cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paula Dapena
Traxectoria
Técnica en actividades físico deportivas, estudou Ciencias da Actividade Física e do Deporte na Universidade de Vigo. Comezou a xogar en 2012 no Atlético Arousana. En 2014 fichou polo Sárdoma CF, e en 2016 polo Umia FC. No ano 2020 fichou polo Viajes Interrías FF, de Portonovo (Sanxenxo), que xoga no grupo 1A da Primeira Nacional.
En novembro de 2020, nun partido amigable entre o seu equipo e o Deportivo da Coruña en Abegondo, negouse a homenaxear a Diego Armando Maradona, que falecera esa mesma semana. A orixe da súa negativa foi a consideración de que o chamamento á homenaxe se facía a un futbolista con comportamentos machistas e que, como tal, non debía recibir as homenaxes que non obtiveran as vítimas do machismo.
Recoñecementos
Foi galardoada co Premio Cidade de Pontevedra 2020
Mauro José Poratti
Mauro José Poratti, nado en Rosario o 24 de abril de 1979, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista e o seu club actual é o Racing de Ferrol.
Traxectoria
Xogador do Club Deportivo Lugo desde 2007, o 18 de maio de 2010 anunciouse que non contaba para o club de cara a vindeira tempada.
Rana draytonii
Rana draytonii é unha especie de ra que se encontra en California (EUA) e norte de Baixa California (México). Anteriormente era considerada unha subespecie da Rana aurora e recibía o nome de Rana aurora draytonii, pero posterioremnte foi separada na súa especie propia. A IUCN considéraa unha especie vulnerable e está na lista federal de especies ameazadas dos Estados Unidos, onde está protexida pola lei.
Distribución
Vive en Califorma e no extremo norte de Baixa California ao noroeste de México. Onde máis abunda é o longo das cadeas montañosas costerias de California do norte e sur, e en áreas illadas das ladeiras de Sierra Nevada. As poboacións californianas máis ao sur actuais son as da Chaira de Santa Rosa no condado de Riverside, e as da Reserva de Espazo Aberto de Upper Las Virgenes Canyon nas Simi Hills ao leste do condado de Ventura, preto da comunidade de West Hills. En 2015, masas de ovos recollidos nas Simi Hills foron introducidos en dous ríos das Montañas de Santa Mónica. Atopáronse ras novas vivindo nesas localidades un ano máis tarde.
Descrición
R. draytonii é unha ra de tamaño mediano a grande de 4,4 a 14 cm. O dorso é marrón, gris, oliva ou avermellado, con pintas negras e manchas escuras irregulares de centro claro, e teñen grosos granulacións. Ten unha máscara escura con beiras abrancazadas sobre a mandíbula superior e pintas negras e vermellas ou amarelas nas inguas. A parte inferior do abdome e as partes inferiores das patas dianteiras son normalmente vermellas. O macho pode recoñecerse polas súas grandes patas traseiras, polgares e dedos palmados. As ras xuvenís teñen manchas dorsais máis pronunciadas e poden ter marcas amarelas en vez de vermellas na parte inferior das patas traseiras. Unha característica distintiva é o pregamento dorsolateral, visible a ambos os lados do animal, que se estende aproximadamente desde o ollo á cadeira. R. draytonii parécese moito a R. aurora.
Ecoloxía e comportamento
Estímase que esta especie desapareceu do 70% da súa anterior área de distribución e agora só quedan poboacións en 256 ríos ou cuncas de drenaxe de 28 condados de California. Porén, a especie é aínda común ao longo da costa e a maioría do declive observado das poboacións ten lugar en Sierra Nevada e sur de California. Esta ra é unha importante fonte de alimento para a subespecie de serpe en perigo Thamnophis sirtalis tetrataenia no condado de San Mateo.
A reprodución ten lugar de novembro a marzo ou ás veces máis cedo cara ao límite sur da súa área. A chamada de anuncio do macho é unha serie de pequenos gruñidos, emitidos xeralmente mentres nada baixo a auga. Os coros son febles e facilmente pasan desapercibidos. Esta especie adoita ser activa polo día e habita en zonas de vexetación de ribeira densa, arbustiva ou emerxente e en corpos de auga tranquilos ou de augas lentas perennes ou efémeros que tamén lle serven como sitios de reprodución.
Os cágados (larvas) desta especie poden metamorfizarse en ras nuns 7 meses despois da eclosión do ovo ou poden pasar todo o inverno sen empezar a metamorfose ata 13 meses despois da eclosión. Este é un descubrimento recente, que pode ter implicacións para a xestión conservacionista da especie, especialmente cando os hábitats acuáticos sofren modificacións.
Conservación
miniatura|R. draytonii no seu hábitat miniatura|Masa de ovos Esta ra está listada como ameazada e protexida polas leis californianas e as federais. A causa principal do declive da poboación é a perda de hábitat e a súa destrución, pero especies predadoras introducidas como Lithobates catesbeianus, poderían ser tamén un factor que inflúe negativamente.
Despois de varios anos de litixio iniciado polas organizacións para o desenvolvemento do territorio como a Home Builders Association of Northern California e a opinion dos científicos, o Servizo de Vida Silvestre e Pesca dos Estados Unidos anunciou en abril de 2006 a designación duns 1800 km2 de hábitat crítico en California para a ra ameazada. Este hábitat protexido non indluía terras no condado de Calaveras, onde se situaba o relato curto de Mark Twain "The Celebrated Jumping Frog of Calaveras County" (A célebre ra saltarica do condado de Calaveras), que protagoniza esta especie.
En setembro de 2008, o Servizo de Vida Silvestre dos Estados Unidos propuxo máis que triplicar o hábitat desta ra, citando manipulación política do anterior subsecretario adxunto Julie MacDonald no Departamento do Interior dos Estados Unidos. Segundo Los Angeles Times, "o desenvolvemento e destrución de zonas húmidas eliminara as ras de máis do 70% da súa área histórica. MacDonald reducira o que quedaba da área de distribución da ra nun 82%." O condado de San Mateo e o de Monterey parecían albergar algunhas das maiores e máis saudables poboacións desta especie, especialmente en zonas húmidas costeiras.
En marzo de 2010, o Servizo de Vida Salvaxe e Pesca dos Estados Unidos anunciou a protección de 6500 km2 para esta especie en California, o cal tivo consecuencias no desenvolvemento e uso de ditas terras. As maiores poboacións da ra recibirán protección nunha zona de 48 acres no condado de Placer.
Unha nova lei designou a ra R. draytonii como "anfibio do estado" de California. Actualmente está suxeita a protección por leis federais e estatais aprobadas en 1996. Aínda que a designación oficial como anfibio do estado non proporciona de seu protección legal como especie ameazada, serviu para salientar a importancia dos lugares de California onde vive para a súa protección.
Allegro
Allegro é unha indicación de tempo na música, que é equivalente a rápido. O allegro é máis rápido que o andante e o adagio, e menos que o vivace, o presto e o prestissimo.
Travis Nelson
Travis William Nelson, nado o 13 de maio de 1987 en Marion, Iowa, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Anunciou a súa retirada o 7 de abril de 2016, sendo o seu último conxunto foi o Club Baloncesto Breogán de Lugo na Liga LEB. Xogaba na posición de pivote cunha altura de 2,07 metros. Foi formado nas Universidades de Wyoming e Minnesota State.
A Campiña, Lubre, Bergondo
A Campiña é un lugar da parroquia de Lubre no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 74 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 39 eran homes e 35 eran mulleres.
Lights & Motion
A banda leva publicados catro álbums de estudio, Reanimation, Save Your Heart, Chronicle e Dear Avalanche, todos eles editados a través do selo independente estadounidense Deep Elm Records. A súa música ten sido usada en varios trailers de películas, anuncios e programas de televisión, aparecendo dende os Oscars ata a Super Bowl. No ano 2015 Apple utilizou a música da banda para a súa campaña global de iTunes "Latest Films. Anywhere, Anytime".
A Campiña
O topónimo galego A Campiña pode referirse a:
Xisulfo II de Salerno
Xisulfo II, finado no 1090 ou 1091, foi o derradeiro príncipe longobardo de Salerno desde o 1052 ata 1078.
Traxectoria
Fillo e sucesor de Guaimaro IV e Gemma, filla de Laidulfo de Capua, nas crónicas de Amato de Montecassino (Ystoire de li Normant) vén descrito como un criminal e un delincuente.
O historiador John Julius Norwich conta o episodio "dunha desafortunada vítima [un amalfitano] que Xisulfo tiña prisioneiro nunha xélida cela, ao que primeiro lle tirou o ollo dereito, despois cada día un dedo da man e unha deda do pé. Amato engade que a emperatriz Agnes – que estaban o sur de Italia – ofreceu persoalmente centos de moedas de ouro e un seu dedo como rescate, pero as súas súplicas ficaron inatendidas".
Xisulfo, aínda moi novo, foi nomeado correxente polo pai (1042). Dez anos despois, Guaimaro morreu asasinado no porto de Salerno por catro irmáns, fillos de Pandulfo V de Capua e cuñados da vítima, que foran esporeados ao delito polos seus apoios amalfitanos dos bizantinos. O xove Xisulfo estivo prisioneiro dos asasinos do seu pai, pero logo o tío Guido, duque de Sorrento, cercou a cidade coa axuda dos normandos. Feitas prisioneiras as familias dos conxurados, Guido trocou a liberación destes coa de Xisulfo, que lle foi devolto ao seu tío. A cidade rendeuse e Xisulfo foi recoñecido como lexitimo príncipe por Guido e polos normandos. O difícil comezo do seu reinado foi só un anticipo do carácter do soberano: Xisulfo non abandonou xa o rancor contra os amalfitanos, que deran inicio á conxura contra o seu pai. Ademais, por razóns descoñecidas, Xisulfo tamén odiaba os normandos, considerados por el uns bárbaros. Todo o seu reinado estivo cheo do constante oposición a eles.
A súa inimizade contra os normandos ben logo lle fixo pagar un elevado prezo: Robert Guiscard partiu do seu castelo calabrés de San Marco e conquistou a cidade de Cosenza e outros territorios veciños, todos pertencentes ao principado salernitano. Xisulfo desencadeou rápido tamén a ira do conde Ricardo I de Aversa, e deu salvado o trono só grazas á alianza cos odiados amalfitanos.
Porén, as correrías de Guilllerme d'Altavilla, irmán de Guiscard, obrigárono a dar como esposa a este último a súa irmá Sichelgaita, obtendo a cambio protección. Despois mandou outra irmá, Gaitelgrima, como esposa a Xordano, fillo de Ricardo, que asumira había pouco a dignidade de príncipe de Capua.
No 1071, Xisulfo e Ricardo tiráronlle o apoio á rebelión de Abelardo e Ermanno d'Altavilla, sobriños de Roberto Guiscard, que xunto con numerosos outros príncipes menores estaban a sublevárense contra a autoridade de Guiscard no ducado de Puglia.
Os últimos anos do reinado de Xisulfo II estiveron marcados polo incremento de actos de pirataría perpetrados pola súa frota, sobre todo para desgraza de Amalfi e Pisa. Mesmo os mercadores pisanos, chamados ao servizo do papa Gregorio VII de parte da condesa Matilde de Toscana, tiveron un tal enfrontamento con Xisulfo que este último foi mandado a Roma polo papa e o exército – reunido para marchar contra o dominio de Guiscard - dispersouse. Tras ter perdido a alianza do pontífice, Xisulfo estaba xa totalmente illado e isto expoñía o principado de Salerno a graves riscos de supervivencia. En maio do 1076, de feito, as tropas de Ricardo de Capua e Robert Guiscard, apoiadas tamén por amalfitanos e longobardos renegados, cercaron a cidade. Aos seus súbditos Xisulfo ordenáralles sabiamente que tivesen en reserva víveres suficientes para dous anos. En realidade, el confiscoulles boa parte, xunto cos tesouros das igrexas, para poder manter o seu estilo de vida cheo de comodidades e luxo, condenando á súa cidade a morrer de fame.
O 13 de decembro Salerno rendeuse e o príncipe, xunto cos eu séquito, retirouse n apropia fortaleza, onde resistiu o asedio ata maio do 1077, cando o castelo caeu por falta de víveres. Para o principado longobardo de Salerno era o fin: todas as terras foron ocupadas polos normandos, as reliquias foron roubadas. Xisulfo refuxiouse en Capua, onde intento usen éxito ningún empurrar a Ricardo á guerra contra Robert. O príncipe destronado buscou entón amparo en Roma, onde comunicou ao pontífice a ruína de Salerno. Neste momento as crónicas oficiais perden de vista a súa sorte, recordando só que entre o 1088 e o 1089 lle foi atribuído o título de duque de Amalfi. Sobre o seu fin, porén, atopáronse algunhas informacións no século XX grazas aos documentos conservados na abadía de Cava de' Tirreni: por estes, descóbrese que a irmá Gaitelgrima, que ficara viúva do príncipe Xordano de Capua, casara con Alfredo, conde de Sarno, permanecendo neste castelo. Morto tamén Alfredo, Gaitelgrima, condesa de Sarno, acolleu na súa fortaleza o irmán exiliado, ofrecéndolle coidado e protección. Xisulfo II, derradeiro príncipe longobardo de Salerno, morreu en Sarno entre o 1090 e o 1091 e foi sepultado no castelo de Gaitelgrima.
Colunga
Colunga é un concello asturiano, situado ao noroeste do principado. Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur cos concellos de Parre e Piloña, ao leste co de Caravia e ao oeste co de Villaviciosa.
Colunga ten 5.095 habitantes repartidos nunha superficie total de 97 km² (cunha densidade de 52'5 hab./km²). A poboación concéntrase sobre todo nos núcleos de Colunga, Lastres, Gobiendes, Luces, La Isla, Lué, Pivierda, Libardón e Carrandi. A vila capital ten un bo trazado urbano con modernos edificios e recunchos pintorescos.
A mobilidade da topografía do concello sorprende polos seus cambios paisaxísticos: a súa configuración montañosa do interior contrasta coas súas praias.
Política
300px|miniatura|Concello de Colunga.
Cumes
El Sueve e El Fito.
Praias
As tres máis importantes son: Lastres, La Griega e La Isla.
Festas
Festa patronal da Nosa Señora de Loreto na vila Colunga o Domingo "Dia Grande" e poxa do Ramu, tradición asturiana. O martes seguinte é a "xira" na praia de La Griega cunha unha gran romaría con repartición do "Bollu Preñau" e a botella de viño.
Festas de San Roque na vila pesqueira de Lastres.
Festa de Espuneres; na Majada de Espuneres(Serra do Sueve)
Festas dos Asturcones.
Lei antitabaco 42/2010
miniatura|Por un ambiente libre de fume de tabaco A lei 42/2010 vén modifica-la anterior lei 28/2005, de medidas sanitarias fronte ó tabaquismo aumentando os espazos libres de fume do tabaco. A tal fin estende a prohibición de fumar a tódolos locais públicos pechados sexa cal for a súa superficie e permíteo só nos espazos abertos, e aínda así con certas limitacións. A novidade fundamental desta lei respecto á anterior foi a prohibición da posibilidade de habilitar zonas de fumadores nos establecementos de ocio, de modo que a partir do 2 de xaneiro de 2011, data da entrada en vixencia, quedaba prohibido fumar en tódolos locais públicos pechados.
Fundamentos da modificación da lei
miniatura|Aviso de Prohibido fumar na porta dunha cafetería. As razóns que xustificaron a modificación da anterior lei antitabaco, tras só cinco anos de aplicación, son diversas. Fundamentalmente, a necesidade de avanzar na protección da saúde dos cidadáns, especialmente no relativo ós menores de idade e ós traballadores dos establecementos nos que se fumaba. Os primeiros seguían accediendo con frecuencia en locais públicos pechados (bares, cafeterías, restaurantes) nos que se permitía fumar; os segundos constituían o único sector laboral que ata ese momento se atopaba desprotexido dos efectos do fume ambiental no seu posto de traballo.
Outra argumentación exposta no preámbulo da modificación da lei foi satisface-las demandas dos cidadáns, como corroboran enquisas oficiais recentemente realizadas. A estes efectos, o Comité Nacional para a Prevención do Tabaquismo fixera pública unha enquisa segundo a cal o 69,2% da poboación apoiaba medidas máis drásticas fronte ó tabaco. Outra enquisa do Eurobarometer Survey evidenciaba un apoio do 69% á prohibición de fumar nos restaurantes e do 61% nos bares e pubs. Outra, do propio Ministerio de Sanidade, cifraba ese apoio á prohibición nun 69,2% en restaurantes, 61,1% en bares e 57,9% en discotecas.
Outra consideración que se tivo presente foi a evidencia do cativo resultado da lei antitabaco 28/2005, no que se refire á creación de espazos libres de fume ambiental: só un 10-20% dos locais de menos de 100 metros se declararon espazos libres de fume. A estes pobres resultados contribuíron as inconcrecións da norma que deron pé a interpretacións diversas nas distintas Comunidades, co resultado de que o Goberno central tivo que recorrer ante o Tribunal Superior de Xustiza os decretos autonómicos promulgados Valencia, Madrid, Castela e León e A Rioxa.
A resposta social parecía ser, trala aplicación da lei en 2006, favorable á súa promulgación e aplicación. Segundo unha enquisa da Sociedade Española de Medicina de Familia e Comunitaria, o 78% dos non fumadores e o 62% dos fumadores calificaban de acerto a promulgación da lei. Outras estatísticas, elaboradas polo CIS, obteñen datos máis conservadores: o 17% dos fumadores consideraban moi boa a lei nun primeiro momento, cifra que se reduciu ó 12% en 2008; canto os non fumadores, o 50,8% vían a lei como moi boa en 2005, pero en 2008 só mantiña esta opinión o 20,3%. O informe Pinilla, sobre esta evolución da opinión pública, conclúe que "parece que los españoles están descontentos con la ley que tenemos en la actualidad".
A tódalas razóns anteriores debe sumarse a comprobación de que as ameazas de cuantiosas perdas económicas e aumento do paro, que auguraban os colectivos que se opoñían á aprobación da lei cinco anos antes, demostráronse infundadas. Mentres que a Federación Española de Hostalaría e Restauración estimaba que a lei de 2005 ía provoca-la perda de 1.600 millóns de euros e de 22.000 empregos, estudos posteriores realizados pola Asociación de Economía da Saúde puxeron de manifesto que nin houbo descenso nas cifras de negocio senón, ó contrario, 2.200 millóns de euros de beneficio en 2006 respecto a 2005, nin despedimentos masivos senón, ó contrario, un aumento de emprego en hostalaría de 34.000 postos de traballo ó ano, segundo o informe Pinilla. Este informe non se estende a máis alá de 2008 para non sufri-la influencia da posterior crise económica, cuxos efectos desvirtuarían os resultados.
Todo o anterior levou a que o Goberno, coa práctica unanimidade do Congreso, aprobase en 2010 unha modificación da lei 28/2005 ampliando as restricións ás zonas nas que se podía fumar.
Modificacións introducidas respecto á normativa anterior
A modificación máis significativa da lei foi incluír entre os espazos nos que se prohibe fumar tódolos locais de ocio (hoteis, hostais, bares, cafeterías, restaurantes, salas de teatro, cine e calquera espectáculo público realizado en espazos pechados), suprimindo a diferenciación que a norma anterior establecía entre establecementos de máis ou menos de 100 m2. A única excepción que se mantén é a referida a hoteis e similares, que poden reservar habitacións para fumadores, nun máximo do 30%, e que deberán estar separadas do resto das habitacións e sinalizadas permanentemente; os traballadores do establecemento non poderán acceder ó interior das habitacións mentres se atope algún cliente no seu interior, agás en casos de emerxencia.
Mantense a posibilidade de crear clubs privados de fumadores, xa contemplada na norma de 2005, pero só se admitirá a presenza de socios (o que exclúe a presenza de empregados), carecerán de ánimo de lucro e non poderán comercializar ningún tipo de produtos consumibles; prohíbese a entrada de menores de idade nestes clubs. Mantén, igualmente, a posibilidade de reservar espazos para fumadores nos establecementos penitenciarios e centros psiquiátricos, ós que se engaden agora as residencias de anciáns ou de persoas con discapacidade. Nestes casos excepcionais, as zonas reservadas serán salas pechadas destinadas exclusivamente a internos ou residentes fumadores ou espazos ó aire libre, e estarán sinalizadas e dotadas de sistemas de ventilación independente.
Presenta tamén outras novidades, como incluír entre as zonas libres de fume certos espazos ó aire libre, como son os comprendidos dentro do recinto dos centros sanitarios, docentes e formativos, así como parques infantís e zonas de xogo para os meniños. Respecto a estes espazos ó aire libre nos que se prohibe fumar, a lei non establece, en ningún caso, distancias mínimas nin prohibe fumar nas inmediacións ou nas zonas próximas: prohíbese nos espazos comprendidos dentro dos propios recintos.
Prohíbese a emisión en calquera medio de comunicación de programas ou imaxes nas que aparezan presentadores, colaboradores ou invitados fumando ou mostrando, directa ou indirectamente, marcas ou logotipos asociados ó tabaco.
A pesar desta prohibición xeral, cómpre advertir que segue sendo obrigatorio colocar avisos de advertencia no acceso e interior dos establecementos, prohibindo fumar cando así proceda ou indicando as zonas habilitadas, no seu caso.
As infraccións leves sancionaranse con multas de 30 a 600 euros; as graves, de 601 a 10.000 euros; e as moi graves, desde 10.001 a 600.000 euros.
Cumprimento da lei e reacción popular
miniatura| A promulgación desta modificación da lei antitabaco reproduciu a polémica social que se viviu trala aprobación da anterior lei cinco anos antes. A prensa e a televisión recolleu as mesmas posturas enfrontadas dos que rexeitaban novas restricións, que a interpretaron como unha nova inxerencia do Estado nas liberdades individuais, ou anunciaban seguras perdas económicas por perda de clientes e de permanencia de clientes nos establecementos; e a dos que reclamaban o dereito a un aire libre de fumes e o cumprimento das obrigas do Estado de defende-la saúde de tódolos cidadáns.
Unha das intervencións máis polémicas foi a da Defensora do Pobo, en funcións, María Luisa Cava de Llano, que nunha entrevista en Televisión Española o 10 de xaneiro pedía unha lei que conciliase intereses, que respondese a un acordo entre as partes e que non prexudicase a ninguén. Baseaba estas opinións nas queixas recibidas no seu departamento por parte de propietarios de establecementos de ocio, pola perda de clientela e vendas que estaban sufrindo, nun momento especialmente delicado pola crise económica xeral. Remataba sinalando que "a xente xa está farta de prohibicións e necesita liberdade de movemento para discernir entre o que molesta ou non ós demais".
Os medios de comunicacións recolleron durante os primeiros días numerosas reaccións contrarias, de particulares e de establecementos que se declaraban insubmisos e proclamaban publicamente a súa decisión de seguir permitindo fumar ós seus clientes. Xa o 26 de xaneiro se celebrou, en Palencia, a primeira manifestación en contra. Algunhas organizacións sociais comezaron a solicitar sinaturas para esixir a derrogación desta lei.
Pieces (canción de Robin Stjernberg)
"Pieces" é unha canción do cantante sueco Robin Stjernberg, a canción dá nome ó seu segundo álbum Pieces, onde a canción pode atoparse nunha segunda posición na listaxe de cancións. Foi o último sinxelo do álbum.
A Castiñeira, Bretoña, A Pastoriza
A Castiñeira é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
El Propagandista (Pontevedra)
El Propagandista foi un periódio editado en Pontevedra en 1859.
Traxectoria
Fundado e dirixido por Constantino Armesto Cobián. Periódico republicano federal
Mar Negro
miniatura|O Mar Negro coa península da Crimea e o Mar de Azov ao norte. O mar Negro (en abkhaza: Амшын Еиқәа, შავი ზღვა, Karadeniz, en póntico: Μαύρον Θάλασσα, Εύξεινος Πόντος, Черно море, Marea Neagră, Чёрное море, Чорне море, en tártaro de Crimea: Qara deñiz) é un mar que posúe unha saída moi angosta ao Mar Mediterráneo e que separa Europa Oriental de Asia Occidental e esta limitado polos montes Pónticos, ao sur, e polo Cáucaso a leste. Este mar está, en última instancia, relacionado a través de varios estreitos co océano Atlántico, vía mar Mediterráneo e mar Exeo: o estreito do Bósforo conéctao ao mar de Mármara e o estreito dos Dardanelos ao mar Exeo (parte do mar Mediterráneo); ademais, outro estreito, o de Kerch, úneo ao mar de Azov.
Características
Hai un importante fluxo de auga a través do Bósforo, 200 km³ por ano e de auga dóce das áreas adxacentes, especialmente da Europa Central e Oriental, totalizando 320 km³ por ano. O río máis importante a desaugar no Mar Negro é o río Danubio. Descargan tamén no Mar Negro o Dnister, o Dniéper e o Don. O Mar Negro ten unha área de 422,000 km² e unha profundidade máxima de 2210 m.
Os países que costean o Mar Negro son Turquía, Bulgaria, Romanía, Ucraína, Rusia e Xeorxia. A península da Crimea é unha república autónoma de Ucraína.
Teoría da conexión co Mediterráneo durante o Holoceno
O Mar Negro atópase conectado co sistema mundial de océanos mediante un sistema de dous estreitos encadeados, o Estreito dos Dardanelos e o Estreito do Bósforo. Os dardanelos ten unha profundidade de 55 metros e o Bósforo de 36.
Tamén existen evidencias que indican que o nivel de auga no Mar Negro era considerabelmente menor durante o período glaciar, isto explica que os arqueólogos atoparan restos de moluscos de auga doce e estruturas constituídas polo ser humano a uns 100 metros de distancia da costa actual de Turquía. A datación por radiocarbono destes moluscos indica que teñen unha idade duns 7 000 anos.
Tendo en conta estes feitos existe un acordo en que durante a última glaciación e certos tempo despois do seu final o Mar Negro foi un lago de auga doce pechado. Tempo despois da era glaciar os niveis de auga do mar Negro e o mar Exeo eleváronse de maneira independente ata alcanzar o punto no cal se atopan na actualidade. Sobre o punto no que aínda existe debate é o momento no que ocorreu tal conexión. Unha das teorías é que o mar Negro se encheu primeiro e que a auga doce superaba os actuais estreitos do Dardanelos e Bósforo e desaugaba no Mar Mediterráneo.
Teoría da inundación ou o dioivo
En 1997 William Ryan e Walter Pitman, da Universidade de Columbia, publicaron unha teoría segundo a cal se produciu unha gran inundación a través do Bósforo. Afirman que o mar Negro e o mar Caspio eran vastos lagos de auga doce pero que en torno ao 5.600 a.C o Mediterráneo rompeu o dique natural que os separaba destes lagos creando o paso actual entre os dous mares.
Historia
Dende a antigüidade foi escenario de loitas pola exemonía das súas augas, principalmente entre as grandes potencias do Imperio Otomán, que controlaba a entrada ao mesmo, e o Imperio Ruso. Na época moderna adquiriu unha nova importancia ao ser unha das vías de entrada do gas natural ruso en Europa.
Etimoloxía
Ponto Euxino é o nome grecolatino do mar Negro. Os gregos chamárono primeiro Skuthikos Pontos ("Mar Escítico"). Os escitas, pobo de lingua iraniana, designárono como Aksaina é dicir "sombrío, gris, azul escuro". Os gregos comprenderon primeiro este termo como axeinos (de a- privativo e xeinos estranxeiro") que significa "hostil aos estranxeiros", e logo, máis tarde, cando as súas correntes lles foron máis familiares e navegables, foi designado como Pontos Euxeinos (de eu- "ben" e xeinos "estranxeiro") ou Pont-Euxin (é dicir "Mar amigábel" ou "acolledor"). Outros pensan que era chamado acolledor precisamente por lle dar un nome contrario ao que ocorría en realidade, co fin de evitar as súas treboadas. en O nome de Mar Negro tería como orixe a atribución polos turcos de cores aos puntos cardinais, o "negro" para o norte, o "azul" para o oeste, o "branco" para o sur e o "verde" para o leste. ao estar este mar (deniz en turco) ao norte de Turquía, foi designado kara ("negro"), en turco Karadeniz ("mar negro"). Mentres que, por exemplo, o mar Mediterráneo, ao sur, sempre é chamado mar Branco, en turco Akdeniz (non confundir co mar Branco actual).
Fauna
miniatura|[[Mexillón cebra.]] O Mar Negro conta con especies animais características como son:
Poboación
As cidades máis importantes ao longo da costa inclúen Istambul (antigamente Constantinopla e Bizancio), Burgas, Varna, Constanţa, Ialta, Odesa, Sebastopol, Batumi, Trebisonda, Samsun e Zonguldak.
Pallejà
Pallejà é un municipio da provincia de Barcelona, en Cataluña, pertencente á comarca do Baix Llobregat. Está situado na marxe dereita do río Llobregat, a 19 km ao noroeste da cidade de Barcelona.
O seu termo municipal limita ao norte con Castellbisbal, ao leste con El Papiol e Molins de Rei, ao sur con Sant Vicenç dels Horts e La Palma de Cervelló, e ao oeste con Corbera de Llobregat. O lugar estivo habitado dende a época romana e actualmente ten unha poboación de 11.416 habitantes (2017) agrupados en tres entidades de poboación: Fontpineda, la Magina e Pallejà.
Mato, Taboada
San Martiño de Mato é unha parroquia do concello de Taboada na comarca de Chantada, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2014 tiña 123 habitantes (62 homes e 61 mulleres), o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 164 habitantes.
Gaitelgrima de Puglia
Gaitelgrima de Puglia ou Guaidalgrima finada despois de 1127, foi unhas princesa normanda e duquesa de Puglia e Calabria.
Traxectoria
Probabelmente filla de Xordano I ou Xordano II de Capua (ou se cadra de Roberto de Caiazzo), no 1114 converteuse na segunda esposa de Guillerme II, duque de Puglia e Calabria. Guillerme morreu asasinado nunha conxura palatina o 4 de agosto de 1127 e, segundo a lenda, a muller, esnaquizada pola dor, cortou os seus longos cabelos loiros en sinal de loito - seguida no exemplo por todas as doncelas do seu séquito - e púxoos sobre o sarcófago do seu home, aínda hoxe visíbel no adro da catedral de Salerno.
I Am Michael
I Am Michael é un filme estadounidense de 2015 escrito e dirixido por Justin Kelly. Está baseado no artigo "My Ex-Gay Friend", publicado polo xornalista Benoit Denizet-Lewis para New York Times Magazine, e está protagonizado por James Franco, Zachary Quinto, Emma Roberts e Charlie Carver. A rodaxe realizouse na cidade de Nova York dende o 11 até o 30 de agosto de 2014.
Sinopse
Baseado nunha historia real, o filme conta a historia do activista gai Michael Glatze, que rexeita a súa homosexualidade e convértese nun pastor cristián.
FORTA
150px|miniatura|Logotipo da FORTA A Federación de Organismos de Radio y Televisión Autonómicos (FORTA), fundada o 5 de abril de 1989, é unha asociación de 12 entes públicos de radio e televisión das comunidades autónomas de España.
A Casaqueimada, Mandaio, Oza-Cesuras
A Casaqueimada é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE en 2018 tiña 35 habitantes (17 homes e 18 mulleres).
FORTA
Membros
Esta conformada por:
Non forman parte da FORTA:
Xaponismo
miniatura|180px|[[Henri de Toulouse-Lautrec cartel litográfico de 1892.]] O Xaponismo é un termo que se refire á influencia das artes nipoas nas occidentais. A palabra foi empregada por primeira vez por Jules Claretie no seu libro L'Art Francais en 1872, publicado ese mesmo ano. As obras creadas a partir da transferencia directa dos principios da arte xaponesa ao mundo occidental, especialmente as realizadas por artistas franceses, denomínanse japonesque (xaponerías).
Dende a década de 1860, as ukiyo-e ou xilografías xaponeses convertéronse en fonte de inspiración para moitos pintores impresionistas de Francia e do resto de occidente, e posteriormente tamén para artistas modernistas e cubistas, que se interesaron pola asimetría e a irregularidade da arte xaponesa. As principais características desta arte que influíron nos artistas occidentais foron a ausencia de perspectiva, a luz sen sombras, as áreas planas de cores vibrantes e a liberdade de composición ao localizar os suxeitos descentrados. Todos estes elementos contrapoñíanse á arte greco-romana e foron aceptados polos artistas do século XIX, os cales buscaban liberarse da mentalidade artística occidental e das convencións académicas.
Virus Reston
O virus Reston (ou Reston virus, RESTV) é un ebolavirus pertencente á especie Ebolavirus Reston (Reston ebolavirus), da familia Filoviridae, orde Mononegavirales. O virus Reston describiuse en 1990 como unha nova "cepa" do virus Ebola (EBOV). É o único "virus" pertencente á súa "especie", e un dos cinco pertencentes ao xénero Ebolavirus. O nome deste virus procede da localidade de Reston, Virxinia, EUA, onde se descubriu. A diferenza doutros ebolavirus nunca produciu enfermidade nos humanos; só en animais.
O RESTV descubriuse en macacos cangrexeiros que se utilizaban como animais de experimentación en 1989 nos Laboratorios Hazleton (agora chamadaos Covance) en Reston, Virxinia. Este episodio causou grande alarma e atraeu moita atención dos medios de comunicación ao estar Reston preto de Washington, D.C. e pola letalidade coñecida dos ebolavirus. Porén, axiña se viu que, malia a súa consideración como axente de nivel de bioseguridade 4, o virus Reston non era patóxeno para os humanos, e só afectaba a monos; a esaxeración da súa letalidade debeuse a que foi confundido co virus da febre hemorráxica simia (SHFV) co cal os monos afectados estaban coinfectados.
Nome
De acordo coas regras de nomenclatura do ICTV, o nome deste virus non se escribe en cursiva (virus Reston, Reston virus) e abréviase oficialmente como RESTV, pero si vai en cursiva o da súa especie (Reston ebolavirus) e demais taxons superiores.
Cando se descubriu nos laboratorios de Reston en 1990, o virus Reston foi considerado unha "cepa" do virus Ebola. En 2000, recibiu o nome de virus Ebola Reston (Reston Ebola virus) e en 2002 o seu nome foi cambiado a ebolavirus Reston (Reston ebolavirus). A primeira abreviación utilizada para este virus foi EBOV-R (para o Ebola virus Reston) e despois usouse REBOV (para Reston Ebola virus ou Reston ebolavirus). Finalmente, o virus recibiu o seu nome actual de virus Reston (Reston virus) en 2010, coa abreviación RESTV.
Un virus da especie Reston ebolavirus é un virus Reston (RESTV) se ten as propiedades dos ebolavirus Reston e o seu xenoma diverxe do do prototipo Reston virus, Reston virus variante Pennsylvania (RESTV/Pen), en ≤10% a nivel de nucleótidos (de todos modos, polo momento é o único "virus" atopado da súa "especie").
Descubrimento
En 1898 desatouse un gromo de infección polo virus da febre hemorráxica simia (SHFV) en monos duns laboratorios de Reston, Virxinia. Estudando estes virus en mostras tomadas de ditos monos (macacos cangrexeiros ou Cynomolgus) o microscopista electrónico do USAMRIID Thomas W. Geisbert descubriu un filovirus similar en aparencia ao virus Ebola. Os macacos foran importados de Filipinas polos Laboratorios Hazleton de Reston, Virxinia. Este filovirus foi despois illado polo Dr. Peter B. Jahrling, e nun período de tres meses un terzo dos monos morreron a un ritmo de 3 mortes diarias.
Investigación
miniatura|[[Macaca fascicularis|macaco cangrexeiro (tamén chamado Cynomolgus) importados de Filipinas que eran portadores de filovirus.]]
Despois do descubrimento destes filovirus naqueles macacos cangrexeiros, os CDC fixeron unha investigación para rastrear a súa procedencia na que se concluíu que foran importados de Filipinas, onde non houbera ningún informe previo de infeccións por SHFV nin ebolavirus. Sospeitouse que os monos contraeran ambas as infeccións durante a súa viaxe a bordo das aeroliñas KLM antes de chegar a Reston. Os envíos foron rastreados ata a cidade de Nova York, Texas, e Cidade de México, pero non se atopou ningún caso de infección.
En xaneiro de 1990, os Laboratorios Hazelton recuperáronse das súas previas perdas e empezaron a importar monos de novo do mesmo establecemento de Manila, Filipinas, que proporcionara os animais orixinais. Os monos importados quedaron infectados e fíxoselles a eutanasia. En febreiro os CDC recibiron informes desta enfermidade en Alice, Texas. En marzo a División de Corentena dos CDC estableceu unha prohibición temporal da importación de monos aos Estados Unidos desde calquera parte do mundo.
Despois de que se anunciara un gromo de enfermidade causada por filovirus en Reston, Virxinia, realizouse un exame serolóxico para avaliar a prevalencia da infección. Dos primeiros centenares de soros recibidos nos CDC, aproximadamente o 10% presentaron algunha reacción co antíxeno dos ebolavirus, aínda que xeralmente de baixo nivel.En contra do que se agardaba, a maioría dos monos que deron positivo procedían de Indonesia.
En maio de 1990 enviouse un equipo de investigación a Indonesia. Durante a investigación, presentouse a hipótese de que os animais puideron coinfectarse, xa que os monos sospeitosos de estar enfermos eran normalmente situados en gaiolas grandes que contiñan outros 20 a 30 monos sospeitosos de enfermidade. A maioría dos monos foran importados da illa de Sumatra. O equipo de investigación non atopou trazas do virus en calquera dos casos.
Casos post-Reston
Despois desta proba realizada nas instalacións dos CDC do condado de DeKalb, dous dos monos que sobreviviran á infección polo virus Reston foron infectados cunha grande dose de virus Ebola para tratar de producir unha vacina contra o Ebola. Un dos dous monos desenvolveu resistencia á enfermidade, pero o outro morreu.
Como caso curioso, o edificio onde ocorrera o gromo inicial de Reston foi demolido en 1995 e no seu soar construíuse un novo edificio, que despois de servir para diversas funcións, acabou sendo en 2009 unha gardería infantil.
O virus Reston reapareceu nun gromo en Italia en 1992, e despois noutro gromo en 1996 nunha instalación para a exportación de monos de Filipinas.
En decembro de 2008, uns porcos dunha zona ao norte de Manila, deron positivo para o virus. Os CDC e a Organización Mundial da Saúde investigaron o gromo. Despois, en 2009, as autoridades sanitarias filipinas anunciaron que un traballador dunha granxa de porcos fora infectado co virus. A infección no home foi asintomática, pero a fonte de infección non se estableceu con seguridade, e esta podería ser o primeiro caso de transmisión do virus Reston de porcos a humanos, unha posibilidade que causou grande preocupación, pero que aínda se ten que confirmar.
Martí de Riquer
Martí de Riquer i Morera, que tamén asinou en castelán como Martín de Riquer Morera, conde de Casa Dávalos, nado en Barcelona en 1914 e finado na mesma cidade o 16 de setembro de 2013, foi un investigador catalán, especialista en Miguel de Cervantes e literatura medieval catalá.
Traxectoria
Participou na Guerra civil española no terzo de Monserrat e no Servizo de Propaganda que dirixía Dionisio Ridruejo. Pertenceu á Real Academia Española dende 1965 e presidiu dende 1963 a Real Academia de Boas Letras de Barcelona. Foi catedrático de Literaturas Románicas da Universidade de Barcelona (1950-1984).
Jolly Roger
miniatura|250px|A tradicional Jolly Roger. Jolly Roger é o nome dado a calquera das diferentes bandeiras que se izaban para identificar tripulación dun barco pirata. A máis comunmente identificada como a Jolly Roger é a da caveira e os ósos, un pavillón composto por un cranio humano enriba dun par de ósos cruzados en forma de "x" sobre un campo negro. Este deseño foi utilizado por diversos piratas, incluídos os Capitáns Edward England e John Taylor. Algunhas bandeiras Jolly Roger tamén incluían un reloxo de area, un símbolo común de representación da morte durante os séculos XVII e XVIII en Europa.
A pesar da súa preeminencia na cultura popular, as bandeiras máis comúns utilizadas polos piratas durante os séculos XVII e XVIII consistían tan só nun pano negro. Historicamente, a bandeira foi izada polos piratas para amedrentar ás súas vítimas para se entregar sen loita, xa que transmitía a mensaxe de eran bandidos que non se consideraban vinculados ás regras usuais de inclusión e podían, polo tanto, abater aos derrotados. A mesma mensaxe foi transmitida, ás veces, cunha bandeira vermella.
Uso
A primeira vista, pode parecer unha mala idea advertir das intencións izando a Jolly Roger. Con todo, isto pode ser visto como unha forma de guerra psicolóxica. O interese principal dun pirata é capturar o barco obxectivo intacto, xunto con calquera carga que puidese conter. Cunha reputación o suficientemente sanguinaria, un pirata que lanzase ao vento a Jolly Roger podería intimidar a tripulación inimiga e obrigala a renderse sen disparar nin un só canón. Tipicamente, se un barco decidía resistirse, a Jolly Roger era recollida e alzábase a bandeira vermella, indicando que os piratas ían tomar o barco pola forza e sen mostrar ningunha compaixón. Esperábase en moitas tripulacións que este curso da acción podería axudar a estender a idea de que resistirse era unha mala idea para o barco.
Izar a Jolly Roger demasiado pronto como única bandeira tiña tamén as súas desvantaxes. O barco inimigo podería ter suficiente tempo para escapar. Ademais, as naves de guerra estaban a miúdo baixo ordes de disparar a calquera barco que mostrase esta bandeira.
Galería de Jolly Roger
Na seguinte galería amósanse diferentes deseños da Jolly Roger, figurando ao pé o nome do pirata que a utilizaba.
Joaquín Reyes
Joaquín Reyes Cano, nado en Albacete o 16 de agosto de 1974, é un actor, cómico e ilustrador español.
Traxectoria
Joaquín estudou Belas Artes na Facultade de Cuenca da Universidade de Castilla-La Mancha e traballou como ilustrador para edicións de "El barco de vapor" e de Zumo de lluvia, de Teresa Broseta.
En 2002, con Ernesto Sevilla, Pablo Chiapella e Raúl Cimas, o "Trío de Albacete", comezou en Paramount Comedy o programa La Hora Chanante.
Televisión
miniatura|dereita|220px|Reyes, 2006
Serhiy Zhadan
Serhiy Viktorovych Zhadan (ucraíno: Сергі́й Ві́кторович Жада́н), nado en Starobilsk no óblast de Lugansk.o 23 de agosto de 1974, é un poeta, novelista, ensaísta e tradutor ucraíno.
Traxectoria
Graduouse na Universidade de Khárkiv en 1996 e pasou tres anos como estudante graduado de filoloxía. Deu clases de literatura ucraína e mundial desde 2000 até 2007, cando se retirou do ensino. Vive e traballa en Khárkiv.
Zhadan traduciu poesía do alemán, do inglés, do bielorruso, e do ruso; e de poetas como Paul Celan e Charles Bukowski. As súas propias obras foron traducidas a moitas linguas como o alemán, o inglés, o polaco, o serbio, o croata, o lituano, o bielorruso, o ruso e o armenio.
En marzo de 2008 a tradución rusa da súa novela Anarchy in the UKR chegou como finalista do premio «Superventas nacional» e foi candidata para «libro do ano» na Exposición internacional de libros en Moscova.
Crítica
A prosa de Zhadan é tan poética, o seu verso libre tan prosaico. É difícil asignarlle un xénero á súa obra: memorias, diario de viaxe, meditación oportuna ou intempestiva - ou unha mestura de todo isto centrada nos temas de «a miña xeración» e «a nosa época». Non se poden resumir as improvisacións picantes, quentes e feroces de Sergei Zhadan - isto é jazz verbal. Cando o les, temes pola literatura rusa contemporánea: entre todos os que escriben agora no idioma ruso, non hai ningún que tan infernalmente libre (e libre sobre todo da prosa «do escritor», da tendencia a «producir unha impresión»).
The Chinese Stars
The Chinese Stars é unha estadounidense de noise rock procedente de Providence, Rhode Island. O grupo formouse no ano 2003 con dous membros de Arab on Radar, que se separara no ano anterior, e un de Six Finger Satellite. A banda lanzou o seu álbum de estrea, Turbo Mattress, en 2003 a través do selo Skin Graft Records, lanzando ata a data tres álbums máis.
SATA Air Açores
SATA Air Açores é unha aeroliña portuguesa baseada en São Sebastião, Ponta Delgada. Opera voos regulares de pasaxeiros, carga e correo nos Azores. Proporciona os seus propios servizos de mantemento e handling e xestiona catro aeroportos rexionais. A súa base principal atópase no aeroporto João Paulo II, en Ponta Delgada. Tamén ten unha filial para voos de medio e longo alcance, Azores Airlines, a antiga SATA International.
Historia
Un grupo de cinco azorianos notables fundaron o día 21 de agosto de 1941 a Sociedade Açoriana de Estudos Aéreos, Lda, co obxectivo de estudar se era factible a creación dunha aeroliña que interconectase as illas do arquipélago dos Azores e o Portugal continental. Seis anos despois, o 17 de febreiro de 1947, o seu nome pasou a se Sociedade Açoriana de Transportes Aéreos, Lda (SATA), e o 15 de xuño dese ano a compañía comezou a operar cun avión Beechcraft UC-45B Expeditor con rexistro CS-TAA e bautizado como "Açor". O aparello podía transportar 7 pasaxeiros e 2 tripulantes e unía as illas de São Miguel, Santa María e Terceira.
A perda da aeronave nun accidente en 1948 obrigou á suspensión temporal das operacións de SATA. O 23 de maio de 1949 chegaron a São Miguel dous avións de Havilland Dove, con capacidade para 9 pasaxeiros. Anos máis tarde, en agosto de 1963, a frota aumentou coa compra á irlandesa Aer Lingus dun Douglas DC-3 (CS-TAD), con capacidade para 26 pasaxeiros. Este avión entrou en servizo o 1 de xullo de 1964.
En 1969 inaugurouse e abriuse ao tráfico civil o aeroporto de Nordela (no presente aeroporto João Paulo II), próximo á cidade de Ponta Delgada. No presente o aeroporto aínda é a base operacional de SATA. Dous anos despois TAP Portugal comezou a realizar voos regulares entre Lisboa e Ponta Delgada. O 24 de agosto de 1971 inaugurouse o aeroporto da Horta, e en 1972 o aeroporto das Flores. En 1972 a compañía decide mercar dous aparellos Hawker Siddeley HS 748 con capacidade para 48 pasaxeiros, que xa operaban nos Azores dende 1969. Entre 1981 e 1983 constrúense aeroportos nas restantes illas do arquipélago.
En 1976 a Força Aérea Portuguesa cede a SATA 2 avións Douglas DC-6 e proponse a rexionalización da empresa na Assembleia da República. Como resultado da folga dos pilotos de TAP Air Portugal, SATA viuse na obriga de realizar voos directos a Lisboa cos DC-6, chegando incluso a fretar un Boeing 707 para desconxestionar o tráfico acumulado nos Azores. A día 14 de abril de 1977 a aeroliña acadou o millón de pasaxeiros transportados.