cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Pierre-et-Miquelon
Xeografía
Situado no extremo occidental da Península de Burin de Terra Nova, o arquipélago de Saint Pierre e Miquelón comprende oito illas, cun total de 242 km2, das cales só dúas están habitadas. As illas son núas e rochosas, con costas empinadas e só unha capa de turba para suavizar a dura paisaxe. As illas forman xeoloxicamente parte do extremo nordés dos Montes Apalaches xunto con Terra Nova.
Atilano
Amais, como apelido pode referirse a:
Saint-Pierre-et-Miquelon
Xeografía
A Illa de Saint Pierre, cuxa superficie é menor, 26 km², é a máis poboada e o centro comercial e administrativo do arquipélago. O aeroporto de Saint-Pierre está en funcionamento desde 1999 e é capaz de acoller voos de longa distancia desde Francia.
Miquelon-Langlade, a illa máis grande, está composta de feito por tres illas, Le Cap Illa Miquelon (tamén chamada Grande Miquelon, 110 km² está conectada á illa Langlade (Petite Miquelon, 91 km² pola Dune de Langlade (tamén coñecida como o Isthme de Langlade), un tómbolo de 10 km. de longo. Unha tormenta rompeunas no século XVIII, separando as dúas illas durante varias décadas, antes de que as correntes reconstruísen o istmo. Morne de la Grande Montagne, o punto máis alto do territorio con 240 m, está situado en Grande Miquelon. As augas entre Langlade e Saint-Pierre foron chamados "a Boca do Inferno" (Gueule d'Enfer) ata preto de 1900, xa que se rexistraron máis de 600 naufraxios nese punto desde 1800. No norte da illa Miquelon atópase a aldea de Miquelon-Langlade (710 habitantes), mentres que a illa Langlade estaba case deserta (só un habitante no censo de 1999).
Unha terceira illa, antigamente habitada, Isle-aux-Marins, coñecida como Île-aux-Chiens (Illa dos Cans) ata 1931 e situada a pouca distancia do porto de Saint-Pierre, está deshabitada desde 1963. As outras illas principais son Grand Colombier, Île aux Vainqueurs e Île aux Pigeons.
O clima é húmido e ventoso, con invernos longos e fríos. A primavera e principios de verán son frescos e nebulosos. A finais de verán e principios de outono é xeralmente fresco e asollado.
Economía
As illas dependeron da pesca do bacallau durante os últimos catro séculos. Con todo, a sobre explotación dos bancos levou a que Canadá impoña longas vedas pesqueiras, e, como as cotas pesqueiras son controladas polo Canadá, Saint Pierre e Miquelon, e a industria pesqueira francesa en xeral, foron seriamente afectadas.
Fixéronse esforzos, con axuda do goberno francés, para diversificar a economía local. O turismo, a crianza de peixes e vieiras en granxas, a pesca de cangrexo e a agricultura foron desenvolvidas.
Cultura
O francés é o idioma oficial das illas. Porén, o acento local e moitas das palabras empregadas son de procedencia normanda.
O orgullo vasco pode ser igual de forte, por mor das históricas ligazóns das illas coa rexión vascofrancesa. Tódolos anos, no verán, celébrase un festival vasco, con exhibicións de harrijasotzaile (levantamento de pedra), haitzkolari (cortar troncos), e paleta.
Johannes Peter Müller
Johannes Peter Müller, nado en Coblenza o 14 de xullo de 1801 e finado en Berlín o 28 de abril de 1858, foi un médico, anatomista e fisiólogo alemán que realizou moi importantes achegas nos campos da fisioloxía, a neurobioloxía, a embrioloxía e a zooloxía.
Traxectoria
Müller naceu o 14 de xullo de 1801 en Coblenza, daquela capital do departamento de Rin e Mosela, do Imperio Napoleónico (1804–1815). En 1819, xa integrado o territorio no Reino de Prusia despois do Tratado de Versalles, entrou na Universidade de Bonn, onde cursou medicina, converténdose en Privatdozent en 1824, profesor extraordinario de fisioloxía en 1826 e profesor ordinario en 1830. En 1833 obtivo a cátedra de anatomía e fisioloxía da Universidade Humboldt de Berlín, onde permaneceu até a súa morte.
Fisioloxía
A achegas de Müller á fisioloxía foron múltiplas, destacando o seu estudo da voz, a fala e o oído, así como das propiedades físico-químicas do sistema linfático, o quilo e o sangue.
O seu libro de texto Handbuch der Physiologie des Menschen (1833 - 1840) marcou o inicio dun novo período no estudo da fisioloxía. Por primeira vez, os resultados da anatomía comparada en humanos, así como da química e outras ciencias naturais, uníanse na investigación de problemas fisiolóxicos. A parte máis importante deste traballo estaba dedicada á acción nerviosa e aos mecanismos sensitivos. Nela, Müller estableceu por primeira vez o principio segundo o cal o tipo de sensación que segue a un estímulo non depende do modo de estimulación, senón da natureza do órgano sensitivo. Deste modo, a luz, a presión ou a estimulación mecánica que actúan sobre a retina e o nervio óptico producen invariabelmente impresións luminosas.
No campo da fisioloxía dos sentidos, Müller, en 1820, formulou a teoría da enerxía específica dos nervios, na que afirmaba que cada sensación estaba determinada pola actividade específica dos nervios sensoriais que lle servían de medio de transmisión, independentemente de cal fora o estímulo que causara esa actividade. Esta idea da psicofísica, porén, demostrouse que era incorrecta.
miniatura|200px|Monumento a Johannes Peter Müller na Jesuitenplatz (praza dis Xesuítas) de [[Coblenza.]] miniatura|200px|Estatua de J. P. Müller sobte a entrada do Museo de Historia Natural de [[Berlín.]]
Aneirin
Aneirin ou Neirin foi un poeta britano do século VI. Crese que foi un bardo ou ‘poeta cortesán’ nun dos reinos de Cumbria no “Vello Norte” “Yr Hen Ogledd”, probabelmente o de Gododdin en Edimburgo, na moderna Escocia. Desde o século XVII o seu nome apareceu escrito incorrectamente como Aneurin.
Johannes Peter Müller
Anatomía e embrioloxía comparadas
Na última etapa da súa vida académica, Müller dedicouse á anatomía comparada, especialmente dos peixes e os invertebrados mariños. Müller foi un gran defensor da teoría vertebral do cranio, apoiándose nas súas observacións embriolóxicas.
Aneirin
Poesía
As obras a el atribuídas consérvanse nun manuscrito de finais do século XIII coñecido como o Libro de Aneirin (ou Llyfr Aneirin en galés). A lingua foi modernizada ao galés medio, pero outras partes en galés antigo indican que polo menos algúns dos poemas datan de aproximadamente a época de Aneirin, e a súa atribución pode ser, xa que logo, xenuína. A obra puido ter sobrevivido pola tradición ora lata ser posta po rescrito por vez primeira, quizais no século IX.
Johannes Peter Müller
Abreviatura
A abreviatura J. P. Müller emprégase para reccoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Aneirin
Identidade e reputación
As mencións de Aneirin entre os fillos de Caw, un xefe do reino de Strathclyde, son tardíos e erróneos. A nai de Aneirin, Dwywei, é mencionada, con todo, en 'Y Gododdin'. Pode ser a mesma dona que segundo as liñaxes galesas antigas, casou co rei Dunod, quen se pensa que tería reinado en West Yorkshire. Era tamén familiar doutro poeta britano, Cian Gwenith Gwawd.
A finais do século XVIII fixéronse intentos de identificar a Aneirin co escritor do século VI Xildas, baseados na forma incorrecta do seu nome arriba indicada. Thomas Stephens pensou despois que o poeta fora fillo de Xildas. Ámbalas dúas ideas están agora desacreditadas.
I puritani
I puritani (en galego Os puritanos) é unha ópera en tres actos con música de Vincenzo Bellini e libreto en italiano de Carlo Pepoli, baseado no drama Têtes rondes et cavaliers de Jacques-François Ancelot e Xavier Boniface Saintine. Algúns indican que o libreto tamén está baseado na novela Old Mortality de Walter Scott, mais outros só encontran relación co lugar e os feitos políticos que son narrados. Foi estreada o 24 de xaneiro de 1835 no Théâtre Italien de París. Ao mesmo tempo, Bellini compuxo unha versión alternativa pensada para a famosa cantante María Malibrán, debería ser representada en Nápoles e que, porén, non foi representada ata o 10 de abril de 1986 no Teatro Petruzzelli de Bari. Foi a última obra do compositor, que morreu 8 meses despois da súa estrea.
Aneirin
Identidade e reputación
As tríades galesas describen a Aneirin como "príncipe de bardos" e "de verso fluído". Nennio lóao entre os máis vellos poetas galeses ou Cynfeirdd, contemporáneo de Talhaearn, Taliesin, Bluchbardd e Cian. Hai referencias a Aneirin na obra dos Poetas dos Príncipes, pero a súa fama declinou a finais da Idade Media at ao rexurdimento da identidade gales apor parte de escritores anticuarios do período dos Tudor. Hoxe, a reputación da súa poesía fica alta, se ben a identidade exacta do autor é algo máis controvertido.
I puritani
A ópera narra o drama amoroso de Elvira e Arturo en plena revolución entre os puritanos, partidarios de Oliver Cromwell, e os realistas que apoiaban á casa de Estuardo.
A pesar de que o libreto é cértamente confuso e pouco crible, a música de Bellini está entre a máis coidada e bela que escribiu. A foi o resultado do desexo de Bellini de compoñer unha ópera para o público parisiense. Para esta tarefa recibiu o apoio de Rossini, que daquela triunfaba en París.
Somalí
O termo somalí pode referirse a:
Cervexa branca
miniatura|150px|Cervexa de trigo alemá, nun vaso típico de Weissbier. A cervexa branca ou cervexa de trigo é unha cervexa que é elaborada cunha cantidade significativa de trigo. Estas cervexas a miúdo conteñen unha proporción apreciábel de malte de cebada. A miúdo son de alta fermentación, e en Alemaña teñen que selo por lei. O seu aroma varía considerabelmente, dependendo de cada estilo.
O Outeriño, O Castro, Silleda
O Outeiriño é un lugar dentro da parroquia do Castro no concello de Silleda, provincia de Pontevedra. No ano 2011 tiña 7 habitantes, 5 homes e 2 mulleres.
Cervexa branca
Variedades
As cervexas brancas belgas a miúdo teñen especias como o coandro ou laranxa ácida engadidas, dándolles un lixeiro aroma a froita.
As cervexas brancas alemás son nomeadas Weizen ("trigo") nas rexións do oeste (Baden-Württemberg) e do norte, e Weißbier ou Weiße ("cervexa branca" ou "branca") en Baviera. Hefeweizen ("hefe" é o alemán para lévedo) é o nome para as cervexas de trigo sen filtrar, namentres que Kristallweizen ("kristall" é o alemán para cristal) é a mesma cervexa filtrada.
Weissbier
A Weißbier ou Weissbier (en galego: cervexa branca, coñecida tamén como cervexa de trigo), tamén chamada Hefeweizen, Weizenbier ou Hefeweissbier, é un tipo de cervexa feita de malte de trigo, malte de cebada, lúpulo e lévedo. Normalmente a Weissbier ten unha gradación alcólica de entre 5 % e 6 %. A bebida é principalmente consumida no sur de Alemaña nos estados de Baviera e Baden-Württemberg, porén tamén é bastante popular noutras rexións do país, e noutros moitos países, como en Austria, en Bélxica e nos Estados Unidos de América.
Algúns exemplos de produtores de Weissbieren son, por exemplo, Paulaner, Boston Beer Company, Erdinger, Schneider Weisse ou Franziskaner.
Witbier
A witbier (en francés: bière blanche), ou simplemente Witte é unha cervexa de alta fermentación de cebada e trigo elaborada principalmente en Bélxica, malia que ten tamén presenza nos Países Baixos e noutros lados. Colle o seu nome por mor do lévedo en suspensión e das proteínas de trigo que provocan que a cervexa teña un ton branco cando está fría.
Taj Mahal (músico)
Henry Saint Clair Fredericks, coñecido polo alcume Taj Mahal, nado o 17 de maio de 1942 en Harlem na cidade de Nova York, é un músico de blues, cantautor e compositor de música de cine estadounidense. Taj é un multi-instrumentista (toca a guitarra, o piano, o baixo, o órgano, mandolina, chelo, salterio, piccolo, a harmónica, kalimba, vibráfono, dobro...).
Cervexa branca
Variedades agres
200px|miniatura|Botellas diversas de Lambic Kriek, ou Lambic de cereixa.
Taj Mahal (músico)
A miúdo incorporou elementos das músicas doutras culturas nas súas obras e pulou por reformular a definición e forma do blues durante toda a súa carreira musical buscando a mestizaxe con formas non tradicionais, incluíndo sons do Caribe, África e o sur do Pacífico como o jazz, reggae, calypso, zydeco e música hawaiana creando un estilo propio.
Cervexa branca
Variedades agres
Unha variedade menos espallada da cervexa de trigo é a Berliner Weisse (Berlinesa Branca), que ten menos alcol (do 2.5% ao 3%) e é bastante ácida. Os seus seareiros a miúdo engádenlle xaropes doces de limón, framboesa ou aspérula.
Taj Mahal (músico)
Traxectoria persoal
Aínda que naceu en Harlem, criouse en Springfield, Massachusetts, nun ambiente musical pois a súa nai era membro dun coro local de gospel e seu pai era pianista de jazz de orixe xamaicana. A súa familia era propietaria dunha radio de onda curta que recibía transmisións de música de todo o mundo, o que o puxo en contacto coa música mundial dende unha idade temperá. Interesouse tamén polo jazz, gozando das obras de músicos como Charles Mingus, Thelonious Monk e Milt Jackson. Seus pais fixéronse maiores de idade durante o denominado "Rexurdimento de Harlem", e inculcaron a seus fillos un sentido de orgullo pola súa ascendencia caribeña e africana a través das súas historias. É irmán da cantante Carole Fredericks e pai da tamén cantante Deva Mahal.
Cervexa branca
Variedades agres
A cervexa Gose de Leizpig é semellante á pero un pouco máis forte, con preto do 4% de alcol. Entre os seus ingredientes están o coandro e o sal, e polo tanto non se adapta á Reinheitsgebot. Tanto a Gose como a Berliner Weisse adquiren a súa acidez por medio do uso da bacterias de ácido láctico na fermentación xunto co lévedo.
Os Valos, Lestedo, Palas de Rei
Os Valos é un lugar da parroquia de Lestedo, no concello lugués de Palas de Rei, na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2021 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Taj Mahal (músico)
Traxectoria persoal
Seu pai, Henry Saint Clair Fredericks Sr. era era músico, e foi chamado "o Xenio" por Ella Fitzgerald antes de formar a familia. Daquela, a súa casa frecuentada por outros músicos do Caribe, de África e dos Estados Unidos. Ao principio, Henry Jr. desenvolveu un grande interese pola música africana, que estudiou asiduamente cando era novo e o seu talento musical foi alentado por seus pais que o mandaron a clases de piano clásico. Estudou tamén clarinete, trombón e harmónica.
Mais cando Mahal contaba con 11 anos, sufriu unha experiencia traumática pois seu pai morreu nun accidente na súa empresa de construción ao envorcar o tractor e ser esmagado. Súa nai casou de novo e o padrastro tiña unha guitarra que Taj comezou a usar con 13 ou 14 anos, recibindo as primeiras leccións dun novo veciño de Carolina do Norte, da súa mesma idade e que tocaba a guitarra acústica de blues. O seu nome era Lynwood Perry, sobriño do famoso músico de blues Arthur "Big Boy" Crudup.
Cervexa branca
Variedades agres
A Lambic belga tamén está feita con trigo e cebada, pero difire da witbier no seu lévedo. A Lambic é de fermentación espontánea.
Taj Mahal (músico)
Traxectoria persoal
Durante un tempo, penso en adicarse á agricultura en lugar da música, cando con 16 anos comezou a traballar nunha granxa leiteira en Palmer, preto de Springfield. Con 19 anos xa era capataz, e se tiña que erguer as 4 da mañá para ordeña-las vacas e cultivar millo, trevo e alfalfa. Daquela época, aínda permanece a idea de manter unha granxa familiar na cal cultiva-la comida propia: "Hai toda unha xeración de rapaces que pensan que todo sae dunha caixa e dunha lata, e non saben que podes cultiva-la maior parte da túa comida". Por mor diso, colabora regularmente nos concertos de "Farm Aid".
O alcume
Taj Mahal, o seu nome artístico, chegoulle soñando con Gandhi, India e a tolerancia social. Comenzou a empregalo a partir de 1959, aproximadamente, ao mesmo tempo que empezou a asistir á Universidade de Massachusetts. A pesar de ter asistido a unha escola de agricultura vocacional, converterse en membro da Organización Nacional de FFA e especializarse en crianza de animais e especialización en veterinaria e agronomía, Mahal decidiu toma-la ruta da música en lugar da agricultura. Na universidade, dirixiu unha banda de rhythm and blues, chamada Taj Mahal & The Elektras e, antes de marchar á costa oeste dos Estados Unidos, tamén formou parte dun dúo con Jessie Lee Kincaid.
Cervexa branca
Servindo a cervexa de trigo
150px|miniatura|esquerda|Vaso típico de Berliner Weisse. A cervexa branca ao estilo bávaro sérvese usualmente en vasos dunha forma determinada de 500 ml. En Bélxica, a witbier sérvese normalmente en vasos de 25 cl, pero sen unha forma estándar. A Berliner Weisse sérvese nun schooner.
Taj Mahal (músico)
Traxectoria profesional
miniatura|230px|Foto do grupo Rising Sons (1966). Pola esquerda, Taj Mahal, Jesse Lee Kincaid, Gary Marker, Ry Cooder e Keven Kelley.
En 1964, mudouse a Santa Mónica, California, e formou a banda Rising Sons xunto co músico de blues rock Ry Cooder e Jessie Lee Kincaid, asinando pouco despois un contrato con Columbia Records. Foi unha das primeiras bandas interraciais do período o que, seguramente, fixo que fora inviable comercialmente, pois non conseguiron sacar un álbum, aínda que si un single, e acabaron separándose aínda que, en 1992, Legacy Recordings lanzou The Rising Sons Featuring Taj Mahal and Ry Cooder, con material desa época.
Mentres, Mahal traballou con outros músicos como Howlin 'Wolf, Buddy Guy, Lightnin' Hopkins e Muddy Waters e permaneceu con Columbia coa que comezou a súa carreira en solitario co disco titulado Taj Mahal (1968), e seguiu despois con The Natch'l Blues (1969) e Giant Step / De Old Folks at Homecon (1969) no que participou o músico de sesión, Kiowa, Jesse Ed Davis de Oklahoma, que tocaba guitarra e piano. Con Columbia, gravaría na década dos sesenta un total de doce álbums.
Cervexa branca
Servindo a cervexa de trigo
A Kristallweizen (especialmente en Austria) e os estilos americanos de cervexa de trigo son a miúdo servidos cunha choucha de limón ou laranxa no vaso; isto xeralmente non se ve ben en Baviera.
Taj Mahal (músico)
Década de 1970
Nesta década o seu traballo foi especialmente importante pois incorporou, á súa música, o jazz e o reggae das Indias Occidentais e o Caribe. En 1972, actuou e escribiu a partitura da película Sounder, protagonizada por Cicely Tyson, e repetiría o papel e a composición na secuela, Sounder, part 2 (1976).
Cervexa branca
Servindo a cervexa de trigo
No norte de Baviera, é común engadir un grao de arroz ás Kristallweizen, que provoca un efecto agradábel de burbullas e que resulta nunha escuma de máis duración.
Liu Cixin
Triloxía do tres corpos
Na súa triloxía do tres corpos, Liu presenta a personaxes chineses en primeira liña nos contactos e guerras seculares contra unha civilización alieníxena. Imaxina civilizacións dispersas por toda a galaxia cun esquema de lei da xungla, aínda que a distancia entre civilizacións prevén contra encontros indeseados, e coa crenza de que todo contacto é un risco máis ca unha oportunidade: as civilizacións ocultan a súa localización, e atacan a calquera que expón a súa posición e ven en inferioridade.
Cervexa branca
Servindo a cervexa de trigo
Algo común nos pubs de Baviera é a Cola-Weizen, mestura de refresco de cola e Weizenbier. Tamén é popular en diferentes partes de Alemaña a Bananenweizen (cervexa de trigo con néctar de banana).
Liu Cixin
Triloxía do tres corpos
No primeiro libro, unha científica chinesa que sofre depresión envía unha mensaxe a un planeta nun sistema estelar triplo durante a Revolución Cultural. Trinta anos despois, outro científico descobre de novo unha civilización no planeta, que sofre efectos negativos por causa do tres soles. A civilización despachou unha frota de naves para conquistar a terra, cuxa chegada se prevé en catro séculos.
Taj Mahal (músico)
Década de 1970
En 1976, abandonou Columbia para asinar con Warner Bros. Records, coa que gravou 3 álbums, sendo un deles foi a banda sonora para a película Brothers (1977) que se publicou co mesmo nome. Despois da estadía en Warner intentou conseguir outro contrato a pesar de estar en pleno auxe do heavy metal e a música disco. miniatura|230px|Taj Mahal no festival de Montreux [[Suíza en 1978]]
Casanova, Vilar, Guitiriz
Casanova é un lugar da parroquia de Vilar no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 10 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 5 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Liu Cixin
Triloxía do tres corpos
Existe unha tradución ao inglés e ao español da triloxía mais non ao galego polo de agora.
Taj Mahal (músico)
Década de 1980
En 1981, coa carreira estancada, decidiu mudarse a Kauai, Hawai en 1981 e, de seguido, formou a banda Hula Blues. Inicialmente, só se xuntaban un grupo de amigos para pescar mais, de súpeto, empezaron a tocar regularmente e facer xiras. Estando en Hawai, permaneceu esquecido para a maioría dos medios até que gravou Taj (1988) para Gramavision, que supuxo o seu retorno, gravando diferentes traballos tanto con Gramavision como con Hannibal Records.
Década de 1990
Xunto con Ry Cooder, comezou a traballar cos Rolling Stones, cos que repetiría en varias ocasións, e actuou na película The Rolling Stones Rock and Roll Circus (1996). Pero, nesta década traballou, sobre todo, co selo Private Music, lanzando álbums de blues, pop, R&B e rock e colaborou, entre outros, con Eric Clapton e Etta James. En 1998, dentro do movemento Americana, gravou o disco Largo, baseado na obra de Antonín Dvořák, contando coa colaboración do compositor David Forman, o produtor Rick Chertoff e os músicos Cyndi Lauper, Willie Nile, Joan Osborne, Rob Hyman, Garth Hudson e Levon Helm de The Band, e de The Chieftains.
En 1997, gañou o Grammy ao Mellor Álbum de Blues Contemporáneo por Señor Blues, seguido doutro Grammy polo álbum en directo Shoutin 'in Key.
Década de 2000 e actualidade
miniatura|230px|Taj Mahal no Jazz Fest de [[Nova Orleáns en 2013]] En 2002, Mahal apareceu no álbum recompilatorio Red Hot and Riot da Red Hot Organization en homenaxe ao músico nixeriano de afrobeat Fela Kuti. O álbum producido por Paul Heck foi moi aclamado e tódolos beneficios do disco doron doados a organizacións benéficas contra a SIDA.
En 2017, Mahal asociouse con Keb 'Mo' para lanzar un álbum conxunto TajMo. Neste álbum aparecen como invitados Bonnie Raitt, Joe Walsh, Sheila E. e Lizz Wright, e consta de seis composiciónss orixinais e cinco versións, de artistas e bandas como John Mayer e The Who. En xuño do mesmo ano, Mahal apareceu no recoñecido documental The American Epic Sessions, dirixido por Bernard MacMahon gravando o tema de Charley Patton, High Water Everywhere, para o que se empregou o primeiro sistema de gravación de son eléctrico da década de 1920, e apareceu, tamén, en varios momentos da serie documental que acompaña a American Epic, comentando sobre os artistas de gravacións rurais da década de 1920 que tiveron unha profunda influencia nos comezos da música estadounidense e nel persoalmente.
Estilo musical
miniatura|230px|Taj Mahal no Summerstage de [[Nova York en 2017]] Mahal adoita emprega o polgar e o dedo medio en troques do uso do índice como a maioría dos guitarristas. "Toco con púa", afirma, "cando toco un feixe de pezas de blues". Cando principiou a súa carreira, estudou os diversos estilos dos seus cantantes de blues preferidos, incluídos músicos como Jimmy Reed, Son House, Sleepy John Estes, Big Mama Thornton, Howlin "Wolf", Mississippi John Hurt e Sonny Terry; tamén definiu o seu traballo en clubs como Club 47 en Massachusetts e Ash Grove, nos Ánxeles, como "bloques de construción básicos no desenvolvemento da súa música".
Aínda que é considerado un erudito da música blues, os seus estudos de etnomusicoloxía na Universidade de Massachusetts Amherst achegárono máis á música popular do Caribe e de África occidental. Co tempo, foi incorporando máis raíces africanas ao seu estilo, abranguendo e mesturando o reggae, calipso, zydeco, R&B, música gospel e blues country, cada un dos cales "sendo base fundamental desde estilo". Segundo The Rough Guide to Rock, "Tense dito que Taj Mahal foi un dos primeiros artistas principais, se non o primeiro, en buscar as posibilidades das música mundial. Mesmo o blues que tocaba a comezos dos 70 -Recycling The Blues & Other Related Stuff (1972) ou Mo 'Roots (1974)- amosaba unha grande aptitude para condimenta-la mestura con sabores que sempre o mantiñan como máximo a unha iarda de se un acérrimo intérprete de blues". En canto á súa voz, o autor David Evans escribiu que Mahal ten "unha voz extraordinaria que vai dende áspera e areosa a suave e sensual".
Taj Mahal opina que o seu álbum Kulanjan (1999) no que se acompaña do mestre de kora da tradición Griot de Malí, Toumani Diabate, "encarna o seu espírito musical e cultural pechando completamente o círculo". Para el foi unha experiencia que lle permitiu reconectarse coa súa herdanza africana, tendo a sensación de retonar a casa, chegando a muda-lo seu nome polo de Dadi Kouyate, o primeiro griot, como manifestación desta sensación de retorno. Sobre a experiencia, e amosando a amplitude so seu eclecticismo, dixo que:
Taj tamén ten afirmado que prefire tocar ao aire libre porque:
Pimen Ilievski
Pimen, nado como Sotir Ilievski en Resen (República Socialista de Macedonia) o 3 de outubro de 1971, é un eclesiástico ortodoxo macedonio, bispo de Europa da Igrexa Ortodoxa Macedonia - Arcebispado de Ohrid dende 2006.
Traxectoria
Pimen naceu co nome de Sotir Ilievski en Resen, na República Socialista de Macedonia, o 3 de outubro de 1971. Estudou na Facultade de Teoloxía de Skopje, e ao terceiro ano de universidade, en 1997, ingresou no mosteiro de Vodoča (preto de Strumica) onde recibiu a tonsura monástica e tomou o nome de Pimen. No mesmo ano foi ordenado hieromonxe polo metropolita de Strumica Naum Ilievski. En xaneiro de 1999 foi elevado ao rango de hegúmeno, e en setembro do mesmo ano pasou a servir na diocese de Strumica, da que foi nomeado secretario en 2003.
En marzo de 2004 completou os seus estudos na Universidade Santos Cirilo e Metodio de Skopje, e no mesmo ano foi elevado ao rango de arquimandrita.
A proposta do Sínodo da Igrexa Ortodoxa de Macedonia, en setembro de 2004 ampliou os seus estudos no Instituto de Teoloxía Ortodoxa San Serxio de París. Durante ese período atendeu ás parroquias de San Clemente de Ohrid (en París) e de Santo Elías (en Bruxelas).
O 14 de abril de 2005 foi elixido bispo. O 1 de outubro foi nomeado bispo de Poljanski e vigairo da eparquía de Strumica. Recibiu a consagración episcopal ao día seguinte, de mans do arcebispo Stefan Veljanovski.
O 6 de abril de 2006 foi nomeado administrador da eparquía de Europa, movendo a sé diocesana a Malmö (Suecia). O 22 de xuño do mesmo ano o Sínodo da Igrexa ortodoxa macedonia nomeouno metropolita de Europa. Foi entronizado na catedral de San Nahum de Malmö, coa presenza do arcebispo Stefan Veljanovski e do seu predecesor Gorazd Dimitrioski. Ademais do clero ortodoxo, asistiron ao acto representantes da Igrexa de Suecia e do goberno sueco, e representantes da Igrexa católica.
A Balsa, Cesullas, Cabana de Bergantiños
A Balsa é un lugar da parroquia de Cesullas no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 23 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 13 eran homes e 10 mulleres.
El Avisador Galaico
El Avisador Galaico foi un periódico que se editou en Cienfuegos, Cuba, en 1878.
Historia e características
Órgano oficial da Sociedad de Beneficencia de Naturales de Galicia de Cienfuegos, apareceu o 3 de febreiro de 1878. Dirixido por Domingo Devesa Naveiro e José Porrúa Valdivieso. Cesou a súa publicación o 2 de novembro dese mesmo ano.
A Agra, Xuño, Porto do Son
A Agra é un lugar da parroquia de Xuño no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 147 habitantes (73 homes e 74 mulleres).
Trátase da aldea máis grande da parroquia de Xuño. O seu nome deriva da palabra latina agru que significa "campo". É un terreo chan, moi extenso, situado nas zonas baixas da parroquia a moi poucos metros sobre o nivel do mar. Na Agra localízanse a zona de movemento social e económico da parroquia. Aquí están os grandes supermercados, os bancos e os principais negocios; moi preto, tamén está a igrexa parroquial.
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1965
miniatura| right | [[Jack Brabham (Brabham BT11 Clímax) no Gran Premio de Alemaña de 1965 en Nürburgring.]] O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1965 foi a 16ª tempada de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 8ª Copa Internacional de construtores de F1. Os dous títulos disputáronse simultaneamente con dez Grandes Premios que se iniciaron o 1 de xaneiro e finalizaron o 24 de outubro.
Resumo do campionato
Jim Clark acadou o seu segundo campionato incluíndo seis vitorias consecutivas só interrompidas pola ausencia en Mónaco, xa que estaba gañando as 500 millas de Indianápolis. Jackie Stewart terminou terceiro no campionato na súa tempada de debut e Richie Ginther gañou o seu único, e primeiro de Honda, Gran Premio na última carreira da fórmula de 1,5 litros.
Equipos e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Fórmula 1 de.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1965
Outorgábanse 9-6-4-3-2-1 puntos aos seis finalistas en cada carreira. Só contaban os resultados das seis mellores carreiras.
Indalecio Tizón Reboreda
Indalecio Tizón Reboreda, nado no Concello de Lavadores o 26 de xullo de 1893 e finado en Vigo o 9 de outubro de 1973, foi un aparellador e agrarista galego.
Traxectoria
Fillo de Indalecio Tizón Rodríguez e Amalia Reboreda Vázquez. Titulado como perito industrial e aparellador pola Escola Industrial de Vigo en 1920. Foi redactor de Faro de Vigo en 1913. Empezou a súa actividade como funcionario de escribente do Concello de Lavadores en 1915 e en xaneiro de 1924 foi secretario particular do alcalde de Vigo Adolfo Gregorio Espino. Foi encargado da sección de acción social e logo presidente do Sindicato de Agricultores de Teis (1923), redactor de El Pueblo Gallego, colaborou en El Campesino e Galicia Social. Aprobou as oposicións en 1929 e foi secretario do concello de Navas de Estena (Cidade Real), Cabrera de Igualada (Barcelona) e Villavendimio (Zamora). Participou con José Martínez Covelo en mitins agraristas en 1932. Presentouse ás eleccións xerais de 1933 na candidatura agraria independente do Sindicato de Agricultores de Teis. Foi secretario do concello de Teis no breve período da súa existencia en 1936. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu expediente de depuración, que foi sobresido. Oficial do concello de Vigo, chegou a oficial maior en 1950. Foi xefe do servizo de montes dende 1957, sendo quen repoboou as illas Cíes e plantou os piñeiros na praia de Samil. En 1952 foi nomeado secretario de San Cristóbal de la Polantera (León). Xubilouse en 1963. Foi condecorado coa cruz de cabaleiro da Orde civil do mérito agrícola en 1959. Asemade foi profesor de Agricultura na Escola de Artes e Oficios e aparellador de varios concellos.
Vida persoal
Casou con María Covelo Raimúndez e foi pai de Indalecio, Amalia, María Teresa e Margarita Tizón Covelo. Ao pasamento da súa muller, casou en segundas nupcias con Hermitas Raimúndez Pérez e foi pai de Hermitas Tizón Raimúndez.
Monzón, Huesca
miniatura|dereita|275px|Castelo de Monzón. miniatura|dereita|275px|Localización da comarca do Cinca Medio en Aragón, na que se localiza Monzón. Monzón é un concello aragonés, pertencente á provincia de Huesca, situado na comarca do Cinca Medio. En 2008 tiña 17.050 habitantes.
Xeografía
A localidade de Monzón, de 155 km² de superficie, érguese xunto dos ríos Cinca e Sosa, baixo un castelo, que se levanta no alto dun outeiro. Monzón está atravesado pola estrada N-240 e máis polo camiño de ferro Madrid - Barcelona. Posúe importantes industrias químicas.
Historia
A cidade espallouse baixo o amparo do castelo, que a domina desde o alto.
Na época de dominación musulmá se disputaban Monzón os Banu Sabrit de Huesca e os Banu Qasi de Lleida. No século XI pertencía á liñaxe dos Banu Hud, sosténdose que foi tomada polo Cid en 1083. Aos cristiáns cumpríalles conquistar Monzón para cortar as comunicacións entre os reinos taifas de Zaragoza e Lleida.
O infante Pedro tomou Monzón en 1089, cando aínda reinaba seu pai Sancho Ramírez de Aragón. Sancho Ramírez creou entón o Reino de Monzón para o infante, o futuro Pedro I, antes de que fose rei de Aragón. En 1143 pasou a pertencer aos templarios.
Durante a Guerra de Cataluña, no reinado de Filipe IV de España, foi tomado no 1642 polas tropas franco-catalás, dirixidas por Philippe de La Motte Houdancourt. No ano seguinte polas tropas castelás de Felipe da Silva.
Nome
Sostense que provén de Monte de Sión, nome que serviría para ilustrar as relacións dos templario e as cruzadas en Terra Santa. Porén o nome é anterior a eles. Como outras localidades de Portugal, Italia ou Francia, Monzón provén do latín *MONTIONE(M), un aumentativo / afectivo de monte(m), acusativo de MONS, MONTIS "monte", posibelmente en alusión ao outeiro sobre o que se ergue a fortaleza da localidade.
Segundo Rey Fernández
Segundo Rey Fernández, nado en Corcubión nos anos oitenta do século XIX e finado no mesmo concello o 20 de xullo de 1953, foi un industrial e xornalista galego.
Traxectoria
Fillo de Joaquín Rey e Francisca Fernández Tomé. Traballou como oficial do Rexistro da Propiedade e como administrador dos automóbiles de liña. Foi director da revista Nerio. Foi elixido directivo do Liceo de Artesanos en varias ocasións. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sufriu persecución soterrada polos falanxistas locais: hostilidades, trabas, restricións e obstáculos.
Vida persoal
Casou en Fisterra con Rosina Muñoz Insua o 3 de xullo de 1907.
Novo de Parmuíde
Novo de Parmauíde é un telefilme galego dirixido por Roberto Vidal Bolaño que foi estreado no ano 1987. Está baseado na obra do escritor mindoniense Álvaro Cunqueiro.
Sinopse
Baseada nos escritos de Cunqueiro, esta comedia mostra con ironía, humor e dramatismo, ós personaxes do escritor, así como a súa forma de entender a vida dunha típica vila galega. Este episodio piloto foi a primeira peza dramática adaptada para a TVG.
Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina
O Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina é un premio atribuído anualmente pola Real Academia das Ciencias de Suecia que recompensa as persoas que se destaquen nas áreas de investigación da Fisioloxía ou da Medicina. É un dos premios internacionais de investigación científica instituídos en 1901 por Alfred Nobel, coñecidos como Premios Nobel.
Omar Bradley
miniatura|dereita|Omar Bradley Omar Nelson Bradley, xeneral de brigada dos Estados Unidos. Naceu en Clark, Missouri (EUA) o 12 de febreiro de 1893, estudou como o seu amigo George S. Patton na Academia Militar de West Point, graduándose con excelentes cualificacións. Na segunda guerra mundial, participou na campaña de África e no desembarco de Sicilia. Durante a liberación de Francia comandou o Iº exército e foi o responsable do 12º Grupo de Exércitos. Morreu en Nova York o 8 de abril de 1981.
Matilde González Rodríguez
Matilde González Rodríguez, nada en Vigo cara a 1878 e finada no mesmo concello o 17 de marzo de 1937, foi unha política galega.
Traxectoria
Traballaba de xornaleira. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 ocultou na súa casa de Cabral varios fuxidos, construíndo unha cova. Detida o 15 de marzo de 1937 polo capitán da Garda Civil Francisco González Rodríguez “O Rabioso”, foi asasinada polos franquistas no Cemiterio de Lavadores o 17 de marzo, xunto co seu fillo Alfredo Fernández González e Mercedes Posada González o seu irmán Paulino Posada González e o seu fillo Alfonso Fernández Posada. En febreiro de 1940 foi condenada polo Tribunal Regional de Responsabilidades Políticas da Coruña á sanción de 1.000 pesetas de multa.
Jesse Owens
James Cleveland "Jesse" Owens, nado en Oakville (Alabama) o 12 de setembro de 1913 e finado en Tucson (Arizona) o 31 de marzo de 1980, foi un atleta estadounidense de orixe afroamericana. Participou nos Xogos Olímpicos de 1936, onde conseguiu fama internacional ao conseguir catro medallas de ouro: 100 metros lisos, 200 metros lisos, salto de lonxitude e como participante do equipo gañador na carreira de remudas 4x100 metros.
Traxectoria
Owens empezou a destacar a nivel nacional en 1933 cando, como estudante do instituto East Technical High School de Cleveland, racha a marca mundial de salto de lonxitude para estudantes de instituto, cunha marca de 7,55 metros e iguala a marca mundial de 100 iardas (91,4 metros) cunha marca de 9,4 segundos.
NCAA
Moitas universidades queren fichalo, pero finalmente Owens escolle a Universidade Estatal de Ohio, e só despois de que lle prometesen traballo a el e ao seu pai, asegurándose a estabilidade económica da súa familia.
Durante esta época, na que o alcuman cariñosamente como "Buckeye Bullet", consegue o récord de oito campionatos NCAA (National Collegiate Athletic Association): catro en 1935 e outros catro en 1936. O récord de catro ouros nun ano na NCAA só foi igualado por Xavier Carter, en 2006, pero os seus títulos inclúen medallas das carreiras por relevos.
A maior fazaña de Owens prodúcese nun lapso de 45 minutos o 25 de maio de 1935, durante a Big Ten Conference en Ann Arbor, Míchigan, onde estableceu catro marcas mundiais. Iguala o récord mundial de 100 iardas (91 metros en 9,4 segundos) e rompe as marcas mundiais de salto de lonxitude (8,13 metros, unha marca que durou 25 anos), 220 iardas (201 metros) lisas (20,3 segundos) e 220 iardas vallas (22,6 segundos, converténdose na primeira persoa en baixar dos 23 segundos). Esta incrible xesta é considerada unha das máis grandes proezas do atletismo de todos os tempos. A raíz deste día, empezase a coñecer co sobrenome de "Antílope de Ébano".
Xogos Olímpicos de Berlín
En 1936, Owens chega a Berlín, Alemaña, para participar co equipo dos Estados Unidos nos Xogos Olímpicos. Adolf Hitler estaba utilizando estes xogos para mostrar ao mundo unha renacente Alemaña nazi. Hitler e outros membros do goberno teñen grandes esperanzas en que os atletas alemáns dominen os xogos coas súas vitorias. Mentres tanto, a propaganda nazi, promove o concepto da superioridade da raza aria e mostra aos de orixe africana (chamándoos bastardos de Renania) como inferiores.
Owens causa unha gran sorpresa ao gañar catro medallas de ouro: o 3 de agosto nos 100 metros lisos derrotando a Ralph Metcalfe; o 4 de agosto en salto de lonxitude, logo duns amables e útiles consellos do seu rival alemán Lutz Long; o 5 de agosto en 200 metros lisos; finalmente, xunta ao equipo de relevos 4x100 metros consegue a súa cuarta medalla o 9 de agosto. Esta marca de catro medallas de ouro nunhas olimpíadas non foi igualada ata 1984 por Carl Lewis.
O primeiro día, Hitler só aplaudiu coas vitorias de Alemaña, e hai quen afirma que se negou a dar a man a Cornelius Johnson, que era afroamericano, aínda que segundo o portavoz de Hitler, este saíu do estadio antes do previsto. Os directivos do Comité Olímpico Internacional insisten a Hitler en que aplauda a todos os medallistas ou a ningún. Hitler opta pola segunda opción e non está nas seguintes presentacións de medallas.
Owens, na súa autobiografía (The Jesse Owens Story, 1970), conta como posteriormente Hitler saudouno de todas as maneiras:
Owens foi aclamado por 110.000 persoas no Estadio Olímpico de Berlín e máis tarde moitos berlineses pedíanlle autógrafos cando o vían pola rúa. Durante a súa estancia en Alemaña, estaba excluído da cidadanía baixo a Lei de Cidadanía do Reich do 15 de setembro de 1935. Con todo, a Owens permitíuselle viaxar e hospedarse nos mesmos hoteis que os brancos, o que nese momento non deixaba de ser unha ironía, xa que os afroamericanos nos EUA non tiñan igualdade de dereitos.
Logo dun parada da bolsa de Nova York no seu honor, Owens volve ao seu traballo no hotel Waldorf-Astoria. Máis tarde contaría:
Logo da Olimpíadas
Logo dos Xogos, tivo moitas dificultades e pasou a ser un promotor do deporte, esencialmente un animador de espectáculos. A súa autopromoción acabou eventualmente converténdoo en relacións públicas en Chicago, incluíndo unha longa tempada como pinchadiscos de música jazz. En 1968, Owens recibe algunhas críticas por apoiar os turbulentos disturbios raciaisbque sucederon nos Xogos Olímpicos de México dese ano.
Jesse Owens foi premiado coa Medalla Presidencial da Liberdade dos EE.UU. en 1976 por Gerald Ford e, a título póstumo, a Medalla de Ouro do Congreso por George H. W. Bush o 28 de marzo de 1990.
En 1984, unha rúa de Berlín foi renomeada co seu nome, do mesmo xeito que unha escola secundaria no distrito Lichtenberg.
Owens, fumador dun paquete de tabaco diario durante 35 anos, faleceu con 66 anos de idade por mor dun cancro de pulmón. Foi enterrado no cemiterio Oak Woods de Chicago.
Asente
O asente (do latín absinthĭum, e este do grego ἀψίνθιον, apsinthion) é unha bebida con alto contido alcohólico (de até 89,9°) e con sabor moi parecido ao licor de anís. Trátase dun composto a base de herbas e flores de plantas medicinais e aromáticas, con predominio de absintio. Considerada ás veces, incorrectamente, un licor, o asente non contén azucre engadido.
Etimoloxía
As palabra galega para o asente pódense referir indistintamente á bebida ou á planta (existen dúas especies así coñecidas: a grande, Artemisia absinthium, e a pequena, Artemisia pontica). A palabra deriva do latín absinthium que á súa vez provén do grego, que se pode traducir como 'non-bebible'. Existen raíces da palabra enlazadas á palabra persa spand ou aspand e mesmo á variante esfand coa que se denomina unha herba de gusto amargo. Antigamente esta planta queimábase como signo de ofrenda e este ritual pode dar como pista as súas orixes protoindoeuropeas xa que en urdú a raíz spend significa «levar a cabo un ritual» ou «facer ofrendas». No entanto, pode dicirse que non queda clara ningunha das posibles procedencias da palabra asente.
Composición
miniatura|Planta de anís miniatura|Artemisia absinthium
A composición principal desta bebida é a base da planta Artemisia absinthium ou absintio, as flores do fiúncho e o anís. A esta tripla composición denominóuselle xocosamente «a santa trindade». Dependendo dos gustos aparecen en menores cantidades outras plantas tales como: hisopo, a melisa e pequena artemisa. Existen receitas nas que aparece a raíz da anxélica, follas de cálamo, follas de dictamnus, coandro, verónica, follas de xenebro, noz moscada, regalicia, así como diferentes herbas de montaña.
Elaboración
A maceración da Artemisia absinthium sen destilación produce unha bebida en extremo amarga, debido á presenza dun composto pouco soluble en auga denominado absintina. As receitas máis auténticas recorren a unha destilación despois da primeira maceración e antes da maceración «da cor». A destilación coas flores do fiúncho e o anís produce unha solución alcohólica incolora que sae do alambique cunha concentración de preto de 82% de alcohol. Pódese ver que as cores típicas desta bebida denominados poeticamente a Bleue ('azul') ou a Blanche ('branca'), ou o moi famoso verde, proceden de colorantes engadidos á bebida, que poden provir de compostos artificiais ou da clorofila da propia artemisa engadida ao líquido resultante da destilación. Tras este proceso redúcese con auga para obter a concentración desexada de alcohol. Dependendo do tempo de exposición á luz, a clorofila pode variar de cor desde o verde esmeralda pasando por un amarelo verdoso até un marrón. Esta é a explicación de que os asentes vendidos como «vintage» mostren cores ambarinos como resultado deste proceso de envellecemento e reacción á luz.
Variantes
As variedades non tradicionais elaboráronse mediante unha mestura en frío das herbas e esencias con alcohol. Ás veces denominábase a este produto 'mestura de aceites'. Este tipo de asente non é necesariamente malo pero é considerado xeralmente de inferior calidade que o elaborado mediante destilación, co seu característico sabor amargo no retrogusto.
O contido de alcohol na maioría das botellas é extremadamente alto: oscila entre o 45% e o 89,9%, e non existen evidencias históricas que indiquen que os asentes que se comercializaron no pasado fosen de concentracións superiores ao 74%. Debido a esta forte concentración de alcohol e de compoñentes das herbas, xeralmente non se tomaba «directamente», e por iso o seu consumo estaba unido a un ritual de preparación.
Historicamente houbo cinco graos de asente en orde crecente de contido alcohólico: ordinaire, demi-fine, fine, supérieure e Suisse (que non denota a súa orixe). A maioría dos asentes do mercado conteñen hoxe en día entre 60% e 75% de alcohol. Menciónase que isto é así para facilitar o almacenamento. A finais do século XIX elaborábanse produtos falsificados de asente adulterados con labras de cobre, zinc ou índigo co obxecto de dar cor verde e sabores característicos. A adulteración con cloruro de antimonio para producir o efecto louché e xunto coa dopaxe doutros produtos tóxicos contribuíron a que o asente tivese unha reputación de indutora á alucinación.
Actualmente existen diversas variedades que, para acentuar o seu sabor, utilizan menta, hortelá e mesmo cánnabis. Convén lembrar que moitas das herbas empregadas na elaboración poden ser velenosas en grandes concentracións. É por esta razón pola que se aconsella que non se beba soa.
esquerda|miniatura|A maneira tradicional da preparación.
Lugares
Co incremento da popularidade empezouse a instalar nos bares unha fonte de auga fría no centro das mesas, coas súas billas respectivas para que cada bebedor puidese rebaixar a pracer o asente servido seguindo este proceso, permitindo desta forma que diferentes persoas puidesen socializar nunha única mesa.
Leis
O asente ao principio vendíase en farmacias como bebida medicinal. Na actualidade non hai ningunha regulación particular con respecto ó asente na maioría dos países (do mesmo xeito que, por exemplo, o whisky escocés ou o coñac). Por tanto, os produtores de bebidas alcohólicas poden etiquetar un certo produto como asente sen que o consumidor saiba se a bebida está ou non elaborada da forma tradicional.
The Courtneys
The Courtneys é unha banda canadense de indie rock formada en Vancouver no ano 2010. O grupo está composto por Sydney Koke (baixo e voces), Courtney Loove (guitarra e voces) e Jen Twynn Payne (batería e voces principais).
Laukaa
Laukaa (en sueco Laukas) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Finlandia Central. En 2018 a súa poboación era de 18 958 habitantes. A superficie do termo municipal é de 825,59 km2, dos cales 177,10 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 29,23 hab./km².