cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julio César Strassera
Traxectoria
O 9 de decembro ditouse a sentenza condenando a Jorge Rafael Videla e Eduardo Massera a reclusión perpetua, a Roberto Viola a 17 anos de prisión, a Armando Lambruschini a 8 anos de prisión e a Orlando Ramón Agosti a 4 anos de prisión. Polas características que tivo, a condena ás xuntas militares realizada por un goberno democrático constitúe un feito sen precedentes no mundo, que contrastou fortemente coas transicións negociadas que tiveron lugar naqueles anos no Uruguai, Chile, o Brasil, España, Portugal e Suráfrica.
Despois do xuízo, Strassera foi representante arxentino ante os organismos de dereitos humanos con sede en Xenebra e con motivo dos indultos dos militares dispostos polo presidente Menem, retirouse da función pública e dedicouse a exercer a súa actividade como avogado e a participar activamente da actividade da Asemblea Permanente polos Dereitos Humanos (APDH), organización da que forma parte integrando a súa presidencia.
En 2006 defendeu no xuízo político polo que foi removido a Aníbal Ibarra do seu cargo de Xefe de Goberno da Cidade de Bos Aires a causa do incendio sucedido na discoteca Cromagnón.
Río Swilly
O río Swilly (en irlandés An tSúileach) é un río de Irlanda. Nace preto do Glendore, un monte do condado de Donegal, e ten unha lonxitude total de 41,8 quilómetros. A principal poboación pola que pasa é a de Letterkenny e desemboca no Océano Atlántico.
De entre os ríos do norte de Irlanda, o Swilly está considerado como un dos máis aptos para a pesca de salmón, cunhas capturas anuais que oscilan entre os trescentos e os catrocentos exemplares.
Charles Chaput
Charles Joseph Chaput, nado en Concordia (Kansas) o 26 de setembro de 1944, é un bispo católico latino estadounidense, de orixes franco-canadenses e potawomi. Dende 2011 é o arcebispo metropolitano de Filadelfia.
Traxectoria
Charles Chaput naceu en Concordia, Kansas, un dos tres fillos que tiveron Joseph e Marian Helen (de apelido de solteira DeMarais) Chaput. O seu pai era un franco-canadense descendente de Luís IX de Francia, e a súa nai era unha nativa potawomi. Graduouse en Psicoloxía pola Universidade Católica de América en 1969.
Distribución gamma
En estatística a distribución gamma é unha distribución de probabilidade continua con dous parámetros k e \lambda cunha función de densidade para valores x > 0 que ten como expresión:
onde e é o número e e \Gamma é a función gamma. Para valores k\in \N a función gamma é (o factorial de k-1). Neste caso, por exemplo para describir un proceso de Poisson, chámase distribución Erlang cun parámetro.
Charles Chaput
Traxectoria
O 14 de xullo de 1968 fixo a profesión solemne na Orde dos Freires Menores Capuchinos, e o 29 de agosto de 1970 foi ordenado sacerdote polo bispo de Salina Cyril John Vogel.
Distribución gamma
O valor esperado e a varianza dunha variable aleatoria X de distribución gamma son
Relacións
O tiempo ata que o suceso número k ocorre nun proceso de Poisson de intensidade \lambda é unha variable aleatoria con distribución gamma. Iso é a suma de k variables aleatorias independentes que seguen unha distribución exponencial con parámetro \lambda.
Charles Chaput
Traxectoria
O 11 de abril de 1988 foi nomeado bispo de Rapid City. Recibiu a consagración episcopal o 26 de xullo, de mans do nuncio nos Estados Unidos, Pio Laghi.
O 18 de marzo de 1997 foi nomeado arcebispo metropolitano de Denver. O 19 de xullo de 2011 o papa Bieito XVI nomeouno arcebispo metropolitano de Filadelfia.
Liga Armada Galega
A Liga Armada Galega foi unha organización terrorista formada por militantes dos GRAPO que atentou o 24 de agosto de 1978 contra dous policías en Vigo que resultaron feridos. O día 26 de agosto o grupo atracou unha sucursal do Banco del Noroeste e o 28 dese mes asasinou un garda civil en Santiago de Compostela, aínda que posteriormente GRAPO reivindicou o atentado e acusou a L.A.G. de ser un "invento". O grupo quedou desartellado tras a detención dun dos seus membros o 12 de setembro.
O grupo musical Siniestro Total mencionan esta organización nun dos seus temas máis emblemáticos, Miña terra galega.
Talkin' 2 Myself
"Talkin’ 2 Myself" é o single nº 42 da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 19 de setembro do ano 2007 baixo o selo avex trax. O single contén dúas cancións de rock, unha remezcla con orquestra da canción lanzada anteriormente "Fated" e unha versión instrumental da canción principal. Ademais, este é o seu sinxelo nº29 en alcanzar a primeira posición nas listas de vendas, batendo o seu propio récord de maior número de sinxelos en alcanzar o primeiro posto das lista para unha cantante solista. A batería tanto en Talkin’ 2 Myself, como en Decision, tocounas Andy Selway da banda KMFDM.
Información
"Talkin’ 2 Myself" é o segundo single de Hamasaki do ano 2007. Debutou na primeira posición das listas diarias con 26.267 copias vendidas no seu primeiro día. Unha semana máis tarde tamén debutaría no primeiro posto da lista de vendas semanais con 70.325 copias. Este é o décimo sétimo single consecutivo en acadar a primeira posición da cantante, e o seu vixésimo noveno de tódolos tempos en acadar dita posición. "Talkin’ 2 Myself" vendeu 39.840 copias menos que Glitter/Fated durante a súa primeira semana, aínda que Oricon indica que a día de hoxe compra máis xente este single. O single e o single orixinal de vendas máis baixas da cantante dende o lanzamento de Love ~Destiny~ en 1999, que unicamente vendeu 70.540 durante a súa primeira semana.
Rexión Holártica
miniatura|300px|Rexión Holártica. A rexión Holártica, ou Holoártica fai referencia aos hábitats encontrados nos continentes boreais do mundo como un conxunto.
É unha rexión que se divide en:
Magnum (satélites)
Magnum, despois denominada Orion, foi unha serie de dous satélites de recoñemento dos Estados Unidos.
Características
Os satélites Magnum foron satélites de intelixencia colocados en órbita xeoestacionaria para interceptar sinais electrónicas doutros países. Foron os sucesores dos satélites Rhyolite e a súa misión principal era captar telemetría de mísiles da Unión Soviética e da China. Foron construídos por TRW e tiñan unha masa de entre 2200 e 2700 kg. O reflector da antena principal tiña un diámetro duns 100 m para poder captar sinais moi débiles en terra.
Magnum 1 (tamén denominado USA 8) foi lanzado o 24 de xaneiro de 1985 a bordo do transbordador espacial Discovery durante a misión STS-51-C, mentres que Magnum 2 (USA 48) foi posto en órbita o 23 de novembro de 1989 a bordo do mesmo transbordador na misión STS-33. Ambos satélites estiveron funcionando probablemente ata 2013.
Castro de Pedreira
Castro de Pedreira ou Os Castros de Pedreira, é un castro de Curtis.
Ten forma circular imperfecta de 80m de NS e 70m de LO cunhas defensas duns tres metros de altura ao sur. A croa é un prado.
María do Carme García Negro
María do Carme García Negro, nada en Lugo o 22 de febreiro de 1950, é unha economista, escritora, e profesora galega.
Traxectoria
É doutora en Ciencias Económicas e Empresariais e profesora titular do departamento de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela. Foi directora do Centro de Documentación Europea (1990-1994), directora do Grupo de Investigación de Economía Pesqueira e directora do Curso de Posgrao "Especialización en Economía Pesqueira". Foi fundadora do Bloque Nacionalista Galego (BNG) e membro dos seus dous primeiros consellos nacionais.
Normandía (rexión administrativa)
Normandía (Normandie en francés), é unha rexión administrativa francesa resultado da reunificación de Alta Normandía e Baixa Normandía trala reforma efectuada no repartimento das rexións, que entrou en vigor o 1 de xaneiro de 2016. A capital da rexión (Chef-lieu) é Ruán e o consello rexional radica en Caen.
A Cruz do Lobo, San Cosme de Barreiros, Barreiros
A Cruz do Lobo é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
UD Oliveirense (hóckey a patíns)
A União Desportiva Oliveirense é un club polideportivo portugués da localidade de Oliveira de Azeméis. A sección de hóckey a patíns foi fundada en 1969. Na tempada 2006-07 finalizaron na 3ª posición da Liga portuguesa, logo de seren eliminados polo FC Porto nas semifinais, mais acadaron o 3º posto tras derrotar ao OC Barcelos no partido polo terceiro posto. Actualmente xoga na 1ª División da Liga portuguesa.
Arnaldo Otegi
Arnaldo Otegi Mondragon, nado en Elgoibar o 6 de xullo de 1958, é un político vasco de ideoloxía marxista e independentista vasca. Foi voceiro de Batasuna e parlamentario vasco de Herri Batasuna e Euskal Herritarrok, as tres declaradas ilegais en España en 2003 por ser consideradas baixo tutela de Euskadi Ta Askatasuna. Foi tamén militante da desaparecida organización armada ETA político-militar.
Foi condenado a seis anos e medio de cárcere por pertenza a organización terrorista no chamado «caso Bateragune». No 2013, estando en prisión, foi elixido secretario xeral de Sortu. O 1 de marzo de 2016, foi posto en liberdade logo de cumprir a súa condena íntegra.
Biografía
Arnaldo Otegi naceu na localidade guipuscoana de Elgoibar. É licenciado en Filosofía e Letras. Está casado con Julia Arregi Gorrotxategi, coa cal ten unha filla, Garazi, e un fillo, Hodei.
Sól
miniatura|dereita|300px|"Os lobos perseguindo a Sól e [[Máni" (1909) de J. C. Dollman.]]
Sól era, na mitoloxía nórdica, a deusa do Sol, filla de Mundilfari e Glaur, e esposa de Glenr. O seu nome correspondente en anglosaxón é Sigel ou Siȝel (/siyel/) e en protoxermánico, *Sôwilô ou *Saewelô.
Descrición xeral do mito
miniatura|200px|dereita|Carroza de Sól de Trundholm, escultura da [[idade de bronce nórdica.]]
A deusa Sól cada día dirixe a súa carroza a través dos ceos, tirada por dos corceis chamados Arvak e Alsvid. Mentres, é perseguida durante todo o día por un lobo, Sköll ou Fenrir segundo os distintos relatos, que quere devorala. As eclipses solares significarían que Skoll case a alcanzou e fai sombra momentaneamente. O destino ditamina que Skoll finalmente alcanzará a Sól e a devorará. E entón será substituída pola súa filla na tarefa de guiar o Sol. A Terra era protexida do exceso de calor do Sol por Svalin, un escudo situado entre a Terra e o Sol. Na mitoloxía nórdica, o sol non proporcionaba luz; esta emanaba das crinas de Alsvid e Arvak.
Sól tamén era chamada Sunna e Sunne, e ás veces Frau Sunne, que son derivacións das palabras para Sol e domingo en inglés antigo. O sol en si era chamado Alfrodull, que significa "gloria dos elfos".
Viola de can
A viola de can Viola canina é unha especie de viola. Atópase en Eurasia.
Mike Hailwood
Stanley Michael Bailey Hailwood, MBE, nado en Langsmeade House (Great Milton, Oxfordshire) o 2 de abril de 1940 e finado en Warwickshire o 23 de marzo de 1981, foi un piloto de motociclismo inglés. Participou no Campionato do Mundo de Motociclismo e está considerado por moitos como un dos mellores pilotos de todos os tempos.
Viola de can
Descrición
É unha planta herbácea perennifolia, hemicrptófita de talo ascendente ou erecto e sen roseta basal. As follas son ovadas e máis ou menos cordadas cara e base. As estípulas son estreitamente lanceoladas e dentadas ou fimbriadas. As flores son solitarias, e nacen de longos pedúnculos axilares. Os sépalos son lanceolados, e presentan uns apéndices acrescentes durante a frutificación. Os pétalos son dun azul intenso, cun espolón curto (até 5 mm). O froito é unha cápsula trígona. É unha especie que a miúdo costa recoñecer e que presenta unha gran variabilidade. Diferénciase do grupo da Viola sylvestris Lam., pola ausencia de roseta de follas basais, carácter que ás veces non é doado apreciar. Por outra banda, téñense descrito subespecies de validez non moi clara como as montana (L.) Hartm. e silvensis (Font Quer) O.Bolòs et Vigo.
Mike Hailwood
Hailwood foi coñecido como "Mike The Bike" (Mike a moto) debido á súa habilidade natural para montar en motos con diferentes cilindradas de motor. Máis tarde, na súa carreira, competiu na Fórmula Un e noutras clases de carreiras de automóbiles, converténdose nun dos poucos en competir ao nivel de Grand Prix en motos e carreiras de automóbiles.
Morreu tras un accidente de tráfico.
Luisa Fernández
Luisa Fernández, nada en Vigo o 14 de agosto de 1961 é unha cantante pop galega establecida en Alemaña.
Viola de can
Hábitat
Atópase nos clareiros dos bosques de piñeiro negral, matogueiras altimontanos (xunto a Rhododendron ferrugineum, queiroas Calluna vulgaris'' etc.) e nos pasteiros alpinos acidófilos.
Mike Hailwood
Motociclismo
Hailwood gañou nove campionatos do mundo de motociclismo de velocidade entre os anos 1961 e 1967. Tamén gañou 76 Grandes Premios, e en 14 ocasións o TT da Illa de Man. Os seus 4 primeiros campionatos gañounos conducindo unha MV Agusta. En 1966 fichou por Honda. Honda tiña o motor máis potente de todo o mundial naquela época, pero tamén era coñecida a dificultade que entrañaba pilotalas, por mor da fraxilidade do seu chasis. A gran capacidade de Hailwood para o pilotaxe superou as desvantaxes e permitiulle seguir coleccionando títulos mundiais ata 1967. Honda deixou de competir ao máximo nivel en 1968, pero mantiveron a Hailwood en nómina para estar seguros en caso de retornar. Hailwood nunca volveu áscarreiras nunha tempada completa no mundial de velocidade.
Luisa Fernández
Traxectoria
Luisa Fernández naceu en 1961 en Vigo nunha familia con sete irmáns. A principios da década de 1970, a familia trasladouse a Alemaña e instalouse en Alveslohe (Kreis Segeberg) nos arredores de Hamburgo. Alí asistiu á escola e logo formouse como peiteadora.
Mike Hailwood
Motociclismo
miniatura|esquerda|Honda RC162 montada por Hailwood en 1961 En 1978, tras unha paréntese de 11 anos, fixo unha reaparición lendaria nas carreiras de motos con 38 anos. Correu o TT da Illa de Man, non sendo só competitivo, senón que acabou gañando na categoría Fórmula 1 TT aos mandos dunha Ducati 900SS, unha carreira cuxa vitoria valeulle un título mundial TT derrotando ao favorito Phil Read que corría cunha Honda. O ano seguinte volveu ás carreiras na fórmula TT repetindo con Ducati, con menos fortuna que a anterior ao desprendérselle a batería, malia todo quedou quinto, con todo venceu outra carreira nesta ocasión aos mandos dunha Suzuki, e gañou na categoría 500cc sénior TT. Foi a súa décimo cuarta e última vitoria na Illa de Man
Luisa Fernández
Traxectoria
En 1977, aos dezaseis anos, Fernández foi descuberta nunha competición de talentos na discoteca Zur Kutsche de Alveslohe, onde recibiu un contrato de gravación. O single Lay Love on You saíu a principios de 1978 e alcanzou o 7.º posto en Alemaña, o 5.º en Austria e o 15.º en Suíza. En Bélxica, o foi disco de ouro. O seu disco debut Discodarling, producido por John David Parker tamén se tornou nun grande éxito. O mesmo ano, tamén editou a versión alemá Ein Mann wie du, mais tivo máis éxito na versión de Tina York. Un segundo single de éxito no verán de 1978 foi Give Love a Second Chance, que chegou ao posto 11 en Alemaña e ao 16 en Austria. En 1979 apareceu o seu segundo álbum Spanish Dancer.
Mike Hailwood
Motociclismo
Gañou o Segrave Trophy en 1979.
Luisa Fernández
Traxectoria
Despois do final da "era Disco", non se escoitou moito sobre Fernández durante un tempo, ata que coñeceu o cantante e produtor alemán Peter Kent. En 1986, os dous músicos gravaron o sinxelo Solo por ti, que se converteu nun Top 20 en Alemaña e acadou o número 1 en Austria, país onde a parella tivo os seus maiores éxitos: os singles Con esperanza, Dos horas más, La luna lila (Purple Moon), Quizás, quizás, quizás e Y tú estiveron na listaxe das 20 mellores. En 1997 Fernández finalizou a colaboración con Peter Kent.
Mike Hailwood
Automobilismo
Hailwood participou en 50 Grandes Premios de Fórmula Un, comezando cunha primeira fase entre -, debutando no Gran Premio do Reino Unido de 1963 o 20 de xullo de 1963, conseguindo dous podios en e logrando un total de 29 puntos de campionato. Logrou entrar na disputa por unha vitoria na Fórmula Un logo de 6 anos, no Gran Premio de Italia de 1971. El e outros 3 pilotos remataron 1º-2º-3º-4º en menos de dúas décimas por segundo, Hailwood terminou cuarto.
Luisa Fernández
Álbums
Outros álbums
Mike Hailwood
Automobilismo
Gañou o título europeo de Fórmula 2 en 1972 e obtivo un podio nas 24 Horas de Le Mans de 1969. Hailwood disputou tres Tempadas completas na serie europea F5000 Shellsport 1969-71 e foi a segundo na serie Tasman F5000 de 1972 na que pilotou un chasis TS8 F1 de 5000.
Viola de can
Taxonomía
Viola canina foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 935, no ano 1753.
Guerra civil irlandesa
miniatura|dereita|[[Michael Collins (político)|Michael Collins, como delegado nas conversas do Tratado Anglo-Irlandés de Londres de 1921.]] A guerra civil irlandesa (irlandés: Cogadh Cathartha na hÉireann) foi un conflito entre os partidarios e os opoñentes do Tratado Anglo-Irlandés do 6 de decembro de 1921, que establecía o Estado Libre de Irlanda, precursor da actual República de Irlanda. Os opoñentes do tratado obxectaban o feito de que se mantivesen lazos constitucionais entre o Reino Unido e a Irlanda e que os seis condados de Irlanda do Norte non foran incluídos no Estado Libre. A Guerra Civil cobrou máis vidas que a guerra de Independencia que a precedera, e deixou a sociedade irlandesa profundamente dividida. A súa influencia na política irlandesa aínda é evidente hoxe en día.
Luisa Fernández
Sinxelos
outros sinxelos
Mike Hailwood
Automobilismo
miniatura| Mike Hailwood pilotou un McLaren M23 en [[Brands Hatch en 1974]] Hailwood foi recoñecido pola súa valentía cando no Gran Premio de Suráfrica de 1973 retirou a Clay Regazzoni do seu coche ardendo despois de que os dous chocaran na segunda volta da carreira. O mon de pilotaxe de Hailwood incendiouse, pero despois de ser extinguido por un comisario, volveu axudar a rescatar a Regazzoni, un acto polo cal foi galardoado coa Medalla George, o 2º galardón máis alto que se pode adxudicar un civil británico.
Morte
Tras a súa retirada do deporte automobilístico, a finais de 1979 Hailwood montou un concesionario de motos Honda en Birmingham chamado "Hailwood and Gould", en colaboración co expiloto de motos Rodney Gould.
O sábado 21 de marzo de 1981, Hailwood partiu no seu Rover SD1 cos seus fillos Michelle e David para comprar Fish and chips (peixe con patacas fritas). Cando regresaban pola A435 Alcester Road a través de Portway, Warwickshire, preto da súa casa en Tanworth-in-Arden, un camión fixo un xiro ilegal polas barreiras cara á mediana central, e chocou co seu coche. Michelle, de nove anos, morreu instantaneamente. Mike e David foron trasladados ao hospital, onde Mike morreu dous días despois por graves lesións internas. Tiña 40 anos. David sobreviviu con lesións menores. O piloto do camión foi multado con 100 libras.
Hailwood afirmou que un adiviño en Suráfrica predixeralle que non viviría máis de 40 anos e que o mataría un camión. A historia foi repetida por Elizabeth McCarthy nun libro de memorias de 1981, mentres relataba a súa relación con Hailwood, a quen coñeceu no Gran Premio do Canadá de 1967. Cando lle propuxo matrimonio, ela respondeu que dubidaba casar con alguén que podía morrer en calquera carreira de fin de semana. Entón contoulle a súa historia e dixo: "... así que ves, iso non vai ocorrer nunha pista".
Hailwood morreu con 76 vitorias en Grandes Premios, 112 podios de Gran Premio, 14 Illa de Man TT, e gañou 9 Campionatos Mundiais, incluíndo 37 Grandes Premios, 48 ​​podios Grand Prix, 6 vitorias na Illa de Man TT e 4 Campionatos Mundiais en 500cc.
Vida persoal
Procedente dun contorno próspero, durante o inicio da súa carreira Hailwood gozou dun estilo de vida privilexiado e ata antes do seu traslado de MV a Honda en 1966 foi o piloto mellor pagado do mundo. Viviu como un playboy da Jet set percorrendo 48.300 km de estradas e 257.500 km aéreos nun ano, viaxando a circuítos de todo o mundo mentres residía na súa residencia de solteiro en Heston, onde gardaba os seus coches deportivos de gran potencia.
En 1964, xunto ao comentarista e xornalista británico, Murray Walker publicou o libro "The Art of Motorcycle Racing". Logo de trasladarse a Suráfrica en 1967, confirmou a Motorcycle Mechanics en 1968 que só estaría alí o mesmo tempo que nos oito anos anteriores cando pasou dous meses de inverno na facenda do piloto Paddy Driver preto de Johannesburgo. Hailwood tamén afirmou: "E no que respecta ao matrimonio ¡iso é estritamente para os paxaros!".
Casou cunha modelo chamada Pauline o 11 de xuño de 1975. Tiveron dous fillos: unha filla, Michelle, en 1971, e un fillo, David.
Resultados en grandes premios de motociclismo
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos no campionato de Europa F5000
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida.)
Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida) Os pilotos clasificados non poden optar aos puntos do Campionato Europeo de Fórmula 2
Neártico
miniatura|350px|Ecozona do Neártico.
O Neártico, Neoártico ou rexión Neártica, é unha das oito ecozonas terrestres que dividen a superficie da Terra.
Xunto coa ecozona Paleártica constutúe a rexión Holártica.
A ecozona do Neártico abarca a maior parte de Norteamérica, incluíndo Groenlandia e as montañas do norte de México. Pero México meridional, o sur da Florida, América Central e as illas do Caribe forman parte da ecozona Neotropical, xunto con Suramérica.
O Neártico subdivídese en catro biorrexióne:
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2010
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2010 é o campionato anual número 61 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Nel están inscritos para competiren doce equipos.
miniatura|[[Sebastian Vettel campión da tempada 2010.]]
Está programado que conte con 19 Grandes Premios, dando comezo o 14 de marzo co Gran Premio de Bahrain, estando prevista a finalización para o 14 de novembro co Gran Premio de Abu Dabi no Circuíto de Yas Marina.
Foron introducidas pola FIA, ademais, diversas modificacións nas regras, nun intento de reducir custos debido á crise financeira e para mellorar o espectáculo. Novas normas sobre pneumáticos, aerodinámica a prohibición de repostaxes, e un cambio na puntuación entre outras, son algúns dos cambios máis significativos que os regulamentos da Fórmula 1 sufriron desde hai décadas.
Cambios técnicos
! Posto ! Puntos
A seguinte táboa mostra os equipos inscritos para o Mundial de F1. Os primeiros oito están ordenados pola clasificación do campionato de construtores da tempada, máis os catro equipos novos. A FIA ditou no novo regulamento para 2010 que haberá un máximo de trece escuadras con posibilidade de catorce.
Pilotos
† Condutores que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.
A Cruz Pequena, San Cosme de Barreiros, Barreiros
A Cruz Pequena é un lugar da parroquia de San Cosme de Barreiros no concello lugués de Barreiros na comarca da Mariña Oriental.
Google Earth
Google Earth é un programa informático similar a un sistema de Información xeográfica creado pola empresa Keyhole, Inc., inicialmente baixo o nome de EarthViewer 3D. Permite visualizar imaxes en tres dimensións do planeta, combinando fotos de satélite, mapas e o motor de procura de Google que permite ver imaxes a escala dun lugar específico do planeta. En 2013 converteuse no programa máis popular para visualizar cartografía, con máis de mil millóns de descargas.
Controversias
esquerda|miniatura|[[Vídeo time-lapse do glaciar Columbia en Alasca, incorporado en Google Earth.]]
Taxi
miniatura|dereita|Taxis en Pontevedra. O taxi é un automóbil privado, conducido por un chofer e destinado ao transporte de pasaxeiros e mais das equipaxes destes. O transbordo faise de porta a porta, á elección do pasaxeiro, contrariamente aos transportes en común que circulan entre puntos predeterminados (paradas de autobús, estacións ferroviarias).
A palabra taxi provén de taxímetro, aparato destinado a medir o tempo e a distancia dun traxecto para estabelecer o montante a pagar polo pasaxeiro. Este taxímetro é chamado igualmente contador quilométrico.
Bachué
A deusa Bachué (en lingua muisca: "a do peito espido"), é unha deusa nai que segundo a relixión muisca é a nai da humanidade. Xurdiu das augas da lagoa de Iguaque cun meniño no colo, quen medrou para devir no seu marido e poboar a Terra. Recibiu adoración nun templo na área do actual concello de Chíquiza, anteriormente chamado "San Pedro de Iguaque".
Mitoloxía
miniatura|esquerda|250px|A deusa Bachué mergullándose na lagoa de Iguaque. Cando o neno medrou, Bachué casou con el e viaxou a través dos territorios dos muiscas. Cada vez que quedaba embaraza daba a luz entre catro e seis fillos. Os muiscas crían que tódalas persoas tiñan como antepasado común a Bachué. Cando os seus fillos medraron, Bachué regresou á lagoa de Iguague co seu primeiro fillo e despois dun dicursos final converteuse en dúas cobras xigantes e mergullouse na auga, convertendo este sitio nun lugar sagrado para os muiscas.
OK Liga Bronce 2020
A tempada 2020 da OK Liga Bronce é a segunda edición da liga de ascenso á OK Liga Prata, segunda categoría do hóckey a patíns español.
Castro de Vila do Castro
Ten forma oval cunhas medidas no eixe N-S de 110 m e no eixe L-O de 90 m, cunha liña defensiva e foxo. Ten un antecastro ao oeste.
Liga Española de Baloncesto 1982-83
A tempada 1982-83 da Liga Española de Baloncesto foi a 27ª edición do campionato nacional de baloncesto en España, e a derradeira antes do nacemento da Liga ACB ó ano seguinte. O torneo comezou o 10 de outubro de 1982 e rematou o 7 de abril de 1983 coa disputa da final entre o FC Barcelona e o Real Madrid CF. A liga regular estivo composta por 14 equipos, entre eles dous galegos, o OAR Ferrol (que participaba por 3ª ocasión) e o Obradoiro CAB (que debutaba na máxima competición nacional). A liga regular contou con 26 xornadas, ó cabo das cales o último equipo da táboa descendeu de categoría. Os dous primeiros equipos remataron cos mesmos puntos, de xeito que tivo que disputarse de xeito escepcional unha final de desempate polo título.
Tempada regular
Puntos = Puntos acadados para a clasificación; Xog = Encontros xogados; G = Encontros gañados (2 puntos); E = Encontros empatados (1 punto); P = Encontros perdidos (0 puntos); P+ = Puntos a prol; P- = Puntos en contra
O Obradoiro CAB foi sancionado cun punto.
FC Barcelona 76 — 70 Real Madrid
670
Acontecementos
miniatura|esquerda|200px|Plano de Cairuán
Sébastien Chabal
miniatura|280px|Chabal no 2015. Sébastien Chabal, nado o 8 de decembro de 1977 en Valence, Drôme, é un ex xogador de rugby francés.
Traxectoria
Xogou como número 8 no equipo profesional francés Bourgoin (1998–2004), no equipo inglés Sale Sharks (2004–2009), no francés Racing Métro 92 Paris (2009–febreiro de 2012) e na selección de rugby de Francia. Gañou o seu primeiro torneo internacional o 4 de marzo de 2000 contra Escocia. Representou a Francia en 62 partidos marcando seis ensaios; dous contra Italia no Torneo das Seis Nacións 2007; un ensaio gañador do partido contra Inglaterra na Copa do Mundo de Rugby 2007; dous contra Namibia no Campionato do Mundo de Rugby de 2007 e un contra Italia no Torneo das Seis Nacións 2009. Foi un dos deportistas máis populares de Francia, polo que moitos xornalistas franceses escibiron e falaron sobre a Chabalmania.
Ana García Lozano
Ana García Lozano, nada en Valencia o 23 de setembro de 1963, é unha xornalista e presentadora española.
Traxectoria
É sobriña do coñecido cantante Manolo Escobar, filla dun dos seus tres irmáns que acompañaban ao famoso cantante coa guitarra.
Licenciada en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid, comeza a súa actividade profesional no mundo da radio. O seu primeiro traballo foi en Radio España, onde desde 1982 prestou servizo como produtora de programas. Tras obter a súa Licenciatura, intégrase na Cadena COPE en 1986, traballando tanto ante os micrófonos en programas musicais como en labores de produción.
Coa chegada das televisións privadas, cambia de medio e en 1990 é contratada por Telecinco para realizar tarefas de coordinación dos programas VIP Noche e VIP Guay, que presentaba Emilio Aragón. As boas relacións profesionais con Aragón lévanlle a ser contratada pola produtora deste, Globomedia, e continuar traballando na coordinación dos programas que o showman conduciu en Antena 3 entre 1992 e 1994: Noche, noche e El Gran Juego de la Oca.
En 1994 ponse por primeira vez diante dunha cámara para conducir o espazo El programa de Ana, en Telemadrid. Tratábase dun formato novo en España, aínda que dabondo coñecido noutras latitudes, especialmente en países anglosaxóns: o talk show ou programa de testemuños, no que persoas anónimas achéganse ao estudo para narrar as súas experiencias vitais. O programa alcanza un grande éxito de audiencia e emítese durante dúas tempadas, marcando ademais a pauta a outros moitos espazos posteriores, de moi similares características, noutras cadeas. A cadea autonómica contrataría entón a Gemma Nierga para presentar un programa case idéntico.
En 2001 é contratada por Televisión Española para facerse cargo do programa de debate Ésta es mi historia, que se emite ata 2004. Un ano despois, tamén na cadea pública conduce o reality show de intercambio de identidades Préstame tu vida. Doutra banda, en novembro de 2004 foi contratada por Punto Radio para facerse cargo da programación dominical. Nesa emisora dirixe o programa Ana en Punto Radio.
Galardoada co Premio Antena de Ouro 2006 de Radio, estivo igualmente nomeada ao Premio TP de Ouro como Mellor presentadora por Ana nos anos 1996, 1997 e 1998.
Entre o 4 de marzo e o 14 de xuño de 2013, a xornalista presentou o talk show Tenemos que hablar en La 1 de Televisión Española. A cancelación deste programa tras só 3 meses en antena foi anunciado polo responsable de RTVE, Leopoldo González Echenique, na súa comparecencia ante o Congreso dos Deputados cando afirmou que "non está dando os resultados que esperabamos". Non transcendeu se a xornalista puido percibir unha indemnización millonaria trala súa destitución.
Chris Baio
Christopher Baio, nado o 29 de outubro de 1984, é un músico estadounidense, máis coñecido por ser o baixista do grupo musical de indie rock Vampire Weekend. Tamén é produtor musical baixo o nome artístico Baio, e o seu primeiro álbum The Names foi lanzado con Glassnote Records o 18 de setembro de 2015.
Nuala Ní Dhomhnaill
Nuala Ní Dhomhnaill, nada en Lancashire en 1952, é unha poeta irlandesa en lingua irlandesa.
Traxectoria
Naceu en Inglaterra de pais irlandeses. Cando tiña cinco anos de idade volveu a Irlanda, vivindo cunha súa tía en Cean Trá, dous anos despois seus pais volveron tamén a Irlanda. Criouse pois na península de Dingle, dentro do Gaeltacht, e pasou tamén períodos en Limerick e Aonach Urmhumhan durante a súa xuventude. O sacerdote e escritor Pádraig Ó Fiannachta era seu tío. Estudou  irlandés e inglés no University College Cork entre 1969 e 1972. Nesa época formou parte da escola Innti de poetas. Logrou o certificado superior en educación en 1973. Casou co xeólogo turco Dogan Leflef e viviu primeiro nos Países Baixos e dende 1975 en Turquía. Traballou como profesora de inglés na Universidade Técnica do Oriente Medio en Ancara. En 1980 aveciñouse coa súa parella en Dublín.
Poesía
En 1981 publicou a súa primeira colección de poesía: An Dealg Droighin (1981). Supuxo a súa entrada en Aosdána. Na súa poesía sobrevive moito do período  Innti. A mitoloxía e o folclore, así como as cancións populares son unha fonte para a súa obra, frecuentemente combinada co feminismo, a sexualidade e a cultura, ligando xénero e opresión política e facendo central a conexión entre o corpo feminino e o texto ; mais tamén está moi presente o humor na súa poesía. Tamén a lingua é un tema recorrente, nun dos seus poemas, "Ceist na Teangan" (a cuestión da lingua) explica a súa decisión de escribir só en irlandés como a voz natural da poeta e pola súa expresividade e concreción. O seu recoñecemento internacional vénlle da publicación en 1986 dunha edición bilingüe, inglés-irlandas, dunha selección da súa obra lírica. A súa poesía está traducida ao inglés, francés, alemán, polaco, italiano, noruegués, estoniano, bretón e xaponés; en galego algúns dos seus poemas apareceron na escolma de 2003 Pluriversos: seis poetas irlandesas de hoxe mais en ''Un bosque novo. Antoloxía da poesía gaélica contemporánea'' de 2016. En 1985 publicou a peza de teatro infantil Jimín, baseada na obra de 1919 Jimín Mháire Thaidhg de Pádraig Ó Siochfhradha.
Mar das Molucas
O mar das Molucas (en indonesio, Laut Maluku) é un mar que se atopa no océano Pacífico occidental, e cuxas augas pertencen a Indonesia, especificamente bordeado polas illas indonesias de Célebes ao oeste, Halmahera ao leste e as illas Sula ao sur. A rexión é rica en corais e goza de moitos sitios para a practica do mergullo deportivo.
Xeografía
Este mar está situado na parte centroriental do arquipélago das Indias Orientais e os seus límites son os seguintes:
Terremotos
O mar é unha zona sísmica moi activa debido á placa do mar das Molucas. As illas Talaud, ao norte, son o límite xeralmente aceptado deste mar, aínda que a plataforma mariña esténdese máis ao norte.
Historia
Os imperios portugués, holandés, británico e español loitaron entre si polo control das illas das Especias (Molucas) as que só se pode acceder a través do mar das Molucas.
Delimitación da IHO
A máxima autoridade internacional en materia de delimitación de mares, a Organización Hidrográfica Internacional («International Hydrographic Organization, IHO), considera o mar de Molucas como un mar. Na súa publicación de referencia mundial, Limits of oceans and seas (Límites de océanos e mares, 3ª edición de 1953), asígnalle o número de identificación 48c, dentro do arquipélago das Indias Orientais e defíneo da forma seguinte:
Colonización española de América
A colonización española de América foi o proceso polo que se implantou no Novo Mundo unha administración que pretendía ser imitación ou duplicado da administración peninsular contemporánea. Este período estendeuse desde o 12 de outubro de 1492, día do descubrimento de América, até o 13 de agosto de 1898, cando a bandeira española foi arriada en San Xoán de Porto Rico.
A colonización de América foi efectuada substancialmente pola Coroa de Castela (ligada ós reinos indianos dinasticamente) e é a continuación dunha primeira expansión e experiencia colonizadora do Reino de Castela nas Illas Canarias, na cal ensaiou por primeira vez a certa escala a experiencia de conquistar, repoboar e administrar un territorio novo, habitado por pobos descoñecidos, asimilándoos e cristianizándoos no proceso. Así, as tres últimas grandes illas das Canarias foron completamente sometidas nos anos 1478-1483 (Gran Canaria), 1492-1493 (A Palma) e 1494-1496 (Tenerife) aínda que o impulso colonizador arrinca moito antes, nas outras illas do arquipélago. Esta experiencia e a existencia de fórmulas desenvolvidas para solucionar os problemas de fundación de novas cidades, pactos e enfrontamentos cos naturais do país, designación e atribucións dos Adiantados militares, engrenaxe dos aparellos administrativos: relixioso, civil e militar, foron logo amplamente usadas en América, teñen os seus antecedentes afastados na experiencia da Reconquista e repoboación da Península Ibérica e explican en parte o éxito da colonización.
A partir do século XV, os territorios e indíxenas foron incorporados pola Monarquía Española a través da Conquista de América, formando parte dun proceso histórico máis amplo denominado mercantilismo, dando lugar ó Imperio Español en América. Ó longo do século XIX, coa caída do absolutismo e a transformación de España nun Estado liberal, ten lugar a independencia hispanoamericana.
Grazas á soada bula do papa Paulo III Sublimis Deus de 1537 que declara Ós indíxenas homes con todos os efectos e capacidades de cristiáns, houbo un gran contraste entre a colonización española, a anglosaxoa e francesa en América. No Imperio Español a unidade social concibíase a través da unidade da Fe da Igrexa católica.
Unha das importantes consecuencias desta colonización foi a mestizaxe en América. Os reis españois estabeleceron unha política exterior común marcada por enlaces matrimoniais con varias familias reais europeas que resultaron na hexemonía dos Habsburgo en Europa durante os séculos XVI e XVII. Por outra banda o descubrimento de América a partir de 1492 modificou profundamente a historia.
Dialecto berciano
miniatura|Íntegro en [[PDF, Ensayos poéticos en dialecto berciano.]]
Dialecto berciano é o nome xenérico das variedades dialectais tradicionalmente faladas na bisbarra do Bierzo. Estas variedades forman parte do continuo dialectal romance do Noroeste da Península Ibérica, e teñen puntos en común co asturleonés, o galego e en menor medida, outras variedades romances. Existen ou existían variedades locais coa súa propia identidade, como por exemplo, a fala de Bembibre (buecés), a de Toreno (toreniense) ou o fornelo do Val de Fornela, todas elas de base asturleonesa; o ancarés, o charro de Vilafranca, a fala do Val de Finolledo, a fala do Val de Valcarce e a fala da Merindade de Aguiar, todas elas de base galega.
Referencias escritas
A mediados do século XIX publícase o traballo de Isidoro Andrés de Llano, Recuerdo a Puentedeume en dialecto berciano (1860, na Revista Esla). En 1861 Antonio Fernández y Morales escribe a instancias de Mariano Cubí, coautor, en dialecto berciano: " Ensaios poéticos en dialecto berciano " considerado polo autor como forma dialectal berciana do idioma galego. ("Entre o galego i o seu dialecto berciano", "O Berciano é un sub-dialecto galego", "se ben o berciano é un subdialecto galego"...).
Recolléronse expresións e vocabulario propio en diversos traballos sendo os máis interesantes os realizados por Luís A. Pastrana e David López, a principios da década de 1970, consistentes en nocións da descrición da morfoloxía e a sintaxe do dialecto, e un interesante dicionario de expresións e palabras; tamén cómpre mencionar a tese doutoral de Manuel Gutiérrez Tuñón, "El Habla de El Bierzo", publicada en 1975.
Dificultade de clasificación
miniatura|Situación lingüística nas provincias de León e Zamora
Eleccións xerais do Brasil de 2018
As eleccións xerais producíronse no Brasil dende o 7 de outubro de 2018, como primeira volta, para elixir ó presidente e ó vicepresidente, así como ó Congreso Nacional, os Gobernadores e Vicegobernadores estatais, as Asembleas Lexislativas estatais e a Cámara Lexislativa do Distrito Federal. A segunda volta produciuse o 28 de outubro de 2018, onde resultou elixido Jair Bolsonaro, do Partido Social Liberal.
Eleccións presidenciais do Brasil de 2014
As eleccións de 2014 resultaron coa candidata do Partido dos Traballadores, Dilma Rousseff, sendo reelixida como Presidenta na segunda volta co 51,6% dos votos, derrotando a Aécio Neves do Partido da Social Democracia Brasileira que recibiu o 48,4% dos votos. Rousseff xa fora elixida por primeira vez nas eleccións de 2010, sucedendo ó seu mentor político, Luiz Inácio Lula da Silva, que estivo no cargo dende 2003 até 2011.
Destitución de Dilma Rousseff
Porén, o 3 de decembro de 2015, os procedementos de acusación contra Dilma Rousseff foron aceptados oficialmente pola Cámara de Deputados. O 12 de maio de 2016, o Senado Federal suspendeu temporalmente os poderes e deberes de Rousseff durante seis meses ou até que o Senado chegara a un veredicto: destituila do seu cargo se a declaraban culpable ou absolvela dos delitos imputados. O Vicepresidente Michel Temer, do Partido do Movemento Democrático Brasileiro, asumiu os seus poderes e deberes como Presidente interino do Brasil durante a suspensión. O 31 de agosto de 2016, o Senado votou 61-20 a prol da acusación formal, declarando a Rousseff culpable de violar as leis orzamentais e destituíndoa do seu cargo (Art. 85, Constitución do Brasil). O vicepresidente Temer sucedeu a Rousseff como 37º presidente do Brasil.
Ataque contra Bolsonaro durante a campaña
esquerda|miniatura|Bolsonaro sendo acoitelado. Jair Bolsonaro foi acoitelado o 6 de setembro de 2018 mentres facía campaña na cidade de Juiz de Fora, Minas Gerais e interactuaba cose seus partidarios. O fillo de Bolsonaro, Flávio, declarou que as feridas de seu pai eran só superficiais e que se estaba a recuperar no hospital. A policía detivo e identificou o atacante como Adelio Bispo de Oliveira, quen afirmou que foi "ordenado por Deus para levar a cabo o ataque". Flávio Bolsonaro declarou máis tarde que as feridas inflixidas parecen peores do que se pensaba inicialmente. El chiou no Twitter sobre a condición de seu pai, explicando que a perforación alcanzou parte do fígado, o pulmón e parte do intestino. Tamén afirmou que Bolsonaro perdera unha gran cantidade de sangue, chegando ó hospital cunha presión de 10/3, pero dende entón xa se estabilizara. A maioría dos outros candidatos na carreira presidencial (de ambos lados do espectro político), e o actual presidente brasileiro, Michel Temer, condenaron o ataque.
Candelária Sport Clube
O Candelária Sport Clube é un club portugués de hóckey a patíns da cidade de Candelária, no arquipélago das Azores. Fundouse o 24 de xaneiro de 1990 e actualmente xoga na máxima categoría do hóckey a patíns portugués, o Campionato Nacional de 1ª División.
Na tempada 2007-08 foi finalista da Copa CERS, mais non puido acadar o título ao perder fronte ao C.P. Vilanova catalán.
Eleccións parlamentarias de Chile de 1949
As eleccións xerais de Chile de 1949 celebráronse o 13 de marzo. Elixíronse 147 deputados e renováronse 20 dos 45 senadores. As anteriores eleccións foran en 1945 e as posteriores foron en 1953.
O FRAS, ou Falanxe Radical Agrario Socialista, un dos varios conglomerados de oposición ao goberno radical, logrou asegurar unha maioría, representando máis ou menos o 25% do Congreso Nacional, en ambas as cámaras, converténdose nunha coalición próspera electoralmente.
O Partido Comunista de Chile mantivo a súa clandestinidade e non adoptou nestas eleccións o nome de Partido Progresista Nacional, aínda que presentou algúns candidatos a nome do Partido Socialista, sen resultar electos.
Lista de deputados 1949-1953
(1) Carlos Souper Maturana faleceu o 22 de xaneiro de 1950. Levouse a cabo unha elección complementaria onde triunfou Lisandro Cruz Ponce (PS), vencendo ao seu contrario liberal, Arturo Estay Aravena. Incorporouse á Cámara dos Deputados o 5 de xullo de 1950.
(2) Pedro Cárdenas Núñez faleceu en maio de 1952. Ao restar menos dun ano para o inicio do novo período lexislativo, non correspondeu por norma a elección complementaria, quedando a vacante sen ocupar.
(3) Roberto Bravo Santibáñez faleceu en decembro de 1950. O 24 de abril de 1951 incorporouse no seu posto Ramón Noguera Prieto (PCT), que venceu nas eleccións complementarias onde superou ao socialista, Carlos Venegas.
(4) Lucio Aníbal Concha Molina faleceu o 24 de xuño de 1952. Ao quedar menos dun ano para o inicio do novo período lexislativo, non correspondeu por norma a elección complementaria, ficando a vacante sen ocupar.
(5) Ángel Muñoz García faleceu o 11 de xaneiro de 1951. O 24 de abril de 1951 incorporouse no seu sitio Inés Leonor Enríquez Frödden (PR), a primeira muller parlamentaria de Chile, quen venceu nunha elección complementaria contra Esteban Bedoya (PDN) e Óscar Waiss Band (PSP).
(6) Fernando Maira Castellón foi escolleito Senador o 18 de xullo de 1950. O 25 de outubro de 1950 incorporouse no seu sitio José Ruperto Puga Fisher (PDo), quen venceu nunha elección complementaria ao conservador Zenón Urrutia Manzano e o socialista-popular Salomón Corbalón González.
(7) Carlos Cifuentes Sobarzo faleceu o 2 de decembro de 1950. O 24 de abril de 1951 incorporouse no seu sitio Mariano Puga Vega (PL), quen vencera nunha elección complementaria ao agrario-laborista Tertuliano Trillat e ao democrático Gregorio Fuentealba Orellana.
Lista de Senadores 1949-1953
No cadro de distribución atópanse marcados en celas amarelas aqueles escanos que se escolleron nesta elección. Aquelas provincias que se encontran de cor celeste na lista que a continuación se entrega, corresponden aos senadores do período 1945-1953.
(2) O 22 de febreiro de 1950, os senadores Hernan Videla Lira e Pedro Opazo Cousiño comunicáronlle ao Executivo a vacancia do cargo ocupado por Neftalí Reyes Basoalto, por ter permanecido máis dun ano ausente do país sen a autorización competente. O 11 de xullo de 1950 incorporouse ao Senado o electo senador complementario Radomiro Tomic Romero (FN).
(3) Arturo Alessandri Palma faleceu o 24 de agosto de 1950, sendo substituído polo seu xenro, Arturo Matte Larraín (PL), quen se incorporou o 9 de xaneiro de 1951, tras vencer na elección complementaria ao conservador-social-cristiano Carlos Vial Espantoso, o radical Rudencindo Ortega Masson, o socialista-popular Tomás Herman Chadwick Valdés e a feminista María de la Cruz Toledo.
(4) Carlos Ibáñez del Campo foi electo Presidente da República o 24 de outubro de 1952, asumindo o mando do país o 3 de novembro do mesmo ano. Incorporouse no seu lugar o 13 de febreiro de 1953 a feminista María de la Cruz Toledo, quen venceu en elección complementaria ao independente Humberto Mewes Bruna e ao conservador-social-cristián José Domínguez Ecnenique.
(5) Diego Francisco Bulnes Correa incorporouse o 22 de outubro de 1947 en substitución do falecido senador Diego Echenique Zegers, que morrera o 6 de agosto de 1947.
(6) Sergio Fernández Larraí incorporouse o 2 de agosto de 1949, tras vencer en elección complementaria ao conservador-social-cristián Francisco Javier Labbe, en substitución do falecido senador Miguel Cruchaga Tocornal, morto o 2 de marzo de 1949.