cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montreal Canadiens
1967–79: era das expansións
O dominio dos Canadiens a finais da década de 1970 debeuse en parte á presenza da liga rival World Hockey Association (WHA) (que se iniciara en 1972) — os Canadiens tiveron moito máis éxito en comparación con outros equipos da NHL na súa resistencia aos intentos da WHA de atraer os mellores talentos. Os Canadiens xogaron un papel central na fusión de 1979 coa WHA, que fixo que os Edmonton Oilers, Hartford Whalers, Quebec Nordiques e Winnipeg Jets se unisen á NHL. Logo de anos de negociación, chegouse a un acordo de fusión entre as dúas ligas, mais os dirixentes da NHL rexeitaron o acordo por un voto. A maioría dos equipos estadounidenses da NHL estaban a favor da fusión, en parte porque pensaban que os axudaría a desafiar ao dominio de Montreal, mentres que en contra do acordo se manifestaron os Canadiens, que, xunto cos Vancouver Canucks e os Toronto Maple Leafs, opúñanse á división dos dereitos televisivos da Hockey Night in Canada entre seis equipos en lugar de tres. Ao escoitar o resultado da votación, os seareiros de Edmonton, Quebec e Winnipeg iniciaron un boicot aos produtos vendidos por Molson, os propietarios dos Canadiens dende 1978. O boicot, xunto coa presión da Cámara dos Comúns do Canadá, levaron a Montreal e Vancouver a reverter as súas posicións cando se produciu unha nova votación o 22 de marzo de 1979, que finalmente permitiría a fusión das dúas ligas.
Anos de transición e últimas Stanley Cups
miniatura|dereita|[[Vincent Damphousse liderou os Canadiens en anotación nos play-offs de 1993, conseguindo 23 puntos en 20 partidos.]] Os Canadiens entraron na década de 1980 en transición logo da retirada de varios xogadores destacados, mais mantendo a Guy Lafleur como estrela ofensiva do equipo Porén as primeiras tempadas dos anos 1980, malia terse clasificado para os play-offs, non foron boas, caendo nas primeiras roldas fronte aos novatos Minnesota North Stars, os Edmonton Oilers e os Quebec Nordiques, o que rompeu o mito dos Canadiens. Bob Gainey, logo da derrota na primeira rolda en 1982 fronte aos Nordiques, afirmou:
A sorte do equipo mudou en 1986, cando o porteiro novato Patrick Roy guiou os Canadiens ao seu 23º campionato da Stanley Cup logo de derotar os Calgary Flames na primeira final canadense dende 1967. Os Canadiens de 1986 eran novos e estaban liderados polo adestrador xefe novato Jean Perron e o dianteiro Claude Lemieux, amais de Roy, que se converteu no xogador máis novo na historia da NHL en gañar o Conn Smythe Trophy. Tres anos despois, os dous equipos reencontráronse nas finais da Stanley Cup, a final canadense máis recente, na que os Flames saíron vitoriosos en seis partidos, converténdose tamén no primeiro equipo que derrotou os Canadiens como visitante para gañar o título no xeo do Forum.
A Stanley Cup celebrou o seu 100 aniversario en 1993, regresando de novo ao Canadá coa 24ª vitoria dos Canadiens, o campionato da NHL máis recente gañado por un equipo canadense. Despois de perder o primeiro partido da súa semifinal da Adams Division fronte aos Quebec Nordiques na prórroga, os Canadiens gañaron dez partidos na prórroga no seu camiño ao título, establecendo un récord de máis vitorias consecutivas na prórroga nun play-off na NHL. A vitoria na final fronte a Los Angeles Kings viuse empañada por un dos peores disturbios da historia de Montreal, nos que os seareiros causaron máis 2,5 millóns de dólares en danos á propiedade no centro da cidade e 168 feridos.
Os Canadiens non puideron repetir o seu éxito na tempada 1993–94, cando o equipo caeu eliminado en sete partidos polos Bruins. A derrota de Montreal no sexto partido foi o último partido das series eliminatorias no Montreal Forum. O equipo non foi quen de clasificarse para os play-offs na tempada 1994–95, sendo a primeira vez en 25 anos que os Canadiens non se clasificaron, e a terceira vez en 55 tempadas. Montreal reucuperouse para regresar aos play-offs na tempada 1995-96, mais o futuro do equipo alterouse o 2 de decembro de 1995, cando os Canadiens foron humillados 11-1 polos Red Wings.
Mentres, os cambios na economía deportiva levaron aos Canadiens a construír un novo pavillón en 1996 para incrementar os seus ingresos. O último partido no Forum tivo lugar o 11 de marzo de 1996, unha vitoria por 4–1 sobre os Dallas Stars. Deste xeito, os Canadiens deixaban a que fora a súa casa durante 72 tempadas, e onde gañaron máis de 1.500 partidos e 22 Stanley Cups. Cinco días despois do peche do Montreal Forum, os Canadiens xogaron o seu primeiro partido no Molson Centre (agora rebautizado Centre Bell), un pavillón con capacidade para 22.500 espectadores. No partido inaugural, Montreal derrotou os Rangers 4–2, co primeiro gol marcado por Vincent Damphousse.
Novo milenio
Os anos 2000 comezaron coa venda da franquía por parte da familia Molson. A falta de compradores locais e de subvencións fixeron que se temese que o equipo seguise o camiño dos Winnipeg Jets e os Quebec Nordiques e acabase por ser localizado nos Estados Unidos. O empresario estadounidense George N. Gillett Jr. mercou unha participación do 80,1% do equipo e o 100% do Molson Centre por 275 millóns de dólares. Como parte do acordo, Molson mantivo o 19,9% do equipo e concedéuselle o dereito de rexeitar calquera futura venda por Gillett; ademais, a Xunta de Goberno da NHL está obrigada a aprobar por unanimidade calquera intento por trasladar o equipo a unha nova cidade.
A venda da franquía mellorou lixeiramente os resultados e os Canadiens conseguiron a clasificación para os play-offs na tempada 2001-02, mais caeron eliminados na segunda rolda en seis partidos fronte aos Carolina Hurricanes Logo dun ano sen clasificarse para a post-tempada, os Canadiens regresaron ás series na tempada 2003-04, caendo na segunda rolda en catro partidos fronte aos Tampa Bay Lightning, que finalmente se alzarían coa Stanley Cup.
O lockout da tempada 2004-05 cancelou a tempada completa. Logo de terse perdido os play-offs na tempada 2006–07, os Canadiens recuperáronse para gañar o seu primeiro título de división en 15 anos na tempada 2007–08, así como o seu primeiro título de campión de conferencia na liga regular dende 1989. esquerda|miniatura|270x270px|Os Canadiens fronte aos Bruins durante a tempada do seu centenario. A propiedade dos Canadiens pasou unha vez máis á familia Molson en 2009 logo de que Gillett vendera o equipo, o Centre Bell, e o Gillett Entertainment Group a unha alianza encabezada por Geoff Molson e na que estaban tamén os seus irmáns Andrew e Justin. Ao contrario da era pre-Gillett, o equipo é agora propiedade privada da familia Molson e non da cervexeira Molson, que agora é unha división de Molson Coors. No xeo, o equipo chegou aos play-offs na tempada 2009-10 como oitavo clasificado por segundo ano consecutivo, eliminando o campión da Conferencia Leste na liga regular, os Washington Capitals e os defensores do título, os Pittsburgh Penguins, nas dúas primeiras roldas. Porén, os Habs perderon nas finais da Conferencia Leste fronte aos Philadelphia Flyers.
Os Habs finalizaron a tempada 2011–12 na última posición da súa conferencia en máis de 80 anos, con lesións que decimaron o equipo durante toda a tempada. Despois dunha tempada decepcionante, o equipo recuperouse na tempada 2012–13, acurtada polo lockout, pasando da 15ª posición á segunda, mais perdendo 4-1 fronte aos Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs. Na tempada seguinte, os Canadiens chegaron de novo aos play-offs logo dunha tempada de 100 puntos, eliminando na primeira rolda aos Tampa Bay Lightning en catro partidos. Logo enfrontáronse aos campións do Presidents' Trophy, os Boston Bruins, aos que eliminaron en sete partidos para chegar ás finais da Conferencia Leste por segunda vez dende a vitoria da Stanley Cup de 1993. Con todo, caeron eliminados polos New York Rangers en seis partidos. Na tempada 2014–15, o equipo gañou o seu terceiro título de división dende 1992, eliminando os Ottawa Senators na primeira rolda dos play-offs en seis partidos, pero perderon na segunda rolda fronte aos Lightning en seis partidos.
Os Habs comezaron a tempada 2015–16 cunha racha de nove vitorias, e conseguiron un rexistro de 18-4-3 nos primeiros dous meses de competición. Con todo, logo de conseguir gañar 19 dos seus 26 primeiros partidos, o equipo comezou a perder moitos partidos e perdeu a numerosos xogadores, incluído Price, polas lesións. Finalmente os Canadiens finalizaron na sexta posición da Atlantic Division e non se clasificaron para os play-offs por primeira vez dende a tempada 2011-12.
Milwaukee Bucks
Os Milwaukee Bucks son un equipo profesional estadounidense de baloncesto con sede en Milwaukee, Wisconsin, que xoga na División Central da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Os Bucks foron fundados en 1968, e actualmente son propiedade do senador Herb Kohl. Os Bucks gañaron un campionato da NBA ao longo da súa historia, foi en 1971, tan só tres anos despois da súa fundación, da man de Jon McGlocklin, Bob Dandridge e sobre todo Oscar Robertson e Lew Alcindor, que ao ano seguinte trocaría o seu nome polo de Kareem Abdul-Jabbar. Xogan os seus encontros coma local no Fiserv Forum.
Os Bucks desempeñaron un importante papel na competición sobre todo na primeira metade da década de 1970 e durante os anos 1980, onde contaron con xogadores como Junior Bridgeman, Sidney Moncrief, Bob Lanier ou Brian Winters, que chegaron en dúas ocasións ás finais de conferencia, perdendo ambas antes os potentes Boston Celtics de Larry Bird. Con todo, durante a década de 1990, tan só chegaron tres veces aos playoffs polo título, perdendo sempre en primeira rolda. A sorte trocou en 2001, e os Bucks chegaron de novo ás finais de conferencia, mais perderon de novo esta vez fronte aos Sixers de Allen Iverson. Dende aquela clasificáronse á loita polo campionato en tres ocasións máis, caendo en todas na primeira rolda.
Os primeiros anos
A franquía dos Milwaukee Bucks foi formada en xaneiro de 1968, cando a National Basketball Association (NBA) decidiu conceder unha nova licenza á Milwaukee Professional Sports and Services, Inc. (Milwaukee Pro), un grupo encabezado por Wesley Pavalon e Marvin Fishman. En outubro, os Bucks xogaron o seu primeiro partido de tempada regular contra os Chicago Bulls, cun Milwaukee Arena albergando a 8.467 espectadores. Con todo o partido rematou cunha derrota por 84 a 89. Como é típico nos novos equipos de expansión a primeira tempada dos Bucks, 1968-69, foi complicada, non chegando a súa primeira vitoria até a sexta xornada onde os Bucks venceron aos Detroit Pistons por 134 a 118. Porén, tan só ían gañar 26 partidos máis ese primeiro ano. Así e todo, ese mal rexistro e unha moeda ao aire nun sorteo contra os seus compañeiros de expansión, os Phoenix Suns, déronlles á primeira rolda do draft. Esa selección supuxo o poder elixir a un mozo neoiorquino procedente de UCLA, coñecido daquelas como Lew Alcindor. Alcindor sería coñecido dous anos despois como Kareem Abdul-Jabbar.
Montreal Canadiens
Boston Bruins
Como noutras rivalidades, os momentos máis intensos son nas roldas eliminatorias dos play-offs. Así, entre 1946 e 1987, os Bruins os Canadiens enfrontáronse dezaoito veces con outras tantas vitorias para o equipo canadense. Os Canadiens conseguiron un total de vinte e catro Stanley Cups na súa historia, entre elas sete gañadas fronte aos Bruins. Na semifinal de 1952, Maurice Richard dos Canadiens sufriu unha lesión na cara logo de ter recibido un golpe co xeonllo no primeiro período do sétimo partido. Volveu ao partido antes da súa finalización e marcoulle dous goles a "Sugar" Jim Henry para cualificar o seu equipo para a seguinte rolda dos play-offs. Unha célebre fotografía do final do partido mostra a parte superior do ollo vendado de Richard co sangue corréndolle pola cara dándolle a man a Henry cun ollo morado.
Milwaukee Bucks
Os primeiros anos
Aínda que se agardaba que a chegada de Alcindor melloraría os resultados da franquía, ninguén esperaba o que sucedeu esa tempada. Os Bucks acabaron cunha marca de 56-26, case unha inversión exacta da marca do ano anterior, o que foi o suficientemente bo para ter a segunda mellor marca da liga, detrás dos New York Knicks. Esta mellora de foi de lonxe a mellor da historia da liga da historia, até que os Boston Celtics pasaron de 29 a 61 vitorias en 1979, tamén pola chegada dun novo novato, Larry Bird. Na postempada os Bucks derrotaron aos Philadelphia 76ers en cinco partidos nas semifinais da División Leste, para seren derrotados en cinco partidos nas finais polos Knicks. Alcindor foi nomeado Rookie do Ano.
1970-1980
miniatura|180px|esquerda|[[Kareem Abdul-Jabbar, o home que converteu os Bucks nun equipo gañador.]] Na seguinte tempada, os Bucks conseguiron un inesperado agasallo ao adquiriren ao base Oscar Robertson, alcumado como "The Big O", nun intercambio cos Cincinnati Royals. Robertson era a peza que faltaba para lograr o campionato, unido á grande axuda de Jon McGlocklin. Así, na súa terceira tempada na competición, os Bucks terminaron cun rexistro de 66 a 16, a mellor marca da historia da franquía e a segunda mellor marca na historia da NBA. Ademais, durante a tempada regular, os Bucks rexistraron outra marca histórica da NBA ao acadaren vinte vitorias consecutivas. Xa nos playoffs os de Milwaukee arrasaron cunha marca final de 12-2, gañando o anel de campións o 30 de abril de 1971 tras varreren os Baltimore Bullets en catro partidos. Ao gañaren o título na súa terceira tempada, os Bucks convertéronse na franquía que logrou gañar máis axiña o título dende a súa creación.
Os Bucks convertéronse así nun dos equipos máis potentes da primeira metade da década de 1970. En 1972, os Bucks conseguiron a súa terceira tempada consecutiva de 60 vitorias, sendo primeiro equipo da NBA en facelo. Ademais ese mesmo ano Los Angeles Lakers de Jerry West e Wilt Chamberlain viron como o seu rexistro de 33 vitorias seguidas acababa nun partido televisado para todo o país contra os propios Bucks, con todo perderon nas finais de conferencia contra os propios anxelinos. Un ano máis tarde, regresaron Finais da NBA contra os Boston Celtics. No sexto partido da serie, un "sky hook" deu unha vitoria na segunda parte da prórroga que os levou a disputar o sétimo e definitivo encontro, aínda que acabaron finalmente perdendo. O 16 de xuño de 1975, os Bucks fixeron un mega-traspaso mediante o envío de Jabbar aos Lakers a cambio de Elmore Smith, Junior Bridgeman, Brian Winters e David Meyers. Jim Fitzgerald, o principal accionista dos Bucks, opúxose ao traspaso, mais non posuía accións suficientes para controlar o equipo. Así que quixo vender as súas accións, finalmente o traspaso disparou unha serie de acontecementos que conduciron a un cambio na titularidade do equipo. miniatura|180px|[[Kent Benson, elixido polos Bucks no número un do draft de 1977.]] Após o mega-traspaso, os Bucks tiveron varias tempadas en transición, mais a maioría dos xogadores do troco comezarían a dar os seus froitos. E así foi, en 1977, despois de que a franquía fose mercada totalmente por Fitzgerald o equipo entrou nunha nova era de éxitos. Comezou coa contratación do adestrador Don Nelson, que converteu no adestrador en novembro de 1976, despois da renuncia de Larry Costello. No draft dese ano os Bucks tiñan tres elección de primeira rolda, e elixiron a Marques Johnson, a Kent Benson e a Mark Grumfeld. Johnson converteríase nunha peza chave nos anos vindeiros. O rookie Sidney Moncrief debutaría en 1979, ano no que tamén chegou o veterano pivote Bob Lanier para encher o oco provocado pola saída de Kareem Abdul-Jabbar.
Kadavu
Kadavu é a cuarta maior illa de Fidxi, cunha área de 411 km², e a maior illa do Grupo Kadavu, un arquipélago volcánico formado polas illas Kadavu, Ono, Galoa e varias illas menores no Arrecife do Gran Astrolábio (Great Astrolabe Reef, en inglés). A súa principal cidade é Vunisea, que posúe un aeroporto, unha escola secundaria, un hospital e unha base do goberno. Suva, capital do país, está localizada 88 km ao norte de Kadavu, na illa de Viti Levu.
Montreal Canadiens
Boston Bruins
Outro momento intenso da rivalidade produciuse durante a tempada 1954-55. O 13 de marzo no pavillón de Boston, Maurice Richard chegou ás mans con Hal Laycoe. Un xuíz de liña tentou tres veces conter a Richard, mais só logrou inmobilizar o xogador quebequés mentres que Laycoe tivo a oportunidade de darlle unha boura. Nervioso, Richard xirouse e golpeou o xuíz que o mantiña nunha posición perigosa. Richard recibiu unha sanción no partido, así como unha suspensión ata o final da tempada e para todos os partidos dos play-offs; Laycoe pola súa banda non recibiu ningunha sanción. A isto seguíronlle unha serie de disturbios provocados polos seareiros de Montreal, coñecidos co nome de «disturbios Maurice Richard» ou «disturbios do Forum». .
Milwaukee Bucks
1990-1998
Durante a meirande parte da década de 1990, os Bucks afundíronse na mediocridade da man dos adestradores Frank Hamblen, Mike Dunleavy e Chris Ford. Dende 1991 até 1998, os Bucks estiveron sete tempadas consecutivas con marcas negativas. Durante este período, os Bucks conseguiron á primeira elección do draft, elixindo a Glenn Robinson e en 1996 adquiriron o novato Ray Allen nun intercambio cos Minnesota Timberwolves. Ambos os xogadores desempeñaron un papel importante no rexurdimento dos Bucks a finais de 1990. Para honraren o seu 25 aniversario en 1993, os Bucks cambiaron o seu logotipo, substituíndo ao cervo de debuxos animados en favor dun máis rexio. Ademais trocaron as cores do uniforme, pasando da cor vermella á púrpura.
1998-2003 (A era de George Karl)
miniatura|145px|George Karl. En 1998 os Bucks contrataron o adestrador George Karl. So a dirección de Karl, e coa incorporación dos talentos Tim Thomas e Sam Cassell, a franquía medrou até converterse nun equipo de elite da Conferencia Leste. En 2001 os Bucks gañaron 52 partidos e o título da División Central, e na postemporada os Bucks chegaron ás Finais de Conferencia, perdendo en sete xogos fronte aos Philadelphia 76ers de Allen Iverson.
Despois do forte pulo que supuxo George Karl, os Bucks adquiriron a Anthony Mason ao comezo da seguinte tempada, o que os convertía sobre o papel no equipo a bater da Conferencia. Porén, tanto dentro como fóra da cancha e fóra, a química do equipo foi destruída pola presenza de Mason. Os Bucks, á metade da tempada ocupaban o cuarto posto da Conferencia, comezaron unha impensable caída libre, que culminou cunha derrota contra os Detroit Pistons no último partido da tempada, e a súa eliminación dos playoffs. Isto causou máis tensións entre as tres estrelas do equipo e o adestrador, o que deu lugar ao traspasos de Glenn Robinson a Atlanta a cambio de Toni Kukoč e unha selección primeira rolda do draft, que utilizaron para incorporar a TJ Ford.
Kadavu
Administración
A illa de Kadavu é parte da provincia de Kadavu, pertencente a División Oriental.
Montreal Canadiens
Boston Bruins
Na tempada 1970-1971, os Bruins finalizaron na primeira posición a liga regular con máis de 10 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado do leste (New York Rangers) e o líder do oeste (Chicago Blackhawks), e máis de 20 sobre os outros 5 clasificados para os play-offs. Boston defendía o título da Stanley Cup e partía como favorito nas series eliminatorias para revalidar o título. Na primeira rolda enfrontáronse Boston e Montreal, e durante o segundo encontro os Bruins gañaban aos Canadiens por 5 goles a 1, mais os canadenses remontaron o partido e gañaron por 5 a 7. Finalmente os Canadiens gañaron a serie, chegando á final, onde gañarían a Chicago para alzarse coa súa 17ª Stanley Cup.
Milwaukee Bucks
Dende 2003
miniatura|esquerda|170px|[[Michael Redd.]] Despois dunha decepcionante tempada 2004-05 cun balance de 30-52, os Bucks foron equipo de lotaría de Draft. A pesar de contaren tan só cun 6% de posibilidade de elixiren na primeira posición, a sorte sorriulle aos Bucks e tiveron a oportunidade de escolleren o pivote australiano Andrew Bogut, procedente da Universidade de Utah, no número 1. O 1 de abril de 2006, os Bucks atinxiron a marca NBA de menos perdas de equipo nun partido con tan só 2 na vitoria por 96-89 ante Indiana Pacers. A semana antes, o 28 de marzo, bateran a marca de máis triplas nun cuarto, con 11, e nunha metade, con 14, na vitoria por 132-110 ante Phoenix Suns. Os Bucks finalizaron a tempada 2005-06 cunha marca de 40-42, entrando en playoffs na oitava posición. Con todo, foron eliminados na primeira rolda polos Pistons (4-1).
Montreal Canadiens
Boston Bruins
En 1988, despois de 18 derrotas consecutivas nas series eliminatorias contra os Canadiens, os Bruins, a pesar de que perderon o primeiro partido, eliminaron os seus rivais por primeira vez en 45 anos. Despois desta vitoria, os duelos entre os dous equipos están equilibrados, contando os Bruins con sete vitorias fronte a cinco dos Canadiens.
Kadavu
Xeografía
Kadavu posúe 93 km de lonxitude e varía entre 365 metros a 13 km de largo. A illa está case dividida en dúas partes polo istmo de Namalata, que liga a Baía de Namalata, na costa norte, co porto natural (ou ancoradoiro) de Galoa na costa sur. Dentro do porto natural de Galoa fica a illa Galoa e o pequeno illote de Tawadromu. A montaña máis alta da illa é a Nabukelevu, tamén coñecida como Monte Washington, con 822 metros de altura, localizada no extremo oeste da illa.
Montreal Canadiens
Toronto Maple Leafs
A rivalidade entre os Canadiens e os Maple Leafs comezou en 1917, cando chegou á NHL un equipo de Toronto, convertendo a rivalidade entre as dúas cidades canadenses na máis antiga da liga. Os dous equipo téñense enfrontado en máis de 700 ocasións na liga regular, e xogaron máis de 70 partidos nos play-offs, cun balance favorable aos de Montreal en ambos os casos, con 342 vitorias para os Canadiens na liga regular fronte ás 286 dos Maple Leafs, e 42 vitorias dos Canadiens por 29 dos Maple Leafs nas series eliminatorias. A pesar disto, os de Toronto gañaron tres das cinco finais nas que se enfrontaron ambos os equipos.
Milwaukee Bucks
Dende 2003
O 28 de xuño de 2006, os Bucks cambiaron de combinación de cores e de uniformes do equipo. As novas cores eran o vermello e o verde escuro, devolvendo ao equipo ás súas cores orixinais. Os novos uniformes foron presentados a última semana de setembro de 2006. Trala tempada 2005-06, os Bucks realizaron moitos cambios, traspasando mesmo a xogadores fundamentais. T.J. Ford foi enviado aos Toronto Raptors a cambio do aleiro Charlie Villanueva; Jamaal Magloire a Portland Trail Blazers por Steve Blake, Brian Skinner e Ha Seung-Jin; e o 10 de agosto de 2006, Joe Smith a Denver Nuggets por Ruben Patterson. Xa en xaneiro de 2007, Steve Blake foi traspasado a Denver Nuggets pola base Earl Boykins, Julius Hodge e diñeiro. Hodge máis tarde sería cortado do equipo.
Kadavu
Xeografía
Kadavu aínda conserva o 75% da súa selva tropical orixinal e unha rica diversidade de paxaros.
Milwaukee Bucks
Dende 2003
En marzo de 2008, os seareiros dos Bucks, seleccionaron o seu equipo do corenta aniversario da franquía, que contou con xogadores notables como Kareem Abdul-Jabbar, Oscar Robertson, Ray Allen, Sidney Moncrief ou Michael Redd. O 20 de marzo de 2008, os Bucks anunciaron que non renovarían contrato o "general manager" Larry Harris, contratando a John Hammond, antigo vicepresidente de operacións dos Detroit Pistons, dando ao equipo de Milwaukee a un novo "manager" con recente éxito e o 21 de abril, anunciaron a contratación do adestrador Scott Skiles, antigo membro dos Chicago Bulls.
Montreal Canadiens
Toronto Maple Leafs
A primeira vez que ambos os equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada inaugural da NHL, cando os daquela denominados Blueshirts gañaron as series e a Stanley Cup, mais curiosamente os dous equipos só se reencontraron nos play-offs unha vez entre 1918 e 1940, en 1925. A última vez que ambos os equipos se enfrontaron nos play-offs foi na tempada 1978-79, cando os Canadiens se impuxeron con claridade aos de Toronto por un contundente 4-0.
Kadavu
Economía
Kadavu é unha das áreas menos desenvolvidas das Fidxi. Hai poucas estradas e a economía local é moi dependente da agricultura de subsistencia. Non hai bancos en Kadavu. O turismo estase facendo popular. miniatura|esquerda|Vunisea
Milwaukee Bucks
Dende 2003
Xa no verán os Bucks adquiriron a Richard Jefferson, aleiro dos New Jersey Nets a cambio de Yi Jianlian e Bobby Simmons. Así, en 2008 os Bucks seleccionarían no draft a Joe Alexander, asinando ademais a Tyronn Lue, a Malik Allen e a Luke Ridnour. Porén, os resultados da tempada volveron a non ser moi bos. En 2009 os Milwaukee Bucks seleccionaron no draft o prometedor base Brandon Jennings. Jennings, xunto coa mellora de Andrew Bogut, catapultaron o equipo, que o 6 de abril de 2010 conseguiu por primeira vez en catro anos unha praza nos playoffs.
Montreal Canadiens
Quebec Nordiques
Os Montreal Canadiens mantiveron unha forte rivalidade co outro equipo quebequés presente na National Hockey League durante a década de 1980 e a primeira metade dos anos 1990, os Quebec Nordiques. Os enfrontamentos entre ambos os equipos foron coñecidos como a "Batalla de Quebec". A rivalidade entre ambos os equipos non se trasladou inmediatamente ao xeo e a maior rivalidade comezou nos play-offs da tempada 1981-82, cando os Nordiques eliminaron os Habs no quinto partido da serie cun gol gañador de Dale Hunter, e durou ata a tempada 1994-95, cando o equipo foi trasladado a Denver.
Milwaukee Bucks
2018-presente: baixo a dirección de Mike Budenholzer
O 17 de maio de 2018, os Bucks anunciaron o exadestrador asistente dos San Antonio Spurs e o exadestrador principal dos Atlanta Hawks Mike Budenholzer como o seu novo adestrador principal. O 26 de agosto de 2018, abriuse ao público o novo estadio dos Bucks, o Fiserv Forum.
Na súa tempada 2019-20, os Bucks conseguiron unha praza de playoff despois do 56º partido de tempada regular do equipo, converténdose no equipo máis rápido en conseguir un posto de playoff medido polo número de partidos xogados e pola data do calendario (23 de febreiro) desde a NBA. cambiou o seu formato de playoff en 1984.
Montreal Canadiens
Quebec Nordiques
Durante o tempo que os Nordiques competiron na NHL enfrontáronse 113 veces aos seus veciños de Montreal, cun rexistro claramente favorable aos Canadiens, con 39 vitorias, 26 derrotas e 12 empates, e con 449 goles para os Canadiens por 367 dos Nordiques. Os dous equipos enfrontáronse cinco veces nos play-offs, cun balance de tres vitorias a dúas favorable ao equipo de Montreal, que venceu en 17 partidos por 14 dos Nordiques, anotando 105 goles fronte a 85 dos do Quebec. A rivalidade cos Habs dexenerou o 20 de abril de 1984 nunha liorta multitudinaria entre os xogadores de ambos os equipos que finalizou con 200 minutos de penalización e 12 xogadores expulsados nun partido que se acabaron adxudicando os de Montreal por 5 goles a 3 e que foi chamado "Good Friday Massacre".
Logo e equipación
right|miniatura|150px|Logo orixinal. (1909–10) Os dous máis antigos e recoñecibles logos deportivos, o clásico 'C' e 'H' dos Montreal Canadiens empregáronse por primeira vez xuntos na tempada 1917-18, cando o club mudou o seu nome de "Club athlétique Canadien" a "Club de hockey Canadien", antes de evolucionar á súa forma actual en 1952–53. O "H" é sinónimo de "hockey", non de "Habitants", unha crenza popular. Segundo NHL.com, o primeiro home que se referiu ao equipo como "the Habs" foi o estadounidense Tex Rickard, propietario do Madison Square Garden, en 1924. Rickard aparentemente díxolle a un reporteiro que o "H" no xersei dos Canadiens era de "Habitants".
Milwaukee Bucks
Pavillón
miniatura|180px|Interior do [[BMO Harris Bradley Center.]]
Os Milwaukee Bucks xogan os seus partidos como local no BMO Harris Bradley Center, orixinalmente coñecido coma Bradley Center. O pavillón rematouse de construír en 1988, cun custo total de 90 millóns de dólares, substituíndo o MECCA Arena (actualmente denominado O.S. Cellular Area), que fora construído en 1950. O Bradley Center foi un agasallo ao Estado de Wisconsin, actual dono, por parte dos filántropos Jane e Lloyd Pettit en memoria do pai de Jane, Harry Lynde Bradley. Na actualidade é o terceiro estadio máis vello dos que actualmente albergan partidos da NBA, por detrás do Madison Square Garden e do Continental Airlines Area.
A construción dun novo estadio de última xeración foi proposto polo dono dos Bucks, o Senador Herb Kohl, mais a reacción da comunidade para a construción deste novo recinto con fondos públicos foi maiormente negativa. En 2009, o gobernador de Wisconsin Jim Doyle incluíu unha disposición nos orzamentos da capital buscando 5 millóns de dólares do estado para renovar o Bradley Center. Así e todo, os directores do Bradley Center dixeron aos funcionarios estatais que o pavillón necesitaría 23 millóns de dólares en renovacións, polo que accedeu a aumentar os restantes 18 millóns pola súa conta.
O 21 de maio de 2012, cambiouse o nome oficialmente a "BMO Harris Bradley Center", nun acordo entre o propietario dos Bucks Herb Kohl, e representantes do BMO Harris Bank.
Tempadas
miniatura|180px|[[Kareem Abdul-Jabbar, xunto co ex presidente estadounidense George W. Bush.]]
miniatura|180px|[[Sam Cassell.]] miniatura|180px|[[Michael Redd.]] miniatura|180px|[[Andrew Bogut.]]
!Totais || 1909 || 1815 || .513 || || !Playoffs || 104 || 118 || .468 || colspan=2 | 1 Campionato
Dorsais retirados
miniatura|155px|[[Bob Lanier.]]
Mellores rexistros de xogadores da franquía
miniatura|180px|[[Ray Allen, líder histórico en anotación de triplas cos Bucks.]]
Membros do Hall of Fame
miniatura|180px|[[Moses Malone xogou dúas tempadas nos Bucks.]] Os seguintes xogadores foron incluídos no Basketball Hall of Fame. Tamén foi incluído Wayne Embry como contribuidor en 1999. Cómpre destacar que Bucks elixiron no Draft de 1972 a Julius Erving, máis coñecido coma o Dr. J, aínda que nunca chegou a debutar co equipo. Lew Alcindor cambiaría o seu nome o 1 de maio de 1971, mentres xogaba en Milwaukee, polo de Kareem Abdul-Jabbar.
Adestradores
miniatura|upright|180px|Terry Porter foi adestrador dos Bucks dúas tempadas.
Mascota
A mascota oficial dos Milwaukee Bucks oficial chámase Bango. A palabra "Bango" foi acuñada orixinalmente por Eddie Doucette, o veterano locutor dos partidos da franquía. Doucette usaba a palabra cada vez que un xogador dos Bucks atinxía unha canastra de longa distancia, sobre todo utilizada para os lanzamentos da estrela dos anos 1970 Jon McGlocklin. Así, cando chegou o momento para os Bucks de elixiren un nome para a súa nova mascota o nome de "Bango" gañou o concurso.
Bango leva sendo a mascota oficial dos Bucks dende hai trinta anos, facendo o seu debut oficial o 18 de outubro de 1977, día do primeiro partido na casa dos de Wisconsin da tempada 1977-78, precisamente contra os Lakers do ex xogador dos Bucks, Kareem Abdul-Jabbar, que gañaron por 117 a 112. Bango traballou duro para ser popular entre os seareiros de todo o estado de Wisconsin nos últimos anos, aparecendo nas escolas, desfiles e festivais como embaixador de boa vontade para o equipo. Os seus mates acrobáticos de alto voo e outras entretidas pallasadas seguen desempeñando un papel importante na dinamización dos afeccionados no Bradley Center. Dende 2001, Bango fai tamén algunhas aparicións no All-Star Game.
Con todo, no All-Star de 2009, en Phoenix (Arizona), Bango sufriu unha lesión durante un sketch en que participaban diferentes mascotas. Mentres que estaba enriba do aro, a súa perna dereita esborrexeu, enredouse, e caeu pasando a través do mesmo. Bango rompeu o ligamento cruzado anterior debido á caída e non puido seguir como animador durante do que ficaba da tempada, aínda que fixo aparicións periodicamente nalgúns encontros nunha cadeira de rodas.
Montreal Canadiens
Logo e equipación
As cores do equipo dende 1911 son o azul, o vermello e o branco. A camisola local é predominantemente de cor vermella. Hai catro raias horizontais azuis e brancas, unha a través de cada brazo, unha cruzando o peito, e outra a través da liña da cintura. A principal camisola como visitante é principalmente branca cunha raia vermella e azul que cruza o peito, vermella ao final dos dous brazos e nos hombreiros. O deseño básico ten estado en uso dende 1914 e adoptou a súa forma actual en 1925, xeralmente con poucos cambios. Debido á longa historia do equipo e á súa importancia no Quebec, a camisola ten sido denominada La Sainte-Flanelle.
Os Canadiens empregaron múltiples deseños antes de adoptar o deseño mencionado en 1914. A camisola orixinal da tempada 1909-10 era azul cun "C" branco. A segunda tempada tiñan unha camisola vermella cunha folla de pradairo verde co "C", e os pantalóns verdes. Posteriormente, a tempada anterior á adopción da actual imaxe do equipo, os Canadiens vestiron unha camisola de deseño "poste de barbeiro'' con raias vermellas, brancas e azuis, e cun logo que representaba unha folla de pradairo coas iniciais "CAC", "Club athlétique Canadien". Os tres deseños foron empregados durante a tempada 2009-10 como parte do centenario dos Canadiens.
As cores dos Canadiens son un aspecto claramente identificable da cultura franco-canadense. No conto "The Hockey Sweater", Roch Carrier describiu a influencia dos Canadiens e a súa camisola nas comunidades rurais do Quebec durante a década de 1940. A historia converteuse posteriormente nunha curta de animación, The Sweater, narrada por Carrier. Unha pasaxe do conto aparece no billete de cinco dólares canadenses de 2002.
Concarneau
Concarneau (Konk-Kerne en bretón), é un concello francés do departamento de Fisterra (Penn ar Bed) na Bretaña. Esténdese por unha área de 41,04 km², con 18.630 habitantes, segundo os censos de 1999. O 1 de xullo do 2005, a poboación era de 19.710 persoas.
Montreal Canadiens
Lema
Nos bras meurtris vous tendent le flambeau, à vous toujours de le porter bien haut.
Concarneau
Lingua bretoa
No 2007, había un 1,7% de alumnos que recibían unha educación primaria bilingüe.
Montreal Canadiens
Lema
''To you from failing hands we throw the torch. Be yours to hold it high.''
''A vós, desde as nosas mans fracasadas, lanzámosvos o facho. Que sexa voso para que o manteñades en alto.''
O lema vén do poema de John McCrae "In Flanders Fields" que foi escrito en 1915, o ano que os Canadiens gañaron a súa primeira Stanley Cup. O lema aparece na parede do vestiario dos Canadiens, orixinalmente no Montreal Forum e actualmente no Bell Centre.
Mascota
miniatura|dereita|Youppi! é a mascota dos Canadiens dende 2004. A principios da tempada 2004–05, os Canadiens adoptaron a Youppi! como a súa mascota oficial, converténdose deste xeito na primeira mascota na longa historia do equipo, que daquela contaba con 96 anos. Youppi! naceu en 1979, e durante moito tempo foi a mascota dos Montreal Expos, un equipo de béisbol que competiu na Major League Baseball ata que foi trasladado a Washington, D.C. en 2004, mudando o seu nome polo de Washington Nationals e deixando a Youppi!. Co cambio, Youppi! converteuse na primeira mascota nas ligas profesionais de América do Norte en cambiar de liga.
Medios de comunicación
Mentres que o hóckey foi retransmitido por radio, a canle de televisión francófona Radio-Canada retransmitiu o primeiro partido de hóckey televisado da historia do Canadá co partido que o 11 de outubro de 1952 enfrontou os Canadiens e os Detroit Red Wings.
Os partidos dos Montreal Canadiens son retransmitidos a nivel local tanto en inglés como en francés. Na radio, os partidos dos Canadiens son retransmitidos en francés por CHMP 98.5, e en inglés por CKGM, TSN Radio 690, que adquiriu os dereitos de emisión en inglés nun acordo por sete anos a partir da tempada 2011-12.
Os dereitos de televisión rexional en francés están en posesión de Réseau des sports baixo un acordo de 12 anos, efectivo dende a tempada 2014–15. Unha irmá da rede en lingua inglesa TSN, RDS foi a única canle deportiva en lingua francesa no Canadá ata a creación ne 2011 de TVA Sports, e foi a anterior canle nacional en posuír os dereitos en francés da NHL; como resultado, os Canadiens previron un contrato rexional independente, e permitiron que os seus partidos fosen televisados a nivel nacional como parte do paquete de dereitos a nivel nacional de RDS.
Con TVA Sports converténdose na posuidora dos dereitos nacionais en francés na tempada 2014–15 a través dun acordo de sub-licenza con Rogers Communications, a empresa matriz de RDS, Bell Media posteriormmente anunciou un acordo por 12 anos para manter os dereitos rexionais para os partidos dos Canadiens non retransmitidos por TVA Sports. Como resultado, os partidos na RDS sufriron un apagón fóra do mercado doméstico dos Canadiens do Quebec, Provincias Atlánticas do Canadá e parte de Ontario. Polo menos 22 partidos á tempada dos Canadiens (principalmente a través de La super soirée LHN das noites dos sábados), incluídos todos os partidos dos play-offs, son televisados a nivel nacional por TVA Sports.
Os dereitos rexionais de televisión en lingua inglesa están en posesión de Sportsnet East mediante un acordo de tres anos anunciado por Rogers o 2 de setembro de 2014, con partidos seleccionados (tres na súa tempada inaugural) retransmitidos en CJNT City Montreal. Os demais partidos son retransmitidos a nivel nacional a través do mencionado acordo dos dereitos da NHL de Rogers (incluíndo partidos adicionais en Sportsnet, City, ou en CBC durante Hockey Night in Canada), dando así os dereitos a Rogers de todas as canles en inglés dos Canadiens. Os partidos rexionais dos Canadiens en Sportsnet East e City son comentados por John Bartlett e Jason York. Anteriormente TSN posuíu os dereitos rexionais de televisión en inglés para os partidos dos Canadiens dende 2010 ata 2014. Foron comentados por Dave Randorf en play-by-play; estes dereitos non foron renovados por Bell Media despois da tempada 2013–14.
Pavillóns
Dende 1996, os Montreal Canadiens xogan os seus partidos como local no Centre Bell (coñecido ata 2002 como Centre Molson), se ben xogou a maior parte da súa historia no Forum de Montréal (entre 1926 e 1996), e algunhas tempadas no Aréna Mont-Royal, no Westmount Arena, e no Aréna Jubilée. Dende a primeira tempada da franquía, o equipo de Montreal empregou os cinco pavillóns para os seus partidos como local nos seguintes períodos:
Construído orixinalmente en 1908 e con capacidade para 3.200 espectadores, o Aréna Jubilée foi o primeiro pavillón empregado polos Canadiens nos seus partidos como local nos seus partidos da NHA. O primeiro partido oficial do equipo no pavillón disputouse o 5 de xaneiro de 1910, no que os locais derrotaron a Cobalt por 7 goles a 6 na prórroga. Neste recinto xogou a súa primeira tempada e entre 1918 e 1919, logo do incendio do Montreal Arena o 2 de xaneiro de 1918. Logo da súa primeira tempada, os Canadiens trasladáronse ao Westmount Arena, un pavillón de maior capacidade.
miniatura|O Westmount Arena despois do lume. O segundo pavillón no que xogaron como local os Canadiens foi o Westmount Arena. O pavillón foi inaugurado o 31 de decembro de 1898 e tiña unha capacidade máxima para 10.000 espectadores, 4.300 sentados. Neste pavillón os Canadiens gañaron a súa primeira Stanley Cup en 1916. En 1915 instalouse no pavillón a primeira planta de fabricación de xeo artificial de Montreal.
Sarraounia (filme)
Sarraounia é un filme histórico de 1986 escrito e dirixido por Med Hondo. Está baseado nunha novela do mesmo nome do autor nixeriano Abdoulaye Mamani, quen tamén escribiu o guión. A novela e o filme contan a historia real da batalla de Lougou entre a raíña Sarraounia dos azna (hausa animistas) e o exército das tropas coloniais francesas da Misión Voulet-Chanoine en 1899. Sarraounia foi unha dos poucos líderes tribais africanos que resistiu o avance dos expansionistas franceses Paul Voulet e Julien Chanoine. O filme gañou o primeiro premio no Festival de Cinema e Televisión Panafricanas de Uagadugú e foi ben acollido pola crítica.
Montreal Canadiens
Pavillóns
O 2 de xaneiro de 1918 o lume destruíu o pavillón causando danos por valor de 150.000 dólares. A destrución do pavillón provocou o regreso do equipo ao Arena Jubilée.
Aberto parcialmente sen concluír o 10 de xaneiro de 1920, o Aréna Mont-Royal acolleu durante cinco anos os partidos como local dos Canadiens. O primeiro partido oficial xogouse o mesmo día da inauguración, enfrontando aos Canadiens e aos Toronto St. Patricks, rematando o partido cunha contundente vitoria dos locais por 14 goles a 7 con seis goles de Newsy Lalonde. Unha semana despois da súa inauguración, partes da balaustrada caeron antes dun partido fronte aos Ottawa Senators, facendo que a policía parase a venda de entradas en 6.500.
Denominado por Sporting News "o edificio con máis historia da historia do hóckey",, o Forum de Montréal, foi inaugurado o 24 de xuño de 1924, o Forum de Montréal converteuse no fogar dos Canadiens en 1926. Con todo, o equipo participou na inauguración do novo pavillón o 29 de novembro de 1924 cunha derrota dos Toronto St. Pats por 7 goles a 1. Os Canadiens compartiron o Forum cos seus veciños e rivais Montreal Maroons dende a súa chegada ata 1996, e nel conseguiron 22 das súas 24 Stanley Cups. O Forum pechou as súas portas o 11 de marzo de 1996 no medio dunha longa ovación dos afeccionados.
Inaugurado cunha capacidade para 9.300 espectadores, o Forum sufriu varias ampliacións ao longo da súa historia:
Na súa primeira tempada no Forum, os Canadiens tiveron unha media de 8.409 espectadores. Coas sucesivas ampliacións estes rexistros foron aumentando ata rexistrar na súa derradeira tempada no pavillón unha media de 18.233 espectadores.
En marzo de 1996 os Canadiens trasladáronse ao Centre Bell (inicialmente chamado Molson Centre, e rebautizado co seu nome actual en febreirode 2002), un pavillón con capacidade para 21.273 espectadores, o que o converte no maior pavillón adicado ao hóckey sobre xeo en América do Norte. O primeiro partido dos Canadiens na súa nova casa celebrouse o 16 de marzo de 1996, no que se derrotando aos New York Rangers por 4-2, mentres que o primeiro partido dos play-offs o 21 de abril dese mesmo ano.
Os Canadiens conseguiron unha media de máis de 20.000 espectadores en cada unha das súas tempadas dende que se trasladaron ao Centre Bell, e dende xaneiro de 2004 os Canadiens teñen vendido todas as entradas para cada partido como local. Na tempada 2009-10 o equipo rexistrou o maior número de espectadores da NHL cun total de 872.193, conseguindo unha media de 21.273. O equipo rexistrou os seguintes datos de asistencia: miniatura|350px|Interior do Centre Bell durante un partido entre os Montreal Canadiens e os [[Buffalo Sabres.]]
Equipos afiliados
As franquías da NHL teñen un cadro limitado por convenio, polo que contan cun ou máis equipos «afiliados» que cada ano compiten en ligas menos importantes. Isto permítelles recrutar xogadores xoves na repesca anual permitíndolles continuar o seu desenvolvemento sen comezar demasiado cedo. Ademais, estes equipos afiliados (tamén chamados clubs escola ou farm teams en inglés) constitúen unha reserva de talentos para as franquías da NHL, que os atraen a mercé das lesións e/ou a pobre formación do equipo. A excepción dos equipos propietarios do seu propio club escola, as afiliacións finalizan cun acordo contractual e non se conxelan no tempo. Dende os seus inicios, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións principais:
Afiliacións secundarias
Ademais destes equipos, as franquías da NHL posúen unha ou dúas afiliacións denominadas «secundarias» con equipos que compiten en ligas menores. Estes equipos son empregados xeralmente como depósito de xogadores para os equipos anteriores en caso de ausencias por lesión de xogadores ou partidos cun equipo da NHL. Ao longo da súa historia, os Canadiens tiveron as seguintes afiliacións secundarias:
Cadro actual
Esta sección presenta o cadro de xogadores dos Montreal Canadiens. Este efectivo pode variar ao longo da tempada en función das lesións e os reforzos procedentes dos equipos afiliados a Montreal: os St. John's Icecaps da American Hockey League e os Brampton Beast da ECHL.
Capitáns do equipo
miniatura|Jack Laviolette, primeiro capitán na historia dos Canadiens. Dende a súa primeira tempada, o equipo dos Canadiens tivo 28 capitáns. O primeiro capitán da historia da franquía foi nomeado na tempada 1910 da National Hockey Association (NHA), a primeira tempada dos Canadiens, e foi o canadense Jack Laviolette. Dende 2015 o posto de capitán é ocupado por Max Pacioretty. Excepto tres, todos os capitáns do equipo naceron no Canadá, sendo o estadounidense Chris Chelios o primeiro xogador non canadense en ser nomeado capitán do equipo de Montreal na tempada 1989-90, mais exercendo como co-capitán xunto co canadense Guy Carbonneau, que na seguinte tempada sería capitán en solitario. O segundo xogador non nado no Canadá en ser nomeado capitán foi o finlandés Saku Koivu, que foi o xogador que máis anos exerceu de capitán cun total de dez. Os diferentes xogadores que teñen sido capitáns do equipo ao longo da súa historia son:
{|
Eleccións na primeira rolda do draft
Cada ano dende 1963, os xogadores das ligas menores teñen a posibilidade de asinar contratos coas franquías da NHL. Dende a creación do draft en 1963 ata 1969 os Canadiens contaron coa opción dos chamados "Cultural Picks", polos cales o equipo quebequés podía substituír a súa primeira elección por dous xogadores franco-canadenses antes de que calquera outro equipo realizara as súas eleccións, opción que o equipo empregou nunha ocasión en 1968, e ambas en 1969. Ao longo da súa historia, os Canadiens escolleron cinco veces en primeira posición, seleccionando a Garry Monahan (1963), Michel Plasse (1968), Réjean Houle (1969), Guy Lafleur (1971) e Doug Wickenheiser (1980). A continuación móstranse as eleccións na primeira rolda do draft da NHL dos Montreal Canadiens: miniatura|Doug Wickenheiser, elixido no 1º posto do draft polos Canadiens en 1980. miniatura|Alex Galchenyuk, elixido no 3º posto do draft da NHL polos Canadiens en 2012. {|
Líderes históricos
Para os significados das abreviaturas véxase estatísticas do hóckey sobre xeo.
Números retirados
miniatura|Números retirados no [[Centre Bell.]] Os Canadiens retiraron quince números en honor a dezaoito xogadores, o maior número entre todos os equipos da National Hockey League, e o terceiro maior do total das catro maiores ligas profesionais dos Estados Unidos e o Canadá. Todos os xogadores homenaxeados naceron no Canadá, e Howie Morenz foi o primeiro xogador honrado o 2 de novembro de 1937.