cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julián Estévez
Traxectoria
Foi alcalde de Lavadores entre 1914 e 1915, converténdose no primeiro alcalde agrarista de Galicia. Representou a Lavadores na Deputación Provincial e foi candidato agrario a deputado polo distrito de Tui-Vigo nas eleccións de 1916 fronte a Ángel Urzáiz, pero non logrou o escano pola manipulación das votacións. Foi detido con motivo da folga xeral de 1917 e estivo en prisión acusado de rebelión.
Vida persoal
Casou con Dolores Ifigenia Mignot, natural de Matanzas, que finou en xullo de 1921 aos 58 anos, e coa que tivo oito fillos. A filla máis vella, Dolores, coñecida por Electra, abriu a primeira panadería de Teis. A menor, Elena, foi unha propagandista agraria.
Fornelos, Esteiro, Muros
Fornelos é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
San Amaro, Barbadás, Barbadás
San Amaro é un lugar da parroquia de Barbadás no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 19 habitantes (8 homes e 11 mulleres).
Selección feminina de voleibol do Canadá
A selección feminina de voleibol do Canadá é o equipo de voleibol que representa ao Canadá nas competicións de seleccións nacionais femininas. O equipo é administrado pola Federación Canadense de Voleibol. O conxunto de xogadoras poden participar nos torneos organizados pola NORCECA, e tamén nos da Federación Internacional de Voleibol (FIVB). A clasificación actual da FIVB é a 19° posición.
Mordente
O mordente (de latín mordida, "mordida") en música é un adorno melódico que xeralmente indica que a nota principal ou actual (a nota escrita) debe tocarse cunha única alternancia rápida desa nota coa inmediatamente superior ou inferior a graos conxuntos. Esta alternancia pode estar composta por tres, catro ou cinco notas. En calquera caso, as notas do mordente deben interpretarse exclusivamente no tempo ocupado anteriormente pola nota principal. O mordente pode aparecer en combinación con outros adornos musicais como o trilo, o acento ou a dobre cadencia.
Tipoloxías
Os mordentes pódense clasificar segundo varios criterios.
Representación gráfica
Este adorno musical está representado nas partituras e partichelas por unha liña ondulada como a que se usa para indicar o trilo, pero esta vez máis curto. Hai dúas variantes principais para os dous tipos básicos de mordentes:
thumb|center|300px|Figura 4. Notación dos mordentes superior e inferior.
Do mesmo xeito que co trilo e a apoiatura, as notas auxiliares que compoñen o mordente pódense modificar cromaticamente, que está representado por unha pequena alteración (bemol ♭, sostido ♯ ou becuadro ♮), sen que tal alteración afecte ao resto da medida. A alteración, no caso do mordente superior, colócase sobre o signo mordente e abaixo no caso do mordente inferior.
Usos e efectos
O "mordente superior" implica unha única alternancia rápida entre a nota principal e a superior. O "mordente inferior" implica unha única alternancia rápida entre a nota principal e a nota inferior. A velocidade exacta coa que se debe tocar o mordente, como no caso do trilo, varía segundo o tempo da peza. Así, os mordentes da figura 4 a un "tempo" moderado deberían realizarse do seguinte xeito.
Os teóricos da música non sempre están de acordo cando chaman mordentes ós mesmos adornos. Este termo úsase cos seguintes criterios:
Historia e exemplos
O significado preciso e a execución do mordente non son fixos, xa que depende tanto do tempo como do compositor. Polo tanto, sufriu varias modificacións ao longo da historia da música. Durante os séculos XVII e XVIII, a interpretación en termos de ritmo, a nota inicial, a duración así como a articulación da música varía considerablemente. A maioría dos compositores proporcionan no prólogo das súas obras unha táboa de execución dos adornos. En 1778, Dom Bédos de Celles detallou todos os adornos xunto coa súa execución no seu tratado titulado "L'art du facteur d'orgues" ("A arte do construtor de órganos") (láminas de CV a CXIII).
No período barroco un "mordente" referíase só ao "mordente inferior", mentres que o "mordente superior" chamábase Pralltriller ou Schneller. Pola súa banda, no século XIX o termo "mordente" normalmente aplicábase ao que actualmente se coñece como "mordente superior" e o "inferior" chamábase "mordente invertido". Nos nomes doutras linguas pódese observar a herdanza da evolución deste adorno. Por exemplo, en alemán 'Pralltrille e 'Morden corresponden a mordente superior e inferior respectivamente. Tamén en francés e ás veces en alemán úsase o nome mordant.
Por outra banda, actualmente considérase que os mordentes deben consistir nunha única alternancia entre notas. Non obstante, durante o período barroco os mordentes ás veces podían executarse mediante máis dunha alternancia entre a nota principal e a inferior, constituíndo así unha especie de trilo invertido.
En certos períodos os mordentes de todo tipo poderían comezar cunha nota extra non esencial, a nota auxiliar inferior, en vez de comezar coa nota principal. Esta práctica tamén é aplicable aos trilos, que durante o Barroco e o Clasicismo xeralmente comezaron coa nota auxiliar superior. Segundo unha interpretación historicista, a execución de mordentes foi máis rápida no período clásico que na época de Bach. En definitiva, a práctica, a notación e a nomenclatura destes adornos musicais varían moito; e este artigo no seu conxunto aborda os estándares aproximados do século XIX.
Este adorno aparece moi a miúdo na música de instrumentos de tecla do barroco,, así como en pezas para piano como o repertorio de Chopin. Como exemplo, a Toccata e fuga en re menor de Johann Sebastian Bach no seu comezo contén unha serie de "mordentes inferiores".
center|thumb|650px|Figura 6. Inicio da [[BWV 565|Tocata e fuga en re menor, BWV 565, de Bach. ]]
Benedict Arnold
Benedict Arnold (1741 – 1801). Xeneral norteamericano.
Embraer ERJ 145
thumb|Embraer ERJ-145LU; Campeche, México
A familia Embraer ERJ 145 é unha serie de reactores rexionais producida polo fabricante brasileiro Embraer. Os membros da familia son o ERJ 135 (37 pasaxeiros), o ERJ 140 (44 pasaxeiros), e o ERJ 145 (50 pasaxeiros), ademais do reactor executivo Legacy e a familia R-99 de avións militares. O ERJ 145 é o máis grande do grupo. Cada reactor da serie está impulsado por dous motores turboventilador. Os principais competidores da familia son os reactores rexionais de Bombardier.
A Insuela, Esteiro, Muros
A Insuela é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
A Cheda de Arriba, Montoxo, Cedeira
A Cheda de Arriba é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña un habitante no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que era 1 home, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 2 habitantes.
Acetil coencima A
miniatura|Fórmula do acetil-CoA co grupo [[acetilo en negro e o coencima A en vermello. Indícase o xofre do grupo -SH do coencima A, por onde se enlazan. O coencima é moitísimo máis grande ca o acetilo.]] O acetil coencima A, acetil coenzima A, acetilcoencima A, acetilcoenzima A ou acetil-CoA é un tioéster formado por un grupo acetilo de dous carbonos unido ao coencima A. Como os dous compoñentes se unen por un átomo de xofre (S) pertencente ao coencima, ás veces aparece escrita como acetil-S-CoA. É unha molécula moi importante no metabolismo celular. A súa función principal é levar os átomos de carbono das moléculas que se están a oxidar na respiración ao ciclo do ácido cítrico ou de Krebs para producir enerxía.
Quimicamente é un tioéster formado polo coencima (un derivado dun nucleótido e unha vitamina cun grupo -SH) e o ácido acético (o acilo). O grupo acilo pode proceder de diversas substancias. O acetil-CoA prodúcese principalmente durante a segunda fase da respiración celular aerobia na descarboxilación do piruvato, que ten lugar na matriz mitocondrial nos eucariotas, ou durante a beta-oxidación dos ácidos graxos.
O acetil-CoA é tamén un importante compoñente na síntese bioxénica do neurotransmisor acetilcolina. A colina, en combinación con acetil-CoA, convértese por acción do encima colina acetiltransferase en acetilcolina e coencima A libre.
Formación a partir de piruvato e ciclo do ácido cítrico
Na descarboxilación oxidativa do piruvato catalizada pola piruvato deshidroxenase orixínase acetil-CoA, que entra seguidamente no ciclo do ácido cítrico. O acetil-CoA entra no ciclo do ácido cítrico por medio dunha condensación do seu grupo acetil (2 carbonos) co oxalacetato (de 4 carbonos), orixinando citrato (de 6 carbonos, 2 deles achegados polo acetil-CoA). Despois en cada volta do ciclo pérdense dous carbonos en forma de CO2, que se expulsan, de modo que o acetil-CoA non causa unha ganancia neta de carbonos no ciclo, pero nas reaccións do mesmo as moléculas son oxidadas producíndose coencimas, que son os que van a determinar a produción de enerxía nas seguintes fases da respiración (cadea de transporte electrónico e fosforilación oxidativa).
Outras conversións entre o piruvato e o acetil-CoA son tamén posibles. Por exemplo, a piruvato formato liase transforma o piruvato en acetil-CoA e ácido fórmico.
Metabolismo dos ácidos graxos
O acetil-CoA é unha molécula básica no metabolismo lipídico. Para sintetizar un ácido graxo requírese acetil-CoA e malonil-CoA, o cal se obtén a partir do acetil-CoA. Na síntese de terpenos e esteroides o acetil-CoA tamén é a molécula básica necesaria. En canto ao metabolismo degradativo, na beta-oxidación dos ácidos graxos o ácido graxo rompe en grupos de dous carbonos, que se liberan en forma de acetil-CoA.
En certas circunstancias, isto pode facer que haxa niveis moi elevados de corpos cetónicos en sangue (cetose. Unha cetose benigna dietaria pode producirse en persoas que seguen unha dieta baixa en carbohidratos, que fai que as graxas sexan metabolizadas como fonte principal de enerxía. Isto é diferente da cetose orixinada pola inanición, e da perigosa cetoacidose, que poden sufrir os diabéticos.
Dúas moléculas de acetil-CoA poden condensarse para orixinar acetoacetil-CoA, o primeiro paso na vía do hidroximetilglutaril-CoA/ácido mevalónico para a síntese dos terpenos e esteroides. Nos animais, o hidroximetilglutaril-CoA é un precursor vital do colesterol e corpos cetónicos. miniatura|dereita|500 px|Principais papeis metabólicos do acetil-CoA.
Metabolismo de aminoácidos
Na degradación oxidativa dos aminoácidos, algúns poden orixinar acetil-CoA. A fenilalanina, tirosina, leucina, lisina e triptófano orixinan acetil-CoA ou acetoacetil-CoA, que facilmente pode dar lugar a acetil-CoA. Outros aminoácidos como a alanina, treonina, glicina, serina e cisteína poden orixinar piruvato, o cal tamén se pode descarboxilar orixinando acetil-CoA.
Na síntese dalgúns aminoácidos tamén intervén o acetil-CoA. Por exemplo na síntese de arxinina a partir de ácido glutámico, ou na síntese de lisina pola vía do ácido aminoadípico a partir do oxoglutarato en fungos.
Gliconeoxénese
Os animais non teñen forma de utilizar o acetil-CoA para a produción de glicosa por gliconeoxénese, pero as plantas e moitos microorganismos si, xa que poden utilizar o acetil-CoA procedente do catabolismo dos lípidos para transformalo en succinato por medio do ciclo do glioxilato. Despois o succinato vai ás mitocondrias onde pode iniciar as reaccións que conducirán á glicoxénese. Deste modo os carbonos do acetil-CoA acaban nos carbohidratos.
A Pereira, Refoxos, Cortegada
A Pereira é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 1 eran home e 3 mulleres.
Madame Germen
Madame Germen foi unha banda coruñesa de crust, con letras escritas en galego reintegrado cun contido fortemente comprometido. A súa actividade desenvolveuse durante os primeiros anos do século XXI e atinxiu varios concertos polo país, especialmente nas coñecidas como Ruínas (nave industrial abandonada nas aforas da Coruña, onde se celebraban habitualmente concertos), así como unha xira europea. O seu estilo estaba fortemente influenciado pola mítica banda de crust coruñesa Ekkaia aínda que achegando o seu propio selo persoal. Deixaron rexistrados dous discos ao seu nome (o segundo de maneira póstuma).
Edwin Arnold
Edwin Arnold, nado en Gravesend o 10 de xuño de 1832 e finado o 24 de marzo de 1904, foi un xornalista e escritor británico.
Hyundai i20 R5
O Hyundai i20 R5 é un coche de rally construído por Hyundai Motorsport e baseado no coche de estrada Hyundai i20. Está construído coa normativa R5.
Edwin Arnold
Traxectoria
Formou parte da dirección do Daily Telegraph, e foi un dos que máis apoiou, cos propietarios do seu periódico e o New York Herald, a viaxe de Stanley a África para descubrir o curso do río Congo, en agradecemento Stanley deulle o seu nome a unha montaña. Arnold foi tamén o primeiro que tivo a idea dunha liña de ferrocarril que atravesase o continente africano e o primeiro en empregar a frase, en 1874, "Cape to Cairo railway" (Ferrocarril de Cidade do Cabo a O Cairo), popularizada posteriormente por Cecil Rhodes.
Hyundai i20 R5
O i20 R5 debutou en competición no Rally de Córsega de 2016, onde foi conducido por Kevin Abbring e Sebastian Marshall. Compite actualmente no WRC 2 e no Campionato Europeo de Rallys usado polo equipo oficial de Hyundai e varios equipos privados.
Edwin Arnold
Traxectoria
A súa principal obra The Light of Asia (1879), unha epopea india, na que versifica a vida e ensinanzas de Buda, tivo un inmediato éxito en Gran Bretaña e os Estados Unidos.
A Florida, Vigo
Santo Antonio da Florida é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Vigo, na comarca de Vigo. Segundo os datos do Nomenclátor de Galicia é unha parroquia civil. Porén, non aparece no censo de poboación do IGE do ano 2001 nin no Nomenclátor: Población del Padrón Continuo por Unidad Poblacional do INE. Ten cinco entidades de poboación.
Primeiro ministro de Acerbaixán
miniatura|dereita|150px|[[Escudo de Acerbaixán]] O primeiro ministro de Acerbaixán é o xefe de goberno de Acerbaixán. O actual primeiro ministro é, desde 2019, Ali Asadov. Esta é unha lista dos primeiros ministros de Acerbaixán despois de 1918.
Bentraces, Bentraces, Barbadás
Bentraces é un lugar da parroquia de Bentraces no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 362 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 179 eran homes e 183 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 357 habitantes (180 homes e 177 mulleres).
Inhibidor da protease relacionado coa proteína Z
O inhibidor da protease dependente da proteína Z ou ZPI é unha proteína do plasma sanguíneo que inhibe os factores Xa e XIa da fervenza de coagulación do sangue. É un membro da clase de encimas inhibidores da serina protease (serpinas). Como indica o seu nome, require a proteína Z, outra proteína circulante do sangue, para poder funcionar axeitadamente, pero isto só se aplica á súa inhibición do factor X.
Ten un peso molecular duns 72 kDa e consta de 444 aminoácidos. Prodúcese no fígado. Está codificada no xene SERPINA10 do cromosoma 14 humano.
Papel en enfermidades
Water et al. atoparon deficiencia de ZPI no 4,4% dunha cohorte de pacientes de trombofilia (unha tendencia á trombose).
Historia
Han et al. describiron por primeira vez o ZPI en 1998. O mesmo grupo caracterizouna con máis detalle en 2000.
Marin Mersenne
Marin Mersenne, nado en Oizé (Países do Loira) o 8 de setembro de 1588 e finado en París o 1 de setembro de 1648, foi un sacerdote, matemático e filósofo francés, coñecido tamén pola forma latinizada Marinus Mersenius e mesmo como Le Père Mersenne. Estudou diversos campos da teoloxía, das matemáticas e da teoría musical.
Alborada (Buenos Aires)
miniatura|Cabeceira do número 74, [[1933.]] Alborada é unha revista publicada en Buenos Aires dende 1925.
Marin Mersenne
Traxectoria
Logo da súa consagración estivo un tempo ensinando filosofía e teoloxía en Nevers, pero en 1620 regresou a París, onde entrou no convento de L'Annonciade e, en compañía de personaxes como Descartes, Étienne Pascal, Gilles de Roberval e Nicholas-Claude Fabri de Peiresc, estudou matemáticas e música. Tivo unha nutrida correspondencia con diversos eruditos de Francia, Italia, Inglaterra e os Países Baixos, tales como Pierre de Fermat, Galileo Galilei, Giovanni Doni e Christiaan Huygens. Desde 1620 ata 1623 dedicouse exclusivamente a escribir sobre filosofía e teoloxía e a facer as súas primeiras publicacións, nas que refuta as ideas de Giordano Bruno.
Entre as súas viaxes cómpre salientar as que realizou a Italia en tres ocasións, en 1640, 1641 e 1645.
Alborada (Buenos Aires)
Historia e características
Na década dos corenta a nómina de colaboradores agrandouse coa afluencia de exiliados galegos e con textos enviados desde Galicia. Agora escriben: Eduardo Blanco Amor, Luís Manteiga, Antón Alonso Ríos, Ánxel Sevillano, Manuel García Barros, Ramón Rey Baltar, Florencio Delgado, Xosé Conde Fernández, Avelino Díaz, Ricardo Carballo Calero, Xosé Neira Vilas ou Rodolfo Prada, entre outros.
Marin Mersenne
Traxectoria
Morreu en París en 1648 a piques de facer os 70 anos, logo dunha serie de complicacións derivadas dunha intervención cirúrxica. No seu testamento vital, pediu que o seu corpo fose sometido a autopsia como derradeiro servizo ao interese da ciencia.
Achegas ao coñecemento
Hoxe lémbrase a Mersenne principalmente grazas aos números que levan o seu nome: os números primos de Mersenne. Mersenne introduciunos no seu Cogitata physico-mathematica de 1641, onde conxecturou acerca dalgunhas propiedades sobre eles, algunhas das cales só se puideron comprobar ou refutar xa no século XX.
Tamén traduciu e comentou as obras de Euclides, Arquímedes e outros matemáticos gregos.
A súa contribución máis sobranceira ao avance do coñecemento realizouna a través dunha extensa correspondencia (en latín) con matemáticos e outros científicos de diversos países. Nun tempo no que as revistas científicas aínda non apareceran, Mersenne foi o máis parecido ao centro dunha rede de intercambio de información científica.
Con todo, Marin Mersenne non foi principalmente matemático. En realidade empezou escribindo sobre teoloxía e filosofía, pero tamén foi un gran tratadista sobre teoría musical e sobre outros temas diversos.
As súas obras filosóficas caracterízanse por unha grande erudición e pola ortodoxia teolóxica máis estrita. O seu maior servizo á filosofía foi o seu entusiasta defensa de Descartes, de quen foi conselleiro e amigo en París e a quen visitou no seu exilio nos Países Baixos.
Máis tarde, deixou o pensamento especulativo e dedicouse á investigación científica, especialmente en temas como as matemáticas, a física e a astronomía. Entre as obras relacionadas con este período a máis coñecida é a tradución de L'Harmonie universelle (1636), na que se trata a teoría musical e os instrumentos musicais. Unha das súas maiores contribucións a este campo foi a suxestión acerca de cal era a razón principal dun semitón. A descrición de Mersenne da determinación da primeira frecuencia absoluta dun ton audible (84 Hz) implica que, para entón, xa demostrara que a razón da frecuencia absoluta de dúas cordas vibrantes, que dan un ton musical e a súa oitava, é 1:2, e que a harmonía percibida (consonancia) de tales notas podía explicarse se a razón das frecuencias da oscilación do aire tamén era 1:2, o que ofrecía consistencia á hipótese da equivalencia entre as frecuencias da fonte e o movemento do aire.
Obras
miniatura|Cogitata physico-mathematica, 1644 miniatura|Harmonie universelle, 1636
Omayra Sánchez
Omayra Sánchez Garzón, nada o 28 de agosto de 1972 e finada o 16 de novembro de 1985, era unha moza colombiana que morreu na traxedia de Armero, ocorrida no departamento de Tolima pola erupción do volcán Nevado del Ruiz cando tiña 13 anos. Os cascallos volcánicos mesturados co xeo formaron lahares masivos que correron polos vales do río montaña abaixo, matando case 23.000 persoas e destruíndo Armero e outras 13 aldeas.
Despois de que un lahar derrubase a súa casa, Sánchez quedou atrapada polos cascallos e permaneceu cuberta pola auga durante tres días. A súa situación documentouse a medida que descendía da calma á agonía. A súa coraxe e dignidade afectaron a xornalistas e traballadores de socorro, quen puxeron grandes esforzos en rescatala e reconfortala. Despois de 60 horas de loita, morreu, probablemente como resultado de gangrena ou hipotermia. A súa morte puxo de manifesto o fracaso dos funcionarios para responder como era preciso á ameaza do volcán, unha imaxe que contrastaba cos esforzos dos traballadores voluntarios para chegar e axudar ás vítimas atrapadas, malia os equipos inadecuados cos que contaban.
Unha fotografía de Sánchez tomado polo fotoxornalista Frank Fournier pouco antes de morrer foi publicada nos xornais de todo o mundo. Máis tarde foi considerada como a Foto da Prensa Mundial do Ano 1986. Sánchez permaneceu como unha figura duradeira na cultura popular, lembrada na música, na literatura, e en artigos conmemorativos.
A Ferrería, Montoxo, Cedeira
A Ferrería é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 23 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 11 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 27 habitantes.
Resident Evil (filme)
Resident Evil é un filme de terror dirixido por Paul W.S. Anderson que foi estreado no 2002. Está protagonizado por Milla Jovovich e Michelle Rodriguez. É o primeiro filme da franquía "Resident Evil", que está baseada na serie de videoxogos de Capcom Resident Evil. Foi seguido por catro secuelas: Apocalypse (2004), Extinction (2007), Afterlife (2010) e Retribution (2012).
Con elementos dos videoxogos Resident Evil e Resident Evil 2, o filme conta a historia da heroína Alice e un grupo de comandos da Umbrella Corporation que tentan conter o contaxio do virus T nunhas instalacións baixo terra. O filme recibiu valoracións diversas por parte da crítica, e recadou $102 millóns en todo o mundo.
Estreouse en galego na TVG o 12 de maio de 2009.
Sinopse
Nun centro clandestino de investigación xenética -con fins militares- dunha poderosa multinacional, prodúcese un gromo vírico que contamina todo o edificio. Para conter a fuga, o ordenador que controla o centro sela toda a instalación e, nun principio crese que morreron tódolos empregados, pero en realidade convertéronse en feroces zombis.
A Laxe, Esteiro, Muros
A Laxe é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 2 habitantes (ningún home e 2 mulleres).
A Pousa, Refoxos, Cortegada
A Pousa é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 13 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 9 eran homes e 4 mulleres.
Juan Juega
Juan Juega Puig, nado en Pontevedra o 14 de abril de 1954 e finado na mesma vila o 19 de marzo de 2018, foi un historiador e profesor galego.
Traxectoria
Licenciouse primeiro e doutorouse despois (2014) en Historia pola Universidade de Santiago de Compostela. A súa tese doutoral dedicoulla ao comercio marítimo en Galicia entre os séculos XVI e XVII.
Como historiador, especializouse na historia da súa vila natal, Pontevedra. Laboralmente, foi profesor de secundaria en institutos de bacharelato de Ponteareas, Pontevedra (A Xunqueira), Poio e Vilagarcía de Arousa. Dirixiu o Instituto de Estudos Históricos da Deputación de Pontevedra.
Escribía artigos sobre temas históricos para o Faro de Vigo.
Vida persoal
Foi o sexto dos nove fillos de Ramón Juega Rúa e María del Carmen Puig Gaite. Tivo tres fillas con Anen Rivera Quintana (María, Marta e Carmen Juega Rivera) e un con María José Frías (Fernando Juan Juega Frías). Cando morreu estaba casado con Pilar Rosales.
Aduna
Aduna é un concello da provincia de Guipúscoa, en Euskadi, situado no val medio do río Oria, na comarca de Tolosaldea.
Toponímia
O significado do topónimo Aduna é escuro. A principal explicación ao respecto é a de que a verba aduna significaba antigamente o trigo novo en lingua éuscara. Esta acepción aparece mencionada no Diccionario Trilingüe: Castellano, Bascuence y Latín que realizou Manuel Larramendi en 1745.
Xeografía
Trátase dun pequeno concello rural cunha extensión de 6,9 km². A vila de Aduna sitúase nun outeiro que domina o val do río Oria. A Aduna chégase por unha estreita e empinada estrada á que se accede tras saír da autovía A-1.
Historia
O 7 de xuño de 1968 produciuse en Aduna o que se considera o primeiro atentado mortal realizado por ETA na súa historia. O atentado de Aduna produciuse cando o coche no que viaxaban dous membros de ETA, o histórico dirixente Txabi Etxebarrieta e Iñaki Sarasketa, foi detido pola Garda Civil de tráfico nun control de estrada á altura de Aduna. Temendo que foran descubertos, Txabi Etxebarrieta descendeu do coche disparando polo lombo ao garda civil José Pardines Arcay e rematándoo posteriormente. Pardines converteríase desa forma na primeira vítima oficial de ETA. Ese mesmo día, Etxebarrieta morrería abatido pola policía en Tolosa, converténdose á súa vez no primeiro militante de ETA que morría de forma violenta.
Administración
Nas eleccións autonómicas celebradas en 2005, o partido máis votado foi o comunista e independentista Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista (EHAK), co 48,9% dos votos, seguido da coalición nacionalista vasca PNV-Eusko Alkartasuna, que obtivo un 38,5%, e o partido político Aralar, cun 9%.
A alcaldía estivo dende 2003 a 2007 en mans da agrupación local independente ''Adunako Elkarte Herritarra ('Agrupación popular de Aduna'), sendo a alcaldesa Arantza Aburuza Alkorta.
Nas eleccións municipais de 2007, dous partidos presentáronse candidatos á alcaldía do municipio: Eusko Abertzale Ekintza (EAE-ANV) e Partido Popular de Euscadi (Euskadiko Alderdi Popularra) (PP). Os resultados foron os seguintes:
Isto deu como resultado a vitoria da esquerda abertzale con maioría absoluta, sendo de nova alcaldesa Arantza Aburuza Alkorta.
Nas eleccións municipais de 2011, só se presentou unha lista, a do Partido Popular. Rexistráronse 43 abstencións e 300 votos dos que 287 foron en branco, 12 para o Partido Popular e 1 nulo. Ao non acadaren o mínimo do 5% dos votos válidos (que inclúen os votos a unha candidatura e os brancos), a lista do PP non obtivo ningún concelleiro. Iso supón que non se constitúe nova corporación en 2011.
Os resultados das eleccións municipais de 2011 foron os seguintes (abstención 13,54%, votos en branco 95,99%):
Ada Yonath
Traxectoria
Introduciu unha nova técnica para o estudo da cristalografía en estruturas biolóxicas, a crío bio-cristalografía, que facilita proxectos de cristalografía, os cales doutro xeito serían máis complicados de resolver.
Río Gambia
O Gambia é un dos máis importantes ríos de África Occidental, cun curso de 1.120 km, que atravesa tres países, a Guinea, o Senegal e Gambia. Este último debe o seu nome ao río mesmo, pois báñao na metade da súa lonxitude.
Percorrido
O Gambia nace no planalto do Fouta Djalon, preto da cidade de Labé, no norte da Guinea), na mesma zona onde xorden os ríos Senegal e Nixer. Corre logo ao noroeste pola provincia de Tambacunda no Senegal e despois, máis amplo, atravesa o Parque Nacional Niokolo-Koba, nese mesmo país. Axúntanselle, máis adiante, os ríos Nieri Ko e o Koulountou, abandonando en Barrakunda o planalto, para entrar na ancha e chaira zona costeira.
Alcanza o territorio nacional de Gambia en Fatoto, percorrendo o país de leste a oeste. Desauga no océano Atlántico en Banjul, a capital de Gambia, onde forma un amplo esteiro de 22 km de ancho, entre o Cabo Saint Mary (Gambia) e Jinnak Creek (Senegal). Esta ampla foz fai que a influencia oceánica penetre profundamente no río, onde os derradeiros 200 km de curso son de auga salgada.
Navegabilidade
O río é navegábel desde a desembocadura até a poboación de Kuntaur, 248 km río arriba, para barcos grandes. Embarcación menores poden remontar as augas até 447 km, a contar desde o estuario, podendo alcanzar a localidade de Fatoto, xusto onde o río penetra no territorio de Gambia.
Afluentes
A ter en conta que bolongo en lingua mandinka ou mandinga, significa "río", na que o mesmo Gambia é denominado Kambya bolongo.
El espíritu del vino
El espíritu del vino é o terceiro álbum de estudio do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 1993. Foi producido novamente por Phil Manzanera, gravado nos estudios Gallery (Surrey, Chertsey, Londres), e mesturado en Metropolis Studios (Londres).
Características
Quizais o disco máis exitoso da carreira de Héroes del Silencio, onde explotan a súa faceta máis rockeira, inspirándose no Rock & Roll dos anos 60 e 70, e marcando unha clara influencia do novo Hard Rock, grazas á revitalización do Rock de fala hispana. Aínda quedan algúns matices propios do Rock Gótico.
Ademais, a influencia de Phil Manzanera faise notar máis. Isto non significa que Manzanera lles impuxese coma debíase realiza-la gravación, senón que o traballo fluíu por si só, facéndose presentes as drogas e o exceso.
El espíritu del vino, foi un disco completamente afastado do obscurantismo de Senderos de traición, aínda tendo aspectos propios do rock sinistro. As letras tornáronse moito máis complexas, e é o disco polo que a crítica tachou a Enrique Bunbury de "matacans".
O título non é máis que a inspiración xurdida nun momento no que a agrupación atopábase en pleno estado de ebriedade. As letras son o claro reflexo delo, aínda que tamén, significa a ambigüidade do traballo, que pode pasar de ser brando, a se-lo máis duro e ríxido en canto a música e letras se refire.
Foi número un en España e alcanzou o número nove en Alemaña, o seu maior éxito alí. A presentación mundial do traballo fíxose en Berlín.
Peruíbe
Peruíbe é unha cidade do estado brasileiro de São Paulo.
miniatura|400px|esquerda|Praia de Peruíbe
Deir el-Medina
miniatura|dereita|300px|Ruínas da aldea Deir el-Medina (دير المدينة), ou Dayr al-Madīnah, é unha aldea obreira do antigo Exipto. que foi o fogar dos artesáns que traballaban nas tumbas do Val dos Reis durante as dinastías XVIII e XX do Novo Reino de Exipto no século XVI a.C. (ca. 1550 e 1080 a. C.) O antigo nome do asentamento era Set maat ("Lugar da Verdade"), e os obreiros que vivían alí chamábanse "Servidores no Lugar da Verdade". Durante a era cristiá, o templo de Hathor converteuse nunha igrexa da que procede o nome árabe exipcio Deir el-Medina ("Mosteiro da Cidade").
Na época en que a prensa mundial se concentraba no descubrimento de Howard Carter da Tumba de Tutankamón en 1922, un equipo dirixido por Bernard Bruyère comezou a escavar o xacemento. Este traballo deu lugar a un dos relatos máis minuciosamente documentados da vida comunitaria no mundo antigo que abarca case catrocentos anos. Non existe un sitio comparable no que a organización, as interaccións sociais, as condicións de traballo e de vida dunha comunidade poidan ser estudadas con tanto detalle.
O sitio está situado na marxe oeste do Nilo, cruzando o río desde o actual Luxor. A aldea está situada nun pequeno anfiteatro natural, a pouca distancia do Val dos Reis ao norte, templos funerarios ao leste e ao sueste, co Val das Raíñas ao oeste. É posible que a aldea fose construída á marxe da poboación máis ampla co fin de preservar o segredo en vista da natureza sensible do traballo realizado nas tumbas. right|thumb|200px|Estatua da [[TT8|Tumba de Kha e Mérito (Museo de Turín)]]
Constitúen un exemplo temperán de planificación urbana: as vivendas, protexidas por un muro exterior, están dispostas en fileiras e dan a unha rúa central. A vivenda típica contiña entre catro e seis cuartos e unha ou dúas adegas. Arredor da aldea se atopan as tumbas dos funcionarios do estado.
CiNii
CiNii é un servizo de referencias bibliográficas, ou base de datos bibliográfica, de material incluído nas bibliotecas académicas xaponesas, que se centra especialmente en obras en xaponés e inglés publicadas no Xapón. Permite realizar, de balde, procuras de información académica en artigos, libros e disertacións. A base de datos foi fundada en abril de 2005 e o seu mantemento corre ó cargo do National Institute of Informatics. O servizo de procuras nas bases de datos é mantida polo propio NII, así como as bases de datos achegadas pola Biblioteca Nacional da Dieta do Xapón, repositorios institucionais, e outras organizacións.
A base de datos contén máis de 17 millóns de artigos de máis de 7000 publicacións. Un mes normal (en 2012) recibía máis de 30 millóns de accesos de 2,2 millóns de visitantes individuais, e é a maior e máis completa base de datos da súa clase no Xapón. Aínda que a base de datos é multidisciplinar, a maior parte das consultas que recibe é no campo das ciencias humanas e sociais, se cadra porque CiNii é a única base de datos que cobre traballos académicos xaponeses nese eido (a diferenza das ciencias naturais, formais, e médicas que se benefician doutras bases de datos).
Identificadores
A base de datos asigna un identificador único, NII Article IDE (NAID), a cada unha das súas entradas de artigos de revistas. Para os libros emprégase un identificador diferente, o NII NACSIS-CAT IDE (NCID).
Loiro, Loiro, Barbadás
Loiro é un lugar da parroquia de Loiro no concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Tiña 142 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 67 eran homes e 75 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 133 habitantes (62 homes e 71 mulleres).
Reino de Valencia
O Reino de Valencia (en valenciano: Regne de València) é o antigo reino pertencente á Coroa de Aragón que abranguía gran parte das actuais terras valencianas. Hoxe en día o Rei de España continúa ostentando o título de Rei de Valencia.
Tecnicamente, o reino existiu mentres estiveron en vigor os Furs de València, a partir do 1238 ou 1239 até os Decretos de Nueva Planta no 1707. Así mesmo, este nome vaise utilizar até o século XIX. De feito algunhas vilas da Cuenca e de Toledo, aínda din bajar al Reino, referíndose ao País Valenciano. Tamén utilizase a miúdo nalgunhas tradicións, como por exemplo a Cabalgata do Reino nas festas das Fallas.
A conquista
miniatura|Fases da conquista do Reino de Valencia até o actual [[País Valenciano]] miniatura|Pintura mural no castelo de Alcanyís que representa a entrada de Jaume I de Aragón en Valencia en 1238
Nas Cortes de Tortosa de 1225, o rei Xaime I acordou coa súa nobreza a necesidade de expansión cara ás terras do sur, nese momento dominadas polos febles gobernantes árabes. O proceso de Reconquista vai comezar co grande fracaso do asedio sobre Peníscola ao non contar coa presenza militar aragonesa.
Conquistadas as Illas Baleares, os esforzos militares de Jaume I diríxense de novo cara aos territorios islámicos do sur. No ano 1233 planificouse a campaña de Alcañiz, desenvolvida en tres etapas:
A creación do Reino
A nobreza aragonesa consideraba as terras conqueridas en Valencia como unha prolongación dos seus señoríos. Xaime I, porén, tiña un estilo político extratemporal que na actualidade se podería nomear coma federalismo, tal como se demostrou coa estabelecemento da Cancellaria de Barcelona, e unhas cortes propias para cada reino, cousa que permitiu a creación dunha consciencia diferenciadora de cada territorio durante o seu reinado. Así, converteu Valencia nun reino propio (1239), formando unha entidade política, xurídica e económica propia expresada nos Furs de Valencia, as Cortes Valencianas, moeda propia, e unida dinasticamente á Coroa de Aragón, feito que vai provocar a irada reacción da nobreza aragonesa. Para contrarrestar a nobreza insubordinada, o Rei vai favorecer decididamente aos municipios e a burguesía, e posteriormente outorgou á Cidade de Valencia unha ordenación política e administrativa: o costum, de carácter municipal, que vai ser revisada no ano 1251. Os Foris et consuetudines Valentiae foron confirmados polo rei no ano 1271 e vanse estender por todo o reino a pesar da oposición da nobreza aragonesa, desexosa de manter a súa lexislación, cousa que vai xerar unha pugna foral non resolta até o 1329 co triunfo dos foros valencianos.
A repoboación
O reino foi repoboado por cataláns e aragoneses, aínda que a poboación musulmá continuou sendo maioritaria até o século XVI, cando aínda era un terzo da poboación. Se antes a lei islámica discriminara cristiáns e xudeus antes da reconquista, a falta de respecto por parte dos cristiáns cara aos pactos e as capitulacións asinadas cos mudéxares na presa de Valencia, en que había o compromiso de protexer as riquezas dos musulmáns, as súas crenzas, a súa lingua, a súa lexislación, entre outros, levaron a constantes tensións sociais. No ano 1251, para aplacar as tensións Jaume I ocupou a cidade de Xàtiva promulgando un edito o 22 de setembro con condicións de rendicións suaves para os musulmáns, equivalentes ás asinadas en Valencia. De xeito contraproducente, o papa Clemente IV facía presión infrutuosamente a Jaume I para que borrase toda presenza islámica no seu reino, coñecedor das súas profundas conviccións relixiosas, por restaurar o carácter cristián das terras. Non van volver saír dado que os musulmáns eran unha importante capa social traballadora difícil de substituír.
Revoltas mudéxares
Os mudéxares, habitantes musulmáns do reino de Valencia, protagonizaron tres revoltas que puxeron en grave perigo o novo reino, todas elas lideradas polo cabdil Al-Azraq. Na primeira delas (1244), e coa axuda de Castela, chegaronse a independizar do reino os territorios ao sur do Xúcar. Na segunda (1248-1258), Al-Azraq estivo a piques de matar a Jaume I nunha emboscada, pero finalmente as tropas da confederación aragonesa recuperaron, sen demasiada resistencia, tódalas prazas perdidas. Al-Azraq foi capturado e desterrado do reino. Finalmente, a terceira revolta (1276), estendeuse por tódalas comarcas do sur do antigo reino de Valencia. Al-Azraq foi asasinado nesta revolta, pero o seu fillo continuou liderándoa.
Política contemporánea
A pesar dos Decretos de Nueva Planta (1707), o nome "Reino de València" continuouse utilizando para referirse ao territorio valenciano, por exemplo nas Cortes de Cádiz. Coa división provincial española, no 1833, a palabra acabou desaparecendo, substituído polo de "Rexión Valenciana" para o conxunto das tres provincias. Coa transición española o movemento blaveiro quixo recuperar o termo "Reino de València", para denominar así a actual Comunidade Valenciana. É isto, fundamentalmente, o que xerou unha forte crítica sobre este termo. Na actualidade, en terminoloxía académica utilízase o termo "Reino de Valencia" para referirse unicamente ao período 1238-1707.
Investigación
miniatura|Alegoría da investigación, bronce por [[Olin Warner, 1896, Thomas Jefferson Building, Washington, EE.UU. ]]
A investigación ou investigación científica é unha actividade orientada á obtención de novos coñecementos e, por esta vía, ocasionalmente dar solución a problemas ou interrogantes de carácter científico.
Tamén existe a investigación tecnolóxica, que emprega o coñecemento científico para o desenvolvemento de "tecnoloxías brandas ou duras".
Características
Unha investigación caracterízase por ser un proceso único:
Actividades dunha investigación
As actividades dunha investigación son, entre outras, as seguintes:
Para o cal é moi importante que se conte cun apoio de investigación.
Aspectos da investigación
Os aspectos dunha investigación que deben ser tomados en conta son: teórico, social, ético, ambiental, económico, tecnolóxico, científico, estatístico.
Tipos de investigación
Segundo a extensión do estudo, pode haber:
Segundo as técnicas de obtención de datos:
Segundo a súa situación temporal:
O investigador conta con fontes primarias e secundarias. Das fontes primarias, o investigador obtén as mellores probas dispoñíbeis: relatos de testemuñas oculares dos feitos pasados e obxectos reais que se usaron no pasado e que se poden examinar agora. As fontes secundarias teñen que ver coa información que proporcionan as persoas que non participaron directamente nela.
Diferentes tipos de investigación entre disciplinas
Por outro lado, as investigacións históricas son as que se realizan mediante unha perspectiva comparativa no tempo, recorrendo a fontes primarias r secundarias. Este tipo de investigación pode contribuír á creación inicial de hipóteses ou á de hipóteses de traballo.
Ringo Deathstarr
Ringo Deathstarr é unha banda estadounidense de shoegaze procedente de Austin, Texas e formada polo vocalista e compositor Elliott Frazier no ano 2007. O nome do grupo é un composto entre o batería dos Beatles Ringo Starr e a Estrela da Morte de Star Wars (en inglés Death Star).
A Fraguela, Montoxo, Cedeira
A Fraguela é un lugar da parroquia de Montoxo no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 22 habitantes.
Lestelle, Esteiro, Muros
Lestelle é un lugar da parroquia de Esteiro no concello coruñés de Muros, na comarca de Muros.
Arturo Cavero
Arturo Cavero Velásquez, coñecido polo alcume Zambo, nado en Lima o 29 de novembro de 1940 e finado na mesma cidade o 9 de outubro de 2009, foi un cantante peruano de música crioula.
Bibi Andersson
Bibi Andersson, cuxo nome completo era Berit Elisabeth Andersson nada en Estocolmo o 11 de novembro de 1935 e finada na mesma cidade o 14 de abril de 2019, foi unha actriz e directora sueca de cine, teatro e televisión.
Participou en varias películas suecas como Amorodos salvaxes, Persona, Scener ur ett äktenskap ou O sétimo selo, dirixidas polo seu compatriota Ingmar Bergman.
Bibi Anderson faleceu aos 83 anos.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Bibi Andersson en 1957 En 1951, iniciou a súa carreira cinematográfica co realizador Ingmar Bergman, na produción dunha curta publicitario para un deterxente. O seu primeiro papel cinematográfico interpretouno en 1953 xunto ao actor Nils Poppe na cinta Dumbon.
Realizou estudos de actuación no Terserus teaterskola, para logo, entre 1954 e 1956, estudar no Real Teatro Dramático de Estocolmo (Dramaten), participando posteriormente como actriz no Teatro de Malmö (Malmö stadsteatern), baixo a dirección de Ingmar Bergman até 1959. Simultaneamente, participou nos fílmes Amorodos salvaxes (1956) e O sétimo selo (1957) do mesmo director, filmes que a lanzaron á fama. En 1962, incorporouse por un ano ao elenco do Teatro de Uppsala (Uppsala stadsteatern), regresando ao Real Teatro Dramático de Estocolmo ao ano seguinte. En 1966, actuou na cinta Persona e en Paixón en 1970.
Traballou tamén con outros directores de renome, como John Huston e Robert Altman (Quintet, 1979). A partir da década de 1980, dedicouse á interpretación e á dirección teatral. Apareceu na obra Long Day's Journey into Night (1988) e nos filmes Una estación de paso (1992), Il sogno della farfalla (1994), Drømpsel (1994) e Det blir aldrig som man tökt sig (1999).
L'Armentera
250px|miniatura|L'Armentera e o [[golfo de Roses ao fondo..]] L'Armentera é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, que forma parte da comarca do Alt Empordà. Limita ao norte e leste con Sant Pere Pescador, ao sur con Viladamat e ao oeste con Torroella de Fluvià.
Tiña en 2015 unha poboación de 907 habitantes.
O Pousadoiro, Refoxos, Cortegada
O Pousadoiro é un lugar da parroquia de Refoxos no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 4 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 1 muller.
Estocolmo
Estocolmo (en lingua sueca ) é a capital e cidade máis poboada de Suecia, administrativamente unha municipalidade do Condado de Estocolmo. Cunha poboación en 2017 de 965 232 habitantes (2 352 549 na súa área metropolitana, arredor do 20% da poboación de Suecia), é a cidade máis grande dos países nórdicos.
Como capital do estado, Estocolmo é a sede do goberno e o parlamento suecos e tamén da residencia do xefe do Estado, o rei Carlos XVI Gustavo, o Palacio Real de Estocolmo, como do Primeiro ministro, a Casa de Sager.
Foi nomeada pola GaWC (Grupo de Estudos sobre a Globalización e as Cidades Mundiais) como unha cidade global de categoría «Alfa -»​ segundo o seu estudo de 2012, ocupando o posto 24 do mundo, o décimo de Europa e o primeiro dos países nórdicos. Nos últimos anos o turismo converteuse nunha actividade moi importante para a cidade, con arredor de sete millóns de visitantes ao ano.
Xeografía
miniatura|esquerda|[[Fotografía aérea da cidade mostrando as illas que forman Estocolmo.]] Estocolmo fica na parte da costa oriental da Suecia. Está situado nun arquipélago de catorce illas e illotes, unidos por 53 pontes, na rexión onde o lago Mälaren encontra o mar Báltico. A fisiografía da cidade é moi homoxénea, sendo que predominan as planicies, chegando no máximo a 200 m de altitude nalgúns puntos. Cerca do 30% da cidade está cuberta de canais e outro 30% está ocupado por parques e zonas verdes, proporcionándolle á cidade un clima máis favorábel do que se debería esperar, principalmente debido á elevada latitude no contexto europeo.
Clima
miniatura|esquerda|Lilla Blecktornsparken, un dos moitos [[parques urbanos da cidade.]] A cidade de Estocolmo ten un clima continental. Debido á latitude da capital sueca, o clima debería ser máis frío, mais no entanto é ameno, talvez debido aos moitos espazos verdes existentes na cidade. A duración do día varia entre 18 horas, no verán, e 6 horas, no inverno, sendo que a cidade desfruta de 1981 horas de sol anualmente
Nora Ephron
Nora Ephron, nada en Nova York o 19 de maio de 1941 e finada na mesma cidade o 26 de xuño de 2012, foi unha xornalista, guionista e cineasta estadounidense. É coñecida polas súas comedias románticas e foi candidata ao Oscar en tres ocasións polos guións orixinais de Silkwood (1983), Cando Harry atopou a Sally (1989) e Algo para recordar (1993). En ocasións escribiu coa súa irmá Delia Ephron. O seu último filme foi Julie & Julia (2009). A súa primeira obra teatral, Imaginary Friends (2002), foi considerada como unha das dez mellores obras da temporada teatral 2002–03 de Nova York. Tamén foi a coautora da produción teatral Love, Loss, and What I Wore. En 2013, Ephron recibiu unha candidatura póstuma aos premios Tony á mellor obra por Lucky Guy.