cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Misión Biolóxica de Galicia
A Misión Biolóxica de Galicia é un centro do Consello Superior de Investigacións Científicas situado na parroquia de Salcedo no concello de Pontevedra. Na actualidade conta con 13 científicos e 7 investigadores postdoctorais entre o seu persoal. As súas instalacións constan de tres edificios principais e varios secundarios, dispostos nunha parcela de doce hectáreas propiedade da Deputación de Pontevedra. O financiamento da Misión Biolóxica provén fundamentalmente dos orzamentos xerais do Estado e da Deputación de Pontevedra.
Philip Kerr
Traxectoria
Pouco antes de morrer, rematara a derradeira novela protagonizada por Bernie Gunther, Metrópole, que será publicada en 2019.
Misión Biolóxica de Galicia
Historia
A Misión Biolóxica de Galicia foi creada pola Xunta para Ampliación de Estudios e Investigacións Científicas en abril de 1921. A súa primeira sede foi a Escola de Veterinaria de Santiago de Compostela, dirixida por Cruz Gallástegui. A Misión permaneceu en Compostela ata 1926, cando desapareceu a Escola de Veterinaria. En 1927 a Deputación de Pontevedra ofreceulle un novo local á Misión Biolóxica, que se traslada primeiro a Campolongo e máis adiante ó pazo que foi do arcebispo Malvar en Salcedo, onde permaneceu ata hoxe.
Instalacións
O edificio orixinal da propiedade era o pazo de Gandarón, que contaba ó comezo cun hórreo, un pombal, dous miradoiros e varios celeiros e cortellos. Para adaptalo ó seu novo uso, o edificio sufriu reformas que o transformaron en oficinas e laboratorios. Posteriormente construíronse naves destinadas para a cría de porcos, que máis adiante foron reconvertidas en laboratorios e oficinas.
Obxectivos
O obxectivo xeral da Misión Biolóxica é desenvolver material xenético para a agricultura que teña menores necesidades de abonado e rego, que sexa tolerante ó estrés biótico e abiótico e que teña maior calidade. Paralelamente inténtase profundar no coñecemento daqueles procesos xenéticos que interveñen na adaptación e na evolución, na resistencia ó estrés e na calidade das especies vexetais cultivadas.
Philip Kerr
Premios e honras
En 1993, Kerr foi nomeado en Granta, na lista de Mellores Novelistas Novos británicos.
En 2009 recibiu, en España, o III Premio RBA de Novela Policial,​ o de maior dotación da súa especialidade -125 000 euros- por If the Dead Rise Not, cuxa historia transcorre en Berlín, en pleno apoxeo do nazismo, pouco antes das Olimpiadas e a Segunda guerra mundial. Este título forma parte da «serie Bernie Gunther». O mesmo ano, o libro tamén gañou o prestixioso Premio Peters Ellis da Asociación británica de Escritores de Crimes. A súa novela, Prussian Blue, foi escollida para a lista do ano 2018, do Premio Walter Scott de ficción histórica.
Ibor
Ibor foi o primeiro rei mítico dos Longobardos xunto co seu irmán Aio. Os dous reis guiaron o seu pobo desde a Escandinavia natal ata a costa meridional do Mar Báltico.
Traxectoria
A existencia dunha diarquía nas orixes máis remotas do pobo, entre mito e historia, reflicte unha estrutura de poder común entre os soberanos xermánicos: todos os fillos tiñan o mesmo dereito á sucesión e a miúdo existían formas de cogoberno cando se escollían dous irmáns ao mesmo tempo.
Segundo o mito das orixes do pobo longobardo transmitidas por Paulo Diácono na súa Historia Langobardorum, (na sección onde recolle os mitos fundacionais do seu pobo, a Origo gentis Langobardorum), Ibor e Aio, fillos da raíña Gambara, conduciron aos longobardos (naquela época chamados Winnilos) a unha área da actual Alemaña setentrional: quizais na foz do río Elba, quizais fronte á illa de Rügen.
Os longobardos atopáronse cuns novos veciños: os vándalos, pero, na batalla decisiva, Ibor e Aio venceron; a lenda conta que a súa vitoria decretouna o deus Odín, convencido pola súa muller Frigg á que se dirixira Gambara.
Francisco Eyré Fernández
Traxectoria
Fillo de Francisco Eyré Varela. Instalado en Barcelona en 1929, exerceu como avogado dende 1935. Na guerra civil foi oficial do corpo xurídico militar. Foi o avogado defensor do xeneral da Gardia Civil José Aranguren Roldán en 1939. Foi lugartenente e inspector rexional da Guardia de Franco e avogado da CNS. Foi presidente do Centro Galego de Barcelona dende finais dos anos corenta até 1955.
Vida persoal
Casou con Blanca de Lorenzo Bermejo e foi pai de Blanca, María Elena, Francisco, Juan Manuel, Jorge, José Antonio e Patricia Eyré Lorenzo.
David Amor
David López Veleiro, máis coñecido polo seu nome artístico de David Amor, nado en Salceda de Caselas o 12 de abril de 1980, é un balonmanista, humorista, modelo e actor galego.
Traxectoria
Viviu en Pontevedra e como non era moi bo ao fútbol, escolleu o balonmán aos 14 anos. Foi xogador de balonmán profesional, proclamándose subcampión do mundo coa selección española sub-18. Tamén chegou a participar no campionato de España de quads.
No 2000 comezou a súa andaina como humorista no programa da TVG O Rei da comedia, proclamándose finalista. Participou en diversos programas de humor e series como Mareas vivas, 4º sen ascensor, Supermartes, Land Róber ou A grande escapada. Ao tempo, fai actuacións con monólogos de seu por toda Galicia.
En Antena 3 participou en El club del chiste. En Cuatro apareceu como Tito en Gym Tony. Na TVG participou en Augas Quentes. Presentou eventos de relevancia como o Campionato do Mundo de Hockey.
En 2017 presentou o programa da Televisión de Galicia Con Amor e Compañía e participou como concursante no programa Tu cara me suena de Antena 3. E desde xullo de 2018 colaborou en Zapeando.
-188
Véxase tamén
Historia ano a ano
Galería de imaxes de Mugardos
Galería de imaxes do concello de Mugardos na provincia da Coruña.
O Zudreiro, Sanguiñedo, Dozón
O Zudreiro é un lugar da parroquia de Sanguiñedo, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
-187
Véxase tamén
Historia ano a ano
Lonxitude (homónimos)
Lonxitude (do latín longitudo) pode referirse a:
Fruíme, Fruíme, Lousame
Fruíme é un lugar da parroquia de Fruíme no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 43 habitantes (24 homes e 19 mulleres).
Campionato Portugués de Rugby 1979-1980
A tempada 1979-1980 do Campionato Nacional foi a edición número 22 da máxima competición de clubs do rugby en Portugal.
Citrulina
Biosíntese
A citrulina orixínase a partir da ornitina e o carbamoíl fosfato nunha das reaccións centrais do ciclo da urea. Ademais, pode formarse a partir da arxinina como un subproduto da reacción catalizada polos encimas da familia NOS (NOS; EC 1.14.13.39). A arxinina oxídase primeiro a N-hidroxil-arxinina, a cal é despois oxidada a citrulina á vez que se libera óxido nítrico.
Ciclo da urea
No ciclo da urea a citrulina fórmase a partir de ornitina e carbamoíl fosfato por acción do encima ornitina transcarbamilase situada nas mitocondrias. Un dos nitróxenos que leva a citrulina acabará na molécula de urea final. Na seguinte reacción do ciclo a citrulina reacciona co aspartato con gasto de ATP formando arxininosuccinato fóra das mitocondrias, en reacción catalizada pola arxininosuccinato sintetase.
Proteínas citrulinadas
Aínda que a citrulina non é un aminoácido codificado polo código xenético, sábese que varias proteínas conteñen citrulina como resultado de modificacións postraducionais. Estes residuos de citrulina son xerados por unha familia de encimas chamadas peptidilarxinina deiminases (PADs), as cales converten a arxinina en citrulina nun proceso chamado citrulinación ou desiminación. Entre as proteínas que normalmente conteñen residuos de citrulina están proteína básica da mielina (MBP), filagrina, e varias histonas, e ademais outras proteínas como a fibrina e vimentina son susceptibles de citrulinación durante a morte celular e a inflamación dos tecidos.
Os pacientes de artrite reumatoide a miúdo presentan anticorpos detectables contra proteínas que conteñen citrulina. Aínda que a orixe desta resposta inmune non se coñece, a detección de anticorpos reactivos coas proteínas e péptidos que conteñen citrulina (anticorpos anti proteínas citrulinadas) está sendo unha importante axuda na diagnose da artrite reumatoide.
Fontes
A citrulina en forma de citrulina malato véndese nalgúns países como un suplemento dietario para mellorar as prestacións atléticas, que se viu que reduce a fatiga muscular nun ensaio clínico preliminar.
A codia da sandía (Citrullus lanatus) é unha boa fonte natural de citrulina.
Cambota
Tradicionalmente estaban feitas de pedra ou de ladrillos, pero actualmente son moi habituais as metálicas con extracción forzada eléctrica. É un electrodoméstico máis dos que se poden atopar nas cociñas modernas.
Materiais en que se fabrican
As cambotas poden ser feitas dunha variedade de materiais, tales como:
Corvo de Nova Caledonia
O corvo de Nova Caledonia (Corvus moneduloides) é unha especie de ave da familia dos córvidos e membro do xénero Corvus.
É endémica de Nova Caledonia e foi introducida nas illas da Lealdade. Habita nos bosques aínda que se pode ver en zonas máis abertas.
É omnívoro e habitualmente aliméntase en parellas ou pequeno grupos familiares, mais víronse bandadas de até 30 individuos. Os seus métodos para proverse de comida son únicos entre as aves e atópanse só no home e algúns dos seus parentes próximos. É capaz de crear e modificar pequenas ferramentas que usa para extraer o seu alimento de buracos e fendas.
Annesorhiza
Annesorhiza é un xénero de plantas pertencentes á familia Apiaceae. Comprende 36 especies descritas e destas, só 14 aceptadas. É orixinario do sur de África.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Cham. & Schltdl. e publicado en Linnaea 1: 398. 1826. A especie tipo é: Annesorhiza capensis Cham. & Schltdl.
Especies
A continuación dáse unha lista das especies do xénero  aceptadas até xullo de 2013, ordenadas alfabeticamente. Para cada unha indícase o nome binomial seguido do autor, abreviado segundo as convencións e usos.
Antonomasia
A antonomasia (do grego anti "no lugar de" e onoma "nome") ou pronominatio é un tropo que consiste en substituír un nome propio por unha perífrase ou por un apelativo. Tal é o sentido deste tropo que vén sendo, aplicada aos nomes propios, unha variante da perífrase e da sinécdoque. Isto é o concepto que tiñan os antigos da antonomasia. En tempos modernos G.J. Vossius traspuxo a reversibilidade posíbel na sinécdoque (species pro genere) analogamente para a antonomasia (individuum pro specie), conservando o nome de antonomasia, que hoxe se coñece como antonomasia volssiana que, polo tanto, consiste na substitución dun apelativo por un nome propio (tamén pode ser común), o cal posúe algunha relación co inicial nome común, é dicir, o inverso da antonomasia antiga.
Ágnes Heller
Ágnes Heller, nada en Budapest o 12 de maio de 1929 e finada en Balatonalmádi o 19 de xullo de 2019, foi unha filósofa húngara, unha das filósofas máis importantes da segunda metade do século XX. Viviu en Nova York.
Traxectoria
Ágnes Heller medrou no seo dunha familia xudía de clase media. Na súa adolescencia foi testemuña do holocausto. Durante a segunda guerra mundial utilizou a súa formación xurídica e os seus coñecementos de alemán para axudar as persoas a obteren a documentación necesaria para emigraren da Europa nazi. En 1944, o pai de Heller foi deportado, xunto con outros 450 000 xudeus húngaros, ao campo de concentración de Auschwitz onde morreu antes de que finalizase a guerra. Heller e a súa nai conseguiron evitar a deportación e buscaron refuxio fóra do seu país.
En 1947 comezou a estudar física e química na Universidade de Budapest, pero pronto deixou as ciencias cando escoitou a conferencia do filósofo marxista Gyorgy Lukács sobre as interseccións da filosofía e a cultura. Heller foi a súa discípula primeiro e logo axudante universitaria, ata que ambos foron expulsados da universidade. Formada na filosofía de Kant e Hegel doutorouse en filosofía cunha tese sobre a ética de Nocolay Chernishevsky e en ciencias.
A súa obra pode dividirse entre unha primeira etapa (de 1947 á década dos 70) ligada á influencia de Lukács, da "Escola de Budapest" e o desexo de transformar o réxime soviético nun socialismo xusto; e outra etapa que se estendeu ata a súa morte, dedicada a estudar as institucións e prácticas democráticas.
O ano 1947 foi tamén cando se uniu ao Partido Comunista, do que formou parte en distintas etapas da súa xuventude. Heller apoiou os movementos de apertura no bloque soviético, con posicións de marxismo humanista que foron cualificadas de revisionistas e contrarias á política oficial. Formou parte da chamada Escola de Budapest, encabezada por Lukács, xunto con Ferenc Fehér, G. Markus e M. Vadja.
Participou na Revolución Húngara de 1956 e casou con Ferenc Fehér, con quen militou e escribiu varios libros. Esta Revolución foi o acontecemento político máis importante da súa vida, xa que neste momento viu os efectos das liberdades académicas da teoría crítica marxista como perigosa para toda a estrutura política e social de Hungría. Heller confirmou o levantamento das ideas de Marx que, o que realmente quere dicir, é que a xente teña a autonomía política e a determinación colectiva da vida social.
Foi testemuña da represión que seguiu á Primavera de Praga en Checoslovaquia en 1968 e da morte do seu mestre en 1971, e ademais sufriu persecucións que a obrigaron varias veces a exiliarse.
Lukács, Heller e outros teóricos marxistas críticos xurdidos da Revolución tiñan a convicción de que o marxismo e o socialismo debían ser aplicados ás distintas nacións en distintas formas. Heller foi expulsada do Partido Comunista e despedida da Universidade en 1958 por negarse a acusar a Lukács como colaborador na Revolución. Non foi quen de renovar as súas investigacións ata 1963, cando foi convidada a unirse ao Instituto de Socioloxía da Academia Húngara como investigadora.
Foi profesora de Filosofía na Universidade de Melbourne e da Nova Escola de Filosofía de Investigación Social (New School of Social Research), en Nova York, substituíndo na cátedra a Hannah Arendt nesta última universidade.
Pensamento
Da moi ampla obra de Heller, na mellor tradición da filosofía marxista-humanista, crítica das disolucións do pensamento posmoderno, cómpre destacar as súas achegas ao estudo da vida cotiá e ás engrenaxes entre o cotián e a sedimentación histórica.
A vida cotiá fórmase a través das apropiacións que fai o individuo das ferramentas de socialización: a linguaxe, os usos e costumes e os instrumentos culturais. O plano do cotián está marcado por unhas pautas de comunicación básicas na práctica dos intercambios que describen a convivencia, caracterizadas pola espontaneidade, o pragmatismo, a economía de esforzo, a confianza, a xeneralización, a imitación, a satisfacción individual... Xunto a esta esfera de proximidade vital constrúese a vida non cotiá, a sedimentación social do coñecemento, dos valores e da historia. Unha construción dialéctica, onde se obxectivan en termos históricos os nutrientes da vida cotiá.
Heller analiza as retencións na vida cotiá que sobredimensionan o cotián sobre o non cotián, o individual sobre a formación social como instancia transformadora, e fala da alienación da vida cotiá. Prodúcese aquí a degradación cultural dunha sociedade, onde os valores efémeros non só non rexeneran o plano do non cotián, senón que impide que os individuos se enriquezan das esferas superiores do coñecemento. Aquí, cómpre inferir, aparecen como instancias que apancan o cotián, isto é, de alienación da vida diaria, os instrumentos dos medios que se apropian do tempo social. Así, mentres vive unha realidade rica e complexa no plano do non cotián, que se define no paradigma da sociedade do coñecemento, a alienación do cotián leva escenarios empobrecidos, escasamente conectados coa riqueza da obxectivación histórica, que son, á vez, os máis fráxiles e vulnerables á manipulación e a indución de pautas de comportamento no plano individual da vida diaria.
Capitalismo
Propón unha visión crítica pero construtiva da democracia liberal. Para Heller o capitalismo nunca existiu realmente, tal e como se considera en xeral. Para ela non é máis que un ideal negativo, o capitalismo puro e libre non existiu nin existirá nunca. Hai un mercado, pero sempre houbo algún tipo de redistribución por parte do Estado.
A intelectual explica por que di que cada home é fillo do seu tempo. Cre que non se pode saltar sobre a modernidade, e esta non queda detrás de nós, senón que nós somos a modernidade; isto implica a necesidade de traballar individualmente sobre tres cuestións: a técnica, onde entran a ciencia e a tecnoloxía, a democracia e o sistema de distribución.
Neste sentido, considerou que o mercado non se pode abolir. É algo que hai que aceptar pero ao que lle hai que poñer freos; e sempre se lle puxeron freos porque senón este destrúe toda identidade e diferenza social e individual. A autora distanciouse aquí do marxismo, pois afirmou que aínda que "Marx fixo unha análise moi profunda sobre as consecuencias do capitalismo que ía destruír o sistema, debe ser abandonada, pois é unha utopía".
Xosé María Durán
Xosé María Durán Medraño, nado en Vigo en 1971, é un ensaísta galego.
Ágnes Heller
Capitalismo
Por iso rexeitou a idea dunha "conciencia colectiva" e optou por un "suxeito individual" que fai eleccións constantemente na súa vida cotiá. Tamén di que todo "ismo", en referencia tanto ó marxismo como ó posmodernismo, debe ser abandonado, pois implica descoñecer a decisión individual.
Miofibroblasto
miniatura|300px|Miofibroblasto con prolongacións citoplásmicas grosas e extensas. Recadro: zona de fibras contráctiles. Visto con [[Microscopio electrónico|M.E. a baixo aumento.]] Os miofibroblastos (MFB) son un tipo de fibroblastos especializados. Son células que posúen características intermedias entre fibroblastos e células musculares lisas. Desempeñan un papel moi importante durante a inflamación, a reparación, a cicatrización e a rexeneración dos tecidos nos diferentes órganos.
A súa morfoloxía é similar á do fibroblasto e ademais posúen moléculas de actina e miosina nos seus citoplasmas, como o miocito. Teñen feixes de filamentos de actina e corpos densos semellantes aos das células do músculo liso. Difiren das células musculares lisas porque carecen de lámina externa.
Ágnes Heller
Suxeito colectivo
Non hai suxeito colectivo. Heller di que non existe unha conciencia colectiva, que a elección é sempre individual e que non hai eleccións colectivas, porque se son colectivas supón que hai un consenso, cando non o hai. Sostén que ningún "ismo" é bo. Os ismos queren ser a encarnación da verdade; e incluíu entre eles o marxismo: "acostumaba considerarme marxista, pero xa non. Non son nin marxista nin posmarxista, son Ágnes Heller".
Miofibroblasto
Son abundantes en zonas de cicatrización e no ligamento periodontal.
Orixe embriolóxica
Todas as células contráctiles son de orixe mesodérmica incluíndo o miofibroblasto e a súa diferenciación débese principalmente a un proceso de alongamento gradual, con síntese simultánea de proteínas filamentosas con capacidade de contracción. A excepción son as células mioepiteliais que teñen orixe endodérmica.
Xosé María Durán
Traxectoria
Exerce como profesor de historia da cultura europea na Universidade Hanns Eisler de Berlín. Gañou o Premio Escritos sobre Arte da Fundación Arte y Derecho polo libro Iconoclasia, historia del arte y lucha de clases (2009).
Miofibroblasto
Caracterización fenotípica
miniatura|300px|Ampliación da seccion do miofibroblasto do recadro da microfoto superior. As frechas indican as fibras contráctiles preto da membrana celular. Visto con M.E. a grande aumento. Os miofibroblastos representan unha subpoboación de fibroblastos cun fenotipo similar ao das células do músculo liso, debido a que expresan α-actina de músculo liso no seu citoesqueleto, aínda que tamén as súas subpoboacións en diferentes órganos mostran diferenzas fenotípicas entre elas.
A súa fisioloxía é semellante nos diferentes tecidos e órganos nos que se encontran. Debido ao seu amplo espectro de síntese e secreción de moléculas, tales como citocinas, interleucinas, quimiocinas, factores de crecemento, lípidos, diversos mediadores fisiolóxicos, moléculas matriz extracelular, metaloproteinases da matriz (MMPs) e metaloproteases da matriz inhibidoras de tecidos (TIMPs), exercen un papel moi importante durante a embrioxénese, a organoxénese, a inflamación, a reparación e a cicatrización.
Ágnes Heller
Suxeito colectivo
Afirmaba que os principios filosóficos non teñen que ver cos "ismos"; son preguntas sobre a vida e quen somos, e non poden estar definidas por ningún "ismo", que é algo secundario. Para ela xa non existen verdadeiros marxistas, Heller consideraba que o único que era verdadeiramente marxista era Lukács.
Miofibroblasto
Caracterización fenotípica
Os miofibroblastos son ademais, fundamentais nos diferentes procesos de rexeneración e reparación (fibrose) que ocorren nos distintos órganos. Interveñen no sostén anatómico e funcional das glándulas exócrinas, os alvéolos pulmonares, as células mesanxiais, as criptas intestinais, os lobuliños hepáticos e os folículos ováricos de Graaf.
Ágnes Heller
Filosofía radical
Heller di que a filosofía quere saber o que é verdadeiro e o que é bo; porque ama a verdade e o bo. O verdadeiro e o bo son preguntas que caen no ámbito ontolóxico (ser e pensar). A filosofía é buscar aquilo que é o saber polo saber mesmo e nesa mesma medida buscar o bo dese saber. A vantaxe de non saber nada non é máis cá invitación a pensar, a pensar xuntos, a pensar entre todos. O filósofo guía o pensador, condúceo con axuda de argumentos á luz do verdadeiro e do bo.
Miofibroblasto
Miofibrobastos nos diferentes tecidos
Fígado
Os miofibroblastos hepáticos están integrados por varias poboacións celulares, cada unha destas localizada en lugares específicos do lobuliño hepático. Estes miofibroblastos están implicados na fibrose, que é o proceso de reparación característico na cirrose. Cada subpoboación de miofibroblastos hepáticos mostra unha morfoloxía e unha localización característica, o que se correlaciona coa localización das moléculas de coláxeno de Tipo I e III.
Ágnes Heller
Filosofía radical
Fala dunha cima na que todo ser racional pode chegar; neste sentido di que o ser está inmerso no seu propio mundo no cal cada quen ten a súa propia idea e pode esa idea ser descifrada dentro dunha totalidade.
Heller desde a xuventude comeza a detallar o problema do positivo na relixión cristiá. Esta positividade refírese a que a relixión non é imposta como un dogma, a cuestión está no imperativo desta. Pero, o ser configura a filosofía desde o punto de vista do deber, a configuración da filosofía permite crear unha plataforma ben estruturada para tomar como punto de partida os fundamentos das filosofías e unilas no que Heller chama "Verdade e ben". A filosofía constrúe o seu mundo. Para a filosofía é verdade só aquilo que cada home coa axuda da súa propia razón pode entender como verdadeiro. A función desta consiste en conducir o home racional mediante a axuda do pensamento racional ás alturas do coñecemento do deber dese ben e esa verdade que ela coñece.
Sociedade Deportiva Compostela
A Sociedade Deportiva Compostela é un equipo de fútbol galego da cidade de Santiago de Compostela. Foi fundado o 1 de xullo de 1928 por Ramón Castromil Casal e na compite na Segunda División RFEF.
Orixes e antecedentes (1928-1962)
En 1928 varios estudantes de Santiago de Compostela decidiron fundar da man de Ramón Castromil Casal o Compostela Foot-ball Club, que militou na Serie B galega até o estalido da Guerra Civil, estando considerado daquela o mellor equipo da cidade. Xogaba os seus encontros no antigo campo da Choupana, sendo algúns dos xogadores máis destacados daquela época Pachuco, Jesús Porto Aldrey, os irmáns Pombo, o propio Ramón Castromil ou o futuro refundador da entidade, Elisardo García.
A comezos da década dos 40, Ramón Castromil volveu fundar o club con pouco éxito debido ás dificultades da posguerra, vendo entre outras cousas, como o antigo campo da Choupana desaparecera para construírse no seu lugar o Hospital Gil Casares. Nesa época, o decreto do Estado que impedía os estranxeirismos fixo mudar o nome do club a Compostela Club de Fútbol, sendo popularmente coñecido como Club Compostela. Finalmente, a importancia adquirida polo club anos atrás desaparece en 1946 cando se ve superado pola relevancia do Club Santiago, antigo Racing Club San Lorenzo, e remata por desaparecer en detrimento deste e do Club Arenal.
Nacemento da Sociedade Deportiva Compostela, crecemento e gloria
Coa desaparición do Club Santiago no ano 1962, e coa escasa relevancia do Club Arenal na cidade de Santiago, varios ex-socios do desaparecido Club Compostela decidiron fundar unha nova entidade nunha asemblea celebrada no Hostal dos Reis Católicos o 26 de xuño de 1962, comezando de novo nas divisións rexionais galegas, baixo o nome de Sociedade Recreativa Compostela. O 28 de outubro do mesmo ano, o Club Arenal fusionouse coa SR Compostela pasando o club a denominarse Sociedade Deportiva Compostela e pasando o Club Arenal a desempeñar as funcións de equipo filial. O primeiro adestrador do club foi o uruguaio Dagoberto Moll, co que o Compostela conseguiu o ascenso a Terceira división no seu primeiro ano de existencia, manténdose na categoría de bronce durante as seguintes sete tempadas. Tras varios anos alternando a Serie A rexional e a Terceira división, logrou o ascenso á Segunda división B na tempada da creación da categoría, a 1977/78, con Carlos Torres no banco.
Desde entón e durante os anos oitenta, a SD Compostela alternou a Segunda B coa Terceira até que a finais da década a historia do club mudaría para sempre coa chegada á presidencia do empresario santiagués do sector da electricidade José María Caneda en 1988, e a incorporación en 1989 do adestrador Fernando Castro Santos. Na primeira tempada deste, a 1989/90, o equipo regresou á Segunda B, e ao ano seguinte, na tempada 1990/91, logrou ascender á Segunda división por primeira vez na súa historia logo de quedar terceiro na fase regular e de vencer no grupo de ascenso, superando no mesmo a Club Deportivo Alcoyano, CD Badajoz e Deportivo Alavés.
A SD Compostela xogou na Primeira división catro tempadas consecutivas, de 1994 1998. E tras acadar na primeira delas, a 1994/95, a salvación na derradeira xornada na casa ao vencer por 2-0 ao CD Tenerife, púxose punto e final a sete anos de exitosa traxectoria de Fernando Castro Santos á fronte do equipo. Para a tempada 1995/96 o equipo contratou como adestrador a un por aquel entón descoñecido no fútbol profesional Fernando Vázquez, sendo precisamente ese ano cando o equipo asinou a súa mellor tempada da historia, chegando a ser subcampión de inverno só por detrás do Atlético de Madrid ao termo da primeira volta, para rematar a liga nunha digna décima posición. Destacou naquela tempada unha histórica vitoria por 4-0 no derbi fronte ao Deportivo de Toshack en San Lázaro, con goles de Fabiano (2), José Ramón e Ohen. O equipo xogou en Primeira división dúas tempadas máis, a 1996/97 e a 1997/98, rematando nesta última no posto décimo sétimo e descendendo á Segunda división tras perder a promoción contra o Vilarreal CF polo valor dobre dos goles fóra de casa (0-0 no Estadio do Madrigal e 1-1 en San Lázaro).
Equipo da SD Compostela na campaña 1995/96, con Fernando Vázquez de adestrador:
Nesa categoría volveuse cometer o erro de manter a formación da campaña anterior cos mesmos salarios, e as débedas levaron consigo atrasos e complicacións nos pagamentos. Aínda así, o equipo terminou terceiro na campaña 2001/02, e superou na liguiña de ascenso a Mérida Unión Deportiva, Valencia CF Mestalla e FC Barcelona B, volvendo á Segunda división tan só un ano despois do seu descenso.
miniatura|Partido do SD Compostela co CD Lugo en Segunda B na tempada 2009-2010.
A campaña 2002/03 foi até agora a última na elite profesional. No seu regreso á Segunda división, o equipo, dirixido por Luis Ángel Duque, terminou noveno malia estaren os xogadores toda a tempada sen cobrar. O impagamento das débedas a xogadores agravouse cando un xuíz, a falta de 2 días para concluír o prazo de inscrición, determinou que o club debía avalar 13 millóns de euros para continuar na Liga de Fútbol Profesional. Ao non poder presentar dito aval, o equipo foi descendido administrativamente á Segunda B, ocupando o seu lugar na Segunda división o Club Deportivo Leganés.
O afundimento: I Parte
Tras o descenso e a marcha da inmensa maioría dos xogadores que non percibiran as súas débedas, a formación compostelá afrontou a tempada con moi poucos efectivos e finalmente, tras unha pésima campaña na que os problemas económicos non desapareceron, a SD Compostela rematou a tempada 2003/2004 en penúltima posición do Grupo II de Segunda B consumando o seu descenso á Terceira división. Mais o impagamento das débedas contraídas con xogadores e empresas, estimadas en máis de mil millóns de pesetas, provocou ademais un novo descenso administrativo, desta vez á Preferente Autonómica galega, categoría á que o Compos volvía case trinta anos despois. Así as cousas, e co club ao bordo da desaparición, nese mesmo ano 2004 o consello de administración aprobou iniciar o proceso de liquidación da entidade, pese á oposición dalgúns socios e do expresidente, José María Caneda. No verán de 2006 vendéronse mediante poxa todos os bens do equipo, incluídos os trofeos do club, a marca SD Compostela, os accesorios de lavandería, os coches do club, o material de oficina ou os sistemas de calefacción. Nesa poxa o expresidente José Albarrán pagou 61.260 euros por todos os trofeos logrados polo equipo nos seus máis de 40 anos de historia para que estes non se perdesen.
O rexurdimento: I Parte
Ao mesmo tempo que se iniciaba o proceso de liquidación da sociedade anónima SD Compostela, creouse en 2004 en Santiago de Compostela outro club (SD Campus Stellae) que herdou a xestión e explotación dos dereitos deportivos do club compostelán baixo a fórmula de cesión ao mesmo tempo que asumiu a xestión dos equipos deportivos da sociedade anónima en liquidación. O expresidente José María Caneda adquiriu na poxa pública o nome SD Compostela, e posteriormente pasou a ocupar a presidencia da SD Campus Stellae. Esta operación permitiu refundar o equipo, xa que xuridicamente se trataba doutro club (SD Campus Stellae) que carecía de débedas e que xestionaba os equipos deportivos da entidade que estaba a ser liquidada, utilizando a marca deportiva SD Compostela. Isto permitiulle competir en categorías nacionais con este nome, pese á oposición dos administradores concursais do equipo.
Tras catro tempadas en Preferente Autonómica, desde 2004 a 2008, finalmente o club conseguiu o ascenso á Terceira división na tempada 2007/2008, e iniciou a tempada 2008/2009 co obxectivo de ascender á Segunda B, conseguíndoo ao final da campaña tras proclamarse campión e imporse na promoción de ascenso ao Atlético Monzón aragonés (3-0 e 2-1).
O afundimento: II Parte
A tempada 2009/10 non foi boa para a SD Compostela e de novo volveron repetirse os mesmos erros do pasado. Así, os impagamentos continuados, as ameazas de folga por parte dos xogadores, as débedas acumuladas e o mal inicio de liga, condenaron a SD Compostela ao descenso, que se fixo oficial a falta dunhas xornadas para o final da liga. A tempada foi moi mala pero tivo os seus bos momentos, como ser o primeiro equipo en puntuar en Ipurua, feudo da SD Eibar, tras ir perdendo 2-0, ou as vitorias a domicilio nos derbis xogados en Pasarón e na Malata ante o Pontevedra CF e o Racing de Ferrol.
Tras esa desastrosa tempada 2009/10, a tempada seguinte o Compos volveu á Preferente Autonómica, acumulando de novo ao descenso deportivo un descenso administrativo por impagamentos, ao tempo que a Federación Galega de Fútbol instaba ao club a utilizar o nome de SD Campus Stellae e non o de SD Compostela que viña utilizando. Ademais, ese mesmo ano producíase o arquivo definitivo do concurso da sociedade anónima deportiva.
O rexurdimento: II Parte
En febreiro de 2011, Antonio Quinteiro, un empresario de Lestedo que de mozo xogara nas categorías inferiores do club, comproulle o club a Caneda coa intención de sanealo e de levalo de novo a categoría profesional. Así, unha directiva renovada, procedente da área empresarial e profesional e coñecedora do mundo futbolístico, fíxose cargo dun equipo que ía á deriva a comezos de 2011 tras adquirir todos os dereitos legais, facer fronte ás débedas acumuladas e lograr a recuperación do nome fundacional, extremo confirmado pola FGF o 22 de xullo de 2011. Desde entón a entidade volveu denominarse SD Compostela e tivo entre os seus retos inmediatos volver ás categorías de honra do fútbol español co apoio de toda a cidade e a comarca. Nesa primeira tempada do novo equipo directivo, a 2010/2011, o equipo logrou endereitar o rumbo na segunda volta, pero rematou a liga na oitava posición, lonxe dos postos de ascenso.
Na seguinte campaña, a primeira completa de Quinteiro á fronte da nave compostelanista, o equipo proclamouse campión da Preferente Autonómica de Galicia 2011/12 e ascendeu á Terceira división da man do adestrador Anxo Casalderrey, xusto no ano do seu 50 aniversario. Tamén ese mesmo ano foi inaugurada a sala cos trofeos da historia do club, chamada José Albarrán en homenaxe ao expresidente que os salvagardou mercándoos seis anos antes. Tan só un ano máis tarde, e xa con Fredi Álvarez como adestrador, rematou a fase regular da Terceira ocupando o terceiro posto, o que lle outorgou o dereito a participar na fase de ascenso a Segunda B. O 30 de xuño de 2013 conseguiu o ansiado ascenso á categoría de bronce do fútbol español ao superar ao CD Cieza (2-0 e 0-2) na terceira eliminatoria do playoff, tras eliminar previamente ao CD Ebro (4-0 e 2-2) e á AD San Juan (3-0 e 1-1).
No seu regreso á Segunda B, o equipo dirixido por Fredi rematou a tempada 2013/14 en décimo terceira posición, logrando así a permanencia.
Tras a dimisión de Fredi e do director deportivo, Pedro Quinteiro, o Compostela iniciou unha nova etapa con Yago Iglesias como adestrador. e con 20 xogadores novos. Despois dunha tempada de transición na que o equipo quedou en sétima posición, na tempada tempada 2017/18 e co ex capitán Manuel Castiñeiras como director deportivo deportivo, conseguiron clasificarse para xogar a fase de ascenso, ao rematar como campións do seu grupo. Con todo, non conseguiron o ascenso nin ese ano nin o seguinte, no que tamén xogaron a fase de ascenso despois de rematar a liga en terceira posición.
Xogadores
Equipo da SD Compostela na tempada 2022/23, con Fabiano Soares de adestrador:
Presidentes
Presidentes que tivo a entidade ao longo da súa historia :
Escudo e uniforme
O escudo da SD Compostela segue a ser o mesmo desde a fundación do club e os únicos cambios producidos, en 1980, 1994 e 2012 constituíron simples actualizacións do deseño orixinal. Ten forma de triángulo isóscele invertido, cos laterais a describir unha leve curva e, desde 1980, por riba da base do triángulo aparece, dentro dun rectángulo, a palabra COMPOSTELA. No interior, separados por unha liña diagonal que vai da esquina superior esquerda á metade do lateral dereito do escudo, aparecen as dúas cores do club: a azul (á dereita da diagonal) e a branca (á esquerda), situándose sobre elas a Cruz de Santiago. Finalmente, na parte azul do escudo, aparecen, por riba da cruz, as letras S e D en cor branca. Os bordos do escudo, así como a palabra Compostela, son de cor dourada.
Estadio
miniatura|Vista do estadio.
Actualmente o club disputa os seus encontros como local no Estadio Municipal Verónica Boquete de San Lázaro, un estadio multiusos, inaugurado o 24 de xuño de 1993 e que é propiedade do Concello de Santiago. Foi obra do arquitecto galego Andrés Fernández-Albalat Lois e conta cunha capacidade de 16 666 espectadores. É de herba natural e posúe unhas dimensións de 105 x 68 metros. Atópase situado na Avenida de Fernando Casas Novoa, ao noroeste da cidade, no barrio de San Lázaro. O terreo de xogo atópase rodeado por unha pista de atletismo, mentres que nos arredores do estadio, o club dispón dun campo de fútbol anexo para os adestramentos, cunhas dimensións de 105 x 68 metros. Conta ademais cun aparcadoiro ao redor do recinto con capacidade para 2.000 vehículos.
SD Compostela "B"
Fundado en 1948, o club compostelán Vista Alegre SD converteuse no equipo filial da SD Compostela en 1990, e tras integrarse na estrutura do club en 1996 e mudar o seu nome para o de SD Compostela "B" en 1997, foi durante varios anos un dos equipos punteiros da Terceira División galega, chegando a gañala até en tres ocasións, mais sen éxito nas tres fases de ascenso a Segunda División B disputadas. Desapareceu no verán de 2004 tras un meritorio sétimo posto acadado na súa derradeira campaña na Terceira, a 2003/04, debido á precaria situación económica que atravesaba o equipo matriz, que nese mesmo verán acumulou ao descenso deportivo de Segunda División B a Terceira, outro administrativo por impagamentos de Terceira a Preferente Autonómica.
Desde a tempada 2014/2015 o CF Ponte-Camporrapado, de Camporrapado, no concello de Boqueixón, é o novo filial da SD Compostela.
Principal palmarés:
Millón, Fruíme, Lousame
Millón é un lugar da parroquia de Fruíme no concello coruñés de Lousame, na comarca de Noia. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 tiña 28 habitantes (13 homes e 15 mulleres).
Hang
O hang (pronunciación alemá [haŋ], e en plural: Hanghang ) é un instrumento musical idiófono creado no ano 2000 por Felix Rohner e Sabina Schärer en Berna, Suíza. O nome da súa empresa é PANArt Hangbau AG. O instrumento está feito por dúas medias cunchas de aceiro nitrurado pegadas xuntas nos bordos, deixando o interior oco, o que lle confire a súa característica forma de 'OVNI'. O saínte da parte superior ("Ding") é a nota central e básica, e os outros sete ou oito tons sitúanse arredor deste. A superficie lisa ("Gu") ten un burato no centro cunha nota sintonizado que pode ser executada cando se golpea o canto.
A creación do hang foi o resultado de varios anos de investigación do steelpan e outros instrumentos. Os seus inventores continuaron a mellorar a forma e os materiais e produciron novas variacións cos anos. O nome Hang provén da palabra do alemán de Berna para man. É unha marca rexistrada propiedade de PANArt Hangbau AG.
Hugo de Xabala
Hugo de Xabala (ou Hugo de Jableh) foi a mediados do século XII un bispo de Xabala (hoxe Jableh) no Principado de Antioquía.
Despois de que Zengi en 1144 conquistara o Condado de Edesa, o príncipe Raimundo de Antioquía enviou Hugo a pedir axuda ao papa Uxío III na súa residencia de Viterbo. Hugo chegou a Italia en novembro de 1145. Despois diso, Uxío emitiu, o 1 de decembro de 1145, a bula papal Quantum praedecesores, na que chamou a Segunda Cruzada, a cal se uniu o rei de Francia. Hugo tamén dixo aos cronistas e ao bispo Otón de Frisinga que se esperaba que o Preste Xoán, un mítico rei sacerdote de fe cristiá nestoriana, gobernante dun reino alén de Persia, apoiaría os Estados Cruzados na loita contra os sarracenos. Otón contou esta historia na súa Chronica sive Historia de duabus civitatibus. A crónica é a primeira mención documentada da lenda do Preste Xoán.
Parque zoolóxico de Madrid
dereita|miniatura|240px|[[Voitre leonado no zoo de Madrid]] O Parque zoolóxico de Madrid (Zoo Aquarium de Madrid), é un zoo que se acha en Madrid (España), exactamente no gran parque forestal urbano da Casa de Campo. O parque pertence a Parques Reunidos S.A..
Foi inaugurado en 1972; ocupa unha área de 20 ha e conta con 500 especies cun total de 6000 individuos. Ademais das instalacións dos animais dos cinco continentas, salientan as instalacións dos golfiños, dos leóns mariños, das rapinas, e das aves exóticas.
Historia
miniatura|250px|[[Golfiños]]
O primeiro zoolóxico de Madrid data do ano 1770, a Casa de Fieras del Retiro, fundado por Carlos III.
O promotor do actual Zoo de Madrid foi Antonio Lleó de la Viña, que construíu as instalacións na Casa de Campo. O proxecto inicial do Zoo de Madrid estivo a cargo do arquitecto catalán Jordi Mir Valls, gañador do concurso convocado para tal efecto. O parque inagurouse en 1972.
Quince anos despois, en 1987, contruíuse o delfinario. Inaugurouse con sete exemplares de arroaz común ou boto (Tursiops truncatus). Construíuse tamén o pavillón Naturaleza Misteriosa onde se exhibe unha escolma de réptiles, anfibios e invertebrados.
En 2002, a raíña Sofía inaugura as aulas de educación ambiental do Zoo Aquarium.
En 2003, construíuse a instalación para leóns mariños (Zalophus californianus) e pingüíns (Spheniscus demersus).
En 2006 construíuse o complexo de primates do sueste asiático (orangutáns e xibóns de mans brancas (Hylobates lar).
Dende setembro de 2007 o zoolóxico ten un novo complexo con pandas xigantes (Ailuropoda melanoleuca). Os dous primeiros exemplares foron doados polo goberno chinés.
Crianza de animais
No zoo de Madrid críanse un importante número de especies como o panda xigante, a foca grisalla, a cobra de monóculo (Naja kaouthia) e o orangután de Borneo.
En 2007/2008 participou en 30 programas EEP e 21 programas ESB coordinados pola EAZA.
Instalacións e especies
O parque zoolóxico de Madrid exhibe unha colección de máis de 6000 animais de máis de 500 especies diferentes dos 5 continentes.
En 1987 construíuse o delfinario. Inaugurouse en agosto do mesmo ano, importando os animais dende Marineland Cataluña.
En 1995 consrtruíuse o acuario. Ten 35 acuarios de exposición. Hai máis de 200 especies, principalmente peixes e invertebrados mariños.
Premio Goya á mellor música orixinal
Na lista seguinte amósase a relación dos gañadores do Premio Goya á mellor música orixinal desde a orixe dos premios ata a actualidade.
Kirikou et la Sorcière
Kirikou et la Sorcière é un filme de animación escrito e dirixido por Michel Ocelot e estreado en 1998. É unha coproducción entre Francia, Bélxica e Luxemburgo. Composto de contos tradicionais de África Occidental, conta a historia dun meniño, Kirikou, que salva a súa vila da malvada bruxa Karaba. O filme estreouse orixinalmente o 9 de decembro de 1998.
Sinopse
Karabá é unha malvada bruxa que domina un poboado do corazón de África. Kirikou, un neno pequeno, é o único que ten valor e coraxe para enfrontarse a ela e, coa axuda dos animais, converterse así no príncipe da selva.
Aves limícolas
As aves limícolas (do latín limus, significando que vive no limo, lodo ou lama) son un grupo relativamente diverso de aves, da orde Charadriiformes, que abrangue ás familias:
A pesar de poderen ser atopadas en diversos biomas, as limícolas están xeralmente vencelladas a zonas húmidas, esencialmente zonas húmidas costeiras, como esteiros e lagoas. Moitas destas especies son coñecidas polas súas vastas migracións, nalgúns casos dende o Ártico até ao sur dos continentes austrais.
Funil
miniatura|162px|Un típico funil de [[cociña.]] Un funil ou embude é un obxecto usado para transferencias de líquido dun recipiente para outro.
Pode tamén ser usado para filtracións en laboratorio, isto é, na separación das fases de mesturas heteroxéneas, cando se usa cun papel de filtro.
Nikolai Berdiaev
Nikolai Aleksandrovich Berdiaev ou Николай Александрович Бердяев, nado en Kíiv en 1874 e finado en París en 1948, foi un escritor e filósofo ruso.
Traxectoria
De profundas conviccións relixiosas e contrario ao autoritarismo, dous aspectos que marcaron tanto a súa vida como a súa obra. Con 25 anos, foi desterrado ao norte de Rusia, condenado polo réxime tsarista. Realizou estudos de posgraduado en Alemaña. Exerceu a docencia na Universidade de Moscova entre os anos 1919 e 1920, tras o cal foi expulsado do país debido á súa oposición ao comunismo. Foi un defensor do cristianismo universalista e do existencialismo cristián.
Galería de imaxes do río Toxa
O río Toxa é un afluente do río Deza. Nace no concello de Forcarei
Barrio, O Sisto, Dozón
Barrio é un lugar da parroquia do Sisto, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE en 2008 tiña 52 habitantes (25 homes e 27 mulleres), 21 menos ca en 2000.
Universidade Academia de Humanismo Cristiano
miniatura|O logo da universidade. A Universidade Academia de Humanismo Cristián (en castelán: Universidad Academia de Humanismo Cristiano) é unha institución de ensino superior chilena fundada en 1988, pero cuxas orixes remontan a 1975, cando se crea a Academia de Humanismo Cristián, liderada polo Cardeal Raúl Silva Henríquez (SDB), cuxo obxectivo era reunir un grupo de intelectuais para analizar a política, social, económica e cultural do país.
Hectómetro
O hectómetro, abreviado como hm, é unha unidade de lonxitude. Equivale a 100 metros. Hecto é o prefixo para 100 no Sistema Internacional de Unidades.
Saramagoso
O topónimo galego Saramagoso é un fitónimo que indica a presenza de saramagos. Pode referirse a:
Hectómetro
Outros artigos
Mètre
Antonio de Remesal
Antonio de Remesal, nado en Allariz en 1570 e finado en Madrid en 1619, foi un eclesiástico e historiador galego, cronista en Centroamérica.
Traxectoria
No ano 1593 ingresa no convento de San Esteban de Salamanca, da orde dominica.
Trasladouse a América en 1613 como acompañante de frei Alonso de Galdo, que fora nomeado bispo de Comayagua (Honduras). Anteriormente ao comezo desta viaxe, Remesal reunira información sobre os dominicos en Filipinas, e comezara a escribir un libro sobre frei Bartolomé de las Casas. Chegou a Guatemala en 1614 e viviu no convento de Santo Domingo, onde desempeñou o cargo de confesor do gobernador provincial e comezou a estudar Guatemala e Chiapas onde se documentou con variada información que máis tarde utilizaría nos seus escritos.