cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
WAS
Traxectoria
Mentres a banda aínda seguía a estar de xira, no ano 2007 foi publicado outro EP, The Impossible Mixes, disco que incluía catro remezclas do seu primeiro álbum e unha versión da canción de The Velvet Underground "Waiting for the man".
O seu segundo álbum, We Are Standard, tamén publicado pola discográfica Mushroom Pillow, saíu á luz o 4 de novembro de 2008. A xira de presentación deste novo LP pasou xa por toda España e algúns países de Norteamérica.
No ano 2010 participaron na IX edición do Festival do Norte.
Erick Dampier
Erick Travez Dampier, nado o 14 de xullo de 1975 en Jackson, Mississippi é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente é axente libre. Mide 2,11 metros e xoga na posición de pivote.
Universidade
Despois de gañar 2 títulos estatais co seu instituto en Mississippi, entrou nas ringleiras da Universidade de Mississippi State, gañando o título de campión da Conferencia Sueste en 1996, e levando ao seu equipo á Final Four da NCAA ese mesmo ano. Nas súas tres tempadas tivo unha media de 13,2 puntos, 9,2 rebotes e 2,6 tapóns por partido.
NBA
Foi elixido na primeira rolda do Draft da NBA de 1996 polos Indiana Pacers, na décima posición. Non rematou de encaixar nese equipo na súa tempada coma rookie, contando con poucos minutos, para facer 5,1 puntos e 4,1 rebotes por partido. Antes do inicio da seguinte campaña, foi traspasado, xunto a Duane Ferrell aos Golden State Warriors, a cambio de Chris Mullin.
Pasou 7 tempadas en Oakland, sendo a de 2003-04 a mellor da súa traxectoria profesional, tras facer 12,3 puntos e 12 rebotes por partido. Recibiu moitas críticas por iso, xa que era o ano no que se convertía en axente libre, podendo así renegociar o seu contrato. A tempada seguinte asinou cos Dallas Mavericks, onde, tras facer 9,2 puntos e 8,5 rebotes na tempada regular, amosou todas as súas debilidades cando tivo que enfrontarse en playoffs a pivotes dunha categoría contrastable coma Yao Ming ou Amare Stoudemire. Na súa segunda tempada, os Mavs adquiriron ao pivote de orixe senegalesa DeSagana Diop, e xuntos formaron unha das rotacións de xogadores altos máis intimidatorias de toda a liga.
O 9 de febreiro de 2012, asinou un contrato de dez días cos Atlanta Hawks.
Sistema de condución do corazón
O estímulo eléctrico orixínase no nó sinusal, situado na aurícula dereita. Tras atravesar os diferentes feixes intranodais, o impulso eléctrico chega ao nó auriculoventricular, onde se produce un desfase duns milisegundos na condución eléctrica. Dito decalaxe permite que as aurículas e os ventrículos non se contraian á vez, contribuíndo a unha sístole efectiva. Do nó AV, o impulso baixa polo feixe de His até as fibras de Purkinje, onde estimulan as diferentes células do miocardio para se contraeren.
Pistros
Pistros (en grego: Πίστρος) é un illote entre Ítaca e o continente grego, unha das Illas Xónicas. Desde 2011, non ten poboación residente.
Correllengua
miniatura|Chama do [[Canigó, símbolo da lingua catalá, levada a Barcelona por Correllengua 2007.]] miniatura|Pancarta do Correllengua. O Correllengua é unha iniciativa popular que se celebra anualmente nos territorios de fala catalá co obxectivo de amosar a vitalidade da lingua e fomenta-lo seu uso social. Consiste na celebración de actividades de carácter lúdico, festivo, pedagóxico e reivindicativo en diversas vilas, barrios e cidades, dando lugar a múltiples Correllengües que comparten, como elemento cohesionador, o nomeado "Pas de la flama" e a lectura dun manifesto, que cada ano é encargado a unha figura de prestixio que destaque polo seu apoio e defensa da lingua e da cultura. A coordinación dos actos lévaa a Coordinadora d'Associacions per la Llengua catalana (CAL), Acció Cultural del País Valencià (ACPV) e Joves de Mallorca per la llengua.
San Paio de Bais, San Paio de Bais, Agolada
San Paio de Bais é un lugar da parroquia de San Paio de Bais, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
O Outeiro, Bastavales, Brión
O Outeiro é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 17 eran homes e 13 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Bellcaire d'Empordà
Bellcaire d'Empordà é un municipio catalán da provincia de Xirona. Forma parte da comarca do Baix Empordà.
Historia
Bellcaire d'Empordà é citado nun documento do ano 881 co nome de Bedenga. Máis tarde pertenceu ao condado de Empúries e foi residencia habitual dos condes desde finais do século XIII e principios do XIV.
Lugares de interese
250px|miniatura|Igrexa de Sant Joan
Antonov An-10
O Antonov An-10 Ukraina é un avión de transporte comercial de catro turbohélices de orixe soviética fabricado por Antonov entre 1952 e 1972. Só foron construídos 104 exemplares deste aparello.
Produción e historia
O Antonov An-10 produciuse simultaneamente cunha versión de carga, o Antonov An-12, do que se construíron máis de 1.200 exemplares. O aparello foi deseñado para poder operar en aeroportos non preparados.
Operadores
25px Unión Soviética
A Pila da Leña, San Fiz de Monfero, Monfero
A Pila da Leña é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Rías de Galicia
miniatura|dereita|250px|Carta náutica de [[1787.]]
As rías de Galicia son unha característica xeomorfolóxica de Galicia, peculiar na costa atlántica. As rías son vales fluviais, de orixe tectónico, abertos ao océano e anegados por auga. Topograficamente vénse como indentancións do mar no que aflúen ríos. As rías galegas están tradicionalmente divididas en Rías Altas e Rías Baixas, segundo a súa posición respecto a Fisterra, que é o punto máis occidental de Galiza.
As rías galegas son ecosistemas de afloramento de augas ricas en nutrientes e, polo tanto, cunha alta importancia pesqueira. Iso dá pé a que as costas galega sexa unha das zonas pesqueiras máis importantes do mundo. Asemade atraen multitude de turistas polas magníficas vistas e praias.
Descrición
esquerda|250px|miniatura|A [[ría de Arousa constitúe a maior ría galega en superficie.]]
Usando Fisterra como o linde, as rías galegas adóitanse catalogar como rías Altas ou rías Baixas.
As rías Altas son as rías da Costa da Morte, as do Golfo Ártabro e as Cantábricas. As rías cantábricas galegas están ao leste de Estaca de Bares e son a ría de Ribadeo, Foz, Viveiro, e a do Barqueiro. Inclúese aquí tamén ás rías medias ou centrais, e que son a de Ortigueira, Cedeira, Ferrol, Ares e Betanzos, A Coruña, Corme e Laxe e a de Camariñas. As rías de Ferrol, Ares-Betanzos e da Coruña ou o Burgo son rías centrais interiores e denomínanse rías do Golfo Ártabro.
As Rías Baixas están todas na fachada atlántica, por baixo de Fisterra, e son de maior tamaño. Enumeradas (de norte a sur) son as rías de Corcubión, Muros e Noia, Arousa, Pontevedra, Vigo e Baiona.
A orixe das rías
A costa atlántica e cantábrica da península presentan unha morfoloxía que nacería coa rotura das placas tectónicas ó comezo do Cenozoico e que daría froito á aparición das rías. Coa rotura de Panxea no Cenozoico aparece o Océano Atlántico. Ese novo océano xorde dunha tripla rotura do continente, que deu comezo á separación da placa Ibérica, a Europea e a Norteamericana. Así, a finais do Mesozoico a costa peninsular atlántica e cantábrica quedaron definidas xeomorfoloxicamente como na actualidade. Esa fragmentación fixo aparecer a costa ibérica, que se modelou durante o Paleoceno na forma que hoxe a vemos. Durante o Paleoceno, esa nova costa fragmentada foi modelada pola acción fluvial de incisión, algo que sería máis marcado na cara atlántica da península que na cantábrica.
Desde o momento da rotura das placas, a costa cantábrica peninsular e a atlántica evolucionaron de diferente xeito. A marxe cantábrica actuou como unha zona de choque ata o Eoceno. Pola contra, a zona atlántica foi, dende o primeiro momento de rotura de Panxea, unha rexión onde a costa se expandiu e contraeu de xeito pasivo continuo. Así, a litosfera arrefriouse progresivamente ao avanzar a veta de fractura atlántica. Iso permitiu a distensión desa parte da placa e o seu afundimento. Durante o Terciario, a parte oeste peninsular foise afundindo por acumulación de sedimentos na súa plataforma continental. Iso provocou a aparición de bordos de placa pasivos no que se darían ascensos isostáticos de placa e unha acentuada erosión por fluxos fluviais. Esa erosión foi máis acentuada na parte atlántica da península mentres que foi máis suave na parte cantábrica. Este proceso de descensos de nivel de base do mar e a adaptación da rede fluvial foi o que deu lugar á aparición das rías.
As rías non chegaron a estar cubertas polo mar ata aproximadamente o Neoxeno. Estímase que durante o Plistoceno o mar estaba a varios quilómetros da actual liña de costa. Durante o Plistoceno ese límite variaría, aumentando e reducíndose, ata que chegou á altura de costa de hoxe en día. Durante o Paleozoico, polas oscilacións glaciais e interglaciais, a erosión fluvial modelaría, e faría máis acusada a morfoloxía das zonas fluviais que acollen as rías.
As rías da costa oeste, as rías Baixas (Laxe, Camariñas, Muros, Arousa e Vigo), serían as primeiras en aparecer. As rías altas (Ribadeo, Foz, Viveiro, Barqueiro e Ortigueira) serían máis recentes, do Neoxeno. En concordancia co anterior, as rías do Golfo Ártabro (Ferrol, Ares-Betanzos e o Burgo) serían rías de transición que apareceron entre medias no tempo.
Litoloxía e morfoloxía
miniatura|Boca da ría da Coruña, entre a [[Torre de Hércules e o faro de Mera.]] As rías pódense clasificar en bloques segundo a orientación da fachada da ría con respecto ao mar, xa que iso determina correctamente os principais elementos da súa oroxenia e do momento de alzamento xeolóxico de cada bloque. A clasificación é  :
As orientacións das rías son de NNE-SSO (Ría de Arousa), NE-SO (Rías Baixas), e NO-SE (Ría de Corme e o Golfo Ártabro). As rías Baixas labráronse a favor das fracturas tectónicas, os ríos encaixáronse nestas e erosionaron os vales facéndoas máis anchas. Nestas rías o fondo da ría é máis profundo, pola intersección de fracturas de placa no seu interior. As rías da Costa da Morte son máis pequenas, danse sobre interseccións de fracturas de placas e a súa forma quedou definida pola intersección destas. As rías Ártabras están definidas pola súa litoloxía: quedan cerradas dentro de granitos resistentes no bordo lateral e ancheadas pola facilidade de erosión do macizo interior.
Nas rías pódense observar diferentes efectos de erosión remontante. Nos vales recentes, como é o tramo final do Tambre, a erosión produciuse por un encaixamento sobre fondos hercinianos de vales antigos, e de aí a orixe dos saltos presentes nos perfís da ría. Noutros casos, foi unha erosión remontante sobre de recheos aluviais a que fixo que se formaran terrazas aluviais. Ese é o caso do tramo inferior do río Miño (e que non se adoita clasificar como ría).
Dinámica hidrolóxica e fluxo de nutrientes
A costa noroeste da península é o límite superior do sistema de Afloramento do Atlántico Noroeste, que trae augas dende o sur de Dakar ata o norte da Península Ibérica. A costa galega ten un réxime de ventos estacionais que marca a entrada dalgunhas desas masas de auga no interior das rías. Durante a época seca, de marzo-abril a setembro-outubro, o vento sopra do sur cara ao norte e favorece a entrada dunha corrente leste da masa de Augas Centrais do Atlántico Norte (abreviado e en inglés, ENACW) no interior das rías. Pola contra, durante o período húmido, de outubro a marzo, o vento sopra cara o norte e non favorece a entrada de correntes no interior das rías. Así, no momento de afloramento, que prevalece na primavera e verán, as augas entrantes na ría proveñen da ENACW; que son augas frías, que se moven en profundidade e con altas concentracións de nutrientes, como nitratos. Pola contra, no outono e inverno, a costa galega está dominada pola Corrente Ibérica Polar (abreviado e en inglés, IPC), que é de auga salgada, quente e exterior á costa. Cando a ENACW domina na costa, que é nos momentos de alta luz e de afloramento de primavera e verán, entran nutrientes nas rías e favorécese o crecemento do fitoplancto; co cal, hai unha alta produción primaria dos ecosistemas das rías galegas. Pola contra, durante o inverno, a auga da IPC que entra nas rías aumenta a salinidade da auga e provoca a redución da concentración de nutrientes. Isto acentúase pola entrada de correntes fluviais chegadas dos ríos
A dinámica de afloramento domina desde Fisterra ata o sur, as rías Baixas, e é máis frecuente e intensa durante a temporada de abril a setembro. Porén, o afloramento nas rías centrais e do norte é máis descontinuo e menos intenso. De feito, mentres que nas rías Baixas esta entrada é case continua, as rías da Costa Ártabra nunca teñen entradas de augas da ENACW no seu interior. Por iso, as rías Baixas son sistemas eutróficos, ou de produción primaria neta positiva; e as rías centrais e do norte son sistemas mesotróficos, ou de produtividade intermedia.
Paul O'Connell
Paul O'Connell, nado o 20 de outubro de 1979 en Limerick (Irlanda), é un xogador de rugby irlandés, pertencente ao Munster Rugby, co que gañou a Heineken Cup en dúas ocasións (2006 e 2008).
Paul O'Connell xogou máis de 49 partidos coa selección de rugby de Irlanda e logrou 6 ensaios coa selección nacional, coa que se proclamou campión do Torneo das Seis Nacións 2009. O 21 de abril de 2009 foi designado como capitán dos British and Irish Lions para a súa xira polo hemisferio Sur no Verán de 2009, tras ter participado na anterior xira desta selección británica por Nova Zelandia no 2005.
Inicios
Paul O'Connell foi un gran nadador cando era novo, comezou o seu adestramento co Seal Swimming Club baixo a tutela de Jim Riordan e Jerry Ryan antes de ir a un equipo de Limerick. Paul O'Connell formou parte do Ardscoil Rís en Limerick e xogou ao rugby baixo a tutela de Des Harty. Tamén xogou cinco partidos consecutivos coa selección irlandesa sub-21. Tamén representou ao Young Munster R.F.C. antes de representar ao Munster, Irlanda e os Lions. O'Connell completou 3 dos 4 anos de Enxeñería Informática na University of Limerick.
Carreira
O'Connell debutou con Irlanda nun partido fronte a Gales no Torneo das Seis Nacións 2002 anotando un ensaio. Formou parte tamén da selección nacional irlandesa na Copa do Mundo de Rugby 2003, e, no primeiro partido do Seis Nacións 2004 fronte a Francia foi capitán a causa da lesión de Brian O'Driscoll. Xogou na xira do 2005 dos British and Irish Lions a Nova Zelandia, na que foi un dos dous xogadores dos Lions que xogaron tódolos minutos dos tres Test matches. Logo dun período de ausencia debido a unha lesión na primeira parte da tempada 2005-06, O'Connell volveu ao Munster para xogar a final da Heineken Cup, a primeira dende a perdida no 2002, e tamén axudou á súa selección a gañar a Tripla Coroa, capitaneándoa fronte a Francia e Escocia. Ese ano 2006, Paul O'Connell foi un dos 5 candidatos a levar o premio da IRB ó mellor xogador internacional do ano, aínda que non o levou.
miniatura|esquerda|O'Connell con [[Selección de rugby de Irlanda|Irlanda]]
Máis recentemente, O'Connell capitaneou a Irlanda novamente pola lesión de O'Driscoll no partido histórico ante Francia no Seis Nacións 2007, o primeiro partido de rugby dIsputado en Croke Park. O'Connell foi nomeado xogador do partido na vitoria histórica por 43-13 sobre Inglaterra en Croke Park no Seis Nacións. Así mesmo capitaneou ao Munster na vitoria na Copa de Europa de rugby 2007-2008 e na da Magners League 2008-2009.
Anotou o derradeiro ensaio internacional no antigo Old Lansdowne Road antes de ser demolido e reconstruído co nome de Aviva Stadium.
Foi membro do equipo de Irlanda que gañou o Grand Slam no Seis Nacións 2009.
O 21 de abril de 2009, O'Connell foi nomeado capitán dos British and Irish Lions para a xira de 2009 en Suráfrica.
O Castelo, Entenza, Salceda de Caselas
O Castelo é un barrio da parroquia de Entenza no concello de Salceda de Caselas. Está situado no centro da parroquia, sendo un dos máis poboados e con máis extensión. Debe o seu nome a que aquí se asentaba o castelo de Entenza.
Historia
Ademais dos escasos restos do Castelo que aínda se poden adiviñar entre a vexetación, contra entre o seu patrimonio con varios petróglifos, fontes e incluso unha mina de auga que se di foi un dos pasadizos secretos para entrar no Castelo. A lenda di que por ese pasadizo se atravesaba o río Miño e se chegaba a Portugal.
A primeira noticia que se ten do castelo provén de Prudencio de Sandoval que afirma que en 1140 cando o conde Gómez Muñoz apoderouse dos bens da igrexa de Tui:"et particularmente alçousse con o castelo de Antenza çerca de Tui", polo que o bispo Paio Menéndez se queixou ao rei Afonso VII, que ordenou a súa devolución. Descoñécese que documentación usou para dicir que era un castelo do bispo tudense, porque en documentos posteriores contrastados afírmase que era de señorío laico e reguengo, así no ano 1217 Afonso IX fai constar que súa muller Dona Tareixa tiña os castelos de Entenza, Sobroso, Santa Helena (Nigrán) e Teburia; ata que no ano 1371 llo doou Henrique II de Castela ó bispo de Tui pola súa axuda na primeira guerra civil castelá.
Coirío, Conforto, A Pontenova
Coirío é un lugar da parroquia de Conforto no concello lugués da Pontenova, na comarca da Mariña Oriental. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Potenciación dependente de anticorpo
miniatura|Unha [[célula B de memoria de alta afinidade, específica para o virus A, é activada preferentemente por un novo serotipo, o virus A1, para producir anticorpos que de forma pouco efectiva se unen ao serotipo A1. A preenza destes anticorpos inhibe a activación dunha célula B virxe que produce anticorpos máis efectivos contra o virus A1. Este efecto fai que se produza unha diminución da resposta contra o virus A1, e eleva a posibilidade dunha infección grave.]]
A potenciación dependente de anticorpo (ou ADE, do inglés Antibody-Dependent Enhancement) é unha unha potenciación ou aumento dunha infección vírica cando proteínas antivirais non neutralizantes acaban paradoxalmente facilitando a entrada do virus na célula hóspede, o que ten como resultado un aumento da infectividade do virus nas células. Algunhas células non teñen os receptores habituais na súa superficie que os virus aproveitan para usalos para conseguir entrar nelas. As proteínas antivirais (é dicir, os anticorpos) únense ao receptor de Fc (ao que se une a rexión Fc dos anticorpos) que algunhas destas células teñen na súa membrana plasmática. Os virus únense ao sitio de unión do antíxeno (rexión Fab) situado no outro extremo do anticorpo. A ADE é algo común en células cultivadas no laboratorio, pero ocorre raramente in vivo excepto nalgúns casos como na infección polo DENV, virus causante do dengue. Este virus pode utilizar este mecanismo para infectar os macrófagos humanos, causando que unha infección viral que normalmente sería leve se converta en potencialmente mortal.
Na infección polo virus do dengue
O exemplo máis coñecido de ADE ocorre durante a infección polo virus do dengue (DENV). O DENV é un virus de ARN monocatenario de polaridade positiva da familia Flaviviridae. Causa unha enfermidade de variada gravidade en humanos chamada dengue, que xeralmente é autolimitada, pero pode dar lugar tamén á febre hemorráxica do dengue e á síndrome de choque do dengue, que poden ser ambas mortais. Estímase que se infectan polo DENV uns 390 millóns de individuos cada ano.
O fenómeno da ADE pode observarse cando unha persoa que foi anteriormente infectada por un serotipo de DENV volve a ser infectado meses ou anos despois por outro serotipo diferente. En tales casos, a evolución clínica da enfermidade é máis grave, e os pacientes teñen unha viremia máis alta comparados con outros nos que non ocorreu a ADE. Isto explica a observación de que mentres que as infeccións primarias (as primeiras) causan maiormente unha enfermidade de importancia menor en nenos, as infeccións secundarias (reinfeccións nun momento posterior) están máis probablemente asociadas con casos de enfermidade graves (dengue hemorráxico ou síndrome de choque) tanto en nenos coma en adultos.
Hai catro serotipos antixenicamente diferentes do DENV (de DENV-1 a DENV-4). A infección polo DENV induce a produción de inmunoglobulinas G (IgG) homotípicas neutralizantes, que proporcionan unha inmunidade durante toda a vida contra o serotipo que causou a infección. A infección polo DENV tamén produce certo grao de inmunidade cruzada protectora contra os outros serotipos. Os anticorpos IgG heterotípicos (con reacción cruzada) neutralizantes responsables desta inmunidade cruzada protectora, normalmente persisten durante un período de varios meses ou uns poucos anos. As titulacións destes anticorpos heterotípicos diminúen ao longo de períodos de tempo grandes (de 4 a 20 anos). Aínda que as titulacións de anticorpos IgG heterotípicos diminúen, as titulacións de anticorpos IgG homotípicos increméntase durante longos períodos de tempo. Isto podería deberse á supervivencia preferente das células B de memoria de vida longa que producen anticorpos homotípicos.
Ademais de inducir a produción de anticorpos heterotípicos neutralizantes, a infección polo DENV pode tamén inducir anticorpos heterotípicos que só neutralizan o virus parcialmente ou nada en absoluto. A produción de tales reaccións cruzadas pero non anticorpos neutralizantes podería ser a razón pola cal as infeccións secundarias son máis graves. Pénsase que ao unírense ao virus pero non neutralizalo, estes anticorpos causan que este se comporte como un "cabalo de Troia",  que é enviado a un compartimento equivocado das células dendríticas, que inxeriran os virus para destruílos. Unha vez dentro dun glóbulo branco, o virus replícase sen ser detectado, xerando finalmente titulacións de virus moi altas, que causan unha grave enfermidade.
Un estudo dirixido por Modhiran et al. intentou explicar como os anticorpos non neutralizantes regulan á baixa a resposta inmunitaria na célula hóspede por medio da vía de sinalización TLR. Os TLR recoñecen partículas virais extra e intaracelulares e son unha das principais bases para a produción de citocinas. Os experimentos in vitro mostraron que as citocinas inflamatorias e a produción de IFN de tipo I eran reducidas cando o complexo ADE-DENV se unía ao receptor de Fc das células THP-1. Isto pode explicarse tanto por un descenso da produción de TLR coma por unha modificación da súa vía de sinalización. Por unha parte, unha proteína descoñecida inducida polo receptor de Fc estimulado reduce a transcrición e tradución de TLR, o que reduce a capacidade da célula de detectar as proteínas virais. Por outra parte, moitas proteínas (TRIF, TRAF6, TRAM, TIRAP, IKKα, TAB1, TAB2, complexo NF-κB) implicadas na vía de sinalización TLR están regulados á baixa, o cal orixina un decrecemento da produción de citocinas. Dous delas, a TRIF e a TRAF6, son respectivamente reguladas á baixa por dúas proteínas chamadas SARM e TANK, reguladas á alza polos receptores de Fc estimulados.
Para ilustrar o fenómeno da ADE, consideraremos o seguinte exemplo: unha epidemia de dengue ocorrida en Cuba, durou desde 1977 a 1979. O serotipo infectante fora o DENV-1. Esta epidemia foi seguida doutros dous gromos de dengue, un en 1981 e outro en 1997; o DENV-2 era o serotipo infectante nestas dúas últimas epidemias. Producíronse 205 casos de dengue hemorráxico/choque do dengue durante o gromo de 1997, todos en persoas de máis de 15 anos. En todos os casos menos tres demostrouse que eran persoas que foran infectadas previamente polo serotipo DENV-1 durante a epidemia de 1977–1979. Ademais, as persoas que foran infectadas con DENV-1 durante a epidemia de 1977-79 e infectadas secundariamente con DENV-2 en 1997 tiñan de 3 a 4 veces máis probabilidade de desenvolver unha enfermidade grave que as que foran infectadas secundariamente polo DENV-2 en 1981. Este escenario pode ser explicado pola presenza de anticorpos Ig heterotípicos neutralizantes en títulos suficientes en 1981, cuxas titulacións diminuíran en 1997 ata o punto no que xa non proporcionaban unha inmunidade de reacción cruzada protectora significativa.
Na infección polo VIH-1
A ADE de infección tamén se observou no virus da inmunodeficiencia humana (VIH). Igual que o DENV, un nivel de anticorpos non neutralizantes potencia a infección viral por medio de interaccións co sistema do complemento e receptores. Informouse que a infección se multiplicba por 350, o que é comparable á ADE noutros virus como o DENV. A ADE no VIH pode ser mediada polo complemento ou polo receptor de Fc. O complemento en presenza de soros positivos para o VIH-1 potencia a infección da liña celular de células T MT-2. A potenciación mediada polo receptor de Fc observouse cando a infección polo VIH potenciada polos soros de coellos de Indias HIV-1 positivos aumentaba a infección de células mononucleares sanguíneas en sangue periférico sen a presenza de complemento. Os receptores dos compoñentes do complemento CR2, CR3 e CR4 median esta potenciación da infección mediada polo complemento. A infección polo VIH-1 leva á activación dos fragmentos do sistema de complemento e poden axudar os virus a infectar ao facilitar as interaccións virais con células hóspedes que expresan receptores do complemento. A deposición do complemento sobre o virus pon a proteína gp120 moi preto das moléculas CD4 da superficie das células, o que facilita a entrada do virus na célula. Os virus preexpostos a compoñentes do sistema do complemento non neutralizante tamén potencian as súas infeccións nas células dendríticas interdixitantes (iDC). Os virus Opsonizados non só mostran unha potenciación da súa entrada na célula, senón tamén fervenzas de sinalización favorables para a replicación do VIH nese tipo de células dendríticas.
O VIH-1 tamén potencia a súa infección en células HT-29 cando os virus son preopsonizados coas moléculas do complemento C3 e C9 en fluído seminal. Este aumento da taxa de infección era case dúas veces maior que a infección das células HT-29 só co virus. Subramanian et al., informaron que case o 72% das mostras de soro de 39 individuos positivos para o VIH conteñen compoñentes do complemento que potencian a infección. Tamén suxeriron a presenza no soro de anticorpos neutralizantes ou anticorpos que median na citotoxicidade celular dependente de anticorpos (ADCC) e tamén de anticorpos que potencian a infección (IEA, do inglés infection enhancing antibodies). O balance entre os anticorpos neutralizantes e os anticorpos que potencian a infección cambia a medida que progresa a enfermidade. Durante os estadios avanzados da enfermidade a proporción de anticorpos potenciadores da infección é xeralmente maior que o de anticorpos neutralizantes. Informouse que o incremento na síntese de proteínas virais e a produción de ARN ocorren durante a potenciación da infección mediada polo complemento. As células que recibían niveis non neutralizantes de moléculas do complemento presentaban unha aceleración da liberación da reversotranscriptase e da proxenie viral. A interacción de anticorpos anti-VIH con virus expostos ao complemento non neutralizante tamén axuda na unión dos virus e os eritrocitos, o que pode orixinar unha entrega máis eficiente do virus nos órganos inmunocomprometidos.
A ADE no VIH suscitou cuestións sobre o risco de infeccións de voluntarios que tomaran niveis subneutralizantes de vacinas igual que noutros virus que presentan ADE. Gilbert et al., en 2005 informou que non había ADE de infección cando se usaba a vacina rgp120 nos ensaios en fase 1 e 2. Salientouse que se necesita moita máis investigación no campo da resposta inmunitaria ao VIH-1, e a información destes estudos podería utilizarse para producir unha vacina máis efectiva.
Mecanismo
Hai varias posibilidades para explicar este fenómeno. As principais son:
Gatiande, Santa Baia de Castro, Coristanco
Gatiande é un lugar da parroquia de Santa Baia de Castro no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 19 homes e 20 mulleres.
Homes da cova dos cervos
Os Homes da cova dos cervos son a poboación prehistórica máis recente que non se asemella aos humanos modernos. Os fósiles datan de entre os 14.500 e os 11.500 anos de antigüidade e foron atopados na Cova dos Cervos na China. Teñen unha mestura de características arcaicas e modernas e valóranse actualmente como unha especie separada dos humanos que se extinguiu sen ter contribuído ao pool xenético dos humanos modernos.
Os restos indican que cociñaban cervos grandes na Cova dos Cervos, e que é o que lle dá a estes o nome.
Status de especie propia
Aínda que as características físicas da xente da Cova dos Cervos mostra que poderían ser unha especie prehistórica humana non descuberta, os científicos que realizaron a descuberta e análise dos restos reparan en clasificalos como unha especie separada. Tense proposto que poderían ser o resultado da hibridación entre os homínidos de Denisova e humanos modernos. Porén, outros científicos suxiren que as diferenzas físicas observadas son simplemente froito da diversidade que se espera nas poboacións humanas. Os intentos de extracción de ADN dos restos foi infrutífera, e só isto podería elucidar sen dúbida a relación cos humanos modernos.
Lago de Morat
O Lago Murten (alemán: Murtensee; francés: Lac de Morat) é un lago de Suíza situado entre os cantóns de Friburgo e Vaud, ao pé do Mont Vully. É o máis pequeno dos lagos de Seeland ou País dos Tres Lagos, con 22,8 km². Debe o seu nome á cidade de Murten, situado na súa beira oriental.
Xeografía
O principal afluente do lago é o Canal de la Broye, que achega un 63% do total que recibe o lago. O lago de Murten está unido co Lago de Neuchâtel pola canle de Broye. Serve, xunto co Lago de Neuchâtel, de encoro de compensación para as augas do Aar que se desaugan no Lago de Biena. En efecto, se o nível deste último subise demasiado, o desbordamento podería pararse ou até ir no sentido inverso.
O lago ten unha lonxitude de 8,2 quilómetros e unha anchura máxima de 2,8 quilómetros. A profundidade máxima é de 45 metros. O lago ten un volume de auga 0,55 km ³ e a auga permanece en teoría 1,6 ano no lago.
Actividades
No momento de Exposición Nacional Suíza 2002, o lago acolleu, a 200 metros do porto de Murten-Morat, o Monólito do artista Jean Nouvel. Medía 34 metros de alto e foi desmontado de novo despois da exposición nacional.
Tarrentos, Añá, Frades
Tarrentos é un lugar da parroquia de Añá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Tiña 47 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE, dos cales 22 eran homes e 25 eran mulleres.
.ch
.ch é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Suíza.
O Pazo, Entenza, Salceda de Caselas
O Pazo é un barrio da parroquia de Entenza no concello de Salceda de Caselas.
Patrimonio
Aquí está situado o Centro Cultural e a Casa-Escola de Entenza. O edificio, que data dos anos 30 do século XX, foi restaurado e ampliado nos anos 90. A súa construción foi financiada polos emigrantes na Arxentina a través da sociedade "Hijos de Entienza", para ser usado coma escola. Na actualidade aínda mantén este uso como centro de preescolar, ademais de ser tamén, logo da ampliación, Centro Cultural e contar con pistas deportivas anexas. Este complexo é o centro neurálxico de Entenza e está xestionado pola Comunidade de Montes Veciñais que ten a súa sede no edificio, que tamén é sede do Coro Polifónico de Entenza, da Traída de Augas e da Asociación Xuvenil "A Turonia".
Álceme, Álceme, Rodeiro
Álceme é un lugar da parroquia de Álceme, no concello pontevedrés de Rodeiro, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 49 habitantes (26 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
The Cosmonaut
The Cosmonaut é unha película española de ciencia ficción. Está feita e distribuída baixo Creative Commons, e foi financiada por máis de cinco mil persoas.
A película foi estreada o 18 de maio de 2013 en multiplataforma: cine, tv, internet, DVD e distribución en aberto. A película foi rodada en Letonia, Rusia e España.
O proxecto comezou en 2008 cunha curtametraxe chamada A Viaxe do Cosmonauta. Dende entón o proxecto foi virando e concretándose ata unha película con miles de produtores e un proxecto aberto a CC.
Sinopse
En 1967 dous mozos amigos, Stas e Andrei, chegan á Cidade das Estrelas, unha nova construción cerca de Moscova onde preparan os cosmonautas adestrados para ir ao espazo. O obxectivo: superar os estadounidenses na carreira espacial enviando a un home á Lúa. Alí coñecen a Yulia, unha técnico de comunicacións coa que fai amizade e un posible amor que non chega a concretarse.
No seu regreso á Terra atópase cun planeta desfeito por unha catástrofe descoñecida. Mais na base no planeta Terra pensan que se perdeu na viaxe de volta, e alí só chegan mensaxes del dicindo que a Terra está destruída.
O Pumariño, San Fiz de Monfero, Monfero
O Pumariño é un lugar da parroquia de San Fiz de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 19 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 11 eran homes e 8 eran mulleres.
Porta do Atlántico
A Porta do Atlántico é un monumento obra do artista ponteareán Silverio Rivas de 1990 situado no barrio das Travesas da cidade de Vigo.
Características
Componse de tres elementos que proceden dun mesmo bloque de granito rosa do Porriño. As pezas foron deseñadas, cortadas e tratadas nunha canteira do Porriño. A parte principal e máis recoñecíbel é unha gran porta de 14 metros de altura e 427 toneladas que fica nun grande encoro circular no medio e medio da praza de América, por riba dun paso subterráneo que comunica as avenidas de Castelao, López Mora e Gran Vía. O encoro, en realidade unha gran fonte con chafarices centrais, reborda a tona da auga nun circuíto pechado. Arrodéase de dous socalcos de paralelepípedos de granito rosa. A comezos do século XXI instaláronse na fonte algúns grupos de flores para que non fose tan fría a imaxe da obra. A porta consta de dúas xambas e un gran lintel. Das xambas, cara o van, penduran dúas pezas que representarían Europa e as Américas.
A segunda parte é un bloque que fica no comezo da Gran Vía, e a última un bloque ao principio da avenida de Castelao.
No mes de maio do ano 2019 realizáronse diversas modificacións. A superficie da fonte substituíuse en parte por unha zona peonil con pequenas fontes a arboriñas (oliveiras e pradairos). Ás noites proxectarase un espectáculo de luces de diferentres cores e son.
Significado
Trátase dunha homenaxe aos emigrantes galegos que saíron de Vigo cara ás Américas nos buques durante os século XIX e XX, por iso a mesma cidade é denominada a porta do Atlántico. Hoxe é un dos monumentos máis coñecidos da cidade. É un bo exemplo de sinxeleza do concepto e da plasticidade tallado directamente en granito.
Celebracións do Celta e outros eventos
Na praza de América celébranse importantes actos. O encoro da Porta do Atlántico é a fonte escollida pola afección do Real Club Celta de Vigo para celebrar as vitorias do seu equipo, e na mesma praza instálase unha gran verbena ao ar libre na Noitevella.
Reboredo Grande, Bastavales, Brión
Reboredo Grande é un lugar da parroquia dos Bastavales no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 17 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 8 eran homes e 9 eran mulleres.
Peer-to-peer
miniatura|Unha rede Peer-to-Peer que interconecta nodos ("peers") para poder intercambiar recursos sen ser preciso usar unha rede centralizada. Peer-to-peer (par con par), refírese en xeral á interrelación directa de dous elementos que posúen a mesma xerarquía.
Aplícase en informática á comunicación peer-to-peer (entre 2 iguais), coa característica engadida de que a comunicación/información viaxa directamente desde unha computadora á outra sen ser interinamente almacenada nun servidor.
En xeral, unha rede informática entre iguais (en inglés peer-to-peer e máis coñecida como P2P) refírese a unha rede que non ten clientes e servidor es fixos, senón unha serie de nodos que se comportan á vez como clientes e como servidores dos demais nodos da rede. Este modelo de rede contrasta co modelo cliente-servidor. Calquera nodo pode iniciar ou completar unha transacción compatíbel. Os nodos poden diferir en configuración local, velocidade de proceso, ancho de banda da súa conexión á rede e capacidade de almacenamento.
Debido a que a maioría dos ordenadores persoais non teñen un IP fixo, senón que llo asigna o provedor (ISP) no momento de conectarse a Internet, non poden conectarse entre si porque non saben a priori os enderezos que han usar. A solución habitual é realizar unha conexión a un servidor (ou servidores) con enderezo coñecido (normalmente IP fixo), que se encarga de manter a relación de enderezos IP dos clientes da rede, dos demais servidores e habitualmente información adicional, como un índice da información de que dispoñen os clientes. Tras isto, os clientes xa teñen información sobre o resto da rede, e poden intercambiar información entre si, xa sen intervención dos servidores.
Envío de arquivos
Nunha red P2P, os clientes tanto poden compartir como pedir recursos. Isto significa que a diferenza do sistema cliente-servidor, a capacidade de obter un arquivo aumenta canda máis usuarios accedan a el, xa que segundo o van obtendo cada un deles, os usuarios que o queren descargar obteñen un novo nodo do que obter o arquivo. Un exemplo disto é a rede BitTorrent, no que se promove ao compartir arquivos, indicándoche a proporción de subida e baixada que tes, e dándoche prioridade canto maior é esta proporción.
Esta propiedade é unha das maiores vantaxes de usar P2P, porque fai que o custo de distribución de arquivos sexa moito menor.
Actualizacións
Actualmente os sistemas de actualizacións de programas e sistemas operativos, na súa maior parte, proveñen de servidores centralizados. Microsoft, cando anunciou Windows 10, unha das súas maiores satisfaccións foi darlles a posibilidade aos usuarios de poder descargar as actualizacións tamén a través de P2P.
Segundo o grao de centralización
miniatura|300px|Representación en forma de grafo dos diferentes tipos de redes P2P en función do seu grao de centralización. En función do grado de centralización, as redes P2P adóitanse clasificar en:
Redes P2P centralizadas
Baseadas nun tipo de arquitectura monolítica na que todas as transaccións realízanse a través dun único servidor central que serve de porta de ligazón entre dous nodos e que, á vez, almacena e distribúe os nodos onde se almacenan os contidos.
Ofrece unha administración moi dinámica e unha disposición máis permanente do contido. Porén, os principais problemas son:
Redes P2P descentralizada
Son as máis comúns e nelas eliminase calquera tipo de intermediario entre os usuarios de forma que é a propia rede a encargada de organizar a comunicación entre pares.
Neste enfoque, se se coñece a un usuario, establécese unha "unión" entre eles, de maneira que forman unha "rede", que se pode unir a máis usuarios, de forma que tódalas comunicacións son directamente usuario a usuario con axuda dun nodo (que é outro usuario) que permite enlazar esas comunicacións.
Para encontrar un arquivo, un usuario emite unha consulta, que vai inundando toda a rede, co obxectivo de encontrar ó máximo de usuarios que posúan esa información.
Open Web Application Security Project
O Open Web Application Security Project (OWASP, en inglés "Proxecto aberto de seguridade de aplicacións web"), é un proxecto de código aberto dedicado a determinar e combater as causas que fan que o software sexa inseguro.
A Fundación OWASP é un organismo sen ánimo de lucro que apoia e xestiona os proxectos e infraestrutura de OWASP. A comunidade OWASP está formada por empresas, organizacións educativas e voluntarios de todo mundo. Xuntos constitúen unha comunidade de seguridade informática que traballa para crear artigos, metodoloxías, documentación, ferramentas e tecnoloxías que se liberan e poden ser usadas de balde por calquera.
Peer-to-peer
Redes P2P descentralizada
A día de hoxe, as redes p2p non centralizadas puras foron substituídas por novas tecnoloxías, como é o caso dos Supernodos.
Redes P2P híbridas, semicentralizadas ou mixtas
Neste tipo de rede, pódese observar a interacción entre un servidor central que serve como hub e administra os recursos de banda larga, encamiñamentos e comunicacións entre nodos pero sen saber a identidade de cada nodo e sen almacenar ningunha información, polo que o servidor non comparte arquivos de ningún tipo a ningún nodo. Estas redes poden incorporar máis dun servidor que xestione os recursos compartidos, pero tamén en caso de que o servidor ou os servidores que xestionen todo caian, o grupo de nodos pode seguir en contacto a través dunha conexión directa entre eles mesmos, co que é posible seguir compartindo e descargando máis información en ausencia dos servidores. As características destas redes son:
Segundo a estrutura da rede
Segundo a estrutura da rede, as redes P2P adóitanse clasificar en:
Redes P2P estruturadas
As redes P2P estruturadas superan as limitacións das redes non estruturadas, manteñen unha táboa hash distribuída (DHT) e permiten que cada usuario sexa responsable dunha parte específica do contido na rede. Estas redes utilizan funcións de hash distribuído e asignan valores a cada contido e cada usuario na rede. Despois seguen un protocolo global na determinación de que usuario é responsable de que contido. Desta maneira, sempre que un usuario desexe buscar certos datos, utilizará o protocolo global para determinar o usuario ou usuarios que o teñen e despois dirixirá a busca cara a estes.
Redes P2P non estruturadas
Fórmase unha rede P2P non estruturada cando as ligazóns da sobrecapa se establecen arbitrariamente. Tales redes poden construírse moi facilmente cando un usuario que desexa unirse á rede pode copiar enlaces existentes do outro nodo e despois formar os seus propios enlaces nun prazo determinado. Un exemplo deste tipo de rede é Gnutella.
A principal desvantaxe con estas redes é que as peticións non sempre poderán resolverse. É moi probable que un contido popular estea dispoñible para varios usuarios, e é moi probable que calquera usuario o encontre; porén, se un usuario está a buscar datos non moi populares que comparten só uns poucos usuarios, é moi probable que a busca non dea os resultados esperados.
Controversia legal
Desde que se creara a rede P2P Napster, boa parte dos arquivos intercambiados entre usuarios nestas redes son obras musicais e cinematográficos con copyright, polo que existe unha gran controversia acerca da legalidade das redes P2P, liderada pola industria cinematográfica e audiovisual que ven como o seu volume de vendas diminúe como consecuencia do intercambio das súas obras nestas redes.
En España, dentro do marco da lexislación actual o intercambio de arquivos en redes P2P non é ilegal, amparándose no dereito de copia privada e sempre que non haxa ánimo de lucro,
American History X
American History X é un filme estadounidense dirixido por Tony Kaye en 1998. Está protagonizado por Edward Norton, e conta coa participación de Edward Furlong, Beverly D'Angelo, Jennifer Lien, Ethan Suplee, Fairuza Balk, Avery Brooks, Elliott Gould e Stacy Keach.
Peer-to-peer
Controversia legal
Ademais o uso das redes P2P non está limitado só o intercambio de obras con licenza copyright, senón que o seu uso pode servir para o intercambio de obras con licenzas copyleft ou creative Commons, obras de dominio público ou software libre.
American History X
Sinopse
A acción transcorre nos Ánxeles (California). Derek Vinyard (Norton) entra nun grupo neonazi trala morte de seu pai, bombeiro, asasinado por unha banda mentres loitaba contra o lume nun barrio negro.
Peer-to-peer
Controversia legal
Debe terse en conta tamén que existen aplicacións específicas de redes P2P directamente orientadas ao intercambio deste tipo de contidos e obras, como por exemplo Skype (VoIP) ou Helo, de Picasa (álbums de fotos persoais)...
Debido á onda de demandas en 2005, moitos desenvolvedores destas redes están pensando en novos métodos que lle permitan ao usuario permanecer en anonimato a través da creación dun P2P anónimo.
Problemas coa tradución
Acostúmase traducir Peer-To-Peer como entre pares. Aínda que a alternativa entre pares tamén sexa correcta, "entre iguais" evita equívocos, reforzando a idea de que todos os nodos dunha rede P2P son iguais (non se distinguen servidores de clientes) e evitando o equívoco que suporía pensar que sempre se realizan comunicacións entre parellas de nodos.
Exemplos de Programas P2P
Mentres que o chat on-line é unha comunicación peer-to-peer, o servizo de correo electrónico non o é, xa que se realiza coa intermediación dun servidor de correo.
Redes peer-to-peer son eDonkey2000, Kazaa, Gnutella, BitTorrent, Freenet, Entropy, GNUnet, Kad -de nova creación... entre moitas outras.
Tour de Francia 2009
A 96.ª edición do Tour de Francia, disputada dende o 4 ó 26 de xullo de 2009, estivo composta por 21 etapas nas que se percorreron un total de 3.459 km, incluíndo 93 km de contra o reloxo. A saída da carreira tivo lugar en Mónaco, e a chegada foi como sempre en París.
A chamada Grande Boucle visitou nesta edición un total de seis países: Mónaco, Francia, España, Andorra, Suíza e Italia (por orde cronolóxico).
As novidades no Tour do 2009 foron a subida ó Mont Ventoux na penúltima etapa (substituíndo á tradicional contra o reloxo por unha xornada de alta montaña), a prohibición de empregar sistemas electrónicos de comunicación entre os ciclistas e os coches dos directores (o cal provocou a protesta dos equipos), e a recuperación da contra o reloxo por equipos.