cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Fisher
Traxectoria
Fisher foi un dos escritores de comedias de situación máis prolíficos. Comezou na televisión na década de 1950 relacionándose cun veterano escritor de radio vinte e cinco anos maior que el, chamado Alan Lipscott. Lipscott e Fisher escribiron o primeiro episodio da serie de comedia de situación da CBS-TV Make Room For Daddy (protagonizada por Danny Thomas) en 1953, e elaboraron teleplays para The Donna Reed Show, Bachelor Father (que protagonizou John Forsythe), Bronco, How to Marry a Millionaire. Despois da morte de Lipscott en 1961, Fisher comezou a escribir con Arthur Marx, fillo de Groucho Marx, e esa asociación (que durou máis de vinte e cinco anos) produciu episodios de McHale's Navy, My Three Sons, The Mothers-in-Law, a serie de ABC-TV The Paul Lynde Show e a de NBC-TV Life With Lucy en 1986. El e Marx tamén foron editores de historias e escritores frecuentes na serie Alice de CBS-TV entre 1977 e 1981.
Fisher tamén escribiu ocasionalmente con Arthur Alsberg e produciu tres obras de teatro en Broadway: a exitosa The Impossible Years (con Arthur Marx), Minnie's Boys (con Marx) e Happiness Is Just a Little Thing Called Rolls Royce (con Alsberg), que pechou tras unha soa actuación.
Fisher tamén é o autor da historia "The Knight in Rusty Armor" (O cabaleiro da armadura oxidada), un fermosa historia da viaxe do home para desfacerse da armadura que non se podía quitar, descubrirse a si mesmo a través dunha serie transformacións cómicas e tráxicas, axudado entre outros por Merlín. A novela curta, considerada un best-seller, está baseada na obra do século XVII The Pilgrim's Progress.
Pasamento
Fisher morreu o 17 de setembro de 2008 en Topanga, California, dous días antes do seu 86º aniversario, aínda que outras fontes indicaron a data da morte como o 26 de setembro.
Filmografía parcial
Fisher tamén produciu episodios de televisión para:
As súas obras incluían:
Nos seus últimos anos dicíase que levaba "un estilo de vida peripatético".
Turnix suscitator
Descrición
esquerda|miniatura|Femia. É unha das especies máis pequenas do seu xénero. Ten a forma típica dos Turnix, con plumaxe parda avermellada na parte superior con pintas claras e anteada na inferior, densamente veteada en negro o peito e a gorxa. A femia é de maior tamaño, coas partes inferiores veteadas en branco e negro e cunha mancha negra na garganta e parte superior do peito. As súas patas e peteiro son de cor gris azulada e o iris dos seus ollos é esbrancuxado amarelado. Aliméntase de insectos e é remiso a botarse a voar.
Distribución
Atópase no subcontinente indio, o sueste asiático até as Filipinas polo leste, as illas da Sonda polo sur, estando presente en todas as illas maiores salvo Borneo. Atópase na maior parte da India e Sri Lanka, rodeando o Himalaia até altitudes de 2500 m, e tamén no sur de China.
Encóntrase na maior parte do hábitat da rexión salvo nos bosques densos e os desertos, e tamén está presente nos campos de cultivo.
Taxonomía
Recoñécense as seguintes subespecies segundo unha orde filoxenética da lista do Congreso Ornitolóxico Internacional:
Rego do Golpe, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Rego do Golpe é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Pousadoiro, San Pedro de Viveiro, Viveiro
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Fototropismo
miniatura|Arabidopsis thaliana (plantphys.net) dereita|miniatura|Phycomyces, fungo Fototropismo ou fototaxis é o nome que recibe o movemento de certos seres vivos en reacción a estímulos luminosos, especialmente seres vivos como as plantas (por exemplo o xirasol), que en resposta a estímulos luminosos que poden estar enfrontados á fonte de luz solar (fototaxe positiva), e en dirección contraria (fototaxe negativa) ou perpendicular á súa dirección (fototaxe transversal).
Por exemplo, o fototropismo nas plantas é tal que o talo ten unha reacción positiva, é dicir, que se alonga cara á luz, e a raíz ten unha reacción negativa, o que leva ao seu crecemento lonxe da fonte de luz.
Tropismo cuxo axente excitante é a luz: os talos achéganse á fonte de luz e polo tanto teñen fototropismo positivo. As raíces, pola súa banda, dóbranse en sentido contrario á fonte de luz, mostrando fototropismo negativo (ou escototropismo cando o organismo busca zonas de sombra ou de menor luminosidade). Cando un talo se ilumina unilateralmente, na cara iluminada, prodúcese a fotodestrución dunha parte do AIA (ácido indolilacético - hormona vexetal coñecida como auxina) existente alí, que inhibe o crecemento nesa rexión. Con isto, o lado que permanece na escuridade medra máis, determinando a curvatura do talo cara á fonte de luz. Nas raíces, pola contra, a inactivación de parte do AIA presente na cara iluminada favorece o seu crecemento: de aí a curvatura destes órganos en sentido contrario á fonte de luz.
Papel da auxina
En resposta a un estímulo luminoso direccional, a auxina producida pola planta transpórtase lateralmente cara ao lado sombreado. Así, na parte aérea, o lado sombreado sofre unha aceleración no seu crecemento, provocada polo estímulo de elongación provocado polas auxinas, mentres que o lado iluminado ten inhibido o seu crecemento. Este crecemento diferencial fai que a planta se incline cara á luz, xerando un fototropismo positivo. Na raíz, a auxina acaba inhibindo o crecemento da zona sombreada, provocado por unha concentración supraóptima, xerando un fototropismo negativo.
Doses de auxina
As células raíz e nai responden de forma diferente á concentración de AIA con respecto ao crecemento. Resulta que as células da raíz son moito máis sensíbeis á presenza de AIA polo que demasiada auxina aquí ten o efecto de inhibir o crecemento. Isto é fundamental para que as raíces medren cara abaixo cara á terra, xa que a presenza de luz na parte superior das raíces fai que teñamos máis IAA na parte inferior da sección transversal da raíz. Pero no caso das células radiculares, unha alta concentración de AIA actúa como inhibidor do crecemento, facendo que o fondo se faga máis grande e, así, "dobrase" a raíz cara abaixo, cara ao chan.
Por outra banda, a dose óptima para estimular o crecemento nas células nai das plantas é moito maior, polo que para os troncos, moita auxina estimula o crecemento e así toda a parte do tronco que se ilumina acaba tendo menos AIA. e a parte sombreada tendo máis AIA. Como as células tronco responden positivamente ao crecemento con altas concentracións de AIA, e como é a parte sombreada que ten máis AIA, é esta a que máis crece, facendo que o tronco creza sempre cara á luz.
Notas
<references group="" responsive="1">
Turnix olivii
Turnix olivii é unha especie de ave turniciforme da familia Turnicidae endémica do extremo nororiental de Australia. É o máis grande dos Turnix e posiblemente o máis escaso.
Descrición
Mide entre 18 e 23 cm de longo e adoita pesar ao redor de 110 g. Ten as ás e a cola curtas. As súas costas e ás son de cor castaña con certas pintas brancas e negras. A súa cabeza é gris, agás os laterais do seu rostro que tamén son castaños. O seu peito é de cor canela. Aseméllase moito tanto ao Turnix varius como ao Coturnix ypsilophora. É máis grande e de patas máis longas que estes, e de anatomía bastante diferente á perdiz que ademais é máis escura. Turnix varius está case totalmente cuberto de pintas, brancas sobre o peito gris, non canela. A especie máis similar é o Turnix castanotus cuxas áreas de distribución non coinciden.
Distribución e hábitat
Atópase basicamente pola Península de Cabo York, no norte de Queensland, o extremo nororiental de Australia, desde Coen a Mareeba, ao oeste de Cairns.
Esta especie prefire as terras baixas e os bosques e pradarías costeiras, aínda que tamén pode atoparse en altitudes de 400 msnm. A especie depende dos bosques cubertos de herba compostos por especies dos xéneros Melaleuca, Acacia, Alphitonia e Tristania. Tamén pode observarse en zonas de matogueira densa e en zonas rochosas case sen cuberta de matogueira.
Estado de conservación
É unha especie en perigo de extinción, cunha poboación estimada duns 500 individuos, e unha área de distribución histórica de só uns 2070 km². Ademais desapareceron de gran parte da súa área de distribución orixinal, posiblemente debido á sobreexplotación do pasto que realiza o gando, pola ocupación humana e polos incendios.
Áreas importantes
Os lugares identificados por BirdLife International como importantes para a conservación desta especie son os montes de Iron Range e McIlwraith, así como o río Morehead.
Comportamento
Moi poucas persoas observaron esta especie debido á súa reducida área de distribución e o seu carácter esquivo. Adoita andar por lugares onde está ben camuflada, e non se bota a voar salvo que sexa absolutamente necesario. Xeralmente é sedentaria, aínda que rexistráronse algúns desprazamentos, probablemente debidos aos cambios estacionais do hábitat.
Alimentación
Descoñécense os detalles sobre a súa dieta, pero como o resto dos Turnix probablemente coma insectos e sementes.
Reprodución
Sábese que estas aves crían en solitario. A súa época de cría vai de xaneiro a marzo. O seu niño consiste nunha pequena depresión no terreo cuberta cunha cúpula de herba cunha entrada lateral, cuxo interior está forrado de follas e herbas. Xeralmente o seu niño está escondido entre a vexetación. Pon de dous a catro ovos (xeralmente tres). Os seus ovos son brancos con pencas marróns, grises azuladas ou negras. O macho asume a tarefa de incubación e coidado dos pitos, como no resto dos conxéneres. Os seus pitos son precoces e nidífugos.
Francisco Guerreiro Guerreiro
Francisco Guerreiro Guerreiro, nado nas Pontes de García Rodríguez cara a 1893 e finado na Capela o 19 de agosto de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Veciño do Freixo. Militante do PSOE, logo do triunfo do Frente Popular foi nomeado concelleiro das Pontes. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido por un grupo da Falange na súa casa casa o mesmo que Joaquín Antón Rodeiro, Manuel Franco Bermúdez e tres máis, que na viaxe desde O Freixo saltaron da camioneta que os trasladaba e lograron escapar monte abaixo. Francisco, Joaquín e Manuel pasaron a noite no grupo escolar das Pontes, o actual colexio Santa María, e foron asasinados no cemiterio da Capela o 19 de agosto de 1936.
Senso do equilibrio
O sistema vestibular, a rexión do oído interno onde converxen tres canles semicirculares, traballa co sistema visual para manter os obxectos enfocados cando a cabeza está en movemento. Isto chámase reflexo vestibulo-ocular (RVO ou VOR). O sistema de equilibrio traballa cos sistemas visual e esquelético (os músculos e articulacións e os seus sensores) para manter a orientación ou o equilibrio. Os sinais visuais enviados ao cerebro sobre a posición do corpo en relación ao seu contorno son procesados ​​polo cerebro e comparados coas informacións dos sistemas vestibular e esquelético.
Sistema vestibular
dereita|miniatura|Diagrama do sistema vestibular No sistema vestibular, o equilibrio é determinado polo nivel dun fluído chamado endolinfa no labirinto, un complexo conxunto de tubos no oído interno.
Disfunción
Cando o sentido do equilibrio é interrompido ou perturbado, provoca mareos, desorientación e náuseas. O equilibrio pode verse alterado pola doenza de Ménière, a síndrome de deficiencia da canle semicircular superior, a infección do oído interno, por un arrefriado común forte que afecte a cabeza ou unha serie doutras afeccións médicas, incluíndo, entre outras, vertixe. Tamén pode ser perturbado temporalmente por aceleracións rápidas ou prolongadas, por exemplo, montar un carrusel. Os golpes tamén poden afectar á recepción do equilibrio, especialmente aqueles ao lado da cabeza ou directamente no oído.
A maioría dos astronautas descobre que o seu sentido do equilibrio está deteriorado en órbita, por estar nun estado constante de ingravidez. Isto provoca unha forma de mareo chamada síndrome de adaptación ao espazo exterior.
Noutros animais
Algúns animais teñen mellor equilibriocepción que os humanos, por exemplo un gato usa o seu oído interno e a cola para camiñar sobre un valo.
A equilibriocepción en moitos animais mariños realízase cun órgano totalmente diferente, o estatocisto, que detecta a posición de pequenas pedras calcáreas para determinar que camiño está "arriba".
En plantas
Podería dicirse que as plantas presentan unha forma de equilibriocepción, xa que cando se rotan desde a súa actitude normal os talos crecen na dirección que é cara arriba (afastada da gravidade) mentres que as súas raíces crecen cara abaixo (na dirección da gravidade) este fenómeno coñécese como gravitropismo e demostrouse que, por exemplo, os talos de chopo poden detectar a reorientación e a inclinación.
Cade Cunningham
Cade Parker Cunningham, nado o 25 de setembro de 2001 en Arlington, Texas, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Sobrado, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Sobrado é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A Torre, San Pedro de Viveiro, Viveiro
A Torre é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Clan Burnett
O Clan Burnett ou a Casa de Burnett (tamén chamada Burnet, Burnette, Burnard, Bernard) é un clan escocés das Terras Baixas composta de varias ramas. O Xefe do Nome e Armas dos Burnett é James Comyn Amherst Burnett de Leys.
Escola peripatética
A escola sempre tivo unha orientación empírica, en oposición á Academia platónica, moito máis especulativa. Esta característica acentúase cando Teofrasto asume a dirección.
O membro máis famoso da Escola peripatética despois de Aristóteles foi Estratón de Lámpsaco, que incrementou os elementos naturais da filosofía de Aristóteles e adoptou unha forma de deísmo.
Outros membros destacados da escola peripatética foron Aristóxeno de Tarento, Sátiro o Peripatético, Eudemo de Rodas, Andrónico de Rodas, Critolau, Alexandre de Afrodisias ou Temistio.
Doutrinas principais
A visión filosófica de Aristóteles caracterízase polo esforzo por captar a realidade dun xeito unitario (contra o dualismo de Platón) e, ao mesmo tempo, polo intento de restituír as causas últimas de todo o que é mutable e continxente a un único principio transcendente. Con este propósito, Aristóteles postula catro causas fundamentais: a materia e a forma (para explicar a estrutura intrínseca das realidades corpóreas), o axente e o propósito (para explicar a orixe das cousas e o seu dinamismo).
Use estes principios para resolver todos os problemas principais:
Problema cosmolóxico: composición hilomórfica de todas as cousas, é dicir, todas elas están constituídas por materia e forma, que se atopan na relación de potencia e acto; teoloxía: o dinamismo das cousas e o seu devir son provocados polo primeiro Motor inmóbel, que é o seu fin último.
Problema antropolóxico: o home non é só alma, como afirmaba Platón, senón que é o resultado da unión substancial da alma e do corpo, o primeiro concibido como forma e o segundo como materia; porén, a alma comprende un elemento espiritual, divino e inmortal.
Influencia posterior
Ao final da antigüidade clásica os filósofos Simplicio e Boecio comentaron sobre Aristóteles nos séculos V-VI. Despois disto, aínda que as súas obras se perderon na Europa Occidental, mantivéronse no leste onde foron incorporadas á filosofía islámica primitiva. Algúns dos maiores filósofos peripatéticos da tradición filosófica islámica foron Al-Kindi (Alkindus), Al-Farabi (Alpharabius), Avicena (Ibn Sina) e Averroes (Ibn Rushd). No século XII, as obras de Aristóteles comezaron a traducirse ao latín e xurdiu a filosofía escolástica. Tomás de Aquino retomou o ton e complexión dos escritos de Aristóteles, os comentarios de Averroes e os escritos de Avicena.
Na cultura popular
Na serie catalá Merlí, emitida na TVG, o grupo de estudantes de bacharelato toma como nome "Os peripatéticos do século XXI" desde o comezo da serie, en referencia a esta escola. O mesmo lema tiña sido empregado noutros contextos.
Valdemirós, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Valdemirós é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Neglixencia
A neglixencia (do latín: neglegere = non saber, descoidar), de xeito xeral, refírese ao descoido, a falta de coidado ou a falta de aplicación.
As Cabanas, Santo André de Boimente, Viveiro
As Cabanas é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Boimente, Santo André de Boimente, Viveiro
Boimente é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Tronos, San Pedro de Viveiro, Viveiro
Tronos é un lugar da parroquia de San Pedro de Viveiro, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Anosognosia
A anosognosia (do grego : a, prefixo privativo + nosos, enfermidade + gnose, coñecemento: "descoñecemento da enfermidade") é a situación referida a pacientes que non teñen percepción dos seus déficits funcionais neurolóxicos.
Terminoloxía
A anosognosia é, polo tanto, unha negación da propia patoloxía neurolóxica: o paciente non admite que algo lle está a ir mal, sendo a causa deste déficit un dano orgánico que realmente está a impedir dita percepción.
Cómpre, polo tanto, distinguir a anosognosia da negación, na que o paciente sabe realmente que algo lle está a pasar pero non está disposto a admitilo polas repercusións emocionais que iso implica.
Por outra banda, un caso particular tamén chamado de xeito xeral anosognosia é tamén a perda da capacidade para recoñecer ou darse conta dun defecto funcional dunha extremidade afecta de parálise, e garda relación con lesións do hemisferio non dominante e con hemiparesia.
A anosognosia foi descrita por primeira vez por Joseph Babinski, en 1914 (síndrome de Anton-Babinski) ao se referir á inconsciencia dunha hemiplexia.
Patoloxías nas que aparece
A anosognosia pode ocorrer en diferentes patoloxías neurolóxicas, dificultando en xeral o proceso de rehabilitación. Algunhas das patoloxías nas que aparece son:
A Casanova, Santo André de Boimente, Viveiro
A Casanova é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Castiñeiras, Santo André de Boimente, Viveiro
Castiñeiras é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
O Celeiro, Santo André de Boimente, Viveiro
O Celeiro é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
A zapateira prodixiosa
A zapateira prodixiosa (no orixinal en castelán La zapatera prodigiosa: farsa violenta en dos actos) é unha obra de teatro de Federico García Lorca estreada en 1930. Trátase dunha obra de perfil clásico inspirada no espírito feminino que, conforme se vai desenvolvendo, transfórmase nunha alegoría da alma humana.
Argumento
O argumento xira en torno a un matrimonio por conveniencia e á loita dunha muller entre a súa realidade e os seus verdadeiros desexos. A obra tenta deixar en evidencia como o ser humano se debate entre o que lle presenta o destino e o que desexa desde o íntimo.
O Neno cóntalle á Zapateira que o seu home marchou por culpa de todo o que din dela na vila. É a única persoa da vila con quen se leva ben a Zapateira. Como non pode ter fillos propios, trátao como se fose o seu fillo.
A Zapateira ten que saír adiante traballando na taberna. O Alcalde da vila, quen estivo casado catro veces, segue falando mal dela, mais tamén lle bota gabanzas e proposicións. Tempo despois, un día chega á vila un monicrequeiro estranxeiro quen conta historias e entretén á xente. É o Zapateiro disfrazado, quen ao falar coa Zapateira decátase de que a quere e a bota de menos.
Mentres, na praza da vila dous homes pelexan e as Veciñas din que é por culpa da Zapateira. Os mozos quedan feridos por unha navalla e a xente acusa á Zapateira da grave pelexa. O Zapateiro acaba por quitar a máscara e pídelle perdón á Zapateira por abandonala. Ao final, reconcílianse.
Representacións
A obra foi estreada primeiro en Buenos Aires e despois no Teatro Español de Madrid o 24 de decembro de 1930, dirixida por Cipriano Rivas Cherif. O elenco desta primeira representación estivo formado por Margarita Xirgu (Zapateira), Alejandro Maximino (Zapateiro), Matilde Fernández (Neno), José Cañizares (Alcalde), Femando Porredón (Don Mirlo), Fernando Venegas (Mozo), Julia Pachelo, Mimí Muñoz e Pascuala Mesa (Veciñas).
Na década de 1930 volveuse interpretar en España en varias ocasións. A compañía de Lola Membrives representouna en 1935 no Teatro Coliseum de Madrid. O elenco incluíu a Helena Cortesina, Cándida Losada, Magda Rotger e Alejandro Maximino no mesmo papel.
A obra non volveu aos escenarios até 1957, nunha sesión de teatro lido a cargo do Teatro Español Universitario (TEU). Tres anos despois a familia de Lorca levantaba a prohibición de representar a súa obra en teatros comerciais en solo español. Así, autorizaron a posta en escena d'A zapateira prodixiosa no Teatro Eslava de Madrid, que se realizou o 22 de maio de 1960.
En 1965 o director Alfredo Mañas levouna ao Teatro Marquina de Madrid, interpretada por Amparo Soler Leal e Guillermo Marín. O propio Mañas repetiu a montaxe 20 anos despois con Fernando Delgado e Laura García Lorca, sobriña do autor.
En galego
En 1999 o Centro Dramático Vilalbés representou unha versión en galego da obra dentro da XXI Mostra de Teatro de Vilalba.
Inspiración
Lorca inspirouse en Agustina González López «La Zapatera», natural do barrio granadino do Albaicín, para a protagonista da obra. Esta tamén lle serviu de inspiración para o personaxe de Amelia n'A casa de Bernarda Alba, xa que ela se facía chamar con este nome e con el asinaba os seus escritos.
Xoán Xesús Carril
Xoán Xesús Carril Ramos é un político galego do BNG.
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 1987 foi elixido concelleiro de Arzúa polo Partido Socialista Galego-Esquerda Galega. Integróuse no Bloque Nacionalista Galego e foi elixido responsable de finanzas do partido en Arzúa en 1999. Nas municipais de 2007 e 2011 foi elixido concelleiro e foi concelleiro de Deportes. Nas municipais de 2019 encabezou a candidatura do BNG en Arzúa e foi elixido concelleiro. Volveu encabezar a candidatura nas municipais de 2023 e foi elixido alcalde co apoio de Alternativa por Arzúa e o PSdeG-PSOE.
Vida persoal
Casou con Mariluz Casanova Vidal, e teñen dúas fillas.
Northrop T-38 Talon
O Northrop T-38 Talon é un reactor de adestramento supersónico bimotor. Foi o primeiro adestrador supersónico do mundo e tamén o máis producido. O T-38 permanece en servizo no ano 2022 en varias forzas aéreas.
A Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF) opera a meirande parte dos T-38. Ademais de adestrar a pilotos da USAF, o T-38 é usado pola NASA. A Escola de Pilotos de Probas Navais en Patuxent River, Maryland é o principal operador da Armada dos Estados Unidos (outros T-38 foron anteriormente usados para adestramento en combate aéreo disimilar ata ser substituído polo semellante Northrop F-5 Tiger II). Pilotos doutras nación da OTAN voan o T-38 en programas de adestramento conxuntos con pilotos da USAF.
En setembro de 2018 a USAF anunciou a substitución do Talon polo Boeing-Saab T-7 Red Hawk e o avión será retirado en 2023.
Deseño e desenvolvemento
En 1952 Northrop comezou a traballar nun proxecto de caza, o N-102 Fang, con ás-ombro en delta e un único motor. O proposto General Electric J79, que pesaba case dúas toneladas, facía que o avión resultase demasiado grande e pesado. Entón en 1953, representantes do Small Aircraft Engine Department de General Electric Aviation amosaron a Northrop un motor relativamente pequeno (duns 180 kg) capaz de 2 500 lb de pulo, e o vicepreseidente de enxeñería de Northrop, Edgar Schmued, viu a posibilidade de revertir a tendencia cara os grandes cazas. Schmued e o enxeñeiro xefe Welko Gasich decidíronse por un pqueno caza bimotor, o N-156. Northrop iniciou o seu proxecto N-156 en 1954, apuntando a un pequeno avión de combate supersónico capaz de operar nos portaavións de escolta da Armada. Porén, cando a Armada optou por non seguir equipando as súas frotas dese xeito, Northrop continuou o deseño do N-156 usando financiamento propio, reformulándoo como un caza lixeiro (bautizado N-156F) e dirixido ao mercado de exportación.
A mediados dos 50 a USAF publicou un requerimento para un adestrador supersónico planeando retirar os seus Lockheed T-33 dos anos 40. Northrop decidiu adaptar o N-156 para esta competición. O único outro candidato foi a versión bipraza do North American F-100 Super Sabre. Aínda que o F-100 non era considerado o candidato ideal para un adestrador (non era capaz de recuperarse dun xiro), North American seguía considerándose a favorita na competición debido a que a compañía tiña un bo status como contratista da Forza Aérea. Porén, os representantes de Northrop presentaron de xeito convincente comparacións de custos do ciclo de vida que non podían ser ignaradas, e finalmente a Northrop foi premiada co contrato, recibindo un pedido por tres prototipos. O primeiro, designado YT-38, voou o 10 de abril de 1959. O tipo foi adoptado rapidamente e os primeiros exemplares de produción entregáronse en 1961, entrando en servizo oficialmente o 17 de marzo dese ano, complementando ao adestrador primario a reacción T-37. Cando a produción rematou en 1972, foran construídos 1 187 T-38 (ademais de dous prototipos N-156T). Dende a súa introdución, estímase que uns 50 000 pilotos militares adestraron neste avión. A USAF segue sendo unha das poucas forzas que usa adestradores finais supersónicos, xa que a meirande parte utiliza adestradores subsónicos.
O T-38 ten unha configuración convencional, cunha pequena á baixa de corda longa, un único estabilizador vertical, e un tren de aterraxe en triciclo. O avión sentaba a un estudante e a un instrutor en tándem, e tiña entradas para os seus dous motores turborreactor nas raíces das ás. O seu áxil desempeño fixo que gañase o alcume white rocket (foguete branco). En 1962 o T-38 estableceu recórds aboslutos de tempo de ascenso para 3 000, 6,000, 9 000 e 12 000 metros, batendo os récords establecidos polo F-104 en decembro de 1958. O F-4 Phantom bateu os récords do T-38 menos dun mes despois.
Os F-5B e F (que tamén derivan do N-156) poden distinguirse do T-38 polas ás; as ás do T-38 únense á fuselaxe de forma recta e ten as puntas cadradas, mentres que the F-5 ten extensión do bordo de ataque preto das raíces alares e lanzadores de mísiles aire-aire nas puntas. As ás dos dous modelos usan un recubrimento convencional sobre estrutura de costelas.
A meirande parte dos T-38 construídos eran da variante T-38A, pero a USAF tamén ten un pequeno número de avións convertidos para adestramento de armas (designado AT-38B), equipados cunha mira de disparo e podían levar un canón, foguetes, ou bombas nun pío central. O 30 de setembro de 2017 aínda había 503 T-38 operativos coa USAF, e moitos máis operaban noutros países. A maioría dos avións da USAF (T-38A e AT-38B) foron convertidos ao T-38C a través dun programa de mellora da aviónica. Entre as melloras atopábase a adición dun HUD, GPS, INS (Sistema de Navegación Inercial), e TCAS. A meirande deles damén recibiron unha modificación na propulsión para mellorar o pulo do motor a baixa altitude. Ao redor dun terzo da frota, os avións con máis uso, actualmente están experimentando substitucións estruturais e actualizacións, ademais de recibir novas ás para aumentar a súa vida de servizo ata 2029.
A versión de caza do N-156 foi finalmente escollida polo Programa de asistencia militar dos Estados Unidos e producido como o F-5 Freedom Fighter. Moitos deles revertéronse dende entón ao rol de adestramento de armasa medida que as forzas aéreas introducían novos modelos. O F-5G era unha variante avanzada cun só motor bautizada posteriormente F-20 Tigershark. En 2018 a Forza Aérea de Irán anunciou que un avión exteriormente semellante, chamado Kowsar, fora construído no país.
Frederick Turner
Primeiros anos, formación
Turner é fillo do antropólogo cultural escocés Victor Witter Turner e da antropóloga inglesa Edith Turner. Tiña catro irmáns, entre eles o científico Robert Turner e o antropólogo Rory Turner. Nunha entrevista con William Baer, Turner recordou: "De feito, meu pai quería ser poeta", pero escolleu ser antropólogo para manter a familia (...) Adoitaba dicirme que me convertería en poeta porque el sempre quixo selo".
Infancia en África
En 1952, o pai de Turner aceptou un traballo financiado polo Rhodes-Livingstone Institute para estudar o pobo ndembu oriental de Rodesia do Norte. Falando con Baer, Turner lembrou a viaxe, "Foron sete días estupendos, navegando polo Atlántico mirando a Illa da Ascensión e outras vistas ao longo do camiño (...) En África, vivíamos principalmente en cabanas de herba. Eran marabillosas, cun cheiro a feno afumado... De vez en cando encamiñabamos subministracións e había un pequeno centro comercial chamado Mwinilunga, que tiña algunhas tendas. Tamén compramos 'carne de arbusto' á xente do lugar".
Mentres crecía en África, Turner foi educado na casa polos seus pais. Lembra: "Os meus pais tiñan direccións de varias librerías de segunda man, con varios catálogos, así que pediamos desde África. De rapaz, lin todos os libros politicamente incorrectos! Moito Kipling e Rider Haggard e todo Stevenson, como A illa do tesouro e The Master of Ballantrae".
Turner dixo que eran os libros que seu pai lía en voz alta polas noites "e despois relíaos eu só: The Swiss Family Robinson, Kim e O libro da selva, por suposto. Máis tarde, cando comezou a saír, leunos a serie O Señor dos Aneis. Creo que o leu tres veces, e despois xa o lin cinco ou seis veces máis pola miña conta. Tamén lemos Narnia de CS Lewis, John Buchan, Arthur Conan Doyle, algúns Dickens e moito Shakespeare".
Os fins de semana, a familia Turner conducía en camión até os rápidos do río Zambezi, que achaba a faltar ao regresaren a Inglaterra.
Turner tamén recordou dos seus pais que: "foron alí como antropólogos tradicionais, estruturalistas e funcionalistas de orixe marxista. Os dous eran ateos, e eu crieime como un bo ateo e humanista, moi idealista, sempre crendo na irmandade do home. O seu interese principal era estudar a estrutura dos roles, estados e parentesco na cultura (...) Esperaban descubrir que os factores económicos serían as forzas primarias na cultura, pero descubriron, en cambio, que eran a ideoloxía, as ideas, a relixión e o simbolismo ritual os que dirixían a sociedade... Así que os meus pais ficaron impresionados co poder da relixión e do ritual na cultura ndembu, e convertéronse en expertos de renome mundial neses temas".
Turner tamén lembra: "Unha vez, realmente iniciáronme nalgún tipo de culto, pero o máis fascinante de todos eran os rituais da puberdade das mulleres. Nunca nos permitían asistir aos rapaces, pero facíamos todo o posible por coarnos, aínda que moitas veces nos expulsaban con terribles maldicións polas mulleres de idade avanzada. O que acontecía neses rituais era absolutamente fascinante, e miña nai escribiu sobre iso de forma bastante extensa".
En 1955, o seu pai aceptou un posto na Universidade de Manchester e a familia regresou a Inglaterra.
Neglixencia hemiespacial
Unha das consecuencias máis recorrentes do ictus é a neglixencia unilateral, tamén coñecida como neglixencia hemiespecial. A síndrome maniféstase mediante limitacións de dirección, resposta ou orientación no lado oposto á lesión cerebral. Esta "inversión" prodúcese porque cada hemisferio do noso cerebro controla o lado oposto do corpo; o hemisferio dereito controla o lado esquerdo e o hemisferio esquerdo controla o lado dereito. Así, en caso de dano cerebral nun dos hemisferios, o reflexo da lesión demóstrase no outro lado do corpo, caracterizando a síndrome de abandono unilateral.
Frederick Turner
Educación
Estudou na Manchester Grammar School. Entre 1962 e 1967, foi é Universidade de Oxford, onde obtivo os títulos de BA, MA e B.Litt. en Lingua e Literatura Inglesas. En Oxford, a directora de tese de Turner foi Helen Gardner. Os outros examinadores foron Lord David Cecil e John Bayley, o marido da novelista Iris Murdoch.
Neglixencia hemiespacial
Síntomas
Nun paciente con neglixencia unilateral pódense notar problemas de memoria, razoamento e atención, así como disfuncións cognitivas e de comunicación. Tamén poden estar presentes dificultades sensoriais, incluíndo problemas de visión e audición.
Frederick Turner
Educación
O título da súa tese foi "Shakespeare and the Nature of Time", que posteriormente foi publicado por insistencia de Gardner.
Neglixencia hemiespacial
Terapia
Fisioterapia neurolóxica
Frederick Turner
Educación
No seu libro de 1995 The Culture of Hope, Turner criticou duramente a contracultura dos anos 60 e escribiu: "Cando se busca unha igualdade radical e unha poda total da árbore da autoridade, obtén un Oliver Cromwell, un Napoleón, un Hitler, un Stalin (...) En tempos recentes, o movemento comunal igualitario deu a luz a monstruosidades como Charlie Manson e Jimmy Jones. Calquera de nós que estivemos implicados en grupos radicais de concienciación nos anos sesenta, setenta e oitenta podemos lembrar a atmosfera opresiva de control do pensamento e autoridade, a forma na que xurdiu algún líder non recoñecido apoiado por un pequeno grupo de axentes morais e 'yes-men' (sicofantas) e a intimidación dos débiles ou independentes".
Neglixencia hemiespacial
Terapia
Despois do período de hospitalización médica posterior ao ictus, é hora de volver a casa e comezar a rehabilitación. As sesións de fisioterapia neurolóxica non só evitan que as secuelas da lesión cerebral se fagan permanentes, senón que permiten ao paciente rehabilitar as súas funcións motoras e recuperar a súa independencia e calidade de vida.
Frederick Turner
Educación
Despois de mudarse aos Estados Unidos e traballar alí, foi naturalizado en 1977 como cidadán estadounidense.
Carreira profesional
Despois de doutorarse, Turner traballou como profesor asistente na Universidade de California, Santa Bárbara de 1967 a 1972. Pouco despois da súa chegada a California en 1967, a tese de doutoramento de Turner, Shakespeare and the Nature of Time, publicouse como un libro e chamou a atención do filósofo e físico húngaro-estadounidense Julius Thomas Fraser, quen invitou a Turner a unirse á Sociedade Internacional para o Estudo do Tempo. Mentres visitaba Austria e asistía a unha das conferencias trianuais da Sociedade xunto a moitos estudosos gañadores do Premio Nobel de diferentes disciplinas, Turner "involucrouse nun dos subgrupos", que ''"estaba interesado no fondo neurobiolóxico e evolutivo da estética humana. Por que atopamos cousas bonitas? Por que temos a capacidade de experimentar a beleza? E por que este fenómeno é pancultural? Unha vez que tiñamos os feitos á nosa disposición, era imposíbel entreter algunha destas nocións post-estruturalistas de que tales formas e convencións humanas son simplemente sistemas pechados e culturalmente únicos. De feito, estaba claro que a estética humana xurdiu da bioloxía humana. De todos xeitos, este subgrupo conseguiu unha subvención da Werner-Reimers-Stiftung, e puidemos involucrar aínda máis xente interesante doutras disciplinas que van desde a física até a antropoloxía e a música. Así que comezamos a reunirnos durante un período de nove anos, e aí foi onde se iniciaron as nosas ideas sobre a lira neural"''.
A principios da década de 2000, James Matthew Wilson escribiu: "Turner pasou décadas comprometido nunha procura conscientemente sincrética para atraer os descubrimentos da neurociencia, a física, a antropoloxía e as relixións orientais e occidentais nunha visión coherente da cultura e do mundo tal e como se forman e están moldeados pola natureza humana. Como argumentou Turner en A Culture of Hope (1995), esta procura non é nin progresista nin conservadora, senón que compartía as mellores ideas de ambas".
Despois de deixar Santa Bárbara, Turner traballou como profesor asociado no Kenyon College entre 1972 e 1985. Entre 1979 e 1983, Turner e Ronald Sharp serviron como editores de The Kenyon Review, onde publicaron tanto os poemas como os ensaios dos primeiros poetas New Formalists.
Evan Mobley
Evan Mobley, nado o 18 de xuño de 2001 en San Diego, California, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Cleveland Cavaliers da National Basketball Association (NBA).
Frederick Turner
Carreira profesional
Entre tanto, Turner e o psicólogo e neurocientífico Ernst Pöppel do Instituto Max Planck de Múnic, Alemaña Occidental, fixeron un gran avance científico ao demostrar, segundo William Baer, "que o ritmo regular realmente induce ao cerebro a liberar endorfinas que crean pracer".
Condomiñas de Arriba, Santo André de Boimente, Viveiro
Condomiñas de Arriba é un lugar da parroquia de Santo André de Boimente, no concello de Viveiro, na comarca da Mariña Occidental.
Frederick Turner
Carreira profesional
Sobre a investigación e a súa amizade con Pöppel, Turner dixo: "Ernst era membro da Sociedade do Tempo, polo que nos coñecíamos desde facía bastante e adoitabamos falar no bar sobre todo tipo de cousas. Tamén me embarquei nun estudo serio da métrica do mundo, e notei que todas as sociedades humanas tiñan poesía, sempre dividida en liñas e que, incluso nas sociedades prealfabetizadas, todas as liñas duraban uns tres segundos. Ernst advertiu do mesmo xeito que os humanos temos un ciclo de tres segundos nos que escoitamos e entendemos a linguaxe... Entón, claramente houbo algún tipo de fenómeno de tres segundos. Despois conectamos cun grupo de estruturalistas bioxenéticos que estudaron, por exemplo, a neurofisioloxía dos cantos rituais, examinamos os seus efectos e aprendemos que producen cambios significativos nas ondas cerebrais así que comezamos a xuntar moitas cousas e escribimos ese ensaio".
Evan Mobley
Traxectoria profesional
O 29 de xullo de 2021, Mobley foi escollido na terceira posición do Draft da NBA de 2021 polos Cleveland Cavaliers. O 3 de agosto de 2021, Mobley asinou cos Cavaliers. O 20 de outubro de 2021, Mobley fixo o seu debut na NBA, facendo 17 puntos, 9 rebotes e 6 asistencias na derrota dos Cavs por 132–121 contra os Memphis Grizzlies.
Frederick Turner
Carreira profesional
En 1985, Turner e Pöppel publicaron os seus descubrimentos no premiado The Neural Lyre: Poetic Meter, the Brain, and Time na revista Poetry Magazine.
Turner tamén traballou como profesor visitante na Universidade de Exeter en Inglaterra de 1985 a 1986. Desde 1986 até a súa xubilación en setembro de 2020, Turner foi profesor fundador de Artes e Humanidades na Universidade de Texas en Dallas.
Poesía épica
Turner publicou tres poemas épicos que tamén son novelas de ciencia ficción en verso.
Cando se lle preguntou sobre a súa decisión de escribir poesía épica, Turner respondeu: "A xente está disposta a ler novelas e épicas clásicas. Sospeito que a marabillosa tradución de Robert Fitzgerald da 'Odisea' foi lida por tanta xente como moitas novelas contemporáneas. Así que non creo que haxa nada de malo na propia forma; é máis ben un problema de expectativas antigas, xunto á incompetencia xeral coa que se adoita facer nos nosos tempos, cando se fai. Ademais, a dificultade percibida da poesía moderna é un problema. Se os lectores loitan cun poema moderno breve, a miúdo temerán a idea de ler un poema de 200 páxinas, pero se está elaborado correctamente e conta unha historia, entón non é un problema. Podes ler a Odisea de Fitzgerald con máis facilidade que a maioría das novelas, é moito máis directa".
The New World
O seu poema de 1985 The New World celebra a cultura mundial no ano 2376 d.C. Segundo James Matthew Wilson, a visión do futuro de Turner "é á vez distópica e utópica. A procura de explotar os recursos naturais e desenvolver tecnoloxía avanzada levou á fragmentación dos estados-nacións en faccións tribais hostís, pero tamén levou a algunhas das faccións a acadar un alto nivel de civilización... Segmentos enteiros da poboación estadounidense, chamados 'Riots', viven agora como 'liberados' tolos adictos ás drogas e á violencia, outros pérdense nunha Jihad cristiá fundamentalista. E aínda así, parece que estes desenvolvementos permiten a Turner dramatizar un tema que chegou a ser o foco de gran parte da súa obra: a forma en que a natureza, o mundo material, conforma e é moldeado polo mundo feito cultural".
Na súa introdución a The New World, Turner explicou que sacou as múltiples tramas da súa épica a partir de "varias grandes historias". Do mesmo xeito que a Odisea, a épica de Turner conta: "dun home que debe loitar para volver a casa e reclamar a súa familia aos seus inimigos". Do mesmo xeito que a Saga de Njal, The New World conta "unha tráxica disputa familiar" e, como o Parsifal de Wolfram von Eschenbach, "non é a destreza do heroe, senón as súas preguntas as que lle permiten atopar o Santo Graal". Do Bhagavad Gita, Turner debuxou a trama na que "un heroe canso da guerra é capaz de conciliar o seu deber co seu coñecemento". Turner tamén admitiu que se baseou na vida da raíña Isabel I, así como na guerra civil estadounidense e nas lendas e literatura do Vello Oeste.
Turner explicou ademais que pretendía celebrar a cultura americana, do mesmo xeito que o fixo Beowulf coa cultura nórdica, e as epopeas de Homero e Virxilio coa cultura da antiga Grecia e a Roma Imperial.
Cando a súa épica foi reeditada en 2011, Turner incluíu un escrito despois de reler a súa obra. Comentou que, a diferenza das obras de Asimov e da maioría dos outros escritores de ciencia ficción dos anos 70 e 80, The New World prediciu correctamente que a Unión Soviética colapsaría sen a destrución masiva dunha guerra nuclear. Turner comentou ademais: ""A identificación do poema do fundamentalismo monoteísta autoritario fanático (cristián e islámico) como implicado nunha loita contra o hedonismo sen sentido por un lado e o sincretismo democrático libre por outro parece bastante acertada".
Genesis
A segunda épica de Turner é o poema Genesis de 1990, moi influenciado pola mitoloxía grega, e trata sobre a colonización humana de Marte Genesis non só, segundo Turner, foi ben en termos de vendas, senón que "mesmo foi adoptado pola NASA".
Apocalypse
O terceiro poema épico de Turner, Apocalypse, trata dos intentos da humanidade de responder ao cambio climático en 2067. Foi publicado en 2016.
Tradución literaria
Unha colección de poemas de Miklós Radnóti, un poeta bélico xudeu húngaro, converso ao catolicismo e asasinado polo Real Exército Húngaro no Holocausto. , foi traducido en 1992 por Turner e Zsuzsanna Ozsváth, unha xudía húngara refuxiada que levou os poemas de Radnóti no peto do abrigo en 1957, cando fuxiu de Budapest a Occidente tras a derrota da Revolución.
Nunha entrevista, Baer preguntou pola colección e Turner dixo: "Un día, un dos amigos de Radnóti viuno na rúa en Budapest, e o poeta murmuraba algo así como: 'Du-duh-du-duh-du- duh", e o seu amigo dixo: "Non entendes?! Hitler está a invadir Polonia! E supostamente Radnóti respondeu: "Si, pero isto é o único co que teño que loitar". Como a súa poesía deixa claro, Radnóti cría que o fascismo era a destrución da orde. Destruíu e vulgarizou á sociedade civil. ''"Era coma se quixeses crear un gato ideal e colleses o teu gato, o matases, lle quitases a carne, a puxeses nun molde e a presionases coa forma de gato. Iso é o que fai o fascismo".''
Sobre o traballo con Ozsváth, Turner dixo: "Acordamos dende o principio manter os formatos húngaros. ''Queriamos captar o son do húngaro, que é bastante inusual. Afortunadamente, os poetas húngaros usan moitos metros e formas que tamén usamos, Iambos e sonetos, por exemplo, pero a lingua ten moitos máis troqueos e dáctilos, e os húngaros adoitan combinar os dous ritmos de xeito fascinante, de maneira que funcionan moi ben en inglés. Como dixo unha vez George Steiner, os poemas húngaros non deberían soar como poemas americanos. Así que traballamos duro para crear os sons húngaros". ''
Cando se lle preguntou sobre as súas traducións da poesía chinesa, en particular dos poemas que datan da dinastía Tang, Turner comentou: "Foi un pouco máis difícil, pero ao final decateime de que a sílaba chinesa equivale aproximadamente a dúas sílabas en inglés, e iso fixo que as cousas fosen moito máis doadas. A poesía chinesa ten que ser recitada moito máis lentamente que a poesía inglesa, e cando unha liña de poesía chinesa ten cinco sílabas, probabelmente fará falta dez sílabas para traducila ao inglés. Sempre que traduzo, xa sexa do húngaro ou do chinés, sempre escoito primeiro o poema recitado. Despois escribo unha "partitura" para o poema, marcando os acentos, o esquema de rima, a cadencia, etc.".
Poesía relixiosa
Cando se lle preguntou sobre a súa poesía cristiá, Turner dixo: "No século XX, era cada vez peor visto anunciar as túas opinións relixiosas. ''En parte foi unha reacción contra a "hipocrisía tolerante" dos vitorianos, pero a razón principal, por suposto, foi a moda intelectual da morte de Deus. Realmente non poderías ser un pensador respectado a menos que fixeses un acto de fe en que non hai máis que materia no mundo. Agora sabemos, por suposto, por incontables descubrimentos científicos, que a propia materia ten unha aparición relativamente tardía no universo, e se o universo se parece a algo, parece un pensamento xigantesco, que Eddington afirmou hai moito tempo. A mellor metáfora do universo non é unha máquina xigantesca, senón un pensamento, que dende o punto de vista teolóxico é perfectamente razoable. Pero aínda hai moita presión para conformarse nas artes e na academia, e tamén ten ramificacións profesionais. A xente certamente podería perder o seu traballo por expresarse como Hopkins, Dickinson ou Milton".''
Vida persoal
Está casado con Mei Lin Turner, a quen coñeceu na Universidade de Oxford, desde 1966 e ten dous fillos. Turner, segundo Baer, "escribiu numerosos poemas de amor, dirixidos á súa muller, como 'The Mei Lin Effect'".
Neglixencia (neuroloxía)
En neuroloxía, a neglixencia (do latín: neglegere = non saber, descoidar) é un trastorno da atención que se produce por un dano cerebral e que se caracteriza por que a persoa afectada ve o lado do seu contorno que é oposto ao dano cerebral, ou non percibe o propio corpo, malinterprétao ou non o ten en conta.