cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Viño xeneroso
Viños xenerosos coñecidos son o viño de Xerez (España), o viño do Porto, o viño de Madeira (Portugal); ou o de Marsala (Italia).
Foresia
A foresia, ou forese, é unha asociación entre individuos de especies diferentes (relación ecolóxica interespecífica), na cal un individuo transporta a outro, sen se prexudicaren.
A foresia tamén pode ser definida como un caso específico de comensalismo.
Descrición
miniatura|[[Acarinario de abella carpinteira, Xylocopa]] miniatura|Ácaros foréticos en [[Nicrophorus vespillioides]]
A foresia é un comportamento desempeñado por algúns organismos, na que estes únense a un hospedeiro co obxectivo de seren transportados a distancias curtas ou longas. Os exemplos mais comúns de foresia inclúen, entre outros, a rémora sobre os tiburóns ou os ácaros sobre o escaravello Necrophila americana e outros escaravellos preeiros; tamén os ácaros sobre insectos himenópteros (moitas especies de abellas e avespas).
As carrachas e os ácaros posúen unha morfoloxía corporal adaptada para prenderse no hospedeiro.
O uso da foresia é común en especies migratorias ou que están á busca dun novo ambiente, o que indirectamente favorece a diversidade xenética, xa que animais separados por distancias xeográficas considerábis poden reproducírense
Linguas cananeas
As Linguas cananeas son unha subfamilia das linguas semíticas, que foron faladas polos antigos pobos da rexión de Canaán, incluíndo cananeos, hebreos, fenicios, e eventualmente filisteos. Todas elas extinguíronse como linguas nativas ao principio do primeiro milenio da nosa era, aínda que o hebreo permaneceu no uso literario e relixioso entre os xudeus, e foi revivida como lingua habitual falada a fins do século XIX por Eliezer Ben-Yehuda. Os fenicios (e especialmente a expansión cartaxinesa) difundiron a súa lingua cananea cara o Mediterráneo occidental durante un tempo, pero alí tamén desapareceu, aínda que parece ter sobrevivido algo máis que na Fenicia mesma.
Mirra (homónimos)
O termo mirra pódese referir a:
Foresia
Descrición
O concepto de foresia exclúe casos onde o individuo forético estabelece unha relación permanente co seu hospedeiro ou cando hai vantaxes adquiridas por algunha das partes, ou en ambas. . Nos casos onde estas situacións ocorren, a foresia pode ser interpretada como un comensalismo.
Linguas cananeas
Fontes das linguas cananeas
As principais fontes para o estudo das linguas cananeas son a Biblia hebrea (Tanakh), e inscricións tales como:
Foresia
Descrición
Variantes destas relacións poden presentarse en casos de mutualismo ou de parasitismo, esta última cando o individuo forético causa algún tipo de prexuízo ao seu hospedeiro.
Linguas cananeas
Fontes das linguas cananeas
As inscricións cananeas extrabíblicas están recolleitas xunto coas arameas nas edicións do libro "Kanaanäische und Aramäische Inschriften", do cal poden ser referidas como KAI n (para un número n); por exemplo, a Estela de Mesha é "KAI 181".
Foresia
Descrición
Nalgúns casos este fenómeno é beneficioso mutuamente. Por exemplo, algúns himenópteros posúen un órgano chamado acarinario para levar aos ácaros foréticos. Pénsase que os ácaros se alimentan de fungos ou de parasitos dos niños de abellas.
Así mesmo, o comportamento da foresia pode observarse tamén en moitas plantas, que utilizan este mecanismo para dispersaren as súas sementes.
Relacións foréticas
Un exemplo de foresia é a dispersíon do ácaro Polyphagotarsonemus latus, que ademais de dispersarse polo vento a través de partes de plantas infestadas, ou por contacto entre a follaxe de plantas diferentes, tamén pode dispersarse pola relación forética con Myzus persicae e coas moscas brancas (familia dos Aleyrodidae) dos xéneros Bemisia e Trialeurodes.
En fósiles
Coñéocense exemplos fósiles de foreses de hai 320 millóns de anos.
Fóvea
A fóvea da retina (do latín fovea, pozo) ou fóvea central é unha parte da retina do ollo humano coa máxima agudeza visual, onde o ollo enfoca os obxectos nos que queremos fixarnos en detalle. É unha pequena depresión que se atopa preto do centro da retina, localizada no centro da mácula lútea, composta por conos densamente empaquetados. A luz non ten obstáculos para incidir nas células fotorreceptoras da fóvea, xa que se retiraron as capas que hai normalmente enriba noutras zonas da retina e case non ten vasos sanguíneos.
A fóvea é a responsable da visión central aguda (tamén chamada visión foveal), que é necesaria para as actividades humanas onde a captación visual dos detalles é importante, como ler ou guiar un coche. Aproximadamente a metade das fibras nerviosas do nervio óptico levan información procedente da fóvea, mentres que a outra metade leva información do resto da retina.
Estrutura
270px |miniatura |esquerda| Diagrama da agudeza visual relativa do ollo esquerdo humano (sección horizontal) en graos desde a fóvea.
A fóvea é unha depresión situada na superficie interna da retina, duns 1,5 mm de largo, que ten unha capa de fotorreceptores formada só por conos e especializada en ter unha máxima agudeza visual. A fóvea corresponde aproximadamente á zona avascular da retina (que carece de vasos sanguíneos). Isto permite que a luz poida percibirse sen ningunha dispersión ou perda. Esta anatomía é responsable da depresión que ten a fóvea. O pozo foveal está rodeado polo bordo foveal que contén as neuronas desprazadas do pozo. Esta é a parte máis grosa da retina.
Alto forno
Alto forno é como se chama a construción utilizada na siderurxia, de tamaño variábel, e de forma aproximadamente cilíndrica, feita de aceiro revestido internamente con material refractario, onde é fundido o mineral de ferro a fin de transformalo en ferro-gusa.
Fóvea
Estrutura
A fóvea está localizada nunha pequena zona avascular e recibe a maióría do seu oxíxeno dos vasos da coroide, que están alén do epitelio pigmentario retinal e da membrana de Bruch. A alta densidade espacial de conos xunto coa ausencia de vasos sanguíneos na fóvea explica a alta agudeza visual da fóvea.
Peiteado
miniatura|dereita|Peiteado tradicional dunha noiva xaponesa. miniatura|A [[Venus de Willendorf co cabelo trenzado.]] Un peiteado refírese a un estilo de levar o cabelo. A súa elaboración pode considerarse un aspecto de hixiene, moda e cosmética, malia que tamén inflúen moito aspectos prácticos, culturais e populares. Os diferentes estilos de peiteados empréganse frecuentemente como sinal de identidade cultural, social ou étnica, e poden reflectir o status social e a individualidade. Polo xeral, os estilos de pelo axústanse a influencias culturais asignadas ó home e á muller.
Fóvea
Estrutura
O centro da fóvea é a foveola, duns 0,2 mm de diámetro. A fóvea consta só de conos moi compactos, máis delgados e con aspecto máis parecido a bastóns que os conos que presentes noutras partes. Estes conos están moi densamente empaquetados nun patrón hexagonal. Porén, empezando polas partes periféricas da fóvea, os bastóns van aparecendo gradualmente, e a densidade absoluta de conos vai diminuíndo.
Alto forno
Funcionamento
[[Ficheiro:VysokaPec.jpg|miniatura|350px|1. Tobeira do forno Cowper 2. Zona de derretemento 3. Zona de redución de óxido ferroso 4. Zona de redución de óxido férrico 5. Zona de prequecemento (garganta) 6. Alimentación de mineral, pedra calcaria e coque siderúrxico 7. Escapamento de gases 8. Columna de mineral, coque e pedra calcaria 9. Remoción de escoura 10. Ferro-gusa
Fóvea
Estrutura
A fóvea forma parte da mácula lútea e está rodeada polo cinto da parafovea, e a rexión máis externa da perifovea. A parafovea esténdese ata un raio de 1,25 mm desde a fóvea central, e a perifovea encóntrase a uns 2,75 mm de raio desde a fóvea central. Na parafóvea a capa de células ganglionares da retina está composta por máis de cinco ringleiras de células, e coa maior densidade de conos. Na perifóvea a capa de células ganglionares contén de dúas a catro ringleiras de células, e nela a agudeza visual non é óptima. A perifovea contén unha menor densidade de conos, uns 12 por 100 micrómetros fronte a 50 por 100 micrómetros aos que se chegan na fóvea central. Esta, á súa vez, está rodeada por unha área periférica maior que envía información moi comprimida de baixa resolución seguindo o patrón de compresión da imaxe foveada.
Alto forno
Funcionamento
11. Chaminé para escoamento dos gases liberados]]
O alto forno basease no feito de que o silicio indesexábel e outras impurezas, son mais leves do que o ferro fundido, seu produto principal, designado por ferro-gusa. O forno é construído na forma semellante a unha cheminea, nunha estrutura alta feita con ladrillos refratarios. Coque, pedra calcaria e mineral de ferro (óxido de ferro) son inseridos no topo. O ar chega pola base. Este fornecimento de ar permite a combustión do carbón no seu interior. Isto reduz o óxido a metal que, sendo mais denso, se concentra na parte inferior do forno. A natureza exacta da reacción é:
Peiteado
A máis antiga representación dun cabelo recollido nunha trinca data de hai 30.000 anos. Nas civilizacións antigas, o cabelo das mulleres era coidadosamente elaborado de formas especiais. No Imperio Romano, as mulleres levaban o seu cabelo en complicados estilos. Dende o Imperio Romano até a Idade Media, moitas mulleres deixaban medrar o seu cabelo tan longo como podían. A partir da segunda metade do século XV e comezos do XVI a liña do cabelo fina na fronte era considerada atractiva. Durante o mesmo período, os homes europeos deixaban o cabelo non máis longo da altura do ombreiro.
Fóvea
Función
miniatura|300px|dereita|Ilustración da distribución de células cono na fóvea dun individuo con visión da cor normal (esquerda), e unha retina (protanópica) cega para as cores. Nótese que o centro da fóvea ten moi poucos conos sensibles ao azul. Na fóvea dos primates superiores (humanos incluídos) a proporción de células ganglionares con respecto aos fotorreceptores é de aproximadamente 2,5; case cada célula ganglionar recibe datos dun só cono, e cada cono está conectado a entre unha e tres células ganglionares. Por tanto, a agudeza da visión foveal está limitada só pola densidade do mosaico de conos, e a fóvea é a área do ollo coa maior sensibilidade a pequenos detalles. Os conos da fóvea central teñen pigmentos que son sensibles á luz verde e vermella.
A fóvea utilízase para a visión aguda na dirección en que apunta. Comprende menos do 1% do tamaño da retina, pero ocupa un 50% do córtex visual do cerebro. A fóvea pode ver só os dous graos centrais do campo visual, (aproximadamente dúas veces a lonxitude dun dedo polgar situado á distancia dun brazo estendido). Se un obxecto é grande e cobre un ángulo grande, os ollos deben estar cambiando constantemente a súa mirada para captar diferentes porcións da imaxe na fóvea, como tamén ocorre ao ler.
miniatura|250px|Distribución de bastóns e conos ao longo da liña que pasa pola fóvea e o [[punto cego do ollo humano. ]] Como a fóvea non ten bastóns, non é sensible a intensidades de luz baixas.
A fóvea ten unha alta concentración dos pigmentos carotenoides amarelos luteína e zeaxantina. Están concentrados na capa de fibras de Henle (axóns de fotorreceptores que se dirixen radialmente cara a fóra desde a fóvea) e en menor medida nos conos. Crese que os pigmentos desempeñan unha función protectora contra os efectos de altas intensidades de luz azul, que danarían os conos. Os pigmentos tamén potencian a gudeza da fóvea ao reducir a sensibilidade da fóvea a lonxitudes de onda curtas e contrarrestando o efecto da aberración cromática. Isto está tamén acompañado dunha baixa densidade de conos azuis no centro da fóvea. A densidade máxima de conos azuis dáse nun anel arredor na fóvea. En consecuencia, a máxima agudeza para a luz azul é menor que para outras cores, e ocorre aproximadamente a 1° do centro.
Efectos entópticos na fóvea
A presenza de pigmento nos axóns dispostos radialmente da capa de fibras de Henle causa que sexan dicroicos e birrefrinxentes á luz azul. Este efecto é visible por medio do fenómeno do cepillo de Haidinger cando a fóvea está apuntando a unha fonte de luz polarizada.
Os efectos combinados dos pigmentos maculares e a distribución dos conos para lonxitudes de onda curtas dá lugar a que a fóvea teña unha menor sensibilidade á luz azul (escotoma á luz azul). Aínda que isto non é visible en circunstancias normais debido a que o cerebro "completa" a información, con certos patróns de iluminación con luz azul, é visible unha mancha escura no punto de foco. Ademais, se se observa unha mestura de luz vermella e azul (ao ver luz branca a través dun filrtro dicroico), o punto do foco foveal terá unha mancha vermella central rodeada dalgúns bordos vermellos. Isto denomínase mancha de Maxwell, por James Clerk Maxwell que a descubriu.
Noutros animais
Tamén se atopan fóveas (depresións na retina) nalgúns outros vertebrados, como nalgúns peixes, réptiles e paxaros. Porén, nos mamíferos encóntrase só en homes e na maioría doutros primates simios. As aves rapaces teñen dúas fóveas. A fóvea retinal ten formas lixeiramente diferentes segundo o tipo de animal. por exemplo, en primates, os conos tapizan a base do poxzo foveal, xa que as células que noutras partes da retina forman as capas superficiais foron desprazadas da rexión foveal durante a vida tardía fetal e o inicio da vida postnatal. Outras fóveas poden presentar só unha redución do grosor desas capas superficiais en troques da súa case total ausencia.
Cinexética
miniatura|Escena de caza nun lateral do sepulcro de [[Fernán Peres de Andrade, O Boo, na igrexa de San Francisco de Betanzos.]] miniatura|Escena de caza nun capitel da [[Ruínas de San Domingos|igrexa de San Domingos, Pontevedra.]] miniatura|Monumento ao cazador en [[Toutón, Mondariz|Toutón (Mondariz).]]
A cinexética é a arte da caza, entendendo por esta a actividade ou acción na que xeralmente se captura un mamífero ou ave (a captura de peixes é a pesca).
Historia
miniatura|Caza na [[Antiga Grecia.]] miniatura|Caza do xabarín nun mosaico romano. miniatura|Azulexos representando a caza.
A especie humana practicou a caza desde a prehistoria, era a primeira e principal ocupación dos homes. Considérase que os primeiros grupos humanos utilizaron un sistema de caza, pesca e recolección o cal foi moi eficiente para garantir o poboamento do planeta. E aínda hoxe segue a ser parte da forma de sustento de moitos grupos humanos.
O humano comezou a cazar para subsistir, e así segue sendo actualmente en moitas partes do mundo. A caza de subsistencia é aquela actividade que se realiza coa finalidade de obter proteína animal ou subprodutos de caza para satisfacer as necesidades propias dos grupos humanos ligados a zonas rurais onde a dispoñibilidade de especies cinexéticas é alta.
O exercicio da caza reflíctese en textos relixiosos e mitolóxicos.
Por exemplo, a Biblia di que Nemrod, neto de Noé, era cazador. Ismael, fillo de Abraham e da súa concubina exipcia Agar, distinguiuse neste exercicio. Esaú vendeu a súa herdanza a Xacob por un prato de lentellas ao chegar famento da caza. David foi cazador, etc.
A mitoloxía grega representa a Artemisa como a deusa dos cazadores. Quirón, que coidou da instrución da maior parte dos heroes da antigüidade, foi instruído por Artemisa na arte da montería. A mesma atribúe a Pólux a gloria de ter ensinado ou adestrado aos cans na caza; e Cástor introducíu os cabalos na caza dos cervos.
En Babilonia e Media tiñan tamén unha afección particular á caza e os últimos construíran grandes parques nos que tiñan encerrados leóns, xabaríns, leopardos e cervos. Na Grecia clásica dos tempos heroicos eran apaixonados tamén poa caza. Platón chamaba á caza «exercicio divino» e a escola das virtudes militares. Lemos en Homero que Ulises foi ferido na coxa por un xabarín cuxa sinal duroulle toda a vida. Teiñan unha certa vanagloria en posuír cans ben ensinados aos que lles daban nomes diferentes, distinguíndoos segundo o país de onde proviñan. Tampouco lles era descoñecida a caza de aves co falcón e o gabián.
No Imperio romano só os escravos e a xente de baixa condición social eran os que ían á caza, a pesar de que consideraron esta ocupación como un exercicio honesto. Paulo Emilio regalou a Escipión o Africano un equipo de caza semellante aos dos reis de Macedonia; e o xove heroe despois da derrota de Perseo cazou no reino deste príncipe durante todo o tempo que as súas tropas permaneceron nel. Pompeio, vencedor nas rexións africanas, entregouse entre estes pobos aos praceres da caza.
En Roma íase a cazar nos bosques, nos campos, etc. e, nos últimos tempos da República, nos soutos ou parques onde tiñan encerrados animais de todas as especies. A caza con cans parecuelles sempre a máis nobre; a pesar de que isto non impedía, como di Plinio o Vello, que cazasen tamén co falcón ou o gabián.
Os francos, despois da conquista das Galias encargaron aos locais o cultivo das terras e reservaron para eles a caza, que pasou a ser estes un exercicio nobre.
A caza era antigamente permitida a todo o mundo. Os romanos non formaran aínda dela un punto de xurisprudencia. Pero a lei Sálica contiña xa algúns regulamentos relativos á caza, pero non coartaba en nada o dereito natural desta. Pouco a pouco foron introducíndose leis e formando regulamentos para o exercicio dela, non permitindo en certos países o dedicarse a cazar senón á clase distinguida da sociedade.
Nos primeiros séculos do cristianismo o celo dos fieis no lles permitía ir a cazar durante a coresma e nos días de xaxún, aínda que se gardase este, destinando o tempo para exercicios de penitencia.
Tipos de caza
Distínguense comunmente dous tipos de caza:
O filósofo español José Ortega y Gasset deixou unha definición que se axusta ó que un bo cazador debe pensar: "A caza é todo o que se fai antes e despois da morte do animal: a morte é imprescindible para que exista a cacería".
Seoane, Anceis, Cambre
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Manosa
A manosa é un glícido monosacárido da serie das hexosas (de 6 carbonos) con grupo aldehido (aldosa). É un epímero da glicosa no carbono 2.
A palabra da que derivan manosa e manitol é maná, o termo que se usa na Biblia para denominar o alimento que, segundo as narracións bíblicas, enviou Deus aos israelitas no deserto.
Estrutura
A manosa ten isómeros D e L, e alfa e beta. Pode estar en forma cíclica ou linear. Entre os isómeros de forma cíclica hai dous que son piranosas, é dicir, forman un anel de 6 membros ou vértices, outros dous isómeros son furanosas (anel de 5 membros).
Metabolismo
Os seres humanos non metabolizan ben a manosa. Por tanto, non participa significativamente no metabolismo dos carbohidratos unha vez que se consome nos alimentos, e, aínda que se detectan usando marcadores radioactivos trazas de manosa de oríxe exóxena en todos os tecidos do corpo, pénsase que o 90% da manosa inxerida é excretada pola urina sen transformar só 30–60 minutos despois de inxerida, e o 99% da que queda é excretada nas seguintes 8 horas. Non hai un incremento significativo nos niveis de glicosa sanguíneo durante ese tempo.
A manosa está presente en numerosos glicoconxugados, como as proteínas N-glicosiladas. A C-manosilación é tamén común e pode atoparse en rexións de tipo coláxeno; a manosa únese ao primeiro triptófano da secuencia Trp-X-X-Trp (X é calquera aminoácido).
As proteínas recombinantes producidas polos lévedos poden ser suxeito de adición de manosa de xeito distinto a como é habitual en mamíferos. Esta diferenza cos mamíferos en proteínas recombinantes usadas na preparación de vacinas pode influír na efectividade das vacinas.
A hexoquinase pode fosforilar diversas hexosas, incluíndo a manosa. A manosa-6-fosfato pode incorporarse á glicólise converténdose en frutosa-6-fosfato por acción do encima fosfomanoisomerase, pero a súa contribución á glicólise non é significativa.
A manosidose é unha enfermidade lisosómica na que os encimas lisosómicos alfa-manosidase ou beta-manosidase, que hidrolizan a manosa, non son funcionais.
Formación
A manosa pode orixinarse por oxidación do manitol.
Pode formarse tamén a partir da glicosa por medio da transformación de Lobry-de Bruyn-van Ekenstein
A D-manosa véndese domo remedio de naturopatía para infeccións do tracto urinario, aducindo que actúa dificultando a adherencia das bacterias ao tracto urinario.
Configuración
A manosa difire da glicosa na inversión do C-2, que é un centro quiral. Na manosa o OH está situado por riba do plano do anel na proxección de Haworth e á esquerda na de Fischer. Este cambio aparentemente simple produce unha diferenza drástica nas propiedades químicas das dúas hexosas.
A manosa é un epímero no C-2 da glicosa e mostra unha flexión ^4C_1 no seu anel en disolución.
Lista de obras de Michelangelo
A seguinte é unha lista das obras de Michelangelo, na que se inclúen as obras desaparecidas e outras atribuídas do artista do Renacemento italiano nacido en Caprese no ano 1475. Dende moi novo entrou como aprendiz no taller dos irmáns Domenico e Davide Ghirlandaio en Florencia, e tivo como principais mecenas a Lorenzo de Médici e ao Xulio II. O artista practicou a escultura, a pintura, o debuxo, a arquitectura e a poesía. Faleceu en Roma no ano 1564.
Ligazóns externas
מיכלאנג'לו
Texas Instruments
miniatura|Texas Instruments NSpire CAS. Texas Instruments, máis coñecida na industria electrónica coma TI, é unha empresa norteamericana con sede en Dallas (Texas), que fabrica e comercializa semicondutores e tecnoloxía para ordenadores. TI é o terceiro maior fabricante de semiconductores do mundo tras Intel e Samsung, e é o maior subministrador de circuítos integrados para teléfonos móbiles.
Ademais é o maior produtor de procesadores dixitais de sinal e semicondutores analóxicos. Outras áreas de actividade inclúen circuítos integrados para módems de banda larga, periféricos para ordenadores, dispositivos dixitais de consumo e RFID.
Historia
Texas Instruments fundouse en 1951. Xurdiu despois da reorganización do Servizo de Xeofísica. A empresa fabricaba equipos para uso na industria sísmica, así coma na electrónica de defensa. TI investigado a tecnoloxía de infravermellos na década de 1950 e máis tarde fixo transistores, incluíndo o primeiro transistor de silicio comercial no mundo, os sistemas de radar, orientación e sistemas de control, para mísiles e bombas. En 1954, Texas Instruments deseñou e fabricou o primeiro transistor de radio e Jack Kilby inventou o circuíto integrado en 1958 mentres traballaba nos Laboratorios Centrais de Investigación de TI. A compañía produciu o primeiro circuíto integrado para ordenadores da Forza Aérea dos EE.UU. en 1961. TI entrou no mercado das calculadoras en 1967.
Nos anos 1970 e 80 a empresa centrouse no mercado da electrónica doméstica, como reloxos dixitais, calculadoras, computadoras domésticas ou sensores. En 1997, o negocio militar foi vendido a Raytheon. En 2007, Texas Instruments foi premiada como Manufacturer of the Year polo Global Supply Chain Excellence by World Trade magazine. Texas Instruments está considerada como unha das empresas máis éticas do mundo.
Despois da adquisicion de National Semiconductor en 2011, TI pasou a ser a maior empresa do mundo no sector. En 2011, ocupaba o posto 175 no Fortune 500. TI está formada por dúas divisións principais: Semiconductores (SC) e Tecnoloxía Educativa (ET) dos cales os semiconductores representan aproximadamente o 96% dos ingresos de TI.
Libia Grueso
Libia Grueso, nada en Buenaventura o 4 de xuño de 1965, é unha traballadora social e activista dos dereitos humanos colombiana que loita polos dereitos civís das comunidades afrocolombianas.
É tamén cofundadora de Procesos das Comunidades de Negros (PCN). Manexou con seguridade máis de 24 000 km² nos dereitos territoriais das comunidades rurais negras do país, e centrouse na protección da selva do Pacífico de Colombia.
STS-126
STS-126 foi unha misión do transbordador espacial Endeavour lanzada o 15 de novembro de 2008 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-126, con sete astronautas a bordo, foi unha misión de construción e aprovisionamento da Estación Espacial Internacional. A tripulación estaba formada polo comandante Christopher J. Ferguson, o piloto Eric A. Boe e os especialistas de misión Sandra H. Magnus, Stephen G. Bowen, Donald R. Pettit, [[Robert S. Kimbrough e Heidemarie M. Stefanyshyn-Piper..
O Endeavour acoplouse ao módulo Harmony da estación ás 22:01 GMT do 16 de novembro levando a bordo o Módulo Loxístico Multipropósito (MPLM polas súas siglas en inglés) Leonardo cargado con subministracións, materiais e equipos para que a estación puidera soportar tripulacións permanentes de seis membros en lugar dos tres de ata o momento. A tripulación instalou un baño adicional e un procesador de urina para producir auga potable. Tamén fixeron catro paseos espaciais para reparar a xunta dun dos paneis solares.
O transbordador volveu a terra na Base Edwards da Forza Aérea, en California, o 30 de novembro de 2008.
Lingote
miniatura|Lingote de ouro
Chámase lingote a unha peza de metal en bruto obtida depositando o metal líquido nun molde (lingoteira) para que ao arrefriar teña unha forma aproximadamente prismática. Non todos os materiais tratados en estado fundido se transforman en ligotes, nos sistemas de produción modernos (principalmente de aceiro e aluminio) utilízase o lingotamento continuo, onde se obtén un perfil continuo que despois se vai cortando en tarugos.
Bouzoa, Taboada
San Xoán de Bouzoa é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 106 habitantes (54 homes e 52 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 120 habitantes.
As Gamelas, Anceis, Cambre
As Gamelas é un lugar da parroquia de Anceis no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 52 habitantes (27 homes e 25 mulleres).
El viaje de Carol
Sinopse
Carol (Clara Lago), unha adolescente de nai española e pai norteamericano, viaxa por primeira vez a España coa súa nai (María Barranco) en 1938. O seu pai, a quen adora, é piloto das Brigadas Internacionais. Cando chega á vila materna, atópase cunha familia que, ademais de vivir baixo o xugo dos convencionalismos, agocha moitos segredos. Pero Carol, de carácter rebelde, oponse á rixidez dese mundo que lle resulta alleo. A complicidade con Maruja (Rosa María Sardá), a sabedoría do seu avó (Álvaro de Luna) e o seu amor por Tomiche (Juan José Ballesta) abriranlle as portas a un universo de sentimentos adultos.
Tempada 2018-2019 da OK Liga
A tempada 2018-2019 da OK Liga foi a 50ª edición da máxima categoría do hóckey a patíns español. Comezou o 22 de setembro de 2018 e rematou o 1 de xuño de 2019 coa disputa da trixésima xornada. Os equipos ascendidos foron o C.P. Calafell (campión), PHC Sant Cugat (subcampión) e o Club Patín Alcobendas (terceiro). A diferenza das edicións anteriores, nesta edición descenderán os catro últimos clasificados pola reestruturación que experimentará a competición na tempada 2019-20, na que pasará de 16 a 14 equipos.
Ao finalizar a liga o Fútbol Club Barcelona alzouse co título de liga por 30ª vez na historia e o sexto título consecutivo. O Barcelona foi ademais o equipo máis goleador cun total de 161 goles e o menos goleado con 48 goles encaixados, mentres que o Club Patí Vic foi o equipo que menos goles anotou con tan só 61, e o Club Patín Alcobendas foi o equipo máis goleado con 129 goles encaixados. O máximo goleador da competición foi Pablo Álvarez, do Barcelona, con 48 goles anotados en 28 partidos.
KrioRus
KrioRus é unha empresa rusa que presta servizos na área da Criónica e Criopreservación. Ofrece a posibilidade de criopreservación neuronal ou criopreservación de corpo enteiro e incluso ofrece a posibilidade de criopreservación de ADN. Ata agosto de 2011, a KrioRus xa crioxenizara 17 pacientes humáns, 2 gatos , 4 cans e 2 paxáros.
Historia
A KrioRus foi fundada en 2005 na área de Moscova, por oito crionicistas rusos. A súa primeira paciente foi Lidia Fedorenko Ivanovna, un caso que se fixo famoso en toda Rusia ao ser mantida durante meses en xeo seco (-80 graos), ata a creación de KrioRus.
Organización
En 2011, KrioRus estaba composta por: :
Servizos
KrioRus ofrece a posibilidade de criopreservación de humáns e animais.
Existe a posibilidade de criopreservación neuronal (só a cabeza) cun custo de 10.000 dólares ou criopreservación de corpo enteiro cun custo de 30.000 dólares. A criopreservación de animais, depende do seu tamaño, pero ten un custo medio de 5.000 dólares. Existe tamén a posibilidade de criopreservación de ADN. A KrioRus presta servizos a persoas de todo o mundo. Xa foron crioxenados varios pacientes ao longo de Europa, desde Portugal a Ucraína entre outros.
Juan Mayr
Juan Mayr Maldonado, nado en Bogotá en 1952, é un fotógrafo, activista ecoloxista e político colombiano.
Traxectoria
En 1986, tras vivir 2 anos cos indios kogui, fundou a Fundación Pro-Sierra Nevada de Santa Marta, na que logrou reunir o goberno, tribos amerindias, científicos, granxeiros, conservacionistas locais e internacionais e diferentes grupos paramilitares que operaban na área. Tras 4 anos de traballo, a fundación desenvolveu un proxecto de conservación e desenvolvemento para a zona.
Entre os logros conseguidos pola asociación, destaca a devolución de 19 500 hectáreas devoltas en xuño de 1994 ás tribos indíxenas polo goberno colombiano.
De 1993 a 1996, Mayr foi vicepresidente da Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN). En 1993 obtivo así mesmo o Premio Medioambiental Goldman para o medio ambiente polo seu labor na protección da biodiversidade da Serra Nevada de Santa Marta
O 23 de maio de 2011, a través de Twitter, o presidente Juan Manuel Santos informou do nomeamento de Mayr como embaixador en Alemaña, cargo que exerceu até o ano 2016. Nese mesmo ano, foi designado como integrante do equipo negociador do goberno nos diálogos de paz coa guerrilla do ELN, desempeñándose nesta función até o 3 de agosto de 2018 por ordes de goberno de Iván Duque.
Ademais, é integrante da Comisión de Conciliación Nacional, órgano asesor da Conferencia Episcopal de Colombia.
O Sobral, Viladesuso, Oia
O Sobral é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 15 habitantes (5 homes e 10 mulleres).
Helen Mirren
Helen Mirren, nada en Chiswick (Londres) o 26 de xullo de 1945, é unha actriz británica. Trátase dunha das poucas actrices que conta cos premios principais dentro do chamado cinema comercial, pola súa participación nun mesmo filme, The Queen: o premio Oscar, o BAFTA, o Globo de Ouro e máis o Premio do Sindicato de Actores.
Vaso sanguíneo
Un vaso sanguíneo é unha estrutura oca e tubular que conduce o sangue impulsada pola acción do corazón.
dereita|miniatura|200px|Vasos sanguíneos do corazón
Tipos de vasos sanguíneos
Os vasos sanguíneos clasifícanse en tres grupos:
Estrutura dos vasos sanguíneos
A estrutura do sistema cardiovascular é repetitiva e consiste na disposición concéntrica de tres capas de diferentes variedades de catro tecidos básicos, que son os seguintes:
A estrutura da parede dos vasos do aparato circulatorio é diferente segundo a súa función:
Río Madanela
O río Madanela é un curso de auga galego, que percorre o noroeste da comarca da Terra Chá luguesa.
É formado polo rego de Racamonde e o rego do Salgueiro, que se xuntan preto de O Adro, Lanzós, Vilalba. Xunto co río Fabilos é unha das cabeceiras do río Ladra, onde desemboca ó pouco de pasar á beira de Vilalba.
No seu tramo final acolle o paseo fluvial vilalbés e o Paseo dos Soños.
O Corral da Igrexa, Guísamo, Bergondo
O Corral da Igrexa é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Segundo o INE en 2010 tiña 22 habitantes (doce homes e dez mulleres).
Academia Colombiana da Lingua
miniatura|250px|Sede da Academia Colombiana da Lingua, en Bogotá. A Academia Colombiana da Lingua (en Academia Colombiana de la Lengua) é unha asociación de académicos e expertos no uso da lingua castelá en Colombia. Ten a súa sede en Bogotá, a capital de Colombia, e é un membro da Asociación de Academias da Lingua Española.
Historia
A academia foi fundada o 10 de maio de 1871, e é a máis antiga de tódalas Academias da Lingua Castelá en América Latina, sendo a primeira academia oficial fundada fóra de España.
Biblioteca
A biblioteca da academia foi organizada polo académico Manuel José Forero. Está dividida en coleccións en base ao doante que cotribuíu cos materiais ou en base á persoa á cal pertenceron orixinalmente.
Gonocorismo
miniatura|240px|A diferenza da maioría dos [[platihelmintos, os esquistosomas son gonocorísticos. Na foto pódese ver á femia angosta saíndo do xinecóforo do macho, máis groso, debaixo do seu canal ventral.]] miniatura|240px|Gonocorismo: un [[espermatozoide e un óvulo, as células xerminais masculinas e femininas dos humanos, pouco antes da fecundación.]]
En bioloxía, denomínase gonocorismo, gonocoria, ou unisexualismo, á condición dun individuo, animal ou vexetal, de ter só un dos polo menos dous posíbeis sexos.
Etimoloxía
O termo deriva do grego antigo γονοχορισμός, gonochorismós, formado polos elementos γόνος gónos, "procreación", e χορισμός chorísmos, este tirado do verbo χωρίζω chōrízō, "separar". Literalmente: "de sexos separados".
Uso en zooloxía e botánica
Aínda que o termo é máis utilizado en zooloxía, xa que a maioría das especies animais son gonocóricas, tamén se usa en botánica.
Nas anxiospermas, as flores individuais poden seren hermafroditas (tendo estames e ovarios) ou gonocóricas (teendo só estames ou só ovarios). Entre as especies de anxiospermas que teñen flores gonocóricas algunhas tamén producen flores hermafroditas. Os tres tipos preséntanse en disposicións diferentes en plantas separadas, podendo ser especies monoicas, dioicas, trioicas, poligamomonoicas, poligamodioicas, andromonoicas ou xinomonoicas.
En botánica úsase moitas veces en lugar do termo gonocorismo, o de dioecia.
O gonocorismo contrasta con outras estratexias reprodutivas como a reprodución asexual e o hermafroditismo. Ademais, o sexo dun tamén pode cambiar durante a súa vida útil; este hermafroditismo secuencial pódese encontrar, por exemplo, en moitos peixes, como en Labrus bergylta (o pinto e a maragota) ou nos peixes papagaio.
O termo foi cuñado por Ernst Haeckel en 1866.
A Saceda, Lucenza, Cualedro
Patrimonio
Neste lugar está o castro da Saceda.
A Fonte, Andeiro, Cambre
A Fonte é un lugar da parroquia de Andeiro no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
Regra de Simpson
miniatura|dereita|A función f(x) (azul) é aproximada por unha función cuadrática P(x) (vermello). Na análise numérica, a regra ou método de Simpson (chamada así na honra de Thomas Simpson) é un método de integración numérica que se utiliza para obter a aproximación da integral:
Derivación da regra de Simpson
Consideramos o polinomio interpolante de orde dous, que se aproxima a función integrando entre os nodos x0 = a, x1 = b e m = (a+b)/2. A expresión dese polinomio interpolante, expresado a través da Interpolación polinómica de Lagrange é:
Así, a integral buscada pódese aproximar como:
Error
O erro de aproximar a integral mediante o método de Simpson é
onde h=(b-a)/2 e.
Regra de Simpson composta
Aplicando a Regra de Simpson a cada subintervalo, temos:
Sumando as integrais de todos os subintervalos, chegamos a que:
Universidade Politécnica de Cartaxena
A Universidade Politécnica de Cartaxena ou UPCT é unha universidade pública española situada na cidade de Cartaxena, na Rexión de Murcia. Existe oficialmente dende o 3 de agosto de 1998 e as súas escolas son fundamentalmente de índole tecnolóxica e empresarial.
Campus
A UPCT conta con varios campus en diferentes áreas da cidade de Cartaxena:
Saceda
O topónimo galego Saceda pode referirse a:
Sir Héctor
miniatura|250px|"[[Sir Kay amosa a espada máxica ao seu pai, Héctor". Ilustración de Howard Pyle para The Story of King Arthur and His Knights (1903).]] Sir Héctor (tamén chamado Ector, Antor ou Ectorius) é un personaxe das historias do rei Artur e os cabaleiros da Mesa Redonda de Camelot. Sir Héctor é o pai de Sir Kay, e padrastro de Artur. Ás veces menciónase como un rei e non só como un Señor, e ten propiedades en Londres e na provincia. T. H. White menciona que as súas terras están no Bosque Salvaxe, o cal foi retomado por autores posteriores.
Héctor aparece na obra de Robert de Boron, e tamén no ciclo Lancelot-Graal e obras posteriores, incluíndo A morte de Artur. Nestas versións da lenda, Héctor recibe a Artur cando este acaba de nacer, de mans de Merlín, quen non lle revela a identidade do infante. Héctor cría a Arturo xunto a Kay, o seu fillo biolóxico.
Convencións de Xenebra
miniatura|dereita|Documento orixinal coas convencións. As Convencións de Xenebra son unha serie de tratados formulados en Xenebra (Suíza) definindo as normas para as leis internacionais relativas ao Dereito Humanitario Internacional. As convencións foron o resultado de esforzos de Henri Dunant, e que foi motivado polos horrores dos que foi testemuña na Batalla de Solferino.
Estes tratados definen os dereitos e os deberes de persoas, combatentes ou non, en tempo de guerra. Tales tratados son inéditos, consistindo na base dos dereitos humanitarios internacionais. Foron elaborados durante catro Convencións de Xenebra que aconteceron de 1864 a 1949.
Sylvia Earle
Sylvia Alice Earle, nada en Gibbstown (Nova Jersey) o 30 de agosto de 1935, é unha bióloga mariña, exploradora e escritora estadounidense. É a autora de numerosos documentais para National Geographic dende 1998. Earle foi a primeira científica xefa da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica e foi nomeada pola revista Time como o primeiro Heroe do planeta en 1998. Dedicou a súa vida a estudar a situación dos océanos. Tamén colaborou no estudo dos danos causados por varias verteduras de petróleo producidos durante a primeira guerra do Golfo ou os provocados por petroleiros como o Exxon Valdez ou a plataforma petrolífera Deepwater Horizon. En 2018 recibiu o Premio Princesa de Asturias da Concordia
Traxectoria
Despois de recibir o seu doutoramento en 1966, Earle pasou un ano como investigadora en Harvard, e logo regresou a Florida como directora residente do laboratorio Cape Haze Marine. En 1969 solicitou incorporarse ao Proxecto Tektite, unha instalación a quince metros debaixo da superficie do mar fronte á costa das illas Virxes que permitiu aos científicos vivir mergullados na súa área de estudo durante varias semanas. A pesar de que rexistrara máis de 1000 horas de investigación baixo a auga, Earle foi excluída do programa. O ano seguinte, foi seleccionada para dirixir o primeiro equipo feminino de acuanautas en Tektite II.
Experta no impacto dos derramamentos de petróleo, Earle foi convocada para dirixir varias viaxes de investigación durante a Guerra do Golfo en 1991 para determinar o dano ambiental causado pola destrución dos pozos petrolíferos kuwaitís por parte de Iraq. Dada a súa experiencia pasada cos derramamentos de petróleo do Exxon Valdez e Mega Borg, Earle foi convocada como consultora durante o desastre da Deepwater Horizon no golfo de México en 2010.
En 2010, na Conferencia Internacional Modelo das Nacións Unidas da Haia, Earle pronunciou un discurso de 14 minutos fronte a 3500 delegados e embaixadores das Nacións Unidas. En xullo de 2012, Earle dirixiu unha expedición ao laboratorio submarino Aquarius de NOAA, situado preto de Key Largo, Florida. A expedición, chamada "Celebrando 50 anos de vida baixo o mar", conmemorou o quincuaxésimo aniversario do proxecto Conshelf I de Jacques Cousteau e investigou os arrecifes de coral e a saúde dos océanos. Mark Patterson codirixiu a expedición con Earle. O seu equipo de acuanautas tamén incluíu o cineasta submarino D.J. Rodillo e o oceanógrafo M. Dale Stokes.
Sydösterbotten
miniatura|200px|Localización de Sydösterbotten. Sydösterbotten (en finés Suupohjan rannikkoseutu) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 22 444 habitantes.
Poboación
A seguinte táboa amosa a tendencia demográfica da subrexión cada cinco anos dende 1980.
Campo, Taboada
San Xiao de Campo é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 146 habitantes (70 homes e 76 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 223 habitantes.
Southern Kings
Os Southern Kings, coñecidos por motivos de patrocinio como Isuzu Southern Kings, son un equipo de rugby surafricano con sede na cidade de Porto Elizabeth (Cabo Oriental). Desde a temporada 2017−18 compite no Pro14, unha competición profesional que agrupa a equipos de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica. Antes de unirse á competición, os Southern Kings competiron no Super Rugby. O estadio onde xogan os seus encontros como local é o Nelson Mandela Bay Stadium, recinto con capacidade para 48.459 espectadores inaugurado no ano 2009 coa xira dos British and Irish Lions polo país.
Na temporada 2013, a área de captación dos Southern Kings estab formada polo Cabo Oriental e partes do Cabo Occidental, atraendo xogadores de tres federacións provincias: os Eastern Province Kings de Port Elizabeth (representando a metade sur do Cabo Oriental), os Border Bulldogs de East London (representando a metade norte do Cabo Oriental) e os SWD Eagles de George (representando os distritos do Suroeste). Con todo, despois de que a South African Rugby Union tomase o control da franquía en novembro de 2015, o club non ten ligazóns formal con ningunha federación provincial.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Southern Kings para o Pro14 de 2019−20.
John Bengtson
John D. Bengtson é un investigador de lingüística histórica e antropolóxica.
Constantino III de Bretaña
miniatura|dereita|450px|Britannia c. 500 d.C.
Costantino III aparece na lista dos reis lendarios da Bretaña (actual Inglaterra) relatada na Historia Regum Britanniae de Godofredo de Monmouth. El era fillo de Cador, duque de Cornualla, un parente do rei Artur. Costantino combateu na batalla de Camlann e parece que foi un dos poucos sobreviventes. Cando estaba sendo levado a Avalon, o rei Artur nomeouno o seu sucesor.
Godofredo afirma que Costantino continuou tendo problemas cos saxóns e cos dous fillos de Mordred, Melehan e Melou. Finalmente sobreviviu aos seu inimigos, e parece que incluso matou os dous fillos de Mordred nunha igrexa. Por ter feito tal sacrilexio, foi liquidado por Deus e sepultado en Stonehenge, ao lado de Uther Pendragon.
Juana Teresa Juega López
Juana Teresa Juega López, nada en Laxe o 8 de abril de 1885 e finada en Melide o 3 de decembro de 1979, foi unha poeta galega en lingua galega e lingua castelá.
Traxectoria
Filla do médico Ramón Juega Charlín, dos cinco aos trece anos de idade viviu en Tacuarembó, Uruguai, de onde procedía súa nai. De volta a Galicia a familia instalouse na Coruña onde o seu pai rexentaba un balneario. Juana publicou versos (algúns en galego) a partir de 1904 en El Eco de Galicia e en El Compostelano.
A poeta tiña preparado un libro de poemas con prólogo de Leopoldo Pedreira Taibo e dedicatoria-presentación de José María Riguera Montero, titulado Alma que llora, cousa que non era do agrado do seu noivo, José Morales Vilar, militar. En marzo de 1908 o tenente disparou varias veces contra ela, feríndoa gravemente, e a continuación suicidouse. O libro nunca chegou a publicarse.
Dous anos despois Juana casou con Emilio Pereiro Quiroga, avogado de Melide, co que tivo catro fillos, residindo sucesivamente en Caldas de Reis, Arzúa, Palas de Rei, Melide e Santiago de Compostela. Durante a guerra civil española Juana, membro de Acción Católica e activista a prol da CEDA, colaborou en manifestacións e actos a favor do franquismo.
O seu poema "A morte" aparece na antoloxía de Uxío Carré Aldao de 1911 e o seu sobriño-neto, José-Maria Monterroso Devesa, fixo unha recompilación da súa obra, de máis de setenta composicións, oito delas en galego, que se publicou no ano 2000 no ''Boletín do Centro de Estudos Melidenses. Museo da Terra de Melide'' nº 13.
Xardín Botánico de Mérida
dereita|miniatura|Entrada ao xardín botánico de Mérida. O Xardín Botánico de Mérida é un xardín botánico, fundado en 1991 pola Universidade de Los Andes para a preservación da fauna e da investigación da rexión, está situado na cidade de Mérida, Venezuela. O xardín ocupa unha superficie de 44 hectáreas que foron doadas pola universidade. Para o seu desenvolvemento foi dividido en zonas, dependendo do tipo de flora plantada, a maior das cales está ocupada por unha fraga de piñeiros nativos.
Historia
En 1991, a Facultade de Ciencias da Universidade de Los Andes creou o xardín botánico co fin de dotar á cidade e á universidade dun sitio para o estudo e divulgación da biodiversidade. A universidade dotou para o proxecto un terreo de 44 hectáreas dentro das zonas a carón da mencionada facultade no extremo norte da cidade para o desenvolvemento do miemo.
O 8 de decembro de 2002 o Xardín Botánico abriuse ao público en xeral, manténdose aberto durante todo o ano.
Bembibre, Taboada
San Pedro de Bembibre é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 99 habitantes (47 homes e 52 mulleres), sete menos ca no ano anterior. O seu topónimo procede do galaico Paemeiobris, co significado de "oppidum entre ríos".
Xeografía
Está situada no centro-norte do concello de Taboada, xusto ao norte da parroquia de Santo Tomé do Carballo (onde está a capital do municipio). Ten un relevo accidentado, con outeiros e vales. Abundan os carballos e os castiñeiros, aínda que en zonas sen núcleos de poboación, onde se dá máis o monte, proliferan os piñeiros e as matogueiras. Os ríos máis importantes son o rego de Portarríos, que atravesa o centro da parroquia, e o da Anguieira, que o fai polo sur.
Historia
Existe constancia de presenza prerromana pola existencia dun castro (Castro da Moa) que está sen escavar.
Coa pedra deste mosteiro ergueuse, en 1413, o pazo de San Pedro de Bembibre. O seu fundador, Lope de Taboada, era orixinario de Castro Candaz, lugar que abandonou logo das incursións normandas traducidas en saqueos e ataques. No século XVII, o rei Filipe IV outorgoulle a Xoán Taboada de Ribadeneira e Figueroa o título de Conde de Taboada, que pronto había quedar vinculado ao Condado de Maceda. Este nobre, que foi representante real no Reino de Galicia, recibiu sepultura en 1681 na igrexa de San Pedro de Bembibre. A última condesa de Taboada, Amelia González de la Maza, creou a fundación Condado de Taboada, que é a que actualmente retén o seu patrimonio.