cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xirafa
Nacemento e coidados paternos
As nais e as súas crías reúnense en grupos de crianza, desprazándose e alimentándose xuntos. As nais que forman estes grupos deixan as súas crías xunto a unha delas mentres o resto sae do grupo temporalmente para atopar comida e auga noutros sitios. Os machos adultos apenas toman parte no proceso de crianza, aínda que si realizan interaccións amistosas con algunhas crías. As crías son vulnerables ante os predadores, polo que para defendelas as nais interpóñense entre elas e dan couces aos atacantes. As femias que vixían o grupo de crías alertan só as súas propias crías cando detectan un posible perigo, pero o resto de crías dáse conta disto e segue as outras. Os lazos afectivos entre nai e cría mantéñense durante un tempo variable, e poden chegar a durar ata que a nai pase a ter unha nova cría. O período de lactación tamén e variable, algunhas crías maman durante só un mes, e outras poden facelo ata durante un ano. As femias tórnanse maduras sexualmente cando chegan aos catro anos de vida, mentres que os machos tórnanse sexualmente maduros aos catro ou cinco anos. Porén, os machos non conseguen unha oportunidade de apareamento ata que teñen polo menos sete anos de idade. miniatura|esquerda|300px|Dous machos pelexando cos seus pescozos (necking) para establecer dominio.
Mortalidade e saúde
miniatura|dereita|Unha leoa cunha xirafa cazada. As xirafas teñen unha longa esperanza de vida en comparación con outros ruminantes, chegando a vivir ata os 25 anos. Debido ao seu gran tamaño, boa visión e fortes patas, as xirafas non adoitan ser cazadas por outros predadores. Porén, son presas habituais dos leóns no Parque Nacional Kruger (Suráfrica). Os crocodilos do Nilo poden ser tamén unha ameaza para as xirafas cando estas se inclinan a beber nos ríos. As crías son moito máis vulnerables que os adultos, e poden caer presas doutros predadores como os leopardos, hienas e licaóns. Só entre un cuarto e a metade das crías de xirafas sobreviven ata chegar á idade adulta.
Diversos parasitos aliméntanse das xirafas. Estas adoitan ter carrachas, especialmente na zona ao redor dos xenitais, que ten unha pel máis delgada que outras zonas. As especies de carrachas máis comúns nas xirafas pertencen aos xéneros Hyalomma, Amblyomma e Rhipicephalus. As aves Buphagus erythrorhynchus e Buphagus africanus axúdanlles ás xirafas a librarse destas carrachas. As xirafas tamén son hóspedes de varias especies de parasitos internos e son vulnerables a varias enfermidades, entre as que destaca a xa erradicada enfermidade viral da peste bovina.
Relacións cos humanos
miniatura|Pinturas na roca do [[pobo San en Namibia representando unha xirafa.]] Os humanos levan interactuando coas xirafas durante varios miles de anos. O pobo San do sur de África ten varias danzas medicinais que reciben o nome de animais; unha delas é a danza da xirafa, que se realiza para tratar dores na cabeza. Varios contos do folclore africano tratan de explicar como as xirafas acadaron a súa altura, entre eles un de África oriental que conta que a xirafa medrou tan alta ao comer demasiadas herbas máxicas. As xirafas foron representadas en pinturas en todo o continente africano, incluíndo nas culturas kiffian, exipcia e nubia. O pobo Kiffian tallou unha rocha que representa a tamaño real dúas xirafas, que se considera «o petróglifo máis grande do mundo». Os exipcios asignáronlle un xeróglifo propio, chamado sr en lingua exipcia antiga e mmy en períodos máis tardíos. Tamén mantiñan xirafas como animais domésticos e mascotas, enviándoas por todo o Mediterráneo. miniatura|esquerda|200px|Pintura dunha xirafa importada a [[China durante a dinastía Ming.]] A xirafa tamén era coñecida polos gregos e romanos, que crían que este animal era un híbrido non natural dos camelos e dos leopardos, o que deu orixe ao nome camelopardalis. A xirafa atopábase entre os moitos animais que os romanos coleccionaban e expoñían ao público. A primeira que chegou a Roma foi levada por Xulio César no 46 a.C. e exposta ao público. Coa caída do Imperio Romano este tipo de prácticas deixaron de ter lugar en Europa. Na Idade Media os europeos coñecían as xirafas a través dos árabes, que reverenciaban a estes animais debido á súa aparencia particular.
Os exemplares de xirafa en catividade tiveron certa fama en distintos períodos históricos. En 1414 unha xirafa foi transportada en barco dende Malindi ata Bengala, e dende alí levada ata China polo explorador Zheng He, onde se expuxo nun zoo da dinastía Ming. Este animal era unha fonte de fascinación para o pobo chinés, que o asociaba co mito de Qilin. A xirafa dos Medici foille presentada a Lourenzo de Medici en 1486 e causou gran sensación na súa chegada a Florencia. Outra xirafa chamada Zarafa foi levada dende Exipto ata París a comezos do século XIX como regalo de Muhammad Ali de Exipto para Carlos X de Francia, causando tamén unha gran sensación social.
As xirafas continuaron a ter unha presenza notable na cultura moderna. Salvador Dalí representounas con melenas ardendo nalgunhas das súas pinturas, xa que consideraba ao animal como un símbolo de masculinidade. Varios libros infantís en lingua inglesa tratan sobre xirafas, incluíndo The Giraffe Who Was Afraid of Heights de David A. Ufer, Giraffes Can't Dance de Giles Andreae e The Giraffe and the Pelly and Me de Roald Dahl. A xirafa tamén ten feito aparicións secundarias no cine en filmes coma The Lion King e Dumbo de Disney, e en papeis máis importantes en filmes coma The Wild e Madagascar. Sophie the Giraffe é un xoguete infantil popular dende 1961.
Tamén teñen sido utilizadas nalgúns experimentos científicos, como estudos das propiedades da pel das xirafas para o desenvolvemento de traxes de astronautas e pilotos de avións de combate. Os padróns de cores da pel das xirafas téñense modelado por computadora empregando mecanismos de reacción-difusión. A constelación da xirafa, Camelopardalis, foi descrita no século XVII, e o pobo Tswana de Botswana describía a constelación Crux como dúas xirafas, unha femia e un macho.
Explotación e estado de conservación
miniatura|Xirafa morta por tribais a comezos do século XX. As xirafas foron obxectivo histórico dos cazadores en África que empregaban as distintas partes do seu corpo con variados propósitos. A carne para comida, a cola como mata moscas, ou para fíos. Coa pel fabricaban calzado, tambores e escudos, e usaban os tendóns como cordas de instrumentos musicais. Os chamáns de Buganda tamén empregaban o fume da queima de xirafas como medicina para tratar o sangrado de nariz. O pobo Humr do Sudán consome unha bebida chamada Umm Nyolokh feita a partir do fígado e medula das xirafas, que contén substancias psicoactivas e provoca alucinacións. No século XIX, os exploradores europeos comezaron a cazar as xirafas como deporte. A destrución de hábitats tamén afectou á xirafa. No Sahel, a necesidade de madeira e áreas de pastoreo levou á deforestación da zona, aínda que polo xeral as xirafas poden convivir co gando doméstico ao non competir con el polo alimento.
No 2010 a IUCN clasificaba á xirafa como "pouco preocupante" na perspectiva de conservación, pero no 2016 o seu status pasou a ser de "vulnerable". As xirafas foron extinguidas en moitas das súas zonas históricas de distribución, incluíndo Eritrea, Guinea, Mauritania e o Senegal. Tamén se consideran desaparecidas en Angola, Malí e Nixeria, aínda que foron introducidas en Ruanda e Eswatini. Dúas subespecies, a G. c. peralta e a G. c. rothschildi, están clasificadas en perigo de extinción, xa que as poboacións salvaxes de cada unha delas só chegan a uns poucos centos de membros. En 1997, Jonathan Kingdon suxeriu que a subespecie G. c. camelopardalis era a máis ameazada de todas, e en 2010 estimouse un número incerto de individuos desta especie por baixo dos 250. As reservas privadas de animais teñen contribuído á preservación das poboacións de xirafas no sur de África. Giraffe Manor é un hotel popular en Nairobi que tamén serve como santuario para a xirafa de Rothschild. A xirafa é unha especie protexida na maioría de territorios da súa área de distribución. É o animal nacional de Tanzania, onde está protexido por lei e a súa caza sen autorización pode ser castigada cunha pena de prisión. En 1999 as estimacións indicaron que existían ao redor dunhas 140 000 xirafas salvaxes, mais no 2016 novos estudos revelaron que ese número se reducira ata menos de 90 000 individuos.
Voces, Borrés
Voces é unha localidade do concello de Borrés, na comarca do Bierzo. Tiña en 2015 unha poboación de 25 habitantes.
Negociacións Vikzhel
As negociacións Vikzhel foron unhas conversacións, finalmente fracasadas, entre os partidos socialistas rusos impostas polo comité executivo do sindicato ferroviario ruso (Vikzhel) co fin de substituír o Sovnarkom, un Goberno exclusivamente bolxevique recentemente formado durante a Revolución de Outubro, por unha coalición das forzas socialistas.
Trala toma do poder do Sovnarkom durante a Revolución de Outubro, os seus opositores políticos socialistas recorreron ás armas. O comité executivo do Vikzhel, partidario da formación dun Goberno de coalición entre os diversos partidos socialistas, obrigoulles a iniciar negociacións para a súa creación. O Vikzhel ameazaba con paralizar o transporte ferroviario, fundamental para abastecer as cidades e transportar as tropas tanto do Sovnarkom como as dos seus adversarios.
A actitude dos distintos partidos variou segundo a sorte dos combates, que o Vikzhel non lograra deter. As correntes máis conservadoras dos partidos Socialrevolucionario (PSR) e Menxevique mostráronse ao comezo intransixentes e partidarias de desfacer as consecuencias da Revolución de Outubro na mesa de negociacións, posibilidade favorecida pola puxanza da fracción bolxevique disposta ao acordo e a adversa situación militar gobernamental. Petrogrado atopábase ameazada polas forzas reunidas por Kerenskii e Moscova estaba aínda en disputa. Doutra banda, faccións dos tres partidos avogaban con vehemencia pola formación da coalición.
Tras varias sesións, as partes alcanzaron un principio de acordo que, con todo, acabou rexeitando a maioría do comité central bolxevique, novamente baixo o control da fracción leninista, oposta ás concesións ás correntes conservadoras das outras formacións. A vitoria bolxevique en Moscova, o esmagamento do levantamento dos cadetes na capital e o fracaso da ofensiva de Kerenskii contra Petrogrado endureceron a posición bolxevique á vez que moderaron as esixencias dos seus adversarios socialistas. Lenin, co apoio fundamental de Trotski e o apoio cada vez maior do comité central bolxevique, esixiu unha serie de condicións para continuar as conversacións inaceptables para a outra parte, que respondeu coas súas propias, rexeitadas á súa vez polo Goberno. Os esforzos dos bolxeviques moderados por alcanzar un acordo intermedio que non incluíse todas as condicións aprobadas polo seu comité central levou a Lenin a tratar de imporlles a disciplina do partido e a retarlles a tomar o control. Os moderados, en resposta, dimitiron dos seus postos no Goberno e no comité central, o que non serviu para moderar a posición daquel. Tras varios días, o rexeitamento das condicións da oposición por parte da fracción leninista e a contrariedade da maioría da oposición a aceptar as dos bolxeviques conduciron ao fracaso das negociacións. Semanas despois, con todo, os socialrevolucionarios de esquerda, escindidos xa do PSR, entraron no Goberno.
Antecedentes
Tropas favorables aos [[bolxeviques durante a Revolución de Outubro. A pesar do rexeitamento desta por parte do groso dos menxeviques e socialrevolucionarios, importantes sectores dos tres partidos socialistas esperaban aínda a formación dun Goberno socialista de coalición.|miniatura|dereita]] Ante a toma do poder polos bolxeviques durante a Revolución de Outubro –non en nome propio, senón no dos soviets–, parte dos seus adversarios políticos socialistas decidiron opoñerse a eles polas armas. Nin sequera a á esquerda socialrevolucionaria, que permanecera no congreso soviético trala retirada do resto de partidos, estaba disposta a ingresar no Goberno se non había acordo entre aqueles socialistas que apoiaban a Revolución de Outubro e os que a rexeitaban. Os partidarios dun acordo entre socialistas –menxeviques internacionalistas, socialrevolucionarios de esquerda e a corrente bolxevique moderada encabezada por Kamenev e Zinoiev–, comezaron a traballar para lograr o pacto. A posibilidade de formar un Goberno socialista de coalición contaba así mesmo con bastante apoio popular, que se reflectiu no apoio á creación da Xunta Sindical de Petrogrado ou o Soviet de Výborg.
A maioría dos socialrevolucionarios (PSR) negáronse á restauración do Goberno provisional derrocado e a política de coalición coa burguesía, dada a súa impopularidade. En Petrogrado, Stankevich quedou só na defensa do anterior gabinete, mentres que en Moscova os ferroviarios impuxeron ao partido a aceptación dun novo Goberno exclusivamente socialista. Con todo, o comité central seguía defendendo a eliminación dos bolxeviques do poder e o regreso provisional de Kerenskii para entregar o poder a un novo gabinete de coalición socialista que excluíse a formación de Lenin. O partido, a pesar de carecer de forza algunha, esixía o apartamento dos bolxeviques.
Ferroviarios rusos. O comité executivo do seu sindicato, Vikzhel, forzou a partidarios e opositores da [[Revolución de Outubro a negociar parar formar un Goberno de coalición socialista mediante a ameaza de paralización do tráfico férreo no país, fundamental para o abastecemento das cidades e para as manobras militares entre os dous bandos.|miniatura|esquerda]] O sindicato nacional de ferroviarios decidiu non tomar partido por ningunha das faccións, mediar entre o Comité Militar Revolucionario de Petrogrado e o Comité de Salvación da Patria e a Revolución, tratar de obrigar ás partes enfrontadas a poñer fin ao conflito e formar unha coalición de Goberno socialista. O poder do sindicato residía na súa capacidade de paralizar as comunicacións mediante a folga; dado que o exiguo abastecemento das cidades e o movemento de tropas dependían da rede de ferrocarrís, a ameaza de folga do sindicato era grave. O comité executivo seguía esencialmente a política dos socialrevolucionarios de esquerda, o grupo máis numeroso do comité con arredor dun cuarto dos cerca de corenta membros. Estes desexaban apartar a burguesía do Goberno, acabar coa guerra e formar un gabinete de todas as forzas socialistas no que ningunha dominase as demais.
O, o Vikzhel trasladouse de Moscova, onde tiña a súa sede, a Petrogrado e tras entrevistarse con delegados do congreso soviético, representantes do Ministerio de Transportes e dirixentes bolxeviques moderados, impuxo un bloqueo do transporte de tropas e proclamou a convocatoria de folga para a media noite do se os bolxeviques non aceptaban negociar. Na última sesión do II Congreso celebrada ese mesmo día, o seu representante expresara a súa oposición á toma do poder por un único partido e reclamara a formación dunha coalición de todos os partidos socialistas. Para impoñer a súa vontade, o Vikzhel tomara o control dos ferrocarrís. Calquera intento de ataque aos ferroviarios desembocaría no fin da subministración da capital, indicara o representante do Vikzhel.
Tres días máis tarde, comezaron os enfrontamentos entre partidarios e opositores do novo Goberno en Moscova, ao comezo desfavorables aos primeiros. Os combates nos arredores de Petrogrado tampouco cesaran. A situación do novo Goberno era precaria, sen controlar aínda Moscova e asediado en Petrogrado, onde o produciuse o motín junker e ao que se acercaban as tropas reunidas por Kerenskii.
More Songs About Buildings and Food
More Songs About Buildings and Food é o segundo álbum da banda estadounidense de New Wave Talking Heads, o primeiro dunha cadea de tres co-producidos por Brian Eno. O disco foi significativamente máis popular que o seu primeiro traballo, Talking Heads: 77. A mestura dun baixo "funky", e influencias bubblegum, country, reggae e punk, coa distintiva voz de David Byrne, estableceron á banda como un éxito de crítica coñecido polos seus concertos, pero aínda cunhas decepcionantes cifras na venda de discos.
Negociacións Vikzhel
Antecedentes
O, tanto o Goberno como o Comité de Salvación da Patria e a Revolución –controlado polos socialrevolucionarios e menxeviques e oposto ao Goberno bolxevique–, trataron de balde gañarse o favor do Vikzhel. Ao día seguinte, e a pesar da negativa do Comité Central menxevique de tratar cos bolxeviques, do seu chamamento a formar un novo Goberno e exixir ao Comité Militar Revolucionario a súa rendición, o Comité de Salvación aveuse a formar un novo Goberno socialista que excluíse os bolxeviques e Riazanov, en representación destes, invitou os ferroviarios a acudir a Smolny para comezar as negociacións. As partes aceptaran así a exixencia do sindicato de negociar, pero Vikzhel non conseguiu que se proclamase tamén o alto o fogo. Mentres, aumentaba a tensión entre o Comité Militar Revolucionario que defendía a cidade fronte a Kerenskii e o Vikzhel, que bloqueaba os movementos de tropas.
More Songs About Buildings and Food
More Songs About Buildings and Food foi publicado o día 21 de xullo de 1978. Chegou ao número 29 da lista Pop Albums da Billboard estadounidense. O seu único sinxelo, unha versión do éxito de Al Green "Take Me to the River", acadou o posto 26 na lista Pop Singles en 1979.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 10 da súa lista dos 50 mellores álbums de post-punk.
Negociacións Vikzhel
Comezo das negociacións
[[Kerenskii, presidente do deposto Goberno provisional, tratou de balde retomar Petrogrado e rexeitou tratar cos bolxeviques mentres as operacións militares lle foron favorables.|miniatura|dereita]] As conversas comezaron a noite do na sede do Ministerio de Transportes, tralo inicio dos duros combates en Moscova e o avance de Kerenskii até Gatchina. Á sesión acudiron vinte e seis delegados dos distintos partidos socialistas. A base das negociacións era a proposta do Vikzhel de formar un novo Goberno socialista que abarcase desde os bolxeviques ata os socialistas populares. A proposta simultánea de alto o fogo foi rexeitada polos socialistas máis conservadores –que seguían esixindo a exclusión dos bolxeviques dun futuro Goberno– e por Kerenskii.
A corrente bolxevique moderada, encabezada por Lev Kamenev, lograra o apoio do Comité Central do Partido Bolxevique –do que estaban ausentes Lenin, Trotski e Zinoviev– para participar, coa intención de incluír no Goberno aos partidos que abandonaran as sesións do Segundo Congreso dos Soviets. Lenin e Trotski estaban reunidos co Comité Militar Revolucionario para coordinar o esmagamento do levantamento dos cadetes e a defensa da capital fronte a Kerenskii. A moción do Comité Central incluíra a necesidade de aceptar as resolucións do congreso soviético, a responsabilidade do novo gabinete ante os soviets e a inclusión nel de todas as formacións socialistas como bases para negociar cos adversarios. Kamenev desexaba obter o apoio dos socialistas moderados e privar del a Kerenskii. Para iso, estaba disposto a manter nos seus postos no Comité Executivo Central aos delegados que se retiraran durante o Congreso. O desenvolvemento dos combates, adverso para os bolxeviques tanto en Moscova como nas aforas de Petrogrado entre o e o, favorecía a actitude conciliadora bolxevique. Na sesión plenaria do Comité Executivo Central Panruso (VTsIK) o mesmo día, Kamenev mostrouse disposto a aceptar a exclusión de Lenin e Trotski que esixían os demais partidos socialistas moderados e a contemplar un Goberno no que o seu partido non ostentase a maioría.
[[Iuli Mártov|Mártov, dirixente menxevique, comezou a retomar o control do partido pero non logrou un apoio decidido da súa formación as negociacións e tivo que enfrontarse a unha notable fracción defensista, totalmente contraria a un acordo cos bolxeviques.|miniatura|esquerda]] A mesma debilidade do Sovnarkom que facilitaba a moderación bolxevique endureceu a postura dos partidos socialistas que apoiaron ao Goberno provisional derrocado na Revolución de Outubro.
Gendelman, portavoz dos socialrevolucionarios, mostrouse disposto a poñer fin ao Goberno de Kerenskii e a crear un novo Consello de Ministros exclusivamente socialista, pero sen contar cos bolxeviques e só trala derrota militar destes, a animou aos ferroviarios a apoiar as operacións militares de Kerensekii. A pesar do ton belicoso de Gendelman, ese mesmo día fracasara o levantamento en Petrogrado alentado polo seu partido.
Mártov desexaba encarrilar a Revolución de Outubro e evitar que un enfrontamento entre socialistas facilitase a contrarrevolución. O seu desexo de acabar cos enfrontamentos entre socialistas de forma pacífica compartíano outros delegados nas conversas. Desexoso de que non fracasasen as negociacións, mostrouse inicialmente conciliador cos bolxeviques na primeira sesión. Durante as conversas, expresou a súa oposición ás medidas represivas do Sovnarkom, como o peche de publicacións socialistas, fusilamentos sen xuízo previo e outros excesos do Comité Militar Revolucionario. Na súa opinión, a falta de acordo entre socialistas levaría a unha inminente guerra civil. Dan, tamén en representación dos menxeviques, indicou que o seu partido só participaría no novo gabinete se ingresaban tamén os socialrevolucionarios. Cun acordo preliminar entre as partes, formouse un comité interpartidista que comezou a concretar o acordo durante a noite.
O, as posicións acercáronse ás propostas do Vikzhel —cuxos representantes eran socialrevolucionarios de esquerda—: os bolxeviques mostráronse máis conciliadores e deixaron de exixir o 51% das carteiras do gabinete, os socialrevolucionarios de dereita ofrecéronse a entrar nun Goberno sen Lenin nin Trotski e os menxeviques de dereita mostráronse dispostos a apoiar ao novo Goberno –incluso se incluía bolxeviques– aínda que non a participar nel. O PSR ademais admitiu a desaparición do Goberno provisional e abandonou a súa exixencia de resucitar o Preparlamento. Reclamaron, porén, a concesión de escanos aos soviets campesiños e ás dumas (concellos) nun novo órgano lexislativo, o que houbese deixado en minoría aos bolxeviques. Os reveses de Kerenskii moderaron as posicións menxeviques e socialrevolucionarios pero, ao mesmo tempo, endureceron as dos bolxeviques.
A maioría dos delegados aprobou a creación do novo organismo proposto polos menxeviques e socialrevolucionarios. A pesar do principio de acordo, as partes debían ademais resolver importantes cuestións prácticas: se o novo Goberno respondería ante o VTsIK ou ante outro organismo, o número de comisarías que se outorgaría a cada formación e quen formaría parte do gabinete.
Aínda que Mártov e Dan lograron que o Comité Central menxevique apoiase as negociacións e a formación dun novo gabinete de coalición socialista, a fracción defensista continuaba opoñéndose en xeral a calquera acordo cos bolxeviques, aos que esixía a restauración das liberdades abolidas e a inmediata convocatoria da Asemblea Constituínte. A súa posición respecto a que Goberno debía substituír o Sovnarkom, non era clara: mentres uns avogaban polo regreso de Kerenskii, outros preferían unha nova coalición que non encabezase este, e outros incluso estaban dispostos a pactar cos bolxeviques se estes excluían a Lenin e Trotski do futuro Goberno.
Acordo aparente
Unha comisión de varios partidos resolveu a maioría dos desacordos na sesión do : aprobouse a formación dun novo órgano lexislativo, o «soviet popular», no que participaría non só o novo CEC elixido no II Congreso, senón o anterior, os concellos, os principais sindicatos e os soviets provinciais. Este organismo sería o encargado de elixir o novo Goberno que, porén, se decidiu xa nas conversas. Na práctica, era case unha resurrección do Preparlamento disolto durante a Revolución de Outubro. O Presidente do novo gabinete sería o socialrevolucionario Victor Chernov e non contaría coa presenza de Lenin nin de Trotski. O pacto, acadado tras horas de debate, que reservaba importantes ministerios –Educación, Industria, Comercio, e posiblemente Traballo, Interior e Exteriores– para os bolxeviques e logrado principalmente polo acordo dos moderados bolxeviques, os socialrevolucionarios de esquerda e os menxeviques internacionalistas, parecía definitivo.
Kamenev comprometeuse a publicalo; Izvestia publicou unha versión pouco fiel, que excluía a lista de ministros ou a participación dos concellos no novo organismo lexislativo. Rabochii i soldat indicou que se lograra un acordo entre os partidos con representación nos soviets.
As discrepancias bolxeviques
Lenin e Trotski —este último acababa de regresar dos combates ao sur da capital contra Kerenskii–, convencidos de que Kamenev realizara concesións excesivas, atacaron o acordo na longa reunión do Comité Central da tarde e da noite do. Lenin sostiña que a inclusión das dumas sería unha concesión ás forzas burguesas e acabaría coa asunción do poder polos soviets aprobada no II Congreso; defendía un Goberno exclusivamente bolxevique. Convencido de que a revolución en Rusia estenderíase pronto polo resto de Europa, sostiña que as concesións aos socialistas moderados devolveríalles o poder gobernamental perdido e frustraría a revolución mundial. Nunha axitada sesión, avogou por arrestar ao Vikzhel se opoñía resistencia ao Goberno e retou á corrente conciliadora de Kamenev a forzar unha escisión do partido e tomar o poder en caso de obter a maioría –á vez que ameazaba con solicitar o apoio dos mariños neste caso–. Lunacharski, en defensa do acordo, opúxose a excluír ás dumas, elixidas por sufraxio universal e que consideraba necesarias para garantir a administración do Estado, así como ao uso da forza ou do terror para manterse no poder. Recibiu o apoio de Viktor Noguín, que criticou a ausencia dos soviets de menxeviques e socialrevolucionarios, xa que esta volvíanos inútiles, e de David Riazánov, que temía que o rexeitamento do pacto lles privara do apoio dos socialrevolucionarios de esquerda e invalidara a promesa dun Goberno soviético. Trotski, pola súa banda, tomou partido por Lenin e atacou con dureza aos moderados.
miniatura|200px|dereita|[[Viktor Noguín.]] Aínda que os moderados mostráronse dispostos a continuar as negociacións e tratar de modificar o acordo acadado, Lenin indicou que as conversas só debían continuar como estrataxema para facilitar as operacións militares contra Kerenskii, xa que estaba convencido de que os outros partidos socialistas non aceptarían aos soviets como base do goberno nacional. Pola súa banda, Trotski indicou que un acordo cos menxeviques só serviría para complicar as actividades gobernamentais dos bolxeviques. Iakov Sverdlov suxeriu o uso dun incidente para poñer fin ás negociacións. A votación final concluíu con dez votos favorables a continuar dialogando cos adversarios socialistas e catro opostos a facelo. A pesar disto, o comité aprobou certas condicións propostas por Lenin: a aceptación do poder político soviético e do II Congreso e os seus decretos, a responsabilidade do Goberno ante o Comité Executivo Central, a exclusión deste das organizacións que non fosen soviets, a inclusión de si mesmo e de Trotski no gabinete, e a loita contra as forzas contrarrevolucionarias, incluído Kerenskii. Estas condicións mínimas debían servir para poñer de manifesto a imposibilidade —sinalada por Trotski— de chegar a un acordo cos moderados sen acabar á vez coa posibilidade de alianza cos socialrevolucionarios de esquerda.
A posición bolxevique aprobada na reunión do Comité Central presentouna pouco despois esa mesma noite V. Volodarski, máis próximo ás teses de Lenin, ante o Comité Executivo Central, para desilusión dos partidarios do acordo cos demais partidos, que crían nas perspectivas dun pacto inmediato. A maioría bolxevique no Comité Executivo asegurou a aprobación da moción proposta por Volodarski, aprobada ao final tamén cos votos dos socialrevolucionarios de esquerda, que primeiro intentaron en van presentar unha moción alternativa máis conciliadora.
A retirada dos socialrevolucionarios
Ante a reiteración da exixencia bolxevique de que o poder residise só nos soviets, os delegados socialrevolucionarios retiráronse das conversas, ás que só acudiron a partir de entón como observadores. En realidade, o PSR participara nelas con aversión, obrigado polos ferroviarios; Kerenskii mostrárase receptivo ás propostas do Vikzhel só trala derrota nos outeiros de Pulkovo Intransixentes nas sesións, apenas decidiron conceder aos bolxeviques unha parte do poder político do que estes xa se beneficiaban por completo.
As discrepancias menxeviques
Mentres Kamenev se enfrontaba á necesidade de tratar de convencer os seus correlixionarios de aceptar as dumas no novo Parlamento ou de que socialrevolucionarios e menxeviques admitisen as condicións engadidas por Lenin e aprobadas polo Comité Central bolxevique, os menxeviques partidarios do acordo enfrontábanse ao mesmo tempo aos seus propios rivais no partido. O día anterior, apenas lograran aprobar unha resolución para continuar negociando cos bolxeviques por doce votos fronte a once. A noite do repetiuse o resultado e os defensistas decidiron dimitir do Comité Central, o que desataría unha grave crise das dúas correntes dos partido. Para evitalo, a escasa maioría internacionalista decidiu facer concesións aos defensistas. O Comité Central menxevique respondeu ao día seguinte ás condicións menxeviques con outras propias. Incluían o rexeitamento de excluír as dumas e outras organizacións democráticas das novas Cortes –concesión aos defensistas para tratar de conseguir o seu apoio–, a liberación dos presos políticos arrestados nos días precedentes, o fin do terror político e a restauración de dereitos políticos como o dereito a folga, reunión, asociación e liberdade de prensa, o alto o fogo no conflito con Krasnov e Kerenskii e o traspaso dalgunhas tropas ás dumas para evitar pogromos e saqueos.
Novo acordo, crise bolxevique e menxevique
Lenin rexeitou estas condicións e logrou aprobar cunha maioría dun voto unha nova resolución máis intransixente que a anterior o. A moción, rexeitada en balde polos moderados do Comité Central, esixía a súa presenza e a de Trotski no Goberno, e indicaba que só as medidas do Sovnarkom eran compatibles coa expansión da revolución rusa por Europa. Mediante a exixencia de condicións inaceptables para menxeviques e socialrevolucionarios, trataba de facer fracasar as negociacións, sen rexeitar abertamente o acordo orixinal. Kámenev, cada vez con menos apoios no Comité Central bolxevique, tratou de desbloquear as negociacións presentando publicamente ante o Comité Executivo Central a segunda moción de Lenin; logo de protestar e permitir un receso, a oposición aprobou a moción de Kámenev presentada en nome da delegación bolxevique. Esta incluía o ingreso das dumas, os sindicatos e representantes do congreso soviético campesiño e do Exército no novo Parlamento, a reserva de canto menos a metade dos escanos para os bolxeviques, a inclusión no novo Goberno de Lenin e Trotski e a cesión dos ministerios de Interior, Traballo e Exteriores ao seu partido. A madrugada do, a oposición aceptara a moción de Kámenev ao coñecer as esixencias, moito maiores, de Lenin.
O acordo no Comité Executivo Central supuxo un grave revés para a posición de Lenin, xa que a moción aprobada incluía as principais reivindicacións bolxeviques a cambio de conceder cincuenta escanos ás dumas. Os moderados esperaban que obtivese o apoio maioritario do Comité Central bolxevique e menxevique e o das bases do partido. Lenin, furioso por considerar que a actuación por parte dunha minoría contra unha moción aprobada infrinxía a disciplina do partido, reaccionou entrevistando por separado a todos os membros do Comité Central e propoñendo a súa firma dun ultimato dirixido aos moderados. Lenin esixía o apoio ás súas posicións expresadas na moción e a dimisión da oposición ou a toma por esta das rendas do Goberno e a súa propia exclusión. Nove membros firmaron a proposta de Lenin. Finalmente, Lenin ofreceu convocar un congreso extraordinario que decidise a posición do partido, reto que non aceptaron os moderados.
miniatura|esquerda|250px|A [[Fortaleza de San Pedro e San Paulo, onde os ministros burgueses estaban retidos.]] Pola súa banda, a situación era similar no partido menxevique: os defensistas esixiron unha conferencia do partido trala derrota das súas posicións no Comité Central. As dúas correntes do partido enfrontáronse duramente e trataron de lograr a maioría na conferencia extraordinaria do. Engarzáronse nun amargo debate no que cada unha presentouse como verdadeira representante do menxevismo. Con forzas igualadas, a resolución final non adoptou claramente as teses dos partidarios dun acordo nin as dos que se opoñían a el; criticou timidamente a actuación do Comité Central e recomendou vagamente un cambio de actitude, sen indicar cal debía adoptarse.
Porén, a proposta dos bolxeviques moderados aprobada polo Comité Executivo Central resultou inaceptable para a oposición, que expresou o seu rexeitamento na sesión do antes de lanzarse a criticar a represión bolxevique e a esixir de novo a formación dun novo gabinete responsable ante o «soviet popular provisional».
Ante a continuación da represión política do Comité Militar Revolucionario, Mártov e Dan mostráronse incapaces de reunir apoio suficiente de menxeviques e socialrevolucionarios para soster o acordo. Así, esixiron a fin da represión o como condición para seguir dialogando. Os menxeviques esixían o fin do terror, a liberación dos ministros burgueses da Fortaleza de San Pedro e San Paulo e a fin das hostilidades —que Kerenskii xa aceptara—. Esta manobra debía reforzar a súa posición no Comité Central e disipar as dúbidas de estar cedendo ante Lenin. Lev Kámenev reaccionou esixindo ao Comité Militar Revolucionario que cesase a súa represión para permitir que seguisen as negociacións, de acordo á moción aprobada polo Comité Central días antes. A fracción moderada opoñíase ao terror, criticaba o seu uso polo Sovnarkom e alertaba que podía conducir ao fracaso da revolución e á formación dun Goberno non responsable ante o pobo:
Cinco membros do Comité Central —Kámenev, Zinoviev, Rýkov, Noguin e Miliutin— e catro comisarios populares —Rýkov, Noguin, Teodorovich e Miliutin— dimitiron. Kámenev abandonou a presidencia do Comité Executivo Central, que pasou a mans de Sverdlov. As dimisións, acompañadas de cartas a distintas agrupacións bolxeviques de Kámenev, Zinóviev, Rýkov, Noguín ou Miliutin, trataban de involucrar ás bases do partido na posición ante as negociacións. Os socialrevolucionarios de esquerda, en protesta polas medidas do Comité Militar Revolucionario, dimitiron deste entre o e o.
O rexeitamento do ultimato menxevique por parte de Lenin, porén, bastou para poñerlles fin. O, o Vikzhel comunicou aos seus membros en Moscova o fracaso das negociacións e o seu regreso á capital. Á sesión desa noite, os bolxeviques e os socialrevolucionarios de esquerda non se presentaron e os menxeviques e socialrevolucionarios, convencidos da próxima desintegración do partido bolxevique polas dimisións dos moderados e cada vez máis opostos a un acordo con estes pola represión do Comité Militar Revolucionario, presentáronse sen intención de pactar. A última sesión tivo lugar o e a ela non acudiron xa os representante bolxeviques. Nese momento, estaban aprobando no Comité Executivo Central o permiso ao Sovnarkom para que gobernase por decreto. A posición leninista gañara forza durante os últimos días entre o proletariado da capital. Tanto a reunión do Comité bolxevique de Petersburgo como as delegadas da Primeira Conferencia de Obreiras de Petrogrado ou a Xunta Sindical de Petrogrado —os dous últimos inicialmente favorables ás posicións dos moderados bolxeviques— expresaron o seu apoio á posición de Lenin durante os últimos días das negociacións. Por outra banda, a forza do Vikzhel era menor do que aparentaba: o Comité Executivo non podía impoñer o seu criterio a todos os ferroviarios e os partidarios dos bolxeviques abundaban, especialmente entre os traballadores dos talleres e en Moscova.
Véxase tamén
100px|dereita
José Vilariño Fernández
José Vilariño Fernández, coñecido como Arturo, Pepiño ou Pepón, nado en Tellerias (Fene) en 1924 e finado en Cerdido o 16 de abril de 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
A súa familia foi perseguida polo franquismo. En xullo de 1947, cando facía o servizo militar en Ferrol desertou con José Antonio Castro López da gornición do Castelo da Palma, con catro fusís e munición, e ambos incorporáronse á guerrilla. Responsable do destacamento Eive-Carbón, da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia dende 1948, foi acusado polas autoridades de ser o autor de dúas execucións na zona de Ferrol, do incendio dun chalé e dun camión da empresa "Calvo Sotelo". Foi reclamado polo xuíz militar de Ferrol en outubro de 1948 encartado na causa 1/48 por atraco a man armada. En 1949 o seu grupo acompañou ao secretario do PCE en Galicia, Manuel Fernández Soto, na xira de reorganización polas provincias de Pontevedra, Ourense e Lugo. Morreu o 16 de abril de 1949 nun enfrontamento coa Garda Civil preto da Vila da Igrexa (Cerdido), xunto cos outros membros do destacamento Perfecto Castro Martínez e José Felpeto Gómez e un enlace. No combate perdeu a vida o garda civil Ramón Pérez Casas.
Justo Betancourt
Justo Betancourt, nado o 6 de decembro de 1940 en Matanzas, é un músico cubano encadrado dentro do xénero denominado salsa. Coñecido polo alcume "O Mulato", cultivou así mesmo o bolero e outras músicas latinoamericanas. O seu meirande éxito é a interpretación da canción "Pa bravo yo".
Cloruro de potasio
O composto químico cloruro de potasio (KCl) é un haluro metálico composto de potasio e cloro. No seu estado puro é inodoro. Preséntase como un cristal vítreo de branco a incoloro, cunha estrutura cristalina cúbica centrada nas caras que se fractura facilmente en tres direccións. O cloruro de potasio é utilizado en medicina, aplicacións científicas, procesamento de alimentos e en execución legal por medio de inxección letal. Preséntase naturalmente como o mineral silvina e en combinación con cloruro de sodio como silvinita.
Propiedades Químicas
O cloruro de potasio pode reaccionar como unha fonte de ión cloruro. Como calquera outro cloruro iónico soluble, precipita cloruros insolubles cando se mestura cunha disolución dun sal apropiado, como por exemplo nitrato de prata:
KCl(ac) AgNO3(ac) → AgCl(s) KNO3(ac).
Aínda que o potasio é máis electropositivo que o sodio, o KCl pode reducirse a metal por medio dunha reacción con sodio metálico se o potasio é eliminado da mestura por destilación, debido ao principio de Le Chatelier.
KCl (l) + Na (l) → NaCl (l) + ↑K (g) ( a 850 °C)
Este é o método principal para producir potasio metálico porque a electrólise (utilizada para o sodio) falla debido á alta solubilidade do potasio en KCl líquido.
Extracción e manufactura
O cloruro de potasio preséntase na natureza como silvina, e pode extraerse da silvinita. Tamén pode extraerse de auga do mar e pode producirse por cristalización dunha disolución, por flotación ou por separación electrostática de minerais apropiados. É un subproduto da fabricación de ácido nítrico a partir de nitrato de potasio e ácido clorhídrico.
Aplicacións
A maioría do cloruro de potasio producido é utilizado na fabricación de fertilizantes, xa que o crecemento de moitas plantas está limitado pola dispoñibilidade de potasio. O potasio, xunto co nitróxeno e o fósforo é un dos tres constituíntes principais dos fertilizantes químicos (abonos NPK).Como reactivo químico é utilizado na manufactura de hidróxido de potasio e potasio metálico. Tamén é utilizado en medicina, aplicacións científicas, procesamento de alimentos e en execucións xudiciais a través de inxección letal.
Propiedades biolóxicas e médicas
O potasio é vital para o corpo humano e está presente entre os constitíntes minerais dos alimentos. A carencia do mesmo pode suplirse pola inxestión oral de cloruro de potasio , aínda que tamén pode ser disolto e administrado de forma intravenosa. Pode ser utilizado como un substituto do sal na comida, pero dado ao seu sabor algo amargo é pouco salgado é xeralmente mesturado con sal común para mellorar o seu sabor. Medicinalmente é utilizado no tratamento de hipocalemia e trastornos asociados, para envelenamento con dixital, e como un restaurador de electrólitos. Efectos colaterais poden incluír incomodidade gastrointestinal, incluíndo náuseas e vómitos, diarrea e hemorraxia intestinal. A sobredose de potasio causa hiperkalemia a cal pode producir parestesia, fibrilación e arritmias, tamén efectos escleróticos.
Precaucións
Oralmente é tóxico en exceso; a DL50 é de arredor de 2500 mg/kg (é dicir que unha persoa cun peso de 70 kg tería que consumir 175 g. A toxicidade do sal de mesa é similar). Intravenosamente a dose redúcese a soamente 100 mg/kg pero de maior preocupación son os seus efectos severos sobre o músculo cardíaco; altas doses poden causar un paro cardíaco e unha morte rápida.
Rodiño Pequeno, Sergude, Boqueixón
Rodiño Pequeno é un lugar da parroquia de Sergude no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 48 habitantes (25 homes e 23 mulleres).
La Opinión (Vilagarcía de Arousa)
La Opinión foi un xornal editado en Vilagarcía de Arousa en 1912.
Historia e características
Apareceu en 1912. Estaba dirixido por Luís Bouza Trillo.
Branca (música)
dereita|miniatura|Dúas brancas (abaixo e acima da terceira liña) e a súa pausa correspondente
Branca é o nome da figura musical cuxa duración é a metade dunha redonda.
En fórmulas de compás en que o denominador é un 2 (como 2/2, 4/2, 6/2), a branca é a unidade de tempo.
A branca represéntase por un círculo baleiro con hasta. Cando a nota se escribe até a terceira liña da partitura a hasta fica á dereita da nota e virada para riba. Cando a nota está encima da terceira liña, a hasta fica á esquerda da nota e virada para baixo. A pausa con duración de branca é unha liña grosa que preenche a metade inferior do terceiro espazo da partitura (colada á terceira liña).
A Grandela, Candia, Abadín
A Grandela é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 13 habitantes en 2015 (6 homes e 7 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Paquera de Jerez
miniatura|dereita|Estatua de La Paquera de Jerez. Francisca Méndez Garrido, coñecida como La Paquera de Jerez ou Paquera de Jerez, nada en Xerez da Fronteira o 20 de maio de 1934 e finada o 26 de abril de 2004, foi unha intérpreta de música flamenca.
Numide, Tordoia
Santiago de Numide é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Tordoia. Segundo o IGE en 2022 tiña 117 habitantes (67 mulleres e 50 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 215 habitantes.
Photograph
"Photograph" é unha canción da banda de rock alternativo estadounidense Weezer, editada no 2001 como terceiro sinxelo do seu álbum Weezer. No Xapón "Photograph" foi lanzado como primeiro sinxela en vez de "Hash Pipe". A canción tivo un éxito modesto nas radios, acadando o porto 17 na lista da Billboard Modern Rock Tracks.
Porto de Málaga
250px|thumb|Porto de Málaga O Porto de Málaga é un porto marítimo español que se atopa na Baía de Málaga, no Mediterráneo occidental. Xestionado pola Autoridade Portuaria de Málaga, é un porto comercial, de pasaxeiros, de cruceiros, deportivo e pesqueiro.
É un dos portos máis antigos do Mediterráneo. A súa orixe remóntase á época dos fenicios, que estableceron na zona unha colonia comercial. Posteriormente, tamén sería un porto importante para cartaxineses, romanos e musulmáns.
Linguaxe socializada
A linguaxe socializada é a linguaxe que ten como función a comunicación.
Características
Jean Piaget defende que arredor dos 7/8 anos. Este cambio, que indica unha nova fase no desenvolvemento da linguaxe, precede ó desenvolvemento cognitivo, e maila que o seu pensamento é aínda egocéntrico, coa linguaxe socializada vaise producindo unha socialización paralela dos procesos cognitivos.
Piaget clasifica a linguaxe socializada en cinco categorías:
Se ben para Piaget o proceso de desenvolvemento da linguaxe vai do individual ó social, indicando a superación do egocentrismo, pola contra para Lev Vygotski a secuencia é a oposta. Para Piaget a linguaxe socializada só é posible despois da linguaxe egocéntrica. Pola contra, para Vygotski a linguaxe é social na súa orixe, e é condición previa para o discurso egocéntrico. Primeiro produciríase unha función comunicativa, e a partir dela, distinguiríase unha forma de linguaxe privada, primeiro egocéntrica e posteriormente interior, que permitiría a regulación
Carnitina
miniatura|dereita| L -Carnitina. [[Nomenclatura da IUPAC|Nome IUPAC: 3-hidroxi-4-(trimetilazaniumil)butanoato. Outros nomes: 3-hidroxi-4-(trimetilamonio)butanoato . Número CAS: 541-15-1. Código ATC: A16AA01 (forma L).]] A carnitina é un composto de amonio cuaternario biosintetizado a partir dos aminoácidos lisina e metionina. Nas células vivas, requírese para o transporte de ácidos graxos desde o citosol á mitocondria durante a degradación dos lípidos para a xeración de enerxía metabólica. Tamén está dispoñible como suplemento nutricional. A carnitina foi descuberta como un factor de crecemento para os vermes da carne (larvas do escaravello Tenebrio molitor) e foi inicialmente denominada vitamina Bt. Hai dous estereoisómeros da carnitina: A súa forma bioloxicamente activa é a  L -carnitina, en tanto que o seu enantiómero, D -carnitina, é bioloxicamente inactivo.
Biosíntese
Nos animais a biosíntese da carnitina ocorre principalmente no fígado e riles a partir dos aminoácidos lisina (a través da trimetillisina) e metionina. A vitamina C (ácido ascórbico) é esencial para a síntese de carnitina. Durante o crecemento ou o embarazo, os requirimentos de carnitina poden exceder a súa produción natural.
Nos humanos e outros animais, a L -carnitina obtense tanto de dieta coma da biosíntese endóxena. A ruta de biosíntese da carnitina está moi conservada en moitos eucariota e algúns procariotas.
A L -carnitina biosintetízase a partir da Nε-trimetillisina. Na ruta están implicados polo menos catro encimas, que son: Nε-trimetillisina hidroxilase, 3-hidroxi-Nε-trimetillisina aldolase, 4-N-trimetilaminobutiraldehido deshidroxenase e γ-butirobetaína hidroxilase. Funcionan da seguinte maneira:
miniatura|centre|600px|Esquema da ruta de biosíntese da L -carnitina en humanos.