cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Federación Francesa de Fútbol
Competicións organizadas pola FFF
A FFF tamén organiza a Copa de Francia (Coupe de France), os campionatos entre clubs femininos (D1, D2 e D3) e os campionatos xuvenís, principalmente. En setembro de 2008 a FFF propuxo crear unha competición anual entre o catro mellores seleccións de Europa:, , e , co nome de Catro Nacións de Fútbol.
Marcel Ophüls
Marcel Ophuls ([ˈɔfʏls]), nado en Frankfurt (Alemaña) o 1 de novembro de 1927 é un director de documentais e antigo actor.
Traxectoria
Ophuls naceu en Frankfurt, fillo de Hildegard Wall e do director Max Ophüls. A súa familia abandonou Alemaña en 1933 trala chegada ao poder do Partido Nazi e estableceuse en París. Trala ocupación de Francia en maio de 1940 marcharon á zona de Vichy onde permaneceron agochados durante un ano antes de cruzar a España para viaxar aos Estados Unidos, onde chegaron en decembro de 1941. Marcel serviu en 1946 nun equipo teatral do exército estadounidense no Xapón e logo pasou a estudar na Universidade de California, Berkeley. Ophuls nacionalizouse francés en 1938 e estadounidense en 1950.
Cando a familia volveu a París en 1950 Marcel converteuse en axudante de Julien Duvivier e Anatole Litvak, e traballou con John Huston en Moulin Rouge (1952) e co seu pai en Lola Montès (1955). Grazas a François Truffaut dirixiu un episodio de L’amour à vingt ans (1962), ao que seguiu o éxito Banana Peel (1964), con Jeanne Moreau e Jean-Paul Belmondo.
Ophuls pasou a televisión informando e documentando a crise de Múnic de 1938 en Munich (1967). Embarcouse entón na investigación da Francia ocupada en Le chagrin et la pitié. Comezou a identificarse como documentalista, usando un estilo caracteristicamente sobrio de entrevistas. A mediados da década de 1970 produciu documentais para CBS e ABC e o seu filme Hôtel Terminus (1988) gañou o Oscar ao mellor documental.
Amorodo
miniatura|Imaxe dun amorodo. O amorodo, morodo, morogo ou morote é o receptáculo da flor da amorodeira, considerada popularmente o seu froito. O amorodo é unha fonte de Vitamina C, Vitamina A e Vitamina B9.
A Fragaria vesca, a amorodeira brava, dá o amorodo ventureiro ou careixón, mentres a Fragaria virginiana e a Fragaria chiloensis producen a maioría dos amorodos cultivados.
Etimoloxía
A palabra galega amorodo provén do termo prerromano morotonu .
Salas, Asturias
250px|thumb|Palacio Valdés-Salas, no centro de Salas. Salas é un concello do Principado de Asturias. En 2009 tiña unha poboación de 5.962 habitantes.
Limita ao norte con Valdés, Cudillero e Pravia, ao oeste con Tinéu e Valdés, ao leste con Pravia, Candamu e Grau e ao sur con Belmonte de Miranda. Situado na zona centro-occidental da comunidade, é coñecida como a "porta do occidente de Asturias".
Está formado por 28 parroquias: Aciana, Alava, Ardesaldu, Boudenaya, Camuñu, Cermoñu, Curniana, La Espina, Godán, Idarga, Llaniu, Ḷḷaviu, Llinares, Maecina, Maeza, Miera, Prieiru, Salas, San Antolín de las Dorigas, San Esteba de las Dorigas e Santiagu la Barca. A capital é Salas.
Escudo da Guinea Ecuatorial
O escudo nacional da Guinea Ecuatorial foi adoptada oficialmente o 21 de agosto de 1979. Este escudo amosa mostra un fondo gris cunha árbore. Esta árbore é unha Ceiba pentandra, o lugar onde se asinou o primeiro tratado entre Portugal e o gobernante local. Sobre o escudo, hai seis estrelas que representan o territorio continental e as cinco illas principais. Abaixo amósase escrito nunha fita o lema nacional en castelán: “Unidad, Paz, Justicia”.
Bandeira de Tokelau
A bandeira de Tokelau foi adoptada polo parlamento local de dito territorio dependente de Nova Zelandia en maio de 2008. Ata esa data, a bandeira oficial correspondía á bandeira de Nova Zelandia.
Escudo da Guinea Ecuatorial
O escudo, moi semellante ó empregado durante a época colonial, foi cambiado durante a ditadura de Francisco Macías Nguema (1972-1979) por outro de reminiscencias máis africanistas, con ferramentas e armas tradicionais, un galo (símbolo do P.U.N.T., o partido de Macías Nguema), e a palabra "Trabajo" engadida ó lema nacional, mais foi restaurado posteriormente en agosto de 1979 tralo derrocamento de Macías.
Bandeira de Tokelau
A bandeira de Tokelau está composta por un fondo azul mariño sobre o que hai un triángulo curvado de cor amarela con catro estrelas formando a Cruz do Sur no cantón. O fondo representa o Océano Pacífico mentres que as estrelas son unha referencia a Nova Zelandia e ós tres atois que forman Tokelau (Atafu, Nukunono e Fakaofo) e a illa Swains, reclamada por Tokelau pero baixo administración actual dos Estados Unidos de América (a través da Samoa Americana).
En 1989 foi deseñada unha bandeira de carácter non oficial destinada a representar a Tokelau. Esta bandeira consiste nun pano de cor azul no que figuran tres aneis concéntricos dourados. Estes aneis aparecen cortados na súa parte esquerda e dereita. No corte dos aneis que está situado máis preto do mastro hai tres estrelas brancas de cinco puntas cada unha e no que está máis afastado, unha palmeira de cor verde. As estrelas e os aneis representan de igual forma ós atois do arquipélago, aínda que non inclúen a Swains.
Alongos, Toén
Patrimonio
A casa de Saco, situada no lugar do Outeiro, é a casa natal de Juan Antonio Saco y Arce. De gran tamaño, ten a estrutura propia das casas señoriais. Tiña capela propia, portalón blasonado cun escudo partido con cimera volta á destra, coas armas dos Feijoo e dos Martínez. A casa foi construída no século XVIII por Roque Martínez, abade de Santa María de Larouco e a súa anexa Santa María de Seadur. Muros de cadeirado de peche decorados con ameas.
A Casa da Corredoira ten escudos cuartelados con armas dos Enríquez, Puga e Pereira. En 1701 eran donos desta casa Silvestre Novoa Puga e a súa esposa Isabel de Cárdenas.
William Neale Lockington
William Neale Lockington, nado en 1840 en Rugby, Warwickshire, Inglaterra, e finado en 1902 en Worthing, Sussex, foi un zoólogo inglés.
1869
África
miniatura|esquerda|250px|Inauguración da Canle de Suez
William Neale Lockington
Lockington tivo ao seu cargo o Museo da Academia de Ciencias de California de 1875 a 1881.
1869
Outros
Historia ano a ano
William Neale Lockington
Abreviatura
A abreviatura Lockington emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Caránxidos
Os caránxidos  (Carangidae) son unha familia de peixes mariños incluída na orde dos Perciformes. Están distribuídos por augas temperadas ou tropicais dos océanos Atlántico, Índico e Pacífico.
Características
Presentan formas variables pero en xeral son de corpo medianamente alargado e algo comprimido, con escamas débiles, ausentes ou pouco visibles. A liña lateral pode estar cuberta por unha crista de escudetes espiñosos ou aquillados (como, por exemplo, o xurelo).
Posúen dúas aletas dorsais separadas. A primeira é espiñosa e con tendencia a reducirse, ata converterse nalgúns casos nalgunhas espiñas illadas; a segunda está formada por raios brandos e é longa e ben desenvolvida, como tamén o está a aleta anal; diante desta, dúas espiñas. As pectorais, usualmente longas e falciformes, e as pelvianas cunha espiña e cinco raios brandos; aleta caudal moi bifurcada.
Son especies depredadoras e viven en augas abertas.
Clasificación
Divídense en 30 xéneros e unhas 150 especies:
Pierre Bonnard
Pierre Bonnard, nado en Fontenay-aux-Roses (Altos do Sena) o 3 de outubro de 1867 e finado en Le Cannet (Var) o 23 de xaneiro de 1947, foi un pintor, ilustrador e litógrafo francés.
Traxectoria
Dedicou o seu talento á publicidade e á produción artística. Adóitaselle incluír dentro do movemento dos Nabis con Paul Sérusier, Maurice Denis, Paul Ranson, Edouard Vuillard, Xavier Roussel ou Félix Vallotton, influídos por Paul Gauguin e o xaponismo. A súa produción tardía considérase precursora da pintura abstracta, polo menos nalgunha das súas variantes.
Moi especialmente marcado pola tendencia dos Nabis, que teñen unha concepción diferente da perspectiva e do espazo que se atopa en kakemono, Pierre Bonnard adquire entón o alcume de "Nabi xaponard". Este movemento tiña tamén por características a exaltación da cor, a simplificación da forma e a sublimación do cotián, ao cal os Nabis danlle un carácter atemporal.
Millares, A Braña, Baleira
Millares é un lugar da parroquia da Braña, no concello lugués de Baleira. Tiña 32 habitantes en 2015 (18 homes e 14 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2007 cando tiña 38 habitantes (21 homes e 17 mulleres). Atópase a uns 625 metros de altitude.
Microtoponimia
A microtoponimia do lugar inclúe zonas como A Arqueira, O Latedo, A Lameira, O Foxo, O Cando, O Barreiro, A Agra, As Preiriñas, O Alto da Agra, Veigalonga, Liñarin, A Rigueira, O Casón, O Palomar, A Requeixada, O Porto da Roxa, O Candal, O Breiral, As Valiñas, As Canceleiras, O Candal, As Manguelas, O Lameirón, As Pedragueiras, Suferraña, As Veigas, Veiga, A Caliña, O Forno do Cal, O Copín, Ladairo, O Grandón, A Carballosa, A Marronda, Freixido, A Armada das Cordas, O Valín do Leite, O Valín Dauga, O Val da Faia, O Valiñato, O Valdafonte, A Cruz da Nena, A Pena da Palla, A Lagoa, Pena do Allo, As Campas e O Muinvello.
Orixe
A Armada das Cordas: lugar situado entre a Marronda e Freixido no pico da serra, onde se poñían cordas entrelazadas para cazar os lobos.
A Cruz da Nena: lugar da serra onde os lobos comeron a unha nena da Braña cando estaba cas ovellas. Nese sitio había unha cruz que foi desfeita polo ano sesenta no século XX, cando o Patrimonio Forestal repoboou con piñeiros o cume da serra.
Historia
O 1 de febreiro de 1622, Alonso de Millares cura da parroquia da Braña e habitante de San Román na parroquia veciña de Retizós, recibiu en foro o dereito que tiña a comunidade dominica de Santa María a Nova da cidade de Lugo, sobre uns bens sitos no lugar de Millares.
Segundo o Catastro de Ensenada, no ano 1753 Millares pertencía ao señorío do marqués de Montaos, quen por razón de señorío e vasalaxe non percibía cousa algunha. Na aldea vivían entón 65 habitantes, todos labregos, agás dous arrieiros e un ferreiro. Un dos arrieiros tiña dous machos e unha cabalería e o outro dúas cabalerías. As construcións principais eran dez casas, tres palleiras, oito hórreos, dous muíños e unha capela. Os hórreos teñen planta cadrada, a estrutura de madeira apoiada sobre catro pés e o teito cuberto de palla. A capela estaba dedicada á honra de San Xoán Bautista.
No ano 1798 o bispo de Lugo ordena suspender a celebración da misa por non reunir as condicións adecuadas ata que se reedifique. Os muíños situados no lugar do Candal, moían gran a cuarta parte do ano coa auga da fonte do Espiñeiro. Nunha das casas había unha taberna, á que lle regularon a venda de viño en 48 reais de billón ó ano máis 30 reais de billón por vender tabaco.
Heinrich Otto Wieland
Heinrich Otto Wieland, nado en Pforzheim, Baden, (Alemaña) o 4 de xuño de 1877 e finado en Múnic, o 5 de agosto de 1957, foi un químico alemán. Foi galardoado co premio Nobel de Química do ano 1927.
Traxectoria
Estudou química nas universidades de Berlín, Múnic e Stuttgart. En 1917 sucedeu a Adolf von Baeyer como profesor de química da Universidade de Múnic e ensinou química orgánica nas de Friburgo e Múnic (1925-1953).
Investigacións científicas
Formulou a teoría da deshidroxenación e explicou a constitución de moitos produtos de natureza completa, como a pteridina, as hormonas sexuais e os glucósidos da dixital, e tamén dalgúns alcaloides.
Así mesmo realizou estudos complexos sobre os ácidos biliares.
En 1927 foi galardoado co Premio Nobel de Química polas súas investigacións sobre a composición dos ácidos biliares. O premio foi anunciado o 13 de novembro de 1928, sendo entregado o 10 de decembro daquel mesmo ano en Estocolmo.
Activismo social
Wieland tratou exitosamente de protexer as persoas, especialmente os estudantes xudeus, que vían como eran "restrinxidos racialmente" tras as leis de Núremberg. Malia non poder acceder á universidade como alumnos, podían permanecer no grupo de Heinrich Wieland como químicos ou como "Gäste des Geheimrats" (invitados do consello privado).
Lost Paradise
Lost Paradise é o álbum de estrea da banda de heavy metal inglesa Paradise Lost, publicado en xaneiro de 1990 a través do selo Peaceville Records. O disco foi reeditado no ano 2003 con tres cancións extra.
Milky Chance
Milky Chance é un grupo musical alemán de pop rock alternativo con influencias do reggae e da música electrónica. Está formado por Clemens Rehbein, como vocalista e músico, e por Philipp Dausch como DJ. Ámbolos dous son de Kassel, e o seu selo discográfico Lichtdicht Records, tamén ten sede nesa cidade.
Francisco Pascual Obama Asue
Francisco Pascual Obama Asue, nado o 21 de abril de 1949, é un político ecuatoguineano. É membro do Partido Democrático de Guinea Ecuatorial (PDGE). Durante anos, ocupou as carteiras de Ministro de Deporte e Mocidade, de Ministro de Economía, de Ministro para o Progreso Social e de Ministro de Saúde.
Código de Hammurabi
miniatura|Estela do código de Hammurabi exposta no [[Museo do Louvre]] O código de Hammurabi, creado ao redor de 1700 a.C., é un dos mais antigos conxuntos de leis xamais encontrados, e un dos exemplos mellor preservados deste tipo de documento da antiga Mesopotamia.
Aspecto
As leis (numeradas de 1 a 282, mais os números 13, 66–99, 110, e 111 non existen) están gravadas nun monólito de diorita negra de 2,5 m de altura.
Hammurabi (1728 a.C.–1686 a.C.) achaba que debía escribir o código para agradar aos deuses. De xeito diferente a moitos outros reis anteriores e contemporáneos seus, el non se consideraba relacionado con ningún deus, a pesar de se autodenominar "o favorito dos deuses". Na parte superior do monólito, Hammurabi é mostrado en fronte do trono do rei Sol Shamash. Logo abaixo están escritos, en caracteres cuneiformes acadianos, os artigos que regulan a vida cotiá.
Historia
O código foi colocado no templo de Sippar, e outros exemplares foron igualmente espallados por todo o reino. O obxectivo deste código era homoxeneizar o reino xuridicamente e garantir unha cultura común.
Durante as diferentes invasións da Babilonia, o código foi cambiado para a cidade de Susa (no Irán actual) ao redor de 1200 a.C.. Foi nesa cidade onde foi descuberto, en decembro de 1901, pola expedición dirixida por Jacques de Morgan. O abade Jean-Vincent Scheil traduciu a totalidade do código após o retorno a París, onde hoxe pode ser admirado no Museo do Louvre, na sala 3 do Departamento de Antigüidades Orientais.
Michael Keaton
Michael John Douglas, nado o 5 de setembro de 1951 en Coraopolis, Pensilvania, e máis coñecido polo seu nome artístico Michael Keaton é un actor, cómico, cantante e bailarín estadounidense.
Código de Hammurabi
Contido
Os artigos do Código de Hammurabi fixan, así, as diferentes regras da vida cotiá, entre outras:
Importancia
O código é moitas veces indicado como o primeiro exemplo do concepto legal de que algunhas leis son tan básicas que mesmo un rei non pode modificalas: ao escribir as leis na pedra tornáranse inmutábeis. Este concepto existe en varios sistemas xurídicos modernos e deu orixe á expresión en lingua inglesa written in stone (escrito na pedra).
Outras coleccións de leis inclúen os códigos de Ur Nammu, rei de Ur (cerca de 2050 a.C., o código de Eshnunna (cerca de 1930 a.C.) e o código de Lipit-Ishtar de Isin (cerca 1870 a.C.).
Diferenzas da Torah
Algúns exemplos das diferenzas:
Tradución ao galego
O profesor Xosé Antón Parada Fernández, mestre de latín e grego no Instituto da Pobra do Caramiñal, realizou unha tradución directamente da súa lingua acadia orixinal ao galego. Esta tradución da obra é froito de varias décadas de traballo. Estase a preparar unha edición que constará dunha presentación trilingüe: o texto cuneiforme, a transcrición en caracteres latinos e a tradución galega.
Andecha Astur
miniatura|"[[Asturina". Bandeira nacionalista asturiana que emprega habitualmente Andecha Astur]] Andecha Astur (AA) é un partido político nacionalista asturiano de esquerdas. O secretario xeral do partido foi Arturu Xosé Bermeyu dende a súa formación ata o 2007. O secretario actual é Daniel Cueli.
Historia
Fundado en 1990, aínda que até agora non ten acadada representación na Xunta Xeral do Principado de Asturias en ningunha lexislatura das 3 ás que se presentaron. Nas eleccións municipais de 2003 tiveron 4.250 votos (0,7%) e conseguiron dous concelleiros, un en Riosa e outro en Carreño. Nas autonómicas tiveron 3.821 votos (0,63%).
En 2004 presentouse ás eleccións ó Parlamento Europeo dentro da coalición Europa dos Pobos e tivo 1.677 votos (0,38%). Nas eleccións xerais de 2004 conseguiu 1.970 votos (0,28%).
En 2007 presentase ás eleccións municipais e autonómicas, onde obtén 2.100 e 2.727 votos, respectivamente e ningún concelleiro nin deputado.
Ideoloxía
Andecha Astur é unha organización política nacionalista de esquerdas. Entre as súas bases ideolóxicas atópanse:
Postura respecto ó galego de Asturias
Andecha Astur non recoñece que no occidente de Asturias se fale galego e periodicamente denuncia agresións da TVG, do goberno galego e do Bloque Nacionalista Galego nunha suposta política de imposición do galego sobre unha fala que eles consideran que pertence en exclusiva á cultura asturiana  baixo o lema Asturies: un pueblu, una llingua
Ecbatana
miniatura|[[Ritón dourado de Irán pertencente ao período aqueménida. Escavado en Ecbatana. Atópase no Museo Nacional de Irán. Baixo o dominio dos reis persas, Ecbatana, situado aos pés do Monte Elvend, converteuse nunha residencia de verán. Máis tarde, converteuse na capital dos reis partos.]] Ecbatana (ou Echbatana) foi a capital do imperio dos medos, capital de verán dos persas aqueménidas, e sede da satrapía de Media durante os períodos aqueménida, parto e sasánida. Esta situada nos montes Zagros, e preto dos montes Mosaalla, Tell Hagmatana e sang-e-sar e do río Alushjerd.
Historia
Antigamente chamábase Hamgmatana  (elamita Agmadana, acadio Agamatanu) que querería dicir "lugar de reunión" (o elamita "terra de medos" sería Halmatana). Os gregos chamárona Ekbatana ou Agbatana e os romanos Ecbatana. Na Biblia menciónase co nome arameo Ahameta. En armenio era Ahamatan ou Hamatan e tamén Ekbatan.
Segundo Heródoto, Ecbatana foi capital dos medos desde aproximadamente o 750 a.C.. Deioces foi escollido rei nesta cidade. A cidade foi capturada por Ciro II, que derrotou a Astiaxes sobre o 549 a.C. e levouse os tesouros a Anshan. A cidade foi declarada capital de verán da dinastía e tiña probabelmente o arquivo real. Plinio o Vello di que a cidade era gobernada polos magi (magos = sacerdotes). Darío I fíxose forte en Ecbatana durante a revolta do pretendente medo Fravartes ou Fraortes e, cando foi capturado, foi levado á cidade e foi mutilado e executado (521 a.C.). Artaxerxes II erixiu unha estatua de Anahita ou Anauhed na cidade, pero tamén noutras grandes cidades do imperio. O palacio real é descrito por Polibio.
Alexandre o Grande entrou en Persia o 331 a.C. e visitou Ecbatana por dúas veces: a primeira o 330 a.C. cando marchou desde Persépole en persecución de Darío III ata Ecbatana, onde capturou o tesouro real; o seu lugartenente Parmenio quedou na cidade para supervisar as comunicacións, pero foi pronto asasinado por orde de Alexandre; o tesouro ficou na cidade. A segunda vez foi o 334 a.C. e naquela ocasión morreu nela o seu íntimo amigo Hefestión. As murallas da cidadela serían demolidas (a cidade non tiña murallas exteriores).
No 328 a.C. Alexandre substituíu a Oxidates, sátrapa de Media, por Atropates, xeneral e probabelmente gobernador tamén de Media. O 320 a.C. na reunión de Triparadiso, Ecbatana e a Media do sur foron doadas ao xeneral Peitón. Un tempo despois Peitón foi executado por Antígono e substituído por Orontobates, que era iraniano (sobre 316 a.C.) pero talvez a sede da satrapía se trasladara a Asadabad, ao oeste do Halvand (Alvand).
No 305 a.C. a cidade foi dominada por Seleuco I Nicátor que a conservou despois do 301 a.C.. Antíoco IV Epifanio (175-164 a.C.) cambioulle o nome a Epifania. Sobre esta época foi nomeado sátrapa Timarco de Mileto, quen se rebelou contra Demetrio I (161-150 a.C.) e emitiu moeda na cidade. Tamén Demetrio I e Alexandre Balas (150-148 a.C.) emitiron moeda nela.
O 149 ou 148 a.C. era sátrapa o grego Cleomenes. Despois desta data, entre 147 e 140 a.C. os partos ocuparon a rexión. Os partos mantiveron Ecbatana como capital de verán. O 130 a.C. a contraofensiva de Antíoco VII parouse en Ecbatana. Desde o 87 a.C. a rexión quedou aberta á influencia de Armenia, a cal durou ata o 69 a.C..
O 226 foi ocupada polos sasánidas xunto con toda a Media e a Atropatene. Parece que foi utilizada como capital de verán, pero faltan as evidencies.
O 642 foi ocupada polos musulmáns e desde entón recibe o nome de Hamadán.
Caminemos pisando las sendas de nuestra inmensa felicidad
Caminemos pisando las sendas de nuestra inmensa felicidad é o himno nacional da Guinea Ecuatorial dende a súa independencia de España en 1968. Foi composto por Ramiro Sánchez López e a letra é obra de Saturnino Ibongo e Atanasio Ndongo.
Tinéu
250px|miniatura|Tinéu. Tinéu (en castelán: Tineo) é un concello do Principado de Asturias. En 2011 tiña unha poboación de 10.829 habitantes.
Está formado por 44 parroquias: Arganza, Bárzana, Bourres, Brañaḷḷonga, Bustieḷḷu, Caeras, Campucaldera, Cezures, Coḷḷada, Fastias, Francos, Meriás, Muñalén, Naraval, Navelgas, Nieres, Oubona, El Pedregal, Porciles, El Pozón, La Preda, Reḷḷanos, El Rodical, Samartín de Semproniana, San Esteban de Reḷḷamiegu, San Fagondu, San Fliz, San Frichosu, Sangoñéu, Santianes, Santiáu, Santolaya, Santolaya de Miñu, Santuyanu, Sobráu, Soutu, Sorriba, Tabláu, Tinéu, Troncéu, Tuña, Viḷḷatresmil, Xinestaza e Zardaín. A capital é Tinéu.
Olimpiodoro de Tebas
Olimpiodoro de Tebas, nado en Tebas, Exipto, c. 378 e finado despois de 425, foi un historiador, filósofo e diplomático do século V.
Traxectoria
Naceu na cidade exipcia de Tebas no ano 378 e faleceu despois do ano 425, serviu como embaixador ante os hunos nos anos 412 e 413, o que o converte nunha das principais fontes de información sobre este pobo.
É escritor dunha Historia en 22 libros que abarca o transcurso dos anos 407 a 425, sendo crucial para coñecer algúns acontecementos, como a invasión bárbara caníbal das provincias hispanas no outono do ano 409, as rendas dos senadores romanos nos seus días ou o asasinato do rei visigodo Ataúlfo en 415. Con esta obra procurou dar o seu apoio a Estilicón no seu intento de reunificar o Imperio. O seu traballo perdeuse, pero é coñecido grazas a uns 40 fragmentos da biblioteca do escritor bizantino Focio e serviu como fonte da doutros autores como Zósimo ou Sozomeno.
Está incluído na corrente filosófica denominada peripatética, seguidora polo tanto, das ideas de Aristóteles e aínda que era un pagán convencido, dedicou a súa obra ao emperador Teodosio II.
Matt Ryan
Matthew Thomas Ryan, máis coñecido como Matt Ryan, nado o 17 de maio de 1985 en Exton, Pensilvania, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano que xoga como quarterback para os Atlanta Falcons da National Football League (NFL). Tras formarse no Boston College foi escollido en 2008 polos Falcons no terceiro lugar do draft da NFL. En 2016 foille outorgado o galardón como xogador máis valioso (MVP) da temporada.
Traxectoria
Fillo de Bernice e Michael Ryan, unha parella católica de ascendencia irlandesa, Ryan naceu o 17 de maio de 1985 en Exton, Pensilvania. Formouse no Asis William Penn Charter School de Filadelfia, onde xogou ao fútbol americano durante tres anos, gañando o premio ganó All-East. Alí tamén xogou ao baloncesto na posición de ala e ao béisbol como pitcher e shortstop en béisbol. Tras o seu paso polo instituto, Ryan uniuse ao Boston College para continuar a súa carreira e formación académica.
Tras acabar a súa etapa universitaria, Ryan foi seleccionado polos Atlanta Falcons no terceiro lugar da primeira rolda do draft da NFL de 2008, onde asinou un contrato de seis anos por valor de 72 millóns de dólares, 34 deses millóns garantidos. No seu primeiro ano no fútbol americano profesional gañou o título ao Rookie Ofensivo do Ano, sendo desde aquela un dos mellores quarterbacks da competición. Na cuarta xornada da temporada 2016, Ryan lanzou 503 iardas de pase conseguindo catro touchdowns, na que Julio Jones, o seu receptor principal, capturou 12 pases para 300 iardas e un touchdown, para a vitoria por 48-33 fronte os Carolina Panthers. Jones e Ryan convertéronse así no primeiro dúo de quarterback-receptor da historia da NFL en conseguir 500 iardas de pase e 300 de recepción nun mesmo partido. Esa mesma temporada, Ryan lidera aos Falcons á súa segunda participación na Super Bowl, onde se enfrontarán aos New England Patriots.
Rubiais, Rubiais, Viana do Bolo
Rubiais é un lugar da parroquia de Rubiais, no concello ourensán de Viana do Bolo na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2015 tiña 25 habitantes (10 homes e 15 mulleres).
1838
Acontecementos
miniatura|Episodio da expedición a [[México en 1838, o príncipe de Joinville no castelo de proa da corveta La Créole escoita o informe do tenente de navío Penaud e asiste á explosión da torre do forte de San Juan de Ulloa, o 27 de novembro de 1838.]]
Outros
Historia ano a ano
Rexión de Coquimbo
Coquimbo é unha das 16 rexións do Chile. A súa capital é a cidade de La Serena.
Ten costas polo oeste co Océano Pacífico e ten lindes territoriais polo leste coa Arxentina, polo norte coa rexión de Atacama e polo sur coa de Valparaíso.
División administrativa da rexión
A Rexión de Coquimbo, para efectos de goberno e administración interior, divídese en 3 provincias:
Para fins de administración local, as provincias subdivídense en 15 comunas.
1828
Outros
Historia ano a ano
Eleccións municipais en Foz
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Foz dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Foz]]
Partido Socialista de Andalucía
O Partido Socialista de Andalucía (PSA), foi un partido político nacionalista andaluz de esquerdas.
Constituíuse en 2001 pola unión do Izquierda Andaluza (unha escisión de Izquierda Unida), persoas independentes e unha escisión do Partido Andalucista. No Parlamento de Andalucía contaron con dous deputados até 2004, Ricardo Chamorro Rodríguez e Pedro Pacheco Herrera. Nas eleccións do 14 de marzo de 2004 obtiveron máis de 42.000 votos, pero ningún deputado.
O seu líder e secretario xeral Pedro Pacheco foi alcalde de Xerez da Fronteira dende 1979 ata 2003. Dende entón é 1º tenente de alcalde e concelleiro de Urbanismo.
Enrique Peinador Porrúa
Traxectoria
miniatura|Expediente académico Fillo de Enrique Peinador Lines. Avogado laboralista, fiscal, secretario da Academia de Jurisprudencia y Legislación. Foi secretario do Lar Gallego de Madrid. Colaborou en Galicia en Madrid. Militou en Izquierda Republicana. En 1935 editou o periódico ¡Amnistía! para defender aos procesados polos sucesos de outubro de 1934. Durante a guerra civil foi dirixente das Milicias Populares Galegas. Despois da guerra foi xulgado e executado o 27 de abril de 1940 no cemiterio do leste de Madrid.
Couso, Ligonde, Monterroso
Couso é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
John Knox
miniatura|dereita|John Knox. John Knox, nado cara a 1513 ou 1514 en Haddington (East Lothian) e finado en Edimburgo o 24 de novembro de 1572, foi un sacerdote escocés, líder da Reforma protestante no seu país, e é considerado o fundador de presbiterianismo.
Traxectoria
Influenciado polos primeiros reformadores como George Wishart, uniuse ao movemento reformista da Igrexa escocesa. Estivo envolvido nos eventos eclesiásticos e políticos relacionados coa morte do Cardeal Beaton en 1546 e na intervención da rexente de Escocia, María de Guisa. Foi feito prisioneiro polas forzas francesas ao ano seguinte, e tras a súa posta en liberdade en 1549 exiliouse en Inglaterra.
A Devesa, Ligonde, Monterroso
A Devesa é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Sipúnculos
Os Sipúnculos (Sipuncula ou pequeno tubo) son un grupo de animais mariños que presentan simetría bilateral, son protóstomos, celomados non segmentados e sedentarios. Posúen unha forma alongada na que se diferencian dúas partes: a trompa e o tronco.
Adoitan vivir enterrados na area ou na lama, ou ben ocupan calquera espazo no que colla o seu corpo como unha fendedura dunha rocha, un tubo ou unha cuncha doutro animal.
Estes animais, aínda que non son moi abundantes, están moi estendidos: dende mares cálidos a polares, dende zonas superficiais a abisais, e actualmente coñécense unhas 320 especies. O seu tamaño oscila entre os 2 mm e os 50 cm.
Características
As principais características deste Filo son as seguintes:
WikiLeaks
WikiLeaks non é un proxecto da Fundación Wikimedia. thumb WikiLeaks (WikiFiltracións ou WikiFugas en inglés) é unha organización internacional dos medios de comunicación e sen ánimo de lucro que publica a través do seu sitio web informes anónimos e documentos filtrados con contido sensíbel en materia de interese público, preservando o anonimato das súas fontes. O lanzamento da páxina web realizouse en decembro de 2006, e a súa actividade comezou en xullo de 2007 e desde esta data a súa base de datos creceu constantemente até acumular 1,2 millóns de documentos. Está xestionado por The Sunshine Press.
Historia e características
A organización ofrécese a recibir filtracións que desvelen comportamentos non éticos por parte de gobernos, relixións e empresas de todo o mundo, e concretamente dos países que consideran que teñen réximes totalitarios. Polo de agora as actividades máis destacadas de WikiLeaks centráronse na actividade exterior dos Estados Unidos, especialmente en relación coas guerras de Iraq e de Afganistán.
WikiLeaks descríbese a si mesma como unha organización fundada por disidentes chineses, así como por periodistas, matemáticos e tecnólogos de empresas start-up dos Estados Unidos, Taiwán, Europa, Australia e Suráfrica. Os creadores de WikiLeaks non foron formalmente identificados. Un dos seus asesores, editor xefe e actual director é o australiano Julian Assange. O voceiro, desde setembro de 2010, é Kristinn Hrafnsson, despois da renuncia de Daniel Domscheit-Berg, o cal planea fundar o seu propio portal de filtracións.
A pesar do seu nome, Wikileaks non é un sitio wiki habitual, xa que actualmente os lectores que non teñen os permisos adecuados non poden cambiar o seu contido. WikiLeaks usa unha versión modificada do software de MediaWiki e o seu servidor principal está aloxado no ISP sueco PRQ. Para protexer o anonimato dos seus informantes, WikiLeaks utiliza OpenSSL, Freenet, Tor e PGP. En agosto de 2010 o Partido Pirata sueco firmou con Wikileaks un acordo para aloxar a súa páxina web e poder conseguir a inmunidade da súa páxina. Non obstante, debido á derrota electoral deste partido, non prosperou a iniciativa de ofrecer inmunidade a Wikileaks.
Malí nos Xogos Olímpicos
Malí participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1964, e dende entón competiu en cada unha das edicións dos Xogos de Verán, agás no ano 1976. Ningún atleta maliano gañou unha medalla olímpica.
WikiLeaks
Historia e características
Ante os ataques de denegación de servizo (DDoS), pola filtración Cable Gate o 30 de novembro de 2010 WikiLeaks traslada a súa información aos servidores Amazon EC2 de computación en nube de Amazon. O día 1 de decembro Amazon, ante as presións do senador Joe Liebermann, deixa de albergar a WikiLeaks. WikiLeaks, a través de Twitter, sinala que se Amazon está en contra da Primeira Emenda debería deixar de vender libros.
Malí nos Xogos Olímpicos
O Comité Olímpico Nacional de Malí foi creado en 1962 e foi recoñecido internacionalmente polo Comité Olímpico Internacional en 1963.
WikiLeaks
Filtracións máis relevantes
200px|miniatura|[[Julian Assange, fundador da WikiLeaks.]]
Informe da intelixencia estadounidense acerca de Wikileaks
O 15 de marzo de 2010 Wikileaks publicou un informe do Departamento de Defensa dos Estados Unidos no cal trataba varias filtracións protagonizadas por esta web relacionadas con intereses estadounidenses e propoñía diversas vías para marxinala.
Vídeo de asasinato de xornalistas
O día 5 de abril de 2010 WikiLeaks publicou un vídeo onde se ven soldados estadounidenses asasinando o reporteiro de Reuters Namir Noor-Eldeen, o seu axudante e nove persoas máis, algunhas delas cando ían recoller os mortos e feridos. Vese claramente que ningún deles fixo o amago de atacar o helicóptero Apache desde o cal lles dispararon: nin tan sequera o miraron. Aínda que a axencia Reuters solicitou en numerosas ocasións o material, negóuselles até que WikiLeaks o conseguiu inédito e puxo en xaque o aparato militar dos Estados Unidos, manchando a imaxe deste exército no mundo. O material foi subministrado por Chelsea Manning.
O exército dos Estados Unidos negou que incumprise as súas normas de enfrontamento.
Diarios da Guerra de Afganistán: 31 de xullo de 2010 (Afghan War Diary)
En relación coa Guerra de Afganistán iniciada en 2001, o 25 de xullo de 2010 os periódicos The Guardian, The New York Times  e Der Spiegel fixeron públicos un conxunto duns 92.000 documentos sobre a guerra de Afganistán entre os anos 2004 e 2009. Estes chegaron a través de Wikileaks sen compensación económica á páxina.
Entre os documentos inclúense sucesos non revelados até aquela altura: vítimas civís provocadas por soldados dos Estados Unidos e por soldados dos países aliados, fogo amigo, conexións entre a intelixencia paquistaní e os talibáns insurxentes. Outros documentos, ao redor de 15.000, non foron liberados por falta de comprobar que non supoñan un perigo para xente inocente, namentres que outros non serán filtrados polo mesmo motivo.
O goberno dos Estados Unidos acusou a WikiLeaks de pór en perigo a vida de civís aos que se tomou declaración para elaborar os informes militares. O fundador de WikiLeaks, Julian Assange, manifestou que a Casa Branca estaba informada unha semana antes da publicación co obxecto de "minimizar a aparición dos nomes dalgúns informantes". Segundo Assange, o Goberno dos EEUU negouse a colaborar e non deu resposta ningunha. Estes contactos previos á publicación foron negados polo Pentágono.
O 29 de xullo colgouse na páxina un arquivo denominado Insurance file ("Arquivo seguro" en inglés). O arquivo, de 1,4 GB, está cifrado con AES polo que se precisa dunha clave, de 256 bits, para o descifrar. Especúlase con que se trataría dunha filtración cuxo contrasinal se faría pública en caso de que Wikileaks sufrira algún ataque grave, como a detención de Julian Assange.
Rexistros da Guerra de Iraq: 22 de outubro de 2010 (Irak War Logs)
O 22 de outubro de 2010 Wikileaks publícase Irak War Logs (Documentos da guerra de Iraq), 391.831 documentos filtrados desde O Pentágono (sede do Departamento de Defensa dos Estados Unidos) sobre a guerra de Iraq e a súa ocupación entre o 1 de xaneiro de 2004 e o 31 de decembro de 2009 nos que se revelan, entre outros asuntos, o uso sistemático de torturas, a cifra de 109.032 mortos en Iraq -dos que 66.081 foron civís, o 63%; 23984 'inimigos etiquetados como insurxentes'; 15.196 do "país anfitrión" (as forzas do goberno iraquí) e 3.771 foron mortos "amigos" (forzas da coalición)-. Cada día, de media, morreron 31 civís, durante un período de seis anos. Nos 'Diarios da Guerra Afgá', publicado anteriormente por Wikileaks, que abrangue o mesmo período, morreron unhas 20.000 persoas. Ademais do número de mortos e outros crimes, a filtración confirma a axuda de Irán ás milicias iraquís. Como na filtración dos Diarios da Guerra de Afganistán o seguimento da filtración fíxose a través da páxina de wikileaks e das edicións dixitais de The Guardian e The New York Times, Le Monde, Der Spiegel, Al Jazeera e o Bureau of Investigative Journalism.
The Guardian informou que o 21 de outubro recibira todos os documentos. O 22 de outubro de 2010 Al Jazeera, adiantándose media hora ao horario establecido, lanzou a filtración denominada Rexistros da Guerra de Irak. Pouco despois de que o material de orixe estivese dispoñíbel nos medios indicados colgouse na páxina WikiLeaks con funcións de buscas, debido á cantidade de material filtrado. A BBC, citando o Pentágono, considera os Rexistros da Guerra de Irak "a maior filtración de documentos clasificados da súa historia."
Segundo Julian Assange, os documentos da guerra de Iraq publicados reflicten a verdade da guerra de Iraq: as autoridades estadounidenses deixaron sen investigar centos de informes que denunciaban abusos, torturas, violacións e incluso asasinatos cometidos sistematicamente pola Policía e o Exército iraquí, aliados das forzas internacionais que invadiron o país. Oficiais británicos e estadounidenses insistían até agora en que non había rexistro oficial das vítimas. Os informes, apoiados por evidencias médicas, describen a situación de prisioneiros cos ollos vendados, coas mans atadas, recibindo golpes, lategazos e soportando descargas eléctricas. Todas estas torturas foron realizadas co coñecemento do Pentágono, das autoridades militares e políticas dos Estados Unidos e tamén doutras forzas internacionais que participaron na guerra de Irak (basicamente Gran Bretaña xunto cos EUA). A pesar de que non consta que os soldados estadounidenses realizasen abusos, si que utilizaron a ameaza de abusos por parte das forzas iraquís para obter información dos detenidos.
Os papeis do Departamento de Estado (Cable Gate)
O 28 de novembro de 2010, Wikileaks filtroulle á prensa internacional unha colección de 251.187 cables ou comunicacións entre o Departamento de Estado estadounidense coas súas embaixadas por todo o mundo (denominados en inglés United States diplomatic cables leak, Cable Gate ou Secret US Embassy Cables). Trátase da maior filtración de documentos secretos da historia. WikiLeaks proporcionoulles esa información aos xornais The Guardian, The New York Times, Le Monde, El País  e ao semanario Der Spiegel.
Outros portais especializados en filtracións
Ademais da intención de Daniel Domscheit-Berg (antigo portavoz de Wikileaks) de fundar o seu propio portal de filtracións, existen outras páxinas que, na defensa da liberdade de prensa e a transparencia exixíbel aos gobernos, institucions e empresas, publican documentos prohibidos ou sensíbeis:
Proxecto alleo á Wikipedia
O Wikileaks non está afiliado á Wikipedia ou a calquera proxectos da Fundación Wikimedia. O termo wiki é xenérico e pode ser usado por calquera persoa, xurídica ou física, para calquera razón. O sitio Wikileaks só coincidentemente utiliza o software libre MediaWiki, que é o mesmo utilizado pola Fundación Wikimedia, e que calquera pode operar.
Pobo aleutiano
Os aleutianos (en Алеу́ты, Aleut'y), que na súa propia lingua son coñecidos como Unangax̂ ("pobo", Unangan en singular), son un pobo indíxena das Illas Aleutianas.
Tanto o pobo como as illas están divididos entre Alasca, nos Estados Unidos de América e o Krai de Kamchatka, en Rusia.
Lingua
Malia que o inglés e o ruso son as linguas dominantes faladas polos aleutianos, a lingua aleutiana aínda é falada por unhas 150 persoas nos Estados Unidos e por 5 persoas en Rusia. A lingua pertence á familia de linguas esquimó-aleutianas e inclúe tres dialectos: o oriental, o atkan, falado nas illas de Atka e Bering; e o extinto da illa de Attu. As illas Pribilof son as que maior número de falantes activos teñen.
O aleutiano escribiuse en alfabeto cirílico dende 1829. A partir de 1870, a lingua foi escrita en alfabeto latino. Foron publicados un dicionario e unha gramática en lingua aleutiana, e algunhas partes da Biblia tamén foron traducidas.
WikiLeaks
Proxecto alleo á Wikipedia
O xornal The Daily Telegraph, do Reino Unido, publicou unha reportaxe na que Jimmy Wales, o fundador da Wikipedia, afirma que non está relacionado ao Wikileaks.org e que moitas persoas están confundido.
A Fonte do Porco, Ligonde, Monterroso
A Fonte do Porco é un lugar da parroquia de Ligonde no concello de Monterroso, na provincia de Lugo. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 2 habitantes (2 homes e ningunha muller).
Tigre de Sumatra
miniatura|Tigre de Sumatra O tigre de Sumatra (Panthera tigris sumatrae) é unha subespecie de tigre endémica desta grande illa de Indonesia, distínguese pola súa cor xeral máis escura, e porque é a subespecie que ten máis longos os flocos de pelo da cara.
Antes vivía en toda Sumatra, pero hoxe a maior parte destes animais atópanse concentrados nas áreas montañosas da serra volcánica de Burit Barisan, no centro da illa. O último censo deste animal (1994) deu un número de non máis de 500 exemplares sobreviventes. Calcúlase que actualmente hai entre 400 e 500
Santo Agostiño, Rubiais, Viana do Bolo
Santo Agostiño é un lugar da parroquia de Rubiais, no concello ourensán de Viana do Bolo na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2015 tiña 15 habitantes (7 homes e 8 mulleres).
A Costa, Castrelo de Miño, Castrelo de Miño
A Costa é un lugar da parroquia de Castrelo de Miño no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 14 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (9 homes e 7 mulleres).
Por tu bien
Por tu bien é unha curtametraxe dirixida por Icíar Bollaín e protagonizada por Luís Tosar. Forma parte das curtametraxes ¡Hay motivo! de crítica da sociedade española a principios de 2004.
Fernando Buyser
Fernando Buyser y Aquino, nado en Kalunangan o 30 de maio de 1879 e finado en Mainit o 16 de novembro de 1946 foi un escritor e sacerdote filipino,   bispo da Igrexa Filipina Independente.
Por tu bien
Luís Tosar interpreta un home embarazado a punto de dar a luz. O filme critica a deshumanización dos partos, explicitamente fai a reivindicación "o parto é noso, que nolo devolvan".
Rústica (álbum)
Rústica é un álbum de estudio da gaiteira, pianista e compositora Cristina Pato, o cantante e percusionista Davide Salvado, o músico e compositor Anxo Pintos e o acordeonista Roberto Comesaña. Publicouse o 10 de febreiro de 2015, baixo o selo Fol Música.
Fernando Buyser
Traxectoria
Medrou na localidade de Caridad, preto de Baybay. En 1905 a Igrexa Filipina Independente ordenouno sacerdote e serviu en Cebú ata 1930 ao ser consagrado por Gregorio Aglipay bispo da diocese de Cebú, despois foino de Bohol, Leyte, Samar, Masbate e Surigao e presidente do Consello Supremo de Bispos.
Rústica (álbum)
Trátase do quinto álbum de estudio na cronoloxía de Cristina Pato.
Fernando Buyser
Traxectoria
Escritor en cebuano, o seu primeiro poema data de 1906. A súa poesía é principalmente de carácter místico e moral. Foi o introdutor do sonanoy un estilo que combina a balak tradicional coa formas poéticas occidentais, e máis concretamente co soneto español, a súa obra exerceu unha grande influencia na súa época e na seguinte xeración de poetas.
1765
Outros
Historia ano a ano
Baluchistán (rexión)
miniatura|250px|Territorio habitado por baluchis en rosa (ano 1980). Baluchistán é unha rexión de Asia, repartida entre tres países: o oeste de Baluchistán pertence a Irán (provincia de Sistán e Baluchistán); o norte pertence a Afganistán; e a parte leste, á provincia paquistaní de Baluchistán.
Federico Martín Palmero
Federico Guillermo Martín Palmero é un economista galego.
Baluchistán (rexión)
Situación xeográfica
No nordeste da rexión elévanse os montes Sulayman, que marcan os límites entre o Baluchistán e o Punjab, en Paquistán. Esta cadea montañosa en forma de arco culmina no pico de Kalifat, de 3487 m de altura, ó leste de Quetta. Estas montañas ábrense cara a chaira de Kacchi a través do porto de Bolan, paso histórico dos comerciantes que facían o traxecto entre Oriente Medio e o subcontinente indio. Na zona descubríronse numerosos xacementos arqueolóxicos antigos (Cultura do val do Indo).
DBpedia
dereita|miniatura
Baluchistán (rexión)
Situación xeográfica
Ao sueste, a cadea montañosa de Khirtar esténdese ata o deserto de Makrán que ocupa a zona costeira do Golfo de Omán. Para rematar, cara ao leste o territorio acaba na fronteira de Karachi, que foi a primeira capital de Paquistán, co chamado "cemiterio de barcos".
Federico Martín Palmero
Traxectoria
Licenciouse en Ciencias Económicas pola Universidade de Santiago de Compostela e doutorouse pola Universidade da Coruña, da que é profesor do Departamento de Análise Económica e Administración de Empresas. É director do grupo de investigación sobre desenvolvemento sostible.
DBpedia
DBpedia é un proxecto para a extracción de datos de Wikipedia co obxecto de crear unha web semántica. Foi creado pola Universidade de Leipzig, a Universidade Libre de Berlín e a compañía OpenLink Software.
Contido
O contido da base de datos está dispoñible baixo licenza CC-BY-SA 3.0 e GFDL. DBpedia está interconectada entre outros proxectos con GeoNames, Musicbrainz, CIA World Factbook, Proyecto Gutenberg e Eurostat.
Carmen Echegaray
María del Carmen de la Rosa Osende, coñecida como Carmen Echegaray ou Carmen de Echegaray, nada en Santiago de Compostela en 1919, foi unha escritora galega en lingua castelá.
DBpedia
Contido
O proxecto naceu en xaneiro de 2007 tomando datos da Wikipedia en inglés. En xuño de 2011 creceu e comezou a tomar datos doutros 15 idiomas, e en 2015 -cando xa tiña 125 versións en diferentes linguas- naceu a versión que toma datos da Wikipedia en galego.
Carmen Echegaray
Traxectoria
Filla de Miguel de la Rosa Echegaray, capitán do rexemento de Zaragoza finado en Melilla en 1923, e María del Socorro Osende Fernández. No "Suplemento de los Sábados" do diario santiagués La Noche do 31 de decembro de 1949, nunha compilación da literatura publicada naquel ano, no campo da novela e da narración, dáse conta dunha novela súa intitulada El hombre que supo esperar. Tamén é autora de El amor que lleva a la muerte.
Vida persoal
Casou con Juan Teijeiro Flores en 1938 e tivo tres fillos: Juan Miguel, Miguel Ángel e Luis Teijeiro de la Rosa.
Federico Martín Palmero
Vida persoal
É fillo de Federico Martín Arcos e Fernanda Palmero Leira. Canda a Ana Bermúdez é pai de Federico Martín Bermúdez.
Feá, Toén
Santa María de Feá é unha parroquia do concello ourensán de Toén na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 103 habitantes (49 homes e 54 mulleres) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 6 habitantes en relación ao ano 2000.