cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean-Luc Mélenchon
Jean-Luc Mélenchon, nado en Tánxer o 19 de agosto de 1951, é un político francés, eurodeputado e co-presidente do Partido de Esquerda. Electo local de Massy e logo do departamento de Essonne a partir de 1983, foi elixido senador de Essonne en 1986 e reelixido en 1995 e 2004. Foi despois elixido eurodeputado na Circunscrición do Suroeste de París en 2009, baixo a bandexa da Fronte de Esquerda, que comprende o Partido Comunista Francés, o Partido de Esquerda e Esquerda Unitaria.
Jean-Luc Mélenchon foi ministro de Ensinanza profesional de 2000 até o 2002, baixo o goberno de cohabitación do primeiro ministro socialista Lionel Jospin. No Partido socialista, formou parte da ala esquerda, até que no Congreso de Reims de novembro de 2008, decide deixar o partido para crear o Partido de Esquerda. Foi presidente da oficina nacional do Partido de Esquerda, sendo actualmente o co-presidente, con Martine Billard. O 21 de xaneiro de 2011, oficializa a súa candidatura nas eleccións presidenciais de Francia de 2012 como candidato da Fronte de Esquerda.
La Regenta
miniatura|dereita|Escultura dedicada a «la Regenta» na Praza da [[Catedral de San Salvador de Oviedo|Catedral de Oviedo.]] La Regenta é unha novela en lingua castelá de Leopoldo Alas "Clarín", publicada en 1884. Está considerada unha das grandes novelas da literatura española.
Características
Aspira a retratar en toda a súa complexidade unha cidade de provincias, Vetusta (nome tras o cal se esconde Oviedo) ao mesmo tempo asume a representación da sociedade española da Restauración.
Roibeira, Mondoi, Oza-Cesuras
Roibeira é un lugar da parroquia de Mondoi no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 6 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
La Regenta
Características
Clarín somete a unha irónica crítica todos os estamentos da cidade: a aristocracia decadente, o clero corrupto, as damas hipócritas, os partidos políticos. Todo isto conforma unha atmosfera social asfixiante, opresiva, coa que choca a protagonista, Ana Ozores.
O seu temperamento sensible e soñador lévaa a refuxiarse no misticismo, pero o seu confesor, Fermín Pas, decepciónaa cando intenta aproveitarse dela. Cae entón en brazos de Álvaro Mesía, mediocre 'donjuán' co que vivirá unha relación amorosa que non resultará ser máis que un sucedáneo dos seus ideais románticos.
La Regenta é unha novela de acción lenta na que adquiren grande importancia as descricións da psicoloxía dos personaxes e dos ambientes.
Kirguizistán
Kirguizistán é un país de Asia Central. Extremadamente montañoso, poboado orixinariamente por poboacións nómades. Foi república da URSS, e volveuse independente despois da fin desta última, no 1991. Dirixido entre 1990 e 2005 por Askar Akaiev, o país está hoxe en día nunha situación política confusa despois da revolución dos tulipáns que atravesou.
Historia
A rexión correspondente ao Kirguizistán foi poboada no século XV e século XVI polos kirguiz, un pobo nómade turco orixinalmente situado, hai 2000 anos, no nordeste de Mongolia e que primeiro se desprazara cara ao sur da Siberia entre o século VI e o século VIII, e logo cara á rexión de Tuva ata o século XIII. O islam converteuse na relixión principal da rexión contra o século XII; a maior parte de kirguiz son musulmáns sunnitas da escola hanafita.
Ao comezo do século XIX, o sur do territorio cae baixo o control do Khanato de Kokand. Foi formalmente incorporado ao Imperio Ruso no 1876. A represión de varias revoltas empuxa a un certo número de habitantes a emigrar cara a Afganistán e á China.
En 1918, fundouse un soviet dentro da rexión e a oblast autónoma Kara-Kirguiz creouse no 1924 no seo da URSS. No 1926, convértese na República Socialista Soviética Autónoma de Kirguizistán. No 1936, a República Socialista Soviética de Kirguizistán foi integrada coma membro da URSS.
Logo do intento de golpe de estado en Moscova que marcou a fin da URSS, o Kirguizistán vota pola independencia da URSS o 31 de agosto do 1991. Adhírese porén á Comunidade de Estados Independentes á fin dese mesmo ano.
No curso dos anos seguintes, o poder, sempre ostentado por Askar Akaiev, faise visiblemente cada vez máis autoritario. As eleccións lexislativas do 27 de febreiro e do 13 de marzo de 2005 foron denunciadas coma fraudulentas, particularmente polos observadores da OSCE. Os problemas comezaran a finais de marzo cando se transformaran rapidamente no sur do país en manifestacións pedindo a dimisión do goberno; o 24 de marzo, 15 000 manifestantes partidarios da oposición asaltan o edificio da presidencia despois dos rumores en canto á fuxida do presidente Akaiev fóra do país. É a «Revolución dos Tulipáns».
Na fin de marzo do 2005, os xefes da oposición estableceron un goberno interino e prometeron proceder rapidamente a unhas novas eleccións a fin de acadar unha lexitimidade definitiva.
Política
A Constitución de 1993 define o estatuto político do país coma unha república democrática. O poder executivo está composto polo presidente e por un primeiro ministro. O poder lexislativo é bicameral. O poder xudicial componse dunha Corte suprema, dunha Corte constitucional, Cortes locais e un procurador xeral.
En marzo 2002, estoupan os problemas no distrito de Aksi con manifestacións pedindo a liberación dun opositor político. A represión comandada polo primeiro ministro Kurmanbek Bakiev mata seis persoas. Pouco despois, o presidente Akaiev acepta a dimisión de Bakiev das súas funcións e substitúeo por Nikolai Tanaiev. O presidente Askar Akaiev lanza unha reforma constitucional, á que foi convidada a oposición e a sociedade civil, que a conclúen en febreiro do 2003 cun referendo, verdadeiramente cheo de irregularidades. As emendas á constitución transforman entre outros o parlamento bicameral nun parlamento unicameral de 75 cadeiras a partir das eleccións de febreiro 2005.
Xeografía
miniatura|dereita|300px|Mapa de Kirguizistán. miniatura|dereita|300px|Vista satélite de Kirguizistán.
Kirguizistán é un país de Asia central, encadrado pola China ao leste e sueste, Casaquistán ao norte, Uzbekistán ao oeste e Taxiquistán ao suroeste. Cunha superficie de 198 500 km², o país está totalmente encravado e non ten acceso ao mar.
O país é case totalmente montañoso; ao leste, a cadea do Tian Xan marca a fronteira coa China e culmina a 7.439 no Pico Pobedy (Vitoria en ruso), que é o cumio do país. Ao oeste, as cadeas do Fergana (ao norte) e do Pamir Alay (ao sur). A cadea do Pamir Alay culmina no Pico Lenin de 7 134 m.
Cobaia
miniatura|240px|Dous exemplares de pelo curto. miniatura|right|240px|Un exemplar de raza Sheltie, de pelo longo. miniatura|right|240px|Dous exemplares de raza abisinia, con rosetas no pelo. miniatura|240px|As cobaias precisan de espazo e de compañeiras para manterse en bo estado de saúde. miniatura|240px|Asando unha cobaia en [[Quito, Ecuador.]] A cobaia, ou coello de Indias, Cavia porcellus (Linnaeus, 1758), é unha especie híbrida doméstica de roedor histricomorfo da familia dos cavíidos, resultado do cruzamento de varias especies do xénero Cavia realizados na rexión andina de América do Sur, con rexistros arqueolóxicos encontrados desde Colombia e Ecuador até Perú e Bolivia.
Kirguizistán
Xeografía
Estea zonas montañosas dividen en dous ao país, o norte e o sur; estes dous non se comunican máis que por portos situados a máis de 2.700 m de altitude.
Cobaia
Alcanza un peso de até 1 kg. Vive entre cinco e oito anos.
Kirguizistán
Xeografía
Ao leste está o lago Ysik forma un pequeno mar interior de 6.332 km² a 1.620 m de altitude, o segundo máis grande lago de montaña do mundo (despois do lago Titicaca). Profundo de 702 m, o lago está salgado e non se conxela no inverno.
Cobaia
A especie foi descrita por primeira vez polo naturalista suízo Conrad von Gesner en 1554.
Kirguizistán
Economía
O Kirguizistán é un país dabondo pobre, cunha economía baseada na agricultura. Antes da caída da URSS no 1991, o 98 % das exportacións do Kirguizistán eran destinadas a Union soviética; despois da caída desta, freouse considerablemente a produción do país ao comezo dos 1990. Reformas importantes foron acometidas (o Kirguizistán foi a primeira república do antigo bloque soviético en ser admitida na Organización Mundial do Comercio en decembro do 1998).
Cobaia
O seu nome científico débese á descrición de Erxleben en 1777, e é unha mestura da designación do xénero de Pallas (1766) e o nome específico dado por Linneo (1758).
Kirguizistán
Economía
A agricultura é o principal sector de actividade do país, empregando en 2002 a metade da poboación e producindo o 35,6% do PIB.
Cobaia
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1777 polo naturalista alemán Johann Christian Erxleben, baixo o nome de Mus porcellus.
Kirguizistán
Economía
Kirguizistán exporta principalmente metais non-ferrosos e das minerais, produtos manufacturados en la e agrícolas, enerxía eléctrica etc. As importacións comportan do petróleo, do gas natural, metais ferrosos, produtos químicos etc. Os seus socios comerciais principais son Rusia, Casaquistán, China, os Estados Unidos, Uzbekistán e Alemaña.
Cobaia
Taxonomía
Posteriormente foi adscrita ao xénero Cavia.
Sinónimos
Ao longo do tempo foi coñecida polos seguintes sinónimos:
Kirguizistán
Demografía
O 69,5% da poboación é de orixe kirguiz, un grupo étnico turco presentando influencias mongois e chinesas e estando historicamente constituído por bergares semi-nómades.
Cobaia
Domesticación e consumo
A domesticación deste roedor, para consumo humano deuse hai 7000 anos nos Andes Centrais, especificamente no actual departamento de Junín, Perú, na mesma rexión onde se produciu a domesticación da alpaca. Ao longo do tempo, o home andino criou cobaias para consumir a súa carne e incluso, nalgunhas zonas, para facer roupa coa súa pel. Nos países andinos existe unha poboación estábel de máis ou menos 35 millóns de cobaias, sendo o Perú onde maior poboación hai, e onde máis se consome este animal, máis de 65 millóns, producidos por unha poboación máis ou menos estábel de 22 millóes de animais criados basicamente con sistemas de produción familiar. A poboación estimada de autoconsumo en Ecuador é de 15 millóns de cabezas de cobaias, bastante inferior á produción comercial, que se estima en 50 millóns.
Kirguizistán
Demografía
Poboación (2003, fonte : Banco mundial de institutos estatísticos): 5 millóns de habitantes
Soños eléctricos
Soños eléctricos é unha novela fantástica de Ramón Caride Ogando publicada en 1992. Ese mesmo ano foi gañadora do Premio Blanco Amor de narrativa.
Trama
A acción ten lugar nun espazo futuro. A Terra está estragada e desertificada. A sociedade vive en cidades baixo unha gran cúpula, cunha biodiversidade e un clima feita á medida. Estas cidades, que conforman unha Confederación, están organizadas socialmente en niveis horizontais. Cara a arriba están a administración e a investigación, a cara a abaixo están as clases que desempeñan oficios socialmente peor vistos.
A reprodución, agás entre os militares, non se leva a cabo de forma natural, senón de modo asistido ou por clonación, e é moi difícil ascender de Nivel (aínda que se pode descender por propia vontade).
Xandor F. é un asasino profesional. Esta recluído porque queren investigar a súa relación cun músico, Stevo. Xandor vai falando da súa vida, do seu status social, e da vida na cidade Alfa en xeral.
Posteriormente dá paso a falar de Stevo. Coñeceuno nun salón de lecer nunha noite, e falaron ben pouco.
Pero o que os investigadores queren, a partir da tecnoloxía desenvolvida, é clonar a Stevo a partir dos recordos de Xandor F. O científico que está con Xandor relata como foi a desaparición da humanidade, nunha viaxe espacial, e como é a actual vida social.
Kirguizistán
Demografía
Esperanza de vida (2003: Banco mundial de institutos estatísticos): 68,6 anos
Soños eléctricos
Trama
Finalmente fala da historia de Stevo e de Lumia, dous fillos de militares. Stevo é músico, algo moi estraño na cidade. Ten un grupo musical xunto cun investigador, un salvaxe (procedente do exterior da cidade) e un traballador dun salón de lecer. Teñen un grupo totalmente innovador, capaz de crear no público uns sentimentos que preocupan á administración.
Kirguizistán
Demografía
Taxa de alfabetización de adultos (2001): 97 %
Soños eléctricos
Trama
Stevo e Lumia, a súa moza, exílianse e marchan da cidade. Fóra dela contactan cun grupo de homes que sobreviven no deserto. Teñen unha clase social moi ben definida, e usan a telepatía para comunicárense.
Lumia non é quen de aguantar a nova vida, e suicídase bebendo choiva ácida. A Stevo cústalle asumilo, pero tras pasar dous meses illado do grupo, asume o papel de xefe do mesmo, ao que estaba predestinado.
Narración
A narración está feita en terceira persoa por un narrador omnisciente. Non é unha narración liñal, senón que conta con numerosas analepses e prolepses.
Kirguizistán
Cultura
miniatura|Vista de Bixkek Tradicionalmente un pobo nómade, os kirguiz, seguen ligados a estas tradicións e ao modo de vida nómade está aínda mantido considerablemente, mentres que a liberdade que el implica ten un impacto sobre a mentalidade do país.
A relixión principal é o islam sunnita, da escola hanafita.
A lingua kirguiz pertence ao grupo das linguas turcas. No 1924 introducíuse un alfabeto baseado no alfabeto árabe, que foi substituído polo alfabeto latino en 1928. En 1941 adoptouse deinitivamente o alfabeto cirílico.
Cobaia
Utilización como mascota
Outra das razóns para a crianza deste roedor é para comercializalo como animal de compañía. Na actualidade críase cada vez máis para telo como mascota, ao poder convivir con nenos pequenos. Como tales prefíense os denominados cuy de tipo 3, é dicir, as cobaias de pelo longo e lacio chamadas "cobaias de Angora".
Uso en investigación
A cobaia é un animal moi común para a experimentación en investigación biomédica, de aí que a expresión cobaia ou coello de Indias se utilice popularmente como sinónimo de obxecto de experimentación.
Alimentación
As cobaias son animais herbívoros, polo que a achega de fibra no alimento é indispensábel. Por outro lado, a achega de vitamina C é altamente necesaria, pois as cobaias, os primates e os morcegos son as únicas especies que non sintetizan esta vitamina.
Para previr deficiencias hai que procurar á mascota unha dieta variada. O feo serve para cubrir as súas necesidades de hidratos de carbono e de fibra. A alfalfa outórgalles calcio para os seus ósos e é fundamental. A froita e a verdura axudan a satisfacer as súas necesidades en vitaminas e gran parte do líquido necesario. Para a comida convén utilizar recipientes de barro cerámico pesados, que resistan a inclinación e a conseguiente caída do alimento. Os seus lados deben ser o bastante altos para manter o material de cama e as feces lonxe da comida. Por outro lado, é moi importante que toda a comida fresca que lle deamos ás nosas cobaias estea a temperatura ambiente; nunca pode estar recentemente sacada do refrixerador.
Gran parte das súas necesidades de líquidos quedan cubertas pola inxestión de alimentos frescos. Porén, deben de ter sempre á súa diposición un bebedeiro con auga limpa e fresca.
As cobaias son animais que realizan cecotrofia, forma de coprofaxia específica a certos roedores; é dicir, comen as feces directamente do ano, antes de que cheguen ao solo. Esta é unha boa forma de aproveitar todos aqueles nutrientes que pasaron directamente polo tracto gastrointestinal sen seren absorbidos, como algunhas vitaminas, por exemplo.
Saúde e hixiene
Para ter as cobaias sans e evitar enfermidades débese:
Gastronomía
En Bolivia, no suroeste de Colombia, en Ecuador e no Perú, críanse razas de carne deste roedor para o consumo popular, utilizadas en diversas preparacións culinarias nestes países. Gastrónomos famosos considérano un manxar.
Crese que posúe niveis elevados de omega 3. Ademais a súa carne posúe un alto valor nutritivo: pouca graxa (só 7,6 %) e moita proteína (20,3 %).
Ecuación diferencial ordinaria
En matemática e en particular na análise, unha ecuación diferencial ordinaria (ou EDO) é unha ecuación que envolve as derivadas dunha función descoñecida dunha variable. Un exemplo simple dunha ecuación diferencial ordinaria é
onde f é unha función descoñecida, e f' a súa derivada.
Definición
Sexa y unha función de x e que denote as súas derivadas
Unha ecuación diferencial ordinaria (EDO) é unha ecuación que envolve A orde dunha ecuación da maior derivada na ecuación.
Unha solución dunha EDO é unha función y(x) cuxas derivadas satisfán a ecuación. Non está garantido que tal función exista, e no caso de que exista, normalmente non é única.
Sobre a linearidade dunha ecuación diferencial ordinaria de orde n pode ser vista como unha función No que se refire aos coeficientes, unha ecuación diferencial pode ter coeficientes constantes ou funcións da variable independente.
Unha ecuación diferencial é autónoma se non depende explicitamente de x, e homoxénea se todos os termos da ecuación diferencial dependen exclusivamente de x.
Dictiópteros
miniatura|[[Temnopteryx (insecto)|Temnopteryx unha especie da familia Ectobiidae]] miniatura|Raíña de térmites con soldados A dos dictiópteros (Dictyoptera), do grego δίκτυον diktyon 'rede' e πτερόν pteron 'á', é unha superorde de insectos que inclúe dúas ordes existentes de insectos polineópteros: a orde Blattodea (térmites e cascudas) e a orde Mantodea (barbantesas), xunto cunha orde extinta, a Alienoptera. Aínda que todos os modernos Dictyoptera teñen ovipositores curtos, os fósiles máis antigos de Dictyoptera téñenos longos, igual que membros dos Orthoptera.
Ecuación diferencial ordinaria
Exemplos prácticos
As ecuacións diferenciais empréganse frecuentemente para describir procesos nos que a mudanza dunha medida ou dimensión é causada polo propio proceso.
Dictiópteros
Clasificación e filoxenia
O uso do termo Dictyoptera cambiou cos anos, e aínda que quedou en gran medida en desuso durante a maior parte do último século, está agora utilizándose máis. Foi xeralmente considerado unha superorde, cuxas tres ordes eran Isoptera, Blattodea e Mantodea. Nalgunhas clasificacións, non obstante, Dictyoptera pasa a ter o status de orde e noutras a clase Isoptera está incluída dentro de Blattodea, mentres se mantén Dictyoptera como superorde. En calquera caso, en todas as clasificacións os grupos constituíntes son os mesmos, pero tratados como categorías taxonómicas diferentes. As térmites e cascudas están moi estreitamente relacionadas, e os datos ecolóxicos e moleculares indican unha relación co xénero de cascudas Cryptocercus.
Ecuación diferencial ordinaria
Exemplos prácticos
Historicamente, as primeiras ecuacións diferenciais foron as relativas á aceleración igual ou desigual, que Galileo Galilei puido medir, aínda que con métodos xeométricos.
Dictiópteros
Clasificación e filoxenia
Baseándose nas evidencias xenéticas, os parentes vivos máis próximos dos Dictyoptera son os fásmidos e os enigmáticos grupos Mantophasmatodea e Grylloblattodea. Se os Dictyoptera son considerados unha superorde estas tres ordes deberían incluírse nela.
Ecuación diferencial ordinaria
Exemplos prácticos
Isaac Newton e Gottfried Leibniz introduciron o cálculo diferencial e, este último, as ecuacións diferenciais como as coñecemos hoxe.
Dictiópteros
Clasificación e filoxenia
As relacións evolutivas baseadas en Eggleton, Beccaloni & Inward (2007), son as que se mostran no seguinte cladograma: As familias de cascudas Lamproblattidae e Tryonicidae non se mostran, pero están situadas dentro da superfamilia Blattoidea. As familias de cascudas Corydiidae e Ectobiidae eran previamente coñecidas como os Polyphagidae e os Blattellidae.
Ecuación diferencial ordinaria
Exemplos prácticos
Por exemplo na Física, a lei da vida media prevé que o número de átomos que se decompón por unidade de tempo nunha masa de átomos inestables dependen do total N dos átomos existentes (aquí é necesario considerar que, por ser N un número moi grande, pode tomarse a súa variación continua e determinista; no caso de N ser un número pequeno débese considerar a súa variación discreta e estocástica, e o método máis adecuado é outro).
Deste xeito, a diminución do número de átomos é proporcional ao total de átomos:
Dictiópteros
Clasificación e filoxenia
centre|miniatura|[[Comportamento deimático da barbantesa Oxyopsis sp.]]
Ecuación diferencial ordinaria
Exemplos prácticos
Polo cálculo da función N(t)\! nesta ecuación diferencial, tórnase posible determinar o número total de átomos a cada momento no tempo.
Un outro exemplo simple é o oscilador inalterado harmónico coa ecuación diferencial A función procurada aquí é a función x(t), cuxa segunda derivada en relación ao tempo procede das leis do movemento.
Ecuacións diferenciais lineares
Unha EDO é linear cando os termos que envolven a función que se precisa determinar aparecen só de forma linear, ou sexa, pódese escribir a EDO como
Esta ecuación é de grao n cando a función fn(x) non é identicamente nula.
Solución dunha ecuación diferencial ordinaria
Unha solución para unha ecuación diferencial é unha función que satisfai a identidade da ecuación. A solución máis xeral posible que admite unha ecuación diferencial denomínase solución xeral mentres que outra solución chámase solución particular.
Exemplo: y'+y=0
Solución particular: y(x)=e^{-x} Solución xeral: (C constante)
As solucións clasifícanse en:
Métodos para resolución de EDO
A habilidade en encontrar solucións exactas en xeral depende da habilidade en recoñecer certos tipos de ecuacións diferenciais e da aplicación dun método específico. Noutras palabras, o que funciona para un tipo de ecuacións diferenciais non necesariamente se aplica a outro tipo.
Quintiliano
miniatura|165px|Estatua a Quintiliano na súa Calahorra natal, por [[Antonio Loperena Eseverri.]]
Marco Fabio Quintiliano, en latín Marcus Fabius Quintilianus, nado en Calagurris, actual Calahorra, circa 39 e finado en Roma, c. 95, foi un retórico e pedagogo hispanorromano.
Traxectoria
Naceu en Calagurris Nassica, actual Calahorra, preto de Logroño, na provincia hispanorromana da Tarraconense, foi discípulo do orador Gnaeus Domitius. Fixo os seus primeiros estudos en Roma, onde o seu pai, supostamente, exercía a profesión de rétor ou avogado; alí adquire unha cultura xeral moi completa seguindo as leccións de Remio Palemón e Servilio Nonanio en literatura e de Domicio Afer en elocuencia. Regresa a Hispania no ano 61 cando Nerón nomea a Galba gobernador da Tarraconense. Durante sete anos, é profesor de elocuencia e avogado.
Volve a Roma no ano 68 tras o asasinato de Nerón, cando Galba é proclamado emperador, e desenvolve unha brillante e recoñecida carreira de vinte anos como avogado e profesor de retórica na Roma de Vespasiano, o cal nomeou a Quintiliano mestre oficial de retórica. Tito e Domiciano. Abriu unha escola pública de retórica que obtivo un grande éxito e que lle fixo gañar arredor de cen mil sestercios ao ano. Foille encomendada a educación dos sobriños de Domiciano e os fillos da emperatriz Domitila.
A súa fama provén, porén, de ser o mellor profesor de retórica do mundo antigo xunto a Isócrates. Nesta materia acadou un prestixio tal que o nomearon profesor oficial da materia con retribución pública. Era amigo do científico Plinio o Vello, o escritor romano Plinio o Mozo foi alumno seu e talvez mesmo o historiador Tácito. Tras consumir eses vinte anos como avogado e profesor, retirouse o ano 89 para dedicarse a escribir rodeado de honores (os ornamenta, os consularia e a laticlavia ). O fin da súa vida está sinalado cunha serie de dramas familiares: o mesmo ano do seu retiro, 89, perdeu a súa muller, que tiña 19 anos; no 90, o seu fillo primoxénito, que contaba cinco; en 95, o segundo, con dez.
Escribiu primeiro un diálogo que se perdeu en que expón a súa propia posición sobre a crecente corrupción da arte da elocuencia (De causis corruptae eloquentiae) e, pouco antes de falecer, divulgou a súa obra maior: De institutione oratoria. Son espurias dúas coleccións de declamacións que se lle atribúen (Maiores e Minores). Morreu probabelmente pouco antes do asasinato do emperador Domiciano, no ano 95. Con Quintiliano establecese o papel de mestre-alumno, el asignaba un alto valor ás aptitudes naturais dos nenos. Na súa opinión, a torpeza e a incapacidade son fenómenos raros.
Obra
A súa fama provén da súa Institutio oratoria (c. 95), unha obra enciclopédica que recolle todo canto cómpre para formar un orador, en doce volumes. Como modelo supremo propón a Cicerón. Nos dous primeiros libros, Quintiliano trata a educación elemental e os métodos para a formación básica no campo da Retórica. Dedica os nove libros seguintes aos fundamentos e técnicas da oratoria. O Libro X é o máis coñecido; nel aconsella a lectura como elemento fundamental na formación dun orador e contén un famoso estudo sobre as persoas que escribiron en grego e latín. O último libro presenta o conxunto de calidades que debe reunir quen se dedique á Oratoria, tanto no tocante ao carácter como á conduta.
A obra defende a formación íntegra do orador como ser humano e como home público e presenta unha orixinalidade notábel cun estilo ciceroniano lúcido e brillante; exerceu unha grande influencia sobre a teoría pedagóxica que sustenta o Humanismo e o Renacemento.
Nikola Peković
Nikola Peković (cirílico: Никола Пековић), nado en Bijelo Polje o 3 de xaneiro de 1986, é un ex xogador de baloncesto montenegrino.
Traxectoria
A súa carreira deportiva comezou en 2001 na categoría xuvenil do KK Budućnost Podgorica, en 2002 mudou para o KK Atlas, co que estivo tres tempadas ata que no verán de 2005 marchou para o KK Partizan de Belgrado, co Partizan gañou tres títulos da Liga serbia (2006, 2007, 2008), dous títulos da Liga Adriática (2007, 2008) e a Copa Serbia de 2008.
No verán de 2008 deixou o Partizan para asinar polo KAE Panathinaikos grego durante tres tempadas, cobrando catro millóns de € por tempada. Xa na súa primeira tempada no Panathinaikos gañou a Euroliga 2008-09, gañando na final ó CSKA de Moscova.
Despois da disolución de Serbia e Montenegro ofrecéronlle xogar na Selección nacional de baloncesto de Serbia pero el preferiu xogar na Selección nacional de baloncesto de Montenegro.
Docklands Stadium
O Docklands Stadium ou por cuestións de patrocinio Etihad Stadium é un estadio multiusos localizado no suburbio de Docklands, en Melbourne, Australia. Pódese adaptar para moitos deportes: fútbol australiano, crícket, fútbol, rugby union e rugby league, speedway... ou tamén pra concertos. O estadio foi inaugurado no ano 2000 e o custo da construción foi de 460 millóns de dóllares australianos. O campo conta a maiores cun teito retráctil.
O campo alberga os partidos de 5 equipos de fútbol australiano da AFL (Essendon Football Club, St Kilda Football Club, North Melbourne Football Club, Western Bulldogs e Carlton Football Club), 1 equipo de fútbol (Melbourne Victory Football Club), 1 equipo de rugby league (Melbourne Storm) e 1 equipo de crícket (Melbourne Renegades). O estadio alberga tamén o Gran Premio de Australia de speedway. No ano 2006, o actual Etihad Stadium albergou os Xogos da Commonwealth.
Gustavo Souto
Gustavo Souto Sampedro, nado en Vigo o 19 de abril de 1983, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Griffen
Griffen (en esloveno Grebinj) é unha poboación do distrito de Völkermarkt, en Carintia, Austria.
La Prueba (Sada)
La Prueba foi un semanario editado en Sada en 1905.
Historia e características
Apareceu en abril de 1905.
Brian Henton
Brian Henton nado o 19 de setembro de 1946 en Castle Donington, Leicestershire é un ex piloto de carreiras de Inglaterra. Gañou o Campionato Británico de Fórmula 3 de 1974 e o Campionato Europeo de Fórmula 2 de 1980. Participou en 38 Grandes Premios de Fórmula 1, debutando o 19 de xullo de 1975, pero nunca anotou ningún punto no campionato.
Henton (alcumado "Superhen" na prensa de carreiras británica) procedía dun orfanato e non comezou nas carreiras ata os 23 anos. Ao gañar o campionato menor británico de Formula Vee en 1971, nunca consciente do valor das relacións públicas, anunciou que ía ser Campión Mundial. Este obxectivo escapóuselle, pero gozou dunha carreira exitosa na Fórmula 3 e Fórmula 2.
O debut de Henton en F1 chegou en 1975 con Lotus, teoricamente un bo volante pero o equipo estaba en crise co Lotus 72 finalmente non competitivo e o seu substituto, o Lotus 76 foi un fracaso, polo nque non logrou bos resultados. Entre 1975 e 1978 mesturou unidades de Fórmula Un e Fórmula 2 (incluído unha tempada nun March privado para o seu propio equipo o British Formula One Racing Team), nunca se asentou completamente en ningunha categoría, pero asegurouse o campionato F2 de 1980 para Toleman, quen o levou á F1 en. O primeiro Toleman-Hart foi algo así como un desastre, con sobrepeso e subdesarrollado, e Henton só logrou clasificarse unha vez. As saídas infrutuosas para Arrows e Tyrrell en 1982 non tiveron máis éxito.
Talvez de xeito apropiado, a súa última presentación de Fórmula Un foi na Carreira de Campións en Brands Hatch en abril de 1983, que tamén resultou ser a última carreira de F1 fora do campionato na era moderna.
Trala súa retirada do deporte, regresou á dirección dun concesionario de automóbiles e nos últimos anos diversificouse noutras áreas, especialmente a enxeñería. Ocasionalmente pilotou en carreiras de coches históricos e competicións ecuestres na súa casa en Ingarsby Hall, Leicestershire.
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indica pole position; carreiras en italica indica volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Paradela, Paradela
San Miguel de Paradela é unha parroquia do concello de Paradela na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 285 habitantes, deles 132 eran homes e 153 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006. Segundo o INE tiña 247 habitantes en 2021.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Miguel de Paradela é un templo románico que conta cunha artística pia bautismal do século XVI – XVII. Preto da igrexa atópase un cruceiro composto por un capitel de follas e volutas e un fuste monolítico decorado con motivos da Paixón de Cristo.
Na capitalidade do concello existe un paseo que acompaña o regato Ruxidoira, que o leva ata un conxunto etnográfico formado por unha fervenza e un muíño.
High Dependency Unit
High Dependency Unit é unha banda neozelandesa de rock psicodélico procedente de Dunedin. Formada no ano 1994, a banda foi descrita polo DJ e presentador da BBC John Peel as "unha das 10 mellores bandas do mundo das que nunca escoitache falar". O grupo está composto por Tristan Dingemans (guitarra, voces), Neil Phillips (guitarra, baixo) e Constantine Karlis (batería, percusión, sintetizadores, samples).
Patrimonio da Humanidade en Grecia
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Grecia, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área.
Actualmente hai 18 sitios Patrimonio da Humanidade da UNESCO en Grecia. Deles, 16 están inscritas en base a criterio "cultural", mentres que os dous restantes (Monte Athos, Meteora) están inscritos para cumprir criterios "culturais" e "naturais". Cinco dos sitios están situados en illas, un atópase entre as illas e terra firme, os 12 restantes están exclusivamente en terra firme. Este primeiro sitio que se inscribiu foi o Templo de Apolo en Bassae en 1986, o máis recente é o Filipos, inscrito en 2016. Hai 14 sitios adicionais na lista tentativa.
Sitios do Patrimonio Mundial
Na táboa recóllese información sobre cada sitio Patrimonio da Humanidade:
Castrobó, Valenza, Coristanco
Castrobó é un lugar da parroquia de Valenza no concello coruñés de Coristanco na comarca de Bergantiños. Tiña 79 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 39 homes e 40 mulleres.
Karl Liebknecht
Karl Liebknecht, nado en Leipzig o 13 de agosto de 1871 e finado en Berlín o 15 de xaneiro de 1919, foi un socialista alemán, fundador do Partido Comunista Alemán.
Traxectoria
Fillo dun dos fundadores do Partido Socialdemócrata de Alemaña (SPD), Wilhelm Liebknecht, críase na miseria a causa do encarceramento do seu pai. As reformas sociais de Bismarck afectárono cando aínda andaba na escola.
Máis tarde comezaría a estudar Filosofìa, Economía, Historia e Dereito na súa cidade natal ata que a súa familia mudou para Berlín, onde contiuou os seus estudos. Entre 1883-1884 foi recrutado. Logo presentaría a súa tese doutoral en Dereito. A avogacía foi a súa primeira profesión: abriu un despacho para defender socialdemócratas e recrutas maltratados polo réxime monárquico.
Continua a súa actividade política desde o SPD e escribindo libros contra o Exército. Precisamente a súa obra "Militarismo e Antimilitarismo" (1907) cústalle un ano e medio de cadea. Defendeuse a si mesmo no caso, gañando dese xeito moita popularidade ata o punto de que foi elixido deputado do parlamento de Prusia.
Karl Liebknecht é liberado da prisión logo da revolución de outubro de 1918, a Revolución alemá, que marcará o fin da guerra e o comezo da Alemaña republicana. O 7 de xaneiro de 1919 os espartaquistas tentan organizar un Comité Militar Revolucionaro, ao estilo ruso, pero non hai detrás sóviets. O 13 de xaneiro, un destacamento dos "Corpos Libres" (Freikorps), organizados polo ministro de Defensa, Noke, detivérono. Dous días despois é asasinado xunto a Rosa Luxemburg e Leo Jogiches en aplicación da "lei de fugas".
Casal de Feás, Podentes, A Bola
Casal de Feás é un lugar da parroquia de Podentes no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 42 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 21 eran homes e 21 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 42 habitantes (23 homes e 19 mulleres).
4:13 Dream
4:13 Dream é un álbum da banda inglesa The Cure, editado o 27 de outubro do 2008 polo selo Geffen Records despois de anunciarse varias datas previas.
Epi, Vanuatu
Epi é unha illa volcánica do arquipélago de Vanuatu, as antigas Novas Hébridas, en Melanesia. Cuns 444 km² de superficie, é a oitava illa máis grande do arquipélago. Forma parte da provincia de Shefa.
Historia
Os primeiros poboadores, de orixe australiana, asentáronse na illa a comezos do século XIX para o cultivo do coco. As plantacións tiveron o seu apoxeo na década de 1920, e aínda seguen en pé. A maioría da poboación vive na costa; o interior da illa está cuberto por selva tropical e existen poucas rutas trazadas, aínda que é un destino favorito dos excursionistas. A illa conta con dous aeroportos, un na baía de Lamen, ao norte, e outro na que foi a maior plantación da Illa, Valesdir, no sur.
Hai varios volcáns activos nas inmediacións da illa; o monte Nitaia e o cabo Kone, anteriormente parte da illa de Kuwai, están activos intermitentemente.
O arrecife coralino que rodea a illa aloxa, entre outras especies endémicas, un grupo estable de manatís.
Xeoloxía e Xeografía
No extremo noroeste da illa está a praia de area Baía Lamen, e a pequena illa de Lamen (500 hab.) A baía ten un arrecife de coral que é o hábitat do dugongo. Na costa oeste está Cabo Forland. No sueste está Valesdir. No nordeste está Baía Drummond, coa Área Mariña Protexida de Nikaura, creado en 2000 pola comunidade de Nikaura. Ao sur atópase o pequeno illote deshabitado de Namuka. Tamén hai praias (volcánica) de area negra e tres pequenos lagos de auga doce.
Cultura
Epi ten unha ampla variedade de idiomas para o seu tamaño, incluíndo: Bieria no sur, Maii no suroeste, Baki no oeste, Bierebo no noroeste, Lamenu no extremo noroeste (e tamén a illa de Lamen) e Lewo no leste. Estas linguas fálanse por uns poucos a varios centos de falantes cada unha, e considérase que todas forman parte das Linguas austronesias de Vanuatu. O rei e gobernante supremo da illa é Epi Denissen. Isto converte ao país nunha monarquía, co poder absoluto do gobernante supremo.
O Instituto de Epi, en Lamen Bay, está sendo renovado por un esforzo conxunto entre Kiwanis, Air Vanuatu e AusAID.
Hai un hospital Presbiteriano en Vaémali (Falmali), no extremo norte da illa.
Economía
Antigamente había unha serie de grandes plantacións de cocos e copra, principalmente ao longo das fértiles costas. Hoxe en día a maior parte destas dividíronse en pequenas propiedades, fóra diso a gran plantación en Valesdir, segue producindo copra, carne, e kava. Outros cultivos son cacahuetes (cultivado nos outeiros interiores) e kava.
A Pesca tamén é importante. O goberno foi recentemente está promovendo a formación en pesca para mellorar a súa eficiencia e seguridade. [Http://www.spc.int/coastfish/Sections/training/sig/sig21/sig21_p14_1.htm]
O turismo converteuse en máis importante, especialmente na área de Baía Lamen. Hai aloxamentos dispoñibles nalgúns outros lugares, incluíndo Valesdir e Nikaura.
Desde 2007, coa introdución do Recognised Seasonal Employer (RSE) Scheme en Nova Zelandia, no que empresas hortícolas de Nova Zelandia demandan man de obra estacional das Illas do Pacífico, incluíndo Vanuatu, un pequeno número de empresas de Nova Zelandia demandan man de obra de Epi, principalmente da zona de Baía Lamen. Cada ano, entre 50 e 80 traballadores son recrutados. Estes traballadores pasan ata sete meses do ano en Nova Zelandia a traballar como xornaleiros estacionais no sector hortícola, regresando ao final do período cos seus aforros. Un traballador podería prever un aforro duns 450.000 Vatu durante o período de traballo de sete meses. Isto proporciona unha inxección de diñeiro substancial á economía local e mellora as condicións de vida de moitos dos residentes e as súas familias.
Transporte
A illa conta con estradas básicas sen asfaltar pero con poucos vehículos.
Carmen Pena López
María del Carmen Pena López, nada en Salamanca en 1947, é unha historiadora da arte galega, especialista en pintura contemporánea.
Traxectoria
Filla do xuíz Pablo Pena de Olano, aos dezaseis anos trasladouse a terra das súa raíces, Vilalba, Lugo. Estudou Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela. Pertence á primeira promoción universitaria que obtivo a licenciatura na especialidade de Historia da Arte, que fixo na Universidad Complutense de Madrid. Na UCM, foi profesora dende 1971 e catedrática dende 1992 ata 2008, ano no que se xubilou. Dirixiu dous cursos, en 1996 e 1997, na Universidade Internacional Menéndez Pelayo, en Santander. miniatura|175px|A Arte, [[BBdCG.]]
Ivan Khoma
Ivan Khoma (en Іван Хома), nado en Khyriv (rexión de Lviv, Ucraína) o 27 de novembro de 1923 e finado en Roma o 3 de febreiro de 2006, foi un eclesiástico católico ucraíno, bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok entre 1977 e 1991, e reitor da Universidade Católica Ucraína entre 1985 e 2001.
Traxectoria
Durante a guerra marchou a Italia, estudando a partir de 1946 no Pontificio Colexio de San Xosafat, e posteriormente doutorouse en Teoloxía pola Pontificia Universidade Urbaniana.
O 29 de xuño de 1949 foi ordenado sacerdote da eparquía de Przemyśl por Ivan Buchko, de quen pasou a ser secretario.
Foi tamén secretario de Yosyf Slipyi, e o 2 de abril de 1977, en Roma, foi ordenado bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok, polo arcebispo maior de Lviv Yosyf Slipyi; a consagración fíxose sen aprobación papal, e aínda que Slipyi non a precisaba, causou malestar na Curia.
Renunciou á sé o 16 de xuño de 1991, e o 22 de febreiro de 1996 foi nomeado bispo titular de Patara por Xoán Paulo II e Procurador en Roma do Arcebispo Maior de Lviv. Entre 1965 e 1999 ensinou Historia da Igrexa na Universidade Católica Ucraína, da que foi reitor entre 1985 e 2001.
Finou en Roma, o 3 de febreiro de 2006.
Apeadoiro de Cabanas-Areal
Cabanas-Areal é un apeadoiro ferroviario de Adif situado no concello de Cabanas, na provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Media distancia
Actualizado a 20 de xuño de 2016.
Fernando Alonso (compositor)
Fernando Alonso, nado o 16 de abril de 1961 na Coruña, é un compositor galego.
Traxectoria
Foi profesor das materias Historia da Música, Historia da Arte, Estética musical e Acústica no Conservatorio Profesional de Música de Madrid durante o curso 1987-88. Hoxe en día é profesor numerario de Ensino Secundario pola materia de Música.
Campionato do Mundo de Motociclismo
270px|miniatura|Logotipo do Mundial O Campionato do Mundo de Motociclismo (oficialmente, FIM Road Racing World Championship Grand Prix) é a máxima competición mundial de motociclismo de velocidade. Este certame, coñecido ás veces como Campionato do Mundo de Velocidade, está rexido pola Federación Internacional de Motociclismo e divídese en tres categorías: MotoGP, Moto2 e Moto3. As motocicletas do campionato son construídas exclusivamente para esta competición, non para a comercialización ao público; isto diferénciase doutros campionatos que usan motos derivadas das de serie, como as Superbikes, as Supersport e as Superstock.
Antecedentes
A primeira vez que se puxo en xogo o título mundial da motocicleta foi en 1905, cando Alessandro Anzani converteuse no primeiro campión do mundo da modalidade o 19 de xullo dese mesmo ano. Nunha carreira celebrada no Velódromo Zurenborg de Antuerpen (Bélxica), Anzani fixo valer o seu motor Alcyon Buchet de 1/3 litros para gañar a final tras a caída do belga Olieslagers (Minerva), e acabando por diante do francés André Pernette (Kingfisher).
Alessandro Anzani, inventor e inmigrante italiano, era un empregado de Edmond Gentil (á súa vez, neto do inmigrante italiano Bernardo Gentile). Traballaba na fábrica Buchet, o grupo foi disolto e xunto ao enxeñeiro Jean Gentil-Ambroise Farcot tivo que abandonar a sociedade para continuar o traballo do seu padrasto falecido e que se convertería na potente factoría Albaret Farcot-Albaret. Continuou a investigación continuada dos motores para aeronaves de Anzani Farcot, fortemente inspirada nos de 3 cilindros gama Farcot o que permitiu a Louis Blériot cruzar o Canle da Mancha en 1909.
Era dos Grandes Premios
O primeiro mundial GP que organizou a Federación Internacional de Motociclismo (FIM) data de 1949, e o seu evidente potencial económico non pasou desapercibido desde entón. Os dereitos comerciais do campionato pertencen actualmente a Dorna Sports.
Tradicionalmente celebráronse varias carreiras en cada Gran Premio, segundo os distintos tipos de motocicletas e baseándose na cilindrada do motor. existiron categorías de 50cc, 80cc, 125cc, 250cc, 350cc, 500cc e 750cc, e para sidecars categorías de 350cc e 500cc. Durante os anos 1950 e a maioría dos 1960, os motores de catro tempos dominaron o todas as categorías. Nos anos 1960, os motores de dous tempos comezaron a establecerse nas categorías máis pequenas. Nos anos 1970, os dous tempos eclipsaron completamente aos motores de catro tempos.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2013
O Trofeo Teresa Herrera feminino de 2013 foi a primeira edición do torneo. Disputouse o 7 de outubro de 2013 no campo Rodrigo García Vizoso da Coruña e o campión foi o Victoria CF.
Campionato do Mundo de Motociclismo
Era dos Grandes Premios
En 1979, Honda intentou volver aos motores de catro tempos na categoría reina (500cc) coa Honda NR500, pero este proxecto fracasou e, en 1983, Fonda estaba gañando cunha dous tempos de 500cc. A categoría de máis cilindrada (750cc) apareceu en 1977 e desapareceu en 1979, cunha duración de tan só tres anos. A categoría de 50 cc foi substituída pola de 80cc, finalmente esta categoría foi suprimida nos 1990, logo de haber estado dominada por marcas (Bultaco, Derbi) e pilotos (Nieto, Aspar) españois. A categoría de 350 cc desapareceu nos 1980. Os sidecars foron apartados dos Grandes Premios nos 1990, quedando o campionato reducido ás categorías de moto3 (250cc), moto2 (600cc) e motogp (1.000cc).
MotoGP
miniatura|250px|Un modelo de Yamaha participante en MotoGP. Trátase da "categoría raíña" do campionato, pois nela compiten as motos de maior cilindrada. Desde mediados dos 70 ata o ano 2002, a categoría permitía unha cilindrada de 500cc sen ter en conta se o motor era de dous ou catro tempos. Debido a isto, todos os motores eran de dous tempos grazas á súa maior entrega de potencia a igual cilindrada. En 2002 cambiou a regulamentación para facilitar o salto aos catro tempos, probablemente influenciado pola baixa cota de mercado das motos de rúa de dous tempos. As novas regras permitiron aos construtores elixir entre motos de dous tempos (500cc ou menos) e motos de catro tempos (990cc ou menos).
Pese ao importante aumento de custos que significou este cambio, debido ao aumento de cilindrada puideron rapidamente dominar aos rivais que aínda usaban motores de dous tempos. O resultado foi que a partir de 2003 non quedaban xa motocicletas de dous tempos na categoría reina, coñecida desde entón como MotoGP. Máis tarde, en 2007, a Federación Internacional reduciu a 800cc a cilindrada máxima; con todo, a partir de 2012 volveuse aos 1000cc.
Moto2
Aínda que durante o 2010 podía usarse o motor de dous tempos, todos os equipos pediron participar coas novas Moto2 e correr con motores de catro tempos, menos contaminantes e acordes ao cambio iniciado no concerto internacional do motociclismo de velocidade.