cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia dos eslavos do sur
Eslovenia e Croacia
Tras a firma por parte de todos os líderes europeos, o goberno de Zagreb organizará un referendo nos primeiros meses do ano 1012 para que os croatas dean a súa aprobación ao ingreso na UE, mentres que o resto de Estados membros procederá á ratificación pola vía que marca cada lexislación nacional. Así Croacia será, despois de Eslovenia, o segundo país da antiga Iugoslavia que ingresa na Unión Europea. A partir de xaneiro do 2012 comezará a asistir aos cumios e reunións ministeriais en calidade de observador. .
O 22 de xaneiro de 2012 os croatas celebraron o referendo de adhesión que, con escasa participación (o 43,58%, moi inferior á rexistrada nas eleccións lexislativas celebradas en decembro de 2011), foi aprobado polo 66% dos cidadáns.
O Tratado de adhesión, asinado en decembro por Croacia, necesita, de todos os xeitos, ser ratificado por cada un dos 27 Estados membros da UE para concluír a entrada do país no bloque europeo o 1 de xullo de 2013.
Unha vez adherida á Unión Europea, Croacia contará con sete votos no Consello, dun total de 352. Requiriranse polo menos 260 votos para adoptar lexislacións por maioría cualificada. O croata recoñecerase como lingua oficial da UE, e todas as actas da UE redactaranse igualmente en croata.
Bosnia e Hercegovina
A adhesión de Bosnia e Hercegovina á Unión Europea enfróntase a moitos problemas económicos e políticos. O país veu realizando progresos lentos, pero seguros, incluída a cooperación co Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia da Haia.
As negociacións sobre un Acordo de Estabilización e Asociación coa UE -o primeiro paso antes da adhesión- comezou en 2005 e orixinariamente esperábase o seu peche a finais de 2007. As negociacións chegaron a un punto morto debido a un desacordo sobre a reforma policial. O acordo iniciouse o 4 de decembro de 2007 e, despois da aprobación das reformas da policía en abril de 2008, asinouse o 16 de xuño de 2008. Javier Solana sinalou que Bosnia e Hercegovina podería chegar a ser candidato á UE na primavera de 2009.
Montenegro e Macedonia
A Comisión Europea, no seu informe sobre a Estratexia de ampliación 2011-2012, demandou aos nove países que aspiran a entrar na Unión Europea un compromiso claro con respecto á liberdade de expresión e á independencia dos medios de comunicación. Mentres destaca os avances que está facendo Montenegro, advirte á República de Macedonia (e sobre todo, a Turquía), que non poden seguir con actuacións que embazan a súa consideración dos xornalistas e os medios. Bruxelas ve como unha "fonte de preocupación" que haxa nacións candidatas a formaren parte da UE que non respectan debidamente a liberdade de información e comunicación.
Serbia
O acceso de Serbia á Unión Europea depende de importantes factores. Mentres que tanto o goberno serbio como a Unión Europea están de acordo na posibilidade de que este país pase a formar parte da Unión, a necesidade dunha reforma interna en Serbia significa que este país non pasará a integrarse antes de 2015. Serbia non está aínda recoñecida como país candidato, xa que só é un "candidato potencial".
O 7 de novembro de 2007, iniciou os trámites do Acordo de Estabilización e Asociación (SAA) coa Unión Europea. Á sinatura do SAA opuxéronse os gobernos dos Países Baixos e Bélxica. Božidar Djelić asinou o SAA o 29 de abril de 2008. Vojislav Koštunica, primeiro ministro de Serbia, dixo o 1 de maio que o ministro de Asuntos Exteriores ruso, Sergéi Lavrov, estaba de acordo cando el dixo que o SAA tiña que firmarse. Pero un día despois, o 2 de maio de 2008, xurou que anularía o tratado despois das eleccións, xa que consideraba unha trampa, o Tratado de Solana e a sinatura de Tadić-Djelić.
Despois das eleccións parlamentarias serbias de 2008, o novo parlamento renovouse considerabelmnente, e os políticos que se opoñían ao SAA foron desbancados. O novo primeiro ministro serbio, Mirko Cvetković, anunciou que "unha das primeiras accións do novo goberno sería presentar a ratificación do SAA coa Unión Europea ante o parlamento".
A condición esencial imposta polo máximo organismo comunitario ao goberno serbio para o seu ingreso na Unión era a captura e entrega ao Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia dos presuntos criminais de guerra Ratko Mladić e Goran Hadžić, que se supoñía que se ocultaban en territorio serbio.
Os socios europeos atrasarán até marzo de 2012 a designación de Serbia como país candidato para incorporarse á UE, segundo un borrador das conclusións que se presentarían ao termo do cumio, o que posporá até a próxima reunión de xefes de Estado e de Goberno nesa data, pese á recomendación favorábel enviada pola Comisión Europea.
Serbia logrou a primeiros de decembro do 2011 un acordo con Kosovo para xestionar as fronteiras comúns, un paso importante na mellora das relacións entre ambos os países. A UE fixara este progreso como unha das condicións antes de outorgarlle o status de país candidato, pero considera que aínda se deben facer máis esforzos, xa que Serbia tivera nos últimos meses choques coas forzas da OTAN encargadas de garantir a orde no norte de Kosovo, a parte onde máis conflito existe.
A outra condición, alcanzada xa por Belgrado, era entregar o derradeiro prófugo reclamado polo Tribunal Penal Internacional para a Antiga Iugoslavia.
O conflito de Macedonia e Grecia
Frecuentemente úsase a referencia provisional "Antiga República Iugoslava de Macedonia" (ARIM polas súas siglas en galego, FYROM polas siglas en inglés de Former Yugoslav Republic of Macedonia) por parte daqueles países que non recoñecen o nome constitucional República de Macedonia. Pese a iso, a Asemblea Xeral das Nacións Unidas aceptará calquera conclusión que acabe coa disputa entre ambos os países. O debate causado polas posturas de ambas as nacións involucrou a participación de políticos, académicos e medios de comunicación.
Realizáronse toda unha serie de negociacións para a resolución da disputa, incluíndo o cumio da OTAN de 2008 en Bucarest. Porén, estes intentos de resolver a contenda fracasaron e impediron o ingreso de Macedonia na OTAN debido a obxecións por parte de Grecia.
Despois da independencia da República de Macedonia en 1991, atrasouse constantemente o seu ingreso na Organización das Nacións Unidas e na Comunidade Económica Europea (CEE) (despois de 1992, Unión Europea (UE), tras o Tratado da Unión asinado en Maastricht), pola oposición de Grecia. A CEE durante o Comité de Arbitraxe Badinter declarou que a República de Macedonia satisfacía as condicións para o seu recoñecemento internacional, aínda que o goberno grego declarou a súa inconformidade respecto a esta declaración polas súas diferenzas co goberno macedonio polo nome do país, a súa constitución a a súa bandeira (debido ao uso do símbolo do Sol de Verxina ou estrela arxéada, un símbolo propio da histórica rexión grega de Macedonia).
Nun intento de invalidar a decisión do recoñecemiento internacional da República de Macedonia, o goberno grego intentou persuadir (infrutuosamente) á CEE para que aprobase un decreto de recoñecemento pero coa condición de vetalo, se sostiña "unha posición hostil cara a Grecia mediante o uso de propaganda e dunha denominación que implique reclamacións territoriais".
Os máis importantes partidos políticos de Grecia acordaron o 13 de abril de 1992 que a palabra Macedonia non podería usarse no nome do novo país. A diáspora grega nos Estados Unidos tamén apoiou a decisión do goberno grego por medio de anuncios nas edicións do New York Times entre o 26 de abril e o 10 de maio de 1992 que exhortaban ao presidente George Bush a "non ignorar as inquedanzas do pobo grego recoñecendo a República de Skopie como Macedonia". Como consecuencia, o Consello Europeo en 1992 expresou a súa disposición de "recoñecer a Antiga República Iugoslava de Macedonia e as súas fronteiras (...) baixo un nome que non incluíse o termo Macedonia".
Macedonia intentou ingresar na ONU o 30 de xullo de 1992, pero só uns poucos países como Bulgaria e Turquía recoñeceran o seu nome constitucional antes da súa admisión na ONU, en 1993. O estalido na rexión da guerra de Bosnia, ocorrida en Bosnia e Hercegovina e Croacia, obrigou á comunidade internacional a acelerar a estabilización de Macedonia. O conflito motivou o envío da misión de paz por parte da UNPROFOR en decembro de 1992 para evitar posíbeis violacións das fronteiras por parte de Serbia. Grecia e a República de Macedonia estableceron un acordo provisional firmado en Nova York o 13 de setembro de 1995 con mediación da ONU. Baixo este convenio, a República de Macedonia retirou o símbolo do Sol de Verxina da súa bandeira, así como as cláusulas da súa constitución de 1991 que fomentaban o irredentismo.
Este compromiso permitiu a integración da República de Macedonia en varios organismos internacionais como o Consello de Europa, a Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa e a Asociación para a Paz. Así e todo, non houbo un consenso en identificar a cada un dos países polo seu nome, o que evitou o rexeitamento dos representantes gregos a usar o termo Macedonia para referirse a este país. Finalmente o acordo fíxose efectivo o 15 de outubro de 1995, e Grecia levantou o embargamento económico a Macedonia.
Porén, o diferendo segue sen resolverse, e aínda en outubro de 2010 o presidente do Consello Europeo Van Rompuy pedía, nunha visita a Skopje unha solución ao litixio sobre o nome de Macedonia.
O contencioso de Kosovo, persiste
Como vimos, segundo o establecido pola Resolución 1244 do Consello de Seguridade da ONU, en Kosovo establecérase un proceso destinado a lograr un acordo para o seu futuro status. Pero o goberno de Serbia entendía que dita resolución garantizaba que Kosovo seguiría sendo parte íntegra do país, mentres os líderes kosovares afirmaron que a única solución era a independencia.
A resolución de devandita guerra trouxo como consecuencia o éxodo de 200 000 kosovares de orixe serbia cara ao resto de Serbia, mentres que se reafirmou a maioría étnica albanesa. No momento da secesión, o 90% da poboación pertencía a devandita etnia, mentres que a comunidade de orixe serbia representaba o 10%, localizada principalmente en enclaves no norte da rexión.
Antes de chegar á solución da independencia unilateral, sucedéronse varios feitos e acontecementos ao redor do futuro status que debería ter Kosovo. O expresidente de Finlandia e premio Nobel Martti Ahtisaari, enviado especial da ONU a Kosovo, elaborou un infome no que propoñía como solución ao status da antiga provincia serbia a adopción dunha independencia tutelada pola comunidade internacional, a cooficialidade dos idiomas serbio e albanés, a laicidade do novo estado, a adopción de medidas para garantir a seguridade da minoría serbia de Kosovo, a adopción de símbolos nacionais (bandeira, himno etc.), a presenza militar de forzas internacionais lideradas pola OTAN, exército profesional, multiétnico e democrático composto de 2 500 membros activos e 800 reservistas, o dereito dos refuxiados e desprazados a retornaren a Kosovo e á restitución das súas propiedades, un sistema xudicial integrado e independente do serbio e a posibilidade de que Kosovo puidese ingresar en organismos internacionais como a ONU. Este plan foi rexeitado polas autoridades serbias por consideraren que abría a porta a que Kosovo se independizase de Serbia
O 17 de febreiro de 2008 o Parlamento kosovar, nun acto unilateral, declaraba a escisión da entón provincia de Serbia, dando lugar á creación dun novo Estado independente baixo a supervisión dos Estados Unidos e a Unión Europea.
A diferenza da primeira declaración de independencia de Kosovo acontecida o 7 de setembro de 1990, só recoñecida polas autoridades albanesas, a última declaración xa foi recoñecida por máis de 47 países a data do 7 de agosto do 2008, entre os que se achan Costa Rica, Afganistán, os Estados Unidos, o Reino Unido, Francia, Alemaña, Turquía, Bélxica, Perú, Polonia, Suíza, Austria e Dinamarca, sen contar os demais países nos que o recoñecemento está pendente.
Porén, existen 18 países, incluíndo Arxentina, Bolivia, Casaquistán, Chipre, España, Kirguizistán, Romanía, Rusia, Serbia, Sri Lanka, Taxiquistán, Vietnam e Venezuela que rexeitaron explicitamente o recoñecemento da república. Serbia declarou que retiraría todos os seus embaixadores dos países que recoñeceron a independencia de Kosovo.
As tensións no norte kosovar son continuas desde xullo de 2011, cando os serbokosovares cortaron as estradas de acceso aos postos fronteirizos de Jarinje e Brnjak en protesta pola decisión de Pristina de enviar policías de fronteiras e funcionarios de alfándegas a estes pasos con Serbia. A KFOR, encargada do mantemento da orde en Kosovo, despregouse nos dous pasos fronteirizos, que declarou como "zonas militares", e intentou en varias ocasións levantar as barricadas.
En novembro, varios soldados da forza da OTAN (KFOR) resultaron feridos durante un enfrontamento con manifestantes serbios no norte de Kosovo. En Pristina, fontes da KFOR confirmaron os enfrontamentos e un número indeterminado de feridos. Nun comunicado, o continxente aliado informou de que "a última hora da tarde, os manifestantes usaron armas de fogo e cócteles Molotov contra as tropas da KFOR. Unha vez máis, varios soldados resultaron feridos".
O ministro serbio para Kosovo, Goran Bogdanović, exixiu o 27 de novembro de 2011 aos serbios do norte kosovar e á forza da KFOR que se absteñan do uso da forza. "Pido contención tanto á KFOR como aos serbokosovares, e que non intenten solucionar pola forza o problema. A KFOR é a que debe garantir a seguridade de todos os cidadáns", e que "son horas de que cese a violencia e que se dea a oportunidade ao diálogo para que se logre unha solución aceptábel para todos", indicou o ministro.
Leopoldo López Teijeiro
Leopoldo López Teijeiro, finado en Madrid o 19 de xaneiro de 1997, foi un avogado e xornalista galego.
Traxectoria
Avogado e doutor en Dereito. Oficial do Ministerio de Traballo até 1929, foi secretario dos Tribunais do Comité Paritario. Despois foi oficial do Goberno civil. Colaborou en La Zarpa e Heraldo de Galicia.
Casou no Pazo de Casaldereito (Esposende) en outubro de 1932 con Rita Pardo Varela. Finou en Madrid o 19 de xaneiro de 1997, con 93 anos.
Roliño de primavera
miniatura|Roliños de primavera
O roliño de primavera (en chinés: 春卷, pinyin: chūn juǎn, jyutping: ceon1 gyun2), é un rolo elaborado dunha pasta rechea de diferentes verduras picadas ó estilo xuliana e algo de carne picada revolta. Introducidos en Occidente grazas á enorme difusión da comida chinesa que realizaron os restaurantes chineses nas principais capitais do mundo. Confundiuse xeralmente en Occidente co rolo de ovo que se elabora dunha pasta moito máis fina e que adoita ser moito máis grande e por tanto posúe máis ingredientes no seu interior. O roliño de primavera ten unha pasta (que fai a función de envoltorio) elaborada con fariña de arroz, estilo vietnamita e tailandés, mentres que o rolo de ovo faise cunha masa elaborada de fariña de trigo e ovo. Na China, utilízase só fariña de trigo. Hai que destacar que é esta a que máis se coñece, que se fai a man sobre un ferro quente dende o seu inicio.
Constante de disociación
En química, bioquímica e farmacoloxía, unha constante de disociación (K_d) é un tipo específico de constante de equilibrio que mide a tendencia dun obxecto máis grande a separarse (disociarse) reversiblemente en compoñentes máis pequenos, tal como ocorre cando en química un complexo se divide nas súas moléculas compoñentes, ou cando un sal se separa nos ións que o compoñen. A constante de disociación é o inverso da constante de asociación.
Nunha reacción xeral:
{A}_\mathit{x}{B}_\mathit{y} <=> \mathit{x}{A} + \mathit{y}{B} </ce>
na cal un complexo se divide en x subunidades A e y subunidades B, a constante de disociación defínese como
onde [A], [B] e [AxBy] son as concentracións de A, B e do complexo AxBy, respectivamente.
Unha razón do amplo uso da constante de disociación en bioquímica e farmacoloxía é que no caso frecuente no que x=y=1, Kd ten unha interpretación física simple: cando, ou equivalentemente. É dicir, Kd, que ten as dimensións de concentración, é igual á concentración de A libre á cal a metade do total das moléculas de B están asociadas con A. Esta interpretación simple non se aplica para valores máis altos de x ou y. Tamén supón a ausencia de reaccións competidoras, aínda que a derivación pode estenderse para describir a unión competitiva. É útil como unha descrición rápida da union dunha substancia, da mesma maneira que EC50 e IC50 describen as actividades biolóxicas de substancias.
Moléculas cun sitio de unión
Experimentalmente, a concentración do complexo molecular [AB] obtense indirectamente pola medida da concentración das moléculas libres, tanto [A] coma [B]. En principio, coñécense as cantidades totais de moléculas [A]0 e [B]0 engadidas á reacción. Sepáranse en compoñentes libres e unidos segundo o principio de conservación de masas:
Para saber a concentración do complexo [AB], substitúense as concentracións das moléculas libres ([A] ou [B]), das respectivas ecuacións de conservación, pola definición da constante de disociación,
Isto dá a concentración do complexo relacionado coa concentración de ambas as moléculas libres
Macromoléculas con sitios de unión independentes idénticos
Moitas proteínas e encimas posúen máis dun sitio de unión de moléculas. Normalmente, cando un ligando <ce>L</ce> se une cunha macromolécula <ce>M</ce>, pode influír na cinética de unión doutros ligandos <ce>L</ce> tamén unidos á macromolécula. Un mecanismo simplificado pode formularse se a afinidade de todos os sitios de unión pode ser considerada independentemente do número de ligandos unidos á macromolécula. Isto é válido para macromoléculas compostas de máis dunha subunidade (esencialmente idénticas). Pode entón asumirse que cada unha destas subunidades <ce>n</ce> son idénticas, simétricas e que posúen só un sitio de unión. Entón, a concentración de ligandos unidos <ce>[L]_{unido}</ce> é
[L]_{unido} = \frac{\mathit n[M]_0 [L]}{\mathit{K_d} + [L]} </ce>
Neste caso, <ce>[L]_{unido} \neq [LM]</ce>, pero comprende todas as formas parcialmente saturadas da macromolécula:
[L]_{unido} = {[LM]} + {2[L_2 M]} + {3[L_3 M]} + ... + \mathit n[L_\mathit{n} M] </ce>
onde a saturación ocorre paso a paso
Para a derivación da ecuación de unión xeral defínese unha función de saturación r como o cociente da porción de ligando unido respecto da cantidade total de macromolécula:
As relacións xerais entre ambos os tipos de constantes de disociación para n sitios de unión é
Por tanto, a razón de ligando unido a macromoléculas queda
onde é o coeficiente binomial. Entón, a primeira ecuación demóstrase aplicando a regra binomial
Unión proteína-ligando
A constante de disociación úsase xeralmente para describir a afinidae entre un ligando <ce>L</ce> (como un fármaco) e unha proteína <ce>P</ce>; é dicir, con que forza se une o ligando a unha determinada proteína. As afinidades ligando-proteína están influídas por interaccións moleculares non covalentes entre as dúas moléculas como as pontes de hidróxeno, interaccións electrostáticas ou hidrofóbicas e forzas de van der Waals. A afinidade tamén pode ser afectada por altas concentracións doutras macromoléculas, debido ao fenómeno do ateigamento macromolecular (macromolecular crowding).
Ulugh Beg
miniatura|250px|[[Observatorio de Ulugh Beg]] Mīrzā Muhammad Tāraghay bin Shāhrukh (en chagatay میرزا محمد طارق بن شاہ رخ, en ), máis coñecido como Ulugh Beg (الغ‌ بیگ), nado en Soltaniyeh o 22 de marzo de 1394 e finado en Samarcanda o 27 de outubro de 1449 foi un sultán timúrida, ademais de astrónomo e matemático.
Constante de disociación
Unión proteína-ligando
{L} + {P} <=> {LP} </ce>
a constante de disociación correspondente defínese como
Ulugh Beg
Ulugh Beg destacou polo seu traballo nas matemáticas relacionadas coa astronomía, como a trigonometría e a xeometría esférica, ademais de polos seus intereses xerais nas artes e en actividades intelectuais. Crese que falaba cinco linguas: árabe, persa, túrquico, mongol e algo de mandarín. Durante o seu goberno o imperio timúrida acadou o seu cumio cultural grazas á súa atención e padroado. Samarcanda, que foi capturada e entregada a Ulugh Beg polo seu pai Shah Rukh, converteuse no centro da cultura musulmá.
Constante de disociación
Unión proteína-ligando
onde <ce>[P], [L]</ce> e <ce>[LP]</ce> representan as concentracións molares da proteína, o ligando e o complexo, respectivamente.
Ulugh Beg
Construíu o gran observatorio de Ulugh Beg en Samarcanda entre 1424 e 1429. Foi considerado polos estudos como un dos mellores observatorios do mundo islámico do seu tempo e o maior de Asia central. Ulugh Beg foi considerado como o astrónomo observacional máis importante do século XV por moitos estudosos. Tamén construíu a madrasa de Ulugh Beg (1417–1420) en Samarcanda e Bukhara, transformando as cidades en centros de aprendizaxe da rexión.
Plaça de les Glòries Catalanes
250px|thumb|A praza, coa [[Torre Agbar ao fondo.]]
Constante de disociación
Unión proteína-ligando
A constante de disociación mídese en unidades molares (M) e correspóndese á concentración do ligando <ce>[L]</ce> á cal a metade das proteínas están ocupadas en equilibrio, é dicir, a concentración de ligando á cal a concentración de proteína co ligando unido <ce>[LP]</ce> é igual á concentración de proteína sen ligando unido <ce>[P]</ce>. Canto menor sexa a constante de disociación, máis estreitamente unido está o ligando, ou maior é a afinidade entre o ligando e a proteína. Por exemplo, un ligando cunha constante de disociación nanomolar (nM) únese máis estreitamente a unha determinada proteína que un ligando cunha constante de disociación micromolar (μM).
Ulugh Beg
Traxectoria
Foi neto do conquistador Tīmūr (Tamerlán) (1336-1405) e o máis vello dos fillos de Shahruj Mirza, que formaron parte das tribos mongois de Transoxiana (entón Persia, agora Uzbekistán). A súa nai foi a princesa persa Goharshad.
Plaça de les Glòries Catalanes
A Plaça de les Glòries Catalanes (en galego: Praza das Glorias Catalás), coñecida como Plaça de les Glòries ou simplemente Glòries, é unha praza de Barcelona. Está situada entre os distritos barceloneses de L'Eixample e Sant Martí.
Constante de disociación
Unión proteína-ligando
As constantes de disociación sub-picomolar como resultado de interaccións de unión non covalentes entre dúas moléculas son raras. Non obstante, hai algunhas importantes excepcións. A biotina e a avidina únense cunha constante de disociación de aproximadamente 10−15 M = 1 fM = 0,000001 nM. As proteínas inhibidoras da ribonuclease poden tamén unirse á ribonuclease cunha afinidade similar de 10−15 M. A constante de disociación dunha determinada interacción ligando-proteína pode cambiar significativamente coas condicións da solución (por exemplo, a temperatura, o pH e a concentración de sales). O efecto de diferentes condicións da disolución é modificar a forza de calquera interacción intermolecular que manteña unido un determinado complexo ligando-proteína.
Ulugh Beg
Traxectoria
Sendo neno puido ter moito contacto coas culturas de Oriente Medio e a India, sobre todo debido ás expansións territoriais do seu avó naqueles países. Á morte de Tamerlán e á ascensión do seu pai ao poder, instalouse na cidade de Samarcanda en que estableceu a capital, aínda que despois Shahruj trasladou a capital a Herat. Aos dezaseis anos de idade Ulugh Beg obtivo o cargo de gobernador de Samarcanda, cidade en que viviu ata a súa morte.
Cando descubriu a morte do seu pai, Ulugh Beg foi a Balkh, onde se atopou con que o seu sobriño Ala-ud-Daulah Mirza bin Baysonqor, fillo do seu irmán Baysonqor, reclamara o emirato do imperio timúrida en Herat. En consecuencia Ulugh Beg marchou contra Ala-ud-Daulah e enfrontouse con el na batalla de Murghab. Logo de gañar esa batalla, Ulugh avanzou cara a Herat e masacrou os seus habitantes en 1448, mais o irmán de Ala-ud-Daulah Mirza Abul-Qasim bin Babur Baysonqor acudiu na súa axuda, derrotándoo. Despois retirouse a Balkh, onde o seu gobernador, o seu fillo máis vello Abd ul-Latif, se rebelara contra el. Estalou outra guerra civil e dous anos máis tarde foi decapitado por orde do seu fillo cando se dirixía á Meca.
Co tempo, a súa reputación foi rehabilitada polo seu sobriño, Abdallah Mirza (1450-1451), que trasladou os restos de Ulugh Beg a Gur-e Amir, mausoleo dos timúridas en Samarcanda, onde foron atopados por arqueólogos soviéticos en 1941.
Plaça de les Glòries Catalanes
Historia
A ordenación da actual praza corresponde a un proxecto executado entre 1990 e 1992, polos arquitectos Andreu Arriola, Gaspar García, Joan Mas e Artur Juanmartí, co asesoramento do enxeñeiro aeronáutico Adolf Monclús. A reforma significou unha mellora na rede viaria, creando uns viadutos, popularmente coñecido como o tambor, e deixando no interior espazo para un parque. No parque hai un conxunto escultórico formado por doce lousas que cada unha evoca un momento glorioso da historia de Cataluña.
Constante de disociación
Unión proteína-ligando
Os fármacos poden producir efectos daniños ao estableceren interaccións con proteínas coas cales non estaban pensados ou deseñados para interaccionar. Por tanto, unha gran cantidade de investigacións farmacéuticas están centradas en deseñar fármacos que só se unan ás súas proteínas diana (deseño negativo) e con grande afinidade (xeralmente de 0,1-10 nM) ou de mellorar a afinidade entre un fármaco e a súa proteína diana in-vivo.
Ulugh Beg
Matrimonio
Ulugh Beg tivo trece esposas:
Constante de disociación
Anticorpos
No caso da unión dos anticorpos (Ab) cos seus antíxenos (Ag), o termo constante de afinidade xeralmente refírese á constante de asociación. {Ab} + {Ag} <=> {AbAg} </ce>
Este equilibrio químico é tamén a razón entre as constantes kadiante (kforward) e katrás (kback). Dous anticorpos poden ter a mesma afinidade, pero un pode ter unhas kadiante e katrás ambas altas e outro ambas baixas.
Reaccións ácido-base
Na desprotonación de ácidos, K coñécese como Ka, a constande de disociación de ácido. Os ácidos máis fortes, como por exemplo o ácido sulfúrico ou o fosfórico, teñen constantes de disociación máis grandes; os ácidos débiles, como o ácido acético, teñen constantes de disociación menores.
(O símbolo K_a, usado para a constante de disocición de ácido, pode levar a confusión coa constante de asociación e pode ser necesario ver a reacción ou a expresión de equilibrio para saber que significa en cada caso.)
As constantes de disociación de ácido exprésanse ás veces como pK_a, que se define como:
Esta notación \mathrm{p}K aparece noutros contextos tamén; utilízase principalmente para disociacións covalentes (é dicir, reaccións nas cales se foman ou rompen enlaces químicos) xa que ditas constantes de disociación poden variar grandemente.
Unha molécula pode ter varias constantes de disociación de ácido. Dependendo do número de protóns que poden liberar defínense ácidos monopróticos, dipróticos e tripróticos. Os monopróticos (por exemplo, o ácido acético ou o amonio) teñen un só grupo disociable, os dipróticos (como o ácido carbónico, bicarbonato, glicina) teñen dous grupos disociables, e os tripróticos (como o ácido fosfórico) teñen tres grupos disociables. No caso de que haxa múltiples valores de pK estes desígnanse polos índices: pK1, pK2, pK3 e así sucesivamente. Para os aminoácidos, a constante pK1 refírese o seu grupo carboxilo (-COOH), pK2 refírese ao seu grupo amino (-NH3) e pK3 é o valor de pK da súa cadea lateral.
Constante de disociación da auga
A constante de disociación da auga denomínase Kw:
A concentración de auga <ce>H2O</ce> omítese por convención, o que significa que o valor de Kw difire do valor de Keq que sería calculado usando esa concentración.
O valor de Kw varía coa temperatura, como se observa na táboa de abaixo. Esta variación debe ser tida en conta cando se fan medidas precisas como o pH.
Ulugh Beg
Matrimonio
miniatura|Ulugh Beg e un esquema do seu observatorio nun selo de 1987 da [[Unión Soviética. O selo di "o astrónomo e matemático uzbeko Ulugbek".]]
Plaça de les Glòries Catalanes
Historia
Á beira da praza están os Encants Vells (Mercado Fira de Bellcaire), desde 1928.
Actualmente está nun proceso de transformación que acabará en 2014. A remodelación total da praza implicará a urbanización dunha parcela aínda sen urbanizar onde haberá un museo do deseño de Barcelona (Disseny Hub Barcelona) e trasladaranse os Encants Vells. Actualmente desmontouse a cuberta lateral do tambor e pode verse o interior da praza, por onde provisionalmente pasará parte do tráfico.
Recheo
miniatura|Pemento recheo. En gastronomía chámase recheo á substancia ou mestura comestible empregada para encher unha cavidade noutro alimento. Énchense moitos alimentos, incluíndo carnes, verduras e froitas. Por exemplo, o recheo de pavo adoita consistir en pan relado ou en dados, pan fritido, cebola, apio, sal, pementa e outras especias e herbas como a salvia ou unha mestura feita expresamente.
Historia
Non se sabe cando se empregaron os recheos por primeira vez. A evidencia documental máis antiga é o libro de receitas romano De re coquinaria, obra de Apicio, que contén receitas de pito, lebre, porco e leirón recheos. A maioría dos recheos descritos consisten en verduras, herbas e especias, froitos secos e espelta, e con frecuencia contén fígado, miolos e outras vísceras picadas.
Alimentos recheos
Moitos tipos de verduras tamén son adecuados para enchelos despois de retirarlles as sementes ou a polpa. Tomates, pementos, cabaciñas e cebolas poden prepararse deste xeito. Os repolos e outras verduras semellantes tamén poden encherse ou envolver con elas un recheo. Adoitan escaldarse primeiro, para facer máis flexibles as súas follas. Entón o interior pode substituírse por un recheo, ou ben inserirse pequenas cantidades de recheo entre as diferentes follas. O recheo pode cociñarse separadamente e servirse como acompañamento.
Moialde, Vilardevós
Santa María de Moialde é unha parroquia do concello de Vilardevós na comarca de Verín, na provincia de Ourense. No ano 2016 segundo o INE tiña 85 habitantes, deles 45 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución de 21 habitantes en relación ao ano 2006.
Queguas, Venceáns, Entrimo
Queguas é un lugar da parroquia de Venceáns no concello ourensán de Entrimo na comarca da Baixa Limia. Tiña 42 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 22 eran homes e 20 mulleres.
Tailandia do Leste
dereita|200 px|miniatura|Situación en Tailandia. Tailandia Oriental é un dos seis grandes grupos rexionais de Tailandia. Fai fronteira ao leste con Camboxa e ao oeste con Tailandia Central. Comprende sete provincias:
Isabel de Dinamarca
Isabel de Dinamarca, nada no Castelo de Koldinghus (Kolding) o 25 de agosto de 1573 e finada en Braunschweig (Brunswick-Wolfenbüttel) o 19 de xullo de 1626, foi unha nobre dinamarquesa, duquesa consorte de Brunswick-Lüneburg logo do seu casamento co duque Henrique Xulio de Brunswick-Lüneburg e tras a morte deste, rexente de Brunswick-Lüneburg de 1616 a 1622.
Traxectoria
Era a filla máis vella do rei Frederico II de Dinamarca e de Sofía de Mecklenburg-Güstrow, educouse cos seus avós maternos durante os seus primeiros anos e volveu a Dinamarca en 1579. Os embaixadores escoceses pensaron nela como dona do rei Xacobe VI de Escocia, pero o rei Federico acabou concedéndolle a súa man ao duque de Brunswick, prometendo aos escoceses, a súa segunda filla, Ana.
Casou en 1590 co duque Henrique Xulio e tivo dez fillos:
Despois da morte do seu home en 1613, sucedeulle o seu fillo, Federico Ulrico, pero debido á súa falta de forza para gobernar Isabel tomou a decisión de arredalo do goberno coa axuda do seu irmán, o rei Cristián IV de Dinamarca asumindo ela mesmo a rexencia.
Patuvane kam Yerusalim
Patuvane kam Yerusalim (en Пътуване към Йерусалим) é un filme búlgaro de 2004 dirixido por Ivan Nitchev e escrito por Yuri Datchev. A música do filme foi composta por Stefan Dimitrov. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 76ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Plinio o Novo
Gaius Plinius Caecilius Secundus, coñecido por Plinio o novo, nado contra o ano 63 e finado no 113, foi orador, xurista, escritor e administrador imperial da Antiga Roma.
Traxectoria
Comenzou a escribir ós 14 anos unha traxedia en grego, pero Plinio destacou en poesía, a maior parte dos seus escritos perdéronse, a pesar do coidado que tiña por eles. Tamén coñecido polos seus dotes de orador, considerándose seguidor de Cicerón, a súa prosa era menos directa e rechamante que a deste último. Participou en moitos xuízos, pero o único discurso que se conserva del é o seu Panegiricus Trajani, descrición aduladora e enfática da figura de Traxano, que é un instrumento valioso para estudar diversas accións que fixo este emperador no campo administrativo como nos impostos, xustiza, disciplina castrense e comercio. Plinio definíao como un tratado sobre o gobernante perfecto.
As súas cartas son un testemuño único da administración ordinaria do século I. O seu estilo é moi diferente dos usados nos panexíricos, afirmando algúns críticos que Plinio é o inventor dun novo xénero literario: a carta escrita para ser publicada.
Nas súas primeiras cartas de mocidade describe a erupción do monte Vesuvio e a morte do seu tío e mentor, Plinio o vello. No seu honor este tipo de erupcións coñécense como plínicas. Estas cartas estaban dirixidas ao seu amigo Publio Cornelio Tácito, que foi un dos grandes historiadores romanos, para darlle unha visión próxima e certeira da morte do seu tío. Outras cartas famosas foron as dirixidas a Septicio Claro, que son case poemas, as que se refiren á erupción do Vesuvio e as referentes ás vilas e á morte de Marcial.
Castelo, Castelo de Rei, Outeiro de Rei
Castelo é un lugar da parroquia de Castelo de Rei no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Diario de Vigo
Diario de Vigo foi un xornal editado en Vigo entre 1884 e 1885.
Historia e características
Apareceu en 1884, fundado por Federico Rodríguez Arosa e Emiliano Taboada Fernández. Sen unha adscrición partidaria definida, tiña unha orientación democrática. Entre os seus redactores figuraron Luis A. Mestre e Ángel Bernárdez Rodríguez e como colaboradores Manuel Navarro Murillo, Héctor F. Varela e Daniel Balaciart. Un decreto de excomuñón do bispo de Tui, Fernando Hue Gutiérrez, que acusaba ao xornal de republicanismo, obrigou ao seu peche. Cesou a súa publicación co número 400, correspondente ao 31 de agosto de 1885. Foi substituído por El Independiente.
Azolla filiculoides
Azolla filiculoides é unha especie de pteridófita (fentos ou fieitos) da clase das polipodiópsidas e orde das salviniales, e familia das salviniáceas, un dos sete comprendidos no xénero Azolla.
É un pequeno fento acuático nativo de zonas temperadas e tropicais de América, onde habita en lagos, lagoas e ríos de corrente lenta. É unha planta invasora que colonizou a maior parte do Vello Mundo, incluíndo Asia, e tamén Australia.
É unha planta que en Europa mostra, localmente e baixo certas condicións (augas lentas e bastante eutróficas), gran capacidade invasora, ou polo menos de proliferación. Porén, demostrou ser utilizábel como esterco verde e como axente para a desintoxicación de residuos ou augas industriais, en particular no que se refire aos metais pesados.
Descrición
A especie foi descrita en 1783 polo naturalista francés Jean-Baptiste Lamarck en Encyclopédie Méthodique, Botanique 1 (1): 343.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Azolla.
Nota taxonómica
Anteriormente, ou ás veces aínda hoxe en día, algúns autores consideran o xénero como o único da familia das azoláceas (Azollaceae). Pero esta familia non é admitida polo WoRMS, e outras bases de datos e, a maioría dos autores, incluén o seu único xénero na familia das salviniáceas.
Sinónimos
Ademais de polo protónimo cuñado por Lamarck e asctualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónios:
Ecoloxía
Posúe un crecemento moi rápido, sendo quen de cubrir amplas superficies en poucos meses. Cada individuo ten un diámetro de 1–2 cm, cunha cor verde tinguida de rosa, laranxa ou vermello nos bordos. Ramificacións libres, que se quebran en pequenas seccións a medida que a planta medra. Non soporta baixas temperaturas, sobrevivindo en zonas frías grazas a gromos somerxidos.
Control en Galicia
A retirada manual é imprescindible, se ben é complicada e custosa, e non garante a erradicación do fento. Débese realizar combinada con outros métodos, especialmente co control biolóxico a través do gurgullo Stenopelmus rufinasus. Esta é unha especie americana de coleóptero, cuxa larva é monófaga e se alimenta de Azolla spp. Está xa citado na Península Ibérica, en concreto nos ríos Guadiana e Ter. É moi probable que este gurgullo non teña influencia noutros coleópteros autóctonos nin en plantas do mesmo contorno. A terceira vía sería o uso de herbicidas, contendo glifosato ou diquat, se ben este método é efectivo só en canais e pequenas masas de auga, e pode prexudicar a outras plantas existentes.
Galería de imaxes
<Gallery mode="packed"> Image-IMG 0018Afil.JPG|Azolla filiculoides. Azolla filiculoides - Flickr - Kevin Thiele.jpg|Azolla filiculoides. Azolla_filiculoides_and_L.minor.jpg|Azolla filiculoides xunto á Lemna minor. Azolla filiculoides0.jpg|Detalle da estrutura en escamas das frondes AzollaFiliculoidesProfilDetail.jpg|Frondes en almofadas flotantes, de perfil, e raíces acuáticas. Azolla filiculoides carpeting pond.JPG|Azolla filiculoides 'alfombrando' un estanque.
Enrique Peinador Vela
Sabino Enrique Peinador Vela, nado en Pontevedra o 7 de outubro de 1847 e finado en Mondariz-Balneario o 6 de outubro 1917 foi un médico e empresario galego.
Traxectoria
miniatura|A Enrique Peinador Vela. En 1869 licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, establecéndose en Pontevedra e dedicándose ao estudo dos centros hidrolóxicos da provincia. En 1871 foi nomeado director do Balneario de Caldelas de Tui. En 1872 descubriu o manancial da Gándara, en Mondariz-Balneario, e ao ano seguinte comezou a explotalo. Coa axuda de seu irmán, Ramón Peinador Vela, obtivo a fonte de Troncoso, aínda que mantiveron un conflito co concello ata 1905, e comezaron a explotar as augas co nome de "Aguas de Mondariz. Establecimiento minero-medicinal de los Señores Hijos de Peinador". En 1873 as augas foron declaradas de utilidade pública. En 1879 abriu a primeira casa de baños e en 1898 inaugurou o Gran Hotel de Mondariz, que se converteu nun centro medicinal, cultural e artístico. Exerceu como xerente do balneario ata 1906, en que o relevou o seu fillo Enrique Peinador Lines.
Proxectou un tranvía entre Mondariz e Vigo para unir o balneario coa estación de ferrocarril e con Madrid, pero só funcionou no traxecto Vigo-O Porriño. Posuía unha imprenta na que se editaron numerosas publicacións. Foi vogal da Cámara de Comercio de Vigo.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
O Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018, será a 14ª edición do Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino. A competición disputarase na cidade de Mealhada (Portugal, que acolleu o torneo por primeira vez. O campionato comezará o 8 de outubro de 2018 coa cerimonia de inuguración e disputa da primeira xornada íntegra de competición, e finalizará o 13 de outubro coa disputa da última xornada.
Igrexa de Ganthem
A igrexa de Ganthem (sueco: Ganthems kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Ganthem, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Ganthem é unha igrexa ben conservada de estilo románico rematada a mediados do século XIII. O coro coa súa ábsida é a parte máis antiga, datando de finais do século XII. A nave é un pouco posterior, de principios do XIII, mentres que a torre, iniciada ao mesmo tempo que a nave, rematouse na década de 1230 cun estilo gótico temperán. Á parte dunha ampliación das fiestras realizada no século XIX e o engadido dunha sancristía nos anos 30 do século XX, a igrexa permaneceu sen cambios dende a súa finalización no século XIII.
Esperanza (psicoloxía)
dereita|miniatura|A Esperanza de [[Jacques du Broeucq.]] A esperanza é un estado de ánimo optimista baseado na expectativa de resultados favorables relacionados a eventos ou circunstancias da propia vida ou o mundo no seu conxunto. Outras definicións de ter esperanza inclúen os seguintes termos: «esperar confiado» e «abrigar un desexo con anticipación». Existen tamén enfoques na área educativa que incorporan o concepto de pedagoxía da esperanza, Paulo Freire refírese a esta como unha necesidade ontolóxica, o que nos move, o que nos marca unha dirección.
Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo
O Premio de Novela Mulleres Progresistas de Vigo foi un certame literario organizado pola Asociación Mulleres Progresistas de Vigo e subvencionado pola Concellería de Igualdade do Concello de Vigo con Ana Gandón, María Xosé Porteiro e Maite Fernández de concelleiras. Tiña como obxectivo fomentar as inquedanzas literarias femininas en igualdade de oportunidades para promover a súa participación en diversas manifestacións culturais e sociais, animándoas a escribir en galego, potenciando así a creación literaria.
O certame, aberto a todas as mulleres de calquera nacionalidade, estaba dotado cun único premio de 1.500 euros. As novelas, de tema libre debían ser orixinais e inéditas, escritas en galego normativo, cunha extensión mínima de 150 páxinas
Kuwait
Kuwait ( الكويت al-Kuwayt, oficialmente Estado de Kuwait (دولة الكويت ), é un país de Asia Occidental. Está situado no extremo norte de Arabia Oriental na punta do Golfo Pérsico, limitando con Iraq ao norte e Arabia Saudita ao sur. Kuwait tamén comparte fronteira marítima con Irán. Kuwait ten unha lonxitude costeira de aproximadamente 500 km. A maior parte da poboación do país reside na aglomeración urbana da capital Kuwait city. En 2022, Kuwait ten unha poboación de 4´67 millóns de habitantes dos cales 1´85 millóns son cidadáns kuwaitíes mentres que os 2´8 millóns restantes son estranxeiros procedentes de máis de 100 países.
Igrexa de Ganthem
Historia e arquitectura
O interior da igrexa está decorada con frescos do século XV. Na parede norte, un conxunto de pinturas representan a Paixón de Cristo. Este conxunto é bastante peculiar xa que nunca se pintou por riba e conserva gran parte da súa vitalidade orixinal. Na parede sur hai outro conxunto de frescos con outros motivos relixiosos.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
Nesta edición participan un total de 7 equipos, dous máis que na edición anterior. Admais dos cinco equipos que participaron o torneo en 2015, esta edición viu o regreso dos combinados de Inglaterra e Suíza. Disputaranse un total de 21 partidos nos seis días de competición.
Esperanza (psicoloxía)
Relixións antigas
A esperanza aparece na mitoloxía grega na historia da Caixa de Pandora. Prometeo roubou o lume de Zeus para darllo ós homes, o que enfureceu ó deus supremo. En vinganza, Zeus creou un pythos (tipo de vaso) que contiña todos os males e deulla xunto a Pandora ó irmán de Prometeo. Esta, creada polos deuses cunha curiosidade innata, abriu a caixa prohibida e todos os males foron liberados polo mundo; só Elpis permaneceu no fondo, o espírito da Esperanza.
A Ghost Is Born
A Ghost Is Born é o quinto álbum da banda estadounidense de rock alternativo Wilco, publicado o 22 de xuño do 2004 a través do selo Nonesuch Records. Neste disco o seu vocalista Jeff Tweedy aaparece como guitarra principal máis que en traballos anteriores. A anda puxo A Ghost Is Born en streaming de xeito gratuíto.
Campionato de Europa de hóckey a patíns feminino 2018
A selección española defenderá o título conquistado na edición precedente disputada en Matera (Italia) en 2015.
Esperanza (psicoloxía)
Relixións antigas
A mitoloxía nórdica consideraba a Esperanza Fenrir: o seu concepto da coraxe valoraba máis unha valentía animada na ausencia de esperanza.
Kuwait
Historicamente, a maior parte do actual Kuwait formaba parte da antiga Mesopotamia. Antes do petróleo Kuwait era un porto comercial estratéxico entre Mesopotamia, Persia e a India. As reservas de petróleo foron descubertas en cantidades comerciais en 1938. En 1946, o petróleo cru exportouse por primeira vez. Desde 1946 a 1982, o país sufriu unha modernización a grande escala, baseada en gran parte nos ingresos da produción de petróleo. Na década de 1980, Kuwait experimentou un período de inestabilidade xeopolítica e unha crise económica a raíz do crash da bolsa. En 1990, despois de disputas sobre a produción de petróleo co veciño Iraq, Kuwait foi a invadida, e máis tarde anexada a unha das gobernacións de Iraq baixo Saddam Hussein. A ocupación Iraqi de Kuwait rematou o 26 de febreiro de 1991, despois da intervención militar dunha coalición militar dirixida polos Estados Unidos e outros países.