cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dereitos humanos en Turquía
Liberdade relixiosa
A situación das minorías non-musulmás ten sido asemade motivo de crítica. O goberno non nomea e non paga aos líderes relixiosos non-musulmáns. Turquía ten sido criticada por Grecia, a Unión Europea e numerosas ONGs polos dereitos humanos por refusar recoñecer o título Ecuménico do Patriarca ecuménico grego en Istambul e polo peche da escola teolóxica ortodoxa grega en Istambul nos anos 70.
Dereitos dos homosexuais
As relacións sexuais homosexuais á vontade entre adultos en privado non son un crime en Turquía. A idade de consentimento tanto para o sexo homosexual como heterosexual é a mesma, dezaoito anos. Por outra banda, o código penal expresa con vaguidade as prohibicións de "exhibicionismo público" e de "ofensas contra a moral pública" que son ás veces empregadas para discriminar á comunidade homosexual. En 2006, Turquía non tiña unha lei que permitise as unións homosexuais, nin tiña ningunha lei contra a discriminación da comunidade homosexual turca.
Os homosexuais teñen o dereito de exención do servizo militar, se o piden, unicamente se a súa condición de homosexuais é verificada por estudos médicos e psicolóxicos, o cal a miúdo implica humillacións.
O pobo kurdo
Durante as décadas dos 80 e 90, Turquía desprazou a un grande número dos seus cidadáns de Anatolia Suroriental de áreas rurais, argumentando protexerlles da violencia da guerrilla do Partido dos Traballadores do Kurdistán, que é considerado unha organización terrorista polos EEUU, pola Unión Europea e por outros moitos estados. Turquía ten dito que as accións das Forzas Armadas Turcas incluíron a queima de vilas "abandonadas" para que o PKK non puidese empregalas como postos ou sitios onde agocharse.
Dereitos dos traballadores
Turquía ten un sistema normal de pensións baseado en modelos europeos dende os anos trinta. Ademais, dende 1996, Turquía ten un sistema de paro estatal, obrigatorio para tódolos traballadores.
Críticas internacionais
Turquía ten sido criticada por numerosas ONGs internacionais de dereitos humanos polas súas violacións de certos dereitos dos seus cidadáns. A Unión Europea ten sido o crítico máis grande da situación dos dereitos humanos e isto ten entorpecido o proceso de acceso de Turquía á UE. O Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ten publicado asemade unha morea de resolucións moi críticas pola situación dos dereitos humanos en Turquía, e outras ONGs, como Amnistía Internacional ou o Observatorio dos Dereitos Humanos, Teñen sino tamén críticas con Turquía.
O actual goberno liderado polo AKP ten tentado en certas ocasións, pero sen éxito, endurecer as leis para facelas máis restritivas, como facer do adulterio unha ofensa criminal o que está na liña das ensinanzas do islam ortodoxo. Os defensores da proposta, porén, argumentan que a lei en cuestión prevería a práctica de poligamia, que aínda pode ser atopada en áreas rurais remotas. Sexa como fose, á luz da recente xurisprudencia do Tribunal Constitucional que tombara unha proposta similar en 1992 por seren inconstitucional, tódolos xuristas estiveron de acordo en que así volvería a ser, aínda converténdose nunha lei.
Servoi, Servoi, Castrelo do Val
Servoi é un lugar da parroquia de Servoi, no concello ourensán de Castrelo do Val, na comarca de Verín. Segundo o Instituto Galego de Estatística,
Tiña 63 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 38 eran homes e 25 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 64 habitantes (38 homes e 26 mulleres). En 2009 tiña 63 habitantes.
Interestatal 16
A Interestatal 16 (abreviada I-16) tamén coñecida como "Jim Gillis Savannah Parkway" ou Ruta Estatal 404 ( SR 404 ) é unha autoestrada interestatal dos Estados Unidos situada no estado de Xeorxia. O seu termo oeste está na Interestatal 75 en Macon, GA e o seu extremo leste en Montgomery Street en Savannah, GA.
Mantemento
Do mesmo xeito que as estradas estatais e as autoestradas interestatais, a Interestatal 16 é administrada e mantida polo Departamento de Transporte de Xeorxia polas súas siglas en inglés GDOT.
Cruces principais
A Interestatal 16 é atravesada principalmente por:
Patum de Berga
250px|thumb|Baile de xigantes A Festa da Patum de Berga é unha celebración tradicional que se realiza durante as festas do Corpus Christi na localidade barcelonesa de Berga. Foi declarada pola Unesco Patrimonio Cultural Inmaterial da Humanidade o día 25 de novembro do ano 2005 e inscrita en 2008 na súa lista representativa e por iso elixida automaticamente como Tesouro do Patrimonio Cultural Inmaterial de España xunto ao Misterio de Elx. Anteriormente, no ano 1983 foi declarada pola Generalitat de Cataluña festa tradicional de Interese Nacional. A Patum foi fundada a finais do século XIV como unha festa de carácter esencialmente popular e atópase documentada desde o ano 1525.
A celebración consiste en diversas representacións de figuras místicas e simbólicas, que bailan ao ritmo da música e os tambores. Os bailes caracterízanse pola súa solemnidade, así como pola utilización de lume e artefactos pirotécnicos.
O mércores anterior ao xoves de Corpus, o tabal (pregoeiro da festa) e os xigantes percorren a cidade anunciando o comezo das festas. Máis tarde comeza o drama mímico, dividido en varios actos, que representan as intensas loitas dos cristiáns contra os mouros; ao arcanxo San Miguel que, axudado por anxos, loita contra Lucifer e os seus diaños; ou as burlas contra o caudillo árabe Abul-Afer ou Bullafer, conquistador da zona. En cambio, o acto da aguia expresa a satisfacción de Berga por acabar co dominio feudal e pasar a depender directa e exclusivamente do rei.
As festas teñen lugar desde o mércores de Corpus ata o seguinte domingo. Ao día seguinte do propio Corpus realízase unha Patum infantil, nunha versión adaptada para nenos.
O soño de Xacob
O soño de Xacob é un óleo sobre lenzo do pintor barroco español José de Ribera (1591-1652). Mide 179 centímetros de alto por 133 cm de ancho. Data do ano 1639 e atópase na actualidade exposto no Museo do Prado de Madrid (España).
Pertence á escola española do século XVII.
No século XVII son frecuentes as versións do episodio coa escaleira, pero Ribera parece insistir na humanidade do Pastor. A súa versión é moi naturalista ao representar ao protagonista, pero introduce un toque de fantasía na visión esfumada dos anxos que soben e baixan. Talvez por este detalle e pola gama de cor dourada, o cadro atribuíase antigamente a Murillo.
Descrición
A obra representa unha escena que se atopa no Antigo Testamento, no libro da Xénese, capítulo 28. Nela o patriarca Xacob aparece recostado sobre o seu costado esquerdo mentres está durmindo. Xunto ao patriarca hai unha árbore e unha escala de luz, pola que soben e baixan os anxos.
Ligazóns externas
El sueño de Jacob
Catalase
miniatura|dereita|240px|Estrutura da catalase. A catalase é un encima moi común, que se encontra en case todos os organismos vivos que están expostos ao oxíxeno. Cataliza a descomposición do peróxido de hidróxeno en auga e oxíxeno. A catalase ten un dos números de recambio ou kcat máis altos entre os encimas, xa que unha molécula de catalase pode converter 6 millóns de moléculas de peróxido de hidróxeno en auga e oxíxeno por segundo.
A catalase é un encima formado por catro cadeas polipeptídicas (tetrámero), cada unha de aproximadamente 500 aminoácidos. Contén catro grupos hemo (con ferro) porfirínicos, que lle permiten ao encima reaccionar co peróxido de hidróxeno. O pH óptimo da catalase humana é de aproximadamente 7, e ten un máximo bastante amplo (a taxa da reacción non cambia apreciablemente entre os pHs 6,8 e 7,5). O pH óptimo doutras catalases varía entre 4 e 11 dependendo da especie. A temperatura óptima varía tamén coa especie.
Historia
A presenza da catalase non foi detectada ata 1811 cando Louis Jacques Thénard, que descubriu o H2O2 (peróxido de hidróxeno), suxeriu que a súa degradación se producía por acción dunha substancia descoñecida. En 1900, Oscar Loew foi o primeiro que lle deu nome a esta substancia, chamándolle catalase, e encontrouna en moitos animais e plantas. En 1937 a catalase do fígado bovino foi cristalizada por James Batcheller Sumner e Alexander Dounce e o seu peso molecular foi calculado no ano 1938.
En 1969, determinouse a secuencia de aminoácidos da catalase bovina. Despois en 1981, dilucidouse a estrutura tridimensional desta proteína.
Acción
A reacción da catalase na descomposición dos tecidos vivos é:
Os Zarambeques
Os Zarambeques é unha agrupación galega de gaiteiros que comezou a súa andaina no ano 1994 na Comarca do Ortegal.
Catalase
Acción
A presenza da catalase nunha mostra de tecidos ou microbiana pode ser comprobada engadindo un volume de peróxido de hidróxeno e observando a reacción que se produce. A formación de burbullas de oxíxeno indica un resultado positivo. Este sinxelo ensaio, cuxos resultados poden verse a simple vista, sen axuda de instrumentos, é posible porque a catalase ten unha alta actividade específica, que produce unha resposta detectable visualmente.
Os Zarambeques
Historia
O grupo iniciouse no ano 1994 na zona do Ortegal, a partir de membros da Escola de Gaitas de Ortigueira e das Cantareiras de Alende das Pontes. Inicialmente predominaba o son da gaita, ao que, co tempo, se lle sumaría o do acordeón, instrumentos de vento e voz.
No 2007 publicaron o seu primeiro álbum, Son do mare, que foron promocionar ao Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira na edición dese ano.
Euritión (fillo de Áctor)
Na mitoloxía grega, Euritión (ou Éurito) foi un rei de Ftía, fillo de Áctor.
Catalase
Mecanismo molecular
Non se coñece o mecanismo completo utilizado pola catalase, pero a reacción química crese que ocorre en dúas fases:
Euritión (fillo de Áctor)
Participou na partida para cazar ó Xabaril de Calidón, onde resultou ferido accidentalmente por unha xaveliona que lanzou Peleo (fillo de Éaco). Outras fontes din que Euritión resultou morto.
O devantito xabaril era un animal enorme e de forza extraordinaria que secaba as terras e mataba a xente e o gando, que mandara Artemisa como castigo a Eneo, rei de Calidón, que esqueceu honrar a esta deusa nunha ofrenda que fixera ós deuses olímpicos cos primeiros froitos colleitados en Etolia, nunha anada de abundancia, como adoitaba facer tódolos anos.
Para acabar co animal, Eneo chamou a tódolos campións da Hélade e prometeu a súa pel a quen acabara con el. Reuníronse moitos homes de distintos lugares de Grecia, entre eles Euritión.
Catalase
Mecanismo molecular
A catalase pode tamén catalizar a oxidación por parte do peróxido de hidróxeno de varios metabolitos e toxinas, como o formaldehido, ácido fórmico, fenois, acetaldehido e alcohois. Actúa seguindo a seguinte reacción:
Euritión (fillo de Áctor)
Peleo (que logo sería o pai de Aquiles) e o seu irmán Telamón asasinaron por envexa ao seu medio irmán Foco, pois este destacaba nas competicións. Cando o crime foi descuberto, Éaco, o pai, desterrou de Exina a ambos; entón Telamón foise a Salamina e Peleo a Ftía. En Ftía foi purificado polo rei Euritión, quen lle deu á súa filla Antígona por esposa e unha terceira parte do seu reino. Posteriormente, Peleo e Euritión participaron na cazaría do xabaril de Calidón, na que Peleo deu morte involuntariamente ó seu sogro Euritión.
Catalase
Mecanismo molecular
O mecanismo exacto desta reacción non se coñece.
Calquera ión de metal pesado (como os catións de cobre do sulfato de cobre(II)) pode actuar como un inhibidor non competitivo da catalase. Ademais, o veleno cianuro é un inhibidor competitivo da catalase, que se une fortemente ao hemo da catalase e detén a actividade do encima.
As estruturas proteicas tridimensionais dos intermediarios da catalase peroxidados están dispoñibles no Protein Data Bank. Este encima utilízase correntemente nos laboratorios como unha ferramenta para estudar o efecto dos encimas sobre as taxas de reacción.
Función nas células
O peróxido de hidróxeno é un subproduto daniño de moitos procesos metabólicos normais. Para previr danos nas células e tecidos, debe ser convertido rapidamente noutras substancias menos perigosas. Para facelo, as células utilizan frecuentemente a catalase para catalizar rapidamente a descomposición do peróxido de hidróxeno orixinando o menos reactivo oxíxeno gasoso e moléculas de auga.
A verdadeira importancia biolóxica da catalase non sempe é sinxela de avaliar: Os ratos modificados xeneticamete para que carezan de catalase son fenotipicamente normais, o que indica que este encima non é imprescindible nos animais en certas condicións. Unha deficiencia en catalase pode incrementar a probabilidade de desenvolver diabetes mellitus tipo 2. Algúns humanos teñen niveis moi baixos de catalase (acatalasia), pero mostran poucos efectos prexudiciais. Ademais da catalase, outras moléculas que eliminan o H2O2 nas células de mamíferos normais son as peroxirredoxinas.
A catalase humana funciona a unha temperatura óptima de 37 °C, que é aproximadamente a temperatura do corpo humano. Polo contrario, a catalase illada da arquea hipertermófila Pyrobaculum calidifontis ten unha temperatura óptima de 90 °C.
A catalase localízase xeralmente nun orgánulo celular chamado peroxisoma. Os peroxisomas das células das plantas están implicados na fotorrespiración (no que se usa oxíxeno e a produce dióxido de carbono) e na fixación do nitróxeno simbiótica (a rotura de moléculas diatómicas de nitróxeno, N2, formando átomos de nitróxeno reactivos). O peróxido de hidróxeno utilízase como un potente axente antimicrobiano cando as células son infectadas por patóxenos. Os patóxenos catalase positivos, como o Mycobacterium tuberculosis, Legionella pneumophila, e Campylobacter jejuni, fan que a catalase desactive os radicais peróxido, o que lles permite sobrevivir sen sufrir danos dentro do hóspede.
A catalase contribúe ao metabolismo do etanol no corpo despois da inxestión de alcohol, mais só degrada unha pequena fracción do alcohol do corpo.
Distribución entre os seres vivos
Os animais utilizan a catalase en todos os seus órganos, con concentracións especialmente altas no fígado. Un caso especial do uso da catalase dáse no escaravello bombardeiro. Este escaravello ten unhas glándulas pares nas que almacena dous conxuntos de substancias, normalmente por separado. A glándula máis grande do par, chamada cámara de almacenamento ou depósito, contén hidroquinonas e peróxido de hidróxeno, e a glándula máis pequena, chamada cámara de reacción, contén catalases e peroxidases. Para activar a nociva pulverización que expele o animal, o escaravello mestura os contidos dos dous compartimentos, causando que se libere oxíxeno a partir do peróxido de hidróxeno. O oxíxeno oxida as hidroquinonas e tamén actúa como propelente. A reacción de oxidación é moi exotérmica (ΔH = −202.8 kJ/mol), polo que a mestura rapidamente se quenta ata o punto de ebulición.
A catalase é tamén universal entre as plantas, e tamén a producen moitos fungos.
Case todos os microorganismos aeróbicos usan a catalase. Tamén está presente nalgúns microorganismos anaeróbicos, como a arquea Methanosarcina barkeri.
Aplicacións
esquerda|miniatura|Peróxido de hidróxeno. A catalase utilízase na industria alimentaria para eliminar o peróxido de hidróxeno do leite destinado á produción de queixo. Outra aplicación é nos envoltorios de alimentos, onde funciona impedindo a súa oxidación. A catalase utilízase tamén na industria téxtil, para eliminar o peróxido de hidróxeno de tecidos e asegurarse que o material está libre de peróxidos.
Euritión (fillo de Áctor)
Tras este segundo asasinato, Peleo tivo que exiliarse outra vez, desta volta a Iolco, na corte de Acasto. Como compensación ofreceu a Ftía un rabaño de carneiros e bois, pero rexeitaron o presente. Consultado o oráculo, este decidiu que deixara o gando en liberdade, quedando así ceibo no monte. Pero Psámate enviara un lobo a matar a Peleo (ou ben ela mesma converteuse en lobo), como vinganza por ter matado ó seu fillo Folo, e grazas a ese gando ceibo puido salvar a vida, pois o lobo fartouse a comer no gando e non atacou a Peleo. Tamén se di que os deuses converteron o lobo nunha estatua de pedra.
Catalase
Proba da catalase
300px|miniatura|Reacción da catalase. A proba da catalase é unha das tres probas principais utilizadas en microbioloxía para identificar especies de bacterias. A presenza do encima catalase no illamento bacteriano que se está a testar detéctase utilizando peróxido de hidróxeno. Se a bacteria posúe catalase (é dicir, é catalase positiva), ao engadir unha pequena cantidade de peróxido de hidróxeno ao illamento bacteriano, obsérvase a formación de burbullas de oxíxeno.
A proba da catalase faise colocando unha pinga de peróxido de hidróxeno nun portaobxectos e utilizando un bastonciño aplicador tócase a colonia, e despois faise un frotis sobre a pinga de peróxido de hidróxeno.
A proba da catalase por si soa non serve para identificar un determinado organismo ou cepa, pero en combinación con outras probas, como outras probas metabólicas ou a resistencia a antibióticos, é unha axuda na identificación. A presenza de catalase en células bacterianas depende das condicións de crecemento e do medio usado para o cultivo das células.
Tamén se poden usar tubos capilares. Recóllese unha pequena cantidade de bacterias co extremo do tubo capilar (isto é esencial para ter a certeza de que o extremo non queda bloqueado, porque iso podería causar un falso negativo). O extremo oposto mergúllase despois en peróxido de hidróxeno, o que fai que se arrastre o líquido por capilaridade para dentro do tubo, dáselle a volta a este. Uns pequenos golpes suaves abondan para mover o peróxido de hidróxeno máis preto das bacterias, e cando se poñen en contacto, empezan a orixinarse as burbullas, dando un resultado positivo para a catalase.
Pelo branco
Segundo recentes estudos científicos, os baixos niveis de catalase poden xogar un papel no proceso de encanecemento do pelo humano. O peróxido de hidróxeno prodúcese de forma natural no corpo e a catalase degrádao. Se os niveis de catalase declinan, o peróxido de hidróxeno non pode ser degradado. Isto fai que o peróxido de hidróxeno poida branquear o pelo desde dentro a fóra. Este descubrimento podería algún día incorporarse ao tratamentos contra o encanecemento.
Interaccións
Observouse que a catalase presenta interaccións cos xenes ABL2 e Abl.
Os Feás, Pravio, Cambre
Os Feás é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña.
Congreso de Berlín de 1878
O Congreso de Berlín de 1878, foi unha asemblea diplomática dos representantes de varios estados europeos, convocada a iniciativa dos británicos Benjamin Disraeli e Robert Gascoyne-Cecil, marqués de Salisbury, co propósito de reorganizar a rexión dos Balcáns trala Guerra Ruso-Turca de 1877-1878, así como harmonizar o interese de Inglaterra, Rusia e Austria-Hungría na zona. Foi organizada baixo a presidencia de Otto von Bismarck, Chanceler de Alemaña, país anfitrión do congreso.
miniatura|400px|Congreso de Berlín, representación artística de [[Anton von Werner]]
Estiveron presentes o Reino Unido, o Imperio austrohúngaro, Francia, Alemaña, Italia, Rusia e o Imperio otomán. Delegados de Grecia, Romanía, Serbia e Montenegro asistiron nas sesións que trataban sobre os seus estados, mais non foron integrantes do congreso.
O tratado resultante asinado o 23 de xullo, modificou ao Tratado de San Stefano co que o Reino Unido e o Imperio austrohúngaro non estaban conformes.
Participantes
Alemaña
Imperio Austrohúngaro
Francia
Grecia
Gran Bretaña
Italia
Rusia
Serbia
Imperio Otomán
Binéfar
miniatura|dereita|150px|Localización da comarca de La Litera en Aragón miniatura|150px|Igrexa de San Pedro
Binéfar é unha vila e un concello español da provincia de Huesca, capital administrativa da comarca de La Litera. A súa poboación era de 9048 habitantes en 2007, sobre unha área municipal de 25,1 km², o que lle confere unha densidade de 360,48 hab/km².
Poboación e termo municipal
Cunha poboación de 9012 habitantes (censo do 2005), Binéfar eríxese como un dos escasos municipios aragoneses que incrementa anualmente a súa poboación, dado o espectacular salto que ofreceu no século anterior, pasando de 2141 habitantes a principios do século XX ata os 8136 de 1999.
Heineken Cup
A Heineken Cup foi a máxima competición europea de clubs de rugby entre 1995 e 2014. A particularidade e a orixinalidade da Heineken Cup foi facer competir entre eles a clubs, rexións e franquías das seis nacións: Francia, Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales e Italia. (Tamén outros clubs romaneses participaron na Heineken Cup e os mellores clubs españois e portugueses na European Challenge Cup que viría sendo máis ou menos o equivalente da Copa da UEFA en fútbol). Na temporada 2014-2015, a Heineken Cup foi substituída pola European Rugby Champions Cup.
Fundación
Nos anos '60, franceses, romaneses e alemáns xa trataran de crear unha Copa de Europa de rugby con clubs representando a cada un deses países. Mais os clubs británicos non participaban na competición.
Nos anos '80 o club francés do Stade Toulousain organizara un Master e un Torneo do centenario, onde os mellores clubs e provincias de varios países do mundo participaban. Esas competicións foron gañadas por ese mesmo club.
Abandono da ERC e creación da nova Copa (2012-14)
No ano 2012, clubs franceses e ingleses manifestaron protestas contra o formato e a estrutura da Heineken Cup (organizada pola European Rugby Cup (ERC)) basándose na distribución de fondos económicos e no sistema de clasificación. Algúns fixeron protestas de que nun futuro, en lugar de que os países do Pro12 mandaran o mellor equipo de cada nación, tiveran que ir os mellores posicionados do Pro 12, sendo indiferente a súa nacionalidade.
En xuño de 2012, a Aviva Premiership e o Top 14, en representación dos clubs ingleses e franceses, notificáronlle á ERC que nun prazo de dous anos os equipos deixarían de xogar na Heineken Cup e no European Challenge Cup.
En setembro de 2012, os equipos da liga inglesa anunciaron un contrato de catro anos de televisión por 125.000.000 £ con BT Sport, o cal incluía os dereitos tanto para as competicións nacionais como para as competicións europeas. A ERC respostou este anuncio reclamando á liga de Inglaterra que non tiña os dereitos das competicións europeas e anunciando un contrato da mesma duración para estes torneos pero con Sky Sports. En consecuencia, 12 meses máis tarde destes anuncios, os equipos ingleses e franceses proclamaron a súa intención de organizar o seu propio torneo continental, convidando ao resto de clubs europeos a unirse a el. Esta competición chamaríase Copa de Campións (en inglés: Champions Cup).
Torneo actual (Copa de Campións Europea de Rugby)
O 10 de abril de 2014, logo de dous anos de duras negociacións, unha organización nova denominada European Professional Club Rugby anunciou que os tres grupos anteriores firmaran un acordo para a formación da European Rugby Champions Cup, a European Rugby Challenge Cup e un novo Torneo de Clasificación. No mesmo día, BT e Sky firmaron outro acordo, este para dividirse a cobertura da nova competición europea. Os dous emitirían os partidos da fase de grupos á metade, así como os cuartos de final e as semifinais. A final retransmitiríana as dúas canles de televisión á vez. BT tería o dereito preferente para elixir os partidos da Copa de Campións, mentres que Sky tería esa preferencia para os partidos da Challenge Cup.
Pero-Grullo (Vigo)
Pero-Grullo foi un semanario editado en Vigo en 1881.
Historia e características
Subtitulado Periódico joco-serio, apareceu en xullo de 1881. O seu promotor era Luis A. Mestre Hernández. Entre os seus colaboradores estaba Indalecio Armesto. Destacou polos contidos políticos e polas caricaturas de Verísimo Vázquez. Durou pouco tempo.
Ocaso
miniatura|400px|Solpor en [[Muxía]] dereita|miniatura|400px|Diagrama do Sol ao solpor, mostrando os efectos da refracción atmosférica. thumb
Un astro está no ocaso cando atravesa o plano do horizonte pasando do hemisferio visible ao non visible -nas latitudes meridionais-, é dicir, cando a súa altura é cero en relación á liña do horizonte, pasando de positiva a negativa. No caso do Sol chamase solpor e determina o fin do día. O antónimo de ocaso é orto.
Na Grecia clásica as deusas do solpor eran as Hespérides (a súa nai Nicte; noutra versión Hesperis ou Hesperius; ou o seu pai Hesperus ou Hesperos son a personificación da Noite), mentres que Aurora era a deusa do amencer.
Tecnicamente o ocaso comeza cando o limbo inferior da esfera helíaca toca e desaparece tanxente ao horizonte oeste local, e remata cando o limbo superior da esfera helíaca desaparece tanxente ao horizonte oeste local.
O crepúsculo que ocorre despois do solpor é coñecido informalmente como "entre lusco e fusco" (entre o día e a noite).
As estrelas circumpolares ao estar situadas nas latitudes homónimas (circumpolares) non teñen ocaso nin orto. En relación ao Sol nas latitudes polares prodúcese unha noite de seis meses (non se ve o Sol no ceo) e un día doutros seis (o Sol esta sempre por riba do horizonte), isto é, o orto ou o ocaso coincide cos equinoccios (de primavera e outono), e o mediodía ou a medianoite coincide cos solsticios de verán e inverno. Así, no polo norte o orto prodúcese co equinoccio de primavera, o mediodía co solsticio de verán, o ocaso co equinoccio de outono, e a medianoite co solsticio de inverno (no polo sur é a inversa).
Co transcurso do ano, o Sol vai cambiando o lugar por onde se pon nas latitudes medias. Nos equinoccios ponse polo oeste, sendo os dous únicos días do ano que sucede este fenómeno.
Efectos da refracción atmosférica
miniatura A refracción da luz solar ao chegar á atmosfera terrestre fai que chegue a luz cando o Sol xa non se atopa no horizonte real, facendo que vexamos poñerse o sol cando realmente está a 0,83º por debaixo do horizonte real.
Medido dende o mediodía local, o ocaso caracterízase polo ángulo horario Φ, onde:
sendo λ a latitude do lugar (do observador), e δ a declinación solar (nese intre). No orto acontece nun ángulo horario -Φ.
O termo crepúsculo vespertino é unha descrición verbal do mesmo fenómeno físico xusto despois da posta de Sol, alongando a duración do día despois do solpor.
Anís estrelado
O anís estrelado (chinés: 八角, pinyin: bājiǎo, lit. "oito cornos") é unha especia que se asemella ao anís no seu sabor, que se obtén do pericarpo con forma de estrela do badián (Illicium verum).
Descrición
O anís estrelado contén anetol, o mesmo principio activo que lle dá ao anís o sabor. Recentemente, estase utilizando no mundo occidental como un substituto menos caro do anís para os anises en repostería, ademaos de na produción de licores, tal como o licor Galliano ou o licor francés Pastis.
O anís estrelado usouse en forma de té como un remedio contra o cólico e o reumatismo, e as sementes mastíganse despois dunha comida para axudar a facer a dixestión.
Aínda que se produce na maioría dos organismos autótrofos, o anís estrelado é a fonte industrial do ácido shikímico, o ingrediente primario que se usa para crear o medicamento antigripal Tamiflu. Considérase o Tamiflu como o medicamento máis prometedor para mitigar a severidade da gripe aviar (H5N1); aínda que, algúns informes indícanos que algunhas formas do virus xa se adaptaron ao Tamiflu.
A escaseza de anís estrelado é unha das razóns dominantes polas que hai unha escaseza mundial de Tamiflu (2005). O anís estrelado prodúcese en catro provincias da China e recóllese entre marzo e maio. O ácido shikímico extráese das sementes nun proceso de fabricación de dez etapas que dura un ano. Os informes din que o 90% da colleita se utiliza xa para o fabricante farmacéutico suízo Roche na fabricación do Tamiflu, pero outros informes din que hai abundancia da especia nas rexións principais: Fujian, Guangdong, Guangxi e Yunnan.
Nun principio, críase que o anís estrelado era moi beneficioso e dábaselle aos nenos mesmo acabados de nacer, pero recentes estudos determinan que en grandes cantidades, pode resultar mortal.
Adulterantes
O anís estrelado do Xapón é o froito do anís estrelado xaponés (Illicium anisatum) e é moi velenoso. Como é moi parecido morfoloxicamente ao badián, é un adulterante común que debe controlarse con coidado. Dito froito contén o 1% de aceite esencial e shikimina, á cal se lle debe as súas propiedades velenosas. O olor é distinto ao do anís estrelado chinés, xa que se asemella unha esencia máis a loureiro ou sasafrás.
Galería de imaxes de Cerdedo-Cotobade
Galería de imaxes do concello Cerdedo-Cotobade na provincia de Pontevedra.
miniatura|Casa consistorial de [[Cerdedo-Cotobade, na Chan (Carballedo).]]
A Pavana, Pravio, Cambre
A Pavana é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña.
Sacramento Kings
Os Sacramento Kings son un equipo de baloncesto profesional con base na cidade californiana de Sacramento. Xogan na División Pacífico da Conferencia Oeste da National Basketball Association (NBA).
Rochester
A franquía que se convertería nos Sacramento Kings comezou na cidade de Rochester, Nova York, co nome de Rochester Royals da National Basketball League.
Nos primeiros anos de 1920, o equipo era un grupo semiprofesional patrocinado por unha destilería local, Seagram. O equipo era coñecido coma Rochester Seagrams ao redor de dúas décadas. Os patrocinados Seagrams mantivéronse a flote mentres outros equipos profesionais quedaron no camiño durante a Gran Depresión. Baixo a mirada do Hall of Fame Les Harrison, o equipo creceu en talento, participou cada vez en mellores competicións e se converteu nun gran tesouro local co paso dos anos.
Ao remate da segunda guerra mundial, a National Basketball League foi tendo máis éxito tras os anos da guerra, e estaba buscando operacións para a súa melloría, e Rochester era un gran candidato. O equipo cambiou o seu nome a Rochester Pros, e trasladouse ao Edgerton Sports Arena en 1942, con 4500 asentos. Foi invitado para unirse á NBL na tempada 1945-46, e Les Harrison e o seu irmán Jack separaron os seus camiños con Seagram, os cales dubidaron de que o equipo puidera beneficiarse co salto á NBL. Fixeron un concurso para renomear o equipo no periódico máis famoso de Rochester. O gañador foi Richard Paeth, un rapaz de tan só 15 anos, que propuxera como nome os "Royals".
O éxito para os Royals foi case inmediato. Fundado en 1945 polo propietario, adestrador e director xeral Les Harrison (incluído no Hall of Fame) e polo seu irmán e copropietario e director de negocios Jack Harrison, o equipo gañou o campionato da NBL na tempada 1945-1946, no seu primeiro ano na liga. O equipo foi liderado por Bob Davies, Al Cervi, George Glamack, e Otto Graham, futuro membro do Hall of Fame, quen, na súa única tempada no baloncesto profesional, gañou o campionato da liga antes de cambiarse ao fútbol americano e liderar aos Cleveland Browns. Ademais, os Royals dobraron o investimento dos Harrison en tan só unha tempada. Xogando numerosos partidos amigables ademais do calendario da NBL, o equipo estaba no seu cume en 1946.
Na seguinte tempada, os mandatarios da NBL decidiron que a tempada regular decidiría ao campión oficial da NBL, e que a postempada consistiría nun torneo á parte, fora do campionato. Os Royals remataron cunha marca de 31-13 (70.5%), conseguindo o seu segundo campionato da NBL nos seus dous anos na competición, pero perderon as Finais do torneo de postempada contra os Chicago American Gears de George Mikan.
Á tempada seguinte, a NBL deu marcha atrás, e dende ese intre, os playoffs de despois da tempada determinarían ao Campión da NBL. Os Royals rematarían outra vez coa mellor marca da liga, con 44-16, pero perderon contra o novo equipo de George Mikan, os Minneapolis Lakers, por 3-1 nas Finais da NBL.
Os incontables amigables, ademais dos partidos da tempada, fixeron dano ao equipo polo ano 1948, con varias lesións nas Finais da NBL de 1947 e 1948. O equipo engadiu a Bobby Wanzer para substituír a Cervi, ademais doutros movementos no equipo. Ademais, a forte reputación do equipo fíxoo partícipe da fusión entre a NBL e a Basketball Association of America (BAA).
Na tempada 1948-49, os Royals trasladáronse á BAA xunto aos Fort Wayne Pistons, Minneapolis Lakers e Indianapolis Jets. Un ano despois, a BAA fusionouse cos demais equipos da NBL para converterse na National Basketball Association (NBA).
O movemento á BAA fixo que Rochester deixara o seu calendario de amigables, e púxoo na mesma División Oeste na que estaba Minneapolis. Dos dous mellores equipos do baloncesto profesional, tan só un deles podía xogar as Finais da liga. Minneapolis, con Mikan, foi case sempre un pouco mellor nos playoffs que os Royals. Co seu pequeno pavillón e o seu agora limitado calendario, os Royals foron baixando o seu nivel, á vez que Harrison mantivo ao equipo nun nivel alto, que nunca baixou do segundo posto na súa división entre 1945 e 1954. Pasou moito tempo nos anos 1950 buscando un comprador para o equipo, a medida que as débedas aumentaban.
Os Royals gañaron o título da NBA na tempada 1950-51 gañando aos New York Knickerbockers por 4-3. É o único campionato da NBA da historia da franquía ata hoxe. Pero a vitoria non fixo que a franquía aumentara os seus beneficios. O equipo cambiou por completo en 1955, con tan só Wanzer quedando no equipo, e o equipo pasou a xogar no Rochester Memorial, un pavillón máis grande. Agora cun equipo perdedor cheo de rookies, os Royals seguían sen ter beneficios. Ao mesmo tempo, a NBA metíalle presa a Harrison para vender ou recolocar o equipo nunha cidade máis grande. A tempada 1956-57 foi a última dos Royals en Rochester.
Cincinnati
En abril de 1957, os Royals foron trasladados a Cincinnati, Ohio, polos irmáns Harrison. Este movemento seguiu a un gran recibimento nun partido da tempada regular xogado no Cincinnati Gardens o 1 de febreiro de 1957. O cambio de cidade díxose que foi suxerido por Jack Twyman e Dave Piontek, que foron dous dos moitos xogadores do equipo dos novos Royals nesa rexión. Cincinnati, que tiña unha gran base universitaria de baloncesto, e non tiña franquía da NFL coa cal competir, foi considerada como a mellor opción polos Harrison. O nome dos Royals continuou en Cincinnati, a miúdo coñecida coma "Queen City".
Durante o primeiro draft da NBA do equipo en Cincinnati, o equipo adquiriu a Clyde Lovellette e ao base George King. Construíron un equipo con Maurice Stokes e Twyman para producir un futuro candidato ao título na primeira tempada do equipo en Cincinnati. A lesión de Marshall e a perda da estrela Si Green por ir ao servizo militar levou ao equipo a empatar na segunda praza da División Oeste da NBA durante a segunda parte da tempada 1957-58.
No final da tempada, Maurice Stokes golpeouse na cabeza ao caer tras capturar un rebote. Tras o primeiro partido nos playoffs tres días máis tarde, a lesión na cabeza de Stokes agravouse debido á presión da cabina do avión durante o voo de volta a Cincinnati para o segundo partido. Foi hospitalizado permanentemente, unha traxedia que impactou moito ao equipo. Stokes, un gran talento que podía xogar de pivote, de aleiro ou de base, foi 2º na NBA en rebotes e 3º en asistencias, algo que tan só fixo Wilt Chamberlain nunha tempada enteira. Sen Stokes, o equipo veuse abaixo.
O membro do All-Star Twyman chegou a un gran nivel nas seguintes dúas tempadas en Cincinnati, e o equipo fixo dúas tempadas de 19 vitorias. O equipo da tempada 1958-59 contaba principalmente con cinco rookies, con Lovellette, King e outro xogadores clave deixando o equipo tras a tráxica lesión de Stokes. Os Harrison, baixo presión para vender o equipo, o venderon a un grupo local liderado por Thomas Woods. O feito de que Stokes fora simplemente botado polo equipo e polos novos donos enfureceu a moitos.
Jack Twyman reuniu fondos para o tratamento médico de Stokes, e axudou ao seu compañeiro ata o seu falecemento en abril de 1970. A película Maurie de 1973 contou a súa historia, protagonizada por Bernie Casey e Bo Svenson.
Twyman foi o segundo xogador da NBA na historia en facer 30 partidos por partido nunha tempada enteira da NBA. Twyman e Stokes foron máis tarde incluídos no Hall of Fame.
En 1966, o equipo foi vendido aos irmáns Jacobs, Max e Jeremy. Nesa mesma tempada, os Royals comezaron a xogar algúns dos seus partidos coma locais en sitios neutrais coma Cleveland (ata que os Cleveland Cavaliers comezaron a xogar en 1970), Dayton ou Columbus, feito que se produciu no resto da estancia dos Royals en Cincinnati.
O novo adestrador Bob Cousy, un leal Boston Celtic, traspasou a Lucas en 1969. Robertson foi tamén traspasado en 1970, aos Milwaukee Bucks, onde gañou inmediatamente o título da NBA. A franquía abandonou Cincinnati pouco máis tarde, na tempada 1972-73, e o seu destino foi Kansas City, Missouri.
Membros do Basketball Hall of Fame
Notas:
Os Ánxeles (homónimos)
O topónimo Os Ánxeles pode referirse a:
Constant Awashish
Constant Awashish, nado en La Tuque, no Quebec en 1981, é o xefe tribal do pobo atikamekw. Dende 2014, é o gran Xefe do Atikamekw Sipi, o consello tribal das tres nacións atikamekw. É coñecido por declarar a soberanía do seu territorio ancestral, o Nitaskinan, xunto con outros xefes atikamekw.
Traxectoria
Awashish naceu La Tuque e foi criado principalmente polos seus avós maternos na reserva india de Opitciwan, no norte da rexión de Mauricie, no Quebec. Completou os seus estudos de primaria e de secundaria en La Tuque. Completou a carreira de dereito na Universidade de Ottawa, especializándose nos dereitos dos pobos indíxenas e os seus dereitos territoriais, a lexislación das entidades indíxenas e a lei corporativa.
miniatura|esquerda|Constant Awashish durante o seu xuramento como Gran Xefe do [[Atikamekw Sipi o 28 de setembro de 2014.]] Durante as eleccións do 2 de setembro de 2014, foi elixido Gran Xefe do Conseil de la Nation Atikamekw (CNA), o consello tribal que reúne as tres nacións atikamekw, sucedendo a Eva Ottawa. Como tal, tamén é o presidente da corporación do Conseil de la Nation Atikamekw.
Poucos días despois, os xefes atikamekw declararon unilateralmente a súa soberanía sobre o seu territorio ancestral, o Nitaskinan, a través dunha reclamación integral. O seu territorio abrangue 80 000 km2 ó norte de Trois-Rivières. Os atikamekw xamais cederon ou venderon o seu territorio en ningún dos tratados.
Dream Team
miniatura|175px|[[David Robinson, membro do Dream Team no encontro ante Porto Rico durante os Xogos Olímpicos de 1992.]] O Dream Team (do inglés: equipo dos soños) foi o alcume da selección nacional de baloncesto de Estados Unidos que gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1992 en Barcelona contra Croacia. O novo regulamento permitiu a atletas profesionais competir nos Xogos Olímpicos por primeira vez, así a selección de baloncesto estadounidense podería estar formada por primeira vez tódalas estrelas da NBA. O Dream Team clasificárase para os Xogos tras conseguir unha marca de 6-0 no Torneo Masculino das Américas de Portland 1992.
Barcelona 1992
O Dream Team a medalla de ouro tras vencer de forma moi clara a todos os seus opoñentes (por unha media de 40 puntos en cada partido), conseguindo unha marca de 8-0. A final foi contra Croacia, gañando o equipo estadounidense por 117 a 85. Os membros deste equipo foron:
Hakeem Olajuwon non puido ir por problemas de nacionalidade cosa que arranxaron para os seguintes xogos. Shaquille O'Neal era o xogador de universidade favorito para ser incluído no equipo mais finalmente elixiron a Laettner. Moita xente especulou que se puido deber a querer incluír máis xogadores de raza branca nun equipo formado case exclusivamente por afroamericanos. Do mesmo xeito que Hakeem, Shaq foi aos seguintes xogos olímpicos.
Despois de Barcelona 1992
A partir dese momento os posteriores equipos olímpicos de baloncesto norteamericanos foron formados na súa maioría por xogadores destacados da NBA, aínda que nunca de tanto nivel como esta primeira vez. Nos Xogos Olímpicos de 1996 e 2000, os Dream Teams II e III conseguiron tamén a medalla de ouro. Con todo, o Dream Team IV fixo un mal papel nos Xogos Olímpicos de 2004 en Atenas, perdendo tres partidos e conformándose cunha medalla de bronce. Isto representa máis derrotas nun só ano que nos 68 anteriores xuntos. Tamén foi a primeira vez desde que se permitiu a participación de profesionais da NBA que o equipo de baloncesto dos Estados Unidos regresou sen a medalla de ouro.
Vilar, Servoi, Castrelo do Val
Vilar é un lugar da parroquia de Servoi, no concello ourensán de Castrelo do Val, na comarca de Verín.
Emiliano Taboada Fernández
Emiliano Taboada Fernández, nado en Vigo e finado na mesma cidade en abril de 1888, foi un xornalista galego.
Vilar, Servoi, Castrelo do Val
Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 9 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (15 homes e 9 mulleres). En 2009 tiña 31 habitantes.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda
Ruibelo, Pravio, Cambre
Ruibelo é un lugar da parroquia de Pravio no concello de Cambre, na provincia da Coruña.
Gaizka Mendieta
Gaizka Mendieta Zabala, nado en Bilbao o 27 de marzo de 1974, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Persoal
É fillo do tamén futbolista Andrés Mendieta.
Provincia de Padua
Padua (en italiano, Padova; en véneto, Padòa) é unha provincia italiana da rexión do Véneto con capital na cidade homónima. Limita polo norte coa provincia de Treviso, polo leste coa provincia de Venecia, polo sur coa provincia de Rovigo e polo oeste coa provincia de Verona e a provincia de Vicenza. Ten unha superficie de 2.037 quilómetros cadrados e unha poboación de 849.857 habitantes (2001). Os municipios máis importantes son Abano Terme, Albignasego, Cadoneghe, Camposampiero, Cittadella, Conselve, Este, Monselice, Montagnana, Piove di Sacco, Selvazzano Dentro e Vigonza.
Adenosina
miniatura|dereita|Adenosina.
A adenosina é un nucleósido formado pola unión da adenina cunha ribosa (ou ribofuranosa) por medio dun enlace glicosídico β-N9. A adenina que contén é unha purina sintetizada a partir da degradación de aminoácidos como metionina, treonina, valina e isoleucina e do AMP. Utilízase como fármaco en certas doenzas cardíacas. Cando se une a un fosfato orixina o nucleótido AMP, que forma parte do sistema AMP/ADP/ATP, que é fundamental no almacenamento e cesión de enerxía na célula.
Función
miniatura|dereita|250px|A [[cafeína é un antagonista da adenosina na unión aos receptores de adenosina do cerebro.]]
A adenosina ten unha importante función en procesos bioquímicos, tales como a trasferencia de enerxía, en forma dos nucleótidos ATP e ADP, e a transdución de sinais en forma de adenosín monofosfato cíclico ou AMPc.
A adenosina desempeña un importante papel como neuromodulador no sistema nervioso central, a través da interacción cos seus receptores A1, A2A, A2B e A3, amplamente distribuídos nos tecidos do corpo producindo vasodilatación, broncoconstrición, inmunosupresión etc.
Tamén ten efectos sedantes e inhibitorios sobre a actividade neuronal. A cafeína diminúe o sono precisamente polo bloqueo do receptor de adenosina, polo que é un antagonista da adenosina. A adenosina aumenta o sono NMOR (sobre todo no estadio IV) e tamén o MOR. Cando se aplica un inhibidor da desaminase de adenosina (desoxicoformicina) increméntase o NMOR. Observouse o mesmo efecto co precursor da adenosina, a S-adenosil homocisteína.
Receptores de adenosina
Existen tres clases de receptores de adenosina, denominados A1, A2 e A3.
Efectos farmacolóxicos
Como fármaco a adenosina utilízase para reverter a taquicardia supraventricular paroxística ao bloquear o nódulo auriculoventricular. Administrada por vía endovenosa deprime a actividade do nodo sinusal e utilízase para a conversión rápida a ritmo sinusal das arritmias supraventriculares de reentrada. A adenosina actúa como un neuroprotector ao inhibir a transmisión excitatoria de receptores A1. Este nucleósido púrico endóxeno cando estimula os seus receptores A1 cardíacos activa unha corrente de saída de K+ sensible a acetilcolina na aurícula, nodo sinusal, e nódulo auriculoventricular, o que dá como resultado o acurtamento da duración do potencial de acción, hiperpolarización e fai lenta a automaticidade normal.
Tamén inhibe os efectos electrofisiolóxicos do aumento de adenosín monofosfato cíclico (AMPc) intracelular, que ocorre coa activación simpática. Para iso inhibe a entrada de Ca2+ estimulada polo AMPc, o que tamén deprime a frecuencia das células do nodo sinoauricular e a velocidade de condución a través do nodo auriculoventricular, á vez que prolonga o período refractario deste.
Administrada por vía IV produce unha rápida elevación da presión arterial seguida de hipotensión e taquicardia.
A adenosina produce unha resposta farmacolóxica de curta duración porque é rapidamente metabolizada por degradación encimática no sangue e en tecidos periféricos (pola combinación de accións dunha adenosín desaminase e unha quinase fosforilante). Por este motivo, adminístrase por vía IV por vía intravenosa de forma rápida, preferentemente por medio dun cateterismo cardíaco, baixo monitorización médica en ambiente hospitalario.
A desoxiadenosina
100px|miniatura|dereita|Estrutura química da desoxiadenosina, a cal carece do OH no carbono 2' que ten a adenosina. É unha molécula igual á adenosina formada tamén por adenina pero con 2-desoxirribosa en lugar de ribosa, polo que é un desoxirribonucleósido. Cando se lle une un fosfato en posición 5' forma o nucleótido dAMP, que forma parte do ADN.
Un derivado da desoxiadenosina é a 3-desoxiadenosina (con 3-desoxirribosa), tamén chamada cordicepina (Cordycepin), que interfire na síntese do ARN e ten propiedades antitumorais, e que carece do OH do carbono 3' en lugar do do 2'.
Outeiro Verde
Outeiro Verde é un monte que se estende entre os lindes dos concellos de Silleda e Forcarei, nas parroquias de Aciveiro e Graba. A súa altitude supera os 650 msnm. Na súa contorna nace o río Toxa.