cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asociación Coro Gospel Vida
A Asociación Coro Gospel Vida, tamén coñecida simplemente como Coro Gospel Vida, é unha asociación cultural adicada á formación musical e cultural arredor da música gospel e á difusión da idiosincrasia propia deste xénero musical e cultural. O seu eido de actuación é toda a comunidade galega e a súa sede atópase na cidade de Vigo.
Historia
A Asociación creouse oficialmente no ano 2016, mais o seu percorrido cultural pódese rastrexar algún tempo antes da súa aparición no Rexistro de Asociacións da Xunta de Galicia, onde se pode atopar baixo o nome de "Asociación Coro Góspel Vida" entre as asociacións do eido central. A primeira referencia que se atopa na prensa local sobre esta asociación é no ano 2014 no diario La Voz de Galicia así como no Diario de Arousa.
No ano 2016 produciuse a federación da asociación na Federación de Coros Gospel de España, tamén coñecida polo seu acrónimo Fedegospel.
Actividade
O Coro Gospel Vida, ademais de ser unha asociación cultural ten unha clara vertente solidaria, pois a recadación de todas as súas actividades, principalmente concertos, é doada a alguna causa social da localidade.
No ano 2015 visitaron coas súas actividades solidarias as localidades de Ferrol, Ribeira, Cangas do Morrazo, Bueu, Pontevedra e Vigo.
No ano 2016 visitaron novamente Bueu e por primeira vez Santiago de Compostela, onde colaboraron na gravación do programa 1500 de "Nacer de Novo" para a Televisión de Galicia. Además, neste ano realizaron en Vigo un taller de dous días sobre a música gospel co director e compositor sueco Joakim Arenius.
No ano 2017 realizaron en Bueu as II Xornadas Gospel Vida contando coa participación de Nancy Roncesvalles, directora do Coro Gospel de Madrid. Ademais, realizaron concertos en Moaña, Cangas do Morrazo, Ribeira e Ponteareas.
No ano 2018 organizaron concertos en Vigo e Cee.
Premios e recoñecementos
O Coro Gospel Vida foi galardoado polo seu labor solidario no concello de Ribeira coa medalla do concello no ano 2015.
Outros artigos
Gospel
Ligazóns externas
Páxina oficial da Asociación Coro Gospel Vida
Fedegospel: Federación Española de Gospel
Bustelo, Lebozán, Lalín
Bustelo é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 31 habitantes (13 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Bernardo Bermúdez Jambrina
Bernardo Bermúdez Jambrina, coñecido como Bernardo Jambrina, nado en Donostia o 27 de febreiro de 1883 e finado en Avilés o 6 de marzo de 1918, foi un actor e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do capitán Domingo Bermúdez Grille, naceu en Donostia, pero trasladouse coa familio a Coruña con pouco máis dun ano, onde se iniciou como actor. Participou na Escuela Regional de Declamación, da que foi director artístico até 1905. Nese ano declamou o monólogo La Huega, orixinal de Galo Salinas, nun teatro da Coruña. Despois pasou a formar parte da compañía de Enrique Borrás coa que fixo unha xira por América. Chegou a ser memorable en América. O 18 de outubro de 1908 foi homenaxeado pola colonia galega da Habana. Regresou a España en 1917. Cando estaba facendo unha xira por Asturias, morreu nun accidente de automóbil nunha viaxe entre Avilés e Castrillón. Escribiu poemas en galego. Colaborou en Coruña Moderna, Eco de Galicia, Galicia. Foi membro correspondente da Real Academia Galega. En 1913 publicou como folleto o poema "Renacimiento". Foi redactor do periódico La Lucha. Ramón Fernández Mato recolleu os seus versos e publicounos en Galicia en 1919.
Vida persoal
Casou coa actriz Eloísa Muro.
Allobarbital
O allobarbital é unha droga derivada dos barbitúricos creada en 1910 por Ernst Preiswerk e Ernst Grether traballando para a empresa CIBA. Foi usada primeiramente como anticonvulsionante aínda que foi substituída por novas drogas máis seguras no seu emprego.
Outros usos do allobarbital son como analxésico ou no tratamento do insomnio ou da ansiedade.
Dictis Cretense
Dictis Cretense ou Dictis de Creta (Δίκτυς ὁ Κρής), supostamente oriúndo de Cnosos en Creta, foi o lendario compañeiro de Idomeneo durante a Guerra de Troia, e o presunto autor dun diario sobre os sucesos vividos, que desenvolve algúns dos mesmos materiais preparados por Homero para a Ilíada. Co auxe da credulidade na Antigüidade tardía, a historia do seu diario, dirixida a un público alexandrino erudito e sofisticado, chegou a ser considerada literalmente certa.
Kati Wilhelm
Kati Wilhelm, nada o 2 de agosto, 1976, é unha biatleta de Schmalkalden, Turinxia, Alemaña, membro da Bundeswehr (forzas armadas xermanas).
Dictis Cretense
Prólogo
No século IV un tal Q. Septimius ou Septimio Lucio publicou a Dictys Cretensis Ephemeridos belli Trojani (‘Dictis Cretense, crónica da Guerra de Troia’) en seis libros, unha obra que afirmaba ser a tradución latina da versión grega. O seu principal interese reside no feito de que, a medida que o saber grego decaía e desaparecía na Europa occidental, esta e o De excidio troiae historia de Dares Frixio foron as fontes desde as que as lendas homéricas foron transmitidas á literatura romanceira da Idade Media.
Unha elaborada historia marco presentada no prólogo ao texto latino detalla como sobreviviu o manuscrito desta obra, escrito en caracteres fenicios sobre taboíñas de madeira de tileiro ou cortiza: dicíase que estivera gardado nunha caixa de chumbo enterrada co seu autor, seguindo os seus desexos.
O «nome» grego Eupraxis significa simplemente ‘accións correctas’, unha finalidade frecuente nas discusións sobre ética, e un nome incribelmente adecuado para quen achou o manuscrito.
Kati Wilhelm
Empezou a practica-lo esquí de fondo cando era unha nena en 1983 e foi membro do equipo alemán nos Xogos Olímpicos de Nagano (1998). En 1999 nos Xogos Militares Mundiais entrou en contacto co bíatlon e decidiu cambiar de especialidade, gañou a Copa do Mundo do ano seguinte e nos Xogos Olímpicos de 2002 en Salt Lake City gañou 2 medallas de ouro e 1 de prata. Nos Xogos Olímpicos de 2006 en Turín gañou 1 medallas de ouro e 2 de prata.
Dictis Cretense
Prólogo
O prólogo que caracteriza unha tradición de manuscritos é substituído na outra tradición principal por unha carta, coma se fose escrita por un Q. Septimio Romano para un Q. Arcadio Rufo, na que o autor, dando unha versión condensada da historia do achado, informa ao seu amigo de que, caendo o volume nas súas mans, se viu impulsado, por diversión propia e para a instrución dos demais, a traducilo ao latín. O editor moderno, Werner Eisenhut, conxectura que os dous grupos de manuscritos, ningún dos cales predomina claramente sobre o outro, representan dúas edicións publicadas na Antigüidade tardía. Hai traducións de novo ao grego en época bizantina, expresadas como historias universais, ás que Smith engade:
Códice e primeira edición impresa
A copia privada de Petrarca do Ephemeridos belli Troiani, a súa chave cara a Homero, é actualmente o Codex Parisinus Lat. 5690 da Biblioteca Nacional de Francia. A primeira edición impresa foi temperá, non posterior a 1471.
Orixinal grego
Os investigadores modernos non se puñan de acordo sobre se chegou a existir algún orixinal grego, pero todas estas dúbidas foron disipadas polo descubrimento dun fragmento grego nos papiros de Oxirrinco achado por Bernard Grenfell e Arthur Hunt en 1899-1900. Isto revelou que a versión latina era tradución fiel.
O Outeiro, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Xurxo de Sacos, no concello pontevedrés de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 48 habitantes (23 homes e 25 mulleres), o que supón un descenso respecto ó ano 2005, cando tiña 67.
Antón Lopo
Antón Rodríguez López, coñecido como Antón Lopo, nado en Monforte de Lemos o 17 de xaneiro de 1961, é un escritor, xornalista e actor galego.
Traxectoria
Traballou como ferroviario e actor de dobraxe, coordinou Revista das Letras, suplemento cultural de El Correo Gallego.
É creador de vocación interdisciplinar: fundou con Ana Romaní o Laboratorio de Indagacións Poéticas e autor do poemario oral Prestidixitador (2001), unha experiencia singular onde o poeta é o único soporte da obra. Como activista e performer realizou "O lugar", no que mediu Santiago de Compostela co seu corpo e co Festiclown percorreu Chiapas nunha montaxe de apoio ás bases zapatistas.
Como poeta publicou Sucios e desexados (1987), Manual de masoquistas (1990), Á sombra dos rapaces mexando (1995), O libro dos amados (1996), OM (1996), Pronomes (1998); como narrador publicou diversos relatos espallados en publicacións colectivas e as novelas As reliquias (Xerais, 1991), Premio Café De catro a catro, O riso de Isobel Hill (Deputación de Pontevedra, 2000) e Ganga (Xerais, 2001).
No ano 2002 publicou Fálame. Desenvólvese como xornalista de cultura no xornal O Correo Galego, que se transformou no 2003 en Galicia Hoxe.
Indagou na oralidade e na poesía física con "Prestidixitador" (Teatro Galán, 2001), "Accións" (Galería Trinta, 2003), "Dentro" (Casa da Parra, 2005) e "Lampíricos" (Galería Dispara, 2012), coa axuda de soportes como fotografía, vídeo, instalación ou memoria.
Tamén participou no libro Xuro que nunca volverei pasar fame (2003), elaborado polas Redes Escarlata, das que forma parte. É Director do festival Alguén que respira, performer de fisicidade radical (foi alumno de Marina Abramovic).
Dirixe a editorial Chan da Pólvora.
Poesía
miniatura|dereita|Culturgal 2010.
miniatura|Con [[Xosé Luís Méndez Ferrín na Libraría Paz de Pontevedra en xaneiro de 2020]]
Ensaio
miniatura|Con [[Anxos Sumai presentando Lampíricos en Pontevedra (2021)]]
O Outeiro, San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Interlingua (tradutoloxía)
En tradutoloxía, chámaselle interlingua a aquela que serve de intermediaria na tradución e máis habitualmente na interpretación: cando as traducións dende chinés de poemas se fixeron a través das versións portuguesas de Fernando Pessoa, converteuse a lingua portuguesa nunha interlingua. É habitual cando as dúas linguas finais teñen poucos contactos culturais: será máis habitual o uso dunha interlingua entre bengalí e caxubio ca entre galego e francés (o exemplo está moi buscado a propósito: o bengalí é unha das linguas máis faladas do mundo).
Trichomonas
Trichomonas é un xénero de protistas anaeróbicos que son parasitos dos vertebrados. Están incluídos dentro dos parabasálidos.
As especies de Trichomonas principais son:
Frederico II Hohenstaufen
Frederico II de Hohenstaufen, nado o 26 de decembro de 1194 en Iesi, na Pentápole, Sacro Imperio Romano Xermánico, e finado o 13 de decembro de 1250 en Castel Fiorentino, Sacro Imperio Romano Xermánico, foi rei de Sicilia, rei de Alemaña (fomalmente, Rei de romanos) e de Xerusalén, e emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Era neto de Frederico Barbarroxa e de Roxerio II de Hauteville, e foi unha das figuras máis interesantes da historia universal polas súas cualidades extraordinarias e o seu carácter excéntrico, distinto ao dos homes da súa época e adiantado a eles en máis dun sentido.
A súa personalidade, pouco convencional, levábao a romper de continuo cos usos e costumes do seu tempo, razón pola cal alcumárono xa en vida co adxectivo stupor mundi 'asombro do mundo'. Tamén foi alcumado como puer Apuliae 'fillo da Puglia', novo Mesías, redentor e principe da paz. E, polas súas continuas desavinzas co papado, foi chamado o Anticristo, perseguidor da Igrexa e herexe. Foi tamén un dos escritores máis representativos da escola siciliana, escola que el fundou.
Primeiros anos
miniatura|esquerda|250px|Nacemento de Frederico II. Frederico de Hohenstaufen neceu o 26 de decembro de 1194 en Iesi (actualmente na provincia de Ancona, Italia).
Era fillo de Henrique VI, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico, e de Constanza I de Sicilia, filla de Roxerio II, primeiro rei de Sicilia.
Segundo algunhas fontes o seu nacemento foi público, e ocorreu nunha tenda, en plena praza principal de Iesi, mentres a súa nai era arroupada por algúns nobres de Henrique VI; segundo parece, a avanzada idade de Constanza, que durante os oito anos previos se mostrara estéril, suscitaban dúbidas sobre a lexitimidade de Frederico, polo que o nacemento se tería celebrado dese modo, a fin de establecer garantías sobre a orixe do neno.
O nacemento do fillo de Constanza foi importante para a sucesión do Reino de Sicilia, pero estivo rodeado de moitos dixomedíxomes e especulacións:
Frederico foi considerado por algúns detractores como o Anticristo, xa que unha lenda medieval sustentaba que nacería dunha monxa vella, e Constanza de Sicilia no momento do parto tiña 40 anos e, antes da voda, dicíase que vivira nun convento.
Tamén, debido á súa avanzada idade, moitos non crían na preñez da raíña. Por estas razóns construíuse un baldaquino no centro da praza baixo o que Constanza pariu publicamente co fin de disipar calquera dúbida sobre o nacemento do futuro emperador. Giovanni Villani, na súa Crónica, escribiu:
Frederico nacía xa pretendente de varias coroas: aínda que a imperial non era hereditaria, Frederico era un válido candidato a Rei de romanos (o título electivo dos sucesores elixidos do Sacro Emperador) que comprendía tamén as coroas do Reino de Italia e do Condado de Borgoña. Estes títulos aseguraban dereitos e prestixio, pero non daban un poder efectivo, xa que faltaba neses Estados unha sólida estrutura institucional controlada polo soberano. Estas coroas daban poder só se o sobedrano era forte, do contrario sería imposíbel facer valer os dereitos do rei sobre os feudatarios e sobre as comunas. Á parte, por vía materna herdaría a coroa de Sicilia, onde en cambio si existía un aparato administrativo ben estruturado para garantir que a vontade do soberano fose aplicada, segundo a tradición de goberno centralizado.
Ao morrer seu pai Henrique VI en 1197, Frederico encontrábase en Italia coa intención de cruzar cara a Alemaña. Ao chegar a noticia, o gardián de Frederico, Conrado de Spoleto, suspendeu a expedición e levou ao neno a Palermo canda a súa nai, onde permaneceu até terminar a súa educación. A súa nai Constanza era, por dereito propio, herdeira do Reino de Sicilia, e para asegurar os dereitos do seu fillo nomeouno publicamente herdeiro do trono de Sicilia nada máis chegar este a Palermo. A educación en Sicilia foi un elemento fundamental para formar a súa personalidade, debido á civilización normando-árabe-bizantina propia da illa.
Á morte da súa nai, Frederico foi coroado rei de Sicilia o 17 de maio de 1198. Como queira que os dereitos imperiais do neno podían comprometer a súa propia vida, a súa nai nomeara no seu testamento como titor do neno ao papado. Así, o papa Inocencio III encargouse da tutela de Frederico até que foi maior de idade. A fin de protexer ao inexperto rei contra os seus inimigos, o papa induciuno a que casara en 1209 con Constanza de Aragón e Castela, viúva do rei Emerico de Hungría.
Emperador
Otón de Brunswick foi coroado emperador como Otón IV polo papa Inocencio III en 1209, coa esperanza de acabar coa hexemonía da casa de Hohenstaufen; a inimizade do papado co pai de Frederico, Henrique VI, e co seu avó, Frederico Barbarroxa, era notoria, ao chocaren as pretensións imperiais dos Hohenstaufen coas papais, que pasaban por crear en Europa un goberno teocrático central co papa á cabeza. Porén, Otón IV non se mostrou como o campión papal esperado e, en setembro de 1211 a Dieta Imperial de Núremberg decidiu confirmar a Frederico como Rei de romanos, isto é, candidato electo para suceder a Otón IV. Otón desaviuse cos tres arcebispos electores do Sacro Imperio (os de Maguncia, Colonia e Tréveris) e, ao pretender retomar, agora para a casa de Brunswick, o proxecto imperial dos Hohenstaufen, o papado sinalárao como inimigo, e Inocencio III excomungouno. Así e todo puido manter a súa posición até que foi derrotado na batalla de Bouvines no mes de xullo de 1214 polas forzas do rei Filipe II de Francia. Otón foi deposto en 1215.
miniatura|Mapa político do Próximo Oriente en [[1135, entre a primeira e a segunda cruzada. As cruces vermellas indican os Estados dos cruzados.]] miniatura|O [[Melfi, Italia|castelo de Melfi, onde Frederico II promulgou as Constitucións.]]
Non foi até 1220 cando, tras arduas negociacións con Inocencio III e o seu sucesor Honorio III -que sucedeu a aquel en 1216, e que fora profesor do propio Frederico-, Frederico foi coroado Sacro Emperador Romano en Roma por Honorio III, o 22 de novembro de 1220. Ao mesmo tempo, seu fillo máis vello, Henrique, foi coroado como Rei de romanos. As condicións prometidas a cambio da coroación foron duras e incluían condonar a débeda pontificia, renunciar á condición de legado apostólico (representante do papa) no Reino de Sicilia, socorrer ao Imperio Latino de Constantinopla e embarcarse nunha cruzada a Terra Santa para recuperar os Santos Lugares. Frederico, unha vez coroado, non se mostrou moi disposto a cumprir estas promesas, aínda que falou de preparar unha cruzada. Pola súa parte, casou unha filla súa co emperador de Nicea, feito que demostrou ás claras o seu pouco interese en socorrer ao seu rival o Imperio Latino de Constantinopla.
Frederico non daba signos de querer abdicar ao Reino de Sicilia, pero mantiña a firme intención de ter separadas as dúas coroas. Alemaña deixábaa ao seu fillo Henrique pero, en canto emperador, conservaba a suprema autoridade. Dado que medrara e se educara en Sicilia, é probábel que se sentise máis italo-normando que alemán, pero, sobre todo, coñecía ben o potencial do reino siciliano, cunha florecente agricultura, cidades grandes e con bos portos, ademais da súa extraordinaria posición estratéxica no centro do Mediterráneo.
A diferenza da maioría dos emperadores do Sacro Imperio, Frederico pasou pouco tempo en Alemaña. En 1218 axudou a Filipe II de Francia e ao duque de Borgoña, Eudes III, a acabar coa guerra de sucesión no Condado de Champaña, ao invadir o Ducado de Lorena, tomando e queimando Nancy, onde fixo prisioneiro a Teobaldo I de Lorena obrigándoo a que retirara o seu apoio ao pretendente champañés Erard de Brienne. Tras a súa coroación en 1220, Frederico apenas volveu a saír de Italia até 1236, salvo para a Sexta Cruzada. En 1236 fixo unha viaxe dun ano a Alemaña e, ao seu regreso en 1237, pasou o resto da súa vida, 13 anos, nas súas posesións do sur de Italia ou en Sicilia.
En xeral, os seus asuntos afastábano da súa capital, Palermo, preferindo Frederico pasar os momentos de lecer cazando na Campania ou na Puglia. Durante este período fixo construír, como pavillón de caza, Castel del Monte e, como padrón das letras fundou en 1224 a Universidade de Nápoles, agora chamada Università Federico II na súa honra.
Confederación cos Príncipes Eclesiásticos
miniatura|330px|Confoederatio cum principibus ecclesiasticis. O Tratado da Igrexa co Príncipe, ou Confoederatio cum principibus ecclesiasticis, do 26 de abril de 1220, foi dado por Frederico II como unha concesión aos bispos alemáns para obter a súa colaboración na elección do seu fillo Henrique como rei de Alemaña (rei de Romanos). Este documento representa unha das máis importantes fontes lexislativas do Sacro Imperio Romano Xermánico no territorio alemán. Con este acto Frederico II renunciou a un certo número de privilexios rexios en favor dos príncipes-bispos. Foi un verdadeiro cambio no equilibrio do poder, un novo deseño que debía levar a maiores vantaxes no control dun territorio vasto e afastado.
A promulgación desta lei relacionouse directamente coa posterior Statutum in favorem principum, que establecía similares dereitos para os príncipes laicos. O poder dos señores aumentaba, pero crecía tamén a capacidade de control sobre o territorio do imperio e sobre as cidades. Deste xeito, Frederico II sacrificou a centralización do poder para asegurar unha maior tranquilidade na parte continental do Sacro Imperio, de modo que puido volver a centrar a súa atención na parte meridional e mediterránea.
-417
Outros
Historia ano a ano
Frederico II Hohenstaufen
Confederación cos Príncipes Eclesiásticos
Frederico puido entón dedicarse a consolidar as institucións do Reino de Sicilia, establecendo dous grandes asentamentos en Capua e Mesina (1220-1221). Nesas ocasións reivindicou que cada dereito rexio que fora confiscado no pasado por calquera causa aos feudatarios debería reintegrase inmediatamente ao soberano. Introduciu ademais o Dereito romano, coa accesión de Xustiniano reelaborada pola Universidade de Boloña. En Nápoles fundou a Universidade en 1224, como quedou escrito arriba, da que saíron a maioría dos funcionarios para o seu servizo, sen que os seus partidarios tiveran que ir até Boloña para estudar. Favoreceu tamén a antiga e gloriosa Escola médica salernitana (Schola Salernitana).
A Escola salernitana
miniatura|170px|esquerda|Pacientes mostrando a súa urina a Constantino o Africano.
Dagneux
Dagneux é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Frederico II Hohenstaufen
A Escola salernitana
Algúns anos despois, en 1224, Frederico II reformou o exame para que este fora realizado de forma pública polo equipo de mestres de Salerno, e regulando para a práctica da medicina un período de formación teórico (que incluía cinco anos de medicina e cirurxía) e un período práctico dun ano.
Unha figura de relevancia desta escola foi o monxe Constantino o Africano (1010-1087), médico cartaxinés que recolleu numerosas obras de medicina ao longo das súas viaxes e contribuíu ao desenvolvemento da medicina europea coa tradución do árabe de varios textos da Antigüidade clásica.
O primeiro tratado europeo medieval de cirurxía ten a súa orixe nesta escola, a Practica chirurgiae de Roger Frugardi (1170), obra que se ocupa do tratamento das feridas e dos reumatismos.
A título de curiosidade, e a modo de paliar a ausencia da práctica da disección en cadáveres humanos, Cofón o Mozo escribe en torno ao ano 1150 a súa Anatomía Porci, guía práctica de disección do porco utilizada polos estudantes.
A Sexta Cruzada
miniatura|esquerda|170px|Frederico II negocia con [[Al-Kamil.]] Xa o papa Honorio III ordenara a Frederico que fora ás cruzadas como penitencia. O emperador asentira, pero fora demorando a súa partida para a Terra Santa, o que lle valeu a excomuñón en 1227. O novo papa, Gregorio IX, moito menos condescendente que o débil Honorio III, chegou a cualificar a Frederico de Anticristo, e predicou unha infrutuosa cruzada contra el, que foi rexeitada de plano polo resto dos monarcas europeos ao consideraren que, aínda que excomungado, Frederico seguía sendo cristián. A ruptura co papado era evidente, e as accións de Frederico en Sicilia confirmábano. En 1225, Frederico contraera un novo matrimonio, esta vez con Iolanda de Xerusalén, herdeira do trono do Reino de Xerusalén. A fin de facer valer os dereitos da súa esposa, conseguiu depoñer ao entón rei titular Xoán de Brienne e ser recoñecido el mesmo como rei de Xerusalén a partir de 1225.
Pese a iso, Frederico, que nunca dispuxo dun gran número de tropas, non se decidía a marchar a Terra Santa. Cando Gregorio IX o excomungou en 1227, aparentara a súa marcha cara a Palestina, pero cancelara a súa expedición no último momento aducindo que caera enfermo, algo que non convenceu ao papa. Finalmente, aproveitando un momento de debilitamento do poder musulmán en Oriente Próximo, Frederico partiu cara a Palestina en 1228 sen a bendición papal. Este acto foi visto polo papa como unha provocación, xa que se realizaba sen o seu consentimento e ademais por parte dun excomungado; por todo iso, volveuno a excomungar.
En Terra Santa, o sultanato exipcio dos aiúbidas encontrábase nunha posición política comprometida: os seus parentes e rivais de Siria e Mesopotamia ameazaban cunha guerra, polo que consideraba perigoso comezar unha nova contenda coas potencias occidentais. Por iso, Frederico, cun reducido exército, conseguiu reconquistar o Reino de Chipre, que se encontraba nun estado de anarquía tras o colapso do poder cruzado. En Terra Santa, e grazas á axuda do seu conselleiro, o maestre da Orde Teutónica, Hermann von Salza, asinou unha tregua de dez anos co sultán aiúbida Al-Kamil a cambio da posesión, en realidade de modo nominal, dos Santos Lugares Cristiáns, entre eles Nazaret, Belén e Xerusalén, exceptuando os lugares santos para o islam. Tras asinar este armisticio de dez anos co sultán, foi coroado rei de Xerusalén o 18 de marzo de 1229.
Isto, de novo, foi unha provocación para o papado, posto que no ínterim, a súa esposa e lexítima raíña, Yolanda, morrera, deixando o Reino ao seu único fillo, Conrado. Así, Gregorio IX non respondeu a estes éxitos coa absolución de Frederico, senón que declarou que as accións do emperador en Terra Santa non podían cualificarse como guerra santa ao continuar excomungado, e procedeu a liberar aos cruzados do voto de obediencia ao emperador. Os logros de Frederico II en Terra Santa foron bastante precarios, e dependían máis da conxuntura política árabe que do poderío cristián; non puido evitar os enfrontamentos entre as Ordes Militares e os baróns locais, nin entre venecianos e xenoveses, que asolaban a costa do Oriente Próximo.
Pola súa parte, en 1229 tivo noticia de que o papa, xunto á Liga Lombarda, de maioría güelfa, planeaba invadir o Reino de Sicilia; o seu propio fillo Henrique, rexente seu en Alemaña, proclamárase Rei de romanos co consentimento papal, e reclamaba os dominios de seu pai. Frederico abandonou a cruzada e regresou apresuradamente a Italia.
Loitas contra o papado
Tras desembarcar en Brindisi, Frederico logrou derrotar ás forzas pontificias e lombardas, expulsándoas dos territorios imperiais. Asinou en 1230 o tratado de San Xermano, polo que o emperador aseguraba á Igrexa as súas posesións territoriais a cambio de que o papa revogase a súa excomuñón. Tras esta contenda, Frederico, co apoio das cidades xibelinas da Toscana (Pisa e Siena) e a Lombardía (Verona e Piacenza) conseguiu un certo dominio de Italia.
Esta paz foi, porén, efémera. Pola diferente forma de concibir o papado e o pontificado Gregorio IX e Frederico II, un novo enfrontamento era ineludíbel. Así, cando en 1237 as tropas imperiais derrotaron á Liga Lombarda, o papa encontrou a excusa para volver a excomungar a Frederico en 1239. Inmediatamente ordenou unha cruzada contra o emperador, e intentou infrutuosamente que os príncipes alemáns elixiran un novo rei e convocou un concilio en Roma en 1241.
Elixido Inocencio IV como novo papa, Frederico enviou emisarios para acordar a paz, pero sen renunciar ao seu poder e influencia nas decisións eclesiásticas. Inocencio IV exixiu de Frederico o recoñecemento do dano que causara á Igrexa. Finalmente chegaron ambas as partes a un acordo o 31 de marzo de 1244. Nel se restituían á Igrexa as súas posesións, especialmente os Estados Pontificios, e liberaba aos prelados favorábeis ao papa que mantiña presos. Anínda que asinara a paz con el grazas á mediación do rei de Francia, o papa sentiuse incómodo en Italia pola presenza da milicia imperial e decidiu refuxiarse en Lión co apoio dos xenoveses.
Inocencio IV convocou, nada máis chegar á cidade francesa o 3 de xaneiro de 1245, o I Concilio de Lión, pese á oposición do emperador. Sentíndose forte, Inocencio procedeu a acusar a Frederico de usurpar e oprimir os bens da Igrexa, e terminou por excomungalo o 17 de xullo do mesmo ano, por non organizar unha nova cruzada.
A batalla de Parma, e morte de Frederico
miniatura|200px|Sarcófago de Frederico II Catedral de [[Palermo.]] Frederico organizou tropas para enfrontarse ao papado. Inocencio IV, pola súa parte, pretendeu organizar unha cruzada contra o propio emperador mobilizando aos príncipes alemáns. Nese camiño pretendedu a elección de Henrique Raspe e, aínda que este foi proclamado emperador o 22 de maio de 1246, nunca foi recoñecido como tal. Ao mesmo tempo provocou un alzamento contra o emperador de moitas cidades do norte de Italia. Obtivo unha importante vitoria o 18 de febreiro de 1248 na batalla de Parma, ao capturaren por sorpresa as tropas papais o campamento imperial.
Pero o emperador no tomou parte nesta última campaña. Frederico estivera enfermo e probabelmente sentíase cansado. Uns anos máis tarde, en Castel Fiorentino, cerca de Lucera, na Puglia, e en presenza de numeosos dignatarios, o 7 de decembro de 1250 ditou o seu testamento, e morreu pacificamente o 13 de decembro, vestindo o hábito de monxe cisterciense e despois de recibir a absolución e a extrema unción polo arcebispo de Palermo Berardo de Castagna. O seu corpo foi trasladado a Palermo e depositado nun sarcófago de pórfiro na Catedral.
No seu testamento Frederico designou a Conrado herdeiro do Imperio e do Reino; antes da chegada de Conrado de Alemaña, o seu fillo ilexítimo Manfredo, tido con Bianca Lancia, actuou como rexente en Italia. Frederico tamén ordenou a restitución dos seus dereitos á Igrexa romana, coa reserva da restauración dos dereitos imperiais, os da Igrexa siciliana e os dalgunhas Ordes de cabalaría. Tendo en conta os gravosos impostos do Reino, estableceu que os tributos volveran ao nivel que tiñan na época do rei Guillerme II.
Matrimonios e descendencia
Mateo de París relata a historia dun matrimonio en artículo mortis (no leito de morte) entre eles cando Bianca estaba morrendo, pero este matrimonio nunca foi recoñocido pola Igrexa. Porén, os nenos de Bianca foron considerados segundo parece por Frederico como lexítimos, evidenciándose isto polo matrimonio da súa filla Constanza co emperador de Nicea, e porque nomeou a Manfredo príncipe de Taranto e rexente de Sicilia.
A idea imperial de Frederico
dereita|miniatura|Frederico II no anverso dun [[augustal da ceca de Messina, coa aparencia dun emperador romano]] Coa morte de Frederico terminou o seu grande Imperio, o proxecto que concibira desde a súa primeira viaxe, chea de incerteza, a Alemaña e que cultivara até o seu fin, co favor da sorte, cunha actividade continua e con non menor enerxía, a pesar das derrotas e as oposicións irredutíbeis que despertaban. A súa morte foi tamén o final da idea imperial e do dominio dos suabos, que con Fededrico e os seus inspiradores literarios e intelectuais de Palermo a Aquisgrán, e de Roma a Xerusalén, gañaran forza e consistencia. Da tradición imperial de Roma e das culturas orientais do soberano tamén derivou o principio da deificación do príncipe, que provocou igualmente a súa veneración, e que as xeracións posteriores foron capaces de repetir só parcialmente como unha ideoloxía do poder. Se a concepción imperial baseada nunha nova sacralización da acción de goberno e dun retorno aos antigos conceptos dunha monarquía universal non sobreviviu a Frederico como principio político autónomo, por outra parte a posición deste emperador, partidario dunha concepción laica do Estado fronte á supremacía papal, baseada na supremacía espiritual, estaba destinada a prevalecer: para as futuras xeracións Frederico representaría un precursor do concepto de Estado moderno e emancipado da Igrexa.
Stupor mundi
Frederico II foi coñecido no seu tempo como stupor mundi (o pasmo do mundo) polo seu carácter excéntrico e heterodoxo e polos seus coñecementos. Del se dixo que falaba nove linguas e que escribía en sete (outras fontes reducen o as linguas faladas a seis: latín,siciliano, alemán, francés, grego e árabe), a diferenza doutros monarcas da súa época, moitos deles analfabetos. A súa curiosidade intelectual levoluno a fundar a Escola siciliana de poetas, e a afondar na filosofía, a astronomía, as matemáticas, a medicina e as ciencias naturais. En 1224 fundou a Universidade de Nápoles.
Escribiu algúns libros: un dos máis coñecidos é De arte venandi cum avibus, que é un tratado de cetraría, e tamén un libro simbólico e filosófico. Tamén escribiu poemas.
Dise que, no seu interese por dilucidar cal fora a lingua orixinaria da humanidade, ordenou illar a un bebé de todo contacto verbal, esperándose que o neno, ao crecer sen sentir nunca falar a ninguén en ningún idioma, aprendería espontaneamente a falar na lingua orixinal da humanidade, que Frederico sostiña que era o hebreo. O experimento fracasou porque as aias do neno aprendérono a falar ás agachadas. O seu carácter foi cualificado de extravagante, desprezando todas as convencións sociais da época, tales como as relacións de vasalaxe, o concepto de honor etc. Isto, a longo prazo, causolle graves problemas políticos, ao ser visto como un posíbel socio pouco de fiar.
Estimando a fondo a célebre obra lexislativa de Frederico II, obsérvase, así e todo, que non é tan revolucionaria como parece e que se asenta de feito na obra dos seus predecesores normandos, especialmente de Roxerio II de Sicilia.
Frederico II, emperador dos últimos días
Segundo unha versión Frederico II cualificou a Cristo, Moisés e Mahoma como un trío de impostores (atribúese a Averroes un escrito sobre o tema) e descoñeceu abertamente a autoridade papal, sendo esta a verdadeira causa pola que foi excomungado por Gregorio IX e Inocencio IV, e polo primeiro concilio ecuménico de Lión (1245), que o depuxo como emperador por perxuro, herexe e perturbador da paz. A súa resposta foi crear unha nova relixión, da que el se proclamou o Mesías, reservando ao seu ministro Pietro della Vigna o rango de san Pedro.
Frederico II foi obxecto de sorprendentes esperanzas escatolóxicas. De feito, todo o que os franceses esperaban de Carlomagno e dos Capetos, os alemáns esperábano del. Ao morrer Frederico Barbarroxa en 1190 comezaron a aparecer profecías en Alemaña que falaban dun futuro Frederico, emperador dos últimos días, que liberaría o Santo Sepulcro e prepararía o camiño para a segunda vinda de Xesucristo. A súa brillante personalidade favoreceu o nacemento dun mito mesiánico. Marchou á cruzada en 1229 e reconquistou Xerusalén, coroándose rei. Tivo conflitos encarnizados co papado, foi varias veces excomungado como herexe, perxuro e blasfemo, do que se vingaba tratando de despoxar á Igrexa da riqueza que supostamente era a orixe da súa corrupción.
Para sorpresa de todos, Frederico II morreu no ano 1250, dez anos antes do prognosticado fin do mundo, sen poder chegar a cumprir a súa misión escatolóxica. Pronto comezou a rumorearse que seguía vivo. Aínda máis, segundo algúns, resucitou, pois foi visto entrar nos cráteres do Etna, mentres un exército de cabaleiros descendía cara ao embravecido mar siciliano.
Tal lenda deu pábulo para que moitos anos despois aparecera un pretendido Frederico II resucitado, causando gran balbordo en Italia e Alemaña, sendo finalmente executado cando a farsa foi descuberta.
City of Ember
City of Ember é un filme estadounidense dirixido por Gil Kenan que foi estreado no 2008.
Sinopse
Nunha cidade sombría e soterrada, a única luz existente provén da iluminación das rúas. Cando a enerxía comeza a escasear, dous rapaces, que buscan unha solución para evitar o desastre, descobren antigos misterios.
Ylöjärvi
Ylöjärvi é unha cidade de Finlandia da rexión de Pirkanmaa. En 2017 a súa poboación era de 32.851 habitantes. A superficie do termo municipal é de 1.324,14 km2, dos cales 208,62 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 115,51 hab./km². Limita cos concellos de Hämeenkyrö, Ikaalinen, Kihniö, Nokia, Parkano, Ruovesi, Tampere e Virrat.
Carrofeito, Lebozán, Lalín
Carrofeito é un lugar da parroquia de Lebozán, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 34 habitantes (16 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 4 habitantes con respecto ao ano 2000.
Ylöjärvi
O concello é unilingüe en finés.
Servizo Galego de Saúde
O Servizo Galego de Saúde (SERGAS) é o organismo da Xunta de Galicia que está a cargo da asistencia sanitaria pública.
Foi creado pola Lei 1/1989, ó transferirse as competencias en materia sanitaria por parte do Insalud.
Integra tódolos centros e servizos sanitarios da administración galega. É un organismo autónomo de carácter administrativo dependente da Consellería de Sanidade da Xunta.
Estrutura dos servizos centrais
No 2010 a estrutura do Sergas definida polo Decreto 132/2009 era a seguinte:
Centros sanitarios do Sergas
Listaxe de hospitais e outros centros que conforman o Servizo Galego de Saúde:
Provincia da Coruña
Complexo Hospitalario Universitario de Santiago (CHUS) miniatura|Hospital Psiquiátrico de Conxo. miniatura|Hospital Médico Cirúrxico de Conxo. miniatura|Hospital do Barbanza. miniatura|Hospital A Coruña. (Antigo Juan Canalejo). miniatura|Hospital do Meixoeiro.
Complexo Hospitalario Universitario A Coruña (CHUAC)
Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol (CHUF) miniatura|Hospital Arquitecto Marcide.
Hospital Virxe da Xunqueira (Cee)
Provincia de Lugo
Complexo Hospitalario Xeral-Calde de Lugo
Hospital Comarcal de Monforte
Hospital da Costa en Burela
Provincia de Ourense
Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO)
Hospital Comarcal de Valdeorras
Hospital de Verín
Provincia de Pontevedra
Complexo Hospitalario de Pontevedra (CHOP)
Complexo Hospitalario Universitario de Vigo (CHUVI) miniatura|Hospital Álvaro Cunqueiro.
Hospital Comarcal do Salnés en Vilagarcía de Arousa
Centro de Especialidades de Lalín
Outros servizos
Outras unidades de carácter público que apoian a prestación de servizos especializados da rede hospitalaria galega son:
Outros hospitais privados con concertos co Sergas son:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1954
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1954 é o quinto campionato anual de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 9 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 17 de xaneiro, e finalizou o 24 de outubro. Foi gañado por Juan Manuel Fangio, pilotando tanto para Maserati coma para Mercedes no transcurso da tempada.
O Son, Cee, Cee
O Son é un lugar da parroquia de Cee no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 142 habitante no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 63 homes e 79 mulleres
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1954
Resumo
Mercedes volveu a participar nos grandes premios por primeira vez desde a Segunda Guerra Mundial no Gran Premio de Francia, con Fangio e Karl Kling, que acadaron os dous primeiros postos, o éxito de Fangio chegou logo de cambiar o equipo de Maserati co que gañara os dous primeiros Grandes Premios da tempada. Fangio gañou tres das catro carreiras restantes.
O defensor do campionato Alberto Ascari, deixou Ferrari para ir ao recentemente formado equipo Lancia. Por desgraza para el, o coche D50 de Lancia, non estivo listo ata a última carreira do Campionato do Mundo, o que significa que tivo que sentar durante gran parte da súa defensa do título. Os puntos do campionato eran entregados ás 5 primeiras posicións (8, 6, 4, 3, 2). Ademais dábase 1 punto extra pola volta máis rápida. Para o campionato do mundo só contaban os mellores cinco resultados das nove carreiras. É preciso ter en conta que nos coches compartidos os puntos dividíanse en partes iguais entre os pilotos, sen importar cantas voltas dera cada condutor ao volante.
Equipo e pilotos
Os seguintes equipos e pilotos competiron no Campionato Mundial de Pilotos de. A lista non inclúe aqueles equipos que só participaron nas 500 Millas de Indianápolis.
thumb|O arxentino [[Juan Manuel Fangio gañou o seu 2º Campionato de Piltos de 5, pilotando para Mercedes (Maserati nos grandes premios da Arxentina Bélxica)]]
Clasificación do Mundial de Construtores de 1954
O primeiro Campionato de Construtores non foi disputado ata 1958.
Matacandil
Descrición
O sombreiro é de cor branca-sepia, con escamas imbricadas algo máis escuras. O diámetro é de 3 a 8 cm., e a altura de até 20 cm. As lamelas son primeiro brancas, logo rosadas e ó final negras.
O pé é longo, liso e oco cun anel baixo. Sepárase facilmente do chapeu e pode alcanzar 20 cm. de altura.
As esporas son de cor verde.
Hábitat e época
Medra en pasteiros ben abonados, parques, bordos de camiños, terreos removidos e vertedoiros, desde primavera até finais de outono.
Comestibilidade
Considérase un comestible excelente, aínda que ten que consumirse o mesmo día que se colleita.
Elza Medeiros
Elza Cansanção Medeiros, militar (comandante de exército) nada o 21 de outubro de 1921 e finada o 8 de decembro de 2009 foi a primeira voluntaria brasileira que participou como enfermeira e oficial militar xunto á Forza Expedicionaria Brasileira en Italia, durante a segunda guerra mundial. Das 67 mulleres militares que participaron na guerra, foi a que continuou máis tempo en activo no campo militar.
Traxectoria
Elza Medeiros era filla do médico de saúde pública Tadeu de Araújo Medeiros, amigo de Alberto Santos Dumont e auxiliar directo de Oswaldo Cruz na campaña contra a febre amarela. A decisión de participar da guerra chegou cando Elza aínda era menor de idade. A única posibilidade, pola limitación activa no país do acceso das mulleres ao exército, foi como enfermeira, parte da súa formación, diante da recusa do pai recorreu á nai para ingresar, en 1942, na turma das Samaritanas, como parte dun curso ofrecido pola Escola de Enfermaría da Cruz Vermella. Ao termo do curso en 1943, dirixiuse ao Ministerio do Exército e manifestou o seu desexo de servir ao seu país. Obtivo entón do Director de Saúde, o xeneral Souza Ferreira, a promesa de que sería avisada en caso de deslocalización das tropas. Neste primeiro contacto recibiu unha carta de recomendación, a mesma que presentou ao Comandante do 7ª Distrito Militar, no Recife, para onde se mudou despois de organizar o socorro aos feridos do navío Itapagé, en Alagoas, bombardeado polos alemáns.
En 1944 é recrutada polas forzas de guerra enviadas a Italia, como parte dun continxente de cinco mil brasileiros da FEB que viaxaban a bordo do navío General Mann. Polo seu dominio da lingua inglesa, alemá, francesa e italiana actuou como intérprete, xunto ao equipo de médicos e enfermeiras que atendían aos máis de trescentos feridos brasileiros no 45th Field Hospital, en Nápoles.
Dirixíndose ao Comandante da Forza Expedicionaria Brasileira- FEB, relatou a forma humillante como as enfermeiras brasileiras- que non tiñan patente militar- eran tratadas polas colegas americanas- todas oficiais. Grazas a Elza, as profesionais brasileiras, após análise realizada polas forzas militares, pasaron a ocupar o posto de 2º Tenente. Ademais de Elza Medeiros, Antonieta Ferreira, Carmem Bebiano, Ignácia de Melo Braga e Virginia Portocarreiro recibiron a promoción.
Entre as moitas homenaxes recibidas pola Comandante en referencia a súa loita antifascista, Elza Medeiros recibiu as medallas de campaña e a de Meritorius Service United Plaque, concedida polo exército americano.
Divonne-les-Bains
Divonne-les-Bains é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Río Francolí
O Francolí é un curto río catalán, que transcorre por varias comarcas da provincia de Tarragona. Ten 60 km de lonxitude e desemboca no mar Mediterráneo, no porto de Tarragona.
Nace na Font Major, en L'Espluga de Francolí, da unión dos ríos Sec e Milans. É un río propio da cunca mediterránea, o seu caudal é irregular e provoca inundacións nalgunhas épocas do ano.
Os seus afluentes són o Milans, o Sec, o Anguera, o Brugent, o Torrent del Puig, o Torrent de Vallmoll, o Riu de Glorieta e a Riera de la Selva.
Durante o seu percorrido, pasa polos concellos de Vimbodí, L'Espluga de Francolí, Montblanc, Vilaverd, La Riba, Valls, La Masó, Constantí e Tarragona.
Eduardo Pondal
Eduardo María González-Pondal Abente, nado en Ponteceso o 6 de febreiro de 1835 e finado na Coruña o 8 de marzo de 1917, foi un poeta rexionalista galego, en lingua castelá e lingua galega. Un fragmento do seu poema "Os Pinos" constitúe a letra do Himno de Galicia. Foi unha das tres grandes voces líricas do Rexurdimento, xunto con Rosalía de Castro e Manuel Curros Enríquez. En 1965 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Casa natal de Pondal, en [[Ponteceso]]
Adrar
Adrar é unha verba bérber que significa ""montaña"", e é o topónimo de varios lugares do noroeste de África:
Eduardo Pondal
Traxectoria
Foi o derradeiro irmán de entre sete fillos nunha familia de orixe fidalga enriquecida coa emigración a América. Eduardo quedou orfo de nai, Ángela Abente Chans, ao ano de nacer. Seu pai, Juan González Pondal, era comerciante. Estudou dende 1844 gramática latina na escola que tiña un parente seu crego (Cristóbal de Lago) en Vilela de Nemiña. En 1848 instalouse en Santiago de Compostela para cursar o bacharelato en Filosofía e, a seguir, a carreira de Medicina. De estudante frecuentou o Liceo de Santo Agostiño, onde había faladoiros literarios, e revelouse como poeta, co seu íntimo amigo Aurelio Aguirre, nunha ocasión que se fixo célebre: o banquete de Conxo. Foi un acto organizado en 1856 por estudantes liberais en homenaxe ao terceiro estado, no que estes fraternizaron con obreiros. Os brindes de Aguirre e de Pondal, cun sentido político moi avanzado, leváronos á Audiencia da Coruña que chegou a considerar a deportación destes ás Illas Marianas. Desta época datan os seus textos manuscritos máis antigos, atopados no arquivo do arcebispado de Santiago Compostela.