cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Crocodylus thorbjarnarsoni
Paleoecoloxía
Crocodylus thorbjarnarsoni probablemente depredaba homínidos como Paranthropus e os primeiros membros do xénero Homo, que vivían na cunca de Turkana. As evidencias directas da depredación de crocodilianos son marcas de trabadas de crocodilo en ósos de homininos da garganta de Olduvai, probabelmente realizadas pola especie moi relacionada C. anthropophagus. Porén, ningún óso de hominino na cunca de Turkana leva marcas de dentes de crocodilo, polo que non hai evidencias directas de que C. thorbjarnarsoni comese homininos. Porén os crocodilos do Nilo actuais poden comer humanos adultos e os C. thorbjarnarsoni eran aínda máis grandes. Brochu e Storrs hipotetizan que a falta de marcas de dentes podería deberse a que os homininos eran conscientes do perigo dos crocodilos e á súa capacidade de evadilos, explicando que "este conflito —comer e beber, pero talvez morrer— era presumiblemente a maior das preocupacións que sentían os nosos predecesores cando se aproximaban ás antigas correntes de auga habitadas por Crocodylus thorbjarnarsoni." Outra explicación era que C. thorbjarnarsoni podía comer os homininos enteiros con pouca necesidade de mordelos, xa que era moito máis grande.
Espécimes
Crocodylus thorbjarnarsoni coñécese por nove cranios atopados, todos os cales están albergados no Museo Nacional de Kenya. O holotipo é un cranio case completo e unha mandíbula inferior chamada KNM-ER 1683 e procede da formación Koobi Fora de hai uns 2 millósn de anos na ribeira leste do lago Turkana. Os cranios KNM-ER 1681 e KNM-ER 1682 tamén se atoparon nesa formación. Outros tres cranios proceden da formación Nachukui, ao oeste da localidade do holotipo. O exemplar KNM-WT 38977 é do Membro (sección da formación xeolóxica) do Lomekwi Inferior e ten de 2,5 a 3,4 millóns de anos de antigüidade, o KNM-LT 26305 é do Membro Kaiyumung de 3,9 millóns de anos, e o KNM-LT 421 é do Membro Apak de 4,2 a 5,0 millóns de anos. Tres cranios máis, chamados KNM-KP 18338, KNM-KP 30604 e KNM-KP 30619 atopáronse no sur da cunca de Turkana na formación Kanapoi, e datan entre 4,07 e 4,12 millóns de anos. O KNM-ER 1682, KNM-LT 421, KNM-LT 26305 e KNM-KP 30619 foran asignados previamente a Rimasuchus lloydi, e o seu reasignamento a C. thorbjarnarsoni reduce o rango de R. lloydi ao norte de África.
Filoxenia
O seguinte cladograma deriva dun estudo de 2021 baeado no descubrimento dun novo cranio parcial de Crocodylus anthropophagus na garganta de Olduvai do norte de Tanzania.
Bardo, falsa crónica de unas cuantas verdades
Bardo, falsa crónica de unas cuantas verdades, ou sinxelamente Bardo, é un filme mexicano de 2022 coescrito, editado, producido e dirixido por Alejandro González Iñárritu. O filme está protagonizado por Daniel Giménez Cacho xunto a Griselda Siciliani, e conta a historia dun xornalista/documentalista que regresa a México e comeza a ter unha crise existencial en forma de visións oníricas. O título fai referencia ao concepto budista bardo, un estado limiar entre a morte e o renacemento. É o primeiro filme de Iñárritu rodado completamente en México dende Amores perros en 2000.
Carbon (filme de 2022)
Carbon é un filme moldovo de 2022 dirixido por Ion Borș. É unha coprodución internacional entre Moldavia, Romanía e España. Foi escollido como candidato de Moldavia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bardo, falsa crónica de unas cuantas verdades
Bardo estreouse na 79ª edición do Festival de Venecia para competir polo León de Ouro o 1 de setembro de 2022, e estreouse nos cinemas o 18 de novembro de 2022. Estreouse posteriormente en liña a través de Netflix o 16 de decembro de 2022. Recibiu valoracións polarizadas da crítica, que eloxiou as actuacións, a fotografía e a dirección, mais estaban divididas na súa escritura e duración. Foi escollido como candidato de México para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, clasificándose na lista curta de decembro. Foi nomeado na categoría de mellor fotografía.
Carbon (filme de 2022)
Sinopse
A historia está ambientada na Moldavia de comezos da década de 1990. Conta a historia de Dima, que quere alistarse nas tropas que combaten na fronteira de Transnistria. Vasea, veterano da guerra de Afganistán, únese a el, mais de camiño á fronte atopan un cadáver carbonizado.
Ergej irekhgüi namar
Ergej irekhgüi namar (en Эргэж ирэхгүй намар) é un filme mongol de 2022 dirixido por Amarsaikhan Baljinnyam. Foi escollido como candidato de Mongolia para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Elegija lovora
Elegija lovora é un filme montenegrino de 2021 dirixido por Dušan Kasalica. Foi escollido como candidato de Montenegro para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Filip é un mestre sofisticado que marcha de vacacións coa súa muller. O seu matrimonio está derrubándose e foxen dos problemas até o máis profundo do bosque, onde Filip se encontra de novo coa súa nai e se namora dunha muller que foi unha cobra.
Josefina Salgado
Josefina Salgado, nada en Ourense o 16 de marzo de 1946 e finada en Madrid o 4 de xuño de 1989, foi unha atleta galega especializada en carreiras de velocidade e salto de lonxitude. Foi a primeira muller española que participou nun Campionato de Europa de Atletismo, ademais de ser catorce veces campioa de España e bater vinte e nove récords de España.
Sekstet
Sekstet é un filme dinamarqués de 1963 dirixido por Annelise Hovmand. O filme foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 37ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Josefina Salgado
Traxectoria
Naceu en Ourense o 16 de marzo de 1946, a máis vella de tres irmáns. Comezou a practicar o atletismo en 1965, seguindo a súa irmá máis nova, Aurora, quen tamén acabou logrando medallas nacionais. A finais dese ano xa conseguira entrar na clasificación nacional de salto de lonxitude e 800 metros.
En 1966 obtivo o seu primeiro título de campioa de España, nos 400 metros, proba que foi a súa preferida.
En xullo de 1967 bateu por primeira vez o récord de España nesa distancia cunha marca de 59.1, fronte aos 59.7 que tiña María José Álvarez. Unha semana despois debutou como internacional nun encontro contra Bélxica, volvendo bater o récord de España (58.5). A finais dese ano a RFEA ofreceulle adestrar con José Manuel Ballesteros, polo que se trasladou a vivir a Madrid, cidade en que residiu até a súa morte. Ademais dos 400, Salgado competía con éxito nos 800 metros, dos que tamén bateu o récord de España en 1968 (2:12.9).
En 1970, tras un período de certo estancamento, deixou a Ballesteros e comezou a adestrar con Manuel Pascua. Isto levouna a preparar tamén os 200 metros, distancia en que tamén se converteu na mellor atleta de España.
En 1971 acudiu ao Campionato de Europa, converténdose na primeira muller española que participaba nel. Salgado acabou última da súa serie cunha marca de 56.3. Non obstante, en outubro do mesmo ano conseguiu a medalla de bronce nos Xogos Mediterráneos.
En 1973 bateu por novena e última vez o récord de España dos 400 m, deixándoo en 54.1, 5.6 segundos por baixo de onde estaba cando o conseguiu por primeira vez. Tamén bateu o dos 200 metros (24.6) e o de 400 metros valados (1:04.7), distancia que non adoitaba disputarse en categoría feminina. Ese ano foi a única muller española no Campionato de Europa en pista cuberta. Acabou terceira da súa serie cunha marca de 56.04.
En 1974 participou por última vez no campionato de España, gañando o ouro en 200 m e en salto de lonxitude. A partir de entón, debido ás súas obrigas laborais e aos seus enfrontamentos coa federación, a súa carreira deportiva entrou en declive e retirouse pouco despois.
Josefina Salgado morreu o 4 de xuño de 1989, vítima dun cancro de mama. Trala súa morte púxose o seu nome ás pistas de atletismo de Monterrei (O Pereiro de Aguiar) e en 2014 a Xunta de Galicia outorgoulle a distinción ao Mérito Deportivo, a título póstumo.
Récords
Josefina Salgado conseguiu bater o récord de España de diversas probas atléticas en polo menos vinte e nove ocasións. Entre elas, as seguintes:
Yann-Fañch Kemener
Yann-Fañch Kemener, nado en Sainte-Tréphine (Côtes-d'Armor) o 7 de abril de 1957 e finado en Tréméven o 16 de marzo de 2019, foi un cantante tradicional e etnomusicólogo bretón.
Traxectoria
Involucrouse na recuperación do Kan ha diskan (en chant et contre-chant) nas décadas de 1970 e 1980, especialmente con Erik Marchand. Contribuíu na pervivencia da transmisión dos cantos tradicionais pola súa actividade como músico, na recollida de cancións da tradición oral e na transmisión da lingua bretoa.
Colaborou co grupo Barzaz, así como con Dan Ar Braz, Didier Squiban, Alain Genty, Aldo Ripoche, Anne Auffret, e participou en numerosas festoù-noz, festas tradicionais bretoas que se realizan de noite.
En 2019, a canle France 3 Bretagne produciu o filme documental Yann-Fañch Kemener, cantando pola vida, dirixido por Ronan Hirrien, que fai un repaso pola súa vida e o seu traballo para preservar a música e a lingua bretoas.
Plecotus
Plecotus é un xénero de quirópteros da familia Vespertilionidae formado polos coñecidos vulgarmente como morcegos orelludos.
Especies
Ademais, coñécense especies extintas como Plecotus schoepfelii do Mioceno inferior de Baviera, Alemaña.
Anguimorfos
A dos anguimorfos, Anguimorpha, é unha suborde de réptiles escamosos que comprende un grupo diverso de lagartos con e sen membros, que presenta rexistro fósil en todos os continentes, e integra a case 200 especies.
Estes lagartos, xunto cos iguanianos e as serpentes, constitúen un "clado venenoso" denominado Toxicofera, proposto por Fry et al. para reunir a todos os réptiles velenosos.
Descrición
A suborde foi descrita en 1900 polo anatomista alemán Max Fürbringer.
Clasificación
A suborde comprende as superfamilias seguintes: A última comprende as familias:
Filoxenia
As súas relacións filoxenéticas poderían ser as seguintes:
Eu, Daniel Blake
Eu, Daniel Blake (en I, Daniel Blake) é un filme británico-francés de 2016 dirixido por Ken Loach e escrito por Paul Laverty. Está protagonizado por Dave Johns no papel de Daniel Blake, a quen se lle nega o subsidio de emprego e manutención malia que o seu médico no o recoñeceu como apto para traballar. Hayley Squires interpreta a Katie, unha loitadora nai solteira de quen Daniel se fai amigo.
Gañou a Palma de Ouro no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2016, o premio do público no Festival Internacional de Cinema de Locarno, e o BAFTA de 2017 ao mellor filme británico.
Estreouse en galego o 6 de setembro de 2021 a través da TVG.
Sinopse
O viúvo Daniel Blake, un carpinteiro de 59 anos de Newcastle, sofre un ataque cardíaco. Aínda que o seu cardiólogo non lle permitiu volver ao traballo, Daniel considérase apto para facelo despois dunha avaliación da capacidade de traballo trala que lle denegaron o subsidio de desemprego. Frústralle saber que o seu médico non foi contactado sobre a decisión e solicita unha apelación, un proceso que lle resulta difícil porque debe completar os formularios en liña e é un analfabeto dixital.
Daniel faise amigo da nai solteira Katie despois de que esta fose sancionada por chegar tarde a unha cita no centro de traballo. Katie e os seus fillos acaban de mudarse a Newcastle desde un refuxio para persoas sen fogar de Londres, xa que non hai aloxamento a prezos accesibles en Londres.
Gertrud (filme)
Gertrud é un filme dinamarqués de 1964 dirixido por Carl Theodor Dreyer. Está baseado na novela homónima de 1906 escrita por Hjalmar Söderberg. O papel de Gertrud Kanning é interpretado por Nina Pens Rode, xunto con Bendt Rothe como o seu marido, Gustav Kanning, e Baard Owe como o seu amante, Erland Jansson.
Gertrud foi o último filme de Dreyer. Destaca polas súas moitas tomas longas, unha delas de case dez minutos con Gertrud e o seu ex amante, Gabriel, falando sobre os seus pasados. O filme estreouse con críticas diversas, mais agora está considerado unha das obras mestras de Dreyer. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 38ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Gertrud, que chegou a ser unha famosa cantante, decídese a abandonar o seu marido e marchar co seu amante. O día seguinte descobre que este a traizoou e iso impide que lle poida entregar un amor absoluto, polo que a muller abandona os dous e comeza unha vida en solitario, reflexionando sobre como o compromiso do amor é unha simple convención que non vai alén de tentar un límite que moitas veces non significa nada.
Coxín de seguridade
Un coxín de seguridade (en inglés airbag, traducíbel como bolsa de ar), é un sistema empregado para protexer aos ocupantes dos vehículos. Consiste nunha bolsa inchábel que se activa de golpe cando o vehículo sofre un choque. Deste xeito, os ocupantes, coa inercia, non baten contra elementos duros do vehículo, senón cunha bolsa de ar. Aínda que o coxín de seguridade se desincha rapidamente, amortece o golpe e evita lesións.
Os coxíns de seguridade actívanse cun pequeno explosivo. Hai de dianteiros e de laterais. A súa finalidade é de dar protección aos corpos dos ocupantes do vehículo no intre dunha colisión respecto ao choque contra obxectos interiores do vehículo como o volante ou unha fiestra.
Os coxíns de seguridade están deseñados para que só se inchen en choques frontais ou laterais dende moderados a severos e suplementen a protección que ofrecen os cintos de seguridade. A maioría dos deseños de coxíns de seguridade ínchanse mediante un proceso pirotécnico e só funcionan unha vez. Considérase un aparello pasivo, debido a que non require a acción humana para activarse, en contraste co cinto de seguridade que se considera un mecanismo activo. Os coxíns de seguridade non son unha alternativa ao uso do cinto de seguridade; ambos son complementarios, xa que se ocorre un accidente os coxíns non son eficaces se os ocupantes non abrochan os cintos.
Os primeiros coxíns de seguridade en vehículos de pasaxeiros apareceron na década de 1970 pero non foron amplamente utilizados até os derradeiros anos da década de 1980.
Esquema corporal
O esquema corporal é un concepto empregado en varias disciplinas, incluíndo psicoloxía, neurociencia, filosofía, medicina deportiva e robótica. Pode referirse tamén a unha técnica de educación física ou a unha técnica de debuxo de persoas ou outros seres vivos.
Do latín schema, e este do grego σχῆμα, "figura", e do latín corpus, "corpo", en particular o tronco, e tamén "figura"; nalgunha acepción provén da adaptación do inglés postural schema e body schema.
O modelo postural
O neurólogo Sir Henry Head definiuno orixinalmente como un modelo postural do corpo que organiza e modifica activamente as impresións producidas polos impulsos sensoriais entrantes de tal xeito que a sensación final da posición corporal ascende á conciencia cargada dunha relación con algo que pasou antes. Ao realizar un seguimento da posición dos membros, desempeña un papel importante no control da acción. Implica aspectos tanto dos sistemas central (procesos cerebrais) como dos sistemas periféricos (sensoriais, propioceptivos). Así, un esquema corporal pode considerarse a colección de procesos que rexistra a postura das partes do corpo no espazo. O esquema actualízase durante o movemento do corpo. Este é normalmente un proceso non consciente e úsase principalmente para a organización espacial da acción. Polo tanto, é unha representación pragmática das propiedades espaciais do corpo, que inclúe a lonxitude dos membros e os segmentos dos membros, a súa disposición, a configuración dos segmentos no espazo e a forma da superficie do corpo. O esquema corporal tamén xoga un papel importante na integración e uso de ferramentas por parte dos humanos.
Unha clara diferenciación do esquema corporal da imaxe corporal foise desenvolvendo gradualmente. Ligado aos conceptos de corpo e espazo, en 1963 o antropólogo estadounidense Edward T. Hall definiu a proxémica (do inglés proxemics) como o espazo persoal dun individuo nun medio social, definíndoo como o conxunto das observacións e teorías referentes ao uso que as persoas fan do espazo en tanto que produto cultural específico.
Na educación física
O esquema corporal é a conciencia do corpo como medio de comunicación consigo mesmo e co ambiente. Piaget afirmaba que o neno ao nacer non diferencia o corpo do mundo exterior, e vai descubrindo por partes o seu corpo a través da acción, tomando conciencia progresiva da diferenciación e individualidade, dos demais e do mundo exterior
Un bo desenvolvemento do esquema corporal presupón unha boa evolución das habilidades motrices, das percepcións espaciais e temporais e da afectividade. O coñecemento adecuado do corpo inclúe a imaxe corporal e o concepto corporal, que se poden desenvolver con actividades que favorecen:
No debuxo
miniatura|Esquema corporal aplicado á cabeza. miniatura|Pasos dos esquemas corporais. O esquema corporal é unha idea que temos sobre o corpo humano, as súas diferentes partes e sobre os movementos que podemos ou non podemos facer con el. É unha imaxe mental que temos do noso corpo en relación co medio e a contorna, nunha situación estática. Úsase para suxerir a postura na que se presentará o corpo representado. Tamén se aplica á representación de animais.
Sobre este esquema debúxase a silueta externa do corpo sostida polas figuras xa debuxadas. Posteriormente, o esquema elimínase deixando só a silueta, pois esta técnica é orientativa e non adoita aparecer no resultado final. Emprégase como base para bandas deseñadas, audiovisuais (na fase de guión gráfico ou storyboard) e como apuntamentos rápidos para cadernos de campo.
Harry og kammertjeneren
Harry og kammertjeneren é un filme dinamarqués de 1961 dirixido por Bent Christensen. Foi nomeado para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 34ª edición dos premios. Tamén foi estreado no Festival Internacional de Cinema de Cannes de 1962.
Ainaa Jhyal Ko Putali
Ainaa Jhyal Ko Putali (en ऐना झ्यालको पुतली:) é un filme nepalés de 2022 escrito e dirixido por Sujit Bidari cos estudios de cinema Icefall Productions e Local Cinema. Foi escollido como candidato do Nepal para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Paw (filme)
Paw é un filme dinamarqués de 1959 dirixido por Astrid Henning-Jensen. Foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 32ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Anguis
Anguis é un xénero de réptiles da orde dos escamosos, que é o tipo da suborde dos anguimorfos, da familia dos ánguidos e da subfamilia dos anguinos.
Descrición
O xénero foi descrito en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, no que o considera como un xénero de serpentes (Ver páxina 249).
Etimoloxía
O nome científico Anguis deriva do latín clásico angustus, estreito, debido a que anguis, en latín "serpe", xa que este xénero comprende un grupo de lagartos sen patas que semellan serpentes.
Especies
O xénero comprende as seguintes cinco especies:
Nota taxonónica
Numerosos autores consideran unha sexta especie, Anguis incomptus (Mcconkey, 1955), pero moitos outros considérana invádida, e que está integrada no xénero Ophisaurus, como Ophisaurus incomptus McConkey, 1955.
Distribución xeográfica
As 5 (ou 6) especies deste xénero se encontran en Europa e en México.
En Galicia
En Galicia unicamente vive unha especie, Anguis fragilis, concretamente da subespecie Anguis fragilis fragilis Linnaeus, 1758.
Teorema de Löwenheim-Skolem
En lóxica matemática, o teorema de Löwenheim-Skolem ou teorema de Löwenheim-Skolem-Tarski é un teorema que establece que se unha teoría de primeira orde é consistente, entón ten polo menos un modelo con dominio finito ou contable. Máis precisamente: sexa T un subconxunto consistente dunha linguaxe de primeira orde ℒ (con identidade): se T é finito ou contable, entón ten polo menos un modelo con dominio finito ou contable. Isto significa que as teorías de primeira orde non poden controlar a cardinalidade dos seus modelos: ningunha teoría consistente pode ter só modelos isomórficos.
A primeira versión do teorema débese a Leopold Löwenheim en 1915, aínda que a súa demostración tiña unha pequena lagoa. Thoralf Skolem demostrou unha segunda versión do teorema en 1919. Desde entón apareceron outras versións.
Skolem comprendeu que este teorema podería aplicarse ás formalizacións de primeira orde da teoría de conxuntos, sendo dita formalización contable, existiría un modelo contable para dita teoría aínda cando a teoría afirma que existen conxuntos non contables. Este resultado contraintuitivo é o coñecido paradoxo de Skolem.
O teorema de Löwenheim-Skolem descendente
O teorema establece unha conexión entre a cardinalidade da linguaxe e a cardinalidade dos seus modelos, e impón serias restricións sobre a representación de estruturas infinitas. Se E é unha estrutura para unha linguaxe ℒ de cardinalidade maior que a cardinalidade de ℒ, ningún conxunto de oracións de ℒ poderá representar a E xa que, segundo o teorema, calquera conxunto de proposición de ℒ que teña modelos, terá algún modelo de cardinalidade menor que a cardinalidade de E; e este modelo non pode ser isomorfo con E.
O teorema de Löwenheim-Skolem descendente é un resultando esencial, xunto co teorema de compacidade, para caracterizar á lóxica de primeira orde.
O teorema de Löwenheim-Skolem ascendente
De novo, sexa ℒ unha linguaxe de primeira orde de cardinalidad K, onde K é un cardinal infinito. O teorema de Löwenheim-Skolem ascendente establece que se ℒ ten un modelo de cardinalidade K, entón tamén ten polo menos un modelo de cardinalidade maior ou igual a K. A demostración emprega o teorema de compacidade para linguaxes de primeira orde.
Este segundo teorema elimina calquera esperanza de representar calquera estrutura infinita. Pois se un conxunto de fórmulas dunha linguaxe de primeira orde ℒ ten un modelo infinito, entón terá outros de cardinalidade maior e, por tanto, non isomorfos.
O teorema de Löwenheim, Skolem e Tarski
Se un conxunto de fórmulas dunha linguaxe de primeira orde ℒ ten un modelo infinito, entón ten un modelo de cada cardinalidade infinita maior ou igual que a cardinalidade de ℒ. Este teorema é un resultado reforzado do teorema de Löwenheim-Skolem, que se pode obter combinando os outros dous resultados.
Estación de autobuses de Pontevedra
Localización
A estación de autobuses de Pontevedra está situada na zona sur da cidade, na Avenida da Estación, fronte á estación de ferrocarril, xunto ao río Gafos. Está a 400 metros da circunvalación PO-10 e preto da autoestrada AP-9.
Historia
Desde os anos da posguerra, na década de 1940, Pontevedra viña demandando unha estación de autobuses para centralizar o transporte de viaxeiros en autocar, de acordo coa súa condición de capital de provincia. Tras moitas xestións en Madrid, Calixto González-Posada Rodríguez foi o primeiro alcalde da cidade en anunciar a construción da estación. Con todo, o compromiso do goberno español coa súa construción non se materializou, nin nos anos 40 nin nas décadas seguintes.
Finalmente, tras cuestionarse a elección da súa localización pola súa relativa distancia do centro da cidade, a estación de autobuses de Pontevedra construíuse nun terreo fronte á estación de ferrocarril, no seu lado oeste, preto do río Gafos. O enxeñeiro encargado da obra foi o señor Moreno de la Casa. As obras de construción empezaron en decembro de 1976 e duraron dous anos. A estación de autobuses foi inaugurada polo alcalde de Pontevedra Joaquín Queizán Taboada o 4 de decembro de 1978. Con todo, a estación non entrou en funcionamento ata o 24 de novembro de 1980, con dúas plantas, escaleiras mecánicas e varios establecementos comerciais no seu interior. En 2015, as escaleiras mecánicas foron eliminadas e substituídas por dous ascensores con capacidade para 13 persoas cada un.
O 13 de xaneiro de 2020, a Xunta de Galicia iniciou a gran reforma da estación de autobuses, cun orzamento de 6 millóns de euros. A fachada, o interior e os sistemas de información foron completamente renovados e recuperouse a cuberta orixinal do edificio, favorecendo un interior luminoso. Tamén se renovaron as dársenas, elimináronse os carrís dos dous accesos rodados que había a ambos os dous lados da fachada principal da estación e construíuse un novo acceso rodado no lado suroeste cara á avenida Josefina Arruti. Ademais, construíuse unha praza peonil fronte á estación e unha nova conexión peonil no lado este coa estación de ferrocarril para fomentar o transporte intermodal de pasaxeiros e recuperouse e axardinouse a zona do río Gafos.
O novo acceso á estación polo sur entrou en funcionamento o 1 de setembro de 2021. As obras de reforma da estación finalizaron en novembro de 2022.
Descrición
O edificio da estación de autobuses de Pontevedra ten dúas plantas. A planta superior é accesible desde a praza da Avenida da Estación, a través dunha ampla rampla apta para discapacitados ao longo da parte central da fachada e de escaleiras nos laterais. Nesta planta atópase a entrada, un gran vestíbulo central, unha cafetería, as oficinas de xestión e información, os aseos, un gran panel informativo frontal e os ascensores. A planta baixa dá acceso ás 18 dársenas de embarque, dispostas en batería, e conta cunha área de espera exterior.
Servizos
A estación de autobuses de Pontevedra está servida por diversas liñas de autobuses. Pontevedra está conectada por autobús coa maioría das cidades de España e Galicia, así como co estranxeiro, incluído o aeroporto do Porto e Francia.
Balistes
Balistes é un xénero de peixes tetraodontiformes da familia Balistidae.
Especies
Recoñécense as seguintes especies:
Roystonea
miniatura|250px|[[Roystonea oleracea]]
Roystonea é un xénero de plantas da división das anxiospermas, clase das liliópsidas, orde das arecales e familia das arecáceas.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñeceuse tamén polo sinónimo:
Etimoloxía
O nome do xénero, Roystonea, é unha homenaxe a Roy Stone, un enxeñeiro do Exército dos Estados Unidos.
Especies
No xénero recoñécense as seguintes especies:
Características
Son palmeiras grandes, con tronco solitario de 20 a 30 m de altura e follas pinnadas. A súa grande altura e a aparencia chamativa destas palmeiras convértens nun aspecto notábel da paisaxe. Os troncos, que Louis Agassiz e Elizabeth Agassiz compararon con columnas de pedra en 1868, son lisos e columnares, aínda que os troncos de R. altissima e R. maisiana son máis delgados que os das palmas reais típicas.
Krigsseileren
Sinopse
O filme baséase nas historias reais dos 30.000 mariñeiros civís noruegueses que participaron nos convois aliados durante a segunda guerra mundial. Conta a historia de dous mellores amigos de Bergen, un casado e outro solteiro, que en 1939 se uniron á mariña mercante norueguesa e vense obrigados a permanecer no mar durante a guerra, sen ningunha capacidade para comunicarse coas súas familias na Noruega ocupada. Mentres tanto, a muller do mariñeiro casado e os seus tres fillos soportan unha dura vida na ocupada Bergen, que tamén é bombardeada polos aliados.
Roystonea
Características
Os troncos a miúdo están inchados e avultados en varias partes da súa lonxitude, o que pode refectir anos nos que as condicións de crecemento foron mellores ou peores que o promedio.
As cicatrices das follas a miúdo son prominentes ao longo do caule, especialmente en individuos xoves de rápido crecemento. A cor do tronco varía de branca agrisada a parda agrisada, excepto en R. violacea, que ten troncos de cor parda violeta ou malva.
R. oleracea alcanza alturas de 42 m, pero a maioría das especies encóntranse no rango de 15 a 20 m.
Narcosis (filme)
Narcosis é un filme neerlandés de 2022 dirixido e coescrito por Martijn de Jong. Foi escollido como candidato dos Países Baixos para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Rally RACE de Vigo de 1991
O Rally RACE de Vigo de 1991 foi a segunda edición de dito rally. Celebrouse o 13 de xullo de 1991 e foi puntuable para o Campionato de España de Rallys de Terra e para o Campionato de Galicia de Rallys de Terra. O vencedor foi o catalán Mia Bardolet, que conducía un Ford Sierra RS Cosworth 4x4.
Roystonea
Características
O espécime máis grande de R. oleracea encóntrase na Floresta Estadual Edmundo Navarro de Andrade en Río Claro, São Paulo, Brasil, e alcanza os 42,4 m de altura.
Distribución
As súas especies están distribuídas por toda a zona do Caribe, tanto nas Antillas, desde Cuba até Trinidad, como nos países centroamericanos, no estado de Florida, en Colombia e en Venezuela.
O xénero comprende algunas das palmeiras máis coñecidas e comunmente cultivadas nas rexións tropicais e subtropicais.
Cuba contén a maior diversidade de especies.
Mala feminista
Mala feminista (título orixinal en Bad feminist) é un conxunto de ensaios de Roxane Gay sobre este movemento nos que reflexiona "sobre como a forma en que consumimos a cultura nos converte no que somos, sempre con ton autocrítico e consciente do papel da muller —así como da súa relación cos homes e coas demais mulleres— nos nosos días, a través da súa propia experiencia e das dinámicas políticas e culturais recentes" ''Estou equivocándome como muller. Estou equivocándome como feminista. Aceptar con liberdade a etiqueta de feminista sería inxusto para as boas feministas. Si, son feminista, pero son unha feminista bastante mala. Son unha morea de contradicións. Hai moitos aspectos nos que levo mal o feminismo ou polo menos é ese o xeito en que o percibo dende a miña condición de muller.''
''Quero ser independente, pero desexo que me coiden e ter alguén esperándome na casa. Teño un traballo no que son boa. Encárgome de cousas. Estou en comités. A xente respéctame e escoita o meu consello. Quero ser forte e profesional, pero moléstame o moito que teño que traballar para que se me tome en serio, para recibir unha décima parte da consideración que podería recibir noutras circunstancias. Algunhas veces éntrame unha necesidade abraiante de chorar no traballo, así que pecho a porta do despacho e choro.'' Esta obra forma parte da colección Púrpura comezada pola editorial Hércules de Ediciones no ano 2019. Foi traducida ó galego por María Fe González Fernández.
Ḥamaa albaḥr almutawasiṭ
Ḥamaa albaḥr almutawasiṭ (en حمى البحر المتوسط) é un filme palestino de 2022 dirixido por Maha Haj. Está protagonizado por Amer Hlehel, Ashraf Farah, Anat Hadid, Samir Elias e Cynthia Saleem. Foi escollido como candidato de Palestina para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Estrea
O filme estreouse na sección Un Certain Regard do Festival Internacional de Cinema de Cannes de 2022 25 de maio, onde gañou o premio á mellor fotografía.
Max Fürbringer
Max Carl Anton Fürbringer, nado o 30 de xaneiro de 1846 en Wittenberg, Reino de Saxonia e finado o 6 de marzo de 1920 en Heidelberg, foi un anatomista alemán.
Traxectoria
Fürbringer comezou a estudar Ciencias Naturais en Jena, estudos que continuou en Berlín, doutorándose alí en 1869 cunha tese sobre Zooloxía. Desempeñando un posto de axudante de Karl Gegenbaur en Jena, este animouno a estudar Medicina. En 1873 aceptou unha chamada da Universidade de Heidelberg, onde foi habilitado para imparir docencia en Anatomía en 1877, e foi nomeado profesor asociado en 1879.
En 1879 foi nomeado profesor titular en Ámsterdam, e en 1888 recibiu a cátedra de Anatomía da Universidade de Jena. En 1901 foi nomeado director do Instituto Anatómico da Universidade de Heidelberg.
En 1881 foi elixido membro da Leopoldina.
Publicou os seus estudos de anatomía comparada en Untersuchungen zur Morphologie und Systematik der Vögel, 1888.
Describiu, entre outros taxons, a orde dos podicipediformes e a suborde dos anguimorfos.
Distincións
Foi membro das Academias:
Supercell (empresa)
Supercell é unha empresa finlandesa de desenvolvemento de xogos para móbiles a cal conta con sedes en Helsinqui, Tokio, San Francisco, Seúl e Shanghai. A compañía foi fundada en maio de 2010 en Helsinqui, Finlandia. Ilkka Paananen é CEO da compañía e actualmente conta cun número aproximado de 320 empregados. O xogo de debut da compañía foi Gunshine.net o cal actualmente está cerrado desde 2012, ao tratar de ingresar á páxina aparecerá unha mensaxe do peche e agradecementos. En 2011, comezou a desenvolver xogos para dispositivos móbiles e desde entón lanzou 5 xogos: Hay Day (2012), Clash of Clans (2012), Boom Beach (2014), Clash Royale (2016) e Brawl Stars (2018). En 2016 rexistrou ingresos estimados nuns 2.5 millóns de dólares ao día.
Historia
A compañía fundouse en 2010 con capital achegado polos propietarios e préstamos do goberno finlandés. Ao principio planeaba desenvolver xogos para múltiples plataformas web, pero en 2011, tras publicar Gunshine, abandonou a estratexia inicial e concentrouse en xogos para tabletas e dispositivos móbiles. Tras crear varios xogos que non pasaron da fase beta, Supercell publicou en 2012 Hay Day e Clash of Clans, que chegou a ser o xogo con maiores ingresos nos Estados Unidos aos tres meses do seu lanzamento.
En outubro de 2013 anunciouse que a compañía xaponesa GungHo Online Entertainment e a súa matriz SoftBank adquiriran o 51 % da compañía, que chegou ao 75% pouco despois. O 3 de xaneiro de 2016 publicou Clash Royale, que conseguiu grande éxito, e o 21 de xuño dese ano, a compañía foi adquirida por Tencent por 8.600 millóns de dólares.
O 14 de xuño de 2017 anunciouse Brawl Stars e ao día seguinte, 15 de xuño, saíu na App Store, en exclusiva para iOS. Máis dun ano despois, o 26 de xuño de 2018, o xogo saíu tamén en Android, coun soft launch para o Canadá. Desta forma, o lanzamento global do xogo —para todos os territorios tanto en Android como en iOS— tivo lugar o 12 de decembro de 2018.
Cumpleañero
Cumpleañero é un filme panameño de 2022 escrito e dirixido por Arturo Montenegro. Foi escollido como candidato de Panamá para o Óscar ó mellor filme internacional na 95ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Jimmy celebra o seu 45 aniversario na casa da praia, invitando ao seu círculo de amigos a pasar unha fin de semana cheo de diversión, exceso e compromiso. Todo é interrompido pola confesión de Jimmy de querer acabar coa súa vida antes de que remate a festa.
Leopold Löwenheim
Leopold Löwenheim (Krefeld, 26 de xuño de 1878 – Berlín, 5 de maio de 1957) foi un matemático alemán.
Traxectoria
O seu pai era un intelectual que deixara o seu posto de profesor para facer un estudo detallado da influencia de Demócrito en Galileo, polo que se trasladou a Italia coa súa familia. En 1881 regresaron a Alemaña, establecéndose en Berlín, onde estudaba un novo Löwenheim. Completou a súa educación secundaria no Royal Luisengymnasium ata 1896 e os seus estudos universitarios na Universidade de Berlín e na Universidade Técnica de Berlín ata 1901, cando se formou como profesor de matemáticas e física na escola secundaria.
Desde ese ano foi profesor no Jahn-Realgymnasium de Berlín, ata 1934, cando foi descualificado polo réxime nazi por ter un avó xudeu. Nos anos seguintes sobreviviu dando clases particulares e na Sociedade Antroposófica da que era membro. En 1943 a súa casa foi vítima bombardeo aliado e os seus escritos perdéronse. Despois da guerra, el volveu ser profesor dun insituto en Berlín entre 1946 e 1949.
Maria Dolina
Maria Ivanovna Dolina (en Марія Іванівна Доліна; en Мария Ивановна Долина), nada en Sharovka (RSFS de Rusia) o 18 de decembro de 1922 e finada en Kíiv (Ucraína) o 3 de marzo de 2010, foi unha piloto de Pe-2 e xefa de escuadra na 125ª Mariña de mulleres «Marina Raskova» do Rexemento de Bombardeiros. Estivo activa principalmente na 1ª Fronte Báltica durante a segunda guerra mundial. O 18 de agosto de 1945 foi nomeada Heroína da Unión Soviética.
Leopold Löwenheim
Traxectoria
Löwenheim, a pesar de non ter un posto universitario, dedicou gran parte do seu tempo a investigar no campo da lóxica matemática. É recordado polo teorema que leva o seu nome: o teorema de Löwenheim-Skolem que afirma que se unha proposición de primeira orde é satisfactoria, entón ten un modelo finito ou infinito contable. A demostración foi publicada en decembro de 1915 na revista Mathematische Annalen, titulada Über Möglichkeiten im Relativkalkül, e segue a tradición do cálculo de predicados establecida por Peirce e Schröder. O noruegués matemático Thoralf Skol, estendeu esta proba nos seus papeis de 1920, 1923 e 1929. Este teorema é de enorme importancia porque abriu un novo campo de investigación en matemáticas: a teoría de modelos.
Maria Dolina
Primeiros anos
Naceu na aldea de Sharovka (actual Distrito de Poltavsky, Oblast de Omsk, Siberia). Foi a primoxénita dunha famillia campesiña de orixe ucraína.
En 1934, após o pai de Maria perder unha perna na guerra civil rusa, a familia regresou a Ucraína. Debido á situación do pai, Dolina tiña que manter a familia enteira, co que deixou a escola e comezou a traballar nunha fábrica. Malia a oposición da nai, Maria adestrou nun club de voo da agrupación paramilitar Osoaviakhim. En 1940 graduouse na Escola de Voo de Khersón, tras o cal ingresou na escola de voo militar Engels. Antes da invasión alemá do 22 de xuño de 1941, traballou como instrutora de voo en clubs de Dnipropetrovsk e Mikolaiv.
Segunda guerra mundial
En xullo de 1941 iniciou o servizo militar. Inicialmente pilotou un Polikarpov Po-2, en colaboración con unidades de infantaría. Posteriormente converteuse en membro da tripulación dun Petliakov Pe-2, unha aeronave de medio alcance de dobre motor, no 587º Rexemento Aéreo de Voo Picado.
Dolina admitiu que descansaba pouco. Con todo, foi nomeada xefa de escuadra da súa unidade, posteriormente rebautizado como 125º Rexemento Aéreo de Voo Picado «Marina Raskova».
O 2 de xuño de 1943 a aeronave de Dolina foi alcanzada por fogo antiaéreo inimigo sobre a rexión de Kuban antes de lograr o seu obxectivo, o que inutilizou un dos motores e causou un incendio. O seu escolta desaparecera mentres perseguía cazas inimigos. Aínda así, continuou a voar e liberou a bomba segundo o previsto. No voo de regreso, xa sen escolta, foi atacada por seis aeronaves alemás (dúas Fw 190 e catro Bf 109). O seu artilleiro de cola derrubou un Fw 190 e un Bf 109. En total, Maria voou en setenta e dúas misións en que bombardeou arsenais inimigos, baluartes, carros de combate, baterías e transportes ferroviarios e acuáticos. Tamén deu apoio ás tropas terrestres soviéticas.
Despois da guerra
Dolina continuou a servir na Forza Aérea Soviética como xefa de escuadra dun rexemento de bombardeiros. Viviu en Šiauliai (na actual Lituania) e despois en Riga (na actual Letonia), onde traballou no Comité Central do Partido Comunista Letón até 1975. Casou dúas veces, en ambas con ex-mecánicos da Forza Aérea Soviética. Despois de que o seu primeiro marido morrese en 1972, casou con outro do rexemento en que ela servira.
No 50º aniversario do fin da segunda guerra mundial, Dolina foi ascendida a comandante polo presidente ucraíno Leonid Kuchma. Moitas escolas secundarias e destacamentos de pioneiros da URSS foron bautizados no seu honor.
Dolina residiu en Kíiv desde 1983 até o seu pasamento o 3 de marzo de 2010 con 87 anos. En 2009 participara nas celebracións do Día da Vitoria.
Antonio Trabazo Lorenzo
Antonio Trabazo Lorenzo, nado en Silleda en 1906 e finado no mesmo concello o 20 de setembro de 1937, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Trabazo González e irmán de Alfonso Trabazo Lorenzo. Estudou o bacharelato no Instituto de Pontevedra. Aprobou os exames para secretario de xulgado municipal en maio de 1929. Foi oficial interino co Concello de Silleda ata que foi suspendido en maio de 1931. Sufriu un atentado en decembro de 1932. Aprobou os exames para procuradores en xuño de 1933. Foi nomeado xestor de cédulas do concello de Silleda en agosto de 1934. Foi nomeado alcalde de Silleda en outubro de 1934, permanecendo no cargo ata marzo de 1936.
Ernst Max Schottky
Ernst Max Schottky, nado en 1888 e finado en 1915, foi un botánico alemán.
Traxectoria
Era fillo do matemático Friedrich Schottky, e irmán do físico Walter Schottky.
Foi o descritor de 82 especies de plantas, entre elas, Castanopsis sclerophylla, e o reclasificador de Castanopsis cuspidata, da familia das fagáceas, na súa obra Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie.
Abreviatura
A abreviatura Schottky emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en  botánica.
The Levellers
Tomaron o nome dos Niveladores (Levellers), unha facción radicalmente democrática da New Model Army de Oliver Cromwell.
Lei Pittman
miniatura|O [[Senado dos Estados Unidos de América|senador por Nevada Key Denson Pittman, promotor da coñecida como Lei Pittman.]] A Lei Pittman (en inglés: Pittman Act) é unha lei federal dos Estados Unidos aprobada o 23 de abril de 1918 e promovida polo senador demócrata Key Pittman, de Nevada. Por medio desta lei autorizábase a conversión en lingotes dunha cantidade máxima de 350 millóns de moedas dun dólar de prata, así como a venda ou a utilización destes lingotes para a cuñaxe de moeda subsidiaria de prata e a adquisición directa de prata producida nas minas dos EEUU para a cuñaxe dun número equivalente de dólares.
The Levellers
Membros actuais
Ás veces,Stephen Boakes ( Didgeridoo ) toca con eles.
Lei Pittman
Por cada dólar de prata fundido e converstido en lingotes, a lei tamén esixía a retirada temporal da circulación dun valor equivalente de "certificados de prata". Estes certificados poderían ser substituídos temporalmente por unha nova emisión de billetes do Banco da Reserva Federal, incluíndo valores faciais de 1 e de 2 dólares por vez primeira.
The Levellers
Recompilatorio de música celta e derivados
As pezas de The Levellers The World Freak Show e Outside/Inside foron incluídas no primeiro e no segundo álbum dobre recompilatorio Gaitas, violines y otras hierbas (DRO, 1992, 1993), no que participaron grupos galegos como Os Diplomáticos e Na Lúa, alén doutros grupos de éxito internacional como The Dubliners, Loreena McKennitt, The Pogues, Celtas Cortos, The Chieftains con Van Morrison, Clannad, Gwendal ou Alan Stivell.
Lei Pittman
Contexto histórico e xustificación
En virtude da Lei Pittman, reconvertéronse en lingotes 270.232.722 moedas dun dólar de prata (259.121.554 para a súa venda a Gran Bretaña a un dólar a onza mais os gastos de cuñaxe, e 11.111.168 para a cuñaxe de moedas subsidiarias de prata). Esta cantidade de dólares fundidos supuña arredor de 209 millóns de onzas de prata fina.
Entre 1920 e 1933, con base na mesma lei, adquiriuse unha cantidade similar de prata producida nas explotacións mineiras estadounidenses, a un prezo fixo dun dólar por cada onza, e con esta prata cuñáronse 270.232.722 novas moedas dun dólar. O prezo fixo dun dólar por onza estaba por riba do prezo de mercado e actuaba como unha subvención federal á industria mineira da prata.
Na Emenda Thomas á Lei de Axuste Agrícola de 1933 figuraban tamén outras disposicións acerca da moeda de prata.
A Tripla Entente da Gran Guerra viuse axiña sometida á inflación galopante que acompañaba a guerra. Como o comercio internacional da época se realizaba en ouro e os aliados precisaban aceiro, alimentos e subministracións para o mantemento dos exércitos, retiraron da circulación todas as súas moedas de ouro. Á medida que o prezo do ouro subía, o contido deste metal superaba o valor facial das moedas aínda en circulación, o que levou ao seu acaparamento.
Ao non haber ouro dispoñible, Gran Bretaña utilizaba "certificados de prata das súas colonias na India, que contribuíron en gran medida ao esforzo bélico. Alemaña comezou a espallar o rumor de que o goberno británico carecía de diñeiro para responder deses certificados de papel que estaba a utilizar para a adquisicións de bens de guerra.
O Goberno dos Estados Unidos planeaba fundir e converter en lingotes 350 millóns de dólares de prata e venderlle estes lingotes a Gran Bretaña. Os empresarios da minaría da prata dos estados occidentais dos EEUU e os seus representantes políticos temían que os intereses do leste provocasen, con tal pretexto, a eliminación a circulación do dólar de prata, reducindo así a demanda de prata do Goberno. Co fin de os tranquilizar e obter apoio para esta medida, o Congreso prometeu comprar prata aos mineiros occidentais despois da guerra ao mesmo prezo que lle cobraba a Gran Bretaña.
Os investigadores da historia económica sinalan que a Lei Pittman debe considerarse como unha medida de emerxencia en tempos de guerra, máis que unha medida verdadeiramente monetaria.
Asílidos
Os asílidos (Asilidae) son unha familia de insectos dípteros. Teñen un corpo robusto, con aspecto de moscas peludas cunha curta probóscide que encerra unha hipofarinxe cortante e chuchadora. Teñen hábitos predadores, alimentándose principalmente ou ás veces exclusivamente doutros insectos e, como regra xeral, cazan esperando e emboscando e capturan as presas en voo.
Introdución
miniatura|[[Zosteria sp.]] miniatura|Un Asilidae alimentándose dun [[saltón. Este asílido mostra o místax e o fleco ocular típico dos Asilidae, cunha curta e robusta probóscide e patas potentes e espiñosas adaptadas para a captura de presas en voo.]] Os Asilidae son cosmopolitas e comprenden unhas 7.000 especies descritas. Latreille estableceu esta familia en 1802. Os Asilidae, xunto cos Bombyliidae e Therevidae, son as familias máis representativas da superfamilia Asiloidea e forman un dos grupos máis característicos dos Brachycera inferiores.