cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Resposta sensorial meridiana autónoma
Cobertura nos medios
Unha conferencia no Reino Unido (Boring 2012) mencionou vídeos ASMR na súa lista de temas a debater. A cobertura desta conferencia, como se informou no Slate magazine, mencionou o músico e xornalista Rhodri Marsden presentando a ASMR declarando que este fenómeno é un estilo de vídeos tipo xogo de roles non sexual do YouTube.
Tempada 2017/18 do Deportivo da Coruña
Outubro
O 9 de outubro anunciouse a renovación do lateral portugués Luisinho Correia, ampliando o seu contrato até xuño de 2020.
Resposta sensorial meridiana autónoma
Cobertura nos medios
Un artigo sobre o fenómeno de «calafríos» inducido por momentos específicos dunha peza musical, menciona distincións feitas polos usuarios da sección ASMR en Reddit co fin de distinguir a valencia entre a ASMR e o «calafrío» (tamén chamado frisson). Un artigo semellante na revista musical británica New Musical Express, ou NME, mencionou distincións entre ASMR e frisson. Sinalou que aínda que ambas as reaccións tenden a evocar a «pel de galiña» no observador, as reaccións emocionais e fisiolóxicas son diferentes.
Tempada 2017/18 do Deportivo da Coruña
Outubro
O 10 de outubro o club anunciou que superou a barreira dos 27.000 socios.
Resposta sensorial meridiana autónoma
Cobertura nos medios
O escritor Sean T. Collins citou o catedrático David Huron da Ohio State University, quen imparte aulas na Escola de Música da Universidade, declarando que a ASMR e a sensación de «calafrío» son diferentes e que «o efecto ASMR está clara e intensamente relacionado á percepción de non-ameaza e atención altruísta», di Huron, quen observa que hai unha grande semellanza ao aseo físico nos primates. «Os primates non humanos obteñen grande pracer (achegándose á euforia) cando son aseados por un compañeiro». E, di Huron, eles aséanse mutuamente non para estaren limpos, senón para conectar uns cos outros.
Reaccións científicas
Steven Novella, director de Neuroloxía Xeral na Escola de Medicina da Universidade de Yale é contribuidor activo de temas que implican escepticismo cientifíco escribiu no seu blog de neurociencia acerca da falta de investigación científica en relación á ASMR, dicindo que as tecnoloxías da imaxe por resonancia magnética funcional e a estimulación magnética transcraniana deberían ser usadas co fin de estudar o funcionamiento cerebral de persoas que experimenten ASMR en relación a persoas que non o experimenten. Novella discute o concepto de neurodiversidade e menciona como a complexidade do cerebro humano é debida a comportamentos de deenvolvemento a través da escala de tempo evolutivo. Este tamén suxire a posibilidade de a ASMR ser un tipo de incautación do pracer ou algunha outra maneira de activar a reacción pracenteira.
Eunuco
Aspectos bio-psico-socio-culturais
Para Freud, o descubrimento feminino e masculino do sexo oposto, produce nas mulleres un sentimento inicial de perda ou carencia, e nos homes un temor ou horror á perda. É o que Freud denomina Complexo de castración.
Batalla de Valmaseda
A batalla de Valmaseda tivo lugar o 6 de novembro de 1808, na localidade homófona, durante a retirada de Cantabria do Exército de Galiza, comandado polo tenente xeneral Blake, contra forzas francesas, superiores en número, que conducía o xeneral Victor. Blake logrou unha pequena vitoria.
Antecedentes
Logo de recibir o reforzo das tropas veteranas da "División do Norte", acabadas de chegar de Dinamarca, que estaban ao mando do marqués de la Romana, Blake decidiu facer fronte ao exército napoleónico que o perseguía.
Desenvolvemento da batalla
O 15 de novembro a división do xeneral Vilatte, que operaba por diante do resto das formacións galas, caeu nunha emboscada.
Balance
Amolado ao saber o que a súa Grande Armée sufrira, o que en realidade non era máis que unha derrota menor ante un exército de bandidos dirixido por frades, Napoleón reprendeu severamente a Victor pola súa imprudencia. Porén Victor vingouse seis días máis tarde cando derrotou a Blake en Espinosa de los Monteros.
Eunuco
Aspectos bio-psico-socio-culturais
Doenzas, accidentes ou agresións, para calquera macho mamífero (como o home) manteñen a perigosa posibilidade dunha castración (que os convertería en eunucos). Entre as enfermidades que constitúen unha grave ameaza, atópanse o cancro de testículos, o cancro de pene, e algunhas enfermidades venéreas entre outras.
Aspectos históricos
miniatura|Eunuco nun [[harén, pintura de Jean-Léon Gérôme, século XIX]] Na historia humana -aínda que noutra porcentaxe ínfima- non deixan de ser numerosos os homes que perderon os seus xenitais en actos violentos, como na guerra por exemplo.
Na Grecia antiga eran moi temidas as Amazonas, un pobo de feroces guerreiras cunha sociedade matriarcal, que segundo algunhas versións da lenda mataban ou mutilaban homes cando non os necesitaban para a reprodución.
Son famosos os costumes institucionalizados de converter homes en eunucos que en diferentes etapas da súa historia eran practicados nos imperios Babilónico, Chinés, Persa, Bizantino, Árabe e Turco. Nestes casos, os homes socioeconómicamente acomodados do país, encomendaban aos eunucos o coidado das mulleres do harén. Algúns eunucos chegaron a ser importantes funcionarios e acadar unha considerable influencia política, os máis hábiles enxeñábanse para decidir políticas de Estado que afectaban as relacións internacionais cos países veciños. Nestes países houbo eunucos que acadaron no social moita sona, no económico moitas riquezas, e no político moito poder.
Durante a invasión a Persia, Alexandre Magno coñeceu a un eunuco que o cativou pola súa beleza, Bagoas.
En tempos de guerras santas e cruzadas, en tempos de grandes emperadores modernos en España e Turquía, en tempos de piratas cristiáns e mouros, eran frecuentes os casos en que as poboacións derrotadas en combate eran decimadas polos vencedores: violando e roubando ás mulleres, e castrando e escravizando aos homes.
Os eunucos na China
Na China, os eunucos eran empregados no Palacio Imperial (o lugar máis importante do pobo). Ao principio eran suficientes para cubrir a tradicional cota de eunucos aqueles delincuentes ou criminais que eran condenados á castración, pero co tempo, ao aumentar o tamaño do Estado chinés, e en consecuencia a súa burocracia imperial e as súas diversificadas funcións, xa non se daba abasto.
Foi entón que houbo de buscar e aceptar novos candidatos de diferente procedencia. Pese a ser servidores en distintos cargos, foron aumentando a súa importancia e adquirindo algunhas vantaxes (como folgura económica). É así como nas aldeas máis pobres ás veces algúns poucos automutilábanse coa esperanza de alcanzar unha mellor posición social e económica. Non eran estraños os casos nos que o pai, a nai, os irmáns e as irmás, acompañaban a un integrante da familia a unha cita co barbeiro-cirurxián. Este, con técnicas rudimentarias baseadas na sabedoría daquel entón, procedía á operación.
Se a resposta final era afirmativa, entón cun só movemento cencenaba os xenitais. Logo xunto coa inmensa dor producíase unha abundante hemorraxia. O barbeiro aplicaba baños de sales e aceites para detela e logo aplicaba unha pequena cuña de metal, xeralmente estaño, no orificio uretral. Entón viña o máis difícil, o novo eunuco debía estar andando amodo sen maior descanso, e non consumir nada de líquidos por uns días.
Ao cabo do tempo, retirábaselle o tabique de metal antes pendurado no orificio uretral, se conseguía ouriñar, entón a operación fora un éxito e xa podía empezar a xestionar un emprego para servir na Corte do Emperador. No caso contrario, unha atroz agonía esperaba ao novo eunuco antes da súa lenta morte. Os despoxos xenitais ás veces eran reclamados por quen fora o seu propietario, e entón o barbeiro entregáballos. Pero con frecuencia devanditos despoxos non eran reclamados e nese caso o barbeiro gardábaos anotando coidadosamente a data e a quen pertencían. Esta conduta debíase a que se o eunuco era aceptado no Palacio Imperial, e unha vez alí conseguía facer carreira, descubriría que para cada ascenso (e con iso máis diñeiro) a tradición obrigaba como requisito ensinar nun rito os restos do que foron os seus xenitais. Entón o eunuco volvía apresurado a intentar recuperar o que en mala hora deixou abandonado, para o que o barbeiro esperábao disposto a entregarlle o seu, previo cobro dunha importante cantidade adicional de diñeiro. Os eunucos acadaron o seu máximo apoxeo na idade media, especialmente durante a dinastía Ming.
Os eunucos noutros pobos
En moitos outros pobos tamén existía o costume de converter homes en eunucos. Aínda hoxe existen na India (coñecidos como hijras), e ata hai pouco habíaos en Rusia (mesmo sobreviviron ata mediados do réxime soviético); tamén os houbo no Barroco europeo empregados para o canto e chamados castrati (en italiano, literalmente, "castrados").
En Djibuti, cando un home quería solicitarlle a unha muller que contraesen enlace matrimonial, para ser aceptado debía demostrar primeiro o seu valor levándolle como obsequio e entregándolle como agasallo, envolvido, os xenitais doutro home a quen previamente debía mutilar. Sen devandito obsequio non era aceptado, e os costumes sociais incluían a burla por parte da muller pretendida con frases que poñían en dúbida a masculinidade do pretendente por non ser capaz de cumprir valentemente coa tradición. Entre as formas de procurase tan macabro botín estaban, por exemplo, a guerra colectiva ou o asalto individual a estranxeiros ou anciáns. Dende fai varias décadas, a predicación dos misioneiros relixiosos fixo desaparecer este costume; con todo, as máis anciás aínda conservan orgullosas como valioso recordo o seu tradicional agasallo prenupcial.
Tempada 2017/18 do Deportivo da Coruña
Outubro
O 15 de outubro debutou co primeiro equipo o porteiro nixeriano do filial, Francis Uzoho, de tan só 18 anos de idade; sendo o porteiro máis novo en debutar en Primeira División. Foi nun empate a domicilio fronte o SD Eibar (0–0), con polémica polos supostos cacheos excesivos aos seareiros do Deportivo na súa entrada ao estadio de Ipurua.
O 24 de outubro o club rescindiu o contrato de adestrador, Pepe Mel, debido aos malos resultados (2 vitorias, 2 empates e 5 derrotas). Horas máis tarde anunciouse que o adestrador do filial, Cristóbal Parralo, faríase cargo do equipo até o final da tempada.
Novembro
O 7 de novembro anunciouse a contratación do ex-porteiro deportivista Gustavo Munúa como adestrador do Deportivo Fabril, até o remate da tempada.
Decembro
O 8 de decembro o club anunciou o traspaso do defensa Alejandro Arribas, que xogará no Club Universidad Nacional (Pumas de la UNAM) mexicano. Arribas firmou por dúas tempadas e media e o traspaso estimouse en millón e medio de euros.
Xaneiro
O 2 de xaneiro o club anunciou o cesamento, de mutuo acordo, do director deportivo Richard Barral, tras dúas campañas e media.
O 21 de xaneiro debutou co primeiro equipo en liga o defensa hispano-camerunés do filial Steve Aldo One, nunha avultada derrota fronte o Real Madrid no estadio Santiago Bernabéu (1–7).
O 22 de xaneiro o club anunciou a incorporación do gardameta ucraíno Maksym Koval, cedido polo FK Dynamo Kyiv. Minutos máis tarde anunciouse a chegada do defensa español Eneko Bóveda, logo de desvincularse do Athletic Club.
O 29 de xaneiro anunciouse a terceira incorporación do mercado invernal. O mediocampista danés Michael Krohn-Dehli, logo de desvincularse do Sevilla FC, firmou até xuño de 2019 polo conxunto coruñés.
O 31 de xaneiro o club anunciou a rescisión do contrato de Costel Pantilimon (que marcha ao Nottingham Forest F.C.) Horas máis tarde sumouse a rescisión do contrato de Bruno Gama. Días máis tarde anunciouse a súa incorporación ao AD Alcorcón, de Segunda División, até o remate da temporada.
Febreiro
O 4 de febreiro foi cesado o adestrador Cristóbal Parralo, logo de 2 vitorias, 3 empates e 7 derrotas, co equipo en posicións de descenso a Segunda División. Un día máis tarde foi presentado o seu substituto, o neerlandés Clarence Seedorf, cun contrato até o remate desta tempada.
O 8 de febreiro o club anunciou a incorporación aos adestramentos, en calidade de proba, ao mediocampista ghanés Sulley Muntari, actualmente sen equipo. Finalmente, o 22 de febreiro o club anunciou a fichaxe do xogador, até o remate da tempada. O seu debut produciuse un día despois, na xornada 25, nun empate en Riazor fronte o RCD Espanyol (0–0), converténdose no primeiro xogador ghanés en vestir a camisola do equipo coruñés.
Marzo
O 16 de marzo publicouse que o Tribunal Supremo ratificou a pena dun millón de euros imposta ao Deportivo como indeminización ao Real Valladolid pola firma do contrato en 2014 de Saúl García, que anteriormente se comprometera co club pucelano.
Abril
O 22 de abril o Deportivo feminino rematou o campionato como segundo clasificado con 73 puntos, detrás do Real Oviedo Femenino, que xogará a fase de ascenso para a Primeira División feminina.
O 25 de abril o club anunciou que o expresidente Augusto César Lendoiro recibira a alta hospitalaria logo de corenta días ingresado no Complexo Hospitalario Universitario A Coruña tras ser operado de urxencia dunha obstrución nunha válvula do corazón. Horas máis tarde anunciose que o club substituirá o sistema de iluminación do estadio de Riazor, facendo un investimento de 1,7 millóns de euros. O proxecto iniciarase unha vez remate a tempada, co inicio das obras de substitución das cubertas do estadio.
O 29 de abril, tras perder en Riazor fronte o FC Barcelona (2–4), o equipo certificou o seu descenso a Segunda División a falta de tres xornada por disputar.
Maio
O 8 de maio o club presentou o novo director deportivo, Carmelo del Pozo, para as tres próximas tempadas, logo de desvincularse do Levante UD.
O 12 de maio debutou co primeiro equipo o defensa rioxano Mujaid Sadick, xogador xuvenil e eventualmente no filial, nunha derrota en Riazor fronte o Villarreal CF (2–4).
O 22 de maio o club anunciou que Clarence Seedorf non renovará á fronte do banquiño branquiazul, logo do descenso a Segunda División.
Material deportivo
O equipamento do Deportivo foi proporcionado por Macron e os patrocinadores foron Estrella Galicia, Abanca e Luckia.
Enciclopedia de la fauna de Félix Rodríguez de la Fuente
A Enciclopedia Salvat de la fauna é unha obra dedicada á fauna que foi editada, en principio en fascículos, entre 1970 e 1973, publicada pola Editorial Salvat (Pamplona).
O seu coordinador e director foi Félix Rodríguez de la Fuente. No equipo de redactores encontrábanse Miguel Delibes de Castro, Javier Castroviejo, Cosme Morillo e Carlos Vallecillo, entre outros.
A enciclopedia está composta por once volumes, publicados en fascículos semanais de 24 páxinas.
Tivo grande éxito nacional e internacional, traducíndose a catorce idiomas, e tivo unhas vendas totais de corenta millóns de exemplares.
Miguel Delibes de Castro recordou anos despois ter visto a enciclopedia entre os libros técnicos da maioría dos Museos de Ciencias Naturais de Europa.
Reino de Xudá
miniatura|272px|Mapa do sueste do [[Levante mediterráneo, cara 830 a. C. na cor ]] O Reino de Xudá foi un antigo reino nado da sucesión do primixenio Reino de Israel, a súa historia aparece relatada na Biblia, ocupaba o sur de Palestina e cronoloxicamente estendeuse entre o 930 a.C. e o 586 a.C. A súa orixe está na morte do rei Salomón, dez das tribos de Israel rebeláronse contra a liña de David, rexeitando aceptar a Roboam e elixindo a Xeroboam, que non era da estirpe de David, como rei. No sur dúas tribos mantivéronse fieis a Roboán, en torno a Xerusalén, formando o reino de Xudá. O reino desapareceu cando o rei de Babilonia Nabucodonosor II destruíu Xerusalén.
La casa de Lúculo
La casa de Lúculo o el arte de comer (nueva fisiología del gusto) é unha obra literaria de Julio Camba, editada en 1929. É a súa peza máis difundida, e tamén a única que non consiste nunha recompilación de artigos. O título desta obra parte do nome de Lúculo, o que fora xeneral de Roma e que se caracterizaba porque "facía render por fame os inimigos e por satisfacción os amigos".
Características
Este libro trata da gastronomía. Fala de temas como as boas maneiras, as técnicas culinarias e os alimentos. Iníciase cun prólogo chamado Hors d'œuvre onde o autor defende a súa autoridade para falar do tema. En La Gastronomía y la Ciencia expón as inquedanzas da xente de comezos do século XX, falando do descubrimento das vitaminas e expoñendo unha teoría dos alimentos, que dividía en dúas categorías: os que proporcionaban forza e calor e os que nutren as células e repoñen os desgastes dos tecidos.
Os seguintes capítulos son La cocina española, Otras cocinas, Técnica culinaria, Los vinos, Pescados de mar, Mariscos e Platos populares españoles, onde relaciona a arte culinaria coa historia e as particularidades das diversas cociñas e as propiedades das materias primas. O Camba viaxeiro neste libro fai percorrer ó lector as diferentes cociñas, que son analizadas cun perfecto coñecemento dos países que visitou e non perde tampouco a oportunidade de intercalar comentarios humorísticos e absurdos para algúns dos misterios da cociña. Remata a obra coas seccións Dos ensayos sobre la guía e Normas del perfecto invitado.
A obra ten numerosas citas noutras linguas como o alemán (incluída unha cita de Martiño Lutero), inglés, portugués, italiano, latín ou galego.
En 2004 foi incluído na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de La Voz de Galicia.
1151
Mortes
Historia ano a ano
Krešimir Ćosić
Krešimir Ćosić, nado o 26 de novembro de 1948 en Zagreb, Iugoslavia (actual Croacia) e finado o 25 de maio de 1995 en Baltimore, Estados Unidos, foi un xogador e adestrador profesional de baloncesto croata. A Copa de Croacia de baloncesto recibe o nome de Kup Krešimira Ćosića (do croata: Copa Krešimir Ćosić) na súa honra.
Considerado un dos trinta e cinco mellores xogadores da historia da Euroliga, é tamén membro do Basketball Hall of Fame (o terceiro xogador non americano en conseguilo) e do FIBA Hall of Fame. Embaixador croata en Washington, D.C. (Estados Unidos), foi tamén un líder espiritual e misioneiro da Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días. Cunha altura de 2,11 metros xogaba na posición de pivote.
Zadar e a NCAA
Os seus primeiros pasos baloncestísticos deunos na cidade de Zadar, no equipo local do KK Zadar. Con apenas 17 anos xa gañara o seu primeiro título, a liga de Iugoslavia, algo que repetiría en 1967 e 1968. O 6 de agosto de 1967 conseguría un récord que non foi batido até moitos anos despois por outro gran xogador, Dražen Petrović, anotando 61 puntos nun partido de liga. Con 20 anos foi convocado coa selección iugoslava para participar nos Xogos Olímpicos de México 1968, onde conseguiron a medalla de prata tras perder na final coa selección dos Estados Unidos por 65 a 50.
Non tardaron en fixarse nel no país inventor do baloncesto a acabou índo a xogar á universidade mormona de Brigham Young, converténdose no primeiro europeo en irse a xogar alén do Atlántico. O seu paso polo equipo, onde xogou entre 1971 e 1973, foi todo un éxito, sendo elixido en dúas ocasións "All-American", e promediando 19,1 puntos por partido. A súa camiseta co número 11 foi retirada en 2006 por Brigham Young como homenaxe á súa traxectoria deportiva, sendo o segundo xogador dese equipo que recibe tal honra tras Danny Ainge. Ademais, alí converteuse en líder e misioneiro da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, sendo bautizado por Hugh Nibley, un dos especialistas máis famosos desta doutrina.
Regreso a Europa
A pesar de ser seleccionado no draft da NBA en dúas ocasións (en 1972 na posición 144 da décima rolda por Portland Trail Blazers, e en 1973 na posición 84 da quinta rolda por Los Angeles Lakers, e mesmo no draft da ABA polos Carolina Cougars, mais finalmente decidiu decidiu a Iugoslavia, cedendo ás presións gobernamentais.
Alí asinou co seu primeiro equipo, o KK Zadar, que o ano anterior estiver a piques de perder a categoría. Con todo, coa súa achega converteuno en campión de liga en 1974 e en 1975. Tras pasar dous anos na Union Olimpija de Liubliana, decidiu irse a unha liga potente como a italiana, fichando pola Virtus Bolgna, equipo co que gañou de novo dous campionatos de liga, en 1979 e 1980. Tras ese ano decide regresar ao seu pais, fichando pola Cibona Zagreb, gañando a liga nunha ocasión (1981) e a copa noutras tres. Ademais anotouse o seu primeiro título europeo de clubs, ao gañar ao Real Madrid a final da Recopa de Europa por 93 a 92, nun partido disputado en Bruxelas en 1982.
Tras abandonar o baloncesto en activo, seguiu vinculado ao deporte da canastra, sendo adestrador da Jugoplastika Split na tempada 1984-85. Posteriormente, en 1986 fíxose cargo durante un ano do posto de seleccionador nacional de Iugoslavia. E rematou a súa carreira no baloncesto profesional adestrando en Italiaao seu ex-equipo Virtus Bologna en Greciaao AEK Atenas.
Selección iugoslava
Ćosić Foi 303 veces internacional coa selección de Iugoslavia. Acudiu coa mesma a catro Xogos Olímpicos: México 1968, Múnic 1972, Montreal 1976 e Moscova 1980, gañando a medalla de prata nas dúas primeiras ocasións e por fin o ouro en 1980.
Participou tembién en catro edicións do Campionato Mundial de Baloncesto, gañando o ouro en 1970 en Liubliana e en 1978 en Manila, e a prata en Montevideo en 1967 e Porto Rico en 1974. En canto aos Campionatos Europeos de Baloncesto, participou en sete ocasiones, gañando a medalla de ouro en tres delas, en 1973, 1975 e 1977.
Labor como diplomático
Nos seus últimos anos de vida Ćosić exerceu como conselleiro da Embaixada de Croacia en Washington, D.C., mesmo continuou exercendo o seu labor cando se lle detectou un cancro que finalmente acabaría coa súa vida. Dada a súa encantadora personalidade contribuíu en gran medida a mellorar as relacións de amizade entre Croacia e Estados Unidos, recibindo en 1993 o prestixioso Premio da Liberdade pola súa contribución á promoción da paz e a reconciliación dos grupos étnicos no seu país. Faleceu en 1995, na cidade de Baltimore (Estado de Maryland), vítima dun Linfoma de Non-Hodgkin.
Gran Premio de Bélxica de 1956
O Gran Premio de Bélxica de 1956 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de xuño de 1956 no Circuíto de Spa-Francorchamps en Spa, Bélxica. Foi a cuarta carreira do Campionato do Mundo de Pilotos 1956.
Informe
Logo da primeira xornada de adestramentos do xoves, Fangio estaba na pole cun tempo de case 5 segundos máis rápido que Moss no segundo lugar. Estes tempos non se melloraron coas condicións de mollado do venres e as condicións de vento do sábado.
Estaba chovendo cando a carreira comezou, Fangio fixo unha mala saída e quedou no quinto lugar e Moss na cabeza. Pero na volta 3 Fangio xa estaba en segundo lugar, logo de pasar a Behra, Collins e a Castellotti. Na quinta volta xa ía líder e na volta 10 xa tiña unha vantaxe de 8 segundos sobre Moss, con Collins terceiro, nunha pista xa seca. Collins acadou o segundo lugar, cando Moss perdeu unha das rodas traseiras, no ascenso despois da ponte de Eau Rouge. Foi capaz de frear con seguridade e correr de volta a boxes e facerse cargo do coche de Perdisa. Retomou en sexto lugar, pero a unha volta dos líderes. Collins tomou o liderado definitivo cando Fangio perdeu a súa transmisión na volta 24. Unha dura batalla polo segundo posto entre Behra e Frere terminou cando o motor Behra comezou a fallar. Isto permitíulle a Moss acadar á terceira posición, despois de pasar a Schell anteriormente. Moss terminou a carreira cun ritmo vertixinoso, pero os dous líderes estaban demasiado lonxe para compensar a diferenza.
Gonzalo Concheiro
Gonzalo Concheiro Coello, nado en Ordes en 1963, é un médico e político galego do PPdeG.
Consellería de Medio Ambiente
A Consellería de Medio Ambiente foi unha antiga consellaría da Xunta de Galicia. As súas competencias actuais foron incorporadas á Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
Gonzalo Concheiro
Traxectoria
Fillo de Antonio Concheiro Carro e neto de Antonio Concheiro Iglesias. Irmán de Antonio Concheiro Coello. Nas eleccións municipais de 2003 concorreu como número dous da candidatura do PPdeG en Boimorto encabezada por Luís Verea e foi elixido concelleiro. Nas municipais de 2015 presentouse como cabeza de lista do PPdeG que obtivo cinco concelleiros e foi a lista máis votada, pero non foi alcalde porque houbo un pacto entre o PSdeG e o BNG. En agosto de 2015 presentou unha moción de censura e foi elixido alcalde co apoio do concelleiro non adscrito José Balado, que se presentara ás eleccións como número tres do PSdeG. En maio de 2016 dimitiu como alcalde e concelleiro debido á súa implicación nunha suposta estafa a compañía de seguros ligada a accidentes de tráfico.
Consellería de Medio Ambiente
Historia
As competencias sobre o medio ambiente foron tradicionalmente exercidas na década dos oitenta e nos primeiros noventa pola consellería de Agricultura que incorporaba, explícita ou implicitamente a xestión dos recursos forestais. A primeira consellería de Medio Ambiente de forma independente créaa Manuel Fraga en 1997 e o seu primeiro titular foi Carlos del Álamo. A consellería perdería a súa autonomía en 2009 ao integrarse na Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
Sibilante
Dise sibilante da realización ou fonema fricativo con punto de articulación entre alveolar e palatal. Entre os existentes no galego están os que se escriben destes xeitos: En portugués e francés existen os seus homólogos sonoros: Existen máis e debido ó seu comportamento conxunto nos sistemas fonolóxicos reciben este nome colectivo. En galego, a realización sibilante coma fricativa alveolar xorda do fonema interdental xordo recibe o nome de seseo.
Economía do Camerún
thumb|left|[[Agricultor camerunés.]] Grazas ás súas modestas reservas de petróleo e condicións favorables á agricultura, o Camerún ten unha das mellores economías exportadoras de commodities da África Subsahariana. Aínda así, o país enfronta considerables problemas, tales como unha baixa renda per cápita, unha distribución da renda relativamente mala, corrupción endémica e un clima para negocios xeralmente pouco favorable. Os mercados máis importantes para os produtos do país son España, Francia, Italia e Corea do Sur. A moeda do país é o Franco CFA da África Central.
1154
Mortes
Historia ano a ano
Capsómero
miniatura|Neste diagrama dun adenovirus, os capsómeros que forman a [[cápside son claramente visibles.]] Os capsómeros (do latín capsa, 'caixa' e do grego μερος, meros, 'parte') son as subunidades morfolóxicas que forman a cápside dos virus, a cuberta proteica xeralmente icosaédrica ou helicoidal que protexe o material xenético dun virus. Os capsómeros autoensámblanse para formar a cápside durante a replicación vírica. Están formados por grupos de moléculas proteicas idénticas (protómeros) que están unidas por enlaces non covalentes e son visibles con microscopio electrónico. Cada capsómero pode estar constituído por unha ou varias proteínas. Algúns capsómeros teñen unha función receptora ou fusoxénica ademais da función de empaquetamento. miniatura|Cápside icosaédrica
Capsómeros de cápsides icosaédricas
Os capsómeros poden clasificarse en función da súa localización na cápside. Por exemplo, nunha cápside icosaédrica, hai 12 vértices. Cada un destes doce vértices está ocupado por un pentámero. O pentámero chámase así porque ten 5 capsómeros veciños. Nos espazos entre os pentámeros son hexámeros, que constitúen a maior parte dunha cápside icosaédrica. Estes teñen cada un seis capsómeros veciños. Nunha cápside icosaédrica, sempre haberá 12 pentámeros, mais o número de hexámeros é variable.
En cápsides icosaédricas os capsómeros (unidades morfolóxicas) son poliproteínas constituídas por cinco ou seis proteínas ou monómeros proteicos (unidades estruturais). Estes monómeros proteicos tamén se chaman, nalgúns grupos de virus como os Picornavirus, protómeros. Á súa vez, en certos virus, os protómeros posúen distintos dominios proteicos denominados dominios RVC. Ás veces as caras dun virus icosaédrico coinciden co número de monómeros ou protómeros, pero non sempre ten que ser así.
Aplicación
Os capsómeros úsanse na construción de partículas similares a virus para elaborar vacinas.
Zúñiga
miniatura|150px|Escudo de Zúñiga miniatura|300px|Localización do concello en Navarra Zúñiga (Zuñiga en éuscaro), é un concello pertencente á Comunidade Foral de Navarra, que forma parte da comarca de Tierra Estella. Encóntrase a 71 km de Pamplona.
Xentilicio
Zuñigués (en éuscaro, Zuñigarra). Os habitantes de Zúñiga tamén reciben o alcume de cachuelos, que é o nome dun peixe que se cría nas augas do río Ega.
Xeografía
Vila do val da Solana, no Meiriñado de Estella. Atópase situado no extremo occidental da comarca estellesa, formando parte da depresión de Tierra Estella. O concello limita ao norte pola ladeira de Santiago de Lóquiz e ao sur polo río Ega e a Serra de Codés.
Historia
Cos distintos nomes de Estunega, Buztunica, Estuniga, Stunica, Estúñiga, Stúñiga, formou parte ata 1200 da terra de Campezo. Sancho Iñiguez, Señor do Estado e Val de Estunega (en éuscaro significa Estune, estreito, e Ega é o nome do río que pasa polo lugar), Arminguero do rei de Navarra e Aragón Sancho V Ramirez, e sexto neto do rei de Navarra Fortún Garcús "o Monxe", comezou polo 1080 a chamarse Sancho Iñiguez de Stunica.
A raíz da guerra civil que estalou en Navarra en 1274 e durou ata o 1277, debido á querela pola titoría da raíña nena Xoana I e ao seu compromiso matrimonial con Filipe IV de Francia "o Fermoso". Isto significaba a incorporación de Navarra á Coroa de Francia, polo que abandona Navarra Iñigo Ortiz de Stunica, Rico-home, Alférez Maior de Navarra, señor de Stunica, e outros lugares, quinto neto do rei de Navarra García V Ramírez "o Restaurador" e establécese na Rioxa, Castela. Zúñiga é nomeada vila de reguengo e incorporada en 1278 á Coroa de Navarra.
Despois de asinar o tratado de amizade e axuda entre os reis de Castela Henrique III "O Doente" e de Navarra Carlos III "o Bo", que se asinou o 21 de xuño de 1394, o rei Carlos III restituíu a Diego López de Estúñiga, Xustiza Maior de Castela e do Consello do Rei, o 31 de xullo de 1394 o señorío de Estúñiga (o seu solar) e o señorío de Mendavia en recompensa. Desde 1430 ata 1450 o señorío pasou a Carlos e Luis de Beaumont, obtendo a condición de boa vila con asento nas Cortes do reino en 1482.
Álvaro de Stunica y Guzmán, duque I de Béjar e Plasencia, parente maior da Casa de Stunica / Estúñiga, castelanizou o apelido en Zúñiga, logo do pacto de reconciliación coa raíña Isabel I "a Católica", asinado en 1476. Desde entón empregouse o nome de Zúñiga por persoas e cidades dos Reinos de España.
Administración
Está integrado na Mancomunidade de Montejurra e na Agrupación de Municipios de Lana, Piedramillera, Zúñiga, Mués e Sorlada. Pertence ao partido xudicial de Estella.
Festas
As festas patronais celebranse a última semana de xuño e a primeira de xullo.
Gran Premio de Suráfrica de 1980
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 1 de marzo de 1980. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 26º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo terceiro que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 320 quilómetros.
Resumo da carreira
A carreira foi gañada polo piloto francés René Arnoux pilotando un Renault RE20. Foi a segunda vitoria no Campionato Mundial de Arnoux logo da súa vitoria na carreira anterior de Brasil. Arnoux gañou por 34 segundos sobre o seu compatriota francés, o piloto Jacques Laffite que pilotaba un Ligier JS11/15. O compañeiro de Laffite no equipo Ligier, Didier Pironi, foi terceiro, completando un podio totalmente francés. Esta foi a primeira carreira desde o Gran Premio dos Estados Unidos de 1968 en ter un podio formado por pilotos dun só país. Os tres pilotos tamén pilotaban coches franceses.
A carreira foi, ademais, notable debido a dous accidentes durante a cualificación. O piloto francés Alain Prost rompeuse a boneca cando estrelou o seu McLaren M29 nas Esses logo dun fallo na suspensión. O piloto suízo Marc Surer resultou ferido moi grave cando estrelou o novo ATS D4 na curva Crowthorne ao final da recta. Surer sufriu graves feridas nas súas pernas. Ningún comezou a carreira, Prost tamén faltou na seguinte carreira, e Surer nas seguintes tres carreiras. O novo ATS D4 estaba demasiado danado para ser reparado e con Surer lesionado, deixaron ao piloto holandés Jan Lammers un ATS D3 para tratar de cualificar.
Do mesmo xeito que na anterior carreira no Brasil, a altitude deu os Renault sobrealimentados unha vantaxe dominante en velocidade. En terceiro lugar na grella, Nelson Piquet estaba case dous segundos por detrás na clasificación no seu Brabham BT49. Jean-Pierre Jabouille e Arnoux lideraron durante gran parte da carreira ata que Jabouille sufriu unha picada na roda. Os Ligiers subiron ao podio e Alan Jones perdeu o liderado no campionato co seu Williams FW07B. Piquet terminou cuarto por diante de Carlos Reutemann no segundo Williams. O último punto foi para Jochen Mass no seu Arrows A3.
Trece coches terminaron a carreira malia que o Alfa Romeo 179 de Patrick Depailler quedou demasiado lonxe para clasificarse. Geoff Les clasificouse 13º aínda que estrelou o seu Shadow DN11 ao final da carreira.
Arnoux converteuse no novo líder por puntos do campionato, cinco puntos máis que Jones e nove por diante de Piquet. Do mesmo xeito Renault pasou a liderar o campionato de construtores por diante de Williams.
Cartucho exipcio
dereita|miniatura|Xeroglífico de anel con [[selo shen. Posible precedente do cartucho]]miniatura|100px|Cartucho de Tolomeo. Cartucho exipcio é o símbolo formado por unha corda ovalada cos extremos anudados como se mostra na figura da dereita
Etimoloxía
O nome exipcio era shenu proveniente do verbo sheni, circundar, posiblemente derivado do anel shen. O nome moderno de cartucho é francés, por semellanza cos cartuchos utilizados polos soldados de Napoleón durante a súa expedición a Exipto, a finais do século XVIII.
Historia
O xeito máis frecuente de representar un nome real foi incluíndo o seu xeroglífico dentro dun cartucho (shenu). Xorde a mediados da dinastía II para denominar aos faraóns: Sened, Neferkasocar e Peribsen.
Tamén se usou na dinastía III con Nebka e Huny, aínda que só se utilizou habitualmente desde a dinastía IV.
Vogal posterior
Unha vogal posterior ou velar é un son vocálico que se articula coa lingua retraída, achegando o dorso cara ó veo. Acusticamente, son orais, graves e bemolizadas, e caracterízanse porque o seu segundo formante é inferior a 1200 Hz, fronte ás vogais centrais e anteriores, cuxo segundo formante ten unha frecuencia superior. miniatura|Comparación das posicións da lingua en vogais posteriores: pechada [ou], semipechada [ou], semiaberta [ɔ] e a vogal central [a].
O AFI identifica nove vogais posteriores:
José Luis Nogueira
José Luis Nogueira Rodríguez, nado en Santiago de Compostela en 1926 e finado en Vilagarcía de Arousa o 1 de abril de 2007, foi un empresario e político galego.
Traxectoria
En 1955 casou para Vilagarcía de Arousa, onde participou en diversos colectivos empresariais. Concelleiro durante o franquismo, foi designado como alcalde de Vilagarcía en 1976. Durante o seu mandato rematáronse as obras da traída de auga dende o río Umia á zona urbana de Vilagarcía. Continuou como concelleiro por UCD logo das primeiras eleccións locais democráticas de 1979. Ademais, ocupou un asento de deputado provincial entre 1979 e 1983, da que foi vicepresidente. Foi secretario xeral da Presidencia no primeiro goberno da Xunta de Galicia (1979-1981). Nos anos noventa foi presidente da Federación de Empresarios de Arousa. Tamén foi presidente da Fundación Galega contra o Narcotráfico.
Isauria
miniatura|Mapa de 1903 de [[Heinrich Kiepert. Isauria aparece ao leste de Pisidia.]] Isauria foi unha rexión da antiga Asia Menor, que limitaba ao leste con Licaonia, ao norte con Frixia, ao oeste con Pisidia e ao sur con Cilicia e Panfilia. O país era moi montañoso e salvaxe, case ben non tiña cidades, e as poucas que había estaban ao norte, agás a capital Isaura, que estaba ao suroeste. A pesar de que a maior parte do país eran montañas, cultivábase tamén o viño con grande extensión e outros produtos básicos para as necesidades.
Os seus habitantes eran os isaurios, pobos salvaxes que vivían do roubo, o saqueo e a pirataría. Isauria foi sometida por Roma o ano -75, despois dunha campaña duns tres anos.
A pesar da súa derrota, os isaurios continuaron cos seus hábitos depredadores. O país fora incorporado a Galacia sobre o -37, e o soberano de Galacia, Amintas, intentou eliminar o costume da bandidaxe, pero morreu nunha emboscada de bandidos o -25.
Mentres Pompeio saía contra os piratas cilicios ao mar, os bandidos isaurios continuaban actuando. Como os romanos non podían perseguilos polas montañas, estableceron unha serie de fortalezas e rodeáronos; pero os isaurios a miúdo puideron esquivar o bloqueo.
Checoslovaquia nos Xogos Olímpicos
Checoslovaquia participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1920, despois de competir como Bohemia dende 1900 até 1912. O país enviou deportistas para competir en cada edición dos Xogos de Verán, agás en 1984, cando se uniu ao boicot liderado pola Unión Soviética. Checoslovaquia participou en cada edición dos Xogos Olímpicos de Inverno dende os inaugurais de 1924 até 1992.
Despois da disolución de Checoslovaquia en 1993, a República Checa e Eslovaquia enviaron equipos independentes aos Xogos dende 1994.
Os deportistas checoslovacos gañaron un total de 143 medallas nos Xogos de Verán, maioritariamente en ximnasia. O país tamén gañou 25 medallas nos Xogos de Inverno, con salto de esquí e hóckey sobre xeo como os deportes que máis medallas lle reportou.
Santuario de Santa María a Real do Cebreiro
O Santuario de Santa María a Real do Cebreiro é un templo católico situado na parroquia do Cebreiro (Pedrafita do Cebreiro) na comarca dos Ancares.
Historia
Foi fundada polo Conde de Aurillac, e inicialmente formaba parte dun mosteiro. É un dos monumentos máis antigos da vía francesa do Camiño de Santiago, atribuíndoselle unións á lenda do Santo Graal. Esta relación aparece reflectida no escudo de Galicia.
Arquitectura
A igrexa é de estilo prerrománico, e ten a súa orixe no século IX. Ten nave rectangular, cuberta a dúas augas e cuberta de tella. A fachada non é a orixinal, senón que foi reconstruída posteriormente. Está formada por tres naves separadas por piares e rematada en tripla cabeceira.
Licor de guindas
miniatura|Botella e vasos de ginjinha. O licor de guindas é un licor tradicional galego. Elaborado de xeito artesanal nas casas, é o principal licor caseiro do norte de Galicia, mentres que o licor café ten máis tradición no sur. Adoita tomarse na sobremesa de xantares especiais.
Co nome de ginjinha é tamén un dos sinais de identidade da capital portuguesa. Foi un galego, Francisco Espiñeira, quen levou a Lisboa o licor de guindas, fundando en 1840 a primeira marca comercial de ginjinha, Espinheira, que continúa producíndose hoxe en día pola quinta xeración de descendentes de Francisco Espiñeira.
Elaboración
miniatura|esquerda|Establecemento de ginjinha, en [[Lisboa.]] A guinda é o froito da guindeira, unha árbore do xénero Prunus, o mesmo có da cerdeira. Recóllense no mes de xuño e o seu sabor é moi acedo polo cal non se comen. Para preparar o licor de guindas, quítaselles o rabo e introdúcense nunha botella de boca ancha. A continuación bótase augardente ata cubrir as guindas e unha ramiña de canela. Tápase ben a botella e déixase en maceración durante corenta días, transcorridos os cales engádense 250 gramos de azucre por cada litro de augardente. Reméxese suavemente varias veces e pasada unha semana xa está listo para tomar. A cantidade de azucre pode variar para facer o licor máis ou menos doce segundo os gustos.
Na literatura
O escritor lugués Ánxel Fole remata o seu conto en castelán ''Cuento de Navidad. El secreto del espejo, cunha frase que fai referencia ao licor de guindas: En la tallada copa fulgura un rubí''.
Santuario de Santa María a Real do Cebreiro
Arquitectura
Entre o patrimonio moble do templo, está unha pía bautismal de inmersión do século XVIII, un cáliz do século XII, a patena e unhas ampolas de cristal de rocha bañadas en prata doadas por Isabel a Católica na súa visita en 1486.
Lenda
Hai diversas tradicións orais relativas ao templo. Ao parecer, antigamente os monxes do mosteiro facían soar a campá para orientar os peregrinos nos días de néboa. Outra lenda relata un milagre: un veciño ía sempre a misa, xa chovese, tronase ou nevase, e o sacerdote ríase del, até que un día, ao recibir a eucaristía, o pan e o viño convertéronse en carne e sangue de verdade. A mesma tradición di que os dous sepulcros antropomorfos do templo son os do sacerdote e o campesiño.
Pranciškus Būčys
Pranciškus Petras Būčys, nado o 20 de agosto de 1872 en Šilgaliai (Lituania) e finado o 25 de outubro de 1951 en Roma (Italia), foi un relixioso greco-católico lituano, bispo e superior da Congregación dos Padres Marianos.
Traxectoria
En 1908, xunto con Jurgis Matulaitis-Matulevičius, foi un dos inspiradores da renovación da Congregación dos Padres Marianos. O 29 de agosto de 1909, en presenza de Wincenty Sękowski e Kazimierz Ruszkiewicz, foi admitido en segredo ao novizado da congregación, e o 15 de setembro de 1910 profesou como sacerdote da Congregación dos Padres Marianos, facendo os votos perpetuos sete anos máis tarde, o 11 de xuño de 1917.
O 27 de xullo de 1927 foi elixido Superior Xeral da súa congregación. Dedicado ao apostolado entre os cristiáns orientais, colaborou en 1929 co xesuíta Michel d'Herbigny en elaborar unha confesión de fe a ser empregada para a recepción de conversos rusos, da que foron enviadas copias a Pie Eugène Neveu.
O 3 de xullo de 1930 foi nomeado bispo titular de Olympus. Recibiu a consagración episcopal o 6 de xullo do mesmo ano, de mans do exarca apostólico de Sofía Kiril Kurtev.
O 21 de xullo de 1933 renunciou como superior da súa orde, sendo sucedido por Andrej Cikota. O 22 de xullo de 1939 foi reelixido superior dos Padres Marianos.
Retirouse o 14 de maio de 1951 e finou meses máis tarde, o 25 de outubro, en Roma.
Castro, Chile
Castro, tamén coñecida como Santiago de Castro, é un municipio (comuna) e unha cidade de Chile na Illa Grande de Chiloé, no arquipélago de Chiloé, na X Rexión dos Lagos. En 2017, a comuna tiña un total de 43 807 habitantes. A súa área é de 473 km2. Castro é tamén a capital da Pronvicia de Chiloé.
Rosa Cal Martínez
María Rosa Cal Martínez, nada en Ferrol o 27 de setembro de 1944, é unha mestra e escritora galega.
Castro, Chile
Integra canda as comunas de Ancud, Curaco de Vélez, Chaitén, Chonchi, Dalcahue, Futaleufú, Hualaihue, Palena, Puqueldón, Queilén, Quellón, Quemchi e Quinchao o Distrito Electoral N° 58 e pertence á Circunscrición Senatorial 17ª. Está localizado a 1.214 km de Santiago e é a terceira cidade máis antiga de Chile con existencia continuada, sendo fundada o 12 de febreiro de 1567, polo Mariscal vasco Martiño Ruiz de Gamboa, sendo gobernador o galego Rodrigo de Quiroga.
Xeografía
miniatura|left|[[Palafitas en Castro.]] A comuna está formada por unha estreita liña de terra da Illa Grande, entre as comunas de Dalcahue e Chonchi, e por dúas illas menores. Na deshabitada costa que dá ao Océano Pacífico, esta franxa ten uns 4,5 km de ancho e os seus límites son o río Anay ao norte e o Cole-cole ao sur. Esa zona está na Cordilleira da Costa de Chiloé e cóbrena bosques do tipo valdiviano, que en parte pertencen ao Parque Nacional Chiloé. Na costa leste, concéntrase case a totalidade da poboación da comuna, na cidade de Castro (latitude 42º27'48" S, lonxitude 73º48'29" O) e os seus arrabaldes. A cidade está emprazada nunha lingua de terra entre o estuario do río Gamboa e o esteiro de Ten-tén, na ribeira dun fiorde sinuoso que constitúe un resgardo para as embarcacións, aínda que a súa entrada sexa perigosa por ser estreita e estar chea de rochas. Ao outro lado do fiorde está a Península de Rilán, que tamén pertence á comuna e é onde se desenvolve a maior parte da actividade agrícola da comuna. As illas de Quehui e Chelín están un pouco ao sur de Aguantao, o extremo da península. miniatura|220px|Castro visto desde o mar.
Rosa Cal Martínez
Traxectoria
Traballou de mestra de ensinanza primaria ata o ano 1977. Marchou a Madrid, onde se licenciou en Periodismo e Pedagoxía. Doutorouse en 1987 coa tese La prensa alternativa en la zona no urbana de Galicia (1975-1984), dirixida por José Altabella Hernández. Ten praza na facultade de Ciencias da Comunicación da Información onde é mestra.
Castro, Chile
Castro e arredores
miniatura|220px|Palafitas, sector Gamboa. miniatura|left|Estaleiros con vista cara a Gamboa miniatura|left|Capela de madeira en Gamboa miniatura|Antigo [[motor a vapor, Plazuela del Tren]] miniatura|Antiga [[locomotora, Plazuela del Tren]]
O Parque Municipal atópase na parte alta da cidade. Nel celébrase todos os veráns o Festival Costumista Chilote, o máis grande do seu tipo no sur de Chile. Neste parque hai zonas para comer, onde os veciños poñen postos de comidas típicas e mostras artesanais locais. Ademais, en dito recinto celébrase a Feira da Biodiversidade, que ofrece mostras de produtos agrícolas, por exemplo, as distintas variedades de patacas existentes e cultivadas no arquipélago
O pequeno parque Plazuela del Tren creouse sobre o terreo da antiga estación que foi destruída no terremoto de 1960. Unha antiga locomotora e outros obxectos que fan referencia á historia da liña ferroviaria fundada en 1912 entre Castro e Ancud están expostos alí.