cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alla Kushnir
Alla Shulimovna Kushnir (אלה שולימובנה קושניר; Алла Шулимовна Кушнир), nada en Moscova o 11 de agosto de 1941 e finada en Tel Aviv o 2 de agosto de 2013, foi unha xadrecista israelí. Emigrou da URSS a Israel en 1974. A FIDE outorgoulle os títulos de Mestra Internacional Feminina en 1962 e Gran Mestra Feminina en 1976. En 2017 foi incluída no Salón Mundial da Fama do Xadrez.
Traxectoria
Kushnir foi tres veces seguidas campioa do Mundial Feminino de Xadrez. Perdeu a loita polo título ante Nona Gaprindashvili:
No Torneo de Candidatos de 1964 en Sukhumi empatou nos tres primeiros postos con Milunka Lazarević e Tatiana Zatulovskaia. Gañou en Beberjik en 1967, así como o Torneo de Candidatos dese ano en Subotica, e foi subcampioa en Belgrado en 1968. Empatou con Nikolau polo 1º e o 2º posto en Sinaia en 1969, e con Vobralova polo 2º e o 3º posto en Wijk aan Zee en 1971. Volveu gañar en Belgrado e en Moscova en 1971 e en Vrnjačka Banja en 1973, ficou en 3º lugar en Voronezh en 1973 (detrás de Zatulovskaia e Saunina), e gañou o Interzonal de 1976 en Roosendaal xunto con Akhmilovskaia.
Kushnir gañou tres veces as Olimpíadas de Xadrez Feminino. En Lublin 1969 e en Skopje 1972 fíxoo como membro do equipo soviético, e en ambas ocasións obtivo os mellores resultados da 2ª rolda. En Haifa 1976 gañou como xogadora do equipo israelí, co mellor resultado da 1ª rolda.
Finou en 2013 en Tel Aviv, nove días antes de facer os 72 anos.
Balduíno I de Xerusalén
Balduíno I de Xerusalén, tamén coñecido como Balduíno de Bourcq, Balduíno I de Boulogne e Balduíno I de Edesa, nado contra 1058 e finado o 2 de abril de 1118 en Al-Arish, cidade na costa da península do Sinaí, no Califato fatimí, foi un dos líderes da Primeira Cruzada que chegou a ser conde de Edesa e despois o segundo monarca e o primeiro en usar el título de rei de Xerusalén.
Xuventude
Aínda que nun principio, Balduíno, como fillo máis novo, estaba destinado a unha carreira eclesiástica, contra 1080 xa abandonara esa idea. Segundo o historiador Guillerme de Tiro, que viviu avanzado o século XII e non coñeceu a Balduíno, «na súa xuventude, Balduíno recibiu unha boa formación nas artes liberais. Chegou a ser clérigo, segundo se di e, a causa da súa ilustre liñaxe, obtivo beneficios, comunmente chamados prebendas, nas igrexas de Reims, Cambrai e Liexa». Despois viviu en Normandía, onde casou con Godehilda (ou Godvera), dunha nobre familia inglesa, pero volveu ao ducado de Lorena para tomar posesión do condado de Verdún (gobernado anteriormente por Godofredo).
Primeira Cruzada
Baduíno en 1096, tras vender moitas das sús propiedades á Igrexa para poder custear os gastos, uniuse á Primeira Cruzada cos seus irmáns Godofredo e Eustaquio III de Boulogne. A súa esposa Godehilda acompañouno. Este foi o segundo movemento cruzado, pois o primeiro, a Cruzada dos pobres, estivo formada por xente do pobo. Cando os cruzados pasaron por Hungría, o rei Colomán pediu un refén para asegurarse da boa fe da expedición: Balduíno foi entregado con este fin até que os seus compañeros saíron do territorio húngaro.
Ao pouco de entrar en territorio bizantino, tiveron lugar algúns altercados cos gregos, que tamén sufriran o paso da Cruzada popular. Balduíno dirixiu un destacamento que se fixo cunha ponte cerca de Constantinopla. Tras alcanzar a cidade, non se puido evitar que o groso das tropas se dedicaran á pillaxe nos campos veciños, e o propio emperador bizantino Aleixo I Comneno viuse obrigado a dar un refén para asegurar a paz. Este refén, o seu fillo e futuro emperador Xoán II Comneno, foi entregado a Balduíno. Segundo Ana Comnena, Balduíno castigou a un dos seus soldados que se atrevera a sentar no trono de Aleixo.
Balduíno viaxou cos seus irmáns até Heraclea Cybistra en Asia Menor, onde se separou do corpo principal da Cruzada en 1097 e entrou nun conflito duradeiro co Tancredo de Hauteville, tamén coñecido como Tancredo de Galilea, un señor normando da baixa nobreza, que participaba na Cruzada, pola conquista e dominio da cidade de Tarso, na Cilicia. Durante a súa ausencia a súa muller enfermou e morreu en Maraş. Tancredo pretendía facerse con algún territorio para establecerse como príncipe en Oriente, e Balduíno debía de ter as mesmas intencións. Balduíno conquistou Tarso, que era de Tancredo. Os exércitos de Tancredo e Balduíno enfrontáronse brevemente en Mamistra, pero nunca chegaron á guerra aberta, e Tancredo seguiu camiño de Antioquía.
Balduíno tamén conquistou importantes fortalezas nas terras ao oeste do Éufrates coa axuda da poboación armenia local. Thoros de Edesa invitouno a ir a Edesa para loitar contra os selxúcidas, pero, aproveitando unha revolta contra Thoros, Balduíno conquistou a cidade e estableceu o primeiro estado cruzado o 10 de marzo de 1098. Para fortalecer o seu goberno, Balduíno, viúvo, casou cunha nobre armenia, Arda de Armenia.
Conde de Edesa
miniatura|350px|Balduíno recibindp a unha delegación [[armenia]] A Baldíno chegoulle unha invitación de Teodoro de Edesa, que era o gobernador armenio de Edesa durante a Primeira Cruzada, na que lle propoñía adoptalo como fillo e sucesor. Cando Teodoro morreu asasinado en marzo de 1098, Balduíno converteuse no primeiro conde de Edesa en Mesopotamia, aínda que non se sabe se chegou a ter algo que ver con dito asasinato. Rexeu o condado até 1100, tras casar con Arda de Armenia, filla de Teodoro I de Armenia, e exercer de embaixador entre cruzados e armenios.
Ao longo deses dous anos conquistou Samosata e Seruj (Sarorgia) aos musulmáns, e desmontou unha conspiración urdida por algúns dos seus súbditos armenios en 1098. Durante o asedio de Antioquía, enviou diñeiro e alimentos aos cruzados, pero non participou nel. Kerbogha, o gobernador musulmán de Mosul, foi en axuda de Antioquía, pero detívose primeiro en Edesa, á que asediou durante tres semanas, sen éxito. Kerbogha foi logo derrotado en Antioquía, e os cruzados estableceron alí o Principado de Antioquía. Ese mesmo ano, Balduíno consolidara xa a súa situación como para poder saír de Edesa e asediar Azaz, co seu irmán Godofredo, onde derrotaron as tropas de Fakhr al-Mulk Radwan de Alepo.
Rei de Xerusalén
Balduíno foi convidado a ir a Xerusalén polos partidarios dunha monarquía secular. Cedeu o condado de Edesa a un primo, Balduíno de Bourcq (o futuro Balduíno II de Xerusalén), e no camiño cara á capital sufriu unha emboscada de Duqaq de Damasco, cerca de Beirut. As tropas de Duqaq foron derrotadas, e Balduíno non encontrou maiores complicacións na súa viaxe a Xerusalén, a onde chegou a comenzos de novembro de 1100.
En Xerusalén, Balduíno encontrouse coa oposición do seu vello inimigo Tancredo, así como coa do patriarca latino de Xerusalén, Dagoberto de Pisa, que xa intentara establecer un sistema teocrático no reino en vida de Godofredo. Ao pouco de chegar á cidade, puxo en marcha unha expedición contra Exipto e non volveu até finais de decembro. O día de Nadal foi coroado como o primeiro rei de Xerusalén polo propio patriarca, que abandonara a sus oposición a Balduíno, aínda que rexeitou coroalo en Xerusalén: o acto tivo lugar en Belén.
A pugna entre a Igrexa e o Estado mantívose até a primavera de 1101, cando Balduíno conseguiu suspender a Dagoberto por un legado papal. Ese mesmo ano volveron a estar en desacordo sobre a contribución do patriarca á defensa da Terra Santa. A loita acabaría coa definitiva deposición de Dagoberto en 1102.
Expansión do reino
En 1101 Balduíno tomou Arsuf e Cesarea, co apoio dunha frota xenovesa. A cambio, aos xenoveses se lles concederon barrios comerciais en ditas cidades, e en Cesarea creouse un arcebispado. En setembro, Balduíno derrotou os exipcios na batalla de Ramla, aínda que nun primeiro momento creuse en Xerusalén que o exército cruzado fora derrotado, e que Balduíno morrera. Tancredo preparouse para facerse cargo da rexencia antes de que se coñecese a vitoria real de Balduíno.
En 1102 tivo lugar outra batalla en Ramla, cos restos da Cruzada de 1101, na que estaban Estevo II de Blois, Guillerme IX de Aquitania e Hugo VI de Lusignan. Desta vez os exipcios resultaron vencedores; Balduíno perdeu gran parte do seu exército, e entre eles a Estevo de Blois, pero este puido escapar a cabalo até Arsuf. Non quixo arriscarse a saír da cidade ante o temor de ser capturado polos exipcios, polo que foi levado por mar até Jaffa polo pirata inglés Godric de Finchale, e desde alí, en segredo, chegou até Xerusalén. Os exipcios dominaban aínda o campo, e Balduíno enfrontouse a eles fóra de Jaffa, vencéndoos esta vez.
En 1103 Balduíno asediou Acre sen éxito, pois a cidade foi abastecida por unha frota exipcia. Tamén ese ano, pagou o rescate de Bohemundo de Antioquía, que seguía en prisión desde a súa derrota en Melitene. Balduíno prefería a Bohemundo en lugar de Tancredo, que gobernaba Antioquía como rexente. En 1104, grazas ao apoio dunha frota xenovesa, puido finalmente tomar Acre. En 1105 librou outra batalla en Ramla, onde volveu a vencer. En 1109 exerceu como árbitro nun consello dos grandes baróns ante as murallas de Trípoli, e obrigou a Tancredo a esquecer a súa reivindicación da cidade. Pouco despois a cidade caeu en mans dos cruzados, que formaría o núcleo do Condado de Trípoli. En 1110 engadiuse Beirut ao territorio de Xerusalén, de novo grazas á axuda xenovesa. Balduíno trasladouse entón ao norte para axudar a Edesa, que estba asediada por Mawdud de Mosul.
Á súa volta conquistou Sidón co apoio de Sigurd I de Noruega. En 1111 Balduíno axudou a Tancredo no asedio de Shaizar, e logo puxo sitio tamén a Tiro sen chegar a tomar a cidade. En 1113 enfrontouse a unha grande invasión das forzas unidas de Toghtekin de Damasco e Aksunkur de Mosul, e o reino estivo a piques de desaparecer, pero Balduíno contou coa axuda de tropas de Antioquía, así como coa chegada de peregrinos de toda Europa.
En 1113 casou con Adelaida del Vasto, pois en 1108 deixara a súa esposa armenia Arda co pretexto de que mantiña relacións sexuais con musulmáns, aínda que é máis probábel que a muller lle resultase politicamente inútil en Xerusalén, onde non había poboación armenia. No acordo matrimonial, se Balduíno e Adelaida non tiñan descendencia, o herdeiro sería Roxerio II de Sicilia, fillo de Adelaida do seu primeiro marido Roxerio I de Sicilia. Tecnicamente o matrimonio era bígamo, pois Arda vivía aínda nun mosteiro de Xerusalén, e posteriormente causaría moitos problemas tanto a Balduíno como ao patriarca Arnulfo de Chocques.
En 1115 dirixiu unha expedición a Transxordania e alí edificou o castelo de Montreal. Os cristiáns sirios que vivían na zona foron invitados a asentarse en Xerusalén para repoboar a cidade, que fora masacrada en 1099. En 1117 construíu o castelo de Escandalion cerca de Tiro, que aínda permanecía en mans musulmás.
Morte
En 1117 Balduíno enfermou. Convencido de que o seu mal era debido ao seu matrimonio bígamo, enviou a Adelaida de volta a Sicilia, moi a pesar dela mesma. Balduíno recuperouse e, en 1118, dirixiuse a Exipto e saqueou Farama. Segundo Fulquerio de Chartres:
"«Entón un día paseaba xunto ao río que os gregos chaman Nilo e os hebreos Gihon, cerca da cidade, divertíndose con algúns amigos. Varios dos cabaleiros usaron habilmente as súas lanzas para capturaren algúns peixes, que levaron ao campamento, onde os comeron. Entón, o rei sentiu as dores dunha antiga ferida e sufriu unha gran debilidade.»"
Balduíno foi levado de volta a Xerusalén nunha padiola, pero morreu no camiño, na aldea de Al-Arish, o 2 de abril de 1118. Fulquerio de Chartres di: «os francos chorárono, os sirios e incluso os sarracenos que o viron tamén o lamentaron». Seu primo Balduíno de Bourcq foi elixido sucesor, aínda que o reino tamén lle foi ofrecido a Eustaquio III, que o rexeitou.
Vjosa Osmani
Vjosa Osmani-Sadriu, nada o en Mitrovica o 17 de maio de 1982, é unha xurista e política kosovar, que exerce como a quinta e actual presidenta de Kosovo dende o 4 de abril de 2021
Traxectoria
Osmani licenciouse en dereito na Universidade de Pristina, despois continuou os estudos de posgrao na Universidade de Pittsburgh, e logrou en 2005 un mestrado en dereito e en 2015 un doutoramento en ciencia xurídica. A súa tese de doutoramento versou sobre a aplicación da Convención das Nacións Unidas sobre Contratos para a Venda Internacional de Mercadorías en Kosovo, ao evolucionar o status legal de Kosovo dende a súa entrada en vigor en 1988.
Academia
Osmani foi dende 2006 profesora asistente na Universidade de Pristina, lectora no RIT Kosovo dende 2010, e profesora visitante en 2009, 2010 e 2015 na Universidade de Pittsburgh, que lle outorgou o premio Sheth International Young Alumni Achievement en 2017.
Política
miniatura|Osmani como intérprete durante unha recepción en Nova York do presidente [[Barack Obama e a primeira dama Michelle Obama pco presidente de Kosovo Fatmir Sejdiu e máis a súa dona Nezafete Sejdiu]] Osmani principiou a súa actividade política na adolescencia, como activista da formación de centrodereita Liga Democrática de Kosovo (LDK). O 27 de agosto de 2009 o entón presidente Fatmir Sejdiu elixiuna como xefa do seu gabinete. Osmani tamén serviu como asesora xurídica e máis de política exterior do presidente. . O 12 de decembro de 2010 accedeu por primeira volta á Asemblea de Kosovo e permaneceu durante tres mandatos, ata o 4 de abril de 2021.
Osmani contribuíu á independencia de Kosovo como representante do presidente na Comisión da Constitución, o órgano que elaborou a constitución de Kosovo. Representou a Kosovo nun caso na Corte Internacional de Xustiza, e alí defendeu a legalidade da independencia de Kosovo.
O Mato, Ribas Altas, Monforte de Lemos
O Mato é un lugar da parroquia de Ribas Altas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Vjosa Osmani
Política
Como parte das súas funcións parlamentarias exerceu como presidenta da Comisión de Asuntos Exteriores, Diáspora e Investimentos Estratéxicos e máis da Comisión de Integración Europea. Tamén actuou como vicepresidenta do Comité de Reformas Constitucionais de Kosovo. En 2014 Osmani enfrontouse coa dirección do LDK, incluído o líder do partido Isa Mustafa, ao criticar ao LDK por formar un goberno de coalición co seu histórico rival, o Partido Democrático de Kosovo (PDK), incumprindo os compromisos realizados. Osmani tamén boicoteou a elección do presidente en 2016 e na que no marco do acordo de coalición a Asemblea elixiu o líder do PDK, Hashim Thaçi
Eleccións de 2019
O LDK considerouna para o posto de primeira ministra de Kosovo nas eleccións parlamentarias anticipadas de 2019 e durante campaña electoral, a propia Osmani afirmou que o pobo kosovar estaba preparado para ter unha muller como primeira ministra e que iría loitar contra da corrupción e facer reformas en favor do libre mercado. Así e todo, perdeu as eleccións ante Albin Kurti, líder do partido de esquerdas antisistema Vetëvendosje, e recibiu 176.016 votos.
Presidenta da Asemblea
miniatura|Osmani con Mark Green, administrador da Axencia para o Desenvolvemento Internacional dos Estados Unidos, e o antigo primeiro ministro Mustafa en Pristina en 2019 Logo de establecerse un acordo de goberno entre Vetëvendosje! e máis o LDK, ela convértese na presidenta da Asemblea de Kosovo o 3 de febreiro de 2020.
O 20 de xuño de 2020 a Osmani destituírona como vicelíder do seu partido, logo do líder do LDK, Mustafa, pedise a súa destitución por mor da oposición pública ás decisións tomadas polo partido. . O primeiro ministro Avdullah Hoti substituíuno como número dous do partido. O 7 de setembro Osmani deixou o LDK e afirmou que o partido non lle deixara opción, mais engadiu que volvería se o partido se reformaba.
Presidenta en funcións
En 2020 Osmani converteuse na presidenta en funcións de Kosovo despois do presidente Thaçi dimitir por unha acusación do Tribunal Especial para Kosovo na Haia.
Como preparación para as eleccións parlamentarias de Kosovo de 2021, Osmani anunciou o 2 de xaneiro de 2021 que ía fundar un partido político, Guxo e axuntouse co partido Vetëvendosje de Kurti nunha plataforma anticorrupción, ambos os dous partidos lograron vitorias contundentes, e Osmani recibiu persoalmente máis de 300.000 votos. Nesas eleccións aumentou o peso das mulleres, ao lograr un terzo dos escanos e seis postos de quince no gabinete, algo que non tiña precedente.
Pola contra, o LDK, o antigo partido de Osmani, foille moi mal nas eleccións, tal e como prognosticaran varios membros do LDK que criticaran publicamente o cesamento de Osmani en 2020, quedou terceiro coa perda da metade dos seus deputados, e o líder do partido Mustafá cesou o 14 de marzo.
Presidencia
miniatura| Osmani co secretario de Estado estadounidense Antony Blinken (centro) e o primeiro ministro de Kosovo, Albin Kurti (dereita) en 2022 O 4 de abril de 2021 a asemblea elixiuna como presidenta de Kosovo na terceira rolda de votacións. Aínda que á votación non acodiron dous partidos da oposición nin a Lista Serbia, 82 dos 120 parlamentarios votaron no segundo día da sesión extraordinaria. Así e todo, algún dos deputados da oposición non participou no boicot e Osmani logrou 71 votos, houbo tamén 11 votos inválidos, e xa que logo, ao obter a maioría suficiente xurou por un mandato de cinco anos, converténdose na segunda muller en asumir a Kosovo. Osmani afirmou que esperaba normalizar as relacións entre Kosovo e Serbia, ao tempo que pediu as desculpas de Belgrado pola guerra que levou á declaración de independencia de Kosovo e o procesametno dos que cometeran crimes de guerra.
Como esixe a lexislación kosovar, antes de xurar o cargo, Osmani deixou a dirección do seu partido e a nova ministra de Asuntos Exteriores Donika Gërvalla substituíuna á fronte de Guxo.
Irma Grese
Irma Ida Ilse Grese, nada o 7 de outubro de 1923 en Wrechen e finada o 13 de decembro de 1945 en Hamelin foi unha garda dos campos de concentración de Auschwitz-Birkenau, Bergen-Belsen e Ravensbruck durante a Segunda guerra mundial. Alcumada "a Hiena de Auschwitz" polos prisioneiros deste campo polo seu comportamento sádico e perverso, foi unha das máis crueis e notorias criminais de guerra nazis, executada pola forca polos aliados a finais do conflito.
Traxectoria
Filla dun leiteiro afiliado ao Partido Nazi e dunha nai suicida, Irma abandonou os estudos aos quince anos, debido á súa falta de compromiso cos seus estudos e ao seu fanático interese en unirse ao Bund Deutscher Mädel (Liga da Xuventude das Mulleres Alemás), que o seu pai non aprobou. Entre outras actividades, traballou nunha granxa, nunha tenda e durante dous anos nun sanatorio das SS, onde tentou sen éxito formarse como enfermeira. esquerda|miniatura| Irma Grese e Josef Kramer detidos polas autoridades británicas pouco despois da liberación do [[Bergen-Belsen|campo de concentración de Bergen-Belsen.]] En xullo de 1942, con 18 anos, presentouse como voluntaria para adestrarse no campo de Ravensbruck, o que provocou que o seu pai, contrario a ese traballo, a expulsase da casa. Entre 1943 e 1945 traballou en Ravensbruck, Auschwitz-Birkenau e Bergen-Belsen, tres campos de concentración e exterminio nazis, sendo arrestada o 15 de abril de 1945 polos británicos no último deles, xunto con outros membros das SS.
Irma foi unha das principais acusadas no xuízo dos criminais de guerra de Belsen, celebrado entre setembro e decembro de 1945. Os sobreviventes do campo declararon contra ela, acusándoa de asasinato e tortura. Sempre levando botas pesadas, un látego e unha funda de pistola, entre outros actos, Irma era coñecida por lanzar cans aos presos para devoralos, asasinar presos en tiroteos a sangue frío, torturar nenos, abusar sexualmente e golpear sadicamente con látego até a morte. No seu cuartel tras a captura do campamento, atopáronse pantallas de lámpadas con cúpulas feitas de pel humana, de tres prisioneiros xudeus asasinados e despelados por ela.
Condenada ao enforcamento -con 22 anos a máis nova condenada a morte pola lei británica no século XX - foi executada na prisión de Hamelin, Alemaña, o 13 de decembro de 1945 e as súas derradeiras palabras ao verdugo foron: "Schnell !" (Rápido!).
O piloto naval británico Eric Brown, que dominaba o alemán e que interrogara a varios criminais nazis nos xuízos de Núremberg, describiu a Irma Grese como "o peor ser humano que coñecín".
O Mato, As Nocedas, Monforte de Lemos
O Mato é un lugar da parroquia das Nocedas no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Hitler – Eine Karriere
Hitler – Eine Karriere é un filme documental de 1977 sobre a traxectoria de Adolf Hitler. Producido en Alemaña do Oeste, foi dirixido por Christian Herrendoerfer e Joachim Fest e escrito polo propio Fest, un historiador alemán.
Estrea
O filme foi recibido nun principio con polémica entre algúns críticos, especialmente en Alemaña. A historiadora estadounidense Deborah Lipstadt escribiu que o filme amosaba extensos clips de Hitler facendo a súa propaganda e ignoraba por completo o Holocausto, polo cal Fest participou na glorificación dun asasino.
Parque da igrexa de Pyynikki
O parque da igrexa de Pyynikki (en finés como Pyynikin kirkkopuisto), anteriormente chamado parque de Alexandre (en finés Aleksanterin kirkkopuisto), é un parque situado no barrio de Kaakinmaa ao redor da igrexa de Alexandre, no centro da cidade de Tampere (Finlandia).
O parque esta situado onde orixinalmente se encontraba o antigo cemiterio da cidade, fundado en 1785, e que foi o primeiro da cidade. Na década de 1880 o cemiterio caeu en desuso cando se finalizou a construción do novo cemiterio de Kalevankangas en 1880. Ese mesmo ano comezou a construción da igrexa de Alexandre entre o cemiterio e a Esplanada, cuxa primeira pedra se colocou o 2 de marzo de 1880. .
En 1813 plantáronse os bidueiros no cemiterio pero a principios da década de 1880 o xardineiro da cidade Karl Johan Gauffin deseñou un novo parque ao redor da nova igrexa, onde entre outras plantáronse sauces prateados, alerces siberianos e olmos. Na época do seu sucesor Onni Karsten o parque foi renovado en 1898, reducindo o número de árbores e construíndo novos accesos. Aínda que o cemiterio é un parque dende hai máis de cen anos, aínda se conservan numerosas tumbas antigas.
Durante a guerra civil en 1918, excavouse unha fosa común ao carón da igrexa, na que se enterraron aos vermellos executados. As tumbas non están marcadas e sobre elas pasan corredores do parque. Con todo, de acordo con algunhas investigacións, esta información non é correcta.
No parque crece o lárice europeo máis groso de Finlandia, que ten unha circunferencia de 457 centímetros.
Shi Jian 9A
Shi Jian 9A ou SJ 9A foi un satélite artificial da China lanzado o 14 de outubro de 2012 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Taiyuan xunto co satélite Shi Jian 9B.
Características
SJ 9A era un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). Baseábase no bus CAST-2000 e levou a cabo experimentos en órbita relativos a propulsión eléctrica, sistemas de control e estabilidade de alta precisión, fontes de enerxía de alto rendemento e control térmico avanzado.
O Mato, Santa Mariña do Monte, Monforte de Lemos
O Mato é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Xenacoelomorpha
Os Xenacoelomorpha (xenacelomorfos) son un pequeno filo de animais bilaterais invertebrados, que consta de dous gruos irmáns: xenoturbélidos e acelomorfos. Este novo filo foi proposto e nomeado en febreiro de 2011 baseándose en sinapomorfías (características físicas compartidas polos animais do clado) morfolóxicas, o cal foi despois confirmado por análises filoxenómicas de datos moleculares (semellanzas no ADN dos animais do clado).
Filoxenética
O clado (agrupamento de organismos baseado nos seus antepasados comúns/compartidos mais recentes) Os Xenacoelomorpha agrupan os Acoelomorpha e o xénero Xenoturbella, debido a estudos moleculares. Inicialmente este filo era considerado dentro dos deuteróstomos, (que significa que durante o desenvolvemento embrionario o ano desenvólvese primeiro e despois faino a boca), pero debido a análises recentes do transcriptoma, concluíuse que o filo Xenacoelomorpha é o grupo irmá (dous grupos emparentados máis próximos na árbore filoxenética) dos Nephrozoa, o cal inclúe tanto os protóstomoss (nos que durante o desenvolvemento embrionario a boca se forma primeiro e despois o ano) e os deuteróstomos, polo cal o filo Xenacoelomorpha é o clado de bilaterais máis basal. Isto significaría que non son deuteróstomos nin protóstomos.
Porén, algúns estudos sinalan que a súa aparente posición basal pode ser causada por altas taxas de mutación que orixinan unha atracción de ramas longas. Estas análises suxiren que os xenacelomorfos son en realidade un grupo irmán dos Ambulacraria, formando o clado Xenambulacraria e que, malia a súa organización corporal simple, derivan en realidade dun antepasado máis complexo. Como hai un gran número de especies dentro deste grupo isto permitiría sacar mellores conclusións e realizar análises dentro do filo e en grupos estreitamente relacionados con el.
Características
Este filo consta de pequenas criaturas planas con forma de vermes que se atopan en ambientes naturais acuáticos mariños e de augas salobres, sobre os sedimentos. No filo hai especies que poden ser de vida libre, parasitos e simbióticas. Poden encontrarse a profundidades de case 4 km e preto de chemineas hidrotermais.
O filo é hermafrodita (todos os individuos teñen á vez órganos masculinos e femininos) e reprodúcense sexualmente cun desenvolvemento directo, o que significa que evitan a fase de larva, especialmente vulnerable. Todas as especies dentro do filo dos xenacelomorfos son bilaterais, o que significa que teñen un eixe corporal da parte frontal á posterior central e unha imaxe especular dos lados esquerdo e dereito, igual que os humanos. Aínda que son triblásticos (é dicir, con tres follas xerminais: ectoderma, endoderma e mesoderma). O seu plan corporal é acelomado (carecen de celoma), pois non teñen unha verdadeira cavidade corporal.
Aínda que outros animais que son diblásticos (só teñen dúas follas xerminais: ectoderma e endoderma) tamén carecen de celoma, estes tecnicamente non teñen un plan corporal acelomado porque carecen da folla xerminal do mesoderma. En acelos, a boca abre directamente nun gran sincitio endodérmico, mentres que en nemertodermos e xenoturbélidos hai un tubo dixestivo con forma de saco tapizado de células non ciliadas.
Os seus sistemas nerviosos son basiepidérmicos, localizados xusto debaixo da epiderme, e non teñen cerebro. O sistema nervioso dos xenoturbélidos consiste nunha rede nerviosa simple, sen unha especial concentración de neuronas. En acelomorfos o sistema nervioso está disposto nunha serie de feixes lonxitudinais, unidos na rexión anterior por unha comisura anular de variable complexidade.
Os órganos sensoriais inclúen un estatocisto (para o equilibrio). Algúns grupos teñen dous ocelos (ollos simples) unicelulares.
A epiderme de todas as especies dentro do filo é ciliada. Os cilios están compostos por un conxnto de 9 pares de microtúbulos periféricos e un ou dous microtúbulos centrais (padróns 9+1 e 9+2, respectivamente). Os pares 4–7 terminan antes do extremo do cilio, creando unha estrutura chamada "repisa".
O Mato, Seoane, Monforte de Lemos
O Mato é un lugar da parroquia de Seoane no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Shi Jian 9B
Shi Jian 9B ou SJ 9B foi un satélite artificial da China lanzado o 14 de outubro de 2012 a bordo dun foguete CZ-2C desde o Centro de lanzamento de Taiyuan xunto co satélite Shi Jian 9A.
Características
SJ 9B era un satélite deseñado pola Comisión de Ciencia, Tecnoloxía e Industria para a Defensa Nacional da China (COSTIND). Baseábase no bus CAST-100, tiña unha masa duns 260 kg e levaba a bordo a cámara experimental LWIR (Long Wave Infrared).
Independentismo tibetano
dereita|miniatura|300x300px|A [[bandeira do Tíbet é a miúdo utilizado como símbolo do movemento tibetano de independencia. Foi introducida polo 13º Dalai Lama a comezos do século XX e é utilizada polo Goberno Tibetano no exilio, na India.]]
O independentismo tibetano (en 西藏独立运动) é o movemento político que defende a separación e independencia do Tíbet respecto da China. O movemento é liderado pola diáspora tibetana en países como a India e os Estados Unidos de América, así como por celebridades e budistas tibetanos dos Estados Unidos, a India e Europa. O movemento xa non está apoiado polo 14º Dalai Lama, que aínda que o defendeu dende 1961 até finais da década de 1970, propuxo unha especie de autonomía de alto nivel nun discurso en Estrasburgo en 1988, e dende entón restrinxiu a súa posición a autonomía para o pobo tibetano na Rexión Autónoma do Tíbet dentro da China, ou ampliando a área da autonomía para incluír partes das provincias chinesas veciñas habitadas por tibetanos.
San Martiño, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
San Martiño é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Estadio Rei Balduíno
O estadio Rei Balduíno (en francés: Stade Roi Bauduin ; en neerlandés: Koning Boudewijnstadion) é un estadio multiusos situado no distrito de Heysel en Bruxelas, a capital de Bélxica e da Unión Europea. É a sede habitual da selección belga e do evento anual de atletismo Memorial Van Damme.
Historia
Foi inaugurado co nome de Estadio de Heysel (en francés: Stade du Heysel; en nerrlandés: Heizelstadion) o 23 de agosto de 1930 con motivo do Campionato Mundial de Ciclismo en Pista e as celebracións do centenario da Independencia de Bélxica. O partido inaugural xogárono as seleccións belga e neerlandesa, vencendo o conxunto local por 4-1.
Foi remodelado nunha primeira fase en 1971, coa instalación dunha pista de atletismo sintética, a primeira deste tipo en Bélxica. O estadio de Heysel foi totalmente remodelado en 1995 e renomeado como Estadio Rei Balduíno, en homenaxe ao defunto monarca Balduíno I de Bélxica, que morrera dous anos antes.
Diftamida
A diftamida é un aminoácido especial resultado da modificación postraducional dunha histidina, que se encontra no factor de elongación eucariota 2 (eEF-2) e no arqueano, factor que é necesario para a síntese de proteínas.
Estrutura
A diftamida propúxose que é a 2-[3-carboxiamido-3-(trimetilamonio)propil]histidina. Aínda que esta estrutura foi confirmada por cristalografía de raios X, a súa estereoquímica non é moi segura.
Función biolóxica
A diftamida asegura a fidelidade de tradución.
A presenza de diftamida afecta ás vías do NF-κB ou do receptor de morte.
Biosíntese
A diftamida biosintetízase a partir da histidina e a S-adenosil metionina.
Estadio Wankdorf
O estadio Wankdorf (en Wankdorfstadion) foi un estadio de fútbol que estaba situado no barrio de Wankdorf, en Berna, Suíza. Xogaba nel como local o BSC Young Boys. Foi construído en 1925 e acolleu importantes partidos internacionais, como as finais do Mundial de 1954, da Copa de Europa 1960-61 e da Recopa de Europa 1988/89.
Historia
O estadio Wankdorf orixinal foi inaugurado en 1925 despois dun período de sete meses de obras. Tiña unha capacidade de 22.000 espectadores e o primeiro partido internacional que albergou celebrouse o 8 de novembro de 1925. 18.000 espectadores presenciaron aquel día a vitoria por 2-0 da selección suíza sobre Austria. esquerda|miniatura|250x250px| Vista do estadio durante a súa demolición en 2001. De 1933 a 1939, o estadio foi gradualmente ampliado, engadíndoselle un campo de adestramento adicional e, finalmente, construíndose novas bancadas para aumentar a capacidade ata os 42.000 espectadores. Para a Copa do Mundo de 1954, o estadio foi demolido e pouco antes de comezar o torneo inaugurouse un novo con capacidade para 64.000 espectadores. O 4 de xullo de 1954 disputouse nel a histórica final coñecida como a "Milagre de Berna", a inesperada vitoria por 3-2 da selección alemá sobre o equipo húngaro, converténdose o estadio nunha icona da historia do fútbol.
Albergou dúas grandes finais máis. A primeira delas foi a final da edición 1960/61 da Copa de Europa entre o Benfica e o FC Barcelona, na que saíu vitorioso o equipo portugués por 3-2. En 1989, o estadio foi a sede da final da Recopa de Europa, na que o Barcelona derrotou por 2-0 á Sampdoria.
O último partido no estadio xogouse o 7 de xullo de 2001. Nel, o Young Boys empatou 1–1 contra o FC Lugano.
Dassault Mirage 2000
O Dassault Mirage 2000 é un caza multirrol monomotor francés de cuarta xeración fabricado por Dassault Aviation. Deseñouse a finais dos anos 70 como caza lixeiro para substituír aos Mirage III da Forza Aérea de Francia. O Mirage 2000 evolucionou cara a un avión multirrol con varias variantes desenvolvidas, sendo vendido a un feixe de países. Posteriormente desenvolvéronse as variantes de ataque Mirage 2000N e 2000D, o mellorado Mirage 2000-5, e varias variantes de exportación. Contruíronse un total de 601 avións que operaron en nove nacións.
Estadio Wankdorf
Historia
A continuación o estadio foi demolido e no verán de 2005 inaugurouse no seu lugar o novo Stade de Suisse.
Dassault Mirage 2000
Proxectos previos
As orixes do Mirage 2000 remontanse ata o ano 1965, cando Francia e o Reino Unido accederon a desenvolver a aeronave de xeometría variable anglo-francés (AFVG). Dous anos despois Francia retirouse do proxecto por motivos de custos, tras o cal Reino Unido colaborou Con Alemaña occidental e Italia para finalmente producir o Panavia Tornado. Dassault centrouse no seu lugar no seu propio avión de xeometría variable, o prototipo experimental Dassault Mirage G. Agardábase que o deseño se materializase no Mirage G8, que serviría como substituto do popular Mirage III na Forza Aérea de Francia.
O Mirage 2000 comezou como un proxecto secundario en 1972 chamado "Delta 1000". Dassault estaba dedicando unha grande atención ao Mirage G8A, un derivado de xeometría fixa do Mirage G8 que servía como competidor do Panavia Tornado. O Mirage G8, que foi concibido como o "Futuro Avión de Combate" (ACF) da Forza Aérea francesa, non se alineaba coa concepción de servizo do seu futuro avión. A Forza Aérea quería un caza Mach 3, non un avión interceptor incapaz de loitar contra outro avión como era o Mirage G8. Polo tanto, Dassault redeseñou o Mirage G8 como o bimotor Super Mirage G8A que demostrou ser demasiado ambicioso e caro, custando dúas veces e media o prezo do Mirage F1 e estaba sobredimensionado en canto á súa enxeñería, especialmente comparado co F-16 que acababa de gañar ordes en varios países europeos. Como consecuencia disto, durante unha reunión do Consello Nacional de Defensa o 18 de decembro de 1975, o Super Mirage foi cancelado.
Estadio Wankdorf
Mundial de Fútbol de 1954
O estadio Wankdorf acolleu cinco partidos do Mundial de Fútbol de 1954, incluída a final.
Dassault Mirage 2000
Proxectos previos
O ACF era primeiramente un avión de ataque e o seu rol secundario era o de interceptor, mentres que o Delta 2000 era o contrario, aínda que o monomotor Delta 2000 era moito máis accesible. Na mesma reunión do Consello Nacional de Defensa ofreceuse un redeseñado Mirage 2000 á Forza Aérea, que pediu tres prototipos. En marzo de 1976 a Forza Aérea publicou un conxunto de requisitos oficiais cuxos parámetros coincidían coas estimacións de rendemento que Dassault estimaba para o novo caza. O rol principal do avión era a intercepción, con capacidades secundarias de ataque a terra; a Forza Aérea tiña un compromiso por 200 unidades. O primeiro aparello tería que ser entregado en 1982. Este foi un regreso aos Mirage de primeira xeración, pero con varias innovacións importantes que intentaron solucionar as súas carencias.
Produción
A produción do Mirage 2000 realizouse en tres lugares, dous dos cales estaban en Bordeos, que se especializaron en distintos compoñentes. As ás fabricáronse en Martignas, e a fuselaxe en Argenteuil (ao noroeste de París), realizándose a montaxe final en Bordeos-Merignac. O primeiro prototipo, o Mirage 2000 No. 01, porén, foi construído a man en St Cloud, antes de moverse ás instalacións de Dassault en Istres para a súa montaxe. Pilotado por Jean Coureau, o No. 01 realizou o seu primeiro voo o 10 de marzo de 1978, apenas 27 meses despois do visto e prace do programa. Durante o voo de 65 minutos, Coureau levou o avión ata Mach 1,02 sen posqueimador, antes de trepar ata máis de 12 000 m de altitude e acelerar o avión ata Mach 1,3. A finais de maio o avión superara Mach 2 e unha velocidade indicada de 650 nós (1 200 km/h). No outro extremo do espectro da velocidade, o Mirage 2000 demostrou ser un avión capaz a baixa velocidade, como se puido ver no Farnborough Airshow en setembro de 1978, durante o cal o piloto de Dassault Guy Mitaux-Maurourd elevou o ángulo do avión ata un ángulo de ataque de 25° mentres o avión voaba a tan só 100 nós (185 km/h). Probas posteriores demostraron que o avión podía acadar un ángulo de ataque de 30° levando tanques de combustible e armas.
O segundo prototipo, o No. 02, realizou o seu primeiro voo de 50 minutos en setembro de 1978 con Maurourd aos controis. O avión probou algúns dos sistemas de aviónica e o transporte de armas. Debido a un apagón de chama no motor durante unha aproximación o avión perdeuse en maio de 1984. O No. 03 voou por vez primeira en abril de 1979; equipado cun sisema de armas completo, usouse para probas de radar e armamento. Tras 400 horas de voo, os avións enviáronse ao centro de probas de voo Centre d'Essais en Vol. Aínda que a Forza Aérea só pedira tres prototipos en decembro de 1975, Dassault construíu un cuarto demostrador adicional para os seus propios propósitos, incorporando leccións aprendidas cos anteriores avións, como a redución da altura da deriva e o incremento do seu ángulo, entradas de aire redeseñadas, e un sistema fly-by-wire. O único Mirage 2000B biprazado programa de probas voou por vez primeira o 11 de outubro de 1980.
O primeiro Mirage 2000C (C de chasseur, "caza") de produción voou o 20 de novembro de 1982. As entregas á Forza Aérea de Francia comezaron en 1983. Os primeiros 37 Mirage 2000Cs entregados estaban equipados co Thomson-CSF Radar Doppler Multifunction (RDM), e impulsados polo motor turboventilador SNECMA M53-5. O Mirage 2000C número 38 tiña un motor mellorado SNECMA M53-P2. O Radar Doppler à Impulsion (RDI) fabricado por Thales para o Mirage 2000C entrou en servizo en 1987. Tiña unha autonomía mellorada duns 150 km, e estaba ligado aos mísiles Matra Super 530D, moito mellores que os máis vellos Super 530F. As capacidades de exploración e disparo a cotas inferiores están moito máis melloradas, pero este radar non adoita a ser usado para roles de aire-terra.
Hospital Montecelo
O Hospital Montecelo é un centro hospitalario público da cidade de Pontevedra. Está situado na parroquia de Mourente, e foi inaugurado en 1973. É un hospital xeral, ofrece todos ou case todas as especialidades médicas e cirúrxicas. Forma parte do Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra.
Historia e descrición
O edificio principal construíuse en 1972 e inaugurouse o 25 de novembro de 1973 cunha superficie de 20.000 metros cadrados. Abriu ao público como Residencia Sanitaria da Seguridade Social de Montecelo. O seu mentor foi o pontevedrés Gonzalo Cabanillas Gallas, que era subdelegado xeral do Instituto Nacional de Previsión.
O hospital inaugurouno de forma oficial o entón ministro de Traballo e Previsión Social, Licinio de la Fuente, o 8 de maio de 1974. Traballaban nel 200 médicos e acolleu algúns que viñan de hospitais universitarios como La Paz de Madrid ou La Fe de Valencia. Implantáronse especialidades que ata entón non existían no Hospital Provincial de Pontevedra, como fisioloxía clínica ou rehabilitación, e permitiu a disgregación de medicina interna das especialidades de dixestivo, cardioloxía ou radioloxía.
Porto de Lobos, O Chao do Fabeiro, Monforte de Lemos
Porto de Lobos é un lugar da parroquia do Chao do Fabeiro no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Hospital Montecelo
Historia e descrición
Foi reformado e ampliado polos arquitectos Julián Arranz Ayuso, Aurelio Botella Clarella, Joaquín Vaamonde Pradas e Antonio Alonso Taboada entre 1987 e 1990. miniatura|300px|Vista da cidade, da [[Ría de Pontevedra e da Illa de Tambo desde a 4ª planta do hospital.]]
O Hospital Montecelo tivo a súa maior ampliación entre 1997 e 2001, realizada polo estudio de arquitectos Aidhos Arquitectura, na que se construíu un novo edificio anexo e se engadiron dúas plantas ao edificio principal inaugurado en 1973.
Desde 2012, cando o complexo hospitalario pontevedrés se converteu no Complexo Hospitalario Universitario de Pontevedra, os estudantes de Medicina da Facultade de Santiago de Compostela poden realizar os últimos anos da aprendizaxe clínica da carreira no hospital.
O edificio principal ten 8 plantas.
Transporte
O Hospital Montecelo está servido pola liña 2 (azul) do servizo de transporte de bus urbano da cidade.
Novo hospital Gran Montecelo
A Xunta de Galicia puxo en marcha en 2020 a construción dun novo hospital para a cidade de Pontevedra e a súa área sanitaria de 300.000 habitantes con máis especialidades que o actual Hospital Montecelo, incluíndo radioterapia, medicina nuclear e coidados intensivos neonatais e pediátricos, e cunha capacidade de 724 camas. O novo hospital de referencia de 10 plantas que se engadirá aos edificios hospitalarios xa existentes chamarase Gran Montecelo.
Anestesia xeral
A anestesia xeral é un coma inducido e a perda dos reflexos protectores resultantes, debido á administración dun ou máis axentes anestésicos xerais. Pódense administrar unha variedade de medicamentos, co obxectivo xeral de garantir o sono, a amnesia, a analxesia, a relaxación do músculo esquelético e a perda de control dos reflexos do sistema nervioso autónomo. A combinación óptima destes axentes para calquera paciente e procedemento dados adoita ser seleccionada por un anestesiólogo ou outro provedor, como un asistente de anestesiólogo ou unha enfermeira anestesista, en consulta co paciente e co médico ou dentista (nese caso acostuma ser anestesia local, non xeral) que realiza o procedemento cirúrxico.
A especialidade médica que trata dos aspectos farmacolóxicos, fisiolóxicos e clínicos da técnica anestésica e doutras áreas como reanimación e terapia da dor chámase anestesioloxía.
Mecanismo bioquímico de acción
O mecanismo bioquímico de acción dos anestésicos xerais aínda non se entende moi ben. Para inducir a inconsciencia, os anestésicos teñen multitude de sitios de acción e afectan o sistema nervioso central en múltiples niveis. As áreas comúns do sistema nervioso central cuxas funcións se ven alteradas ou alteradas durante a anestesia xeral inclúen a cortiza cerebral, o tálamo, o sistema activador reticular e a medula espiñal.
Riscos
Os factores de risco son condicións que poden aumentar o risco de complicacións durante a intervención:
Fins
A anestesia xeral ten como obxectivo acadar unha serie de propósitos:
Aldea de Abaixo, Distriz, Monforte de Lemos
Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Distriz no concello lucense de Monforte de Lemos, na comarca da Terra de Lemos.
Independentismo taiwanés
miniatura|250px|Bandeira proposta para un Taiwán independente deseñada por Donald Liu en 1996. miniatura|250px|Bandeira do Congreso Mundial Taiwanés. O independentismo taiwanés é un movemento político que busca o recoñecemento internacional formal de Taiwán como un estado soberano independente e en oposición á unificación chinesa. Moitos dos seus defensores teñen como obxectivo a "independencia" da República da China (non confundir coa República Popular da China) e a formación da "República de Taiwán".
No presente, o ststus político de Taiwán é ambiguo. No presente, a China afirma que é unha provincia da República Popular Chinesa. Taiwán e outras illas están actualmente baixo o control da República da China (Taiwán]), un país que mantén relacións diplomáticas oficiais con 15 países recoñecidos polas Nacións Unidas e que son recoñecidos por eles. A actual administración de Tsai Ing-wen da República da China sostén que Taiwán xa é un país independente como a República da China e, polo tanto, non ten que impulsar ningún tipo de independencia formal.
John Shirley Fox
John Shirley Fox, nado en Londres ca. 1860-1867, e finado na mesma cidade o 3 de xuño de 1939, foi un pintor retratista e paisaxista, e numismático inglés especializado na moeda medieval de Inglaterra.
John Shirley Fox era irmán do xornalista e tamén numismático Harry Bertram Earle Fox.
Pintura
Logo de pasar a súa infancia en Londres, recibiu educación artística en París no taller de Bouguereau, na Académie Julian. Aínda na súa xuventude espuxo no Salón da Sociedade dos Artistas parisiense, entre 1887 e 1889. Inicialmente dedicouse á pintura de retratos, mais logo abriuse tamén á pintura de paisaxes, sobre todo escoceses, cun estilo influído pola École de Barbizon.
En 1890 regresou a Londres e levou a cabo varias exposicións na Sociedade de Artistas Británicos e na New Gallery entre 1895 e 1904. En 1914 incorporouse á galería privada da raíña un retrato seu da muller australiana Evelyn Gayre, e a súa obra pasou a formar parte de varias coleccións públicas.
Numismática
A súa contribución máis importante á numismática foi a súa serie de artigos no BNJ sobre as emisións monetarias de Eduardo I (1272-1307), Eduardo II (1307-1327) e Eduardo III (1327-1377) de Inglaterra. Esta serie, escrita xunto co seu irmán, H. B. Earle Fox, estableceu un novo padrón para os estudos de numismática medieval inglesa. Publicou tamén un libro de iniciación á numismática destinado a principiantes titulado The pleasures of English coin collecting (1934).
Como complemento á súa actividade erudita, Fox foi conformando cos anos unha colección de moeda medieval inglesa confeccionada con carácter didáctico. Nos seus derradeiros anos cedeulle esta colección ao numismático Christopher Evelyn Blunt (1904-1987).
Vida persoal
John Shirley Fox casou coa tamén pintora Ada Holland (ca. 1880-1914), con quen residiu en Marlborough, e tamén tiña un estudio en Londres.
John Shirley Fox faleceu o 3 de xuño de 1939.
Publicacións
Esta é unha escolma dos traballos monográficos máis salientables da carreira numismática de John Shirley Fox, así como dos seus artigos, publicados todos eles en Numismatic Chronicle e en The British Numismatic Journal:
H. B. Earle Fox
Harry Bertram Earle Fox, nado en Andover, Hampshire, en 1863 e finado en Devizes, Wiltshire, o 21 de marzo de 1920, foi un xornalista e numismático inglés.