cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lei de Hess
Formulación
Se ao sumar ecuacións químicas para obter a ecuación neta incluímos a enerxía para cada ecuación e a sumamos tamén, o resultado daranos a enerxía para a ecuación neta.
Sexan as ecuacións a) e b) :
sumámolas e obtemos a ecuación c):
Desenvolvemento en fervenza
Concepto
O modelo de desenvolvemento en fervenza, modelo en fervenza ou ás veces coñecido polo seu termo en inglés de waterfall, é unha metodoloxía de xestión de proxectos de software, onde: Denomínase de fervenza porque a representación gráfica máis habitual é unha especie de escada descendente, onde cada unha das fases comeza a partir do produto elaborado na fase anterior.
Lei de Hess
Formulación
Cando combinemos as ecuacións para ter a ecuación neta debemos ter en conta que:
Se dispoñemos de táboas termodinámicas cos valores das entalpías de formación das substancias que interveñen nunha reacción química nunhas determinadas condicións, por aplicación da lei de Hess podemos obter o valor do incremento de entalpía para esa reacción, nesas condicións:
Desenvolvemento en fervenza
Concepto
Foi unha das primeiras conceptualizacións metodolóxicas da xestión de proxectos enfocada ao software: aínda que houbo presentacións anteriores, a versión orixinal propúxoa o programador estadounidense Winston Royce en 1970, nun artigo onde describía precisamente modelos de desenvolvemento que non funcionaban axeitadamente. Royce non denominou este modelo de fervenza, pois este nome é posterior. O modelo revisárono posteriormente revisada Barry Boehm en 1980 e Ian Sommerville en 1985.
Lei de Hess
Formulación
ΔHreacción = ΣnprodutosΔHprodutos- ΣnreactivosΔHreactivos.
Martulo
O topónimo galego Martulo pode referirse a:
Copa da Princesa de hóckey a patíns
300px|miniatura|O CE Vendrell, campión da Copa do Príncipe en 2009. A Copa da Princesa de hóckey a patíns (anteriormente denominada Copa do Príncipe) é unha competición de hóckey a patíns organizada pola Real Federación Española de Patinaxe (FEP) dende a tempada 2006-07 e na que compiten os tres mellores equipos ao finalizar a primeira volta da Primeira Nacional (a segunda categoría do hóckey a patíns en España) e o equipo organizador, en caso de que o equipo organizador estea clasificado entre os tres primeiros na táboa, o cuarto clasificado pasa a disputar a competición.
Desenvolvemento en fervenza
Vantaxes e inconvenientes
O modelo en fervenza é intuitivo e popular. Con respecto a outros modelos áxiles ou iterativos, unha das principais vantaxes é que os equipos poden funcionar de xeito relativamente autónomo, e en teoría o tempo dedicado a reunións, revisións e xestión (non-produtivo), debería ser menor. Ademais, permite unha orzamentación fixa, é dicir, pode facerse un cálculo previo dos recursos que vai levar o proxecto e transformar este cálculo nunha estimación económica.
Lei de Hess
Formulación
Se as condicións son as condicións estándar podemos poñer, de xeito abreviado:
Desenvolvemento en fervenza
Vantaxes e inconvenientes
Porén, non é un método receptivo aos cambios. Nun proxecto ideal os requisitos para desenvolver un proxecto serían claros, non habería erros nin no deseño nin na programación, e o produto resultante cumpriría as expectativas do cliente ao 100%. Porén, na práctica o carácter dinámico do contorno e a duración da execución dos proxectos fai que isto non sexa así: para tentar resolver estes problemas naceron revisións do desenvolvemento en fervenza, como o modelo en uve ou o modelo de dentes de serra, entre os modelos secuenciais, ou mesmo os modelos iterativos ou áxiles.
Lei de Hess
Formulación
ΔH0 = ΣnpΔHp- Σnr ΔH r.
Desenvolvemento en fervenza
Fases típicas
As fases do desenvolvemento en fervenza dependen do tipo de proxecto e da composición do equipo: proxectos máis complexos ou con equipos maiores adoitan ter máis fases, detallando máis os pasos ou implicando distintos departamentos ou roles, mentres que os proxectos máis simples e os equipos máis pequenos reducen e agrupan as fases. A xeito de orientación podemos presentar o seguinte modelo de fases. Loxicamente, distintos equipos denominarán estas fases con termos diferentes.
Cirro (bioloxía)
300px|miniatura|Femia adulta dun blenoideo cun cirro supraorbital. Cirro é un termo utilizado en bioloxía e zooloxía para referirse a diversas estruturas delgadas que sobresaen do corpo de vertebrados, invertebrados e algúns protozoos. Algúns exemplos son os seguintes:
268
Outros
Historia ano a ano
Archers of Loaf
Archers of Loaf é unha banda estadounidense de indie rock formada en Chapel Hill, Carolina do Norte no ano 1991. O grupo xirou extensamente e publicou catro álbums de estudio, un recompilatorio, varios sinxelos e EPs, e un álbum ao vivo que foi lanzado despois de que a banda se separase en 1998. No ano 2011 a banda comezou unha xira de reunión que coincidiu coa reedición dos seus álbums a través do selo Merge Records.
Primeiros anos
O cantante e guitarrista Eric Bachmann, o guitarrista Eric Johnson, o baixista Matt Gentling, e o batería Mark Price, todos orixinarios de Asheville, Carolina do Norte, formaron Archers of Loaf a principios dos 90. Eric Bachmann especializouse en saxofón na Appalachian State University antes de deixalo porque "non quería ser director da banda dun instituto".
O seu primeiro lanzamento en 1992 foi un sinxelo de 45", "Wrong" coa cara b "South Carolina", regalado co primeiro número da revista Stay Free!
A banda fichou por Alias Records e publicou o seu segundo sinxelo, "Web in Front", en febreiro de 1993, recibindo unha moderada atención por parte das radios universitarias. A canción apareceu nun capítulo da quinta tempada de Beavis and Butt-Head, e foi incluída na banda sonora da película Mallrats en 1995.
Archers of Loaf lanzaron o seu álbum de estrea, Icky Mettle, en setembro de 1993. Foi ben recibido pola crítica, dándolle o crítico Robert Christgau a súa segunda cualificación máis alta, e chegando ao número 18 na lista dos mellores 150 álbum de CMJ New Music Monthly, onde estivo durante 21 semanas. No libro de 2008 The Pitchfork 500 menciónase a "Web in Front" como unha das mellores 500 cancións de décadas recentes.
En 1994 a banda publicou o EP Vs the Greatest of All Time. Porén, a canción "The Greatest of All Time" non aparece neste lanzamento senón no seu segundo álbum, Vee Vee, publicado en 1995. Vee Vee seguía un esquema semellante ao das súas gravacións anteriores e contaba co tema "Harnessed in Slums", que se fixo popular na radio universitaria. O álbum tamén conseguiu certa repercusión fóra da escena independente, e Maverick Records, unha división do Warner Music Group, ofreceulle á banda un contrato que esta rexeitou. Bachmann posteriormente dixo que o grupo non considerou realmente a oferta. A banda aínda tiña un contrato con Alias, e cambiar de selo significaría que terían unha gran débeda con Maverick. Segundo Bachmann, "Xa asináramos un contrato [con Alias] e custa moitos cartos saír desas cousas. Se fixésemos que Maverick comprase o noso contrato, teríamos unha débeda con eles de varios milleiros de dólares. É realmente complexo deste xeito e non tiña sentido facelo". A banda tiña outra razón para rexeitar a oferta de Maverick: non querían verse asociados coas outras bandas de alto perfil do selo. "As outras bandas [en Maverick] eran tan malas..." dixo Price na época. "Hai outras bandas en grandes selos que se asocian con moita merda, pero son tan grandes que hai polomenos algunhas bandas que che gustan. Para nós en Maverick, seríamos nós e Candlebox e Alanis Morissette..."
Soiuz TM-31
Soiuz TM-31 foi a primeira misión espacial tripulada á Estación Espacial Internacional, lanzada o 31 de outubro de 2000 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soiuz TM-31, unha Soiuz modelo TM cos cosmonautas Iuri Gidzenko, Sergei Krikalev e William Shepherd (a chamada Expedición Un) a bordo, foi a primeira misión lanzada para acoplarse coa Estación Espacial Internacional. A nave acoplouse co porto traseiro do módulo Zvezda. Durante a misión a tripulación activou os sistemas de Zvezda, realizou tarefas de mantemento, recibiu a visita das naves de carga Progress M1-4 e Progress M-44 e comezaron a facer algúns experimentos. Durante a súa estancia tamén se acoplou o transbordador espacial Atlantis durante a misión STS-98 para levar o módulo Destiny á estación, así como a STS-102, correspondente ao Discovery.
A Soiuz TM-31 regresou a terra o 6 de maio de 2001.
Leitariegos
Leitariegos pode referirse a:
O altar de Tetschen
miniatura|300px|O altar de Tetschen. O altar de Tetschen é unha obra pictórica do pintor alemán romanticista Caspar David Friedrich. Nun orixe o cadro foi ideado para enviarllo o rei de Suecia como símbolo de esperanza na guerra contra Napoleón, pero foi imposible envialo e terminou sendo vendido ós condes católicos von Thun-Hohenstein; rematando na capela do castelo de Tetschen.
A obra
Na imaxe preséntasenos un primeiro plano que altera a perspectiva, non existindo tampouco profundidade, polo que resulta imposible fixar a posición do espectador, xa que hai numerosos puntos de vista. Representa o ocaso a luz e compárase co mundo antigo, desaparecido coa doutrina cristiá.
O marco tamén foi deseñado por David e creado por un escultor oriúndo de Dresde; de estilo gótico. Os querubíns do marco superior corresponden cos 5 raios do bordo inferior. Aparece un feixe de trigo e unha rama de vide aludindo á Eucaristía, xunto ó ollo que todo o ve de Deus.
Uku Pacha
Na mitoloxía inca a Uku Pacha definíaselle coma o mundo de abaixo, que era o mundo dos mortos, dos non natos e de todo aquilo que se atopaba baixo a superficie terrestre ou acuática. Consideránbase ás fontes (en quechua, pukyu), covas e toda abertura da codia terrestre como vía de comunicación entre o Uku Pacha e o Kay Pacha.
O altar de Tetschen
A obra
Algún autor defende a non relixiosidade do mesmo, pero sábese que Friedrich foi un gran devoto, protestante e que o cadro foi exposto xustamente o día de Nadal.
Trátase dun antes e un despois, na representación relixiosa, combinando paisaxe e elementos relixiosos, e o punto de vista distante é completamente novo nunha crucifixión propia do leste de Europa.
Uku Pacha
O mundo aparecía composto por tres planos, Hanan Pacha (o mundo de arriba), Kay Pacha (o mundo de aquí) e Uku Pacha.
En lingua quechua, pacha significaba á vez tempo e espazo.
A representación animal do Uku Pacha era unha serpe xigante ou serpe amaru.
The Fear of Freedom
The Fear of Freedom (O medo á liberdade) é un libro de Erich Fromm publicado en 1942, no cal trata de explicar a crise contemporánea da civilización occidental, relacionada coa liberdade do home.
Análise da obra
Esta obra forma parte dun estudo mais amplo acerca da estrutura do carácter do home moderno e dos problemas que observa Fromm na interacción dos factores sociolóxicos e psicolóxicos, no que traballa o autor nos anos 30. Decidiu dedicarse ao que é o tema principal desta obra: o significado da liberdade para o home moderno, incluíndo os factores que principalmente non permiten o desenvolvemento desta.
A tese que defende o pensamento de Fromm nesta obra é principalmente que o home moderno, liberado dos lazos da sociedade preindividualista, non puido lograr a liberdade. A noción de liberdade que se emprega nesta obra non é en sentido positivo de "liberdade para", senón no sentido negativo de "liberdade de", é dicir liberdade da determinación instintiva para actuar todo isto no contexto de que a existencia do home e a liberdade son inseparables dende un principio. E foi así na realización do seu ser individual. A análise do que Fromm di sobre estes mecanismos de evasión pódense explicar tomando un dos patróns ou definicións de sanidade con respecto á interacción social que menciona a psicoloxía. O san pode definirse de dúas maneiras: socialmente e individualmente. Unha persoa sa ou normal socialmente é aquela capas de cumprir co papel social que lle toca desempeñar, e ademais cando é capas da reprodución, vale dicir, formar unha familia. Dende o punto de vista individual, en cambio, a persoa sa é aquela que logra un grao óptimo de expansión e felicidade individuais. na maioría das sociedades non se dan as condicións para que se cumpran ambas as dúas posibilidades. Frecuentemente acontece que para que alguén poida adaptarse á sociedade (é dicir sexa san socialmente) debe sacrificar o seu eu individual, a súa expansión e felicidade individuais. Precisamente o neurótico é aquel que non esta disposto a someter completamente o seu eu nesta loita. Dende logo que o seu intento por salvar o seu eu individual non tivo éxito, e en lugar de expresar a súa personalidade creadoramente, busco a salvación nos síntomas neuróticos, retraéndose nunha vida de fantasía. Dende esta perspectiva o neurótico seria mais san que a persoa que sacrifico a súa individualidade no seu afán de adaptarse socialmente.
A definición dos mecanismos de evasión nomeados neste libro por Fromm son:
Candeda
O topónimo galego Candeda pode referirse a:
Aeroporto internacional de Cabul
O Aeroporto Internacional de Cabul (IATA: KBL; OACI: OAKB), ou aeroporto Hamid Karzai, é un aeroporto localizado a 16 quilómetros do centro de Cabul. É o aeroporto máis importante de Afganistán.
Historia e características
Foi construído a comezos da década dos 60. Debido ás sancións internacionais impostas ao réxime talibán, o aeroporto foi pechado a finais dos anos 90, acabando cos poucos voos internacionais que tiña. Tras os atentados do 11 de setembro de 2001 e a Guerra de Afganistán, o aeroporto foi reaberto baixo supervisión estadounidense. Ao comezo só foi utilizado polas Forzas Armadas dos Estados Unidos, a ISAF e a forza de pacificación da OTAN. Tras a suspensión das sancións impostas pola ONU, o aeroporto retomou operacións con voos civís. O exército dos Estados Unidos e forzas da ISAF dirixen o aeroporto e proporcionan seguridade xunto ao exército afgán.
Movemento Branco
O Movemento Branco, cuxo brazo militar é coñecido como Exército Branco (Белая Армия) ou Garda Branca (Белая Гвардия, белогвардейцы) e cuxos membros foron chamados brancos (Белые, ou despectivamente Беляки) ou rusos brancos (non confundir coa bebida alcohólica ruso branco nin cos bielorrusos, Белая Русь ), abarcou ás forzas contrarrevolucionarias rusas tras a Revolución de Outubro que loitaron contra o Exército Vermello (ó igual que o nacionalista Exército Verde) durante a guerra civil rusa desde 1918 ata 1921.
O cualificativo branco tiña dous significados. Primeiro, en contraposición ós vermellos —o Exército Vermello que apoiaba ós soviéticos e comunistas. Segundo, a palabra «branco» tiña connotacións monárquicas: historicamente cada tsar era chamado solemnemente o tsar branco (por exemplo así titulou un poema Henry Wadsworth Longfellow) e o ideal monárquico durante a guerra civil era coñecido como ideal branco.
Organización
En sentido estrito, non existía ningún «Exército Branco»; sen coordinación central, as forzas brancas nunca foron máis aló dunha feble confederación de grupos contrarrevolucionarios, os cales serviran no exército do tsar Nicolao II e buscaban o retorno da monarquía no Imperio Ruso. A maioría de oficiais que conformaban o núcleo do exército eran excombatentes da primeira guerra mundial de ideoloxía monárquica, pero outros grupos apoiaban a outras tendencias políticas: demócratas, social-revolucionarios, menxeviques e outros opositores da Revolución de Outubro. Noutros tempos e noutras circunstancias, os mesmos grupos apoiarían ó Exército Vermello. Tamén houbo outros grupos, como o Exército Verde e o Exército Negro, que operaban en Ucraína e que se opuñan tanto a vermellos como a brancos. As tropas de base do exército branco incluían tanto a inimigos declarados dos bolxeviques (moitos cosacos, por exemplo), defensores da monarquía e campesiños apolíticos recrutados obrigados a loitar. Ás veces, os aliados occidentais da Tripla Entente e forzas estranxeiras intervencionistas proporcionaron importante asistencia ás unidades do exército, xa que o Exército Branco non era máis que unha forza contrarrevolucionaria, sen apoio loxístico de parte do tsar, debido que el mesmo abdicara. Isto levaría a algúns a ver ó Exército Branco como representante dos intereses das potencias rivais.
Guerra civil
A guerra civil rusa entre brancos e vermellos duraría ata 1921. O Exército Branco, en colaboración ocasional coas forzas intervencionistas estranxeiras (xaponesas, británicas, canadenses, francesas, estadounidenses,(…), que achegaron ó Movemento Branco: diñeiro, asesoramento militar, trens acoirazados, e artillería pesada, ademais de recibir por exemplo entre marzo e abril de 1918 un corpo expedicionario aliado para intervir especificamente na Siberia oriental. Os brancos aguantaron bastante tempo nalgunhas zonas (especialmente no leste de Siberia, Ucraína e Crimea) baixo a dirección do autoproclamado Xeneral do Movemento contrarrevolucionario dos Brancos Ataman Semiónov e o barón Roman von Ungern-Sternberg, tendo considerables baixas humanas. Mais fracasou na unidade ou a cooperación efectiva entre seus corpos, mentres que o Exército Vermello paulatinamente conseguiu vantaxe.
Ideoloxía
miniatura|401x401px|Cartel de propaganda do movemento branco; di: Por unha Rusia unida. A ideoloxía do Movemento Branco estivo en permanente desenvolvemento durante a guerra civil. Os xenerais Kornilov e Denikin sostiveron certas formas de base ideolóxica pero ningunha era tan concreta ou coherente como a do xeneral Wrangel durante o chamado «experimento de Crimea» en 1920. Foi alí onde Wrangel expuxo brevemente o núcleo do «ideal branco», que facía énfase na liberación de Rusia dos bolxeviques e outras forzas «anárquicas», o establecemento dun goberno xusto e honrado, a protección dos fieis das persecucións relixiosas, os dereitos do granxeiro á propiedade da terra e a oportunidade de todos os rusos de elixir un «líder».
Tras a fin da guerra civil, os conceptos de Wrangel foron plasmados nunha ideoloxía concreta por pensadores rusos como Ivan Ilyin, baseada principalmente nas ideas dos eslavófilos.
Nacionalismo centralista
Defensores do nacionalismo ruso centralista, dificultou o entendemento con outras forzas antisoviéticas nacionalistas periféricas e foi unha das principais debilidades do movemento. Incapaces de aceptar as ambicións doutros nacionalismos eslávicos ou do que consideraban espazo ruso, fixeron deles enimigos. En cambio os bolxeviques combinaban a loita de clases que aspiraba á ausencia do Estado-nación co recoñecemento entre tanto ao dereito de autodeterminación dos pobos.
Os xenerais «brancos» centraron o seu escaso programa político no patriotismo ruso, presente en todas as súas declaracións públicas, mentres deixaban de lado as cuestións sociais. Os chamamentos patrióticos, porén, resultaron inútiles fronte á indiferenza dos labregos.
Lisianski
A illa Lisianski (en hawaiano Papa'poho) é unha das illas de Sotavento de Hawai. Está situada a 220 km ao oeste de Laysan.
Movemento Branco
Supremacismo e antisemitismo
O antisemitismo xeneralizado do Imperio Ruso estendeuse entre os oficiais, transformándose a principios do século XX de relixioso a racial. Os xudeus non podían ascender a oficiais, aínda que serviron no exército. Considerados malos soldados e alborotadores que espallan ideas subversivas, os militares raramente interviñan en atentados contra a poboación xudía.
Furia de titáns
Furia de titáns (en Clash of the Titans) é un filme estadounidense dirixido por Louis Leterrier baseado no filme de 1981 Loita de titáns. A historia trata sobre o mito grego de Perseo.
Lisianski
Lisianski é unha illa baixa de orixe volcánico moi erosionada. A superficie total é de 1´56 km², pero unidos á illa están os baixos Neva, que abastan unha área duns 979 km².
Movemento Branco
Supremacismo e antisemitismo
Os oficiais "brancos" fixeron da súa obsesión co "axitador xudeu", heraldo das novas ideas que "contaminaron" a pureza rusa, unha peza esencial da súa ideoloxía. Con odio patolóxico, os militares acusaron aos xudeus de calquera mal feito, asociando aos xudeus en conxunto co réxime bolxevique. O uso dos xudeus. como chivos expiatorios do que consideraban os males de Rusia tamén evitaron ter que analizar as demandas e os problemas reais do país.
Furia de titáns
Sinopse
Perseo (Sam Worthington) é fillo do deus Zeus (Liam Neeson) e a esposa humana de Acrisio (Jason Flemyng) rei de Argos. Noutras palabras: Perseo é un semi-deus. Ó decatarse do sucedido, Acrisio asasina a súa muller e enterra o cadáver xunto ó bebé acabado de nacer nun cadaleito que guinda ó mar. Por esta acción, o home é convertido en besta. Namentres, o pescador Dictis (Pete Postlethwaite) atopa o cadaleito e adopta o meniño.
Lisianski
A illa leva o nome de Urey Fedorovich Lisiansky, comandante ruso do Neva, que participaba na expedición de Adam Krusenstern, a primeira expedición rusa que deu a volta ao mundo. Lisiansky separouse da expedición e encalló en 1805 nesta illa. Logo dalgunhas variacións na transcrición do nome ruso, fixouse oficialmente como Lisianski Island.
Furia de titáns
Sinopse
Os habitantes de Argos, liderados polo seu rei, destrúen unha estatua adicada a Zeus, e o seu irmán envexoso Hades (Ralph Fiennes) decide vingarse por iso e mátaos, incluída a familia adoptiva de Perseo. Os soldados logran rescatalo e Hades aparece para advertilos de algo: no próximo eclipse de Sol, o demo Kraken destruirá a cidade en vinganza. A única solución é sacrificar a princesa Andrómeda (Alexa Davalos).
Lisianski
Do mesmo xeito que Laysan, a illa Lisianski foi cedida polo reino de Hawai para a explotación do guano e cazáronse moitas aves para comerciar coas plumas. En 1909, o presidente Theodore Roosevelt, incluír na reserva natural para a protección de aves.
Movemento Branco
Supremacismo e antisemitismo
O movemento tería máis tarde unha forte influencia nos exilados rusos que influenciaran o anticomunismo occidental, e influencia o supremacismo branco até o século XXI.
A cuestión agraria
Formado principalmente pola burguesía e centrado en gañar militarmente o enfrontamento cos soviéticos, o movemento non foi quen de aceptar a revolución no campo como necesaria para conseguir o apoio campesiño Os poucos plans de reforma agraria, baseados esencialmente no programa mínimo dos Cadetess de 1917, non foron implementados, pero non terían sido populares, defendendo os intereses dos propietarios. Cos plans das comisións creadas baixo o goberno de Antón Denikin, os labregos terían que devolver as tres cuartas partes das terras obtidas desde 1917, gañando así a súa hostilidade. A administración de Denikin optou por atrasar a decisión á reunión da Asemblea Constituínte, con resultados políticos desastrosos.
Furia de titáns
Sinopse
Coa axuda de oito soldados e dous cazadores, Perseo liderará un grupo para salvar a cidade e vingarse do asasinato da súa familia adoptiva, para así evitar que o seu tío logre derrocar a seu pai, do cal recibe axuda momentaneamente. Liderando unha banda de bravos guerreiros e acompañado por Ío (quen o protexeu dende que era un bebe), Perseo emprende unha perigosa viaxe meténdose en mundos prohibidos.
Movemento Branco
A cuestión agraria
A devolución da terra aos seus antigos propietarios nos territorios baixo control "branco" e a entrega da administración local, onde non había terror nin mando militar, aos terratenentes locais e tsaristas. a policía indicou a intención do movemento de retomar o desacreditado sistema imperial de xestión local.
O "experimento de Crimea" de Wrangel, que antes se opuxera ás tépedas reformas de Denikin como moitos outros conservadores,, que comezou no verán de 1920, era demasiado tarde para excitar a grandes masas da poboación, xa que se produciu nunha fase da guerra na que os bolxeviques xa lograran a vantaxe militar, mentres que os brancos perderon o apoio de franceses e británicos. Os plans de Wrangel, complicados de implementar, non puideron chegar a bo porto, distribuíndose pouca terra durante a execución. En calquera caso, os seus plans de reforma agraria favoreceron os campesiños ricos, non os pobres, seguindo os pasos das reformas de Piotr Stolypin.
A pesar da impopularidade de moitas medidas soviéticas, o campesiñado finalmente preferiu o goberno de Lenin ao regreso do antigo réxime que prometía na práctica a vitoria do movemento.
Así mesmo, o carácter exclusivista e elitista que caracterizou aos oficiais brancos durante o tsarismo non desaparecera por completo, o que dificultaba moito o apoio das masas populares, o que xerou graves problemas cando os dirixentes brancos tentaban recrutar tropas. leais á súa causa. Nas últimas etapas da guerra os batallóns do Exército Branco tiñan unha proporción excesiva de oficiais en comparación cos soldados recrutados.
Após a derrota
As tendencias monárquicas foron moi fortes entre os veteráns brancos; o republicanismo era máis raro. En agosto de 1922, dous meses despois da súa derrota, o exército branco do afastado Leste do xeneral Mikhail Ditterix chegaría tan lonxe como pactar a Zemskiy Sobor de Preamursk e elixir (sen a súa participación) ó Gran Duque Nicolai Nicolaievich Romanov tsar de todas as Rusias.
Logo que foi vencida a Garda Branca, oficialmente mediante un decreto de 1921 da Comisión Central Executiva de Rusia e do Soviet de Comisarios do Pobo, entre dous e tres millóns de persoas (entre os cales se atopaban antigos rusos brancos ou opositores á Revolución de Outubro) pasaron a ser apátridas, motivo polo que houbo unha forte emigración de rusos antisoviéticos, agrupándose en Berlín, París, Harbin e Shanghai, establecendo redes culturais que durarían ata a época da Segunda guerra mundial.A partir deste momento, as súas actividades atoparían acollida en Estados Unidos.
A actividade branca concentraríase posteriormente en círculos de exiliados. Houbo grupos de combatentes brancos que apoiaron a Hitler e a Franco nas sucesivas guerras.
Arabesco (filme)
Arabesco (en Arabesque) é un filme estadounidense dirixido por Stanley Donen. Está protagonizado por Gregory Peck e Sophia Loren. Foi escrito por Julian Mitchell, Stanley Price e Peter Stone, e está baseado en The Cypher, unha novela de 1961 escrita por Alex Gordon.
Estreouse en galego o 21 de setembro de 1987 a través da TVG.
Souto, Morás, Arteixo
Souto é un lugar da parroquia de Morás no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 45 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 23 eran homes e 22 eran mulleres.
Salgueiro irto
O salgueiro irto (Salix fragilis), é un salgueiro semellante ao vimieiro (xénero Salix) nativo de Europa e do oeste de Asia que adoita medrar na beira dos regueiros e ríos. En Galiza aparece na beiramar e zonas interiores sempre achegadas á costa. Tamén recibe o nome de bardagueira. En portugués recibe o nome de vimieiro branco.
Descrición
left|miniatura|280px|Salgueiro irto no xardín botánico de Marburg, Hesse, Alemaña. É unha árbore de medio a gran talle, deciduo, que medra axiña até acadar os 10–20 m (raramente máis de 29 m) de altura, e toro de 1 m de diámetro, coa copa larga, cónica, irregular, e até ladeada. Casca cinsento acastañada, grosamente fendada en exemplares vellos. Follas verde brillantes, 9–15 cm × 1,5–3 cm, marxes finamente serradas; comezando na primavera moi vilosas e ficando despois glabras. Flores producidas en candeas, cedo na primavera, polinizadas por insectos. Son dioicos, coas súas flores masculinas e femininas en árbores separadas; as masculinas de 4–6 cm de longo, e as femininas igual, coas flores individuais cun ou dous nectarios.
A variedade Salix fragilis var. decipiens (Hoffm.) K.Koch é máis miúda ca a tipo; case un arbusto, raramente excede os 5–7 m de altura, ademais as follas son completamente glabras de 9 cm × 2–3 cm. Segundo algúns botanistas sería outra especie (tratada coma Salix decipiens small>Hoffm.), e que S. fragilis sería considerada un híbrido entre Salix decipiens × Salix alba. Outros botanistas consideran a Salix decipiens coma un híbrido de Salix fragilis × Salix triandra.
Hibrida espontaneamente co salgueiro branco (Salix alba), sendo o resultado Salix × rubens Schrank.
Ecoloxía
Ten boa capacidade de enraizar das poliñas caídas, que transitan polos regueiros, permitíndolle colonizar novas áreas. Adáptase particularmente ben a colonizar zonas que foran asolagadas.
Cultivo e usos
O cultivar Salix fragilis 'Russelliana' (sin. S. fragilis var. russelliana (Sm.) Koch) é o clon máis común desta especie nas Illas Británicas, de moi doada propagación por esgallos. É unha árbore vizosa que pode acadar comunmente 20–25 m de altura, coas follas de 15 cm de longo. É un clon feminino.
Ten propiedades medicinais, empregándose para reumatismos, estados infecciosos, trastornos nerviosos, gripalleiras, catarros e arrefriados.
Pishtaco
O pishtaco ou nakaq é un ser mitolóxico da tradición andina peruana. A palabra pishtaco provén do quechua pishtay (cortar en tiras); a lenda do pishtaco o pishtaku como asasino a soldo xorde entre a poboación dos Andes peruanos, en especial nos departamentos de Junín, Huancavelica, Cuzco, Ayacucho, Apurimac, Pasco e a serra de Lima.
Segundo Tauro del Pino no seu dicionario enciclopédico do Perú trataríase dun bandoleiro cuxa ocupación é asaltar mulleres ou homes solitarios. Degola ás súas vítimas para comer a súa carne en forma de roxóns e vender a graxa. Ou ben as enterra, ás veces con vida, para fecundar a terra ou dar solidez ás construcións.
A figura do pishtaco aparece dende moi antigo na tradición quechua, xa se teñen novas de sicarios enviados polos grupos de poder ou etnias rivais para eliminar a persoas importantes ou minguar a poboación en épocas prehispánicas.
Ricardo Palma menciona nas súas Tradiciones Peruanas (Los Barbones) a figura do pishtaco ou naqak en Cuzco, narra a agresión que os indíxenas cusqueños infrinxiron a un grupo de betlemitas acusándoos de pishtacos, pois a dicir destas persoas os frades secuestraban persoas as que extraían a graxa para elaborar os ungüentos cos que curaban no hospital que tiñan ao costado da súa igrexa e mosteiro.
O seu aspecto
Adoita tratarse dun estranxeiro, un foráneo. Descríbeno coma un home alto e loiro de ollos claros e complexión atlética.
O seu modus operandi
O pishtaco é un bandoleiro solitario, carece de compañía ou apoio, se é capturado pola poboación matarase para non revelar os seus segredos; non así se o capturan as autoridades, pois crese que actúa baixo o amparo do goberno coma un axente segredo. Actúa protexido pola soidade dos camiños que unen as vilas, ataca a persoas soas que viaxan distraidamente; agarda por elas nun recodo do camiño e as degola inmediatamente sen darlles posibilidade de defensa. Para iso emprega unha especie de coitelo corvo moi afiado e groso que agocha entre as súas roupas.
As vítimas
O pishtaco non mata por gusto, nin indiscriminadamente; ataca só a persoas de baixos recursos, viaxeiros; pénsase que é enviado por alguén poderoso, probablemente un estranxeiro, cun fin específico. Os cadáveres das súas vítimas son empregados para extraerlles a graxa e empregala en diversas cosas.
Din que os colonizadores asentados na zona andina asasinaban a poboadores comúns baixo cargos de herexía ou desacato.
Un asasino protexido
Se ben o pishtaco actúa de xeito solitario, recibe apoio indirecto. A poboación está convencida de que é un axente do goberno ou que -podendo ser enviado dun país estranxeiro- conta co apoio dos poderes locais facendo que poida gozar de total impunidade. É esta a principal causa pola que a xente non se animou a denuncialos, pois temen que ao facelo sexan castigados ou desaparecidos por atentar contra os intereses económicos do Estado.
Evolución do personaxe
A imaxe do pishtaco evolucionou dentro do imaxinario colectivo, dende un sicario indíxena durante o incario, ata un gringo habilidoso co oficio de degolar semellantes; pasando por tipos europeos. Ao parecer reflicte unha metáfora con respecto á explotación foránea dos lugareños.
Literatura
A figura do pishtaco está moi presente na novela Lituma en los Andes de Mario Vargas Llosa. Tamén faise personaxe no conto homónimo de Dante Castro.
Javier Gutiérrez
Javier Gutiérrez Álvarez, nado en Luanco, Gozón, (Asturias) o 17 de xaneiro de 1971 (malia que emigrado cando pícaro á cidade de Ferrol ), é un actor galego.
Cooperación (evolución)
A cooperación en evolución é o proceso no cal grupos e organismos funcionan ou actúan xuntos para o beneficio común ou mutuo. Defínese xeralmente como unha adaptación que evolucionou, polo menos en parte, para incrementar o éxito reprodutivo dos socios na cooperación social. Por exemplo, os coros de ruxidos territoriais dos leóns machos dun grupo desaniman aos intrusos e probablemente benefician a todos os que contribúen ao coro. Este proceso contrasta coa competición intragrupal, na cal os individuos actúan uns contra outros por razóns egoístas. Por tanto, a cooperación non é exclusiva dos humanos senón que tamén existe en moitos outros animais. A diversidade de taxons que mostran comportamentos cooperativos é bastante grande, e vai desde as mandas de cebras aos paxaros timalíidos pasando polos elefantes africanos. Moitas especies de animais e plantas cooperan tanto con membros das súas propias especies coma doutras especies.
Cooperación en animais
A cooperación en animais parece ocorrer principalmente entre individuos emparentados. Dedicar tempo e recursos a axudar a individuos emparentados pode ao principio parecer destrutivo para as probabilidades de supervivencia dun organismo, mais en realidade é beneficioso a longo prazo. Como os parentes comparten parte da composición xenética do individuo que axuda, o feito de mellorar as probabilidades de supervivencia de cada individuo, tamén incrementa a probabilidade de que os trazos xenéticos do individuo que axuda pasen a futuras xeracións.
Javier Gutiérrez
Traxectoria
Javier Gutiérrez ten unha extensa traxectoria teatral. Participou nos últimos anos en varias montaxes da compañía Animalario. Tamén participou nalgunhas das películas de éxito do cine español dos últimos anos, como El otro lado de la cama ou Días de fútbol, realizadas por profesionais tamén ligados a Animalario, como David Serrano.
Cooperación (evolución)
Cooperación en animais
Porén, algún investigadores, como o profesor de ecoloxía Tim Clutton-Brock, afirman que a cooperación é un proceso máis complexo. Estes investigadores coidan que os axudadores poden recibir máis ganancias directas e menos indirectas por colaborar cos outros do que comunmente se di. Entre estas ganancias están a protección da predación e o incremento da fitness reprodutiva. Ademais, insisten en que a cooperación pode que non soamente sexa unha interacción entre dous individuos senón parte do obxectivo máis amplo de unificar as poboacións.
Biólogos famosos como Charles Darwin, E.O. Wilson, e W.D. Hamilton, atoparon que a evolución da cooperación era fascinante porque a selección natural favorece aos que conseguen o maior éxito reprodutivo, mentres que o comportamento cooperativo adoita diminuír o éxito reprodutivo do actor (o individuo que realiza o comportamento cooperativo). Por tanto, a cooperación posúe un problema fundamental para a teoría tradicional da selección natural, a cal descansa na idea de que os individuos compiten para sobrevivir e maximiza o seu éxito reprodutivo. Ademais, algunhas especies levan a cabo comportamentos cooperativos que poden ser prexudiciais para a súa propia fitness evolutiva. Por exemplo, cando un esquío de terra (Marmotini) emite unha chamada de alarma para avisar a outros membros do grupo da presenza dun coiote, está atraendo a atención cara a si e iso aumenta as súas propias posibilidades de que o coman. Formuláronse moitas hipóteses para a evolución da cooperación, todas as cales están baseadas en modelos de Hamilton fundamentados na fitness inclusiva. Estes modelos hipotetizan que a cooperación está favorecida pola selección natural debido a beneficios para a fitness directos (cooperación mutuamente beneficiosa) ou indirectos (cooperación altruísta). Como se explica máis abaixo, os beneficios directos abranguen os beneficios colaterais e impoñen a reciprocidade, mentres que os beneficios indirectos (selección de parentes) abranguen a dispersión limitada, a discriminación de parentes e o efecto barba verde.
Javier Gutiérrez
Traxectoria
Fixo publicidade e colaboracións en múltiples series de televisión de éxito. No 2005 incorporouse cun papel fixo ó elenco da serie Los Serrano.
Cooperación (evolución)
Selección de parentesco
Unha forma específica de cooperación en animais é a selección de parentesco, que consiste en que os animais promoven o éxito reprodutivo dos seus parentes, e dese modo favorecen a súa propia fitness. O complemento de xenes (ou xenoma) dun individuo pode ser representado polas letras do alfabeto. Cada letra represéntase dúas veces: A1 e A2. Este xenoma do individuo consiste en 52 xenes. O subíndice indicará de que proxenitor procede esa copia de A. A maioría das dúas copias son idénticas, pero ocasionalmente poden diferir lixeiramente. Cando este individuo se reproduce sexualmente, unha das dúas copias de A (elixida aleatoriamente) pasa á descendencia-1, que obtén a súa outra copia de A da súa parella sexual. O mesmo ocorre cos xenes B, C, D …. Z. Se denominamos os dous membros da parella sexual cos subíndices “m” e “f”, entón o xenoma da descendencia que producen podería consistir en Am2/Af1, Bm2/Bf2, Cm1/Cf1, Dm1/Df1 …… Zm1/Zf2. Cada proxenitor contribuíu exactamente coa metade do xenoma da descendencia. Así, o individuo “m” comparte só a metade do seu xenoma coa súa descendencia. Supoñendo que os individuos “m” e “f” producen un segundo conxunto de descendentes (descendencia-2), cuxos xenomas se determinan exactamente da mesma maneira. Hai un probabilidade do 50% de que a descendencia-2 herde a mesma copia de A procedente de “m” que o faga a descendencia-1 (é dicir, Am2). Isto tamén se aplica ao xene B e así co resto do alfabeto. Se un lanzamento da moeda sae “cara” iso significa que o xene X é o mesmo na descendencia-1 que na descendencia-2, entón en 26 lanzamentos da moeda aproximadamente a metade serán “caras” e o resto “cruces”, é dicir, a metade dos xenes herdados dun proxenitor “m” serán os mesmos nas dúas descendencias. O mesmo acontecerá cos xenes herdados do proxenitor “f”. Así, de 52 xenes herdados de ambos os proxenitores, como media, 13 + 13 =  26 (ou a metade) serán idénticos nos dous irmáns. Así, estes irmáns serán tan similares xeneticamente un a outro coma un proxenitor o é coa súa descendencia. ({{Grafen, A. (1984) Natural selection, kin selection and group selection. In Krebs, J.R. & Davies, N.B. (Eds.) "Behavioural Ecology. An Evolutionary Approach." (p. 70-71). Oxford: Blackwell Scientific Publications. ISBN 0-632-00998-5
Propuxéronse distintas teorías para explicar a selección de parentesco, como as teorías de "pagar para quedarse" ("pay-to-stay") e da "herdanza do territorio". A teoría "pagar para quedarse" di que os individuos axudan a outros a criar a descendencia para devolver o favor de que os individuos que están criando lles permitan vivir na súa terra. A teoría da "herdanza do territorio" considera que os individuos se axudan para mellorar o seu acceso ás áreas de reprodución unha vez que os individuos que están criando marchan.
Estudos realizados con lobos vermellos apoian a opinión dos investigadores anteriores de que os que axudan obteñen ganancias tanto inmediatas coma a longo prazo da crianza cooperativa. Os investigadores avaliaron as consecuencias de que as decisións dos lobos vermellos de permanecer coas súas mandas durante períodos amplos de tempo despois de naceren. Aínda que atrasar a dispersión axudaba á descendencia doutros lobos, os estudos tamén atoparon que isto aumentaba a duración da vida do lobo axudante macho. Isto indica que a selección de parentesco pode beneficiar non só a un individuo a longo prazo por medio do incremento da fitness senón tamén a curto prazo por medio do incremento das posibilidades de supervivencia.
Algunhas investigacións indican que os individuos proporcionan unha axuda maior aos seus parentes máis próximos. Este fenómeno coñécese como discriminación de parentes. Nas súas metaanálises, os investigadores compilaron datos sobre a selección de parentesco mediadas polo seu parentesco xenético en 18 especies, incluíndo os paxaros Sialla mexicana, Ceryle rudis, Cracticus tibicen, e a mangosta Helogale parvula. Atoparon que as diferentes especies mostraban varios graos de discriminación de parentes, e as frecuencias máis longas dábanse entre aqueles que tiñan máis que gañar das interaccións cooperativas.
Cooperación en plantas
A cooperación non só existe en animais senón tamén en plantas. Nun experimento de invernadeiro coa planta gaveadora Ipomoea hederacea, os resultados mostraron que os grupos emparentados tiñan maiores taxas de eficiencia no crecemento que os non emparentados. Este aumento é o que se espera ao reducirse a competencia nos grupos emparentados.
Explicación da cooperación
A teoría da fitnes inclusiva proporciona un bo resumo das posibles solucións ao problema fundamental da cooperación: a súa contradición coa selección natural. A teoría está baseada na hipótese de que a cooperación axuda a transmitir xenes subxacentes a futuras xeracións ao incrementar o éxito reprodutivo do individuo (fitness directa) ou o doutros individuos que levan os mesmos xenes (fitness indirecta). Poden orixinarse beneficios directos como un simple efecto colateral da cooperación ou mecanismos de imposición, mentres que os beneficios indirectos poden xurdir da cooperación con individuos xeneticamente similares.
Beneficios na fitness directos
Tamén se chaman cooperación mutuamente beneficiosa, xa que tanto o actor coma o receptor dependen dos beneficios directos na fitness, que se poden dividir en dous grandes tipos: beneficios colaterias e imposicións.
Os beneficios colaterais (by-product benefits) orixínanse como consecuencia de que os compañeiros sociais compartan o interese por cooperar. Por exemplo, nos suricatos (Suricata suricatta), un tamaño de grupo máis grande proporciona beneficios a todos os membros dese grupo ao incrementar as taxas de supervivencia, o éxito á hora de alimentarse e a vitoria nos conflitos con outros grupos. Isto débese a que vivir en grupos é mellor que vivr só en moitos animais, e a cooperación xorde pasivamente como resultado de que moitos animais fan as mesmas cousas. Os beneficios colaterias poden tamén aparecer como consecuencia de que animias subordinados permanecen axudando a un niño que está dominado por uns individuos líderes que a miíudo sofren unha alta taxa de mortalidade. Observouse que a cooperación sería máis vantaxosa para o sexo que é máis probable que permaneza e críe no grupo natal, o cal se debe a que os subordinados terán unha maior probabilidade de chegar a ser dominantes no grupo a medida que pase o tempo. A cooperación neste escenario vese a miúdo entre membros non relacionados da mesma especie, como a avespa Polistes dominula.
Delicia do prisioneiro (Prisoner's Delight) é outro termo para denominar os beneficios colaterais, que foi acuñado por Kenneth Binmore en 2007 despois de que atopara que na caza cooperativa poden xurdir beneficios como consecuencia automática dun acto que doutro modo sería só para o "propio interese". Este investigador ilustrou isto cun escenario no que hai dous cazadores, cada cazador ten a oportunidade de cazar (cooperar) ou non cazar (ser un aproveitado). Asumindo que a caza cooperativa ten como resultado unha maior recompensa que a caza en solitario, cando a caza non é escasa, tanto os cazadores coma os non cazadores saen beneficiados porque cada xogador é probable que estea con outros cazadores, e así é probable que recolla as recompensas dunha caza exitosa, compartidas entre todos. Esta situación demostra a "Delicia do prisioneiro" porque a comida obtida nunha caza exitosa é compartida entre os dous xogadores independentemente de se participaron na caza ou non.
Observouse que ser un aproveitado, ou recoller os beneficios sen facer niingún esforzo, adoita ser un problema na acción colectiva. Un exemplo de aproveitamento sería que un trabalador non pague cotas a un sindicato pero que malia todo se beneficie do labor de representación do sindicato. Nun estudo publicado en 1995, atopouse que as femias de león mostraban diferenzas individuais no grao no cal participaban nos conflitos territoriais do grupo. Algunhas leoas cooperaban sempre axudando a facer fronte aos intrusos que se aproximaban, mentres que outras eran máis remisas a intervir para evitar o risco de loitar. Aínda que as femias líderes se decataban das que retardaban a súa intervención, non as castigaban, o que suxire que a cooperación non se mantén por reciprocidade.
A cooperación mantense en situacións nas que os aproveitados son un problema por medio da imposición da cooperación, que é o mecanismo no que o actor é recompensado por cooperar ou castigado por non cooperar. Isto ocorre cando a cooperación é favorecida ao axudar só a aqueles individuos que axudaron antes aos actores no pasado. O castigo por non cooperar documentouse nos suricatos, nos que as femias dominantes atacarán e expulsarán as femias subordinadas que queden preñadas. A preñez vese como un fallo na cooperación porque só lles está permitido ás femias dominantes ter crías. As femias dominantes atacan e matan as crías das femias subordinadas se estas conseguen evitar a expulsión, e a expulsión do grupo xeralmente produce un aumento do estrés e unha diminución da supervivencia.
A imposición pode tamén ser mutuamente beneficiosa, e denomínase a miúdo cooperación recíproca porque o acto de cooperar é dirixido preferencialmente a individuos que axudaron ao actor no pasado (directamente), ou axudaron a outros que á súa vez axudaron ao actor no pasado (indirectamente).
Beneficios na fitness indirectos
Hamilton suxeriu orixinalmente que un grao de parentesco moi alto podía orixinarse de dúas maneiras: recoñecemento directo dos parentes entre individuos (ou dispersión limitada), ou viscosidade da poboación, que pode manter xuntos os parentes. O xeito máis fácil de xerar parentesco entre compañeiros sociais é a dispersión limitada, un mecanismo polo cal a semellanza xenética correlaciónase coa proximidade espacial. Se os individuos non se moven lonxe, entón os parentes adoitan vivir ao seu redor. Por tanto, calquera acto de altruísmo estaría dirixido principalmente a parentes. Este mecanismo demostrouse na bacteria Pseudomonas aeruginosa, na que a cooperación é desfavorecida cando distintas poboacións están ben mesturadas, pero favorecida cando hai un alto parentesco local.
A discriminación de parentes tamén inflúe na cooperación porque o actor pode prestar axuda preferentemente aos compañeiros emparentados. Como os parentes normalemnte comparten xenes comúns, crese que este nepotismo pode orixinar un parentesco xenético entre o actor e a descendencia dos compañeiros, o cal afecta á cooperación que poida dar o actor.