cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ismael Ramos
Traxectoria
Os seus poemas foron traducidos ao español, inglés, italiano, finés, húngaro, francés e portugués e participou en encontros e festivais nacionais e internacionais. Na rede, mantivo os blogs Interferencias e O triste Stephen.
En 2020 gañou o Premio Javier Morote, outorgado por CEGAL á mellor obra publicada por un autor novo, coa tradución ao castelán de Lumes.
Dende agosto do 2021 escribe artigos de opinión no xornal en liña eldiario.es.
En outubro de 2022 foi recoñecido co Premio Nacional de Poesía Xoven Miguel Hernández, outorgado polo Ministerio de Cultura e Deportes.
Obras colectivas
miniatura|Con [[Alba Cid, na presentación de Lixeiro na Libraría Paz de Pontevedra en tempos da pandemia COVID-19]]
Francesc de Borja Moll
Francesc de Borja Moll i Casasnovas, nado en Ciutadella de Menorca o 10 de outubro de 1903 e finado en Palma en 1991, foi un lingüista e filólogo menorquín. Autor de numerosas obras sobre a lingua catalá e as variantes faladas nas Illas Baleares, foi o principal colaborador de mosén Antoni Maria Alcover i Sureda na elaboración do Dicionario catalán-valenciano-balear.
Traxectoria
Estudou no seminario de Palma. A pesar de que non realizou estudos universitarios, a colaboración con Antoni M. Alcover permitíulle o contacto con lingüistas como Wilhelm Meyer-Lübke, Leo Spitzer ou Bernhard Schädel. En 1921 instalouse en Mallorca e traballou ao lado de Alcover na preparación do Diccionari català-valencià-balear. Alcover formouno para que fose o seu continuador: fíxoo ir a Alemaña a estudar lingüística. En 1932, logo da morte do seu mestre, F. B. Moll continuou o Diccionari e o Bolletí cun criterio máis rigoroso: aplicou as normas ortográficas de Pompeu Fabra, que o padre Alcover non utilizara en vida porque andaba rifado co Institut d’Estudis Catalans. Moll faleceu en 1991.
José María Aznar
José María Aznar López, nado o 25 de febreiro de 1953 en Madrid, foi o cuarto presidente do goberno español dende a democracia. O seu mandato durou dende o 4 de maio de 1996 ata o 17 de abril de 2004. É presidente da Fundación para el Análisis y los Estudios Sociales (FAES) e membro do Consello de Estado.
Comezos
Neto de Manuel Aznar Zubigaray, xornalista, político e diplomático navarro e fillo de Manuel Aznar Acedo, falanxista e oficial do Exército Nacional que durante a ditadura de Franco ocupou diversos cargos en organismos de radiodifusión e propaganda.
Durante a súa mocidade, militou no Frente de Estudiantes Sindicalistas, sindicato que foi o inicio de Falange Española Independiente. Aznar foi un dos moitos responsables do FES que se pronunciaron nunha actitude crítica cara ó franquismo postreiro e a súa fachada política, e que reivindicaban as ideas orixinais do fundador da Falange, José Antonio Primo de Rivera. Esta organización xuvenil deixou paso a un pensamento demócrata conservador. Estudou dereito na Complutense de Madrid, licenciandose no 1975, ó ano seguinte aprobou as oposicións de inspector de Facenda e en 1977 casou con Ana Botella.
Comicios do 1996
Nas eleccións xerais do 1996, o PP converteuse no principal partido de España, superando en 300.000 votos ó PSOE, aínda que sen obter a maioría absoluta na cámara (156 de 350 deputados). Tras longas negociacións coas principais formacións nacionalistas de Cataluña (CiU), País Vasco (PNV) e Canarias (CC), logrou o apoio das mesmas na sesión de investidura do 4 de maio do 1996, polo que ao día seguinte xurou o cargo como presidente do Goberno de España.
Outras actividades
Despois de deixar a política ten ocupado diversos cargos en empresas, como administrador en Afinity Ltd.
Fabre d'Églantine
Philippe François Nazaire Fabre, nome verdadeiro de Fabre d'Églantine, nado o 28 de xullo de 1750 en Carcasona (Francia) e finado o 5 de abril de 1795 en París, foi un actor teatral, dramaturgo e revolucionario francés.
Biografía
Nado en Carcasona en xullo de 1750, fillo de François Fabre, comerciante de tecidos, e de Anne-Catherine Fons, fixo os seus primeiros estudos en Limoux, a onde se trasladou a súa familia en 1757, e alí aprendeu grego, latín, música e debuxo. En 1771 entrou na congregación dos doutrinarios en Tolosa como ensinante. Nese ano participou nos xogos florais co Soneto á virxe, que foi premiado co "lirio de prata". Deixou case de súpeto a congregación para se unir a unha compañía de teatro ambulante. En 1772 actuou en Grenoble, en 1775 en Chalon-sur-Saône, en 1775 en Beauvais e en 1776 en Namur. En 1777 estivo en París, onde lle dedicou ao Conde de Buffon a Histoire naturelle et son étude dans le cours des Saisons, e logo en Sedan, onde intentou sen éxito pasar á dirección teatral, e en 1778 en Troyes e en Estrasburgo. O 9 de novembro de 1778 casou coa actriz Marie-Nicole Godin e o ano seguinte naceu o seu fillo Jules-Louis-Théodore-Vincent. A parella actuou entre 1779 e 1780 en Maastricht, onde o 12 de abril de 1779 Fabre d'Églantine debutou como protagonista con Le Misanthrope de Molière. O 7 de febreiro de 1780 púxose en escena a obra propia Laure et Pétrarque, opéra cómica nun acto con música de Frans Rouwijzer (1737-1827).
De 1780 a 1786 constinuou a actividade da súa compañía. O 23 de setembro de 1780, en Liexa, representou Le Triomphe de Grétri; en 1783, en Xenebra, compuxo o poema La Treille de Genève e en Lióo representou a súa traxedia Augusta. En 1785 dirixiu o teatro de Nîmes e o 30 de xuño de 1786 actuou no teatro de Aviñón. En 1787 estableceuse en París, decidido a obter a consagración como autor dramático, pero ao principio as súas obras gozaron de escaso éxito: Les Gens de lettres ou le Poète provincial à Paris, comedia en cinco actos, cunha soa representación; Augusta, e Le Présomptueux, ou l'Heureux imaginaire, pola que mesmo se lle chegou a acusar de plaxio.
A Revolución
Desde finais de agosto publicou o xornal Compte Rendu au Peuple Souverain. No cuarto número apareceu un chamamento ao derramamento de sangue e no sétimo número xustificou os masacres de setembro. Porén, logo de ser elixido o 16 de setembro dese mesmo 1792 pola Convención, chamou á concordia nacional. Votou a favor da morte de Luís XVI e rompeu cos Xirondinos logo da traizón de Dumouriez, lanzando contra el unha campaña xornalística desde a Gazette Nationale de France.
O 3 de xaneiro de 1793 formou parte do Comité de Guerra e foi enviado en misión a Seine-et-Oise e a Eure-et-Loir para o recrutamento de 300.000 homes. Substituído neste posto por Armand-Joseph Guffroy, o 26 de marzo entrou na Commisión de Saúde Pública. Foi tamén membro da comisión encargada de proxectar o novo calendario republicano francés e, en concreto, Fabre d'Églantine foi o creador da denominación dos días e dos meses. Diversos episodios de denuncias, conspiracións, traizóns e corrupción levárono posteriormente á ruína económica e ao descrédito social e político. Expulsado do club dos Xacobinos, Fabre d'Églantine foi arrestado o 12 de xaneiro de 1794 con cargos de extorsión e falsidade ideolóxica, e recluído na cadea en Luxemburgo. No seu procesamento defendeuse presentando un Compendio apoloxético no que negaba calquera responsabilidade. Fabre d'Églantine e outros acusados na mesma causa foron condenados a morte e posteriormente guillotinados, o día 5 de abril de 1794. O seu corpo foi enterrado no cemiterio de Errancis.
Imperio Azteca
O Imperio Azteca ou a Tripla Alianza (en Ēxcān Tlahtōlōyān), comezou como unha alianza de tres "altepetl", ou cidades-estado aztecas: Tenochtitlán, Texcoco e Tlacopán. Estas tres cidades-estado gobernaron a área arredor do Val de México dende 1428 até que en 1521 foron derrotadas polas forzas dos conquistadores españois e os seus aliados nativos baixo o mando de Hernán Cortés.
A Tripla Alianza formouse na facción vitoriosa dunha guerra civil entre a cidade de Azcapotzalco e as súas antigas provincias tributarias. Malia que o imperio comezou nun principio como unha alianza por tres cidades autogobernadas, Tenochtitlán axiña se converteu na dominante militarmente. Na época da chegada dos españois, en 1519, as terras da Alianza estaban gobernadas por Tenochtitlán, mentres que os seus aliados tiñan papeis subsidiarios.
A alianza comezou guerras e expandiuse rapidamente despois da súa formación. No seu estado máximo de expansión, a alianza controlou a maioría do centro de México así como territorios máis distantes dentro de Mesoamérica, como a provincia de Xoconochco, un exclave azteca preto da actual fronteira con Guatemala. O goberno azteca foi descrito polos estudosos como "hexemónico" ou "indirecto". Os aztecas deixaron no poder ós gobernantes das cidades conquistadas sempre que aceptasen dun tributo semi-anual á Alianza, así como apoio militar na guerra. En compensación, a autoridade imperial ofreceu protección e estabilidade política, e facilitou a integración económica de diversos pobos e territorios cunha significativa autonomía local.
A relixión do imperio era o politeísmo azteca, adorando a diversos panteóns que incluían a ducias de deidades. Moitos cultos conseguiron un recoñecemento oficial importante abondo como para estar representado no recinto do templo central da capital. O culto imperial era o de Huitzilopochtli, o distintivo deus guerreiro dos mexicas. Os pobos das provincias conquistadas tiñan permitido manter e continuar coas súas propias tradicións relixiosas, sempre que engadisen ó deus imperial Huitzilopochtli nos seus panteóns locais.
Lagosuchus
Lagosuchus é un xénero de pequeno arcosauro avemetatarsaliano do período Triásico medio e serodio. Pénsase que está estreitamente relacionado cos dinosauros, como membro do Dinosauromorpha. Os seus fósiles foron atopados na formación Chañares da Arxentina, a datación dos cales é incerta; algunhas fontes dátano do Triásico medio mentres que outras ó Carniano temperán.
Historia
A especie tipo, Lagosuchus talampayensis, foi descrita por primeira vez por Alfred S. Romer en 1971, quen o considerou como un "pseudosuquio" (daquela unha colección de varios dinosauros "tecodontes"). En 1972, nomeouse unha segunda especie, Lagosuchus lilloensis, coñecido por un grande esqueleto ben conservado. Unha revisión posterior de José Fernando Bonaparte en 1975 considerou as dúas especies como sinónimas e considerou o Lagosuchus como un intermedio entre os "pseudosuquios" e os dinosauros saurisquios.
Marcha sobre Washington polo traballo e a liberdade
miniatura|Multitude na marcha sobre Washington polo traballo e a liberdade. A Marcha sobre Washington polo traballo e a liberdade, tamén coñecida como a Gran Marcha sobre Washington foi unha das maiores manifestacións a prol dos dereitos humanos na historia dos Estados Unidos en reivindicación dos dereitos civís e económicos dos afroamericanos. Tivo lugar en Washington, D.C. o 28 de agosto de 1963. Foi esta manifestación na que Martin Luther King pronunciou o seu histórico discurso "Teño un soño" ante o Lincoln Memorial defendendo a harmonía racial durante a marcha.
Estación de Caldelas de Tui
Caldelas de Tui ou Caldelas é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Caldelas de Tui, no concello de Tui, provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 135,4 da liña férrea de ancho ibérico que une Monforte de Lemos con Redondela a 17 metros de altitude, entre as estacións de Salvaterra e Guillarei. O tramo é de vía única e está electrificado.
Historia
A estación foi inaugurada o 13 de xuño de 1878 coa aperta do tramo Caldelas de Tui-Guillarei da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Cirith Ungol
Cirith Ungol (pr.: /kiriθ ungol/, é un lugar ficticio do legendarium de J. R. R. Tolkien. Significa "a fenda da araña" en sindarin e é o paso a través de Ephel Dúath, as montañas occidentais de Mordor e o único camiño ata esta terra dende o oeste. O paso era gardado pola Torre de Cirith Ungol, construída polos homes de Gondor trala Guerra da Última Alianza.
Descrición
Chegábase a el atravesando o muro de pedra que rodeaba o camiño a Minas Morgul e seguindo un sendeiro que se abría ó sueste por un desfiladeiro que contornaba unha elevación, ata chegar a unha angosta abertura desa elevación.
Este paso foi utilizado polo Rei Bruxo de Angmar, Señor dos Nazgûl, no ano 2000 da Terceira Idade do Sol, cando as súas forzas saíron de Mordor e puxeron sitio a Minas Ithil. No 2002, Minas Ithil caeu e foi rebautizada como Minas Morgul, «a torre da feiticería». Durante os seguintes mil anos, o paso permaneceu pechado, porque era aquí onde fixo o seu agocho a xigantesca araña maligna Ella-Laraña. Calquera que intentase pasar era devorado polo monstro.
Durante a misión do Anel, Frodo Bulseiro e Samsagaz Gamllí foron levados a este paso por Gollum ata a Gorida de Ella-Laraña.
Cirith Ungol Cirith Ungol
David Pérez Doval
David Pérez Doval, nado en Sarria o 12 de febreiro do 2002, é un futbolista galego que xoga como centrocampista, máis coñecido coma Doval.
Traxectoria
No ano 2016 ingresou na canteira do Club Deportivo Lugo e disputou a Liga Galega e a División de Honor. Na tempada 2018-19 xogou cedido no xuvenil A do Club Polideportivo Calasancio, co que disputou 22 partidos oficiais.
En xuño do 2019 rescindiu contrato co Club Deportivo Lugo e no verán do 2019 comeza a tempada co filial do Leganés B e debuta na Terceira División fronte ó Alcorcón B con 17 anos. En outubro do 2019 regresa a Lugo e ingresa nas filas do primeiro equipo da Sarriana e debuta o 1 de novembro de 2019 na liga Preferente fronte ó San Tirso. Ao finalizar a tempada 2019-20 rescinde contrato coa Sarriana e volve a ser propiedade do Leganés. Na temporada 2020-21 firma polo equipo xuvenil do Pontevedra CF. Tras completar unha temporada no Pontevedra, asinou un contrato co AD Ceuta no seu primeiro ano de sénior onde competiu na 2ª RFEF.
Neurofisina II
A neurofisina II é unha proteína carrexadora cun tamaño de 19 687,3 Da e está formada por un dímero de dúas cadeas polipeptídicas virtualmente idénticas. A neurofisina II é un produto de clivaxe (ou corte dunha molécula maior) da prepro-vasopresina ; o outro produto da clivaxe é a propia vasopresina. A neurofisina II é unha hormona neurohipofisaria que é transportada en vesículas, xunto coa vasopresina, ao longo dos axóns, desde as neuronas magnocelulares do hipotálamo ao lobo posterior da hipófise (neurohipófise). Aínda que a neurofisina II se almacena en gránulos neurosecretores con vasopresina e é liberada coa vasopresina na corrente sanguínea, a súa acción biolóxica non está clara. A neurofisina II é tamén un estimulador da secreción de prolactina.
Estrutura
A neurofisina II é un dímero e cada un dos seus monómeros consta de dúas follas β antiparalelas. Cada cadea é idéntica coa excepción da substitución dun só aminoácido (a cadea 1 contén Lys-18, mentres que a cadea 2 contén Ala-18). Cada cadea é de 95 aminoácidos de lonxitude e únese a unha soa molécula de oxitocina. A secuencia de aminoácidos da neurofisina II é:
NH2 - Ala - Met - Ser - Asp - Leu - Glu - Leu - Arg - Gln - Cys - Leu - Pro - Cys - Gly - Pro - Gly - Gly - Lys - Gly - Arg - Cys - Phe - Gly - Pro - Ser - Ile - Cys - Cys - Ala - Asp - Glu - Leu - Gly - Cys - Phe - Val - Gly - Thr - Ala - Glu - Ala - Leu - Arg - Cys - Gln - Glu - Glu - Asn - Tyr - Leu - Pro - Ser - Pro - Cys - Gln - Ser - Gly - Gln - Lys - Ala - Cys - Gly - Ser - Gly - Gly - Arg - Cys - Ala - Ala - Phe - Gly - Val - Cys - Cys - Asn - Asp - Glu - Ser - Cys - Val - Thr - Glu - Pro - Glu - Cys - Arg - Glu - Gly - Phe - His - Arg - Arg - Ala - OH
(Pontes disulfuro: - 10-54; - 13-27; - 21-44; - 28-34; - 61-73; - 67-85; - 74-79)
Importancia clínica
Mutacións puntuais nos xenes que codifican a vasopresina e/ou a súa proteína carrexadora neurofisina II subxacen en moitos casos do trastorno dominante autosómico familiar diabetes insípida neurohipofisaria. (tamén chamada diabetes insípida hipotalámica hereditaria). Esta condición ten como resultado unha insuficiencia da liberación de vasopresina (ADH) na circulación sanguínea.
A casa que nunca tivemos
A casa que nunca tivemos é o sexto álbum de estudio do grupo de folk galego A Quenlla, publicado en 1996.
Dunkin'
Dunkin' (coñecido como Dunkin' Coffee en España), chamada anteriormente Dunkin' Donuts, é unha cadea multinacional de franquías de tipo cafetaría especializadas en dónuts, fundada por William Rosenberg en 1950 en Quincy, Massachusetts, nos Estados Unidos.
A oferta principal das cafetarías da marca baséase no café e nos dónuts, as cales se ofrecen en multitude de sabores e con coberturas de cores chamativas. Co tempo, a marca foi ampliando a súa gama de produtos, chegando a ter a día de hoxe granizados, xeados, refrescos, té, sándwiches, zumes ou aperitivos.
A competencia directa de Dunkin' na maioría dos países xeralmente é Starbucks Coffee.
Fallout (videoxogo)
Fallout é un videoxogo de rol producido por Tim Cain e publicado por Interplay en 1997. Aínda que o videoxogo desenvólvese no século XXII, a historia e a estética están moi fortemente influenciados pola paranoia posnuclear dos anos 1950. O videoxogo (así como toda a saga) é considerado por algúns como unha secuela non oficial de Wasteland, aínda que non leva ese nome porque Electronic Arts posuía os dereitos sobre o mesmo, e, aínda que con algunhas referencias comúns, ambos videoxogos desenvólvense en universos diferentes.
Historia
Fallout ten lugar nun escenario no que os Estados Unidos víronse envoltos nunha guerra nuclear mundial, o que dexenerou nun mundo postapocalíptico ao estilo de Mad Max.
O protagonista de Fallout é un habitante dun dos búnkeres antinucleares (coñecidos como Vaults) construídos por unha empresa de tecnoloxía chamada Vault-Tec coa idea de preservar a vida humana ata que o inverno nuclear pasara. O xogo desenvólvese no ano 2161 no sur de California. O Chip de Auga do búnker, que controla o bombeo e reciclado de auga, estragouse, e encoméndase ao protagonista a misión de buscar un novo.
Se o xogador consegue o novo chip antes de cumprirse 150 días de misión descubrirá que existe unha nova ameaza, e será enviado a dúas novas misións. Un mutante coñecido como O Mestre (anteriormente coñecido como Richard Grey) comezou a usar un virus xeneticamente modificado para crear unha raza de Súper-Mutantes. O xogador debe vencer ao Mestre e destruír a base dos Super-Mutantes. Unha vez superada esta proba, vese unha secuencia de animación e o xogador retorna automaticamente ao búnker 13, pero alí díselle que cambiou demasiado e que a súa presenza pode influír negativamente nos habitantes do búnker, xa que os máis rapaces quererán imitar as súas accións, e como única recompensa obtén o exilio. É importante aclarar que despois de 500 días de xogo, mostrarase o final malo, no que os mutantes atoparán e arrasarán o búnker 13, provocando o final do xogo. O límite redúcese a 400 días se a Caravana da Auga é enviada ao búnker (aínda que este xesto aumenta a 230 días o límite para atopar o Chip de Auga). O parche v1.1 eliminou este límite, aínda que mantén a opción de mandar a caravana. O vídeo que se mostra cando os mutantes arrasan o búnker 13 tamén pódese observar se acéptase ser convertido en mutante na base militar (por suposto, esta elección tamén provoca o final do xogo). Posiblemente, a imaxe máis memorable do xogo é o final "bo" (Destruíndo ao Mestre e ao seu exército de Super Mutantes), có xogador camiñando cara o deserto mentres sóa "Maybe".
Historia despois do xogo
Despois de que o xogador (coñecido como "Vault Dweller") sexa expulsado do refuxio 13, comezou a vagar ata que se atopou cun grupo de habitantes do refuxio 13 que escaparon para seguilo. O seu pouco coñecemento do mundo faríaos morrer de non ser polo Vault Dweller que os guiou e protexeu ata que fundaron o pobo de Arroio, entre canóns, lonxe do refuxio 13. É entón cando o Vault Dweller quítase o seu traxe do refuxio para nunca máis volvelo a pór.
80 anos despois (en Fallout 2), Arroio está ao marxe da extinción. O personaxe a utilizar é un descendente directo do Vault Dweller, quen é posto a proba no templo sagrado para saber se era merecedor do lendario traxe do refuxio 13, e de saír vitorioso encomendarlle a misión de buscar e traer o G.E.C.K. (Garden of Eden Creation Kit ou Kit de Creación do Xardín do Edén) para salvar á aldea da morte. O G.E.C.K. é un dispositivo distribuído a certos refuxios, para reconstruír o mundo cando a radiación desaparecese. Equipado só co traxe orixinal do Vault Dweller, un PipBoy 2000 e algo de diñeiro, comeza o xogo, onde o mapa cambiou e agora estamos máis ao norte dos Estados Unidos, descubrindo novas cidades e moita xente que coñeceu ao noso antepasado (personaxe de Fallout 1). No camiño, o refuxio 13 e Arroyo son atacados polo Enclave, o sucesor do Goberno dos Estados Unidos, os do Enclave capturan algúns tribais e habitantes do refuxio 13 para probar un virus neles e ver que efecto ten, pero o xogador (chamado agora o Elixido) logra destruír a súa base, e ao final os sobreviventes usan o G.E.C.K. para reconstruír as proximidades de Arroyo.
Personaxe destacado: Harold
Ao ollo inexperto, Harold é un Ghoul. Pero é mentira. Un Ghoul é produto da exposición masiva á radiación. Harold, con todo, estivo exposto ao Virus de Evolución Forzada (VEF), na base Bolboreta. A diferenza da xente que estivo exposta ao VEF, Harold non se converteu nun Super Mutante. A aparencia actual de Harold e Bob, é o resultado dunha combinación única de radiación, VEF e pura sorte. Harold non é un mutante, nin un Ghoul. Segundo Tim Cain, "Harold é especial".
A pesar da súa aparencia en certo modo fea, Harold é bastante amigable cos nenos, e está dotado ademais dun curioso sentido do humor. Foi ademais, o único personaxe en aparecer en todos os xogos de Fallout (En Fallout: Tactics é un recruta ghoul). Coñeceu ao tres principais protagonistas: ao Vault Dweller en Fallout 1; ao seu neto, o Elixido (The Chosen One), en Fallout 2; e ao Trotamundos Solitario (Lone Wanderer) en Fallout 3. Ademais, en Fallout 3 demóstrase o seu carisma cos nenos, pois en Oasis chegou a ter a Sapling Yew como a súa segunda mellor amiga, á parte do Trotamundos Solitario e por suposto, de Bob.
Influencias
Existen no videoxogo moitas referencias a clásicos da ciencia ficción postapocalíptica. Unha das primeiras armaduras que aparecen é igual á que loce Mel Gibson na saga de Mad Max. Un xogador que leve esta armadura pode atopar en Junktown a un can chamado Dogmeat (o cal é o nome do can de Mad Max na película). En Fallout 2, se o xogador golpea ao can, un personaxe non xogador có sospeitoso nome de Mel aparecerá para defender ao can. Moitas das referencias aparecen en encontros aleatorios, como unha pegada de Godzilla. Outras son simples citas, como un tolo en The Hub que anda en círculos murmurando frases, unha das cales é: Xoguemos Guerra Termo-Nuclear Global, en clara referencia á película de 1983 ''Xogos de Guerra. ''Tamén hai referencias a outras películas como Robin Hood.
Fallout toma como fontes os magazines e os cómics de ciencia ficción e superheroes dos anos 50. Por exemplo, as computadoras usan tubos de baleiro no canto de transistores, e existen armas de enerxía que lembran ás usadas por Flash Gordon. Os habitantes dos búnkeres visten un axustado traxe azul cunha liña horizontal amarela no peito, moi ao estilo do que na época considerábase unha vestimenta futurista. A interface está deseñada para lembrar os anuncios e xogos da época. Por exemplo, os debuxos que acompañan á folla de caracteres son similares ao da caixa do Monopoly. A ausencia deste estilo retro-futurista foi unha das causas polas que os spin-offs do xogo foron criticados.
A serie Fallout é famosa polas súas chiscadelas. Mentres que o primeiro baséase principalmente en referencias á cultura pop dos anos 1950 e 1960 (Doutor Who, Godzilla, etc), en Fallout 2 hai moitas referencias a Star Trek, Guía do Autoestopista Galáctico, ou Monty Phyton. Moitos fans de Fallout quéixanse de que demasiadas referencias rompen a ambientación do xogo.
En Fallout, o xogador atópase cun personaxe chamado Tycho, que di ser Desert Ranger, e nas condicións adecuadas, fala do seu avó, quen faloulle de Fat Freddy, un personaxe das Vegas en Wasteland. Aínda que a xanela de tempo en que se desenvolve Wasteland é completamente diferente á de Fallout, e os desenvolvedores de Fallout negan que ambos xogos teñan lugar no mesmo universo, esta é unha das referencias polas que Fallout é considerado por algúns como o sucesor espiritual de Wasteland.
Pedrafita do Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro, Pedrafita do Cebreiro
Pedrafita do Cebreiro é un lugar da parroquia de Pedrafita do Cebreiro no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 225 habitantes (110 homes e 115 mulleres).
Orquestra do Norte
miniatura|dereita|300px|Cine Teatro de Amarante, sede da Orquestra do Norte. A Orquestra do Norte ou abreviado ON é unha orquestra sinfónica da cidade de Amarante (Portugal), que concretiza dende 1992 o proxecto de descentralización da cultura musical e presentado pola Associação Norte Cultural (asociación que actualmente a xestiona). Foi a gañadora do primeiro concurso nacional para a creación de orquestras rexionais instituído polo Estado Portugués ese mesmo ano. A Orquestra do Norte conta co apoio do Ministerio de Cultura portugués e ten colaborado con 71 autarquías, fundacións, empresas patrocinadoras e institucións culturais.
Obxectivos
Baixo a titularidade de José Ferreira Lobo, a ON foi iniciadora dun traballo pioneiro e inédito, téndose afirmado no panorama da música académica, e sendo na actualidade unha institución recoñecida nacional e internacionalmente.
Os obxectivos básicos polos cales sempre se pautou a actividade da Orquestra do Norte pasan pola creación de novos públicos, o apoio á música e aos músicos portugueses, e pola constante renovación do repertorio. Dezaoito anos despois, estes criterios continúan a ser fundamentais para a institución.
A Orquestra do Norte é un axente de transformacións na xestión cultural de Portugal e creadora dun novo paradigma musical, desenvolve unha intensa actividade con tempadas regulares de norte a sur do país luso. Realizou máis de 3.000 concertos en máis dun centenar de lugares. A ON ten actuado en España, Francia e Alemaña.
Consciente da importancia que representa o aumento e a diversifición da oferta artística cualificada no desenvolvemento cultural da poboación, no aumento de públicos e na formación do gusto, a Orquestra do Norte presentou as obras máis representativas dos grandes compositores da historia da música, dende o barroco ata a música contemporánea, e dá especial importancia á difusión da música portuguesa, tocando obras de João de Sousa-Carvalho, Luís de Freitas Branco, Francisco Lacerda, Corrêa de Oliveira, Joly Braga Santos, entre outros.
Repertorio
Os espectáculos da ON inclúen concertos sinfónicos, didáctico-pedagóxicos, ópera, ballet e de música de cámara. Ademais da música académica, a ON ten interpretado outros xéneros musicais como o jazz ou a música lixeira.
A programación da Orquestra do Norte abriuse a un repertorio máis amplo e variado no cal, xunto coas principais obras do repertorio sinfónico occidental, atópanse estreas (tanto de música de recente creación, como partituras recuperadas do pasado). Con isto, a ON prosegue e intensifica a súa vontade de atender á música contemporánea, presentando obras de compositores como Krzysztof Penderecki, Kristoff Maratka, Karl Fiorini, Alexandre Delgado, Filipe Pires, Nuno Côrte-real, Miguel Faria, José Firmino de Morais Soares, Joaquim dos Santos, Marc-André Rappaz, Emile Ceunink e François-Xavier Delacoste.
Directores e solistas convidados
A ON ten actuado baixo a batuta de numerosos directores de prestixio como Juozas Domarkas, Krzysztof Penderecki, Federico García Vigil, Álvaro Cassuto e Rengim Gokmen.
Algúns dos máis destacados solistas vocais e instrumentais que actuaron coa ON son entre outros: António Rosado, Eva Maria Zuk, Avri Levitan, Patricia Kopatchinskaja, Kirill Troussov, Michel Lethiec, Robert Kabara, Plácido Domingo, José Carreras, Ileana Cotrubas, Julia Hamari, Fiorenza Cossoto e Svetla Vassileva.
Discografía
miniatura|dereita|250px A orquestra dedica parte da súa actividade á produción discográfica, salientando traballos como:
Lingua de sinais warlpiri
A lingua de sinais warlpiri é unha lingua de sinais empregada polo pobo warlpiri, unha comunidade aborixe da rexión do deserto central de Australia. Trátase dunha das máis elaboradas e estudadas linguas de sinais aborixes de Australia.
Contexto social
Mentres outras linguas veciñas como o arrernte teñen linguas de sinais auxiliares, a lingua de sinais warlpiri é, xunto coa lingua de sinais warumungu, unha das máis complexas e elaboradas de entre as linguas de sinais aborixes de Australia. De feito, é un sistema de comunicación tan completo como a propia lingua warlpiri oral.
Pode ter a súa orixe nos tabús da linguaxe propios do pobo warlpiri, posto que existe a tradición de que as mulleres viúvas non poidan falar durante un longo período de loito que pode ser de meses ou mesmo anos. Durante este tempo só se poden comunicar mediante sinais. Nas comunidades warlpiri, as viúvas tamén adoitan vivir separadas das súas familias con outras mulleres viúvas ou mozas solteiras. Por mor disto, as mulleres habitualmente teñen un mellor manexo da lingua de sinais que os homes.
Entre as mulleres maiores da comunidade de Yuendumu, a lingua de sinais emprégase de xeito constante sen importar se están baixo prohibición de falar ou non. Non obstante, tódolos membros da comunidade entenden a lingua e poden utilizala en situacións nas que a fala non é axeitada, como durante a caza, na comunicación privada, para comunicarse a longa distancia, cando se ten unha doenza ou en momentos nos que se require un especial respecto. Ademais, moitos empregan os sinais como acompañamento e apoio do discurso oral.
Areeiros
O orpónimo galego Areeiros refírese a un lugar con abundancia de area. Pode referirse a:
Liga escocesa de fútbol
A Liga de fútbol escocesa é unha entidade deportiva que xestiona a disputa de partidos de fútbol en Escocia. Fundada en 1890 como Scottish Football League por once equipos pioneiros (dos cales só tres, o Rangers F.C., o Celtic F.C. e o Heart of Midlothian seguen ao máximo nivel), coñeceu sucesivos cambios ata chegar ao sistema actual.
Na actualidade, dependen da Liga escocesa de fútbol como entidade a primeira división, a segunda división e a terceira división. Por diante delas, e sen estar baixo a tutela da Liga escocesa, está a división de honra, creada na tempada 1998-99.
Empirismo radical
miniatura|dereita|William James, teórico do empirismo radical. O empirismo radical é unha doutrina pragmática exposta por William James que afirma que a experiencia inclúe tanto os datos como as relacións entre os particulares, e que polo tanto os dous merecen un lugar nas nosas explicacións. En termos concretos: calquera visión do mundo filosófico será errada se se detén no nivel físico e non explica como o significado, valores e a intencionalidade poden xurdir diso.
Kam Air
Kam Air (paxto/dari: کام ایر) é unha aeroliña afgá con sede en Cabul. Opera voos domésticos de pasaxeiros regulares e servizos rexionais internacionais. O aeroporto internacional de Cabul serve como o seu principal centro de conexións.
Frota
thumb|Boeing 767–200 de Kam Air En marzo de 2018 a frota de Kam Air estaba formada polos seguintes avións:
Sergio Rossi
Sergio Rossi é unha empresa italiana de moda, especializada no deseño de calzado e bolsos femininos, aínda que tamén posúe tamén unha gama limitada de zapatos de home. O seu fundador, Sergio Rossi, é un dos principais deseñadores italianos. Toda a empresa pertence ao Grupo Gucci desde o 2004. En 2003 Sergio Rossi posuía 41 tendas distribuídas por todo o mundo.
Quimotripsina
A quimotripsina é un encima dixestivo de orixe pancreática, que actúa no duodeno, onde realiza a dixestión proteolítica das proteínas e polipéptidos. A quimotripsina orixínase a partir dun precursor ou cimóxeno inactivo chamado quimotripsinóxeno. A quimotripsina actívase en presenza de tripsina, outro encima dixestivo. A quimotripsina cliva (corta) preferentemente enlaces peptídicos nos que o lado carboxilo do enlace (a posición P1) é unha tirosina, triptófano, ou fenilalanina. Estes aminoácidos conteñen un anel aromático na súa cadea lateral que cabe nun peto (pocket) hidrofóbico (a posición S1) do encima. A hidrofobicidade e forma complementaria entre a cadea lateral P1 do péptido substrato e a cavidade de unión S1 do encima explican a especificidade de substrato deste encima. A quimotripsina tamén hidroliza outros enlaces peptídicos (amida) en péptidos en menor proporción, especialmente os que conteñen leucina e metionina na posición P1.
O seu nome contén a raíz "quimo" procedente do grego "χυμός" - khymos, "zume", e non debe trabucarse con "quimio" (relativo á química). O quimo é o líquido pastoso parcialmente dixerido que o estómago verte o duodeno, que se mesturará cos zumes pancreático e intestinal para completar a dixestión. No quimo pode atoparse a quimotripsina, entre outros encimas.
O quimotripsinóxeno
A quimotripsina sintetízase no páncreas en forma dun precursor (cimóxeno ) chamado quimotripsinóxeno, que é encimaticamente inactivo. O quimitripsinóxeno está formado por unha soa cadea polipeptídica de 245 aminoácidos. Sintetízano as células acinares do páncreas e almacénase en gránulos (vesículas rodeadas de membrana) na parte apical da célula. A célula é despois estimulada por sinais hormonais ou nerviosas a expulsar o contido dos gránulos nos ductos da glándula, desde onde se verterán no duodeno.
Activación do quimotripsinóxeno
O quimotripsinóxeno debe estar inactivo ata que chegue ao duodeno. Isto impide posibles danos no páncreas e outros órganos. No duodeno é activado por outro encima dixestivo chamado tripsina. A tripsina cliva o quimotripsinóxeno no enlace peptídico da arxinina e isoleucina. Isto crea dúas moléculas de π-quimotripsina, que permanecen unidas por enlaces disulfuro (S-S). Despois, unha π-quimotripsina actúa sobre a outra rompendo o enlace peptídico da leucina e serina, eliminando dous pequenos péptidos nunha trans-proteólise. Esta reacción orixina a α-quimotripsina activa final, que consta de tres polipéptidos unidos por enlaces disulfuro.
Acción e cinética da quimotripsina
In vivo, a quimotripsina é un encima proteolítico (unha serina protease) que actúa nos aparatos dixestivos de moitos organismos. Facilita a clivaxe de enlaces peptídicos por hidrólise, que, malia ser termodinamicamente favorable, ocorre a unha velocidade extremadamente lenta se non está presente o catalizador. Os principais substratos da quimotripsina son o triptófano, a tirosina, a fenilalanina, a leucina, e a metionina, que son clivados no seu carboxilo terminal. Como moitas proteases, a quimotripsina hidroliza enlaces peptídicos (amida) in vitro, o que permite que se poidan usar análogos do substrato como a N-acetil-L-fenilalanina p-nitrofenil amida para facer ensaios de encimas. miniatura|esquerda|450px|Mecanismo da clivaxe de enlaces peptídicos da &alfa;-quimotripsina.
A quimotripsina cliva enlaces peptídicos atacando o grupo carbonilo non reactivo cun poderoso nucleófilo, o residuo serina 195 localizado no sitio activo do encima, o cal se une de forma breve ao substrato covalentemente, formando un intermediato encima-substrato. Este residuo de serina, xunto coa histidina 57 e o ácido aspártico 102, constitúe a tríade catalítica do sitio activo.
Estes descubrimentos fixéronse con ensaios de inhibición e o estudo da cinética da clivaxe dos devanditos substratos, aproveitando o feito de que o intermediato encima-substrato p-nitrofenolato ten unha cor amarela, o que permite medir a súa concentración cuantificando a absorbancia de luz a 410 nm.
Encontrouse que a reacción da quimotripsina co seu substrato ten lugar en dúas fases, unha fase inicial "explosiva" ao principio da reacción e unha fase estacionaria que segue a cinética de Michaelis-Menten. Isto chámase tamén mecanismo "ping-pong". O modo de acción da quimotripsina explica como a hidrólise ten lugar en dous pasos. Primeiro, a acilación do substrato para formar un intermediato acil-encima e despois a desacilación para que o encima volva ao seu estado orixinal. Isto ocorre por medio da acción concertada dos tres residuos de aminoácidos na tríade catalítica. Un enlace de hidróxeno do aspartato co hidróxeno N-δ da histidina, incrementa o pKa do seu nitróxeno ε e así fai posible que desprotone a serina. Esta desprotonación é a que permite que a cadea lateral da serina actúe como nucleófilo e se una ao carbono carbonílico deficiente en electróns da cadea principal da proteína. A ionización do oxíxeno do carbonilo está estabilizada pola formación de dous enlaces de hidróxeno con N-hidróxenos adxacentes da cadea principal. Isto ocorre no "burato de oxianión" do encima. Isto causa a formación dun aduto tetrahédrico e a rotura do enlace peptídico. Fórmase un intermediato acil-encima, unido á serina, e o acabado de formar amino terminal da proteína clivada pode disociarse. No segundo paso da reacción, unha molécula de auga é activada pola histidina básica, e actúa como un nucleófilo. O oxíxeno da auga ataca o carbono carbonílico do grupo acilo unido á serina, o que dá como resultado a formación dun segundo aduto tetraédrico, a rexeneración do grupo OH da serina, e a liberación dun protón, xunto co fragmento da proteína co novo carboxilo terminal recentemente formado.
Isoencimas
Os isoencimas da quimotripsina son:
Estación de Salvaterra
Salvaterra é unha estación de tren de Adif situada na vila do Castelo, no concello de Salvaterra de Miño, provincia de Pontevedra. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de novembro de 1878 coa aperta do tramo Salvaterra de Miño-Caldelas de Tui da liña que pretendía unir Vigo con Monforte de Lemos. A súa explotación inicial quedou a cargo da Compañía do Ferrocarril de Medina a Zamora e de Ourense a Vigo. Dita xestión mantívose ata 1928 cando foi absorbida pola Compañía Nacional dos Ferrocarrís do Oeste de España, compañía pública creada para xestionar varios trazados, en xeral deficitarios, do oeste do país. En 1941, Oeste foi unha das empresas que se integrou na recentemente creada Renfe.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Gucci
Gucci é unha firma italiana de luxo dedicada ao deseño e á fabricación de artigos de moda, reloxos, xoiaría, perfumes etc. Foi fundada en 1921 polo artesán Guccio Gucci nun pequeno taller de Florencia.
Segundo a revista Forbes, Gucci atópase no posto número 47 entre as marcas máis valiosas do mundo, cun valor de preto de 12,7 mil millóns de dólares en maio de 2017.
Historia
No ano 1920, un mozo florentino interesado polo luxo, Guccio Gucci, abriu unha tenda en Florencia baseada no trato artesanal do coiro. Pouco despois, coa axuda de tres dos seus fillos, Aldo, Vasco e Rodolfo, Gucci comezou a súa expansión abrindo sucursais en Milán e Roma. Despois da apertura destas tendas, en 1947 apareceu por primeira vez o coñecido símbolo de Gucci, as dúas «G» unidas.
Nos anos posteriores á morte do seu creador, en 1953, a marca abre a súa primeira tenda en Nova York, iniciando así a súa internacionalización. Así e todo, as diferenzas entre os herdeiros provocaron unha grave crise para o grupo, que conduciu á súa venda en 1989. Hoxe é parte da multinacional Kering, antigamente PPR, dedicada á venda de artigos de luxo. No ano 1993, Tom Ford únese á marca e esta volveu ser obxecto cobizado para millóns de persoas. No ano 2003, o grupo Gucci tivo unhas vendas superiores aos 2.580 millóns de euros.
Marcas
miniatura|297x297px|Tenda de Gucci en [[Las Vegas, Nevada|Las Vegas.]] O grupo Gucci mantén intereses comerciais e representación societaria nas seguintes marcas:
Tesco
miniatura|dereita|Tesco en Kingston Park, Newcastle upon Tyne, [[Inglaterra]] Tesco é unha cadea de supermercados británico de ámbito internacional, a cuarta do mundo despois de Walmart, Carrefour e Home Depot. Orixinalmente especializada en alimentación agora tamén vende nos seus establecementos roupa, electrodomésticos e moitos máis servizos. Fundada en Londres por Jack Cohen no ano 1919. En 2006 tiña 1.879 establecementos no Reino Unido, 219 en Tailandia, 111 no Xapón, 105 en Polonia, 91 en Irlanda, 87 en Hungría, 62 en Corea do Sur, 39 na China e 35 na República Checa.
Matteo Momentè
Matteo Momentè, nado en Jesolo o 26 de febreiro de 1987, é un futbolista italiano. Xoga de dianteiro e o seu club actual é o UC AlbinoLeffe.
-858
Outros
Historia ano a ano
Parque Zoolóxico de Barcelona
250px|thumb|Entrada ao Zoo O Parque Zoolóxico de Barcelona ou Zoo de Barcelona é un zoo de Barcelona situado no Parque da Ciutadella. Este lugar foi elixido porque os edificios do parque xa estaban dispoñibles logo da Exposición Universal de 1888. Foi inaugurado o 24 de setembro de 1892, coincidinco do día da Mercè, patroa da cidade. O Parque ten tres obxectivos: a conservación, a investigación e a educación. Os primeiros animais chegaron procedentes da colección privada de Lluís Martí i Codolar.
O zoo de Barcelona conta cunha das coleccións de animais máis importantes de Europa. Durante anos, concretamente desde 1966 ata o ano 2003 a estrela do Zoo foi o famoso Floco de Neve, único gorila albino coñecido.
En 2009 comezaron as obras de remodelación do Zoo situado na Ciutadella e as obras do novo Zoo Mariño, que desdobrará as instalacións dos hábitats terrestres e mariños.
Semissis
miniatura|Semissis de [[Constantinopla a nome de Anastasio I (491-518). Peso: 2,25 g. Anverso: D N ANASTASIVS P P AUG ; busto do emperador. Reverso: VICTORIA AVGGG ; Vitoria sedente, cristograma e CONOB no exergo.|alt=]] O semissis (voz latina, "metade dunha unidade"; en grego σεμίσσης) foi unha pequena moeda da Antiga Roma de ouro, aparecida no século IV, equivalente a medio sólido do Imperio Romano, e que continuou vixente ata o século IX co valor da metade do nomisma do Imperio Bizantino.
Historia
Os motivos máis recorrentes dos semissis son o busto do emperador nos seus anversos e a imaxe dunha idealización alegórica da Vitoria nos seus reversos.
A partir da reforma de 309, no reinado do emperador Constantino I (306-337), o sólido constituíu, xunto co seu divisor, o semissis (arredor de 2,25 gramos), o estándar moeda de ouro do Imperio Romano.
Os primeiros exemplares de semissis foron emitidos ao seu nome nos obradoiros monetarios de Roma en 312. Durante os séculos IV e V cuñouse en cantidades moi modestas, e foi nos séculos VI e VII, e nas primeiras décadas do VIII cando as súas emisións acadaron maior importancia. A partir de 740 foi moi raramente cuñado no Oriente; o derradeiro exemplar coñecido provén do reinado de Basilio I o Macedonio (867-886). No entanto, na Europa Occidental mantívose en circulación en Sicilia ata a conquista árabe de Siracusa (877-878).
Shenzhou 1
Shenzhou 1 foi a primeira misión non tripulada dunha cápsula Shenzhou. Foi lanzada o 19 de novembro de 1999 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Características
Shenzhou 1 foi o primeiro voo dunha cápsula Shenzhou. A cápsula non ía tripulada e foi un voo de probas para comprobar o deseño e as características de voo da cápsula e do foguete lanzador. A cápsula de retorno da nave reentrou na atmosfera despois dun voo de 21 horas e 11 minutos, aterrando sen problemas.
Tom Arnold
miniatura|Tom Arnold en 2007 Thomas Duane "Tom" Arnold, nado o 6 de marzo de 1959 en Ottumwa (Iowa), é un humorista e actor estadounidense.
Traxectoria
Actou en varios filmes, salientando a súa interpretación en True Lies (1994), foi guionista e actor ocasional na serie Roseanne interpretando a Arnie Thomas. Foi un dos presentadores de The Best Damn Sports Show Period (2001-2005).
Carlos Fenoy
Carlos Alberto Fenoy Muguerza, nado en Buenos Aires o 15 de outubro de 1948, é un exfutbolista arxentino que xogaba na demarcación de gardameta.
Traxectoria
Na Arxentina desenvolvería a súa carreira en Newell's Old Boys, Vélez Sársfield e Club Atlético Huracán, chegando a Europa na tempada 1976-77 ao Real Club Celta de Vigo
O gardameta arxentino xogou no Celta catro tempadas, durante as cales disputou 90 encontros e marcou 5 goles, todos no seu segundo ano en Vigo, ao encargarse de lanzar gran parte dos penaltis, estreándose ante a Real Sociedad de Arconada. O equipo viuse obrigado a disputar a promoción de descenso, na cal perdería e se vería relegado a Segunda División, caso que se repetiu en varias ocasións neses anos nos que o Celta tivo o papel de equipo ascensor entre Primeira e Segunda División.
Ao cabo das catro tempadas foi traspasado ao Real Valladolid despois dunha tempada na que pasou de ser un ídolo para a afección a ser pitado e recriminado polas súas actuacións, despedíndose do equipo mediada a tempada. No equipo castelán xogou oito tempadas, marcando outro gol.
Nosotros los nobles
Nosotros los nobles é un filme mexicano dirixido por Gary Alazraki que foi estreado no 2013.
Antonio Carballo Vázquez
Antonio Carballo Vázquez, nado en Coles cara a 1884 e finado en Vigo o 12 de maio de 1937, foi un industrial e político galego.
Traxectoria
Presidente da loxa masónica Vicus Nº 8. Coa República foi elixido concelleiro de Vigo nas eleccións do 12 de abril. Foi suspendido como concelleiro en 1934. Militante de Izquierda Republicana. Foi reposto como concelleiro o 20 de febreiro de 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi xulgado en consello de guerra sumarísimo con José Caldas Iglesias e Julio Vilaboa Villar, acusado de rebelión militar e condenado a pena de morte. Foi fusilado no castelo do Castro. Abríronlle expediente de incautación de bens en setembro de 1937.
María Victoria Atencia
María Victoria Atencia García, nada en Málaga o 28 de novembro de 1931, é unha poeta española pertencente á Xeración de 1950. O seu corpus poético está dotado de gran personalidade e elevado sentido estético. A súa obra mestura clasicismo (especializada no verso alexandrino) e modernidade. É grande admiradora de Rainer Maria Rilke, de grande importancia na súa poética.
Traxectoria
Educada en colexios relixiosos, desde nova amosou inclinación pola poesía, a pintura e a música. Aos vinte e catro anos casou con Rafael León, quen se converteu no seu editor.