cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ovoalbumina
Estrutura
A ovoalbumina segrégana as células do epitelio do oviduto e pasa a formar parte do ovo, xa que non se orixina no óvulo orixinal nin nas súas cubertas. A diferenza do que ocorre coas secuencias sinal da maioría das proteínas que son segregadas, a secuencia sinal da ovoalbumina non se elimina posteriormente. Ademais, esta secuencia non está situada directamente no extremo N-terminal, senón internamente, empezando no residuo 21 e finalizando no residuo 47.
Medicina
En casos onde se sospeita que existe un envelenamento por metais pesados (como o ferro), pode administrarse a ovoalbumina como tratamento, xa que quela os metais pesados e atrapa os ións metálicos nos grupos sulfhidrilo da proteína. A quelación impide a absorción dos metais no tracto gastrointestinal e impide o envelenamento.
A ovoalbumina pode orixinar alerxias ao ovo nalgunhas persoas.
Post-disco
O post-disco foi un xénero musical que comezou a finais da década de 1970 nos Estados Unidos, comezando en Chicago e estendéndose por todo o país, e que rematou coa aparición masiva da música house a finais da década de 1980. Post-disco pode referirse tamén ó movemento disco iniciado por artistas urbanos de Nova York que comezaron un estilo de seu en resposta á comercialización excesiva e á decadencia da cultura disco.
Ngozi Okonjo-Iweala
Ngozi Okonjo-Iweala, nada en Ogwashi-Uku o 13 de xuño de 1954, é unha economista e experta en desenvolvemento internacional nixeriana. O 15 de febreiro de 2021 foi nomeada Directora Xeral da Organización Mundial do Comercio asumindo as funcións o 1 de marzo de 2021, sendo a primeira muller que asume o posto.
É membro das xuntas directivas de Standard Chartered Bank, Twitter, a Alianza Global para Vacinas e Inmunización (GAVI) e African Risk Capacity (ARC).
Tamén foi Directora Xerente do Banco Mundial (2007-2011), unha organización na que traballou durante 25 anos.
Traxectoria
Naceu en Ogwashi-Ukwu, no estado do Delta de Nixeria, onde o seu pai, o profesor Chukwuka Okonjo, era o obi (rei) da Familia Real Obahai de Ogwashi-Ukwu,
Okonjo-Iweala educouse en Queen's School de Enugu, no St. Anne's School, Molete en Ibadan e na International School Ibadan. Chegou a Estados Unidos en 1973, cando era adolescente, para estudar na Universidade Harvard, e graduouse magna cum laude cun AB en Economía en 1976. En 1981 realizou o doutoramento en economía rexional e desenvolvemento económico no Instituto Tecnolóxico de Massachusetts. Foi ministra de Finanzas da República Federal de Nixeria entre xullo de 2003 e xullo de 2006 e desde xullo de 2011; ese ano encarou un ambicioso programa de reformas para conter o gasto público. Tamén foi ministra de Relacións Exteriores en 2006. Durante o período 2007-2011 foi directora xerente do Banco Mundial. En 2012 considerouse a súa candidatura para presidir dita institución, e contaba co respaldo da Unión Africana e eloxios de prestixiosas publicacións; no entanto, a súa postulación foi superada pola de Jim Yong Kim.
En febreiro de 2021 a administración Biden anunciou o seu apoio para que Ngozi Okonjo-Iweala asumise o posto de directora xeral da Organización Mundial do Comercio (OMC). O 15 de febreiro confirmouse o seu nomeamento para substituír ao brasileiro Roberto Azevedo. A decisión tomouse por consenso dos 164 membros. O 1 de marzo de 2021 converteuse na primeira muller e a primeira persoa africana á fronte da OMC, trala renuncia da súa rival, a ministra surcoreana de Comercio Yoo Myung-hee, quen contaba co apoio da administración de Trump. O seu mandato expirará o 31 de agosto de 2025 e é renovable.
O Almacén, Artes, Carballo
O Almacén é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 35 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 15 homes e 20 mulleres.
A Veiga, Montouto, Abadín
A Veiga é un lugar da parroquia de Montouto no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2015 tiña tres habitantes (tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2014.
Juan Serrano Oteiza
Juan Serrano Oteiza, ás veces tamén citado coma Juan Serrano y Oteyza; nado en Madrid o 6 de maio do 1837 e finado na mesma cidade no 26 de marzo do 1886, foi un xurista e escritor español, considerado como un dos primeiros intelectuais anarquistas de España.
Traxectoria
Aprendeu do seu pai o oficio de abaniqueiro, mais dedicouse de cheo as actividades militantes e propagandísticas. Inda que hai dúbidas sobor da súa condición de notario, se recollen publicacións súas de carácter legal.
No 1869 formou parte da sección madrileña da AIT, exercendo como representante dela en distintos congresos feitos entre os anos 1882 e 1885, salientando o seu relatorio no de 1882 na defensa do colectivismo e da presenza pública da Federación contra as teses dos que apoiaban a insurrección.
Dentro da súa labor de propaganda, creou diversos periódicos. No 1872 fundou xunto a Tomás Gónzalez Morago El Condenado e mais logo La Revista Social, considerada a portavoz do FTRE, da que foi director entre 1881 e 1884.
Escribiu moi abundantemente, non soio sobor temas sociais, senón tamén sobor temas xurídicos. Abordou tamén a literatura, o teatro por riba do demais, inda que salientou cunha obra utópica Pensativo, que acadou unha grande difusión e resultou premiado no Primer Certamén Socialista de 1885 en Reus.
Torres de Berrellén
miniatura|dereita|150px|Localización da Ribera Alta del Ebro, na que se localiza Torres de Berrellén, en Aragón
Torres de Berrellén é un concello da provincia de Zaragoza, situado na comarca da Ribera Alta del Ebro. A súa poboación era de 1.450 habitantes en 2007. Dista 20 km da capital provincial.
Orixe do topónimo
O terreo era da vila de Castellar a comezos do século XI. As primeiras mencións documentais datan do ano 1117, nun documento do Arquivo do Pilar que fai mención a un campo de Ibn Ranán (Aben Renén) crca dos ríos Jalón e Ebro. O lugar chamouse simplemente Torres até o ano 1646 e Torres de Berrellén desde 1713.
Fernando Llorente
Fernando Javier Llorente Torres, nado en Pamplona o 26 de febreiro de 1985, é un exfutbolista español que xogaba de dianteiro centro.
Inicios
A pesar de ser toda a familia rioxana, a nai de Llorente foi a dar a luz a unha clínica pamplonesa onde traballaba a súa irmá. Desde temperá idade, Fernando mostrou bos dotes para o fútbol. Na súa localidade, Rincón de Soto, non había equipo infantil, polo que comezou xogando no Funes, en Navarra. Pouco despois pasou a formar parte das categorías inferiores do River Ebro, o club do seu pobo, onde estivo un ano e medio. En 1996, José María Amorrortu, ex-técnico e xogador do Athletic Club propúxolle ir ao Athletic. A súa familia tiña tamén ofertas do FC Barcelona e do RCD Espanyol, pero Amorrortu (coa axuda dun tío de Fernando incha do club bilbaíno) logrou recrutarno. Na súa primeira tempada, no alevín de segundo, só xogaba as segundas partes de cada encontro, xa que non aínda non adestraba en Lezama, a canteira branquivermella. Un ano despois, unha familia próxima á de Amorrortu acolleu á nova promesa no barrio das Areas, en Getxo. Con 14 anos entrou na residencia para mozos xogadores do Athletic, en Derio.
No seu paso polas categorías inferiores do club, Llorente chamou a atención tanto polo seu físico como polos seus dotes técnicos. Na tempada 2003-2004 foi incorporado ao Baskonia, segundo filial do Athletic. Con 18 anos, marcou 12 goles en 33 partidos. En 2004 estivo a piques de abandonar o Athletic por desavinzas coa directiva.
Na tempada 2004-05 pasou a formar parte do Bilbao Athletic, o primeiro filial do club, que compite na Segunda División B. Antes de finalizar esa campaña, cando levaba 4 goles anotados en 16 encontros, foi ascendido ao primeiro persoal. Ernesto Valverde fixo debutar a Llorente na Primeira división o 16 de xaneiro de 2005, no partido Athletic 1 - 1 Espanyol. As bancadas de San Mamés aplaudiron a súa boa actuación.
Tres días despois logrou un hat-trick nunha eliminatoria de Copa do Rei fronte ao UD Lanzarote. A prensa e os afeccionados ilusionáronse co mozo Llorente. Na tempada 2004-05, Llorente participou en 15 partidos de Liga, anotando 3 goles, e en 4 encontros de Copa, onde non pasou dos tres que lle fixo ao Lanzarote. Tamén disputou a eliminatoria de dezaseisavos de final da Copa da UEFA ante o Austria de Viena, que supuxo a eliminación do club branquivermello. Tras haberse clasificado líder na fase de grupos tras un histórico 1-7 en Liexa, a eliminación ante un equipo inferior foi unha decepción maiúscula.
Ao finalizar aquela campaña, en xuño de 2005, Fernando Llorente foi convocado para o Mundial Sub-20 de Holanda. A selección española foi eliminada en cuartos de final, pero Llorente tivo unha grande actuación. Marcou 5 goles, o que lle valeu para recibir a Bota de Prata do campionato, a un gol do barcelonista Lionel Messi.
Crise e críticas
Na 2005-06, Llorente anotou só dous goles, en San Mamés contra a Real Sociedad e no Camp Nou contra o Barcelona. O Athletic estivo loitando durante toda a tempada por manter a categoría, o cal conseguiuse na penúltima xornada. Pola súa banda, Llorente non rendeu como se esperaba del e foi perdendo a confianza do adestrador, José Luís Mendilibar. A súa situación non mellorou coa chegada de Javier Clemente, na décima xornada. O "Louro de Barakaldo" relegoulle ao banco. Posteriormente, o dianteiro declarou á prensa que chegou a pensar en saír do Athletic debido ao trato que lle daba o adestrador biscaíño. O seu momento de gloria viviuno no penúltimo partido, en San Mamés, fronte ao Real Zaragoza. Llorente efectuou dous caneos impresionantes, dando o pase de gol a Fran Yeste, que marcou o definitivo 1-0. Aquela vitoria deixaba moi preto a permanencia. Na Copa, Llorente anotou dous goles fronte ao CE L'Hospitalet, en novembro de 2005.
Consolidación
Na tempada 2007-08, a fichaxe do adestrador andaluz Joaquín Caparrós resultou fundamental, tanto para o Athletic como para Fernando Llorente. Ismael Urzaiz fichou polo Ajax de Amsterdam, o que deixou un grande oco na dianteira. O equipo mellorou sensiblemente con Caparrós, que apostou por Llorente como titular. Tras dous anos xogando moi pouco, obtivo a confianza necesaria para consolidarse como xogador. Anotou 11 goles en 35 partidos de Liga, e un en Copa do Rei, fronte ao Hércules CF.
A súa continua progresión como futbolista e a súa boa posición no campo consagráronlle como referencia en ataque do Athletic Club e xogador máis importante durante a tempada 2008-09, na que chegou a marcar 18 goles sumando Liga e Copa do Rei. Nesta tempada descubriuse ademais a un Llorente con moitos máis recursos de face ao gol ademais do seu característico xogo aéreo, como recortes, tiros afastados e un gran xogo de costas a portería. Os seus esforzos nesta tempada veríanse recompensados ao ser convocado por primeira vez para a selección española o 14 de novembro de 2008.
Na tempada 2009-10 anotou 23 goles entre todas os competicións oficiais.
Conseguiu o seu primeiro hat-trick en competición de liga o 28 de xaneiro de 2012 (21ª xornada), no estadio do Rayo Vallecano, nun partido que acabou con vitoria do Athletic por 2 goles a 3. Sete anos antes, o 15 de xaneiro de 2005, xa conseguira o seu primeiro hat-trick nun partido oficial co primeiro equipo: foi no partido de volta dos oitavos de final da Copa do Rei, ante o Lanzarote no estadio de San Mamés, partido cuxo resultado foi de 6 a 0 para o Athletic.
O 15 de marzo de 2012 marcou o seu gol número 12 en competicións europeas en San Mamés ante o Manchester United, superando a Dani como máximo goleador do Athletic en competicións europeas. Posteriormente, o 26 de abril, marca o gol que desequilibra as semifinais da Europa League ante o Sporting de Portugal, dando o pase ao Athletic á final de Bucarest do 9 de maio fronte ao Atlético de Madrid, 35 anos despois, na que perdeu por 3-0.
Selección nacional de España
Habitual nas seleccións sub-20 e sub-21, Llorente foi convocado por primeira vez para a selección absoluta de España o 14 de novembro de 2008, na lista para un amigable contra Chile. O rioxano mostrouse sorprendido e satisfeito pola convocatoria, asegurando que sempre fora a súa ilusión ser seleccionado. Llorente xogou os últimos vinte minutos dese partido (3-0 para España), entrando ao campo en substitución de Xavi Hernández. O 11 de febreiro de 2009, Llorente marcou o seu primeiro gol coa selección española, nun amigable contra Inglaterra.
O 20 de maio de 2010 Vicente del Bosque anunciou a presenza de Fernando Llorente entre os convocados para disputar o Mundial de fútbol de Suráfrica 2010 coa selección española. O 11 de xullo do mesmo ano, proclamábase campión do mundo coa selección.
En 2012 proclamouse campión da Eurocopa coa selección, aínda que non chegou a xogar ningún partido.
Selección do País Vasco
Foi chamado varias veces polos adestradores da selección do País Vasco. A pesar de vivir ata os 12 anos na súa localidade de orixe, Rincón de Soto (A Rioxa), Llorente é seleccionable para este combinado por nacer en Navarra. Coa tricolor vasca anotou un só gol, no Camp Nou fronte á selección de Cataluña en 2006. A finais de 2008 asinou xunto a moitos deportistas e ex deportistas vascos un escrito esixindo o uso da denominación "Euskal Herria" para dita selección.
Estatísticas
A 6 de xuño de 2015.
Miguel López Torre
Miguel López Torre nado en Pontedeume en 1893 e finado o 25 de xullo de 1958, foi un libreiro e escritor galego.
Traxectoria
Naceu en Galiza, mais viviu na Habana até os 16 anos, para máis tarde regresar á súa vila natal en 1909. Á súa chegada, mergullouse no mundo das letras, tanto na faceta de escritor como de libreiro; inaugurou a primeira libraría de Pontedeume no ano 1922 e a primeira imprenta en 1923. Décadas máis tarde, os Talleres Gráficos López Torre serían un referente editorial en Galiza.
Os seus primeiros traballos literarios viron a luz en publicacións periódicas de carácter local, como Ecos del Eume ou Breamo, e noutras de ámbito galego como La Voz de Galicia. Durante a década de 1920 foi arquivando unha serie de datos históricos sobre a bisbarra eumesa e Galiza en xeral, material do que, en gran parte, se serviu o seu amigo Antonio Couceiro Freijomil para completar a Historia de Pontedeume e a súa Comarca.
Foi sempre moi activo na vida cultural de Pontedeume. En 1933 foi nomeado director artístico da recentemente creada sociedade literaria musical Euterpe. Escribiu versos para as distintas comparsas de carnaval e colaborou durante anos con artigos que se publicaron nos programas-revistas anuais con motivo das festas patronais.
En 1936 comezou a padecer unha grave enfermidade (artrite reumatoide) que ao pouco tempo o prostrou nunha invalidez que o acompañou o resto da súa vida. Durante este tempo concibiu Romanceiro do Eume un libro de poemas que se publicou por primeira vez en 1958, dous meses antes do seu falecemento. Pero antes, tivo a dita de escoitar, a través de Radio Nacional de España os seus versos, preparados e radiados por Fonópolis en Madrid, baixo a cariñosa dedicación do seu grande amigo o xornalista e historiador José María Basanta Barro.
Durante os vinte e dous anos que durou a súa longa enfermidade, traballou incansablemente na recompilación de datos para a elaboración dunha guía turística da bisbarra eumesa, sen abandonar os artigos de costumes e a poesía. En 1976 publícouse, a título póstumo, a súa obra en galego Do Tear Esquecido, prologada por Xosé María Pérez Parallé.
En 1981, o seu fillo Miguel López Piñeiro culminou finalmente un vello sono do seu pai, ao actualizar os datos e fotografar os recantos da bisbarra, para sacar á luz Pontedeume y la Comarca, a primeira guía turística desta vila, que fora declarada Monumento Histórico-Artístico a mediados do século XX, e dos sete concellos que a rodean (Cabanas, Ares, Mugardos, Fene, Monfero, Vilarmaior e Miño).
Liña de Benrath
dereita|miniatura|300px|O [[lingua altoalemá|alto alemán subdivídese en alemán superior (verde) e alemán central (azul), que xa se distinguía do baixo alemán (amarelo). As isoglosas principais, a de Benrath e a de Speyer, están marcadas en negro.]]
En termos lingüísticos a liña de Benrath (en alemán: Benrather Linie) é a isoglosa que divide os dialectos do alemán entre dialectos do baixo alemán, ao norte da liña, e os do alto alemán, ao sur.
Chámase así porque é unha liña imaxinaria que pasa por Benrath (un barrio do sur de Düsseldorf) e Aachen ata o leste de Alemaña, preto de Frankfurt an der Oder, na área de Berlín e Dessau. Tamén é coñecida como a liña maken-machen, porque ao sur dela o verbo "maken" (facer) transformouse en "machen" durante a segunda mutación consonántica do alemán. Esta mutación produciuse arredor do ano 500 d.C. nas falas ao sur desa liña, que foron as que deron lugar ao alto alemán actual. As falas xermánicas que estaban ao norte desa liña, que non se viron afectadas por esta segunda mutación, deron lugar ao baixo saxón, ao inglés, ao neerlandés e ao frisón.
A Altiboa, Artes, Carballo
A Altiboa é un casarío da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 6 homes e 3 mulleres.
Salios
miniatura|dereita|200px|Selo de [[Khilderico I, rei dos salios entre o 457 e o 481, coa inscrición CHILDERICI REGIS, atopado na súa tumba en Tournai.]]
Os francos salios recollen as súas primeiras leis por escrito no ano 511, xurdindo, entón, a coñecida expresión lei sálica, aínda que cun contido distinto do que ten hoxe día (é dicir, a exclusión das mulleres do goberno dun estado), pois eles trataban cuestións xurídicas civís e criminais no máis amplo sentido. Esta dexeneración connotativa deriva de que o rei francés Henrique IV, no século XVI, resucitou parte desta vella lexislación, para apartar da liña sucesoria á súa rival, Sabela Clara Uxía, neta de Henrique II de Francia, e filla de Filipe II de España. Desde entón, a lei sálica é sinónimo da discriminación feminina nas liñas sucesorias a un trono real en toda Europa.
Xillán de Abaixo, Requeixo, Chantada
Xillán de Abaixo é un lugar na parroquia de Requeixo, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 9 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 4 eran homes e 5 eran mulleres.
Os Agros, Labrada, Abadín
Os Agros é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE, o mesmo que en 2011.
Take Ecstasy with Me/Get Up
Take Ecstasy with Me/Get Up é un EP da banda estadounidense de dance-punk !!!, editado o 7 de xuño do 2005 a través do selo Touch and Go Records.
As dúas cancións que contén o EP son versións. "Take Ecstasy with Me" é da banda The Magnetic Fields e apareceu no seu álbum de 1994 Holiday, mentres que "Get Up" é de Nate Dogg e viña no seu traballo Nate Dogg, editado en 2003.
Listaxe de cancións
Take Ecstasy with Me/Get Up
Xochilmica
Xochilmica foi un grupo de folk galego, creado en Santiago de Compostela en 2003 e disolto en 2008.
Cowboy de medianoite
Cowboy de medianoite (en Midnight Cowboy) é un filme estadounidense baseado na novela homónima de James Leo Herlihy. Foi escrito por Waldo Salt, dirixido por John Schlesinger e protagonizado por Jon Voight xunto con Dustin Hoffman. Os papeis secundarios foron intepretados por Sylvia Miles, John McGiver, Brenda Vaccaro, Bob Balaban, Jennifer Salt e Barnard Hughes. O filme gañou tres Premios Oscar: mellor filme, mellor director e mellor guión adaptado.
Foi emitido en galego na Televisión de Galicia o 4 de abril de 1992.
Terra Chá
O topónimo galego Terra Chá pode referirse a:
Got Me Wrong
Got Me Wrong é unha canción da banda estadounidense de rock alternativo Alice in Chains, editada na súa versión acústica como sinxelo do seu EP Sap en 1992. Unha versión lixeiramente distinta aparece na banda sonora da película de 1994 Clerks, interpretada pola personaxe Randal a primeira vez que aparece no filme.
A Congostra, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
A Congostra é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 104 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 54 eran mulleres e 50 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 113 veciños, e 2005, cando eran 108.
Naha Mint Mouknass
Naha Mint Mouknass (الناهة بنت مكناس ), nada en Nouakchott o 10 de marzo de 1969, é unha política mauritana. Desde 2018 é Ministra de Asuntos sociais, da Infancia e da Familia. Entre 2009 e 2011 foi Ministra de Asuntos Exteriores e Cooperación de Mauritania sendo a primeira muller en ocupar o posto e a primeira ministra de exteriores do mundo árabe. No ano 2000, trala morte do seu pai, situouse á fronte da Unión pola Democracia e o Progreso converténdose na única muller á fronte dun partido en Mauritania. En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania e en 2014 foi Ministra de Comercio e Turismo.
Traxectoria
Naha Mint Mouknass naceu en 1969 en Nouakchott. É filla de Hamdi Ould Mouknass, un prestixioso diplomático, Ministro de Relacións Exteriores baixo a presidencia de Moktar Ould Daddah. En 1994 diplomouse no Instituto Superior de Xestión de París. Naha Mint Mouknass fala hassanya, francés e inglés.
Despois de graduarse, regresou a Nouakchott e traballou na Sociedade Coca-Cola de Mauritania. Dous anos máis tarde deixa o seu traballo para militar na Unión pola Democracia e o Progreso fundada polo seu pai e acompañarlle. O 15 de setembro de 1999 Hamdi Ould Mouknass falece e tras un congreso da formación celebrado en abril de 2000 e Naha lidera o partido sendo a única muller á fronte dunha formación política no país. Un mes despois incorpórase como Conselleira de Presidencia con Maaouiya Ould Sid'Ahmed Taya.
Nas eleccións municipais de 2001 a súa formación queda en segunda posición despois do partido do poder PRDS. Neste período asume o posto de Ministra Conselleira da Presidencia, cargo que ocupou de 2001 a 2005, ano do golpe militar que derrocou a Taya.
Apoiou a Sidi Uld Cheij Abdellahi nas eleccións presidenciais de 2007 e foi parte da maioría presidencial trala súa vitoria. Con todo, despois da formación do goberno do Primeiro Ministro Yahya Ould Ahmed Waghf en maio de 2008, quedou fóra do gabinete
Foi nomeada Ministra de Relacións Exteriores en 2009 converténdose na primeira muller mauritana en ocupar un ministerio nun goberno e a primeira muller no mundo árabe en asumir un ministerio de exteriores. En marzo de 2011 foi relevada por Hamadi Ould Baba Ould Hamadi.
En novembro de 2013 foi elixida deputada da Asemblea Nacional de Mauritania.
En febreiro de 2014 foi nomeada Ministra de Comercio, Industria, Artesanía e Turismo. Máis tarde, en 2018 asumiu os Asuntos sociais, da Infancia e da Familia, Ministra de Educación nacional e da formación profesional.
Tom Wilkinson
Thomas Geoffrey Wilkinson, nado en Leeds, Inglaterra, o 12 de decembro de 1948, é un actor. Foi nomeado dúas veces aos Premios Óscar polos seus papeis en In the Bedroom (2001) e Michael Clayton (2007). En 2009, gañou o Globo de Ouro e Premio Primetime Emmy ao mellor actor secundario nunha miniserie ou filme por interpretar a Benjamin Franklin en John Adams.
Unión Gallega (Buenos Aires)
Unión Gallega foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1938 e 1988.
Historia e características
Subtitulada Revista de la Agrupación Unión Gallega, era o órgano de Agrupación Unión Gallega do Centro Gallego de Buenos Aires editada xeralmente co gallo das eleccións á asemblea de representantes da institución. Apareceu en 1938. Dirixida por Miguel Friendländer. Os contidos da revista circunscríbense especificamente a esa finalidade, reproducindo o programa electoral, nota biográfica dos candidatos e síntese do labor realizado pola agrupación no mandato anterior. Ás veces saíu algún número extraordinario con motivo dalgún acontecemento especial, como o correspondente a abril de 1988, editado polo 50 aniversario da agrupación. Algúns números aparecen integrados no periódico Galicia.
Malvela
Malvela é un grupo de folk galego, creado en Sanguiñeda (Mos).
Está integrado por 13 cantadeiras (Matilde, Silvina, Fita, Clara, Carmiña, Señora Carmen (falecida), Lina, Maruxa, Dina, Aurita, Teresa, Merche e Adela), acompañadas por 6 músicos: Gustavo Domínguez (acordeón), Raquel Domínguez (gaita), Pablo Ces (bombo), Anxo Pardo (tamboril), Abilio Santos (cavaquiño) e Ana Senlle (dirección vocal).
Unha versión da popular canción "O pirimpimpín" foi utilizada como cabeceira da serie Padre Casares, emitida pola TVG.
O Abelar
O fitónimo O Abelar refírese á abelá, o froito da abeleira. Pode referirse a:
As Pallas, Artes, Carballo
As Pallas é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 41 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 16 homes e 25 mulleres.
Travertino
miniatura|Travertino non puído. O travertino é unha rocha calcaria, composta por calcita, aragonita e limonita, con bandas compactas, paralelas entre si, nas cales se observan pequenas cavidades, onde predominan os tons que pasan polo branco, verde ou rosa, presentando, frecuentemente, marcas de pólas e follas. Tamén é coñecida polo nome de Tufo calcario.
O seu nome vén do latín lapis tiburtinus, pedra de Tibur, actual Tivoli.
Formación
A rocha fórmase en zonas kársticas calcarias, pola precipitación de carbonato de calcio por acción da auga doce, o que provoca espazos ocos e o depósito de materiais en bandas máis ou menos paralelas.
Existen grandes xacementos deste tipo de rocha en México, Turquía e no Perú, malia seren as variedades italianas, coma o Tívoli unha das máis apreciadas.
Aplicacións
Emprégase como pedra ornamental en arquitectura, en estado natural ou puída, aplicada en interiores, exteriores e en decoración. O seu uso na construción, tanto na arquitectura clásica romana como na actualidade, débese á súa durabilidade, doada aplicación e ás súas calidades estéticas.
O Coliseo de Roma, en Italia, e a Basílica de San Pedro, no Vaticano, están construídos con travertino, entre outros materiais.
Atalaia, Labrada, Abadín
Atalaia é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Non tiña habitantes en 2015 segundo datos do IGE, o mesmo que en 2011.
Primeira Liga
A Primeira Liga (antes chamada Primeira Divisão), tamén coñecida como Liga NOS por motivos de patrocinio, é a competición máis importante do fútbol profesional no sistema de competición de Portugal. Nela participan cada ano os 18 mellores equipos do país, porén, até o momento, só 5 equipos diferentes conseguiron gañar o título. Fundada en 1934, a Liga conta con máis de 80 edicións dominadas principalmente polos "Três Grandes": o Sport Lisboa e Benfica, o Futebol Clube do Porto e o Sporting Clube de Portugal. Fóra deses equipos tan só poden presumir de ter o título o Clube de Futebol Os Belenenses e o Boavista Futebol Clube, que conseguiron levantar o trofeo unha vez cada un.
Nos útlimos ano a Liga está a aumentar considerabelmente a súa reputación, acadando en 2012 o título de quinto mellor torneo continental segundo a Clasificación Europea de Ligas da UEFA de 2012, adiantando á Ligue 1 francesa, unha das historias "cinco grandes" ligas europeas. En 2013 e 2014 continuou obstentando o quinto lugar segundo a UEFA. Segundo o clasificación elaborada pola Federación Internacional da Historia e Estatística de Fútbol (IFFHS) en 2011, a Primeira Liga é a cuarta mellor liga do mundo. A denominación comercial da Primeira Liga muda de tempo en tempo en función dos contratos de patrocinio celebrados pola entidade organizadora da competición e detentora dos respectivos dereitos comerciais, a Liga Portuguesa de Futebol Profissional.
Historia
Antes da reforma do fútbol portugués de 1938 xa se celebraba unha competición experimental de todos contra todos, os cales foron posteriormente nomeados "Campións de Liga". A pesar diso, a Copa, con formato de eliminatorias,era a competición máis popular e a que definía ao "Campión de Portugal", porén os vencedores do torneo non son considerados hoxe campión do campionato portugués de fútbol. Unha vez levada a cabo a reforma, foi implementada unha competición de todos contra todos dándolle especial prioridade dentro do calendario futbolístico do país, o cal ía definir ao campión nacional do ano.
En 1948 levouse a cabo unha segunda reforma, na cal os clubs da Primeira e Segunda divisións deixaron de ter que competir nos campionatos de distrito, tal como viñan facendo desde a fundación da competición. Desde 1938 até 1999 a competición recibiu o nome de Campeonato Nacional da Primeira Divisão, ou simplemente ''Primeira Divisão'. Con todo, a partir de 1999, cando a Liga Portuguesa de Futebol Profissional tomou o control das dúas primeiras divisións, o nome cambiou a Campeonato Nacional da Primeira Liga ou, de forma máis abreviada, Primeira Liga.
Os três grandes
"Os Três Grandes" é o alcume que reciben os tres clubs deportivos máis poderosos de Portugal. Coa excepción do Clube de Futebol Os Belenenses na tempada 1945-46 e o Boavista Futebol Clube na tempada 2000–01, tan só tres clubs teñen gañado o título da Primeira Liga, o Sport Lisboa e Benfica, o Futebol Clube do Porto e o Sporting Clube de Portugal. Ademais, é habitual que estes tres equipos ocupen as primeira tres posicións da competición, o que permite que sexan competidores habituais dos torneos organizados pola UEFA.
Debido ao dominio destes tres clubs, os siereiros portugueses apoian habitualmente como "primeiro equipo" a un destes tres clubs, animando probabelmente en segundo lugar ao equipo da súa cidade. Os "três Grandes" teñen as medias máis altas de asistentes por partido en cada temporada, mentres que o resto de equipos, coa excepción da Associação Académica de Coimbra, o Vitória Sport Clube de Guimarães e o Sporting Clube de Braga, que son os seguintes clubs con máis seareiros, sofren de malas asistencias. A fañta de apoio aos equipos locais é considerada como un dos principais motivos polos que a Liga Portuguesa ten unha das peores medias de asistencia por partidos dos grandes campionatos europeos, ​​xunto coa emisión de case todos os partidos por televisión. Notros deportes, a rivalidade entre os grandes clubs é tamén considerábel eá veces conduce a discusións entre os seareiros e os xogadores.
Nomes patrocinados
Galp Energia adquiriu os dereitos de nome da Liga no ano 2002, cambiandol o nome da campetición a SuperLiga GalpEnergia. O 18 de agosto de 2005 chegaría un novo patrocinador, o sitio web de apostas bwin. Con todo, isto levantaría a polémica entre algunhas autoriades dos xogos de azar portugueses, como a Santa Casa da Misericórdia e a Associação Portuguesa de Casinos, que reclamaban ter os dereitos exclusivos do xogo legal no territorio nacional portugués. Despois de manter o nome Liga betandwin.com para a tempada 2005–06, o nome cambiou a BWINLIGA en xullo de 2006.
A partir da tempada 2008–09, a liga pasa a recibir o nome de Liga Sagres, debido ao patrocinio da cervexa Sagres. En 2010 a compañía cervexeira renova o seu patrocinio, ao que se engadía o padroado de ZON Multimédia, a compañía líder portuguesa de servizos de televisión de pago. A Liga foi chamada entón Liga ZON Sagres, nome que mantivo até a campaña 2013–14, ano no que rematou o acordo entre Sagres, ZON (agora NOS) e a Liga. Actualmente a Liga recibe o seu nome oficial, Primeira Liga.
Esteroide anabólico
miniatura|dereita|Estrutura do ciclopentanofenantreno Os esteroides anabólicos son substancias sintéticas relacionadas coas hormonas sexuais masculinas (andróxenos). Provocan o crecemento do músculo esquelético (efectos anabólicos), o desenvolvemento de características sexuais masculinas (efectos androxénicos) e tamén teñen outros efectos. O termo axeitado para referirse a estes compostos é o de esteroides "anabólico-androxénicos".
Os esteroides anabólicos foron desenvolvidos a finais da década de 1930 primordialmente para tratar o hipogonadismo, unha condición na que os testículos non producen suficiente testosterona para un crecemento, desenvolvemento, e funcionamento sexual normais. Os usos médicos primordiais destes compostos son para tratar a puberdade tardía, algúns tipos de impotencia, e o desgaste corporal causado pola infección da SIDA ou outras enfermidades. Os esteroides son derivados do núcleo do ciclopentanoperhidrofenantreno; un exemplo coñecido é o colesterol.
Funcións
miniatura|300px|dereita|O Anadrol 50 mg (tamén coñecido como oximetolona ou Hemogenin) é un exemplo de esteroide anabólico. Nos mamíferos, como o ser humano, cumpren importantes funcións:
Síntese
As hormonas esteroides teñen en común que:
Entre os esteroides pódense destacar o esterol.
Historia dos esteroides anabólicos/androxénicos
Os primeiros experimentos científicos sólidos nesta área, que eventualmente levaron o descubrimento e réplica da testosterona (e andróxenos relacionados), tiveron lugar nos anos 1800. Durante este século coñecéronse un número de experimentos con animais, moitos dos cales involucraban a remoción e implante de material testicular dun suxeito. Aínda que eran moi crueis no que a deseño se refire comparado cos estándares de hoxe, estes estudos certamente serviron de fundamento para o campo moderno da endocrinoloxía (o estudo das hormonas). Pasado o século, os científicos puideron producir as primeiras inxeccións experimentais de andróxenos. Estes eran obtidos por filtración de grandes cantidades de ouriños (para hormonas activas), ou extraíndo testosterona de testículos animais. Os químicos finalmente sintetizaron a estrutura da testosterona a mediados dos 1930, producindo unha nova onda de interese nesta hormona. Coa comunidade médica atenta a este logro, os posibles usos terapéuticos para unha testosterona sintética lista e dispoñible convertéronse rapidamente no punto de enfoque popular. Moitos crían que a aplicación deste tipo de medicamentos sería difícil de acadar, cos usos nun rango dende o obvio mantemento dunha deficiencia de andróxeno, ata un tratamento de boa saúde e benestar para os enfermos ou anciáns. Durante a infancia de tal experimento moitos crían que se atopara unha verdadeira “fonte da xuventude” farmacéutica.
Consecuencias do abuso dos esteroides anabólicos
O abuso dos esteroides anabólicos foi asociado cunha gran variedade de efectos secundarios que van dende acne e desenvolvemento de peitos nos homes ata ataques ao corazón e cancro de fígado. Moitos son reversibles se a persoa deixa de tomar os esteroides, pero outros son permanentes. O seguinte cadro ilustra os efectos máis estudados:
Por que se usan os esteroides anabólicos
Unha das razóns principais pola cal a xente utiliza esteroides anabólicos é para mellorar o seu rendemento deportivo. Entre culturistas estímase que o abuso de esteroides é moi alto. Outra razón pola cal a xente toma esteroides é para aumentar o tamaño dos músculos e reducir a graxa no corpo. Este grupo inclúe persoas que sofren dun síndrome chamado dismorfia, no cal a persoa, home ou muller, ten unha imaxe distorsionada de si mesmo e non importa que tan musculosa esta persoa sexa, sempre se vai a ver como alguén débil e delgado.
Uso dos esteroides con outras drogas
Os esteroides pódense combinar con estimulantes, depresores, medicamentos para quitar a dor, drogas antiinflamatorias e outras hormonas para compensar os efectos secundarios dos esteroides. Paradoxalmente, esta estratexia aumenta máis as posibilidades de reaccións adversas.
Usos médicos válidos para os esteroides
Os esteroides anabólicos e androxénicos úsanse medicamente para algúns tipos de anemia, algúns cancros de mama, osteoporose, endometriose e anxioedema hereditaria, un padecemento inflamatorio. Debido aos efectos secundarios negativos e o perigo do seu abuso, os esteroides anabólicos e androxénicos foron clasificados como substancias controladas con sancións ríxidas se se trafican, posúen ou usan.
Mellora do desempeño atlético
Aínda que din que a masa muscular, a forza e o aguante aumentan, os esteroides non poden mellorar a axilidade, a habilidade atlética nin a capacidade cardiovascular —factores que tamén afectan o desempeño. Ademais, non hai proba convincente de que os esteroides acurten o tempo de recuperación das lesións.
Efectos psicolóxicos do uso dos esteroides
O abuso dos esteroides poden ter un efecto profundo na mente, como cambios temporais da personalidade. Algúns consumidores poden presentar unha agresividade incontrolable e unha conduta violenta chamada "roid rage" ou rabia de esteroide, ademais de cambios severos do humor, episodios maníacos e depresión. Tamén, as persoas poden sentir celos paranoicos e irritabilidade intensa; ter delirios e falsas crenzas por sentirse invencibles. Nos períodos que non usan os esteroides, as persoas que os usan por rutina poden ter síntomas de abstinencia que intensifican os efectos psicolóxicos. O uso dos esteroides tamén pode causar un fenómeno chamado "anorexia masculina" no cal o que os usa non se sente satisfeito coa súa imaxe e non nota cambios que son evidentes para os demais.
Causas de morte por esteroides e tempo que están no noso corpo
As mortes relacionadas cos esteroides acontecen como resultado de suicidio, homicidio, enfermidade do fígado, ataque ao corazón e cancro. Os esteroides orais pódense detectar ata semanas despois do seu uso, mentres que os esteroides inxectados pódense detectar varios meses despois.
Parada de Labiote, O Irixo
San Xulián de Parada de Labiote é unha parroquia do concello do Irixo na comarca do Carballiño, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 210 habitantes (100 homes e 110 mulleres), 14 menos ca en 2006.
O Diccionario Madoz (1849) inclúe tamén varios lugares da parroquia do Regueiro, ao non estar esta aínda constituída: Cerdeira (escrito Cendeira por erro tipográfico, actualmente Cerdeira de Arriba e Cerdeira de Abaixo), Espiñeiros (escrito Suspiñeiros) e O Paraño (escrito só Paraño).
Porto do Son Club de Fútbol
O Porto do Son Club de Fútbol é un equipo de fútbol galego de Porto do Son. Compite no Grupo 5 da Terceira Autonómica e o seu terreo de xogo é o Campo Municipal do Preguntoiro.
There's No Such Thing as a Jaggy Snake
There's No Such Thing as a Jaggy Snake é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu álbum Infinity Land no ano 2004. Foi lanzado como descarga dixital e posteriormente apareceu no CD gratuíto da revista Kerrang! Best Of 2004.
Listaxe de cancións
Temas compostos por Simon Neil. Música por Biffy Clyro.
O Barral, Labrada, Abadín
O Barral é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Tiña 24 habitantes en 2015 (15 homes e 9 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 31 habitantes (17 homes e 14 mulleres).
Baltar, Artes, Carballo
Baltar é unha aldea da parroquia de Artes no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 15 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE dos cales eran 7 homes e 8 mulleres.
Barca
Unha barca é unha embarcación pequena a remo. Como topónimo, A Barca pode referirse a:
De Saloon
thumb|right|280px|De Saloon De Saloon é unha banda chilena de indie rock, pop rock e rock alternativo fundada en Concepción no ano 1997.
Maputo
Maputo é a capital e a maior cidade de Mozambique. Atópase no sur do país, nas marxes do océano Índico. Limita ao norte co Distrito de Marracuene, ao noroeste e oeste co municipio da Matola e mais co Distrito de Boane, e ao sur co Distrito de Matutuíne. Ten preto de 1 744 000 habitantes na súa área metropolitana.
Historia
miniatura|300px|dereita|Postal da Avenida Central de Lourenço Marques arredor de 1905. Os primeiros habitantes coñecidos da Baía da Lagoa ou de Maputo, desde hai máis de mil anos, foron os Khoisan (tamén coñecidos por bosquimáns, hotentotes ou san). Hai polo menos setecentos anos chegaron do Norte os Rongas (o pobo do Sol Nacente), o primeiro pobo Bantú dos moitos fluxos migratorios dos Grandes Lagos que se seguirían.
Considérase que os primeiros europeos en visitaren a Baía de Lourenço Marques foron os navegantes portugueses dun navío comandado por Luís Fernandes en 1502 (logo de seguir á primeira viaxe de Vasco da Gama). Tamén, a baía xa é referenciada no mapa de Cantino, no 1502 e era entón coñecida por Baía da Lagoa. O seu recoñecemento só foi efectuado no 1544 por un escuro comerciante portugués, Lourenço Marques, cuxo nome foi máis tarde dado á baía e á cidade.
En 1781, o rei Mpfumo xa prestara vasalaxe aos portugueses. A primeira estrutura física portuguesa no lugar foi un presidio fundado en 1782 por unha forza militar proveniente da Illa de Mozambique mandada por Xoaquín de Araúxo. O presidio era entón rodeado por varios estados africanos, particularmente os reinos Mpfumo, Matsolo e Tembe. O presidio ou forte foi totalmente destruído por piratas franceses en 1796 e reconstruído en 1799.
A primeira ocupación civil portuguesa ocorreu en 1826 coa fixación dalgúns colonos. Lourenço Marques foi elevada a vila e o seu municipio criado no 1875, para despois ser elevada a cidade en 1887. A cidade tornouse cada vez máis prominente na administración da colonia, ata que a capital foi finalmente transferida da Illa de Mozambique a Lourenço Marques en 1898.
Divisón administrativa
miniatura|dereita|Localización de Maputo en [[Mozambique.]] miniatura|dereita|300px|Maputo na actualidade. A cidade constituíu administrativamente un municipio e tamén, desde 1980, unha provincia, Maputo (Cidade). O municipio ten unha área de 300 km² e unha poboación de 966.837 (censo de 1997). Maputo está dividida en 7 distritos, a saber:
A autarquía de Maputo é dirixida por un Consello Municipal e presidida por un Presidente do Consello Municipal. O actual presidente é Eneas Comiche, elixido nas eleccións autárquicas de decembro do 2003 cos seguintes resultados:
A provincia Maputo (Cidade) é dirixida, como as outras provincias, por un gobernador. En febreiro do 2005 foi nomeada Rosa Manuel da Silvao a primeira gobernadora desta provincia (o cargo estivo vacante ata esa altura).
A cidade non debe ser confundida coa provincia de Maputo, que ocupa a parte máis meridional do territorio mozambicano, exceptuando a cidade de Maputo.
O Lago, Rubiáns, Vilagarcía de Arousa
O Lago é un lugar da parroquia de Rubiáns no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 58 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 28 eran mulleres e 30 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 48 veciños, e 2005, cando eran 46.
15 de maio
O 15 de maio é o 135º día do ano do calendario gregoriano e o 136º nos anos bisestos. Quedan 230 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Claudio Monteverdi.
Mortes
miniatura|100px|Kasimir Malevich.
Notas
Os 366 días do ano
Río Quoile
O río Quoile (en irlandés An Caol) é un río que transcorre polo condado de Down en Irlanda do Norte.
O río nace co nome de Río Ballynahinch, que flúe pola beira oeste da vila Ballynahinch en dirección a Annacloy, onde é coñecido polo nome de río Annacloy. Máis adiante, xa é coñecido como o río Quoile, e flúe a carón da vila de Downpatrick para acabar desembocando en Strangford Lough.
O Abelar, Gondomar, Gondomar
O Abelar é un lugar da parroquia de Gondomar, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo. Segundo o INE en 2010 tiña 30 habitantes (14 homes e 16 mulleres). Este lugar dista da capital do concello 1 quilómetro.
O perfume
'O Perfume. Historia dun asasino é unha novela do escritor alemán Patrick Süskind, publicada en 1985 co título orixinal de Das Parfum, die Geschichte eines Mörders'. Converteuse axiña nun best-séller, traducido a máis de corenta linguas, entre elas o galego.
Primeira parte
Capítulos 1 a 22: Corresponde á infancia e adolescencia de Grenouille.
A historia comeza o 17 de xullo de 1738. Ese día nace o protagonista, no lugar máis putrefacto de todo París. A súa nai, de vinte e cinco anos, dá a luz nun posto de venda de peixe, e bota o seu quinte bebé entre as tripas dos peixes que anda a limpar, como fixera tralos seus catro partos anteriores. Porén, o novo meniño comeza a chorar. Ao se decatar a xente, a muller é apresada e decapitada por infanticida.
Un relixioso faise cargo do bebé, ao que bautiza como Jean-Baptiste Grenouille, e lévao ao orfanato de Madame Gaillard, unha muller desprovista de olfacto. Pola contra, Grenouille non despide ningún olor, e medra descubrindo o mundo a través do olfacto. Madame Gaillard pensa que é un adiviño, pois ao ulir, anticípase ao que a xente escoita e ve. Os demais rapaces do orfanato téñenlle medo, e intentan matalo, pero el sobrevive.
Ao cumprir oito anos o relixioso deixa de pagar a manutención, e Madame Gaillard véndeo a un curtidor. Con el traballa durante sete anos, nos que demostra a súa resistencia ante a dureza do traballo duro e ante as doenzas mortais, como o ántrax maligno. O seu corpo énchese de cicatrices e marcas desas enfermidades. Esta resistencia proporciónalle un gran valor para o traballo, e Grimal concédelle co tempo un pouco de liberdade, que Grenouille aproveita para explorar todos os olores de París.
Con quince anos, Grenouille descobre un aroma que até entón descoñecera. Seguíndoo, chega até unha fermosa rapaza de 14 anos co pelo vermello que limpa froita; ávido por sentir o olor que emana dela, Grenouille acaba por asfixiala cando ela berra ao descubrilo. Desde entón, o obxectivo da súa vida é conservar o aroma máis puro que xamais existira.
Un día o seu xefe mándao ir levar uns coiros a casa do perfumista Giuseppe Baldini. Grenouille demóstralle que é quen de crear a partir dos aceites esenciais que ten Baldini no seu obradoiro, non só o perfume de moda en París, senón un mil veces mellor. Baldini merca a Grenouille por 20 francos, e durante tres anos Grenouille aprende a arte da destilación dos aceites esenciais, aínda que descobre decepcionado que non pode obter máis que as esencias das flores. Ao terceiro ano Grenouille marcha cara a Grasse, na Provenza, onde coñecen outros sistemas para obter aceites esenciais, cunha carta de recomendación de Baldini. Ese mesmo día, o río Sena tira a casa onde estaba a perfumería de Baldini, construída nunha ponte.
Segunda parte
Capítulos 23 a 34: Grenouille marcha á montaña e despois retoma a viaxe a Grasse. Abarca 7 anos.