cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iman Shumpert
Traxectoria profesional
O 7 de febreiro de 2019, Shumpert foi traspasado xunto a Nik Stauskas, Wade Baldwin IV e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Brandon Knight, Marquese Chriss e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, e a Alec Burks e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings.
Indutor (bioloxía)
Funcións
As proteínas represoras únense ao ADN para impedir que a ARN polimerase poida unirse eficazmente ao ADN e sintetizar ARNm. Os indutores únense aos represores, facendo que cambien de forma e impedindo que se unan ao ADN. Por tanto, permiten que se produza a transcrición e a expresión xénica.
Iman Shumpert
Traxectoria profesional
O 13 de novembro de 2019, Shumpert asinou cos Brooklyn Nets. O 12 de decembro de 2019, foi cortado polos Nets.
Indutor (bioloxía)
Funcións
Para que un xene se exprese cómpre que a súa secuencia de ADN se transcriba a ARNm e este despois sexa traducido a proteínas. Hai moitos tipos de proteínas que poden afectar ao nivel da expresión do xene promovendo ou impedindo a transcrición. Nos procariotas (como as bacterias), estas proteínas a miúdo actúan sobre unha porción do ADN denominada operador, situada ao principio do xene. O operador é a zona onde se une a ARN polimerase, o encima que sintetiza o ARNm. Algúns indutores están modulados por activadores, os cales teñen o efecto oposto ao dos represores sobre a expresión dos xenes. Os indutores únense a proteínas activadoras, permitíndolles así a estas que se unan ao ADN e promovan a transcrición.
Tempada 2003 do Campionato de Galicia de Rally
A tempada 2003 foi a 25ª edición do Campionato de Galicia de Rally. Comezou co Rally do Cocido o 28 de marzo e rematou o 16 de novembro no Rally Botafumeiro.
Indutor (bioloxía)
Exemplos
Os operóns son os sistemas principais que controlan a expresión xénica nos procariotas. Un operón consta dun conxunto de xenes e rexións xénicas (promotor, terminador, regulador, operador) que controlan a expresión dos xenes estruturais do operón. Os operóns son sistemas inducibles ou represibles.
Operón lac
O indutor do operón lac bacteriano é a alolactosa. Se no medio está presente a lactosa, entón unha pequena cantidade de moléculas de dito azucre son convertidas no seu isómero alolactosa polo encima β-galactosidase, da que hai unhas poucas moléculas na célula. A alolactosa únese ao represor, o que fai diminuír a afinidade do represor polo sitio do operador.
Porén, cando a lactosa e a glicosa están ambas as dúas dispoñibles no sistema, o operón lac está reprimido, porque a presenza de glicosa impide a indución do xene estrutural lacZYA do operón.
Operón ara
No operón ara bacteriano, o indutor é a arabinosa.
Wario Land 3
Waqio Land 3 coñecido no Xapón como Wario Land 3: Fushigi na Orgel (ワリオランド3 不思議なオルゴ～ル, lit. "Wario Land 3: The Mysterious Music Box", é un videoxogo estreado para Game Boy Color no 2000. Neste xogo, o rival de Mario, Wario debe ceibar unha misteriosa figura que está atrapada nunha caixa de música.
Descrición
O videoxogo é semellante ó seu antecesor Wario Land II. Wario é invencible pero aínda así os inimigos pódeno danar, e polo tanto os crebacabezas serán máis complicados. Malia que algúns inimigos outorgaranlle transformacións que se poderán usar para acceder a outras áreas, o protagonista deberá viaxar por tódolos niveis para poder atopar novas habilidades e tesouros para poder acceder a outros niveis e completar o xogo. O mundo da caixa de música divídese en catro áreas: Leste, Oeste, Norte e Sur; cada unha cos seus niveis.
Cada nivel ten catro cofres de tesouros coas súas chaves cada unha. As cores dos cofres están na orde aproximado na que están pensados para ser abertos, gris, vermello, verde e azul. Esta orde non é fixa, xa que a miúdo cando un cofre de tesouro no pode ser alcanzado, Wario debe retroceder e recuperar un novo artigo para facelo accesible.
A Boca, Campañó, Pontevedra
A Boca é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Aligi Sassu
miniatura|dereita
Aligi Sassu, nado en Milán o 17 de xullo de 1912 e finado en Pollença o 17 de xullo de 2000, foi un pintor, escultor e ceramista italiano.
Alejandro Parreño
Lanzou ao mercado tres discos e varios sinxelos.
Cristimil, Lalín
San Xurxo de Cristimil é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín. Segundo o IGE en 2011 tiña 177 habitantes (91 homes e 86 mulleres), distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 192 habitantes.
No lugar de Sanxurdo fundouse a Banda de música de Sanxurdo. Ademais, nesta parroquia naceu o agrarista Ramón González Vigide.
Xeografía
En Cristimil únese o río Asneiro ao Deza.
Rockwell B-1 Lancer
O Rockwell B-1 Lancer é un bombardeiro estratéxico catrimotor con ás de xeometría variable usado pola Forza Aérea dos Estados Unidos (USAF). Pensouse como bombardeiro supersónico para a década dos 60 cun alcance e unha carga suficiente para substituír o Boeing B-52 Stratofortress, e desenvolveuse principalmente como penetrador a baixa cota de longo alcance con capacidade supersónica a grande altura.
Deseñado por Rockwell International, o desenvolvemento do bombardeiro foi atrasado múltiples veces ao longo da súa historia, a medida que a teoría do equilibrio estratéxico cambiaba dende unha resposta flexible ata a destrución mutua e viceversa. A primeira versión B-1A desenvolveuse a principios dos 70, pero a súa produción foi cancelada e só se fabricaron catro prototipos. A necesidade dunha nova plataforma apareceu novamente a comezos dos anos 80, e o avión reapareceu como a versión B-1B co perfil de bombardeiro de baixo nivel. Porén, nesta etapa o desenvolvemente da tecnoloxía furtiva prometía unha capacidades moi melloradas para o avión. A produción foi adiante xa que o B-1B sería operacional antes de que eses conceptos tecnolóxicos avanzados estivesen dispoñibles, durante un período no que o B-52 sería cada vez máis vulnerable. O B-1B entrou en servizo como bombardeiro nuclear no Mando Aéreo Estratéxico da USAF.
Nos anos 90, o B-1B foi convertido para un uso como bombardeiro convencional. Entro por vez primeira en combate durante a operación Raposo do deserto en 1998, e actuaría novamente na acción da OTAN en Kosovo o ano seguinte. O B-1B apoiaría tamén ás forzas dos Estados Unidos e da OTAN en Afganistán e Iraq. O Lancer é o compoñente supersónico da forza de bombardeiros de longo alcance da USAF, acompañado polos subsónicos B-52 e Northrop Grumman B-2 Spirit. O bombardeiro é chamado "Bone" (orixinalmente por "B-One". Bone en galego é óso). Coa retirada do General Dynamics/Grumman EF-111A Raven en 1998 e do Grumman F-14 Tomcat en 2006, o B-1B é o único avión de xeometría variable activo nos Estados Unidos. Agárdase que o B-1B continue en servizo ata a década dos 2020, cando sexa substituído por bombardeiros de próxima xeración.
Ácido teicoico
Localización
Os ácidos teicoicos forman parte da parede celular das bacterias grampositivas, como por exemplo, as bacterias dos xéneros Staphylococcus, Streptococcus, Bacillus, Clostridium, Corynebacterium e Listeria, e esténdense pola superficie da capa de peptidoglicano da parede. Os ácidos teicoicos non se encontran nas bacterias gramnegativas. Poden unirse covalentemente a un ácido N-acetilmurámico do peptidoglicano, ou a lípidos da membrana plasmática, ou a unha D-alanina terminal do tetrapéptido que une as cadeas de peptidoglicano. A combinación de ácidos teicoicos e lípidos denomínase ácido lipoteicoico.
Funcións
A principal función dos ácidos teicoicos é darlle rixidez á parede celular ao atraeren catións como magnesio e sodio. Os ácidos teicoicos xeralmente, pero non sempre, levan unidos a eles por enlace éster residuos de D -alanina, o que lle dá á molécula propiedades de zwitterión. Estes ácidos teicoicos zwitteriónicos son posibles ligandos dos receptores de tipo Toll 2 e 4 do sistema inmunitario animal.
Debido á súa carga negativa son en parte responsables da carga negativa neta da superficie celular bacteriana e poden intervir no paso de ións a través da parede.
Os ácidos teicoicos axudan na regulación do crecemento celular ao limitaren a capacidade das autolisinas de romper a enlace glicosídico β(1-4) entre a N-acetilglicosamina e o ácido N-acetilmurámico.
Os ácidos lipoteicoicos actúan ademais como moléculas receptoras para algúns bacteriófagos de bacterias grampositivas. Diversas evidencias suxiren que os ácidos teicoicos poden actuar tamén como receptores para bacteriófagos, aínda que isto non foi aínda probado concluíntemente.
Adipocito
miniatura|Tecido adiposo branco nun corte fixado con parafina. Os adipocitos, células adiposas ou lipocitos son as células que forman o tecido adiposo. Son células arredondadas, de 10 a 200 microns, cun contido lipídico que representa o 95% do peso celular e que forma o elemento constitutivo do tecido graxo. A súa característica fundamental é que almacenan unha gran cantidade de graxas (triglicéridos), que, no caso dos adipocitos do tecido adiposo branco (o máis abondoso no organismo humano adulto) se agrupan formando unha gran pinga que ocupa a maioría da célula, desprazando ao resto do citoplasma, orgánulos e núcleo á periferia da célula.
O tecido conectivo areolar está tamén composto por adipocitos.
Ademais de almacenaren graxa como reserva enerxética, os adipocitos teñen tamén funcións endócrinas, xa que producen estróxeno, o que é unha razón potencial que explica que o sobrepeso ou o peso moi baixo sexan factores de risco da infertilidade.
Tipos
Existen dous tipos de tecido adiposo, e, por tanto, dous tipos de adipocitos diferentes que os forman: adipocitos brancos ou uniloculares, e adipocitos castaños ou multiloculares.
Orixe
Aínda que a súa orixe aínda non está totalmente demostrada, existen células chamadas preadipocitos, que son fibroblastos sen diferenciar, que son estimulados para formar adipocitos.
As células do mesénquima poden formar adipocitos, tecido conectivo, muscular e óseo.
Histoxénese
A partir do quinto mes de vida fetal empezan a orixinarse sucesivamente as seguintes células:
Recambio celular
Un adulto medio ten 30 billóns de adipocitos cun peso de 13,5 kg. Se un adulto gaña peso, as células adiposas aumentan o seu tamaño unhas catro veces antes de dividirse. O número total e o volume medio dos adipocitos son máis altos na muller ca no home. Xeralmente considérase que no adulto normal, o número de adipocitos é constante e as variacións de peso nesas idades teñen lugar por variacións do tamaño das células, pero isto non está tan claro en todos os casos. O corpo humano está constituído nun 15 a 25% por graxa contida nos adipocitos. Cando as necesidades enerxéticas se fan máis importantes, o organismo utiliza as reservas lipídicas dos adipocitos.
Despois dunha forte perda de peso, o número de adipocitos non descende, pero as células conteñen menos graxa. As células adiposas énchense ou baleiranse de graxa segundo as circunstancias, pero o seu número permanece constante no adulto en circunstancias normais. Pero o número de adipocitos pode aumentar unha vez que as células adiposas están dabondo cheas de graxa, xa que nesa situación se dividen.
Porén, segundo algúns informes e libros de texto, o número de adipocitos increméntase na infancia e na adolescencia. O número total é constante tanto nos adultos obesos coma delgados. Os individuos que se fan obesos de adultos non teñen máis adipocitos que os que tiñan antes de engordaren.
De acordo con novas investigacións de Tchoukalova et al, 2010, os adipocitos corporais poderían ter respostas rexionais segundo a parte do corpo á sobrealimentación en adultos. Nos experimentos, na parte superior do corpo, o incremento do tamaño dos adipocitos estaba correlacionado co aumento da graxa nesa rexión do corpo; porén, o número total de adipocitos non experimentaban un cambio significativo. Polo contrario, na parte inferior do corpo o número de adipocitos incrementouse significativamente durante o experimento pero sen que houbese cambio no tamaño das células.
En resumo, non sabemos claramente se o número de adipocitos se incrementa ou non, pero é seguro que non decrece.
Aproximadamente, renóvanse o 10% dos adipocitos anualmente en todas as idades adultas e niveis de índices de masa corporal sen un incremento significativo no número total de adipocitos na idade adulta.
Guilty
Guilty é o noveno álbum de estudio da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, publicado o 1 de xaneiro do ano 2008 baixo o selo da discográfica avex trax e producido por Max Matsuura. A propia cantante escribiu tódalas letras do álbum, que chegou a vender máis de 400.000 copias nas súas dúas primeiras semanas. Alcanzou a sétima posición na United World Chart na súa primeira semana e se mantivo na terceira posición durante a segunda. Dúas semanas despois do seu lanzamento, avex anunciou que se enviaran 750.000 copias do álbum as tendas.
Información
Guilty vendeu máis de 202.000 copias durante a súa primeira semana, e combinando as vendas totais da primeira e da segunda, situaron o álbum na segunda posición con 432.113 copias vendidas. Esta foi a primeira vez que Ayumi Hamasaki ten vendas tan baixas nas súas primeiras semanas cun álbum de estudio, xa que sempre debutou na primeira posición. Kobukuro superou así á cantante en 22.488 vendas. Aínda que só chegou a ser segundo, Guilty conseguiu debutar en primeira posición nas listas de Taiwán cun 39,78% do total das vendas de J-Pop e 6,7% do total da música na súa primeira semana. Foi editado en dúas versións, unha versión CD+DVD e outra con unicamente un CD. Ademais, as copias iniciais puxéronse á venda cun álbum de fotos limitado. A versión CD+DVD inclúe os vídeos dende "Glitter" ata "Together when...", así como os “makink of”. Aínda que a data de saída do disco era o 1 de xaneiro de 2008, comezou a venderse unha semana antes (o 25 de decembro).
Singles
Vendas acumuladas dos singles e do álbum:  845,119
Descargas totais: 4,452,541
Léonie Duquet
Léonie Reneé Duquet, nada en La Chanelotte (Les Combs) en 1916 e finada no mar Arxentino (preto de Santa Teresita) o 17 ou 18 de decembro de 1977, foi unha monxa católica francesa detida-desaparecida durante a ditadura militar na Arxentina denominada Proceso de Reorganización Nacional (1976-1983). O caso da desaparición e asasinato de Léonie Duquet está relacionado co da súa compañeira de congregación Alice Domon e o caso de ambas é mundialmente coñecido como o de «las monjas francesas».
Traxectoria
Na década do 60 Léonie Duquet foi convidada polo bispo Monseñor Jaime de Nevares para trasladarse á provincia de Neuquén, na Patagonia, e traballar coa comunidade mapuche na localidade de El Malleo.
Logo regresou ao gran Buenos Aires para traballar no Colexio Sacro Corazón de Jesús de Castelar e realizar catequese liberadora en Ramos Mejía, onde estableceu o seu fogar.
Ao producirse o golpe militar do 24 de marzo de 1976 e instalarse un réxime fundado no terrorismo de estado Léonie tomou a decisión de actuar en defensa dos dereitos humanos. Para explicar a súa actitude adoitaba repetir unha frase: callarse hoy sería cobarde.
Por ese tempo hospedou na súa casa a monxa Alice Domon que fora a Corrientes para axudar na procura de desaparecidos vinculados ás Ligas Agrarias que organizaban aos pequenos produtores de algodón. Moitas das reunións das primeiras organizacións de dereitos humanos realizábanse na súa casa.
En decembro de 1977 Léonie, xunto a Alice Domon, as Nais de Praza de Maio e outros activistas de dereitos humanos, prepararon unha solicitude co nome dos desaparecidos e o reclamo ao goberno de dar a coñecer o seu paradoiro. A solicitude foi publicada no diario La Nación o 10 de decembro de 1977, o mesmo día da súa desaparición. Entre os asinantes figura o nome de Gustavo Niño, nome falso que utilizou o entón capitán da Mariña Alfredo Astiz para infiltrarse no grupo das Nais de Praza de Maio.
Desaparición, secuestro, tortura e asasinato
200px|miniatura|[[Escuela Superior de Mecánica de la Armada|A ESMA.]] Entre o xoves 8 de decembro e o sábado 10 de decembro de 1977 un grupo de militares baixo o mando de Alfredo Astiz secuestrou a un grupo de 12 persoas vinculadas á Nais de Praza de Maio. Entre elas se atopaba Léonie Duquet, xunto coa fundadora de Nais de Praza de Maio Azucena Villaflor e a súa compañeira tamén monxa francesa Alice Domon.
A maior parte do grupo foi secuestrado na Igrexa Santa Cruz situada no barrio de San Cristóbal da cidade de Buenos Aires, onde adoitaban reunirse. Debido a que Léonie non se atopaba alí, os militares foron o 10 de decembro a Ramos Mejía, no Gran Buenos Aires, para secuestrala na Capela de San Pablo. Os secuestradores enganaron a Duquet dicíndolle que Alice Domon sufrira un accidente e atopábase nun hospital, ofrecéndose a levala.
A nacionalidade francesa das irmás Léonie Duquet e Alice Domon xerou un escándalo internacional, especialmente con Francia. Por esa razón o Xefe da Armada e membro da Xunta Militar, Emilio Massera, ordenou simular que ambas as monxas foran secuestradas pola organización guerrilleira Montoneros. A tal fin Domon foi obrigada baixo tortura a escribir unha carta á súa superiora na congregación, carta que foi escrita en francés, dicindo que foran secuestradas por un grupo opositor ao goberno de Videla. Logo sacáronlles a foto que se atopa nesta páxina na que as dúas monxas atópanse sentadas diante dunha bandeira de Montoneros e exhibindo un exemplar do diario La Nación. A foto, que foi tomada no subsolo do Casino de Oficiais da ESMA e na que ámbalas dúas relixiosas aparecen con evidentes signos de ser torturadas, foi enviada á prensa francesa.
Durante o seu cativerio outra detida, Graciela Daleo, atopouse con Léonie Duquet na cociña, onde se atopaba sentada e encapuchada e recentemente traída da sala de torturas. Daleo preguntoulle entón que necesitaba, ao que Léonie contestoulle: "un café". Inmediatamente un garda ordenoulle a Daleo retirarse. É o último testemuño que se ten da súa vida.
O 15 de decembro de 1977 o diario La Nación publicou unha noticia da axencia EFE baixo o título "Vivas y con buena salud". Alí se informaba que a Nai Superiora da Congregación declaraba desde Francia que as irmás Léonie e Alice foran detidas e que "se hallan vivas y con buena salud". Aclaraba tamén que a información proviña do Nuncio na Arxentina.
Probabelmente o día 17 ou 18 de decembro de 1977, as dúas irmás e o resto do grupo, foron "trasladadas" ao aeroporto militar que se atopa no extremo sur do Aeroparque da cidade de Buenos Aires, subidos sedados a un avión da Mariña e guindadas vivas ao mar fronte á costa de Santa Teresita, morrendo ao chocar contra a auga.
Nun exemplo de humor atroz os mariños vinculados á represión durante a guerra sucia na Arxentina adoitaban naqueles tempos facer referencia a "las monjas voladoras".
En 1990 o capitán Alfredo Astiz foi condenado en ausencia a cadea perpetua pola Corte de Apelacións de París como culpábel da morte das irmás Léonie Duquet e Alice Domon.
Identificación do seu corpo e enterro
O 20 de decembro de 1977 comezaron a aparecer cadáveres provenientes do mar nas praias da provincia de Buenos Aires á altura dos balnearios de Santa Teresita e Mar do Tuyú. Os médicos policiais que examinaron os corpos nesa oportunidade rexistraron que a causa da morte fora "el choque contra objetos duros desde gran altura", como indicaban o tipo de fracturas óseas constatadas, sucedidas antes da morte. Sen realizar máis investigacións as autoridades locais dispuxeron de inmediato que os corpos fosen enterrados como NN no cemiterio da próxima cidade de General Lavalle.
En 1984 no marco da investigación da CONADEP e do Xuízo ás Xuntas realizáronse escavacións no cemiterio de General Lavalle, atopándose unha gran cantidade de restos oseos provenientes dos cadáveres achados nas praias de San Bernardo e Lucila del Mar. Estes restos foron utilizados no xuízo ás Xuntas e gardados logo en 16 bolsas.
A partir de entón o xuíz Horacio Cattani empezou a acumular causas sobre desaparecidos. A pesar das leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaron as investigacións, Cattani logrou armar en 1995 un arquivo de 40 metros cadrados onde aloxar todas esas probas.
En 2003 o intendente de General Lavalle informou que se localizaron novas tumbas de NN no cemiterio da cidade. O xuíz Cattani ordenou entón realizar novas escavacións co Equipo Arxentino de Antropoloxía Forense (EAAF), descubríndose dúas liñas de tumbas, unha por encima da outra. Descubríronse así 8 esqueletos, 5 correspondentes a mulleres, 2 correspondentes a homes e un, clasificado como GL-17, que se definiu como "probablemente masculino".
Cattani mandou os ósos ao laboratorio de Inmunoxenética e Diagnóstico Molecular (LIDMO) de Córdoba, pertencente ao EAAF. Entre outros materiais o xuíz enviou tamén unha mostra de sangue dun sobriño de Léonie Duquet. Os resultados do laboratorio foron determinando que os restos pertencían ao grupo de secuestrados entre os días 8 e 10 de decembro de 1977. O 29 de agosto de 2005 o xuíz Cattani recibiu o informe establecendo que os restos individualizados como GL-17 pertencían a Léonie Duquet.
No enterro leuse unha declaración do presidente de Francia, Jacques Chirac, que di:
Os seus familiares, presentes na cerimonia, manifestaron o seu acordo para que os restos de Léonie descansasen na Arxentina, "un país al que amaba tanto".
Coñecemento e encubrimento por parte do Goberno dos Estados Unidos
Documentos segredos do goberno dos Estados Unidos desclasificados en 2002 proban que o goberno norteamericano sabía desde 1978 que os corpos sen vida das monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet e as nais de Praza de Maio Azucena Villaflor, Esther Ballestrino e María Ponce, foran atopadas nas praias bonaerenses. Esta información foi mantida en segredo e nunca foi comunicada ao goberno arxentino.
O dato está incluído en Documento Nº 1978-BOS-02346 dirixido polo entón Embaixador dos Estados Unidos na Arxentina, Raúl Castro, ao Secretario de Estado dos Estados Unidos, leva data do 30 de marzo de 1978 e menciona como obxecto "Informe sobre monjas muertas". Textualmente o documento di:
Memoria
Cada 8 de decembro, na Igrexa Santa Cruz, de San Cristóbal, recórdase o aniversario da desaparición do grupo de Nais de Praza de Maio, activistas de dereitos humanos e as dúas monxas francesas, Léonie Duquet e Alice Domon.
No ano 2000, por Lei N° 397, a Lexislatura da Cidade de Buenos Aires denominou "Hermana Alice Domon y Hermana Leonie Duquet" á plazoleta situada na intersección das rúas Moreto, Medina e Cajaravilla.
No ano 2005 a cidade de París puxolle o nome "Alice Domon et Léonie Duquet" a unha rúa do 13 arrondissement municipai.
Palestina nos Xogos Olímpicos
Palestina está representado no Comité Olímpico Internacional polo Comité Olímpico Palestino. Palestina foi recoñecido como membro do Consello Olímpico de Asia (COA) dende 1986, e do Comité Olímpico Internacional (COI) dende 1995.
Louisville Bats
Louisville Bats son un equipo de béisbol estadounidense das Ligas Menores (Minor League Baseball) con sede en Toledo, Ohio. O club, de clase Triple-A, compite na 	Midwest Division da International League. Anteriormente competiron na American Association (1982–1997). Actualmente están afiliados aos Cincinnati Reds da Major League Baseball. O equipo xoga os seus xogos como local no Louisville Slugger Field, un estadio inaugurado no ano 2000 con capacidade para 13.131 espectadores.
Comité Olímpico Palestino
O Comité Olímpico Palestino (en اللجنة الأولمبية الفلسطينية) é o Comité Olímpico Nacional do Estado de Palestina. O Estado de Palestina foi recoñecido como membro do Consello Olímpico de Asia (COA) dende 1986, e do Comité Olímpico Internacional (COI) dende 1995.
Historia
Segundo Nabil Mabrouk, presidente da Federación Palestina de Atletismo, o Comité Olímpico Palestino foi fundado por primeira vez en 1969.
O Vao, Campañó, Pontevedra
O Vao é un lugar da parroquia de Campañó, no concello de Pontevedra, na comarca homónima. Segundo o IGE, en 2022 non tiña habitante algún.
O Outeiro, San Sadurniño, San Sadurniño
O Outeiro é un lugar da parroquia de San Sadurniño no concello coruñés de San Sadurniño na comarca de Ferrol. Tiña 125 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 57 eran homes e 68 eran mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Torino di Sangro
miniatura|Localización do concello na provincia de Chieti. miniatura|Vista de Torino di Sangro. Torino di Sangro é un concello italiano da provincia de Chieti, na rexión dos Abruzos. A súa poboación é de 3.084 habitantes (2010).
Cercocebus atys
O Cercocebus atys é unha especie de primate catarrino da familia Cercopithecidae que habita as rexións ecuatoriais entre o Senegal e Ghana. A capa é gris escura ou negra, de aspecto sucio. Rolda os 8 kg de peso, con formas esveltas e con longas patas.
Nymphomaniac
Nymphomaniac (estilizado como NYMPHMANIAC) é un filme europeo de cine arte escrito e dirixido por Lars von Trier que foi estreado en 2013. Está protagonizado por Charlotte Gainsbourg, Stellan Skarsgård, Stacy Martin, Shia LaBeouf, Christian Slater, Jamie Bell, Uma Thurman, Willem Dafoe e Connie Nielsen. Orixinalmente, só sería un único filme, pero por mor da súa longa duración, von Trier tomou a decisión de dividilo en dúas partes separadas. Nymphomaniac é unha coprodución internacional entre Dinamarca, Bélxica, Francia e Alemaña.
Cercocebus atys
É unha especie arborícola, de hábitos diúrnos, móvese polas selvas primarias ou secundarias, os bosques de galería ou os mangleiros, en tropas numerosas, de até 100 individuos. É un omnívoro que prefire os froitos e sementes, pero aproveita outras clases de alimentos, como follas ou pequenos animais. É cazado con frecuencia para consumo humano nas rexións que habita, o que provocou a súa escaseza en moitas áreas, aínda que segue sendo abundante, sobre todo en Serra Leoa, Liberia e o oeste de Costa do Marfil.
Subespecies
Recoñécense dúas subespecies, tratadas a miúdo como subespecies de Cercocebus torquatus.
Nymphomaniac
Nymphomaniac é o terceiro e derradeiro título da non oficialmente titulada "Triloxía da Depresión", sendo precedidad por Antichrist e Melancholia.
Marina (novela)
Marina é unha novela fantástica en lingua castelá de Carlos Ruiz Zafón, ambientada na segunda metade do século XX na cidade de Barcelona. Foi publicada en 1999 pola Editorial Edebé.
Sinopse
Na Barcelona de 1980 Óscar Drai soña esperto, abraiado polos palacetes modernistas preto do internado no que estuda. Nunha das súas escapadas coñece a Marina, unha rapaza audaz que comparte con Óscar a aventura de mergullarse nun enigma do pasado da cidade. Un misterioso personaxe da posguerra propúxose o maior desafío imaxinable, pero a súa ambición arrastrouno por un camiño sinistro cuxas consecuencias debe pagar alguén aínda hoxe.
Autoorganización
miniatura|220px|[[Autómata celular xerado mediante a "regra 30", de Stephen Wolfram]]
A autoorganización é un fenómeno de adquisición crecente de orde nun proceso no que a organización interna dun sistema, xeralmente aberto, aumenta de complexidade sen ser guiada por ningún axente externo. Normalmente, os sistemas autoorganizados exhiben propiedades emerxentes.
Nervio óptico
O nervio óptico é o segundo dos doce pares craniais. Leva información visual da retina a outras partes do sistema nervioso central.
Autoorganización
A autoorganización significa polo tanto unha evolución contraria ao aumento da entropía, necesitando unha disipación de enerxía que servirá para manter tal organización interna.
A autoorganización é obxecto de estudo interdisciplinar, pois é unha propiedade característica dos sistemas complexos, xa sexan estes matemáticos, físicos, químicos, biolóxicos, sociais ou económicos.
Nervio óptico
Características
Puramente sensitivo, este nervio fórmase a partir dos axóns das células nerviosas da retina. A continuación diríxese cara o fondo da órbita. Atravésaa servíndose dos canles ópticos do esfenoide. Ata este punto, cada nervio óptico porta dous conxuntos de febras. Cada conxunto está formado por unhas febras nasais (procedentes da parte medial do ollo) e por unhas febras temporais (da parte lateral do ollo). O nervio continúa cara atrás ata chegar ó quiasma óptico, onde as febras nasais de cada nervio cambian de lado. A información recollida polo nervio óptico chegará a diversas estruturas:
Tamén hai conexións con outras áreas do sistema nervioso central.
Lesións do nervio óptico
Unha lesión de todo o nervio dun lado por diante do quiasma produce a perda de visión total do ollo dese lado. Por detrás do quiasma, pérdese o campo nasal dun ollo e o campo temporal do outro. Certos tumores cerebrais comprimen o nervio óptico e dificultan e/ou impiden a visión do ollo dese lado.
Autoorganización
Historia da idea
O termo "autoorganización" foi introducido por vez primeira por Immanuel Kant na Crítica do xuízo e recuperada en 1947 por parte do psiquiatra e enxeñeiro W. Ross Ashby. O concepto foi axiña utilizado polos cibernetistas Heinz von Foerster, Gordon Pask, Stafford Beer e o propio Norbert Wiener, na segunda edición da súa "Cybernetics: or Control and Communication in the Animal and the Machine" (MIT Press 1961). O concepto de "auto-organización" foi adoptado por todos aqueles asociados á teoría de sistemas na década dos 60, pero non se converteu nun lugar científico común ata a súa adopción por parte dos físicos e, en xeral, dos investigadores de sistemas complexos nas décadas dos setenta e oitenta.
Autoorganización política
Cun desenvolvemento das diversas relacións humanas dos seres individuais e colectivos de forma autónoma, é dicir desenvolvendo pola súa propia conta (directamente) o seu potencial de determinación, asociación etc., carecen da necesidade de factores de dirección externa aos interesados.
Alouatta caraya
O Alouatta caraya, é unha especie de primate platirrino. É a especie máis austral de todos os monos do Novo Mundo e habita no centro de América do Sur.
Distribución e hábitat
Este primate é orixinario do centro de América do Sur. A súa distribución abrangue dende o centro e sur do Brasil, o departamento de Santa Cruz e o departamento del Beni en Bolivia, gran parte de Paraguai.
Articulación temporomandibular
miniatura|dereita|350px|Vista lateral da articulación temporomandibular no primeiro plano. A articulación temporomandibular humana é unha articulación entre o maxilar inferior e o temporal, na que se artellan:
Esta articulación é fundamental para a mastigación, xa que permite mover a mandíbula.
Paul Emery
Paul Emery, nado en Chiswik (Londres) o 12 de novembro de 1916 e finado en Epsom (Surrey) o 3 de febreiro de 1993, foi un piloto de carreiras do Reino Unido.
Construíu un coche de 500cc de Fórmula 3 chamado Emeryson e pilotouno el mesmo. Participou en dous Grandes Premios Mundiais de Fórmula Un, debutou o 14 de xullo de 1956 e participou en numerosas carreiras de Fórmula Un fóra de Campionato. Non anotou puntos de campionato.
Traxectoria
Era fillo de George Emery, un entusiasta do automobilismo. Comezara a construción de coches de carreiras e, ao final da segunda guerra mundial foi capaz de completar un automóbil que deseñara en 1934, capaz de dar unha gran cantidade de cabalos de forza. O primeiro Emeryson, deseñado por pai e fillo, demostrou ser rápido e Eric Winterbottom logrou levalo á vitoria en 1947.
Animados polos resultados Emery debutou na Fórmula 1, pero debido aos altos custos preferiron dirixir a súa atención cara a Fórmula 3, onde tiveron éxito na venda de varios vehículos a clientes privados. Un dos seus coches posteriormente tamén foi utilizado en Fórmula 2 con motor Aston Martin.
Paul Emery decidiu tamén debutar cun dos seus coches no 1956, no GP de Gran Bretaña pero viuse obrigado a retirarse. Logo participou en varias carreiras fóra de campionato. En correu nun Connaught de Bernie Ecclestone.
Máis tarde abandonou a súa carreira como piloto para retomar a de deseñador. En 1960, de feito, varios pilotos requiriron unha nova serie de coches Emeryson. Logo traballou na fábrica de Connaught deseñando coches para a Fórmula 2 e a Fórmula 1, esta última con motores Coventry. Varias unidades vendéronse á Ecurie Nationale Belge. Todo o material comprouno máis tarde Hugh Powell ao final de 1961. Emery continuou activo como deseñador para Scirocco-Powell.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Desaparecida
Desparecida é unha serie de televisión producida por Grupo Ganga e emitida por La 1 de Televisión Española. Consta dunha única tempada de trece capítulos, estreados entre o 3 de outubro de 2007 e o 30 de xaneiro de 2008. Dirixida entre outros por Carlos Sedes, gran parte do equipo técnico desta produción é galego e participou anteriormente na exitosa serie galega A vida por diante.
Coincidindo coa emisión do último capítulo da serie, anunciouse a próxima estrea dun spin-off titulado UCO e protagonizado por dous dos personaxes da serie, o Tenente Sierra (Miguel Ángel Solá) e a Sarxento Laura Andrún (Esther Ortega).
Argumento
Patricia Marcos é unha moza que vive xunto á súa familia nun suposto pobo das aforas de Madrid, Blancaró. A noite en que cumpre 18 anos Patricia planea saír coa súa curmá, Cris, ás festas do pobo veciño. Tras discutir coa súa nai, Lola, sobre a hora de regreso a casa, Patricia acaba logrando autorización do seu pai, Alfredo, para alargar a volta. Con todo, a moza non regresa xamais a casa, o que mobiliza á súa familia e á Garda Civil na súa procura. A medida que esta avance sairán a luz detalles descoñecidos de Patricia e a súa contorna.
Episodios
As datas e os datos de audiencia corresponden á súa estrea en España.
Irene Visedo
Irene Visedo Herrero, nada en Madrid o 16 de xullo de 1987, é unha actriz española
Traxectoria
Acadou sona no 2001 a raíz da súa participación na serie española Cuéntame cómo pasó, inda que previamente xa traballara como actriz en varios filmes, a meirande parte delas curtos.
Antonov An-24
O Antonov An-24 (ruso: Антонов Ан-24) (denominación da OTAN: Coke) é un avión de transporte turbohélice bimotor deseñado e fabricado na Unión Soviética por Antonov dende 1957.
Deseño
O An-24 voou por vez primeira en 1959 e dende entón foron fabricados 1.367, dos que uns 800 continúan en servizo en todo o mundo, principalmente na CEI e África. Deses 800, 297 Antonov An-24 operaban en aeroliñas no ano 2010.
Foi deseñado para substituír o veterano transporte e pistóns Ilyushin Il-14 en viaxes de alcance curto e medio, optimizado para operar en pistas pouco preparadas de lugares remotos. O perfil de á alta protexe aos motores e aos compoñentes das ás de entullo, a relación potencia-peso e maior que na meirade parte dos avións da súa clase e o aparello é de constitución robusta, requerindo un equipo de apoio en terra mínimo.
Debiso á súa fuselaxe resistente e bo rendemento, o An-24 foi adaptado para realizar moitas misións secundarias como recoñecemento en zonas xeadas e banco de probas de motores e hélices, ademais de base para desenvolver o transporte táctico An-26, o o vión de vixilancia e mapeador fotográfico An-30, é o transporte táctico con motores máis potentes An-32. Foron previstos varios proxectos como un avión de pasaxeiros de catro reactores e alcance curto/medio e varias versións de motores.
A principal liña de produción estaba en planta de Kíiv-Svyatoshin, onde se fabricaron 985 unidades. 180 saíron de Ulan Ude e 197 An-24T construíronse en Irkutsk. A fabricación na Unión Soviética rematou en 1978.
A produción continuou na China pola Xi'an Aircraft Industrial Corporation que se fixo coa licenza para a súa fabricación, usou a enxeñería inversa e redeseñou o avión bautizándoo como Xian [Yunshuji] Y7. A fabricación do Y7, na súa versión civil, deu paso á do MA60, un derivado con motores e aviónica occidental.
Nehalennia
miniatura|250px|Altar de Nehalennia en [[Domburg, Países Baixos. Á súa dereita ten un can, e nas súas mans ten un cesto con mazás.]] Nehalennia é unha deusa. De orixe incerta, quizais xermánico ou celta, Nehalennia é representada en numerosos altares votivos descubertos na actual rexión de Zelandia, nos Países Baixos, onde o Río Rin flúe cara ao Mar do Norte. A orixe do culto data do século -II, e a veneración da deuse floreceu nos séculos II e III.
Zabou Breitman
Zabou Breitman, Isabelle Breitman ou simplemente Zabou, nada o 30 de outubro de 1959, é unha directora de cinema e actriz francesa.
Hag-Seed
Hag-Seed é unha novela de Margaret Atwood publicada en outubro de 2016. É unha revisión moderna da obra de William Shakespeare A tempestade, e a novela céntrase nun director de teatro chamado Felix que é exiliado a ensinar nun cárcere despois de perder o seu traballo con Makeshiweg Theatre, e comeza a artellar a súa vinganza contra aqueles que o fixeron.
A novela foi comisionada por Random House como parte da súa serie Hogarth Shakespeare que pretende reinterpretar as obras de Shakespeare. Outros autores que participan na serie son Howard Jacobson, Anne Tyler, Jeanette Winterson, Tracy Chevalier, Jo Nesbø, Gillian Flynn e Edward St Aubyn.
Vakhtang Kikabidze
Vakhtang "Buba" Kikabidze (en ვახტანგ "ბუბა" კიკაბიძე), nado en Tiflis o 19 de xullo de 1938 e finado na mesma cidade o 15 de xaneiro de 2023, foi un cantante, actor e compositor xeorxiano.
Doade, Lalín
San Pedro de Doade é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 157 habitantes (82 mulleres e 75 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 172 habitantes.
Patrimonio
miniatura|Castro de Doade. O castro do Penedo conta cun único recinto de tendencia circular aínda que lixeiramente máis extenso no seu eixo leste-oeste, onde mide 100 m ao interior, e cerca de 120 m ao exterior. No seu eixo norte-sur mide 95 m ao interior e 105 ao exterior. O seu perímetro está delimitado por un terraplén que adquire maior desenvolvemento na zona leste e norte, coincidindo esta última co declive cara ao val do río. No interior do recinto hai diversos socalcos que parecen relacionados co acondicionamento do espazo para cultivos. A súa entrada aparece situada na zona occidental, aínda que a configuración orixinal é difícil de precisar porque este é o acceso habilitado para entrar nas leiras.
World Fishing Exhibition
miniatura|Placas conmemorativas da WFE no [[IFEVI.]] A World Fishing Exhibition (Exposición Mundial da Pesca) é unha feira empresarial do sector pesqueiro que se celebra cada seis anos na cidade de Vigo.
Historia
miniatura|Edificio Sanchón, sede social da World Fishing Exhibition. Tivo doce edicións, seis delas en Vigo. Inicialmente celebrouse en Londres cada dous anos desde 1963. En 1971 pasou a celebrarse en Dublín, e a seguinte edición xa foi en Vigo, tendo lugar as seguintes edicións en 1985, 1991, 1997, 2003 e 2009. Dende o ano 85 faise coincidir coa Conferencia de Ministros de Pesca. Alfonso Paz-Andrade foi secretario xeral na edición de 1973 e é presidente do comité executivo dende 1985. miniatura|[[Instituto Feiral de Coto Grande, Cabral.]] A edición de 1973, a primeira celebrada en Vigo, trouxo 372 empresas do sector de vinte países distintos, con máis de 160.000 visitas. Supuxo a primeira visita a España dun ministro da Unión Soviética desde 1939, Alexander Ishokov.
Campus de Esteiro
O Campus de Esteiro é un recinto da Universidade da Coruña situado no barrio de Esteiro de Ferrol.
Este Campus, canda o de Serantes, constitúen o chamado 'Campus de Ferrol' da UDC.
Historicamente pertencente ao Hospital de Mariña chamado da Nosa Señora das Dores, que inclúe varios predios de nova construción máis os antigos pavillóns rehabilitados que compuñan as instalacións médico-hospitalarias.
Lista de grupos que participaron no Festival de Ortigueira
A historia do festival divídese en dúas etapas:
1978
A edición inaugural do Festival Internacional do Mundo Celta, o primeiro deste tipo celebrado en España,tivo lugar na chaira do colexio de Ortigueira o 30 de xullo de 1978, durante as festas patronais do municipio. A súa organización correu a cargo exclusivamente da Escola de gaitas, fundada 3 anos antes, e o seu orzamento foi de 1 millón de pesetas —uns 6000 euros— que se recadaron mediante a venda de entradas. Asistiron 9000 persoas e as actuacións musicais tiveron que suspenderse polas fortes choivas.
Lista das aves ibéricas
miniatura|Azor. A seguinte é unha lista alfabética das aves silvestres atopadas na Península Ibérica. Inclúe tanto as especies habituais como as citas ocasionais. Non se inclúen as aves domésticas (como por exemplo a galiña, pavo, ganso ou a avestruz) nin as aves ornamentais que se crían en catividade, aínda que si aquelas que, procedentes desta última situación, escaparon ou foron liberadas e xa se adaptaron á vida en liberdade ou están en vías de facelo.
Lista de grupos que participaron no Festival de Ortigueira
1980
O terceiro Festival Internacional do Mundo Celta celebrouse o 19 e 20 de xullo de 1980. O escaso apoio oficial e institucional, o concello de Ortigueira, por exemplo, só achegou 50 000  pesetas —uns 300 euros—; motivou que a organización se vise desbordada e incapaz de xestionar os 20 000 asistentes a esta edición. O caos organizativo provocou diversos incidentes e desordes que foron duramente aplacados pola Garda Civil.
1981
A cuarta edición do Festival Internacional do Mundo Celta celebrouse o 18 e 19 de xullo de 1981. Volveu contar coa participación de Milladoiro e do grupo irlandés Na Casaidigh, que estiveron acompañados polos bretóns Bleizi Ruz e varios grupos galegos e asturianos. Asistiron a esta edición entre 15 000 e 20 000 espectadores.
1982
A 5ª edición desenvolveuse durante os días 17 e 18 de xullo de 1982 e nela participou por primeira vez unha banda de gaitas escocesa, The Royal Scots, pertencente ao rexemento homónimo do exército británico acantonado en Edimburgo. Incrementouse a presenza policial para evitar os incidentes e desordes da edición anterior, que non se volveron a repetir, e asistiron aos concertos unhas 20 000 persoas.
1983
A sexta edición do festival celebrouse nun único día, o 24 de xullo de 1983, para o que estaba programada a actuación de Milladoiro, Gwerz e Pennoù Skoulm, entre outros. Os concertos tiveron que suspenderse debido á intensa choiva.
1984
A 7ª edición do Festival Internacional do Mundo Celta celebrouse entre os días 21 e 22 de xullo de 1984. Foi a primeira edición patrocinada polo concello da localidade e contou tamén con financiamento por parte da Dirección de Cultura e Deporte da Consellería de Educación e Cultura da Xunta de Galicia. O sábado 21 de xullo programouse o espectáculo de teatro na rúa Festa rachada, a cargo da compañía Titirití e coproducido polo Centro Dramático Galego, ao que seguiron as actuacións de 4YN e Bar Masant (gales), os escoceses da Battlefield Band e os grupos galegos Muxicas e Na Lúa. O día 22 celebrouse o desfile de bandas e as actuacións das bandas Xiada, Bishopbriggs pipe band, Escola de gaitas de Ortigueira, Pennoù Skoulm e Milladoiro, que volveron intervir no festival por quinto ano consecutivo.
1985
A oitava edición do Festival Internacional do Mundo Celta celebrouse entre os días 20 e 21 de xullo de 1985. Cun orzamento de 7 000 000 de pesetas (42 000 euros) convocou a máis de 200 artistas da música celta e folk, coa actuación estelar de Bleizi Ruz e Milladoiro. Esta foi a primeira edición na que o acceso ao festival foi totalmente gratuíto, formato que mantería en todas as edicións posteriores, pero a pesar da gratuidade, a afluencia de público foi moito menor que en anos anteriores.
1986
A novena edición do Festival do Mundo Celta celebrouse durante os días 19 e 20 de xullo de 1986. A principal actuación deste ano foi a do músico bretón Alan Stivell, que logrou reunir a máis de 20 000 espectadores no seu concerto durante a xornada de clausura.
1987
A que sería a última edición da primeira etapa do Festival de Ortigueira celebrouse durante os días 17, 18 e 19 de xullo de 1987. Para a 10ª edición creouse unha área de aparcadoiro gratuíto, mellorouse a infraestrutura de servizos e da zona de acampada, tamén libre e gratuíta en todas as edicións do festival. Pese ao esforzo da organización a asistencia de público foi escasa, o que unido ás dificultades para obter financiamento, motivaron a suspensión do festival. esquerda|miniatura
1995
En 1995 regresou o festival tras unha ausencia de sete anos. A 11ª edición celebrouse durante os días 4, 5 e 6 de agosto grazas ao financiamento achegado pola Deputación da Coruña, a Consellería de Cultura e Mocidade da Xunta de Galicia e o concello de Ortigueira, uns 12 millóns de pesetas para esta edición. A concellaría de cultura asumiu por completo a organización do festival e dotouno dos medios e do persoal necesario para relevar as funcións desempeñadas gratuitamente até entón polos compoñentes da Escola de gaitas de Ortigueira e voluntarios da localidade. Nomeouse tamén a un director do festival con dedicación exclusiva, o produtor e representante de músicos folk, Rául Piñeiro, falecido en 2013.
1997
A 13ª edición do Festival de Ortigueira, desenvolveuse entre os días 18 e 20 de xullo de 1997. Nese ano volveron participar Xosé Manuel Budiño e Kepa Junkera, xunto coa cantante e instrumentista Mercedes Peón e a banda escocesa Peatbog Faeries como cabezas de cartel. O toque exótico púxoo a banda MacUmba e a súa peculiar fusión de gaita escocesa e percusión caribeña e brasileira.
Durante a xornada de clausura celebrouse o tradicional desflie de bandas coa Escola de gaitas de Ortigueira, as bandas de gaitas de Cerdido e de Mañón e a banda de gaitas da Bretaña francesa, Bagad Concerneau.