cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosque
Bosques mediterráneos
Por outra banda, unha das características da vexetación mediterránea é a abundancia de formacións arbustivas baixas e moi diversas. Son as chamadas garrigas e maquisas da conca mediterránea, o chaparral californiano, o mallee australiano, a matogueira chilena, ou o fynbos surafricano.
Administración dos bosques
O estudo científico dos bosques denomínase ecoloxía forestal, mentres que a súa administración polo xeral é coñecida como silvicultura, normalmente co fin da extracción sostible de recursos. Os ecólogos forestais especialízanse nos patróns e procesos do bosque, xeralmente co obxectivo de aclarar as relacións de causa e efecto. Os silvicultores polo xeral se enfocan en extraer madeira e na silvicultura, incluíndo a rexeneración e o proceso de crecemento das árbores.
Os bosques poden ser alterados cando suceden feitos como a poda de árbores, os incendios forestais, a choiva ácida, os herbívoros, ou as pragas, xunto con outras cousas, provocando un dano. Nos Estados Unidos de América, a maioría dos bosques foron historicamente "atacados" polos humanos ata puntos moi altos, aínda que nos últimos anos as prácticas silvícolas melloraron, axudando así a regular o impacto. Pero de todos os xeitos o Servizo Forestal estadounidense (United States Forest Service) estima que cada ano pérdense preto de 1,5 millóns de acres (6.000 km²) dos 750 millóns (3 000 000 km²) que hai na nación.
Impactos ambientais na utilización dos bosques naturais
miniatura|A planta de Celulosa Arxentina en [[Puerto Piray, Misiones.]] A utilización dos bosques naturais pode ter varios obxectivos:
Na presente, enfocarase nos proxectos ou compoñentes forestais, que teñen que ver coa explotación da madeira e os seus impactos ambientais
Por exemplo na provincia de Misiones na Arxentina, case dous terzos da súa superficie está cuberta con bosques. Explótase o bosque nativo para diferentes usos. As especies máis valoradas son o cedro, o peteribi (mobles) e o guatambu (madeira terzada). Hai extensas áreas de bosques implantados con piñeiro (especie non nativa) e araucarias (especie nativa) principalmente nas marxes do río Paraná. A produción forestal destínase ás fábricas de pastas celulósicas de Puerto Esperanza, Puerto Piray, e Puerto Mineral, aos serradoiros e outras industrias forestais existentes na provincia.
Principais ameazas ambientais para os bosques
En moitos casos, o interese das compañías nómades multinacionais polos recursos minerais, a construción de presas que inundan amplas zonas selváticas ou o crecemento das cidades e as vías de comunicación (estradas, canles etc.) son outras tantas razóns para a regresión ou fragmentación do bosque. Mentres no mundo a superficie forestal diminúe, en Europa aumenta. Durante os sesenta e setenta, levantouse unha gran preocupación polo decaemento do bosque, cando o 45% dos bosques mostraban síntomas de enfermidade: defoliación, mortalidade de individuos etc. A maioría de estudos relacionaron o decaemento forestal coa contaminación do aire. O proceso era particularmente grave en Europa Central, sobre chans ácidos, onde as fortes emisións de dióxido de xofre facían baixar o pH da auga de choiva a valores cuxa media podía achegarse a 3.
Bosques tropicais húmidos de terra baixa
É motivo de preocupación mundial a deterioración rápido ou destrución completa de moitas áreas do bosque tropical húmido de terra baixa, caracterizado pola súa gran diversidade de especies e complexidade ambiental, e as dificultades que se presentan ao tratar de manexalos de xeito sostíbel. Aínda que a conservación destas áreas forestais únicas, mediante o establecemento de parques e reservas, é, potencialmente, o mellor xeito de protexer a súa biodiversidade, os procesos ambientais, e os estilos de vida dos seus moradores indíxenas, só se pode protexer, nesta forma, algunhas áreas limitadas. As presións económicas e o crecemento da poboación están intensificando o uso da terra que, anteriormente, era sustentable (agricultura migratoria), pero agora alcanza niveis non sostibles e destrutivos, motivando a explotación forestal de roce, e impulsando a conversión en grande escala, das terras forestais á agricultura e a gandería, que, xeralmente, son insostibles e producen danos permanentes no ecosistema forestal. Un dos xeitos máis adecuados de protexer os bosques e previr a súa conversión a outras actividades orientadas á produción, e preservar gran parte dos seus valores ambientais, é a de manexar os bosques naturais para que a súa produción de madeira e outros produtos sexa sustentables, e produza resultados económicos importantes.
As dúas cuestións críticas do manexo do bosque tropical húmido para a produción de madeira son:
En teoría, os bosques tropicais húmidos poden prover os produtos forestais en forma indefinida. A realidade, con todo, é que existen poucos sistemas que resultaron ser sustentables, ou que poidan ser aplicados á maioría destes bosques naturais cun número limitado de especies. Por esta razón, e debido ás presións económicas que esixen a xeración de ingresos rápidos, só unha pequena porción dos bosques tropicais húmidos de terra baixa que están sendo explotados, hoxe en día, manéxanse dun xeito sustentable.
O sistema de utilización forestal máis axeitado para os bosques tropicais húmidos de terra baixa, pola súa gran diversidade de especies, é a explotación selectiva coa cal só se extrae un pequeno número de árbores por hectárea. Se isto se fai con coidado, cun mínimo de deterioración do chan e a vexetación circundante, pódense limitar os danos ambientais. Redúcese ao mínimo os impactos sobre a biodiversidade do bosque e a súa capacidade para prover servizos ambientais, porque non se crean grandes espazos no bosque, como é o caso do roce.
Temas sociais
Case en todas as iniciativas que teñen un impacto nos bosques naturais, sexa a explotación comercial da madeira, as industrias de procesamento, ou a súa conversión a outros usos, para outras actividades (minería, construción de represas, rego, desenvolvemento industrial), ou a clausura dos bosques para a súa rehabilitación ou conservación, xorden cuestións sociais importantes. Os proxectos de desenvolvemento que rozan os bosques para outros usos poden desprazar á xente ou reducir o seu acceso aos recursos forestais, dos cales depende para subsistir. A explotación forestal comercial pode destruír os recursos que son importantes, localmente, para as economías de subsistencia, e poden abrir as áreas á colonización incontrolada, causando maior degradación ambiental e conflito social. Así mesmo, a clausura dos bosques para a súa rehabilitación ou conservación pode reducir os ingresos das poboacións o seu a redor, privándolles dos nutrientes importantes ou produtos que xeran ingresos. Esta clausura pode causar maior degradación. Se a presión sobre a área pechada é demasiado grande, os esforzos de conservación e rehabilitación poden fracasar.
Os moradores do bosque teñen moito coñecemento acerca das calidades, utilización potencial, e sustentabilidade da flora, a fauna, e os recursos xeolóxicos locais, baseado, a miúdo, no coñecemento adquirido en séculos de uso sostible.
Nas áreas altas, áridas e semiáridas, onde as fontes de forraxe sexan limitadas, usualmente, os bosques e os sistemas locais de produción gandeira, están vinculados estreitamente; os agricultores, con frecuencia, adoptan estratexias de subsistencia mixta, nas que a produción gandeira no bosque xoga un papel importante. Por exemplo, na rexión Himalaia, a produtividade da agricultura de terra alta depende principalmente do “compost“, e o humus que se recolleita nos bosques esquerda|miniatura|Bosque en [[Alsacia, Francia.]] A caza e a recolección, así como a agricultura migratoria, foron practicadas durante cento de anos nos bosques tropicais húmidos.
A pesca artesanal na zona aluvial é importante para moitos dos moradores dos bosques de terra baixa.
Xeralmente, a organización social dos grupos tradicionais está moi adaptada ás esixencias dos sistemas de produción. O coñecemento, tanto técnico, como administrativo, destes recursos pode ser moi útil para os especialistas técnicos que buscan intensificar ou modificar a produción desta área ou outra similar, é dicir, para adaptar as recomendacións agrícolas ás áreas onde, hoxe en día, se practica a agricultura migratoria, ou para desenvolver modelos de xestión e utilización forestal para os bosques que serán rehabilitados. Ao desprazarse os grupos que viven nos bosques, o seu coñecemento técnico aborixe do manexo e utilización do bosque, a miúdo, pérdese. Débese efectuar unha avaliación coidadosa, incluíndo unha análise económica real, antes de supoñer que os usos actuais do bosque deban ser abandonados por algo "mellor".
En moitas sociedades, os dereitos á terra e ás árbores poden ser separados, con normas específicas para as diferentes especies. Os grupos que viven no bosque, con frecuencia, teñen regulamentos complexos de propiedade en canto aos bosques e os produtos. Por exemplo, os dereitos ás árbores froiteiras poden ser distintos aos que permiten que os individuos dean outro uso á terra forestal, incluíndo a agricultura migratoria. Os sistemas tradicionais de tenencia poden ser máis apropiados para o manexo das terras fráxiles, que as opcións propiciadas polo Estado.
A clausura dos bosques, ou restrición do acceso e uso dos recursos, afecta, de xeito diferente, a moitos grupos da poboación. Por exemplo, os gandeiros sen terras poden ser os máis prexudicados economicamente, pola clausura destas áreas, porque eles, a diferenza dos agricultores con terras, non poden obter forraxe do seu propio terreo. As mulleres poden ter unha carga de traballo moito maior debido á necesidade de viaxar distancias moito maiores para atopar os recursos necesarios; con todo, a xente local posiblemente non identifique esta carga como un problema, debido ao estado máis baixo da muller na sociedade. Se a rutas dos pastores migratorios son afectadas, estes poden ser obrigados a utilizar excesivamente outras terras fora da área do proxecto, que aínda estean dispoñibles, producindo impactos negativos, tanto para esas terras, como para os grupos sedentarios que dependen delas.
Os planificadores, cada vez máis, están explorando os xeitos de integrar as necesidades da xente local ás iniciativas de conservación e rehabilitación dos bosques, a través da promoción do manexo adecuado dos recursos de propiedade común ou os sistemas de administración conxunta entre o goberno e os usuarios. É importante documentar os sistemas locais de administración existentes, incluíndo os que fallaron debido ao aumento de presión. Nas áreas de biodiversidade única, outras medidas incluíron a creación de zonas de protección, que xeran alternativas para a xente que depende, tradicionalmente, da área que vai ser conservada, ou se deseñaron sistemas de conservación que permiten que a xente local utilice a área protexida en forma controlada. Exemplos:
Tecnoloxías melloradas de procesamento da madeira
A expansión da utilización dos produtos forestais pode axudar a intensificar o manexo do bosque. Moitas especies non se utilizan por falta da infraestrutura necesaria de procesamento ou comercialización. Nos bosques tropicais, coa súa gran diversidade de especies, a miúdo, as especies individuais que son comerciais están dispersas nunha área grande, dificultando a colleita, e, a miúdo, volvéndoa antieconómica. Posiblemente non sexa rendible a explotación forestal nos bosques menos diversos, pero remotos, ou de baixa densidade.
Se os produtos novos fosen doutras especies, ou se fose posible aproveitar moitos de diferentes tamaños, grazas ao melloramento do proceso ou o desenvolvemento de novos mercados, poderíase utilizar unha maior proporción do material forestal. Existe moita amplitude, non soamente para desenvolver os novos produtos, senón tamén para conservar as existencias actuais (p.ex. desenvolvendo chapas, madeira terzada e aglomerado que sexan máis eficientes, utilizando os desperdicios da explotación forestal e reciclando os desfeitos das plantas de procesamento) pode axudar a equilibrar a oferta coa demanda, e quitar a presión que se aplica sobre os bosques naturais. Son obvios os beneficios destes métodos, así tamén os perigos. O maior uso dunha selección máis ampla de especies pode levar a rozalo en grande escala, ou á "minería" do recurso forestal.
Alternativas dos proxectos
As alternativas para o manexo dos bosques primarios e secundarios, para madeira, os produtos non igníferos e a produción agrícola e gandeira, ampla e de baixo impacto, son as seguintes:
Funcións do bosque
O bosque ten tres funcións principais: ecolóxica, económica e social.
Función ecolóxica
miniatura|A [[Bosque de ribeira|vexetación de ribeira dun bosque equilibrado e non fragmentado protexe da auga e do aire o chan. Os castores poden contribuír a manter compactas as liñas ribeiregas.]] miniatura|O bosque é o fogar dunha gran parte da biodiversidade dos continentes participando no control do clima natural e nos microclimas.
Osíxeno e clima
Unha metáfora cualifica a miúdo o bosque de "pulmón do planeta". Malia as moitas e ata esenciais «funcións vitais» que realiza, o bosque non se pode comparar directamente cun pulmón (o pulmón non produce osíxeno e é o plancto o que produce a maior parte do osíxeno do planeta dispoñible no aire e disolto en auga). Con todo, o bosque ten funcións esenciais micro e macroclimaticas e na calidade da atmosfera en termos de equilibrio termohigrométrico e da pureza do aire. Desde certo punto de vista, un pouco como un pulmón, pero noutro nivel, é unha especie de ecotono e complexo funcional entre a atmosfera e o chan, en relación non só co ciclo do carbono senón tamén de todos os ciclos bioxeoquímicos importantes.
Depósitos de carbono
O balance de carbono dun ecosistema é difícil de estimar. En fase de crecemento, logo dunha década de saldo negativo prodúcese unha rexeneración a partir de chan espido, a biomasa aumenta constantemente, sobre todo en forma de celulosa e de lignina. Tamén almacena carbono en forma de necromasa e biomasa animal, microbiana e de fungos. Finalmente, o destino e a vida do metano emitido polos ecosistemas forestais non se coñecen ben. Podería ser sobreestimado ou subestimado.
Cuestións sobre a biodiversidade
O bosque é un reservorio de biodiversidade importante, especialmente nas zonas á vez urbanizadas e moi agrícolas. Este é o caso, por exemplo, en Francia, de Norte-Paso de Calais (entre 7,5% e 9% de bosque) e Illa de Francia (onde fora do bosque hai só preto do 4% da rexión clasificada como contorna natural).
Función económica
A madeira é unha parte importante de PIB dunha ducia de países tropicais e nórdicos. Da ocupación forestal (excluíndo a industria de transformación e o emprego informal) seguian a vivir case 10 millóns de persoas en 2005.
Economía forestal
miniatura|O bosque é unha fonte de riqueza que esta [[sobreexplotación|sobreexplotada.]] A explotación dos recursos forestais por parte das sociedades humanas está moi relacionada coas prácticas económicas que pon en funcionamento cada sociedade para garantir a súa subsistencia. A contorna forestal proporciona unha serie de materias naturais que poden ser utilizadas para satisfacer todo tipo de necesidades mediante a aplicación de técnicas de apropiación moi simples: froitos, tubérculos, fungos, herbas e follas poden ser recolleitados para ser utilizados na alimentación humana e/ou nos rabaños.
A madeira é materia prima habitual na construción, produción de ferramentas e de obxectos de consumo. Do bosque tamén se extraen outros elementos como resinas, taninos, cortizas. Non menos importante é a captación do combustible vexetal, única fonte de enerxía para as sociedades prehistóricas.
Con todo, a relación entre os grupos humanos e a súa contorna forestal non se centra exclusivamente na apropiación de produtos. O bosque convértese tamén no centro doutras actividades económicas básicas para a subsistencia que xeran unha serie de relacións complexas entre o grupo humano e a súa contorna: a agricultura e a gandería desenvolvéronse historicamente en detrimento das masas forestais. A expansión agraria produciuse mediante a apropiación de terreos forestais, mentres que as prácticas gandeiras basean a súa viabilidade nos produtos forestais ou tamén en pastos gañados a expensas dos bosques.
As prácticas de explotación forestal han ter unhas consecuencias a miúdo dramáticas en canto á cobertura vexetal: deforestación e erosión, modificación da estrutura do bosque, substitución e desaparición de especies son fenómenos que han ter lugar e séguense producindo como consecuencia da relación dos grupos humanos coa súa contorna.
O uso sostible dos recursos foi a norma nas sociedades de recolectores-cazadores, pero xa desde o principio da agricultura, a explotación sostible transformouse nunha espoliación dos recursos. A substitución de bosques por campos de cultivo foi a orixe da perda de grandes extensións de bosques. Isto uniuse a talla de moitos bosques para utilizar a madeira en construción ou como combustible.
Esta situación continúa hoxe en día, malia as medidas de conservación que hai en diferentes países. Así, hoxe en día, máis de 2.000 millóns de persoas dependen da madeira como combustible no Terceiro Mundo, para cociñar ou quentarse. A metade delas teñen moitas dificultades para abastecerse e, en moitos casos, o abastecemento faise en parques naturais ou áreas protexidas. A falta de diñeiro fai moi difícil o acceso a outras fontes de enerxía para estas poboacións e por iso son, fatalmente, responsables da deforestación de grandes áreas en todo o mundo. No outro extremo, o abandono da actividade extractiva no bosque en moitos países, fixo que se acumule gran cantidade de biomasa forestal, o que pode favorecer os incendios dos bosques.
No mundo desenvolvido, con acceso a outras fontes de enerxía, a madeira case non se emprega como combustible e si, en cambio, en multitude de usos industriais, especialmente na construción e na produción de pasta de papel. Como en moitos destes países os bosques están protexidos, a madeira ha de importarse e isto faise a partir da madeira tropical ou de bosques boreais
Lecer
miniatura|Camiño forestal durante a primavera.
Os bosques son lugares privilexiados para o entretemento, a relaxación, o turismo, ou para o descubrimento da fauna e flora. Cada ano, os bosques reciben centos de millóns de visitas. O bosque da moitos servizos á sociedade, a natureza ecolóxica e social. É, por exemplo, á vez un lugar seguro para relaxarse e tamén un lugar para a protección de especies. Estas características requiren un mantemento dos camiños polo bosque (apertura, seguridade, limpeza ...). Aínda que se considera unha boa parte común das súas funcións, calquera bosque ten un propietario forestal (privado ou público). .
Manifestacións culturais
O bosque oponse á zona habitada e urbanizada e xa que logo ten un dobre sentido cultural: de refuxio ou do descoñecido e fonte de perigo. En tempos de guerra, os partisanos escondíanse no bosque para fuxir dos inimigos. Igualmente, Robin Hood estableceu o seu poboado no bosque para protexelos dos abusos dos señores feudais. No outro sentido, abundan os contos con nenos que se perden no bosque (Hänsel e Gretel, Polgariño), onde hai ogros e xigantes.
O druída celta e a bruxa medieval teñen no bosque o seu hábitat natural, xa que alí están máis preto da natureza e xa que logo da maxia. Con eles aparecen criaturas fantásticas como espíritos, gnomos e fadas.
O 21 de marzo foi proclamado Día Mundial dos Bosques.
La Verdad (Corcubión)
La Verdad foi un periódico publicado en Corcubión en 1903.
Historia e características
Subtitulado Periódico semanal defensor de los intereses del partido judicial, apareceu en 1903. Dirixido por Emilio Waldemar. Foi voceiro do deputado a Cortes polo distrito Ramón Sanjurjo Neira. Mantivo enfrontamentos con El Eco de Mugía. Debeu ter curta vida.
Comillas, Madrid
250px|miniatura|A [[Ponte de Toledo, un dos principais accesos ao barrio de Comillas.]] Comillas é un barrio do suroeste de Madrid, pertencente ao distrito de Carabanchel, con 24.117 habitantes (Padrón Municipal, 2007).
Limita ao sur coa praza Fernández Ladreda (praza Elíptica), ao norte con Madrid Río, que comparte co distrito de Arganzuela, ao oeste coa rúa Antonio Leyva e o Barrio de Opañel e ao leste co Paseo de Santa María de la Cabeza e o distrito de Usera.
Tony Ramos
Antônio de Carvalho Barbosa, nado o 25 de agosto de 1948 en Arapongas, é un actor brasileiro.
Imberga
Traxectoria
Muller de Teodón e irmá do rei Liutprando, rexeu o Ducado de Asti despois da morte do seu home e a prematura desaparición do seu fillo Ansulfo, ferido por un dardo durante unha xornada de caza. Mantivo a rexencia durante todo o reinado de Liutprando.
¿Qué es el otoño?
¿Qué es el otoño? é un filme arxentino de 1977 dirixido por Daniel Portela e David José Kohon. O filme foi escollido como candidato da Arxentina para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 50ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Chivi
José Francisco Córdoba, máis coñecido como José Córdoba, Chivi ou o pornoautor, nado en Madrid o 13 de xaneiro de 1977, é un cantautor español de letras satíricas.
Traxectoria
José Francisco Córdoba, máis coñecido como Chivi (pornoautor), é un cantautor saído da escola dos Calasancios en Madrid (España). Naceu o 13 de xaneiro de 1977 na cidade de Madrid. Dende moi novo, seguiu a obra dos grandes cantautores da época e baixo o seu influxo, empezou a compoñer as súas primeiras cancións en 1995. Aquelas letras das súas orixes eran moi diferentes ás de hoxe en día; falaban de amor, desamor e as súas vivencias de adolescente.
En 2004 compón e edita a canción "Trenes para el cielo" en homenaxe ás vítimas do 11-M.
Chivi chega ao cume do seu éxito e edita o disco Spanish Psycho, o 22 de novembro de 2005, baixo o selo El Diablo!. É o seu primeiro disco distribuído a grande escala no que conta coa colaboración de músicos como Joaquín Carbonell ou Despistaos. Neste disco José incluíu cancións cunha linguaxe máis coidada e menos ofensiva centrándose na calidade musical e no ton de humor sen necesidade de recorrer a groserías en exceso. Exemplo disto son os temas "Spanish Psycho" (sendo a súa primeira canción emitida en radio), "Mi princesa" ou "Cuando quiero llorar".
En 2008 José decide dar fin á súa personaxe Chivi para retomar o seu estilo orixinal e publica o disco Estado natural, firmado xa como José Córdoba e no que as súas letras adquiren un ton máis maduro.
Polémica
Chivi causou polémica na blog de David Bravo por un artigo escrito o 4 de agosto de 2007 no que se recollen unhas sorprendentes declaracións contraditorias sobre a piratería a través de redes P2P, xa que se declaraba abertamente en contra do intercambio de ficheiros ou a promoción por Internet cando en declaracións anteriores manifestárase completamente a favor.
O 7 de agosto de 2007 el mesmo desvelou que esas declaracións foron feitas co único propósito de negar a autoría de cancións que se lle atribuiran erroneamente, tales como "Negros de mierda" ou "Me cago en esos putos rumanos", que, polo seu forte contido racista, prexudicaban a súa imaxe.
Reg Parnell
Parnell, como piloto e director de equipo, tivo unha considerable influencia no automobilismo británico da posguerra ata a súa prematura morte en 1964. Parnell correu en Brooklands e foi suspendido tras un accidente con Kay Petre que rematou a súa carreira deportiva. Antes da guerra comprou coches de carreiras. Unha vez que cesaron as hostilidades, vendeunos para formar a base das inscricicións para as carreiras de posguerra. Máis tarde correu con toda unha chea de coches antes de pasarse á xerencia e levar a Aston Martin á Fórmula 1. Parnell dirixiu o equipo de Yeoman Credit Racing coa axuda do seu fillo Tim  que máis tarde correu na Fórmula 1.
Primeira carreira
Parnell proviña dunha familia que rexentaba un negocio de garaxes en Derby. En 1933, foi espectador cando en Donington Park realizouse a súa primeira carreira de motor e decidiu probar no deporte. En 1935, comprou un vello monopraza Bugatti de 2 litros por só 25 libras esterlinas. Rompeu o eixo traseiro no paddock na súa primeira carreira, pero mercar pezas de reposto para o Bugatti era demasiado caro, polo que substituíuno por un MG Magnette K3. Parnell conseguiu vitorias en Brooklands e Donington Park, pero en 1937 perdeu a licenza tras un accidente durante o adestramento na carreira 500 Mile, en Brooklands. Calculou mal un adiantamento sobre Kay Petre, cando perdeu o control do MG, chocou contra o Austin 7 dela por detrás, facendo que trompease. Estrelouse gravemente e resultou ferida grave. Nunca volveu a correr en competicións. Aínda que o incidente atribuíse á "mala sorte", o RAC revogou a licenza para competir de Parnell durante dous anos. Isto significou que non podía correr. thumb | Parnell Challenger, [[Goodwood Revival, 2019]] A prohibición significou que, durante 1938, Parnell non puido competir cos seus coches, pronto descubriu que o préstamo a outros condutores era unha excelente forma de participar nas carreiras. As súas habilidades posteriores como xefe de equipo probablemente se desenvolveron durante este período. Coa licenza restablecida en 1939, Parnell volvía cun monopraza con motor Bugatti de 4,9 litros, coñecido como BHW. Foi particularmente exitoso con este BHW en Donington Park. Mentres tanto, comezou a construír o seu propio coche para voiturette (a versión previa á guerra da[Fórmula Dous]]), coñecida como o Challenger, con todo co estalido da Segunda Guerra Mundial, perdeu os mellores anos da súa carreira.
Durante os anos da guerra, Parnell rematou o Challenger e construíu unha completa colección de coches de carreiras, que incluía modelos de Alfa Romeo, ERA,  Riley, Delage,  MG e Maserati. Tamén vendeu coches de carreiras, con moitas coches de carreiras famosos e menos famosos pasando polas súas mans, mentres se facía un nome no negocio. Isto non impediu que Parnell conducise nada máis rematar a guerra.
Post Segunda Guerra Mundial
Regresou ás carreiras en canto puido en 1946 nunha variedade de coches, sobre todo un Maserati 4CLT, logo un ERA tipo A xunto con varios Delages e Rileys. En canto ao Challenger, vendíuno. Este demostrou ser un mal ano para a fiabilidade mecánica, aínda que no seu Maserati 4CLM, acabou segundo por detrás de Prince Bira no Ulster Trophy, nas rúas de Dundrod. Só houbo unha carreira de motor en terras inglesas en 1946, que tivo lugar en Gransden Lodge, con Parnell gañador da carreira principal do evento, o Gransden Lodge Trophy.
thumb | Un ex-Reg Parnell [[Maserati 4CL e 4CLT | Maserati 4CLT "San Remo", no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.]] En 1947, Parnell foi o piloto de carreiras máis exitoso de Gran Bretaña, polo que gañou a estrela de ouro do BRDC. Comezou o ano gañando dúas carreiras sobre xeo en Suecia, co seu ERA tipo A, antes de regresar a Gran Bretaña, para gañar a Jersey Road Race no Maserati 4CLT. Tamén gañaría no Ulster se o seu recentemente adquirido ERA tipo E non rompera un tubo de Dion. O ano seguinte, Parnell gañaría de novo a Estrela de Ouro. Levou o seu novo Maserati 4CLT/48 a Zandvoort e terminou terceiro na carreira inaugural do circuíto. Gañou o Trofeo Goodwood na primeira carreira no circuíto de Sussex, foi segundo no Gran Premio de Penya Rhin e quinto no  Gran Premio d'Italia]. Parnell mantivo o éxito en 1949 co Maserati, obtendo moitos éxitos en Goodwood, gañándose o alcume de "Emperador de Goodwood", e correu en case todos os circuítos importantes de Europa. Tamén competiu nas carreiras de principios de tempada en América do Sur.
Fórmula Un
Na tempada seguinte, recibiu un enorme recoñecemento, pedíronlle que pilotase o Alfa Romeo oficial, na carreira inaugural do Campionato Mundial de Fórmula Un de  en  Silverstone, rematando nun excelente terceiro posto e cun posto no podio, detrás e na mesma volta que os seus compañeiros de equipo Giuseppe Farina e Luigi Fagioli. Sería o único piloto británico seleccionado para competir coa fábrica que conquistaba todo.
Mentres corría co seu Maserati, baixo a bandeira da Scuderia Ambrosiana, involucrouse con BRM, inicialmente como piloto de proba do orixinal  V16]  e máis tarde como piloto principal do equipo co BRM Type 15, aínda que BRM non fixo moitas aparicións. Permaneceu baixo contrato con BRM en 1951, pero correu co seu Maserati porque BRM nunca lle puido conseguir un coche, primeiro cunha vitoria na Chichester Cup en Goodwood, despois tendo que retirarse en San Remo. Cando o BRM funcionou, foi en Goodwood cando o coche obtivo as súas primeiras vitorias e Parnell gañou a Copa Woodcote e logo o Trofeo Goodwood o mesmo día.
thumb | [[Ferrari 375 F1 | Ferrari 375 modificado por Tony Vandervell, usado por Parnell entre 1952 e 1954, no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.]] Despois dunhaa viaxe a Italia, Tony Vandervell achegouse a Parnell para pilotar o Thinwall Special de Vandervell (un Ferrari 375 de Fórmula 1 moi modificado) en numerosas carreiras de F1. Vandervell presentou inmediatamente a Parnell para o Festival of Britain Trophy en Goodwood, só unhas semanas despois. Parnell gañou a primeira manga, batendo o récord de volta na súa primeira volta, desde unha saída en parado, de Farina e o seu 4CLT. Seguiría e gañaría a final, despois dunha tremenda batalla con Farina.
Parnell volveu estar no 4CLT en Dundrod para o Ulster Trophy. Tras a súa derrota en Goodwood, Farina chegou cun Alfa Romeo 158 oficial. Na saída, o italiano tivo a mellor saída e adiantouse con Parnell correndo segundo. Este foi un movemento táctico, xa que sabía que Farina tería que parar por combustible, mentres que Parnell podería correr a carreira sen parar. Cando Farina saía dos boxes, Parnell tomouo liderado, pero só unha volta máis tarde, Farina consumiu a vantaxe de Parnell en 3 segundos, pasouno e gañou a carreira con Parnell quedando segundo.
No Gran Premio de l'A.C.F., BRM anunciou que competirían en Reims-Gueux con Parnell, polo que Vandervell ofreceu o Thinwall Special a Brian Shawe-Taylor. Non obstante, ao non presentar o BRM e Shawe-Taylor non estaba claramente ao mesmo nivel que Parnell, Vandervell ofreceulle o Thinwall a Parnell, que terminou cuarto. Despois de terminar segundo en Goodwood, rematou a tempada gañando o Gran Premio de Escocia en Winfield.
Deportivos
thumb| Un [[Aston Martin DB3 S, semellante ao orixinal, Parnell logrou numerosas vitorias na carreira, en Goodwood Hill.]] Despois do seu éxito no Gran Premio de Gran Bretaña de 1950, Parnell asinou por Aston Martin, levando un  DB2 ao sexto posto en  24 Horas de Le Mans, asociado con Charles Brackenbury (segundo na súa clase). Seguiu isto cun triunfo de clase (cuarto na xeral) no RAC Tourist Trophy, disputado ao redor dos estreitos carrís de Dundrod.
En 1952, Parnell obtivo máis éxito de clase co DB2, logrando triunfos en Silverstone e Boreham; en Goodwood, asumiu sen dudalo funcións como director de equipo de Aston Martin, despois dun incendio no garaxe feriu gravemente a John Wyer. Este foi un adianto das cousas por vir. O éxito continuou en 1953. Na Mille Miglia dese ano, a pesar de diferentes avarías, el e o navegante Louis Klemantaski remataron no quinto lugar no seu DB3. Este foi o posto máis alto acabado dun coche británico no gran clásico italiano. Este resultado seguiu ao seu segundo posto nas 12 Horas de Sebring. Tamén foi segundo no RAC Tourist Trophy e gañou nas Nove horas de Goodwood Nine Hours.
Anos posteriores
Tivo éxito noutras fórmulas, pero a finais de 1957 decidiu retirarse aos 45 anos. A súa última carreira internacional foi a carreira no campionato de Nova Zelandia en Ryal Bush, onde quedou segundo nun Ferrari 555/860.
Xestión de equipos
Converteuse no director de equipo de Aston Martin, un movemento que o levou a supervisar un famoso 1-2 nas 24 Horas de Le Mans de 1959, cando Roy Salvadori e Carroll Shelby gñaron seguidos de Maurice Trintignant e Paul Frère. A compañía decidiu entón entrar na Fórmula Un e Parnell dirixiu o equipo pero a finais de 1960 abandonouse o programa.
Despois de que os Bowmakers retiráronse da F1 a finais de 1962, Parnell creou un equipo co seu propio nome. Reg Parnell Racing comezou as primeiras etapas de desenvolvemento nos seus locais en Hounslow, pilotando o coche o novo piloto, Chris Amon.
O doutor Bartrip escribiu que Parnell podía preparar un coche meticulosamente e era un descubridor de futuros talentos, identificando o potencial de pilotos como John Surtees, Chris Amon e Mike Hailwood.
Morte
Para a tempada de 1964, Parnell encargara o deseño dun coche novo, cando morreu de peritonite aos 52 anos despois de que unha operación rutineiria fose mal. O fillo de Parnell Tim, tamén piloto de carreiras, asumiu a dirección do equipo e desenvolveu unha forte relación de traballo con BRM a finais dos anos sesenta.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
William Jardine
Sir William Jardine, nado o 23 de febreiro de 1800 en Edimburgo, e finado na mesma cidade o 21 de novembro de 1874, foi un nobre (7º baronet de Applegirth) e naturalista escocés.
Pobo aimará
Os aimarás (en aymara ) son un pobo indíxena de América do Sur que habita nos Andes e na rexión do Altiplano; arredor dun millón de aimarás viven en Bolivia, o Perú e Chile. Os seus devanceiros viviron na rexión moitos séculos antes de se converter nos principais suxeitos do Imperio Inca a finais do século XV e comezos do XVI, até a conquista española do Imperio Inca. Coas guerras de independencia hispanoamericanas (1810–25), os aimarás convertéronse en cidadáns das nacións de Bolivia e o Perú. Despois da Guerra do Pacífico (1879–83), Chile conseguiu territorios ocupados polos aimarás.
William Jardine
Traxectoria
Jardine contribuíu considerabelmente á vulgarización da historia natural no Reino Unido vitoriano, editando a moi popular The Naturalist's Library (en corenta volumes). Esa obra está dividida en catro partes principais: ornitoloxía, mamiferoloxía, entomoloxía e ictioloxía. Cada parte foi preparada por eminentes naturalistas. Entre os artistas que colaboraron nese proxecto está Edward Lear (1812-1888).
Outras publicacións de Jardine son:
Jardine foi o autor de numerosas descricións de especies de aves, moitas delas en colaboración co seu amigo Prideaux John Selby (1788-1867).
Abreviatura
A abreviuatura Jardine emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Francisco Javier Rodríguez Vílchez
Francisco Javier Rodríguez Vílchez, nado en Almería o 17 de setembro de 1978, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de dianteiro sendo aínda hoxe o máximo goleador da historia da UD Almería no fútbol profesional. O seu último club como xogador foi o Orihuela Club de Fútbol.
Como futbolista
Debuta como profesional en Tercera división na tempada 1995/96 no Plus Ultra CF de Almería, aínda en idade xuvenil. As súas boas actuacións propician a súa fichaxe polo primeiro equipo xuvenil do RCD Espanyol de Barcelona para a tempada 1996/97. Tras esta etapa, xoga dúas tempadas no Club Polideportivo Almería, onde chamou a atención dos técnicos do Valencia CF e foi incorporado ao filial deste en 1999. Posteriormente, disputou a tempada 2000/01 no Polideportivo Ejido, en calidade de cedido.
No mercado de inverno da tempada 2001/02 incorpórase á Unión Deportiva Almería onde logra o ascenso a Segunda División. Permaneceu no equipo ata a tempada 2003/04 cando, ao finalizar o seu contrato marcha libre ao Albacete, que entón militaba en Primeira división. Malia que a súa marcha non supuxo beneficio económico para o club, non foi criticado pola afección da súa terra, ao comprender esta que o xogar en Primeira era unha oportunidade irrechazable por Francisco, que se encontraba nun gran momento de forma. No seu periplo en Primeira división apenas xoga e tan só marca tres goles: un foi o gol do Albacete na súa derrota no Estadio Santiago Bernabéu ante o Real Madrid, e outro no Estadio Vicente Calderón ante o Atlético de Madrid, que destacou pola súa bela factura e foi considerado entre algúns medios especializados (como Estudio Estadio, en Televisión Española) un dos mellores goles da tempada 2004/05.
No mercado de inverno da tempada 2005/06 foi traspasado novamente á UD Almería. Con motivo do ascenso do Almería a Primeira o 19 de maio de 2007, recibiu, xunto ao presidente Alfonso García; o adestrador Unai Emery; e o primeiro capitán, José Ortiz; o Escudo de Ouro da Cidade de Almería concedido polo Concello da devandita cidade. En agosto de 2007, é cedido por período dun ano ao Granada 74. En 2008 volve ao Almería despois da súa cesión, pero rescindiu o seu contrato e fichou polo Alicante CF. En xaneiro de 2010, tras estar seis meses sen equipo e adestrando co filial da Almería, fichou polo Orihuela de Segunda División B para retirarse ao final da devandita campaña.
Como adestrador
En 2011, Francisco converteuse no adestrador do Almería B. Na tempada 2012/13 estivo preto de clasificar ao filial almeriense para a promoción de ascenso a Segunda división. O 29 de xuño de 2013 foi nomeado técnico do primeiro equipo. Malia ser o adestrador máis novo da tempada 2013-14 e non gañar ningún dos 10 primeiros partidos, a directiva confiou nel e finalmente logrou dirixir o seu equipo cara á permanencia. Iso sérvelle para seguir un ano máis no banco almeriense. Ao ano seguinte, pese a estar fóra dos postos de descenso co orzamento máis pequeno da categoría é cesado. Ao seu seguinte club é o UCAM Murcia da Segunda División, equipo que case consegue salvar a pesar de estar en postos de descenso. Na temporada 2016−17 asina co Club Deportivo Lugo
Explorer 31
DME (acrónimo de Direct Measurement Explorer), ou Explorer 31, foi un satélite artificial da NASA lanzado o 29 de novembro de 1965 mediante un foguete Thor Agena B desde a base Vandenberg da Forza Aérea. No mesmo lanzamento púxose en órbita o satélite canadense Alouette 2, que xunto con Explorer 31 formaron a misión cooperativa ISIS-X.
Características
Explorer 31 / DME adicouse a facer medicións da ionosfera terrestre mediante sete experimentos a bordo. Os datos transmitíanse en tempo real cando o satélite estaba á vista das estacións de comunicación a falta dunha grabadora no satélite.
O satélite estabilizábase mediante xiro, co eixo perpedicular ó plano orbital. A velocidade de xiro e o eixo de rotación controlábanse por un sistema de par magnético a bordo do satélite. A información de actitude viña proporcionada por un sensor solar e un magnetómetro triaxial. A alimentación eléctrica era proporcionada por células solares e baterías.
O satélite funcionou sen problemas salvo por un fallo parcial de potencia en maio de 1966 que reducíu o tempo de obtención de datos á metade.
As observacións cesaron o 1 de xullo de 1969, con cinco dos sete experimentos aínda funcionando. O 1 de outubro de 1969 tomáronse datos da sonda electrostática durante 9 minutos. O 15 de xaneiro de 1971 intentouse contactar co satélite, que non respondeu a ningún dos comandos enviados, quedando oficialmente abandonado.
Instrumentos
Explorer 31 levaba sete experimentos a bordo:
Aliprando, duque de Asti
Aliprando foi duque de Asti a mediados do século VIII
Traxectoria
Sucedeu a Imberga (a muller de Teodón e irmá do rei Liutprando que tivera durante moito tempo a rexencia do ducado), é o último duque longobardo de Asti citado nos documentos. Obtivo a investidura no 744 a mans do rei longobardo Rachis, do cal Aliprando era parente.
O Corral, Pousada, Boqueixón
O Corral é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Arneiro
A orde conta con varias especies. Son organismos con coiraza cónica ou cilíndrica que se atopan habitualmente apegados a superficies rochosas da costa, a crustáceos como mexillóns, ou a estruturas artificiais como os cascos dos barcos.
En Galicia destaca a especie invasora Austrominius modestus, que describiu Darwin en 1854 e que é orixinaria de Australia e Nova Zelandia. Foi introducida por dispersión natural en 1943 pola costa sueste do Reino Unido, estendéndose despois por Galicia nos anos 50 ; inda que desde aquela a súa poboación foi diminuíndo. Esta especie é competidora con Semibalanus balanoides e Chthamalus montagui.
Lillian Gish
miniatura|dereita|Lillian Gish (á esquerda da imaxe, con chapeu), xunto á súa irmá Dorothy. Lillian Diana Gish, nada en Springfield (Ohio) o 14 de outubro de 1893 e finada en Nova York o 27 de febreiro de 1993, foi unha actriz estadounidense de cinema e teatro, directora e guionista, unha das grandes estrelas femininas máis prominentes e influentes da época muda de Hollywood. A súa carreira estendeuse durante 75 anos, dende as curtametraxes mudas de 1912 ata 1987. Gish foi chamada "A Primeira Dama do Cinema Estadounidense" ("The First Lady of American Cinema"), e está recoñecida polas súas técnicas de interpretación cinematográfica pioneiras.
Traxectoria
Filla de Mary Robinson McConnell e James Leigh Gish, Lillian Diana Gish comezou a traballar como modelo xunto á súa irmá máis nova, Dorothy, despois de que o pai, que sufría de alcoholismo, abandonase á familia deixándoa nunha precaria situación. En 1899, con apenas seis anos, Lillian empezou a actuar no teatro, e estaría sobre o escenario, sempre xunto á súa irmá, ata 1912. Foi nesa data cando a moza Lillian coñeceu a David Wark Griffith grazas á relación das irmás coa estrela Mary Pickford. Pickford presentou as irmás a Griffith e axudounas a conseguir contratos con Biograph Studios. Lillian Gish tiña dezanove anos nesa época, pero dixo aos directores de casting que tiña dezaseis.
Axiña Lillian foi catalogada como unha das grandes heroínas da pantalla, e en 1920 probou como directora en Remodeling Her Husband, na que a súa irmá Dorothy era protagonista. Comentábase por aquel entón a posibilidade dunha relación amorosa con Griffith, que en realidade xamais existiu. De feito, as relacións da actriz sempre se manterían nun respectuoso silencio, á marxe do seu coñecido affaire co produtor Charles Duell, con quen estivo prometida, o actor Robert Harron e o editor George Jean Nathan. Lillian nunca casou.
Cando en 1926 asinou un contrato coa MGM, conseguiu ser unha das poucas actrices con poder sobre as cámaras e o director. Á chegada do cine sonoro, o seu convencemento de que esta nova técnica xamais triunfaría afastouna do cine e fíxoa volver ao teatro, aínda que axiña -trala morte de DW Griffith, a quen axudou economicamente nos seus últimos anos de vida, cando fora relegado do mundo do cine- reaparecería no celuloide. En 1946, o seu papel como Laura Belle McCanles en Duel in the Sun faríalle merecedora dun nomeamento ao Oscar como mellor actriz secundaria.
Non o conseguiu naquel momento, pero a súa total dedicación valeulle un Oscar honorífico en 1971, tres anos logo da morte da súa irmá Dorothy. Dezaseis anos despois, á idade de 93 anos, Lillian protagonizou a súa última película, The Whales of August  (As baleas de agosto) xunto a Bette Davis.
Morreu en 1993, poucos meses antes de cumprir cen anos.
Na cultura popular
O álbum de debut da banda de rock The Smashing Pumpkins, estreado o 28 de maio de 1991 titúlase Gish pola actriz. O cantante Billy Corgan explicou nunha entrevista: "A miña avoa adoitaba dicirme que unha das mellores cousas que lle pasaran nunca foi cando Lillian Gish cruzou a cidade nun tren; a miña avoa vivía no medio de ningures, así que foi un gran momento..."
Fran Estévez
Francisco José Estévez García nado en Vilagarcía de Arousa o 11 de abril de 1980, é un director e guionista galego.
Traxectoria
Formou parte da primeira promoción da Escola Superior de Artes Cinematográficas de Galicia. É fundador de Hipotálamo Films, coa que en 2004 dirixiu Metamorfosis, adaptación do relato de Franz Kafka.
No 2005 colaborou na mediometraxe La Canción de Fémerlin de Manuel Pena, para a que compuxo a música pianística, ademais da montaxe en estilo de cine mudo. Realizou tamén a micrometraxe El Humanoide (2007) e a curta experimental Titanio & Plutonio (2010).
No 2013, estreou Idiotas, protagonizada por un rapaz cunha discapacidade e o seu can falador que atopan uns misteriosos globos por toda a cidade de Santiago de Compostela cunha curiosa mensaxe: "Desínflame poco a poco...".
Antonieta de Bèucaire
Maria Antonieta Rivièra (en francés Marie Antoinette Rivière), nada en Nîmes o 21 de xaneiro de 1840 e finada en Bèucaire o 27 de xaneiro de 1865, foi unha escritora occitana, máis coñecida como Antonieta de Bèucaire. Se ben naceu en Nîmes, os seus pais instaláronse en Bèucaire cando ela tiña tres meses.
Traxectoria
Amolada pola morte da súa amiga íntima Zoé en 1860, cando tiña 20 anos, comezou a ir cada día ao camposanto para honrar a súa memoria. Un día de mal tempo enfermou e desde entón case non saíu da casa. Desde entón non tivo moitas ganas de saír adiante, e malia os coidados recibidos en establecementos termais, a súa saúde foi a peor. A partir do 13 de novembro de 1864 xa non puido saír de casa, e finou acompañada do seu amigo Louis Romieu.
Tras a súa morte, en marzo de 1865 apareceu publicada a súa obra Lei belugas, escrita en occitano, acompañada dun conxunto de versos de escritores amigos seus.
Guisande, Pousada, Boqueixón
Guisande é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Gran Premio do Canadá de 1970
O Gran Premio do Canadá de 1970 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto Mont-Tremblant, Mont-Tremblant, Quebec, Canadá o 20 de setembro de 1970. A carreira, disputada sobre 90 voltas, foi a undécima carreira da tempada de.
Frigg
miniatura|200px|"Frigga tecendo as nubes" por [[John Charles Dollman.]] Frigg -tamén chamada Frigga, Fricca e Friia- é a deusa do amor, a fertilidade e a fidelidade conxugal. O seu nome significa "a amada". Forma parte da trindade formada por Freia, Iord e ela mesma.
É asociada á figura da esposa, e polo tanto da fertilidade, pero tamén se asocia co agro, a gandería, as tarefas domésticas e as batallas principalmente. Frigg pode ser considerara como a terra habitada, cultivada e a morada do home.
A súa orixe é bastante confusa, crese que é filla da Nai Terra (Iord). É esposa de Odín e nai de Balder, Bragi, Hermod e Thor. Frigg coñece o futuro, pero non pode revelalo. Vive con Odín no Virigolf, o paraíso onde van as almas dos xustos, no palacio de Hlidskialf, na sala de Fensalir (da lagoa). Como Freia, é afeccionada ás xoias.