cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuxhaven
Galegos en Cuxhaven
O alcalde da cidade, Herbert Kihm, salientou o “vínculo irrompible que desde hai décadas manteñen unidos á terra de Breogán coa xermana”
A maioría de emigrantes galegos a Cuxhaven proviña das Rías Baixas, a maioría da Ría de Arousa (uns 2500), e desde 1989 está irmandada con Vilanova de Arousa (antes da constitución do concello da Illa de Arousa, tamén con moita poboación emigrada alí) En 2001 renovouse o irmandamento de Vilanova e Cuxhaven.
En 2011 anunciouse a creación dunha asociación provincial de emigrantes retornados de Cuxhaven e o nomeamento da praza "Vilanova de Arousa" de Cuxhaven cun cruceiro da escola de canteiros de Poio
Concello
O Concello de Cuxhaven está formado por 40 membros, número especificado para unha poboación entre 40.001 e 50.000. As eleccións locais son cada cinco anos (por exemplo o do 1 de novembro de 2021 remata o 31 de outubro de 2026). Os resultados nas eleccións de 2021 foron:
miniatura| Concello de Cuxhaven
As últimas cinco eleccións municipais deron lugar á seguinte distribución de escanos inmediatamente despois das eleccións:
Emblema e bandeira
Dende o 1912 Cuxhaven ten oficialmente un escudo de armas. A bandeira da cidade ten franxas verticais brancas e vermellas co escudo da cidade no medio.
Irmanamento e amizade de cidades
Ademais da mencionada de Vilanova de Arousa, e de Nuuk, a capital de Groenlandia (o irmandamento rematou en marzo de 2011 debido a unha reforma municipal e administrativa en Nuuk) Cuxhaven ten vínculos con:
Edificios e imaxes
miniatura| Salóns Hapag miniatura| torre de auga miniatura| Museo Ringelnatz Cuxhaven miniatura| Museo Submarino Alemán en Altenbruch miniatura| Castelo de Ritzebüttel en Cuxhaven
Edificios (selección)
miniatura| Kugelbake: antiga marca do mar e símbolo da cidade
miniatura| Igrexa de Santa Gertrudis en Dose miniatura| Igrexa do Sagrado Corazón
miniatura|Semáforo do vento
Semáforo do vento
O Alte Liebe e o semáforo eólico "B/H" están situados no porto. Este dispositivo de 1884 mostra as direccións e forzas do vento respectivas nas illas de Borkum "B" e Helgoland "H" aos barcos que navegan cara ao Mar do Norte.
Torre de auga
A torre de auga de Cuxhaven de 1897, na rúa da Estación (Bahnhofstrasse 11), proporcionou aos fogares a presión de auga necesaria até 2004. En 2004 o depósito de auga foi retirado da rede. A torre, o fito da cidade, é propiedade privada desde 2013.
Medios
O Cuxhavener Nachrichten e o Niederelbe-Zeitung son dous xornais publicados pola Cuxhaven-Niederelbe-Verlagsgesellschaft mbH & Co KG. Tamén se len en Cuxhaven o Hamburger Abendblatt e os xornais gratuítos Cuxhaven Kurier e Hadler Kurier desde 1985, e o semanario Elbe Weser aktuell (EWA). No distrito recíbense os programas NDR en Baixa Saxonia, Hamburgo e Schleswig-Holstein, os programas de radio de Radio Bremen e as emisoras privadas Hitradio Antenne, Radio ffn, Radio 21, Radio Hamburg, Alsterradio, Radio Schleswig-Holstein (RSH), Delta Radio e Energy Bremen.
Cidadáns de honra
A cidadanía de honra é a máxima condecoración da cidade de Cuxhaven, e homenaxeou ás seguintes persoas:
Mitos e lendas
A asociación Männer vom Morgenstern adicada desde o século XIX á protección do patrimonio cultural de Cuxhaven, recolle entre outras as seguintes historias: A serea e o cabaleiro, O vello amor, Annegret e Enno, O martelo en Ludingworth, Boia de Buman, Do demo na túnica, A besta negra en Lüdingworth, As dúas torres de Altenbruch, O santuario do altar en Altenbruch, Do décimo liberdade da parte occidental en Altenbruch, Da orixe do nome Poitlangenteil, Os Strong Goos, A maldición do mendigo, Os trasnos xunto á lareira, A caveira no muíño de Warningsacker ou O vello en Westermoor
Eglantyne Jebb
Eglantyne Jebb, nada en Ellesmere, Shropshire, o 25 de agosto de 1876 e finada en Xenebra o 17 de decembro de 1928, foi unha activista reformista e fundadora da Save the Children. Escribiu o primeiro esbozo da Declaración Universal dos Dereitos do Neno, que eventualmente foi adoptado pola Liga das Nacións en 1924.
Traxectoria
Despois de estudar historia na Universidade de Oxford, Jebb formouse para ser mestra, mais despois dun ano de dar clases aos nenos, deuse conta de que esa non era a súa vocación. Non obstante, observou os efectos da pobreza na vida da infancia.
Cando volveu a Cambridge para coidar da súa nai, Eglantyne acabou traballando para a organización benéfica local, a Charity Organisation Society (COS), e mesmo levou a cabo investigacións en Cambridge. Nesta organización coñeceu a Florence Ada Keynes, secretaria da unidade local do COS, e tamén coñeceu a Margaret Keynes, a súa filla, coa que mantivo unha relación amorosa durante moitos anos, ata o matrimonio de Margaret cun home. A existencia ou non desta relación homoafectiva é o punto máis controvertido da biografía de Eglantyne.
En 1913, Eglantyne axudou a unha organización benéfica fundada polo seu cuñado Charlie Buxton e o seu irmán Noel Buxton para o Macedonian Relief Fund, unha organización benéfica creada para axudar os refuxiados da Segunda Guerra dos Balcáns. Regresou a Inglaterra uns meses antes da primeira guerra mundial, onde traballou no proxecto da súa irmá, onde importaban e traducían xornais estranxeiros, co fin de demostrar os verdadeiros efectos da guerra sobre os civís dos países inimigos.
Co colapso do Imperio Austro-Húngaro e do Imperio Alemán, quedou claro que a infancia destes países sufría cada vez máis pola comida. As irmás fundaron o Fight the Famine Council, un grupo para tratar de obrigar a Inglaterra a que puxese fin ao bloqueo naval contra os países e garantise o tráfico de barcos. Non obstante, o foco cambiou rapidamente coa fin da guerra. O grupo chamábase agora Save the Children Fund e recollía doazóns para prestar servizos de socorro ás vítimas da guerra. Co éxito da organización, Eglantyne e Dorothy lanzaron un capítulo internacional en Xenebra coa axuda do capítulo británico e do capítulo sueco.
Como as doazóns ao fondo caeron a principios dos anos 20, Eglantyne planificou e levou a cabo investigacións científicas e reunións con outras organizacións polo benestar infantil. O comunicado tamén serviu para promover o capítulo internacional de Save the Children, que non contou con tantos membros como o capítulo británico. A Declaración Universal dos Dereitos dos Nenos foi adoptada pola Sociedade de Nacións en 1924.
Despois de anos de sufrir un problema de tiroide, Eglantyne Jebb morreu nunha residencia de anciáns de Xenebra en 1928.
Provincia de Darién
Darién é unha das dez provincias de Panamá. A súa capital é a cidade de La Palma. Ten unha extensión de 11 896,5 km², sendo a máis extensa do país. Está situada no extremo oriental do país e limita ao norte coa provincia de Panamá e a comarca Guna Yala. Ao sur limita co océano Pacífico e a República de Colombia. Ao leste limita co departamento de Chocó na República de Colombia e ao oeste limita co Océano Pacífico e a Provincia de Panamá.
Toponimia
O significado de Darién orixínase na lingua falada polos indíxenas cueva, unha nación indíxena que foi exterminada polos conquistadores ao longo do século XVI. Precisamente do nome Tanel ou Tanela, río que desemboca na marxe esquerda do baixo Atrato. O río Tanela (o Aluka Tiwal dos nativos), españolizado e dexenerado pola pronuncia, quedou co nome de Darién. Con este nome designouse a rexión onde se asentaron e as diferentes comunidades indíxenas que alí estaban ou se estableceron. Posteriormente foi o nome co que se coñeceu o río Atrato. Cabe sinalar que o establecemento español Santa María la Antiga del Darién, primeira cidade fundada en Terra Firme tomou o seu nome deste río. Posteriormente denominouse con este nome a toda a rexión, e definiu os límites co Urabá.
Historia
miniatura|A provincia do Darién nun mapa de 1785. En 1508 a Coroa resolveu colonizar o chamado Reino de Terra Firme; a área escollida comprendía desde o cabo, ao oeste en América Central (nos actuais límites entre Nicaragua e Honduras), até o cabo de La Vela en Colombia, polo leste.
As provincias nas que se dividiu Terra Firme foron: Nova Andalucía, comprendida entre o río Atrato no golfo de Urabá e o cabo de La Vela, en Colombia; e a Gobernación de Veragua, que se estendía desde o río Atrato até o cabo Gracias a Dios en América Central. O Gobernador de Nova Andalucía foi Alonso de Ojeda e o Gobernador de Veragua foi Diego de Nicuesa, quen pasou a ser o Primeiro Gobernador do Istmo de Panamá, xa que a súa vertente norte estaba incluída na provincia baixo a súa xurisdición. Por outra banda, Diego de Nicuesa fundou o poboado de Nombre de Dios en 1510.
O bacharel Martín Fernández de Enciso fundou Santa María la Antigua del Darién, ao oeste do golfo de Urabá en setembro de 1510, por insinuación de Vasco Núñez de Balboa, quen coñecía esas terras por chegar a elas con Rodrigo de Bastidas. O 1 de setembro de 1513 Vasco Núñez de Balboa, exercendo como gobernador interino na rexión, decide explorar territorios cara ao sur, e logra atoparse co Mar do Sur con 190 españois e mil indíxenas. Logrou observar este océano o 25 de setembro de 1513 e tomou posesión do mesmo, o 29 de setembro dese ano, no Golfo de San Miguel.
A finais do século XVII houbo un proxecto colonizador escocés no istmo de Panamá, especificamente na baía de Caledonia (Darién), onde emerxe a figura do visionario William Paterson como eixo central da infrutuosa empresa. O intento colonizador da «Company of Scotland Trading to Africa and the Indies» enmárcase dentro do conflito de intereses entre España e as demais potencias europeas, a partir do século XVI como reacción ao Tratado de Tordesillas (1494). O 14 de xullo de 1698, Paterson partiu cunha expedición dunhas 1.200 persoas a bordo de cinco naves (Saint Andrew, Caledonia, Unicorn, Dolphin e Endeavour) desde Leith, Escocia. Os expedicionarios desembarcaron o 30 de outubro de 1698 na baía areosa de Anachucuna no norte do Darién e moi preto da chamada Illa de Ouro. Celebraron un “tratado de alianza e amizade” cun líder indíxena e fundaron na antiga Acla a colonia que denominaron Nova Caledonia. Resistiron unha forza española que tentou botalos. Con todo, o clima difícil e as condicións de insalubridade, propios desa rexión, rapidamente foron decimando os membros da expedición. En consecuencia, en xuño de 1699 os escoceses víronse obrigados a abandonar Nova Caledonia, a pesar das protestas de Patterson. Repregáronse en Xamaica.
Unha segunda expedición partiu de Escocia o 24 de setembro de 1699 do porto do río Clyde con catro barcos: o Rising Sun, o Hamilton, o Hope of Boroughstonness e o Company´s Hope. Tiña unha tripulación total de mil trescentos homes. O 30 de novembro de 1699 arribaron a salvo ao porto de Caledonia. Con todo, este novo intento atopou unha resistencia moito maior por parte das forzas españolas e víronse constantemente asediados e superados numericamente e sen apoio exterior até que, o 28 de marzo de 1700, solicitaron ao xefe militar español establecer as condicións para a rendición. miniatura|O Darién como [[Territorio do Darién|territorio nacional da República da Nova Granada en 1846.]] Durante a época de anexión á Gran Colombia, por Lei do 23 de xullo de 1824, o congreso de Colombia suprimiu a alcaldía maior do Darién e creou o "Cantón do Darién", incorporado á provincia de Panamá. Tras a disolución da Gran Colombia, o istmo de Panamá incorpórase á República da Nova Granada en 1831. En 1846 foi creado o Territorio nacional do Darién coa área do cantón antes mencionado, pero foi suprimido en 1850.
En 1855, ao establecerse o Estado Federal de Panamá, dividiuse o territorio panameño en departamentos e comarcas. Estableceuse entón a comarca do Darién, con Yaviza como capital; en 1890, a capitalidade trasladouse a Chepigana. Coa separación de Panamá de Colombia en 1903, Darién conservou o seu título de comarca.
Tras a separación de Panamá de Colombia, mediante a Lei Nº 22 do 27 de decembro de 1922 creouse a provincia de Darién, dividida en 2 distritos (Chepigana e Pinogana), tendo como capital a La Palma. Posteriormente, a Lei n.º 22 do 8 de novembro de 1983, crea a comarca Emberá de Darién, Gaceta Oficial n.º 19.976, do 17 de xaneiro de 1984 e o Decreto Executivo n.º 84 do 9 de abril de 1999, do Ministerio de Goberno e Xustiza, dita a Carta Orgánica Administrativa da comarca Emberá-Wounaan de Darién, na Gaceta Oficial n.º 23.776, do 16 de abril de 1999.
A comarca Kuna de Wargandi, foi creada mediante a Lei N°34, do 25 de xullo de 2000, nunha área xeográfica segregada dos distritos de Chepigana e Pinogana, na Provincia de Darién, cunha superficie de 77.500 hectáreas.
Aspecto físico
miniatura|Paisaxe da provincia do Darién, preto da cidade de La Palma. miniatura|Parques nacionais de Panamá. A provincia de Darién ocupa unha superficie de 11.896 km², unha área similar á da illa de Xamaica, que está constituída na súa parte central por unha planicie ondulada pola cal se atopan os vales dos ríos Chucunaque e Tuira, e está enmarcada polas áreas escarpadas das serras de San Blas, Bagre, Pirre, de Los Saltos e do Darién. Nesta última sitúase o Parque nacional Darién.
As montañas máis altas da Provincia de Darién son: Tacarcuna (2.280 m.s.n.m.), Piña (1.581 m.s.n.m.), Pirre (1.569 m.s.n.m.), Nique (1.550 m.s.n.m.), Chucantí (1.430 m.s.n.m.), Pavarandó, Armila, Tanela (1.415 m.s.n.m.), Sapo e Altos del Quía (1.361 m.s.n.m.)
En relación co país, o Darién ten o 8% das terras aptas para cultivos intensivos, o 60% aptas para pastos, cultivos permanentes e produción forestal, e o 25% para protección e reservas forestais. A vexetación natural dominante no Darién son os bosques, que segundo a altitude topográfica e o réxime pluvial clasifícanse en húmido tropical, moi húmido tropical e pluvial premontano.
Os límites da provincia de Darién son:
Clima
As precipitacións pluviais alcanzan de 1.700 a 2.000 mm anuais nas inmediacións da enseada de Garachiné, cun marcado período de seca entre os meses de xaneiro a abril (Clima Aw segundo Köppen). No entanto, nas zonas de pedemonte e vales do interior da provincia a precipitación pode superar os 8000 mm anuais e practicamente non hai estación seca (Clima Af segundo Köppen), enmarcada na rexión considerada das máis chuviosas do planeta. A temperatura varía segundo a altitude entre 17° e 35 °C. Os distintos tipos de chans e a súa aptitude de uso están principalmente asociados ás súas variacións topográficas e aos materiais xeolóxicos xeradores.
Hidrografía
Na rexión darienita as concas hidrográficas forman cursos de auga extensos e sedimentarios, vertendo as súas augas aos diferentes ríos por exemplo o Río Chucunaque (231 km) e o Tuira (230 km), que son ambos os máis longos e caudalosos de Panamá.
O sistema hidrográfico do Darién rexistra un marcado mínimo nos seus caudais durante o período marzo-abril, e un máximo no mes de novembro.
Actualmente, o uso dos recursos de auga limítase fundamentalmente á dotación de servizos de auga potable a 15 centros poboados. A falta de información detallada sobre topografía, hidrometeoroloxía e fluviometría non permite estimar o potencial hidroeléctrico nos ríos Pirre, Antadó, Tuira, Chico e Yape.
Goberno e política
A Constitución Política de Panamá de 1972, reformada polos Actos Reformatorios de 1978 e polo Acto Constitucional de 1983, presenta un goberno unitario, republicano, democrático e representativo. Están representados o tres Órganos do Estado, igual que nas outras provincias da República de Panamá.
División administrativa
A partir do 14 de febreiro de 2018, a provincia de Darién comprende tres distritos políticos-administrativos: Chepigana, Pinogana e Santa Fe,  divididos á súa vez en 26 correxementos:
Demografía
A poboación da provincia caracterízase por ser escasa, dispersa e heteroxénea, e está localizada en numerosos centros poboados pequenos vinculados aos cursos de auga. Rexístranse permanentemente fluxos migratorios moi significativos desde e cara á provincia.
En 1970 a poboación alcanzou un total de 22.685 habitantes, constituída principalmente por mulatos, negros, colombianos chocoanos, indíxenas e colonos provenientes doutras áreas de Panamá. Aproximadamente o 60% desta poboación atópase radicada en 523 centros poboados de menos de 500 habitantes cada un.
Para o ano 2000 o Censo de Poboación e Vivenda mostrou que a poboación darienita en maio dese ano era de 40.284 habitantes e había unhas 11.514 vivendas, distribuídas en 613 centros poboados.
Cultura
A poboación darienita está composta maiormente por indíxenas, afrodescendentes e colonos que migraron desde outras provincias (principalmente chiricanos, santeños, herreranos e veragüenses) en busca de boas terras e mellores oportunidades.
Os xéneros musicais e de baile que distinguen ao pobo darienita son de ascendencia africana como o bullerengue, a cumbia, o bunde e o tamborito. Cada un dos grupos humanos que emigraron a esta provincia loitan por conservar as súas raíces e manter os seus costumes e tradicións, pero a proximidade con Colombia e os medios radiais de colombianos, tenden a favorecer o gusto do darienita pola música popular de Colombia, especialmente polo Vallenato comercial.
É común a preparación de comidas como o guacho de mariscos, peixe e arroz con coco; tamén o serendengue entre outras. É tradicional unha especie de bebida feita con plátano cocido, que lle chaman "chocao".
É normal o uso de vestidos cosidos completamente a man na muller mentres que o home vístese igual ao home da cidade.
Podemos mencionar que os principais cultivos que se producen na provincia son: millo, arroz, plátano, banano, iuca, ñame e feixóns.
Outro sector importante é a da madeira, xa que se extraen madeiras preciosas (cedro, balsa, bálsamo, caoba, cocobolo etc.).
Patrimonio
Esta provincia é unha das máis extensas en canto a áreas boscosas e se esta dividendo en pobos, pero tamén posúe lugares e os máis mencionados son
Datas importantes da provincia
Algunhas das celebracións importantes desta provincia son:
Evaristo Rodríguez Rodríguez
Evaristo Rodríguez Rodríguez, finado en Monforte de Lemos en marzo de 1921, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Médico cirurxián especialista en xinecoloxía e obstetricia, discípulo de Maximino Teijeiro Fernández. En 1886 foi nomeado médico do cárcere do partido xudicial de Monforte e médico auxiliar da Compañía do Ferrocarril. Apoiado por Guillermo de Osma Scull, foi nomeado alcalde de Monforte de Lemos en xuño de 1909, tomando posesión a principios de xullo. Foi separado do cargo por Real Orde en novembro dese ano, nomeándo para substituilo a Tomás Somoza Caamaño. Volveu ser elixido alcalde ao ano seguinte, tomando posesión o 9 de abril de 1910. Permaneceu no cargo até 1918. Finou en Monforte de Lemos en marzo de 1921.
As Quintas, Liñarán, Sober
As Quintas é un lugar da parroquia de Liñarán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
O Pacio, Liñarán, Sober
O Pacio é un lugar da parroquia de Liñarán no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Peter Demens
Peter Demens (nado como Pyotr Alexeyevitch Dementyev, en Пётр Алексеевич Дементьев), nado o e finado o 21 de xaneiro de 1919,  foi un nobre ruso que migrou en 1881 aos EUA e converteuse en propietario ferroviario e un dos fundadores da cidade de St. Petersburg, Florida.
Primeiros anos
Pyotr A. Dementyev naceu nunha familia acomodada no raión Vesyegonsky, óblast de Tver, Rusia. Demens era un aristócrata ben formado e de ideas liberais, curmán entregue do Príncipe Romano, e capitán da Garda Imperial. O seu pai morreu cando era pequeno deixándolle dúas propiedades: unha preto da capital do tsar, San Petersburgo, e outra preto de Moscova. A súa nai morreu cando tiña 4 anos. Sábese que medrou nunha casa de pedra con serventes e converteuse no señor dos terreos da familia aos 17 anos. Recibiu formación como gardamontes mentres xestionaba as numerosas propiedades da familia, o que lle sería de grande utilidade no futuro.
Demens foi criado polo seu tío materno Anastassy Alexandrovich Kaliteevsky, mariscal do distrito nobre de Vesyegonsk, que se converteu no seu titor e en gardián das súas propiedades inmobiliarias. Cando tiña 10 anos foi enviado a San Petersburgo a estudar no Gymnasium Nº 3. Grazas ás súas boas notas Demens foi transferido á Primeira Escola Técnica, en San Petersburgo.
En 1867, converteuse en tenente de infantería da garda do tsar. Foi ascendendo de rango ata estar ao mando dos sentinelas do Palacio de Inverno e da casa do Príncipe herdeiro Alexandre. Catro anos máis tarde dimitiu e dedicouse a ser terratenente. Casou con Raisa Borisenko, que tamén era orfa e fora criada por familiares. Foi elixido mariscal da nobreza municipal e fíxose un escritor cun estilo directo e activo no seu goberno rural. É coñecido que Demens simpatizaba con líderes populistas e nunca tivo ideas radicais ou marxistas.
Comezou a falar abertamente do réxime tsarista e abandonou Rusia despois do asasinato do Tsar Alexandre II en 1881.
Nos Estados Unidos de América
En maio de 1881, "deixando atrás a súa familia, [Demens] chegou en barco a Nova York, coa esperanza da promesa americana de mobilidade e oportunidade". Dise que "pasou a viaxe polo mar a estudar un libro de texto de inglés". "Chegado a Nova York con 3 000 dólares para comezar unha nova vida, Demens embarcou para Florida" ("pasando un día en Nova York antes de coller un tren ao laranxal do seu curmán en Jacksonvillle"). Como daquela a terra en Jacksonville era cara para el, Demens colleu "un vapor terra adentro, onde agardaba gañar máis diñeiro".
Decidiu entrar no negocio da madeira ("investindo nun serradoiro e unha construtora en Longwood"), e en 1885 estaba a prover de travesas á compañía de vía estreita Orange Belt Railway. Cando a compañía non puido pagar as súas débedas Demens fíxose coa concesión. Como dono da compañía, Demens "[estendeu] as vías para unir Kissimmee con Jacksonville e Tampa Bay." (coa axuda de Hamilton Disston). Demens endebedouse para completar a liña e vendeuna en 1889 a Henry B. Plant, dono dos ferrocarís Plant System.
Demens co-fundou St. Petersburg con John Constantine Williams Sr. O 8 de xuño de 1888 o primeiro tren chegou á estación terminal do sur do Condado de Pinellas cun só pasaxeiro. O lugar non tiña nome oficial nin rúas ou beirarrúas. Despois de coller a palla máis curta Demen chamou ao lugar onde estaba a terminal St. Petersburg, como San Pertersburgo, na Rusia, onde pasara a metade da súa xuventude. Williams quería chamala Detroit, que máis tarde sería o nome do primeiro hotel da cidade.
Morte e legado
miniatura|O Demens-Tolstoy Estate en Alta Loma, California. Polo que se sabe, "os descendentes de Peter Demens agora viven en California e na Columbia Británica, [entre os que se atopan] un neto, Peter Demens Tolstoy (tamén sobriño neto do escritor Lev Tolstoy ); un bisneto, Greg Demens; e un tataraneto, Greg Demens."
O embarcadoiro Demens en St. Petersburg leva ese nome na súa honra.
En 1979 inaugurouse un monumento de granito en St. Petersburg na memoria do fundador da cidade.
Heinrich Lossow
miniatura|[[Bóreas e Oritía, 1880]] Heinrich Lossow, nado o 10 de marzo de 1843 en Múnic, Reino de Baviera, e finado o 19 de maio de 1897 en Schleissheim, Austria-Hungría, foi un pintor de xénero alemán e ilustrador. Foi un prolífico pornógrafo no seu tempo de lecer cun gusto especial polo analingus.
Traxectoria
O pai de Heinrich Lossow era Arnold Hermann Lossow, un escultor de Bremen. O seu pai mudouse a Múnic en 1820 para estudar con Ernst Mayer. En Múnic, Arnold Hermann Lossow casou e tivo tres fillos: Carl Lossow, en 1835; Friedrich Lossow, en 1837; e Heinrich Lossow, en 1843. Os tres mozos tiveron un gusto pola arte; Carl sería un pintor histórico, mentres que Friedrich sería un pintor de vida salvaxe. Heinrich sobreviviu a todos os seus fillos.
Ao principio aprendeu co seu pais pero máis tarde iría estudar con Karl Theodor von Piloty na Academia de Múnic de Belas Artes. Despois viaxou por Francia e Italia para perfeccionar a súa arte.
Foi ilustrador para editoriais de libros, incluído unha edición de As Mulleres Alegres de Windsor, de William Shakespeare.
Máis tarde foi curador no Palacio Schleissheim.
O Arroxó, Anllo, Sober
O Arroxó é un lugar da parroquia de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Juan Nóvoa
Traxectoria
Tipógrafo en Ourense. Afiliado ao Partido Comunista, foi redactor de La Zarpa e colaborador de El Soviet. Foi elixido secretario da Casa do Pobo de Ourense en 1931. Foi membro do Comité Executivo provincial do PCE de Ourense. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estivo agochado co seu irmán Manuel nunha especie de cova construída por eles no soto do edificio no número 37 da rúa Raíña Vitoria de Ourense. Descubertos, foron detidos o 6 de abril de 1937. Xulgado en Ourense por adhesión á rebelión, foi condenado a pena de morte, logo conmutada por cadea perpetua. Estivo preso no Reformatorio de Adultos de Ocaña, do que saíu en liberdade condicional en setembro de 1952.
John R. Sinnock
John Ray Sinnock, nado o 8 de xullo de 1888 en Raton, Novo México, e finado o 14 de maio de 1947 en Saten Island, Nova York, Foi un gravador e deseñador de moedas estadounidense, o oitavo en ocupar o posto de gravador xefe da Casa da Moeda dos Estados Unidos, entre 1925 e 1947.
Traxectoria
esquerda|miniatura|196x196px|Esbozos os [[Moeda de 10 centavos de dólar Roosevelt|10 centavos Roosvelt, realizados por John R. Sinnock. ]]
Sinnock trasladouse a Pensilvania para se formar en Métodos e Deseños Artísticos na Escola de Arte Industrial do Museo de Filadelfia (a actual Universidade das Artes), onde se graduou en 1913. Estes estudos conducírono á consecución do premio A. W. Mifflin.
Logo da súa graduación, axiña se deu a coñecer na comunidade artística de Filadelfia polos seus traballos, varios deles medallas con retratos de presidentes e personaxes célebres da época. Entre outras institucións, formou parte do Philadelphia Sketch Club e da Philadelphia Aliance.
Durante unha década, Sinnock dedicouse á docencia, tanto na súa universidade de orixe como na Case Estern Reserve University. En 1917 ingresou como gravador asistente na Ceca de Filadelfia, da United States Mint, da man do daquela gravador xefe, George T. Morgan, a quen sucedeu no posto en 1925 logo do falecemento deste.
Os dous traballos que fixeron máis popular a figura de John R. Sinnock foron as moedas de prata de 10 centavos (dime) co busto de Roosevelt (1946) e de medio dólar co busto de Franklin (1948), por seren estas de curso legal e estaren en circulación durante décadas. O reverso desta última moeda quedou inacabado polo falecemento de Sinnock e foi concluído polo seu sucesor como gravador xefe, Gilroy Roberts.
Nas ceracións de Sinnock aparecen adoito gravadas as súas iniciais JS. Este feito fixo xurdir nos Estados Unidos, logo da aparición da moeda de 10 centavos en 1946, a crenza popular de que as siglas correspondían ao nome do líder soviético Joseph Stalin e que se debían á infiltración dun axente soviético na casa da moeda, no marco da obsesión anticomunista imperante da época. Este rumor rexurdiu logo da aparición póstuma, en 1948, do medio dólar tamén deseñado por Sinnock.
miniatura|Placa co busto de Roosvelt, obra de Selma H. Burke|175x175px Outra controversia suscitada arredor da moeda de 10 centavos foi a acusación de que Sinnock copiara o busto de perfil do presidente Roosvelt dun baixorrelevo de bronce creado pola escultora Selma H. Burke. Sinnock Negou sempre tal acusación.
Ao traballo de John Sinnock débense tamén outras diversas moedas conmemorativas dos Estados Unidos e algunhas medallas e condecoracións militares (nalgunhas ocasións sobre deseños alleos), como a Purple Heart (1932), a Merchant Marine Victory Medal (1946) ou a Yangtze Service Medal (1930), entre outras.
Logo do seu falecemento en 1947, parte dos seus bosquexos, utensilios, traballos, etc., forman parte do Museo de Luxemburgo, en París, da American Numismatic Society, en Nova York, e da Colección Numismática Nacional dos EEUU, en Washington.
Aña
miniatura|Cantos de traballo en Galiza.|360x360pxA aña, ou añas, son cantos de traballo asociados ás labradas veciñais da terras para a sementeira do millo. Musicalmente acompáñanse do ritmo obtido polo bater das pedras nos sachos.
Características
miniatura|[[Cantareiras cos legóns]]O costume das labradas chegou até os anos setenta do século XX nas comarcas galegas do Condado e da Paradanta, e consta a súa existencia en Boqueixón, na Terra de Montes e na Serra do Suído.
Durante estes traballos de axuda mutua, dividíanse as tarefas manuais entre dous bandos de labregas que competían por rematar primeiro a súa parte. As vencedoras gañaban o dereito a "botala aña", isto é, iniciar unha serie de cantigas sarcásticas dedicados ás perdedoras, mentres se acompañaban da música producida polo bater das pedras nas ferramentas de labranza.
O nome de aña, cría femia da ovella, emprégase neste caso como sinónimo de animal ruín con poucas posibilidade de supervivencia, e dáselle o sentido de premio aldraxante para o bando derrotado. De feito, na temática das cantigas empregadas nas añas, abundan as referencias ao animal e a súa familia.
Nalgunhas zonas era tradición tamén que as vencedoras, que labraban un dos cabeceiros da leira enviasen un ramallo espetado no arado aos do cabeceiro perdedor. Entregado este ramo bailábase con el que, por extensión, recibe tamén o nome de aña.
A asociación cultural Trépia de Pontevedra organiza desde o ano 2010 a "aña urbana", un encontro arredor dos bailes e cantares vencellado ao ciclo das labradas.
Gästrikland
Gästrikland é unha provincia histórica de Suecia (landskap) no sur da rexión de Norrland. Limita ao leste co golfo de Botnia, ao sueste con Uppland, ao sur con Västmanland, ao oeste con Dalarna e ao norte con Hälsingland.
A princesa Madeleine ostenta o título de duquesa de Gästrikland, tamén de Hälsingland. A meirande parte do landskap inclúese, xunto coa meirande parte de Hälsingland e unha pequena parte do norte de Dalarna, no condado de Gävleborg. Unha pequena parte ao sueste da provincia pertence ao concello de Tierps, no condado de Uppsala, e un anaco pequeno no noroeste do concello de Heby, no mesmo condado, pertence a Gästrikland. Os municipios do landskap de Gästrikland son Gävle, Sandviken, Hofors e case todo o concello de Ockelbo. Gästrikland pertencía a Svealand antes da introdución dos condados no ano 1634.
Prehistoria
A pesar de que o sur de Gästrikland se caracteriza por unha boa área de cultivo, a provincia diferénciase das veciñas Hälsingland e Uppland no sentido de que faltan rastros de cultivos e asentamentos da época anterior ao nacemento de Cristo. Isto pode deberse probablemente a que quedaron ocultos por cultivos posteriores no mesmo sitio. A industria da zona, ata o período das grandes migracións inclusive, baseábase principalmente no pastoreo de renos a pequena escala e á caza de alces para as necesidades domésticas.
O barco coñecido como Björkebåten, atopado na parroquia de Hille, data do ano 400 d.C. O túmulo máis grande da provincia é Axmarhögen, na parroquia de Hamrånge.
No landskap atopáronse tamén varias pedras rúnicas da era viquinga.
Idade Media
Gästrikland aparece mencionada por primeira vez en fontes históricas en 1253 co nome de Gestrikalandia. Segundo a Crónica de Eric, o pretendente ao trono Holmger Knutsson fuxiu a Gästrikland despois da batalla de Sparrsätra en 1247, onde foi capturado e executado.
Nun rexisto de recadación de impostos da igrexa para a chamada sexårsgärden (un diezmo para as cruzadas) do ano 1314 inclúese a Gästrikland como provincia (härad ou hundare) en Tiundaland, comprendendo as parroquias de Valbo (con anexo), Hamrånge, Ockelbo, Ovansjö (con anexo), Färnebo (Österfärnebo), Torsåker e Hedesunda.
Gästrikland era en 1314 unha provincia en Tiundaland (parte da actual Uppland) así como, por exemplo, Vendel, Oland, Bälinge, Ulleråker e non se contaban entón como unha propia folkland.
O rei Magnus Ericson escribiu unha carta en 1331 aos habitantes de Tiundaland, Attundaland, Fjärdhundraland, Roden e Gästrikland, polo que nese momento contábase Gästrikland como unha área separada. Porén, ata o século XVII Gästrikland pertenceu ao distrito xudicial (lagsaga) de Uppsala, momento no que se transferíu de Västernorrland e se converteu en parte do condado de Västernorrland. miniatura|Mapa da provincia de 1789
O cabaleiro Magnus Gislesson, da granxa de Aspnäs en Östervåla, anunciou en 1370 a todos os habitantes de Gästrikland que nomeou a Olof Nilsson como xefe de distrito na parroquia de Bro, en Nora, e pedíulles que o obedecesen a el e a ninguén máis.
A cidade máis antiga de Norrland é Gävle (que non chegou a contarse dentro da rexión ata o século XVI). A localidade recibiu os seus privilexios de cidade en 1446, pero comezou a ser mencionada como cidade xa en 1413. A cidade floreceu na Idade Media como o porto de exportacións de Bergslagen, e os pescadores de Gävle percaron esturións durante moito tempo en gran parte da costa de Norrland.
Idade Moderna
Os únicos castelos de Norrland antes da industrialización eran o castelo de Gävle (un castelo Vasa construído entre 1583 e 1593) e a casa señorial de Gysinge (que orixinalmente era un castelo de madeira carolinxio construído na década de 1750).
Os mineiros de Gästrikland conseguiron os seus primeiros privilexios de mineiría en 1374. No ano 1542 había seis forxas en Gästrikland, dúas na parroquia de Torsåker e catro en Ovansjö.
Os mineiros de conseguiron osseus primeiros privilexios de mineiría en 1374. No ano 1542 había seis forxas en Gästrikland, dúas na parroquia de Torsåker e catro en Ovansjö. A primeira forxa que obtivo privilexios en Gästrikland foi Järbo, no presente concello de Sandviken, no ano 1637. No século XIX apareceron grandes funcións onde ontes estaban as vellas forxas, como as de Hofors, Forsbacka e Sandviken. A cidade industrial de Sandviken fundouse en 1862 cando comezou a construírse a fundición, e a localidade recibiu os dereitos de cidade en 1942.
Xeografía
Gästrikland é na súa meirande parte unha provincia cha con algunhas pequenas elevacións. No sur e no leste hai unha parte de terra cultivada, pero o bosque domina a paisaxe da provincia, especialmente no oeste e no norte. A zona de bosque do norte de Gästrikland chámase Ödmården. O landskap é rico en lagos, sendo o máis grande o Storsjön. O curso de auga máis grande de Gästrikland é o Dalälven, que flúe a través da provincia no sur, formando alí unha serie de grandes lagos. O segundo curso de auga máis grande é o Gavleån cos seus afluentes. Outros cursos de auga importantes son o Testeboån e o Hamrångeån.
Bouzas, Anllo, Sober
Bouzas é un lugar da parroquia de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Cordeilinos
A dos cordeilinos (Chordeilinae) é unha das tres subfamilias de aves da orde dos caprimulxiformes nas que, segundo algúns autores, se subdivide a familia dos caprimúlxidos.
Clasificación
Os cordeilinos comprenden catro xéneros con 10 especies:
Símbolos de Galicia
Os símbolos nacionais de Galicia son símbolos que se usan para representar a Galicia, reflectindo diferentes aspectos da súa cultura e historia. Os tres símbolos oficiais de Galicia son a bandeira, o escudo e o himno, e como símbolos institucionais están regulados pola Lei de símbolos de Galicia promulgada o 29 de maio de 1984, sendo empregados oficialmente pola Xunta de Galicia.
AC-214
A AC-214 é unha estrada convencional pertencente á rede primaria complementaria da Xunta de Galicia. Discorre polos concellos de Bergondo e Cambre, na provincia da Coruña. Conecta Guísamo (Bergondo) con Sigrás (Cambre), atravesando as parroquias de Cecebre, Pravio e a propia vila de Cambre. Ten unha distancia de 9,3 km.
Percorrido
Nace na estrada N-6 arredor do km 579,5 no lugar de Sobre a Igrexa en Guísamo (Bergondo), para dirixirse cara a Baldomir. A continuación entra no concello de Cambre polo lugar de Aldea de Arriba en Cecebre, atravesando os lugares da Mota, Fraís e O Volteiro nesta mesma parroquia. Entra en Pravio no lugar de Catro Camiños, nunha intersección coa estrada secundaria AC-221 e tras pasar baixo a AP-9 atravesa os lugares de San Bartolomeu (onde se atopa a igrexa parroquial de San Xoán de Pravio) e Os Fabás. A continuación entra na parroquia de Cambre ao longo da rúa Castellana e atravesando o núcleo da vila. Neste punto parten varias estradas como a DP-1704 (cara a Carral), a DP-1702 (dirección Pontido, Sigrás) e a DP-1706 (cara ao Temple). A vía segue pola rúa Amil en dirección á Telva en Sigrás, pasando baixo a vía férrea (liña León–A Coruña) e sobre o río Mero, tras o cal crúzase coa estrada secundaria AC-213. Nesta última parroquia continúa polo lugar da Xira ata a Pena, onde remata na estrada N-550 arredor do km 9,5.
Juan Barja de Quiroga
Juan Barja de Quiroga, nado na Coruña en setembro de 1897 e finado na provincia de Teruel o 1 de xaneiro de 1938, foi un militar e avogado galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Barja Cerdeira. Ingresou na Academia de Toledo con 14 anos. En 1917 ingresou na Escola Superior de Guerra. Participou na guerra de África e en 1927 foi xefe de Estado Maior do xeneral Mola. Foi retirado pola Lei Azaña. A finais de 1931 asinou o manifesto fundacional da Coalición Regional de Derechas Democráticas. Durante a República licenciouse en Dereito. Colaborou na revista Acción Española a partir de 1933. Foi profesor mercantil e directivo da Caixa de Aforros, Delegado Rexional de Acción Católica en Galicia, e propagandista agrario, chegando a ser secretario da Federación Católico Agraria da Coruña, e profesor do Centro de Estudios Sociales. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 organizou e mandou a Bandera Legionaria Gallega. Unha vez disolta a Bandera en novembro, incorporouse en decembro ao cuartel xeneral do exército do Norte, ás ordes do xeneral Mola, con destino á fronte de Bilbao. Morreu no cerco de Teruel o 1 de xaneiro de 1938. Foi soterrado na Coruña.
Vida persoal
Casou con María Josefa Paz Losada en 1923, e foi pai de Juan Manuel, María Cruz, José María, María de los Dolores, Margarita e María Josefa Barja de Quiroga Paz.
António Nobre
António Pereira Nobre, nado no Porto o 16 de agosto de 1867 e finado na Foz do Douro o 18 de marzo de 1900, máis coñecido como António Nobre, foi un poeta portugués cuxa obra se insere nas correntes ultra-romántica, simbolista, decadentista e saudosista (interesada no rexurdir dos valores patrios) da xeración finisecular do século XIX portugués. A súa principal obra, Só (París, 1892), está marcada pola lamentación e a nostalxia, imbuída de subxectivismo, mais simultaneamente suavizada pola presenza dun fío de auto-ironía e coa rotura coa estrutura formal do xénero poético en que se insere, traducida na utilización do discurso coloquial e na diversificación estrófica e rítmica dos poemas. A pesar de que a súa produción poética mostra unha clara influencia de Almeida Garrett e de Júlio Dinis, ela insérese decididamente no canon do simbolismo francés. A súa principal contribución para o simbolismo lusófono foi a introdución da alternáncia entre o vocabulário refinado dos simbolistas e outro máis coloquial, reflexo da súa infancia xunto do pobo norteño. Faleceu con só 32 anos de idade, tras unha prolongada loita contra a tuberculose pulmonar.
Biografía
António Nobre naceu na cidade do Porto o 16 de agosto de 1867, nunha familia con recursos que residía na Rúa de Santa Catarina, 467-469, na época de seu nacemento. Seu pai era natural de Borba de Godim (Lixa), tendo aí vivido durante sete anos. Pasou a infancia en Tras-os-Montes, na Póvoa de Varzim, Leça de Palmeira e na Lixa. En 1888 matriculouse no curso de Dereito da Universidade de Coímbra, mais non se inseriu na vida estudantil coimbrá, suspendendo por dúas veces. Optou entón por partir, en 1890, para París onde estudou na Escola Libre de Ciencias Políticas (École Libre des Sciences Politiques, de Émile Boutmy), licenciándose en Ciencias Políticas o ano de 1895. Durante a súa permanencia en Francia familiarizouse coas novas tendencias da poesía do seu tempo, adheríndose ao simbolismo. Foi tamén en París que contactou con Eça de Queirós, na altura cónsul de Portugal naquela cidade, e escribiu a maior parte dos poemas que virían a constituír a colectánea Só, que publicaría naquela cidade en 1892.
O Cabarco, Anllo, Sober
O Cabarco é un lugar da parroquia de Anllo no concello lugués de Sober na comarca da Terra de Lemos.
Gustave Schlumberger
Gustave-Léon Schlumberger, nado en Guebwiller, Alsacia, o 17 de outubro de 1844 e finado en París o 9 de maio de 1929, foi un médico, arqueólogo, historiador e numismático francés especializado na época das Cruzadas e do Imperio Bizantino.
António Nobre
Biografía
O libro de poesía Só, que sería a súa única obra publicada en vida, constitúe un dos marcos da poesía portuguesa do século XIX. Esta obra sería, aínda en vida, reeditada en Lisboa, con variantes, lanzando definitivamente o poeta no medio cultural portugués. Aparecida nun período en que o simbolismo era a corrente dominante na poesía portuguesa coeva, Só diferénciase dos canons dominantes desta corrente, o que poderá explicar as críticas pouco lisonxjeiras con que a obra foi inicialmente recibida en Portugal. A pesar dese acollemento, a obra de António Nobre tivo como mérito, xuntamente con Cesário Verde, Guerra Junqueiro, Antero de Quental, entre outros, de influenciar decisivamente o modernismo portugués e tornar a escrita simbolista máis coloquial e leve.
Gustave Schlumberger
A súa obra Numismatique de l’Orient latin (1878-1882) segue a ser considerada como o traballo de referencia acerca das moedas das Cruzadas.
Primeiros anos e formación médica
Gustave Schlumberguer naceu o 17 de outubro de 1844 no castelo de Guebwiller, fillo dun industrial de éxito. Na súa infancia trasladouse coa súa familia a Pau, por mor dunha doenza do seu pai.
Chibis
miniatura|O astronauta [[Aleksandr Kaleri ao lado dun traxe Chibi na Estación Espacial Internacional.]]
Chibis é un tipo de traxe ruso usado en voos espaciais para redistribuir os líquidos no corpo dos astronautas sometidos a ingravidez.
Características
Ao comezo da carreira espacial descubriuse que en ingravidez o sangue e resto de fluídos (linfa, auga) no corpo humano tende a acumularse na parte superior, a diferenza de na superficie terrestre, onde a gravedade tende a mantelos na parte inferior do corpo. Esta redistribución de líquidos causa que o corpo dos astronautas aumente de volume e soporte maior presión na parte do torso e da cabeza, producindo inchazón na face e potencias problemas cardiovasculares, así como problemas na visión.
Para estudar e resolver o problema da redistribución de fluídos no corpo humano en ingravidez, a Unión Soviética desenvolveu o traxe Chibis. O traxe usouse por primeira vez na estación espacial Saliut 1 e síguese usando na Estación Espacial Internacional. O traxe está composto por unha parte na que o astronauta introduce as súas pernas e unhas cintas que se pasan polo hombreiro para suxetalo. As pernas do traxe van a unha bomba de baleiro que crea unha presión que produce que os fluídos se redistribúan cara a parte inferior do corpo como ocorrería na superficie terrestre, contrarrestrando os efectos da ingravidez e permitindo estudar os dos fluídos nunha e outra situación. O traxe úsas tamén como parte das actividades previas ao regreso dos astronautas á Terra tras voos de longa duración.
António Nobre
Biografía
No seu regreso a Portugal decidiu enveredar pola carreira diplomática, participando, sen éxito, nun concurso para cónsul. Non obstante adoece con tuberculose pulmonar, doenza que o obriga a ocupar o resto dos seus días en viaxes entre sanatorios na Suíza, na Madeira, pasando por Nova York, polas aforas de Lisboa, pola entón chamada estancia do Seixoso (na Lixa) e pola casa da familia no Seixo, procurando en balde na mudanza de clima o remedio para o seu mal.
Vítima da tuberculose pulmonar, faleceu na Foz do Douro, o 18 de marzo de 1900, con só 32 anos de idade, na casa de seu irmán Augusto Nobre, reputado biólogo e profesor da Universidade do Porto.
Deixou inédita a maioría da súa obra poética. A pesar da morte prematura, e de só publicar en vida unha obra, a colectánea Só, António Nobre influenciou grandes nomes do modernismo portugués, como Fernando Pessoa, Mário de Sá-Carneiro, Alfredo Pedro Guisado e Florbela Espanca, deixando unha marca indelébel na literatura lusófona.
Foi sepultado no Cemiterio do Prado do Repouso construído en 1907 polo irmán Augusto Nobre, mais o corpo do poeta foi posteriormente trasladado en 1946 para o cemiterio de Leça da Palmeira, localidade onde crecera.
Obra
En vida, António Nobre publicou nada máis a colectánea Só, saída ao público en París o ano de 1892. Deixou con todo un conxunto de inéditos, que foron publicados postumamente, en colaboración dispersa por diversos periódicos.
Véxase tamén
=== Bibliografía ===
Gustave Schlumberger
Primeiros anos e formación médica
En Pau cursou o ensino secundario, xunto co seu irmán. Neses anos foi cando comezou a interesarse polas moedas antigas e iniciou unha incipiente colección, sendo aínda un neno.
En 1863 trasladouse a París para comezar os seus estudos de Medicina, máis por satisfacer o seu pai que por interese propio. Dous anos máis tarde ingresou como residente no servizo do doutor Alfred Velpeau no Hospital da Caridade de París, mais as complicacións dunhas febres Tifoides en 1866 e unha posterior flebite motivaron unha longa baixa laboral, que Schlumberger aproveitou para viaxar a Italia e logo pasar unha tempada repóndose en Eaux-Bonnes.
Na guerra franco-prusiana declarada en 1870, serviu como sanitario e, cando esta acabou, regresou a París en 1871 para concluír a súa formación médica, e alí doutorouse cunha tese acerca da erisipela de farinxe e as vías respiratorias.