cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pazos, Andrade, Pontedeume
Pazos é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres.
Copa Galiza de fútbol 2009
Na segunda edición da Copa Galiza de fútbol, celebrada en 2009, participaron 23 conxuntos galegos.
Participaron os seis equipos de segunda B (CD Lugo, Pontevedra CF e CD Ourense, Racing de Ferrol, Cidade de Santiago, Fabril e Celta Turista), e mais dezasete de terceira división. Na primeira rolda xogaron catorce equipos de terceira división elixidos por sorteo, e na segunda rolda sumáronselle os equipos de segunda B e mais os tres exentos de terceira. Os partidos xóganse a partido único e no campo do equipo situado nunha posición máis baixa da táboa, ou de inferior categoría.
O campión da edición 2009 foi o Cerceda.
Malaita Sur
A illa de Malaita Sur, tamén coñecida como Pequena Malaita ou Maramasike, é unha pequena illa no extremo sur da illa de Malaita, da que está separada pola pequena pasaxe de Maramasike. A illa está na provincia de Malaita, na parte oriental das Illas Salomón.
Durante a época colonial o goberno colonial e os misioneiros dividiron a illa en tres distritos: Asimae, Asimeuri e Raroisu. Con todo, os nativos da illa prefiren identificarse tan só cos seus clans ou familias, cuxos lazos de unión son moi fortes. Estes clans gobernan a illa dividida en rexións tradicionalmente demarcadas llamdas iolas. Os habitantes da illa falan un dialecto chamado lingua sa'a. Esta lingua ten variancións de pronunciación, gramática e vocabulario dunha iola a outra. A sociedade é patriarcal, na que os homes son os cabeza de familia, clan ou tribo. As mulleres xogan un papel menos importante nesta sociedade, aínda que son igualmente respectadas.
Casa de Moeda da República Arxentina
A Casa de Moeda da República Arxentina (formalmente Sociedad del Estado Casa de Moneda) é unha sociedade estatal dependente do Ministerio de Economía dese país suramericano, encargada da impresión de billetes e da cuñaxe de moedas de curso legal, ademais da impresión de selos de correos, pasaportes e formularios oficiais, e da cuñaxe de medallas.
O edificio actual atópase no número 2.085 da avenida Antártida Argentina, en Buenos Aires.
En 1927 inaugurou o seu museo, onde se conservan billetes, moedas e selos de gran valor histórico.
Algúns dos seus deseños obtiveron recoñecementos internacionais, como o billete de Eva Duarte, premiado pola industria internacional durante a II Conferencia Internacional de Impresións de Alta Seguridade, en Bogotá (Colombia).
Creación
A institución fundouse o 29 de setembro de 1875 co nome de Casa de Moneda de la Nación e inaugurou a súa primeira fábrica o 14 de febreiro de 1881. A súa posta en funcionamento aprobouse mediante a Lei 1.130, de 1881, de Unificación Monetaria, que establecía un sistema monetario bimetalista, con base no chamado "peso ouro" ou "arxentino".
Primeira sede
esquerda|miniatura|240x240px|Primeira sede da Casa de Moeda da República Arxentina
Aquela primeira sede ergueuse nuns terreos no cruzamento das rúas Defensa e México, no histórico barrio de San Telmo, en Buenos Aires, e foi proxectada polo enxeñeiro Eduardo Castillla, que foi o primeiro director da institución, nun estilo clásico italiano. Este primeiro edificio da Casa da Moeda ten unha planta simétrica con patio central e un primeiro piso, cunha estrutura realizada en ferro e ladrillos. Na fachada salienta o portal de acceso e o seu tímpano, que interrompe a balaustrada do remate cun friso con métopas e tríglifos adornados con figuras de abellas e flores de lis.
Á cuñaxe de moedas, que se viña facendo desde o ano da súa apertura, en 1884 incorporouse a fabricación de medallas, para o que se adquiriron novas ferramentas e maquinarias, e se acondicionou un taller específico. En 1886 sumouse a impresión de selos fiscais, timbres e impresos do Estado á actividade da ceca. En 1897, a Casa de Moeda da República Arxentina converteuse na entidade pública encargada da impresión de billetes circulantes no país. Ademais, a partir de 1908 comezou aimpresión dos selos de correos arxentinos, actividade que mantivo ata 1998.
Ademais da fabricación de diñeiro para Arxentina, en ocasións cuñáronse nesta factoría moedas para a súa circulación no veciño Paraguai, a primeira vez en 1889, cunha tiraxe de 603.880 moedas dun peso de prata. A produción para Uruguai mantívose descontinuamente ata 1944 con diversos valores. En 1916 e 1917 tamén se cuñaron senllas series de moedas de medio peso para a República do Uruguai, cun total de seis millóns de pezas.
Xa na década de 1910 o edificio resultaba insuficiente para as funcións da Casa de Moeda. Por ese motivo inaugurouse en 1915 un anexo ás instalacións orixinais nunha parcela de terreo adxacente, con saída pola rúa Balcarce; unha construción con fronte de ladrillos de influencia estilística inglesa. Alí instaláronse os talleres de impresión tipográfica e litográfica e o de galvanoplastia, unha sección para a contaxe de papel en branco e valores confeccionados, a intendencia e un depósito de papeis e outros materiais.
Antonio A. García Morales, quen dirixiu a institución entre 1935 e 1946, tomou a decisión de construír unha nova sede para a Casa da Moeda. Así foi que, en 1937, se cedeu un terreo na zona reenchida da ribeira do Río da Prata, onde se construíra o porto novo, e en 1939 promulgouse o decreto 29.158, polo que se autorizaba a nova construción.
Segunda sede
miniatura|240x240px|[[Papel moeda|Billete de 50 centavos de peso do Goberno de Perón, coa inscrición CASA DE MONEDA DE LA NACIÓN ao pé.]]
A nova sede da Casa de Moeda inaugurouse o 27 de decembro de 1944. É de estilo racionalista, malia reflectir referencias neoclásicas monumentalistas, como as columnas do pórtico, e posúe 40.913,11 m² de superficie cuberta, con catro plantas mais soto. É obra dos arquitectos Quincke, Nin Mitchell e Chute —cuxo proxecto foi elixido por concurso en 1939— e a súa construción estivo a cargo da construtora Curuchet, Olivera y Giraldez.
The O'Jays
The O'Jays é un grupo estadounidense de R&B formado en Canton, Ohio en 1958. Orixinalmente estaba composto por Eddie Levert (nado o 16 de xuño de 1942), Walter Williams (nado o 25 de agosto de 1943), William Powell (20 de xaneiro de 1942 - 26 de maio de 1977), Bobby Massey e Bill Isles. The O'Jays fixo a súa primeira aparición nas listas musicais con "Lonely Drifter" en 1963, pero acadou o seu maior éxito con Gamble & Huff, un equipo de produtores e cantautores, asinando con Philadelphia International en 1972. Con Gamble & Huff, the O'Jays (un trío dende a marcha de Isles e Massey) emerxeron como representantes do soul de Philadelphia con "Back Stabbers" (1972), e conseguiron un número un nos Billboard Hot 100 o ano seguinte con "Love Train".
Bad Teacher
Bad Teacher é un filme estadounidense de 2011 dirixido por Jake Kasdan e escrito por Lee Eisenberg e Gene Stupnitsky. Está protagonizado por Cameron Diaz, Justin Timberlake, Lucy Punch, Jason Segel, e Phyllis Smith.
Casa de Moeda da República Arxentina
Segunda sede
O edificio está composto en realidade por dous corpos conectados, que comparten a composición de soto, planta baixa e tres pisos. Cara á Avenida Antártida Argentina está o acceso principal, xerarquizado por unha escalinata, que leva ao vestíbulo da sede administrativa. Do mesmo vestíbulo parte o corredor que conecta co sector industrial, que ten unha planta en forma de E, unida a unha máis pequena con forma de L.
Bad Teacher
O filme estreouse nos Estados Unidos e no Canadá o 24 de xuño de 2011. Conta a historia dunha mestra preguiceira que regresa a un traballo docente que odia co obxectivo de facer bastantes cartos para poñer implantes de peito após o seu prometido rico remata a súa relación.
Casa de Moeda da República Arxentina
Segunda sede
En 1946 emprendeuse na ceca un proceso de modernización para o que se contratou un grupo de profesionais estranxeiros que formasen unha escola e preparasen o persoal. Mario Balardi, Pietro Nicastro, Volumnio Carichelli ou Renato Garrasei foron algúns dos mestres máis salientables que se encargaron deste labor.
A transformación da ceca en Sociedade do Estado tivo lugar a través da Lei 21.622, do 19 de agosto de 1977. Este novo status capacitábaa legalmente para desenvolver actividades de carácter industrial e comercial da mesma maneira que se se tratase dunha sociedade anónima.
Durante a súa extstencia, a Casa de Moeda da República Arxentina adaptouse aos diferentes tipos e sistemas monetarios do país: o "peso ouro" ou "arxentino" (1881), o "peso moeda nacional" (1881), o "peso lei 18 188" (1970), o "peso arxentino (1983)", o "austral" (1985) e o "peso convertible" (1992).
Museo
En 1927 creouse este espazo destinado a conservar e amosar o patrimonio histórico e cultural, tanto tanxible como intanxible, que a Casa de Moeda foi xerando desde a súa entrada en funcionamento en 1881. O museo conta cunha sala de exposición permanente, centrada nos procesos de fabricación de moedas, medallas e billetes, e tamén cunha biblioteca numismática especializada e un arquivo histórico.
Ademais das moedas, medallas, billetes etc., o museo exhibe un importante patrimonio industrial, constituído por maquinaria, equipamento e ferramentas, a través do cal se pode realizar unha visión do desenvolvemento das técnicas gráficas e de cuñaxe da fin do século XIX e de principios do século XX.
Luís Marcelino Pereira
Luis Marcelino Pereira Castrigo, nado en Santo André de Illobre (actual concello de Vedra) o 26 de abril de 1754 e finado en Madrid en 1811, foi un economista, matemático, xurista e político ilustrado galego.
Formación
Luís Marcelino Pereira naceu no seo dunha familia fidalga. Seu pai era Vicente Pereira e Moscoso, rexedor perpetuo de Santiago de Compostela, en cuxa universidade ocupara unha cátedra de Artes.
Estudou na Universidade de Compostela, na que asistiu a clases de filosofía (1764-1767) e de dereito (1767-1770). En 1771 solicitou o grao de bacharel en Leis, título que lle permitiu actuar nos tribunais. En 1772 graduouse en Artes e en 1775 obtivo na citada facultade os títulos de licenciado e mestre.
Catedrático de matemáticas e avogado
Tras a reforma dos plans de estudo de 1772, Pereira ensina matemáticas na Universidade de Santiago, primeiro como substituto e, desde 1774, como catedrático.
Entre 1776-1780 reside na Corte española, dedicado á práctica da avogacía, sendo recibido no colexio de avogados de Madrid en 1776 e, en 1779, nomeado "Avogado dos Reales Consellos".
Dramaturgo, dramaturga
miniatura|175px|[[Sófocles.]] Un dramaturgo é un autor de obras teatrais. Os dramaturgos máis antigos dos que sobreviven obras son gregos do século V a.C., entre os que destacan Esquilo, Sófocles, Eurípides e Aristófanes.
Luís Marcelino Pereira
Catedrático de matemáticas e avogado
En 1792 trasladouse a Valladolid, desenvolvéndose alí como profesor universitario de matemáticas, aínda que naquela época, esta disciplina, e a física experimental eran consideradas materias "extravagantes" da Facultade menor de Artes, introducidas moi recentemente e que apenas cursaban máis alá de 2 a 4 alumnos por ano. Pereira intentou que os estudos de Matemáticas se converteran en obrigatorios, aínda que sen éxito, xa que até comezos do século XIX a matemática continuou a ser unha materia minoritaria.
Dramaturgo, dramaturga
O termo dramaturgo resérvase ás veces para o autor de dramas, en contraposición cos autores de comedias ou farsas.
Luís Marcelino Pereira
Economista
Ademais do seu labor universitario, na década de 1780 Luis Marcelino Pereira tivo un papel fundamental na fundación da Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, e na edición do periódico El Censor.
For My Dear...
For My Dear... o cuarto single lanzado pola cantante Ayumi Hamasaki o 7 de outubro de 1998. O single foi reeditado en febreiro do ano 2001.
Información
A canción que dá nome o single créese que é unha das máis difíciles para Ayumi, e esta podería ser unha das razóns polas cales non a canta en directo. Un extracto da canción é:
Luís Marcelino Pereira
Economista
Participou activamente, xunto con Pedro Antonio Sánchez, Antonio Páramo e Somoza (reitor da Universidade e bispo electo de Lugo) e outros intelectuais galegos, nos comezos da Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, da que foi un dos fundadores e secretario entre 1784 e 1793.
For My Dear...
Información
Nos comezos, as letras de Ayumi eran en xeral bastante tristes, e quizais esta canción sexa unha das que máis lle doen á artista. No álbum A Song for XX a artista puxo unha pequena lenda despois das letras da canción escribindo unicamente “A miña existencia”.
Luís Marcelino Pereira
Economista
No ámbito da economía impulsou varios proxectos, como un presentado en 1785 para que a Sociedade patrocinara o establecemento da cátedra de Economía Civil na Universidade, para a cal se ofrece como profesor. Tamén redactou un breve texto no que atacaba á comunidade de pastos, e unha Memoria sobre la utilidad o prejuicios de la introducción de linos y cáñamos en Galicia, no contexto dos debates que por aquel entón tiñan lugar no seo de diversas institucións rurais galegas, sobre a industria téxtil rural e os seus problemas.
For My Dear...
Vídeo
No vídeo musical da canción participan os propios amigos da cantante, que decidiron apoiala na gravación, e os mostra máis que nada, no seu día a día, pero sen poder dicirse nada os uns os outro, só con miradas tímidas.
Luís Marcelino Pereira
O Pereira enciclopedista
En 1781 fundou en Madrid, xunto ao avogado granadino Luis María del Cañuelo, o periódico El Censor no que quedan de manifesto as conviccións de Pereira de que a España da época necesitaba profundas reformas. El Censor, que tiña periodicidade semanal, publicouse entre 1781 e 1787 e as súas páxinas caracterizábanse por presentaren unha actitude crítica social. Está considerado como un dos periódicos máis importantes do século XVIII español, e funcionou como portavoz das ideas dun grupo de ilustrados españois. miniatura|esquerda|200px|Portada do volume que recolle os discursos publicados en El Censor durante o ano [[1781.]]
Tratábase dunha publicación de influencia enciclopedista, liberal, regalista e xansenismo, que se atreveu a cuestionar políticas e principios lexislativos e relixiosos, e a realizar unha crítica social e profunda das institucións, ao mesmo tempo que cuestionaba a estrutura estamental da sociedade.
Aínda que a autoría de boa parte dos artigos incluídos no periódico foron atribuídos a Cañuelo, xa que Pereira residía daquela en Santiago, ocupado na súa cátedra e desde 1784 tamén na Sociedade Económica, porén é seguro que Luís Marcelino Pereira escribiu ou, en todo caso, inspirou algunha colaboración; ademais con certeza debía estar de acordo coa liña editorial do periódico. Non resulta unha coincidencia que varios dos "Discursos" incluídos no semanario parezan estar relacionados con proxectos que por aquel entón apoiaba o grupo de intelectuais capitaneados por Páramo e Somoza que se reunía no Hospital Real.
Durante a etapa en que simultaneaba os seus labores de catedrático de matemáticas en Santiago, de secretario da Sociedade Económica compostelá e de editor de El Censor, escribiu as Reflexiones sobre la Ley Agraria, de que se está tratando en el consejo (Madrid, 1788), onde ofrece mostras do seu liberalismo económico. Pereira escribiu o texto (posibelmente entre 1786 e 1787) a modo de comentario á Idea de la Ley Agraria Española, que publicara en 1786 o maxistrado valenciano Manuel Sisternes i Feliu.
Ademais, Pereira, que era un profundo coñecedor da situación de Galicia, nas súas Reflexiones… fai unha defensa da liberdade de contratos, así como da abolición dos obstáculos legais. Móstrase contrario aos morgados, á amortización e ás vinculacións, mentres que defende a libre circulación de terras e a repartición dos montes comunais. Concretamente, sobre o tema dos montes veciñais en man común, se Sisternes propoñía a repartición de baldíos mediante contratos enfitéuticos con rendas proporcionais, Pereira, pola súa parte, estimaba que debían venderse, sen poñer límite ao número de fanegas que cada un puidese adquirir.
Tampouco se mostrou partidario da creación de xuntas executoras para poñer en práctica a lei agraria pois, na súa opinión, as súas funcións podían asumilas sen maiores problemas as Sociedades Económicas de Amigos do País.
Reino visigodo de Tolosa
miniatura|200 px|dereita|Territorio do reino visigodo baixo o mando de Alarico II. O Reino de Tolosa foi un territorio do suroeste de Europa da antigüidade tardía nado dos restos do Imperio Romano de Occidente e dirixido polos visigodos. Na súa extensión máxima incluíu unha gran parte da península ibérica e a metade sur da Galia e existiu desde 475 (formalmente 476) até que os visigodos son derrotados polos francos na batalla de Vouillé en 507 polo que perderon boa parte dos territorios do que sería a futura Francia e trasladáronse definitivamente alén dos Pireneos creando o que será o Reino visigodo de Toledo coa capital en Toledo.
Luís Marcelino Pereira
O Pereira enciclopedista
Aínda que non aparecen citadas de forma expresa, é moi probábel que as Reflexiones de Luís Marcelino Pereira sirvan, xunto con outra serie de reflexións agrarias dos seus contemporáneos (Campomanes, Olavide, Castro, Cabarrús, Sisternes, Floridablanca) como fonte de influencia para a elaboración do informe de Lei Agraria de Jovellanos.
Últimos anos
En 1792 Luís Marcelino Pereira deixa a cátedra compostelá para ocupar unha praza de alcalde do crime da "Sala de Hijosdalgo" da Chancelaría de Valladolid. Posteriormente, en 1797, ascendeu a oidor deste tribunal e, a comezos de 1799, foi nomeado correxidor do Señorío de Biscaia. A continuación desempeñaría outros cargos en Madrid: en 1802, de comisionado para a venda de terreos de Obras Pías, memorias e demais ramos afectados pola chamada "Desamortización de Godoy", e en 1804 de supernumerario na "Sala de Alcaldes da Real Casa e Corte".
Reino visigodo de Tolosa
Antecedentes: de Ataúlfo a Valia
Os antecedentes do asentamento visigodo na Galia teñen lugar despois da morte de Alarico I, que saqueara a cidade de Roma e intentara mudarse á provincia de África. Daquela, os visigodos aínda estaban establecidos na península italiana, concretamente na rexión de Calabria, e dedicáronse a devastar esas terras. O novo rei dos visigodos, Ataúlfo, seguindo a idea do seu predecesor, continuou cara a Sicilia e intentou moverse por mar ao norte de África, que fracasou. Isto obrigouno a continuar en Italia e, necesariamente, a negociar cos romanos co fin de manter e alimentar o seu pobo.
Neste contexto, os visigodos participaron nas loitas de poder a favor e contra do emperador Honorio como era habitual neses momentos; do mesmo xeito que tamén se daba a presenza de usurpadores e forzas centrífugas en varias cidades e rexións da Galia, Hispania e Britania. No entanto, os visigodos movéronse cara ao norte da península italiana, cruzaron os Alpes e, no 412, establecéronse na Galia, tomando as cidades de Narbona, Tolosa e Bordeos no 413. Alí, puxéronse ao servizo do usurpador e senador Xovino, aínda que o que, en última instancia, buscaba Ataúlfo era botín e un lugar estable para establecerse coa súa xente.
Luís Marcelino Pereira
Últimos anos
O contexto político de 1808-1811, con España en guerra contra os franceses e o rei Fernando en Francia permitiu a Pereira manifestar a súa ideoloxía contraria ás estrutura do Antigo Réxime. A súa posición a favor dos afrancesados permitiulle ocupar postos destacados durante o reinado de Xosé I, nos que se valoraron as súas capacidades de xurista e político.
Luís Marcelino Pereira, ao que se pode considerar como integrante da segunda xeración de ilustrados, xunto con membros tan relevantes como Jovellanos, faleceu o 30 de abril de 1811, co que se salvou así dunha segura represalia por parte da reacción absolutista polo apoio que Pereira prestara ao novo réxime desempeñando cargos de alta responsabilidade.
Reino visigodo de Tolosa
Antecedentes: de Ataúlfo a Valia
No 414 estableceuse en Narbona e alí casou coa princesa romana Gala Placidia, que fora capturada polos visigodos e obrigada a seguilos durante tódalas expedicións. Ataulfo pretendía gobernar este novo territorio colaborando cos galorromanos do país, pero a resposta dos romanos foi bloquea-los portos da Galia Narbonense dirixidos polo xeneral Constancio, que tiña a súa base en Arles. Acurralado, Ataúlfo cruzou os Pireneos, no 415, en procura de comida: conquistou a Tarraconense e estableceuse en Barcino. Nesta cidade, naceu o fillo que tivo con Gala Placidia, ao que chamou Teodosio en lembranza do seu avó, como testemuño do interese dos dos visigodos por conectar coa tradición romana; mais aos poucos meses o bebé morreu. Porén, a situación dos visigodos en Hispania non mellorou. Pola contra, seguiron acurralados pois os portos da Tarraconense tamén foron bloqueados pola frota romana que impedía o abastecemento dos visigodos, incluso co que se requisaba aos romanos da zona. Por mor desta situación, varios membros da nobreza visigoda aconsellaron ao rei cruza-lo estreito de Xibraltar para marchar a África, mais Ataúlfo rexeitou a idea pois quería chegar a un pacto do emperador Honorio. Isto, empeorou o malestar crecente entre a nobreza goda contrario a negociar ou cooperar cos romanos.
Como resultado desta política, Ataulfo foi asasinado o 14 de agosto do 415 nas cuadras do palacio de Barcino, vítima dunha conspiración cuxo xefe, probablemente, foi Sixerico, o xefe do bando antirromano que era contrario ao monarca, así como un opositor á monarquía da dinastía baltinga, á que tanto Alarico como Ataúlfo pertencían. Sixerico sucedeuno no trono. Non obstante, o seu reinado durará só unha semana debido á mala imaxe das súas accións inmediatas nas que buscou humilla-la corte imperial romana, o que provocou o seu asasinato. Segundo M. Rosario Valverde, sería unha resposta rápida do grupo nobiliario arredor do clan dos baltos, pero non hai fontes que o confirmen.
Asentamento na Galia: Valia
Coa morte de Sixerico, foi elixido Valia como novo rei en setembro de 415. Segundo Orosio, "foi elixido polo seu pobo para face-la guerra a Roma, pero Deus mandoulle que fixese a paz". Algúns autores afirman que Valia buscaba a paz cos romanos, pero outros cren que tamén formaba parte do partido antiromano pero, finalmente, por mor da crise de subsistencia do pobo visigodo tivo que cambiar de opinión e colaborou cos romanos. Isto foi debido a que Valia intentou de novo, como Alarico e Ataúlfo, invadir de novo África. O ataque, con todo, foi un intento marrado cando a frota visigoda foi vítimia dunha forte tormenta e ficou completamente destruída ao intentar cruzar o estreito de Xibraltar. Incapaz de cruzar a África e cunha Hispania devastada polas incursións militares de romanos e xermanos, o rei mudou de opinión pola necesidade de se asegurar subministracións de alimentos para o seu pobo polo que pactou coa persoa que, daquela, dominaba o goberno imperial, o patricio e xeneral, Constancio, que despois reinaría con Honorio como co-emperador a partir do 421.
A partir dese momento, os visigodos pactaron cos romanos. No 416 acordaron un foedus co imperio, que non foi favorable para os visigodos; de feito, tiveron que aceptar aquilo que Alarico acordara anos atrás. Non obstante, nin Orosio nin Olimpiodoro de Tebas mencionan este pacto como foedus: para Olimpiodoro foi, tan só, un pacto de paz entre os romanos e os visigodos, no que non aparece a obriga Valia de servir militarmente ao Imperio; para Orosio, ben informado e consciente dos estragos de Hispania, era unha "paz óptima", e Valia en realidade intentaba consegui-la paz. Neste pacto, o xeneral Constancio solicitou aos visigodos restaurar a princesa Gala Placidia en Ravena, coa que Constancio casaría despois, devolvéndolle os honores que lle foan arrebatadosl. Neste contexto, aproveitando a paz cos visigodos e a súa crítica situación de subsistencia, foilles encargado que acabasen cos grupos xermánicos radicados en Hispania, que estaban asentados nas rexións máis ricas da península evitando, deste xeito, ter que mover o exército romano para loitar. Os visigodos, aínda que era unha misión perigosa, invadiron Hispania, expulsando aos vándalos silingos e reducindo moito a forza dos alanos.
Considerando o pacto coma un foedus, os visigodos quedaron, como federados ou foederati; é dicir, como tropas auxiliares do Imperio Romano de Occidente, que poderían ser chamados para realizar ataques militares ou axudar ao exército romano. Igualmente, os visigodos estaban suxeitos á vontade militar da corte romana e o seu rei someteuse teoricamente ao emperador romano. Non obstante, a condición de federados, así como a aceptación deste pacto ou axuda militar ao exército romano, foi cuestionada ou incluso violada polos sucesores de Valia, enfrontándose directamente aos romanos.
Forma de asentamento e distribución de terras
Grazas ás accións visigodas, o Imperio recuperou áreas que quedaran fóra do seu control. Neste contexto, a finais do 418 asinouse un pacto de hospitalitas, unha especie de alianza entre o emperador Honorio e Valia. De feito, esta alianza foi establecida por Constancio, que non quería que os visigodos obtivesen máis poder. Deste xeito, o Imperio teoricamente mantivo este pobo xermano baixo control e, a cambio, permitiulles aos visigodos ocupar as terras da Aquitania e outras terras que foron parcialmente ocupadas por outras provincias como a Novempopulonia ou a Narbona. A capital estaba situada en Tolosa, pero nesta etapa inicial controlaron outras grandes cidades como Bordeos, formando unha estreita franxa entre Tolosa e o océano Atlántico, de feito unha zona bastante conflitiva na época, ameazada polos ataques piratas saxóns e polos os disturbios dos Bagaudas da rexión de Armórica. A zona tamén estaba controlada por elites romanas seculares e eclesiásticas que actuaban de xeito autónomo ante o emperador, polo que a corte imperial esperaba controlar estes grupos coa presenza dos visigodos, aínda que o resultado foi unha alianza entre os visigodos. e as elites locais. Doutra banda, o Imperio non incluíu no tratado nin os portos nin as grandes cidades da área mediterránea como Arles ou Beziers, impedindo un posible ataque máis á provincia de África.
Co pacto de hospitalitas, non só recibiron o control sobre algúns territorios senón que tamén recibiron certa propiedade. A maior parte do repartimento realizouse durante o reinado de Teodorico I que, seguramnte, non estivo exento de problemas pois as terras foron expropiadas aos romanos. Non obstante, tampouco hai unha idea clara de como foi distribuída a terra, e os autores propoñen teorías diverxentes. Os cronistas non especifican a información, Filostorxio afirma, a través de Olimpiodoro de Tebas, que os visigodos recibiron tanto os abastecementps que precisaban como terra para cultivar e ser autosuficientes. Paulino de Pela relata o seu caso persoal: durante o período 413-414, cando os visigodos estiveron temporalmente en Bordeos, tivo que lles dar "acollida", obviamente a cambio de non perder nada, mais semella que perdeu as súas terras, unha gran propiedade, cando a división de terras entre os romanos e os visigodos se levou a cabo despois de se asentárense. Ademais, hoxe a versión máis difundida é a que emerxe do Liber Iudiciorum: crese que o acordo afectou a todo tipo de propiedades, tanto latifundios como pequenas propiedades, das que os visigodos recibiron un terzo mentres os romanos conservaron o resto. Este modelo de repartición denominouse sortes goticae. Tamén se afirmou que a redistribución afectou máis aos pequenos propietarios ca os grandes, que mantiveron a súa posición de terratenentes mentres que os pequenos propietarios, desposuídos nun clima político, social e económico incerto, buscarons protección nos grandes propietarios, creando o xermolo do feudalismo. Porén, tamén se afirmou que a tendencia xeral foi que as pequenas leiras quedasen fóra desta distribución, do mesmo xeito que os bens comunitarios, que seguiron a ser públicos.
Sucesores de Valia
Teodorico I (418-451) sentou as bases do estado visigodo de Tolosa pois rompeu o pacto con Roma e asediou, sen éxito, Arles (425) e Narbona (436), ben defendidas polo romano Aecio, pero controlou Tolosa (439) e recuperou a situación anterior. Mantivo unha alianza con Xenserico, rei dos Vándalos,  até o 445, e cos Suevos até o 449. Foi un dos poucos gobernantes que dominou efectivamente a totalidade do actual territorio occitano. Ao final do seu reinado aliouse, de novo, cos romanos e morreu loitando con Aecio contra os hunos de Atila na batalla dos Campos Cataláunicos.
Despois do reinado do seu fillo máis vello Turismundo (451-453), reinou o seu outro fillo Teodorico II (453-466), que renovou o foedus co romano Avito, e atacou aos Bagaudas da Tarraconensis en 454 e loitou contra os suevos, no 456, derrotando a Requiario na batalla do río Órbigo. Cando Avito morreu, rompeu definitivamente cos romanos e ocupou Narbona e toda a Narbonensis, pero non sería capaz de incorporar Arelate a pesar dun longo asedio. Foi asasinado polo seu irmán Eurico.
Reinado de Eurico
No 476, Rómulo Augústulo foi deposto por Odoacro polo que desaparece como tal o Imperio Romano de Occidente; e Eurico, rei dos visigodos, que xa fora estendendo o seu poder (no 457, probablemente, xa controlaban as provincias de Novempopulania e Aquitania Secunda; no 462 toda a provincia Narbonense Prima; no 466 dominaron a provincia de Aquitania Prima (Auvernia e Berry); arredor de 470 dominaron a Viennense e a Narbonense Secunda), xa se pode considerar independente, pois no 475 todas estas posesións foron recoñecidas polo que se pode considerar esa data, o 476, como a data oficial do reino visigodo cuxa capital está en Tolosa.
Ao mesmo tempo, provincias como a Tarraconense, que tiña de feito independencia e débiles relacións co Imperio, comezaron a autogobernarse no 476. No 478 Eurico e os visigodos loitaron contra os burgundios en Ardèche, e máis tarde (entre 481 e 484) ocuparon o resto de Provenza, incluíndo Arles e Marsella.
Non se sabe exactamente en que ano Eurico realizou o resto das conquistas, pero sábese que ao redor de 480 (antes de 481). Na Chronica Gallica do 511. menciónanse dous corpos expedicionarios: o primeiro, baixo o mando do conde godo Gauterico, cruzou os Pireneos e ocupou Pamplona e Zaragoza. Ao mesmo tempo, Eurico enviou unha segunda expedición baixo o mando do conde godo Eldefredo (ou Heldefredo) que percorreu a zona costeira da Tarraconense. Hai certa polémica sobre cal das expedicións foi a primeira, aínda que xeralmente se cre que a encabezada por Eldefredo. A conquista da Cartaginensis, Lusitania e Bética non está documentada.
Nesta segunda expedición cara a Tarraconense, contou coa asistencia do xeneral romano Vicente, que non se sabe se era un xeneral que estaba ao servizo de Eurico, ou era o gobernador militar provincial da Tarraconense ou doutra provincia de Hispania (nas crónicas é denominado como "Dux Hispaniae"). Eurico tivo que confiar na colaboración dun xeneral romano (sexa como líder militar ou como aliado político) para se asegurar a submisión dos hispanoromanos na Tarraconense, onde aparentemente atopou resistencia, probablemente encabezados por grandes propietarios romanos ou por hispanoromanos opostos a ceder dous terzos da terra aos godos segundo a lei da hospitalitas modificada polos visigodos (pasábase de acaparar un terzo da terra aos dous terzos). Si se sabe que Tarraco, capital da provincia, tivo que ser asediada e tomada de forma violenta, iniciando así o seu declive final en beneficio de Barcino (Barcelona); unha decadencia completada anos máis tarde polos musulmáns.
Pola contra, Gauterico non atopou ningunha resistencia, temendo que un novo baleiro de poder poidera desencadear un novo período de axitación similar ás Bagaudas vividas algúns anos antes, ou as incursións de montañeses salvaxes desbordadas pola presión demográfica.
Non se sabe se toda a provincia tarraconense foi sometida con rapidez (coa mencionada resistencia de Tarraco e quizais doutras zonas), pero o certo é que o no 506 aínda se estaba a loitar para ocupar Tortosa. Non se sabe se Tortosa foi tomada inicialmente e, posteriormente, se rebelou por mor da redistribución das terras ou, pola contra, a resistencia dos hispanoromanos desprázarase ao sur, buscando o bastión defensivo do Ebro. A resistencia de Tortosa estaba dirixida por un hispanoromano, chamado Pedro, a quen se lle dá título de tiranus (tirano, é dicir, a denominación de que se autoproclama rei sen ter dereito) e esta cualificación suxire que Pedro tería sido proclamado soberano con motivo da extinción do Imperio e antes da entrada dos visigodos aínda que, tamén, se descoñece se foi proclamado só na rexión de Tortosa ou as súas pretensións abranguían a toda a provincia, sendo a citada cidade o seu último bastión. Pedro foi derrotado e morreu e a cidade de Tortosa foi ocupada no 506 polo que, nesa data, os visigodos dominaban a totalidade da Tarraconense e probablemente, tamén, a Cartaxinense.
Gauterico conquistou a zona occidental da Tarraconense e probablemente chegou a Lusitania, aínda que se supón que a zona sería disputada tamén polos suevos, daquela, moi identificados coas poboacións locais, e que ameazaron a retagarda visigoda a través das vías romanas que conducían desde Braga até Cesaraugusta (continuando en dirección a Tarraco ) a través de Asturica, Virovesca, Tritium, Vareia e Calagurris, e a que conducía dende Ocelum Durii a Cesaraugusta a través de Abucella, Clunia, Uxama, Turiasso e Belsione ou Belsinum ou Balsio, seguindo, aproximadamente, a liña do Douro. Probablemente entre os anos 480 ou 481 e o 490, a parte central de Hispania foi disputada ferozmente por visigodos e suevos, xa que os primeiros conseguiran un dominio precario. Semella que os visigodos avanzaron sen ter moita resistencia e foron capaces de gobernar toda a Cartaxinense antes do 483, e tamén toda ou parte de Lusitania.
No 483, o visigodo Salla e o bispo de Mérida (Augusta Emerita), Zenón, reconstruíron unha ponte romana sobre o Guadiana na cidade de Mérida, capital provincial de Lusitania (que con Requiario fora a capital do reino dos suevos), probablemente despois un período de loita entre os visigodos e os suevos, de bandidismo e goberno ineficaz dos propietarios locais. Esta inauguración demostraría que o control visigodo estaba ben establecido e que quizais non foi mal acollido pola poboación. Sobre o dominio visigodo na Bética, na mesma época, aínda que algúns historiadores sosteñen que tivo que producirse antes da morte de Eurico en 484, non é seguro e tampouco está documentado.
Ao mesmo tempo, durante o período 476-510, aínda que a maior parte da emigración tivo que realizarse entre o 490 e 510, un número relativamente grande de godos colonizou as terras entre o Texo e o Douro, e entre a fronteira de Galicia (en poder dos suevos) e o val do Ebro. Nesta área, téñense escavadas numerosas necrópoles godas e, probablemente, a porcentaxe de poboación goda foi significativamente maior que noutras partes da Península Ibérica.
Reinado de Alarico II
Eurico morreu en setembro do 484 e foi sucedido polo seu fillo Alarico II. No 486, os francos de Clodoveo I (fillo de Khilderic I e a raíña turinxia Bisina) apoderáronse dos dominios de Siagrio na parte norte da Galia (norte do río Loira). Siagri refuxiouse en Tolosa, pero Alarico II entregouno aos francos, e foi executado. Con isto, os visigodos e francos fixéronse veciños. O traballo de consolidación do dominio en Hispania (incluída unha posible dominación ademais da Lusitania e Cartaxinesa, na Bética, o que non é seguro) fíxose en tempos de Alarico II. Ocupado nesta tarefa, quizais, Alarico II considerou pouco prudente enfrontarse aos francos para defender a Siagrio.
Para defender as zonas conquistadas no oeste da Tarraconense e de Cartaxinense, preto das posicións dos suevos, trasladáronse colonos visigodos dende a Galia e creáronse numerosos asentamentos na rexión; asentamentos as necrópoloes escavadas deron a coñecer. A Chronica Caesaraugustana sitúa unha gran emigración de godos na derradeira década do século, e así o confirman plenamente as escavacións realizadas nunha grande área entre Pamplona (ao nordés), o nacemento do Texo (no sueste), Carpio de Tajo no oeste de Toledo (ao suroeste), e Terra de Campos (ao noroeste). Precisamente, a bisbarra da Terra dos Campos, ao oeste de Pisuerga, recibe a denominación do nome que antigamente tiña: Campi Gothorum (Campos dos godos). Case toda a emigración instalouse no outro lado do Ebro. Estes asentamentos xurdirían polo tanto entre 490 e 500, asegurando toda a zona fronte ao reino suevo, mentres que as forzas visigóticas dirixían a súa actividade cara a Lusitania e a Bética.
No 489, o emperador bizantino Zenón, coa fin de desviar aos ostrogodos que ameazaban o Imperio de Oriente, cedeu ao seu rei, Teodorico o Grande, o Imperio occidental, incluído o título legal de Emperador, renunciando de feito á ficción de se-lo único emperador.
Teodorico dirixiu tódalas súas forzas contra Dalmacia, que foi ocupada (489) e entrou en Italia (490) derrotando a Odoacro e os seus Hérulos nas beiras do Isonzo, preto de Verona, e por segunda vez no río Adda. Teodorico entrou en Pavía, onde foi atacado inesperadamente polos hérulos de Odoacro (490) que puxo cerco á cidade. Seguramente, os asediadores puideron chegar a exterminar aos ostrogodos de non ser pola intervención de Alarico II, que forzou a Odoacro a retirarse a Rávena (agosto de 490), onde foi asediado por Teodorico durante tres anos (490-493). A comezos do 493, Odoacro e Teodorico chegaron a un acordo, pactando unha repartición do poder. Teodorico entrou en Rávena (27 de febreiro) e comezou un breve período de goberno conxunto, que culminou aos poucos días co asasinato de Odoacro a mans de Teodorico (principios de marzo), que tamén asasinou a toda a familia do hérulo e ordenou un masacre xeral, por sorpresa, das tropas hérulas. Teodorico non asumiu o título de emperador. Probablemente, como pagamento desta axuda prestada polos visigodos, a filla de Teodorico, Teudegoda, casou con Alarico II (aproximadamente entre 490 e 495), e naceu do mencionado enlace un fillo chamado Amalarico (cara o 500).
A tensión entre os visigodos e os francos foi crecendo a principios do século VI, e era xa evidente no 504. Teodorico o Grande, rei dos ostrogodos, actuou como mediador entre o franco Clodoveo e o visigodo Alarico II, para evita-la guerra e conseguiu que os dous reis se atopasen nunha illa do río Loira (que marcaba a fronteira) preto de Amboise. Isto evitou o comezo inmediato da guerra, pero a tensión non diminuíu.
Clodoveo (que era católico) aliouse co rei burgundio Gundebaldo (que era ariano como Alarico II). Finalmente, a guerra estalou e rematou coa batalla de Vouillé, preto de Poitiers (507), na que Alarico II foi derrotado e asasinado. Francos e borgoñóns ou burgundios avanzaron cara os dominios visigodos, pero o ostrogodo Teodorico enviou forzas ao mando do xeneral Ibbas que ocuparon a Provenza, impedindo que a ocuparan os burgundios (que xa penetraran nela), ao derrotalos no río Durance. Dende a Provenza, o xeneral Ibbas entrou na Narbonense ou Septimania, pola que os francos e os visigodos loitaron ferozmente, especialmente nos arredores de Narbona (508).
É entón cando a Crónica Caesaraugustana exclama: "Regnum Tolosanum destructum est "; e santo Isidoro: "Regnum Tolosanum, occupantibus Francis, destruitur" (O reino de Tolosa, ocupado polos francos, foi destruído).
No 508 os ostrogodos descubriron que vivía entre os visigodos a un nobre chamado Eutarico, que se creu que era un descendente directo (probablemente neto ou bisneto) do antigo rei ostrogodo Viderico (un neno que pertencía á liña lexitima a dinastía real ostrogoda dos Amalos) e que marchora cos visigodos no 375 ). Eutarico viviu como calquera nobre visigodo e recibiu a man da princesa Amalasunta, filla de Teodorico.
Perdida Tolosa, a capital pasou a Barcelona e, posteriormente, a Toledo. A seguinte etapa do reino coñécese como Reino visigodo de Toledo.
Principio de autoridade (homónimos)
Principio de autoridade pode referirse a:
Gladys Knight
Gladys Maria Knight, nada o 28 de maio de 1944 en Atlanta, Xeorxia, é unha cantante estadounidense coñecida como a "Emperatriz do Soul". Gañadora de sete Premios Grammy, é coñecida polos éxitos que gravou durante as décadas de 1960 e 1970 para os selos Motown e Buddah Records. Tivo o seu propio grupo, Gladys Knight & the Pips, no que tamén estaba o seu irmán Merald "Bubba" Knight e os seus curmáns Edward Patten e William Guest.
A Pía, Andrade, Pontedeume
A Pía é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 39 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 19 eran homes e 20 eran mulleres.
Neste lugar localízase a igrexa parroquial de San Martiño de Andrade, edificada sobre outra anterior de estilo románico, conservándose desta a ábsida e un muro lateral.
Oza, A Coruña
Santa María de Oza é unha parroquia que se localiza na parte central leste do concello da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2018) conta cunha poboación de 6.435 habitantes (3.094 homes e 3.341 mulleres) distribuídos en 11 entidades de poboación, o que supón un aumento de 94 habitantes en relación ao ano 2014. Moitos núcleos de poboación históricos da parroquia (A Gaiteira, Os Castros, O Castrillón, Monelos etc.) foron absorbidos pola localidade da Coruña para os efectos de nomenclátor, non sendo contabilizados nas estatísticas oficias da parroquia a pesar de estaren situados dentro dela.
Historia
O núcleo histórico de Oza atopábase na costa da parroquia, arredor da Capela de Santa María de Oza (templo parroquial ata o século XIX) e ao pé da praia de Oza, máis tarde coñecida como praia de Lazareto (destruída, e que non se debe confundir coa nova praia de Oza construída en 1994). Alí desembarcaron as tropas británicas durante o ataque de Francis Drake sobre A Coruña en 1589.
miniatura|esquerda|Plano da [[ría do Burgo de 1787 onde aparece a costa da parroquia coas fortificacións de San Diego e Oza.]]
Por causa diso, no século seguinte foron construídas varias fortalezas dentro dos límites da parroquia, coma o castelo de San Diego, o forte de Oza e o castelo de Valparaíso, que xunto ao castelo de Santo Antón, o castelo de Santa Cruz, o castelo de Santo Amaro e outras baterías coma as de Pradeiras e Durmideiras, constituían o sistema defensivo da cidade.
Trala promulgación da Constitución española de 1812 e a creación dos concellos constitucionais, a parroquia de Santa María de Oza formou o concello de Oza xunto ás parroquias de San Cristovo das Viñas, San Pedro de Visma e San Vicenzo de Elviña. O declive do núcleo orixinal de Oza (probablemente condicionado pola construción dunha vía férrea polo seu medio) fixo que as sedes relixiosa e municipal se trasladasen a Monelos, que era o núcleo máis habitado do concello naquela altura.
miniatura|250px|esquerda|Lazareto de Oza arredor do ano [[1900.]]
Na etapa municipal, foi inaugurado un lazareto nos terreos costeiros situados arredor da antiga aldea de Oza, entre a punta de Oza (onde se situaba o antigo forte, que foi convertido en parte do lazareto) e a punta Filgueira (logo chamada O Puntal ; nome que antanto tamén chegou a ser usado para se referir á propia punta de Oza ), comunicándose ambos os extremos mediante unha ponte sobre a praia. O cemiterio parroquial tivo que ser trasladado por causa da creación do establecemento sanitario. Durante a guerra de Cuba, moitos militares procedentes da illa caribeña foron ingresados nesta instalación. En 1910, o lazareto converteuse en Sanatorio Marítimo para o tratamento de nenos afectados de tuberculose.
O concello sufriu unha situación política inestable que provocou un gran endebedamento municipal e o levou a ter que aceptar a anexión ao concello da Coruña. Dese xeito, en 1912, o concello da Coruña anexionou o concello de Oza e a parroquia de Santa María de Oza converteuse nunha das cinco parroquias da Coruña.
Durante o século XX, coas sucesivas ampliacións do Porto da Coruña e a instalación de diversos estaleiros, a configuración da costa viuse transformada, desaparecendo a contorna natural en toda a costa da parroquia, agás nas Xubias. En consecuencia, perdéronse calas e praias, destacando o caso da praia das Canas e mais o anteriormente citado da praia de Lazareto, ademais do Castelo de San Diego, que foi derrubado. No seu canto instalouse o porto petroleiro de San Diego (dende que parte o oleoduto que atravesa A Coruña ata a Refinaría) e o porto pesqueiro de Oza, ademais da Estación de San Diego, para o transporte de mercadorías. Alén diso, o río de Monelos, que desembocaba en San Diego e facía de límite entre Oza e A Coruña, foi canalizado e soterrado. Co crecemento da cidade, os núcleos históricos máis próximos á parroquia da Coruña foron urbanizados con bloques de vivendas e ficaron integrados no casco urbano da cidade, como é o caso dos Castros, Monelos, A Gaiteira, A Cubela ou O Castrillón, aínda que certos lugares illados situados nesa área, como O Corgo ou Agramonte, aínda manteñen parte da súa tipoloxía.
Patrimonio
Entre o patrimonio histórico da parroquia atópase o conxunto de edificios na área do sanatorio de Oza: a antiga capela de Santa María de Oza (construída no século XII e reformada no século XVI), o faro (construído en 1915 sobre o Forte de Oza, que foi levantado a finais do século XVI e reformado en varias ocasións ), o Pavillón de Colonias do arquitecto Pedro Mariño (1926), o Pavillón Cirúrxico Fernández Latorre (1913) e o Hospital Marítimo de Oza (1995).
A Regueira, Andrade, Pontedeume
A Regueira é un lugar da parroquia de Andrade no concello coruñés de Pontedeume na comarca do Eume. Tiña 84 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 40 eran homes e 44 eran mulleres.
Neste lugar está localizada a central de envasado de Leite Celta.