cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Batalla das Termópilas (-480)
A traizón
miniatura|350px|Detalle da batalla das Termópilas – os Inmortais Persas contornan as montañas, após o traidor [[Efialtes de Tesalia|Efialtes lles ter revelado o camiño, e sorprenden ós gregos pola retagarda, de aí seguindo para Atenas e para a batalla naval ao largo da illa de Salamina]]
É evidente que, aínda que embelecen a narrativa, non hai xeito de probar a veracidade destas profecías, polo que esta tradición puido ser forxada despois da batalla; non obstante, hai que ter en conta a popularidade que o oráculo de Delfos gozou ao longo dos séculos no Mundo Antigo, para poder supor que a tradición se basea nunha consulta real que Leónidas fixo ao Templo de Apolo no «embigo do Mundo».
Alén diso, o máis probábel é que Leónidas non teña tido tempo sequera para pensar na gloria futura; comprendendo a eminencia do masacre, deberá ter ponderado ser preferíbel dispensar a maior parte do continxente estacionado nas Termópilas, incumbíndoo agora da organización da defensa da Grecia mais ao Sur, no Istmo de Corinto, en canto os poucos que restaban nas Termópilas protexían a súa retirada.
Gran Premio de Malaisia de 2012
O Gran Premio de Malaisia 2012 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 25 de marzo de 2012 no Circuíto Internacional de Sepang de Malaisia. Foi a segunda carreira da tempada de Fórmula Un 2012.
Batalla das Termópilas (-480)
A traizón
Xunto dos Trescentos, a pesar de todo, ficaran tamén os setecentos Tespios (comandados por Demófilo, fillo de Diadromes) de libre e espontánea vontade, recusándose a abandonar Leónidas e, como tal, perecendo xuntamente cos Espartanos nas Termópilas (demostrase así que, ao contrario do que tradicionalmente se afirma, non faleceron alí apenas os trescentos Espartanos). Segundo Heródoto, Leónidas requiriu aínda que os catrocentos Tebanos (capitaneados por Leontíades), permanecesen xunto de si, talvez para testar a súa fidelidade; porén, Plutarco tece fortes críticas a este paso de Heródoto, por parecer querer desprestixiar os seus compatriotas beocios; Diodoro Sículo, no seu relato da batalla, nin sequera menciona que os Tebanos permanecesen na derradeira fase do confronto.
A matanza
Chegara finalmente a aurora do sétimo día; os persas peneiraran o desfiladeiro, ora desgornecido polos focios, e inician o seu ataque por ámbolos lados do estreito; os gregos, conscientes de non haber outra saída que a morte, semellaban non temela e, segundo as Historias, loitaban con aínda máis decisión que nos días anteriores, causando grandes perdas entre os invasores.
Perante este último ataque dos Bárbaros, quebradas estaban a meirande parte das lanzas gregas polas machadas dos Persas, os helenos, cercados, enfrontaron por fin ó inimigo coas espadas, nunha loita corpo a corpo, falecendo así de modo honroso. Desa forma caeu Leónidas, no medio dos seus soldados, os que, de acordo con Heródoto, ao veren o seu rei perecer, logo procuraron recuperar o seu cadáver, cal trofeo de guerra que importaba preservar ao máximo das aldraxes que o inimigo lle podería provocar.
En efecto, cando a batalla acabou, Xerxes dirixiuse persoalmente ao campo onde se trabara a loita, procurando o corpo de Leónidas – o responsable do seu atraso na conquista de Grecia e do tan elevado número de perdas entre os seus homes –, ordenando deseguida que fose decapitado e a súa cabeza empalada (feito que ditou, de acordo coa lenda, que a alma penada de Leónidas, vagueando no Tártaro, atormentase a Xerxes nos seus soños para sempre, non só por non celebrar as súas exequias – parte integrante do riquísimo ritual bélico da Antigüidade – como por profanar o seu corpo).
Mais a salvación do corpo do seu rei non foi o único problema co que os Espartanos se debateron; a súa maior dificultade eran as desercións que continuaban a verificarse (Heródoto cita os nomes de dous Lacedemonios que sobrevivirían á batalla, afirmando que un deles se suicidou por non aturar a presión da deshonra, demostrando así que até entre os míticos Espartanos houbo desercións, e que nin todos os trescentos morrerían na batalla); a maior parte delas, porén, viña do campo dos Tebanos, os que, no medio da batalla, viráronse para o inimigo. Se esa traizón foi acordada previamente, se foi froito das circunstancias da batalla, ou se se trata sinxelamente dunha invención de Heródoto, non se sabe. Certo é que, segundo o seu relato, Xerxes, descontento, ordenou que a metade dos combatentes tebanos fose masacrado, e a outra metade escravizada.
As consecuencias
miniatura|300px|Ruta seguida polos invasores [[persas rumbo ás Termópilas, Salamina e Platea (480 a.C. – 479 a.C.).]] O remate da batalla parece ser, á primeira vista, unha atronadora vitoria dos persas. Porén, ben observados os feitos, esta vitoria tivo tanto de esmagadora como de pírrica.
Faleceron nas Termópilas cerca de dous mil gregos (moito máis cós míticos trescentos Espartanos); porén, antes de caeren mortos, os Gregos infrinxiron un elevado número de baixas no exército persa (talvez entre 10 e 30 mil homes), para alén de reteren a súa marcha durante varios días; os homes e o tempo perdido nas Termópilas foron cruciais para o subsecuente fracaso de Xerxes, pois nese lapso temporal posibilitouse a evacuación da poboación de Atenas (cidade que será saqueada e incendiada polos homes de Xerxes) para a veciña Illa de Salamina, e a concentración das forzas gregas remanentes ao longo do istmo de Corinto.
Os motivos
Non é crible que os Gregos tivesen a consciencia de constituíren unha Nación, no sentido que modernamente se lle dá ao termo (sentido forxado a partir do século XIX, precisamente polos románticos). De igual xeito, tamén parece improbable que os Helenos tivesen a noción real de que a loita que estaban a trabar era, máis que a sinxela defensa do seu territorio, un enfrontamento de civilizacións, entre valores e ideas radicalmente distintas.
Gran Premio de Malaisia de 2012
A carreira foi detida, (bandeira vermella), na volta nº 9 debido á choiva torrencial
Batalla das Termópilas (-480)
Os motivos
Mais, a liberdade e o sistema de goberno dos Gregos non estarían tan ameazados polo Imperio Persa (o cal, comparado cos que o antecederon – como o asirio ou o babilonio –, era relativamente pacífico e tolerante); de feito, os Persas non foron os tiranos a que a historiografía grega alude – o descoñecemento, de punta a punta, das costumes e tradicións de cada un dos bandos, levou á formación de mitos sobre ámbolos pobos sen calquera fundamento de verdade. Desa forma foille fácil ao Romanticismo aproveitar eses datos para facer persistir a imaxe do Persa como opresor case até os días de hoxe, cando na realidade, os Persas protexían os costumes locais (foi durante o dominio persa no que, por exemplo, os xudeus deportados en Babilonia regresaron a Xerusalén para reconstruír o Templo), e tiñan o coidado de non impor, nin a súa lingua (empregaban o aramaico, lingua franca do Próximo Oriente antigo, como idioma da administración, e non o persa), nin a súa relixión (o zoroastrismo) aos seus súbditos. Probablemente o sistema democrático iría bater coas nocións de súbdito e de imperio, mais é probable que os gregos puidesen integrarse naquel que tentou ser o primeiro grande imperio universal da Historia.
En canto ao sacrificio dos Espartanos, debe ser entendido no cadro da súa propia mentalidade – como foi dito, estaban vocacionados dende a máis tenra infancia para a vida militar, de tal forma que, moi probablemente, a perspectiva de seren masacrados en combate non os perturbaría (aínda que, non obstante, Heródoto documente dous casos de desercións entre os Espartanos).
Importancia militar
As Termópilas constitúen o exemplo, en termos de estratexia militar, de como un pequeno grupo de soldados ben adestrados pode ter, en circunstancias de desigualdade numérica, un grande impacto sobre un número de inimigos moito maior (tal como sucedeu tamén, por exemplo, no Álamo); porén, esta estratexia só é eficaz nun terreo desfavorable ó inimigo (campo pechado), pois, como foi dito, se a batalla fora realizada nunha planicie, facilmente os Gregos sairían derrotados.
Inspiración
O desenredo das Termópilas ten causado, ó longo da Historia, unha fonda impresión a diversos homes das letras e das artes.
Débese citar, entre os primeiros, o poeta Simónides de Ceos, que escribiu un famoso epitafio que foi colocado no local onde se realizou a batalla (o cal aparece transcrito nas Historias por Heródoto), e que rezaba o seguinte:
O que transliterado dá:
E traducindo á lingua galega temos:
Tamén Cicerón, nas súas TVSCVLANÆ QVÆSTIONES (I, 42), verteu este dístico ó latín, do seguinte xeito:
É dicir:
O mesmo Simónides escribiu igualmente outro dístico, non tan coñecido, que canta o seguinte:
Tampouco ficou indiferente ó poeta portugués Luís Vaz de Camões, que alude a Leónidas I no paso de Termópilas no último canto d´Os Lusíadas, estancia 21:
O poeta inglés Lord Byron (coñecido polo seu filhelenismo, que o levou á Grecia acabada de liberar do Imperio Otomán, a fin de loitar pola súa independencia – case unha reedición do conflito entre gregos e persas na Antigüidade –, incluso encontrando a morte cando os turcos puxeron cerco á cidade de Missolonghi, en 1824) alude tamén ás Termópilas, nun excerto dun poema de seu, The Islands of Greece:
miniatura|300px|Leónidas nas Termópilas, por [[Jacques-Louis David (1814).]]
É aínda de destacar a coñecida banda deseñada 300, da autoría de Frank Miller (1999), asó como a obra de Steven Pressfield ''Gates of Fire. An Epic Novel of the Battle of Thermopylæ'' (1998).
No que toca ás artes plásticas, é de recalcar o óleo de Jacques-Louis David, datado no 1814, nos albores do Romanticismo. Está exposto ó público no Louvre, en París.
A nivel do cinema, destaca tamén un filme realizado en 1962 polo polaco Rudolp Maté, The 300 Spartans.
Fontes
miniatura|160x160px|[[Moeda de 2 euros (2020) conmemorativa do 2.500 aniversario da Batalla das Termópilas (gravador: G. Stamatopoulos). ]]
Euroliga 2010-11
A Euroliga 2010-11 foi a undécima edición da máxima competición de clubs de baloncesto de Europa dende a súa organización pola Unión de Ligas Europeas de Baloncesto (ULEB) e a primeira dende o seu patrocinio por Turkish Airlines. Incluíndo as edición desta competición organizadas por FIBA Europa é a edición número 54. Nesta edición competiron vinte e catro equipos de catorce estados distintos.
Os catro mellores equipos, nesta edición o Panathinaikos grego, o Montepaschi Siena italiano, o Maccabi Electra israelí e o Real Madrid español disputaronse o título na Final Four, esta vez disputada no Palau Sant Jordi de Barcelona, a cal era a sede prevista en 2012, pero mudouse ao 2011 ao retirarse Turín. A final disputárona o Panathinaikos de Atenas e o Maccabi Electra de Tel Aviv, proclamándose campión o equipo grego tras vencer por 78 a 70, o que supuxo o seu sexto campionato até esta edición.
Participantes
miniatura|[[Maccabi Tel Aviv B.C.|Maccabi Tel Aviv.]] miniatura|[[KK Partizan|Partizan Belgrado.]] miniatura|[[Fenerbahçe Ülker.]]
Fase previa
A fase previa de clasificación consistiu en tres roldas, QR1, QR2 e QR3. A roldas xogáronse con encontros de ida e volta.
Sorteo
O sorteo para a configuración dos grupos para a Turkish Airlines Euroleague 2010–11 foi celebrado o xoves 8 de xullo de 2010 en Barcelona. O sorteo comezou ás 11:15 hora local (CET) e determinou os encontros a disputar da fase de clasificación e os grupos da fase regular da Euroliga, as roldas de clasificación da Eurocup e a fase regular da EuroChallenge.
Saltopus
Saltopus é un xénero de dinosauro bípede moi pequeno do que só se coñece unha única especie S. elginensis. Viviu durante o período Triásico tardío no que no presente é Escocia. É un dos máis famosos réptiles de Elgin.
Euroliga 2010-11
Sorteo
Os equipos foron organizados en seis bombos de catro equipos cada un. Dous equipo do mesmo estado non poden coincidir no mesmo grupo da fase regular, excepto no caso de España que contaba con cinco equipos participantes na competición.
Saltopus
Descrición
Saltopus elginensis é coñecido por un único esqueleto parcial ao que lle falta a caveira mais que inclúe partes da columna vertebral, as extremidades anteriores, a pelve e as extremidades posteriores. Estes conserváronse principalmente como impresións ou fundicións naturais no gres e conta con moi pouco material óseo. Tiña a metade de tamaño dun gato doméstico, e podería chegar a medir entre 80 e 100 cm de longo. Tiña os ósos ocos coma os dos paxaros e outros dinosauros. É probable que o seu peso roldase arredor de 1 kg. A maioría da súa lonxitude está atribuída á súa longa cola. Tiña mans con cinco dedos, sendo o cuarto e o quinto máis pequenos que os outros. Ao contrario da descrición orixinal, en 2011 estabeleceuse que o sacro estaba composto de dúas vértebras, sendo esta unha condición primitiva, e non por catro.
Euroliga 2010-11
Primeira fase
Os catro primeiros de cada grupo acadan o Top 16.
Top 16
Os dezaseis equipos clasificados foron repartidos en cuaro grupos con catro equipos cada un. Os encontros xogaranse entre o 19 de xaneiro e o 3 de marzo, clasificándose aos playoffs os dous primeiros de cada grupo. O sorteo tivo lugar o 4 de xaneiro de 2011 en Barcelona ás 13:00 CET, sendo retransmitido en directo no sitio web oficial da Euroliga.
Os dous primeiros de cada grupo clasifícanse para os cuartos de final
Cuartos de final
Os vencedores de cada eliminatoria pasan a xogar a Final Four.
Final Four
Xogouse no Palau Sant Jordi de Barcelona, España do 6 ao 8 de maio.
Estatísticas individuais
miniatura|185px|Igor Rakočević 185px|miniatura|Fernando San Emeterio
Premios
miniatura|185px|Dimitris Diamantidis
Xogadores do mes
miniatura|185px|[[Juan Carlos Navarro]]
Xogadores da xornada
miniatura|185px|Chuck Eidson miniatura|185px|Keith Langford
MACSAT
MACSAT (Multiple Access Communications satellite) foi unha serie de dous satélites de comunicacións militares estadounidense.
Características
Os dous satélites MACSAT foron a terceira xeración de satélites militares dixitais de comunicacións tácticos para demostrar o uso de UHF para a transmisión de voz, datos, fax e vídeo na modalidade de "gardar e enviar", pola que se envían datos desde terra ao satélite, este gardaos e ao sobrevoar unha estación receptora os envía a terra.
Os satélites estabilizábanse mediante gradente gravitatorio mediante un mastro 9 metros cunha masa de 2,3 kg no seu extremo, aínda que o mastro dun dos satélites parece que fallou en despregarse. O corpo dos satélites tiña forma cilíndrica coa superficie cuberta de células solares para producir ata 17 W de potencia, almacenados en baterías de níquel-cadmio de 150 vatio-hora de capacidade. A carga útil, parecida ao do satélite GLOMR, usaba procesadores dixitais duais para proporcionar redundancia e ata 16 MB de almacenamento. Cada satélite dispoñía de dous transmisores sintonizables de 10 W de potencia, un receptor auxiliar de 65 W para a adquisición de comandos e reconfiguración de hardware e dous sistemas de antenas.
Ambos MACSAT foron lanzados o 9 de maio de 1990 usando un foguete Scout G1 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea a unha órbita duns 600 x 700 km de altura e 90º de inclinación orbital. Un dos satélites foi usado para o envío de mesaxes durante a Guerra do Golfo.
Trofeo Teresa Herrera 2020
O Trofeo Teresa Herrera de 2020 foi a 75ª edición do torneo. Celebrouse na Coruña o 20 de decembro de 2020 a partido único. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou por 6-0 a unha selección de xogadores coruñeses.
Combinado Coruñés
O técnico Javier Bardanca seleccionou xogadores de cinco equipos coruñeses, sendo o Silva SD o equipo que máis xogadores aportou, sete. Os xogadores do combinado e a súa procedencia foron os seguintes:
Francisco Rozados
Francisco Rozados Rivas, coñecido como Rochi, nado en Forcarei o 17 de febreiro de 1963, é un escritor e político galego.
Traxectoria
Cursou os seus estudos primarios na escola Nosa Señora das Dores de Forcarei e no colexio dos Escolapios de Monforte de Lemos. O bacharelato realizouno entre o Seminario Menor de Santiago e o Colexio San Narciso de Marín. Con posterioridade estudou o grao de Xeografía e Historia na Universidade de Santiago de Compostela, onde se especializou en Historia Contemporánea (1981-1986). Foi axente de desenvolvemento rural e xerente dos programas europeos PRODER e LEADER + MONTES (1996-2010), que abrangueron as comarcas da Terra de Montes e de Tabeirós. No plano da actividade cultural fundou e coordinou a revista municipal Cotaredo (1998-2011) e o anuario cultural Metacios (2012-2014). Afiliado ao Partido Popular de Galicia, foi concelleiro de cultura de Forcarei de 1999 a 2011. En 2013 abandonou a formación conservadora e fundou un partido de ámbito local chamado Foro Forcarei. Tamén colaborou en prensa nas edicións comarcais de La Voz de Galicia e Faro de Vigo coas seccións A miña fusadela e Ecos metacios respectivamente. No ano 2015 abandonou a política activa e dende 2019 traballa como ATC na empresa estatal Correos, actividade que alterna coa escritura e coas actividades audiovisuais.
Hermerico
Hermerico, tamén Ermengaire ou Hermenerico (en latín: Hermericus), nado na segunda metade do século IV e finado no ano 441, foi o primeiro rei do Reino Suevo de Galicia, gobernando dende o 409 até o seu retiro, en favor do seu fillo Requila, no ano 438. A súa relixión era o paganismo xermánico e foi maioritariamente inimigo do Imperio Romano.
Invasión de Gallaecia
Empurrados polos hunos, arredor de 30.000 suevos xúntanse aos vándalos e alanos na invasión do Imperio Romano de Occidente. En decembro do ano 406 Hermerico, que para algúns autores pertencía á tribo dos cuados, dirixe o paso do Rin dos suevos, cruza a Galia e atravesa os Pireneos até Hispania.
Repartición da Península
Dende o 409 ata o 411 realizouse unha repartición das provincias ibéricas entre os pobos xermanos. O leste da provincia da Gallaecia, coa súa capital en Bracara Augusta, recaeu sobre os suevos, mentres que o oeste da provincia foi para os vándalos asdingos.
Bueu
Bueu é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca do Morrazo. O concello ten unha poboación de 12.189 habitantes (2016), unha superficie de 30,8 km² (26,3 km² continentais e 4,5 km² insulares) e unha densidade poboacional de 401,04 hab./km². O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é.
Hermerico
Guerra suevo-visigoda
No ano 416 os visigodos, liderados por Walia, declararon a guerra a Hermerico en nome de Roma esperando obter un foedus a cambio de liberar a península dos xermánicos invasores. Tras varias batallas contra vándalos e alanos, no 418 o emperador Honorio cambia de plan e cédelles aos visigodos Aquitania, onde Walia asenta a capital en Tolosa, deixando os suevos en paz.
Guerra suevo-vándala
En 419, despois dunha disputa entre Hermerico e o rei vándalo Gunderico, os vándalos atacaron os suevos e atraparon ao exército de Hermerico na batalla dos montes Nervasos. O xeneral romano Asterio intervén a favor dos suevos e os vándalos retroceden, marchando cara á Bética. Despois de que os vándalos abandonasen a península cara a África no ano 429, Hermerico permaneceu pacífico, mais no ano 430 comezou a atacar Gallaecia. centro|miniatura|305x305px|Campañas de [[suevos, vándalos e Imperio romano de Occidente durante a guerra suevo-vándala.]]
Bueu
Historia
No concello atopáronse pezas do Paleolítico, e consérvanse restos de poboados castrexos da Idade de Bronce na illa de Ons, Castrillón (Meiro), Bon (Beluso) e A Cividá. Trala romanización de Galicia houbo asentamentos en Pescadoira e Meiro, con aras dedicadas aos lares viais.
Hermerico
Invasión da Lusitania
En 429 aparece citado na crónica de Hidacio un líder militar suevo chamado Heremigario que dirixiu unha expedición sueva cara a Lusitania. Puido ser un monarca conxunto con Hermerico ou ser el mesmo, mais non hai unha fonte primaria que o confirme.
Lenda de Coímbra
A principios do século V, o rei dos alanos Ataces despois de conquistar Aeminium e Conímbriga, decidiu fundar outro asentamento na marxe dereita do río Mondego no lugar de Aeminium. Cando Ataces dirixía a construción desta nova cidade chamouna Colimbria, a actual Coímbra, en honra á antiga Conímbriga. ⁣Hermerico e o seu exército apareceron para tomar posesión da cidade. O combate entre as dúas faccións foi tan cruento que as augas do Mondego acabaron por tinguirse de vermello. Hermerico retirouse cara ao norte, pero Ataces foi tras el e o rei suevo viuse obrigado a pedir a paz. Para iso, ofreceulle ao vencedor a man da princesa Cindazunda, a súa filla.
Bueu
Historia
No século XVIII a zona viviu un desenvolvemento económico pola instalación de industrias dedicadas á salgadura e ao envasado de conservas, especialmente da sardiña. Estas industrias, fomentadas principalmente por empresarios cataláns e italianos, supuxeron unha revolución nas artes de pesca. Actualmente existe na vila o Museo Massó, onde se amosa a historia da industria pesqueira e envasadora. As tres principais fábricas conserveiras existentes no século XX (Hermanos Massó, Jesús Alonso e Attilio Gaggero), todas situadas na fronte marítima da vila de Bueu, desapareceron absorbidas polo desenvolvemento urbanístico. Jesús Alonso, que comercializa a coñecida marca Palacio de Oriente, continúa coa actividade industrial no polígono industrial de Castiñeira, situado na parte alta da parroquia de Bueu.
Hermerico
Lenda de Coímbra
A lenda di que Cindazunda era extremadamente fermosa e que Ataces pronto se namorou dela. A parella real chegou a Coímbra acompañada do seu pai e axiña se realizaron os casamentos e unha voda con toda a magnificencia. Para conmemorar un acontecemento tan extraordinario Hermerico e Ataces entregáronlle á cidade de Coímbra os seus escudos, que aínda hoxe segue sendo o escudo de Coímbra: a doncela coroada é Cindazunda, a copa representa o matrimonio, o león é o selo de Ataces e o dragón ou serpe alada o selo de Hermerico. centro|miniatura|Escudo actual de Coímbra.
Bueu
Historia
Bueu constituíuse como concello en 1821, incluíndo, amais das parroquias actuais, as de Aldán e O Hío, que en 1862 pasaron ao concello de Cangas. En 1856 foille concedido o título de vila.
Hermerico
Gallaecia Regnum
miniatura|upright=0.7|Moeda de ouro sueva datada entre os anos 410 e 500.No 430 Hermerico comezou a atacar as poboacións e fortalezas dos nativos galaico-romanos para conseguir o control completo da Gallaecia. Segundo a crónica de Hidacio os plebeos galaicos fixéronse fortes nos lugares mellor fortificados e derrotaron a Hermerico e os seus homes, causándolles moitas baixas e tomando moitos prisioneiros, o cal obriga aos suevos a liberaren as familias dos galaicos que estaban cativas. En 431 Hidacio pediu axuda a Flavio Aecio para loitar contra os suevos, que continuaban tendo unha política belixerante fronte á poboación autóctona, o que levou a que se enviasen novas embaixadas coa intención de asinar un novo tratado.
Bueu
Historia
En Bueu editáronse tres periódicos: El Relámpago (1899), La Voz de Bueu (1904-1906) e El Adelanto (1912-1913).
Cultura
Dende 2008 celébrase en setembro, no Centro Social do Mar, o Festival Internacional de Curtametraxes de Bueu.
Hermerico
Diplomacia con Roma
No ano 432 iniciáronse estas novas conversacións con Roma. Aecio tampouco puido dirixir persoalmente as discusións, xa que se enfrontaba nese momento aos francos na Galia, polo que tivo que delegar no comes (conde) Censorio, que a pesar de ir persoalmente a Gallaecia non conseguiu o asinamento dun pacto de paz.
Bueu
Praias
O concello ten un total de 24 praias, das que 3 se atopan nas illas Ons, pertencentes ao Parque Nacional das Illas Atlánticas.
Hermerico
Diplomacia con Roma
Hidacio novamente asume a responsabilidade da misión e finalmente conseguiu a firma dun novo foedus no ano 433, que porén non impide que se quebranten os tratados, os cales houbo que ratificar nos anos 437 e 438.
Bueu
Parroquias
miniatura|Plano da vila de Bueu
Hermerico
Diplomacia con Roma
En 435 Hermerico negocia a través do bispo católico Simposio directamente co emperador romano de occidente.
Durante o reinado de Hermerico producíronse os primeiros enfrontamentos coa xerarquía relixiosa, derivados do nomeamento de cargos eclesiásticos que provocan disputas entre o monarca suevo e Agrestio, bispo de Lucus Augusti.
Regnum
No 437 Censorio volve a Gallaecia. Desta vez, Censorio e Hidacio conseguen que Hermerico estableza un novo foedus co Imperio Romano por medio do cal o seu pobo xa asentado na provincia de Gallaecia, constituiríase como regnum (reino) federado por Roma baixo o goberno dun rex (rei) que acepta como xefe a autoridade do emperador. Esta foi a primeira que vez que se outorgou este título en toda Europa, convertendo o Reino de Gallaecia no primeiro estado monárquico con administración independente de Roma.
De acordo cos manuscritos Historia Suevorum do historiador Isidoro de Sevilla, o reinado de Hermerico dura trinta e dous anos, mais outro manuscrito cifra a duración do seu reinado en catorce anos.
Abdicación
Despois de sete anos de enfermidade, as circunstancias físicas forzan a Hermerico a abdicar a coroa no ano 438, pasando o goberno de todo o reino de Galicia, así como os territorios meridionais conquistados, ao seu fillo e herdeiro Requila, confirmando deste xeito a sucesión patrilineal nos hábitos de transferencia de poder entre os monarcas suevos, como sucedía cos francos, e diferindo xa desde entón da sucesión electiva propia doutros pobos xermánicos como os visigodos. Hermerico marcará unha liñaxe real, da cal non se coñece a orixe mais si a fin, que se produce no ano 456, coa morte do seu neto Requiario.
Far Away
"Far Away" é o sinxelo nº 15 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o mercado o 17 de maio do ano 2000 baixo o selo avex trax.
Desdémona (lúa)
Desdémona é un satélite interior de Urano. Foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 13 de xaneiro de 1986, e déuselle a designación temporal de S/1986 U 6 .Desdémona recibiría o seu nome da muller de Othello da obra de William Shakespeare, Othello. Tamén foi designada Urano X.
Desdémona pertence ó grupo de satélites Portia, o cal inclúe a Belinda, Bianca, Crésida, Portia, Xulieta, Cupido, Rosalinda e Perdita. Estes satélites teñen características orbitais e propiedades fotométricas semellantes. Por desgraza, a parte da súa órbita, o seu raio de 32 kms e ó seu albedo xeométrico de 0,08, pouco máis se sabe deste astro.
As imaxes da Voyager 2 amosan a Desdémona coma un obxecto alargado co seu eixo maior apuntado cara Urano. A taxa de relación entre os eixos de Desdémona é de 0,6 ± 0,3, o que lle outorga unha forma elipsoidal. A súa superficie é de cor gris.
Budismo tibetano
miniatura|250px|Nyingmapa [[Padmasambhava.]] O budismo tibetano é unha forma de budismo da tradición Vajrayana que se orixinou no Tíbet, pero que tamén se practica nas rexións veciñas do Himalaia e en Asia Central. Deriva das fases finais do budismo na India e conserva o "status quo tántrico da India do século VIII". Estendeuse fóra do Tíbet por mor do poder mongol da dinastía Yuan (1271–1368), fundada por Kublai Khan, que tamén gobernou a China.
O budismo tibetano emprega prácticas tántricas, especialmente o ioga, e aspiran á iluminación ou corpo arco da vella. O budismo tibetano no Tíbet ten catro grandes escolas, chamadas Nyingma, Kagyu, Sakya e Gelug (desenvolvida a partir da Sakya). A Jonang é unha escola menor, e a Rimé é un movemento ecléctico arredor das escolas Sakya, Kagyu e Nyingma. Entre os expoñentes máis importantes do budismo tibetano están o Dalai Lama e o Panchen Lama, os líderes da escola Gelug do Tíbet.
AC-526
A AC-526 ou Acceso ao Porto de Lorbé da Vía Ártabra é unha estrada da rede primaria básica dependente da Xunta de Galicia. Considerado como o "treito III" da Vía Ártabra, foi aberto ao tráfico o 3 de abril de 2017, logo de que as obras fosen adxudicadas en 2009.
Este vieiro ten 1,1 quilómetros. Consta dunha sección de dous carrís de 3,5 metros de largo e beiravías de 1,5 m. A obra foi executada grazas a un convenio asinado en 2008 por Portos de Galicia e as Consellarías de Mar e Infraestruturas e tivo un investimento de 1,689,881.11 euros.
Augusto Genina
Augusto Genina, nado en Roma o 28 de xaneiro de 1892 e finado na mesma cidade o 18 de setembro de 1957 foi un pioneiro do cinema italiano, que traballou como director e produtor.
Traxectoria
Genina foi crítico dramático e escribiu comedias para a revista Il Mondo. Seguindo o consello de Aldo de Benedetti cámbiase aos filmes para a "Film d'Arte Italiana", que produciu o seu primeiro filme, "La moglie di sua eccellenza".
En 1929 marchou a Francia para dirixir a Louise Brooks no filme sonoro Prix de beauté. Estudou técnicas de son e traballou en Francia e Alemaña en versións alternativas en distintas linguas de filmes que eran rodados simultaneamente. Logo volveu a Italia.
Gañou a Copa Mussolini do Festival de Venecia ao mellor filme italiano en dúas ocasións, en 1936 por Lo squadrone bianco e en 1940 por L'assedio dell'Alcazar, ambos os dous filmes de propaganda fascista.
En 1953 rodou Tre storie proibite, versión dun tráxico accidente real que Giuseppe De Santis fixera un ano antes en Roma ore 11.
Refraneiro galego sobre o mes de maio
miniatura|300px|A sardiña no maio que a parta un raio miniatura|300px|Ata o corenta de maio a vella non quita o saio miniatura|300px|Dádeme unha, dádeme tres, mais sen a de maio non me deixés miniatura|300px|En abril, espigas mil, no maio todo espigado miniatura|300px|Enxamio pobre, se do inverno sae, en maio morre miniatura|dereita|No mes de abril fai queixos mil; no de maio, tres ou catro miniatura|300px|Pola Santa Cruz de maio, o lobo i o corvo nado, i o raposo medio criado
Julie Christie
Julie Frances Christie, nada en Chabua, India Británica o 14 de abril de 1941 é unha actriz británica.
Traxectoria
Nada na India, medrou na plantación do seu pai ata volver ao Reino Unido.
Debutou nos escenarios en 1957 e pouco despois na televisión británica, destacando na serie de 1961 A for Andromeda. A partir de 1962 comezou a facer pequenos papeis no cinema.
En 1965 foi recoñecida internacionalmente por dous filmes, Darling, co que gañou o oscar á mellor actriz, e Doctor Zhivago.
Nos anos setenta reduciu a súa presenza na pantalla, participando en só seis filmes en toda a década. En 1979 abandonou Hollywood e volveu a vivir no Reino Unido.
Desde entón segue sendo moi selectiva nos seus traballos, con éxitos de crítica como Afterglow ou Away from Her.
Rusia
Rusia (en Россия, transliteración: Rossiia), oficialmente Federación Rusa (en ruso: Российская Федерация, transliteración: Rossiiskaia Federatsiia), é o maior país do mundo, estendéndose por case a metade de Europa e por preto dun terzo da Asia. Comprende, alén da porción continental, o enclave de Kaliningrado, no mar Báltico, e unha serie de illas e arquipélagos árticos, entre os cales os máis importantes son a Terra de Francisco Xosé, as illas Nova Zembla, a illa de Kolguev, o arquipélago da Terra do Norte, as illas de Nova Siberia e a illa de Wrangel. Inclúe tamén varias illas e arquipélagos no Extremo Oriente, en particular a illa Sakhalin, as illas Kuriles e as illas do Comandante. A porción continental limita ao norte co mar Branco, o mar de Kara, o mar de Laptev, o mar da Siberia Oriental e o mar de Chukchi, ao leste co estreito de Bering e o mar de Bering, que establecen comunicación con Alasca, o océano Pacífico, o mar de Okhotsk e co mar do Xapón, a través do cal contacta co Xapón, ao sur con Corea do Norte, a China, Mongolia, Casaquistán, o mar Caspio, Acerbaixán, Xeorxia e co mar Negro, do outro lado do cal está Turquía, e a oeste limita co mar de Azov, Ucraína, Belarús, Letonia, Estonia, co golfo de Finlandia, Finlandia e Noruega. A capital de Rusia é a cidade de Moscova.
Imperio Ruso
miniatura|esquerda|200px|O tsar [[Nicolao II de Rusia|Nicolao II foi o derradeiro tsar de Rusia.]] O Imperio Ruso foi establecido en 1721 polo tsar Pedro o Grande. O imperio foi o inmediato sucesor do Tsarato de Rusia que fora creado polo tsar Iván o Terrible en 1547 coa súa coroación como tsar.
O Imperio Ruso era unha monarquía hereditaria liderada por un emperador autocrático (tsar) dende a dinastía Romanov. O cristianismo ortodoxo foi a relixión oficial do Imperio e era controlado polo monarca a través do Sagrado Concilio. Os habitantes do Imperio dividíanse en estratos (clases) tales como dvorianstvo (nobreza), clero, comerciantes, cosacos e campesiños. Os nativos de Siberia e a Asia central rexistráronse oficialmente como o estrato chamado inorodsty (estranxeiros).
En 1914 e tras o asasinato do arquiduque Francisco Fernando de Austria-Hungría, estala a primeira guerra mundial, na cal Rusia uniuse ao bando aliado. Daquela o Imperio tiña unha extensión de 23.000.000 km² e unha poboación de 171.000.000 habitantes, cun crecemento demográfico do 1,8% anual. O goberno tsarista mandou mobilizar a máis de 8.000.000 homes superando amplamente o exército alemán, que soamente tiña 3.000.000, dous terzos estaban na fronte francesa, polo cal quedaban para a fronte do oeste 1.000.000 persoas, ou sexa que o exército ruso superaba o alemán en 8 a 1, pero o exército ruso non estaba ben adestrado para a guerra, e iso quedou marcado na batalla de Tanneberg, onde 250.000 alemáns venceron a 700.000 soldados rusos. A partir dese momento, os rusos non fixeron máis que retroceder en número de efectivos.
Revolución de febreiro e Goberno provisional ruso
Cando a autoridade do goberno do tsar empezou a fallar en marzo de 1917, a Duma e o Soviet de Petrogrado competiron polo poder. Como compromiso, formouse o Goberno provisional ruso (composto maioritariamente por membros do Partido Democrático Constitucional) entre os partidos liberais burgueses e os moderados socialistas que debía dirixir o país ata as eleccións da asemblea constituínte. Cando o tsar Nicolao II abdicou o 15 de marzo de 1917 e o seu irmán, o gran duque Miguel, rexeitou o trono o día seguinte, o goberno provisional dirixiu Rusia de xeito formal, mais o seu poder estaba limitado pola crecente autoridade do Soviet de Petrogrado.
O novo goberno pareceu contar inicialmente cun apoio abafador e estivo formado por moitas das máis brillantes figuras dos liberais rusos, como o novo primeiro ministro Georgii Lvov, progresista e respectado veterano do traballo nos zemtsvos.
República Socialista Soviética Federativa de Rusia
miniatura|esquerda|200px|Bandeira da [[República Socialista Sovietica Federativa de Rusia|RSSFR.]] Repetidas e devastadoras derrotas das tropas rusas na primeira guerra mundial levaron a motíns xeneralizados nas principais cidades do Imperio Ruso e á derrota, en 1917, da dinastía dos Romanov, que reinou durante 300 anos. Os comunistas, baixo o comando de Vladimir Ilich Ulianov (coñecido como Lenin) conquistaron o poder deseguido, e formaron a URSS, na que Rusia ingresou como a República Socialista Soviética Federativa de Rusia. Baixo o goberno de Iosif Stalin (nado en Xeorxia) o dominio Ruso baixo a Unión Soviética fortaleceuse, ao custo de millóns de mortos e deportacións. A economía e a sociedade soviética ficaran atufadas nos anos posteriores até que o Secretario Xeral do Partido Comunista Mikhail Gorbachev introduciu a chamada glasnost (abertura, transparencia) e a perestroika (reestruturación) nunha tentativa de modernizar o comunismo, mais as súas iniciativas, sen que o desexase, estimularon forzas que, máis tarde, en 1991 provocaron a independencia das 15 repúblicas. Aínda que as constitucións soviéticas establecesen o dereito dunha república a separarse, quedou en teórico e moi improbable dado o centralismo soviético. Naquel momento, as repúblicas chegaron a ser países independentes, con algunha aínda frouxa organización baixo o título de Comunidade de Estados Independentes.
Dende entón, Rusia leva feito esforzos para construír un sistema político democrático e unha economía de mercado, para substituír o ríxido plan e control social, político e económico do período comunista. Un conflito de guerrillas forte aínda ocorre na rexión do Cáucaso ruso, na república da Chechenia.
Federación Rusa
miniatura|dereita|200px|[[Boris Eltsin, primeiro Presidente da Rusia postsoviética.]] Coa independencia en 1991 da Unión Soviética creouse a actual Federación Rusa. Rusia era a máis grande das 15 repúblicas que formaban a Unión Soviética, acumulaba máis do 60% do PIB e máis da metade da poboación. Os rusos tamén dominaban o exército soviético e o Partido Comunista. Por isto, Rusia foi amplamente aceptada como o estado sucesor da antiga URSS en canto ós asuntos diplomáticos se refire, e pasou a formar parte como membro permanente do Consello de Seguridade das Nacións Unidas.
A pesar desa aceptación, a Rusia postsoviética carecía do poder militar, político e económico da URSS. Rusia conseguiu que as demais ex Repúblicas Soviéticas entregasen voluntariamente as armas nucleares, concentrándoas así baixo o mando das aínda efectivas forzas aéreas, pero a maior parte do exército e a frota rusa estaban inmersos na confusión en 1991. Antes da disolución formal da Unión Soviética, Boris Eltsin fora elixido Presidente de Rusia en xuño de 1991 na primeira elección presidencial directa da historia rusa. En outubro de 1991, cando Rusia estaba ao bordo da independencia, Eltsin anunciou que o país procedería cunha reforma radical cara á economía de mercado seguindo as directrices do "big bang" polaco, tamén coñecido como terapia de choque.
Hoxe en día Rusia aínda ten parte da cultura política e a estrutura social do seu pasado soviético.
Organización político-administrativa
A Federación Rusa estrutúrase en 89 subdivisións. Dentro da federación existen 21 repúblicas que gozan dun alto grao de autonomía sobre a maior parte das cuestións internas e estas corresponden a algunhas minorías étnicas de Rusia (aínda que non sempre sexan maioritarias nese territorio). Cada república ten a súa propia constitución. O territorio restante consiste en 9 krais (territorios), 46 provincias coñecidas como óblasts, 4 distritos autónomos e un óblast autónomo. A parte destes hai dúas cidades federais, Moscova e San Petersburgo. Recentemente, engadíronse sete distritos federais extensos como unha nova capa entre as subdivisións e o nivel nacional.
Xeografía
miniatura|dereita|300px|Mapa topográfico de Rusia O relevo de Rusia é variado: dominan chairas e vales (3/4 do territorio). As chairas Leste-Europea e Oeste-Siberiana, divididas polos montes Urais, son as maiores do planeta. Punto máis elevado: monte Elbrus (5.642 m).
Catro zonas climáticas -ártica, subártica, temperada e subtropical- determinan o clima da Rusia con 4 seguintes estacións no ano: inverno longo e nevoso, primavera temperada, verán curto e quente e outono chuvioso. As temperaturas medias varían en todo o territorio: en xaneiro -de -1 °C a -50 °C, en xullo- de 1 °C a 25 °C. Preto do 14 % do territorio (Siberia Norte e Norte do Oriente Extremo) fican alén do círculo polar co chan perennemente conxelado. A noite alá é de 60 días. As paisaxes severas dos desertos árticos do Norte sucédeas a tundra con mofo e lique. O inverno na tundra conta con 8-9 meses por ano. Máis para o Sur están espalladas as famosas forestas rusas que ocupan por volta de 43% do territorio do país. Os bosques densos de coníferas de difícil acceso chámanse "taigas".
Os bosques rusos supoñen máis da quinta parte das árbores do planeta, estimándose o seu volume en 111 miles de millóns de m3 (cada m3 ten unha masa de arredor de 1 tm). Na zona central da Rusia atópanse as fragas máis claras, mixtas, dominadas por bidueiros, ameneiros, carballos. As fragas das zonas centrais están divididas por estepas. A maior parte de estepas é labrada e sementada con trigo, centeo, millo, xirasois etc. No Sur do país, principalmente na costa do Mar Negro, o clima é subtropical co inverno curto e húmido e verán longo e quente. Praias bonitas, sol e augas cristalinas atraen aos turistas de todo o país.
Economía
Rusia ten pasado por importantes transformacións desde o fin da Unión Soviética, saíndo dunha economía illada e planeada centralmente, para unha economía de mercado globalmente integrada. As reformas económicas dos anos 1990 privatizaron gran parte da industria, coa notable excepción dos sectores de enerxía e militar.
Con todo, o rápido proceso de privatización, incluíndo un sistema de imprestimo para a compra de accións, permitiu a formación de "oligarquías" económicas con fortes relacións políticas, que deixaron a propiedade das empresas privatizadas altamente concentrada en poucas mans. A protección aos dereitos de propiedade é pequena e o sector privado está suxeito a intervencións do Estado.
O 2006 a economía de Rusia creceu polo oitavo ano consecutivo despois da crise de 1998. O petróleo e os seus derivados, así como o gas natural son hoxe os seus principais produtos de exportación. A súa industria pode ser dividida en dous bloques: un con grandes produtoras de materias primas, que teñen competitividade global -en 2009 Rusia transformouse no principal exportador de petróleo e gas natural do mundo, así como o terceiro exportador mundial de aceiro e aluminio primario- e outro con outras industrias pesadas menos eficientes, altamente dependentes dos mercados consumidores locais.
O país asinou un acordo bilateral cos Estados Unidos como un preludio a unha futura adhesión á OMC.
Política
miniatura|dereita|200px|O Presidente de Rusia [[Vladimir Putin e o Primeiro ministro Dmitrii Medvedev.]]
Segundo a Constitución, que foi adoptada en referendo nacional o 12 de decembro de 1993 logo da crise constitucional rusa de 1993, Rusia é unha federación e unha república semipresidencialista, onde o Presidente é o Xefe do Estado e o Presidente do Goberno (primeiro ministro) é o Xefe de Goberno. A Federación Rusa está constituída como unha democracia representativa. O poder executivo exérceo o goberno. O poder lexislativo é responsabilidade das dúas cámaras da Asemblea Federal. O goberno está regulado por un sistema de controis e balances definidos pola Constitución da Federación Rusa, a Constitución do país é o contrato social para o pobo ruso.
O goberno federal está composto por tres ramas:
Segundo a Constitución, a xustiza constitucional na corte está baseada na igualdade de todos os cidadáns, os xuíces son independentes e están sometidos só a lei. Os xuízos son abertos e o acusado ten garantida a defensa. Desde 1996, Rusia estableceu unha moratoria sobre a aplicación da Pena de morte, aínda que esta non foi abolida por lei.
O Presidente elíxese por votación popular para un mandato de seis anos (desde as modificacións constitucionais de 2008) coa opción de ser elixido para un segundo mandato consecutivo (no hai restrición sobre o número total de veces que a mesma persoa pode ser elixida). Os ministerios do goberno están compostos polo Presidente do Goberno (primeiro ministro) e os seus viceprimeiros ministros, ministros e outros individuos; todos son designados polo Presidente por recomendación do primeiro ministro co requirimento do consentimento da Duma. Os principais partidos de Rusia están representados na Duma Estatal, estes son: Rusia Unida, o Partido Comunista da Federación Rusa, o Partido Liberal Democrático de Rusia e Rusia Xusta.
Relacións exteriores
miniatura|Líderes do [[BRIC en 2008 (da esquerda para a dereita): Manmohan Singh da India, Dmitrii Medvedev de Rusia, Hu Jintao da China e Luiz Inácio Lula da Silva do Brasil.]] A Federación Rusa é recoñecida no Dereito internacional como continuidade da personalidade xurídica da antiga Unión Soviética. Rusia continúa incorporando os compromisos da URSS, asumindo o asento permanente da URSS no Consello de Seguridade de Nacións Unidas, así como a afiliación noutras organizacións internacionais, ademais dos dereitos e obrigacións baixo os tratados internacionais, as propiedades e débedas. A política exterior rusa é polifacética, mantén relacións diplomáticas con 178 países e ten 140 embaixadas. Esta política está dirixida polo Presidente da Federación e está incorporada polo Ministro de Asuntos Exteriores.
Como un dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Undia, Rusia ten un importante papel no mantemento da paz e seguridade internacionais, así mesmo ten un rol moi importante na resolución de conflitos internacionais, participando no Cuarteto de Madrid, nas conversas a seis bandas con Corea do Norte, promovendo unha solución ó conflito de Kosovo e resolvendo asuntos sobre a proliferación nuclear. Rusia é membro do G8, o Consello de Europa, a OSCE e o APEC, ademais de liderar organizacións como a CEI, a EurAsEC, a OTSC, e a OCS. Rusia, xunto con Belarús, forman o chamado Estado da Unión. O expresidente Vladimir Putin avogou por unha alianza estratéxica con maior integración en varias dimensións incluíndo o establecemento dos catro espazos comúns entre Rusia e a Unión Europea.
Forzas Armadas
miniatura|dereita|150px|Desfile do Día da Vitoria do 2010.
A defensa de Rusia está garantida polas Forzas Armadas da Federación de Rusia, unha organización militar estatal que segundo a lei federal № 61-ФЗ do 31 de maio de 1996 «Sobre a defensa» serve para rexeitar as agresións dirixidas contra a Federación Rusa, para a defensa armada da integridade e inviolabilidade do territorio da Federación, así coma a realización das tarefas de acordo coas leis constituíntes.
As Forzas Armadas da Federación Rusa teñen tres ramas principais: as Forza terrestre, a Armada e a Forza Aérea.
Demografía
Segundo as estimacións preliminares ao censo de 2010, a poboación residente na Federación Rusa o 1 de xaneiro de 2010 era de 142,905 millóns de persoas. A inmigración creceu nun 50,2% en 2007 ata acadar 274.000. A maior parte dos inmigrantes chegaron desde a CEI e eran rusos ou rusoparlantes. A densidade de poboación é maior na parte europea de Rusia, preto dos montes Urais e ó suroeste de Siberia.
Breves antecedentes da cultura rusa
miniatura|dereita|200px|As tradicionais [[Matryoshkas.]]
Idade Media
Século XX 150px|miniatura|[[Ovo de Fabergé de 1906.]]
A cultura rusa
A cultura rusa é un híbrido xerado a partir dos costumes propios de tantas civilizacións, que conformaron este grande estado multicultural e o resultado do seu desenvolvemento durante varias épocas. Está fortemente arraigada na cultura dos primeiros pobos eslavos.