Suabia
De suevos a alemáns
miniatura|Mapa de 1572 A palabra Burgundarholm do noruegués antigo en si está composta por tres palabras; Burg, undar e holm, castelo, baixo e illa. Pode indicar perfectamente a; illa baixo dominio do castelo ou castelo baixo o dominio da illa se cambiamos a orde. Outra posibilidade moi lóxica sería; Castelo na illa de abaixo, esta variante parece ser a máis evidente, xa que describe, ao castelo, á illa e a súa situación xeográfica desde o punto de vista dos que a nomeaban. Hai unha cuarta posibilidade máis mística, e é que en noruegués a palabra under é sinónimo para milagre, esta sería quizais a variante que máis se arrima ao relixioso e, nese caso sería; Castelo da illa milagrosa. En suabo milagre é Wunder, como en alemán estándar, sacándolle a uve dobre aínda se ve a palabra que leva dentro, tamén aínda se ve na palabra inglesa wonder, se lle aplicamos o mesmo. Para dar un pouco espectáculo ao artigo, illa de castelos (moi afastada xeograficamente e temporalmente de Burgos en España). Iso podería ser unha posible aclaración pola cal chamábanselle burgundios moito antes de chegar a vixiar nos burgi, os castelos romanos no Rhin. Os alamáns tiveron conflitos cos romanos e ás veces eran federados que protexían as fronteiras coma os seus devanceiros, por exemplo as súas incursións ao mando do rei Chrocus, Croco, ás Gallias no ano 268 están descritas por Gregorio de Tours (Historia Francorum, lib. I, 32-34). É tamén importante o darse conta de que todo iso é un comportamento parecido ao de Ariovisto tres séculos antes. No ano 278 os romanos baixo o dominio do emperador Probo derrotan a un exército vándalo co seu rei Iguilo xunto Augsburgo e, os burgundios que viñeron en conxunto a eles quedaron rexistrados polos romanos a primeira vez sobre o territorio que despois chegaría a denominarse Suabia. Queda claro que máis tarde de se lle chamar antes ao mesmo territorio Alamannia. Así se comportaban os pobos nas paisaxes transitorias entre xermanos e romanos, o que hoxe era amigo, mañá era inimigo. A medida que pasaban os anos chegaban máis, a maioría das veces por petición romana, pois para arranxar os conflitos e os desaguisados nos límites, algúns rexentes incompetentes usaban unidades auxiliares doutros pobos, algúns moi afastados, é o caso dos hunos, alanos e algúns que outros máis. Os alanos viñan do Cáucaso e os hunos viñan de detrás dos Urais. Aos mercenarios pagábanlles con diñeiro, pero cando as arcas estaban esgotadas, prometíanselles terreos e cidadanía romana, e senón pactábanse saqueos con botín compartido en sitios conflitivos dentro do imperio; en casos o botín non era compartido, pero o gobernante de quenda miraba para outro lado deixando que os foráneos establecesen a orde onde houbera propios fracasos, provocando dese xeito o efecto chamada. Noutros casos casaban xermanos con romanas para poder acceder á cidadanía; tendo enlaces romanos tamén lles era máis fácil ascender politicamente, como foi na familia do vándalo-romano Estilicón. Para entender o acontecido nunha e outra parte dos límites convén tamén estudar a historia do priscilianismo, pois ao que moitos chaman historicamente invasión bárbara, baixo un punto de vista máis crítico, poderíase converter facilmente nunha invasión de axuda ou emigración calculada por parte dos que exercían o poder e os seus opostos. E quede escrito aquí, que os bárbaros de entón non eran tan bárbaros, moitos deles estaban romanizados ata a medula desde moitas xeracións, e iso xa viña de tempos remotos, véxase a historia de Arminio, ou o mesmo Ariovisto que tampouco carecía de cultura. Unha cousa si que é segura, o modo de vida de burgundios, alamáns, vándalos e alanos, estaba moito máis acorde co priscilianismo que cos ditames contrarios. A Suabia actual naqueles momentos era o ollo do furacán dos pobos, o buraco negro euroasiático onde nacían e morrían ao seu redor personaxes moi ilustres, as xentes chegaban de todas as partes de Europa, Asia e África para seren os brazos das devanditas tormentas humanas, case interminables.