cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Azur Air
Azur Air, anteriormente Katekavia, é unha aeroliña chárter e antiga aeroliña rexional rusa. Inicialmente estivo baseada no aeroporto de Krasnoyarsk Cheremshanka, o aeroporto doméstico que serve á cidade de Krasnoyarsk, e todos os seus destinos atopábanse dentro do krai de Krasnoyarsk. No presente serve principalmente destinos de vacacións dende Moscova-Domodedovo, ademais dalgúns domésticos.
Historia
A aeroliña iniciou as súas operacións en 1995 realizando voos rexionais dende os aeroportos de Krasnoyarsk Cheremshanka e de Krasnoyarsk-Yemelyanovo. A compañía tamén operaba servizos chárter cara Siberia e Iacutia.
NO ano 2010 transportou a uns 122 000 pasaxeiros, e no ano 2010 comezou a mercar avións máis grandes, principalmente Tupolev Tu-134. En abril de 2014 a aeroliña tiña tres avións deste tipo na súa frota. Nese mesmo mes a aeroliña comezou a operar voos regulares entre Krasnoyarsk-Yemelyanovo e as cidades siberianas de Surgut e Tomsk.
En 2015 Katekavia foi rebautizada como Azur Air e converteuse nunha aeroliña de vacacións. No mes de decembro confirmouse que o seu antigo propietario, UTair Aviation, vendera Azur Air á compañía turística turca Anex Tourism Group, que tamén marcara Azur Air Ukraine, a antiga UTair-Ukraine, unhas semanas antes.
En febreiro de 2018 a autoridade rusa de aviación civil, Rosaviatsia, anunciou que Azur Air enfrontábase a unha suspensión da súa licenza operacional o 20 de marzo se a aeroliña non solucionaba algunhas presuntas violacións de seguridade. Debido a isto a axencia de turismo rusa Rozturizm advertíu aos turoperadores que non vendesen billetes da aeroliña.
Frota
thumb|[[Boeing 757-200]] En abril de 2018 a frota de Azur Air estaba formada polos seguintes avións:
Octans
Octans ou Octante é unha constelación discreta presentada por Nicolas Louis de Lacaille. É, fundamentalmente, coñecida por se-lo lugar onde fica o polo sur celeste.
A súa estrela Sigma Octantis (σ Oct) é a estrela máis próxima ó polo que pode ser vista a simple vista, pero é tan feble, que é practicamente inútil coma estrela polar para efectos da navegación. Afortunadamente, a constelación Crux, A Cruz do Sur, sinala o polo.
A constelación é circumpolar ó Polo Sur Celeste, así que pode ser vista nos ceos do Hemisferio Sur durante as noites de calquera mes do ano. A ascensión recta e mes de maior visibilidade dadas son para as tres estrelas máis brillantes, as cales son as máis altas no ceo durante as noites de novembro.
Historia
Dado que Octans foi presentada no século 17 e se sitúa preto do polo sur, non foi coñecida polas culturas clásicas, así que non ten mitoloxía relacionada.
José Gómez Posada-Curros
Traxectoria
Fillo do compositor e concertista compostelán José Gómez Veiga e Concepción Posada Román. Estudou Maxisterio na Escola Normal de Santiago de Compostela. Doutor en Filosofía e Letras, foi catedrático de bacharelato no instituto de Lugo.
En 1922 participou como actor na representación da obra Trebón de Armando Cotarelo Valledor, e antes diso escribira o libreto dunha zarzuela en galego chamada O sangue berra, con música de Lozano. En 1944 escribiu a obra coral en castelán Canción Galega, publicada en 1991 en galego co título de Nin me abandonarás nunca con tradución de Xosé Luís Méndez Ferrín. Esta obra foi levada a escena en 1994 polo Centro Dramático Galego.
Foi membro correspondente da Real Academia Galega. Foi presidente da Asociación da Prensa de Vigo. Recibiu a Medalla do Traballo en 1980 e a Xunta de Galicia concedeulle a medalla Castelao en 1995.
España Nueva (Verín)
España Nueva foi un semanario editado en Verín en 1936.
Traxectoria
Subtitulado Todo por la Patria y nada contra la Nación, apareceu o 20 de agosto de 1936. Foi un semanario de tendencia falanxista fundado por José Arjiz Salgado. Entre os seus colaboradores figuraron Benito González Solagaistúa, Manuel Fuentes Pazos, José María Pereda, Juan Ros e Arturo Benito Silva. Incluía información xeral e noticias locais, e abundantes datos sobre o desenvolvemento da Guerra Civil. Cesou a súa edición o 17 de outubro de 1936.
Audrey Fleurot
Audrey Fleurot, nada o 6 de xullo de 1977 en Mantes-la-Jolie, Yvelines, é unha actriz francesa de teatro, cinema e televisión.
Inca (homónimos)
Inca pode referirse a:
Provincia de Valladolid
A provincia de Valladolid está situada na Comunidade Autónoma de Castela e León, con capital na cidade homónima. Ten unha poboación de 513.712 habitantes (2005), repartidos entre 255 concellos, que abranguen unha superficie de 8.202 km². Limita ao norte co provincia de Palencia, polo leste con Burgos, polo sueste con Segovia, polo suroeste con Salamanca, polo oeste con Zamora, e polo noroeste con León.
Xeografía
Sita na Meseta Norte, a provincia caracterízase polo seu terreo chairo, con elevacións de escasa importancia, O seu clima é de tipo mediterráneo continentalizado, con invernos secos e fríos, e veranos calorosos. O nivel das precipitacións é de tipo mediterráneo.
A rede hidrográfica está dominada polo río Douro e os seus afluentes.
Comarcas de Valladolid
Na provincia de Valladolid existen 8 comarcas históricas:
Reinhold Ewald
Reinhold Ewald, nado en Mönchengladbach, Alemaña, o 18 de decembro de 1956, é un astronauta alemán retirado que formou parte das misións Soiuz TM-24 Soiuz TM-25. Pasou un total de 19,69 días no espazo.
Traxectoria
Ewald graduouse en Física pola Universidade de Colonia en 1977, e é máster en física experimental 1983. Doutorouse en Física en 1986 e ten un grao menor en fisioloxía humana.
Ewald traballou como investigador na Universidade de Colonia de 1983 a 1987. En 1987 pasou a formar parte do Centro Aeroespacial Alemán, participando en varios proxectos. En 1990 uniuse ao corpo nacional de astronautas de Alemaña, sendo substituto da misión Mir '92. Formou parte do equipo de apoio da misión Spacelab-D2, durante a STS-55, en 1993. Formou parte das misións Soiuz TM-25, na que viaxou á Estación Espacial Mir, e Soiuz TM-24, na que volveu da mesma. Uniuse ao corpo europeo de astronautas en febreiro de 1999. Finalmente retirouse da ESA en setembro de 2018.
Antonio Martínez Rodríguez
Antonio Martínez Rodríguez, finado en Monforte de Lemos o 31 de xullo de 1993, foi un médico e político galego.
Vida persoal
Casou con Remedios Rodríguez Rodríguez.
Clotilde Mollet
Clotilde Mollet é unha actriz e humorista francesa.
Nefropatía lúpica
A nefropatía lúpica é unha glomerulopatía producida polo lupus eritematoso sistémico, unha doenza crónica que afecta a múltiples órganos, e que adoita afectar a mulleres de entre 25 e 30 anos. A nefropatía lúpica constitúe unha forma da doenza que afecta a case o 50% dos afectos por lupus, aínda que é máis frecuente en persoas novas, sendo raro en persoas maiores. A afectación renal dun paciente con lupus constitúe un factor de mal prognóstico para a enfermidade.
Na nefropatía lúpica prodúcese un depósito de complemento (C1q e C4) anticorpos (inmunoglobulinas), sobre todo IgG e IgM. Outros marcadores da doenza son os anticorpos antinucleares (ANA) e anticorpos anti-DNA. Existe unha correlación entre a actividade inmunolóxica e a gravidade das manifestacións renais.
Clasificación histolóxica
thumb|Diagrama dos cambios patolóxicos da glomerulonefrite lúpica no [[microscopio electrónico. Negro: complexos inmunes Violeta escuro: membrana basal glomerular Rosa: endotelio Verde: epitelio visceral Violeta claro: células mesanxiais]] thumb|Nefrite proliferativa difusa lúpica. Segundo a histoloxía da nefrite lúpica, pódese clasificar en seis formas ou tipos. Esta clasificación é dinámica, isto é, os individuos poden mudar dun tipo ao outro no transcorrer da doenza. A orde da clasificación non ten correlación coa gravidade da doenza.
Tipo I ou glomerulonefrite lúpica mínima
É a forma máis leve da doenza. Constitúe o 2% dos casos de nefrite lúpica, e non adoita dar ningún tipo de sintomatoloxía, agás hematuria e proteinuria leve. Histolóxicamente prodúcese un depósito leve de inmunocomplexos no mesanxio. A función renal, porén, fica normal.
Tipo II ou glomerulonedrite mesanxial lúpica
Do mesmo xeito que acontece no tipo I, prodúcese un depósito de anticorpos e complemento no mesanxio, pero en maior cantidade e seguindo un patrón granular. Entre un 15 e un 25% das nefrites lúpicas maniféstanse deste xeito.
Os síntomas son semellantes a GN mínima, existindo proteinuria leve e hematuria. É raro que se produza síndrome nefrótica, malia que até nun 5% dos casos evolucionan a unha insuficiencia renal crónica terminal. O prognóstico adoita ser bo, aínda que é posíbel unha evolución aos tipos III e IV, máis graves.
Tipo III ou glomerulonefrite proliferativa focal lúpica
Constitúen entre o 15 e o 20% das nefrites por lupus. As manifestacións clínicas deste tipo de nefropatía lúpica seguen un patrón de afectación renal semellante á glomerulonefrite segmentaria e focal, polo que existe unha proliferación de células endoteliais e mesanxiais de xeito que afecta a menos dun 80% dos glomérulos (focal) e a só un segmento do glomérulo (segmentaria).
Tipo IV ou GN proliferativa difusa lúpica
Esta forma da doenza constitúe a máis grave das seis, existindo insuficiencia renal en 3 de 4 catro doentes. É ademais a máis frecuente, estando presente entre o 15 e o 60% das veces.
Histolóxicamente prodúcese unha proliferación endotelial e mesanxial difusa. Na biopsia pode observarse necrose fibrinoide, semilúas epiteliais e corpos de hematoxilina.
Os síntomas son moi variados en forma e en gravidade. A síndrome nefrótica está presente no 90% dos pacientes, aínda que tamén pode cursar cunha síndrome nefrítica. Os principais síntomas son a hipertensión arterial, proteinuria, e diminución do filtrado glomerular, e polo tanto tamén da función renal.
Pode evolucionar aos tipos V e III. O prognóstico é desfavorábel, e malia o tratamento moitos pacientes evoluvionarán a insuficiencia renal terminal.
Tipo VI ou GN esclerosante lúpica
Caracterízase por unha esclerose do glomérulo, que remata por perder a súa funcionalidade. Ademais da afectación do glomérulo pode existir afectación do túbulo e mais do intersticio. É a etapa final da doenza, a cal require transplantamento renal.
Tratamento
O tratamento varía en función do tipo histolóxico que se trate. É por iso que cómpre realizar unha biopsia renal sempre que un paciente que estea diagnosticado de LES teña síntomas que orienten cara a unha afectación renal.
En liñas xerais, os tipos I e II non precisan tratamento xa que na meirande parte dos casos non teñen ningún síntoma. Se existise proteinuria intensa (máis de 3 gramos por día) o tratamento basearase en corticoides ou anticalcineurínicos. Nos tipos III e IV o tratamento con corticoides tamén é a primeira liña terapéutica, aínda que a eficacia non é tan grande. Por iso nos casos resistentes adóitase pautar un anticorpo monoclonal, o rituximab. Azatioprina e micofenolato empréganse como tratamento de mantemento unha vez que os síntomas remitiran, coa fin de evitar que tornen aparecer. No tipo V o tratamento é tamén con corticoides e inmunosupresores coma a ciclofosfamida, aínda que se non existen síntomas ou a proteinuria é leve tampouco se adoita tratar. En todos os casos páutase hidroxicloroquina.
Valeri Riumin
Valeri Victorovich Riumin, nado en Komsomolsk-na-Amure o 16 de agosto de 1939 e finado o 6 de xuño de 2022, foi un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz 25, Soiuz 32, Soiuz 35, Soiuz 34, Soiuz 37 e STS-91.
Comarca do Besaya
A Comarca do Besaya é unha comarca de Cantabria, en España. Atópase situada no centro de Cantabria e a súa capital é Torrelavega. A comarca discorre ao longo do río Besaya.
Xeografía
miniatura|300px|O [[río Besaya únese ás augas do Saja á altura da localidade de Ganzo, dentro do municipio de Torrelavega.]]
Conca hidrográfica do Besaya
A conca hidrográfica do río Besaya é a maior conca que existe en Cantabria, ao abarcar unha superficie de 1.025,5 km². Recibe unha precipitación anual de 1.214,3 hectómetros cúbicos e rexistra un achegue de 777,5 hectómetros cúbicos, o que representa na desembocadura do Besaya, a través da ría de Suances, un caudal bruto de 24,65 metros cúbicos por segundo.
Sen ter en conta a conca do río Saja, principal afluente do Besaya, a conca do Besaya presenta unha extensión de 556 km², englobando os termos municipais de Campoo de Enmedio, Pesquera, Santiurde de Reinosa, San Miguel de Aguayo, Bárcena de Pie de Concha, Molledo, Arenas de Iguña, Anievas, Cieza, San Felices de Buelna, Los Corrales de Buelna, Cartes, Torrelavega, Polanco e Suances.
O Besaya, do mesmo xeito que os principais ríos cántabros, orixina un val transversal á liña de costa que vai canalizando, a través dun gran número de afluentes, entre os que destacan o Bisueña, o Torina, o Erecia e o Llares. As augas procedentes da serra de Bárcenamayor, dos Altos de Haro, Mediajo Frío, Castrucos, Cildá e dos montes de Tejas, Dobra, Orza, Pedrazo e Rebujas.
No seu percorrido sur-norte, o Besaya atravesa permotriásticos, onde o río se encaga dando orixe a areniscas triásicas, un val en forma de "V" e de fortes pendentes. É nestes tramos, e en función dos acusados desniveis, onde se instalaron algúns encoros, que teñen un aproveitamento enerxético.
Por outra banda, fóra destes tramos, e en especial nos cursos medio e baixo, o Besaya discorre por extensas veigas, que en momentode fortes avenidas dan lugar a catastróficas inundacións como as de outubro de 1983.
Demografía
A poboación total da comarca alcanza a cifra de 98.579 habitantes, segundo datos do INE do ano 2010 (ver táboa). Segundo os datos do mesmo ano, os seus tres núcleos máis poboados, de maior a menor, son: Torrelavega (55.888), Los Corrales de Buelna (11.622) e Suances (8.365). E os seus tres núcleos menos poboados, de menor a maior, son: Anievas (363), Bárcena de Pie de Concha (788) e Molledo (1.655), coincidindo estes últimos, coa parte situada máis ao sur da comarca.
Condado de Treviño
miniatura|dereita|200px|Situación de Treviño (España) dereita|miniatura|200px|Mapa de Áraba, cos seus concellos, no que se observa o baleiro que corresponde ao Condado de Treviño
miniatura|dereita|200px|Mapa da provincia de Burgos, no que se observa a localización de Treviño.
Condado de Treviño é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). Xunto co municipio de La Puebla de Arganzón forma o enclave de Treviño, situado dentro da provincia vasca de Áraba. A capital do municipio é a localidade de Treviño.
Historia
Na pedanía de Laño aínda se poden ver as covas artificiais que foran habitadas por ermitáns hai uns mil quiñentos anos. O conxunto de Las Gobas conserva gravados de figuras de animais e inscricións.
Ao ficar nunha encrucillada de vías durante a Idade Media, desenvolveuse aquí unha próspera poboación xudía. Sáseta foi unha das aldeas que antes se desenvolveron, ao estar na entrada no Condado do "Camiño do Viño e o Peixe" (Camiño Real que comunicaba os vales do Ebro coa costa cantábrica).
No século XVI, os condes de Treviño, que eran xa, desde 1593, duques de Nájera, construíron o seu pazo, na actualidade Casa do Concello da Vila. miniatura|[[Autovía do Norte (Nacional I) ao paso por Treviño.]]
Política
As eleccións de 2003 deron, no concello de Condado de Treviño, cinco concelleiros á Agrupación Electoral Independiente del Condado de Treviño e catro ao Partido Popular. A Agrupación Electoral Independiente, favorábel a que o condado pase a depender administrativamente de Áraba, fíxose co goberno municipal.
As eleccións municipais de 2007 deron, no municipio de Condado de Treviño, catro concelleiros ao Partido Popular, tres concelleiros á Agrupación Electoral Indepiendente del Condado de Treviño, un para o PSOE e outro para ANV.
En 2011 EAJ/PNV e Bildu logran un concelleiro cada un sendo o único municipio non vasco nin navarro con representación de devanditos partidos nacionalistas.
Reivindicación territorial
Desde hai ben anos, as forzas políticas presentes en Áraba reclaman e consideran este territorio como parte de Áraba. Celebrouse unha consulta e a maior parte da poboación, residente en Treviño, mostrouse a favor de solicitar un referendo ao respecto. A Deputación de Burgos e a Xunta de Castela e León, pola súa parte, opóñense a que o Condado deixe de formar parte de Burgos.
Mentres tanto o nacionalismo castelán reivindica a pertenza de Treviño a Burgos e a Castela e León, avogando por continuar coa situación actual.
Dáse a curiosa situación que desde hai varios lustros proliferaron no Condado moreas de urbanizacións de chalés en ringleira dada a proximidade da cidade de Vitoria, sendo a gran maioría dos residentes vitorianos que cambiaron o seu piso na capital do País Vasco por un chalé no Condado burgalés.
Officina Typographica
350px|miniatura|A exigua constelación de Officina Typographica. Officina Typographica, a Oficina Tipográfica, é unha antiga constelación creada por Johann Elert Bode que aparece por vez primeira no seu atlas estelar Uranographia do 1801 para conmemora-lo 350° aniversario da invención da imprenta de tipo móbil por parte de Johannes Gutenberg. Officina Typographica apareceu en poucos atlas estelares, e foi rapidamente esquecida polos astrónomos. Atopábase nunha sección do ceo ó leste da brillante constelación de Canis Major é ó norte de Puppis. Actualmente este lugar é recoñecido oficialmente coma parte da constelación de Monoceros.
Duque do Porto
Duque do Porto é un título nobiliario de Portugal, creado en 1833 pola Raíña María II a favor de si mesma. O título está ligado á Familia Real Portuguesa, sendo normalmente atribuído ó segundo fillo do Xefe da Casa Real.
Reivindicacións post-monarquía
Reivindicaron tamén o título de Duque do Porto:
Borja Sémper
Francisco de Borja Sémper Pascual, nado en Irún, Guipúscoa o 10 de xaneiro de 1976, coñecido como Borja Sémper, é un político e escritor español. É o actual voceiro do Partido Popular no Parlamento Vasco e, dende 2009, presidente do Partido Popular de Guipúscoa.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade do País Vasco e experto en Xestión Pública polo IESE, Borja Sémper ingresou nas Novas Xeracións de Guipúscoa en 1993, ós 17 anos, onde formou parte dun equipo que, tras o secuestro e asasinato dun dos seus compañeiros en 1997 a mans da banda terrorista ETA, sería denominado a xeración Miguel Ángel Branco e cuxos máximos representantes (Antonio Basagoiti e Iñaki Oyarzábal, entre outros) dirixen hoxe o Partido Popular do País Vasco.
Concello de Irún
Dous anos despois de afiliarse a Novas Xeracións de Guipúscoa, nas eleccións municipais de 1995, incorporouse no Concello de Irún como concelleiro do PP.
Boí Taüll
Boí Taüll é unha estación de esquí do Pireneo Catalán, situada no municipio de La Vall de Boí, na provincia de Lleida.
Descrición
Coas cotas máis altas do Pireneo (2.750 metros cota máxima e 2.038 metros cota mínima) e unha privilexiada situación encarada ao norte, a estación garante unha neve de excelente calidade. Ademais, ofrece un completo dominio esquiable con 10 pistas verdes, 7 azuis, 26 vermellas e 10 negras, algunhas con desniveis de ata 750 metros e sen pistas horizontais. Boí Taüll cos seus 2020 metros de altitude de cota mínima, convértese na estación de esquí pirenaica con máis metros de altitude de cota mínima.
Borja Sémper
Concello de Irún
Catro anos máis tarde, en 1999, ó ver incrementada a súa popularidade no concello, presentouse como candidato á alcaldía. A composición política do concello por mor deses comicios deu lugar a un acordo de goberno entre socialistas e populares. En consecuencia, Borja Sémper foi nomeado primeiro tenente de alcalde asumindo o cargo de concelleiro delegado de urbanismo.
Boí Taüll
Servizos
Dispón de multitude de servizos,aparcadoiro con 1.500 prazas, restaurantes, cafetarías, dúas escolas de esquí, servizo de alugueiro de material de esquí e de snowboard de 500 m², reparación de material, heliporto, servizo médico, zona infantil,...
Borja Sémper
Concello de Irún
Nas eleccións municipais de 2003 volveu ser candidato a alcalde. Esta vez, os socialistas iniciaron a lexislatura gobernando en solitario e priorizando pechar acordos co apoio do PNV, pero no verán de 2005, o PSE retomou o pacto co PP e Borja Sémper volveu á súa función como primeiro tenente de alcalde e concelleiro delegado de urbanismo.
En 2007 repetiu candidatura. Pero a metade de lexislatura abandonou a súa acta de concelleira ao ser elixido presidente do seu partido en Guipúscoa. A súa nova responsabilidade e a función de parlamentario vasco que levaba tempo desempeñando foi o que desencadeou a súa renuncia. O 27 de xaneiro de 2010, tras máis de 15 anos no cargo, presentou a súa renuncia como concelleira no Concello irunés.
Parlamento Vasco
Borja Sémper tamén é parlamentario vasco e presentouse nas últimas dúas convocatorias de eleccións polo territorio histórico de Guipúscoa, no 2005 e no 2009. Foi o director da campaña electoral guipuscoana para as eleccións ao Parlamento Vasco en 2009, e protagonizou xunto con Arantza Quiroga e Ramón Gómez Ugalde unha aposta pola renovación na maneira de comunicarse cos cidadáns, participando por exemplo nun baño na praia da Concha de San Sebastián en pleno inverno e co slogan «Mollámonos por ti».
No seu labor parlamentario destacou o seu incondicional apoio á infraestrutura do Tren de Alta velocidade no País Vasco. É o presidente da Comisión de Industria, Innovación, Comercio e Turismo, así como vogal na de Transporte.
Por outra banda, destacou polo seu papel no descubrimento do caso Balenciaga, demostrando coa súa investigación que varios membros do PNV recibiron de maneira fraudulenta pezas do modisto Cristóbal Balenciaga.
Mamavirus
O mamavirus é un dos virus máis complexos descuberto. Pertence á familia Mimiviridae, á que tamén pertence o mimivirus. Os mimiviridae pertencen ao grupo dos virus de ADN grande nucleocitoplasmáticos (NCLDVs), que comprende aos Poxviridae, Iridoviridae, Asfarviridae, e Phycodnaviridae. O mamavirus é moi grande, supera en tamaño ao tamén xigante mimivirus, e é maior ca moitas bacterias.
Descubrimento
Os primeiros informes da existencia do mamavirus son de setembro de 2008. Igual que o mimivirus, o mamavirus foi illado dunha ameba nunha torre de refrixeración. O grande tamaño dos mimiviridae é a razón de que non fosen descubertos ata época tan recente, porque quedaban retidos nos filtros xunto coas bacterias, o que fixo pensar que eran tamén bacterias. O Mimivirus illouse por primeira vez en 1992 cando os científicos estaban a buscar a causa dun estalido de pneumonía en Bradford, Reino Unido. Debido ao seu tamaño, foi denominado “coco de Bradford” e púxose nun conxelador, xa que os científicos pensaban que era unha bacteria. Unha década despois, Claverie e Didier Raoult descubriron que o “coco de Bradford” non era unha bacteria cando trataron de dixerir a súa suposta parede celular sen éxito. Decidiron seguir unha estratexia diferente e examinárono con microscopio electrónico. Sorprendentemente atoparon que o que estaban a ver era similar a un iridovirus xigante, os cales son virus icosaédricos que infectan insectos, peixes e ras, o que fixo que o considerasen un virus, e abriu o camiño para que se descubrisen outros virus xigantes dese tipo como o mamavirus.
O mamavirus foi illado orixinalmente de acantamebas da especie Acanthamoeba polyphaga, pero as investigacións seguintes fixéronse en Acanthamoeba castellanii.
Estrutura e xenoma
O mamavirus, como os outros mimiviridae, é icosaédrico cunha cápside central e unha capa de fibras periférica. Contén un xenoma de ADN linear de dobre cadea, que ten unha densidade de codificación moi alta, que é característica de todos os NCLDVs. Os mimiviridae conteñen xenomas moi similares debido a duplicacións xénicas, e gran parte do xenoma está asociado con funcións nunca antes atopadas en virus.
Replicación
Os mamavirus posúen a súa propia maquinaria de transcrición, e empaquetan proteínas para a transcrición dentro das súas partículas. A transcrición crese que ocorre na parte central (core) das partículas. Nesa parte libérase o ADN viral e forma unha factoría de replicación citoplasmática na que comeza a replicación do ADN e ten lugar a transcrición dos xenes tardíos. A factoría de replicación fórmase arredor da parte central (core) do virus e expándese ata que ocupa unha gran fracción do volume celular da ameba hóspede. As últimas fases do ciclo de replicación son o empaquetamento do ADN nas procápsides parcialmente ensambladas.
O virófago Sputnik
Os mimiviridae son virus de características sorprendentes, pero os mamavirus contiñan aínda outra sorpresa maior. Raoult, observando ao microscopio electrónico o mamavirus, descubriu un segundo virus pequeno estreitamente asociado co mamavirus, ao que se lle deu o nome de virófago Sputnik, que era un virus satélite. Sputnik contén 21 xenes e é moi pequeno en comparación co mamavirus; porén, ten un poderoso efecto sobre o mamavirus. Sputnik non pode replicarse na célula da acantameba sen que haxa simultaneamente unha infección polo mamavirus (ou polo mimivirus), polo que se aproveita da factoría viral que crea o mamavirus para replicar o seu propio xenoma, polo que se considera un virus satélite. A presenza do Sputnik fai que o mamavirus produza menos virus durante a súa replicación e a miúdo estes están deformados e son menos efectivos; hai tamén evidencias dun engrosamento parcial da cápside. O feito de que o virus Sputnik se comporte así suxire que actúa como un parasito viral, polo que foi denominado virófago, o primeiro virófago encontrado. O termo virófago é similar ao termo bacteriófago aplicado aos virus que infectan bacterias, destruíndoas (pero non todos están de acordo en considerar aos virófagos un novo tipo de virus diferente dos satélites ). Sputnik contén ADN circular de dobre cadea con 18.343 pares de bases, e ten forma icosaédrica. Dos seus 21 xenes, 8 codifican proteínas ás que se lle encontraron homólogos noutros virus. Desas oito, hai tres que se cre derivan de mamavirus ou mimivirus. Isto indica que Sputnik pode participar en procesos de transferencia horizontal de xenes e mediar esa transferencia entre os virus xigantes.
Implicacións
O mamavirus e o mimivirus fixeron que algúns científicos revisen os criterios que definen a vida, e empecen a cuestionarse se os virus son seres vivos, reavivando o debate sobre a orixe dos virus de ADN e o seu posible papel na emerxencia do núcleo eucariótico na evolución.
RSC Anderlecht
O Royal Sporting Club Anderlecht é un club de fútbol de Bélxica, do municipio de Anderlecht en Bruxelas. Foi fundado o 27 de maio de 1908 e compite na Primeira División de Bélxica, da que é o actual campión (2012–13).
Ademais dos seus numerosos títulos nacionais, é xunto ao RKV Malinas, o único equipo belga que conquistou títulos europeos: 2 títulos da Recopa de Europa e 2 da Supercopa de Europa (1976 e 1978) máis unha Copa da UEFA (1983). Ultimamente, a súa participación en torneos europeos non foi moi destacada.
Uniforme
Antes da tempada 2005-06, o equipo tiña como uniforme titular unha camiseta branca con vivos púrpuras, que é agora o actual uniforme alternativo.
Estadio
O RSC Anderlecht xoga os seus partidos de local no estadio Constant Vanden Stock, situado no Parque Astrid da comuna de Anderlecht en Bruxelas. Actualmente, o equipo actualmente considera construír un estadio con máis capacidade para espectadores, que non necesariamente estaría en Anderlecht.
Castets et Castillon
miniatura|Casa do concello de Castets et Castillon Castets et Castillon (en occitano Castèths e Castilhon) é un concello francés situado no departamento de Xironda na rexión de Nova Aquitania formado o 1 de xaneiro de 2017 pola unión das antigas entidades municipais de Castets-en-Dorthe (Castèths Andòrta) e Castillon-de-Castets (Castilhon de Castèths). Cunha superficie de 13,16 km2 e unha poboación de 1452 habitantes a súa capital sitúase en Castets-en-Dorthe.
Xeografía
O concello localízase no sueste da Xironda no distrito de Langon (Lengon), a uns sete quilómetros da capital do distrito e a corenta de Bordeos, capital do departamento. A canle lateral do Garona atravesa o concello ao igual que a estrada departamental 224.
Tour de Romandía 2016
A carreira comezou cun prólogo en La Chaux-de-Fonds e logo de algo máis de 705 quilómetros rematou en Xenebra. Nela participaron 140 ciclistas de 20 equipos, un número de 7 por equipo. A etapa raíña foi a quinta, que tivo final no outeiro de Willunga.
Esta proba foi a décimo cuarta proba do UCI WorldTour 2016. O gañador foi o colombiano Nairo Quintana, que empregou un tempo de 16 horas 20 minutos e 20 segundos para gañar a carreira. O resto do podio conformárono o francés Thibaut Pinot que finalizou a 19 segundos e o vasco Ion Izagirre que acabou a 23.
No resto de clasificacións, o local Michael Albasini gañou o maillot verde dos puntos, o flamengo Sander Arnée gañou na montaña, o francés Pierre Latour conseguiu o maillot dos xoves e o Movistar Team venceu na clasificación dos equipos.
Equipos
No Tour de Romandía 2016 participaron 20 equipos diferentes: os 18 do UCI WorldTour de participación obrigada e 2 de categoría Profesional Continental, dos que tomaron a saída un total de 160 ciclistas, 8 por equipo.
Etapas
A carreira constou de 6 etapas. Entre elas podemos distinguir: 1 prólogo e 5 etapas entre as que houbo 2 etapas chás, 2 etapas con final en alto e 1 cronoescalada.
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as dez primeiras posicións da clasificación xeral á fin da carreira:
Sergei Rizhikov
Sergei Nikolaievich Rizhikov, nado en Bugulmá o 19 de agosto de 1974, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz MS-02 e Soiuz MS-17 e foi membro das expedicións 49, 50 e 64 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Rizhikov graduouse como piloto e enxeñeiro na Escola de Pilotos da Forza Aérea en Kacha en 1996. Foi seleccionado como cosmonauta en outubro de 2006, participando nas misións Soiuz MS-02 e Soiuz MS-17 e sendo membro das expedicións 49, 50 e 64 á Estación Espacial Internacional. Pasou un total de 173,14 días no espazo.
Necrofilia homosexual en lavancos
miniatura|Un lavanco macho. Un de cada dez lavancos son homosexuais. A necrofilia homosexual en lavancos fai referencia a un comportamento documentado por primeira vez en 1995 nos Países Baixos. A necrofilia en animais sucede cando un animal vivo copula cun animal morto. O caso máis coñecido é o que presenciou Kees Moeliker do Museo de Historia Natural de Rotterdam ó observar actividades sexuais fóra da súa oficina entre un lavanco vivo e outro morto. Dous lavancos (un de cada dez lavancos é homosexual) estaban a executar un voo de violación, típico comportamento na conduta sexual dos lavancos, cando chocaron contra a súa xanela. «Cando un deles morreu, o outro foi a por el e non recibiu ningunha resposta negativa (máis ben non recibiu ningunha resposta)». Moeliker describiu o caso como «necrofilia homosexual». Informouse cientificamente do mesmo en Deinsea 8-2001, xunto a unhas fotos, e por el Moeliker obtivo o premio Ig Nobel en bioloxía, outorgado á investigación divertida.
Adicionalmente, observouse un comportamento parecido noutras especies. Por exemplo, os Rhinella marina machos copulan con outros Rhinella marina mortos, e mesmo con obxectos inanimados.
Rabirrubio tizón
Descrición
Mide uns 13-14,5 cm de lonxitude e pesa entre 14 e 20 gramos. Na primavera o macho ten a plumaxe gris-negra na cabeza, o lombo e a barriga, unha mancha branca nas alas e unha cola rechamante de cor vermella alaranxada. As femias e os exemplares inmaturos son de cor castaña agrisada coa cola castaña mate. Teñen o peteiro apuntado e negro. As patas son tamén negras.
Distribución xeográfica e hábitat
Aparece en toda Europa por debaixo do círculo polar ártico e en Asia agás no Xapón e o sueste do continente. En outono os exemplares do norte de Europa emigran á conca mediterránea. Os individuos da Europa occidental son sedentarios. As aves nórdicas que emigran no inverno cara ó sur, espállanse por África occidental e do norte e polo Oriente medio. Son das primeiras aves en regresar da emigración invernal e xa a finais de febreiro ou primeiros de marzo aparecen na súa área de cría. Eran en orixe habitantes de zonas de montaña ata os 3000 m. de áltitude, pero foronse adaptando a outros hábitats. Dende hai uns dous séculos comezaron a aparecer en aldeas, vilas e grandes cidades.
miniatura|esquerda|250ppx|Femia con comida no bico.
Reprodución
As femias fan os niños en fendas nas pedras ou lugares semellantes, como fornelas nas paredes das casas. Son construcións relativamente desordenadas, nas que poñen entre catro e seis ovos con coloracións que varían entre o branco e o azul claro. O período de incubación e de entre 12 a 16 días e os polos son alimentados polos pais entre 12 e 19 días máis despois de romperen a casca. Frecuentemente fan dúas postas cada ano, algunhas femias mesmo tres.
Sistemática
O rabirrubio tizón pertence a un clado que inclúe as especies eurasiáticas Phoenicurus auroreus, P. hodgson e P. erythrogastrus e se cadra tamén P. alaschanicus. Os devanceiros destas especies separáronse no Plistoceno tardío e espalláronse pola parte meirande de Eurasia dende inicios do Mioceno). Non é parente tan próximo do rabirrubio de testa branca, pero pode producir híbridos fértiles con esta especie (Grosch 2004).
Hai varias subespecies que se diferencian principalmente pola coloración da parte superior do corpo dos machos adultos. Estas razas poden separarse, de acordo co seu aspecto e co ADN en tres grupos (Snow et al. 1988, Ertan 2006).
Ospreys
Os Ospreys (en galés: Y Gweilch), anteriormente Neath-Swansea Ospreys (en galés: Gweilch Tawe-Nedd), son un dos catro equipos profesionais de rugby de Gales. Compiten no Pro14, unha liga que inclúe equipos profesionais de Escocia, Gales, Irlanda, Italia e Suráfrica, e na European Rugby Champions Cup. O equipo fundouse no ano 2003 como resultado da fusión do Neath RFC co Swansea RFC, sendo parte do plan de creación de equipos rexionais en Gales da Welsh Rugby Union. O equipo está afiliado a múltiples clubs locais amadores e semi-profesionais, incluído equipos da Welsh Premier Division como o Aberavon RFC, o Bridgend Ravens e os propios Neath e Swansea. A área de influencia do club é coñecida de forma informal como Ospreylia.
O estadio principal do equipo é o Liberty Stadium de Swansea, recinto con capacidade para 20.827 espectadores. Con todo, teñen xogado algúns encontros de menor importancia no Brewery Field de Bridgend. O escudo do club e o alcume do mesmo en inglés osprey fan referencia á aguia peixeira, unha ave rapaz de plumas brancas e negras que representa as cores dos clubs fundadores, o branco e o negro. Actualmente o equipo xoga como local de negro e como visitante de branco e laranxa. Os Ospreys son o equipo galés máis exitoso da historia do Pro14 (antes Celtic League e Pro12), tendo gañado o campionato en catro ocasións. Alén diso, os Ospreys foron o primeiro gales en conseguir vencer aun equipo de elite de xira, conseguindo vencer a por 24–16 en 2006.
Elenco
Os seguintes son os xogadores dos Ospreys para o Pro14 de 2019−20.
Gales
A seguinte é unha lista de xogadores dos Ospreys internacionais con.
British and Irish Lions
Os seguintes xogadores xogaron cos British and Irish Lions menrtres xogaban para os Ospreys.
Internacionais
Os seguintes son xogadores dos Ospreys que foron internacionais con seleccións diferentes á galesa.
Adestradores
A seguinte é unha lista de todos os adestradores da historia dos Ospreys.
Mission: Impossible II
Mission: Impossible II (tamén coñecido como M:I-2 ou Mission: Impossible 2) é un filme estadounidense de acción dirixido por John Woo que foi estreado no 2000. Está protagonizado por Tom Cruise, que tamén foi produtor do mesmo. É a secuela do filme dirixido por Brian De Palma en 1996 Mission: Impossible, e Cruise retoma o papel do axente Ethan Hunt, un axente secreto. É a segunda parte da serie de filmes de Mission: Impossible, e foi seguido por Mission: Impossible III (2006) e Misión Imposible: Protocolo fantasma (2011).
The Dangerous Lives of Altar Boys
Sinopse
Anos 70. Nunha escola relixiosa do sur dos Estados Unidos, un grupo de rebeldes adolescentes son sorprendidos debuxando un cómic no que non só aparecen os seus alter egos encarnados en superheroes, senón tamén as escapadas sexuais dun cura e unha monxa coxa, ambos profesores seus. Despois de ser castigados duramente, prepararán unha vinganza coa que esperan converterse en heroes da escola.
Teorema de Lagrange
Como teoremas de Lagrange coñécense os seguintes teoremas atribuídos a Joseph Louis Lagrange:
Fumarase
A fumarase ou fumarato hidratase é un encima que cataliza a hidratación/deshidratación reversible do fumarato para dar malato. A fumarase aparece en dúas formas ou isoencimas: mitocondrial e citosólica. O isoencima mitocondrial intervén no ciclo de Krebs, e o isoencima citosólico está implicado no metabolismo de aminoácidos e do fumarato. A localización subcelular está establecida pola presenza no encima dunha secuencia sinal no extremo amino terminal na forma mitocondrial, mentres que esa secuencia está ausente na forma citosólica.
O encima participa no ciclo do ácido cítrico normal (oxidativo), pero tamén no ciclo do ácido cítrico redutivo (fixación de CO2 en certas bacterias, na cal o ciclo vai no seu sentido inverso, é dicir, no sentido redutivo en vez de no oxidativo). As mutacións no xene deste encima foron asociadas co desenvolvemento de leiofibromiomas na pel e útero en combinación con carcinoma de célula renal.
Nomenclatura
Este encima pertence á familia das liases, especificamente ao subgrupo das hidro-liases, que rompen enlaces carbono-oxíxeno. O nome sistemático desta clase de encimas é (S)-malato hidro-liase (formadora de fumarato). Outros nomes comúns son:
Mecanismo
miniatura|esquerda|400px|Figura 1: Conversión do fumarato en S-malato.
A figura 2 mostra o mecanismo de reacción da fumarase. Dous grupos ácido-básicos catalizan a transferencia de protóns, e o estado de ionización destes grupos pode describirse en parte polas dúas formas que pode presentar o encima E1 e E2. Na E1, os grupos están nun estado A-H/B: neutralizado internamente, mentres que na E2, aparecen en estado zwitteriónico A-/BH+. A forma E1 únese ao fumarato e facilita a súa transformación en malato, e a E2 únese ao malato e facilita a súa transformación en fumarato. As dúas formas deben sufrir isomerización con cada ciclo catalítico.
Malia a súa importancia biolóxica, o mecanismo de reacción da fumarase non se comprende totalmente. A reacción pode ser monitorizada en ambas as direccións; pero, é a formación de fumarato a partir de S-malato a que se coñece peor debido ao elevado valor da pKa do átomo HR (Fig. 1) que se retira da molécula sen a axuda de ningún cofactor ou coencima. Polo contrario, a reacción desde o fumarato ao L-malato coñécese mellor, e implica unha hidratación estereospecífica do fumarato para producir S-malato por trans-adición dun grupo hidroxilo e un átomo de hidróxeno por medio dunha trans-adición 1,4 do grupo hidroxilo. As primeiras investigacións sobre esta reacción suxerían que a formación do fumarato a partir de S-malato implicaba a deshidratación do malato para formar un intermediario carbocatiónico, o cal despois perdía o protón alfa para formar fumarato. Isto levou á conclusión de que na formación do S-malato a partir de fumarato por eliminación E1, a protonación do fumarato e formación do carbocatión ía seguida pola adición dun grupo hidroxilo procedente dunha molécula de H2O. Porén, os ensaios máis recentes proporcionaron probas de que o mecanismo realmente ten lugar por medio dunha eliminación catalizada por ácido-base por medio dun intermediato carbaniónico por eliminación E1cB (Figura 2).
Ruta bioquímica
A función da fumarase no ciclo do ácido cítrico é facilitar un paso de transición na produción de enerxía en forma do coencima NADH. No citosol o encima funciona metabolizando o fumarato, que é un subproduto do ciclo da urea e do catabolismo de certos aminoácidos.
O sitio de unión do fumarato é o sitio catalítico ou sitio A (centro activo). O sitio catalítico A está composto por residuos de aminoácidos pertencentes a tres das catro subunidades do encima tetramérico. Dous residuos catalíticos ácido-básicos potenciais da reacción son a His188 e a Lys324.
Subtipos
Hai dúas clases de fumarases. As clasificacións dependen do arranxo da súa subunidade relativa, os seus requirimentos de ións metálicos, e a súa estabilidade térmica. Clasifícanse en fumarases de clase I e de clase II. As fumarase de clase I poden cambiar de estado ou quedar inactivas cando están sometidas a calor ou radiación, son sensibles ao anión superóxido, son dependentes do Fe2+, e son proteínas diméricas que constan de arredor de 120 kD. As fumarases de clase II, que se encontran tanto en procariotas coma en eucariotas, son encimas tetraméricos de 200.000 D que conteñen tres segmentos distintos con secuencias de aminoácidos significativamente homólogas. Son tamén dependentes do ferro e termoestables. Os procariotas teñen tres formas de fumarase, chamadas fumarase A, B e C. A fumarase C é unha fumarase de clase II, mentres que as fumarases A e B de Escherichia coli son da clase I.
Importancia clínica
A perda de funcionalidade da fumarase pode producir unha doenza chamada deficiencia en fumarase, que se caracteriza na etapa fetal pola aparición de polihidramnios (exceso de fluído amniótico) e anormalidades cerebrais fetais. Nos neonatos obsérvanse anormalidades neurolóxicas graves, mala alimentación, atraso no crecemento, e hipotonía. Nun meniño sospéitase que ten deficienia en fumarase se presenta moitas anormalidades neurolóxicas graves con ausencia de crises metabólicas agudas. A inactividade de ambas as formas de fumarase, mitocondrial e citosólica, é a causa potencial dos síntomas. Un incremento da concentración de ácido fumárico nos ácidos orgánicos da urina indica unha probable deficiencia de fumarase. Disponse actualmente de probas xenéticas moleculares para a deficiencia en fumarase.
A fumarase aparece tanto nos tecidos fetais coma nos adultos. Unha grande porcentaxe do encima exprésase na pel, paratiroide, linfa, e colon. A mutacións na produción e desenvolvemento da fumarase levaron ao descubrimento de varias doenzas relacionadas coa fumarase en humanos. Entre elas están tumores mesenquimais benignos do útero, leiomiomatose e carcinoma de célula renal, ademais da deficiencia de fumarase. As mutacións xerminais no xene da fumarase están asociadas con dúas condicións posibles. Se o encima ten unha mutación sen sentido e delecións en pauta desde o extremo 3', preséntase deficiencia de fumarase. Se contén unha mutación sen sentido 5' heterocigótica e delecións (que poden ir desde só un par de bases ata o xene completo), entón poden orixinarse a leiomiomatose, o carcinoma de célula renal/síndrome de Reed (leiomiomatose múltiple cutánea e uterina).
Xene
O xene FH deste encima está localizado na posición 1q42.3-q43 do cromosoma 1 humano. Este xene contén 10 exóns.
Proteína
As estruturas cristalinas da fumarase C de Escherichia coli teñen dous sitios de unión para dicarboxilatos ocupados. Estes sitios coñécense como o centro activo e o sitio B. Obtívose unha estrutura cristalina denominada "libre" na que o centro activo e o sitio B non estaban ocupados por un ligando unido, na cal se demostra que hai conservación dunha molécula de auga no centro activo coa similar orientación que noutras estruturas cristalinas de fumarases C. A investigación cristalográfica no sitio B do encima observou que hai un cambio na cadea lateral da His129. Esta información suxire que a auga é un compoñente permanente do centro activo. Tamén indica que unha conversión imidazol-imidazolio na histidina controla o acceso ao sitio alostérico B.
Teorema de Cauchy
Numerosos teoremas deben o seu nome a Augustin Louis Cauchy:
Outros resultados debidos a Cauchy son:
65daysofstatic
65daysofstatic (tamén coñecidos como 65dos, 65days ou sinxelamente 65) é unha banda de post-rock inglesa procedente de Sheffield. Está composta por Paul Wolinski, Joe Shrewsbury, Rob Jones e Simon Wright. O grupo leva editados catro álbums de estudio ata a data.
Inicialmente a banda intercalaba seccións instrumentais con guitarras pesadas e progresivas con percusión ao vivo e percusións sampleadas ao estilo de Aphex Twin, aínda que a partir do seu segundo álbum comezaron a traballar con partes de teclados.
35007
35007 foi unha banda procedente dos Países Baixos. O seu son ten elementos do stoner rock, rock psicodélico, space rock e rock progresivo.
Traxectoria
35007 formouse en Eindhoven a finais dos anos 80 e tivo a súa orixe na banda The Alabama Kids. A primeira formación do grupo estivo composta por Eeuwout Baart (voces), Mark Sponselee (sons, sintetizadores), Bertus Fridael (guitarra), Jacco Van Rooy (batería), Michel Boekhoudt (baixo), Luk Sponselee (video jockey) e Pidah Kloos (sons, enxeñeiro).
Publicaron o seu álbum de estrea, Especially For You, en 1994, e tras o seu traballo 35007 (1997) Jacco van Rooy deixou a banda sendo substituído por Sander Evers na batería. No ano 2001 Eeuwout Baart tamén deixou o grupo, e 35007 continuou como un conxunto instrumental. O EP Sea of Tranquillity (2001) foi a primeira das súas edicións instrumentais. A este seguiulle Liquid, lanzado en 2002. No ano 2005 a banda, agora con Tos Nieuwenhuizen de Beaver á guitarra, publicaría Phase V.
Nos anos seguintes á aparición de Phase V Bertus Fridael iniciou a súa propia banda, Mother-Unit. Sander Evers tocou en Gomer Pyle entre o 2006 e o 2010, e na actualidade actúa con Monomyth. Jacco van Rooy uniuse a Motorpsycho durante un breve período de tempo a agora está en Neon Twin. Tos Nieuwenhuizen toca ao vivo con Sunn O))).
Segunda División RFEF
dereita|miniatura|Encontro de liga da segunda división B 2016/17 no [[Estadio de Pasarón entre o Pontevedra CF e o Racing de Santander.]]
A Segunda División RFEF, chamada oficialmente Campionato Nacional de Liga de Segunda División B (Segunda RFEF), é a cuarta categoría do sistema de ligas de fútbol masculino de España.
Foi introducida en 1977 como terceira categoría (entre a Segunda División e a Terceira División) e funcionou deste xeito ata 2021, cando a introdución da nova Primeira División RFEF alterou a xerarquía das categorías do fútbol español. A Segunda B cambiou entón a súa denominación, pasando a chamarse Segunda División RFEF, e converteuse na cuarta categoría.