cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fai Tun Flai
Historia
A orixe de Fai Tun Flai remóntase ao ano 2001, cando os mesmos integrantes desta banda formaban parte de Acceso Denegado, unha formación anterior tamén orixinaria de Quiroga, e na que Xampi tocaba a guitarra. Ante a saída do seu batería decídese cambiar o estilo do grupo e refundalo no que hoxe e Fai Tun Flai, formado oficialmente en 2002.
A primeira actuación do grupo tivo lugar o día 30 de agosto no Correlos Rock III (Currelos, O Saviñao), e marcou o comenzo dunha etapa de eventos que os levaron a percorrer Galicia, incluíndo tamén algunha actuación televisiva.
Na primavera de 2003 gravan a autoproducción Mala centella te coma, con edición de Falcatruada. Nese mesmo ano participan no Concurso de Novos Talentos de Vilagarcía e son finalistas no Campusons 2003, participando na gravación dun disco recompilatorio xunto con Loretta Martin, Javier Ferreirós e Kastomá, editado por SonsGaliza.
Estilo e influencias
Fai Tun Flai é unha banda de rock potente, con influencias moi variadas: Sepultura, Nirvana, Biohazard, Carcass, Rage Against the Machine... pero cunha visión da música particular. Parte fundamental desta visión é a concepción das letras, sempre festeiras e ás veces un tanto acedas.
Axostilo
miniatura|dereita|240px|Tinguidura de [[Giemsa de T. vaginalis. No centro o axostilo.]] O axostilo é unha lámina ou eixe formado por microtúbulos que se encontra en certos eucariotas unicelulares. Orixínase na base dos flaxelos, e ás veces proxéctase alén do límie da célula, e adoita ser flexible ou contráctil, polo que pode estar implicado no movemento e proporciona soporte á célula. O axostilo orixínase en asociación coa raíz microtubular flaxelar e aparece en dous grupos de protistas, as oximónadas e os parabasálidos, os cales teñen axostilos con estruturas diferentes e non homólogas. Nas tricomónadas (uns parabasálidos) postulouse que o axostilo participa na locomoción e na adhesión da célula, pero tamén na cariocinese durante a división celular.
1978
Acontecementos
miniatura|[[Luís Seoane en decembro de 1978 en Buenos Aires.]]
Outros
Historia ano a ano
Manuel Pita Armada
Traxectoria
Nado no seo dunha familia acomodada da vila de Cariño, foi un dos fundadores do Sindicato da Industria Pesquera de Cariño (1933), integrado na CNT. Como consecuencia da folga xeral revolucionaria de 1934 foi detido no cárcere de Ortigueira e sufriu prisión no castelo de San Filipe. Despois do triunfo electoral da Fronte Popular saíu do cárcere ao beneficiarse dunha amnistía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 embarcou no boniteiro Arkale coa directiva do sindicato rumbo ao porto francés de Saint Nazaire. De Francia trasladouse a Almería onde prestou servizo na base naval e axudou ao seu irmán José Pita na posta en marcha da industria pesqueira en Adra. Integrado na Agrupación de Gallegos Libertarios, colaborou no seu voceiro Galicia Libre. Coa derrota republicana exiliouse en Orán onde foi confinado nun campo de concentración, pero puido entrar en Francia por medio do SERE e embarcou rumbo a Chile no buque Winnipeg cos seus irmáns José e Vicente. Instalouse en Valparaíso onde traballou nunha compañía de seguros. Continuou vinculado ao movemento libertario en Chile até ben entrados os anos cincuenta.
Na literatura
A súa historia foi recreada na novela Winnipeg (2013) de Hixinio Puentes.
Søren Kierkegaard
Søren Aabye Kierkegaard, nado en Copenhague o 5 de maio de 1813 e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1855, foi un teólogo e filósofo dinamarqués do século XIX, coñecido como o pai do existencialismo por facer filosofía sobre a condición da existencia humana, por centrar a súa filosofía no individuo e na subxectividade, na liberdade e na responsabilidade, e na desesperación e na angustia. Kierkegaard tiña pouco interese polo mundo natural, en cambio, tiña moito máis pola existencia do individuo illado.
Interpretacións de Kierkegaard
Para Søren Kierkegaard, a fe cristiá é un “desesperado salto” no recoñecemento da encarnación paradoxal de Deus na persoa de Cristo e para el a subxectividade é a verdade. Enfrontou a existencia de cada individuo en particular, coa súa problemática concreta, e o pensamento abstracto, que xamais logra alcanzar esta realidade.
A primeira crítica profunda da súa época, diferente a todas as precedentes pola súa seriedade, levouna a cabo el. Kierkegaard describiu a razón da individualización existencial do home dicindo que a súa época era “unha época de disolución”.
A obra de Kierkegaard é de difícil interpretación, dado que escribiu a maioría das súas obras baixo varios pseudónimos, e moitas veces eses pseudoautores comentan os traballos de pseudoautores anteriores.
Moitas das súas obras lidan con problemas relixiosos tales como a natureza da fe, a institución da fe cristiá, e ética cristiá e teoloxía. Por causa disto, a obra de Kierkegaard, algunhas veces, considerase como existencialismo cristián (en oposición ao existencialismo de Jean-Paul Sartre ou ao protoexistencialismo de Friedrich Nietzsche, ambos os dous derivados dunha forte base ateística). A teoloxía dialéctica é recordada por Kierkegaard na existencia Cristina.
No seu escrito titulado Repetición (1843) faille dicir ó seu pseudónimo Constancio:
Traxectoria
Søren Kierkegaard naceu nunha familia rica de Copenhague. O seu pai, Michael Pedersen Kierkegaard, era un home moi relixioso. Cría que ningún dos seus fillos viviría máis da idade de Xesucristo, 33 anos. Pensaba que os seus pecados, como maldicir o nome de Deus na súa xuventude e posiblemente embarazar á nai de Kierkegaard fóra do matrimonio, eran merecedores de castigo. Aínda que moitos dos seus sete fillos faleceron novos, a súa predición demostrouse errónea ó superar dous deles esta idade. Nesa introdución á noción de pecado, e na relación entre pai e fillo, radican os fundamentos de gran parte dos traballos de Kierkegaard (particularmente de Temor). A nai de Kierkegaard, Anne Sørensdatter Lund Kierkegaard, non é mencionada directamente nos seus libros, aínda que tamén exerce influencia sobre as súas obras máis tardías. A pesar de que a melancolía relixiosa ocasionalmente afectaba ó seu pai, Kierkegaard e el estaban estreitamente unidos. Kierkegaard aprendeu a explorar o reino da súa imaxinación mediante unha serie de exercicios e xogos que ambos practicaban xuntos.
O pai de Kierkegaard morreu o 9 de agosto de 1838, a idade de 82 anos. Antes de falecer, pediulle a Søren que se fixera pastor. A vida relixiosa de seu pai influíu profundamente en Søren, e sentiuse obrigado a cumprir o seu desexo. Dous días despois, o 11 de agosto, Kierkegaard escribiu:
Kierkegaard asistiu á Escola de Virtude Cívica, sobresaíndo en latín e historia. Continuou estudando teoloxía na Universidade de Copenhague, pero estando alí inclinouse máis á filosofía e á literatura. Na universidade, Kierkegaard escribiu a súa disertación, Sobre o concepto de ironía en constante referencia a Sócrates, a cal foi considerada polos expertos da universidade coma un traballo notable e ben pensado, aínda que mencionaron que se excedía lixeiramente no literario para ser unha tese filosófica. Kierkegaard graduouse o 20 de outubro de 1841 cun Magistri Artium, que hoxe en día correspondería a un PhD. Coa herdanza familiar Kierkegaard puido financiar a súa educación, os seus gastos e varias publicacións das súas primeiras obras.
Outro importante aspecto da vida de Kierkegaard (quizais o que maior influencia exerceu na súa obra) foi a ruptura do seu compromiso con Regine Olsen (1822-1904). Kierkegaard coñeceu a Regine o 8 de maio de 1837 e sentiuse inmediatamente atraído por ela, igual que ela por el. Nos seus Diarios Kierkegaard escribiu acerca do seu amor por Regine.
Dereita política
A dereita política é un concepto que se refire ao segmento do espectro político asociado a posicións conservadoras, relixiosas ou ben simplemente opostas á esquerda política. Engloba xa que logo a correntes ideolóxicas moi diversas cuxa separación pode ser tallante, dependendo de que consideren prioritaria a defensa da liberdade individual (liberalismo), a defensa da patria (nacionalismo, patriotismo) ou de que ante todo busquen o mantemento da orde social establecido (tradicionalismo, conservadorismo). En oposición á esquerda política, o sector máis liberal salienta o libre mercado por encima do intervencionismo das administracións públicas e busca potenciar valores e dereitos individuais, fronte a posicións colectivistas ou estatistas, mentres que o sector máis conservador é partidario do encadramento colectivo en estruturas rixidamente xerarquizadas e disciplinadas.
Søren Kierkegaard
Traxectoria
Pouco despois a parella saíu do país, tras producirse o nomeamento de Schlegel como gobernador das Indias Occidentales Danesas. Para cando Regine volveu, Kierkegaard morrera. Regine Schlegel viviu ata 1904 e tras a súa morte foi enterrada preto de Kierkegaard no Assistens Kirkegaard de Copenhague.
Dereita política
A dereita máis moderada adóitase cualificar como centro-dereita, mentres que a dereita máis extremista cualifícase como ultradereita ou extrema dereita.
Søren Kierkegaard
Traducións ao galego
A súa obra de 1844 Prólogos: lectura lixeira para certos estamentos segundo tempo e ocasión (no orixinal dinamarqués, Forord. Morskabslæsning for enkelte Stænder efter Tid og Leilighed af Nicolaus Notabene) foi traducida ao galego por Óscar Parcero Oubiña e publicada en 2008 pola editorial Galaxia dentro da colección "Ensaio".
Pensamento
Kierkegaard foi considerado filósofo, teólogo, pai do existencialismo, crítico literario, humorista, psicólogo e poeta. Dúas das súas ideas máis coñecidas son a subxectividade e o salto da fe. O salto da fe é a súa concepción de como un individuo cre en Deus, ou como unha persoa actúa no amor. Non é unha decisión racional. Ademais consideraba que ter fe era ao mesmo tempo ter dúbidas. Así, por exemplo, para ter verdadeira fe en Deus, un tamén tiña que dubidar da súa existencia; a dúbida é a parte racional do pensamento da persoa, sen ela a fe non tería unha substancia real. A dúbida é un elemento esencial da fe, un fundamento. Kierkegaard tamén resaltou a importancia do eu, así como a relación entre o eu e o mundo, fundamentado na reflexión e a introspección do eu. Kierkegaard discute principalmente a subxectividade en relación cos asuntos relixiosos. Argumenta que a dúbida é un elemento da fe e que é imposible conseguir ningunha certeza obxectiva acerca de doutrinas relixiosas tales como a existencia de Deus ou a vida de Xesucristo. O máximo que un pode esperar sería a conclusión de que é probable que as doutrinas relixiosas sexan certas, pero se unha persoa crera estas doutrinas só no grado en que é probable que sexan certas, el ou ela non sería verdadeiramente relixioso. A fe consiste na relación subxectiva de total compromiso con tales doutrinas.
Interpretación de Kierkegaard por Ernest Gellner
No seu libro de 1992, Posmodernismo, razón e relixión, Ernest Gellner menciona a Kierkegaard para ilustrar o fundamentalismo relixioso. Segundo Gellner, Kierkegaard está asociado á idea de que a relixión é, no seu fundamento, non unha persuasión da verdade dunha doutrina, senón a dedicación a unha posición que é inherentemente absurda, ou que dá "ofensa", o termo usado por Kierkegaard. Para Kierkegaard, obtemos a nosa identidade ao crer en algo que ofenda profundamente a nosa mente, o que non é unha tarefa fácil. Para existir, teríamos de crer e crer en algo que sexa ominosamente difícil de crer. Esta é a esencia do proceso existencialista en Kierkegaard, que asocia a fe coa identidade.
1325
Notas
Historia ano a ano
Henri Breuil
miniatura|dereita|250px|Calcografía dun bisonte da cova de Altamira por H. Breuil.
Henri Breuil, nado en Mortain (departamento de Mancha) o 28 de febreiro de 1877 e finado en L'Isle-Adam (Val do Oise, entón Seine-et-Oise) o 14 de agosto de 1961, é universalmente coñecido como «o abade Breuil» (l'abbé Breuil), foi, ante todo, un arqueólogo da Prehistoria, ilustre polas súas contribucións na clasificacións dos artefactos líticos paleolíticos e o estudo da arte prehistórica. Foi chamado o «papa da prehistoria».
Traxectoria
miniatura|Right|upright=1.5|alt=|<Center> «Grattoir» - Aurignacien - [[Museo de Tolosa. ]] Ingresou no seminario de Saint Sulpice en 1895 xunto con Jean Bouyssonie (1877-1965), alí asistiu aos cursos de ciencias do abade Jean Guibert, autor dun tratado («Les Origines»: "As Orixes"), sobre as relacións entre ciencia e relixión, cuxas ensinanzas asignaban un lugar relevante ás ideas evolucionistas, naquela altura relativamente novidosa. Tivo tamén unha serie de encontros cruciais que animaron o seu interese pola nacente ciencia prehistórica: G. d’Ault du Mesnil, Louis Capitan (1854-1929) no ano 1896, E. Piette en 1897, na casa do cal puido admirar obras mestras da arte mobiliaria prehistórica, Denis Peyrony.
Ordenado sacerdote o 9 de xuño de 1900 en Saint-Sulpice, Breuil non exercería xamais como sacerdote, procurando non facerse cargo de ningunha feguesía a fin de poder consagrarse integramente ao seu labor de prehistoriador.
Desde 1905, ensinou Prehistoria na Universidade de Fribourg, e logo en París no Instituto de Paleontoloxía Humana (Institut de Paléontologie Humaine) desde (1910) e, posteriormente, no Colexio de Francia (Collège de France) entre 1929 e 1947. Foi nomeado membro do Instituto de Francia (Institut de France) en 1938.
Breuil e a arte parietal
En 1901, con Louis Capitan e Denis Peyrony, participou no descubrimento de dúas covas con pinturas das máis importantes da Dordoña: Combarelles e Font-de-Gaume. Comezou daquela a realizar os calcos dos gravados da primeira e das pinturas e gravados da segunda. En 1902, Émile Cartailhac convidouno a estudar as pinturas de Marsoulas e de Altamira. Desde entón participou na investigación de numerosos xacementos ornamentados, tanto en Francia (Tuc-d’Audoubert, Trois-Fréres, Rouffignac), como en España ou en Suráfrica. Foi o primeiro prehistoriador que visitou e describiu a gruta de Lascaux.
Os seus traballos posibilitaron que fose recoñecido como o primeiro especialista internacional na arte parietal prehistórica o que o levou, en 1929, a recibir unha cátedra no prestixioso Colexio de Francia, que foi creada especialmente para el. En 1935, obtivo a primeira cátedra da materia na Universidade de Bordeos.
A súa obra máis importante "Catrocentos séculos de arte parietal" (Quatre cent siècles d'art pariétal), aparecida en 1952, esboza por vez primeira un panorama conxunto da arte rupestre franco-cantábrica, tal e como se coñecía na época, o que lle outorgou autoridade mundial na materia. Este libro é o colofón de máis de 700 xornadas de estudos subterráneos. Breuil interesouse, ante todo, en sinalar e describir polo miúdo as obras paleolíticas e máis en tentar precisar a súa cronoloxía.
Breuil e a industria prehistórica
A súa contribución principal a respecto das industrias líticas consistiu na súa revisión da estratigrafía de referencia para o Paleolítico superior e a fixación, xa en 1906, da verdadeira posición do período Auriñaciense na cronoloxía, logo dun estudo metódico dos útiles líticos e óseos de Europa, con datos estratigráficos, efectuada desde 1905.
O seu fervor investigador levouno a interesarse por todas as formas da cultura material paleolítica, na que se confundían todos os períodos. Xunto co padre Pierre Teilhard de Chardin, daquela na China, pola década de 1930, participou nas investigacións a respecto do Sinanthropus, en Zhoukoudian.
Breuil e África
As súas numerosas viaxes a África facilitáronlle relacionarse con sir Ernest Oppenheimer, entón líder mundial da industria do ouro e do diamante. Puido así examinar numerosas coleccións de artefactos e publicar as primeiras obras de síntese que examinaban a Prehistoria africana.
En Suráfrica, tomou parte no desenvolvemento académico da disciplina, polo que foi elixido presidente da Asociación Arqueolóxica Surafricana (South African Archeological Society). Trabou amizade co marechal Jan Smuts, mercé a cal obtivo os medios financeiros e loxísticos para as súas expedicións arqueolóxicas. Máis tarde, amizou co antropólogo surafricano Philip Tobias.
En 1918, o prospector e topógrafo alemán Reinhard Maack descubriu sobre dunha parede rochosa, un importante fresco rupestre, nas montañas de Brandberg (2.573 m), o máis elevado macizo orográfico de Namibia. En 1947, o abade Breuil visitou este descubrimento, cuxa representación central, denominou « dama branca » (Dame blanche).
Prácticas dubidosas
O labor de pioneiro de Henri Breuil foi inmenso, mesmo se aceptamos que boa parte das súas teorías e das súas interpretacións, foron botadas abaixo polas análises e polos estudos posteriores. É posíbel tamén hoxe en día, pór chatas a algúns dos seus métodos, ás veces só operativos, aos seus prexuízos sobre certos aspectos sería hoxe cualificados de racistas; os seus textos científicos estaban tinxidos de mitoloxía popular e de dubidosa omnisciencia; a súa negativa a admitir erros e máis a súa preocupación por se crear unha imaxe afalagadora para a posteridade.
Principais publicacións
Henri Breuil publicou máis de 800 títulos relativos á Prehistoria en xeral e a Arte prehistórica en particular, mais tamén algúns sobre Botánica ou Entomoloxía.
Brest
O topónimo Brest pode refirirse a:
Triana (grupo)
Triana é un grupo musical de rock andaluz da década de 1970 e principios dos 80.
1326
Mortes
Historia ano a ano
HC Oceláři Třinec
O HC Oceláři Třinec é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Třinec, República Checa. O club foi fundado en 1929 e actualmente compite na Extraliga Checa, a máxima categoría do hóckey sobre xeo checo, competición que gañou nunha ocasión (tempada 2010-11). Xoga os seus partidos como local no Werk Arena, un pavillón con capacidade para 5.200 espectadores.
Historia
Non foi ata 1976 cando o equipo contou cun pavillón con teito, e tres anos despois, en 1979, o equipo debutaba na segunda división.
En 1995, once anos despois da construción do novo pavillón, o equipo conseguiu o ascenso á primeira división do campionato, onde permaneceu ata a actualidade. Na tempada 1997-98 chegou á final dos play-offs polo título, mais caeu na mesma por 3 a 0 fronte ao HC Petra Vsetín. Finalmente, na tempada 2010-11, o club alzou o seu primeiro título de liga tras derrotar nas series finais por 4 a 1 ao HC Vítkovice Steel, nunha tempada na que xa conseguira rematar na 1ª posición na liga regular.
Música clásica contemporánea
A música clásica contemporánea é a música clásica feita no momento actual. Ao principio do século XXI, xeralmente refírese ás formas modernas de música post tonal posteriores a 1945 e á morte de Anton Webern, e abrangue a música serial, música electrónica, música experimental, e música minimalista. As formas máis novas de música inclúen a música espectral, e o postminimalismo.
Compositores modernos
O termo, porén, é ambiguo e pode referirse ás veces a compositores posteriores á época da Música do Clasicismo, desde o século XIX, tal como son referidos ás veces os músicos da Idade Contemporánea. Esta é unha lista dalgúns deses compositores. Non están incluídos autores de Bandas Sonoras para audiovisuais, como Philip Glass, Ennio Morricone, Michael Nyman, John Williams, Danny Elfman ou Carlos Núñez (autor da BSO de Mar adentro).
Deheubarth
miniatura|220px|Reinos medievais de [[Gales.]] Deheubarth foi un reino ou principado do suroeste de Gales medieval.
Historia
Deheubarth creouse sobre 950 por Hywel Dda (“Hywel o Bo”) nos territorios de Seisyllwg e Dyfed, ambos convertidos na súa posesión. O asentamento do xefe dos rexedores de Deheubarth atopábase en Dinefwr.
Deheubarth, como outros moitos reinos galeses, continuou existindo ata a conquista normanda de Gales, pero as constantes loitas deron lugar a que só durante parte do tempo fose unha entidade separada cun rexedor independente. O rei Llywelyn ap Seisyll de Gwynedd anexouna en 1018 e tamén o rei Rhydderch ab Iestyn de Morgannwg en 1023. O fillo de Llywelyn ap Sisyll, Gruffydd ap Llywelyn de novo anexou Deheubarth e converteuse no rexedor da maioría de Gales, pero despois da súa morte, a antiga dinastía Dinefwr recuperou o poder.
Príncipes de Deheubarth
En 1093 empezou a conquista de Deheubarth polos anglonormandos.
Despois de 1234 os príncipes de Deheubarth só gobernaban sobre o Cantref Mawr e alí o seu poder comezou a minguar.
Fusión nuclear
A fusión nuclear é un proceso físico durante o que se xuntan dous ou máis átomos e forman outro átomo de maior número atómico. A fusión nuclear só acontece a temperaturas de varios millóns de graos e vai seguida dunha enorme liberación de enerxía.
O principal tipo de fusión que ocorre no interior das estrelas é o de hidróxeno en helio, onde catro átomos de hidróxeno se xuntan para formar un átomo de helio. Mais como a masa dun átomo de He é lixeiramente menor que a dos catro átomos de H, esa diferenza é compensada liberándose enerxía, de acordo coa famosa ecuación E=mc² de Einstein.
A reacción de fusión nas estrelas iníciase coa combinación de catro núcleos de hidróxeno-1 (protóns) para crear dous de hidróxeno-2. Como resultado, son liberados dous positróns (electróns positivos) e dous neutrinos. Estes dous núcleos xúntanse con outros dous núcleos de hidróxeno-1, creando así dous núcleos de helio-3 liberando, simultaneamente, radiación gamma. Os dous núcleos de helio así formados son inestábeis neste estado e, subsecuentemente, sofren outra reacción nuclear de fusión que resulta nun núcleo de helio-4 e dous de hidróxeno-1.
Vale resaltar que hai conservación de enerxía e, polo tanto, pódese calcular a masa dos catro protóns e o núcleo de helio, e subtraer a suma das masas das partículas iniciais da masa do produto desta reacción nuclear para calcular a masa/enerxía emitida.
Utilizando a ecuación E=mc², pódese calcular a enerxía liberada, derivada da diferenza de masa. Unha vez que o valor do "c" é moi grande (3 · 1010 cm/s), mesmo unha masa moi pequena corresponde a unha enorme cantidade de enerxía. Este feito levou moitos enxeñeiros e científicos a iniciar proxectos para o desenvolvemento de reactores de fusión para xerar electricidade. (Por exemplo, a fusión duns poucos cm3 de deuterio, un isótopo de hidróxeno, produciría unha enerxía equivalente á producida pola queima de 20 toneladas de carbón).
Palacio do Quirinale
miniatura|dereita O Palacio do Quirinale é a residencia oficial do Presidente da República Italiana e é un dos símbolos do Estado italiano. Ten máis de 1.200 habitacións. Atópase no alto do outeiro homónimo que se localiza en Roma.
751
Europa
miniatura|Piazza del Popolo de Rávena.
Comeanda, Visma, A Coruña
miniatura|Situación de Comeanda (vermello) no concello da Coruña. En verde, urbanización Gatón-Comeanda. Comeanda é un lugar da parroquia de Visma no concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2014) ten 81 habitantes (26 homes e 55 mulleres), o que supón unha diminución en cinco habitantes en relación ao ano anterior.
Lollardismo
Doutrina
Entre as súas principais doutrinas estaba aquela que propugnaba que a devoción era un requirimento para que un sacerdote fóra de "verdade" un sacerdote ou para que levase a cabo os sacramentos debidamente, e que o laico devoto tiña a facultade de executar os mesmos ritos, crendo que o poder relixioso e a autoridade resultaban da devoción e non da xerarquía eclesiástica. Ensinaban que a Igrexa cristiá era a "Igrexa dos salvados", querendo dar a entender que a verdadeira Igrexa de Cristo estaba constituída pola comunidade dos fieis, que tiña moito en común coa Igrexa oficial, pero que non era o mesmo. Ensinaban ademais unha certa forma de predestinación. Avogaban pola pobreza apostólica e a tasación das propiedades da Igrexa. Negaban a doutrina romana da transubstanciación favorecendo por iso a doutrina da consubstanciación na Eucaristía.
Orixes
As orixes do movemento Lollardo (Lollardy en inglés) atópase nos ensinos de John Wycliffe, un teoloxo prominente da Universidade de Oxford cara a 1350.
Etimoloxía
A pesar de non ser coñecido a orixe do termo, propúxose a hipótese de derivala do termo en latín lolium ("tara" ou "herba daniña"). Se é certo, isto debería ser unha referencia ofensiva para cualificalos de herexía contra a Igrexa cristiá, como as herbas daniñas que xorden no medio do gran na parábola de Xesús.
Outra hipótese, moito máis probable, é que veña do nome de Valter Lollard, un predicador holandés valdense que foi martirizado a mans dos partidarios da Igrexa de Roma na primeira metade do século XIV. A palabra pode ser tamén derivada do neerlandês lollaerd (que significa "alguén que susurra") ou lull ou lollen, que significa "cantar".
1328
Mortes
Historia ano a ano
Mother!
Mother! (estilizado como mother!) é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Darren Aronofsky. Está protagonizado por Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Ed Harris e Michelle Pfeiffer. Conta a historia dunha muller nova cuxa vida nunha casa de campo ó carón do seu home é interrompida pola chegada dunha misteriosa parella.
Mother! foi escollido para competir polo León de Ouro no Festival Internacional de Cine de Venecia, e estreouse o 5 de setembro de 2017. Foi estreado nos Estados Unidos o 15 de setembro de 2017 por Paramount Pictures, e recadou $44,5 millóns en todo o mundo. Malia que foi recibido con boas críticas, as súas alegorías bíblicas e a representación da violencia xeraron moita controversia.
El Independiente
El Independiente foi o nome de varias publicacións:
Galería de imaxes de Ourense
Imaxes do concello de Ourense na provincia de Ourense:
Cidade
<Gallery> Ficheiro:Ourense.svg|Escudo de Ourense. Ficheiro:Praza Maior de Ourense.jpg|Praza maior de Ourense. Ficheiro:Ourense casa natal Xocas 1-1.jpg|Casa natal de Xaquín Lorenzo, na rúa da Paz. Ficheiro:Rúa en Ourense.jpg|Rúa en Ourense. Ficheiro:Ourense.Pintadas.jpg|Pintadas. Ficheiro:Concellería_de_participación_cidadá,_limpeza_e_compras_do_Concello_de_Ourense.JPG|Concellería de participación cidadá, limpeza e compras. Ficheiro:Palco_da_música_en_Ourense.JPG|Palco da música. Ficheiro:Ourense San Martiño.jpg|San Martiño. Ficheiro:Ourense, centro da cidade, Galicia (Spain).jpg|Rúa. Ficheiro:Ourense, Galicia, España. Torre do Hotel San Martín.jpg|Torre do Hotel San Martín. Ficheiro:Concello_de_ourense.jpg|Concello de Ourense. </Gallery>
Pontes e pasos peonís
<Gallery> Ficheiro:Puente romano.jpg|Ponte Maior de Ourense. Ficheiro:Ponte do Milenio, Ourense.jpg|Ponte do Milenio. Ficheiro:PonteNovaOurense.JPG|Ponte Nova. Ficheiro:PontedotrensobreoMinho.jpg|Ponte do tren sobre o Miño. Ficheiro:Paseo peonil (Ourense).jpg|Paseo peonil en Outariz. Ficheiro:LoniaMinhoDesembocaduraPasarela1.JPG|Paso sobre o río Lonia na desembocadura no Miño. Ficheiro:PasarelasobreoMinhoPonteVelha3.jpg|Paso sobre o Miño, acceso ao centro Ponte Vella. Ficheiro:PasarelasobreoMinhoOira3.JPG|Paso en Oira. </Gallery>
Oxymonadida
Oxymonadida é un grupo de protistas flaxelados que viven exclusivamente nos intestinos de térmites e doutros insectos comedores de madeira. De forma similar aos flaxelados Parabasalia, conteñen bacterias simbióticas que son responsables da dixestión da celulosa. Ambos os grupos carecen de mitocondrias e os Oxymonadida tamén de aparato de Golgi.
Ragnar Lodbrok
Ragnar Lodbrok (nórdico antigo: Ragnarr Loðbrók Sigurdsson, nado antes de ca. 755 e finado ca. 865, foi un rei lendario de Suecia e Dinamarca que reinou no século IX (ca. 840). Segundo o cronista danés Saxo Grammaticus, Ragnar pertencía á liña real da casa dos Ynglingas. Aí, xunto ás sagas islandesas, considérano fillo de Sigurd Hring, rei de Suecia e conquistador de Dinamarca, e a súa consorte Alfhild Gandolfsdatter (n. 710), filla de Gandalf Alfgeirsson. Non hai acordo sobre cal era a capital dos seus dominios, nin en que país residía normalmente.
Oxymonadida
A maioría destes organismos miden arredor de 50 μm e teñen un único núcleo asociado a catro flaxelos. Os seus corpos basais orixinan varios grupos de microtúbulos que forman un orgánulo denominado axostilo, que ten unha estrutura diferente á dos axostilos de Parabasalia. Unha fibra asociada denominada preaxostilo separa os flaxelos en dous pares. Uns poucos Oxymonadida teñen múltiples núcleos, flaxelos e axostilos.
Ragnar Lodbrok
A pesar de aparecer como un heroe local, non hai moitas biografías súas, apenas se poden achar algunhas mencións nas sagas. A datación do seu reinado é incerta: algunhas fontes sitúano entre 750 e 794, outras de 860 a 865 e outras máis probábeis entre 835 e a súa morte en 865. Tampouco se sabe se foi recoñecido como rei durante todo ese tempo.
Oxymonadida
O flaxelado de vida libre Trimastix está emparentado estreitamente con Oxymonadida. Carece de mitocondrias pero ten catro flaxelos separados por un preaxostilo, pero ao contrario que Oxymonadida ten un suco de alimentación. Esta característica coloca a Oxymonadida e a Trimastix en Excavata, e máis concretamente en Metamonada.
Ragnar Lodbrok
Traxectoria
esquerda|miniatura|223x223px|  Ilustración das Crónicas de Núremberg. Ragnar era pagán devoto e, de acordo ás lendas nórdicas, pretendía ser descendente do deus Odín. Por iso non tiña reparos en atacar ás cidades cristiás en festas sacras (de feito preferíao, pois a sorpresa era maior e os soldados adoitaban estar no templo). Vinculóuselle en matrimonio con dúas famosas guerreiras skjaldmö, Lathgertha en Gesta Danorum, e a raíña Aslaug (Aslög), a filla de Sigurd e Brynhildr, segundo a saga Völsunga.
Historicidade
A historicidade da vida de Ragnar, en tanto figura lendaria cuxa vida transcorreu tan só parcialmente en lugares e tempos cubertos polas páxinas da historia, non é moi clara. No seu comentario á Gesta Danorum de Saxo Grammaticus, Hilda Ellis Davidson sinala os notorios esforzos de Saxo no libro IX da Gesta por consolidar, baixo o reinado de Ragnar, diversos eventos e historias confusas, e en ocasións contraditorias, das que tiña coñecemento. É por iso que moitos actos atribuídos a Ragnar na Gesta poden asociarse, por medio de diversas fontes, con varias figuras diversas, algunhas das cales presentan hoxe máis sentido en termos históricos. Entre estes candidatos a configurar o Ragnar histórico inclúese a: Polo momento, todos os intentos de vincular ao Ragnar lendario cun ou varios deses homes foron vans dada a dificultade de reconciliar as distintas fazañas e a súa cronoloxía. Con todo, a tradición central ao redor dun heroe viquingo chamado Ragnar (ou os seus derivados) que levou o espanto á Europa de mediados do século IX, e que procreou varios fillos de renome, é sorprendentemente persistente, e algúns aspectos da mesma atópanse relatados en fontes relativamente confiábeis, tales como a Crónica anglosaxoa. De acordo a Davidson, «nos últimos anos algúns académicos aceptaron polo menos a última parte da historia de Ragnar como baseada en feitos históricos»[5]. Katherine Holman, doutra banda, concluíu que «aínda que os seus fillos son figuras históricas, non hai evidencia algunha de que Ragnar existise; parece tratarse dunha amálgama de distintas figuras históricas e unha viva invención literaria»[4].
Incursións
Pasou boa parte da súa vida en expedicións viquingas arrasando cidades da Europa cristiá e adoitaba aceptar o pago dun rescate ou tributo (danegeld) para deixar en paz os pobos atacados e abandonar as súas terras.
Báltico
Saxo Grammaticus na súa Gesta Danorum cita dúas importantes incursións a principios da década de 840 de Ragnar no mar Báltico, o primeiro contra os dominios dos semigalianos que Saxo denomina «hellespontianos», e o segundo contra curonios e sambianos. Tras vencer aos semigalianos, de regreso a Dinamarca, atacou as costas de Sambia e o reino dos curonios forzando aos seus habitantes a recoñecelo como conquistador para evitar a devastación.
Francia
Aproximadamente en 845, era xa un dos maiores caudillos viquingos, preocupado pola falta de ocupación dos seus fillos. Temía que os homes de armas do seu reino, sen inimigos, cometesen algunha estupidez que fose contraproducente para o seu reinado. Por iso lanzou unha ofensiva con 120 barcos e 5000 homes contra o reino de Francia. Probabelmente desembarcou no estuario do Sena e arrasou a parte occidental do Imperio franco.
Un histórico Ragnar Lodbrok aparece como jarl da corte de Horik I (814-854) de Dinamarca, participou no asedio de París o 28 de marzo de 845. Carlos II o Calvo, neto de Carlomagno, tivo que pagar pola cidade un danegeld (tributo) de 7.000 libras de ouro e prata para evitar a pillaxe.
Inglaterra
Tras Francia, as illas británicas atraeron a súa atención. En 865, desembarcou en Northumbria, na costa nordés de Inglaterra, onde foi derrotado por Ælle de Northumbria. Foi atrapado polo rei dos anglos, e executado de maneira horríbel, guindado a un pozo de serpes velenosas. As súas últimas palabras foron que os seus cachorros o habían vingar. Estes eran os seus fillos Björn, Ivar, Halfdan e Ubbe.
Nikunau
Nikunau é unha illa de coral do grupo das Illas Gilbert, pertencentes a Kiribati. Ten unha área de 18´2 km² e unha poboación de preto de 1.900 habitantes.
Ragnar Lodbrok
Na ficción
Aparece como protagonista principal na serie Vikings, interpretado polo actor Travis Fimmel.
Aparece, como personaxe secundario, no cómic El Capitán Trueno, como pai de Sigrid.
Nikunau
Hai varias lagoas localizadas na illa, sen acceso ao océano e hipersalgadas. A illa está rodeada por un arrecife de coral. A vexetación sobre Nikunau é moderadamente densa, consiste principalmente en cocos e pandanus.
Ragnar Lodbrok
Na ficción
Aparece na película de 1958 The Vikings, interpretado polo actor Ernest Borgnine.
Nikunau
Moitos historiadores concordan en que a illa foi descuberta en 1765 polo comodoro británico John Byron, a bordo dos buques Dolphin e Tamar.
A Nikunau só se pode chegar vía Air Kiribati. o voo desde Tarawa dura aproximadamente 3 horas, cunha parada en Tabiteuea norte para encher. Air Kiribati non ten acceso online, os voos deben ser arranxados persoalmente ou por teléfono.
Vanessa Angustia
María Vanessa Angustia Gómez, nada en Pontevedra en 1980, é unha historiadora da arte e política galega.
Traxectoria
Licenciada en Historia da Arte e Técnica de Dinamización Turística. Traballou como técnica de Promoción e Dinamización Turística do Concello de Pontevedra. Coordinadora comarcal de Esquerda Unida de Pontevedra. Nas eleccións xerais de 2015 presentouse ao Senado por En Marea pola provincia de Pontevedra e foi elixida senadora, mandato que revalidou nas celebradas o 26 de xuño de 2016. Nas Eleccións xerais de abril de 2019 e nas de novembro de 2019 volveu a presentarse ao Senado, porén non obtivo escano en ningunha das dúas.
Los Cafres
Traxectoria
O guitarrista Toni Lápidas tivo que deixar a banda unha semana antes da gravación do único disco da banda por enfermidade grave do seu fillo. O álbum, S.F. 13 Tractor Cerebral, foi lanzado no ano 1988 polo selo DRO e producido por Alberto Torrado, membro de Siniestro Total e Os Resentidos. Tratábase dun disco cru e ruidoso, no que destacaba o tema "Soy una alimaña", que chegou a contar cun videoclip que foi emitido por Televisión Española. Este tema sería versionado en directo por Siniestro Total no seu álbum Cultura Popular.
Finalmente Ramallo sería detido pola Policía Militar e entraría no cárcere, chegando a facerse concertos de Siniestro Total para recadar fondos para axudalo.
Despois da desaparición de Los Cafres Antonio Amblés foi a voz de Los Motores e representante da banda Kannon, ademais de facer aparicións esporádicas con Siniestro Total. Ademais, mentres Los Cafres continuaba en activo participou dos inicios de Def Con Dos na banda Freddy Krueger y los Masters del Universo, que facía versións de Public Enemy e Beastie Boys.
Toni Lápidas tamén chegou a formar parte de Los Motores. A principios da década dos 2000 formou unha banda chamada Familia Waco con Gonzalo del Ría (ex-baixista dos Motores) e Checho Vázquez (o actual vocalista de Malkeda). Posteriormente Toni e Gonzalo formarían o grupo Arponeros, co que editaron un álbum, Nueve días de arte y ensayo, co produtor Javier Abreu, onde versionan os temas de Los Cafres "Soy una alimaña" e "Algún día caeré".
O batería Billy Domínguez formaría en 1994 a banda Killer Barbies xunto con Silvia Superstar, ex-compoñente de Aerolineas Federales.
Atol Marakei
Marakei é un pequeno atol ao norte das Illas Gilbert, pertencentes a Kiribati. A lagoa central componse de numerosas concas profundas e está rodeada por dúas illas grandes separadas por dúas estreitas canles, a Baretoa Pass e a Reweta Pass. Estas canles son inaccesibles en marea baixa. O atol ten unha superficie de 13´5 km².
Xeografía
A superficie total de Marakei é de 14´13 quilómetros cadrados. Un camiño rodea a illa e ten 26 quilómetros de longo. A maior anchura atópase na vila de Rawannawi e a zona máis estreita está en Temotu no lado occidental da illa. Marakei é unha das dúas illas de Kiribati que rodea a lagoa. A lagoa Marakei é de auga salgada e profunda nalgunhas áreas, pero non ten mareas. Dúas canles estreitas, que non son navegables durante a marea baixa, unen a lagoa co mar, os cales son chamados Baretoa Pass e Pass Raweta.
Visitar Marakei
miniatura|left | Santuario dun dos catro "pantasmas" de Marakei O "katabenin" é unha tradición única de Marakei, os que visitan por primeira vez a illa teñen que presentar os seus respectos ás catro pantasmas de Marakei, viaxando en sentido antihorario, antes de calquera outra actividade. As ofrendas de tabaco, doces ou diñeiro nos santuarios de Nei Reei, Rotebenua Nei, Nei Tangangau e Nantekimam Nei asegurarán unha estancia feliz en Marakei.
Aeroporto
Marakei está servido polo Aeroporto de Marakei no extremo norte da illa (preto da localidade de Rawannawi). Air Kiribati conta con tres voos á semana a Abaiang e ao aeroporto internacional de Tarawa.
Aloxamento
A casa de hóspedes do Consello de Marakei está situada xusto fronte ao mar, nos arredores da aldea principal de Rawannawi. Como todas as pensións dos Consellos Insulares de Kiribati, as instalacións son básicas e a comida é a que está dispoñible a nivel local, con todo, a súa espectacular situación e a tradición de hospitalidade de Marakei fan que unha estancia na casa de hóspedes de Marakei pode resultar unha experiencia única na vida para un viaxeiro ben preparado.
Antonio Manuel Chaves Cuiñas
Antonio Manuel Chaves Cuiñas, nado en Cambados o 10 de xullo de 1959, é un escritor galego residente en Vigo.
Traxectoria
Diplomado como Graduado Social na Universidade de Santiago de Compostela, publicou traballos e ilustracións de contido diverso, como Diario de Pontevedra, La Voz de Galicia, Faro de Vigo ou A Nosa Terra. Ademais foi secretario e colaborador da Revista Universitaria de Cultura Coordenadas, en Santiago de Compostela, e colaborador e membro da redacción da Revista de Ciencia, Arte y Pensamiento Congostra, editada en Vigo pola Asociación Cultural Zeca Afonso.
Tamén participou en recitais poéticos e encontros literarios con figuras coma Rafael Alberti, Carlos Oroza, Arturo Cuadrado, Méndez Ferrín, Carlos Casares, Manuel Cuña Novás, Xulio Valcárcel e Manuel Lueiro Rey.
En 1990 realizou as ilustracións e escribiu o epílogo do libro Vigo en tres paisajes, o derradeiro de Manuel Lueiro Rey en vida.
No 1996 promoveu o premio xornalístico Enrique H. Botana, que na súa primeira edición foille concedido coma título póstumo a Segundo Mariño Vázquez.
Chaves está especializado no mundo da infancia, a xuventude, o xogo e o xoguete, sendo na actualidade o presidente da Fundación "Raquel Chaves". Entre 1997 e 2006 foi director e coordinador do Museo Castellano-Manchego del Juguete, situado na localidade toledana de Mohedas de la Jara. Desde o 2006 coordina o MuGaIn (Museo Galego da Infancia, Xogo e Xoguete) en Vigo.
José Luís Fontenla Rodrigues
José Luís Fontenla Rodrigues, nado en Pontevedra o 9 de febreiro de 1944, é un avogado, político, escritor e pintor galego.
Traxectoria
Fillo de Xosé Luís Fontenla Méndez. Licenciouse en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Pertenceu ao comité executivo do Partido Galego Social Demócrata e contribuíu á constitución do Consello de Forzas Políticas Galegas, que defende a ruptura democrática e a instauración dun estado confederal. Participou na fundación da editorial SEPT, A Nosa Terra, e a Asociación Cultural O Galo de Santiago de Compostela, da que foi presidente. Preside a Associação Amizade Galiza-Portugal, a Associação Cultural Lusófona Irmandades da Fala da Galiza e Portugal e a Comissão Galega do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa. Fundador e director das revistas da lusofonía Nós, Cadernos do Povo, Temas do Ensino de Lingüística, sociolingüística e literatura, encabezou as delegacións de Galicia nos Encontros de Unificação Ortográfica da Língua Portuguesa en Río de Xaneiro (1986) e en Lisboa (1990). Forma parte do equipo investigador do Centro de Estudos Luso-Brasileiros (CELB) da Universidade de San Petersburgo.
Kosmos 611
Características
Kosmos 611 foi o sexaxésimo sétimo membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o sexaxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo, cuadraxésimo cuarto e quincuaxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 611 foi inxectado nunha órbita inicial de 507 km de apoxeo e 280 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de xuño de 1974.
Ähtäri
Ähtäri é unha cidade de Finlandia situada na rexión de Ostrobotnia do Sur. En 2017 a súa poboación era de 5.968 habitantes. A superficie do termo municipal é de 910,87 km2, dos cales 105 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 7,41 hab./km².
Xogos Olímpicos de 2000
Os XXIV Xogos Olímpicos de Sidney, Australia, realizados entre o 15 de setembro e o 1 de outubro do ano 2000 e tamén coñecidos como Xogos do Milenio, foron os maiores organizados até o de entón, con 10.651 atletas de 199 países competindo en 300 eventos deportivos. Sucedéronse nunha atmosfera pacífica e estiveron ben organizados.
Ähtäri
Limita cos municipios de Alajärvi, Alavus e Soini na súa mesma rexión, Keuruu, Multia e Saarijärvi na rexión de Finlandia Central, e Virrat na de Pirkanmaa.
Xogos Olímpicos de 2000
Australia, país anfitrión, preparouse para os seus Xogos coa intención de tornarse unha potencia olímpica e conquistou a espectacular marca de 58 medallas, sendo 16 de ouro, ficando na cuarta posición no cadro de medallas final dos Xogos, a mellor participación da súa historia.
Proceso de candidatura
Ademais de Sidney, catro cidades máis tentaron realizar os Xogos da XXVII Olimpíada: Pequín (China), Berlín (Alemaña), Istambul (Turquía) e Manchester (Inglaterra). A escolla de Sidney como sede foi en certo modo unha sorpresa, pois a favorita era Pequín.
Ähtäri
O concello é unilingüe en finés.
Xogos Olímpicos de 2000
Proceso de candidatura
miniatura|250px|Estadio Olímpico de Sidney cheo durante a competición de atletismo.
Cerimonia de Apertura
miniatura|Disputa do [[balonmán durante os Xogos de Sidney 2000.]]
O facho olímpico foi acendido pola descendente de aborixes Kathy Freeman, nun simbólico mea culpa dos australianos pola dominación e case extinción da raza indíxena que habitaba Australia antes da chegada dos brancos. Esta mesma atleta gañaría despois a medalla de ouro nos 400 metros lisos.
Catro atletas de Timor Leste, recentemente independente e aínda loitando pola autonomía, desfilan na apertura dos Xogos, baixo o manto da bandeira olímpica (participan como participantes olímpicos independentes).
Atletas destacados
Ian Thorpe, australiano de 17 anos, tórnase no maior nome da natación dos Xogos, ao gañar tres medallas de ouro, quebrando a súa propia marca mundial nos 400m libres. No caso feminino é a neerlandesa Inge de Bruijn, con tres ouros e unha marca mundial.
Steve Redgrave, de Gran Bretaña, conquista a súa quinta medalla de ouro consecutiva en cinco Xogos consecutivos no remo.
O loitador de taekwondo Hieu Ngan Tran, gañou a primeira medalla, de prata, de Vietnam, dende a primeira participación do país en 1952.
Modalidades disputadas
Nestes Xogos, o tríatlon e o taekwondo fixeron a súa estrea olímpica.
miniatura|Participantes.
Música de cámara
miniatura|300px|[[Frederico II de Prusia|Frederico II o Grande executando un concerto de frauta no seu Palacio de Sanssouci, por Adolph von Menzel.]] Música de cámara é aquela composta para un reducido grupo de instrumentos no cal cada intérprete toca unha parte diferente, en contraposición á música orquestal. O nome fai alusión aos lugares nos que ensaiaban pequenos grupos de músicos durante a Idade Media e o Renacemento, pequenas habitacións chamadas cámaras, polo que a intimidade é outra das características deste tipo de música. Non se adoita incluír a música vocal, nin obras para un só instrumento.
Os músicos adoitan disporse de xeito que poidan mirarse entre si, para unha mellor coordinación, dado que tampouco se precisa un director na maioría dos casos. O número de instrumentos pode variar entre dous e non máis de vinte.
O poeta alemán Goethe describiu a música de cámara (en concreto os cuartetos de corda) como "catro persoas racionais conversando", en referencia á forma en que un instrumento presenta unha melodía ou motivo, que é respondido con motivos similares polo resto de instrumentos, outra das características das obras camerísticas.
A maioría dos modernos auditorios contan con espazos específicos para concertos de música de cámara, máis reducidos que a sala principal, adicada ás grandes orquestras e espectáculos doutra índole.
Historia
O auxe da música instrumental xorde no Renacemento, á medida que a música culta sae do ámbito exclusivamente aristocrático e comeza a interesar a unha burguesía en crecemento. A época barroca caracterízase pola aparición dun novo instrumento, o violín, así como a nova forma da sonata; os compositores máis destacados son Corelli, Telemann e Bach. O período clásico caracterizouse novamente polo desenvolvemento doutro instrumento que adquire protagonismo, o pianoforte, precursor do actual piano, ademais de polos cuartetos de corda (dous violíns, viola e violoncello). Destacan as obras camerísticas de Haydn, Mozart ou Beethoven. A música de cámara sofre certo esquecemento durante o romanticismo, para volver rexurdir no século XX con compositores como Schönberg, Shostakovich ou Stravisnkii.
Agrupacións
Esta é unha lista parcial das agrupacions ou "ensambles" máis comúns na música de cámara.