cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madeira
Insectos
O ataque do insecto é evidente, xeralmente, por aparición de túneles ou cavidades na madeira, que conteñen a miúdo po ou aserrín (feces do insecto) de madeira. A presenza de po ao pé da madeira ou aserrín sobre a superficie da madeira son mostras dun ataque.
Térmites
miniatura|Madeira dunha vivenda atacada por térmites. Existen 2000 especies de térmites que se distribúen en áreas onde a media anual de temperatura é de 10 °C ou superior. Nalgúns casos, as térmites prolongan a súa progresión en climas máis frescos vivindo en estruturas cálidas feitas polo home. Atacan a maioría das especies de madeira. As térmites son insectos sociais, organizados nunha serie de clases que realizan funcións específicas. O líder da colonia é unha raíña cuxo único propósito é poñer ovos. A raíña é protexida polos soldados e é fortalecida e alimentada polas obreiras, que tamén constrúen o niño e causan o dano á madeira. Como todas as criaturas, as térmites teñen certos requisitos, incluíndo a madeira dun alto contido de humidade, unha fonte conveniente de alimento, un alto nivel de dióxido de carbono, e osíxeno. As colonias de térmites esténdense en cantidade de ata un millón ou máis.
Térmites subterráneos
As térmites subterráneas (Rhinotermitidae) atacan implicitamente calquera madeira dispoñible, pero necesitan unha fonte de humidade e tipicamente un niño na terra. Desenvolveron a capacidade de atacar á madeira sobre terra construíndo tubos de terra que as protexen contra a luz e levan a humidade na madeira. A madeira danada polas térmites subterráneas mostra numerosos túneles a través da madeira pero non hai ningún orificio de saída á superficie que indique a presenza de térmites. A miúdo, un golpiño agudo na superficie da madeira revelará que só hai unha placa fina de madeira que oculta o resto da peza, completamente furada. Os túneles subterráneos das térmites énchense dunha mestura de restos e excrementos dando un aspecto sucio.
Térmite da madeira húmida
As térmites da madeira húmida son comúns no Pacífico noroeste, aínda que un grupo atópase no suroeste máis árido. A especie da madeira húmida máis común atópase ao longo da costa Pacífica, desde o norte de California ata a Columbia Británica. Como as térmites subterráneas descritas máis arriba, as especies da madeira húmida necesitan madeira que estea moi mollada, e o seu ataque asóciase a miúdo co dano. Estes insectos son un problema para a madeira de construción recentemente cortada, postes para uso xeral, e calquera madeira non tratada que estea en contacto coa terra. Os túneles feitos polas térmites da madeira húmida son bastante grandes, o igual a especie subterránea, tenden a evitar a madeira de verán máis seca. Os túneles conteñen a miúdo pequenas cantidades de serraduras, pero o aspecto da madeira é un pouco máis limpo qua a que é atacada pola especie subterránea. O ataque da térmite da madeira húmida pódese previr ou deter sacandoa da fonte de humidade ou illado a madeira tratada nas situacións que require o contacto coa terra.
Térmites da madeira seca
As térmites da madeira seca (Kalotermitidae) diferéncianse das térmites subterráneas da madeira húmida pola súa capacidade de atacar a madeira que é extremadamente seca; (5 a 6 por cento de contido de humidade). Como resultado, o ataque das térmites da madeira seca non están en contacto coa terra e tamén están lonxe de fontes visibles de humidade. Os danos na madeira por estes insectos, son longos túneles lisos que están libres de serraduras ou de restos. Ademais, non hai variación dos ataques entre a madeira de primavera e a madeira de verán. As térmites da madeira seca limpan con frecuencia o niño masticando as superficies do túnel, golpeando e tirando cara a fóra os restos, polo que a madeira infectada acumúlase abaixo. Aínda que os túneles non se vexan, a presenza de restos debaixo da apertura é un bo sinal de ataque. En xeral, os ataques polas térmites atópanse dispersos nunha área xeográfica, e a súa prevención expón unha certa dificultade. Cando unha infección detéctase, o uso dunha fumigación preventiva estrutural xeneralizada pode ser eficaz. Afortunadamente, a térmite da madeira seca confínase nunha rexión xeográfica relativamente pequena.
Escaravellos
miniatura|Mango dunha vasoira de madeira atacado por larvas de escaravellos. Os restos de po son os excrementos. Os escaravellos (Coleoptera) representan a orde maior de 'insecto's que causan dano substancial á madeira. Moitos escaravellos atacan só a árbores vivos ou cortan a madeira fresca, pero son combatidos raramente, xa que os danos adoitan ser atopados durante a inspección.
Gran Premio de Italia de 1980
O Gran Premio de Italia de 1980 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no Autódromo Enzo e Dino Ferrari o 14 de setembro de 1980. A carreira, que se disputou sobre 60 voltas, foi a décimo segunda proba da tempada de. A carreira foi o 50º Gran Premio de Italia e o primeiro Gran Premio que se celebrou en Imola. Foi a primeira vez desde o Gran Premio de Italia de 1948 que se celebrou no Parco del Valentino que o Autodromo Nazionale Monza non acolleu o Gran Premio de Italia. Monza estaba de reformas nese momento. A carreira foi un éxito tal que unha nova carreira, o Gran Premio de San Marino estableceuse en Imola. A carreira levouse a cabo sobre 60 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia total de carreira de 300 quilómetros.
A carreira foi gañada polo piloto brasileiro, Nelson Piquet pilotando un Brabham BT49. A vitoria foi a terceira nun Gran Premio de Fórmula Un de Piquet e o seu segundo consecutivo. Piquet gañou por 28 segundos sobre o piloto australiano Alan Jones que pilotaba un Williams FW07B.O compañeiro de equipo de Jones, o arxentino Carlos Reutemann terminou terceiro.
A Calvela, Golmar, A Laracha
A Calvela é un lugar da parroquia de Golmar no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 32 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 16 homes e 16 mulleres.
Gran Premio de Italia de 1980
Resumo da carreira
Manfred Winkelhock fixo o seu debut no Arrows, en substitución de Jochen Mass aínda lesionado. Non chegou a participar na carreira logo de colidir co seu Arrows A3 co Lotus 81B de Nigel Mansell na práctica, eliminando a ambos. Ferrari debutou co seu primeiro coche turbo, o Ferrari 126C pero Gilles Villeneuve comezou a carreira no seu Ferrari 312T5 habitual. Tamén, logo dun grande accidente durante a práctica na curva á dereita antes de Tosa, o vixente campión do mundo Jody Scheckter anunciou o súa retirada do deporte.
As actuacións de Jones e Reutemann colocaron a Williams 34 puntos por diante de Ligier e aseguraron para o equipo británico o seu primeiro campionato de construtores.
Malia terminar en segundo lugar detrás de Piquet, Jones perdeu a súa vantaxe de puntos no campionato mundial. A falta de dúas carreiras para o final Piquet lideraba por un punto cando rematou a etapa europea do campionato. Reutemann estaba agora cinco puntos por diante de Jacques Laffite e oito por diante de Arnoux. Houbo un descanso de dúas semanas, mentres que o campionato trasladouse a América do Norte para a conclusión da tempada e a pelexa polo campionato comezou no Gran Premio do Canadá.
Stephan Endlicher
Stephan Ladislaus Endlicher, nado en Presburgo (hoxe Bratislava) o 24 de xuño de 1804, e finado en Viena o 28 de marzo de 1849, foi un botánico, lingüista, sinólogo, historiador, arqueólogo e numismático austríaco.
Traxectoria
Desde 1826, en Presburgo, centrou a súa atención nos idiomas, estudando especialmente chinés, cuxo coñecemento mostra nalgunhas das súas obras, como Anfangsgründe der chinesischen Grammatik (Viena, 1845) e Atlas von China nach der Aufnahme der Jesuitenmissionäre (Viena, 1843).
En 1836 foi nomeado conservador do Naturhistorisches Museum Wien (Museo de Historia Natural de Viena) e, en 1840, profesor de botánica na Universidade desta cidade, sendo tamén, desde 1839 até a súa morte, en 1849, director do xardín botánico da Universidade de Viena.
Ocúpase especialmente do herbario do xardín botánico, ao que achega a súa propia colección, constituída por máis de 30 000 especies.
Desenvolveu un sistema de clasificación dos vexetais, que foi o principal obxectivo do seu libro Genera plantarum secundum ordines naturales disposita (1836-1850). Nesta obra, separa as talófitas das plantas vasculares.
En 1835 fundou a primeira revista austríaca de historia natural: Annalen des Wiener Museums der Naturgeschichte, que aínda se publica a día de hoxe co nome Annalen des Naturhistorischen Museums in Wien.
Traballou en colaboración con numerosos botánicos, entre eles Gray, Bentham e Brown.
Endlicher describiu durante a súa vida numerosas especies de plantas e varios xéneros, entre eles Sequoia.
Stephan Endlicher participou, así mesmo, en acontecementos políticos, como as revolucións de 1848, e foi membro dos parlamentos alemán e austríaco.
George Crumb
George Crumb, nado en Charleston o 24 de outubro de 1929 e finado en Media, Pensilvania, o 6 de febreiro de 2022, foi un compositor estadounidense de música vangardista. Foi recoñecido como un explorador de timbres infrecuentes, formas de notación alternativas, e extensas técnicas instrumentais e vocais. Algúns exemplos inclúen o efecto de gaivota para o violoncello (Vox Balaenae), vibrato metálico para o piano (Five Pieces for Piano), e o uso dunha maza para tocar as cordas un contrabaixo (Madrigals, Book I), entre outros. Non foi un compositor de música electrónica; porén, moitas das súas pezas requiren amplificación de instrumentos, como o cuarteto de cordas Black Angels o Ancient Voices of Children. Crumb definiu a música coma “un sistema de proporcións ao servizo do impulso espiritual”.
Biografía
Crumb naceu en Charleston, Virxinia Occidental, e empezou a compoñer a idade temperá. Iniciou os seus estudos musicais no Mason College of Music de Charleston, onde recibiu a súa licenciatura no 1950. Obtivo a súa mestría na Universidade de Illinois at Urbana-Champaign, e logo estudou uns anos en Berlín antes de regresar aos Estados Unidos para estudar na Universidade de Míchigan, da que recibiu o seu D.M.A (Doctor of Musical Arts) no 1959.
Crumb gañou a vida principalmente como profesor. O seu primeiro traballo como mestre foi nunha pequena universidade en Virxinia, antes de converterse en profesor de piano e composición da Universidade de Colorado no 1958. En 1965 comezou unha larga asociación coa Universidade de Pennsylvania, volvéndose Profesor Annenberg de Humanidades no 1983. Algúns dos seus máis prominentes estudantes inclúen a Margaret Brower, Uri Caine, Christopher Rouse, Osvaldo Golijov, Jennifer Higdon, Cynthia Cozette Lee, Yen Lu, James Primosch, Ricardo Zohn-Muldoon, Ofer Ben-Amots, Morris Rosenzweig, Andrew Frank e Gerald Levinson.
Crumb retirouse da ensinanza no 1997, aínda que a principios de 2002 foi nomeado xunto a David Burge para unha residencia conxunta na Universidade Estatal de Arizona. Nunca deixou de compoñer.
Crumb foi galardoado con numerosos premios, incluíndo o Premio Pulitzer de Música no 1968 pola súa peza orquestral Echoes of Time and the River, e o Premio Grammy á Mellor Composición Contemporánea no ano 2000 pola súa peza Starchild.
O fillo de Crumb, David Crumb, é un exitoso compositor e, desde 1997, profesor asistente na Universidade de Oregon. A filla do compositor, Ann Crumb, é unha exitosa actriz e cantante. Ela gravou a obra Three Early Songs para o CD George Crumb 70th Birthday Album, e tamén interpretou a obra Unto the Hills.
Obra
Despois de ser influído inicialmente por Anton Webern, Crumb interesouse en explorar timbres infrecuentes. Pide con frecuencia tocar os instrumentos de maneira non convencional, e varias das súas pezas están escritas para instrumentos amplificados electronicamente.
A música de Crumb parece a miúdo referirse tanto ao teatral da execución como á música propiamente. En varias das súas pezas pide aos executantes que abandonen a súa posición normal e que se despracen polo escenario durante a obra. Tamén utilizou disposicións infrecuentes na notación musical das súas partituras. En varias partes, a música represéntase simbolicamente dunha maneira circular ou espiral.
Varias obras de Crumb son musicalizacións de textos de Federico García Lorca, entre as que destacan os Catro Libros de Madrigais que escribiu a finais dos 60 e Ancient Voices of Children, un ciclo de cancións de 1970 para dous cantantes e conxunto instrumental pequeno (na que inclúe un piano de xoguete). Moitos dos seus traballos vocais foron escritos para a virtuosa cantante Jan de Gaetani.
Black Angels (1970) é outra obra que mostra o interese de Crumb por explorar unha ampla gama de timbres. Escrito para cuarteto amplificado de cordas (designado "cuarteto de cordas eléctrico" polo compositor na súa partitura, aínda que os instrumentos solicitados sexan acústicos), solicita aos executantes que toquen ademais varios instrumentos de percusión e co arco pequenos gobeletes así como tocar os seus instrumentos de maneira pouco convencional. É unha das obras máis coñecidas de Crumb e foi gravada polo famoso Cuarteto Kronos.
As obras de Crumb son publicadas pola Corporación C. F. Peters.
Películas
George Crumb: The Voice of the Whale (1976). Dirixida e producida por Robert Mugge. Entrevista a cargo de Richard Wernick. Nova York, Rhapsody Films (1988).
Machida
Machida (町田市, まちだし, Machida-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e no centro-sur da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 71,63 km² e a poboación de 418.362 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 5.840 h/km².
O concello de Machida limita cos concellos de Hachiōji, de Tama (son da prefectura de Toquio); de Kawasaki, de Yokohama, de Yamato e de Sagamihara (son da prefectura de Kanagawa).
Presidente de Polonia
miniatura|120px|Józef Piłsudski
miniatura|120px|Lech Kaczyński O Presidente de Polonia é o xefe de Estado de Polonia. Esta é unha lista dos presidentes de Polonia dende 1918.
Zurich Premiership 2000-2001
A tempada 2000-2001 da Zurich Premiership foi a décimo cuarta edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Zurich do seu principal patrocinador, unha empresa aseguradora.
Formato da competición
O torneo estivo composto por 12 equipos, e tivo un formato segundo o cal os equipos tiñan que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfrontase ós outros 11 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante.
O novo sistema de puntuación que se aplicou por vez primeira foi o seguinte:
A liga comezou o 19 de agosto de 2000, e rematou o 16 de abril de 2001.
Brizo
O termo brizo pódese referir a distintas especies botánicas:
Granadina
miniatura|dereita|220px|Botella e vaso de granadina. A granadina ou xarope de granadina é unha bebida que se elabora con azucre e granadas, e que non contén alcohol.
Debido a que a granadina adoita utilizarse en cócteis para adozar e dar cor, moitos cren que se trata dunha bebida alcohólica.
Tamén pode tomarse como refresco, combinándoa con soda ou auga.
A granadina pode utilizarse tamén para darlle sabor a xeados e outras sobremesas.
Castro de Pena do Couto
O castro de Pena do Couto é un castro situado na parroquia de Augas Santas, no concello ourensán de Allariz.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado localizado nun outeiro de escasa altura. Non se aprecian murallas, polo que o seu contorno é pouco definido.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se realizasen campañas arqueolóxicas.
República de Xeorxia (1861)
A República de Xeorxia foi o nome informal utilizado para referirse ao Estado de Xeorxia inmediatamente despois de que este proclamara a súa secesión dos Estados Unidos de América o 19 de xaneiro de 1861.
Death Note (filme de 2006)
Death Note (デスノート) é un filme xaponés dirixido por Shusuke Kaneko que foi estreado no 2006. Está baseado na serie de manga Death Note (e no posterior anime) de Tsugumi Ōba e Takeshi Obata. A historia céntrase nun estudante universitario que decide purgar o mundo da maldade coa axuda dun caderno sobrenatural que mata a calquera persoa cuxo nome estea escrito nel. Foi producido por Nippon Television e distribuído por Warner Bros. Pictures Japan.
República de Xeorxia (1861)
Proclamación da independencia
A ordenanza declarou: "Nos declaramos e ordenamos, que a Unión xa subsistente entre o Estado de Xeorxia e outros Estados, co nome dos Estados Unidos de América, queda disolta pola presente, e que o Estado de Xeorxia está en plena posesión e exercicio de todos os dereitos de soberanía que lle pertencen e corresponden, a un Estado libre e independente".
Death Note (filme de 2006)
A segunda parte do filme tamén se estreou no 2006 baixo o nome de Death Note: The Last Name. Un spin-off dirixido por Hideo Nakata, titulado L: Change the World, foi estreado o 9 de febreiro de 2008.
República de Xeorxia (1861)
Proclamación da independencia
Algúns xornais locais engaden República de Xeorxia nas súas publicacións da ordenanza de secesión. A independencia tan só duro uns días xa que Xeorxia sumouse aos Estados Confederados de América. Na actualidade non queda ningún uso do termo, máis que nos xornais da época.
Castro de Armeá
O castro de Armeá (ás veces castro de Augas Santas) é un castro situado no lugar de Armeá, na parroquia de Augas Santas, pertencente ó concello ourensán de Allariz. A cronoloxía de ocupación do Castro é entre o século IV-III a.C e o século IV da nosa era.
Características
miniatura|esquerda|[[Estatuas de guerreiros galaicos|Estatua de guerreiro galaico.]] O castro de Armeá foi declarado Monumento Histórico-Artístico en 1963. Actualmente ten a categoría de Ben de Interese Cultural (BIC).
Arqueoloxía
Foi escavado por Conde Valvís. Atopáronse unha sauna castrexa, restos indíxenas e romanos, que están depositados na súa maioría no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense.
Segunda división española 1984/85
A tempada 1984–85 da Segunda División de España de fútbol corresponde á 54º edición do campionato. A UD Las Palmas proclamouse campión.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Castro de Armeá
Arqueoloxía
En 2018, na quinta campaña dirixida polo arqueólogo Adolfo Fernández na Atalaia, atopouse unha inscrición en dúas pedras co texto MAX.
Contorna
Próximo ao castro, e nunha carballeira, atópase o lugar coñecido polo nome de As Pías ou Baños de Santa Mariña, segundo Vicente Risco. Trátase de dúas pías labradas nun afloramento granítico situado a rentes do chan que aparece rodeado perimetralmente por un muro de cachotería dun metro de altura e planta circular. A pía de maior tamaño ten forma rectangular e conserva un bo caudal de auga durante todo o ano. Á beira dun dos seus lados maiores disponse outra pía de menores dimensións. Na cabeceira da pía maior, así como nun lateral daquela, sitúanse dúas cazoletas circulares de tamaño desigual. Conde Valvís apuntou a posibilidade de que esta construción operase como prensa de aceite de oliva, unha hipótese que parece ser corroborada pola existencia dun pequeno orificio que une ambos recipientes.
Lucien Gaudin
Lucien Gaudin, nado en Arras o 27 de setembro de 1886 e finado en París o 23 de setembro de 1934, foi un tirador de esgrima francés, gañador de seis medallas olímpicas.
Traxectoria
Nos Xogos Olímpicos de 1924 de París gañou a medalla de ouro en florete por equipos e a de espada por equipos.
Nos Xogos Olímpicos de 1928 de Ámsterdan logrou a medalla de ouro nas probas de florete e espada individual, así como a de prata en florete por equipos.
Ao longo da súa carreira obtivo nove veces o título francés de florete (1906-1914), sete medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas dúas de ouro e unha medalla de ouro no Campionato de Europa de Esgrima.
Consello de ministros
Un consello de ministros ou gabinete de ministros é, nun sentido institucional, parte do poder executivo dun goberno, e designa o conxunto dos ministros e mailo seu presidente ou primeiro ministro, quen compoñen o poder executivo dun Estado, exercendo como órgano colexiado. Con todo, a composición e funcións do gabinete é distinta en cada país.
A palabra gabinete, a parte do consello de ministros, tamén pode designar a outras entidades políticas ou administrativas.
Olaberria
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa Olaberria é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 937 habitantes (2011).
Eugène-Henri Gravelotte
Eugène-Henri Gravelotte, nado o 6 de febreiro e finado o 23 de agosto de 1939, foi un tirador de esgrima francés.
Traxectoria
Gravelotte foi o primeiro campión olímpico en florete, gañando a competición nos Xogos Olímpicos de 1896, en Atenas. Gravelotte quedou imbatido na rolda preliminar, derrotando os gregos Athanasios Vouros, Konstantinos Komninos-Miliotis e Georgios Balakakis sucesivamente. Entón enfrontouse na final ao francés Henri Callot, quen tamén quedara invicto no outro grupo. Gravelotte gañou por 3-2.
Fogueiro
Características
É de corpo alargado e fusiforme, coa cabeza relativamente pequena. Normalmente alcanza tamaños de 60–70 cm, pero pode superar o metro de lonxitude. O peso habitual ronda os 300-500 gramos.
A cor é verdosa ou gris polo lombo, aclarándose até o brancuxo cara o ventre, cunha mancha negra característica á altura da aleta pectoral. Liña lateral definida, de cor escura, basicamente recta. Como corresponde á familia dos gádidos, presenta tres aletas dorsais e dúas anais. A queixada inferior é máis curta que a superior.
Morfoloxicamente é semellante ó bacallau (Gadus morhua) ou ó abadexo (Pollachius pollachius). Diferénciase deste último pola presenza de barbiñas (das que carece o abadexo), pola liña lateral recta (no abadexo está curvada por riba da aleta pectoral) e pola mancha escura sobre a aleta pectoral (ausente no abadexo).
Hábitat e distribución
Trátase dun peixe demersal, oceanódromo, gregario, propio de augas frías do norte de Europa (entre os 2 e os 10 °C). A frota galega captúrao nos caladoiros de Irlanda e Gran Sol, utilizando artes de arrastre. No ano 2009, as capturas totais poxadas nas lonxas galegas ascenderon a 101.703 kg sendo a media anual desde 2010 ata febreiro de 2022 de 152.500 kg.
Habita en profundidades entre os 10 e os 200 m, aínda que pode chegar ós 450 m, sobre fondos areosos ou rochosos. Como resulta habitual, os exemplares xuvenís adoitan manterse en augas superficiais, mentres que os adultos prefiren augas máis profundas. Aliméntase de pequenos peixes e crustáceos.
Está considerado pola IUCN como vulnerable.
Usos culinarios
Sendo menos apreciado có bacallau, é unha especie moi popular no norte de Europa, Escocia ou Islandia, estendéndose desde o Cantábrico ó Báltico. En España adoita comercializarse conxelado. miniatura|Fogueiro cociñado como Fish and Chips Inclúese dentro dos peixes brancos polo seu baixo contido en graxa. Achega proteínas de alto valor biolóxico, vitaminas (sobre todo do grupo B) e minerais (fósforo e potasio).
Labaza
O termo labaza refírese a distintas especies botánicas:
Lista de monumentos da provincia de Lugo
Esta é unha lista dos monumentos da provincia de Lugo que están declarados como BIC polo Ministerio de Cultura ou pola Xunta de Galicia.
Panevėžys
miniatura|350px|Vista panorámica de Panevėžys Panevėžys é unha a cidade no norte de Lituania, a capital do condado de Panevėžys, ó bordo do río Nevėžis. É un dos principais núcleos industriais lituanos. A cidade ten unha área de 50 quilómetros cadrados, a poboación en 2007 era de 129.014 persoas, é a quinta cidade do país. Foi fundada no século XVI na ruta comercial entre Vilnius e Riga. En 1795 pasou a formar parte do Imperio Ruso ata a independencia de Lituania en 1918. Durante a segunda guerra mundial (1939-1945), Panevežys foi territorio de Rusia, ata a súa ocupación por Alemaña. En 1944, o exército da Unión Soviética volveu á cidade.
Castro de Folgoso
O castro de Folgoso, tamén chamado de Boa Nai, é un castro situado na parroquia de Folgoso, no concello ourensán de Allariz.
Morfoloxía
Consta dun recinto fortificado dobre. A croa está delimitada por un recinto murado. No seu cumio atópanse grandes penedos con numerosas pías, algunha delas comunicada cunha canle perforada na rocha que desemboca nun desaugadoiro. Arredor da croa obsérvase un segundo recinto anular arredor do máis elevado. Este está interrompido á altura dunha pequena plataforma que se pecha contra o primeiro recinto. Neste lugar é posible que estivese a entrada. Ao sur existe outra plataforma que se pecha sobre o segundo recinto fortificado, a modo de socalco.
Arqueoloxía
Non se ten noticia de que se teñan realizado campañas arqueolóxicas. Nunha prospección superficial atopáronse restos de cerámica castrexa con decoración estampillada.
Blues for the Red Sun
Blues for the Red Sun é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de stoner rock Kyuss, editado o 30 de xuño de 1992 a través do selo Dali. A pesar de recibir boas críticas en xeral o disco vendeu só 39.000 copia.
As cancións do álbum puideron escoitarse en múltiples emisoras de radio, e realizáronse videoclips para "Green Machine" e "Thong Song", que apareceron na MTV. Parapromocionar o álbum Kyuss actuou como abreconcertos para varias bandas. A música do disco é unha mestura de varios xéneros, ten riffs de guitarras fortemente distorsionadas, e principalmente tempos lentos.
Blues for the Red Sun foi o derradeiro álbum da banda con contar co seu baixista orixinal, Nick Oliveri.
Adolfo Calzado Sanjurjo
Traxectoria
Nado en Bordeos, onde estaban accidentalmente os seus pais, pasou a súa infancia en Sevilla onde estudou no colexio de Alberto Lista. Completou os seus estudos en Londres. Regresou a Vigo, onde se establecera a súa nai e alí publicou en El Miño a súa novela Alternativas. Marchou a Madrid onde se dedicou ao xornalismo e a literatura. Despois marchou a París, para dirixir co seu pai o Teatro italiano. Despois dedicouse aos negocios na bolsa e na banca francesa. Foi presidente do consello de administración da Sociedad General de Anuncios de Madrid. Amigo de Emilio Castelar, foi elixido deputado no Congreso polo distrito de Les Borges Blanques (1886 e 1893) como posibilista e polo de Balaguer (1898) como liberal. Foi elixido senador por Lleida en 1901. En París editou o periódico Los Fondos Públicos (1879-1882) de carácter político, literario e económico, e publicou os libros La crisis de la Bolsa (1882) e España renaciente (1888). Tamén colaborou en La Ilustración Gallega y Asturiana. Foi coleccionista de arte.
Vida persoal
Foi pai de Álvaro Calzado.
Thomas C. Oden
Thomas Clark Oden (Altus, 21 de outubro de 1931 - Warr Acres, Oklahoma, 8 de decembro de 2016) foi un teólogo metodista estadounidense. É considerado o fundador da paleo-ortodoxia e un dos máis importantes teólogos do séc. XX e do principio do séc. XXI. Foi profesor de Teologia e Ética na Drew University, en Nova Jersey, de 1980 a 2004, cando se retirou.
Alta Franconia
A Alta Franconia (en alemán Oberfranken) é unha das sete rexións administrativas (Regierungsbezirk) en que está dividido o estado federado alemán de Baviera.
A súa capital administrativa é a cidade de Bayreuth.
Foi parte da rexión histórica de Franconia, xunto coa Franconia Media e a Baixa Franconia, todas elas hoxe partes do Land de Baviera.
Con máis de 200 cervexeiras independentes que elaboran aproximadamente 1 000 tipos diferentes de cervexa, a Alta Franconia ten a densidade de cervecexeiras per cápita máis alta do mundo.
Xeografía
A rexión administrativa da Alta Franconia limita con Turinxia (Thüringen) ao norte, coa Baixa Franconia (Unterfranken) ao oeste, coa Franconia Media (Mittelfranken) ao suroeste, co Alto Palatinado (Oberpfalz) ao sueste, con Saxonia (Sachsen) ao nordeste e coa República Checa ao leste.
Thomas C. Oden
Traxectoria
Oden naceu en Altus no Oklahoma, fillo dun avogado e dunha profesora de música. Cando tiña dez anos, a súa familia mudouse para Oklahoma City. Na súa xuventude, pensou en seguir dúas vocacións, avogado ou pastor metodista. Despois da segunda guerra mundial regresou a Altus e á escola secundaria local. Estudou despois na Universidade de Oklahoma, onde obtivo o Bacharelato en Artes, en 1953, na Universidade Metodista Meridional, onde obtivo o bacharelato relixioso, en 1956, e o máster en artes, en 1958, e na Universidade Yale, onde finalizou o doutoramento en 1960.
Alta Franconia
División administrativa
A rexión da Alta Franconia está composta por catro cidades-distrito (Kreisfreie Städte) e nove distritos rurais (Landkreise):
Historia
Despois da fundación do Reino de Baviera, o estado reorganizouse totalmente e, en 1808, dividiuse en 15 rexións gobernamentais administrativas (en alemán Regierungsbezirke, singular Regierungsbezirk), chsamados Kreise (singular Kreis) en Baviera. Estas foron creados segundo o modelo dos departamentos franceses, bastante uniformes en tamaño e poboación, e recibiron o nome dos seus principais ríos.
Thomas C. Oden
Traxectoria
Orixinalmente un liberal en Teoloxía, volveuse para a patrística no inicio da década de 1970, e descubriu o que describiu como "ecumenismo da ortodoxia": a interpretación do Novo Testamento e da doutrina apostólica como é universalmente aceptada.
Oden tornouse un defensor da paleo-ortodoxia, unha interpretación teolóxica que asenta moitas veces nas fontes patrísticas. Publicou unha serie de libros que dixo que serían instrumentos para a promoción do "cristianismo clásico".
Oden estivo activo no Movemento Confessional, sobre todo na Igrexa Metodista Unida, a súa denominación, e serviu no cadro do Instituto sobre Relixión e Democracia.
Obras
A seguinte lista é exclusiva só aos seus libros.
Alta Franconia
Historia
Nos anos seguientes, debido aos cambios territoriais (por exemplo, a perda do Tirol alemán e a adquisición do Palatinado renano), o número de Kreise reduciuse a 8. Un deles foi o Rezatkreis (distrito de Rezat). En 1837, o rei Luís I de Baviera cambiou o nome dos Kreise aos nomes territoriais históricos. Isto tamén implicou algúns cambios fronteirizos ou intercambios territoriais. Así, o nome do distrito de Mainkreis cambiou a Alta Franconia.
Principais lugares de interese
Xunto á antiga cidade e sede episcopal de Bamberg, están a capital Bayreuth, a antiga cidade de Coburg e o centro do clasicismo de Hof, así como as cidades de Lichtenfels, Kronach, Gößweinstein e Kulmbach, o Palacio Weißenstein, a Abadía de Banz e a Basílica dos catorce axudantes santos, as atraccións escénicas do río Main e as cadeas montañosas baixas das montañas Fichtel coa cidade de Wunsiedel e o bosque de Franconia, son as principais atraccións turísticas. Tamén hai numerosos balnearios, como Bad Rodach, Bad Steben, Bad Staffelstein, Bad Berneck e Bad Alexandersbad.
Economía
O produto interior bruto (PIB) da rexión foi de 40 600 millóns de euros en 2018, o que representa o 1,2 % da produción económica alemá. O PIB per cápita axustado ao poder adquisitivo foi de 34 000 €, o 116 % da media da Unión Europea no mesmo ano. O PIB por empregado foi o 96 % da media da UE.
Hachiōji
Hachiōji (八王子市, はちおうじし, Hachiōji-shi) é un concello da prefectura de Toquio no Xapón. Está situada no centro-sur da rexión de Kantō e ao oeste da prefectura, na área de Tama, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 186,31 km² e a poboación de 574.607 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 3.080 h/km².
O concello de Hachiōji limita cos concellos de Hinohara, de Akiruno, de Fussa, de Akishima, de Hino, de Tama, de Machida (son da prefectura de Toquio); e de Sagamihara (da prefectura de Kanagawa).
Emblema de Paquistán
O emblema de Paquistán foi adoptado en 1954 e simboliza a fundación ideolóxica de Paquistán, a base da súa economía, a súa herdanza cultural e os seus principios.
Comité Olímpico Nacional de Kenya
O Comité Olímpico Nacional de Kenya (en National Olympic Committee of Kenya) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Kenya. Foi creado en 1955 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional ese mesmo ano. Kenya fixo o seu debut nos Xogos na edición de 1956 en Melbourne, Australia.
Dende o ano 2017, o seu presidente é o atleta corredor de fondo Paul Tergat, quen sucedeu a Kipchoge Keino, presidente dende o ano 1999.
Unha vida violenta
Unha vida violenta é unha novela en lingua italiana escrita por Pier Paolo Pasolini e publicada en 1959 polo selo editorial Garzanti co título orixinal de Una vita violenta.
Características
A obra quedou finalista do premio Strega de 1959, entregado a Il Gattopardo de Giuseppe Tomasi di Lampedusa.
A novela narra a historia dun mozo, Tommaso Puzzilli, que vive na periferia romana de Pietralata. El, e tamén os seus compañeiros, sabe o que é pasar fame e coñece así mesmo a delincuencia, o crime organizado e a prostitución. Trata tamén da degradación cara a un comportamento violento e bárbaro.
Santeles, A Estrada
San Xoán de Santeles é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2009 tiña 393 habitantes (203 mulleres e 190 homes), distribuídos en 16 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 613 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 167 persoas.
Historia
Tivo unha importante feira en tempos, hoxe desaparecida.
Século IX
século VIII < século IX > século X thumb|300px|Hemisferio Oriental a inicios do século IX d.C. thumb|300px|Hemisferio Oriental a finais do século IX d.C. Tempo que transcorre dende o 1 de xaneiro do 801 ata o 31 de decembro do 900 da era cristiá.
José Santiago Seijo
José Santiago Seijo, nado en Viveiro en 1877 e finado na mesma vila o 25 de abril de 1945, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Avogado en Viveiro. Integrado no maurismo, en 1912 organizou a Juventud Conservadora de Viveiro. Concelleiro de Viveiro, en novembro de 1913 foi nomeado alcalde por Real Orde, posto no que permaneceu até agosto do ano seguinte. Foi director do semanario El Vivariense en 1914, e foi detido e procesado. Ao ano seguinte dirixiu Verdad y Justicia. Secretario do concello de Mondoñedo, foi nomeado secretario do concello de Viveiro en novembro de 1923. Volveu ser nomeado alcalde de Viveiro ao rematar a ditadura de Primo de Rivera e tomou posesión o 14 de abril de 1930. Foi elixido concelleiro o 12 de abril de 1931. Coa proclamación da Segunda República integrouse na ORGA facéndose co control da organización ao desprazar e marxinalizar ao sector de Ramón Villar Ponte. Presidiu o Partido Republicano Independiente de Viveiro que editou en 1933 o semanario Vox Pópuli. Foi nomeado alcalde en abril de 1934 e permaneceu no cargo até setembro de 1935, cando foi destituído polo gobernador civil, sendo substituído no cargo polo primeiro tenente de alcalde Eugenio Pérez Abadín. Foi reposto no cargo en xaneiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 15 de agosto e xulgado por rebelión, co resultado de sobresemento provisional. Saíu en liberdade o 14 de decembro de 1936, a disposición da autoridade gobernativa.
Ex cathedra
thumb|210x210px|[[Cathedra Petri "a cadeira de Pedro", que se atopa na Basílica de San Pedro en Roma]]
Ex cathedra é unha locución latina que significa literalmente "desde a cadeira". Está composta por ex (preposición de ablativo "dende") e cathedra (ablativo de "cadeira"), e refírese ao acto de expresar algo coa autoridade que corresponde a un cargo (ben sexa un xuíz, un profesor etc.) sendo así a cadeira ou cátedra unha metonimia da función. Polo tanto, adoita empregarse para expresarse de xeito maxistral e moi solemne. O uso principal desta expresión é o levado a cabo polas institucións papais. Cando o Papa fala dende a súa cadeira ou cathedra de autoridade, como cabeza visible da Igrexa Católica, as súas ensinanzas non dependen do consentimento da Igrexa e son irreformables. O Concilio Vaticano I expresou en 1879 así o dogma da Infalibilidade Papal: «O Romano Pontífice cando fala ex cathedra, isto é, cando o exercicio do seu oficio de pastor e mestre de todos os cristiáns, en virtude da súa suprema autoridade apostólica, define unha doutrina de fe ou costumes como que deben ser sostidas por toda a Igrexa, posúe, pola asistencia divina que lle foi prometida no benaventurado Pedro, aquela infalibilidade da que o divino Redentor quixo que gozara a súa Igrexa na definición da doutrina de fe e costumes. Por isto, ditas definicións do Romano Pontífice son en si mesmas, e non polo consentimento da Igrexa, irreformables» (Constitución dogmática Pastor Aeternus, Cap 4) Tres condicións deben reunirse para que unha definición pontificia sexa ex cathedra (segundo o Catecismo):
Oiartzun
miniatura|Localización do concello en Guipúscoa miniatura|Oiartzun Oiartzun é un concello situado no nordés de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase na comarca de Donostialdea, a 10 km de Donostia.
Tiña en 2016 unha poboación de 10.148 habitantes, dispersa en diferentes barrios que se reparten polo val de Oiartzun. O núcleo principal e capital do concello é Elizalde. Os oito barrios tradicionais do concello son: Altzibar, Arragua, Elizalde, Ergoien, Gurutze, Iturriotz, Karrika e Ugaldetxo.
Susa
dereita|miniatura|250px|Esfinxe de Darío I de Persia no palacio de Susa
Susa foi unha antiga cidade, que foi capital de Elam e residencia do Señor Supremo do país. Está situada ao sueste de Irán, e hoxe en día é unha cidade en ruínas, a pesar de que moi preto hai unha cidade moderna co mesmo nome.
Historia
Susa foi fundada sobre o -4000. Estivo baixo control político sumerio e logo elamita. As escavacións mostraron nos niveis primeiros unha cerámica diferente á de Súmer e nos niveis seguintes unha cerámica idéntica (especialmente do período de Uruk). A influencia protoelamita está presente desde finais do cuarto milenio (antes do -3000); as inscricións protoelamitas (que non puideron ser descifradas) foron usadas ata o -2900.
Despois do -2500 estivo baixo influencia de Awan, reino que se formara sobre o suroeste e sur, e que era de cultura elamita, diferente á cultura sumeria. Conquistado Awan por Sargón I de Akkad sobre o -2330, en Susa estableceuse un gobernador. Sobre o -2221 Awan recuperou a independencia en relación a Akkad. Neste tempo Awan anexionou a rexión de Susa (Susiana) cando Puzur-Inaunainak de Awan conquistou Susa sobre o -2200. Os elamitas invadiron o nordeste de Mesopotamia sobre o -2200 e provocaron o movemento dos Gutis cara a Acadia.
Puzur-Inauainak deixou diversos documentos co seu nome en Susa, algúns en acadio e outros en escritura elamita lineal, da que só se deron descifrado algunhas firmas e que probabelmente derivan do protoelamita.
Urnammu de Ur enfrontouse aos reinos elamitas e o seu sucesor Shulgi (reinou sobre -2094 – -2046), derrotounos en Susiana e púxoos baixo dependencia de Ur como unha provincia con capital na cidade de Susa. Permaneceu en mans da dinastía de Ur ata a súa caída sobre o -2004. Un dos reinos elamitas vasalos, Simash ou Simashki, dirixirá a recuperación nacional e o -2003 derrotaron a Ur, a cuxo rei, Ibisin ou Ibbisin, fixeron prisioneiro e trasladaron a Anshan (outro reino elamita, onde a dinastía de Shimashki se impuxera), onde morrerá. Susa sublevouse contra Ur e fíxose independente cara ao -2004, e aliouse a Simash, pero finalmente a Susiana incorporouse ao reino e estableceuse Susa como capital principal do país. Un príncipe, normalmente o herdeiro, levou a miúdo o título de "sukkal de Susa" (rei de Susa, posiblemente título de orixe relixiosa); é posíbel que o goberno fose exercido polos príncipes o verán, cando o rei deixaba Susa, moi calorosa, para ir á meseta de clima máis morno. Susa foi a capital de Elam ou polo menos unha das cidades principais nos seguintes séculos.
A partir de -1455 o reino de Anshan volve a unirse ao reino de Susa e volve constituír un poder considerábel. (1) O -1405 os babilonios establecen en Elam unha nova dinastía, o que inicia unha era de cooperación. Pero despois do -1250 unha mudanza dinástica en Elam rompe o período de paz e cooperación. Os elamitas, na súa loita chegan a Babilonia o -1155 e instalaron un rei da dinastía elamita. A influencia elamita esténdese a Acadia e as cidades da zona e a Nippur. Nabucodonosor I, rei de Babilonia orixinario de Isin, expulsa aos elamitas e devástalles o país.
Elam desaparece e non se mencionan reis elamitas ata avanzado o século VII a.C., cando axudan a Babilonia contra Asiria; os reinos elamitas serán conquistados por causa diso polo rei de Asiria Assurbanipal (-668--627) que entra en Susa o -646.
Pero pouco despois o rei de Susa volve a ser independente e menciónase un rei en Anshan. O 536 a.C. a Susiana foi conquistada por Ciro II o grande, que fixo prisioneira a Pantheia muller do rei Abradates, e o seu sucesor Darío I o grande faraa capital do Imperio persa, ata que a capital se trasladou a Persépole.
No 331 a.C., cando gobernaba o sátrapa Abulites, Susa foi conquistada por Alexandre o Grande e inicia unha decadencia acelerada. O elamita vaise deixar de escribir no século IV a.C. pero séguese a falar ata o século XIII.
Escavacións
Susa foi escavada desde 1897 ata o 1978. As primeiras escavacións fixéronas Jacques de Morgan e Robert de Mecquenem (1897-1946). Seguiu Roman Ghirshman (1946-1967), que cambiou os métodos, igualmente pouco axeitados, ata que o 1967 comezaron as escavacións por J. Steve e despois Jean Perrot, directores da misión francesa. A revolución parou os traballos.
Rosa Bassave
Rosa Bassave Roibal, nada na Coruña o 30 de marzo de 1954 e finada en Santiago de Compostela o 10 de setembro de 2012, foi unha militante anarcosindicalista galega.
Traxectoria
Posteriormente participa activamente na refundación do sindicato CNT en Compostela, sendo elixida secretaria xeral en 1990 e 2002 e tesoureira en varias ocasións. Tamén participa no Ateneu Libertário de Compostela e na asociación Mulleres Libres, así como na radio Kalimero. En 2005 foi elixida secretaria xeral da Confederación Rexional Galaica da CNT.
Asidua conferenciante, colaborou en publicacións como Arco da Vella (baixo o pseudónimo de María Balteira), (A)narquista, Andaina, CNT, Festa da Palabra Silenciada, Marea Negra, A Nosa Terra, Outrasvozes, ou A Protesta. Bibliotecaria da USC desde 1986, tamén colaborou en revistas profesionais de bibliotecas.
Ibarra
Ibarra é un concello vasco da provincia de Guipúscoa. A súa poboación é de 4.290 habitantes (2011).
António Guterres
António Manuel de Oliveira Guterres, nado en Lisboa o 30 de abril de 1949, é un político e diplomático portugués. Dende 2017, exerce como Secretario Xeral das Nacións Unidas, sendo a novena persoa en ter este cargo. Membro do Partido Socialista Portugués, Guterres foi Primeiro ministro de Portugal dende 1995 até 2002.
Guterres exerceu como secretario xeral do Partido Socialista de 1992 a 2002. Foi elixido primeiro ministro en 1995 e dimitiu en 2002, despois de que o seu partido fose derrotado nas eleccións locais portuguesas de 2001. Despois de seis anos gobernando sen maioría absoluta, o Partido Socialista tivo un resultado peor do previsto por mor das perdas en Lisboa e Porto, onde as enquisas indicaban que tiña unha sólida vantaxe. Eduardo Ferro Rodrigues asumiu a dirección do Partido Socialista, mais o Partido Socialdemócrata liderado por José Manuel Barroso perdeu as eleccións xerais. Malia esta derrota, as enquisas do público portugués tanto en 2012 como en 2014 situaron a Guterres como o mellor primeiro ministro dos 30 últimos anos.
Foi presidente da Internacional Socialista de 1999 a 2005, e foi o Alto Comisionado das Nacións Unidas para os Refuxiados de 2005 a 2015. Guterres foi elixido Secretario Xeral das Nacións Unidas en outubro de 2016, sucedendo a Ban Ki-moon a comezos do ano seguinte e converténdose no primeiro europeo en ocupar este cargo dende Kurt Waldheim en 1981.
Igrexa de Santa María de Muxía
A igrexa de Santa María é o templo parroquial da vila de Muxía.
Descrición
A pesar de ter formas románicas como as columnas, os capiteis invertidos e a portada central de entrada, a igrexa de Santa María de Muxía inclúese no gótico mariñeiro do século XIV.
Sobremesa
miniatura|Sobremesas variadas.
Na cultura occidental recente, a sobremesa é o derradeiro prato que se serve no curso dunha comida (xantar ou cea). Componse dun prato cociñado máis ou menos azucrado ou ben de froitas, pasteis, cremas, tortas, flans, xeados, pudins e doces.
Nunha acepción máis antiga, a sobremesa comprendía tamén o queixo e algúns froitos secos (noces, castañas asadas).
Etimoloxía
O nome é unha extensión de sobremesa, é dicir, do período de tempo en que os comensais permanecen á mesa despois de comeren, xeralmente falando, xa que é nese momento cando se serve.
Na lingua galega, sobremesa vén da construción morfolóxica sobre + mesa, significando sobre 'despois', 'aquilo que sucede máis tarde', e mesa significando 'comida principal que se consome á mesa'. Polo tanto, sobremesa significa despois da mesa ou aquilo que sucede á comida principal.
Historia
dereita|miniatura|250px|[[Amendoados de Allariz.]] dereita|miniatura|250px|[[Filloas, típica sobremesa do entroido en Galicia.]]
Non foi até a Idade Media, cando o azucre comezou a fabricarse, en que a xente empezou a gozar de máis sobremesas doces, pero incluso entón o azucre era tan caro que se reservaba só para os ricos, e en ocasións moi especiais.
A orixe de sobremesas conxeladas, como o xeado e os sorbetes remóntanse tamén á Idade Media, cando a realeza consumía xeo doce con sabor a mel ou a xarope de froitas.
Tamén na Idade Media, nos banquetes da corte francesa, pratos que hoxe consideramos como sobremesa, e que podían consistir en preparacións doces e salgadas, non pechaban a comida, senón que ían seguidos por outros dous servizos, o issue de table e o boutehors, alimentos compostos de viño e especias de cámara (así chamadas porque sa pasaba a unha cámara á parte para degustalas), especias ou froitas confeitadas en azucre ou mel: xenxibre, coandro, fiúncho, anís, nougat de piñóns, doce de marmelo, abelás e pistachos confeitados. Estas especias de cámara gozaban de gran reputación, pois considerábase que facilitaban a dixestión, de xeito que eran máis ben medicamentos que doces, e por iso eran frecuentemente preparadas por boticarios e dadas aos enfermos.
Antes do século XIX, que conduciu, por un lado, ao xurdimento da clase media e, por outro, á mecanización da industria azucreira, os doces eran un privilexio da aristocracia. Cando o azucre se fixo máis barato medrou, paralelamente, o desenvolvemento e a popularización das sobremesas.
En moitas culturas, como a chinesa, non se espera a chegar ao final da comida, servíndose unha mestura de doces e saborosos pratos ao longo da comida.