cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quimosina
Reacción encimática
A quimosina causa a clivaxe por hidrólise de enlaces específicos, concretamente a do enlace peptídico entre os aminoácidos en posición 105 e 106, fenilalanina e metionina, da K-caseína, que é o substrato nativo do encima. Ao realizar a clivaxe desigual da kappa-caseína, as cargas de signo oposto do substrato poden interaccionar co encima; as histidinas da kappa-caseína son atraídas polos glutamatos e aspartatos da quimosina. Cando a quimosina non está unida ao substrato, unha forquita beta, ás veces chamada "o flap," pode establecer pontes de hidróxeno co sitio activo do encima, polo que cobre dito sitio activo e non permite a unión do substrato. Se esta reacción se aplica ao leite, a clivaxe desestabiliza a natureza coloidal das micelas de caseína presentes no leite e fai que se desestabilicen e se agreguen en presenza de ións calcio, coagulando. O produto resultante é o fosfocaseinato cálcico. Debido a esta reacción, a quimosina utilízase para producir a precipitación masiva e a formación da callada na fabricación do queixo.
Exemplos
Debaixo hai información sobre o xene Cym de ruminante e o correspondente pseudoxene humano:
Quimosina recombinante
Debido ás imperfeccións e escaseza de quimosina animal ou microbiana, esta está sendo substituída por quimosina producida por enxeñaría xenética. O xene deste encima foi extraído do animal e inserido en células de certas bacterias ou lévedos, para que sexan eles os que fabriquen o produto do xene, que despois é extraído e purificado e que será idéntico ao natural e utilizable na industria láctea. Esta quimosina está no mercado desde 1990 e hoxe é un encima ideal para callar o leite na industria láctea. Actualmente este tipo de quimosina prodúcena fundamentalmente os fungos Aspergillus niger ou Kluyveromyces lactis.
A quimosina obtida por enxeñaría xenética contén só quimosina B, e ten un alto grao de pureza comparada coa rennina animal, e un maior rendemento na produción na industria, dálle mellor textura á callada láctea e menor amargor.
1063
Mortes
Historia ano a ano
Le Tiercent
Le Tiercent (en An Tergant) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Cacaforra da morte
miniatura|right|60px|Cogomelo mortal
A cacaforra da morte Amanita phalloides Vaill. ex Fr. Link, tamén coñecida como pan da morte, pan do demo ou co nome culto de amanita faloides é un fungo micorrizóxeno que accidentalmente ten sido introducido a novas rexións co cultivo de especies non nativas de carballo, castiñeiro e piñeiro. É moi común que se atope dende a beiramar até a montaña. Este tipo de cogomelo velenoso é moi semellante a algunhas especies que son comestíbeis, polo que se teñen dado casos de envelenamento accidental; de aí o seu nome vulgar galego: cacaforra da morte ou pan da morte. É común en Galiza, sendo unha das especies mortais.
O epíteto «phalloides» (do grego «phallos», «pene» e «eidos», «forma») significa «con forma de pene», por mor á forma do basidiocarpo nos primeiros estadios do seu desenvolvemento. É o cogomelo máis perigoso se é inxerido polo ser humano. É un fungo mortal que ten causado o falecemento de numerosas persoas xa que a síndrome faloidiana é unha síndrome de acción amodo, e ademais as toxinas actúan sobre o fígado e os riles, dando lugar o fallo hepático. Por esta razón, cómpre non confundilo con outros cogomelos comestíbeis. Entre as vítimas máis ilustres atópanse o emperador Claudio e o Arquiduque Carlos de Austria.
Nome e taxonomía
A cacaforra da morte -Amanita phalloides- foi descrita por vez primeira polo botánico francés Sébastien Vaillant, que as describiu coma:Fungus phalloides, annulatus, sordide virescens, et patulus (Sébastien Vaillant). Malia significar o nome phalloides con forma de falo, non está claro se se nomeou así pola súa semellanza ao falo masculino ou pola súa semellanza cos cogomelos da orde Phallales (como o carallán). En 1821,Elias Magnus Fries describiuno como Agaricus phalloides, mais incluíu as amanitas brancas na descrición. Finalmente en 1833, Johann Heinrich Friedrich Link, estableceu para o cogomelo o nome de Amanita phalloides. Despois de que 30 anos antes, Persoon a chamara Amanita viridis. Porén o uso do nome Amanita phalloides por parte de Louis Secretan precede ao de Link, foi rexeitado para fins de nomenclatura, porque os traballos de Secretan non usan a nomenclatura binomial consistentemente. Amanita phalloides é a especie tipo da especie phalloideae, un grupo que contén todas as amanitas mortais. As máis notábeis especies do xénero son Amanita virosa, Amanita bisporiga, e Amanita verna.
En galego os seus nomes vulgares fan referencia á súa perigosidade: cacaforra (amanita) da morte, pan (cogomelo) da morte, pan do demo, pan de raposa Suxestionouse que Amanita verna de cor branca é unha subespecie de Amanita phalloides. Max Britzelmayr chamouna Amanita phalloides f. alba, porque comparte case todas as súas características agás a cor e a época de desenvolvemento, xa que Amanita verna faino pola primavera. Outros autores afirman que se ben existen variedades abrancazadas, Amanita verna é unha especie allea, xa que o veleno da Amanita verna reacciona coa sosa e a potasa mentres que o da Amanita phalloides reacciona ante o ácido sulfúrico.
Como recoñecela
Amanita phalloides ten un epixeo e esporocarpo (corpo de frutificación = cogomelo) grandes e impoñentes, con píleo (chapeu) de 5 a 15 cm. de largo, inicialmente arredondado e hemisférico, aplanándose a medida que vai madurecendo.
Presenta no chapeu unha coloración tipicamente verde oliva, brillante con tempo seco, lixeiramente viscosa con humidade. A súa tintura non é sempre uniforme, xeralmente é máis pálida nos bordos. A choiva tamén pode destinguir a tintura. Algunhas formas son moi pálidas, incluso brancas. Pódese pelar de xeito doado (unha característica problemática xa que se pode confundir con outras especies comestíbeis). O miolo é branco, mesto e tenro. Bota un lixeiro recendo a pétalos de rosas que se acentúa coa idade ou coa desecamento.
O veo himenial, un anel caído, semella unha faldra que arrodea o fungo, ten uns 1 ou 1.5 cm de diámetro, e está situado por baixo do chapeu. As lamelas, numerosas, están separadas. O pé ou esteo é branco con escamas verdosas diseminadas e ten unha lonxitue de entre 8 o 15 cm e unha largura de 1 a 2 cm, cunha volva protuberante, lañda, con forma de saco e de cor branca. Como a volva, que é un signo distintivo, pode estar agochada por un leito de follas, por iso é importante fochicar, para a atopar. Os espécimes novos emerxen do chan cuberto co veo universal semellando un ovo, que crebará para deixar a volva coma un remanente.
A impresión das esporas é branca (característica común das amanitas). As esporas son globulares ou ovoides, medindo entre 8–10 μm de lonxitude, tinguíndose de azul co iodo. As lamelas por outra banda tínguense de lila ou rosa coa reacción ao ácido sulfúrico.
Onde e cando a atopar
miniatura|150px|left|Exemplares de pan da morte. É común en todas as rexións de clima temperado do hemisferio norte. A cacaforra da morte é nativa de Europa, onde está moi espallada. Atópase nas rexións costeiras do sur de Escandinavia, no norte de Irlanda, nas rexións leste e oeste de Polonia, e no oeste de Rusia. Tamén se atopa nas rexións meridionais, coma a península dos Balcáns, Italia, península Ibérica ou Marrocos, Alxeria e no norte de África en xeral. Hai constancia de que se ten atopado máis ao leste, en Asia, mais os exemplares encontrados aínda non forono identificados como exemplares de A. phalloides. Foi introducida accidentalmente en países como Australia ou Nova Zelandia. A finais do século XIX, Charles Horton Peck reportou exemplares de A. Phalloides en América do Norte. Porén, en 1918, as mostras que se obtiveron no leste dos EUA, foron identificadas como Amanita brunnescens, unha especie diferente mais semellante a A. phalloides, por G. F. Atkinson da Universidade Cornell. Mais dende a década dos 70 do século XX hai evidencias de exemplares de A. phalloides  nos Estados Unidos, introducidas probabelmente desde Europa cos castiñeiros, atopándose poboacións nas costas leste e oeste. A. phalloides estendeuse a países do hemisferio sur coa importación de madeiras. A introdución do carballo en Australia e América do Sur semella ter sido o factor de espallamento en ditos lugares. Reportáronse exemplares so carballos entre Melbourne e Canberra, Así como no Uruguai. Tamén se ollaron exemplares de A. phalloides sobre outras especies foráneas na Arxentina e Chile. En Galiza é unha especie de cogomelo común. miniatura|150px|Exemplar atopado no sur de [[Suecia.]] Asóciase ectomicorrizalmente con numerosas especies de árbores. En Europa, adoita medrar baixo as follosas, mais non resulta rara nos bosques de coníferas, aínda que é menos común. Aparece comunmente baixo carballeiras, aciñeirais, soutos, faiais, biudeirais, piñeirais e formacións de abeleiras, castiñeiros das bruxas, carpess, ou píceas. Na beiramar de California, A. phalloides asóciase ao Quercus agrifolia, mais non a outra especies costeiras como o piñeiro insigne. Nos ecosistemas onde foi introducida A. Phalloides, normalmente se asocia a ditas especies, consideradas exóticas en ditas contornas. Porén, hai evidencias de exemplares de A. Phalloides asociados a tsugas, con plantas da familia das mirtáceas, con eucaliptos e con piñeiros en Tanzania e Alxeria; e con Leptoespermas, e Kunzeas en Nova Zelandia. En Suráfrica atopáronse exemplares asociados a carballos e lamigueiros. Estes fenómenos donfírenlle á especie un potencial invasivo.
En anos chuviosos aparece en grupos moi numerosos. Frutifica polo verán e especialmente polo outono, de xullo a novembro. No hemisferio sur faino de xaneiro a maio. Medra preferentemente en solos areentos.
Toxicidade
miniatura|left|200px|Cartel que advirte da presenza dos cogomelos tóxicos en [[Canberra, Australia.]] Coma o nome “pan ou cacaforra da morte” suxestiona, é moi tóxico. De feito é o cogomelo máis perigoso, responsábel de máis do 90% dos envelenamentos mortais. 30 gramos deste cogomelo fresco ou medio chapeu son mortais para calquera adulto. Por exemplo, en 2006, unha familia de tres membros en Polonia fue envelenada pola inxestión de A. phalloides, morrendo un dos seus membros e sobrevivindo o resto, dos cales requiriron transplantes de fígado. As autoridades recomendan encarecidamente non depositar exemplares sospeitosos de ser cacaforras da morte no mesmo queipo que outras especies de fungos destinados á alimentación, nin tocar ditos fungos. Ademais, a toxicidade non se reduce co cocemento, refrixeración ou secado. O pan da morte é un dos cogomelos máis velenosos de entre os atopados en Galiza, xunto coas tamén amanitas: Amanita verna e a Amanita virosa, ademais de cogomelos de xénero diferentes. O experto Carlos Álvarez Puga, engade que: "Unha das especies máis perigosas é o pan da morte, que abunda en Galiza, e que é mortal. Un exemplar pode ser de abondo para que se teña que facer un transplante de fígado".
Bioquímica
Sábese que A. phalloides ten dous grupos principais de toxinas, os compostos heterocíclicos (con forma anular) e os péptidos. Ditos grupos de toxinas atópanse estendidos por todo o micelio: a saber, as amatoxinas e mailas falotoxinas. Outra toxina é a falolisina, que amosou certa actividade hemolítica in vitro. Tamén se illou a antamanida, un composto illado. Contén tamén faloidina, pero apenas se absorbe no intestino.
Síntomas
Segundo informes, o sabor do pan da morte é agradábel, este feito en conxunción co carácter retardado dos síntomas (o tempo de incubación da síndrome faloidana é de dous días e o seu desenvolvemento dura uns vinte días, durante os cales os órganos poden verse gravemente afectados, incluso de xeito irreparábel), fan de A. phalloides un dos cogomelos máis perigosos da Terra. A síndrome faloidiana, de tipo retardado, maniféstase inicialmente por síntomas gastrointestinais con diarreas e vómitos que poden levar á deshidratación; dor abdominal de tipo cólico e suores frías, entre 6 e 48 horas despois da inxesta. En casos graves pode haber hipotensión, taquicardia, hipoglicemia, e acidose. Na fase a seguir deteriórase o fígado producindo ictericia e aparecen a diarrea sanguinolenta, o delirio, as convulsións e o coma por mor a fallo hepático fulminante acompañado dunha encefalopatía hepática e coagulopatía. As complicacións, que acoitan ser fatais, comprenden alteración da presión intracranial, hemorraxia cerebral, sepse, pancreatite, insuficiencia renal aguda (causada como complicación da hepatite ou causada directamente por lesións no ril, dando como signos visíbeis anuria ou oliguria. ) e paro cardíaco. A morte acontece xeralmente entre o sexto e o 16º día.
Tratamento
O síndrome faloidano é unha urxencia médica, que cómpre de hospitalización inmediata. Hai catro categorías principais de coidados médicos, a saber: coidados médicos preliminares, medidas de apoio, tratamentos específicos, e transplante de fígado. Algúns autores indicaron que a penicilina intravenosa podería actuar como antídoto específico contra a toxicidade das amanitas. A toxicidade de certos fungos ou cogomelos tería dúas fases, unha inmediata que non sempre aparece, de molestias gastrointestinais diversas: náuseas, dores, cambras, diarrea; e outra pasado o primeiro día trala inxesta, no que a toxicidade que sería mortal.
Os coidados médicos inmediatos tras ter comido o cogomelo consisten en lavaxe gástrica con carbón activado. Porén, debido á tardanza entre a inxesta e os primeiros síntomas, é corrente que os pacientes cheguen coa síndrome bastante avanzada reducindo a eficacia de ditas intervencións.
Posíbeis confusións
miniatura|200px|esquerda|[[Amanita lanei. Óllese a súa semellanza con A. phalloides.]] Os últimos casos de intoxicacións remarcan a semellanza de A. phalloides co cogomelo comestíbel Volvariella volvacea (fungo típico da cociña chinesa), a cacaforra da morte foi a culpábel de gran número de envelenamentos entre as comunidades asiáticas de Australia e da costa oeste dos EUA. Nos Estados Unidos este erro é a principal causa de envelenamentos por A. phalloides.
Os non iniciados tamén poden confundir A. phalloides con exemplares novos das especies comestíbeis de Gasteromycete basidioma, ou doutras amanitas como Amanita lanei; Amanita ovoidea (a amanita branca), (aínda que Amanita ovoidea é de maior tamaño e non presenta anel persistente); A. subjunquillea, que se pode encontrar no extremo oriente e A. arocheae, que se pode encontrar en América Central.
miniatura|dereita|Pódese confundir coas [[Russulas|Russulaceae.]] Pódese confundir coas plantas verdes da familia Russulaceae como Russula heterophylla, R. aeruginea, e R. virescens, que se poden distinguir, ademais, polas súas lamelas crebadizas; ou Tricholomas de chapeu verde-amarelo, aínda que nin as Russulas nin as Tricholomas, en especial Tricholomas flavovirens (vistas, na actualidade con desconfianza por mor das intoxicacións en restaurantes de Francia) posúen nin anel nin volva. As variedades brancas tamén se confunden co Agaricus silvicola (de lamelas rosadas). Especialmente hai que ter coidado cos exemplares novos nos que o chapeu aínda non se estendeu, oculta as lamelas (de cor branca en exemplares novos).
Vítimas célebres
Ao longo da historia varias personalidades históricas sufriron envelenamentos por pan da morte, vítimas de envelenamentos accidentais ou ben como resultado dun complot. Casos como os do emperador Claudio, o papa Clemente VII, a tsarina Natalia Naryshkina, e o Arquiduque Carlos de Austria son ilustrativos.
Robert Gordon Wasson relata os detalles da morte de Clemente VII. Non é probábel que morrese por envelenamento de A. phalloides, xa que estivo enfermo durante cinco meses antes de morrer, o que non concorda co tempo de actuación da amatoxina. Respecto de Natalia Kirillovna Naryshkina, dise que consumiu gran cantidade de fungos antes da súa morte. Mais tamén poderíase deber a unha intoxicación alimentaria.
Por outra banda, o arquiduque Carlos de Austria experimentou unha indixestión despois de comer un prato de cogomelos da que había morrer 10 días despois, o que indica claramente un envelenamento por A. phalloides. Posto que a morte do arquiduque sen descendencia masculina foi o pretexto que deu orixe á guerra de sucesión austríaca, Voltaire ben puido dicir anos despois:
O caso do envelenamento do emperador Claudio é máis complexo. Sábese que o emperador Claudio sentía aprecio polas "amanitas do César ou raíñas". Suetonio afirma que Agripina a Menor (coñecida tamén como Agripinila) trazou un plan para matar o emperador Claudio que consistía en cambiar as raíñas por pan da morte. Mentres, Tácito e Dión Casio din que o veleno se verteu nunha fonte e fungos. Wasson especula sobre esta posibilidade alegando que a substancia que envelenou o emperador Claudio era unha substancia extraída de A. phalloides e unha dose de coloquíntida que lle tería sido administrada durante a súa doenza, xa que Tácito afirma que Xenofonte, médico de Claudio, aliado con Agripinila, «inseriulle pola gorxa unha pluma untada do mortal veleno».
Sporting Clube de Portugal (hóckey a patíns)
A sección de hóckey a patíns do Sporting Clube de Portugal é un equipo portugués de hóckey a patíns da cidade de Lisboa. É un dos clubs de hóckey a patíns máis laureados de Portugal xunto co FC Porto e o SL Benfica.
O equipo disputa os seus partidos no pavillón João Rocha, que ten unha capacidade para 3000 espectadores.
Codesal, Noalla, Sanxenxo
Codesal é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 6 habitantes en 2016 (3 mulleres e 3 homes), a mesma poboación que tiña en 2009, o que representa un descenso respecto ó ano 2004, cando tiña 9 habitantes.
Made in Brazil
Made in Brazil é unha das bandas de rock máis antigas en actividade no Brasil. Formada en 1967 no barrio da Pompeia, berce de moitas bandas na época, Os Mutantes, Tutti Frutti etc polos irmáns Oswaldo e Celso Vecchione.
Historia
O primeiro disco Made in Brazil, de 1974, coñecido tamén como o "Disco da Banana" (pois traía o deseño dun plátano na capa principal) considérase como un dos mellores discos de rock da década dos 70, cun rock vigoroso e con letras ben elaborados por Cornelius ("Cornélius Lucifer"). Este disco conta aínda co batería Rolando Castello "Junior", que logo formaría a Patrulha do Espaço.
En 1975 publican Jack o Estripador, disco xa como Percy Weiss á voz e Ezequiel Neves na produción. Minha Vida é o Rock'n Roll, outro disco do final da década de 70, xa trae o propio Oswaldo como vocalista principal, alén de baixista, función esa que exerce até hoxe. Logo publicarían un directo co nome de Pirata.
Los cronocrímenes
Los cronocrímenes é un filme español dirixido por Nacho Vigalondo que foi estreado no 2007.
Made in Brazil
Historia
Actualmente, coa formación de Oswaldo (voz e baixo), Celso (guitarra), Tony Babalu (guitarra) e Rick Monstrinho (batería), aínda fan concertos e presentan novos discos, como Massacre, que fora gravado orixinalmente en 1977, mais censurado na época, acabou vindo a público no 2005.
Los cronocrímenes
Sinopse
Un home descobre a través dos seus prismáticos unha fermosa rapaza espíndose e intenta atopala na profundidade do bosque. De súpeto, un individuo armado cunhas tesoiras e coa cara vendada atácao polas costas, a pesar do cal, consegue fuxir e chegar a un laboratorio científico. Alí, unha máquina ofrécelle a oportunidade de realizar unha viaxe extraordinaria, unha viaxe na que a posibilidade de atoparse a si mesmo será a primeira dunha serie de catástrofes imprevisíbeis.
Made in Brazil
Ex-integrantes
O Made in Brazil ten a particularidade que estar no Libro Guinness dos Récords por ser a banda en actividade que tivo o maior número de formacións do mundo (son máis de 200).
O Monte, Cervás, Ares
O Monte é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Non tiña ningún habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 9 habitantes.
Nefelometría (medicina)
A nefelometría é unha técnica usada en inmunoloxía para determinar os niveis de varias proteínas do plasma sanguíneo. Por exemplo os niveis totais dos diversos isotipos ou clases de anticorpos: inmunoglobulina M, inmunoglobulina G e inmunoglobulina A. É importante na cuantificación de cadeas lixeiras libres séricas de inmunoglobulina en doenzas como o mieloma múltiple. A cuantificación é importante para a clasificación de enfermidades e para a monitorización de enfermidades unha vez que un paciente foi tratado (o incremento do nesgo ou desviación da proporción entre cadeas lixeiras kappa e lambda despois de que un paciente recibiu tratamento é unha indicación de recorrencia da enfermidade).
Realízase medindo a turbidez en mostras de auga facendo pasar luz a través da mostra que vai ser medida. Na nefelometría a medida faise medindo a luz que pasa a través da mostra nun determinado ángulo.
Esta técnica utilízase amplamente en laboratorios clínicos porque pode ser automatizada de maneira relativamente fácil. Está baseada no principio de que unha suspensión diluída de pequenas partículas pode dispersar a luz (xeralmente luz láser) que pasa a través delas en vez de, simplemente, absorbela. A cantidade de dispersión determínase recollendo a luz nun determinado ángulo, xeralmente de 30º e 90º.
Os anticorpos e o antíxeno mestúranse en concentracións tales que só se formen pequenos agregados que non se depositan rapidamente no fondo. Mídese a cantidade de dispersión da luz e compárase coa cantidade de dispersión en mesturas coñecidas. A cantidade da substancia descoñecida determínase a partir dunha curva estándar.
A nefelometría pode utilizarse para detectar tanto os antíxenos coma os anticorpos, pero normalmente realízase con anticorpos como reactivos e o antíxeno do paciente como a substancia descoñecida. Nun laboratorio médico de inmunoloxía poden realizarse dous tipos de probas: "nefelometría de punto final" e "nefelometría cinética".
Na nefelometría de punto final as probas realízanse permitindo que a reacción anticorpo/antíxeno chegue a ser completa (ata que todos os anticorpos do reactivo presente e os antíxenos da mostra do paciente presentes que poden agregarse fixérono xa e non se poden formar máis complexos). Porén, existe o problema de que as grandes partículas se separan da solución e causan unha falsa lectura da dispersión, polo que tivo que idearse a nefelometría cinética.
Na nefelometría cinética, a proporción de dispersión mídese xusto despois de engadir o reactivo. Neste caso, con tal de que o reactivo sexa constante, a proporción de cambio pode considerarse como directamente relacionada coa cantidade de antíxeno presente.
Galería de imaxes de guindastres de Galicia
Galería de imaxes de guindastres de Galicia.
Un guindastre é un parello de elevación de cargas.
Cova de Pazos, Noalla, Sanxenxo
Cova de Pazos é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 37 habitantes en 2016 (19 mulleres e 18 homes), o que representa un descenso continuado respecto ó ano 2009, cando tiña 42 veciños, e ó ano 2004, cando eran 46.
Omega (satélites)
Omega foi unha serie de dous satélites artificiais soviéticos lanzados en 1963.
Características
Os dous satélites Omega foron demostradores tecnolóxicos para desenvolver a tecnoloxía necesaria para o programa de satélites meteorolóxicos Meteor 1. Os dous satélites tiñan unha masa de 300 kg, estabilizábanse nos tres eixos e alimentábanse mediante dous paneis solares. Probaron tamén sistemas de protección térmicos. Omega 1 (Kosmos 14) foi lanzado o 13 de abril de 1964, mentres que Omega 2 (Kosmos 23) o foi o 13 de decembro dese mesmo ano. Os dous usaron foguetes Kosmos 63S1 para chegar a órbita desde a base de Kapustin Yar.
Sociedade Cultural Deportiva Milagrosa
A Sociedade Cultural Deportiva Milagrosa é un club de fútbol galego do barrio da Milagrosa da cidade de Lugo. Foi fundado en 1963 e actualmente compite na Terceira Autonómica de Galicia.
Historia
Na tempada 2014–15 ascendeu a Preferente Autonómica, logo de quedar 2º clasificado no Grupo 3 de Primeira Autonómica, por detrás do Club Lemos.
Montes Šar
miniatura|300px|Vista dos montes Sǎr. Os montes Šar en albanés Malet e Sharrit, Sharr); (en macedonio Шар Планина, Šar Planina é unha cadea de montañas situada na fronteira sur de Kosovo e a parte noroeste de Macedonia do Norte.
Os montes Šar esténdense até o monte Korab (2764 m) no sueste (e nordeste de Albania). Están situados en torno aos 42º de latitude Norte e os 44º 20' de lonxitude leste
Características
miniatura|300px|Pico Titov Vrv. A cadea montañosa ten ao redor de 80 km de longo, cuns de 10 a 20 km de largo. Ten varios picos de grande altura, entre eles:
A vexetación que o cobre inclúe cultivos por riba dos 1 000 m, bosques por riba dos 1 700 m e praderías que abarcan ao redor de 550 km2. Os montes Šar comnstitúen a máis grande área compacta con praderías do continente europeo.
A zona é coñecida como a de orixe do can Šarplaninac, (en macedonio Šarplaninec, en albanés Qeni i Sharrit), que foi criado nestas praderías.
O Parque Nacional de Šar/Sharr
O Parque Nacional de Šar está no territorio de Kosovo e abarca 380 km2, dos contrafortes setentrionais dos Šar/Sharr. Gábase de ser o reduto do endémico piñeiro de Macedonia (Pinus peuce) e do piñeiro negro (Pinus uncinata), así como da rosa alpina. É o hábitat de linces, osos, gamos, lobos, corzos, xabaríns e outras especies. Foi declarado parque nacional en 1986.
Un lugar chamado Gine voda é unha atracción especial, porque o piñeiro negro, o piñeiro de Macedonia, a picea e o sicómoro están representados todos nunha zona moi pequena.
A impaciencia do corazón
A impaciencia do corazón (en Ungeduld des Herzens) é unha novela escrita en lingua alemá polo austríaco Stefan Zweig e publicada en 1939.
Foi traducida ó galego por Rosa Marta Gómez Pato e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2018.
Trama
O tenente Anton Hofmiller é convidado á mansión do húngaro Lajos von Kekesfalva. Alí coñecerá a súa filla Edith, lisiada e confinada a estar en cadeira de rodas. O mozo experimenta por ela unha intensa compaixón e, en certa medida, alimenta un amor que el mesmo non corresponde. Cando Edith se decata da falsidade nos sentimentos del, suicídase. Co peso da culpa, Hofmiller acode á fronte da primeira guerra mundial, onde dá nun heroe aos ollos dos demais.
St. Anger
St. Anger é o oitavo álbum da banda estadounidense de heavy metal Metallica, publicado o 5 de xuño de 2003 a través do selo Elektra Records. Foi o seu primeiro traballo do século XXI e o derradeiro editado por Elektra, poñendo fin ao período máis longo entre álbums do grupo ao pasar case seis anos dende a edición de Reload. St. Anger ía ser editado orixinalmente o día 10 de xuño, pero lanzouse cinco días antes debido a que comezou a distribuírse sen permiso a través de redes peer-to-peer. O álbum marcou a última colaboración entre Metallica e o produtor Bob Rock, relación que empezara co quinto traballo de estudio do grupo, Metallica, editado en 1991.
St. Anger é o primeiro álbum de Metallica dende ...And Justice for All que non conta co baixista Jason Newsted. Newsted deixou a banda antes das primeiras sesións de gravación do disco, deixando a Rock temporalmente no seu posto ata que o grupo atopase a alguén que o substituíse. As gravacións iniciáronse o 23 de abril de 2011, pero postpuxéronse indefinidamente cando o guitarrista rítmico e cantante James Hetfield iniciou un proceso de rehabilitación por "alcolismo e outras adicións".
St. Anger estreouse no primeiro posto das listas de 30 países, incluída a estadounidense Billboard 200. Tras o seu lanzamento recibiu críticas negativas e tivo unha mala recepción. En 2004, o seu principal sinxelo, "St. Anger", gañou o Grammy á "Mellor interpretación de metal". O álbum foi certificado dúas veces platino pola RIAA e leva vendidas 7 millóns de copias en todo o mundo.
Agarríos, Cervás, Ares
Agarríos é un lugar da parroquia de San Pedro de Cervás no concello de Ares na provincia da Coruña. Tiña 1 habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística sendo este 1 home, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Yelena Isinbayeva
miniatura|Isinbáyeva durante o [[Campionato Mundial de Atletismo de 2009|Campuinato Mundial de Atletismo 2009 en Berlín.]] Yelena Gadzhiyevna Isinbayeva (en Елена Гаджиевна Исинбаева), nada en Volgogrado o 3 de xuño de 1982 é unha ex-atleta rusa, especializada en salto con pértega, campioa olímpica, do mundo e europea desta proba. Bateu a marca mundial de salto con pértega feminino nun total de 28 ocasiones, 15 ao aire libre e 13 en pista cuberta.
Traxectoria
No Mundial de Berlín quedou eliminada ao iniciar a competición en 4,75, altura en que derribou o listón. Logo optou por pasar aos 4,80 e fixo dous nulos, polo que caeu e provocou a primeira gran sorpresa da competición. O último récord foi o 23 de febreiro de 2012 en Estocolmo ao establecer unha nova marca en pista cuberta cun salto de 5,01 metros. Nos Xogos Olímpicos de Londres 2012, tivo que conformarse coa medalla de bronce cunha marca de 4,70 metros detrás da estadounidense Jennifer Suhr e a cubana Yarisley Silva.
O 3 de marzo de 2013 cedeu o récord en pista cuberta logrado en Estocolmo a Suhr, que a superou cun salto de 5,02 metros nos campionatos dos Estados Unidos, que se disputaron en Albuquerque. O 13 de agosto de 2013, nos mundiais de atletismo celebrados en Moscova, Isinbayeva retirouse da competición tras gañar o ouro logrando o seu mellor salto da temporada con 4,89 metros.
Galardones
A IAAF elixiuna como a mellor atleta do ano en 2004, 2005 e 2008.
En 2007 e 2009 recibiu o Premio Laureus á mellor deportista feminina do ano.
O 2 de setembro de 2009 outorgóuselle o Premio Príncipe de Asturias dos Deportes.
Aeroporto de Ostende-Bruxas
O aeroporto internacional de Ostende-Bruxas, comunmente coñecido só como aeroporto de Ostende, é un aeroporto situado a 5 quilómetros ao sur de Ostende, Bélxica, preto da costa e a uns 25 quilómetros do centro da cidade de Bruxas. Aínda que o transporte de carga é o centro de gran parte da súa actividade, o aeroporto está aumentando o número de voos de pasaxeiros, principalmente grazas a voos chárter e de vacacións organizados por turoperadores. Tamén é usado acotío para voos privados de negocios.
Fonte de Ons, Noalla, Sanxenxo
Fonte de Ons é un lugar da parroquia de Noalla do concello de Sanxenxo (Pontevedra). Segundo o IGE, tiña 393 habitantes en 2016 (200 mulleres e 193 homes), o que representa un claro aumento respecto ó ano 2009, cando tiña 335 veciños, e a 2004, cando 314.
NTSC
miniatura|300px|Distribución dos sistemas de televisión
NTSC (National Television System Committee) é o sistema de televisión analóxica usado nos Estados Unidos e que se estendeu ao resto de Norteamérica, Centroamérica e as Antillas, a maioría dos países de Suramérica, Birmania, Corea do Sur, Taiwán, Xapón, Filipinas e algúns países de Oceanía. Do NTSC derivouse o sistema PAL que utilizan ou utilizaron a maioría dos países.
Desenvolvemento
A FCC estadounidense estableceu un comité en 1940 para lograr un estándar nacional para a recepción da televisión, a NBC viña utilizando o sistema da RCA de 441 liñas pero outras compañías como Philco ou DuMont preferían estándares de entre 605 e 800 liñas. O primeiro estándar NTSC definiuse en 1941 con 525 liñas e 30 imaxes por segundo pero non tiña provisión para a televisión en cor polo que en 1953 se adoptou unha versión modificada que permitía a compatibilidade dos televisores en branco e negro cos novos en cor. Coa adopción da televisión dixital nos Estados Unidos substituíno definitivamente polo ATSC o 12 de xuño de 2009 e outros países teñen previsto substituílo en anos vindeiros.
El Norte de Galicia
El Norte de Galicia foi un xornal que se editou en Lugo entre 1901 e 1923.
Características
Voceiro da política conservadora na provincia de Lugo, o seu primeiro director foi Emilio Tapia Rivas. Tivo como redactores a Antonio Couceiro Freijomil, Juan Ramón Somoza, Ramón Robles Neira e Manuel Molina Mesa e entre os seus colaboradores figuraron Manuel García Blanco e Antón Villar Ponte.
Cesou a súa publicación en xaneiro de 1923. Nos seus talleres pasou a imprimirse La Provincia, novo órgano conservador de Lugo.
Célula somática
Unha célula somática (do grego σὠμα/soma, corpo) é toda célula que forma o corpo dun organismo pluricelular que non sexa un gameto, célula xerminal, gametocito ou célula nai indiferenciada. A diferenza das anteriores, os gametos son células que se fusionan durante a reprodución sexual para formar o cigoto (nos humanos serían o espermatozoide e o óvulo); as células xerminais son células que dan lugar a gametos, e as células nai son células que poden dividirse por mitose e diferenciarse en tipos celulares especializados diversos. No caso dos mamíferos, por exemplo, as células somáticas son as que forman todos os órganos internos, pel, óso, músculos e tecido conectivo. Nos mamíferos as células somáticas son xeralmente diploides e divídense por mitose.
Contido cromosómico
En certos órganos de especies diploides podemos atopar de forma habitual algunhas células somáticas cunha ploidía elevada, como ocorre, por exemplo, no fígado de mamíferos, onde se poden atopar células tetraploides, octaploides ou de ploidías máis altas.
Tamén pode ocorrer que a célula somática e o gameto teñan o mesmo número de cromosomas en certas especies, como ocorre, por exemplo, no gametófito dun fento ou dun musgo, formados por células somáticas haploides, que orixina gametos tamén haploides por mitose (en vez de por meiose). O esporófito desas plantas é diploide e forma esporas haploides por meiose.
Mutacións somáticas
Se os xenes dunha célula somática dun individuo sofren unha mutación, esta denomínase somática e afectará só a ese individuo, xa que non pasará á súa descendencia (só o fan as mutacións na liña xerminal). Pero hai excepcións, xa que nas plantas con reprodución vexetativa e clonal (por propágulos, porbaixas etc.) unha mutación nunha célula somática pode orixinar descendentes con esa mutación.
Clonación
As células somáticas poden usarse en clonación, para o cal se transfire o núcleo da célula somática a un óvulo ao que se lle eliminou o seu núcleo, o que se chama transferencia nuclear somática. A célula resultante ten a capacidade proliferativa dun óvulo e o xenoma completo da célula somática inicial, polo que produce un organismo clónico con respecto do que procede a célula somática. Outra forma de clonar é fusionar mediante pequenas descargas eléctricas a célula somática enteira co óvulo sen núcleo.
Galería de imaxes de Goián, Tomiño
San Cristovo de Goián é unha parroquia que se localiza no concello de Tomiño.
Autran Dourado
̣ Waldomiro Freitas Autran Dourado, máis coñecido como Autran Dourado, nado en Patos de Minas 18 de xaneiro de 1926 e finado no Río de Xaneiro o 30 de setembro de 2012, foi un avogado, escritor e xornalista brasileiro. Premio Camões no ano 2000.
Baltis Vallis
Baltis Vallis é unha sinuosa canle da superficie de Venus, cun ancho de entre 1-3 quilómetros e un longo de máis de 7 000 kms, algo máis longo có Nilo, o cal fai desta canle a máis longa de todo o Sistema Solar. Pensase que antigamente foi un río de lava.
Autran Dourado
Biografía
Fillo dun xuíz, pasou a súa infancia en Monte Santo de Minas e São Sebastião do Paraíso, no estado de Minas Xerais. Aos 17 anos foi para Belo Horizonte, onde cursou Dereito, mentres traballaba como taquígrafo e xornalista. Graduouse en 1949.
Baltis Vallis
A canle está situada nunha área consistente en grandes planicies e cristas sinuosas (Dorsa). A topografía da canle é ondulada, algunha veces ensanchase ó ir costa arriba, suxerindo que varias rexións polas que pasa a canle sufriron pulos de elevación e subdución dende que a canle se formou.
Autran Dourado
Biografía
A súa segunda obra publicada, Sombra e exilio, de 1950, gañou o Premio Mário Sette do Jornal de Letras. Mudouse en 1954 para o Río de Xaneiro, onde morou até a súa morte, en 2012.
Baltis Vallis
O comezo e o final da canle están escurecidos, así que non se coñece a súa lonxitude exacta. A canle foi inicialmente descuberta pola sondas soviéticas Venera 15 e 16, as cales detectaron (a pesar da súa resolución de só un quilómetro) unha canle de máis de 1 000 km. Estes accidentes xeolóxicos con forma de canle son moi comúns nas planicies de Venus. Nalgúns lugares semellan terse formado por lava que por fundido ou por erosión térmica construíron unha ruta a través das planicies da superficie. A meirande parte destas canles teñen entre 1–3 km de ancho. Aseméllanse nalgúns aspectos os serpeantes ríos terrestres, con meandros, arcos e segmentos abandonados. Con todo, as canles de Venus non son tan sinuosas coma os ríop terrestres. A meirande parte destas canles están parcialmente borradas por planicies de lava máis novas, facendo moi difícil identifica-lo nacemento da súas fontes. Algunha destas canles teñen asociadas vastas planicies escuras ó radar, que suxiren o fluxo no pasado de grandes volumes de material. Este tipo de canles semellan ser máis vellos có resto dos outros tipos de canles, xa que están normalmente cortadas por Dorsa (cristas) e fendas, e tamén están moitas veces borradas parcialmente por materiais volcánicos. Ademais, algunhas atravesan os chanzos de fallas, suxerindo que as planicies foron alteradas por movementos tectónicos locais despois da formación das canles.
Autran Dourado
Biografía
Foi secretario de prensa da República, de 1958 a 1961, no goberno Juscelino Kubitschek.
A súa primeira obra en ser traducida para outro idioma foi A Barca dos Homens, que fora considerado o mellor libro de 1961 pola Unión Brasileira de Escritores.
Diversas narracións súas pasan na cidade imaxinaria de Dúas Pontes, a maioría narradas polo personaxe João da Fonseca Ribeiro, formando un conxunto en que as xeracións da familia Honório Cota se suceden, transitando entre os séculos do apoxeo da minaría ouro até os días de hoxe. Outras están ambientadas en cidades reais da Minas Xerais actual e doutras épocas; unha excepción é A barca dos homens, ambientada nunha illa do sur do Brasil. Unha especie de Comedia Humana que mostra a decadencia das clases poderosas desde o século XVII.
Tamén publicou ensaios sobre teoría literaria, onde expón o seu proceso persoal de produción, trazo practicamente único entre os grandes escritores. Autran Dourado tamén deixou un libro de memorias, Gaiola aberta, onde aborda o seu traballo no goberno de JK.
Gañou varios premios literarios, entre eles o Premio Camões, en 2000. A súa novela máis célebre é Ópera dos Mortos, incluída na colección de Obras Representativas da UNESCO. A súa obra predilecta era a novela Uma vida en segredo, adaptada posteriormente para o cinema. Outras obras importantes son A barca dos homens, O risco do bordado, Os sinos da agonia e As Imaxinacións pecaminosas.
Faleceu o día 30 de setembro de 2012 no Río de Xaneiro, aos 86 anos.
Estilo e influencias
Nas súas obras, focaliza a vida no interior de Minas Xerais e utiliza amplamente expresións locais, mais explora non as temáticas rexionalistas, e si os aspectos psicolóxicos da vida humana: a morte, a soidade, a incomprensión do outro, a loucura, o crime. Eses trazos demostran tanto a orixe mineira do autor canto a influencia de James Joyce, Stendhal e Goethe. Alén diso, frecuentemente revélase tamén influenciado polo Barroco mineiro e español, usando unha linguaxe obsesivamente traballada e traendo personaxes que son arrastrados por forzas superiores rumbo á destrución. O pensamento de filósofos como Platón, Aristóteles, Nietzsche e Schopenhauer tamén se manifesta nas obras de Autran Dourado.
Crime de honra
Crime de honra é unha forma de control social a través da ameaza ou a perpetración do asasinato dun membro da familia. O control (xeralmente dunha muller) utiliza a afirmación de que a vítima trouxo vergoña ou deshonra á familia, ou violou os principios dunha comunidade ou dunha relixión. Os motivos son variados: o divorcio ou separación do cónxuxe, negarse a un casamento arranxado, ter unha relación desaprobada pola familia, ter relacións sexuais fóra do matrimonio, ser vítima dunha violación, vestir de formas que se consideran inapropiadas, participar en relacións non heterosexuais ou renunciar a unha fe.
Autran Dourado
Estilo e influencias
En entrevista, o autor certa vez declarou: ''Os meus personaxes parécense moito a min. Eu coñézoos moi ben e sufro a angustia que eles sofren. Non teño ningún pracer en escribir. Despois de pronta a obra, aí me dá unha correcta satisfacción, mais a mesma que dá cando se descarga dos ombros un fardo pesado. [...] (Escribir é) tamén unha fatalidade. Vostede está destinado á literatura, e non a literatura a vostede.'' O autor, apunta Godofredo Rangel, que o coñeceu cando tiña só 17 anos, como unha influencia decisiva na súa carreira. Ese escritor, tras ler o seu primeiro libro (de contos), aconsellouno a non publicalo e estudar un pouco máis os grandes mestres. Así, Autran Dourado estrea soamente catro anos despois, cunha nova obra: A teia.
Crime de honra
Definicións
Human Rights Watch define "crime de honra" como:
Autran Dourado
Estilo e influencias
Outras características notábeis do texto de Dourado son o emprego da metalinguaxe, da sutil repetición das ideas e dos eventos importantes, da alternancia de persoa no discurso do narrador, da busca pola palabra exacta (le mot juste, como pregoaba Gustave Flaubert), do emprego de estruturas e conceptos herdados da Grecia clásica (Homero, Hesíodo, Ésquilo, Sófocles e Eurípedes), da alternancia de tempos verbais nun mesmo parágrafo, da preocupación con detalles estruturais como, por exemplo, o tamaño dos capítulos, e do uso de técnicas literarias como o monólogo interior, o fluxo de consciencia e a narrativa en bloques. Tamén empregaba moito técnicas xerais da literatura modernista, como os flashbacks e os flashforwards.
Val de Lemos
Xeografía
O Val limita ao leste coa Serra do Courel. Ao norte o río Mao separa o val de Lemos dunhas pequenas serras, detrás das que está o Val de Sarria. Polo oeste limita con numerosas serras, como a Serra das Penas ou os Montes de San Paio, que o separan do río Miño. Polo sur limita co río Sil e os seus Canóns.
Crime de honra
Definicións
Os homes tamén poden ser vítimas de crimes de honra cometidos por membros da familia dunha muller coa que teñen unha relación que se considera inapropiada ou por participar en actividades homosexuais.
Val de Lemos
Altitude
A altitude do val oscila entre os 200 e 700 metros, tendo a súa maior parte unha altitude inferior aos 450 metros. Cabe destacar pequenas serras como a Serra de Pedrouzos e a Serra do Moncai, e algúns montes como:
Hidrografía
Numerosos ríos cruzan o val de Lemos, pertencendo todos eles á cunca hidrográfica do Cabe, afluente do Sil. O Cabe travesa o val en dirección NE-SO, recibindo as augas de numerosos afluentes como os ríos Cinsa, Carabelos, Ferreira, Mao e Saa, e pasando polo centro urbano da cidade de Monforte de Lemos, situada aproximadamente no centro do Val de Lemos.
Clima
O clima é oceánico-continental moi cálido propiciado polo Val do río Miño e polas altas montañas do Courel. Caracterízase por unha temperatura media que oscila entre os 12-14 °C, cunhas precipitacións de menos de 1.000 l/m² anuais e cun risco de xeada duns 4-5 meses. No verán danse seguido rexistros con temperaturas moi altas, que chegan a rozar os 40 °C.
Cultivo da vide
O terreo e as condicións climatolóxicas fan que o territorio do Val de Lemos sexa bo para o cultivo da vide, pertencendo as súas terras á D.O. Ribeira Sacra.
Comunicacións
As principais estradas do val son a N-120, LU-546, CG-2.1, a parte das liñas de ferrocarril Monforte-Vigo e A Coruña-Lugo-Palencia.
Crime de honra
Definicións
Outra das razóns para ser vítima dun crime de honra é cruzar fendas sociais, involucrarse publicamente con outras comunidades, adoptar costumes ou relixións dun grupo externo ao propio. En determinados países, homes inmigrantes de baixo status demostraron o seu dominio patriarcal mediante a participación en crimes de honra contra membros femininos dunha familia que participou na vida pública, por exemplo, en políticas de integración feministas.
Características xerais
O que distingue os crimes de honra doutros crimes é a súa natureza colectiva. A planificación depende de moitos membros da familia, ás veces dentro dun "consello familiar". Outra característica importante é a relación entre os crimes de honra e o control do comportamento individual, en particular da sexualidade/matrimonio, pola familia como un colectivo. Outro aspecto considerado é a importancia da reputación da familia no seo da comunidade e o estigma asociado á perda de status social, particularmente en comunidades pechadas. Na maioría dos casos os perpetradores non enfrontan estigma nas súas comunidades, porque o seu comportamento se considera xustificado.
Segundo Phyllis Chesler, hai dúas categorías principais de vítimas, unha son as nenas e as mulleres novas, cuxa idade media é de 17 anos, e a outra está composta por mulleres cunha idade media de 36 anos.
Os asasinatos de honra das vítimas maiores son a miúdo perpetrados polo marido, mais no 44% dos casos os asasinos tamén inclúen a familiares da vítima ou do marido. A taxa de participación dos familiares é maior no mundo musulmán en dous terzos dos casos que involucran a vítimas maiores, mentres que en Europa a familia participa no 31% dos casos. Case a metade das vítimas maiores foron sometidas a tortura antes de morrer.
Os asasinatos de honra de mulleres novas foron no 81% dos casos asasinadas pola súa familia de orixe e o 53% das vítimas máis novas foron torturadas antes de morrer. .
Extensión
É moi difícil determinar e estimar a incidencia dos crimes de honra. Na maioría dos países os datos de crimes de honra non son recompilados sistematicamente, moitos deles son notificados como suicidios ou accidentes e son rexistrados como tales. Aínda que os crimes de honra son normalmente asociados co continente asiático, especialmente con Oriente Medio e Asia Meridional, ocorren en todo o mundo. En 2000, as Nacións Unidas estimaron que 5 000 mulleres son vítimas de crimes de honra cada ano. Segundo a BBC, "os grupos de defensa das mulleres sospeitan que máis de 20 000 mulleres morren no mundo cada ano." O asasinato non é o único de crime de honra, outros crimes inclúen: ataques con ácido, secuestros, mutilacións e malleiras. En 2010 a policía do Reino Unido rexistrou polo menos 2823 destes crimes.