cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kiya
Nome e títulos
O seu propio nome é causa de debates entre os exiptólogos, posiblemente é unha forma abreviada dun nome estranxeiro exipcianizado, considerando algúns investigadores a posibilidade de que fora a princesa mitanni Tadukhipa, filla do rei Turshratta, ofrecida como esposa, a moi curta idade , a Amenhotep III nos anos finais do seu reinado, converténdose á súa morte en esposa de Akhenatón, e o que fose estranxeira explicaría que nunca aparece levando o título de Grande Esposa Real, reservado para as esposas de orixe exipcia. Así e todo non hai probas da súa orixe foránea. O seu título completo era "Kiya, a amada esposa do rei do Alto e o Baixo Exipto, que vive pola verdade, señor das Dúas Terras, Neferkheperure Waenre, o amado fillo (de Atón)". En xeróglifos:
Documentación e evidencias da súa vida
A existencia de Kiya era descoñecida ata 1959 ao se atopar o seu nome e títulos nun pequeno tubo de maquillaxe na colección do Metropolitan que levara trinta anos antes, sen indicar procedencia, o exiptólogo Howard Carter. Grazas a este descubrimento e a estudos posteriores de Jurij Perepelkin, Rainer Hanke, Wolfgang Helck e Rolf Krauss entre outros desbotouse a tradicional crenza que a única muller importante na vida de Akhenatón fora a Grande Esposa Real Nefertiti, a súa única compañeira na súa experiencia relixiosa e a nai das súas seis fillas. miniatura|Relevo dunha muller durante unha cerimonia de purificación, xeralmente considerado unha representación de Kiya, Metropolitan Museum of Art Pódese situar a Kiya por primeira vez vivindo na nova capital fundada por Akhenatón e Nefertiti, Akhetatón (actual Tell el-Amarna) no quinto ano do seu reinado. Mantiña unha situación prominente na corte, como pon de relevo as inscricións co seu nome nos templos de Maru-Atón e tiña a súa propia capela no principal templo da cidade, o Per-Atón; tamén que recibise títulos pouco frecuentes como amada esposa inciden nesa importancia, como tamén o fai un rico féretro funerario, descuberto na tumba KV55 do Val dos Reis, recuberto de ouro e de custosa e intricada feitura que se pensa era orixinalmente propiedade de Kiya. Non obstante Nefertiti e Kiya son claramente distinguibles polo seu rango e importancia na corte, non só que Nefertiti tiña o título de Grande Esposa Real, senón que Kiya a diferenza de Nefertiti non obstentaba atribucións relixiosas, tamén na súa representación había diferenzas fundamentais, así o nome de Nefertiti inseríase nun cartucho, figurando na iconografía coa coroa e o uraeus real mentres que o nome de Kiya non requiría cartucho nin hai imaxes dela cos anteditos atributos reais, adoitando ir toucada sempre cunha perruca "a escala" e dous grandes pendentes con forma circular. As pegadas máis fermosas que deixou Kiya son os seus vasos canopos, achados na Tumba 55 do Val dos Reis (a KV 55), que serían finalmente utilizados pola momia de home achada alí, quizais o propio Akhenatón.
Algúns exiptólogos para explicar tal prominencia mencionaron a hipótese que Kiya fose a nai de Tutankhamon, e como nai do herdeiro do faraón recibise honras e méritos especiais, porén estudos xenéticos realizados a momias reais exipcias e dirixidos por Zahi Hawass e Carsten Pusch concluíron en 2010 de xeito terminante que a nai biolóxica de Tutankhamon fora KV35YL, a "Dama nova", descuberta na tumba de Amenhotep II. miniatura|Talatat coas imaxes, medio borradas, de Kiya e a súa filla.
Esvaecemento
Kiya esvaeceuse da historia no último terzo do reinado de Akhenatón, o seu nome e imaxes borráronse dos monumentos substituídos por nomes das fillas do faraón. Descoñécese a data exacta da súa desaparición, suxeríndose entre o ano 11 ou 12 e o ano 16 do reinado de Akhenatón. Non se sabe as razóns da súa desparición, se ben Marc Gabolde suxeriu que volveu a Mitanni ao deteriorarse as relacións entre ese territorio e Exipto
Con perdón
Con perdón foi un programa de humor da TVG que se emitiu en 1997. Dirixido por Manolo Bello, realízaronse 26 capítulos e os seus presentadores eran Marma Campos, Alberto Comesaña e Xoán Pérez.
Miegodevila, Melias, Coles
Miegodevila é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 37 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 16 eran homes e 21 mulleres.
Outshined
"Outshined" é unha canción da banda estadounidense de grunge Soundgarden, editada como segundo sinxelo do seu álbum Badmotorfinger no ano 1991. Composta polo líder da banda Chris Cornell, "Outshined" foi incluída nos recompilatorios A-Sides (1997) e Telephantasm (2012), e aparece tamén no álbum ao vivo Live on I-5 (2011).
Listaxe de cancións
Todos os temas copostos por Chris Cornell, agás onde se indique:
Pantropía
A pantropía aparece como alternativa ou para complementar o proceso de terraformación ou o de colonización espacial coa finalidade de poder adaptar a vida terrestre ós ambientes doutros planetas ou para que estes sexan menos esixentes canto as condicións ambientais alieníxenas.
Quédillac
Quédillac (en Kedilieg) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Abzuya
Abzuya foi unha cidade do Reino de Qadesh, probabelmente amurallada e non afastada da cidade de Qadesh.
Suttarna, que sobre o -1340 era rei de Qadesh (vasalo exipcio), e o seu fillo Aitaqqama sentíronse ameazados pola submisión de Qatna ao rei hitita Suppiluliumas I e a continuación da expedición deste cara ao sur, e atacaron aos hititas a pesar de que este non fixo ningún movemento para atacar Qadesh. O rei hitita derrotounos e entón refuxiáronse en Abzuya, cidade que foi asediada e conquistada polos hititas
Suttarna, o seu fillo e outros familiares (fillos, irmáns) foron feitos prisioneiros.
Potencia rexional
[[Ficheiro: Major Powers by regions.svg|miniatura|right|300px|
Potencias rexionais
A continuación amósanse estados que foron identificados por estudosos, analistas ou outros expertos de relacións internacionais ou ciencias políticas. Estes estados cumpren en certa medida co criterio de exercer un poder rexional tal como se describiu nas seccións precedentes. As opinións sobre cales estados son potencias rexionais, varía en certa medida segundo o experto consultado. Os estados preséntanse ordenados por rexión.
Europa
Usualmente, Francia, Alemaña, Italia e o Reino Unido son considerados "Os catro grandes" de Europa, polo seu poder económico e político a nivel mundial.
Países Transcontinentais
Países Transcontinentais como Rusia, exercen certa influencia a nivel rexional sobre outros países. Asemade, Turquía é un importante punto estratéxico entre Europa e Asia.
Tiroide
miniatura|dereita|Situación da glándula tiroide.
A tiroide é unha glándula endócrina, situada xusto debaixo da noz de Adán xunto á cartilaxe tiroide e sobre a traquea. Pesa entre 15 e 30 gramos no adulto, e está formada por dous lóbulos en forma de bolboreta a ambos os dous lados da traquea, ambos lóbulos unidos polo istmo. A glándula tiroide regula o metabolismo do corpo por medio da produción de hormonas tiroides e regula a sensibilidade do corpo a outras hormonas.
Historia
A glándula recibe o seu nome da palabra grega thyreoeides ou escudo, debido á súa forma bilobulada.
Os italianos da época do Renacemento xa documentaran a tiroide. Leonardo da Vinci incluíuna nalgúns dos seus debuxos na forma de dúas glándulas separadas unha a cada lado da larinxe.
Foi identificada polo anatomista Thomas Wharton en 1656 e descrita no seu texto Adenographia. En 1776 Albrecht von Haller describiu a tiroide como unha glándula sen conduto. Atribuíaselle á tiroide varias funcións imaxinativas, incluíndo a lubricación da larinxe, un reservorio de sangue para o cerebro e un órgano estético para mellorar a beleza do pescozo feminino.
Operación chumbo fundido
A operación chumbo fundido (en מבצע עופרת יצוקה, transliterado: Mivtza Oferet Yetsuká) é unha ofensiva militar realizada polo Exército de Israel (tamén coñecidas por Tzahal) na Franxa de Gaza contra os militantes de Hamás e maila súa infraestrutura e contra a poboación civil en xeral       , que comezou o 27 de decembro de 2008 e desenvolveuse até o 18 de xaneiro. As accións causaron grande controversia en todo o mundo (sendo incluso fortemente rexeitada por persoeiros e agrupacións xudías ), producíndose manifestacións de protesta en moitos países, considerándose en boa parte do mundo como un masacre      e mesmo un xenocidio. Tamén houberon algunhas mostras de apoio á acción israelí nalgunhas cidades, como Londres ou Nova York. O goberno israelí defendeu o seu ataque militar por ser contra o "terrorismo" e en autodefensa, en resposta ó lanzamento de mísiles Qassam por parte de milicianos de Hamás, durante a tregua de 6 meses asinada o 19 de xuño de 2008. Porén, esta tregua fora violada por Israel ó realizar na franxa de Gaza unha incursión, o 4 de novembro de 2008, contra militantes de Hamás na que mataron a 6 deles e deixaron decenas de feridos. Esta acción foi respondida co lanzamento de 35 mísiles que non deixaron feridos. De novo o 14 de novembro, as forzas israelís lanzaron mísiles ferindo a dous palestinos. Cómpre subliñar que a franxa de Gaza se atopaba en situación de bloqueo por parte do estado israelí e mailo exipcio dende xuño de 2007, o que provocou unha grave crise humana ó limitarse a entrada de axuda, alimentos e medicamentos, e afogándose a por de si precaria economía da franxa. O cesamento deste bloqueo era condición imprescindible para que Hamás asinara unha nova tregua, que ofreceu poucos días antes do masacre cometido por forzas israelís, aínda que uns días antes de ofrece-la renovación da tregua Hamás déraa por finalizada por non a ter respectado.
Tiroide
Historia
A tiroxina foi identificada no século XIX.
Operación chumbo fundido
Características xerais
O primeiro día da operación israelí, o 27 de decembro de 2008, comezou cun bombardeo aéreo da franxa que rematou con aproximadamente 225 palestinos mortos e ó redor de 700 feridos. En resposta, os mísiles lanzados dende a franxa, acabaron coa vida dun israelí en Netivot. Os bombardeos israelís tiveron coma obxectivos as oficinas e cuarteis de Hamás, campos de adestramento, túneles para introducir mercadorías de contrabando, infraestruturas civís así como mesquitas, casas e escolas en tódalas principais cidades : Cidade de Gaza, Beit Hanoun, Khan Younis e Rafah. Ademais do bloqueo preexistente, a Mariña de Israel procedeu a bombardear e a realizar un bloqueo por mar á franxa, da que unha mostra é o ataque a un barco que levaba 4 toneladas de axuda médica a Palestina. Pola súa banda incrementáronse os lanzamentos de mísiles por parte de forzas palestinas cara ó sur do territorio israelí, causando en varios días 3 mortos, varios feridos e danos materiais. O 3 de xaneiro iníciase a ofensiva por terra do territorio palestino, coa entrada da artillaría canda os soldados e mailos tanques, sumando estes ataques ós aéreos e ós navais.
Tiroide
Historia
A cirurxía da tiroide sempre foi un procedemento perigoso con elevadas taxas de mortaldade. O primeiro relato dunha operación de tiroide foi en 1170 por Roger Frugardi. Cara a metade do século XIX, apareceron avances en anestesia, antisepsia e no control da hemostase, o que lle permitiu aos cirurxiáns operar na tiroide con taxas de mortaldade reducidas. Os cirurxiáns de tiroide máis coñecidos da época foron Emil Theodor Kocher (1841-1917) e C. A. Theodor Billroth (1829-1894).
Operación chumbo fundido
Características xerais
O saldo de vítimas é de cando menos 1.314 palestinos mortos (1.417 segundo o Centro Palestino pro Dereitos Humanos, 1.387 segundo datos da oenegué B'Tselem e 1.444 segundo as autoridades de Gaza ) e 13 israelís (4 deles como consecuencia de fogo amigo). O número de feridos na franxa de Gaza foi de ó redor de 5.300 persoas (algúns deles con feridas moi graves, dos que algúns presentan queimaduras interpretadas como consecuencia da utilización de fósforo branco ). Outros datos do masacre falan de 4.000 fogares destruídos en Gaza, máis de 20.000 gravemente danados, 50.800 gazatís sen fogar e 400.000 sen auga corrente, ademais de aumenta-los traumas psicolóxicos nos nenos.
O 17 de xaneiro Israel anunciou un alto ó fogo de xeito unilateral que entraría en vigor ás dúas da mañá (hora local) do 18 de xaneiro. Un día despois Hamas declarou a súa propia tregua unilateral durante unha semana para que Israel retirara as súas tropas e finalizase a ofensiva. Aínda así producíronse algunhas accións máis, como a morte dun soldado israelí polo estoupido dunha bomba ó paso dunha patrulla militar. En resposta o exército israelí matou un granxeiro palestino. O 21 de xaneiro os derradeiros militares israelís retiráronse da franxa de Gaza. Pese a todo, o bloqueo da franxa de Gaza continúa por parte de Israel, como demostra o feito de que Israel impedira a un buque libanés entregar axuda humanitaria na franxa de Gaza.
Contexto
A franxa de Gaza é unha das zonas máis densamente poboadas do mundo, xa que ten unha poboación de 1.500.202 habitantes nunha área de 360 quilómetros cadrados, nos que case a metade da poboación ten menos de 14 anos (44,7 en xuño de 2007).
De acordo coa Oficina de Coordinación para Asuntos Humanitarios, entre 2005 e 2008 116 israelís, incluíndo civís e membros das Forzas de Defensa Israelí, resultaron mortos tanto en Israel coma en Territorios palestinos e 1.509 resultaron feridos. Durante este mesmo período de tempo, 1.735 palestinos, incluíndo civís e militantes de diversos grupos foron asasinados mentres que 8.308 resultaron feridos en ataques israelís.
Tregua entre Israel e Hamas de 2008
dereita|300px|miniatura|Número de mortos en [[Israel e na franxa de Gaza en 2008.]] miniatura|dereita|Foguetes lanzados a Israel en 2008. miniatura|dereita|Obuses de morteiro lanzados a Israel en 2008. O 19 de xuño de 2008 entrou en vigor un cesamento do fogo entre Hamas e o goberno israelí, mediado polo goberno exipcio. En rigor, este acordo nunca se chegou a cumprir, xa que o cesamento das hostilidades non se produciu na súa totalidade. Entre a materia do acordo atopábanse a apertura dos pasos entre a franxa de Gaza e Israel, así como a apertura do paso de Rafah, entre a franxa e Exipto. Tamén se comtemplaba o inicio das negociacións para a liberación do soldado israelí secuestrado por Hamas Gilad Shalit. Ademais, a parte palestina, agardaba a fin do bloqueo que Israel impuxera sobre Gaza, e que provocou unha verdadeira catástrofe humanitaria. Nun documento do Intelligence and Terrorism Information Center israelí a tregua divídese en dous períodos:
Acontecementos inmediatamente anteriores ó conflito
Trala non renovación da tregua por parte de Hamas, aducindo que Israel non cumprira cos termos do acordo, a propia Hamas pescudou un novo achegamento para renova-la tregua mediante o cumprimento dos termos do acordo orixinal. Así pois, o 23 de decembro, un dos líderes de Hamas, Mahmou az-Zahar, instou a renova-la tregua neses mesmos termos. Ese mesmo día as Forzas de Defensa Israelís (FDI) mataron un membro de Hamas e feriron outros dous que supostamente estaban a lanzar foguetes.
Ó día seguinte máis de 60 morteiros e foguetes Qassam foron lanzados sobre Israel sen causar ningún ferido. O ministro de defensa israelí, Ehud Barak, asegurou que ían responder ós foguetes, e que Hamas ía paga-lo prezo como responsables dos ataques. Na mesma liña o primeiro ministro Ehud Olmert afirmou a unha canle árabe esas ameazas: "estoullo dicindo agora, pode se-lo derradeiro minuto, estou dicindo que paren. Nós somos máis fortes". Xa daquela oficiais da defensa aseguraban estar a piques de lanzar unha operación de ataques aéreos contra as lanzadeiras de foguetes, que continuaría cunha invasión terrestre.
Planificación da operación
A planificación da operación iniciárase seis meses antes, e incluíu unha campaña de desinformación para dar unha falsa sensación de seguridade a Hamas e provocar o meirande número de vítimas posibles co seu primeiro ataque aéreo.
O argumento empregado de xeito público polo goberno israelí é o do autoproclamado dereito á defensa, que está por riba de calquera resolución das Nacións Unidas. Porén, xúntanse moitos intereses máis:
Ataque aéreo
Ás 11:30 hora local (9:30 UTC) do 27 de decembro de 2008 Israel lanzou a súa operación chumbo fundido, cunha primeira vaga de ataques aéreos, a primeira delas desenvolveuse en menos de 4 minutos e consistiu no bombardeo de aproximadamente 100 instalacións gobernamentais por parte de 88 avións F-16. Trinta minutos máis tarde unha segunda vaga de 60 jets e helicópteros atacou outras 60 instalacións: cuarteis de Hamas, oficinas do goberno e 24 comisarías de policía. Nun dos obxectivos, na Cidade de Gaza, mataron cando menos 40 persoas nunha cerimonia de graduación para policías. Finalmente estímase que neste primeiro día morreron uns 235 policías (a maioría do total da ofensiva), incluído o xefe de policía Tawfiq Jabber. Ó final do día xa se calculaban os mortos en máis de 200 e os feridos en máis de 700. Porén, lonxe da inmediatez dos cálculos no día, calculouse o número en 334. Os palestinos rapidamente alcumaron o día como sábado negro. As morgues estaban cheas e os mortos apilábanse á espera do enterro.
O domingo 28, Israel continuou o ataque aéreo con obxectivos diversos: edificios, túneles para contrabando, unha mesquita e o edifico da televisión Al-Aqsa TV. Milleiros de palestinos tentaron fuxir ó Exipto pola fronteira, no medio de enfontamentos coa policía exipcia. Nun dos incidentes consecuentes dos bombardeos deste día morreron 5 irmás palestinas, de entre 4 e 17 anos: Tahrir (17), Ikram (15), Samar (12), Dina (8) e Jawaher (4). O seu pasamento produciuse mentres elas durmían, en Jabaliyah. O Concilio de Seguridade das Nacións Unidas clamou polo cesamento do ataque, a fin do bloqueo e a apertura da fronteira. A cifra de mortos ergueuse a cando menos 282 mortos e 600 feridos.
O ataque aéreo continuou sobre a franxa. A aviación israelí bombardeou a Universidade Islámica de Gaza, considerada un símbolo cultural de Hamas, por sospeitaren que funcianaba como almacén de explosivos. Tamén foi albo dos mísiles israelís o edificio do ministerio do interior palestino. Ámbolos dous obxectivos atópanse no mesmo barrio, Tel al-Hawa.
Na cidade israelí de Ashkelon un traballador da construción árabe morreu e outros 17 traballadores, tamén árabes, resultaron feridos polo lanzamento dun foguete BM-21. Na comunidade de Nahal Oz, tamén no sur de Israel, un morteiro matou a un soldado e en Ashdod foi unha muller a que resultou morta. Estas tres mortes meteron presión ó goberno para adiantar canto antes a invasión terrestre. Pola súa banda, un portavoz das Forzas de Defensa Israelís confirmou que a Mariña estaba a tomar parte do ataque a Gaza, mediante ataques con mísiles terra-terra e mediante o sistema Typhoon.
Israel procedeu a declarar zona militar pechada unha área de entre dous e catro quilómetros, alén de Gaza, e obrigaron a marchar ós xornalistas. En Cisxordania, a carraxe dalgúns palestinos pola sorte dos palestinos da franxa fixo que saíran ás rúas armados con pedras, ante o cal o exército de Israel disparou contra a poboación, matando a dous cisxordanos. A situación era crítica (xa o era mesmo antes dos bombardeos) e a Cruz Vermella indicaba que os hospitais non daban de si. Os mortos ascendían os 300 e os feridos os 1.400.
O ataque aéreo israelí tivo como albos cinco edificios ministeriais, unha estrutura propiedade da Universidade Islámica, un recinto deportivo, e varios obxectivos de Hamas, como Abdel-Karim Jaber, cuxa casa nun campo de refuxiados de Jalabiya foi atacada sen estar el presente, matando 7 persoas. Tamén as oficinas da Fronte Popular para a Liberación de Palestina foron esnaquizadas. O número de mortos ascendía a 384 e Amnistía Internacional indicaba que non había sitios seguros en Gaza para os civís.
Nun radio de 50 quilómetros da fronteira con Gaza Israel pechou as escolas por temor ós foguetes. Desta vez eses foguetes acadaron Be'er Sheva, o punto máis afastado cara ó leste ó que chegaran. Nesta e outras cidades caeron máis de 40 foguetes, sen causar vítimas.
Xornalistas estranxeiros demandaron acceso a Gaza. A secretaria de Estado estadounidense Condoleezza Rice, o ministro de exteriores ruso Sergei Lavrov, o secretario xeral das Nacións Unidas Ban Ki-moon e o xefe da política exterior da UE Javier Solana pediron o cesar do fogo. Asemade, o ministro de exteriores do Reino Unido pediu unha solución política ó conflito. O ditador exipcio Hosni Mubarak dixo que non abriría totalmente o paso da fronteira mentres o posto fronteirizo non estivese baixo a autoridade da Autoridade Nacional Palestina.
Israel rexeitou a proposta francesa dun alto o fogo de 48 horas para o paso de axuda humanitaria a Gaza. Hamas mostrouse receptivo a negociar un alto o fogo de se elimina-lo bloqueo económico.
O Exército israelí continuou co bombardeo: volvéronse atinxi-lo Ministerio do Interior, o porto de Gaza, unha mesquita e os túneles fronteirizos entre Gaza e Exipto, neste último caso coa utilización de bombas sísmicas, que deixaron furados de 30 metros de profundidade. Un médico palestino foi asasinado mentres tentaba axudar ós feridos por mor dun proxectil, deixando ademais outros dous feridos. Tamén se bombardeu a oficina do primeiro ministro Ismail Haniyeh.
A resistencia palestina lanzou foguetes a territorio israelí sen causar vítimas. Dous caeron en Beersheba, causando severos danos nunha escola que estaba baleira. Outros dous caeron en Ashkelon e outras cidades.
Os mortos palestinos alancaban até os 393 (un 40% deles civís), e os feridos superaban os 1.900.
Os ataques israelís bateron en Gaza contra o edificio do Parlamento e as oficinas do ministerio de xustiza, deixando catro mortos e vinte e cinco feridos. Rexistráronse danos nun hospital infantil.
Os foguetes lanzados dende territorio palestino seguiron caendo nas cidades próximas israelís, sen causar feridos.
Os mortos palestinos seguían medrando: 417 mortos e sobre 2.000 feridos.
Hamas arengou un "día da ira" e enchéronse as rúas de Gaza e Cisxordania de protestas. Os ataques aéreos israelís alcanzaron as casas de 20 militantes de Hamas e, en resposta, militantes palestinos lanzaron máis de 60 foguetes lesionando a catro persoas en Ashkelon. Noutro dos ataques israelíns resultaron mortas cinco persoas, entre elas tres menores. Abriuse brevemente o paso de Erez para deixar saír de Gaza a unhas 440 persoas con pasaporte estranxeiro, o cal se interpretou como un indicio da ceda invasión terrestre de Gaza. Os xornalistas continuaron a ter prohibida a súa entrada na franxa, pese a que a corte suprema os autorizou. En Gaza unha ambulancia do Movemento Internacional da Cruz Vermella e da Media Lúa Vermella que levaba axuda despois dun primeiro ataque israelí foi bombardeada, ferindo ós seus dous ocupantes. Nas protestas en Cisxordania polo masacre de Gaza, tamén foron atacados persoal de ambulancias, manifestantes e xornalistas. Os mortos palestinos chegaron os 428 e os feridos superaban os 2.100.
Imperivm (saga)
Imperivm é unha saga de 9 xogos baseados en feitos reais, desenvoltos pola empresa Haemimont Games e distribuídos por FX Interactive en España e Italia.
Os xogos que constitúen a saga son, por orde de introdución no mercado:
Saga RTC (Real Time Conquest)
Nesta saga enfocada á conquista militar, hai que protexer a túa cidade e conquistar a do teu adversario.
Celtic Kings: Rage of War
Neste primeiro xogo, contamos coas civilizacións gala e romana. Tamén hai varias aventuras, como a de Imperivm-Adventure, na que gobernas ó heroe Lárax a través de diferentes escenarios. En España foi editado como Imperivm: La Guerra de las Galias.
Celtic Kings: The Punic Wars
Neste xogo, contamos coas civilización gala, romana, ibera e cartaxinesa. As aventuras que se atopan neste xogo enfocan as conquistas de Roma e Cartago no Mediterráneo e a toma de Numancia por parte dos romanos. En España foi editado como Imperium II- La conquista de Hispania.
Imperivm: Great Battles of Rome
Neste xogo contamos coas civilizacións gala, romana, ibera, cartaxinesa, exipcia, xermana e bretoa. Este Imperivm diferénciase dos outros dous en que xa non hai aventuras, senón Grandes Batallas, nas que controlas a xenerais lendarios (como Xulio César ou Boadicea).
Saga CIVITAS
Nesta saga, hai que construír, gobernar, protexer a túa cidade e satisfacer as necesidades dos cidadáns.
Imperivm Civitas II
Neste xogo, contamos con outras cidades como Alexandría, outros edificios e diferentes desafíos.
Imperivm Citias III
Neste último CIVITAS, comparando cos outros dous xogos, tódolos edificios e escenarios son diferentes e tamén o xeito de xogar.
Imperivm ONLINE
Este xogo é igual ó CIVITAS, a diferenza de que se xoga en liña.
Imperivm Anthology
Este xogo contén o Imperivm I, II, III e Civitas I coas súas últimas versións.
Alfonso Ortega Prada
Alfonso José Agustín Ortega Prada, nado en San Justo (Zamora) o 17 de maio de 1902 e finado en Brañuelas o 3 de xaneiro de 1944, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo primoxénito de José Ortega Pérez, de Cádavos, e Resurrección Prada Alonso. Estudou na Escola de Primeiras Letras das Ermidas e máis tarde entrou no Seminario de Astorga, onde completou os estudos. Alí fixo amizade con Clemente Fernández Lorenzo. Traballou no Bierzo levando o economato dunha empresa carbonífera ata o seu traslado a Madrid. En 1930 regresou a Galicia como representante comercial de Licores Méndez. Dous anos despois rematou a construción da súa casa en Xares. Militante socialista, dende setembro de 1933 foi secretario da Sociedade Agraria de Xares, adscrita a UGT, e dende febreiro de 1936 oficial primeiro do concello da Veiga. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 fuxiu ao monte. A súa casa foi saqueada, a súa muller tivo que refuxiarse na casa dos pais e as súas irmás foron detidas e finalmente deportadas a Fuentesaúco. Adoptou a identidade do seu cuñado e comenzou a traballar de xornaleiro na comarca de Valdeorras. Ao ser recoñecido tivo que marchar ao Bierzo. Instalouse como xornaleiro en San Martín de Carracedo e de alí pasou a Carracedelo dedicándose a traballar na madeira. En 1943 tentou montar un serradoiro en Toural dos Vaos. Cando regresaba de Brañuelas morreu nun accidente ferroviario.
Vida persoal
Casou con Generosa Lorenzo Escuredo en Matarrosa del Sil o 26 de novembro de 1926.
Captain Phillips
Captain Phillips é un filme estadounidense dirixido por Paul Greengrass que foi estreado no 2013. Está protagonizado por Tom Hanks e Barkhad Abdi. A historia está inspirada na historia real do secuestro do Maersk Alabama, un incidente durante o cal o capitán mercante Richard Phillips foi tomado como refén por piratas somalís liderados por Abduwali Muse.
Agosto do 36
Agosto do 36 é unha novela do escritor Xosé Fernández Ferreiro, publicada en 1991 por Edicións Xerais logo de acadar o Premio Xerais. Foi reeditada en 2002, na Biblioteca Galega 120, e reimpresa en diversas ocasións
Trama
Agosto de 1936 nunha aldea da provincia de Ourense, tralo Alzamento Nacional que deu pé á guerra civil española. Gregorio, coñecido como o Xirandón, sabe que é buscado para ser asasinado polas súas ideas a prol da liberdade. Garabís é un falanxistas que aproveita a situación para vingarse de Gregorio e Sara, unha parella de mestres, pois tenlle xenreira a el por emparellar con Sara. Garabís conta con varios veciños colaboradores que o axudan nesta misión. Os falanxistas reclúen a muller nunha aldea abandonada para que o home se entregue. Logo de catro días secuestrada, mátana, e ao marchar descobren o cadáver de Gregorio, ao que disparan.
Celtic Kings: Rage of War
Celtic Kings: Rage of War (comercializado en España como Imperivm: La Guerra de las Galias) é un videoxogo de estratexia para PC producido por FX Interactive pertencente á serie de videoxogos Imperivm, baseado en feitos históricos ocorridos no que actualmente é Francia. O xogador pode revivir as conquistas de Xulio César ou a defensa dos galos en liortas como a batalla de Alesia.
Os dous modos dispoñibles no xogo son aventura e estratexia, cuxa acción se desenvolve en escenarios dos momentos decisivos da Guerra das Galias.
Unidades
Cada civilización de Imperivm ten diferentes clases de guerreiros e todas teñen características especiais, unhas máis fortes que outras. É posible formar grupos de ata 50 unidades que obedecen ós heroes.
Romanos
As unidades dos romanos son: lexionario, arqueiro, gladiador, princep, equite, sacerdote de Xúpiter, liberatus e pretoriano.
Galos
As unidades dos galos son: guerreiro, arqueiro, guerreiro con machado, lanceiro, xinete, guerreira e druída.
Bardera - Baardheere
Bardera (Baardheere en somalí) é unha cidade da rexión de Gedo, Somalia.. Localízase no sur do país, na ribeira do río Juba. En 1930 a cidade tiña 8 000 habitantes e en 1970 20 000, a cidade era un importante centro académico da rexión. Como consecuencia da guerra civil somalí de 1991, a cidade aumentou cos refuxiados chegados do sur.
Flavio Xosefo
Flavio Xosefo, nado en Xerusalén no ano 37 e finado en Roma no ano 100, foi un historiador xudeu. Os seus relatos son unha importante referencia histórica da Palestina do século I.
Traxectoria
Pertencente a unha familia sacerdotal de Xudea, a súa nai estaba vinculada aos Asmoneos. Recibiu unha educación esmerada e axiña interesouse nos movementos relixiosas da época. Durante o goberno de Nerón foi enviado a unha embaixada onde conseguiu a amnistía para varias autoridades xudías acusadas dunha serie de irregularidades. Para iso valeuse do apoio de Atilirio, persoa próxima a Nerón e á emperatriz Popea. No regreso a Xudea atopouse cunha insurrección popular, e foi nomeado gobernador de Galilea polo Sanedrín. Loitou contra os exércitos romanos de Vespasiano. Feito prisioneiro, acadou o favor dos emperadores Vespasiano e Tito e fíxose cidadán romano sen renegar do xudaísmo, mais asentándose en Roma de xeito definitivo. Tomou o nome de Flavio por ser este o da familia imperial que o protexeu.
Neboade, Melias, Coles
Neboade é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 5 eran homes e 4 mulleres. Porén, ten club e campo de fútbol propio e dúas cafeterías.
Bimini, Bahamas
Bimini é o distrito máis occidental das Bahamas, composto por unha cadea de illas situadas a uns 81 km. ao leste de Miami, Florida. Bimini, é o punto máis próximo das Bahamas á parte continental de Estados Unidos e aproximadamente a 209 km. ao oeste-noroeste de Nassau.
Xeografía
Bimini Sur alberga unha pista de aterraxe, South Bimini Airport, e ofrece unha alternativa tranquila ao barullo de Bimini Norte. Hai unha pequena comunidade de vivendas no sur de Bimini coñecido como Port Royale. Durante moitos anos, os turistas de Bimini Sur limitábanse aos navegantes, porque había poucos aloxamentos que non fosen vivendas particulares.
O océano que rodea as illas é considerado como un dos principais lugares do mundo de pesca de altura deportiva. Como Bimini está preto de Miami, Florida, moitos pescadores estadounidenses acoden á illa en barco para pescar ou para gozar da vida nocturna local. As actividades de mergullo tamén son populares, xa que hai moitos naufraxios na zona, tales como os restos da SS Sapona, que encallou en 1926 durante un furacán. A parte superior da nave está exposta ao aire, mentres se mergulla a metade inferior.
Historia
Bimini é o fogar de varios lugares que dise conteñen propiedades místicas de orixe escura. Gran parte dos datos históricos destes lugares son de natureza especulativa. O máis polémico destes sitios é O Camiño de Bimini.
thumb|left | 225px | inertes Turbo Mallard avión anfibio na base de hidroavións de Bimini en novembro de 1989 Durante o período da prohibición nos Estados Unidos, Bimini era un refuxio favorito e punto de subministración para o comercio de alcol de contrabando. A Internacional de Chalk's Airlines cubría os voos entre Miami e as Bahamas desde 1917, polo que a empresa era unha institución na illa por xeracións. As mercancías na illa eran caras debido aos custos de envío, polo que moitos aldeáns utilizaban os voos para comprar bens máis baratos na Florida e levar as mercancías a Bimini. Un Grumman Turbo Mallard que facía o Voo 101 en ruta a Bimini, estrelouse o 19 de decembro de 2005 matando aos 18 pasaxeiros e 2 tripulantes, once dos pasaxeiros eran residentes de Bimini.
Só unhas semanas máis tarde, o 13 de xaneiro de 2006, un dos establecementos máis famosos de Bimini, o Hotel Compleat Angler queimouno o lume. O bar é moi recordado polas fotografías e recordos de Ernest Hemingway que se aliñaban nas súas paredes, estas fotos perdéronse no lume, que tamén cobrou a vida do propietario, Julian Brown.
A lenda da fonte da mocidade
Tamén nun mangleiral de auga salgada, a 6 km de Bimini Norte está The Healing Hole, unha piscina que se atopa ao final dunha rede de túneles sinuosos que se estenden baixo terra. Durante a marea saínte, estas canles bombean, auga mineral fresca na piscina. Litio e xofre naturais son dous dos minerais que figuran nestas augas, que parecen exhibir propiedades curativas, polo que xente expresa un sentido de rexuvenecemento físico e mental logo da súa visita.
Residentes notables
Ernest Hemingway viviu en Bimini 1935 a 1937, permanecendo no Hotel Compleat Angler. Traballou en To Have and Have Not e escribiu algúns artigos, pero sobre todo el pescou a bordo do seu barco Pilar, ó corricán nas augas azul mariño en mar aberto agulla azul, atún e peixe espada. Hemingway sentíase atraído polos contos de Bimini da incrible pesca dispoñible na Corrente do Golfo, o lendario "río" de auga quente que corre cara ao norte pasando as Bahamas. Unha agulla azul do Atlántico cun peso de 230 kg collido en Bimini supostamente inspirou Hemingway a escribir O Vello e o Mar e Islands in The Stream.
Prophets of Rage
Prophets of Rage é un supergrupo estadounidense de rap rock formado no ano 2016. O grupo está formado por tres membros de Rage Against the Machine e Audioslave, o baixo Tim Commerford, o guitarrista Tom Morello e o batería Brad Wilk), xunto a dous membros de Public Enemy, DJ Lord e o rapeiro Chuck D, ademais do rapeiro B-Real de Cypress Hill.
Nan de Allariz
Alfredo Fernández, coñecido como Nan de Allariz, nado en Xinzo de Limia o 13 de maio de 1875 e finado en Madrid a finais de maio de 1927, foi un escritor galego.
Traxectoria
Emigrou á Arxentina onde se dedicou ao comercio. Foi colaborador de El Eco de Galicia destacando como poeta e dramaturgo. Regresou a España, concluíu os estudos de Bacharelato e iniciou a carreira de Dereito. Logo de facer un periplo por varias capitais americanas como actor e autor teatral, chegou a Cuba en 1904.
Na Habana foi nomeado secretario da sección de propaganda do Centro Gallego e secretario da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega. Foi director da Compañía de Esperanza Iris nos seus primeiros tempos e administrador do Teatro Nacional da Habana, dependente do Centro Galego. En 1914 fundou na Habana o periódico O Tío Marcos. Ademais do seu labor xornalístico, foi propietario das fábricas de tabaco La Flor de Lis e Galatea.
Destacou tamén como compositor musical de zarzuelas, pezas costumistas e operetas, como Sangre vienesa. Foi autor da zarzuela O zoqueiro de Vilaboa: boceto de zarzuela gallega n´un acto e tres cuadros.
Abandonou Cuba arredor de 1920 e regresou a España, instalándose en Madrid e traballando nun teatro. Alí morreu en maio de 1927.
Pedro Madeira
Pedro Madeira é un cantante portugués nado en Vendas Novas, no distrito de Évora, en Portugal. Pedro Madeira venceu na preselección nacional para representar a Portugal no Festival de Eurovisión Júnior 2006 en Romanía coa canción "Deixa-me sentir". Ademais de cantar, Pedro tamén toca o piano e a viola, e é o compositor da maioría dos seus temas. En 2007, lanzou o seu primeiro álbum, Dá-me a tua mão, e xa en 2008 comezou o súa primeira xira por Portugal.
1992-06: Inicio
Pedro Madeira naceu o 11 de novembro de 1992 e é natural de Vendas Novas. Fillo de mestres, dende cedo demostrou unha forte vertente musical que ten expresado nas clasesde piano, o seu instrumento principal, e no coro Oficina do Canto de Montemor-o-Novo, do cal foi integrante durante dous anos.
Rheobatrachus silus
Rheobatrachus silus é unha especie extinta de anfibio anuro da familia Myobatrachidae. Era o único animal coñecido quen de incubar os seus ovos no seu estómago, un feito que conseguía desconectando aparentemente as súas encimas dixestivas mediante unha substancia producida polos ovos. Esta ra extinguiuse en 1981. Científicos da Universidade de Nova Gales do Sur anunciaron en marzo de 2013 que esta especie estaba dentro do «Proxecto Lázaro», que tenta resucitar especies extintas mediante clonación; así, conseguiron clonar algúns embrións, pero non sobreviviron.
Pedro Madeira
2006: Festival da Eurovisión Júnior
A súa primeira oportunidade no mundo da música xurdiu en 2006, coa posibilidade de participar no Festival de Eurovisión Júnior 2006. Nesa época comezou a compoñer, xunto cun profesor, a música coa que saíu vencedor, “Deixa-me sentir”. Nese mesmo ano, o 2 de decembro, representou a Portugal en Romanía, país anfitrión do Festival de Eurovisión Júnior 2006.
2007-09: Dá-me a tua mão e Viagem
Após o Festival de Eurovisión Júnior 2006, Vidisco e a RTP lanzaron o primeiro álbum de Pedro Madeira, Dá-me a tua mão, que incluía a canción "Deixa-me sentir". O álbum incluía cancións propias compostas por el e versións doutras cancións.
En 2009, lánzase o primeiro EP do cantante, Viagem, no que aparecía por primeira vez a canción "Descobre-me", un dos seus éxitos máis importantes. Este EP daría lugar ao segundo álbum do cantante no 2012.
Rheobatrachus silus
Extinción
Non se pode dicir con certeza cales foron as causas da súa desaparición. Hai indicios de que a enfermidade quitridiomicose causou un gran número de mortes entre a poboación de Rheobatrachus silus no norte de Queensland en Australia. A última mención da observación dun espécime en natureza data de 1981, e en 1993 e 1999 afirmouse en dúas publicacións que desde 1981 non se observou ningún espécime en natureza. En 1983, supostamente morreu o último exemplar en catividade. A especie foi declarada extinta en 2002.
Pedro Madeira
2012-15: Onze e De Lisboa para ti
En febreiro de 2012, Pedro Madeira lanza Onze, o seu segundo álbum de estudio, que inclúe a canción de Viagem "Descobre-me" e catro sinxelos máis.
O domingo 12 de outubro de 2014 sale o terceiro álbum, titulado De Lisboa para ti. A partir da saída do álbum, iniciou unha xira que percorreu Portugal, Madeira e Angola.
O 24 de abril de 2015 foi unha das actuacións do Especial 22º Aniversario da TVI de Portugal.
2016-actualidade
A finais de setembro de 2016 lanza un sinxelo totalmente diferente, cun estilo máis Pop chamado "Há Mais Em Ti", seguido doutro chamada "Mas eu não vou", mais sen novas dun novo álbum.
En setembro de 2018 a RTP anuncia que Pedro Madera formará parte do xurado de 'Juniores', a pre-selección de Portugal para o Festival de Eurovisión Júnior 2018.
Forno dos Mouros (Toques)
Accións
miniatura|dereita|O dolmen coas vigas antes da súa consolidación. Foi escavado por Jacobo Vaquero, da Universidade de Santiago de Compostela, entre 1987 e 1989. Ten cámara poligonal composta de sete ortóstatos e corredor de dous tramos. No interior apareceron restos de pintura vermella e negra sobre unha base branca, en forma de zig-zags.
No verán de 2009 un equipo do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) estivo a traballar na consolidación do dolmen quitando as vigas de ferro que sostiñan a lousa do teito. Ó mesmo tempo, un equipo da Escola Superior de Conservación e Restauración de Bens Culturais de Galicia, dirixido por Fernando Carrera, documentou as pinturas e dirixiu o seu tapado. O principal propósito da intervención conxunta era a mellora das condicións de conservación do monumento, especialmente para garantir a preservación futura das pinturas.
Foi declarado Ben de Interese Cultural en 2011.
Nicolao Aleksandrovich de Rusia
Nicolao Aleksandrovich de Rusia (en ruso: Николай Александрович Романов) nado en Tsarskoe Selo o 20 de setembro de 1843 e finado en Niza o 24 de abril de 1865, foi tsarévich do Imperio ruso desde o 2 de marzo de 1855 até a súa morte. Era chamado polo hipocorístico Nixa.
Traxectoria
Era o fillo máis vello do tsarévich Alexandre Nikolaevich e de María Aleksandrovna (María de Hesse-Darmstadt), quen ascenderon ao trono en 1855, trala morte do anterior tsar, Nicolao I.
Educación
miniatura|150px|Nicolao Alexandrovich en [[1881.]] Lembraba pola nobreza do seu trato e a modestia de carácter á súa nai. Os profesores encargados de preparalo para acceder ao trono ruso ven nel a alguén excepcional, cuxa intelixencia e humanidade elevarían a Rusia.
Para familiarizalo co pobo ruso, Alexandre II, faino percorrer Rusia desde que cumpriu os dezaoito anos. Estas viaxes continuas acaban por cansar ao tsarévich.
Compromiso matrimonial
Crese que cando estaba no seu leito de morte, Nicolao expresou o seu desexo de que a súa noiva casase co seu irmán máis novo e sucesor como tsarévich, Alexandre.
Morte
Nicolao cría ter unha constitución forte ata que foi evidente que non era así. Crese que contraeu bronquite e foi enviado ao sur de Francia, onde chega en 1863, nun estado esquelético e sen apenas poder moverse. A emperatriz María Aleksandrovna instálase tamén en Niza, en vila Bermond, onde segue con angustia os progresos da enfermidade do seu fillo. Na noite do 23 ao 24 de abril de 1865, Nicolao sucumbe ante unha meninxite fulminante cerebral-espinal. De Niza, o seu corpo é levado a Villefranche (hoxe Villefranche-sur-Mer) e embarcado a bordo da fragata Alexandre Nevski para ser inhumado na catedral de San Pedro e San Paulo de San Petersburgo
A familia imperial rusa fixo construír un oratorio no lugar onde o Gran duque morreu, construíndose despois unha grande igrexa ortodoxa entre 1903 e 1913, nas proximidades do oratorio, e que é cualificada a miúdo como a catedral ortodoxa rusa de Niza.
En Niza existe un bulevar chamado Tsarévich, próximo á catedral rusa, que perpetúa o recordo do gran duque Nicolao.
Devanceiros
Devanceiros de Nicolao Aleksandrovich de Rusia
John Bardeen
John Bardeen, nado en Madison (Wisconsin) o 23 de maio de 1908 e finado en Boston (Massachusetts) o 30 de xaneiro de 1991, foi un físico norteamericano, a única persoa en gañar dous premios Nobel de física, en 1956 polo transistor con William Bradford Shockley e Walter Houser Brattain, e en 1972 por unha teoría fundamental da supercondutividade con Leon Cooper e John Robert Schrieffer, agora chamada teoría BCS.
Traxectoria
Bardeen foi un neno prodixio con grandes dotes para as matemáticas. Estudou na Universidade de Wisconsin-Madison, tras graduarse entrou a traballar en Gulf Research Laboratories de Pittsburgh, pero o traballo non era do seu interese e déixao para doutorarse en matemáticas pola Universidade de Princeton baixo a dirección do Premio Nobel Eugene Wigner.
En 1938 entrou como axudante na Universidade de Minnesota, durante a participación dos Estados Unidos na segunda guerra mundial traballou nun laboratorio militar.
Exarcado apostólico católico ruso de Rusia
O exarcado apostólico de Rusia (en latín: Exarchatus Apostolicus Russiae) é unha das dúas sés da Igrexa Católica Bizantina Rusa inmediatamente suxeita á Santa Sé. A sé actualmente está vacante.
Territorio
O exarcado ten xurisdición sobre todos os católicos de rito bizantino en Rusia. Existen dúas parroquias en Moscova, unha en San Petersburgo, unha en Omsk e unha en Nizhnevartovsk.
Historia
O exarcado apostólico foi erixido en 1917. Os seus dous exarcas sufriron o martirio e foron beatificados o 27 de xuño de 2001 polo papa Xoán Paulo II en Lviv.
O 20 de decembro de 2004 a Congregación para as Igrexas Orientais nomeou o bispo latino de Novosibirsk, Joseph Werth, ordinario para os católicos de rito oriental en Rusia.
Hoxe en día existen en Rusia arredor de 30 comunidades de católicos orientais.
Shaun Parkes
Shaun Parkes, nado o 9 de febreiro de 1973 en Londres, é un actor inglés coñecido polo seu traballo na serie de televisión Identity.
Traxectoria
Tras actuar en teatro e televisión, o filme que supuxo a súa entrada no cinema foi Human Traffic. Despois diso, participou en máis filmes entre os que se inclúen Clubbed, The Mummy Returns, Things To Do Before You're 30 e a aclamada Notes on a Scandal.
O'Condado FG
O'Condado FG é un equipo de fútbol gaélico da vila de Ponteareas. Foi fundado no ano 2016, e está afiliado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico. Xoga a Copa Galega de Fútbol Gaélico e o Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
Glicólise
miniatura|600px|Esquema xeral da glicólise. A glicólise (do grego glycos, azucre e lysis, rotura), é a vía metabólica encargada de converter a glicosa en piruvato para obter enerxía para a célula. Consta de 10 reaccións encimáticas consecutivas que converten a glicosa en dúas moléculas de piruvato, o cal pode seguir outras vías metabólicas nas que cederá enerxía á célula.
O tipo de glicólise máis común e máis coñecida é a vía de Embden-Meyerhof, explicada inicialmente por Gustav Embden e Otto Fritz Meyerhof. O termo pode incluír outras vías alternativas, como a vía de Entner-Doudoroff. Porén, glicólise úsase con grande frecuencia como sinónimo de vía de Embden-Meyerhof. É a vía inicial do catabolismo (degradación) de carbohidratos.
Durante a glicólise obtense un rendemento neto de dúas moléculas de ATP e dúas de NADH; o ATP pode usarse como fonte de enerxía para realizar traballo metabólico, mentres que o NADH pode ter diferentes destinos. Pode usarse como fonte de poder redutor en reaccións anabólicas; se hai osíxeno, pode oxidarse na cadea respiratoria, obténdose tres ATP por cada NADH; se non hai osíxeno, úsase para reducir o piruvato a lactato (fermentación láctica), ou a CO2 e etanol (fermentación alcohólica), sen obtención adicional de enerxía.
As funcións da glicólise son:
Ara tricolor
O Ara tricolor foi unha especie de guacamaio nativo da illa de Cuba e da achegada Illa da Juventud, que se extinguiu a finais do século XIX. A súa relación con outros guacamaios do xénero Ara é incerta, pero puido estar relacionado co Ara macao, coa cal garda unha certa semellanza. Non se conservan esqueletos da especie, pero foron atopados subfósiles en Cuba.