cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Colexio maior
Historia
Os Colexios Maiores en España foron suprimidos temporalmente como consecuencia das reformas ilustradas, en 1798.
Na actualidade
Actualmente, os Colexios Maiores son centros que proporcionan aloxamento e promoven a formación dos estudantes universitarios. Frecuentemente o centro atópase integrado nunha organización universitaria, pero outras veces son autónomos.
Hoxe en día diferénciase un Colexio Maior dunha Residencia de Estudantes en que no primeiro a organización de actividades formativas, culturais, deportivas e ata gran peso da organización do mesmo recae sobre os mesmos residentes, considerándose necesario este tipo de xestión interna para a formación e capacitación dos colexiais.
Os colexios maiores están situados normalmente nas inmediacións do campus. En xeral, adoitan ofrecer unha serie de servizos demandados polos estudantes universitarios, desde o aloxamento e a manutención ata lavandería e biblioteca, pasando por cine, concertos, excursións ou deportes. En Latinoamérica estas institucións teñen a denominación de Residencia Universitaria, moito máis adecuada pola súa función actual, posto que non se dan clases no seu recinto (non son Colexios). Tamén reciben os nomes de pensión ou pensión universitaria.
Acuario público
miniatura|Dubai Mall Aquarium miniatura|dereita|Tunel de observación nun acuario da cidade de [[Atlanta, Estados Unidos]] Un acuario público é un estabelecemento aberto ao público para a observación das especies acuáticas en acuarios expostos nun obxectivo comercial ou educativo. Certos acuarios especializáronse na presentación de especies de auga doce, outros na exhibición de especies de auga salgada. Un acuario público pode ser tamén unha parte dun xardín zoolóxico ou dun museo científico (museo oceanográfico, museo de historia natural,...).
Xubi
miniatura|Logo de Xubi. Xubi é unha mascota galega empregada para promocionar o camiño de Santiago e o Ano Xacobeo. Foi creada en 2010 cando substituíu a anterior mascota, Pelegrín.
Características
Foi deseñada por Alberte Permuy para a Fundación Ad Sanctum Iacobum Peregrinatio, vinculada á igrexa polo arcebispado de Santiago de Compostela, a cal recibiu 800 000 euros da Xunta de Galicia para desenvolver o proxecto.
A súa simboloxía representa a unión de dous dos símbolos do camiño, como son o bastón e a cabaza, combinadas para facer unha personaxe de cor azul e verde, e calzada cunhas zapatillas azuis e vermellas. O nome de Xubi deriva do vocábulo xúbilo, facendo un xogo de palabras co xubileu.
Petrushka
Petrushka (en francés Pétrouchka e en ruso Петрушка) é un ballet nun acto e catro escenas coreografiado por Michel Fokine para os Ballets Russes, sobre música de Igor Stravinskii. O ballet foi composto entre 1910 e 1911 (posteriormente revisado en 1947) e estreado no Théâtre du Châtelet de París o 13 de xuño de 1911.
De acordo con Andrew Wachtel, Petrushka é unha obra que fusiona música, ballet, coreografía e historia nun equilibrio perfecto. A obra evoca o Gesamtkunstwerk (obra de arte total) de Richard Wagner, mais dende un enfoque ruso.
Historia
Logo do éxito obtido en 1910 con L'Oiseau de feu, Sergei Diagilev encargou a Stravinskii a composición dun novo ballet. Aínda que o compositor xa estaba a pensar en Le Sacre du printemps, preferiu emprender primeiro unha peza orquestral na que o piano tivera un papel destacado. Na súa biografía, Stravinskii explicou:
Cando o compositor no seu retiro en Suíza lle mostrou o seu traballo a Diagilev, o empresario entusiasmouse e animou a Stravinskii a que ampliara a partitura e a transformara nun ballet, traballando conxuntamente na definición das liñas xerais argumentais e escénicas.
Finalmente a partitura foi rematada a finais de abril de 1911, cando Alexandre Benois preparou a decoración e Michel Fokine a coreografía. A estrea tivo lugar no Théâtre du Châtelet de París o 13 de xuño dese mesmo ano, e contou con Vátslav Nizhinski e Tamara Karsávina nos principais papeis, mentres que a orquestra foi dirixida por Pierra Monteux. A obra foi ben acollida trala súa estrea, aínda que comezara a motivar tamén unha certa axitaciónentre un público pouco habituado a certas ousadías.
En 1947, Stravinskii revisou o ballet e modificou a orquestración reducindo notáblemente a orquestra.
Escena I: "A Feira de Entroido"
250px|miniatura|A "Feira de Entroido" para a produción orixinal de Petrushka en 1911, por [[Alexandre Benois.]] Petrushka comeza cunha festiva introdución orquestral baseada, en parte, nos berros dos históricos vendedores ambulantes rusos. O pano ábrese para revelar a Praza do Almirantado de San Petersburgo nos anos 1830. A posta en escena (tamén de Benois) representa postos de varios vendedores ambulantes, unha noria, e (no centro do escenario ao fondo) un teatro de marionetas. Unha multitude reuniuse para a Feira do Entroido (coñecida como Maslenitsa).
Na coreografía orixinal de Fokine, un grupo de esmorguistas bébedos sae da multitude, bailando sobre unha adaptación de Stravinskii da canción popular Canción do Volochobniki.
De repente, a música festiva é interrompida por un estridente ruído que anuncia a chegada do Mestre de Cerimonias no balcón do seu posto. O equivalente a un "charlatán" de Entroido, presume das atraccións que verán no seu interior
Escóitanse os chirridos dun organillo (clarinetes e frautas) mentres un organilleiro e unha bailarina saen de entre a multitude, que ao principio lles presta pouca atención mentres prestan atención ao pregoneiro que continúa a berrar. A bailarina móvese amigablemente e comeza a bailar outra canción popular rusa, Cara a tarde, no outono chuvoso mentres toca o triánguloN.
Os esmorguistas bébedos regresan (novamente coa Canción do Volochobniki) interrompidos varias veces polo pregoeiro. Os berros dos vendedores ambulantes escóitanse cada vez máis.
De repente, dous tamborileiros convocan á xente no teatro de marionetas con redobres de tambores enxordecedores. O Mago (ás veces chamado o "Charlatán") xorde místico con laios do fagot e o contrafagot. Cando o Mago consegue a atención de todos, saca unha frauta e comeza a tocar unha longa e improvisada melodía. O pano do teatro de marionetas ábrese para mostrar a tres marionetas colgadas da parede: un Mouro, unha Bailarina e Petrushka. Cando o Mago as toca coa súa frauta ( When he has everyone's attention, he produces a flute and begins to play a long, improvisatory melody.
A xente observa asombrada como, cun xesto da man do Mago, as tres marionetas comezan a bailar unha vigorosa danza rusa (baseada noutras dúas cancións populares rusas: Un tileiro está no campo e Canción para a vixilia de S. Xoán ) Na coreografía de Fokine, primeiro comezan a mover os seus pes (sen deixar de colgar da parede), entón saen do teatro de marionetas ao medio da multitude. O Mouro (resplandeciente cun turbante e esaxerados pantalóns) está de capa e espada. A Bailarina danza perpetuamente is en pointe. Petrushka, por outra banda, é de madeira e torpe. Faise aparente que Petrushka ama á Bailarina, mais ela só ten ollos para o Mouro. Nun ataque de celos, Petrushka agride ao Mouro e o Mago pide que remate o baile. O pano cae rapidamente.
Escena II: "A Habitación de Petrushka"
250px|miniatura|A "Habitación de Petrushka" para a produción orixinal (A. Benois). Aínda que a habitación de Petrushka se encontra dentro do teatro de marionetas, o deseño de Benois é fantástico, retratando o ceo nocturno con estrelas e unha media lúa; icebergs abstractos (ou montañas nevadas), e un retrato destacado do Mago.
Redobres de tambor anuncian o inicio da segunda escena. Sen unha Introdución, a música comeza ameazante. "Un pé o golpea ao escenario, Petrushka cae..."
Illa Tiburón
Historia
A illa está deshabitada, fóra dunha instalación militar situada na zona oriental da illa. Está administrada como unha reserva ecolóxica polo goberno dos seris, en conxunto co goberno Federal. En séculos anteriores, a illa foi habitada por tres grupos ("bandas") dos seris: os Tahejöc comcaac, os heeno comcaac e os xiica Hast ano coii (nunha parte). A comunidade máis próxima é Punta Chueca (Socáaix na ingua seri), desde onde se pode chegar á illa. Esta comunidade está habitada principalmente por pescadores e xente de pobo seri.
Petrushka
Escena II: "A Habitación de Petrushka"
Cando Petrushka vai recuperando pouco a pouco a compostura, escoitase un estraño arpexio nos clarinetes: é o famoso "acorde de Petrushka" (consistente na xustaposición de tríadas de Do Maior e Fa♯ Maior). Petrushka ponse en pé (aínda tremendo) co acompañamento de ondas de arpexios no piano (revela as orixes da música de Konzertstück de Stravinskii). Vólvese escoitar o "acorde de Petrushka", agora de xeito violento nas trompetas, anotados na partitura como "maldicións de Petrushka", dirixidas ao retrato do Mago.
A música tórnase lírica cando Petrushka cae de xeonllos e mimos (á súa vez) a súa autocompaixón, amor pola Bailarina, e o odio ao Mago.
Illa Tiburón
Historia
esquerda|350px|Arriba á dereita, a Illa Tiburón. A fauna local está constituída por venados bura, borregos cimarróns, raposos e coyotes. O punto máis alto da illa localízase no cerro San Miguel, a 1450 metros sobre o nivel do mar. A illa considérase propiedade dos seris, sendo a terra tradicional dalgúns clans ou grupos deste pobo probablemente desde hai varios séculos. En 1963 foi convertida en reserva natural e refuxio da fauna silvestre.
Petrushka
Escena II: "A Habitación de Petrushka"
Outra pasaxe de arpexios do piano medra nunha segunda rolda de maldicións dirixidas ao Mago, unha vez máis representado polo "acorde de Petrushka", desta vez escrito en toda a orquestra.
Por un momento, Petrushka asoma dende a súa habitación á multitude reunida na Praza do Almirantado (Stravinskii presenta unha breve referencia á "música de multitude" da primeira escena). Logo, Petrushka derrúbase mentres se escoita unha repetición mofándose dos clarinetes tocando o "acorde de Petrushka", seguido por un toque de trompeta que se sinala como "apagón, cortina".
Escena III: "A Habitación do Mouro"
250px|miniatura|Escena da "Habitación do Mouro" para a produción orixinal (A. Benois). Como antes, o redobre de tambor conecta a terceira escena coa súa predecesora. Nun agudo contraste coa escuridade da habitación de Petrushka, as cores brillantes do deseño de Benois para a habitación do Mouro evoca un deserto romantizado: palmeiras, flores exóticas, a area.
Na coreografía de Fokine, o Mouro recóstase nun diván xogando cun coco. Logo salta aos seus pes e tenta cortalo coa súa cimitarra. Cando falla pensa que o coco debe ser un deus e ponse a rezarlle.
O Charlatán sitúa á Bailarina na habitación do Mouro. Ela interpreta unha melodía descarada nunha trompeta de xoguete (representada por unha corneta na orquestración orixinal de 1911) e baila co Mouro.
Petrushka finalmente libérase da súa cela, e interrompe a sedución da Bailarina. Petrushka ataca ao Mouro, mais axiña se decata de que é demasiado pequeno e feble. O Mouro golpea a Petrushka. A marioneta de pallaso foxe perseguido polo Mouro, e escapa da habitación.
Escena IV:"A Feira de Entroido (á tardiña)"
250px|miniatura|Escena final para a produción orixinal (A. Benois). A cuarta e última escena volve ao Entroido. Pasou algo de tempo, agora é pola tarde. A orquestra introduce cadea de coloridas danzas como unha serie de personaxes aparentemente sen relación que van e veñen polo escenario mentes a neve comeza a caer. A primeira e máis importante é o da danza das enfermeiras, coa melodía da canción popular "Cara abaixo da Rúa Petersky". Entón apareceu un labrego co seu oso danzante, seguido á súa vez por un grupo de xitanos, cocheiros e mozos de catro enmascarados.
A medida que o alboroto chega ao seu cumio, escóitase un berro procedente do teatro de marionetas. Petrushka de súpeto corre polo escenario, seguido polo Mouro que o persegue brandindo a súa espada. A multitude está horrorizada cando o Mouro alcanza a Petrushka e o mata cun só golpe da súa espada.
A policía pregúntalle ao Charlatán, que pretende restablecer a calma collendo o "cadáver" por riba da súa cabeza e sacudíndoo para lembrarlle a todo que Petrushka é tan só unha marioneta.
Ao caer a noite e dispersarse a multitude, o Charlatán marcha levando o corpo inerte de Petrushka. De súpeto, o fantasma de Petrushka aparece no tellado do pequeno teatro, o seu berro é agora en forma de desafío tormentoso. O espírito de Petrushka despreza ao seu verdugo.
Agora completamente só, o Charlatán está aterrorizado de ver o fantasma de Petrushka mofándose. El foxe aterrorizado permitíndose só unha mirada por riba do seu ombro. A escena vai calando, deixando á audiencia preguntándose que é "real" e que non o é.
Versión orixinal de 1911
A versión orixinal de 1911 está escrita para:
Versión revisada de 1947
A versión revisada de 1947 está escrita para unha orquestra máis pequena:
Comparada coa versión orixinal de 1911, a versión revisada require: unha frauta menos; dous óboes menos, mais un intérprete para o corno inglés no lugar dun intérprete que dobre co cuarto óboe; un fagot menos, mais un intérprete de contrafagot; ningunha corneta, mais si unha trompeta máis; unha caixa menos e ningún tamboril, xa que se eliminan os instrumentos fóra de escena; non hai glockenspiel; unha arpa menos.
Fuzûlî
Mehmet Sulaymān Fuzūlī, coñecido como Fuzûlî (en ; en محمد بن سليمان; en Mehmet bin Süleyman, nado en Karbala arredor de 1494 e finado na mesma cidade en 1556, foi un poeta, considerado como un dos máis grandes contribuidores á tradición do Dîvân na literatura turca. Fuzûlî escribía estes poemas en tres linguas diferentes: azarí, persa e árabe. Aínda que estas obras fosen escritas en azarí, tamén se incorporaron ás tradicións literarias chagatai e otomá.
Fuzûlî era xií e de educación refinada; iniciouse na poesía co matnawî Beng-ü-Bâde ("O haxix e o viño"), dedicado ao Shah Ismâ'îl cando ocupou Bagdad en 1508. Cando Solimán o Magnífico conquistou Iraq en 1534 compuxo poesías na súa honra, que lle valeron a protección do novo goberno otomán. Ademais da súa produción en turco, é autor dunha excelente colección de poemas en árabe (Matla 'al-i'tiqâd) e de numerosas obras en persa menos importantes.
Obra seleccionada
miniatura|Manuscrito de Hadiqat al-Su`ada ("Xardín dos benditos"), 1602-3 C.E. [[Museo de Brooklyn]]
Honras
En 1959, unha localidade e o raion asociado en Acerbaixán foron renomeados co seu nome.
En 1996 o Banco Nacional de Acerbaixán emitiou moedas conmemorativas de 100 (ouro) e 50 (prata) manats dedicadas ao quinto centenario da vida e as actividades de Fuzûlî.
Empaste
miniatura|dereita|200px|Radiografía dun empaste. En odontoloxía, utilízase o termo obturación dental para definir o que comunmente se coñece como «empastar» e que consiste en limpar a cavidade resultante dunha carie para logo enchela con algún material. Este proceso rehabilita así a anatomía dental para unha apropiada estética, función, mastigación e oclusión dos dentes cos seus antagonistas e consegue unha boa selaxe que impide que volva producirse a lesión cariosa. Cando se realizan obturacións complexas, o proceso chámase reconstrución dental.
Materiais de obturación
As máis comúns son as resinas compostas, a amálgama, o ouro cohesivo (en desuso), os ionómeros de vidro, os compómeros e os cementos dentais como o hidróxido de calcio, oxifosfato de zinc e eugenol. O que normalmente se coñece como «empaste» hoxe en día adoita estar realizado con resinas compostas ou, anteriormente, con amálgama de prata. Esta última caeu en desuso debido principalmente á súa falta de estética e á súa suposta toxicidade a cal non está recoñecida pola ADA (Asociación Dental Americana) nin por practicamente a totalidade de comunidades dentais do mundo; o resto son para obturacións temporais, mentres se acaba ou desenvolve un tratamento, xeralmente en endodoncia.
Actualmente existen investigacións en curso que poderían revolucionar o campo da odontoloxía. Trátase de empastes baseados en hidroxiapatita, o material natural do dente e que prometen unha reparación perfecta dos dentes danados, substituíndo o material perdido por outro quimicamente idéntico ao natural. Os ensaios científicos demostran que os materiais sinténticos usados hoxe día son tóxicos en maior ou menor medida, por iso a grande importancia de conseguir materiais de reparación que se parezan o máis posible aos naturais.
Santo Estevo, Ambasvías, Cervantes
Santo Estevo é un lugar da parroquia de Ambasvías no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE en 2013 tiña un habitante (un home).
Campionato Nacional de hóckey a patíns
O Campionato Nacional de hóckey a patíns (en portugués: Campeonato Português de Hóquei em Patins Masculino) despútase en Portugal dende a tempada 1938-39. Os seus principais dominadores son o Benfica e o FC Porto. A categoría suprema é coñecida coma Campionato Nacional de 1ª División.
Clemente Martínez Gendra
Clemente Martínez Gendra, nado en Pontevedra, foi un libreiro e político galego.
Traxectoria
Libreiro e impresor. Militante do Partido Republicano Radical Socialista. Foi promotor e primeiro director do semanario Clarín. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado por rebelión militar. Condenado a cadea perpetua fóille comnutada a pena a catro anos o 12 de decembro de 1942.
Hebe (mitoloxía)
miniatura|Hebe de [[Antonio Canova, 1800–05 (Ermitage)]] Na mitoloxía grega, Hebe (en lingua grega antiga Ἥβη Hêbê) era a personificación da mocidade, descrita como filla de Zeus e Hera. Segundo a Ilíada, Hebe era a axudante dos deuses:
Servíaos nos seus convites: ''Sentados no adro de ouro do Olimpo, arredor de Zeus os deuses celebraban consello. A fermosa Hebe escanciaba o néctar e eles ofrecíanse as copas de ouro sen deixar de contemplar a cidade de Troia''.
E axudaba tanta á súa nai, Hera, como a Ares:
Hera, a venerada filla de Zeus, preparou os cabalos que tiñan crinas suxeitas con aneis de ouro, e Hebe puxo con toda presa no eixo de ferro, a ámbolos dous lados do carro, as rodas de bronce de oito raios.
Así de rápido sandou o furibundo Ares, a quen Hebe lavou e puxo magníficas vestes
Foi substituída nas súas labouras polo xove e fermoso príncipe troiano Ganímedes, raptado por Zeus. Aínda que outras tradicións posteriores contaban que fóra nai con el de dous fillos, Alexiares e Aniceto, e que era unha divindade co poder de rexuvenecer aos vellos, como fixo nunha ocasión con Iolao por un día, cando este ía loitar con Euristeo.
Acostuma ser representada levando un vestido sen mangas.
Foi adorada en Atenas, onde tiña un altar no Cinosargo, a carón do de Heracles. Baixo o nome de Γανυμηδα Ganimeda (feminino de Ganimedes) ou Δια Dia foi tamén adorada nun bosque sagrado en Sición e Fliúnte.
A súa equivalente na mitoloxía romana era Iuventas, sendo tradición que os mociños lle ofreceran unha moeda cando vestían por primeira vez a toga dos adultos (a toga viril). Foi adorada desde época moi temperá, pois a súa capela no Capitolio existía antes de que se construíse o templo de Xúpiter. Outro templo de Iuventas, situado no Circo Máximo, foi xurado polo cónsul Marco Livio trala derrota de Asdrúbal Barca, no -207, e consagrado 16 anos despois.
A Rúa, Larín, Arteixo
A Rúa é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 37 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 20 eran homes e 17 eran mulleres.
Atol Tikehau
thumb Tikehau é un atol das Tuamotu, na Polinesia Francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Rangiroa. Está situado ao noroeste do arquipélago, a 300 km ao nordés de Tahití e a 10 km ao oeste de Rangiroa.
Tikehau é un atol case circular de 26 km de diámetro e dunha anchura de entre 300 e 1.000 m, cun único paso para barcos pequenos. A superficie total é de 20 km²;. É considerado o atol con máis peixes das Tuamotu. Abundan raias, barracudas, atunes e quenllas grises. Tamén ten numerosas colonias de aves nos illotes illados da lagoa. A economía baséase na recolección de copra, na pesca que achegan no mercado de Tahití, e no turismo. A vila principal é Tuherahera e a poboación total era de 409 habitantes no censo de 1996. É rechamante que entre esta poboación reducida coexistan catro relixións: a maioritaria sanito, rama disidente dos mormones, e ademais protestantes, católicos e adventistas.
O nome Tikehau significa «aterraxe para a paz». Foi descuberto polo ruso Otto von Kotzebue en 1816, que o chamou, en honra ao primeiro explorador ruso do Pacífico: Krusenstern.
Up (álbum)
Up é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo R.E.M., publicado o 27 de outubro de 1998 a través do selo Warner Bros. Records. Foi o primeiro disco do grupo sen o batería orixinal Bill Berry, que deixou a banda en outubro de 1997. No seu lugar R.E.M. usou baterías de sesión e caixas de ritmos.
Gran Premio de Alemaña de 1984
O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 5 de agosto de 1984. Foi a undécima rolda da tempada de. A carreira foi o 43º Gran Premio de Alemaña e o noveno, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´797 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Eric Boe
Eric Allen Boe, nado o 1 de outubro de 1964 en Miami (Florida), é un astronauta estadounidense retirado que participou nas misións STS-126 e STS-133 como piloto. Pasou un total de 28,65 días no espazo.
Copa Galicia de fútbol feminino
Copa Galicia, Copa Federación Galega de Fútbol ou Copa Galiza é o nome que teñen recibido unha serie de competicións deportivas organizadas pola Real Federación Galega de Fútbol que enfrontan os clubs de fútbol feminino galegos anualmente. A primeira edición foi disputada en 1984. Dende 2012 o torneo foi divido en varias categorías segundo a división á que pertencen os equipos participantes.
Fondant
dereita|thumb|250px|Torta de voda cuberta e decorada con fondant
Fondant é en repostaría xeral unha pasta feita de almibre mesto e de cor branca, elaborado con azucre cocido a punto de bóla con adición de glicosa, que se emprega como cobertura de doces e pasteis.
A pasta obtida é semellante á plastilina, mais comestíbel, polo que é empregada coma recubrimento de certas preparacións como bolos, pasteis, madalenas etc. Na meirande parte dos casos o fondant é unha decoración reposteira. A denominación fondant (que en francés significa: que funde) fai referencia á característica física do recubrimento: que se funda na boca. A forma máis simple de fondant é auga e azucre e é amplamente usada na elaboración de caramelos.
Ingredientes
Os ingredientes do fondant son:
Ao fondant sóeselle dar múltiples cores. Para coralo cómpre utilizar corante vexetal en xel.
Liperi
Liperi é un municipio de Finlandia situado na rexión de Carelia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 12 149 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1 161,23 km2, dos cales 434,36 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 16,71  hab./km².
Limita cos concellos de Joensuu, Kontiolahti, Outokumpu, Polvijärvi, Rääkkylä, Heinävesi e Savonlinna, estes dosu últimos pertencentes á rexión veciña de Savonia do Sur.
No termo municipal de Liperi encóntrase o Aeroporto de Joensuu.
O concello é unilingüe en finés.
Castelo, Castelo, Cervantes
Castelo é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 22 habitantes (11 homes e 11 mulleres).
Eleccións municipais en Muxía
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Muxía dende 1979. miniatura|dereita|Casa do Concello de [[Muxía]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Muxía desde a aprobación da Constitución de 1978.
-1354
Outros
Historia ano a ano
Punxeiro
Co topónimo Punxeiro podémonos referir a:
As Good as It Gets
As Good as It Gets é un filme estadounidense dirixido por James L. Brooks que foi estreado en 1997.
Sinopse
Melvin Udall, un escritor obsesivo e maniático, é un dos seres máis desagradables e teimudos que se pode ter como veciño. Pero, un bo día, ten que facerse cargo dun can ó que odia a morte. A presenza na súa vida do animal abrandará o seu corazón.
Vigo, Larín, Arteixo
Vigo é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 10 eran homes e 12 eran mulleres.
Q1 Tower (rañaceos)
miniatura|O rañaceos residencial máis alto do mundo Q1 Tower é un rañaceos situado en Gold Coast, Australia. Cos seus 323 metros e 80 plantas é o edificio residencial máis alto do mundo, superando o 21st Century Tower de Dubai e o segundo rañaceos máis alto de todo o Hemisferio Sur, por detrás de el, aínda en construción, Costa Center, en Santiago de Chile. Foi deseñado por Atelier e a súa forma estivo inspirada polo facho dos Xogos Olímpicos de Sydney 2000 e pola Sydney Opera House. O seu gran deseño levouno a gañar o Emporis Skyscraper Award en 2005, superando ao Turning Torso, en Suecia. Un observatorio na planta 77 convérteo no único rañaceos cun observatorio só cara á praia.
-712
Outros
Historia ano a ano
Anllo
O topónimo galego Anllo pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Javier Iglesias Villanueva
Javier Iglesias Villanueva, nado en Pontedeume o 23 de abril de 1983, é un árbitro de fútbol galego da Primeira División de España. Pertence ao Comité de Árbitros de Galicia.
É irmán do ex-árbitro de Primeira División Ignacio Iglesias Villanueva.
Pereira, Castelo, Cervantes
Pereira é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 7 habitantes (5 homes e 2 mulleres).
Sylvicapra grimmia
Sylvicapra grimmia é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia dos bóvidos, subfamilia dos cefalofinos,
Trátase dun pequeno antílope pertencente á tribo dos cefalofininos, que habita en gran parta da África subsahariana excepto nas selvas tropicais das zonas central e occidental do continente.
Echostar (satélites)
miniatura|Lanzamento do satélite Echostar XXIII. Echostar é o nome duns satélites de comunicacións operados pola empresa estadounidense EchoStar Corporation. Trátase de satélites en órbita xeoestacionaria cuxo primeiro membro foi lanzado en 1995. Aínda que pertencentes a unha mesma empresa e a ter unha mesma función, os satélites Echostar mostran unha variedade de modelos e diversos vehículos para ser postos en órbita.
Echostar 1 e 2
Echostar 1 e 2 son satélites idénticos baseados no bus AS-7000 de Lockheed Martin, cunha masa de 3288 kg o primeiro e 2885 kg o segundo, e 16 transpondedores en banda Ku a bordo cada un que permiten a recepción do sinal mediante antenas parabólicas de 50 cm de diámetro desde terra. Echostar 1 foi lanzado mediante un foguete CZ-2E o 28 de decembro de 1995 e o Echostar 2 foi lanzado mediante un Ariane 4 o 11 de setembro de 1996.
Echostar 3, 4 e 7
Echostar 3, 4 e 7 usan o bus A2100AX, de Lockheed Martin, e usan cada un 32 transpondedores en banda Ku. As masas de cada satélite son de 3674 kg, 3478 kg e 4026 kg respectivamente. Echostar 3 foi encargado orixinalmente pola empresa Direct Broadcast Satellite Corporation (e nomeado DBSC 1), que foi absorbida posteriormente por Echostar a finais de 1995. Deixou de transmitir en xullo de 2017. Echostar 4 debería ter substituído a Echostar 1, pero unha serie de problemas, como o despregue dun dos paneis solares e complicacións no sistema de propulsión, fixeron que a compañía o tivera en órbita como satélite de substitución con funcionalidade limitada. Echostar 3 foi lanzado o 5 de outubro de 2017 mediante un foguete Atlas 2AS, mentres que Echostar 4 o fixo sobre un Proton K/DM-3 e Echostar 7 foi posto en órbita mediante un Atlas 3B.
Echostar 5 e 6 (Ciel 1 e Bermudasat 1)
Os números 5 e 6 da serie Echostar son satélites de alta potencia de transmisión de 3602 e 3700 kg de masa respectivamente, baseados no bus SSL-1300 de Space Systems/Loral e con 32 transpondedores de banda Ku a bordo. En xullo de 2001 un dos tres volantes de inercia uasdos no control de actitude de Echostar 5 fallou. Dos dous volantes restantes, un fallou en decembro de 2003, co que o control de actitude pasou a ter que depender dos propulsores do satélite, reducíndose o tempo que se espera que permaneza activo debido ao consumo de propelente. En marzo de 2005 Echostar 5 foi alquilado a Ciel Satellite Communications do Canadá, pasando a denominarse Ciel 1. Echostar 6 sufriu un fallo parcial nos seus propulsores en 2001, degradándose o seu rendemento. Foi alquilado a Bermudas para dar servizo ao país e renomeado Bermudasat 1. Tanto Echostar 5 como 5 foron lanzados mediante Atlas 2AS.
Echostar 8
Echostar 8 foi lanzado o 22 de agosto de 2002 mediante un Proton K/DM-3 desde o cosmódromo de Baikonur. Usa o bus SSL-1300, ten unha masa de 4600 kg e usa 32 transpondedores en banda Ku. Entre setembro e outubro de 2002 dous dos doce propulsores para o mantemento da posición fallaron. O resto de propulsores fan o mesmo traballo sen os que fallaron, a costa dun maior consumo de propelente.
Echostar 9
Echostar 9 leva a bordo un dos primeiros transmisores en banda Ka dun satélite comercial, 32 transpondedores en banda Ku e varios en banda C propiedade de Loral Skynet. Usa o bus SSL-1300 e ten unha masa de 4737 kg. Echostar 9 tamén é coñecido como Telstar 13 pola parte de transpondendores en banda C non propietaria de Echostar, nome que cambiou a Intelsat Americas 13 despois da venda de Loral a Intelsat, cambiandoo posteriormente a Galaxy 23. Echostar 9 foi lanzado mediante un foguete Zenit 3SL desde unha plataforma oceánica o 8 de agosto de 2003.
Echostar 10
Echostar 10 usa o bus A2100AXS de Lockheed Martin, ten unha masa de 4333 kg e leva 42 transpondedores de banda Ku. Foi lanzado mediante un foguete Zenit 3SL o 15 de febreiro de 2006.
Echostar G1
Echostar G1 usa o bus SSL-1300 e ten unha masa de 6634 kg. Orixinalmente era propiedade de ICO Satellite Management, chamándose ICO G1. Cando a compañía cambiou de nome a DBSD North America, Inc. en maio de 2009 o satélite foi renomeado como DBSD G1. Por último, DBSD foi adquirida por EchoStar en marzo de 2012, co que o satélite adquiríu o seu nome definitivo. O satélite proporciona servizos móbiles na banda de 2 GHz. Usa transpondedores en banda S. Foi lanzado mediante un foguete Atlas 5 o 14 de abril de 2008.
Echostar 11 e 15
Echostar 11 e 15 usan o bus SSL-1300 de Space Systems/Loral, teñen unha masa de 5511 e 5521 kg respectivamente e levan 32 transpondedores de banda Ku cada un. Echostar 11 foi lanzado o 16 de xullo de 2008 mediante un foguete Zenit 3SL e Echostar 15 foi lanzado o 10 de xullo de 2010 mediante un Proton M.
Echostar 12 (Rainbow 1)
Echostar 12 iniciou a súa vida como Rainbow 1, un satélite encargado por Cablevision a Lockheed Martin usando o bus A2100AXS. O satélite foi posto en órbita o 17 de xullo de 2003 mediante un foguete Atlas 5 e vendido en xaneiro de 2005 a Echostar, renomeandoo como Echostar 12. Ten unha masa de 4328 kg e transpondedores en banda Ku. En outubro de 2019 foi retirado do servizo e subido a unha órbita cemeterio.
Echostar 13 (CMBStar 1)
Echostar 13 é un satélite cancelado comprado a CMBStar e que inicialmente se denominaba CMBStar 1. Usaría o bus SSL-1300 e daría servizo a China, pero finalmente foi cancelado debido á regulación ITAR. O bus foi reusado no Echostar 23.
Echostar 14
Echostar 14 usa o bus SSL-1300 e ten unha masa de 6379 kg. Foi lanzado mediante un foguete Proton M o 20 de marzo de 2010.
Echostar 16
Tamén usa o bus SSL-1300, cunha masa de 6258 kg. Foi lanzado mediante un foguete Proton M o 20 de novembro de 2012.
Echostar 17 (Jupiter 1)
Orixinalmente Echostar 17 era Jupiter 1, un satélite que Hughes Network Systems iba lanzar como satélite de comunicacións de seguinte xeración, con capacidade para conmutar ata 100 Gbps de tráfico. EchoStar adquiríu Hughes en febreiro de 2011, co que Jupiter 1 pasouse a denominar Echostar 17. Ten unha masa de 6100 kg, usa o bus SSL-1300 e transmite en banda Ka. Foi lanzado o 5 de xullo de 2012 mediante un Ariane 5 ECA.
Echostar 19 (Jupiter 2)
Ao igual que con Echostar 17, Echostar 19 comezou sendo Jupiter 2, de Hughes Network Systems, renomeado despois de ser adquirida por EchoStar. Ten unha masa de 6637 kg, usa o bus SSL-1300 e transmite en banda Ka. Foi lanzado o 18 de decembro de 2016 mediante un Atlas 5.
Echostar 23
Echostar 23 usa o bus SSL-1300 e ten unha masa de 5600 kg. Foi lanzado mediante un Falcon 9 o 16 de marzo de 2017.
Echostar 105 (SES 11)
Echostar 105, tamén coñecido como 'SES 11, é un satélite encargado conxuntamente por EchoStar e SES World Skies en setembro de 2014. Usa o bus Eurostar 3000 e leva 24 transpondedores de banda Ku a bordo, así como 24 de banda C. Ten unha masa de 5200 kg. Foi lanzado mediante un Falcon 9 o 11 de outubro de 2017.
Echostar 24 (Jupiter 3)
Echostar 24, igual que Echostar 17 e 19, foi renomeado de Jupiter 3 ao seu nome final despois da adquisición de Hughes Network Systems por parte de EchoStar. Usa o bus SSL-1300 e pode transmitir cun ancho de banda de ata 500 Gbps. Prevese o seu lanzamento en 2021.
Dominio real francés
miniatura|250px|Francia a finais do [[século X. En violeta, o dominio real.]] O dominio real francés (en francés Domaine royal), tamén coñecido como terras da coroa ou patrimonio da coroa de Francia refírese ás terras, feudos e dereitos directamente posuídos polos reis de Francia.
Mentres que o termo terras da coroa de Francia acabou refiríndose a unha unidade territorial, o dominio real francés orixinariamente referíase á rede de "castelos, aldeas, leiras, bosques, cidades, casas de relixión e bispados, e os dereitos de xustiza, portádegos e impostos" efectivamente ostentados polo rei ou baixo o seu dominio.
En termos de territorio, antes do reinado de Henrique IV, o domaine royal non abarcaba a totalidade do territorio do Reino de Francia, e durante a maior parte da Idade Media significativas porcións do Reino eran posesión directa doutros señores feudais.
Nos séculos X e XI, os primeiros capetos —sendo reis de Francia— estiveron entre os menos poderosos dos grandes señores feudais de Francia en termos do territorio posuído. Pacientemente, a través do uso da lei feudal (e, en particular, a confiscación de feudos de vasalos rebeldes, a conquista, a anexión, hábiles matrimonios con herdeiras de grandes feudos, e incluso por compra), os reis de Francia puideron incrementar o seu dominio real. Na época de Filipe IV, o significado de "dominio real" comezou a pasar de ser unha mera colección de terras e dereitos a unha unidade territorial fixa, e no século XVI o "dominio real" comezou a coincidir con todo o territorio do Reino. Porén, o sistema medieval de apanaxe (unha concesión dun feudo cos dereitos das terras polo soberano aos seus fillos menores (non aos delfíns, que revertería á coroa ao extinguirse a liña masculina descendente do titular orixinal) alleou amplos territorios do dominio real e ás veces creou rivais perigosos (especialmente no Ducado de Borgoña nos séculos XIV e XV).
Durante as guerras de relixión de Francia criticouse con frecuencia a alleación de terras e feudos do dominio real. O edito de Moulins (1566) declarou que o dominio real (definido no segundo artigo como toda a terra controlada pola coroa durante máis de dez anos) non podía allearse, excepto en dous casos: con vinculacións, no caso dunha emerxencia financeira, cunha opción perpetua de recomprar a terra, e para formar unha apanaxe, que debería regresar á coroa no seu estado orixinal cando se extinguira a liña masculina.
Tradicionalmente, esperábase que o rei mantivera as súas necesidades vitais a partir das rendas xeradas polo dominio real, pero as necesidades fiscais, especialmente en tempos de guerra, levaron aos reis a promulgar impostos "especiais", como a taille, sobre a totalidade do Reino (a taille fíxose permanente en 1439).
Reinado de Hugo Capeto
Ao comenzo do reinado de Hugo Capeto, o patrimonio da coroa era extremadamente pequeno e estaba formado, en esencia, por unha serie de posesións dispersas nas rexións da Île-de-France e o Orleanesado (Senlis, Poissy, Orléans), con outras bolsas illadas, como Attigny. Estas terras foron en gran medida a herdanza dos robertianos, os directos antecesores dos capetos.
Reinado de Henrique I
miniatura|250px|O Reino de Francia en 1030. Dominio real francés en azul.
Reinado de Luís VII
miniatura|250px|O Reino de Francia en 1154. Dominio real francés en azul escuro.
Reinado de Filipe II Augusto
miniatura|250px|As conquistas territoriais de Filipe II de Francia. 1180, Francia na época do seu nacemento; 1223, Francia no momento da morte deste rei.
Reinado de Luís XI
miniatura|250px|Mapa de Francia en 1477.
Reinado de Francisco I
Desde o reinado de Francisco I, o concepto de "dominio real" comeza a coincidir co reino francés en xeral; a apanaxe da Casa de Borbón, aínda así, continuou alleada.
Pombeiro, Castelo, Cervantes
Pombeiro é un lugar da parroquia de Castelo no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
Balthasar de Ayala
Balthasar de Ayala nado en Antuerpen en 1548 e finado en Alost, en 1584, foi un xurisconsulto e auditor das tropas de Filipe II nos Países Baixos.
Biografía
Fillo de Diego de Ayala orixinario de Burgos foi vivir á cidade de Antuerpen nacionalizándose belga. Nado de nai flamenga, filla do licenciado en Dereito Charles de Renialme, un nobre local. Estudou Dereito na Universidade de Lovaina, onde se licenciou e especializou no estudo do Dereito de Xentes e das normas de disciplina militar. En 1533 creouse a figura do auditor xeral para os exércitos e o 27 de maio de 1580, con 32 anos foi nomeado por Filipe II, Auditor General de Campo y Ejército.
Madilu System
Jean de Dieu Bialu Makiese, máis coñecido por Madilu System ou Madilu Bialu System, nado en Kinshasa en 1950 e finado na mesma cidade o 11 de agosto de 2007, foi un músico e cantante congolés. Foi alcumado coma "o rei da rumba congolesa" e tamén era coñecido polos nomes de "Ramsés II" e "Grand Ninja".
Traxectoria musical
Madilu comezou a cantar en 1969 en distintas orquestras, como Bakuba Mayopi, polas que foi rotando ata que a comezos dos anos oitenta entrou a formar parte, tamén como vocalista, do grupo OK Jazz. Neste conxunto, logo chamado TPOK Jazz, comezou a facerse famoso como compositor e cantante de rumbas humorísticas e satíricas, moitas veces de crítica moral, ao carón do guitarrista Franco, a figura máis importante da música congolesa do século XX.
Logo da morte de Franco en 1989 deixou a banda e iniciou a súa carreira en solitario, se ben nos anos seguintes seguiu tocando en xiras e concertos cos lendarios TKOP Jazz.
Vida persoal
O cantante faleceu supetamente, logo de ingresar nun hospital de Kinshasa por cansazo e dor no pescozo. O presidente do país, Joseph Kabila, decretou loito nacional pola súa morte. Con anterioridade, sufrira de diabetes.
Casou en Kenya cunha muller suíza, logo de divorciarse da súa primeira muller congolesa, Mama Biya, coa que tivera catro fillos.
Lista de episodios de Shin Chan
Esta é unha lista da serie anime Shin Chan, que se rexe pola numeración e a orde de emisión da dobraxe galega. Shin-chan (en xaponés クレヨンしんちゃん, Crayon Shin-chan) é un manga do debuxante Yoshito Usui e unha serie de animación sobre a vida dun neno de 5 anos extravertido, falangueiro, descarado e moi larpeiro. Malia que o protagonista sexa un cativo, segundo o seu autor, a serie non vai dirixida ó público infantil, senón pola contra a un xuvenil ou mesmo adulto. Non obstante, os nenos son os que máis gozan da serie, quizais polo tópico de que os debuxos son para nenos.
Ao eliminárense varios episodios da versión xaponesa, a numeración galega non se corresponde coa orixinal. Ademais, o que no Xapón se consideraron episodios especiais, emitíronse en Galicia a partir do episodio 365, sen respectar a orde orixinal. Na TVG, estreouse a serie o 30 de setembro de 2002 e fóronse emitindo os 364 primeiros episodios ata o ano 2004. No 2016, a serie volveu á tvG2 a partir do episodio 365.
!width="75"|Episodio !width="475"|Título en galego !width="175"|Data da estrea no Xapón !width="175"|Data da estrea na Galiza
2000 19 de xuño de 2004
-593
Outros
Historia ano a ano
Shannon Brown
Shannon Brown, nado o 29 de novembro de 1985 en Maywood, Illinois, é un ex xogador profesional estadounidense de baloncesto.
High School
Brown asistiu ao Proviso East High School en Maywood, onde compartiu equipo con Dee Brown, xogador de Utah Jazz. En 2003, Brown foi nomeado "Illinois Mr. Basketball" e foi incluído no McDonald's All-American.
Universidade
Brown xogou ao baloncesto universitario con Michigan State Spartans. Foi incluído no segundo equipo do All-Big Ten na súa etapa júnior e no All-Big Ten defensivo. No seu ano júnior tivo unha media de 17,2 puntos por partido e 4,4 rebotes.
NBA
Foi seleccionado por Cleveland Cavaliers na 25ª posición do Draft de 2006. No seu primeiro ano na liga xogou pouco, aparecendo en cancha en só 23 encontros, 5 deles de titular, e cunha media de 3,2 puntos por partido. Xa na súa segunda tempada as súas medias chegaron case aos 10 puntos por partido, duplicando en número de minutos.
O 21 de febreiro de 2008 foi traspasado a Chicago Bulls nun traspaso a tres bandas entre os Bulls, os Cavaliers e Seattle Sonics. Xunto con el, chegaba ao equipo Cedric Simmons, Drew Gooden e Larry Hughes. O 6 de agosto de 2008 asinou un contrato dun ano con Charlotte Bobcats.
O 7 de febreiro de 2009 foi traspasado xunto con Adam Morrison a Los Angeles Lakers a cambio de Vladimir Radmanović.
O 9 de decembro de 2011 foi fichado polos Phoenix Suns coma axente libre. Foi traspasado o 25 de outubro de 2013, xunto a Marcin Gortat, Malcolm Lee e Kendall Marshall ós Washington Wizards a cambio de Emeka Okafor e unha elección de primeira rolda do Draft de 2014. Tres días máis tarde, Brown, Lee e Marshall foron cortados polos Wizards.
O 1 de febreiro de 2014, asinou un contrato de dez días cos San Antonio Spurs. O 12 de febreiro de 2014, asinou un segundo contrato de dez días cos Spurs, pero unha vez rematado este segundo contrato, San Antonio decidiu non renovar a Brown para o resto da tempada.
O 27 de febreiro de 2014, Brown asinou un contrato de dez días cos New York Knicks. O 10 de marzo de 2014, asinou un segundo contrato de dez días cos Knicks. O 20 de marzode 2014, asinou cos Knicks para o resto da tempada. O 23 de xullo de 2014, foi cortado polos Knicks.
O 27 de agosto de 2014, Brown asinou cos Miami Heat. O 24 de novembro de 2014, foi cortado polos Heat.
Germán Fernández Gracia
Germán Fernández Gracia, nado en Vigo e finado en Pontevedra o 28 de decembro de 1936, foi un político galego.
A Groba de Abaixo, Larín, Arteixo
A Groba de Abaixo é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Xunto coa Groba de Arriba tiña 62 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 27 eran homes e 35 eran mulleres.
Germán Fernández Gracia
Traxectoria
Quiosqueiro da estación de Pontevedra. Afiliado a Izquierda Republicana. Foi promotor do semanario Clarín. Coa sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado por rebelión militar. Condenado a pena de morte en consello de guerra o 10 de decembro de 1936, foi executado en Pontevedra o 28 de decembro.
Vida persoal
Casou con Carmen Abuin Díaz en abril de 1933.
Pombeiro
O topónimo Pombeiro pode referirse a varios lugares de Galiza:
Diversión
dereita|miniatura|351x351px|Xente participando en [[luge de verán como unha forma de diversión, nos Vosgos.]] A diversión é o uso do tempo dunha maneira planeada para o refresco terapéutico do propio corpo ou mente. Mentres que o lecer é máis ben unha forma de entretemento ou descanso, a diversión implica participación activa pero dunha maneira refrescante e alegre. A medida que a xente das rexións máis ricas do mundo leva cada vez estilos de vida máis sedentarios, a necesidade da diversión increméntase. O aumento das chamadas vacacións activas exemplifica esta tendencia.
A Real Academia Galega define o concepto de diversión como:
O entretemento é importante porque axuda a manter un equilibrio na vida entre os deberes e as ocupacións e unha boa saúde física e mental.
Gottlob Frege
Friedrich Ludwig Gottlob Frege nado en Wismar o 8 de novembro de 1848 e finado en Bad Kleinen o 26 de xullo de 1925 foi un matemático, lóxico e filósofo alemán, pai da lóxica matemática e da filosofía analítica.
Traxectoria
Nacido en Wismar (actual Alemaña) en 1848. Comezou os seus estudos na universidade de Jena en 1869 trasladándose a Gotinga para completar os seus estudos de física, química, filosofía e matemáticas, licenciándose nesta última contra 1873. Ao regresar a Jena dedicouse á docencia de matemáticas, até a súa morte acontecida no ano de 1925 na localidade de Bad Kleinen.
Pensamento
En 1879, Frege publicou a súa revolucionaria obra titulada Begriffsschrift ("Conceptografía"), na que sentou as bases da lóxica matemática moderna, iniciando unha nova era nesta disciplina que permanecera practicamente inalterada desde Aristóteles. Mediante a introdución dunha nova sintaxe, coa inclusión dos chamados cuantificadores («para todo» ou «para polo menos un»), permitiu formalizar unha enorme cantidade de novos argumentos. Tamén foi o primeiro en distinguir a caracterización formal das leis lóxicas do seu contido semántico.
Unha vez fixados os principios axiomáticos da lóxica, acometeu a tarefa de edificar a aritmética sobre a base daquela. Un problema nas revolucionarias obras de Frege é a cantidade de espazo impreso que require a súa notación; non foi realmente até a publicación de Principia mathematica de Alfred North Whitehead e Bertrand Russell cando o poder da lóxica formal, cunha notación menos extensa (pero que require moitos signos de agrupación) foi apreciable.