cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mocidade Nacionalista Galega
En Compromiso por Galicia
Coa formación de CxG Balbina Gándara Antelo foi elixida secretaria xeral dimitindo un ano despois. Neste período numerosos membros das Xuventudes Socialistas de Galicia, xuventudes do PSdeG téñense sumado a MNG, ó igual que outros mozos independentes e galeguistas.
Logo da dimisión de Balbina Gándara, o secretario xeral é Pablo Tortajada Bermúdez antigo secretario de organización.
Neste novo período a MNG rompeu cos principios defendidos por Galiza Nova, sobre o comunismo e independentismo e preferiu relacionarse con Euzco Gaztedi Indarra (EGI), mocidades do PNV e a Joventut Nacionalista de Catalunya (JNC), mocidades de Convergència Democrática de Catalunya, dunha sensibilidade máis centrista e moderada, participando por exemplo no EGI eguna. Tamén mantén estreitas relacións con Iratzarri, escisión de Aralar.
Actividades
Alén de participar con comitiva propia na manifestación nacional do Día da Patria e de xestionar un posto no Festigal, a MNG continuou desenvolvendo as Xornadas da Mocidade Galega que iniciara a MSG, realizándoas en dous ámbitos diferentes, a Universidade de Santiago de Compostela e no concello ourensán de Castrelo de Miño. Nelas, baixo o título 'A nación 2.0', reflexionouse sobre a construción nacional no século XXI dando voz e presenza ao máis representativo do mundo social de Galicia con grande eco dos medios. Tamén desenvolveu campañas referentes á cuestión sexo-afectiva, tanto no eido da educación sexual con actividades como 'Luces, cámaras... sexo!' coma na defensa da pluralidade de opcións. Tamén desenvolveu accións para reivindicar a normalización dos equipos deportivos nacionais coa campaña 'Mételle un gol a Feijoo'. Entre as súas actividades, tamén están as de formación, coma 'Tempos de Traballo' ou a participación nun debate coas mocidades do Partido Popular.
A Mocidade Nacionalista Galega fai parte, así mesmo, da Plataforma contra a Lei de Augas sendo a única organización do ámbito BNG que deu ese paso.
Ademais, a MNG ten feito numerosos posicionamentos públicos sobre diversas temáticas decidida a incidir no debate político. Neles, ten apostado pola renovación doutrinal do nacionalismo, a defensa da cultura galega , o apoio ao pobo palestino ou en favor dunha converxencia de esquerdas nas eleccións ao Senado.
Referentes internacionais
Entre os seus referentes estatais e internacionais están as Joventuts Nacionalista de Catalunya, organización ligada a Converxencia Democrática de Cataluña, Euzko Gaztedi Indarra, xuventudes do Partido Nacionalista Vasco (PNV)e a Jóvenes Nacionalistas Canarios de Coalición Canaria. Partidos cos que Compromiso por Galicia compartiu candidatura en Coalición por Europa.
Hau dena aldatu nahi nuke
Hau dena aldatu nahi nuke é o segundo álbum de estudio do grupo musical vasco Hertzainak.
Murazó, Codesido, Vilalba
Murazó é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Jaume Ribera
Jaume Ribera, nado en Sabadell o 30 de decembro de 1953, é un escritor e guionista de historietas catalán.
Traxectoria
Nas décadas de 1970 e 1980 dedicouse a facer guións para cómics na Editorial Bruguera. Guionizou series coma Maff y Osso (de GiaSer) ou Deliranta Rococo e Profesor Tragacanto (de Gustavo Martz-Schmidt). Tamén chegou a firmar guións de Mortadelo y Filemón, cando foron realizados polo Bruguera Equip sen o seu creador, Francisco Ibáñez.
Para a mesma editorial tamén realizou guións de corte policíaco, detectivesco ou de suspense.
Xunto a Andreu Martín escribiu dúas sagas detectivescas: a protagonizada polo detective adolescente Flanagan, e a protagonizada por Àngel Esquius, composta por catro novelas: Amb els morts no s'hi juga (2003), Joc de claus (2004), La monja que va perdre el cap (2005) e Si cal matar matem (2010).
Pierre Ianni
Pierre Ianni, nado en Italia en 1952, é un enxeñeiro e executivo francés. Foi director da fábrica de automóbiles Citroën en Vigo de 2007 a 2011.
Traxectoria
Este enxeñeiro, nado en Italia, pero criado e formado en Francia, ingresou na empresa PSA Peugeot Citröen en 1978, e dende entón desempeñou distintos cargos de responsabilidade na firma. Con destreza para os idiomas, en 2003 accedeu á dirección da fábrica que a compañía francesa ten en El Palomar (Arxentina).
En xaneiro de 2007 foi designado pola empresa como director da planta viguesa, cargo que ocupou o 1 de marzo. Substituíu no cargo ao tamén enxeñeiro Javier Riera.
Foi substituído en 2011 polo vigués Juan Antonio Munoz Codina.
Lugares de Dozón
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Dozón.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Dozón
Evanxeo de Nicodemo
miniatura|Pergamiño co Evanxeo de Nicodemo (século IX ou X) O Evanxeo de Nicodemo é un Evanxeo apócrifo encontrado en Nag Hammadi, descuberto en 1945. Tamén se coñece co nome de Evanxeo Copto dos Exipcios.
Existe outro Evanxeo dos Exipcios, este escrito en grego, considerado herético por Clemente Alexandrino, escrito posiblemente sobre o ano 150.
Receptor X retinoide
O receptor X retinoide ou receptor X de retinoides (RXR) é un tipo de receptor nuclear que se cre é activado polo ácido retinoico, aínda que o seu ligando endóxeno exacto non foi aínda concluintemente identificado. Hai tres receptores X de retinoides, que son: RXR-alfa, RXR-beta, e RXR-gamma, codificados respectivamente nos xenes, ,.
O RXR heterodimerízase cos receptores nucleares da subfamilia 1 entre os que se inclúen o CAR, FXR, LXR, PPAR, PXR, RAR, TR, e VDR.
Igual que outros receptores nucleares de tipo II, o heterodímero RXR en ausencia de ligando únese a elementos de resposta a hormonas en complexo coa proteína correpresora. A unión dos ligandos agonistas ao RXR dá lugar á disociación do correpresor e o recrutamento da proteína coactivadora, a cal, á súa vez, promove a transcrición de xenes diana de augas abaixo formando ARNm e finalmente proteínas.
Casaldarnos, Ribadumia, Ribadumia
Casaldarnos é un lugar da parroquia de Ribadumia no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Inis na Bró
Inis na Bró (ás veces tamén coñecida como Inishnabro na súa forma inglesa), é unha das illas que forman o arquipélago irlandés das Illas Blasket, no condado de Kerry.
Dista uns 200 metros de Inis Mhic Uileáin e a súa maior altitude é de 175 metros sobre o nivel do mar.
A Notaria, Desteriz, Padrenda
A Notaria é un lugar da parroquia de Desteriz, no concello ourensán de Padrenda, na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE en 2018 tiña 160 habitantes (76 homes e 84 mulleres).
Salda badago
Salda badago é o terceiro álbum de estudio do grupo musical vasco Hertzainak.
Nervio toracodorsal
O nervio toracodorsal é un nervio do membro superior humano, pertencente á axila. É unha póla do plexo braquial, orixinada no fascículo posterior, recibindo raíces de C6 a C8.
Innerva o músculo grande dorsal.
Antolín Sánchez Presedo
Antolín Sánchez Presedo, de nome completo Antolín Luís Mariano Sánchez Presedo, nado en Betanzos o 5 de abril de 1955, é un político galego membro do PSOE, e deputado no Parlamento Europeo.
Formación
É licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, e mestrado en Dereito da Unión Europea pola Universidade Carlos III de Madrid.
Finais dos setenta e década dos oitenta
Deputado no Parlamento de Galicia dende a I ata a IV lexislatura (1981-1997), e concelleiro da súa cidade natal dende 1979 ata que, en 1983, obtén a alcaldía de Betanzos ó gañar as eleccións municipais por maioría absoluta. En 1985 é nomeado Secretario Xeral do PSdeG-PSOE en substitución de Paco Vázquez, motivo polo que deixa a alcaldía betanceira co fin de prepara-las eleccións autonómicas que se celebrarían en novembro dese ano.
A pesar de perde-las citadas eleccións, en 1987, e debido á moción de censura presentada contra o goberno de Xerardo Fernández Albor (que triunfaría grazas ó voto do tránsfuga Xosé Luís Barreiro), o PSdeG-PSOE acada o poder, formando un goberno tripartito coa Coalición Galega e o Partido Nacionalista Galego. Sánchez Presedo sería nomeado Conselleiro de Ordenación do Territorio e Obras Públicas dese goberno, mantendo o cargo ata a vitoria do Partido Popular nas eleccións autonómicas de 1989.
Candidatura á presidencia da Xunta
En 1993 foi candidato á presidencia da Xunta de Galicia polo PSdeG-PSOE. A contundente derrota electoral precipitou a súa saída coma Secretario Xeral do partido, situación que aproveitaría para estudar o citado máster e dedicarse posteriormente ó exercicio da avogacía.
Kimigayo
Kimigayo (君が代) é o himno nacional do Xapón. A súa letra é a máis antiga de entre os himnos nacionais do mundo, ademais dunha das máis curtas cunha lonxitude de 11 medidas e 32 caracteres. A súa letra procede dun poema waka escrito no período Heian (794–1185), e a melodía adaptouse en 1880, substituíndo a outra melodía pouco popular composta once anos antes. Malia que o título "Kimigayo" adoita traducirse coma "O Reinado da súa Maxestade Imperial", non hai unha tradución oficial do título ou da letra establecida por lei.
Dende 1888 ata 1945 "Kimigayo" serviu coma himno nacional do Imperio do Xapón. Trala disolución do imperio seguindo a súa rendición ó final da Segunda guerra mundial, o estado do Xapón sucedeuno en 1945. O emperador Hirohito permaneceu no trono, e "Kimigayo" mantívose coma o himno nacional de facto. Quedou recoñecido oficialmente por lei coma o himno nacional do país no ano 1999.
Premio das Artes e das Letras de Galicia
O Premio das Artes e das Letras de Galicia (ou Premio das Letras e das Artes de Galicia), concedíao a Xunta de Galicia en recoñecemento a personalidades destacadas na creación artística en Galicia. Creado en 1995, contaba cunha dotación económica que foi dos cinco millóns de pesetas aos 36 000 euros. Foi derrogado en 2006, despois de once edicións.
Imperio acadio
O Imperio acadio foi o primeiro imperio antigo de Mesopotamia formado a partir das conquistas de Sargón de  Acad. Mantivo o seu máximo esplendor no século XXII a. C. (2334 a 2192 a. C.) nos que se sucederon cinco monarcas: o propio Sargón, os seus fillos Rimush e Manishutusu, o seu neto Naram-Sin e o fillo deste, Sharkalisharri que gobernaron durante 141 anos.
Os dominios do imperio acadio estendéronse a toda a conca do Tigris e Éufrates, Elam, Siria e ―segundo as inscricións― aínda máis aló, ata o Líbano e a costa mediterránea. Segundo as devanditas inscricións chegaríanse a realizar incursións ata Anatolia e o interior dos montes Zagros e o imperio controlaría o comercio do golfo  Pérsico cara a « Magan» (posiblemente Omán) e a rexión do val do  Indo.
As cidades de Mesopotamia enchéronse de monumentos e ronseis conmemorativas que falaban da grandeza do novo imperio e na escritura produciuse un importante avance da lingua acadia, que se converteu na lingua administrativa do Estado.
Antecedentes
A infiltración pacífica dos semitas nas cidades sumerias alcanza agora densidade suficiente para que aqueles obteñan a supremacía política do país. Cabe mesmo atribuír esta supremacía a unha inmigración repentina e masiva:
Cara ao 2340 a. C. Sargón fundou a cidade de Agadé nas proximidades de Kish, posiblemente ao norte. A súa localización aínda non foi determinada polos arqueólogos, aínda que se especula que podería estar cara á confluencia dos ríos Diala e Tigris, nos arredores da actual Bagdad. Os motivos da fundación de Agadé non están claros. É probable que Sargón se rebelase contra o seu señor en Kish e decidise establecer un novo centro de operacións. Tampouco se coñece con seguridade que ocorreu en Kish. Talvez Sargón tomouna antes de lanzarse cara á a conquista das terras do sur ou talvez foi Lugalzagesi de Umma, que formara un imperio local na área do sur.
As conquistas de Sargón
miniatura|Mapa da extensión do Imperio acadio coas conquistas de [[ Sargón de Acad|Sargón e as principais revoltas posteriores. Para a tradición posterior mesopotámica, Sargón e o seu neto, Naram-Sim, converteranse nos modelos arquetípicos de emperador. Sobre o primeiro proxectaranse as virtudes para seguir, convertendoo nun mito; sobre o segundo, o antimodelo do emperador esgotado en sufocar rebelións que perde o beneplácito dos deuses. ]]
Nalgún momento para mediados do século XXIV a. C. (2340 a.C.) Sargón lanzouse á conquista das cidades sumerias do sur. As conquistas anteriores de Lugalzagesi de Umma puideron facilitar o camiño do conquistador acadio, ao atoparse xa vencida a independencia das distintas cidades sumerias. O primeiro dos obxectivos de Sargón foi Uruk, cidade soada polas súas grandes murallas e onde no momento do ataque atopábase Lugalzagesi. Sargón non só conquistou a cidade, senón que fixo prisioneiro ao rei, obrigándolle a camiñar ata o templo de Enlil en Nippur cunha argolla ao pescozo.
Tras isto lanzouse á conquista do resto de cidades sumerias. Tomou Ur, Lagash e Umma, co que xa controlaba tantas terras como fixera Lugalzagesi. Co dominio de toda a Baixa Mesopotamia asegurado, continuou as súas campañas atacando aos elamitas dos montes Zagros, no actual Irán, e realizou incursións na cidade de Mari (na actual Siria) e Ebla, xa a poucos quilómetros do Mediterráneo, chegando, segundo as inscricións, ás montañas dos cedros: isto é, ao actual Líbano, e talvez ata Anatolia.
Sargón converteuse así no primeiro monarca histórico que conseguiu unificar toda a conca da Mesopotamia baixo un mesmo mandato. A pesar de que é probable que esta unidade fose máis teórica que real, a figura de Sargón foi un referente constante para os monarcas que, posteriormente, tratarían de repetir a súa fazaña. De feito, en épocas posteriores coñecéuselle como Sargón o Grande. Pero o seu reinado e o dos seus sucesores non estiveron exentos de problemas xa que pouco antes da súa morte sufriría unha revolta xeral nas cidades conquistadas.
A pesar destas dificultades, durante o reinado do seu neto e sucesor, Naram-Sin (2260-2223 a. C.), o imperio alcanzou a súa máxima extensión territorial: nos límites occidentais incorporou as rexións de Alepo (na actual Siria), e a contorna de Trípoli (na costa mediterránea cananea do actual Líbano); nos orientais conquistou Susa e no norte expandiuse por Anatolia. Con todo houbo un pobo ao que Naram-Sin non conseguiu conquistar a pesar de que guerreou contra eles e inflixiulles algunhas derrotas. Eran os gutis, que habitaban os montes Zagros e que atacaban e saqueaban continuamente as terras do val. O novo rei tivo que enfrontarse ademais a numerosas rebelións.
Nalgún momento do seu reinado parece que Naram-Sin foi deificado. O motivo, segundo unha inscrición nunha estatua, foi por petición do seu pobo aos deuses, despois de que o rei gañase nove batallas contra as que se lle rebelaron «desde os catro confíns do mundo». Os deuses concederon e construironlle un templo en Agadé, que ata entón non estaba dedicado a ningún deus.
Tras a morte de Naram-Sin, o seu sucesor e fillo, Šarkališarri (2223-2198 a.C.) incrementou a presión sobre o imperio: os elamitas rebelaronse, conquistando varias cidades do sur de Mesopotamia. Posteriormente sufriría invasións por parte dos amorreos, a quen lograría vencer, e dos guti aos que inicialmente tamén reduciría. Con todo o imperio estaba moi desgastado e tras a súa morte as cidades do sur de Mesopotamia independizáronse. Tras isto, os dominios do antigo imperio quedaron reducidos á área circundante da antiga capital, Agadé.
Historia segundo fontes tradicionais
Un mito, o primeiro no tempo, parecido ao doutros antigos caudillos xurdidos do nada, di que un funcionario semítico ao servizo de Urzababa, rei de  Kish, forma un partido con xentes da súa estirpe, organiza un exército, depón a Urzababa e levanta unha cidade que dará nome ao seu pobo e ao seu imperio. Acad ou Agadé. O novo dominador dáse a si mesmo un nome de significación política: Sargón (transcrición bíblica do acadio Šarrukenu, ‘rei verdadeiro’).
Outro mito rodea a súa infancia de ninbo portentoso: fillo dun «nómade da montaña» e dunha especie de vestal, vén ao mundo en Azupiranu (a cidade do azafrán?). Na necesidade de desprenderse do neno, a súa nai abandónao nun cesto en augas do río Éufrates. Un palmeiro recólleo; e cría como fillo e ensinalle o seu oficio. Sargón será xardineiro, e así o acredita a lista de Reis. Mais aquí vén de novo un axente sobrenatural, único modo de explicar a súa meteórica ascensión: a deusa Istar, prendada do raparigo, introdúceo na corte de Kish, onde chega a copeiro do rei Urzababa. Un bo día, este ordénalle realizar un acto que raia a impiedade, «cambiar as ofrendas de bebidas no Esagila». Sargón desobedece e faise aínda máis obsequioso coa divindade. Como consecuencia diso o deus Marduk decide privar do seu trono a Urzababa e darllo a Sargón.
Os feitos que lle levaron á soberanía do país enteiro non poden ordenarse no tempo, por falta de datos; pero guiándose pola lóxica parece natural que o primeiro inimigo a eliminar fose Lugalzagesi. Da súa guerra contra este sabemos que despois dunhas preliminares conversacións e desafíos, Sargón tomou por sorpresa a cidade de Uruk, derrotou dúas veces a xenerais do seu adversario, e nunha terceira batalla venceu e capturou ao propio Lugalzagesi, que foi levado prisioneiro ao templo de Enlil en Nippur como testemuño da compracencia dos deuses no triunfo do novo señor. Ur, Lagash e outras cidades que seguían a Lugalzagesi caeron seguidamente como consecuencia de campañas que se describen coa mesma ou parecida fórmula «batalló co nome de X; derrotouno; asestou o golpe á súa cidade e destruíu os seus muros». Tras a toma de Lagaš, Sargón «lavou as súas armas manchadas de sangue no mar». A caída de Umma, último foco de resistencia puxo nas súas mans toda Sumer.
Tras a dominación do país, Sargón eleva as súas miras ao estranxeiro. O itenerario das súas conquistas occidentais comeza en Tuttul (actual Kit, a uns 150 km ao oeste de Bagdad); segue coa toma de Mari e culmina coa anexión de Siria e o Líbano tras a conquista de Iarmuti (ao sur de Byblos) e Ebla (preto de Alepo) e alcanza o «bosque dos cedros» e as montañas de Prata (Amanus). Fontes posteriores como o texto que acompaña ao Mapa babilónico do mundo (actualmente en poder do Museo Británico) engaden a todo isto unha expedición erizada de perigos e obstáculos ata a cidade anatólica de Purushkhanda, en Capadocia, onde unha corporación de mercadores oprimida, solicitou e obtivo a súa protección.
A crónica tardía das glorias e desventuras de Akkad, así como os chamados textos augurais (fórmulas para arúspices que citan exemplos do pasado), arroxan unha sombra ameazadora sobre o dourado colofón da era sargónida. Segundo elas, antes de concluír o seu reinado de 56 anos, Sargón viu levantarse contra el a todos os pobos do seu imperio. A situación chegou ao extremo crítico de que os acadios víronse cercados na súa capital; «pero Sargón saíu ao campo de batalla, derrotounos, amontoounos, e arroiou as súas dilatadas hostes». A organización e administración do imperio prestábase a isto levantamentos xerais ou parciais contra o poder central. Todos os sucesores de Sargón tiveron que afrontar o mesmo problema, sen atopar para el máis solución que a forza das armas.
Dous dos seus fillos, Rimuš e Maništusu, sucederono. Por contradicións das fontes aínda non se sabe cal deles é o primeiro en reinar; parece ser que Rimuš, aínda que non era o primoxénito. Ao comezo dos seus nove anos de goberno, Rimuš sufoca unha rebelión das cidades sumerias, capitaneada por Kaku, príncipe de Ur, e reconquista o territorio oriental de Warakhshe, aliado con Elam na súa contra, como antes estivera en contra do seu pai. Os botíns desta campaña deberon de ser inmensos, pois Rimuš repartiu trofeos por todo o imperio. Pero os seus triunfos militares non bastaron para mantelo no trono moito tempo; unha conspiración dos seus cortesáns, ao que non sabemos se o seu irmán foi alleo ou cómplice, fíxoo sucumbir.
Os comezos do principado de Maniš tusu parecen transcorrer en calma, máis tarde un levantamento de dous dos inquietos territorios orientais, Anshan e Serikhum, lograron resistir o ataque de Maništusu; o rei inimigo foi levado preso ao templo do Sol, en Sippar. Nin Anshan nin Serikhum están localizadas con precisión, aínda que figuran moito na historia de Elam (supúxose situada preto de Susa). Respecto a Serikhum sábese menos, pero o seu problema interesa á investigación pois unha variante do texto di «Anshan e a cidade de Meluḫḫa» e suponse que estivese situada no val do Indo. Comprobada a intensa relación entre a cultura india de Mohenjo-Daro (na actual Paquistán) e a mesopotámica, particularmente na época de Akkad, o problema adquire unha dimensión extraordinaria, pois un acordo entre Elam e o afastado val do Indo pasa as posibilidades consideradas tradicionalmente.
Naram-sin foi fillo e sucesor de Manishtusu, e neto por tanto de Sargón. A historiografía mesopotámica posterior non sabía cal dos dous ―o neto ou o avó― era o máis admirable. Atribúeselle un reinado de 37 anos, pero cunha cronoloxía tan feble como a de Sargón. É patente que houbo de batallar a fondo, o mesmo no oeste (Siria e Anatolia) que en oriente dos seus dominios. Aquí os seus máis encarnizados inimigos foron os guti e os lullubi, remotos antepasados talvez dos actuais kurdos e luristaníes, que conservaron algo de nomes e moito carácter daqueles  indómitos montañeses. Parece seguro que Naram-sin logrou subxugar a estes e outros inimigos, pero tamén que ao termo do seu reinado o imperio estaba tan débil que só o puño férreo do monarca lograba mantelo unido. De todas as maneiras, con Naram-sin culmina o concepto acadio de monarquía. Calquera das súas medidas de goberno pesaba tanto sobre o estado dos seus súbditos, determinaba de tal maneira as condicións da súa existencia, que non é de estrañar que se lle considerase un deus. Naram-sin é, en defecto, o primeiro rei mesopotámico que antepon ao seu nome ou signo reservado ata entón aos deuses (dingir), e que é consciente e a proba dos seus vasalos o invoquen como o "deus de Akkad". El é tamén o primeiro que en soberbia afirmación de dominio universal, titúlase "Rei das catro partes (do Mundo)", Sumer e Akkad, Elam, Subartu (Alta Mesopotamia) e Amurru.
O fillo e sucesor de Naram-sin, é chamado Šarkališarri, que significa "rei de todos os reis". Con todo, o primeiro dos seus títulos oficiais, "Rei de Akkad", reflicte unha triste realidade duns dominios moito máis exiguos que os do seu pai. O imperio comeza a desmoronarse. En 25 anos de reinado, Šarkališarri xactase de deter en Basear (actual Yebel-el Bishri) unha invasión de amoritas procedentes de Siria, e de realizar vitoriosas campañas contra Gutium, o país dos belicosos montañeses a quen Naram-sin non lograra manter máis que en precaria suxeición. Pero a pesar do pomposo linguaxe das crónicas oficiais, os guti desencadearon o ataque fatal para os acadios. Se a capital mesma non foi destruída de todo, quedou en certo grao tan mal parada que nin máis tarde coñecíase a súa localización e a día de hoxe seguen sen identificarse as súas ruínas. Os inventarios rexios citan despois de Šarkališarri algúns nomes de reis fantasmais, e a Lista, sempre tan lacónica, pregúntase con triste retórica "quen era rei? quen non era rei?"
Significación política do Novo Imperio
De calquera xeito que se xulgue o imperio dos acadios, é obrigado recoñecer que o seu réxime rompeu os moldes do antigo estado-cidade. O rei é agora o centro do mundo civilizado; nas súas mans concéntranse todos os fíos dunha vasta organización estatal; nada cae fóra da súa autoridade e xurisdición. Para impoñerse dispón dun nutrido exército permanente e dunha rede burocrática sostida en primeiro lugar polos seus representantes persoais na capital e nas cidades do imperio. Os altos xefes do exército e da administración constitúen o máis selecto da nova sociedade, son os "5400 homes que a diario comen diante de Sargón". Dentro dunha maioría de acadios hai constancia da presenza de sumerios nesta hoste selecta, de persoas que por motivos diversos acreditaran lealdade ao novo réxime ou tiñan razóns moi poderosas para mostrarse adictas ao mesmo.
Un dos pasos dados por Sargón tivo consecuencias para a posterior cultura mesopotámica: a substitución do sumerio polo acadio como lingua escrita. Aínda que ás veces textos vaian acompañados de versións sumerias, o predominio dunha lingua sobre a outra vai gañando terreo ata deixar ao sumerio acantoado no ritual relixioso e os textos científicos. A lingua falada mantívose aínda uns séculos nas cidades do sur, pero a súa sorte era xa irreversible, desde o segundo milenio toda Mesopotamia falaba xa linguas semíticas. Para soster a burocracia e o exército o tesouro real tiña que posuír enormes riquezas. Un dos medios de pago acreditados consistía na cesión, por parte do rei, de terreos da súa propiedade a membros da administración estatal, para que estes os explotasen pola súa conta a cambio dun décimo dos seus produtos. O chamado Obelisco de Manishtusu acredita que o rei paga un xusto prezo aos seus propietarios legais por terras adquiridas con este fin, e que ademais se coida de que as persoas que puidesen resultar prexudicadas por esas medidas atopen medios de vida conforme ás súas necesidades.
Aínda sendo escasa a documentación chegada a nós indica que o réxime dos acadios non resultaba opresivo para os seus súbditos. Os príncipes e gobernadores dos estados sometidos adoitaban manter os seus postos, salvo en casos de declarada inimizade como o de Lugalzagisi. Os estados acadios tiñan que acatar certamente a un representante do emperador, apoiado por unha forza máis ou menos numerosa, pero a autoridade e o goberno interior quedaban en mans dos seus propios maxistrados. Só en puntos de maior valor estratéxico os acadios estaban máis presentes. Ha de terse en conta que a creación do imperio non fora ditada polo heroico ou romántico afán de gloria que parte das fontes explican, senón a unhas circunstancias económicas máis prosaicas talvez, pero non menos determinantes. Mesopotamia carecía dos elementos de riqueza que sostiñan a civilización antiga no material; a pedra, a madeira e os metais. As fontes documentais das campañas de Sargón non encobren cales eran os seus obxectivos primordiais: o Bosque dos Cedros, as Montañas da Prata e os territorios do Leste, ricos en pedras, vulgares e preciosas. Nada máis lóxico por tanto que contemplar a dilatada expansión de Acadia en función dun propósito de posesión e control desas fontes de produción e dos camiños por onde esas riquezas afluirían á nova metrópole. Aos peiraos de Acad amarraban barcos de todo o mundo cargados de mercadorías; os camiños do imperio estimábanse polo constante ir e vir de caravanas, como acreditan multitude de testemuños. A seguridade do sistema de transportes estaba confiada ás guarnicións dos grandes centros rexionais e dos principais nós de comunicación.
Despois do Imperio
A lista Real Sumeria menciona catro reis máis despois da morte de Sharkalisharri, os cales é posible que reinasen en Agadé. Esta cidade adquirira características de gran capital, polo que é probable que a súa supervivencia resultase pouco viable tras a perda do territorio imperial. Sábese que finalmente os nómades gutis, que habitaban as montañas próximas a Agadé, tomaron a cidade e posiblemente toda a rexión setentrional. No sur as cidades prosperaron e é posible que as reformas realizadas polos sargónidas beneficiásenlles finalmente.
Influencia
miniatura|Inscrición de [[Naram-Sin que narra a construción do templo de Marad polo seu neto Lipit-Ili cara a 2250 a. C.]]
A dinastía de Sargón de Acad foi a primeira ao longo da historia que conseguiu o dominio sobre pobos diversos culturalmente, co que se pode dicir que constituíu o primeiro imperio da historia. As súas conquistas deixaron un sinal indeleble sobre as xeracións posteriores, cuxas tradicións consideraríano o mellor monarca da historia, o arquetipo de rei lonxevo e de goberno eficaz. Elaboráronse lendas que lle outorgaban unha liñaxe divina e as historias das súas conquistas circularon moito máis alá das fronteiras dos seus dominios.
Entre as lendas do seu nacemento destaca a que se deixa entrever na lista real sumeria. Segundo esta lenda, Sargón fora fillo dun xardineiro do palacio do rei de Kish que ascendeu ao cargo de copeiro. Nun momento dado os deuses deciden que o reinado de Ur-Zababa, o ata entón rei, debe finalizar, recaendo a realeza en Sargón.
Outra lenda narraba que Sargón fora fillo dunha sacerdotisa «en» ―posto que adoitaban ocupar mulleres da realeza― e un estranxeiro das montañas. A súa nai daría a luz en segredo e deixado ao recentemente nacido nun cesto de vimbio flotando no río. A corrente arrastraría a Sargón ata ser recollido por un augadeiro de nome Aqqi, que lle ensinou o oficio de xardineiro. O seu ascenso á dignidade real debeuse ao agarimo que lle tomou a deusa Ishtar mentres exercía de xardineiro.
Sobre o seu sucesor máis soado, Naram-Sin a mensaxe das lendas era bastante ben diferente. Así, unha lenda sumeria narraba que a caída do Imperio acadio debeuse á perda do favor do deus Enlil. Naram-Sin, coñecedor disto a través dun soño, espera durante sete anos (sete anos representan simplemente unha cifra moi grande) a que os deuses cambien de parecer. Pasado ese tempo o rei desespera e dirixe ao seu exército ao templo de Enlil e destrúeo, arroxando ao lume as vaixelas sacras. Como represalia, o deus castiga á cidade coa chegada dos bárbaros gutis de hábitos nómades, que arrasan a cidade e fan retroceder á rexión aos tempos de antes de que as cidades fosen construídas.
Cultura
miniatura|O [[ronsel de Naram-Sem conmemora a vitoria do monarca acadio contra o pobo dos lullubi dos montes Zagros. A imaxe representa a un rei case mitolóxico, do dobre do tamaño dos seus soldados. 2250 a. C. ]] Sargón deu numerosos postos administrativos a cidadáns da súa rexión orixinal, cuxa lingua era o acadio, o cal posiblemente viviu nesta etapa unha gran difusión.
A escritura desta lingua seguiu un modelo desenvolvido na área de Ebla, na actual Siria, que adaptaba a escrita cuneiforme á lingua semita. Este modelo de escritura foi o máis utilizado na administración do Imperio acadio, aínda que se manteñen numerosos documentos e inscricións bilingües, escritas tanto en acadio como en sumerio. Así, aínda que a lingua sumeria seguiu sendo utilizada é probable que as conquistas de Sargón e o seu prestixio, desen un impulso fundamental á lingua acadia, facilitando que nos séculos posteriores se impuxese finalmente o acadio.
Arquitectura
Os posibles restos das cidades de Akkad e de Sippar seguen sepultados en lugares ignotos. Este descoñecemento completo dos que no seu día foron centros principais do imperio acadio prívanos da posibilidade de contemplar e axuizar aqueles monumentos que mellor puidesen reflectir o seu estilo e concepcións arquitectónicas. En tanto que non se produzan descubrimentos neste sector, habemos de contentarnos con obras de restauración levadas a cabo polos acadios en edificios antigos, como é o caso do Palacio e o Templo de Tell Asmar, e cun par de exemplos de edificios de nova planta, magníficos certamente os dous en capitais provinciais do Imperio: Tell Brak, en Siria, e Asur, no corazón do futuro territorio dos asirios.
No Templo de Abu, en Tell Asmar, os acadios introduciron un cambio significativo: dividiron a cela en dúas metades por medio dun groso muro transversal, con abertura no centro, de maneira que unha vez pasado a porta exterior do santuario, o visitante atopábase nunha antecela. Para ver a estatua e os altares do deus, o visitante debía dar uns pasos e colocarse no eixo central do edificio. O novo sistema rompe coa tradición do achegamento polo eixo abacelado, e máis aínda indica a disposición típica dos templos neosumerios, nos que a cela propiamente dita será unha estancia máis ancha que larga. Un só exemplo non basta para determinar se o novo sistema foi xeral entón, pero en todo caso a reforma introducida no Templo de Tell Asmar ten o valor posible de antecedente dunha solución chamada a impoñerse máis tarde.
Durante o Imperio acadio seguiuse o costume sumeria de levantar grandes ronseis e monumentos conmemorativos escritos en lugares especiais das cidades. Con estas obras demostrábase o poder do imperio e publicitábanse os seus éxitos militares. Na arte acadia, a figura central da obra represéntase en maiores proporcións que o resto da composición, que xeralmente contén escenas dramáticas. Un bo exemplo é o ronsel de Naram-Sin, onde o monarca, coroado por un casco de cornos que indica o seu carácter divino, ten o dobre de tamaño que as demais figuras.
Lexicón
O lexicón é o "dicionario" en que se rexistran as palabras que coñece un falante. Este "dicionario" especifica os trazos idiosincráticos das pezas léxicas (palabras).
Algúns modelos gramaticais formais basean a xeración de oracións no procesamento dos trazos das unidades do lexicón. Nestes modelos, o lexicón non é parte da gramática, senón que proxecta os seus trazos a través de mecanismos inherentes ás gramáticas.
Clases de unidades léxicas
Segundo a súa natureza, as unidades do lexicón poden distinguir entre:
Penatomé, Codesido, Vilalba
Penatomé é un lugar da parroquia de Codesido, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Patroas das comunidades autónomas de España
200px|miniatura|[[Virxe de Covadonga (Patroa de Asturias).]] miniatura|200px|A Patroa de [[Cataluña, a Virxe de Montserrat.]] miniatura|200px|Imaxe da [[Virxe da Candelaria, Patroa das Canarias.]] miniatura|200px|[[Virxe da Ben Aparecida (Patroa de Cantabria).]] miniatura|200px|A patrona a [[Comunidade Valenciana, Virxe dos Desamparados.]] miniatura|200px|Imaxe da [[Virxe de Guadalupe (España)|Virxe de Guadalupe (Patroa de Estremadura).]] miniatura|200px|A patrona a [[Virxe do Pilar (Patroa de Aragón).]] miniatura|200px|[[Virxe de Valvanera (Patroa da Rioxa).]] As patroas das comunidades autónomas de España son advocacións da Virxe María que por especial devoción foron declaradas polo Vaticano como patroas dalgunhas comunidades autónomas españolas. Tamén se inclúen na lista algúns patróns das comunidades autónomas ou santos que son venerados popularmente como patróns ou copatronos.
Aragón
A Virxe do Pilar é a patroa da Hispanidade, e vénérase na basílica do mesmo nome de Zaragoza. É a patroa da Comunidade Autónoma de Aragón.
O patrón é San Xurxo de Capadocia.
Catabria
A Virxe Ben Aparecida é a patroa da Diocese de Santander e da comunidade autónoma de Cantabria. A aparición da súa pequena imaxe de 21 cm, tivo lugar o ano 1605 na fiestra dunha ermida situada no alto de Marrón, e desde 1905 é patroa da diocese e de Cantabria. Cada 15 de setembro celébrase o seu día.
Os Santos Emeterio e Celedonio son os patróns da diocese de Santander, que abarca toda a comunidade autónoma de Cantabria.
Cataluña
A Virxe de Montserrat, coñecida popularmente como "A Moreneta" é a patroa de Cataluña. Está situada no Mosteiro de Montserrat, é un símbolo para Cataluña e converteuse nun punto de peregrinación para crentes e de visita obrigada para os turistas. O 11 de setembro de 1844, o Papa León XIII declarou oficialmente á Virxe de Montserrat como patroa da diocese de Cataluña. Concedéuselle tamén o privilexio de ter misa e oficios propios. A súa festividade celébrase o 27 de abril.
O patrón de Cataluña é San Xurxo de Capadocia.
Comunidade Valenciana
A Virxe dos Desamparados é unha advocación da Virxe María e Patroa da Comunidade Valenciana. Aparece frecuentemente representada cunha azucena nunha man e co neno Xesús portando a cruz, nos seus brazos. Venérase na Basílica da Virxe dos Desamparados. O 21 de abril de 1885, o Papa León XIII concedeu unha bula pontificia pola que nomeaba patroa de Valencia á Virxe dos Desamparados, aínda que a súa coroación oficial non chegou ata 1923.
O patrón masculino da Comunidade Valenciana é San Vicente Ferrer.
Estremadura
A Virxe de Guadalupe é unha advocación mariana cuxo santuario é o Real Mosteiro de Santa María de Guadalupe, e está situado na vila e poboa de Guadalupe (Cáceres), pertencente á Arquidiocese de Toledo. É a Patroa de Estremadura e a súa festividade celébrase o 8 de setembro.
O patrón de Estremadura é San Pedro de Alcántara.
A Rioxa
A Virxe de Valvanera é unha advocación mariana que se venera na Serra da Demanda, no Mosteiro de Valvanera (A Rioxa), da cal é patroa. Trátase dunha talla considerada dun románico primitivo, de finais do século XI ou comezos do século XII.
San Emiliano de la Cogolla, é un santo de orixe rioxana, patrón dos reinos de Castela e Navarra e copatrono de España. Pola súa orixe, tamén é popularmente considerado a patrón da A Rioxa.
Canarias
A Virxe da Candelaria é unha das advocacións máis antigas da Virxe María e Patroa das Canarias, é coñecida como "A Morenita". A súa festa celébrase o 2 de febreiro e o 15 de agosto. A imaxe atópase no camarín da Basílica de Nosa Señora da Candelaria, no municipio de Candelaria (Tenerife). A Virxe de Candelaria ten moito arraigamento e veneración en moitas nacións americanas. Ademais é venerada en lugares cunha importante colonia de canarios onde adoita usarse para representar ao Arquipélago Canario. En 1599 o Papa Clemente VIII noméaa Patroa das Canarias e en 1867 a Sacra Congregación de Ritos decláraa Patroa Principal do Arquipélago Canario.
Ademais da Virxe da Candelaria, as Illas Canarias non teñen oficialmente outro patrocinio para todo o arquipélago, aínda que San Pedro de Betancur, primeiro santo autóctono do arquipélago, foi proposto como copatrono das Canarias.
Manuel Lagares Pérez
Manuel Lagares Pérez, nado en Betanzos o 29 de agosto de 1947, é un político galego membro do PSdeG e anterior alcalde de Betanzos.
Traxectoria
Fillo de Manuel Lagares García e neto de Antonio Lagares Gómez. É profesor de ensino secundario, especializado en matemáticas e en ciencias naturais a través do Instituto de Ciencias da Educación e da Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED). miniatura|Placa no [[Museo das Mariñas.]] En 1983 presentouse na lista do PSdeG-PSOE para o Concello de Betanzos, que encabezaba Antolín Sánchez Presedo. A vitoria electoral, por maioría absoluta, derivou no seu nomeamento coma primeiro tenente de alcalde da corporación municipal, para posteriormente acadar o cargo de alcalde trala dimisión de Sánchez Presedo en 1985.
Presentaríase ás eleccións municipais, xa coma cabeza de lista, nos anos 1987, 1991, 1995, 1999 e 2003, sendo reelixido en todos eles por maioría absoluta agás no 2003, no que tivo que formar goberno en coalición co Bloque Nacionalista Galego. En 2007 segue a perder votos, e ten que abandonar o posto de alcalde logo dun pacto entre o Partido Popular e Cidadáns por Betanzos. En novembro dese ano renuncia á súa acta de concelleiro e retírase da vida política, sendo substituído á fronte da portavocía socialista por Ramón García Vázquez.
Foi presidente da Federación de Concellos Galegos ata a súa fusión coa FEGAMP en 1996, sendo dende entón ata 2007 o seu vicepresidente primeiro. Tamén foi vogal na Federación Española de Municipios e Provincias.
Vida persoal
Casou con María Luz Luces Vázquez e é pai de José, María e Javier Lagares Luces.
Aritmética modular
miniatura|200px|Cuberta da edición orixinal de [[Disquisitiones arithmeticae de Gauss, libro fundador da aritmética modular.]]
En matemáticas, e máis concretamente en teoría de números alxébricos, a aritmética modular é un conxunto de métodos que permiten a resolución de problemas sobre os números enteiros. Estes métodos xorden do estudo do residuo obtido por unha división.
A idea de base da aritmética modular é de traballar non sobre os números mesmos, senón sobre os residuos da súa división por algunha cousa. Cando se fai, por exemplo, a proba do nove, efectúase unha operación de aritmética modular sen sabelo: o divisor é o valor 9.
Malia que as súas orixes se remontan á antigüidade, xeralmente, os historiadores asocian o seu nacemento co ano 1801, data da publicación do libro Disquisitiones arithmeticae de Carl Friedrich Gauss (1777 - 1855). O seu novo enfoque permite elucidar célebres conxecturas e simplifica as demostracións de importantes resultados grazas a unha maior abstracción. Se ben o eido natural destes métodos é a teoría dos números, as consecuencias das ideas de Gauss atópase tamén noutros campos das matemáticas, como a álxebra ou a xeometría.
Andreu Martín
Andreu Martín Farrero, nado en Barcelona o 9 de maio de 1949, é un escritor e guionista catalán.
Traxectoria
Estudou psicoloxía pero adicouse a facer guións no teatro, no cine e, case sempre, no mundo dos cómics. Dirixiu un filme no ano 1990, Sauna. Coñecido sobre todo por ser autor de novela negra (de feito na actualidade é presidente da Asociación Internacional de Escritores Policíacos), onde obtivo varios premios:
Xunto a Jaume Ribera escribiu dúas sagas detectivescas: a protagonizada polo detective adolescente Flanagan, e a protagonizada por Àngel Esquius, composta por catro novelas: Amb els morts no s'hi juga (2003), Joc de claus (2004), La monja que va perdre el cap (2005) e Si cal matar matem (2010).
Outras das súas obras son Història de mort (1988), Amores que matan, ¿y qué? (1991), Bellíssimes persones (2000), Barcelona tràgica (2009, ambientada na Semana Tráxica de 1909) e Societat Negra (2011).
Rolls-Royce Motor Cars
Rolls-Royce Motor Cars Limited é unha empresa británica que deseña, fabrica e distribúe automóbiles de luxo e pezas de automóbiles en todo o mundo. Rolls-Royce Motor Cars Limited é unha filial de propiedade total de BMW fundada en 1998 despois de que BMW comprara os dereitos da marca Rolls-Royce e o logotipo de Rolls-Royce PLC e adquiriu os dereitos do Espírito do Éxtasis e a forma da grella de Rolls-Royce, marcas rexistradas de Volkswagen AG. Rolls-Royce Motor Cars Limited opera desde as instalacións administrativas e de produción en Goodwood especialmente deseñadas e abertas en 2003 fronte ao histórico Circuíto de Goodwood, West Sussex, Inglaterra, Reino Unido. Rolls-Royce Motors Cars Limited é o fabricante exclusivo da marca de automóbiles Rolls-Royce desde 2003.
Aínda que a marca Rolls-Royce esta no mercado desde 1906, a filial de Rolls-Royce Motor Cars de BMW AG non ten ningunha relación directa cos vehículos Rolls-Royce de marca producidos antes de 2003. A Bentley Motors Limited filial de Volkswagen AG é a sucesora directa de Rolls-Royce Motors e varias outras entidades predecesoras que produciron as marcas de coches Rolls-Royce e Bentley marca coches entre a fundación de ambas empresas e 2003, cando a entidade controlada por BMW comezou a producir coches baixo a marca Rolls-Royce.
O Rolls-Royce Phantom sedán de catro portas foi o primeiro produto posto á venda no ano 2003. Desde entón, Rolls-Royce Motor Cars ampliou a súa liña de produtos para incluír unha versión de batalla longa do sedán Phantom, Phantom un cupé de dúas portas e a versión Phantom convertible e o menos custoso Ghost sedán de catro portas e o Wraith cupé de dúas portas.
Lisa Bonet
Lisa Michelle Bonet, nada o 16 de novembro de 1967 en San Francisco, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Bonet, de ascendencia afroamericana e xudía, é sobre todo coñecida polo personaxe de Denise Huxtable da comedia de situación emitida pola NBC The Cosby Show (1984-1990), e a súa serie derivada A Different World (1987-1988). En 1987 protagonizou Angel Heart de Alan Parker, nas que se tiveron que eliminar algunhas escenas de sexo explícito para que o filme non fose clasificado X, aínda que posteriormente fíxose a estrea da versión completa xa como filme X. A partir de 1993 realizou algunhas interpretacións en filmes que saíron directamente en vídeo. En 1998 participou en Enemy of the State con Will Smith e no 2000 en High Fidelity de Stephen Frears.
Xeografía da Pobra do Brollón
O concello da Pobra do Brollón ten unha superficie de 174,8 km2, situados entre a depresión de Lemos ó oeste, e a Serra do Courel ó leste.
Dende o punto de vista físico, está caracterizado pola súa topografía montañosa, de fortes elevacións que van descendendo de leste a oeste. As principais unidades de relevo son dúas: a depresión de Lemos, no sector occidental, e a Serra do Courel, no oriental.
O Macizo do Courel está formado por unha serie de serras con perfiles sinuosos. Unha destas serras é a Serra de Trapa, as máximas altitudes da cal superan os 1.200 metros, como é o caso do monte Legua, de 1308m. de altitude. As terras da depresión ocupan a menor proporción do municipio e, ó pertencer á zona de beira, non é a planitude unha das súas características.
Respecto ós chans, os da parte oriental son podsólicos e, os da occidental, seudogley.
Montes
Entre os montes do concello destacan:
Red Shoe Diaries
Red shoe diaries é unha serie de televisión dramática e erótica, emitida pola canle de cable estadounidense, Showtime, desde 1992 até 1997, e distribuída por Playboy Entertainment no estranxeiro. A maioría dos episodios foron dirixidos por Zalman King, Rafael Eisenman ou ambos os dous xuntos. Esta protagonizada por David Duchovny, Anthony Addabbo, Audie England, Jennifer Burton, Michael Woods, Matt LeBlanc, Ely Pouget, Arnold Vosloo, Nick Chinlund, Alexandra Tydings, Sheryl Le, Claire Stansfield, Nina Siemaszko, Brad Fisher, Kate Jackson e Richard Tyson.
Feixe de His
O feixe de His ou fascículo de His é a estrutura cardíaca formada por células musculares do corazón especializadas na condución eléctrica que transmiten os impulsos que lle chegan dende o nó auriculoventricular. Pódense distiguir nel dúas partes: un primeiro segmento perforante, de arredor de 5 mm, que atravesa o trígono fibroso, e o segmento inframembranoso, que cursa ao longo do perímetro do cuadrante posteroinferior da porción membranosa.