cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afonso II de Aragón
Enterro en Poblet
Tendo que escoller entre ser enterrado no mausoleo paterno do Mosteiro de Ripoll, ou ser sepultado no mausoleo conxugal (a fonte di "materno" pero a súa nai, Petronila, foi enterrada na Catedral de Barcelona do Mosteiro de Sigena, escolleu o Mosteirio de Poblet para non levantar suspicacias.
NO seu testamento especificou que, no caso de ter conquistado Valencia en vida, debería ser enterrado en El Puig (Valencia), lugar que xa fora doado ao Mosteiro de Poblet en febreiro de 1176, desexo expresado tamén polo seu fillo Pedro II de Aragón e morto tamén sen cumprilo.
Ametista impostora
Descrición
O chapeu mide 1–6 cm de diámetro, e é inicialmente convexo, tornándose despois aachatado, e normalmente cunha depresión central (embigo). Cando Cando aínda é novo e húmido ten unha cor lila púrpura intensa, que se desvanece coa disecación. Ás veces é algo casposo no centro, e ten estrías pálidas no beirado. miniatura|150px|left|Imaxe electromicroscópica das esporas de Laccaria amethystina O pé ou esteo ten a mesma cor ca o chapeu, e ten fibrilas abrancazadas na base, que se fan fariñentas na parte superior. É fibroso, oco, bastante áspero cando se esmaga coss dedos, con dimensiones de 0.6 to 7 cm de longo por 0.1 to 0.7 cm de ancho. A carne non ten un sabor ou cheiro distitivo, e é fina, cunha cor lila pálida. As lamelas son da mesma cor ca o chapeu, normalmente bastante espazados, e teñen unha voaxa de esporas brancas; a unión co esteo é sinuosa; cunha indentación cóncava antes de ligar o esteo.
Taxonomía
Es especie foi descrita en 1778 polo coñecido botánico e farmacéutico inglés William Hudson coma Agaricus amethystinus, e despois púxose no xénero Laccaria por Mordecai Cubitt Cooke. Este fungo tivo moitos binomios, pero o máis frecuente son as referencias á cor ametista. Dunha volta foi emprazada no xénero Collybia, como Collybia amethystina, seguramente pola forma do esteo. O seu lugar actual no xénero Laccaria, co nome específico amethystina, foi usado por Cooke por vez primeira en 1884. En 1922 nomeouse coma unha variedade de Laccaria laccata, Laccaria laccata var. amethystina (Cooke) Rea, considerada hoxe sinónimo.
Afonso II de Aragón
Enterro en Poblet
Varios dos condes de Barcelona desde Vifredo o Viloso foran enterrados en Ripoll, mentres que outros foron sepltados noutros lugares, entre eles o Mosteiro de San Pablo del Campo e nas catedrais de Barcelona e Girona.
O rei Afonso II foi enterrado no muro do presbiterio, unha caixa. Tras a reforma dos Sepulcros Reais do Mosteiro de Poblet impulsada por Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso, o sepulcro quedou instalado no primeir arco do conxunto escultórico.
Ametista impostora
Características microscópicas
As esporas son esféricas, hialinas, e leva espiños en punta (equinulados) que son longos en relación co tamaño da espora; que adoitan ter dimensións de 7 & ndash; 10 por 7 & ndash; 10 m. Os basidios, as células portadores de esporas, son en forma de maza e hialina, e son 30 & ndash; 64,5 por 8,5 e ndash; 14 µm.
Afonso II de Aragón
Sucesión
No seu testamento, Afonso II dispuxo que, á súa morte, os seus territorios se repartiran entre os seus dous fillos: Pedro, rei de Aragón e conde de Barcelona (1196-1213), e Afonso, conde de Provenza, Milhau e Gavaldá (1196-1209).
Ametista impostora
Distribución e hábitat
dereita|miniatura|240px|Ametista impostora (Laccaria amethystina) e [[francesiña (Amanita citrina) en Galiza.]] dereita|miniatura|240px|Ametista impostora (Laccaria amethystina) e [[francesiña (Amanita citrina) nun bosque de Galiza.]] L. amethystina é unha especie común na maioría das zonas temperadas de Europa, Asia, América Central, América do Sur, e leste de América do Norte. Medra solitario ou espallado en bosques caducifolios e de coníferas, asociado a micorrizas, especialmente con árbores da orde das Fagales. Aparece a finais do verán ou a comezos do inverno, e frecuentemente en faiais; de América Central e do Sur, ou en carballeiras. As pescudas mostraron que L. amethystina é un fungo-amonio, unha clasificación ecolóxica que se refire aos organismos que medran en solos onde hai moito amoníaco, ou outra forma de nitróxeno; a especie do mesmo xénero Laccaria bicolor tamén é un fungo-amonio.
Afonso II de Aragón
Sucesión
Con esta disposición testamentaria, ademais de dotar dun dominio ao seu fillo máis novo, o rei sancionou a necesidade de que a Provenza dispuxera dun gobernador propio. En 1185, Afonso II nomeara xa conde de Provenza ao seu fillo Afonso, que era aínda menor de idade; por iso, o rei encargou o goberno provenzal a procuradores, como Roger Bernat de Foix (1185-1188), Barral de Marsella (1188-1192) e Lope Jiménez.
Ametista impostora
Comestibilidade
Coma outros membros do xénero Laccaria, esta especie é comestíbel, aínda que xeralmente non se procura para alimentación. Aínda que non é inherentemente tóxico, en solos que están contaminadas con arsénico, pode bioacumular unha elevada concentración de devandito elemento.
Lois Tobío
O nome de Lois Tobío pode referirse a:
Jerez de los Caballeros
miniatura|300px|Vista de Jerez de los Caballeros.
Límites do termo municipal
Jerez de los Caballeros limita ao norte con Barcarrota, Salvaleón e Salvatierra de los Barros, ao leste con Burguillos del Cerro, ao sueste con Fregenal de la Sierra, ao sur con Higuera la Real, ao suroeste con Encinasola, e ao oeste con Oliva de la Frontera, Zahínos e Higuera de Vargas.
No interior do termo atópanse situados os termos de Valle de Matamoros e Valle de Santa Ana.
Prehistoria
A zona estivo habitada desde tempos moi remotos, así na Prehistoria xa se atopan restos arqueolóxicos como o dolmen de Toriñuelo, na dehesa da Granxa, ademais dos do Valcavado e da Palomilla.
miniatura|200px|Estela da Granxa do Toriñuelo, Jerez de los Cabaleros.
Os fenicios coñecían a zona e hai opinións no sentido de que podían habela fundado, cando menos eles foron os que lle deron o nome de Ceret.
Época romana
Durante a ocupación de Roma, Jerez, na época coñecida como Fama Iulia Seria ou Caeriana, debeu de ser un pobo bastante habitado segundo vese polos achados arqueolóxicos da chamada vila do Pomar e por estar situada entre dúas cidades de importancia como eran a hoxe desaparecida Itálica e Emérita Augusta, a actual Mérida, quedando Fama Iulia próxima á Vía da Prata.
Da época romana descubríronse en Jerez numerosas inscricións, cipos, ronseis funerarios etc. aludindo a familias romanas importantes como Julia, Helvia ou Vibia. Consérvanse ademais restos como os mosaicos do Pomar, a Calzada do alto empedrado e as pontes do Pontón e Vello.
Época visigoda
Na época visigoda existen algúns achados de lápidas e inscricións entre as que destaca a que existe nunha columna da igrexa de Santa María coa data de consagración da mesma, o 25 de decembro do ano 556 do calendario actual.
Outros restos importantes da época son unha lápida con inscrición de 514 na devesa da Alcozaba e outra inscrición de 662 na devesa de La Mata.
Época musulmá
Durante a dominación árabe é coñecida con Xerixa ou Xeris e non cabe dúbida de que foi cidade importante, desafortunadamente quedan poucos monumentos ou restos daquela época aínda que seguen existindo reminiscencias en barrios como a Morería e a Alhóndiga.
Reconquista
Coa conquista por Afonso IX de León en 1230, con axuda dos templarios entrou Jerez na zona cristiá. Aínda no 1240 é necesaria unha campaña militar para asegurar a zona. Afastado o perigo musulmán o rei fai doazón da vila á Orde do Amorne.
Os templarios
miniatura|dereita|Castelo [[Ordeo do Temple|templario.]] miniatura|dereita|Muralla. Co Amorne comeza unha repoboación e engrandecimiento da comarca, sendo desta época a constitución do "bailiato" ou encomenda de Jerez como o demostran documentos de capítulos da orde.
A disolución da Orde do Amorne en 1312 por bula do papa Clemente V fai pasar as súas posesións de España e en concreto a comarca de Jerez á coroa. Contan as historias do pobo que os templarios resistíronse e na loita morreron degolados todos os cabaleiros, de aí o nome de "Torre Sanguenta" a un dos baluartes da muralla de Jerez.
Época de Reguengo
En 1312 Jerez de los Caballeros pasou a ser cidade de reguengo baixou o dominio da coroa, que lle recoñeceu o dereito a nomear procuradores nas Cortes de Castela. Alí xogaron un papel destacado, sobre todo nas cortes celebradas en 1315 en Burgos para debater sobre a rexencia de Afonso XI.
Nos anos posteriores o castelo de Jerez de Badaxoz pasou a mans dos portugueses, quen mantiveron a fianza de prazas e fortes ata 1330.
Orde de Santiago
En 1370 o rei Henrique II cedeu á Orde de Santiago a cidade, quen a melloraron radicalmente, aínda que da súa época consérvase pouca información.
Século XVI
O século XVI supuxo un período de engrandecimiento para Jerez de los Caballeros. Multiplicáronse os edificios monumentais, aumentou a poboación, e entre 1523 e 1526 aproximadamente Carlos I deulle o título de "moi nobre e moi leal cidade", cos seus correspondentes privilexios.
Período de decadencia
Os séculos XVII e XVIII foron unha época de decadencia para a localidade. Houbo unha gran pobreza, empeorada pola independencia de Portugal en 1640. En 1651 Jerez rexeitou unha oportunidade de ter voto en cortes.
A vitoria das tropas da cidade en Évora en 1662 orixinou unha gran festa en Jerez. Durante a Guerra de Sucesión, Portugal púxose do bando de Carlos de Austria, polo que os portugueses invadiron Jerez en 1706, 1710 e 1711.
Conquista americana
Jerez de los Caballeros, como cidade importante na época renacentista, segundo Navarro do Castelo, contribuíu con 172 persoas á epopea americana. Entre os xerezanos máis destacados na actuación indiana destácanse os seguintes:
Banco de La Coruña
O Banco de La Coruña, foi un banco galego con sede na cidade da Coruña, activo entre 1859 e 1970.
Historia e características
Fundado ao amparo da Lei de Bancos de 28 de xaneiro de 1856, autorizado por Real Decreto de 25 de novembro de 1857 (publicado o 9 de xaneiro de 1858), abriu as súas portas o 1 de xullo de 1859.
Foi fundado como banco emisor por 25 anos, cun capital social de catro millóns de reais de billón. Naceu por iniciativa dun grupo de comerciantes e empresarios coruñeses, que promoveron a creación dun banco propio que salvagardase a autonomía local fronte ao establecemento dunha sucursal do Banco de España que puidese supor un obstáculo ao desenvolvemento do comercio da Coruña.
O 15 de novembro de 1875, desapareceu como tal por mor do Decreto Echegaray de 1874 que establecía o monopolio da emisión de billetes no Banco de España. Posteriormente unha gran parte dos accionistas crearon El Crédito Gallego. De novo, volverá a aparecer coa denominación anterior o 8 de decembro de 1917 cun capital de 5 000 000 de pesetas. En 1934 era o 34º banco español. En 1970 absorbeuno o Banco de Bilbao.
Francés
O termo francés refírese a algo ou alguén procedente de Francia:
Rosalía Pazo Maside
Rosalía Pazo Maside, nada en 1956 na Estrada, é unha artista galega.
Traxectoria
Na súa exposición Sustentando a tremoia (2013) critica a hipocrisía da Responsabilidade Social Corporativa.
Lingua francesa
O francés (le français o la langue française ) é unha lingua romance da familia indoeuropea procedente do latín falado. Descendente do Latín vulgar do Imperio Romano, como todas as linguas romances. O francés evolucionou a partir do galo-romance, o latín que se fala na Galia, e máis concretamente no norte da Galia. Os seus parentes máis próximos son as linguas de oïl -linguas faladas historicamente no norte de Francia e no sur de Bélxica, que o francés (Francien) suplantou en gran medida. O francés tamén recibiu a influencia das linguas celtas nativas do norte da Galia romana, como Gallia Belgica, e da lingua franca dos invasores post-romanos. Na actualidade, debido ao antiga expansión de ultramar, existen numerosas linguas crioulas de base francesa, entre as que destaca o crioulo haitiano. Unha persoa ou nación francófona pode denominarse francófona tanto en galego como en francés.
O francés é lingua oficial en 29 países de varios continentes, a maioría dos cales son membros da Organización internacional da Francofonía (OIF), comunidade de 84 países que comparten o uso oficial ou o ensino do francés. O francés é tamén un dos seis idiomas oficiais utilizados nas Nacións Unidas. Fálase como primeira lingua (en orde descendente do número de falantes) en Francia; Canadá (especialmente nas provincias de Quebec, Ontario e Novo Brunswick, así como noutras rexións francófonas); Bélxica (Valonia e a Bruxelas-Rexión da capital); Suíza occidental (especificamente os cantóns que forman a rexión de Romandía); partes de Luxemburgo; partes dos Estados Unidos (os estados de Luisiana, Maine, Nova Hampshire e Vermont); Mónaco; a rexión italiana de Val de Aosta; e varias comunidades noutros lugares. O francés é a terceira das linguas románicas en número de falantes, despois do castelán e do portugués. En 1999, o francés era a 11a lingua máis falada no mundo, cuns 77 millóns de falantes como lingua materna (chamados francófonos) e uns 128 millóns no total, incluíndo os que a usan como segunda lingua. No 2015, aproximadamente o 40% da poboación francófona (incluíndo a segunda lingua e os falantes parciais) vivían en Europa, o 36% na África subsahariana e no océano Índico, o 15% no norte de África e Oriente Medio, 8% nas Américas, e o 1% en Asia e Oceanía. O francés é a segunda lingua materna máis falada na Unión Europea. Dos europeos que falan outras linguas nativamente, aproximadamente unha quinta parte é capaz de falar francés como segunda lingua. O francés é a segunda lingua estranxeira máis ensinada na UE. Todas as institucións da UE usan o francés como lingua de traballo xunto co inglés e o alemán; en determinadas institucións, o francés é a única lingua de traballo (por exemplo, no Tribunal de Xustiza da Unión Europea). O francés tamén é a décimo oitava lingua nativa máis falada do mundo, a quinta lingua máis falada por número total de falantes e a segunda ou terceira lingua máis estudada a nivel mundial (con preto de 120 millóns de aprendices a partir de 2017). Como resultado do colonialismo francés e belga a partir do século XVI, o francés foi introducido en novos territorios de América, África e Asia. A maioría dos falantes dunha segunda lingua residen na África francófona, en particular en Gabón, Alxeria, Marrocos, Tunisia, Mauricio, Senegal e Costa do Marfil.
Calcúlase que o francés ten uns 76 millóns de falantes nativos e uns 235 millóns de falantes diarios que o falan con fluidez; e entre 77 e 110 millóns de falantes que o falan como segunda lingua en distintos graos de dominio, principalmente en África. Segundo a OIF, aproximadamente 321 millóns de persoas en todo o mundo son "capaces de falar a lingua francesa". sen especificar os criterios para esta estimación nin a quen engloba.ontheuplocalfr2014 Segundo unha proxección demográfica liderada pola Universidade Laval e a Rede demográfica da Axencia Universitaria da Francofonía, o número total de falantes de francés alcanzará aproximadamente os 500 millóns en 2025 e 650 millóns para 2050. OIF estima 700 millóns para 2050, dos cales o 80% estarán en África.
O francés ten unha longa historia como lingua internacional de literatura e estándares científicos e é lingua primaria ou secundaria de moitas organizacións internacionais, incluíndo as Nacións Unidas, a Unión Europea, a Organización do Tratado do Atlántico Norte, a Organización Mundial do Comercio, o Comité Olímpico Internacional e o Comité Internacional da Cruz Vermella. En 2011, Bloomberg Businessweek clasificou o francés a terceira lingua máis útil para os negocios, despois do inglés e do chinés mandarín estándar.
Antes da segunda guerra mundial o francés era considerado a lingua internacional por excelencia, particularmente na diplomacia, e unha lingua franca no comercio, navegación e transporte.
Historia
O francés é unha lingua románica (o que significa que descende principalmente do latín vulgar) que evolucionou a partir dos dialectos galorromances falados no norte de Francia. As primeiras formas da lingua inclúen o francés antigo e o francés medio.
Latín vulgar na Galia
Debido ao dominio romano, os habitantes da Galia adoptaron gradualmente o latín e, a medida que a lingua foi aprendida pola xente común, desenvolveu un carácter local distinto, con diferenzas gramaticais co latín tal e como se fala noutros lugares, algunhas das cales están atestiguadas en graffiti. Esta variedade local evolucionou cara ás linguas galorromances, que inclúen o francés e os seus parentes máis próximos, como o arpitano.
A lingua gala probablemente sobreviviu ata o século VI en Francia a pesar da considerable romanización. Coexistindo co latín, o galo axudou a dar forma aos dialectos do latín vulgar que se converteron en francés aportando préstamos e calcos léxicos (incluíndo oui, a palabra para "si"), cambios sonoros moldeados pola influencia gala, que influíron na conxugación e na orde das palabras. Estudos computacionais recentes suxiren que os primeiros cambios de xénero poden estar motivados polo xénero da palabra correspondente en galo.
Francés antigo
Ata as súas etapas posteriores, o francés antigo, xunto ao occitano antigo, mantivo unha reliquia do antigo sistema nominal de casos do latín máis tempo que a maioría das outras linguas románicas (coa notable excepción do romanés que aínda mantén actualmente unha distinción de casos), diferenciando entre un caso oblicuo e un caso nominativo. A fonoloxía caracterizouse por un intenso acentuado silábico, o que provocou a aparición de varios ditongos complicados como -eau que máis tarde serían convertidos en monotongos.
Os primeiros indicios do que se converteu en francés antigo poden verse nos Xuramentos de Estrasburgo e a Séquence de sainte Eulalie, mentres que a literatura francesa antiga comezou a producirse no século XI, con importantes obras temperás centradas a miúdo na vida dos santos (como a Vie de Saint Alexis), ou nas guerras e as cortes reais, incluíndo especialmente a Chanson de Roland, ciclos épicos centrados no rei Artur e na súa corte, así como un ciclo centrado en Guillerme de Orange.
Francés moderno
Durante o século XVII, o francés substituíu o latín como a lingua máis importante da diplomacia e das relacións internacionais (lingua franca). Mantivo este papel ata aproximadamente mediados do século XX, cando foi substituído polo polo inglés xa que os Estados Unidos convertéronse na potencia global dominante despois da segunda guerra mundial. Stanley Meisler de Los Angeles Times dixo que o feito de que o Tratado de Versalles estivese escrito tanto en inglés como en francés foi o "primeiro golpe diplomático" contra a lingua francesa.
Durante o Grand Siècle (século XVII), Francia, baixo o goberno de poderosos líderes como o Cardeal Richelieu e Luís XIV, gozou dun período de prosperidade e prominencia entre as nacións europeas. Richelieu creou a Academia Francesa para protexer a lingua francesa. A principios do século XIX, o francés parisiense converteuse na lingua principal da aristocracia francesa.
Europa
miniatura|upright|Coñecemento do francés na [[Unión Europea e nos países candidatos ]] Falado polo 19,71% da poboación da Unión Europea, o francés é a terceira lingua máis falada na UE, despois do inglés e o alemán e é a segunda lingua máis ensinada despois do inglés.
En Bélxica, o francés é unha lingua oficial a nivel federal xunto co holandés e o alemán. A nivel rexional, o francés é a única lingua oficial de Valonia (excluíndo unha parte dos cantóns do Leste, que son de fala alemá) e unha das dúas linguas oficiais. —xunto co holandés—da Rexión de Bruxelas-Capital, onde é falado pola maioría da poboación (aprox. 80%), a miúdo como lingua principal.
O francés é unha das catro linguas oficiais de Suíza, xunto co alemán, o italiano e o romanche, e fálase na parte occidental de Suíza, chamada Romandía, da que Xenebra é a cidade máis grande. As divisións lingüísticas en Suíza non coinciden con subdivisións políticas, e algúns cantóns teñen status bilingüe: por exemplo, os cantóns de Valais, Friburgo e Berna, e cidades como Biel/Bienne. O francés é a lingua nativa de preto do 23% da poboación suíza, e é falado polo 50% da súa poboación..
miniatura|upright|Distribución dos falantes nativos de francés en 6 países en 2021 Xunto co luxemburgués e o alemán, o francés é unha das tres linguas oficiais de Luxemburgo, onde en xeral é a lingua preferente dos negocios así como das distintas administracións públicas. Tamén é a lingua oficial de Mónaco.
África
[[Ficheiro:Francophone Africa.svg|miniatura|upright|{{legend|#006BA8|Países normalmente considerados parte da África francófona
A súa poboación era de 442,1 millóns en 2020, e prevese que chegue os 845 millóns e 891 millóns en 2050.}} {{legend|#00AAE2|Países ás veces considerados da África francófona}}{{legend|#008080|Países que non son francófonos pero son membros ou observadores da OIF}}]]
A maioría da poboación francófona do mundo vive en África. Segundo unha estimación do 2018 da Organización Internacional da Francofonía, son uns 141 millóns de africanos repartidos en 34 países e territorios. e pode falar francés como primeira ou como segunda lingua. Este número non inclúe as persoas que viven en países africanos non francófonos que aprenderon francés como lingua estranxeira. Debido ao aumento do francés en África, espérase que a poboación total de fala francesa en todo o mundo chegue aos 700 millóns de persoas en 2050. O francés é a lingua de máis rápido crecemento no continente (en canto a linguas oficiais ou estranxeiras). O francés é principalmente unha segunda lingua en África, pero converteuse na primeira lingua nalgunhas áreas urbanas, como a rexión de Abidjan en Costa do Marfil e en Libreville en Gabón. Non hai un só francés africano, senón múltiples formas que diverxeron polo contacto con varias linguas africanas indíxenas.
A África subsahariana é a rexión onde a lingua francesa é máis probable que se expanda, debido á expansión da educación e ao rápido crecemento da poboación. Tamén é onde máis evolucionou a lingua nos últimos anos. Algunhas formas vernáculas do francés en África poden ser difíciles de entender para os falantes de francés doutros países, pero as formas escritas da lingua están moi relacionadas coas do resto do mundo francófono.
Escrita e ortografía
O francés escríbese co alfabeto latino. Ten cinco diacríticos (acento agudo, acento circunflexo, acento grave, cedilla e diérese), así como unha ligadura (œ).
Os diacríticos teñen un significado fonético, semántico e etimolóxico.
Acento grave (à, è, ù): Sobre o 'a', o 'e' ou o 'u', unicamente distingue os homófonos entre si: à («a», «cara a») contra a («ten»), ou («ou») contra où («onde»). Sobre un e, indica o son /ε/. Acento agudo (é): Sobre o 'e', indica o son /e/. Ademais, adoita indicar a omisión histórica dunha consoante que seguía ó e (normalmente un s): écouter < escouter. Acento circunflexo (â, ê, î, ô, û): Sobre o 'e', indica o son /ε/. Tamén pode indicar a omisión histórica dunha letra adxacente (normalmente un s): château < chasteau/castel, fête < feste, sûr < seur, dîner < disner. Por extensión, tamén pode marcar a diferenza entre homófonos: du («de o») contra dû («debido», participio pasado de devoir, «deber»). Diérese ou trema (ë, ï): Indica que unha vogal que normalmente formaría ditongo non o forma: naïve, Noël(«Nadal»). A diérese no y (ÿ) só se presenta nalgúns nomes propios (como l'Haÿ-lles-Roses) e en francés antigo. Cedilla (ç): Indica que o c pronúnciase /s/ onde, de non levala, pronunciaríase /k/. O idioma valón introduciu o å para o son o longo e aberto, o longo e pechado ou a longo, segundo as variedades locais.
A ligadura œ non é máis que unha contracción de oe, e non ten ningún significado especial.
Estimacións sobre o número de francófonos
Difusión do idioma francés no mundo en 2006, o azul escuro indica un territorio onde o fala máis do 70% da poboación, o celeste indica zonas nas cales entre o 70% e o 25% da poboación fala ou coñece o francés, o verde sinala zonas nas que os francófonos son minoría.
As estimacións sobre o número de francófonos varían dependendo dos criterios considerados polas fontes. As fontes principais e as súas respectivas estimacións son:
Dúnedain
No legendarium de J. R. R. Tolkien, os Dúnedain (singular: Dúnadan, "home do oeste") eran unha raza ficticia dos homes descendente dos Numenorianos que sobreviviran o afundimento da illa do seu reino e que emigraran a Eriador, na Terra Media liderados por Elendil e mais os seus fillos, Isildur e Anárion. Coñecíaselles tamén como os Homes do Oeste e Homes de Westernesse (traducións directas do vocábulo Sindarin). Asentáronse principalmente en Arnor e Gondor.
O nome Oestron para Dúnadan era sinxelamente Adûn, "habitante do oeste", mais este termo non adoitaba empregarse. Este nome reservábase para os Númenóreanos que mantiñan amizade cos elfos: os demais, sobreviventes hostís do cataclismo, recibían o nome de Numenorianos Negros.
Historia
Os Dúnedain descendían dos amigos dos elfos, o reducido grupo de homes da Primeira Idade que se puxeron do lado dos Elfos Noldorin en Beleriand. O seu primeiro líder foi Elros, un medio elfo. Os Valar outorgáronlles Númenor como a súa patria a comezos da Segunda Idade, e máis adiante ergueron cidades fortificadas ao longo das costas occidentais da Terra Media, exercendo un dominio sobre os homes que habitaban esas zonas. Finalmente Númenor afundiu no mar e uns poucos dos Fieis (liderados por Elendil) deron escapado da destrución.
O espírito de Sauron fuxiu de Númenor cara á Terra Media, onde volveu amasar poderosos exércitos para se enfrontar aos novos reinos Dúnedain, Gondor e Arnor. Coa axuda de Gil-galad e mais os elfos, Sauron foi derrotado, e esvaeceuse no leste durante moitos séculos. Durante ese tempo Gondor e Arnor viviron un período de prosperidade.
A medida que Sauron foi recobrando a súa forma e reunindo forzas, chegaron do leste unha serie de pragas letais que adoitaban azoutar con máis forza o norte có sur, decimando a poboación de Arnor. Amais, o xefe dos nove Espectros do Anel, coñecido como o Rei Bruxo de Angmar, iniciou un asalto aos divididos reinos Dúnedain do norte desde unha fortaleza situada nas montañas (Carn Dûm). Ao cabo, deu destruído Arthedain, o derradeiro dos reinos setentrionais.
Ó longo dos séculos, os Dúnedain meridionais de Gondor mesturaron o seu sangue cada vez máis cos chamados Homes Medios, e a liñaxe só ficou pura nalgunhas rexións como Dol Amroth. A súa esperanza de vida acurtouse con cada xeración. Ao cabo, mesmo algúns reis de Gondor casaron con mulleres non pertencentes aos Dúnedain.
Na Cuarta Idade, os Dúnedain de Gondor e Arnor reuníronse baixo a goberno do rei Aragorn II Elessar (tamén coñecido como o Dúnadan). Este casou con Arwen, filla de Elrond (que resultaba ser un curmán moi afastado) e reintroduciu o sangue élfico na liñaxe da súa familia.
Alén dos Fieis, había Dúnedain no sur ao cargo de gornicións numenorianas en lugares como Umbar. Moitos deles foran corrompidos polas ensinanzas de Sauron e seguiron a serlle fiel após a caída da súa patria. Coñéceselles cono Numenorianos Negros.
Características
Amais, os Dúnedain, especialmente os de clase alta, posuían unha grande sabedoría e poder de percepción, chegando a proferir profecías nalgúns casos. Gozaban dunha esperanza de vida máis longa (o triplo da vida dun home normal) có resto dos homes e conservaban a súa mocidade até a fin dos seus días. Malia que non se explica completamente o motivo n' A Historia dos Anos, un dos factores que provocaron o esmorecemento dos Dúnedain foi a súa tendencia a ter poucos fillos, só un en moitos casos. Aragorn proviña dunha longa liñaxe de fillos únicos.
Francés, Carral, Begonte
Francés é un lugar da parroquia de Carral no concello lugués de Begonte, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 14 habitantes (8 homes e 6 mulleres).
O Pazo, Dorra, Antas de Ulla
O Pazo é un lugar da parroquia de Dorra no concello lugués de Antas de Ulla na comarca da Ulloa. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Frades, Frades
San Martiño de Frades é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Frades. Segundo o INE en 2022 tiña 94 habitantes (51 mulleres e 43 homes) distribuídos en 3 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 184 habitantes.
Festas
As festas que se celebran son:
Emilio Pazos Ojea
Emilio Xosé Pazos Ojea, nado en Trasmiras en 1975, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Técnico agrícola. Nas eleccións municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Trasmiras e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Nas municipais de 2011 volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta.
Talayuela
Talayuela é un concello estremeño, situado no nordés da provincia de Cáceres. O seu xentilicio (en lingua castelá) é talayuelanos.
Xeografía
Talayuela está situada no nordés da comunidade autónoma de Estremadura, no val do río Tiétar, afluente importante do río Tajo, e pertence á comarca do Campo Arañuelo, ao pé da comarca de La Vera.
A orografía da zona é practicamente chaira, propia dun val, estando a súa altitude nuns 364 metros por encima do nivel do mar. Talayuela posúe un grande e fértil piñeiral, ademais de numerosas aciñeiras convertidas en devesas de aproveitamento polo ser humano.
Demografía
A poboación é de 9.582 habitantes (INE 2007), incluíndo aqueles que residen nas súas leiras e terreos próximos. Destes 10 432 habitantes, máis de 2.000 pertencen a distintas pedanías do concello que están en proceso de independencia administrativa. Esta cifra foi aumentando considerablemente nos últimos anos debido á chegada de novos poboadores en busca de traballo, de tal xeito que en Talayuela xa residen habitantes de 22 nacionalidades, os cales superan o 33 % da poboación actual.
Economía
Caracterízase pola súa dependencia do cultivo do tabaco, aínda que nos últimos anos este sufriu un importante declive, ao desaparecer as axudas (primas) da Comunidade Económica Europea. En Talayuela hai outros cultivos de importancia, entre os que destaca en primeiro lugar o cultivo do espárrago, do cal se benefician numerosas familias, xa que existen na zona dúas conserveiras de importancia. Tamén se cultivan o pemento, o tomate e o millo, aínda que en menor medida e con menor importancia.
Coa decadencia do cultivo do tabaco, estanse buscando outras alternativas, como o cultivo do azafrán, o algodón ou o café. De feito, estes dous últimos cultivos dábanse na zona antes da chegada do tabaco.
22.6KS1245
22.6KS1245 é a designación dun motor foguete de propelente sólido usado no foguete sonda Sparoair III como segunda etapa.
Talayuela
Economía
As familias de Talayuela, moitas delas inmigrantes, viven en torno ao cultivo dos seus campos, baseándose toda a súa economía no cultivo do tabaco e o espárrago, e posto que ambos os cultivos teñen campañas de recolección diferentes, un mesmo traballador poden aproveitar ambas, co que son poucos os meses nos que un traballador está sen ocupación, aínda que moitos inmigrantes combinan estas campañas coa recolección da uva ou a laranxa noutras comunidades.
É tal a importancia do cultivo do tabaco en Talayuela que, dado que a súa campaña de recolección ten lugar en época estival, axudou a moitos mozos a custearse os seus estudos, traballando en época de vacacións e cursando os seus estudos no inverno.
Historia
Talayuela xurdiu no século XVI a partir de Plasencia e construíuse neste mesmo século a igrexa de San Martiño, que desde un punto de vista arquitectónico é o monumento máis notable.
Está situada na comarca do Campo Arañuelo, nome que segundo os historiadores provén de campo rañuelo, da palabra empregada antigamente na zona para designar as afloracións de pedras de granito, rañas.
Os comezos dos primeiros poboadores foron difíciles, debido á enfermidade do paludismo, moi estendida pola zona.
Festas
As festas máis importantes deste municipio son a fin de semana máis próxima ao 25 de abril, festividade de San Marcos e o 15 de agosto, festividade da Virxe da Asunción.
Lecer
A Federación Estremeña de Golf abriu as portas dun dos campos de golf con máis proxección da comunidade de Estremadura o 28 de maio de 2005. Construído segundo o deseño de Severiano Ballesteros, respectando ao máximo a contorna natural, este campo, cun percorrido de 18 buratos (posiblemente, nun futuro, de 36), converteuse nun dos centros de lecer máis importantes das comarcas do Campo Arañuelo e La Vera. Debido ao coidado que se tivo en conservar a natureza e a contorna de denso arboredo na súa construción, máis as posibilidades que pode ofrecer o devandito campo, Talayuela converterase na sede da futura escola de golf de Estremadura.
O campo de golf proximamente estará dotado dun hotel de 4 estrelas, que mellorará aínda máis as posibilidades turísticas do municipio.
A Pena, Obre, Paderne
A Pena é un lugar da parroquia de Obre no concello coruñés de Paderne, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 49 habitantes (24 homes e 25 mulleres).
Leila Lopes
Leila Luliana da Costa Vieira Lopes, nada na Provincia de Benguela o 26 de febreiro de 1986, é unha raíña de beleza angolana.
O 18 de decembro de 2010 foi elixida e coroada como Miss Angola 2011 en Luanda. O 12 de setembro de 2011 foi coroada Miss Universo 2011 na cidade brasileira de São Paulo.
Teatro Coliseo Noela
O Teatro Coliseo Noela é un teatro noiés inaugurado en 1921 no que se realizan representacións teatrais, concertos, cinema, congresos, e danza.
Historia
Sito na vila coruñesa de Noia e con capacidade para 342 persoas, o Teatro Coliseo Noela construíuse a iniciativa de 3 particulares e inaugurouse o 24 de abril de 1921.
Até o ano 1966 o edificio destinarase a zarzuelas, concertos, teatro e conferencias. Ese ano o edificio alúgase e durante vinte anos servirá como cine até o seu peche en 1986.
Despois, a través de xestións feitas polo Concello, conseguiuse financiamento para a compra do edificio e restaurouse seguindo un proxecto do arquitecto Juan Roade Rodríguez. Tras a rehabilitación, o edificio abriu as súas portas de novo o 23 de xullo de 1999. No mes de marzo o coliseo pechou sen data de reapertura.
Xénero (ciencias sociais)
Non confundir con Xénero (bioloxía) ou Sexo miniatura|Tradicional separación binaria por xénero dos baños públicos modernos. Xénero —do lat. genus, -ĕris.— é un termo técnico específico en ciencias sociais que alude ao «conxunto de características diferenciadas que cada sociedade asigna a homes e mulleres». Non se trata dunha clasificación dos suxeitos en grupos identitarios, senón que segundo a Organización Mundial da Saúde, se refire a «os roles socialmente construídos, comportamentos, actividades e atributos que unha sociedade considera como apropiados para homes e mulleres», orientado a visibilizar aquelas diferenzas e desigualdades sociais entre homes e mulleres que proveñen da aprendizaxe, así como os estereotipos, os prexuízos e a influencia das relacións de poder na construción dos xéneros.
O significado de xénero destina unha construción social e toma un perímetro da condición biolóxica dos suxeitos —características anatómico-fisiolóxicas—, polo que a analoxía ou sinonimia semántica entre os termos «xénero» e «sexo» é errónea. Dentro das causas da confusión de "xénero" e "sexo", sinalouse a prolongada práctica de socializar o biolóxico e bioloxizar o social; tal posición non sería illada, e a súa frecuencia levou a que algúns investigadores recoñezan que o termo «xénero» sexa «mal utilizada como sinónimo culturalista de sexo, a tal punto que non é infrecuente ouvir falar de dous «xéneros», o xénero feminino e o masculino, coma se existise unha correspondencia exacta e automática cos sexos feminino e masculino. Diversas culturas, entre elas algunhas culturas e nacións actuais, recoñeceron a existencia de máis de dous xéneros, negando o binarismo de xénero, así como a posibilidade das persoas de alternar entre xéneros, en tanto que algunhas correntes propoñen a supresión do xénero mesmo. Os individuos que flúen entre os dous xéneros binarios, son denominadas "gender fluid", adxectivo que traducido do inglés significa "xénero fluído". A inicios do século XXI traballouse para normalizar a diversidade de xénero, e varios personaxes públicos declararon pertencer a este colectivo, un exemplo diso é a actriz Ruby Rose Turner, da exitosa serie "Orange Is The New Black".
Orixe conceptual
Resulta complexo determinar a evolución teórica do termo «xénero» nas ciencias sociais, expresión derivada do anglicismo gender. A orixe etimolóxica desde o latín genus— tiña un sentido puramente gramatical.
A categoría de xénero tería as súas raíces nos debates antropolóxicos e sociolóxicos da primeira metade do século XX que indicaban que a conduta humana era aprendida e non se atopaba predefinida polos xenes, mentres que a inserción do concepto dentro do campo das ciencias sociais sería posterior. Tales debates precederon á «medicalización do sexo» ocorrida aproximadamente entre 1885-1910, fase onde apareceu «unha nova forma de entender e falar sobre a sexualidade humana», perspectiva nova que se afastaba dos xuízos soamente prácticos dos actos sexuais —descendencia, pracer, o socialmente aceptábel—, e que nacía conxuntamente coa psicoloxía e psiquiatría, polo que as voces autorizadas para falar de sexualidade proviñan do mundo médico. Foi nesta época onde se comezou a utilizar os termos tales como «homosexual» e «heterosexual».
Fade to Silence
Fade to Silence é un videoxogo de rol e supervivencia desenvolvido por Black Forest Games. Fade to Silence foi anunciado nos The Game Awards 2017 en decembro. O xogo foi lanzado en acceso anticipado en Steam o 14 de decembro de 2017, e tivo a súa estrea definitiva o 30 de abril de 2019. O xogo foi publicado por THQ Nordic. Está ambientado nun mundo postapocalíptico e conxelado. O xogador toma o control de Ash, un líder atormentado que debe explorar e reunir recursos do mundo para estabelecer un refuxio e sobrevivir.
Xénero (ciencias sociais)
Orixe conceptual
O traballo de Mead suxeriu que non existía correspondencia natural estrita entre sexo e temperamento, polo que se afastaba á tradición antropolóxica da época que a daba por certa;; logo, a contribución de Mead ao concepto «xénero» atópase na idea de que o comportamento dun individuo e as súas diferenzas en canto ao sexo de pertenza pode variar en función de certas circunstancias específicas ou a propia cultura. Os estudos e conclusións de Margaret Mead sobre a relación entre cultura e natureza influenciaron profundamente os estudos sociais e particularmente os estudos de xénero; as críticas de Derek Freeman ao traballo de Mead non foron compartidas ou foron consideradas exaxeradas pola maioría da comunidade científica.
John Money
A distinción entre o medicalizado «sexo» e a categoría «xénero» apareceu a partir da segunda metade do século XX. Un dos primeiros autores que utilizaría este termo nun sentido distinto ao gramatical foi o controvertido psicólogo John Money en Hermaphroditism, gender and precocity in hyperadrenocorticism: Psychologic ﬁndings de 1955 para referirse aos comportamentos asociados á identidade masculina e feminina das persoas, onde intervirían factores sociobiolóxicos. O filósofo queer Paul B. Preciado fai unha crítica negativa a esta mirada do concepto proposto por Money. Para este autor, tal visión «é o instrumento dunha racionalización da vida na que o corpo non é máis que un parámetro. O xénero é ante todo un concepto necesario para a aparición e o desenvolvemento dun conxunto de técnicas de normalización/transformación da vida».
Robert Stoller
Posteriormente en 1963, Robert Stoller sería quen introduciría a distinción sexo/xénero no 23º Congreso Psicanalítico Internacional de Estocolmo tras buscar «unha palabra para poder diagnosticar aquelas persoas que, aínda que posuían un corpo de home, se sentían mulleres», constituíndose no primeiro autor que contrastou explicitamente ambos os termos co fin de precisar o concepto de identidade de xénero con respecto ao termo identidade sexual, que na súa opinión era máis ambiguo. Parte da visión de Ralph Greenson influenciaría a concepción Stolleriana.
A tese fundamental detrás deste autor é que «non existe dependencia biunívoca e inevitable entre xéneros e sexos, e pola contra, o seu desenvolvemento pode tomar vías independentes»; logo, o seu traballo profundou naqueles aspectos psicolóxicos e da contorna dun individuo, realizando unha das primeiras distincións sexo/xénero dentro da teoría freudiana.
O feminismo e os estudos de xénero
O auxe dos estudos feministas na década de 1970 apropiouse da visión que Stoller desenvolveu, e comezou a impulsar no mundo anglosaxón o termo gender desde un punto de vista específico das diferenzas sociais e culturais, en oposición ás biolóxicas existentes entre homes e mulleres; aquí se poden atopar os traballos de Kate Millet, Germanine Greer, Ann Oakley e Nancy Chodorow, entre outras. O uso do termo «xénero» tamén se xeneralizou a mediados de devandita década no mundo feminista do estado español, especialmente cun sentido social e cultural.
Teoría Queer
Como Judith Butler mesma recoñece, Gender Trouble, é un dos textos fundacionais da teoría queer. En realidade é unha conclusión da formulación que estaban a facer outros autores como Michel Foucault ou Monique Wittig.
Na teoría queer, o sexo desaparece, subsumido polo xénero, posto que diferencialos significaría, desde os presupostos filosóficos posmodernos, crer no “mito epistemolóxico” dunha realidade que se ofrece sen previa interpretación. Por iso, só propón certo xogo de representacións (unha performance transxénero) que leve a unha proliferación dos xéneros disruptivos, é dicir, ás formas de identidade queer nas que sexo, xénero e opción sexual non coinciden da maneira en que se espera normalmente. O suxeito do movemento queer son “os monstros”, “o proletariado do feminismo”: traballador@s do sexo, inmigrantes, transexuais, mulleres non brancas… A elección do mesmo nome queer, insulto sexual de difícil tradución desde o inglés, expresa con claridade a súa vontade de se manter alleos a calquera redefinición da normalidade e ás expectativas de integración do feminismo maioritario.
''Os estudos queer, buscan dinamitar os códigos dualistas tales como varón/muller, hetero/homo, dentro/fóra, centro/periferia, normal/anormal, dominante/dominado. Cuestionan as identidades aparentemente estábeis e interpelan a normalidade. As súas críticas, inéditas, inhabitábeis e indesexadas para os canons tradicionais, postulan incertezas e sacudidas''.
A teoría queer por tanto, "non se detén na deconstrución do suxeito: atende principalmente á deconstrución da orde social. [...] Trátase de sementar a dúbida sobre as tendencias de orde sexual, para introducir a sospeita sobre as ‘restricións da heterosexualidade’, para cambiar a cultura", para demoler as normas convencionais".
Manifesto Cyborg
Un último paso nesta evolución dos estudos de xénero, entrando xa no Transhumanismo, atópase na teoría cyborg (organismo cibernético, híbrido de máquina e organismo), un de cuxas orixes fundamentais é o Manifesto Cyborg de Donna Haraway (1984).
Na visión de Donna Haraway: "os corpos non nacen; son fabricados (...) Un non nace organismo. Os organismos son fabricados". " Calquera obxecto ou calquera persoa pode ser razoabelmente pensado en termos de montaxe e desmontaxe. Non hai arquitecturas naturais que limiten o sistema do deseño(...) O que pasa por unha unidade, un "un", resulta moi problemático, non é algo permanentemente dado".
Propón a necesidade de superar o dualismo biolóxico varón-femia en nome da perspectiva aberta polas novas tecnoloxías, que permiten agora construír o individuo combinando elementos biolóxicos humanos, cos doutras especies animais, e con elementos artificiais.
Trátase de ir a unha sociedade sen sexos e sen xéneros, na que o ideal do “novo” ser humano estaría representado por unha hibridación que rompese a estrutura dual home–muller, masculino–feminino. Unha sociedade, polo tanto, sen reprodución sexual, sen paternidade e sen maternidade. A sociedade así construída estaría confiada unicamente á ciencia, a biomedicina, a biotecnoloxía e a enxeñaría xenética. A orixe e final do existir humano deberíase só á acción da ciencia e da tecnoloxía, as cales permitirían lograr ese transhumanismo no que quedaría superada a súa propia natureza (poshumanismo).
Perspectiva, teoría e ideoloxía de xénero
Os estudos sobre o xénero non só abarcaron unha gran cantidade de cuestións distintas, senón que foron evolucionando no mesmo concepto de xénero.
Practicamente ninguén nega hoxe a diferenza entre sexo e xénero. O carácter biolóxico-corporal do primeiro e o carácter predominante cultural do segundo. Da identificación de sexo igual a xénero, pasouse á contemplación do binomio sexo-xénero.
Tampouco se nega o papel que tivo esta evolución para a defensa dos dereitos fundamentais no caso das mulleres, os homosexuais e os transexuais.
Ter en conta estas realidades á hora de comprender algúns fenómenos sociais -non toda a realidade persoal ou social-, é o que poderiamos chamar "perspectiva de xénero" que pode promover diversas propostas prácticas á hora de enfocar temas de transcendencia social.
A discusión está en se os "estudos de xénero" desenvolveron unha teoría común (teoría de xénero) que supón non só unha descrición sobre a construción do xénero, senón un verdadeiro cambio antropolóxico. Cambiou a concepción do que significa ser home, ser persoa humana. Este novo paradigma do ser humano constitúese nunha afirmación que xa non é confrontada coa realidade e que poida converterse nunha verdadeira ideoloxía (ideoloxía de xénero). Algúns negan que isto ocorrese, argumentando que os estudos sobre o gender teñen como finalidade, sobre todo, combater contra as discriminacións inxustas e as violencias padecidas por mulleres, homosexuais e transexuais.