cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Noite dos lapis
Causas
Aínda que ningún documento oficial asegura que as desaparicións se realizaron a causa do reclamo pola petición do boleto estudantil, e ata dous dos superviventes negaron a relación directa entre os secuestros e o reclamo estudantil específico, os diferentes testemuños achegados polos superviventes tanto na CONADEP como no Xuízo ás Xuntas intúen a esta teoría como válida.
Os secuestros
Os secuestrados foron :
Segundo a CONADEP, a policía bonaerense preparara un operativo de escarmento para os que participaran da campaña polo boleto estudantil, considerada polas Forzas Armadas como «subversión nas escolas», e que "os adolescentes secuestrados foran eliminados despois de padecer tormentos en distintos centros clandestinos de detención, entre os que se encontraban: Arana, Pozo de Banfield, Pozo de Quilmes, Xefatura de Policía da Provincia de Buenos Aires e as Comisarías 5a., 8a., e 9a. de La Plata e 3a. de Valentín Alsina, en Lanús, e o Polígono de Tiro da Xefatura da Provincia de Buenos Aires".
Cultura popular
Os feitos foron levados ao cine nunha película titulada La noche de los lápices, do director Héctor Olivera.
O cantautor canario Rogelio Botanz compuxo unha canción baseada no testemuño de Pablo Díaz e que leva por título Noite dos Lapis.
Georgian Public Broadcaster
A Georgian Public Broadcaster (en საქართველოს საზოგადოებრივი მაუწყებელი - Sakartvelos Sasogadoebriwi Mauzkebeli), tamén coñecida polas siglas GPB (en xeorxiano, სსმ), é a empresa de radiodifusión pública da República de Xeorxia. Actualmente xestiona dúas emisoras de radio e dúas cadeas de televisión.
É membro activo da Unión Europea de Radiodifusión desde 2005.
Historia
As primeiras emisións de radio en Xeorxia comezaron o 23 de maio de 1925 como Radio Tiflis, mentres que a primeira canle de televisión iniciou a súa actividade o 30 de decembro de 1956.
A programación pasou a ser diaria a partir de 1961. O desenvolvemento dos medios de comunicación en Xeorxia impulsou a creación dunha segunda cadea de televisión en 1971 e a construción dunha torre de comunicacións en Tiflis en 1972, coa que se deu cobertura de radio e televisión ás zonas máis afastadas da rexión.
Trala Revolución das rosas de 2003, o Parlamento de Georgia debateu unha nova Lei Audiovisual que foi aprobada en decembro de 2004. A corporación pasou a ser de titularidad pública e recibiu un novo nome, "Radiodifusión Pública de Xeorxia".
Organización
A GPB é unha empresa pública, propiedade do Estado xeorxiano. Entre os seus obxectivos establece atender as necesidades e intereses da sociedade georgiana, ofrecéndolle a maior variedade posible de información e coñecementos. Para iso sinala metas como difundir iniciativas sociais, defender a herdanza cultural e tradicións, manter un correcto uso do idioma, garantir a identidade de todos os seus cidadáns e evitar calquera tipo de manipulación política, económica ou doutra clase..
O grupo finánciase con achegas directas do Estado.
Eleccións municipais en Samos
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Samos dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Samos]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Samos desde a aprobación da Constitución de 1978.
Mourín, Camariñas, Camariñas
Mourín é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Tiña 14 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 8 homes e 6 mulleres.
Quique Costas
Traxectoria
Comeza a xogar no equipo de afeccionados do Sociedade Deportiva Amanecer do Grove, logo pasa ás categorías inferiores do Celta de Vigo e en 1965, con 18 anos, debuta en segunda división co Celta. Estando neste equipo debuta na selección española de fútbol nun encontro o 11 de febreiro de 1970 contra a Alemaña do Leste, e tamén con el ascende a primeira división. En abril de 1971 ficha polo FC Barcelona, onde xogará nove temporadas, ata 1980.
Cando se retira adestrou o equipo filial do FC Barcelona B en diversas ocasións, a última ata 2007.
Vida persoal
É pai dos tamén xogadores Quique Álvarez Sanjuán e Óscar Álvarez Sanjuán.
Saldo comercial relativo
O Saldo Comercial Relativo (SCR) expresa o saldo dun sector como proporción do comercio total do sector.
O seu cálculo é
Se o resultado se aproxima a 100 estamos diante dun sector que presenta unha vantaxe comercial a cal virase reducida ata chegar a 0. Se o resultado se achega a -100 entón estamos diante dunha desvantaxe comercial, a cal, ó igual que no anterior caso, virase reducida se se achega a 0.
La Democracia (Ferrol)
La Democracia foi un periódico editado en Ferrol entre 1885 e 1896.
Historia e características
Subtitulado Órgano del Partido Republicano, o seu fundador e director foi Francisco Suárez García. Como portavoz da clase obreira sostivo polémicas con El Correo Gallego e La Monarquía. Deixou de publicarse polo fraccionamento dos republicanos que deu lugar á penetración das ideas socialistas.
Torres de Oeste
As torres de Oeste, ou Castellum Honesti, son un sitio arqueolóxico composto polas ruínas consolidadas dunhas torres de orixe romana que serviron de enclave fundamental para a defensa das terras da arquidiocese de Santiago de Compostela dos ataques normandos na Alta e na Baixa Idade Media.
Trátase dun castelo de acceso libre e uso turístico e foi declarado Monumento Nacional. Sitúase na confluencia do río Ulla e a ría de Arousa, na parroquia de Oeste, concello de Catoira.
Orixe
No lugar que ocupan as torres testemuñouse actividade humana desde época castrexa, polos restos de cerámica e útiles de bronce atopados. A data da súa construción foi, durante moito tempo, motivo de longas discusións. O autor romano Pomponio Mela menciona na súa obra a existencia na desembocadura do Ulla das Turris Augusti. A existencia de restos romanos situados na cimentación das torres comprobouse en escavacións arqueolóxicas a mediados do século XX. miniatura|Torres de Oeste dende a ponte.
miniatura|Torre. miniatura|Capela románica e unha das torres.
Idade Media
O 29 de outubro de 1024 o rei Afonso V o Nobre doa a Vistruario, bispo de Iria, as torres. Cara ao ano 1040 o bispo Cresconio ordenou importantes traballos de reformas. Na Historia Compostelá explícase que os traballos de melloras e reformas continuaron baixo os mandatos dos sucesores de Cresconio: Diego Páez e Diego Xelmírez.
No século XII defínese a estrutura definitiva do castelo e queda composta a fortaleza por sete torres que amurallaban un recinto arrodeado de pantanos. Posúe unha capela do século XII construída por Xelmírez e dedicada ó apóstolo Santiago. A partir do século XV a fortaleza comeza a súa decadencia e, finalmente, no ano 1525 gran parte das construcións foron destruídas.
Loxo, Touro
Xeografía
Comunícase a través da estrada AC-240 que vertebra todo o municipio de Touro. Hai servizos de autobuses diarios entre Loxo e Santiago de Compostela.
Economía
Loxo pasou de ser unha parroquia eminentemente agrícola e gandeira a converterse no lugar de residencia dependente economicamente dos sectores secundarios e terciarios de Santiago de Compostela principalmente.
Referencias literarias
Na obra do escritor Xosé Neira Vilas Memorias dun neno labrego, a irmá do protagonista, Celia, serve para uns señores en Loxo.
"“Hai moitos meses que meu irmán Miguel marchou para América. Inda me lembro de cando se despediu de nós. Miña nai, a tía Carme e a madriña choraban. Meu pai estaba serio coma un pote. Nin bágoas nin risadas: os homes son homes. O padriño non quixo ir. A Celia, que está servindo en Loxo, mandámoslle recado pero non a deixaron vir os señores.(Extracto do libro).''"
Festividades
A festa do Coto de San Sebastián (O Coto), honra a San Sebastián e a Santa Lucía (o sábado e domingo da primeira fin de semana de xullo respectivamente). O primeiro domingo de xullo é coñecido como “Coto Grande” e o segundo domingo como “Coto Pequeno”. A festa ten lugar nos arredores da Capela de San Sebastián, antigamente situada no alto do monte do Coto. As festas do Coto teñen a súa orixe nunha romaría de campo.
Na parroquia celébranse tamén as festas de Santa María 15 de agosto, San Roque 16 de agosto e Virxe do Carme 17 de agosto.
Torres de Oeste
Descrición
Na actualidade consérvanse en pé os alzados de dúas das torres e unha terceira moi arruinada. As torres son de planta cadrada e construídas con "perpiaño mediano" (coñecido como asturiano) e grandes perpiaños nos esquinais e nas xambas.
A ermida
Trátase do mesmo templo que Diego Xelmírez levantou ab fundamentis no ano 1122. Atópase unida a unha torre e foi refeita en tempos modernos. En imaxes antigas pódense ve-las bóvedas totalmente derrubadas. A igrexa é dunha nave cunha ábsida semicircular. Os perpiaños son raros e irregulares as fiadas. A nave cóbrese con bóveda de canón con directriz en arco de ferradura. O arco triunfal (semicircular) apóiase sobre xambas de cóbados.
A fachada principal coróase cunha espadana dunha soa troneira. A portada componse dunha sinxela porta cun lintel pentagonal, e sobre este un arco semicircular. No tímpano restos dunha inscrición de difícil lectura. A fachada meridional carece de cornixa nin seteiras, e só se abre cunha porta alintelada cun arco de descarga similar ao da fachada occidental (principal). Na fachada setentrional ábrense cinco seteiras con arco de ferradura.
Achados
No Museo de Pontevedra consérvase unha doela (cat. nº 1488) que procede deste lugar co texto. Tamén conserva un relevo rectangular, cunha cruz grega no centro e colgando un alfa e un omega, é a peza nº 2088, coa inscrición.
En 1971, realizou escavacións o arqueólogo catalán Alberto Balil Illana, catedrático da Universidade de Santiago de Compostela.
A Romaría Viquinga
Cada verán, o primeiro domingo de agosto, os restos do Castellum Honesti reviven unha romaría viquinga que recrea a defensa do castelo fronte a un ataque normando.
Oceánidas
250px|miniatura|Aqueloo, un dos principais deus fluviais (1586)
Na mitoloxía grega, os Oceánidas (en grego Ποταμοί Potamoí, 'ríos'; en latín Fluminae) eran deuses fluviais, ou deuses-río, personificacións dos ríos que se supoñían gobernados por eles. Eran fillos de Océano e Tetis (unha das Titánides), pais de tódolos ríos, e Hesíodo dá os nomes de todos eles, un por cada río coñecido na época, e aínda engade que son outros tres mil máis. Desta forma, serían irmáns das Oceánides.
Representábanse como anciáns de longa barba cos atributos da fauna e a flora propios do río do que tomaban o nome. Lucían grilandas ou coroas feitas coa vexetación do lugar, ou ben dous cornos, se o río se dividía en varios brazos. En numerosas esculturas os deuses fluviais apóianse nunha ánfora da que mana a auga do río, ánfora que aparece máis ou menos inclinada dependendo da rapidez coa que circulaban as augas do río correspondente.
Adoitaban invocarse antes de cruzar os ríos, co enorme respecto que merecían.
Relación dos Oceánidas
miniatura|300px|Relevo votivo dedicado ao deus [[Cefiso, representado nunha asemblea divina na que tamén están Aqueloo e un touro antropomórfico (Museo Arqueolóxico Nacional de Atenas).]]
Iconografía
miniatura|300px|Deus río Nilo, en Nápoles (s. II-III)
Os deuses-ríos compórtanse como verdadeiras personificacións, que normalmente se limitan a ser simples espectadores, coas notables excepcións de Alfeo e Aqueloo. Adoitan estar representados tendidos no chan, nus e sen que teñan atributos que permitan identificalos. O caso contrario sería, de novo, Aqueloo, representado como un touro con cabeza humana e cornos, que pode correr e turrar.
Un exemplo é o deus-río Nilo, coñecido polas esculturas de Nápoles ou dos Museos Vaticanos. Represéntase como un home ancián, con pelo e barba longos, e coronado cunha grilanda de follas, flores e froitos. Porta unha cornucopia, que representa a abundancia de froito que proporciona, e apóiase sobre unha esfinxe exipcia. No caso do Nilo dos Museos Vaticanos, unha chea de meniños rube polo corpo do deus, simbolizando o número de cóbados que debe subir o Nilo para que a crecida sexa frutífero. O mesmo modelo utilizarase nun mosaico do século V ou nun marfil do século VI.
miniatura|300px|esquerda|A Fonte dos Catro Ríos (Roma)
Noutros casos será un home novo e imberbe se o río é de pouco caudal, ou vello e forte, barbado, se é un río caudaloso. Apóiase sobre unha rocha ou sobre un cántaro do que se verte auga. Algunha vez adórnase con algún atributo local. Os romanos representan o Río Tíber, personificado como Tiberinus, acompañado da loba Luperca e Rómulo e Remo; en ocasións, tamén cunha proa de barco ou unha das pontes do Tíber.
No Renacemento, os deuses fluviais seguirán representándose de forma similar, e servirán de modelos a artistas como Rafael Sanzio, Giulio Romano, Sansovino ou o mesmo Bernini, que na súa Fonte dos Catro Ríos (Roma, 1651) engade o río río Ganxes e o río da Prata ós tradicionais ríos Nilo e Danubio.
Tumba de andadeiro
dereita|miniatura|250x250px|Unha tumba de andadeiro sinxela en Carrowmore, preto de [[Sligo, en Irlanda.]] Unha tumba de andadeiro é aquela que ten unha estreita pasaxe de grandes pedras, ortostatos, e unha ou varias cámaras funerarias cubertas de terra ou de pedra. Os megálitos adoitaban empregarse na construción de tumbas de andadeiro, que polo xeral datan do Neolítico. Os que teñen máis dunha cámara poden ter múltiples subcámaras na apertura da cámara mortuoria principal. Un deseño común, a cruciforme, ten, como o seu nome indica, forma de cruz. Ás veces as tumbas de andadeiro están cubertas cun cairn, especialmente as que datan de épocas posteriores. Non en tódalas tumbas de andadeiro se atoparon probas de conter corpos, como no caso de Maeshowe.
As tumbas de andadeiro do tipo cairn a miúdo teñen elaborados tellados con ménsulas no canto de laxes sinxelas, tales como a bóveda de Newgrange. Atopouse arte megalítica tallada nas pedras nalgúns sitios. O mesmo andadeiro, nunha serie de casos notables, está aliñado de tal maneira que o sol penetra na pasaxe nun momento importante do ano, por exemplo no amencer do solsticio de inverno ou no solpor do equinoccio.
Nunha recompilación de 1961 de tumbas megalíticas de Irlanda, Seán Ó Nualláin e Ruaidhrí De Valera describen catro categorías de tumbas megalíticas: cairns de patio, dólmenes de portal, tumbas de andadeiro en cuña, e tumbas de andadeiro. Este último termo serve para describir estas tumbas en Cantabria, Galicia e o País Vasco. Dos catro tipos enriba descritos só as tumbas de andadeiro parecen terse distribuído dunha maneira ampla por toda Europa.
As tumbas de andadeiro distribúense amplamente ó longo da fachada atlántica de Europa. Atópanse en Irlanda, Gran Bretaña, Escandinava, no norte de Alemaña e a rexión de Drenthe dos Países Baixos. Tamén se atopan na península ibérica, algunhas partes do Mediterráneo, e ó longo da costa norte de África. As tumbas de andadeiro máis temperás semellan tomar a forma de pequenos dólmenes. En Irlanda e Gran Bretaña, as tumbas de andadeiro encóntranse acotío en grandes grupos, dando lugar ó termo de cemiterios de tumbas de andadeiro.
O dolmen de Dombate catalógase como unha tumba de andadeiro, e é un dos conxuntos máis importantes de Galicia.
As Abas, Chenlo, O Porriño
As Abas é un lugar da parroquia de Chenlo no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo.
Artemare
Artemare é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Serra dos Ancares
miniatura|Vista do Val do [[río Ser no concello de Navia de Suarna.]]
A serra dos Ancares é unha cordilleira administrativamente dividida entre Galicia e Castela e León, no extremo suroeste da cordilleira Cantábrica. Encóntrase situada na parte máis oriental da provincia de Lugo e na parte máis occidental da provincia de León.
Características
Constitúe o límite entre Galicia e Castela e León. De norte a sur, destacan nela os cumes de Miravales (1966 m), o Pico Cuíña (1992 m), Pena Longa (1896 m), O Mustallar (1935 m), Pico de Lagos (1867 m), Pico dos Tres Bispos (1794 m) e Penarrubia (1822 m). Esta serra presenta fracturas nas súas fallas, formando pequenos vales polos que discorren os afluentes do río Navia na vertente galega e os da conca do río Sil na vertente leonesa.
Predominan lousas, calcarias, filitas, areíscas e cuarcitas. O clima que presenta é o oceánico de montaña. Os mamíferos que podemos encontrar son o lobo, o corzo e ocasionalmente o oso pardo. Entre as aves, destacan a aguia cobreira e a pita do monte, case extinta na parte galega da serra. En canto á vexetación xunta aos ríos atópanse salgueiros e abeneiros, tamén son frecuentes os castiñeiros, freixos e abeleiras, carballos e acivros por riba dos 1600 metros medra o mato, as uceiras nos solos máis pobres e os piornos nas zonas máis ricas.
Recentemente, no 2006, foi declarada Reserva da Biosfera pola UNESCO.
Baia Fernández de la Torre
Baia Fernández de la Torre, nada en Cuntis en 1980, é unha poeta, autora de teatro  e terapeuta da risa  galega.
O Outeiro, Orega, Leiro
O Outeiro é un lugar da parroquia de Orega no concello ourensán de Leiro na comarca do Ribeiro. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que eran homes.
Baia Fernández de la Torre
Premios
Obtivo o 2º premio aRitmar en 2016 pola súa poesía Engano.
O Outeiro, Orega, Leiro
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Novefontes, Touro
Santiago de Novefontes é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Touro. Segundo o padrón municipal de 2014 tiña 131 habitantes (63 homes e 68 mulleres) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 189 habitantes.
Festas
Festa de Santiago Apóstolo, o 25 de xullo.
Festa de San Xurxo, o 23 de abril.
Santa Eulàlia de Ronçana
Santa Eulàlia de Ronçana é un concello español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Está situado na comarca do Vallès Oriental.
Xeografía
O concello atópase na conca do río Tenes. Ademais deste río existen diferentes cursos de auga de tendencia irregular. A orografía é suave e predominan as chairas. Tradicionalmente nunca existiu un núcleo de poboación determinante, distribuíndose os habitantes, primeiro en masías, e nos tempos modernos en urbanizacións.
Jagdszenen aus Niederbayern
Jagdszenen aus Niederbayern é un filme alemán de 1969 dirixido por Peter Fleischmann. Está baseado na obra homónima de Martin Sperr, quen tamén interpreta o papel principal no filme.
Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 42ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Cruz, Vilardá, San Xoán de Río
A Cruz é un lugar da parroquia de Vilardá, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
O Pión, Camariñas, Camariñas
O Pión é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Tiña 33 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 18 homes e 15 mulleres.
Abedín, Toubes, A Peroxa
Abedín é un lugar da parroquia de Graíces no concello da Peroxa, na comarca de Ourense.
Attignat
Attignat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Queen Hygiene II
Queen Hygiene II é o álbum de estrea da banda estadounidense de noise rock Arab on Radar, publicado no verán de 1997 a través do selo Heparin Records. O disco foi gravado polo baixista de Shellac Bob Weston. A portada do álbum editouse con tres cores disoñibles, vermello, marrón e amarelo. No ano 2003 o selo Three-One-G publicaría Queen Hygiene II xunto co seu seguinte disco, Rough Day at the Orifice, nun único CD.
Lingunde, Camariñas, Camariñas
Lingunde é un lugar da parroquia de Camariñas no concello coruñés de Vimianzo na Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2009 tiña un habitante (un home).
Beira Alta
Na reforma administrativa de 1835, o país foi dividido en distritos. A Provincia da Beira Alta mantívose, aínda que só como unidade estatística e de referencia rexional. Os seus límites correspondíanse cos do distrito de Viseu.
A Beira Alta foi restaurada como unidade administrativa en 1936, incluíndo, ademais do distrito de Viseu, o distrito da Guarda. Esta nova división en provincias baseouse nun estudo xeográfico que dividía, Portugal Continental, en 13 "rexións naturais", entre elas, a Beira Alta e a Beira Transmontana. A nova provincia da Beira Alta foi creada pola unión daquelas dúas rexións naturais.
As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron qualquer atribucións prácticas, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario cotián dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.
Limitaba ao norte con Tras os Montes e Alto Douro, ao noroeste co Douro Litoral, ao oeste e suroeste coa Beira Litoral, ao sur coa Beira Baixa e ao leste co estado español, concretamente coa provincia de Salamanca, na actual comunidade de Castela e León.
Estaba constituída por 32 concellos, integrando a práctica totalidade dos distritos da Guarda e Viseu e tamén dous concellos do leste do distrito de Coímbra. Tiña a súa capital na cidade de Viseu.Cidades principais: Guarda e Viseu.
Para algúns xeógrafos, esta provincia, xunto á Beira Baixa, e por veces até, coa inclusión da Beira Trasmontana, formaba unha unidade xeográfica maior: a Beira Interior.
Luc Barthelet
Luc Barthelet, nado en Francia en 1962, é o ex-vicepresidente executivo de Electronic Arts, ex-director xeral de Maxis e director executivo de Tirnua Inc.
Traxectoria
Estudou enxeñaría, e posteriormente desenvolve o seu primeiro software comercial. Devandito software foi adquirido por EA en 1988, e durante ese período realiza outros proxectos, ata que en 1997 EA comunicoulle que debe asumir o cargo de Director Xeral de Maxis, que por aquel entón foi adquirida por EA tras arrastrar durante uns meses graves problemas económicos. Coa súa chegada á xerencia do estudo cancelou o famoso SimCity 3000 en 3D e desenvolveu un novo en 2D, que saíu en 1999. Contou co talento de Lucy Bradshaw para terminar de maneira exitosa a terceira entrega de SimCity. Anos máis tarde participou de maneira bastante ampla en videoxogos como Os Sims, Os Sims 2, Os Sims Online, SimCity 4 ou os cancelados SimsVille e SimMars. Luc é tamén usuario de Mathematica e administra a primeira wiki deste sistema de programación: Mathematica users. En xaneiro de 2004 confirmou nunha cadea de televisión que comezara a preparar o desenvolvemento de SimCity 5. Con todo, o proxecto dese novo SimCity cambiou de rumbo e Rod Humble, da The Sims Division, encargou a un estudo independente o seu desenvolvemento. Un ano despois comunicou aos fans, cos que sempre estivo moi comunicativo polos foros oficiais, que abandona Maxis. Meses antes, o estudo sufrira unha forte reestruturación, incluíndo o seu traslado principal á sede central de EA en Reedwood City, onde Luc foi readmitido. Puxo a traballar a un equipo de persoas na reconstrución dos Sims Online. En principio, a idea era crear unha nova cidade (TSO-E), pero finalmente decidiron mellorar máis aspectos do xogo. En 2008 planean que as casas do xogo teñan un aspecto similar ás dos Sims 2, pero Electronic Arts acabou cancelando o proxecto. En maio de 2008 presenta a súa dimisión á directiva de Electronic Arts e funda Tirnua Inc, onde seguirá tentando crear un novo mundo virtual, un dos seus grandes retos. Con este novo proxecto regresa ás súas orixes como xefe da súa propia compañía.
Comarca de Ourense
A comarca de Ourense é unha comarca galega situada na provincia de Ourense e a súa capital é Ourense. Pertencen a esta comarca os concellos de Amoeiro, Barbadás, Coles, Esgos, Nogueira de Ramuín, Ourense, O Pereiro de Aguiar, A Peroxa, San Cibrao das Viñas, Taboadela, Toén e Vilamarín.
Limita ao norte coa comarca de Chantada (Lugo), ao nordeste coa comarca da Terra de Lemos (Lugo) e comarca da Terra de Caldelas, ao leste e sueste coa de Allariz-Maceda, ao sur coa de Celanova e ao oeste coas do Ribeiro e Carballiño.
John Fleming (naturalista)
John Fleming, nado o 10 de xaneiro de 1785 en Kirkroads Farm, preto de West Lothian, Escocia, e finado o 18 de novembro de 1857 en Edimburgo, foi un relixioso, naturalista, zoólogo, botánico, climatólogo e xeólogo escocés.
Descrbiu e nomeou un gran número de especies de moluscos, ademais de diversos taxons doutros grupos de animais e vexetais.
Durante toda a súa vida tratou de conciliar a teoloxía coa ciencia.
Traxectoria
Despois dos seus estudos na Universidade de Edimburgo, que rematou en 1805, ao ano seguinte foi admitido como pastor da Igrexa de Escocia, sendo asignado á parroquia de Bressay, nas illas Shetland. Foi ordenado en 1808 e, desde ese ano a 1834, serviu como pastor en varias parroquias escocesas.
En 1808 participou na fundación da Wernerian Society, unha sociedade científica dedicada ao estudo da historia natural.
John Fleming uniuse á Royal Society o 25 de febreiro de 1813. En 1814 doutorouse en teoloxía na Universidad de St. Andrews e, no mesmo ano foi elixido membro da Royal Society of Edinburgh.
En 1824 enleouse nunha famosa controversia co xeólogo William Buckland (1784-1856) sobre a natureza do Diluvio tal como se describe na Biblia.
Fleming foi un estreito colaborador de Robert Edmond Grant (1793–1874), quen consideraba que as mesmas leis da vida afectaran a todos os organismos. En 1828 publicou a súa History of British Animals libro no que se referiu non só ás especies existentes, senón tamén ás fósiles. Nela explicana a presenza de fósiles polo cambio climático, o que suxire que as especies extintas terían sobrevivido se as condicións lles foran favorábeis. Estas teorías contribuíron ao avance da bioxeografía e exerceron unha certa influencia en Charles Darwin.
En 1831 Fleming encontrou algúns fósiles que recoñeceu como peixes nos sedimentos de areísca vermella en Fife. Isto non encaixaba coa idea xeralmente aceptada de que a Terra tiña aproximadamente 6 000 anos.
En 1834 obtivo a cátedra de filosofía natural no New College da Universidade de Aberdeen. E, en 1845, foi profesor de historia natural no New College da Universidade de Edimburgo.
Faleceu en Edimburgo e está soterrado no cemiterio de Dean Village desta cidade.
Algúns taxons descritos por Fleming
Especies do filo Mollusca:
Beira Baixa
miniatura|150px|Provincia da Beira Baixa en 1936 A Beira Baixa é unha antiga provincia portuguesa, orixinalmente creada no século XIX, a partir de parte do territorio da anterior Provincia da Beira. Daquela, a Beira Baixa contiña o que é hoxe denominado como Beira Interior Sul, Cova da Beira e parcialmente o Piñal Interior Sul e Norte, englobando gran parte do Castelo Branco.
Na reforma administrativa de 1936 foi novamente creada unha división chamada Província da Beira Baixa Esta nova provincia contiña agora só a parte interior sur da antiga Provincia da Beira, é dicir, aproximadamente o actual Distrito de Castelo Branco. As provincias de 1936 practicamente nunca tiveron ningunha atribución práctica, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario habitual dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976.
Facía fronteira ao norte coa Beira Alta, ao noroeste coa Beira Litoral, ao suroeste co Ribatexo, ao sul co Alto Alentexo e a leste co Estado español á altura da provincia de Cáceres, na actual comunidade de Estremadura).
Estaba constituída por 13 concellos, integrando a totalidade o distrito de Castelo Branco e tamén un concello do distrito de Coímbra e outro do de Santarém. Tiña a súa capital na cidade de Castelo Branco.
Para algúns xeógrafos, esta provincia, xunto coa Beira Alta, e por veces até coa Beira Transmontana, formaba unha unidade xeográfica maior: a Beira Interior.
Actualmente, o seu territorio atópase situado na Rexión Centro, dividíndose nas subrexións da Beira Interior Sul, Cova da Beira e Piñal Interior Sul (coas que coincide plenamente), e tamén polo Piñal Interior Norte (por abarcar no seu territorio o concello da Pampilhosa da Serra).
Die Artisten in der Zirkuskuppel: ratlos
Die Artisten in der Zirkuskuppel: ratlos é un filme alemán de 1968 escrito e dirixido por Alexander Kluge. Foi escollido como candidato de Alemaña do Oeste para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 41ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Victor Grignard
Francois Auguste Victor Grignard, nado en Cherburgo o 6 de maio de 1871 e finado en Lión o 13 de decembro de 1935, foi un químico e profesor universitario francés, máis coñecido como Victor Grignard. En 1912 recibiu o Premio Nobel de Química.
Traxectoria
Fillo dun obreiro dos estaleiros de Cherbourgo, Victor Grignard estudou na Facultade de Ciencias da Universidade de Lión. Alcanzou o grao de Doutor en Ciencias en 1901, sendo profesor de química na mesma universidade ata 1909. De 1910 a 1919 ensinou na Universidade de Nancy, volvendo novamente á de Lión, onde ensinaría de 1919 a 1935.
Durante a I Guerra Mundial foi mobilizado e encargado da vixilancia das vías férreas, antes de participar na procura de gases militares (fosgeno e o gas mostaza) e explosivos.
Investigacións científicas
O seu descubrimento máis importante foi o dos compostos organomagnesianos, chamados reactivos de Grignard. Este descubrimento proporcionou á química orgánica un método novo de síntese que se coñece co nome de reacción de Grignard.
En 1912 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polos seus estudos na química dos alcois mediante a reacción Grignard. A outra metade do premio recaeu en Paul Sabatier polo seu método de hidroxenación de compostos orgánicos en presenza de metais.
O 7 de xuño de 1926, foi elixido membro non residente da Academia de Ciencias francesa.
Baixo a súa dirección e con grandes achegas súas, foi editado o Traité de chimie organique (Tratado de química orgánica, 23 vols., 1935-1954).
La Molina, Cantabria
En 2008 tiña 26 habitantes, segundo o INE.
Primeiro ministro de Antiga e Barbuda
miniatura|230px|Brasón de Antiga e Barbuda. O primeiro ministro de Antiga e Barbuda é o xefe de goberno de Antiga e Barbuda. Esta é a lista dos primeiros ministros de Antiga e Barbuda de 1960 ata o presente.
Casa Alegre de Sagrera
miniatura|dereita|Fachada da casa. A casa Alegre de Sagrera é un edificio-museo da rúa da Font Vella, núm. 29, de Terrasa. En orixe, foi a casa natal de Joaquim de Sagrera, fabricante téxtil de finais do século XVIII e comezos do XIX que tivo un papel destacado na Guerra da Independencia española. Malia que data de comezos do século pasado, a súa aparencia actual é o resultado da reforma modernista levada a termo por Melcior Viñals, arquitecto municipal, a comezos do século XX, en tempos dos sucesores do propietario orixinario, Francesc Alegre i Roig e Mercè de Sagrera, xa que quedara moi prexudicada por mor da invasión das tropas napoleónicas. A casa, actualmente unha das seccións do Museo de Terrasa, é un modelo de vivenda da burguesía industrial da época. miniatura|esquerda|Retrato de Joaquim de Sagrera na galería do Concello. Despois de que a mediados do século XX, grazas a unha campaña impulsada pola prensa local e a Xunta Municipal de Museos, se impedise unha reforma drástica do edificio que o modificaría totalmente, a casa Alegre de Sagrera foi adquirida polo Concello en 1973 co apoio da Caixa de Aforros de Terrasa.
Frank Fenner
Frank John Fenner, nado o 21 de decembro de 1914 e finado o 22 de novembro de 2010, foi un científico e médico australiano cunha importante carreira no campo da viroloxía. Os seus dous logros máis senlleiros foron a supervisión da campaña para a erradicación da varíola, e o uso do virus da mixomatose como ferramenta para controlar a praga de coellos que ateigaba Australia.
Distincións e recoñecementos
Fenner recibiu múltiples recoñecemento a longo da súa carreira. Entre os máis destacados figuran:
A.S. Roma
A Associazione Sportiva Roma é un club de fútbol de Italia, radicado na cidade de Roma na rexión do Lacio. Fundouse en 1927, participou permanentemente na máxima categoría do fútbol italiano dende a creación desta, ausentándose unicamente na tempada 1951-52.
Até o momento, a Roma consagrouse campión da Serie A italiana en 3 ocasións, ademais de adxudicarse a Copa de Italia en 9 ocasiónss. A nivel internacional, conquistou a Copa de Feiras na tempada 1960-61 e alcanzou a final da Copa de Europa en 1983-84 e da Copa da UEFA en 1990-91.
Exerce como local no Stadio Olimpico di Roma, o cal comparte co seu tradicional rival SS Lazio. Cunha capacidade de 81 903 espectadores é o segundo estadio con maior capacidade en Italia, só por detrás do Estadio Giuseppe Meazza de Milán, e está considerado, segundo os parámetros da UEFA, como un reduto de 5 estrelas.
Foi elixido catro veces pola IFFHS como o Mellor equipo do mundo do mes.
Cambela, Vilardá, San Xoán de Río
Cambela é un lugar da parroquia de Vilardá, no concello ourensán de San Xoán de Río na comarca da Terra de Trives. Segundo o IGE, en 2016 tiña 16 habitantes (7 homes e 9 mulleres).
Castro de Riotorto
O castro de Riotorto, tamén chamado Os Castros ou o Petón do Castro, era un castro situado na parroquia de Cabovilaño, no concello coruñés da Laracha.
Morfoloxía
O sitio arqueolóxico foi destruído polos movementos de terras derivados das obras de construción da autovía AG-55, entre A Coruña e Carballo. Consérvase só unha pequena parte do recinto, pero non é accesible.
Constaba dun único recinto fortificado de forma ovalada protexido por un terraplén de 5 metros de altura. A croa estaba protexida polo leste por un pequeno antecastro rodeado por un parapeto de metro e medio de altura exterior.
As dimensións do conxunto eran de 52 metros no eixo norte-sur e 75 no leste-oeste.
Arqueoloxía
Foi escavado por un equipo de arqueólogos dirixido por Purificación Soto Arias en 1992, con motivo das obras da autovía.
KK Mega Basket
O Košarkaški klub Mega Basket (en serbio: Кошаркашки клуб Мега Баскет), tamén coñecido como Mega MIS por motivos de patrocinio, é un club profesional de baloncesto serbio con súa sede na cidade de Belgrado. Ademais de xogar en Belgrado o club tamén xogou nas cidades de Kruševac (2012−2013) e Smederevo (2013−2014) e Sremska Mitrovica (2014–2019). O club compite na Košarkaška liga Srbije, a máxima categoría do baloncesto serbio, e na ABA Liga (Liga do Adriático).
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, o club foi coñecido como:
Club
Liga de Serbia
Copa de Serbia
Mark Cavendish
250px|miniatura|dereita|Mark Cavendish (2016) Mark Cavendish, nado o 21 de maio de 1985 en Douglas (Illa de Man), é un ciclista manx do Reino Unido. Fíxose profesional en 2006 co equipo T-Mobile, pasando en 2008 ó equipo HTC-Columbia, e en 2012 ó equipo Sky. Cavendish está considerado o mellor sprinter da súa xeración, e un dos mellores da historia.
Palmarés
Entre as vitorias mais salientables da súa carreira caben salientar as seguintes:
Coco, Costa Rica
Para outros significados da palabra coco, véxase Coco (homónimos)''.
A Illa do Coco é unha illa no Océano Pacífico pertencente a Costa Rica, descuberta no ano 1526 polo navegante español Juan Cabezas. A illa está considerada na actualidade como parque nacional. Está a 496 km de cabo Blanco, na costa costarriqueña, a 800 kms da panameña, e fóra de calquera vía de navegación frecuente. As súas coordenadas son 5º 31' 00" Norte, 87º 04' 0" Oeste. A súa área terrestre é de 23,85 km² e mide 7,6 km de longo e 4,4 km de largo, cunha forma aproximadamente rectangular. A viaxe desde Puntarenas en barco leva ao redor de 55 horas.
Xeografía
A illa do Coco é de formación volcánica. O volcán, chamado Cerro Iglesias, aínda activo, mide 575 metros de altura, no límite entre as placas tectónicas de Norteamérica e Pacífico. Ademais é a única parte da Placa Tectónica de Cocos que brota da cadea de volcáns submarinos que se estende desde as illas Galápagos ata a foxa Mesoamericana no sueste de Costa Rica.
A súa costa está chea de cantís esgrevios, con alturas de ata 183 metros, o que impide o atraque de barcos nas súas ribeiras leste, oeste e sur. Só se pode chegar a ela navegando a través da costa norte, polas baías de Waver e Chatham. Posúe infinidade de covas submarinas. A súa estrutura basáltica e a intensidade pluviométrica fan que a illa se caracterice polos seus recursos hídricos. Foi dende tempos antigos base para o fornecemento de auga, e probablemente de aí lle veña o nome (de que ten auga dentro coma un coco, máis do que por ter palmeiras que dan este froito. Os seus principais ríos son o Genio que desemboca na baía Wafer, o río Iglesias que desemboca na baía Iglesias e río Chatham que desemboca na baía Chatham.
O clima da illa é tropical perhúmedo, cunhas precipitacións anuais de 7.000 mm e unha temperatura media anual de 27 °C. Cun réxime de choivas extremas e de xeito permanente no transcurso do ano, non é aprezable estritamente un período seco. Nos meses de xaneiro a marzo e de setembro a outubro aumentan as precipitacións, aínda que pase chovendo a maior parte do ano.
Xeografía política
Administrativamente está constituída como décimo distrito do cantón Puntarenas da provincia do mesmo nome, dende 1970. Pola súa condición de illa oceánica, xera ao redor un radio de 200 millas náuticas de augas xurisdicionais, o que constitúe uns 290.000 km² de zona económica exclusiva. Así, Costa Rica limita maritimamente tamén con Ecuador e Colombia. Isto supón ademais o acceso do país a unha rica diversidade de especies peláxicas de pesca de grande interese comercial.
Navegantes e piratas
miniatura|250px|dereita|Antigo mapa británico da Illa do Coco O territorio insular foi pisado polo ser humano por primeira vez no ano 1526, polo navegante español Juan Cabezas. En 1556 xa figuraba no planisferio de Nicolás Deslines como a Illa do Coco. Desde o século XVII a illa foi refuxio de piratas e corsarios, dos que se especulou que agocharían tesouros. O 30 de xullo de 1793 parte da illa, logo dunha estadía de catro xornadas, o Ratler, un barco baleeiro británico que andaba á procura de novos caladoiros. Deixan atrás unha parella de cabras e unha de porcos; estes últimos axiña se reproduciron e inzaron a illa.
Entre os máis sonados hóspedes estaba o pirata inglés Edward Davis (1684) quen comandaba o Bachelor's Delight e que saqueou León de Nicaragua; o español Benito Bonito (1820) e supostamente o capitán William Thompson (1821), de quen se dixo durante moitos anos que enterrara nestas praias o Tesouro de Lima. A partir desa data foi visitada por numerosos barcos, que acudían a ela á procura do tesouro soterrado. Primeiro foron o mozo canadense John Keating e o seu socio Bogue, os primeiros que usaron un orixinal do mapa do tesouro. Non se sabe qué sucedeu coa expedición de Keating, que volveu en dúas ocasións máis á illa, pero si se sabe que Bogue nunca volveu ao Canadá.
Suponse que esta lenda foi a que inspirou a Robert Louis Stevenson a redacción d'A illa do tesouro.
Territorio de Costa Rica
En 1869, o presidente de Costa Rica Jesús Jiménez reclamou a illa como territorio dese país e en execución do seu mandato (Acordo Executivo 141, 21 de agosto de 1869), o tenente Rafael Oreamuno toma posesión dela e chántalle por primeira vez a súa bandeira. A Constitución Política da República, do 7 de novembro de 1949, no parágrafo 3°, artigo 5°, cita a Illa do Coco como parte do seu territorio.
En 1897 é nomeado gobernador da illa, que seguía deshabitada, o alemán August Gissler, quen acudira a ela repetidas veces dende 1888 tamén á procura do tesouro de Lima. Gissler vive na illa durante dezasete anos, practicamente só ou coa muller, sen dar con el. Durante o seu goberno, entre 1894 e 1898, a illa poboouse ademais cunha cincuentena de alemáns, que viñeron vivir á illa coa promesa de que lles fosen cedidas propiedades. Pero dende ese último ano ata 1905 só estarán nela Gissler e a muller.
Pero nin así remata a febre dos cazatesouros. O 27 de febreiro de 1926 fondeaba na baía de Chatham, sir Malcolm Campbell, piloto de carreiras, que conseguira un mapa do tesouro mercándollo a un almirante inglés, Curzon Howe, que o recibira dun antigo temoeiro de John Keating, quen á súa vez llo dera por salvarlle a vida nun accidente marítimo. Por aquel entón, Gissler, que se seguía considerando o gobernador da illa malia vivir en Nova York, tenta venderlle a illa á Mariña dos Estados Unidos, sen éxito. O 8 de agosto de 1935 morría Gissler, e dispuxo no testamento que a illa tiña que repartirse en trece partes entre fiadores e parentes e que esas parcelas non podían venderse por baixo dos 200.000 dólares cada unha. Pero como a taxación oficial só ascendeu a 500 dólares, os herdeiros puxeron preito e perderon contra o goberno de Costa Rica: como non fora Gissler quen de poboar a illa, o acordo de cesión non se cumprira, e os seus herdeiros non podían exercer ningún dereito sobre a propiedade.
Universidade das Palmas de Gran Canaria
A Universidade das Palmas de Gran Canaria, tamén coñecida como ULPGC, é unha universidade pública situada na cidade das Palmas de Gran Canaria, nas Canarias (España). Foi creada o 26 de abril de 1989 a partir da Universidade Politécnica das Canarias e de varios centros ata ese momento adscritos á Universidade de La Laguna.
Coco, Costa Rica
Territorio de Costa Rica
Finalmente, o 9 de outubro de 1935 o presidente dos estados Unidos, Franklin Delano Roosevelt fondeou o acoirazado U.S.S. Houston na baía para que a tripulación cavase un pouco mentres el se dedicaba, a bordo, a pescar peixe espada.
Universidade das Palmas de Gran Canaria
Trátase dunha universidade moderna, con estudos innovadores dentro do panorama educativo superior español como a Licenciatura en Ciencias do Mar e unha oferta crecente de titulacións en liña no seu campus virtual.
Campus
Para os seus ensinos dispón de catro campus na illa de Gran Canaria: tres nas Palmas (Campus de Tafira, San Cristóbal e Obelisco) e un en Arucas (Campus de Montaña Cardones). Ademais, existe unha extensión na illa de Lanzarote na que se imparten as diplomaturas e Grados en Turismo e Enfermería. Ademais, o Grado en Enfermería tamén se imparte na illa de Fuerteventura.
Centros docentes
250px|miniatura|Escola Técnica Superior de Arquitectura, no campus de Tafira.
Coco, Costa Rica
A fin dos tesouros económicos e o comezo do tesouro natural
En 1968 o goberno de Costa Rica decidiu deixar de outorgar permisos de escavación na illa, e destacou unha gornición na illa para protexela. Os aventureiros seguían chegando, porén, ou ben conseguindo permisos extraordinarios da administración costarriqueña, ou ben achegándose á illa polos cantís do sur, que por inexpugnábeis, carecían de vixilancia. En 1978 un soldado descubriu na selva da illa os restos dun bombardeiro estadounidense perdido dende 1943 e en 1980, Richard Gissler, un empresario alemán da produción de cartón ondulado, botou catro días na illa cun mapa de seu avó, August Gissler. Tampouco tivo éxito.
Interese natural
Polo seu tamaño, illamento, e estado de conservación, a illa do Coco constitúe un dos sitios naturais privilexiados a nivel mundial. Cunha alta taxa de especies endémicas diversidade biolóxica singular, a illa pode ser considerada un laboratorio natural ideal para realizar investigacións sobre a evolución das especies e a observación dos ecosistemas a longo prazo.
Especies
A illa está cuberta por un bosque sempre verde, moi denso. Das 235 especies de plantas identificadas, 70 son endémicas: 10 especies vasculares terrestres, 48 especies non vasculares e 17 especies de fentos. Sobresaen tres especies endémicas: Sacaglotis holdrigen, Cecropia pittier e Rooselveltia frankliana.
De 382 de insectos, 64 son endémicas. Existe unha especie endémica de lagarta e outra de píntega. Tamén se rexistran 3 especies de arañas; 97 de aves, 3 delas endémicas e outras 3 en perigo de extinción; 57 de crustáceos; 510 de moluscos dos que o 7% son endémicas; 5 especies de réptiles (2 endémicas e 3 tartarugas mariñas); 3 arañas; máis de 200 de peixes, entre as que se atopan 27 especies rexistradas de quenllas, onde predominan o Trigenodon obesus, o Sphyrna lewinni e o Rhincodon typus, así como cinco peixes de auga doce (3 endémicas: Sycydium cocoensis, Gobiesox fulvus e Eleotris picta; e 18 corais.
A fauna silvestre é reducida e pouco diversa. Alberga cinco especies endémicas de vertebrados: o Coccyzus ferrugineus, o Nezotriccus ridgwayi, o Pinaroloxias inornata, o Norops towsendi, o Sphaerodactilus pacificus e un alacrán endémico, o Opistocautus valeroi. Hai máis de 200 anos introducíronse na illa 6 especies: o porco, un tipo de cervo (Odocoileus virginianus), a cabra, a rata, o rato de casa e o gato, que causaron fortes danos ao hábitat natural e ás especies autóctonas.
Status de protección
Con estas excepcionais características naturais, o goberno de Costa Rica creou en 1978 o Parque Nacional Illa do Coco, que posteriormente foi declarado núcleo da Área de Conservación Mariña do mesmo nome. A Organización da Nacións Unidas para a Educación, Ciencia e Cultura (UNESCO) en 1997 declarouna Sitio Patrimonio Natural da Humanidade. Así mesmo en 1998 foi declarado espazo húmido de Importancia Internacional baixo a Convención Internacional de Ramsar de 1991.
En 1995, no marco do estudo sobre un "Sistema de áreas mariñas protexidas representativas do mundo", realizado pola Autoridade do Parque Mariño do Arrecife da Gran Barreira (Australia), o Banco Mundial e a Unión Mundial para a Natureza (UICN), acordaron considerar a Illa do Coco como zona prioritaria de conservación. A illa é a área núcleo da Biorexión Illa do Coco, definida e delimitada en 1999 polo Programa de Apoio da Biodiversidade (BSP), que é un consorcio formado polo Fondo Mundial para a Vida Silvestre (WWF), The Nature Conservancy (TNC) e o Instituto Mundial de Recursos (WRI), e considerada prioritaria para a conservación mariña.
O 11 de outubro do 2002, o goberno de Costa Rica declarou a Illa do Coco Patrimonio Histórico Arquitectónico de Costa Rica.