cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Porrúa Valdivieso
José Porrúa Valdivieso, nado en Corcubión en 1822 e finado en Cienfuegos, Cuba, en 1913, foi un avogado, político e xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba a mediados do século XIX, instalouse en Cienfuegos. Foi alcalde de Cienfuegos dende 1872 e despois deputado provincial en 1879. Foi fundador e director do periódico El Avisador Galaico con Domingo Devesa Naveiro.
La straniera
La straniera (en galego, A estranxeira) é unha ópera en dous actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Felice Romani, baseado na novela L'étrangère (1825) de Charles-Victor Prévot, vizconde d'Arlincourt. Foi composta en outono de 1828 e estreada o 14 de febreiro de 1829 no Teatro alla Scala de Milán, nesta estrea Henriette Méric-Lalande e Domenico Reina actuaron nos roles principais, mentres que Alessandro Sanquirico foi o encargado da escenografía. Esta ópera caeu no esquecemento durante a última parte do século XIX e boa parte do século XX, e só foi reposta en 1968 en Palermo (Teatro Massimo) con Renata Scotto no rol principal. A personaxe de Alaide foi posteriormente interpretado por Montserrat Caballé, Renée Fleming, e máis recentemente, por Patrizia Ciofi.
O Bronllo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Bronllo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 90 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 43 eran homes e 47 mulleres.
Timocares de Alexandría
Timocares de Alexandría, tamén Timocaris ou Timócaris nado probabelmente en Alexandría contra o 320 a.C. e finado contra o 260 a.C., foi un astrónomo e filósofo grego. Foi contemporáneo de Euclides.
Traxectoria
No século -III, coa axuda de Aristilo, Timocares creou o primeiro catálogo de estrelas do mundo occidental. Uns 150 anos despois, Hiparco de Nicea, ao comparar o seu propio catálogo de estrelas co elaborado por Timocares, descubriu que a lonxitude das estrelas cambia co tempo, pero non porque se movan, senón porque o fai o sistema de referencia (punto Aries), o que o levou a determinar o primeiro valor da precesión dos equinoccios.
O cráter lunar Timócaris leva o seu nome no seu honor.
Quiñones de León
O apelido composto Quiñones de León pode referirse a:
Alfonsiños, Cervaña, Silleda
Alfonsiños é un lugar dentro da parroquia de Cervaña no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 25 habitantes, 16 homes e 9 mulleres.
Ramón Regueira
Ramón Regueira Varela, nado en Melide (San Salvador de Camba, Rodeiro) o 10 de marzo 1943, é un filósofo e profesor xubilado de filosofía no ensino medio. Licenciado en Teoloxía e Filosofía. Escribiu e publicou en galego acerca de temas relacionados fundamentalmente coa filosofía, o pensamento galego e o nacionalismo. Foi un dos fundadores da Aula Castelao de Filosofía.
Biografía
Ramón Regueira Varela naceu o día 10 de marzo do ano 1943 na aldea de Melide (parroquia de San Salvador de Camba), pertencente ao concello pontevedrés de Rodeiro.
Naquela época tratábase de saír da aldea co fin de buscar futuro na cidade. Regueira optou pola vía do estudo. O feito de decantarse polo estudo da Teoloxía e da Filosofía, as carreiras que cursou na súa traxectoria académica, non foron escollidas por vocación, senón da necesidade material. Comezou a súa formación académica no Seminario de Lugo, do cal saíu posteriormente grazas a unha bolsa de estudos que o levou á Universidade Pontificia de Salamanca. Nesta universidade cursou primeiro Teoloxía e máis tarde Filosofía. Unha vez rematada a carreira de Filosofía, Ramón someteuse ao xuízo do tribunal mixto composto por profesorado da Facultade de Filosofía da Universidade de Madrid. Unha vez graduado presentouse primeiro á oposición para profesor agregado e posteriormente á oposición para o título de Catedrático de Filosofía e Ensinanzas Medias. Ingresou primeiro como profesor de Filosofía no Instituto Feminino de Lugo, logo no Instituto Sánchez Cantón de Pontevedra e finalmente, nesa mesma cidade, no IES Valle Inclán; no que exerceu a docencia durante 25 anos antes de xubilarse.
Ramón Regueira impartiu clase durante o franquismo. Naquela época non atopou excesivo freo ou resistencia fronte á súa actividade docente ou mesmo fronte ao que el podía dicir nas súas clases. Con todo, destaca a impresión e estrañeza que causaba nos seus primeiros anos como docente ao ser un dos únicos profesores que empregaban o galego nas súas clases. Regueira afirma que sempre se sentiu esixido polos seus alumnos e que os considera os seus “pais biográficos”, xa que foron eles os que máis foron conformando e cambiando o seu pensamento ao longo da súa vida académica. Ademais a gran esixencia e expectativa ás que se vía sometido por parte de seu alumnado sempre lle serviron como aliciente para non poder fuxir do compromiso político e da conciencia crítica nunha época convulsa como era o franquismo. Isto influenciou profundamente a súa idea de que a filosofía, igual que ten unha gran parte teórica, debe ter tamén un compoñente práctico que sexa coherente coas ideas que un defende. Isto levoulle a organizar grupos de investigación filosófica como o Grupo de Lugo en 1976, o Grupo Soán en 1990 e o máis importante deles, a Aula Castelao, fundada no curso 1981-1982 no IES Valle Inclán de Pontevedra e da que foi o seu primeiro presidente. Foi un dos primeiros en escribir manuais de filosofía en galego: Introdución á filosofía (1979) ou Historia da filosofía (1980).
Influencias
En canto os seus escritos, foi influído polos clásicos galegos coma Castelao ou Neira Vilas, filósofos como Heidegger, Marx, Hegel ou a filosofía da liberación, movemento filosófico en consonancia co seu pensamento e o seu enfoque dunha filosofía que teña a capacidade de distinguir as implicacións ético-históricas. Debido á súa formación en Teoloxía tamén mantivo contacto coa filosofía medieval, en especial con Santo Tomé de Aquino. Con respecto a Neira Vilas, para Regueira significaba para el tres cousas: a emigración, respondendo a preguntas coma: por que e para que se emigra e que significa emigrar; a colonización dos pobos, coma un pobo pode colonizar a outro, invadindo o seu pensamento e cultura; e compromiso coa realidade. Estas tres palabras remiten a tres das palabras fundamentais, respectivamente, de Regueira: o materialismo, o nacionalismo e o compromiso.
Pensamento
O pensamento de Regueira xira, fundamentalmente en torno a tres conceptos: materialismo, nacionalismo e compromiso. Para el, a filosofía é un “saber dinámico que se fai ao fío do tempo e das persoas”; non se pode falar dun saber que se acepte como “verdade absoluta”. A filosofía, pois, ten estas características:
Regueira entende a Filosofía como un saber “de segundo tipo”, unha reflexión sobre a realidade que posibilitan as ciencias ou saberes de “primeiro tipo”. As ciencias ou saberes de “primeiro tipo” constitúen o seu campo autónomo unha vez determinan o seu obxecto; a Filosofía reflexiona sobre estes produtos das ciencias e tamén pretende pecharse sistematicamente. Na medida en que é pragmática, a filosofía debe empregarse para a intelección dunha realidade dinámica e determinada polo espazo. Esta debe servir a modo de “mapamundi” para poder moverse polo mundo. O pensamento de Regueira asume un enfoque materialista; a realidade que se nos presenta é material. As ideas brotan desta realidade determinada pola economía, a política, a sociedade e a cultura. Regueira define a ideoloxía como a ordenación das ideas. As ideas son as representacións mentais da realidade e a partir desa representación guíase a praxe. Unhas ideas adecuadas conforman á realidade e unha ideoloxía organiza o actuar, sendo este algo inevitable, algo necesario e, polo tanto, algo sobre o que se debe de tomar partido; Regueira afirma que “é necesario ter unha ideoloxía”. Sen teoría non hai praxe, pero non se pode quedar só na praxe.
Ao tempo, a ideoloxía debe orientarse en función da praxe real. A filosofía, en tanto ideoloxía, opera como un “mapamundi” que debe ser seguido e tomado en serio. Debe haber un compromiso coas ideas. De aí que Regueira admire a Viqueira ou a Castelao polo seu compromiso da praxe coa teoría. As condicións materiais constrúen; porén, non determinan. Para Regueira os individuos posúen a liberdade de elixir ser consecuentes ou non, están “botados” á acción ineludiblemente; aí entra a consecuencia e a coherencia propia do seu pensamento.
As realidades que tratan de ser comprendidas sistematicamente atenden a unha determinada verdade, teñen unha demanda. Regueira, no caso de Galiza, como unha realidade que é, preocúpase por dita demanda de verdade que Galiza ten.
Para Regueira, o “desclasamento”, é algo desprezable; fuxir das propias raíces é fuxir dun mesmo como produto delas. O pensamento de Regueira é nacionalista; Galiza é unha nación, e sendo isto unha realidade débense superar as contradicións que ofrece. Para Regueira a nación non é unha natureza última ou unha esencia, senón un produto da historia. Galiza fórmase co paso do tempo e das condicións materiais.
Os principais problemas de Galiza xiran en torno á existencia dunha ideoloxía única, a saber, a globalización impón un marco ideolóxico único, un mono-logos sobre o que todo se debe subsumir. Para Regueira o capitalismo é imperialista, tanto material, como idealmente; Galiza debe fuxir dese imperialismo e atender á súa propia verdade. A concepción da filosofía como comprensión dunha determinada realidade implica que hai unha infinita pluralidade delas; no momento no que se concibe unha Filosofía “oficial” esas realidades están sendo reducidas e non se atende a esas verdades: aí chega a opresión. Galiza ten uns malestares que a ideoloxía única non deixa superar precisamente porque é a raíz destes; este mesmo problema trouxo consigo outros derivados tales como o envellecemento da poboación, a desaparición do traballo ou a “folclorización” da cultura.
Dentro do pensamento de Regueira, a filosofía que precisa Galiza é unha ideoloxía materialista, dialéctica e crítica. Regueira a isto súmalle tres principios os que debe atender Galiza, a xustiza social, a soberanía nacional e a democracia popular. Se ben dentro dos distintos espazos atópase unha diversidade de culturas que conviven entre elas, sempre hai culturas que se impoñen ás outras (proceso coherente coa ideoloxía única). Neste caso, o que se lle impón a Galiza é o Estado, a Unión Europea e a Globalización. O sistema capitalista é incompatible coa vida e coa natureza e iso hoxe estase traducindo nun gran problema: a carencia de enfoque no uso das novas tecnoloxías. Regueira afirma que as novas tecnoloxías son algo moi a ter en conta como un perigo para o pensamento, a continuidade da filosofía e o propio vivir das sociedades. A tecnocracia que nos ameaza é froito do capitalismo imperialista e a ideoloxía única que impón baseada no beneficio.
Enrique Alonso Teijeiro
Traxectoria
Fixo as prácticas de Maxisterio na Escola de nenos de Cedeira en 1930. Mestre da Graduada de Cedeira. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido canda outros dirixentes políticos e sindicais de Cedeira. Xulgado en consello de guerra en Ferrol por rebelión militar, foi condenado a pena de morte. Foi executado no Castelo de San Felipe o 18 de decembro canda Manuel Fernández Freijeiro, José Cipriano Durán Fraguela, Ginés Fernández Rodríguez, Miguel Fernández Santos, Antonio Castillo Domínguez, Rufino Redondo Senra, Isaac Forneiro Varandela, Antonio Iglesias Freire, Enrique Martínez Teijeiro, Francisco Rodríguez N., José Lago Beceiro, Adolfo Bouzón Teijeiro e Antonio Ameneiro Brage.
Vilar de Astrés, Ourense
Purísima Concepción de Vilar de Astrés é unha parroquia situada ao norte do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 401 habitantes (193 homes e 208 mulleres). Entre 1836 e 1943 pertenceu ao Concello de Canedo.
O Castro, Paradela, Castro Caldelas
O Castro é un lugar da parroquia de Paradela no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
Hati (lúa)
Hati ou Saturno XLIII, é unha pequena lúa de Saturno. Foi descuberta por Scott S. Sheppard, David C. Jewitt, Jan Kleyna, e Brian G. Marsden o 4 de maio do 2005, a partir de observacións feitas entre o 12 de decembro do 2004 e o 11 de marzo do 2005 e recibiu a designación temporal de S/2004 S 14.
Hati ten uns 6 kms de diámetro e orbita Saturno a unha distancia media de 20,303 millóns de kms en 1080,099 días, cunha inclinación orbital de 163° respecto da eclíptica (165° respecto do ecuador de Saturno), de movemento retrógrado e cunha excentricidade de 0,291.
Recibiu o seu nome oficial en abril do 2007 a partir da mitoloxía nórdica, nesta mitoloxía, Hati un lobo xigante, fillo de Fenrisulfr e irmán xemelgo de Skoll.
O Burgo, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Burgo é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 26 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 16 mulleres.
Lager pálida
300px|miniatura|Cervexa 'pale' xaponesa cun aperitivo típico do Xapón: 枝豆. As cervexas do tipo lager pálida ou pale lager son do tipo lager e abarcan unha ampla gama que pode ir dende as pale (en inglés: pálida) até as máis douradas. Todas elas teñen un atenuado sabor a lúpulo. A maioría das cervexas elaboradas na actualidade son deste tipo, e a miúdo empregan diferentes cereais como o arroz ou o millo como adxuntos (grit) para proporcionar corpo á cervexa.
Variantes
Existen diferentes tipos de pale lager (lager pálidas) e inclúen:
Outros artigos
Pale lager Pale lager Lager (øl) Lager 拉格
A Cova, Cervaña, Silleda
A Cova é un lugar dentro da parroquia de Cervaña no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 estaba deshabitado.
Liberade a Willy 3
Liberade a Willy 3 (en Free Willy 3: The Rescue) é un filme estadounidense dirixido por Sam Pillsbury que foi estreado en 1997. Está protagonizado por Jason James Richter e é unha secuela de Liberade a Willy (1993), e Liberade a Willy 2 (1995). Estreouse en galego na TVG o 22 de agosto de 2009.
Sinopse
Jesse ten xa 16 anos e debe coidar todo o que poida da candorca Willy, facéndolle fronte entre outros obstáculos ó tráfico ilegal de animais. Axudaranlle o seu amigo Randolph e un sarcástico científico.
Earth Observing-1
Earth Observing-1, coñecido tamén polo seu acrónimo EO-1, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 21 de novembro de 2000 mediante un foguete Delta 7320 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea para estudar a superficie e a atmosfera terrestres.
Características
EO-1 foi lanzado con tres instrumentos a bordo para fotografar e obter espectros da Terra:
EO-1 foi desactivado o 30 de marzo de 2017, tras 17 anos en funcionamento, e espérase que reentre na atmosfera en 2056.
Vista Fermosa, Ourense
San Xosé de Vista Fermosa é unha parroquia situada ao suroeste do concello de Ourense. Segundo o IGE en 2014 tiña 155 habitantes (75 homes e 80 mulleres).
Sendeirismo
miniatura|Sendeirismo nos Pireneos (España), polo GR-11, nas proximidades do pico Anayet O sendeirismo, unha especialidade do montañismo, é unha actividade deportiva non competitiva que se realiza sobre camiños balizados e homologados polo organismo competente de cada país. Consiste en camiñar principalmente polo campo seguindo sendas ou camiños. Etimoloxicamente a palabra provén de sendeiro.
O sendeirismo busca achegar ás persoas ao medio natural e ao coñecemento da zona a través do patrimonio e os elementos etnográficos e culturais, utilizando preferentemente o sistema tradicional de vías de comunicación, tales como canellóns reais, camiños veciñais, sendas e carreiros.
O sendeirismo constitúe unha simbiose entre deporte, cultura e as paisaxes naturais.
O sendeirismo é unha actividade que pode confundirse co excursionismo. Segundo despréndese da extensa literatura sobre deportes ao aire libre, o excursionismo sería a disciplina máis próxima e precursora do sendeirismo, aínda que a diferenza deste, discorre por carreiros non balizados e, por tanto, non conta coas garantías de seguridade e calidade que proporcionan os sendeiros homologados. Na maioría de ocasións, a actividade adoita desenvolverse durante un mesmo día.
España
En España, o feito de sinalizar carreiros co fin de facilitar o seu percorrido produciuse con anterioridade a 1972 en diversas partes da xeografía, pero sempre con carácter local. Pódese dicir que o sendeirismo se introduciu en España a través da chegada en 1972 dun escrito da Association de Tourisme Pédestre de París á Federación Española de Montañismo (actualmente FEDME - Federación Española de Deportes de Montaña e Escalada - ) no que se solicitaba a continuación do itinerario europeo E-4 desde a fronteira en Puigcerdá (Cataluña) até a parte meridional da Península Ibérica
Ao ano seguinte, en 1973, decidiuse adoptar o sistema francés de sinalización e tomar a normativa do país veciño para desenvolver un borrador sobre normativa de sinalización e aprobar o 1.er. Plan de Sendeiros.
No ano 1975, en concreto o día 2 de marzo, Enric Aguadé Sans e Joan Cullell pintan a primeira marca branca e vermella en Tivissa (Tarragona, España), pertencente ao GR-7, que hoxe en día se estende até Tarifa e forma parte de devandito itinerario europeo E-4.
Nos anos 90, triunfaron os carreiros PR. Foi a década da consolidación, generalización e popularización do sendeirismo como deporte, e a época na que devandito deporte transcendeu do mundo montañeiro á poboación en xeral.
Na actualidade, a homologación das rutas en España corresponde ás federacións territoriais de montaña correspondentes, segundo sexa o carreiro, e conforme á lexislación vixente nas comunidades autónomas que a posúen.
Galicia
En Galicia tamén foi nos anos 90 cando comezan a marcarse os sendeiros.
As rutas de pequeno percorrido en Galicia son diferenciadas polas siglas PR-G (literalmente "Pequeño Recorrido Gallego") que ás veces é traducido por Pequeno Roteiro Galego.
A homologación das rutas PR-G correspóndelle á Federación Galega de Montañismo.
O Sendeiro Homologado
miniatura|Marca no tronco dunha árbore dun GR. Un sendeiro homologado, segundo o Comité Estatal de Sendeirismo da Federación Española de Montañismo, é unha instalación deportiva, identificada por un código de marcas patentado, que se desenvolve preferentemente no medio natural e sobre viarios tradicionais, e que conta co visto e prace do organismo competente ao cumprir os requisitos esixidos pola lexislación de cada país. O seu fin é facilitar ao cidadán o seu percorrido con seguridade e calidade.
O feito de estar homologado implica que o carreiro se atopa sinalizado con devandito sistema de marcas, que conta cunha topoguía descritiva, que existe un compromiso de mantemento por parte do promotor e que cumpre os requisitos establecidos polo organismo competente en cada país e que en España é a Federación Española de Deportes de Montaña e Escalada (FEDME).
En principio, as características que poden esperarse dun carreiro homologado son as seguintes:
O Buzaco, Cesullas, Cabana de Bergantiños
O Buzaco é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
El Avisador (Pontevedra)
El Avisador foi un xornal editado en Pontevedra en 1881.
Traxectoria
En xaneiro de 1881 El Anunciador tivo unha denuncia pola súa política liberal, polo que suspendeu a súa publicación. Para substituílo apareceu El Avisador a finais de xaneiro. Publicouse os días que durou a sanción. Aínda se publicaba a mediados de febreiro.
Zoser
Mandou construír ao seu célebre arquitecto Imhotep a Pirámide de chanzos en Saqqara, sendo o primeiro exemplo de construción en pedra feito a grande escala conservado en Exipto, ademais de ser a primeira pirámide.
Meaño, Meaño
San Xoán de Meaño é unha parroquia que se localiza no centro do concello pontevedrés de Meaño. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 491 habitantes (252 mulleres e 239 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación ós anos 2010, cando tiña 509 veciños, e 2005, cando eran 522. Ten unha superficie de 2,76 km².
No lugar das Covas sitúase a capitalidade do concello.
Patrimonio histórico-artístico
Entre os edificios salientables figuran a igrexa parroquial de San Xoán de Meaño e o Pazo de Lis. A primeira é de construción románica aínda que posteriores modificacións só respectaron a base e algúns canzorros antropomórficos e zoomórficos. O Pazo de Lis é de estilo barroco e alberga na súa planta baixa o Museo da Muller Labrega.
Padrenda, Meaño
miniatura|Padrenda no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] San Martiño de Padrenda é unha parroquia que se localiza ao norte do concello de Meaño, lindando con Cambados e Ribadumia. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 448 habitantes (238 mulleres e 210 homes), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón un retroceso respecto ós anos 2010, cando tiña 467 veciños, e 2005, cando eran 480. Ten unha superficie de 2,18 km².
Alfonso Couce Doce
José Alfonso Couce Doce, nado en Ferrol en 1928 e finado na mesma cidade o 1 de setembro de 2015, foi un forense e político galego.
Traxectoria
Médico forense de profesión, xa durante a ditadura franquista foi concelleiro do Concello de Ferrol. Nas eleccións municipais de 1987 foi cabeza de lista de Alianza Popular en Ferrol e fíxose coa alcaldía, con Arsenio Fernández de Mesa como primeiro tenente de alcalde. Porén, o 8 de setembro de 1989 unha moción de censura apoiada polo PSOE, Izquierda Unida, un concelleiro do CDS e outro concelleiro tránsfuga popular arrebatoulle o cargo e pasou a ser alcalde o seu curmán, o socialista Manuel Couce Pereiro. O 18 de abril de 2000 recibiu unha encomenda de prata da Orden Civil de Sanidad. Faleceu en Ferrol o 1 de setembro de 2015 aos 87 anos.
Sheer Mag
Sheer Mag é unha banda estadounidense de rock procedente de Filadelfia, Pensilvania, formada no ano 2014. Cunha mestura de rock dos 70 e ética punk, o grupo comezou a chamar a atención e editou tres EPs de 7 polgadas ata marzo de 2016.[3][4] En xaneiro de 2015 a revista Rolling Stone listou a Sheer Mag como un dos "10 novos artistas que necesitas coñecer", describíndoos como "unha banda de punks cun amor non tan secreto polo rock clásico dos anos setenta". Catro dos cinco membros da banda foron á Universidade Estatal de Nova York en Purchase. En 2016 a banda participou no festival de Coachella e actuou no programa Late Night with Seth Myers. O 10 de maio de 2017 Sheer Mag publicou "Need To Feel Your Love", o primeiro tema do seu álbum de estrea, Need To Feel Your Love.
Quefrén
miniatura|150px|A [[Grande Esfinxe de Gizeh|Grande Esfinxe e a Pirámide de Quefrén en Gizeh.]]
Quefrén, Khefrén, Khafre, Rakhaef (2.558 - 2.532 a.C.) foi o cuarto faraón da IV dinastía, fillo de Queops e construtor da segunda Pirámide de Gizeh. Ocupou o trono trala morte do seu irmán Djedefre. Na súa Titulatura Real (nome) incluíuse como novidade a expresión sa-Re (fillo de Re).
Considérase que é o faraón representado na Grande Esfinxe de Gizeh, xa que se relaciona co seu Templo do Val e a calzada que une este coa pirámide. Na escavación do templo Auguste Mariette atopou cara ao 1860 unha magnífica estatua sedente en diorita do faraón co Falcón Horus conservada na actualidade no Museo Exipcio do Cairo.
Convención Europea de Dereitos Humanos
A Convención Europea de Dereitos Humanos foi adoptada polo Consello de Europa en 1950 e entrou en vigor en 1953. O nome oficial da Convención é Convenio Europeo para a Protección dos Dereitos Humanos e das Liberdades Fundamentais. Ten por obxecto protexer os dereitos humanos e as liberdades fundamentais, permitindo un control xudicial do respecto de devanditos dereitos individuais, e fai referencia á Declaración Universal dos Dereitos Humanos, proclamada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 10 de decembro de 1948.
O Consello de Europa non debe ser confundido co Consello da Unión Europea, que non é unha parte comprendida na Convención (a pesar de estár adherida á Convención polo Tratado de Roma de 2004) e non ten ningún papel na administración do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. En tanto, a Convención exerce unha certa influencia sobre o Dereito da Unión: por exemplo, a Carta dos Dereitos Fundamentais da Unión Europea, no seu preámbulo, "reafirma [...] os dereitos recoñecidos especialmente por [...] a xurisprudencia [...] do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos".
A Convención evolucionou co paso do tempo e comprende diversos protocolos adicionais. Por exemplo, o Protocolo N° 6 prohibe a pena de morte, excepto en caso de guerra.
O convenio foi ratificado por España con data 26 de setembro de 1979, publicado no Boletín Oficial do Estado de 10 de outubro de 1979.
Awake (filme)
Awake é un filme estadounidense dirixido por Joby Harold que foi estreado no 2007. Está protagonizado por Hayden Christensen, Jessica Alba, Terrence Howard e Lena Olin. O filme foi estreado nos Estados Unidos e no Canadá o 30 de novembro de 2007.
Sinopse
Clay Beresford (Hayden Christensen) é un mozo multimillonario que debe someterse a un transplante de corazón. Para iso, deixa que o seu mellor amigo, o doutor Jack Harper (Terrence Howard), sexa o encargado de realizar a operación. Durante a intervención, Clay experimenta un estraño fenómeno que lle fai estar consciente e completamente paralizado mentres o operan. Namentres, a súa moza, Sam (Jessica Alba) debe facer fronte a unha serie de decisións que serán determinantes para o futuro de Clay. Segundo transcorre a intervención, todo da un xiro, facendo que nada sexa o que en principio semellaba.
In Keeping Secrets of Silent Earth: 3
In Keeping Secrets of Silent Earth: 3 é o segundo álbum da banda estadounidense de rock progresivo Coheed and Cambria, publicado o 7 de outubro de 2003 a través do selo Equal Vision Records. Foi gravado en Applehead Recording, en Woodstock, Nova York e foi producido por Michael Birnbaum e Chris Bittner.
XV Aniversario
'Lo mejor de Luar na Lubre. XV Aniversario' é un álbum recompilatorio do grupo de folk galego Luar na Lubre. Publicouse o 4 de febreiro de 2001, baixo o selo Warner Music.
A edición está composta dun CD onde se inclúen éxitos do grupo e dúas actuacións en directo: "O berce do sol" e "Muñeira do Miño", gravadas no Teatro Rosalía de Castro da Coruña, no ano 2000. Ademais, conta coa colaboración de Pablo Milanés en "Tu gitana", Ismael Serrano en "Chove en Santiago" e Hevia en "Grial". O disco inclúe 3 temas inéditos: "Camariñas", "Grial" e "Terra".
New Moon
New Moon (en galego, Lúa nova ou Novilunio) é unha novela de fantasía e romance para mozos de Stephenie Meyer publicada nos Estados Unidos o 6 de setembro de 2006.
Características e contido
É a segunda parte da serie Twilight, e continuación da novela tamén titulada Twilight, que deu orixe a unha serie de libros de vampiros de gran popularidade. Segundo Meyer o libro trata da perda do amor verdadeiro e o título fai referencia á fase máis escura do ciclo lunar, indicando esa lúa nova (New moon, en inglés), que é o tempo máis sombrizo da vida de Bella Swan, a protagonista.
John Fenn
John Bennett Fenn, nado o 15 de xuño de 1917 en Nova York e finado o 10 de decembro de 2010 en Richmond, Virxinia, foi un químico e profesor universitario estadounidense galardoado co Premio Nobel de Química do ano 2002.
Traxectoria
Estudou química no Berea College, onde se graduou en 1947. Doutorouse en Química pola Universidade Yale en 1940, e a partir de 1952 dedicouse á docencia. Entre aquel ano e 1967 foi profesor de química na Universidade de Princeton, e despois foi catedrático de Enxeñería Química na Universidade de Yale entre 1967 e 1987. Ata o momento da súa morte exercía como enxeñeiro de investigación na Virginia Commonwealth University.
Faleceu o 10 de decembro de 2010 en Richmond, Virxinia, aos 93 anos.
Investigacións científicas
En 2002 compartiu o premio Nobel de Química, xunto co xaponés Koichi Tanaka e o suízo Kurt Wüthrich, por o desenvolvemento de métodos de identificación e de análise estrutural de macromoléculas biolóxicas que contribuíron a unha mellor comprensión dos procesos vitais.
White Chicks
White Chicks é un filme estadounidense escrito, producido e dirixido por Keenen Ivory Wayans que foi estreado no 2004. Tamén foi escrito e producido polos irmáns Shawn e Marlon Wayans, que son os protagonistas do mesmo.
Sinopse
Dous axentes do FBI (Shawn e Marlon Wayans) fanse pasar por mulleres da alta sociedade para investigar unha vaga de secuestros. Mentres preparan a súa actuación no maior acontecemento social do ano decátanse de que irromper na alta sociedade é moito máis duro do que semellaba.
Cezar
O topónimo galego Cezar pode referirse a:
Francisco González Rodríguez (garda civil)
Francisco González Rodríguez, coñecido como "O Rabioso", nado en Madrid o 24 de xaneiro de 1883, foi un garda civil galego.
Traxectoria
Fillo de Carmen Rodríguez Rodríguez, galega de Ferreira de Pantón e José González Rodríguez, garda civil, incorporouse ao colexio de gardas mozos aos once anos. En 1901 obtivo o despacho de garda e foi destinado á comandancia de Pontevedra, primeiro ao posto de Ponte Caldelas e despois ao de Guillarei. En 1906 incorporouse ao posto de Vigo, cidade na que fixou a súa residencia, desenvolvendo a maior parte da súa carreira profesional pa provincia de Pontevedra, agás dúas estancias na República do Salvador e nas colonias españolas de Guinea. Sendo cabo, colaborou en 1916 na detención de Jesús Lago Barbeito, coñecido como “O Rabioso”. Mentres eran trasladados ao xulgado de Vigo para prestar declaración, Jesús conseguiu fuxir, perseguido, foi apresado por González Rodríguez nas augas de Bouzas. O sarxento decidiu facer co rebelde un escarmento, amarrouno polos pulsos á cauda do seu cabalo e doutro garda e ao trote lixeiro, levouno a rastras desde Bouzas a Vigo. Por este feito recibiu o alcume de "rabioso". Jesús Lago Barbeito, agochado desde o 18 de xullo pola súa militancia libertaria, foi asasinado en Vigo o 10 de setembro de 1936 tras ser detido outra vez por González Rodríguez cando tentaba visitar a súa parella en estado de gravidez.
Foi cesado no cargo de delegado da orde pública de Vigo a comezos de febreiro de 1937. O 8 de febreiro foi ascendido a capitán, e destinado á comandancia de Córdoba, probabelmente pola súa ligazón coa trama mafiosa e criminal do xefe do campo de concentración de San Simón Fernando Lago Búa. O 16 de outubro de 1938 concedéronlle o retiro definitivo. Regresou a Vigo, onde residiu un tempo, para despois marchar posiblemente a Ferreira de Pantón, onde segundo algunhas fontes morreu.
Vida persoal
Casou en Vigo con María Purificación Pérez en 1909, e foi pai de María Luisa e Carlos González Pérez.
Cantiga de romaría
miniatura|dereita|As [[capela|ermidas servían como lugar de encontro dos namorados.]]
A cantiga de romaría ou cantiga de santuario é unha modalidade da cantiga de amigo caracterizada pola forma de se dar o encontro entre os dous amantes, nunha ermida ou igrexa identificada de modo preciso polo seu topónimo, localizado en Galicia ou nalgún caso moi específico no norte de Portugal, correntemente conformaban pequenas series dun só autor. A pesar dun dos nomes que recibe non sempre transcorre durante unha romaría.
Elementos
Diferentes elementos conforman as cantigas de romaría, non necesariamente presentes todos nunha mesma cantiga: o anuncio da intención de ir en romaría, presenza das actividades normais dunha romaría (oración, baile), cita concertada entre os amantes que é a verdadeira motivación da chegada ao santuario, existencia de obstáculos para o encontro e a ledicia ou tristura final.
Período crioxénico
O período crioxénico (do grego antigo κρύος krýos, 'xeo' e γένεσις génesis, 'orixe'), unha división ds escala temporal xeolóxica, é o segundo período xeolóxico da era neoproterozoica. Comenzou hai 850 millóns de anos e finalizou hai 630 +5/-30 millóns de anos. A data de comezo definiuse cronometricamente, mentres que a de finalización está baseada na estratigrafía.
O seu nome fai referencia aos sedimentos glaciarios encontrados en latitudes tropicais, seguidos de sedimentos de carbonatos. Os glaciares estendéronse e retrocederon nunha serie de pulsos rítmicos, posibemelnte alcanzando o ecuador. En xeral, considérase que deben considerarse polo menos dúas grandes glaciacións mundiais neste período: as glaciacións esturtiana (que comprendeu o intervalo de 760 a 700 millóns de anos) e a marinoana (en torno a 635 millóns de anos) que son as máis grandes coñecidas na historia da Terra e pode que cubriran todo o planeta. Unha glaciación final produciuse hai 582 millóns de anos durante o período ediacárico.
Os sedimentos glaciares de tillita tamén se produciron nos lugares que se encontraban en latitudes baixas durante o crioxénico, un fenómeno que conduciu á hipótese da conxelación dos océanos do planeta na chamada Terra bóla de neve. Esta teoría, que foi proposta polo doutor Kirshivink e é agora sostida por Paul F. Hoffman da Universidade de California, Berkeley, xerou un gran debate, pois afirma que o planeta Terra estivo totalmente cuberto por glaciares, de até 1 km de espesor, até o ecuador. A principal controversia refírese a se as glaciacióes foron realmente acontecementos mundiais ou estaban localizadas.
Glay Rare Collectives vol. 1 e 2
Glay Rare Collectives vol 1 e "Glay Rare Collectives vol 2” son o terceiro e cuarto álbum recompilatorios do grupo xaponés de Pop/Rock chamado GLAY, lanzados ambos ó mercado o 2 de febreiro do ano 2003 baixo o selo Toshiba EMI e producido Masahide Sakuma, que recollen en dous CDs cada un, a diferenza dos recompilatorios anteriores, "Review" e "Glay Drive ~complete best~", as cancións que foron caras B dos singles lanzados dende o seu debut. O segundo volume incluía unha canción orixinal, "Itsuka".
John Stauffer Potter
John Stauffer Potter, nado en California o 1 de setembro de 1924 e finado en Martha's Vineyard (Massachusetts) o 4 de xaneiro de 2014, foi un empresario e escritor estadounidense.
Traxectoria
Fillo de John Stauffer Potter e Edna Lee Potter, medrou en Shanghai, e despois estudou na Escola de Linguas da Universidade de Colorado, e a Escola de Negocios de Columbia. Combateu na segunda guerra mundial, licenciándose como tenente en intelixencia naval. En 1947 graduouse na Universidade Harvard e iniciou varios proxectos empresariais na República Popular da China e Corea do Sur.
A partir dunha viaxe por Europa en 1954 comezou a interesarse por tesouros afundidos, e botou catro anos á procura do tesouro da batalla de Rande xunto con Owen Lee. En 2002 asistiu á inauguración da exposición Rande 1702: Arde o mar no Museo do Mar de Galicia, onde recibiu unha homenaxe por participar no rescate dos corpos finados de varios pescadores de Moaña. Casado con Joan Coles Potter, tivo tres fillos.
Cabana, Cesullas, Cabana de Bergantiños
Cabana é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 30 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 11 eran homes e 19 mulleres.
Reguenga, Cervaña, Silleda
Reguenga é un lugar dentro da parroquia de Cervaña no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 33 habitantes, 16 homes e 17 mulleres.
Carmina Paraíso
Carmina Paraíso Santolaria, nada en Huesca  en 1959, é unha poeta e mestra da escola. Ensina aragonés dende o ano 2002 nalgunhas aldeas do Val de Tena (CRA "Alto Gállego") e Jaca (CEIP "Monte Oroel", CEIP "San Juan de la Peña" e do IES "Pirineos"), e é membro do Consello d'a Fabla Aragonesa. Colaborou no programa en movemento Charramos de Radio Huesca, e nas revistas Siete de Aragón e Fuellas.
É a autora de ''China chana. Unidad didáctica de acercamiento a la lengua aragonesa'', publicado por Edelvives e o concello de Zaragoza (2006). Os dialectos de Aragón central e meridional, falados no val do Garona e na serra de Lobarre, Caballera e Gratal, son a base do aragonés empregado na súa poesía.
Mártir
miniatura|O martirio de [[André Apóstolo|santo André por Murillo, s. XVII. Museo del Prado.]] Denomínase mártir (do grego «μάρτυρας», «testemuña») á persoa morta na defensa dalgunha causa, co que dá «testemuño» da súa fe nela.
No cristianismo
No mundo occidental de tradición cristiá, a palabra ten historicamente connotacións relixiosas, pois se considerou que un mártir era unha persoa que morría pola súa fe relixiosa, e en moitos casos era torturada ata a morte.
Os mártires cristiáns dos tres primeiros séculos despois de Cristo eran asasinados polas súas conviccións relixiosas (ás veces eran crucificados como Cristo) do mesmo xeito que os prisioneiros políticos romanos ou guindados aos leóns nun espectáculo circense. Con todo, algúns historiadores da Igrexa, por exemplo John Fletcher e Alfonso Ropero afirman que houbo máis mártires cristiáns no século XX que no conxunto dos dezanove séculos anteriores.
En moitas ocasións levántanse edificacións relixiosas posteriores alí onde se produciu un martirio cristián.
Sudetenland
miniatura|300px|Mapa de Sudetenland (en negro) miniatura|300px|dereita|Soldado checoslovaco patrullando a vila de [[Krásná Lípa (en alemán: Schönlinde) na rexión dos Sudetes, setembro de 1938]] Sudetenland (en checo e eslovaco Sudety, en polaco Kraj Sudetów) é o nome alemán empregado na primeira metade do século XX para nomear ás rexión occidentais de Checoslovaquia poboadas por alemáns, especificamente as rexión fronteirizas de Bohemia, Moravia, e aquelas partes de Silesia asociadas con Bohemia.
O nome provén das montañas Sudetes, aínda que a rexión de Sudetenland espallábase alén desta cadea montañosa ao longo da fronteira con Silesia e a Polonia actual. Os habitantes alemáns destas terras coñecíanse como alemáns dos Sudetes (alemán: Sudetendeutsche, checo: Sudetští Němci, polaco: Niemcy Sudeccy). A minoría alemá en Eslovaquia, os alemáns dos Cárpatos, non se inclúe nesta categoría.
O Campo da Vila
O topónimo galego O Campo da Vila pode referirse a:
Andrés Gaos Berea
Andrés Gaos Berea, nado na Coruña o 31 de marzo de 1874 e finado en Mar del Plata o 13 de marzo de 1959, foi un profesor de música, violinista e compositor galego-arxentino.
Traxectoria
Andrés Gaos amosou aptitudes musicais xa aos dez anos ao gañar un premio como violinista. En 1884 ingresou nun Centro Musical da Coruña. Posteriormente conseguiu unha bolsa da Deputación da Coruña e trasladouse a Madrid para continuar os seus estudos no Conservatorio. (1885-89) De regreso á Galicia conseguiu unha nova bolsa para realizar estudos en Bruxelas (1891-93). En 1893 viaxou a Cuba, en 1894 a México e en 1895 a Arxentina, e dedicouse a dar clases de música en Buenos Aires e Montevideo. En 1896 casou coa cantante América Montenegro, coa que tivo cinco fillos, e dende 1898 fixaron a súa residencia principal en Buenos Aires. En 1917 divorciáronse e Andrés casou con Luisa Guillochon (alumna súa), coa que tivo tres fillos, familia coa que se instalou en Gans, Francia, entre 1925 e 1933.
A súa actividade, a partir de 1933, desenvolveuse fundamentalmente na Arxentina, aínda que en ocasións visitou a súa cidade natal para ofrecer algún concerto. Contra 1899 publicou obras para canto e piano e unha habanera para violín e piano. Entre 1912 e 1916 compuxo un bo número de cancións, unha das cales foi premiada pola Asociación Wagneriana de Buenos Aires. En 1916 obtivo un premio en Tucumán-lugar onde transcorre a acción da súa única ópera, Amor vedado- pola música e letra do himno oficial do Centenario da Independencia Arxentina. En 1917 compuxo Elegía para piano e violín, dedicada a Pau Casals que nunca a interpretou. A súa última actuación na Coruña foi en 1927. Entre outras composicións incluíu dúas obras propias, entre elas a Danza arxentina nº 3, que acadou un grande éxito.
Obra
Como compositor, destacan obras como a Sinfonía nº 2 En las montañas de Galicia, Crepúsculo en la Alhambra, Aires gallegos, Impresión nocturna, Miniaturas, Tormenta, Marcha fúnebre, Sonata opus 37, a xota para piano Lieder e a ópera Amor vedado, Allegro para Violín e Orquestra, Opus 24 (Buenos Aires: 1904) Sinfonía en la menor (Buenos Aires: 1904), Humoresca para violonchelo e piano (Buenos Aires: 1904), Romanza para Violino e Piano, Impresión Nocturna. Ademais, dirixiu en tres ocasións orquestras sinfónicas en Buenos Aires e París.
Algunhas destas obras están gravadas en disco pola Orquestra Sinfónica de Galicia, baixo a dirección de Víctor Pablo Pérez, quen ten estreado a práctica totalidade da obra orquestral e lírica de Andrés Gaos.
Fixéronse varios arranxos de obras súas como por exemplo o do segundo movemento da súa Sinfonía nº 2 para banda, levado a cabo polo músico Hernán Naval Parapar, de 'Rosa e Abril' para voz e piano e para coro, realizadas polo seu fillo Andrés Gaos Guillochón e por Ramiro Cartelle a partir da xota para piano Lieder, ou do Allegro para violín e orquestra (Fantasía para violino e orquestra, Xunta de Galicia) que elaborou Joam Trillo, revisor e adaptador tamén de Impresión nocturna, Amor vedado e outras grandes obras de Gaos.
A Carballa, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Carballa é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 80 habitantes (42 homes e 38 mulleres).
Neste lugar atópase o a casa consistorial, o centro de saúde, o CPI As Revoltas, a piscina municipal climatizada, o pavillón de deportes con ximnasio e unha sucursal de Abanca.
Budián
O topónimo galego Budián pode referirse a:
Simes, Meaño
Santa María de Simes é unha parroquia que se localiza no leste do concello pontevedrés de Meaño. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 542 habitantes (283 mulleres e 259 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 561 veciños, e 2005 cando eran 564. Ten unha superficie de 6,05 km².
Patrimonio histórico-artístico
Cómpre destacar a igrexa parroquial, románica do século XIII, que conserva a portada e o presbiterio e, ao seu carón, un interesante cruceiro. No adro da igrexa hai unha fornela coa imaxe da Virxe.
Nesta parroquia atópase un dos escasísimos exemplos de hórreos en "L" que se conservan en Galicia.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Simes, igrexa Santa María 01-02.jpg|Igrexa de Santa María de Simes Ficheiro:Meis Simes 01-032.jpg|Hórreo de Simes </Gallery>
West Sussex
miniatura| West Sussex (Sussex Occidental) é un condado non metropolitano no sur de Inglaterra, Reino Unido. Limita cos condados de Sussex Oriental (con Brighton e Hove), Hampshire e Surrey. O condado de Sussex dividiuse nas rexións administrativas leste e oeste, con consellos do condado separados, en 1888. Non obstante, ata 1974 en que se produciu a división real, seguiron formando un único condado.
José Manuel Lafuente
José Manuel Lafuente Garrido, coñecido como Senel, nado en Vigo o 13 de maio de 1984, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Osama (filme)
Osama (en ) é un filme dramático de 2003 realizado en Afganistán por Siddiq Barmak. O filme conta a historia dunha rapaza preadolescente que vive no Afganistán baixo o réxime dos talibáns que se disfraza como un mozo, Osama, para axudar á súa familia. Foi o primeiro filme en ser rodado completamente en Afganistán dende 1996, cando o réximo dos talibáns prohibiu a creación de calquera filme. É unha coprodución internacional entre compañías de Afganistán, os Países Baixos, o Xapón, Irlanda e Irán.
Malia que o título do filme salienta unha relevancia alegórica de Osama bin Laden, non existe máis semellanza no seu contido.
El secreto de Puente Viejo
El secreto de Puente Viejo é unha serie española, producida por Ida y Vuelta, e emitida por Antena 3. Estreouse o 23 de febreiro de 2011 en horario de prime-time, para despois, a partir do día 24, emitirse diariamente ás 17:00.
Xil, Meaño
miniatura|Xil no mapa da xurisdición da Lanzada incluído no [[Catastro de Ensenada, 1752.]] Santa Eulalia de Xil é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Meaño. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 690habitantes (346 mulleres e 344 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón manter a poboación que tiña en 2010, cando eran 689 veciños, pero un descenso respecto ó ano 2005, cando eran 719. Ten unha superficie de 5,93 km².
Desta parroquia é o equipo de fútbol Club Deportivo Xil, fundado en 1973.
Pikara Magazine
Pikara Magazine é unha revista dixital de divulgación da teoría e a práctica feminista, que incorpora a perspectiva de xénero na concepción do traballo xornalístico dos medios de comunicación. É un proxecto que naceu en 2010 da asociación EME Komunikazioa. Foi fundada polas xornalistas vascas Itziar Abad, June Fernández Casete, Lucía Martínez Odriozola e Maite Asensio.
Características
Pikara Magazine pertence a un novo tipo de comunicación xornalística impulsada por mozos feministas, que pretende abarcar todos aqueles temas que se exclúen dentro do xornalismo tradicional consciente ou inconscientemente sexista. Tenta mostrar as desigualdades de xénero co fin de conseguir unha transformación social. Tamén analizan cuestiones tabú ou prexuizosas como poden ser a sexualidade, a intersexualidade, a gordofobia, e a exaculación feminina, entre outras. Sen deixar de lado artigos e reportaxes de actualidade examinados desde unha visión de xénero.
As súas publicacións web son mensuais e complétanse cunha tirada anual en papel que se sostén mediante mecenado. Dentro da súa publicación web podemos gozar de reportaxes, artigos de opinión, expresións artísticas, noticias de actualidade, xunto con enlaces a outros medios audiovisuais feministas aos que acceder en internet. Tamén dispón dunha axenda de actividades feministas chamada La Almanaka, que tenta ser un espazo de difusión para as actividades feministas que se realizan en todo o país, co obxectivo de difundir o movemento feminista.
Aparecen espazos de Pikara Magazine noutros medios como eldiario.es, dentro do apartado de opinión e blogs, denominado +Pikara. Igualmente, ten acordos con Diagonal e La Directa.
Algunhas publicacións de Pikara Magazine recibiron diversos premios recoñecidos como o Premio de Xornalismo Colombine (Asociación de Xornalistas de Almería), o Premio Xuntos contra a Discriminación (Unión Europea) polo artigo "¿Será niño o niña?’" publicado no ano 2010 (o primeiro artigo que se publicou na revista, e cuxa autora é June Fernández Casete) e o Premio Manuel do Castelo (Universidade de Valencia) e dúas dos Premios Enfoque (participación cidadá) outorgados ao magazine.
En marzo de 2017 Pikara Magazine recibiu o Premio Apoderamento e Cambio de Valores na Segunda edición dos premios Zirgari Sariak de BBK e a Deputación Foral de Biscaia.