cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio novo de Narbona
Características
O palacio está situado na dereita da paisaxe da áncora, abríndose unha porta que domina o acceso á zona do palacio vello. O torreón de Gil Aicelion, próximo á porta do mesmo nome, foi edificada para afirmar a autoridade do arcebispo sobre os vicecondes que tiñan a súa residencia enfronte, así como para vixiar a ponte e o porto. Ten 162 banzos e un torreón na parte superior desde o que se divisa un panorama espléndido. Ten unha sala, chamada sala do tesouro, con esculturas medievais. Ó lado do edificio está o sínodo, do século XIV, construído para ampliar o palacio. Na parte norte do torreón levántase a torre de San Marcial.
Unhas obras dos séculos XVII e XVIII modificaron o seu aspecto e construíronse fachadas clásicas; en 1846 Viollet-le-Duc edificou a á este que corresponde á casa do concello da cidade.
Na parte baixa está a sala dos cónsules, cunha serie de piares, que foi dedicada ós antigos cónsules da vila, con diversos elementos relativos a estes. Por unha escaleira edificada en 1628 pásase á zona do palacio. A sala dos sínodos era aquela na que o arcebispo celebraba as recepcións e onde se levaban a cabo moitas reunións dos Estados Xerais de Languedoc, asemblea provincial que, antes da Revolución Francesa, se reunía cada ano nunha cidade diferente da provincia. Inicialmente tiña o dobre de altura da que ten agora. Os arcos levantáronse no século XVII para permitir a construción dun piso suplementario. Nas paredes hai catro tapicerías de Aubsson do século XVII, representan a historia bíblica de Esther. Hoxe utilízase coma sala de concertos e para as recepcións ofertadas pola cidade, así como para as reunións públicas do consello municipal. No segundo andar están os departamentos do arcebispo, hoxe en día convertidos no museo de arte e historia de Narbona.
A Oración dos rusos
A Oración dos rusos (en Молитва русских, Molitva russkikh) foi unha canción usada como o himno nacional da Rusia Imperial de 1816 de 1833.
Historia
Tras derrotar ao Primeiro Imperio francés, o Tsar Alexandre I de Rusia encargou un himno nacional para Rusia. A letra foi escrita por Vasilii Zhukovskii, e utilizouse a música do himno británico God save the king.
En 1833, "A Oración dos Rusos" foi substituída por "Deus salve o Tsar" (Bozhe, tsarya khrani). Ambos comezan coas mesmas palabras Bozhe, tsarya khrani pero difiren despois no resto da letra.
Algúns consideran Deus salve o Tsar como o primeiro himno nacional de Rusia, xa que tanto a súa letra e música foron de orixe rusa. Outros din que o título pertence a Grom pobedy, razdavaysya!, outra canción popular da época, aínda que nunca chegou a ser oficial.
Letra
miniatura|Retrato de [[Alexandre I de Rusia|Alexandre I na Galería Militar do Palacio de Inverno. Alexandre mandou facer un himno para Rusia]]
Benito Mussolini
Benito Mussolini, nado en Predappio o 29 de xullo de 1883 e fusilado en Dongo o 28 de abril de 1945, foi o primeiro ditador fascista de Europa. Acadou o poder en outubro de 1922, trala Marcha sobre Roma, e ocupou o cargo de primeiro ministro do Reino de Italia ata 1943, cando foi obrigado a entrega-lo poder. Fuxiu ó norte onde proclamou a República Social Italiana de Saló. Detido pola resistencia, morreu fusilado xunto coa súa amante, Clara Petacci.
Primeiros anos
Mussolini naceu en Dovia di Predappio, na provincia de Forlí, rexión de Emilia-Romaña (Italia). O seu pai, Alessandro, era ferreiro; a súa nai, Rosa Maltoni, era unha mestra que cría firmemente na importancia da educación. O nome Benito foille dado en honor ó presidente reformista mexicano Benito Juárez. Como o seu pai, Benito adheriuse ó socialismo.
Aos oito anos foi expulsado da igrexa da súa nai, e algúns anos máis tarde tamén foi expulsado da escola, logo de apuñalar a un compañeiro na man e lanzar un frasco de tinta a un mestre. Porén, recibiu boas cualificacións e graduouse como mestre de escola en 1901.
En 1902 emigrou a Suíza para escapar do servizo militar. Durante a súa estancia, ó non poder atopar un traballo permanente, foi arrestado por vagancia e pasou unha noite en prisión. Máis adiante, logo de involucrarse no movemento socialista, foi deportado a Italia, onde foi obrigado a facer o servizo militar. Volveu a Suíza inmediatamente e alí foi repetidamente expulsado dun cantón a outro polo seu activismo socialista. En Suíza trabara contacto con destacados revolucionarios e foi formando a súa cultura política baixo a influencia -ás veces contraditoria, de Karl Marx, Pierre Joseph Proudhon, Friedrich Nietzsche e Vilfredo Pareto.
Despois de ensinar durante un tempo en Tolezzo e en Oneglia (en 1908), onde colaborou activamente co xornal socialista A Lima, regresou ó seu pobo natal, Dovia di Preddamento, hoxe Predappio bassa (baixa Predappio). miniatura|De esquerda a dereita, pódense ver os corpos sen vida do ex político comunista Nicola Bombacci, do Duce Benito Mussolini, da súa fiel amante Clara Petacci, do ministro Alessandro Pavolini e do recoñecido político fascista Achille Starace, sendo expostos na Praza Loreto da cidade de Milán en 1945.
Política
En 1910 foi nomeado secretario da federación provincial de Forli e pouco despois converteuse en editor do semanario La Lotta di Classe (A Loita de Clases). A vitoria do ala radical no Congreso de Reggio Emilia, celebrado en 1912, lle proporcionou maior protagonismo no seo da formación política, que aproveitou para facerse cargo do periódico milanés Avanti, órgano oficial do partido. Aínda así, as súas opinións acerca dos enfrontamentos armados da semana vermella de 1914 motivaron certa inquietude entre os seus compañeiros de filas, atemorizados polo seu radicalismo. A división entre Mussolini e o partido acrecentouse coa proclama de neutralidade do primeiro trala entrada de Italia na primeira guerra mundial en maio de 1915.
En novembro do mesmo ano fundou o periódico Il Popolo d’Italia, de tendencia ultranacionalista, o que lle valeu a expulsión do Partido Socialista. Posteriormente, quixo capitalizar o sentimento de insatisfacción que se apoderou da sociedade italiana tralo fin da contenda facendo un chamamento á loita contra os partidos de esquerdas, aos que sinalou como culpables da desfeita, e para iso creou en Milán en 1919 os Fasci italiani di combattimento, grupos armados de axitación que constituíron o xerme inicial do futuro partido fascista en 1920. Conseguiu gañarse o favor dos grandes propietarios e saír elixido deputado nas eleccións de maio de 1921.
Toma do poder
A impotencia do goberno para facer fronte á situación en que se atopaba o país e á disolución do Parlamento alisaron o camiño para a denominada Marcha sobre Roma, o 28 de outubro de 1922. A súa entrada triunfal na capital italiana, na que non atopou ningunha oposición, pois contou co beneplácito do exército e do goberno, motivou o seu nomeamento de primeiro ministro por parte do rei Vítor Manuel III o 30 de outubro de 1922.
Italia fascista
Naceu en parte coma reacción á Revolución Bolxevique do 1917 e ás fortes pelexas sindicais de traballadores e braceiros que rematou no "bienio vermello", en parte como polémica respecto á sociedade liberal-democrática que saíu malpocada da experiencia da primeira guerra mundial.
Premio Nacional de Cinematografía de España
O Premio Nacional de Cinematografía de España, outorgado polo Ministerio de Cultura e Deporte, é un premio destinado a recompensar a aportación máis importante, no eido cinematográfico, durante o ano anterior á concesión. Concédese tamén, excepcionalmente, para premiar toda unha traxectoria profesional.
Traxectoria
Creouse en 1980 e foi dotado con 1.000.000 de pesetas. En 2020, a dotación era de 30.000 euros.
En 2011, catro días antes da concesión do galardón, configurárase un xurado con maioría masculina, con nove homes e tres mulleres, polo que se tivo que suspender segundo indicaba a Lei de igualdade de 2007 até establecer outro máis igualitario.
El Fígaro (A Coruña)
El Fígaro foi un periódico editado na Coruña en 1897.
1740
Outros
Historia ano a ano
El Día de Mondoñedo
El Día de Mondoñedo foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1894 e 1895.
Historia e características
Apareceu antes de outubro de 1894 para substituír a El Diario de Mondoñedo, co mesmo director, Emilio Tapia Rivas, e a mesma redacción. Deixou de publicarse en xuño de 1895.
Sotu'l Barcu
Sotu'l Barcu (en castelán: Soto del Barco) é un concello do Principado de Asturias. En 2019 tiña unha poboación de 3.866 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte co mar Cantábrico, ao leste con Castrillón, ao oeste co río Nalón que fai de fronteira con Pravia e Muros, e ao sur con Candamu e Pravia. Atópase xunto á desembocadura do río Nalón e a súa costa está ocupada pola extensa praia dos Quebrantos. 250px|thumb|Praia dos Quebrantos.
Demografía
Fonte: INE Arquivo
Parroquias
Está formado polas parroquias de La Corrada, Ranón, Riberas e Sotu. As principais vilas do concello son a capital Sotu, na parroquia homónima, e L'Arena (en castelán San Juan de la Arena), na parroquia de Ranón.
Husillos
Husillos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 245 habitantes (INE 2012).
Dick Dale
Richard Anthony Monsour, máis coñecido como Dick Dale, nado o 4 de maio de 1937 en Boston (Massachusetts) e finado o 17 de marzo de 2019 en Loma Linda (California), é un músico estadounidense, pioneiro do surf rock xunto a The Ventures e líder da banda Dick Dale & The Do-Tones.
Traxectoria
Dick Dale é coñecido como o Rei da guitarra surfeira, e en 2003 a revista Rolling Stone considerouno como un dos 100 mellores guitarristas de tódolos tempos.
Gravou 12 álbums até a data, sendo o primeiro  Surfers' Choice, de 1962, que inclúe a popular canción: Misirlou.
Misirlou é a súa canción máis coñecida, estando incluída na banda sonora do filme Pulp Fiction de Quentin Tarantino de 1994. O reverb empregado nesta canción é unha grande influencia para practicamente todos os músicos de Surf. No seu disco Monkey Business, os Black Eyed Peas utilizan o son de Dale para a canción Pump It de 2005.
Evaristo Mosquera
Co nome de Evaristo Mosquera podemos referirnos a:
Rexión de Valparaíso
Valparaíso é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de Valparaíso. É sede do Congreso Nacional e tamén do ministerio de Cultura. Xunto aos municipios lindeiros de Viña del Mar, Concón, Quilpué e Villa Alemana, forma o Gran Valparaíso, sendo a segunda cidade máis poboada de Chile, con 1.300.000 habitantes.
A rexión de Valparaíso é o centro universitario máis importande do país. Conta con 13 universidades e centros de formación técnica, con máis de 200 mil estudantes.
As comunas do Gran Valparaíso tamén reciben máis de 4 millóns de turistas por ano, dos cales un 50% son nacionais e un 30% son arxentinos, 12% brasileiros e 8% americanos e europeos.
As principais actividades económicas da rexión corresponden ao sector portuario e ao sector terciario, sendo a industria do turismo a máis próspera.
Valparaíso é coñecida como a capital cultural, lexislativa e turística de Chile, é a terceira rexión máis poboada despois de Santiago e Bio Bio, e ten a segunda cidade máis poboada, que é Valparaíso.
Limita polo oeste co Océano Pacífico, polo leste coa Arxentina, polo norte coa rexión de Coquimbo, polo sueste coa Rexión Metropolitana de Santiago e a suroeste coa rexión de O'Higgins.
División administrativa da rexión
* Áreas aproximadas
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 38 comunas.
Beatrix Potter
miniatura|250px|Beatrix Potter de nena Helen Beatrix Potter, nada en Londres o 28 de xullo de 1866 e finada en Sawrey (Lancashire) o 22 de decembro de 1943, foi unha escritora, ilustradora, fabulista de literatura infantil e naturalista inglesa. A súa personaxe máis famosa é Peter Rabbit.
Traxectoria
O pai de Potter, Rupert Potter, era avogado, aínda que pasaba a maior parte do seu tempo en clubs de cabaleiros, sen exercer a profesión. A súa nai dedicábase a facer e recibir visitas. Ambos os proxenitores eran entendidos en arte e vivían das herdanzas das súas respectivas familias. Beatrix e o seu irmán Bertam foron educados por neneiras e institutrices. Cando medrou, os seus pais, encargárona do fogar, dificultando o seu desenvolvemento intelectual. Un tío seu intentou que ingresase como estudante no Real Xardín Botánico de Kew, mais foi rexeitada por ser muller.
Heraldo de Allariz
Heraldo de Allariz foi un periódico editado en Allariz en 1913.
Historia e características
Apareceu en 1913. Aínda se publicaba en novembro de 1913.
Beatrix Potter
Traxectoria
Animárona a publicar o seu relato The Tale of Peter Rabbit, mais tivo que loitar para atopar un editor ata que por fin foi aceptado en 1902. O libro e as obras que o seguiron foron moi ben recibidos e comezou a obter uns ingresos propios das súas vendas. Potter relacionouse sentimentalmente co seu editor, Norman Warne, aínda que o mantiveron en segredo porque os seus pais eran contrarios a que casase con calquera que precisase traballar para vivir. Warne faleceu de leucemia antes de que puidesen prometerse, o que agrandou a fenda que a separaba dos seus pais.
A base para os seus proxectos foron os pequenos animais que introducía furtivamente na casa ou que vía durante as vacacións familiares en Lake District ou en Escocia. Aos 47 anos, Beatrix Potter casou co seu avogado, William Heelis, co que non tivo fillos.
Potter escribiu vinte e tres libros, que foron publicados en pequeno formato, doado de manexar e ler polos nenos. Deixou de escribir arredor de 1920 debido á súa mala visión, aínda que a súa última obra, The Tale of Little Pig Robinson, foi publicada en 1930.
Nos seus últimos anos dedicouse a unha granxa de ovellas que adquirira en Lake District; gustáballe a paisaxe e coas regalías que procedían dos seus libros, xunto coa herdanza dos seus pais, adquiriu grandes parcelas de terra, que logo herdou o National Trust. Faleceu en Sawrey (Lancashire) o 22 de decembro de 1943.
Adaptacións
En 1971 estreouse o ballet The Tales of Beatrix Potter, dirixido por Reginald Mills, con música de John Lanchbery con coreografía de Frederick Ashton, e interpretado por primeira vez polo Royal Ballet e a orquestra da Royal Opera House.
En 1982, a BBC produciu The Tale of Beatrix Potter. Esta dramatización da vida de Potter foi escrita por John Hawkesworth, dirixida por Bill Hayes, e protagonizada por Holly Aird e Penelope Wilton como Beatriz de moza e de adulta, respectivamente. The World of Peter Rabbit and Friends, serie de televisión protagonizada por Niamh Cusack como Beatrix Potter, foi estreada en VHS.
En 2006, Chris Noonan dirixiu Miss Potter, filme biográfico da vida de Potter centrándose nos inicios da súa carreira e na súa relación co seu editor Norman Warne. Está protagonizado por Renée Zellweger, Ewan McGregor e Emily Watson.
O 9 de febreiro de 2018, Columbia Pictures estreou Peter Rabbit, dirixido por Will Gluck, baseado na obra de Potter.
Lista dos capitolios dos Estados Unidos de América
A seguinte táboa é unha lista dos capitolios dos Estados Unidos de América, na que se amosan algúns datos sobre a data de construción, coordenadas xeográficas, cidade na que están, estado ó que pertencen e unha imaxe.
Comité Olímpico das Illas Virxes Estadounidenses
O Comité Olímpico das Illas Virxes Estadounidenses (en Virgin Islands Olympic Committee) é o Comité Olímpico Nacional que representa as Illas Virxes Estadounidenses. Foi fundado en 1967 e recoñecido ese mesmo ano polo Comité Olímpico Internacional. É o organismo responsable da participación das Illas Virxes Estadounidenses nos Xogos Olímpicos.
Albin Savola
Albin Savola, nado en Sulkava o 26 de xullo de 1867 e finado en Forssa o 8 de decembro de 1934, foi un pastor luterano finlandés.
Traxectoria
En 1901 foi en misión o territorio dos ovambos e estableceu a primeira imprenta no norte do territorio, en Oniipa por medio dunha imprenta manual imprimiu o semanario Osondaha desde o 15 de outubro de 1901, bilingüe en finés e ndonga. En 1905 marchou de África cara os Estados Unidos, en agosto de 1908 foi nomeado pastor en Covington (Míchigan), pequena vila con maioría de poboación de orixe finlandesa. Colaborou no Kirkollinen Kalenteri, o almanaque que anualmente publicaba o sínodo finlandés da Igrexa Luterana dos Estados Unidos.
Bernardino Graña
dereita|miniatura|Bernardino Graña. Bernardino Graña Villar, nado en Cangas o 27 de setembro de 1932, é un escritor galego.
Traxectoria
É fillo de Bernardino Graña Refojos. Foi catedrático de lingua e literatura na educación secundaria en diversos destinos, entre eles Onda, Reus, Guadix, Zaragoza, Padrón, Sarria e Cangas, até a súa xubilación en 1991. Desde moi mozo formou parte do consello de redacción da revista poética Alba.
En Salamanca nos anos 1950, co profesor-poeta Rafael Laínez Alcalá, participou nas revistas poéticas e no faladoiro 'Marabunta', que organizaba recitais na Universidade salmantina na aula de Salinas e outros foros. Participou tamén como articulista en La Noche e Faro de Vigo, ademais de colaborar como ensaísta noutras publicacións, como Vieiros, Grial ou Ágora.
Fai parte da xinea das Festas Minervais e como tal, en 1958 participou na creación do grupo Brais Pinto en Madrid. Tamén foi impulsor e o primeiro presidente da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), entidade da cal foi nomeado socio de honra no 1996 e Presidente de Honra en 2021. O 12 de xuño de 2010 entrou a formar parte da Real Academia Galega.
Adán e Eva (Dürer)
Adán e Eva (en Adam und Eva) é unha parella de pinturas realizada polo artista alemán Albrecht Dürer. Están pintadas ó óleo sobre táboa. Datan do ano 1507, segundo consta nun cartel xunto a Eva. Ambas miden 209 cm de alto, e en canto á anchura, unha mide 81 cm e a outra 80. Exhíbense no Museo do Prado de Madrid (España).
Descrición
Durero representou, en dúas táboas independentes, a Adán e Eva. Na de Adán preséntase a figura deste sobre un fondo escuro, de xeito que toda a atención se centra na figura masculina que está de pé, pintado de corpo enteiro, sobre un terreo irregular cheo de pedras. O corpo de Adán presenta un lixeira inclinación. Suxeita unha póla da maceira no que se atopa enrolada a cobra, de tal xeito que os seus xenitais quedan cubertos con esta póla con follas e unha mazá. O seu rostro é novo, de faccións proporcionadas, amosando unha expresión de sorpresa. Os seus rizos louros ondean ó vento. esquerda|miniatura|318x318px|Copia de ambos os cadros, realizada por [[Hans Baldung|Hans Baldung Grien cara a 1520 (Galería dos Uffizi de Florencia).]] Eva permanece á beira da árbore, véndose a serpe enrolada ó redor dunha das pólas. Tamén está representada de corpo enteiro, pero a súa postura é distinta. Preséntase de fronte, adiantando a perna dereita. O seu sexo, como o de Adán, está tapado; no caso de Eva, coas follas dunha póla que se atopa na zona esquerda da composición. Como é tradicional na arte, a cor da pel de Eva é máis claro que o de Adán. O rostro de Eva é claro, e aínda desprende inocencia. A súa longa melena loura tamén ondea ó vento.
Mariola (peixe)
A mariola, Ciliata mustela, tamén coñecida como barbada, barbada congreira, barbada da pedra, barbada de fondo, barbada de terra, barbada de golfo, barbada lisa, e así mesmo polos de anguía barbuda e bacallau de cinco barbelas, é un peixe osteíctio da orde dos gadiformes e familia dos lótidos, que vive nas costas do nordeste do Atlántico.
Anatomía
De corpo pequeno, alongado, de até 45 cm de lonxitude (por termo medio uns 25 cm), coa cabeza pequena un pouco deprimida dorsoventralmente, con cinco barbelas (ao que alude un dos seus nomes vulgares) dúas situadas a medio camiño entre os ollos e o extremo do fociño, dúas no labio inferior e outra no mento. A boca é pequena, con dentes nos maxilares e no vómer, dispostos en bandas. Os ollos son pequenos e saltóns. Presenta dúas aletas dorsais, a primeira reducida a un raio seguido de longos filamentos curtos, delgados e vibrátiles, inseridos nun suco; a segunda, "normal", situada a continuación e chegando até o pedúnculo caudal. A aleta caudal é oblonga, coa marxe posterior arredondada; as pectorais son arredondadas, e chegan até o nivel da orixe da segunda dorsal; as aletas pelvianas son máis curtas que as pectorais, co segundo raio máis longo que os demais: presenta só unha aleta anal, que remata ao nivel do da segunda dorsal, pero é de base máis curta. A liña lateral é case horizontal.
A súa coloración vai da parda avermellada á parda escura, ás veces negra; as aletas xeralmente teñen as marxes avermelladas. As partes inferiores son de cor avermellada ou moura, fusionándose cunha de cor gris apardazada pálida.
Hábitat e bioloxía
Vive no Atlántico noroeste, desde as costas do sur de Islandiae o norte de Noruega, até as de Portugal (a altura do cabo da Roca) en augas pouco profundas, até uns 20 m de profundidade, sobre fondos rochosos, con algas, e en pozas intermareais sobre fondos areosos,, ás veces nadando entre rochas e sedimentos en marismas en marea baixa. Os individuos maiores poden encontrarse fóra do límite intermaeral sobre fondos de area, lama ou grava.
Aliméntase principalmente de crustáceos, e ás veces tamén de pequenos peixes, algas, vermes poliquetos e moluscos gasterópodos.
En Galicia
A mariola é moi frecuente en todo o litoral galego, podéndose ver ás veces nas pozas que quedan ao descuberto na baixamar. Adoita agocharse debaixo das pedras, ou en fendas das rochas, esperando aos cangrexos para apañalos. É de escaso interese pesqueiro.
Édouard Daladier
miniatura|dereita|Edouard Daladier, no centro da imaxe Édouard Daladier, nado en Carpentras o 18 de xuño de 1884 e finado en París o 10 de outubro de 1970, foi un político francés, deputado polo Partido radical socialista de Vaucluse, ministro e xefe do goberno francés.
Traxectoria
En marzo de 1940 foi substituído por Paul Reynaud á fronte do goberno francés nun intento de dar maior firmeza á dirección da guerra francesa. Cando finalizou a segunda guerra mundial, Daladier volveu ao Parlamento a liderar o Partido Radical Socialista. En 1958 retirouse cando se opuxo á Constitución dese ano.
Entrevista de Hendaia
A reunión ou entrevista de Hendaia tivo lugar na estación de trens da localidade francesa de Hendaia xunto á fronteira hispano-francesa o 23 de outubro de 1940, onde Francisco Franco entrevistouse con Adolf Hitler en presenza dos seus ministros de Asuntos Exteriores, Ramón Serrano Súñer (España) e Joachim von Ribbentrop (Alemaña).
Esta entrevista foi similar á celebrada por Franco con Benito Mussolini en Bordighera (Italia) o 12 de febreiro de 1941, aínda que neste caso o interese de Mussolini pola participación española na segunda guerra mundial foi menor. (Véxase Entrevista de Bordighera)
As negociacións previas
Durante o verán de 1940 e por iniciativa española fóranse debuxando, por medio de contactos diplomáticos de alto nivel, as condicións para unha eventual participación española na guerra. As demandas territoriais sostidas como punto de partida por ambas ditaduras para afrontar as negociacións eran:
Estas posturas semellaban irreconciliables, xa que para Hitler resultaba pouco desexable estratexicamente incomodarse con Petain polo desmembramento do imperio francés, e con Mussolini que podería ver, nunha España excesivamente favorecida nas negociacións, unha competidora nas súas propias ambicións mediterráneas. Ademais, a estratexia de Franco era obter o máximo de concesións a cambio do mínimo de implicación na guerra. E é co fin de aumentar a presión sobre Franco polo que se acorda a entrevista de máximo nivel na cidade vasco-francesa.
O vagón do Erika
Ás 3:20 da tarde chegou o tren oficial “Erika” de Hitler desde París. Franco, pola súa parte, chegou oito minutos tarde e para cando descendeu do vagón, Hitler e von Ribbentrop agardábanlle ao pé da esqueira. Franco vestía uniforme militar con gorro cuarteleiro, namentres que Hitler usaba o uniforme do Partido, con gorra de prato. O barón von Stohrer fixo as presentacións e logo, xuntos, os dous xefes de Estado revistaron as tropas.
Adolf Hitler fixo unha longa digresión sobre a Nova Orde europea na que España tería o seu lugar, se ben era necesario que participara de maneira activa na vitoria do Eixo. Ademais anunciou xa unha data precisa: os seus paracaidistas estaban preparados para lanzarse o 10 de xaneiro de 1941 sobre Xibraltar, segundo o planeado na Operación Félix. Cando rematou, o Xeneralísimo fixo tamén unha longa exposición. Falou de Marrocos e de subministracións, preguntando se Alemaña estaba en condicións de enviar a España 100.000 toneladas de trigo. As consideracións de Franco irritaron a Hitler.
É importante precisar dous dos argumentos de Franco:
Con todo isto, contaba co consello de Wilhelm Canaris (quen lle asegurou a Franco, sen sabelo Hitler, que Alemaña non gañaría a guerra). Con todo, esixiulle condicións practicamente imposibles de cumprir. Entre elas as reclamacións territoriais que chocaban directamente cos intereses da Francia de Vichy, con quen Hitler non desexaba incomodarse, pero tamén entregas de material militar, especialmente aéreo, do que Hitler non podía prescindir. A longa lista de reclamacións de Franco fixeron que Hitler mencionara posteriormente a Mussolini que "antes que repetir a entrevista de novo, preferiría que me sacaran tres ou catro moas".
Se Hitler houbera exercido unha firme presión sobre España, é de prever que tarde ou cedo habería conseguido a súa entrada na guerra do lado do Eixo. Pero, abafado por asuntos máis urxentes, cambiou de plans.
Consecuencias directas
100px|esquerda|miniatura|[[División Azul]]
En calquera caso non chegaron a un acordo, polo que España non entrou oficialmente nesta guerra. O movemento máis directo de apoio ao Eixo produciuse en xuño de 1941, cando Serrano Súñer, enfrontado a presións internas por sectores pronazis, promoveu o envío dunha división de voluntarios españois en apoio de Alemaña na invasión da Unión Soviética. A voluntariedade destes soldados foi posta en dúbida. Probablemente a maioría acudiron, inflamados por ideais franquistas e ideas antisoviéticas, aínda que algúns soldados profesionais acudiron con eles (e incluso cando se presentaba un oficial voluntario adoitaba arrastrar a toda a súa unidade con el). O armamento e uniformes foron subministrados na súa totalidade por Alemaña. Foi coñecida como División Azul e operou principalmente na fronte central e na de Leningrado.
Así mesmo, existiu unha ampla tolerancia, incluso colaboración, ante a actuación dos axentes do Eixo, sobre todo alemáns, en España. Esta colaboración permitiu aos ingleses efectuar a operación Mincemeat, coñecida pola novela e película El hombre que nunca existió para poder efectuar o desembarco de Sicilia con pouca oposición alemá.
Outras lecturas
As consecuencias e os protocolos adoptados en dita entrevista foron motivo de disputas:
1737
Ciencia e tecnoloxía
miniatura|esquerda|180px|Von Linné
Outros
Historia ano a ano
Laroá, Xinzo de Limia
Santa María de Laroá é unha parroquia do concello ourensán de Xinzo de Limia na comarca da Limia. No ano 2022 tiña 145 habitantes, dos cales 72 eran homes e 73 mulleres.
Josep Palau i Fabre
Josep Palau i Fabre, nado en Barcelona o ​​21 de abril de 1917 e finado na mesma cidade o 23 de febreiro de 2008, foi un escritor catalán.
Foi esencialmente poeta pero cultivou diferentes disciplinas artísticas como poesía, teatro, ensaio e narrativa e, ademais, foi un dos maiores especialistas na obra do pintor Pablo Picasso con quen mantivo unha boa relación durante os últimos anos da vida do artista malagueño. Palau foi o primeiro estudoso que profundizou na investigación do período coruñés de Picasso, dedicándolle un capítulo do seu libro Picasso vivent.
Traxectoria
Naceu en Barcelona o 21 de abril de 1917, no seo dunha familia de artistas. O seu pai, Josep Palau i Oller, foi un recoñecido pintor e decorador no seu tempo e unha peza clave no desenvolvemento artístico e literario do seu fillo. De feito, o propio Palau recoñeceu: creo que moitas das miñas cousas explícanse polas miñas orixes. Quizais a posición de vangarda chegue a min polos contactos que o meu pai mantivo con Salvat Papasseit. A formación educativa de Palau i Fabre comezou en 1922, cando asistiu á escola dos monxes de Cluny na rúa de Bruc; en 1924 marchou ao Liceu Sant Tomàs d'Aquino e entre 1925 e 1931 foi estudante do Internado dos Irmáns das Escolas Cristiás, na Bonanova. Entre 1931 e 1935 rematou o bacharelato no Institut Tècnic Eulàlia, nun ambiente máis liberal, xa que era unha escola laica.
Comezos literarios e a chegada do Franquismo
A mediados dos anos trinta, Josep Janés i Oliver introduciuno na escena literaria catalá, onde coñeceu ás principais figuras da época: Carles Riba, Josep Maria de Sagarra e Salvador Espriu. O 7 de setembro de 1935 publicou o seu primeiro artigo na revista La Humanitat, que trataba da narración La dona dels meus somnis de Massimo Bontempelli. A partir dese momento, e ata finais de 1937, seguiu colaborando coa revista. Durante este período, ademais, fai pública a súa actividade política. En 1936 recolle sinaturas do círculo intelectual catalán a favor dun indulto para o poeta falanxista Luys Santa Marina, condenado a morte. Entre os asinantes haberá destacadas personalidades encabezadas por Josep Janés i Olivé e Mercè Rodoreda. O 9 de febreiro de 1939, coa entrada en Barcelona do exército franquista, foi expulsado de Olot, onde traballaba para a sección sanitaria do Ministerio de Guerra, ao campo de concentración de Lleida. e entrou nel tres días despois. O 20 de marzo regresou a Barcelona, ​​despois de que os seus pais conseguisen a súa liberación grazas á intervención dun dos seus contactos. Foi nos momentos máis difíciles da posguerra cando o poeta sentiu a necesidade de consolidar un espazo interior de revolta ante situacións tan adversas de posguerra. A poesía é o seu principal instrumento.
Formación universitaria
En 1939 matriculouse en filosofía na Universidade Central de Barcelona, ​​onde estudou ata 1943. Entre os seus compañeiros hai destacadas personalidades das humanidades, como Joan Triadú, Josep Romeu i Figueras e Alfred Badia, Néstor Luján, Joan Perucho e Maria Aurèlia Capmany entre outros. Durante este período foi un activista comprometido coa reanudación das actividades académicas, literarias e culturais en lingua catalá baixo o réxime franquista. Así, como estudante, en 1941 organizou as primeiras sesións dos Amigos da poesía na casa dos seus pais. As dúas primeiras sesións dedicáronse á lectura de poemas de Miquel Dolç e a fragmentos da tradución de La Divina Comèdia, feita por Josep Maria de Sagarra. En 1943 volveu ter a Sagarra como referencia, organizando unha lectura da súa tradución de Macbeth, de William Shakespeare, no teatro da escola Virtèlia. A lectura suspendeuse. Matriculouse no Instituto Italiano onde coñeceu a Rosa Leveroni.
Década de 1940
En marzo de 1944 fundou a revista Poesia, que ata decembro de 1945 conseguiu publicar 20 números. No mesmo ano fundou a editorial La Sirena, na que publicou L'aprenent de poeta, que condensa algúns dos seus poemas escritos entre 1936 e 1942. La Sirena tamén publicou libros de Josep Romeu, Joan Triadú e Versions de Hölderlin, de Carles Riba.
En 1945 participou na creación da revista Ariel, xunto con Josep Romeu, Miquel Terradell e outros. Ese mesmo ano publicou un editorial para a publicación Per Catalunya co título "Collaboracionisme", no que se opuña a aceptar o permiso oficial para publicar en catalán, a través da censura, o que lle provocou problemas co goberno franquista. A finais dese ano recibiu unha bolsa do goberno francés para pasar un ano en París, onde chegou a finais de decembro. A súa estadía en Francia, que só duraría dous anos, durou ata os anos sesenta. Ao finalizar a bolsa, o autor renunciou voluntariamente á súa nacionalidade española e obtivo a condición de refuxiado político. París converteuse na verdadeira universidade do poeta alquímico; estableceu contacto con escritores e artistas moi diferentes: desde Antonin Artaud ou Jean Cocteau a Octavio Paz, pasando por Albert Camus e Pablo Picasso.
En 1947 coñeceu a Antonin Artaud no sanatorio de Yvry sur Seine. En 1948 publicou o ensaio Antonin Artaud, ou l'invitation a la folie. Tamén coñeceu a Octavio Paz e María Zambrano. Durante esta década non cesou a súa actividade política e, en 1949, promoveu xunto con Albert Camus un manifesto contra a entrada de España nas Nacións Unidas (ONU).
Anos 1950 e 1960: exilio e teatro
A década de 1950 foi testemuña do comezo da súa produción teatral. En 1951 comezou a escribir La tragèdia de Don Joan e en 1952 traballou como axudante na compañía do famoso Georges Pitoëff. A partir de entón, pensou en dedicarse profesionalmente ao teatro e, como resultado desta decisión, escribiu as obras que completarán o ciclo sobre Don Juan: Don Joan als inferns (1952) e Esquelet de Don Joan (1954) son algúns dos títulos que compoñen o ciclo de Don Juan. Con este mito literario, o autor tenta responder ás regras dunha sociedade puritana e represiva, ao tempo que lle permite abordar o tema do amor dun xeito directo. De feito, o propio Palau sinalou que o seu Don Joan é: "o destrutor de certas estruturas sociais", pensando no contexto franquista no que se escribiu.
Con títulos como Mots de ritual per a Electra (1958), La caverna (1969), Homenatge a Picasso (1971) ―todos eles reunidos no volume Teatre (1976) - seguiu configurando o seu universo teatral, que completou con obras como Avui Romeo i Julieta (1986) i L'Alfa Romeo i Julieta i altres obres (1991). O autor tamén dedicou a súa profunda reflexión teórica ao teatro en La tragèdia o el llenguatge de la llibertat (1961) i en El mirall embruixat (1962), dous pequenos ensaios sobre este xénero nos que o autor estaba a favor dunha teatro moderno, en termos de tempo, marcado pola síntese e a brevidade ("teatro de espasmos"); ademais, consolidouse como tradutor versionando Una temporada a l'infern; il·luminacions, de Arthur Rimbaud, publicado en 1966.
A partir de 1964 visitou Picasso en Nôtre-Dame-de-Vie, en Mougins, para coñecer a obra e a vida do pintor en Barcelona. Froito destas visitas ao pintor naceu o libro Estimat Picasso, publicado por primeira vez por Edicións Destino en 1997 e reeditado en 2019 por Galaxia Gutenberg e a Fundación Palau nunha versión de Julià Guillamon.
Participou en varios filmes como actor ou figurante.
1970 e 1980: regreso a Cataluña
En 1961 regresou definitivamente a Cataluña e estableceuse en Grifeu. En Barcelona, ​​viviu na rúa do Bruc, 99. Durante esta década, ademais de seguir cultivando unha carreira literaria e teatral, afondou no mundo do cine. En 1976 dirixiu a película Picasso en Cataluña, producida por Estela Films.
En termos teatrais, durante esta década consolidou a súa actividade como dramaturgo e crítico teatral. En 1974, a Escola de Arte Dramática Adrià Gual estreou no Teatre Don Juan de Barcelona a traxedia Mots de ritual per a Electra. Máis tarde publicou Antonin Artaud i la revolta del teatre modern (1976), publicado polo Institut del Teatre, que foi o primeiro achegamento en catalán á obra dunha das figuras capitais do teatro contemporáneo. En 1977, a Editorial Aymà publicou unha recompilación de textos teatrais, Teatre de Josep Palau i Fabre. E no mesmo ano publicáronse Versions d'Antonin Artaud, nas que Palau foi o tradutor da obra de Artaud.
Entre 1976 e 1978 presidiu o PEN Club catalán. Durante o seu mandato, na primavera de 1978, Barcelona acolleu a Conferencia Internacional do Pen Club.
Durante a década dos oitenta a súa carreira retomou o xénero do relato curto. Publicou as coleccións Contes despullats (1982), La tesi doctoral del diable (1983), Amb noms de dona (1988). Continuando coa súa fascinación por Picasso, en 1989 deu unha conferencia sobre o pintor na Comédie des Champs-Élysées, que culminou co recoñecemento internacional da súa actividade picassiana.
Década de 1990
Durante esta década continuou o seu traballo sobre Picasso: publicou o segundo volume da súa monumental biografía dedicada ao pintor malagueño: Picasso: Cubisme (1907-1917), (1990). En 1993 recolleu contos publicados e inéditos no libro recompilatorioContes de capçalera. Posteriormente publicou Les metamorfosis d'Ovídia i altres contes (1996). A crítica definiu o universo narrativo do autor como unha visión que dá testemuño doutras dimensións da percepción habitual da realidade e que é crítica cunha sociedade que percibe como acomodada e mediocre.
En 1997 recibiu o Premio Nacional de Literatura. Ese mesmo ano publica as súas memorias de Picasso en Estimat Picasso, de Edicións Destino; e en 1999, publicou o terceiro volume da súa biografía sobre o pintor: ''Picasso. Dels ballets al drama'' (1917-1926).Últimos anos
Os anos 2000 centráronse en recoñecer o seu traballo, en lugar de producir novas obras. En 2000 recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito Artístico do Concello de Barcelona. Ese mesmo ano recibiu do goberno francés o título de oficial da Orde des Arts et des Lettres. O 4 de maio de 2003 inaugurouse a Fundación Palau, unha institución que xestiona o seu legado, situada na cidade de Caldes d'Estrac. En 2005 foi nomeado doutor honoris causa pola Universidade das Illas Baleares e no mesmo ano o Concello de Barcelona organizou a homenaxe ao Palau ao Palau, celebrada no Palau da Música Catalana. Josep Palau i Fabre faleceu o 23 de febreiro de 2008 no hospital Vall d'Hebron de Barcelona aos 90 anos e foi enterrado no cemiterio municipal de Caldetes.
Obra literaria
O seu legado é o dun home de letras que viaxa entre os máis variados campos das humanidades, desde a narrativa e a poesía, ata o teatro, a produción e a crítica, en producións cargadas dunha poética particular que o converteu nun dos maiores representantes da literatura catalá contemporánea.
Cara a finais dos anos 30 comezou a creación literaria no campo da poesía. Fundou e colaborou con revistas como Poesia e Ariel, así como coa editorial "La Sirena", que publicaría obras, por exemplo, de Néstor Luján ou Carles Riba. demais da poesía, cultivou o teatro, os contos e o ensaio, un xénero no que destacan os seus volumes sobre Pablo Picasso. Palau i Fabre tamén foi tradutor de moitas obras literarias. Traduciu ao catalán obras de Antonin Artaud, Arthur Rimbaud, Honoré de Balzac, Stéphane Mallarmé e o libro Cartes d'amor de Mariana Alcoforado (a monxa portuguesa). As súas obras foron traducidas a moitos idiomas.
O Ano Palau i Fabre tamén xerou unha serie de publicacións sobre o poeta e reimpresións da súa obra.
Retrato de María Tudor
O Retrato de raíña María Tudor (1554) é unha pintura realizada por Antonis Mor, óleo sobre táboa de medidas 109 x 84 cm. É un dos máis importantes retratos de Mor, de quen o Museo do Prado de Madrid garda a máis rica colección.
Descrición
O retrato foi encargo de Carlos V ó pintor, xa que a idea do casamento do seu fillo con ela foi idea do emperador. No momento da súa retirada a Yuste, o emperador levou o cadro consigo, sinal do aprecio que lle tiña. Consta que en 1600 xa estaba de volta en Madrid.
Deste retrato existe unha réplica ou segundo exemplar no Isabella Stewart Gardner Museum de Boston; atribúese a Mor con axuda de taller.
Aguia
miniatura|[[Estandarte napoleónico]] A aguia é o nome común que se lle dá a varias aves rapaces da familia Accipitridae, xeralmente de grande porte, carnívoras e de grande acuidade visual. O nome é atribuído a animais pertencentes a xéneros diversos e non corresponde a ningunha clase taxonómica. A maioría atópanse no Vello Mundo. Son membros das aves de presa, da orde dos Accipitriformes (ou Falconiformes, segundo unha clasificación alternativa), familia Accipitridae, subfamilia Buteoninae.
Como tódalas aves rapaces, as aguias teñen un pico grande, poderoso e afiado para desgarrar a carne das súas presas. Contan tamén cunhas garras poderosas e unha visión que lles permite albiscar as presas a grandes distancias.
Simboloxía
miniatura|esquerda|250px|Zeus e Tetis. Obsérvese a aguia á dereita do deus As aguias son tamén símbolos utilizados en varios contextos e culturas:
1741
Outros
Historia ano a ano
Yernes y Tameza
200px|thumb|Casa do concello. Yernes y Tameza é un concello do Principado de Asturias. En 2014 tiña unha poboación de 159 habitantes, sendo o concello menos poboado de Asturias.
Limita ao oeste, norte e nordés con Grau, ao sueste con Proaza e ao sur con Teberga. Atópase na zona centro-occidental da comunidade, encravado entre montañas na zona alta do río Cubia.
Está formado polas parroquias de Yernes e Tameza, e por cinco entidades: Villabre, Fuxóu e Villuarrí (parroquia de Tameza) e Yernes e Vindías (parroquia de Yernes). A capital é Villabre.
El Fígaro
El Fígaro foi o nome de varias publicacións:
Actinobacterias
As actinobacterias (Actinobacteria, sinónimo Actinomycetota) son un amplo grupo de bacterias grampositivas que presentan unha alta proporción GC (guanina-citosina) nos seus xenomas, e que son consideradas un filo. Poden vivir en ambientes terrestres e acuáticos. É un dos filos principais de bacterias. No estudo do grupo poden utilizarse análises da secuencia do seu encima glutamina sintetase.
A maioría das Actinobacteria de importancia médica ou económica pertencen á subclase Actinobacteridae, orde Actinomycetales. Algunhas causan enfermidades nos humanos, como a difteria, ou a tuberculose. Outras son fonte de antibióticos, como Streptomyces. Outras aprovéitanse para a produción de substancias químicas ou na produción de certos queixos (Propionibacterium). Moitas son de vida libre.
Características
Entre as Actinobacteria están algunhas das bacterias máis comúns no solo, auga doce, e vida mariña. Xogan un importante papel na descomposición de materiais orgánicos, como a celulosa e quitina, e na reciclaxe da materia orgánica e ciclo do carbono. Repoñen os nutrientes que perde o solo e son importantes na formación do humus. Outras Actinobacteria viven en plantas e animais, e algunhas son patóxenas, como Mycobacterium, Corynebacterium, Nocardia, Rhodococcus e algúns Streptomyces.
As Actinobacteria son coñecidas como produtores de metabolitos secundarios de grande interese farmacolóxico e comercial, como aminoácidos, vitaminas, saborizantes, derivados lácticos ou antibióticos. En 1940 Selman Waksman descubriu que as bacterias do solo que estaba estudando producían actinomicina, un descubrimento polo cal recibiu o premio Nobel. Desde entón, descubríronse centos de antibióticos naturais producidos por estes microorganismos terrestres, especialmente os do xénero Streptomyces.
Teoría de control
O control de procesos ou teoría de control é unha disciplina baseada na enxeñaría e as matemáticas que procura manter o estado dun proceso nun rango específico. O estado de referencia é o valor ou o rango de valores desexado dunha ou varias variables que forman parte do proceso. Cando o proceso se desvía do estado de referencia, os controladores manipulan as entradas do proceso para corrixir a desviación. É a rama da teoría de sistemas que trata do xeito de conseguir o cambio de comportamento dun sistema por medio de accións externas.
Actinobacterias
Características
Algunhas Actinobacteria forman filamentos ramificados, que pola súa forma lembran aos micelios dos fungos (cos cales estas bacterias non están emparentados), e por esa razón foron inicialmente clasificadas co vello nome de Actinomycetes. A maioría das Actinobacteria son aerobias, pero algunhas, como Actinomyces israelii, poden crecer en condicións anaeobias. A diferenza dos Firmicutes, que son o outro gran grupo de bacterias grampositivas, as Actinobacteria teñen un ADN con alto contido GC. Algunhas especies producen esporas externas.
Teoría de control
Un exemplo
Quentar unha sala cun radiador é un proceso que ten o obxectivo de achegarse e manter unha temperatura definida. A temperatura sería a variable controlada. A temperatura desexada, por exemplo 20 °C, sería a referencia ou máis comunmente o setpoint. O estado do radiador, por exemplo o grao de apertura da válvula que permite á auga quente fluír a través do radiador, é a variable manipulada xa que é a que recibe as accións de control.
Lazo aberto
A maneira máis sinxela de levar a cabo o control da temperatura sería simplemente axustar a válvula a un grao de apertura, e polo tanto deixar pasar un caudal de auga quente fixo. Este tipo de control pode abondar se a temperatura do exterior non varía moito. Non obstante, se un día vai moito máis frío ou moito máis calor no exterior a temperatura da sala pode resultar demasiado baixa ou elevada. Este tipo de controlador chámase de lazo aberto (ou open-loop) xa que a medida da variable a controlar (a temperatura da sala) non inflúe na variable controlada (a válvula que determina o caudal de auga). Malia súa simplicidade, úsase raramente xa que non permite compensar os cambios que poden actuar na sala, como unha variación da temperatura do exterior.
Actinobacterias
Características
Algúns tipos de Actinobacteria son responsables do peculiar cheiro que emana do chan despois da chuvia, principalmente nos climas cálidos. A substancia química que produce este cheiro denomínase xeosmina (terpenoide).
Teoría de control
Lazo pechado
Nun sistema de lazo pechado (ou closed-loop), un sensor mide o estado do sistema (a temperatura da sala) e fornece a información ao controlador, que axusta o control (a posición da válvula) para manter a sala no estado desexado (achegar a temperatura da sala á temperatura de referencia). Agora cando a temperatura exterior baixa, a diminución consecuente da temperatura da sala é medida e a posición da válvula ábrese para deixar pasar máis auga quente. A retroalimentación ou feedback permite ao controlador compensar os cambios na temperatura da sala. Este feedback representa un paradigma central no control de procesos: o control afecta o estado do sistema que, ao mesmo tempo, é medido para alterar o control.
Lazo pechado e lazo aberto
Os controladores de lazo pechado presentan as seguintes vantaxes en comparación cos de lazo aberto:
1739
Outros
Historia ano a ano
Actinobacterias
Filoxenia
Notas: ♪ Procariotas dos que non hai cultivos puros (axénicos) illados ou dispoñibles, porque non poden ser cultivados ou duran pouco. ♠ Cepas atopadas no NCBI (National Center for Biotechnology Information) pero non na LPSN.