cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meira
Lugares de Meira
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Meira vexa: Lugares de Meira.
Ruvuma
Ruvuma pódese referir a:
María Nikolaevna Romanova
María Nikolaevna Romanova (en Мари́я Никола́евна Ромáнова), nada en Peterhof o e finada en Ekaterimburgo o 17 de xullo de 1918, foi unha gran duquesa de Rusia e a terceira filla do tsar Nicolao II e a emperatriz Alexandra Feodorovna. O seu asasinato xunto co resto da familia na noite do 17 de xullo de 1918 deu lugar á súa canonización como portadora da paixón pola Igrexa ortodoxa rusa.
Traxectoria
Durante a súa vida, María, por ser demasiado mozo para converterse en enfermeira de Cruz Vermella como a súa nai e dúas irmás máis vellas durante primeira guerra mundial, foi patroa de numerosos hospitais xunto coa súa irmá máis nova, a Gran Duquesa Anastasia, e ambas adoitaban visitar aos soldados feridos. A coqueta María tivo algúns namoramentos inocentes cara a certos homes novos que coñeceu, comezando na primeira infancia. Ela esperaba casar e formar unha familia grande. Un potencial romance destácase en 1910, cando a familia de María reuniuse con outros parentes, nos cales estaba Luís Mountbatten, a quen alcumaban como Dickie, e este namorouse perdidamente de María. Anos máis tarde lembraría "Estaba tolo por Maria e decidido a casarme con ela. Era absolutamente encantadora".
Revolución
Ao estalar a Revolución rusa, foi confinada xunto á súa familia no Palacio Alexandre de Tsarskoe Selo. En agosto de 1917 foi trasladada con eles a Tobolsk (Siberia) e posteriormente, na primavera de 1918, a Ekaterimburgo, onde se lles someteu a arresto domiciliario na casa Ipatiev. Na madrugada do 17 de xullo dese mesmo ano, morreu asasinada polos bolxeviques xunto á súa familia e varios serventes.
Devanceiros
Devanceiros de María Nikolaevna Romanova
Lista de episodios de The Simpsons
miniatura|250px|dereita|En 2000, os Simpson foron galardoados cunha estrela no [[Paseo da Fama de Hollywood.]] A seguinte é unha lista de episodios da serie de debuxos animados The Simpsons, da canle Fox. A serie estreouse o 17 de decembro de 1989, a cal deriva de The Tracey Ullman Show, programa no cal a familia Simpson aparecía nunhas curtametraxes animadas.
Arestora, a serie vai pola súa trixesimosegunda tempada. Os episodios de The Simpsons gañaron múltiples premios, incluíndo nove Premios Emmy na categoría "Primetime Emmy Award for Outstanding Animated Program (For Programming less than One Hour)". As dez primeiras temporadas está dispoñibles en DVD. A película baseada na serie, The Simpsons Movie, foi estreada nos cines de todo o mundo o 27 de xullo do 2007 e tivo unha recadación mundial por riba dos 526 millóns de dólares.
Desde o 17 de decembro de 1989 emitíronse 684 episodios de The Simpsons.
Esta lista está ordenada segundo a data na que os episodios foron estreados orixinalmente. Esta non inclúe as curtametraxes de The Tracey Ullman Show nin The Simpsons Movie.
Lista de illas das Illas Salomón
miniatura|500px|Illas e provincia das Illas Salomón, en 1989.
Esta e unha lista de illas das Illas Salomón, por provincia e arquipélago.
A lista esta incompleta.
Stonehearst Asylum
Stonehearst Asylum, anteriormente coñecido como Eliza Graves, é un filme estadounidense dirixido por Brad Anderson que foi estreado no 2014. O guión foi escrito por Joseph Gangemi, e está vagamente baseado na historia curta "The System of Doctor Tarr and Professor Fether" de Edgar Allan Poe. O filme, protagonizado por Kate Beckinsale, Jim Sturgess, Michael Caine, Ben Kingsley e David Thewlis, foi estreado o 24 de outubro de 2014 nos Estados Unidos.
Collocalia troglodytes
A salangana pigmea, Collocalia troglodytes, é unha especie de ave da subclase das neornites, infraclase dos neognatos, orde dos apodiformes, familia dos apódidos e tribo dos colocaliinos, unha das catro integradas no xénero Collocalia.
Endémica de Filipinas, é unha especie voadora que nidifica en covas, da que non se coñecen subespecies.
Descrición
A especie foi descrita en 1845 polo naturalista británico e George Robert Gray, co nome binomial de Callocalia [sic] troglodytes, na súa obra [https://www.biodiversitylibrary.org/item/123658#page/9/mode/1up ''Genera of Birds. Volume 1'' (1844-1848)]. Londres: Longman, Brawn, Green and Longmans, 1849.
Etimoloxía
Para a do xénero, véxase Collocalia.
O epíteto específico, troglodytes, está tirado do grego antigo τρωγλοδύτης trōglodýtēs, "o que vive nas cavernas". (En referencia ás tribos identificadasen varios lugares por escritores antigos de homes que vivían en covas; por Heródoto sitúaos na costa africana do mar Vermello), literalmente "aquel que se arrastra polos buratos". Segundo Heródoto, eran os homes máis rápidos do mundo á carreira, e posuían unha lingua que non se parecía a ningunha outra, xa que emitían uns chíos como os dos morcegos.
Nome vulgar
En galego o seu nome é salangana pigmea.
La Casa Azul
La Casa Azul é un grupo español de electro indie pop fundado en 1997 e liderado por Guille Milkyway.
Collocalia troglodytes
Características
A salangana pigmea mide 9 cm de lonxitude e pesa 5,4 g, de media, o que a converte no apódido máis pequeno do mundo.
La Casa Azul
Nacemento da Casa Azul, primeiras maquetas (1996-1999)
La Casa Azul nace no imaxinario de Guille Milkyway en 1997, como unha mestura da música disco dos 70, o europop dos 90, e abordando temáticas como o amor, a felicidade, a amizade, pero tamén a tristeza, o desamor e a frustración. O estilo da banda vaise caracterizar polo contraste que xorde pola combinación de melodías alegres con letras melancólicas.
Collocalia troglodytes
Características
A plumaxe das súas partes superiores é negra, agás o uropixio que é branco, mentres que as partes inferiores son grises.
La Casa Azul
Nacemento da Casa Azul, primeiras maquetas (1996-1999)
O proxecto La Casa Azul naceu como unha banda ficticia, cuxos membros eran entón un debuxo feito en cor sen unha persoa real que os represente. O encargado da presentación das cancións da banda en directo é Guille Milkyway, o produtor, compositor e arranxador da banda.
Collocalia troglodytes
Características
Aniñan en completa escuridade en covas, e teñen a capacidade de ecolocalización, é dicir de situar un obxecto mediante un son que emiten e que é reflectido, como fan outras especies de salanganas, e tamén outros animais como os golfiños e os morcegos. Esta capacidade foi comprobada recentemente, cando foi descuberta facendo ruídos cliqueantes dentro e fóra das súas covas.
La Casa Azul
Nacemento da Casa Azul, primeiras maquetas (1996-1999)
Os primeiros traballos de La Casa Azul saíron á luz en forma de tres maquetas: Te invito a mi fiesta (1998-1999), Canciones ligeras (1999) e Galletas (1999) que nun principio foron distribuídas por varios programas de radio; moitas das cancións destas maquetas foron gravadas novamente e formaron parte do primeiro EP da banda El sonido efervescente de la Casa Azul (2000) e posteriormente foron reunidas e reeditadas na súa gravación orixinal na reedición do disco do mesmo nome (2006).
Collocalia troglodytes
Hábitat
O seu hábitat natural son os bosques tropicais e subtropicais húmidos de monte raso, onde se alimentan de insectos que apañan en voo.
Distribución
Como quedou dito, Collocalia troglodytes é endémica das illas Filipinas, e a súa área de distribución pode verse nas mapa adxunto.
Poboación
Non se cuantificou o tamaño da súa poboación, pero a especie é bastante común. Porén, considérase que está en declive debido á perda do seu hábitat.
La Casa Azul
Attic Lights reworked by La Casa Azul (2015)
Elefant Records, na súa procura de novas ideas e proxectos, comeza unha nova colección de sinxelos de edición limitada, chamada Rekorked By Series. A idea é que grupos do selo se apropien, xoguen e remezclen cancións doutros grupos da discográfica. O 18 de setembro de 2015 saíu á venda Attic Lights reworked by La Casa Azul cun par de novos éxitos de Eurodisco a partir de Future Bound e War Years, dúas cancións da banda escocesa Attic Lights.
Collocalia troglodytes
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que esta especie ten unha área de distribución moi grande e, a pesar de que a tendencia poboacional parece diminuír, non se cre que o descenso sexa o suficientemente rápido como para aproximarse aos limiares de "vulnerábel", polo que a especie é avaliada como LC (pouco preocupante).
Microsoft Encarta
Microsoft Encarta é unha enciclopedia multimedia dixital publicada por Microsoft Corporation dende 1993 ata 2009 (en español e portugués desde a versión 97). No ano 2008, a edición completa en inglés de Encarta Premium contiña máis de 62.000 artigos, mentres que a súa versión en español, incluía uns 43.000.
Precedentes
A idea de levar o concepto enciclopédico ao mundo do dixital desenvólvese por vez primeira pola empresa Arete Publishing, pruducindo unha versión experimental da American Academic Encyclopedia en formato videodisc no ano 1982. Este experimento multimedia non foi comercializado.
A primeira versión dunha enciclopedia dixital comercial chegaría no ano 1985, coa aparición da Electronic Encyclopedia from Grolier, sendo completamente textual.
Non foi ata o ano 1989 que vería a luz a primeira enciclopedia multimedia que podía ser adquirida polo público xeral. Foi a Compton's Multimedia Encyclopedia CD-ROM. Coa dixitalización do contido, os 26 volumes ficaban reducidos ao tamaño da palma da man e a experiencia de acceso á información era algo non visto ata aquel momento, grazas aos sistemas de indexación informatizados, máis eficientes que a indización clásica.
Gorlier editou unha nova enciclopedia dixital no ano 1990, desta volta multimedia. Microsoft, aproveitando o traballo técnico que xa tiña feito desde 1987 para Microsoft Bookshelf, comezou a traballar nalgo que decidiron chamar en clave Proxecto Gandalf e que o 22 de marzo de 1993 sería renomeado como Microsoft Encarta.
Características
Ademais das entradas enciclopédicas, a información era complementada con numerosas fotos e ilustracións, clips de son e vídeos, elementos interactivos, liñas de tempo, mapas, un atlas xeográfico e ferramentas para resolver tarefas estudantís. A enciclopedia estaba dispoñible en DVD-ROM ou varios CD-ROMs e tamén tiña dispoñibilidade limitada (con publicidade) aos seus contidos en liña na Web, cunha subscrición anual para acceder a máis contido.
Microsoft editou e publicou edicións de Encarta en diversas linguas, incluíndo o inglés, alemán, francés, castelán, neerlandés, italiano, portugués e xaponés. As versións localizadas contiñan materiais licenciados de fontes locais ou nacionais, o que facía que houbera diferenzas entre elas. Por exemplo, a edición neerlandesa posuía contido da enciclopedia rexional Winkler Prins dos Países Baixos, denominándose entón Encarta Winkler Prins Encyclopedie.
En marzo de 2009, Microsoft anunciou a descontinuidade das edicións de Encarta (produtos e páxina web). Os sitios web para todas as versións localizadas de MSN Encarta foron pechados (excepto o destinado ao Xapón) o 31 de outubro de 2009. O sitio do Xapón pechou o 31 de decembro de 2009. O sitio web do dicionario continuou unicamente nas súas versións en inglés e francés ata o ano 2011.
Parthenay-de-Bretagne
Parthenay-de-Bretagne (en Pazheneg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Castro de Fisteus
O castro de Fisteus é un poboado castrexo situado no lugar do Castro, no concello de Curtis.
Está situado nunha pequena elevación natural no medio da chaira, entre prados e preto do río Mendo. Ten forma case circular de 80 m de SL-NO e 60 m no eixo NL-SO cuns muros dus 5 metros de altura. O antecastro duns 30 metros estaba ao SL. Nos finais dos anos 1950 o castro estaba ben delimitado facendo de linde entre leiras cun valado no eixo NL-SO. Nos inicos dos anos 2000 aínda eran visibles as estruturas. Dende entón a metade NO e o antecastro foron destruídos para facer prados. Consérvase parte da metade SL.
1241
Mortes
Historia ano a ano
Illa Ellis
A illa Ellis é unha illa situada na foz do río Hudson e a menos dun quilómetro de distancia da illa da Liberdade, que acolle a Estatua da Liberdade.
Historia
esquerda|miniatura|Vídeo de [[Inmigrante|inmigrantes chegando á illa Ellis.]]É principalmente coñecida por ser, durante a primeira metade do século XX, a principal entrada dos inmigrantes que chegaban ós Estados Unidos de América. Os servizos de inmigración do país funcionaron na illa dende o 1 de xaneiro de 1892 até o 12 de novembro de 1954.
Administración
A illa é administrada polo goberno federal e forma parte do monumento nacional da Estatua da Liberdade, baixo a xurisdición do Servizo Nacional de Parques e tamén acolle un museo. Territorialmente, é compartida entre as cidades de Nova York no estado de Nova York e Jersey City en Nova Jersey. A illa Ellis tamén foi suxeito dunha querela de fronteira entre os dous estados americanos.
Superficie
Segundo a oficina de estatísticas dos Estados Unidos, a illa ten unha superficie oficial de 129619 m², sendo a maior parte dela creada de xeito artificial. A porción natural da illa, que se atopa no territorio da cidade de Nova York, ten 21458 m² e está completamente arrodeada pola parte artificial. Porén, máis do 83 % da superficie da illa atópanse en territorio da cidade de Jersey.
Renacemento carolinxio
300px|dereita|miniatura|[[Carlomagno, rodeado dos seus principais colaboradores, recibe a Alcuíno de York que lle presenta os manuscritos escritos polos seus monxes, Victor Schnetz.]]
O Renacemento Carolinxio é o nome que recibe o rexurdimento da cultura clásica latina no seo do Imperio Carolinxio a fins dos séculos VIII e IX. Foi un período de renacemento intelectual e cultural, co pico de actividades ocorrido durante os reinados dos líderes carolinxios e Ludovico Pío. Durante este período houbo un aumento dos estudos de literatura, artes, arquitectura, xurisprudencia e litúrxicos. O período tamén viu o desenvolvemento do Latín Medieval e a minúscula carolinxia, provendo unha linguaxe común e un estilo de escritura que influíu na comunicación da maioría de Europa.
O uso do termo renacemento para describir este período é disputado debido a que a maioría dos cambios causados neste período foron case completamente limitados ao ámbito do clero, e debido a que o período careceu da ampla gama de movementos sociais do posterior Renacemento italiano. Máis que un renacemento de novos movementos culturais, este período foi caracterizado por lograr recrear a cultura previa do Imperio Romano.
Debido a unha forte alianza do Estado e a Igrexa para levar a cabo as reformas, o Renacemento carolinxio (a diferenza do Italiano) non foi humanista nin antropocéntrico, senón que se centrou máis en aspectos teolóxicos e católicos.
Os carolinxios e a cultura irlandesa
Á caída do Imperio Romano no século V, o seu lugar fora ocupado polos pobos bárbaros xermanos, os cales apagaron no continente europeo toda vida cultural latina. A finais do século VI, na Galia, o monxe e historiador Gregorio de Tours escribía: desgraciado do noso tempo, que viu perecer entre nós o estudo das letras. Porén Irlanda, que se librou das invasións xermánicas, preservou a antiga cultura grecorromana nos seus mosteiros, propagándose esta por Inglaterra. No século VIII, os monxes irlandeses e británicos eran a avanzada da civilización, tanto na conservación da cultura (como o historiador anglosaxón Beda o Venerable) como na súa difusión (como por exemplo Bonifacio de Alemaña, chamado o apóstolo dos xermanos). Desta maneira, os monxes xogaron un importantísimo papel na restauración da cultura clásica. Aínda así, o nivel cultural da época era anémico: mentres que na antiga Biblioteca de Alexandría os pergameos podían contarse por decenas de miles, a biblioteca do mosteiro de Saint Gall, a máis grande e importante da Europa do século VII (e fundada, non por nada, por irlandeses), tiña a irrisoria cantidade de 36 volumes. A cultura permanecía arrombada nos mosteiros, sen que os reis ou os nobres, e menos o campesiñado, entrasen en contacto coa mesma.
Contexto sociopolítico
No século VIII, como consecuencia de varios procesos políticos, produciuse unha alianza entre os francos e o Papado. O rei franco Carlomagno levou a cabo unha serie de intensas campañas militares, que lle permitiron por primeira vez en séculos pacificar os vitais dominios europeos de Francia, Italia e Alemaña, quedando só Inglaterra e Hispania fóra da súa férula. Carlomagno era, desde os tempos do Imperio Romano, o primeiro rei que non dominaba só un señorío feudal grecorromano, senón que controlaba un vasto imperio, para o cal necesitaba un ben adestrado servizo civil que puidese soster unha agora necesaria burocracia estatal, polo que se decidiu a levar a cabo unha profunda reforma educativa, aparellada á súa reforma administrativa, que lle permitise soster por medios pacíficos no tempo o gañado pola conquista militar. Conta a anécdota que o propio Carlomagno, polas noites, estaba preocupado de aprender a ler e escribir.
Reforma educativa
Como se mencionou anteriormente, o imperio de Carlomagno era o suficientemente enorme como para precisar dun aparello burocrático que o sostivese. Para iso eran necesarios servidores públicos que estivesen alfabetizados, é dicir, soubesen ler e escribir. A falta de persoas letradas significaba unha gran dificultade para o mantemento dun imperio tan grande. Un pequeno problema adicional foi que o Latín vulgar de fins do Imperio Romano de Occidente comezou a diverxer en dialectos rexionais (os precursores das hoxe coñecidas linguas romances) que estaban converténdose en mutuamente inintelixíbeis e só eruditos previdos dunha parte de Europa podían comunicarse con persoas doutros lugares de Europa. miniatura|esquerda|[[Alcuíno de York|Alcuíno (imaxe centrada) foi un dos eruditos principais do Renacemento Carolinxio.]] Para tratar eses problemas, Carlomagno ordenou a creación de escolas e tamén atraeu moitos dos eruditos importantes da súa época á súa corte. O aliado de Carlomagno nestes mesteres foi un monxe chamado Alcuíno de York, quen era anglosaxón. Alcuíno e Carlomagno atopáronse en 781, e ao ano seguinte, Carlomagno chamouno para que lle axudase na súa reforma. Desta maneira, Alcuíno foi un dos principais promotores da reforma educativa. As escolas episcopais foron os grandes centros educativos da época. En Aquisgrán, a capital do Imperio Carolinxio, foi creada a Escola Palatina, cuxas funcións podían compararse coas que actualmente cumpre unha universidade.
Un dos principais reforzos foi a creación dun currículo estandarizado para uso nas recentemente creadas escolas. Alcuíno manexou esta campaña e foi responsábel da escritura de libros de texto, creación de listas de palabras, e estabelecemento do Trivium e o Quadrivium como bases para a educación .Outras contribucións deste período foi o desenvolvemento da Minúscula carolinxia, un "libro de man" usado primeiro nos mosteiros de Corbie e Tours que introduciu o uso das letras minúsculas. Unha versión estandarizada do Latín foi tamén desenvolvida o que permitiu amoedar novas palabras mentres que conservaba as regras gramaticais do Latín Clásico. Ese Latín Medieval converteu a linguaxe común e permitiu aos administradores e viaxeiros facerse entender a través de Europa.
Arte carolinxia
miniatura|Evanxeos de [[Aquisgrán (c. 820), un exemplo dos ricos manuscritos ilustrados carolinxios.]] A arte carolinxia é o período de ao redor de 100 anos, entre o 800 e o 900. Ademais de na escritura, este foi un período influente — o norte de Europa comprendeu as formas da arte romana mediterránea nun principio, escalando ata a Arte románica e eventualmente a Arte gótica no Oeste. Manuscritos ilustrados, metalurxia, esculturas en pequena escala, mosaicos e pinturas ao fresco sobreviven deste período.
Arquitectura carolinxia
A arquitectura carolinxia é o estilo arquitectónico do Norte de Europa promovido por Carlomagno. O período no que se desenvolveu esta arquitectura esténdese de fins do Século VIII e durante o século IX ata o reinado de Otto I en 936, e foi unha tentativa consciente de crear un Renacemento Romano, emulando as arquitecturas romana, paleocristiá e bizantina, coa súa propia innovación, resultando en conclusión un carácter único.
Música carolinxia
Na cultura Occidental, houbo unha ininterrompida tradición na práctica e teoría musical desde os máis antigos rexistros escritos dos sumerios (c. -2500) a través dos babilonios e persas descendendo á Antiga Grecia e a Antiga Roma. Porén, as migracións xermánicas dos anos 400 causaron unha ruptura con esta tradición. A maioría de Europa occidental para os seguintes séculos non entendía o grego, e as obras de Boecio, quen viu o que estaba acontecendo e traduciu antigos tratados gregos ao Latín. Coa chegada das reformas de alfabetización de Carlomagno, quen estaba particularmente interesado en música, comezou un período de intensa actividade nos mosteiros de copiado e escritura de tratados en teoría musical — O tratado de Musica enchiriadis é un dos máis antigos e interesantes deles. Carlomagno intentou unificar a práctica de música de igrexa mediante a eliminación de diferenzas estilísticas rexionais. Hai evidencia de que na antiga notación musical Occidental, na forma de neumas in camp aperto (sen pentagrama), foi creada en Metz arredor do ano 800, como resultado do desexo de Carlomagno para que os músicos da Igrexa franca conserven os matices usados polos cantantes romanos. A práctica e teoría musical occidental de hoxe en día comezou con Carlomagno.
Reformas económicas e legais
Carlomagno viuse fronte a unha gran variedade de divisas ao comezo do seu reinado. Para corrixir problemas que esas varias divisas causaron, el estandarizou un sistema baseado nunha moeda de prata (a Livre tournois). Os Deniers foron cotizados cun valor de 240 deniers a unha Livre tournois. Un segundo valor, o solidus, foi tamén creado como unha moeda con valor de doce deniers ou trinta Livre tournois. O solidus non foi acuñado pero en lugar diso adoitábanse dar bonos tales como o "solidus de gran" os cales equivalían á cantidade de gran que doce deniers poderían adquirir.
DS-U1-IK
DS-U1-IK foi o nome dun modelo de satélites artificiais soviético adicado ó estudo da ionosfera terrestre.
En total lanzáronse dous satélites da serie DS-U1-IK: o Interkosmos 2 o 25 de decembro de 1969, e o Interkosmos 8 o 30 de novembro de 1972. Interkosmos 2 foi lanzado desde a base de Kapustin Yar, mentres que Interkosmos 8 foi lanzado desde o cosmódromo de Plesetsk. Ámbolos dous foron lanzados con éxito mediante foguetes Kosmos 2I.
Os dous satélites da serie DS-U1-IK enmarcáronse no programa Interkosmos de colaboración internacional entre a Unión Soviética e outros países. Os satélites foron construídos pola oficina de deseño de Yuzhnoye, con variacións introducidas por V. F. Chutkin e V. S. Budnik para esta serie en particular.
Sean Penn
Sean Justin Penn, nado o 17 de agosto de 1960 en Santa Monica (California) é un actor e director de cine estadounidense nomeado a múltiples premios e gañador de dous premios Oscar, un Globo de Ouro e un premio do Sindicato de Actores. É irmán do tamén actor Chris Penn.
Sinaptotagmina
As sinaptotagminas (SYTs) constitúen unha familia de proteínas de tráfico de membranas, que se caracterizan por ter unha rexión transmembrana N-terminal (TMR), unha rexión de enlace variable, e dous dominios C2 C-terminais, chamados C2A e C2B.
A familia das sinaptotagminas de mamíferos consta de 15 membros. Hai varias familias de proteínas que conteñen dominios C2 que están relacionados coas sinaptotagminas, incluíndo proteínas transmembrana (Ferlinas, E-Syts, e MCTPs) e solubles (RIMs, Munc13s, proteínas relacionadas coas sinaptotagminas e B/K).
Un exemplo é a sinaptotagmina 1 que se encontra nas vesículas sinápticas e desencadea a exocitose inducida polo calcio. Os seus dous dominios C2 insírense na membrana despois da unión ao calcio.
Funcións
Baseándose na súa distribución no cerebro e sistema endócrino e nas súas propiedades bioquímicas, especialmente nos dominios C2 de certas sinaptotagminas que se unen ao calcio, as sinaptotagminas suponse que funcionan como sensores de calcio na regulación da liberación de neurotransmisores e na secreción de hormonas. Aínda que as sinaptotagminas comparten unha estrutura de dominios similar e un alto grao de homoloxía nos seus dominios C2, non todas as sinaptotagminas se unen ao calcio. De feito, só oito das quince sinaptotagminas poden unirse ao calcio. As sinaptotagminas que se unen ao calcio son a 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9, e 10. As sete restantes non se unen ao calcio debido a que lles faltan os residuos que coordinan o calcio ou a orientación espacial dos residuos ácidos.
As sinaptotagminas que se unen ao calcio actúan como sensores do Ca2+ e están implicadas nestas dúas funcións:
Dominios C2 C-terminais
O dominio C2 presente nas sinaptotagminas é un motivo de secuencia conservada moi estendido de 130 a 140 residuos de aminoácidos. Presentan dous destes dominios chamados C2A e C2B. Observouse que o cominio C2 se unía ao calcio por primeira vez na sinaptotagmina 1. A análise da estrutura atómica da sinaptotagmina 1 a unha resolución de 1,9 Å indicou que os seus dominios C2 están compostos por un sandwich β de oito febras estable con bucles flexibles que emerxen desde a parte superior e inferior. Os estudos de resonancia magnética nuclear (RMN) da sinaptotagmina 1 revelaron que o calcio se une exclusivamente aos bucles superiores, e que os petos de unión están coordinados por cinco residuos de aspartato conservados: únense tres ións calcio ao C2A por medio dos residuos D172, D178, D230, D232, S235 e D238, e dous ións calcio únense a C2B por medio de D303, D309, D363, 365 e D371. Non todas os dominios C2 das sinaptotagminas se unen ao calcio. De feito, baseándose nas semellanzas da secuencia e a subseguinte confirmación por análises bioquímicas, só oito sinaptotagminas se unen ao calcio, que son as sinaptotagminas 1, 2, 3, 5, 6, 7, 9 e 10. A falta de residuos esenciais implicados na unión ao calcio explica en gran medida que non poidan unirse ao calcio as outras sinaptotagminas. Isto inclúe tanto os dominios C2 das sinaptotagminas 11, 12, 13, 14 e 15, coma os dominios C2A das sinaptotagminas 4 e 8. Porén, os dominios C2B das sinaptotagminas 4 e 11, que posúen os cinco residuos ácidos necesarios nos bucles superiores, non se unen ao calcio debido á orientación espacial dos ligandos de calcio que non poden formar sitios de unión ao calcio axeitados. Nas sinaptotagminas que se unen ao calcio, aínda que os residuos de aminoácidos nos bucles superiores distintos dos mencionados antes non están directamente implicados na coordinación da unión ao calcio, si que afectan tamén á afinidade polo calcio, como o residuo R233 na sinaptotagmin 1. A diversidade de secuencias e estruturas que flanquean os residuos de aminoácidos que coordinan o calcio fai que as 8 sinaptotagminas indicadas se unan ao calcio con distintas afinidades, cubrindo toda a gama de requirimentos de calcio na exocitose regulada.
O dominio C2A regula o paso de fusión da vesícula sináptica na exocitose. En concordancia con isto, a cinética da actividade de unión a fosfolípidos dependente do Ca2+ do dominio C2A in vitro é compatible coa natureza moi rápida da liberación do neurotransmisor (uns 200 μs). O dominio C2A únese a fosfolípidos cargados negativamente dun modo dependente do Ca2+. A unión do Ca2+ altera as interaccións proteína-proteína da sinaptotagmina como por exemplo incrementando a afinidade da sinaptotagmina pola sintaxina.
O dominio C2B únese ao fosfatidil-inositol-3,4,5-trisfosfato (PIP3) en ausencia de ións calcio e ao fosfatidilinositol bisfosfato (PIP2) na súa presenza, o que suxire que ocorre un cambio na interacción co lípido durante a despolarización. A unión do Ca2+ ao dominio C2B causa a dimerización da sinaptotagmina implicada no paso de fusión das vesículas sinápticas polo autoagrupamento dependente do Ca2+ por medio do dominio C2B. A interacción entre o dominio C2B e a SNAP-25 é independente do Ca2+, e entre o C2B e o motivo "synprint" (synaptic protein interaction, interacción de proteína sináptica) da subunidade formadora de poros do canal de calcio regulado por voltaxe. O dominio C2B regula tamén o paso de reciclaxe das vesículas sinápticas ao unirse á proteína de ensamblaxe de clatrina, AP-2.
Sant Jaume d'Enveja
Sant Jaume d'Enveja é un concello de Cataluña, pertencente á provincia de Tarragona. Está localizado na comarca de Montsià.
1242
Outros
Historia ano a ano
Anne Marie A. Aguinaldo
Anne Marie M. Aguinaldo é unha bióloga especializada en bioloxía molecular.
Traxectoria
Traballa na Universidade de California nos Ánxeles. En 1997 describiu cos seus colaboradores o clado dos ecdisozoos, baseándose principalmente en árbores filoxenéticas construídas utilizando 18 xenes de ARN ribosómico, reunindo así neste grupo todos os animais que medran grazas á écdise ou muda da súa cutícula: artrópodos, (insectos, quelicerados, crustáceos, miriápodos), nematodos e varios pequenos filos máis.
Mahoma
miniatura|Mahoma en caligrafía árabe. miniatura|Minatura persa representando o profeta Mahoma ascendendo no Burak ao Ceo, unha viaxe coñecida como Mirax Mahoma (en محمّد - Muḥammad) ou Abū al-Qāsim Muḥammad ibn ʿAbd Allāh ibn ʿAbd al-Muṭṭalib ibn Hāshim, nado o 26 de abril do 569/570 na Meca e finado o 8 de xuño do 632 en Medina (ambas as dúas cidades fican na actual Arabia Saudita), foi un líder relixioso, político e militar árabe. Fundou o islam, relixión na que é considerado o maior profeta do Deus de Abraham.
Aos 40 anos de idade, segundo a tradición do islamismo, foille confiada por Deus (a través do Arcanxo Gabriel) a mensaxe do islam na forma do Corán. Tamén segundo a doutrina musulmá, na relixión musulmá, considérase a Mahoma «o selo dos profetas» (jātim al-anbiyā '  خاتم الأنبياء), o último dunha longa cadea de mensaxeiros enviados por Deus para actualizar a súa mensaxe, entre cuxos predecesores contaríanse Abraham, Moisés e Xesús de Nazaret. Á súa vez, o Bahaísmo venérao como un profeta ou "Manifestación de Deus", cuxas ensinanzas serían actualizadas polas de Bahá'u'lláh (1817-1892), fundador desta relixión.
Mahoma como figura política, unificou varias tribos árabes, o que permitiu as conquistas árabes daquilo que daría en ser un imperio islámico que se estendeu ata Europa.
Usualmente, cando un musulmán se refire a Mahoma, Xesús ou outro dos seus profetas, inmediatamente despois do nome di ou escribe que "a Paz e Beizón de Deus estean sobre el" ou expresión equivalente noutra lingua (frecuentemente árabe), ou incluso usa a sigla desa expresión (en árabe é "SWAS"). Os musulmáns non o consideran un ser divino senón un ser humano; con todo, el é visto como un dos máis perfectos entre os seres humanos.
Xuventude
esquerda|miniatura|Nacemento de Mahoma. Nado (posibelmente o 20 de abril do 570) pouco despois da morte do pai Abd Allah, Mahoma pertenceu a aquilo que hoxe clasificaríamos como unha familia de clase media. Inicialmente ficou a cargo do seu avó paterno Abd al-Muttalib, un antigo líder do prestixioso clan Hashim (que era parte da tribo dos Quraysh). Aparentemente debido a que o clima de Meca tiña unha reputación de ser pouco saudábel, a familia de Mahoma entregouno aos coidados dunha ama de leite chamada Halima, dunha tribo nómade, e pasou algún tempo no deserto (aparentemente esta práctica era corrente nas clases medias e altas).
Á idade de seis anos, Mahoma perdeu a súa nai Amina. Cando aos oito perdeu a seu avó Abd al-Muttalib, Mahoma pasou ao coidado do seu tío Abu Talib, o novo líder do clan Hashim da tribo dos Quraysh, o máis poderoso da Meca.
Daquela, A Meca era unha cidade-estado no deserto, cuxo principal monumento era a Kaaba (Ka'aba), supostamente construída por Abraham, o antepasado de árabes e xudeus (e dos cristiáns). A maior parte dos habitantes de Meca adoraban ídolos. A pesar de que a cidade non posuía recursos naturais, funcionaba como un centro comercial, visitada por moitos comerciantes estranxeiros.
Na súa adolescencia, Mahoma comezou a acompañar a seu tío nas viaxes comerciais pola Siria. Deste xeito tornouse unha persoa viaxada, familiar cos costumes de terras estranxeiras.
Primeiro casamento
Por volta de 595, nunha viaxe comercial, Mahoma coñeceu Khadixah, unha viúva rica de 40 anos de idade. O Mahoma mozo (na altura 25 anos de idade) impresionou Khadixah de tal forma que ela propuxo o casamento. O casamento foi un punto de viraxe na vida de Mahoma. De acordo cos costumes árabes, os fillos máis novos non recibían ningunha herdanza, sexa dos pais ou dos avós. Con este casamento, Mahoma viuse subitamente señor dunha grande fortuna. A sira rexistra que deu á luz 6 fillos de Mahoma, aínda que só sobreviviron catro fillas: Zainab, Ruqayyah, Umm Kulthoom e Fatimah Zahra. A pesar de Mahoma non ter fillos das súas futuras mulleres, tivo un fillo dunha súa escrava copta (un pobo exipcio) María (Miriam). Este fillo, chamado Ibrahim, morreu na infancia.
Fundación do islam
miniatura|dereita|220px|Mahoma recibindo o Corán de Gabriel. Ilustración do Jami' al-Tawarikh (Historia do Mundo) de Rashid al-Din, Tabriz, [[1307.]] Mahoma tivo a certa altura un punto de reflexión e tomou o hábito de pasar noites nunha caverna próxima de Meca, en meditación e pensamento. Por volta do ano 610, en canto meditaba, Mahoma afirmou ter a visión do anxo Gabriel e ouviu unha voz dicíndolle "Ti es o mensaxeiro de Deus". Desde este momento ata á súa morte, Mahoma terá recibido frecuentes revelacións. Por veces, como a tradición o di, ao recibir estas mensaxes, Mahoma terá transpirado e entrado en estado de transo. Esta visión do anxo Gabriel terá perturbado a Mahoma, mais a súa muller Khadixa reconfortouno.
Por volta de 613 DC Mahoma comezou a pregar en público. Ao proclamar a súa mensaxe publicamente, Mahoma gañou seguidores, incluíndo os fillos e irmáns do home máis rico da Meca. A relixión que el pregou tornouse coñecida como o islam (submisión á vontade de Deus). Quer o Corán e os dicires de Mahoma indican que Mahoma viu desde cedo o islam como unha relixión universal e non soamente da comunidade árabe.
Á medida que os seus seguidores medraban, el tornábase unha ameaza para as tribos locais, especialmente a Quraysh, a súa propia tribo, que tiña a responsabilidade polo coidado da Kaaba, que nesta altura hospedaba varios milleiros de ídolos que os árabes adoraban coma deuses.
Rexeición
Cando Mahoma pregou perante este panteón, tornouse moi impopular cos gobernantes, e os seus seguidores foron obxecto de ataques repetidos ás súas persoas e propiedades. De acordo cos relatos, algúns dos habitantes da Meca lanzaron ataques vigorosos e brutais contra esta nova relixión: forzaron persoas a deitarse sobre area ardente, colocaron enormes pedras sobre os seus peitos, derramaron ferro derretido sobre eles. Moitos terán morrido, mais a fe prevaleceu. Esta persecución non atinxiu inicialmente o propio Mahoma, polo simple motivo de que a súa familia detiña moita influencia. Porén, estas circunstancias tornáranse intolerábeis e Mahoma aconsellou a algúns dos seus seguidores iren para a Abisinia.
Os habitantes de Meca tentaron aliciar Mahoma a deixar a súa misión relixiosa ofertándolle poder político. Á medida que os seguidores de Mahoma aumentaron, os seus opoñentes tentaron removelo a deixar ou alterar a súa relixión. Ofrecéranlle unha boa parte do comercio e o casamento con mulleres dalgunhas das familias máis ricas, mais el rexeitou todas estas ofrendas. Os habitantes de Meca acabaron por esixir que Abu Talib entregase o seu sobriño Mahoma para execución. Unha vez que el recusou, a oposición exerceu presión comercial contra a tribo de Mahoma e os seus partidarios. Houbo tamén unha tentativa de asasinato. Despois da morte do seu tío e de Khadixa, o propio clan de Mahoma retiroulle a protección. Sufriu entón insultos, foi apedrado e tirado contra espiños e lixo; mais, non o mataron.
Héxira: a emigración de Meca para Medina
En 622, despois da persecución aos seus seguidores se ter tornado maior e de teren decidido asasinalo, Mahoma e os seus seguidores deixaron Meca con dirección a Medina. Aí chegados, converterían moitos partidarios. Esta "Héxira" ou emigración (que se adoita traducir tamén por voo) marca o inicio do calendario islámico.
Os habitantes de Medina esperaron que Mahoma os unise e evitase incidentes tales como a guerra civil de Medina de 618, na cal moitas vidas se tiñan perdido. Un documento coñecido como a Constitución de Medina (622-623) estableceu a confederación entre os seguidores de Mahoma de Meca e os clans árabes veciños. Medina e os seus suburbios tornáranse despois da ratificación do tratado, nun estado de coalición, con Medina como Capital e Mahoma como "presidente". A autoridade pasou para as mans de Mahoma e os seus seguidores polo que se pode dicir que Medina se tornou entón na capital do islam. Para expandir a zona de paz e de seguranza, o profeta comezou a facer acordos semellantes con outras tribos á volta do "seu estado".
Medina
esquerda|miniatura|Mahoma na batalla de Badr. A tribo Quraish, en resposta á fuga de Mahoma para Medina, formou unha alianza con outras tribos politeístas en Meca, para molestar os musulmáns en Medina e en Meca. Eles tamén ameazaron de morte os musulmáns que quixesen regresar a Meca. En Medina, cos musulmáns baixo alerta, algúns emigrantes musulmáns de Meca iniciaron ataques militares contra caravanas de Meca a camiño da Siria, afectando a economía de Meca.
Por volta desta altura, Mahoma mudou a dirección da quibla de Xerusalén para Meca. En marzo de 624 Mahoma liderou unha tropa de asalto de preto de 300 homes a unha caravana vinda de Meca, liderada por Abu Sufyan, o líder do clan Umayyah. A caravana conseguiu escapar mais Abu Xahl, o líder do clan Makhzun, que tiña previamente oposto Mahoma e organizado un boicot contra o clan Hashim de Mahoma, detiña o comando dunha forza de preto de 800 homes e quería ensinar a Mahoma unha lección.
A 15 de marzo de 624, próximo dun lugar chamado Badr, as dúas forzas coliden. A pesar de seren apenas 300 contra 800 na batalla, os musulmáns tiveron éxito, matando polo menos 45 naturais de Meca, incluíndo Abu Xahl, e tomando 70 prisioneiros; con apenas 14 baixas musulmás. Para os musulmáns, isto pareceu como unha proba da profecía de Mahoma, e Mahoma e os musulmáns festexaron. Seguindo esta vitoria, os musulmáns expeliron un clan xudeu hostil, os banu Cainuqa, que violaran un pacto de non agresión e tiveron escaramuzas menores antes da seguinte grande batalla en Uhud. Virtualmente todos os habitantes de Medina converteranse e Mahoma tornouse o gobernador de feito da cidade.
Varias importantes alianzas polo casamento ocorreron nesta altura. Das fillas de Mahoma, Fátima casou con Alí (sería máis tarde o cuarto califa) e Umn Kulthun casou con Uthman (o terceiro califa).
En abril de 627, Abu Sufyan liderou unha gran confederación de 10.000 homes contra Medina. Os xudeus de Medina acordaran no tratado de Medina participar na protección de Medina; mais, a tribo xudaica de Banu Qurayza non participou nos combates. En vez diso, acordaron con Abu Sufyan o ataque aos musulmáns desde a retagarda despois de el ter entrado na cidade.
Algunhas persoas entre os propios musulmáns fixeron tamén tales acordos baixo o liderado de Abd Allah ibn Ubayy: relatos posteriores refírense a eles como "aqueles que profesan crenzas e opinións que non se teñen" (ou "un que se pasa por pío", munafiqum).
Entre as grandes forzas de Abu Sufyan e as forzas de Banu Qurayza - que consistían de todos os seus homes en idade de loitar - e as forzas dos munafiqun, os musulmáns terían atopado o masacre se Abu Sufyan triunfara. O islam podería ter deixado de existir.
Para os traidores dentro de Medina debe ter parecido unha sorpresa cando a forza de 10.000 homes de Abu Sufyan fallou en atravesar unha trincheira cavada á volta de Medina por orde de Mahoma, tal como o escriba persa Salman e-Farsi lle tiña suxerido. Despois da retirada de Abu Sufyan e as súas forzas, os musulmáns dirixiron a súa atención para os grupos que cometeran traizón ao acordo de Medina. Os munafiqum desmoronaranse rapidamente, e o seu líder Abd Allah ibn Ubayy prometeu alianza con Mahoma. Os musulmáns cercaron entón o Banu Qurayza, que conspirara contra eles. Eles tiveran a oportunidade de escoller Mahoma como árbitro, mais en vez diso, os Banu Qurayza escolleron Saad ibn Muadh, o líder dos seus antigos aliados os Aus.
Saad sufrira unha ferida letal na batalla contra as forzas de Abu Sufyan e ordenou a execución das forzas activas da tribo, consistindo de todos os seus homes adultos. El permitiu ás mulleres non-combatentes e ós nenos vivir como escravos para o resto da vida, como era tradición do tempo. Máis tarde, comentadores argumentaron que a punición de Banu Qurayza era conforme aos ditames da Biblia hebrea sobre a guerra; non obstante, as fontes orixinais da sirah non mencionan isto.
Por volta de 627 Mahoma tiña unido Medina baixo o islam, co privilexio de protección para os xudeus e cristiáns que vivían alí. Un nova relixión xurdira. Os beduínos, despois dun período de batallas e negociacións, tornáranse aliados de Mahoma e aceptaron a súa relixión. Despois de moito contacto coa cidade e cos musulmáns, algúns converteranse gradualmente. Por esta altura, as revelacións que supostamente visitaran Mahoma, chegaron ao fin. El regresou entón a Meca para tomar posesión da Kaaba.
Meca
miniatura|Unha escena da peregrinación á Kaaba, Meca. Mahoma colocou os cidadáns de Meca sobre presión económica, destinada primeiramente a gañar a adhesión deles ao islam. En marzo de 628, partiu para a "peregrinación" á Meca, con 1.600 militares que o acompañaban. Os naturais da Meca opuxéronse ao avance destas forzas nos límites do seu territorio, en al-Hudaybiyah. Algúns días despois, os da Meca fixeron un tratado con Mahoma. Con negociación e o consentimento dos máis vellos da Quraysh, fixo unha peregrinación á Kaaba, desarmado. As hostilidades chegaron ao seu fin e os musulmáns conseguiron o permiso para facer a peregrinación á Meca no próximo ano. O casamento de Mahoma con Habiba, filla de Abu Sufyan (antigo inimigo de Mahoma) cimentou aínda máis o tratado.
Despois dun certo período, o acordo extinguiuse e a guerra rebentou. En novembro de 629, aliados da Meca atacaron un aliado de Mahoma, o que levou a este a romper o tratado de al-Hudaybiyah. Despois de planeamento secreto, Mahoma marchou sobre a Meca en xaneiro de 630 con 10.000 combatentes. Non houbo derramamento de sangue. Abu Sufyan e outros líderes da Meca sometéronse formalmente. Mahoma prometeu unha amnistía xeral (con algunhas persoas especificamente excluídas). A pesar de non os ter forzado, moitos habitantes de Meca convertéronse ao islam. Na Meca e noutros pequenos santuarios, Mahoma destruíu os ídolos na Kaaba.
Unificación da Arabia
Despois da héxira Mahoma comezou a establecer alianzas con tribos nómades. A medida que a súa forza e influencia creceu, Mahoma insistiu que as tribos potencialmente aliadas se tornasen musulmás.
Cando estaba na Meca, Mahoma foi informado de que había unha gran concentración de tribos hostís e partiu para as enfrontar. A batalla tivo lugar en Hunain, e os inimigos foron derrotados. Algúns viron agora a Mahoma como o home máis poderoso da Arabia e a maioría da tribos enviou delegacións para Medina, en busca dunha alianza. Antes da súa morte, houbo rebelións nalgunhas partes de Arabia mais o estado islámico tiña forza suficiente para lidar con elas.
Mahoma foi a Medina (daquela coñecida como "Yathrib") onde foi convidado a converterse no intermediario na disputa entre as dúas tribos rivais de Medina (os Aws e Khasrax). Organizou un sistema social, fixo colecta de impostos, organizou a defensa da cidade contra numerosas incursións da Meca e outros lugares, e contraíu varios acordos comerciais. Mahoma construíu mesquitas e estableceu unha cultura relixiosa baseada no respecto por outras relixións e a súa liberdade de práctica relixiosa.
Milagres atribuídos
No islam preséntase a Mahoma simplemente como un home que recibe a misión de transmitir a revelación de Deus; polo que o monoteísmo radical do islam sempre evitou a divinización de Mahoma, quen proclamaba que o seu único milagre fora a transmisión do Corán. Aínda así, a tradición popular atribúelle unha serie de milagres e feitos de tipo sobrenatural:
Arco formeiro
miniatura|Arcos formeiros da igrexa do mosteiro de Santa María la Real de Sacramenia, Segovia. O arco formeiro é un elemento arquitectónico curvo (arco), que discorre paralelo ao eixe lonxitudinal da nave; a súa función é soster os muros superiores de separación entre as naves dunha estrutura. Se o edificio é dunha soa nave, os arcos formeiros irán encaixados no muro, é dicir, serán arcada cega. Os arcos formeiros van de piar en piar coincidindo cos tramos da bóveda.
Galería de imaxes de Agolada
Galería de imaxes do concello de Agolada na provincia de Pontevedra.
El palo (filme)
El palo é un filme español dirixido por Eva Lesmes.
Argumento
Un grupo de catro mulleres de Coslada deciden atracar unha sucursal bancaria debido ás súas situacións económicas.
Banco Etcheverría
dereita|miniatura|Oficina do banco en [[Xinzo de Limia, 2014.]]
O Banco Etcheverría foi unha entidade bancaria española fundada por Juan Etcheverry en Betanzos en 1717, sendo até a súa desaparición, en 2014, o banco máis antigo de España.
O 18 de decembro de 2013, o Banco Etcheverría, filial de Banesco, comprou o 88,33 % do capital de NCG Banco ao Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) e ao Fondo de Garantía de Depósitos (FGD).
O 14 de novembro de 2014 produciuse a súa fusión con NCG Banco. Nunha fin de semana realizouse a fusión tecnolóxica e o cambio de marca nas oficinas de Banco Etcheverría.
Historia
Foi fundado polo vasco-francés Juan Etcheverry, de nacionalidad francesa, quen se estableceu en Betanzos. Alí fundou o banco en 1717 e unha fábrica de curtidos de pel, que chegou a ser unha das máis importantes de Galicia.
Os seus herdeiros continuaron o negocio bancario, que sempre estivo en mans da familia a través de xeracións (o primitivo apelido Etcheverry transformouse en Etcheverría para darlle a ortografía castelá).
En 1964 transformouse en sociedade anónima. Todos os accionistas eran membros da familia Etcheverría, até que en 2002 Caixa Galicia e Banco Etcheverría chegaron a un acordo polo que a caixa adquiriu o 37,12 % do banco por 13,25 millóns de euros.
En abril de 2013 o banco venezolano Banesco adquiriu o 44,73 % de Banco Etcheverría a NCG Banco, herdeiro dos activos financeiros de Caixa Galicia, así como parte da participación da familia Etcheverría. Desta maneira, o 69,74 % do capital social de Banco Etcheverría pasou a ser propiedade da entidade venezolana. Ademais, o presidente de Banesco, Juan Carlos Escotet, foi nomeado vicepresidente do consello de administración de Banco Etcheverría.