cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mimetismo mülleriano
Aposematismo, camuflaxe e mimetismo
O mmetismo mülleriano depende do aposematismo ou sinais de advertencia. Os predadores evitan os organismos perigosos que teñen estes sinais honestos, que aprenden rapidamente despois dunha mala experiencia a non perseguir de novo as mesmas presas non aproveitables. A aprendizaxe non é realmente necesaria para animais que instintivamente evitan certas presas; porén, aprender por experiencia é máis común. O concepto que subxace cando os predadores aprenden é que o sinal de advertencia (rechamante) fai que o organismo nocivo sexa máis doado de lembrar que se permanecese tan ben camuflado como fose posible. O aposematismo e a camuflaxe son neste sentido conceptos opostos, mais isto non significa que sexan mutuamente excluíntes. Moitos animais permanecen pouco visibles ata que son ameazados, e nese momento despregan subitamente os sinais de advertencia que ata entón tiñan ocultos, como os ocelos que asustan, cores rechamantes nas partes laterais ou vocalizcións altas. Deste xeito, aproveitan o mellor das dúas estratexias. Estas estratexias poden empregarse tamén de forma diferente en distintas etapas do desenvolvemento dun organismo. Por exemplo, as grandes bolboretas brancas Pieris brassicae son aposemáticas cando son larvas, pero son imitadores müllerianos unha vez que emerxen como bolboretas adultas.
Vantaxe selectiva
Moitas presas diferentes dun mesmo predador poderían empregar os seus propios sinais de advertencia, pero isto non tería sentido para ningunha das partes. Se se poñen todas de acordo para ter un sinal de advertencia común, o predador tería poucas experiencias desagradables e as presas perderían poucos individuos ao educalos. Non se necesita que se produza ese acordo, xa que as especies presa que simplemente por casualidade se parecen un pouco a outras desagradables estarán máis seguras que os seus conespecíficos, posibilitando que a selección natural dirixa a especie presa cara a unha soa linguaxe de advertencia. Isto pode levar a que evolucionen tanto o mimetismo batesiano coma o mülleriano, dependendo de se o imitador é el mesmo non aproveitable polos seus depredadores, ou se simplemente é un vividor oportunista. Poden unirse múltiples especies na protección cooperativa, ampliando o anel de especies imitadoras. Müller proporcionou unha explicación ao paradoxo de Bates; o mimetismo non era, segundo a súa idea, un caso de explotación por unha especie, senón un acordo mutualista, aínda que o seu modelo matemático indicaba unha pronunciada asimetría.
Relacións co mimetismo batesiano
miniatura|upright=1.8|Comparación do mimetismo batesiano e mülleriano, ilustrado cun [[sírfido, unha avespa e unha abella]]
A bolboreta vicerrei (Limentis) e a monarca (Danaus) son ambas velenosas e imitadoras müllerianas, aínda que durante moito tmpo se pensou que eran batesianas. A análise do ADN mitocondrial deste conxunto de bolboretas mostrou que a vecerrei é a liñaxe basal de dúas especies irmás occidentais de Norteamérica. A variación nos debuxos alares parece que precedeu á evolución da toxicidade, mentres que outras especies permaneceron non tóxicas, refutando a hipótese de que a toxicidade destas bolboretas é unha caracterísitca conservada dun antepasado común.
Mimetismo non visual
O mimetismo mülleriano non ten necesariamente que ser un mimetismo visual; pode empregar calquera dos sentidos. Por exemplo, moitas serpes comparten o mesmo sinal de advertencia auditivo, formando un anel de mimetismo mülleriano auditivo. Pode compartirse máis dun sinal: as serpes poden facer uso tanto de sinais auditivoas coma de coloración de advertencia.
Selección dependente de frecuencia negativa
Hai unha correlación negativa entre a frecuencia dos imitadores e a "supervivencia" de ambas as especies implicadas. Isto implica que é reprodutivamente beneficioso para ambas as especies que os individuos modelo superen en número os individuos imitadores; isto incrementa as interaccións negativas entre predador e presa.
Xenética
O estudo do xene Optix pode axudar a explicar a evolución do mimetismo de cores en lepidópteros. O xene Optix é o responsable nas bolboretas Heliconius da súa sinatura de padróns alares vermellos que lles axudan a sinalar aos predadores que son tóxicas. Ao compartiren esta coloración con outras bolboretas velenosas de ás vermellas que o predador pode ter perseguido previamente, as bolboretas Heliconius incrementan as súas posibilidades de supervivencia por asociación. Ao mapado ao xenoma de moitas especies relacionadas de Heliconius "mostra que a evolución cis-regulatoria dun só factor de transcrición pode conducir repetidamente á evolución converxente de complexos padróns de cores en especies distantemente relacionadas…". Isto suxire que a evolución dun fragmento de ADN non codificante que regula a transcrición de xenes próximos pode ser a razón que subxace na coloración fenotípica similar entre especies distantes, facendo difícil determinar se o carácter é homólogo ou simplemente o resultado de evolución converxente.
Evolución en dúas etapas
Un mecanismo proposto de mimetismo mülleriano é a "hipótese das dúas etapas", que afirma que un gran salto mutacional establece inicialmente unha semellanza aproximada entre o imitador e o modelo, sendo xa ambas as especies aposemáticas. Nunha segunda etapa cambios máis pequenos establecen unha semellanza máis estreita. Porén, isto probablemente só funciona cando un carácter está gobernado por un só xene, pero moitos padróns de coloración están con certeza controlados por múltiples xenes.
Adverxencia fronte a mutualismo
miniatura|upright=1.5|Formación de aneis de mimetismo mülleriano por un proceso de adverxencia dunha especie ou par de imitadores a outra, presumiblemente máis grande ou máis abundante. A evolución móstrase en dous eixes que denotan os fenotipos por conveniencia; na práctica habería calquera número de dimensións (por exemplo, características e coloración). O modelo predi un só anel de mimetismo nunha área, pero este non é o caso das bolboretas [[Heliconius. ]]
A ra velenosa mimética Ranitomeya (Dendrobates) imitator é polimórfica, e ten un morfo de raias que imita o morfo de raias negras e amarelas da especie Ranitomeya variabilis, outro morfo de pintas que imita o morfo principalmente verde azulado das terras altas tamén de R. variabilis, e outro morfo bandeado que imita a especie de bandas vermellas e negras Ranitomeya summersi.
miniatura|esquerda|Un morfo común de [[Ranitomeya imitator|Ranitomeya (Dendrobates) imitator é aposemático con bandas negras e amarelas, pero noutras áreas, outros morfos imitan especies de diferentes coloracións.]]
R. imitator evolucionou en poboacións separadas para asemellarse a modelos diferentes, é dicir, cambiou para lembrar (adverxer) aquelas especies especies modelo, en vez de a R. imitator e a outras especies mutuamente converxentes ao modo que supuxo Müller para as bolboretas tropicais.
Ese tipo de adverxencia pode ser común. O mecanismo foi proposto polo entomólogo F. A. Dixey en 1909 e é controvertido; o biólogo evolutivo James Mallet, revisando a situación en 2001, suxeriu que no mimetismo mülleriano, a adverxencia pode ser máis común que a converxencia. Na evolución adverxente, a especie imitadora responde á predación lembrando o modelo cada vez máis exactamente. Calquera beneficio inicial é para o imitador e non se produce un mutualismo, como se produciría coa teoría da converxencia orixinal de Müller. Porén, unha vez que o modelo e o imitador se fixeron moi similares, é probable que se estableza certo grao de protección mutua. Esta teoría prediría que todas as especies imitadoras nunha área deberían converxer nun padrón de coloración simple. Porén, isto non parece acontecer na natureza, xa que as bolboretas Heliconius forman múltiples aneis de mimetismo mülleriano nunha soa área xeográfica. Este descubrimento implica que probablemente están actuando forzas evolutivas adicionais.
Complexos de mimetismo
O mimetismo mülleriano ocorre a miúdo en grupos de múltiples especies chamadas aneis. O mimetismo mülleriano non está limitado ás bolboretas, nas que os aneis son comúns; os aneis de mimetismo danse entre os himenópteros, como os abesouros e outros insectos e entre vertebrados como peixes e serpes coral. Os abesouros Bombus están todos coloreados aposematicamente en combinacións, a miúdo raias, de cor negra, branca, amarela e vermella; e todas as súas femias teñen raias, polo que son certamente non aproveitables polos predadores. Hai evidencia de que varias especies de abesouros de todas as áreas do mundo, concretamente as costas leste e oeste de América, oeste de Europa, e Caxemira, converxeron ou adverxeron en padróns de coloración mutuamente miméticos. Cada unha destas áreas ten dun a catro aneis de mimetismo, con padróns diferentes dos doutras áreas.
miniatura|Moitas especies de formigas de América do Norte do xénero [[Dasymutilla forman parte de complexos miméticos.]]
As relacións entre os miméticos poden chegar a ser complexas. Por exemplo, o velenoso peixe Meiacanthus spp. ten caninos ocos e glándulas de veleno, e son evitados polos peixes predadores. O peixe Plagiotremus townsendi lembra Meiacanthus e é comido por diversos predadores, polo que é un imitador batesiano neses casos, pero é evitado polo peixe león, Pterois volitans, converténdose tamén nun imitador mülleriano.
Os conxuntos de aneis asociados denomínanse complexos. Coñécense grandes complexos entre as formigas norteamericanas do xénero Dasymutilla. Das 351 especies examinadas nun estudo, 336 tiñan semellanzas morfolóxicas, aparentemente formando 8 aneis de mimetismo; 65 especies noutro estudo parecían formar seis aneis separables tanto por morfoloxía coma por xeografía.
Distribución taxonómica
miniatura|upright|esquerda|[[Pitohui kirhocephalus, de Duperrey, 1825-1839, parece ser un imitador mülleriano de Pitohui dichrous nalgúns dos seus tipos de plumaxe.]]
O mimetismo mülleriano foi descuberto e investigado principalmente en insectos. Porén, non hai razón pola cal as vantaxes evolutivas do mecanismo non debesen ser aproveitadas noutros grupos de animais. Hai algunhas probas de que as aves do xénero de Nova Guinea Pitohui son imitadoras müllerianas. Pitohui dichrous e Pitohui kirhocephalus "comparten un padrón de coloración case idéntico" onde as súas áreas xeogrñaficas se solapan, pero difiren noutros lugares; son moi vistoso; e están defendidos quimicamente por un poderoso alcaloide neurotóxico, a batracotoxina, situado nas súas plumas e pel. Esta combinación de feitos implica que as poboacións destas zonas de solapamento converxeron para compartir sinais de advertencia honestos.
miniatura|Varios mamíferos como a mofeta sahariana [[Ictonyx libycus, son predadores agresivos coloreados aposematicamente. Comparten padróns en branco e negro, que suxiren un mimetismo mülleriano. ]]
Moitas especies de plantas con flores son parecidas entre si pero a seu mimetismo non foi demostrado. Propúxos que as plantas espiñosas como as Cactaceae e os Agave de América, e Aloe, Euphorbia, e certas Acacia de África e as Asteraceae espiñosas do Mediterráneo poden formar aneis de mimetismo mülleriano, xa que están fortemente defendidas, e en xeral considéranse aposemáticas, teñen padróns e coloracións rechamantes similares, e atópanse en territorios que se solapan.
En mercadotecnia
O zoólogo evolutivo Thomas N. Sherratt suxire que os diferentes tipos de mimetismo tamén se dan en marcas comerciais e produtos de mercadotecnia. Sinala que formas distintivas como a forma da botella de Coca-Cola están defendidas polo negocio, mentres que as compañías rivais imitaron a miúdo os seus famosos motivos para beneficiarse do investimento e reputación dos seus ben coñecidos competidores, constituíndo un mimetismo batesiano. Sherratt indica que o empaquetado das marcas británicas propias dos supermercados de patacas fritidas sempre teñen un código de cor vermello para a variedade de patacas salgadas, azul para as con sal e vinagre e verde para as con queixo e cebola, nas principais cadeas Sainsbury's, Tesco, Asda e Waitrose. Argumenta que esta compartición de padróns é moi improbable que xurdira por casualidade, polo que a semellanza é intencionada para informar fiablemene aos clientes (sinal honesto) do que contén cada bolsa, para o beneficio mutuo ao xeito do mimetismo mülleriano.
José Recuna
Francisco José Recuna Villaverde, chamado Josesito, nado en Vilagarcía de Arousa en 1927, é un político galego.
Traxectoria
Foi o primeiro alcalde de Vilagarcía de Arousa logo da recuperación da democracia, ao vencer o PSdeG-PSOE nos primeiros comicios locais. Nas eleccións de 1983 non se volveu a presentar e abandonou a alcaldía.
Gonzalo Bouza-Brey
Gonzalo Bouza-Brey Villar, nado en Vilagarcía de Arousa o 18 de abril de 1952 e finado na mesma vila o 23 de decembro de 2012, foi un escritor e político galego.
Artur Bordalo
Artur Bordalo, máis coñecido polo alcume artístico Bordalo II ou Bordalo Segundo, nado en Lisboa en 1987, é un grafiteiro e artista plástico portugués. É neto do tamén pintor Artur Real Chaves Bordalo da Silva, coñecido como Bordalo.
Gonzalo Bouza-Brey
Traxectoria
Estudou no Colexio Manuel Peleteiro de Santiago de Compostela e licenciouse en dereito na Universidade de Santiago de Compostela. Despois de facer o servizo militar volveu a Vilagarcía de Arousa a traballar no despacho de procurador do seu pai.
Artur Bordalo
Traxectoria
Estudou na Facultade de Belas Artes da Universidade de Lisboa.
Gonzalo Bouza-Brey
Traxectoria
Iniciouse na militancia política no PCG da clandestinidade, e convértese nunha das principais figuras comunistas de toda a comarca da Arousa. Foi candidato ao Congreso do PCE pola provincia de Pontevedra nas eleccións de 1979. Foi elixido concelleiro nas primeiras eleccións municipais, precisamente en Vilagarcía, e ocupou o cargo de primeiro tenente de alcalde na primeira corporación democrática, en pacto co PSdeG e co seu alcalde José Recuna.
Entroido de Negros e Brancos
miniatura|Carroza no entroido de Negros e Brancos. O Entroido de Negros e Brancos, en castelán Carnaval de Negros y Blancos, celebrado na cidade de Pasto, é o segundo entroido máis importante de Colombia e o máis vello de América Latina.
Gonzalo Bouza-Brey
Traxectoria
Animador cultural da vida vilagarciá, foi membro de numerosas asociacións, presidente de congresos poéticos, e poeta e escritor el mesmo, tanto de temas literarios como etnográficos.
Finou en Vilagarcía de Arousa o 23 de decembro de 2012, por unha caída na rúa.
Artur Bordalo
Traxectoria
Características da súa obra son o emprego de cores rechamantes. Na temática, gran parte das súas instalacións representan animais (mapaches, raposos, cervos, peixes, bufos, cans, garzas, periquitos, ourizos, flamengos, saltóns, bolboretas, papagaios, lagartas, gatos, suricatas, picapeixes, abellas etc.), que adoitan ser dispostas en diferentes espazos e superficies (habitualmente paredes e muros). Esta serie chámaa "Big Trash Animals", e dela di que «é unha serie en que eu uso lixo e desperdicio urbano para construír imaxes de animais, e a idea por detrás diso é construír imaxes da vítimas con aquilo que os destrúe». Outra boa parte da súa obra emprega as vías férreas como estrutura de fondo para elaborar os seus graffitis, neste caso habitualmente bidimensionais, nunha serie chamada "Railroad Tracks". Outras series temáticas de Bordalo II son "World Gone Crazy" e "Provocative Street Art".
Gonzalo Bouza-Brey
Vida familiar
Fillo de Lucho Bouza e Celia Villar, sobriño de Fermín Bouza Brey e irmán de Luís Bouza-Brey. Deixou dous fillos, Gonzalo e Olalla.
Artur Bordalo
Traxectoria
As súas obras poden ser encontradas en Lisboa, Covilhã, Estarreja, Águeda (Portugal), Roma, Turín, Este (Italia), París (Francia) e Santiago de Chile.
El Cosmopolita (Santiago de Compostela)
El Cosmopolita foi un periódico editado en Santiago de Compostela en 1895.
Historia e características
Apareceu en abril de 1895. Dirixido por Benito Calviño. Entre os seus colaboradores figurou Laureano Domínguez Cao-Cordido. Era órgano da clase obreira de Santiago de Compostela. Publicábase nos obradoiros de Gaceta de Galicia. Só hai constancia da aparición do seu segundo número o 5 de maio dese ano.
Allan Kardec
Allan Kardec, pseudónimo de Hippolyte Léon Denizard Rivail, nado en Lión o 3 de outubro de 1804 e finado en París o 31 de marzo de 1869, foi un educador francés, fundador do espiritismo.
Biografía
Cursou os seus primeiros estudos en Lión e completounos en Yverdum (Suíza), no instituto do célebre profesor Pestalozzi, coñecido por ser un dos máis respectados centros de ensinanza da Europa daquela época.
Centrouse no estudo da lingüística. Falaba correctamente alemán, inglés, castelán e holandés. En París fundou un centro de estudos.
En 1854, aos 50 anos, oe falar por vez primeira do fenómeno das táboas xiratorias. Xa o 18 de abril de 1857 publica un libro que marcará o inicio do espiritismo, O libro dos espíritos, que lle deu a fama de fundador do espiritismo.
Obras pedagóxicas
alt=Tumba de Allan Kardec|esquerda|miniatura|Tumba de Allan Kardec
Véxase tamén
Ocultismo
Ligazóns externas
Le livre des esprits (1860) dixitalizado en Internet Archive
Dicasterio das Causas dos Santos
O Dicasterio das Causas dos Santos ( Dicasterium de Causis Sanctorum) é un dos departamentos da Curia Romana.
O papa Paulo VI creouno o 8 de maio de 1969 como Congregación das Causas dos Santos (Congregatio de Causis Sanctorum) en substitución da Sagrada Congregación de Ritos instituída por Sisto V en 1588.
Trátase do organismo do Vaticano encargado de estudar os milagres, martirios e virtudes heroicas e de propoñer os diferentes exemplos de santidade para que o Sumo Pontífice proceda a realizar as canonizacións e beatificacións oportunas.
A Congregación conta actualmente con 34 membros, e o seu prefecto é o cardeal Angelo Amato.
A congregación converteuse en dicasterio na reorganización da Curia Romana en 2022, segundo a constitución apostólica "Praedicate evangelium".
Villers-Cotterêts
Villers-Cotterêts é un concello francés, situado no centro do bosque de Retz, no departamento do Aisne, na rexión da Picardía.
Xeografía
En 2005 tiña 10.106 habitantes, sobre unha extensión de 41 km². Está situada a uns 80 kms. ao nordeste de París.
Historia
O seu pequeno tamaño non lle concedeu demasiada relevancia histórica. Porén, en 1539 o rei Francisco I de Francia asinaba nela a ordenanza de Villers-Cotterêts, un documento onde se impuña o francés como lingua oficial de Francia, en substitución do latín.
Na vila hai tamén un castelo mandado construír por este monarca en 1532, sobre a localización dun castelo anterior, probablemente do século XIII. O castelo pasou logo á familia de Orleáns, que a finais do século XIX llo doou ao concello de París.
O feito cultural máis destacado é o nacemento nesta vila de Alexandre Dumas (o pai), en 1802, no Castelo de Noüe. O edificio, do século XVI, está agora dedicado á casa museo do escritor.
Linguas valyrias
As linguas valyrias son unha familia de linguas ficticias da serie de novelas de fantasía A Song of Ice and Fire de George R. R. Martin, e da adaptación á serie de televisión Game of Thrones.
Alto valyrio
No mundo de A Song of Ice and Fire, o alto valyrio ocupa un espazo cultural semellante ó do latín na Europa medieval. As novelas describen que xa non é unha lingua de uso cotián, senón que é unha lingua de aprendizaxe e educación entre a nobreza de Essos e Westeros, con moita literatura e cancións compostas en valyrio.
Arroaz do Indopacífico
O arroaz do Indopacífico, Tursiops aduncus (Ehrenberg, 1833) é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos que vive en augas da India, o norte de Australia, o sur da China, o mar Vermello, e a costa oriental de África.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1833 por Christian Gottfried Ehrenberg, baixo o nome de Delphinus aduncus. Posteriormente foi adscrita ao xénero Tursiops, que describira Paul Gervais en 1855 e, durante moito tempo, pensouse que era coespecífica con Tursiops truncatus.
Pero, en base a estudos de concordancia xenética, osteoloxía e morfoloxía externa, determinouse que esta especie é taxonomicamente distinta de T. truncatus.
O status taxonómico de varias subpoboacións de Tursiops (por exemplo fronte as costas de Suráfrica e o oeste de Australia é cuestionábel, e o xénero pode dividirse aínda máis.
Características
Alcanza até 2,6 m de lonxitude e un peso de até 230 kg. A súa coloración é gris escura no dorso e gris clara ou abrancazada con manchas grises na rexión ventral.
Autillo de Campos
Autillo de Campos é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 150 habitantes (INE 2011).
Estación de Alacant-Terminal
Alacant-Terminal é a principal estación de tren de Adif da cidade de Alacant. É unha estación de carácter terminal. Ten servizos de alta velocidade, longa e media distancia, ademais de ser cabeceira de dúas liñas da rede de Proximidades Murcia/Alacant.
Situación ferroviaria
Na estación, situada a 22,45 metros de altitude, conflúen diferentes liñas:
Historia
Os antecedentes da chegada do ferrocarril á cidade sitúanse nos desexos de conectar Madrid con Alacant tomando como punto de partida a liña Madrid-Aranjuez e a súa prolongación ata Albacete vía Alcázar de San Juan por parte da Compañía do Camiño de Ferro de Madrid a Aranjuez que tiña a José de Salamanca como o seu principal impulsor. O 1 de xullo de 1856 José de Salamanca, que se uniu coa familia Rothschild e coa compañía do Chemin de Fer du Grand Central, obtiveron a concesión da liña Madrid-Zaragoza que, unida á concesión entre Madrid e Alacant, daría lugar ao nacemento da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant ou MZA. Esta última foi a encargada de inaugurar a estación o 26 de maio de 1858 coa apertura do tramo Almansa-Alacant. A viaxe inaugural foi presidida pola raíña Isabel II. A pesar diso, e segundo consta nos documentos oficiais da compañía e nas Memorias das obras públicas, a posta efectiva en servizo realizouse algo antes, o 15 de marzo de 1858.
A construción da estación foi encargada por MZA a varios enxeñeiros franceses entre os que se atopaban M. Julien. Para iso descartouse un proxecto anterior xulgado insuficiente para o tráfico previsto. A instancias do Ministerio da Guerra, tamén se descartou situar a estación xunto ao porto movéndoa á porta de San Francisco. O edificio que finalmente se construíu, dotou á cidade dunha das maiores estacións de España da época. Estaba formada por dous corpos paralelos ás vías, de planta baixa, entre os cales se situou o acceso principal ao recinto, con escalinata previa e galería de columnas dóricas como principais elementos decorativos. O conxunto cubriuse cunha ampla marquesiña metálica de dúas vertentes tipo Polonceau fabricada por Scheneider e Cía de Le Creusot. Dita marquesiña consérvase na actualidade sen apenas cambios substanciais.
Entre 1967 e 1968, Renfe, que xestionaba a estación desde 1941, decidiu reformar a fachada principal co propósito de modernizala. Retiráronse as columnas, e con iso gran parte do neoclasicismo que desprendía o edificio, substituíndoas por un corpo central que servía de novo acceso ao recinto.
En 2010 anunciouse a construción dunha nova estación para a chegada da alta velocidade á cidade. O primeiro servizo de alta velocidade chegou á estación o 18 de xuño de 2013.
A estación
Sitúase preto do centro urbano fronte á avenida Salamanca. Componse de seis vías ás que acceden diferentes plataformas froito da súa configuración como estación terminal. Posúe puntos de información, venda de billetes, aseos e servizos adaptados ás persoas con minusvalía. Ademais contén locais comerciais, cafetería, servizos bancarios e alugueiro de coches. No exterior hai un aparcadoiro situado nun dos laterais do recinto e unha parada de taxis. Existen tamén paradas próximas de autobuses urbanos.
Longa Distancia
Actualizados a 2 de xullo de 2016.
Proximidades
A estación ten servizo de Proximidades Renfe cunha frecuencia de 1 ou 2 trens por hora na liña C-1 e uns poucos trens ao día na liña C-3. É cabeceira de ambas as liñas.
250px|miniatura|Vías da estación
Clorofila d
A clorofila d é un tipo de clorofila, que actúa como pigmento fotosintético, que foi identificada por Harold Strain e Winston Manning en 1943. Está presente en moitas algas vermellas mariñas e nalgunhas cianobacterias, que a utilizan para captar enerxía da luz na súa fotosíntese. A clorofila d absorbe luz do vermello afastado (entre o vermello e o infravermello), de 710 nm de lonxitude de onda, que queda xusto fóra do rango visible. Un organismo que contén clorofila d está adaptado a un ambiente como o das augas moderadamente profundas, nas que se pode usar a luz vermella afastada para facer a fotosíntese, aínda que alí chegue pouca luz visible.
Pierre Joseph Proudhon
dereita|miniatura|300px|Pierre-Joseph Proudhon e os seus fillos por [[Gustave Courbet, 1865.]]
Pierre-Joseph Proudhon, nado en Besançon o 15 de xaneiro de 1809 e finado en Passy o 19 de xaneiro de 1865, foi un filósofo político e revolucionario agrario francés, e pai do socialismo libertario, foi primeiro en se declarar anarquista.
Traxectoria
Proviña dunha familia de artesáns e campesiños. O seu pai, toneleiro e cervexeiro, considerou que a cervexa que fabricaba non debía venderse cun valor por encima do prezo de custo (incluído o seu salario) pero lle permitiu vivir coa súa familia. A súa nai era cociñeira. El mesmo traballou toda a súa vida manualmente: primeiro, como toneleiro, xunto ao seu pai; despois, como mozo de labranza, logo, como tipógrafo...
Orixinario, como Charles Fourier, do Franco Condado, no que, como di G. Lefranc, "ata a revolución de 1789, houbo servos ao servizo das abadías, pero que desde a Idade Media ía orientándose cara a fórmulas cooperativas, mediante a constitución de froiterías", as súas concepcións económicas e sociais teñen unha primeira e profunda raíz nas observacións da súa infancia sobre o traballo, a propiedade, a venda, o xusto prezo.
Grazas á bolsa Suard puido estudar Proudhon durante algún tempo no Colexio de Besançon, pero razóns económicas impedíronlle concluír alí o seu bacharelato. Basicamente débeselle considerar, pois, como a Fourier un autodidacta. Tamén nisto as súas orixes opono a Marx. O carácter non sistemático, as contradicións (reais ou aparentes), o voo grandioso e o brillante rigor do seu estilo son o resultado do seu xenio francés, campesiño-artesanal, autodidáctico.
A primeira obra que Proudhon escribiu foi un ensaio sobre as categorías gramaticais (1835), co cal optou ao premio nun concurso promovido pola Academia de Besançon. En 1839 publicou un traballo de carácter histórico-sociolóxico, sobre a celebración do domingo, que, igual que o primeiro, non chamou moito a atención. Pero a súa terceira obra, Qu'est-ce que la propriété? (1840) fíxoo repentinamente famoso en París, en Francia e no mundo. Ao ano seguinte, en 1841, e logo en 1842, completou as teorías alí expostas cunha Segunda e Terceira memoria.
Proudhon coñeceu a Marx en París; ao ano seguinte (1845) coñecerá a Mikhail Bakunin. E aínda que é verdade que Proudhon recibiu a influencia do novo filósofo alemán, non é menos certo que, á súa vez, influíu grandemente sobre el. Baste recordar que Proudhon foi o primeiro que falou do socialismo como ciencia, na súa obra Qu'est-ce que la propriété? Marx admiraba este libro e fixo del un grande eloxio en "Die heilige Familie" ao afirmar que reviste unha importancia polo menos igual ao folleto do abade Emmanuel Joseph Sièyes, Qu'est-ce que le tiers état? Di textualmente Marx: "Proudhon non escribe soamente en nome dos proletarios; el mesmo é un proletario. A súa obra é o manifesto científico do proletario francés e presenta unha importancia histórica distinta da elucubración literaria dun crítico calquera". En 1846 escribiu Système des contradictions économiques ou Philosophie de la misère. Esta última deu lugar a unha réplica de Marx, quen dialecticamente escribiu un ano despois Misère de la philosophie.
En 1848 Proudhon é elixido deputado á Asemblea Nacional, ao proclamarse a Segunda República. No seo dese corpo lexislativo combate a proposta do reformista Louis Blanc, "cuxos talleres nacionais adormentan aos proletarios sen concederlles nada do esencial". Nese medio republicano-burgués aparece como un estraño disidente. El mesmo escribe nos seus Cadernos: "Estes deputados asómbranse de que eu non teña cornos e garras". Con todo, as súas ideas, a través do xornal que publica, Le representant du peuple, chegan a ter entón grande influencia nos estratos populares de París. Cando o xeneral Louis Eugène Cavaignac reprime violentamente a revolta Popular do 23 de xuño, seiscentos noventa e un dos seiscentos noventa e tres deputados da Asemblea aproban a súa conduta: Proudhon é un dos dous que a condena.
En tal ocasión pronuncia un soado discurso, onde opón taxativa e radicalmente, como nunca ninguén se atreveu a facer ata entón, a burguesía e o proletariado, afirmando que "o proletariado realizará unha nova orde, por encima da lei establecida, e procederá a unha liquidación da burguesía". Neste momento, Proudhon, que polo xeral ten unha posición non violenta, porque confía nos mecanismos da organización económica, asume unha actitude belixerante, que ben poderiamos chamar "de forza". "A esperanza de chegar pacificamente á abolición do proletariado -di- é unha pura utopía". Pouco despois, como reafirmando a idea da loita de clases, engade: "Pertenzo ao partido do traballo contra o capital".
O 10 de decembro daquel mesmo ano, Luís Napoleón é proclamado Presidente da República pola Asemblea Nacional. Dous anos e medio despois este Presidente converteríase en Emperador, do mesmo xeito que o primeiro Napoleón pasara do Consulado ao Imperio.
Nunha ocasión, ao regresar por motivos privados a Francia, é descuberto, e encerrado na famosa prisión de Santa Pelaxia. Alí dedícase con apaixonado fervor ao estudo e escribe, entre outros libros, Idée générale de la Révolution au dix-neuvième siècle. Mantén tamén unha nutrida e clandestina correspondencia con moitas figuras da oposición, e propicia unha alianza do proletariado coa clase media para derrocar a Luís Napoleón, actitude que lle será reprochada por algúns socialistas, os cales recordaban que poucos anos antes Proudhon contrapuxera dun modo tallante o proletariado e a burguesía.
En 1858 escribe, contra o católico Mirecourt, unha das súas máis extensas e importantes obras histórico-filosóficas: De la justice dans la Révolution et dans l’Église, que lle vale unha nova condena polo seu ataque contra a relixión do Estado, e un novo exilio en Bélxica. Unha amnistía permítelle retornar ao seu país, onde en 1863 publica outra das súas obras fundamentais: Du Principe fédératif. Nela desenvolve amplamente a súa concepción do federalismo integral, que pretende non só descentralizar o poder político e facer que o Estado central se disgregue nas comunas, senón tamén, e ante todo, descentralizar o poder económico e pór a terra e os instrumentos de produción en mans da comunidade local dos traballadores. Este concepto do federalismo é quizais o que mellor resume esa totalidade móbil que é o pensamento de Proudhon.
Nos últimos dous anos da súa vida escribe outra obra de grande importancia doutrinal, que inflúe decisivamente na formación ideolóxica dos fundadores da Primeira Internacional: De la Capacité politique des classes ouvrières, aparecida en 1865.
O pensamento de Proudhon parte, ante todo, da filosofía da Ilustración. Os empiristas ingleses (Locke, David Hume etc.) e os enciclopedistas franceses, como Voltaire, Helvétius, e particularmente Diderot, son con frecuencia os alicerces tácitos ou explícitos dos seus desenvolvementos doutrinais. Ataca duramente a Rousseau (como antes Godwin e despois Mikhail Bakunin), pero toma del algunhas das súas ideas básicas.
Tamén inflúen sobre Proudhon as agudas críticas dos socialistas utópicos, como Saint-Simon e Charles Fourier, aínda que ninguén máis renuente que el ás construcións ideais e ao trazado de brillantes cadros futurísticos.
Discusións entre Marx e Proudhon
Marx ataca a Proudhon cando este publica a súa Philosophie de la misère, tres ou catro anos logo de encomialo polo libro Qu'est-ce que la propriété?.
Para moitos marxistas, Proudhon é un ideólogo da pequena burguesía, e particularmente das clases artesás e campesiñas. Os proudhonianos responden a isto recordando as orixes de Proudhon como traballador manual. Algúns autores como Jean Touchard, na súa Historia das ideas políticas, prefiren definir ao proudhonismo como "un socialismo para artesáns"; outros falaron dun "socialismo para campesiños". Os proudhonianos responden a isto dicindo que tales definicións só se poden aceptar tendo en conta que, no momento en que Proudhon pensaba e escribía, a maioría dos traballadores asalariados eran artesáns e agricultores máis que obreiros industriais. Tamén hai quen optou por chamalo como Léon Víctor Bourgeois, "pai do socialismo francés", como con Stekloff, "pai do anarquismo" e como Dolléans, "gran filósofo e tribuno da plebe europea".
Frederik Peeters
Frederik Peeters, nado en Xenebra o 14 de agosto de 1974 é un creador de banda deseñada suízo.
Traxectoria
Tras finalizar os seus estudos de comunicación visual en 1995, comeza a traballar como cartelista e ilustrador publicitario.
Comeza a publicar bandas deseñadas en 1997, coas que gaña premios para autores novos. Isto lévao a colaborar en diferentes revistas. (Bile Noire, Lapin, Le Drozophile, Spirou). En 2001 publica a súa novela gráfica autobiográfica Pilules bleues pola que acada recoñecemento xeral, sendo traducida a varias linguas. En 2003 comeza a publicación de dúas series: Koma e Lupus.
Games Done Quick
miniatura|dereita Games Done Quick é un maratón de beneficencia semianual de speedruns de videoxogos que ten lugar nos Estados Unidos, orixinalmente organizado polas comunidades Speed Demos Archive e Speedruns Live. Dende 2015 estivo organizado por Games Done Quick, LLC. Dende a súa primeira edición en 2010 os eventos recadaron cartos para diversas organizacións de beneficencia, incluíndo a Prevent Cancer Foundation e Médicos Sen Fronteiras. Os maratóns emítense en directo na plataforma de streaming Twitch.tv. En total recadaron máis de 14,5 millóns de dólares en 19 maratóns.
Estereotipo
miniatura|O xudeu errante, [[1852, gravado de Gustave Doré, caricatura baseada en estereotipos.]] miniatura|Un gravado neerlandés do século XVIII dos pobos do mundo, que representa os habitantes de [[Asia, América e África como salvaxes. Abaixo están a mostrar un inglés, un neerlandés, un alemán e un francés.]] Coñécese co nome de estereotipo (do grego: στερεός [stereós], «sólido», e τύπος [typos], «impresión, molde»)  á percepción esaxerada e con poucos detalles, simplificada, que se ten sobre unha persoa ou grupo de persoas que comparten certas características, calidades e habilidades, que busca «xustificar ou racionalizar unha certa conduta en relación a determinada categoría social». Regularmente os estereotipos están baseados en prexuízos que a sociedade estabelece conforme a súa ideoloxía de «modelo a seguir» de conduta ou características físicas, estes van cambiando conforme o paso do tempo.
O termo úsase a miúdo nun sentido negativo, considerándose que os estereotipos son crenzas ilóxicas que limitan a creatividade e que só se poden cambiar mediante o razoamento persoal sobre ese tema. Os estereotipos son alegacións comúns do pasado. Inclúen unha ampla variedade de alegacións sobre diversos grupos raciais e predicións de comportamento baseadas no status social ou a riqueza. Son esquemas de pensamento ou esquemas lingüísticos pre construídos que comparten os individuos dunha mesma comunidade social ou cultural.
París-Niza 2015
A 73ª edición da París-Niza disputouse en Francia entre o 8 e o 15 de marzo de 2015.
A carreira comezou cun prólogo 6'7 km en Maurepas no departamento de Yvelines e finalizou como case sempre en Niza, coa recuperación da cronoescalada da Col d'Èze. A París-Niza foi a segunda proba do calendario do UCI WorldTour 2015.
Nas outras clasificacións, Michael Matthews gañou a clasificación por puntos, Thomas De Gendt a da montaña, Michał Kwiatkowski a dos xoves e o Team Sky na clasificación por equipos.
Equipos participantes
Na saída de Yvelines comezaron 20 equipos: 17 de categoría UCI WorldTour e 3 franceses de categoría Profesional Continental. En total, pelotón contou con 160 ciclistas, 8 por equipo dos que remataron 105.
Etapas
Seguindo o acordo vixente dende 2010, a Carreira do Sol comezou no departamento de Yvelines cun prólogo de 6'7 km en Maurepas. As seguintes tres etapas foron con vento e para os sprinters. A etapa raíña chegou na cuarta etapa, co final no alto da Croix de Chaubouret (10 km ao 6,7 %). Despois dunha etapa ondulada, o pelotón chegou a Niza cunha etapa composta por tres portos de 1ª categoría e tres de 2ª. A última etapa foi a da cronoescalada da Col d'Èze.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as vinte primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da carreira:
Manuel Cordeiro Lestón
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol en equipos infantís vigueses, fichando anos despois polo Atlético Matamá. Destinado en Ferrol para realizar o servizo militar, ingresou na Mariña e xogou nos torneos que alí se realizaban. Fichouno entón o Racing de Ferrol, que o cedeu na tempada 1945/46 ao Galicia, equipo da Terceira División, onde comezou a destacar. As súas actuacións chamaron a atención do Deportivo da Coruña, que o fichou a finais de agosto de 1946.
No club coruñés foi suplente de Juan Acuña durante varias tempadas. Debutou o 24 de novembro de 1946 fronte ao Sabadell na Creu Alta, aproveitando unha lesión nun ombreiro de Acuña. Xogou só 9 encontros nos seus tres primeiros anos na Coruña, e para a tempada 1949/50 foi cedido á Orensana, que militaba na Segunda División, nun intercambio polo que o tamén porteiro Pita pasou ao Deportivo. No equipo adestrado por Cuqui Bienzobas foi titular durante case toda a tempada, rematando na oitava praza final.
De regreso no Deportivo, volveu ser suplente de Acuña, nos seus últimos anos deportivos, e máis tarde de Otero, trala retirada do histórico gardameta coruñés. Na tempada 1953/54 xogou uns meses cedido no Xuvenil, que lograría nesa campaña o ascenso á Segunda División. A tempada na que máis encontros xogou co Deportivo foi a 1954–55, disputando 14 partidos tras unha lesión de menisco de Otero. Esa tempada produciuse unha das súas actuacións máis brillantes, o 27 de marzo de 1955 en Riazor contra o Real Madrid CF, cando lle detivo un penalti a Alfredo Di Stéfano, rematando o partido con empate (3–3).
Disputou co Deportivo un total de 47 partidos oficiais en 11 tempadas. Deixou o club en 1957, fichando polo Espinho portugués, que estaba adestrado polo vedrés Alfonso Pintos, e onde coincidiu con outros futbolistas galegos como Seijas e Milucho. Volveu á Coruña en 1959, e xogou unha tempada no Xuvenil antes de retirarse en 1960.
Despois de deixar o fútbol traballou en Emesa. Faleceu na Coruña o 10 de maio de 2012, aos 84 anos.
Re-TROS
Re-TROS (abreviatura de (Rebuilding The Rights Of Statues) é un grupo de música electrónica chinés procedente de Beijing. A banda fundouse no ano 2004 en Nanjing. Re-TROS está composto por Hua Dong (voz principal, guitarra e teclados), a súa muller Liu Min (baixo), e Ma Hui (batería).
1141
Mortes
Historia ano a ano
Modo promiscuo
O modo promiscuo é o feito de que un ordenador poida capta-la información dos paquetes que circulan pola rede sen que estes sexan destinados a el.
Procedemento
Ao captura-los paquetes que non van dirixidos a este ordenador, estes paquetes non son eliminados da rede, senón que chegan ao seu destino con normalidade sen que ó ordenador de destino note nada estraño. Resulta moi útil para supervisa-la rede, pero presenta un risco de seguridade dentro dunha rede de produción.
Arroaz austral
O arroaz austral, Tursiops australis Charlton-Robb et al. 2011, é unha especie de mamífero odontoceto da familia Delphinidae, endémica das augas costeiras do sur e sueste de Australia, que foi descrita o ano 2011.
Modo promiscuo
Procedemento
Unha forma práctica e sinxela de detectar se existe un sniffer ou unha tarxeta de rede en modo promiscuo consiste sinxelamente en realizar un ping a un enderezo IP ceibe da nosa rede. Loxicamente, ao non haber ningún ordenador ou dispositivo de rede utilizando esta dirección, non haberá ningunha resposta. Se houber algún adaptador de rede no modo promiscuo respondería ao ping, dado que captura todo o tráfico, delatando dese modo a súa presenza.
Mentres un administrador de redes pode empregar moito tempo en conseguir que a súa rede sexa difícil de ser atacada mediante sniffers empregando firewalls, switches, detectores de modo promiscuo etc.., o certo é que a mellor forma de protexerse ante estes ataques é a de encriptar o tráfico da rede.
Arroaz austral
Desde que en 1998 Rice recoñeceu como válida a especie Tursiops aduncus (que fora descrita por Ehrenberg en 1833) houbo un crecente consenso de que o xénero estaba formado por estas dúas especies.
Pero recentes estudos de xenética molecular permitiron un mellor coñecemento deste problema, anteriormente insuperábel, e unha terceira especie, Tursiops australis foi descrita en 2011.
É a terceira vez que se recoñece unha nova especie de golfiño desde finais do século XIX.
Só se identificaron dúas poboacións de T. australis: unha en Port Phillip e a outra nos lagos de Gippsland. Calcúlase que están compostas por un total de aproximadamente 150 arroaces (100 en Port Phillip e 50 en Gippsland).
Riff-Raff (filme)
Riff-Raff é unha película británica de 1991 dirixida por Ken Loach, protagonizada por Robert Carlyle e Ricky Tomlinson (este último actúa como un obreiro da construción, profesión que tivo na súa vida real). Gañou o premio á Mellor Película Europea de 1991.
Como a maioría das obras de Loach, Riff-Raff é un retrato da Gran Bretaña moderna. Presenta o personaxe de Stevie, interpretado por Robert Carlyle, un home de Glasgow que ligo de saír de prisión mudouse a Londres e conseguiu un traballo na construción duns apartamentos de luxo no edificio que antes era un hospital.
Trama
Patrick "Stevie" Logan vai a Londres sen ter aínda domicilio e procura emprego nun edificio en construción. Ao saber que non ten vivenda, os seus novos compañeiros de traballo Larry, Mo e Shem ofrécense voluntarios para atoparlle un piso baleiro nuns apartamentos próximos para ocupalo. Stevie coñece a Susan (Emer McCourt), que intenta ser actriz e cantante, cando atopa o seu bolso e llo devolve. Este encontro casual lévaos a unha relación turbulenta.
Stevie convence algúns dos compañeiros de traballo para apoiar a Susan nun dos seus concertos nun pub onde canta "Always On My Mind". O público é inicialmente hostil, pero Larry repróchalles os seus apupos e anímaos a chamar de novo por Susan para que cante outra peza, e ela decídese por "With A Little Help From My Friends", que é ben recibida. Susan múdase ao piso de Stevie, onde están felices por un tempo.
Na construción do edificio a vida segue cunha serie de pequenas aventuras e delitos menores. Larry adoita dar os seus puntos de vista de obreiro de esquerdas, en oposición a Margaret Thatcher e o gobernante Partido Conservador, mais ninguén comparte a súa visión de que a política é importante para a súa vida diaria, e apenas están algo interesados nas súas condicións de seguridade laboral. Mentres tanto, o encargado bota homes do traballo por mal comportamento.
A relación de Stevie e Susan vólvese tensa. Susan tende a ter emocións negativas por mor da falta de éxito na súa carreira. Stevie, por outra banda, pode chegar a ser cruel e insensible con ela. Despois de escoitar o seu nome na radio Stevie descobre que a súa nai morreu, así que vai ao seu funeral, en Escocia. Na súa ausencia, Susan comeza a inxectarse heroína, proporcionada por uns mozos que viven no bloque de apartamentos. Isto precipita o final da súa relación e a marcha repentina de Susan.
Larry é despedido do lugar despois de pedir condicións de traballo máis seguras. Logo de bromear facendo unha chamada de teléfono cara no teléfono móbil do xefe, Shem tamén é despedido, e posteriormente arrestado por agresión ao encargado. Desmonde, outro traballador da construción, esbara no tellado do edificio, e malia que Stevie e Mo loitan por salvalo, cae ao chan e queda gravemente ferido. A causa do accidente son as estadas precarias, sobre as cales os homes xa avisaran. Stevie e Mo regresan ao edificio de noite e préndenlle lume.
Ayuela
Ayuela é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 61 habitantes (INE 2012).
1142
Mortes
Historia ano a ano
Javier Lacalle
Francisco Javier Lacalle Lacalle, nado en Burgos o 10 de agosto de 1969, é un político español, alcalde da cidade de Burgos desde o 11 de xuño de 2011. Licenciado en dereito, anteriormente foi director xeral de Xuventude da Xunta de Castela e León (1999-2003) e, durante a alcaldía de Juan Carlos Aparicio, primeiro tenente de alcalde, portavoz e concelleiro de Fomento no concello de Burgos (2003-2011). Foi secretario do comité electoral do Partido Popular de Castela e León e membro do comité executivo rexional.
Cargos desempeñados no Partido Popular
Afiliado en 1990; presidente provincial (provincia de Burgos) de Nuevas Generaciones en 1994 e vicesecretario rexional desta organización entre 1996 e 2001; vicesecretario do PP de Burgos en 2001 e coordinador electoral rexional entre 2002 e 2005. Desde 2008, secretario xeral do PP de Burgos.
Cargos políticos
Concelleiro en Burgos (1995 – 1999) e presidente da Comisión de Xuventude, Vicepresidente de Instalacións Deportivas, vicepresidente do Instituto Municipal de Cultura, membro da xunta de goberno do Patronato de Turismo.
Director Xeral de Xuventude da Xunta de Castela e León (1999-2003). Nese mesmo período foi secretario xeral da Rede Española de Albergues Xuvenís.