cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Música minimalista
Músicas non occidentais
miniatura|175px|Un [[tanbur, instrumento que inspirou a La Monte Young.]] Nas décadas 1950 e 1960, Europa occidental e os Estados Unidos descubriron as músicas non occidentais. Estas músicas baseadas xeralmente en modos exercerían unha influencia no conxunto dos compositores minimalistas.
Vivindo na costa Oeste, La Monte Young descubriu a música da India en 1957 no campus de ACLA. O compositor citou a Ali Akbar Khan (sarod) e Chatur Lal (tabla) como especialmente salientables. A música india terá unha influencia decisiva en Young, e particularmente o descubrimento do tanbur, que aprendeu con Pandit Prân Nath. O papel de pedal do tanbur fascinou a Young, e impulsou o seu interese polos sons tenidos e longos. Young recoñece tamén a iinfluencia da música do Xapón e en particular do gagaku. Esta influencia exércese na obra considerada como o inicio do minimalismo, Trio for Strings (1958).
Terry Riley descubriu as músicas non occidentais durante a súa estadía en Europa, en especial a música de Marrocos, así como a da India, por intermediación de La Monte Young. Colaborou tamén con Prân Nath para o disco Music from Mills (1986).
Para Steve Reich, foron as leccións de William Austin en Cornell as que o iniciaron nas músicas do mundo. Austin facía escoitar ao seu alumnado música africana e música balinesa, algo raro na época. Por recomendación de Gunther Schuller, Reich estudou o libro Studies in African Music de Arthur Morris Jones, que lle causou unha forte impresión. En 1970, decidiu ir estudar percusión a Ghana durante o verán, o que confirmaría as súas intuicións sobre a riqueza sonora dos instrumentos acústicos (en oposición aos instrumentos electrónicos) e o seu forte interese pola percusión. A obra Drumming (1971) é en parte resultado desta viaxe. Os músicos Russell Hartenberger e Robert Becker de Nexus, membros regulares do grupo instrumental de Reich, tamén estudaron os tambores africanos. Durante os veráns de 1973 e 1974, Reich tamén foi estudar gamelán balinés á costa Oeste dos Estados Unidos. Reich declarou en 1973:
O jazz
O jazz é de grande importancia para os minimalistas. Todos recoñecen a súa influencia, e en particular o jazz modal de John Coltrane, o free jazz e Ornette Coleman.
Joe Dumars
Joe Dumars III, nado o 24 de maio de 1963 en Shreveport, Luisiana, foi un xogador profesional de baloncesto estadounidense que despuntou na década dos 90. Na actualidade é o Presidente de Operacións dos Detroit Pistons. Formou, xunto a Isiah Thomas, unha das mellores parellas base-escolta da historia da NBA.
Música minimalista
O jazz
A improvisación é un elemento central para Terry Riley, como para La Monte Young. Este último é saxofonista e posúe experiencia no jazz como instrumentista, exercendo principalmente durante os seus anos de secundaria e da universidad. En Os Ánxeles, tocou en big bands e pequenas formacións, en particular con Eric Dolphy, Don Cherry, Billy Higgins, e plantexábase dedicarse ao jazz. A influencia do jazz é claramente visible nas súas obras, en particular a súa interpretación do saxofón sopranino, ou o seu interese polas formas de improvisación. Riley é pianista, e estudou ragtime con Wally Rose, e tocou para gañarse a vida mentres era estudante na universidade, e mentres estaba en Francia. Riley foi tamén impresionado por Coltrane, que o inspirou entre outras cousas para aprender a tocar o saxofón soprano.
Para Steve Reich, o jazz é tamén unha influencia significativa. Reixh é batería de formación, e ten tocado en grupos de jazz na secundaria e na Universidade Cornell. Estaba extremadamente marcado por John Coltrane, ía velo en concerto con moita frecuencia, e cita os álbums My Favorite Things e Africa/Brass como especialmente marcantes. Para Reich, é impensable que a súa música puidera ter visto a luz sen o jazz, especialmente o ritmo, a flexibilidade, e o sentido melódico do jazz, que considera influencias fundamentais.
Ao contrario que os seus colegas, Philip Glass, de formación musical máis exclusivamente clásica, non ve o jazz como unha das súas influencias, mesmo recoñecendo ter estado fascinado polo free jazz de Ornette Coleman e de John Coltrane.
Joe Dumars
Universidade
A súa traxectoria colexial transcorreu na pouco coñecida Universidade de McNeese State, entre 1981 e 1985. Nese período acumulou unhas estatísticas de 22,5 puntos e 4,2 rebotes.
Música minimalista
Movemento minimalista
O movemento minimalista apareceu na década de 1960 cos traballos de La Monte Young e Terry Riley, considerados como os precursores. Steve Reich e Philip Glass ampliarán as súas ideas e desenvolverán procesos de composición que demostrarán ser moi exitosos.
Joe Dumars
NBA
Foi elixido no Draft da NBA de 1985 polos Detroit Pistons, na décimo oitava posición da primeira rolda. Toda a súa carreira profesional transcorreu na cidade de Míchigan. Coa súa escasa estatura (1,91 m), converteuse nun dos mellores escoltas anotadores da súa época. Destacou tamén pola súa extraordinaria faceta defensiva, sendo elixido en catro ocasións no mellor quinteto da liga nese aspecto do xogo. Pertenceu, xunto a outros ilustres compañeiros como Isiah Thomas ou Bill Laimbeer, aos denominados "Bad Boys" (mozos malos), denominación que se atribuíu aos compoñentes dos Pistons pola súa brusca maneira de interpretar o xogo.
Música minimalista
Movemento minimalista
Con todo, o minimalismo só concirne a unha parte da obra destes compositores, e considérase que o minimalismo, tal como se define xeralmente, finaliza a mediados da década de 1970. A partir desta data, os compositores integran elementos musicais máis ricos, máis melodía e harmonía, mesmo contrapunto. A incorporación destes elementos, sen romper co seu traballo anterior, achegaron unha certa evolución. Ás veces fálase de postminimalismo, en particular para John Adams. Philip Glass di explicitamente que, para el, o minimalismo acaba en 1974, debido á súa total implicación co «teatro musical» a partir dese momento.
Joe Dumars
NBA
Gañou dous aneis de campión da NBA, nos anos 1989 e 1990, arrasando aos Lakers no primeiro (onde foi nomeado MVP das Finais) e facendo o propio cos Portland Trail Blazers no segundo.
Música minimalista
Os precursores: La Monte Young e Terry Riley
miniatura|Terry Riley (á dereita), entrevistado no Lincoln Center en 2004. Considérase xeralmente a La Monte Young o iniciador do movemento minimalista, en particular coa súa peza Trio for Strings (1958). Nesa época Young estaba inspirado por Webern, e creou un universo sonoro case estático con notas longas tenidas durante varios minutos e pouca evolución. Esta peza serviría tamén como base a Young para os seus futuros trabajos bordóns, e é unha das orixes da corrente musical denominada drone. Con todo, Young compón sempre empregando o sistema dodecafónico, aínda que se diferencia do mesmo no emprego de notas longas e en que favorece os intervalos baseados en acordes perfectos e sétimas maiores. O Trio for Strings produce unha música que como ningunha outra da época, creando unha atmosfera meditativa, «doutro mundo».
Foi Terry Riley quen introduciu dous elementos fundamentais do minimalismo: o retorno á música tonal e a repetición de motivos musicais. Con String Quartet (1960), Riley achégase á tonalidade, mentres se basea fortemente en La Monte Young, coa utilización de notas longas tenidas. Foi con String Trio (1961) onde Riley introduciu por primeira vez unha estrutura fundamentada na repetición de motivos. O emprego da repetición provén en parte de experimentos que Riley logo realizou con cintas no San Francisco Tape Music Center.
Mais é sobre todo In C (1964) a que marca unha etapa importante na definición de música minimalista. O título pode ser visto como particularmente provocador para a vangarda serial, xa que anuncia un retorno á música tonal, na tonalidade máis simple posible, dó maior. In C está escrita para calquera número de músicos e non importan os instrumentos. A peza conta con 53 motivos musicais, que cada intérprete repite as veces que desexe, seguindo unhas poucas recomendacións. In C é considerada en serval como a obra fundacional do minimalismo, que inclúe todos os elementos: pulsación regular, música tonal, e un conjunto de motivos curtos repetidos, elementos que crean un universo musical por dereito propio. A obra foi gravada por Columbia Records, que lanzou un disco en 1968. Este foi amplamente distribuído e tocado, en particular por Toru Takemitsu no Xapón e Cornelius Cardew en Inglaterra.
Compositores repetitivos: Steve Reich e Philip Glass
miniatura|[[Philip Glass en 1993.]] Os experimentos de Riley coas cintas magnéticas e In C teñen unha influencia fundamental en Steve Reich. Participou na creación de In C como músico, e recoñece que a peza, ao reunir elementos da música africana, as achegas de John Coltrane, e os ensaios de cintas magnéticas, axudárono en boa medida a atopar o seu propio camiño, en especial para It's Gonna Rain (1965). Steve Reich elaborou a partir desta peza unha técnica chamada cambio de fase. Aplicada inicialmente nas bandas magnéticas, os compositor experimentou posteriormente a técnia con instrmentos acústicos, que dará en particular as pezas Piano Phase (1967), Violin Phase (1967). Reich seguiu a empregar o cambio de fase ata 1971, e considerou Drumming (1971) como unha obra de transición. O termo «música de fase» é empregado ás veces para designar á música escrita a partir desta técnica que constitúe na súa obra o período chamado «minimalismo temperán». Despois deste período, Reich afastouse destas técnicas sinxelas de phasing para escribir obras máis ambiciosas en termos de efectivos instrumentais, duración e técnicas, desenvolvendo as súas investigacións principalmente cara á harmonía e a pulsación rítmica. Este período denominado «minimalismo maduro» culminaría coas obras Music for 18 Musicians (1976) ou Music for a Large Ensemble (1978). Un terceiro período de cmposición comezou coas obras Tehillim (1981), e sobre todo The Desert Music (1984) e Different Trains (1988), que están marcadas tanto pola utilización de voces e palabras como medio de escritura dunha «melodía de discurso», mais tamén o claro compromiso filosófico e espiritual do compositor coas súas obras posteriores.
Philip Glass, logo dun período de proba e erro na súa procura estilística de finais da década de 1960 caracterizada polo simple uso de procesos de repetición/acumulación (como en Two Pages e Music in Fifths), realizou un gran avance en temas de tímbrica e harmonía coa obra Music with Changing Parts (1970) que marca o inicio das súas composicións denominadas do «minimalismoo maduro». Continuará nesta dirección coa culminación das súas novas bases de escritura coa obra Music in Twelve Parts (1974). En 1973 produciuse un punto de inflexión na súa carreira co encontro co director de escena Bob Wilson, que lle encargou compoñer a música da ópera-marathon Einstein on the Beach (1976). Esta obra constituirá a primeira parte da súa famosa triloxía lírica, completada por Satyagraha (1980) e Akhnaten (1984), na que aparecen progresivamente os motivos temáticos característicos das composicións de Glass. A partir de mediados da década de 1980 avanzou cara á escritura masiva de seis cuartetos, nove sinfonías, e seis concertos, variando os temas e os ritmos que agora representan a suâtes "marca rexistrada", inmediatamente identificable, mais afastándose de calquera nova investigación formal dentro do movemento minimalista. Por outra banda gañou en popularidade entre o público en xeral, especialmente grazas ao mundo da música pop e do cinema, que emprega en gran medida as súas creacións máis ou menos orixinais, ao contrario que Steve Reich, que é unha figura de autoridade e de referencia no mundo da música clásica.
Moitos outros compositores participaron no desenvolvemento da música minimalista en Nova York nas décadas de 1960 e 1970. Philip Glass insiste particularmente no feito de que existiu unha gran vitalidade e variedade de ideas, ás que contribuíron fortemente Meredith Monk, Frederic Rzewski, Pauline Oliveros, James Tenney, Charlemagne Palestine, Terry Jennings, Philip Corner, David Behrman, Jon Gibson, Phill Niblock, Rhys Chatham, Ingram Marshall. Glass lamenta que estes compositores non se beneficiaran da mesma exposición dos medios que el ou Steve Reich. Fóra desta comunidade neoiorquina, en Europa desenvolvéronse obras que se aproximaron ao minimalismo, ou que estaban directamente inspiradas nas obras dos estadounidenses: Louis Andriessen nos Países Baixos, Gavin Bryars e Michael Nyman no Reino Unido, Renaud Gagneux e Bruno Letort en Francia.
Postminimalismo e posmodernismo
O posmodernismo musical é unha actitude de rexeitamento contra o illamento e o hermetismo do postserialismo, os compositores posmodernos reivindican a mestizaxe e a mestura de formas mediante a técnica do collage, o empréstito, e a cita. Onde o postserialismo tiña que «borrar o pasado» segundo a expresión de Pierre Boulez, o posmodernismo tómao como referencia. Así, John Adams considera que a súa música nútrese «... non só do minimalismo, senón de Alban Berg, Stravinskii, do rock'n roll, da música árabe, xudía etc.». A través deste retorno ás formas melódicas e tonais, á utilización dunha linguaxe repetitiva, au recurso do collage e a cita, en todas esas características o minimalismo é a corrente máis radical do posmodernismo na súa ruptura co postserialismo. .
O postminimalismo tamén concirne aos primeiros compositores minimalistas. Tras Drumming (1971), Reich enriqueceu a instrumentación das súas pesas, e fixo evolucionar os seus métodos rítmicos e harmónicos cara a unha maior complexidade. Do mesmo xeito, Philip Glass comezou a compoñer para o «teatro musical» e a ópera a partir de 1974, con inquedanzas que se afastaban do minimalismo, en particular o emprego da harmonía como na ópera Einstein on the Beach (1976) que marca esta evolución. O postminimalismo, xa que logo, distínguese do minimalismo por ser menos radical e experimental. .
Os «minimalistas místicos»
miniatura|[[Arvo Pärt.]] Estes compositores son ás veces clasificados e asociados co movemento minimalista pola súa utilización de certos principios de composición deste estilo (repetición, sons prolongados, silencios, unha certa simplicidade) e dunha abertamente reivindicada influencia relixiosa cristiá ou espiritual nas súas vidas e nas súas composicións. Alan Hovhaness é ás veces visto como o precursor desta tendencia, mais son sobre todo o estoniano Arvo Pärt, o polonés Henryk Górecki, e o británico John Tavener os que están asociados xeralmente cos «minimalistas místicos». Dun xeito máis, Giya Kancheli e Sofiia Gubaidulina están tamén asociados a esta póla minimalismo.
As obras de Pärt e Górecki caracterízanse pola utilización da tonalidade, dun material musical simple empregado frecuentemente de xeito repetitivo, e dunha composición influenciada polos compositores da Idade Media e o canto chan gregoriano. Ambos, fortemente marcados pola represión política e espiritual nos ses países baixo réximes comunistas, comezaron a compoñer na década de 1960 nun estilo neoclásico antes de orientarse cara ao serialismo, provocando a súa censura por parte das autoridades. Pärt recorreu entón a unha música de silencio e contemplación con Für Alina (1976), Fratres (1977), e Spiegel im Spiegel (1978), obras fundacionais desta corrente interna dentro do minimalismo que sentará as bases dun estilo específico que el describe como intinnabuli. Este estilo caracterízase pola utilización simultánea de dúas voces, unha arpexiando sobre unha tríada tónica chamada «tintinnabulante», e a outra descansando sobre un baixo que evoluciona de xeito diatónico. O seu traballo, xa que logo, oriéntase cara á escritura exclusivamente de música sacra, a maior parte das veces coral, desenvolvendo unha «luminosidade das cancións». Górecki pola súa banda, efectúa unha transición entre música serial e minimalismo sacro en 1976, en particular coa escritura da súa Terceira Sinfoníaa, que tería un grande impacto uns anos máis tarde en Europa occidental e os Estados Unidos, establecendo así a súa notoriedade internacional.
Descrición musical
O grupo de obras clasificadas como música minimalista está lonxe de ter unha unidade de estilo ou de ter unhas características musicais totalmente idénticas. Aínda que unha clasificación é sempre redutiva, acéptase xeralmente que a estética da música minimalista está fundamentada sobre tres características: :
Con todo, isto engloba obras de perfís moi diversos, e a utilización de diferentes técnicas musicais. Do mesmo xeito, non todas obras dos chamados compositores minimalistas poden ser consideradas minimalistas, en especial os últimos traballos de Steve Reich e Philip Glass, ou as primeiras obras (frecuentemente non musicais) de La Monte Young.
Binario
Binario pode referirse á:
Monte Athos
300px|miniatura|Mapa de [[Grecia no que se resalta a localización do Monte Athos en vermello.]] A República de Monte Athos (en grego Άγιο Όρος, "Montaña Sagrada") é un estado monástico ("República Athos") que se localiza nunha península na rexión de Macedonia e está baixo soberanía grega. Mesmo pertencendo formalmente ao territorio da Grecia, que mantén unha especie de gobernador, é na verdade unha "entidade teocrática independente". Para entrar neste territorio é necesario un permiso especial, a pesar de que Grecia sexa parte da Unión Europea e teña abolido os controis fronteirizos.
O territorio desta pequena república está situado na península Calcídica e é habitado por cerca de 1500 monxes ortodoxos distribuídos en vinte mosteiros principais. Cada un destes mosteiros elixe o seu propio superior e aos representantes para a Santa Asemblea, que exerce o poder lexislativo sobre todo o Monte Athos.
A única forma de chegar ao Monte Athos é por barco, partindo da cidade de Uranópolis. Tratándose dun territorio habitado exclusivamente por monxes, só poden entrar nel homes e animais do sexo masculino.
miniatura|250px|dereita|Mosteiro de Símonos Pétra Este pequeno enclave abriga preciosos tesouros artísticos: antigos manuscritos, iconas e frescos pintados polos máis ilustres representantes da pintura bizantina. Desde as súas orixes, a Montaña Sagrada hospedou místicos e mestres espirituais cuxos escritos foron recollidos no século XVIII nunha célebre antoloxía - a Filocalia - que influenciou profundamente o mundo ortodoxo.
Historia
thumb|Un modelo 3D de Athos
Antigüidade
thumb|Vista imaxinaria do monumento de Alexandre, proposta por [[Dinócrates. Gravado de Johann Bernhard Fischer von Erlach, 1725]]
Na mitoloxía grega, Athos é o nome dun dos Xigantes que desafiou aos deuses gregos durante a Xigantomaquia. Athos lanzou unha enorme pedra contra Poseidón que caeu no Mar Exeo e converteuse no Monte Athos. Segundo outra versión da historia, Poseidón usou a montaña para enterrar ao xigante derrotado.
Homero menciona a montaña Athos na Ilíada. Herodoto escribe que, durante a invasión persa de Tracia no 492 a.C., a frota do comandante persa Mardonius naufragou con perdas de 300 barcos e 20.000 homes, por un forte vento do norte mentres intentaba rodear a costa preto do Monte Athos. Herodoto menciona a península, entón chamada Akte, dicíndonos que os Pelasgos da illa de Lemnos poboaban e nomea nela cinco cidades, Sane, Kleonai (Cleonae), Thyssos (Thyssus), Olophyxos (Olophyxus), e Akrothoon (Acrothoum). Estrabón tamén menciona as cidades de Dion (Dium) e Akrothoon. Eretria tamén estableceu colonias en Akte. Polo menos outra cidade estableceuse no período Clásico: Akanthos (Acanthus). Algunhas destas cidades acuñaron as súas propias moedas.
Hipopótamo anano
O hipopótamo anano (nome científico: Choeropsis liberiensis, do grego khoiros, ‘porco’; e opsis, ‘parecido a’; e liberiensis, ‘relativo a Liberia’) é unha especie de mamífero da familia Hippopotamidae, nativo das selvas e os pantanos da África Occidental. É unha das dúas especies viventes da familia dos hipopótamos. E é a única especie actual do xénero Choeropsis.
Ao contrario do Hippopotamus amphibius, é unha especie máis adaptada ao ambiente terrestre, motivo polo cal presenta diversas características morfolóxicas distinguidas, e máis relacionadas cos hábitats forestais nos que vive. Debido aos hábitos furtivos e nocturnos, pouco se coñece sobre o comportamento social, reprodutivo e alimentario deste hipopótamo.
É unha especie ameazada de extinción, sendo considerada en perigo pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN). A súa área de distribución diminuíu drasticamente nos últimos 30 anos, principalmente pola deforestación, que fragmentou as poboacións. A guerra civil na rexión tamén influenciou negativamente as poboacións de hipopótamos, principalmente en Liberia.
Monte Athos
Antigüidade
Plinio o Vello afirmou no 77 d.C. que os habitantes do Monte Athos podían "vivir ata os catrocentos anos" debido ao feito de que comen a pel de víboras.
Hipopótamo anano
Coñécense dúas subespecies, cuxas poboacións están separadas por preto de 1.800 quilómetros, polo Corredor de Daomé. A subespecie nixeriana atópase posiblemente extinta, sendo rexistrada soamente por algúns cranios recollidos na década de 1940, polo explorador colonial inglés Ian Robert Penicuick Heslop.
Monte Athos
Antigüidade
A historia da península durante as últimas idades está envolta pola falta de relatos históricos. Os arqueólogos non puideron determinar a localización exacta das cidades informadas por Estrabón. Crese que debían estar abandonadas cando os novos habitantes de Athos, os monxes, comezaron a chegar nalgún momento antes do século IX d. C..
Cristianismo primitivo
thumb|A península vista desde o cumio do Monte Athos
Hipopótamo anano
Distribución e hábitat
A área orixinal de distribución do hipopótamo anano non difire significativamente da actual, malia que as poboacións se teñan fragmentado e desaparecido dalgunhas rexións. As maiores poboacións da especie atópanse en Liberia, onde se rexistra nos condados de Grand Cape Mount, Lofa, Grand Bassa, Nimba, Grand Gedeh, Sinoe, Grand Kru e Maryland. As poboacións están dispersas en diversas áreas forestais no interior do país, como o Parque Nacional de Sapo, Selva de Cestos-Senkwehn, Selva Nacional Krahn-Bassa, Selva Nacional Gbi, Selva Nacional Grebo e en diversas áreas no condado de Grand Kru. Non hai informacións sobre as poboacións do noroeste do país, que pode abrigar un substancial número de hipopótamos. Estudos sobre esas poboacións foron complicados por mor dos conflitos civís no país, tales como a Primeira e a Segunda Guerra Civil de Liberia.
Monte Athos
Cristianismo primitivo
Segundo a tradición athonita, a Virxe María navegaba acompañada por San Xoán Evanxelista desde Jope ata Chipre para visitar Lázaro. Cando o barco desviouse do rumbo cara ao entón pagán Athos, viuse obrigado a fondear preto do porto de Klement, preto do actual mosteiro de Iviron. A Virxe chegou á costa e, abafada pola marabillosa e salvaxe beleza natural da montaña, bendiciuna e pediulle ao seu Fillo que fose o seu xardín. Escoitouse unha voz que dicía: "Ἔστω ὁ τόπος οὗτος κλῆρος σὸς καὶ περιβόλαιον σὸν καὶ παράδεισος, ἔτι δὲ καὶ λιμὴν σωτήριος τῶν θελόντων σωθῆναι" (Tradución: "Que este lugar sexa a túa herdanza e o teu xardín, un paraíso e un remanso de salvación para os que buscan salvarse"). Desde ese momento a montaña consagrouse como xardín da Nai de Deus e quedou fóra do alcance para todas as demais mulleres.
Os documentos históricos sobre a historia do antigo Monte Athos son moi poucos. É certo que os monxes levan alí dende o século IV, e posiblemente dende o III. Durante o reinado de Constantino I (324–337) tanto cristiáns como seguidores da relixión tradicional grega vivían alí. Durante o reinado de Xuliano (361–363), as igrexas do Monte Athos foron destruídas, e os cristiáns agocháronse nos bosques e lugares inaccesibles.
Hipopótamo anano
Distribución e hábitat
Na Serra Leoa, poboacións remanentes poden ser atopadas na rexión da Selva de Gola na fronteira con Liberia, na illa Tiwai, localizada no río Moa e nas Montañas Loma. Outras poboacións reportadas na década de 60 están agora probabelmente extintas.
Monte Athos
Cristianismo primitivo
Máis tarde, durante o reinado de Teodosio I (379–395), os templos da relixión tradicional grega foron destruídos. O lexicógrafo Hesiquio de Alexandría afirma que no século V aínda había un templo e unha estatua de "Zeus Athonita". Despois da conquista islámica de Exipto no século VII, moitos monxes ortodoxos do deserto exipcio intentaron atopar outro lugar tranquilo, algúns deles chegaron á península de Athos. Un documento antigo afirma que os monxes "construían cabanas de madeira con tellados de palla [...] e recollían froitos das árbores silvestres facendo comidas improvisadas".
Hipopótamo anano
Distribución e hábitat
Guinea contén fragmentos poboacionais de hipopótamos ananos ao longo das fronteiras con Liberia e Costa do Marfil, na Reserva de Ziama. Algunhas evidencias tamén suxiren unha poboación pequena na Reserva Forestal Diécké, ao suroeste de Ziama. A selva Déré, onde se coñecía a existencia de animais, atópase actualmente degradada e con moitas áreas convertidas para a agricultura.
Monte Athos
Os vinte mosteiros autónomos
miniatura|250px|Mapa do Monte Athos
Hipopótamo anano
Distribución e hábitat
Costa do Marfil, perdeu gran parte da súa cobertura forestal, e a poboación de hipopótamos fíxose fragmentaria, e pode ser atopada principalmente na fronteira con Liberia na rexión de Fresco, no Parque Nacional de Taï e posiblemente na Reserva Forestal Cavally, Reserva Natural do Monte Nimba, Reserva Forestal N'Zo, Selva Taipleu, Lagoa Tatigbo e ao longo dos ríos Gagbe, Bolo e Niouniourou.
En Nixeria, os hipopótamos ananos son coñecidos do Delta do Níxer ata as proximidades do río Cross. Esa poboación está illada en máis de 1.800 quilómetros ó leste, da outra poboación, do outro lado do Corredor de Daomé.
Características
miniatura|dereita|200px|Hipopótamo anano no Zoolóxico Louisvile, detalle para a anatomía facial. miniatura|esquerda|200px|[[Cranio dun hipopótamo anano.]]
O hipopótamo anano só ten a metade da altura e pesa menos da cuarta parte que o seu curmán o Hippopotamus amphibius. O corpo case non posúe cabelos, con excepción dalgunhas porcas nos beizos e no rabo. A súa coloración é negro-esverdeada no dorso, e cincenta nos flancos, e o ventre varía de cinza-claro ao verde-amarelado. Os machos tenden a ser lixeiramente maiores que as femias.
A súa pel é moi semellante á dos outros hipopótamos, e presentan a mesma suor excepcional, que dá unha cor rosada ao corpo, e que moitas veces é descrita como "suor de sangue", aínda que a substancia secretada non sexa nin suor nin sangue. Crese que a substancia, altamente alcalina, ten función antiséptica e de protección contra os raios solares, visto que a pel do hipopótamo reseca e racha doadamente á exposición solar.
Hábitos
O hipopótamo anano é un animal nocturno, pasando os días descansando nos remansos, pozas de lama e ríos. Algúns poden utilizar cavidades ou túneles escavados por outros animais ao longo das beiras dos ríos. Ao anoitecer sae da auga, e utiliza os seus camiños abertos na densa selva para buscar alimento. Estes camiños márcanse a través das feces, que son esparexidas por movementos vigorosos do rabo, e polo acto de esfregar o corpo nos troncos. Ese acto de marcar os camiños implica que o hipopótamo anano pode ser, polo menos, parcialmente territorial. Estudos de campo estimaron que os machos teñen un territorio de 1,85 km², mentres que o da femia é de 0,4 a 0,6 km².
Hábitos alimenticios e dieta
Os hipopótamos ananos son estritamente herbívoros, alimentándose principalmente de brotes, dicotiledóneas e froitos que atopan no chan da selva. Eles non comen a vexetación acuática e raramente se alimentan de gramíneas, visto que estas dificilmente medran en bosques densos.
Así, coma o seu curmán, o hipopótamo anano aliméntase durante o crepúsculo e a noite, seguindo camiños abertos na selva densa, onde pasa aproximadamente seis horas forraxeando.
Reprodución
miniatura|dereita|200px|Cría de hipopótamo anano, xunto a nai, no Zoolóxico de Jihlava, [[República Checa.]] Nunca se fixo un estudo do comportamento reprodutivo na natureza; as condicións artificiais do cativerio poden ser diferentes do comportamento en condicións naturais.
O período de xestación para os hipopótamos ananos é de aproximadamente 6,5 meses, pero non hai informacións sobre unha estación de procreación para a poboación salvaxe. Xeralmente só se concibe unha cría, pesando entre 3,4 a 6,4 quilogramos; os machos xeralmente nacen máis pesados. O nacemento de xemelgos é raro, e a incidencia é de aproximadamente un de cada 200 partos. O parto pode ocorrer en calquera época do ano.
O parto ocorre en terra firme, e non hai evidencias, nos animais en cativerio, canto a construción dun niño. A desteta ocorre entre seis e oito meses de idade. A madurez sexual ocorre entre 4 e 5 anos de idade. Con todo, no zoolóxico de Basilea, en Suíza, foi rexistrado unha femia que pariu con tres anos e tres meses de idade.
O ciclo estral dura 28 días de media, cunha duración do estro de dous a tres días. Os hipopótamos ananos asócianse en parellas no período de celo, pero a duración dese período é descoñecida. A cópula pode ocorrer en terra ou na auga, e a parella únese dunha a catro veces durante o período do estro.
Clasificación
O hipopótamo anano foi inicialmente descrito por Samuel George Morton (1849) como Hippopotamus liberiensis. En 1853, Joseph Leidy describiu o xénero Choeropsis incluíndo a especie liberiensis. Coryndon (1977), baseándose na morfoloxía da área lacrimal, bautizouno co sinónimo Hexaprotodon, xénero de hipopótamos extintos nativos principalmente de Asia, malia as diferenzas no número de dentes entre as especies. Moitos autores, entre eles, Peter Grubb (1993; 2005 ) e Oliver (1995 ), seguiron as conclusións de Coryndon. Con todo, Boisserie (2005), despois do exame completo da filoxenia da familia Hippopotamidae, constatou que o hipopótamo anano pertencía a un xénero propio, restituíndoo ao Choeropsis. Malia os cambios na nomenclatura, o hipopótamo anano é a única especie actual do seu xénero.
-1329
Outros
Historia ano a ano
Hipopótamo anano
Clasificación
Unha especie moi próxima foi o hipopótamo anano de Madagascar (Choeropsis madagascariensis), extinto durante os últimos 500 anos, do mesmo tamaño e co mesmo tipo de comportamento terrestre, habitando as terras altas e forestais, no canto dos ríos e espazos abertos.
miniatura|dereita|200px|(Vídeo) Hipopótamo anano no Zoolóxico de Ueno, [[Xapón.]]
Subespecies
Descríbense dúas subespecies de hipopótamo anano :
A subespecie nixeriana do hipopótamo anano (heslopi) nunca chegou a ser estudada no estado salvaxe e nunca foi capturado ningún exemplar. Toda a investigación foi efectuada en espécimes da subespecie liberiensis, así como todos os animais existentes en parques zoolóxicos tamén son desta subespecie.
Subespecie nixeriana
O hipopótamo anano de Nixeria ocupaba unha área no delta do Río Níxer, especialmente nunha rexión próxima de Port Harcourt, pero non existen relatos fiábeis sobre a súa existencia. Os primeiros espécimes coñecidos, algúns cranios recollidos polo explorador colonial inglés I. R. P. Heslop nas provincias de Owerri e Warri, foron enviados ao Museo de Historia Natural de Londres, preto de 1940.
Con todo, estes espécimes non foron suxeitos a avaliación taxonómica ata 1969, cando G. B. Corbet clasificou os cranios como dunha subespecie separada, baseándose en variacións consistentes nas proporcións dos cranios. O nome da subespecie deriva de I. R. P. Heslop, que afirmaba, en 1945, haber cazado un hipopótamo anano na rexión do delta do Río Níxer e coleccionar varios cranios. Estimou que talvez non existisen máis de trinta hipopótamos ananos naquela rexión.
A subespecie foi separada por unha extensión de 1.800 km e polo Corredor de Daomé, unha rexión desértica que divide as rexións forestais da África Occidental. Os hipopótamos ananos de Nixeria foron avistados ou mortos no estado de Rivers, no estado de Imo e no estado de Bayelsa. Malia que algunhas poboacións locais teñan un coñecemento acerca da anterior existencia da especie, a súa historia na rexión é pouco documentada.
Conservación
miniatura|dereita|200px|Parella de hipopótamos ananos na Reserva da Vida Salvaxe [[Monte Kenya.]]
O hipopótamo anano está clasificado pola IUCN como en perigo de extinción, e no CITES aparece no Apéndice II. O Plan de Acción da IUCN de 1993 calculou unha poboación entre 2.000 e 3.000 exemplares na selva, a maioría en Liberia. A poboación máis pequena está en Serra Leoa, estimada, en 1993, en só preto de 100 animais. Debido ás condicións deterioradas en Liberia, a Lista Vermella da IUCN prevé que en 2006 estes números poidan mostrar un probábel descenso, particularmente debido á perda de hábitat.
Por mor do seu estilo de vida recluído, non é branco de cazadores de subsistencia, malia outros cazadores os capturen en ocasións. Algúns din que a súa carne é de excelente calidade, como a dun xabaril. Ao contrario do hippopotamus amphibius, os dentes dos ananos non teñen valor comercial. Os efectos da guerra civil, no oeste africano, nos hipopótamos ananos son descoñecidos, pero seguramente non han ser positivos.
A pesar de estar ameazado na selva, o hipopótamo anano reprodúcese e vive moi ben en zoolóxicos. Entre 1970 e 1991, a poboación nada en cativerio máis que dobrou. A supervivencia das especies nos zoolóxicos é maior que na selva. En cativerio, o hipopótamo anano vive entre 42-55 anos, máis que na selva. Desde 1919, só o 41% dos hipopótamos ananos nados en zoolóxicos eran machos.
Aspectos culturais
miniatura|esquerda|230px|Hipopótamos ananos no Zoolóxico de Duisburg, [[Alemaña.]] Mentres o hipopótamo xa era coñecido polos europeos desde a Antigüidade clásica, o hipopótamo anano aínda era descoñecido fóra das súas áreas de distribución en África Occidental ata o século XIX. Debido aos seus hábitos nocturnos e forestais, eran pouco coñecidos aínda dentro das súas áreas de distribución. En Liberia, o animal era tradicionalmente coñecido como vaca de auga (en inglés, water cow).
Os primeiros relatos sobre este animal identificárono erroneamente como un xabaril salvaxe. Algúns cranios da especie foron levados ao científico Samuel G. Morton, durante a súa permanencia en Monrovia, en Liberia. Morton describiu por primeira vez a especie en 1843. Os primeiros exemplares completos foron recollidos durante unha investigación completa sobre a fauna liberiana, durante as décadas de 1870 e 1880, por Johann Büttikofer. Os espécimes foron levados ao Museo de Historia Natural de Leiden, nos Países Baixos.
En 1873, por primeira vez un hipopótamo anano foi levado para Europa, tras ser capturado en Serra Leoa por un membro de British Colonial Service, pero morreu pouco tempo despois da súa chegada. Os hipopótamos ananos foron introducidos con éxito en Europa en 1911. Foron de entrada transportados a Alemaña e despois ao Zoolóxico de Bronx, en Nova York, onde tamén prosperaron.
En 1927, Harvey Firestone, da empresa Firestone, regalou ao Presidente dos Estados Unidos de América, Calvin Coolidge, un exemplar de hipopótamo anano, chamado Billy. Coolidge doou o animal ao Smithsonian National Zoological Park e de acordo con este parque zoolóxico, é o devanceiro da maioría dos hipopótamos ananos existentes nos Estados Unidos hoxe en día.
Recolléronse xa varios contos tradicionais sobre o hipopótamo anano. Un deles conta que os hipopótamos ananos levan consigo, dentro da boca, un diamante que os auxilia nas súas viaxes nocturnas a través das densas selvas; de día, os hipopótamos ananos posúen un lugar secreto onde esconden os diamantes, pero se son capturados durante a noite, os diamantes poden ser obtidos. Algúns habitantes das aldeas por veces creen que os hipopótamos bebés non son aleitados, senón que, no canto diso, lamben a pel da súa proxenitora.
Faboideae
miniatura|Esquema dunha flor de Faboideae (Papilionoideae) e as súas compoñentes; vista lateral. miniatura|Compoñentes da corola dunha flor de Faboideae (Papilionoideae); vista fronto-lateral (Vicia sativa.)
Faboideae é unha das tres subfamilias nas que se divide a familia das leguminosas ou Fabáceas (Fabaceae). O nome alternativo para a subfamilia é Papilionoideae. É a división máis grande da familia, e esténdese por todos os continentes agás as rexións árticas. Comporta 476 xéneros e 13.900 especies. Os xéneros con maior número de especies son Astragalus (2400 a 3270), Indigofera (700), Crotalaria (700), Mirbelia sensu lato (450), Tephrosia (350), Desmodium (300), Aspalathus (300), Oxytropis (300), Adesmia (240), Trifolium (240), Rhynchosia (230), Lupinus (200), Aeschynomene (160), Hedysarum (160), Lathyrus (160), Vicia (160), Dalea (150), Eriosema (150), Lotononis (150), Millettia (150), Vigna (150), Swartzia (140), Daviesia (135), Lonchocarpus (135), Machaerium (130), Onobrychis (130), Ormosia (130), Lotus (inc. Coronilla, 125), Lonchocarpus (120), Erythrina (110), Gastrolobium (110), Mucuna (105) e Pultenaea (100). As especies leñosas son preferibelmente termófilas, moitas herbáceas son de rexións temperadas e frías, porén están tamén representadas nos trópicos. Comporta moitas plantas útiles e moi coñecidas, como ervello, garavanzo, feixón, chícharo de olor, trevos, faballón, alforfa, soia, entre outras. Ademais pertencen a esta subfamilia plantas bravas moi comúns dos montes galegos, coma os toxos, as xestas, a carqueixa, ornamentais rubideiras como a glicinia chinesa, ou incluso árbores como a falsa acacia.
As plantas desta subfamilia recoñécense das demais subfamilias de leguminosas por mor das súas flores, que posúen catro pétalos envoltos entre si, creando un tubo por cuxo extremo sobresaen os seus longos estames. O quinto pétalo está estendido coma unha vela e denomínase estandarte, velame ou vexilo.
Descrición
Son árbores, arbustos, rubideiras leñosas ou herbáceas perennes ou anuais. As follas son, polo xeral, pinadas ou dixitadas, frecuentemente trifoliadas, algunhas veces unifoliadas e até nulas, mais nunca bipinadas. As flores dispóñense en acioss, panículas, capítulos ou espigas. Son zigomorfas, rara vez actinomorfas. A prefloración é imbricada, rara vez valvar; a prefloración da corola dise descendente: o estandarte é externo, cubrindo os pétalos veciños. A corola é xeralmente con de forma de bolboreta, cos dous pétalos inferiores conniventes ou unidos no ápice, formando a quilla (ou carena), os dous laterais estendidos como ás e o superior ergueito ou reflexo, de maior tamaño, chamado de estandarte. O cáliz está formado por 5 sépalos soldados entre si e é campanulado ou tubuloso. O androceo está formado por 10 estames, rara vez menos, xeralmente agochados dentro da quilla e atópanse máis ou menos soldados entre si, tipicamente son diadelfos (9+1), mais tamén poliadelfos ou ceibos. Os óvulos son campilótropos. As sementes presentan un embrión curvado, raramente recto; o fío é de tamaño mediano a grande.
Xéneros
Os xéneros da subfamilia son:
Metamorfosis benezianas
Metamorfosis benezianas é unha novela de fantasía, publicada en 1983 e escrita por Miguel Anxo Murado.
Características
Foi o primeiro libro do autor. Cando se publicou, Miguel Anxo Murado tiña apenas dezaoito anos. Obtivo o premio Café Gijón de novela curta en 1983, e foi editado en xuño dese ano pola editorial madrileña Polar Ediciones. Está escrita en castelán, pero ten algunhas frases e intervencións en galego. A novela nunca foi traducida a outros idiomas.
Estrutura
A novela foi publicada inicialmente dividida en tres partes, sen un nome que as distinga e as identifique. Tampouco están numeradas. Ao final desas tres partes inclúe un dramatis personae coa lista dos principais personaxes da obra.
Ademais, a obra consta dun prólogo, titulado "Miguel Anxo Murado, novelista galaico-beneziano", da autoría de Claudio Rodríguez Fer. O prólogo está datado en abril de 1983, en Lugo.
Argumento
Conta a experiencia do narrador, que regresa á cidade fantástica de Benezia, situada na costa norte de Lugo e que foi construída a imitación da Venecia italiana. O narrador, do que nunca se di o nome, estivo uns anos investigando tipos de embarcacións en Xixón e na China, para a súa aplicación nos canais da cidade.
A novela carece dun argumento lineal, e mestura as experiencias reais do narrador cos seus soños e experiencias febrís dunha enfermidade semellante á malaria (véxase, do mesmo autor, O soño da febre). A cidade, nunha ampla fase de decadencia económica e social, enfróntase a dous problemas principais: dunha banda, o suicidio nos canais das galiñas, verdadeira mascota de Benezia, e que viven en estado de completa liberdade por casas e rúas. Doutra, as disputas políticas entre os dous bandos enfrontados: os italianistas, que procuran unha revitalización da pegada italiana na cidade; e os austríacos, que defenden un sistema imperial de goberno da cidade.
Palmaz
O topónimo Palmaz pode referirse a:
Sociedad Deportiva San Pedro
A Sociedad deportiva San Pedro (en éuscaro: San Pedro Kirol Elkartea) é un club de fútbol español da cidade de Sestao (Biscaia). Fundouse en 1923 e actualmente milita na División de Honra de Biscaia, quinta categoría do fútbol vasco. Ten moita rivalidade co outro equipo da cidade, o Sestao River Club.
Option Musique
Option Musique (en galego, Opción Música) é unha emisora de radio suíza en lingua francesa pertencente á cadea pública Radio Suisse Romande (RSR). Iniciou as súas emisións en 1994. As súas emisións están baseadas en música popular francófona e contribúe activamente á promoción de compositores e intérpretes afeccionados de Suíza.
Difusión
Option Musique emite en Suíza a través de FM, DAB, por satélite (Hot Bird), por cable e Internet. Algúns dos seus programas proporciónanse coma un podcast.
Orellán
O topónimo galego Orellán pode referirse a:
Corvera, Asturias
miniatura|280px|dereita|Situación do concello de Corvera miniatura|250px|dereita|Concello de Corvera Corvera é un concello do Principado de Asturias. No ano 2006 tiña 15.787 habitantes repartidos en 46,01 km².
Demografía
Evolución da poboación de Corvera ó longo do século XX:
Política
A alcaldía de Corvera corresponde ao PSOE, en coalición con EU. Na súa elección recibiu o apoio de 2 dos 3 concelleiros do PP.
-1319
Outros
Historia ano a ano
Baldwin Street
miniatura|dereita|Coche aparcado en Baldwin Street.
Castro de Meangos
O castro de Meangos é un castro situado na parroquia de Meangos, no lugar da Igrexa, no concello coruñés de Abegondo.
Baldwin Street
Baldwin Street é unha rúa do alfoz de Dunedin, en Nova Zelandia. Ten a sona de ser a rúa con máis pendente do mundo. Esta rúa ten arredor de 350 metros de lonxitude, e comeza a 30 metros de altitude para chegar aos 100 metros no seu cumio, é dicir, ten unha pendente media de algo máis do 35 %.
Castro de Meangos
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado cun pequeno recinto central duns 50 metros de diámetro, defendido por un pequeno terraplén. Está rodeado por un segundo recinto que polo seu lado sur foi destruído pola construción dunha igrexa e o seu cemiterio. Este segundo recinto ten unha forma oval. Está defendido por un parapeto duns 28 metros de anchura e 8 de altura. No arco O-N-L presenta un aterrazamento que chega ós 23 metros de anchura no lado oeste e que se vai pechando cara a parte oriental
As construcións da igrexa destruíron parcialmente o extremo meridional do xacemento. Por riba del pasa unha liña eléctrica de alta tensión.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
Cabanas, Os Ánxeles, Brión
Cabanas é un lugar da parroquia dos Ánxeles no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 49 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 25 eran homes e 24 eran mulleres.
Binaria
Véxase tamén
バイナリ
Fats Domino
Antoine Dominique "Fats" Domino Jr., nado en Nova Orleáns (Luisiana) o 26 de febreiro de 1928 e finado na mesma cidade o 25 de outubro de 2017, foi un pianista, cantante e compositor de R&B e rock and roll estadounidense.
Ningún outro artista veterano do R&B da súa época conseguiu un maior impacto no rock'n'roll ca el, como o demostra a ampla variedade de artistas que versionearon os seus temas: dende Bobby Darin, Ella Fitzgerald, Ricky Nelson, Ike Turner e Tina Turner até John Lennon, Paul McCartney, Sheryl Crow, T. Rex, Los Lobos e Cheap Trick.
Traxectoria
Medrou na súa cidade natal, e foi entregado á casa da súa avoa paterna. Ao igual que o que pasaba con moitas familias do barrio Lower Ninth Ward, a de Domino acababa de chegar dende Vacherie. Seu pai era un coñecido violinista que inspirouno a tocar un instrumento. Finalmente aprendeu do seu tío, o guitarrista de jazz Harrison Verrett.
En 1949, con Dave Bartholomew, compuxo e gravou The Fat Man (en realidade unha versión de Junker's Blues de Jack Dupree, á que Dave lle cambiara a letra) que é considerada a primeira gravación dun rock. Nese momento comezou a súa verdadeira carreira. Vendeu máis dun millón de copias e chegou ao número 2 das listas de R&B.
Fats publicou cinco discos de ouro antes de 1955, e tivo 35 cancións no top 40 dos éxitos estadounidenses. O estilo de Domino está baseado no conxunto de R&B tradicional formado por contrabaixo, piano, guitarra eléctrica, batería e saxofón.
-1308
Outros
Historia ano a ano
Aethelstan de Inglaterra
Aethelstan, Æþelstan, Æðelstān ou Ethelstan (nórdico antigo: Aðalsteinn), nado en 895 e finado o 27 de outubro de 939, chamado o Glorioso, foi rei dos anglosaxóns de 924 a 927 e rei de Inglaterra de 927 a 939. O seu reinado é frecuentemente pasado por alto polos historiadores modernos, enfocándose máis no do seu avó, Alfredo o Grande, ou no do seu sobriño, Edgar o Pacífico. Con todo, o seu reinado foi de importancia fundamental para o desenvolvemento político do século X.
Traxectoria
Foi o primoxénito de Eduardo o Vello, rei de Wessex, e de Egwina. A pesar de que os seus pais casaron, foi declarado ilexítimo ao subir o seu pai ao trono en 899, pois a baixa condición social da súa nai foi motivo para que o rei a afastase do seu lado e casase coa que sería considerada a súa raíña e primeira esposa, Elfleda.
O seu pai ascendeu ao trono do reino dos anglosaxóns formado por Alfredo, non sen dificultade. A súa tía, irmá de Eduardo, Aethelflaed, rexeu Mercia Occidental na súa representación logo da morte do seu marido, o ealdorman Aethelred en 918. Á morte de Aethelflaed, Eduardo rapidamente tomou o control de Mercia e, á morte deste, Aethelstan directamente rexeu os reinos anglosaxóns ao sur do río Humber.