cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simboloxía comunista
Arado ou arado estrelado
esquerda|miniatura|100x100px Aínda que non é un símbolo exclusivamente comunista, é o emblema do socialismo irlandés, e probablemente ten as mesmas raíces que o martelo e o arado orixinal que foi substituído pola fouce e o martelo. A insignia simbolizaba a vontade de que unha República Obreira de Irlanda libre controlase o seu propio destino dende o arado até as estrelas, e a espada unida ao arado significaba a redundancia da guerra tras o establecemento dunha Internacional Socialista. A bandeira representa o Carro, parte da constelación da Osa Maior, que se coñece como «o arado» en Irlanda e Gran Bretaña. O arado é un dos entes máis visibles do ceo irlandés durante todo o ano.
Este emblema, presentado no 1914, foi utilizado pola Milicia de Obreiros Socialistas, o Exército Cidadán Irlandés, durante o Alzamento de Pascua de 1916. esquerda|miniatura|100x100px Na China, a bandeira do arado (犁头旗 en chinés simplificado), unha bandeira vermella cun arado amarelo, foi moi empregada durante o período da Primeira Guerra Civil Revolucionaria como insignia das asociacións chinesas de campesiños, organizacións lideradas polo Partido Comunista da China.
Crese que o primeiro usuario foi o activista Peng Pai en 1923, na asociación de campesiños do sóviet de Hailufeng. A bandeira do arado ten numerosas versións distintas, algunhas combinadas coa bandeira do ceo azul, o sol branco ou o campo vermello, e outras con arados de distintas formas.
Heráldica socialista
dereita|miniatura|206x206px|Os líderes soviéticos procuraban distinguir as súas insignias dos emblemas utilizados polo emperador e a aristocracia rusa. Así, substituíron e omitieron os elementos heráldicos tradicionais, cambiando os emblemas que non satisfacían as prácticas europeas tradicionais. Moitos gobernos comunistas distanciáronse á mantenta das formas tradicionais da heráldica europea co fin de marcar diferenzas coas monarquías que a maioría substituíron, e que adoitaban ter escudos de armas como símbolos. No seu lugar, seguiron o patrón dos emblemas nacionais adoptados entre as décadas de 1910 e 1920 na Rusia Soviética e a Unión Soviética.
A denominación de heráldica socialista ou heráldica comunista é un nome coloquial para os deseños habituais dos emblemas nacionais adoptados polos estados comunistas. Aínda que se adoitan chamar escudos, moitos destes elementos non o son no sentido estrito da heráldica, pero os patróns recoñecibles conduciron ao uso dese termo oficioso.
Outros símbolos comunistas
Os elementos gráficos seguintes, aínda que non necesariamente comunistas, utilizáronse con frecuencia en bandeiras, selos e propaganda dos movementos e países comunistas.
Dous importantes exemplos de estados comunistas que non utilizan imaxinaría comunista nas súas bandeiras, emblemas ou outras representacións gráficas son Cuba e a antiga República Popular de Polonia.
Outros símbolos
dereita|miniatura|301x301px|Un [[tableau vivant nunha concentración comunista en Kerala (India), con dous agricultores formando a fouce e o martelo.]]
Cótila
miniatura|Cótila [[Corinto antiga|corintia (século V a. C.) cunha curuxa, Museo Nacional de Polonia en Varsovia.]] A cótila (κοτύλη) é unha cunca pequena e profunda de dúas asas de uso puramente doméstico na Antiga Grecia.
A cótila aparece xunto co aríbalo no período protocorintio antigo que vai desde o ano 730 a. C. ao 700 a. C. Estas novas formas de vasos úsanse especialmente para marcar a cronoloxía do período protocorintio.
A evolución da cótila marcarase pola súa decoración, pasando dun vernizado completo até ser substituído por unha serie de liñas horizontais paralelas, con alternancia de bandas claras e escuras.
No sueste da Península Ibérica atopáronse exemplares nos Toscanos, Almuñécar e o Cerro del Peñón en Vélez-Málaga. Outros exemplares expóñense no museo do Louvre e en Corfú.
Paul Galdone
Paul Galdone nado o 2 de xuño de 1907 e finado o 7 de novembro de 1986, foi un ilustrador e escritor máis coñecido polos libros ilustrados para nenos.
Carreira e honras
Ilustrou case todos os libros de Eve Titus, incluíndo a serie Basil of Baker Street que foi levada ao cinema na película de animación de Disney, The Great Mouse Detective. Galdone e Titus foron nomeados para as Medallas Caldecott por Anatole (1957) e Anatole and the Cat (1958). Os títulos foron máis tarde chamados Caldecott Honor books en 1971. Recibiu póstumamente o Premio Kerlan de 1996 pola súa contribución á literatura infantil. Os seus relatos de contos clásicos como A galiña vermella ou Three Billy Goats Gruff convertéronse en clásicos.
Morte
O 7 de novembro de 1986 aos 79 anos morreu dun ataque cardíaco en Nyack, Nova York.
Enciclopedia Espasa
Enciclopedia Espasa ou Enciclopedia Espasa-Calpe (cuxo nome orixinal era Enciclopedia universal ilustrada europeo-americana) é o título dunha enciclopedia española en lingua castelá de cento quince volumes (en 2008), publicada por primeira vez en 1908 pola editorial Espasa-Calpe.
A Espasa conta con máis dun millón de artigos, sendo considerada a maior enciclopedia impresa do mundo.
Versións e controversia de copyright
Até hai pouco críase que os volumes da Espasa foran reimpresos ao longo dos anos sen alteracións no seu contido, xa que calquera actualización tería forma de anexos e suplementos publicados para completar o contido dos volumes orixinais. Porén, isto é refutado polo descubrimento de que as biografías de Flora Osete e José Pérez Hervás, incluídos orixinalmente nos volumes 40 (1919) e 43 (1921), respectivamente, foron eliminados e substituídos por outros contidos nas páxinas impresas despois da Guerra civil española.
Pérez Hervás traballou como director artístico da enciclopedia de 1919 a 1933, e en 1935 publicou un libro titulado Espakalpe (La Gran Ladronera) no que acusaba aos responsables da editorial de precarizar aos traballadores e de ter reutilizado gran cantidade de contido doutras publicacións sen ter abonado os correspondentes dereitos de autor e reprodución. O conflito levou non só ao borrado do artigo biográfico de Pérez Hervás, pero tamén ao de Flora Osete, “polo pecado de ser a súa muller e compañeira de aventuras lexicográficas”.
Onychocerus albitarsis
Onychocerus albitarsis é unha especie de escaravello cerambícido das selvas amazónicas e bosques atlánticos do Brasil, Bolivia, Paraguai e sur do Perú. É salientable por ser o único escaravello que pode realizar unha picada velenosa (en lugar de esparexer chorros de toxinas como os escaravellos bombardeiros ou segregar toxinas polo corpo como os meloidos) e o único artrópodo coñecido que pica coas súas antenas. Os extremos das antenas son un ferrete que evolucionou lembrando a cola dun escorpión e está conectado a unha glándula velenosa. Da presenza deste ferrete xa se informara en 1884, pero daquela pensábase que a dor que producían era causada só polo afiadas que eran as antenas, como xa se coñecían casos noutros escaravellos, pero non estaba implicado ningún veleno. Non se confirmou ata 2005 que este animal é velenoso cando un biólogo foi picado coas antenas do animal e comparou a sensación como a dun ferrete de abella, estudándoo seguidamente en detalle. No primeiro doutros dous casos nos que se confirmou que a identidade do insecto implicado era este escaravello, unha muller experimentou unha dor significativa directamente despois do incidente e un arroibamento e proído no sitio da picada que lle durou unha semana. No outro caso un home sufriu unha dor moderada xusto despois de ser picado e o arroibamento só durou unha hora. As outras especies do xénero Onychocerus non parecen ser velenosas, xa que carecen de estruturas dentro das antenas asociadas ao aparato do veleno que se encontra en Onychocerus albitarsis.
Onychocerus albitarsis mide uns 2 cm de longo e ten un padrón con manchas variable de cor marrón amarelada, branca e negra. Sábese pouco do seu comportamento, pero é fitófago.
Kassita
Kassita (en rifeño: ⴽⴰⵙⵉⵜⴰ, en كاسيطا) é unha cidade do nordés de Marrocos, na rexión oriental.
El silencio de la ciudad blanca (filme)
El silencio de la ciudad blanca é un filme español de 2019 dirixido por Daniel Calparsoro. É unha adaptación da novela homónima de Eva García Sáenz de Urturi. O filme está protagonizado por Belén Rueda, Javier Rey, Itziar Ituño, Aura Garrido e Manolo Solo. O filme foi rodado e está ambientado na cidade de Vitoria.
Miguel Suárez Arca
Miguel Suárez Arca, nado en Mieres en xaneiro de 1993, é un político berciano que é procurador nas Cortes de Castela e León por Vox.
Formación e carreira profesional
Estudou xestión de hostalería turística na Universidade de Ciencias Aplicadas Haaga-Helia e dirección hoteleira e turística na Escola Universitaria de Hotelería e Turismo de Sant Pol de Mar. Traballou como cociñeiro e xefe de área en diferentes cadeas hoteleira e como director comercial na empresa familiar, un laboratorio de análise xenética.
Carreira política
Residente en Ponferrada é coordinador de Vox no Bierzo. Nas eleccións ás Cortes de Castela e León de 2022, foi o número dous do seu partido pola provincia de León e resultou elixido procurador nas Cortes.
Solresol
Do mesmo xeito que con linguas como o ro, as palabras divídense en categorías de significado, en función da primeira sílaba ou nota musical. As palabras que comezan por 'sol' teñen significados relacionados coas artes e as ciencias; os que comezan por 'solsol', enfermidade e medicina (por exemplo solresol é "lingua", mentres que solsolredo é "xaqueca").
Despois dun éxito relativamente breve, caeu no esquecemento ante linguas máis exitosas como o esperanto. A pesar diso, aínda hai unha pequena comunidade de entusiastas do solresol espallados polo mundo, e mellor quen de comunicarse entre eles a través de Internet que nunca.
Rabia Djelti
Traxectoria
Naceu o 5 de agosto de 1954 en Nedroma, foi á escola primaria en Marrocos antes de asistir á secundaria en Orán (1969-1975). Desde moi pequena sentiuse atraída pola literatura francesa, descubrindo as obras de Baudelaire e Victor Hugo na biblioteca do seu pai. Comezou a traducir os libros que máis lle gustaban ao árabe. Licenciouse en literatura na Universidade de Orán en 1979 antes de obter un doutoramento en Damasco en 1990.
Foi profesora na Universidade de Orán até principios da década de 1990. Ameazada ela e a súa familia pola Guerra Civil alxerina, trasladáronse a Francia en 1995 e regresaron en 2000.
Vida persoal
Djelti está casada co escritor alxerino Amin Zaoui. A súa filla, Lina Douran, é cantautora.
Bristol Boxkite
O Bristol Boxkite (aficialmente Bristol Biplane) foi o primeiro avión producido por British and Colonial Aeroplane Company (despois coñecida como Bristol Aeroplane Company). Tratábase dun biplano de impulsión baseado no exitoso Farman III e foi dos primeiros modelos de avións en ser construídos en cantidade. Como o tipo foi usado por Bristol para propósitos de instrución nas súas escolas de voo en Larkhill e Brooklands, moitos dos primeiros aviadores británicos aprenderon a voar nun Boxkite. En 1911 catro unidades foron mercadas pola Oficina de Guerra e vendéronse varios a Rusia e Australia. O avión continuou sendo usado como adestrador ata o inicio da Primeira guerra mundial.
Historia
A intención orixinal de Sir George White, o fundador e presidente de Bristol Aircraft, era a de construír copias licenciadas do biplano de Zodiac, deseñado por Gabriel Voisin. Un exemplo dese deseño foi importado de Francia e exposto por Bristol nunha mostra aérea en Londres en marzo de 1910, e posteriormente levouse a Brooklands para realizar probas de voo. Os intentos iniciais de facelo voar foron un completo fracaso. Isto debeuse principalmente debido á súa sección da á pouco axeitada, pero o avión tamén estaba falto de potencia polo seu peso, e unhas novas ás pouco poderían facer para mellorar o seu rendemento. Conseguíuse un único voo moi breve o 28 de maio aos mandos de Maurice Edmond, pero tras un accidente que danou o seu tren de aterraxe o 10 de xuño o proxecto foi abandonado.
A Sir George recomendáronlle facerse cos dereitos para construír copias do exitoso biplano de Farman. Isto foi imposible porque George Holt Thomas, fundador de Airco, estaba negociando os dereitos coa compañía Farman, pero George Challenger, o enxeñeiro xefe da fábrica de Bristol en Filton, creu que podería fabricar unha copia xa que os detalles completos do avión de Farman foran publicados na revista Flight. Sir George autorizou isto, e Challenger comezou a traballar nos planos dun novo avión. O primeiro exemplar construíuse en semanas, usando algúns dos compoñentes das copias abandonadas do modelo de Zodiac, e foi entregado á escola de voo da compañía en Larkhill, Salisbury Plain, onde voou por vez primeira o 30 de xullo de 1910 pilotado por Maurice Edmond. Farman demandou a Bristol por infracción de patente, pero os avogados da compañía reclamaron melloras substanciais de deseño en cuestións de detalles construtivos, e finalmente desestimouse a demanda.
A tapadeira
A tapadeira (en The Front) é un filme estadounidense de 1976 dirixido por Martin Ritt. Foi escrito por Walter Bernstein e está protagonizado por Woody Allen e Zero Mostel.
Estreouse en galego o 24 de xuño de 1995 a través da TVG.
Sinopse
Un caixeiro de bar e corretor de apostas ocasional, Howard Prince, sen grandes conviccións políticas, ten amizade cun guionista de televisión da cidade de Nova York, Alfred Miller, que sabe que está inscrito nunha lista negra anticomunista, así que lle pide a Howard que adopte a autoría dos seus guións a cambio dunha porcentaxe das ganancias. Howard acepta e comeza a gozar dos cartos e a sufrir as vicisitudes de ter que interpretar o papel de escritor estrela do canal.
A Moureira, Pontevedra
A Moureira é o antigo barrio mariñeiro da cidade de Pontevedra onde residía o Gremio de Mareantes á beira do río Lérez, da ría de Pontevedra e do río Gafos. Hoxe está integrado no núcleo urbano.
Localización
O antigo arrabalde mariñeiro da Moureira estaba situado extra muros, entre a vila amurallada e o litoral e estendíase en arco seguindo a liña de costa desde a ponte do Burgo ata a desembocadura do río Gafos.
Na actualidade corresponde a amplas zonas urbanas ribeiregas do oeste da cidade como a Leira do Teucro e os arredores das rúas Xan Guillermo, Fonte da Moureira, Campo do Boi, Benito Soto e a praza Cornielles de Holanda, e a rúa da Barca máis ao norte; e as rúas Monteleón, Almirantes Matos, Juan Villaverde Barcala, Irmáns Nodales, San Roque de Abaixo, Ribeira dos Peiraos e as prazas do Campo da Torre e do Gremio de Mareantes máis ao sur.
Historia
A Moureira formouse como arrabalde mariñeiro onde residía o Gremio de Mareantes da cidade. O nome procede de moira, do latín muria, a salmoira, sale muria empregada na salgadura da sardiña, xa que o sal era un produto esencial para a conservación do peixe. Durante a Idade Media e gran parte da Moderna, o porto de Pontevedra foi o máis importante das Rías Baixas. Nesa época a cidade tivo varios privilexios reais. En 1229, Afonso VIII de León e Galicia outorgoulle un privilexio exclusivo para a elaboración e distribución de peixe en todo o reino, e en 1238, Fernando III de Castela concedeulle a fabricación de graxa de saín. En 1452, Xoán II de Castela concedeu a Pontevedra o título de porto de carga e descarga de Galicia, situado nos tres grandes peiraos da Moureira de Arriba, onde se cargaban e descargaban as mercadorías de Galicia. No século XV construíuse nos estaleiros de Pontevedra a carabela Santa María, chamada a Galega, que levou en 1492 a Cristovo Colón a descubrir América.
O barrio da Moureira tivo a súa maior importancia no século XVI, asociado á arte da salgadura e á exportación do peixe. O barrio acubillaba os equipamentos necesarios para o desenvolvemento das actividades marítimas e portuarias, así como as vivendas dos mariñeiros. Nese século o gran volume de pesca de sardiña que se obtiña da ría de Pontevedra e a facilidade para o seu secado e salgadura no barrio fixeron que Pontevedra fose un dos portos máis activos e ricos da Península Ibérica, no que recalaban barcos procedentes de toda Europa. En 1517 como símbolo deste esplendor da cidade empezouse a construír baixo o auspicio do Gremio de Mareantes a basílica de Santa María a Maior, sendo a súa portada unha das primeiras cousas que vían de Pontevedra os mariñeiros cando chegaban de faenar no mar.
Dos peiraos da Moureira saían barcos para os enclaves comerciais máis importantes como Inglaterra ou Flandres e nas rúas da vila no século XVI, o ambiente urbano era marcadamente cosmopolita con cidadáns tan dispares como bretóns, flamengos ou portugueses. En 1557 unhas ordenanzas da Vila prohibían a residencia no barrio da Moureira a aqueles moradores que non realizasen unha función directamente relacionada co mar. right|thumb|250x250px|Retrato de Pontevedra e A Moureira en 1595
En 1835 aínda había 17 destes peiraos de pedra na Moureira. A gran modificación da fachada litoral de Pontevedra, onde estaban os antigos peiraos da Moureira empezou en 1900 facéndoos desaparecer coa construción dun dique en 1905 e recheos a partir de 1910  desde a ponte do Burgo á da Barca e logo ata a desembocadura do río Gafos, xunto ao que se creou a nova dársena portuaria de Corvaceiras a inicios da década de 1910 e a praza Gremio de Mareantes en terreos gañados á ría que ata entón non eran terra firme. Os recheos conduciron á urbanización da actual avenida das Corvaceiras na década de 1960 que terminaría por funcionar como unha vía de circunvalación da cidade á beira da ría e do río. A partir da explosión inmobiliaria dos anos 60 a maioría das casas tradicionais das Moureiras foron substituídas por edificios modernos. En 1989 empezaron as obras para converter a ribeira nunha avenida de catro carrís e na década de 1990 grandes edificios substituíron as poucas casiñas tradicionais que quedaban.
Descrición
O antigo barrio da Moureira estaba divido en tres tramos correspondentes a tres Moureiras: a de Arriba, a da Barca e a de Abaixo.
Na rúa Xan Guillermo, a principal vía de comunicación da Moureira de Arriba coa cidade amurallada, quedan actualmente casas do século XVI con columnas de orde toscana.
right|thumb|250x250px|Plano de Pontevedra en 1856 co barrio da Moureira ao oeste da cidade.
Na Moureira de Abaixo a rúa máis típica é a rúa Juan Villaverde Barcala. Mantense case como hai dous séculos con casiñas típicas e conservando as escaleiras da rúa talladas na roca.
Os peiraos das Moureiras compoñíanse dunha escaleira central de pedra e dúas plataformas laterais que avanzaban cara á auga facilitando a carga e descarga dos barcos e cada un tiña nome propio. O barrio estaba formado por centenares de pequenas casas mariñeiras de varias modalidades, antigas residencias de pescadores, moitas compostas dos seus correspondentes peiraos e patíns, outras con sobrado e outras rematadas en forma de mitra, que no século XV recibían o nome de casas de outón. Apenas existían rúas na estrutura tradicional do barrio. O conxunto de camiños que comunicaban os peiraos, as vivendas e os campos estaba sen pavimentar. A ocupación do terreo era de modo non aliñado e disperso, excepto as rúas que enlazaban co camiño que rodeaba a muralla.
Algúns nomes de rúas e ruelas actuais das Moureiras gardan relación coa arquitectura mariñeira do barrio, como a praza do Peirao, as rúas Xan Guillermo (propietario dun dos peiraos do Lérez), Sardiña, Irmáns Nodales, Almirantes Matos, Milano dos Mares ou Juan Villaverde Barcala (antigo presidente do Gremio de Mareantes).
Marcelino Losada Loureiro
Marcelino Losada Loureiro, nado en Maceira (Covelo) en 1901 e finado en México en 1979, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela en 1926. Foi médico de Maceira. Foi nomeado axente executivo de contribucións do concello de Covelo en febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado na corte do gando polo crego Jesús Domínguez Cambra, párroco de Melón, coa colaboración do seu primo José María Alonso Cambra pasou a Portugal e despois á zona republicana. Na guerra civil foi alférez, tenente e finalmente capitán médico (en setembro de 1938) na Escola Popular de Guerra de Cataluña. Pasou a Francia, e logo puido exiliarse co seu irmán Hermenegildo en México, chegando a Veracruz no buque Ipanema en xullo de 1939. Abríronlle expediente de responsabilidades políticas en 1938, e foi sancionado en 1940 con seis anos de inhabilitación e a perda total dos bens embargados. En México exerceu a súa profesión co seu irmán e abriron unha clínica médico-cirúrxica na cidade de México. Tamén estivo en contacto co grupo dos socialistas galegos no exilio.
Marcus Stephen
Marcus Ajemada Stephen, nado no distrito de Anetan, o 1 de outubro de 1969, foi o presidente da República de Nauru entre decembro de 2007 e novembro de 2011. Actualmente desempéñase como presidente do Parlamento de Nauru. É tamén un antigo levantador de pesas de primeiro nivel. Fillo do tamén político Lawrence Stephen, estudou na St Bedes College e na RMIT University en Victoria, Australia. Xogou inicialmente ao fútbol australiano, mais logo dedicouse ao levantamento olímpico de pesos, co que representou a Nauru nos Xogos Olímpicos e nos Xogos da Commonwealth entre 1990 e 2002, gañando sete medallas nos da Commonwealth.
Tras o seu retiro do levantamento de pesas, Stephen traballou para o Banco de Nauru antes de ser elixido parlamentario nas eleccións de 2003. Ocupou varias carteiras do goberno nauruano baixo a presidencia de René Harris, mais logo Stephen xuraría como presidente tras unha moción de censura contra o seu predecesor, Ludwig Scotty. Así, o seu termo como presidente estivo marcado por denuncias de corrupción e acusacións de golpe de estado, así como a declaración do estado de emerxencia e unha suspensión do parlamente por parte de Corte Suprema de Nauru en 2008. Realizáronse dúas eleccións no 2010, en abril e en xuño, tras acusacións de subornos de membros do goberno do parlamento, con outro estado de emerxencia entre as mesmas. Stephen renunciou á presidencia de Nauru en novembro de 2011, tras máis acusacións de corrupción dadas pola oposición, sendo sucedido por Freddie Pitcher, mais volvendo despois ao Cabinet nauruano en xuño de 2012 para o sucesor de Pitcher como presidente, Sprent Dabwido. O 27 de agosto de 2019, Stephen foi elixido presidente do Parlamento durante a súa sesión inaugural.
Traxectoria deportiva
Ao principio, xogou para o equipo local de fútbol australiano "os Ases", pero optou por seguir coa halterofilia como deporte. En 1989 fundouse a Federación de Levantamento de Pesas do Nauru (NWF), principalmente para dar a Stephen, o único pesista de primeiro nivel en Nauru nese momento, a oportunidade de competir internacionalmente.
En 1992 participou nos seus primeiros Xogos Olímpicos, en Barcelona. Para iso tivo que solicitar a nacionalidade samoana xa que Nauru non tiña Comité Olímpico de seu neses momentos. A partir de 1993, ao fundarse o comité, puido participar co seu país nas seguintes olimpíadas: Xogos Olímpicos de Atlanta 1996 e os Xogos Olímpicos de Sidney 2000. Nos xogos de Sidney foi portador do facho olímpico ao seu paso por Nauru.
Nos Xogos da Commonwealth de 1990 sorprendentemente gañou unha medalla de ouro no arranque na categoría de até 60 kg. Nos Xogos da Commonwealth de 1998 e na categoría de até 62 kg el recolleu tres medallas de ouro. Nos seus últimos Xogos, os de 2002 en Manchester obtivo tres medallas de prata na división até 62 kg.
O seu maior logro foi ser subcampión mundial de envión no evento disputado en Atenas en 1999, tamén na categoría até 62 kg.
Traxectoria política
Desde 1997 foi o Tesoureiro do Comité Olímpico de Nauru. O 3 de maio de 2003 Stephen foi elixido ao Parlamento do Nauru cunha conta dun pouco máis de 215 puntos, alcanzando a primeira colocación en Ewa e o distrito electoral Anetan. Durante a presidencia de René Harri Stephen foi Ministro de Educación e Ministro de Finanzas de Nauru (do 8 de agosto de 2003 ao 22 de xuño de 2004), un posto que tivo que abandonar cando Ludwig Scotty converteuse no novo presidente. En outubro de 2004, foi reelixido parlamentario.
Caleidoscopio (serie de televisión)
Caleidoscopio (en Kaleidoscope) é unha serie de televisión estadounidense creada por Eric Garcia. Componse de oito episodios, e é unha serie que se caracteriza en que os seus episodios poden verse ao chou. A historia céntrase no mestre ladrón Leo Pap (Giancarlo Esposito) e o seu equipo que intentan un atraco épico por valor de 7.000 millóns de dólares, mais a traizón, a cobiza e outras ameazas socavan os seus plans.
Caleidoscopio estreouse o 1 de xaneiro de 2023 a través de Netflix, onde conta con opción de subtitulado en galego.
Anabaptismo
O anabaptismo (do neolatino anabaptista, do grego ἀναβαπτισμός: ἀνά- "re-" e βαπτισμός "bautismo", alemán: Täufer, antes tamén Wiedertäufer) é un movemento cristián protestante con orixes na Reforma Radical.
Os primeiros anabaptistas formularon as súas crenzas nunha confesión de fe chamada Confesión de Schleitheim. En 1527, Michael Sattler presidiu unha reunión en Schleitheim (no cantón de Schaffhausen, na fronteira suízo-alemá), onde os líderes anabaptistas elaboraron a Confesión de Fe de Schleitheim (doc. 29). Sattler foi arrestado e executado pouco despois. Os grupos anabaptistas variaron moito nas súas crenzas específicas, pero a Confesión de Schleitheim representa as crenzas anabaptistas fundamentais, así como calquera documento único.
Los Molares
Los Molares é un municipio de España na provincia de Sevilla, comunidade autónoma de Andalucía.
Anabaptismo
Os anabaptistas cren que o bautismo só é válido cando os candidatos confesan libremente a súa fe en Cristo e solicitan ser bautizados. O bautismo deste crente oponse ao bautismo dos nenos, que non son capaces de tomar unha decisión consciente de ser bautizados. Os anabaptistas remontan a súa herdanza á Reforma Radical do século XVI. Outros grupos cristiáns con raíces diferentes tamén practican o bautismo dos crentes, como os baptistas, pero estes grupos non son anabaptistas. Os amish, hutteritas e menonitas son descendentes directos do primeiro movemento anabaptista. Os Irmáns Schwarzenau, os Irmáns do Río, Bruderhof e a Igrexa Cristiá Apostólica son denominacións anabaptistas que se desenvolveron moito despois da Reforma Radical. Aínda que todos os anabaptistas comparten as mesmas crenzas teolóxicas fundamentais, hai diferenzas na forma de vida entre eles: os grupos tradicionais inclúen os Amish da antiga orde, os menonitas da antiga orde, os irmáns do río da antiga orde, os huteritas e os irmáns bautistas alemáns antigos. Entre as denominacións principais e os grupos da Old Order atópanse grupos anabaptistas conservadores como os Dunkard Brethren, os conservadores menonitas e os Beachy Amish, que mantiveron as prácticas relixiosas tradicionais e a teoloxía, ao tempo que permiten as comodidades modernas.
Los Molares
Ten unha área duns 42,76 km² e unha poboación de 3.518 habitantes (2020), o que daba unha densidade de poboación de 80,8 hab/km². Encóntrase situada a unha altitude de 73 m e a 44 km da capital provincial, Sevilla.
Pintor de Ámasis
Pintor de Ámasis é o nome historiográfico dun antigo pintor grego de cerámica de figuras negras, vinculado ao ceramista ateniense Ámasis. Naceu no século V a. C. no delta do Nilo de Naucratis, Exipto), exerceu entre os anos 555 e 525 a. C. Foi un dos pintores de vasos que desenvolveu a arte da cerámica grega.
Evolución da arte
miniatura| Entrada de [[Heracles ao Olimpo rodeado de Atenea e Poseidón ). Olpa ático de figuras negras de Amasis, 550-530 a.C.|esquerda]]
A principios do século VI a. C., a produción de cerámica no Ática estaba aínda baixo a influencia da arte oriental e dos pintores corintios. Os talleres atenienses tomaron a técnica das figuras negras e os animais fantásticos, elementos principais da decoración ática.
Despois dunha aprendizaxe en Atenas, desenvolveu a súa propia técnica que estudou, especialmente na fabricación de pequenas cerámicas que se prestan a miniaturas como ánforas, enóchoas, lecitos e kilix. Ámasis rodeouse doutros pintores, como Lido, e introduciu novos motivos en figuras negras como escenas e paisaxes humanas e animais, nun estilo mítico e heroico.
Na actualidade coñécense oito vasos de cerámica de figuras negras e unha cunca de figuras vermellas, asinados pola man do mestre.
Pablo Beiro
Pablo Beiro Diz, nado en Vigo en 1962 e finado na mesma cidade o 28 de febreiro de 2015, foi un deportista paralímpico e político galego. miniatura|Pavillón Pablo Beiro.
Traxectoria
miniatura|A cidade de Vigo ós seus atletas. Quedou parapléxico despois dunha deficiente operación cirúrxica. Rexentou un quiosco de prensa en Canido desde 1978. Traballou na ONCE.
Comezou a practicar o baloncesto en cadeira de rodas en Toledo. En 1982 cofundou e presidiu o Club Deportivo Baloncesto AMFIV (Asociación de Minusválidos Físicos de Pontevedra). Xogou na Selección de baloncesto de España paralímpica nos VIII Xogos paralímpicos de Seúl 1988.
Foi concelleiro do concello de Vigo polo Partido Popular desde 2009.
Recoñecérono como Vigués distinguido no ano 2000. Un pavillón municipal de deportes en Bouzas leva o seu nome.
Comisión Económica das Nacións Unidas para África
A Comisión Económica das Nacións Unidas para África (CEA; United Nations Economic Commission for Africa, UNECA ou ECA; Commission économique pour l'Afrique, CEA) foi creada en 1958 polo Consello Económico e Social das Nacións Unidas para fomentar a cooperación económica entre os seus estados membro (as nacións do continente africano) seguindo unha recomendación da Asemblea Xeral das Nacións Unidas.
É unha das cinco comisións rexionais.
A CEA ten 54 estados membro, que se corresponden cos 54 estados membro da Nacións Unidas que se atopan dentro do continente africano ou nos océanos próximos ao continente.
Programa
O traballo da comisión está estruturado en sete divisións de programa:
Localizacións
dereita|miniatura|350x350px|Mapa das subrexións da CEA
Secretarios executivos
dereita|miniatura|350x350px|A sede central da Comisión en Adís Abeba.
Operación secreta
Operación secreta (en O.K. Connery; tamén coñecido como Operation Kid Brother) é un filme italiano de 1967 dirixido por Alberto De Martino. Conta a historia do irmán do espía británico James Bond, interpretado por Neil Connery (que é o irmán do actor Sean Connery, protagonista dos filmes de Eon Productions) quen está obrigado a tomar a dianteira en frustrar unha trama de dominación mundial.
Estreouse en galego o 24 de xuño de 1995 na TVG.
Chaahat (filme de 1996)
Chaahat (en चाहत) é un filme indio de 1996 dirixido por Mahesh Bhatt. Está protagonizado por Shah Rukh Khan, Pooja Bhatt, Naseeruddin Shah, Ramya Krishnan e Anupam Kher. Shah Rukh Khan adquiriu os dereitos do filme de Mahesh Bhatt en outubro de 2013 baixo o seu selo cinematográfico Red Chillies Entertainment. O filme tivo un remake en lingua oriya titulado Prem Rogi en 2009.
Ramón Martínez Losada
Traxectoria
Licenciado en Farmacia pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi nomeado farmacéutico da Armada en 1915. Farmacéutico en Monforte de Lemos. Bugallalista, foi elixido concelleiro de Monforte de lemos en 1922. Na ditadura de Primo de Rivera foi deputado provincial. Na República foi presidente da Asociación Patronal da Industria e do Comercio de Monforte de Lemos. Promotor e logo xefe de Falange de Monforte de Lemos. Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado Xefe provincial da Falange de Lugo en xuño de 1937 para substituír a José María Fenollera Velón. A raíz do asasinato de Manuel Saco Rivera o 28 de agosto de 1938, foi detido xunto o xefe da garda municipal e o xefe local de Falange de Sarria Eduardo Gómez Requejo. Foi substituído como Xefe provincial da Falange de Lugo por Ramón Ferreiro Rodríguez o 27 de agosto.
Vida persoal
Casou con María Fernández Pérez.
Archive.today
archive.today (anteriormente archive.is) é unha páxina web de arquivo que almacena capturas de páxinas de web. Recupera unha páxina á vez de maneira semellante a WebCite, con capturas máis pequenas que 50MB, mais con apoio para JavaScript para páxinas de arquivos pesados como Google Maps e aplicacións de web progresivas como Twitter.
archive.today grava simultaneamente dúas capturas diferentes dunha mesma páxina web. Unha é a "Webpage" que inclúe todas as ligazóns activas funcionais que se atopan no orixinal. A outra é "Screenshot", que achega unha visualización estática e non interactiva da representación.
Murchisonella
miniatura|250px|[[Murchisonella angolensis]] Murchisonella é un xénero de moluscos gasterópodos da subclase dos heterobranquios, infraclase dos alogasterópodos, superfamilia dos murquisoneloideos, que é o tipo da familia dos murquisonélidos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1875 polo malacólogo danés Otto Andreas Lowson Mörch.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polos sinónimos:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Concello de Leksand
Leksand é un municipio sueco (kommun) do condado de Dalarna. A súa capital é Leksand, o que o converte nun dos 42 concellos que ten como capital a unha antiga localidade municipal. O municipio atópase a carón do lago Siljan. A través del flúe o río Österdalälven que desemboca no Báltico. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 16 059 habitantes.
Pintor de Cabalgatas
O Pintor de Cabalgatas está considerado un dos máis importantes e mellores pintores corintios da súa época. Foi o artista principal do Grupo Gorgoneion. Decoraba principalmente kylikes e crateras.
O seu tema favorito, atopado en case todos os exteriores das súas copas, eran as súas escenas de xinetes; tamén pintou escenas de loita e frisos de animais. Como é habitual no seu grupo, os interiores das copas estaban decorados cunha cabeza de gorgona. Nunha peza, pintou o suicidio de Áiax o grande, acompañado de varias inscricións de nomes. Os seus cráteres tamén representan frisos de xinetes, escenas de loita, cabalgatas e frisos de animais. A súa obra máis importante sobre esa forma representa a unha parella nupcial nun carro. Esa obra marca xa a transición á pintura de vasos tardío-corintio. Coñécense nove obras del; Os lugares de achado inclúen Egina e Kameiros.
Pintor de Dodwell
O pintor Dodwell (na historiografía grega en lingua inglesa Dodwell Painter) foi un antigo pintor de vasos corintio no estilo de figuras negras cuxo nome real é descoñecido. Estivo activo durante os períodos corintio medio e tardío (c . 600–550 a.C.) e as súas obras remóntanse a 580 a 570 a.C.
Traxectoria
miniatura|  Pyxis de Dodwell  ou  Dodwell Pyxis |esquerdaO pintor Dodwell foi un dos máis importantes pintores de vasos corintios da súa época. Decorou principalmente pyxides e oinochoai, pero tamén ánforas de pescozo e hydriai. Pintou a maioría dos seus vasos con frisos de animais ou de xinetes. De excepcional importancia é unha pixis na Staatliche Antikensammlungen de Múnic coñecida como a Pyxis Dodwell. Na tapa, representa a caza do xabaril de Calidonia, así como varias outras figuras da mitoloxía grega non relacionadas con ese motivo, incluíndo Agamenón. As figuras son nomeadas mediante inscricións engadidas, que non parecen todas adecuadas ás figuras que acompañan. Outra peza importante está na Vila Giulia de Roma. O olpe representa un friso con varios komasts bailando arredor dunha crátera; un segundo friso mostra a Heracles loitando contra a Hidra de Lerna. Normalmente as súas pezas mostran moita rutina, pero carecen de precisión. Atribúenselle uns 70 vasos e, segundo Darrell A. Amyx, outros dez pintores pódense describir como o seu círculo. Eles tamén pintaban principalmente píxidos e oinochoai con frisos de animais. Ademais, varios sucesores foron influenciados polo pintor Dodwell.
Club Recreativo Granada
O Club Recreativo Granada é un equipo de fútbol español, filial do Granada Club de Fútbol, da cidade de Granada. Foi fundado en 1947 e actualmente xoga na Segunda División B.
Historia
O Recreativo fundouse co motivo primordial de fornecer de xogadores ao primeiro equipo e crear un viveiro onde axuntar a todos os xogadores novos da provincia. Tralo seu fundación en 1947, adoptou as cores azul e branco ademais do nome do antigo Recreativo de Granada (actual Granada Club de Fútbol) e conseguiu unha serie de ascensos que o levou a militar durante varias tempadas na Terceira División onde chegou a enfrontarse entre outros co Real Betis Balompié.
Conseguiu dous ascenso consecutivos, a Terceira División durante a tempada 2011/12, e a Segunda División B na 2012/13. Este último, foi histórico, pois nunca antes o Granada B xogara nesa categoría.
Kevin Thompson
Kevin Lamont Thompson, nado o 7 de febreiro de 1971 en Winston-Salem, Carolina do Norte, é un ex-xogador profesional de baloncesto estadounidense. Ocupaba a pocisión de pivote cunha altura de 2,08 m. Formado na Universidade Estatal de Carolina do Norte (North Carolina State), destacou sobre todo nas ligas de Italia, Turquía e España.
O outro gardacostas
O outro gardacostas (en The Hitman's Bodyguard) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Patrick Hughes. Está protagonizado por Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson, Gary Oldman e Salma Hayek. O filme conta a historia dun gardacostas (Reynolds) que debe protexer un convicto (Jackson), quen é testemuña nun caso da Corte Penal Internacional.
O outro gardacostas estreouse nos cinemas dos Estados Unidos o 18 de agosto de 2017, e recadou 176 millóns de dólares en todo o mundo. A crítica eloxiou as interpretacións de Reynolds e Jackson, a súa química e as escena de acción, mais criticou o argumento cliché e a execución do filme. A súa secuela, Hitman's Wife's Bodyguard, estreouse o 16 de xuño de 2021.
Estreouse en galego o 30 de xuño de 2021 a través da TVG.
Calopteron discrepans
Calopteron discrepans é unha especie de escaravello da familia Lycidae. Vive en América do Norte.
Ponte de Salime
A ponte de Salime foi unha ponte sobre o río Navia que estaba situada nas proximidades da vila de Salime (156 habitantes a mediados do século XIX), no concello de Grandas de Salime da Terra Eo-Navia de Asturias. Foi unha célebre construción, polo impresionante escenario no que se situaba e por ser, durante máis de tres séculos, a única ponte que cruzaba o Navia nos últimos setenta quilómetros do seu percorrido.
A ponte databa da primeira metade do século XVI e malia derrumbarse en 1936 reconstruíuse dous anos despois para finalmente desaparecer en 1953 asolagada polo encoro de Salime, que igualmente alagou a propia aldea de Salime, agás unha casa, aínda en pé no século XXI, situada uns metros por riba da cota máxima do encoro.
Marco xeográfico
O río Navia discorre de sur a norte, e case todo o seu curso transcorre por montañas, ata o punto de carecer de veigas dignas de tal nome. Isto fai que atravesar o seu val xere problemas para calquera vía de comunicación.
Ao atravesar o concello de Grandas de Salime acentúase esta característica, o río discorre a unha altitude de entre 200 e 110 metros, encaixado entre os cumes de Buspol (1.121 m) polo leste e máis o Bornela (749 m) polo oeste, e nas súas abas sitúanse respectivamente Verducedo a 900 m, e Grandas a 570 m. É precisamente entre Verducedo e Grandas onde se estreitaba ao máximo o leito do Navia, pechado entre os muros da ozca coñecida como El Carpio, sobre o que se atopaba a vila de Salime.
Descoñécese en que punto cruzaba dous mil anos atrás o val do Navia a vía romana que unía Lucus Augusti con Lucus Asturum, no centro da actual Asturias; así e todo, suponse que a calzada medieval considerada como o Camiño de Santiago Primitivo seguía o mesmo trazado que, en canto á travesía do Navia, as investigacións de Pisa Menéndez localizan no lugar de Leirado, uns tres quilómetros augas arriba de Salime, onde había unha primitiva ponte que, segundo novas do século XVIII, desapareceu a finais da Idade Media, co que ao principiar a Idade Moderna non existía unha ponte útil pola que cruzar.
Construción
Durante máis de trescentos anos, ata a construción nos últimos anos do século XIX da ponte de Salcedo e da ponte de Navia-Coaña, na estrada de Oviedo á Coruña pola costa (actual N-634), a ponte de Salime foi, fundamental nas comunicacións entre Asturias e Galicia. A partir de entón a súa importancia foi só comarcal, aínda que imprescindible para os veciños de Salime. miniatura|A aldea de Salime coa ponte á esquerda en 1952
Características
A ponte estaba formada por un único arco de medio punto de pedra con 16 metros de luz, unha altura de case 50 metros sobre o río e o largo dunha congostra. En outubro de 1936, un desprendemento na beira dereita do río provocou o derrube da ponte e a morte de dúas persoas que se atopaban nela nese momento. A situación de guerra civil en España atrasou dous anos a súa reconstrución, que rematou a finais de 1938.
A nova ponte baseábase en catro semibóvedas de formigón armado articuladas e armadas con ferros redondos de rótulas de chumbo, cada semibóveda pesaba case seis toneladas. Alzábase mediante cables que se unían a pórticos de madeira colocados provisionalmente sobre os estribos laterais. Tiña unha luz entre centros de rótulas de 20 metros, frecha de 5 metros e un largo de cuberta de 3,60 con calzada de 2,50; e mantívose ata que en 1953 quedou asolagada polas augas do encoro.
Marguerite de la Sablière
Marguerite de la Sablière, nada no Reino de Francia en 1640 e finada en París o 8 de xaneiro de 1693, foi unha salonista e polímata francesa, amiga e mecenas da Fontaine, foi a esposa de Antoine Rambouillet (1624-1679), financeiro e poeta protestante encargado da administración dos bens reais, sendo o seu nome de solteira Marguerite  Hessein.
Traxectoria
Cara a 1673, da Sablière recibiu na súa casa á  Fontaine, a quen durante vinte anos aliviou de todo tipo de preocupacións materiais. Outro amigo e habitante da casa era o viaxeiro e médico François  Bernier, cuxo compendio das obras de  Gassendi foi escrito para  Mme da  Sablière. O abade Chaulieu e o seu colega poeta, Charles  Auguste, marqués da  Fare, foron algúns dos seus máis íntimos colaboradores.
Nicolas Boileau- Despréaux burlouse das súas pretensións científicas na súa  Satire  contre les  femmes (Sátira contra as mulleres), na que sostén un  astrolabio e describe os seus esforzos por observar a Xúpiter como algo que debilita a súa vista e arruína a súa cute. En resposta, Charles Perrault escribiu Apologie des femmes.
La Fare vendeu o seu cargo no exército para poder pasar o seu tempo con ela. Esta ligazón, que parece ser a única paixón seria da súa vida, rompeu en 1679. La Fare foi seducido, segundo  Mme de  Sevigné, polo seu amor ao xogo, pero a isto hai que engadir unha nova paixón pola actriz A  Champmeslé.
A partir de entón, Mme da  Sablière dedicouse cada vez máis ás obras de ben, pasando gran parte do seu tempo no hospital de incurables. A morte do seu marido, ese mesmo ano, acentuou as súas tendencias á seriedade e converteuse ao catolicismo.
Leite no té
Atribúeselle o costume de poñer leite no té no seu salón, supostamente para evitar que as súas cuncas de casca de ovo rompesen.
Concello de Lerum
Lerum é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. A súa capital é Lerum. En xuño do ano 2022 o concello tiña unha poboación de 43 548 habitantes.
O concello limita ao oeste cos municipios de Gotemburgo e de Ale, ao leste cos de Alingsås e Bollebygd, e ao sur cos de Härryda e Partille. A través do municipio flúe o río Säveån.
Otto Andreas Lowson Mörch
Otto Andreas Lowson Mörch, nado en Lund (Suecia) o 17 de maio de 1828 e finado en Niza (Francia) o 25 de xaneiro de 1878, foi un zoólogo danés especializado en malacoloxía.
Traxectoria
Fillo do xardineiro Otto Josias Nicolai Mørch, só tiña un ano cando seu pai se mudouse a Copenhague. Despois de recibir clases particulares, estudou na Københavns Borgerdydskole (Escola dw Virtude Cidadá) de Copenhague e, máis tarde, na Escola Metropolitana da mesma cidade, pero, cando seu pai morreu en 1842, tivo que abadoa a escola. Ademais, unha enfermidade ocular impediille completar a súa carreira académica, pero como tiña un grande interese pola zooloxía desde a súa primeira infancia, aproveitou con gusto a oportunidade de realizar o estudo desta discipliana cando foi empregado en 1844 como amanuense do doutor Henrich Henrichsen Beck, que dirixía a colección de caracois do rei Cristian VIII.
A partir deste momento, Mörch dedicou todo o seu tempo á conquioloxía, rama da malacoloxía que estuda as cunchas) e, aínda que a súa relación con Beck causoulle moitos inconvenientes, non podía, debido ao fácil acceso que tiña á bibliografía conquiolóxica, sentirse cómodo renunciando a ela, antes de que o profesor Japetus Steenstrup en 1847 lle ofrecera traballar no museo da Universidade de Copenhague.
Porén, este novo cargo, que ocupou até a súa morte, tróuxolle moitas decepcións. Por un lado, recibía unha pequena remuneración pecuniaria e, por outro, encontrábase nunha relación de dependencia que non harmonizaba coa reputación científica que gozaba fóra da universidade. En parte, isto probabelmente debíase ás peculiaridades da súa maneira ser. Era, pode dicrse, un "bicho raro", distraído, cheo de fantasías e cunha natureza pechada, pero no fondo era nobre, desinteresado e servizal.
Nos últimos anos da súa vida padeceu de tuberculose pulmonar, e foi en van que a principios de 1878 seus amigos sufragáronlle unha viaxe de saúde ao sur. Morreu na viaxe a Niza o 25 de xaneiro de 1878.
Mörch, que non casou, foi membro de varias sociedades científicas estranxeiras e, en 1868, foi nomeado doutor pola Universidade de Gotinga.
Abreviatura
A abreviatura Mörch emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en  zooloxía.
Axis porcinus
O seu nome específico (porcinus) fai referencia aos porcos e deriva da súa maneira de correr polos bosques parecida á dos porcos (coa cabeza colgando baixa), para poder esquivar máis facilmente obstáculos en lugar de saltar sobre eles como farían outros cervos. Nalgúns países chámanlle cervo porco ou similar.