cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Variacións orbitais
O problema da falta dun ciclo de 400.000 anos
O problema da falta dun ciclo de 400.000 anos  reside en que as variacións da excentricidade teñen un ciclo de 400.000 anos. Ese ciclo non se atopou no clima. Se as variacións de 100.000 anos teñen un efecto forte, as variacións de 400.000 tamén deberían descubrirse.
O problema da causalidade
O problema da causalidade  refírese a que o penúltimo período interglacial parece empezar 10.000 anos antes do que a variación na radiación, cando esta supostamente debería causar dito período glacial. Isto chámase o problema de causalidade xa que o efecto non pode ser anterior á causa que o provoca.
O efecto excede a causa
Crese principalmente que os efectos destas variacións son debidos ás variacións na intensidade de radiación solar nas diferentes partes do globo. As observacións mostran que o comportamento do clima é moito máis intenso do que as variacións calculadas. Crese que as características do clima son sensibles aos cambios da insolación, causando a súa amplificación (retroalimentación positiva) e tamén a súa moderación en casos illados (retroalimentación negativa).
O problema da falta dos ciclos de 95 e 125 mil anos
O problema da falta dos ciclos de 95 e 125 mil anos  refírese ao feito de que a excentricidade ten as variacións claras en ciclos de 95.000 e 125.000 anos. Un rexistro suficientemente longo, e ben datado de cambio do clima débense poder detectar ambas frecuencias, pero o clima mostra só unha frecuencia consistente no ciclo dos 100.000 anos. É discutible se a calidade de datos existentes debe ser suficiente para resolver ambas frecuencias.
O problema da transición
O problema da transición é un termo que se refire a un importante cambio na frecuencia de variación do clima sucedido entre 1 a 3 millóns de anos atrás. Naquela época o clima tiña un período dominante de 41.000 anos, similar ao ciclo de variación da oblicuidade. Despois e durante o último millón de anos, isto cambiou a un ciclo de 100.000 anos similar ás variacións periódicas de excentricidade.
As condicións actuais
dereita|400px|Variacións calculadas na radiación solar pasadas e futuras a 65.°N.
A cantidade de radiación solar (insolación) no Hemisferio Norte aos 65.°N parece estar relacionadas coa ocorrencia dunha idade de xeo. Os cálculos astronómicos mostran que a insolación no verán a 65.°N é suficiente para causar unha idade de xeo que se espera nos próximos 50.000 a 100.000 anos.
Na actualidade o verán do hemisferio sur ocorre durante o perihelio e o seu inverno durante o afelio. Así as estacións do Hemisferio do sur deben tender a ser algo máis extremas cás estacións do Hemisferio Norte. A excentricidade relativamente baixa da órbita actual cifra nun 6.8% a diferenza na cantidade de radiación solar durante verán nos dous hemisferios.
O futuro
Dende que as variacións orbitais son predicibles, é posible intentar "predicir" o clima futuro. Dúas advertencias son necesarias: primeiramente, o efecto antropoxénico causa o (quentamento global), e en segundo lugar non hai ningún modelo bo que relacione o clima e a variación orbital da Terra.
Un estudo de Imbrie e Imbrie en 1980 determinou que ignorando o efecto antropoxénico e outras posibles fontes de variación que actúan a frecuencias superiores ás dun ciclo de 19.000 anos, hai unha tendencia a longo prazo cara ao frío que empezou hai uns 6.000 anos e continuará durante os próximos 23.000 anos".
Así a todo o recente traballo de Berger e Loutre suxire que o clima caloroso actual poida durar outros 50.000 anos.
A Costa, Santa María de Ois, Coirós
A Costa é un lugar da parroquia de Santa María de Ois no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Folgoso do Courel, Folgoso do Courel
Santa María de Folgoso do Courel é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2016 tiña 316 habitantes (171 homes e 145 mulleres), 43 menos ca en 2007 (192 homes e 167 mulleres).
Limita coas parroquias de Seoane do Courel ao norte, A Seara ao leste, Pacios da Serra ao sueste, Vilamor ao suroeste, e Santalla e Seceda ao oeste.
Lingua agutaynen
O agutaynen é unha lingua malaio-polinesia de Filipinas. ISO/DIS 639-3:agn
Viro, Roo, Outes
Viro é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 70 habitantes (30 homes e 40 mulleres).
Lingua agutaynen
Distribución xeográfica
Fálase na illa de Agutaya e en cinco pequenas illas que a arrodean, pero a maior concentración situase na illa de Palawan, nos concellos de Roxas, San Vicente e Brooke's Point.
Escrita
Traducíronse partes da Biblia en 1989, e en 2004 editouse a tradución do Novo Testamento.
Ligazóns externas
O agutaynen no Ethnologue
Morbid Angel
Morbid Angel é un grupo de death metal procedente de Florida, Estados Unidos. É considerada como banda pioneira dentro do estilo xunto a bandas como Death, Vader, Deicide, Obituary, Possessed e Cannibal Corpse. Foi formada en 1983.
Historia
Domination converteuse na súa obra capital e nun dos discos alicerces dun xénero que xa empezaba a esgotarse, expandiendo e fundamentando todo aquilo que antes realizaran.
Formulas Fatal to the Flesh supuxo o regreso a un son menos técnico e máis primitivo e brutal, seguido por Gateways to Annihilation, integrando novos tipos de voces e guitarras. Aínda que a formación tivo varios cambios ao pasar os anos, o son de Morbid Angel non presentou gran variación.
Como dato curioso, o nome dos seus discos están ordenados por orde alfabético segundo a data de creación, ademais no disco Formulas Fatal to the Flesh ten tres letras F que significa 666 xa que a letra F é a sexta no abecedario.
Nicola da Guardiagrele
Nicola da Guardiagrele, nado como Nicola Gallucci o Nicola di Andrea di Pasquale en Guardiagrele en 1385 e finado en Guardiagrele contra 1462, foi un ourive, pintor e gravador italiano.
Traxectoria
Estivo fundamentalmente influenciado polo gótico e pola escola toscana de Ghiberti.
Dedicouse case exclusivamente á orfebrería, campo no que firmou multitude de obras.
Outeiro Cruz, A Arnoia, A Arnoia
Outeiro Cruz é un lugar da parroquia da Arnoia no concello ourensán da Arnoia na comarca do Ribeiro. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 99 habitantes (52 homes e 47 mulleres), un máis ca en 2010, cando tiña 98 habitantes (51 homes e 47 mulleres).
É a capital do concello.
Toponimia
A orixe do topónimo Outeiro é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Cantinflas
Fortino Mario Afonso Moreno Reyes, coñecido como "Cantinflas", nado o 12 de agosto de 1911 en cidade de México e finado o 20 de abril de 1993 en Cidade de México, foi un actor mexicano comediante do teatro e máis da industria cinematográfica mexicana, ademais de toureiro cómico e gandeiro de reses bravas.
Traxectoria
Gañou unha enorme popularidade coa interpretación do seu personaxe Cantinflas, un pobre campesiño saído dos barrios pobres que se orixinou do típico pelado. O personaxe asociouse coa identidade nacional de México e permitiulle a Moreno establecer unha longa e exitosa carreira cinematográfica que incluíu unha participación en Hollywood. Charlie Chaplin unha vez chamouno "o mellor comediante do mundo" e Mario Moreno ás veces é referido como o "Charlie Chaplin de México".
Mentres que algunhas das súas películas foron dobradas ao inglés para as audiencias estadounidenses e o seu traballo foi ben recibido entre a xente de Francia, o xogo de palabras que usaba en español non se traducía ben a outras linguas. Con todo, tivo un estrondoso éxito en Latinoamérica, onde aínda ten moitos admiradores devotos.
Ademais, o seu personaxe Cantinflas, cuxa identidade mesturar coa del, foi analizada polos críticos dos medios de comunicación, filósofos, antropólogos e lingüistas, quen o vían como un perigo para a sociedade mexicana, unha marioneta burguesa, un tipo de filántropo, un capitalista aventureiro, un violador dos roles do xénero, un católico pío, un innovador verbal e un pallaso picaresco.
En efecto, Mario Moreno era todo iso. O seu personaxe Cantinflas, no seu intento por abarcar a identidade de toda unha nación, desenvolveu as contradicións e complexidades inherentes en calquera intento de representar a un país tan complexo e contraditorio como o é México.
Vida Persoal
Foi o sexto de doce fillos. Catro deles morreron debido a malpartos. Oito sobreviviron, José "Pepe", Eduardo, Mario, Esperanza, Catalina, Enrique e Roberto. Pais: señor Pedro Moreno Esquivel, un humilde carteiro e a señora Soidade Guízar Reyes de Moreno. Fortino Mario Afonso Moreno naceu no barrio de Santa María a Redonda na cidade de México, e creceu no barrio bravo de Tepito. Puido saír adiante de situacións difíciles usando a audacia e trucos rueiros que despois aplicaría nas súas películas. Logo dun intento errado de entrar aos Estados Unidos por California, converteuse en boxeador para gañarse a vida. A súa personalidade cómica levouno ás carpas dos circos e de aí pasou ao teatro e ao cine.
Casou con Valentina Ivanova Zubareff, de orixe rusa, o 27 de outubro de 1936 e permaneceu con ela ata a súa morte en 1966. Mario Moreno tivo un fillo en 1961 e foi adoptado por Valentina Ivanova e nomeouno Mario Arturo Moreno Ivanova.
Serviu como presidente da ANDA'' "Asociación Nacional de Actores" e foi o primeiro secretario xeral do Sindicato de Traballadores da Produción Cinematográfica (STPC).
Logo de retirarse, Mario Moreno dedicou a súa vida a axudar aos demais a través da caridade e de organizacións humanitarias abrigo as que se dedicaban a axudar aos nenos. As súas contribucións á Igrexa católica e aos orfanatos fixérono un heroe do pobo en México.
En 1993, logo de morrer a causa do cancro de pulmón, miles de persoas reuníronse nun día chuvioso para o seu funeral. A cerimonia foi un evento nacional que durou tres días. O seu corpo xace na cripta familiar da familia Moreno Reyes na Cidade de México e foi homenaxeado por moitos xefes de estado e polo Senado dos Estados Unidos, que mantivo un momento de silencio por el.
Logo da súa morte, comezou unha batalla legal entre o seu fillo e lexítimo herdeiro, Mario Moreno Ivanova, e o sobriño do actor, Eduardo Moreno, sobre o control de 34 películas feitas por Cantinflas. O sobriño sostiña que o seu tío deulle permiso escrito para tomar os dereitos das películas cando estaba no seu leito de morte. Moreno Ivanova argumenta que é o herdeiro directo de Cantinflas e polo tanto os dereitos perténcenlle. Eduardo Moreno gañou a demanda en dúas ocasións pero Moreno Ivanova triunfou eventualmente logo de dúas apelacións.
Orixe do nome
De mozo, Mario Moreno realizaba unha variedade de actos en carpas rodantes, e foi nelas onde recibiu o alcume de "Cantinflas"; con todo, a orixe do nome pérdese na lenda. Segundo un obituario, é un nome sen significado algún que foi inventado a fin de evitar que os seus pais decatásense que traballaba no negocio do entretemento, ao que consideraban unha ocupación avergonzante. Noutra versión, o crítico de medios de comunicación, Carlos Monsiváis cita a lendaria orixe do discurso do personaxe:
Hórreos, Folgoso do Courel
San Pedro de Hórreos é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga, na provincia de Lugo. Tiña 17 habitantes en 2020, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 11 homes e 5 mulleres. O que supón un aumento de catro habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 13 habitantes (9 homes e 4 mulleres).
Cantinflas
Carreira no entretemento
Antes de comezar a súa vida profesional dentro do entretemento, explorou un número de posibles carreiras como a medicamento e o boxeo profesional antes de unirse ao mundo do entretemento como bailarín. Para 1930, xa se uniu ao circuíto de carpas da cidade de México, turnándose entre as carpas Ofelia, Sotelo de Azcapotzalco, e finalmente a carpa Valentina, onde coñeceu á súa futura esposa. Ao principio tratou de imitar a Ao Jolson pintándose a cara con pintura negra, pero despois separouse para formar a súa propia identidade como un habitante dun barrio pobre con pantalóns folgados, unha soga como cinto e un bigote moi particular. Nas carpas bailaba, realizaba acrobacias e xogaba o papel de varias profesións.
O Cantinflismo
Figuras da comunicación e intelectuais incluíron a definición de cantinflismo en publicacións subsecuentes. Monsiváis interprétao na presidencia esquerdista de Lázaro Cárdenas chamándoo "unha burla do proletariado de disparates gloriosos". Pero talvez a definición do escritor contemporáneo Miguel Ríos sexa máis elocuente:
O activismo político de Mario Moreno foi un cambio notable e a súa inocencia cómica xa non era suficiente para defendelo da crítica que iso significou.
Carreira Cinematográfica
miniatura|esquerda|200px|Estrela co nome de Cantinflas no [[Salón da Fama de Hollywood]] A mediados dos anos 30, Cantinflas coñeceu ao produtor ruso Jacques Gelman e posteriormente asociouse con el para formar a súa propia produción cinematográfica. Gelman, producía, dirixía e distribuía mentres Cantinflas actuaba. Cantinflas fixo o seu debut en 1936 na película Non che enganes corazón pero a película recibiu pouca atención. En 1939 estableceu Pousa Films, producindo películas curtas que lle permitiron desenvolver o personaxe de Cantinflas pero foi en 1940 cando finalmente se converteu nunha estrela logo de rodar Aí está o detalle. A frase que lle dió o seu nome á película converteuse no principal dito de Cantinflas polo resto da súa carreira. A película foi un éxito en Latinoamérica e foi recoñecido pola revista Somos como unha das 10 máis grandes producións de México.
En 1941, Mario Moreno fixo primeiro o papel dun oficial de policía na película O xendarme descoñecido. Para entón xa se distinguiu bastante do típico "peladito" dos anos 20 e o seu personaxe pasaba comodamente de ser o home marxinado de clase baixa ao poderoso servidor público. A natureza política da retórica do cantinflismo facilitou esta fluidez. Volvería tomar o papel do axente 777 e sería homenaxeado polas forzas policiacas en toda América Latina pola súa imaxe positiva da aplicación da lei.
Nin sangue nin area, unha película satírica acerca do toureo en 1941, rompeu niveis de despacho de billetes de películas mexicanas en varios países de América. En 1942 agrupouse con Miguel M. Delgado e Jaime Salvador para producir unha serie de parodias de baixa calidade incluíndo unha interpretación de "O Circo" de Chaplin.
Os anos 40s e 50s foron os mellores para Cantinflas. En 1946 rexeitou traballar coas compañías mexicanas e asinou contratos con Columbia Pictures. Para entón, a súa popularidade era tal, que puido prestar o seu prestixio á causa do traballo mexicano, representando a Asociación Nacional de Actores en conversacións co presidente Manuel Avila Camacho. Con todo as pláticas non deron bos resultados e como resultado dun escándalo, decidiu retractarse e regresar ao teatro.
O 30 de agosto de 1953, Cantinflas comezou a levar a cabo a súa obra teatral Eu Colón no Teatro dos Insurxentes, o mesmo teatro que se viu envolvido nunha controversia sobre un n> de Diego Rivera que incorporaba imaxes de Cantinflas e da Virxe de Guadalupe. Os críticos, incluíndo certos grupos conservadores (fundamentalmente os Mochos do PAN) e o arcebispo Luís María Martínez, acusaron a obra como "blasfema" e eventualmente foi pintada sen a imaxe da virxe.
Eu Colón colocou a Cantinflas no personaxe de Cristovo Colón quen, mentres continuaba "descubrindo América" fixo observacións cómicas, históricas e contemporáneas desde diferentes perspectivas. As bromas cambiaban cada noite e Moreno continuou empregando o seu xogo de palabras e dobre sentido para atacar aos políticos.
A segunda película estadounidense de Cantinflas, Pepe, intentou replicar o éxito da primeira. A película incluíu aparicións refacho de Frank Sinatra, Judy Garland, e outras estrelas. O seu humor, profundamente arraigado na lingua española, non se puido traducir ben para as audiencias estadounidenses e a película foi unha notable decepción nos portelos. A pesar diso, recibiu outro nomeamento ao Globo Dourado pola súa actuación. Despois en 1992, durante unha entrevista estadounidense, Mario Moreno confesou que o principal impedimento para o seu éxito nos Estados Unidos era a barreira da lingua. Logo de regresar a México, Cantinflas creou a súa propia compañía, Cantinflas Films, e continuou facendo películas ata a súa última, que foi O Barrendero, realizada en 1982.
Como Charlie Chaplin, Cantinflas era un satírico social. Facía o papel de El peladito, un ninguén de ningures, con esperanzas de ter éxito. Con admiración mutua, Cantiflas foi influenciado polas primeiras películas de Chaplin así como pola súa ideoloxía. O Circo era unha "sombra" do cine mudo de Chaplin. O Circo e Se eu fose deputado tiñan moitas cousas en común coa película de 1940, O Gran Ditador.
As películas de Cantinflas, ata a data séguenlle xerando ganancias a Columbia Pictures. No 2000, Columbia informou un aproximado de 4 000 000,00 $de dólares xerado polas ganancias da distribución noutros países.
Impacto
Resultado: Entre as cousas que o fixeron querido polo público estaba o uso cómico da linguaxe nas súas películas; os seus personaxes (os cales case todos era unha variación do peladito Cantinflas pero en diferentes papeis e situacións) establecían unha conversación normal para despois complicala ao momento de que ninguén entendía o que estaba dicindo. O personaxe de Cantinflas era particularmente adepto para ofuscar a conversación cando lle debía diñeiro a alguén, ao cortejar señoritas ou ao tratar de saír de problemas coas autoridades, arranxándollas para humillalas sen que se desen conta. A esta forma de falar chamóuselle Cantinfleada e converteuse en español nunha forma de dicir ¡estás cantinfleando! cada vez que a alguén lle era difícil entender a conversación. A Real Academia Española incluíu o verbo cantinflear e as palabras cantinflas e cantinfleada no seu dicionario en 1992.
No campo das artes visuais, artistas do talle de Rufino Tamayo e Diego Rivera pintaron a Cantinflas como un símbolo do home mexicano. A banda de punk americana Mindless Self Indulgence gravou unha canción sobre Cantinflas chamada "Whipstickagostop".
O estilo de Cantinflas e o contido das súas películas levou a moitos estudantes a concluír que el influenciara os moitos teatros que pasaban a mensaxe do Movemento Chicano durante os anos 60s e 70s nos Estados Unidos, dos cales, o máis importante era O Teatro Campesiño. O movemento do teatro era unha parte importante do renacemento cultural que era a contraparte social do movemento político polos dereitos civís dos mexico-norteamericanos. O seu uso dos estilos e temas sociais é visto como un precursor do teatro Chicano.
Aínda que Cantinflas nunca logrou nos Estados Unidos o mesmo éxito que cultivou en México, foi homenaxeado cunha estrela no Paseo da Fama de Hollywood. Recibiu dous nomeamentos ao premio Globo de Ouro na categoría de mellor actor e o recoñecemento aos logros da súa vida por parte da Academia Mexicana do Filme.
O premio Mario Moreno "Cantinflas" é entregado anualmente aos actores do entretemento que "representan á comunidade latina co mesmo humor e distinción que o lendario Cantinflas" e que, como Cantinflas, usan o seu poder para axudar aos máis necesitados.
No 2002, o estadounidense - salvadoreño (aínda que el descríbese como chicano) Herbert Sigüenza, artista, comediante e membro de Culture Clash, comezou a actuar nun monólogo acerca de Cantinflas que fixo xira por todo o país. A obra, falada en inglés e español, incorporou trazos comúns nas películas de Cantinflas e recreou moitas das rutinas de comedia do actor, tal como o seu camiñar característico. As películas de Cantinflas son distribuídos en norteamérica por Lagoa Films.
Resposta crítica
Cantinflas ás veces é visto como o personaxe Groucho Marx, o que coas súas habilidades lingüísticas ataca os ricos, os poderosos, a policía e ata o goberno. O historiador e autor de Cantinflas e o Caos da Modernidade Mexicana escribe: "Cantinflas simboliza o peladito que triunfa sobre os poderosos usando os seus trucos" e presenta a Cantinflas como a imaxe mesma do México da transición. Gregorio Luke, director executivo do Museo de Arte Latinoamericana dixo: "entender a Cantinflas é entender o que pasou en México en todo o século pasado".
Pola súa banda, Monsiváis interpreta as súas representacións en termos da importancia da palabra falada no contexto do "analfabetismo reinante" de México (70% en 1930). Particularmente, na película O Analfabeto, "Cantinflas é o iletrado que toma control da linguaxe como pode".
O xornalista Salvador Novo interpreta o papel dos personaxes de Moreno totalmente en termos de Cantinflismo: "En condensarlos: en entregar á saudable gargallada do pobo a esencia demagóxica da súa vacuo confusionismo, estriba o mérito e asegúrase a gloria deste fillo cazurro da cidade ladina e burlona de México, que é Cantinflas"../
Na súa biografía da comicidade, o estudante de cultura mexicana Jeffrey M. Pilcher, ve a Cantinflas como unha metáfora do "caos da modernidade mexicana", unha realidade que estaba fóra do alcance para a maioría dos mexicanos. "A súa linguaxe enredosa expresaba elocuentemente as contradicións da modernidade como 'o momento palpitante de todo o que quere ser e non pode'. Da mesma maneira, 'as xerarquías sociais, os patróns da linguaxe, as identidades étnicas e as formas masculinas de comportamento, todos caeron ante o seu humor caótico para ser reformuladas en novas formas revolucionarias'.
Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas
A Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas (CONADEP) foi creada polo presidente arxentino Raúl Alfonsín o 15 de decembro de 1983 para investigar as violacións aos dereitos humanos ocorridas entre 1976 e 1983.
A súa investigación, plasmada no libro Nunca Más que fora entregado a Alfonsín o 20 de setembro de 1984, abriu as portas para o xuízo ás Xuntas da ditadura militar.
Membros
1 nomeado pola Cámara de Deputados da Nación
Se nomearon ademais cinco secretaríos
Jean-François Millet
Jean-François Millet (4 de outubro de 1814 - 20 de xaneiro de 1875) foi un pintor francés e un dos fundadores da Escola de Barbizon. É célebre por pintar escenas da vida do campo do século XIX.
Naceu en Normandía pero mudouse a París en 1839. Recibiu o seu ensino académico con Paul Dumouchel, e con Jérome Langlois en Cherbourg. Logo de 1840 afastouse do estilo da pintura oficial e caeu baixo a infuencia de Honoré Daumier, de quen aprendeu o sentido do contraste de luces e sombras, así como a construción do corpo humano, con sinxeleza de volumes. En 1849 chegou a Barbizon (pobo da rexión de París), entrando no círculo da escola que toma o nome desta localidade (Escola de Barbizon).
Millet, posuía un profundo sentido da natureza, do mesmo xeito que Théodore Rousseau, interpretando a natureza, máis que reflectíndoa, comprendendo as voces da terra, as árbores ou os carreiros. Millet afirmaba sentir na natureza máis do que os sentidos lle daban. Millet e Rousseau pronto intimaron e Rousseau, con máis recursos económicos axudaba ao pobre Millet. Millet esta considerado como pintor realista, aínda que tivo unha grande influencia sobre os impresionistas como Claude Monet, Camille Pissarro e sobre todo Vincent van Gogh. Van Gogh reproduciu ao seu xeito case todas as escenas campestres de Millet.
Morreu en Barbizon con poucos anos de diferenza de Théodore Rousseau. Ámbolos dous atópanse enterrados a moi pouca distancia un do outro. A súa casa natal no lugar de Gruchy, municipio de Gréville-Hague en Normandía foi reconstruída e amoblada como unha casa de campesiños do século XIX, e engadíronselle copias de moitos dos seus cadros.
San Cristovo, Chamoso, O Corgo
San Cristovo é un lugar da parroquia de Chamoso, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 16 habitantes (11 homes e 5 mulleres).
A Xurisdición, Roo, Outes
A Xurisdición é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Outes, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 11 habitantes (5 homes e 6 mulleres).
Ascensión recta
dereita|miniatura|[[Declinación (astronomía)|Declinación e ascensión recta dun astro]] En astronomía, a ascensión recta é unha das coordenadas astronómicas que se utilizan para localizar os astros sobre a esfera celeste (a outra é a declinación), equivalente á lonxitude terrestre (coordenada xeográfica).
A ascensión recta mídese a partir do Punto Vernal en horas (unha hora igual a 15 graos), minutos e segundos cara ao Leste ao longo do ecuador celeste. O punto Vernal está na posición do Sol no Equinoccio de Primavera ou Equinoccio vernal. O seu símbolo é α.
Oroonoko
Características
A obra, cuxo protagonista é un africano escravizado e levado a Suriname durante a década de 1660, conta unha tráxica relación amorosa que, aparentemente, foi inspirada nas viaxes que a propia autora fixo ás colonias suramericanas. Adoita afirmarse que Behn foi a primeira inglesa que se dedicou profesionalmente á composición de novelas e pezas teatrais. Oroonoko cóntase entre as máis antigas novelas da lingua inglesa, e describe ben o sistema escravista da época.
Monte Penagache
miniatura|Penagache. O monte de Penagache, de 1.226 metros de altitude, está situado na Serra do Laboreiro. Fai de linde entre os concellos de Verea e Quintela de Leirado.
Historia
Na época de posguerra foros moitos os veciños adicados ao estraperlo que, aproveitando a súa proximidade coa Raia Seca, atravesban a Serra do Laboreiro por aquí para chegar a Castro Laboreiro. Estas viaxes facíanse pola noite, moitas veces con condicións climatolóxicas adversas, tales como neve, choiva, vento e frío de montaña. Os produtos cos que máis se comerciaba eran o café, as pedras de chisqueiro e o bacallau salgado (denominado na zona como bacalao). Debido a isto, construíuse máis tarde un cuartel da Garda Civil na zona. Antes da inclusión de España na Unión Europea, todos os anos, acudían ao Concello alcaldes e diversos funcionarios dos concellos da raia galego-portuguesa para revisar os lindes entre a Galiza e Portugal.
Emilio Pérez Touriño
Emilio Pérez Touriño, nado na Coruña o 8 de agosto de 1948, é un economista e político galego. Foi o presidente da Xunta de Galicia dende o 2 de agosto de 2005 ata marzo de 2009, e Secretario Xeral do PSdeG dende 1998 ata o 2 de marzo de 2009.
Traxectoria
Entrou na política da man de Abel Caballero cando este era ministro de Transportes, Turismo e Comunicacións. Foi primeiro xefe do seu gabinete e logo subsecretario xeral de Infraestruturas do Ministerio de Obras Públicas, Transportes e Medio Ambiente. En 1994 Luis Roldán acusouno de intervir no pagamento de comisións, polo que renunciou aos seus cargos políticos, aínda que rexeitase sempre a súa implicación. Recibiu a Gran Cruz do Mérito Civil nese mesmo ano. Regresou á docencia ata o ano 96.
Dende o 2 de agosto de 2005 encabezou un goberno de coalición co BNG coñecido como bipartito galego, que aspirou a reformar o Estatuto de Autonomía.
Touriño é tamén autor de múltiples estudos sobre asuntos de desenvolvemento rexional e economía agraria no eido da Unión Europea. Premio Nacional de Publicacións Agrarias, Pérez Touriño dirixiu asemade traballos e publicacións en relación coas infraestruturas e o crecemento económico de Galicia.
José Ángel Cuerda
José Ángel Cuerda Montoya, nado en Vitoria en 1934, é un avogado e político do País Vasco. Foi o primeiro alcalde de Vitoria da etapa democrática tras a morte do ditador Francisco Franco e exerceu o cargo dende 1979 até 1999, sendo elixido alcalde cinco veces consecutivas.
Traxectoria política
Iniciou a súa militancia no Partido Nacionalista Vasco (PNV), partido que abandonou temporalmente para unirse a Eusko Alkartasuna (EA) en 1986; en xaneiro de 1990 volveu ao PNV. Ademais de alcalde da súa cidade, nas eleccións de 1977 foi elixido deputado nas Cortes Españolas, así como parlamentario na cámara vasca en 1984 e 1986.
Hemisferio
Un hemisferio (do latín, e á súa vez do grego; hemi= medio e sphaira= esfera) é cada unha das metades en que un plano que pasa polo o seu centro divide unha esfera.
José Ángel Cuerda
Traxectoria política
Avogado de profesión e profesor universitario durante máis de corenta anos, foi un dos precursores no País Vasco do concepto do desenvolvemento sustentable. Participou en diferentes foros cidadáns, sociais e universitarios. É promotor da asociación Bizitza-Berria de apoio ás persoas sen fogar de Vitoria.
Hemisferio
Na Terra considéranse os hemisferios a partir da Liña do Ecuador. Ao norte, o chamado hemisferio boreal ou hemisferio norte, e ao sur o chamado hemisferio austral ou hemisferio sur.
José Ángel Cuerda
Traxectoria política
Durante o seu mandato, Vitoria alcanzou cotas elevadas de benestar e calidade de vida, e a súa xestión foi recoñecida por multitude de organismos locais, nacionais e internacionais. Foi pioneiro na incorporación do medio ambiente como variable estratéxica de xestión urbana; construíu un tupido tecido social na cidade baseado nunha rede de equipamentos socio-culturais e deportivos de primeira orde; abandeirou a loita contra a discriminación e a favor da inclusión social das persoas menos favorecidas; en 1994 recibiu Premio Gehitu do País Vasco e o Premio Triángulo Rosa do Colectivo de Gais e Lesbianas de Madrid por ser o primeiro cargo público en abrir un Rexistro de Unións Civís tanto para parellas heterosexuais como homosexuais; liderou a axuda á cooperación municipalista co desenvolvemento socio-económico dos países do chamado Terceiro Mundo; deseñou un modelo urbanístico pensado para o cidadán; puxo en funcionamento un campus da Universidade do País Vasco e desenvolveu un proceso integral de rehabilitación do centro urbano medieval da cidade recoñecido a nivel europeo (Premio Europa Nostra en 1982).
Hemisferio
Tamén, a partir do Meridiano de Greenwich (lonxitude 0º), divídese á Terra nun hemisferio oriental e un hemisferio occidental.
José Ángel Cuerda
Traxectoria política
José Ángel Cuerda foi sucedido na alcaldía por Alfonso Alonso, do Partido Popular, que lle concedeu a Medalla de Ouro da cidade, máxima distinción que outorga o Concello.
Hemisferio
Os mesmos conceptos aplícanse á esfera celeste.
Kiribati é o único país do mundo que está situado nos catro hemisferios cardinais.
Índice acústico
O índice acústico ou índice rexistral é un método para identificar a cal oitava pertence unha nota determinada dentro do sistema de notación occidental estándar. Combina o nome da nota cun número ou letra que identifica a oitava á que corresponde esa nota en particular. O número do índice colócase inmediatamente despois do nome da nota.
A notación de alturas do sistema de afinación máis utilizado na actualidade (sistema "temperado" ou "de temperamento igual") baséase na escritura de símbolos denominados "notas" sobre un grupo de 11 liñas horizontais paralelas denominado "endecagrama". Cando se usa o endecagrama (por exemplo na escritura para piano) adóitase amosar só os dous pentagramas que corresponden aos extremos opostos do endecagrama e non a liña central, salvo cando é necesario graficar o dó central ou outra nota vinculada a devandita liña. Os doce tons que comprende cada oitava dentro do sistema temperado teñen frecuencias que se distancian entre si seguindo unha escala logarítimica.
As 12 notas do sistema occidental musical repítense varias veces dentro do rango audible do oído humano. Por exemplo, nun piano de concerto estándar hai até sete oitavas e un cuarto. O índice acústico permite especificar a oitava concreta na que se sitúa unha nota.
Índice acústico e sistema de notación
O «sistema de notación» refírese ao nome xenérico outorgado a cada nota nos diferentes sistemas de notación (por exemplo: dó, re, mi, fa, sol, la, si, no sistema de notación latina; que correspondería a C, D, E, F, G, A, B, no sistema inglés).
En cambio o «índice acústico» refírese á identificación numérica concreta da oitava na que se atopa cada unha das notas musicais.
Varios sistemas de índice acústico
Existen varios sistemas de índice rexistral:
Índice rexistral científico internacional
O índice rexistral internacional ou índice rexistral científico asigna o 0 á nota máis grave do órgano, o dó0 (de 16,35 Hz), e o la máis grave dun piano (27,5 Hz) chámase la0.
Deste xeito, o dó central do piano (261,63 Hz) sería un dó4, e o la desa mesma oitava (o famoso «la 440») chamaríase la4.
Este sistema foi normalizado no 121.º (centésimo vixésimo primeiro) encontro da ASA (Acoustical Society of America: Sociedade Acústica dos Estados Unidos) en Nova York, en 1939.
Aínda que o índice acústico foi deseñado para describir sons audibles, tamén permite especificar a frecuencia de fenómenos non audibles. Por exemplo, cando o satélite Observatorio Chandra de Raios X descubriu un buraco negro que propaga unha onda de presión cada 10 millóns de anos, a NASA describiu esa oscilación como un si♭–53 (si bemol menos cincuenta e tres), o si♭ que soaría 57 oitavas máis grave ca o dó central do piano.
Índice rexistral franco-belga
O sistema franco-belga toma como referencia o dó da segunda liña adicional inferior en clave de fa, dándolle o nome de dó1 (que se le «dó un».
O problema é que para notas máis graves débense empregar números negativos; por exemplo, a nota máis grave do órgano (dúas oitavas debaixo do dó arriba citado) chámase dó–1 (que se le «dó menos un») neste sistema. O la máis grave do piano (27,5 Hz) —la0 no sistema científico internacional— chámase la–1 no sistema franco-belga, e o la 440 Hz, la3.
Índice rexistral de Helmholtz
O sistema de Helmholtz foi desenvolvido polo científico alemán Hermann von Helmholtz (1821-1894), quen utilizou unha combinación de letras maiúsculas e minúsculas (da A á G), e os símbolos prima (′) e subprima (͵) para describir cada nota individual das distintas oitavas.
O musicólogo alemán Hugo Riemann (1849-1919) adoptou unha variante gráfica deste mesmo sistema, descrita con claridade no influente Riemann Musiklexikon (1884) e adoptada nos seus outros escritos. As traducións españolas dos seus textos publicadas pola editorial Labor optaron, con todo, por substituír os seus índices por outros, partindo do criterio de adxudicar o número 1 ao dó máis grave que o oído pode percibir; deste xeito o dó central chámase dó5.
Anxo Quintana
Anxo Manuel Quintana González, nado en Allariz o 25 de febreiro de 1959, é un político galego. Foi o Voceiro Nacional do BNG desde 2003 ata 2009 e vicepresidente da Xunta de Galicia desde 2005 ata 2009.
Traxectoria persoal
miniatura|Anxo Quintana nun xantar da súa formación.|esquerda|252x252pxO seu avó paterno foi alcalde durante o reinado de Afonso XIII de España e o materno alcalde liberal de Allariz durante a II República Española e un tío-avó materno militante comunista, exiliado após a imposición do franquismo até 1976.
Terceiro de cinco irmáns, de cativo trasladouse cos seus pais a Vigo, onde estes montaran unha drogaría tras da cal estaba a vivenda na que habitaría a familia, sen perder en ningún momento o contacto coa vila alaricana.
Traballou no Hospital Cristal Piñor de Ourense e foi nomeado socio de honra da Sociedade de Medicina Xeral pola mellora da atención primaria no medio rural.
De rapaz, Quintana destacou como futbolista, sobre todo como dianteiro centro, ata o punto de que o Elche CF, daquela na Segunda División española, ofreceulle un contrato profesional, rexeitándoo para quedar na súa terra.
É un afeccionado á cociña e o que máis lle gusta é a lamprea e os viños galegos, "sobre todo dos que fan nas novas adegas na zona de Monterrei".
Está divorciado da súa primeira muller Teresa. Coa súa exparella Cristina Cid, concelleira e tenente de alcalde do BNG en Allariz, tivo dous xemelgos, Xabier e Lía nados no ano 2006.
1977-1989: Orixes e concelleiro da oposición en Allariz
Desde 1977, colaborou na introdución do sindicalismo agrario nacionalista na provincia de Ourense, realizando a súa primeira intervención política con 18 anos, perante 200 labregos en Xunqueira de Ambía. No 1982 participa na fundación do Bloque Nacionalista Galego a (BNG) aínda que a prestación do servizo militar obrigatorio lle impide acudir ao Frontón de Riazor, na Coruña, onde se había celebrar a I Asemblea Nacional fundacional.
Após as Eleccións municipais de 1983 converteuse en concelleiro en Allariz e logo das eleccións de 1987 o BNG quedou a só 19 votos de acadar a alcaldía, dobrando o número de concelleiros, feito que foi convertido practicamente nunha vitoria. Pola contra, Alianza Popular mudou tres veces de alcalde en dous anos, o que provocou unha deterioración na política municipal e o rexeitamento dos veciños de vez que se fortalecía a posición do BNG.
1989–2000: Alcalde de Allariz
180x180px|Mitin de Anxo Quintana en Santiago de Compostela (ano 2008).|miniatura|esquerdaAllariz pasara de ter 10 000 habitantes e ser unha das vilas máis vizosas da Provincia de Ourense a perder case a metade da poboación ante a inacción e inestabilidade dos sucesivos gobernos municipais e o que se consideraba unha conduta ditatorial do entón alcalde Leopoldo Pérez Camba e así, en 1989, coincidindo cunha tempada de seca que deixara o río Arnoia -moi contaminado- e as billas sen auga, as revoltas populares expulsaron o alcalde de Allariz e deron o temón do concello a Quintana tras tres meses de encerros e mobilizacións.
Nas municipais de 1991, sae elixido alcalde, cargo que desempeñará ata o 2000, froito desta xestión convertería a vila alaricana nun dos feudos electorais do BNG. Entre 1995 e 2000, ocupou tamén a vicepresidencia da Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp). Durante o mandato de Quintana, Allariz recibiu o premio do Consello Europeo de Urbanismo pola “ordenación e recuperación do conxunto histórico e do seu río” (1994) e foi un das vilas seleccionadas para representar a España no concurso Hábitat da ONU, que recoñece os concellos que destacan na defensa do desenvolvemento sustentable. O 1 de setembro de 2000 renunciou á alacaldía, sendo elixido alcalde Francisco García Suárez no pleno extraordinario celebrado ese día.
2000–2005: Senador e Portavoz Nacional do BNG
No ano 2000 presentouse como candidato a senador nas eleccións ás Cortes españolas sen chegar a acadar os votos precisos, con todo, pasaría a ocupar dito posto por designación autonómica en abril dese mesmo ano, converténdose así no primeiro e único representante do BNG. Repetiría despois das Eleccións ás Cortes españolas de 2004, desempeñando o cargo ata setembro de 2005, cando volve a Galiza para asumir a vicepresidencia da Xunta, e relevaríao no cargo Francisco Jorquera.
A X Asemblea Nacional do BNG, celebrada no 2002, designou a Anxo Quintana Coordinador da Executiva Nacional, cargo de nova creación que o convertía no número 2 do partido, só por tras de Xosé Manuel Beiras. O 23 de novembro de 2003, tras a XI Asemblea, gañaría as eleccións como candidato de consenso para ser Portavoz Nacional co 70% dos votos fronte o 22,3% de Camilo Nogueira, dándolle relevo así a Beiras.
2005–2009: Vicepresidente da Xunta
En 2006 converteuse no primeiro alto cargo da Xunta de Galicia en pedir o permiso de paternidade. .
Asemade, compatibilizaría o seu cargo institucional co de líder do BNG, a fronte do cal protagonizaría en 2007 o XXV aniversario da formación no Frontón Municipal de Riazor, o mesmo lugar onde se celebrara a I Asemblea fundacional.
En vésperas das Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009 saltou a polémica nos medios por unhas imaxes publicadas nas que se poñía en cuestión a súa relación co empresario Jacinto Rey González.
2009–2016: Derrota electoral e pase a segunda liña
O 14 de marzo de 2009 presentou a súa dimisión coma Voceiro Nacional do BNG logo dos resultados nas eleccións ó Parlamento de Galicia, aínda que seguiu en funcións até a seguinte Asemblea Nacional da organización. Relevaríao o 10 de maio dese mesmo ano Guillerme Vázquez. Exerceu o seu posto como deputado no Parlamento até o verán de 2011, cando decide abandonar o seu escano e o seu posto no Consello Nacional do BNG para se dedicar á empresa privada. Paralelamente á súa dimisión como portavoz nacional xurdira dentro do Bloque unha importante corrente en torno á figura e á política desenvolvida até entón por Anxo Quintana, con posturas máis centristas cás afíns á UPG ou os beiristas de Encontro Irmandiño, que inicialmente se denominou "quintanismo" e que posteriormente se materializaría en Máis Galiza, xermolo de Compromiso por Galicia. A finais de xaneiro de 2015 volveu acadar un certo protagonismo nos medios ao impulsar a plataforma cívica Somos Nós co fin de reunificar o galeguismo, fortemente dividido tras a ruptura de 2012 en Amio. miniatura|300x300px|Anxo Quintana nunha entrevista para [[Nós Televisión|Nós TV.]]
2016: Abandono do BNG
O 3 de marzo de 2016 anunciouse nos medios de comunicación a tramitación da súa baixa do BNG logo das diferenzas xurdidas coa organización do mesmo após a XV Asemblea Nacional celebrada no PALEXCO da Coruña, poucos días despois de que tamén o fixera Carlos Aymerich, converténdose así no segundo ex-Portavoz Nacional, xunto con Xosé Manuel Beiras, en abandonar a fronte.
Unha semana despois reaccionaba aos artigos de La Voz de Galicia en resposta á súa baixa do BNG, cunha carta publicada na propia conta oficial de Anxo Quintana en Facebook, nela explicaba como foi ameazado sendo vicepresidente da Xunta de Galicia para que recuara no novo "concurso eólico" que a Consellaría de Industria, en mans do BNG, estaba a promover. No texto, aínda que non de xeito explícito mais si bastante evidente, dábase a entender que o presidente do grupo multimedia Corporación Voz de Galicia S. A., Santiago Rey Fernández-Latorre, foi autor da frase, en presenza do mesmo Quintana: "Un enfermero de Allariz no puede venir a cambiar el marco económico de Galicia".
Nas eleccións municipais de 2019 volveu a participar na lista electoral do BNG para o concello de Allariz, ocupando un posto simbólico.
Halldór Laxness
miniatura|Halldór Laxness. Halldór Kiljan Laxness (/ˈhaltour ˈcʰɪljan ˈlaxsnɛs/), nado como Halldór Guðjónsson en Reiquiavik o 23 de abril de 1902 e finado na mesma cidade o 8 de febreiro de 1998, foi un escritor, poeta e ensaísta islandés, gañador do Premio Nobel de Literatura en 1955.
Traxectoria
Foi fillo de Sigríður Halldórsdóttir (nacida en 1872) e Guðjón Helgason (nacido en 1870). Trasladouse a Laxnes (Mosfellsbær) en 1905, unha área máis rural ao norte da capital. Pronto empezou a ler libros e escribir historias.
Entre os muros da abadía practicaba o estudo persoal, lía libros e estudaba francés, latín, teoloxía e filosofía. Mentres estivo alí, escribiu a historia Undir Helgahnjúk, publicada en 1924. Pouco despois do seu bautizo, fíxose membro dun grupo que predicaba pola conversión dos países nórdicos.
Pero a relixiosidade de Laxness non durou mucho. Durante unha visita a América, sentiuse atraído polo socialismo. En parte pola influencia de Upton Sinclair, de quen se fixo amigo en California, Laxness subiuse ao carro socialista, escribindo ensaios burlescos e satíricos sobre as súas impresións de viaxes por Rusia, Europa e Suramérica. Foi a Islandia, Canadá e California (1927-1930) para fortalecerse na idea do comunismo.
Nos anos 30 converteuse no "apóstolo da nova xeración" e atacaba fortemente a Einar Hjörleifsson Kvaran, un escritor influente que tamén estaba sendo considerado para o Premio Nobel.
A desmoralización do período de ocupación nunca se describiu tan dramaticamente como Hallodr Laxness en Atómstöðin (1948), onde se describe unha sociedade de posguerra en Reykjavik completamente trastornada pola avalancha de ouro estranxeiro.
Laxness mudouse aos Estados Unidos e intentou facer películas na metade do século XX. Volveu a Islandia en 1945 e estableceuse en Gljúfrasteinn, Mosfellsdalur, até a súa morte. A súa casa en Gljúfrasteinn é agora un museo operado polo Goberno Islandés.
Laxness volvería ás súas raíces católicas ao final, solicitando un funeral católico.
Casou dúas veces e tivo catro fillos. Laxness morreu en 1988 aos 95 anos.
Carreira literaria
Durante a súa carreira, Laxness escribiu poesía, artigos periodísticos, obras de teatro, literatura de viaxes, historias curtas e quince novelas. As maiores influencias na súa literatura inclúen a Freud, Nietzsche, Strindberg e Proust. En 1955, Laxness gañou o Premio Nobel de Literatura polo seu "poder vívido e épico que renovou a gran narrativa islandesa".
Traballos sobre Laxness
Unha biografía de Laxness por Halldór Guðmundsson obtivo o premio literario islandés polo mellor traballo de non-ficción en 2004. En 2005 o Teatro Nacional de Islandia premiou unha obra de Ólafur Haukur Símonarson, chamada Halldór í Hollywood (Halldór en Hollywood) sobre os anos que Laxness pasou nos Estados Unidos. Hannes Hólmsteinn Gissurarson escribiu unha polémica biografías pola que a familia de Halldór Laxness o denunciou.
Sheikh Mujibur Rahman
Sheikh Mujibur Rahman, nado o 17 de marzo de 1920 e finado o 15 de agosto de 1975, foi un político bengalí e o líder fundador de Bangladesh, considerado o Pai da Patria.
Traxectoria
Encabezou a Liga Awami, exerceu como o primeiro Presidente de Bangladesh e, máis tarde, converteuse en Primeiro Ministro. É popularmente coñecido como Sheikh Mujib e co título honorífico de Bangabandhu ("Amigo de Bengala"). A súa filla máis vella, Sheikh Hasina Wased é a actual líder da liga Awami e actual Primeira Ministra de Bangladesh.