cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Edom (rexión)
Historia
miniatura|477x477px|Mapa do reino de Edom no seu período de máxima extensión, ao redor do 600 a. C. A área en vermello escuro mostra a fronteira aproximada da Idumea de época clásica. Os edomitas xa constituían algún tipo de pobo durante os séculos XII e XI a. C., época de que se acharon rastros da explotación de cobre e ferro. Desta época atopáronse asentamentos fortificados, que se comunicaban entre si utilizando sinais de lume.
A presenza asiria resultou beneficiosa para Edom tanto económica como politicamente, segundo suxiren as escavacións. Ao parecer, é durante esta época cando os edomitas se organizan como reino centralizado por primeira vez. Os séculos VIII a VI a. C. son unha época de apoxeo e poder, momento no que o reino alcanza a súa maior extensión.
Tras a conquista babilonia de Xudea, os edomitas asentáronse cada vez máis ao norte, desprazados polos nabateos ao sur, que tomaron o control de boa parte do antigo reino de Edom e estableceron a súa capital en Petra. Prosperaron no sur de Canaán ata que foron derrotados por Xudas Macabeo (163 a. C.) e Xoán Hircano (ca. 125 a. C.). Este último obrigounos a adoptar os costumes e relixión dos xudeus. Tras as conquistas de Pompeio incorporáronse á provincia de Xudea, que pasou a estar gobernada pola dinastía idumea dos herodianos. Segundo Flavio Xosefo, uns 20 000 idumeos tomaron partido xunto cos celotes na defensa de Xerusalén durante o asedio romano do ano 70 d. C. Esta é unha das últimas mencións históricas aos idumeos como pobo.
Idioma
O idioma edomita estaba estreitamente relacionado co hebreo bíblico, até o punto de considerarse unha variedade dialectal. O idioma edomita coñécese só por un pequeno corpus, maiormente formado por breves inscricións e ostraca. Escribíase mediante unha variante do alfabeto fenicio até o século VI a. C., cando pasou a escribirse co alfabeto arameo.
Literatura
Especulouse con que o libro de Xob, o primeiro dos libros sapienciais da Biblia, se escribise ou polo menos que se orixinase na cultura edomita.
Vilar, Ponte Veiga, O Carballiño
Vilar é un lugar da parroquia de Ponte Veiga no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 22 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 23 habitantes (13 homes e 10 mulleres).
BMP
miniatura|Estrutura dos ficheiros BMP. BMP ou mapa de bits é un formato gráfico, estándar dos sistemas operativos Windows de Microsoft. É un dos formatos de imaxe máis simples de desenvolver e de utilizar para programar, non sofre perda e case todos os programas de edición de imaxes recoñecen o formato polo que é moi popular, ademais mantén gran cantidade de información na imaxe. Porén debido ao seu gran tamaño en relación á súa resolución non se poden empregar en páxinas Web.
Seoane, As Pontes de García Rodríguez
San Xoán de Seoane é unha parroquia que se localiza no oeste do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2014 tiña 8 habitantes (3 mulleres e 5 homes) distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 9 habitantes.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Historia
Esta parroquia, co seu antigo nome de San Xoán de Seixa segregouse do concello da Capela xunto coas de Bermui, Espiñaredo, San Pedro de Eume, Ribadeume, A Faeira e Goente que pasaron a integrarse no concello das Pontes de García Rodríguez en xullo de 1982.
A partir dos primeiros anos da década de 1970 foi perdendo entidades de poboación debido á expansión da escombreira da mina de lignito a ceo aberto das Pontes, ata quedar reducida aos dous lugares que actualmente a compoñen. No ano 1985 xa cambiara o seu antigo nome polo actual.
Península de Kola
miniatura|Península de Kola como parte da [[Rexión de Múrmansk.]]
Gonderande, O Caramiñal, A Pobra do Caramiñal
Gonderande é un lugar da parroquia do Caramiñal no concello coruñés da Pobra do Caramiñal na comarca do Barbanza. Tiña 22 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 11 eran homes e 11 eran mulleres.
Modey Lemon
Modey Lemon é unha banda estadounidense de garage rock procedente de Pittsburgh, Pensilvania. O grupo formouse no barrio de South Oakland en 1999 como un proxecto paralelo informal de Dean Swagger, un trío de rock que pasara o ano anterior actuando en festas universitarias. A formación orixinal estaba composta polo guitarrista Phil Boyd e o batería Paul Quattrone, naquel momento estudantes da Universidade de Pittsburgh. Realizaron os seus primeiros concertos na fin de semana de Halloween de 1999, realizando un concerto na WPTS 92.1 FM, a emisora da Universidade, onde interpretaron temas que pasarían a formar parte do seu álbum demo, House on the Hill, que posteriormente serían incluídos no seu disco de estrea en 2002.
George David Low
George David Low, nado en Cleveland, Ohio, o 19 de febreiro de 1956 e finado o 15 de marzo de 2008, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-32, STS-43 e STS-57.
Traxectoria
Low graduouse en enxeñaría física pola Universidade de Washington e Lee en 1978 e en enxeñaría mecánica pola Universidade Cornell en 1980, cun máster en aeronáutica e astronáutica pola Universidade Stanford en 1983.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1984, participando nas misións STS-32, STS-43 e STS-57 e pasando un total de 29,75 días no espazo.
Trichocereeae
Descrición
As plantas da tribo Trichocereeae son árbores, ás veces cubertas de ramas e arbustos. O talo non está xeralmente segmentado, globular ou columnar. As flores son xeralmente bastante grande en comparación coa planta, nacen nas partes laterais da planta e poden ser diúrnas ou nocturnas, dependendo da especie. O froito, xeralmente son bagas carnosas.
Distribución
As plantas desta tribo son orixinarias principalmente das subrexións do ecuador de América do Sur. Algunhas especies tamén se encontran nas Illas Galápagos.
Bouteiro, Sagra, O Carballiño
Bouteiro é un lugar da parroquia de Sagra no concello ourensán do Carballiño na comarca do Carballiño. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 13 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (9 homes e 11 mulleres).
Somede, As Pontes de García Rodríguez
San Mamede de Somede é unha parroquia que se localiza no norte do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2014 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres) distribuídos en 17 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 31 habitantes.
Historia
A parroquia foi creada en 1896 con lugares do Freixo e das Pontes. Desde 1900, inclusive, apareceu nos nomenclátores como As Pontes de García Rodríguez (San Mamede). No ano 2000 pasou a se denominar oficialmente Somede no canto de San Mamede.
Avelino González
Xosé Avelino González Fernández, coñecido como Avelino González, nado en Santo André de Comesaña (Vigo) en 1962, é un actor galego, narrador oral, director e tradutor de teatro, especialista en comedia, contacontos e animación de rúa. A súa irmá é Helena González Fernández. miniatura|Avelino González (esquerda) con [[Xesús Ron e Xulio Lago nunha entrevista.]]
Traxectoria
Comezou a súa carreira no teatro en A Farándula (Vigo, 1980), compañía na que colaborou ata a súa desaparición. Fundador de Tranvía Teatro (1989), con Cándido Pazó, e de Ollomoltranvía (1993), deu o salto ao cine en 1987 con Gallego, no que ten feito filmes nos que destaca ¿A ti como se che di adeus? Na pequena pantalla ten actuado en programas de lecer (Arestora, Luar...), series (Mareas Vivas, Galicia Express...) e telefilmes (Condenado a vivir). O seu personaxe Miñato, da serie Padre Casares, é un dos que máis popularidade lle dan. Foi presidente da Asociación de Actores e Actrices de Galicia entre 2013 e 2015.
Cómpre salientar o seu traballo como narrador, actor, tradutor e director teatral. Nas súas historias o humor combínase cun emprego enxeñoso da lingua, a historia, a memoria, a literatura, a tradición oral e mais a crítica social e política. Mantén un fío de escrita creativa no Facebook, titulado "Blogme tendal" a partir de fotografías de roupa estendida, ao xeito das cousas de Castelao. Unha delas foi publicada na revista Luzes. Participou no audio-libro Contos de Castelao nas voces de Santiago Prego, Avelino González e Cándido Pazó editado polo Consello da Cultura Galega, 2010. Interveu na homenaxe a Xela Arias, con quen mantiña relación de amizade, que tivo lugar en Vigo en 2014, e mais no libro Xela Arias, quedas en nós.
Ten publicado, de maneira puntual, colaboracións sobre teatro nas revistas ADE: Teatro, Escaramuza, Información Teatral. A revista Luzes recolle unha das cousas de Blogme Tendal.
Narración oral ou contacontos
Ten participado en numerosos festivais de narración oral galegos e internacionais.
O espectáculo Vento mareiro xorde do Primeiro Concerto expansivo Nunca Máis organizado pola Plataforma contra a Burla Negra en 2003. Trátase dunha colaboración do narrador oral co Cuarteto Caramuxo. Nel recóllense historias viradas ao mar: unha copla do entroido de Cee sobre a caza de baleas e as factorías de Caneliñas e de Massó, un conto arredor da relación mítica de Galicia coas sereas, outra historia sobre un paisano de Noia chamado Andrucho que pasou de patrón de veleiro a patrón de gabarra no Amazonas organizando remesas de armas para a guerrilla colombiana, unha historia de pesca no Gran Sol. A narración oral combínase coa parte musical (habaneras, valses, pasodobres e jazz). "O contacontos é fonte de historias, sucesos e anécdotas amables, tráxicas ou canallas como contar a historia das baleas de Massó en Cangas e o xabón de La Toja; a da decadencia do acordeón por culpa das sereas que acaban bailando o tico-tico homenaxeando ós Acordeóns Mallo; ou a historia do Andrucho -de Avilés de Taramancos- que de patrón de veleiro na ría de Noia, converteuse, xa vello, en contrabandista no Amazonas. Os autores definen o espectáculo como bailable, «a medio camiño entre unha sesión de contacontos e a sesión vermouth."Vento mareiro foi o espectáculo máis representado en Galicia en 2005.
Algúns dos seus monólogos e contos son:
Activismo
Avelino González participa en accións reivindicativas, a prol da defensa da lingua e da cultura galegas, contra a censura e pola liberdade de expresión, a axuda aos campos de refuxiados do Sáhara, e sinalados movementos cidadáns en Galicia (Nunca máis...). Nalgúns casos participa prestando a súa imaxe pública:
Óblast de Múrmansk
miniatura|O óblast de Múrmansk no mapa de Rusia. O óblast de Múrmansk (en ruso: Му́рманская о́бласть) é unha entidade federal de Rusia (un óblast). Está situado no noroeste do país, sendo a súa capital a cidade de Múrmask. Ocupa unha superficie de 144.900 km², e acolle unha poboación de 892.534 persoas (segundo o censo do 2002).
Xeografía
Xeograficamente está situado principalmente na península de Kola, e forma parte da máis extensa Laponia, rexión que se estende por catro países. O óblast de Múrmansk linda coa república de Carelia (Rusia), co condado de Finnmark (Noruega) e Lappi (Finlandia). O condado sueco de Norrbotten está moi próximo tamén.
Pobo maxiar
Os maxiares ou húngaros, (en magyarok) é grupo étnico de Europa do leste, son os actuais poboadores de Hungría.
Historia e características
Orixinariamente tribos eslavas e finesas que baixaron da península de Kola e arredores cara a Hungría aproximadamente desde o s.IX que ocuparon o baleiro que os ávaros deixaron en Eslovaquia e Hungría. Iniciaron as súas incursións a primeiros do s.VII e fóronas intensificando ata acadar Saxonia, a Lotarinxia e mesmo Francia. Os actuais maxiares proveñen de tribos separadas dos grupos fino-ugros asentados ata o s.V nas estepas que se estenden entre os ríos Volga e Kama que se desprazaron cara aos territorios ao norte do Cáucaso e de Crimea. Aínda que etnicamente relacionados co grupo fino-ugro, as diversas migracións e a influencia doutros grupos asiático (ávaros, hunos, mongois) así como a influencia dos pobos otománs e iranianos, evidenciada nos modismos lingüísticos do idioma, obtida durante a migración maxiar cara ao oeste das estepas rusas, determinaron a diferenciación final do gurpo étnico mesmo antes do seu asentamento final nas rexións históricas de Pannonia e Dacia.
Durante a máxima extensión do pobo maxiar (ss.XI e XII) a influencia destes chegou desde os Cárpatos e Transilvania, e ao sur, ata a rexión localizada entre os ríos Sava e Drava.
A batalla do río Lechja supuxo a fin da época de incursións e o principio dos asentamentos nas chairas de Hungría. O reino maxiar foi o predecesor do reino de Hungría e as súas primeiras fronteiras estendíanse desde a Bohemia imperial ata os lindes dos montes Dálmatas, os límites da Bosnia bizantina e a fronteira norte de Eslovaquia. As súas primeiras incursións de expansión foron cara ao norte e o nordeste, lindando por fin co reino de Polonia. Tiveron unha rápida conversión ao catolicismo debido á herdanza maxiar da época das invasións (Polonia, Baviera, Saxonia, Lombardía e Austria, todas elas provincias cristiás) preto do novo milenio.
Na actualidade os maxiares representan o 92% da poboación de Hungría.
Morholt
Morholt, tamén coñecido como Marhalt, Morold ou Marhaus, é un cabaleiro irlandés e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña. Pídelle tributos ó rei Mark de Cornualla ata que é asasinado por Tristán, sobriño e defensor do rei Mark.
Copa Eva Duarte
Copa Eva Duarte é o nome que recibiu, entre 1947 e 1953, a competición futbolística española, organizada pola Real Federación Española de Fútbol, que enfrontaba ao campión da Liga española de fútbol e ao campión da Copa do Xeneralísimo. A Copa Eva Duarte foi, xa que logo, a competición predecesora da actual Supercopa de España.
Historia
A Copa Eva Duarte tivo o seu precedente en 1940, cando os campións de Liga e Copa enfrontáronse por primeira vez nunha final denominada Copa de Campións. A Copa de Campións, con todo, non tivo continuidade.
En 1945, o embaixador da Arxentina en España propuxo recuperar o enfrontamento entre os campións de Liga e Copa, e ofreceu un trofeo chamado Copa de Ouro Arxentina. Proclamouse campión o FC Barcelona que derrotou na final ao Athletic Club, nun espectacular partido que acabou co resultado de 5-4.
En 1946 non se disputou o trofeo e, en 1947, volveuse a disputar aínda que, de novo a proposta do embaixador arxentino, co nome de Copa Eva Duarte de Perón, xa que o trofeo foi doado pola esposa do entón presidente da República Arxentina. A competición disputaríase, baixo esa denominación, durante sete anos consecutivos ata o final da tempada 1952-1953, a causa do falecemento, en 1952, de Eva Duarte de Perón.
Luis Fraga Egusquiaguirre
Luis Manuel Fraga Egusquiaguirre, nado en Bilbao en 1958, é un político e alpinista español. Senador dende 1989 ata 2011.
Traxectoria
Estudou na Universidade Pontificia Comillas. Nas eleccións de 1993 foi elixido senador pola provincia de Guadalaxara polo Partido Popular. Volveu ser elixido senador en 1996, 2000 e 2004. Nas eleccións de 2008 volveu ser elixido senador pola provincia de Cuenca.
Vida persoal
É sobriño de Manuel Fraga.
Francesco Algarotti
Francesco Algarotti, nado en Venecia o 11 de decembro de 1712 e finado en Pisa o 3 de maio de 1764, foi un escritor, filósofo e crítico de arte italiano.
Traxectoria
Fillo dun rico mercador veneciano, estudou en Roma e Boloña, e aos vinte anos marchou a París, onde fixo amizade con Voltaire e escribiu Neutonianismo per le dame, libro de óptica. Logo dunha viaxe a Rusia, coñeceu a Frederico o Grande que o nomeou conde de Prusia en 1740, en 1754 despois de sete anos de residencia en Berlín e Dresden, retornou a Italia.
Pasca
Pasca é un concello colombiano que se atopa no departamento de Cundinamarca, coñecido polo seu museo arqueolóxico e pola Balsa muisca de ouro atopada nas súas terras (exhibida no Museo do Ouro de Bogotá). Atópase no Altiplano Cundiboyacense a unha distancia de 71 km da capital do país, Bogotá. Ten fronteira cos concellos de Fusagasugá, Sibaté e Soacha polo norte, Bogotá D.C. polo norte e leste, Arbeláez polo sur e Fusagasugá polo oeste.
Toponimia
O municipio antes da chegada dos españois era territorio dos muiscas e o seu nome en muysc cubun (lingua muisca) quere dicir «cercado do pai». Foi fundado en 1571 na expedición de Juan de Céspedes enviado por Gonzalo Jiménez de Quesada. Neste sector habitaban os pascas, pero o pobo atopábase situado nun sitio diferente do actual.
Historia
Pasca foi explorada en 1537 por Juan de Céspedes, nunha expedición enviada por Gonzalo Jiménez de Quesada.
O 24 de decembro de 1928, Carlos García e Enrique Liévano levan á vila os dous primeiros carros tirados por bois. Entre 1937 e 1940 créase a primeira empresa de transportes, a frota Unida.
En 1969 é atopada a Balsa muisca en ouro, que representa o ritual de El Dorado.
Mar de Flores
O mar de Flores (en indonesio, Laut Flores) é un pequeno mar do océano Índico localizado no interior do arquipélago indonesio, este mar é nomeado así pola illa de Flores, cuxas augas pertencen a Indonesia e Timor Oriental. Comprende unha superficie de 240.000 km².
Antònia Font
Habitualmente, clasifícanos como un grupo de pop, malia que eles manifestan que no momento de compoñer as cancións non teñen "prexuízos de estilo", e os temas son unha cousa que a miúdo sae espontaneamente.
O compositor dos temas é o guitarrista do grupo, Joan Miquel Oliver, que tamén edita discos en solitario e escribe letras doutros grupos, como Fora des Sembrat.
Orixe do nome
Circularon diferentes versións e lendas sobre a orixe do nome do grupo. A que historicamente tomou máis forza é a que di que "Antònia Font" era o nome dunha rapaza que tivera relacións amorosas con todos os membros da banda. Con todo, sempre que se lle pregunta ao grupo sobre o seu nome, responderon que se debe a unha compañeira de universidade que os acompañou durante o período de formación. Explican que se alegrou moito cando decidiron poñerlle o seu nome a un grupo formado só por homes.
Traxectoria
No ano 1997 Antònia Font gravou a súa primeira maqueta, onde había catro temas titulados Cibernauta Joan, L'Univers és una festa, Rumba e Es xifon és un aparato. Destacan por unhas letras imaxinativas e unha adaptación libre de diferentes estilos musicais. O primeiro concerto foi o mesmo ano nos quintos de Bunyola. A partir de aquí, o grupo comeza a tocar polos bares dos arredores de Mallorca ata a publicación do primeiro disco.
No 1999 gravaron nos estudios Tj Sò o seu primeiro disco titulado Antònia Font igual que o grupo, baixo a produción de Tomeu Janer.
Dous anos despois, o 17 de febreiro de 2001, presentaron o segundo en Barcelona: A Rússia. Nesta ocasión optaron polo continuismo, xa que no anterior traballo funcionara e a fórmula cultivada gustáballes, segundo opina Pau Debon, o cantante do grupo. Nestes dous discos xa están moi presentes os elementos sorprendentes.
O seu seguinte traballo discográfico, titulado Alegria, apareceu ao cabo dun ano. Sen abandonar o estilo, o ton e o ritmo das súas cancións, o cambio do segundo ao terceiro disco foi maior do que houbera entre o primeiro e o segundo.
Taxi, o cuarto traballo discográfico de Antònia Font, presentouse en 2004 e fíxoo acompañado de material audiovisual (un DVD e textos adxuntos).
No 2006 presentouse Batiscafo Katiuscas. Se el disc Taxi se caracterizaba por un contido relacionado co espazo exterior e os mundos e personaxes inventados, Batiscafo Katiuscas é unha viaxe interior na que a soidade e a melancolía están moi presentes.
En Coser i cantar, gravado cos cincuenta músicos de corda e vento da Bratislava Symphony Orchestra, e con arranxos do compositor contemporáneo Miquel Àngel Aguiló, reinterpretan vinte temas, nos que descobren unha perspectiva inédita da unión entre pop e sinfonía. Por aquesta esta obra, en xullo de 2008 recibiron o Premio Nacional de Música concedido pola Generalitat de Cataluña, no que destaca "a personal aportación á música pop-rock en catalán do quintento mallorquí".
12 de abril de 2011 saíu o seguinte CD da banda: Lamparetes, botando por terra así algúns rumores que anunciaban a fin da banda. O 22 de marzo adiantaron unha cación do CD: Clint Eastwood, tema que fai unha homenaxe ao cineasta.
Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
Santa María de Vilavella é unha parroquia que se localiza no sur do concello das Pontes de García Rodríguez. Segundo o IGE en 2019 tiña 167 habitantes (87 homes e 80 mulleres) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 2014 cando tiña 179 habitantes.
Marta Valcárcel
Marta Valcárcel Gómez, nada en Entenza (Salceda de Caselas) en 1981, é unha economista e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Licenciada en Ciencias Económicas pola Universidade de Vigo. Milita no PPdeG dende 2003. Nas eleccións municipais de 2007 foi elixida concelleira de Salvaterra de Miño e nomeada tenenta de alcalde. Nas eleccións autonómicas de 2009 foi elixida deputada do Parlamento de Galicia. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixida alcaldesa.
Cámara anecoica
miniatura|200px|Fotografía dunha cámara anecoica. Unha cámara anecoica é unha sala especialmente deseñada para absorber o son que incide sobre as paredes, o chan e o teito da mesma, anulando os efectos de eco e reverberación.
O son é unha onda que transmite enerxía mecánica a través dun medio material como un gas, un líquido ou un obxecto sólido. Desta forma, cando unha onda sonora incide sobre unha superficie dáse un efecto de reflexión. Na natureza dáse este fenómeno en calquera medio, agás no baleiro, onde o son non se pode propagar, e o froito das reflexións son os efectos de reverberación e eco.
Deseño da cámara anecoica
A sala anecoica está deseñada para reducir, na medida do posible, a reflexión do son. As cámaras anecoicas están illadas do exterior e constan dunhas paredes recubertas con cuñas en forma de pirámides ou prismas coas bases das mesmas apoiadas sobre a parede, construídas con materiais que absorben o son e aumentan a dispersión do escaso son que non se absorbe. Entre estes materiais están a fibra de vidro ou espumas.
Cámaras anecoicas de radiofrecuencia
As cámaras anecoicas de radiofrecuencia son recintos cunha blindaxe metálica nas paredes, a modo de gaiola de Faraday e forradas con material absorbente de radiofrecuencia no seu interior (distinto ao material absorbente acústico), a fin de illar de interferencia externa e simular condicións de espazo libre no interior. Estas cámaras de RF teñen múltiples aplicacións no campo das telecomunicacións, utilizándose para levar a cabo a medición de parámetros involucrados en comunicacións móbiles, fixas, satelitais ou incluso aeronáuticas. Medicións comúns son a taxa de absorción específica (SAR, Specific Absortion Rate) dos terminais móbiles, ou o deseño e caracterización de elementos radiantes tales como antenas e dipolos.
Top 14 2010-2011
A fase regular da tempada 2010-2011 do campionato francés de rugby comezou o 13 de agosto do 2010, chegou tras 26 xornadas ata abril do 2011, e en maio foron os playoffs polo título. Os 6 mellores equipos da tempada regular se clasificaron para estes playoffs. A final xogouse o 4 de xuño en París, no Stade de France.
Clasificación
120px|dereita|miniatura|Maxime Médard, do [[Stade Toulousain]] 210px|dereita|miniatura|Jonathan Wisniewski, do [[Racing Metro 92|Racing Metro]] Estatísticas do campionato:
Final
O encontro, arbitrado por Patrick Péchambert, comezou ás 20:45 h. do 4 de xuño. Stade Toulousain xogou co seu segundo equipamento, de cor branca, mentres que Montpellier HR vestíuse co seu primeiro equipamento, de cor azul. Na primeira metade do encontro pasaron 26 minutos ata que se estreou o taboleiro. Foi entón cando Timoci Nagusa, nunha xogada individual, acadou o único ensaio do encontro a prol de Montpellier HR, que Martín Bustos Moyano transformou, deixando o resultado en 0-7. No minuto 37 David Skrela anotou un golpe de castigo para deixar o resultado en 3-7 cando chegou tempo de descanso.
A segunda metade comezou cun drop de François Trinh-Duc no primeiro minuto a prol do Montpellier HR. O resultado era 3-10 a prol do equipo de Hérault. Montpellier HR xa non anotou ningún punto mais no resto do encontro. David Skrela sumou 2 golpes de castigo a prol do Stade Toulousain nos minutos 47 e 67, de xeito que o taboleiro sinalaba un estreito 9-10. Non obstante, a actuación do apertura francés foi desafortunada, xa que acertou só 3 dos 8 golpes de castigo que pateou. Nos derradeiros minutos Nicolas Bézy engadiu 2 golpes de castigo mais a prol do Stade Toulousain nos minutos 70 e 75, que lle deron a volta ó taboleiro, e deixaron o resultado no 15-10 definitivo. Despois diso Montpellier HR atacou á desesperada co obxectivo de acadar un ensaio antes de que o árbitro pitase o final do encontro, pero non foi quen. O equipo de Hérault perdeu o encontro nos derradeiros 20 minutos coincidindo con 2 sin bin, un do á Nagusa e outro do medio de melé suplente Paillaugue.
Con esta vitoria, o Stade Toulousain acadou o seu 18º título de campión francés, e valeu para curar a decepción pola eliminación do equipo nas semifinais da Heineken Cup fronte a Leinster Rugby un mes atrás.
Astarot
Astarot é un grupo cangués de rock. Naceu en 1983.
Historia
miniatura|dereita|250px Astarot nace no ano 1983 en Cangas do Morrazo (Pontevedra – Galicia).
En 1989 gravan nos estudios Musitron (Madrid) o seu primeiro vinilo "Donde se hospeda el pasado", coa produción de Alfredo Garrido. En 1990 o grupo quedou finalista no concurso Pop-Rock Gordons, organizado pola cadea de radio 40 Principales e celebrado na discoteca Oh de Madrid despois de presentarse xunto con setecentos grupos. A raíz deste concurso comezan a tocar no programa La quinta marcha, de Telecinco.
O terceiro disco é “Apuesta y gana”. Tamén gravado nos estudios Cormorán, inclúe por primeira vez dous temas en galego. Este traballo ábrelle as portas da televisión ao grupo que dende ese momento comezará a participar en multitude de eventos e programas musicais.
O quinto traballo, “O sentir dunha terra”, foi gravado nos Estudios Areamaster (Vigo) é o disco da consagración do grupo, e serve de homenaxe á cultura musical galega, con versións rocanroleiras de todo tipo de autores. Conta con colaboracións como Suso Vaamonde, Los Tamara, Mini (A Quenlla), Susana Seivane, Fuxan os Ventos, Javi Maneiro (Heredeiros da Crus), Saraibas ou Xocas.
O sexto disco é “Longa noite de pedra”, onde se musican poemas de grandes autores galegos, como Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Celso Emilio Ferreiro, Baldomero Iglesias, Bernardino Graña, Méndez Ferrín, Castelao ou Darío Xohán Cabana.
En 2012  o grupo comeza a preparar o seu sétimo traballo discográfico nos estudios Musitrón de Madrid, coa produción de Alfredo Garrido. Este novo traballo, “Séptimo pecado”, baséase nas composicións propias do grupo, sen deixar de lado as homenaxes á música da súa terra. O disco está formazo por dezaoito pistas, o maior proxecto discográfico emprendido por Astarot ata aquel entón. O traballo conta coas colaboracións de Rosa Cedrón, Joaquín Padilla e Jose Luis Garrido.
No ano 2015 edítase o DVD "Fusión" rexistrado nun concerto en Cangas do Morrazo en conxunto coa Banda de Música Bellas Artes e a Coral Lestonac, diánte de 12.000 persóas.
No ano 2017 publican “Una vida en un segundo” un dobre traballo con 13 temas inéditos e 8 clásicos galegos. Astarot coquetea co rock sinfónico incluíndo en bóa parte dos seus temas unha orquestra de corda dirixida polo venezolano David Moreira. Temas portentes, medios tempos e baladas propias do rock clásico. O traballo conta coa colaboración de Alberto Cereijo (N.E.O., Los Suaves). Gravado nos Estudios Musitrón (Madrid) baixo a produción de José Luís Garrido.
No 2023, Astarot prepárase para celebrar o seu 40 aniversario cun concerto especial, cheo de colaboracións e acto seguido unha xira de presentación que os levará por varios puntos da xeografía galega e parte do territorio estatal.
Thierry Henry
Thierry Daniel Henry, nado o 7 de agosto de 1977 en Les Ulis, é un exfutbolista francés. Xogou de dianteiro para o AS Monaco, Juventus, Arsenal, Barcelona e New York Red Bulls. Ademais, foi internacional coa selección francesa, coa que disputou 123 partidos.
Henry é o máximo goleador histórico da selección de Francia (51 goles), máximo goleador histórico do Arsenal FC (228 goles) e 3º máximo goleador da historia da Liga de Campións (51 goles).
AS Monaco
A carreira profesional de Thierry Henry comezou con 17 anos no AS Monaco que adestraba Arsène Wenger. Durante 2 anos xogou poucos encontros, e na posición de extremo, xa que a posición de dianteiro era para o brasileiro Sonny Anderson. En 1995 chegou ó club o adestrador Jean Tigana, quen fixo de Henry un xogador titular, que daquela salientaba mais polas asistencias que polos goles. Na tempada 1996-97 o AS Monaco gañou a Ligue 1. Ó ano seguinte o equipo caeu nas semifinais da Liga de Campións diante do Juventus FC de Zidane e Del Piero, eliminando antes ó Manchester United en cuartos de final. Henry foi o segundo máximo goleador da competición con 7 goles, saltando á fama do fútbol europeo. Nese verán de 1998, Henry foi chamado para xogar o Mundial coa selección francesa, que se proclamou campioa. Henry foi o máximo goleador do equipo francés con 3 goles.
Juventus FC
A mediados da tempada 1998-99 Henry foi contratado pola Juventus FC a cambio de 17 millóns de euros, pero o seu estilo de xogo non funcionou no equipo turinés, de xeito que no verán de 1999 o Arsenal FC adestrado por Arsène Wenger pagou 15 millóns de euros polo xogador francés.
Arsenal FC
No Arsenal FC compartiu o ataque gunner co holandés Dennis Bergkamp. Nos 2 primeiros anos o Arsenal acadou o subcampionato da Premier League, marcando 17 goles por tempada. No verán do ano 2000 Henry foi de novo campión con Francia, esta vez na Eurocopa, sendo el de novo o máximo goleador do equipo con 3 goles. Na tempada 2001-02 o Arsenal gañou a Premier League, a FA Cup e Henry foi o máximo goleador da liga con 24 goles.
Nas dúas seguintes tempadas Henry quedou 2º no FIFA World Player detrás de Zidane e Ronaldinho. En 2003 recibiu o Balón de Prata, mentres que en 2004 e 2005 foi Bota de Ouro. Gañador da Premier de novo en 2004, e da FA Cup en 2003 e 2005; en 2003, 2004 e 2005 repetiu como máximo goleador da Premier League, e en 2006 recibiu o Balón de Bronce, despois de caer na final da Liga de Campións da UEFA 2005-06 fronte ó FC Barcelona, e na final do Mundial de Alemaña 2006 fronte a Italia. Nesta ocasión de novo Henry foi o máximo goleador francés no torneo.
FC Barcelona
O 23 de xuño de 2007 foi fichado polo FC Barcelona que adestraba Frank Rijkaard a cambio de 24 millóns de euros. O obxectivo de Henry no Barcelona era acadar o único gran título que non tiña no seu palmarés, a Liga de Campións da UEFA. No Barça tivo que adaptarse a xogar na posición de extremo pola esquerda, xa que os outros dous postos ofensivos pertencíanlles a Samuel Eto'o e Lionel Messi. No seu primeiro ano mostrou un xogo inferior ó que demostrara durante anos no Arsenal, e marcou só 19 goles en tódalas competicións. Porén, o éxito no club culé chegoulle na súa segunda tempada. Ese ano o equipo estreou adestrador, Pep Guardiola, que confiou en Thierry Henry dende o principio. O Barça fíxose con tódolos títulos en xogo, incluídas a Liga de Campións e a Liga española. Ese mesmo ano Henry marcou 2 goles no encontro de liga fronte ó Real Madrid xogado no Estadio Santiago Bernabéu que remataría co resultado de 2 a 6 a prol do conxunto catalán.
Princeton, Nova Jersey
miniatura|297x297px|Nassau Street, rúa principal de Princeton. Princeton é unha comunidade situada no condado de Mercer, Nova Jersey, Estados Unidos. A Universidade de Princeton está situada en devandita comunidade desde 1756. Aínda que Princeton é unha "cidade universitaria", hai outras institucións no seu territorio, incluíndo o Institute for Advanced Study, o Educational Testing Service (ETS), Opinion Research Corporation, Siemens Corporate Research, Bristol-Myers Squibb, Sarnoff Corporation, FMC Corporation, a Fundación Robert Wood Johnson, Amrep, Church and Dwight, Berlitz International, e a Dow Jones & Company.
A comunidade é equidistante entre Nova York e Filadelfia e está conectada con ambas desde o século XIX. Pódese ir ás dúas cidades por autoestrada.
A capital de Nova Jersey é a cidade de Trenton, pero a residencia oficial do gobernador está en Princeton desde 1945.
Thierry Henry
NY Red Bulls
O 14 de xullo de 2010 foi contratado polo New York Red Bulls da MLS estadounidense por 4 anos. Co seu contrato de 5'6 millóns de dólares por tempada converteuse no xogador mellor pagado da liga, xunto a David Beckham.
Princeton, Nova Jersey
A pesar de que tradicionalmente os princetonianos teñen unha forte identidade, a comunidade está composta de dúas entidades separadas: un municipio e un borough.
O borough central está completamente rodeado polo municipio. O borough separouse do municipio en 1894 nunha disputa por taxas escolares; as dúas municipalidades máis tarde formaron o Princeton Rexional Schools, e outros servizos públicos son controlados de maneira conxunta. Houbo tres referendos propondo a reunificación, pero foi rexeitada en todas as ocasións. O borough contén a rúa Nassau, a principal rúa comercial, a maior parte do campus da universidade, e a maior parte dos suburbios creados logo da segunda guerra mundial. O borough e o municipio teñen unha poboación de aproximadamente 30.000 habitantes.
Clima
Princeton posúe un clima continental húmido, e xeralmente ten invernos fríos e veráns cálidos e húmidos. De acordo a Weather.com, a temperatura máis baixa rexistrada en Princeton foi de -27 °C, o 28 de xaneiro de 1935, e a máis alta, de 41 °C, o 9 de xullo de 1936.
Educación
A Universidade de Princeton é o elemento dominante da comunidade. O seu campus principal está situado en Nassau Street no borough e ao sur do municipio.
O Curro, San Cosme de Piñeiro, A Pastoriza
O Curro é un lugar da parroquia de San Cosme de Piñeiro no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 3 habitantes (3 mulleres).
Castro de Mugardos
Castro de Mugardos é un castro de cumio fortificado de Mugardos. Ten forma case circular duns cen metros de diámetro. Atópase moi danado por construción de infraestruturas, estradas, vivendas e ata un instituto hai na croa.
Cactoideae
Cactoideae é unha subfamilia pertencente á familia Cactaceae. Ten as seguintes tribos e xéneros.
Svetlana Goršenina
Traxectoria
Especializada en Asia Central, é lectora asociada no Collège de France, onde é catedrática de Historia e Cultura da Asia Central Preislámica. Traballa principalmente en lingua francesa. Baixo a dirección de Galina Pougatchenkova e Valery Germanov defendeu a súa disertación sobre a epistemoloxía da arqueoloxía e a historia da arte de Asia Central.
Castro de Baroña
O castro de Baroña é un castro situado na parroquia de Baroña, no concello de Porto do Son, provincia da Coruña. O asentamento está construído nunha península, situándose a súa ocupación nos séculos I a.C. e I d.C.
Descrición
Posuía dúas murallas ao seu redor e consérvanse 20 vivendas circulares ou alongadas.
Olav II de Dinamarca
Traxectoria
Olav era fillo de Haakon VI de Noruega e Margarida I de Dinamarca. Haakon era fillo do rei Magno II de Suecia e de Margareth, filla do rei Valdemar IV de Dinamarca. Despois de Olav, ningún rei noruegués naceu en chan noruegués por máis de 550 anos, até que o príncipe Harald naceu en 1937. A súa morte foi o fin da liña masculina da Dinastía Folkung en Suecia.
Castro de Baroña
Descrición
No istmo que une o poboado ao castro escavouse un foxo de catro metros de ancho e tres de fondo que constitúe a primeira liña de defensa. A continuación hai unha muralla consistente en dous muros de cachotería case paralelos cun recheo de area e pedras. Pénsase que orixinariamente continuaba até conectar coa muralla do poboado, creando un espazo probabelmente non ocupado con vivendas.
Olav II de Dinamarca
Traxectoria
Olav herdou o trono de Dinamarca a través da súa nai, e o trono noruegués a través do seu pai. Foi electo formalmente Rei de Suecia en 1385, a pesar de ser apenas un adolescente e, polo tanto, a súa nai sería a rexente. A súa morte prematura en 1387, tornou á súa nai, Margarida I de Dinamarca capaz de unir os tres reinos escandinavos nunha unión sobre unha soa coroa como a Unión de Kalmar en 1397.
Castro de Baroña
Descrición
A muralla principal, ben conservada, conta con dous panos. Un deles, á dereita, consiste en tres muros de cachotería que soben graduados e o da esquerda é semellante ao do istmo. Á dereita da abertura de entrada houbo un cubo defensivo e os muros estréitanse, polo que se supón que se fechaba cunha porta que non deixaría pasar os carros. Posibelmente, a muralla arrodeaba o castro case completamente.
A entrada ao interior consiste nunha rampla. A zona habitada estrutúrase en catro áreas. Na primeira, á esquerda hai unha construción na que había un banco corrido ou, segundo outra interpretación, un simple alicerce. Nela acháronse unha lareira, un furado para un poste e varios ladrillos de barro. Puido ser unha forxa. Fronte á porta da muralla hai outras construcións ovais con vestíbulo e outra que tamén puido ter sido outra forxa.
O sector seguinte está separado por un muro, que talvez servía para conter a terra, e pásase a el subindo unhas escaleiras, as mellor conservadas dos castros galegos. Distínguese un "barrio" de casas que delimita unha "praza" protexida do vento.
Un sendeiro leva ao sector máis alto do poboado, no que tamén hai construcións.
O poboado debeu de ser autosuficiente. Dentro do castro non hai auga, nin mananciais nin alxibes, polo que debeu ser preciso ila procurar no exterior. Pénsase que a alimentación tiña como principal fonte o mar: lapas, mexillóns, caramuxos e peixes; tamén se consumían bóvidos, cabras, ovellas e landras.
Hai restos de metalurxia (fornos), traballo da pedra e de tecido (fusaiolas).
Escavacións arqueolóxicas
O castro de Baroña foi escavado por primeira vez en 1933 por Sebastián González-García. As seguintes campañas arqueolóxicas foron as de J. M. Luengo (1969-1970), Francisco Calo Lourido e Teresa Soeiro (1980 a 1984), Francisco Calo en 1985 e Ánxel Concheiro en 1984, que o consolidou. O 21 de maio de 2012 iniciouse unha nova campaña de escavación e rehabilitación do castro.
O espolio do castro indica unha vida moi curta para esta construción. Nos niveis máis antigos recolléronse anacos dunha ánfora, probablemente de procedencia púnica, que poderían achegar por paralelismo ós séculos IV - III a.C., se ben aparecen mesturados con materiais do século I a.C. O xacemento foi ocupado entre os séculos I a.C. e finais do I d.C.
Peter Loy Chong
Peter Loy Chong, nado en Natovi (Fidxi) o 30 de xaneiro de 1961, é un eclesiástico católico latino, arcebispo metropolitano de Suva dende 2012.
Biografía
Peter Loy Chong naceu en Natovi, un porto da provincia de Teilevu, nas Fidxi. Foi ordenado sacerdote da arquidiocese de Suva polo arcebispo Petero Mataca, o 11 de xaneiro de 1992. O 19 de decembro de 2012 foi nomeado arcebispo metropolitano de Suva polo papa Bieito XVI. Recibiu a consagración episcopal de mans do seu predecesor Petero Mataca, o 8 de xuño de 2013, e tivo como co-consagradores principais ao bispo de Tonga Soane Patita Paini Mafi e ao arcebispo de Wellington John Atcherley Dew.
Unha breve historia do tempo
miniatura|[[Stephen Hawking, autor de A Brief History of Time, experimentando a ausencia de gravidade nun módulo da NASA.]]
Unha breve historia do tempo é un libro de divulgación científica escrito por Stephen Hawking en Lingua inglesa co título orixinal de A Brief History of Time: From the Big Bang to Black Holes, e publicado en 1988.
Sinopse
O tema principal do que fala este libro é a natureza do Universo e a importancia do tempo. Fala sobre o tempo, onde se encontran os buratos negros, o principio de incerteza, o espazo e o tempo (Teoría da relatividade) e a unificación da física. Trata sobre a evolución que sufriu o noso Universo; o seu pasado, presente e futuro.
Capítulo 2
Trata das teorías do movemento de Newton, do espazo absoluto, do tempo absoluto, de como a teoría da relatividade rematou co concepto do tempo absoluto, da teoría da relatividade especial e como resulta inconsistente coa teoría da gravitación de Newton e da teoría da relatividade xeral de Einstein.
Capítulo 3
Describe a evolución das teorías da expansión constante do universo.
Capítulo 4
Presenta a doutrina do determinismo en contraposición co principio de incerteza, de onde xorde a mecánica cuántica, que, de acordo a Hawking, podería unificarse coa relatividade xeral por medio dunha teoría completa. Aínda cando a dita teoría aínda non existe, si se coñecen algunhas das características que debe posuír.
Capítulo 6
Detalla o xeito de como se forman os buratos negros e como se podería pensar en que estes poderían considerarse o fin do tempo.
Capítulo 8
Cuestiónase acerca da orixe e o destino do universo, facendo alusión a crenzas teolóxicas e a dificultade de conciliar estas cos descubrimentos e teorías científicas máis recentes.
Capítulo 9
Analiza a evolución do concepto de "tempo", dende o tradicional pasando polo tempo "imaxinario" e as chamadas frechas do tempo que distinguen entre o pasado e o futuro.
Capítulo 10
Formúlase a conveniencia de integrar a unificación da física, mediante unha teoría consistente e completa que integre as diferentes ramas do coñecemento humano.
Capítulo 11
Presenta as conclusións do autor e a súa inquietude de integrar o pensamento filosófico co científico ata chegar a unha teoría completa comprensible para calquera ser humano.
Edicións
O libro foi traducido ao galego polo físico Jorge Mira, e publicado pola Universidade de Santiago de Compostela en 2018.
Garabás
O topónimo galego Garabás pode referirse a:
Feo
dereita|thumb|220px|[[Palleiro en Romanía, semellante aos galegos.]] dereita|thumb|220px|Monllo de feo na [[India.]] dereita|thumb|220px|[[Cabalos a comer feo.]]
O feo (ou feno en diversas gramáticas e dicionarios de rango inferior) é a herba dunha gramínea ou dunha leguminosa segada e seca que serve de alimento para o gando. As flores de pasto tamén adoitan ser parte dea mestura. As plantas que se utilizan comunmente para o feo inclúen a herba de Vigo (Lolium multiflorum) e o ballico ou raigrás (Lolium perenne), con mesturas doutras herbas e trevos (vermello, branco e subterráneo). A avea, o orxo e mailo trigo tamén adoitan formar parte do feo. En moitos países, a alforfa constitúe un feo de calidade superior, para o gando bovino e as bestas.
En climas secos e calorosos, o feo está formado de herbas bastas moi secas que teñen moi pouco valor nutricional, mais non existe outra alternativa para os granxeiros desas zonas.
O material das follas determina a calidade do feo. Os agricultores intentan xulgar o punto no que a folla dun prado acada o seu máximo antes de cortar a forraxe. O material segado déixase a enxugar de xeito que a maior parte da humidade se perda, pero o material siga rexo de abondo para que a maquinaria o poida apañar do chan e procesalo para o almacenar en fardos, balas ou en monllos.
Usos
O feo emprégase normalmente para alimentar a animais domésticos como as ovellas, cabras, vacas e cabalos cando ou onde non hai herba fresca de abondo, ou cando a herba fresca é demasiado rica para unha doada dixestión do animal. Os porcos poden alimentarse con feo, mais non dixiren a fibra das plantas moi eficientemente.
Fenificación
A fenificación ou seca da herba é a operación que consiste someter a desecamento á herba acabada de segar, normalmente pola acción do ar e sol.
Até finais do século XIX non se facían medrar herba e trevo xuntos porque as culturas rotaban. Porén, na estación de crecemento, normalmente a primavera, as granxas producían moita máis forraxe da que os animais podían consumir. Xusto cando o pasto acadaba o seu máximo, inmediatamente antes de que a herba florease se se atinaba ben, cortábase o pasto. Gran parte seguí a segarse con gadañas por cuadrillas de homes. Máis tarde, isto facíase con segadoras poxadas por bestas e, a partir dos anos 30, poxadas por tractores. Nos anos 30, unha boa xestión dos pastos demostrou que os pastos máis produtivos eran o ballico e o trevo, polo que se tomaban compromisos cando era a hora de segar. Máis tarde, algúns granxeiro facían cultivos especiais, como a alforfa, para conseguiren feo de alta calidade ou de propósitos especiais.
Posteriormente, o feo seco amoreábase arrastrándoo a man ou con máquinas, de xeito que formase unha pía lineal. Mentres se ía amoreando, o feo apañábase por outra cuadrilla. Ao principio isto facíase recolléndoo cunha forca nun carro ou nun camión, e máis tarde con angazos de feo enganchados a un automóbil, camión ou tractor. Como alternativa, o feo solto podíase colocar en feixes ou medas para o seu secado antes de recollelo.
O feo solto trasladábase a unha zona designada para o amoreamento —normalmente unha zona algo elevada para drenar a auga— onde se formaba unha pía de feo ou palleiro. A pía facíase a proba de auga (unha tarefa de considerábel habilidade) e o feo comprimíase baixo o seu propio peso e curábase pola liberación de calor da humidade residual do feo e das forzas de compresión. A pía arrodeábase dun valado para a separar do resto da leira. Cando facía falla, o palleiro abríase cun coitelo e cada día parte de el utilizábase para alimentar os animais. Dependendo da zona, o palleiro podía estar apoiado sobre dunha estrutura interna ou baixo un tellado móbil que se podía baixar mentres se retiraba feo.
Nalgunhas granxas, o feo solto almacenábase nun alpendre ou alboio, normalmente de xeito que se comprimise e curase. O feo podía almacenarse no sollado do alpendre, sobre dos animais, ou nunha palleira, especialmente deseñada para abeirar o feo.
Palleiro
Os palleiros ou medas son unha construción rústica, característica de lugares como o centro e norte da Península Ibérica ou zonas agrícolas de Romanía. Consiten nunha morea de palla ou de herba seca en forma de cono, que se fai na eira de tal xeito que non se molle coas choivas. Componse dun pau central de madeira sobre o que se acumula o feo cortado.