cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregorio Manzano
Traxectoria
En febreiro de 2013 anunciouse a súa contratación polo RCD Mallorca, en substitución de Joaquín Caparrós. En xuño de 2013 foi relegado do posto tras o descenso do equipo a Segunda División. O seu substituto foi José Luis Oltra.
Falcon 9
Falcon 9 1.1
A versión 1.1 ten unha primeira etapa con patas retráctiles potencialmente capaz de aterrar para a súa reutilización e usa motores Merlin 1-D en tódalas etapas. Ningún dos intentos de aterraxe deste modelo tivo éxito. O primeiro foi lanzado o 18 de abril de 2014 e o último o 17 de xaneiro de 2016.
Falcon 9 1.1 ex
Idéntico ao 1.1, pero sen patas para a aterraxe, co que aumenta a masa útil que pode poñer en órbita. O primeiro foi lanzado o 29 de setembro de 2013 e o último o 27 de abril de 2015.
Falcon 9 1.2 ex
A versión 1.2 ex é a versión sen patadas da 1.2 para poder lanzar máis carga. O primeiro foi lanzado o 16 de marzo de 2017 e o último o 29 de xuño de 2018.
Falcon 9 1.2 Block 5 ex
O Block 5 é unha versión con melloras menores sobre a versión 1.2, co primeiro foguete desta versión sendo lanzado o 11 de maio de 2018.
É un Block sen patas de aterraxe para incrementar o rendemento. O primeiro foi lanzado o 23 de decembro de 2018.
Asterisk
Asterisk é unha implementanción de software libre e código aberto dunha central telefónica (PBX). Como calquera PBX ou Private Branch Exchange en inglés, permite a unha extensión chamar a outras, e conectarse a outros servizos telefónicos como á rede telefónica internacional (RTC). O seu nome provén do asterisco (asterisk en inglés), que nas contornas Unix e DOS representa un comodín, substituíndo calquera secuencia de caracteres no nome dun ficheiro.
Características
O software básico de Asterisk inclúe varias características que previamente só estaban dispoñibles en caros sistemas propietarios de PBX -caixa de voz, conferencias, caixas interactivas automáticas, e distribución automática de chamadas-. Os usuarios poden crear novas funcionalidades escribindo scripts na linguaxe propia de Asterisk, engadindo módulos personalizados escritos en C, ou escribindo scripts usando a interface de Asterisk en Perl ou outras linguaxes.
Para engadir teléfonos tradicionais a un servidor Linux executando Asterisk, ou para conectarse á rede telefónica tradicional, o servidor debe estar equipado cun hardware especial. Varias empresas venden tarxetas PCI que permiten conectar teléfonos, liñas telefónicas, liñas E1 e T1, e outros servizos analóxicos e dixitais a un servidor.
Asterisk tamén soporta un amplo rango de protocolos VoIP, incluíndo SIP, MGCP e H.323. Asterisk pode traballar coa maioría dos teléfonos SIP. Os desenvolvedores de Asterisk tamén deseñaron un novo protocolo, Inter-Asterisk eXchange (IAX2), para distribuír chamadas entre centrais Asterisk, e a proveores de Voz sobre IP que o soporten. Algúns teléfonos soportan o protocolo IAX2 para comunicarse directamente co servidor Asterisk.
As compañías provedoras de sistemas VoIP están comezando a soportar Asterisk; algunhas ofrecen IAX2 ou direccionamento SIP cara a unha central Asterisk como alternativa a instalar no cliente un adaptador de telefonía analóxica (ATA).
Historia
Asterisk foi desenvolta por Mark Spencer, por aquel entón estudante de enxeñería informática na Universidade de Auburn, Alabama. Mark creara en 1999 a empresa Linux Support Services, que daba soporte a usuarios Linux. Para iso necesitaba unha central telefónica, pero ante a imposibilidade de mercar unha, dados os seus elevados prezos, decidiu construír a súa propia central cun PC baixo Linux, usando a linguaxe C.
Posteriormente Linux Support Services converteríase no ano 2002 en Digium, redirixindo os seus obxectivos ao desenvolvemento e soporte de Asterisk.
Asterisk foi unha das primeiras implantacións de centrais telefónicas con software libre, das que agora hai moitas.
Desenvolvemento do proxecto
O modelo de desenvolvemento apoiase no uso do sistema de control de versións Subversion e no procedemento de informe de erros denominado Asterisk Bug Tracker. Este último conta á súa vez cun sistema de méritos, denominado Karma, no que aparecen os colaboradores nun ránking, de acordo cunha puntuación (positiva ou negativa) outorgada ás achegas realizadas.
Ademais empréganse as habituais ferramentas deste tipo de proxectos, como listas de correo, IRC, ou documentación en liña.
Estrutura organizativa
Mark Spencer é o organizador e principal desenvolvedor, apoiado por un grupo de colaboradores que reciben o nome de "administradores". Os administradores realizan principalmente labores de programación e control do software xerado. Existe tamén un amplo grupo de programadores, chamados "managers", que poden achegar solucións a erros documentados ou crear novas funcionalidades. Por último están os denominados "reporters", todos aqueles colaboradores que realizan informes sobre os erros detectados.
Industria relacionada
Existen moitas empresas relacionadas con Asterisk. A maior parte delas seguindo un dos modelos de negocio máis habituais do software libre, como é o de achegar valor engadido ao software, neste caso mediante o deseño, instalación, formación e mantemento de centralistas telefónicas baseadas en Asterisk.
Digium, a empresa creada por Mark Spencer, amplía este modelo de negocio tanto coa venda de hardware específico, fundamentalmente tarxetas de comunicación, como coa venda de software propietario, entre o que destaca o Asterisk Business Edition, aplicación baseada en Asterisk á que se lle incorporan certas funcionalidades con copyright.
Estrutura do programa
Asterisk, por si mesmo, non é un sistema completo. O administrador debe crear un plan de chamadas para que Asterisk responda aos usuarios. Se Asterisk vai ser usado como un PBX, ten que ser creado un plan de chamada especificamente para este propósito.
Configuración
Asterisk é controlado editando unha serie de arquivos de configuración. Un deles, extensions.conf, é o arquivo no que o administrador define que accións levará a cabo Asterisk cando as chamadas sexan recibidas. Unha linguaxe nativa é empregada para definir o contexto, as extensións e as accións. A programación tamén pode ser feita usando a interface AGI que permite programar en linguaxes como Perl, PHP, ou C.
Existen varias interfaces de usuario para Asterisk, sendo unha das máis populares FreePBX. Estas interfaces permiten aos administradores ver, editar, e cambiar a maioría das características de Asterisk a través dunha interface web.
Partes do sistema
A versión estábel de Asterisk está composta polos módulos seguintes:
Distribucións
Existen varias distribucións de Asterisk, normalmente incluídas nun sistema operativo. Algunhas son completamente libres e outras comerciais.
Vixilio, papa
miniatura|215px|Vixilio Vixilio foi papa entre o 29 de marzo do 537 e o 7 de xuño de 555, nun período de dificultades no territorio italiano, dadas as axitacións que abalaban o Imperio romano. Propuxo a Pragmática Sanción, emanada en realidade polo emperador Xustiniano.
Traxectoria
Nacido sobre o 500, Vixilio pertencía a unha distinguida familia romana. Seu pai, Xoán, era cónsul, título que recibira do emperador. Reparato, un irmán de Vixilio, era un senador.
Vixilio foi designado como sucesor polo papa Bonifacio II, mais a oposición a tal proceder levou a Bonifacio, nos anos seguintes, a retirar a súa decisión de nomear un sucesor, queimando incluso o decreto que o istituía. O sucesor de Bonifacio, o papa Agapito I, nomeou a Vixilio representante papal en Constantinopla. A emperatriz Teodora buscou telo como aliado, para vingar a deposición do patriarca monofisita de Constantinopla, Antimo I, e ademais para obter apoio nos seus esforzos a prol dos monofisitas. A emperatriz prometeu a Vixilio a Sede papal e unha grosa cantidade de diñeiro. Logo da morte de Agapito, Vixilio regresou a Roma, levando consigo cartas da corte imperial bizantina.
Deposición do papa Silverio
Mentres, en 536, fora nomeado papa, Silverio, mercé a influencia do rei dos godos. Pouco despois, o xeneral bizantino Belisario meteu as súas tropas en Roma. Vixilio entregou a Belisario as cartas que lle foran entregadas en Constantinopla, que recomendaban ao mesmo Vixilio para ocupar a Sede papal, facendo así que Belisario depora a Silverio (537). Porén a deposición tiña un segundo motivo. O godo Vitixes asediaba Roma, e para os bizantinos, Silverio aparecía como demasiado proclive ao xermano, sostendo Belisario que mesmo se entendía con el. Silverio foi recluído na illa Palmataria, onde faleceu nese mesmo ano de 537 o día 2 de decembro.
Morte
Vixilio foi conducido ao desterro nunha illa do mar de Mármara, por orde de Xustiniano. Nestas circunstancias Vixilio arrependeuse, e foi liberado, mais faleceu en Siracusa, cando viaxaba para Roma, o 7 de xuño de 555.
Bieito I, papa
Bieito I, nado en Roma e finado o 30 de xullo de 579, foi un relixioso italiano, Papa nº 62 da Igrexa católica.
Traxectoria
Era fillo dun cidadán romano chamado Bonifacio. A súa elección como pontífice tivo lugar o 2 de xuño de 575. O concilio demorouse 11 meses trala morte de Xoán III, debido á invasión longobarda que impedía calquera comunicación entre Roma e Constantinopla, co que a preceptiva confirmación imperial da elección papal non se puido levar a cabo nese lapso de tempo.
É recordado por crear o estado de Massa Veneris, no territorio de Minturnae, que lle concedeu ó abade Estevo de San Marcos. estendeu a influencia papal ata Rávena.
23ª edición dos Óscar
Todo sobre Eva, obtivo catorce candidaturas, récord que non foi igualado ata 47 anos despois. É o único filme que tivo catro actrices candidatas (dúas como protagonistas e dúas como secundarias), aínda que ningunha delas gañou.
Premios
miniatura|150px|[[Darryl F. Zanuck, mellor filme]] miniatura|150px|[[Judy Holliday, mellor actriz]] miniatura|150px|[[George Sanders, mellor actor secundario]]
miniatura|150px|[[Charles Brackett, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Billy Wilder (dereita), mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Charles LeMaire, mellor vestiario en branco e negro]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Polaris
miniatura|Polaris vista polo telescopio espacial Hubble Polaris, designada Alfa Ursae Minoris (α Ursae Minoris), e comunmente referida como Estrela do Norte ou a Estrela Polar por antonomasia (no hemisferio norte), é a estrela máis brillante na constelación da Osa Menor. Está moi próxima ao polo celeste setentrional, o que a converte na Estrela Polar setentrional contemporánea. Sitúase a 433 anos luz (133 parsecs).
Sistema estelar
miniatura|Recreación artística do sistema estelar de Polaris Polaris Aa é unha superxigante amarela F7 ou tipo espectral Ib de 4.5 masas solares (M☉). É a primeira cefeida clásica en ter unha masa dinámica determinada pola súa órbita. Os dous compañeiros máis pequenos son Polaris B, unha estrela de secuencia principal F3 de 1.39 M☉ que orbita a unha distancia de 2400 unidades astronómicas (UA), e Polaris Ab (ou P), unha estreda de secuencia principal F6 moi próxima situada a 18 segundos de arco e ten 1.26 M☉.
Polaris B pódese ver mesmo cun telescopio modesto. William Herschel descubriuna en 1780 mentres utilizaba telescopio reflector feito a man, un dos telescopios máis potentes na época. En 1929, descubriuse, ao examinar o espectro de Polaris A, que era unha binaria moi próxima que tiña como secundaria unha anana (α UMi P, α UMi an ou α UMi Ab), da que xa se teorizara en observacións máis antigas. En xaneiro de 2006 imaxes da NASA procedentes do telescopio Hubble, amosaron os tres membros do sistema ternario de Polaris. A anana máis próxima está a unha órbita de só 18.5 UA (2.8 mil millóns km dende Polaris A, aproximadamente a distancia entre o Sol e Urano), o que explica por que a súa luz queda apagada polo seu próximo e moito máis brillante compañeiro.
Estrela variable
Polaris A, o superxigante compoñente primario, é unha variable Cefeida clásica do tipo Poboación I de amplitude baixa, así e todo considerouse durante algún tempo que era unha Cefeida de tipo II por mor da súa alta latitude galáctica. As Cefeidas constitúen unha candela estándar para determinar a distancia, así Polaris, como a estrela máis próxima estudouse bastante. A variabilidade de Polaris sospeitábase dende 1852 e confirmouno Ejnar Hertzsprung en 1911.
O rango de luminosidade de Polaris durante as súas pulsacións é 1.86 - 2.13, mais a amplitude das súas variacións cambiou dende o seu descubrimento. Antes de 1963, a amplitude era 0.1 mais despois de 1966 diminuíu moi rapidamente ata que foi menos que 0.05 e dende aquela, variou erraticamente preto dese rango mais a amplitude está aumentando de novo, algo nunca visto noutra cefeida.
Estrela polar
Por mor da precesión dos equinoccios (polo movemento de nutación da Tierra), as estrelas non permanecen realmente fixas na bóveda celeste, xa que logo Polaris non foi nin será sempre a estrela máis próxima ao polo norte. Polaris segue a se achegar ao noso polo norte celeste, para despois arredarse gradualmente, e de novo ha volver dentro dun ciclo completo de precesión, dentro de 25.780 anos. Outras estrelas, ente as que se inclúen Thuban (α Draconis) e Vega (α Lyrae) foron a estrela polar no pasado e volveran selo no futuro.
A equivalente de Polaris no polo sur é a estrela σ Octantis, denominada tamén Polaris Australis. Non obstante, ao ser unha estrela de quinta magnitude apenas visible a simple vista, na práctica utilízase a constelación da Cruz do Sur para atopar o polo sur celeste.
Libyan Jamahiriya Broadcasting Corporation
Libyan Jamahiriya Broadcasting Corporation (LJBC) é a compañía pública de radio e televisión de Libia
Illas Caimán nos Xogos Olímpicos
Despois de que Xamaica se independizase en 1962, as Illas Caimán convertéronse nun Territorio Británico de Ultramar separado. O Comité Olímpico das Illas Caimán foi creado en 1973 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1976.
Crash Team Racing
Crash Team Racing é un videoxogo de carreiras desenvolvido por Naughty Dog e publicado por Sony Computer Entertainment para PlayStation. O xogo foi estreado en América do Norte en setembro de 1999, en Europa en outubro de 1999, e en Australia en xaneiro de 2000.
Shizuoka
Shizuoka (静岡市, しずおかし, Shizuoka-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón e capital da súa prefectura. Está situado ao sur-leste da rexión de Chūbu, ao leste da rexión de Tōkai e no centro da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 1.411,82 km² de superficie e unha poboación de 718.327 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 509 hab./km².
No ano 2003 a fusión da antiga cidade de Shizuoka e a cidade Shimizu fundou a nova cidade actual de Shizuoka.
O concello de Shizuoka limita cos concellos de Yaizu, de Fujieda, de Shimada, de Kawanehon, de Shibakawa, de Fuji (son da prefectura de Shizuoka); de Minamiarupusu, de Hayakawa, de Minobu, de Nanbu (son da prefectura de Yamanashi); de Iida, de Ōshika e de Ina (son da prefectura de Nagano).
División administrativa
O concello de Shizuoka divídese en 3 barrios (ku 区): 150px
Operón
Inicialmente pensábase que os operóns existían só nos procariotas, pero despois atopáronse algúns en eucariotas e virus. Desdo o descubrimento dos primeiros operóns en eucariotas a principios da década de 1990, acumuláronse máis evidencias que indican que os operóns son máis comúns do que previamente se pensaba. En xeral, a expresión dos operóns procarióticos orixina a formación dun ARNm policistrónico, mentres que nos operóns eucariotas fórmanse ARNm policistrónicos ou monocistrónicos procedentes da clivaxe de transcritos iniciais policistrónicos, segundo os casos.
Un operón contén un ou máis xenes estruturais, que se tanscriben xeralmente como un ARNm policistrónico (unha soa molécula de ARNm que codifica máis dunha proteína). Con todo, a definición de operón non require que o ARNm sexa necesariamente policistrónico, aínda que isto sexa o máis común. Augas arriba dos xenes estruturais encóntrase unha secuencia promotora, que proporciona un sitio para que se una a ARN polimerase e inicie a transcrición. Preto do promotor hai unha sección do ADN denominada operador.
Historia
O termo "operón" foi proposto por primeira vez nun curto artigo publicado en 1960 pola Academia Francesa de Ciencias. Neste documento explicábase a teoría xeral do operón. Esta teoría propoñia que todos os xenes están controlados por medio de operóns por un mecanismo regulatorio de retroalimentación simple, a represión. Máis tarde, descubriuse que a regulación de xenes é un proceso moito máis complicado. En realidade, non é posible falar dun mecanismos de regulación xeral, porque diferentes operóns teñen diferentes mecanismos de regulación. A pesar das modificacións que sufriu, o desenvolvemento deste concepto considérase un evento destacado na historia da bioloxía molecular. O primeiro operón que foi descrito foi o operón lac de Escherichia coli. François Jacob, André Michel Lwoff e Jacques Monod foron galardoados co Premio Nobel de Medicina de 1965 polos seus descubrimentos sobre os operóns e a síntese vírica.
Introdución
Os operóns aparecen principalmente en procariotas pero tamén nalgúns eucariotas, como nematodos como Caenorhabditis elegans e a mosca Drosophila melanogaster. Os xenes de ARNr xeralmente existen formando operóns, e foron atopados en moitos eucariotas incluíndo os cordados. Un operón está formado por varios xenes estruturais organizados baixo o control dun promotor común e regulados por un operador común. Defínese como un conxunto de xenes estruturais adxacentes, e sinais regulatorios adxacentes que afectan á transcrición dos xenes estruturais. Os reguladores dun determinado operón, como son os represores, correpresores, e activadores, non están necesariamente codificados polo operón ao cal regulan. A localización e condicións dos reguladores, promotores, operadores e secuencias de ADN estruturais poden determinar os efectos de mutacións comúns.
Os operóns están relacionados cos regulóns, estimulóns e modulóns; pero mentres que os operons conteñen un conxunto de xenes regulados polo mesmo operador, os regulóns conteñen un conxunto de xenes que están regulados por unha soa proteína, e os estimulóns conteñen un conxunto de xenes regulados por un só estímulo celular. Segundo os seus autores o termo operón significa "operar".
Estrutura xeral dun operón
miniatura|300px|Operón lac. 1: ARN polimerase, 2: Represor, 3: Promotor, 4: Operador, 5: Lactosa, 6: lacZ, 7: lacY, 8: lacA.  Arriba: O xene está esencialmente "apagado". Non hai lactosa para inhibir o represor, polo que este se une libremente ao operador, o cal impide que a ARN polimerase se una ao promotor e produza o ARNm do encima lactase. Abaixo: O xene está "encendido". A lactosa está presente e inhibe o represor, o que permite que a ARN polimerase se una ao promotor, e se expresen os xenes, e se poida formar o encima lactase. Finalmente, a lactase dixerirá toda a lactosa, ata que non haxa ningunha que se una ao represor, o cal desactivará de novo o xene.
Un operón consta de 3 compoñentes básicos no ADN:
Ademais, poden conter un xene regulador. Este non sempre está incluído no operón, e consiste nun xene que se expresa constantemente, que codifica unha proteína represora. Este xene regulatorio non ten por que ser adxacente ou nin sequera próximo do operón.
Regulación
O control dun operón é un tipo de regulación xénica que permite aos organismos regular a expresión de varios xenes dependendo das condicións ambientais. A regulación dun operón pode ser negativa ou positiva por indución ou por represión.
O control negativo implica a unión dun represor ao operador, que impide a transcrición.
O operón lac
O operón lac da bacteria Escherichia coli foi o primeiro operón que se descubriu e é o exemplo típico de funcionamento dun operón. Consta de tres xenes adxacentes estruturais (que interveñen no metabolismo da lactosa), un promotor, un terminador, e un operador. O operón lac está regulado por varios factores como a dispoñibilidade de glicosa e de lactosa. Só está activo se na célula non hai glicosa pero si lactosa. É un exemplo de modelo desrepresible (inducible negativo).
O operón trp
O operón trp (do triptófano) de E, coli, descuberto en 1953 por Jacques Monod e os seus colegas, foi o primeiro operón represible que se descubriu. Mentres que o operón lac pode ser activado pola alolactosa, o operón trp é inhibido polo triptófano. Este operón contén cinco xenes estruturais: trp E, trp D, trp C, trp B, e trp A, que codifican a triptófano sintetase. Tamén contén un promotor ao que se une a ARN polimerase e un operador que bloquea a transcrición cando se une a el a proteína sintetizada polo xene represor (trp R). No operón lac, a alolactosa únese ao represor e impide que este reprima a transcrición dos xenes, mentres que no operón trp, o triptófano únese ao represor e isto permite que o represor reprima a transcrición dos xenes. Ademais, a diferenza do operón lac, o operón trp contén un péptido líder e unha secuencia atenuadora, que permite unha regulación graduada. Este é un exemplo de modelo correpresible (represible negativo).
Predición do número e organización de operóns
O número e organización de operóns foi estudado máis intensamente en E. coli. Como resultado dos coñecementos adquiridos e dos coñecementos de xenómica, fixéronse predicións de operóns baseadas na secuencia xenómica dun organismo.
Un método de predición utiliza a distancia interxénica entre marcos de lectura como un preditor primario do número de operóns no xenoma. A separación simplemente cambia o marco e garante que a lectura é eficiente. Existen tramos máis longos onde os operóns empezan e acaban, a miúdo de ata 40–50 bases.
Un método alternativo para predicir operóns baséase en atopar clusters de xenes nos que a orde e orienración dos xenes está conservada en dous ou máis xenomas.
A predición de operóns é mesmo máis exacta se consideramos o tipo funcional de moléculas. As bacterias teñen agrupados os seus marcos de lectura en unidades, secuestrados polas súa coimplicación na formación de complexos proteicos, vías metabólicas comúns, ou compartición de substratos e transportadores. Así, unha predición exacta debería ter en conta todos estes datos, o cal é unha difícil tarefa.
O laboratorio de Pascale Cossart foi o primeiro que identificou experimentalmente todos os operóns dun microorganismo, Listeria monocytogenes. Os seus 517 operóns policistrónicos foron listados nun estudo de 2009 que describía os cambios globais na transcrición que tiñan lugar en L. monocytogenes baixo diferentes condicións.
Seixo de Abaixo, Santa María de Lurdes, Curtis
Seixo de Abaixo é un lugar da parroquia de Santa María de Lurdes no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 37 habitantes (17 homes e 20 mulleres).
Resistencia francesa
A Resistencia francesa, coñecida en Francia como «A Resistencia» (en francés: La Résistance), é a forma coa que se denomina ao conxunto de movementos e canles clandestinas, que durante a segunda guerra mundial, continuaron a loita contra o Eixo no territorio francés tralo armisticio do 22 de xuño de 1940, ata a liberación en 1944.
7th Heaven
7th Heaven é unha serie estadounidense de drama familiar creada e producida por Brenda Hampton. Estreouse orixinalmente o 26 de agosto de 1996, na The WB, e rematou o 13 de maio de 2007. A serie conta a historia do reverendo Eric Camden, un sacerdote protestante que vive na vila ficticia de Glenoak, California. Os outros personaxes importantes da serie son a muller de Eric, Annie, e os seus sete fillos. Agás Lucy, os nenos deben os seus nomes a importantes figuras da Biblia. Orixinalmente, só eran cinco fillos, pero os tamén tiveron xemelgos na tempada 3, no episodio "In Praise of Women".
Sabero
Sabero é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 1.407 habitantes (INE 2011).
Resistencia francesa
A Resistencia puido manifestarse tanto na cidade coma no campo, sobre todo –para ese último- a raíz do nacemento dos maquis na primavera de 1943. O exército das sombras reuniu a homes de todos os horizontes, expostos a unha terrorífica represión por parte do RSHA, do Abwehr, da Wehrmacht, así como da Milicia Francesa e da policía do Estado francés. Aínda que a Resistencia activa e organizada nunca representou máis de 2 ou 3 % da poboación francesa, non podería sobrevivir nin desenvolverse sen innumerables complicidades populares, en particular na época dos maquis.
Quen foron?
Os resistentes son homes e mulleres de todas as idades, aínda que a miúdo novas, ata moi novas. Os estudos apuntan que, malia que a Resistencia contou con auténticos personaxes románticos e bohemios, a gran maioría deles estaban casados, tiñan un oficio e unha vida de familia. Entre estes cabían universitarios, mestres, xornalistas, enxeñeiros, eclesiásticos, militares, adolescentes das clases medias e superiores, tanto como obreiros, tendeiros ou artesáns. Só unha minoría vivía a tempo completo nunha total clandestinidade. Todas as capas sociais, todas as sensibilidades políticas, filosóficas e relixiosas están representadas no seo da Resistencia. Porén, os xudeus, os demócrata-cristiáns, os socialistas e os comunistas son os que máis enchían as súas filas. Aínda que a clase dos grandes empresarios está moi pouco presente -malia excepcións destacables (Peugeot, Michelin)-, en cambio numerosos elementos tradicionalmente conservadores como os da Igrexa, os militares ou a aristocracia, participan de forma significativa na loita. Unha gran cantidade de estranxeiros combateron cos resistentes franceses: antifascistas italianos, antinazis alemáns e republicanos españois refuxiados en Francia; inmigrantes polacos e armenios; xudeus apátridas. Franceses ou estranxeiros, é de subliñar que a nivel representativo, os xudeus destacaron dentro da Resistencia, en todos os niveis de responsabilidade e en todas as formas de combate subterráneo.
Kramatorsk
Esta cidade é un importante centro de enxeñaría mecánica na Ucraína. Kramatorsk foi residencia de moitas persoas importantes como: Leonid Bykov, Joseph Kobzonv ou o campión mundial do FIDE, Ruslan Ponomariov.
Demografía
Kramatorsk actualmente ten unha poboación de 173,700 habitantes e ten unha área metropolitana de 203,100 habitantes. A lingua rusa é a dominante en Kramatorsk: Un 63.4% de cidadáns falan ruso, mentres só un 36.0% falan ucraíno.
Segundo o censo de poboación de 2001, a composición étnica de Kramatorsk é:
Historia
A cidade evolucionou grazas á estación ferroviaria da cidade en 1868, grazas a isto, converteuse nunha cidade moderna de importancia rexional e centro industrial.
Duke Nukem (videoxogo)
Duke Nukem é un videoxogo de plataformas desenvolvido e publicado por Apogee Software, e trata sobre as aventuras da personaxe ficticia Duke Nukem.
Secuelas
Duke Nukem foi seguido por outro xogo 2D, Duke Nukem II en 1993, protagonizado polo mesmo heroe (aínda sen os lentes de sol).
Jaime Olías
Jaime Olías, nado en Torrelodones (Madrid) o 22 de decembro de 1989, é un actor español. Saltou á fama polo seu papel na serie de televisión Ángel o Demonio de Telecinco como protagonista.
Cornus
Cornus é un xénero que abrangue un grupo de entre 30 a 60 especies de plantas de follas caedizas e poden ser árbores ou arbustos na familia das Cornáceas, divididas dun a nove xéneros ou subxéneros (dependendo da interpretación botánica). En galego o termo preferido para estas plantas é sangomiño, sendo sinónimos ou variantes noutros dicionarios sambuguino, sangubín, sangume, sangubino, sangumín, ou corneira. Catro subxéneros enuméranse aquí.
Especies
miniatura|Cornus canadensis.
Descrición
Os sangomiños e corneiras son arbustos de entre 3 e 4 metros de altura, con moitas pólas. A meirande parte das especies teñen as follas enfrontadas, mais nalgúns casos son alternas. Teñen forma ovada. O froito de todas as especies é unha drupa redonda, carnosa e de cor negra con pintas encarnadas, cunha ou dúas sementes. As flores teñen catro partes e son brancas.
Usos
As hastas de madeira son moi duras e pódense empregar para fabricar dagas. A madeira era tamén moi estimada para facer as lanzadeiras ou nezcres dos teares, para os mangos das ferramentas e outros artigos miúdos que cómpren dun pau duro e rexo.
O froito de varias especies do subxénero Cornus e Benthamidia é comestíbel, aínda que sen moito sabor. As bagas dalgunhas especies do subxénero Swida son medianamente tóxicas para as persoas, porén moi apreciadas polos paxaros. Os Cornus son o alimento base para larvas dalgunhas especies de Lepidoptera entre as que se inclúen avelaíñas: Ectropis crepuscularia, Euplexia lucipara e os caso-portadores seguintes do xénero Coleophora: C. ahenella, C. salicivorella (que se atoparon sobre Cornus canadensis), C. albiantennaella, C. cornella e C. cornivorella (As tres últimas aliméntanse en exclusividad de Cornus).
Empréganse tamén como ornamentais en xardíns.
Vilardel, Leiro, Abegondo
Vilardel é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Tiña 65 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 34 eran homes e 31 mulleres.
Verónica Sánchez
Verónica Sánchez Calderón, nada en Sevilla o 1 de xullo de 1977, é unha actriz española.
Traxectoria
Estudou Arte Dramática en Madrid, compartindo un piso de alugueiro co tamén actor Félix Gómez. Mentres finalizaba os seus estudos, Verónica realizou algúns traballos esporádicos en obras de teatro como Bodas de sangue, baseada na peza de Federico García Lorca.
A súa sorte cambiou cando se presentou á audición da película Al sur de Granada, dirixida por Fernando Colomo. Verónica quedou seleccionada para o papel de Juliana, unha moza das Alpujarras que mantivo un romance con Gerald Brenan (Mathew Goode), do cal quedaría embarazada. Na película, Verónica transmitía unha imaxe cándida e á súa vez enérxica dunha mocidade que se vería obrigada a madurar a base dunha maior implicación coa súa realidade social.
Ó concluír a rodaxe, Luís San Narciso fixouse nela e fichouna para a serie de televisión Los Serrano, onde interpretou a Eva, a filla dunha profesora de instituto chamada Lucía (Belén Rueda) que contraía segundas nupcias cun taberneiro viúvo (Diego: Antonio Resines), cuxo fillo máis vello (Marcos: Fran Perea) se convertería na súa parella, coa que viviría momentos amargos tales como unha voda suspendida e unha infidelidade que ela cometeu co mellor amigo de Marcos, Raúl (Alejo Sauras). Pódese dicir que Eva ten polo menos 10 anos menos que a idade real de Verónica.
Por mor do seu papel na serie, Verónica foi gañando popularidade e aínda que esa fama lle acaerreou algún desgusto -o acoso da prensa rosa-, pronto esta proporcionoulle certos beneficios: a adquisición de casa propia así como unha candidatura ó Premio Goya á mellor actriz revelación que recaeu nas mans de María Valverde Rodríguez.
Antes de estrear comercialmente este filme, Verónica xa tiña en cartel Camarón, na que interpretou a Chispa, a muller de Camarón de la Isla, cuxa relación marcaría o final da súa adolescencia trala cal se convertería na sufrinte esposa dun home ao que quería axudar a superar a súa drogadicción e a vencer un agresivo cancro de pulmón que acabaría coa súa vida. Para abordar o seu papel, Verónica entrevistouse coa auténtica Dores Montaya. miniatura|Verónica Sánchez en Madrid en 2016. Apenas concluída esa rodaxe, Verónica incorporouse á de Los 2 lados de la cama, na que encarnou a Marta, unha muller que abandona ó seu prometido para iniciar unha relación lésbica. Lucía Jiménez, Guillermo Toledo, Ernesto Alterio, Alberto San Juan, Pilar Castro e María Esteve acompañábana nunha comedia musical na que o seu personaxe sentíase pouco amada pola súa moza e á que lle concedía ó final da función a liberdade afectiva: de novo Verónica Sánchez escenificaba o proceso á madurez na gran pantalla.
En maio Verónica iniciou a promoción de El Calentito que abandonou para unirse ó elenco de Mia Sarah, onde tivo de compañeiros de elenco a Daniel Guzmán, Fernando Fernán Gómez, Manuel Lozano e Phyllida Law. Finalizada a película, Verónica acudiu xunto a Óscar Jaenada ó Festival de Cine de Donostia para promocionar Camarón.
Debido ós seus compromisos cinematográficos, Verónica deixou durante un tempo Los Serrano.
O 15 de decembro de 2005 Eduardo Noriega e Silvia Abascal anunciaban que ela optaba ao Premio Goya á mellor interpretación feminina secundaria, e que xa que logo xa podía deixar de considerarse unha promesa para formar parte da industria. Apenas dúas semanas despois estreábase Los 2 lados de la cama.
En 2006 protagonizou a primeira tempada de Génesis: en la mente del asesino onde interpretou a unha psicóloga criminalista e aceptou un papel nas Las trece rosas (2007). Ó final do ano recibiu unha candidatura ás medallas do círculo de escritores cinematográficos por Mia Sarah (2006).
En 2011 participou na coprodución española, chilena e mexicana La lección de pintura realizando o papel de Elvira, unha moza do sur de Chile que ten un fillo cun excepcional talento para a pintura.
En 2013, a actriz fichou pola serie Gran Reserva: El origen que se emitiu en La 1 de Televisión Española e na que deu vida a Sofía Reverte.
En 2014 a actriz estreou unha nova serie na cadea Antena 3 chamada Sin identidad na que dá vida a Amparo e comparte estudio con intérpretes como Megan Montaner ou Miguel Ángel Muñoz.
En 2015, a actriz cae da repartición de Mar de plástico, a nova serie de prime time de Antena 3 e súmase a El Caso. Crónica de sucesos no papel feminino protagonista, Clara López-Dóriga, da nova serie de prime time de TVE.
Petra Haden
Petra Haden, nada en Nova York o 11 de outubro de 1971, é unha violinista estadounidense.
Traxectoria
Formou parte de numerosas bandas ao longo da súa carreira, nas que se inclúen The Decemberists ou The Rentals. Ademais, contribuíu en gravacións e actuacións de grupos como Weezer, Foo Fighters, Beck, Mike Watt, Green Day ou Jimmy Eat World.
É filla do baixista de jazz Charlie Haden, quen tivo máis fillos ademais de Petra: Rachel Haden e Tanya Haden (con quen Petra forma The Haden Triplets) e o baixista Josh Haden.
Petra Haden fixo unha versión do disco de The Who titulado The Who Sell Out a capella. Tamén editou o seu único traballo en solitario, chamado Imaginaryland, en 1999, xusto antes de ser atropelada nos Ánxeles polo que tivo que retirarse da interpretación durante sete meses.
Paio II, papa
Paio II, nado en 520 e finado o 7 de febreiro de 590, foi o papa nº 63 elixido o 26 de novembro de 579, como sucesor de Bieito I, reinou nos anos posteriores á invasión longobarda, até 590.
Stephen Collins
Stephen Weaver Collins, nado en Des Moines, Iowa o 1 de outubro de 1947, é un actor, guionista, director e músico estadounidense. É coñecido por interprentar a Eric Camden na serie de televisión 7th Heaven. Tamén son salientables as súas aparicións en Star Trek: The Motion Picture e mais en No Ordinary Family.
Ibrahim al-Jaafari
miniatura|dereita|250px|Ibrahim al-Jaafari Ibrahim al-Eshaiker al-Jaafari (en lingua árabe ابراهيم الاشيقر الجعفري), nado en Hindiya o 25 de marzo de 1947, é un político iraquí.
Batalla de Dunquerque
A batalla de Dunquerque (Francés: Bataille de Dunkerque) librouse na segunda guerra mundial entre o 25 de maio e o 4 de xuño de 1940. Nela unha enorme forza británica e francesa ficou encurralada por unha división panzer alemá ao nordeste de Francia, fronte as augas do canal costeiro de Calais. 338 226 soldados aliados foron evacuados por vía marítima cara a Gran Bretaña.
Historia
Tras os sete meses da chamada guerra falsa, a batalla de Francia comezou o 11 de maio, 1940. Polo norte o Grupo de Exército B da Wehrmacht comandado polo xeneral Bock atacou e conquistou os Países Baixos avanzando a continuación rapidamente a través da Bélxica. O día 14, o mesmo en que os holandeses se renden, o Grupo de Exército A de Rundstedt irrompe a través das Ardenas e avanza rapidamente cara o oeste até Sedan, virando entón ao noroeste, chegando ao mar no punto de desembocadura do río Somme, pola marxe dereita. Complétase así a manobra en fouce (segundo palabras de Erich von Manstein) coñecida coma Plan Manstein (Sichelschnittplan).
Para cortar o avance alemán os Aliados efectuaron varios contra-ataques, entre eles a batalla de Arras, pero foron rexeitados, chegando o grupo de Rundstedt a costa o día 20 de maio. Así as forzas combinadas británicas (Forza Expedicionaria BritánicaBEF), francesas(o I Exército) e belgas ficaron separadas do resto do exército francés, por Armentières.
Unha vez dividido o exército Aliado o seguinte movemento alemán tiña por obxectivo a captura dos portos do Paso de Calais, polo que avanzaron desde o Somme pola costa, co obxectivo de que os exércitos cercados non puidesen evacuar. Tornouse de inmediato claro para os británicos que a batalla estaba perdida e o único que restaba por saber era cantos soldados aliados podían ser levados para a Inglaterra antes de ser quebrada a súa resistencia.
miniatura|esquerda|300px|Avance alemán na segunda quincena de maio do 1944.
Operación Dynamo
O 22 de maio comezaron as preparación para a evacuación, có nome de Operación Dynamo, comandada a partir de Dover, polo vicealmirante Bertram Ramsay. A intención inicial era de evacuar os 45 000 homes da Forza Expedicionaria Británica en dous días, mais en breve o obxectivo foi reducido a rescatar 120 000 homes en cinco días.
O 25 de maio, o xeneral Lord Gort comandante da BEF, decide evacuar as súas tropas. Dos días 25 ao 28, os británicos retroceden as súas posicións unhas 30 millas o noroeste, fortificándose ao longo da fronteira franco-belga desde Dunkerque até Poperinge. Pola súa parte o exército belga réndese o 28 de maio. Ao día seguinte varias unidades de I Exército francés que quedaran fora da “bolsa” tamén se renden.
No total da batalla, as baixas contabilizadas polo dous bandos foron de: Ademais os alemáns recuperaron bastante equipo militar: 1.200 canóns, 1.250 canóns antiaéreos, 11 000 metralladoras e 25 000 vehículos.
Aguilar de Bureba
Aguilar de Bureba é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 66 habitantes (INE 2012).
Ana Alós López
Ana Isabel Alós López, nado en Huesca en 1969, é unha política, economista e empresaria española, membro do Partido Popular. Foi alcaldesa de Huesca entre 2011 e 2015.
Biografía
Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Zaragoza, tamén ten un mestrado en Administración e Dirección de Empresas polo Instituto Católico de Administración e Dirección de Empresas (ICADE). Posteriormente a partir do ano 1995 estivo a traballar como axente de desenvolvemento local na Mancomunidade da Canle de Berdún, en 1996 comezou a traballar no sector da economía como asesora de empresas no seu propio despacho xunto ao seu socio e un ano máis tarde en 1997 crearon unha empresa especializada ao lavado de vehículos e en 1999 outra que se dedicaba á reciclaxe de combustibles de impresión.
Posteriormente no ano 2003, entrou no mundo da política sendo concelleira do Concello de Huesca polo Partido Popular, nese mesmo ano tamén foi conselleira comarcal da Comarca da Hoya de Huesca onde permaneceu ata o mes de xuño de 2009 tras renunciar, durante estes tempos dende o 2008 tamén pasou a ser voceiro do Grupo Municipal Popular no concello.
Nas eleccións municipais de España de 2011 que se celebraron o día 22 de maio de 2011 presentouse como candidata á alcaldía, sendo a súa formación política a máis votada e converténdose en alcaldesa aínda que non por maioría absoluta. Tomou o cargo de alcaldesa o día 14 de xuño. Nese mesmo ano tamén entrou como vogal na Federación Española de Municipios e Provincias, da que actualmente pertence. Nas eleccións de 2015 perdeu a alcaldía en favor do PSOE.
Val de San Lorenzo
Val de San Lorenzo é un concello español da provincia de León situado na comarca da Maragatería. A súa poboación é de 578 habitantes (INE 2011).
Globulina
As globulinas son un grupo de proteínas globulares de maior peso molecular e máis hidrosolubles que as albuminas, que se encontran no plasma sanguíneo e outros fluídos animais e en plantas. Son solubles en disolucións salinas diluídas, pero non en auga pura e precipitan en sulfato de amonio ao 50%. Algunhas globulinas prodúcense no fígado e outras no sistema inmunitario. As globulinas, albuminas, e o fibrinóxeno son as principais proteínas sanguíneas. A concentración normal de globulinas no sangue é de 2,6-4,6 g/dL. Nos tecidos vexetais, como os das sementes de moitas plantas, hai tamén globulinas. Entre as globulinas hai proteínas transportadoras, que transportan substancias específicas; reactivos de fase aguda dos procesos inflamatorios; factores de coagulación; compoñentes do complemento; e inmunoglobulinas.
O termo "globulina" non se debe usar como sinónimo de "proteína globular". Por exemplo, as albuminas son tamén proteínas globulares pero non son globulinas. As demais proteínas globulares do soro sanguíneo son globulinas.
Tipos de globulinas
As globulinas poden pertencer a catro posibles categorías:
As globulinas poden distinguirse utilizando unha electroforese de proteínas do soro sanguíneo.
miniatura|550px|center|[[Rangos de referencia para análises de sangue nos que se compara o contido sanguíneo de globulinas (en púrpura á dereita) con outros constituíntes sanguíneos.]]
Tamaños
Hai globulinas de varios tamaños. As globulinas máis lixeiras son as alfa globulinas, que tipicamente teñen pesos moleculares de arredor de 92 kDa, mentres que a clase máis pesada de globulinas é a das gamma globulinas, que adoitan pesar uns 120 kDa, e como son as máis pesadas son as que corren máis lentas nos xeles de electroforese.
Pseudoglobulinas e euglobulinas
As pseudoglobulinas son unha clase de globulinas que son máis solubles en sulfato de amonio que as euglobulinas. As pseudoglobulinas son tamén solubles en auga pura, mentres que as euglobulinas non.
Globulinas de plantas
Nas plantas existen tamén proteínas ás que se lle dá o nome de globulinas, como a cucurbitina, a vicilina e a legumina, que funcionan como almacéns de material proteico nas sementes. Estas proteínas poden causar reaccións alérxicas se se unen con anticorpos IgE humanos.
Lingua afitti
O afitti ou dinik é unha lingua nilo-sahariana do Sudán.
Distribución xeográfica
Fálase ao leste de Jebel ed Dair, no macizo de Nuba, na provincia de Kordofán.
Yukio Hatoyama
Yukio Hatoyama (鳩山 由紀夫, はとやま ゆきお, Hatoyama Yukio), nado en Bunkyō o 11 de febreiro de 1947, é un político xaponés, actualmente líder do Partido Democrático do Xapón. Foi primeiro ministro dese país dende setembro de 2009 até xuño de 2010.
Guerra cretense
A guerra cretense (-205 - -200) foi librada polo rei Filipo V de Macedonia, a Liga Etolia, varias cidades cretenses (sendo Olunte e Hierápitna as máis importantes) e piratas espartanos contra as forzas de Rodas e, máis tarde, Atalo I de Pérgamo, Bizancio, Cícico, Atenas e Cnosos. Os macedonios acababan de finalizar a primeira guerra macedónica e Filipo, vendo a oportunidade de derrotar a Rodas, formou unha alianza cos etolios e os piratas espartanos quen comezaron a atacar os navíos rodios. Filipo tamén se aliou con varias cidades importantes de Creta, por exemplo Hierápitna e Olunte. Mentres a economía e a frota rodias sufrían as depredacións dos piratas, Filipo creu que a súa oportunidade de esmagar a Rodas estaba cerca. Para achegarse á súa meta, formou unha nova alianza, esta vez con Antíoco III o Grande, rei do Imperio Seléucida, contra Tolomeo V de Exipto (o Imperio Seléucida e Exipto era os outros dous estados diádocos). Filipo comezou atacando os territorios de Tolomeo e os aliados de Rodas en Tracia e as proximidades do mar de Mármara. En -201, Rodas e as súas aliadas (Pérgamo, Cícico e Bizancio) combinaron as súas frotas e derrotaron a Filipo na batalla de Quíos. Poucos meses despois, a frota de Filipo derrotou aos rodios en Lade. Mentres Filipo se atopaba saqueando o territorio de Pérgamo e atacando cidades en Caria, Atalo I de Pérgamo dirixiuse a Atenas intentando crear unha distracción e conseguiu forxar unha alianza con eles, quen de inmediato declararon a guerra aos macedonios. O rei de Macedonia non puido permanecer inactivo e atacou aos atenienses coa súa armada e parte da súa infantería. Con todo, os romanos advertíronlle que retirase as súas tropas ou se enfrontaría a unha guerra contra Roma. Tras sufrir unha derrota ante as frotas rodias e pergamenas, Filipo retirouse, aínda que non sen antes atacar a cidade de Abidos no Helesponto. Logo dun asedio prolongado, Abidos caeu e a maior parte dos seus habitantes suicidáronse. Filipo rexeitou o ultimato romano e continuou atacando os estados gregos, polo que os romanos declararon a guerra a Macedonia. Isto deixou ás cidades cretenses sen grandes aliados e a maior cidade de Creta, Cnosos, uniuse aos rodios. Ante esta combinación de forzas, tanto Hierápitna como Olunte rendéronse e deberon asinar un tratado favorable para Rodas e Cnosos.
Preludio
A primeira guerra macedónica concluíu en -205 coa firma da Tratado de Fénice que prohibía a expansión macedónica cara ao oeste. Mentres tanto, Roma estaba ocupada con Cartago e Filipo pensou aproveitarse disto para tomar o control de toda Grecia. Ademais, sabía que para concretar a súa ambición era posible unha alianza con Creta. Logo de esmagar as forzas de Pérgamo (estado grego en Asia Menor) e de formar unha alianza con Etolia, Filipo non tiña máis oposición no territorio grego que a de Rodas. Esta illa-estado, que dominaba o sueste do Mediterráneo económica e militarmente, estaba aliada a Filipo, pero tamén ao seu inimigo: Roma.