cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
British Board of Film Classification
miniatura|230px|Logo do British Board of Film Classification. O British Board of Film Classification («Consello Británico de Clasificación de Filmes», coñecido tamén polas súas siglas BBFC), é a organización responsable da clasificación e censura de filmes, vídeos e algúns videoxogos (por exemplo a saga GTA) dentro do Reino Unido.
Historia
A BBFC foi instaurada en 1912 como a British Board of Film Censors pola industria cinematográfica (quen preferiría rexentar a súa propia censura que ter un goberno local ou nacional que o fixese por eles). As bases legais sobre as cales operaba, eran as da Lei do cinematógrafo de 1909, que requiría que os cinemas fosen autorizados por autoridades locais. A Lei foi posta en práctica de acordo ás inquedanzas sobre seguridade, consecuentes de varios incendios en escenarios non axeitados. Isto determinou que o criterio para conceder ou rexeitar un permiso, non había que ser restrinxido por cuestións de saúde e seguridade. Dado que a lei agora permitía concilios para conferir ou negar licenzas ós cinemas segundo o contido dos filmes, puxeron en evidencia que a Lei 1909 consecuentemente, habilitáballes a introdución de censura. A industria cinematográfica temeu polas consecuencias económicas dunha infraestrutura censuradora sen regulación. Por conseguinte estabeleceu a BBFC a fin de tomar o proceso 'internamente' e estabelecer o seu propio sistema de autorregulación.
Ladrido, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Ladrido é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 7 eran mulleres e 3 homes, o que representa un descenso respecto a 2010, cando tiña 12 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 9.
Peole
Peole, tamén denominado Péole e PEOLE (acrónimo de Preliminaire EOLE) foi un satélite artificial francés lanzado o 12 de decembro de 1970 mediante un foguete Diamant B desde o Centro Espacial de Kourou, na Güiana Francesa.
Características
Peole foi o primeiro satélite de comunicacións experimental francés e o primeiro lanzado polo CNES desde o Centro Espacial de Kourou. Foi inxectado nunha órbita inicial case ecuatorial de 230 km de apoxeo e 222 km de perixeo, cun período orbital de 89 minutos e 15,0 graos de inclinación orbital.
A misión de Peole foi principalmente servir de proba como precursor para o satélite EOLE, establecendo a factibilidade de recoller datos e telemetría de globos meteorolóxicos movéndose libremente pola atmosfera arredor do mundo.
Entre outros sistemas, Peole probou un sistema de estabilización mediante gradente gravitatorio e os sistemas de adquisición de datos dos globos meteorolóxicos. Adicionalmente os paneis solares do satélite foron usados para probar os efectos da radiación espacial en células solares de sulfuro de cadmio e teluro de cadmio.
Peole reentrou na atmosfera terrestre o 16 de xuño de 1980 tras completar a súa misión con éxito.
Xesús Pimentel
Traxectoria
Naceu en Palencia, onde daba clase o seu pai, o escritor e polígrafo Xesús Alonso Montero, mais axiña foron vivir a Lugo. Pimentel formouse en guitarra clásica primeiro, e en guitarra de jazz despois, se ben destaca fundamentalmente polo seu traballo como guitarrista de flamenco. Nos seus tempos mozos traballou en grupos de rock, como N.H.U. ou Noroeste, así como no conxunto de jazz Baio Ensemble.
Participou no disco La sal de la vida, canda Uxía Senlle, Rasha e María Salgado. Acompañou habitualmente o mozo cantaor lugués El Kiki.
Fariñento
miniatura|Fariñento miniatura|esquerda|C.album
O fariñento ou farnelo (Chenopodium album) é unha planta da familia das amarantáceas, moi común nos países de clima temperado. Medra en solos ricos en nitróxeno e aparece como mala herba no medio dos cultivos.
As súas follas son verdes por riba e cinsentas polo envés. As partes verdes aprovéitanse fervidas xunto coas sementes para enriquecer a fariña dos cereais. Tamén poden ser comidas crúas.
Descrición
Adoita medrar en posición vertical nun primeiro momento, acadando alturas de 1-15 dm (rara vez 3 m), porén normalmente convértese en deitada despois da floración (por mor ao peso da follaxe e sementes), a menos que teña o apoio doutras plantas. As follas son alternas e poden variar na súa aparencia. As primeiras que saen preto da base da planta son dentadas e aproximadamente en forma de diamante de 3–7 cm de lonxitude e 3–6 cm de ancho. As follas na parte superior dos talos son romboidal-lanceoladas de 1–5 cm de longo e 0,4–2 cm de ancho, cerosas e de aspecto fariñento (de aí o nome), cunha camada abrancazada na parte inferior. As pequenas flores son radialmente simétricas e crecen nas pequenas cimas nunha mesta e ramificada inflorescencia de 10–40 cm de longo.
Hábitat
O seu rango nativo é escuro por mor ao seu amplo cultivo que inclúe a meirande parte de Europa, de onde Carl von Linné describiu a especie en 1753. As plantas nativas na zona oriental de Asia inclúense en C. album, mais a miúdo difiren de espécimes europeos. Preséntase tamén noutros lugares, por exemplo, África, Australasia, América do Norte, e Oceanía, agora prodúcese en case todas partes nos solos ricos en nitróxeno, especialmente en terreos baldíos.
Propiedades
Indicacións: é usado como laxante, nutritivo, diurético, antihelmíntico, lixeiramente sedante, hepático.
Taxonomía
Chenopodium album foi descrita por Linneo (Bosc ex Moq.) e publicado en Species Plantarum 1: 219. 1753. Chenopodium: nome xenérico que deriva da particular forma das follas semellantes ás patas dun ganso: do grego "chen" = (ganso) e "pous" = (pé) ou "podion" = (pé pequeno).
album: epíteto latino que significa "albo, branco''.
Nome común
En galego, ademais de fariñento, recibe os nomes comúns de zaincho, farnelo, farnento,  fariñón.
Lauro Olmo Arias
Traxectoria
Foi nomeado alcalde do Barco de Valdeorras en agosto de 1916. Foi axente da Compañía del Pacífico para despacho de pasaxes para emigrantes. El mesmo emigrou a Buenos Aires nos anos vinte.
Vida persoal
Casou con María del Carmen Gallego Miranda e foi pai de Lauro Olmo Gallego.
Santalla
Santalla é unha variante de Santa Baia ou Santa Eulalia (mártir cristiá do século III). Como topónimo pode referirse a:
Alcazaba de Almería
miniatura|250px|Vista da Alcazaba de Almería. A Alcazaba e Murallas do Cerro de San Cristóbal da cidade española de Almería é un dos conxuntos monumentais e arqueolóxicos árabes máis importantes da Península Ibérica. Os seus case mil anos de historia permitiunos coñecer a evolución experimentada na arquitectura civil e militar durante a dominación árabe en Andalucía, debido á súa construción en diferentes fases e épocas, así como a orixe e evolución da cidade.
Situadas nun cerro illado, a Alcazaba é unha sólida e extensa fortaleza con murallas de máis de tres metros de anchura e cinco de altura, formando un recinto pechado sobre si mesmo, pero conectado cos lenzos da muralla que configuran e dan sentido ó seu propio desenvolvemento, dentro dunha unidade máis complexa, como é a fortificación da cidade, no que o barranco da Hoya e o cerro de San Cristóbal manteñen unha conexión directa coa Alcazaba, tanto física como visual, creando un conxunto de extraordinaria magnitude. A Alcazaba queda ó sur conectada coa cidade, e ó norte o Cerro de San Cristóbal.
No ano 2010 a Fábrica Nacional de Moeda e Timbre - Real Casa da Moeda de España, como parte do «Programa Capitais de Provincia e Cidades Autónomas» acuñou na moeda de 5 euros correspondente a Almería unha imaxe deste monumento.
Recuperación da lingua hebrea
O proceso de recuperación da lingua hebrea tivo lugar en Europa e Palestina contra o final do século XIX e comezos do século XX, e a través del, o emprego da lingua cambio dende o uso litúrxico do xudaísmo a lingua falada e lingua escrita no día a día de Israel. O proceso comezou cando os xudeus comezaron a chegar a Palestina na primeira metade do séxulo XIX e empregaron o hebreo como lingua franca. Porén, produciuse un desenvolvemento paralelo en Europa no que o hebreo cambiou dende lingua litúrxica a lingua literaria o cal xogou un papel determinante nos programas educativos. O hebreo moderno, xunto co árabe moderno, foi oficializado en Israel dende o mandato británico de Palestina, unha situación que continuou dende a Declaración de Independencia de Israel de 1948. Máis que un proceso puramente lingüístico, a recuperación do hebreo foi empregado pola modernización xudía e movementos políticos, e converteuse nun dos piares asociados ó asentamento da terra, ó sionismo e á política israelí.
O proceso de recuperación do hebreo no uso regular é único, non existindo outros exemplos dunha lingua natural sen ningún falante nativo. Adquiriu millóns de falantes nativos e non existen outros exemplos dunha lingua sacra que se convertera en lingua nacional.
Alcazaba de Almería
Descrición
esquerda|miniatura|300px|Plano do conxunto defensivo da Alcazaba e a Muralla do Cerro de San Cristóbal. A contorna que describe a este Ben de Interese Cultural, denominado «Conxunto Monumental da Alcazaba de Almería e Murallas do Cerro de San Cristóbal», abrangue as parcelas, inmobles, elementos e espazos públicos e privados comprendidos dentro da liña de delimitación que figura no plano de delimitación da contorna afectada. Devandita contorna delimitada, en liñas xerais, non se atopa moi alterada xa que se trata do Barranco da Hoya, que é un amplo espazo sen ningún tipo de edificación, que reforza a imaxe da Alcazaba e Murallas. O resultado é unha contorna poligonal de tendencia cuadrangular, cunha superficie de 37,652 hectáreas, cuxo eixo, en dirección leste-oeste, queda constituído pola Hoya.
Vaidas Baumila
Vaidas Jacob Baumila é un actor e cantante lituano. Representou o seu país no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Monika Linkytė coa canción "This Time".
É tamén coñecido por rematar 3º no reality Dangus. En 2014 ficou na final da selección lituana para o Festival de Eurovisión 2014 onde rematou terceiro.
FC Sion
O FC Sion é un club de fútbol de Sion, Suíza. Fundouse en 1909 e actualmente compite na Super Liga Suíza. O seu campo é o Stade Tourbillon, con capacidade para 16.500 espectadores.
Viste con camiseta branca, pantalón vermello, medias vermellas. O uniforme alternativo é unha Camiseta vermella, pantalón vermello, medias vermellas.
Palmarés
12 vitorias en cantas finais. FC Sion ten a distinción de nunca perder unha final da Copa en Suíza. FC Sion detén a marca mundial con 12 vitorias en 12 finais de copa.
Buud Yam
Buud Yam é un filme de 1997 producido en Burkina Faso dirixido por Gaston Kaboré e rodado en lingua mossi. É a secuela de Wend Kuuni. No ano 2001, era o filme africano máis popular xamais feito en Burkina Faso.
O significado do título non está claro: buud pode traducirse como "devanceiros" e "descendentes", mentres que yam pode referirse a "espírito" ou "intelixencia". Foi traducido como Soul of the Group ou "Alma do grupo".
Rally San Froilán de 2014
O Rally San Froilán de 2014 foi a 36º edición e a sétima rolda da tempada 2014 do Campionato de Galicia de Rally. Disputouse entre o 6 e o 7 de setembro.
O Campo do Cristo, Goiriz, Vilalba
O Campo do Cristo é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 59 habitantes (33 homes e 26 mulleres).
A Carballeira, Goiriz, Vilalba
A Carballeira é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Joven Socialista
Joven Socialista foi un periódico editado na Coruña entre 1935 e 1936.
Historia e características
Subtitulado Semanario Órgano de la Juventud Socialista de La Coruña, apareceu o 27 de outubro de 1935. Publicábase os domingos. Era o voceiro das Juventudes Socialistas da Coruña. Estaba dirixido por Luís Tato Vento e nel colaboraban socialistas como France García García. Constaba de catro páxinas, tres delas dedicadas a publicar noticias ou entrevistas do Servizo de prensa da editorial Renovación, da Federación Nacional de Juventudes Socialistas. Na cuarta incluíanse comentarios de actualidade local e avisos.
Capuchino
O termo capuchino pódese referir a:
Glasvegas (álbum)
Glasvegas é o álbum de estrea da banda escocesa de indie rock Glasvegas, publicado o 8 de setembro de 2008 a través do selo Columbia Records. O disco foi producido polo vocalista James Allan e Rich Costey (Muse, Franz Ferdinand). Glasvegas vendeu 56 000 copias na súa primeira semana e acadou o número 2 na lista de álbums británica.
Listaxe de cancións
Todos os teas compostos por James Allan, agás onde se indique.
Dengizic
Dengizic, falecido contra o 469, foi un gobernante huno e fillo de Atila. Despois da morte de Atila no 453, o seu imperio esfarelouse e os seus restos foron gobernados polos seus tres fillos, Elac, Dengizic e Ernac. Sucedeu ao seu irmán máis vello Elac no 454 e probablemente gobernou simultaneamente sobre os hunos nunha dobre monarquía co seu irmán Ernac, pero separando divisións en terras separadas.
Traxectoria
O irmán máis vello Elac morreu no 454, na batalla de Nedao. Xordanes afirmou: "Cando Elac foi asasinado, os seus irmáns restantes foron postos a loitar preto da beiramar do Ponto onde dixemos que os godos se instalaron ... vivindo de novo nas súas antigas moradas". Xordanes relatou os acontecementos do 454-455:
Prisco rexistrou que no 465-466, Dengizic e o seu irmán Ernac enviaron diplomáticos a Constantinopla pois querían un tratado de paz e un mercado no Danubio para o intercambio de produtos "segundo os costumes antigos" entre romanos e hunos, pero foron rexeitados. Despois, Dengizic por si mesmo mudouse á beira do Istros (o baixo Danubio) e ameazou con entrar en Tracia a non ser que lle concederan terras e subvencións. Rexeitou as negociacións con Anagastes (que defendía o Danubio en Tracia) e enviou diplomáticos directamente ao emperador León I. Non obstante, León I respondeu que "estaba preparado para atendelo en todo se acudían a el e lle ofrecían obediencia. Afirmou que gostaba das nacións que viñeren buscando alianzas".
No 467, Dengizic cruzou o Danubio xeado e, aínda que esperaba que os hunos do sur se unisen a el, grandes grupos de godos e escitas indefinidos mudáronse con el. Probablemente despois da batalla de Nedao, algúns grupos de godos aínda permaneceron baixo a autoridade dos hunos. En fronte, o emperador Basilisco, os godos Anagastes e Ostris e o huno Chelchal estaban ao mando dos exércitos romanos. Estes conseguiron asediar aos godos nun val, e os escitas "oprimidos pola fame e a falta de produtos necesarios enviaron unha embaixada aos romanos para ver de se entregaren e a cambio da submisión aos romanos que estes lles entregasen terras". O informe continúa:
Anagastes enviou un gran grupo de bucellari contra eles, pero a guerra prolongouse durante dous anos.
Xordanes relata acontecementos no 468:
A guerra rematou en 469. O conde Marcellinus gravou en breve "A cabeza de Dinzic, fillo de Atila, rei dos hunos, foi levado a Constantinopla". O Chronicon Paschale conta "Dinzirichus, o fillo de Atila, foi asasinado por Anagastes, xeneral en Tracia. A súa cabeza foi levada a Constantinopla, levada en procesión pola rúa do Medio e fixada nun poste no circo de madeira. Toda a cidade acudiu a miralo".
Etimoloxía
O nome rexistrado como Δεγγιζίχ (De(n)gizikh) por Prisco ten a variante abreviada Διν[γι]ζι (Din(gi)zi) no Chronicon Paschale; tamén aparece como Den(git)zic para o conde Marcellinus e Din(gi)tzic para Xordanes. Din(t)zic e Denzic fan unha pronuncia xermánica *Denitsik, coa caída frecuente de "g". Otto Maenchen-Helfen considerouno unha derivación do turco *Däŋiziq, que significa "pequeno lago". Omeljan Pritsak considerou a forma reconstruída deŋir + čig> deŋičig, co significado "como océano".
C-19
C-19 (人造人間 １９号) é un personaxe do manga e anime Dragon Ball. Foi creado polo Doutor Guero para acabar principalmente con Son Goku. A chegada dos Guerreiros Z non lle supuxo un problema xa que derrotou a Goku con relativa facilidade, xa que este sufrira dunha doenza cardíaca.
Cando Goku sufriu a enfermidade da que lle avisou o Toranks do futuro e quedou fóra de combate, apareceu Vexeta transformado en Super Guerreiro. C-19 pediulle ó Doutor Guero enfrontarse a este.
Durante a batalla Vexeta deixouse agarrar para saber por onde absorbían a enerxía, cando descubriu que a absorbía pola palma da man, arrincoullas e esmagounas co pé. Cheo de desesperación, C-19 intentou fuxir, pero unha bóla de enerxía de Vexeta destruíuno finalmente.
En Dragon Ball GT logra fuxir do inferno xunto a outros, e aparece destruíndo unha cidade. Son Goten e Toranks destrúeno de novo coa mesma enerxía coa que o derrotou Vexeta, sendo enviado de novo ó inferno.
British Film Institute
miniatura|Imax de Londres do BFI. O British Filme Institute (BFI) (galego: Instituto de Cinema Británico) é unha organización sen fins de lucro, estabelecida por Decreto Real para alentar o desenvolvemento das artes do cinema, a televisión e a imaxe en movemento en todo o Reino Unido. Está financiado polo Departamento para a Cultura, Medios de Comunicación e Deporte.
Historia
O BFI foi fundado en 1933. A pesar da súa fundación resultado dunha recomendación nunha reportaxe sobre o Cinema na vida nacional, nese tempo o instituto era unha compañía privada, aínda que recibiu cartos públicos ó longo da súa historia, como ser do Consello Privado e de Tesouraría dende 1965 e os varios departamentos de cultura dende entón.
O instituto foi reestruturado seguindo o Informe Radcliffe de 1948, o cal recomendou que se debería concentrar en desenvolver a apreciación da arte fílmica, no canto de crear cinema el mesmo. Polo tanto o control da produción de cinema educativo pasou ó Comité Nacional para a Asistencia Visual en Educación e a Academia Británica de Cine asumiu o control para promover a produción. Dende 1952 até 2000, o BFI proveu de fondos a cineastas novos e experimentais vía a Xunta de Produción do BFI.
O instituto recibiu un Decreto Real en 1983. Este foi actualizado o 2000, mesmo ano en que o recentemente estabelecido Consello de Cine do RU asumiu a responsabilidade de prover a subvención anual do BFI (un subsidio do goberno). Como organización caritativa independente, o BFI é regulado pola Comisión de Caridade e o Consello Privado.
Ácido múcico
O ácido múcico ou ácido galactárico, C6H10O8 ou HOOC-(CHOH)4-COOH, é un azucre ácido aldárico de 6 carbonos, con dous grupos carboxilo (COOH), un en cada extremo da molécula. É un derivado da oxidación da galactosa. Obtense pola oxidación nítrica das seguintes substancias: o azucre do leite (lactosa), a dulcita, a galactosa, a quercita e a maioría das variedades de goma natural. Os sales e ésteres deste ácido denomínanse mucatos (ou galactaratos).
Forma un po cristalino que funde aos 213 °C. É insoluble en alcohol, e practicamente insoluble en auga fría. É opticamente inactivo. Cando se quenta con piridina ata os 140° convértese en ácido alómico. Cando se dixire con ácido clorhídrico fumante convértese en furfural. Se o quentamos con sulfuro de bario transfórmase no ácido carboxílico tiofeno. A destilación seca do seu sal de amonio dá lugar a dióxido de carbono, amoníaco, pirrol e outras substancias. Mesturado con bases cáusticas dá lugar ao ácido oxálico.
Con bisulfato potásico o ácido múcico forma 3-hidroxi-2-pirona por deshidratación e descarboxilación.
Pode utilizarse para substituír o ácido tartárico en axentes levedantes e tabletas de soda. A combinación do ácido múcico con substancias como a morfina e a adrenalina formando mucatos, prolonga os seus efectos.
O Porrelo, San Lourenzo de Nogueira, Meis
O Porrelo é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 61 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 31 eran mulleres e 30 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 65 veciños, e 2005, cando eran 68.
Ain
Ain (01) é un departamento de Francia, localizado na rexión de Auvernia-Ródano-Alpes. Comparte fronteira con Suíza ó leste. De feito teñen infraestruturas comúns, como o aeroporto de Cointrin e o acelerador de partículas CERN.
Historia
O departamento de Ain foi un dos 83 creados durante a Revolución Francesa, o 4 de marzo de 1790, en aplicación da lei do 22 de decembro de 1789, a partir de catro provincias: Bresse, Bugey, Dombes, Pays de Gex e unha parte de Franc-Lyonnais.
Pays de Gex foi separado de 1798 a 1814 cando se creou o departamento de Léman. Seis municipios do suroeste do departamento, nas periferias de Lión, foron unidos ó departamento de Ródano en 1967 trala creación da Comunidade Urbana de Lión.
Caxigal, Goiriz, Vilalba
Caxigal é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE en 2010 tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Ain
Demografía
Non existe un xentilicio oficial para designar ós habitantes de Ain. É un departamento formado por catro rexións principais, e os habitantes adoptan o xentilicio da correspondente.
Ain non posúe ningunha cidade especialmente importante, pero si unha densa rede de vilas. Tras ter diminuído a súa poboación na segunda metade do século XIX e trala primeira guerra mundial, volveu a aumentar trala segunda guerra mundial. Dinamizada pola proximidade de Lión e de Xenebra, Ain veu un grande aumento demográfico durante os últimos trinta anos, pasando de 340 000 habitantes en 1968 a 515 000 en 1999.
Samba Traoré
Samba Traoré é un filme de 1992 rodado en lingua mossi e dirixido por Idrissa Ouedraogo. É unha coprodución entre Burkina Faso, Francia e Suráfrica. Estreouse na 43ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde gañou o Oso de Prata.
Lobo posterior (cerebelo)
O lobo posterior ou lóbulo posterior é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura prima e abrangue parte da cara anterior e parte da cara superior.
Feijoo
Etimoloxía
O termo que deu orixe ao apelido en galego antigo: feijoo orixinouse do latín phaseolu (feixón), con troco de sufixo. En galego actual deu: feixón ou feixó (en portugués: feijão).
Lobo posterior (cerebelo)
Subdivisións
O lobo posterior do cerebelo subdivídese en:
Feijoo
Etimoloxía
Parece que a motivación que suscitou na época medieval o seu emprego como alcume procede do uso humorístico do nome deste legume co significado do substantivo calva. Sería, xa que logo, semanticamente equivalente do apelido Calvo, formado co correspondente adxectivo común. Este significado dedúcese dunha cantiga escarnio de Afonso X onde aparece como sinónimo de 'calvareça'.
Serea
miniatura|300px|[[Ulises e as sereas. Vaso ático de figuras vermellas, contra o -480-470 a.C.]] Na mitoloxía grega, unha serea (en grego antigo: Σειρήνα - Seirēna; pl.: Σειρῆνες - Seirēnes, «as que amarran e desamarran/encadean», talvez relacionado co semítico Sir, «canto», e co grego Χίμαιρα - Khimaira, «quimera»), en Galiza coñecidas coma Mulleres Mariñas, é unha ninfa filla do río Aqueloo, o maior río de Grecia, e dunha musa, Calíope para uns; Terpsícore, para outros; ou Estérope, filla de Éurite, segundo outros máis. Segundo outras versións, as sereas poden ser fillas de Forcis e Xea. Cos seus cantos engaiolaba os mariñeiros e provocaba a súa morte contra os cantís que arrodeaban a súa illa. Segundo a tradición grega, as sereas vivían nos cantís das costas (Lenda das Sereas), como podemos ver nos gravados do mito de Ulises.
Aínda que este ser mitolóxico vénnos de herdanza do mundo grego, pénsase que a súa orixe é anterior (Persa ou Indoeuropeo).
Historia
A primeira mención ás sereas provén da Odisea, de Homero. Na viaxe de Ulises, a deusa Circe advírtelle do perigo que significan os cantos das sereas, coas que se atopará na viaxe. Dille que son tan sedutoras que quen escoita o seu canto perde o sentido, desatendendo o navío de tal forma que terminará batendo contra as rochas. Para vencer o perigo ordena á tripulación que poñan todos cera nos ouvidos para non oíren o canto pero, como el non quere perder a experiencia de escoitar tal melodía, manda que o amarren ó mastro e que logo non o desaten por máis que el o ordene. Deste xeito Ulises consegue superar sen problemas a illa das sereas.
Características
miniatura|250px|Sereas-ave nun capitel da Catedral de Ourense A serea é un ser mitolóxico, orixinalmente descrita como corpo de ave e cabeza humana, que ben podía ser home ou muller. Co paso dos séculos vai predominando cada vez máis a figura feminina, aínda que na iconografía relixiosa seguen aparecendo sereas con cabeza de home ata ben entrada a Idade Media.
A serea simboliza a sedución, de aí que tome forma feminina. A tal fin utiliza o canto ou a música, o que explica que por veces apareza con instrumentos musicais, como a lira. Busca seducir os homes para levalos ó pecado ou á morte, física ou espiritual. Como símbolo que indica este obxectivo incorpora moitas veces a serpe: serpes que lle saen da boca, longos cabelos que rematan en cadansúa serpe, pescozo estilizado que semella o dunha serpe ou rabo de serpe no canto do rabo de ave que lle sería propio. Noutras representacións aparecen acompañadas ou entrelazadas con serpes.
Dentro da intención moralizante da arte medieval, nalgúns capiteis reflíctese a loita contra o pecado (en forma de serea). Así, pódense ver casos nos que unha figura humana agarra a serea polo pescozo, tenta cortarlle a cabeza cunha espada ou abatela cun garrote. Outras veces a serea aparece atacada -mesmo xa trabada- por cans, leóns ou dragóns.
No século XII, o sacerdote e teólogo Honorio de Autun (1080 - c. 1153) identificaba as sereas con tres pecados capitais: o canto, a voz, simbolizaba a avaricia; a frauta, a soberbia; e a lira, a luxuria. Profundando no significado cristián da lenda das sereas, Ulises sería o pobo cristián, o sabio; a nave na que viaxan sería a Igrexa; o mastro ó que se mandou atar Ulises, a cruz; e a cera coa que se mandou tapa-los oídos, Cristo. miniatura|250px|Sereas-peixe nun capitel de Santiago de Breixa (Silleda) Xa nos séculos XII-XIII comezan a aparecer as sereas-peixe: metade superior de muller (torso, brazos e cabeza) e metade inferior de peixe (abdome e o que serían as pernas). Esta morfoloxía muller-peixe recibe o nome de Nereida. Baixo esta forma, a representación da serea como sedutora dos homes adquire maior expresividade: longos cabelos (que ás veces se peitea) e peitos ben patentes. A arma da música, que era máis comprensible nas sereas-ave, refórzase nas sereas-peixe cun uso máis habitual de instrumentos musicais.
Outro dos símbolos que ás veces acompañan a serea-peixe, para reforzar o carácter de luxuria deste ser mitolóxico, e un peixe que a serea leva na man, símbolo fálico na imaxinería medieval.
As sereas en Galicia
A figura da serea, tanto como ave como en forma de peixe, é frecuente na imaxinería relixiosa galega. Pódese ver en capiteis ou bases das columnas dos apóstolos e profetas dos pórticos das catedrais de Santiago ou de Ourense, así como en métopas, canzorros ou nas paredes das igrexas de San Domingos de Bonaval, de Ribadavia, Portomarín, Betanzos, Breixa (Silleda) etc. Tamén aparecen nalgunhas letras capitulares das Cantigas de Santa María e nos doseletes do coro pétreo do Mestre Mateo.
Quizais relacionada coas sereas que seducían os mariñeiros para levar os barcos contra os cantís, na Costa da Morte existe a crenza que asimila as sereas coas bruxas, que teñen o poder de voar.
Vicente Risco di que non foi quen de recoller en Galicia ningunha tradición popular nin lenda relacionada coas sereas, aínda que si en Portugal. Non obstante, outros etnógrafos si que atoparon lendas e contos sobre sereas, tanto de mar (por exemplo, as que habitan nas Illas Miranda, na ría de Ares, ou na praia de Mogor, Marín), como de auga doce (por exemplo, as que viven no regato do Bao, en Sober, Lugo).
Sereas na heráldica
miniatura|Escudo de Castelao na fachada da Sociedade Cultural de [[Reboreda, Redondela|Reboreda.]] A figura da serea (muller-peixe ou nereida) está presente na heráldica. Un escudo galego no que figura unha serea é o dos vizcondes de Fefiñáns. Pode verse na fachada lateral do Pazo de Fefiñáns, así coma na capela do pazo.
Castelao tomou a imaxe dunha serea para deseñar o seu escudo de Galiza para a época da república co lema inscrito Denantes mortos que escravos. .
Hoxe en día a idea dunha serea como ser maligno que leva a morte aos mariñeiros apenas existe, sendo estes uns seres bos que axudan os mariñeiros cando naufragan, ao igual que a historia da lenda do vizconde de Fefiñáns. De todos os xeitos, aínda hoxe en día en Galiza temos claros exemplos destes casos, como a serea Maruxaina en San Cibrao (Cervo).
Samba Martine
Samba Martine, nada na República Democrática do Congo en 1977 e finada Madrid, España o 19 de decembro de 2011 foi unha emigrante morta tras o seu internamento no Centro de Internamento de Estranxeiros (CIE) de Aluche, en Madrid. A polémica do seu caso contribuíu a que a existencia e as condicións dos CIE ocupara un lugar mais visible no debate público en España.
Biografía
Martine chegou a Melilla en agosto de 2011. Á súa chegada, entrou no CETI (Centro de Estancia Temporal de Inmigrantes). Permaneceu alí tres meses, ata o 12 de novembro, cando, por sobreocupación do CETI, a trasladaron ao CIE (Centro de Internamento de Estranxeiros) de Aluche, en Madrid, coa intención de expulsala do Estado. Neste CIE identificáronma cun número: o 3106.
Denuncia
O seu caso é unha das denuncias que internas e internos, activistas, organizacións e colectivos de apoio realizan ante a existencia e condicións destes centros. En particular, critican que Samba Martine non fora diagnosticada nin recibira a atención médica adecuada a pesar do número de veces que a solicitou.
Segundo o informe do servizo médico do CIE, elaborado tras o seu pasamento, refiren ata 10 visitas da muller precisando asistencia. No informe só consta que nunha destas visitas, levada a cabo o 14 de decembro, estivo acompañada de intérprete. En ningunha delas diagnosticaron a súa verdadeira enfermidade.
Por fin, o día 19 de decembro trasladáronma ao Hospital 12 de Octubre debido a unha hiperventilación.
Trala súa morte, a hipótese que manexou nun principio o hospital foi a de meninxite. Despois, o hospital cambiou o diagnóstico ao de pneumonía pneumocócica, e máis tarde sinalouse que a morte podería ter sido provocada por unha infección derivada do VIH, xa que Martine era seropositiva.
O Xulgado de Instrución número 38 de Madrid arquivou a investigación penal aberta por estes feitos e presentada pola familia de Martine. Segundo o auto, non existe atisbo algún de que se producira unha conduta neglixente ou mala praxe por parte dalgún dos sanitarios que atenderon á falecida, e existe, contrariamente, constatación de que, en calquera caso, ineludiblemente, se tería producido o mesmo resultado”.
Obras
O caso de Martine foi representado na obra teatral Un trozo invisible de este mundo escrita por Juan Diego Botto e interpretada por el mesmo e a actriz e cantante Astrid Jones.
As artistas Daniela Ortiz e Xose Quiroga realizaron o 12 de outubro de 2012 o vídeo "Homenaje a los caídos" no que se levou en procesión por Madrid unha imaxe de Samba Martine dende a Praza de Colón ata o Hospital 12 de outubro onde morreu.
Luís Tato Vento
Luís Tato Vento, nado na Coruña o 25 de marzo de 1907 e finado en Cambre o 19 de setembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Foi elixido vicepresidente da Juventud Republicana da Coruña en xaneiro de 1932. Militante das Juventudes Socialistas da Coruña, dirixiu o seu voceiro Joven Socialista. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e asasinado en Cambre o 19 de setembro de 1936.
Unitat del Poble Valencià
right|250px Unitat del Poble Valencià (UPV) foi un partido nacionalista valenciano de esquerdas xurdido en 1982 como unha coalición entre o Partit Nacionalista del País Valencià e o Agrupament d'Esquerra del País Valencià (AEPV) e que se acabou convertendo en 1984 nun partido político.
Nas eleccións autonómicas de 1987 presentouse en coalición con Esquerra Unida del País Valencià, conseguindo dous escanos nas Corts Valencianes, Pere Mayor e Antoni Ferrando. Ó pouco tempo esfarela o pacto e os dous deputados pasan ó grupo mixto. Xa o proceso para chegar a un pacto coa Izquierda Unida local supuxo unha crise interna, que levou ó grupo disidente a formar o Partit Valencià Nacionalista. Cando os deputados nacionalistas pasaron ó grupo mixto, outro sector escindiuse e algúns militantes pasaron a EUPV. Nas eleccións autonómicas de 1991 presentouse en solitario e co 3.7% dos votos non conseguiu escano.
A crise electoral e o cambio no mapa electoral valenciano, agora dominado polo Partido Popular fai que a UPV mude a súa estratexia; en 1995 formou a candidatura UPV-Bloc xunto ó PVN e en 1998 a UPV vai propugnar a creación dun Bloc Nacionalista Valencià que agrupase ó nacionalismo valenciano. Nas eleccións autonómicas de 1999 o Bloc co 4.6% dos votos queda ás portas de entrar nas Corts.
Países do Loira
Os Países do Loira (en francés: Pays de la Loire, en galó: Paeiz de la Leirr, en bretón: Broioù al Liger, en poitevino-santoñés: Paes de la Loere) son unha rexión francesa, situada ao noroeste da Francia metropolitana.
Pedras, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Pedras é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 31 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 15 eran mulleres e 16 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 35 veciños, e 2005, cando tamén eran 35.
Tenda do cerebelo
A tenda do cerebelo, tentorium cerebelli ou cerebellar tentorium é unha extensión da duramadre que separa o cerebelo da porción inferior do lobo occipital.
A Tía Catuxa
miniatura|A Tía Catuxa, n.º 2. A Tía Catuxa foi un periódico galego en galego que se publicou en Pontevedra entre 1889 e 1891.
Historia e características
Subtitulado "Semanario galego de intereses e literatura rexionales", apareceu a finais de setembro de 1889. En decembro dese ano interrompeu a súa publicación. Volveu reaparecer o primeiro domingo de xaneiro de 1891 para desaparecer definitivamente o 22 de febreiro dese ano. Foi o seu fundador e director na primeira época Rufino Rivera Losada. Na segunda etapa estivo dirixido por Francisco Portela Pérez. Entre os seus colaboradores estiveron Ramiro Vieira Durán e José López Otero.
O Barrio, Barxés, Muíños
O Barrio é un lugar da parroquia de Barxés no concello ourensán de Muíños na comarca da Baixa Limia. Tiña 22 habitantes no ano 2020 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 10 eran homes e 12 eran mulleres.
Abxalom
miniatura|A morte de Abxalom, ilustración de [[Gustave Doré]] Abxalom (אבשלום), na Biblia, é o terceiro fillo e favorito de David. A súa historia está contada no Libro de Samuel.
Historia
Mandou aos seus criados matar a seu medio irmán, Amnón, que forzara a súa irmá Tamar, fuxindo a continuación onda o rei de Guexur. Despois duns anos o rei David perdoouno e regresou a Xerusalén, pero rebelouse en Hebrón, a antiga capital, co apoio da maioría da poboación de Israel, David tivo que fuxir de Xerusalén e refuxiarse na beira do río Xordán.
O exército de Abxalom foi derrotado na batalla librada nos bosques de Efraím. O xeneral de David, Ioab, aproveita un accidente sufrido por Abxalom para o matar.
Mennekes
Mennekes Elektrotechnik GmbH & Co. KG, é un fabricante de material eléctrico de orixe alemá.
Historia
A marca foi fundada en 1935 por Aloys Mennekes. Vende uns 130 millóns de euros sendo mundialmente coñecida polo seu conector para cargar coches eléctricos. Deseño liberado baixo o nome SAE J3068, é un conector trifásico de corrente alterna para Estados Unidos de América con Local Interconnect Network (LIN, Rede Interconectada Local) para sinalización de control baseada en IEC 61851-1 Edición 3 Anexo D.
Darklands
Darklands é o segundo álbum da banda escocesa de rock alternativo The Jesus and Mary Chain, publicado o 31 de agosto de 1987 a través do selo Blanco y Negro Records. A diferenza do seu predecesor, neste traballo usáronse caixas de ritmos en lugar do batería Bobby Gillespie, que deixara a banda para seguir unha exitosa carreira como líder de Primal Scream. O álbum é un punto de inflexión na música da banda, indo do noise pop de Psychocandy a un son alternativo máis melódico.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Jim Reid e William Reid.
Tempada 2013-14 da NBA
A tempada 2013–14 da NBA é a 68ª na historia da National Basketball Association (NBA). A tempada regular comezou o 29 de outubro de 2013, e rematou o 16 de abril de 2014. O All-Star Game da NBA disputouse o 16 de febreiro de 2014 no New Orleans Arena de Nova Orleáns (Luisiana). Os Playoffs comezaron o 19 de abril de 2014, e remataron co derradeiro partido das Finais da NBA o 15 de xuño de 2014. Os San Antonio Spurs proclamáronse campións ó derrotar nas Finais ós Miami Heat por 4-1.
Pretempada
A pretempada comezou o 4 de outubro de 2013 e rematou o 25 de outubro de 2013.
Tempada regular
A tempada regular comezou o 29 de outubro de 2013, e rematou o 16 de abril de 2014.
Por conferencia
x- Clasificado para playoffs
y- Campión de división
c- Vantaxe de campo nos playoffs de conferencia
Cendán, Goiriz, Vilalba
Cendán é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres).
Tempada 2013-14 da NBA
Playoffs
Os Playoffs da NBA de 2014 comezaron o 19 de abril de 2014, e remataron coas Finais da NBA, que finalizaron o 15 de xuño de 2014.
O Galiciano
O Galiciano foi un periódico semanal galego en galego que se editou en Pontevedra entre 1884 e 1888.
Historia e características
Subtitulado Paróla Gallega, apareceu o 8 de agosto de 1884. Estaba dirixido por Rufino Rivera Losada e nel colaboraron Juan M. Rodríguez de Cea, Albino Simán, Ramiro Vieira Durán, Francisco Portela Pérez e José López Otero. En 1884 organizou uns xogos florais e en xuño de 1886 un certame literario-musical polas festas da Peregrina. Deixou de publicarse a finais de 1887 para reaparecer en 1888. Transformouse en novembro de 1888, co subtítulo Somanario gallego pasou a estar dirixido por Rogelio Lois Estévez, e Rufino Rivera converteuse en administrador. Conviviu na última etapa co semanario O Novo Galiciano. A obra satírica “Discurso d’autualidade d’un calvo moi patilludo a quén chama a vecindade don Sexismundo… o peludo” publicada nas súas páxinas, constitúe un dos primeiros exemplos de banda deseñada en galego.
Casa do concello
miniatura|O [[Pazo de Raxoi é a casa do concello de Santiago de Compostela, capital de Galicia.]]
A casa do concello ou simplemente concello é unha construción da arquitectura civil destinada a sede da administración local. Este edificio alberga a alcaldía, as dependencias e servizos municipais, e nel celébranse periodicamente os plenos do concello.
Historia
miniatura|dereita|Broletto di Como (1215), sede na época medieval da comuna da cidade de [[Como.]]
Emancipación das urbes na Idade Media
A construción das primeiras casas de concellos é o resultado dun movemento político, que xorde no século XI, de afirmación das cidades fronte a nobreza e a Igrexa :
Amadeo Varela Rodríguez
Amadeo Varela Rodríguez, nado en Guanacoa (Cuba) en 1913 e finado en Ourense en 2002, foi un mestre, avogado e político galego.
Casa do concello
Emancipación das urbes na Idade Media
O movemento, simultáneo en todos países de Europa, empeza en Italia. Así e todo, é en Flandres onde as construcións de casas de concello son as máis acabadas, e das cales conservanse máis vestixios. A casa do concello marca da súa arquitectura os espazos públicos e a identidade propia da asemblea dos habitantes. Simboliza un lugar de poder, signo de emancipación das elites urbanas.
Arquitectura
miniatura|Debuxo de [[Eugène Viollet-le-Duc da torre da casa do concello medieval da cidade francesa de Saint-Antonin-Noble-Val.]]
Amadeo Varela Rodríguez
Traxectoria
Retornou cos seus pais a Galicia en 1921. Estudou maxisterio na Escola Normal de Ourense. Mestre en Seixalvo (Ourense). Militou nas Mocedades Galeguistas. Foi un dos promotores da revista Espartaco. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi acusado de galeguista e comunista, expedientado e suspendido. Foi mobilizado e coincidiu na fronte de Asturias con Celso Emilio Ferreiro. En 1941 foi reposto. Fixo a carreira de dereito e abriu bufete na rúa do Progreso de Ourense en 1946. Dende 1959 fixo artigos compilatorios da actividade xurídica en Ourense. Foi colaborador e difusor de Vieiros en Galicia, o que lle custou o apercibimento por parte das autoridades, que lle abriron expediente sancionador en 1966. Organizou a homenaxe a Celso Emilio Ferreiro con motivo da súa marcha a Venezuela en 1966. Participou no I Congreso de Dereito Galego na Coruña en outubro de 1972.
Vida persoal
Casou con Consuelo Carid.
Marilú Padua
Marilú Padua, de nome completo María de la Luz Padua Orihuela, é unha activista dos dereitos humanos mexicana e a Secretaria de Xénero e Dereitos Humanos do Sindicato Nacional de Traballadoras do Fogar, unha organización que ten como obxectivo defender os dereitos das traballadoras do fogar en México. Nesta organización é a responsable do programa de colocación. Liderou a campaña "Voces dos defensores", que creou comunicados de prensa e outros medios para meter presión ós gobernos para que respondan á pandemia da COVID-19 tendo en conta os dereitos humanos.
Traxectoria
Padua traballou como empregada doméstica antes de unirse ó Sindicato Nacional de Traballadoras Domésticas e converterse na Secretaria de Xénero e Dereitos Humanos do sindicato. Ademais, estivo a cargo do programa de colocación. Logo converteuse na Secretaria Xeral do sindicato, dirixindo os seus esforzos.
Durante a pandemia da COVID-19, Padua buscou sacar á luz os desafíos que afrontan as traballadoras domésticas e as prácticas inxustas ou perigosas que desenvolveron os seus empregadores. Entre as súas preocupacións estaban o equipo de protección persoal para protexerse contra os produtos químicos utilizados na desinfección e limpeza, a falta de seguridade no traballo, a exposición ás persoas en risco de COVID-19, a falta de horas extra pagadas para novas responsabilidades relacionadas coa pandemia e as novas dificultades de ter que coidar ós nenos que xa non asisten á escola en persoa.
Recoñecementos
En 2020, Padua foi recoñecida pola Oficina do Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Dereitos Humanos como Líder Rexional pola súa defensa dos dereitos humanos e a súa campaña "Voces dos defensores" en particular.
Dig (comando)
onde @IP é a IP do servidor DNS ao que se lle fai a consulta, dominio é o dominio sobre o que se solicita a información e tipo é o tipo de consulta. Por exemplo, se solicitamos información sobre «gl.wikipedia.org» obtemos:
Capuchino (café)
miniatura|Un capuchino clásico. Un capuchino (do italiano cappuccino) é un café con leite moi escumoso. A bebida naceu en Italia e prepárase con café expreso e leite montado con vapor para crear a escuma característica. É tamén común esparxerlle por riba da escuma cacao ou canela en po. Por regra xeral a proporción de ingredientes é 125 ml de leite e 25 ml de café. Para conseguir un capuchino perfecto é importante que o café sexa expreso e controlar a temperatura do leite, que non debe superar os 70 °C.
A técnica do barista para lle dar volume ao leite é introducindo, por medio de vapor a presión, burbullas de ar miudiñas que lle outorgan a textura cremosa.
Orixe
O capuchino toma o seu nome da cor do hábito dos frades capuchinos (cappuccio significa "capucha" ou "carapucha" en italiano), ou se cadra do aspecto da súa tonsura (o pequeno círculo que se rasuraba antigamente no curuto da cabeza dos aspirantes a eclesiásticos). Segundo a lenda, despois da batalla de Viena de 1683, os vieneses prepararon café usando os sacos deixados polos turcos e, para suavizar o seu forte sabor, engadiron crema e mel, obtendo unha cor semellante ao do hábito dos capuchinos. A bebida sempre foi coñecida polo seu nome italiano, xa que a máquina de café expreso coa que normalmente se fai é un invento patentado en 1901 por Luigi Bezzera nese país.
Consumo
Hoxe en día, o capuchino non só é común en Italia senón tamén en todo o mundo. O capuchino estendeuse inicialmente por toda Europa, adquirindo a súa forma definitiva ao redor de 1950, para despois chegar ás Américas. A partir da segunda metade dos anos 90 a bebida é consumida en todo o planeta. En Italia o capuchino bébese exclusivamente no almorzo, a miúdo con bolos, e noutros países tamén se toma ao longo da xornada. miniatura|Capuchino feito con leite de camelo (camel en [[Lingua inglesa|idioma inglés), de aí a variación no nome: "camelcino".]] O capuchino sérvese nunha cunca de cerámica duns 180 ml, ideal para reter a calor. Nalgúns locais, os baristas expertos crean arte del latte ao verter o leite correctamente cremado ao vapor no café expreso, creando deseños coma por exemplo: mazás, corazóns, follas e rosas.
Veiga
Veiga pode referirse a:
Fabás, Goiriz, Vilalba
Fabás é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 11 habitantes (7 homes e 4 mulleres).
Operation Finale
Operation Finale é un filme estadounidense de 2018 dirixido por Chris Weitz, a partir dun guión de Matthew Orton. Está protagonizado por Oscar Isaac (que tamén é produtor), Ben Kingsley, Lior Raz, Mélanie Laurent, Nick Kroll e Haley Lu Richardson, e conta os esforzos da intelixencia israelí por capturar ó antigo oficial das SS Adolf Eichmann en 1960. Numerosos materiais, incluíndo Eichmann in My Hands, as memorias do oficial israelí Peter Malkin, foron as bases da historia. A fotografía principal comezou na Arxentina en outubro de 2017. Foi estreado nos cinemas dos Estados Unidos de América o 29 de agosto de 2018, e recibiu valoracións diversas por parte da crítica.
Tónica
A tónica (ou auga tónica, auga tónica india) é unha bebida carbonatada, na que se disolve quinina. Orixinalmente utilizada como un profiláctico contra a malaria, actualmente a tónica ten un contido en quinina significativamente menor e consómese polo seu distintivo sabor amargo. A miúdo utilízase en cócteles, en particular en Gin Tonic.
Historia
A bebida obtivo o seu nome dos efectos medicinais do seu amargo aromatizante. A quinina engadiuse á bebida como un profiláctico contra a malaria, xa que en orixe estaba pensada para o consumo nas zonas tropicais do Sur de Asia e África, onde esta enfermidade é endémica. O gin tonic orixinouse na India colonial británica, onde a poboación británica mesturou o seu tónico medicinal de quinina con xenebra para mellorar o seu sabor amargo.
Desde 2005, as marcas premium de tónica incrementáronse no mercado, tales como Fever Tree e Q Tonic. Estas marcas poñen énfase no uso de quinina real e edulcorantes naturais, en oposición ao aromatizante de quinina e ao alto contido de frutosa de xarope de millo. Estas marcas adoitanse vender a un prezo máis elevado.