cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Juan Seoane
Traxectoria
Vive en Vigo, onde rexenta a libraría Versus. Escribe desde a adolescencia, publicou o seu primeiro poemario na editorial tinerfeña Baile del Sol en 1993. Colaborou en numerosas publicacións de creación literaria.
Escualiformes
Comprende cerca de 125 especies distibuídas en sete familias.
Pódense encontrar en todo o mundo, desde as augas polares ás tropicais, en zonas costeiras de augas poco profundas ou en mar aberto.
Características
Os membros desta orde teñen dúas aletas dorsais, e carecen de aleta anal. Presentan cinco fendeduras branquiais e posúen espiráculos. Carecen de membrana nictitante. Moitas especies habitan en augas profundas.
Descrición
A orde foi descrita en 1973 polo ictiólogo estadounidense Leonard Compagno.
Clasificación
A orde dos escualiformes comprende 22 xéneros repartidos en 7 familias:
En Galicia
En augas próximas ás costas galegas, ou nos nosos portos, pódense ver as especies seguintes:
Melecitosa
miniatura|dereita|Composición da melecitosa en relación con outros azucres.
A melecitosa ou melicitosa é un oligosacárido do grupo dos trisacáridos formado por tres unidades monosacáridas: glicosa-frutosa-glicosa, unidas por enlace O-glicosídico. Está presente no mel, melazas e no zume elaborado de numerosas árbores e plantas. É un compoñente das gotas de líquido azucrado que expulsan polo seu abdome diversos insectos áfidos (pulgóns), que chuchan o zume elaborado das plantas.
Descubrimento
A melecitosa descubriuse no zume elaborado do alerce ou lárice (Pinus larix) en 1883 por Bonastre en Francia. O seu nome procede do nome do alerce en francés, que é méléze.
Estrutura
A melecitosa é un trisacárido composto por dúas unidades de glicosa e unha de frutosa, e pode describirse como unha glicosa unida ao disacárido turanosa por enlace β(2-1)α ou como o disacárido sacarosa unido a unha glicosa por enlace α(1-3).
O nome do trisacárido é pois: Glc α(1-3)Fru β(2-1)α Glc.
Propiedades
A melicitosa é un sólido que funde a 153 °C, é soluble en auga quente, e ten unha masa molar de 504,44 g/mol.
A melecitosa é un azucre non redutor. A hidrólise total de melecitosa produce 2 moles de glicosa e un de frutosa. A hidrólise parcial produce glicosa, sacarosa e turanosa (sacarosa e turanosa son disacáridos isómeros).
A melecitosa posúe un sabor doce e o seu poder edulcorante, a igual concentración, é superior ao da maltosa pero inferior ao da frutosa.
Unha gran variedade de insectos reaccionan positivamente á presenza de melecitosa. As formigas (Lasius niger) teñen unha sensibilidade ao sabor da melecitosa superior ao que teñen pola sacarosa.
Mel e melaza
miniatura|esquerda|300px|[[Pulgóns produtores de gotas de melaza sobre unha póla de abeto Picea abies.]] A melecitosa é un constituínte menor do mel, como a rafinosa ou a turanosa, e supón arredor do 2,2% no mel dalgunhas abellas como a Apis dorsata. Os meles de melaza (mel de abeto) conteñen aínda unha proporción maior de melecitosa, de ata o 5%. Unha concentración elevada de melecitosa no mel (10%-12%) orixina a cristalización do mel (chamada ás veces "mel de cemento"), impedindo que as abellas a consuman en inverno, o que mingua a súa poboación. Provoca diarreas nos humanos.
A melecitosa é o principal azucre constituínte das pingas azucradas expulsadas polo abdome dos insectos chuchadores do zume elaborado das plantas (áfidos). Producido por hidrólise, permite aos insectos reducir o seu estrés osmótico dentro do seu corpo. A presenza de melecitosa nestas pingas atrae ás formigas e ás abellas, favorecendo unha relación simbiótica entre os áfidos e as formigas, xa que os áfidos alimentan con esta azucre ás formigas e as formigas protexen aos áfidos dos depredadores.
O Bouzo, Garabelos do Bouzo, Baltar
O Bouzo é un lugar da parroquia de Garabelos do Bouzo no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 13 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 25 habitantes (12 homes e 13 mulleres).
Alcalófilo
Os alcalófilos (ou alcalífilos) son un tipo de microbios extremófilos que poden vivir en ambientes alcalinos (pH entre 8,5 e 11), e crecen optimamente arredor do pH 10. Son bacterias ou arqueas. Estes organismos poden ser clasificados como alcalófilos obrigados (se requiren pH altos para sobrevivir), facultativos (se sobreviven a pH alto, pero tamén crecen en condicións normais) e haloalcalófilos (se requiren ademais altas concentracións de sal para sobrevivir).
Introdución
O crecemento microbiano en condicións alcalinas presenta varias complicacións para a actividade bioquímica normal e a reprodución, xa que o pH alto é prexudicial para os procesos celulares. Por exemplo, a alcalinidade pode causar a desnaturalización do ADN, a inestabilidade da membrana plasmática e a inactivación dos encimas citosólicos, xunto con outros cambios desfavorables. Así, para sortear adecuadamente estes problemas, os alcalófilos deben posuír ou ben unha maquinaria celular específica que funcione mellor en condicións alcalinas, ou ben deben ter métodos para acidificar o citosol en relación co medio extracelular. Para determinar cal destas dúas posibilidades utilizan os alcalófilos, a experimentación demostrou que os alcalófilos teñen encimas con pHs óptimos relativamente habituais, polo que os seus encimas non están adaptados a pHs altos. En realidade, estes encimas funcionan máis eficientemente a pHs próximos ao pH fisiolóxico neutro (entre 7,5-8,5). Como o pH citosólico debe permanecer case neutro, a conclusión foi que os alcalófilos deben ter un ou máis mecanismos para acidificar o seu citosol.
Mecanismos de acidificación citosólica
Os alcalófios manteñen a acidificación citosólica por medios pasivos e activos. Na acidificación pasiva, propúxose que as paredes celulares conteñen compostos poliméricos con residuos ácidos como o ácido galacturónico, ácido glicónico, ácido glutámico, ácido aspártico, e ácido fosfónico. En conxunto, estes residuos forman unha matriz ácida que axuda a protexer a membrana plasmática das condicións alcalinas ao previr a entrada de ións hidróxido, e permitir a captación de ións sodio e H+. Ademais, o peptidoglicano do Bacillus subtilis alcalófilo contén altos niveis de hexosaminas e aminoácidos en comparación cos seus similares neutrófilos. Cando os alcalófilos perden estes residuos ácidos por medio de mutacións inducidas, a súa capacidade para crecer en condicións alcalinas queda gravemente afectada. Porén, hai un acordo xeral sobre que os métodos pasivos de acidificación citosólica non son dabondo para manter un pH de 2-2,3 interno por debaixo do pH máis alto externo; debe haber tamén formas activas de acidificación. O método máis caracterizado de acidificación activa é por medio de antiportadores de Na+/H+. Neste modelo, os ións H+ son primeiro pasados por unha cadea de transporte de electróns nas células en respiración e ata certo punto a través dunha ATPase nas células fermentadoras. Este paso de protóns por esas vías establece un gradiente de protóns que impulsa os antiportadores electroxénicos, o cal pula a saída da célula do Na+ intracelular que se intercambia cun grande número de H+, o que leva a unha acumulación neta interna de protóns. Esta acumulación de protóns baixa o pH citosólico. O Na+ expulsado pode utilizarse para o simporte de solutos, que son necesarios para procesos celulares. Comprobouse que o antiporte Na+/H+ é necesario para o crecemento acidófilo, mentres que os antiportadores K+/H+ ou Na+/H+ poden utilizarse polas bacterias neutrófilas. Se os antiportadores Na+/H+ están inutilizados por unha mutación ou por outros medios, as bacterias convértense en neutrófilas. O sodio requirido por este sistema de antiporte é a razón pola que os alcalófilos extremos só poden crecer en ambientes moi salinos.
Diferenzas na produción de ATP en alcalífilos
Ademais do método do transporte de protóns mencionado antes, crese que o método xeral de respiración celular é diferente nos alcalófilos obrigados que nos neutrófilos. En xeral, a produción de ATP funciona estabilizando un gradiente de protóns (maior concentración de H+ fóra da membrana) e un potencial eléctrico transmembrana (con carga posiiva fóra da membrana). Porén, como os alcalófilos teñen un gradiente de pH invertido, parecería que a produción de ATP, que está baseada nunha potente forza protón motriz, quedaría gravemente reducida. Porén, o verdadeiro é o contrario. Propúxose que aínda que o gradiente de pH foi invertido, o potencial eléctrico transmembrana é moi incrementado. Este incremento na carga causa a produción de maiores cantidades de ATP por cada protón translocado cando pasa por unha ATPase. As investigacións nesta área continúan.
Exemplos
Exemplos de alcalófilos son: Halorhodospira halochloris, Natronomonas pharaonis, e Thiohalospira alkaliphila.
Austin, Texas
Austin é unha cidade, capital do estado de Texas en Estados Unidos. Segundo datos do 2007 ten 743.074 habitantes, o que a converte na décimo sexta cidade dos Estados Unidos en poboación. Ademais das súas funcións como sede do goberno do estado, Austin é un centro comercial, fabril, docente e de convencións. Entre a súa produción, destacan os artigos de alta tecnoloxía, como equipos eléctricos, semiconductores e equipos informáticos. É a sede da Universidade de Texas en Austin (1883).
En 1730 misioneiros franciscanos estableceron tres misións temporais na zona, por entón ocupada por poboación autóctona dos grupos comanche, tonkawa e lipán. En 1838, asentouse neste lugar unha comunidade permanente á que se deu o nome de Waterloo. Ao ano seguinte esta comunidade incorporouse á República de Texas, sendo designada o seu capital e rebautizada en honra de Stephen F. Austin, considerado como 'o pai de Texas'. A maior parte dos texanos ansiaban separarse do territorio mexicano e aspiraban á unión cos Estados Unidos por razóns comerciais. En 1842, en tempos de Antonio López de Santa Anna, produciuse un incidente que obrigou a trasladar a capital a Houston, pero os cidadáns de Austin forzaron o regreso da capitalidade en 1844 cando a anexión de Texas era xa todo un feito.
Texas entrou na Unión (é dicir os Estados Unidos) en 1845 e Austin converteuse en capital do estado en 1850. Tras a Guerra de Secesión, o desenvolvemento económico de Austin viuse impulsado coa chegada do ferrocarril en 1871. Durante o século XX, Austin beneficiouse da utilización da enerxía hidroeléctrica e para regadío do río Colorado. Moitas empresas dedicadas á produción de artigos de alta tecnoloxía establecéronse na súa área metropolitana na década de 1970.
miniatura|300px|O Capitolio
Ten
Ten é o primeiro álbum da banda estadounidense de grunge Pearl Jam. Foi editado o 27 de agosto de 1991 a través do selo Epic Records. É un dos discos de rock máis vendidos, e en decembro de 2012 Ten levaba unhas vendas de 9.983.000 copias só nos Estados Unidos.
O nome do disco é unha homenaxe ao antigo nome da banda, Mookie Blaylock (baloncestista estadounidense o cal usaba o número dez na súa camisola). Foi producido por Rick Parashar, que tamén colaborou gravando piano, órgano e percusión.
No mes de febreiro do 2011 foi elixido polos lectores da revista Rolling Stone o terceiro mellor álbum dos anos 90
Reedición do 2009
O álbum foi reeditado o 24 de marzo do 2009, sendo lanzado en varios formatos: a Legacy Edition formada por un disco coa mestura orixinal remasterizada e un segundo disco remasterizado e coas cancións orixinais remesturadas por Brendan O'Brien ademais de seis cancións extra; a deluxe edition que ademais dos dous discos contiña un DVD dun concerto acústico da banda na MTV realizado no ano 1992; a vinil collection con dous vinilos, o orixinal e o mesturado por Brendan O'Brien, ambos remasterizados; e super deluxe edition formada polos CDs e o DVD da edición deluxe, os dous vinilos da vinil collection, dous LPs máis cun directo no Magnuson Park de Seattle o 20 de setembro de 1992, e un casete réplica da demo da banda Momma-Son cos temas "Alive", "Once" e "Footsteps".
Listaxe de cancións
Todas as letras escritas por Eddie Vedder.
Río IJ
2-0px|miniatura|Foto aérea do IJ coa Canle do Mar de Norte á esquerda e o IJmeer (Lago do IJ) á dereita O IJ (ás veces nos mapas vellos escrito "Y" ou "Ye") é un río, antigamente estuario, situado ao norte de Holanda, nos Países Baixos. É coñecido por ser a "costa" de Ámsterdam. O seu nome deriva do termo xermánico para "auga". Garda semellanza con outros nomes de masas de auga destas linguas. En neerlandés o nome consiste no dígrafo ij, que é considerado unha única letra, e a súa forma con maiúsculas, como lle corresponde ós nomes de lugares, é IJ.
Historia
O nome está etimoloxicamente entroncado con outros moitos ríos e encoros como Aa, Ae, Isar ou IJzer, e só quere dicir auga. Na Idade Media construíronse en Ámsterdam moitos diques a ambas beiras do brazo do mar, que paiseniño perdeu o seu carácter de estuario para pasar a ser un río encorado. No século XIX decidiuse secar aínda máis para crear pólderes e construír unha canle cara ao Mar do Norte, o Noordzeekanaal (1876), e un porto novo en IJmuiden (un topónimo que quere dicir foz do IJ). Nesta época tamén se construíron varias illas, para facer peiraos, estaleiros e para o ferrocarril e a estación de Ámsterdam. Isto pechou a cidade da súa "fronte de mar" (ou de río) e desprazou o porto. O IJ ten un rol importante para o abastecemento de auga potábel á área metropolitana de Ámsterdam.
Transbordadores no IJ
Como o río rega unha rexión moi urbanizada, sempre houbo moitos transbordadores. Tras a construción de pontes e túneles, o seu rol minguou.
miniatura|esquerda|Transbordador cruzando o IJ
Calixto III, papa
Calixto III, nado co nome de Alonso de Borja i Llanço en Torreta de Canals (actual barrio de Canals), no Reino de Valencia, o 31 de decembro de 1378 e finado en Roma o 6 de agosto de 1458, foi o papa n.º 209 da Igrexa católica, desde 1455 a 1458.
miniatura|180px| Escudo do papa Calixto III As profecías de San Malaquías refírense a este papa como Bos pascens ('o boi que pace'), facendo referencia ao escudo de armas da súa familia, os Borgia, no que aparece un boi dourado pacendo.
Traxectoria
Procedía da nobre familia dos Borja, procedentes da vila aragonesa de Borja, instalados no reino de València tras participar na súa conquista xunto a Xaime I.
Logo de estudar leis en Zaragoza foi profesor de dereito na universidade de Lleida, onde chamou a atención do antipapa Bieito XIII, que o atraeu á súa causa no enfrontamento que o Cisma de Occidente provocara na Igrexa. O seu apoio ao antipapa converteuno tamén en protexido do valenciano San Vicente Ferrer, e valeulle ser nomeado cóengo da catedral de Lleida e entrar ao servizo de Afonso V de Aragón como xurista e diplomático.
Trala morte de Bieito XIII en 1423, tres dos seus cardeais reuníronse en conclave e elixiron como sucesor a Clemente VIII que instalou a súa sé en Peñíscola.
En 1429 Afonso V, que apoiara a Bieito XIII, deseoso dun achegamento a Roma, enviou a Alonso de Borja como legado a Peñíscola coa misión de lograr que o antipapa Clemente VIII renunciase e se sometese ao papa Martiño V. O éxito da súa negociación, que supuxo a fin do cisma que dividira a Igrexa desde 1378, supúxolle a Alonso o nomeamento como bispo de València. Nesta cidade permaneceu tres anos, marchando en 1432 para acompañar a Afonso V como vicechanceler e conselleiro real na campaña que remataría en 1442 coa conquista do reino de Nápoles.
O 2 de maio de 1444 foi nomeado cardeal por Uxío IV e comezou cunha práctica que definiría o seu pontificado: o nepotismo, ofrecendo aos seus dous sobriños dos que era titor, Luis Juan de Borja e Rodrigo de Borja, importantes cargos e beneficios eclesiásticos.
Papado
Conselleiro do papa Nicolao V, trala súa morte en 1455 foi elixido pontífice, adoptando o nome de Calisto III. A súa elección estivo influenciada polo rei Afonso V.
Tras ocupar o seu posto, chamou aos seus dous sobriños, dándolles categoría de príncipes e nomeando notario apostólico a Rodrigo e outorgando o goberno de Bologna a Luis Juan. Ao ano seguinte nomeounos cardeais.
A súa atención como pontífice centrouse na reconquista de Constantinopla que caera en mans do Imperio Otomán en 1453. Intentou organizar unha cruzada enviando delegacións a Inglaterra, Francia, Alemaña, Hungría, Portugal e Aragón. Aínda que nun principio recibiu o apoio de húngaros, portugueses e xenoveses, só a frota húngara partiu cara a Belgrado, que se encontraba sitiada polo exército do sultán turco, Mahomet II. A vitoria conseguida o 14 de xullo de 1456 non evitou que a cruzada fose un fracaso.
Tamén en 1456 estableceu unha comisión que anulou o xuízo que, en 1431, condenara a Xoana de Arco, declarándoa inocente dos cargos de bruxería polos que fora queimada na fogueira. Ese mesmo ano promulgou a bula Inter Caetera, pola que garantía ao reino de Portugal a exclusividade da navegación ao longo da costa africana. Un ano antes, en 1455, canonizou a San Vicente Ferrer.
Segundo unha versión coñecida por vez primeira nunha biografía póstuma, embelecida e popularizada no século XVIII polo matemático francés Pierre Simon Laplace, Calisto III excomulgou ao cometa Halley en 1456, con ocasión da súa aparición sobre Europa, debido á tradicional crenza nos cometas como símbolo de mal agoiro, en particular naquela época contra os defensores cristiáns da cidade de Belgrado, sitiada polos otománs. Con todo, esta versión carece de sustento histórico firme. A bula de Calisto III do 29 de xuño de 1456, onde solicita as oracións dos fieis para o triunfo da cruzada, nin sequera menciona o cometa. O 6 de agosto de 1456, cando o sitio da cidade foi roto polos defensores, facía varias semanas que o cometa deixara de ser visible.
O Porto de Bares, Bares, Mañón
O Porto de Bares é un lugar da parroquia de Bares no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 99 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 46 homes e 53 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 132 habitantes.
Almaxesto
Descrición da obra
Tolomeo baseou o seu traballo no catálogo estelar realizado varios séculos antes por Hiparco de Nicea (ca. 194 a.C. - ca. 120 a.C.). Dado que o catálogo estelar de Hiparco se perdeu, é imposíbel saber até que punto ambos os catálogos eran similares. miniatura|centro|700px|Construción xeométrica utilizada por [[Hiparco na súa determinación da distancias Terra-Sol e Terra-Lúa.]]
No Almaxesto, Tolomeo presentou a descrición das 48 constelacións clásicas e creou un refinado sistema para explicar os movementos aparentes dos planetas nun sistema xeocéntrico no que o Sol, a Lúa e os planetas xiraban ao redor da Terra en círculos epicíclicos.
O Almaxesto consta de 13 volumes:
Relevancia histórica
miniatura|[[Claudio Tolomeo, nun debuxo do século XVI.]] O libro orixinal de Tolomeo estaba escrito en grego e titulábase Μαθηματικὴ Σύνταξις (transcrito en catacteres latinos, Mathēmatikē Sýntaxis), e coñeceuse en latín como Syntaxis mathematica (Sintaxe matemática, ou Composición matemática, en galego).
Máis tarde foi titulado Ἡ Μεγάλη Σύνταξις Hē Megalē Syntaxis (A Gran Sintaxe, ou A Gran Composición), e despois Ἡ μεγίστη Hē megístē (A máis grande), que deu lugar ao seu nome árabe al-majisṭī (المجسطي) do que deriva o nome nas linguas modernas.
Aínda que realmente é un tratado de astronomía, chamóuselle deste modo porque daquela dita ciencia era unha rama das matemáticas.
Uapití
O uapití (Cervus canadensis) é unha das especies de cérvidos meirandes do mundo e un dos mamíferos máis grandes de América do Norte e do leste de Asia. Da súa familia, só o alce, Alces alces, é máis grande, e o sambar (Cervus unicolor) pode compararse co C. canadensis en medida. Os uapitís son bastante semellantes ó cervo común de Europa, do cal se pensou que era unha subespecie durante moito tempo. Porén, probas de ADN mitocondrial realizadas no 2004 demostraron claramente que son especies diferentes.
Almaxesto
Relevancia histórica
As primeiras traducións desta obra ao árabe realizáronse contra o século IX, patrocinadas polo califa Al-Ma'mun. Nesta época a obra estaba practicamente esquecida en Europa agás por vagas referencias en diversas obras astrolóxicas. Occidente redescubriu o Almaxesto a través das versións árabes. No século XII fíxose unha tradución ao castelán.
Uapití
Os uapitís viven nos bosques e a súa contorna, onde se alimentan de herbas, plantas, follas e codia. Malia ser orixinarios de América do Norte e do leste de Asia, adaptáronse ben nos países onde foron introducidos, incluíndo Nova Zelandia, Australia e a Arxentina. A súa grande adaptabilidade pode ameazar as especies endémicas e os ecosistemas nos que se introduciu.
Os machos teñen cornos grandes que mudan cada ano. Os machos adoptan comportamentos ritualizados de aparellamento durante o celo, incluíndo posturas, combates cos cornos e «sons de corneta», unha serie de vocalizacións fortes que establecen dominancia sobre os outros machos e atrae as femias.
Almaxesto
Relevancia histórica
Xerardo de Cremona non puido traducir moitos dos termos técnicos, e incluso mantivo o nome árabe de Abrachir para Hiparco. Dado que Europa coñeceu este traballo a través dos árabes, moitos dos nomes clásicos das estrelas proveñen dos nomes árabes rexistrados nesta obra, aínda que con numerosas alteracións. Máis tarde escribiuse tamén outra versión en latín co mecenado de Frederico II, emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico.
Eleccións municipais en Mos
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Mos dende 1979.
Almaxesto
Relevancia histórica
As teorías astronómicas contidas neste tratado, aínda que incorrectas, estiveron vixentes durante catorce séculos, influíndo no pensamento astronómico e científico até ben entrado o século XVI coa chegada do sistema heliocéntrico e a revolución científica.
Edicións modernas
En francés: a primeira edición (e a única a día de hoxe) con tradución francesa é a do abade Nicolas Halma, publicada en dous volumes en 1813 e 1816. , reimpresa en 1927 (Hermann, Paris).
En inglés: G. J. Toomer, Ptolemy's Almagest, Princeton University Press, 1998. ISBN 0-691-00260-6. A tradución máis recente é a de B. M. Perry, do St. John's College, Annapolis, Maryland, USA.
Montpelier, Vermont
Poboación
Por poboación é a capital de estado máis pequena dos Estados Unidos de América.
Historia
Montpelier foi fundada pola Asemblea Xeral de Vermont no 14 de agosto 1781. O coronel Jacob Davis, foi un dos primeiros colonos europeos en establecer unha aldea alí, seleccionando logo o nome da cidade francesa de Montpellier. O nome é unha contracción de mont- outeiro, e peller- espido ou pelado. Davis tamén nomeou Calais pola cidade portuaria francesa do mesmo nome, é probable que a chamara Montpelier, porque existía un entusiasmo xeral polas cousas francesas como resultado da axuda de Francia durante a Revolución Americana
Post-punk
O post-punk foi un popular movemento musical iniciado a finais dos anos 70, despois do éxito do punk rock a mediados da década. O xénero ten as súas raíces no movemento punk pero é máis introvertido, complexo e experimental. O post-punk sentou as bases para o rock alternativo ao ampliar os límites do punk e da música underground, incorporando elementos do Krautrock (particularmente o uso de sintetizadores e de repeticións frecuentes), da música dub xamaicana (especificamente no baixo), ou do funk estadounidense.
Santa Margarida, Montemaior, A Laracha
Santa Margarida é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 67 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 30 homes e 37 mulleres.
Alek Wek
Alek Wek, nada Wau, o 16 de abril de 1977, é unha modelo británica e sudanesa do sur que comezou a súa carreira na moda con 18 anos en 1995. Foi aclamada pola súa influencia na percepción da beleza na industria da moda. Pertence á etnia dinka no Sudán do Sur, pero marchou ó Reino Unido en 1991 para fuxir da guerra civil no Sudán. Na actualidade vive en Brooklyn, Nova York.
Post-punk
Orixe do termo
O termo "post-punk" foi usado por primeira vez no ano 1980. O crítico Greil Marcus referíuse ao "Britain's postpunk pop avant-garde" nun artigo da Rolling Stone do 24 de xullo de 1980. El aplicou a frase a bandas coma Gang of Four, The Raincoats e Essential Logic, que describiu coma "sparked by a tension, humour, and sense of paradox plainly unique in present-day pop music" (estimuladas por unha tensión, un humor, e un sentido do paradoxo claramente singular na actual música pop).
Historia
Durante a primeira época do punk, entre 1974 e 1978, artistas coma Sex Pistols, The Clash, The Ramones, Patti Smith e The Damned comezaron a desafiar aos estilos existentes e ás convencións da música rock, despoxando á estrutura musical de complexidade e quedándose só cun feixe de acordes e progresións básicas, enfatizando a velocidade. Aínda así, coma o punk rock mesmo comezaba a ter un son característico, unhas poucas bandas comezaron a experimentar con estruturas máis difíciles, temas líricos, e unha imaxe baseada conscientemente no punk pero sen perder a postura iconoclasta inicial. As bandas de punk rock buscaban crear unha revolución, os grupos de post-punk querían crear arte.
Exemplos clásicos de grupos post-punk son Public Image Limited, The Fall, Joy Division, New Order, New Model Army, Sad Lovers and Giants, Talking Heads, Gang of Four, The Chameleons, Magazine, Wire, Echo & the Bunnymen, The Birthday Party, Orange Juice, The Psychedelic Furs, Adam and the Ants, The Sound, Siouxsie and the Banshees, Lords of the New Church, The Monochrome Set, Section 25, Killing Joke, The Cure, Bauhaus, Devo, The Jesus and Mary Chain e Tubeway Army. Bandas como Crass tamén podía considerarse dentro da escena post-punk, ao igual que varios grupos formados na estela de grupos tradicionalmente punk rock: Magazine foi creada por Howard Devoto, un exmembro de The Buzzcocks, e Public Image Ltd deriva dos Sex Pistols. Entre os predecesores do xénero post-punk inclúese a Television, co seu álbum Marquee Moon, que aínda que foi lanzado en 1977, estilisticamente é considerado post-punk. Outros grupos coma The Clash, sendo predominantemente punk estiveron inspirados polo experimentalismo do movemento post-punk, algo que se pode apreciar sobre todo no seu álbum Sandinista!.
A influencia deste novo son foi moi significativa en todo o mundo. Aínda que moitas bandas non británicas e norteamericanas non acadarían o recoñecemento no resto do mundo, existen excepcións destacables coma Pere Ubu, Suicide, Mission of Burma, The Birthday Party, The Church, U2 e The Virgin Prunes.
Ao redor de 1977 no movemento neoiorquino do No Wave estivo tamén vinculado ao auxe do post-punk. Neste movemento incluense artistas coma Teenage Jesus and the Jerks, Glenn Branca, Rhys Chatham, Mars, James Chance and the Contortions, DNA, Bush Tetras, Theoretical Girls, Swans e Sonic Youth. O No Wave centrouse máis na parte artística que nunha estrutura musical coherente. O recompilatorio producido por Brian Eno No New York considérase o testamento por excelencia da historia do No Wave.
O movemento orixinal do post-punk rematou cando as bandas asociadas ao mesmo abandonaron a súa estética, ao igual que as bandas do xénero abandonaran inicialmente o punk rock en favor de novos sons. Moitas destas bandas, entre as que destacan The Cure e Siouxsie and the Banshees, evuluíron cara o rock gótico e se identificaron coa subcultura gótica. Outros desprazáronse cara ao máis comercial New Wave (coma Gang of Four), mentres que parte das banda comezaron a soar nas radios universitarias estadounidense e foron os primeiros exemplos do rock alternativo.
Post-punk revival
A chegada do século XXI viu un renacemento do post-punk dentro do rock alternativo británico e estadounidense, que en pouco tempo estendeuse a outros países. O primeiro signo deste renacemento foron a aparición de varias bandas underground a mediados dos 90. Porén, os primeiros grupos que acadaron o éxito comercial, Elastica, Interpol, The Killers e The Strokes, fixéronse notar a finais da década e a principios da seguinte, ao igual que varias bandas orientadas cara o dance como The Rapture, Radio 4 e LCD Soundsystem. Ademais, algúns grupos post-punk máis escuros comezaron a aparecer na escena da música independente da década do 2010, incluídos Cold Cave, She Wants Revenge, Eagulls, The Soft Moon, She Past Away ou Light Asylum, que tamén estiveron relacionados co rexurdimento do darkwave, ademais de A Place to Bury Strangers, que combinaba o primeiro post-punk co shoegaze. Esas bandas facían música con influencias claramente post-punk, e cunha estética copiada do movemento orixinal. O post-punk revival é comercialmente máis exitoso que o dos anos 70 e 80 e ten un número de seareiros considerablemente maior.
David Attenborough: A Life On Our Planet
David Attenborough: A Life On Our Planet é un filme documental británico de 2020 narrado por David Attenborough. O filme serve como un "testemuño", a través do cal Attenborough comparte de primeira man as súas preocupacións sobre o estado actual do planeta por mor do impacto na natureza e as súas esperanzas para o futuro. Estreouse a través de Netflix o 4 de outubro de 2020.
Acollida
O filme recibiu valoracións positivas por parte da crítica. Patrick Cremona de Radio Times concedeulle cinco de cinco estrelas, encontrándoo "moi diferente" dos traballos anteriores de Attenborough e louvando a súa "mestura" dunha "condena arrepiante" do trato que os humanos lle dan ao mundo natural, e dun "manifesto esperanzador e inspirador" de como afrontar a crise climática. Dándolle catro de cinco estrelas, Ed Potton de The Times aprobou a descrición dos animais e o "intimismo" e "autoridade" da narración de Attenborough, mais suxire que podía terse visto máis da vida persoal de Attenborough. Emma Clarke de Evening Standard considerou o filme como "esencial de ver". Natalia Winkelman de The New York Times eloxiou a "abraiante fotografía da natureza" e a xustaposición entre ecosistemas vizosos e moribundos.
Club de Amigos de la UNESCO de Madrid
O Club de Amigos de la Unesco de Madrid (CAUM) é unha asociación non gobernamental española.
Historia e características
Constituído o 15 de marzo de 1961 baseado nos postulados que impulsaron a fundar en 1947 o Movemento Mundial, recoñecido pola UNESCO en 1949.
Baixo a presidencia de Rafael Taibo, nos anos sesenta acolleu as reunións do Círculo de Estudos Galegos, un grupo de intelectuais galegos en Madrid. Xosé Ramón Fernández-Oxea daba leccións de galego e Ramón de Valenzuela de Xeografía e Historia de Galicia.
Nos anos oitenta foi presidido por Joaquín Ruiz-Giménez e sufriu un atentado en xaneiro de 1980.
Luis Otero
O nome Luis Otero pode referirse a:
Pío II, papa
Pío II, nado Enea Silvio Piccolomini (Æneas Sylvius) en Corsignano o 18 de outubro de 1405 e finado en Ancona o 14 de agosto de 1464, foi un humanista, teólogo e xerarca relixioso italiano, 210º papa da Igrexa católica, dende 1458 até a súa morte, seis anos despois.
Actividade política
Aínda como Enea Silvio, antes de ser papa, viaxou a Escocia para pedir o apoio da coroa escocesa a Francia na guerra dos Cen Anos (no seu libro titulado De Europa adica unha sección do libro a Escocia e Irlanda. Describiu ao rei Xacobe como "un home enfermizo lastrado por unha barriga gorda". Notou o clima inhóspito de Escocia e "uns pobres semiespidos que estaban pedindo fóra das igrexas (e) foron felices despois de recibir pedras como esmola". Continuando nesta liña, rexistra a seguinte historia:
"Escoitamos que en Escocia había unha vez unha árbore na beira dun río que producía froitos en forma de patos. " sendo o primeiro relato rexistrado do mito da árbore dos gansos-percebe en Escocia.
Como sucesor de Calisto III, dirixiu o seu pontificado cara a unha nova cruzada contra os turcos, para o que reuniu un congreso na cidade de Mantua, e que finalmente nunca se concretaría. miniatura|esquerda|Pío II
Actividade intelectual
Foi un dos máis notables humanistas do seu tempo e protexeu as artes e as letras.
En 1460 fundou a Universidade de Basilea. Pío II é o único papa que escribiu a súa autobiografía.
Foi autor intelectual doutras obras, como a historia da súa vida, titulada Comentario, a única autobiografía escrita xamais por un papa e dirixida a un bispo da Igrexa en 1462, condenou a redución á escravitude dos conversos.
Foi o autor do libro erótico "Historia de dous amantes", escrito antes de ser Papa.
Monte Aloia
O monte Aloia é un cumio situado na serra do Galiñeiro, declarado parque natural o 4 de decembro de 1978 e como zona especial de conservación (ZEC). Está situado no concello pontevedrés de Tui e ten unha extensión de 746 hectáreas. A súa vexetación está caracterizada por especies autóctonas acompañadas por especies de repoboación forestal. Posúe restos da cultura castrexa e elementos de interese etnográfico.
Orografía
O monte Aloia presenta un relevo accidentado con cotas que oscilan entre os 80 e os 629 metros do alto de San Xiao, desde onde se domina un amplo tramo do río Louro e do río Miño ata a súa desembocadura.
Hidrografía
Está cruzado por varios regueiros entre os que destacan o regueiro das Cabanas, o Deique e o das Tabernas.
Xeoloxía
Os seus solos son ácidos. Son de escasa ou media profundidade e están sobre substrato granítico que aflora con frecuencia orixinando laxas e rochedos, característicos da comarca do Baixo Miño.
Flora
É abundante a vexetación arbustiva do toxo, queiruga (Calluna vulgaris), xesta e carpazas. Quedan algúns restos de caducifolio autóctono como carballeiras de carballo común (Quercus robur, árbore dominante antes das repoboacións do século XX), sobreirais (Quercus suber, que indica certa mediterraneidade no clima) e vexetación de ribeira composta por, entre outras, amieiros (Alnus glutinosa) e salgueiros (Salix atrocinerea). Tamén é frecuente a presenza de sanguiño (Frangula alnus), bidueiro (Betula alba), castiñeiro (Castanea sativa), acivro (Ilex aquifolium), érbedo (Arbutus unedo), estripeiro (Crataegus monogyna), abruñeiro (Prunus spinosa), pereira brava (Pyrus cordata) e abeleira (Corylus avellana).
En 1910 comezou a repoboación do monte con piñeiros —do país (Pinus pinaster), silvestre (Pinus sylvestris) e radiata (Pinus radiata)— e establecéronse masas de árbores exóticas dando lugar a un arboreto de grande interese. O eucalipto (Eucalyptus globulus) tamén foi intoducido en grandes cantidades, constituíndo canda o piñeiro a base arbórea do monte.
Fauna
A máis abondosa é a típica de monte interior:
Patrimonio arqueolóxico
Nel atopáronse restos de Citania, un poboado castrexo anterior á romanización, e outro prehistórico no Alto dos Cubos. Apareceron restos prehistóricos como machadas, muíños de man, ou cerámica. Tamén hai unha muralla ciclópea, de 1250 metros de lonxitude, que circunda a meseta superior. Hai quen atribúe o nome de monte Aloia á presenza da lexión romana V Alaudae.
Hai constancia das poboacións tudenses usando o monte Aloia como refuxio en sucesivas invasións como as romanas (e asóciase co monte Medulio de autores latinos), as árabes, as normandas, as francesas e as portuguesas.
Patrimonio relixioso
miniatura|Capela de san Xiao. A capela de San Xiao foi reconstruída no 1713 sobre un templo románico. Ocupa o centro dun grande adro do que parte por unha banda unha escalinata de pedra ata a fonte do santo e pola outra, un Vía Crucis que culmina na Gran Cruz de 1910.
Patrimonio civil
No parque hai:
Festas
O primeiro domingo de xullo celébrase o xubileu, unha romaría adicada á Virxe das Angustias e que se fai na ermida de San Xiao, Pazos de Reis. O primeiro domingo de agosto celébrase a romaría de San Fíns, Rebordáns. A imaxe de San Xiao é obxecto de devoción na comarca polas súas virtudes taumatúrxicas: obtención de colleitas, curación de enfermidades ou similares.
Lendas
Hai lendas referidas ó monte que relatan como as eguas do Aloia son fecundadas polo vento ou que na cama de San Xiao non medra a herba. Dan unha idea do carácter mítico que sempre tivo para os tudenses o monte Aloia.
Lexislación
miniatura|Zona habilitada para comer. Estableceuse como Sitio Natural de Interese Nacional pola Orde Ministerial do 5 de xuño de 1935. O Real Decreto 3160 do 4 de decembro de 1978 declarouno como Parque Natural.
Os terreos do espazo natural pertencen á entidade local menor de Pazos de Reis e á Comunidade Veciñal de Montes en mancomún de Rebordáns.
Dancing Days
"Dancing Days" é unha canción da banda inglesa Led Zeppelin. O tema aparece no seu álbum de 1973 Houses of the Holy, e foi gravado en 1972. Inspirouse nunha melodía hindú que Jimmy Page e Robert Plant escoitaron cando viaxaron a Bombai.
Este foi o primeiro tema do álbum que Atlantic Records levou ás emisoras de radio. Foi estreado o 24 de marzo de 1973 na BBC Radio One.
Listaxe de cancións
1973 7" single
1973 7" radio edit
1973 7" EP
Texós, Texós, Baltar
Texós é un lugar da parroquia de Texós no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Tiña 88 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 44 eran homes e 44 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 94 habitantes (40 homes e 54 mulleres).
Sergei Karasev
Sergei Vasilevich Karasev (en ruso Сергей Васильевич Карасёв), nado o 26 de outubro de 1993 en San Petersburgo, é un xogador ruso de baloncesto profesional que xoga no BC Khimki da VTB United League.
Traxectoria profesional
Karasev comezou a súa carreira profesional no Triumph Lyubertsy, onde acadou 16.1 puntos por partido na tempada 2012-13 da Eurocup. O 3 de abril de 2013, Karasev decidiu presentarse ó Draft da NBA de 2013.
Karasev foi elixido na 19ª posición do Draft polos Cleveland Cavaliers. O 20 de agosto de 2013, asinou o seu contrato cos Cavaliers. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Canton Charge da NBA D-League.
Pan de Neda
miniatura|Imaxe dunha panadería de Neda. O pan de Neda é un tipo de pan fabricado en Neda (provincia da Coruña) sen denominación de orixe aínda que recoñecido pola Xunta de Galicia pola súa calidade e importancia social e económica. O pan de Neda é coñecido dende a Idade Media aínda que foi variando de composición co tempo. Cada ano o primeiro domingo de setembro dende 1989 celébrase a festa do Pan de Neda por iniciativa da asociación de veciños de Ancos. Actualmente a festa é organizada polo Concello de Neda e os panadeiros.
Sergei Karasev
Traxectoria profesional
O 9 de xullo de 2014, foi traspasado ós Brooklyn Nets xunto a Jarrett Jack nun traspaso entre tres equipos.
O 1 de xullo de 2019, anunciouse a súa fichaxe polo BC Khimki da VTB United League.
Pan de Neda
Historia
miniatura|esquerda|Fervenza do [[Río Belelle.]] A historia do pan de Neda está vencellada á da construción dunha base naval e de estaleiros na ría de Ferrol por parte do rei Filipe II de España, para facer fronte aos ataques costeiros, como o do pirata inglés Francis Drake, que en 1589 atacou a cidade da Coruña.
Para abastecer á armada, xurdiron en Neda as Reais fábricas de biscoito, aproveitando a fariña moída coas augas do río Belelle, que xa contaba con muíños desde a Idade Media. Estes biscoitos ou bolachas eran unha especie de pan que se mantiña comestible durante meses, necesario para as longas travesías ata América. Chegábanse a producir cinco mil quintais de pan ao mes.
Durante os séculos XVII, XVIII e principios do XIX, Neda e Xuvia estaban consideradas o hórreo de Galiza. Entón a ría de Xuvia era navegable. No século XVIII produciuse en Ferrol a que está considerada a primeira folga de España cando aos traballadores tentaron trocarlles o pan de Neda por pan feito no propio estaleiro. Existe unha captación que leva a auga do río Belelle cruzando a ría pola ponte do ferrocarril ata o arsenal militar.
thumb|dereita|350px|Festa do Pan de Neda en 2015. As augas do Belelle xa tiñan sona como as mellores do país para a fiaduría, moenda de pan e saúde. En 1917, El Ideal Gallego publica un folleto de 16 páxinas titulado Estudio analítico, químico y bacteriológico del agua de La Fervenza, escrito polo director do laboratorio municipal de Ferrol, Santiago de la Iglesia. Nel deixábase constancia científica da boa calidade das augas do Belelle e da súa pureza atopando nela fungos do xénero dos Pencilium.
Ata os anos 50 continuaron a funcionar os muíños no río Belelle. Dende entón o pan de Neda foi perdendo pouco a pouco a súa importancia aínda que mantivo a súa sona local. En 1989, a Asociación de Veciños de Ancos organizou unha festa para dar a coñecer e promover os produtos. Tanto o pan como as bolas, empanadas ou doces.
O pan de Neda diferénciase do pan de Cea en moitas características. Ademais de ter un sabor máis forte e ser un tipo de pan que se pode comer nada máis sacado do forno, nun ou dous días gaña en corpo e adquire a súa consistente miga, fácil de desfacer pero con corpo. O pan consérvase mantendo esas características unha ou dúas semanas e incluso máis tempo. Os bolos teñen forma redonda de dous e máis quilos.
Oracle Park
O Oracle Park é un parque de béisbol situado en San Francisco, California (Estados Unidos), concretamente na veciñanza de South Beach á beira da baía. Desde o ano 2000 serve como lar dos San Francisco Giants das Ligas Maiores de Béisbol (MLB). Orixinariamente recibiu o nome de Pacific Bell Park (2000–2003) debido ao patrocinio de Pacific Bell, despois mudou a SBC Park (2004–2005) debido á adquisición de SBC Communications de Pacific Bell e, despois, xunto coa adquisión de SBC de AT&T, o nome mudou a AT&T Park (2006–2018). Un segmento do estadio leva o nome de McCovey Cove na honra do ex xogador dos Giants Willie McCovey.
Nova Acta Científica Compostelana
Nova Acta Científica Compostelana (NACC) é unha revista científica da Universidade de Santiago de Compostela, resultado da refundación e remodelación da antiga revista Acta Científica Compostelana (ACC).
O seu primeiro número apareceu en 1990.
Antecedente: Acta Científica Compostelana
A revista é o resultado da remodelación da antiga revista Acta Científica Compostelana, que se publicou, con periodicidade anual, desde 1964 a 1986, dedicada ás grandes áreas científicas das Ciencias Exactas e as Ciencias Biolóxicas. O progresivo crecemento da Universidade de Santiago fixo que Acta Científica Compostelana se diversificase cada vez máis, acollendo nas súas páxinas traballos das máis variadas especialidades de Química, Matemáticas, Bioloxía, Farmacia, Medicina e Física. Esta extraordinaria diversificación aconsellou en 1986 unha remodelación da mesma, coa que se pretendía estruturar, en formato de seccións, as diferentes áreas científicas mencionadas.
Nestes anos foi editor da revista o profesor Francisco Bermejo Martínez,
Artigos publicados
Para consultar os artigos publicados nos anos 1968-1986, ver aquí.
Refundación
Así foi como, tras unha interrupción de tres anos (1987-1989), en 1990, viu a luz o primeiro volume de ''Nova Acta Científica Compostelana. Bioloxía, unha revista de fusión, pois non só incorporaba a grande área das ciencias biolóxicas da antiga Acta Científica Compostelana, senón que, ademais, integraba outra revista da Universidade de Santiago, do mesmo ámbito científico, Trabajos compostelanos de Biología'' (1971-1986). Esta revista, dirixida na súa última época (1982-1987) polo profesor Jesús Izco Sevillano, nacera coa finalidade específica de dar difusión ás investigacións realizadas polos Departamentos das Facultades de Ciencias e de Farmacia da USC.
Durante máis de 20 anos (1990-2011), de forma ininterrompida e con periodicidade anual, grazas á dirección do profesor José Luis Pérez-Cirera López-Niño e dos seus diferentes equipos editoriais, ''Nova Acta Científica Compostelana. Bioloxía'', representou un vehículo de difusión e fonte de información para os investigadores das distintas áreas de coñecemento do campo da Bioloxía. No ano 2012, tal e como xa ocorrera coa antiga Acta Científica Compostelana, fíxose necesaria unha reestruturación da mesma, en idéntica dirección, é dicir, acoutando novamente as especialidades que constituirán as súas áreas temáticas. Os directores, atendendo á súa traxectoria máis recente, decidiron delimitar o seu ámbito de interese á investigación nas áreas da Biodiversidade Animal, Vexetal e á Ecoloxía. Ademais, facendo honor á tradición da desaparecida Acta Científica Compostelana, quixo rescatar a súa antiga función de divulgación científica, xa que é sobre todo aos científicos aos que corresponde primordialmente esta tarefa.
Edición dixital
Todo isto sucedeu en circunstancias difíciles para o mundo editorial, e xusto nun instante en que a USC, en consonancia coas dificultades económicas e as novas tendencias editoriais, fixo que a revista apostara decididamente polo formato dixital e a filosofía do acceso aberto ao coñecemento. Por iso a revista estreou unha nova etapa no portal dixital de revistas da Universidade compostelá, Rev{USC}, baixo a codirección dos profesores Mª Jesús Aira e Marcos González, e cun novo deseño. O director do Servizo de Publicacións, Juan L. Blanco Valdés, salientou como importante novidade que a revista non se edita como un todo, senón que vai publicando os traballos unha vez revisados e aprobados polos avaliadores externos, dando así resposta á necesidade de inmediatez na comunicación do coñecemento científico.
Os artigos publicados nos anos 1967-2018 poden consultarse aquí.
Temática e alcance
NACC: Nova Acta Científica Compostelana (Bioloxía) é unha revista de carácter anual que publica traballos orixinais e inéditos de investigación, en forma de artigos e notas, sobre biodiversidade animal, vexetal e ecoloxía. Enténdese por artigo o traballo científico cuxa extensión sexa superior a tres páxinas de revista e está articulado en apartados. As notas son traballos non articulados en apartados, cunha extensión inferior a catro páxinas (ilustracións incluídas).
Ademais a revista publica, nas súas correspondentes seccións, traballos de divulgación, recensións de libros e todas aquelas noticias de carácter científico que sexan consideradas de interese polo Comité Editorial. Os traballos de divulgación non terán que cinguirse forzosamente aos campos científicos anteriormente mencionados, senón que poderán referirse tamén a outras especialidades científicas, preferentemente relacionadas co ámbito da bioloxía.