cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Filosofía
Epistemoloxía
Un debate central na epistemoloxía contemporánea é o das condicións necesarias para que unha crenza constitúa un coñecemento, entre as que se atopan a verdade e a xustificación. Este debate foi en gran parte o resultado dos intentos de resolver o problema de Gettier. Outro tema común nos debates contemporáneos é o problema de regresión, que se produce cando se tenta ofrecer unha proba ou xustificación para calquera crenza, declaración ou proposición. O problema é que calquera que sexa a fonte de xustificación, esa fonte debe ser ou ben sen xustificación (nese caso debe ser tratada como un fundamento arbitrario para a crenza), ou debe ter algunha xustificación adicional (nese caso a xustificación debe ser ou ben o resultado dun razoamento circular, como no coherentismo, ou o resultado dunha regresión infinita, como no infinitismo).
Metafísica
upright|miniatura|O comezo da [[Metafísica (Aristóteles)|Metafísica de Aristóteles nun incunable decorado con miniaturas pintadas a man.]] A metafísica é o estudo dos trazos máis xerais da realidade, como a existencia, o tempo, os obxectos e as súas propiedades, os conxuntos e as súas partes, os acontecementos, os procesos e a causación e a relación entre a mente e o corpo . A metafísica inclúe a cosmoloxía, o estudo do mundo na súa totalidade e a ontoloxía, o estudo do ser, xunto coa filosofía do espazo e do tempo.
Un punto importante de debate é entre o realismo, que sostén que hai entidades que existen independentemente da súa percepción mental, e o idealismo, que sostén que a realidade está construída mentalmente ou doutro xeito inmaterial. A metafísica trata o tema da identidade. Esencia é o conxunto de atributos que fan dun obxecto o que é fundamentalmente e sen o cal perde a súa identidade, mentres que accidente é unha propiedade que ten o obxecto, sen a cal o obxecto aínda pode conservar. a súa identidade. Os particulares son obxectos que se di que existen no espazo e no tempo, en oposición aos obxectos abstractos, como os números, e os universais, que son propiedades que posúen múltiples particulares, como a cor vermella ou un xénero. O tipo de existencia, se é o caso, de universais e obxectos abstractos é un tema de debate.
Lóxica
A lóxica é o estudo do razoamento e da argumentación.
Razoamento dedutivo é cando, dadas certas premisas, as conclusións están inevitablemente implicadas. As regras de inferencia utilízanse para inferir conclusións tales como, modus ponens, onde dado "A" e "se A entón B", entón "B" debe concluírse.
Porque o bo razoamento é un elemento esencial de todas as ciencias, disciplinas das ciencias sociais e humanidades, a lóxica converteuse nunha ciencia formal. Os subcampos inclúen lóxica matemática, lóxica filosófica, lóxica modal, lóxica computacional e lóxica non clásicas. Unha cuestión importante na filosofía das matemáticas é se as entidades matemáticas son obxectivas e imparciais, chamada realismo matemático, ou inventadas, chamada antirrealismo matemático.
Mente e linguaxe
A filosofía da linguaxe explora a natureza, as orixes e o uso da linguaxe. A filosofía da mente explora a natureza da mente e a súa relación co corpo, como se caracteriza polas disputas entre o materialismo e o dualismo. Nos últimos anos, esta rama relacionouse coa ciencia cognitiva.
Filosofía da ciencia
A filosofía da ciencia explora os fundamentos, métodos, historia, implicacións e propósito da ciencia. Moitas das súas subdivisións corresponden a ramas específicas da ciencia. Por exemplo, a filosofía da bioloxía trata especificamente das cuestións metafísicas, epistemolóxicas e éticas nas ciencias biomédicas e da vida.
Filosofía da relixión
A filosofía da relixión ocúpase de cuestións relacionadas coa relixión e as ideas relixiosas desde unha perspectiva filosoficamente neutral (a diferenza da teoloxía, que parte de conviccións relixiosas). Tradicionalmente, as cuestións relixiosas non eran vistas como un campo separado da filosofía propiamente dita, e a idea dun campo separado só xurdiu apartir do século XIX.
Metafilosofía
A metafilosofía explora os obxectivos, os límites e os métodos da filosofía. Debátese sobre se a metafilosofía é un tema anterior á filosofía ou se forma parte inherentemente da filosofía.
Nok Air
Nok Air (en นกแอร์, deriado de nok (นก), a palabra tai para paxaro pequeno) é unha aeroliña de baixo custo tailandesa con sede no edificio Rajanakarn (รัจนาการ) en Sathorn, Bangkok. Realiza servizos domésticos dende o aeroporto Don Mueang de Bangkok. Nok Air é a aeroliña económica de Thai Airways International.
Economía de Dinamarca
A economía de Dinamarca é dependente dos intercambios comerciais cos outros países e da capacidade de influencia nas conxunturas internacionais e nos factores económicos. O valor das exportacións e importacións representa cerca dun terzo do valor do PIB. Gran parte dos intercambios comerciais son feitos con países da UE (Unión Europea). O socio de comercio bilateral máis importante é Alemaña, tendo unha boa interacción económica con Suecia e Gran Bretaña. Fóra da UE, Dinamarca mantén relacións comerciais con Noruega, os Estados Unidos e o Xapón.
Historia e características
Dende a segunda guerra mundial, as exportacións dinamarquesas expandíronse. A venda de produtos industriais superou a exportación agraria, ocupando un lugar cada vez máis importante dentro da pauta de exportacións de Dinamarca. No final dos anos 90, a exportación industrial constituíu aproximadamente o 80% do valor total das vendas ao exterior, mentres as vendas de produtos agrarios representou o 11%. As áreas de ferramentas e maquinaria forman o 26% do tamaño das exportacións industriais, os produtos químicos representa o 12% e os produtos da industria agroalimenticia, incluído carne de conserva, chega ao 4%. O forte crecemento económico de Dinamarca entre os anos 60 e 80 non se viu reflectido nun bo desempeño nos anos 90, o que influenciou nunha lixeira queda na exportación na área de servizos.
Crecemento e crise
En 1 de xaneiro de 1999 a Dinamarca rexeitou a adopción da moeda única europea, o Euro. Nos tres últimos anos (2004-2006) a economía do país mostrouse moi forte: o superávit acumulado das contas públicas foi de 98,5 mil millóns de coroas en 2006, ou 6% do PIB. O crecemento económico do país comenzou unha redución o 2007 co fin do boom da construción civil. A crise económica exacerbou este ciclo co aumento do custo dos empréstimos, e redución das exportación, da confianza dos consumidores e do investimento. A crise económica global reduciu en 0,9% o PIB danés o 2008 e 4,3% o 2009.
City of Daughters
City of Daughters é o segundo álbum de estudio da banda canadense de indie rock Destroyer, publicado o 1 de xuño de 1998 a través dos selos Endearing Records e Triple Crown Audio. Pitchfork Media listou a City of Daughters no número 86 da súa lista dos mellores álbums dos 90.
Fionnula Flanagan
Traxectoria
Criouse en Dublín xunto cos seus pais, Rosanna e Terence Niall Flanagan e os seus catro irmáns. Fala irlandés e inglés de xeito fluído. Aínda que os seus pais non eran falantes nativos do primeiro, querían que ela e mailos seus irmáns o aprendesen. Flanagan foi educada en Suíza e Inglaterra, e formouse no Abbey Theatre de Dublín. Viaxou por toda Europa antes de radicar finalmente nos Ánxeles en 1968.
Política
Flanagan e o seu esposo (dende 1972), Garrett O'Connor, tamén un nacionalista irlandés, son coñecidos por ofrecer festas para a comunidade irlandesa de Estados Unidos na súa casa de Hollywood Hills.
Jean-Jacques Annaud
Jean-Jacques Annaud, nado en Juvisy-sur-Orge (Essonne, Francia) o 1 de outubro de 1943, é un director de cine.
Traxectoria
Tras cursar estudos no Institut des hautes études cinématographiques, iniciouse no mundo do cine coa publicidade.
Obtivo o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1976 coa súa primeira longametraxe, La Victoire en chantant. Encargóuselle entón a dirección de O cabezazo, escrita por Francis Veber e interpretada por Patrick Dewaere.
Adicouse a proxectos moi caros e ambiciosos, como Na busca do lume, (1981) e O oso (1988) nos que demostra mestría técnica.
A súa consagración comercial acadouna coa adaptación da novela de Umberto Eco O nome da rosa, película que combina acertadamente problemas filosóficos e morais co suspense. Contou cun elenco de luxo: Sean Connery, Christian Slater e F. Murray Abraham. Este éxito permitiulle abordar a superprodución erótica L'Amant (1992), adaptación do libro de Marguerite Duras. En 2006 rodou unha superprodución europea, Sa Majesté Minor, con exteriores rodados nas oliveiras de Benigembla, e na cala do Poble Nou de Benitatxell, na comarca da Marina Alta da Comunidade Valenciana.
Malia non ser sempre ben tratado pola prensa, Annaud ten fama de perfeccionista e de técnico destacado, encargándose de revisar persoalmente todas e cada unha das etapas de elaboración das películas e mesmo a súa adaptación ó DVD.
William McKinley
William McKinley, nado en Ohio o 29 de xaneiro de 1843 e finado en Buffalo o 14 de setembro de 1901, foi o vixésimo quinto presidente dos Estados Unidos de 1897 a 1901.
Foi presidente durante a Guerra Hispano-Estadounidense de 1898. Co seu mandato comezou un período de dominio do Partido Republicano, durante o cal se fomentou a actividade mercantil e os Estados Unidos converteuse nunha potencia mundial tras a súa vitoria na guerra contra España polas últimas colonias de Ultramar.
Declaración de guerra a España
En 1898, McKinley intentou axudar a Cuba declarar a independencia de España. Cando o 15 de febreiro o acoirazado americano Maine estoupou misteriosamente no porto da Habana, o 29 de marzo ante a amplitude da presión popular e as consecuencias dunha inacción sobre o resultado das futuras eleccións, MacKinley cede á opinion pública: o 29 de marzo, envía un ultimato a España, esixindo un armisticio inmediato a Cuba e a independencia da illa, Madrid xa aceptara practicamente todas estas condicións. Xa que logo o 11, convencido de que a súa popularidade tiña ese prezo, o Presidente demanda ao Congreso de declarar a guerra a España.
Oxytricha
Oxytricha é un xénero de protozoos ciliados da familia Oxytrichidae.
William McKinley
Declaración de guerra a España
esquerda|miniatura|William McKinley no [[anverso dun dólar presidencial de 2013.]]
Oxytricha
Xenómica
O borrador do xenoma macronuclear de Oxytricha trifallax publicouse en 2013. Esta especie ten a particularidade de que ten miles de pequenos pequenos cromosomas (nanocromosomas), que codifican unha soa ou moi pooucas proteínas cada un.
William McKinley
Declaración de guerra a España
O 25 de abril, os Estados Unidos lánzanse así nunha cruzada romántica e oficialmente idealista, non sen afirmar que rexeitaban « calquera desexo ou intención de exercer algunha soberanía, xurisdición ou control da illa, pois era soamente coa única intención de pacificala ... »
En tan só catro curtos meses de guerra e co Tratado de París asinado o mes de decembro, os Estados-Unidos de América, despois de anexionarse Hawai o mes de xullo, compran por 20 millóns de dólares as illas Filipinas a España a cal, por outra banda, concede por razóns de indemnización de guerra, Porto Rico e a illa de Guam recoñecendo pola mesma a independencia de Cuba.
Mentres tanto, o Secretario de Estado John Hayso negociou unha política comercial con China, e arranxou con outro tratado baixo o cal os Estados Unidos construirían e posuirían a Canle de Panamá.
A súa reelección polo segundo mandato que gañaría McKinley en 1900, foi interrompida o 6 de setembro do ano seguinte en Buffalo polas balas do anarquista polaco, Leon Czolgoszdun.
Na súa memoria chamouse McKinley unha das montañas máis altas de América (Pico McKinley en Alasca).
Reino de Redonda
O Reino de Redonda (Kingdom of Redonda, en inglés) é unha nación semificticia e semirreal creada ao redor da illa deshabitada de Redonda, unha dependencia de Antiga e Barbuda. Redonda tivo unha breve vida independente a partir de 1865, cando Matthew Dowdy Shiell, un banqueiro de Montserrat, se proclamou rei.
Actualmente o escritor español Javier Marías ostenta o título de Rei de Redonda en termos literarios; con todo, outras tres persoas reclaman o verdadeiro título do Reino. Este artigo céntrase na versión literaria, pero inclúe unha sección onde se presentan as controversias.
Historia do Reino
Matthew Shiell comprou a illa de Redonda en 1865, cando naceu o seu primeiro fillo, Matthew Phipps Shiell (autor M. P. Shiel). Pediu o título de Rei de Redonda á Reina Vitoria do Reino Unido, quen llo concedeu coa condición de que non houbese ningún tipo de política oposta aos intereses coloniais británicos (ou sexa, mentres que o seu reinado fose ficticio).
M.P. Shiell cedeu o título a un escritor que protexía, John Gawsworth, a quen, ademais, deixoulle os dereitos da súa obra. Aparentemente, Gawsworth, debido ao seu continuo estado de bancarrota, vendeu varias veces o título, o que provocou unha longa polémica sobre quen é o verdadeiro rei. Como sexa, Gawsworth cedeulle o título, os dereitos da súa obra e a de Shiell a John Wynne-Tyson (tamén un escritor). Cansado dos problemas do Reino, Wynne-Tyson abdicou do seu trono na década dos 90, cando, logo de ler Todas as almas (onde Gawsworth aparece como personaxe), outorgoulle o trono e os dereitos da obra de Shiell e Gawsworth a Javier Marías. Marías escribiu algúns detalles sobre como se converteu en Rei de Redonda en Negras costas do tempo.
Reis de Redonda
(Esta lista baséase exclusivamente nos nomeamentos literarios e, polo tanto, exclúe todas as controversias.)
Duques
O Rei Xavier I comezou a outorgar títulos nobiliarios a personalidades das artes, do mesmo xeito que os seus antecesores. Aquí se enlistan, alfabeticamente, os nobres seguidos do ano do seu nomeamento. Os escritores e cineastas elixidos pola corte da illa como gañadores do Premio Reino de Redonda reciben, ademais dun premio monetario, un ducado.
Masacre da Avenida Roosevelt
O masacre da Avenida Roosevelt, do 22 de xaneiro de 1967 (acontecido na Avenida Roosevelt de Managua, Nicaragua), foi un sanguento episodio da historia nicaraguana. Descoñécese o número exacto de mortos, pero calcúlase que houbo entre 1.000 e 1.500 vítimas.
A matanza pode ser comparada con outros masacres que se deron en todo o mundo, tales como o Masacre de Tlatelolco e a Matanza do xoves de Corpus ocorridas na Cidade de México, o 2 de outubro de 1968 e o 10 de xuño de 1971 respectivamente, especialmente coa primeira da que tampouco se sabe o número exacto de mortos. Así mesmo pode ser comparada co Masacre de Tiananmen en Beijing, o 4 de xuño de 1989 na que o Exército Popular de Liberación (EPL) asasinou a varios manifestantes, dos que nunca se saberá cal foi o número exacto de vítimas que faleceron alí.
Antecedentes
En 1966 Fernando Agüero Rocha e Pedro Joaquín Chamorro Cardenal, director do diario La Prensa, fundaron unha coalición de cinco partidos políticos opostos ao somocismo Unión Nacional Opositora (UNO), formada por: Partido Conservador de Nicaragua (PCN), Partido Liberal Independiente (PLI), Partido Social Cristiano (PSC), Partido Socialista Nicaragüense (PSN) e o Partido Comunista de Nicaragua (PC de N), para as eleccións presidenciais do 5 de febreiro de 1967 e derrotar ao candidato do Partido Liberal Nacionalista PLN, o Xeneral Anastasio Somoza Debayle (Tacho), Xefe Director da Garda Nacional (GN). O candidato presidencial da UNO era o Doutor Fernando Agüero Rocha, conservador, mentres Pedro Joaquín empregaba La Prensa como medio de propaganda da coalición, pois era o coordinador da UNO.
A manifestación e o masacre do 22 de xaneiro
As radios opositoras e La Prensa convocaron unha manifestación na Praza da República en Managua o domingo 22 de xaneiro de 1967.
Ese día efectuouse a gran manifestación da UNO en dita praza; cerca das 5 da tarde alguén dixo que "botarían do poder aos Somoza para marchar cara a Casa Presidencial da Loma de Tiscapa pola Avenida Roosevelt". Dita Avenida chámase así na honra do Presidente de Estados Unidos Franklin D. Roosevelt dende 1945 e a protesta era contra o Presidente de Nicaragua Lorenzo Guerrero Gutiérrez (o 3 de agosto do ano anterior falecera por un infarto cardíaco o seu predecesor René Schick Gutiérrez) e o Xeneral Somoza. Na esquina do edificio do Banco Nacional de Nicaragua (BNN) (hoxe é a Asemblea Nacional de Nicaragua) detivéronse ante un pelotón de soldados da GN; o tenente Sixto Pineda Castellón subiuse encima dun camión dos bombeiros do Aeroporto Internacional Las Mercedes (actual Aeroporto Internacional de Managua), para preparar as mangueiras e usalas lanzando chorros de auga contra a multitude, cando soou un disparo, disparado por un francotirador da UNO, que o matou, desatándose unha choiva de balas contra a xente. Os gardas abriron fogo cos seus fusís semiautomáticos M1 Garand calibre 7,62 x 63 milímetros e fixeron un masacre, primeiro desde a mencionada avenida e despois parapetándose detrás do edificio do Banco Central de Nicaragua (BCN). Houbo entre 1000 e 1500 mortos, os dirixentes da UNO refuxiáronse no Gran Hotel (actual Centro Cultural Managua) situado a dúas cuadras ao norte de onde eles estaban antes, polo que unha tanqueta Sherman (mandada polo Xeneral Iván Allegret) canoneou a ese edificio abrindo buratos nas súas paredes. Evitouse a entrada dos membros da GN pola mediación da Embaixada dos Estados Unidos, ao día seguinte, 23 de xaneiro, Pedro Joaquín foi detido. Tamén estiveron detidos Herty Lewites (futuro alcalde de Managua de 2001-2005 pola Fronte Sandinista de Liberación Nacional, FSLN, e posterior precandidato polo Movemento Renovador Sandinista MRS), Edén Pastora Gómez (capturado ese mesmo día ao chegar a Managua dende Matagalpa, supostamente a traer armas), Carlos Guadamuz Portillo (quen sería asasinado 37 anos despois o 10 de febreiro de 2004 por criticar ao FSLN do cal se separou en 1999), Samuel Santos López (futuro alcalde de Managua nos anos 80 e actual Chanceler desde o 2007), os irmáns Sergio e Danilo Aguirre Solís e outros 23 líderes da UNO. Foron detidos e presos no cárcere "El Hormiguero".
Fokker 70
O Fokker 70 é un reactor de pasaxeiros bimotor de fuselaxe estreita e alcance medio fabricado por Fokker como unha versión máis pequena do seu Fokker 100. Tras realizar o seu voo de estrea o 4 de abril de 1993 fabricáronse 47 exemplares, ademais dun prototipo, e a meirande parte deles continúan en servizo en aeroliñas de todo o mundo, especialmente europeas.
It's the Evil
It's the Evil é o primeiro álbum de estudio da banda canadense de punk rock White Lung, publicado o 15 de xuño de 2010 a través do selo Deranged Records.
Granxa O Cancelo
Granxa O Cancelo, Cooperativa Agraria Provincial da Coruña (CAP), é unha agrupación de cooperativas gandeiras da provincia da Coruña.
Historia
miniatura|Franquía Bico de Xeado na Coruña. A orixe da granxa está nas antigas UTECO, unións territoriais de cooperativas. A organización está formada por 70 explotacións gandeiras. Nas súas orixes adicada á prestación de servizos a explotacións para a súa mellora técnica e os seus rendementos. No ano 2009 xorde a oportunidade de poñer a traballar unha granxa abandonada en Miño: a Granxa O Cancelo.
Iníciase a produción leiteira e xa un ano despois acórdase dar valor engadido á produción vendendo o leite fresco. A cooperativa iniciou a venda directa con máquinas dispensadoras de leite. No 2011 iniciou a produción de xeados.
Raphicerus colonicus
Raphicerus colonicus é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos antilopinos e tribo dos neotraguinos, pertencente aos xénero Raphicerus, considerada por algúns autores como a subespecie Raphicerus sharpei colonicus Thomas & Schwann, 1906.
Trátase dun pequeno antílope africano que foi descrito como subespecie en 1906 e, aproximadamente un século despois, recoñecido como especie diferenciada. Lixeiramente maior e de pelaxe máis avermellada que Raphicerus sharpei, a súa área de distribución é moito menor ca deste, e o seu estado de conservación é descoñecido. Habita en zonas arbustivas onde se alimenta. É solitario, nocturno e esquivo que, ás veces, utiliza tobos doutros animais para refuxiarse.
Características
É lxeramente máis grade e de corpo máis estreito que Raphicerus sharpei, pero as diferenzas con este son sutías: a fosa preorbital do cranio é maior, as fosas nasais amplíanse posteriormente, cheegando case até os vacúolos lacrimais, e a parte do óso temporal que rodea ao oído medio está menos engrosada. Ao igual que as outras especies do xénero, posúe pelos brancos distribuídos por toda a pelaxe, pero en xeral o seu ton é máis intenso e avermellado. O seu cromatismo permítelle confundirse tanto en zonas arbustivas como en pedregais. A liña de separación de tonalidades da parte ventral e o lombo está máis difuminada que nas outras especies do xénero. Os cornos son similares en lonxitude aos de R. sharpei e, como este, tamén posúe glándulas prepuciais. Mide entre 70 ou 80 cm de lonxitude desde a punta do fociño até a pequena cola, e o seu peso oscila entre os 6,5 e os 9 kg.
Taxonomía
En 1906 a subespecie Raphicerus sharpei colonicus foi descrita por Thomas e Schwann baseándose no estudo de espécimes de Klein Letaba, na provincia de Limpopo (Suráfrica), manténdose así até principios do século XXI, cando pasou a ser considerada como especie diferenciada, adoptando o nome de Raphicerus colonicus (Thomas & Schwann, 1906). É unha especie monotípica, é dicir, na que non se describiron subespecies.
Costumes
É unha especie moi esquiva, cuxa actividade se desenvolve fundamentalmente pola noite, e poucas veces ao atardecer ou ao amencer, cando o ceo está nubrado. Animais solitarios, os machos son territoriais e defecan en latrinas. Cando se ven en parellas adoitan seren a nai e a súa cría do ano. A comunicación polo olor é moi importante, posúen glándulas odoríferas nos pezuños, na zona preorbital e no prepucio. Escóndense entre os arbustos, permanecendo inmóbiles até que a ameaza está moi cerca, momento en que saen en rápida carreira até un novo agocho. A diferenza doutros antílopes ananos, non saltan na súa fuxida. En ocasións, utilizan tobos abandonados do porco formigueiro para refuxiarse.
Status
Non se encontra recollida como especie independente na Lista vermaella da UICN, pero as súas poboacións encóntranse incluídas dentro da especie R. sharpei, como unha especie pouco preocupante (LC). Porén o estado real das súas poboacións é descoñecido, e presumibelmente son raras. A súa maior ameaza natural coñecida son as mandas de licaóns.
Cuthred de Wessex
Cuthred (ou Cuþræd) foi rei de Wessex desde 740 (739 de acordo co historiador Simeón de Durham, ou 741 segundo Xoán de Worcester) até 756.
Traxectoria
Sucedeu a Aethelheard de Wessex, quen se cre que era o seu irmán.
Cuthred herdou o reino cando Mercia acababa de alcanzar o seu apoxeo como o reino anglosaxón máis importante da época. Ambos os reinos a miúdo estaban en guerra, Aethelbald de Mercia converteuse en protector de Wessex e convenceu a Cuthred para loitar xuntos contra os galeses en 743.
Cuthred enfrontouse durante o seu reinado a varios problemas e episodios traumáticos. En 748, o fillo de Cuthred, Cynric foi asasinado nun motín. En 750 tivo que sufocar unha rebelión.
En 752, Cuthred rebelouse contra o rei de Mercia, Aethelbald na batalla de Edge, en Burford e asegurouse a independencia de Wessex durante todo o seu reinado. O ano seguinte tamén batallou sen un resultado claro contra o reino de Cornualla. Cuthred morreu en 756.
Ao cruzar o límite
Ao cruzar o límite (en Extreme Measures) é un filme estadounidense de 1996 dirixido por Michael Apted. Está baseada na novela homónima de Michael Palmer publicada en 1991, e conta unha historia sobre a ética e os sacrificios médicos.
Estreouse en galego o 17 de marzo de 2009 a través da TVG.
Igrexa Evanxélica Presbiteriana de España
A Igrexa Evanxélica Presbiteriana de España é unha igrexa protestante establecida en España. Adopta a Biblia como única e suficiente fonte de fe e práctica, totalmente inspirada por Deus e infalible, e forma parte da Federación de Entidades Relixiosas Evanxélicas de España.
Segue a interpretación reformada da Biblia, organízase institucionalmente seguindo o modelo do Presbiterianismo e identifícase como igrexa evanxélica. Rexeita a teoloxía liberal.
Empezou a través do traballo de misioneiros da APMT (misión da Igrexa Presbiteriana do Brasil) a finais da década de 1980 na cidade de Huelva. Ao longo dos anos espallouse por outras cidades do territorio español nas dúas décadas seguintes.
Conta con igrexas nas cidades de Don Benito, Sevilla, Xetafe, Torrelodones, Madrid, A Coruña e Málaga, ademais da pioneira en Huelva, e con grupos pequenos noutras localidades máis.
Tempada 2004-2005 da OK Liga
A 36ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga, iniciouse o 1 de setembro de 2004 e finalizou o 11 de xuño de 2005 do último partido da final. O campión desta edición foi o Barcelona Sorli Discau, que gañou o seu 18º título de liga (8º de xeito consecutivo).
Dos 16 equipos que tomaron parte nesta edición da máxima categoría do hóckey a patíns español, 12 eran cataláns, 2 galegos, 1 canario e 1 valenciano.
O equipo máis goleador foi o Barcelona Sorli Discau con 162 goles, mentres que os menos goleadores foron o Viva Habitat Blanes e o Cysugal Vigo Stik, ámbolos dous con 61 goles. Os equipos menos goleados foron o Barcelona Sorli Discau e o Alnimar Reus Deportiu con 55 tantos en contra, mentres que o Aiscondel Vila-Seca con 125 goles en contra foi o máis goleado.
Ao finalizar a tempada, os tres equipos descendidos foron o Cysugal Vigo Stik, o Aiscondel Vila-Seca e o C.E. Lleida Llista Blava.
Marcelino Puente González
Marcelino Puente González, nado en Santiago de Compostela cara a 1875, foi un tipógrafo e sindicalista galego.
Traxectoria
Sindicalista compostelán. Foi presidente da Sociedad Tipográfica en 1916 e volveu ser presidente cando se reorganizou en 1919. Foi o primeiro director do semanario Lucha Social. Representou aos obreiros santiagueses no Congreso Obrero de Vigo de 1922. En 1922 era veciño de Vilagarcía. Foi elixido secretario da Asociación Tipográfica en 1929.
Partido Nacionalista Leonés
O Partido Nacionalista Leonés (PNL) foi un partido político español de ámbito leonés, de carácter leonesista e actualmente inactivo.
Foi un dos primeiros partidos leonesistas da provincia de León, estando en activo durante a primeira parte da década de 1980 (foi inscrito no rexistro de partidos do Ministerio do Interior en novembro de 1984) e os primeiros anos da década de 1990. Foi creado por Javier Aguayo Blanco.
Dies irae
Dies Irae ("Día da ira") é un famoso himno latino do século XIII atribuído ao franciscano Tommaso da Celano (1200-1260), amigo e biógrafo de Francisco de Asís. Tamén se consideraron como posibles autores o papa Gregorio Magno, Bernardo de Claraval ou os frades dominicos Umbertus e Frangipani. Adoita considerarse o mellor poema en latín medieval, e difire do latín clásico tanto pola súa acentuación (non cuantitativa) como polas súas liñas en rima. O metro é trocaico. O poema describe o día do xuízo, coa última trompeta chamando os mortos perante o trono divino, onde os elixidos se salvarán e os condenados serán guindados ás chamas eternas do inferno.
Este himno usouse como secuencia na Misa de Réquiem do rito romano até 1970, pero non aparece no Misal Romano de 1970. right|frame|722x722px|O Dies Irae
Sobre o final
O poema debería estar completo ao terminar a antepenúltima estrofa. Algúns eruditos pensan se a continuación é un engadido para servir aos fins de conveniencia litúrxica, xa que a última estrofa rompe o esquema de rimas de tres versos en favor de dísticos rimados; ademais, os dous últimos versos abandonan a rima en favor da asonancia, e son catalécticos.
Uso na liturxia de rito romano
A partir do século XIV incorporouse á Misa de Requiem e o Concilio de Trento (1545–1563) confirmouno como parte fixa nesta Misa na forma ordinaria do rito romano.
Inspiración e comentario
A inspiración para este himno parece vir da Vulgata latina na súa tradución do libro de Sofonías, versículos 15 e 16. É interesante na primeira estrofa a mención da Sibila, que adquire un carácter profético, anunciador do fin do mundo xunto co profeta David. O prestixio das sibilas no mundo católico parece deberse á súa aparición (concretamente da Sibila de Cumas) na Égloga IV de Virxilio, tan prezada por autores católicos dos primeiros séculos.
Fontes manuscritas
O texto máis antigo atópase, con algunhas variacións menores, nun manuscrito do século XIII que se conserva na Biblioteca Nacional de Nápoles. Trátase dun Misal franciscano que se pode datar entre 1253 e 1255, posto que non contén o nome de santa Clara de Asís, canonizada en 1255 e que sen dúbida figuraría se o manuscrito fose posterior a esa data.
Exemplos de composicións
miniatura|Autógrafo do Dies Irae do Réquiem de W. A. Mozart
Exemplos de pasaxes do Dies Irae en composicións de Réquiem
En case todos os réquiems, loxicamente, aparece tamén musicada esta secuencia da Misa de defuntos. Só Gabriel Fauré se nega a facelo, aínda que inclúe no Sanctus unha brevísima referencia musical ao Dies irae. Pódense destacar os réquiems seguintes:
Sorry
Sorry é o segundo álbum de estudio da banda canadense de punk rock White Lung, publicado o 29 de maio de 2012 a través do selo Deranged Records.
Air Busan
Air Busan (에어부산, IATA: BX, ICAO: ABL) é unha aeroliña rexional de Corea do Sur coa súa sede en Busanjin-gu, Busan. É unha subsidiaria de Asiana Airlines. A compañía comezou as súas operacións no ano 2007 como Busan International Airlines Company (부산국제항공, Busan Gukje Hanggong).
Alma Deutscher
Alma Isabel Deutscher nada en Oxford en febreiro de 2005 é unha compositora, pianista, violinista e nena prodixio inglesa. Aos seis anos de idade, compuxo a súa primeira sonata para piano. Con sete anos, completou a súa primeira gran composición, a ópera de The Sweeper of Dreams. Ao cumprir os nove anos, escribiu un concerto para violín e orquestra, que se estreou en 2015.
Á idade de dez anos, completou a súa primeira longametraxe de ópera, Cinderela, que tivo a súa estrea europea en Viena, o 29 de decembro de 2016 baixo o patrocinio do director de orquestra Zubin Mehta, e en xullo de 2017, aos 12 anos, estreouse o seu primeiro concerto para piano, que interpretou a mesma noite que o seu concerto para violín.
Trindade e Martim Vaz
Trindade e Martim Vaz é un arquipélago descuberto polo navegante galego Joan de Novoa, hoxe pertencente ao Brasil. Está localizado 1.150 km ao leste de Vitória no Océano Atlántico sur, parte do Estado de Espírito Santo. As illas, cunha área de 10,4 km², están deshabitadas, fóra dunha gornición da Armada Brasileira. O grupo componse da Illa Trindade, a maior illa do arquipélado con diferenza, cunha área de 10.1 km², e as Illas de Martín Vaz, 47 km ao leste, cunha área de só 0,3 km² (30 ha). A distancia que separa Trindade das Illas de Martín Vaz é de 30 km.
Historia
As illas de Trindade e Martín Vaz foron descubertas en 1502 polo navegantes galego Joan de Novoa e, xunto co Brasil, formou parte dos dominios de ultramar de Portugal. Dos moitos visitantes que tivo a illa, o máis soado foi o astrónomo inglés Edmund Halley, quen tomou posesión da illa en nome da Coroa Inglesa en 1700.
Para deixar en claro a soberanía das illas, que agora forman parte do estado de Espírito Santo, un monumento foi construído o 24 de xaneiro de 1897. Actualmente, o control do Brasil sobre estas illas leva a cabo mediante a presenza dunha base da Mariña Brasileira na illa principal.
Características
O pequeno asentamento da Mariña Brasileira sitúase no sur de Illa Trindade, na Enseada dos Portugueses, cunha gornición naval de 32 efectivos. As illas son de orixe volcánica, de terreo abrupto. Son maioritariamente terreos baldíos, excepto a parte sur de Trindade. Foron descubertas en 1502 polo navegante galego Joan de Novoa e pertenceron a Portugal até a independencia do Brasil. De 1890 a 1896, Trindade foi ocupada polo Reino Unido, ata que un acordo mediado por Portugal adxudicou a illa a Brasil.
Julio Gurriarán
Julio Gurriarán Canalejas, nado no Barco de Valdeorras o 17 de abril de 1919 e finado no mesmo concello o 27 de marzo de 2012, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Foi xefe local do SEU, un dos fundadores do Club Peña Trevinca (1944), alcalde do Barco de Valdeorras (1953–1979), deputado provincial e procurador en Cortes en representación dos concellos da provincia de Ourense (1958-1961). Foi presidente do Consello de Administración do Instituto Nacional de Previsión.
Na democracia foi elixido senador pola provincia de Ourense por Alianza Popular na segunda lexislatura (1982-1986) e volveu ser alcalde do Barco de Valdeorras polo PPdeG (1991–1999).
Recoñecementos
No Barco de Valdeorras o CEIP Plurilingüe Julio Gurriarán Canalejas leva o seu nome.
Campo Municipal de Las Llanas
O Campo Municipal de Las Llanas é un estadio de fútbol español da cidade de Sestao (Biscaia), inaugurado en 1923. Con capacidade para 8.900 espectadores, serve de localía para o Sestao River Club e Sociedad Deportiva San Pedro.
Historia
O Campo de Las Llanas inaugurouse en 1923, nun partido entre o desaparecido Sestao Sport Club e a Sociedad Deportiva Kaiku (daquela club filial do Sestao e hoxe convertido en club de remo). Até 1956 o seu propietario era unha familia sestaoarra, pero ese ano debido a problemas entre a familia e o club, o Concello pronunciouse a favor do equipo verdinegro e expropiu o campo, pasando a propiedade municipal.
Descrición
Trátase dun campo que conta con dúas entradas. Ten unha tribuna principal con asentos de cor vedinegra (as cores da vila e do River) e tres bancadas de chanzos empededrados, agás dúas das bancadas sen cuberta. Conta cun palco, dous bares, sala e cabinas de prensa, catro torretas de luz e está adaptado para discapacitados.
Unha puta percorre Europa
Trama
Ada e Luz son unha parella de mozas que viven en Santiago de Compostela. Son feministas, e deciden actuar contra a prostitución matando a homes que recorren a ela. Facéndose pasar por putas, concertan citas con homes aos que acaban disparando para chamar a atención respecto a este problema social.
Primeiro Luz mata ao construtor Santiago Proupín no dormitorio dun motel. Despois Ada mata a Fernando López no seu coche, aparcado nunha pista. As dúas deixan xunto aos mortos unha tarxeta co texto PUTAS ASASINAS.
O inspector da policía Andrés Pereira comeza a investigar, pero a parella de mozas decide actuar de novo, ante a pouca repercusión nos medios dos feitos. Ada queda con Pedro, un estudante virxe de 22 anos, pero non o mata. Luz queda con César Quintela, un estudante de 28 anos, e mátao no piso del, logo de discutiren sobre feminismo a raíz do libro O segundo sexo de Simone de Beauvoir.
A web www.killerbitches.com espalla o movemento por todo o mundo. O manifesto que redactaran Luz e Ada convértese no texto en lingua galega máis traducido, e mozas de diversos países comezan a matar xente. Ao tempo, os medios de comunicación comezan a facerse eco do grupo Putas Asasinas.
Os políticos e as forzas de seguridade coordínanse para que non se desate alarma social. O conselleiro de Interior da Xunta, un home socialista e cristián, nomea como encargada do asunto á Directora Xeral Diana Freire.
Diana Freire comeza unha relación co inspector Andrés Pereira, e amais é amiga de Marta Monteagudo, o que lle serve para coordinar a investigación policial procurando o perfil psicolóxico das rapazas: posiblemente de entre 20 e 30 anos, estudantes de Filosofía, Historia ou Filoloxía. Nun debate televisivo participan Marta Monteagudo (doutora en Filosofía e especialista en feminismo), Henrique López (político), María Estévez (xornalista) e Estevo Pillado (sociólogo).
César, o rapaz asasinado, é fillo do narcotraficante Leonardo Quintela, que move os seus fíos para atopar as rapazas. Conta coa axuda dun policía corrupto (Pepe Touceda), e mais do seu outro fillo (Xermán) e un amigo deste (Piru). Os dous rapaces secuestran a Mireia García e violan e asasinan a Antía González.
Asustado por esta morte, Pereira vai falar co narcotraficante, e descobre quen fora o policía corrupto. Xunto a este, téndenlle unha trampa a Piru e Xermán, deténdoos. Ao tempo, outros axentes chegan ao piso de Ada e Luz. Luz falece nun tiroteo e Ada é detida.
Narración
A novela está estruturada en 44 capítulos, alternando a acción e os personaxes. Está ambientada en Santiago de Compostela e arredores (polígono do Tambre, estrada N-550 a Padrón...). Boa parte da acción discorre no piso que comparten Ada e Luz, na zona vella. Outras zonas que aparecen na trama son o barrio de Basquiños e o de Fontiñas.
Está ambientada pouco antes da súa publicación. O feito de que o conselleiro de Interior sexa socialista, e de que se mencione que a acción é pouco antes de levar tres anos de goberno, podería indicar que se refire ao 2008, tres anos despois da elección de Touriño como presidente da Xunta.
Transporte axoplásmico
O transporte axoplásmico, tamén chamado transporte axonal, é un proceso de transporte celular responsable de mover mitocondrias, lípidos, vesículas sinápticas, proteínas, e outros compoñentes celulares desde ou ata o corpo celular das neuronas a través da porción de citoplasma contida no seu axón (denominada axoplasma). Os axóns das neuronas poden ter 1.000 ou 10.000 veces a lonxitude do corpo celular e inicialmente o que se cría era que non contiñan ribosomas, polo que non podían producir as proteínas que precisaban, e dependían do transporte axoplásmico para recibir todas as proteínas necesarias procedentes do corpo celular. Non obstante, máis recentemente demostrouse que nos axóns tamén hai un certo grao de tradución de ARNm, polo que alí poderían producirse proteínas. O transporte axonal é tamén responsable de mover moléculas destinadas á degradación desde o axón ao corpo celular, onde serían degradadas polos lisosomas.
Mecanismo
A gran maioría das proteínas do axón son sintetizadas no soma ou corpo celular da neurona e transportadas despois ao longo do axón. O transporte axonal ten lugar durante toda a vida da neurona e é esencial para o seu crecemento e supervivencia. Os microtúbulos (que están feitos de tubulina) discorren ao longo da lonxitude do axón e proporcionan a principal "pista" citoesquelética para o transporte. As proteínas motoras cinesina e dineína son encimas mecanoquímicos que transportan cargamentos en dirección anterógrada (cara ao extremodo axón) ou retrógrada (cara ao corpo celular), respectivamente. As proteínas motoras únense a diferentes cargamentos e transpórtanos, entre os que están orgánulos grandes como as mitocondrias, polímeros do citoesqueleto, e vesículas que conteñen neurotransmisores.
O transporte axonal pode ser dividido en anterógrado e retrógrado, e subdividido en lento e rápido.
Transporte rápido e lento
Os cargamentos vesiculares móvense relativamente rápido (de 50–400 mm/día) mentres que o transporte de proteínas solubles (citosólicas) e citoesqueléticas é moito máis lento (de menos de 8 mm/día). O mecanismo básico do transporte axonal rápido coñécese desde hai décadas, pero o mecanismo do transporte axonal lento só se esclareceu recentemente como resultado da aplicación de técnicas de captación de imaxes avanzadas. As técnicas de marcaxe fluorescente (por exemplo, a microscopía de fluorescencia) permitiron a visualización directa do transporte en neuronas vivas.
Estudos recentes revelaron que o movemento dos cargamentos "lentos" citoesqueléticos é en realidade rápido, pero a diferenza do que ocorre cos cargamentos rápidos, detense frecuentemente, o que fai que a duración total do transporte sexa grande e este sexa en conxunto moito máis lento. Unha analoxía é a diferenza na velocidade de transporte entre unha liña de tren normal e un tren expreso (que non para en todas as estacións intermedias). Aínda que ambos os tipos de trens viaxen á mesma velocidade entre as estacións, o tren normal tardará moito máis en chegar ao final da liña porque vai parando en todas as estacións, mentres que o expreso fai só unhas poucas paradas no camiño e chega antes.
O mecanismo do transporte lento coñécese como modelo "Parar e Avanzar" ("Stop and Go") do transporte axonal lento, e foi amplamente validado para o caso do transporte do neurofilamento proteico citoesquelético. O movemento de cargamentos solubles (citosólicos) é máis complexo, pero parece ter unha base similar; as proteínas solubles organízanse en complexos multiproteicos que son despois transportados por interaccións transitorias con cargamentos que se moven máis rápido no transporte axonal rápido.
Transporte anterógrado
O transporte anterógrado (tamén chamado ortógrado) é o movemento de moléculas ou orgánulos fóra do corpo celular en dirección á zona de sinapse ou membrana plasmática.
Hai dúas clases de transporte anterógrado lento: os compoñentes lentos de tipo a, que transportan principalmente microtúbulos e neurofilamentos a unha velocidade de 0,1-1 milímetros por día, e os compoñentes lentos de tipo b, que transportan unhas 200 proteínas distintas e a actina a unha velocidade de 6 milímetros por día. Os compoñentes lentos b no caso dos axóns das células da retina, que tamén transportan actina, viaxan a unha velocidade de 2-3 milímetros por día.
Infeccións
O virus herpes simplex durante a reactivación despois da latencia para entrar no seu ciclo lítico, usa mecanismos do transporte anterógrado para migrar desde as neuronas dos ganglios da raíz dorsal á pel ou mucosa á cal vai despois a afectar.
Transporte retrógrado
O transporte retrógrado é o movemento de moléculas e orgánulos cara o interior do corpo celular, procedentes da zona de sinapse ou da membrana plasmática. O transporte retrógrado está mediado pola proteína dineína, e utilízase por exemplo para enviar mensaxes químicas e produtos de endocitose dirixidos aos endolisosomas desde o axón ao soma ou corpo celular. O transporte retrógrado rápido pode avanzar a 100-200 milímetros por día.
O transporte retrógrado rápido envía de volta as vesículas sinápticas e outros materiais ao soma neuronal e informa ao soma das condicións reinantes no terminal axónico.
Infeccións
Algúns patóxenos aproveitan este proceso para invadir o sistema nervioso. Entran nos extremos distais do axón e viaxan ao soma polo transporte retrógrado. Exemplos son a toxina tetánica o virus herpes simplex (que sae despois polo transporte anterógrado), o virus da rabia, e o poliovirus. Nestas infeccións, o atraso entre a infección e o comezo dos síntomas corresponde co tempo que precisan os patóxenos para chegar aos somas neuronais.
Consecuencias da interrupción
Varias doenzas neurodexenerativas (xenéticas) raras están asociadas con mutacións nas proteínas cinesinas e dineínas, e neses casos é probable que o transporte axonal xogue un papel chave mediando a patoloxía. O transporte axonal disfuncional está tamén ligado a enfermidades neurodexenerativas máis comúns como o Alzheimer e o Parkinson. O establecemento desta asociación débese principalmente ás numerosas observacións de grandes acumulacións axonais presentes invariablemente nas neuronas afectadas, e a que os xenes que se sabe que xogan un papel nas formas familiares destas doenzas tamén parecen ter un papel no transporte axonal normal. Porén, hai pouca evidencia directa da implicación do transporte axonal nestas últimas doenzas, e outros mecanismos (como a sinaptotoxicidade directa) poden ser máis relevantes nelas.
Como o axón depende do transporte axoplásmico para obter proteínas vitais e materiais, os danos como as lesións axonais difusas que interrompen o transporte causan unha dexeneración da porción distal do axón nun proceso chamado dexeneración walleriana. As drogas contra o cancro que interfiren co crecemento canceroso alterando os microtúbulos (necesarios para as frecuentes mitoses desas células) danan tamén os nervios porque os microtúbulos son necesarios para o transporte axonal.
Pilar Vicente de Foronda
Pilar Vicente de Foronda, nada o 12 de agosto de 1961 en Pontevedra, é unha artista galega especializada e dedicada principalmente á escultura contemporánea. É unha activista do movemento feminista.
Traxectoria
Comezou o seu camiño no eido artístico no ano 1979, estudando pintura no obradoiro de Rafael Hidalgo de Caviedes en Madrid até 1981. Posteriormente, en 1989 licenciouse en Belas Artes na Universidade Complutense de Madrid. En 1995 obtivo o Certificado de Aptitude Pedagóxica (CAP) polo Ministerio de Educación.
En 1996 marchou a vivir a Santo Domingo, na República Dominicana, e acabou impartindo clases como profesora da Universidade Autónoma de Santo Domingo (UASD), da universidade privada UNAPEC e da Filial da Parsons The New School for Design sita en Altos de Chavón.
Nos últimos anos da súa da súa traxectoria investigou en temas de arte e xénero. Con "La invisibilidad de la mujer en el mundo del arte" obtivo o D.E.A coa cualificación de sobresaínte tras realizar o Doutoramento obtendo, cum laude, o título de doutora en Belas Artes pola Universidade de Granada. Continuou un labor de difusión das mulleres, a arte e o xénero, impartiendo conferencias en centros culturales, locais de asociacións de mulleres e congresos.
Estudou o máster de igualdade pola Universidade de Castela-A Mancha e o título propio da UCM como Axente para a detección e intervención en violencia de xénero. Tamén escribe artigos para o xornal La Vanguardia, Tribuna Feminista e para a revista da Asociación sobre xénero e cultura Clásicas y Modernas da que forma parte.
Aínda que reside en España, segue a manter contacto co mundo cultural de Santo Domingo, onde segue impartindo conferencias e clases, colabora activamente con asociacións dedicadas á defensa dos dereitos das mulleres mentres continúa o seu labor creativo. As súas últimas colaboracións foron para o catálogo de AECID “Desnudando a Eva” por encargo do Instituto Cervantes e a exposición "Mujeres espirales" para o concello de Yebes.