cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aparato xustaglomerular
Células mesanxiais extraglomerulares
As células mesanxiais son células estruturais presentes no glomérulo. Trátase de pericitos especializados, con características de células musculares lisas e células dendríticas, con capacidade fagocítica. As células mesanxiais intraglomerulares comunican coas extraglomerulares. As células extraglomerulares forman un sincitio, e están conectadas ás células intraglomerulares por medio de unións comunicantes. A súa función non se coñece ben, mais sábese que realizan diferentes accións: Crese que estas células facilitan a acción do sistema simpático en momentos de descargas importantes (por exemplo, en caso de hemorraxia): a contracción das células mesanxiais reduce a superficie do glomérulo, o que reduciría a GFR, evitando a perda de fluídos pola urina. Ademais, as células mesanxiais extraglomerulares están estratéxicamente localizadas entre a mácula densa e a arteríola aferente, polo que talvez funcionen como mediadoras da sinalización entre ambas as estruturas.
Onda lonxitudinal
miniatura|305px|Propagación dunha onda lonxitudinal. miniatura|305px|Propagación dunha onda.
Unha onda lonxitudinal é unha onda na que o movemento de oscilación das partículas do medio é paralelo á dirección de propagación da onda. As ondas lonxitudinais reciben tamén o nome de ondas de presión ou ondas de compresión. Algúns exemplos de ondas lonxitudinais son o son e as ondas sísmicas de tipo P xeradas nun terremoto.
A figura inferior ilustra o caso dunha onda sonora. Se imaxinamos un foco puntual xerador de son, as frontes de onda desprázanse afastándose do foco, transmitindo o son a través do medio de propagación, por exemplo, aire.
Por outro lado, cada partícula dunha fronte de onda calquera oscila en dirección da propagación, isto é, inicialmente é empuxada na propagación por efecto do incremento de presión provocado polo foco, retornando á súa posición anterior por efecto da diminución de presión provocada polo seu desprazamento. Deste xeito, as consecutivas capas de aire (frontes) vanse empurrando unhas a outras transmitindo o son.
Nazareth
O seu nome procede da cidade bíblica de Nazaret.
Mónica García
O nome Mónica García pode referirse a:
Resistencia, Chaco
Resistencia é unha cidade da Arxentina, capital e cidade máis poboada da Provincia do Chaco, ademais do seu principal centro cultural e económico. Abarca a área metropolitana, coñecida como Gran Resistencia, que en 2001 alcanzaba os 350 mil habitantes.
Está situada ao sueste da provincia e na parte nordeste do departamento San Fernando, do cal é capital. A proximidade coa cidade de Corrientes permite a integración de ambas cidades en forma de conurbano, o que as converte nun importante centro metropolitano do Nordeste arxentino (NEA). Na rexión NEA destaca como un nó de comunicacións.
A nivel nacional é recoñecida como Capital Nacional das Esculturas, pola presenza de numerosas obras escultóricas nas rúas da cidade que a converten nun museo a ceo aberto.
A municipalidade de Resistencia é o órgano encargado de rexer a urbe e as zonas rurais da mesma. Esta extensión avanza polo departamento San Fernando cara ao norte e sur da cidade, quedando algunhas poboacións da ruta Provincial Nº 13 baixo a xurisdición da mesma. A principal actividade económica é a administración pública, o comercio e os call center.
Xeograficamente é atravesada polo río Negro, e conta cunha gran cantidade de lagoas; o seu clima é semitropical semiestépico.
Foi fundada en 1878 sobre a base dun asentamento forestal, ao que se sumou un continxente de inmigrantes friulianos que formaron a primeira colonia agrícola do Chaco, e que permitiría logo a colonización do resto do territorio.
Monodia
Composición escrita a unha soa voz. Este concepto emprégase especialmente na música medieval en oposición á polifonía, escritura a varias voces.
Concerto para orquestra (Bartók)
O '''Concerto para orquestra, Sz. 116, BB 123''', é unha composición en cinco movementos escrita polo compositor húngaro Béla Bartók en 1943. Trátase dunha das súas composicións máis coñecidas, populares e accesibles. A partitura foi datada en "15 de agosto – 8 de outubro de 1943". É quizais a máis coñecida do gran número de pezas coa aparentemente ambigua denominación de Concerto para orquestra. Isto está en contraste coa forma concerto tradicional, onde hai un instrumento solista con acompañamento orquestral. Bartók dixo que chamara á peza concerto en lugar de sinfonía polo tratamento de cada sección de instrumentos, que é tratada dun xeito solístico e virtuosístico.
Composición
A obra foi escrita como resposta a un encargo da Koussevitzky Foundation (dirixida por Serge Koussevitzky) seguido ao traslado de Bartók aos Estados Unidos dende a súa Hungría natal, da cal fuxira a causa da segunda guerra mundial. Especulouse con que a anterior peza de Bartók, o Cuarteto de Corda Nº6 (1939), puido ter sido a súa derradeira composición se non fora por este encargo, que conduciu a un pequeno número doutras composicións, incluíndo a súa Sonata para Violín Só e Concerto para Piano Nº 3. Bartók revisou a obra en 1945, o maior cambio realizouno no último movemento, no cal escribiu un final máis longo. As dúas versión do final foron publicadas, e ambas son interpretadas hoxe en día.
Foi estreada o 1 de decembro de 1944 no Symphony Hall de Boston pola Boston Symphony Orchestra baixo a dirección de Serge Koussevitzky. Tivo un grande éxito e tense interpretado regularmente dende aquela. Bartók non puido gozar moito tempo deste éxito, xa que dez meses despois da estrea da obra morría en Nova York aos 64 anos, vítima da leucemia.
Análise musical
Bartók fai un uso extensivo de elementos clásicos na obra; por exemplo, o primeiro e o quinto movementos son unha forma sonata. A obra combina estes elementos clásicos con música folk do leste de Europa, especialmente do folclore húngaro, e apártase da tonalidade tradicional, empregando frecuentemente modos non tradicionais e escalas artificiais. Bartók investigou melodías populares, e a súa influencia faise sentir en toda a obra. Por exemplo, o segundo tema do primeiro movemento, interpretado polo primeiro óboe, aseméllase a unha melodía popular, co seu estreito rango e ritmo case ao azar. O ton monótono das trompas e as cordas tamén indican a influencia popular.
Estrutura
O Concerto para orquestra de Bartók está estruturado en cinco movementos, os cales forman sen arco: vivo-lento-moderato-moderato-vivo. O movemento central, Elegia, vai precedido e seguido de dous movementos curtos, a modo de scherzos, que son, de feito, interludios dentro do conxunto da obra, que ten unha estrutura esencialmente sinfónica.
I. Introduzione. Andante non troppo – Allegro vivace
O primeiro movemento, Introduzione, é unha lenta introdución ao estilo música nocturna que dá paso a un allegro con numerosas pasaxes fugato. Este movemento está escrito en compás de 3/4 e é unha forma sonata.
II. "Giuoco delle coppie". Allegretto scherzando
Mentres que a edición impresa titula ao segundo movemento "Giuoco delle coppie" ou "Xogo das parellas", o manuscrito de Bartók non presenta ningún título para este movemento no momento no que o gravado-copia foi programado polo editor. Posteriormente, Bartók engadiu as palabras "Presentando le coppie" ou "Presentación das parellas" ao manuscrito, e a adición deste título foi engadida na lista de correccións para realizar a edición. Con todo, no arquivo do proxecto final de Bartók se encontra o título, e por iso pénsase que foi un pensamento posterior do compositor, que se conserva na edición revisada da partitura. A edición orixinal de 1946 tamén ten unha marca incorrecta de metrónomo para este movemento. Este erro saíu á luz cando Sir Georg Solti se preparaba para gravar o Concerto para orquestra e a Suite de Danzas:
III. "Elegia". Andante non troppo
O terceiro movemento, "Elegia", é outro movemento lento, típico da chamada "Música nocturna" de Bartók. O movemento xira en torno a tres temas que derivan principalmente do primeiro movemento. Está escrito en compás de 3/4.
IV. "Intermezzo interrotto". Allegretto
O cuarto movemento, "Intermezzo interrotto", consiste nunha melodía fluída con cambios de compás, mesturada cun tema que parodia a canción "Da geh' ich zu Maxim" da opereta de Franz Lehár Die lustige Witwe, como o pianista amigo do compositor György Sándor deixou claro. A idea posterior de que Bartók estaba a ridiculizar a marcha da Sinfonía Nº 7 "Leningrado" de Dmitrii Shostakovich vén dunha reclamación mal interpretada do fillo do compositor, Peter. É máis probable, non obstante, que os dous compositores estaban a parodiar a universalmente coñecida canción de Lehár. O tema en si é interrompido polos glissandi nos trombóns e as madeiras. Neste movemento, os timbais preséntanse cando se introduce o segundo tema, que require 12 diferentes tons distintos no curso de 20 segundos. A estrutura xeral é "ABA–interrupción–BA."
V. Finale. Presto
O quinto movemento, "Finale", marcado como presto, consiste nun axitado perpetuum mobile principal que rivaliza con melodías populares de artificio fugato. A súa música caracterízase polo seu virtuosismo e a presenza do contrapunto coas seccións fugato. Comeza cunha brillante música con aires de danza, con interludios suaves a modo de contraste e pasaxes fugados baseados nun tema presentado polas trompetas. O movemento tamén está escrito en forma sonata e en compás de 2/4.
Argonauta (xénero)
Os argonautas son moluscos cefalópodos peláxicos dibranquios e de oito brazos (octópodos) pertencentes ao xénero Argonauta, que é o único xénero existente da familia Argonautidae. Tamén se lles chama náutilos de papel, debido á cápsula para os ovos coa consistencia do papel e forma de cuncha que segregan as femias. Esta estrutura para os ovos carece das cámaras cheas de aire que presentan as cunchas dos náutilos con cámaras e non é unha verdadeira cuncha de molusco, senón unha innovación evolutiva exclusiva do xénero Argonauta. Utilízase como unha cámara de cría e para atrapar aire da superficie e manter a flotabilidade.
Canzano
miniatura|Localización do concello na provincia de Teramo miniatura|Torreón do século XV Canzano é un concello italiano da provincia de Teramo, na rexión dos Abruzos. A súa poboación é de 1.973 habitantes (2010).
Argonauta (xénero)
Os argonautas poden atoparse en augas tropicais e subtropicais de todo o mundo; viven en mar aberto, é dicir son peláxicas. Como a maioría dos polbos, teñen un corpo arredondado, oito brazos tentaculares e crecen de aletas. Porén, a diferenza da maioría dos polbos, os argonautas viven preto da superficie do mar en vez de preto do fondo. As especies do xénero Argonauta caracterízanse por ter grandes ollos e pequenas membranas distais. O aparato de peche do funil do manto é unha importante característica para o diagnóstico das especies deste taxon. Consta de cartilaxes con forma de protuberancia situados no manto e as correspondentes depresións no funil. A diferenza de xéneros próximos como Ocythoe e Tremoctopus, as especies de Argonauta carecen de poros acuosos.
O seu nome significa 'mariñeiro do Argo', facendo referencia ao barco Argo das lendas mitolóxicas da antiga Grecia no que viaxaron Xasón e os argonautas, e tamén se lles chamou náutilos (en grego, 'mariñeiro'), xa que inicialmente se pensaba que os Argonauta utilizaban os seus brazos secretores da cuncha como velas para navegar na superficie.
Os náutilos con cámara foron nomeados a partir do nome que se lles dera primeiro aos argonautas, pero pertencen a unha orde diferente, a dos Nautilida.
Dimorfismo sexual e reprodución
Os argonautas presentan un dimorfismo sexual extremo en tamaño e duración da vida. As femias crecen ata os 10 cm e constrúen cunchas para os ovos de ata 30 cm, mentres que os machos raramente sobepasan os 2 cm. Os machos só se aparean unha vez na súa curta vida, mentes que as femias son iteróparas, e poden ter descendencia moitas veces ao longo da súa vida, e viven máis. Ademais, as femias son coñecidas desde a antigüidade, mentres que os machos non se describiron ata finais do século XIX.
Os machos carecen dos tentáculos dorsais que utilizan as femias para crear a "cuncha" para os ovos. Igual que noutros cefalópodos, os machos usan un brazo modificado, chamado hectocótilo, para transferir o esperma á femia durante o apareamento. Este brazo é introducido polo macho na cavidade paleal da femia e despois sepárase do macho. Cando se atopou este brazo hectocótilo dentro das femias describiuse inicialmente como un verme parasito.
Cápsula para os ovos (cuncha)
miniatura|dereita|300px|A cápsula para os ovos ("cuncha") de A. argo. As femias dos argonautas producen unha cápsula ou "cuncha" para os ovos calcaria comprimida lateralmente, na cal viven. Esta "cuncha" ten unha dobre quilla flanqueada por dúas ringleiras de tubérculos alternantes. As partes laterais teñen unha especie de costelas ou estriacións e o centro é plano ou ten protrusións con forma de ás. Esta cápsula dos ovos lembra curiosamente as cunchas dos extintos ammonites. A femia inicialmente non ten "cuncha", pero esta é segregada polos extremos dos seus dous tentáculos dorsais moi expandidos (os terceiros brazos esquerdos) antes de poñer os ovos. Unha vez formada a "cuncha" a femia deposita os ovos en dita cápsula flotante, e despois a femia acubíllase dentro dela, a miúdo conservando o brazo hectocótilo desprendido do macho. Xeralmente as femias atópanse coa súa cabeza e tentáculos sobresaíndo pola abertura, pero retíranse ao interior se son molestadas. Estas "cunchas" para os ovos brancas e decoradas poden atoparse ocasionalmente aboiando no mar, ás veces coa femia argonauta colgando delas. Non están feitas de aragonito como ocorre coas demais cunchas, senón de calcita, e teñen unha estrutura con tres capas e unha maior proporción de carbonato de magnesio (7%) que outras cunchas de cefalópodos.
A cápsula de ovos contén unha burbulla de aire que o animal capta na superficie da auga e serve para dar flotabilidade, igual que ocorre con outras cunchas de cefalópodos (a dos náutilos con cámara), aínda que non ten un fragmocono con cámaras como teñen os outros cefalópodos con cuncha. Antes pensábase que este aire atrapado contribuía a varamentos masivos ocasionais nas praias, pero hoxe sábese que a burbulla de aire está sometida a un control sofisticado, o que é evidente polo comportamento dos animais aos cales se lles quitou o aire en condicións experimentais.
A maioría dos demais polbos poñen ovos en covas ou ocos entre as rochas. Neale Monks e C. Phil Palmer especularon sobre que, na época anterior a que se extinguisen os ammonites durante o episodio de extinción do cretáceo-paleoxeno, os argonautas puideron evolucionar para utilizar as cunchas descartadas dos ammonites daquela época para poñer os seus ovos, e que finalmente fixéronse capaces de reparar as cunchas e quizais despois de facer as súas propias cunchas. Porén, disto non hai certezas e non se sabe se talvez é o resultado dunha evolución converxente.
Peteiro
Os peteiros das especies de Argonauta son moi distintivos, e están caracterizados por ter un rostro (rostrum) e un pregamento que discorre polo bordo inferior ou preto da esquina libre. O rostro está deprimido nos lados, o que o fai máis estreito que o dos polbos, coas excepcións do xénero monotípico moi relacionado Ocythoe e de Vitreledonella. O ángulo mandibular do peteiro está curvado e pouco definido. Os peteiros teñen un ombreiro (shoulder) abrupto, que pode ter ou non as partes posterior e anterior con diferentes pendentes. A cuberta (hood) carece de amosega e é moi ancha, plana e baixa. A proporción cuberta/crista (f/g) é de aproximadamente 2–2.4. A parede lateral do peteiro non ten amosega preto da crista ancha. Os peteiros de argonautas son moi similares aos de Ocythoe tuberculata e Vitreledonella richardi, pero diferéncianse deles en que están inclinados para atrás en maior grao que o de Ocythoe e teñen un ángulo mandibular máis curvado que o de Vitreledonella.
Véxase no artigo principal indicado ilustracións con terminoloxía das distintas partes do peteiro.
Alimentación e defensa
Aliméntanse principalmente durante o día. Os argonautas usan os tentáculos para capturar as presas e arrastralas cara á súa boca. Despois morden a presa para inxectarlle un veleno producido polas súas glándulas salivares. Comen pequenos crustáceos, moluscos, medusas e salpas. Se a presa ten cuncha, os argonautas usan a súa rádula para perforala e chegar ao corpo do organismo e inxectarlle seguidamente o veleno.
Os argonautas poden cambiar de cor. Poden imitar as corres do medio que os rodea para evitar os predadores. Tamén producen tinta, que se execta cando o animal está a ser atacado. Esta tinta paraliza o olfacto do atacante, o que lles proporciona tempo para escapar. A femia tamén pode botar para atrás a membrana que cobre a súa cuncha, emitindo unha escintilación prateada, que pode deter o ataque do predador.
Os argonautas son depredados por atúns, peixes vela, e golfiños. Foron atopados cunchas e restos de argonautas nos estómagos de peixes como Alepisaurus ferox e Coryphaena hippurus.
Os argonautas machos foron observados residindo dentro de salpas, aínda que se sabe pouco sobre esta relación.
Clasificación
O xénero Argonauta comprende sete especies existentes. Tamén se coñecen varias especies extintas.
A especie extinta Obinautilus awaensis foi asignada orixinalmente ao xénero Argonauta, pero despois foi transferida ao xénero Obinautilus.
Arte e proteínas Argonauta
Estes animais inspiraron varias formas artísticas e decorativas clásicas e modernas, incluíndo a arte da antiga civilización minoica da illa de Creta, onde tamén usaron en xoiería unha variación no motivo chamada dobre argonauta.
O xénero Argonauta deulle nome a unha mutación da planta Arabidopsis thaliana e por extensión ás proteínas Argonauta.
Anal Cunt
Anal Cunt, tamén coñecida coma AxCx e A.C. por razóns da censura, foi unha banda estadounidense de grindcore, formada en Newton (Massachusetts) en 1988. Dende a súa aparición, o grupo tivo un bo número de cambios na formación, sendo o vocalista Seth Putnam o único membro que estivo sempre no grupo, que se desfixo trala súa morte en 2011. Coñecidos polo seu estilo grindcore e as súas controvertidas letras, Anal Cunt editou oito álbums de estudio ademais de varios recompilatorios e EPs.
Resistencia térmica
A resistencia térmica dun material representa a capacidade do material de opoñerse ao fluxo da calor. No caso de materiais homoxéneos é a razón entre o grosor e a condutividade térmica do material; en materiais non homoxéneos, a resistencia é o inverso da condutancia térmica.
Resistencia térmica total
A resistencia térmica total Rt é a inversa do coeficiente de transmisión de calor dun elemento, que é a suma das resistencias térmicas superficiais e a resistencia térmica do elemento construtivo. Verifícase que:
Capas homoxéneas
Onde e é o grosor da capa (m) e {\lambda} (lambda) a condutividade térmica do material, W/(K·m).
Cyberbully (filme de 2011)
Cyberbully (estilizado cyberbu // y) é un telefilme canadense-estadounidense que foi emitido o 17 de xullo de 2011 on ABC Family. ABC Family traballou coa revista Seventeen para facer o filme, e conta a historia dunha moza adolescente que sofre acoso na rede.
Musiqq
miniatura|Musiqq. Musiqq é un dúo de Letonia que se formou en 2009. O 23 de febreiro de 2011, o dúo gañou a selección nacional de Letonia para o Festival de Eurovisión 2011 en Alemaña coa canción "Angel in Disguise".
Crystal Stilts
Crystal Stilts é unha banda estadounidense de noise pop formada en Nova York. Crystal Stilts formárona no 2003 Brad Hargett e JB Townsend. Despois de editar un sinxelo e un EP, a parella ampliouse a cinco membros despois de asinar un contrato con Slumberland Records nos Estados Unidos e con Angular Recording Corporation en Europa e editar o seu álbum de estrea no 2008, Alight of Night.
Sludge metal
O sludge metal é un subxénero do heavy metal que mestura elementos do doom metal e do hardcore punk, e ás veces incorpora influencias do southern rock, o stoner rock e o grunge. O sludge metal é tipicamente abrasivo; adoitando ter voces berradas, instrumentos fortemente distorsionados e tempos variantes. Mentres que o estilo foi anticipado polos Melvins dende Washington, moitos dos primeiros pioneiros do xénero procedían do estado de Luisiana.
Características
O sludge metal xeralmente combina tempos lentos, ritmos pesados e a escura e pesimista atmosfera do doom metal coa agresividade, as voces berradas e ocasionais tempos rápidos do hardcore punk. Moitas bandas de sludge bands compoñen cancións de ritmo lento con breves pasaxes hardcore. Mike Williams, un fundador do estilo sludge e membro de Eyehategod, suxire que "o alcume de sludge (lodo) aparentemente ten que ver coa lentitude, a sucidade e a sensación xeral de decadencia que transmiten as cancións". Porén, algún bandas fan fincapé nos tempos rápidos na súa música. Os instrumentos de corda (guitarras eléctricas e baixo) teñen afinacións máis baixas e están fortemente distorsionados, tocándose acotío con moita retroacción (feedback) para producir un son denso pero abrasivo. Ademais, os solos de guitarras son moi pouco usados. A batería adoita a interpretarse como no doom metal, pero os baterías poden empregar o estilo hardcore D-beat ou dobre bombo durante as pasaxes máis rápidas. As voces adoitan a ser berradas, e as letras son xeralmente pesimistas. O sufrimento, o abuso de drogas,a política e a ira cara a sociedade son temas comúns.
Moitas bandas de sludge metal do sur dos Estados Unidos incorporan influencias do southern rock e do blues, aínda que non todas as bandas de sludge comparten este estilo. Existe algunha controversia en torno se o termo se refire unicamente ao estilo que emerxe de Nova Orleáns e posteriormente dunha zona máis grande do sur estadounidense, ou se a súa procedencia é máis ampla. As chamadas bandas de sludge ambiental teñen unha aproximación máis experimental e compoñen música cunha atmosfera ambiental, reducindo a agresividade e as letras filosofais. Debido ás semellanzas entre o sludge e o stoner metal, son normais os cruces entre ambos xéneros, pero o sludge metal xeralmente evita o usio da psicodelia do stoner metal. O sludge metal tamén ten algunhas semellanzas líricas co crust punk, debido ao uso de letras políticas e mestas guitarras sucias.
Inicios
Quizais a influencia máis significativa do período inicial do xénero foi Melvins, unha banda do estado de Washington liderada por Buzz Osborne. As súas primeiras edicións, Six Songs (1986) e Gluey Porch Treatments (1987), adoitan a ser consideradas como as primeiras gravacións sludge. Nese tempo, a banda era tamén un importante membro da escena grunge de Washington. Neurosis, de Oakland, foi tamén unha significativa banda nos inicios do estilo.
A comezos dos anos 90, un feixe de bandas de Luisiana (particularmente da escena metal de Nova Orleáns) colleron estas influencias e desenvolveron o estilo que se acabaría coñecendo como sludge. Eyehategod (formada en 1988), Crowbar (formada en 1989 como The Slugs) e Acid Bath (formada en 1991) foron pioneiras deste movemento. Na costa leste estadounidense, Buzzov*en (formada en 1989), 13 (formada en 1990) e Grief (formada en 1991) adoptaron un enfoque máis tranquilo do novo xénero.
Desenvolvementos posteriores
O sludge metal estendeuse posteriormente a través do sur e do leste dos Estados Unidos. A popularidade de Down, inicialmente un proxecto paralelo de Pantera e un [[supergrupo de sludge, adoita a considerarse clave na propagación do xénero por todo o país.
Coa aparición do primeiro álbum do grupo británico Iron Monkey en 1997, notouse un cambio no enfoque do xénero. O sludge estendeuse por todo o mundo e apareceron pequenas escenas en varios países.
Destacan destes últimos anos o grupo xaponé Corrupted e bandas estadounidenses como Lair of the Minotaur, Old Man Gloom e Kylesa. Ademais, o estado de Xeorxia ten sido recentemente a maior fonte de novos grupos de sludge con bandas como Mastodon, Baroness e os xa citados Kylesa.
A finais da década dos 90, moitos conxuntos do xénero comezaron a incorporar elementos do post-rock á súa música. Este novo son, denominado "post-metal", inspirouse en gran medida no estilo experimental de Neurosis dende comezos ata mediados da década, e é interpretado por destacadas bandas como Isis, Cult of Luna e Pelican.
Giuseppe Arachial
Giuseppe Arachial, nado o 5 de maio de 1811 en Angora e finado o 5 de setembro de 1876, foi un eclesiástico católico armenio, bispo de Trebisonda e de Angora, e padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
Traxectoria
Foi padre conciliar no Concilio Vaticano Primeiro.
A Nespreira, Figueroa, Abegondo
A Nespreira é un lugar da parroquia de Figueroa no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña, un novo núcleo residencial que se formou nos anos 1980 e que lle foi asignada recentemente esta categoría. Xunto coa Manga, A Praza e Erminde en 2016 contaba con 108 persoas, 52 mulleres e 56 homes.
Giv'at Shmuel
Giv'at Shmuel (Galego: Outeiro de Samuel) é unha cidade no Distrito Central de Israel. Está situada na parte oriental da área metropolitana de Gush Dan e está rodeado polas cidades de Ramat Gan e Bnei Brak ao oeste, Kiryat Ono ao sur e Petah Tikva ao leste e ao norte. En 2015 tiña unha poboación de 25,298 habitantes.
Historia
A cidade recibiu o seu nome en honra do líder sionista romanés Samuel Pineles, o fundador e presidente do Congreso Sionista en Focşani e o Vice-Presidente do Primeiro Congreso Sionista en Basilea. Sufriu recentemente unha importante expansión e dobrou a súa poboación de 1998 a 2005. O 5 de novembro de 2007, o Ministro Israelí de Interior aceptou unha comisión de recomendación para cambiar municipal de estado de Giv'at Shmuel a 'cidade'.
Educación
Giv'at Shmuel considerase unha cidade altamente cualificada. Adxacente ao suroeste de punta de Giv'at Shmuel está o campus da Universidade Bar Ilan. Tecnicamente en Ramat Gan, o campus foi ampliando nos últimos anos de xeito que agora separa o sur do barrio Ramat Ilan de Giv'at Shmuel do resto da cidade.
Aldous Huxley
Aldous Leonard Huxley, nado en Godalming o 26 de xullo de 1894 e finado o 22 de novembro de 1963, foi un escritor inglés que emigrou aos Estados Unidos. Membro da recoñecida familia de intelectuais Huxley. Coñecido polas súas novelas e o seu grande abano de ensaios, publicou, tamén, relatos curtos, poesía, libros de viaxe e historias para películas e guións. Mediante as súas novelas e ensaios, Huxley exerceu como crítico dos roles sociais, as normas e os ideais. Interesouse, así mesmo, polos temas espirituais, como a parapsicoloxía e a filosofía mística, sobre as que escribiu varios libros. Ao final da súa vida Huxley era considerado como un líder do pensamento moderno.
Teresa Bernárdez
Teresa Bernárdez, nada o 11 de xuño de 1931 en Buenos Aires e finada en East Lansing (Míchigan), o 12 de xullo de 2010, foi unha psiquiatra galega.
Aldous Huxley
Traxectoria
Foi o terceiro fillo do escritor Leonard Huxley e da súa primeira esposa, Julia Arnold, amais de neto de Thomas Henry Huxley (1825-1895, naturista de sona e editor de Charles Darwin), irmán de Julian Huxley Premio Nobel en 1963 e primeiro director da UNESCO. Era parente do escritor Thomas Arnold, do crítico Matthew Arnold e de Humphry Ward, quen foi unha verdadeira nai para Aldous cando este perdeu á súa.
Teresa Bernárdez
Traxectoria
Bernárdez era filla dos masidaos Francisco Fernández e Dolores Nóvoa, e irmá da escritora e tradutora Aurora Bernárdez. Doutora en Medicina pola Universidade de Buenos Aires, completou a súa formación no Hospital Vaugirard de París, no hospital universitario de Topeka (Kansas), no londiniense Clínica Tavistok e no Radclife College de Harvard. Desenvolveu a súa carreira como catedrática de psiquiatría na Universidade do Estado de Míchigan e como psicoterapia ata a súa xubilación.
Aldous Huxley
Traxectoria
Aldous foi un mozo estudoso. Ao ser o seu pai biólogo, empezou a súa aprendizaxe no seu laboratorio, logo continuou os seus estudos nunha escola chamada Hillside, onde a súa nai traballou ata que caeu doente.
Teresa Bernárdez
Traxectoria
Profesionalmente a súa especialización orientouse á saúde mental da muller e liderou unha batalla nos anos 80 para que a Asociacion Americana de Psiquiatría deixase de considerar enfermidades mentais o trastorno disfórico premenstrual, a biastofilia e o trastorno de personalidade masoquista. A súa produción científica máis destacada vira ao redor da saúde psiquiátrica da muller.
Obra
Ademais da súa produción científica, Bernárdez compilou un volume da súa poesía.
Aldous Huxley
Traxectoria
A súa nai, Julia, morreu en 1908, cando Aldous tiña tan só 14 anos, logo a súa irmá Roberta morreu no mesmo mes. Tres anos despois, Aldous contraeu queratite punctata e iso danou a súa vista seriamente. O seu irmán máis vello, Noel, suicidouse en 1914. Cando estalou a Primeira Guerra, os seus problemas de visión evitaron o seu illamento. Huxley, prestou o seu servizo, voluntariamente, cortando leña, traballando nunha oficina do Ministerio de Aviación e ditando clases. Ao recuperarse da súa enfermidade visual, puido ingresar na Universidade de Oxford.
Comezos literarios
Escribe a súa primeira novela (non publicada) aos 17 anos e empeza a escribir, seriamente, aos 20. Xornalista e crítico de arte, viaxa a por todo o mundo e relaciónase coa intelectualidade da época. En París frecuenta aos surrealistas e escribe varios ensaios sobre este tema.
En 1916, Huxley ingresou na revista Oxford Poetry, fundada por un grupo de poetas novos. Publicou dous volumes de poemas titulados The Burning Wheel en 1916 e en 1920 Leda. Durante a segunda guerra mundial xa era un coñecido satírico e pensador social. Aldous viviu moito tempo en Garsington Manor. En Crome Yellow caricaturizou a vida de Garsington. Casou con Maria Nys, á cal coñeceu en Garsington.
Moi preocupado polos trastornos que experimenta a civilización occidental, escribe, durante os anos 30, interesantes libros que tratan da grave ameaza que representa a maridanza do poder co progreso científico. Escribe, así mesmo, contra a guerra e o nacionalismo, Eyeless in Gaza.
As súas previsións respecto da futura evolución da tecnoloxía e a sociedade nos medios do século XX acharon a súa expresión en Un feliz mundo novo, onde suscitaba un sistema de castes, control e dominación exercido para manter a orde e a felicidade.
Pasou longas tempadas en Italia durante os anos 30, ata que en 1937 foi a California, do mesmo xeito que ao seu amigo Gerald Heard, foille denegada a cidadanía debido a que se negou a declarar que o seu pacifismo proviñese dalgún ente relixioso.
En 1938 Aldous coñeceu a Jiddu Krishnamurti, do cal admirou os seus ensinos. Converteuse á relixión Vedantista, e introduciu a Christopher Isherwood no seu círculo. Tempo despois escribiu o seu libro The Perennial Philosophy con valores espirituais e ideas místicas.
Últimos anos
Por mor da súa enfermidade, a súa vista era débil, malia a súa leve recuperación. En 1939 grazas a Margaret Corbett e o Método Bates, logrou mellorar a súa visión en gran medida. Á mantenta diso, escribiu un libro, The Art of seeing, no que explicaba que, por primeira vez, en 25 anos, podía ler sen problemas.
Anos despois, practicou a meditación e fíxose adicto ao vexetarianismo. Un dos seus traballos posteriores máis brillantes foi The Devils of Loudun (1952), un complexo estudo dunha posesión demoníaca na Francia do século XVII.
Os seus traballos, neste momento, estaban fortemente influídos polo misticismo e polas súas experiencias coa mescalina, a cal probou invitado polo psiquiatra Humphry Osmond en 1953. O descubrimento das substancias psicodélicas (mescaline, LSD, psilocybine) e o grande interese que as mesmas presentan -utilizadas nun contexto específico- para o descubrimento do espírito, leváronlle a escribir The doors of perception (a cal serviu de inspiración para a banda The Doors) e en Heaven and Hell.
A súa esposa, María, morreu de cancro de mama en 1955. En 1956, casou con Laura Archera, que tamén era escritora e escribiu unha biografía de Aldous. En 1960, foille diagnosticado un cancro de gorxa, e nos anos que lle seguiron escribiu Island.. Rexeitou o título de "Cabaleiro da coroa británica". As súas ideas axudaron a formar o Human Potential Movement. Foi invitado a dar charlas en prestixiosas universidades.
No seu leito de morte, incapaz de pronunciar unha palabra pediulle, por escrito, á súa esposa: 100 µg de LSD intramuscular. Morreu pacificamente a mañá seguinte.
Aldous dicía que un momento tan importante como a morte nunca debía ser afrontado baixo o estupor proporcionado polos sedantes, senón baixo a claridade dos psicodélicos. O anuncio da súa morte viuse escurecido pola de John F. Kennedy, que ocorreu o mesmo día que a do escritor irlandés C.S. Lewis.
Pirofosfato
miniatura|Anión pirofosfato ou PPi.
O termo pirofosfato tamén designa aos ésteres formados pola reacción de condensación dun composto biolóxico fosforilado cun fosfato inorgánico.
Como aditivo alimentario ten o número E450.
O anión pirofosfato ten unha estrutura P2O74−, e é un anhídrido de ácido do fosfato. É inestable en solución acuosa e hidrolízase rapidamente formando dúas moléculas de fosfato inorgánico (HPO42− ou Pi):
abreviadamente:
A reacción contraria tamén é posible se subministramos enerxía. De feito, o nome de pirofosfato, co prefixo piro, que significa lume, procede de que se pode obter pirofosfato quentando os fosfatos (hidroxenofosfatos), segundo a reacción:
Desde o punto de vista do enlace entre fosfatos, requírense dúas reaccións de fosforilación para obter a hidrólise do ATP a AMP e PPi.
A síntese do tetraetil pirofosfato foi descrita por primeira vez en 1854 por Philip de Clermonunt nunha reunión da Academia Francesa de Ciencias.
O pirofosfato no organismo
A hidrólise dos enlaces anhidro dos fosfatos dos nucleótidos e do pirofosfato é a forma máis común de liberar enerxía na célula, que é usada para impulsar reaccións químicas e diversos traballos biolóxicos. En ausencia de catálise encimática a hidrólise espontánea do pirofosfato, do ADP ou do ATP é extremadamente lenta excepto en medios moi ácidos.
Cando un nucleótido vai pasar a formar parte dun ácido nucleico, chega como nucleósido trifosfato, pero na reacción, catalizada por unha polimerase, libérase pirofosfato e o nucleótido incorpórase ao ácido nucleico como monofosfato. O contrario da polimerización é a pirofosforólise.
O PPi aparece no fluído sinovial, plasma sanguíneo, e urina en niveis suficientes para bloquear a calcificación e pode ser un inhibidor natural da formación de hidroxiapatito no fluído extracelular. As células poden canalizar o PPi intracelular no fluído extracelular. Coñécese unha canle non encimática da membrana plasmática para o pirofosfato chamada ANK, que se utiliza para manter os niveis extracelulares de PPi. O funcionamento defectuoso desta canle está asociado con niveis extracelulares baixos de PPi e niveis intracelulares elevados. A ectonucleótido pirofosfatase/fosfodiesterase 1 pode funcionar elevando a concentración de PPi extracelular.
Heteronormatividade
Heteronormatividade (do grego hetero, "diferente", e norma, "esquadro" en latín) é un termo usado para describir situacións nas cales orientacións sexuais distintas da heterosexual son marxinadas, ignoradas ou perseguidas por prácticas sociais, crenzas ou políticas. Isto inclúe a idea de que os seres humanos recaen en dúas categorías distinguidas e complementarias: macho e femia; que relacións sexuais e maritais son normais soamente entre persoas de sexos distintos; e que cada sexo ten certos papeis naturais na vida. Así, sexo físico, identidade de xénero e papel social de xénero deberían enmarcar calquera persoa dentro de normas integralmente masculinas ou femininas, e a heterosexualidade é considerada como a única orientación sexual normal. As normas que este termo describe ou critica poden ser abertas, encubertas ou implícitas. Aqueles que identifican e critican a heteronormatividade din que distorce o discurso ao estigmatizar conceptos desviantes tanto de sexualidade canto de xénero e tornan certos tipos de autoexpresión máis difíciles.
Orixe do termo
O termo homofobia foi creado por Michael Warner en 1991, nunha das primeiras grandes obras sobre a teoría queer. O concepto posúe raíces na noción de Gayle Rubin do "sistema sexo/xénero" e na idea de Adrienne Rich de heterosexualidade compulsoria. Nunha serie de artigos, Samuel A. Chambers tentou teorizar a heteronormatividade máis explicitamente, clamando por unha comprensión da heteronormatividade como un concepto que revela as expectativas, demandas e restricións producidas cando a heterosexualidade é tomada como normativa dentro dunha sociedade.
Cathy J. Cohen define a heteronormatividade como a práctica e as institucións "que lexitiman e privilexian a heterosexualidade e relacionamentos heterosexuais como fundamentais e 'naturais' dentro da sociedade". A súa obra enfatiza a importancia da sexualidade envolvida en estruturas maiores de poder, intersectando con e inseparábel de raza, xénero e opresión de clase. Ela sinala os exemplos de nais solteiras en auxilio-desemprego (particularmente mulleres negras) e traballadores do sexo, que poden ser heterosexuais, mais non son heteronormativos e así non son entendidos como "normal, moral ou merecedores de axuda do Estado" ou de lexitimación.
A heteronormatividade foi usada na explotación e crítica en normas tradicionais de sexo, identidade de xénero, papel social de xénero e sexualidade, e das implicacións sociais destas institucións. É descritiva dun sistema dicotómico de categorización que vincula directamente comportamento social e autoidentidade cos xenitais do individuo. Isto significa (entre outras cousas) que, visto que existen conceptos estritamente definidos de virilidade e feminilidade, existen paralelamente comportamentos esperados tanto de homes canto de mulleres.
Orixinalmente concibido para describir as normas contra as cales os non-heterosexuais loitan, o termo rapidamente se incorporou tanto no debate de xénero canto no de transxénero. Tamén é frecuentemente usado en debates posmodernistas e feministas. Aqueles que usan este concepto frecuentemente apuntan para as dificultades afrontadas polos que manteñen un punto de vista dicotómico da sexualidade, pola presenza de excepcións claras—de freemartins (femias estériles) no mundo bovino a seres humanos intersexuais con características sexuais de ambos os sexos. Estas excepcións son tomadas como evidencias directas de que nin o sexo nin o xénero son conceptos que poidan ser reducidos a unha proposición de ou-este/ou-aquel.
De acordo con Richard Miskolci, a heteronormatividade expresa as expectativas, as demandas e as obrigas sociais que derivan do presuposto da heterosexualidade como natural e, por tanto, fundamento da sociedade. A heteronormatividade é un conxunto de prescricións que fundamentan procesos sociais de regulación e control, até mesmo aqueles que non se relacionan con persoas do sexo oposto. É unha denominación contemporánea para o dispositivo histórico da sexualidade que evidencia o seu obxectivo: formar todos para seren heterosexuais ou organizaren as súas vidas a partir do modelo supostamente coherente, superior e “natural” da heterosexualidade. Para Miskolci, o estudo da sexualidade necesariamente implica explotar os meandros da heteronormatividade, tanto a homofobia materializada en mecanismos de interdición e control das relacións amorosas e sexuais entre persoas do mesmo sexo, canto a padronización heteronormativa dos homo orientados.
Premios TP de Ouro 2002
Lista de Premios TP de Ouro de 2002, entregados en 2003:
Historia do automóbil
miniatura|upright=1.35|Deseño do carro Cugnot Steam (Jonathan Holguinisburg) (1769). A Historia do automóbil comeza en 1769, coa creación de automóbiles con motor de vapor capaces de transportar humanos. En 1806, os primeiros vehículos propulsados por un motor de combustión interna eran de gas natural, o que levou á introdución en 1885 da omnipresente moderna gasolina ou petróleo como combustible dos motores de combustión interna. Os coches propulsados por enerxía eléctrica apareceron brevemente nos inicios do século XX, pero en gran parte quedaron fóra de uso ata finais do século XX. A historia temperá do automóbil pódese dividir en varias épocas, sobre a base dos medios de propulsión prevalecentes. Períodos posteriores foron definidos polas tendencias de deseño exterior, e as preferencias de tamaño e utilidade.
Século XVII - século XVIII
miniatura|carro de vapor de Cugnot, a segunda versión (1771). upright|miniatura | Unha réplica da locomotora de estrada 'Puffing Devil' (Demo soprador) de Richard Trevithick de 1801. Os vehículos autopropulsados por vapor suficientemente grandes como para transportar persoas e mercancías fabricáronse por primeira vez no século XVIII. Nicolas-Joseph Cugnot presentou o seu fardier à vapeur, un tractor de artillería experimental impulsado a vapor, en 1770 e 1771. Como o deseño de Cugnot resultou ser pouco práctico, a súa invención non foi desenvolvida na súa Francia natal. O centro de innovación desprazouse a Gran Bretaña. En 1784, William Murdoch construíu un modelo de carro a vapor en Redruth e en 1801 Richard Trevithick corría cun vehículo de gran tamaño polas estradas de Camborne. Estes vehículos estiveron de moda durante algún tempo, e nas décadas seguintes desenvolvéronse innovacións tales como o freo de man, transmisión de varias velocidades, e un mellor desenvolvemento da dirección. Algúns resultaron un éxito comercial no servizo de transporte masivo, ata que a reacción en contra destes grandes e rápidos vehículos rematou na aprobación da Locomotive Act (1865), que requiría que os vehículos autopropulsados nas vías públicas do Reino Unido estarían precedidos por un home a pé axitando unha bandeira vermella e tocando unha bucina. Isto rematou co desenvolvemento dos autos de estrada no Reino Unido durante a maior parte do resto do século XIX; os inventores e enxeñeiros centraron os seus esforzos na mellora das locomotoras dos trens. (A lei non foi derogada ata 1896, aínda que se eliminou a necesidade da bandeira vermella en 1878.)
A primeira patente dun automóbil nos Estados Unidos foi concedida a Oliver Evans en 1789.
Século XIX
Entre outros, en 1815, o profesor da Politécnica de Praga, Josef Bozek, construíu un coche de vapor de fuel. Walter Hancock, construtor e operador de buses a vapor en Londres, construíu en 1838 unha máquina de vapor de catro prazas, o faetón.
En 1867, o xoieiro canadense Henry Seth Taylor presentou o seu "buggy de vapor" de 4 rodas na Feira de Stansted en Stanstead, Quebec, e de novo ao ano seguinte. A base do buggy de paseo, que comezou a construír en 1865, foi un carro de rodas altas con reforzos para soportar unha máquina de vapor de dous cilindros montados no chan.
O que algunhas persoas definen como o primeiro automóbil "real" foi producido polo francés Amédée Bollée en 1873, quen construíu vehículos de estrada autopropulsados a vapor para o transporte de pasaxeiros.
O estadounidense George B. Selden presentou unha patente o 8 de maio de 1879. A súa solicitude incluía máis que o motor para o seu uso nun coche de 4 rodas. Selden presentou unha serie de modificacións á súa solicitude, que alargou o proceso legal, o que resultou nun atraso de 16 anos para que a patente fora concedida o 5 de novembro de 1895.
Karl Benz recibiu unha patente alemá en 1886. A colaboración de Bertha Benz, inventora  das pastillas de freo, foi fundamental para dar a coñecer o invento do seu esposo, conseguindo para a compañía de ambos as primeiras vendas do vehículo.
O primeiro automóbil de transporte de tamaño adecuado para o seu uso nos camiños de carros existentes nos Estados Unidos foi un vehículo de vapor inventado en 1871 polo Dr. JW Carhart, un ministro da Igrexa Metodista Episcopal, en Racine, Wisconsin. O estado de Wisconsin, en 1875, ofreceu un premio de 10.000 $ á primeira persoa en crear un substituto práctico do uso de cabalos e outros animais. Estipulábase que o vehículo tería que manter unha velocidade media de máis de cinco millas por hora sobre un curso de 200 millas. A oferta motivou a celebración da primeira carreira de automóbiles nos Estados Unidos, comezando o 16 de xullo de 1878 en Green Bay, Wisconsin, e terminando en Madison, a través de Appleton, Oshkosh, Waupun, Watertown, Fort Atkinson, e Janesville. Aínda que se rexistraron sete vehículos, só dous comezaron a competición: os equipos de Green Bay e Oshkosh. O vehículo de Green Bay foi máis rápido, pero veuse abaixo antes de terminar a carreira. O Oshkosh terminou a carreira de 201 millas en 33 horas e 27 minutos, a unha velocidade media de seis millas por hora (9´65 km/h). En 1879, o lexislador outorgou a metade do premio.
Os automóbiles de vapor continuaron o seu desenvolvemento ata o comezo do século XX, pero a difusión dos motores de gasolina como forza motriz marcou o final dos automóbiles de vapor do século XIX, agás como curiosidades. Se é que algunha vez volven aparecer en posteriores épocas tecnolóxicas aínda está por verse. Na década de 1950 volveu o interese polos coches de turbina a vapor movidos por pequenos reactores nucleares (tamén para os avións), pero os perigos inherentes á tecnoloxía de fisión nuclear pronto remataron con estas ideas. A necesidade de cambios globais nas fontes e o consumo de enerxía para lograr sustentabilidade e independencia enerxética levou aos enxeñeiros do século XXI a pensar unha vez máis sobre as posibilidades do uso de vapor, alimentado con fontes de enerxía modernas controladas con controis computarizados, tales como baterías eléctricas avanzadas, pilas de combustible, enerxía fotovoltaica, biocombustibles, ou outros.