cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Victoriano Urgorri
Victoriano "Vituco" Urgorri Carrasco, nado na Cabana (Ferrol) o 23 de xaneiro de 1951, é un científico galego, licenciado e doutor en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de zooloxía mariña nesta mesma Universidade.
Participou en 19 expedicións científicas en Irlanda, Ceuta, Antártida, Portugal, Concas Abisais de O Cabo, Angola e Guinea e fondos profundos de Galicia. É autor de diversas publicacións entre as que pode destacar 6 libros e 119 artigos en revistas científicas nacionais e internacionais.
Traxectoria
Licenciado en Ciencias (Sección de Biolóxicas) en xullo de 1974 pola Universidade de Santiago de Compostela, graduándose en outubro do mesmo ano e doutorándose en xuño de 1981 tamén na USC. É catedrático de zooloxía mariña no departamento de Zooloxía e Antropoloxía Física da Facultade de Bioloxía da Universidade de Santiago de Compostela.
Pertence a varias sociedades científicas, como a Real Sociedad Española de Historia Natural, Sociedad Española de Malacología, Area de Ciencias Biolóxicas do Seminario de Estudos Galegos, Malacological Society of London, Societá Malacologica Italiana, California Malacozoological Society e Unitas Malacologica.
miniatura|Estación de Bioloxía Mariña da Graña (Ferrol).Tivo diversos cargos relacionados coa universidade de Santiago de Compostela como: subdirector/vicedirector do Museo de Historia Natural "Luis Iglesias" da Universidade de Santiago de Compostela, desde 1982; director da Estación de Bioloxía Mariña da Graña (Ferrol) da Universidade de Santiago de Compostela, desde 2001 ata 2021; desde 2005 foi coordinador do Grupo de Investigación GI-2107 Oceanografía e Limnoloxía da Universidade de Santiago de Compostela; dende 2011 foi membro do Equipo de Goberno do Campus do Mar, en representación da Universidade de Santiago de Compostela e Director da Unidade de Biodiversidade e Recursos Mariños do Instituto de Acuicultura da Universidade de Santiago de Compostela.
Tamén tivo varios cargos dependentes da Xunta de Galicia como a presidencia da Comisión Técnica do buque oceanográfico Sarmiento de Gamboa. Dirección Xeral de I+D+i da Xunta de Galicia, desde 2007 e tamén foi membro en representación da Dirección Xeral de Investigación, Desenvolvemento e Innovación da Consellería de Innovación e Industria da Xunta de Galicia, na Comisión de Coordinación e Seguimento das Actividades dos Buques Oceanográficos (COCSABO), desde 2007 ata 2010.
Dende 2021, é profesor Emérito pola Universidade de Santiago de Compostela.
Especies nomeadas na súa honra
Ata o de agora un total de once especies e un xénero foron denominados na súa honra:
La Defensa (Mondoñedo)
La Defensa foi un periódico editado en Mondoñedo entre 1906 e 1909.
Historia e características
Subtitulado Semanario tradicionalista, apareceu o 17 de decembro de 1906. Fundado e dirixido por Enrique Costas Márquez, arcipreste da catedral mindoniense, figuraba como redactor xefe o avogado santiagués Carolino Costas Márquez, irmán do director. Entre os seus colaboradores estaban Vicente Saavedra Pardo (profesor do seminario e deán da catedral), Marcelino García González (arquiveiro) e o seminarista Francisco Fanego Losada. Hebdomadario de propaganda carlista e contidos relixiosos, aberto ao movemento agrarista católico e a Solidaridad Gallega. Publicou artigos sobre a mellora do agro, o progreso agronómico e colaboracións de carácter relixioso, como a Biografía de San Rosendo de Antonio López Ferreiro. Recuperou os discursos pronunciados pola Juventud Carlista de Mondoñedo e reproduciu creacións poéticas e prosaicas de Lambda, Ormán, Vicente Saavedra e Gacira. Só esporadicamente publicou algún poema en galego. Cesou a súa edición o 17 de xuño de 1909, e foi substituída por La Semana.
García Jofre de Loaísa
García Jofre de Loaísa nado en Cidade Real en 1490 e finado no océano Pacífico o 30 de xullo de 1526, foi un mariño da coroa de Castela. Descubriu o cabo de Fornos e as illas Marshall.
Grupo vanílico
200px|miniatura|Grupo funcional vanílico. En química orgánica, o grupo vanílico (tamén coñecido como vanioil ou vanilil) é un grupo funcional. Os compostos que conteñen un grupo vanílico son chamados vaniloides, e inclúen vanilina, ácido vanílico, capsaicina, ácido vanilmandélico etc.
García Jofre de Loaísa
Traxectoria
Comandou a expedición que o 24 de xullo de 1525 partiu do porto da Coruña nunha frota de sete naos e 450 homes para colonizar as illas Molucas, ricas en especias entón en disputa das coroas de Castela e Portugal. Regresaron a España 24 mariños en 1536.
Ian Burgess
Ian Burgess nado o 6 de xullo de 1930 e finado o 19 de maio de 2012 era un piloto de carreiras británico, nado en Londres. Participou en 20 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 19 de xullo de 1958, e numerosas carreiras de Fórmula Un fóra de campionato. Non logrou anotou ningún punto para o campionato.
Andaina
Burgess comezou a competir en 1950 cun Cooper de Fórmula 3 e tivo unha exitosa tempada en 1951 incluíndo unha vitoria en Nürburgring antes de pasar aos coches deportivos e Fórmula Dúas, onde tivo menos éxito.
Burgess comezou a traballar para Cooper, tanto na súa fábrica como na escola dos seus pilotos situada en Brands Hatch e correu nun coche oficial de Fórmula 2 en 1957, cando alcanzou o cuarto lugar na Oulton Park Gold Cup. Isto levouno a pilotar co equipo de Tommy Atkins en 1958, cunha máquina similar. Gañou en Crystal Palace e Snetterton e logrou o cuarto posto en Reims e Montlhéry. Con todo, unha perna rota en AVUS puxo fin á súa tempada, pero non antes de que fixera o seu debut na Fórmula Un con Cooper no Gran Premio do Reino Unido.
Burgess regresou en pilotando un Cooper T51- Maserati da Scuderia Centro Sud, a súa mellor posición final foi sexto no Gran Premio de Alemaña. Continuou co equipo en con pouco éxito.
Para incorporouse ao equipo americano Camoradi International, competindo en cinco Grandes Premios (tres saídas) cun mellor resultado de 12º no Gran Premio de Alemaña. Trasladouse ao equipo Anglo American Equipe en competindo en tres Grandes Premios, o deu mellor final foi 11º. foi o seu último ano nas carreiras e competiu en dous Grandes Premios co equipo Scirocco-Powell, retirándose en ambos.
Burgess morreu en Harrow, aos 81 anos de idade.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Elementos orbitais
miniatura|396x396px|Elementos orbitais dun corpo ao redor do [[Sol.]] Os elementos orbitais da órbita dun corpo celeste son un conxunto de seis cantidades que permiten definir a súa órbita ao redor do Sol ou calquera outro corpo celeste de forma totalmente unívoca.
Cantidades
As seis cantidades son: Ás veces, en lugar da anomalía media da época, utilízase a anomalía media dun tempo dado (M), ou a lonxitude media, ou a anomalía verdadeira ou, raramente, a anomalía excéntrica. Ás veces a época do paso polo apse substitúe á anomalía media. En lugar do semieixo maior pódese utilizar tamén o período orbital.
Ás veces úsase a (lonxitude do periastro), que se relaciona coa lonxitude do nodo ascendente (\Omega\,\!) e o argumento do periastro (\omega\,\!) mediante:
Significado dos elementos
Os primeiros tres elementos orbitais coinciden cos ángulos de Euler que definen a orientación da órbita no espazo. Os outros tres elementos orbitais definen a forma e a posición do astro na órbita. Os seis elementos anteriores xorden no problema dos dous corpos sen perturbacións externas. Unha traxectoria perturbada realista represéntase como unha sucesión de cónicas instantánea que comparte un dos seus focos. Estes elementos orbitais chámanse osculatrices e a traxectoria é sempre tanxente a esta sucesión de cónicas.
Os elementos orbitais de obxectos reais tenden a cambiar co tempo. A evolución dos elementos orbitais ten lugar debido fundamentalmente á forza gravitatoria dos outros corpos. No caso de satélites, debido á falta de esfericidade do primario, ou ao rozamento cos restos de atmosfera. Isto é fundamental en satélites artificiais da Terra ou doutros planetas. No caso de cometas a expulsión de gas, e a presión da radiación, ou as forzas electromagnéticas introducen pequenas forzas non gravitatorias que hai que considerar para explicar o seu movemento.
Os elementos orbitais en dúas liñas
Hai moitos programas de informática para o seguimento dos satélites artificiais en órbita ao redor da Terra. Para que poidan funcionar necesítase alimentalos con elementos orbitais recentes. Datos de máis de 30 días dan resultados profundamente inexactos. Os elementos orbitais dos diferentes satélites lístanse en códigos de texto e poden estar en diferentes formatos. O máis común é o NASA / NORAD, que dan os elementos orbitais de cada satélite empregando dúas liñas, orixinalmente deseñouse para o uso cos antigos cartóns perforados de 80 columnas, pero aínda están en uso porque é o formato máis común.
Dani Pendín
Daniel Alberto Pendín Sánchez, coñecido como Dani Pendín, nado o 29 de outubro de 1974 en Rosario, é un futbolista arxentino. Xoga de centrocampista.
Neisseria meningitidis
Neisseria meningitidis, tamén chamada meningococo, é unha especie de bacterias que pode causar a meninxite meningocócica e outras formas de infección como a meningococcemia (unha septicemia que pode ser mortal). Porén, hai outros axentes infecciosos que poden causar tamén meninxite. N. meningitidis é unha causa importante de morbilidade e mortalidade durante a infancia nos países industrializados e foi responsable de epidemias en África e Asia. Coa tinguidura de Gram mostra ser un diplococo gramnegativo e os cultivos da bacteria dan positivo na proba do encima citocromo c oxidase.
A bacteria vive como parte da flora normal non patoxénica na nasofarinxe dun 5-15% dos adultos. Causa a única forma de menixite bacteriana que orixina epidemias. O Streptococcus pneumoniae (ou pneumococo) é outra especie bacteriana común causante de meninxite. Os meningococos só infectan a humanos e nunca foron illados de animais porque a bacteria só pode obter ferro de fontes humanas, como as proteínas transferrina e lactoferrina.
O meningococo espállase por medio do intercambio de saliva e outras secrecións respiratorias durante actividades como tusir, bicar ou morderen xoguetes os nenos. Infecta a célula hóspede ao adherirse a ela utilizando adhesinas autotransportadoras triméricas (TAA). Aínda que produce inicialmente síntomas xerais como fatiga, pode rapidamente progresar desde a febre, dor de cabeza e rixidez de pescozo ao coma e morte. Os síntomas da meninxite meningocócica confúndense doadamente cos producidos por outros organismos como Hemophilus influenzae e Streptococcus pneumoniae. Prodúcese a morte en aproximadamente o 10% dos casos. Os que teñen a súa inmunidade alterada teñen maior risco de contraer infeccións por meningococo (por exemplo, os que teñen síndrome nefrótica ou sufriron esplenectomía); adminístranse vacinas cando foi estirpado ou non funciona o bazo.
Historia
Anton Weichselbaum en 1887 descubriu a enfermidade en pacientes infectados con meningococos.
Subtipos
Clasifícanse segundo a súa estrutura antixénica. Os antíxenos utilizados máis importantes son o polisacárido capsular, que define o serogrupo das cepas, as proteínas de membrana porinas de clase 2/3, que serven para definir os serotipos e as proteínas de clase 1, tamén porinas, que definen os serosubtipos. Coa nomenclatura actual, as cepas quedan definidas polo seu serogrupo:serotipo:serosubtipo; por exemplo, B:2b:P1.5,10 ou C:NT:P1.13. A distribución de serotipos varía segundo a parte do mundo, o que dificulta o desenvolvemento dunha vacina universal. Hai moitas cepas de meningococos; as máis importantes clinicamente son: A, B, C, Y, X e W135. O 90% dos casos mundiais débense aos serogrupos A, B e C.
Outras cepas son D, 29-E, H, I, K, L, e Z.
Virulencia
O lipooligosacárido (LOS) é un compoñente da membrana externa de N. meningitidis que actúa como unha endotoxina e é responsable de choques sépticos e hemorraxias debidas á destrución dos glóbulos vermellos do sangue. Outros factores de virulencia son unha cápsula de polsacárido que impide a fagocitose por parte do hóspede e axuda a que o microbio se evada da acción do sistema inmunitario; e fimbrias que median a adhesión da bacteria ás células epiteliais da nasofarinxe.
Recentemente descubriuse unha nova cepa hipervirulenta na China, cuxo impacto aínda non foi determinado.
Mecanismos de invasión celular
N. meningitidis é un patóxeno intracelular específico dos humanos responsable de causar meninxite e septicemia. Igual que a maioría dos outros patóxenos intracelulares bacterianos, N. meningitidis aproveita as vías de sinalización celular do hóspede para promover a súa captación polas células hóspedes. A sinalización que leva á internalización bactreriana é inducida polos pili de tipo IV da bacteria, que son o principal medio do meningococo para a adhesión ás células hóspede. A sinalización inducida pola adhesión mediada polos pili de tipo IV é a responsable da formación de estruturas de tipo microvilli no sitio da interacción coa célula bacteriana, as cales desencadedan a internalización da bacteria nas células hóspede. Unha consecuencia principal destes eventos de sinalización é a reorganización da actina do citoesqueleto, o cal leva á formación de protrusións na membrana, que fagocitarán os patóxenos bacterianos dentro de vacúolos intracelulares. Para unha internalización eficiente de N. meningitidis tamén se require a activación dunha vía de sinalización alternativa acoplada coa activación do receptor ErbB2 da tirosine quinase. Ademais de pili de tipo IV, outras proteínas da membrana externa poden estar implicadas noutros mecanismos de internalización da bacteria nas células.
Signos e síntomas
A sospeita dun caso de meninxite é unha emerxencia médica e debe ter unha atención médica inmediata. Nos casos en que se sospeita meninxite meningocócica ou septicemia (infección no sangue) xeralmente adminístranse antibióticos intravenosos rapidamente e o paciente debe ser internado nun hospital. Isto implica que por causa do antibiótico o número de bacterias pode quedar moi reducido e é probable que despois as probas de laboratorio para confirmar a presenza de N. meningitidis non a detecten, pero considérase prioritario reducir as taxas de mortalidade.
A septicemia causada por N. meningitidis recibiu menos atención do público do que a meninxite, a pesar de que está asociada con mortes infantís. A septicemia meningocócica causa tipicamente erupcións purpúricas que non perden a súa cor cando as presionamos cun vidro e non causan os síntomas clásicos da meninxite. Esta septicemia ten aproximadamente unha taxa de mortalidade do 50% en poucas horas desdde o seu comezo. Porén, non todos os casos de erupcións de tipo púrpura se deben a septicemia meningocócica, pero as outras posibles causas requiren tamén unha atención rápida (por exemplo a púrpura trombocitopénica idiopática, un trastorno plaquetario, ou a púrpura de Henoch-Schönlein).
Outras complicacións graves son a síndrome de Waterhouse-Friderichsen (unha hemorraxia xeralmente bilateral masiva, hemorraxia nas glándulas adrenais causada por unha meningococcemia fulminante), insuficiencia adrenal, e a coagulación intravascular diseminada.
Diagnose
O procedemento estándar de diagnose é o illamento de N. meningitidis de fluídos corporais normalmente estériles. Para a identificación do organismo extráese e envíase unha mostra de líquido cefalorraquídeo ao laboratorio inmediatamente. A dignose depende do cultivo do organismo en placas de ágar chocolate. Outras probas adicionais para identificar a especie son as probas da oxidase, catalase (que en todas as Neisseria son positivas) e as probas do uso de carbohidratos como a maltosa, sacarosa e glicosa nas cales N. meningitidis mostra capacidade de fermentar glicosa e maltosa. A seroloxía determina o subgrupo do microorganismo.
Tratmento e prevención
Para previr a infección, as persoas que estiveron en contacto cun paciente infectado nos últimos sete días poden recibir medicación con antibióticos como a rifampicina oral. A prevención na poboación xeral faise con vacinas.
Vacinación
Disponse de vacinas contra os serogrupos C, Y, e W-135, pero non hai vacinas definitivas contra o B. As vacinas poden prepararse contra os polisacáridos da bacteria ou ser vacinas conxugadas, é dicir, formadas polo polisacárido unido a proteínas.
Disponse de vacinas conxugadas fronte ao serogrupo C, que se introduciron no calendario de vacinación español en 2000, que actualmente se aplican no primeiro ano de vida cunha segunda dose recomendada aos 2 anos. Foron vacinados con elas nas campañas realizadas polas Comunidades Autónomas todos os individuos menores de 20 anos. É inmunóxena desde os dous meses de idade, ten unha resposta de longa duración, e reduce a taxa de portadores.
Disponse tamén de vacinas A+C de polisacárido purificado, válidas para nenos de máis de 2 anos, e da vacina similar A+C+Y+W135. Nos Estados Unidos autorizouse unha vacina tetravalente conxugada nova, a A+C+Y+W135. Entre 1996 e 1997 en España realizouse unha campaña de vacinación na poboación entre os 2 e 19 anos, utilizando a vacina entón dispoñible A+C, que foi eficaz durante o primeiro ano despois de administrada, pero que perdía rapidamente eficacia en anos sucesivos.
En 2012, a FDA dos Estados Unidos aprobou unha nova combinación de vacina contra dous tipos de enfermidades meningocócicas e contra Haemophilus influenzae b (Hib) para nenos desde 6 semanas a 18 meses. A vacina, chamada Menhibrix, prevén a enfermidade causada por N. meningitidis dos serogrupos C e Y, e Haemophilus influenzae tipo b.
A vacina contra o serogrupo B está aínda en investigación e está a ser difícil de obter debido á baixa inmunoxenicidade do polisacárido B, posibles efectos de autoinmunidade e a variación dos tipos en diversas partes do mundo. En Nova Zelandia obtiveron unha pero só era específica para a cepa que estaba a producir a epidemia naquel momento, e tamén se fixeron vacinas en Cuba,  e Noruega. En Europa aprobouse unha vacina nova MenB en xaneiro de 2013; seguindo a recomendación positiva do Comitée para Produtos Médicos para Uso Humano, déuselle licenza da Comisión Europea á vacina Bexsero® producida por Novartis.
André Masséna
miniatura|André Masséna André Masséna, nado o 6 de maio de 1758 en Niza e finado o 4 de abril de 1817 en París, foi un militar francés, duque de Rivoli, príncipe de Essling e mariscal do Imperio Francés.
Nomeado xeneral en 1793, co exército de Italia participou nas batallas de Millesimo, Montenotte, Dego, Castiglione e da ponte de Arcola, e a súa intervención decidiu as batallas de Lodi e de Rivoli. En setembro de 1799 derrotou o exército ruso do xeneral Alexander Korsakov na segunda batalla de Zúric e o ano seguinte defendeu a cidade de Xénova durante un longo asedio. A súa resistencia permitiulle a Napoleón Bonaparte facer chegar a Italia as tropas coas que venceu na batalla de Marengo. En 1804 rebiciu o cargo de mariscal do Imperio. Participou nas campañas de Polonia en 1807, e en 1809 combateu as tropas da quinta coalición, distinguíndose na batalla de Aspern-Essling, na de Wagram e na de Znaim.
En 1810, foi destinado á península Ibérica, onde comezou capturando Ciudad Rodrigo despois dun asedio. Xa dentro de Portugal foi derrotado por Wellington na batalla de Buçaco o 27 de setembro, ao non poder romper as liñas anglo-portuguesas en Torres Vedras, e as súas tropas van quedaron inmobilizadas durante meses. Foi vencido novamente en Sabugal o 3 de abril de 1811. Retirouse e entregou ao inimigo a batalla de Fuentes de Oñoro, preto de Salamanca. Finalmente caeu en desgraza e tivo que ceder o mando do exército ao xeneral Marmont e acabar aceptando un cargo local en Marsella.
Guayabal de Síquima
Atópase nunha vertente occidental da Cordilleira Oriental, a cal se caracteriza por ter unha parte crebada, localizada no leste do río Magdalena.
Límites
Guayabal de Síquima limita polo nordeste con Villeta e Albán, polo oeste con Bituima, polo sur con Anolaima e polo leste con Albán.
Toponimia
O topónimo Guayabal foi tomado do sitio onde se levanta, e o topónimo Síquima ten a súa orixe no segundo do cacique destas terras, cuxo significado etimolóxico é «o voso regato», sendo un dos caciques máis poderosos na rexión panche.
A Igrexa, Ramil, Castro de Rei
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
The Muppet Show
The Muppet Show foi un programa de televisión británico-estadounidense creado por Jim Henson e no que aparecen os monicreques coñecidos como Muppets.
Desenvolvemento
A serie desenvólvese como un programa de variedades ao estilo dun vodevil ou music hall presentado por Kermit the Frog que intenta manter o control sobre os muppets e que os convidados humanos estean cómodos. O humor baséase no slapstick e é por veces un tanto absurdo e paródico. Emitiuse durante cinco tempadas, realizáronse dous episodios pilotos (The Muppets Valentine Show e The Muppet Show: Sex and Violence), e un especial de Nadal (A Muppet Family Christmas). A maioría dos monicreques apareceron tamén en Sesame Street. Entre os operadores dos monicreques salientan Henson, Frank Oz, Jerry Nelson, Richard Hunt, Dave Goelz, Steve Whitmire, Louise Gold, Kathy Mullen, Eren Ozker, e John Lovelady. Jerry Juhl e Jack Burns foron dous dos guionistas principais.
Fronte de Liberación Gai
A Fronte de Liberación Gai, en inglés Gay Liberation Front (GLF) foi o nome tomado por distintos grupos que reivindicaban os dereitos dos homosexuais. O primeiro deles foi fundado na cidade de Nova York en 1969 a raíz dos enfrontamentos de Stonewall.
A base da ideoloxía da Fronte de Liberación Gay foi a loita pola liberdade sexual das persoas, tocando tamén temas conexos a ese, como o cuestionamento da noción de familia tradicional, dos roles de xénero, ou o sentido das institucións estabelecidas na sociedade contemporánea. Ao mesmo tempo, a maioría dos militantes da Fronte compartían un ideario antimilitarista, antirracista e contrario ás posturas sexistas. Durante o desenvolvemento da súa actividade entraron en contacto con distintos grupos que loitaban polos dereitos civís, como os Panteras Negras, dos cales recibiron mostras de solidariedade. A Fronte cesou a súa actividade en 1972, tras múltiples disputas e disensións internas.
Historia da GLF en Nova York
Desde moi pronto existiron diferenzas na organización sobre se se debía apoiar outras organizacións de esquerda como por exemplo os Black Panther Party. En 1970, Jim Owles e Marty Robinson fundaron fóra da GLF unha nova organización, a Gay Activists Alliance (GAA), que se definía como «unha organización homosexual militante (pero non violenta) a favor dos dereitos civís» e que, ao contrario da GLF, quería evitar «calquera participación en accións que non teñan relación directa cos homosexuais».
Tras a marcha dos activistas moderados, a GLF definiuse abertamente como unha organización revolucionaria. Nunha entrevista cos membros da GLF de Nova York aparecida no San Francisco Free Press, respóndese a pregunta de que é a GLF do seguinte xeito:
Ao ano da súa fundación, a GLF, á parte da xunta plenaria dos domingos pola tarde, que estaba formada por unhas 70 a 80 persoas, estaba formada por 19 células ou grupos de acción, doce grupos para sensibilización, un encontro para homes o mércores pola tarde, un encontro para mulleres o domingo pola tarde, antes da xunta plenaria, tres vivendas comuna e o Radical Study Group (grupo de estudos radical). Ademais a GLF editaba a revista Come Out! e as vivendas comuna da Rúa 17 editaban a revista Gay Flames.
A GLF noutras cidades
Seguindo o exemplo do grupo en Nova York, formáronse outros grupos co nome Gay Liberation Front en varias cidades, como en San Francisco e Londres. O grupo de Londres —fundado por Aubrey Walter e Bob Mellors— estendeu posteriormente as súas actividades a todo o país. En 1972 fundouse un Gay Liberation Front en Colonia, que na actualidade é a asociación gai alemá máis antiga que aínda está activa.
Yoko Ono
miniatura|250px|Levando flores á tumba de J. Lennon. Strawberry Fields, Central Park, NYC.
Yoko Ono (小野 洋子), nada en Toquio (Xapón) o 18 de febreiro de 1933, é unha artista estadounidense.
Traxectoria
Pasou a ser coñecida tras a súa relación con John Lennon con quen casou en Xibraltar, Reino Unido en 1969. A súa obra como artista, marcada sempre polo experimentalismo atinxiu a arte plástica e tamén á música pop. Os seus discos en colaboración con John Lennon inclúen Unfinished Music 1: Two Virgins, Unfinished Music 2: Life With The Lions, Wedding Album, Sometime In New York City: Live Jam, Double Fantasy e o póstumo Milk & Honey.
Os guerreiros
Os guerreiros (en The Warriors) é un filme estadounidense de acción e suspense de 1979 dirixido por Walter Hill baseado na novela homónima de Sol Yurick de 1965, á súa vez inspirada na epopea narrada por Xenofonte da Anábase. A pesar da súa recepción inicialmente negativa, Os guerreiros converteuse desde entón nun filme de culto e foi reavaliada pola crítica.
Foi estreado en galego a través da TVG o 15 de febreiro de 1991.
Sinopse
Cyrus, líder dos Gramercy Riffs, a banda máis poderosa da cidade de Nova York, convoca un cumio de medianoite das bandas da cidade, solicitándolles que envíen nove delegados desarmados ao parque Van Cortlandt. Os Guerreiros, unha modesta banda multirracial de Coney Island, asisten ao cumio.
Cyrus propón á multitude reunida unha tregua en toda a cidade que permitiría ás bandas controlar a cidade xuntas, xa que superan en conxunto á policía por tres a un. A maioría dos membros da banda aplauden esta idea, mais Luther, o desequilibrado e sádico líder dos Rogues, dispara a Cyrus cando os policías chegan a asaltar o cume.
La Aurora
La Aurora foi o nome de varias publicacións:
Os guerreiros
Estrea
Os guerreiros estreouse o 9 de febreiro de 1979 en 670 salas sen proxeccións anticipadas nin unha campaña promocional digna e recadou 3,5 millóns de dólares durante a súa primeira fin de semana.
A seguinte fin de semana relacionouse o filme con abrochos esporádicos de vandalismo e tres asasinatos (dous no sur de California e un en Boston) que implicaron xente que ía camiño das salas de exhibición. Isto levou a que Paramount Pictures parase temporalmente a súa campaña publicitaria e liberase os propietarios do teatro da súa obriga de exhibir o filme.
Gran Premio de Bélxica de 1997
O Gran Premio de Bélxica de 1997 (oficialmente LV Grand Prix de Belgique) foi unha carreira de motor de Fórmula Un celebrada o 24 de agosto de 1997 no Circuíto de Spa-Francorchamps, Spa. Foi a décimo segunda carreira do Campionato do Mundo de Fórmula 1 de da FIA.
A carreira de 44 voltas gañouna Michael Schumacher, pilotando un Ferrari. Giancarlo Fisichella terminou segundo nun Jordan - Peugeot, xunto a Heinz-Harald Frentzen terceiro nun Williams - Renault despois de que o McLaren - Mercedes fora descualificado debido a unha irregularidade do combustible. O rival do campionato de pilotos de Schumacher, Jacques Villeneuve, terminou quinto no outro Williams-Renault, logo de comezar desde a pole position.
Co triunfo, Schumacher ampliou o liderado sobre Villeneuve no Campionato de Pilotos a 11 puntos a falta de cinco carreiras.
Informe
Na emoción, o irmán de Schumacher, Ralf, que clasificara sexto, trompeou e estrelou o seu Jordan Jordan en Stavelot mentres ía ocupar o seu lugar na grella. Foi obrigado a partir do carril de boxes no seu coche de reposto. Explicando o incidente a ITV máis tarde, dixo: "Non tiña nada que perder e perdín".
Dos pilotos dianteiros, os dous pilotos de Williams Grand Prix Engineering e Jean Alesi no Benetton xunto a Villeneuve na primeira fila comezaron con pneumáticos de mollad mentres que os outros comezaron con intermedios. O coche de seguridade circulou durante as tres primeiras voltas e ao final da 4ª volta, a primeira volta de carreiras pura, Villeneuve continuou liderando diante de Alesi e Schumacher. Non obstante, foi aí onde o piloto alemán comezou a tomar o control da carreira. Fixo un valente adiantamento a Alesi na forquita de La Source ao comezo da 5ª volta, e logo superou a Villeneuve na curva Rivage na mesma volta. Ao final da volta, xa tiña 5´8 segundos de vantaxe, e na seguinte volta ampliou esta vantaxe a 16´9 segundos, xunto a Giancarlo Fisichella, cuxo Jordan tamén iniciara con intermedios, que acadara o segundo posto logo de que Villeneuve inesperadamente entrara en boxes.
Schumacher continuou a afastarse, e na 12ª volta o seu liderado chegou a un minuto mentres que Villeneuve caeu ao décimo sexto lugar logo dunha segunda parada nos boxes. A pista secábase e os pilotos estaban a piques de montar pneumáticos lisos. Schumacher entrou en boxes na volta 14 e finalmente gañou por 26 segundos. Fisichella aguantou os ataques do McLaren de Mika Häkkinen polo segundo posto, conseguindo así o seu mellor remate na F1 nese momento. Os seis primeiros foron completados polo segundo Williams de Heinz-Harald Frentzen, o Sauber de Johnny Herbert e Villeneuve, que atacara nas últimas voltas da carreira e acadou a volta rápida.
Logo da carreira, Häkkinen foi descualificado debido a unha irregularidade de combustible, promovendo así a Frentzen ao terceiro posto, Herbert ao cuarto, Villeneuve ao quinto e o segundo Benetton de Gerhard Berger ao sexto. Con todo, Schumacher ampliou a vantaxe de Villeneuve no Campionato de Pilotos a 11 puntos, mentres que Ferrari liderou sobre Williams por seis puntos no Campionato de Construtores.
Alongamento da Unión Europea
[[Imaxe:EU membership possible map.svg|miniatura|300px|
]] [[Imaxe:EC-EU-enlargement_animation.gif|miniatura|300px|Ampliación, 1957 a 2020
]]
As Comunidades Europeas, fundadas nos anos 50 do século XX, contaban orixinalmente con seis estados fundadores. A Unión Europea (UE) é o resultado da ampliación de contidos dos antigos tratados constitutivos daquelas Comunidades Europeas e das sucesivas ampliacións coa adhesión de novos estados membros. De aí que medrase ata os 27 membros, amais de existir varios estados cursando a súa solicitiude de adhesión para vindeiras datas.
Para a incorporación dun Estado europeo á Unión Europea, este debe cumprir unhas condicións económicas e políticas coñecidas como os criterios de Copenhaguen, por terse tomado o correspondente acordo no Consello Europeo de 1993 celebrado na capital dinamarquesa. Porén, a bandeira da Unión Europea (círculo de doce estrelas amarelas sobre fondo azul) foi adoptada pola entón Comunidade Económica Europea en 1985, e o seu número de estrelas foi e será invariablemente de doce, é dicir, non ten vencello ningún co número de estados da Unión.
Primeira ampliación
A década de 1970 viu tamén a restauración da democracia en Grecia, España e Portugal. Grecia uniuse en 1981 e os dous estados ibéricos en 1986. No ano 1985 produciuse a única ocasión na que un país decidiu abandonar a Comunidade, acontecida cando Groenlandia obtivo a autonomía de Dinamarca, facendo daquela uso dos seus novos poderes e votando a súa saída da Comunidade. Marrocos e Turquía cursaron cadansúa solicitude de entrada no ano 1987; Marrocos foi rexeitado xa que non se considera parte do Continente europeo, namentres que a petición de Turquía foi aceptada, mais non foi ata o ano 2000 que o país recibiu o status de candidato, comezando no 2004 as súas negociacións coa UE. Actualmente un terzo dos capítulos das negociacións con Turquía xa foron abertos.
Post Guerra fría
miniatura|esquerda|A caída do [[Pano de aceiro permitiu a expansión cara ao leste. (Muro de Berlín)]]
Etre 1989 e 1990 a Guerra fría rematou, o 3 de outubro de 1990 a Alemaña Oriental e a do Oeste reunificárone, converténdose así o leste alemán en parta da Comunidade. A comunidade converteuse máis adiante na Unión Europea trala sinatura do Tratado de Maastricht no ano 1993. En parte debido ao fin das tensións da Guerra fría, os estados membros da EFTA facendo fronteira co bloque do leste aplicaron para unirse á Comunidade. O 1 de xaneiro de 1995 Austria, Finlandia e Suecia uníronse á UE na cuarta expansión na súa historia. O goberno noruegués volveu perder o segundo referendo para entrar na UE.
A fin da Guerra fría e maila occidentalización da Europa do leste levaron á UE a establecer unha serie de estándares para os novos países que quixesen entrar na UE. Estas regras, coñecidas como Criterios de Copenhagen, estableceron que un país con intención de unirse á Unión Europea deberá estar rexido por unha democracia, operar nun mercado libre e estar disposto a adoptar o corpo enteiro das Leis da UE.
Ampliación do bloque do leste
Oito países da Europa continental (República Checa, Estonia, Hungría, Letonia, Lituania, Polonia, Eslovaquia, e Eslovenia), e mailas illas Mediterráneas de Malta e Chipre, uníronse á UE o 1 de maio do ano 2004. Esta foi a meirande ampliación en termos tanto humanos como de territorio, mais a menor no tocante ao PIB. A natureza pouco desenvolvida destes países inquietou a algúns dos vellos membros da UE, que estableceron restricións nas viaxes e dereitos de traballo dos cidadáns do leste que fosen a estes países. A migración que tivou lugar coa ampliación contribuíu a espallar algúns estereotipos (coma o do "Fontaneiro polaco"), a pesar dos beneficios que estes traballadores achegaron aos países aos que marcharon traballar.
O 1 de xaneiro de 2007 tivo lugar a sexta ampliación ao ingresaren Romanía e mais Bulgaria, países que segundo a Comisión europea non estaban preparados para entar no 2004. Ao igual cós países que ingresaron no 2004, Bulgaría e Romanía sufriron do mesmo xeito algunhas restricións. A falta de progreso nalgunhas áreas fixo que a UE os avisase de que ían ser vixiados severamente en tres puntos críticos: a corrupción e o crime organizado, o uso dos fondos europeos e a seguridade alimentaria. Segundo o sitio oficial da Comisión Europea, a sinatura do tratado de adhesión de Romanía e Bulgaria "completa a quinta ampliación da UE". Xaora, a ampliación do 2004 constituíu a primeira fase da Quinta ampliación. Recentemente Elmar Brok, membro alemán do Parlamento Europeo e presidente do Comité de Asuntos Exteriores do Parlamento Europeo, engadiu "Nós non pensamos que Croacia sexa parte da futura ampliación da UE. Croacia constitúe a derradeira ampliación en curso da ampliación segundo a fórmula de 10 máis 2 máis 1."
Turquía
O 6 de outubro do ano 2004, a Comisión Europea deu o visto e prace a Turquía e recomendou ao Consello da Unión Europea comezar as negociacións para o ingreso de Turquía na UE. O 29 de outubro do mesmo ano, os membros do consello da UE asinaron en Roma o Tratado polo que se establece unha Constitución para Europa, cuxo proxecto foi aprobado o 18 de xuño anterior. Recep Tayyip Erdogan asinouno en representación de Turquía. O 3 de outubro de 2005 comezáronse formalmente as negociacións aínda que como Macedonia, Turquía debe resolver temas con Grecia e admitir que foi a culpable do Xenocidio Armenio. Outra problemática é a turcochipriota, que se agarda resolva no momento no que as dúas comunidades que viven na illa de Chipre (grega ao sur e turca ao norte) cheguen a un acordo que posibilite a súa fusión nunha federación. Tras un parón nas negociacións debido a problemas internos do país, Turquía segue a realizar importantes reformas a fin de posibilitar a súa entrada definitiva na UE o antes posible. Na actualidade estanse a levar a cabo mudanzas significativas na súa constitución que favorecen a liberdade de prensa, relixiosa e respecto ás minorías. En xaneiro de 2009, o primeiro ministro turco pediu á Unión que axilizase as negociacións e que abrise novos capítulos, como o enerxético, básico para a estratexia europea de conseguir gas do Caspio. Referíase ao Proxecto Nabucco, gasoduto que transcorrerá por Turquía e trasladará o gas azerí cara a Europa.
Macedonia do Norte
Macedonia do Norte obtivo en decembro de 2005 o status de candidato oficial despois de telo solicitado formalmente en xaneiro de 2004. As negociacións aínda non comezaron. O país debe resolver tamén as súas disputas con Grecia antes de que se poida chegar a unha decisión.
Islandia
miniatura|dereita|[[Reiquiavik, Islandia.]] Islandia non solicitou nunca o ingreso de adhesión, debido en gran medida ao medo a perder o seu alto nivel de vida e recursos pesqueiros. Pertence á Asociación Europea de Libre Comercio e xa que logo mantén estreitas relacións económicas coa UE. Islandia foi un dos países máis prexudicados pola crise económica e Financeira Mundial, feito que levou aos cidadáns da illa a replantearse o feito de se adheriren ao proxecto europeo. E é que a seguridade que dá o pertencer a un mercado tan amplo e, sobre todo, o uso da moeda común, o euro, provocou que segundo as últimas enquisas actualmente a maioría de islandeses estarían a favor dunha posible entrada á UE.
Despois do cambio de goberno propiciado pola crise económica, tanto o goberno islandés como a Comisión Europea están barallando o ano 2011 como data da posible adhesión de Islandia ao club dos 27, ao igual que Croacia. Deste xeito a Unión Europea pasaría a estar formada por 29 países, Islandia quere ingresar na UE para o 2011 mentres que segurían á espera Turquía e Macedonia do Norte.
Países Balcánicos
Países balcánicos: Todos os países dos Balcáns occidentais son candidatos potenciais: Albania, Bosnia e Hercegovina, Montenegro e Serbia, segundo o disposto na Resolución nº 1244 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas. É dicir, ademais de Croacia e Macedonia, outros países creados a partir do desmembramento da República Federal Socialista de Iugoslavia, así como Albania, teñen posibilidades de adherirse á UE antes do ano 2020, sempre que as súas economías prosperen e se solucionen os seus conflitos étnicos. Nestes países, varios líderes políticos son partidarios do ingreso. Montenegro xa emprega o euro como moeda e agora está considerando o seu ingreso na UE, xa que se independizou de Serbia. Bosnia e Hercegovina xa aprobou a súa intención de entrar na UE. miniatura|dereita|250px|[[Belgrado, Serbia]]
Serbia
O actual goberno europeísta no mando do país tralas últimas eleccións xerais favorecerá as relacións de fluidez para conseguir canto antes o status de país candidato. Isto púidose comprobar coa entrega ao Tribunal Internacional da Haia de varios dos homes máis buscados trala devastadora guerra que acabou coa antiga Iugoslavia, como Slobodan Milošević ou Radovan Karadžić. Con todo, para conseguir o devandito status de candidato, que talvez se conceda no ano 2009, deberán seguir cooperando neste eido e entregar o resto de criminais de guerra, así como resolver problemas recentes como o da independencia unilateral dunha das súas provincias, Kosovo.
Bosnia-Hercegovina
Este país xa amosou o seu interese en pertencer ao grupo europeo. O seu principal reto é o de integrar nun mesmo proxecto de estado a todas as etnias do país: bosníacos musulmáns, bosniocroatas e serbobosnios, entre outros. Na actualidade, os serbios da República Serbia buscan unha maior autonomía. Con todo, a UE esixe maior colaboración entre etnias para poder ingresar na Unión. Para iso, entre outras cousas, deberán unificar as forzas de seguridade, xa que a día de hoxe os serbios posúen corpos separados aos bosníacos.
Albania
Xa se converteu en membro da OTAN, o cal era un dos seus grandes obxectivos, e agora pretende seguir o mesmo exemplo coa UE. Xa existe un acordo de estabilización e asociación, feito previo á declaración dun país como candidato. O seu principal reto é acabar co crime organizado e a corrupción, así como mellorar o sistema xudicial. Tamén será de importancia o seu posicionamento respecto ao caso kosovar, xa que a maioría étnica en Kosovo é a albanesa. miniatura|dereita|250px|[[Ponte de Mostar, Bosnia e Hercegovina]]
Montenegro
Este país balcánico ten como meirande obxectivo a súa incorporación á Unión Europea. Debido á súa mocidade como estado soberano (2006), aínda ten que mellorar na súa administración. Con todo, agárdase que entre xunto co resto de estados xa mencionados en bloque antes de 2020.
Kosovo
É o grande interrogante dos Balcáns occidentais. Recoñecido por algúns países da UE, pero non por outros, non está recoñecido pola ONU como estado independente. Serbia non acepta a súa independencia, e segue considerándoo como parte do seu territorio nacional. Poderíase dicir que este estado de facto está nun limbo, xa que cómpre que vaia pasando o tempo para poder saber que dirección haberá de tomar.
Outros estados europeos
Suíza: Comezou as negociacións coa CEE para o seu ingreso, pero estas ficaron paralizadas tras un referendo en 1992. As negociacións volveron ser rexeitadas polos suízos en varias ocasións (o derradeiro referendo celebrado o 4 de marzo de 2001). Crese que o temor da perda de neutralidade e independencia é o problema clave en contra do ingreso. O goberno federal suízo polo de agora tense limitado a asinar acordos específicos coa UE no tocante ao libre tráfico de persoas e traballadores.
Noruega: Este país é remiso ao ingreso na UE entre outros motivos porque desexa manter o control dos seus recursos pesqueiros nas súas augas territoriais así como o seu alto nivel de vida. Noruega solicitou a admisión á CEE e á UE en dúas ocasións (sendo rexeitada en referendo local ambas veces). Este estado forma parte da Asociación Europea de Libre Comercio, que mantén estreitas relacións económicas coa UE. Mesmo participa nalgúns proxectos europeos. Por exemplo, Noruega participa no programa Erasmus de intercambio de alumnos universitarios.
Comunidade de Estados Independentes: Posiblemente Rusia non poderá ingresar na UE, polo menos durante as próximas décadas, debido a que o seu tamaño suporía un grave contrapeso que desequilibraría o balance interno da Unión, e a súa diferente orientación económica e industrial. Belarús, co seu sistema próximo a Rusia, permanecerá probablemente fóra da UE.
Os novos gobernos de Ucraína e Moldavia anunciaron os seus camiños de achegamento á UE e as súas peticións no futuro de ingresar na UE. Ademais, o goberno de Romania protexeu publicamente o seu total apoio á República de Moldova para que esta sexa aceptada como membro integrante da UE. Xeorxia e Armenia afirmaron en moitas ocasións a súa vocación europeísta e solicitaron o seu ingreso na UE a medio prazo. Acerbaixán podería solicitar formalmente a súa petición de entrada na UE nuns anos, aínda que a día de hoxe aínda non o fixo. Este será posible conforme se afiance o seu sistema democrático e se solucionen os seus problemas fronteirizos. Con todo, en ningún documento da Comisión Europea está plasmada esa opción.
Microestados europeos: Os estados moi pequenos, tales como Liechtenstein, San Marino, Andorra, Cidade do Vaticano e Mónaco probablemente non ingresarán endexamais, xa que a súa propia existencia como nacións soberanas está estreitamente vencellada ás súas especiais leis económicas, que non son compatibles coas leis da UE.
Estados extra-europeos
Tunisia: Este estado do Magreb mantén un pacto de asociación coa UE dende 1995, que comezou eliminando barreiras arancelarias na meirande parte dos seus produtos durante o período 1998-2008. Unha vez que a zona de libre comercio sexa completamente funcional, a situación de Tunisia con respecto á UE viría ser semellante á de Noruega e Islandia. Con todo, non se suscitou ningún outro tipo de relación. miniatura|dereita|200px|[[Praia, Cabo Verde]]
Marrocos: Tamén parte do Magreb, este estado solicitou a súa incorporación á UE en varias ocasións, mais foi rexeitada xa que non é considerado un país europeo. Ademais, Marrocos non posúe, do mesmo xeito que Tunisia, un sistema democrático equivalente ao dos países europeos. Aínda que tamén se podería fundamentar o rexeitamento á súa posible candidatura debido aos conflitos con España sobre os territorios de Ceuta e Melilla reclamados por Marrocos.
Israel: O goberno deste estado do Oriente Medio apuntou en varias ocasións que non descarta a posibilidade de solicitar o seu ingreso na UE. Unha enquisa revelou en 2011 que o 81% dos israelís querería formar parte da Unión Europea. Do mesmo xeito que no caso de Marrocos, a súa situación xeográfica podería contribuír ao rexeitamento da súa candidatura, que non se suscitou.
Cabo Verde: Cabo Verde é un arquipélago africano, antiga colonia portuguesa nas costas do Atlántico Sur. Xunto ás españolas Illas Canarias e as portuguesas Azores e Madeira, forman a chamada Macaronesia. Formalmente nunca se deu unha petición do goberno do país para adherírense á UE, malia que existiron rumores ao respecto. Con todo, do mesmo xeito que nos casos anteriores, é posible que unha hipotética candidatura fose rexeitada debido á situación xeográfica das illas.
Enseada de Cook
250px|dereita|miniatura|Mapa da enseada de Cook cos seus dous brazos de mar, Knik e Turnagain A enseada de Cook (en inglés Cook Inlet) é un entrante de mar do océano Pacífico que se atopa na zona sur de Alasca, limitada polo continente e a península de Kenai. A enseada foi descrita no ano 1778 polo explorador James Cook.
Xeografía
miniatura|250px|esquerda|Turnagain Arm desde Girdwood. A enseada ten unha largura duns 240 km e o seu ancho oscila entre 15 e 130 km. Accédese desde o golfo de Alasca, ben directamente desde o sur, a través da Entrada Kennedy (Kennedy Entrance) ou ben navegando desde o oeste, seguindo o longo estreito de Shelikof bordeando o arquipélago Kodiak polo norte.
O extremo interior é de moi difícil navegación debido á grande amplitude das mareas que pode chegar a superar os 9 m, unha das máis elevadas do mundo —e ás frecuentes tormentas e condicións meteorolóxicas adversas. Ademais, desde o período que vai desde o mes de novembro até maio, a zona norte está bloqueada polo xeo.
A baía posúe varias illas no seu interior, destacando a illa Agustina, que conta cun volcán activo, ademais das illas Barren e a illa de Kalgin.
A enseada de Cook no seu extremo interior divídese en dous importantes brazos chamados Knik Arm e Turnagain Arm que practicamente rodean á cidade de Anchorage.