cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint Kitts e Nevis
Demografía
A poboación das illas está composta na súa maioría por negros descendentes dos escravos traídos da África Occidental.
A maioría da poboación é cristiá, principalmente anglicanos, aínda que tamén existen outras confesións protestantes e a igrexa católica.
O inglés é o principal idioma, aínda que tamén se fala o patois.
Amelia Lamarque
Traxectoria
Amelia naceu froito do matrimonio entre Josefa Bouza Nieto (nada o 12 de xuño de 1864 na Coruña) e Pedro Quintela (nado en 1860). Ó morrer o seu pai moi novo, a súa nai emigrou xunto ós seus cinco irmáns a Arxentina onde coñeceu a Gaudencio Lamarque, polo que adoptou o apelido deste último de maneira artística. Tivo nove irmáns en total: Eduviges, Gonzalo, Elena, Josefa "Pepita", Pedro, Aurora, Libertad —falecida ós catro anos de idade— e Lirio, —tamén falecido ós poucos anos de nado, e Libertad Lamarque.
Foi unha actriz moi destacada da época dourada cinematográfica. Na súa longa carreira tanto en cine como no teatro, compartiu escena con Raimundo Pastore, Angelina Pagano, Ángel Magaña, Agustín Irusta, Ilda Pavone, Margarita Padín, Hugo del Carril, Eva Franco, Niní Marshall, Mecha Ortiz, Amanda Ledesma, Julio Traversa, Malisa Zini e Miguel Gómez Bao.
A Cancela, Xaviña, Camariñas
A Cancela é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Segundo datos do Instituto Nacional de Estadística no ano 2009 tiña 2 habitantes, 1 home e 1 muller.
A aldea está situada entre Lamastredo e Brea.
Nelumbonaceae
Nelumbonaceae (as nelumbonáceas ou lotos) é o nome botánico para a familia de plantas con flor acuáticas da orde Proteales. Só algúns taxonomistas recoñecen a familia: as plantas que se acollen neste xénero adóitanse incluír tamén na familia Nymphaeaceae. Ás veces coñécese coma familia dos lotos ou familia das ninfeas-lotos.
Perfect Situation
É tamén a canción máis exitosa da banda ata a data, estando na cima da Billboard Modern Rock Tracks durante catro semanas, durando máis que o primeiro sinxelo do álbum, "Beverly Hills".
O seu vídeo, dirixido por Marc Webb, estreouse o 11 de novembro de 2005 e conta coa actriz Elisha Cuthbert. Nel aparece a banda ficticia "Weeze" na que a vocalista e líder é Cuthbert, e onde Rivers Cuomo é un axudante. Cansos da actitude da líder, os membros de Weeze pídenlle a Cuomo que cante con eles creando a nova banda "Weezer". Moitos dos extras que aparecen como público son seareiros reais escollidos despois de participar nun casting.
Nelumbonaceae
Sistemática
O sistema APG II, de 2003 (proveniente do sistema APG, de 1998), recoñece esta familia e sitúaa na orde Proteales, no clado eudicots. A familia consiste nun só xénero, Nelumbo, de, probabelmente, dúas especies de plantas acuáticas, nativas de América do Norte e Asia (e quizais algunhas áreas achegadas, mais amplamente cultivada). O Sistema Cronquist, de 1981, tamén recoñece esta familia pero sitúaa na orde Nymphaeales na subclase Magnoliidae na clase Magnoliopsida [=dicotiledóneas]. O Sistema Dahlgren e mais o Sistema Thorne (1992) tamén recoñecen dita familia situándoa na súa propia orde Nelumbonales na superorde Magnolianae na subclase Magnoliidae [=dicotiledóneas].
Panteón de reis de Santo Isidoro de León
miniatura|240px|dereita|Panteón de reis de Santo Isidoro de León. O panteón dos reis de León, que se atopa ós pés da basílica de Santo Isidoro de León, é o lugar no que durante a Idade Media recibiron sepultura a maioría dos reis e raíñas do reino de León.
É un espazo rectangular con pórtico, de arredor de oito metros de lado, con dous robustas columnas sobre as que se apoian sete arcos que dividen o espazo en tres naves. O ciclo pictórico que adorna os seus muros está considerado unha das obras cume do Románico español.
Personaxes soterrados no panteón
Nel atópanse varios sartegos de pedra nos que foron depositados os restos de diversos reis de León e Galicia, así como algúns membros da familia real leonesa. As persoas reais inhumadas aquí foron:
Barouta, San Clodio, Leiro
Barouta é un lugar da parroquia de San Clodio no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 muller.
Tintín no Tíbet
Tintín no Tíbet (Tintin au Tibet) é o vixésimo volume de As aventuras de Tintín, a serie de banda deseñada do debuxante belga Hergé. Serializouse semanalmente desde setembro de 1958 a novembro de 1959 na revista  Tintín e publicouse como álbum en 1960. Hergé considerabaa a súa aventura favorita Tintín no Tíbet foi un esforzo emocional, xa que o creou mentres sufría pesadelos traumáticos e un conflito persoal mentres decidía deixar a súa muller tras tres décadas por unha muller máis nova. A historia conta como o novo reporteiro Tintín vai en busca do seu amigo Chang Chong-Chen, que as autoridades afirman que morreu nun accidente de avión no Himalaia. Convencido de que Chang sobreviviu e acompañado por Milú, o Capitán Haddock e o guía Sherpa Tharkey, Tintín cruza o Himalaia ata a meseta do Tíbet, no camiño atopa ao misterioso Ieti.
Despois de Stock de coque (1958) e o seu gran número de personaxes, Tintín no Tíbet difire doutras historias da serie porque non hai inimigos e só un pequeno número de personaxes. A historia é tamén infrecuentemente emotiva para Tintín, momentos de moita emoción como o obstinada crenza de Tintín na supervivencia de Chang, o descubrimento do osiño de peluche na neve, o Capitán Haddock sacrificándose para salvar a Tintín, o regreso de Tharkey, o encontro con Chang, e como o ieti perde o seu único amigo. Podemos ver a Tintin chorando ao imaxinar o destino de Chang, algo que só se ve en dúas ocasións ao longo de toda a serie (a outra ocasión é O Loto Azul).
Os temas da historia de Hergé inclúen percepción extrasensorial, o misticismo do budismo tibetano e a amizade. Traducido a 32 idiomas, Tintín no Tíbet foi moi aclamado polos críticos e normalmente considérase a mellor obra de Hergé, tamén foi eloxiado polo Dalai Lama, que o concedeu o premio Luz da Verdade. A historia foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión, a serie converteuse nunha parte definitiva da tradición da banda deseñada franco-belga. Tintín no Tíbet adaptouse para a serie animada de 1991 de Ellipse / Nelvana  As aventuras de Tintín, e a dramatización de 1992-3 de  BBC Radio 5 das Aventuras, o videoxogo de 1996  co mesmo nome, e o musical de 2005-6 Hergé's Adventures of Tintin, tamén destacado no documental de 2003 Tintín e eu e foi obxecto dunha exposición museística.
A primeira edición en galego foi en 1988 pola Editorial Juventud con tradución de Valentín Arias López.
Sinopse
Todo comeza nun imaxinario centro turístico en Vargèse (departamento de Savoia) xunto ao Capitán Haddock, Tintín le sobre un accidente aéreo nas montañas do Himalaia. Esa mesma tarde no hotel, Tintín dórmese un pouco mentres xoga ó xadrez co Capitán, a quen lle esta custando decidir o seu próximo movemento. Tintín ten un soño moi real sobre o seu amigo Chinés Chang Chong-Chen (véxase O Loto Azul) espertando no medio dun aeroplano en chamas, e neste momento esperta violentamente, gritando "chang!" e tirando todo o que hai na mesa. Á mañá seguinte, le no xornal que Chang atopábase no avión sinistrado no Tíbet. Crendo firmemente que o soño era unha visión certa, Tintín viaxa a Katmandú, seguido por un máis que escéptico Capitán Haddock. Alli contratan a un Pobo sherpa1sherpa chamado Tharkey, e acompañados por varios carrexadores, diríxense ao lugar do impacto.
Tras unha serie de acontecementos, descobre grandes pegadas na neve e Tharkey afirma que pertencen ao Ieti. Os porteadres abandonan ao grupo, e Tintín, Haddock e Tharkey seguen, tomando a carga que poden. Finalmente conseguen chegar ao lugar da colisión, onde Tintín atopa un osiño de peluche semisoterrado na neve, o cal parece ser pertenza de Chang. Tintín intérnase na neve tratando de seguir os pasos de Chang, e atopa unha cova onde Chang tallou o seu nome na roca. Seguidamente prodúcese unha tormenta e Tintín cae nunha fenda na terra, reincorpórase a Haddock e Tharkey, quen se abrigaron no avión sinistrado.
Tharkey decide non seguir máis adiante, afirmando que Chang está morto, e Tintín, Milú e Haddock proseguen cando Tintín ve unha bufanda na ladeira dunha montaña. Haddock perde o seu agarre e se balancea perigosamente sobre ó abismo. Quere que Tintín corte a corda que lles une e poida salvarse, pero Tintín rexeita a idea, dicindo que ou se salvan ambos ou morren xuntos. Tharkey, movido polo desinterese de Tintín, volve xusto a tempo para salvalos. Montan unha tenda na cima, pero o forte vento lévalla, ata a cara do ieti. Deciden camiñar toda a noite, e finalmente ven o mosteiro de Khor-Biyong. Prodúcese unha avalancha, e os tres son enterrados pola neve.
Raio Bendito, un monxe do mosteiro, 've' a Tintín, Milú, Haddock e Tharkey na neve, nunha visión. Arriba nas montañas, Tintín recupera a conciencia, e incapaz de chegar ata o mosteiro, escribe unha nota e manda a Milú para que a entregue. Milú marcha ao mosteiro pero se entretén e perde a nota. Por fin Milú consegue que os monxes síganlle. miniatura|300px|Lombo da edición en galego. O capitán Haddock esperta no mosteiro. Alí atopa a Tintín e Tharkey de novo. Despois Tintín cóntalle ao Gran Abade porqué están alí, e este recoméndalles abandonar a procura e volver ao seu país. Raio Bendito ten outra visión, a través da cal Tintín conclúe que Chang segue vivo, nunha cova, pero o "migou" (o ieti) reteno. Haddock non cre na visión, pero o abade explícalle que moito do que ocorre no Tíbet parece imposible aos occidentais. Tintín diríxese a Charabang, un pobo nas montañas próximo onde Raio Bendito dixo que se atopaba Chang. Haddock ao principio rexeita seguir a Tintín, pero acaba indo a Charabang, e ambos, con Milú, escalan ata o "Corno do Iac" - o sitio onde o monxe viu a Chang.
Esperan ata que o ieti abandona a cova. Tintín entra cunha cámara, xa que o Capitán ordenoulle tomar unha fotografía ao ieti se podía. Dentro da cova, Tintín atopa ao fin a Chang, quen esta doente e con febres. Haddock non consegue avisar a Tintín do regreso do ieti, e este penetra na cova, Tintín nervioso dispara accidentalmente o flash da cámara. O ieti, asustado pola potente luz, sae correndo da cova, embestindo ao Capitán, quen estaba entrando na cova. Levan en padiola a Chang, este cóntalles a historia da súa supervivencia, e de como o ieti coidouno. Chang chama o ieti "Pobre Home das Neves", e a Tintín asómbralle que non dixese "abominable". "Por suposto que non," di Chang, "coidoume. Sen el morrera de frío e fame." Atópanse de novo co Gran abade e un comité de monxes, que regalan a Tintín unha bufanda de seda en honra á coraxe demostrada, e a fortaleza da súa amizade con Chang. Son hospedados de novo no mosteiro, e tras unha semana, cando Chang recupérase, volven a Nepal en cabalo. Chang medita sobre que o ieti non é un animal salvaxe, senón que ten unha alma humana. O ieti tristemente observa a súa marcha dende a distancia.
Antecedentes e ideas temperás
thumb|right| alt = Fotografía dunha paisaxe montañosa nevada | Hergé reuniu unha colección de recortes e imaxes similares á imaxe da paisaxe tibetana como inspiración para os seus debuxos na paisaxe de montaña.
En outubro de 1957, Hergé envioulle ao seu editor, Casterman, a portada da súa décimo novena aventura completa de Tintín, Stock de coque, e durante varias semanas considerou ideas para a trama da súa próxima historia. Recordando con agarimo os días de scoutismo da súa mocidade, a súa primeira idea foi enviar a Tintín aos Estados Unidos, como na terceira aventura, Tintín en América, para axudar a un grupo de Nativos americanos a defender as súas terras dunha grande corporación que desexaba perforar buscando petróleo, reflexionando, Hergé creeu que recuperar un antigo argumento sería un paso atrás. Outra idea que tiña era Tintín tratando de demostrar que o mordomo de Haddock Néstor estaba implicando nun delito cometido polos seus antigos patróns, os irmáns Paxaro. Tamén o rexeitou, pero mantivo a idea dunha aventura sen armas nin violencia, a única historia de Tintín sen un antagonista. Unha terceira idea enviaba a Tintín e ao profesor Tornasol a unha rexión polar cuberta de neve, onde un grupo de exploradores necesitan a Tornasol para salvalos dunha intoxicación alimentaria. Abandonou esta trama tamén, pero mantivo a ambientación nun ambiente nevado e decidiu centrarse, non en Tornasol, senón no seu personaxe principal Tintín.
Un colaborador de Hergé, Jacques Van Melkebeke, suxerira en 1954 montar unha historia no Tíbet, probablemente influenciado pola obra que adaptou para Hergé nos anos 40, M. Boullock a disparu (A desaparición do señor Boullock). Bernard Heuvelmans, un criptozoologo que axudara a Hergé a imaxinar a exploración lunar para as dúas partes Obxectivo: a Lúa e Explorando a Lúa, entregoulle unha copia do seu libro Sur la piste des bêtes ignorées (Trala pista de animais descoñecidos) en 1955,  inscribindo no interior a suxestión de que nalgún momento Tintín debería atoparse co Ieti. En 1958, Hergé decidiu que O Tíbet sería o escenario da próxima Aventura de Tintín. As ideas iniciais para o título foron Le museau de la vache (O fociño da vaca), Le museau de l'ours (O fociño do oso) e Le museau du yak (O fociño do Iac), todos referíndose á montaña da última parte da historia. Aínda que inicialmente afirmouse que a "enquisa de mercado" elixiu o título Tintín no Tíbet suxerindo que as vendas serían mellores se o libro usaba o nome de Tintín no título, o produtor de entretemento e o autor Harry Thompson suxeriu que "o título reflectía a natureza en solitario da empresa de Tintín".
Problemas psicolóxicos de Hergé
Hergé alcanzou un período especialmente traumático na súa vida e sufriu unha Enfermidade mental. En 1956, decatouse de que deixara de amar a súa muller Germaine, coa que casara en 1932, e en 1958 enamorouse de Fanny Vlaminck, unha debuxante dos estudios Hergé, vinte e oito anos máis nova. Empezaron a facerse as veiras. A nova compañeira de Hergé elevou a súa moral e compartiu moitos dos seus intereses. Germaine pronto comezou a interferir no cortexo, provocando que Hergé admitise que o seu desexo era manter unha relación con ambas mulleres. Cando non conseguiu satisfacer a ningunha delas, contemplou divorciarse de Germaine para casar con Fanny. A súa educación católica e ética Scout, fixo que sentise unha enorme culpa. Coma confesou ao entrevistador Numa Sadoul: "'Significaba derrubar todos os meus valores, ¡que choque! Esta foi unha grave crise moral: estaba casado e amaba a outra persoa, a vida era imposible coa miña muller, pero por outra banda, tiña esa idea de scout de dar a miña palabra para sempre. Foi unha verdadeira catástrofe. Estaba completamente desgarrado. '"
Durante este período, Hergé tivo pesadelos recorrentes onde enfrontouse a imaxes do que describiu como "a beleza e a crueldade do branco", visións de branco e de neve que non puido explicar. Como máis tarde lle ceclaou a Sadoul: "'Nesaa época, eu atravesaba un momento de crise real e os meus soños eran case sempre soños brancos. E eran extremadamente angustiosos. Tomei nota deles e lembro un onde estaba nunha especie de torre composta por unha serie de ramplas. Caían follas mortas e cubrían todo. Nun momento concreto, nunha alcoba inmaculadamente branca, apareceu un esqueleto branco que intentaba atraparme. E entón ao instante todo ao meu redor volveuse branco. '"
Por consello do seu antigo editor Raymond de Becker, Hergé viaxou a Zürich para consultar ao psicanalista suízo  Franz Riklin, discípulo de Carl Jung, para descifrar os seus soños perturbadores. Riklin comprendeu á "busca da pureza" tan destacada nos soños de Hergé, e finalmente en Tintín no Tíbet. Díxolle ao autor que debía destruír "o demo da pureza" na súa mente canto antes: " Non quero desanimarche, pero nunca alcanzarás o obxectivo do teu traballo. Trátase de un ou outro: debes superar a túa crise ou continuar o teu traballo. Pero, no teu lugar, pararía de inmediato! "
Aínda que Hergé tivo a tentación de abandonar Tintín por suxestión de Riklin, para dedicarse á súa afección á arte abstracta, pensou que facelo sería a aceptación do fracaso. Ao final, deixou á súa muller para casar con Fanny Vlaminck e continuou o traballo en Tintín no Tíbet, confiando en que completar o libro exorcizaría os demos que sentía que o posuían. "Foi unha decisión valente e boa", dixo o xornalista e experto británico en Tintín Michael Farr. "Poucos problemas, incluídos os psicolóxicos, resólvense abandonándoos." Thompson sinalou, "Foi irónico, aínda que non impredicible, que ante o dilema moral planteado por Riklin, Hergé optou por manter a súa palabra de honra de Scout con Tintín, pero non con Germaine. " O experto belga en Tintín Philippe Goddin resumiu: "[Hergé] busca recuperar o equilibrio perdido, e lle impón ao seu heroe o desexo de buscar a pureza... considerando necesario que Tintín pase pola experiencia íntima da angustia e a soidade... para descobrirse a si mesmo. "
Influencias
Na creación de Tintín no Tíbet, Hergé inspirouse nunha serie de influencias. A historia localízase no Himalaia, un ambiente cuberto de neve, de acordo cos soños recorrentes de brancura e a súa necesidade de crear unha aventura que "debe ser unha viaxe en solitario de redención" da "brancura de culpabilidade". A idea dunha viaxe en solitario levou a que Tintín estivese acompañado só por Milú, o seu guía, e un Haddock reticente, que proporciona o contrapunto e o humor necesarios.
thumb|left| alt = Fotografía dun templo asiático vermello nunha ladeira | [[Mosteiro de Drigung no Himalaia no Tíbet, similar ao mosteiro budista representado no libro]]
Hergé leu unha variedade de libros sobre o Tíbet para este proxecto: "Tíbet secreto2 de Fosco Maraini, Sete anos no Tíbet de Heinrich Harrer, Tibet my Pateland de Tsewang Pemba,  Annapurna de Maurice Herzog,  O Terceiro Ollo do desacreditado autor Lobsang Rampa, e os libros da  exploradora e  espiritualista francesa Alexandra David-Néel.  Hergé visitou a Belgic Alpine Society para examinar a súa colección fotográfica do Himalaia e enviáronlle o traballo do fotógrafo Richard Lannoy na India.  Os modelos para debuxos dos monxes con instrumentos musicais, sherpas con mochilas e os restos dos avións procedían de recortes que Hergé recollera de fontes como  National Geographic.  Os membros dos estudios axudáronlle a reunir outro material fonte, por exemplo, o colaborador  Jacques Martin investigou e deseñou os traxes da historia.
Para coñecer o Ieti, que representa como unha criatura benévola, Hergé púxose en contacto co seu amigo Bernard Heuvelmans, o autor de No rastro de animais descoñecidos. Despois de ler a descrición de Heivelmans do Ieti, Hergé continuou a investigar a criptídica o máximo posible. Hergé entrevistou a alpinistas, incluído Herzog, que vira as pegadas do que cría que era un enorme bípede que se detivo ao pé dunha parede de rocha no Annapurna. ​​O coidado do famento Chang pola criatura deriva dun conto Sherpa dun Ieti que rescatou a unha nena en circunstancias similares. Outra influencia veu de Fanny Vlaminck, que se interesou pola percepción extrasensorial e o misticismo do budismo tibetano, temas destacados na historia que tamén fascinaban a Hergé.
Publicación
Os estudos Hergé serializaron "Tintín no Tíbet" semanalmente desde setembro de 1958 a novembro de 1959, dúas páxinas semanais, na revista Tintín''. Por mor do seu desexo de precisión, Hergé engadiu o logotipo de Air India aos restos do accidente do avión. Un representante de Air India queixouse a Hergé pola publicidade adversa que podería sufrir a compañía aérea, argumentando: "É escandaloso, ningún dos nosos avións se estrelou; fixéchesnos un dano considerable". Air India colaborou con Hergé, axudando as súas investigacións proporcionándolle material de lectura, fotografías contemporáneas e imaxes de cine da India e Nepal, especialmente Delhi e Katmandú. Mentres o prefixo aeronáutico do avión estrelado mantivo o "VT", do país. Hergé aceptou cambiar o logotipo da compañía aérea na edición publicada para a ficción Sari-Airways, sinalando que había tantas compañías aéreas indias que era posible que houbese realmente unha Sari-Airways.
Mentres desenvolvían a historia, os membros dos Estudios enfrontáronse a Hergé preocupados por elementos de Tintín no Tíbet. Bob de Moor temía que a escena na que Haddock se estrela contra unha stupa molestara aos budistas. Jacques van Melkebeke suxeriu que o Ieti non fose representado para crear unha sensación de enigma. Hergé non estaba de acordo, crendo que decepcionaría aos seus lectores infantís.
Campo, Trazo
San Xoán de Campo é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Trazo. Segundo o IGE en 2013 tiña 380 habitantes (200 mulleres e 180 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 447 habitantes.
Tintín no Tíbet
Publicación
Tras a conclusión do serial, Hergé traballou co seu editor, Casterman, para producir o traballo en forma de álbum. O deseño orixinal de Hergé para a portada contaba con Tintín e a súa expedición nun pano de fondo branco. Casterman considerábao demasiado abstracto, polo que Hergé engadiu unha cordilleira na parte superior. O biógrafo Benoît Peeters expresou que ao facelo, a imaxe foi privada dalgunha da súa "forza e orixinalidade".
Campo, Trazo
Xentilicio
O seu xentilicio é camposiño.
Tintín no Tíbet
Erros
Herge intentou ser máis exacto respecto do cultural que no Loto azul e a linguaxe que berra repetidamente un personaxe autóctono en Katmandú esta escrito en devanágari. Con todo, este é en realidade hindi e non nepalí. A maioría de nepalís non coñecen nada de hindi.
Premios
O libro foi votado como a mellor novela gráfica en francés de todos os tempos nunha enquisa de profesionais, editores e críticos.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Primeiro ministro de Australia
miniatura|right|130px|Brasón de Australia. O primeiro ministro de Australia é o xefe de goberno de Australia.
Lista
Esta é a lista dos primeiros ministros de Australia despois da independencia en 1901.
Pau brasil
O brasil ou pau brasil Caesalpinia echinata, é unha especie de árbore brasileira da familia das fabáceas (subfamilia das cesalpiniáceas), de madeira (de igual nome) dura, compacta e de cor vermella, da que se tira unha tintura de cor vermella chamada de brasilina, que oxida a brasileína. Úsase en ebanistaría e para facer instrumentos musicais. O brasil foi unha árbore moi abondosa nos bosques brasileiros e paraguaios, pero hoxe en día é cada vez máis escasa.
É a árbore nacional do Brasil desde 1978.
Descrición
É unha árbore de crecemento lento e de talle mediano, xa que acada de 10 a 15 m de altura. O toro é recto -apropiado para a talla- cuberto de aguillóns, especialmente nas pólas novas (de feito, o epíteto echinata alude a esta característica xa que significa "con espiños"), de cor cinsa escura. A madeira é de cor alaranxada-avermellada, brillante, máis densa cá auga, polo que non pode aboiar e impide o seu transporte fluvial. As follas son compostas, bipinnadas, de cor verde intermedia e brillantes. As flores dispóñense en acios erectos, achegados aos ápices das pólas. Están formadas por catro pétalos amarelos e un menor vermello, e son moi recendentes. O androceo está formado por dez estames e o xineceo é de ovario súpero. O froito é un legume, cuberto por espiños longas e afiadas, e contén de 1 a 5 sementes discoides, de cor marrón.
Etimoloxía
Cando os exploradores portugueses acharon esta especie (dunha tonalidade tan avermellada, na beiramar de América do Sur), puxéronlle o nome de pau-brasil, pois brasil supostamemte vén de brasa. Así ese nome diferenciaba esta especie suramericana doutra "diferente" oriúnda de Asia e outras áreas, coa que se produce unha tintura encarnada. Mais das especies descubertas en América do Sur obtíñase mellor poduto de tintura. Por iso estas árbores foron por moito tempo exportadas, medrando así a economía. Fíxose tan sonada, que pasaron a chamala do Brasil. Ás veces déuselle o nome pau de Pernambuco polo estado de Pernambuco, rexión nordés do Brasil.
No negocio da ebanistaría, a máxima calidade obtense de Caesalpinia echinata, comercialmente chamada "madeira de Pernambuco". Porén os termos "Pernambuco" e "Brazilwood" úsanse en instrumentos de cordas, aínda que se refiren a especies completamente diferentes. Exemplos desas especies de "madeira Brasil" inclúe o "ipê" (Tabebuia avellanedae) e a "massaranduba" (Manilkara bidentata).
Importancia histórica
Entre os séculos XV e XVI, esta especie foi moi valiosa en Europa e bastante difícil de obter. Ás veces proviña desde Asia, comercializada na forma de po e usada como tintura arroibada na manufactura de luxosos téxtiles, tales como oveludo, altamente demandado durante a Renacenza.
Cando os navegantes portugueses descobren Brasil, o 22 de abril de 1500, inmediatamente ven tal "madeira de brasil", que era extremadamente abundante. Nuns poucos anos, unha feroz talla e exportación de toros, converteuse nunha próspera industria, dando á coroa portuguesa o seu monopolio. O rico comercio estimulou o contrabando, e até ataques corsarios contra buques portugueses para lles roubars o seu cargamento de madeira. Por exemplo, o intento infrutuoso dunha expedición francesa (liderada por Nicolas Durand de Villegaignon, vicealmirante da Bretaña e corsario do Rei en 1555) para establecer unha colonia no que actualmente é Río de Xaneiro (a frustrada Colonia France Antarctique), foi en parte motivada pola riqueza xerada pola explotación do pau brasil. Esta especie cítase en Flora Brasiliensis por Carl Friedrich Philipp von Martius.
Explotación
A súa excesiva talla provocou un descenso grave nas súas poboacións no século XVIII, causando o colapso da súa explotación como madeireira. Actualmente, a especie achégase perigosamente á súa extinción en moitas subpoboacións orixinais. Está listada nas especies ameazadas polo IUCN, e citada na lista oficial de especies ameazadas do Brasil. O mercado da súa madeira aínda non está prohibido. A "Iniciativa Internacional para a Conservación do Pernambuco" (IPCI, polas súas siglas en inglés), cuxos membros son os grosistas desta madeira, traballan para reforestar e utilizar outras madeiras para a fabricación de violíns. A falta crítica da súa madeira axudou á industria da fibra de carbono a reemprazala.
Usos
O pernambuco é a materia prima para a arquetaría: os luthiers, fan arcos para instrumentos de corda da familia do violín. Foi levado a Europa polas súas propiedades colorantes aproximadamente até 1850, data na que se comezou a utilizar para fabricar arcos de violíns. Os irmáns Tourte encóntranse entre os primeiros arqueteiros que demostraron as cualidades excepcionais desta madeira. Nun principio, os construtores de arcos utilizaban outras especies das denominadas "madeiras tropicais". Todas elas tiñan unha densidade e unha dureza notábeis, polo que comunmente foron denominadas de "pau ferro". Porén, grazas ás súas cualidades sonoras, que lle valeron o favor dos músicos, e ás súas características físicas e mecánicas que fan del un material ideal para a construción de varas curvadas, en pouco tempo o Pernambuco substituíu a todas as outras especies. Douscentos cincuenta anos despois da súa introdución, cando se trata de construír arcos de calidade, os arqueteiros e músicos do mundo enteiro non atoparon nada que poida substituílo: rixidez, flexibilidade, densidade, beleza, capacidade de conservar a curvatura, a reunión de todas estas propiedades fan do pernambuco un material sen igual.
Costámero
miniatura|Cuadríceps de rato marcado con anticorpos policlonais para a [[distrofina, sinalando a posición dos costámeros.]] O costámero é un compoñente estrutural e funcional das células do músculo estriado que conecta o sarcómero do interior da célula coa membrana plasmática e coa matriz extracelular.
Os costámeros son ensamblaxes de proteínas subsarcolemais aliñadas circunferencialmente en correspondencia co disco Z (ou liña Z) das miofibrilas periféricas, ao que están ancorados. Acoplan fisicamente a forza xerada nos sarcómeros co sarcolema (membrana da célula muscular) nas fibras musculares estriadas, polo que son considerados un dos compoñentes fundamentais da morfoloxía do músculo estriado, e cando están alterados crese que contribúen directamente ao desenvolvemento de varias miopatías. Os costámeros manteñen a integridade mecánica do sarcolema e envían sinais relacionados co estrés mecánico no sarcómero e na matriz extracelular. Os dous principais complexos proteicos descritos nos costámeros son o complexo distrofina-glicoproteína e o complexo integrina-vinculina-talina.
O sarcolema da fibra muscular, ademais de estar unido internamente ao sarcómero por medio do costámero, está unido tamén á matriz extracelular exterior por conexións entre o costámero e dita matriz por medio do complexo DAG. O complexo de glicoproteínas asociadas á distrofina (DAG, do inglés dystrophin-associated glycoprotein) contén varias proteínas de membrana periféricas e integrais, como os distroglicanos e sarcoglicanos, que se pensa que son responsables da unión do sistema citoesquelético interno dunha fibra muscular con proteínas estruturais da matriz extracelular (como o coláxeno e a laminina). Por tanto, é unha das características do sarcolema que contribúe a acoplar o sarcómero co tecido conectivo extracelular. A proteína desmina pode tamén unirse ao complexo DAG, e algunhas rexións del están implicadas na sinalización celular.
Bexe, As Cabanas, San Xoán de Río
Bexe é un lugar da parroquia das Cabanas, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña un habitante, unha muller.
Santa Lucía, Caribe
Santa Lucía (, ; Sainte-Lucie) é un pequeno país insular das Indias Occidentais no leste do Mar Caribe no límite co Océano Atlántico. A illa chamábase anteriormente Iyonola, o nome dado á illa polos nativos arauacos, e máis tarde Hewanorra, o nome dado á illa polos nativos caribes, dous pobos amerindios separados. Parte das Illas de Barlovento das Antillas Menores, está situada ao norte/nordés da illa de San Vicente, ao noroeste de Barbados e ao sur da Martinica. Abarca unha superficie terrestre de 616 km² e informou dunha poboación de 165.595 no censo de 2010. A cidade máis grande é Castries, a súa capital actual, e a súa segunda máis grande é Soufrière, a primeira capital colonial francesa da illa.
Os franceses foron os primeiros europeos que se instalaron na illa. Asinaron un tratado cos nativos caribes en 1660. Inglaterra tomou o control da illa de 1663 a 1667. Nos anos seguintes, estivo en guerra con Francia 14 veces, e o goberno da illa cambiou con frecuencia. En 1814, os británicos tomaron o control da illa. Debido a que cambiaba tantas veces entre o control británico e francés, Santa Lucía tamén era coñecida como a "Helen of the West" despois do personaxe mitolóxico grego, Helena de Troia.
O Goberno representativo xurdiu en 1840. O sufraxio universal estableceuse en 1953. De 1958 a 1962, a illa foi membro da Federación das Indias Occidentais. O 22 de febreiro de 1979, Santa Lucía converteuse nun estado independente e membro da Commonwealth de Nacións como Reinos da Commonwealth de Nacións. Santa Lucía é unha xurisdición mixta, significa que ten un sistema xurídico baseado en parte tanto no dereito civil como no dereito de Inglaterra. O Código Civil de Santa Lucía de 1867 baseouse no Código Civil de Quebec de 1866, complementado pola lexislación ao estilo do dereito consuetudinario inglés. É membro da Comunidade do Caribe, da Organización de Estados Americanos e da Mancomunidade Británica de Nacións. Tamén é membro da Organisation internationale de la Francophonie.
Período precolonial
Os primeiros habitantes indíxenas probados foron os arauacos, aínda que puido haber outros pobos nativos antes disto. Crese que os arauacos proviñan do norte de América do Sur nalgún momento ao redor do 200–400 AD, xa que hai numerosos xacementos arqueolóxicos na illa onde se atopan exemplares da súa ben desenvolvida cerámica. Hai evidencias que suxiren que os arauacos chamaron á illa Iouanalao, que significa 'Terra das iguanas', debido ao alto número de iguanas da illa.
Os Caribes chegaron ao redor do ano 800 d.C., e tomaron o control dos arauacos matando aos seus homes e asimilando ás mulleres á súa propia sociedade. Chamáronlle á illa "Hewanarau", e máis tarde Hewanorra (Ioüanalao, ou "alí onde se atopan as iguanas").
Período europeo inicial
Cristovo Colón puido avistar a illa durante a súa cuarta viaxe en 1502, xa que tocou terra en Martinica, aínda que non menciona a illa no seu rexistro. Juan de la Cosa anotou a illa no seu mapa de 1500, chamándoa El Falcon, e outra illa ao sur Las Agujas. Unha cédula española de 1511 menciona a illa dentro do dominio español, e un globo terráqueo no Vaticano feito en 1520, mostra a illa como Santa Lucía.
A finais da década de 1550, o pirata François le Clerc francés (coñecido como Jambe de Bois (pata de pau), debido á súa pata de madeira) estableceu un campamento na Illa Pigeon, dende onde atacou barcos españois que pasaban. En 1605, un barco inglés chamado Oliphe Blossome desviouse de rumbo no seu camiño cara a Güiana, e os 67 colonos crearon un asentamento en Santa Lucía, despois de ser recibidos inicialmente polo xefe caribe Anthonie. O 26 de setembro de 1605, só 19 sobreviviron despois dos continuos ataques do xefe caribe Augraumart, polo que os colonos fuxiron da illa.
Colonia Francesa
En 1664, Thomas Warner (fillo de Sir Thomas Warner, o gobernador de Saint Kitts) reclamou Santa Lucía para Inglaterra. Trouxo 1.000 homes para defendelo dos franceses, pero despois de só dous anos, só 89 sobreviviron e o resto morreu principalmente por mor dunha enfermidade. En 1666, a Compañía Francesa das Indias Occidentales retomou o control da illa, que en 1674 pasou a ser unha colonia oficial da coroa francesa como dependencia da Martinica.
Séculos XVIII e XIX
Dada a importancia do seu porto en Castries, a illa foi disputada constantemente entre o século XVI e o XVII, cambiando de mans polo menos catorce veces entre o goberno de Francia e o do Reino Unido, aínda que os asentamentos franceses permaneceron e a illa foi unha colonia francesa de facto ben entrado o século XVIII. Finalmente o Reino Unido foi quen obtivo a posesión definitiva da illa o ano de 1814 como parte do Tratado de París, que puxo fin ás Guerras Napoleónicas. A partir de entón, Santa Lucía foi considerada unha das colonias das Illas de Barlovento Británicas.
A institución da escravitude abolíuse na illa en 1836, xa que foi abolida en todo o Imperio Británico. Despois da abolición, todos os antigos escravos tiñan que cumprir un "aprendizaxe" de catro anos, para afacelos á idea de liberdade. Durante ese período, traballaron para os seus antigos amos polo menos as tres cuartas partes da semana laboral. A liberdade total foi debidamente concedida polos británicos en 1838. Nese momento, as persoas de etnia africana superaban en gran medida ás de orixe étnica europea. As persoas de orixe caribe tamén formaban unha minoría na illa.
O porto de Castries estaba protexido por un sistema de 60 fortes circundantes. Ao longo da cima de Morne Fortune, hai seis sitios militares. Os traballos de construción polos franceses comezaron en 1768, e os británicos completaron o traballo en 1890. Inclúen Fort Charlotte (Old Morne Fortress), a Batería do Apóstolo (1888–1890), o Powder Magazine construído polos franceses na década de 1750, o Provost's Reduto (1792) construído como miradoiro e os cuarteis de Combermere.ref>
thumb|[[Bandeira de Santa Lucía 1939–1967]] A instalación mellor conservada é unha batería en La Toc Point. Completado en 1888, non foi abandonada ata 1905. Este forte, en particular, foi construído polos británicos para repeler calquera ataque dos Estados Unidos ao entón valioso porto carboeiro de Castries.
Século XX
A segunda guerra mundial visitou a illa directamente durante a batalla do Caribe, cando un U-boat alemán atacou e afundiu dous barcos británicos no porto de Castries o 9 de marzo de 1942. A Mariña dos Estados Unidos estableceu a NAF Santa Lucía no Gros Islet.
A mediados do século XX, Santa Lucía uniuse á Federación das Antillas (1958–1962), cando disolveuse a colonia. En 1967, Santa Lucía converteuse nun dos seis membros dos Estados Asociados das Indias Occidentais, con autogoberno interno. En 1979, gañou a total independencia, baixo Sir John Compton do conservador Partido dos Traballadores Unidos (UWP). O novo país optou por permanecer dentro da Commonwealth Británica e manter a Raíña Isabel como Monarca, representada localmente por un Gobernador Xeral.
Época post-independencia
O mandato inicial de Compton como primeiro ministro durou só uns meses, xa que foi derrotado polo Partido Laborista de Santa Lucía (SLP) de tendencia esquerda baixo Allan Louisy nas eleccións xerais de Santa Lucía de 1979. O SLP procurou mellorar os lazos con países socialistas da rexión como Cuba, aínda que a economía foi gravemente afectada polo furacán Allen en 1980. Louisy foi substituído como primeiro ministro por Winston Cenac en 1981. O goberno do SLP enfrontouse a unha serie de folgas e Cenac aceptou dimitir, con Michael Pilgrim do Partido Laborista Progresista serviu brevemente como Primeiro Ministro en funcións ata as eleccións xerais de Santa Lucía de 1982. Estas eleccións gañounas o UWP baixo John Compton, que procedeu a gobernar o país sen interrupcións ata 1996, foi sucedido por Vaughan Lewis, quen gobernou durante pouco máis dun ano antes de perder as eleccións xerais de Santa Lucía de 1997 ante o SLP baixo Kenny Anthony. Durante esta época, o UWP adoptou unha perspectiva xeralmente pro-occidental e pro-empresarial, buscando diversificar a economía lonxe da dependencia excesiva das bananas e impulsar o sector turístico. Compton tamén foi un gran defensor da integración rexional.
Política e goberno
Santa Lucía é un país independente pero mantén ao monarca do Reino Unido como o seu soberano e xefe de estado, quen á súa vez designa un Gobernador Xeral para desempeñar os labores que lle corresponderían ao monarca, as cales adoitan ser soamente simbólicas. O xefe do Goberno é o Primeiro Ministro, quen é o presidente do partido que máis votos obtén nas eleccións lexislativas. O parlamento é bicameral e consiste nunha cámara baixa con 17 membros electos para un período de 5 anos e un Senado de 11 integrantes, todos seleccionados polo Gobernador Xeral de acordo á proposta dos partidos máis populares e da sociedade civil. O poder xudicial é encabezado pola Suprema Corte do Caribe Oriental, cuxa xurisdición estender non só a Santa Lucía senón a Anguila, Antiga e Barbuda, as Illas Virxes Británicas, Dominica, Granada, Montserrat, Saint Kitts e Nevis e San Vicente e as Granadinas. Os principais partidos políticos son o Partido Laborista de Santa Lucía, o Partido Unido dos Traballadores e a Alianza Nacional.
Organización político-administrativa
Desde o censo de 2001 de Santa Lucía hai 10 distritos en Santa Lucía.
Notas
300px|esquerda 300px|miniatura|dereita|Mapa de Santa Lucía
Xeografía
Santa Lucía é unha illa volcánica con 158 quilómetros de costa. O seu punto máis alto é o Monte Gimie que se alza 950 metros sobre o nivel do mar, pero as súas montañas máis famosas son as montañas Pitons cuxas siluetas son representativas da rexión e serviron de inspiración para o deseño da súa bandeira. A cidade máis grande é a capital, Castries, onde reside máis dun terzo da poboación. Outras cidades relativamente importantes son Soufriere, onde se sitúan algúns mananciais e emanacións sulfurosas do volcán Qualibou e Vieux Fort, onde se sitúa o aeroporto internacional. O clima é tropical e a tempada de choiva inicia en maio e termina no mes de agosto. Aínda que existen algúns problemas de deforestación e erosión ao norte da illa, a súa principal continxencia adoitan ser os furacáns que azoutan anualmente as illas do Mar Caribe.
Economía
dereita|miniatura|As montañas Pitons desde Soufriere
A economía do país depende en gran parte do cultivo de plátanos. Con todo, os cambios no réxime de importacións da Unión Europea e a crecente competencia dos produtores América Latina forzaron a diversificación. En anos recentes a industria do turismo e as finanzas internacionais adquiriron un papel preponderante na composición da súa Produto Interno Bruto e agora case o 73% do mesmo é xerado pola industria de servizos (2002). O seu sector de manufactura, aínda que menos importante, é un dos máis diversificados do Caribe Oriental. Os principais produtos de exportación da illa son o plátano e algúns produtos téxtiles que vende ao Reino Unido e aos Estados Unidos por un monto próximo aos USD $30 millóns, case a metade das súas exportacións totais. Debido ás condicións xeográficas e demográficas da illa, gran parte dos seus insumos son importados, sendo os seus principais provedores Brasil (41,7 %), Estados Unidos (21,4 %) e Trinidad e Tobago (11,9 %).
Demografía
A illa de Santa Lucía é habitada por máis de 162 mil persoas, das cales case a totalidade son de raza negra (90%), cunha minoría mixta e só o 1% de raza branca. O 90% da poboación é católica e case o 33% do total non sabe ler nin escribir. A idade media son 24 anos e a esperanza de vida é de 73 anos en media.
Cultura
A cultura de Santa Lucía ten fortes influencias africanas, produto da inmigración e o comercio de escravos que historicamente padeceu a illa. O idioma oficial é o inglés pero tamén se falan o kweyol e algunhas linguas crioulas derivadas do francés en gran medida. De feito, é común escoitar os servizos de noticias e os discursos políticos nese idioma, o cal comparte coa illa de Dominica. Existen nove estacións de radio, seis das cales transmiten en Frecuencia Modulada e tres en amplitude modulada. Ten tres canles de televisión, dos cales un é comunitario. No ano 2000 existían quince provedores de internet a nivel nacional pero só brindaban servizo a tres mil persoas. Aínda que a nación é nova e con moitas carencias algúns cidadáns destacáronse no campo das artes ou as ciencias a nivel mundial como é o caso de Derek Walcott, Premio Nobel de Literatura en 1992 e Arthur Lewis, Premio Nobel de Economía en 1979.
679
Outros
Historia ano a ano
Kristofer Hivju
Kristofer Hivju, nado en Oslo o 7 de decembro de 1978, é un actor, produtor e guionista noruegués, coñecido polo seu papel de Tormund Giantsbane na serie da HBO Game of Thrones, e por interpretar a Jonas no filme de 2011 The Thing. No 2004, graduouse da Academia Rusa de Artes Teatrais (GITIS) en Århus, Dinamarca. Hivju tamén aparece no filme After Earth de M. Night Shyamalan. É fillo do actor noruegués Erik Hivju.
Nicolas Appert
Nicolas Appert, nado en Châlons-en-Champagne o 17 de novembro de 1749 e finado en Massy o 1 de xuño de 1841, foi un químico francés.
Traxectoria
Inventou o método de preservación hermética dos alimentos. Abriu a primeira fábrica comercial de conservas no mundo. Foi un bo cociñeiro e traballou nas cociñas da princesa de Forbach.
José Manuel Pinto
José Manuel Pinto Colorado, nado en El Puerto de Santa María (Cádiz) o 8 de novembro de 1975, é un futbolista español. Xoga de porteiro.
Traxectoria
Comezou a súa carreira profesional nas categorías inferiores do Real Betis Balompié, xogando 3 tempadas en Segunda B entre 1994 e 1997. No ano 1998 pasa a formar parte do primeiro equipo do Real Betis Balompié.
Celta de Vigo
Militou no Real Club Celta de Vigo, ó longo de 9 anos (desde a tempada 1998-1999),. Aínda que nas súas primeiras tempadas no conxunto vigués exerceu como segundo porteiro, nos últimos anos converteuse en titular indiscutible, disputando practicamente todos os encontros das tempadas 2005-2006 e 2006-2007. Por outro lado tamén foi un dos capitáns do equipo celeste durante o seu derradeiro ano no club.
Disputou a Copa da UEFA co Celta en catro tempadas consecutivas entre 1999 e 2003 e ó ano seguinte (2003-2004) xogou varios encontros da Champions League na primeira vez na súa historia que o Celta acadaba a clasificación para participar nesta competición.
O descenso a Segunda División do Celta, na tempada 2003–04, supuxo a chegada ao banquiño vigués de Fernando Vázquez, quen confiou a Pinto a titularidade. A seguinte tempada, novamente en Primeira, Pinto continuou como titular indiscutíbel e conquistou o Trofeo Zamora como gardameta menos goleado do campionato. Porén, un ano máis tarde, o seu equipo perdeu novamente a categoría.
FC Barcelona
O 18 de xaneiro de 2008 anunciouse oficialmente a súa incorporación, en calidade de cedido, ao FC Barcelona, que buscaba un futbolista para suplir o seu segundo gardameta, Albert Jorquera, lesionado a finais de decembro de 2007 para o resto da tempada. Os blaugranas desembolsaron 500.000 euros pola cesión de seis meses, reservando unha opción de compra sen custo adicional. Na súa primeira tempada en Barcelona xogou tres partidos de Liga, nos que encaixou oito goles. A pesar da súa escasa participación, o Barcelona decidiu exercer a opción de compra sobre o xogador, ofrecéndolle un contrato de dúas tempadas.
Na tempada 2008–09 é suplente habitual de Víctor Valdés en liga e Liga de Campions, aínda que é o gardameta titular na Copa do Rei. Nesta competición tivo un papel especialmente destacado no encontro de volta das semifinais, fronte ao RCD Mallorca, cando detivo un penalti. Tamén xogou un papel importante na súa final, xa que só encaixou un gol do Athletic Club, dándolle ao seu equipo a súa primeira copa do ano 2009.
Na Liga de Campións da UEFA 2010-11 foi sancionado con dous partidos logo de imitar o asubío do árbitro nun enfrontamento contra o F.C. København.
Pica
Características
Son paxaros de pequeno tamaño, que non superan os 20 cm de lomxitude. Son esveltos, de cola longa que gustan axitar compulsivamente de xeito semellante ao das lavandeiras do xénero Motacilla. Pasan moito tempo no aire debido principalmente a que son insectívoras. Habitan zonas abertas, e aniñan no chan. Son aves co lombo marrón e o peito e o ventre esbrancuxados, aínda que normalmente riscados. Teñen chíos característicos que emiten durante o voo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1805 polo naturalista e ornitólogo alemán Johann Matthäus Bechstein.
Etimoloxía
O nome científico Anthus é un termo do latín científico tirado do grego antigo ἄνθος ánthos, "flor".
Especies
miniatura|240px|Varias especies de picas:  [[Anthus petrosus.
Anthus gustavi Anthus campestris Anthus richardi
Lamastredo, Xaviña, Camariñas
Lamastredo é un lugar da parroquia de Xaviña no concello coruñés de Camariñas (comarca da Terra de Soneira). Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres.
Pica
Especies
Anthus spinoletta]]
No xénero recoñécense na actualidade as seguintes 26 especies: