cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Antonio Jesús Regal
Traxectoria
Formouse como futbolista na canteira do Polideportivo Ejido, e debutou co seu filial na Terceira División na tempada 2006/07. O 4 de novembro de 2007 debutou co primeiro equipo na Segunda División, entrando como substituto de Gerardo nos minutos finais dunha derrota por 1-4 ante o Salamanca.
En xaneiro de 2008 saíu cedido á UD Melilla, da Segunda División B, coa que disputou 13 partidos, marcando un gol. A continuación regresou ao Poli, que acababa de descender, e co que xogou 74 partidos durante as seguintes dúas tempadas, anotando 6 goles. Continuou na Segunda B durante os anos seguintes, nos que militou na UD Almería B, o Écija Balompié e o FC Cartagena.
En xuño de 2014 asinou un contrato de dous anos co Albacete Balompié, que viña de ascender á Segunda División. Titular habitual no equipo de Luis César Sampedro durante as dúas tempadas, marcou o seu primeiro gol na categoría de prata o 6 de febreiro de 2016, nun empate 2-2 ante o Real Oviedo no Carlos Belmonte. En xullo de 2016 fichou polo Córdoba CF de José Luis Oltra, da mesma categoría, onde foi titular durante a maior parte da tempada.
En xullo de 2017 foi traspasado ao Real Valladolid cun contrato de tres anos. Na súa primeira tempada disputou 38 partidos, incluídos os da promoción de ascenso, nos que o club de Valladolid conseguiu regresar á Primeira División catro anos despois.
Debutou na máxima categoría española o 27 de setembro de 2018, xogando 21 minutos na vitoria por 2-1 ante o Levante UD, despois de entrar como substituto de Óscar Plano. O 21 de outubro marcou o seu primeiro gol en Primeira, o que significou a vitoria por 0-1 fronte ao Real Betis no Benito Villamarín. Xogou 30 partidos de liga durante a tempada 2018/19 e 15 durante a seguinte, e marcou dous goles.
En setembro de 2020 desvencellouse do Valladolid e fichou polo Panathinaikos da Súper Liga de Grecia, co que asinou un contrato por dous anos. Con todo, ao pouco de chegar detectáronlle un problema pulmonar que o obrigou a ingresar no hospital durante dúas semanas. Sen chegar a debutar, deixou o equipo en xaneiro de 2021, e regresou ao Cartagena, desta volta na Segunda División. Xogou 17 encontros ata o final da tempada, na que o equipo murciano acabou logrando a permanencia nas últimas xornadas. A súa participación caeu na tempada 2021/22, na que apenas contou para o adestrador Luis Carrión, que lle deu só 53 minutos de liga en catro partidos. En xaneiro rescindiu o seu contrato co club.
Despois de estar máis de dous meses sen equipo, o 22 de abril de 2022 foi anunciado como novo xogador do Deportivo da Coruña, para afrontar a parte final da tempada na Primeira División RFEF. Disputou as últimas xornadas a a promoción de ascenso, e ao remate da competición o seu contrato foi renovado por un ano máis. Foi titular no lateral dereito en case tódolos partidos da tempada 2022/23, volvendo xogar sen éxito a promoción de ascenso.
Orquestra Sinfónica de Castela e León
A Orquestra Sinfónica de Castela e León (Orquesta Sinfónica de Castilla y León, abreviadamente OSCyL) é o conxunto orquesteal oficial da Comunidade castelá e leonesa.
Consta de máis de 80 músicos de diferentes nacionalidades e tivo catro directores oficiais: Max Bragado-Darman, Alejandro Posada, Lionel Bringuier e Andrew Gourlay. Ten a súa sede oficial desde o ano 2007 no Centro Cultural Miguel Delibes.
Ao longo de máis de tres décadas, a Orquestra Sinfónica de Castela e León ofreceu centos de concertos xunto a unha longa lista de artistas, entre os que destacan os mestres Jesús López Cobos (director emérito), Semyon Bychkov, Vasily Petrenko, Gianandrea Noseda, Leonard Slatkin, Pinchas Steinberg, Giovanni Antonini, Yan Pascal Tortelier, Jukka-Pekka Saraste, David Afkham o Leopold Hager; os cantantes Ian Bostridge, Leo Nucci, Renée Fleming, Juan Diego Flórez, Magdalena Kožená, Rufus Wainwright e Angela Gheorghiu; e instrumentistas como Daniel Barenboim, Vilde Frang, Maria João Pires, Frank Peter Zimmermann, Javier Perianes, Truls Mørk, Viktoria Mullova, Ivo Pogorelich, Emmanuel Pahud, Chick Corea, Michel Camilo, Midori, Nikolai Lugansky, Pinchas Zukerman e Vadim Repin, entre outros.
A Orquestra Sinfónica de Castela e León levou a cabo importantes estreas e realizado diversas gravacións para Deutsche Grammophon, Bis, Naxos, Tritó ou Verso.
Paxariños, Viladesuso, Oia
Paxariños é un lugar da parroquia de Viladesuso, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño.
Visión de España
miniatura| Sala onde se expón o conxunto.|300x300px Visión de España, tamén coñecida como Las regiones de España, é un conxunto de catorce grandes paneis pintados ao óleo sobre lenzo polo pintor Joaquín Sorolla. Este conxunto é froito dun encargo realizado pola Hispanic Society de Nova York ao pintor, polo que se comprometeu a realizar unha serie de grandes lenzos sobre as distintas rexións de España e Portugal destinados a decorar a biblioteca do edificio da sede da fundación.
Unha encarga "de peso"
Os cadros decorarían a futura biblioteca da institución. Sorolla tamén se comprometeu a entregar os bosquexos preparatorios e a non expor as obras en ningún outro lugar antes de Nova York. A orixe desta magnum opus remóntase á relación entre Sorolla e o hispanista norteamericano Archer M. Huntington. Foi Huntington quen, tras visitar unha exposición monográfica de Sorolla en Londres en 1908, propuxo ao pintor esta colosal encomenda.
O 26 de novembro de 1911, Sorolla e Archer Milton Huntington asinaron un documento no que o pintor se comprometía a realizar unha serie de óleos sobre lenzo con temas representativos das rexións da Península Ibérica.
Manuel Américo Arias
Manuel Américo Arias Golfarini, nado en Montevideo en 1934 e finado en Noia o 14 de xaneiro de 2010, foi un futbolista e adestrador uruguaio, de ascendencia galega.
Visión de España
Unha encarga "de peso"
Aínda que a Hispanic Society lle deu o nome de Regions of Spain, Sorolla preferiu cambialo por Visión de España, xa que o conxunto representa unha visión global de como o artista viu o seu país, lonxe de estereotipos románticos e mesmo da realidade territorial. De feito, inclúe a Portugal mentres as rexións de Murcia, Asturias, Canarias e Baleares non foron escollidas para formar parte do conxunto. Por outra banda, aínda que 2 cidades andaluzas están incluídas en até cinco paneis, só se menciona directamente a rexión de Andalucía nun deles. O mesmo que no de Castela, onde se contempla realmente a Rexión de León, xunto coas comarcas tipicamente castelás, Castela a Vella e Castela a Nova.
Manuel Américo Arias
Traxectoria
Xogou no Club Atlético Quilmes do seu país natal, e logo pasou por equipos do Brasil, Perú, Bolivia e Colombia. Nos anos 60 chegou a Venezuela, onde militou no Deportivo Galicia, chegando a enfrontarse a Pelé nun partido contra o Santos en 1965.
Visión de España
Unha encarga "de peso"
Para inspirarse e achegarse á realidade, Sorolla decidiu percorrer a Península e pintar cada escena in situ, na rexión ou país representados. Dos catorce paneis, só un reflicte unha escena interior, mentres que o resto son exteriores. O pintor pasou boa parte do ano 1912 realizando bocetos de diferentes traxes tradicionais, incluíndo o traxe galego, e investigando para o que se convertería no encargo máis importante da súa carreira. Pasou o inverno e a primavera dese ano en Castela (Madrid e outras cidades do interior). Durante o verán alternou estadías en Donostia e Navarra. No outono volveu a Madrid, con frecuentes viaxes a diversos lugares da meseta. Para crear o panel correspondente a Valencia, Sorolla inspirouse nas masías e grandes laranxeiras de Alzira. Para levar a cabo os traballos, planeaba viaxar a esta cidade diariamente, de xaneiro a marzo de 1916, segundo a correspondencia coa súa muller Clotilde. Finalmente pintouno en Valencia. Ao remate do encargo, Sorolla ficou exhausto.
Manuel Américo Arias
Traxectoria
Trala súa retirada foi adestrador en Ecuador, onde dirixiu o América de Quito, e en Venezuela, onde adestrou a Unión Deportiva Canarias, o Tirique Aragua e o Anzoátegui. A finais de 1973 instalouse en Galicia, de onde era seu avó e a súa muller. Aínda que inicialmente rexentou unha parrillada en Vilaboa, deixouna para dedicarse ao fútbol.
Visión de España
Restauración
Por necesidades de restauración, este conxunto de cadros foi descolgado no ano 2008 e aproveitou a ocasión para expoñelo en diversas cidades españolas: Valencia, Barcelona, Málaga, o Museo de Belas Artes de Bilbao, o Museo de Belas Artes de Sevilla e o Museo del Prado en Madrid, ao longo de 2009. A exposición do Prado presentouse no marco dunha gran mostra antolóxica da obra de Sorolla (cunhas 465.000 visitas). A serie de lenzos Visión de España devolveuse á Hispanic Society en 2010.
Manuel Américo Arias
Traxectoria
Adestrou ao Deportivo Ciudad da Coruña, e en maio de 1975 colleu as rendas do Ourense, na Segunda División, aínda que non tiña experiencia como adestrador no fútbol profesional. Estreouse na penúltima xornada de liga, trala destitución de José Bermúdez, que á súa vez substituíra a Manolín, e non puido salvar o equipo do descenso. Dirixiu o equipo tamén nunha eliminatoria da Copa do Xeneralísimo contra o Real Madrid. O equipo ourensán conseguiu un empate na ida no Estadio do Couto, pero perdeu 3-1 no Bernabéu. Continuou no equipo ourensán na tempada 1976/77 en Terceira, pero foi cesado en decembro, sendo substituído por José María Negrillo. Na tempada 1976/77 adestrou o Atlético Ourense, filial do Ourense.
Visión de España
Exposición na Coruña "Sorolla íntimo. Bosquexos da serie Visión de España"
esquerda|miniatura|Pazo en [[Vilagarcía de Arousa|Vilagarcía onde Sorolla pintou os bosquexos de temática galega.|200x200px]] No ano 2016, a cidade da Coruña acolleu a exposición "Sorolla íntimo. Bosquexos da serie Visión de España" que expuña os preparativos de Sorolla para os catorce paneis, incluíndo bosquexos de gouaches e debuxos feitos durante oito anos (1911-1919), que revelan o seu proceso creativo e os retos da obra. Anteriormente fora exposta na sede da Fundación Bancaja e nos Museos de Alacant e Castelló. Foi organizada por Bancaja e a Generalitat Valenciana en colaboración coa Hispanic Society of America. Após seren restaurados en Valencia, trinta e dous destes bosquexos foron expostos no Museo de Belas Artes da Coruña antes do seu regreso a Nova York.
Nesta mostra destacaron pezas como "Gaitero gallego" e "Tipo de Galicia", pintados durante a estadía de Sorolla en Vilagarcía de Arousa, aloxado no Pazo de Vista Alegre en 1915.
Joaquín Losada Filgueira
Joaquín Losada Filgueira, nado no Carballiño en 1899 e finado na Pobra de Trives o 2 de agosto de 1936, foi un funcionario e político galego.
Visión de España
Exposición na Coruña "Sorolla íntimo. Bosquexos da serie Visión de España"
A exposición tamén contou cun programa de visitas guiadas e estivo dispoñible até o 7 de xaneiro de 2017.
O Museo de Belas Artes da Coruña, alén de mostrar estes bosquexos, sumou á exposición o cadro "O boieiro castelán", pertencente ao seu fondo e pintado como traballo preparatorio para o panel "La fiesta del pan en Castilla".
Joaquín Losada Filgueira
Traxectoria
Familiar de Antón Losada Diéguez. Oficial do Concello do Carballiño. Estivo na directiva da sociedade Cultural Deportiva do Carballiño xunto con Bernardo Castro. Colaborou na revista Nós. Dirixente da Casa do Pobo, apoderado de Izquierda Republicana nas eleccións de febreiro de 1936, e moi activo durante os actos do primeiro de maio de 1936 e nas folgas de solidariedade convocadas en protesta polos asasinatos dos militantes comunistas de Ourense e Punxín.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 actuou como delegado gobernativo en Ribadavia ás ordes do gobernador civil Gonzalo Martín March. Foi detido a finais de xullo e ingresou na prisión do Carballiño. Foi trasladado o día 2 de agosto en compañía de Aquilino Sánchez Rodríguez cara Ourense. Chegados á prisión provincial incorporóuselles Francisco Paradela Núñez e os tres son conducidos por un grupo de falanxistas á cadea de Viana do Bolo. Os milicianos deixaron a Aquilino Sánchez na prisión de Trives e continuaron cos outros dous que foron asasinados nas proximidades dos Codos de Larouco (A Pobra de Trives). Parece que Joaquín foi asasinado esa mesma noite do 2 de agosto de 1936, aínda que puido ser unha semana despois.
Teixeiro, Muro, Láncara
Teixeiro é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
To the Bone (filme)
To the Bone é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Marti Noxon. O filme conta a historia dunha rapaza nova, interpretada por Lily Collins, que loita contra a anorexia. O filme estreouse na competición do Festival de Cinema de Sundance o 22 de xaneiro de 2017. Estreouse internacionalmente en Netflix o 14 de xullo de 2017.
A Vizcaia, Muro, Láncara
A Vizcaia é un lugar da parroquia de Muro, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Souto, Muro, Láncara
Na aldea hai unha capela. Deste lugar é o personaxe literario de Pepe Carvalho, creado por Manuel Vázquez Montalbán.
San Paio, Neira de Cabaleiros, Láncara
San Paio é un lugar da parroquia de Neira de Cabaleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
As Bouciñas, Oleiros, Láncara
As Bouciñas é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Neira de Cabaleiros, Neira de Cabaleiros, Láncara
Neira de Cabaleiros é un lugar da parroquia de Neira de Cabaleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Gagnef
Gagnef é un municipio sueco (kommun) do condado de Dalarna. A súa capital é Djurås. Os ríos Västerdal e Österdal conflúen no concello para formar o río Dal. No mes de setembro de 2022 o municipio tiña unha poboación 10 490 habitantes.
Administración histórica
A área do concello correspóndeso coa das parroquias de Floda e Gagnefs. Nelas fundáronse coa reforma municipal de 1862 municipios rurais co mesmo nome. A reforma municipal de 1952 non afectou ás divisións da zona.
O concello de Gagnef fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir dos concellos rurais de Floda e Gagnef.
Dende a súa fundación ata o 1 de setembro de 2001 o municipio pertenceu ao partido xudicial de Leksand, e dende entón pertence ao de Falu.
Petur Eiriksson
Petur Eiriksson, nado en 1966 en Ólafsvík, Islandia, e finado o 8 de marzo de 2019 na Coruña, foi un músico, o trombón principal da Orquestra Sinfónica de Galicia desde a súa fundación, ademais de compositor, docente e director de coros.
Traxectoria
Petur Eiriksson naceu na pequena localidade de Ólafsvík, do municipio de Snæfellsbær, na rexión de Vesturland, ao oeste de Islandia. Aos cinco anos a súa familia mudouse a Reikiavik onde, aos 12 anos comezou a tocar o trombón nunha banda escolar e, tras a súa graduación, pasou a tocar na de Svanur, unha das bandas máis antigas de Reykjavik. Estudou con Björn R. Einarsson (intérprete de jazz e trombonista da Orquestra Sinfónica de Islandia e co fillo deste, Oddur Björnsson (director desta Sinfónica).
En 1985 comezou a tocar na nova Orquestra Xuvenil da Sinfónica de Islandia, até 1989, tocando ocasionalmente na Ópera e, máis tarde, realizando substitucións na Sinfónica de Islandia e nun quinteto de vento.
Xa en 1988 comezara os seus estudos de trombón no New England Conservatory de Boston, simultaneando coa participación nun cuarteto, o que lle facilitou conseguir unha bolsa de estudos na Universidade de Boston. En 1991 trasladouse a España para tocar na Orquestra Sinfónica de Castela e León e, en 1992 ingresou na recentemente creada Orquestra Sinfónica de Galicia, da que formou parte durante 25 anos, participando con ela nas temporadas de ópera da cidade da Coruña. Durante a súa permanencia na orquestra coruñesa tocou ocasionalmente en distintas orquestras españolas, e na The Iceland Symphony. Ademais, compaxinou o seu labor como intérprete coa docencia, a través da Escola de Práctica Orquestral e da Orquestra Xove da OSG.
San Martiño, Oleiros, Láncara
San Martiño é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Petur Eiriksson
Traxectoria
Eirikisson está considerado como unha parte esencial do núcleo orixinario de músicos que converteu á OSG no que hoxe é. Como presidente do seu comité de empresa loitou por conseguir mellores condicións laborais, de ensaios e organización artística, animado polo seu desexo de convertela nunha grande institución musical e artística. Unha grave enfermidade que nunca quixo ocultar (abriu un blog para poñer nome e apelidos á súa enfermidade no que deu conta do seu longo e doloroso tratamento) apartouno definitivamente da súa profesión en 2017. Pese a iso, non lle deu as coastas á vocación da súa vida: escoitaba os ensaios da OSG partitura en man, tocaba o piano, realizaba arrnxos musicais e escribía novas pezas. Petur, que actuara ás ordes de Claudio Abbado, Lorin Maazel ou Zubin Mehta, tamén dirixiu un coro afeccionado coa mesma entrega, devoción e humildade coa que dirixiría o Wiener Singverein en calquera gran sala de concertos.
In memoriam
A OSG non quixo deixar de mandar unha mensaxe a Eiriksson, unha vez coñecido seu falecemento. «Queremos pensar que un músico extraordinario e, sobre todo, unha persoa decente e boa, nunca chega a irse de todo», publicou no seu perfil de Twitter a formación. «Porque o teu recordo, a tua música, os teus amores, a túa loita, serán un canto á vida», dicía un dos seus compañeiros da OSG, o violinista Florian Vlashi.
Tamén o recordaron os membros da Asociación de Nais e Pais do Conservatorio de Culleredo, xa que, no primeiro trimestre do curso 2017-2018, Eiriksson dirixiu o seu coro nunha actuación do Nadal, a pesar de ser el músico profesional e os integrantes da formación afeccionados. Nas súas redes recordárono tamén seus antigos alumnos, que encontraron no seu exemplo un motivo máis para non afastarse da música.
Vida familiar
Petur Eiriksson estaba casado cunha das trompistas da Sinfónica de Galicia, Amy Schimmelman, coa que tivo tres fillos, Jakob, Isak e Evan.
Oleiros, Oleiros, Láncara
Oleiros é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Hugo Fernández
Hugo Daniel Fernández Vallejo, nado en Montevideo o 2 de febreiro de 1945 e finado en Puebla de Zaragoza o 1 de agosto de 2022, foi un futbolista e adestrador uruguaio, que xogaba como lateral dereito.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Nacional, co que debutou en partido oficial en decembro de 1965, nunha derrota por 0-1 ante o Danubio no estadio Centenario. Ao ano seguinte conquistou o seu primeiro campionato uruguaio. A continuación pasou polo Racing de Montevideo, Gimnasia y Esgrima, Cerro e Defensor, antes de recalar no máximo rival do seu primeiro club, o Peñarol, no que militou tres anos, gañando dous novos campionatos de liga (en 1974 e 1975). Conquistou tamén co equipo negro e amarelo a 29ª edición do Trofeo Teresa Herrera en Riazor, onde foi expulsado xunto a Cruyff nas semifinais contra o Barcelona, por unha lea entre ambos.
En xullo de 1975 desembarcou no fútbol español, fichando polo Tenerife, de Segunda División, onde coincidiu cos tamén uruguaios Montero Castillo, Ferreira e Kraus. Debutou co equipo de Felipe Mesones na primeira xornada da tempada 1975/76 e foi titular durante 36 dos 38 partidos de liga, formando parella de centrais xunto ao histórico Molina. Continuou sendo un alicerce da defensa durante a seguinte campaña, acompañado habitualmente por Julio Durán, pero o seu contrato foi rescindido a comezos da campaña 1977/78, por motivos económicos.
Acto seguido regresou a América e xogou dous anos no Puebla mexicano, antes de volver ao Peñarol, co que gañou o seu cuarto campionato uruguaio en 1981. Pechou a súa carreira no Atlas mexicano en 1981.
Trala súa retirada iniciou en Peñarol a súa carreira como adestrador, carreira que se desenvolveu principalmente en México, onde pasou polos bancos de Puebla (en tres etapas), Tigres, Tampico Madero, Irapuato, Veracruz, Lobos de la BUAP e Dorados de Sinaloa. Tamén dirixiu ao Nacional de Montevideo e ao Toshiba do Xapón.
Asociación de Cantantes Vieneses
miniatura|300px|[[Gustav Mahler: Sinfonía dos mil. Musikverein de Viena. Director, Pierre Boulez, Staatskapelle Berlin, Wiener Singverein, Slowakischer Philharmonischer Chor, Wiener Sängerknaben.]]
A Asociación de Cantantes Vieneses (en almán Wiener Singverein) é o coro concertista da Sociedade de Amigos da Música de Viena.
Historia
En 1812 tiveron lugar, a iniciativa de Antonio Salieri e dun grupo de amigos da música de Viena, concertos cos Oratorios de Händel na escola de equitación invernal. Iso deu lugar á fundación da asociación de música de Viena, que en 1858 fundou o seu propio coro, que na actualidade conta con 230 membros, e que, nos seus inicios, foi dirixido por Johann Herbeck e Johannes Brahms.
Ao longo dos seus 150 anos de historia, traballou con incontábeis directores e orquestras de renome, entre eles Rafael Frühbeck de Burgos, Andrés Orozco-Estrada e Gustavo Dudamel). En máis de unha ocasión, esta sociedade de cantantes foi elixida para estrear unha obra, entre outras traballos de Franz Schubert, Johannes Brahms, Anton Bruckner e Gustav Mahler. Desde 1947 até 1989, Herbert von Karajan deixou a súa pegada no perfil deste coro.
Did You Hear About the Morgans?
Did You Hear About the Morgans? é un filme estadounidense de 2009 dirixido e escrito por Marc Lawrence. Está protagonizado por Hugh Grant e Sarah Jessica Parker, xunto con Sam Elliott, Mary Steenburgen, Elisabeth Moss e Wilford Brimley. É a segunda colaboración entre Grant e Parker, logo do filme de 1996 Ao cruzar o límite.
Asociación de Cantantes Vieneses
Historia
O coro actuou nalgunhas cidades españolas: en 1965 participou en concertos no Palau de la Música Catalana (a novena sinfonía de Beethoven), no Gran Teatre del Liceu (o Réquiem de Mozart), así como en 1997 en Madrid e Valencia fixeron soar o Réquiem Alemán de Brahms.
Cursed (filme de 2005)
Cursed é un filme estadounidense de 2005 dirixido por Wes Craven e escrito polo guionista Kevin Williamson. Está protagonizado por Christina Ricci e Jesse Eisenberg no papel de dous irmáns que son atacados por un lobishome nos Ánxeles.
O Couto, Oleiros, Láncara
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é un "(lugar) cercado", para poder defendelo mellor.
The Strangers (filme de 2008)
The Strangers é un filme estadounidense de 2008 escrito e dirixido por Bryan Bertino. O filme conta a historia de Kristen (Liv Tyler) e James (Scott Speedman) cuxa estanción nunha casa de vacacións é interrompida por tres criminais enmascarados que se infiltran no fogar. O guión está inspirado en dous eventos que ocorreron na vida real: o homicidio múltiple da familia Manson e a serie de roubos da veciñanza de Bertino.
A Reza, Oleiros, Láncara
A Reza é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Ariz, A Pobra de San Xiao, Láncara
Ariz é un lugar da parroquia da Pobra de San Xiao, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Xunqueira de Arriba, Oleiros, Láncara
Xunqueira de Arriba é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Anne Bradstreet
Anne Bradstreet (de soltera Dudley), nada en Northampton o 20 de marzo de 1612 e finada en North Andover, Massachusetts, o 16 de setembro de 1672, foi a máis destacada das primeiras poetas inglesas de Norteamérica e a primeira escritora das colonias norteamericanas de Inglaterra que se publicou. Foi a primeira figura puritana da literatura estadounidense e salientou polo seu amplo corpus de poesía, así como por escritos persoais publicados postumamente.
Nacida nunha acomodada familia puritana en Northampton, Inglaterra, Bradstreet era unha estudosa e gran lectora, afectada especialmente polas obras de Du Bartas. Casou aos dezaseis anos, e os seus pais e a súa nova familia emigraron no momento da fundación da Colonia da Baía de Massachusetts en 1630. Nai de oito fillos e esposa e filla de funcionarios públicos en Nova Inglaterra, Bradstreet escribía poesía ademais doutros labores. As súas primeiras obras seguen o estilo de Du Bartas, mais os seus escritos posteriores desenvolven o seu estilo único de poesía que se centra no seu papel de nai, as súas loitas cos sufrimentos da vida e a súa fe puritana. A súa primeira colección, The Tenth Muse Lately Sprung Up in America, foi moi lida en América e Inglaterra.
Traxectoria
Anne naceu en Northampton, Inglaterra, en 1612, filla de Thomas Dudley, un administrador do conde de Lincoln, e de Dorothy Yorke. Debido á posición da súa familia, medrou nun ambiente culto e foi unha muller ben formada para a súa época, sendo titorizada en historia, varias linguas e literatura. Aos dezaseis anos casou con Simon Bradstreet. Tanto o pai como o marido de Anne serviron máis tarde como gobernadores da Colonia da Baía de Massachusetts. Anne e Simon, xunto cos pais de Ana, emigraron a América a bordo do Arbella como parte da frota Winthrop de emigrantes puritanos en 1630. Estivo por primeira vez en chan americano o 14 de xuño de 1630, no que hoxe é Pioneer Village (Salem, Massachusetts) con Simon, os seus pais e outros viaxeiros como parte da migración puritana a Nova Inglaterra (1620–1640). Debido á enfermidade e fame do gobernador John Endecott e doutros veciños da vila, a súa estadía foi moi breve. A maioría trasladouse inmediatamente ao sur ao longo da costa ata Charlestown, Massachusetts, para outra curta estadía antes de desprazarse ao sur ao longo do río Charles para fundar "a Cidade no Outeiro", Boston.
A familia Bradstreet axiña se mudou de novo, esta vez ao que hoxe é Cambridge, Massachusetts. En 1632, Anne tivo o seu primeiro fillo, Samuel, en Newe Towne, como se chamaba entón. A pesar da súa mala saúde, tivo oito fillos e acadou unha posición social cómoda. Antes de sufrir de varíola cando era adolescente en Inglaterra, Anne volveu caer presa da enfermidade xa que a parálise invadiu as súas articulacións nos anos posteriores. A principios da década de 1640, Simon animou unha vez máis a súa muller, embarazada do seu sexto fillo, para que se mudase por sexta vez de Ipswich, Massachusetts, á parroquia de Andover. North Andover é a cidade orixinal fundada en 1646 polas familias Stevens, Osgood, Johnson, Farnum, Barker e Bradstreet, entre outras. Anne e a súa familia residían no Old Center de North Andover, Massachusetts. Nunca viviron no que hoxe se coñece como "Andover" ao sur.
Tanto o pai de Anne como o seu marido foron determinantes na fundación da Universidade Harvard en 1636. Dous dos seus fillos licenciáronse nela, Samuel (promoción de 1653) e Simon (promoción de 1660). En outubro de 1997, a comunidade de Harvard dedicoulle unha porta á súa memoria como a primeira poeta publicada nos Estados Unidos. A Bradstreet Gate está situado xunto ao Canaday Hall, a residencia máis nova de Harvard Yard.
Anne Bradstreet morreu o 16 de setembro de 1672 en North Andover, Massachusetts, aos 60 anos de idade de tuberculose. A localización precisa da súa tumba é incerta, mais moitos historiadores cren que o seu corpo está no Old Burying Ground en Academy Road e Osgood Street en North Andover. En 1676, catro anos despois da morte de Anne, Simon Bradstreet casou por segunda vez cunha dama tamén chamada Anne (Gardiner). En 1697 morreu Simon e foi enterrado en Salem. Esta zona do val de Merrimack descríbese hoxe como "O val dos poetas".
Un marcador no cemiterio de North Andover conmemora o 350 aniversario (2000) da publicación de The Tenth Muse en Londres en 1650. Ese lugar e a Bradstreet Gate de Harvard, o monumento e os panfletos dentro da Biblioteca Pública de Ipswich en Ipswich, Massachusetts, como así como o xardín de infancia Bradstreet en North Andover poden ser os únicos lugares dos Estados Unidos que honran a súa memoria. A partir de 2015, o xardín de infancia de Bradstreet foi derrubado. No outono de 2018, abriuse o Anne Bradstreet Early Childhood Center preto de Massachusetts Avenue en North Andover. O Anne Bradstreet ECC, que aloxa tanto preescolar como xardín de infancia, substituíu o edificio antigo que levaba o seu nome que estaba en Main Street.
Concello de Finspång
Finspång é un concello sueco (kommun) do condado de Östergötland. A súa capital é Finspång.
En Risinge, Doverstorp e na área de Hällestad atópanse as áreas de cultivo do concello. Nas áreas de Hällestad e Risinge hai xacementos de mineral de ferro, e en Kattala, entre outros lugares, tamén se extraiu pedra calcárea. O traballo do ferro caracterizou a economía local dende mediados do século XVI, pero a principios dos anos 2020 o principal empregador era Siemens.
A tendencia da poboación foi negativa ata o ano 2010, cando a curva comezou a subir.
Xunqueira de Abaixo, Oleiros, Láncara
Xunqueira de Abaixo é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Concello de Finspång
Administración histórica
A área do concello correspóndese coa das parroquias de Hällestad, Regna, Risinge e Skedevi. Nestas fundáronse concellos rurais co mesmo nome durante a reforma municipal de 1862.
O köping de Finspång fundouse en 1942 a través da reorganización do municipio rural de Risinge.
Coa reforma municipal de 1952 fundouse o gran concello de Hävla (a partir dos concellos rurais de Regna e Skedevi) mentres que o concello de Hällestad e o köping de Finspång non se viron afectados.
O concello de Finspång fundouse coa reforma municipal de 1971 a partir do köping de Finspång e dos municipios rurais de Hävla e Hällestad.
Dende o seu nacemento o concello pertence ao partido xudicial de Norrköping.
Xeografía
O concello é o máis setentrional do landskap de Östergötland e ten unha pequena parte, ao noroeste de Igelfors, no landskap de Närke. Limita cos concellos de Norrköping, Motala e Linköping no condado de Östergötland, cos de Hallsberg e Örebro no condado de Örebro, e cos de Vingåker e Katrineholm no condado de Södermanland.
Max von Bahrfeldt
Max Ferdinand Bahrfeldt (a partir de 1913 von Bahrfeldt), nado en Gerswalde o 6 de febreiro de 1856 e finado na cidade saxoa de Halle o 11 de abril de 1936, foi un xeneral, numismático e historiador local alemán.
Lorin Maazel
Lorin Varencove Maazel, nado en Neuilly-sur-Seine o 6 de marzo de 1930, e finado en Virxinia o 13 de xullo de 2014, foi un director de orquestra, violinista e compositor estadounidense de orixe francesa.
Traxectoria
Maazel naceu en Neuilly-sur-Seine, Francia, de pais estadounidenses xudeus de orixe rusa que moi pronto volveron aos Estados Unidos. Xa de pequeno demostrou uns dotes prodixiosos para a música. Tomou a súa primeira clase de dirección de orquestra aos 7 anos, e debutou aos 8. Con 9, en 1939, xa dirixiu a Orquestra de Interlochen na Feira Mundial de Nova York, así como a Orquestra Filharmónica de Los Ángeles, onde compartiu un programa con Leopold Stokowski. Aos 11, Arturo Toscanini invitouno a dirixir a súa orquestra neoiorquina, e aos 13 xa fixera o propio na Orquestra Filharmónica de Nova York e na Orquestra de Filadelfia. Aos 12 anos efectuou unha xira polos EE. UU. dirixindo as mellores orquestras. Seu debut como violinista foi aos 15 anos de idade. Estudou matemáticas e filosofía na Universidade de Pittsburgh.
Faleceu en Castleton Farms, Virxinia, Estados Unidos, o 13 de xullo de 2014, tras unha complicación dunha pneumonía.
Max von Bahrfeldt
No ámbito militar, en paralelo ás súas vitorias, atribúenselle as atrocidades cometidas en Charleroi durante a invasión alemá de Bélxica en 1914 durante a primeira guerra mundial.
Traxectoria
Bahrfeldt naceu en 1856 no barrio de Willmine, do municipio de Gerswalde, en Brandeburgo.
Carreira militar
Desde 1869, Bahrfeldt asistiu ás escolas de cadetes de Wahlstatt (a actual Legnickie Pole, en Polonia) e de Berlín, ata 1873, cando se converteu en tenente do 75º rexemento de Infantaría, de Bremen. Posteriormente emprendeu a carreira de oficial no exército prusiano e estudou na Academia de Guerra de Berlín entre 1882 e 1885. En 1904 foi ascendido a coronel, en 1908 a xeneral de división e en 1911 a tenente xeneral. Finalmente, retirouse do exército en 1916.
Primeira guerra mundial
Como xeneral de Infantaría, dirixiu varias divisións coas que participou en diferentes batallas na fronte occidental durante a primeira guerra mundial.
Unha destas divisións comandadas por Bahrfeldt foi a 37ª de Infantaría, coa que participou na captura da cidade de Charleroi o 22 de agosto de 1914, no marco da invasión alemá de Bélxica. Acusado posteriormente polos aliados de cometer crimes de guerra durante a ocupación, foi condenado a morte en ausencia nun consello de guerra celebrado por un tribunal belga en 1925.
Na súa condición de tenente xeneral, Bahrfeldt accedeu á nobreza hereditaria prusiana o 16 de xuño de 1913, no marco do XXV aniversario do reinado de Guillerme II, o que leva consigo o uso do apelido "von Bahrfeldt".
Polos seus servizos militares recibiu a Estrela de segunda clase da Orde da Aguia Vermella, así como a Estrela de segunda clase da Orde da Coroa prusiana.
Actividade política
Bahrfeldt foi membro do Partido Alemán da Patria (Deutsche Vaterlandspartei) desde a súa fundación en 1917. Durante a República de Weimar estivo afiliado ao Partido Popular Nacional Alemán (Deutschnationale Volkspartei) e á organización paramilitar Stahlhelm ("Casco de Aceiro"). Logo da disolución desta organización durante o Terceiro Reich, Bahrfeldt pasou á reserva da SA-Sturmabteilungen, o brazo paramilitar de partido nazi alemán.
Carreira académica
Bahrfeldt amosou xa desde a súa xuventude interese pola numismática, non só como coleccionista senón que tamén se dedicou ao seu estudo, xunto co seu irmán Emil, e focalizou o seu interese nas cuñaxes da República Romana e da Baixa Saxonia, en tanto que Emil se centraba na moeda medieval de Brandeburgo.
Iniciou as súas investigacións numismáticas en 1873, cando comandaba o 75º rexemento de infantaría, e publicou o seu primeiro traballo sobre este tema en 1874, en Stade. Un ano despois accedeu ao posto de coeditor da revista Numismatisch-Sphragistischer Anzeiger, publicada en Hannover, na que publicou numerosos artigos.
Entre 1876 e 1882, en tanto que prestaba os seus servizos como auxiliar do rexemento de gornición en Stade, colaborou tamén como secretario da sociedade histórica local e exerceu como conservador da súa colección numismática. Ademais, tamén efectuou escavacións no sitio arqueolóxico do vaso campaniforme de Perleberg.
Como estudoso e como coleccionista, viaxou a diversas cidades europeas, entre elas París, Madrid, Viena, Budapest, Moscova, San Petersburgo, Copenhague e Londres, e alí visitou as coleccións e os gabinetes numismáticos máis importantes, sobre todo as partes dedicadas á moeda da Antiga Roma.
A partir de 1880, Bahrfeldt foi editor da revista Numismatisches Literaturblatt, publicada en Stade.
Estudos de numismática romana
miniatura| [[Estatero de Coson (século I a. C.), sobre o que Max von Bahrfeldt fixo as súas achegas máis importantes á numismática antiga. ]] Polos seus estudos, Bahrfeldt está considerado como un dos maiores coñecedores das emisións monetarias da República Romana. En 1911 contribuíu a achegar luz a cerca das cuñaxes xeto-dacianas coa súa interpretación do estatero de ouro de Coson, defendendo a súa xénese local e excluíndo calquera relación coa fuxida de Roma de Marco Xunio Bruto, o que supuña rexeitar a conxectura de Joseph Hilarius Eckhel, que argumentara a súa orixe externa. Neste sentido, Bahrfeldt obtivo a adhesión á súa postura do presitixioso numismático Theodor Mommsen.
Max von Bahrfeldt casou en Gotha, o 14 de outubro de 1878, con Elisabeth Mary Charlotte Samwer (1859-1954), filla do xurista e tamén numismático Karl Friedrich Samwer (1819-1882). Tomando como base os papeis deixados polo seu sogro tras a súa morte, Bahrfeldt compuxo a máis salientable das súas monografías, publicada en Viena en 1883, acerca da historia das emisións monetarias da Antiga Roma a partir do ano 200 a. C.
Recoñecementos
En 1911 Bahrfeldt foi nomeado doutor honoris causa pola Facultade de Filosofía da Universidade de Giessen. Pola súa banda, en 1921 a Universidade de Halle-Wittenberg nomeouno profesor honorario de Numismática, onde traballou ata o seu falecemento en 1936.
Publicacións
Esta é unha escolma dalgúns dos artigos e dos traballos monográficos publicados por Bahrfeldt ao longo da súa carreira académica:
A Reboleira, Río, Láncara
A Reboleira é un lugar da parroquia de Río, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Río, Río, Láncara
Río é un lugar da parroquia de Río, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Tatiana Zatulovskaia
miniatura|261x261px|Zatulovskaia o [[16 de xaneiro de 1964]] Tatiana Zatulovskaia (טטיאנה זטולובסקיה; Татьяна Яковлевна Затуловская), nada en Bakú (RSS de Acerbaixán) o 8 de decembro de 1935 e finada en Ascalón (Israel) o 2 de xullo de 2017, foi unha xadrecista israelí (anteriormente soviética e rusa). Foi tres veces campioa do Campionato Soviético Feminino e dúas veces campioa mundial Sénior Feminina. Foi nomeada Mestra Internacional Feminina en 1961 e Gran Mestra Feminina en 1976. Durante a súa vida tamén foi enxeñeira xeolóxica e ximnasta.
Zatulovskaia gañou o Campionato Soviético Feminino de Xadrez en 1960, 1962 e 1963. Representou a URSS nas Olimpíadas Femininas de Xadrez en 1963 e 1966, e gañou a medalla de ouro do equipo en ambas ocasións. Obtivo tamén unha medalla de prata individual en 1963 e un ouro individual en 1966. Durante as décadas de 1960 e 1970 clasificouse en varias ocasións para os campionatos Interzonais e os Torneos de Candidatas previos aos Mundiais Femininos de Xadrez.
En 1993 gañou o Mundial Feminino Sénior cunha puntuación de 10 puntos sobre 11 (10 vitorias, 0 derrotas e 2 táboas). Repetiu ese éxito en 1997. En 2000 emigrou a Israel, país ao que representou nas Olimpíadas Femininas de Xadrez de 2002 en Bled (Eslovenia).
A Pobra de San Xiao, A Pobra de San Xiao, Láncara
A Pobra de San Xiao é un lugar da parroquia da Pobra de San Xiao, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
A Eirexe, Río, Láncara
A Eirexe é un lugar da parroquia de Río, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
San Martiño, Río, Láncara
San Martiño é un lugar da parroquia de Río, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Concello de Färgelanda
O concello está situado no suroeste do landskap de Dalsland e limita ao norte cos municipios de Dals-Ed e Bengtsfors, ao leste cos de Mellerud e Vänersborg, ao sur co de Uddevalla e ao oeste co de Munkedal.
Administración histórica
A área do concello correspóndese coas parroquias de Färgelanda, Högsäter, Järbo, Lerdal, Råggärd, Rännelanda, Torp e Ödeborg. Nestas parroquias fundáronse municipios rurais coa reforma municipal de 1862 co mesmo nome.
Coa reforma de 1952 nacéron tres chamados grandes municipios (storkommuner): Högsäter (a partir de Högsäter, Järbo, Lerdal, Råggärd e Rännelanda), Färgelanda (sen cambios) e Ödeborg (de Torp, Valbo-Ryr e Ödeborg).
En 1967 disolveuse e dividiuse o municipio rural de Ödeborg e as parroquias de Torp e Ödeborg incorporáronse a Färgelanda, mentres que a de Valbo-Ryr pasou a formar parte do concello rural de Munkedal. En 1971 introducíuse un tipo uniforme de municipio e o concello rural de Färgelanda transformouse no municipio de Färgelanda. En 1974 incorporouse o concello de Högsäter e Färgelanda recibiu a súa extensión actual.
O concello pertence dende á súa fundación ao partido xudicial de Vänersborg.
Breton
O apelido Breton pode facer referencia a:
Estadio Nacional Vasil Levski
O Estadio Nacional Vasil Levski (en Национален стадион „Васил Левски“) é un estadio situado en Sofía, capital de Bulgaria. Recibe o seu nome do revolucionario búlgaro e heroe nacional Vasil Levski, e é o segundo estadio máis grande do país. Conta con capacidade para 43 230 espectadores e atópase no centro da cidade, dentro do parque máis antigo e famoso da cidade, o Borisova gradina. Nel xoga como local a selección de fútbol de Bulrgaria e dispútanse nel as finais da Copa de Bulgaria de fútbol, así como competicións de atletismo. Tamén ten sido usado para partidos da Liga de Campións do Levski Sofía, e adoitan disputarse nel os derbis entre os grandes clubs de Sofía, en lugar dos seus propios estadios.
Historia
O estadio Vasil Levski completouse en 1953, cunha capacidade anunciada de 42 000 espectadores. Orixinalmente só se construíu o nivel inferior de bancadas (aproximadamente a metade da altura das actuais) e, debido á irregularidade do terreo, o extremo oeste do campo e as bancadas estaban por debaixo do nivel do chan. O anel superior foi construído aproximadamente unha década despois, e as actuais torres de iluminación instaláronse a finais dos anos 60. dereita|miniatura|280x280px| Interior do estadio O estadio Vasil Levski foi usado para competicións de atletismo inmediatamente despois da súa inauguración oficial o 5 de xullo de 1953. O primeiro partido de fútbol que albergou foi un amigable entre o Dinamo Sofía e o FC Wien e, un mes despois, tamén comezou a utilizarse para os partidos de liga. O primeiro encontro internacional foi un partido de clasificación para a Copa do Mundo o 6 de setembro de 1953 contra Checoslovaquia. Foi ampliado en 1966 e renovado en 2002. dereita|miniatura|280x280px Conta tamén con salas de judo, ximnasia artística, baloncesto, boxeo, aeróbic, esgrima e tenis de mesa, así como unha sala de adestramento físico xeral, dúas salas de conferencias e tres restaurantes. Foi sede do Campionato Europeo de baloncesto de 1957, cuxa final entre a Unión Soviética e Bulgaria foi presenciada por 48 000 espectadores. Tamén albergou a Universíada de 1977.
Foi o lugar proposto para as cerimonias de apertura e clausura na candidatura de Sofía para os Xogos Olímpicos de inverno de 2014, que finalmente gañou Sochi.
Concertos
O estadio ten acollido numerosos espectáculos musicais de varias estrelas rexionais e mundiais.
Tourelle, Río, Láncara
Tourelle é un lugar da parroquia de Río, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria.
Estadio Nacional Vasil Levski
Concertos
A banda estadounidense de thrash metal Metallica realizou un dos maiores concertos de Bulgaria neste estadio en 2008, congregando a 50 000 persoas. A cantante Madonna actuou ante 54 000 persoas no estadio en agosto de 2009, como parte da xira Sticky & Sweet Tour. O 14 de maio de 2010, a banda de rock australiana AC/DC tocou no estadio nacional, diante de case 60.000 fans como parte do Black Ice World Tour.
Afonso Núñez
Afonso Núñez (fl. 1101–1135) foi un nobre e xefe militar galego.
Estadio Nacional Vasil Levski
Concertos
Os chamados "Catro Grandes do Thrash Metal" (Metallica, Megadeth, Slayer e Anthrax) actuaron xuntos durante o Festival Sonisphere de 2010. A actuación foi retransmitida en máis de 450 salas de cine dos Estados Unidos, Europa, Canadá e América do Sur o 22 de xuño de 2010. O vídeo en directo foi publicado máis tarde en DVD e Blu-ray en outubro de 2010, co título The Big 4 Live from Sofia, Bulgaria.
Afonso Núñez
Traxectoria
Era o primoxénito de Nuño Velázquez e de Fronilde Sánchez, filla do conde Sancho Ordóñez. Desde polo menos o 28 de xaneiro de 1090 o poder de Nuño residía na comarca da Limia. O 13 de xuño de 1104 aparece cos seus pais e irmáns Menendo, Sancho e Elvira nunha doazón ao mosteiro de Sahagún.
Estadio Nacional Vasil Levski
Concertos
Actuaron tamén no estadio ante grandes multitudes outras bandas e artistas como Rammstein, Guns N' Roses, Bon Jovi ou Slavi Trifonov.
Afonso Núñez
Traxectoria
Entre o 1 de abril de 1101 e o 24 de outubro de 1102 Afonso serviu como alférez de Raimundo conde de Galiza. Foi un dos poucos magnates galegos leais á raíña Urraca durante o seu conflito co seu fillo con Raimundo, Afonso Raimúndez, o que pode sorprender á luz das coñecidas conexións políticas de Afonso Núñez con Raimundo. Entre maio de 1112 e o 1 de xuño de 1125 Afonso ocupou a tenencia da Limia, ao igual que o seu pai. A súa importancia para Urraca en Galiza queda exemplificada na Historia compostellana, que o enumera primeiro despois do fillo de Urraca ao nomear os xefes do exército que ela reuniu entre "todos os cónsules e todos os príncipes de Galiza" ao declarar a guerra a Afonso I de Aragón e Navarra na primavera de 1118. omnes consules et omnes principes Gallaeciae.
Adefonsum comitem Limiensem.
Ronja, a filla do bandoleiro
Ronja, a filla do bandoleiro é un libro infantil de Astrid Lindgren, publicado en 1981 baixo o título "Ronja Rövardotter" en Suecia. As ilustracións orixinais son de Ilon Wikland. O libro foi traducido a numerosos idiomas e tivo éxito internacional. En galego foi publicado por Sushi Books, un selo de Rinoceronte Editora.
Películas e musicais
miniatura| Ronja in the Forest (musical de Axel Bergstedt) O libro foi filmado en 1984 con gran éxito por Tage Danielsson para o cine; a película ás veces móstrase na televisión como unha miniserie. Studio Ghibli e Polygon coproduciron unha serie de debuxos animados baseada na novela.
Hai diferentes versións para o teatro. En 1994 estreouse en Szczecin (Polonia) e Hamburgo (Alemaña) o espectáculo de teatro musical "Ronja Räubertochter" do compositor brasileiro Axel Bergstedt con orquestra e máis de cen participantes, en alemán.
Pisanello
Como pintor, coñécese sinaladamente polos seus frescos de grandes dimensións, entre o realismo e o mundo fantástico, con trazos precisos, numerosas figuras e cores brillantes, aínda que moitas destas obras non se conservan hoxe, por diferentes razóns, entre elas o posterior cambio de padróns estéticos entre o Renacemento e o Barroco.
Como medallista, foi o primeiro en retomar a tradición das medallas de retrato, coa dedicada a Xoán VIII Paleólogo, en 1438. Esta medalla abriu unha serie da que hoxe se conservan 23, coñecidas como as "medallas de Pisanello", que converteron o seu autor nunha das figuras senlleiras da medallística do seu tempo.
Como debuxante acadou unha precisa análise do mundo natural, como testemuña a súa amplísima produción neste xénero. Son célebres os seus debuxos de persoas e animais ao natural, entre os mellores da época e só superados a finais do século XV por artistas como Leonardo da Vinci ou Albrecht Dürer.