cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tino Casal
Primeira metade dos 80
Posteriormente á publicación deste disco, no verán de 1985, Tino Casal sofre unha escordadura de nocello nun concerto na sala Pachá de Valencia, en plena xira. Desoíndo as recomendacións dos médicos que o atenden, Tino segue de xira durante dous meses, automedicándose con antiinflamatorios e analxésicos, ata que ten que ser hospitalizado ó bordo da morte por causa dunha necrose. Ó parecer, o exceso de antiinflamatorios provocara unha descalcificación que dexenerou en necrose da cabeza do fémur. Chegou incluso a temerse que se estendese ós riles de forma irrecuperable, pero afortunadamente non foi así. A súa convalecencia foi longa e dolorosa, obrigándoo a permanecer en cama ou en cadeira de rodas durante meses.
A raíz desta tempada convalecente, a rumoroloxía popular cebouse con el, chegando a circular rumores de que o artista sofre SIDA (os propios médicos tardaron en descartar esa posibilidade debido ó avanzado da infección). Estes rumores tamén ían acompañados cos da presunta homosexualidade de Tino, pese a ter parella estable, coñecida como Pepa, desde 1973.
O regreso
Despois da enfermidade, o cantante permanece desaparecido da escena musical ata 1987, cando publica o que para moitos constitúe o seu mellor álbum, Lágrimas de cocodrilo. Neste disco inclúese o seu maior éxito, "Eloise", tema gravado nos estudios Abbey Road de Londres, coa colaboración da Orquestra Philarmónica de Londres, baixo a dirección de Andrew Powell (arranxador colaborador de Alan Parsons Project). Este tema é unha versión remota dunha canción de Barry Ryan, composta por Paul Ryan, (En 1986 The Damned versionara esta canción con ritmos máis rockeiros) que o propio Casal xa versionara na súa primeira época con Los Archiduques.
Histeria, publicado en 1990, supón o último disco da súa carreira. Non foi un éxito rotundo como Lágrimas de cocodrilo ou Hielo Rojo, pero supón un digno traballo. Destacan neste disco dúas versións: "Tal como soy", versión de "Killing me softly with this song" de Roberta Flack e "No fuimos héroes", versión de "Don´t you want me" de Human League.
Morte e obras póstumas
Un ano despois, o 22 de setembro de 1991, Tino Casal regresa de madrugada dunha festa na discoteca Ática, nun Opel Corsa branco pola estrada M-500 en Aravaca, Madrid. O vehículo era conducido polo seu amigo Antonio, pintor, que perde o control do mesmo ó tomar unha curva con exceso de velocidade, estrelándose contra unha das farolas que bordean a estrada. Casal foi o único falecido dos catro acompañantes que ían con el, estando sentado no asento dereito dianteiro.
Existe unha posterior recompilación de grandes éxitos, do ano 2000, baixo o título de Casal Vive.
A cantante Alaska fixo unha versión do tema "Bailar hasta morir" xunto a Madelman.
O músico asturiano Víctor Blanco fixo unha versión electrónica do tema "Tigre Bengalí".
A finais dos 90, Juan Belmonte e Abel Arana (formando o grupo Pumpin´ Dolls), fixeron remesturas dos temas Eloise, Stupid Boy, Champú de huevo, Embrujada e Miel en la nevera.
En 2003 o director asturiano José Antonio Quirós produciu unha longametraxe documental chamada Gran Casal me como el mundo, onde se narra a obra e vida artística de Casal, da man dos seus amigos máis achegados e parientes, así como os aspectos menos coñecidos da súa vida.
En 2006 editouse un recompilatorio chamado Casal Único, que presenta toda a súa obra musical con material inédito en dous CD e un DVD con algunhas actuacións e vídeos musicais.
O 4 de novembro de 2006 o grupo Atalis homenaxea en Madrid a Tino Casal no 15 cabodano do seu pasamento cun concerto en directo presentando os 15 temas do seu traballo desTINO CASuAL, composto por algunhas das cancións máis relevantes da discografía do músico asturiano.
No 2007 Marta Sánchez, na súa produción Miss Sánchez, inclúe unha versión de "Embrujada". A versión é modernizada con ritmos electrónicos sen deixar de lado a esencia da canción. Así, tamén inclúe unha parte (a primeira estrofa) coa voz de Tino, así como algúns coros, ambas partes rescatadas das gravacións orixinais de Casal.
Carlos Filipe Ximenes Belo
Carlos Filipe Ximenes Belo, nado en Baucau o 3 de febreiro de 1948 é un bispo católico de Timor Leste, Premio Nobel da Paz en 1996.
Angola nos Xogos Olímpicos
Angola competiu por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1980. O país nunca participou nos Xogos Olímpicos de Inverno e tampouco gañou ningunha medalla olímpica.
Carlos Filipe Ximenes Belo
Traxectoria
Pasou unha infancia precaria, trala morte do seu pai cando tiña dous anos. Adicouse ao pastoreo de búfalos e a mendicidade. Ingresou en 1962 no seminario de Menegah de Dili e máis tarde no de Dili. Continuou os estudos en Portugal. Entrou na orde salesiana e completou a súa formación na Universidade Pontificia desa orde. Adoitaba visitar poboados marxinais e vítimas da represión.
Foi ordenado bispo por Xoán Paulo II en 1988 tras designalo en 1983 administrador apostólico de Dili. Continuou a súa loita a prol dos dereitos humanos, denunciando violacións e abusos e publicando listas de desaparecidos, acusando ao exército indonesio. Foi vixiado e expiado. Pediu á ONU a descolonización de Timor Oriental. Sufriu varios intentos de asasinato.
Tras a concesión do premio Nobel da Paz, entrevistouse co presidente de Indonesia Yusuf Habibie a quen lle pediu un referendo de autodeterminación e o ensino na lingua indíxena tetun. Mediou entre as partes en conflito buscando a reconciliación.
En 2004 marchou de misioneiro a Mozambique onde desenvolve accións de promoción social, axuda económica e educativa de poboacións indíxenas empobrecidas.
Liga de Campións da UEFA 2010-11
400px|miniatura|dereita|A final desta [[Liga de Campións da UEFA|Liga de Campións 2010-11 tivo lugar no Estadio de Wembley, en Londres, o 28 de maio do 2011.]] A tempada 2010/11 da Liga de Campións foi a 56ª edición da máxima competición continental de fútbol en Europa, a Liga de Campións, organizada pola UEFA.
A Primeira Fase, consistente en 8 grupos de 4 equipos, comezou o 14 de setembro e rematou o 8 de decembro do 2010. Os 2 mellores equipos de cada grupo pasaron á Segunda Fase, consistente en Oitavos de Final, Cuartos de Final, Semifinais e Final. A Segunda Fase comezou o 15 de febreiro, e rematou o 28 de maio do 2011 coa final, que nesta edición tivo lugar no Wembley Stadium de Londres, entre o Manchester United e o FC Barcelona.
O Inter de Milán, o campión de Europa na tempada 2009/10, era este ano o defensor do título.
Segunda fase
Na fase de Play Offs, os equipos xogan entre si dous partidos a ida e volta, menos na final que é a un partido en campo neutral. Este ano será no Wembley Stadium de Londres.
Oitavos de final
O sorteo de oitavos de final fíxose o 17 de decembro do 2010 na sede da UEFA en Nyon, Suíza. Os partidos de ida dos oitavos de final xogáronse os días 15, 16, 22 e 23 de febreiro, e os partidos de volta os 8, 9, 15 e 16 de marzo do 2011.
Cuartos de final
O sorteo de cuartos de final fíxose o 18 de marzo do 2011 na sede da UEFA en Nyon, Suíza. Os partidos de ida dos cuartos de final xogáronse os días 5 e 6 de abril, e os partidos de volta os días 12 e 13 de abril do 2011. Neste sorteo xa quedaron determinados os futuros enfrontamentos de semifinais.
Final
Na tempada 2010-11 a final da Liga de Campións disputouse o 28 de maio de 2011 no novo Estadio de Wembley, en Londres, diante de 87.695 persoas. Era a 1ª vez que este novo recinto acollía este evento. 270px|miniatura|esquerda|Alineacións iniciais dos 2 equipos. A esta final chegaron o Fútbol Club Barcelona e o Manchester United. Os adestradores dos dous equipos eran os mesmos que se enfrontaron na edición 2008-09. Alex Ferguson, adestrador do equipo inglés, xa gañara a Copa de Europa en 1999 e 2008, mentres que Pep Guardiola estaba na súa segunda final trala de 2009.
O elixido para arbitrar esta final da Liga de Campións foi o colexiado húngaro Viktor Kassai.
O Manchester United chegaba á final despois de superar no grupo C a Valencia CF, Rangers FC e Bursasport, e despois de eliminar o Olympique de Marsella en oitavos de final, ó Chelsea FC en cuartos de final, e ó FC Schalke 04 en semifinais.
Pola súa banda, o FC Barcelona viña de enfrontarse co FC Kobenhavn, FC Rubín Kazán e Panathinaikos no grupo D, e despois de eliminar o Arsenal FC nos oitavos de final, ó FC Shakhtar Donetsk nos cuartos, e ó Real Madrid nas semifinais.
Do mesmo xeito que na final de 2009 o encontro comezou cun lixeiro dominio do equipo inglés, que desapareceu ó cabo duns 10 minutos. A partir de entón o encontro foi de cor blaugrana. Na primeira metade a posesión do balón foi dun 67% a prol do FC Barcelona, que tivo 8 ocasións de marcar por 2 do Manchester United. No minuto 27 chegou o primeiro gol para o FC Barcelona, obra de Pedro. O Manchester United foi quen de iguala-lo marcador no minuto 34, nunha xogada na que Wayne Rooney marcou nunha xogada illada. Así rematou a primeira metade.
Na segunda metade continuou o dominio do conxunto catalán. Lionel Messi puxo de novo ó seu equipo por diante no minuto 54 cun disparo dende fora da área que colleu por sorpresa a Edwin van der Sar. O 3-1 chegou no minuto 69, obra de David Villa, que rematou co interior do pe un balón que entrou pola escuadra da portería inglesa. Aínda puideron marcarse mais goles, pero o encontro rematou con este resultado, e o FC Barcelona celebrou a vitoria.
A posesión do balón foi dun 63% para o Barcelona e un 37% para o Manchester. O FC Barcelona fixo 12 lanzamentos á portería de Edwin van der Sar e 7 fora, e o Manchester United fixo só 1 disparo á portería de Víctor Valdés e 3 fora.
Lionel Messi foi novamente premiado como Man of the Match, como xa sucedera na final da edición 2008-09.
Con esta vitoria o FC Barcelona acadou a seu 4ª trofeo como campión de Europa.
Táboa de goleadores
Actualizado o 16 de xullo do 2011
160px|miniatura|esquerda|[[Lionel Messi]]
Andújar
miniatura|250px|dereita|Localización do concello de Andújar en Xaén Andújar é unha cidade e un concello da provincia de Xaén, en Andalucía (España). Cabeza da comarca da Campiña de Xaén. A poboación do municipio en 2016 era de 37.975 habitantes, sobre un extenso municipio de 957 km², o maior da provincia.
Situación xeográfica
Andújar está situada ao noroeste da provincia de Xaén, aínda que a capital está na campiña e ás beiras do río Guadalquivir, o territorio municipal setentrional está accidentado pola Serra Morena, que en parte conforma o Parque Natural da Serra de Andújar. O Guadalquivir divide o concello en dúas partes diferentes.
Historia
Os restos máis antigos pertencen ao Paleolítico acheulense. En época prerromana localizábase aquí a cidade ibérica de Isturgis, aínda que é un erro repetido identificar Andújar coa antiga Illiturgis, que corresponde a actual Mengíbar (o erro consérvase no xentilicio iliturxitano que se adxudica aínda aos andujareños). Foi o Municipium Isturgi Trumphale dos romanos. A denominación Sturgis perduraba aínda en época visigoda.
A partir de 711, a comarca pasou a formar parte do Al-Ándalus. En 853 reaparece o topónimo coa forma Anduyar, precedente do vixente hoxe. Os almohades, no século XII, fortificaron a cidade. Foi reconquistada por Fernando III de Castela de forma pacífica en 1225. Henrique IV de Castela concedeulle o título de cidade en 1467. Foi ocupada en 1808 polos franceses. En 1823, en ocasión da invasión dos Cen Mil Fillos de San Luís, o duque de Angulema emitiu desde aquí unha orde con obxectivo de que cesasen os movementos liberais. En 1873 declarouse cantón federal.
Mosteiro, Santo Ourente de Entíns, Outes
Mosteiro é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
CpG
CpG pode referirse a:
Voitre
Voitre é o nome vulgar aplicado xenericamente a diversas especies de aves falconiformes membros da subfamilia Aegypiinae, pertencente á familia Accipitridae. O nome faise a miúdo extensivo os membros da familia Cathartidae, voitres americanos ou voitres do Novo Mundo, que estudos recentes colocan dentro da mesma orde cás cegoñas, (Ciconiidae) e que non teñen unha relación taxonómica moi próxima cos voitres verdadeiros, que viven en Europa, Asia e África. As semellanzas aparentes dos dous grupos de voitres serían froito da converxencia evolutiva.
Hábitat e distribución
Os voitres viven frecuentemente en paisaxes abertas coma estepas, sabanas e semidesertos, pero moitas especies son tamén habituais de zonas montañosas, onde aproveitan as correntes de aire ascendentes que lles facilitan o voo planeado. As diferentes especies están espalladas polo sur de Europa, Asia e África.
Alimentación
Os voitres están especializados en alimentarse de calaza, que localizan exclusivamente pola vista mentres planean a grande altura. Os pescozos espidos e as cabezas calvas de moitas especies parecen destinados a facilitar que estes se manteñan limpos do sangue e os fluídos dos animais mortos que devoran.
Conduta
Máis das especies son aves sociais, que se xuntan en bandos ó redor das presas. Os voitres meirandes adoitan se-los primeiros en atacar o cadáver, porque os seus bicos fortes son os únicos capaces de rachar a pele dura do animal morto. miniatura|250px|[[Quebraosos (gypaetus barbatus).]] miniatura|250px| [[Voitre torgo (torgos tracheliotus).]]
Xéneros e especies
G. angolensis G. barbatus, quebraosos N. percnopterus, meloufa N. monachus, meloufa de carapucha G. africanus, voitre africano
G. bengalensis ,voitre de Bengala
G. indicus
G. rueppellii, voitre de Rüppell
G. himalayensis, voitre do Himalaia
G. fulvus, voitre leonado
G. coprotheres ''Ae. Monachus'', voitre negro T. Tracheliotus, voitre torgo T. occipitalis S. calvus
Literatura e mitoloxía
O xigante Ticio, de apetito sexual desordenado, veu achegarse a Leto (unha das amantes de Zeus, a quen lle dera dous fillos, Apolo e Ártemis) e botouse sobre ela, rachándoa o vestido e intentando forzala. Ante os seus gritos, acudiron Apolo e Ártemis e mataron a Ticio coas súas frechas. Xeus castigou a Ticio e encadeouno no Hades, onde dous voitres lle devoraban eternamente o corazón (segundo Pseudo-Apolodoro ) ou o fígado (segundo Homero).
Felipe Fernández-Armesto
Felipe Fermín Ricardo Fernández-Armesto, coñecido como Felipe Fernández-Armesto, nado en Londres en 1950, é un historiador británico de orixe galega, autor de varias obras moi populares de historia revisionista.
É fillo do periodista Felipe Fernández Armesto (Augusto Assía) e da xornalista inglesa Betty Millian de Fernández-Armesto, que foi cofundadora e editora de The Diplomatist, diario interno do corpo diplomático acreditado en Londres.
Está casado con Lesley Patricia Hook, da que ten dous fillos, Federico David Fermín Arturo e Sebastian Felipe Xavier, coñecido como Sebastian Armesto.
Traxectoria
Iniciou os seus estudos na Universidade de Salamanca a finais dos anos 1960, trasladándose despois á de Oxford, onde obtén o título de Doutor en Historia e onde desenvolveu gran parte da súa carreira profesional. Pero tamñén foi profesor en varias universidades e institutos de investigación en Europa e América, impartindo clases na Universidade de Londres (Queen Mary College), na Universidade Tufts de Massachusetts, e nas de Yale, Columbia e Cambridge.
En 1982 publicou The Canary Islands after the Conquest: The Making of a Colonial Society in the Early Sixteenth Century ("Canarias despois da conquista: a construción dunha sociedade colonial a comezos do século XVI"), estudo do primeiro asentamento europeo nas illas, que constituíu a súa tese de doutoramento.
E en 1987, Before Columbus: Exploration and Colonization from the Mediterranean to the Atlantic 1229-1492 ("Antes de Colón: exploración e colonización do Mediterráneo até o Atlántico 1229-1492"), un estudo da primeira fase do imperialismo europeo cando os europeos deixaron o Mediterráneo e colonizaron as illas ao longo da costa noroeste de África.
Con estas dúas obras comezou unha vasta serie de libros e artigos, algúns traducidos a vinte e tres idiomas, entre os que destacan os títulos Columbus (1992), Millennium (1995), Civilizations (2002), Barcelona: mil anos de historia (2006) e Pathfinders: a Global History of Exploration (2006), até a máis recente, Our America: A Hispanic History of the United States (2014).
Desde setembro de 2005 até 2009 exerceu a cátedra Príncipe de Asturias da Universidade Tufts, en Boston (Massachusetts, Estados Unidos de América). En 2009 incorporouse ao departamento de historia da Universidade de Notre Dame (Indiana, Estados Unidos de América).
Fernández-Armesto gañou a atención dos medios en 2007 pola súa denuncia contra cinco policías en Atlanta, Xeorxia, de presunto embrutecemento pola súa detención por facer jaywalking (cruzamento peonil ilegal ou imprudente dunha estrada).
É membro do Athenaeum Club (London), da Hakluyt Society e da Royal Historical Society.
En inglés
As súas principais publicacións son:
Premios e honras
Desde o 7 de outubro de 2016 é 50px Cabaleiro Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio (Reino de España).
Miguel Castelo
Miguel Ángel Castelo Agra, nado en Freás de Eiras (Ramirás) o 20 de abril de 1946, é un xornalista e cineasta galego.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias da Información na especialidade de Imaxe. Comezou no audiovisual nos anos setenta realizando curtametraxes. Compaxinou a súa actividade como crítico cinematográfico e teatral coas realizacións para cine, televisión e vídeo. En 1979 fundou a distribuidora Rula Difusora Cultural Galega e despois a produtora Video Trama (1983). Dirixiu para TVE o primeiro programa dedicado ao cine de Galicia, Do cinema galego (1984), e colaborou en diversos espazos da TVG. Ten exercido a docencia de medios audiovisuais na ETS de Arquitectura da Coruña.
Mark Lanegan
Traxectoria
Malia que Lanegan non adoita falar sobre a súa infancia, sábese que vén dunha familia marcada polas continuas discusións entre os seus pais, que acabaron divorciándose, orixinando un ambiente non moi favorable para a súa educación, o que lle induciu a meterse no mundo das drogas desde a temperá idade de 18 anos, chegando ata a permanecer en prisión durante un ano por mor de delitos relacionados coas drogas. Despois disto, Lanegan estivo un ano nun proxecto de desintoxicación. Foi durante este tempo cando coñeceu a Van Conner, quen traballaba xunto co seu irmán Gary na ferretería dos seus pais.
Etapa Screaming Trees
A finais do ano 1984 Lanegan decidiu formar unha banda xunto cos irmáns Conner, chamada Screaming Trees, polo nome dun pedal de distorsión para guitarra eléctrica. Con esta banda gravou 9 traballos incluíndo EP's e LP's entre 1985 e 1996. O estilo do grupo centrouse no grunge, fenómeno de moda en Seattle, cidade veciña de Ellensburg onde estalou tal fenómeno. Malia ser considerados unha das bandas pioneiras de devandito estilo, a banda non alcanzou o mesmo éxito que outras formacións semellantes como Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden ou Alice in Chains.
Durante esta etapa, Lanegan empezou coa súa carreira en solitario, debutando con The Winding Sheet mediante a naquel momento famosa discográfica Sub Pop. O disco tiña un estilo que tiraba máis ao blues que os seus traballos con Screaming Trees, invitando para a súa gravación a Kurt Cobain e Krist Novoselic de Nirvana e a Mark Pickerel, por aquel entón batería dos Trees. A pesar do gran número de cancións gravadas para o disco, só a versión de Leadbelly, "Where Did You Sleep Last Night" alcanzou a fama, chegando a interpretala Cobain no seu disco MTV Unplugged In New York. No resto de cancións, os instrumentos están tocados por Pickerel (batería), Jack Endino (baixo) e Mike Johnson (guitarra e compoñente máis tarde de Dinosaur Jr.
Un ano despois colaboraría co supergrupo grunge Mad Season no seu único álbum, Above, aparecendo en dúas cancións axudando a compoñer e cantando parte delas.
Posteriormente, Lanegan regresou ao seu traballo con Screaming Trees, gravando o seu último disco no ano 1996, titulado Dust. Este sería o último disco da banda, que se disolvería no ano 2000 ao non atopar discográficas onde gravar os seus traballos.
Etapa post-Screaming Trees/QOTSA
Lanegan gravou en 1999 o seu xa cuarto álbum, I'll Take Care Of You, disco de versións de artistas folk e Rhythm & Blues, como Booker T., así como cantantes country como Buck Owens.
En 2001 aparece o segundo álbum de Queens of the Stone Age, Rated R, no que Lanegan colabora coa canción "In The Fade", así como no terceiro álbum da banda californiana, a súa peza clave, Songs For The Deaf, cantando en "A Song For The Dead", "Hangin' Tree" e "God Is In The Radio". Por mor destas continuas colaboracións e a súa inclusión en víralas do grupo, se rumoreou a súa presenza de xeito oficial na formación.
Xa no ano 2004 aparece o álbum Bubblegum, contando coa colaboración de Josh Homme e Nick Oliveri de Queens of the Stone Age, PJ Harvey e Izzy Stradlin e Duff McKagan de Guns N' Roses, así como a súa ex muller, Wendy Rae Fowler. O disco é ata agora o maior éxito comercial de Lanegan, chegando ao posto 39 na lista de álbums independentes de Billboard.
A Calle de Ferreiros, Ferreiros, O Pino
A Calle de Ferreiros é un lugar da parroquia de Ferreiros, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2013 tiña 86 habitantes (45 homes e 40 mulleres).
Membrana basal
miniatura|dereita|Membrana basal e as súas relacións co epitelio e o endotelio e compoñentes da matriz extracelular.
Composición
A membrana basal está formada por dúas láminas: lámina basal e lámina reticular.
Lámina basal
Ás veces confúndese a lámina basal coa membrana basal, pero a primeira é unha parte da segunda. A membrana basal pode verse con microscopio óptico, é máis grosa (100-200 nm no glomérulo) e comprende a lámina basal e a reticular ; a lámina basal só se distingue ben con microscopio electrónico. Os adipocitos, as células musculares e as nerviosas aparecen a miúdo recubertas de lámina basal (e en ocasións tamén de lámina reticular), pero esta estrutura adoita denominarse lámina externa.
Lámina reticular
Contén coláxeno tipo III e conecta co tecido conectivo subxacente. A lámina reticular está unida á lámina basal por fibrilas de ancoraxe (fibras de coláxeno de tipo VII) e microfibrilas (fibrilina).
Funcións e importancia
As súas funcións principais son as de protección, compartimentalización, fixación, filtración pasiva, migración celular, rexeneración, cicatrización, e diferenciación celular.
Ain Ibil
Ain Ibil (en عين إبل) é unha localidade do distrito de Bint Xubail, na gobernación de Nabatia.
Membrana basal
Funcións e importancia
As células tumorais atravesan as membranas basais dos epitelios e endotelios durante os diversos estadios do proceso metastático. A membrana basal actúa como unha barreira mecánica, que prevén que as células malignas tumorais invadan os tecidos internos. Nos estados iniciais dos tumores, estes quedan limitados á súa zona orixinaria pola acción da membrana basal e denomínanse carcinomas in situ.
Mourelos, Santo Ourente de Entíns, Outes
Mourelos é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 1 habitante (ningún home e 1 muller).
Castro, Caxide, Parada de Sil
Castro é un lugar da parroquia de Caxide, no concello ourensán de Parada de Sil na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 4 eran mulleres.
Membrana basal
Funcións e importancia
A membrana basal é tamén esencial para a anxioxénese (desenvolvemento de novos vasos sanguíneos). As proteínas da membrana basal aceleran a diferenciación celular das células do endotelio.
Un dos exemplos máis notables de membrana basal é a membrana basal glomerular dos riles, que realiza a filtración glomerular nos nefróns, formada pola fusión da lámina basal do endotelio dos capilares glomerulares e a lámina basal do epitelio da cápsula de Bowman. Outro exemplo salientable é a membrana basal formada entre os alvéolos pulmonares e os capilares pulmonares, formada pola fusión das láminas basais de ambos, e a través da cal ten lugar a difusión do O2 e do CO2 durante a respiración. Outras membranas basais importantes son a membrana basilar (na cóclea dos oídos), membrana de Descemet (na córnea do ollo) e membrana de Bruch (na coroide do ollo).
Doenzas
Algunhas doenzas orixínanse por defectos no funcionamento das membranas basais. As causas poden ser defectos xenéticos, danos producidos polo propio sistema inmunitario, ou outros mecanismos. Os defectos xenéticos na síntese e ensamblaxe do coláxeno afectan á membrana basal producindo a síndrome de Alport e outras doenzas, como a epidermólise ampolosa. Un dominio do coláxeno tipo IV da membrana basal é a diana dos autoanticorpos producidos na síndrome de Goodpasture, unha doenza autoinmune.
Garbiñe Muguruza
Garbiñe Muguruza Blanco, nada en Guatire (Venezuela) o 8 de outubro de 1993, é unha tenista profesional hispanovenezolana que ten a dobre nacionalidade. Por decisión persoal decidiu representar a España nos torneos da WTA e na Copa Federación de Tenis da ITF. É a actual número 1 da clasificación mundial da WTA dende o 11 de setembro de 2017 nesta data por primeira vez na historia os números un do tenis mundial son españois, ó coincidir o reinado de Garbiñe co do balear Rafa Nadal.
O 4 de xuño de 2016 proclamouse campioa de Roland Garros, primeiro Grand Slam da súa carreira, logo de vencer na final a Serena Williams, número un do mundo, situándose na segunda posición da clasificación da WTA. A súa mellor clasificación ata o momento era o posto número 3, acadado en outubro de 2015 cando chegou á final do Campionato de Wimbledon, final que perdeu precisamente contra Serena Williams, no ano 2017 acada o título británico ó derrotar a Venus Williams por 7-6 e 6-0 na final, facéndose con seu segundo Grand Slam.
Na súa carreira gañou tamén tres títulos WTA en individuais, un deles categoría Premier Mandatory e tres en dobres. A nivel ITF gañou sete torneos individuais e un en dobres. En 2015 recibiu a medalla de bronce da Real Orde do Mérito Deportivo.
O Rial, A Arnoia, A Arnoia
O Rial é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 23 habitantes (14 homes e 9 mulleres), catro máis ca en 2010, cando tiña 19 habitantes (11 homes e 8 mulleres).
Esgrima nos Xogos Olímpicos de 1906
100px|border|Esgrima Nos Xogos Olímpicos de 1906 celebrados en Atenas disputáronse oito probas de 'esgrima. Actualmente denominados Xogos Intercalados, o Comité Olímpico Internacional non os considera oficiais.
Nacións participantes
Un total de 62 tiradores de 12 nacións competiron nos Xogos:
Acordos de Paz de Chapultepec
Os Acordos de Paz de Chapultepec foron uns acordos asinados o 16 de xaneiro de 1992 no castelo do mesmo nome polos que o goberno do Salvador, presidido por Alfredo Cristiani, e a Fronte Farabundo Martí de liberación nacional  puxeron fin ao cruento conflito civil salvadoreño que se desenvolveu durante a década dos oitenta do século XX.
O proceso previo de negociación contou coa mediación da ONU cuxo secretario xeral era Javier Pérez de Cuéllar.
Incluía profundas reformas nas Forzas Armadas, no Poder Xudicial, no sistema electoral, a integración na sociedade civil da guerrilla, repartición de terras entre o campesiñado e as consecuentes reformas constitucionais. Creáronse comisións e oficinas para velar polo respecto dos dereitos humanos, o seguimento do cumprimento dos acordos, así como unha Comisión da Verdade para O Salvador co fin de esclarecer os crimes.
Comité Olímpico Angolano
O Comité Olímpico Angolano é o Comité Olímpico Nacional que representa a Angola nos Xogos Olímpicos. Foi creado o 17 de febreiro de 1979 e foi recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en febreiro de 1980.
Historia
O comité foi fundado o 17 de febreiro de 1979, e foi recoñecido provisionalmente pola Mesa Executiva do COI en Nagoia, no Xapón, en outubro de 1979. Este recoñecemento foi confirmado na 82.ª Sesión do COI en Lake Placid en febreiro de 1980.
Rudianos
Rudianos é un deus celta da guerra adorado na Galia. Foi equiparado polos romanos co deus Marte.
Era adorado en Saint-Andéol-en-Quint e Rochefort-Samson (Drôme), así como en Saint-Michel-de-Valbonne. O nome de "Rudianos" significa "vermello", o cal reflicte a natureza guerreira do deus. En Saint-Michel-de-Valbonne foi atopada unha imaxe prehistórica dun deus guerreiro a cabalo que data do século -VI, o cal podería ser unha representación do propio Rudianos. O menhir de pedra no cal apareceu a imaxe representa a un home montado a cabalo cunha cabeza enorme, que leva penduradas cinco cabezas cortadas. A iconografía evoca á práctica da caza de cabezas que facían os celtas, que segundo os escritores clásicos levaban as cabezas dos seus inimigos penduradas da sela de montar.
Os Muíños, Santo Ourente de Entíns, Outes
Os Muíños é un lugar da parroquia de Santo Ourente de Entíns no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Teoría da decisión
A teoría da decisión versa sobre o conxunto de decisións que unha persoa pode tomar dentro dunha serie de accións posíbeis e ao razoamento que subxace a ditas eleccións, independentemente da natureza das preferencias. Segundo a teoría formal, hai unha serie de criterios básicos ou lóxicos que hai que cumprir. En primeiro lugar a transitividade, a completude e asimetría e a simetría da indiferenza. Se estes criterios son violados é imposíbel saber cales son as preferencias do individuo e consideraremos que non actúa de forma loxicamente consistente. Se, pola contra se cumpren, pódese establecer unha orde de preferencias de menor a maior, do menos preferido ao máis preferido como función de utilidade. O paradigma canónico desta teoría inclúe a un individuo que toma decisións as cales se dan por supostas segundo unha orde de preferencias. Con todo, podemos falar da teoría da decisión tanto coma unha teoría de crenzas, desexos e outras actitudes relevantes como unha teoría de elección en si mesma.
Tomamos malas decisións en base a uns nesgos cognitivos. Deste xeito, a teoría da decisión ensínanos a realizar os cálculos necesarios para tomar boas decisións. Unha cuestión importante abordada dende esta teoría é a referida aos criterios que se deben cumprir para que un axente (entendéndoo como a entidade capacitada para deliberar e actuar) teña preferencia por unha opción fronte a outra, atendendo ás circunstancias xenéricas que se poidan dar.
Dentro da teoría da decisión racional podemos distinguir, por unha banda a referida a un só actor, e por outra, a de máis dun actor. En relación á primeira atopamos a teoría paramétrica da decisión onde temos situacións de certeza, risco ou incerteza, dependendo da información que teña o axente, sendo completa no primeiro caso e incompleta no segundo e no terceiro. Cando falamos de máis dun actor, podemos distinguir a teoría estratéxica da decisión (ou teoría de xogos), sendo as decisións interdependentes dos outros individuos, e teoría da eleccións social pola que se propoñen criterios que engaden funcións individuais da decisión nunha soa función social de decisión.
Por último, esta teoría caracterízase por unha concepción de racionalidade que avoga por unha actuación racional dos individuos en contraposición ao que é habitual na toma de decisións das persoas no seu día a día.
Distinción entre teoría normativa e descritiva
Atopámonos con dúas vertentes principais, por unha banda, a teoría normativa (na que se centrará a entrada principalmente) onde se buscan os criterios de como establecer as formas de actuar que os axentes deberían seguir, mais sen esquecer que outra das ramas sería a descritiva, que trata o estudo de como se toman as decisións ou a prescritiva, que trata de como poden elixir ben individuos reais.
Na actualidade o modelo de decisión máis amplamente aceptado é o modelo UE, baseado nun conxunto de axiomas establecidos por L. Savage que no seu conxunto garantirían a toma dunha decisión consistente. Aínda que amplamente defendido, este modelo tamén contará con dificultades non superábeis e diferentes críticas por parte, principalmente, da teoría da racionalidade limitada.
A teoría da decisión será transversal a outras disciplinas, dende a economía á bioloxía, pasando pola filosofía, entre outras. Isto vén dado pola relevancia que posúe na praxe, como poden ser os métodos estatísticos e econométricos ou determinadas cuestións vencelladas á teoría de xogos. A teoría da decisión racional, en definitiva, busca establecer cales serían as mellores decisións racionais considerando a maior cantidade de información relevante posíbel.
Criterios para a toma de decisións
As consecuencias dos nosos actos non só dependen das decisións que tomamos, senón tamén dos estados das cousas que suceden máis aló do noso alcance. Ás veces tomamos decisións sabendo o que vai pasar se decidimos unha cousa a outra. Pero non sempre é así. A maior parte das nosas decisión realízanse en situacións nas que non sabemos que vai ocorrer se actuamos dun modo ou outro. De maneira que a nosa decisión ten que ter en conta a probabilidade.
Elección considerando probabilidades:
Pode acontecer a situación hipotética de que, un día saíndo da casa non saibamos se saír co paraugas ou non. Se saímos con paraugas e non chove, o noso benestar sería un pouco maior a que se saímos con el e chove. No caso de non saír co paraugas, se chove, causaríanos un gran prexuízo en comparación; se non chove, sería a mellor situación posible. O destacábel neste exemplo sería que non levar paraugas causaría picos de valor ou desvalor (en función de se chove ou non chove), en cambio, levar paraugas produciría un valor máis uniforme. Sería algo tal que así:
Supoñendo que soubésemos que a probabilidade de que chova é de 0,8 e a de que non de 0,2, neste caso a mellor opción sería levar paraugas. Ou polo menos iso é o que concluiremos se avaliamos utilizando o concepto de valor esperado.
O valor esperado dunha certa acción: a suma dos distintos valores esperados para cada estado de cousas se se realiza tal acción multiplicados en cada caso pola probabilidade de que suceda. Cada un dos respectivos distintos estados de cousas.
Así, a comparación do que sucede no caso do paraugas podemos representala así:
Polo tanto, neste caso que acabamos de analizar, o valor esperado de levar paraugas nunha situación na que a probabilidade de que chova é de 0,8 é claramente maior que o de non levalo.
No entanto, poderíamos preguntarnos o seguinte: a partir de que probabilidade de que chova é racional levar paraugas dada a asignación de valores de benestar feita arriba? Se realizásemos tal cálculo o resultado sería de aproximadamente 0,769. O cal implicaría que se queremos maximizar o noso benestar, sería racional levar paraugas se a probabilidade de que non chova é menor de 0,769, e non levar paraugas se é maior.
Agora ben, isto non supón que o mellor sexa facer sempre o que maximiza o valor. Isto dependerá de que principio sigamos. Un criterio posíbel é o que vimos arriba de maximizar o valor, esta é a posición utilitarista. Pero podemos seguir outros criterios como tratar de reducir o noso desvalor. Neste caso sería preferíbel ir sempre con paraugas porque o noso maior desvalor estaría en non levar paraugas. Supoñamos en cambio que prefiramos unha opción que nos permita chegar ao máximo de valor, isto levaríanos a decidir non levar paraugas pois o maior pico de valor estaría nesta opción.
Ata o momento, tan só consideramos os valores finais que é esperábel obter. Isto cambiaría se tivésemos valores instrumentais como o diñeiro. Supoñamos un caso no que temos que decidir entre tres opcións (a, b, c) nun escenario no que hai tres estados de cousas posíbeis: f, con probabilidade de 0,79; g, con probabilidade de 0,01; e h, con probabilidade de 0,2. En cada unha destas situacións obteríamos certa cantidade de diñeiro, tal que así:
Quen busque maximizar a maior cantidade de diñeiro esperábel optarán pola opción a). Se se busca maximizar o mínimo de diñeiro obtíbel elixirá b), na que a peor opción é menos mala. E, á súa vez, quen trate de acadar a máxima cantidade de diñeiro optaría por c), pois é o pico máis alto de diñeiro. Mais dependendo das nosas circunstancias as nosas decisión vense condicionadas. Se o que queremos conseguir mediante o diñeiro custa 30, optariamos por b); se custa entre 31 e 150 preferiríamos a); e, finalmente, se custase 151 ou máis, teríamos que escoller necesariamente a opción c).
Criterios de decisión en situacións de incerteza
Fernando Aguiar fai referencia á distinción que establece F. Knight entre risco e incerteza. Unha situación de risco caracterízase pola carencia de certeza sobre o resultado final da decisión, aínda que si que se coñece unha certa probabilidade de resultados alternativos (por exemplo, a elección entre cara o cruz nunha moeda). En cambio, nunha situación de incerteza, non só descoñecemos o resultado final, senón que tampouco podemos predicilo en termos de probabilidades obxectivas.
Deste xeito, un dos obxectivos que a teoría da decisión persegue vai ser o estabelecemento dalgún criterio de decisión para actuar nas situacións de incerteza. Distinguiremos entre catro criterios para abarcar esta problemática.
Tendo en conta o seguinte exemplo exposto por Aguiar e sendo A e B dúas posíbeis decisións e C, D e E os seis respectivos resultados posíbeis, que habería que escoller segundo cada criterio? Todos os criterios coincidirían en escoller a opción A, mais tendo en conta as súas propias motivacións. O criterio maximín, defendería tomar a decisión A porque posúe o máximo valor mínimo comparado con B. Pola contra, o criterio máximax, optaría pola situación A xa que dispón do mellor resultado posible. E o criterio de Hurwiez establecería unha vía intermedia entre ambos en función do grado de pesimismo e optimismo do suxeito elector.
En caso de ter en conta non só as decisións incertas en termos probabilísticos e fixar o punto de mira nas posíbeis atribucións subxectivas da citada probabilidade, podemos falar da chamada “modificación bayesiana” do criterio de Laplace. Segundo esta posición, en lugar de conceder a mesma probabilidade obxectiva a cada unha das opcións posíbeis, cabería a posibilidade de que o suxeito elector, por motivacións subxectivas, pensase que algunhas opcións son máis probábeis que outras, de xeito que atribúa así a cada cal unha probabilidade subxectiva.
Que é a probabilidade?
Temos que preguntarnos por que é relevante a, asignación de probabilidades e de onde quitamos a asignación de probabilidades para levar a cabo unha elección. Con respecto destas cuestións hai diferentes puntos de vista. Existen certos enfoques que tratan de definir a probabilidade en termos obxectivos. Un destes é a clásica probabilidade apriorística.
A probabilidade apriorística dinos que a probabilidade de que algo suceda é o número de casos posíbeis nos que isto sucede, dividido polo número de casos posíbeis totais.
Existe outra perspectiva que é a chamada probabilidade frecuentista. Esta concepción dinos que a probabilidade de que algo aconteza é a frecuencia coa que isto sucede con respecto aos casos totais acontecidos.
Este é un enfoque cunha base empírica, pois cando se repite o marco xeral no que un evento pode suceder unha e outra vez, ao final acabamos por ver que os casos nos que tal evento se dá se estabilizan nunha determinada frecuencia. Por exemplo, a probabilidade de que unha moeda saía cara ou cruz é 0.5.
Xunto con estes enfoque que acabamos de expor, existe outra perspectiva, é a chamada probabilidade subxectiva.
A probabilidade subxectiva dinos que a probabilidade de que algo aconteza que un axente ten considerado nas súas decisións é aquela que tal axente lle asigna. Esta probabilidade consiste na estimación que os axentes podemos realizar do probábel que é que algo aconteza.
Para tomar unha decisión na que o resultado pode variar en función de estados de cousas máis alá do noso control, temos que asignar probabilidades de que suceda un de tales estados de cousas. Faremos isto coa mellor información da que dispoñamos, e revisaremos o noso xuízo cando obteñamos algunha información nova. E en última instancia teremos que decidir en base á nosa asignación de probabilidades. A maioría das veces temos que tomar decisión sen saber que estado de cousas acontecerá, de tal xeito que, queiramos ou non, non temos unha alternativa mellor á de ter que tomar as nosas decisións en función do que nos parece máis ou menos probable.
A probabilidade subxectiva na toma de decisións
Respecto á probabilidade, atopamos unha problemática moi común: como proceder nos casos nos que temos moitas dúbidas acerca do conxunto de cosas que puideran acontecer. O espectro de opcións con respecto ao nivel de asimilación da probabilidade é variábel, pero o máis probábel é o seguinte:
O máis relevante deste caso é que moitas veces, a pesar das dificultades que podemos atopar para asignalas, estas nunca parten dun valor 0 e, se dalgunha forma existira, tería que ser incentivado pola imposibilidade de que se desen estados de cousas nos que, no caso da campaña, existira o factor de que animar a doar máis danase a campaña, posíbel por outra banda. Máis non só iso, tamén suceden casos nos que non podemos ter unha noción que máis ou menos se asemelle ao probable, por moi vaga que sexa, e, véndonos na prerrogativa de tomar unha decisión, asignámola. Como consecuencia, e póndonos nun caso hipotético de elixir a ou b , calcular as probabilidades vese como algo necesario para tomar a decisión de escoller a mellor opción esperábel e, como consecuencia, calcular en que rango cae a probabilidade estimada, converténdose o resultado exacto en algo irrelevante pero non así a certeza da estimación.
A maiores de todas estas premisas, temos que ter en conta que as probabilidades non son permanentes e a acollida de nova información sempre condiciona, posicionándonos ante un novo marco e obrigándonos á reorganización do cadro de posibilidades axustado a esta nova información.
Polo tanto, unha vez asignemos a un evento unha posibilidade de 0 ou de 1 é algo que debemos de reflexionar profundamente, xa que desta maneira asigna a posibilidade (1) ou imposibilidade (0) de que dito evento suceda. Esta reflexión sempre ten que estar aberta a unha nova chegada de información, convertendo probabilidades practicamente nulas (0,0001) en estimacións a posteriori moi altas, mentres que no caso de imposibilitala xa nos veríamos por sempre pechados a este suceso. Para rematar, cabe recordar que todas estas cuestións se moven nun plano teórico e normativo da teoría da decisión en Filosofía, ou sexa, indica a modo de manual como deberíamos de tomar as nosas decisións, pero non explica o por que de como actuamos (xa que moitas veces actuamos de maneira irracional). Danse situacións en que individuos teñen distintos fins que entran en conflito e para maximizar o cumprimento destes deberemos de estudar o modo en que cremos que actuarán, neste plano entra a teoría de xogos. Pero tamén hai outras nas que o mellor para ambos sería buscar a maximización colectiva dos fins que temos, nas que entrarían teorías como a da elección social tan importantes na democracia no ámbito político por exemplo, na que podemos sacar quen é a mellor decisión para elixir.
A teoría de xogos na toma de decisións
A teoría de xogos adicase a estudar as interaccións (xogos) entre entidades (xogadores) que teñen unha serie de intereses e toman decisións considerando non só as propias senón tamén as decisións e intereses do resto de xogadores. Pode clasificarse como unha parcela da teoría da decisión. Algúns teóricos de xogos sosteñen que moitos dos exemplos de teoría da decisión poden analizarse como xogos unipersonais nos que o Mundo ou a Natureza sería un xogador non-interesado pero si sensíbel de ser analizado e predito. En xeral, dicimos que un xogo é unha interacción entre polo menos dous xogadores, individuos ou colectivos, que se esforzan por anticipar os movementos do resto de xogadores implicados e adiantarse nas súas decisións. Neste sentido o póker é un xogo, mais (falta engadir un exemplo de xogo que non sea xogo)
Xogos
Existen múltiples exemplos para ilustrar a mecánica dos xogos. Desde un penalti, onde temos un xogo de dous xogadores, lanzador e porteiro, que tentan “adiviñarse” as intencións mutuamente para tomar a decisión con maior probabilidade de éxito, ata o coñecido Dilema do Prisioneiro, que ten numerosas variantes; dúas empresas que compiten polo monopolio, dous estados armamentísticos que deben decidir se cooperar ou autodestruírse etc. Os xogos permiten contidos diferentes porque son formais. Todos contan cunha estrutura similar. A matriz de pagos é un esquema no que se representan unha serie de valores posíbeis para cada xogador resultantes de cada xogo.