cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Concerto para piano n.º 24 (Mozart)
III. Allegretto
O tempo indicado para o movemento é Allegretto. Rosen opina que isto require dunha velocidade similar á da marcha e apunta que o movemento é «xeralmente interpretado demasiado rápido baixo a crenza de que un tempo rápido lle dará unha enerxía acorde coa do movemento inicial» A pianista Angela Hewitt non ve no movemento unha marcha senón unha «danza sinistra».
As variacións II a IV son o que tanto Girdlestone como Hutchings describen de xeito independente como variacións «dobres». Dentro de cada variación, cada unha das frases de oito compases do tema varíase máis en cada repetición (AXAYBXBY). As variacións IV e VI están en modo maior. Tovey refírese á primeira (en la) como «alegre» e á última (en dó) como «elegante». Entre as dúas variacións maiores, a variación V regresa a dó menor; Girdlestone describe esta variación como «unha das máis conmovedoras». A variación VII ten a metade da duración que as variacións precedentes, xa que omite a repetición de cada frase de oito compases. Esta variación conclúe cunha pasaxe extra de tres compases que culmina nun acorde de dominante, anunciando a chegada dunha cadencia.
Logo da cadencia, o solista inicia a oitava e última variación en solitario, uníndoselle a orquestra logo de 19 compases. A chegada da variación final tamén trae un troco na métrica: dun compás alla breve (2/2) a un 2/4. Tanto a variación final como a coda que a segue conteñen acordes de sexta napolitana. Girdlestone referiuse ao «inquedante» efecto destes acordes e declarou que a coda finalmente «proclama con desesperación o triunfo do modo menor».
Recepción da crítica
Ludwig van Beethoven admiraba o concerto e este puido influír no seu concerto para piano n.º 3, tamén en dó menor. Logo de escoitar a obra nun ensaio, Beethoven supostamente comentou a un colega que «nunca seremos capaces de facer algo como isto». Johannes Brahms tamén admiraba o concerto, animando a Clara Schumann a tocalo, e escribiu a súa propia cadencia para o primeiro movemento. Brahms referiuse á obra como unha «obra mestra de arte e chea de ideas inspiradoras».
Entre os estudosos modernos e os do século XIX, Cuthbert Girdlestone sostén que o concerto «é en todos os aspectos un dos mellores [de Mozart]; diriamos con certeza: o maior, se non fose imposible elixir entre catro ou cinco deles». En referencia á natureza «escura, tráxica e apaixonada» do concerto, Alfred Einstein afirma que «é difícil imaxinar a expresión das caras do público vienés» cando Mozart estreou a obra. O musicólogo Simon P. Keefe, nunha exexese de todos os concertos para piano de Mozart, escribe que o n.º 24 é «unha obra clímax e culminante dentro do conxunto de concertos para piano de Mozart, firmemente vinculados cos seus predecesores, aínda que indo ao mesmo tempo un paso máis aló que eles». O veredicto do estudoso de Mozart Alexander Hyatt King é que este concerto «non é só o máis sublime de toda a serie senón tamén un dos mellores concertos para pianoforte xamais escritos». A opinión de Arthur Hutchings é que «calquera que sexa o valor que lle deamos a calquera movemento individual dos concertos de Mozart, non poderemos atopar un traballo maior que este concerto K. 491, xa que Mozart nunca escribiu unha obra cuxas partes formasen de forma tan decidida "un conxunto tan formidable"».
Timosina
miniatura|Estrutura de Resonancia Magnética Nuclear da timosina-β9 bovina.
As timosinas son un grupo de pequenas proteínas con diversas funcións como a unión á actina ou a intervención no desenvolvemento das células do sistema inmunitario. Están presentes en moitos tecidos do corpo, aínda que se denominan timosinas porque foron illadas inicialmente no timo. As timosinas teñen diversas actividades biolóxicas, e dúas en particular, a timosina α1 e β4, teñen importantes usos potenciais en medicina. En relación coas enfermidades as timosinas son categorizadas como modificadores da resposta biolóxica.
Talarrubias
Talarrubias é un concello español, situado na provincia de Badaxoz, na comunidade autónoma de Estremadura.
Timosina
Timosinas-β
Por tanto, a timosina β4 intercepta as moléculas de actina monoméricas impedindo a súa polimerización. Debido á abundancia no citosol e á capacidade de unir ATP da actina G, cousa que non ocorre coa actina F, considérase á timosina β4 como un regulador esencial da polimerización, tamponando en certa maneira a reacción de polimerización como segue:
Talarrubias
Xeografía
En 2012 tiña 3.650 habitantes, nunha área de 339,3 Km cadrados, cunha densidade de 10,75 habitantes por km cadrado. Situado a 172 km. da cidade de Badaxoz e a 112 km da cidade de Mérida a vila está enclavada na comarca de La Siberia.
Timosina
Timosinas-β
Actina F ←→ actina G + Tβ4 ←→ actina G/Tβ4
O incremento da concentración de timosina no citosol provoca un incremento na concentración de monómeros de actina, inhibindo a concentración de actina F dado que esta última está en equilibrio cos monómeros de actina. A timosina mesmo compite polos monómeros de actina coa profilina.
Timosina α1
A timosina α1 amplifica a resposta inmunitaria mdediada por células nos humanos e en animais experimentais. A timosina α1 utilízase no tratamento das hepatites B e C, e inclúese en moitas vacinas para lanzar a resposta inmunitaria no tratamento doutras doenzas.
Descubrimento
O descubrimento das timosinas na década de 1960 fíxose cando se investigaba o papel do timo no desenvolvemento do sistema inmunlóxico. O descubrimento empezou cos traballos de Allan Goldstein. A suposición de que o papel do timo no sistema inmunitario podería implicar un mecanismo similar ao hormonal levou ao illamento do tecido do timo dunha preparación biolóxica activa chamada "Timosina Fracción 5", que podía restaurar algúns aspectos da función inmune en animais que non tiñan timo. Despois descubriuse que a Fracción 5 estaba formada por 40 pequenos péptidos (con pesos moleculares entre 1000 e 15.000 Da),, os cales foron denominados "timosinas" e clasificados como de tipo α, β e γ, baseándose no seu comportamento nun campo eléctrico. Aínda que apareceron xuntas na Fracción 5, as timosinas non están relacionadas entre si nin estruturalmente nin xeneticamente. A timosina β1 era a ubiquitina (truncada por dous residuos de glicina C-terminais). .
As timosinas teñen variadas e importantes funcións, pero non son verdadeiras hormonas tímicas no sentido en que non están restrinxidas ao timo, senón que varias están amplamente distribuídas en moitos tecidos.
En 1972 foi identificada a "timosina α1" (composto de 28 aminoácidos) e en 1981 a "timosina β4" (composto de 43 aminoácidos).
Outros estudos identificaron unha acción completamente diferente da timosina β4, que regula a produción de actina, un compoñente do citoesqueleto e a produción de laminina, unha proteína que actúa no proceso de curación de feridas. Estanse estudando as posibles aplicacións desta substancia no tratamento dos danos na córnea ou no infarto.
Isidro Nozal
Isidro Nozal Vega, nado en Barakaldo (Biscaia) o 18 de outubro de 1977, é un ciclista vasco.
Traxectoria
Acadou a fama na tempada 2003 ó estar a piques de gañar a Vuelta Ciclista a España. Malia acudir como gregario á volta, conseguiu facerse coa maillot de líder, que só perdería tras finalizar a penúltima etapa, unha cronoescalada a Abantos, na que Roberto Heras lle arrebatou o liderado.
É un especialista da contra o reloxo cunha forza extraordinaria, pero sofre na alta montaña, polo que ten complicado facer un bo papel nalgunha das tres grandes voltas.
Actualmente está sancionado pola UCI por dar positivo nun control anti-dopaxe na Volta a Portugal do 2009.
Equidna
A dos taquiglósidos (Tachyglossidae) é unha familia de mamíferos da orde dos monotremas, a única da suborde dos taquiglosos (Tachyglossa), coñecidos vulgarmente como equidnas.
Viven en Australia e Nova Guinea.
Roberto III de Escocia
Roberto III nado en 1340 e finado o 4 de abril de 1406. Rei de Escocia entre 1390 e 1406.
Primeiros anos
thumb|220px|Roberto III de Escocia e a súa esposa Anabella Drummond. Foi o primoxénito do rei Roberto II de Escocia e Elizabeth Mure.
No 1368 o rei David II de Escocia, nomeouno duque de Carrick e comezou a formar parte do goberno do reino a partir de 1387, cando unha patada de cabalo incapacitouno. Probablemente a consecuencia deste accidente o seu irmán Roberto Estuardo, conde de Fífe, e non el, o Príncipe herdeiro, fíxose garda do reino no1389; pero só subiu ao trono trala morte do seu pai en maio de 1390.
Rei de Escocia
Cambiou o seu nome de pila, Xoán, impopular naquel tempo por recordar a Xoán de Balliol, polo de Roberto. Foi coroado en agosto de 1390 como Rei Roberto III de Escocia. Aínda que probablemente asistira a varios parlamentos, o novo rei foi so visto nominalmente como o xefe de Escocia, posto que o verdadeiro poder encontrábase en mans do seu irmán Roberto.
Foi sucedido polo seu fillo Xacobe.
Matrimonio
En 1367, Roberto III de Escocia casou con Anabella Drummond, filla de Sir John Drummond de Stobhall e de María Montifex. Desta unión naceron:
Chus Lago
Traxectoria
A paixón de Chus Lago polas montañas comezou de nena, cando apenas contaba 11 anos e saía co seu pai e os seus dous irmáns ao Vixiador, un outeiro nas aforas de Vigo. Foi descubrindo os picos de Galicia para pasar despois a outros picos máis grandes, os de Europa, os da cordilleira pirenaica e a alpina. Máis tarde viaxou ao Perú, Bolivia, ao continente africano (Kenya), Asia Central e ao Himalaia, onde comezou a súa carreira por alcanzar grandes cimas. A afección converteuse en paixón e logo en profesión. Traballou como técnica superior de animación deportiva nun ximnasio de Vigo e co tempo pediu excedencia para entregarse ás expedicións.
Nas eleccións municipais do 2007 presentouse polas listas do PSdeG-PSOE ao concello de Vigo, como número dous dunha candidatura encabezada por Abel Caballero. Foi Concelleira de Medio Ambiente e vida saudable nese concello ata as eleccións municipais de 2019, nas que non repetiu a candidatura. Nesta concellería iniciou o programa de educación medioambiental "Camiño a Camiño" co fin de afondar no contido de sendeirismo deportivo e a concienciación e educación ambiental
En 2019 abandonou a súa cidade natal e trasladouse a vivir coa súa familia a Houston (Estados Unidos), comezando un novo proxecto laboral e vital. A mudanza obrigoulle a deixar a súa acta como concelleira de Medio Ambiente de Vigo.
Himalaia
No ano 1991 Chus Lago participou no equipo de trece persoas que se formou para escalar dous picos do Himalaia, o Annapurna e o Everest. Estas expedicións foron subvencionadas pola Xunta de Galicia. Nesa expedición galega ao Annapurna non fixeron cumio pero foi a primeira vez que a alpinista galega pisou a crista do Himalaia. No ano 1992 volveu a Nepal coa expedición galega ao Everest e quedou a 1048 metros do cumio.
Volveu ao Himalaia nos anos 1995 e 1997 para escalar o Cho Oiu (8201 m), a sexta montaña máis alta da terra. Na primeira expedición quedou a apenas 100 metros e no segundo conseguiu facer cumio.
En 1998 saíu cara ao Everest unha expedición galega coa intención de escalar o monte pola cara Norte (na fronteira co Tíbet). Nesta expedición, na que Chus Lago participou en solitario, o mal tempo impediulle face cumio, quedando a 600 metros de alcanzalo.
En 1999 volveu repetir o ascenso, desta vez con sorte, e o 26 de maio acadou o cumio do Everest (8848,86 m), a montaña máis alta da terra, sen empregar bombonas de osíxeno (salvo tres horas durante o descenso), converténdose na primeira muller de nacionalidade española en conseguilo e na terceira do mundo, logo da inglesa Alison Heargraves e á norteamericana Fransis Distefano. Nesta expedición, en solitario, tan só contou coa axuda dun escalador tibetano.
Leopardo das Neves
O 13 de agosto de 2004 converteuse na primeira muller do alpinismo nacional en obter o título de Leopardo das Neves, o que supón coroar os cinco picos máis altos das ex Repúblicas Soviéticas, na cordilleira do Pamir e Tien Shanse: Lenin, Khan Tengr i, Comunismo, Pobeda e Ghorsenevscaia.
En 1993 fixo cumio no Pico Lenin (7134 m); 2001 Khan Tengri (6995 m); 2003 Pobeda (7439 m); 2004 Korjenevskaïa (7105 m); 2004 Somoni-antigo pico Comunismo (7495 m)
Walls Have Ears
Walls Have Ears é un álbum ao vivo da banda estadounidense de rock alternativo Sonic Youth, publicado no ano 1986. Gravouse no ano 1985 de forma pirata e editouse como dous vinilos de 12" sen o consentimento da banda.
Chus Lago
Leopardo das Neves
Durante o descenso do Pobeda sufriu conxelacións e un principio de edema. O seu compañeiro de expedición, o xeorxiano Merab Khabazie, salvoulle a vida cando baixou ao campamento base e volveu a por ela, que quedou nunha aresta completamente esgotada fisicamente. Xa en España, amputáronlle media falanxe do dedo anular da man dereita e a xema do dedo gordo do pé esquerdo.
Walls Have Ears
Os temas do 1 ao 7 graváronse o 30 de outubro de 1985 en Londres. O tema 8 gravouse o 8 de novembro no Brighton Beach de Brighton. O resto das cancións gravaronse tamén en Londres o día 28 de abril. Nestas últimas cancións os membros da banda eran Thurston Moore, Lee Ranaldo, Kim Gordon e Bob Bert. O resto contan co novo batería do grupo, Steve Shelley.
Chus Lago
Compromiso coa Terra
Chus lago foi a ideóloga e capitá do proxecto "Compromiso coa Terra", un reto deportivo para concienciar sobre o desxeo das rexións polares, coa aspiración de completar 1500 quilómetros de travesía sobre xeo en distintas fases. A idea centrouse en amosar a fraxilidade das rexións polares, froito do desxeo orixinado polo quecemento global, para evidenciar ante a sociedade a necesidade de medidas fronte o cambio climático. O equipo, formado por mulleres, asumiu o reto de concienciar á sociedade sobre o papel da muller no deporte, mostrando a importancia do liderado feminino e demostrando a súa valía en competencias tan esixentes e duras como unha travesía por terras xeadas.
En novembro de 2020 naceu o seu fillo, Solomon, o que a levou a plantexarse a retirada: "Vai ser complicado compaxinar a maternidade co alpinismo, polo menos a ese nivel. Cando te vas a unha expedición estás fóra mínimo un mes, sen batería, sen cobertura, cunha diferenza horaria de dez ou máis horas... Se cadra podes conectar unha vez cada dez días, pero sen ver á túa familia. Iso non sei eu ata que punto podería levalo tras a maternidade"
Recoñecementos
A traxectoria de Chus Lago foi recoñecida con numerosos premios:
Obra
Como escritora ten publicado varias obras:
Gran Premio de Alemaña de 2014
O Gran Premio de Alemaña de 2014 (oficialmente o Formula 1 Grosser Preis Santander Von Deutschland) é unha carreira de Fórmula Un que se celebrou o 20 de xullo de 2014, en Hockenheimring, Hockenheim, Alemaña. Logo de celebrarse en Nürburgring GP-Strecke na tempada, a carreira volverá á Hockenheimring cerca Hockenheim no estado alemán de Baden-Württemberg, onde se celebrou a carreira en 2012. Foi a décima carreira da tempada. Foi o 75º Gran Premio de Alemaña, e o 61º como parte do Campionato Mundial de Fórmula 1. A carreira gañouna Nico Rosberg que partiu dende a pole.
Antecedentes
Dúas semanas antes da carreira, o FIA anunciou a prohibición inmediata da interconexión do sistema de suspensión dianteiro e traseiro (comunmente abreviado como FRIC), con efecto a partir do Gran Premio de Alemaña, o argumento é que o sistema FRIC cualificase como un dispositivo aerodinámico móbil en virtude do artigo 3.15 das normas técnicas.
Resumo da carreira
Nico Rosberg que saía da pole conservou a vantaxe no comezo, pero xa na primeira curva houbo un contacto entre Felipe Massa e Kevin Magnussen: o brasileiro leva a peor parte, e vese obrigado a retirarse. A dirección da carreira saca o coche de seguridade que lidera o grupo as dúas primeiras roldas. Na reanudación Rosberg é primeiro, seguido de Valtteri Bottas, Sebastian Vettel, Fernando Alonso, Nico Hülkenberg, Jenson Button, Daniil Kvjat e Sergio Pérez. O mexicano, durante a terceira volta, pasa ao Toro Rosso do ruso.
Kvjat na volta nove intenta recuperar a posición, pero toca o coche do mexicano, trompea, e perde postos na clasificación. O que recupera varias posicións é Lewis Hamilton, que partía desde a vixésima posición. O británico, xa estaba nos puntos na décima volta. Na décimo terceira volta Hamilton ataca a Kimi Räikkönen e Daniel Ricciardo na forquita, e arránxase para pasar aos dous, polo que escalou ata o sétimo lugar. Fernando Alonso xa fixera a súa primeira parada en boxes unha volta antes. Na volta 14 Vettel e Hulkenberg tamén se tocaron: os dous mantiveron a vantaxe sobre o español.
Na volta 15 realizase o primeiro cambio de pneumáticos para os dous primeiros na pista Rosberg e Bottas. Detrás Vettel ataca a Räikkönen imitado con éxito ao mesmo tempo por Alonso. O finlandés cae así ao sexto lugar. A carreira segue liderada por Rosberg, seguido de Lewis Hamilton (que aínda non fixera paradas), a continuación, Valtteri Bottas, Vettel e Alonso. Na volta 19, Hamilton cede a posición a Bottas, mentres que Nico Hulkenberg toma o sexto lugar pasando a Kimi Räikkönen. Este fai o cambio de pneumáticos na volta 21, mentres que Hamilton non o fai ata a volta 29, sae oitavo de boxes, pero pasa rapidamente a Daniel Ricciardo. O inglés continúa a remontada tratando de pasar ao seu ex compañeiro de equipo Jenson Button, os dous tócanse. A manobra ten éxito unha volta máis tarde, e Hamilton pide desculpas a Button polo incidente da volta anterior.
Na volta 30 Alonso fai a segunda parada en boxes, imitado unha volta mais tarde por Vettel. O alemán sae diante do español, pero este adiántao rapidamente. Na volta 37, ambos pasan a Hülkenberg. Entre a volta 40 e 42 fan a segunda parada Bottas, Rosberg e Hamilton. A carreira segue sendo liderada por Nico Rosberg, seguido de Valtteri Bottas, Fernando Alonso, Sebastian Vettel, Lewis Hamilton, Jenson Button, Daniel Ricciardo e Nico Hülkenberg.
Vettel fai a terceira parada en boxes na volta 45, monta pneumáticos brandos (polo tanto o alemán é pasado por Hamilton). Pouco despois o coche de Kvjat prende lume, na volta 50, logo de facer un trompo, o Sauber de Adrian Sutil quedou atravesado en medio da recta de boxes aínda que fora da trazada dos bólidos; o director da carreira decide non sacar o coche de seguridade á pista, o bólido e retirado a man polos comisarios. Na quincuaxésima cuarta volta Ricciardo pasa a Hülkenberg, unha volta despois Alonso fai o terceiro cambio de pneumáticos; isto permite a Hamilton subir ao terceiro lugar. Unha volta máis tarde, o australiano de Red Bull Racing, supera a Button, e ponse quinto. Button cede a posición a Alonso, que é capaz de pasar a Ricciardo e poñerse no quinto lugar, logo dunha longa batalla co australiano.
Nico Rosberg gañou por sétima vez unha carreira do mundial, por diante de Valtteri Bottas e Lewis Hamilton. Williams, con Bottas gana así o podio número trescentos nunha carreira válida para o campionato do mundo de Fórmula 1. O primeiro foi anotado por Jacques Laffite, en Alemaña, en.
Ornithorhynchidae
Ornithorhynchidae é unha das dúas familias existentes da orde Monotremata, cuxa única especie é o ornitorrinco. A outra familia é a Tachyglossidae, ou equidnas. Dentro da familia Ornithorhynchidae hai dous xéneros, Obdurodon e Ornithorhynchus:
Outros dous xéneros, Steropodon e Teinolophos, poderían pertencer a Ornithorhynchidae. Porén, ambos xéneros son moi antigos, e os científicos indican que malia estar estreitamente relacionados non forman da Ornithorhynchidae.
O extinto Ornithorhynchus maximus foi incluído orixinalmente como Ornithorhynchus, pero na actualidade concluíuse que pertence á familia do equidnas como Zaglossus robustus.
Unión de Lublin
300px|dereita|miniatura|A Unión de Lublin. Pintura de [[Jan Matejko]] 300px|miniatura|dereita|A Rzeczpospolita (República ou Confederación polaco-lituana) en [[1569]]
A Unión de Lublin (en lituano: Liublino unija; en ucraíno: Лю́блінська у́нія; en belaruso: Лю́блінская ву́нія; en polaco: Unia lubelska) substituíu a unión persoal da Coroa do Reino de Polonia e do Gran Ducado de Lituania cunha unión real e cunha monarquía electiva, dado que Sexismundo II, o derradeiro descendente da Dinastía Xogalia, non tivo descendencia tras tres casamentos. Ademais, a autonomía do Reino de Prusia foi en gran parte abandonada.
Foi asinada o 1 de xullo de 1569 en Lublin (Polonia) e creou un único Estado, a República das Dúas Nacións. Esta República foi gobernada por un só monarca electo quen cumpría os deberes de Rei de Polonia e de Gran Duque de Lituania e que gobernaba cun Senado común e un parlamento (o Sejm). A Unión foi unha fase evolutiva na alianza polaco-lituana e unión persoal, necesitada tamén pola posición perigosa de Lituania nas guerras con Rusia.
Aínda que constituíu un evento crucial na historia de varias nacións, a Unión de Lublin foi vista de xeito bastante disímil polos historiadores. Así, os historiadores polacos concéntranse nos seus aspectos positivos, enfatizando a súa creación pacífica e voluntaria, tanto coma no seu rol no espallamento da cultura polaca; mentres que os historiadores lituanos son máis críticos coa Unión ao sinalar que estivo dominada por Polonia.
Historia
200px|miniatura|Escudo de armas da Rzeczpospolita
Antecedentes
Déronse longas discusións antes da sinatura do tratado, dado que os magnates lituanos tiñan medo de perder a maioría dos seus poderes, xa que a unión convertería en equivalente o seu status legal co da maioría da nobreza inferior polaca; con todo, Lituania estivera crecentemente no bando perdedor das Guerras Moscovitas-lituanas e para a segunda metade do século XVI enfrontou a ameaza dunha derrota total na Guerra Livona e, con iso, a súa incorporación a Rusia. Doutra parte, a nobreza polaca (a szlachta) rexeitaba ofrecer axuda a Lituania sen recibir nada a cambio. Sexismundo II, Rei de Polonia e Gran Duque de Lituania, vendo a ameaza cernirse sobre Lituania e eventualmente sobre Polonia, meteu presión a favor da unión, gañando gradualmente máis adeptos.
Sejm de 1567
O Sejm reuniuse en xaneiro de 1567, preto da vila polaca de Lublin, pero non chegou a ningún acordo. En protesta contra a gran presión exercida sobre os polacos para asinar a Acta, os lituanos, baixo o liderado de Mikołaj "o Vermello" Radziwiłł do Voivodato de Vilnius, deixaron Lublin o 1 de marzo, temendo que Sexismundo tomase unha decisión pola súa conta.
O 26 de marzo de 1567, o rei foi forzado pola szclachta a incorporar á Coroa Polaca as terras meridionais de Podlachia, Volinia, Podolia e Kíiv, controladas por lituanos. Estas rexións históricas conformaban máis da metade do territorio da actual Ucraína e foron nesa época unha porción significativa do territorio lituano. A clase alta nestas terras era maioritariamente rutenia e leal a Lituania. Todos os nobres leais foron forzados a xurar lealdade ao Rei de Polonia. As terras daqueles que se negaron a facelo foron confiscadas.
Fin do tratado
A Unión de Lublin foi substituída pola Constitución do 3 de maio de 1791 cando a entidade política federal estaba a ser transformada nun Estado unitario polo rei Estanislau II Poniatowski; con todo, a constitución non foi completamente implementada e a Unión foi cesada para as particións de Polonia a fins do século XVIII, sendo a derradeira en 1795.
Cernello, San Tomé de Piñeiro, Marín
Cernello é un lugar da parroquia de San Tomé de Piñeiro no concello pontevedrés de Marín, na comarca do Morrazo. Tiña 68 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 31 eran homes e 37 mulleres.
Unión de Lublin
Culturais
Trala Unión, os nobres lituanos tiveron os mesmos dereitos formais que os polacos para gobernar as terras e as persoas baixo o seu control; no entanto, o ascenso político na Unión dominada polos católicos foi un asunto diferente. Na vida cultural e social, tanto a lingua polaca como o catolicismo volvéronse dominantes para a nobreza rutenia, a maioría dos cales foron inicialmente de fala rutenia e ortodoxos de relixión; con todo, os poboadores, en especial os campesiños, continuaron falando os seus propios idiomas e practicando a relixión ortodoxa. Finalmente, esta situación creou unha división entre as clases sociais baixas e a nobreza nas áreas lituanas e rutenias da Unión. Algúns magnates rutenios resistíronse á Polonización ao adherirse á Cristiandade Ortodoxa, obsequiando dádivas xenerosas ás igrexas ortodoxas rutenias e ás escolas rutenias. Malia iso, a presión debida á Polonización foi máis difícil de resistir con cada xeración subsecuente e finalmente case toda a nobreza rutenia foi polonizada.
Os levantamientos de cosacos e as intervencións estranxeiras levaron ás particións da Mancomunidade por parte de Rusia, Prusia e o Imperio Austrohúngaro en 1772, 1793 e 1795. A Unión de Lublin estivo tamén temporalmente inactiva mentres a Unión de Kėdainiai entrou en efecto.
Algúns historiadores como Krzysztof Rak consideran que a Unión de Lublin creou un estado semellante á actual Unión Europea, pois comprendían a Mancomunidade (xunto coa Unión de Kalmar, as varias actas de unión nas illas británicas e outros tratados semellante) como unha especie de predecesora do Tratado de Maastricht. O anterior, con todo, creou un estado de países máis profundamente enlazados cá Unión Europea de hoxe en día.
Económicas
A Mancomunidade provocou a colonización polaca das terras rutenias e a servidume do campesiñado rutenio pola szlachta. Malia que a situación dos campesiños na Unión era bastante extrema comparada co Oeste, os campesiños na Mancomunidade tiñan máis liberdade que aqueles de Rusia; por iso é polo que os campesiños (así como, en menor medida, os nobres e comerciantes) que escapaban de Rusia cara á Unión convertéronse nunha preocupación importante para o goberno ruso e foi un dos factores que levou ás particións de Polonia.
Foi introducida unha moeda común, o złoty. A execución de terras da Coroa en Polonia non foi estendida ao Gran Ducado.
Xeográficas
A Unión creou un dos estados máis grandes e máis poboados da Europa do século XVII (excluíndo os estados que non pertencían completamente a Europa, por exemplo o Imperio Ruso ou o Imperio Otomán). Trala Unión, Lituania tivo que aceptar a perda de Podlachia, Volinia, Podolia e a rexión de Kíiv, antigos territorios do Gran Ducado que foron transferidos á Coroa Polaca.
Legais
Baixo a Unión, os sistemas legais do Reino de Polonia e do Gran Ducado de Lituania serían unificados, pero isto nunca sucedeu. O bosquexo da Unión de Lublin proxectaba que Lituania e Polonia estarían unidas máis cercanamente do que en realidade estaban. O Segundo Estatuto de Lituania de 1566 non perdera vixencia e algunhas das súas provisiones diferían substancialmente das actas da Unión de Lublin. Finalmente, foi adoptado o Terceiro Estatuto de Lituania en 1588, pero aínda contradecía a Unión de Lublin en varios puntos.
Para a sinatura da Unión de Lublin, a nobreza polaca vía os Estatutos de Lituania como inconstitucionais, argumentando que ningunha lei podía entrar en conflito co texto da Unión; con todo, os Estatutos declaraban que as leis da Unión que entraban en conflito con eles debían ser declaradas inconstitucionais. O Primeiro Estatuto de Lituania foi tamén empregado nos territorios de Lituania que foron anexados por Polonia pouco antes da sinatua da Unión de Lublin. Estes conflitos entre os esquemas estatutorios en Lituania e Polonia persistiron por moitos anos e o Terceiro Estatuto de Lituania mantívose en vixencia en territorios do Gran Ducado de Lituania, ata despois das particións, ata 1840.
Os intentos para limitar o poder dos magnates lituanos (especialmente á familia Sapieha) e de unificar as leis da Mancomunidade levaron ao movemento koekwacja praw que culminou nas reformas koekwacja de 1697, confirmados no sejm xeral de 1698 no documento Porządek sądzenia spraw w Trybunale Wielkiego Księstwa Litewskego.
Militares
Polonia proveu axuda militar na guerra trala unión das dúas entidades, o que foi crucial para a supervivencia do Gran Ducado de Lituania. Así, Polonia e mailo Gran Ducado tiveron políticas de defensa comúns.
Políticas
A Unión de Lublin provocou a fusión dos dous estados, aínda que ambos retiveron graos de autonomía significativos, cada un dos cales tiveron o seu propio exército, tesouro, leis e administracións. Aínda que en teoría os países tiñan un status equivalente, a máis grande e culturalmente máis atractiva Polonia converteuse no socio dominante. Debido ás diferenzas demográficas, os deputados polacos superaron en número aos lituanos no Sejm a razón de 3 a 1.
Habería un único gobernante para Polonia e para o Gran Ducado de Lituania, elixido libremente pola nobreza de ambas as dúas nacións, que coroaron como Rei de Polonia e Gran Duque de Lituania na Catedral de Wawel, en Cracovia. Un parlamento común -Sejm- sostivo sesións en Varsovia: tiña 114 deputados polacos e 48 lituanos; mentres que o Senado estaba composto por 113 representantes polacos e 27 senadores lituanos.
Entiquio, Exarca
Entiquio foi exarca de Rávena do 711 ao 713.
Unión de Lublin
Políticas
Así mesmo, Polonia e o Gran Ducado de Lituania tería unha política exterior común.
Entiquio, Exarca
Foi nomeado para combater a revolta de Rávena, que baixo o seu líder Xurxo se estendera a Forli, Forlimpopoli, Cervia e outras cidades. Despois duns meses de loita, os bizantinos restauraron a súa autoridade.
Sucedeuno Escolástico o 713.
Arturo García Rudiño
Arturo García Rudiño, nado en Noia en 1877 e finado na mesma localidade o 31 de xaneiro de 1966, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo do avogado e xuíz municipal de Noia, José García Vidal (non confundir co homónimo cotobadés). Secretario do Comité liberal-democrático de Noia (1903), dirixiu La Defensa (1906). Foi concelleiro, xuíz municipal e secretario do concello de Noia. Era o home de José Calvo Sotelo en Noia. Foi nomeado deputado provincial en agosto de 1929 e alcalde de Noia en marzo de 1930. Durante moitos anos foi presidente do Casino de Noia.
Tartán
miniatura|esquerda| [[Kilt escocés confeccionado en base ao tartán Blackwatch ou "Gobernamental".]] miniatura|Exemplo de tecidos diferentes de Tartán.
O tartán é un tipo de tecido de orixe escocesa, usado nos kilts.
As cores dos tartáns representaban as cores do clan ao que pertencían. Consistía nunha longa tira de tea que os homes empregaban ao redor do corpo suxeitando o restante sobre o ombreiro axustado cun broche. A colocación do tartán considerábase unha arte, na que os pregues debían quedar perfectamente colocados.
Twist (baile)
Este baile popularizouno Chubby Checker en 1960 coa súa versión do tema de "The Twist" composto por Hank Ballard en 1959. A versión de Checker chegou ao número un das listas dos Estados Unidos, e converteuse no posuidor dunha marca ao ser o primeiro sinxelo en alcanzar o primeiro lugar dúas veces en anos diferentes. A primeira vez en 1960 e logo en 1962.
A España o twist chegou en 1962, e foi entón cando grupos e solistas comezaron a versionar e crear novos twist. Algúns deles son "Lolita twist", "El twist de la risa", "Flamenco twist", "El twist del reloj" etc.
En América Latina, a tolemia polo twist desatouse tamén entre os anos 1960 e 1962 pero non polas versións de Checker ou Ballard, senón pola de Bill Haley & His Comets. En México, foron grandes éxitos os temas "The Spanish Twist", "Florida Twist" e "Twist-er", onde a banda conseguiu o recoñecemento de seren os iniciadores do baile de moda.
Coruxo Vello, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Coruxo Vello é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 4 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Josep Pellicer i Bru
Traxectoria
A infancia de Josep Pellicer estivo marcada polos rigores da posguerra española, que lle impediron acadar unha formación máis aló dos estudos básicos. Nesa época comezou o seu interese pola numismática, a partir dun conxunto de moedas regaladas por un familiar.
A súa carreira numismática estivo moi vinculada á Asociación Numismática Española (ANE). En 1957 afiliouse a esta entidade e dous anos máis tarde entrou na súa xunta directiva como vogal. Accedeu á vicepresidencia en 1975 e presidiuna durante 23 anos, desde 1996 ata o seu pasamento en 2019.
A partir de 1983 foi, así mesmo, o director da publicación periódica da ANE, Gaceta Numismática.
Pellicer pertenceu tamén a outras entidades de índole numismática. En Cataluña foi un dos membros fundadores da Sociedade Catalá de Estudos Numismáticos (Instituto de Estudos Cataláns), da que chegou a ocupar a súa vicepresidencia. Ademais, foi nomeado socio de honra da Asociación Numismática de Portugal e membro correspondente do Instituto de Numismática e Historia de San Nicolás de los Arroyos, da Arxentina.
Historia da filosofía occidental
A aparición da filosofía desenvólvese na antiga Grecia, hai 2.500 anos, e descríbese como "o paso do mito aos logos". Os mitos son narracións extraordinarias protagonizadas por seres divinos ou sobrenaturais, que se refiren a sucesos fantásticos ou lendarios, e non teñen só a función de satisfacer a curiosidade intelectual, senón que serven tamén para organizar e configurar as relacións persoais e sociais. Pola contra, os logos indican unha reflexión argumentada e razoada baseada na observación da natureza que non recorren a factores sobrenaturais para explicar a orixe e a estrutura do mundo, da sociedade ou dos seres humanos ("pensamento racional").
Non obstante, os mitos non posúen o valor de coñecemento válido no mesmo sentido que a razón, pero poden cumprir funcións importantes na filosofía. Por exemplo, Platón nas súas obras utilizaba os mitos para a argumentación lóxica dos temas filosóficos.
Época clásica da filosofía grega
A época de maior esplendor comprende os séculos V e IV a.C., e os protagonistas principais foron Sócrates, Platón e Aristóteles.
Antigüidade e Idade Media
Os gregos incorporaron como tarefa propia da filosofía a formulación racional fronte ao mítico-relixioso de cuestións pertencentes ao ámbito da filosofía práctica, como a da orixe e o destino do home, ou a da educación para conducirse rectamente na vida. Tras a morte de Platón e Aristóteles, a filosofía práctica adquiriu máis importancia ca a filosofía teórica e "filosofía" veu significar, sobre todo, un estilo de vida: a busca intelixente da felicidade persoal.
A filosofía moderna
A fusión do pensamento grego co monoteísmo xudeocristián durante a Idade Media consolidou as bases do que hoxe coñecemos como civilización occidental e fixo xurdir cuestións filosóficas moi importantes. A partir do Renacemento, a filosofía desenvolveuse independente dos intereses relixiosos. Este esforzo culminou na obra de René Descartes, iniciador da filosofía moderna, que intentou liberala da tradición medieval e da tradición grega. Un punto de partida radical accesible só mediante o exercicio individual, autónomo e crítico da propia razón.
Pero sobre todo foi Kant, na súa obra Crítica da razón pura, quen renovou a concepción da filosofía. A metafísica, entendida como saber sobre a totalidade do real, non é unha ciencia, e obrigou a que a filosofía se concibise como un conxunto de tarefas con pretensións máis modestas.
Un exercicio de crítica raciona
O máis característico da filosofía actual é que xa non existe un concepto unitario, entendido como un conxunto de respostas claras e xeralmente para as preguntas últimas: "quen somos?", "de onde vimos?", "que sentido ten a nosa vida?". Actualmente, a filosofía consiste en exercitar a acción de pensar de xeito racional, crítico e autónomo sobre toda forma de coñecemento e de acción humana
A filosofía non ten a misión de lle proporcionar ao ser humano respostas seguras, verdadeiras e definitivas, tal como fai a relixión. A filosofía é, máis ben, certo xeito de preguntar, unha interrogación continua e crítica sobre o que existe e os seus modos de ser.
Un preguntar que non ten fin
En filosofía, criticar non consiste en falar mal de algo ou de alguén, senón que é un xeito de pensar e de argumentar que busca mirar sempre por detrás das nosas certezas para tratar de sacar á luz os prexuízos e os intereses enmascarados tras un exame crítico dos problemas.
Na actualidade, a filosifía diríxese cara á clarificación das distorsións da linguaxe que obstaculizan o desenvolvemento e a comunicación do saber. Recórdanos que a visión do mundo e das cousas que ten todo ser humano ou toda a sociedade é limitada e revisable, e está sempre aberta aos avances no propio cñecemento ("atrévete a pensar").
As preguntas filosóficas son dunha amplitude e dunha profundidade que fan que non as poidamos responder nunca dunha vez por todas. Isto débese a que os seres humanos temos limitacións que non podemos superar.
As tarefas máis urxentes
A principios do século XXI, a filosofía segue traballando aínda nos problemas filosóficos clásicos. Pero tamén xurdiron problemas novos nos que a filosofía ten un compromiso de reflexión moi importante e urxente:
Las Condes
Xeografía
O distrito atópase nunha zona de transición no val da capital e a precordilleira dos Andes. O terreo é predominantemente chan e sucado ás veces por lixeiros outeiros e desniveis propios da zona; o terreo comeza a elevarse a medida que se ascende a precordilleira. Existen cerros como o Calan ou o Apoquindo, e ó leste están os Andes.
A maior altura habitable da comuna atópase nos 975 m, no sector de San Carlos de Apoquindo.
Historia de Iacarta
Iacarta comezou como un pequeno porto na beira dun monte ao lado do río Ciliwung no século XV. Hai constancia dun asentamento hindú coma porto na desembocadura do río Ciliwung dende os séculos IV-V : Sunda Kelapa. En concreto, no 450, o rei Purnawarman de Tarumanagara fai construír un canal de dez km ata o mar. Entre os séculos XII e XIV alcanza o seu florecemento sendo o maior porto do reino hinduísta de Papajaran (capital na actual Bogor).
Unha cidade colonial
Entre 1513 e 1522 os portugueses arriban á zona e conseguen a concesión dun posto comercial con fortín, na procura de aliados por parte dos hinduístas fronte á ameaza do reino islámico veciño. Pero todo foi en balde : no 1527, o príncipe Fatahillah de Banten conquista Kelapa e a renomea Jayakarta ("gloriosa vitoria"). Asentada no lado oeste do río posuía o característico centro ritual ou alun-alun das vilas xavanesas co palacio do rei ou dalem no seu lado sur ao que os musulmáns engaden a mesquita no costado oeste. A superficie encercada sería dunhas 30 Ha. miniatura|Escudo de armas das [[Indias Orientais Neerlandesas.]]
Dende 1596 os holandeses frecuentan a cidade e será en 1610 cando obteñan do príncipe Jayawikarta unha concesión na beira leste do río, xusto na súa desembocadura. Alí constrúen almacéns protexidos por un forte. Para compensar, no 1615 os británicos conseguen o mesmo dereito na beira oposta. Os conflitos no tardan en aparecer e de resultas deles, os holandeses sairán triunfantes. En 1619 destrúen Jayakarta (ou Jacatra) e na celebración da vitoria deciden nomear a súa concesión da beira dereita Batavia (polos Bátavos, tribo xermánica devanceira dos poboadores dos Países Baixos). miniatura|Castelo de Batavia cara 1656. De inmediato, Jan Pieterszoon da Compañía Holandesa das Indias Orientais encarga ao enxeñeiro Simon Stevin o plano dunha nova cidade. Fronte ao soar baleiro de Jayakarta na outra beira do río e segundo o modelo da metrópole, Ámsterdam : unha urbe articulada mediante canais (waterstad), con parcelas alongadas e estreitos lotes entre medianeiras. Na segunda metade do século, o modelo duplícase ocupando o descampado de Jayakarta na outra beira. O total encercado aproxímase as 100 Ha.
O século dezaoito non supón ningún engadido a máis dunha liña de defensas arredor da cidade. Dentro, Batavia ou Kota coma era coñecida, o centro administrativo e comercial ; distritos de chineses e árabes, kampungs (poboados con plantacións de azucre e cocoteros) de nativos xavaneses, e propiedades de ricos facendados holandeses (landhuizen, unha delas será o orixe da actual Depok, no sur de Iacarta).
Unha capital
Nos comezos do século XIX, trala liquidación da Compañía Holandesa das Indias Orientais, prodúcese un novo pulo ao desenvolvemento urbano. Os problemas de salubridade da cidade aconsellaban unha nova localización para o centro administrativo da colonia. Elíxese un lugar máis elevado, Weltevreden, 5 km ao sur e entre 1800-35 levántase un novo centro urbano arredor de dúas grandes prazas, a maior, Koningsplein, dunhas 100Ha (a actual Medan Merdeka). Planifícase de maneira espazosa, para europeos pero adaptada as condicións tropicais. Dominan a tipoloxía de vila con xardín e as oficinas gobernamentais. No 1835, unha nova liña de defensas, a Vanden Bosch, marca os límites e da coherencia a cidade bicéfala, organismo urbano que se manterá sen grandes cambios perante un século.
Así foi ata o desenvolvemento de Gondangdia e Menteng entre 1920 e 1935 ao sur da Koningsplein, urbanizacións segundo o tipo de cidade-xardín para europeos acomodados ; e un novo porto en Tanjung Priok, uns sete quilómetros ao leste de Kota, iniciado coa chegada do ferrocarril na segunda metade do XIX.
Trala independencia en 1949, Iacarta, xa con este nome, dobrou a súa poboación. Decidiuse planificar unha cidade satélite, Kebayoran Baru, inda máis ao sur. O seu deseño era unha mestura de principios urbanísticos occidentais (cidade-xardín) e xavaneses (modelo dos kampungs indíxenas, autosuficientes e separados por espazosas rutas de tráfico e zonas verdes).
Coma capital da República de Indonesia, Iacarta seguiu a crecer descontroladamente ata converterse nuhna das maiores cidades do mundo, mantendo polo menos un centro de referencia, o alun-alun do país na Medan Merdeka ou Monas, polo monumento conmemorativo alí erixido.
Luís Aguirre del Río
Traxectoria
miniatura|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]] A súa etapa escolar desenvolveuse en Rianxo, residencia dos seus avós paternos, ata o ano 1853, momento no que se traslada a Santiago para inicia-los estudos secundarios. No ano 1860 graduouse como bacharel en artes e matriculouse en Filosofía e en Dereito. Enfermou durante a súa estadía en Madrid e morreu en Santiago no 1866.
Escribiu o Diccionario del dialecto gallego, o primeiro dicionario bilingüe galego-castelán. Suponse que o escribiu mentres estudaba en Compostela e sábese que está datado en 1858. En 1862 foi a Madrid, onde contou coa protección de Nicomedes Pastor Díaz e entregou o orixinal do seu dicionario no xornal El Alba Católica, que nunca chegou a publicalo, aínda que no ao seguinte se anunciase nun xornal galego a intención do prelo do xornal de publicalo por entregas. O dicionario, que inclúe unhas 8 000 palabras, non foi publicado até o ano 2007, cando foi editado polo Consejo Superior de Investigaciones Científicas e o Instituto de Estudos Galegos Padre Sarmiento, baixo a preparación da filóloga e profesora Carme Hermida.
Como poeta publicou a peza Himno escolar (1859) e mais o poema "Ámame" no Álbum de la Caridad (1862).
Israeli Public Broadcasting Corporation
Historia
A Israeli Public Broadcasting Corporation (IPBC) é a substituta da Israel Broadcasting Authority (IBA), a empresa pública israelí durante 49 anos. Con problemas financeiros desde a irrupción da televisión privada nos anos 1990, a IBA arrastraba números vermellos e un elevado persoal, formada por máis de 1.050 empregados. En 2014, o Knesset aprobou unha reforma dos medios públicos israelís mediante a pechadura de ÍAA, a súa reemplazo por unha nova empresa, e a eliminación do imposto directo de radiodifusión.
Inicialmente previsto para 2016, o lanzamento de IPBC sufriu varios atrasos; primeiro por negociacións co Histadrut sobre os despedimentos, e máis tarde por disputas na coalición de goberno. O primeiro ministro Benjamin Netanyahu pretendía abortar o cambio, alegando que o persoal contratado por IPBC desempeñaría unha liña informativa crítica co executivo, pero finalmente acordou cos seus socios de coalición que o novo medio nacese sen servizos informativos, segregados noutra empresa. Porén, a Corte Suprema de Israel suspendeu a estrutura suscitada un día antes do lanzamento, polo que si haberá unha redacción informativa.
As emisións de Kan comezaron o 15 de maio de 2017, sobre as frecuencias da antiga IBA que foran pechadas un día antes. O novo medio naceu cun persoal de 450 empregados.
Cadeas de televisión
miniatura|dereita|200px|Logo de [[Kan 11, a cadea principal en lingua hebrea.]] Desde o 15 de maio de 2017, KAN emite dúas cadeas de televisión, as cales son emitidas a través dos transmisores nacionais DVB-T2, satélite, a compañía de televisión por cable HOT, a compañía de televisión por satélite YES e a través de Internet.
As cadeas de televisión dispoñibles son:
Radio
miniatura|200px|dereita|Sala de control da emisora de radio KAN Gimmel. Entre as emisoras de radio da IPBC se atopan:
O sitio web de KAN conta con 7 emisoras musicais exclusivamente dixitais:
Hanover
Hanover é un topónimo común nos países de fala inglesa. Pode referirse a:
Non se debe confundir co nome alemán Hannover, que está na súa orixe, e que designa outros topónimos e realidades:
Chase Field
O Chase Field, anteriormente Bank One Ballpark, é un parque de béisbol situado no centro de Phoenix, Arizona (Estados Unidos). É o estadio local dos Arizona Diamondbacks, equipo da Liga Nacional da Major League Baseball (MLB). Foi inaugurado en 1998, ano no que os Diamondbacks xogaron o seu primeiro xogo como equipo de expansión. O Chase Field foi o primeiro estadio construído nosEstados Unidos con teito retráctil sobre céspede natural. Con todo, desde 2019 o estadio utiliza céspede artificial.
Copa do Mundo de Ciclocrós 2015-16
A Copa do Mundo de Ciclocrós 2015-16 foi a 23ª edición da Copa do Mundo de Ciclocrós, que se celebrou entre o 16 de setembro de 2015 e o 24 de xaneiro de 2016 nun total de 7 probas repartidas entre Europa e os Estados Unidos.