cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Revolución de Maria da Fonte
A suspensión das garantías constitucionais e a caída do goberno
Ao mesmo tempo que remataba co goberno cabralista, a raíña nomeou o vello e respectado xeneral António José de Sousa Manuel de Meneses Severim de Noronha, 1º duque da Terceira, como o seu lugartenente nas provincias do norte do país, co encargo de reprimir a sublevación e restabelecer alí a paz.
Perante a contestación, os irmáns Cabral deixaron Lisboa camiño do exilio, embarcando no vapor Pachá. Como acostumaba a acontecer na política portuguesa, o lugar elixido para o exilio foi Francia, aínda que despois o trocasen por España.
O goberno do duque de Palmela
No medio de gran inestabilidade política e social, o 20 de maio de 1846 tomou posesión o goberno de Palmela. Na composición inicial, Palmela ocupou a presidencia e os ministerios do Reino, de Xustiza e de Facenda. O duque da Terceira acumulou os ministerios da Guerra, da Mariña e Colonias e de Asuntos Exteriores. miniatura|[[Pedro de Sousa Holstein, Duque de Palmela]] O duque de Saldanha, que fora nomeado para o Ministerio de Asuntos Exteriores, non ocupou o cargo por estar como embaixador en Viena.
A raíña tentou, así, a formación dun triunvirato dos tres duques, capaz de sobrevivir ás crecentes tensións que parecían xa ameazar o trono e o réxime liberal.
Nunha tentativa de ampliar a base de apoio do goberno, o 23 de maio Luís da Silva Mouzinho de Albuquerque entra no goberno, asumindo a carteira da Mariña e Colonias, ocupada días antes polo duque da Terceira.
Uns días despois, e ante a necesidade de marchar cara ao norte do país para intentar sufocar a insurrección, o 26 de maio o duque da Terceira, nunha nova reorganización ministerial, deixou o goberno. Agora, o duque de Palmela mantiña só a presidencia e o Tesouro, pasando Mouzinho de Albuquerque á carteira do Reino. José Jorge Loureiro mantivo a carteira da Mariña e Colonias e o conde do Lavradio trasladouse a Asuntos Exteriores. Joaquim Filipe de Soure asumiu a carteira de Xustiza.
O 23 de xuño, o mariscal Saldanha regresou a Portugal desde Bruxelas, onde pasara o inverno de 1845-1846, despois de ser embaixador en Viena de 1841 a 1845. A pesar de apoiar formalmente o goberno, ao que fora invitado, a súa relación co ministerio era cada vez máis difícil, converténdose lentamente no principal polo de oposición, aínda que sen expresión pública desta posición.
O 19 de xullo tivo lugar unha nova reorganización ministerial, coa entrada no goberno de Bernardo de Sá Nogueira de Figueiredo, 1º marqués de Sá da Bandeira (ministro da Guerra), Júlio Gomes da Silva Sanches (ministro de Facenda) e Joaquim António de Aguiar (ministro de xustiza), e a saídas de Joaquim Filipe de Soure.
Para intentar calmar a oposición e lexitimar o goberno, publicouse un novo decreto electoral o 27 de xullo, que marcou as eleccións para o 11 de outubro e prometeu revisar as normas de recrutamento e de fixación de décimos sobre a propiedade.
Aínda que os irmáns Cabral estaban ausentes do país, mantiveron unha poderosa influencia na vida política a través dos cartistas. Á vista das eleccións que se achegaban, o 23 de setembro os cabralistas procederon a organizar en Lisboa o Comité Central do Partido Cartista, preparándose para un novo intento de recuperar o poder.
Con estas medidas do goberno e a estabilización da vida política, comezou un período de relativa calma, xa que parecía que a crise acababa e o pobo se calmaba. Non obstante, só era a tranquilidade antes da tempestade, xa que logo un erro fatal de avaliación por parte da raíña e dos seus conselleiros volvería a acender de novo, con renovado vigor, a rebelión iniciada por María da Fonte.
A Emboscada, o golpe palaciano do 6 de outubro de 1846
Desexosa de pacificar aos cabralistas e convencida de que o duque de Palmela se inclinaba demasiado cara á esquerda, buscando cooptala coa satisfacción dalgunhas das súas demandas, a raíña decidiu sancionar un auténtico golpe de estado e o 6 de outubro de 1846, aínda que sen nomear a Costa Cabral, formou un ministerio notablemente cartista, presidido polo mariscal Saldanha.
O golpe palaciano, que se coñeceu como a Emboscada, foi organizado por Costa Cabral, daquela en Madrid, e púxose en práctica os días 5 e 6 de outubro de 1846 pola raíña, en colusión coseu marido Fernando de Saxe -Coburgo-Gota, e cos seus conselleiros máis próximos, co mariscal Saldanha como principal apoio. miniatura|O [[João Oliveira e Daun, Duque de Saldanha|mariscal Saldanha ]] Así, cando se esperaba que se calmase a situación, o 6 de outubro a raíña chamou ao duque de Palmela ao palacio, despedíndoo sumariamente. Ese mesmo día foi substituído no cargo de presidente do Consello polo mariscal Saldanha, un dos favoritos de sempre do palacio e un dos rostros máis eminentes do cartismo.
Aínda a 6 de outubro, o novo goberno fixo unha proclama ao exército, na que o mariscal prometía manter as dimisións dos ministros eliminados pola Revolución de María da Fonte, fundamentalmente os odiados irmáns Cabral, e unha vez máis prometeu abolir os impostos reclamados pola sublevación.
No novo goberno, totalmente cartista e dominado pola masonería, o presidente fíxose cargo dos ministerios da Guerra e interinamente de Asuntos Exteriores. Os ministerios do Reino (ata o 28 de abril de 1847) e de Finanzas (ata o 13 de outubro de 1846) foron para Marcelino Máximo de Azevedo e Melo, vizconde de Oliveira, o ministerio de Asuntos Eclesiásticos e Xustiza (ata o 28 de abril de 1847) para José Jacinto Valente Farinho, o ministerio da Mariña e do Exterior (ata o 28 de abril de 1847) ás mans de Manuel de Portugal e Castro e no de Asuntos Exteriores, sen asumir funcións por ser ministro plenipotenciario en París, quedou Diogo Gomes de Abreu e Lima, 2º vizconde da Carreira.
O 7 de outubro volveron suspenderse as garantías constitucionais, esta vez durante 30 días. A suspensión prorrogouse os días 5 de novembro e 6 de decembro.
Anulando o decreto que marcaba as eleccións para ese mes, o 9 de outubro os decretos electorais do 27 de xullo decláranse nulos, xa que se consideraban contrarios á Carta. As Cortes foron convocadas para o 2 de febreiro de 1848.
Cando se escoitaron estas noticias no norte de Portugal, especialmente na cidade de Porto, e se entendeu que os cartistas, aínda que cun líder interposto, volvían estar no poder, a sublevación reactivouse con renovada enerxía. O duque da Terceira, ao que a raíña lle encargara esmagar a revolta, foi inmediatamente arrestado, sendo nomeada unha xunta provisional, chamada Xunta Gobernativa do Porto, de orientación setembrista.
A Xunta Gobernativa do Porto
A Xunta tiña como presidente a Francisco Xavier da Silva Pereira, 1º conde das Antas, e como vicepresidente a José da Silva Passos, que, ademais de ser a alma da revolta, era irmán do político e exministro progresista Manuel da Silva Passos, o famoso Passos Manuel.
Despois de coñecerse a revolta do Porto, o vizconde de Sá da Bandeira Bernardo de Sá Nogueira de Figueiredo apareceu naquela cidade, adheríndose á revolución e dándolle unha gran relevancia nacional.
A Xunta do Porto, aínda que lexislaba en nome da raíña e lle xuraba obediencia e respecto, na realidade mantiña unha política contraria á opinión da soberana, facendo todo o posible para reverter o golpe do 6 de outubro.
Nunha ousadía sen precedentes, O Espectro, un xornal que se publicaba en Lisboa, sen que a policía conseguise descubrir quen o imprimía nin os seus redactores, mais que era redactado por António Rodrigues Sampaio, un político próximo aos revoltosos, atacaba persoalmente a raíña pola súa intervención na política partidaria. Naquel xornal, sen disimulos e con linguaxe insultante, denigrábase a figura de Maria II e suxeríase a súa abdicación, en prol da república ou, polo menos, en prol de calquera rexencia en nome de Pedro V, naquel momento con só nove anos de idade.
Neste contexto, e perante o risco que corría o trono, a única solución parecía ser a vía militar. Abríase o camiño para outra unha guerra civil, pouco máis dunha década despois da celebración da Convención de Évora-Monte.
A Patuleia (outubro de 1846 a xuño de 1847)
A orixe do termo patuleia parece ser a expresión patola, utilizada coloquialmente para designar a alguén que non destaca pola súa intelixencia. Logo patuleia pasou a ser utilizado para designar o pobo e os gremios populares e, en especial, o partido setembrista. Cando estalou a guerra, o termo pasou a ser utilizado para designar os que se adheriron ao movemento popular setembrista e ás forzas que o integraban. Coa evolución dos acontecementos, foron designados como patuleias os adversarios setembristas de Costa Cabral e todos aqueles que os apoiaron, pasando, nesta acepción, a designar a todos os partidarios da Xunta do Porto.
En 10 de outubro comezou a sublevación patuleia no Porto. O duque da Terceira, que fora enviado á cidade como lugar-tenente da raíña, foi pronto prendido e expulsado da cidade.
O día 11 de outubro, o conde das Antas, chegado de Braga, asumiu o comando militar da revolta. Presidiu a Xunta con José da Silva Passos como vicepresidente. Circularon manifestos afirmando que a Revolución do Miño, a revolución máis gloriosa da Nación Portuguesa, fóra traizoada pola soberana.
O ton da discordia comezou a subir e xurdiron guerrillas por todas partes. O goberno e a banca xuntos tentaron armar a xente, pero só conseguiron 3 000 homes baixo o mando de Fernando de Saxe-Coburgo-Gota.
A guerra parecía xa inevitábel, dividindo unha vez máis o país entre os liberais e os miguelistas, aínda que ambas as faccións o negasen. Agora eran os cartistas e os setembristas (os patuleias) os enfrontados, mais as feridas mal curadas da anterior guerra civil rapidamente emerxeron. Nunha estraña coalición, a esquerda liberal, representada polos partidarios da Revolución de Setembro, apareceu agora aliada á extrema dereita miguelista.
A contenda ameazaba tomar tales proporcións que o 16 de outubro, Maria II, aconsellada polo mariscal Saldanha, pediu a intervención de España, Francia e Gran Bretaña, ao abrigo da Cuádrupla Alianza, para acabar coa revolución, alegando que era unha sublevación miguelista. Os españois mandaron de inmediato forzas para a fronteira, mais o goberno británico non aceptou que se tratase dunha revolta miguelista.
As garantías constitucionais continuaron sendo suspendidas por decreto durante 30 días cada vez. Promulgáronse novos decretos os días 27 de xaneiro, 6 de febreiro, 6 de marzo, 6 de abril, 6 de maio e 6 de xuño.
Mentres tanto, o 26 de outubro, as forzas asignadas á Xunta do Porto dirixíronse cara Santarém, ameazando directamente a capital, o que levou á raíña, o 27 de outubro, a asumir plenos poderes extraordinarios, suspendendo a legalidade constitucional.
O 4 de novembro, Santarém foi ocupada polas forzas rebeldes. Sentíndose ameazado, o goberno decidiu apostar todo e o 6 de novembro, Costa Cabral, no exilio en España, foi nomeado embaixador dese país, sendo o encargado de meter presión ao goberno español para á entrada das súas forzas en Portugal en axuda do Goberno de Lisboa.
O 7 de novembro, o mariscal Saldanha saíu de Lisboa á fronte das forzas fieis ao exército despois de que a raíña e o seu marido pasasen revista ás tropas. Entón comezaron as hostilidades.
Dadas as dificultades financeiras, o 14 de novembro promulgouse un decreto que impoñía o curso forzado permanente dos billetes do Banco de Lisboa, impoñendo penas a aqueles que intentasen eximirse. Isto complementouse o 19 de novembro cun decreto que obrigaba á fusión do Banco de Lisboa coa Companhia de Confiança Nacional, prevéndose a creación dun Banco de Portugal, que se materializou o 26 de decembro inmediato, unha institución que continúa na actualidade.
Afortunadamente para o goberno, a Xunta do Porto, a pesar de contar con importantes forzas militares e un apoio popular innegable, por culpa da mala práctica dos seus xenerais, non foi quen de impoñerse pola forza, saíndo as súas forzas derrotadas nun importante enfrontamento nos primeiros meses da guerra.
No norte de Portugal, o xeneral barón do Casal, comandante da división de Trás-os-Montes, optou por manterse fiel á raíña e marchou coas súas tropas sobre o Porto, coa esperanza de que estoupase alí un contragolpe cartista que lle entregase a cidade. Non obstante, isto non sucedeu e, no seu lugar, Bernardo de Sá Nogueira de Figueiredo, vizconde de Sá da Bandeira, que se unira á patuleia, saíulle ao encontro á fronte dunha división ben armada, marchando por Régua e Sabrosa ata Chaves, onde se refuxiaban as forzas do barón do Casal.
Ao mesmo tempo, forzas guerrilleiras comandadas por Luís Malheiro Peixoto de Lemos e Vasconcelos, 1º barón de Castro Daire, ocuparon Murça, dando a impresión de que os patuleias ían controlar o norte. Esta situación inverteuse rapidamente xa que, o 15 de novembro, o vizconde de Sá da Bandeira decidiuse retirar para Valpaços, aparentemente para alí atraer as forzas do barón do Casal e dar batalla.
Efectivamente, a 16 de novembro, as forzas do barón do Casal marcharon sobre Valpaços e deron batalla. No encontro o vizconde de Sá da Bandeira foi vencido e obrigado, o día 20 de novembro, a recollerse precipitadamente ao Porto. Tras a batalla, todo o norte parecía ficar baixo o control das forzas leais ao goberno.
Naquel momento a sublevación militar estenderase xa por todo o país. Ao sur do Texo, o xeneral José Lúcio Travassos Valdez, 1º conde de Bonfim, o brigadier Francisco Pedro Celestino Soares, futuro vizconde de Leceia e Luís Francisco Estêvão Soares de Melo da Silva Breyner, 1º conde de Melo, comandaban as tropas patuleias. En Coímbra, o marqués de Loulé tamén se rebelou e reconstituíu o Batallón Académico.
Para empeorar a situación, durante a retirada, o que quedaba das forzas de Sá da Bandeira atopouse en Régua cun numeroso grupo guerrilleiro dirixido polo antigo xeneral realista Reginald MacDonell.
Nun raro contraataque, o 25 de novembro as forzas patuleias entraron en Guimarães.
En Lisboa, a inestabilidade era grande e esperábase un levantamento patuleia en calquera momento. Aparentemente, a sublevación só esperaba a que as forzas rebeldes avanzasen en Cartaxo, un lugar onde as forzas do mariscal Saldanha estaban acantonadas, e o fixesen recuar.
Os días 3 e 4 de decembro, os mariñeiros do goberno, dirixidos por Francisco Soares Franco, futuro 1º vizconde de Soares Franco, tomaron Valença. En Viana do Castelo as forzas gobernamentais conseguiron manter o castelo no seu poder, a pesar de ser atacadas o 4 de decembro polas forzas da Xunta. Mentres tanto, as actividades militares concentráronse en Estremadura, xa que os condes de Antas e Bonfim, coa maior parte das tropas patuleias, continuaron ocupando Santarém, mentres que o conde de Vila Real estaba situado en Ourém. Foi contra esta última posición que o 4 de decembro, o mariscal Saldanha decidiu enviar unha brigada, que as forzas do conde de Bonfim intentaron interceptar. Ao non conseguilo, incorporouse ás forzas do conde de Vila Real, estacionado en Leiria, onde tamén recibiu uns 3.000 homes enviados desde Santarém. Con estas forzas intentou avanzar cara ao sur, pero sorprendido polas forzas do mariscal Saldanha, retirouse sobre Torres Vedras.
Foi nesa cidade que o 22 de decembro de 1846, nunha das batallas decisivas da guerra, o brigadier José Lúcio Travassos Valdez, 1º conde de Bonfim, foi vencido completamente polo mariscal Saldanha, nunha cruenta batalla na que perdeu a vida o xeneral Mouzinho de Albuquerque. Ao final dese día, tras un conxunto de botas decisións tácticas, Saldanha foi o claro vencedor, encarcerando case todas as tropas patuleias. O conde das Antas, naquel momento en Cercal, optou por non acudir á axuda das forzas de Bonfim, retirándose rapidamente ao Porto.
Saldanha intentou perseguir as forzas do Conde das Antas, dirixíndose cara ao norte a marchas forzadas, pero cando entrou en Porto, optou por acuartelarse en Oliveira de Azeméis.
Mentres tanto, o brigadier Celestino foi vencido en Viana do Castelo polo antigo xeneral João Schwalbach (1774 - 1874), 1ª vizconde de Setúbal, e o 31 de decembro as forzas cartistas do barón do Casal tomaron Braga pola forza despois dunha cruenta batalla cos guerrilleiros do xeneral MacDonnell. Por orde do barón do Casal, a cidade foi castigada duramente con fusilamentos polas rúas. O vello xeneral MacDonnel foi arrestado en Vila Pouca de Aguiar e executado por un sarxento de cabalería cartista.
O 3 de xaneiro de 1847, Álvaro Xavier Coutinho e Póvoas, antigo oficial da Lexión Portuguesa ao servizo de Francia, e carismática figura do miguelismo, foi nomeado tenente xeneral do exército da Xunta e comandante militar das dúas Beiras.
O 10 de xaneiro, o mariscal Saldanha propuxo secretamente á Xunta do Porto un acordo de paz baseado na Convención de Chaves, o mesmo que en 1837 puxera fin á Revolta dos Mariscais.
Nun momento clarificador do conflito, o 12 de xaneiro asináronse as bases da Unión dos realistas insurxentes coa Xunta do Porto, é dicir, da alianza de miguelistas con setembristas. A coalición fíxose finalmente oficial, pero a estas alturas o mariscal Saldanha xa estba preto do Porto, comandando as forzas militares leais ao goberno. A frota do goberno, dirixida por Soares Franco, xa estaba bloqueando o Douro.
Intentando un contraataque, o exército da Patuleia, comandado polo conde de Melo, atacou Estremoz o 27 de febreiro, e o 9 de abril, Sá da Bandeira, asumíndose como tenente da Xunta, desembarcou no Algarve e comezou a marchar para Lisboa. Chegou a Setúbal e uniuse ás tropas do Conde de Melo e das guerrillas do sur. Tiña como colaboradores a Anselmo Braamcamp Freire e José Estêvão Coelho de Magalhães.
O 11 de abril estalaron disturbios en Lisboa, onde estaban estacionadas tropas inglesas e españolas, e o goberno mandou ao xeneral Vinhais aos outeiros de Azeitão, co fin de evitar o avance sobre Lisboa das forzas patuleias estacionadas en Setúbal. O 16 de abril, as forzas enfrontáronse na batalla do Alto Viso, ás portas de Setúbal, onde os patuleias perderon 500 homes. A loita rematou de xeito indeciso por un armisticio negociado polo comandante inglés do HMS Polyphemus, que estaba situado na boca do Sado.
O 29 de abril producíronse novos tumultos patuleias en Lisboa, permitindo a fuga de 600 presos do Limoeiro. A desorde creceu e a fame ameazou as poboacións.
O 19 de marzo, o goberno portugués enviou unha nova solicitude oficial de axuda externa a Gran Bretaña, España e Francia segundo o tratado da Cuádrupla Alianza. Agora que, desde novembro, España, temendo o contaxio dos miguelistas e despois de ser apoiada pola Francia de François Guizot, lograra que os británicos aceptasen en principio a intervención en Portugal, a entrada de tropas parecía inminente.
A intervención da Cuádrupa Alianza
O 21 de maio de 1847, asinouse en Londres un protocolo que fixaba as condicións para a intervención estranxeira en Portugal. Finalmente desbloqueouse a axuda que o goberno portugués necesitaba para acabar coa guerra civil.
Finalmente, as tres potencias asinantes estiveron de acordo sobre a forma e os obxectivos da intervención en Portugal, e non menos porque a situación da veciña España, coa crecente actividade carlista, facía adiviñar a posibilidade de que as dúas monarquías ibéricas caeran no caos ou volvesen ao absolutismo.
Así, nos últimos días de maio, as forzas españolas, comandadas polo tenente xeneral Manuel de la Concha, conde de Cancellada, cruzaron a fronteira en Trás-os-Montes e avanzaron cara a Valongo.
O 25 de maio, unha frota inglesa bloqueou o Douro e nos días inmediatos aprisionou os barcos que transportaban en mar aberto, cara á península de Setúbal, onde ían intentar desembarcar, a división patuleia comandada polo conde das Antas que pretendía unirse á forzas comandadas polo conde de Melo, inactivas desde a batalla do Alto do Viso.
O 3 de xuño, a división española entrou no Porto, ocupando militarmente a cidade, ao mesmo tempo que as forzas inglesas desembarcaron e ocuparon o Forte de São João da Foz.
En cumprimento do acordado coas potencias da Cuádrupla Alianza, o 10 de xuño a raíña María II, nunha proclama ao país, anunciou unha amnistía xeral e prometeu cumprir as condicións de mediación.
O 15 de xuño, Sá da Bandeira e Conde de Melo rendéronse en Setúbal. Con este acto final, a Patuleia desaparece ao sur do Texo.
Obrigado polas circunstancias, o 29 de xuño, Nuno José Severo de Mendonça Rolim de Moura Barreto, o entón marqués de Loulé, e o xeneral César de Vasconcelos, como representantes da Xunta, reuníronse no lugar de Gramido cos comandantes das forzas inglesas e españolas e asinan a convención que puxo fin á contenda.
A Convención de Gramido e as súas consecuencias
A Convención de Gramido, asinada o 29 de xuño de 1847, na Casa Branca do lugar de Gramido, Valbom, Gondomar, puxo fin á sublevación da Patuleia. A convención articulouse do seguinte xeito:
O tenente xeral D. Manuel de la Concha, conde de Cancellada, e o coronel Buenaga como representantes de España, o coronel Wilde como representante de Gran Bretaña, o marqués de Loulé, par do reino e o xeneral César de Vasconcelos, como representantes da Xunta Provisional, reunidos en Gramido co obxectivo de acordar as medidas necesarias para dar un cumprimento pacífico ás resolucións das Potencias Aliadas, acordaron que a cidade do Porto se sometería á obediencia do Goberno de Súa Maxestade Fidelísima [a raíña de Portugal] coa condicións establecidas nos oito artigos que están redactados ao final da acta.
(. . . )
dereita|miniatura| [[ Paulo Midosi Júnior |Paulo Midosi Júnior compuxo a letra orixinal do Himno de Maria da Fonte en 1846. Xurdiron sucesivamente outras versións populares, máis ou menos adaptadas ao momento político ]] A guerra civil, que tanto asustara á raíña, acabou así e a pesar do discurso pacificador que mantivo, María II mostrouse moi resentida cos perdedores, aos cales non sempre se lles mostrou a clemencia que se podía esperar, sendo niso acompañada polos principais líderes gañadores.
A revolución de Maria da Fonte foi un dos episodios salientables da historia política de Portugal no século XIX. Neste movemento destacaron moitos homes, que despois se farían moi populares, como os dous irmáns Passos (José da Silva Passos e Manuel da Silva Passos), Rodrigo da Fonseca Magalhães, José Estêvão Coelho de Magalhães, Manuel de Jesus Coelho e outros. Estas figuras marcarían a política do próximo cuarto de século.
O Himno de Maria da Fonte
Durante a Revolución de Maria da Fonte, o mestre Angelo Frondoni compuxo un himno popular que foi coñecido como o Himno de Maria da Fonte ou Hino do Minho, unha obra que respira entusiasmo belicoso e que durante moito tempo foi a canción de guerra do Partido Progresista. A letra composta por Paulo Midosi en 1846 e foi interpretado por primeira vez o 24 de xuño dese ano.
Hai diversas versións do himno, sendo a letra orixinal a seguinte:
Letra en portugués Baqueou a tirania Nobre povo, és vencedor, Generoso, ousado e livre, Dêmos glória ao teu valor.
Retrouso: Eia avante, Portugueses! Eia avante, não temer! ''Pela santa Liberdade, Triunfar ou perecer!
Algemada era a Nação, Mas é livre ainda uma vez; Ora, e sempre, é caro à Pátria O heroísmo Português.
Lá raiou a Liberdade Que a Nação há-de aditar! Glória ao Minho que primeiro O seu grito fez soar!
Segue, ó Povo, o belo exemplo De tamanha heroicidade: Nunca mais deixes tiranos Ameaçar a Liberdade.
''Fugi déspotas! Fugi,'' Vis algozes da Nação! Livre, a Pátria vos repulsa, Terminou a escravidão!
Cayetana Álvarez de Toledo
miniatura|Álvarez de Toledo en 2009 nun acto do PP de Madrid. miniatura|Cayetana Álvarez de Toledo nun acto do seu partido en 2011 no barrio de Salamanca (Madrid). Cayetana Álvarez de Toledo y Peralta-Ramos, XIII marquesa de Casa Fuerte, nada en Madrid o 15 de outubro de 1974, é unha xornalista, historiadora e política española. Tamén posúe as nacionalidades arxentina e francesa. Militante do Partido Popular, foi deputada no Congreso por Madrid entre 2008 e 2015 e dende 2019 é deputada por Barcelona. É directora da área internacional de FAES.
Muín Queimado, Trabada, Trabada
Muín Queimado é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Revolución de Maria da Fonte
O Himno de Maria da Fonte
Tradución ao galego Rematou a tiranía Nobre pobo, es vencedor, Xeneroso, ousado e libre, Demos gloria ao teu valor.
Cayetana Álvarez de Toledo
Traxectoria
Naceu na capital española, filla de pai francés e nai arxentina. Seu pai foi Juan Illán Álvarez de Toledo y Giraud, XII marqués de Casa Fuerte e súa nai Patricia Peralta-Ramos y Madero. Por vía materna provén dunha familia patricia arxentina que se remonta a Blas de Peralta e ao fundador da cidade de Mar del Plata, Patricio Peralta Ramos, entre outros.
Revolución de Maria da Fonte
O Himno de Maria da Fonte
Retrouso: Veña, avante, Portugueses! Veña, avante, non temer! ''Pola santa Liberdade, Triunfar ou perecer!
Cayetana Álvarez de Toledo
Traxectoria
Pasou os primeiros anos da súa infancia en Londres e dende os sete anos viviu en Buenos Aires, onde asistiu á Northlands School. Volveu ao Reino Unido para realizar estudos universitarios e licenciouse en Historia Moderna pola Universidade de Oxford, e logo doutorouse cunha tese sobre o bispo Juan de Palafox, vicerrei de Nova España, dirixida polo historiador hispanista John Elliott. O 20 de outubro de 2001 casou co empresario catalán [11] Joaquín Güell Ampuero, da familia dos condes de Güell, con quen ten dúas fillas. En xaneiro de 2018 a parella divorciouse.
Tranquility Base Hotel & Casino
Tranquility Base Hotel & Casino é o sexto álbum de estudio da banda inglesa de indie rock Arctic Monkeys, publicado o 11 de maio de 2018 a través do selo Domino Recording Company. Foi composto polo líder do grupo Alex Turner en 2016 nun piano Steinway Vertegrand na súa casa dos Ánxeles. Gravouse nos Anxeles, París e Londres coa produción do habitual colaborador da banda James Ford e de Turner, xunto con varios músicos invitados como Tom Rowley, Loren Humphrey, James Righton, Zach Dawes, Tyler Parkford e Cam Avery. Turner deseñou tamén a portada do disco, que representa o resort con recortes de cartón e un gravador de cinta. O seu título fai referencia a Tranquility Base, o lugar da aluaxe do Apollo 11 en 1969.
Revolución de Maria da Fonte
O Himno de Maria da Fonte
Oprimida estaba a Nación, Mais é libre de novo; Agora, e sempre, é caro á Patria O heroísmo Portugués.
Cayetana Álvarez de Toledo
Traxectoria
Logo do seu doutoramento, en setembro de 2000 ingresou como redactora no diario El Mundo, primeiro na sección de opinión e máis tarde pasou á de economía. Foi tamén tertuliana na cadea COPE no programa La Mañana que dirixía Federico Jiménez Losantos. En 2006 o secretario xeral do Partido Popular (PP), Ángel Acebes nomeouna xefa do seu gabinete, coa misión de asesoralo na estratexia política, xestionar a súa axenda e coordinar a elaboración dos seus discursos e intervencións parlamentarias Como xornalista de El Mundo, o Foro Económico Mundial elixiuna como «líder global nova» en 2008 polos «seus logros profesionais, compromiso coa sociedade e o seu potencial para contribuír a forxar o futuro do mundo».
Tranquility Base Hotel & Casino
Tranquility Base Hotel & Casino afástase bastante do anterior son guitarreiro da banda, sendo menos accesible que o seu exitoso predecesor AM (2013). Conta cun son rico que encarna ao pop psicodélico, lounge pop, space pop, e glam rock, e ten tamén elemento do jazz. Tamén ten influencias de soul, rock progresivo, funk, pop francés e música de películas dos 60. Instrumentalmente incorpora sintetizadores vintage e teclados, incluídos órganos, pianos, clavicémbalos e dolceola, ademais de Orchestron, Farfisa e RMI Rocksichord. A banda introduciu en varios temas guitarra barítona e lap steel, ademais de guitarras acústicas e eléctricas usadas normalmente polo grupo, xunto con distintos instrumentos de percusión como timbais rotatorios e vibráfonos. O seu contido lírico está fortemente influenciado pola ciencia ficción e o cine, explorando consumismo, política, relixión e tecnoloxía a través do concepto dun resort de luxo na Lúa fala dende a perspectiva de varios personaxes, como o cantante da banda residente en "Star Treatment" ou o recepcionista do hotel no tema "Tranquility Base Hotel & Casino".
Cayetana Álvarez de Toledo
Traxectoria
Contra 2007 adquiriu a a nacionalidade española e concorreu ás eleccións xerais de 2008 como número 9 lista do PP ao Congreso pola circunscrición de Madrid, converténdose en deputada da IX lexislatura, e exerceu como voceira adxunta do grupo parlamentario Popular. Nas eleccións xerais de 2011 volveu concorrer como número 10 da lista do PP, renovando o seu escano na X lexislatura. No Congreso foi vicepresidenta da Comisión Mixta para a Unión Europea e vogal das Comisións de Xustiza e Constitucional. En 2012 ao falecer seu pai herdou o título de nobreza de marquesa de Casa Fuerte. En 2014 escribiu un artigo de opinión no Financial Times contra da tendencia independentista do nacionalismo catalán e nese ano foi unha das primeiras asinantes do manifesto Libres e Iguales,  que rexeitaba calquera cesión nunha eventual negociación co independentismo catalán e que deu orixe á plataforma do mesmo nome que a elixiu como voceira
En 2015 amosouse publicamente en desacordo coa política do entón presidente do goberno e líder do PP, Mariano Rajoy, en materia de rexeneración democrática, pola súa política económica, polo que consideraba pouca firmeza co separatismo catalán e pola erosión das institucións públicas Crítica coas posicións feministas, amosouse contraria á folga feminista do 8 de marzo de 2018 e en xuño dese ano, tras a disolución do goberno de Mariano Rajoy por mor da moción de censura presentada polo PSOE, malia afirmar que seguía no PP anunciou que ía votar por Ciudadanos, e pedía a fusión de ambos os dous partidos.
Revolución de Maria da Fonte
O Himno de Maria da Fonte
Alá raiou a Liberdade Que a Nación ha de engadir! Gloria ao Miño que primeiro O seu grito fixo soar!
Segue, ó Pobo, o belo exemplo De tamaña heroicidade: Nunca mais deixes tiranos Ameazar a Liberdade.
Cayetana Álvarez de Toledo
Traxectoria
Foi cabeza do PP para o Congreso dos Deputados en Barcelona nas eleccións xerais do 28 de abril, logrou o escano pero foron os peores resultados do partido na provincia na súa historia. Nas seguintes eleccións, as do 10 de novembro dese ano, volveu obter de novo a designación de deputada por Barcelona.
Revolución de Maria da Fonte
O Himno de Maria da Fonte
''Fuxide déspotas! Fuxide,'' Vis verdugos da Nación! Libre, a Patria vos repulsa, Terminou a escravitude!
Aínda hoxe, o Himno de María da Fonte continúa a ser a música coa que se saúdan os ministros portugueses, sendo utilizado en cerimonias civís e militares.
A Órrea, Trabada, Trabada
A Órrea é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Valentina Kozlovskaia
Valentina Iakovlevna Kozlovskaia (en Валенти́на Я́ковлевна Козло́вская), nada o 18 de abril de 1938 en Iessentuki (RSSF de Rusia), é unha xadrecista rusa. Campioa da URSS en 1965, gañou dous torneos interzonais e participou en tres Torneos de Candidatas, competicións previas ao Mundial Feminino de Xadrez. Foi nomeada Gran Mestra Feminina en 1977, o ano en que se creou o título. En 1996 gañou o Mundial Sénior. En 2014, con 76 anos, gañou o Campionato de Europa para maiores de 65.
Traxectoria
Aprendeu a xogar ao xadrez aos quince anos e tres anos despois gañou o campionato xuvenil feminino da URSS e o Campionato feminino da URSS en 1965. No Torneo de Candidatas de Subotica 1967 empatou no segundo lugar con Tatiana Zatulovskaia (12½-17) e cunha vitoria sobre a gañadora Alla Kushnir.
No Interzonal Feminino de 1971 quedou sexta (10½-17), co que non se clasificou para o Torneo de Candidatas. En 1973 gañou o Interzonal de Menorca (13½-19), por diante de Marta Litinskaia, Irina Levitina e Nana Alexandria, e clasificouse para o Torneo de Candidatas. En 1974 caeu nas semifinais de dito Torneo ante Levitina (5½-6½). En 1976 empatou con Alla Kushnir no Interzonal de Roosendaal (9½-13). En 1977 perdeu ante Elena Fatalibekova (2-6) nos cuartos de final do Torneo de Candidatas.
Olimpíada de Xadrez
En 1966 Kozlovskaia xogou no segundo taboleiro coa URSS na Olimpíada de Xadrez Feminina na Habana. Gañou a medalla de ouro por equipos.
Campioa do Mundo Sénior
miniatura| Kozlovskaia (esquerda), medalla de bronce do Mundial Sénior Feminino de [[1995. Nona Gaprindashvili (dereita) levou a medalla de ouro]] En 1996 Kozlovskaia gañou o Mundial Sénior de Xadrez Feminino, despois de levar a medalla de bronce o ano anterior. En 2000 e 2001 foi segunda e terceira, respectivamente.
Vida persoal
Kozlovskaia, bioquímica de profesión, é viúva do Gran Mestre soviético Igor Bondarevski.
Hidroscáfidos
Os hidroscáfidos (Hydroscaphidae) son unha pequena familia de escaravellos acuáticos. En 2010, había 23 especies incluídas nesta familia. Describíronse algunhas mais recentemente.
Son escaravellos pequenos, a maioría de menos de 2 mm de lonxitude. Son de cor marrón ou torrado e teñen élitros acurtados, que deixan varios terxitos do extremo do abdome expostos. O abdome vaise estreitando progresivamente bastante. As ás están beireadas de longas setas. As larvas son fusiformes, cun amplo tórax e un abdome que se vai estreitando.
Viven en alfombras de algas cubertas cunha fina capa de auga corrente. Estas alfombras poden ser as algas acumuladas que cobren xusto as beiras dunha corrente de auga. Toleran un amplo rango de temperaturas; observáronse en fontes termais e en escorrentías de neves de fusión xeadas. A súa fonte de alimento son as algas.
O seu ciclo reprodutor non se coñece ben. Polo menos nunha das especies a femia pon un só ovo grande sobre as alfombras de algas.
Atopáronse especies de hidroscáfidos en todos os continentes menos na Antártida.
Xéneros:
Abigail Dillen
Abigail Dillen é unha avogada ambiental e executiva da organización de xustiza ambiental Earthjustice. O seu traballo foi chamado "establecemento de precedentes" por múltiples organizacións climáticas. Isto inclúe, por exemplo, defender a regra de conservación de áreas sen camiños. Marie Claire describiuna como unha creadora de cambios en 2020.
Dillen foi colaboradora da antoloxía All We Can Save. Tamén publicou artigos de opinión para USA Today, Huffington Post, The Hill, EcoWatch e outras fontes de noticias.
Vida persoal
Dillen creceu en Novo México. Está casada co arquitecto Jasmit Rangr e ten un fillo.
Kurt Vile
Kurt Samuel Vile, nado o 3 de xaneiro de 1980, é un cantante, compositor, multiinstrumentista e produtor musical estadounidense. É coñecido polo seu traballo en solitario e como antigo guitarrista da banda de rock The War on Drugs. Tanto no estudio como en vivo Vile está acompañado pola súa banda de apoio, The Violators, que no presente está formada por Jesse Trbovich (guitar, saxophone), Rob Laakso (guitar, bass, teclados), Kyle Spence (batería) e Adam Langellotti (baixo).
En 2011 Vile publicou o seu cuarto álbum de estudio, Smoke Ring for My Halo, que incrementou significativamente a súa exposición. O seu quinto álbum de estudio, Wakin on a Pretty Daze, foi lanzado en 2013 con Laakso substituíndo a Granduciel na banda de apoio. En 2015 Vile publicou o seu sexto álbum, B'lieve I'm Goin Down.... O sinxelo proncipal dese disco, "Pretty Pimpin", foi a canción de Vile que mellor funcionou ata a data, chegando ao número 1 da lista Billboard Adult Alternative Songs en marzo de 2016. O seu lanzamento de 2017, Lotta Sea Lice, é unha colaboración coa cantante e guitarrista australiana Courtney Barnett. En 2018 publicou o seu oitavo álbum de estudio, Bottle It In, seguido por un EP con influencias country, Speed, Sound, Lonely KV, en 2020.
Manuel Remuiñán Cancela
Manuel Remuiñán Cancela, nado en Verdes (Coristanco) en 1940, é un médico e político galego.
Traxectoria
Traumatólogo, exerceu no Hospital Juan Canalejo da Coruña. En marzo de 1973 foi nomeado alcalde de Coristanco. Presentouse ás eleccións municipais de 1979 por UCD e logrou a alcaldía cunha ampla maioría absoluta de 15 dos 17 concelleiros. Nas municipais de 1983 encabezou Coalición Popular e revalidou a alcaldía cunha maioría absoluta de 12 concelleiros. Encabezou a CPG nas municipais de 1987 e foi reelixido de novo cunha maioría de 13 edís. Durante esta etapa púxose en marcha a Festa da Pataca.
Dende 1979 foi tamén deputado na Deputación da Coruña. Nesta institución apoiou unha moción de censura do socialista Salvador Fernández Moreda contra o popular José Manuel Romay Beccaría en xuño de 1989. Esta situación chégase despois de que o PSdeG fose o máis votado e chegase a un acordo de goberno coa CPG e que finalmente este grupo optase por pactar a última hora con AP. Esta situación supuxo unha enorme división dentro da coalición que se foi acrecentando no tempo e que estalou coa moción de censura, a cal apoiarían 3 dos seus 5 deputados. Esta circunstancia supuxo que varios edís da CPG en Coristanco mostrasen a súa oposición ó apoio de Remuiñán á moción e que, encabezados por Antonio Pensado Plágaro, 4 deles pasasen a formar parte do comité local do PPdeG en setembro de 1989. Aínda así, varios deses edís apoiaran unha moción de confianza do alcalde o anterior 12 de agosto, que dentro da CPG tan só rexeitara Pensado.
Nesta circunstancia, foi candidato do PSdeG-PSOE nas municipais de 1991, mentres que o seu excompañeiro Antonio Pensado encabezou o PPdeG. Finalmente foi superado por Pensado, que logrou 8 edís fronte a 7 seus, polo que este foi elixido alcalde como cabeza da lista máis votada. Neste mandato volveu ser deputado provincial, volvendo a ser Salvador Fernández Moreda presidente con maioría absoluta. Nas municipais de 1995 encabezou outra vez a lista socialista pero, pese a incrementalos seus apoios, non consigueu recuperala alcaldía dado que o PPdeG logrou a maioría absoluta. Nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 1997 foi candidato número 12 dos socialistas pola Coruña, se ben non resultou elixido. Nas municipais de 1999 encabezou de novo o PSdeG pero empeorou os seus resultados, co que os populares ampliaron aínda máis a súa maioría, ante o cal decidiu non tomar posesión como edil e retirarse da primeira liña política, quedando como militante de base socialista. Foi substituído na portavocía pola súa número 2 Carmen Villar Cotelo.
Hippolyte Louis Gory
Hippolyte Louis Gory, nado en París o 27 de setembro de 1800 (segundo o calendario francés da época, o 5 de vendimario do ano IX), e finado na mesma cidade o 26 de abril de 1852, foi un entomólogo francés especializado en coleópteros.
Traxectoria
Gory naceu en París o 27 de setembro de 1800. O 30 de marzo de 1826 casou, en París, con Sophie Marie Sotom.
Especializado en entomoloxía, unha das súas obras principais foi a Histoire naturelle et iconographie des insectes coléoptères (1837–1841), da que escribiu os volumes 2 a 4. (Francis de Laporte de Castelnau foi o autor do primeiro volume). Esta obra é un dos máis singulares libros de entomoloxía. Outro traballo maxistral da súa autoría foi a Monographie des cétoines et genres voisins, escrito en colaboración con Achille Rémy Percheron.
Horn e Schenkling1 deron unha lista de 44 traballos seus de entomoloxía.
Abreviatura
A abreviatura Gory emprégase para recoñecr a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Bubastis
miniatura|210x210px|[[Nomo|Nomos do Baixo Exipto]] Bubastis (Per-Bastet en antigo exipcio ou Tell Basta en árabe) é unha antiga cidade exipcia, capital do XVIII nomo do Baixo Exipto (Am-Khent). Está situada preto da actual cidade de Zaqaziq, na zona oriental do delta do Nilo. Foi identificada coa Phibeseth ("casa de Bastet") da Biblia.
Foi o principal centro de culto á deusa felina Bastet. No século V a.C, o historiador grego Heródoto escribiu unha descrición da cidade e das peregrinacións en honra á deusa.
Historia
Os estratos máis antigos datan do Imperio Antigo. Atopáronse referencias a reis da IV dinastía, así como templos da VI dinastía (Teti e Pepi I) e unha necrópole.
O Terceiro Período Intermedio de Exipto é a época de maior prosperidade de Bubastis. Foi sobre todo durante as dinastías XXII e XXIII, a partir de que o faraón libio Sheshonq I a convertese en residencia real. A súa importancia decaeu tras a conquista persa de Cambises II en 525 a.C..
Durante a XXII dinastía, a cidade era unha das máis importantes do delta. Inmediatamente ao sur de Bubastis estaban as tierras con que Psamético I recompensou os servizos dos seus mercenarios. Ao norte da cidade comezaba a gran canle que o faraón Necao II fixo construír entre o Nilo e o mar Vermello. Despois de tomar Bubastis, o exército persa destruíu as murallas. A partir deste período declinou gradualmente, malia aparecer nos anais eclesiásticos entre as ses episcopais da provincia Augustamnica Secunda. Existe constancia de moedas cuñadas en Bubastis da época de Adriano.
miniatura|[[Bastet representada con cabeza de leoa]]
Relixión
Bubastis era o centro da adoración da deusa Bastet, identificada coa deusa grega Artemisa. O gato era o seu animal sagrado, quen é representada con cabeza de gata ou de leoa. Acompaña con frecuencia ao deus Ptah nas inscricións monumentais. No templo, amais, había unha necrópole para gatos.
Restos arqueolóxicos
Realizáronse expedicións arqueolóxicas ás ruínas en 1886, 1887 e 1906. Na última descubriuse unha capela da VI dinastía e un templo do século VIII a.C.. miniatura|Capitel [[Hathor|Hatorico de Bubastis. Museo do Louvre.]] As ruínas son testemuño da magnificencia orixinal de Bubastis. As murallas miden case 5 km. Dentro do recinto principal, onde está a maior acumulación de ruínas, hai moitos bloques de granito que parecen pertencer a numerosos obeliscos e ao propileo. Segundo Heródoto, a construción dunha barreira de terra arredor da cidade antiga foi iniciada polo faraón Sesostris e terminada polo invasor etíope Sabakos, quen empregou prisioneiros para o traballo. A barreira pensouse para protexer das inundacións do Nilo a cidade, os xardíns e as arboredas. Polo aspecto xeral das ruínas e a descrición de Heródoto, parece ser levantada de maneira concéntrica ao redor dos templos de Bastet e Hermes, de modo que o lugar enteiro asemellásese ao interior dun cono invertido. Os únicos edificios en pedra de Bubastis parecen ser os templos e a muralla de granito:
Paucabaleiro, Trabada, Trabada
Paucabaleiro é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Emma Perry Carr
Emma Perry Carr, nada en Holmesville (Ohio) o 23 de xullo de 1880 e finada o 7 de xaneiro de 1972, foi unha espectroscopista e profesora de química estadounidense.
Traxectoria
Emma P Carr era a terceira filla de Edmund e Anna Carr. Tanto o seu pai como o seu avó eran médicos rurais e firmes defensores do valor da educación. Carr asistiu ao instituto en Coshocton, Ohio e estudou na Universidade Estatal de Ohio de 1898 a 1899. Entre 1900 e 1902 estudou no Mount Holyoke College. Traballou en Mount Holyoke como asistente no departamento de química ata o seu último ano, cando se trasladou á Universidade de Chicago para estudar Química Física. Graduouse na Universidade de Chicago en 1905. Volveu a Mount Holyoke para ensinar durante dous anos antes de regresar a Chicago para cursar un doutoramento, título que recibiu en 1910.