cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ilkanato
O Ilkanato, tamén chamado Irán Ilkanato, transcrito como ilcanato, Ilkhanate, Ilkkanato, Ilkhanato ou il-khanato entre outras formas (en mongol: Ил Хан улс, transliterado Il Khan uls e ᠬᠦᠯᠦᠭ ᠦᠨ ᠤᠯᠤᠰ, Qulug-un Ulus ; en persa سلسله ایلخانی ), foi un dos catro estados sucesores do Imperio mongol, orixinado pola súa fragmentación. Centrado en Persia, abarcaba terras dos actuais Irán, Iraq, o leste de Turquía, Afganistán, o oeste de Paquistán e Acerbaixán. Estaba limitada ao norte polo khanato da Horda de Ouro e o mar Caspio, ao nordeste polo khanato Chagatai, ao sur polo golfo Pérsico, ao leste polo sultanato de Delhi e ao oeste polos territorios de Exipto dominados polos mamelucos.
Definición
thumb|esquerda|300px|Máxima extensión do ilkanato Segundo o historiador Rashidadim de Hamadan, Kublai Khan concedeulle a Hulagu o título de Ilkan despois da súa derrota de Ariq Böke. O termo "Ilkan" significa "khan subordinado" e refírese á súa primeira deferencia por Mangke Khan e o seu sucesor Gran Khan do Imperio Mongol. O título "Ilkan", levado polos descendentes de Hulagu e máis tarde doutros príncipes Borjigi en Persia, non se materializa nas fontes até despois de 1260.
Orixe
O territorio do ilkanato formouse a partir das guerras de conquista de Xenxis Kan contra o Imperio Khrasmian ou Corasmio, entre 1219 e 1224, e a continuación da presenza mongol, baixo o mando dos xenerais Chormagan, Baiju e Eljiguidei. O seu fundador foi Hulagu, un dos netos de Xenxis Kan, fillo de Tolui e irmán de Kublai Khan e Mangu Khan. Tomando o relevo de Baiju, en 1255 ou 1256, Hulagu foi encargado de conquistar os reinos musulmáns do oeste, "até as fronteiras de Exipto".
Primeiros anos
O termo Ilkan (Ил Хан), en mongol, significa "Khan subordinado" e refírese á subordinación inicial a Mangu como Gran Khan e gobernante supremo de todo o Imperio mongol. Os descendentes de Hulagu gobernaron Persia durante os seguintes 80 anos, comezando como xamán, logo budista e finalmente converténdose ao islam en 1295. Porén, os ilkhanos seguían sendo hostís aos mamelucos (que derrotaron tanto aos mongois como aos cruzados) pero nunca puideron gañar. Como resultado, tiveron que renunciar aos seus plans para conquistar Siria. O río Tigris sería a fronteira entre os dous estados.
Guerras externas
Ao longo da súa existencia o Ilkanato tivo que enfrontarse a algunhas guerras externas. Entre 1263 e 1267 tivo que enfrontarse a unha guerra contra a Horda Azul, cuxa etapa foi o Cáucaso. Berke, o entón gobernante musulmán do khanato, estaba furioso pola destrución de Bagdad por parte de Hulagu. O propio Berke fixo unha alianza cos mamelucos de Exipto. Tal guerra impediu a Hulagu vingar a derrota de Aim Jalute, xa que tivo que desviar as forzas para conter ao seu primo e a Nogai Khan. No medio desa guerra (que durou ata os primeiros anos de Abaca), morreron Hulagu e Berke. O Ilkhanato tamén tivo que enfrontarse ás hostilidades do Khanato de Chagatai, que en 1270 intentou anexionalo. En 1281 Abaca intentou un novo ataque contra Siria, de novo repelido polos mamelucos. Baixo o liderado de Gazan, produciuse un novo asalto contra Siria, detido na batalla de Wadi Alcazandar. Outras incursións sen éxito tiveron lugar en 1301 e 1304. Entre 1284 e 1291, o ilkanato enfrontouse a unha segunda guerra contra a Horda de Ouro, naquel momento dirixida por Tuda Mangu e Tula Buga.
Conversión ao islam e fragmentación
Ante as persecucións emprendidas polos ilcanos despois de Hulagu, a maioría musulmá foi oprimida ante os emperadores budistas, que fomentaron o florecemento do nestorianismo e do budismo tibetano. Non obstante, coa conversión de Gaza ao islam, a relixión ascendeu unha vez máis, e esta vez os budistas e os cristiáns foron perseguidos.
O historiador Raxidadim de Hamadan escribiu arredor de 1315 unha historia universal sobre os khans, que ofrece moito material sobre a súa historia.
Lista de gobernantes
Fragmentación. Os estados rexionais establecidos durante a desintegración do Ilkanato presentaron os seus propios candidatos como demandantes.
Demandantes de Irán oriental ( Khorasán ) :
Notas
<references group="" responsive="1">
COSMO-SkyMed
COSMO-SkyMed (Constellation of Small Satellites for Mediterranean basin observation) ou COSMO é unha serie de satélites de observación terrestre italiano mediante radar de apertura sintética.
Características
Os catro satélites COSMO lanzáronse entre 2007 e 2010 foron construídos por Alenia Spazio e operados pola Axencia Espacial Italiana (ASI). A súa misión foi observar a superficie terrestre e en especial o área do Mediterráneo en alta resolución para controlar o territorio nacional, monitorizar desastres medioambientais e usos agrícolas e cartografar cunha resolución de ata un metro. O radar dos COSMO-Skymed funcionaba en banda X. Todos foron lanzados mediante foguetes Delta 7420.
Os satélites COSMO formaban, xunto cos satélites ópticos franceses Pleiades, o Sistema Orfeo de observación terrestre.
Hibernáculo
miniatura|220px|Hibrenáculo artificial para lagartos Un hibernáculo é un lugar no que un animal busca refuxio, como un oso que usa unha cova para hibernar.
A palabra pódese usar para describir unha gran variedade de abrigos utilizados por moitos tipos de animais, incluíndo insectos, sapos, lagartos, serpes, morcegos, roedores e primates de varias especies.
Tamén se denominan así os refuxios artificiais que ás veces se constrúen para protexer a algúns animais.
Etimoloxía
Hibernáculo e un termo da linguaxe científica tirado do latín hibērnacŭlum, plural hibērnacŭla, "tenda para os cuarteis de inverno das lexións romanas"). Neste sentido emprégase no inglés desde 1770.
Importancia para a conservación da natureza
Un mellor coñecemento e protección destes hábitats particulares é de grande importancia para a bioloxía da conservación e a salvagarda de moitas especies en perigo de extinción. Por exemplo, algunhas comunidades saproxilófagas requiren grandes cantidades de madeiras mortas de diversas especies; este tipo de hábitat é cada vez máis raro nos bosques cultivados.
Bolboretas invernantes
En alemán emprégase a palabra hibernarium para designar tamén o caso das follas e da seda que empregan algunhas eirugas de bolboretas para pasaren o inverno (antes de desenvolver o último estadio larvario).
Naisten SM-sarja 1988-1989
A tempada 1988-1989 da Naisten SM-sarja foi a sétima tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de oito equipos tomaron parte na competición.
Ao final da tempada o EVU de Vaasa conseguiu o primeiro título da súa historia.
Estrutura da tempada
A competición xogouse nun único grupo e só se disputou unha liga regular, se ben se xogou un partido de desempate entre os dous primeiros clasificados da liga regular ao remataren co mesmo número de puntos. O sistema de puntuación concedeu dous puntos pola vitoria, un polo empate e o equipo perdedor non sumaba ningún punto.
Liga regular
Ao final da liga regular o Ilves de Tampere finalizou na primeira posición con 25 puntos logo de gañar 11 partidos e empatar tres. O EVU de Vantaa finalizou co mesmo número de puntos logo de sumar 12 vitorias, un empate e unha vitoria. O Ilves foi o equipo máis goleador con 106 goles a favor, metres que o EVU foi o menos goleado logo de encaixar tan só 11 goles. Por contra as xogadoras do Sport de Vaasa foron o equipo que máis goleado (129) e o que menos goles anotou (26). O Ilves protagonizou unha vez máis as maiores goleadas, como o 24-0 e o 0-19 fronte o Sport.
Ao final da tempada as Ilves-Kiekko finalizaron na última posición e tiveron que xogarse a permanencia fronte as Tiikerit de Hämeenlinna.
Anotadoras
Ao finalizar a liga regular, a xogadora do EVU de Vantaa Liisa Karikoski foi a máxima puntuadora con 33 puntos (21 goles e 12 asistencias). A máxima goleadora, con todo, foi Arja Kaunola do IFK de Helsinqui, mentres que Minna Nisula do Ilves) foi a máxima asistente con 13 asistencias.
Series pola permanencia
Logo das series pola permanencia, as xogadoras do Ilves-Kiekko mantiveron a categoría, mais as Tiikerit ascenderon á máxima categoría logo de que o Sport decidira abandonar a competición.
Desempate
Ao empatar a puntos os dous primeiros clasificados (Ilves e EVU) xogouse un partido de desempate que se decidiu na prórroga a favor do equipo de Vantaa.
Muller branca solteira
Muller branca solteira (en Single White Female) é un filme estadounidense de 1992 dirixido por Barbet Schroeder. Está baseado na novela de 1990 SWF Seeks Same de John Lutz. Está protagonizado por Bridget Fonda e Jennifer Jason Leigh.
Estreouse en galego o 17 de xuño de 1995 a través da TVG.
Yèyīng
Yèyīng (en 夜莺) é un filme franco-chinés de 2013 dirixido por Philippe Muyl. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 87ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Chemical Release Observation
Características
Os tres satélites CRO foron liberados desde a bodega de carga do transbordados espacial Discovery durante a misión STS-39 en abril de 1991. Cada un liberou un composto químico distinto: CRO A soltou 27,2 kg de monometilhidracina, CRO B 23,6 kg de UDMH e CRO C 6,8 kg de tetróxido de nitróxeno. Os tres compostos son usados na propulsión de foguetes e mísiles balísticos intercontinentais. A liberación dos compostos serían observados polo satélite IBSS-SPAS, tamén a bordo do transbordador Discovery, para caracterizar o comportamento destas substancias no espazo e mellorar os sistemas militares de detección de alerta temperá.
Os tres satélites remataron reentrando na atmosfera o 13, 12 e 14 de maio de 1991, respectivamente.
Esciuromorfos
Inclúe, entre outras especies, aos leiróns, os esquíos, as marmotas e ás cinco especies do xénero Cynomys.
Hoxe en día a suborde comprende 307 especies vivas, distribuídas en 61 xéneros e tres familias. Ademais, hai outras catro familias extintas.
Descrición
A suborde foi descrita en 1855 polo naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt.
Familias
A suborde comprende as segintes familias:
Pedro Tamen
Pedro Mário de Alles Tamen, nado en Lisboa o 1 de decembro de 1934 e finado en Setúbal o 29 de xullo de 2021, foi un poeta e tradutor literario portugués.
Biografía
Fillo de Mário César Tamen e da súa primeira muller Emília da Conceição de Alles.
Pedro Tamen estudou Dereito na Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa, onde se licenciou.
Estreouse como poeta con Poema para Todos os Dias en 1956, seguido por varias edicións de poemas e libros. Como poeta, estioe inicialmente ligado a tendencias experimentalistas. Na súa escrita, hai uma exploración das possibilidades sintácticas da linguaxe, conseguindo por veces crear efectos de sorpresa ou dunha peculiar ambigüidade. Ligado inicialmente a unha temática de raíz relixiosa, o sentimento amoroso ten tido, na súa obra posterior, un lugar máis destacado.
Traduciu para o portugués a Imitação de Cristo (en colaboración), a Epopeia de Gilgamesh, gran parte dos Salmos (en versión adaptada ao canto) e autores como Alejo Carpentier, André Breton, Camilo Jose Cela, Diderot, Edmond Jabès, Gabriel García Márquez, Georges Bataille, Georges Perec, Flaubert, Jacques Prévert, J.-P. Sartre, Juan Carlos Onetti, Jules Verne, Julia Kristeva, Julien Gracq, Julien Green, Lautréamont, Manuel Scorza, Mérimée, Michel de Foucault, Pascal Quignard, Sade, Vargas Llosa, Luis Sepúlveda, Victor Segalen, Albert Cohen etc.
Tem poemas traducidos e publicados en francés, inglés, español, italiano, alemán, neerlandés, sueco, húngaro, romanés, checo, eslovaco, búlgaro e letón.
O 9 de xaneiro de 1993 foi agraciado coa Grã-Cruz da Orde do Infante D. Henrique.
En 1959, casou con Maria Isabel Bénard da Costa (21.11.1932), irmá de João Bénard da Costa, da cal se divorciou en 1973. Casou por segunda vez en 1975 con Maria da Graza Livério Seabra Gomes.
Dialecto mineiro
miniatura|Minas Gerais no Brasil. miniatura|Mapa de Minas Gerais. Dialecto mineiro ao centro e sueste. O mineiro ou montanhês é o dialecto do portugués brasileiro que se fala na rexión central do estado de Minas Xerais.
Demografía
Esta variante ocupa unha superficie que se corresponde grosso modo coa contorna do Quadrilátero Ferrífero, incluíndo a fala da capital, Belo Horizonte, e cidades históricas (Ouro Preto (capital de 1720 a 1897), Mariana (primeira cidade), Sabará, Diamantina, Tiradentes, São João del-Rei, Congonhas, Serro, Caeté).
Características
É un dos dialectos máis facilmente distinguibles do portugués brasileiro.
O dialecto mineiro hai que distinguilo doutros dous dialectos que se falan no estado pero que xurdiron noutras unidades da federación: o dialecto caipira (paulista), que abarca zonas do interior de São Paulo, sur, suroeste e Triângulo de Minas Gerais, ao sur de Goiás, ao norte de Paraná e ao leste de Mato Grosso do Sul; e o dialecto bahiano, que abrangue o norte de Minas Gerais e a maior parte do estado de Baía.
O primeiro estudo lingüístico centrado especificamente no estado de Minas Gerais foi o Esboço de um Atlas Linguístico de Minas Gerais (EALMG), realizado pola Universidade Federal de Juiz de Fora en 1977.
Aplodontíidos
A dos aplodontíidos (Aplodontiidae) é unha familia de mamíferos da orde dos roedores, unha das tres incluídas na suborde dos esciuromorfos.
Na actualidade a familia comprende un só xénero cunha única especie.
Descrición
A familia foi descrita en 1855 polo naturalista alemán Johann Friedrich von Brandt, nun traballo publicado en ''Mem. Acad. Imp. Sci. St. Petersbourg, ser. 6, VII; Sci. Nat.'': 151.
Sinónimos
Ademais de polo nome actalmente válido, a familia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
A familia, como quedou dito, só conta cun xénero, cunha única especie, na que se recoñecen as subespcies que se indican:
Fósiles
Coñecense numerosos fósiles desde o Oligoceno até o Mioceno en Asia, do Oligoceno en Europa e desde o Oligoceno até a actualidade en Norteamérica, onde vive o único representante actual da familia.
Juan González Martínez
Juan González Martínez, coñecido como Perucho e Pinocho, nado en Pontedeume en 1919 e finado en Monfero en 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Electricista dos estaleiros de Ferrol e militante comunista. Reorganizou o PCE baixo a Unión Nacional Española (UNE) en Ferrol. Logo da redada que desmantelou o PCE en febreiro de 1946 botouse ao monte e uniuse á IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Da súa morte en 1949 hai dúas versións: unha afirma que morreu nun enfrontamento coa Garda Civil, e segundo outra foi acusado de traizón e executado pola guerrilla na zona de Pazos (Monfero).
Karen Horney
Karen Horney (IPAc ˈhɔrnaɪ); nada Karen Danielsen, nada en Blankenese (Alemaña) o 16 de setembro de 1885 e finada en Nova York (Estados Unidos) o 4 de decembro de 1952, foi unha psicóloga e psicanalista alemá nacionalizada estadounidense. As súas teorías cuestionaron o pensamento de Sigmund Freud, como que as diferenzas psicolóxicas entre o home e a muller non son produto inherente da bioloxía humana senón que deben a súa orixe a diversos factores culturais e sociais. O seu pensamento está clasificado dentro do neofreudismo.
Traxectoria
Karen era filla de Berndt Wackels Danielsen (1836-1910), capitán de mariña noruegués, e a súa segunda esposa Clothilde ("Sonni") van Ronzelen (1853-1911), case 20 anos máis nova que el. A familia, de relixión luterana e cun selo moi conservador imposto polo pai, residía na vila de Eilbeck, preto de Hamburgo. Alí creceu Karen cos seus pais, o seu irmán (nacido en 1882) e o catro fillos do anterior matrimonio de Berndt.
Karen creceu nun ambiente familiar de grandes tensións. Clothilde, a nai de Karen, non amaba ao seu esposo e mesmo o desprezaba. Casou con el polo temor de non ter outra posibilidade, sentimento que imbuíu na súa filla. Non obstante, a nai alentou a Karen para que estudase medicina, en contra da vontade do seu pai.. Entrou así no liceo de Hamburgo que recentemente autorizara o acceso de mozas. Tres anos despois mudouse Hamburgo para realizar os estudos previos de acceso á Universidade apoiada pola súa nai quen, para sufragar os gastos, alugou a novos estudantes algunhas habitacións da casa. En 1904 a nai de Karen separouse do seu esposo e pouco despois se trasladaron á cidade de Friburgo en cuxa universidade iniciou os estudos para a licenciatura en medicina con 21 anos de idade. Para completar os seus estudos de medicina viaxou ata Gotinga, onde viviu de maneira independente (xa sen a súa nai) durante unha tempada.
En 1909, contraeu matrimonio con Oskar Horney e estableceuse en Berlín. A nai de Karen vivía coa parella e o que gañaba o esposo de Karen constituía o financiamento para o sustento familiar. Tiveron 3 fillas, nadas entre 1910 e 1916, e a familia instalouse na vila de Zehlendorf. Neste período faleceron os pais de Karen, Karen rematou a carreira en Berlín e comezou a asistir á Clínica Neuropsiquiátrica da Universidade, onde coñeceu a Karl Abraham.
En 1910 Karl Abraham fundou a primeira Asociación Psicanalítica Alemá cun pequeno grupo no que se atopaba Horney. Karen, á vez que adquiría o seu adestramento psicanalítico, asistía á súa psicanálise persoal cunha frecuencia de seis sesións por semana con Abraham a causa de certas dificultades sexuais e un prolongado estado depresivo. Abraham atribuíu estes síntomas a que Karen sentíase atraída por homes fortes debido a fortes desexos incestuosos reprimidos que ela sentiría respecto do seu pai. Horney rexeitou esta interpretación e, ademais de abandonar a análise, converteuse máis tarde nunha autora moi crítica da mesma.
En febreiro de 1912 presentou un traballo sobre a educación sexual dos nenos e en 1914 defendeu a súa tese de doutoramento sobre o traumatismo físico como causa da psicose. En 1915, en plena guerra mundial, foi nomeada secretaria da Asociación Psicanalítica Alemá, con sede en Berlín.
En 1920 formou parte como analista didacta do entón recentemente creado Instituto Psicanalítico de Berlín xunto con Hanns Sachs. Este instituto foi o primeiro na historia da psicanálise que se dedicou de maneira sistemática á formación de analistas sobre a base dos tres alicerces que tradicionalmente considéranse indispensables (e que até hoxe subsisten como norma) nos institutos das asociacións ou sociedades oficiais:
En 1923, o negocio de Oskar Horney veuse abaixo e enfermou de meninxite. Tamén faleceu o mesmo ano o irmán de Karen a consecuencia dunha infección pulmonar.
En 1927 produciuse a ruptura con Oskar, aínda que o divorcio oficial non tería lugar até inicios de 1937. Neses anos, Karen e as súas tres fillas fóronse a vivir a un apartamento no que alugaban habitacións para sufragar os gastos familiares.
Obra e achega teórica
A pesares de que Karen chegou a ser unha muller soada durante a súa vida e non soamente polo seu papel nos inicios do movemento psicanalítico (por exemplo Abraham Maslow recoñeceuna, xunto a outros autores, como unha das fundadoras da psicoloxía humanista), tras a súa morte en 1952 as súas ideas foron relativamente ignoradas ou caeron no esquecemento por máis dunha década. Con todo, esta situación sufriu un envorco en 1967 coa publicación de Psicoloxía Feminina, unha colección de ensaios escritos na primeira fase do seu pensamento (décadas de 1920 e 1930).
O tema feminino foi abandonado por Horney en 1935, ao arribar á conclusión de que o papel da cultura na formación da psique feminina, fai que sexa imposible determinar o que é claramente feminino. O coñecemento destes ensaios a finais dos anos 60, deu lugar a un recoñecemento crecente de Karen Horney como a primeira gran feminista psicanalista.
Pero ademais, proporcionou un modelo para as terapias, rexeitando o seu carácter autoritario por aquel entón vixente. En 1937 publicou A personalidade neurótica do noso tempo, obra que chegou a ser un auténtico best-seller. Desenvolve unha teoría sobre a orixe da angustia nas relacións temperás coas figuras parentales:
Os seus conceptos influíron nalgunhas das descricións de trastornos da personalidade no Manual Diagnóstico e Estatístico dos Trastornos Mentais (DSM- IV) (Washington, 1994 CC). Ademais dun valor clínico, as súas teorías constitúen un sistema explicativo que se pode utilizar noutras disciplinas como a literatura e os estudos da cultura e o xénero. Tamén son aplicables á relixión e á filosofía.
Primeira etapa
A primeira fase da súa obra, a etapa psicanalítica propiamente tal, abarca até a súa partida a EE. UU. en 1932. Aínda que xogaba un papel chave no desenvolvemento teórico, pronto comezou a mostrar certas desconformidades co modelo psicanalítico clásico, coas teses de Freud, de Abraham e Deutsch. Mantivo, doutra banda, que a psicanálise é a creación dun xenio masculino, Sigmund Freud, e dunha maioría de discípulos igualmente homes, polo que era lóxico que só se desenvolvese unha psicoloxía desde a perspectiva fálica, que mesmo levou a estimar o clítoris como unha especie de pequeno pene, esquecendo completamente a vaxina. Na sexualidade inhibida. unha contribución psicanalítica ao problema da frigidez (Horney, 1926-1927), trata esta desorde que ela mesma padeceu, chamando a atención sobre a definitiva influencia dos factores culturais, que evitaban que a muller se expandise e desenvolvese as súas posibilidades persoais e sexuais.
Finalmente, negou a relación entre sentimentos de inferioridade da muller cos atributos anatómico-xenitais, defendendo a súa orixe cultural e nos anos trinta, nunha publicación baixo o título da desconfianza entre os sexos (Horney, 1931), defendeu, entre outras cousas que, despois da primeira infancia, o home alimenta a imaxe dunha nai abnegada e sacrificada, que termina encarnando o ideal de muller que pode chegar a satisfacer todos os seus desexos e necesidades. Isto traería rapidamente consigo a envexa de ser nai, a que á súa vez se perde pronto porque a cultura na que se desenvolve o individuo mantén e alimenta a representación social de que a muller é inferior ao home (tal como tamén se recolle na teoría freudiana da envexa do pene).
Horney emigrou a Estados Unidos o 22 de setembro de 1932, só acompañada pola súa filla Renate, pois as outras dúas fillas xa eran independentes. Nacionalizouse norteamericana, convalidou os seus estudos médicos e empezou a publicar creándose un notable prestixio e obtendo elevados ingresos económicos na súa consulta privada.
Segunda etapa
O despegamento do freudismo, que se estende desde 1932 a 1941, en Estados Unidos. Horney opúxose á orientación biologicista de Freud e revalorizou os descubrimentos sociolóxicos do mestre. En 1935 abandonou o tema da Psicoloxía feminina porque sentía que o papel da cultura na formación da psique feminina fai que sexa imposible determinar o que é claramente feminino. Nunha conferencia titulada "A muller é o medo de Acción" (1935), argumentou que só cando as mulleres liberáronse das concepcións da feminidade fomentada por culturas dominadas por homes, poderemos descubrir a forma en que realmente se diferencian dos homes psicoloxicamente. En maio de 1935, foi elixida membro da Asociación Psicanalítica de Nova York e analista didacta do Instituto Psicanalítico de tal sociedade.
En 1937 publicou A personalidade neurótica do noso tempo, que chegou a ser un auténtico best-seller. Nesta obra aparecen con claridade as súas novas ideas e as súas orixinais propostas terapéuticas. Destaca o valor cultural da neurose e diminúe a importancia das causales biolóxicas instintivas nas que Freud puña máis énfase. Por esta razón considéranna parte integrante do grupo de psicanalistas culturalistas, xunto a Erich Frommy Harry Stack Sullivan, que teñen fundamentalmente en conta as relacións entre o home e a sociedade diminuíndo o valor da libido e das pulsións. Distanciouse dalgúns dos principios básicos de Sigmund Freud, rexeitando o seu concepto de envexa do pene e salientando a necesidade de axudar aos pacientes identificando e confrontando as causas específicas da angustia común, no canto de dar prioridade a focalización sobre os traumas da infancia e as fantasías. Fronte ao malestar da cultura de Freud (1930), Horney expuxo unha actitude optimista moi acorde coa mentalidade do pobo norteamericano, defendendo que o sufrimento psíquico humano era froito de conflitos entre o individuo e a sociedade, que os pais podían atenuar ou evitar se trataban adecuadamente aos seus fillos, grazas ao cal estes poderían desenvolver unha personalidade harmónica e ben adaptada. O argumento do libro era moi sinxelo: se falta calor por parte dos pais no contacto cos seus fillos, iso orixinará nestes frustración, intimidación e hostilidade. E se tal hostilidade se prohibe, terminará sendo reprimida, aínda que se mostrará en fantasías de dano persoal e en condutas sociais desaxustadas, todo o cal sería o berce da angustia básica.
As ideas de Horney íanse afastando cada vez máis do marco freudiano, polo que os membros do Instituto Psicanalítico de Nova York empezaron a marxinala, convidándoa a falar só de temas menores.
Coa nova psicanálise (1939), o enfrontamento co modelo freudiano xa é total. En todo caso, para Horney a neurosis era froito dunha angustia básica nada dunha inadecuada educación infantil dentro do seo familiar, onde a violencia parental era a clave explicativa esencial.
No marco terapéutico, Horney defende unha xenuína psicoterapia que esixe unha peculiar relación terapéutica onde se impliquen unha especie de actitude case-materno/paternal que facilitase a reconstrución do alterado "self".
A maior parte dos psicanalistas freudianos da época rexeitaron tales propostas teóricas e técnicas, torpedeando os ensinos institucionais de Horney.
En abril de 1941 decidiuse que Horney deixase de ser analista didacta e instrutora, pasando a mera conferenciante ocasional, cuestión que ocasionou a ruptura final.
Karen creou entón a Asociación para o Avance (Progreso) da Psicanálise (AAP), que non foi recoñecida pola Asociación Psicanalítica Americana (APA), a pesar de que formaban parte dela figuras como Erich Fromm, Harry S. Sullivan e Clara Thompson ou que asistisen a ditar cursos e conferencias Margaret Mead, Franz Alexander, Abram Kardiner, Abe Maslow e outras figuras do momento.
Terceira etapa
O establecemento da súa propia doutrina, realízarao desde 1942 até o final da súa vida. As súas teorías están moi afastadas da psicanálise clásica, con claras influencias de Goldstein coa súa noción de organismo, de Smuts coa súa concepción holística, de Whitehead coa súa idea de proceso e de Bertalanffy co seu enfoque acerca dos sistemas, así como dos antropólogos Kardiner, Linton e Margaret Mead.
En 1942 vivía nunha nova casa, tendo como secretaria, enfermeira e amiga a Gertrude Lederer-Echardt, sogra da súa filla Marianne.
Cando mantiña unha relación amorosa con Fromm, ela publicou O autoanálisis e Fromm O medo á liberdade, que tivo maior éxito que a publicación de Karen.[cita  Isto trouxo consigo celos e enfrontamentos mutuos, chegando Horney a exporlle a Fromm inconvenientes para exercer a súa docencia na AAP, xa que non era médico. Todo se complicou aínda máis coa decisión de Fromm de romper a relación amorosa con ela e pola ríxida actitude de Karen en variados temas. Por todo iso, en 1943, Fromm, Sullivan, Thompson, Silberberg e outros cinco membros máis deciden dimitir da AAP, o que coincidiu co distanciamento definitivo da súa filla Marianne.
En 1944, Karen vaise de vacacións a Cuernavaca (México), onde por entón vivía a súa filla Renate Bolongaro-Crevenna (1916-2009). Alí escribiría outro libro, Os nosos conflitos interiores (Horney, 1945), cuxo título orixinal é o dunha teoría construtiva das neuroses, que representou o apoxeo da doutrina de Horney fronte ás ideas de Sigmund Freud, Helene Deutsch e Melanie Klein.
Volve insistir nesta obra en que a orixe da neurosis está na falta de afecto parental, o que xeraría unha serie de trazos caracteriales anómalos como produtos defensivos, facendo que se detivese o desenvolvemento normal das tendencias sociais sas.
As súas ideas alcanzan a culminación en Neuroses e madurez (Horney, 1950), obra onde o concepto de autorrealización da psicoloxía humanística supón o eixo central do argumento.
Por entón, namorouse dun novo candidato da AAP, que se analizou con ela, o que lle trouxo innumerables críticas.
Tras ser expulsada do New York Psychoanalytic Institute (Instituto de Psicanálise de Nova York) en 1941, organizou un novo grupo, a Association for the Advancement of Psychoanalysis (Asociación para o Desenvolvemento da Psicanálise). Entre as súas obras máis destacadas atópanse The Neurotic Personality of Our Time (A personalidade neurótica do noso tempo) (1937) e New Ways in Psychoanalysis (1939).
Karen Horney efectuou unha revisión sistemática dos conceptos freudianos ortodoxos. Criticou firmemente a orientación biolóxica freudiana sostendo que moitos fenómenos que Freud consideraba xenéticos eran, en realidade, produtos culturais. Foi a primeira en soster que o desexo de amor pode ter aspectos neuróticos. Foi a primeira en soster a necesidade de auténtico amor do neno pequeno demostrando a enorme importancia que a sensación de desamparo nos primeiros anos de vida ten para a elaboración dunha neurose.
Adrián Pumares
Adrián Pumares Suárez, nado en Llaviana o 14 de xuño de 1989, é un político asturiano. Secretario xeral de Foro Asturies e deputado na Xunta Xeral do Principado de Asturias.
Traxectoria
Licenciouse en economía na Universidade de Oviedo. Xogou ao rugbi no Pilier Rugby Club nas ligas rexionais de afeccionados. Dirixiu a área de economía de Foro Asturias, foi secretario xeral local do seu partido e concelleiro en Llaviana dende o 13 de xuño de 2015 ao 12 de outubro de 2016, ao deixar o cargo por razóns laborais.
Dende novembro de 2018 é o secretario xeral de Foro Asturias, deputado dende o 24 de xuño de 2019 e o seu voceiro na Xunta Xeral do Principado de Asturias. Durante os debates da reforma do Estatuto de Autonomía na Xunta Xeral a finais de 2021 para facer do asturiano e do galego de Asturias linguas oficiais na autonomía, no que o seu voto era decisivo e no que defendeu un apoio condicionado, sufriu ataques por parte de partidos e organizacións contrarias a esa oficialidade. No V Congreso do seu partido, en setembro de 2022, elixírono como candidato á Presidencia de Asturias nas eleccións de maio de 2023.
Time (canción)
"Time" é a cuarta canción do álbum The Dark Side of the Moon, da banda británica Pink Floyd, editado en 1973. Recoñecida pola súa apertura con alarmas de reloxos. É o único tema do disco no que participan como compositores os catro membros da banda. A revista Guitar World situou o só de David Gilmour no número 21 dos 100 mellores sós da historia.
Contexto
Este tema está inspirado nas ideas e a experimentación de Roger Waters sobre o tempo, de que a vida non se trata de prepararse para o que vén, senón de tomar control do teu destino.
Os reloxos e as alarmas que se escoitan ao principio, foron gravados por separado, por Alan Parsons, dunha tenda de antigüidades preto dos Estudos Abbey Road. Tíñaos gravados para un disco de efectos de son. No estudo transferíronse cada un a unha cinta e aliñáronse para a súa edición final.
A canción finaliza con «Breathe (reprise)», unha recapitulación de «Breathe», con distinta letra.
Seguimento en Echoes - The Best of Pink Floyd
A canción comeza co riff repetido de Shine On You Crazy Diamond, Pts. 1-7 que se une co resto do son do estrondo do "avión" de On the Run e a sincronización de reloxos para dar inicio ao son das alarmas e termina coa repetición de Breathe (Respira) para dar cun vento lixeiro que dá inicio á seguinte canción na lista de cancións do disco 2, The Fletcher Memorial Home (disco 2, canción 3).
Momentary Lapse of Reason Tour 1987-1989
A canción é tocada entre One of These Days e On the Run, só omitieron Breathe (Reprise) e como proxección de fondo usouse a animación de Ian Emes de 1973. A versión de Delicate Sound of Thunder é do 19 de agosto de 1988 (primeira de 5 noites no Nassau Coliseum) e Venecia o 15 de xullo de 1989.
Créditos
Pink Floyd:
Créditos en Delicate Sound of Thunder e Pulse
Pink Floyd:
Minderico
O minderico (en minderico: Piação do Ninhou) é unha lingua románica, orixinada como un sociolecto falado polos produtores e comerciantes téxtiles de Minde, Portugal. Ten dúas variedades: a que se fala en Minde e a que se fala en Mira de Aire, tamén coñecida como calão mirense. Actualmente, con preto de 500 falantes, está ao bordo da extinción.
Historia
Despois desta fase inicial no século XVIII, o minderico comezou a ampliar o seu vocabulario de forma continua e creativa. Esta expansión estivo (e segue estando) intimamente relacionada coas vivencias socioculturais dos habitantes de Minde. Por exemplo, os nomes e alcumes de persoas coñecidas de Minde e arredores usábanse como lexemas para expresar características físicas ou psicolóxicas, xa que estas características eran salientables para as persoas. Este método de formación léxica pódese explicar polo feito de que Minde, polo seu illamento xeográfico, é unha comunidade moi pequena, onde todos se coñecen. Polo tanto, o uso dos nomes persoais como medio de expresión das características asociadas a eles foi inmediatamente comprendido entre os membros da comunidade lingüística; isto non foi un obstáculo para unha comunicación eficaz.
Co aumento do vocabulario, o minderico tamén ampliou o seu alcance. Comezou a utilizarse non só por motivos comerciais para ocultar información, senón tamén en contextos sociais cotiáns. En consecuencia, a comunidade de falantes tamén se incrementou e o minderico comezou a verse como un elemento identitario unificador. A partir dese momento, o minderico pasou a ser utilizado por todos os grupos sociais e pasou a converterse na lingua cotiá en Minde, sendo empregado dentro da comunidade como medio de comunicación en todos os contextos sociais, económicos, culturais e políticos.
O minderico actual xa non amosa as características das linguas secretas: Moi pronto deixou de estar restrinxida a un determinado grupo social e utilizouse en todos os contextos da vida cotiá; o seu vocabulario non se reduce a contextos especiais e está continuamente adaptado ás novas realidades sociais, económicas e técnicas; a diferenza das linguas secretas, a súa morfosintaxe é complexa e diferente á morfosintaxe do portugués (até o punto de poder considerar que o Minderico non é un dialecto portugués).
Distribución xeográfica e falantes
thumb|Vista de Minde
O minderico só se fala nas parroquias de Minde e Mira de Aire, situadas nos concellos de Alcanena e Porto de Mós, respectivamente. Nas últimas tres décadas o seu número de falantes diminuíu notabelmente, tendo aproximadamente 500 en 2010. Por este motivo, o Minderico é considerado unha lingua ameazada en vías de extinción.
O minderico non se limita ao rexistro oral informal, senón que tamén se utiliza no rexistro formal e escrito. Finalmente, o feito de que os seus falantes sexan os responsábeis da presentación da lingua alén das súas fronteiras (por exemplo, a través da música, artigos de prensa, Internet, pequenos glosarios) amosa claramente que a lingua non é vista como unha lingua secreta.
Hoxe o minderico corre o risco de extinguirse, máis que nunca na súa historia.
Todos os falantes de Minderico son bilingües, xa que falan portugués xunto con minderico. Mentres o portugués é a lingua da Administración e do sistema escolar, o minderico segue case restrinxido á familia. Pero mesmo neste sector privado hai unha clara presión do portugués sobre o minderico.
O coñecemento do minderico é pouco homoxéneo entre os habitantes de Minde.
Medidas de protección da lingua
Actualmente, minderico está a ser o obxectivo dalgúns proxectos como forma de dinamización, para que non caia no esquecemento. Por exemplo:
Algunhas palabras en minderico
abobrar - descansar;
alexandrinas - fotografías;
ambrosiar - pensar, cismar, achar;
albertinas - bolachas, galletas;
babosas - cervexas;
badelo - lingua;
bodelha - mentira;
brancano – leite;
bruxo - computador;
Casal Médio - Santarém;
Casal Grande - Lisboa;                                                                                                                                                                                                                                                                   Segundo Casal Grande - Porto;
carranchano - amigo;
fusca - noite;
gargantear – cantar;
jordar – facer, gastar, despexar, desperdiciar;
latina - misa;
mioleira – testa;
mirantar – ver, observar;
Ninhou - Minde;
neto - diñeiro;
patarraz da ladina - xenro;
perneiras - peúgas;
piação - conversa;
pirota - motorizada;
quadrazal - mes;
remexido - negocio;
renhomnhom - gaita de foles ;
ronquinho - surdo;
senhor antónio - marido atraiçoado pela esposa, corno;
sesta - semana
soletra - libro;
tarrantar - dormir;
tece-tece - Internet;
terraizinho - Meniño;
Terraizinho Judaico - Neno Xesús;
tosadeira - boca;
toupeira do ferreiro - arado;
videira - nai, mamá;
videiro - pai, papá;
vista-baixa - porco;
Zé Pedro/Rodapé - bigode
Ivan Lins
Ivan Guimarães Lins, nado no Río de Xaneiro o 16 de xuño de 1945 é un cantante, pianista e compositor brasileiro.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Iván Lins en [[1971]] Fillo do militar Geraldo Lins, estivo moi influenciado por diferentes xéneros musicais como jazz, bossa nova e soul; o seu principal instrumento é o piano, que toca dende os 18 anos.
Licenciouse en química industrial a finais dos anos 60, cando comezou a súa carreira musical en festivais. O tema O Amor É O Meu País foi clasificado en segundo lugar consecutivo no V Festival Internacional da Canção.
Soledad Rosas
Era descendente de Juan Manuel de Rosas, quen tivera unha filla chamada Fénix Rosas cunha muller indíxena.
Ivan Lins
Traxectoria
O seu primeiro éxito como compositor foi con Madalena, gravada por Elis Regina.
Soledad Rosas
Traxectoria
Os seus pais, Luís Rosas e Marta Rei de Rosas, casaron en xaneiro de 1970. Tiveron unha filla máis, María Gabriela, nada o 29 de novembro de 1972.
Ivan Lins
Traxectoria
Contratado polo selo discográfico Forma/ Philips (que despois se converteu en Polygram até chegar ao actual nome de Universal Music) polo entón produtor, compositor Paulinho Tapajós, gravou tres discos para o selo: Agora, Deixa o trem seguir e Quem sou eu? Durante este período, compuxo músicas con Ronaldo Monteiro de Souza, pero máis tarde tivo como compañeiro máis frecuente a Vítor Martins. A primeira composición entre ambos deuse cando o cuarto LP, Modo Livre, foi lanzado por RCA (máis tarde BMG, logo Sony BMG e hoxe Sony Music), selo que tamén publicou o álbum posterior, Chamaçada. Nesa mesma década, publicou algúns discos que o proxectaron a nivel nacional.
Tivo numerosos éxitos como cantante, como Abre Alas, Somos todos iguais nesta noite e Começar de novo, todos eles colaborando con Vítor Martins. Comezando de novo foi gravado por Simone no mesmo ano no que se compuxo. Na súa voz, tocouse como o tema de apertura oficial da serie Malu Mulher, converténdose no seu momento nun gran éxito e nun fito que marcou a historia da MPB.
Soledad Rosas
Traxectoria
Terminados os seus estudos de hostalaría, os pais regaláronlle unha viaxe a Italia, país ao que chegou en xullo de 1997. Cando buscaba un lugar para pasar a noite, Rosas atopou de casualidade El Asilo, un edificio okupado por anarquistas. Entusiasmada, axiña se mergullou nese modo de vida. Alí coñeceu o seu mozo, Edoardo Massari. Casou con Luca Bruno para obter a cidadanía italiana, e non con Massari, porque este non tiña domicilio.
Ivan Lins
Traxectoria
Lanzou numerosos discos, moitos deles de grande éxito, tendo cambiado de selo varias veces. No transcurso dos anos 70, a súa obra foi adquirindo maior temática política. A partir da segunda metade da década dos 80, comezou a destacar a súa carreira internacional, principalmente nos Estados Unidos, onde foi gravado e reinterpretado por estrelas internacionais da música, como George Benson, Ella Fitzgerald, Sarah Vaughan, Barbra Streisand ou Quincy Jones; este último foi fundamental para a internacionalización da súa música, e con el chegou a discutir a inclusión de "Novo Tempo" no disco Thriller de Michael Jackson.
É un compositor destacado, con cancións gravadas por nomes de renome como Elis Regina (Cartomante, Madalena, Aos Nosso Filhos), Simone (Começar de novo), Quarteto Em Cy (Abre Alas), Gal Costa (Roda Baiana), Jane Duboc (De Alma e Corpo, Aos nosos filhos) Zizi Possi (Demônio de Guarda) e Emílio Santiago (Velas içadas). Dirixiu un programa de televisión en Rede Globo xunto a Gonzaguinha e Aldir Blanc, Som Livre Exportação.
Soledad Rosas
Traxectoria
Rosas e Massari, xunto con Silvano Pelissero, lideraron a okupación dun edificio en Collegno, nos arrabaldes de Turín. A operación foi rexistrada e seguida polas forzas de seguridade italiana, que instalaran un micrófono no coche de Edoardo. O motivo da espionaxe era combater a okupación e conter as protestas xeradas polo grupo No TAV nas que Rosas, Massari e Pelissero participaban. O movemento rexeitaba o proxecto da conexión ferroviaria de alta velocidade entre Turín e Lión.
O 5 de marzo de 1998, a policía irrompeu en Collegno, nos arrabaldes de Turín, e levou detidos os tres mozos. Foron acusados de asociación subversiva con finalidade de terrorismo e subversión da orde democrática. Foron trasladados a unha prisión de alta seguridade. Soamente sobreviviu Silvano Pelissero e puido ser liberado. A causa xudicial estivo chea de manipulacións nas probas. Unha delas foi a edición de conversacións para tentar vincular os okupas cos Lobos Grises, supostos responsábeis dos atentados.
Ivan Lins
Traxectoria
Aproveitando tamén a vea comprometida da posditadura, cantou, aínda que cunha pequena participación individual, no coro da versión brasileira de "We Are the World", o éxito americano que recadou fondos para África ou USA for Africa. O proxecto Nordeste já (1985) abrazou a causa da seca do nordés brasileiro, unindo 155 voces nun disco de creación colectiva, coas cancións "Chega de mágoa" e "Seca d´água".
Soledad Rosas
Traxectoria
Disque Soledad suicidouse no baño dunha pequena granxa onde cumpría arresto domiciliario. Porén, as circunstancias suscitan dúbidas sobre a verdadeira causa da súa morte.
Ivan Lins
Traxectoria
En 1991, co seu amigo e compañeiro Vítor Martins, fundou o selo discográfico Velas. Este selo brasileiro totalmente independente foi un intento máis de dar espazo a coñecidos cantantes brasileiros esquecidos polas discográficas multinacionais e para a aparición de novos valores no popular cancioneiro. Nomes como Chico César, Lenine ou Guinga contaron con gran apoio desta discográfica para iniciar a súa carreira artística. Este selo tamén publicou discos de nomes xa consolidados na música, como Zizi Possi (a moi eloxiada Valsa Brasileira), Fátima Guedes (Coração de Louca, unha das pioneiras do selo, así como Grande Tempo, Pra bom connoisseur... e Moi intenso), obras póstumas de Elis Regina (Elis Regina no Fino da Bossa, Elis Vive, Elis Regina ao vivo), e outros. En 1995 gravou a canción “Lembra de Mim”, tema da telenovela História de Amor, de Manoel Carlos, que tivo un grande éxito.
Soledad Rosas
Cinema
En setembro de 2018 estreouse unha película biográfica titulada Soledad, coa actuación de Vera Spinetta e a dirección de Agustina Macri. A película gañou o Premio á Mellor Película no Festival de Barcelona.
Ivan Lins
Traxectoria
Ivan Lins é o autor da banda sonora dos filmes Dois Córregos e Bens Confiscados de Carlos Reichenbach e gañou o Premio á Mellor Banda Sonora no terceiro Festival Luso-Brasileiro Santa Maria da Feira. Tamén é un dos compositores brasileiros máis gravados no estranxeiro e xa foi nomeado a un premio Grammy. Tamén publicou unha homenaxe ao Poeta da Vila, Noel Rosa (Viva Noel, 1997), que tivo moitas aparicións especiais e tamén estreou Um novo tempo (1999), só con cancións de Nadal.
En 2011, as súas cancións xuntáronse no espectáculo de teatro musical 4 Faces do Amor, escrito por Eduardo Bakr. En 2016 volveuse a montar o citado espectáculo. Ambas as montaxes tiveron unha excelente acollida pola crítica especializada.
Gun dan ba! Zhong liu jun
Gun dan ba! Zhong liu jun (en 滚蛋吧！肿瘤君) é un filme chinés de 2015 dirixido por Han Yan. Está baseado na vida da artista de banda deseñada Xiong Dun, quen despois de ser diagnosticada con cancro creou un webcomic que se converteu nunha sensación na China. Xiong morreu en 2012 con 30 anos de idade. Está protagonizado por Bai Baihe e Daniel Wu, o filme estreouse o 13 de agosto de 2015 e converteuse nun éxito de recadación.
Ivan Lins
Traxectoria
En 2023, a súa música "Un novo tempo" foi interpretada por unha banda de música chinesa durante a recepción oficial na República Popular da China ao presidente brasileiro Lula da Silva e a primeira dama Janja no 14 de abril. Ivan Lins dixo na súa conta de Twitter sentirse "emocionado" pola escolla.