cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Shrimpton
Jean Rosemary Shrimpton, nada en High Wycombe (Buckinghamshire) o 6 de novembro de 1942, é unha modelo e actriz inglesa. Foi unha icona do Swinging London e é considerada como unha das primeiras supermodelos do mundo.
Apareceu nas portadas de numerosas revistas como Vogue, Harper Bazar, Vanity Fair, Glamour, Elle, Ladie's Home Journal, Newsweek ou Time. En 2012, Shrimpton foi nomeada por Time como unha das 100 iconas máis influentes de toda a historia. En 1967 protagonizou xunto a Paul Jones o filme Privilege.
Traxectoria
Jean Shrimpton medrou nunha granxa e foi educada no colexio católico de St. Bernard's Convent. Posteriormente, matriculouse no Langham Secretarial College aos dezasete anos. Unha entrevista co director Cy Endfield levouna a unha reunión fracasada co produtor do seu filme Mysterious Island; Endfield entón suxeriu que Jean asistise ó curso de modelaxe da Lucie Clayton Charm Academy. En 1960, á idade de 17 anos, comezou a traballar de modelo, aparecendo nas portadas de revistas populares como Vogue, Harper's Bazaar ou Vanity Fair.
A carreira de Shrimpton comezou a gañar prominencia debido ó seu traballo co fotógrafo David Bailey. Coñecéronse en 1960 nunha sesión fotográfica na que Shrimpton, quen por aquel entón era unha modelo descoñecida, estaba traballando co fotógrafo Brian Duffy para un anuncio de Kellog's. Duffy díxolle que ela era demasiado remirada para el, mais Bailey nin se inmutou.
A primeira sesión fotográfica de Shrimpton con Bailey foi en 1960 (a cal serviría tanto para Condé Nast Brides o 7 de decembro de 1960 como para o Vogue británico). Comezou a facerse coñecida no mundo da moda no tempo no que ela estaba a traballar con Bailey. . Shrimpton declarou que lle debe a súa carreira a Bailey, e el é citado a miúdo como o seu descubridor. Do mesmo xeito, ela era a súa musa e as fotografías dela axudáronlle a Bailey a aumentar a fama nos seus primeiros anos de carreira.
Durante a súa carreira, Shrimpton era amplamente mencionada como a "modelo mellor pagada do mundo" e "a modelo máis fotografada do planeta". Era considerada tamén como a "cara máis bonita do mundo" e "a rapariga máis fermosa do mundo". Foi bautizada como "The It Girl", "A Cara", "A Cara do Momento", e "A Cara dos sesenta". Glamour nomeouna como a súa "Modelo do ano" en xuño de 1963. Shrimpton contrastaba coas modelos de aire aristocrático dos anos 50 representando o aspecto do movemento youthquake do Swinging London dos 60, sendo incluso nomeada como o símbolo do mesmo movemento. Rompendo o popular molde de figuras voluptuosas coas súas longas pernas e delgada figura, foi apodada "The Shrimp" (a Gamba). Jean Shrimpton tamén foi coñecida pola súa longa melena con floco, a súa maquillaxe de ollos con longas pestanas, as cellas arqueadas e polos seus beizos carnosos.
Aquitania
Aquitania  (en éuscaro: Akitania, en francés: Aquitaine, en occitano: Aquitània, en poitevino-santoñés: Aguiéne), antigamente Guyenne ou Guienne (en occitano: Guiana), é unha das 26 rexións de Francia, na parte suroeste da Francia metropolitana, ao longo do Océano Atlántico e os montes Pireneos.
Jean Shrimpton
Traxectoria
Shrimpton axudou tamén á fama da minisaia. En 1965, fixo dúas semanas de visita promocional a Australia, patrocinada polo Victoria Racing Club e por unha empresa de fibra sintética local que a contratou para promocionar unha gama de vestidos novos feitos de Orlon. Pagóuselle por isto 2000 ₤, o cal era unha suma enorme no tempo. Causou unha sensación en Melbourne cando chegou para o Derby de Victoria, xa que leva un vestido recto branco feito por Colin Rolfe o cal acababa 10 cm por riba dos seus xeonllos. Non levou ningún chapeu, medias ou luvas, e lucía un reloxo de home, o cal era infrecuente no tempo. Shrimpton non era consciente de que causaría tal reacción na comunidade de Melbourne e nos medios de comunicación.
Aquitania
O nome da rexión provén do nome da antiga provincia romana de Aquitania ou "país das augas". Na Idade Media foi un reino e máis tarde un ducado, cunhas fronteiras considerablemente meirandes que os modernas. A súa capital é Bordeos.
A raíz da reforma territorial de 2014 fusionouse coas rexións Poitou-Charente e Lemosín para formar a rexión Nova-Aquitania.
Jean Shrimpton
Traxectoria
No seu artigo "The Man in the Bill Blass Suit", Nora Ephron fala sobre o tempo no que Jean Shrimpton posou para un anuncio de Revlon cun vestido antigo branco de encaixe cun cinto de Chantilly deseñado por Blass. Minutos despois de que o anuncio fora posto nas drogarías, a central de Revlon recibiu numerosas chamadas de mulleres preguntando onde podían mercar o vestido.
Aquitania
Provincia romana
miniatura|esquerda|A provincia romana de Aquitania Durante a conquista romana da Galia por Xulio César, chamouse Aquitania ao territorio ao sur do Garona, habitado por un pobo de xinetes que o propio César cualifica de afín aos iberos. Segundo algunha teorías o topónimo pode derivar da palabra latina para xineta: equites, ou derivan de "aqua" (auga) pola abundancia de balnearios, como por exemplo Dax (Aquae Tarbellicae).
Jean Shrimpton
Traxectoria
Shrimpton é apodada como "Jeannie Shrimpton" na canción "Behind the Wall of Sleep" do grupo The Smithereens, no ano 1986.
Aquitania
Provincia romana
O César encargou a Crasus someter a Aquitania, tarefa que foi rematando pouco a pouco. Finalmente no ano 27 a.C. a Galia dividiuse en tres provincias: a Galia Aquitana (con capital en Burdigala), a Galia Celta e a Galia Belga. No século II a parte sur converteuse na provincia de Novempopulania (ou Aquitania Tertia) separada do resto da Gallia Aquitania. O resto dividiuse en dúas provincias: Aquitania Prima (ao nordeste con capital a Bourges) e Aquitania Secunda (noroeste con capital a Burdigala ou Bordeos).
No ano 297 Diocleciano dividiu á Galia en 120 cidade repartidas en 17 provincias. A Novempopulania tiña 12 cidades. Ocupada polos visigodos o 412 o rei Walia (415-418) fixo recoñecer á Aquitania Secunda polo emperador Flavio Honorio.
Estanislao Reverter
Estanislao Reverter Sequeiros, nado en Ourense o 1 de outubro de 1929 e finado o 3 de febreiro de 1991, tamén coñecido como Lalao, foi un político de UCD, piloto de rally, impulsor do Rally de Ourense, director da Escudería Ourense, construtor do Alpinche e un dos pais do automobilismo en Galicia.
Aquitania
Idade Media
Durante a Alta Idade Media foi o territorio ampliado o que levou o nome de Aquitania, incluíndo a cidade de Tolosa. Esta Aquitania foi primeiro entregada aos visigodos, despois conquistada polos francos e finalmente estruturada como Ducado independente. A rexión ao sur do Garona recibía entón o nome de Vasconia (de onde procede Gascuña) e permaneceu independente, uníndose logo ao Ducado de Aquitania. Finalmente o Ducado de Aquitania e Vasconia acabou cedendo á presión dos francos carolinxios tras a invasión musulmá.
Jean Shrimpton
Vida persoal
Shrimpton e Bailey comezaron a saír pouco despois de comezar a traballar xuntos e posteriormente tiveron unha relación que durou catro anos, rematando en 1964. Durante o tempo que estiveron xuntos, Bailey aínda estaba casado coa súa primeira muller Rosemary Bramble, deixándoa tras nove meses e divorciándose despois para estar con Shrimpton.
Estanislao Reverter
Traxectoria
Debutou como piloto de carreiras en 1955 no Trofeo FASA Renault cun Renault 4/4. Competiu durante toda a súa carreira coa Escudería Ourense, que dirixiu entre 1968 e 1980, e coa que participou como organizador do Rally de Ourense. Tivo como copilotos a Antonio Colemán, Jorge Glass, Ventura, Eloy Rodríguez, Vázquez, Facas, Antonio Reverter, José Luis Sala e Luis Reverter.
Jean Shrimpton
Vida persoal
Un dos idilios máis coñecidos de Shrimpton foi co actor Terence Stamp. Jean casou co fotógrafo Michael Cox en 1979 cando levaba catro meses grávida do seu fillo Thaddeus (nacido en 1979). Xuntos posúen o Abbey Hotel en Penzance, Cornwall, agora xestionado por Thaddeus e a súa familia. A súa irmá máis nova Chrissie era tamén actriz, vinculada a Mick Jagger e Steve Marriott do grupo Small Faces.
O 26 de xaneiro de 2012 a historia da súa relación con David Bailey foi dramatizada nun filme da BBC, con Karen Gillan no papel de Shrimpton.
Estanislao Reverter
Traxectoria
En 1969 foi elixido concelleiro de Ourense polo terzo familiar, pero o seu nomeamento foi impedido polo gobernador civil por mor das afinidades republicanas da súa familia.
En 1977 foi elixido deputado nas primeiras eleccións xerais, sendo o número 3 na lista da UCD pola provincia de Ourense. En 1979 deixou o seu escano, ao remate da lexislatura, e posteriormente deixou tamén a UCD como consecuencia duns problemas económicos. Tamén foi expulsado pola mesma razón, en 1980, da executiva da Federación Española de Automobilismo.
Alpinche
O "Alpine-Porsche" foi un vehículo construído por Reverter no seu taller de Ourense, mesturando a carrozaría do Alpine A110 e o motor dun Porsche. A súa matrícula era OR-31516. Foi alcumado nun inicio como "Realpor" (acrónimo de Reverter, Alpine e Porsche), e logo bautizado como Alpinche. Despois da súa primeira versión feita en 1971, contou con catro evolucións diferentes, provocadas xeralmente por accidentes ou golpes, e nas que Reverter buscaba sempre melloralo. Foi utilizado en probas de rally por Reverter, José Pavón e Beny Fernández. Deixou de usarse en 1975, tras un accidente no Rally del Sherry, e foi restaurado en 2022.
Homenaxes
Foille concedida a medalla de prata ao Mérito Deportivo. Trala súa morte en 1991, o Rally de Ourense pasou a chamarse Rally de Ourense, memorial Estanislao Reverter.
En 2006 inaugurouse en Ourense unha escultura de bronce feita por Ramón Conde Bermúdez en homenaxe a Reverter, Antonio Colemán e o Alpinche. Alí celebraron o título de campións de España de rallys do 2009 Sergio e Diego Vallejo, en homenaxe á Escudería Ourense.
Aquitania
Xeografía
miniatura|261px|Praia de Arcachon, nas [[Landas]] Aquitania ten unha superficie de 41.400 km2, o que supón o 7,6% da superficie total de todo o estado francés, ocupando o cuarto posto en superficie de entre tódalas rexións de Francia.
Limita ao suroeste polo río Bidasoa que a separa de País Vasco e polo mar Cantábrico dende a desembocadura do río Bidasoa até a do río Adur, ao oeste polo océano Atlántico dende a désembocadura do río Adur até o estuario da Garona , zona coñecida popularmente de cara ao turismo como a Costa de Prata (Côte d'Argent). Ao sur, está limitada polos Pireneos, que a separan de Aragón e Navarra.
Demografía
Aquitania ten unha Poboación 3 119 778, sendo a sexta rexión máis poboada. Isto xunto a súa grande extensión fai que teña unha densidade de poboación relativamente baixa de 76 hab/km2, o que o fai ocupar o posto número dezaseis nas rexións francesas por densidade.
As cidades máis importantes son (entre paréntese poboación en 2006):
Administración
O Consello rexional de Aquitania está composto por 85 membros e encárgase de facer e aplicar na rexión as leis feitas e aprobadas polo goberno central de París. Porén, non ten ningún tipo de poder lexislativo independente nin operatividade propia. esquerda|370px
Departamentos
Dentro da Rexión de Aquitania atópanse cinco departamentos:
Economía
miniatura|dereita|Casa tradicional Vasca no [[Iparralde, ao sur de Aquitania]] En 2001 o PIB cifrábase en 63,8 miles de millones de euros, sendo un total do 4,4% da riqueza do estado, colocando á rexión no sexto lugar na clasificación francesa.
O sector predominante da rexión é o servizos, que supón un 71,5% do total, seguido pola industria cun 17,1% (por baixo da media francesa do 20,3%), agricultura 5,9% (unha cifra moi alto en comparación co resto do estado, que é do 2,8%) e construción 5,5%.
Linguas
miniatura|Letreiro Bilingüe Vasco-Francés miniatura|Place de la Bourse, en [[Bordeos]]
A parte do francés na Aquitania fálanse outras dúas linguas (tres se se distingue o gascón do occitano): o éuscaro e o occitano.
Con respecto ao occitano os dialectos falados na Aquitania son:
Segundo un estudo realizado polo INSEE en 1999, os falantes de occitano en Aquitania son 160.600, na súa meirande parte nas zonas rurais, sendo unha cuarta parte deles agricultores. Este mundo agrícola e rural segue sendo unha especie de guardián do occitano na Dordoña, onde esta lingua está relativamente máis xeneralizada, nas Landas e nos Pireneos Atlánticos.
En canto ao éuscaro é tradicionalmente falado na parte occidental dos Pireneos Atlánticos, nas provincias vascas de Baixa Navarra, Lapurdi e Zuberoa. No País Vasco Francés ou Iparralde, hai 63.000 falantes adultos de vasco e no resto da Aquitania uns 11.000.
Cómpre destacar que de xeito moi limitado tamén é falado o Poitevin-saintongeais, idioma de Oïl, que se fala no Pays de Gabay, ao norte da Gironda, no enclave de Little Gavacherie, e no extremo oeste do Périgord.
Viño de Bordeos
A rexión de Bordeos é fogar dos máis prestixiosos produtores de viño do mundo. Tanto os tintos como os brancos se elaboran aquí. Existen ao redor de 14.000 produtores de viño, 117.514 ha de viñedos, 400 comerciantes e un volume de negocio de 14,500 millóns de euros.
A rexión vinícola de Bordeos está dividida en dúas subrexións, incluídas Saint Émilion, Pomerol, Médoc e Graves. Os cinco viños tintos premier cru (catro dende Médoc e unha, Château Haut-Brion, dende Graves), instituídos pola Clasificación oficial de vinos de Bordeos de 1855 están entre os máis buscados e caros do mundo: Château Lafite Rothschild, Château Margaux, Château Latour, Château Haut-Brion e Château Mouton Rothschild.
Estado da India
miniatura|400px|Territorios do [[Imperio Portugués na India.]] O Estado da India, tamén coñecido por India Portuguesa, designa o grupo de territorios ocupados por Portugal na India, en época do Imperio Portugués. Cando se deu a independencia da India en 1947, Portugal detentaba os dereitos sobre varios enclaves na costa indiana, cuxa pose datava da época dos Descubrimentos, logo despois da ligazón marítima ter sido establecida por Vasco da Gama. Entre estes territorios, incluíanse:
Moitas veces a India Portuguesa é referida como apenas Goa, xa que esta foi, durante anos, a principal praza comercial.
Historia
O primeiro contacto português coa India produciuse o 20 de maio de 1498, cando Vasco da Gama atracou en Calecute (actual Kozhikode). Logo dalgúns conflitos cos mercadores árabes, que detentaban o monopolio das especias a través de rutas terrestres, Vasco da Gama conseguiu asegurar unha carta de concesión para os trocos comerciais co Samorim, o gobernador de Calecute. Aí deixou algúns portugueses para estableceren un porto comercial.
En 1510, o almirante Afonso de Albuquerque derrotou os sultáns de Bijapur, nunha disputa entre a soberanía do territorio de Timayya, o que levaría ao estabelecemento dos portugueses na Vella Goa. Goa converteuse deste xeito no centro do goberno da India, e o lugar de residencia para o vicerrei da India.
Entre tanto, os portugueses conquistaban varios territorios aos sultáns de Gujarat: Damão (ocupado en 1531, formalmente cedido en 1539), Salsette, Bombaín e Bazaín (ocupado en 1534) e Diu (cedido en 1535). Estas posesións converteríanse na provincia do Norte do Estado da India, estendéndose por 100 km de costa desde Damão a Chaul. A provincia era gobernada a partir da fortaleza de Chaul. Bombaín sería cedida ao Reino Unido en 1661 como dote do casamento entre a princesa Catarina de Bragança e Carlos II de Inglaterra. A maioría da provincia foi, entre mentres, perdida para os Maratha ata 1739 e Portugal apoderouse de Dadrá e Nagar-Haveli en 1779. miniatura|esquerda|200px|Rupia da India Portuguesa. Após a independencia dos británicos en 1947, Portugal rexeitou acceder á petición da India de prescindir das súas posesións. Porén, a actitude era condenada polo Tribunal Internacional e pola Asemblea das Nacións Unidas que se pronunciaron a prol da India.
En 1954, Portugal perdía os primeiros territorios ultramarinos: Dadrá e Nagar-Haveli. A India prohibiu a Portugal desprazar militares para a súa defensa, e anexou os enclaves en agosto de 1961. En decembro de 1961, a Unión India invadía os territorios de Goa, Damão e Diu. Porén, Salazar negouse a recoñecer a soberanía india sobre os territorios, manténdoos representados na Assemblea Nacional portuguesa ata 1974, ano no que se produciu a Revolución dos Cravos. A partir de entón, Portugal puide restablecer as relacións diplomáticas coa India, comezando polo recoñecemento da soberanía india sobre o antigo Estado Portugués da India. Porén, foi outorgado poder escoller a cidadanía portuguesa aos seus habitantes.
Arroz
O arroz necesita de auga en abundancia e man de obra intensiva. Dáse ben mesmo en terreos moi inclinados e é costume, nos países do sueste asiático encontrárense socalcos onde se cultiva.
É o terceiro maior cultivo cerealista do mundo, só superado polo millo e o trigo.
Historia do cultivo
miniatura|Arroz con [[bacallau e espárragos]] miniatura|left|[[Hiroshige|Utagawa Hiroshige ,Campo de arroz na provincia de Oki, vista de O-Yama.]]
O cultivo de secaño introduciuse no Xapón e Corea aproximadamente no 1000 a. C. O posterior arroz de alagamento en agricultura intensiva foi en Corea entre 850 a 500 a. C., e pasou ao Xapón polos Yayoi arredor do 300.
O. sativa adaptouse no medio-leste europeo e o Mediterráneo contra o 800. Os árabes levárono á Península Ibérica cando a conquistaron no 711. Despois da metade do século XV, o arroz chega a toda Italia e despois a Francia, espallándose a todo o continente durante as grandes exploracións europeas. En 1694, o arroz arribou a Carolina do Sur, probabelmente orixinario de Madagascar. Os españois levaron o arroz a América do Sur a principios do século XVIII. Nunca foi un cultivo moi común en Galiza, porén como alimento é esencial na gastronomía galega.
Na época colonial dos Estados Unidos, especialmente en Carolina do Sur e Xeorxia medrou moito o cultivo de arroz en parte pola man de obra dos escravos vidos de Senegambia (África occidental). Polo porto de Charleston entraron o 40% de todos os escravos norteamericanos. Os escravos desa rexión de África tiñan o prezo máis alto, xa que coñecían ben o cultivo do arroz; traballaron en plantacións de Georgetown, Charleston, e Savannah. Os escravos aprendéronlles aos donos dos campos a choer e alagar as leiras. Ao principio, o arroz apañábase a man con fouciños de madeira e deitábase en queipos. A invención da colleitadora e a nova hidráulica dos muíños (inventada en 1787 por Jonathan Lucas) incrementaron a produtividade da cultura e supuxeron un grande avance. O cultivo de arroz no suroeste dos EUA fíxose menos rendíbel coa ilegalización da escravitude despois da Guerra Civil Norteamericana.
Produción mundial e mercado
A produción mundial de arroz foi subindo nas últimas décadas, dende os 200 millóns de Tm. en 1960 até os 600 millóns de Tm. en 2004. O arroz refinado (branco) supón o 68 % do arroz moreno en peso. En 2004, os tres produtores máis importantes foron China (31 % da produción mundial), India (20 %), e Indonesia (9 %). Porén só o 6 % do arroz é comercializado internacionalmente; os tres principais países exportadores son Tailandia (26 %), Vietnam (15 %), e os Estados Unidos (11 %), mentres que os tres importadores máis importantes son: Indonesia (14 %), Bangladesh (4 %), e o Brasil (3 %).
O 2006 producíronse 420 millóns de toneladas de arroz a nivel mundial, mais só 25 millóns foron exportados.
Nutrición humana
O arroz aporta 360 kcal (1510 kJ) cada 100 g, 79% de glícidos, 7% de proteínas e 1% de graxas. Aínda que se están a realizar novo sistemas de procesamento industrial do arroz común sen casca que preservan gran parte dos nutrientes mediante un tratamento previo con vapor de auga, e tamén novas especies transxénicas que engaden nutrientes (por exemplo desde 2000 existe arroz transxénico amarelo, arroz dourado, chamado así por posuír caroteno nos seus grans). E é que a meirande parte das vitaminas do arroz adóitanse perder en gran proporción (até un -85% das vitaminas) cos procesos de refinado e puído. O consumo do arroz convencional branco (non enriquecido), provoca un déficit de gran parte do complexo vitamínico B que pode dar lugar á doenza chamada beriberi. Por outra banda o consumo moi frecuente de arroz refinado ou branco (sen casca) adoite comportar o estrinximento pola falla de contido en fibras se esta non se subministra con outros alimentos. O arroz é, logo, moi útil en caso de diarreas porque, formando parte de axeitadas formulacións con auga e electrólitos, axuda a que se reduza esta e mellora a absorción de líquido.
Propiedades
Indicacións antidiarreico, demulcente, antiinflamatorio. En uso tópico empregado como vehículo de calor, é antiinfloxístico, analxésico e facilita a drenaxe de furúnculos e abscesos. O arroz moreno, pola súa riqueza en fibra, compórtase como laxante e hipolipemiante. Arroz branco, fariña: Gastrite, diarreas, síndrome do intestino irritábel, úlceras gastroduodenais, colite ulcerosas, enfermidade de Crohn. Afeccións cutáneas, inflamacións osteoarticulares, contracturas musculares, traumatismos, furúnculos, abscesos. Arroz moreno: estrinximento, hiperlipidemias, prevención da arteriosclerose.
Úsanse os froitos (grans de arroz). Uso tópico: aplicado en forma de emplastos quentes.
Pratos de arroz
O arroz é un ingrediente fundamental da cociña de moitísimas culturas incluídas a mediterránea e a atlántica (galega). No País Valenciano, as Illas Baleares e Murcia existen numerosas variantes deste prato, popularmente coñecidos como paella. Así temos o arroz de lagosta, o arroz negro, o arroz a banda, o arròs brut' (arroz con codia), arròs amb fesols i naps, arroz no forno, arrossejat, arroz huertano, arroz en caldero'' (típico do Mar Menor) etc. O arroz con lebre é típico da cociña castelá.
Noutras cociñas mediterráneas o arroz é moi importante: o rissotto italiano (feito con arroz arborio ou carnaroli), o arroz turco, e os arroces con carnes do Cáucaso; tamén son de salientar as variantes hispanoamericanas de pratos de arroz como o arroz á cubana ou o arroz con polo.
Inevitabelmente presente na cociña asiática (innumerábeis receitas de arroz orientais: arroz fritido (tres delicias), arroz glutinoso) e árabe. Son coñecidos os arroces pilaf da India, ou o arroz fervido coma acompañante básico nos xantares chineses. No Xapón fanse con arroz os diferentes rolos e coma soporte do suxi (arroz fervido adubado con vinagre de arroz, sal e azucre).
O arroz doce é tamén unha sobremesa común en Europa (arroz con leite) e Asia.
O arroz en Galiza
Aínda que o arroz non se cultiva en Galiza, o seu consumo no país é grande, pois constitúe unha base da alimentación, o mesmo que en gran parte do globo, polos suculentos e variadísimos pratos que con el se fan, algúns dos cales son clásicos nas festas das aldeas (arroz caldoso, arroz con chícharos, arroz con lumbrigante, arroces con carnes...). A cociña galega utiliza o arroz nos diversos guisos e condimentacións que son comúns na vida ordinaria, pero ademais constitúe unha sobremesa de obriga e nutritiva, coma as papas de arroz (arroz con leite) e outros, nas datas máis sinaladas.
Juan Diego (actor)
Juan Diego Ruiz Moreno, nado en Bormujos (Sevilla) o 14 de decembro de 1942, e finado en Madrid o 28 de abril de 2022, foi un actor español.
Traxectoria
Juan Diego declarou que pasou unha infancia feliz e completamente normal. Aínda que sempre se sentiu identificado coa súa vila, de mozo decidiu estudar en Sevilla para evitar dedicarse ás faenas do campo. A súa temperá vocación interpretativa cobrou forma en 1957, cando subiu por vez primeira a un escenario.
Tres anos máis tarde interpretou en Sevilla Á espera de Godot, de Samuel Beckett, un traballo polémico que cimentou o seu prestixio entre a crítica. Ampliou a súa formación no Conservatorio de Música e Declamación, estudos que lle permitiron entrar en contacto con Televisión Española (TVE). Interveu nunha gran cantidade de programas da televisión, entre telenovelas, producións dramáticas e o popular Estudio 1. Esta experiencia permitiulle coñecer a fondo as táboas e familiarizarse cos estamentos da profesión.
Tamén de novo tomou conciencia política e comezou a militar na Frente de Estudiantes Sindicalistas, que era a rama xuvenil do falanxismo disidente, que despois deu orixe á Falange Independiente. Porén, como outros militantes dese ambiente, acabou derivando cara a unha militancia no Partido Comunista de España (PCE), entón clandestino.
En 1975 foi un dos líderes da folga de actores que reivindicaba a redución da xornada laboral para os intérpretes teatrais. Ese mesmo ano apareceu xunto a Ana Belén no filme La criatura de Eloy de la Iglesia, con quen xa colaborara en Algo amargo en la boca (1969), e participou no primeiro filme de Francisco Rodríguez, La casa grande, que participou no Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Na década seguinte interveu en Los santos inocentes (Mario Camus, 1984). Foi entón cando consolidou a súa carreira no cinema. A súa interpretación como o intrigante capuchino de El rey pasmado (1991), valeulle o seu primeiro premio Goya. A mediados da década de 1990 diminuíu a súa actividade cinematográfica, centrándose na súa carreira teatral. miniatura|210px|Juan Diego e o resto do elenco da serie [[Los hombres de Paco.]] En 1999 produciuse o seu regreso ao cinema con París-Tombuctú, en que daba vida a un anarquista que andaba espido polas rúas do lugar. Asunción Balaguer e Liberto Rabal anunciaron que o intérprete gañara o seu segundo Goya, que recolleu o director Luis García Berlanga, agradecéndolle que fose o "único actor que tivo as pelotas de saír en pelotas".
En 2002 Juan Diego regresou á televisión para porse ás ordes de Benito Zambrano en Padre Coraje, papel polo que obtivo o premio da Unión de Actores. Na gala de entrega, os candidatos berraron ao unísono "non á guerra", rexeitando a decisión de George W. Bush de iniciar a guerra de Iraq. O propio Juan Diego lera manifestos na Porta do Sol acompañado de María Barranco e Juan Diego Botto, chegando a atender no escenario un manifestante ferido pola policía.
En 2005 comezou a popular serie Los hombres de Paco, que durou ata 2010, nela actuou xunto cos actores Paco Tous, Pepón Nieto, Hugo Silva e Adriana Ozores.
MouseHunt
MouseHunt é un filme estadounidense dirixido por Gore Verbinski que foi estreado en 1997.
Sinopse
Dous irmáns herdan do seu pai unha mansión na cal vive un rato que intentará evitar de mil xeitos posibles que os novos propietarios se desfagan da casa.
Juan de Fuca
Traxectoria
miniatura|260px|Mapa de [[1768 que mostra o estreito de Juan de Fuca, entre a Nova Albión e unha illa entre as actuais Columbia Británica e Alasca, como entrada do paso do Noroeste.]]
O avó de Focas, Emmanouíl Phokás (Ἐμμανουὴλ Φωκᾶς), fuxiu de Constantinopla á súa caída en 1453, acompañado do seu irmán Andrónikos (Ἀνδρόνικος). Os dous establecéronse primeiro no Peloponeso, onde permaneceu Andrónikos, pero en 1470 Emmanuel trasladouse á illa de Cefalonia. Iákōvos (Ἰάκωβος), o pai de Ioánnis, estableceuse na vila de Valerianos nesta illa, e chegou a ser coñecido como "Focas o Valeriano" (Φωκᾶς ὁ Βαλεριάνος) para distinguilo dos seus irmáns.
Foi nesta aldea de Valerianos onde Focas naceu en 1536. Pouco se sabe sobre a súa vida antes de entrar no servizo de España, nun tempo ao redor de 1555.
As primeiras viaxes de de Fuca, ás ordes de Filipe II, foron ao Extremo Oriente, e el dixo que chegou á Nova España en 1587 cando, no cabo San Lucas, na Baixa California, o corsario inglés Thomas Cavendish apoderouse do galeón Santa Ana e o depositou en terra. Fuca foi un navegante moi experimentado, perfeccionando a súa habilidade como piloto na frota española. Tamén afirmou que o rei de España recoñeceuno pola súa excelencia e fíxoo piloto da mariña española nas Antillas (título que ostentou durante corenta anos), pero non hai rexistro nos arquivos españois do seu nome ou cargo ou das súas visitas á corte real. Antes de facer a súa famosa viaxe pola costa noroeste do continente norteamericano, navegou polas costas da China, Filipinas e México.
Fuca explorou as costas ao norte da Nova España e buscou o paso do Noroeste entre o océano Pacífico e o océano Atlántico. En 1592 na súa viaxe de exploración descubriu o estreito de Anián e o estreito de Juan de Fuca (que desde 1788 leva o seu nome).
A placa de Juan de Fuca, que tamén leva seu nome, é unha placa tectónica que se afunde baixo a parte norte do oeste da placa de Norteamérica, ao longo das costas dos estados estadounidenses de Oregón e Washington.
Patti Smith
Patricia Lee Smith, nada en Chicago (Illinois) o 30 de decembro de 1946, é unha cantautora e poeta estadounidense, máis coñecida como Patti Smith.
Traxectoria
En 1955, o mesmo ano no que nacía o rock and roll, a cantautora trasladouse a Nova Jersey. Súa nai era testemuña de Xehová, e seu pai ateo, un feito que a marcou profundamente, dándolle unha dobre visión de Deus, unha visión que percorre todo o seu traballo. Apaixonada pola vida e pola obra de Arthur Rimbaud e Jean Genet, en 1967 mudou a Nova York, onde coñeceu o pintor Robert Mapplethorpe, con quen viviu durante un tempo. Anos máis tarde, a cantautora trasladouse a París coa súa irmá, onde traballou nas rúas como performance artist. Durante os anos setenta foi abrindo camiño no mundo do teatro e da poesía underground mentres lles abría o pano a bandas como The New York Dolls, escribía cancións para Blue Oyester Cult, ou publicaba os seus primeiros poemas nun festival en honor a Rimbaud.
En 1975 e coa colaboración de John Cale, Patti Smith gravou o seu primeiro disco, Horses, un disco cuxa portada a constituía unha foto feita por Mapplethorpe, na que Smith non era nin home nin muller. Un ano despois aparecía o seu segundo traballo, Radio Ethiopia, no que mesturaba a linguaxe relixiosa co rock and roll e no que Genet era a súa máxima inspiración. Máis tarde virían Easter (1978) e Wave (1979).
Ata 1996 Smith estivo recluída en Detroit. Casada con Fred “Sonic” Smith, con quen tivo dous fillos, a cantautora decidiu editar en 1988 un disco dunha soa tirada, Dream of Live, ao que seguirían Gone Again en 1996, editado logo da morte do seu home; Peace and Noise en 1997; Gung Ho no 2000; Trampin' no 2004; e Twelve no 2007.
Incineradora do Irixo
A Incineradora do Irixo foi un proxecto de macroplanta de incineración do lixo, pensada para ser construída no concello do Irixo, e finalmente desbotada.
Precedentes
En 2011 a Xunta de Galicia propuxo a creación dunha nova planta de incineración de lixo en Galicia, que complementase a xa construída planta de Sogama en Cerceda. Dado que na segunda edición do concurso eólico unha empresa prevera a construción desta planta dentro do seu proxecto, a planta non saíu a concurso público e adxudicóuselle directamente a Estela Eólica, propiedade á súa vez da mirandesa Gecal SA.
A súa entrada en funcionamento agardábase para o ano 2014.
Características
Conforme o proxecto, a incineradora tería unha capacidade de xestión de 366.000 toneladas/ano, o que equivalía a un terzo dos residuos anuais de Galicia. A planta tamén incluiría unha fábrica para a reciclaxe de envases e outra para a produción de 40.000 toneladas de compost.
A planta estaría situada no concello do Irixo, se ben a súa localización exacta nunca foi definida.
Controversia
O proxecto defrontou as críticas dos alcaldes e grupos políticos dos concellos limítrofes co Irixo (Piñor, O Carballiño, Dozón, Lalín...), e por distintos grupos ecoloxistas que criticaron a baixa eficacia produtiva do proxecto.
Finalmente, en setembro de 2012 a Xunta de Galicia decidiu expedientar a empresa promotora, Estela Eólica, polos seus atrasos, no que se interpretou como unha cancelación do proxecto. De feito, a Xunta de Galicia negociaba en paralelo a ampliación da planta incineradora de Sogama en Cerceda.
Mitsuke
Mitsuke (見附市, みつけし, Mitsuke-shi) é un concello da prefectura de Niigata no Xapón. Está situado ó norte da rexión de Chūbu, e no centro da prefectura (zona de Chūetsu), no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 77,96 km² e a poboación de 41.898 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 537 h/km².
O concello de Mitsuke limita cos concellos de Nagaoka e de Sanjō.
Resistencia
miniatura|Símbolos utilizados para indicar unha resistencia eléctrica. Á esquerda, símbolo máis utilizado en [[Europa (ICE). Á dereita, simbolo máis utilizado nos Estados Unidos de América.]] Unha resistencia é un compoñente electrónico deseñado para introducir unha resistencia ao paso da corrente eléctrica entre dous puntos dun circuíto, de acordo coa Lei de Ohm.
Unha resistencia ideal é un compoñente cunha resistencia eléctrica que permanece constande a pesar da voltaxe aplicada ou o fluxo de corrende que percorre este dispositivo. Aínda que no "mundo real" as resistencias non poden alcanzar este obxectivo perfecto, son deseñadas para ofrecer pouca variación na súa resistencia eléctrica cando son sometidas a cambios de temperatura ou outros factores ambientais. As resistencias son un compoñente moi habitual en calquera circuíto eléctrico e, por tanto, atopámolas en case tódolos aparellos electrónicos. As resistencias poden estar feitas de diferentes substancias e compostos, pero tamén de fío metálico especial, como a aliaxe de níquel-cromo, que ten unha gran resistencia eléctrica. miniatura|Diferentes resistencias
Existen resistencias de valor variable, que reciben o nome de potenciómetros.
Medida
A magnitude definitoria dunha resistencia é a súa resistencia ao paso de corrente eléctrica, que é unha proporción entre voltaxe e corrente e mídese en ohmios (símbolo Ω), unha unidade do Sistema Internacional de Unidades. Un compoñente que ten unha resistencia de 1 ohmio ao cal se aplica unha voltaxe de 1 voltio, é percorrido por unha corrente de 1 amperio. Isto é equivalente ao fluxo dun culombio de carga eléctrica (aproximadamente 6.241506 × 1018) por segundo en dirección contraria. Para medir a resistencia á corrente utilízase un óhmetro, quizais como parte dun polímetro.
Resistencia ideal
miniatura|Comportamento dunha resistencia ideal. Na teoría de circuítos a resistencia é un compoñente ideal que responde linealmente á lei de Ohm, as resistencias non lineais son esenciais para facer, por exemplo, os osciladores electrónicos. No mundo real, as resistencias son dispositivos con diferentes formas, con características e límites operacionais moi específicos. A resistencia ideal é un bipolar pasivo que mantén unha resistencia eléctrica constante independentemente dos valores tomados pola tensión e a corrente. A súa ecuación característica segue a lei de Ohm e é:
ou: onde G é a condutancia eléctrica.
Estas dúas fórmulas son elixidas en función de se se considera como un parámetro a resistencia ou a condutancia. O seu comportamento sería o dunha liña recta que pasa a través da orixe dos eixos, cunha pendente que depende do valor da resistencia. Este tipo de bipolar aproxímase ao comportamento dunha resistencia real, se se pode prescindir das variacións producidas na resistencia debido á temperatura ou outras causas.
A potencia absorbida pola resistencia virá dada por:
A lei de Ohm
O comportamento dunha resistencia ideal virá dado pola relación que establece a lei de Ohm:
Esta lei establece que a voltaxe (V) entre os extremos dunha resistencia é proporcional á corrente eléctrica (I) que pasa ao seu través e onde a constante de proporcionalidade é a resistencia (R) opón ao paso da corrente.
Resistencias en serie e en paralelo
miniatura|Esquema dun circuíto con varias resistencias conectadas en paralelo, cos seus extremos conectados ao mesmo cable. As resistencias nun circuíto en paralelo teñen todas a mesma diferenza de potencial (voltaxe).
Dado un circuíto podemos calcular a resistencia total do circuíto (Req):
miniatura|Esquema dun circuíto de varias resistencias conectadas en serie, coa mesma cantidade de correndo pasando por cada unha.
A corrente que pasa a través das resistencias conectadas en serie é a mesma a todas, pero a voltaxe é diferente a cada elemento. A suma das diferenzas de potencial nos extremos de cada resistencia é igual á voltaxe total que hai entre os extremos do circuíto. Dado un circuíto en serie podemos calcular a súa resistencia:
miniatura|150px|Esquema dun circuíto con tres resistencias, dúas en paralelo e unha en serie.
Se temos un circuíto onde se combinan resistencias en serie e en paralelo é posible subdividilo en partes máis pequenas que sexan ou dun tipo ou do outro. Dado o circuíto podemos calcular a súa resistencia total:
A pesar de que hai circuítos que non poden ser subdivididos deste xeito, na práctica pódese considerar que calquera valor non estándar de resistencia pode ser obtido por medio da combinación dos valores estándar en serie ou en paralelo.
Potencia disipada
miniatura|Unha resistencia queimada. A potencia disipada por unha resistencia (ou a resistencia equivalente dun circuíto con resistencias) calcúlase da maneira seguinte:
As tres ecuacións son equivalentes. A primeira deriva do efecto Joule, as outras dúas da lei de Ohm.
A cantidade total de enerxía liberada en forma de calor é a integral da enerxía respecto do tempo:
Se a potencia disipada é máis grande da que pode soportar a resistencia pode chegar a danala por sobrequecemento. O exceso de disipación pode facer subir a temperatura ata un punto que poida chegase queimar a resistencia e mesmo causar un lume que afecte aos materiais e compoñentes adxacentes. Hai resistencias que abren o circuíto cando chegan a un certo nivel de temperatura para previr posibles incendios.
Estadi Ciutat de València
O Estadi Ciutat de València é un estadio de fútbol da cidade de Valencia, no que xoga os seus partidos oficiais o Levante Unión Deportiva. Atópase situado na Rúa San Vicente de Paúl, 44, no barrio de Orriols.
Resistencia
Potencia disipada
Hai que facer notar que a potencia nominal dunha resistencia non é o mesmo que a potencia que pode disipar de maneira segura na práctica. A circulación do aire e a proximidade á placa do circuíto, a temperatura ambiente, e outros factores poden reducir a disipación de maneira significativa. A potencia nominal de disipación pode ser dada por unha temperatura ambiente de 25 °C ao aire libre. Dentro da caixa dun equipo a 60 °C, a disipación será significativamente menor, se se disipa algo menos da cifra máxima indicada polo fabricante, podemos aínda estar fóra da zona de operación segura, e abocados ao fallo prematuro do compoñente.
As resistencias reais
miniatura|Unha resistencia conectada nun circuíto.
Estadi Ciutat de València
O campo ten unha capacidade de 25.354 espectadores. As dimensións do terreo de xogo son de 107 x 68 metros.
Resistencia
As resistencias reais
As resistencias reais caracterízanse polo valor da súa resistencia eléctrica, expresada en Ohm (Ω), e pola potencia máxima (enerxía por unidade de tempo) que poden disipar sen destruírse, expresada en watts (W). Ás veces, pero moi poucas, en lugar do valor da resistencia, indícase o da súa condutancia (a inversa da resistencia). Para moitas aplicacións civís e industriais, no canto do valor da resistencia, o que se indica é a tensión típica de funcionamento, expresada en voltios (V).
Tanto no campo civil como no industrial, a principal aplicación das resistencias é a produción de calor a partir da electricidade polo efecto Joule. Hai moitos usos que podemos identificar no campo dos electrodomésticos, como as cociñas de indución, o ferro de pasar, os fervedoiros de auga, o secador de cabelo (para quentar o aire), a lavadora ou o lavalouza (para quentar a auga), etc. Un ferro normalmente ten unha resistencia dunha potencia de 1 kW. Resistencias de potencia moito máis grandes son utilizadas nos fornos industriais ou nos circuítos de control de vehículos eléctricos como as locomotoras dos trens eléctricos para disipar o exceso de enerxía, a pesar de que para este tipo de uso empezan a ser substituídos en gran parte por circuítos electrónicos de regulación que son máis eficientes.
Estadi Ciutat de València
Zonas do estadio
Actualmente no estadio hai 8 zonas diferenciadas para os espectadores desde onde se poden presenciar os partidos. Estas son:
Resistencia
As resistencias reais
Estas resistencias, denominadas de potencia son tipicamente feitas enrolando fío de aliaxes metálicas a base de ferro, cromo, tungsteno ou outros materiais. Unha aliaxe moi utilizada é o constantán (55% de cobre e 45% de níquel). Para evitar, en parte, que este tipo de resistencias de fío condutor se comporten como un indutor (a pesar de ser un enrolamento de fío condutor quérese conseguir un comportamento de resistencia puro e evitar a xeración de interferencias electromagnéticas) o enrolamento faise seguindo dúas espirais opostas coa idea de que as respectivas indutancias se anulen, esta construción recibe o nome de Ayrton-Perry.
Outra grande utilización das resistencias atopámola nos circuítos electrónicos, para os que se producen nunha gran variedade de formas e valores de resistencia (desde fraccións de ohmio ata varios centenares de megaohms) e de potencia (desde uns poucos milivatios ata centenares de watts). As resistencias úsanse como parte dos circuítos eléctricos e electrónicos, fundamentalmente utilízanse con tres finalidades:
Estadi Ciutat de València
Novo estadio
O Levante UD presentou ao ministro de Administracións Públicas, Jordi Sevilla, un proxecto dun novo estadio de 40.000 espectadores, rodeado de auga, xunto á nova dársena da Copa do América. O Estado, que é a quen pertence o chan, non rexeita de entrada a idea e empraza ao club a desenvolver o plan para logo da Copa do América, "cando se constitúa a nova sociedade estatal" que xestionará o porto de Valencia.
Resistencia
As resistencias reais
Na táboa seguinte hai unha serie de parámetros que determinan as características funcionais das resistencias que se atopan no mercado:
Tipos de resistencias
miniatura|Tira de resistencias miniatura|Resistencia para montaxe superficial, a cuadrícula azul é de 1 mm.
Estadi Ciutat de València
Novo estadio
O proceso que levaría a cabo sería o seguinte: pola venda do seu antigo estadio en Orriols por un valor de 165 millóns de euros, que depende da recualificación das instalacións actuais. Con esa venda custearíase a construción do novo estadio no novo terreo, construído sobre terreo público. O club prevé, doutra banda, que a explotación comercial do estadio sexa encargada á empresa multinacional Area que xa xestiona outros recintos.
Resistencia
Tipos de resistencias
As resistencias poden ser fixas ou variables. As resistencias variables tamén teñen denominacións específicas por exemplo potenciómetros ou reóstatos e permiten alterar a resistencia do dispositivo mediante o xiro dunha roda ou deslizando un control. Tamén hai outras resistencias variables especiais, por exemplo a fotorresistencia ou LDR que varía a súa resistencia eléctrica en función da luz que recibe, ou tamén o termistor que varía a súa resistencia en función da temperatura.
Algunhas resistencias son longas e delgadas, co verdadeiro material resistente no centro, e unha pata de metal condutor a cada extremo. Este encapsulado denomínase axial. A foto da dereita mostra unha fileira de resistencias de uso xeral nunha tira. As resistencias que se usan nos computadores e a outros dispositivos electrónicos son xeralmente máis pequenas, a miúdo con encapsulado para montaxe en superficie (tecnoloxía de montaxe superficial) sen patillas. As resistencias de maior potencia veñen en encapsulados de maior solidez deseñados para disipar a calor eficientemente, pero todas teñen basicamente a mesma estrutura.
Resistencias de valor fixo
Este tipo de compoñente presenta unha resistencia que foi fixada polo fabricante e non pode ser modificada.
Resistencia compostas de carbono
As resistencias de compostas de carbono consisten nun cilindro sólido con terminais de fío metálico incrustados ou tapas de metal soldados nos laterais. O corpo da resistencia está protexido con pintura ou plástico. A inicios do século XX presentaban o corpo sen illar, os terminais eran enrolados ao redor dos extremos do cilindro da resistencia e soldados. A resistencia era pintada coa codificación de cor do seu valor.
O elemento que fai a resistencia está feito dunha mestura dun material condutor, habitualmente carbón ou grafito en po, e un material illante (xeralmente de cerámica) tamén en po e unha resina orgánica que fai de aglomerante da mestura. A resistencia virá determinada pola relación entre o material de recheo (o po de cerámica) e o carbón. Canto maior sexa a concentración de carbón, un condutor débil, menor será a resistencia. As resistencias compostas de carbono foron de uso corrente nos anos 60 e anteriores, pero xa non son de uso tan xeral dado que apareceron outros tipos que teñen mellores especificacións, como a tolerancia, a dependencia da tensión e o estrés (as resistencias compostas de carbono poden cambiar de valor cando son estresados con sobretensións). Doutra banda, se o contido de humidade interno (por exposición durante algún tempo a unha contorna húmida) é significativo, a calor que se producirá ao soldar o compoñente provocará un cambio irreversible do valor da resistencia. Se non eran sometidas a sobretensións nin a quecemento, eran moi fiables. Este tipo de resistencia aínda se pode atopar no mercado, pero en comparación con outros tipos, é bastante custosa. Os seus valores de resistencia oscilan entre fraccións de ohmio ata 22 megaohms.
Resistencias de película grosa
As resistencias de película grosa fixéronse populares durante a década de 1970, e aínda hoxe en día a maioría das que se utilizan en circuítos de tecnoloxía SMD (montaxe en superficie) son deste tipo. A pesar do nome, a principal diferenza entre os de película delgada e os de película grosa non é tanto o groso real da película de material, senón a maneira en como se aplica ao cilindro (no caso das resistencias normais ou axiais) ou á superficie (no caso das resistencias SMD), fálase de película delgada por grosos de ata 5 micrómetros e grosa cando pasa deste groso. Estas técnicas permiten a integración de varias resistencias nun único módulo, hai dous grandes grupos, os módulos de tipos SIL (Single In Line resistor) e os de tipos DIL (Dual In Line resistor'').