cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Son estereofónico
A gravación en estéreo introduciuse nas empresas musicais durante o outono de 1954 para substituír a gravación monoaural de canal único.
O Xanelo, Quintá de Lor, Quiroga
O Xanelo é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
KH-6
KH-6 (Keyhole-6) ou Lanyard, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA.
Historia
Os KH-6 foron un intento temperán de obter grandes resolucións con satélites de recoñecemento. Das tres unidades lanzadas, todas en 1963 e mediante Thor SLV2A, só a última conseguiu devolver imaxes á Terra. A cámara dos KH-6, unha Samos E-5 de Kodak modificada, estaba programada para inclinarse cara diante e atrás e poder tomar imaxes estereoscópicas. Tiña unha resolución de 1,8 m e a película fotográfica da cámara era devolta a terra nunha cápsula de retorno. Os satélites non levaban paneis solares e alimentábanse con baterías durante os entre 8 e 12 días que duraba cada misión.
A Trampilla, Quintá de Lor, Quiroga
A Trampilla é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
O Sobrado, Quintá de Lor, Quiroga
O Sobrado é un lugar da parroquia de Quintá de Lor, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga.
KH-5
KH-5 baseado no Agena B
A primeira variedade de KH-5 estaba baseado na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra e era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado. A carga útil de cada KH-5/Agena B consistía nunha única cámara Corona panorámica cunha resolución de 140 m. Lanzáronse sete KH-5/Agena B entre 1961 e 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B, con só dúas misións (a quinta e a sétima) producindo imaxes útiles. Dous dos lanzamentos fallaron.
KH-4
miniatura|Esquema dos satélites KH-4/Agena B. KH-4 (Keyhole-4) ou Discoverer, parte do programa Corona, foi unha serie de satélites de recoñecemento operados pola CIA que contou con diferentes variedades.
KH-4 baseado no Agena B
A primeira variedade de KH-4 estaba baseado na etapa superior do foguete Agena B, que proporcionaba control de actitude unha vez en órbita. A cápsula de retorno da película tiña o seu propio retrofoguete de propelente sólido para regresar á Terra e era recollida mentres estaba aínda no aire mediante un avión especialmente equipado. Despois dos dous primeiros KH-4/Agena B, a designación Discoverer para estes satélites deixou de usarse. A carga útil de cada KH-4/Agena B consistía en dúas cámaras Corona panorámicas para obter imaxes estereoscópicas e unha cápsula de retorno para enviar a terra a película fotográfica usada polas cámaras. A bordo tamén iba unha "cámara índice" para conextualizar as fotografías de alta resolución. O conxunto das dúas cámaras formaba a denominada Corona-M ou cámara mural. Era fabricada por Itek Corporation e tiña unha resolución de entre 3,6 e 5,1 m.
Cunha masa de 1200 kg cada un, lanzáronse once KH-4/Agena B durante 1962, todos mediante foguetes Thor Agena B e todos chegando a órbita con éxito.
KH-4 baseado no Agena D
Similares aos KH-4/Agena B, usaban unha etapa final dos Agena D como corpo do satélite. Levaban igualmente unha cámara Mural de 7,5 m de resolución composta por dúas cámaras Corona e unha cápsula de retorno de película. Lanzáronse quince KH-4/Agena D usando Thor Agena D, dous deles fallando por problemas no foguete lanzador.
KH-4A
Os KH-4A estaban baseados na etapa final dos Agena D e usaban dúas cámaras J-1 panorámicas cunha lonxitude focal de 61 cm e unha resolución de 2,7 m, así como unha cámara índice cunha resolución de 162 m e unha cobertura de 308 x 308 km. Lanzáronse 52 KH-4A entre 1963 e 1969 usando Thor Agena D, tres deles fallando por problemas no foguete lanzador.
KH-4B
Os KH-4B usaban tamén unha etapa final Agena D, usando dúas cámaras J-3 panorámicas cunha lonxitude focal de 61 cm e unha resolución de 1,8 m, así como unha cámara índice cunha resolución de 30 m e unha cobertura de 260 x 260 km. Lanzáronse 17 KH-4B entre 1967 e 1972 usando Thor Agena D, fallando un deles por problemas do lanzador.
In girum imus nocte et consumimur igni
In girum imus nocte et consumimur igni é un filme francés de 1981 dirixido por Guy Debord. É o sexto e derradeiro filme de Debord. A película de 95 minutos describe a sociedade de consumo e a alienación capitalista, poñendo en evidencia a condición de escravos modernos. Ademais de ser un dos filmes máis críticos cara á sociedade moderna, tamén relata algunhas etapas da vida de Debord.
O título en latín é un palíndromo que significa: "Damos voltas na noite e somos consumidos polo lume". Este palíndromo foi utilizado posteriormente por Umberto Eco na súa novela O nome da rosa (1980).
Estreouse subtitulado en galego o 26 de novembro de 2020, no Centro Galego de Artes da Imaxe (A Coruña).
A década prodixiosa
A década prodixiosa (en La Décade prodigieuse) é un filme franco-italiano de 1971 dirixido por Claude Chabrol e protagonizado por Michel Piccoli, Anthony Perkins e Orson Welles. Está baseado na novela homónima de Ellery Queen.
Estreouse subtitulado en galego o 28 de novembro de 2020 a través da TVG.
Universidade da Paz
A Universidade da Paz (UNPAZ) é unha universidade privada en Dili, a capital do país lusófono de Timor Leste.
UNPAZ foi unha das varias universidades que xurdiron despois da independencia de Timor de Indonesia en 1999. Undil (Universidade Dili) fundouse despois en Masquerinhas por problemas internos sen resolver. Durante os seus primeiros meses funcionou de forma temporal, antes de comprar terreos para construír un novo campus ao suroeste do centro da cidade. (Coordenadas: 8°33'54"S 125°32'52"E). En 2005, a maioría dos edificios principais do campus foron establecidos e varios centos de estudantes asistían a clases, impartidas por expatriados e timorenses locais. A maioría dos estudantes iniciais participaron na loita pola independencia de Timor, incluídos os ex-guerrilleiros de Falintil, aos que se lles tiña negado a educación universitaria durante o conflito anterior a 1999.
Morea (homónimos)
O termo morea pode referirse a:
Pedro Núñez de Villavicencio
Pedro Núñez de Villavicencio, nado en Sevilla en 1644 e finado en Madrid en 1695, foi un pintor barroco español.
Carreira artística e militar
Nado en Sevilla, era membro dunha destacada familia nobiliaria andaluza; ingresou en 1660 como cabaleiro da Orde Soberana de San Xoán de Xerusalén, polo que tivo que trasladarse á illa de Malta, sede da Orde, para realizar as probas e tarefas obrigatorias de intendente e tamén de tipo bélico (contra os otománs). En 1668 acadou o grao de supervisor de soldados e en 1672 chegou ao de capitano.
No plano artístico, antes de ingresar na Orde de San Xoán e marchar a Malta, participou na fundación e primeira operación da Academia de Pintura e Debuxo de Sevilla, fundada por Murillo e Herrera. A súa participación foi, pola súa idade, certamente excepcional.
En Malta, entrou en contacto co pintor calabrés Mattia Preti, que estaba na illa para decorar a igrexa prioral da Valeta e converteuse nun discípulo do italiano. Alí consérvanse algunhas obras especialmente significativas de Villavicencio. Porén, a estadía na illa mediterránea non tivo continuidade, xa que diversas viaxes, ademais das militares, levárono varias veces a Sevilla, e mesmo a Roma (1673). Nos seus regresos á súa cidade natal aproveitou para retratar ao recentemente nomeado arcebispo de Sevilla Ambrosio Ignacio de Spínola (1670), demostrando o ben que coñecía o estilo murillesco cando non se atopaba baixo a influencia do claroscuro de Preti.
Parece estar confirmado que regresou definitivamente a Castela en 1675, cando solicitou pensións e recomendacións nos órganos de goberno da Orde de San Xoán de Castela e León. Pouco a pouco, en Sevilla foi aumentando a súa condición dentro da Orde Militar, ademais de gozar de maiores ingresos grazas ás pensións en encomendas que se lle estaban a conceder. Chegado o momento, Pedro Núñez de Villavicencio converteuse no brazo executor, xuíz e referente de primeira orde da Orde de Malta en Sevilla e a súa rexión.
En 1682 morreu Murillo, e Villavicencio, como amigo e quizais antigo discípulo, foi nomeado un dos executores do pintor sevillano.
En 1689, ao ser agraciado co nomeamento de comandante polo Gran Mestre de Malta, pasou a gozar dos ingresos da encomenda de Bodonal de la Sierra. En 1692, foi nomeado secretario da embaixada da Orde de Malta. A partir de entón Villavicencio atópase principalmente en Madrid. Entre 1693 e 1694 formou parte dunha comisión que acudiu a reunirse con Carlos II e posibelmente entón a obra máis famosa que pintou pasou a formar parte da colección real, que hoxe se conserva no Museo do Prado, titulada Juegos infantiles ou Niños jugando a los dados. Trátase dun lenzo que, pomposamente asinado, declara que o seu autor é sevillano e comandante de Bodonal. Nel vemos o trato doce e amable que Villavicencio lle dá á temática infantil, sen dúbida derivada de Murillo, aínda que carece da frescura e da corrección do debuxo deste último.
Pasamento
En agosto de 1695, Núñez de Villavicencio regresou a Madrid procedente de Sevilla, onde tería viaxado por motivos persoais, e morreu na pousada onde se hospedaba. Así o reflicten os libros de contabilidade da recepción madrileña da Orde de San Xoán, nos que se recollen as contas debidas ao seu falecemento, un breve inventario dos seus bens e outros datos.
Pedro Núñez Vela
Pedro Núñez Vela, nado en Ávila no século XVI, foi un escritor humanista e filósofo luterano do Século de Ouro, que tivo que expatriarse en Suíza.
Traxectoria
Gran coñecedor do grego, do hebreo e do latín, e estudoso da Filosofía de Aristóteles, Cicerón, Epicuro e Lucrecio; seguiu a fondo as ideas do francés Pierre de la Ramée, máis coñecido como Petrus Ramus e foi un furioso antiaristotélico e participante desta opinión xunto con outros ilustres pensadores do seu tempo, como Hernando Alonso de Herrera, Juan Núñez de Valencia ou Francisco Sánchez, o Escéptico. En 1548 xa se trasladou a Suíza, onde ensinou grego na famosa Academia de Lausana; Teodoro de Beza substitúeo ao ano seguinte, pero alí permaneceu ensinando grego polo menos até 1570, cando se ten noticia de que recibiu con alegría a Petrus Ramus e propúxolle con outros profesores que dese clases públicas da súa nova Dialéctica, con aprobación de moitos, e (escribe o biógrafo de Ramus J. Thomas Freigius)ː
Obra
As súas obras máis importantes foron Poematum latinorum et graecorum (1570) e Disputationum logicarum libri tres (1578).
Kathleen Rubins
Kathleen Hallisey "Kate" Rubins, nada en Connecticut (Estados Unidos) o 14 de outubro de 1978, é unha astronauta estadounidense. Converteuse na sexagésima muller en voar no espazo o 6 de xullo de 2016. Regresou á Terra o 30 de outubro de 2016, tamén a bordo dunha nave Soiuz. Foi membro da tripulación das expedicións 48 e 49 da estación espacial internacional. Actualmente reside na ISS como parte da Expedición 64.
Traxectoria
Kathleen Rubins obtivo unha licenciatura en bioloxía molecular pola Universidade de California, San Diego e un doutoramento. Licenciada en Bioloxía do Cancro polo Departamento de Bioquímica, a Facultade de Medicina da Universidade de Stanford e o Departamento de Microbioloxía e Inmunoloxía. Tamén foi membro do capítulo Kappa Lambda da irmandade Chi Omega mentres asistía á UC San Diego.
Rubins realizou a súa investigación universitaria sobre integración do VIH-1 no laboratorio de enfermidades infecciosas do Salk Institute for Biological Studies. Analizou o mecanismo de integración do VIH, incluíndo varios estudos de inhibidores da integrase do VIH-1 e análises xenómicas dos patróns de integración do VIH no ADN xenómico do hóspede. Recibiu o seu doutoramento na Universidade de Stanford e co Instituto de Investigación de Enfermidades Infecciosas do Exército dos Estados Unidos e os Centros para o Control e Prevención de Enfermidades. Ela e os seus colegas desenvolveron o primeiro modelo de infección por varíola. Tamén desenvolveu un mapa completo do transcriptoma do poxvirus e estudou as interaccións virus -hóspede usando sistemas in vitro e modelos animais.
Aceptou un posto como asociada principal de investigación no Instituto de Investigacións Biomédicas de Whitehead e dirixiu un laboratorio de investigadores que estudaban enfermidades virais que afectan principalmente a África Occidental e Central. O traballo no Rubins Lab centrouse nos poxvirus e na interacción hóspede-patóxeno, así como en mecanismos virais para regular a transcrición, a tradución e a descomposición do ARNm da célula hóspede. Ademais, realizou investigacións sobre filovirus ( ébola e Marburg), Arenavirus (febre de Lassa) transcriptoma e secuenciación do xenoma, e proxectos colaborativos co exército dos Estados Unidos. Desenvolver terapias para o virus Ébola e Lassa.
Carreira na NASA
miniatura| Rubins a bordo da ISS co secuenciador USB MinION (abaixo á dereita) que se usou na primeira secuenciación de ADN no espazo en agosto de 2016 Foi seleccionada en xullo de 2009 como un dos 14 membros do Astronaut Group 20. A súa formación incluía sistemas da Estación Espacial Internacional (ISS), actividade extravehicular (EVA), robótica, adestramento fisiolóxico e adestramento para a supervivencia do deserto e da auga. Foi seleccionada como enxeñeira de voo para a expedición 48/49. Converteuse na sexagésima muller no espazo cando voou co Soyuz MS-01 en xullo de 2016.
En agosto de 2016 converteuse na primeira persoa en secuenciar ADN no espazo. A bordo da ISS utilizou un secuenciador de ADN portátil alimentado por USB chamado MinION fabricado por Oxford Nanopore Technologies para determinar as secuencias de ADN dun rato, a bacteria E. coli e o virus fago lambda. Formou parte do experimento Biomolecule Sequencer, que tiña como obxectivo proporcionar evidencias de que a secuenciación de ADN no espazo é posible, que ten o potencial de permitir a identificación de microorganismos, controlar os cambios nos microbios e humanos como resposta ao voo espacial e, posiblemente, axudar. na detección de vida baseada no ADN noutras partes do universo.
Expedición 48/49
Estas misións remataron cando regresou á Terra o 30 de outubro de 2016, despois dun total de 115 días no espazo, servindo como enxeñeira de voo na expedición 48 e na expedición 49 da estación espacial internacional. Isto incluíu o período de xullo a outubro de 2016, onde foi a enxeñeira de voo do equipo. Ademais da investigación biolóxica, pasou 12 horas e 46 minutos fóra da estación en dous paseos espaciais separados. miniatura| ISS-48 EVA-2 (a) Kate Rubins
Programa Artemis
A NASA anunciou o próximo grupo de astronautas que formarán parte do programa Artemisa, que poñerá á primeira muller estadounidense na lúa. A Dra. Rubins atópase entre os astronautas anunciados no equipo Artemisa. programa Artemisa ten como obxectivo non só poñer a unha muller estadounidense na lúa, senón tamén inspeccionar toda a superficie da Lúa para coñecer mellor a posibilidade de vida humana en Marte.
Cabalo Diñeiro
Cabalo Diñeiro (en Cavalo Dinheiro) é un filme portugués de 2014 dirixido por Pedro Costa. Estreouse o 13 de agosto de 2014 no Festival Internacional de Cinema de Locarno, onde gañou o premio ó mellor director.
Sinopse
O filme conta os problemas que sofren os inmigrantes de Cabo Verde que viven en Lisboa.
The Longing
The Longing é un videoxogo de aventura de "apuntar e clicar" de 2020 creado polo desenvolvedor indie Studio Seufz. Ambientado nun reino subterráneo, o xogador controla a Sombra (Shade), unha criatura encargada de velar por un rei durmido durante 400 días. Shade realiza actividades recreativas, como ler e explorar, mentres espera os 400 días en tempo real. O temporizador do xogo continúa independentemente das accións do xogador, pero móvese máis rápido se Shade realiza certas accións dentro da súa casa, como decorar as paredes con deseños. O xogo foi concibido por Anselm Pyta, que se inspirou na lenda de Kyffhäuser. As súas temáticas céntranse nas emocións humanas e utiliza o tempo como un elemento xogo crucial. O proceso de desenvolvemento durou seis anos.
"The Longing" foi lanzado para Windows, macOS e Linux en marzo de 2020 e para Nintendo Switch en abril de 2021. Foi ben recibido pola súa banda sonora, gráficos e natureza experimental, aínda que a súa xogabilidade lenta dividiu aos críticos. Alén diso, debido ao seu lanzamento durante a pandemia de COVID-19, moitos comentaristas comparárono coa vida no confinamento.
Xogabilidade
O xogador controla a Sombra, que pode explorar cavernas, recoller recursos, ler literatura clásica e debuxar. A interacción co mundo é lenta, e moitos aspectos do xogo dependen do paso do tempo. Realizar accións dentro da casa da Sombra fai que o tempo pase máis rápido. Ademais, conta con varias mecánicas onde a progresión ocorre con pouca ou ningunha interacción. O xogo presenta varios finais, e non todos requiren que o xogador espere os 400 días.
Troy Town
dereita|miniatura| "The City of Troy" preto de Dalby, North Yorkshire, dise que é o labirinto de céspede máis pequeno de Europa. Moitos labirintos en Inglaterra foron chamados Troy Town, Troy-town ou variacións sobre ese tema (como Troy, The City of Troy, Troy's Walls, Troy's Hoy ou The Walls of Troy) presumibelmente porque, na lenda popular, os muros de Troia a cidade de Troia construíronse dun xeito tan confuso e complexo que calquera inimigo que entrase neles sería incapaz de atopar a súa saída. Os labirintos de céspede galeses (que agora non existen ningún) chamáronse " Caerdroia", que se pode traducir como "Cidade de Troia" (ou quizais "castelo dos xiros").
WH Matthews, no seu Mazes and Labyrinths (1922), menciónaos como "Troy-town". Autores máis recentes, como Adrian Fisher, en The Art of the Maze, 1990) prefiren "Troy Town".
O nome "Troia" foi asociado con labirintos desde tempos antigos. Un bote de terracota etrusco de Tragliatella, Italia, mostra un labirinto de sete aneis marcado coa palabra TRUIA (que pode referirse a Troia). Á súa esquerda aparecen dous soldados armados saíndo do labirinto a cabalo, mentres que á dereita aparecen dúas parellas copulando. O vaso data de 630 a. C. O antigo evento ecuestre romano coñecido como o "Xogo de Troia", que consistía en montar en patróns de labirinto, ás veces estivo ligado a este vaso.
Históricos labirintos de céspede en Inglaterra
dereita|miniatura| Un labirinto clásico de sete aneis. Os labirintos "Troy" de Dalby e Somerton baséanse neste antigo deseño. dereita|miniatura| Labirinto medieval Dos oito labirintos históricos de céspede que se conservan en Inglaterra, tres teñen nomes de "Troia". "The City of Troy" é un labirinto pequeno pero ben conservado preto das pequenas aldeas de Dalby, Brandsby e Skewsby, non moi lonxe do sheriff Hutton, nos Howardian Hills de North Yorkshire. "Troy", un fermoso labirinto nun xardín privado en Troy Farm, Somerton, Oxfordshire, é bastante máis grande, e o labirinto "Troy Town" en St Agnes, Isles of Scilly, é un pequeno labirinto de céspede e pedras pequenas e ten fama de foron establecidas en 1729 polo fillo dun faro local. Os tres seguen o patrón de labirinto clásico (como se atopa nas moedas da antiga Cnossos) en lugar da variación medieval. Non se sabe cando se construíron orixinalmente os dous primeiros destes labirintos de céspede; con todo, o céspede foi cortado de novo en Dalby en 1900 debido a danos na estrada.
Ramón Carballal Pernas
Ramón Carballal Pernas, nado na Habana en 1921 e finado na Coruña o 14 de setembro de 1982, foi un xuíz e escritor galego.
Troy Town
Exemplos perdidos
(De Mazes and Labyrinths de WH Matthews 1922)
Ramón Carballal Pernas
Traxectoria
Naceu en Cuba, fillo de pais galegos. Retornaron a Galicia en 1926. Estudou Dereito na Universidade de Madrid. Ingresou na carreira xudicial en 1947. Foi xuíz na Fonsagrada, Chantada, Betanzos e Ferrol. Foi nomeado maxistrado da Audiencia Territorial da Coruña en 1963, ocupando o cargo ata a súa morte.
O fin xustifica os medios
O fin xustifica os medios ou os fins xustifican os medios é unha frase pronunciada polo poeta romano Ovidio na súa obra Heroides. Esta frase é frecuentemente atribuída erroneamente a Niccolò Maquiavelo.
Ramón Carballal Pernas
Traxectoria
Presidiu a Sección de Dereito Penitenciario do V Congreso Iberoamericano e Filipino de Dereito Penal e Penitenciario, e foi secretario da Comisión de Estudos do I Congreso de Dereito galego. Membro correspondente do Instituto Español de Dereito Procesal, formou parte do consello de redacción das revistas Foro Gallego e Jurisdicción Contencioso-Administrativa. Foi conferenciante sobre xustiza, sociedade, literatura e relixión.
Troy Town
Paralelos en Escandinavia, costas do mar Báltico e mar Branco
esquerda|miniatura| O labirinto de once aneis "Trojaborg", de [[Visby, Suecia (Ilustración do Nordisk familjebok, 1926)]] Tamén hai labirintos similares no norte de Europa continental. Os seus camiños están delineados con pedras (a diferenza dos labirintos de céspede cortados de Inglaterra e dos que antes existían en Dinamarca). Labirintos revestidos de pedra como estes resultaron ser algo máis fáciles de datar que os labirintos de céspede (que teñen que limparse regularmente para manter os seus camiños despexados, destruíndo así calquera evidencia arqueolóxica). Os labirintos de pedra ao redor da costa báltica foron datados entre o século XIII e os tempos modernos, cun pico nos séculos XVI e XVII. miniatura| Labirinto tipo "Troy Town" en Nagu, [[Finlandia]] Había unha vez moitos centos, quizais mesmo miles, destes labirintos ao redor do mar Báltico, en toda Fennoscandia e nos países bálticos, e moitos deles aínda sobreviven, especialmente en zonas remotas. Tamén hai labirintos de pedra similares na península de Kola e costas e illas do Mar Branco, como os labirintos de pedra da illa Bolshoy Zayatsky. Por algunha razón estes labirintos do norte están case todos preto do mar. Algúns suxeriron que eran marcas de xente de mar, quizais até usadas para a navegación. Moitos dos labirintos de pedra ao redor da costa báltica de Suecia foron construídos por pescadores durante as malas condicións meteorolóxicas e críase que atrapaban os malos espíritos, os "smågubbar" ou "xente pequena" que traía mala sorte. Os pescadores camiñaban até o centro do labirinto, tentando aos espíritos para que os seguisen, e logo saían correndo e botaban o mar.
O fin xustifica os medios
Significa que os gobernantes deben elevarse por riba da ética dominante para manter ou aumentar o seu poder. Popularmente tamén se emprega a frase para xustificar o uso de medios deshonestos ou violentos para conseguir un fin determinado, supostamente lexítimo.
Ramón Carballal Pernas
Obras
Publicou traballos xurídicos en revistas especializadas. Escribiu poesía en galego e en 1974 acadou a “Flor Natural” nos Xogos Florais de Oleiros.
O fin xustifica os medios
Na súa obra O príncipe, Maquiavelo crea un verdadeiro “Manual de Política”, sendo interpretado de varias maneiras, principalmente de forma inxusta e pexorativa. O autor e a súa obra pasaron a ser vistos como perniciosos, e forxouse aí a idea de que a expresión "o fin xustifica os medios" se atopa na súa obra. Aínda que a expresión non se atopa no texto orixinal, converteuse nunha interpretación popular do "pensamento maquiavélico", que é unha expresión con prexuízos para referirse ao pensamento de Maquiavelo. O que afirma, en O Príncipe, é que o gobernante debe actuar conforme á ética sempre que sexa posible, partindo do concepto de razón de Estado, necesario para o mantemento do poder como un ben ético.
Tiven a chave, a bicicleta e os catro libros
'Tiven a chave, a bicicleta e os catro libros. Primeiras científicas na Universidade de Santiago' é un ensaio da doutora en Bioloxía, investigadora en estudos de xénero e actriz galega Xoana Pintos Barral publicado en 2021 no marco da colección Feminismos editado pola Editorial Galaxia.
Este traballo ten coma orixe a súa tese de doutoramento As mulleres nos estudos experimentais da Universidade de Santiago : 1910-1960, e no libro fala dalgunhas destas primeiras científicas (Eugenia Pereira, Paz Parada, Olimpia Valencia, Elisa Díaz, Inmaculada Paz Andrade...), os atrancos que padeceron e os seus éxitos. Segundo a autora ″Precísanse referentes para a xente nova. Como vas querer ser como elas se non sabes que existiron?″
Montón (homónimos)
Un montón poder referirse a:
Levante mediterráneo
miniatura|300px|Países do Levante mediterráneo. En verde escuro: países constituíntes ([[Chipre, provincia de Hatay, Israel, Líbano, Siria e Xordania) En verde medio: países dos que algunhas das súas rexións están incluídas na rexión do Levante (Iraq e Sinaí) En verde claro: países incluídos ás veces na rexión do Levante (Exipto, Grecia e Turquía)]]
O termo Levante ou, máis especificamente, Levante mediterráneo, alude historicamente a unha gran zona de Oriente Próximo situada ao sur dos montes Tauros, limitada polo mar Mediterráneo ao oeste, o deserto árabe ao sur e Mesopotamia ao leste.
Non inclúe as montañas do Cáucaso nin ningunha parte da península árabe ou Anatolia, aínda que ocasionalmente inclúese Cilicia.
A península do Sinaí tamén se inclúe, pero como área marxinal, como ponte entre o Levante e o norte de Exipto.
Ocasionalmente, os pobos levantinos dominaron a rexión situada entre o Sinaí e o río Nilo, pero esta rexión exclúese do Levante xeográfico.
O Levante é tamén o nome da conca oriental do mar Mediterráneo (mar Levantino). As súas fosas descenden até cerca de 3 300 m (cerca da illa de Creta).
Está limitada por Turquía, Chipre, Israel, Líbano, Siria e Exipto.
Xeografía
Abarca principalmente os países de Israel, Xordania, Líbano, Siria e os Territorios Palestinos. Na zona converxen tres placas tectónicas importantes: a africana, a eurasiática, mar Vermello e Irán. Os límites entre as placas tectónicas seguen a liña Azores, Xibraltar, África do Norte, mar Vermello e Irán. A placa árabe estase movendo cara ao norte contra a placa de Anatolia (Turquía) na falla do leste de Anatolia, e o límite entre a placa Exea e a Anatolia do leste é activo sismicamente.
Clima
Os países do Levante son sobre todo áridos ou semiáridos, sometidos a frecuentes secas; porén, existen extensións de bosques e vales fértiles. A rexión abunda en prados, devesas, zonas desérticas e montañas. A escaseza de auga é un problema en moitas partes, cunha demanda de auga potábel en aumento debido a que as poboacións están en continuo crecemento, mentres que a salinización e a contaminación ameazan os ríos. A maior fonte de auga é o mar de Galilea, desde o que se leva auga para regar amplas zonas, como o deserto do Néguev. En Libia realizouse unha grande obra de enxeñaría, o Gran Río Artificial, que leva auga por medio de acuedutos até as cidades, desde acuíferos orixinados na última glaciación, desgrazadamente non renovábeis. A rega por inundación de sucos ou por aspersión utilízase extensivamente, cubriedo case o total das terras destinadas á agricultura.
As temperaturas oscilan entre os -10 °C e os 25 °C en xaneiro, e entre os 20 °C e máis de 35 °C en xullo. As temperaturas anuais na maior parte da rexión non sufriron case ningún cambio durante o período 1901-96, pero se prevé un aumento de 1 ou 2 °C cara ao ano 2030.
Al-Khaizuran
Al-Khaizuran bint Atta (en الخيزران بنت عطاء), finada en 789, foi esposa do califa abasí Al-Mahdi e nai doutros dous califas: Al-Hadi e Harún al-Rashid, gobernou de facto de 775 a 789 durante o reinado do seu marido e fillos sendo coñecida pola súa enorme influencia nos asuntos estatais.
Khaizuran foi a primeira muller na historia do islam en gobernar e a primeira muller na historia musulmá en acuñar moedas de ouro co seu nome. Converteuse nunha das mulleres máis poderosas da súa época baixo o nome do seu marido e fillos, Mahdi, Hadi e Harún. Durante o reinado de Mahdi, Khaizuran apareceu a miúdo na corte cando o califa estaba presente e fixo uso dun gran poder político, porque Mahdi non facía nada sen o seu consello e consentimento e, antes da emisión de calquera decreto, consultábao con ela.
Despois da morte do soberano, Khaizuran fíxose cargo directamente dos asuntos de goberno até a chegada do seguinte califa, e logrou a lealdade do exército do seu fillo, mais Hadi opúxose á súa nai non querendo compartir con ela o goberno. Á morte de Hadi rumoreouse que Khaizuran o fixera asasinar. Ao gobernar o seu outro fillo Harún al-Rashid, volveu ter o poder político.
Traxectoria
Al-Khaizuran era de Jorash, preto da moderna Bisha, Arabia Saudita. Foi secuestrada da súa casa por un beduíno que logo a vendeu nun mercado de escravos preto da Meca á Al-Mahdi durante a súa peregrinación. Todas as fontes insisten en que era unha escrava, e isto non parece ser infrecuente na práctica.
Reinado de Al-Mahdi, como Primeira Dama e poder detrás do trono
Al-Khaizuran é descrita como bela, intelixente e talentosa: naquel tempo, as concubinas escravas de harén ou jawaris eran famosas pola educación que recibían en música, canto, astroloxía, matemáticas e teoloxía para manter o interese do seu amo, e Al-Khaizuran tomou leccións regulares de fiqh cos máis recoñecidos cadís. Finalmente converteuse na concubina favorita de Al-Mahdi. Tras a súa subida ao trono como califa en 775, conseguiu convencelo de que a liberase e casase con ela, privando a súa primeira cónxuxe, a princesa Rayta, filla do califa As-Saffah, dos seus privilexios: tamén o convenceu para privar o fillo do primeiro matrimonio da posición de herdeiro ao trono e, en cambio, nomear os seus fillos como herdeiros, a pesar de que o costume nese momento non lles permitía aos fillos dunha escrava herdar. Desde ese instante foi a muller máis poderosa e influente na corte, e sempre que o califa acudía á corte ela escoitaba e interfería con el desde detrás dunha cortina.
Na corte, foi aliada dos barmáquidas. Durante o reinado do seu cónxuxe, Al-Khaizuran ostentou unha posición infrecuente para unha muller musulmá; non vivía recluída no harén, senón que organizaba audiencias con xenerais, políticos e oficiais nos seus apousentos, xuntándose cos homes e falando dos asuntos de goberno. Trouxo a súa nai, dúas irmás e dous irmáns á corte, casou a súa irmá Salsal co príncipe Ja'far e nomeou o seu irmán Ghatrif gobernador do Iemen.
Ademais dos seus dous fillos, a parella califal tamén tivo unha filla, Banuqa, que o seu pai amaba tanto que a vestía de home para poder levala con el durante as súas viaxes: cando morreu nova, o seu pai provocou un escándalo ao exixir pésames públicos, o cal non se consideraba correcto por unha filla.
Reinado de Al-Hadi, como Nai do Califa e co-gobernante de facto
En 785, Al-Mahdi morreu durante unha expedición co seu fillo Harun, que regresou apresuradamente a Bagdad para informala. Como os seus dous fillos estaban ausentes da cidade, e para asegurar a sucesión para o seu fillo, chamou os visires e ordenoulles pagar os soldos do exército para asegurar a orde, e despois exixiulles xurar lealdade ao seu fillo como novo califa na súa ausencia.
Continuou dando audiencias nos seus cuartos e falando dos asuntos estatais durante o reinado do seu fillo Al-Hadi: "continuou monopolizando as tomas de decisións sen consultarlle [a Al-Hadi], Al-Khaizuran era a figura máis poderosa no imperio co seu fillo Hadi. Ela comportouse como antes, durante o reinado de Al-Mahdi .. As persoas viñan e pasaban pola súa porta." Al-Hadi, porén, opúxose á súa participación nos asuntos estatais e tentou excluíla deles, segundo os informes dicindo: "non está no poder das mulleres intervir... en asuntos de soberanía. Mirade ás vosas oracións e as vosas contas de oración." Desaprobou o feito de que a súa nai dese audiencias a oficiais e xenerais e consultase con eles, por iso xuntándose con homes, o que non era normal nunha cultura onde se esperaba que as mulleres vivisen recluídas no harén sen interactuar con homes que non fosen parentes próximos, e abordou publicamente o tema da vida pública da súa nai cando reuniu aos seus xenerais e preguntoulles: 'Quen é o mellor entre nós, vós ou eu?' recibiu como resposta: 'Evidentemente sodes o mellor, Comandante dos Fieis,' e el respondeu: 'E que nai é a mellor, a miña ou a vosa?' contestáronlle ao califa: 'A vosa nai é a mellor, Comandante dos Fieis. '' A quén en vós', continuou Al-Hadi, 'lle gustaría que os homes estendesen rumores sobre a súa nai?' 'A ninguén lle gusta que falen da súa nai,' responderon os presentes. 'Entón por que os homes van a miña nai para falar con ela?'
A pesar da súa oposición, Al-Hadi non conseguiu perturbar a influencia e poder acumulados pola súa nai, que rexeitou retirarse da política ao harén. O conflito finalmente quedou exposto en público cando ela intercedeu a favor dun suplicante, Abdallah ibn Malik, e publicamente reclamou unha resposta do seu fillo, que perdeu o tino e berroulle: "Espera un momento e escoita ben as miñas palabras... .Quenquera de entre o meu séquito - os meus xenerais, os meus criados - que veñan a ti cunha petición cortaranlle a cabeza e confiscaranlle as súas propiedades. Que significan todos eses pedichóns ao redor da vosa porta todos os días? Non tes un fuso para manterte ocupada, un Corán para rezar, unha residencia na que esconderte dos que te asedian? Cóidate, e coidado se abres a boca a favor de calquera en absoluto."
Rumoreouse que Al-Khaizuran ordenou asasinar o seu fillo máis vello Al-Hadi despois deste incidente. Unha razón dada é que ela descubriu que planeaba matar o seu irmán Harun al-Rashid, outra que tentou envenenala, o que descubriu ao deixar o seu can comer primeiro do prato que lle enviou. Unha versión reclama que encomendou a tarefa de matalo a unha das súas concubinas escravas, ou jawari, que o asfixiou con coxíns.
Reinado de Harun al-Rashid, como Nai do Califa e co-gobernante de facto
O seu segundo fillo, o califa Harun al-Rashid, en contraste co seu irmán, non se opuxo a que a súa nai participase nos asuntos estatais, senón que abertamente recoñeceu a súa capacidade política e publicamente confiou no seu consello, e gobernou o reino con ela á beira. Estaba orgulloso de sinalar que non había ningunha razón en sentirse avergoñado de compartir a súa poder cunha muller, se tiña a capacidade e brillantez de Al-Khaizuran. Aínda que é difícil dicir exactamente en que asuntos influíu a súa política, recoñécese que participou na toma de decisións na política do Califato. Por entón Al-Khaizuran retivo todos os poderes do imperio e de feito gobernou en lugar do califa.
Heroides
Heroides dobres
Un conxunto adicional de seis poemas, moi coñecidos como Heroides dobres e numerados do 16 ao 21 nas edicións académicas modernas, seguen estas cartas individuais e presentan tres intercambios separados de epístolas emparelladas: unha dun heroico amante á súa amada ausente e outra da heroína en resposta.
Al-Khaizuran
Reinado de Harun al-Rashid, como Nai do Califa e co-gobernante de facto
"As historias contemporáneas non detallan os logros políticos de Khaizuran, mais acuñáronse moedas co seu nome, nomeáronse palacios por ela, e o cemiterio en que todos os posteriores gobernantes abasís foron enterrados leva o seu nome, o que testemuña non só o seu poder senón tamén a súa xenerosidade cívica."
Cando faleceu en 789, o seu fillo rompeu as normas que prohibían mostrar pena, e no seu lugar mostrou publicamente a súa pena e participou no seu funeral, o que atraeu moita atención.
Legado
Moitos historiadores literarios creen que Al-Khaizuran e a súa forte personalidade foron unha influencia clave na creación de Sherezade, o personaxe principal en As mil e unha noites. Moitas das historias nelas recompiladas presentan a Harun al-Rashid e a súa fabulosa corte.
Na literatura galega
Protagoniza o relato As escravas Sherezade de Paula Carballeira publicado no libro Libres e vivas da Editorial Galaxia.
Renovação
Renovação , de nome completo Renovação : revista quinzenal de artes, literatura e atualidades foi unha publicación periódica editada pola Sección Editorial de “A Batalha” (jornal diário operário), con Alexandre Assis como redactor e Gonçalves Vidal como director. Publicouse entre xullo de 1925 e xuño de 1926, facendo un total de 24 números, publicados quincenalmente. O seu programa servíu de propaganda para o movemento anarcosindical, mediante a organización grupal e a escrita aberta de militantes e simpatizantes da causa libertaria, co obxectivo de renovar a sociedade portuguesa mediante a difusión cultural. Como eles mesmos referiron “desvelar novos horizontes para o pensamento. Trae a arte á comunidade de todos. Non fagas das ideas privilexio de tantos”. A revista conta cunha ampla lista de colaboradores: Adelaide Cabete, Adriano Botelho, Adolfo Lima, Alexandre Vieira, Armando Figueiredo de Lucena, Artur Portela, Assis Esperança, Bernardo Marques, Clementina Carneiro de Moura, César Porto, Costa Júnior, Emílio Martins Costa, José Régio, Ferreira de Castro, Jaime Brasil, José Carlos Rates, Mário Domingues, Julião Quintinha, Manuel Joaquim de Sousa, Mário Castelhano, Neno Vasco, Nogueira de Brito, Pinto Quartim, Roberto Nobre, Rocha Martins, José Santos Arranha, Stuart Carvalhais, Tomás da Fonseca e Vitorino Nemésio.
Rego de Ansilán
O rego de Ansilán é un afluente do río Meiro.
Percorrido
O regato nace no lugar de Abredo na parroquia de Folgueiras do concello de Coaña na aba oriental do alto da Vara, na serra de Abredo, a 378 metros sobre o nivel do mar e tras percorrer 3,5 km aboca no río Meiro no lugar de Meiro tamén na parroquia de Folgueiras.
Caerdroia
dereita|miniatura| O deseño dunha Caerdroia era moi semellante a un labirinto clásico dereita|miniatura| Un diagrama do labirinto "clásico". Unha caerdroia é un labirinto de céspede galés, xeralmente co deseño do labirinto cretense. Foron creados por pastores nos montes e, ao parecer, foron escenario de danzas rituais, cuxa natureza se perdeu. No centro de cada caerdroia había un pequeno outeiro, en galés, twmpath. Unha reunión de baile popular en Gales aínda se chama twmpath dawns. É un labirinto típico galés pero hai un exemplar en Italia de Petrella Tifernina descuberto polo historiador Mario Ziccardi. Este exemplar é polo de agora o único da zona mediterránea.
Ramón Serrano Suñer
Ramón Serrano Suñer, nado en Cartaxena o 12 de setembro de 1901 e finado en Madrid o 1 de setembro de 2003, foi un político e avogado español, coñecido polo seu papel durante a Guerra Civil e os primeiros anos da ditadura franquista.
Caerdroia
Etimoloxía
Caerdroea ou Caer Droea é unha palabra galesa que significa "labirinto". Tamén significa "Troia, ou muros de Troia". As variacións inclúen Caer Droia e Caerdroia, sendo esta última a grafía xeralmente usada na actualidade.
Ramón Serrano Suñer
Durante a Segunda República foi deputado nas Cortes republicanas. Neses anos mantivo contactos con numerosas personalidades políticas da época, como José Antonio Primo de Rivera ou José María Gil Robles, líder da CEDA. Tras o estalido da Guerra Civil foi detido e encarcerado, aínda que conseguiría escapar á zona sublevada.
Caerdroia
Etimoloxía
Debido á semellanza entre o galés troeau (forma plural de tro 'xiro') e o segundo elemento Troea ('Troia'), o nome foi máis tarde interpretado popularmente como 'fortaleza dos xiros' (caer = 'fortaleza').
Moitos labirintos de céspede en Inglaterra foron chamados Troy Town ou The Walls of Troy (ou variacións sobre ese tema) presumibelmente porque, na lenda popular, os muros da cidade de Troia foron construídos dun xeito tan confuso e complexo que calquera inimigo que entrase neles sería incapaz de atopar a súa saída.
Bosque de Gwydir
esquerda|miniatura| Plano do labirinto de Caerdroia mostrado no bosque de Gwydir miniatura| Un dos camiños da Caerdroia no bosque de Gwydir. A maior parte do labirinto comprende camiños de bosque coma este. Hai unha Caerdroia no bosque de Gwydir, sobre o val de Conwy, Gales. É un labirinto forestal permanente, construído en 2005 polo Teatro Cynefin, Golygfa Gwydyr (unha empresa social con sede en Llanrwst) e mozos locais. Os camiños miden unha milla de lonxitude, polo que é posiblemente o maior labirinto deste tipo do mundo. O Caerdroia foi escenario de varias actuacións, inicialmente de Theatr Cynefin, e desde 2012 de Theatr Dan-y-Coed. Desde a súa creación e construción nun lugar herboso en Pen-y-Parc, unha das partes máis altas do bosque, as coníferas baixas entre os camiños creceron considerablemente e agora é parte integrante do bosque.
Enlace mítico
Hai outra conexión débil entre Gales e Troia que foi desmentida polos historiadores pero que segue sendo un mito resistente. Geoffrey de Monmouth, seguindo ao primeiro historiador galés Nenius, creou unha xenealoxía cristiá/clásica que sitúa a Brutus de Troia, neto de Eneas e libertador dos troianos escravos, como fundador de Gran Bretaña. Este Brutus é xeralmente considerado un personaxe de ficción medieval.
Ramón Serrano Suñer
Durante a Segunda Guerra Mundial mantivo unha estreita relación coa Alemaña nazi e promoveu o envío da División Azul, unha unidade militar integrada na Wehrmacht, para loitar contra a URSS. Froito do seu labor diplomático reforzouse a cooperación política e policial entre ambos Estados. Estivo presente na Entrevista de Hendaia entre Franco e Hitler o 23 de outubro de 1940.
Primeiros anos
Nado en Cartaxena, era fillo de José Serrano Lloveres e de Carmen Suñer Font de Mora. A familia paterna era orixinaria de Tivissa (Tarragona) e a materna de Gandesa (Tarragona). O pai era un enxeñeiro de camiños destinado temporalmente en Cartaxena. Tamén o estivera en Castelló de la Plana e finalmente en Madrid. Precisamente, na Universidade Central cursou Ramón a carreira de Dereito, da que se licenciou con premio extraordinario en 1923.
Gañou por oposición unha praza de avogado do Estado cando era aínda menor de idade. Foi destinado a Castelló, mais unhas semanas despois pasou a Zaragoza, onde se instalaría por varios anos. Coñeceu alí a Ramona «Zita» Polo, cuxa irmá, Carmen, estaba casada co xeneral Franco, naquela época director da Academia Xeral Militar. Tras uns anos de noivado, contraeron matrimonio o 6 de febreiro de 1932. A voda tivo lugar en Oviedo, cidade de orixe e residencia da noiva, na igrexa San Juan el Real. Por parte do noivo foron testemuñas Franco e José Antonio Primo de Rivera, quen se coñeceron con ocasión desta cerimonia.
Segunda República
Serrano Suñer entrou oficialmente en política en 1931. Presentouse ás Cortes republicanas por Zaragoza para ocupar o escano que deixara libre Niceto Alcalá-Zamora, quen tamén saíu elixido por Xaén e optou por representar esa circunscrición. A súa candidatura, improvisada polo sector máis poderoso da economía local, tomou o nome de Unión de Dereitas de Zaragoza, aínda que finalmente non saíu elixido. Volveu presentarse por Zaragoza nos comicios de 1933. Desta volta logrou un escano coaligado na Confederación Española de Dereitas Autónomas (CEDA). Malia inscribirse na minoría parlamentaria da CEDA, non se converteu en membro formal da formación. Iso non lle impediu participar na concentración da CEDA en El Escorial en abril de 1934, onde deu un discurso no que criticou duramente a «dexeneración» das democracias.
Serrano Suñer alcanzaría a madurez da súa formación política e ideolóxica durante a Segunda República. Tal e como sinala Gonzalo Redondo, era unha persoa eminentemente conservadora e de dereitas, procedente das filas do maurismo, e na práctica máis próximo aos postulados de Acción Española que da CEDA.
Coñeceu ben a José María Gil Robles, aínda que non chegaron á amizade polas súas diverxencias ideolóxicas e metodolóxicas. Seguiu en contacto con José Antonio Primo de Rivera, que entón xa era deputado nas Cortes e líder da Falange Española de las JONS. Nas eleccións de 1936 Serrano volveu obter acta de deputado por Zaragoza. En datas previas aos comicios (que gañou a coalición da Fronte Popular) organizou unha reunión entre o xeneral Franco e José Antonio Primo de Rivera, encontro que finalmente non tivo éxito. Serrano Suñer comentaría sobre aquela reunión:
As eleccións tiveron que repetirse nas circunscricións de Cuenca e Granada, polo que a CEDA ofreceulle a Franco un posto na lista por Cuenca coa garantía de saír elixido, o cal aceptou. Porén, na mesma lista presentábase José Antonio Primo de Rivera, que non admitiu compartir lista con Franco e vetouno. Por consello de Primo de Rivera, Serrano Suñer viaxou a Canarias (onde se atopaba destinado Franco como comandante xeral do arquipélago) coa misión, en teoría, de convencer o seu cuñado para retirarse. Tras unha longa conversa con Franco, malia os titubeos do seu cuñado, Serrano logrou finalmente que este renunciase a presentarse. Franco, con todo, non quedou satisfeito coa situación e, de feito, a súa opinión sobre Primo de Rivera empeorou.
Daquela José Antonio atopábase en prisión e as actividades da Falanxe ficaran suspendidas por orde xudicial. Serrano Suñer visitou o seu antigo amigo no cárcere, mentres que nas Cortes realizou unha decidida defensa da acta de deputado que Primo de Rivera non lograra por Cuenca por apenas uns centos de votos. Amais realizou algunha xestión ante o presidente das Cortes, Diego Martínez Barrio, para conseguir o traslado de Primo de Rivera a unha prisión no norte, como Burgos ou Gasteiz. Malia non converterse formalmente en membro de Falange Española de las JONS, na primavera de 1936 animou a militancia das Juventudes de Acción Popular a unírense en masa á Falanxe.
Serrano tivo coñecemento da conspiración cívico-militar que estaba en marcha contra o goberno da Fronte Popular. O 14 de xullo (o día seguinte ao asasinato de José Calvo Sotelo) reuniuse en Madrid co seu amigo José Finat para entregarlle uns documentos confidenciais que debía entregarlle ao líder principal da conspiración, o xeneral Emilio Mola, con quen de feito se entrevistaría Finat en Pamplona.
A guerra civil
O estalido da guerra civil sorprendeu a Serrano Suñer en Madrid, xunto á súa familia, debido ao recente falecemento do seu pai. Tras comprobar a difícil situación que existía na cidade polo fracaso da sublevación alí, aceptou o ofrecemento do exministro republicano Ramón Feced de aloxarse con el na súa vivenda, o que lle ofrecía unha certa garantía fronte a posíbeis perigos. Porén, malia a súa condición de parlamentario, axiña foi detido. Foi recluído no Cárcere Modelo polas autoridades republicanas, onde xa se atopaban numerosos presos dereitistas e falanxistas.