cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anisáquidos
A dos anisáquidos (Anisakidae) é unha familia de vermes nematodos da clase dos secernénteos e orde dos ascarídidos que parasitan, en estado adulto, mamíferos mariños, peixes e outros animais qque viven no mar. No home son causa da enfermidade denominada anisaquíase, producida pola inxestión de larvas vivas presentes no peixe, cando o consome cru ou insuficientemente cociñado.
As especies máis frecuentemente involucradas nesta parasitación son as seguintes:
O Anisakis simplex é, con moito, a especie máis característica. Estímase que o 97 % dos casos de anisaquíase se debe a esta especie e o 3 % restante ao Pseudoterranova (Martínez Ubeira). Os últimos estudos consideran que Anisakis simplex é un complexo formado polo A. simplex sensu stricto (ou A. simplex B), o A. pegreffi (A. simplex A) e o A. simplex C. Das tres especies, a primeira é a máis abundante.
Descrición
miniatura|200px|Anisakis do [[bacallau, vistos por transpariencia]]
Os ovos do Anisakis son ovalados, dunhas 45-50 micrómetros, e coa casca fina e transparente. Cando son depositados no medio mariño non están embrionados.
Ciclo biolóxico
miniatura|290px|Ciclo biolóxico do [[Anisakis simplex (Alexander J. da Silva, PhD / Melanie Moser, do Centro de Control de Enfermidades).]] Nos Anisakis, o ciclo biolóxico é complexo e interveñen varios hospedadores.
O verme adulto parasita o aparato dixestivo de mamíferos mariños (grandes e pequenos cetáceos e mais focas), provocando fortes úlceras na parede do estómago. Pon os ovos na luz intestinal e estes son expulsados coas feces ao medio mariño. Na auga prodúcese o desenvolvemento embrionario que atravesa por tres fases larvarias (L1, L2 e L3). Eclosionan ao cabo de 4-8 días, se a auga está a temperaturas de 15 a 18 °C.
A larva L3 é de vida libre e nada no medio mariño, formando parte do plancto, co que son inxeridas polos hospedadores intermedios (normalmente copépodos e outros pequenos crustáceos). No interior destes migran cara ao hemocele e rematan a maduración, converténdose en larvas infestantes. Estes crustáceos son, á súa vez, presa de diferentes especies de peixes e cefalópodos e a larva pasa neles á cavidade corporal, tras atravesar a parede gastrointestinal.
No hospedador intermediario as larvas aparecen soltas, móbiles, sobre as vísceras ou fixadas a estas ou ao peritoneo do peixe. Cando se localizan na musculatura aparecen inmóbiles, enroladas en espiral, formando un disco abrancazado duns 2–3 mm de diámetro.
Cando un mamífero mariño come o peixe parasitado péchase o ciclo. A larva penetra na parede do estómago, muda outra vez (L4) e alcanza a madurez sexual. Normalmente os vermes adultos aparecen agrupados, 50-100 exemplares, en úlceras de ata 6 cm de diámetro.
Mari Kaasinen
Mari Kaasinen, nada o 6 de decembro de 1971 en Rääkkylä, Carelia do Norte (Finlandia), é unha vocalista finesa membro do grupo folk finés Värttinä dende a súa creación.
Anisáquidos
Ciclo biolóxico
No caso do Pseudoterranova decipiens, os hospedadores definitivos adoitan ser unicamente pinnípedes e os intermediarios son crustáceos mísidos.
Mari Kaasinen
Mari Kaasinen é membro da formación orixinal de Värttinä, sendo cofundadora do mesmo en 1983. A súa primeira actuación en público tivo lugar cando tan só contaba con dous anos e medio. Ao longo da súa carreira estudou canto clásico, acordeón e fiddle, e especializouse en canto tradicional no Departamento de Música Folk da Academia Sibelius (Helsinqui). En parte debido ás súas propias raíces e dialecto carelio, sempre sentiu interese na poesía do Kalevala e converteuse na principal letrista de Värttinä. Actualmente compaxina a súa carreira en Värttinä, coas súas clases de canto e kantele en Helsinqui, así como a súa participación noutros proxectos externos.
Costeira
O topónimo galego Costeira pode referirse a:
Anisáquidos
Ciclo biolóxico
A intervención do home neste ciclo biolóxico é accidental e rompe o ciclo: constitúe un hospedador paraténico
Aínda que no home as larvas provoquen a enfermidade da anisaquíase, nunca chegan ao estado adulto, pero non resulta infrecuente atopar no tracto gastrointestinal humano fases intermedias entre L3 e L4 e mesmo estas últimas xa desenvolvidas.
Xéneros
miniatura|250 px|Anisakis extraídos dunha pescada.
A familia comprende varis xéneros, entre eles:
Pazo dos Deportes (homónimos)
Pazo dos Deportes é o nome co que se coñece popularmente ao Pazo dos Deportes de Lugo, con todo, o nome pode referirse a outros recintos deportivos:
Cadaleito
miniatura|250px| Cadaleitos nun mausoleo do [[Cemiterio da Recoleta, Buenos Aires ]]
Un cadaleito é a caixa onde se introduce o cadáver que vai ser soterrado. Tamén recibe os nomes de ataúde, caixa e féretro. Os cadaleitos son resistentee e impermeábeis, provistos no seu interior de material absorbente, usada para o acondicionamento, transporte e sepultamento de restos mortais humanos. En casos de cremación, as cinsas resultantes da incineración e moído dos ósos, gárdanse nun receptáculo denominado urna cineraria.
A palabra ataúde vén do árabe التبوت, at-tābūt; «caixón», «cofre»; e este do aramaico tēbūtā, e este do hebraico: tēbāh, e este á súa vez do exipcio: ḏb't.
Historia
Dende tempos remotos o ser humano procurou un xeito de preservar os corpos daqueles mortos que tiñan un valor significativo en vida. Algunhas culturas da antigüidade depositaban o cadáver nunha tarima para que ficase exposta aos elementos e noutros casos (como aínda se fai na India) incinerábanse.
Cando o home de acordo ás súas crenzas requiriu preservar o corpo e abeiralo dos elementos concibiu a idea dun elemento funerario que tivese esas condicións, como grandes vasillas de greda cocida nas que o defunto se colocaba en posición fetal ao interior, tamén foron feitos de arxila e de pedra ou madeira con forma de caixa, ou antropomorfa, como foi no caso da cultura exipcia. Notras culturas utilizábanse envolturas con forma de fardos funerarios ou esteiras vexetais, co fin de resgardar o cadáver.
Época contemporánea
Dende a época contemporánea é unha caixa, que pode ser de diferentes materiais, normalmente de madeira rústica ou de boa calidade, na que se deposita o cadáver para o protexer na súa exposición, transporte e soterramento.
Existe toda unha industria arredor da construción de cadaleitos, fabrícanse de madeira elaborada e vernizada, cun acolchamento no seu interior, que pode levar un vidro que se usa só unha vez para o velorio, ou ben, poden ser semiabertos. Nalgúns casos extráselles o ar para evitar unha descomposición rápida e teñen accesorios como caixas nos que se depositan algúns obxectos que foron valiosos para o finado estando en vida, posúen agarradoiras de metal, abrazadeiras, e nalgúns casos moi suntuosos, un interior de luxo.
Antonio Dieter Moure
Antonio Dieter Moure Areán, nado en Ourense en 1951, é un mestre e empresario galego, presidente da Confederación de Empresarios de Galicia.
Traxectoria
Licenciado en Arte e director dun centro de formación profesional privado da capital ourensá, o colexio Valle Inclán, que fundou en 1975, ostentou varios cargos relacionados co asociacionismo empresarial e máis tamén con outros tipos de asociacionismo. Foi presidente da Federación Galega de Balonmán, é impulsor do colectivo de valorización do románico O Sorriso de Daniel, e tamén parte do equipo directivo da Confederación de Empresarios de Galicia durante oito anos, baixo a presidencia de Antonio Fontenla. Tamén como dirixente empresarial foi presidente das empresas de formación de Ourense e secretario da asociación española de empresas dese mesmo sector.
A finais de 2015 Moure presentou a súa candidatura para suceder o dimitido Fernández Alvariño. Enfrontouse a outro candidato nado en Ourense, José Manuel Pérez Canal, a quen se impuxo en xaneiro de 2016 por unha escasa marxe. Porén, só uns meses despois, aínda antes de se facer o ano de mandato, presentou a súa dimisión.
Tres (instrumento musical)
O tres é un instrumento musical derivado da guitarra moi usado en Cuba.
Características
Consta de tres ordes de dobres triplos ou cuádruplos de cordas octavadas (polo menos unha orde). A súa afinación varía dependendo do instrumentista e da zona xeográfica de onde proceda. Ás veces é coincidente coa afinación das tres primeiras cordas da guitarra (mi, si, sol, este último octavado), outras auméntaselle un semitón ao par de cordas do medio, ficando a afinación como mi, do e sol (octavado), é dicir soando a tríade de do maior ao aire. Tamén é usada a afinación si, sol, re, resultando octavados neste caso os pares de cordas correspondentes ao sol e ao re.
Julian Alaphilippe
Julian Alaphilippe, nado en Saint-Amand-Montrond o 11 de xuño de 1992, é un ciclista francés.
Bicentennial Man
Bicentennial Man é un filme estadounidense dirixido por Chris Columbus que foi estreado en 1999. Está baseada na novela The Positronic Man, co-escrita por Isaac Asimov e Robert Silverberg, que á súa vez está baseada na novela orixinal de Asimov The Bicentennial Man.
Julian Alaphilippe
Traxectoria
Dende os seis anos viviu en Désertines, no departamento de Allier e logo de realizar os estudos primarios continuou na formación profesional, logrando o certificado de aptitude profesional en mecánica.
Bicentennial Man
Sinopse
Na primeira década do novo milenio, con avances tecnolóxicos que converten ó mundo nun lugar máis frío e deshumanizado, Richard Martin (Sam Neill) merca un agasallo á súa familia, un novo robot NDR-114. O fillo máis pequeno da familia ponlle de nome Andrew (Robin Williams). Andrew é adquirido como un electrodoméstico caseiro programado para realizar tarefas menores. A medida que Andrew comeza a experimentar emocións e pensamentos creativos, a familia Martin descobre axiña que non ten un robot común e corrente.
Julian Alaphilippe
Traxectoria
Comezou no ciclismo con 7 ou 8 anos no equipo de Montmarault-Montluçon, adestrado dende cadete polo seu primo Franck Alaphilippe. O seu irmán Bryan tamén se converterá nun ciclista profesional.
Nesta primeira etapa salientou no ciclocrós, foi medalla de prata no campionato do mundo júnior de 2010 tras o local Tomáš Paprstka. Entrou a formar parte do equipo Armée de terre, logrando os seus primeiros resultados en ruta en 2011 ao quedar primeiro na carreira de La Gainsbarre, e dous anos máis tarde quedou entre os cinco primeiros nunha tirada do Tour da Bretaña. Foi campión de Francia de ciclocrós en 2012 e 2013.
Primeiros anos como profesional
miniatura|Alaphilippe no podio logo de gañar a cuarta tirada do Tour de l'Ain En 2013 converteuse en corredor profesional no equipo continental Etixx-iHNed, e reserva do equipo World Tour Omega Pharma-Quick Step. Non obstante, decidiu consagrarse por enteiro ao ciclismo en ruta, gañou a cuarta tirada do Tour da Bretaña, o Gran Premio Südkärnten e a terceira tirada da Volta a Turinxia. Para alén destes tres éxitos para o seu equipo, gañou unha tirada do Tour de l'Avenir. Seleccionado para o campionato de ciclismo en ruta sub 23 de 2013 en Florencia quedou noveno tras liderado en solitario durante algún tempo a carreira.
Na tempada 2014 xuntouse ao Omega Pharma-Quick Step e co novo equipo foi terceiro na primeira tirada da Volta a Cataluña e segundo na quinta, logrando así os seus primeiros puntos para o World Tour, o máis alto nivel do ciclismo profesional. Rematou cuarto no Tour de l'Ain gañando a cuarta tirada e liderando a clasificación ao mellor novo e mais ao mellor velocista.
2015. Ano revelación
miniatura|Alaphilippe no podio da Liexa-Bastogne-Liexa de 2015 con Valverde e [[Joaquim Rodríguez]] Comezou a se facer coñecido ao público nas Clásicas das Ardenas ao quedar en sétimo lugar na Amstel Gold Race o 19 de abril que gañou o seu compañeiro de equipo Michał Kwiatkowski nesta sesión de clásicos. Tres días despois na súa primeira participación na La Flèche Wallonne quedou mellor colocado que o seu compañeiro Kwiatkowski na ascensión final do Mur de Huy e seguindo as indicacións do seu director deportivo Tom Steels disputou a vitoria, rematando en segundo lugar tras Alejandro Valverde. O 26 de abril, para a súa primeira Liexa-Bastogne-Liexa formou parte do grupo de corredores que disputou a vitoria e de novo logrou a segunda posición tras Valverde, converténdose na mellor actuación dun francés tras Laurent Jalabert na edición de 1998. Pouco despois participou no Tour de Romandía, logrando dous podios nas súas tiradas. O 4 de maio de 2015 o equipo Etixx-Quick Step anunciou a prolongación do seu contrato ata 2017. No Tour de California foi terceiro na contra o reloxo, e gañou a tirada raíña con remate no monte Baldy, superando a grandes escaladores como Sergio Henao ou Robert Gesink poñéndose á cabeza da clasificación xeral para rematar ao finalizar o Tour de California segundo a tres segundos de Peter Sagan.
Seleccionado para a ruta elite do campionato do mundo de Richmond, foi un dos xefes de fila franceses con Tony Gallopin, Arnaud Démare e Nacer Bouhanni mais, abandonou a carreira afectado por mononucleose poñendo fin á tempada.
2016. Confirmación
miniatura|Alaphilippe nunha tirada do Tour de Francia de 2016 Alaphilippe volveu adestrar co seu equipo en xaneiro e en febreiro participou no Tour da Provenza, sen chegar a rematalo. Malia a súa preparación truncada pola enfermidade, chegou en forma para as Clásicas das Ardenas, terminando sexto na Amstel Gold Race e segundo na Flèche wallonne tras Alejandro Valverde. Volveu gañar a tirada raíña do Tour de California e mesmo finalmente encabezou a competición norteamericana, converténdose no primeiro francés en gañala.
Quedou en quinta posición no prólogo do Critérium du Dauphiné que se disputa en montaña e segundo a segunda tirada, quedando ao rematar a competición sexto na clasificación xeral a 51 segundos do vencedor Christopher Froome, liderando a clasificación dos novos e demostrando as súas boas aptitudes en alta montaña. Decontado participou no campionato de Francia en ruta en Vesoul, partindo como favorito e malia participar en varios ataques non logrou estar na escapada decisiva constituída por Arthur Vichot, Tony Gallopin e Alexis Vuillermoz, quedando Alaphilippe en quinto lugar.
Na súa primeira participación no Tour de Francia levou dende a segunda ata a sétima tirada o maillot branco, que indica o mellor novo. Canda Romain Bardet e Warren Barguil formou a selección francesa de carreira en ruta nos Xogos Olímpicos de 2016 e tamén participou no contra o reloxo. Quedou cuarto na proba en ruta e trixésimo segundo na contra o reloxo. No Campionato Europeo de Ciclismo en Ruta foi xefe de filas do equipo francés na carreira en estrada clasificándose en segundo lugar tras Peter Sagan.
2017. Primeiras vitorias no circuíto do World Tour
miniatura|Alaphilippe co maillot verde de vencedor da clasificación por puntos na París-Niza de 2017 Alaphilippe comezou a súa preparación para as carreiras de primavera no Tour de Abu Dhabi e na París-Niza. Logo destas dúas carreiras do World Tour quedou en quinta posición, liderando a clasificación ao mellor novo. Na París-Niza logrou o maillot verde da clasificación por puntos e gañou a cuarta tirada, unha escalada contra o reloxo. A súa primeira vitoria profesional na disciplina e asemade a súa primeira vitoria no circuíto do World Tour. Na Milán-Sanremo terminou terceiro tras Kwiatkowski e Sagan. Na Volta ao País Vasco mancouse nun xeonllo e non puido participar nas Clásicas das Ardenas, o seu primeiro grande obxectivo da tempada. nin no Tour de Francia. Volveu á competición no GP Pino Cerami en xullo e logo participou na Volta a Burgos para preparar a Volta a España. Canda Fernando Gaviria e Maximiliano Richeze prolongou en agosto o seu contrato co equipo Quick-Step Floorst.
Na Volta a España fíxose coa vitoria na oitava tirada nunha contenda con Rafal Majka e formou parte da selección francesa na carreira en estrada do Campionato do Mundo de Ciclismo en Ruta que se celebrou en Bergen. Foi xefe de fila e rematou na décima posición. No Giro da Lombardía acabou segundo tras Vincenzo Nibali.
2018. Vitorias nas clásicas e no Tour de Francia
miniatura|Alaphilippe como gañador da carreira masculina da Fléche Wallonne compartindo o podio coa gañadora da carreira feminina [[Anna van der Breggen]] Principiou a tempada 2018 en América do Sur competindo na primeira edición da Colombia Oro y Paz, gañou a cuarta tirada e quedou sétimo na clasificación xeral, a 50 segundos do vencedor Egan Bernal. E unhas semanas despois logrou a terceira posición na tirada raíña do Tour de Abu Dhabi para rematar tamén cuarto na proba. En Europa debutou en marzo na París-Niza como o líder do seu equipo pero ao acabar a carreira quedou no posto dezaoito. Quedou fóra da batalla entre favoritos na Milán-Sanremo pero preparou as Clásicas das Ardenas na Volta ao País Vasco conseguindo a vitoria nas dúas primeiras tiradas e vestiu o maillot amarelo de líder ao longo de tres días.
Tras un sétimo lugar na Amstel Gold Race, o 18 de abril gañou a súa primeira gran clásica, a Flèche Wallonne, superando a Alejandro Valverde. Foi cuarto na Liexa-Bastogne-Liexa que gañou o seu compañeiro de equipo Bob Jungels. En xuño participou no Critérium du Dauphiné e gañou a cuarta tirada por diante de Daniel Martin, Geraint Thomas e Romain Bardet finalizando no posto vixésimo primeiro na xeral.
Participou no Tour de Francia co obxectivo de lograr gañar unha das tiradas e de axudar a Bob Jungels na clasificación xeral; o seu primeiro obxectivo logrouno o 17 de xullo ao gañar a décima tirada nos Alpes, e asemade fíxose co maillot do gran premio da montaña. Venceu unha segunda tirada, a décimo sexta, desta volta nos Pireneos. Unha semana despois do remate do Tour, adxudicouse a súa segunda clásica da tempada, nun sprint a dous venceu a Bauke Mollema na Clásica de San Sebastián. Gañou logo a Volta a Gran Bretaña e mais a Volta a Eslovaquia, e quedou oitavo no Campionato do Mundo de ruta.
2019. Vitoria na Milán-Sanremo e quinto do Tour de Francia
miniatura|Alaphilippe durante a décimo primeira tirada do Tour de Francia Ao comezo da tempada gañou dúas tiradas da Volta a San Juan e terminou segundo na clasificación xeral tras Winner Anacona. Logo segue a competir no Tour Colombia, gañando cuarta tirada e quedando sétimo na xeral. O 9 de marzo gañou a trixésima edición da Strade Bianche ao superar nos hectómetros finais os seus dous compañeiros de escapada, o belga Wout Van Aert e o danés Jakob Fuglsang, converténdose así no primeiro francés en gañar esta clásica italiana e logrando para o seu equipo a súa quinta vitoria da tempada. A semana seguinte, adxudicouse ao sprint a segunda e terceira tirada da Tirreno-Adriático e concluíu finalmente na sexta praza.
Parte o 23 de marzo como un dos grandes favoritos da Milán-Sanremo e no Poggio realizou un ataque que permitiu que se adintara un fato de corredores, arredor dunha ducia, adiantarse na cabeza da carreira e malia os ataques de Oliver Naesen, Matteo Trentin e Matej Mohoric nos tres últimos quilómetros, a vitoria xogouse ao sprint. Julian Alaphilippe logrou seguir o arrinque de Matej Mohoric, superouno e resistiu fronte a outros corredores ata a liña de meta polo que logrou así o seu primeiro Monumento, poñéndose tamén na cabeza da clasificación mundial da UCI por diante do español Alejandro Valverde e do esloveno Primož Roglič.
Na Volta ao País Vasco de abril, logrou a cuarta praza na contra o reloxo inicial e gañou a segunda tirada mais unha caída na terceira así como as malas condicións climáticas fixeron que se retirase. O 24 de abril gañou por segundo ano consecutivo a Flèche Wallonne por diante de Jakob Fuglsang e Diego Ulissi. Na Liexa Bastogne Liexa non logrou máis que praza dezaseis e tras un descanso volveu á competición no Critérium du Dauphiné, logrando facerse coa sexta tirada, a súa décima vitoria da tempada, e asemade pomou posesión do maillot ao mellor escalador que conservou ata o remate da proba.
No Tour de Francia, acadou por mor dunha escapada en solitario a terceira tirada en Épernay e mais apañou o maillot amarelo tirándollo a Mike Teunissen. Tres días despois, na sexta tirada perdeu o maillot amarelo fronte a Giulio Ciccone para recuperalo na oitava grazas a unha persecución con Thibaut Pinot do vencedor da xornada Thomas De Gendt. Obtivo unha nova vitoria na tirada trece, o contra o reloxo de Pau, o 19 de xullo. Non obstante, na décimo novena tirada perdeu o maillot amarelo en beneficio de Egan Bernal, e aínda que tentou conservar a súa segunda praza na tirada seguinte, a ascensión ao Val Thorens mais non fon quen, e case non puido seguir ao seu compañeiro Enric Mas na ascensión, o que supuxo que na clasificación xeral superárano Geraint Thomas, Steven Kruijswijk e Emanuel Buchmann, rematando o Toru na quinta posición, a catro minutos e cinco segundos do vencedor, Egan Bernal. Non obstante, logrou por unanimidade do xurado o premio á combatividade.
Enya
Enya, pseudónimo de Eithne Pádraigín Ní Bhraonáin, nada o 17 de maio de 1961 no condado de Donegal (Dún na n'Gall), é unha cantante irlandesa.
Traxectoria
Iniciouse na carreira musical cun grupo de música celta chamado Clannad, que significa "Familia". Pertencente a unha familia de músicos, en 1982 uniuse a Nicky e Roma Ryan coa intención de compor bandas sonoras para películas: a primeira encarga importante foi para o documental británico The Celts; aínda que o éxito chegou da man de Watermark, que sentou o esquema xeral que ían seguir todos os seus discos. Dende 1987, a cantante compón e produce as súas propias obras.
Xunto a algúns temas instrumentais, acostuman ter un oco as cancións na súa lingua materna, o irlandés, e ás veces en latín. Así mesmo, ten cancións en galés, español, as linguas imaxinarias d´O Señor dos Aneis ou o xaponés. Mais a lingua maioritaria é o inglés.
Nos seus discos podemos encontrar música con piano ou melodías atomizadas. As súas gravacións son a base de superposición de voces modificadas con sintetizadores.
Portland, Oregón
miniatura|300px Portland é a maior cidade do estado de Oregón, no noroeste dos Estados Unidos. Situada á beira do río Willamette na súa confluencia co Columbia, é un importante porto fluvial, centro comercial, industrial e de servizos. Conta cunha poboación de seu de 583.776 habitantes (censo de 2010) cunha área metropolitana de máis de dous millóns.
En terras ocupadas durante séculos polos indios chinook e coñecida dos colonos, comerciantes e trampeiros brancos dende 1829 coma The Clearing (unha pequena parada na ruta do noroeste pola costa) foi fundada entre 1843 e 1845 polos pioneiros W. Overton, A. Lovejoy e F.W. Pettygrove, este último natural de Portland (Maine) noutro extremo do país, e por quen foi nomeada.
Creceu coma centro de fornecemento dos buscadores de ouro durante as febres do ouro California (1850) e Alasca (1890). O ferrocarril transcontinental, que a partir de 1880 a conectaba co leste dos Estados Unidos, favoreceu a súa industrialización.
Tramlink
A rede consiste en 39 paradas repartidas ao longo de 28  km (17  mi ) de vías, con tramos de plataforma compartida co tráfico de vehículos particulares polas rúas e vías públicas, novos tramos de uso exclusivo por antigas plataformas ferroviarias e tramos compartidos con outros servizos ferroviarios que circulan polos camiños de ferro baixo a xestión da Network Rail.
Esta rede consta catro liñas que conflúen no centro de Croydon, con estacións término en Beckenham Junction, Elmers Fin e New Addington polo leste, e unha estación término en Wimbledon polo oeste, onde hai un intercambio para metro.miniatura|Tranvía 2530 coa librea orixinal abandona Croydon nun servizo a Elmers End en 2004
Adquisición por parte de Transport for London
En marzo de 2008, TfL anunciou que acadara un acordo para comprar TCL por 98 millóns de libras esterlinas. A compra culminou o 28 de xuño de 2008.
En outubro de 2008 TfL presentou unha nova librea, empregando o azul, branco e verde nas rutas dos mapas de TfL, para distinguir os tranvías dos buses que operan nese área. A cor vermella dos coches foi repintada de verde, e a marca de Croydon Tramlink mudou pola de Tramlink. Esta serie de cambios foi completada a comezos de 2009.
Paradas
centro|miniatura|600x600px|Mapa de liñas e paradas As paradas de tranvía teñen plataformas baixas, 35  cm (14 in) por riba de nivel dos carrís. Carecen de persoal e teñen máquinas automáticas dispensadoras de billetes. O acceso ás plataformas, nos máis dos casos, implica cruzar as pistas mediante pasos de peón habilitados nas rúas. Existen 39 paradas, a maioría cuns 32,2 metros de longo e sen chanzos de acceso a portas cunha largura mínima de 2 metros, o que facilita o acceso a persoas con mobilidade reducida. miniatura|Un tranvía deixa Croydon cara Wimbledon, ao pasar por Reeves Corner en 2009. miniatura|Tranvía 2558 da ruta 1 en Croydon Leste, 2013. {| style="margin-bottom: 10px;"
Billetes e tarifas
miniatura|Unha máquina de billetes do Tramlink Os Pases de Bus da TfL son válidos para Tramlink, tamén as Travelcards (abonos) que inclúen algunha das zonas 3, 4, 5 ou 6.
Material rodante
centro|450x450px|Esquema dun Tramlink Flexity Swift tranvía
Xoán Primicerius
Xoán ou Ioannes Primicerius, finado en Aquilea no 425, foi un emperador romano usurpador. Ocupou o trono do Imperio Romano de Occidente entre o 423 e o 425, recoñecido polo senado de Roma, pero non polo Imperio Romano de Oriente.
Morte de Honorio e ascenso de Xoán
Cando Honorio morre en Rávena de hidropisía o 15 de agosto de 423 as relacións entre as dúas partes do imperio atópanse nun momento delicado. Tan pronto como a corte oriental se decata da morte de Honorio, forzas orientais ocupan Salona, na Dalmatia, prefectura de Italia. Este feito, unido á anterior negativa oriental a recoñer ao falecido Constancio III oficialmente coma augustus, reforzaría as sospeitas occidentais de que a corte oriental pretendía dende tempo atrás que Teodosio II sexa o único soberano para todo o orbe romano.
Unha sucesión continuadora dentro da Casa de Teodosio tería sido o fillo de Constancio e Gala Placidia, irmá de Honorio, Flavio Plácido Valentiniano (Valentiniano III), que só tiña seis anos de idade. Non obstante, as relacións entre os irmáns non foran doadas logo da morte de Constancio e chegaran a un punto en que tiveran que fuxir en 422 e refuxiarse en Constantinopla, sendo desterrados.
Polo tanto, os oficiais occidentais, co magister militum Castino á cabeza e a figura de Aecio, que comezaba a despuntar, propoñen ao primicerius notariorum (o funcionario civil de máis alto rango) Xoán para ostentar a púrpura, pretendendo adiantarse ás intencións orientais.
De Xoán existen poucos datos previos, salvo catro moi importantes: era pagán, quizais fora a mesma persoa que en 408 recibira o encargo de negociar con Alarico para tentar evitar o saqueo de Roma, foi magister officiorum baixo o usurpador Prisco Atalo en 409; en 412-413 foi prefecto do pretorio de Italia.
A burocracia civil, aínda que é dubidoso que contara con influencia abondo para impor un candidato propio, ve recoñecida a súa importancia e intereses, máis inda tendo en conta que deixar baleiro o trono occidental deixaría sen sentido a súa existencia coma ente autónomo xa que as decisións e burocracia correrían a cargo unicamente das autoridades civís e militares de oriente.
Cabo de San Vicente
No cabo hai unha antiga fortaleza visitable e un faro. En Lagos, a 25 quilómetros do cabo cara ó leste, o Infante Henrique, duque de Viseu estabeleceu a súa escola de navegación no século XV, impulsora dos grandes descubrimentos portugueses.
Xoán Primicerius
Morte de Honorio e ascenso de Xoán
O 23 de novembro de 423 o senado de Roma declara a Xoán oficialmente augustus da pars occidentis tomando coma escusa a necesidade de que un novo emperador determinase medidas efectivas contra o bloqueo ao abastecemento de trigo africano e outros bens necesarios para a cidade e Italia por parte de Bonifacio, que así pretendía debilitar a influencia de Castino, sucesor de Constancio á fronte dos exércitos occidentais. En decembro, Xoán asume a púrpura e trasládase a Rávena.
Cabo de San Vicente
Dende o cabo é posible apreciar o paso de barcos que transitan entre o Mediterráneo e o norte de Europa.
Xoán Primicerius
As dificultades de goberno
Procopio loa a súa humildade, intelixencia e capacidades persoais. Ao contrario dos membros da Casa de Teodosio pretendía promover unha política de tolerancia relixiosa. Pero a situación que herdaba era moi conflitiva e, malia contar co apoio de Castino, nomeado cónsul para ese ano, outras zonas en occidente rexeitan a súa autoridade, nun proceso de secesión e disgregación que xa tivera momento álxidos durante o goberno de Honorio. En Arelate (Arlés) Exuperantius, o prefecto do pretorio da Gallia, resulta linchado polas súas tropas, en desacordo coas lealdades do seu comandante. En Cartago, Bonifacio mantén a súa rebeldía ante as decisións de Rávena, feito que obriga a enviar tropas contra el.
Cabo de San Vicente
Estrabón (-63 ou-64 – 23) ó describir a península Ibérica, dixo del que «non era o punto máis occidental de Europa, senón de todo o mundo habitado».
Fronte a este cabo produciuse a coñecida como batalla do Cabo de San Vicente o 14 de febreiro de 1797, aínda que outras batallas anteriores tamén recibiron o mesmo nome.
Xoán Primicerius
As dificultades de goberno
Ao mesmo tempo envía a Aecio, figura ascendente, en calidade de cura palatii a negociar cos hunos axuda como auxiliares militares, entre os que vivira coma refén e cos que mantiña contactos, un eventual apoio para Xoán.
Caída e morte
Mentres tanto, Teodosio II, e Pulqueria, semellan abandonar os seus presumibles desexos de ser o único augustus e é agora cando recoñece tal título postumamente a Constancio III e tamén a Gala Placidia; concede o título de César ao fillo de ambos, Valentiniano III, aínda un neno e envíaos de Tesalónica cara Salona cun forte continxente militar ao mando de Ardaburio e o seu fillo Flavio Ardabur Aspar. Na comitiva tamén estaba Candidiano, que presumiblemente acompañara a Gala Placidia e Valentiniano na súa fuxida previa cara Constantinopla.
Ao parecer un pastor orientara a Aspar a través do labirinto de marismas que protexía Rávena. Algúns parece que interpretaron que o pastor era realmente un anxo enviado por Deus.
Xoán, derrotado, é conducido a Aquileia, onde no verán de 425 (xuño ou xullo) Gala Placidia ordena a súa execución, chea de simbolismos. Ao parecer foi conducido ao hipódromo da cidade, repleto de xente, logo de amputarlle a man dereita, e a cabalo dun burro, con vestimentas femininas, foi exposto aos insultos e aldraxes da multitude para ser finalmente decapitado.
Tres días máis tarde chegaría ás inmediacións de Aquileia, Aecio á fronte do continxente huno de 6.000 (ou 60.000 segundo outros) que debía reforzar a situación de Xoán. Probablemente se produciron choques entre os dous continxentes que non inclinaron a balanza cara ningunha das dúas partes, co cal Galla Placidia optou por pactar a reconciliación con Aecio e pagou para que o continxente huno se retirara aos seus asentamentos sen producir máis derramamento de sangue e mingua nas forzas militares oficiais. Castino, debido ao seu apoio a Xoán, foi defenestrado e exiliado, pero curiosamente non foi axustizado, síntoma da fortaleza dos seus apoios e do precario xogo de equilibrios políticos.
Valoración histórica e consecuencias do período
As fontes clásicas que sobreviven sobre o período, maioritariamente oficialistas, e por tanto partidarias da Casa de Teodosio, verten sobre Xoán todo tipo de xuízos negativos, pero seguramente foi un intento máis de deter e reverter a dinámica negativa na que se atopaba a pars occidentis, e que desembocaría na súa disolución a finais do século V e principios do VI.
O reinado de Xoán, coma antes os de Euxenio e Prisco Atalo representarían os primeiros casos dunha longa nómina de emperadores marionetas que caracterizaron o final do Imperio de Occidente.
Este período tamén anticipa a loita polo poder que sosterán durante longo tempo Aecio e Bonifacio, e que implicará a todas as dioceses da pars occidentis, debilitando os seus recursos inda máis.
Dificulta bastante o coñecemento máis detallado deste período que tanto o reinado, ou usurpación, segundo cal sexa a fonte, coma os seus protagonistas principais, Castino e Xoán, teñen pouco reflexo nas fontes escritas.
Costas
As costas ou o lombo son a grande área posterior do corpo humano, erguéndose desde o alto das nádegas até a base do pescozo e os ombros. Ela constitúese na superficie oposta ao peito, sendo a súa altura definida pola columna vertebral (comunmente denominada "espiña" ou "espiña dorsal") e sendo soportada a súa largura pola caixa torácica e ombros. O canal medular pasa a través da columna vertebral e prové nervios para o resto do corpo.
Ademais da súa obvia importancia fisiolóxica, esta parte da anatomía humana tamén desenvolveu unha importancia social e artística, servindo para a arte corporal no corpo humano.
O cazador
O cazador (en The Deer Hunter) é un filme épico co-escrito e dirixido por Michael Cimino que foi estreado en 1978. Conta a historia de tres ruso-americanos cuxa vida cambia para sempre durante a Guerra de Vietnam. Os tres soldados son interpretados por Robert De Niro, Christopher Walken, e John Savage, con John Cazale (no seu derradeiro papel), Meryl Streep e George Dzundza nos papeis secundarios.
Hot Saki and Bedtime Stories
Hot Saki and Bedtime Stories é o cuarto e derradeiro álbum de estudio da banda de `rock alternativo estadounidense Catherine, editado o 17 de setembro de 1996 a través do selo TVT Records. D'arcy Wretzky, a muller do batería Kerry Brown nese momento, colaborou con voces no disco.
A canción "Four Leaf Clover" editouse como sinxelo do álbum, e outro tema, "Whisper", usouse na banda sonora da película Scream.
Braulio González Pasantino
Braulio González Pasantino, coñecido como Zapatero, nado en Santiago de Compostela cara a 1902 e finado en Cans (O Porriño) o 19 de setembro de 1936, foi un fotógrafo e político galego.
Traxectoria
Fillo do gaiteiro compostelán Antonio González Silva. Zapateiro de profesión. Residente en Redondela. Comunista e afiliado á Casa do Pobo de Redondela. Dedicábase á fotografía, percorrendo vilas e parroquias da contorna. Nas eleccións de febreiro de 1936, logo de que un grupo de falanxistas quixesen romper as urnas e por iso seren detidos, Braulio tirou fotografías dos membros do grupo. Ao producirse o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, integróuse no comité da Fronte Popular e participou na requisa de armas nas parroquias de Saxamonde e Quintela. Logo fuxiu ao monte e estivo refuxiado nun palleiro en Vilavella e no faiado da súa casa. Foi detido e torturado. Barbaramente mutilado, foi asasinado na parroquia de Cans, camiño de Ponteareas.
Forzas Armadas de Rusia
As Forzas Armadas da Federación Rusa (en Вооружённые силы Российской Федерации,, tr .: Vooruzhénniye síly Rossíyskoy Federátsii) é o poder militar de Rusia, estabelecido en 1992 tras a caída da Unión Soviética e o máis poderoso do mundo xunto co estadounidense, sendo o exército máis potente de Europa.
O Comandante en Xefe das Forzas Armadas é o Presidente de Rusia (actualmente Vladimir Putin), funcionando o Ministerio de Defensa como corpo administrativo das mesmas. Hoxe en día as tropas activas son aproximadamente 1 070 000 e a reserva 2 000 000, todos os homes dispoñibles en total suman 3 070 000.
Organización
As Forzas Armadas da Federación Rusa teñen tres ramas principais: Ademais, hai tres corpos independentes das tres ramas anteriores:
Historia
A República Socialista Federativa Soviética de Rusia, do mesmo xeito que todas as repúblicas soviéticas, tiñan as súas propias Forzas Armadas. Cada república federada ten as súas propias formacións militares), mantendo as Forzas Armadas da URSS.
Despois da disolución da Unión Soviética houbo intentos de conservar na Comunidade de Estados Independentes Forzas Armadas únicas, pero o resultado foi a división entre as distintas repúblicas. As Forzas Armadas da Federación Rusa foron formadas o 7 de maio de 1992, polo decreto do Presidente de Rusia Borís Yeltsin, como sucesor do Exército Vermello de RSFS de Rusia.
Actividades
Durante o comezo da Guerra Civil en Taxiquistán unha división permaneceu en devandita rexión.
No territorio da propia Federación Rusa, as Forzas Armadas participaron no conflito de Osetia do Norte e especialmente durante a primeira e segunda guerra chechena.
Século XXI
En contraste coa severa crise financeira da década de 1990, durante os últimos anos a situación económica permitiu mellorar a situación das Forzas Armadas rusas. Destaca o programa estatal para o desenvolvemento dos armamentos 2007–2015, que prevía un gasto de 4 939 400 000 000 de rublos (133 100 949 335 euros), entre devanditos anos, na adquisición e desenvolvemento de tecnoloxía militar para as Forzas Armadas de Rusia.
Oitava
En música, a oitava é o intervalo entre dúas notas separadas entre si 6 tons na escala diatónica ou, desde o punto de vista físico, entre dúas notas que teñan o dobre ou a metade de frecuencia.
Xa Pitágoras se decatara de que cando unha corda vibra na metade da súa lonxitude a nota que emite é a oitava da fundamental; hoxe dicimos que a frecuencia da oitava é o dobre da fundamental. Por exemplo, a nota La que se usa para afinar ten unha frecuencia de 440 hertzs, a súa oitava superior ten 880 Hz e a inferior 220 Hz. Outras oitavas atópanse a 2n veces a frecuencia desa nota (n é un número enteiro), tal e como 2, 4, 8, 16 etc, e a serie recíproca. Por exemplo, 55 Hz e 440 Hz están a unha e a dúas oitavas de distancia respectivamente de 110 Hz porque son 1/2 (1/21) e 4 (22) veces a frecuencia, respectivamente; porén, 330 Hz non está a un número enteiro de oitavas por riba de 110 Hz, aínda que sexa un harmónico de 110 Hz.
Afinación
A afinación é a acción de poñer no ton xusto os instrumentos musicais en relación cun diapasón ou acordalos ben uns con outros. Tamén se chama afinación ao canto ou execución dun instrumento entoando con perfección os sons. Os sistemas de afinación buscan construír unha serie de relacións de frecuencia vibratoria que dean lugar ás notas dunha escala. Estas relacións estúdanse de forma independente da altura absoluta de calquera das notas, e descríbense exclusivamente como intervalos entre elas.
Oitava
Notas correlativas de series inmediatas
Esta orde das notas é o xeral e máis básico, pero pode haber outro dependendo da tonalidade.
Para falar xeralmente das notas dun modo xeral noméanse os graos. Existe un grao por cada nota:
Véxase tamén
Estes conceptos amplíanse en tonalidade, modalidade, intervalos e escalas (distintos tipos de escala diatónica maior e menor).
Costas (homónimos)
O termo costas, en plural, pode usarse para:
William Gilbert
William Gilbert, nado en Colchester en 1544 e finado en Londres en 1603, foi un físico e médico inglés. Trátase dun dos pioneiros no estudo experimental dos fenómenos magnéticos.
1544
Outros
Historia ano a ano
William Gilbert
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Cambridge e en 1603 foi nomeado membro do Real Colexio de Médicos. De 1601 a 1603 serviu como médico da raíña Isabel I e do rei Xacobe I. En 1600 publicou "Sobre o imán", "Corpos magnéticos", e "O grande imán da Terra", onde se observan as súas investigacións sobre corpos magnéticos e atraccións eléctricas; nel conclúese que a agulla do compás apunta ó norte-sur e xira cara a abaixo debido a que o planeta Terra actúa como un xigantesco imán. Foi o primeiro en introducir os termos atracción eléctrica, forza eléctrica e polo magnético.
Hipnose
miniatura|Photographic Studies in Hypnosis, Abnormal Psychology (1938). miniatura|220px|Session of Hypnosis, [[Richard Berg.]] A hipnose é un estado da consciencia humana relacionada coa atención que reduce a percepción periférica e fai medrar a capacidade de responder á suxestión. O termo pode referirse tamén á arte, habilidade ou acto de inducir hipnose.
As teorías que explican o que ocorre durante a hipnose clasifícanse en dous grupos: as teorías do estado alterado ven a hipnose como un estado alterado da mente ou transo, caracterizado por un nivel de conciencia diferente do estado ordinario. Pola contra, as teorías do non estado ven a hipnose como unha forma rol social imaxinado.
Couzadoiro
O topónimo galego Couzadoiro pode referirse a:
Susana Seivane
Susana Seivane Hoyo, nada en Barcelona o 25 de agosto de 1976, é unha gaiteira galega cun estilo musical tradicional dos antigos gaiteiros, mais incorporando ás veces influencias doutras músicas.
Traxectoria
Susana Seivane pertence a unha familia recoñecida dentro do mundo dos gaiteiros e artesáns de Galiza, a familia Seivane. Comezou a súa andaina musical ao cumprir tres anos de idade da man do seu pai Álvaro Seivane. Aos 9 trasládase, xunto coa súa familia, a Cambre. Xa en Galiza entra en contacto con mestres gaiteiros como Ricardo Portela e Moxenas, que xunto co seu propio avó, Xosé Manuel Seivane, influenciarían grandemente o seu modo de entender e interpretar a música tradicional galega.
Dende os 10 anos comezou a ofrecer concertos por todos os recunchos do país. Durante a súa adolescencia, Susana cursou estudos de solfexo e piano, formando parte de diferentes agrupacións musicais tradicionais. Aos 20 anos, toma contacto cos escenarios da man do grupo Milladoiro como artista invitada.
Thermus thermophilus
Thermus thermophilus é unha especie de bacteria gramnegativa do filo Deinococcus-Thermus usada en diversas aplicacións biotecnolóxicas, como organismo modelo para a manipulación xenética, xenómica estrutural, e bioloxía de sistemas. É un bacilo aeróbico que contén un pigmento amarelo. A bacteria é extremadamente termófila, cunha temperatura óptima de crecemento duns 65 °C. T. thermophilus foi illada orixinalmente nunha fonte termal continental en Izu, Xapón por Tairo Oshima e Kazutomo Imahori. Inicialmente fora denominada Flavobacterium thermophilum e despois foi transferida ao xénero Thermus. O organismo tamén é importante na degradación de materiais orgánicos na fase termoxénica da compostaxe. Existen varias cepas de T. thermophilus, das cales as máis utilizadas nos laboratorios son a HB8 e a HB27. As análises xenómicas destas cepas completáronse independentemente en 2004.
Susana Seivane
Traxectoria
No ano 2001 resultou escollida como unha das cinco finalistas dos Indie Awards, os premios que cada ano outorga a Asociación de Música Independente dos Estados Unidos (AFIM), na categoría de mellor artista de Músicas Contemporáneas do Mundo.
Ten cinco discos editados e acostuma facer xiras anuais polo territorio europeo (Francia, Holanda, España, Escocia, Portugal, Alemaña, Italia...) e americano (Bos Aires, Río da Prata, Estados Unidos).
miniatura|265px|Susana Seivane, entrevistada na Radio Galega
Álbums en solitario
Este traballo está baseado en temas tradicionais e composicións de artistas galegos, e foi levado polos escenarios do folk nacional e internacional, conseguindo grandes éxitos e boas críticas. O seu primeiro disco editouse entón en Europa, os Estados Unidos e o Canadá.
Como novidades, neste traballo introduce instrumentos como a batería e o baixo eléctrico e inclúe no disco composicións propias.
Foi o terceiro disco de Susana Seivane, que foi interpretado por escenarios de Escocia, Alemaña, Francia, Italia, Estados Unidos, Arxentina etc. Sen abandonar a tradición e as raíces, Susana quixo dar un importante paso na innovación dos arranxos e na selección dos temas -doce máis outro extra-, para o que contou con artistas invitados.
O cuarto disco contén melodías que Susana Seivane escoitaba e/ou interpretaba na súa infancia, rexurdindo na súa voz e na súa gaita, acompañadas de arranxos modernos e ás veces atrevidos.
Disco que naceu a partir das actuacións coas que agasallaba aos seus veciños durante o confinamento por mor da pandemia de COVID. Consta de 55 temas populares moi coñecidos -como A Carolina, O Galo, a Muiñeira de Lugo ou o Himno Galego- que se agrupan en 20 suites.
A banda
miniatura|265px|Susana Seivane nas festas de [[Narón 2009]] Susana está acompañada por un elenco de músicos moi novos: Brais Maceiras nos acordeóns, Xurxo Iglesias no Bouzouki, Carlos Gándara na batería e bombo tradicional, Carlos Freire nas percusións e tamboril tradicional, Iago Rodríguez no baixo eléctrico e Begoña Riobó na zanfona e violín.
Xiras e festivais máis relevantes
Susana acode ós festivais nacionais e internacionais máis importantes e viaxa por todo o mundo, como o Festival Celtic Connections en Escocia, o Festival Rudolstadt en Alemaña, o Dranouter Fest en Bélxica, Irish Festival en Italia, Festival Intercéltico de Lorient, Festival de Brampton en Gran Bretaña, Eastleigh Summer Music Festival en Gran Bretaña, o Cambridge Folk Festival, o Malahide International Festival of Piping & Drumming de Dublín en Irlanda etc. En Francia acode entre outros a festivais como o de Les Irlandays e Juvisy sur Orge, o Festival du bout du Monde e o Festival de La Saint Loup en Guingamp etc. Tamén toca nos festivais máis relevantes de España: o Festival Folk de Getxo, o Mercat de la Música Viva de Vic, en Barcelona, La Mar de Músicas en Cartaxena, Festival Mendébala de Biscaia, o Festival Folk de Segovia, San Froilán de Barcelona, Karrantza de Biscaia, Festival folk de Cantabria... E en Galicia percorre todo o país: Festival do mundo celta de Ortigueira, San Froilán en Lugo, Festas de María Pita, Praza Maior de Ourense, Praza da Quintana de Santiago de Compostela, Pontevedra...
Vida persoal
En 2002, casou co acordeonista Roberto Grandal.
Barbados
Barbados é unha illa nación situada no océano Atlántico que forma parte da rexión do Caribe. É unha das Antillas Menores. A súa capital é Bridgetown.
Os seus veciños máis próximos son as illas San Vicente e as Granadinas e Santa Lucía ao oeste e Trinidad e Tobago, país co que agora comparte unha fronteira marítima fixa oficial, e América do Sur ao sur. A superficie total do estado é de 431 quilómetros cadrados, principalmente de baixa altitude, con algunhas zonas máis altas cara o interior da illa, sendo o punto máis alto o Monte Hillaby (336 msnm).