cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aeroliña
Inicios
En Finlandia asinouse a acta constitutiva de Aero O/Y (agora Finnair) na cidade de Helsinqui o 12 de setembro de 1923. O Junkers F.13 D-335 converteríase no primeiro avión da compañía, sendo entregado o 14 de marzo de 1924. O seu primeiro voo foi entre Helsinqui e Tallinn, a capital de Estonia, e tivo lugar o día 20 de marzo.
Na Unión Soviética creouse en 1921 a Dirección Xeral da Frota Aérea Civil. Unha das súas primeiras accións foi axudar a fundar a Deutsch-Russische Luftverkehrs A.G. (Deruluft), unha empresa conxunta ruso-xermana para proporcionar transporte aéreo dende Rusia cara ao oeste. Os servizos aéreos domésticos comezaron nesa época, cando Dobrolyot iniciou as súas operacións o 15 de xullo de 1923 entre Moscova e Nizhnii Novgorod. Dende 1932 todas as súas operacións veñen realizándose baixo o nome de Aeroflot.
As primeiras aeroliñas europeas tendían a favorecer o confort, as cabinas de pasaxeiros adoitaban a ser espazosas e luxosas, sobre a velocidade e a eficiencia. As relativamente básicas capacidades de navegación dos pilotos da época tamén significaban que os atrasos debido á meteoroloxía, especialmente durante o inverno no sur de Inglaterra, eran moi comúns.
Racionalización
Cara a inicios dos anos 1920 as pequenas aeroliñas estaban loitando por competir e houbo un movemento cara a incrementar a racionalización e a consolidación. En 1924 creouse Imperial Airways pola fusión de Instone Air Line Company, British Marine Air Navigation, Daimler Airway e Handley Page Transport Co Ltd., para permitirlles ás aeroliñas británicas competir coa dura competencia das francesas e alemás que estaban gozando de grandes axudas dos gobernos. A compañía foi pioneira no recoñecemento e apertura de rutas aéreas en todo o mundo para servir a zonas remotas do Imperio Británico e fomentar o comercio e a integración.
O primeiro avión novo pedido por Imperial Airways foi o Handley Page W8f City of Washington, entregado o 3 de novembro de 1924. No seu primeiro ano de operación a compañía transportou 11 395 pasaxeiros e 212 380 cartas. En abril de 1925 o filme The Lost World foi a primeira película en ser proxectada a pasaxeiros nun voo regular cando foi amosada na ruta Londres-París.
Dúas aeroliñas francesas tamén se fusionaron para crear Air Union o 1 de xaneiro de 1923. Esta posteriormente uniuse con outras catro compañías galas o 7 de outubro de 1933 para converterse en Air France, a aeroliña nacional ata o día de hoxe.
Expansión global
miniatura|300px|Mapa de abril de 1935 coas rutas de Imperial Airways a Australia e Suráfrica
Os avións de Imperial eran pequenos, a meirande parte deles para menos de 20 pasaxeiros, e estaban destinados a xente rica (só uns 50 000 pasaxeiros usaron Imperial Airways nos anos 30). A meirande parte dos pasaxeiros en rutas intercontinentais ou en servizos entre as colonias británicas eran homes da administración colonial, dos negocios ou investigadores.
Aínda que Alemaña non tiña colonias, tamén comezou a expandir os seus servizos por todo o mundo. En 1931 o dirixible Graf Zeppelin comezou a ofrecer un servizo regular de pasaxeiros entre Alemaña e Suramérica, normalmente cada dúas semanas, e que continuou ata 1937. [9] En 1936 o dirixible Hindenburg entrou en servizo e cruzou con éxito o Atlántico 36 veces antes de estrelarse en Lakehurst, Nova Jersey o 6 de maio de 1937.
Cara a finais dos anos 30 Aeroflot convertérase na aeroliña máis grande do mundo, empregando a máis de 4 000 pilotos e 60 000 doutros traballadores, e operando con ao redor de 3 000 avións (dos cales un 75% eran considerados obsoletos segundo os seus propios estándares). Durante a era soviética Aeroflot foi sinónimo de aviación civil rusa, xa que era a única aeroliña. Converteríase na primeira compañía do mundo en operar regularmente con reactores o 15 de setembro de 1956 co Tupolev Tu-104.
Desregulación na Unión Europea
A desregulación do espazo aéreo da Unión Europea a principios dos anos 90 tivo un efecto substancial na estrutura da industria alí. O cambio cara a aeroliñas "económicas" en rutas curtas foi significativo. Compañías como easyJet e Ryanair medraron acotío a expensas das tradicionais aeroliñas nacionais.
Tamén houbo unha tendencia a que as propias aeroliñas nacionais se privatizasen, como ocorreu con Aer Lingus e British Airways. Outras aeroliñas de bandeira, entre as que están a italiana Alitalia, pasaron por momentos difíciles, particularmente pola subida dos prezos do petróleo a principios do ano 2008.
Primeiros anos
miniatura|250px|[[Douglas DC-3 da TWA]]
Tony Jannus realizou o primeiro voo comercial dunha aeroliña nos Estados Unidos o 1 de xaneiro de 1914 facendo a liña St. Petersburg-Tampa. A viaxe durou 23 minutos entre St. Petersburg, Florida e Tampa, Florida, voando a uns 15 metros sobre a baía de Tampa no hidroavión biplano de Jannus Benoist XIV. O seu pasaxeiro era un antigo alcalde de St. Petersburg, que pagou 400 dólares polo privilexio de sentarse nun banco de madeira na cabina aberta. A liña operou durante uns catro meses, levando a máis de 1 200 pasaxeiros que pagaban 5 dólares por viaxar. Chalk's International Airlines comezou a voar entre Miami e Bimini, nas Bahamas, en febreiro de 1919. Baseada en Fort Lauderdale, Florida, Chalk's considérase a aeroliña máis antiga que operou continuamente nos Estados Unidos ata o seu peche en 2008.
Tras a primeira guerra mundial os Estados Unidos víronse inundados de aviadores. Moitos decidiron tomar os excedentes de avións de guerra para campañas de barnstorming, realizando manobras acrobáticas para atraer a multitudes. En 1918 o United States Postal Service gañou o apoio financeiro do Congreso para comezar a experimentar co servizo de correo aéreo, inicialmente usando avións Curtiss Jenny que foran adquiridos ao United States Army Air Service. Os operadores privados foron os primeiros en voar co correo pero debido aos numerosos accidentes o Exército foi o encargado da súa entrega. Durante a participación do Exército este demostrou ser pouco fiable e perdeu as tarefas de repartir o correo. Cara a mediados dos anos 20 o Postal Service desenvolvera a súa propia rede de correo aéreo, baseada nunha columna vertebral transcontinental entre Nova York e San Francisco. Para suplantar este servizo ofreceron doce contratos a licitantes independentes. Algunhas das aeroliñas que gañaron esas rutas evolucionarían cara a, a través do tempo e das fusións, Pan Am, Delta Air Lines, Braniff Airways, American Airlines, United Airlines (orixinalmente unha división de Boeing), Trans World Airlines, Northwest Airlines e Eastern Air Lines.
Os servizos durante os anos 20 foron esporádicos: a meirande parte das aeroliñas da época centráronse en transportar sacos de correo. Porén, en 1925 a Ford Motor Company mercou a Stout Aircraft Company e comezou a fabricar o Ford Trimotor totalmente metálico, que se converteu no primeiro avión estadounidense de pasaxeiros con éxito. Cunha capacidade para 12 pasaxeiros, o Trimotor converteu o servizo de pasaxeiros en potencialmente rendible. A viaxe en avión comezou a verse como un suplemento para a viaxe en tren na rede de transporte estadounidense.
Ao mesmo tempo, Juan Trippe comezou unha cruzada para crear unha rede aérea que puidese unir o país co resto do mundo, e conseguiu o seu obxectivo a través da súa aeroliña, a Pan American World Airways, cunha frota de hidroavións que unían Os Ánxeles con Shanghai e Boston con Londres. Pan Am e Northwest Airways (que comezou a voar ao Canadá nos anos 20) foron as dúas únicas aeroliñas estadounidenses en realizar servizos internacionais antes dos anos 40.
Coa introdución do Boeing 247 e o Douglas DC-3 nos anos 30 a industria estadounidense foi en xeral rendible, incluso durante a Gran Depresión. Esta tendencia continuou ata o principio da segunda guerra mundial.
Desenvolvemento dende 1945
Mentres os gobernos se reuniron para establecer as normas e as posibilidades dunha emerxente industria aérea civil cara a finais da guerra, os Estados Unidos tomaron unha posición de máxima liberdade operativa; as aeroliñas estadounidense non foron tan duramente golpeadas como as europeas e as poucas asiáticas que existían. Esta preferencia por réximes operacionais de "ceos abertos" continuou, con limitacións, ata a actualidade.
Nos anos 50 os de Havilland Comet, Boeing 707, Douglas DC-8 e Sud Aviation Caravelle convertéronse nos primeiros buques insignia da era dos reactores en occidente, mentres que no bloque soviético tiñan os Tupolev Tu-104 e Tupolev Tu-124 nas frotas das aeroliñas dos estados, como a ČSA checa, a Aeroflot soviética e a Interflug da Alemaña Oriental. Os Vickers Viscount e Lockheed L-188 Electra inauguraron o transporte de turbohélices.
Desregulación nos Estados Unidos
miniatura|250px|[[Boeing 747 de Pan Am]]
A desregulación da industria nos Estados Unidos nos anos 70 reduciu os obstáculos para as novas aeroliñas nun momento no que o país atravesaba unha recesión económica. Novas compañías apareceron durante esa crise, e nese tempo conseguiron avións e financiamento, contrataron servizos de hangar e mantemento, adestraron novos empregados, e recrutaron persoal despedido doutras aeroliñas.
As principais aeroliñas dominaron as súas rutas grazas a unha agresiva política de prezos e a ofertas adicionais de capacidade, afundindo moitas das novas empresas. No lugar de grandes obstáculos para entrar impostos por regulamentos, as grandes compañías aplicaron unha barreira igualmente alta chamada "loss leader pricing". Nesta estratexia unha aeroliña xa establecida e dominante esmaga os seus competidores con tarifas máis baixas en rutas específicas, por debaixo dos custos de operación, afogando calquera posibilidade que puidese ter unha compañía nova. O efecto secundario na industria foi unha caída xeneralizada dos ingresos e unha perda na calidade do servizo. Dende a desregulación en 1978 o prezo medio dos billetes domésticos baixou un 40%. Debido a isto tamén baixaron os soldos dos seus traballadores.
En moitos sentidos, o máis beneficiado no contorno da desregulación foi o pasaxeiro. Aínda que non se pode atribuír exclusivamente a este feito, nos Estados Unidos incrementouse notablemente a demanda para viaxar en avión. Moitos millóns de persoas que nunca ou raramente voaran antes convertéronse en clientes regulares, incluso uníndose aos programas de fidelización de viaxeiros frecuentes e a outros beneficios polos seus voos. Novos servizos e máis frecuencias significaban que os executivos podían voar a outra cidade, facer os seus negocios, e regresar o mesmo día, dende case calquera punto do país. As vantaxes da viaxe en avión metéronlle presión aos trens e autobuses de longa distancia, perdendo estes últimos gran parte do seu negocio, mentres que o ferrocarril está aínda protexido pola nacionalización grazas á existencia de Amtrak.
Cara aos anos 80 case a metade dos voos do mundo tiñan lugar nos Estados Unidos, e na actualidade a industria doméstica opera con ao redor de 10 000 voos por todo o país.
Cara a finais de século apareceu un novo estilo de aeroliñas de baixo custo, ofrecendo un produto sen luxos a un prezo inferior. Southwest Airlines, JetBlue, AirTran Airways, Skybus Airlines e outras compañía dese tipo comezaron a representar un serio desafío ás aeroliñas existentes. A súa viabilidade comercial era unha seria ameaza competitiva para o resto das compañías. Porén, desas, ATA e Skybus cesaron as súas operacións dende entón.
Cada vez máis dende 1978, as aeroliñas estadounidenses foron reincorporándose e escindíndose en novas compañías de xestión, e converténdose así e nada máis que en unidades operacionais e subsidiarias cun control financeiro limitado. Algúns destes hóldings son relativamente ben coñecidos, como UAL Corporation ou AMR Corporation, entre unha longa lista de compañías de grupos de aeroliñas recoñecidas a nivel mundial. Menos coñecidas son as firmas de capital privado que ás veces toman o control financeiro e de xestión de aeroliñas en dificultades investindo temporalmente grandes sumas nestas.
Durante os últimos 50 anos a industria das aeroliñas variou de razoablemente rendible a devastadoramente deprimida. Como o gran primeiro mercado en desregularizar a industria en 1978, as aeroliñas estadounidenses experimentaron máis turbulencias que as de calquera outra rexión. De feito, ningunha das lendarias aeroliñas estadounidenses sobreviviu á bancarrota.
O rescate da industria aérea
O congreso aprobou a Lei de Seguridade do Transporte Aéreo e Estabilización do Sistema (P.L. 107-42) en resposta unha grave crise de liquidez que afectaba á xa afectada industria aérea tras os ataques do 11 de setembro. O congreso procurou proporcionar inxeccións de efectivo a aeroliñas tanto polo custo dos catro días de parada ordenados polo goberno federal como polas perdas que se foron incrementando ata o 21 de decembro de 2001 como resultado dos atentados. Isto deu como resultado o primeiro rescate do goberno no século XXI. Entre os anos 200 e 2005 as aeroliñas dos Estados Unidos perderon uns 30 000 millóns de dólares cuns recortes salariais duns 15 000 millóns e 100 000 empregados despedidos.
En recoñecemento do esencial papel económico no país dun sistema aéreo san, o congreso autorizou unha compensación parcial de ata 5 000 millóns de dólares en efectivo suxeitos a revisión polo Departamento de Transporte e ata 10 000 millóns en garantías de préstamos suxeitos á revisión da recentemente creada Xunta de Estabilización do Transporte Aéreo (ATSB). As solicitudes aos reembolsos do Departamento de Transportes foron sometidas a rigorosas revisións tanto polo persoal do Departamento como por empregados da Oficina de Contabilidade do Goberno.
En última instancia, o goberno federal proporcionou 4 600 millóns de dólares a 427 aeroliñas, sen ningunha previsión para a súa devolución. Ademais, a ATSB aprobou garantías de préstamos a seis compañías que totalizaban uns 1 600 millóns. Datos do Departamento do Tesouro mostran que o goberno recuperou 1 600 millóns e tivo un beneficio de 339 millóns por taxas, intereses e compras de accións descontadas de aeroliñas asociadas ás garantías de préstamos.
Industria asiática
miniatura|250px|[[Vickers Viscount de Philippine Airlines en 1961]]
Aínda que Philippine Airlines (PAL) foi fundada oficialmente o 26 de febreiro de 1941, a súa licenza para operar como aeroliña derivou da fusión con Philippine Aerial Taxi Company (PATCO) creada polo magnate da minería Emmanuel N. Bachrach o 3 de decembro de 1930, sendo así a compañía asiática máis antiga en operación. Os servizos aéreos comerciais comezaron tres semanas despois dende Manila ata Baguio, converténdose na primeira ruta aérea de Asia. A morte de Bachrach en 1937 axudou a que finalmente se fusionase con Philippine Airlines en marzo de 1941 para converterse na aeroliña máis antiga do continente. Tamén é a máis vella operando baixo o seu nome actual. A meirande parte das accións de Bachrach en PATCO foron mercadas polo magnate Andres R. Soriano en 1939 seguindo o consello do xeneral Douglas MacArthur e posteriormente fusionouse coa recentemente creada Philippine Airlines. Soriano controlou as dúas aeroliñas antes da fusión. PAL reiniciou os servizos o 15 de marzo de 1941 cun único avión Beechcraft Model 18, que comezou a voar diariamente entre Manila e Baguio, e posteriormente expandiríase con avións máis grandes como o Douglas DC-3 e o Vickers Viscount.
O 31 de xullo de 1946, un voo chárter de Philippine Airlines (PAL) operado cun DC-4 transportou 40 militares estadounidenses dende Oakland, ata o aeroporto Nielson en Makati City con paradas en Guam, a illa Wake, o atol Johnston e Honolulu, Hawaii, sendo así a primeira aeroliña asiática en cruzar o océano Pacífico. A compañía iniciou un servizo regular entre Manila e San Francisco no mes de decembro. Durante ese ano PAL sería designada a aeroliña nacional de Filipinas.
Durante a época da descolonización os novos países asiáticos comezaron a adoptar o transporte aéreo. Entre as primeiras aeroliñas desa época estiveron Cathay Pacific de Hong Kong (fundada en setembro de 1946), Orient Airways (posteriormente Pakistan International Airlines; fundada en outubro de 1946), Air Ceylon (posteriormente SriLankan Airlines; fundada en 1947) Malayan Airways Limited en 1947 (posteriormente Singapore e Malaysia Airlines), El Al en Israel en 1948, Garuda Indonesia en 1948, Japan Airlines en 1951, Thai Airways International en 1960, e Korean National Airlines in 1947.
Industria latinoamericana
O mercado do transporte aéreo evolucionou rapidamente nos últimos anos en Latinoamérica. Algunhas estimacións da industria indican que ao redor de 2 000 novos avións comezarán a prestar servizo durante os seguintes cinco anos na rexión.
Estas aeroliñas realizan voos domésticos nos seus propios países, ademais de realizar conexións entre os distintos países do continente e voos cara a Norteamérica, Europa, Australia e Asia.
Só tres aeroliñas: LAN, OceanAir e TAM Airlines teñen subsidiarias internacionais e cobren moitos destinos dentro das Américas ademais de grandes centros de conexión noutros continentes. LAN ten a Chile como principal centro de operacións, pero tamén opera dende Perú, Ecuador, Colombia, Arxentina e a República Dominicana. O recentemente formado grupo AviancaTACA ten o control de Avianca Brasil e VIP Ecuador, ademais dunha alianza estratéxica con AeroGal. No ano 2012 LAN e TAM uníronse creando o grupo LATAM.
-28
Outros
Historia ano a ano
Ponte Arnelas, Baión, Vilanova de Arousa
Ponte Arnelas é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 37 habitantes (22 mulleres e 15 homes), once menos que en 2010 e 7 menos que en 2005.
Forma, xunto a Ponte Arnelas, do concello limítrofe de Ribadumia, un mesmo núcleo urbano, dividido polo río Umia. A Ponte dos Padriños, que une os dous lugares, foi unha das pontes senlleiras onde se practicaba o ritual do bautismo anticipado.
Festas e tradicións
O 29 de xullo celébranse as festas de Santa Marta (irmá de Lázaro), moi populares no Salnés. A tradición popular considera a esta santa avogosa contra a dos de oídos, polo que os fieis adoitan mollar un pano no aceite bendito da capela para curar as súas doenzas.
Durante estas festas, que se prolongan durante tres días, é típico comer unha tapa de polbo.
Ximarás, Árbol, Vilalba
Ximarás é un lugar da parroquia de Árbol no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá.
Castela (homónimos)
Castela pode referirse a:
Paul Gervais
François Louis Paul Gervais, nado o 26 de setembro de 1816 en París e finado na mesma cidade o 10 de febreiro de 1879, foi un paleontólogo e entomólogo francés.
Traxectoria
Gervais naceu en París, cidade onde estudou e onde se doutorou en ciencias naturais e en medicina.
En 1835 empezou a súa investigación paleontolóxica como axudante no laboratorio de anatomía comparada no Museo Nacional de Historia Natural de Francia.
En 1841 obtivo a cátedra de zooloxía e anatomía comparada na Facultade de Ciencias de Montpellier, da cal foi elixido decano en 1856.
Entre en 1848 e 1852 publicou a súa importante obra Zoologie et paléontologie françaises, que suplementaban as publicacións paleontolóxicas de Georges Cuvier e Henri Marie Ducrotay de Blainville. Unha segunda edición, moi mellorada, publicouse en 1859.
En 1856 aceptou a cátedra de zooloxía na Sorbona, vacante despois da morte de Louis Pierre Gratiolet. Deixou este posto en 1868 para aceptar a dirección da sección de anatomía comparada no Museo Nacional de Historia Natural de París, cuxas coleccións anatómicas foron moi enriquecidas grazas ao seu traballo.
Obras
Algunhas das principais obras publicadas por Gervais son:
Abreviatura
A abreviatura Gervais emprégase para indicar a Paul Gervais como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Na maleta
Na maleta é unha novela de Xurxo Borrazás, publicada por Sotelo Blanco en 2000. Recibiu o Premio Antón Losada Diéguez de creación literaria en 2001.
Trama
Pepe é un home parado que vive en Vigo coa súa nai. Mantén unha relación de parella con Carme, a súa curmá. Os dous son procedentes de Carballo, fillos de dúas irmás. Pepe é orfo de pai, e Carme é filla de pai descoñecido.
Ela é destinada a traballar en Navia de Suarna. El apúntase nunha ETT e é chamado para facer traballos de seguimento a outras persoas. Cobra en diñeiro negro e sen contrato laboral, pero non pregunta polos motivos. Os encargos son do máis estraño.
Un día Pepe atopa unha maleta con 78 millóns de pesetas. Bule cara a xunto Carme para contarllo, pero de camiño ten un accidente de tráfico logo de coller o coche bébedo. Uns paisanos intentan roubarlle o maletín, pero escapa e chega a Navia co coche esnaquizado. Pepe ten a sensación de que está a ser perseguido e vixiado. A parella marcha cara á Coruña sen saber que facer. Pepe soña que está co seu avó e que desapareceu a metade da aldea onde naceu.
En Muros embebédanse e deciden regresar cara a Vigo. Teñen proxectos para gastar os cartos do maletín e ilusión na vida en parella. Pensan en mercar un piso e montar unha taberna.
As nais de Pepe e Carme falan por teléfono, e a nai dela dille á nai del que o pai de Carme fora o seu home, que a violara poucos días antes de concibilo a el. De feito, Carme é uns días maior ca Pepe.
Chegan a Vigo. A nai de Pepe dille que estivo un señor preguntando por el. Aos poucos días, a súa nai morre. Pepe soña coa súa nai morta. Cara ao final da trama, os personaxes xa mortos comezan a interactuar con Pepe e Carme, ben mediante os soños ou mediante unha especie de telepatía. Tanto pode ser unha boa relación, con consellos, como unha mala, con discusións.
Tralo cambio de ano, Pepe e Carme deciden mudar de vida e comezar a gastar os cartos. Van á feira de Valença do Minho, e alí dinlles que os billetes son falsos. Carme deprímese e regresa á escola. Pepe decide desfacer os billetes e retomar a vida cotiá. Volve á axencia onde traballa, e danlle un teléfono móbil. Finalmente decide rematar con todo e atracar ou prenderlle lume á axencia.
Espazo
Amais de diversos barrios da cidade de Vigo (Teis, Coruxo, Coia...), a acción transcorre en lugares do leste da provincia de Lugo (Navia de Suarna ou Folgoso do Courel), e do noroeste da provincia da Coruña (Cee, Muros, Carballo).
Tempo
A acción transcorre entre setembro de 1999 e comezos de 2000, se ben hai numerosas analepses á infancia dos personaxes principais.
Pokémon Puzzle Challenge
Pokémon Puzzle Challenge (en ポケモンでパネポン) é un videoxogo para Game Boy Color. Está baseado en Panel de Pon, coas personaxes da franquía de Pokémon. As personaxes de Pokémon Puzzle Challenge están baseadas nos xogos de Gold e Silver, mentres que os de Pokémon Puzzle League —o seu equivalente de Nintendo 64— estaban baseados nas personaxes do anime. Porén, o xogo céntrase en derrotar os líderes de Johto nun reto de crebacabezas.
Entrez
miniatura|120px|Logo de Entrez. O Entrez Global Query Cross-Database Search System é un motor de busca federada ou portal web que permite aos usuarios buscar en moitas bases de datos de ciencias da saúde no sitio web do National Center for Biotechnology Information (NCBI) norteamericano. O NCBI forma parte da Biblioteca Nacional de Medicina dos Estados Unidos (NLM), a cal é un departamento dos Institutos Nacionais da Saúde (NIH), os cales á súa vez forman parte do Departamento de Saúde e Servizos Humanos dos Estados Unidos. Escolleuse o nome "Entrez" (que é unha benvida en francés invitando a entrar, que significa "Entre") para reflectir o espírito de dar a benvida ao público para que busque nos contidos dispoñibles na Biblioteca Nacional de Medicina.
Entrez Global Query é un sistema integrado de busca e recuperación de datos que proporciona acceso a todas as bases de datos simultaneamente cunha soa cadea de caracteres de busca e unha interface de usuario. Entrez pode recuperar eficientemente estruturas primarias, secundarias e terciarias de moléculas relacionadas, e referencias. O sistema Entrez pode proporcionar vistas de secuencias de xenes e proteínas e mapas de cromosomas. Tamén se pode ter acceso a algúns libros de texto desde o sistema Entrez.
Características
A páxina de inicio de Entrez proporciona, por defecto, acceso a unha busca global. Pode buscarse en todas as bases de datos indexadas por Entrez por medio dunha soa cadea de caracteres de busca, que soportan operadores booleanos e etiquetas de termos de busca para limitar partes do texto de busca a campos determinados. Isto orixina unha páxina de resultados unificados, na que se mostra o número de casos atopados para esa busca en cada unha das bases de datos, as cales son tamén ligazóns aos resultados da busca nunha base de datos determinada.
Bases de datos
Entrez fai bucas nas seguintes bases de datos:
Aceso
Ademais de usar o motor de busca para procurar datos en Entrez, o NCBI proporciona a ferramenta Entrez Programming Utilities (eUtils) para ter un acceso máis directo aos resultados das buscas. Accédese aos eUtils ao enviar certas URLs ao servidor do NCBI, e analizar a resposta XML. Hai tamén unha interface SOAP de eUtils.
Historia
En 1991, presentouse Entrez en forma de CD-ROM. En 1993, unha versión servidor cliente do software proporcionaba xa conexión a Internet. En 1994, o NCBI creou unha páxina web, e Entrez era unha parte desa páxina. En 2001, saíu Entrez bookshelf, e en 2003 desenvolveuse a base de datos Entrez Gene.
Rabuñade, Baión, Vilanova de Arousa
Rabuñade é un lugar da parroquia de Baión no concello pontevedrés de Vilanova de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 18 homes, o que representa un aumento respecto ó ano 2010, cando tiña 36 veciños, pero un descenso respecto a 2005, cando eran 45.
Ziguinchor
dereita|225px|Situación de Ziguinchor no Senegal Ziguinchor é a capital da rexión natural de Casamanza e da rexión administrativa de Ziguinchor no Senegal. A súa poboación é duns 153 269 habitantes (censo do 2001).
Casamanza tratou de obter a autonomía do goberno central en Dakar, isto é un dos motivos para que exista un movemento separatista na rexión de Casamanza (ou Casamance).
Ziguinchor está situado no suroeste do Senegal á beira do río Casamanza e a uns 70 km do océano Atlántico.
Está conectada con Dakar por estrada, por barco e por avión, converteuse nun centro comercial e industrial en moitos mercados, posuíndo unha gran fábrica de procesamento de aceite de cacahuete.
A cidade foi fundada en 1645 polos portugueses, o nome da cidade derivaría precisamente da frase Cheguei e choram, xa que os nativos conturbáronse ao estabelecerse a colonia portuguesa e saber que esta sería un centro de tráfico de escravos. Foi vendida por Portugal a Francia en 1888, estado que se converteu no seu administrador comercial, explotando especialmente o cultivo de cacahuete e anexionouno á colonia francesa do Sénegal.
1830
Outros
Historia ano a ano
Rexión de Ziguinchor
A rexión de Ziguinchor é o nome dunha rexión do Senegal. Alberga a cidade de Ziguinchor, que é a capital da rexión histórica de Casamanza.
Departamentos
A rexión de Ziguinchor está dividida en tres departamentos:
Amancio Barreiro Gens
Amancio Barreiro Gens, nado en Vilar (Cordeiro, Valga) en 1942 e finado en Usurbil (Guipúscoa) o 3 de setembro de 1978, foi un taxista galego asasinado por ETA.
Traxectoria
De posteriores xuízos foron condenadas tres persoas que pertencían a ETA: unha por asasinato e outras dúas por colaboración.
Organización do Xenoma Humano
A Organización do Xenoma Humano ou HUGO (siglas do seu nome en inglés Human Genome Organisation) é unha organización implicada no Proxecto Xenoma Humano, un proxecto dedicado ao mapado do xenoma humano. HUGO creouse en 1989 como unha organización internacional, principalmente para fomentar a colaboración entre científicos de todo o mundo que estudaban o xenoma. O Comité de Nomenclatura de Xenes de HUGO (HUGO Gene Nomenclature Committee), abreviado como HGNC (aínda que ás veces se lle chama tamén "HUGO") é un dos comités de HUGO máis activos e o seu obxectivo é asignar un único nome e símbolo a cada un dos xenes humanos.
Historia
HUGO creouse en abril de 1988 na primeira convención dedicada ao mapado do xenoma celebrada en Cold Spring Harbor. A idea de fundar esta organización procedeu do biólogo surafricano Sydney Brenner, que é coñecido polas súas importantes contribucións aos traballos sobre o código xenético e outras áreas da bioloxía molecular, e gañador do Premio Nobel de Medicina de 2002. Nesa xuntanza elixiuse un Consello Fundador formado por 42 científicos de 17 países. HUGO ten a súa sede en Xenebra, Suíza. Posteriormente elixíronse outros 178 membros máis, ata facer un total de 220.
Guerra civil española
A guerra civil española foi un conflito bélico que se desenvolveu tralo fracaso parcial do golpe de estado dun sector do exército contra o goberno democrático da Segunda República española, e que durou do 18 de xullo de 1936 até o 1 de abril de 1939, concluíndo coa vitoria do bando rebelde e coa instauración dunha ditadura de carácter fascista e con trazos propios coñecida como franquismo, debido ó apelido do ditador Francisco Franco Bahamonde. Este decretaría a fin do estado de guerra no ano 1948.
O alzamento contra o goberno lexítimo estivo planificado polo xeneral Emilio Mola, encabezado polo xeneral José Sanjurjo Sacanell e secundado entre outros polo xeneral Francisco Franco Bahamonde.
Antecedentes
miniatura|esquerda|[[Afonso XIII e o ditador Primo de Rivera, marzo de 1930]] Despois da falta de confianza no rei Afonso XIII expresada na segunda rolda das eleccións municipais do 12 de abril de 1931, o rei parte cara ao exilio e o 14 de abril proclámase a Segunda República española. Dende esa data asume o poder un goberno deseñado no Pacto de San Sebastián. O 28 de xuño realízanse unhas novas eleccións que repiten o voto de confianza a republicanos e socialistas. Comeza así o Bienio republicano-socialista, tamén coñecido como Bienio reformista, que iniciou o seu labor nun contexto económico adverso co crac da Bolsa de Nova York de 1929 e a Gran Depresión. Aínda que non afectou a España coa mesma intensidade que a outros países máis desenvolvidos, a crise provocou o aumento do paro e o estancamento da produción. En Europa, esta perda do nivel de vida derivada da crise fixo avanzar as solucións ditatoriais, autoritarias ou fascistas.
A República herdaba tamén as consecuencias dos erros económicos da ditadura de Miguel Primo de Rivera. A crise da peseta, que non soubo atallar durante a ditadura o ministro de Facenda José Calvo Sotelo, provocou, ante a chegada da República, que os ricos traspasaran parte dos seus cartos cara ó exterior (até 917 millóns de pesetas entre o 1 de abril e o 30 de xuño, cantidade equivalente ó 15% dos depósitos totais), temorosos das reformas fiscais ou mesmo da revolución social. Esta retirada de capital, xunto coa limitación dos investimentos, provocou un novo aumento do paro, principalmente no campo. Isto provocou un clima de tensión que estaría presente durante toda a República.
Bienio republicano-socialista
Aínda e todo o goberno republicano-socialista realizou importantes reformas, que moitas veces chocaron de fronte cos sectores privilexiados e poderosos, que vían ameazada a súa concepción social, económica e institucional. Así redactouse unha Constitución que definía España como unha República democrática de traballadores de todas as clases, que se organiza en réxime de liberdade e xustiza. Ademais garantía dereitos individuais e colectivos inéditos no estado até aquela.
En 1932 aprobouse o Estatuto de autonomía de Cataluña, visto por algúns membros do exército como un atentado contra a “sacra unidade da patria”, a pesar de que a república naceu unitaria e non federal. Ademais comezou o vieiro dos Estatutos vascos e galego, que no caso do vasco remataría en 1936 e no caso galego, a pesar de ser aprobado en referendo, nunca chegou a entrar en vigor polo comezo da guerra civil. A cuestión territorial foi un foco de tensións. O malestar no exército fíxose patente no levantamento militar do xeneral José Sanjurjo Sacanell. Este golpe de estado (coñecido como Sanjurjada) produciuse o 10 de agosto de 1932 en Sevilla e resultou un fracaso. Sanjurjo tentou fuxir a Portugal pero foi detido en Huelva.
Tamén foron de vital importancia a reforma do exército emprendida por Manuel Azaña e a reforma educativa que constituíu un dos éxitos máis grandes da República, realizando un esforzo encomiable para reducir a taxa de analfabetismo e para educar os meniños, cun ensino obrigatorio, gratuíto e laico. Pero onde se atopou unha confrontación máis belixerante foi na reforma agraria e na cuestión relixiosa, das que se falará máis adiante. Debido a esta forte oposición dos sectores privilexiados a ver minguado o seu poder que durante séculos exerceu, as reformas sociais efectuábanse moi lentamente co conseguinte enfado popular, que sumado ó descontento das clases dominantes creou un clima de descontento popular, que culmina nunha serie de levantamentos anarquistas, dos que son salientables os Sucesos de Casas Viejas e Castilblanco, reprimidos con dureza e que provocan un forte balbordo político, a caída do Goberno e a celebración de eleccións anticipadas en 1933.
Bienio radical-cedista
miniatura|esquerda|CEDA. Nas eleccións xerais de novembro gañaron as dereitas, resultando a CEDA como partido máis votado. Porén o presidente da República, Niceto Alcalá-Zamora, mandou formar goberno a Alejandro Lerroux, do Partido Republicano Radical, que contou co apoio parlamentario da CEDA. Comezaba así o coñecido como Bienio negro, debido á política contrarreformista e de retroceso que se realizou. O primeiro goberno formado contaba tan só con membros do Partido Republicano Radical e con ningún da CEDA que condicionou o seu apoio a que as escolas eclesiásticas seguiran activas, que se paralizara a Lei de Congregacións, se revisara a lexislación laboral e se detivera a reforma agraria. Nesta política contrarreformista, de rectificación das reformas do anterior bienio, tamén se encontra a paralización dos estatutos vasco e galego así como a amnistía ós participantes no golpe de estado de José Sanjurjo Sacanell.
En Cataluña o goberno central anulou a Llei de contractes de conreu que facilitaba o acceso á propiedade da terra ós arrendatarios dos viñedos. Ricardo Samper, daquela xefe de goberno e que apoiara a lei tivo que dimitir ante a intransixencia das dereitas ante esta lei. Ante esta crise as esquerdas pedían a disolución das Cortes e a convocatoria de novas eleccións. A CEDA, por outro lado, aspiraba a entrar no goberno, e trala volta de Lerroux á xefatura do goberno, finalmente entran tamén tres membros da CEDA. A UGT convocou unha folga xeral revolucionaria que seguiron os partidos de esquerda e centro-esquerda co ánimo de botar abaixo o goberno. O goberno declarou ilegal esta folga e declarou o estado de guerra en toda España. A folga comezou o 5 de outubro e tivo seguimento nas principais cidades, mais tería unha relevancia notoria en Cataluña e Asturias.
130px|esquerda|miniatura|O Goberno suspende a [[Generalitat de Cataluña.]] En Cataluña a folga xeral foi unida ó descontento da esquerda nacionalista pola lentitude das transferencias de competencias conseguidas co estatuto de autonomía. O goberno da Generalitat de Cataluña presidido por Lluís Companys, de Esquerra Republicana de Catalunya, proclama o Estado Catalán dentro dunha República Federal Española. Este feito provocou a intervención do Exército, que axiña domina a situación despois dalgunhas loitas e o canoneo da cidade, nas que morren unhas 46 persoas (8 soldados e 38 civís), a detención de Companys e a fuxida de Josep Dencás (conseller de Governació). A autonomía catalá foi suspendida polo Goberno e a Generalitat de Cataluña foi substituída por un Consell de la Generalitat designado polo Goberno, nomeando a Manuel Portela Valladares gobernador xeral de Cataluña. A lei de Cultivos foi anulada. O President da Generalitat e os seus seguidores foron detidos e procesados. O consello de guerra ditou pena de morte contra dous militares rebeldes e condenou a Companys a 30 anos de reclusión por “rebelión militar”.
Mais foi en Asturias onde a folga obtivo un maior carácter revolucionario. Alí a CNT mantiña unha postura máis proclive á formación de alianzas obreiras que noutras zonas de España. Deste xeito adheriuse na Alianza Obrera na que estaban a Federación Socialista Asturiana, a Unión General de Trabajadores e a Confederación Regional del Trabajo, e fóronse engadindo ós poucos outros partidos. A insurrección posuía certa organización e os obreiros tiñan acceso a armas. O goberno recorreu a Francisco Franco para afogar a rebelión, que finalmente custou a vida a 1.100 persoas e 300 soldados e gardas civís, provocando 2.000 feridos. A represión que se realizou a continuación foi durísima, e a petición de amnistía para os presos foi un dos principais puntos no programa do Frente Popular. O goberno, ante a derrota dos seus adversarios, saíu fortalecido, mais a CEDA quería máis poder no goberno. Ante esta situación, e despois de que Alcalá Zamora indultase a Ramón González Peña (indulto ó que a CEDA se opuña), Lerroux tivo que formar un novo goberno, no que a CEDA acadou cinco ministros, entre eles Gil Robles, na carteira de guerra, que colocou en postos chaves a militares como o xeneral Joaquín Fanjul, Francisco Franco, Manuel Goded ou Emilio Mola.
A finais de 1935 producíronse dous escándalos de corrupción que botaron abaixo o goberno. O primeiro foi o do estraperlo en outubro, que provocou un forte desprestixio de Alejandro Lerroux. Alcalá-Zamora fixo dimitir a Lerroux e encargou formación de novo goberno a Joaquín Chapaprieta, pero ó pouco chegou un novo escándalo de corrupción, o de Tayá-Nombela. Gil Robles retiroulle o seu apoio a Chapaprieta, confiando en ser nomeado o novo encargado de formar goberno. Pero Alcalá-Zamora, temoroso da reacción popular, preferiu un home de centro, Manuel Portela Valladares. Portela Valladares decretou a disolución das Cortes e convocou eleccións para o 16 de febreiro de 1936.
A Fronte Popular
miniatura|esquerda|Selo da [[Falange Española de las JONS (1934)|Falanxe española, 1936]] miniatura|130px|O asasinato de [[José Calvo Sotelo xustificará a guerra]] A inestabilidade e tensión social provocou que algúns partidos políticos comezasen a formar as súas milicias. A Falange Española comezou a provocar a maior desorde e terror posibles (a “dialéctica dos puños e das pistolas”). O 10 de marzo a Falange atentou contra a vida do mestre Luis Jiménez de Asúa, asasinando o policía Jesús Gisbert que o escoltaba. O 14 de marzo, de novo a Falange, atentou contra a vida de Largo Caballero, sen éxito. Pouco despois a Falange Española foi ilegalizada. Pero non por iso deixaba de actuar: asasinaron a Manuel Pedregal, un maxistrado que sentenciara a 30 anos de cárcere un falanxista que matara un vendedor de xornais de esquerdas; puxeron unha bomba no desfile conmemorativo do 14 de abril, resultando durante a confusión morto un garda civil a disparos da Garda de Asalto (no enterro deste houbo enfrontamentos entre a Falange e a Garda de Asalto, resultando varios mortos e feridos); asasinaron o xornalista Manuel Andrés en Donostia, o tamén xornalista Luciano Malumbres en Santander e o capitán socialista Carlos Faraudo en Madrid; abriron fogo de metralleta no centro de Madrid contra traballadores, matando 3 e ferindo 40, o día 16 de abril. A tensión non minguaba.
O día 7 de abril Alcalá-Zamora é destituído coma presidente da República. A proposición redactada por Indalecio Prieto e Manuel Azaña e presentada no Congreso dos deputados o 3 de abril, sinala que non foi necesaria a disolución das Cortes o 7 de xaneiro de 1936, e que, seguindo a Constitución un presidente non pode disolver as Cortes dúas veces se non é coa aprobación da Cámara. Como substituto seu foi elixido Manuel Azaña. Indalecio Prieto aspiraba a ser o novo presidente do goberno, pero nunha votación do seu partido a maioría decidiron que o PSOE non entrase no goberno. Manuel Azaña nomeou presidente do goberno o galego Santiago Casares Quiroga.
En xullo de 1936 aconteceron uns importantes sucesos, que se ben non desencadearon o alzamento, si que lles serviu para xustificalo. O 12 de xullo uns falanxistas asasinaron o tenente da Garda de Asalto José Castillo, membro da UMRA. Algúns dos seus compañeiros decidiron vingarse ó día seguinte, asasinando a tiros o líder da dereita monárquica, autoproclamado fascista, José Calvo Sotelo.
Sublevación
A conspiración contra a República comezou no mesmo momento no que se deu a coñecer o pacto dos partidos da esquerda para formaren o Frente Popular que había concorrer ás eleccións do 16 de febreiro. Despois das eleccións finalizadas co triunfo do Frente Popular, os militares facían presión sobre o presidente do goberno en funcións Manuel Portela Valladares para que declarase o estado de guerra. Portela sen chegar a declaralo dimitiu o 19 de febreiro, formando Azaña un novo goberno, que envía os militares que máis se destacaran na conxura fóra de Madrid, Franco a Canarias, Goded a Mallorca e Emilio Mola a Pamplona, que se preparou alí para organizar o levantamento. Entre o 5 e o 12 de marzo reuniuse coa maioría dos militares golpistas, entre outros Franco (co que contactaron dende o principio, pero que non confirmou a súa participación até o asasinato de Calvo Sotelo), Mola, Orgaz, Fanjul e Valentín Galarza. Alí Mola comentou que estaba preparando un levantamento que podería suceder o 19 de abril, mais a conspiración foi descuberta polo PCE, o que forzou o goberno a tomar medidas. A pesar de todo seguiuse adiante coa trama golpista. Na dianteira da trama organizada por Emilio Mola tamén estaría José Sanjurjo Sacanell. Polo tanto, Mola convértese no verdadeiro reitor da conspiración (o denominado “director”), crea unha rede de axentes para preparala, entre os que salienta Gonzalo Queipo de Llano, inspector dos carabineiros, e conecta cos carlistas que estaban preparando a súa propia insurrección para a que crearan unha Xunta Suprema Militar Carlista. Tamén participan da preparación do alzamento a Unión Militar Española, e a Junta de Generales (da que era coordinador Emilio Mola)—, monárquicos, carlistas e outros sectores da extrema dereita.
Museo Thyssen-Bornemisza
O Museo Thyssen-Bornemisza é unha pinacoteca de mestres antigos e modernos situada en Madrid (España). A súa existencia débese ao acordo de arrendamento (1988) e á posterior adquisición, por parte do Goberno español (1993), do núcleo máis valioso da colección privada reunida ao longo de sete décadas pola familia Thyssen-Bornemisza. Este fondo artístico achegou numerosos exemplos de pintores estranxeiros ausentes dos museos españois, desde o gótico dos séculos XIV e XV (Duccio, Jan van Eyck) ata o pop art e os anos 1980 (Roy Lichtenstein, Lucian Freud), polo que veu a complementar o repertorio exposto nos dous principais centros estatais, o Museo do Prado e o Raíña Sofía. A apertura do Museo Thyssen-Bornemisza en 1992 deu lugar, ao unirse a estes dous museos, ao chamado Triángulo da Arte do paseo del Prado, área museística de Madrid que concentra o acervo pictórico máis importante de España.
Guerra civil española
Sublevación
A esquerda tentou aproximarse ós militares, sobre todo mediante a Unión Militar Republicana Antifascista (UMRA). Un grupo de aproximadamente 200 militares desta organización desprazouse a África coa intención de secuestrar os xefes golpistas, pero esta operación foi descuberta por Casares Quiroga e desmontada deseguido. Os dirixentes do UMRA reuníronse con Casares Quiroga para avisalo do alzamento previsto para o 16 de xullo e déronlle os nomes dos militares golpistas: Franco, Mola, Goded, Varela, Aranda, Fanjul, Yagüe, García Valiño e Alonso Vega. O presidente do goberno non deu creto a estas afirmacións respondendo que non existía perigo ningún de insurrección.
Museo Thyssen-Bornemisza
A institución, xestionada por unha fundación baixo control público, ten a súa sede nun edificio histórico, o Palacio de Villahermosa, onde exhibe o groso da súa colección: máis de 700 obras (outras sesenta expóñense en depósito no MNAC de Barcelona). Grazas a un anexo sumado en 2004 ampliou a súa exhibición cunhas 240 pezas máis, prestadas por Carmen Cervera, viúva do barón Thyssen. Paralelamente, o museo alberga múltiples exposicións temporais.
Guerra civil española
Sublevación
Finalmente as ordes definitivas de Mola foron que o exército de África se sublevase ás 5 da mañá do día 18 de xullo e 24 horas máis tarde en toda a península. O exército de África tería que controlar o Marrocos español, e logo ser transportado vía marítima a Andalucía, polo que a frota tamén tiña que sublevarse.
Este plan foi descuberto o 17 de xullo en Melilla, debido a que un dos dirixentes locais da Falange de Melilla informa o dirixente local de Unión Republicana, chegando esta información ó Xeneral Romerales, Comandante Militar de Melilla, que á súa vez informa a Casares Quiroga. Romerales envía á tarde unha patrulla de soldados e gardas de asalto a rexistrar o departamento cartográfico. O coronel ó mando do mesmo atrasa o rexistro e chama ó cuartel da Legión, dende onde envían un grupo de lexionarios. Ante estes, a patrulla réndese e os sublevados proceden a arrestar a Romerales, proclaman o estado de guerra e inician anticipadamente o levantamento, informando os seus compañeiros do resto de Marrocos de que foran descubertos, pese ó risco de que os demais conspiradores non estiveran preparados. Así e todo, na noite do 18 de xullo xa se eliminara a resistencia no Marrocos español.
Museo Thyssen-Bornemisza
Segundo The Art Newspaper, baseándose en datos facilitados polos propios museos, en 2013 o Thyssen foi o quinto museo máis visitado en España, con 944.827 visitantes, situándose no posto número 61 do seu ránking dos 100 museos de arte máis visitados do mundo.
Guerra civil española
Sublevación
Francisco Franco dirixiuse a Marrocos dende Canarias no famoso voo no Dragon Rapide, alugado co diñeiro de Juan March, para comandar as tropas regulares.
Para pasar as tropas regulares á península necesitou pedir apoio ás forzas nazis e fascistas, xa que o estreito de Xibraltar estaba controlado polas tripulacións da escuadra republicana, que se amotinaran contra os oficiais rebeldes. Hitler envioulle a Franco unha partida de 20 Junker e 6 cazas Heinkel. O obxectivo de Hitler era que co triunfo dun golpe militar dereitista, Francia perdera un posible aliado. Pola súa banda Mussolini enviou unha escuadrilla de 12 bombardeiros Savoia-Marchetti S.M.81 e 2 buques mercantes con cazas FIAT CR.32.