cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ellen Terry
Shaw, Ibsen e Barrie
Volveu de novo a actuar en abril de 1906, interpretando con éxito a Lady Cecily Wayneflete na obra de Shaw Captain Brassbound's Conversion, representada no Teatro Court e levada nunha xira de éxito por Gran Bretaña e os Estados Unidos. O 12 de xuño de 1906, tras cincuenta anos na escena, celebrouse unha gala no Teatro Drury Lane a beneficio da actriz, e para celebrar o seu aniversario na profesión. Nesa gala cantou Enrico Caruso, e W. S. Gilbert dirixiu unha representación de Trial by Jury, na que actuaron Eleonora Duse, Mrs. Patrick Campbell, Lillie Langtry, Herbert Beerbohm Tree, e máis de vinte membros da familia de Terry.
Terry actuou posteriormente como Hermiona na versión de Herbert Beerbohm Tree de Conto de invierno. En 1907, viaxou polo Estados Unidos baixo a dirección de Charles Frohman. Durante esa viaxe, o 22 de marzo de 1907, casou con James Carew, que actuara con ela no Teatro Court. Terry tiña trinta anos máis ca Carew. A carreira de Terry continuou con forza, mais o seu matrimonio rompeuse aos dous anos. Foi Nance Oldfield en Pageant of Famous Women, escrita en 1909 por C. Hamilton e a súa filla, Edith. En 1910 viaxou de novo polos Estados Unidos con grande éxito, actuando, dando recitais e conferencias sobre as heroínas de Shakespeare.
De volta a Inglaterra, realizou papeis como o de Nell Gwynne en The First Actress, de Christopher St. John (Christabel Marshall; 1911). Tamén en 1911, gravou escenas de cinco papeis de Shakespeare para a Victor Talking Machine Company En 1914, viaxou por Australia e os Estados Unidos, de novo recitando e dando conferencias sobre heroínas de Shakespeare. En 1916, foi Darling na peza de Barrie The Admirable Crichton (1916). Durante a primeira guerra mundial actuou en actos benéficos relacionados coa contenda.
Cinema e últimos anos
miniatura|250px|Smallhythe, domicilio de Ellen Terry en 1900-28. En 1916, actuou no seu primeiro filme, Her Greatest Performance, no papel de Julia Lovelace, aínda que continuou actuando en Londres e en xiras. Rodou varios filmes máis ata 1922, incluíndo The Invasion of Britain (1918), Pillars of Society (1918), Victory and Peace, Potter's Clay (1922) e The Bohemian Girl, na que interpretaba a neneira Buda, xunto a Ivor Novello e Gladys Cooper (1922). Continuou a dar conferencias sobre Shakespeare por Inglaterra, os Estados Unidos e o Canadá. O seu derradeiro papel no teatro foi como a nodriza en Romeo e Xulieta, no Teatro Lyric en 1919. En 1920 retirouse da escena, e en 1922 do cinema.
En 1925 Terry foi nomeada dama gran cruz da Orde do Imperio Británico. Nos seus últimos anos, perdeu gradualmente a vista e sufriu demencia senil. Faleceu no seu domicilio preto de Tenterden, Kent, Inglaterra, aos 81 anos de edad. Foi incinerada e as súas cinsas descansan nunha urna de prata na igrexa St. Paul, en Covent Garden, Londres, igrexa coñecida como dos actores.
Entre os seus descendentes figuran o actor sir John Gielgud e a cantante Helen Terry.
O Piñeiro, Monteagudo, Arteixo
O Piñeiro é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Juan Antonio Iribarren
Juan Antonio Iribarren Cabezas, nado en 1885 e finado en 1966, foi un militar e político chileno, presidente do seu país entre 17 de outubro e 4 de novembro de 1946.
Burrhus Frederic Skinner
Burrhus Frederic Skinner, nado en Susquehanna (Pensilvania) o 20 de marzo de 1904 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 18 de agosto de 1990, foi un psicólogo, pensador e polemista estadounidense, fundador do condutalismo ou behaviorismo radical. A súa obra mostra unha forte impregnación dos traballos de Ivan Pavlov e do primeiro behaviorista John Watson. Foi elixido polos seus pares como un dos psicólogos máis importantes do século XX, e tamén como un dos científicos máis influentes de todos os tempos.
Traxectoria
Graduado primeiramente en lingua e en literatura inglesa, posteriormente obtivo un doutoramento de psicoloxía en Harvard. Ensinou psicoloxía na universidade de Minnesota e logo na de Harvard. No 1938, despois de publicar dous traballos sobre dous tipos de condicionamento, dou a luz o artigo "The behaviour of organisms" (A conduta dos organismos) que é considerada a súa principal contribución á elaboración da teoría do condutalismo / behaviorismo.
Achegas
A maior contribución teórica en psicoloxía é o concepto de condicionamento operante, que diferenciou do condicionamento clásico pavloviano, ou resposta, ou clásico. Desde esta perspectiva, os comportamentos son seleccionados polas súas consecuencias sobre o contorno. Unha clase de comportamento constitúe un operante se a probabilidade de aparición desas respostas é modulábel pola manipulación de variábeis de reforzo. Por exemplo, dirase que unha acción es condicionada de maneira operante cando a súa frecuencia acrecenta no comportamento dun organismo, de feito, consecuencias positivas para o organismo. No condicionamento clásico un estímulo entraña unha resposta; no condicionamento operante, refórzase unha resposta pola manipulación de continxencias. Esta noción permite integrar a espontaneidade do organismo no seo dun cadro explicativo mecanicista.
Skinner estaba convencido de que era posíbel aplicar as súas teorías para construír unha sociedade mellor. Para difundir esta idea escribiu a novela Walden 2, na que describía unha comunidade utópica que acadaba un elevado nivel de desenvolvemento social e persoal mercé a aplicación dos principios do condicionamento operante.
Partit Renovador d'Arties-Garòs
O Partit Renovador d'Arties-Garòs (PRAG, en galego: Partido Renovador de Arties-Garòs) é un partido político localista do Val de Arán, na provincia de Lleida, que se presenta unicamente no terçon de Arties e Garòs.
A formación está asociada con Unitat d'Aran, que non se presenta no terçon de Arties e Garòs. O seu secretario xeral é José Antonio Bruna Vilanova.
Ramilo, Monteagudo, Arteixo
Ramilo é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010  tiña un habitante (un home).
Virgin Gorda
Virxe Gorda (anglificada parcialmente como  Virgin Gorda) é a terceira illa máis grande (despois de Tórtola e Anegada) da dependencia das Illas Virxes Británicas, cobre unha área de 21 km² e é a segunda máis habitada, o navegante Cristovo Colón deulle ese nome pola forma particular do seu territorio, sendo a súa principal localidade Spanish Town (Cidade Española) no suroeste da illa.
Xeografía
Situado a uns 18 graos, 48 ​​minutos ao norte e 64 graos a 30 minutos ao oeste, ten unha superficie de aproximadamente 21´9 km².
A principal área comercial e residencial está en Spanish Town na parte suroeste da illa.
thumb|left| The Baths, 2013
Unha infrecuente formación xeolóxica coñecida como "The Baths" ("Os Baños") localizada no extremo sur da illa, fai de Virgin Gorda un dos destinos turísticos preferidos das IVB, a pesar da evidencia da orixe maioritariamente volcánica da illa, enormes cantos de pedra de granito xacen en montons na praia, formando escenas de gruta abertas ao mar. O granito é unha rocha ígnea intrusiva, polo tanto non volcánica. Non obstante, formáronse a partir de magma. O granito aparece na superficie só despois de que as épocas xeolóxicas de erosión eliminasen a súa cuberta. Unha gran erosión rompeu o granito en grandes pedras e redondeou as súas superficies. No norte dos baños atópase o porto deportivo de Virgin Gorda, antigamente propiedade de Little Dix Bay. A ruína máis importante de Virgin Gorda é a antiga Mina de cobre.
Rhizobiales
A orde Rhizobiales é unha orde de alfaproteobacterias.
Virgin Gorda
Xeografía
Un dos grandes portos do mundo, North Sound (seo norte), e historicamente Gorda Sound (seo de gorda), atópase no extremo nordés da illa. Está rodeado por catro illas e conectan sistemas de arrecifes que manteñen o mar dentro do seo en calma, creando unha das grandes mecas do deporte acuático do mundo, con máis de 1200 ha. de augas protexidas. No extremo oriental do seo atópase o porto principal, a sotavento de Biras Hill (elevación 133 m.). A aldea, resort e porto deportivo neste punto (Jon'O'Point) chámase Bitter End Yacht Club e percorre aproximadamente máis dun quilómetro e medio de costa. thumb| Atardecer en Road Harbour, Virgin Gorda
Rhizobiales
Os rizobios, son as Rhizobiales máis importantes. Realizan a fixación do nitróxeno e viven en simbiose nas raíces das plantas, e están distribuídos en varias familias da orde. As Bradyrhizobiaceae, Hyphomicrobiaceae, Phyllobacteriaceae, e Rhizobiaceae son catro familias que conteñen polo menos seis xéneros de bacterias fixadoras do nitróxeno, que forman nódulos nas raíces das plantas leguminosas. Exemplos son o xénero Bradyrhizobium e Rhizobium.
Algunhas especies de Methylocystaceae teñen un metabolismo metanótrofo, xa que usan metanol (CH3OH) ou metano (CH4) como única fonte de enerxía e carbono.
Outros xéneros importantes son Bartonella (patóxeno) e Agrobacterium (usado en enxeñaría xenética para introducir xenes en plantas que se queren converter en transxénicas).
Filoxenia
No cladograma móstrase a taxonomía aceptada actualmente baseada na LSPN (List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature) e nos datos do NCBI (National Center for Biotechnology Information) e a filoxenia está baseada en secuencias de todo o xenoma
Virgin Gorda
Historia
Cristovo Colón chamou a illa "a Virxe gorda", porque o perfil da illa no horizonte semella unha muller gorda deitada de lado.
Marquee Moon
Marquee Moon é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock Television, publicado o 8 de febreiro de 1977 a través do selo Elektra Records. Nos anos anteriores ao disco o grupo convertérase nunha prominente peza da escena musical de Nova York e xerara o interese de bo número de selos discográficos. Television ensaiu intensamente na preparación de Marquee Moon e, tras asinar con Elektra Records, gravou o traballo no estudio A & R Recording en setembro de 1976. Foi producido polo líder da banda Tom Verlaine e o enxeñeiro Andy Johns.
En xullo de 2016 a publicación dixital Paste colocouno no posto 1 da súa lista dos 50 mellores álbums de post-punk.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Tom Verlaine agás onde se indique.
Agallas (filme)
Agallas é un filme español de 2009 dirixido por Samuel Martín Mateos e Andrés Luque Pérez. Está protagonizado por Hugo Silva e Carmelo Gómez.
Estreouse en galego o 12 de marzo de 2015 na TVG.
Sinopse
Sebastián, un delincuente acabado de saír do cárcere, decide buscar emprego nunha pequena empresa de Galicia, “Isolina, Productos del Mar”, da cal se di que o seu xefe, Regueira, é traficante. Faise amigo dun encargado, Raúl, e consegue que o contraten.
Produción
O filme foi rodado en localizacións de Galicia entre agosto e setembro de 2008.
Galardóns e nomeamentos
En 2010, Arturo Vaquero foi nomeado ao Premio Goya á mellor canción orixinal por "Agallas vs escamas", composto para o filme.
Premios Mestre Mateo
Na 8ª edición dos Premios Mestre Mateo estivo nomeado a oito premios, entre eles mellor filme, mellor actor secundario e mellor música orixinal, mais finalmente non gañou ningún dos galardóns.
Irmáns Wright
Os Irmáns Wright, é dicir, Orville Wright, nado o 19 de agosto de 1871 e finado o 30 de xaneiro de 1948, e mais Wilbur Wright, nado o 16 de abril de 1867 e finado o 30 de maio de 1912, son recoñecidos por proxectaren e construíren o primeiro aeroplano funcional e por realizaren o primeiro voo controlado nun aparello máis pesado que o aire, alén doutras realizacións destacábeis da historia da aviación. Con todo, hai algunha polémica canto ao feito de teren ou non sido os primeiros a realizar estas accións, reclamadas por parte doutros individuos e nacións. O caso máis célebre e convincente é o do inventor brasileiro Alberto Santos-Dumont, considerado, principalmente no Brasil, como o creador do primeiro aparello voador "mais pesado que o ar" - o seu 1907 14-Bis, construído en Francia.
esquerda|miniatura|170x170px|Os irmáns wright no [[anverso do dólar conmemorativo do centenario do prinmeiro voo (2003).]]
O 22 de maio de 1908 os Irmáns Wright patentan o seu invento: o  aeroplano, na oficina de patentes estadounidenses.
Os irmáns tiñan terminado o avión en 1905 e trataban de vendelo a países: Francia, Inglaterra e os propios Estados Unidos estaban interesados. Pero os irmáns Wright non querían mostrar o avión ata que houbese un contrato asinado con compromiso de compra. Ninguén quería asinar o contrato sen ver os avións (críase que era toda unha fraude porque case ninguén vira aos irmáns voar, máis que nada porque eran uns geeks da época, pouco amigos dos medios de comunicación) e eles non poderían vendelos se o ensinaban a treo.
Dispoñían dunha patente sobre un método de voo, pero resultáralles complicado conseguila e non era garantía de nada, sobre todo fóra dos Estados Unidos.
Traxectoria
miniatura|259x259px|Primeiro voo, 17 de decembro de 1903.O seu primeiro voo foi o 17 de decembro de 1903, en Kitty Hawk, a bordo do Flyer I.
Realmente a súa grande importancia na historia da aviación foi o control de viraxe mediante o alabeo. Até entón os avións existentes eran difíciles de controlar por non considerarse necesaria a inclinación das ás para cambiar de dirección. O metódico e minucioso do traballo dos Wright estableceu as bases para o voo dos aparellos máis pesados que o ar.
Chegaron a construír o primeiro túnel aerodinámico para medir a sustentación que producen distintos perfís a distintos ángulos de ataque. Fixeron voar controladamente un aeroplano de 350 kg, construído cos pesados materiais da época, cun motor de só 19 cabalos (actualmente un ULM similar, de 200 kg, voa con 50 cv). É importante recordar que tamén tiveron que aprender a pilotar e moi ben, porque as actuais reproducións do Flyer I son moi difíciles de voar, incluso en mans de pilotos expertos.
Ramil, Triacastela, Triacastela
Camiño de Santiago
Ramil é unha localidade da etapa O Cebreiro-Triacastela do Camiño Francés a Santiago de Compostela.
Steve Earle
Steve Earle, nado como Stephen Fain Earle o 17 de xaneiro de 1955, é un cantautor, produtor, autor e actor estadounidense.
Traxectoria
Earle medrou preto de San Antonio, Texas, comezou a aprender a tocar a guitarra con 11 anos e iniciou a súa carreira como compositor en Nashville. Publicou o seu primeiro EP en 1982 e fíxose famoso co álbum Guitar Town, editado en 1986. Dende entón Earle lanzou 13 álbums de estudio e recibiu tres premios Grammy. Apareceu en películas e en televisión, escribiu unha novela, unha obra de teatro e un libro de relatos curtos.
Natalie Clifford Barney
Natalie Clifford Barney, nada en Dayton (Ohio) o 31 de outubro de 1876 e finada en París o 2 de febreiro de 1972, foi unha escritora americana en lingua francesa.
Traxectoria
Nada no seo dunha familia de clase alta de Washington, pasou a súa infancia nunha granxa preto de Cincinnati. Barney chegou a París en 1900, levou un salón literario en París a partir de 1909, por onde pasou case a totalidade da intelectualidade francesa de comezos do século XX. Durante a primeira guerra mundial foi unha das organizadoras dun Congreso de Mulleres Pacifistas. Entre 1940 e 1946 viviu en Florencia.
Castelo de Inveraray
O castelo de Inveraray (Inveraray Castle; Caisteal Inbhir Aora, que se pronuncia ) é unha fortaleza residencial situada á beira do Loch Fyne, na vila de Inveraray, situada no concello de Argyll e Bute). É o soar e asentamento do duque de Argyll, xefe do clan dos Campbell.
Natalie Clifford Barney
Traxectoria
Abertamente lesbiana, interesouse polos poemas de Safo e tentou recrear unha escola de poetisas como a que Safo tiña en Mitilene. Entre as súas amantes estiveron a poetisa Renee Vivien, a bailarina Liane de Pougy e a pintora Romaine Brooks.
A vida de Barney serviu de inspiración para moitos escritores e aparece retratada en novelas como Idylle saphique de Liane de Pougny, Claudine s'en va de Colette ou L'Ange et les perver de Lucie Delarue Mardrus
Castelo de Inveraray
Historia
Semella que, orixinalmente, o asentamento do Clan Campbell estivo situado no Castelo de Innis Chonnel, nunha illa do Loch Awe, cando menos desde o século XI. Aquí permanecería longos séculos, nos que o clan foi medrando no seu poder en detrimento do Clan MacDonald.
En 1450 foi mandado construír o primeiro Castelo de Inveraray polo primeiro Lord Campbell, Duncan Campbell.
Conurbación do Delta do Río das Perlas
miniatura|280x280px|Vista satelital do delta do río das Perlas A é un vasto conglomerado urbano do sur da China, que pola súa extensión, en torno ao esteiro do río Xi (das Perlas) entre Hong Kong no sueste e Macau no suroeste, e sobre todo polo seu rápido crecemento (un dos maiores do planeta en Shenzhen) está chamado a ser, se non o é xa (algúns estudos dan a cifra de cincuenta millóns de habitantes), o maior da Terra nos anos vindeiros.
Trátase dunha rexión urbanizada con dous centros de maior importancia: ó principal é Hong Kong (Xianggang), porto e praza financeira de primeiro orde; ó outro é Cantón, no vértice norte do delta, capital da provincia de Guangdong e metrópole cultural histórica do sur da China. Outras cidades importantes serían as xa citadas Shenzhen, xusto ao norte de Hong Kong e que hai tres décadas era unha pequena poboación pesqueira, pero tras ser elixida coma primeira "zona económica especial" da república popular en 1980, aberta polo tanto o investimento estranxeiro, converteuse nunha metrópole que se calcula posúe entre cinco e sete millóns de habitantes (a cifra exacta é difícil de saber pois a poboación flotante é enorme); Macau (Aomen), antiga colonia portuguesa e o seu carón, polo norte Zhuhai, cidade porto que tamén experimenta un gran crecemento.
Frank Sturgis
Frank Sturgis, nado o 9 de decembro de 1924 e finado o 4 de decembro de 1993, foi un dos implicados no caso Watergate.
Dimitri Yachvili
Dimitri Yachvili, nado o 19 de setembro de 1980 en Brive-la-Gaillarde, é un xogador francés de rugby. A súa posición no campo é medio de melé, xogaba en 2010 no Biarritz Olympique da liga francesa, e habitualmente tamén é titular na selección de rugby de Francia.
Traxectoria
O seu apelido é de orixe xeorxiano, dado que o seu avó foi unha vítima do nazismo que ó ser liberado loitou en Francia fronte ós alemáns, e despois quedou alí a vivir. Mais adiante, no seu tempo o pai de Dimitri tamén foi xogador de rugby e formou parte do XV do Galo. A pesar diso, Grégoire Yachvili, irmán mais vello de Dimitri, nado tamén en Brive-la-Gaillarde, xoga ó rugby representando á selección de rugby de Xeorxia.
O xogador comezou a súa carreira no club da súa cidade, o Club Athlétique Brive-Corrèze. En 1999 marchou a un club universitario de París, e xa no 2001 firmou o seu primeiro contrato profesional co Gloucester Rugby, onde votou un ano antes de firmar definitivamente co Biarritz Olympique no 2002. Dende entón é un xogador franquía neste club bascofrancés. Dimitri Yachvili é un bo lanzador a paus, e decote é o encargado de patear os penalties e as conversións no seu equipo.
O seu primeiro partido coa selección francesa foi no ano 2002. Dende ese ano ten xogado 7 veces o Torneo das Seis Nacións, gañándoo 4 veces, nos anos 2004, 2006, 2007 e 2010, ademais do mundial do ano 2003 no que Francia acabou cuarta.
Grou (homónimos)
Como topónimo galego pode referirse a:
Pardela mediterránea
miniatura|Ovo da especie.
A pardela mediterránea ou furabochos (Puffinus yelkouan) é unha especie de ave procelariforme da familia Procellariidae propia do Mediterráneo e mar Negro.
Descrición
A pardela mediterránea ou furabochos é unha pardela de tamaño medio, que mide de 34 a 39 cm de longo e ten unha envergadura alar de 78 a 90 cm. Ten a plumaxe das partes superiores anegrada e a das inferiores branca, e é moi parecida ao furabochos atlántico, do que é moi difícil de diferenciar, aínda que non adoitan solaparse ns súas áreas de distribución. Ao contrario, si coincide en gran parte do Mediterráneo occidental coa pardela balear, pero diferéncianse algo mellor porque esta última non é tan escura nas partes superiores, e ademais ten os flancos manchados, o que fai que o contraste entre as partes superiores e inferiores sexa menor.
Ten unha chamada repetitiva e prolongada que soa como "aii-h iich".
Taxonomía e filoxenia
A pardela mediterránea clasifícase no xénero Puffinus, que pertence á familia das pardelas (Procellariidae), unha das catro familias principais da orde Procellariiformes, xunto a Diomedeidae (albatros), Hydrobatidae (paíños) e Pelecanoididae. Os procelariformes son aves mariñas que se caracterizan por ter bicos con tubos nasais sobresaíntes e ás longas e estreitas, coas que voan planando sobre o mar longas distancias.
A pardela mediterránea foi descrita cientificamente polo naturalista italiano Giuseppe Acerbi en 1827, como unha subespecie do furabochos atlántico, co nome de Puffinus puffinus yelkouan. Posteriormente, escindiuse a pardela mediterránea nunha especie separada, con P. y. yelkouan como subespecie nominal e contendo como outra subespecie a pardela balear (P. y. mauretanicus). Mais as análises xenéticas indicaron que debían dividirse en dúas especies, quedando Puffinus yelkouan como especie monotípica.
As dúas liñaxes vivas de pardelas do Mediterráneo (a pardela mediterránea e a balear) probablemente se separaron antes do Plioceno (hai aproximadamente 2 millóns de anos), como indican as diferenzas xenéticas e os fósiles atopados en Ibiza de Puffinus nestori, de finais do Plioceno e comenzos do Plistoceno, que puido ser o devanceiro directo das dúas especies actuais.
Distribución e ecoloxía
É unha especie gregaria que se alimenta principalmente de peixes e luras. Segue os barcos cando descargan descartes de pesca. Distribúese por toda a cunca mediterránea e o mar Negro, e tamén, pero escasamente, pola costa atlántica. A pardela mediterránea cría en illas e cantís costeiros, especialmente no Mediterráneo oriental e central. A maioría pasa o invierno no mar, pero algúns exemplares migran ao océano Atlántico a finais do verán. Adoita aniñar en tobos e gretas que visita só pola noite para evitar a depredación das gaivotas grandes. A súa principal ameaza é o crecemento das urbanizacións turísticas costeiras xunto aos seus lugares de cría, ademais dos depredadores introducidos polos humanos como os gatos e as ratas. Na illa de Levant da costa francesa, un dos seus principais lugares de nidación, os gatos matan miles de pardelas cada ano e estímase que de non se tomar medidas podería producirse a extinción local en varias décadas.
O estudo dunha colonia de cría en Menorca concluíu que a súa variabilidade xenética era moi baixa, polo menos na poboación máis occidental, e historicamente a pardela mediterránea ten sufrido marcados descensos de poboación, polo que aínda que non está directamente ameazada a xulgar polo tamaño da súa poboación, podería ser vulnerable aos efectos adversos da endogamia.
Ata 2014 a IUCN clasificábaa como especie baixo preocupación menor. Pero investigacións máis recentes mostraron que era máis escasa do que se cría, polo que foi reclasificada co status de especie case ameazada en 2008, e como vulnerable en 2012.
Arquipélago de San Pedro e San Paulo
O Arquipélago de San Pedro e San Paulo (antigamente denominado Penedos de São Pedro e São Paulo), é un conxunto de pequenas illas rochosas que se sitúan na parte central do Océano Atlántico Ecuatorial, a 870 km das illas Fernando de Noronha e 1.010 quilómetros da cidade de Natal, no Estado de Río Grande do Norte, Brasil.
Historia
Os penedos foron descubertos accidentalmente por navegantes portugueses, cando a Armada do 20 de abril de 1511, composta por seis carabelas, baixo o mando do capitán maior Garcia de Noronha, con destino á India, rexistrou alí o seu primeiro naufraxio e segundo o Libro das Armadas, tan só dúas das súas embarcacións chegaron a destino. Navegando en mar aberto e noite pechada, ouviuse de súbito o ruxir das ondas, e antes que fose posible tomar calquera providencia, a nave São Pedro, baixo o mando do capitán Manuel de Castro Alcoforado, atopábase encallada sobre uns arrecifes co seu fondo destruído.
Na mañá do día 16 de febreiro de 1832, as rochas foron visitados por Charles Darwin durante a primeira parte da súa viaxe a bordo do HMS Beagle ao redor do mundo. Por alí pasou tamén o irlandés Ernest Henry Shackleton (1874-1922) en 1921, a bordo do Quest na Expedición Shackleton-Rowett (1921-1922). Outros visitantes ilustres foron Gago Coutinho e Sacadura Cabral, que amainaron alí en 1922, para reabastecimiento co Cruzador República, da Mariña de Portugal.
O 1 de xuño de 2009 produciuse nas súas proximidades a traxedia do avión Airbus 330 da compañía francesa Air France que cubría o voo 447 Río de Xaneiro-París, na cal se presume faleceron 228 persoas, o que constitúe a maior catástrofe da historia da aeronavegación francesa.
Xeografía
Declarado como parte do territorio brasileiro, pertencente ao estado de Pernambuco, en 1998, foi inaugurada a Estación Científica na Illa Belmonte, dando inicio ao "Programa Arquipélago San Pedro e San Paulo" baixo administración da Secretaria da Comisión Interministerial para os Recursos do Mar (SECIRM). A presenza permanente de catro científicos na Estación Científica xustifica a permanencia de humanos no Arquipélago, que é fundamental para obter o recoñecemento internacional como territorio brasileiro. A rocha exposta é peridotito serpentinado, sendo a única exposición mundial de manto abisal por encima do nivel do mar.
O arquipélago de San Pedro e San Paulo ten unha área total de aproximadamente 1,3 hectáreas (0,013 km²) e unha altitude máxima de 18 m. Está constituída por cinco illas maiores e numerosos illotes rochosos, sendo un dos lugares máis inhóspitos do país.
Ningún dos illotes dispón de auga potable, só o maior deles conta con vexetación, aínda que escasa. As demais rochas non posúen ningún tipo de flora. Os illotes están habitados por aves mariñas, cangarexos, insectos e arañas, a quen serven de abrigo, e cuxas cavidades quedan cubertas polo excremento das aves que dá lugar ao guano, un tipo de fertilizante orgánico natural.
O Programa Arquipélago
Aínda que inhóspito para a vida humana, o recente interese polo arquipélago conduciu á sinatura, por parte do Brasil, da Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar. Aínda cando o arquipélago sempre fose obxecto de investigacións, tratando de recoñecer os seus recursos pesqueiros así como os parámetros físico-químicos e biolóxicos das súas augas e da recollida de datos meteorolóxicos, en 1995 a Mariña do Brasil iniciou alí a construción dun novo faro, para reducir a incidencia de naufraxios naquelas augas, causadas pola pouca visibilidade dos arrecifes, que presentan altitude máxima de 18 metros e que son batidos permanentemente polas ondas.
O faro primitivo fora construído na Illa Belmonte en 1930, pola tripulación do navío Belmonte, baixo o mando do capitán de fragata Álvaro Nogueira da Gama. O traballo viuse interrompido polos inicios da Revolución de 1930, e só foi concluído en 1931, para ser destruído, probablemente por un terremoto, en 1933, deixado ao abandono. O actual faro localízase na Roca Suroeste. É automático e construído en fibra de vidro, con sección cilíndrica dun metro de diámetro con seis metros de altura.
Na devandita ocasión foron iniciados ademais estudos para a construción dunha edificación que servise de base a un grupo de investigación que se continuaría as investigacións oceanográficas e de medio ambiente do arquipélago, instituyéndose así o chamado Programa Arquipélago. Co apoio da Mariña, foron realizados catro viaxes ao arquipélago, iniciándose estudos de aspecto físico-ambientais, topográficos, de comportamento das aves e outros, resultando diso a implantación da Estación Científica do Arquipélago de San Pedro e San Paulo (ECASPSP), inaugurada en 1998.
Nunha edificación de madeira de 45 metros cadrados, equipos de científicos e investigadores intercámbianse cada 15 días, co apoio da Mariña do Brasil. As instalacións componse dunha cociña, un comedor, centro de comunicacións, habitación para catro acodes, baño e balcón. O tellado conta con paneis fotovoltáicos para xeración de enerxía eléctrica. A pequena distancia levántase un abrigo para os xeradores e baterías, un equipo de desalinización de auga de mar e outro abrigo para cilindros de osíxeno e gas. Unha pasarela une a base ao momento de embarque. Entre os equipos científicos contan cun mareógrafo. Entre o 5 e o 6 de xuño de 2006, a estación de investigación foi parcialmente destruída por unha forte tormenta. Con todo foi reconstruída inmediatamente.
Nymphaea lotus
Nymphaea lotus, a tapadeira exipcia, ninfea branca exipcia ou loto do Exipto, é unha planta acuática da familia das ninfáceas.
Distribución xeográfica
É orixinaria de África (Exipto, Botsuana, Malawi, Mozambique, Zambia, Zimbabue) e mais do Sueste asiático.
Descrición
É coñecida por florear á noite e fechar as súas flores de mañá cedo, ten follas que boian na tona da auga e flores que sibresaen desta. É unha planta perenne que medra até os 45 cm. de alto e prefire a auga morna, limpa, queda e un chisco aceda. As súas flores son brancas e ás veces con matices rosados.
Follas cos bordos dentado-espiñentos. 2n = 84.
thumb|250px|A Nymphaea lotus adóitase usar coma planta de acuario. Algunhas veces é mantida polas súas flores, mentres que outros [[Acuariofilia|acuaristas prefiren cortar as follas boiantes, e manter soamente a follaxe baixo a tona de auga.]]
Crenzas exipcias
Os antigos exipcios considerábana planta sacra e crían cá flor do loto lles daba forza e poder.
Theo van Doesburg
miniatura|Ritmo dunha danza rusa, 1918. Christian Emil Marie Küpper, coñecido como Theo van Doesburg, nado en Utrecht o 30 de agosto de 1883 e finado en Davos (Suíza) o 7 de marzo de 1931, foi un pintor, arquitecto e teórico da arte neerlandés.
Traxectoria
Fillo dun fotógrafo, iniciou a súa carreira como pintor colaborando cos arquitectos Oud e Wils. A súa primeira exposición de cadros foi na Haia en 1908. Busca representar a tridimensionalidade pictórica. No 1916 funda con Leyda e Oud o grupo Sphinx, practicando arte concreta. Un ano despois, en 1917, fundou xunto con Piet Mondrian, e outros, o movemento artístico denominado De Stijl.
En 1931, xunto a Antoine Pevsner, Naum Gabo, Auguste Herbin e Georges Vantongerloo, crearon o movemento Abstracción-Creación, en París.
No 1955 foi homenaxeado postumamente na Documenta 1 de Kassel.
Arquitecto e activista
Van Doesburg exerceu outras actividades ademais da pintura e promover De Stijl: probou as súas forzas en arquitectura, proxectando casas para artistas; en colaboración conGeorges Vantongerloo, ambos dous deseñaron a decoración do Café Aubette en Estrasburgo, Francia. Xunto con El Lissitzky e Kurt Schwitters, van Doesburg buscou reunir unha Internacional das Artes en dous congresos celebrados en Düsseldorf e Weimar en 1922. Un alfabeto xeometrizado, creado por van Doesburg en 1919, ten sido revitalizado en formato dixital como Architype Van Doesburg.
Obra
A obra de van Doesburg pode ser ollada en:
Viaxe por Urticaria
Viaxe por Urticaria é o segundo álbum de estudio do grupo galego de folk Berrogüetto. Foi publicado en 1999, baixo o selo BOA Music.
Siouxsie & the Banshees
Siouxsie & the Banshees foi un grupo de música post-punk inglesa formado en 1976. Foi un dos grupos claves da música dos anos 80. Abandeirados do movemento post-punk, foron millóns de fans os que seguiron a estética dos seus membros, e moitas bandas as que seguiron o seu estilo musical. O grupo disolveuse en 1996, aínda que se volveron xuntar brevemente para unha xira en 2002.
Trala separación da banda Siouxsie Sioux, cantante do grupo, seguiu traballando con the Creatures, e desde setembro de 2007 canta como solista.
Biografía
A comezos de 1977 Vicious (John Simon Ritchie) uniuse ós Sex Pistols e Pirroni a Adam & the Ants. En 1978 un disco pirata seu xa circulaba de man en man, o que demostraba o seu auxe e o interese que espertaban. Ese mesmo ano e coa incorporación de John McKay á guitarra e Kenny Morris á batería, gravaron o primeiro sinxelo, o tema "Hong Kong Garden" que acadaría o número 7 nas listas inglesas e ó que seguiría o seu álbum de estrea, The Scream, producido por Steve Lillywhite (coñecido produtor dos primeiros traballos de U2) no selo Polydor. O son do grupo desprendía unha agresividade punk densa e escura que se acrecentaría no seu segundo traballo, Join Hands. Este LP publicouse en 1979, e inclúe unha versión do clásico "The Lord's Prayer", e os sinxelos "The Staircase" e "Playground Twist" como temas estelares.
En 1980 editaron o terceiro traballo, Kaleidoscope, no que tamén colaborou o antigo membro de Sex Pistols Steve Jones. O disco é bastante máis sombrío que os seus predecesores, influído polo uso de sintetizadores, e cun son máis limpo e denso, deixando de lado as antigas maneiras punk da formación para achegarse ó nacente son sinistro de bandas da época como Joy Division ou Bauhaus.
O disco chegou ó Top 5 británico, e o sinxelo "Happy House" transformouse nun dos grandes éxitos da banda por esas datas. Desta forma Siouxsie & The Banshees comezaron a súa primeira xira polos Estados Unidos.
O cuarto traballo da banda edítase en 1981 baixo o titulo de Ju ju, trala publicación do exitoso sinxelo Israel. Ju ju está considerado por moitos como o mellor traballo da banda. Encóntrase impregnado de ambientes psicodélicos e góticos, e situaría o grupo como abandeirados á cabeza do movemento Gótico/Sinistro da época. A súa influencia chegará ata España, onde Alaska calcaría a súa estética e son con Alaska y los Pegamoides.
Tamén en 1981 abriuse e pechouse unha etapa da historia do grupo coa aparición do disco Once Upon a Time/The Singles, que recompilaba tódolos seus sinxelos. Sumidos nunha nube de popularidade anovan o seu son co seu seguinte traballo, A Kiss in the Dreamhouse, publicado en 1982. Resulta máis experimental e psicodélico cós seus predecesores, e nel pódese apreciar unha maior orientación comercial en temas como Slowdive. Malia conter algunhas grandes cancións, o disco pecaba de ser un traballo menor. Durante a promoción do álbum e en plena xira John McGeoch sufriu un colapso no escenario debido ó consumo excesivo de drogas, e debeu ser internado nun hospital psiquiátrico en Madrid. Robert Smith de The Cure volvería a axudar ós Banshees a concluír a xira, acabando por incorporarse como membro estable á banda.
A comezos de 1983 gravan e editan un sinxelo cunha versión do tema Dear Prudence dos Beatles, que se transforma no seu maior éxito ata a data. É xusto nese momento cando Siouxsie e Budgie (que acabarían formando matrimonio) aproveitarían para crearen un proxecto paralelo, un grupo alternativo, The Creatures, co que gravarían o disco Feast en 1983. (Este proxecto continuaría no futuro con traballos como Boomerang en 1990, Anima Animus en 1999 e Hai no 2003). Pola súa parte Steve Severin e Robert Smith formarían The Glove, un proxecto psicodélico no que explotaron a súa parte máis aloucada e desenfadada tras un prolongado consumo de drogas alucinóxenas.
A mediados de 1983 a banda reunifícase para facer unha xira e gravar o seu primeiro álbum en directo, Nocturne (1983), que se edita baixo o seu propio selo discográfico Wonderland, e que está gravado durante unha exitosa actuación no Royal Albert Hall de Londres. Coa publicación do álbum Hyaena (1984) e un forte abrandamento do son do grupo, xa totalmente sumidos no pop, reciben as súas peores críticas, comezando así unha pequena etapa de decadencia que se salda coa saída do grupo de Robert Smith, que se centraría definitivamente en The Cure.
En 1985 Siouxsie and The Banshees rexorden das súas cinzas co traballo Tinderbox e coa incorporación ó grupo de John Carruthers á guitarra. O disco, fresco e repleto de boas cancións, incluía algúns dos mellores sinxelos da súa carreira: Cities in Dust e Candyman. Ademais foi o primeiro álbum do grupo que lograba unha boa posición nas listas de vendas estadounidenses.
En 1991 Siouxsie e Budgie contraen matrimonio, mudándose a Francia.
A banda faría un parón artístico ata 1995, cando editan The Rapture, un disco menor que sería o último traballo de estudio do grupo. Despois Siouxsie e Budgie continuarían co proxecto The Creatures e Severin volveríase un dos artistas máis experimentais da música con distintos proxectos. Ó longo dos anos iríanse editando distintos recompilatorios de éxitos así como álbums en directo.
A banda disólvese en 1996 deixando unha simple carta ós seus fans:
A principios do 2007 Siouxsie e Budgie divorciáronse, dando por finalizada tanto a súa relación persoal como a artística, disolvendo The Creatures.
O primeiro álbum en solitario de Siouxsie, Mantaray saíu en setembro de 2007 baixo o selo Universal.
Influencia noutros artistas
En España sempre foi un grupo cun amplo séquito de fans e admiradores, malia que nunca deixaron de considerarse un grupo de culto. Artistas como Alaska mostraron sempre a súa grande admiración por esta banda, e mesmo hai bastantes paralelismos entre as carreiras de ambas as cantantes, tanto a nivel de look como musical. Grupos da movida madrileña como Parálisis Permanente, Seres Vacíos ou os propios Pegamoides foron herdeiros do seu son, especialmente da etapa máis gótica da banda. Outros grupos máis actuais, coñecidos en maior ou menor medida, como poden ser Garbage, Noctivagus, Fangoria, Niños del Brasil, Ídolos de Polvo ou Amaral mostraron a gran pegada que deixaron os temas desta banda na súa música.
Sancho Ramírez de Aragón
Sancho Ramírez rei de Aragón entre 1063-1094 e de Pamplona entre 1076-1094. Coñecido como Sancho I de Aragón e como V de Pamplona.
Traxectoria
Fillo de Ramiro I e Ermesinda de Foix. casou en primeiras nupcias, posibelmente en 1065, con Isabel de Urgell da que nacería o futuro rei Pedro I.
Sucedeu ao seu pai á idade de 18 anos. Tomou Barbastro aos musulmáns, en 1064, en unión con Armengol III, conde de Urgell, que morreu na liorta, aínda que ao ano seguinte, Al-Muqtadir, rei da taifa de Zaragoza, reaccionou solicitando a axuda de todo Al-Andalus, chamando á súa vez á xihad e volvendo recuperar Barbastro en 1065. Hai que recordar que Barbastro era capital do distrito nordés do reino de Zaragoza, e chave da rica veiga do Cinca, ademais de sede dun importante mercado.
En 1068 Sancho Ramírez viaxa a Roma para consolidar o novo Reino de Aragón ofrecéndose en vasaiaxe ao Papa. Este vínculo está documentado ata na contía do tributo de 600 marcos de ouro ao ano que debía pagar ao Estado Pontificio o Reino de Aragón. Aduciuse unha posible relación desta relación feudo-vasaiática coas armas de liñaxe e a cor dos fíos das cintas de lemnisco das que pendían os selos papais co emblema de paus ouro e goles que constituirá, a partir de Afonso II, o sinal real do rei de Aragón.
O rei de Navarra, Sancho Garcés, primo de Sancho Ramírez, foi asasinado polo seu propio irmán Ramón, que nunha partida de caza precipitouno dunha elevada roca. Os navarros, non querendo ser gobernados polo fratricida, elixiron polo seu rei a Sancho Ramírez, o cal incorporou a coroa de Pamplona á de Aragón.
En 1078 tallou os campos de Zaragoza, construíu a fortaleza de Castellar, máis tarde fixo tributario ao rei musulmán daquela cidade. En 1083 apoderouse do castelo de Graus, de Piedratallada e de Ayerbe que mandou repoboar. A conquista do chairo íase asegurando coa construción de castelos que servían de lanzadeira e logo como protección da terra conquistada. Construíu Sancho Ramírez os castelos de Loarre, Obanos, Montearagón, Artasona, Castiliscar etc.
No ano 1086, gañado Monzón, deu esta praza con título de rei ao seu fillo Don Pedro, que xa o era de Sobrarbe e Ribagorza.
Para establecer relacións cordiais con Castela, axudou a Afonso VI na batalla de Sagrajas (1086) e na defensa de Toledo (1090) e, finalmente, concertou un tratado de axuda mutua co O Cid Campeador (1092).
Cabo Agullas
miniatura|Fito que marca a división entre o [[océano Atlántico e o océano Índico]] miniatura|Faro de cabo Agullas. miniatura|Mapa de localización da rexión.
Sancho Ramírez de Aragón
Traxectoria
Completou o cerco de Huesca fortificando Abiego, Labata e Santa Eulalia la Mayor (1092).
Cabo Agullas
O cabo Agullas é un accidente xeográfico situado en Suráfrica, que representa o punto máis meridional de África e o punto de intersección entre o océano Índico e o océano Atlántico. Conforma o parque Nacional Agullas.
miniatura|centro|Paisaxe vista dende o faro de Agullas.
Sancho Ramírez de Aragón
Traxectoria
Durante o seu reinado introduciuse o rito romano en diversos mosteiros baixo a súa xurisdición (1071).
A súa segunda muller foi Felicia de Roucy, da que tivo ao infante D. Fernando de Navarra, Afonso I e a Ramiro II.
Fillos
Casou en primeiras nupcias, posiblemente en 1065, con Isabel de Urgell, filla do conde Armengol III de Urgell. Divorciouse dela en 1071. Desta unión naceu:
Casou en segundas nupcias en 1076 con Felicia de Roucy, filla do conde Hilduin III de Roucy. Desta unión naceron: Da súa mocidade na corte catalá, cara a 1060, tivo un fillo ilexítimo chamado máis tarde a cal estaba aliada con Castela.
El Porvenir (Ribadavia)
El Porvenir foi un semanario editado en Ribadavia entre 1922 e 1925.
Araúxo (homónimos)
O araúxo é un tipo de uva tinta autóctona da Rioxa.
El Porvenir (Ribadavia)
Historia e características
Subtitulado Semanario informativo, apareceu a finais de setembro de 1922. Estaba dirixido por Manuel Gómez Vázquez. Cesou a súa publicación en 1925.
Araúxo (homónimos)
Como topónimo, Araúxo pode referirse a:
Manuel Cantero
Manuel Cantero de San Vicente González y Gonzalo, nado en Madrid o 21 de setembro de 1804 e finado, tamén, en Madrid o 6 de decembro de 1876, foi un economista e político español.
Traxectoria
Foi alcalde de Madrid dende o 23 de decembro de 1835 até o 9 de setembro de 1836.
Ocupou un escano no Congreso dos Deputados por Madrid e por Valladolid en 1836, 1839, 1840, 1841 e 1843, e por Sevilla en 1846 e 1854, durante o reinado de Isabel II. Tamén foi ministro de Facenda en varias ocasións: entre novembro e decembro de 1843 (no primeiro gabinete da Década Moderada), en xullo de 1854 (antes do regreso ao goberno de Baldomero Espartero) e entre xullo e setembro de 1856.
Foi nomeado senador vitalicio en 1851. Apoiou a revolución de 1868 e foi membro da Xunta Superior Revolucionaria. Trala caída de Isabel II e establecido o Sexenio Democrático, foi novamente elixido deputado polo distrito electoral de Xátiva nas eleccións xerais de 1869 e senador pola provincia de Huesca en 1872 e en 1876.
Foi gobernador do Banco de España desde outubro de 1868 até a súa morte en decembro de 1876.
Recoñecementos
O 27 de febreiro de 1834, foi nomeado Cabaleiro da Orde de Carlos III.
Vitesse Arnhem
O Stichting Betaald Voetbal Vitesse, tamén chamado Vitesse Arnhem ou simplemente Vitesse, é un club de fútbol dos Países Baixos, da cidade de Arnhem. Xoga na Eredivisie holandesa e fundouse o 14 de maio de 1892.
Historia
O club fundouse en 1892. En 1984 separouse a parte de afeccionados para profesionalizar aínda máis o club.
A finais do século XIX e a principios do século XX, o equipo loitaba polo antigo campionato nacional, pero nunca chegou a gañalo. En 1927 chegou por vez primeira á final da Copa dos Países Baixos, pero perdeu diante do VUC Den Haag. Despois da fundación da Eredivisie en 1956, o equipo non participou na máxima categoría ata 1971. A partir dese intre o equipo mantívose durante 3 tempadas na máxima categoría, e non foi ata 1989 cando volveu á primeira división. En maio de 1990 xogou a súa segunda final de copa, contra o PSV, pero queda de novo subcampión. Ata 2002 o equipo rematou sempre a tempada entre os 6 primeiros na liga, clasificándose para a Copa UEFA en 6 ocasións. En 1993, o Vitesse foi eliminado polo Real Madrid nos oitavos de final da UEFA (0-1, 1-0). Neses anos, varios xogadores do Vitesse foron convocados coa súa selección nacional.
A nivel nacional,o Vitesse ostenta a maior derrota da historia da Eredivisie: o 12 de maio de 1972 os afeccionados do Ajax puideron desfrutar dun contundente 12-1.
O 15 de agosto do 2010 fíxose pública a compra do equipo polo xeorxiano Merab Zjordania, o cal chegou a ser adestrador da selección de Xeorxia.
Ligazóns externas
Páxina oficial do Club
Célula nai
dereita|miniatura|300px|Células nai embrionarias de [[Mus musculus|rato tinguidas cun marcador fluorescente verde.]] As células nai ou células troncais (stem cells) son células capaces de se autorrenovaren por case infinitas divisións mitóticas, ou ben de continuaren a vía de diferenciación celular ata produciren células especializadas. A maioría de tecidos dun individuo adulto posúe unha poboación específica propia de células nai que permiten a súa renovación periódica ou a súa rexeneración cando se produce algún dano tisular. Algunhas células nai adultas son capaces de diferenciarse en máis dun tipo celular, como as células nai mesenquimáticas e as células nai hematopoéticas, mentres que outras se cre que son precursoras directas das células do tecido no que se atopan, como as células nai da pel ou as células nai gonadais.
As células nai embrionarias son aquelas que se atopan no embrión de ata 4-5 días de idade e que teñen a capacidade de formar todos os tipos celulares dun organismo adulto. Unha característica fundamental das células nai embrionarias é que poden manterse (no corpo ou nunha placa de cultivo) de forma indefinida. O feito de que unha soa célula nai sexa capaz de formar case calquera tipo de célula abre o emprego destas células como forma de experimentación para curar enfermidades ou rexenerar tecidos danados, como ocorre na rama da ciencia denominada enxeñaría de tecidos.
Potencialidades
As células nai pódense clasificar de acordo co tipo de células que poden xerar: