cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teherán
Época moderna
O segundo plan de desenvolvemento, baixo a supervisión de Dar ul-Funun en 1878, incluía novas murallas, en forma de octógono perfecto cunha superficie de 19 quilómetros cadrados, imitando as cidades renacentistas de Europa. Teherán tiña 19,79 quilómetros cadrados e multiplicouse por máis de catro, pon en marcha obras para o abastecemento de auga, amplos e rectilíneos viais e grandes prazas (Tupkhaneh), co fin de facer de Teherán unha cidade a altura dos tempos.
Época moderna tardía
miniatura|upright|esquerda|pintura do [[Triunfo de Teherán: Sardar Asad II e Sepahdar A'zam conquistaron Teherán en xullo de 1909]] A crecente conciencia dos dereitos civís deu lugar á Revolución Constitucional e á primeira constitución de Irán en 1906. O 2 de xuño de 1907, o Parlamento aprobou unha lei sobre o goberno local coñecida como Baladie (lei municipal), na que se detallaban cuestións como o papel dos consellos dentro da cidade, as cualificacións dos membros, o proceso electoral e os requisitos para ter dereito a voto. O entón monarca Qajar Mohammad Ali Shah aboliu a constitución e bombardeou o parlamento coa axuda da Brigada Cosaca controlada por Rusia o 23 de xuño de 1908. A continuación, as forzas revolucionarias de Ali-Qoli Khan (Sardar Asade II) e Mohammad Vali Khan (Sepahdar A'zam) tomaron a cidade o 13 de xullo de 1909. Como resultado, o monarca foi exiliado e substituído polo seu fillo Ahmad, e restableceuse o parlamento. upright|miniatura|Vista aérea de Teherán en 1925 Tras a primeira guerra mundial, a asemblea constituínte elixiu a Reza Shah da dinastía Pahlavi como novo monarca, quen suspendeu inmediatamente a lei municipal de 1907, substituíndo os concellos descentralizados e autónomos por unha planificación centralistas de goberno.
Entre 1920 e 1930, baixo o reinado de Reza Shah, a cidade reconstruíuse practicamente desde cero. Varios edificios antigos, como partes do Palacio Golestán, Tekye Dowlat e Praza Tupkhane, foron substituídos por edificios modernos influídos pola arquitectura clásica iraniana, en particular os edificios do Banco Nacional, a xefatura de policía, a oficina de telégrafos e a academia militar.
Os cambios na trama urbana comezaron coa lei de ampliación de rúas de 1933, que serviu de marco para os cambios no resto das cidades. O Gran Bazar dividiuse á metade e moitos edificios históricos foron demolidos e substituídos por amplas avenidas rectas, e a textura tradicional da cidade substituíuse por interseccións de rúas cruciformes que creaban grandes rotondas nos principais espazos públicos, como o bazar.
Nun intento de crear unha rede que facilitase o transporte dentro da cidade, en 1937 demoléronse a antiga cidadela e as murallas, que foron substituídas por anchas rúas que atravesaban o tecido urbano. O novo plano de Teherán en 1937 estaba moi influído polos modelos modernistas de zonificación e redes de cuadrículas.
Durante a segunda guerra mundial, as tropas soviéticas e británicas entraron na cidade. En 1943, Teherán foi a sede da Conferencia de Teherán, á que asistiron o presidente estadounidense Franklin D. Roosevelt, o primeiro ministro soviético Iosif Stalin e o primeiro ministro británico Winston Churchill.
miniatura|upright|esquerda|[[Lista de autoestradas en Teherán|Autoestradas en Teherán]] A creación da organización de planificación de Irán en 1948 deu lugar ao primeiro plan de desenvolvemento socioeconómico que abarcou de 1949 a 1955. Estes plans non só non lograron frear o crecemento desequilibrado de Teherán, senón que coas reformas agrarias de 1962 que o fillo e sucesor de Reza Shah, Mohammad Reza Shah, denominou Revolución Branca, o caótico crecemento de Teherán acentuouse aínda máis.
Durante as décadas de 1960 e 1970, Teherán desenvolveuse rapidamente baixo o mandato de Mohammad Reza Shah. Os edificios modernos alteraron a fisonomía de Teherán e planeáronse ambiciosos proxectos para as décadas seguintes. Para resolver o problema da exclusión social, en 1968 aprobouse o primeiro plan integral. O consorcio formado polo arquitecto iraniano Abd-ol-Aziz Farmanfarmaian e a empresa estadounidense Victor Gruen Associates identificou os principais problemas que arrasaban a cidade: suburbios de alta densidade, contaminación do aire e a auga, infraestruturas ineficaces, desemprego e migración do campo á cidade. Finalmente, todo o plan quedou marxinado pola revolución de 1979 e a posterior guerra Irán-Iraq.
Século XX: época pahlavi e revolución islámica
Cos pahlavis no poder a partir de 1925, a estratexia non fixo máis que afianzarse: Derrúbanse as murallas e no seu lugar trázanse bulevares. Eríxense todo tipo de novos edificios oficiais entre amplas arterias para o tráfico rodado nos novos barrios.
En 1969 elabórase un primeiro plan de urbanismo que fundamentalmente define un novo eixo leste-oeste para a metrópole contrastando coa tendencia histórica de expansión cara ao norte. Despois da revolución de 1978, a migración continua de inxentes masas de poboación rural fornecen de man de obra a unha industrialización nese eixo cara ao oeste ata Karaj, e a aparición dunha coroa metropolitana. miniatura|upright|A [[Torre Azadi construíuse en 1971]]. O monumento máis famoso de Teherán, a Torre Azadi, construíuse por orde do xa en 1971. Foi deseñada por Hossein Amanat, un arquitecto cuxo deseño gañou un concurso, combinando elementos da arquitectura sasánida clásica coa arquitectura postclásica iraniana. Anteriormente coñecida como Torre Shahyad, construíuse para conmemorar a 2.500 aniversario do Estado Imperial de Irán.
Transportes
Teherán ten tres aeroportos, o Aeroporto Internacional de Mehrabad, o Aeroporto Internacional Imán Khomeini e o Aeroporto Ghal'eh Morghi.
No ano 2001 inaugurouse o metro, que ten cinco liñas e que levaba planificado dende os anos 70
Deporte
Teherán foi a sede dos Xogos Asiáticos de 1974.
É a sede de dous equipos de fútbol que disputan a Primeira División do país: o Esteghlal FC, fundado en 1945, e o Persépolis FC, en 1963.
Administración
miniatura|500px|
A área metropolitana de Teherán abrangue varios departamentos, ou Shahrestān, da Provincia de Teherán, a maior parte da cidade está no departamento de Teherán pero tamén se estende polos de Eslamshahr, Rey e Shemiranat.
O departamento de Teherán limita co Departamento de Shemiranat ao norte, co de Damavand ao leste, cos de Eslamshahr, Pakdasht e Ray ao sur e cos de Karaj e Shahriar ao oeste.
O concello de Teherán (Shahrdāri) está dividido en 22 distritos (Mantaghe) que dispoñen de cadanseu centro administrativo. Ao mesmo tempo divídese en 112 barrios (nāhiye).
Silvio Berlusconi
Silvio Berlusconi, nado o 29 de setembro de 1936 en Milán e finado ibídem o 12 de xuño de 2023, foi un empresario e político italiano, líder do partido Il Popolo della Libertà.
Foi o presidente do consello de ministros de Italia entre 1994 e 1995, dende o 11 de xuño de 2001 ata o 17 de maio de 2006, e desde 2008 a 2011.
Líder de Forza Italia e magnate dos medios de telecomunicación (presidiu o grupo Mediaset). Foi tamén o presidente do equipo italiano AC Milán. Estivo casado con Veronica Lario.
Karachay-Cherkessia
A República de Karachay–Cherkessia (en Карача́ево-Черке́сская Респу́блика, Karachayevo-Cherkesskaya Respublika; en karachai-balkar: Къарачай-Черкес Республика; en kabardino: Къэрэшей-Шэрджэс Республикэ), é unha república federal de Rusia. Segundo o censo de 2010, a súa poboación era de 477.859 persoas. Ademais das dúas linguas devanditas, tamén se fala a lingua abaza.
Gaston Alibert
Gaston Alibert, nado en París o 22 de febreiro de 1878 e finado na mesma cidade 26 de decembro de 1917, foi un tirador de esgrima francés, gañador de dúas medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou nos Xogos Olímpicos de 1900 en París quedando quinto na proba de espada individual.
No decurso da primeira guerra mundial contraeu a tuberculose na fronte, morrendo aos trinta e nove anos.
August Schellenberg
August Werner Schellenberg, nado o 25 de xullo de 1936 en Montreal e finado o 15 de agosto de 2013 en Dallas, era un actor mohawk.
Fortuna
Fortuna pode referirse a:
August Schellenberg
Traxectoria
Comezou os seus estudos de interpretación no National Theatre School do Canadá. O seu primeiro filme foi Rip-Off en 1971. En 1981, fixo a dobraxe das voces para o filme de animación Heavy Metal. Durante a década dos noventa tivo os seus papeis máis importantes nos filmes Black Robe (Chomina), Liberade a Willy e as súas secuela (Randolph Johnson), Iron Will (Ned Dodd), e o filme de televisión Crazy Horse (interpretando a Touro Sentado). Acadou verdadeira popularidade co papel do Xefe Powhatan no filme do 2005 The New World, xunto a estrelas como Colin Farrell, Q'orianka Kilcher, e Christian Bale.
Pascais, Amiudal, Avión
Pascais é un lugar da parroquia de Amiudal no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 41 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 22 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 48 habitantes (21 homes e 27 mulleres).
Educación preescolar
Enténdese por etapa de educación preescolar á que precede a educación obrigatoria. A partir de 1990, coa implantación da LOGSE en España, denomínase Educación infantil e define a educación de 0 a 6 anos. Segundo os países, pode formar parte do sistema educativo ou considerarse só como centros ou servizos de coidado ou gardería dos cativos e cativas.
Orixe da etapa
En España, a Lei xeral de educación e financiamento da reforma educativa de 1970, tamén coñecida como Lei Xeral de Educación ou Lei Villar Palasi, define no artigo 13 a Educación Preescolar como aquela que ten como obxectivo fundamental o desenvolvemento harmónico da personalidade dos nenos e nenas. Dálle carácter voluntario e divídea en dúas etapas:
Esta lei ficou derogada coa implantación da LOGSE en 1990.
A Educación Preescolar na LOCE
A Lei orgánica de calidade da educación (España) de 2002 prevía recuperar unha etapa preescolar de 0 a 3 anos con carácter educativo e asistencial segregada da Educación Infantil (de 3 a 6) que consideraba etapa escolar coa primaria, secundaria e bacharelato. Non chegou a aplicarse.
Profesorado de Educación Preescolar
De acordo co Lei Xeral de Educación, o profesorado de educación preescolar e educación xeral básica formábase nas escolas universitarias de profesorado de EXB (diplomaturas). Aínda así, durante varios anos, só se ofertou formación para as especialidades de profesorado da educación xeral básica e atrasaron a aprobación da especialidade de educación preescolar até 1981 coa Resolución do 5 de marzo, da Dirección Xeral de Ordenación Académica e Profesorado, “pola que se confire carácter definitivo ás autorizacións outorgadas con carácter experimental ás escolas universitarias de profesorado de EXB para impartir a especialidade de educación preescolar”. En Galiza, a primeira promoción de profesorado especialista en educación preescolar saíu en 1984 das cinco escolas universitarias galegas situadas na Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra, e Santiago, daquela todas elas da Universidade de Santiago. A efectos formais, o profesorado especialista de educación preescolar estaba integrado no Corpo de Profesores de Educación Xeral Básica.
Centros de educación infantil
En Galiza, a etapa desenvólvese en centros autónomos que se chaman tradicionalmente garderías e máis modernamente centros/escolas de educación infantil, ou en centros ou colexios que agrupan a etapa infantil con etapas posteriores de educación primaria ou mesmo de educación secundaria, bacharelato e formación profesional. Así se dan denominacións como a de Centro/Colexio de Educación Infantil e Primaria (CEIP) que se localiza nun único lugar ou Colexio Rural Agrupado (CRA) que se sitúa na contorna rural e agrupa aulas de diversas localidades con pequerrechos e pequerrechas de Educación Infantil e Educación Primaria.
Preescolar na Casa
En Galiza e dando resposta á dispersión poboacional que dificulta a asistencia dos máis novos a centros educativos, desenvolveuse un programa chamado Preescolar na Casa de 1977 a 2012 que reforzaba a educación dos meniños e meniñas de 0 a 6 anos nos fogares a través da formación dos pais e mais. Desde 2012, mantivo a actividade a través da Asociación Socio-Educativa Antonio Gandoy .
Praia de San Roque
A Praia de San Roque é unha pequena praia urbana da Coruña situada en San Roque de Fóra, ó oeste de Riazor. Zona rochosa. Ten area fina e está resgardada do vento.
Lecco
miniatura|dereita|200px|Centro de Lecco. Lecco é unha cidade italiana situada na rexión da Lombardía, a 50 km ao norte de Milán; a carón do lago de Como (chamado Lago de Lecco) polo oeste e cos Alpes Lombardos polo leste. Lecco é a capital da provincia de Lecco, ademais dun concello.
Lecco tiña en decembro de 2004 46.477 habitantes, aumentando a 47.791 a finais de 2009. Ten unha área de 45 km2 e fai fronteira cos concellos de Abbadia Lariana, Ballabio, Brumano, Erve, Galbiate, Garlate, Malgrate, Mandello del Lario, Morterone, Pescate, Valmadrera, Vercurago.
Saranduwa
Saranduwa foi unha cidade hitita ao suroeste do lago do Sal e en dirección ao río Hulaya (ao nordeste ou leste de Lukka). Foi incluída no reino de Tarhuntasa no reinado de Hattusilis III.
Kellog
É un lugar coñecido por ser unha das tres localidades (as outras dúas son Surgútikha e Madúika) nas que viven uns poucos individuos do pobo keta.
Os ketas
Os ketas son un grupo étnico pouco coñeocido cuxa lingua, o keto, a última supervivente do gupo das linguas ieniseianas, que a maioría dos autores inclúen na suposta familia das linguas dené-caucasianas, relacionada coas linguas na-dené dos pobos indíxenas de América.
Segundo o censo de 2002, había 1 494 ketas en Rusia. Pero o número de individuos que teñen como lingua materna este idioma era tan só de 213 en 2010. A día de hoxe non se coñecen falantes monolingües, polo que se considera un idioma en perigo de extinción.
Ni (letra)
miniatura|150px|dereita|Maiúscula e minúscula da letra ni. Nome da duodécima letra do alfabeto grego (νῦ); equivale ao /n/. Minúscula ν, maiúscula Ν. Adoita transcribirse como n. Provén da letra do alfabeto fenicio nūn. Como signo numérico representaba o cincuenta. En maiúscula serve tamén para designar o duodécimo canto da Ilíada de Homero e en minúscula o duodécimo da Odisea.
Concello de Nowinka
miniatura|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Augustów.]] O concello de Nowinka (en gmina nowinka) é un concello (gmina) rural do condado de Augustów, en Polonia. O seu centro administrativo é a localidade homónima, a aproximadamente 10 km ao norte de Augustów.
O concello ten unha superficie de 203,84 km2, e unha poboación total de 2.790 habitantes (2006).
Hippoglossoides platessoides
Visión xeral
Trátase dun peixe mariño, demersal, oceanódromo, de importancia comercial, que se captura ao longo das costas de ambos os lados do océano Atrlántico norte, desde o sur do Labrador e do gran banco de Terra Nova, até as do estado de Rhode Island (Estados Unidos), até as de Islandia e as illas Spitzberg e Nova Zembla, polo norte, incluíndo as do norte de Rusia, Finlandia, Noruega, Suecia e Dinamarca, até o canal da Mancha, polo sur, incluído as das illas Británicas, os Países Baixos, Bélxica e o norte de Francia, até a Bretaña, pasando polas de Groenlandia.
Vive en fondos brandos, lamacentos ou areosos, os adultos a profundidades de entre os 90 aos 250 m, en augas frías, a temperaturas de entre os -0,5 e os 2,5 °C, alimentándose de invertebrados e pequenos peixes.
A Northwest Atlantic Fisheries Organization dos Estados Unidos considera que esta especie está sometida a unha pesca excesiva, e que as súas poboacións non presentan signos de recuperación. Pola súa parte, o goberno canadense cre que é abundante, sendo a segunda especie de peixe plano capturada polos pesdcadores do país, e representa un 50 % das capturas destes peixes dos seus pescadores. Porén, un estudo de 1997 informa que Hippoglossoides platessoides está en perigo de extinción no Canadá debido á sobrepesca.
Nome específico
O nome específico, platessoides, deriva do nome dó xénero Platessa, creado por Cuvier en 1816 e hoxe invalidado, xa que se identifica con Pleuronectes Linnaeus, 1758, ao que se engadiu a desinencia do latín científico -oides, derivado do grego antigo είδοσ eídos, "aspecto", paea indicar a súa semellamza coas especies daquel xénero. miniatura|240px|Cabeza de H. platessoides.
Sinónimos
Ao longo do tempo esta especie foi coñecida polos seguintes sinónimos:
Descrición
Esta especie é un peixe plano cos dous ollos situados no lado dereito do seu corpo, ovalado. A coloración do seu lado superior, pigmentado, é parda avermellada. O lado inferior, ou cego, é de cor abrancazada.
A aleta dorsal orixínase á altura da metade do ollo superior. A aleta caudal presenta un pequeno alargamento na parte central.
O seu corpo é ovalado, esvelto, e pode alcanzar uns 50 cm de lonxitude, pero os espécimes capturados raramente superan os 40 cm, e un peso de 700 g. A súa boca é grande, e a liña lateral é csse recta. Está cuberto por escamas rugosas. A aleta dorsal orixínase á altura do ollo superior.
A lonxituxe máxima rexistrada foi de 82,6 cm, e o peso máximo, de 6,4 kg.
Hábitat e distribución
É un peixe mariño, demersal, oceanódromo, que habita sobre fondos brandos a profundidades de entre os 10 e os 3.000 m, aínda que usualmente entre os 90 e os 250 m, en augas frías de entre -0,5 e 10 °C de temperatura, desde os 77° N e os 41° N, e os 72° W e os 55° E, por ambas as beiras do océano Atlántico, desde Groenlandia oriental e o canal da Mancha á costa de Múrmansk (Rusia), polo leste, e desde o sur da península do Labrador (Canadá) e o oeste de Groenlandia até o estado de Rhode Island (Estados Unidos).
Bioloxía
Aliméntanse de equinodermos (ourizos, ofiúras), vermes, crustáceos e pequenos peixes. Pola súa perte, a especie serve de alimento a bacallaus, halibuts, marucas e raias.
A idade máxima rexistrada para esta especie foi de 30 anos.
Usos
Captúrase sobre todo na área de pesca 21 (Atlántico noroeste), como pesca accesoria nos arrastreiros e, aínda que segundo Muus et al, se utilíza case exclusivamente na produción de fariña de peixe, xa que o seu corpo é delgado e a carne a miúdo acuosa. o certo é que esta platuxa se comercializa en fresco e conxelada, e consómese cocida ao vapor, frita, e asada ao forno, e en microondas.
Heroe do Traballo Socialista
miniatura|Medalla. Heroe do Traballo Socialista (en ruso Герой Социалистического Труда, transliterado como Geroi Sotsialisticheskogo Truda) era un título honorífico na Unión de Repúblicas Socialistas Soviéticas, a máxima distinción para progresos excepcionais na cultura e economía do país. Creado o 27 de decembro de 1938 por decreto do Presídium do Soviet Supremo, era entregado polo mesmo Presídium a quen tivera contribuído ó desenvolvemento da industria, agricultura, transporte, tecnoloxía e comercio soviéticos, potenciando así o poderío e a gloria da Unión. Só o Presídium podía retirarlle o título a alguén.
Aos heroes do traballo socialista éralles outorgada a Orde de Lenin, unha das máis altas condecoracións outorgadas pola Unión Soviética, así como un diploma do Presídium do Soviet Supremo. Co obxecto de distinguir especialmente os portadores da distinción, o Presidium introduciu a medalla de ouro Fouce e Martelo o 22 de maio de 1940. Pasouse a entregar entón a medalla xunto coa Orde de Lenin e o diploma correspondente. A medalla sempre se leva sen cinta, ó igual que a medalla ó Heroe da Unión Soviética.
Se un heroe do traballo socialista volvía a ser merecedor da distinción, outorgábaselle unha segunda medalla Fouce e Martelo. Adicionalmente, construíase na cidade natal do dobre heroe unha escultura do seu busto en bronce para celebrar a ocasión. Para o 1 de setembro de 1971, 16 245 persoas foran premiadas co título de Heroe do Traballo Socialista. Á súa vez, 105 persoas recibiran dúas ou máis medallas Fouce e Martelo.
Aigars Kalvītis
Aigars Kalvītis, nado o 27 de xuño de 1966, foi o primeiro ministro de Letonia dende o 2 de decembro de 2004 ata decembro de 2007.
Pertence ao Partido Popular de Letonia.
Keukenhof
miniatura|Avenida de tulipáns. miniatura|Primeiro plano. Keukenhof ("Xardín da cociña", en neerlandés), é un extenso parque de máis de 32 hectáreas situado entre as localidades surholandesas de Lisse e Hillegom, nos Países Baixos. Tamén é coñecido como o Xardín de Europa.
Características
Posúe unha importante colección de flores e híbridos de diferentes especies, invernadoiros (onde se venden flores, bulbos e sementes), muíños antigos, lagos, fontes e grandes paseos. Todo o complexo ten un belo tratamento artístico polo que as flores e os lagos se converten na base das súas inmensas avenidas.
Os terreos do parque atopábanse dentro das posesións da nobre Xacoba de Baviera e dise que foi ela mesma quen o bautizou con ese nome, nun dos seus habituais paseos pola zona, ao identificar o cheiro das herbas e especias coa cociña do seu palacio. Trala súa morte os terreos pasaron a mans de ricas familias de comerciantes que, conscientes do seu atractivo, no ano 1840 encargaron a diversos pintores paisaxistas un primeiro deseño do que sería o futuro parque. Para iso os autores inspiráronse fortemente no estilo inglés imperante da época e utilizaron as flores como elemento esencial do deseño.
O parque atópase subdividido en catro grandes zonas que toman nome da familia real holandesa dos Orange:
A entrada ao complexo é de pagamento. A súa visita é moi recomendable durante os quince días centrais do mes de maio (aínda que adoitan abrir oito semanas ao ano, entre mediados de marzo e finais de maio), que é cando os campos de tulipáns están en floración. Existen estacións nas localidades de Haarlem e Leiden que dispoñen de autobuses turísticos para chegar a el.
Eventful
"Eventful" (イヴェントフル) é o single número 17 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 25 de maio do ano 2005 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura.
Información
Tralo éxito obtido co seu single "Delightful" que a levaba novamente a ser unha cantante recoñecida e importante dentro de avex, lanzouse este single algúns meses despois. O single foi moi promocionado, sendo utilizado como tema de peche do programa de televisión Music Fighter e aparecendo Ami en multitude doutros programas de televisión, o que fixo que o single debutara nas primeiras posicións.
O DVD do single inclúe o vídeo musical do tema "Hopeful", pero nunha versión editada de aproximadamente un minuto e medio. O vídeo para a canción contén a versión remix do tema que se incluíu no interior do single "Delightful", e a versión orixinal quedou descartada incluso para ser incluída no primeiro álbum de Ami, "Around the World", onde incluíuse a versión completa do vídeo musical antes mencionado. Ambas versións do single inclúen diferentes remixes do tema "Eventful", e á parte foi lanzada outra versión remix exclusiva de internet. O tema estivo solo dispoñible ata que foi incluído no primeiro álbum de remixes de Ami en Avex, chamado "Amix World".
Sausga
Sausga foi unha deusa hitita. O seu centro principal de culto foi Lawazantiya. O rei Hattusilis III, que de neno estaba gravemente doente, foi posto baixo a protección da deusa á que se prometeu que se había consagrar se curaba; así foi, e Hattusilis converteuse en sacerdote e devoto de Sausga, pero durante o reinado do seu irmán Muwatallis II foi chamado a outras responsabilidades.
Vercurago
dereita|miniatura|Vista xeral.
Vercurago é unha poboación e comune italiana da provincia de Lecco, rexión da Lombardía, con 2.836 habitantes no 2008. Ten unha área de 2 km² e fai fronteira con concellos de Calolziocorte, Erve, Garlate, Lecco e Olginate.
Beresmo, Avión, Avión
Beresmo é un lugar da parroquia de Avión no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Tiña 226 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 113 eran homes e 113 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 222 habitantes (112 homes e 110 mulleres).
Badia del Vallès
Historia
Badia creouse na década de 1960 durante as fortes migracións a Cataluña, mediante un plan do goberno para crear vivendas no área metropolitana de Barcelona, nos arredores de Barberà del Vallès. Debía estar formado por 11.054 vivendas e todos os servizos correspondentes a este número de habitantes.
En 1970 iniciouse a primeira fase coa construción das 4.156 primeiras vivendas, 98 locais e a urbanización interior. Antes do inicio da construción da 2ª fase, o Ministerio de Obras Públicas levou a termo a construción da autoestrada Barcelona-Terrassa e o terceiro cinto, ocupando tres cuartas partes do terreo previsto para esta segunda fase, co que só se puideron construír 1.216 novas vivendas e 38 locais. As obras remataron en 1973 pero non se inaugurou a cidade, a cargo do entón Príncipe Xoán Carlos, ata 1975. O 14 de abril de 1994 constituíuse por primeira vez o municipio de Badia del Vallès, por segregación de Barberà del Vallès e Cerdanyola del Vallès e extinguiuse a Mancomunidade destas dúas poboacións.
A masía de Can Santfeliu, xunto os terreos correspondentes e unha zona de campo, propiedade de Emília Badia, foron convertidos nunha cidade chea de bloques de pisos, a maioría deles prefabricados cun sistema francés de construción de pezas modulares, xunto a espazos abertos axardinados e amplas avenidas. Este tipo de vivendas eran a clara expresión da política de desenvolvemento franquista que quixo crear un novo modelo de cidade onde convivisen diferentes clases sociais. Para iso distribuíuse o 66% de dita vivendas entre funcionarios e empregados de empresas públicas e o restante 34% foi outorgado a traballadores a través da Obra Sindical del Hogar.
A falta de equipamentos e servizos, exceptuando catro colexios de Ensino Primario, deu paso a un movemento asociativo e veciñal potente. Catro colexios de Ensino Primario máis, un centro de Formación Profesional, un Instituto de Bacharelato, tres gardarías públicas, un mercado municipal, un novo Centro de Asistencia Primaria, un casal para a xente maior e unha biblioteca foron os logros desta loita veciñal, sendo o "Centro Cívico" a demanda que máis anos tardou en cumprirse, concretamente catorce, xa que non se inaugurou ata o ano 2002. Outra singularidade de Badia del Vallès é que, ao igual que as vivendas, todos os equipamentos existentes no municipio son de titularidade pública.
O movemento asociativo e veciñal, tras os logros reivindicativos iniciais, organizouse arredor da Federación de Entidades Culturais de Badia del Vallès. Esta entidade foi a primeira federación de ámbito territorial que se constituíu en Cataluña e serviu como modelo organizativo.
É un dos municipios máis pequenos de España e cunha das densidades de poboación máis altas. A poboación reside en bloques de pisos, de entre 5 e 16 plantas, rodeados de parques e zonas verdes. A curiosidade é que a planta de Badia del Vallès reproduce o mapa da península Ibérica.
Comunicacións
Aínda que dúas autoestradas cruzan o concello (a C-58 Barcelona-Manresa e a AP-7 Valencia-La Jonquera), Badia non dispoñía de ningunha saída nin entrada para estas vías. Accedíase ao municipio pola estrada do Aeroporto de Sabadell (saída Sabadell Sud da C-58) ou por unha rúa que conecta con Barberà del Vallès e a N-150. En 2008 Sabadell puxo en marcha o plan urbanístico Sabadell Parc Empresarial na zona de Sant Pau de Riu Sec, construíndo outra entrada ao municipio que permite o acceso á C-58.
Gazanfar Musabekov
Gazanfar Makhmud-ogly Musabekov ou Musabeyov (14 de xullo de 1888, Perebidil, rexión de Quba - 9 de febreiro de 1938, provincia de Bakú) foi un revolucionario e home de estado acerbaixaní. Foi Presidente do Consello de Comisarios do Pobo da República Socialista Soviética Federativa Transcaucásica de 1922 a 1930 e Presidente do Comité Executivo Central da RSS de Acerbaixán dende 1929 a 1931 e presidiu o goberno da RSSF Transcaucásica dende 1931 a 1936. Durante a Grande Purga, Musabekov foi arrestado (xuño de 1937), acusado de conspirar contra o estado soviético, sentenciado a morte e executado o 9 de febreiro de 1938.
Un barco mercante acerbaixaní leva o seu nome.
Voo 236 de Air Transat
O voo 236 de Air Transat era un voo transatlántico entre Toronto e Lisboa que perdeu toda a enerxía dos seus motores mentres voaba sobre o océano Atlántico o día 24 de agosto de 2001. O Airbus A330 quedou sen combustible debido a unha fuga causada por un mal mantemento do aparello. O capitán Robert Piché, un experimentado piloto de planadores de 48 anos, e o primeiro oficial Dirk de Jager, 28, voaron o avión realizando un exitoso aterraxe de emerxencia nos Azores, salvando os 293 pasaxeiros e 13 tripulantes a bordo do avión. A meirande parte dos pasaxeiros eran canadenses que visitaban Europa e expatriados portugueses volvendo para visitar as súas familias en Portugal.
Incidente
O voo TS 236 engalou de Toronto ás 00:52 (UTC) do venres 24 de agosto de 2001 (8:52 pm ET hora local do 23 de agosto), en dirección a Lisboa. Había 293 pasaxeiros e 13 tripulantes a bordo. O aparello era un Airbus A330-243 con rexistro C-GITS que voara por vez primeira o 17 de marzo de 1999, configurado con 362 asentos e posto en servizo por Air Transat o 28 de abril de 1999. Estaba equipado con dous motores Rolls Royce Trent 772B-60 capaces de entregar 316 kN de potencia cada un. Cando deixou a porta de embarque en Toronto o avión tiña 46,9 toneladas de combustible, 4,5 máis das requiridas polas regulacións.
Sen que os pilotos o soubesen, ás 04:38 o combustible comezou a filtrarse dende o motor dereito. Ás 05:03 UTC, tras máis de catro horas de voo, os pilotos decatáronse de que a temperatura do aceite era baixa e a presión era alta no motor 2. Aínda que esas lecturas eran un resultado indirecto da perda de combustible, non había razóns obvias para que os pilotos considerasen que esa era a causa. En consecuencia o capitán Robert Piché, whoque tiña 16 800 horas de voo, e o primeiro oficial Dirk DeJager, con 4 800 horas, sospeitaron que eran alarmas falsas e compartiron esa opinión co centro de control de mantemento que lles recomendou monitorizar a situación.
Ás 05:36 UTC os pilotos recibiron un aviso de desequilibrio de combustible. Iniciaron entón o procedemento stándar para solucionar o desequilibrio transferindo combustible do tanque da á esquerda cara o da á dereita. Sen que os pilotos o soubesen, o avión desenvolvera unha fuga de combustible na liña cara o motor 2 (o da dereita). O combustible transferido pedeuse a través desa fuga. A liña de combustible rota, que estaba perdendo máis de 3 litros por segundo, causou un maior fluxo de combustible do normal a través do intercambiador de calor, o que á súa vez levou a unha caída da temperatura e á súbida de presión do aceite no motor 2.
Ás 05:45 UTC os pilotos decidiron desviarse á Base Aérea das Lajes, nos Azores. Tres minutos despois declararon unha emerxencia de combustible ao control de tráfico aéreo de Santa María Oceanic.
Ás 06:13 UTC, mentres o avión aínda se atopaba a 280 km de Lajes e a 39 000 pés (12 000 m), o motor número 2 apagouse debido á falta de combustible. O capitán Piché iniciou entón un descenso aos 33 000 pés (10 000 m), que era a altura axeitada para voar cun só motor para o peso do avión nese momento. Dez minutos despois a tripulación enviou un mayday ao control de tráfico aéreo de Santa María Oceanic.
Ás 06:45 UTC o avión tocou terra con moita forza, a uns 310 m despois do limiar da pista 33, e a unha velocidade duns 370 km/h, botando unha vez e tocando terra novamente a uns 850 m do limiar. Aplicáronse os freos de emerxencia ao máximo e o avión parou a 700 metros do final da pista (que medía 3 000 metros). Como os sistemas antideslizantes e de modulación dos freos non funcionaban, as oito rodas principais bloqueáronse; os pneumáticos desgastáronse e desinfláronse completamente en 140 metros. Catorce pasaxeiros e dous tripulantes tiveron feridas leves, mentres que dous pasaxeiros recibiron feridas graves durante a evacuación do avión. O aparello tivo danos estruturais no tren de aterraxe principal e na parte baixa da fuselaxe.
Cuádratlon
O cuádratlon é un deporte composto por catro especialidades, fundamentalmente natación, piragüismo, ciclismo e carreira a pé, distribuídas nesta orde e con desenvolvemento ininterrompido dunha a outra.
O cuádratlon non é deporte olímpico. En Galiza, a federación que se ocupa do cuádratlon é a de tríatlon e péntatlon moderno.
Distancias
Todas as distancias son iguais para homes e para mulleres. Os organizadores poden rebaixar ata un 10% os percorridos en función das características dos circuítos ou climatolóxicas.
Juno (sonda espacial)
Juno (acrónimo de Jupiter Near-polar Orbiter) é unha sonda espacial da NASA pertencente ó programa New Frontiers e lanzada o 5 de agosto de 2011 mediante un foguete Atlas V desde o Centro Espacial de Cabo Cañaveral. Chegou ó planeta Xúpiter o día 5 de xullo de 2016, sendo confirmado o seu ingreso a salvo á órbita do planeta ás 03:53 UTC. A duración útil da misión será dun ano terrestre. A misión terá unha duración total de seis anos.
Características
Juno é unha sonda espacial lanzada cara Xúpiter, onde se insertou nunha órbita polar desde a que facer as súas observacións. A misión principal de Juno é estudar a formación e orixe da atmosfera do planeta e o fenómeno da migración planetaria mediante a medición das abundancias de osíxeno e nitróxeno, estudar as variacións na atomsfera profunda de Xúpiter no relativo á meteoroloxía, composición e temperatura, observar a estrutura fina do campo magnético xoviano, medir o campo gravitatorio e a distribución de masas no interior do planeta e estudar a súa magnetosfera e as súas auroras. A sonda leva oito instrumentos a bordo para cumprir estes obxectivos. É a segunda misión do programa New Frontiers.
O corpo da nave é un cilindro hexagonal de 3,5 m de diámetro e 3,5 m de alto do que sobresaen tres paneis solares de lados alternos do hexágono e proporcionando un diámetro total para a sonda de 20 metros. Nun dos lados do cilindro se atopa a antena de alta ganancia. No interior van montados varios insrumentos, o propelente e unha caixa blindada de titanio de 0,8 x 0,8 x 0,6 metros resistente á radiación do contorno de Xúpiter coa aviónica e os sistemas críticos dentro dela. A caixa ten unha masa de 150 kg, cun espesor dun centímetro nas súas paredes. A alimentación eléctrica é proporcionada por tres paneis solares con células de arseniuro de galio. Dous dos paneis solares están formados por catro segmentos, mentres que o terceiro está formado por tres segmentos, ocupando o lugar do cuarto unha estrutura con instrumentación científica. Os paneis xeran 18 kW de potencia na órbita terrestre e 400 W na órbita de Xúpiter.
Instrumentos
Juno leva os seguintes instrumentos a bordo:
Perfil da misión
Juno foi lanzado desde Cabo Cañaveral o 5 de agosto de 2011 ás 16:25 GMT (12:25 EDT) a unha órbita heliocéntrica. Para alcanzar Xúpiter necesitou facer unha asistencia gravitatoria coa Terra, á que sobrevoou en setembro de 2013. Juno entrou en órbita de Xúpiter o 5 de xullo de 2016.
Un dos feitos a vixiar é a tormenta xigante xirando preto da Gran Mancha Vermella, no hemisferio sur do planeta, dun diámetro duns 8000 km.
Infrared Riding Hood
Infrared Riding Hood é o quinto e derradeiro álbum da banda estadounidense de grunge Tad, publicado o 11 de abril de 1995 a través do selo East West/Elektra. Este disco adoita a ser considerado o mellor traballo de Tad. Porén, a debido ao entusiasmo de conseguir un esperado éxito comercial, o seu representante no selo foi despedido. Nunha semana todas as súas bandas, incluída Tad, tiveron que deixar a discográfica. O álbum tivo vendas pobres, tendo moi pouca promoción e chegando a poucas tendas.
Atol Marutea Norte
Marutea é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Chámase Norte para distinguilo de Marutea Sur, na comuna de Mangareva. Administrativamente depende da comuna de Makemo.
Xeografía
Está situado a 24 km ao sueste de Makemo e a 30 km ao suroeste de Nihiru. A superficie emerxida é de 2,7 km². A lagoa, de 458 km², dispón dun paso navegable. Esta deshabitado.
Historia
Foi descuberto en 1773, por James Cook. Historicamente coñeceuse co nome de Furneaux.
René Barbier
O nome de René Barbier pode referirse a:
Font Vella
Font Vella é unha empresa catalá embotelladora de auga mineral de Sant Hilari Sacalm, na comarca da Selva. A marca é propiedade da multinacional Danone e comercializa auga baixo as marcas Font Vella e augas de Lanjarón.
Historia
A empresa fundouse no século XIX e en 1974 pasou a ser mercada por Danone que tamén é propietaria da marca Lanjarón.
Composición
A marca Font Vella é empregada por dúas plantas embotelladoras. Unha en Sacalm (Xirona) e o outro en Sigüenza (Guadalaxara).
Cernadas, Avión, Avión
Cernadas é un lugar da parroquia de Avión no concello ourensán de Avión na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 69 habitantes (35 homes e 34 mulleres), un máis ca en 2010 (35 homes e 33 mulleres).
Voivodato de Nowogródek (1507-1795)
miniatura|Bandeira thumb|dereita|200px|Localización do voivodato na Coroa de Polonia e Lituania. O voivodato de Nowogródek (en województwo nowogródzkie; en Naugarduko vaivadija; en Навагрудзкае ваяводзтва) foi unha división administrativa do Gran Ducado de Lituania (dende 1507), e a partir da Unión de Lublin, da Coroa de Polonia e Lituania. A súa capital era a cidade de Nowogródek (hoxe en Belarús).
Subdivisións
O voivodato estaba dividido en tres condados: os condados de Nowogródek, Słonim e Wołkowysk.
Concello de Bargłów Kościelny
thumb|dereita|200px|Localización do concello no [[condado de Augustów.]] O concello de Bargłów Kościelny é un concello (gmina) rural do condado de Augustów, en Polonia. O seu centro administrativo é a localidade homónima, a aproximadamente 14 km ao suroeste de Augustów.
O concello ten unha superficie de 187,57 km2, e unha poboación total de 5.783 habitantes (2006).
Elías Pedro Huayik
Elías Pedro Huayik (en إلياس بطرس الحويك, Ilias Butrus al-Huwayik), nado en Halta (Líbano) o 4 de decembro de 1843 e finado o 24 de decembro de 1931, foi o 72º Patriarca de Antioquía e de todo Levante dende o 6 de xaneiro de 1899 até o seu pasamento, e polo tanto cabeza da Igrexa Católica Maronita.
Primeiros anos
Ilias Huayik naceu en Halta, no distrito de Batrun, o 4 de decembro de 1843. Foi o maior de sete irmáns, 3 homes e 4 mulleres: Sadala, Liun, Mubarki, Nura, Marina e Mahmoubi, quen sería superior xeral do convento de San Xoán de Hiraxi, no distrito de Kisruan.
Manifestou interese por estudar, e os seus pais enviárono á escola de San Xoán Marón en Kfar Hai en 1851, e onde estivo até 1859.
Estudou no seminario de San Marón e foi ordenado sacerdote en 1870.
Bispo
Foi nomeado arcebispo auxiliar do patriarcado de Antioquía e todo o Levante e arcebispo auxiliar de Arca in Armenia, e recibiu a consagración episcopal o 14 de decembro de 1889, de mans do patriarca de Antioquía e todo o Levante Paulo I Pedro.
O 6 de xaneiro de 1899 Huayik foi elixido patriarca dos maronitas, cargo que exerceu até a súa morte o 24 de decembro de 1931.
Noctiluca scintillans
Noctiluca scintillans tamén chamada co nome sinónimo Noctiluca miliaris, é unha especie de dinoflaxelado mariño unicelular de vida libre non parasito que se caracteriza por presentar bioluminescencia cando é molestado. Esta bioluminescencia é producida por unha reacción luciferina-luciferase que ten lugar en miles de orgánulos esféricos da célula chamados escintilóns, situados por todo o citoplasma. A luciferase é específica de dinoflaxelados (luciferase de dinoflaxelados). As especies non bioluminescentes do xénero Noctiluca carecen destes escintilóns.
Dieta
miniatura|Imaxe de longa exposición da bioluminescencia de Noctiluca scintillans no porto de iates de [[Zeebrugge.]]
Distribución
N. scintillans está amplamente distribuída por todo o mundo, xeralmente ao longo da costa, en estuarios, e zonas pouco profundas da plataforma continental que reciben abundante luz, que promove o crecemento do fitoplancto que constitúe unha gran parte da dieta de N. scintillans.
Tamaño
O tamaño deste organismo unicelular vai de 200 a 2.000 µm de diámetro, nas súas formas típicas esféricas. N. scintillans carece das placas de armadura que posúen outros tipos de dinoflaxelados. A diferenza doutros dinoflaxelados, os cromosomas de N. scintillans non están claramente condensados e visibles durante o seu ciclo vital.
Ivan Osiier
Ivan Joseph Martin Osiier, nado en Copenhague o 16 de decembro de 1888 e finado na mesma localidade o 23 de decembro de 1965, foi un médico e tirador de esgrima danés, gañador dunha medalla olímpica.
Noctiluca scintillans
Ciclo de vida
Noctiluca é infrecuente dentro dos dinoflaxelados porque ten un ciclo de vida diplonte.
Anatomía
N. scintillans ten unha fenda ventral na cal está localizado o flaxelo, unha extensión da parede celular chamada dente, e un tentáculo estriado implicado na inxestión que se proxecta posteriormente. O flaxelo non move o organismo, e, por tanto, N. scintillans non é móbil de seu e depende para desprazarse da regulación da súa capacidade de flotación na columna de auga, que parece que funciona controlando a súa concentración celular de ións e amoníaco.
Polo menos un estudo atopou que N. scintillans produce un cordón de mucus que se estende desde o extremo do tentáculo, o cal despois adhire ao plancto a medida que ascende rapidamente por zonas da columna de auga onde hai concentracións das súas presas.
Ivan Osiier
Traxectoria
Osiier era médico, graduándose en 1915, estivo residente nun hospital militar entre 1915 e 1917 e como axudante no Instituto Farmacolóxico (1915-1916). En 1916 estivo coa Cruz Vermella Danesa na fronte rusa, traballando tamén na Cruz Vermella Británica en 1918. Despois da guerra volveu a un hospital militar como residente e tras 1919 estableceu a súa propia consulta en Copenhaguen. En 1943 debido á persecución dos xudeus polos nazis tivo que marchar a Suecia, onde exerceu no Hospital Sankt Görans de Estocolmo. Tras a derrota nazi en 1945 volveu a Dinamarca.
Noctiluca scintillans
Floracións
Poden producirse floracións de N. scintillans nas que se orixinan grandes poboacións. Isto prodúcese en condicións nas que hai unha alta concentración do plancto do que se alimenta resultantes de factores ambientais favorables como augas ricas en nutrientes ben mesturadas e factores da circulación estacional. Os vertidos procedentes das actividades agrícolas poden contribuír á gravidade destas floracións, aínda que non son imprescindibles. Non obstante non todas as floracións de N. scintillans son vermellas (mareas vermellas). A cor de N. scintillans deriva en parte dos pigmentos dos organismos que están dentro dos seus vacúolos. por exemplo, poden orixinarse mareas "verdes" se as poboacións de N. scintillans conteñen prasinofitas (algas verdes do subfilo Chlorophyta) con pigmentación verde que viven nos seus vacúolos.
Ivan Osiier
Traxectoria
Deportivamente comezou pracicando o remo pero ao pouco centrouse na esgrima, estivo entre os fundadores dos clubs Fægteklubben af 1907 e Akademisk Fægteklub do que foi presidente (1930-1937), o seu adestrador foi o mestre de armas francés radicado en Dinamarca Leonce Mahaut. Participou nos Xogos Olímpicos de 1908, chegando á segunda rolda en espada individual. Nos Xogos Olímpicos de 1912 logrou a medalla de prata en espada individual. Nos Xogos Olímpicos de 1920 chegou ás roldas finais nas tres probas nas que competiu, foi cuarto en florete por equipos, sexto en sabre por equipos e oitavo en florete individual. Nos Xogos Olímpicos de 1924 chegou ás finales en florete individual, quedando na sexta praza, ao igual ca en sabre individual, en florete por equipos Dinamarca chegou ás seminifais onde perdeu diante Italia e Bélxica mentre que en espada por equipos quedou eliminada en cuartos de final. Nestes xogos por primeira vez apareceu a categoría feminina de esgrima, e a súa dona Ellen Osiier gañou a medalla de ouro. Nos Xogos Olímpicos de 1928 competiu en cinco probas, en sabre individual chegou ás semifinais, en espada individual tamén chegou ás semifinais, en espada por equipos Dinamarca quedou eliminada en cuartos de final, en espada por equipos non pasou de semifinais e en espada por equipos Dinamarca foi eliminada na primeira rolda.
Noctiluca scintillans
Floracións
N. scintillans non é tóxica por si mesma, pero como se alimenta vorazmente de fitoplancto que pode acumular altos niveis de amoníaco, esta substancia é despois excretada por N. scintillans na área onde vive, o que se engade aos produtos neurotóxicos que producen outros dinoflaxelados, como Alexandrium spp. oo Gonyaulax spp., que proliferan con ela, o que pode contribuír á morte doutros organismos acuáticos da zona.
Ivan Osiier
Traxectoria
Osiier competiu en cinco probas nos Xogos Olímpicos de 1932, en espada por equipos Dinamarca chegou ás semifinais antes de ser eliminada polos Estados Unidos, en florete por equipos quedou en cuarta praza tras Dinamarca perder con Italia, Francia e os Estados Unidos. En florete individual chegou ás semifinais, en sabre individual foi sétimo e por equipos Dinamarca non pasou da primeira rolda. Osiier que era xudeu boicoteou os Xogos Olímpicos de 1936 en Berlín en protesta pola política nazi. Con 59 anos, Osiier volveu á competición olímpica nos Xogos Olímpicos de 1948, 40 anos despois de participar por primeira vez nas olimpiadas, participou só nunha proba, espada por equipos, e Dinamarca resultou eliminada na primeira rolda.
Noctiluca scintillans
Evolución
As comparacións da súa secuencia de ADN coas doutras especies suxiren que o parente máis achegado do xénero Noctiluca é Spatulodinium. Spatulodinium pseudonoctiluca parece estar máis próximo a N. scintillans que a outras especies de Spatulodinium. N. scintillans tamén se sitúa ás veces nun esquema de clasificación no que se distingue a clase Diniferea, ou Dinophyceae, a cal inclúe os dinoflaxelados non parasitos carentes de placas de armadura, dos que formaría parte.
Ivan Osiier
Traxectoria
Osiier foi un dos grandes campións daneses e escandinavos, gañou 25 campionatos nacionais nas tres armas, florete, espada e sabre. Gañou o campionato en florete en 1913, 1915, 1917–19, 1923–24 e 1927–29, en espada en 1915–17, 1927–28 e en sabre en 1913, 1916–20, 1922–23 e 1928–29. Foi o campión escandinavo de florete en 1920–21, 1923, 1927, 1929 e 1931, en espada en 1920, e en sabre en 1921, 1923, 1927, 1929, 1931, e 1933. Foi durante moito tempo o presidente da Federación De Esgrima Danesa.
Ligazóns externas
Dansk Biografisk Leksikon-Ivan Osiier
Germán Lastra
Germán Lastra Cancio, nado en Negueira de Muñiz, foi un político galego.