cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guimareu, Toba, Cee
Guimareu é un lugar da parroquia de Toba no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 2 homes e 2 mulleres.
Banco Central Europeo
Funcións
A base xurídica da política monetaria única está estabelecida no Tratado constitutivo da Comunidade Europea e nos Estatutos do Sistema Europeo de Bancos Centrais (SEBC) e do BCE. Os Estatutos estabeleceron a constitución do BCE e do SEBC a partir do 1 de xuño de 1998.
O BCE é tamén responsábel de fixar as grandes liñas e executar a política económica e monetaria da UE.
O BCE ten personalidade xurídica propia de acordo co dereito público internacional.
Organización
miniatura|Jean-Claude Trichet O primeiro presidente da entidade foi Wim Duisenberg, substituído o 1 de novembro de 2003 por Jean-Claude Trichet e desde 2011 até 2019 foi presidido por Mario Draghi. En 2019 Draghi foi sucedido por Christine Lagarde.
O traballo do BCE organízase mediante as seguintes instancias decisorias.
O Comité Executivo Formado polo Presidente do BCE, o Vicepresidente e outros catro membros, todos designados por común acordo dos presidentes o primeiros ministros dos países da zona euro. O seu mandato é de oito anos non renovábel.
O Comité é responsábel de aplicar a política monetaria definida polo Consello de Goberno e de dar instrucións aos bancos centrais nacionais. Tamén prepara as reunións do Consello de Goberno e encárgase da xestión cotiá do BCE.
O Consello de Goberno É a máxima instancia decisoria do BCE. Está formado polos seis membros do Comité Executivo e os gobernadores dos 12 bancos centrais da zona euro. Presídeo o Presidente do BCE. A súa misión primaria é definir a política monetaria da zona euro e, en especial, fixar os tipos de xuro ao que os bancos comerciais poden obter diñeiro do banco central.
O Consello Xeral O Consello Xeral é o terceiro organismo decisorio do BCE. Está formado polo Presidente do BCE, o Vicepresidente e os gobernadores dos bancos centrais nacionais dos 25 Estados membros da UE. Contribúe ao traballo consultivo e de coordenación e axuda a preparar a futura ampliación da zona euro.
Sede
miniatura|Mercado grosista de Frankfurt.
Fumaria
Fumaria é un xénero de plantas herbáceas anuais da familia das papaveráceas, subfamilia Fumarioideae, da que son o xénero tipo, mais algúns autores aínda consideran que é unha familia separada: as fumariáceas, xunta Corydalis e outros xéneros menos correntes. A especie máis coñecida é a herba dona, herba fumaria, ou pé de galiña: Fumaria officinalis, moi abondosa en Galiza.
Banco Central Europeo
Sede
A sede actual do BCE é a "Eurotower", un edificio que se levanta en Frankfurt e que tamén serve de sede á SEBC.
Fumaria
Descrición
Son herbas de mediano tamaño, acadando o metro de altura, aínda que polo xeral non superan os 50 cm. O talo é erecto, flexíbel e glabro; as follas son compostas, con folíolos lanceolados de cor verde cinsenta. Florean producindo inflorescencias en forma de espiga, compostos por 6 a 20 floriñas tubulares, bilabiadas, espolonadas, de cor branca a rosácea con pintas púrpuras no extremo. O froito é unha cápsula de pequeno tamaño.
O xénero é nativo das zonas temperadas de Europa e Asia, téndose espallado mundialmente.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 2: 699–701. 1753. A especie tipo é a herba dona: Fumaria officinalis L.
-2047
Outros artigos
Historia ano a ano
Casela
O topónimo galego Casela pode referirse a:
Vilamerelle
O topónimo galego Vilamerelle pode referirse a:
Folión
Un folión é unha verbena celebrada na noite anterior ás festividades, ou ben un grupo de xente que no Entroido arma festa. Pode referirse a:
A Casería
O topónimo galego A Casería pode referirse a:
Sembra, Toba, Cee
Sembra é un lugar da parroquia de Toba no concello coruñés de Cee na comarca de Fisterra. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, 28 homes e 28 mulleres.
Merés
O topónimo galego Merés pode referirse a:
Buisán, Quintá de Cancelada, Becerreá
Buisán é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 25 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Ligase
miniatura|dereita|A ADN ligase I é un exemplo de ligase. En bioquímica, unha ligase (do latín ligāre, unir, colar) é un encima que cataliza a unión de dúas moléculas grandes formando entre elas un novo enlace químico, xeralmente coa hidrólise simultánea dun grupo fosfato do ATP ou outro nucleósido, que cede a enerxía necesaria para que a reacción teña lugar. En xeral, unha ligase cataliza a seguinte reacción:
ou ás veces
onde as letras en minúscula simbolizan os grupos químicos pequenos hidrolizados.
Clasificación
As ligases clasifícanse como EC 6 en canto ao seu número EC da clasificación dos encimas. Dentro das ligases distínguense seis subclases, que son:
Oxiúro
Os oxiúros son vermes nematodos parasitos intestinais de humanos e outros primates pertencentes ao xénero Enterobius, especialmente á especie Enterobius vermicularis. A infestación por estes vermes denomínase oxiuríase ou enterobíase.
Clasificación
Os oxiúros (xénero Enterobius) son un tipo de nematodo do cal se identificaron tres especies. A única especie que parasita aos humanos é a Enterobius vermicularis (que anteriormente se chamaba Oxyuris vermicularis). Os chimpancés hospedan ao Enterobius anthropopitheci, que é distinguible morfoloxicamente do oxiúro humano. Hugot (1983) considera que hai outra especie que afecta aos humanos chamada Enterobius gregorii, que se supón que é unha especie irmá de E. vermicularis, e ten unha espícula (órgano sexual) lixeiramente máis pequena. A existencia desta última especie é controvertida; así, Totkova et al. (2003) consideran que non hai suficientes probas para aceptala, e Hasegawa et al. (2006) opinan que E. gregorii é un estadio máis inmaturo de E. vermicularis. Independetemente do seu status como especie ou non, E. gregorii considérase clinicamente idéntica a E. vermicularis.
Morfoloxía
miniatura|dereita|Dúas femias de oxiúros preto dunha regra milimetrada. A femia adulta ten un extremo posterior con forma de punta aguda (de onde vén o nome de oxiúro = cola aguda), ten unha lonxitude de 8 a 13 milímetros, e 0,.5 milímetros de grosor. O macho adulto é considerablemente menor, de 2 a 5 mm de longo e 0,2 de grosor, e ten un extremo posterior curvado. Os ovos son translúcidos e teñen unha superficie que se adhire doadamente aos obxectos do seu ambiente. Os ovos son algo ovoides e miden de 50 a 60 micrómetros por 20 a 30 micrómetros, e teñen unha grosa cuberta que está aplanada por un lado. O pequeno tamaño e a falta de cor dos ovos fan que sexan invisibles a simple vista, agás que se trate dun grupo de miles de ovos. Os ovos poden conter un embrión en desenvolvemento ou unha larva de oxiúro completamente formada. A larva medra ata os 140–150 micrómetros de longo.
Distribución
Os oxiúros están distribuídos por todo o mundo, e causan as infestacións por vermes parasitos máis comúns en Europa Occidental, Estados Unidos e Australia. Os oxiúiros son especialmente comúns en nenos, cunha prevalencia neste grupo de idade do 61% na India, 50% en Inglaterra, 39% en Tailandia, 37% en Suecia, e 29% en Dinamarca, por exemplo. O hábito de chuchar os dedos de moitos nenos incrementa a incidencia e a reaparición da infestación, e comer as uñas ten un efecto similar. Como se transmite de hóspede a hóspede por contaminación, os oxiúros son comúns entre as persoas que viven en estreito contacto, e tende a aparecer en todas as persoas que viven na mesma casa. A prevalencia dos oxiúros non está asociada co sexo, nin coa clase social, raza ou cultura. En realidade, os oxiúros son unha excepción ao principio xeral de que os parasitos intrestinais son pouco comúns en comunidades prósperas e desenvolvidas. O exemplo máis antigo coñecido da presenza de oxiúros son ovos destes animais atopados en coprólitos (feces fosilizadas), datados no ano 7837 aC atopadas no oeste de Utah.
Ciclo de vida
miniatura|Ciclo de vida dos oxiúros. O ciclo de vida completo de ovo a adulto destes animais ten lugar no tracto gastrointestinal dun só hóspede humano. Cook et al. (2009) e Burkhart & Burkhart (2005) non están de acordo sobre a duración do proceso, que para Cook et al. é de dúas a catro semanas, e para Burkhart & Burkhart de catro a oito semanas.
O ciclo empeza cando unha persoa inxire os ovos. Os ovos eclosionan no duodeno. As larvas de oxiúro emerxentes medran rapidamente ata un tamaño de 140 a 150 micrómetros, e migran ao longo do intestino delgado cara ao colon. Durante esta migración mudan a pel dúas veces e fanse adultos. As femias viven de 5 a 13 semanas, e os machos unhas 7 semanas. O apareamento entre machos e femias ten lugar no íleo, e despois os oxiúros xeralmente morren, e son evacuados coas feces. A femia grávida establécese no íleo, cego, apéndice vermiforme e colon ascendente, onde se adhiren á mucosa intestinal e inxiren os contidos do colon. Case todo o corpo dunha femia grávida está cheo de ovos, e estímase que poden chegar a conter de 11.000 a 16.000 ovos. O proceso de posta dos ovos empeza aproximadamente cinco semanas despois da inxestión inicial dos ovos polo hóspede humano. As femias grávidas migran polo colon cara ao recto a unha velocidade de 12 a 14 centímetros por hora. Emerxen do ano, e mentres se moven sobre a pel da área que rodea ao ano van depositando os ovos nos pregamentos perianais de tres formas posibles: (1) contraéndose e expulsando os ovos, (2) morrendo e desintegrándose liberándoos, ou (3) por rotura do corpo debido a que o hóspede rasca esa rexión para aliviar o proído. Despois de deposiitar os ovos, a femia faise opaca e morre. A razón de que a femia emerxa polo ano é para obter o oxíxeno necesario para a maduración dos ovos.
Transmisión
Os oxiúros transmítense de humano a humano, ao inxerirse os ovos ou por inserción anal. Os ovos son resistentes e poden permanecer viables nun ambiente húmido ata tres semanas. Non toleran ben a calor, pero poden sobrevivir a baixa temperatura: 2/3 dos ovos son aínda viables despois de 18 horas a −8 °C.
Unha vez que os ovos foron inicialmente depositados preto do ano, son rapidamente transmitidos a outras superficies por contaminación. A superficie dos ovos é pegañenta cando os depositan, e os ovos son rapidamente transmitidos desde o seu depósito inicial preto do ano ás uñas dos dedos, mans, roupas de durmir e sabas da cama. Desde alí, os ovos poden transmitirse á comida, auga, mobles, xoguetes, pezas do cuarto de baño e outros obxectos. Os animais mascotas poden con frecuencia levar ovos na súa pelaxe, aínda que eles non están infectados. O po das casas que contén ovos pode ser levado polo vento, o que axuda a dispersar os ovos, por exemplo ao sacudir roupa de cama. En consecuencia, os ovos poden entrar na boca e o nariz por inhalación, e despois son tragados. Aínda que xeralmente os oxiúros non se multiplican estritamente falando dentro de corpo humano (só se aparean), algunhas poucas larvas poden eclosionar na mucosa anal, e migraren polo intestino arriba do seu hóspede orixinal. Este proceso chámase retroinfección. Segundo Burkhart (2005), cando ocorre unha retroinfección, causa unha carga parasítica maior e iso asegura a continuidade da infestación polo oxiúro. Esta opinión é contraria á que mantén Caldwelli (1982), que afirma que a retroinfección é rara e non é clinicamente significativa. Malia a limitada duración da vida dos oxiúros, de poucas semanas, a autoinfección (é dicir, a infección do hóspede orixinal a el mesmo), pola ruta ano-boca ou por retroinfección, fai que os oxiúros poidan habitar no mesmo hóspede indefinidamente.
Patoloxía
Nos humanos, o E. vermicularis causa a enterobíase ou oxiuríase, cuxo principal síntoma é un proído anal. Normalmente permanece no intestino e non pasa ao sangue nin a outros órganos. Os produtos principalmente usados para o tratamento son Albendazole ou Mebendazole; outra alternativa é o Payrantel Pamoate.
Andøy
Andøy é un concello que abrangue a illa homónima, pertence ao arquipélago de Vesterålen no condado de Nordland, Noruega. Ten 656 km² e 5.430 habitantes (2004)
Historia
A cidade de Andenes é unha importante vila pesqueira dende a Idade de Ferro, e hoxe é o porto de partida das rutas turísticas para ver as baleas que chegan á zona no verán.
Nossa Senhora das Dores, Santa Maria
Nossa Senhora das Dores é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Dores, Loteamento Bela Vista, Loteamento Londero, Vila Cassel, Vila Roemer, Vila Rossato, Vila Sinhá, Vila São Luiz, Vila Tombési.
Ceutí
250px|miniatura|Situación de Ceutí na Rexión de Murcia. Ceutí é un concello español da Rexión de Murcia, situado na Vega Media del Segura. Tiña unha poboación de 11.035 habitantes en 2014. Ten dúas pedanías: Los Torraos e Vistalegre.
Limita ao norte con Archena, ao oeste con Villanueva del Río Segura e Archena, ao leste con Lorquí, e ao sur con Alguazas.
Gregorio Sanz
miniatura|Separador de follas editado polo CEIP Gregorio Sanz con motivo do seu X pasamento. Gregorio Sanz García, nado en Ayllón (provincia de Segovia) o 4 de xaneiro de 1900 e finado en Ribadeo o 13 de setembro de 1997, foi un mestre e dinamizador pedagóxico.
Traxectoria
Naceu nunha familia humilde, de pai agricultor e logo carteiro. Na escola nacional da súa vila fixo os estudos primarios, chegando a facer de motior* dos máis pequenos como se levaba na época. Despois, por libre, fixo a carreira de Maxisterio. Posteriormente, en Madrid, o frecuentar o Museo Pedagóxico levou aparellado o tratar a Cossío e o acceso a un posto de profesor.
Á falta dun posto como mestre, tentou facer carreira militar, o que truncou primeiro unha reforma e logo, o seu propio carácter. O seu primeiro traballo como mestre levouno a Madrid, á Casa Escola "Concepción Arenal" do Protectorado del Niño Delincuente, pasando logo á Escola Agrícola "Pedro Murias" de Ribadeo en 1922, sendo director en 1923 da Fundación Agrícola que a instituíra (á morte de Enrique Suárez Couto ), e ata a chegada de dous enxeñeiros que foron copartícipes da dirección. Desavinzas coas ideas e ilusións destes últimos fixeron que resignara o seu posto de mestre e animador sociocultural nas parroquias veciñas.
Pasou logo a dar clases particulares e levar contabilidade dun indiano. Foi nesta época cando contribuíu a crear a Biblioteca Popular Circulante.
No 1928 aprobou as oposicións a Maxisterio, pasando a exercer en San Pedro de Benquerencia, onde fixo un ensaio sobre a Escola Nova ("Escola Rural Activa") publicado na Revista de Pedagogía liderada por Lorenzo Luzuriaga Medina. En 1932 pasou ao nivel preparatorio do Instituto de ensino medio de Ribadeo, onde contribuíu a diversas iniciativas como a revisión semanal da clase dun compañeiro para analizar o método didáctico. En Ribadeo fundou a Biblioteca Popular Circulante, deu diversas conferencias e interveu en actos diversos de tipo cultural e na defensa da escola pública. Foi o principal impulsor do periódico El Pequeño Escolar (1935).
Foi presidente da Asociación de Mestres do Partido Xudicial de Ribadeo (UGT) e secretario da Federación Ribadense. Participou en varios mitins do Fente Popular na campaña electoral das eleccións de febreiro de 1936.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi encarcerado o 24 de xullo no Depósito de Ribadeo, pasando despois ao Cárcere de Lugo. Foi xulgado por auxilio á rebelión e condenado a 20 anos de prisión. Saíu en liberdade o 12 de marzo de 1941. A inhabilitación para o exercicio público fixo que tivera que dedicarse ao ensino privado; despois traballou como contable nunha empresa de Guitiriz e volveu ao ensino nunha academia de Lugo. Reingresou no Maxisterio en 1959 e destinárono a Covas (Viveiro). Ao ano seguinte (1960), opositou para poboacións de máis de 10 000 habitantes, pasando a exercer en Vigo ata a súa xubilación en xaneiro de 1970. Retirouse logo a Ribadeo, onde viviu ata o seu falecemento.
Aínda en vida (1994), deu nome ó CEIP Gregorio Sanz de Ribadeo. Asemade, leva o seu nome unha rúa en Guadalaxara.
Pardal das rochas
O pardal das rochas (Petronia petronia) é unha especie de ave do xénero Petronia dentro da familia Passeridae.
Descrición
miniatura|Petronia petronia. Parécese á femia do pardal común debido á súa apagada e pálida plumaxe. Ten unha mancha amarela na gorxa que en ocasións pasa desapercibida. En riba de cada ollo ten un risco de cor crema e outro escuro xusto en riba. O seu peteiro é grande e adaptado á súa dieta granívora.
Trátase dunha especie migratoria, a súa área de distribución esténdese por Europa, Asia e África. Habita en zonas secas de toda a península ibérica agás na franxa do Cantábrico e zonas próximas ao estreito de Xibraltar. Non aparece no leste das Canarias nin nas Illas Baleares.
Cerdeiredo
O topónimo galego Cerdeiredo é un fitónimo que indica a presenza de cerdeiras. Pode referirse a:
David Gil
David Gil Andreu, nado o 7 de xaneiro de 1978 en Málaga, é un ex xogador de baloncesto profesional español. Cunha altura de 1,88 metros xogaba na posición de base.
Palmarés
David Gil conseguiu cinco ascensos á Liga ACB:
Ligazóns externas
Xogadores do San Sebastián Gipuzkoa BC‎
Sputnik 3
Sputnik 3 foi o terceiro satélite artificial de Unión Soviética. Foi lanzado o 15 de maio de 1958 mediante un foguete Sputnik 8A91 (derivado do mísil R-7) desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Sputnik 3, denominado inicialmente ISZ (acrónimo de Satélite Artificial da Terra), estaba destinado a ser o primeiro satélite artificial da humanidade, pero atrasos no seu desenvolvemento debido á súa complexidade, e por temor a que os Estados Unidos se adiantaran, levaron á decisión de lanzar en primeiro lugar o Sputnik 1 (moito máis sinxelo) e o Sputnik 2. A órbita inicial tiña un apoxeo de 1864 km, un perixeo de 217 km, unha inclinación orbital de 65,2 graos e un período orbital de 106 minutos. O obxectivo de Sputnik 3 era estudar a contorna da Terra e a súa atmosfera superior mediante unha serie de instrumentos que medían o campo magnético, a radiación, os campos eléctricos, os ións e outros parámetros. Foi o maior satélite lanzado ata a data, con 1327 kg. A enerxía era producida por células solares que se almacenaba en baterías de prata e cinc. As comunicacións tiñan lugar mediante o sistema de telemetría Tral a 20,005 MHz e 66 MHz. O satélite levaba unha cinta para gravar datos a bordos, pero non funcionou, polo que só se podían rexistrar datos cando pasaba sobre unha estación de comunicacións. A nave non dispoñía de control de actitude. Reentrou na atmosfera terrestre o 6 de abril de 1960.
Instrumentos
Sputnik 3 levaba os seguintes instrumentos a bordo:
Bullán, Quintá de Cancelada, Becerreá
Bullán é un lugar da parroquia de Quintá de Cancelada no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2011 tiña 21 habitantes (15 homes e 6 mulleres).
Dacrifilia
Dacrifilia ou dacrilagnia é un tipo de parafilia na que a excitación sexual vén provocada polas bágoas ou o pranto da parella. Asóciase, polo xeral, cos homes.
O termo abrangue todas as formas do pracer relacionadas coas bágoas. A excitación é propiciada pola visión dunha persoa chorando. No sadomasoquismo xoga un papel importante, a teor da dominación do suxeito submiso, que é inducido ás bágoas, a modo de forte emoción, co gallo de provocar a excitación.
Días contados (libro de 1991)
"Impasse"
Un home novo quere ir ver ao cinema o filme Miller's Crossing, e queda coa súa moza. Esta sempre chega tarde ás citas, polo que a convoca con tempo. Logo de prepararse, vai tomar unha cervexa na rúa Venezuela de Vigo. Espera por ela, mais non aparece até unha hora despois, cando a película xa comezaba. El, no canto de enfadarse como noutras ocasións por non poder ir ver o filme, sente unha apracible indiferenza. A moza marcha ao cabo dun anaco, e el permanece no coche en calma. Finalmente decide quedar a durmir alí.
"Bypass"
Primavera de 1988. Nun piso unha muller prepara o xantar antes de que cheguen o seu home e os seus fillos. Mentres cociña pídelle ao fillo máis vello que vaia ao rocho do edificio a por unhas latas de alimentos en conservas. Como tarda en volver, o fillo máis novo sobe buscalo, pero atopa a porta do faiado pechada por dentro. O pai da familia sobe con outro xogo de chaves, e encontra o local baleiro. A familia vai á comisaría a poñer unha denuncia pola desaparición do fillo. Xusto un ano despois, o fillo aparece coas latas que lle pedira a nai.
As Casillas
O topónimo galego As Casillas pode referirse a:
Cécile Morrisson
Cécile Morrisson, nada en Dinan, na rexión francesa da Bretaña, o 16 de xuño de 1940, é unha historiadora e numismática francesa especializada no Imperio Bizantino.
Traxectoria
Cécile Morrisson cursou os seus estudos superiores entre 1958 e 1963 na Escola Normal Superior de París, antes de obter o seu doutoramento en Historia, en 1968, na mesma institución.
Días contados (libro de 1991)
"Estafetas con carne"
Tres traballadores reciben o encargo de retirar trinta e dúas caixas do correo de toda a cidade. Proban a retirar unha preto do Estadio de Balaídos mais non son capaces, e proban con outra preto do parque de Castrelos, tamén sen fortuna. Intentan separala da base do chan, ao que está pegada con cemento. Desisten e van xantar. Piden lentellas, e un deles explícalles aos outros que tres anos atrás fora apreixado durante a folga de Hijos de J. Barreras, e que no cárcere lle deran de comer unhas lentellas que tiñan un bicho dentro.
Cécile Morrisson
Traxectoria
Exerceu a docencia na Escola Práctica de Altos Estudos entre 1971 e 1978, e é directora emérita de investigación no Centro Nacional de Investigación Científica (CNRS), entidade na que ingresou en 1963 e na que dirixiu o Centro de Historia e Civilización de Bizancio (1998-2000).
Días contados (libro de 1991)
"Téñome que me irme"
Un comercial entra nunha farmacia da rúa do Príncipe. Logo de que marche a clientela, dúas señores e un rapaz con vergoña que vai mercar preservativos, ofrécelle á muller que atende un medicamento antihistamínico. Sae e para nun bar a tomar unha cervexa. Ao pouco entra a dependenta no bar, e pide un café. Ao comercial parécelle moi atractiva. Comezan a falar, e ela ofrécese a achegalo até a súa casa en coche, mais logo convídao a cear á súa casa, na prolongación da rúa Nicaragua. Alí no sofá está ceando xa un home fronte ao televisor, vendo un partido dos LA Lakers. A farmacéutica e o home do sofá comezan a discutir por un trade e unhas brocas. Cando o home sae do salón, a muller ensínalle os peitos ao comercial. Vai pasando o tempo, e xa de noite o home ponse a furar unha parede co trade. O comercial e a muller comezan a ter sexo, e o home do sofá aparece no salón vestido con lencería feminina. O comercial, aínda que bébedo de whisky, sente que ten que marchar de alí.
Cécile Morrisson
Traxectoria
No ámbito numismático, naquel mesmo 1963 comezou a traballar no Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia (BNF), organismo que posteriormente dirixiu entre 1988 e 1990. Morrisson reuniu todas as coleccións de moeda bizantina do Gabinete e publicounas en 1970 nun catálogo en dous volumes. En colaboración con físicos franceses e estadounidenses, desenvolveu un novo método non destrutivo de análise metalográfica das moedas no CNRS de Orleáns. No Gabinete de Medallas investigou os achados monetarios e a circulación na África bizantina, en Siria, Sicilia, en Francia, na Britania, na China etc. Ademais das moedas, tamén estudou os selos bizantinos. En 1991, catalogou todos os selos da colección Seyrig, da Biblioteca Nacional de Francia.
Mórrisson é asesora en materia de moeda bizantina da prestixiosa colección Dumbarton Oaks, da Universidade Harvard. Así mesmo, forma parte da Sociedade Francesa de Numismática; é membro honorario da Sociedade Romanesa de Numismática e da Sociedade Real de Numismática de Bélxica, e membro correspondente da Sociedade Numismática Americana. Entre 1991 e 1997, foi a única muller ata o momento en presidir a Comisión Internacional de Numismática.
Ademais, forma parte do Instituto Siciliano de Estudos Bizantinos e Neohelénicos Bruno Lavagnini, de Palermo; presidiu o Comité Francés de Estudos Bizantinos e foi secretaria do Comité Arqueolóxico do CNRS (1997-2000).
Entre outras entidades acedémicas, é membro honorario da Academia de Ciencias de Austria, membro correspondente da Academia de Atenas e da Academia Medieval de América e, desde o 11 de decembro de 2015, membro da ''Académie des Inscriptions et Belles-lettres de Francia. ''
Recoñecementos
Entre outros de menor relevancia, estes son algúns dos premios máis importantes dos que Cécile Morrisson se fixo acredora:
Montanismo
O montanismo é un movemento apocalíptico dentro do cristianismo primitivo fundado na segunda metade do século II por Montano. Oriúndo de Frixia, foi considerado un profeta polos seus seguidores. Defendía unha moral rigorosa e rexeitaba a penitencia como porta de volta á Igrexa. Esta debía estar pechada para os que, tras o bautismo, foran pecadores ou febles. Xunto coas profetisas Prisca e Maximila pronunciou os oráculos montanistas.
Os montanistas acusaban dunha moral flexible á xerarquia eclesiástica obediente a Roma e aos cristiáns fieis ao Papa tachábanos como cristiáns soamente psíquicos, mentres eles eran animados pola forza auténtica do alento de Deus e se consideraban pneumáticos. Agardaban a inminente manifestación do Espírito e o descendemento da Xerusalén celeste. Adquiriron gran prestixio cando un dos Pais da Igrexa, o respectado Tertuliano, se adheriu a esta corrente.
Días contados (libro de 1991)
"Crebantamento de condena"
Un rapaz novo ten que regresar ao cárcere de Vigo, na avenida de Madrid, despois dun permiso. Leva catro anos de condena e quédanlle outros seis meses. Logo de despedirse da súa irmá toma un café co seu cuñado na praza de España. Asume que debe volver ao centro penitenciario para rematar coa condena, pero antes de entrar lembra todos os sufrimentos que padece dentro. Desvíase cara aos edificios en construción.
Pintura
miniatura|[[Mona Lisa|A Gioconda pintura do renacemento por Leonardo da Vinci é un dos cadros máis recoñecidos do mundo.]] miniatura|A carreta de argazo. de [[Serafín Avendaño unha mostra da pintura galega no Museo de Pontevedra]] miniatura|Venus do espello de [[Diego Velázquez|Velázquez.]] miniatura|Impresionismo: [[Claude Monet.]] miniatura|[[Amadeo Modigliani.]] miniatura|Le Déjeuner des canotiers de [[Pierre Auguste Renoir.]] A pintura é a arte da representación gráfica utilizando pigmentos mesturados con outras substancias aglutinantes orgánicas ou sintéticas, en forma líquida a unha superficie bidimensional, co fin de coloreala, atribuíndolle matices, tons e texturas. Nesta arte empréganse técnicas de pintura, coñecementos de teoría da cor e de composición pictórica, e o debuxo. Nun sentido máis específico, a práctica da arte de pintar, consiste en aplicar, nunha superficie determinada -unha folla de papel, un lenzo, un muro (pintura mural ou de frescos), unha madeira, un fragmento de tecido etc.- unha técnica determinada, para obter unha composición de formas, cor, texturas, debuxos etc. dando lugar a unha obra de arte segundo algúns principios estéticos.
Días contados (libro de 1991)
"Fracaso profesional"
Un home recibe un encargo laboral. Para levalo a cabo vai a unha casa, prepáralle o almorzo ao home, e cando marcha queda a falar coa muller. Cun disco de Stephane Grappelli de fondo, vaille facendo preguntas a ela para descubrir información sobre o home. Ao cabo, métese na cama con ela, e considérao un fracaso profesional.
Pintura
O arquitecto e teórico do clasicismo André Félibien, no século XVII, nun prólogo das Conferencias da Academia francesa fixo unha xerarquía dos xéneros da pintura clásica: «a historia, o retrato, a paisaxe, os mares, as flores e os froitos».
Días contados (libro de 1991)
"Lugar adecuado"
Aparece un morto. Hai diversas opinións sobre o seu falecemento, pero ningunha versión oficial. O Xefe manda ao grupo levar o cadaleito até un lugar para soterralo. Comezan a camiñar cara ao suroeste durante varios días, por lugares despoboados. Na terceira semana de marcha, o grupo rebélase e négase a seguir. O Xefe colle o cadaleito dunha asa e segue a tirar del.
Pintura
A pintura é unha das expresións artísticas máis antigas e unha das sete Belas Artes, e está incluída como materia na maior parte das licenciaturas nesta disciplina. En estética ou teoría da arte modernos a pintura está considerada como unha categoría universal que comprende todas as creacións artísticas feitas sobre superficies. Unha categoría aplicable a calquera técnica ou tipo de soporte físico ou material, incluíndo os soportes ou as técnicas efémeras así como os soportes ou as técnicas dixitais.
Soiuz 1
Soiuz 1 foi o nome da primeira misión tripulada dunha cápsula Soiuz, en concreto unha cápsula modelo 7K-OK. Foi lanzada o 23 de abril de 1967 mediante un foguete Soiuz 11A511 desde o cosmódromo de Baikonur e rematou en traxedia.
Días contados (libro de 1991)
"A maleta problemática"
Un home chega a unha estación cunha maleta. Séntese vixiado e asume que o van despezar antes de chegar ao seu destino. Senta nun departamento, mais entran unha anciá e tres nenos, e busca outro lugar. Déitase nun corredor, coa maleta baixo a cabeza, e un home empeza a falarlle. Cando xa comeza a amencer, pola ventá observa que o perseguen en coches. Amosa a súa maleta pola ventá, e esta recibe un disparo. Bótase ao chan e os tiros continúan. O disparo que dera na maleta amortecera no libro de Indro Montanelli Storia di Roma. O protagonista queda durmido, e ao espertar está queimado.
"Soamente unha vez"
Unha noite de domingo no inverno de 1971, na zona de viños de Vigo. Un zapateiro, que bebera viño branco, observa un home saír dunha caixa de corre verde, e introdúcese nela. A través dunha galería chega a uns corredores subterráneos onde hai diversos compartimentos: un teatro enorme, unha festa de disfraces nun gran salón, saunas. Detense noutro espazo onde varias mulleres atractivas e con pouca roupa atenden homes que beben e se deixan acariciar. Despois para noutro espazo onde varios homes lle dan un feixe de cartos. Ao cabo dun cacho atopa un home, e recoñece no seu ollar que el tamén se encontra alleo a aquel espazo, e este explícalle que el entrou polo oco dun ascensor. Se ben o zapateiro quere saír, o outro home está cómodo nas galerías subterráneas e quere seguir desfrutando. Logo de durmir un anaco consegue dar coa saída, e vai á taberna de Elixio. Alí convida á xente a viño, e xúntase co seu amigo o Nécora, quen lle pregunta de onde sacou tantos cartos. Seguen tomando viño e van á casa de Nanita, na Ferrería. O zapateiro, xa moi borracho, non é quen de lle explicar ao Nécora de onde sacou os cartos. O Nécora comproba que un dos billetes de mil pesetas é verdadeiro, e cando o zapateiro esperta explícalle ben como os conseguira. Á noite os dous volven á caixa de correo para entrar nas galerías subterráneas. Primeiro entra o Nécora, e cando o zapateiro intenta abrir a porta non o dá conseguido, até que o atopan duns policías e o deteñen. A familia do Nécora denuncia a súa desaparición, mentres este desfruta dos praceres das galerías. O zapateiro, pola súa banda, vólvese alcohólico e intenta entrar nas caixas de correo. Ao cabo de case dous anos, atópano morto no foxo dun ascensor.
"Unha noite nos tellados"
Tres amigos adolescentes quedan para roubar uns cómics nun quiosco, que está no interior do portal dun edificio. Sabían que o quiosqueiro estaría bebendo viño Coes. Logran entrar no quiosco e collen tres bolsas con diferentes cómics, como Thor, Spider-Man, Jabato, El Llanero Solitario, O Capitán América, Os Vingadores, Tom e Jerry, Pepe Gotera y Otilio ou El Capitán Trueno, amais dalgunhas revistas pornográficas.
"Escola de seducción"
Daniel é un home leva unha vida solitaria despois de deixar unha relación coa súa parella. Nun cartel no xornal ve que na súa cidade se vai abrir unha escola para aprender a seducir, e decide anotarse. Alí, da man do profesor, Anselmo, vólvese consciente da súa situación. Chama a Gloria, a súa ex parella. Días despois coñece unha muller, mais ao dicirlle que vai á escola de sedución esta decide deixalo.
Un venres, cando xa durmía, unha muller timbra na súa porta. Entra e dille que teñen un amigo común, e pídelle instalarse alí uns días. Ao día seguinte chega de volta á súa casa, e coa muller hai outro home, Xabier, tamén coñecido do seu amigo común. Unha noite Daniel explícalle á muller que estivo indo á escola de sedución, e que o profesor se chamaba Anselmo. Ela sobrecóllese, mais nega coñecer o tal Anselmo. Daniel emborráchase, e cando Xabier regresa a casa dálle unha malleira. A muller contáralle que Daniel intentara abusar dela. A policía deteno, mais logra convencer á policía de que non ten nada que ver coa muller e con Xabier, que fuxiran da cidade e que ao parecer estaban implicados nun caso de narcotráfico. Daniel regresa a casa, e decide que non precisa coñecer ninguén.
Narración
A novela está ambientada en Vigo, en lugares como as rúas Venezuela e Nicaragua, Balaídos, Castrelos, A Ferrería ou a Avenida de Madrid. No relato "Soamente unha vez" parte da trama discorre na taberna de Elixiom, que tamén aparece nas novelas de Domingo Villar. O relato "Lugar adecuado" é nun lugar descoñecido e despoboado, e "A maleta problemática" desenvólvese nun tren. O relato "Soamente unha vez" ocorre nun espazo imaxinario nos subterráneos de Vigo.
Hai narrador en terceira persoa, ás veces omnisciente ("Impasse", coñecendo os sentimentos do protagonista) e que ás veces dialoga coa persoa lectora, e se autocorrixe ("Bypass"). Tamén hai relatos en primeira persoa ("Téñome que me irme", "Fracaso profesional", "Lugar adecuado", "A maleta problemática").
En ocasións hai recursos próximos á escritura automática, con ausencia de signos de puntuación e concordancia.
Soiuz 1
Características
Pouco despois do lanzamento comezaron os problemas para Komarov: un dos dous paneis solares da cápsula Soiuz non se despregou, quedando pegado do módulo de servizo. Ademais apareceron dificultades co control da nave debido a interferencias entre o sistema de control a reacción e os sensores de fluxo de ións que proporcionaban información sobre a posición da nave. O control de terra decidiu que Komarov debía volver, dadas as condicións do voo. O primeiro intento de retropropulsión para a reentrada atmosférica non tivo éxito debido aos problemas de orientación da nave, así que Komarov fixo un acendido manual, que logrou sen problemas. A reentrada produciuse con normalidade e o paracaídas de freado funcionou sen problemas, pero debido a un fallo nun sensor de presión o paracaídas principal non chegou a despregarse. Komarov deu activado o paracaídas de reserva, pero liouse co de freado, impedindo que funcionara. O impacto contra terra, cerca da cidade de Oremburgo e sobre as 7:00 do 24 de abril, destrozou o módulo de descenso e matou a Komarov.
O accidente da Soiuz 1 foi a continuación dos problemas atopados nos voos de proba non tripulados anteriores e das presións políticas para ser lanzada a pesar de todo. O voo programado da Soiuz 2 non tivo lugar ata varios meses despois.
Pintura
A pintura é considerada por moitos como un dos soportes artísticos tradicionais máis importantes; moitas das obras de arte máis importantes do mundo, tales como a Mona Lisa, son pinturas.
Diferénciase do deseño polo uso dos pigmentos líquidos e do uso constante da cor, mentres aquel apropiase principalmente de materiais secos.
Definición
Unha pintura é o soporte pintado sobre un muro, un lenzo, ou unha lámina. A palabra pintura aplícase tamén á cor preparada para pintar, asociada ou non a unha técnica de pintura; neste sentido é empregado na clasificación da pintura atendendo ás técnicas de pintar, por exemplo: «pintura ao fresco» ou «pintura ao óleo».
A clasificación da pintura pode atender a criterios temáticos (como a «pintura histórica» ou a «pintura de xénero») ou a criterios históricos baseados nos períodos da Historia da Arte (como a «pintura prehistórica», a «pintura gótica») e en xeral de calquera período da historia da pintura.
As pinturas son obras de arte, atendendo ao seu sentido estético Ernst Gombrich di que: E parafraseando a Arnold Hauser: Ernst Bloch en Geist der Utopia (O espírito da utopía) (1918), defende a arte non figurativa, relacionándoa cunha concepción utópica do home, como un destino non revelado pero presente de forma inconsciente no máis profundo do ser humano. Erwin Panofsky e outros historiadores da arte, analizan o contido das pinturas mediante a iconografía (forma) e a iconoloxía (o seu contido), primeiro trátase de comprender o que representa, logo o seu significado para o espectador e, a continuación, analizan o seu significado cultural, relixioso e social máis amplamente.
Historia
miniatura|Réplica dunha [[pintura rupestre feita no teito da cova de Altamira exposta no Deutches Museum de Múnic]] A historia da pintura comprende desde a prehistoria ata a Idade Contemporánea, e inclúe todas as representacións realizadas coas diferentes técnicas e cambios, que coincide coa historia da arte no seu contexto histórico e cultural.
Lei natural
A Lei Natural é o conxunto de principios que, en ética, teoloxía, dereito e teoría social, remite ao que se supón son as características permanentes da natureza humana, que poden servir como modelo para guiar e valorar a conduta é as leis civís. A lei natural considerase, en esencia, invariable e aplicable nun sentido universal. A causa da ambigüidade da palabra “natureza”, o significado de natural varía. Así, a lei natural pode ser considerada como un ideal ao que aspira a humanidade, ou un feito xeral entendido como o modo en que actúan por norma ou regra xeral os seres humanos. A lei natural é diferente da lei positiva, establecida pola sociedade civil.
Pintura
Historia
A chamada arte parietal consiste en pintura mural feita dentro de covas, este concéntrase fundamentalmente nalgunhas rexións pirenaicas pertencentes a Francia e España e na costa mediterránea a arte levantina, outras mostras inferiores seatopan en Portugal, Norte de África, Italia e Europa Oriental. As pinturas rupestres máis antigas coñecidas atópanse na cova de Chauvet, en Francia, datadas por algúns historiadores nuns 32.000 anos, entre os períodos Auriñaciense e Gravetiense. Foron realizadas con ocre de arxila, vermello de óxido de ferro e negro de dióxido de manganeso. Tamén é salientábel as pinturas realizadas nas covas de Lascaux e Altamira. Atópanse debuxados rinocerontes, leóns, búfalos, mamuts, cabalos ou seres humanos a miúdo en actitude de caza.
As imaxes que se poden contemplar nas paredes das tumbas exipcias, remontanse a uns 5.000 anos, son escenas da vida cotiá e de carácter mitolóxico, simbolizadas cos trazos característicos de perfil e utilizando o tamaño das figuras como rango social. Na Antiga Roma era normal decorar os muros das casas e palacios principais e entre as mellor conservadas atópanse as de Pompeia e Herculano. Na época paleocristiá decoráronse as catacumbas con escenas do Novo Testamento e coa representación de Xesús como o «Bo Pastor». Eran figuras estáticas con grandes ollos que parecían mirar ao espectador. Este estilo continuou na escola bizantina de Constantinopla. A pintura románica desenvólvese entre os séculos XII e XIII, sendo as zonas máis interesantes as do sur de Francia e as de Cataluña, a maioría das veces eran temas relixiosos realizados para os ábsidas e muros das igrexas con representacións do Pantocrátor, a Virxe María e a vida dos santos. En pintura gótica ademais dos temas relixiosos represéntanse temas laicos principalmente en Francia e Italia, onde destacou a figura do pintor Giotto.
Lei natural
Grecia clásica
Os filósofos gregos foron os primeiros en elaborar unha doutrina da lei natural. No século VI a.C., Heráclito falaba dunha sabedoría común que impregna todo o Universo: “todas as leis humanas se nutren dunha, a divina”. Aristóteles distinguía entre dúas clases de xustiza: “Unha norma de xustiza é natural cando ten a mesma validez en todas partes, e non depende de que a aceptemos ou non; unha norma é legal (convencional) cando en primeira instancia pode ser fixada nun sentido ou noutro con indiferenza”.
Pintura
Historia
No renacemento tivo a pintura unha grande influencia clásica, desenvolveuse a perspectiva lineal e o coñecemento da anatomía humana para a súa aplicación na pintura, tamén nesta época apareceu a técnica do óleo. Foi unha época de grandes pintores entre os que destacaron Leonardo da Vinci, Michelangelo, Rafael Sanzio e Tiziano. Na obra da Gioconda sobresaen as novas técnicas empregadas por Leonardo, o sfumato e o claroscuro. Michelangelo realizou unha das máis grandes obras pictóricas: os frescos da Capela Sistina. Os artistas que máis empregaron temas simbólicos foron os do Norte de Europa encabezados polos irmáns Jan van Eyck e Hubert van Eyck. En Alemaña sobresaíu o pintor e humanista Durero.
miniatura|Hipnotizador (1912), de [[Bohumil Kubišta (Ostrava). Pintura do expresionismo con mestura do cubismo.]] A Igrexa da contrarreforma busca a arte relixiosa auténtica coa que quere contrarrestar a ameaza do protestantismo, e para esta empresa as convencións artificiais dos manieristas, que dominaran a arte durante case un século, xa non parecían adecuadas. As dúas características máis importantes do manierismo eran o rexeitamento das normas e a liberdade na composición, nas cores e nas formas, a novidade dos caravaggistas era un naturalismo radical que combinaba a observación física detallada cunha aproximación, ata teatral e dramática mediante o claroscuro, o uso de luz e sombra. Caravaggio e Annibale Carracci son dous pintores coetáneos, considerados decisivos na conformación pictórica do barroco. A pintura barroca caracterízase polo dinamismo das súas composicións; distinguíronse entre outros Velázquez, Rubens e Rembrandt. Na primeira metade do século XVIII impúxose o rococó, máis alegre e festivo que o barroco. Tivo especial importancia en Francia e Alemaña.
Lei natural
Idade moderna
O xurista holandés Hugo Grocio está considerado o fundador da teoría moderna da lei natural. A súa definición desta como o conxunto de regras que poden ser descubertas polo uso da razón é tradicional, pero ao presentar a hipótese de que a súa lei tería validez sempre, aínda que Deus non existira ou no suposto de que os problemas dos seres humanos non tiveran ningunha importancia para Deus, estableceu unha separación dos presupostos teolóxicos e preparou o camiño para as teorías racionalistas dos séculos XVII e XVIII. Por esta vía desvinculouse do escolasticismo na súa metodoloxía, aínda que non no seu contido.
Pintura
Historia
O romanticismo de principios do século XIX expresaba estados de ánimos e sentimentos intensos. En Francia o pintor máis importante foi Eugène Delacroix; no Reino Unido, Constable e Turner; nos Estados Unidos, Thomas Cole; e en España, Francisco de Goya. Coa invención da fotografía a mediados do século XIX, a pintura empezou a perder o seu obxectivo histórico de proporcionar unha imaxe realista; o impresionismo, con Manet como precursor, é un estilo de pinceladas soltas e xuxtaposición de cores que busca reconstruír un instante percibido, unha impresión, sen interesarse polos detalles concretos.
Lei natural
Idade moderna
Unha segunda innovación de Grocio foi considerar esta lei como dedutiva e independente da experiencia; na súa obra De iure belli ac paci (Sobre o dereito da guerra e a paz, 1625) afirmaba: “Así como os matemáticos tratan as figuras como abstraccións dos seus corpos, así no trato da lei afasto o meu xuízo de todos os feitos particulares”
Vilar de Castro, Leroño, Rois
Vilar de Castro é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
Pintura
Historia
O inicio do século XX caracterízase pola diversidade de correntes pictóricas: o fauvismo, que rexeita as cores tradicionais e achégase a cores violentas; o expresionismo, que mostraba máis os sentimentos que a reprodución fiel da realidade; o cubismo con Georges Braque e Pablo Picasso, coa descomposición das imaxes tridimensionais a puntos de vista bidimensionais; e a pintura abstracta, herdeira do cubismo. O expresionismo abstracto desenvolveuse en Nova York entre os anos 1940-1950, o Pop art chegou un pouco despois, cun coñecido expoñente en Andy Warhol. O minimalismo caracterízase pola procura da máxima expresión cos mínimos recursos estéticos. O século XXI demostra unha idea de pluralismo e as obras séguense realizando nunha ampla variedade de estilos e grande estética.
Xéneros pictóricos
Os xéneros artísticos, ademais de clasificar as obras por temas, foron a presentación artística a través da historia da pintura, que afectou tamén a técnica, as dimensións, ao estilo e á expresión das obras de arte. Os autores como Platón (427-347 a. C.), Aristóteles (384-322 a. C.) e Horacio (65-8 a. C.) afirmaron que a arte é sempre unha mímese e que o seu mérito está no valor didáctico do que representa e da súa boa representación, sen establecer diferenzas entre o retrato imaxinado ou real. Vitruvio na segunda parte do século I, describiu a decoración de comedores onde se vían imaxes con comida e doutras salas con paisaxes ou escenas mitolóxicas.
No renacemento, Leon Battista Alberti quixo elevar o grao de «artesán da pintura» ao de «artista liberal» afirmando: «O traballo máis importante do pintor é a historia», coa palabra historia referíase á pintura narrativa, con escenas relixiosas ou épicas « ... a que retrata os grandes feitos dos grandes homes dignos de recordarse difiere da que describe os costumes dos cidadáns particulares, da que pinta a vida dos campesiños. A primeira ten carácter maxestuoso, debe reservarse para edificios públicos e residencias dos grandes, mentres que a outra será adecuada para xardíns ...»
A aparición da pintura ó óleo no século XVI e o coleccionismo, fixo que, aínda que non se perdese a monumentalidade para murais narrativos, xurdisen as pinturas máis comerciais e noutros formatos máis manexables, así comezaron a clasificarse os xéneros pictóricos e a súa especialización por parte dos artistas. Na Italia central continuouse facendo pintura histórica, os pintores da parte norte da península itálica realizaban retratos e os dos Países Baixos realizaron a pintura de xénero a pequena escala presentando a vida campesiña, o paisaxe e a natureza morta. En 1667, André Félibien historiógrafo, arquitecto e teórico do clasicismo francés, nun prólogo das Conferencias da Academia fai unha xerarquía dos xéneros da pintura clásica: «a historia, o retrato, a paisaxe, os mares, as flores e os froitos».