cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
República Árabe Unida
Non obstante, tivo unha vida breve. As diferenzas lexislativas, a diferente composición social e das respectivas clases políticas e a presión dos nacionalismos locais, exacerbados polo proceso de unificación, suscitaron todo tipo de problemas. A presidencia de Nasser e a capitalidade no Cairo foi percibida por algúns sectores da sociedade siria como unha anexión de Siria por Exipto. Ao mesmo tempo, a residencia de moitos dos artífices sirios da unificación no Cairo, capital da RAU, afastounos das súas bases de poder. O golpe militar sirio do 28 de setembro de 1961 puxo fin á experiencia de unión, aínda que Exipto seguiu utilizando o nome de República Árabe Unida até 1971.
A bandeira da RAU, de deseño común a moitos Estados árabes, constaba de tres franxas horizontais de cores vermella, branca e negra, con dúas estrelas verdes na franxa branca central que representaban aos dous países. Segue sendo a bandeira da República de Siria.
Orixes
A mediados de 1957, Siria estivo a piques de ser comunista; tiña un partido comunista altamente organizado e o Xefe de Persoal do Exército, Afif Bizri, era un simpatizante do Comunismo. O Presidente de Exipto, Gamal Abdel Nasser, comentoulle a unha delegación siria, na que estaba incluídos o presidente Shukri al-Quwatli e o primeiro-ministro Khaled al-Azem, que precisaban librar os seus gobernos de comunistas, mais a delegación rebateu e avisou que só a unión total co Exipto acabaría coa "ameaza comunista". De acordo con Abdel Latif Boghdadi, Nasser resistiu a unha unión total con Siria, favorecendo porén unha unión federal. Mais Nasser tiña "medo dunha conquista comunista" e concordou unha fusión total. A crecente forza do Partido Comunista de Siria, sobre o liderado de Khalid Bakdash, preocupaba aos dirixentes do Partido Baath, que tamén estaba sufrindo unha crise interna a partir da cal membros prominentes estaban ansiosos por encontrar unha solución. Siria tivera un goberno democrático desde o derrocamento do réxime militar de Adib al-Shishakli, en 1954, e a presión popular pola unidade árabe foi reflectida na composición do parlamento.
Cando Iraq liderou unha segunda delegación siria composta por oficiais militares o 11 de xaneiro de 1958, Nasser optou por unha fusión total. Só os sirios defendían a unidade, como Salah al-Din Bitar e Akram al-Hawrani que tiñan coñecemento previo da delegación; Quwatli e Azem foron notificados un día despois e consideraron a mesma un "golpe militar".
Fundada o 1 de febreiro de 1958, como un primeiro paso para un estado pan-árabe, a RAU foi creada cando un grupo de líderes políticos e militares en Siria propuxeron unha fusión dos dous estados ao presidente exipcio Abdel Nasser. O sentimento pan-árabe era moi forte en Siria, e Nasser unha popular figura heroica en todo o mundo árabe despois da Guerra de Suez, en 1956. Había, polo tanto, un considerábel apoio popular en Siria para a unión. Os protocolos foron asinados polas principais autoridades exipcias e sirias, aínda que Azem fíxoo con certa resistencia. Nasser tornouse presidente da república e rapidamente realizou unha represión contra os comunistas sirios e opositores da unión, que incluía o cesamento de Bizri e Azem dos seus postos.
miniatura|esquerda|Nasser asinando o pacto de unidade co presidente de [[Siria, Shukri al-Quwatli, formando a República Árabe Unida, en febreiro de 1958.]]
Os termos finais de Nasser foron decisivos e non negociábeis: "un plebiscito, a disolución dos partidos e a retirada do exército da política". Mentres que o plebiscito parecía razoábel para a maioría da elite siria, as dúas últimas condicións foron extremadamente preocupantes. Crían que isto destruiría a vida política en Siria. A pesar destas preocupacións, os oficiais sirios sabían que era tarde de máis para volver atrás. A crecente presión pública para a unión con Exipto estábase tornando demasiado forte para ignorala.
Historia
Para as elites de Siria, a fusión era o menor dos dous males. Crían que os termos de Nasser eran inxustos, mais, dada a inmensa presión que había sobre o goberno, sabían que non tiñan escolla. A pesar destas preocupacións, crían que Nasser usaría o Baath como o método principal de control de Siria. Desafortunadamente para o Baath, nunca foi a intención de Nasser compartir unha medida igualitaria de poder. Nasser estabeleceu unha nova constitución provisional proclamando unha Asemblea Nacional de 600 membros (400 de Exipto e 200 de Siria) e a disolución de todos os partidos políticos, inclusive o Baath. Nasser deu a cada unha das provincias dous vicepresidentes, atribuíndo Boghdadi e Abdel Hakim Amer a Exipto e Sabri al-Assali e Akram al-Hawrani - un líder Baath - a Siria. Unha nova constitución federal foi aprobada.
A pesar de Nasser ter permitido que ex-membros do Baath mantivesen posicións políticas de relevancia, estes nunca chegaron a posicións tan elevadas no goberno como as autoridades exipcias. No inverno e na primavera de 1959-1960, Nasser lentamente desprazou sirios fóra das posicións de influencia. No Ministerio de Industria de Siria, por exemplo, sete dos trece altos cargos foron cubertos por exipcios. Na Autoridade Xeral de Petróleo, catro dos seis principais funcionarios eran de nacionalidade exipcia. No outono de 1958, Nasser formou unha comisión tripartita, composta por Zakaria Mohieddine, al-Hawrani e Bitar para supervisionar os desenvolvementos en Siria. Ao mover os dous últimos, que eran baathistas, ao Cairo, neutralizou importantes figuras políticas que tiñan as súas propias ideas sobre como debería ser administrada Siria dentro da RAU.
En Siria organizábase a oposición á unión con Exipto; oficiais do Exército Sirio resentíronse de seren subordinados aos oficiais exipcios; as tribos de beduínos de Siria recibiron diñeiro de Arabia Saudita para impedir que se tornasen leais a Nasser; o estilo exipcio de reforma agraria era acusado por prexudicar a agricultura de Siria; os comunistas comezaron a gañar influencia, e os intelectuais do Baath, que apoiaban a unión, rexeitaron o sistema unipartidario. Nasser non foi plenamente capaz de resolver os problemas de Siria porque estes eran novos para el e, en vez de nomear sirios para administrar Siria, entregoulle esta tarefa a Amer. En Exipto, a situación foi máis positiva, cun crecemento do PNB do 4,5% e un rápido crecemento da industria. En 1960, nacionalizou a prensa exipcia, reducíndoa a un portavoz persoal.
Relacións exteriores
miniatura|esquerda|A [[Bandeira de Iraq|bandeira de Iraq (1963-1991) parecíase á bandeira da RAU, porque Iraq estaba interesado en adherirse oficialmente á unión como o terceiro estado (de aí a terceira estrela).]] miniatura|esquerda|A [[Bandeira do Iemen|bandeira da antiga República Árabe do Iemen tamén se parecía á bandeira da RAU, debido en gran parte ao apoio de Exipto á Revolución no Iemen do Norte en 1962, e por haber sido Iemen do Norte membro dos Estados Árabes Unidos (1958-1961).]]
A unión era interpretada como unha grande ameaza para Xordania. Siria era vista como unha fonte de instigación e abrigo para conspiradores xordanos contra o Rei Hussein. O propio etatus do Exipto como un estado hostil ao desenvolvemento de Occidente na rexión (e, polo tanto, a estreita relación entre os británicos, en particular, e as monarquías de Iraq e de Xordania) aumentaron a presión. A resposta de Hussein foi propor a Faisal II de Iraq unha unión Xordania-Iraq para conter á RAU, que foi formada o 14 de febreiro de 1958. O acordo era para formar un comando militar unificado entre os dous estados, cun orzamento militar unificado, que debería ser fornecido polo Iraq nun 80%, e o 20% restante por Xordania.
No veciño Líbano, o presidente Camille Chamoun, un adversario de Nasser, viu a creación da RAU con preocupación. As faccións pro-Nasser no país, na súa maioría compostas por musulmáns e drusos, comezaron a colidir coa poboación maronita que xeralmente apoiaba Chamoun, culminando nunha guerra civil en maio de 1958. Aínda que Nasser non tivese a intención de atacar o Líbano, vendo isto como un caso especial, sentiuse obrigado a volverse cara aos seus partidarios, entregando a Abdel Hamid Sarraj a tarefa de enviarlles diñeiro, armas lixeiras e oficiais de adestramento. O 14 de xullo, oficiais do Exército Iraquí deron un golpe militar contra o Reino de Iraq, que se acababa de unir con Xordania para formar a rival Federación Árabe. Nasser declarou o seu recoñecemento ao novo goberno, e afirmou que "calquera ataque ao Iraq era equivalente a un ataque á RAU". No día seguinte, fusileiros navais dos Estados Unidos e forzas especiais do Reino Unido desembarcaron no Líbano e Xordania, respectivamente, para protexer os dous países de caer tamén so as forzas pro-Nasser. Para Nasser, a Revolución do 14 de xullo no Iraq deixou o camiño libre para o nacionalismo árabe. Aínda que a maioría dos membros do Consello Revolucionario de Comando Iraquí concordaba en unir Iraq coa RAU, o novo presidente Abdel Karim Qasim discordou. Said K. Aburish declarou razóns para iso, entre as que podería estar incluída o rexeitamento de Nasser a cooperar con el e alentar aos oficiais iraquís libres un ano antes do golpe, e así Qasim vía a Nasser como unha ameaza á súa supremacía como líder do Iraq.
Máis tarde, en xullo, o Goberno dos Estados Unidos convenceu a Chamoun de non buscar un segundo mandato, e isto permitiu a Fuad Chehab ser electo novo presidente do Líbano. Nasser e Chehab reuníronse na fronteira sirio-libanesa, e Nasser explicoulle a Chehab que el nunca quixo a unión co Líbano, só que o país non fose utilizado como unha base contra a RAU. O resultado desta reunión foi a fin da crise no Líbano, cun Nasser deixando de abastecer aos seus partidarios e os Estados Unidos estabelecendo un prazo para a retirada da área.
O estado árabe máis favorábel á RAU foi inicialmente Iraq. Este procurou xuntarse á unión entre 1960 e 1961, para reunificar a unión despois de 1963, coa proposta do Exipto, Iraq e Siria reformando a República Árabe Unida. Unha nova bandeira foi proposta, con tres estrelas, simbolizando os tres estados que constituirían a unión. Mais ao final non se materializou a idea. Aínda así, Iraq continuou utilizando a bandeira de tres estrelas, e máis tarde adoptouna como bandeira nacional do país. A bandeira de tres estrelas permaneceu como a bandeira nacional iraquí (con algunhas modificacións) até 2007.
Nacionalización económica
Nasser tamén estendeu os seus principios de xustiza social. O límite da terra foi reducida de 200 a 100 feddans. As taxas de xuros para os agricultores foron drasticamente reducidas ao punto de seren eliminadas nalgúns casos. Un imposto de 90% foi instituído en todos os rendementos superiores a 10.000 libras. Os traballadores e empregados foron autorizados a ter representantes en consellos de administración. Estes tamén recibiron o dereito a unha cota de 25% do beneficio das súas empresas. A xornada media de traballo tamén foi reducida de oito horas a sete, sen unha redución da remuneración.
Colapso
A pesar das dificultades económicas, o que realmente produciu a desaparición da RAU foi a incapacidade de Nasser para encontrar un sistema político adecuado ao novo réxime. Dada a súa axenda socialista no Exipto, o Partido Baath debería ter sido o seu aliado natural, mais Nasser estaba dubidoso de compartir o poder. Aínda que Amer tivese permitido algunha liberalización da economía, a fin de tranquilizar os empresarios sirios, a súa decisión de facer fraude nas eleccións da Unión Nacional (partido único, que substituíu o Baath), coa axuda do Coronel Abdel Hamid al-Sarraj (un oficial do Exército Sirio e simpatizante de Nasser), enviou os líderes do Baath a unha axitación. O Baath gañou apenas o 5% dos asentos nos altos comités, mentres que as partes conservadoras máis tradicionais obtiveron unha maioría significativa. Sarraj foi nomeado xefe da Unión Nacional en Siria, e na primavera de 1960 substituía a Amer como presidente do Consello Executivo de Siria. Baixo Sarraj, Siria foi gobernada por unha forza de seguranza brutal, proxectada para suprimir toda a oposición ao réxime.
Sergio Cabanelas
Sergio José Rodríguez Domínguez, máis coñecido como Sergio Cabanelas, nado en Monforte de Lemos o 25 de xullo de 1995, é un exfutbolista galego. Xogaba de porteiro e destacou no fútbol base e no segundo filial do Real Madrid.
Orixes e inicios no Calasancio
Nado en Monforte de Lemos, pertence a unha familia de futbolistas. Seu avó José Rodríguez Cabanelas, do que herda o alcume "Cabanelas", destacou no Club Lemos e no CD Ourense a finais da década de 1940 e principios da de 1950. Posteriormente o seu pai, José María Rodríguez Vázquez, xogou en equipos da zona como o Calasancio, a Sarriana e tamén o Club Lemos.
Formouse no CP Calasancio da súa localidade natal, no que destacou dende pequeno como porteiro. En 2007 foi convocado polo Celta de Vigo para xogar co equipo alevín os torneos de Lisboa, León, Arousa, Ponferrada e Brunete. A súa boa actuación nos amigables despertou o interese do Celta para fichalo pero Cabanelas preferiu seguir formándose no Calasancio.
En 2009 foi convocado pola selección galega sub-14 e continuou destacando no Calasancio de División de Honra Cadete. A súa proxección despertou o interese do FC Barcelona e o Real Madrid.
Real Madrid
Finalmente en agosto de 2009 firma un contrato co Real Madrid para as próximas cinco tempadas. Na súa primeira tempada no club branco fíxose coa titularidade na portería do cadete B. Na súa segunda tempada como cadete foi convocado coa selección española sub-16.
Poilley, Ille e Vilaine
Poilley (en Polieg, en galó: Polhaé ) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Sergio Cabanelas
Real Madrid
No seu terceiro ano no Real Madrid Cabanelas xoga no Xuvenil C e debuta nun partido co equipo B. Na tempada 2012-13 Cabanelas xoga no Xuvenil B baixo as ordes de Fernando Morientes. Nesa tempada disputou dous torneos internacionais en Alemaña e Qatar e o Xuvenil B proclamouse campión de liga.
Na tempada 2013-14 xogou no equipo xuvenil de División de honra adestrado por Luis Miguel Ramis. Tamén xogou a primeira edición da UEFA Youth League. O equipo madrileño acadou a final a catro do torneo, na que foi eliminado en semifinais polo SL Benfica. Esa tempada o Xuvenil proclamouse campión do grupo V da División de Honra e tamén da Copa de Campións Xuvenil. Cabanelas foi clave na vitoria na final contra a Real Sociedad, que se decidiu na quenda de penaltis (1-1, pen. 7-6).
Na tempada 2014-15 xogou no Real Madrid C de Terceira división, adestrado por José Aurelio Gay. Cabanelas foi titular indiscutible no equipo, que acabou en novena posición no que foi o seu último ano de existencia. En maio de 2015 foi operado do ombreiro.
Volta a Galicia e retiro
En xullo de 2015, despois da desaparición do Real Madrid C, Cabanelas rescindiu o ano de contrato que lle quedaba no club branco e fichou polo Racing de Ferrol, que xogaba en Segunda división B. Cabanelas debutou no trofeo Concepción Arenal, no que compartiu portería co titular Ian Mackay e que acabou con derrota por 1-3 contra o CD Lugo.
En xaneiro de 2016 sufriu unha luxación no ombreiro do que fora operado na tempada anterior. En maio dese mesmo ano volveu sufrir outra luxación, perdendo a promoción de ascenso a Segunda. Finalmente tivo que ser operado e a súa recuperación prolongouse durante varios meses. En marzo de 2017, na recta final da súa recuperación, fichou polo Atlético Escairón, equipo do grupo norte da Preferente.
Hazas de Cesto
Hazas de Cesto é un concello e localidade da comunidade autónoma de Cantabria, España, na Comarca de Trasmiera. Limita polo norte co municipio de Meruelo e Escalante, polo leste con Bárcena de Cicero e Voto, polo sur con Solórzano e polo oeste con Ribamontán al Monte.
Sergio Cabanelas
Volta a Galicia e retiro
En xullo de 2017 fichou polo CD Barco de Terceira división. O porteiro monfortino só puido disputar o primeiro partido de liga contra o Vilalonga. Unha nova lesión no ombreiro fixo que tomase a decisión de abandonar momentaneamente o fútbol para non ter que volver pasar polo quirófano.
En novembro de 2017 decidiu volver ao fútbol e incorporouse como adestrador de porteiros e xogador de campo ao AD Bóveda, equipo adestrado polo seu pai. O 17 de decembro debutou como dianteiro nun partido contra o CD San Ciprián. O equipo xogou varios partidos nesa tempada e na seguinte co equipo de Bóveda antes do seu retiro definitivo.
Hazas de Cesto
O municipio está atravesado polo río Campiazo, a autovía A-8, a estrada nacional N-634 e a liña de FEVE Santander-Bilbao.
Historia
As primeiras noticias documentadas sobre Hazas de Cesto atópanse no Cartulario de Santa María del Puerto (Santoña) e datan de 1213. O Becerro de las Behetrías, de 1351, sitúana baixo a dependencia da casa de Solórzano.
Posteriormente, no Catastro do Maqués de Ensenada, realizado en 1753, indícase que é de reguengo.
Núcleo de poboación
Hazas de Cesto é tamén unha localidade do municipio. No 2008 tiña unha poboación de 429 habitantes (INE). Está situado a unha altitude de 65 metros sobre o nivel do mar, e a 2 quilómetros da capital municipal, Beranga. Nesta localidade naceu Juan Ignacio Solana de la Escallada (1920–1987), relixioso.
Patrimonio
Deste municipio destaca o Edificio de “Los Corros”, en Beranga, ben inventariado.
Demografía
As cifras do Instituto Cántabro de Estadística asignan a Hazas de Cesto unha poboación de 1.347 habitantes no 2008, aumentando con respecto ao ano anterior.
Administración
As seguintes táboas mostran os resultados das eleccións municipais celebradas no 2003 e 2007.
Sergio Cabanelas
Selección española
En outubro de 2010 foi convocado por Santi Denia para adestrar coa selección española sub-16 na Cidade do Fútbol de Las Rozas. En 2011 volveu ser convocado para unha concentración que tivo lugar entre o 23 e o 26 de maio. Nesa concentración debutou como internacional coa selección española sub-17, nun partido contra Bélxica (4-3 para o conxunto español).
Laura Novelle
Laura Novelle López, máis coñecida como Laura Novelle, nada no Carballiño en 1978, é investigadora, documentalista, bibliotecaria e escritora galega.
Traxectoria
Licenciada en Historia e posgrao en Xestión de Documentos pola Universidade Xaime I, gozou de varias bolsas de investigación académica e participou durante 11 anos en proxectos de investigación financiados con fondos públicos por universidade. Posteriormente traballou como profesora nos distintos campus da Universidade de Vigo (UVIGO) e en tarefas técnicas nas bibliotecas públicas da Rede de bibliotecas públicas da Xunta de Galicia e en bibliotecas privadas. Tamén se dedicou á divulgación científica para estudantes de Humanidades a través do seu blog "Docendo Discitur". Neste sentido, publicou varios libros como ''Sobrevivir al trabajo fin de grado en Humanidades y Ciencias Sociales. Todo lo que necesitas saber, 39 escalones con vistas al mar o De la arcilla al ebook: Historia del libro y las bibliotecas'', que xa ten actualizada unha segunda edición.
Novelle padece o síndrome de Liddle, un tipo de encefalopatía que o acompaña dende o nacemento e reduce enormemente a súa mobilidade. Ela di no seu blog: "Teño unha especie de parálise cerebral, pero non teño unha mente paralizada". É resistente a que a súa característica de persoa con incapacidade absorbe toda a súa identidade e agocha moitas outras habilidades.
Nas eleccións municipais de 2019 formou parte da candidatura do BNG da Pobra do Caramiñal, situada no terceiro lugar da lista.
Estevo V
Estevo V pode referirse a:
Cunqueiro (homónimos)
O topónimo galego Cunqueiro pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Musulmán
miniatura|220px|Pregaria no [[O Cairo|Cairo, obra de Jean-Léon Gérôme (1865)]] 220px|miniatura|Poboación musulmá mundial por porcentaxe ([[Pew Research Center, 2009).]] Musulmán é quen profesa o islam, unha relixión abrahámica monoteísta baseada no Corán, que os musulmáns consideran a palabra literal de Deus revelada ao profeta Mahoma, e, con menor autoridade que o Corán, os ensinos e prácticas atribuídas tradicionalmente a Mahoma. «Musulmán» (en árabe, مسلم) é unha palabra árabe que significa «o que se somete a Deus».
Lagarta dos muros
miniatura|dereita|P. muralis. miniatura|dereita|P. muralis nigriventris italiana. miniatura|dereita|P. muralis, Livorno. Italia. A lagarta dos muros (Podarcis muralis) é unha especie de réptil escamoso da familia Lacertidae. É a lagarta máis amplamente distribuída en Europa, pero en Galicia é extremadamente escasa e moi localizada.
Musulmán
Os musulmáns cren que non hai máis ca un único e verdadeiro Deus que se coñece co nome de Alá. Deus é eterno, trascendente, absolutamente un (a doutrina do tawhid, ou o monoteísmo estrito ou simple), e incomparable, e é autosuficiente, que non procrea nin foi procreado. As crenzas musulmás respecto de Deus resúmense no capítulo 112 do Corán, coñecido como Al-Ikhlas ou «o capítulo da pureza». Os musulmáns tamén cren que o islam é a versión completa e universal dunha fe primordial que se revelou en moitos momentos e lugares antes, incluíndo os profetas Abraham, Moisés e Xesús. Os musulmáns sosteñen que as mensaxes anteriores e as revelacións foron parcialmente modificados ou danados co tempo, pero consideran o Corán como inalterado e a revelación última de Deus.
Lagarta dos muros
Distribución
Distribúese por gran parte de Europa, desde o océano Atlántico ata o norte de Anatolia, e foi introducida nos Estados Unidos, onde se expande actualmente polas terras de Kentucky e Ohio. Na península Ibérica está restrinxida á banda eurosiberiana (desde o límite entre Galicia e Asturias ata o Pireneo catalán), o Sistema Ibérico e o Sistema Central, sendo substituída nas terras baixas do sur pola Podarcis hispanica; en Italia e os Balcáns chega máis ao sur. Tamén existen poboaciones en illas e illotes do mar Cantábrico, Liguria e a costa atlántica francesa, entre elas as illas do Canal. A IUCN considera o seu status "pouco preocupante".
Musulmán
A maioría dos musulmáns aceptan como musulmán a quen pronuncie publicamente a xahada (profesión de fe) que di: "Non hai ningunha divindade excepto Deus e Muhammad é o profeta de Deus". Tamén creen que Mahoma é o "Selo dos Profetas» e o último profeta. As súas prácticas relixiosas básicas se enumeran nos cinco alicerces do islam, que, ademais da xahada, consisten en oracións diarias (salat), a esmola (zakat), o xaxún durante o Ramadán (Sawm), e a peregrinación á Meca ( hajj) polo menos unha vez na vida.
A maioría dos musulmáns son sunnitas, representando entre un 75 e 90% de todos os musulmáns.Véxase:
Lagarta dos muros
Descrición física
A lonxitude dos machos, sen contar o rabo, é de entre 48 e 68 mm. As femias son practicamente iguais.
A coloración presenta unha gran variedade de tons máis ou menos pardo-cinsentos-verdosos que poden estar salpicados de manchas negras en concentracións tamén variables (maior nos machos adultos, mentres que nas femias non adoitan aparecer). A pesar destas varicacións, en xeral pódese apreciar unha liña de puntos negros no dorso e unha banda escura a cada lado, lisa nas femias e machos novos e con moitas manchas máis escuras nos machos adultos. A cor do ventre varía entre o branquecho e o avermellado, con ocasionais ocelos azuis nalgunhas escamas externas, mentres que a gorxa aparece reticulada en negro. Un carácter típico diagnóstico é o reticulado marrón ou alaranxado da gorxa e das placas submaxilares.
Na natureza documéntanse formas melánicas, mentres que os casos de albinismo só son coñecidos en catividade.
Comportamento
Igual que outras especies similares, a lagarta dos muros aliméntase de insectos e arañas é á súa vez é vítima de pequenos mamíferos carnívoros como as musarañas, denosiñas e gatos e de cobras e aves. O rabo pode desprenderse en caso de ser atrapada por un depredador (autotomía) permitindo así a fuxida do seu dono e rexenerándose máis tarde.
Vive principalmente no chan, pero gabea con gran facilidade por superficies verticais.
Abraham Pérez
Abraham Pérez, nado en Lugo en 1990, é un escritor galego.
Traxectoria
Graduado en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela, e máster de Filosofía: Coñecemento e cidadanía, pola mesma Universidade. Cursou estudos de guionista en Madrid. Colaborou nas publicacións Revista Détour, Drugstore Magazine e Cuatro Ojos Magacín e no programa O Sombreiro de Merlín de Radio Obradoiro. Varios dos seus poemas apareceron en Grial, Luzes, Dorna, Xistral ou Tr3sreinos, algúns dos cales foron traducidos ao portugués e o castelán.
En decembro de 2020 obtivo o segundo premio no III Certame de Poesía Torre de Caldaloba coa obra unha teoría para os espectros. E en 2021 a súa obra toxicidade foi 2º premio na categoría F do Certame de Poesía Francisco Añón. Ademais, no ano 2022 foi un dos artistas seleccionados para desfrutar dunha das bolsas de investigación na escrita da Residencia Artística Mariñán que se levan a cabo no Pazo de Mariñán. Forma parte do grupo poético Lupercais.
É membro da AELG.
Eiravedra, Goiáns, Porto do Son
Eiravedra é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 74 habitantes (33 homes e 41 mulleres).
Os Cantóns
Os Cantóns é o nome que recibe unha das principais avenidas da cidade da Coruña, situada no barrio da Pescaría e formada por dous tramos diferenciados no nomenclátor oficial: o Cantón Grande e o Cantón Pequeno. O Cantón Grande comeza no cruzamento da rúa Real coa rúa Nova e a avenida da Mariña e vai ata a rúa Santa Catarina, onde pasa a se denominar Cantón Pequeno ata chegar á praza de Mina, punto de confluencia entre as rúas Juana de Vega, Compostela e Sánchez Bregua, continuación natural esta última da avenida que conforman os dous Cantóns. Durante todo este percorrido, os Cantóns están delimitados na beira sur polos xardíns de Méndez Núñez.
Historia
miniatura|esquerda|Vista dos Cantóns a finais do século XIX por [[José Sellier.]] No edificio situado no número 13 do Cantón Grande faleceu o xeneral Sir John Moore.
En 1820-1823, 1840-1874 e 1932-1936 o Cantón Grande recibiu o nome de Cantón de Porlier e o Pequeno o de Cantón de Lacy. En 1943 foron bautizados como Cantóns de José Antonio.
O Camiño Inglés atravesa os Cantóns, procedente da igrexa de Santiago.
Institucións e comercios
En 1920 inaugurouse o Teatro Linares Rivas nun edificio modernista de Leoncio Bescansa. Foi derribado en 1940 para a construción do Cine Avenida.
No primeiro piso do número 14 (derruído en 1977) do Cantón Grande estivo a sede do Casino Republicano.
Pola súa situación céntrica foi sede de numerosos bancos e fundacións.
Arquitectura
miniatura|Obelisco. A arquitectura dos Cantóns modificouse enormemente dende a construción do Banco Pastor en 1925. Existen na rúa edificios destacados, algúns deles catalogados. No Cantón Grande sitúanse:
No Cantón Pequeno:
Ademais, no Cantón Grande está o Obelisco en honra de Aureliano Linares Rivas, de Gabriel Vitini Alonso, con base de Antonio de Mesa (1895).
Galería de imaxes de Cariño
Galería de imaxes do concello de Cariño na provincia da Coruña.
A Galicia feudal
Historia
O fin do primeiro milenio viu certo crecemento demográfico e a repoboación de zonas cada vez máis ao sur, a través do sistema de "presura". A comezos do segundo as costas padeceron os saqueos viquingos. Desde o século IX comezaron a aparecer pequenos núcleos rurais chamados "vilas", acompañados de "vilares" e "casais", característicos todos eles do hábitat disperso. De comezos do XIII data o proceso urbanizador. As institucións eclesiásticas atinxiron un notorio poder: as catedrais nas cidades e os mosteiros bieitos e cluniacienses no campo.
Durante todo este período, as terras fóronse concentrando en mans de grandes propietarios (que, debido á acusada diseminación dos predios, non posuían "grandes propiedades") e o número de pequenos propietarios foise reducindo. Unha parte dos dominios señoriais explotábanna directamente os señores a través dun "villicus"; a outra parte por medio de servos e colonos. Incrementáronse os arroteamentos e intensificouse a horticultura; reduciuse o barbeito coa rotación trienal, introdúciuse o vesadoiro, utilízouse máis o ferro nos apeiros agrícolas e apareceron as aceas. miniatura|esquerda|Acea en [[Caldas de Reis.]]
Desde que o reino de Galiza pasou progresivamente a depender da monarquía castelá, así como o constante desgastade da súa alta aristocracia en conflitos dinásticos que buscaban a fin da dominación castelá, acabaría esmorecendo a súa capacidade de actuación. Despois das terríbeis fames e pestes do século XIV, a conflitividade social aumentou no século XV e provocou as revoltas irmandiñas (1431-1469).
O sistema feudal
miniatura|esquerda|215px|Restos do [[Castelo da Rocha Forte arruinado polos irmandiños no 1466]] A propiedade da terra constituía o elemento de diferenciación social e provocaba a necesidade de pedir protección. Esta protección pagábase encomendando terreos propios ou cedéndoos como pagamento de rendas; foise consagrando así o sistema de privilexios nobiliarquicos. A comezos do século XIII produciuse o renacemento -realmente nacemento- das cidades, relacionado ben co camiño francés (Portomarín, Melide, Arzúa), coas actividades mariñeiras (A Guarda, Baiona, Redondela, Pontevedra, Muros, Noia, Padrón, Coruña, Betanzos, Viveiro, Ribadeo), coas sedes episcopais (Mondoñedo, Ourense) ou por outros motivos (Ribadavia).
Á beira das catedrais e dos seus cabidos apareceron os conventos das ordes mendicantes: dominicos (Santiago, Ribadavia, Tui, Lugo, Coruña, Pontevedra, Viveiro, Ortigueira) e franciscanos/clarisas (Santiago, Coruña, Ribadeo(?), Viveiro, Lugo, Ourense, Pontevedra, Betanzos, Monterrei, Noia, Pobra do Deán, Herbón, Vilabade-Castroverde, Allariz).
Á fronte dos concellos figuraban os xuíces; estaban logo os corrixidores (de carácter real) e xustizas maiores (de carácter eclesiástico) e finalmente os alcaldes e rexedores, escolleitos entre os fidalgos locais e os comerciantes. Para o conxunto, desde 1231 existiu o cargo de Meiriño Maior ("Adelantado Mayor de Galicia", ligado á familia dos Castro) con funcións gobernamentais, económicas, financeiras e xudiciais, co auxilio dos meiriños menores, dos oficiais reais e da maxistratura.
A Abelleira, Tuimil, Bóveda
A Abelleira é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 non tiña ningún habitante.
Campobasso
Ten lindes cos concellos de: Busso, Campodipietra, Castropignano, Ferrazzano, Matrice (CB), Mirabello Sannitico, Oratino, Ripalimosani, San Giovanni in Galdo e Vinchiaturo.
Campobasso, a 701 msnm, é a cuarta capital de provincia máis alta de Italia, tras Enna, Potenza e L'Aquila.
Show, don't tell
Show, don't tell (Mostrar, non contar) é unha expresión de técnica narrativa de procedencia anglosaxoa.
Úsase como unha recomendación para os escritores que fan uso excesivo de explicacións e comentarios en detrimento da acción e os diálogos. Se o escritor utiliza a acción e o diálogo para presentar un personaxe, a trama ha ser máis interesante para o lector. Este último debe sentir coma se vise a escena desenvolvéndose perante el e, en consecuencia, chegar á súa propia interpretación, sen interferencia ostensible do autor.
Un dos primeiros exemplos de tal suxestión vén de Henry James. No prefacio da edición de Nova York da súa obra Daisy Miller, deixou unha marxinalia a pluma para non esquecerse de "¡Dramatizar, dramatizar!".
A importancia deste recurso narrativo na ficción contemporánea é salientado pola crítica:"Fredric Jameson apunta tres indicacións técnicas que vencellan a novela coas anteditas modificacións na subxectividade e nas relacións de clase desde a segunda metade do século XX; pódense resumir así: escribir sobre o que se coñece, amosar en troques de contar, atopar unha voz propia."Ao aplicar a regra de "amosar, non contar", o escritor fai moito máis que dicir ao lector algo sobre un personaxe, presenta o personaxe a través do que este di e fai. Pódese "mostrar" de diversas formas: escribindo escenas; describindo as accións dos personaxes; presentando o personaxe a través do diálogo; mediante as sensacións do personaxe, cando sexa posible.
Amosar é dramatizar unha escena nunha historia, facendo que o lector esqueza que está a ler, axudándoo a descubrir os personaxes, facendo a escritura máis interesante.
Pazo de San Marcos
Historia
O Pazo de San Marcos foi construído en 1866, sendo na súa orixe un hospital. Para a súa construción, foron mercadas unhas cortiñas e derrubada unha capela. Máis tarde sería convertido nun Instituto de Ensino Medio, para ser utilizado na actualidade como sede da Deputación de Lugo e como sala de exposicións.
Descrición
miniatura|Parte frontal. Atópase situado dentro do recinto amurallado da cidade de Lugo. Ocupa case enteiramente unha das bandas da rúa San Marcos, a cal foi convertida nunha praza peonil, rematada en maio do 2011. miniatura|[[Magnolio do xardín.]] Trátase dun enorme edificio composto por de dous andares, sendo a súa base en forma de "E", cun corpo frontal simétrico e tres naves posteriores. Este estilo é moi característico da época na que se construíu. A súa parte traseira do Pazo da á Muralla, no que se coñece coma os "Xardíns da Deputación" Estes xardíns, privados dende sempre, comunicaban coa Praza de San Marcos e a Praza do Ferrol. Agora son parte da Ronda Interior, xunto coas rúas laterais. Na parte frontal do edificio aparecen os escudos dos antigos partidos xudiciais.
Dentro do mesmo atópase unha sala de exposicións, unha biblioteca e o salón de Actos, que era a antiga capela do hospital. Nela pódense ver baixorrelevos relacionados coa agricultura, industria, comercio e arte, ademais de novamente os escudos dos antigos partidos xudiciais e os nomes de fillos ilustres da cidade e a provincia.
G. W. Pabst
Georg Wilhelm Pabst, nado en Raudnitz (Imperio Austro-Húngaro, hoxe na República Checa) o 25 de agosto de 1885 e finado en Viena (Austria) o 29 de maio de 1967 foi un director de cinema austríaco, coñecido profesionalmente como G. W. Pabst.
Traxectoria
Pabst naceu en Bohemia, fillo dun empregado ferroviario.
Nalgúns dos seus filmes retratou os apertos das mulleres na sociedade alemá, traballando con actrices como Greta Garbo, Lili Damita ou a estadounidense Louise Brooks, que protagonizou Die Büchse der Pandora (1929). Coa chegada do cinema sonoro dirixiu a triloxía que afirmou a súa reputación, formada por Westfront 1918 (1930), Die 3-Groschen-Oper (1931) con Lotte Lenya (baseada no musical de Bertolt Brecht e Kurt Weill) e Kameradschaft (1931).
Tras rodar A Modern Hero (1934) nos Estados Unidos e Mademoiselle Docteur (1936) en Francia, regresou a Austria e Alemaña en 1938 para, segundo dixo despois, ocuparse dos negocios da familia. Durante a segunda guerra mundial dirixiu dous filmes en Alemaña, Komödianten (1941) e Paracelsus (1943). En 1953 dirixiu catro óperas en Italia.
Filmografía
miniatura|200px|Tumba de Pabst, a súa dona e o seu fillo en Zentralfriedhof, en Viena
Otero
O apelido Otero pode referirse a:
O topónimo Otero pode referirse a:
Marga Cameselle
Margarita Cameselle Álvarez,nada en Vigo en 1980, é unha regatista galega.
Darris Love
Darris Love, nado nos Ánxeles o 26 de abril de 1980, é un actor estadounidense. É coñecido por interpretar a Raymond 'Ray' Alvarado na serie de Nickelodeon The Secret World of Alex Mack. Dende o remate da serie en 1998, fixo aparicións en episodios de series como Angel, ER, CSI: Crime Scene Investigation, Without a Trace e Undressed. Tamén aparece nos vídeos musicais "It's Not Fair" do cantante Glenn Lewis, "All For You" de Janet Jackson e "How to Love" de Lil Wayne (2011)
Marga Cameselle
Traxectoria
Comezou en clase snipe, na que obtivo unha medalla de bronce nun campionato de España. Posteriormente pasouse á categoría match race, na que en maio de 2009 se proclamou en Valencia primeira campioa de España da categoría, ao patronear unha embarcación, a Tuypan Caixanova, conformada tamén por Sofía Basterra e Esperanza Barreras. En 2010 tentou revalidar o campionato, pero foi derrotada pola embarcación patroneada por Támara Echegoyen.
Darris Love
Entre os filmes nos que actuou destacan Gang Tapes (2001), Sucker Free City (2004) e Janky Promoters (2009).
Marga Cameselle
Traxectoria
Ao ano seguinte, en 2011, cambiou de categoría e pasou á Platu 25, coa que capitaneou o barco de tripulación mixta Pastor-Porto de Vigo, do Monterreal Club de Iates de Baiona, na que figuraban Alberto García, Marcos Pérez, Rubén Martínez e Mikel Pasabant.
A Carballeira, Nogueira de Ramuín
San Xosé da Carballeira é unha parroquia do concello ourensán de Nogueira de Ramuín na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 142 habitantes (67 homes e 75 mulleres) distribuídos en 19 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 11 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
No lugar de Celeiros están o pazo de Celeiros, cunha capela do outro lado da estrada. Na parroquia está tamén o pazo da Seara.
Freixedo, Goiáns, Porto do Son
Freixedo é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 167 habitantes (81 homes e 86 mulleres).
Panetoz
Panetoz é un grupo musical sueco multi-étnico con membros orixinarios de Gambia, Etiopía, Angola, República Democrática do Congo e Finlandia-Suecia. Panetoz traballa na actualidade con Warner Music, co que lanzaron o seu primeiro hit, "Dansa pausa", que logrou o primeiro posto nas listas suecas. As súas cancións están, na maioría, nunha mestura de sueco, inglés e diferentes linguas africanas e están influenciados na música africana e o hip hop e R&B sueco.
Barxa, Tuimil, Bóveda
Barxa é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 17 habitantes (11 homes e 6 mulleres).
Circo Montecuruto
Circo Montecuruto é o terceiro álbum de estudio do grupo galego de folk Os Cempés. Foi publicado o 5 de outubro de 2000, baixo o selo Fol Música.
Segunda división española 1969/70
A tempada 1969-70 da Segunda División Española foi a 38ª edición do torneo. A categoría estivo composta por vinte equipos. O Sporting de Xixón proclamouse campión e acadou o ascenso xunto a CD Málaga e RCD Espanyol mentres que o Real Valladolid, Real Murcia, UD Salamanca, CD Ourense, Bilbao Athletic, Elche CF Ilicitano e Osasuna descenderon a Terceira División Española.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Cirene
Cirene foi unha antiga cidade grega na actual Libia, a máis importante das cinco colonias gregas da rexión, que recibiu o nome de Cirenaica, utilizado aínda hoxe en día. Está situada no val de Djebel Akhdar. Nesta cidade naceron numerosos matemáticos ou filósofos, como Eratóstenes ou Sinesio de Cirene, entre outros.
As ruínas de Cirene foron declaradas Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1982.
Fundación
Cirene foi fundada polos gregos vidos de Tera, actual Santorini, seguindo os consellos do Oráculo de Delfos, conducidos por Aristóteles de Tera (posteriormente Bato) sobre o 630 a. C. Bato despois de fundar unha colonia nun illote da costa oriental de Cirenaica (de nome Platea, no golfo de Bomba) trasladouse ao distrito de Azilirs, en terra firme, onde os colonos estiveron seis anos até que encontraron un lugar mellor na rexión de Irasa, onde se fundou Cirene, máis ao interior, no 631 a. C.. Iniciou así Bato a dinastía dos Batiadas, que tivo oito reis (e un usurpador). A cidade foi fundada no territorio da tribo libia dos asbistes (ou asbistis) e dominaba as terras máis fértiles e con auga. A fundación da cidade está explicada detalladamente no libro IV das Historias de Heródoto. A información do historiador de Halicarnaso foi corroborada polo achado dun texto epigráfico do século IV a. C., chamado Estela dos fundadores, que fai mención ao nexo que unía Tera con Cirene.
Reis Batiadas
A colaboración cos libios foi intensa. Heródoto di que o nome de Bato era unha palabra libia que quería dicir "rei". Os libios estaban excluídos do poder político. Os Batiadas fundaron as colonias de Teucheira, Hespérides e Barca, que conxuntamente coa propia Cirene e o seu porto, Apolonia, formou a orixinal Pentápole Libia.
Bato II invitou os gregos a establecerse na rexión e deulles terras que lle arrebatou aos libios. Isto provocou a revolta dos libios que pediron axuda ao rei de Exipto, que enviou un exército, mais este foi derrotado completamente (o que provocou indirectamente o derrocamento do faraón exipcio Apries). Baixo o faraón Amasis, estableceuse unha alianza entre Cirene e Exipto e o rei casou con Laódice, princesa Batiada.
Os gregos de Cirene, baixo instrucións do oráculo de Delfos, pediron axuda a Demonax de Mantinea que chegou a Cirene e estableceu unha nova constitución que lle quitou o poder aos reies deixándoos como figuras representativas, con funcións relixiosas, pero conservando os seus dominios privados. O poder político limitado aos descendentes dos colonos orixinais, foi ampliado ao resto do pobo grego que foron divididos en tres tribos: os therenios (coa clase baixa libia agregada), os peloponesios e cretenses; os exeos. Creouse un senado, cuxo presidente era o rei. A constitución tiña similitudes coa de Esparta e existían uns éforos e unha policía de 300 homes armados (similares aos Hippeis de Esparta). miniatura|200px|Santuario de [[Deméter e Core. Ágora de Cirene.]] Á morte de Bato, cara ao 530 a. C., seu fillo Arcesilao III ocupou o seu lugar. Este rei tivo boas relacións coa cidade de Barca e casou coa filla do rei Alazir desta cidade, pero xunto coa súa nai Feretima (Pheretime), intentou derrocar a nova constitución e fracasou tendo de marchar ao exilio, pero volveu á fronte dun grupo de mercenarios e emigrantes procedentes de Xonia e entrou en Cirene exercendo unha cruel vinganza sobre os seus opoñentes. Para asegurar o seu poder enviou unha embaixada a Menfis e declarouse vasalo de Cambises II de Persia, e comprometeuse a pagarlle un tributo anual e a facerlle un agasallo; este foi considerado insuficiente polo rei persa que tirou despectivamente aos seus soldados. Arcesilao considerou que rompera as instrucións do oráculo de Delfos, que lle recomendaran moderación na vitoria, e para cumprir os desexos divinos retirouse a Barca, gobernada polo seu sogro Alazir, pero nesta cidade uns exiliados de Cirene, axudados por un partido local, mataron a Arcesilao e a Alazir na praza do mercado. Feretima, a nai de Arcesilao, en vinganza, pediulle axuda a Ariandes, sátrapa persa de Exipto (nomeado por Cambises II e que conservou o cargo baixo Darío I). O sátrapa reuniu un forte exército e unha frota e enviou unha embaixada a Barca preguntando quen fora ou foran os asasinos, pero a xente de Barca asumiu colectivamente a responsabilidade. Ariandes enviou entón o exército e asediou a cidade durante nove meses, e finalmente os persas ocupárona mediante unha estrataxema no 510 a. C. Os cidadáns sospeitosos de simpatizar co asasinato dos reis foron empalados e as murallas enchéronse de xente empalada e entre eles os membros da dinastía Batiada de Barca, dos que se sospeitaba eran culpables. Feretima, que acompañara os persas até Barca, volveu a Exipto co exército persa, pero morreu dunha enfermidade infecciosa.
Desta crise saíu a restauración dos Batiadas en Cirene, que puxo fin á constitución de Demonax e ás súas institucións. Reinaron entón Bato IV o Belo, cun longo reinado, e despois Arcesilao IV, cuxa casta de cabalos libios era célebre e que tiña tendencias tiránicas. Arcesilao quixo destruír a nobreza local e basear o seu apoio nun exército mercenario. Cando morreu proclamouse a república e seu fillo, Bato V, fuxiu a Hespérides onde foi asasinado e a súa cabeza tirada ao mar, como símbolo da extinción da dinastía (cara ao 450 a. C.).
República de Cirene
Tras o 460 a. C., Cirene converteuse en República. Do período republicano pouco se sabe; incrementouse o número de tribos e déronselle novas terras aos colonos; o partido democrático foi hexemónico e tivo enfrontamentos con rivais políticos, o que levou ao exercicio da tiranía por algúns, como Aristón e Nicócrates. thumb|left|Magas como rei de Cirene, circa 282/75 ao 261 a.C. En 331 a. C., Cirene fixo un tratado con Alexandre Magno, polo que foi unha dependencia autónoma de Macedonia, e á morte do rei, e despois dun breve goberno de Tibrón de Esparta, pasou ao dominio de Tolomeo I Sóter de Exipto. Ophellas, o xeneral que ocupou a cidade en nome de Ptolomeo I Sóter, gobernou a cidade case de forma independente ata a súa morte, cando o xenro de Ptolomeo Magas recibiu a gobernación do territorio. No 276 a. C. Magas se coroou rei e declarou a independencia de facto, casándose coa filla do emperador seléucida e formando con el unha alianza para invadir o Reino Tolemaico.
A invasión non tivo éxito e no 250 a. C., despois da morte de Magas, a cidade foi reabsorbida polo Exipto tolemaico.
Dinastía tolemaica e dominación romana
Os tolomeos favoreceron o porto de Cirene, Apolonia, por riba da propia Cirene, que entrou en decadencia. Finalmente a rexión foi unha especie de reino láxida separado e á morte do rei no ano 95 a. C., foi legada por testamento a Roma. As cinco cidades da rexión, e entre elas Cirene, continuaron funcionando como repúblicas independentes, baixo protectorado romano, pero houbo loitas con outras cidades e finalmente os romanos anexionaron o territorio e convertérono en provincia (75 a. C.).
En tempos do emperador romano Vespasiano, Cirene foi constituída en colonia romana co nome de Flavia Cirene. Cando chegou ao poder Teodosio I o Grande, Cirene empezou a formar parte do Imperio Romano de Oriente.
Alí naceron: Aristipo, médico e filósofo, fundador dunha escola; Carnéades, fundador da Nova Academia de Atenas, o poeta Calímaco, suposto descendente da dinastía Batiada, Sinesio, que foi bispo de Apolonia, Simón de Cirene, que axudou a Xesús a cargar a cruz cara ao Calvario...
Asentamento bizantino e musulmán
Cando o Imperio Romano de Oriente empezou a chamarse Imperio bizantino, o novo reino dividiuse en diferentes mancomunidades, e Cirene converteuse na segunda cidade máis poboada da mancomunidad de Exipto, por detrás de Alexandría. Pero xa no século VII, Cirene empezou a formar parte do imperio musulmán.
Co tempo, os musulmáns abandonaron Cirene para dirixirse ao oeste e conquistar Hispania. Cirene non estivo habitada durante séculos xa que quedara fóra das rutas comerciais do Mar Mediterráneo, polo que acabou desaparecendo do mapa antigo.