cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra dos agraviados
A guerra dos agraviados ou dos malcontents foi unha sublevación armada de carácter absolutista radical que se desenvolveu en 1827 en Cataluña, e en menor medida na Comunidade Valenciana, Aragón, País Vasco e Andalucía contra o que consideraban medidas desacertadas do goberno de Fernando VII como o non restablecemento da Inquisición.
Habana Blues
Habana Blues é unha película franco-hispano-cubana do ano 2005 dirixida por Benito Zambrano. As letras das cancións da película conteñen críticas aos problemas de Cuba como a pobreza ou os cortes de electricidade.
Guerra dos agraviados
Nun primeiro momento, en marzo e abril de 1827, apareceron algunhas partidas en varias zonas de Cataluña, pero resultou un fracaso e acabáronse acollendo en abril dese ano a un indulto real. En xullo apareceron máis partidas e en setembro tiñan baixo o seu control gran parte da Cataluña central e unha parte da setentrional. Tiñan un total de 30.000 homes armados e estableceron a capital en Manresa, onde o 29 de agosto estableceron unha Xunta Superior do Goberno do Principado, que editou El Catalán Realista e que tiña como lema Viva o rei e morra o mal goberno!. O 28 de setembro de 1827 Fernando VII chegou a Tarragona desactivando a revolta, tras o que unha maioría dos xefes da revolta foron axustizados ou marcharon ao exilio en Francia.
Habana Blues
Sinopse
Conta a historia de dous mozos músicos, Ruy e Tito, que mesturan a música tradicional cubana e a música máis moderna como o rap nas súas cancións, que conseguen posibilidade de salto internacional grazas a unha empresa española de gravación, pero para iso teñen que criticar a utopía cubana, porque así se vende mellor en Europa. Ruy considera isto unha traizón barata ao seu país, que ama a pesar dos seus defectos, pero Tito ve a posibilidade comercial que hai detrás do plan.
Visual FoxPro
Características
Visual FoxPro ofrece aos desenvolvedores un conxunto de ferramentas para crear aplicacións de bases de datos para o escritorio, contornas cliente/servidor, tablet PC ou para a Web.
Entre as súas características pódense enumerar:
Juan María Bordaberry
Juan María Bordaberry Arocena, nado en Montevideo o 17 de xuño de 1928 e finado na mesma cidade o 17 de xullo de 2011, foi un terratenente e presidente do Uruguai entre 1972 e 1976.
Visual FoxPro
Características
A última versión liberada é a 9.0.
Planeabase inicialmente a saída dunha nova versión chamada 'Sedna', a cal pretendía ser un poderoso e completa linguaxe interactuando aínda máis con VisualStudio.net, SQLServer2005, SQLExpress2005 e Office12 tendo á súa vez soporte para Windows Vista. Posteriormente sóubose que non habería unha nova versión. Microsoft cancelou o seu desenvolvemento e lanzou o que fixeron ata agora como add-ons en conxunto co Service pack 2 ambos polo momento en versión Beta. Igualmente, segundo as políticas de soporte de Microsoft, este continuase dando soporte ao produto ata o ano 2015.
Hai un movemento que está facendo presión para que Microsoft continúe, ou deixe o Visual FoxPro como código aberto para que outra xente poida seguir mellorándoo.
A versión 9.0 de Visual FoxPro conta co SP1 e o (máis recente) SP2 (en inglés) nos que hai algunhas novas características e especialmente brindan estabilidade ao produto.
Historia
Visual FoxPro provén de FoxPro, que á súa vez deriva de FoxBASE, creado por Fox Technologies en 1984; inicialmente un compilador de dBase, acabou superándoo e con Clipper, converténdose nunha das estrelas das linguaxes xBase. Fox Technologies foi adquirido por Microsoft en 1992.
Visual FoxPro 3.0, foi a primeira versión “Visual”, reduciu a súa compatibilidade a só Mac e Windows (A última versión de FoxPro (2.6) corría en MS-DOS, MS Windows, Mac OS e UNIX), versións posteriores foron só para Windows. A versión actual baséase en arquivos COM e Microsoft declarou que non pensan crear unha versión .NET.
Na versión 5.0 intégrase en Microsoft Visual Studio engadíndoselle o soporte de Microsoft Source Safe. Ata entón é visto tipicamente polo público como meramente un Sistema de xestión de base de datos (SGBD), ignorando o feito de que non só inclúe a contorna SGBD, senón unha completa linguaxe de programación.
Visual FoxPro 6.0, publicado en 1999, non supón un cambio radical respecto da anterior versión senón unicamente unha mellora nas súas diversas funcionalidades e unha adaptación ao mundo internet e ao mundo dos obxectos. Esta versión fai máis atractivo aos desenvolvedores o tratamento dos datos nas contornas COM. É un paso máis na evolución deste produto desde unha contorna de aplicacións monousuario ou de redes pequenas centradas nos datos cara a unha ferramenta orientada a obxecto deseñada para a construción da lóxica do negocio nas contornas multi-tier cunha forte orientación cara aos tratamentos intensivos de datos en Internet. A pesar da súa relativa antigüidade, é hoxe aínda amplamente utilizado en grandes empresas (por ex., a compañía de seguros Mapfre) pola súa estabilidade.
Visual FoxPro 7.0, publicado en 2001, supuxo a súa saída de Visual Studio, pois aínda que nun principio pensábase incluír a Fox en .NET, non era posible sen romper coa herdanza de anteriores versións. Esta versión incorporou por primeira vez o IntelliSense, e mellorouse o manexo de arrays, achegándoo ao de cursores.
Os rumores de que Microsoft planea terminar o soporte para FoxPro foron comúns desde a súa adquisición do produto, a pesar do feito de que este tivo o tempo de vida de soporte máis longo para un produto de Microsoft (ata o 2014). VFP 9 foi lanzado o 17 de decembro do 2004 e o equipo de Fox logo traballou nun proxecto cuxo nomee clave foi Sedna. Este foi construído sobre o código basee de VFP 9 e consistiu principalmente en compoñentes Xbase que soportando un número de escenarios interoperables con varias tecnoloxías de Microsoft incluíndo SQL Server 2005, .NET, WinFX, Windows Vista e Office 12. Lamentablemente o proxecto non prosperou e foi cancelado por Microsoft.
Porén, sempre parece o patito feo dos produtos Microsoft. Solicitar información sobre el en calquera caseta oficial dunha feira informática como o español SIMO supón que se deba preguntar polo menos a 3 persoas, e moitas veces o usuario de Fox dispón de maior información que os empregados (azafatas) presentes nel. Son varios os testemuños de visitas a empresas por parte de delegacións da central de Microsoft que non souberon recoñecer o produto como propio ou o confundiron con Visual Basic.
Juan Corral
Juan Manuel Corral Pérez, nado no Carballiño o 13 de novembro de 1937, é un avogado e político galego, do PPdeG.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e despois continuou os estudos de Filosofía e Letras na Universidade Complutense de Madrid. Comezou a traballar como avogado na administración franquista, ao mesmo tempo que iniciaba a súa traxectoria política ao ser designado concelleiro e tenente de alcalde en Vigo entre 1967 e 1973. En 1977 é nomeado director xeral técnico do goberno civil de Pontevedra.
En 1979 entrou a traballar na planta de Citroën en Vigo como técnico de relacións laborais, para despois pasar a traballar para a delegación da CEOE en Galicia, onde estivo de 1980 a 1982.
Xa como membro de Alianza Popular, exerceu como conselleiro de Traballo, Seguridade Social e Emigración durante a primeira lexislatura autonómica, baixo a presidencia de Xerardo Fernández Albor. Nos seguintes comicios, as eleccións de 1985 foi escollido deputado no Parlamento galego, cargo onde permaneceu ata 1989.
En 1996 foi designado polo goberno de Manuel Fraga presidente da Autoridade Portuaria de Vigo, cargo que mantivo ata que en 1999 encabezou a candidatura popular á alcaldía da cidade nas eleccións de 1999. Saíu elixido concelleiro, pero non alcalde, e continuou como voceiro municipal dous anos, ata que foi substituído por Corina Porro. Ao deixar o concello vigués foi designado senador en representación da comunidade autónoma, no ano 2000 e abandonou a Cámara Alta en 2004.
Boletín da Real Academia Galega
O, inicialmente, Boletín de la Academia Gallega, despois Boletín de la Real Academia Gallega (desde o número 5 ata 1980), e, por último, Boletín da Real Academia Galega (dende o ano 2000), é o órgano de expresión oficial da Real Academia Galega (RAG) no que se recollen os traballos e noticias relacionadas co funcionamento interno da RAG. A finalidade deste boletín é difundir a cultura galega. Todos os número están dispoñibles en liña.
Historia e características
Publícase por primeira vez na Coruña o 20 de maio de 1906,, e o seu primeiro director foi Manuel Murguía, presidente da institución. Nos comezos colaboraban case exclusivamente os membros da Real Academia Galega, e nun principio tivo unha periodicidade editouse mensual.
Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo
miniatura|250px|[[Kosovo]] O Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo (ISG) é unha organización formada de acordo co Plan Ahtisaari sobre o proceso do estatuto de Kosovo, configurado para guiar o desenvolvemento democrático e promover a boa gobernanza de Kosovo, a súa multietnicidade e o mantemento do Estado de dereito.
Boletín da Real Academia Galega
Historia e características
Entre os anos 1936 e 1942 non houbo publicacións debido a guerra civil. Despois a publicación do boletín foi bastante irregular, algunhas veces só se publicaba unha vez ao ano. Tivo peridiocidade irregular ata o ano 1980, estando os boletíns agrupados en 33 tomos. Pouco a pouco, o boletín foi mudando o seu carácter ata converterse nun boletín máis científico. As seccións son: Estudos, Documentos galegos, Bibliografía, Sección oficial e Publicacións recibidas. Nos primeiros volumes cobra importancia a "Sección oficial" onde hai discursos, adquisicións para a biblioteca, doazóns, ingresos de novos académicos etc.
Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo
O grupo é responsábel da supervisión do Representante Especial da Unión Europea para Kosovo (REUE), nomeado polo Consello da Unión Europea, como representante Civil Internacional para Kosovo (ICR).
Boletín da Real Academia Galega
Historia e características
No ano 2000 retomouse a publicación e desde entón mantén periodicidade anual, con monográficos dedicados á persoa protagonista do Día das Letras Galegas.
Grupo de Coordinación Internacional para Kosovo
O ICR é a autoridade final en Kosovo en canto á interpretación do Plan e ten a "capacidade de anular decisións ou leis aprobadas polas autoridades de Kosovo e de sancionar e destituír a funcionarios públicos cuxas accións sexan contarias aos obxectivos do Plan. O primeiro responsábel do ICR e a REUE en Kosovo foi o diplomático Pieter Feith.
O 10 de setembro de 2012, o Grupo de Coordinación Internacional terminou formalmente a súa supervisión.
Membros
Hai 25 países que son membros do Grupo de Coordinación, dos cales 15 estaban xa na súa formación, e outros 10 que se uniron máis tarde. Todos os países do grupo recoñecen a declaración de independencia de Kosovo.
No proxecto do plan de Ahtisaari o ISG estaba composto por:
O grupo está composto actualmente por 20 estados membros da UE e cinco países non comunitarios:
PL/1
PL/1, acrónimo de Programming Language 1 (Linguaxe de Programación 1), foi proposto por IBM cara a 1970 para responder simultaneamente ás necesidades das aplicacións científicas e comerciais, dispoñible nas novas plataformas de utilidade xeral IBM 360 e máis adiante IBM 370.
Con todo, dentro dos usuarios de IBM, a linguaxe utilizouse con bastante intensidade, e o proxecto Multics utilizou PL/1 como linguaxe de desenvolvemento para o seu sistema de operación.
PL/1 foi probablemente a primeira linguaxe comercial cuxo compilador estaba escrito na linguaxe que compilaba.
Exemplo de programa
Test: procedure options(main); declare My_String char(20) varying initialize('Hello, world!'); put skip list(My_String); end Test;
A Catuxa, Arteixo, Arteixo
A Catuxa é un lugar da parroquia de Arteixo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 118 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 55 eran homes e 63 eran mulleres.
A Lata de Abaixo, Trasanquelos, Oza-Cesuras
A Lata de Abaixo é un lugar da parroquia de Trasanquelos no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (3 homes e 7 mulleres).
Gerardo Jeremías Devesa
Gerardo Francisco Jeremías Devesa, nado en Santiago de Compostela o 8 de novembro de 1847 e finado na mesma cidade o 27 de abril de 1890, foi un médico e político galego, reitor da Universidade de Santiago de Compostela.
Traxectoria
Fillo natural de Gabriela Geremías Debesa, de extracción humilde, rematou o bacharelato en 1863 e licenciouse en Medicina en 1869 realizando tamén o doutoramento. En 1875 desprazouse a Granada para facerse cargo da cátedra de Anatomía Xeral e Descritiva. Dous anos despois volveu a Santiago coa cátedra de Patoloxía Cirúrxica. Foi elixido concelleiro do Concello de Santiago nas eleccións do 2 ao 4 de maio de 1881. Foi alcalde interino de Santiago de Compostela (1884-1885) e reitor da Universidade de Santiago de Compostela entre os anos 1888 e 1890.
Casou con Luisa Rodríguez Montero, sobriña de Eugenio e José Montero Ríos, de cuxo matrimonio tivo catro fillos.
Hyundai Motor Company
Hyundai Motor Company (en 현대자동차 주식회사, hanja: 現代自動車株式會社, Hyeondae Jadongcha Jushikhwesa; que significa modernidade) é unha multinacional surcoreana de fabricación de automóbiles con sede en Seúl. A compañía foi fundada en 1967 e, xunto coa súa subsidiaria Kia Motors, conforma o Hyundai Motor Group, que é o quinto meirande grupo automobilístico do mundo en función de vendas anuais. No 2008, Hyundai Motor (sen Kia) clasificouse como a oitava meirande empresa de automoción. No 2012, a compañía vendeu 4,4 millóns de vehículos en todo o mundo, e xunto con Kia, as vendas ascenderon a 7,12 millóns.
No 2010, Hyundai era o cuarto maior fabricante de coches do mundo. Ademais, conta coa meirande fábrica integrada de todo o mundo en Ulsan, Corea do Sur, que ten unha produción anual de 1,6 millóns de unidades. A empresa ten 75.000 empregados en todo o mundo.
Pseudacris regilla
Pseudacris regilla é unha especie de ra hílida que vive na costa oeste de Norteamérica (desde o norte de California, Oregón e Washington) á Columbia Británica e extremo sur de Alasca. Vive desde o nivel do mar ata máis de 3000 m de altura en moitos tipos de hábitats, reproducíndose en lugares acuáticos. Ten cor verde ou marrón e un individuo pode cambiar de cor en períodos de horas ou semanas. En 2007, foi nomeada anfibio oficial do estado de Washington.
O macho atrae as parellas facendo un canto coral que é un dos cantos de ras máis sonoros da súa área. Emiten varios tipos de chamadas: a chamada de anuncio dos machos, unha chamada de encontro e a “chamada de terra seca”, que pode oírse todo o ano excepto durante os períodos máis fríos e secos. Os machos chaman ás femias tan alto como lles é posible e producen un son que parece producido por múltiples machos, que poden oír numerosas femias. Unha vez que a femia se aproxima, o macho para de cantar e intenta o amplexo. Os machos teñen un dedo extra moi pequeno nos seus polgares externos que usan exclusivamente no amplexo. A reprodución ten lugar de noite, preto de augas pouco fondas, xeralmente despois dunha chuvia. A estación reprodutora normalmente abrangue desde decembro a maio, aínda que hai algunhas variacións. A altitude adoita afectar á duración da estación reprodutora.
Taxonomía
O nomeamento desta ra tivo unha historia bastante confusa. Primeiro, foi movida desde o xénero Hyla, onde inicialmente fora clasificada, ao xénero Pseudacris en 1986. Despois, en 2006, Recuero et al. dividiron as poboacións (que irían desde Alasca ao sur de Baixa California) en tres especies. Recuero et al. vinvularon o nome Pseudacris regilla coas poboación do compoñente xeograficamente central da especie, mentres que chamaron Pseudacris hypochondriaca ao compoñente sur (Baixa California), e Pseudacris pacifica ao compoñente norte. Porén, se se acepta esta división, o nome correcto (é dicir, o nome máis antigo dispoñible) para o compoñente norte é Pseudacris regilla e para o central é Pseudacris sierra. Esta revisión segue sendo controvertida. Na obra The Amphibian Species of the World 6.0 recoñécese a división, pero nela úsase o nome Pseudacris regilla para o compoñente norte, e foi esta a definición que se seguiu neste artigo.
Castiñeiro de Indias
O castiñeiro de Indias, castiñeiro das bruxas, ou castiñeiro da India (Aesculus hippocastanum), é unha árbore de gran porte pertencente á familia das sapindáceas. Considérase medicinal. Identifícase comunmente co nome de falso castiñeiro por mor a que os seus froitos presentan unha gran semellanza cos do castiñeiro e outras especies do xénero Castanea da familia das fagáceas. Moi empregada en xardinaría, é común atopala nos parques, alamedas, arboredos das cidades e vilas de toda Galicia.
Características
miniatura|240px A árbore acada os 30 metros de altura e difire do castiñeiro bravo en que o seu froito non é comestíbel polo seu amargor. Ten o tronco erecto e desenvolve numerosas pólas. As follas son grandes e opostas, teñen un pecíolo longo e están divididas en 5 ou 7 folíolos que dende lonxe asemellan os dedos dunha man. As flores son brancas e forman acios terminais a xeito de pirámide. A corola ten cinco pétalos e o cáliz ten forma de campá, posúe sete estames con anteras vermellas-acastañadas. O froito é a castaña agre e é unha cápsula recluída nun envoltorio espiñento. Resiste ben a polución, por iso adoita plantarse en rúas e alamedas das cidades.
Distribución xeográfica
Orixinario da India, Irán, Asia Menor e os Balcáns, aclimatouse ben nas rexións de clima temperado do globo.
Propiedades
Principios activos: Na casca: heterósidos cumarínicos (2-3%): esculósido, fraxósido, escopoletósido. taninos catéquicos; leucoantocianósidos, flavonois: glicósidos do quercetol. Alantoína. Fitoesteroises.
No pericarpio: taninos catéquicos, saponósidos, pectina, potasio, calcio, fósforo, aceite etéreo.
Nos cotiledóns: flavonoides (esculina), saponósidos triterpénicos (escina).
Nas follas: heterósidos cumarínicos: esculósido, escopoletósido, fraxósido; flavonois derivados do quercetol, ramnetol e kenferol; taninos leucoantocianósidos. Pequenas cantidades de escina. Fitosterois: sitosterol, estigmasterol, campestrol.
É un tónico venoso ou vasoprotector que consegue diminuír a viscosidade do sangue, tornándoo máis líquido, reduce o tempo de sedimentación provocando unha desconxestión dos vasos sanguíneos e aumenta a resistencia capilar grazas á acción da escina e máis o esculósido. A escina, ademais ten propiedades antiinflamatorias e controla a permeabilidade dos vasos (actividade antiedematosa). En conxunto realiza unha actividade antivitamínica P.
Os saponósidos facilitan a difusión doutros principios activos cando son aplicados por vía tópica. Os taninos dan un efecto adstrinxente. Pode aplicarse a xeito de pomada por vía externa xa que reduce o diámetro das veas diminuíndo a inflamación provocada por varices, flebite, insuficiencia venosa e outros trastornos circulatorios (como por exemplo edemas, equimose, cuperose rosácea). Por ser un potente vasoconstritor utilízase coas hemorroides para reducir o seu volume (ao ter unha elevada turxencia) e aliviar a súa dor.
O extracto seco prepárase a xeito de cápsulas que se insiren por vía oral en casos de febleza capilar, epistaxe, metrorraxia, dismenorreas etc. Emprégase tamén para tratar problemas circulatorios (varices, flebite, crises hemorroidais etc ...) realizando unha función de drenaxe e normalmente se administra a xeito de gotas e asociada con outras plantas.
Ducado de Trento
O Ducado de Trento foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Trento estivo entre as primeiras cidades en caer, no curso das invasións do 568- 569, baixo o dominio dos longobardos guiados por Alboíno, que fixo dela o seu cuartel xeral. A constitución do ducado xorde, con toda probabilidade, nestes mesmos anos, quizais xa a finais do 568. Entre os máis importantes ducados da Langobardia Maior, foi claramente delimitado polo norte polo rei Autario no 589, que concordou cos veciños bávaros a fronteira entre as respectivas áreas de influencia: a Stretta de Salorno, aínda hoxe lugar de paso do Trentino italófono ao Alto Adige xermanófono. Varios duques de Trento xogaron un papel de primeiro plano na historia do reino longobardo; destacan Ewin, durante o Período dos Duques, e o usurpador Alachis.
O século VI
Paulo Diácono non indica a data exacta da constitución do ducado, pero debe situarse no primeiro período da ocupación longobarda da Italia nororiental (568). O ducado desempeñou con todo desde a súa fundación un papel político de primeira importancia: o mesmo historiador longobardo cita o duque Ewin entre os cinco máis importantes dos trinta e cinco entre os cales, durante o período de interregno que viu aos longobardos privados dun rei (574-584), foi repartido colectivamente o poder. Nos tempos de Ewin o ducado sufriu unha incursión dos francos, que deron ocupado o castelo de Non e a mesma Trento, antes de seren rexeitados polo duque. Unha nova incursión franca rexistrouse pouco despois, nos primeiros anos do reinado de Autario, cando os invasores devastaron numerosos castelos do Trentino e deportaron os seus habitantes, que logo foron repatriados – despois do pagamento dun forte rescate – tras a subida ao trono de Axilulfo, grazas á intercesión do bispo Agnello.
Voo 139 de Sudan Airways
O voo 139 de Sudan Airways era un servizo de pasaxeiros que se esnafrou o día 8 de xullo de 2003 en Port Sudan. O Boeing 737 estaba operando un servizo doméstico de pasaxeiros entre Port Sudan e Khartún. Uns 15 minutos despois da engalaxe perdeu potencia nun dos seus motores, facendo que a tripulación decidise regresar ao aeroporto para realizar unha aterraxe de emerxencia. Ao facelo, os pilotos perderon a pista e o avión baixou ata golpear o chan, desintegrándose tras o impacto. As 117 persoas a bordo morreron.
Ducado de Trento
O século VI
Á morte de Ewin, subiu ao trono ducal Gaidoaldo, do cal Paulo Diácono subliña a fe católica. A nota é de particular interese, xa que o ducado habíase volver de seguido, en particular baixo Alachis, un dos epicentros da rebelión tradicionalista, anticatólica e filo-ariana na Langobardia Maior oriental (a Austria). Xa o mesmo Gaidoaldo, con todo, adoptou actitudes hostís contra Axilulfo, asociándose ao duque de Friúl Xisulfo II. A discordia, con todo, resolveuse no 602.
O século VII
Nos anos oitenta do século VII o duque Alachis púxose á fronte dunha nova revolta dos longobardos de Austria contra o trono de Pavía, naquel momento ocupado por Perctarito. Alachis, tras realizar unha vitoriosa incursión contra o conde bávaro de Bolzano, sublevouse contra o soberano, membro da dinastía bávara e se fixo forte en Trento. Cercado, deu sorprendido a Perctarito cunha saída, de modo que o obrigou a se retirar. Malia as desconfianzas do rei, o duque obtén non só o perdón senón tamén, grazas á intercesión do herdeiro ao trono Cuniperto, o beneficio engadido do ducado de Brescia. Alachis, forte agora pola axuda dun número crecente de guerreiros longobardos, volveuse rebelar contra o mesmo Cuniperto, cando este no 688 sucedeu ao pai no trono dos longobardos. Entre o 688 e o 690 deuse establecido en Pavía, botando a Cuniperto, ata que o lexítimo soberano o deu vencido e matado na chaira Trezzo e Cornate d'Adda.
Voo 139 de Sudan Airways
Avión
O aparello implicado era un Boeing 737-2J8C, con rexistro ST-AFK e número de serie 21169. Estaba equipado con dous motores Pratt & Whitney JT8D-7, realizara o seu primeiro voo o 29 de agosto de 1975, e fora entregado a Sudan Airways o 15 de setembro dese ano. No momento do accidente o avión tiña case 28 anos de idade.
Accidente
O avión saíu de Port Sudan ás 4:00 am, en dirección a Khartún. Dez minutos despois da engalaxe o piloto informou dun problema nun dos motores e que levaría o avión de volta ao aeroporto para realizar unha aterraxe de emerxencia. Porén, o avión caeu ao chan antes de poder regresar ao aeroporto e incendiouse.
Todos os ocupantes agás un morreron no accidente. A meirande parte eran sudaneses e tamén habían tres indios, un británico e un etíope. Un neno foi o único supervivente, pero morreu posteriormente debido as feridas recibidas.
O entón Ministro de Asuntos Exteriores do Sudán Mustafa Osman Ismail planteou que o embargo comercial imposto polo goberno estadounidense en 1997 fora un factor que axudou ao sinistro, xa que a compañía fora incapaz de conseguir pezas de reposto para realizar o mantemento da súa frota debido á sancións. A aeronave involucrada no accidente, en particular, non fora atendida durante anos.
Menta
A menta é calquera herba comestíbel pertencente ao xénero Mentha apreciada polo seu aroma refrescante e emprégase na cociña, na industria de produtos bucais e alimenticia en xeral. O consumo desta herba ou dos seus derivados produce unha sensación de frío na boca e as vías respiratorias. O seu aroma estimula o apetito.
A destilación da menta produce un aceite rico en menthol, substancia de valor comercial e moi utilizado na produción de alimentos (especialmente lambonadas), locións para afeitar, produtos bucais, perfumes etc.
Existe unha variedade de especies diferentes desta herba, como por exemplo:
Híbridos
Híbridos recoñecidos que se poden xerar polo cruzamento dalgunhas das especies:
Uso cosmético e medicinal
Efectiva en cosméticos cutáneos vigorizantes e tonificantes. Ten un efecto calmante en pernas e pés. Estimula a circulación e o sistema respiratorio. Baixa a febre, alivia mareos e náuseas. Debido ó seu alto contido en mentol alivia a fatiga mental, a tensión nerviosa e mellora a concentración. A infusión de menta é un potente diurético. Tamén axuda a facer a dixestión. Utilízase en produtos para despois de tomar o sol, enxaugaduras bucais, xampús anticaspa, locións e talco para pés.
Insecticida
É un repelente natural de insectos.
Vilar da Fraga
O topónimo Vilar da Fraga pode referirse a dous lugares de Galicia:
Menta
Etnografía
Eladio Rodríguez González, no seu Diccionario enciclopédico gallego-castellano, recolle o refrán a seguir, sobre as propiedades medicinais da menta:
Non sei que tèn a menta, que nunca mal senta.
Rebelión
miniatura|"Rebelión para unha esperanza" do [[artista mexicano Mauricio García Vega.]] Unha rebelión é, na maioría dos casos, unha manifestación de rexeitamento á autoridade. Isto pode variar desde a desobediencia civil ata un intento organizado e armado de destruír a autoridade estabelecida. O termo tamén se usa para facer referencia á resistencia armada dun grupo insubordinado fronte a un goberno estabelecido. Aqueles quen participan nunha rebelión, son denominados rebeldes.
Un termo similar é o de sedición, que se entende como un grao menor de rebelión. O motín pode entenderse, en termos militares e mariños, como unha rebelión localizada nunha unidade ou barco, pero tamén como un termo máis xenérico. Os conceptos ou termos que teñen un contido semántico máis amplo son os de revolta ou levantamento.
Alma Gallega (Madrid)
Alma Gallega foi unha revista editada en Madrid en 1931.
Historia e características
Subtitulada Revista quincenal ilustrada, apareceu en setembro de 1931. Dirixida por Rufino Franco Montero, o xefe de información era J. Rodríguez López. Aínda se publicaba en novembro de 1931.
Petronio Máximo
Petronio Máximo, nado en Roma no ano 397 e finado o 31 de maio de 455, foi un emperador romano, que só gobernou por dous meses.
Traxectoria
Nace nunha familia con antecedentes senatoriais, sa desde moi curta idade, Petronius Maximus adicouse á política. No 411, con catorce anos é nomeado praetor, un cargo cerimonial, pero que lle abría as portas para ser nomeado no 415, tribunus et notarius, que era a antesala dos cargos imperiais. E así foi, xa que entre os anos 416 ao 419 foi nomeado Comes Sacrarum Largitionum, o xefe do tesouro imperial. Entre os anos 419 e 439 foi Prefecto da cidade de Roma por dúas veces e Praefectus Pretorio Italiae. Xa no 433, sendo Prefecto, acada a dignidade consular e volve a ser elixido como cónsul no 443. No 445 noméano Patricius, e xunto cos seus dous consulados, chega a ser o senador de máis alto nivel de Roma.
No 454 viuse envolto na conspiración que remata coa vida do xeneral Flavio Aecio, o único que lle facía sombra no status imperial. En conivencia con Heraclio, un eunuco ao servizo de Valentiniano III, consegue que o emperador, axudado por Heraclio, mate coas súas propias mans a Aecio, deixando a Roma sen o mellor dos seus xenerais e vencedor de Atila.
Pero Valentiniano III comete un erro, xa que viola a muller de Petronio Máximo, e despois de lle negar maiores dignidades pola grande oposición de Heraclio, conspira de novo contra o emperador, e consegue que, xunto con outros adversarios seus, os galos Optila e Transtila o maten mentres vía unha carreira de carros.
Ao quedar baleiro o trono imperial, os que optan a ser nomeados augustus florecen, pero Petronio Máximo conségueo, tomando coas súas forzas o pazo imperial e obrigando á viúva de Valentiano III, Eudoxia, a casar con el.
Petronio Máximo nomea rapidamente a Avito como comandante e envíao a Toulusse en busca da axuda dos visigodos. Pero, segundo os escritos de Xoán de Antíoquia, Eudoxia xa pedira axuda aos vándalos de Xenserico, que tiñan estabelecido o seu reino en África. Este, que só esperaba un pretexto para atacar Roma, cruza o Mediterráneo e desembarca en Ostia, preto de Roma. Ao se saber a nova en Roma, estalan as desordes, que acaban coa vida de Petronio Máximo e a do seu fillo Paladio, que son despezados e tirados ao río Tíber. Tres días despois, Xenserico entra en Roma e saquea a cidade, capturando moitos escravos. Entre os reféns que leva para África, están a emperatriz Eudoxia, e a súa filla Eudocia, xunto con Placidia, esposa do patricio Olibrio, que se atopaba naquel intre en Constantinopla, e irmán de Eudoxia. Máis tarde, Xenserico casa a Eudocia, filla da emperatriz co seu fillo Hunerico.
Vilar da Fraga, Seixas, As Somozas
Vilar da Fraga é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Nisída Pontikonisi
Pontikonisi (Ποντικονήσι, "illa rato"), é un illote deshabitado da costa occidental de Creta. Administrativamente, forma parte da municipalidade de Kissamos, na Uunidade rexional de Chania. Hai un pequeno illote preto de Pontikonisi chamado Pontikaki ("pequeno rato").
Arborícola
230px|miniatura|[[Estroza (Hyla molleri), unha pequena ra arborícola presente en Galicia.]] 230px|miniatura|Representación de Suminia getmanovi. Arborícola, dos elementos latinos arbori-, de arbor, -ǒris, "árbore", e -cŏla, da raíz de cŏlere, "vivir" (tamén "cultivar") é un adxectivo utilizado en bioloxía para cualificar a un animal que vive nas árbores.
Ás veces emprégase como sinónimo, algo inapropiadamente, o adxectivo arbóreo, que non deixa de ser un 'sinónimo parcial', pero que se utiliza moito na bibliografía internacional.
Todos os bosques contaron sempre con animais vivindo neles. Estes animais teñen adaptacións que lles permiten vivir e desprazarse nas árbores.
O tetrápodo máis antigo que se coñece con adaptacións especializadas para rubir ás árbores foi Suminia, un sinápsido do Permiano superior, hai aproximadamente 260 millóns de anos.
Características dos animais arborícolas
200px|miniatura|Os [[xibóns son os mamíferos arborícolas de maior tamaño.]] 200px|miniatura|[[Osga común|Osga (Tarentola mauritanica).]]
Os animais que viven nun biótopo arborícola presentan xeralmente varias características específicas, que dependen do grupo animal ao que pertencen.
Mamíferos (principalmente os primates)
Especificamente, os mamíferos arborícolas dan pasos máis longos, estenden as súas extremidades máis, os pasos cara a atrás son máis curtos, adoptan unha postura máis 'agachada' para baixar o centro da súa masa corporal e utilizan pasos en secuencias diagonais.
Braquiación
A braquiación é unha forma especializada de locomoción arbórea, utilizada polos primates que se moven moi rapidamente mentres que colgan baixo as ramas. Podería dicirse que este tipo de locomoción implica bambearse cos brazos dunha agarradoira a outra. Só unhas poucas especies de primates son braquiadoras; é un importante medio de locomoción para os monos araña e os xibóns e, ás veces, tamén é utilizado polas femias dos orangutáns. Os xibóns son os maiores expertos deste modo de locomoción, bambeando de rama en rama en distancias de até 15 m e viaxando a velocidades de até 56 km/h.
Réptiles e anfibios
miniatura|200px|[[Caracol|Caracois gabeando por unha árbore.]]
Unha habitación con vistas
Unha habitación con vistas (en A Room with a View) é un filme británico de 1985, dirixido por James Ivory e producido por Ismail Merchant, baseado na novela homónima de E. M. Forster (1908). O filme segue fielmente a novela empregando os títulos dos capítulos para distinguir segmentos temáticos. Ambientada en Inglaterra e Italia, conta a historia dunha moza que vive na restritiva e represiva cultura eduardiana e o desenvolvemento do amor por un mozo de espírito libre. Está protagonizada por Helena Bonham Carter e Julian Sands e inclúe a Maggie Smith, Denholm Elliott, Daniel Day-Lewis, Judi Dench e Simon Callow en papeis secundarios.
O filme foi un éxito de crítica e de público. Na 59ª edición dos Óscar foi candidato a oito premios incluíndo o de mellor filme e gañou tres: mellor guión adaptado, mellor dirección artística e mellor deseño de vestiario. Gañou tamén cinco premios BAFTA e un Globo de Ouro. En 1999, o British Film Institute colocou Unha habitación con vistas no posto 73 da súa lista dos cen mellores filmes do século XX.
Foi emitido na TVG o 15 de xullo de 2000.
Argumento
Lucy Honeychurch e a súa prima Charlotte Bartlett pasan unhas vacacións en Florencia, onde ela se namora de George. Charlotte impide que o romance prospere. Lucy regresa a Inglaterra, onde se promete a un home chamado Cecil Vyse. A chegada de George á campiña provoca unha catarse nela.
Bergen-Belsen
miniatura|Fosa común. Bergen-Belsen foi un campo de concentración nazi, tamén chamado Stalag 311, situado preto de Celle (Hannover), no estado da Baixa Saxonia en Alemaña. O nome de Bergen-Belsen deuselle pola próxima vila de Belsen, que logo da segunda guerra mundial mudou o seu nome polo de Hohne.
Historia
Posto en funcionamento no ano 1940, ao comezo Bergen-Belsen foi un campo de prisioneiros belgas e franceses baixo o mando da Wehrmacht. En 1941 levaron alí 20000 prisioneiros rusos. En 1943 por decisión de Heinrich Himmler foi requisado polas SS e transformado nun campo de exterminio ao levar alí 10 000 xudeus coa intención de seren cambiados por prisioneiros de guerra alemáns.
Invasión
O termo adoita connotar un esforzo estratéxico de considerable magnitude. Xa que os obxectivos dunha invasión adoitan ser a grande escala e a longo prazo, necesítanse moitas forzas para manter un territorio e protexer os intereses da entidade invasora. En xeral, as infiltracións tácticas máis pequenas non se consideran invasións e normalmente clasifícanse como escaramuzas, saídas, asasinatos selectivos ou recoñecementos ofensivos. Por definición, unha invasión é un ataque levado a cabo por forzas externas. Por tanto, as rebelións, guerras civís, golpes de estado, democidios ou outros actos de opresión non se consideran invasións.
Aulostomidae
miniatura|A. maculatus. miniatura|A. chinensis. Aulostomus é o único xénero de peixes mariños da familia Aulostomidae, incluídos na orde Syngnathiformes. Distribúense por augas tropicais do Atlántico, Índico e Pacífico.
Invasión
Invasión como agresión
Tras a segunda guerra mundial, reuniuse un tribunal de Núremberg para procesar aos oficiais da Alemaña nazi por crimes de guerra. Nese contexto, o concepto de «invasión» abstraeuse en principio como «agresión», para facer referencia á propia hostilidade como violación dos principios do civismo ou da lei internacional. Alemaña empezara unha campaña de ofensivas que incluía a invasión de case todos os países veciños de Europa, incluíndo a Polonia, Francia e a Unión Soviética. De acordo co tribunal, unha agresión é:
Bergen-Belsen
Historia
Dende 1944 ata a súa liberación en 1945, as condicións de vida no campo empeoraron terriblemente, a decisión de levar alí prisioneiros enfermos doutros campos marcou o destino dos prisioneiros de Bergen-Belsen, durante ese período de tempo sucedéronse varias epidemias que acabaron coa vida de milleiros de prisioneiros. O nomeamento de Josef Kramer (procedente de Auschwitz) como comandante do campo o 2 de setembro de 1944 empeorou aínda máis as cousas. Kramer introduciu novas medidas para aumenta-lo sufrimento dos prisioneiros: eliminou os vestixios de autoadministración xudía, privou os prisioneiros de comida durante varios días e retirou aos prisioneiros de intercambio dos seus últimos privilexios. A ración de comida foi reducida a unha cunca de sopa e a unha rabada de pan. A terrible fame deu lugar a varios casos de canibalismo. miniatura|Prisioneiros de Bergen-Belsen, exhaustos, sacando mortos do cuartel para enterralos.
Aulostomidae
O seu nome procede do grego: aulos (frauta) + stoma (boca), pola forma tan alongada da súa boca. Aparecen por primeira vez no rexistro fósil no Eoceno inferior, durante o Paleóxeno (era Cenozoica).
Invasión
Invasión como agresión
Faise referencia a este principio nos Principios de Núremberg que, en paralelo coas Convencións de Xenebra, están incluídos na Carta das Nacións Unidas.
Historia
A evidencia arqueolóxica indica que as invasións foron frecuentes desde a prehistoria. Na antigüidade, antes das comunicacións por radio e o transporte rápido, a única maneira de asegurarse uns reforzos suficientes era mover os exércitos como unha única forza masiva. Isto, pola súa propia natureza, conduciu ata a estratexia da invasión. Coas invasións viron os intercambios culturais no goberno, a relixión, a filosofía e a tecnoloxía, que moldearon o desenvolvemento de gran parte do mundo antigo.
Aulostomidae
Morfoloxía
Teñen un corpo comprimido e moi alongado, cunha lonxitude máxima rexistrada de 100 cm, pel con escamas; a mandíbula inferior con barbas carnosas na punta; ben desenvolvida a liña lateral; a musculatura do corpo está soportada por postes óseos que parecen entrelazados, cunhas 60 vértebras.
Bergen-Belsen
Liberación
O 15 de abril de 1945 tropas británicas liberaron o campo tras un alto o fogo acordado polas dúas partes que non desexaban que as enfermidades se espallaran. As SS tentaron borra-las probas dos seus crimes, obrigando aos prisioneiros a enterra-los cadáveres nas fosas comúns antes de que chegaran os aliados. Pero aínda así, cando os británicos entraron atoparon uns 10 000 cadáveres aínda sen enterrar. As SS foron obrigadas a enterralos. Foron necesarios bulldozers para arrastrar os corpos ata as fosas e impedir máis epidemias.
Aulostomidae
Hábitat e modo de vida
Normalmente atópase sobre arrecifes xunto a grandes peixes herbívoros ou en orientación vertical coa cabeza boca-abaixo, axexando así camuflados entre algas para capturar pequenos peixes e crustáceos.
Bergen-Belsen
Liberación
A evacuación do campo comezou o 24 de abril pero ata mediados de maio non foi posible terminala. Trala evacuación Bergen-Belsen foi incendiado.
Aulostomidae
Especies
Existen só 3 especies nesta familia e xénero:
A Igrexa, A Azúmara, Castro de Rei
A Igrexa é un lugar da parroquia da Azúmara no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña un habitante (un home).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Maial de Arriba, Reboredo, Oza-Cesuras
Maial de Arriba é un lugar da parroquia de Reboredo no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 18 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 9 homes e 9 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
Renata Scotto
Renata Scotto, nada en Savona o 24 de febreiro de 1934, é unha soprano e directora de ópera italiana. Recoñecida polo seu sentido do estilo e musicalidade e polas súas habilidades teatrais, Scotto está considerada unha das máis destacadas cantantes da súa xeración, especialmente no repertorio do bel canto, con incursións no verismo e no repertorio de Giuseppe Verdi.
Dende a súa retirada dos palcos en 2002, tivo éxitos como directora de ópera e como profesora, tanto en Italia como nos Estados Unidos, con postos académicos na Academia Nacional de Santa Cecilia en Roma e na Escola Juilliard en Nova York.
Carl Rogers
Carl Ransom Rogers, nado en Oak Park (Illinois) o 8 de xaneiro de 1902 e finado en San Diego (California) o 4 de febreiro de 1987 foi un psicólogo estadounidense, iniciador, xunto a Abraham Maslow, do enfoque humanista na psicoloxía. Un estudo realizado entre psicólogos estadounidenses e canadenses en 1982 situouno como o psicoterapeuta máis influente da historia, por diante de Albert Ellis e Sigmund Freud.
Renata Scotto
Carreira
Rena Scotto fixo a súa estrea operística na súa cidade natal de Savona no Nadal de 1952, con dezaoito anos, como Violetta en La traviata, de Verdi. No día seguinte, actuou no Teatro Novo de Milán, novamente como Violetta. Despois presentouse en Savona con Madama Butterfly, de Puccini, e foi pagada con 25 mil liras.
Carl Rogers
Traxectoria
Naceu en Oak Park, un barrio de Chicago, Illinois. Foi o cuarto de seis fillos. En 1914 marchou ao campo para dedicarse á agricultura e á crianza de animais. En 1919 inscribiuse na Facultade de Agricultura na Universidade de Wisconsin-Madison onde estudou ciencias agrarias. Posteriormente cambiou a súa área de estudos á teoloxía nun seminario.
Renata Scotto
Carreira
En 1953, fixo audicións no Teatro alla Scala para o papel de Walter en La Wally de Alfredo Catalani, con Renata Tebaldi e Mario del Monaco. Trala súa audición, un dos xuízes, o maestro Victor de Sabata dixo: "Esqueza o resto". La Wally foi presentada o 7 de decembro de 1953 e Scotto foi chamada ao palco quince veces, mentres que Tebaldi e Del Monaco só sete.
Carl Rogers
Traxectoria
En 1922 trasladouse á China durante algúns meses cun grupo de estudantes norteamericanos para participar nunha conferencia internacional organizada pola Federación Mundial de Estudantes Cristiáns. Esta estadía permitiulle confrontar a cultura occidental coa oriental e deste xeito reformularse moitas cuestións na súa vida. Nada máis regresar aos Estados Unidos, graduouse en historia pola Universidade de Wisconsin e inscribiuse no Seminario Teolóxico de Nova York. Posteriormente, abandonou os estudos teolóxicos e emprendeu outros de carácter psicopedagóxico na Universidade de Columbia onde obtivo o seu doutoramento en 1931. Despois dun ano de estudos no Institute for Child Guidance de Nova York, pasou ao Child Study Department de Rochester onde chegou "máis por razóns económicas que por vocación" segundo comentou no capítulo dedicado a el mesmo do seu libro On Becoming a Person.
En 1924 casou con Helen Elliot coa que deseguido tivo dous fillos: David e Natalie. Fascinado e estimulado polas teorías de Otto Rank e a corrente europea do existencialismo, Rogers publicou en 1939 o seu primeiro libro: The Clinical Treatment of the Problem Child. Grazas a isto obtivo unha cátedra de psicoloxía clínica na Universidade Estatal de Ohio.
Renata Scotto
Carreira
Durante a década de 1960 converteuse nunha das máis grandes cantantes do bel canto, revivindo a época vivida por Callas na década de 1950. En 1964, cunha produción do La Scala, presentouse no Teatro Bolshoi en Moscova, sendo a primeira compañía de ópera que fixo unha xira pola Unión Soviética durante os anos da guerra fría.
Carl Rogers
Traxectoria
En 1942 no seu Counseling and Psychotherapy, fundou as bases da súaterapia centrada no cliente, pedra angular do movemento da psicoloxía humanista.
Renata Scotto
Carreira
A súa estrea nos Estados Unidos foi en 1960 como Mimi na Ópera Lírica de Chicago, o mesmo ano en que casou co violinista Lorenzo Anselmi. A parella tivo unha filla e un fillo. O 13 de outubro de 1965, Scotto debutou no Metropolitan Opera House de Nova York como Cio-Cio San en Madama Butterfly. Durante 22 anos, cantou mais de 300 veces no MET, en 26 papeis diferentes. Con Luciano Pavarotti, Renata Scotto inaugurou as series "Ao Vivo do MET" en 1977 coa ópera La Bohème de Giacomo Puccini. Durante os anos seguintes, protagonizou algunhas as producións televisadas.
Carl Rogers
Traxectoria
En 1944 trasladouse a Chicago, a súa cidade natal, onde fundou o primeiro counseling center, no que efectuou a súa terapia e realizou investigacións. Froito delas foi o seu libro Client-centered-Therapy, texto fundamental e manifesto do pensamento de Rogers. Nese libro aparecen máis ampliadas e desenvolvidas as cuestións que tratou en Counseling and Psychotherapy.
Renata Scotto
Características
Ademais do seu perfecto dominio técnico, particularmente no que dixo respecto ao emprego do pianissimo, Scotto posúe excelentes habilidades interpretativas. A súa carreira é usualmente mencionada en conexión co traballo doutras grandes cantantes líricas da segunda metade do século XX, como Joan Sutherland e Maria Callas, que contribuíron á posta en valor dos aspetos dramatúrxicos da ópera a través dun sólido e consistente traballo de escena.
Carl Rogers
Traxectoria
En 1957 obtivo a cátedra de Psicoloxía e Psiquiatría da Universidade de Wisconsin. No seu departamento de psiquiatría Rogers experimentou a súa "terapia centrada no cliente" con pacientes psicóticos obtendo óptimos resultados que publicou en 1967 no libro The Therapeutic Relationship and its Impact: A Study of Schizophrenia.
Renata Scotto
Características
Cun vasto repertorio de aproximadamente corenta e cinco papeis, que incluía en especial obras de Verdi (Otello, La Traviata, Macbeth) e Puccini (Madame Butterfly, Manon Lescaut), Scotto tamén tiña na estabilidade un dos seus puntos fortes. Con raras excepcións as súas estreas eran consideradas de excelente nivel técnico.
Carl Rogers
Traxectoria
En 1964 abandonou o ensino e trasladouse a California, ao Western Behavioural Science Institute de La Jolla. En 1969 fundou o Center for the Study of the Person e, posteriormente, o Institute of Peace para o estudo e a resolución dos conflitos.
Dende ese ano ata a súa morte en 1987 vítima dun ataque cardíaco, traballou en La Jolla, California
Rogers foi o primeiro en implementar as prácticas supervisadas, o cal, para a súa época foi algo completamente innovador