cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jenaro de la Fuente Domínguez
Traxectoria
Casou en 1886 con Isolina Álvarez y Moyano, coa que tivo catro fillos. Ao seu pasamento ocupou o seu posto de arquitecto municipal o seu fillo Jenaro, arquitecto titulado. miniatura|175px|Casa Ledo, 1893. Os seus restos descansan nun panteón deseñado por el mesmo no cemiterio de Pereiró e ten unha rúa adicada na cidade.
Obra en Vigo
miniatura|175px|[[Edificio Pardo Labarta|Casa de Pardo Labarta, 1911. ]]
Conta con moita obra conservada en Bouzas.
BC Rytas
O BC Rytas é un club de baloncesto lituano da cidade de Vilnius, que participa na Lietuvos Krepšinio Lyga e na Baltic Basketball League. Ata 2018 o club levou o nome dun diario local, o Lietuvos rytas, cando foi o seu principal patrocinador e propietario.
Historia
miniatura|300 px|Lietuvos Rytas Arena
Coma Lietuvos Rytas
miniatura|300 px|centro|Partido no [[Siemens Arena]]
Francisco Vázquez Vázquez
Francisco José Vázquez Vázquez, nado na Coruña o 9 de abril de 1946, é un político galego. Foi alcalde da Coruña durante 23 anos, entre 1983 e 2006. Dende ese ano e até 2011 foi o embaixador español no Vaticano.
Traxectoria
Estudou Dereito en Madrid. É avogado e inspector de Traballo en excedencia. En 1975 ingresou no PSOE e na UGT na clandestinidade. En febreiro de 1977, no Congreso Constituínte do PSOE en Galicia, foi elixido Secretario Xeral, e formou parte do primeiro Comité Federal do PSOE na democracia. Foi Secretario Xeral do PSdeG-PSOE en tres ocasións, e presentouse á presidencia da Xunta de Galicia nas primeiras eleccións autonómicas. Como deputado no Parlamento de Galicia encabezou a oposición ao establecemento da capitalidade en Santiago propoñendo que A Coruña fose a sede das institucións autonómicas
Costa Cálida
miniatura|300 px|Vista por satélite do [[Mar Menor, na Costa Cálida]] Costa Cálida é o nome turístico dos aproximadamente 250 km de costa mediterránea da Rexión de Murcia, España. Esta rexión ten un microclima que se caracteriza por unha temperatura media anual elevada e un grao relativo de aridez, con precipitacións medias inferiores a 340 mm.
A Costa Cálida esténdese desde El Mojón polo norte, preto da provincia de Alacant, ata as Cuatro Calas, en Águilas, polo sur. Abarca localiades costeiras como: San Pedro del Pinatar, San Javier, Los Alcázares, La Manga, Cartagena, La Azohía, Puerto de Mazarrón, Calabardina ou Águilas.
Francisco Vázquez Vázquez
Traxectoria
En maio de 1983 gañou as eleccións locais na Coruña con maioría absoluta e foi elixido alcalde. Foi reelixido novamente con maioría absoluta en 1987, 1991, 1995, 1999 e 2003, sendo o único alcalde dunha cidade galega, ata Abel Caballero en Vigo no 2015, en rebasa-lo 50 % dos votos, o cal ocorreu nas convocatorias de 1987 a 1999. Ata 2019, cando Caballero se alzou cun 67 % dos votos e 20 concelleiros en Vigo, tivo os mellores rexistros nunha urbe galega cun 59 % e 18 concelleiros en 1991 e un 56 % e 17 concelleiros en 1999.
Foi varias veces elixido cabeza de lista do PSOE pola provincia da Coruña, e ocupou o cargo de senador durante varias lexislaturas. Participou na redacción do Estatuto de Autonomía de Galicia de 1981 e presidiu a Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) entre 1991 e 1995 e novamente entre 2003 e 2006.
Entre outros títulos, posúe o de Cabaleiro da Orde do Imperio Británico e a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.
La Propaganda (Vigo)
La Propaganda foi un semanario publicado en Vigo entre 1881 e 1885.
Francisco Vázquez Vázquez
Traxectoria
miniatura|Paseo marítimo da Coruña Do seu paso pola alcaldía da Coruña destacan:
La Propaganda (Vigo)
Historia e características
Subtitulado Revista semanal consagrada a la defensa e ilustración de la clase obrera, apareceu o 31 de xullo de 1881. Saía á rúa todos os domingos. Publicación federalista de marcado carácter obreirista fundada por Ricardo Mella. Os seus redactores foron Ángel Bernárdez Rodríguez, Federico Rodríguez Arosa e Joaquín Nogueira Alonso. Fíxose popular entre o proletariado pola súa crítica ao sistema de cotas e redencións en metálico que regulamentaban o servizo militar, e pola súa defensa da participación política da clase obreira. Foi presentado no congreso sindical de Barcelona onde se fundou a Federación de Trabajadores de la Región Española, dando un xiro do republicanismo socialista ao anarquismo. En 1883 cambiou o seu subtítulo por ''Semanario social. Eco de la clase trabajadora''.
Francisco Vázquez Vázquez
Traxectoria
Deixou a alcaldía o 10 de febreiro de 2006, cando o goberno español o nomeou embaixador no Vaticano, cargo que mantivo até abril de 2011.
Controversias
De carácter conservador e constantemente enfrontado ao nacionalismo galego, mantivo sempre posturas de seu, independentes das oficiais do seu partido. Republicano e socialdemócrata, confésase católico practicante e respectuoso coa monarquía. Destacou pola súa longa batalla polo topónimo castelán da cidade e a súa feroz oposición ao uso oficial exclusivo do nome galego "A Coruña", en contra da Lei de Normalización Lingüística de Galicia.
Algunhas das súas decisións causaron polémica, en especial na súa última época á fronte de María Pita. Entre elas estiveron a derruba do asilo de Adelaida Muro, a instalación de amarres deportivos na dársena da Mariña, a concesión da farmacia de Durmideiras, as terrazas da praza de María Pita ou a instalación dunha bandeira española na Coraza do Orzán tras o desfile das Forzas Armadas de 2005, o que provocou o rexeitamento frontal do nacionalismo local.
Tamén reclamou a capitalidade da comunidade autónoma para A Coruña e mesmo unha diocese para a cidade, independente da compostelá.
Recoñecementos
Foi condecorado, entre outras, con:
Shutter Island
Shutter Island é un filme americano de intriga e suspense psicolóxico dirixido por Martin Scorsese. A película está baseada na novela do mesmo nome escrita por Dennis Lehane no 2003.
O filme está protagonizado por Leonardo DiCaprio, que interpreta a un policía de Boston enviado a un centro psiquiátrico, situado nunha pequena illa chamada Shuter Island, para investigar a estraña desaparición dunha perigosa paciente do hospital mental. A produción comezou en marzo do 2008 e fixouse o seu lanzamento para o 2 de outubro do 2010, pero a súa produtora, Paramount Pictures, adiantou esta data e, finalmente, foi estreada o 19 de febreiro do 2010 nos EUA e en Europa.
Sinopse
No verán de 1954, os axentes federais Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) e Chuck Aule (Mark Ruffalo) son destinados a Ashecliffe, un perigoso hospital psiquiátrico situado nunha remota illa estadounidense chamada Shutter Island, para investigaren as estrañas circunstancias da desaparición dunha reclusa, Rachel Solando, que internara no centro mental despois de afogar os seus tres fillos. Por outra banda, o axente Daniels acepta o caso cun interese persoal, atopar a Andrew Laeddis; o asasino da súa muller, o cal, segundo soubera Daniels, se atopa interno nese mesmo centro.
The Second Stage Turbine Blade
The Second Stage Turbine Blade é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock progresivo Coheed and Cambria, publicado o 5 de febreiro do 2002 a través do selo Equal Vision Records.
Shutter Island
Sinopse
Os dous axentes comezan a facer indagacións acerca de Rachel, sen contar coa axuda do doutor John Cawley, a cabeza visible da institución, que non parece moi disposto a colaborar con eles na investigación. Por este motivo, ambos axentes deciden marchar da illa debido á falta de axuda por parte dos máximo responsable do hospital. Pero, debido a unha forte tormenta na illa, os dous axentes vense na obriga de quedaren uns días máis. Os seguintes sucesos xirarán en torno á teoría de Daniels, na que sospeita que nese mesmo centro psiquiátrico se realizan crueis experimentos con reclusos. Pero, sen apenas descubrir o que ocorre nesa illa, o axente verase atrapado nun labirinto do que non lle será doado saír.
Stevie Chalmers
Steve Chalmers, nado en Glasgow o 26 de decembro de 1936, foi un xogador de fútbol escocés. Ocupaba a demarcación de dianteiro centro e que destacou pola súa colaboración no fito máis importante do Celtic ó ser un dos integrantes daqueles Lisbon Lions que conseguiron a Copa de Europa no 1967.
Traxectoria
Xogou en 5 ocasións coa selección escocesa de fútbol, logrando 3 goles, salientando o tanto que acadou nun amigable fronte ao Brasil en 1966 que rematou en táboas (1-1) en terreo escocés.
O seu fillo Paul Chalmers tamén chegou a xogar no Celtic anos despois.
Videmiro
Videmiro, nado en 451 e finado en 473, fillo de Vandalario e irmán de Teodomiro e Valamiro, foi un rei ostrogodo xunto cos seus irmáns.
Traxectoria
Tras a desastrosa Batalla dos Campos Cataláunicos, Teodomiro, Valamiro e Videmiro comezaron unha revolta contra os hunos en 543. En 544, na Batalla de Nedao, os ostrogodos derrotaron aos hunos. Esa derrota posibilitou a liberación dos ostrogodos e a formación dun reino godo na Panonia romana, onde xa se instalaran moito tempo antes outros ostrogodos. Tras a guerra contra hérulos, xépidos e escitas polo control da Panonia, Videmiro dirixiuse cun grupo de ostrogodos até Italia, en 473. Alí, o emperador Glicerio aconselloulles que se dirixisen á Galia xunto cos seus parentes visigodos.
Alfonso Rey López
Alfonso Rey López, nado en Chantada, Lugo, en 1951 e finado en Ames o 21 de febreiro de 2015, foi un profesor, escritor e político galego.
Traxectoria
Profesor de galego no Colexio Alca. Nas eleccións municipais de 2007 formou parte da lista do PPdeG ao concello de Ames encabezada por Santiago Amor e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2011 volveu presentarse polo PPdeG e ao obter a maioría absoluta foi designado concelleiro de Cultura, Educación e Patrimonio. As divisións internas do goberno levárono a presentar a súa renuncia o 10 de abril de 2012 e a creación de Pacto por Ames, cuxo grupo encabezou Alfonso Rey.
Compromiso Outes
Compromiso Outes é un partido político galego de ámbito local creado en 2018. Defínese como galeguista e progresista, e o seu ámbito de actuación é o concello de Outes. Nas eleccións municipais de 2019 foi a forza política máis votada de Outes con 5 concelleiros de tal maneira que o seu candidato, Manuel González López, converteuse no alcalde do municipio.
Cacatua sulphurea
A Cacatua sulphurea é unha especie de ave da familia das cacatúas e membro do xénero Cacatua, en grave perigo de extinción. É endémica de Timor Leste e Indonesia (illas menores da Sonda e Célebes). Habita en bosques e nas zonas de degradación dos mesmos, até en zonas de cultivo.
A súa poboación estimouse en 2007 en menos de 7000 exemplares, sendo na illa de Sumba onde se concentran a maior parte dos exemplares. As poboacións de Komodo, Célebes, Buton, Moyo e Timor Leste son as seguintes en importancia. O declive desta especie deuse de forma moi pronunciada durante o século XX por mor da súa captura indiscriminada para a súa venda como mascota; a deforestación dos seus hábitats é un factor que potenciou o seu declive.
Swaefred de Essex
Swæfred (ou Suebred) foi rei conxunto de Essex xunto co seu irmán, Sigeheard, desde 694 a 709, tras suceder ao seu pai Sæbbi.
Traxectoria
En 705, afastáronse do rei Ine de Wessex por amparar os seus rivais ao trono. No Sínodo de Brentford, estiveron de acordo en desterrar os rivais de Essex a cambio de que o rei Ine prometese non atacar Essex. A cronoloxía exacta dos derradeiros anos do seu goberno é incerta. Non se sabe se gobernaron xuntos até 709 ou se Swaefred morreu antes desa data.
Swæfred emitiu dous documentos relacionados con terras para establecer un mosteiro en Nazeing, a pesar de que estes documentos só sobreviviron en copias máis tardías. Emitiu un documento máis tardío relacionado coas terras na Península de Dengie. Atribúenlle tamén un documento relacionado con terras en Twickenham (S65). Este documento ten sido descrito como posibelmente espurio, aínda que autores máis recentes concluíron que non hai razón ningunha para dubidar da súa autenticidade.
Sin identidad
Sin identidad foi unha serie de televisión española de drama e suspense de Antena 3, producida por Diagonal TV e que foi emitida entre o 13 de maio de 2014 e o 8 de xullo de 2015. A serie está protagonizada por Megan Montaner, que encarna o personaxe principal, Tito Valverde, Jordi Rebellón, Daniel Grao, Lydia Bosch, Verónica Sánchez e Miguel Ángel Muñoz, entre outros.
Enerxía undimotriz
miniatura|Dúas das 3 P-750 máquinas no porto de Peniche, [[Portugal]] A enerxía undimotriz é o transporte da enerxía producida polo movemento das ondas e a súa captación para aplicala en facer un traballo útil; por exemplo, para a xeración de electricidade, a desalinización, ou o bombeo de auga (en depósitos). É unha fonte de enerxía renovable menos coñecida e estendida cá maremotriz, pero cada vez aplícase máis.
Conceptos físicos
miniatura|240px|Cando un obxecto flota sobre unha onda experimenta unha traxectoria elíptica. [[Ficheiro:Wave motion-i18n-mod.svg|miniatura|dereita|240px|Movemento dunha partícula sobre as ondas dun océano.
A = Auga profunda. O movemento orbital das partículas dun fluído diminúe rapidamente ao aumentar a profundidade debaixo da superficie.
B = Auga superficial (o solo oceánico atópase agora en B). O movemento elíptico das partículas dun fluído aplánase coa diminución da profundidade.
1 = Dirección de propagación.
2 = Crista da onda.
3 = Val da onda.]]
As ondas son xeradas polo vento que pasa sobre o mar: sempre que as ondas se propagan máis lentas que a velocidade do vento situado xusto enriba delas, hai unha transferencia de enerxía dende o vento ata as ondas máis enerxéticas. Tanto as diferenzas de presión entre o barlovento e o sotavento da crista dunha onda como a fricción sobre a superficie da auga pola cizalladura do vento, causan o crecemento das ondas. A altura das ondas increméntase cando aumenta:
Xeralmente, as ondas grandes son as máis potentes. En concreto, a onda de enerxía vén determinada pola altura das ondas, a velocidade de onda, a lonxitude de onda e a densidade da agua.
O movemento oscilatorio é máis elevado na superficie e diminúe coa profundidade. Porén, para as ondas estacionarias cerca da costa, a súa enerxía tamén está presente a gran profundidade polas oscilacións de presión, que produce microsismos. Estas flutuacións de presión a maior profundidade son demasiado pequenas para resultar interesantes dende o punto de vista do poder da onda.
As ondas propáganse na superficie do océano, e a súa enerxía tamén se transporta horizontalmente coa velocidade de grupo. A media de taxa de transporte da enerxía das ondas a través dun plano vertical paralelo á crista dunha onda chámase fluxo de enerxía ou poder dunha onda.
Unha das propiedades características das ondas é a súa capacidade de desprazarse a grandes distancias sen apenas perda de enerxía; por iso, a enerxía xerada en calquera parte do océano acaba no bordo continental. Deste modo a enerxía das ondas concéntrase nas costas.
Fórmula da enerxía das ondas
En augas profundas, se a profundidade da auga é maior que a metade da lonxitude de onda, o fluxo de enerxía das ondas é
onde
Dispositivos
Existen diversos dispositivos para captar a enerxía procedente das ondas. Podemos agrupar estes sistemas en dous grupos:
- Activos: os elementos da estrutura móvense ao golpear as ondas e extráese a enerxía utilizando os movementos que provocan as partes móbiles e as partes fixas:
- Pasivos: a estrutura está fixa ao fondo do mar ou na costa e a enerxía extráese directamente do movemento da auga:
Vantaxes e desvantaxes
As instalacións undimotrices requiren un alto investimento e un maior desenvolvemento tecnolóxico. Os seus responsables deben mellorar en varias cuestións, como a súa eficiencia ao aproveitar o movemento non lineal e esquivo das ondas, ou a súa resistencia ao embate destas, e todo iso cun custo asumible. Por iso, as instalacións deste tipo aínda non son competitivas. Por outra banda, a tecnoloxía undimotriz presenta incluso máis vantaxes que outras renovables: trátase dunha enerxía constante e inesgotable, xa que sempre hai ondas, e o seu impacto no contorno tamén é menor.
En España
En España inda non se aproveita este tipo de enerxía de forma comercial. En Cantabria e no País Vasco estanse desenvolvendo proxectos de centrais piloto que utilizan a forza das ondas en Santoña e en Mutriku.
Santoña (Cantabria)
O seu funcionamento baséase no aproveitamento da enerxía da oscilación vertical das ondas a través dunhas boias eléctricas que se elevan e descenden sobre unha estrutura similar a un pistón, na que se instala unha bomba hidráulica. A auga entra e sae da bomba co movemento e impulsa un xerador que produce a electricidade. A corrente transmítese á terra a través dun cable submarino. Iberdrola, a promotora, instalará 10 boias somerxidas a unha profundidade de 40 metros, a unha distancia da costa entre 1,5 e 3 quilómetros, ocupando unha superficie duns 2000 km². As boias teñen unha potencia total de 1,5 MW, e soben e baixan ao vaivén das ondas, enrolando e desenrolando un cable que move un xerador de enerxía. Segundo os seus promotores, as principais vantaxes deste sistema son a súa seguridade, ao atoparse somerxido, a súa maior durabilidade e un impacto ambiental mínimo. En España estase utilizando tamén na zona costeira de Mora de Rubielos, que xa conta cunhas 40 boias.
Stade de la Maladière
Historia
Construíuse para substituír o vello Stade de la Maladière e inaugurouse en 2005, cunha capacidade inferior á do seu antecesor.
Lapa olímpica
dereita|miniatura|300x300px|A pira olímpica de [[Xogos Olímpicos de 2012|Londres 2012, conformada por 204 «pétalos» —cuncas de cobre—, foi acesa por sete mozos atletas entre as 00:24 e as 00:38 BST do 28 de xullo de 2012. ]] A lapa olímpica, tamén chamada de flama olímpica ou chama olímpica (en Olympic flame; en Flamme olympique) é un símbolo dos Xogos Olímpicos. Conmemora o roubo do lume dos deuses por parte de Prometeo e a súa posterior entrega á humanidade. As súas orixes remóntanse á antiga Grecia, onde se mantiña un lume a arder nas sedes de celebración dos Xogos Olímpicos. O lume foi reintroducido nos Xogos Olímpicos de Ámsterdam 1928 e desde entón foi parte fundamental dos Xogos Olímpicos Modernos.
A Carta Olímpica define a lapa olímpica como «a lapa que se acende en Olimpia baixo a autoridade do Comité Olímpico internacional (COI)», e o facho olímpico como «un facho portábel aprobado polo COI e destinado á combustión da lapa olímpica».
En Berlín 1936 introduciuse por primeira vez unha viaxe de remudas para levar a lapa desde Olimpia á sede dos Xogos. O percorrido do facho olímpico inicia nas ruínas do Templo de Hera, en Olimpia, onde a lapa é acesa cos raios do sol, e culmina co acendemento da pira olímpica durante a cerimonia de apertura na cidade sede. Ao contrario da lapa, o percorrido non ten un precedente antigo. miniatura|200x200px|Acendemento da pira olímpica en [[Xogos Olímpicos de 1988|Seúl 1988.]]
Micrófono de cinta
Un micrófono de cinta é un tipo de micrófono que emprega coma transdutor unha cinta metálica moi fina que está baixo a influencia dun campo magnético permanente provocado por un imán. Ao producirse unha variación na presión coma consecuencia das presións das ondas sonoras, a cinta vibra, producindo unha corrente proporcional á velocidade das ondas sonoras. Este sistema de micrófonos ten moi boa resposta de frecuencia, pero son moi sensibles os golpes polo que só se empregan en estudios.
Outros artigos
Mikrofon
Charles Michel
Charles Michel, nado en Namur o 21 de decembro de 1975, é un político belga. Dende o ano 2014 é o primeiro ministro de Bélxica.
Traxectoria
Charles Michel é fillo do exministro belga de Asuntos Exteriores e Comisario Europeo Louis Michel (tamén pertencente ó seu partido, o Movemento Reformador). Estudou Dereito na Universidade Libre de Bruxelas (ULB) e na Universidade de Ámsterdam (UVA).
Paula Vázquez
Paula Vázquez Picallo, nada en Ferrol o 26 de novembro de 1974, é unha actriz, presentadora de televisión e modelo galega.
Charles Michel
Traxectoria
Membro dende 1991 e despois presidente (1992-1999) da Federación de Mozos Reformadores Liberais de Jodoigne, foi conselleiro provincial do Brabante valón (1995-1999). Exerce como avogado en Bruxelas dende 1998. É deputado federal dende xuño de 1999. Foi Ministro de Asuntos interiores e da Función pública (outubro 2000-xullo 2004) en Valonia. Tamén foi Concelleiro de Empresas públicas e de Urbanismo de Wavre (xullo 2004-novembro 2006) e voceiro do Movemento Reformador (2004-2011).
Paula Vázquez
Traxectoria
Nos anos 80 trasládase coa súa familia a Barcelona, onde comeza a súa carreira profesional como modelo e azafata. A súa primeira aparición televisiva é como azafata no popular programa Un, dos, tres. A partir dese comezo en TVE chegaron programas como La vuelta de la fama, No te olvides el cepillo de dientes, La noche de los magníficos, El Rastrillo, Inocente, Inocente ou o Luar da TVG.
Charles Michel
Traxectoria
A nivel local, Charles Michel presentouse ó concello de Wavre no ano 2000. Gañou as eleccións locais en 2006 e converteuse en alcalde desta cidade. Dende 2007, ano no que foi nomeado ministro federal, porén, non exerce este cargo. Despois das eleccións federais de 2007 e da longa crise política, Charles Michel recibiu o cargo de Ministro de Cooperación para o Desenvolvemento co terceiro goberno de Guy Verhofstadt (Open VLD), e mantívoo nos gobernos posteriores Leterme I, Van Rompuy I e Leterme II (decembro 2007-febreiro 2011).
Paula Vázquez
Traxectoria
Tras esta primeira etapa na televisión, incorpórase á serie Canguros, na que filma corenta capítulos. Interveu en dúas películas: Huele bien e Últimas vacaciones. O currículum da ferrolá complétase coa presentación de espazos como El juego del euromillón ou Gran Hermano 3, así como a retransmisión das badaladas de Fin de Ano en Telecinco, entre outros.
Charles Michel
Primeiro ministro
Despois das eleccións xerais de 2014, Michel foi nomeado informateur e logo co-formateur para a formación de goberno. Cando o CD&V escolleu a posición de comisario europeo para Marianne Thyssen no canto da posición de primeiro ministro para Kris Peeters, quedou claro que Michel sería o próximo primeiro ministro belga. Cando o 7 de outubro de 2014 se logrou un acordo global entre catro partidos para formar un novo goberno, Michel foi formalmente proposto para dirixilo con Kris Peeters como un dos catro viceprimeiros ministros. Michel é o primeiro ministro belga máis novo dende 1945.
Paula Vázquez
Traxectoria
En 2005, tras conducir La isla de los famosos e copresentar dende o Amazonas La selva de los famosos, guía o programa Aventura en África, todos eles de Antena 3.
Charles Michel
Primeiro ministro
O 18 de decembro de 2018, unha semana despois da ruptura do pacto de goberno cos independentistas flamengos da N-VA provocada pola inminente ratificación por parte de Bélxica do Pacto Mundial sobre Migración no cume da ONU en Marrakech, anunciou a súa dimisión como primeiro ministro, que o rei aceptou días despois, mais encargoulle continuar co goberno en funcións até as próximas eleccións de maio de 2019.
Paula Vázquez
Traxectoria
En 2006 probou sorte con ¿Cantas o qué? un formato que non tivo o éxito agardado e foi retirado moi pouco despois da súa estrea.
En decembro de 2006 volveu a Televisión Española, estreándose no aniversario da Gala 50 anos de TVE como presentadora xunto a Laura Valenzuela e Anne Igartiburu. En 2007 presenta o programa Misión Eurovisión, en que se pretende seleccionar aos representantes de España no concurso de Eurovisión.
En xaneiro de 2008 incorpórase a Cuatro para presentar o reality Fama, ¡a bailar! do cal presentou todas as súas edicións de 2007 a 2010. O grande éxito cultivado por este programa logrou incrementar a media da cadea ata conseguir a súa marca histórica, situándose como o programa máis visto de Cuatro en moitas ocasións. En setembro de 2008 estreou Pekín Express, un reality de aventuras do cal só presentou a primeira edición.
Palacio do Senado
O Palacio do Senado é un edificio civil situado en Madrid, sede do Senado, unha das dúas cámaras que compoñen as Cortes Xerais, o parlamento nacional de España.
Paula Vázquez
Traxectoria
Tras realizar distintos pilotos para Mediaset España que foron descartados, Paula Vazquez foi fichada en novembro de 2011 por Antena 3. O 26 de marzo de 2012 estreou nesa cadea o talent show El número uno.
Palacio do Senado
Historia
O Palacio do Senado atópase na praza da Mariña Española. É un edificio do século XVI, antigo Colexio da Encarnación, de relixiosos agostiños calzados tamén chamado Colexio de dona María de Aragó (parte do complexo do Real Mosteiro da Encarnación). O colexio foi unha das institucións máis destacadas da Corte madrileña, e a súa igrexa contiña varias obras mestras de El Greco, hoxe no Museo do Prado.
Foi o lugar de reunión das Cortes unicamerais (anteriormente reunidas en Cádiz) en 1814; e entre 1820 e 1823 (durante o Trienio liberal).
As Cortes da República eran unicamerais, e reuníanse no palacio da Carreira de San Jerónimo (durante os debates constitucionais, no Palacio de Cristal do Retiro).
Durante o franquismo, a procura dunha aparencia de institucionalización (a chamada "democracia orgánica") fixo que o edificio tradicional do Senado fose ocupado polo Consello Nacional do Movemento (mentres que as Cortes Españolas ocupasen o palacio da Carreira de San Jerónimo).
Coa Transición, instalouse no edificio da praza da Mariña Española a institución que, co nome de "Senado", prevía a Lei para a Reforma Política de 1976, e que interveu xunto co chamado "Congreso dos Deputados" na redacción da Constitución española de 1978. Desde as eleccións de 1979, o edificio vén sendo ocupado pola institución actual do Senado.
A finais do século XX efectuouse unha ampliación nun edificio anexo, cuxa fachada dá á rúa Bailén, con forma semicircular. O Palacio conserva unha interesante colección de obras de arte, entre as que destacan varias pinturas historicistas do século XIX.
Gonzalo Marzá Trilles
Gonzalo Marzá Trilles, nado en Vilafamés (provincia de Castelló) o 10 de abril de 1916 e finado en Castelló de la Plana o 6 de setembro de 1996, foi un futbolista que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Comezou a xogar profesionalmente ao fútbol no CD Castellón, pero debutou en Primeira División co Real Madrid na tempada 1941/42.
O 28 de novembro de 1944 e tras tres tempadas en Madrid nas que disputou 59 encontros fichou polo Celta de Vigo, na Segunda División. Esa tempada, que rematou co ascenso, Marzá sería o porteiro titular pese a encaixar catro goles no seu debut. Porén xa comezada a seguinte tempada, a 1945/46, o levantino perde a titularidade en favor de Simón. Permanecería na suplencia toda a súa traxectoria no Celta, primeiro á sombra de Simón e despois coa chegada de Manuel Pazos. Debido á normativa, que por aquel entón non permitía as substitucións nunca disputou moitos encontros nos 10 anos que militou no Celta de Vigo.
A tempada 1947/48 foi unha das máis brillantes da historia do club, obtendo o subcampionato da Copa do Rei e rematando a Liga no cuarto posto, sendo coñecido o equipo coma os Diablo azuis.
En 1954 deixou o Celta e celebrouse para a ocasión un festival deportivo, que incluíu un partido de homenaxe do Celta contra o Xuvenil da Coruña, reforzado este último con Pahiño.
Acueduto da Carioca
miniatura|250px|Os Arcos da Lapa. O Acueduto da Carioca, popularmente coñecido como os Arcos da Lapa, localízase no barrio da Lapa, na cidade de Río de Xaneiro, no Brasil. Considerada como a obra arquitectónica de maior porte emprendida no Brasil durante o período colonial, é hoxe unha das principais postais da cidade, símbolo máis representativo do Río Antigo preservado no barrio bohemio da Lapa.
Historia
dereita|miniatura|Vista do Acueduto da Carioca ([[Leandro Joaquim, c. 1790). A lagoa, en primeiro plano, foi aterrada para a construción do Passeio Público. O edificio no alto do morro é o Convento de Santa Teresa.]] dereita|miniatura|Acueduto da Carioca, Río de Xaneiro, Brasil ([[Marc Ferrez, 1896).]]
Os primeiros estudos para traer as augas do río Carioca para a cidade remontan a 1602, por determinación do entón gobernador da Capitanía de Río de Xaneiro, Martim Correia de Sá (1602-1608). En 1624, un contrato para a construción do primitivo conduto foi firmado con Domingos da Rocha, que non chegou a iniciar os traballos. En 1660 apenas 600 brazas de canos estaban asentadas, tendo as obras recibido impulso en 1706, co goberno de D. Fernando Martins Mascarenhas Lancastro (1705-1709).
A solución foi paliativa, en 1727 rexistrábanse reclamacións de falta de auga, atribuíndolle a culpa aos quilombolas (escravos fuxitivos, que vivían ocultos nas matas) pola quebra dos canos. Máis tarde, o goberno pediu contas ao encargado da conservación da obra o cal se evadiu do seu deber. Foron estabelecidas penas para os actos de vandalismo contra a obra.
O gobernador Gomes Freire de Andrade (1733-1763) determinou, en 1744, a reconstrución do Acueduto da Carioca, con pedra do país, ante o elevado custo da cantaría vida do reino. Coa autoría atribuída ao brigadeiro José Fernandes Pinto Alpoim, recibiu a actual conformación, en arcaría de pedra e cal. A Carta Rexia de 2 de maio de 1747 determinou que as augas fosen cubertas por bóvedas de ladrillos, para evitar o seu desvío mal intencionado.
Inaugurado en 1750, as augas brotáronse aos pés do Convento de Santo Antônio, nun chafariz de mármore, a través de 16 bicas de bronce. Máis tarde esa auga foi estendida, a través da Rúa do Cano (actual Rúa Sete de Setembro), até ao Largo do Paço (actual Praza Quinze de Novembro), onde os navíos se viñan abastecer.
Na segunda metade do século XIX, durante o Imperio e, posteriormente, diante do advento da República, novas alternativas para o abastecemento de auga aos moradores da cidade do Río de Xaneiro foron sendo utilizadas. O acueduto, a partir de 1896, pasou a ser utilizado como viaduto para os novos tranvías da Companhia de Carris Urbanos, principal medio de acceso do centro aos altos do barrio de Santa Teresa, até os días de hoxe.
Conservados polo poder público, nos nosos días, os antigos arcos coloniais serven de pano de fondo para diversos eventos, como as festividades da Semana Santa e o tradicional Auto de Nadal da cidade.
Características
800px|miniatura|centro|Panorama do acueduto da Carioca. A estrutura, en pedra argamasada, presentaba orixinalmente 270 metros de lonxitude por 17,6 metros de alto. En estilo románico, caiada, posúe 42 arcos duplos e óculos na parte superior. Na súa construción foi empregada man de obra de escravos indíxenas e africanos.
Michèle Petit
Michèle Petit, nada en París en 1946, é unha antropóloga francesa.
Traballa como investigadora da Universidade de París 1 e é membro honorario do laboratorio LADYSS (Laboratorio de dinámicas sociais e recomposición dos espazos) do Centro Nacional para a Investigación Científica (CNRS) en Francia. O devandito laboratorio dedícase ao uso das prácticas culturais e artísticas dos espazos en crise.
As súas principais liñas de investigación son a lectura e a súa función na construción ou reconstrución da identidade, así como os espazos de lectura. Publicou distintas obras a partir das súas reflexións e investigacións e foi convidada a diversos seminarios e congresos en varios países, particularmente en América Latina. En 2018 é considerada unha das maiores autoridades sobre a lectura no mundo.
Primeiros anos e mocidade, entre Francia e América Latina
Michèle Petit iniciouse no mundo da lectura a través de libros ilustrados, álbums, revistas e relatos de Philippe Corentin. Nas súas primeiras lecturas, Michèle aprendeu a darlle forma a temperás angustias e soños de fuga vinculados co recordo colectivo da guerra e cun temor persoal de que estalase unha nova. Máis tarde, aos seus doce anos, continuou lendo series, libros de aventuras, novelas policiais, tiras cómicas e, finalmente, descubriu os clásicos da literatura francesa. As ideas xurdidas a partir destes primeiros achegamentos á literatura deron orixe a varios dos temas que traballaría e reformularía anos máis tarde nas súas reflexións acerca da experimentación subxectiva da lectura e da súa significación na vida común das persoas lectoras.
Aos trece anos, Michèle Petit mudouse xunto cos seus pais a América Latina, especificamente a Bogotá en Colombia. Permaneceu nese país preto de tres anos, tempo no cal tivo os seus primeiros achegamentos ás grandes bibliotecas, ao teatro e á actuación. Logo de regresar a Francia fixo algunhas viaxes polo Mediterráneo. Durante os seus últimos anos de liceo refuxiouse en lecturas como Rimbaud, Eluard, Apollinaire, Camus, Prévert, Sartre, Gide e Beauvoir.
Carreira
Ao terminar o bacharelato, Petit, para cumprir coas expectativas dos seus pais, decidiu estudar Socioloxía na Universidade Panthéon-Sorbonne (París 1) e non unha carreira de Letras. Na súa “Autobiografía lectora” menciona que na universidade empezou a interesarse na psicanálise ao ler a Freud. Así mesmo, sendo estudante viaxou a España e percorreu o Mediterráneo.
Anos máis tarde aceptaría que todas as viaxes realizadas e as experiencias vividas ao longo delas a conduciron a se converter en antropóloga e estudar psicanálise.
En 1972 empezou a traballar no Centro Nacional para a Investigación Científica, onde realizou investigacións sobre as diásporas chinesa e grega. Desde 1992 elaborou estudos no ámbito da lectura. A partir do ano 2005 dedicouse a estudar a función desta en espazos con situacións críticas.
Ao longo da súa carreira foi convidada a diversos eventos académicos e culturais, que na súa maioría tiveron lugar en América Latina. En 1997, regresou por primeira vez ao continente americano para dar un seminario sobre lectura en México. Nesa viaxe coñeceu a Daniel Goldin, o seu editor en México, co cal publicou diversos libros.
Igualmente, Petit impartiu cursos en liña para a Universidade de Barcelona e na Facultade Latinoamericana de Ciencias Sociais (FLACSO) en Buenos Aires, Arxentina.
Formulacións
Michèle Petit é coñecida por partir da experiencia do lector para falar da lectura. A obra de Michèle Petit está marcada polas vivencias persoais e colectivas das persoas lectoras coas que tivo contacto, pola reflexión acerca das apropiacións que xorden durante e despois de ler, e pola conciencia dos cambios ou axustes psíquicos que deveñen da lectura. Para esta antropóloga, parte importante da experiencia de lectura é a posibilidade que esta brinda de dar un espazo ao pensamento imaxinativo, a memoria e a representación do futuro. Petit concibe a lectura tamén como unha posibilidade de facerse consciente do tempo histórico, a partir do encontro de xeracións que se dá entre as voces que narran e os lectores. De igual maneira, asegura que a lectura axuda a construír a subxectividade das persoas, ou ben a reconstruíla na adversidade e que por tanto a lectura é un dereito vital.
Michèle Petit fixo notar que ler, ademais de facer que as persoas evoquen a súa propia vida, as motiva a falar, a sentirse posuidores da palabra. Sinala que a lectura en voz alta suxírelles ás persoas lectoras que son quen de ter unha voz propia. Outro punto importante do seu pensamento é que a lectura favorece as transicións entre o suxeito lector e os outros. De acordo con Petit, a apertura cara ao exterior, a creación de continuidades, o reforzamento de lazos comúns e o compartir son situacións inherentes á lectura.
A partir de 1992, hai un interese especial nela por estudar os procesos de lectura a través de métodos cualitativos e por reflexionar acerca da experiencia íntima e social dos lectores cos libros. Como método nas súas investigacións, elabora diversas prácticas de campo e entrevistas a distintos tipos de lectores. Así mesmo, interesouse por coñecer as distintas funcións que cumpren as bibliotecas públicas no medio social no que se insiren. Tamén suxeriu que a formación dun lector depende dos seus primeiros contactos cos libros e da observación que o neno fai dos adultos lectores.
Petit rexeita o utilitarismo da lectura e propón que pode servir para moitas outras cousas ademais do coñecemento académico, á vez que tamén sinala de que o acto de ler pode exceder un mero pracer.
A formación de persoas lectoras
Michèle Petit tamén se referiu nos seus traballos aos mediadores de lectura. Ela suxire que os mediadores deben acudir aos sitios onde resulta difícil acceder á cultura escrita, por exemplo en medios rurais ou barrios marxinados. Previamente, o mediador de lectura habería de lembrar a súa propia relación cos libros, xa que desta maneira poderá transmitir unha mensaxe crible no que a lectura se recoñeza máis como unha actividade que convida á liberdade, á emancipación, e non de maneira directa á obriga.
Respecto das dinámicas de mediación, fixo fincapé na importancia da manipulación dos libros e no intercambio deles. De igual modo, indicou o impacto que ten a lectura en grupo, como un espazo que permite crear escenarios democráticos e inclusivos. Petit considera que a lectura compartida é un mecanismo para unir a xente e xerar transformacións a través das experiencias estéticas. A antropóloga propón que a principal tarefa do mediador de lectura é apoiar á apropiación da cultura escrita e provocar oportunidades de encontros entre libros, persoas e mundos.
Stade de Suisse
miniatura|300px|O Stade de Suisse. O Stade de Suisse Wankdorf é un estadio de fútbol en Berna, Suíza. Serve como estadio para o BSC Young Boys e ten unha capacidade de 32.000 espectadores. Inaugurado no 2005, foi construído no lugar que ocupaba o antigo estadio Wankdorf, demolido en 2001.
Espejo público
Espejo público é un programa de televisión emitido pola cadea española Antena 3. Foi estreado o 17 de outubro de 1996, inicialmente como programa semanal de reportaxes de actualidade. Desde o 11 de decembro de 2006 vén emitindo diariamente como un magazine matinal, presentado por Susanna Griso.
Primeira etapa
Espejo público estreouse o 17 de outubro de 1996, inicialmente como un programa de reportaxes, que se emitía semanalmente, os domingos, dirixido e presentado por Pedro Piqueras. En outubro de 1998 este foi relevado por Roberto Arce, ata agosto de 2002. En setembro dese ano a xornalista Sonsoles Suárez converteuse na presentadora, mentres que Julián Nieto fíxose cargo da dirección en novembro de 2003. En ocasións puntuais, outras xornalistas como Lourdes Maldonado, Lydia Balenciaga e Soledad Arroyo conduciron tamén o espazo.
O 28 de outubro de 2006 emitiuse por última vez neste formato, tras anunciarse que o programa sería reconvertido nun magacín matinal en substitución de Ruedo ibérico. Inicialmente, estaba previsto que o mesmo equipo e a presentadora, Sonsoles Suárez, continuasen á fronte do espazo, aínda que finalmente esta sería substituída por Susanna Griso.
Durante esta primeira década en antena, o programa mantivo unha de cota de pantalla media do 21% cultivando, así mesmo, varios recoñecementos como tres premios Antena de Ouro e dous TP de Ouro.
Segunda etapa
Espejo público regresou á televisión o 11 de decembro de 2006, cun cambio absoluto de formato. Pasou a ser un programa de información xeral, en formato de magacín colector, conservando do programa orixinal tan só o nome. Baséase na actualidade, combinando prensa rosa cun xornalismo serio.
Emítese na actualidade polas mañás de luns a venres e está presentado por Susanna Griso coa colaboración de Albert Castillón, Alfonso Egea e Roberto Leal.
O 16 de xuño de 2011 Espejo público alcanzou a cifra de 1.000 programas en antena.
Durante os veráns de 2012 e 2013 o programa é conducido por Sandra Daviú e Roberto Leal.
Viderico
Traxectoria
Alateo e Sáfrax uníronse á revolta de Fritixerno e con el participaron da Batalla de Adrianópole en 378. Tras ese período a única cousa que se sabe sobre os tres é que foron instalados xunto co seu pobo polo emperador Graciano na Panonia.
Stadion Lachen
miniatura|250px|Stadion Lachen en 2005, inundado. O Stadion Lachen é un estadio multiusos, usado principalmente para fútbol, de Thun, Suíza. Serve como estadio para o FC Thun e ten capacidade para 10.350 espectadores.
Rick Barry
Richard Francis Dennis Barry III, nado o 28 de marzo de 1944 en Elizabeth, Nova Jersey, foi un xogador de baloncesto profesional norteamericano, que destacou na década dos 70. Está considerado un dos mellores alas da historia. Xogou como profesional tanto na NBA como na ABA, e é o único xogador da historia que liderou nunha tempada a clasificación de máximos anotadores en ambas as ligas, así como na liga Universitaria NCAA. Foi tamén coñecido polo seu peculiar xeito de lanzar os tiros libres.
Universidade
Barry xogou coa camiseta dos Hurricanes da Universidade de Miami entre os anos 1963 e 1965. Na súa última tempada como universitario, conseguiu unhas asombrosas estatísticas de 37,4 puntos e 18,3 rebotes, logrando ser o máximo anotador nacional. A súa camiseta é unha das dúas únicas que retirou a súa universidade.
Profesional
Foi elixido na cuarta posición da primeira rolda do draft polos San Francisco Warriors. No seu primeiro ano como profesional foi elixido Rookie do ano ao facer de media 25,7 puntos e 10,6 rebotes por partido. No seu segundo ano foi elixido mellor xogador do All-Star Game, e nesa mesma tempada axudou ao seu equipo a chegar ás finais da NBA onde perderon contra os Philadelphia 76ers. Despois desas dúas frutíferas tempadas, e ao non chegar a un acordo económico cos propietarios do equipo, Berry decidiu facer as maletas e irse á liga rival, a ABA, onde os Oakland Oaks ofrecéronlle un contrato máis amplo.
No seu único ano nese equipo conseguiu, promediando máis de 30 puntos por partido, o título de campión da ABA, pero a súa fama de linguateiras, con declaracións máis que polémicas, fixéronlle ser traspasado aos Washington Caps e de aí aos New York Nets. Tras catro anos na liga do balón tricolor, decidiu regresar á NBA ao seu equipo orixinal, xa baixo a denominación de Golden State, cos que conquistou, en 1975, o seu único título da NBA nunha máxica tempada na que acabou como líder na clasificación de tiros libres e roubos de balón. Coa característica que lanzaba os tiros libres desde abaixo, é dicir, que situaba o balón por baixo a súa cintura e logo executaba o lanzamento. Foi nomeado ademais MVP das finais. En 1979 foi traspasado a Houston Rockets a cambio de John Lucas, onde discorrerían os seus dous últimos anos como profesional.
Pippi Mediaslongas (novela)
Pippi Mediaslongas (en Pippi Långstrump) é unha novela infantil sueca escrita por Astrid Lindgren, que foi publicada orixinalmente por Rabén & Sjögren con ilustracións de Ingrid Vang Nyman no ano 1945. Tense traducido a máis de 40 linguas, polo xeral con novas ilustracións. Foi traducido ó galego por David Álvarez Martínez e publicado pola editorial Kalandraka no ano 2016.
En 2002, o Instituto Nobel clasificou a novela como unha das "100 mellores obras da literatura mundial", baseándose en centos de enquisas a autores de cincuenta e cinco países.
Yuki Tsunoda
Yuki Tsunoda (xaponés: 角 田 裕 毅, Tsunoda Yūki, nado o 11 de maio de 2000) é un piloto de carreiras de Fórmula 1 xaponés que corre na Scuderia AlphaTauri desde. Apoiado por Honda desde 2016 a través do Honda Formula Dream Project, foi o campión da F4 do Xapón de 2018 e é membro da Red Bull Junior Team. Rematou terceiro no Campionato de Fórmula 2 de 2020 e fixo o seu debut na Fórmula Un en 2021 con AlphaTauri, un equipo propiedade de Red Bull.
Karting
Tsunoda naceu en Sagamihara, Kanagawa, e comezou a súa carreira profesional no karting en 2010 ingresando no Campionato JAF Júnior de karting, pasando á clase rexional en 2013 e á clase nacional en 2014. En 2013 gañou un campionato rexional de kart. No Campionato JAF All Japan Kart de 2015, ocupou o segundo posto.
Tsunoda debutou en monoprazas en 2016 cando participou na penúltima fin de semana de carreira do Campionato de Fórmula 4 xaponés en Suzuka, onde correu para o Sutekina Racing Team. Inmediatamente terminou segundo e cuarto nas carreiras, quedando 16º no campionato con 30 puntos. Permaneceu activo neste campionato en 2017, pero cambiou ao equipo Honda Formula Dream Project (Academia Motopark). Gañou tres carreiras no Circuíto Internacional de Okayama, no Circuíto de Fuji e en Suzuka. Con 173 puntos, terminou terceiro por detrás de Ritomo Miyata e Ukyo Sasahara.
En 2018 Tsunoda estivo activo na Fórmula 4 xaponesa. Ao comezo da tempada, gañou cinco carreiras seguidas en Okayama, Fuji (dúas veces) e Suzuka (dúas veces). Durante o resto da tempada logrou vitorias sobre Sportsland SUGO e Twin Ring Motegi. Non obstante, debido a un número de resultados cero, pasou ata a última carreira da tempada en Motegi ata que puido ser nomeado campión logo dunha longa batalla co seu compañeiro de equipo Teppei Natori. Rematou a tempada con 245 puntos.
Fórmula 3 e Fórmula 2
En, Tsunoda debutou no novo Campionato FIA de Fórmula 3, onde correu no equipo Jenzer Motorsport. Tamén foi chamado ao Red Bull Junior Team, o programa de adestramento da Fórmula 1 do equipo Red Bull Racing, como parte da nova relación do equipo con Honda.
Foi noveno en F3 cunha vitoria en Monza. Por outra banda, acabou o cuarto posto na Euroformula Open (saltando dúas roldas), tamén cunha vitoria.
O ano seguinte entrou na Fórmula 2 co equipo  Carlin.
Fórmula 1
Desde 2019 é membro do Red Bull Junior Team. En agosto de 2020, o director deportivo de Scuderia AlphaTauri Franz Tost, anunciou que Tsunoda participaría nos tests de postempada no circuíto de Yas Marina. Dous meses despois confirmouse que pilotaría o Toro Rosso STR13 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari co obxectivo de acadar 300 quilómetros para obter a Super Licenza da FIA. Nesta proba completou un total de 352 quilómetros.
AlphaTauri (2021- )
O 16 de decembro de 2020, AlphaTauri confirmou a súa fichaxe para competir na tempada. Seu número é o 22 e foi o primeiro piloto de Fórmula 1 que naceu a partir dos anos 2000.
Na súa carreira de debut o 28 de marzo de 2021 no Gran Premio de Bahrain, Tsunoda anotou os seus dous primeiros puntos na Fórmula 1.
O 7 de setembro de 2021, AlphaTauri confirmou que Tsunoda permanecería co equipo durante a tempada.