Oudenaarde. Despois da morte de Guillerme (1128), intentou de novo conquistar o condado de Flandres, pero foi rexeitado por Teodorico de Alsacia, o novo conde.
En 1147, aproveitou a marcha de Teodorico de Alsacia ás cruzadas para invadir de novo Flandres, a pesar do risco de excomuñón previsto para os que atacaban os dominios dos cabaleiros cruzados. Sibila de Anjou, a muller de Teodorico, conseguiu defender a súa terra, e Teodorico correría de volta a Constantinopla. A guerra devastou os dous condados. Finalmente, os dous condes, cansos do conflito, estableceron a paz en 1151 e concertaron o compromiso dos seus fillos. Este matrimonio tivo como efecto a reunión dos dous condados corenta anos despois.
Balduíno dedicouse a someter aos vasalos máis hostís e uniu varios dominios ao condado. Adquiriu o alcume de "Construtor" porque fortificou a maioría das cidades de Hainaut e pola promoción de construción de igrexas e catedrais. En 1169, no casamento do seu fillo con Margarida de Alsacia, o palacio de Quesnoy en construción foi visitado por varios señores invitados. Foron o suficientemente temerarios como para subir a un estadal con pouco apoio que caeu ao seu peso. Algúns levantáronse feridos leves, pero Balduíno rompera as coxas e tiña mal as costas. Morreu dous anos despois.
Matrimonio e fillos
Casou en 1130 con Alix de Namur (1115 - 1169), a filla máis nova de Godofredo I de Namur, conde de Namur, e Ermensenda de Luxemburgo, a súa segunda esposa. Alix morreu en xullo de 1169 e foi enterrado na igrexa de St. Waudru en Mons. É a través deste matrimonio que os seus descendentes herdaron o marquesado de Namur. Os seus fillos foron:
Europio
O europio é un elemento químico da táboa periódica de símbolo Eu e número atómico 63.
Os Fornos, San Fiz de Monfero, Monfero
Os Fornos é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 2 habitantes homes no ano 2010 segundo datos do INE.
Derecha Liberal Republicana
Derecha Liberal Republicana (DLR) foi un partido político español que apareceu despois da ditadura de Primo de Rivera, en setembro de 1930, creado por Niceto Alcalá Zamora e Miguel Maura e que existiu durante a Segunda República Española. Pretendeu agrupar a monárquicos desencantados coa monarquía e a grupos conservadores con certa mentalidade republicana e pretendían conseguir unha República conservadora.
Historia
O partido foi creado por Niceto Alcalá Zamora. Este, xunto con outros persoeiros, abandonou o Partido Liberal e eran un conxunto de antigos monárquicos e independentes que se afastaron da monarquía polo apoio dado por esta á ditadura de Primo de Rivera. A seguir, fusionáronse cos republicanos de Miguel Maura inmediatamente antes do Pacto de San Sebastián (1930), e do cal formou parte Alcalá Zamora, quen foi elixido presidente do Goberno Provisorio da República. Participou nas eleccións a Cortes Constituintes de 1931 dentro das listas da Conxunción Republicano-Socialista conseguindo 23 escanos.
Durante as discusións constitucionais, a dereita republicana, xunto cos radicais de Alejandro Lerroux, abandonaron a coalición republicano-socialista.
Derecha Liberal Republicana, desapareceu ao inicio da guerra civil.