cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia do Ilves Naiset
Época dourada
Logo de catro anos consecutivos alzándose como campión, o equipo de Tampere tivo que conformarse coa prata na tempada 1988-89. A pesar de non perder ningún partido e ser o equipo máis goleador con 106 goles, logrando as vitorias máis avultadas (24-0 e 0-19 ao Sport), e o segundo menos goleado con 18 goles en contra, só superado polo EVU Vantaa (11 goles en contra), O Ilves e o EVU finalizaron cos mesmos puntos a liga (25), polo que o vencedor decidiuse nunha final entre ambos os equipos. Logo de empatar no primeiro terzo da final (0-0), o Ilves impúxose no segundo (3-1), mais a reacción do equipo de Vantaa no derradeiro período levou o partido á prórroga, e finalmente na quenda de penaltis o ouro decidiuse a favor do EVU. Ese ano o equipo volveu estar liderado por Marianne Ihalainen, que conseguiu 30 puntos (19+11), os mesmos números que Anne Haanpää, sendo a segunda e terceira máximas puntuadoras da liga por detrás da xogadora do EVU Liisa Karikoski (33, 21+12); salientou tamén a figura de Tiia Reima, que cos seus 20 goles foi a máxima goleadora do equipo. En agosto de 1989 inaugurouse o Tesoman jäähalli, un pavillón con capacidade para 800 persoas, que pasou a converterse na casa do Ilves. miniatura|250px|O [[Tesoman jäähalli converteuse na casa do Ilves Naiset logo da súa finalización en 1989. Na imaxe o seu interior logo da remodelación de 2017.]] Na tempada 1989-90, na que participaron sete equipos que disputaron un total de 12 partidos de liga regular, introducíronse os play-offs, consistentes en dúas roldas: semifinais e finais, coa disputa dun partido pola medalla de bronce entre os equipos perdedores das semifinais. O Ilves, liderado novamente por Ihalainen (máxima puntuadora, goleadora e asistente da liga regular) e Haanpää (segunda máxima puntuadora da liga regular), foi un ano máis o equipo máis goleador con 105 goles e protagonizou as maiores goleadas (16-0 e 0-14 fronte ás Tiikerit de Hämeenlinna, e 2-14 fronte ao SaiPa), con todo, as derrotas fronte ás Shakers de Kerava na casa (2-3) e en Vantaa fronte ao EVU (1-0) relegaron o equipo á segunda posición da liga regular cun punto menos que o EVU. Nas semifinais o Ilves eliminou de xeito cómodo ás Shakers sen encaixar ningún gol (3-0 e 0-7), disputándose así o campionato fronte ao EVU por segundo ano consecutivo. No primeiro partido, disputado en Vantaa, as linces impuxéronse de xeito cómodo (0-5), o que lles permitía proclamarse campioas no segundo partido, que se disputaría en Tampere. Finalmente o equipo de Tampere acabou impoñéndose tamén como local (4-1) e conseguiu o seu quinto título en oito anos, desquitándose así da derrota na tempada anterior fronte ao EVU no partido decisivo. Nas series polo título salientaron especialmente as figuras de Marika Lehtimäki, quen se converteu na máxima puntuadora do equipo (6, 1+5), e Tiia Reima, que con cinco goles foi xunto con Ihalainen (4 goles) o referente do equipo de cara á portería. Ese ano, con todo, produciuse o descenso por motivos económicos do que fora o segundo equipo feminino de Tampere, o Ilves-Kiekko.
A tempada seguinte viu a chegada de Kimmo Leinonen á administración do equipo, e con el un novo campionato, o sexto na historia do equipo e segundo de xeito consecutivo. Logo da disputa dos 12 partidos da liga regular, o Ilves finalizou na primeira posición da clasificación contando todos os seus partidos por vitorias e sendo o equipo máis goleador (87 goles a favor) e o menos goleado (12 goles en contra), ademais rexistrou a maior goleada da tempada logo de gañar 14-0 na casa fronte ao KalPa. Logo de desfacerse nas semifinais das Ässät de Pori, o Ilves enfrontouse nas finais ao Shakers, segundo clasificado da liga regular, ao que derrotou en dous partidos (4-2 en Tampere e 3-4 en Kerava logo de finalizar o tempo regulamentario). Un ano máis Ihalainen liderou o equipo en puntos e goles, e foi a segunda máxima puntuadora da liga regular con 23 puntos (cinco menos que a xogadora das Shakers Johanna Ikonen, e a máxima puntuadora e goleadora (neste apartado empatada coa súa compañeira Tiia Reima) dos play-offs. Seis das once máximas puntuadoras das series polo título eran xogadoras do Ilves, e sete xogadoras do equipo foron seleccionadas para xogar ese ano no combinado nacional.
O equipo seguiu alzando o título dous anos máis. Na tempada 1991-92, o equipo liderado por xogadoras como Anne Nurmi (23+8 para un total de 31 puntos), Marika Lehtimäki (29, 18+11), Tiia Reima (28, 20+8), Marianne Ihalainen (28, 9+19), finalizou na primeira posición da táboa cedendo tan só dous empates en 14 partidos cun rexistro de 114 goles a favor por seis en contra. Deste xeito o equipo dirixido por Kimmo Leinonen clasificouse para os play-offs, nos que alcanzou a final na que se impuxo ás Keravan Shakers para alzar por terceiro ano consecutivo o campionato finlandés.
A tempada 1992-93, con Markku Hannunkivi no banco, puxo punto e final á mellor etapa do club de Tampere, xa que o Ilves pasou os 12 anos seguintes sen conseguir ningún campionato, principalmente polo ascenso do Espoo Blues, que se acabaría convertendo no gran dominador dos primeiros anos do século XXI con sete títulos consecutivos entre 1999 e 2005. Esa tempada as linces finalizaron a liga regular na segunda posición por detrás das Shakers, que sumaron un punto máis na clasificación. Con todo, na final conseguiron impoñerse ao equipo de Kerava e así alzarse co seu cuarto campionato consecutivo.
O final dunha era
Nas tempadas 1993-94 e 1994-95 a loita polo campionato entre o Ilves e as Shakers continuou. En 1994 chegaron Petteri Linna e Jarmo Nurmi ao banco do Ilves, no que permaneceron dúas tempadas. Ese ano as xogadoras de Tampere clasificáronse para o grupo final na primeira fase da liga logo de rematar na terceira posición por detrás das Shakers e o Kiekko-Espoo. O mesmo posto ocupou na fase final, co que se clasificou para os play-offs. Logo de derrotar ao Kiekko-Espoo nas semifinais, o Ilves disputou a final un ano máis fronte ás xogadoras de Kerava, mais desta volta as do lince tiveron que conformarse coa medalla de prata. Ese ano o equipo estivo liderado por Tiia Reima, que sumou 56 goles e 29 asistencias para un total de 85 puntos, só superada pola xogadora do Shakers Riikka Sallinen, que sumou un total de 129 puntos (73+56).
O mesmo resultado conseguiu o equipo na tempada seguinte, cando logo de finalizar na segunda posición tanto na primeira como na segunda fase, o equipo eliminou nas semifinais dos play-offs ao KalPa, polo que volveuse enfrontar ás Shakers nas finais e colleitou unha nova medalla de prata. Esa tempada Sari Fisk liderou a liga tanto en goles (32) como en puntos (58), Marika Lehtimäki volveu ter un papel destacado no equipo con 49 puntos (21+28), así como Marianne Ihalainen, que cos seus 23 goles foi a segunda máxima goleadora do Ilves.
Nas dúas seguintes tempadas o equipo de Tampere non conseguiu clasificarse para os play-offs. A pesar de finalizar na cuarta posición a primeira fase de competición na tempada 1995-96, tendo dúas vitorias máis que as quintas clasificadas (Kiekko-Espoo), a mala liga regular do Ilves levou o equipo á quinta praza, superado nunha vitoria polas xogadoras de Espoo. A mesma historia repetiuse un ano despois, co equipo finalizando a primeira fase na terceira posición, e caendo na liga regular ata a quinta posición, véndose superadas polas Shakers e as Kärpät, estas últimas logo de realizar unha gran liga regular na que só perderon un partido.
Logo de dous anos sen loitar polo título, o Ilves experimentou unha mellora na tempada 1997-98 da man de Antti Kallioinen e Ville Tolvanen no banco. A vella garda, con Tiia Reima, Sari Fisk e Marianne Ihalainen seguiu liderando o equipo, que finalizou a primeira fase e a liga regular na terceira posición, o que lle permitiu disputar de novo os play-offs. Logo de caer nas semifinais fronte ás Kärpät, o equipo tivo que disputar o partido polo bronce fronte ao Kiekko-Espoo, que tan só perderan catro partidos antes da disputa das series. Finalmente as xogadoras de Tampere caeron na final de consolación, sumando deste xeito un ano máis sen conseguir ningunha medalla.
En 1999 volveron as medallas ao club de Tampere. A pesar da distancia entre o Ilves, cuarto clasificado, e os tres primeiros equipos da táboa (as Blues, as Kärpät e o JYP), as xogadoras dirixidas por Kallioinen e Tolvanen impuxéronse ás Kärpät no partido polo bronce. Antes do inicio da tempada seguinte produciuise unha mudanza no banco do Ilves, que contratou a Tapio Koho como novo adestrador xefe. O equipo conseguiría o mesmo resultado da tampada precedente, cando malia finalizar na primeira fase da competición sendo o equipo menos goleado con tan só 24 goles en contra, e finalizar na mesma posición na liga regular, caeu nas semifinais contra as Kärpät nunha serie moi disputada que tivo que ir ao quinto encontro, no que as de Oulu conseguiron imporse pola mínima (1-2), e tivo que xogar o partido polo bronce fronte ao JYP, ao que se impuxo por un claro 10-2. O Ilves seguiu confiando en xogadoras veteranas como Ihalainen e Reima, se ben a xogadora máis destacada de cara á portería foi Katja Riipi (24 goles, 10 máis que a segunda máxima realizadora, Mari Saarinen), que se incorporara ese mesmo ano ao equipo procedente de Kärpät, mentres que Ihalainen liderou o equipo en asistencias.
Na tempada 2000-01 o equipo empeorou o seu rexistro ao sumar 17 puntos, con sete vitorias, tres empates e catro derrotas, finalizando na cuarta e última posición para disputar a fase final, por detrás das Blues, as Kärpät e o IHK. As xogadoras dirixidas por Tapio Koho melloraron no grupo final, acadando un rexistro de 13 vitorias, 4 empates e nove derrotas para un total de 30 puntos, dous menos que as segundas clasificadas, as Kärpät. Ilves conseguiu desete xeito unha nova medalla de bronce, a terceira consecutiva, en boa parte grazas ao labor de Sari Fisk, que rexistrou (28+16), aínda que unha vez máis foi Ihalainen a máxima asistente do equipo con 21 asistencias. Ao finalizar a tempada, Marianne Ihalainen retirouse da práctica do hóckey sobre xeo logo de 19 anos, toda a súa carreira, no Ilves, sendo unha das debutantes na primeira edición da Naisten SM-sarja na tempada 1982-83.
Con todo, foi na tempada seguinte cando o equipo tivo os seus peores rexistros, xa que por primeira vez na súa historia encaixou máis goles dos que anotou, tanto na primeira fase como no grupo final. Ademais o Ilves non conseguiu máis que dúas vitorias en 12 partidos, sendo o segundo peor equipo dos sete que tomaron parte nesta fase da liga, superando tan só as K-Kissat de Vantaa, que tan só gañou un encontro, e non conseguiu gañar ás súas veciñas do Tappara ningún dos dous partidos que disputaron. Grazas aos seus cinco empates, o Ilves clasificouse na cuarta e última posición para disputar o grupo final, no que mellorou lixeiramente e puido superar na clasificación ao Jyväskylä HC. A terceira posición conseguida no grupo final fixo que as linces se cruzasen nos cuartos de final co Tappara, segundas clasificadas no grupo de promoción/descenso. As linces conseguiron superar as xogadoras do Tappara en dous partidos (ambos por 4-2), polo que se enfrontaron nas semifinais ao IHK. A pesar de que as de Tampere conseguiron gañar o primeiro partido en Helsinqui, as xogadoras do IHK déronlle a volta á eliminatoria gañando os dous partidos seguintes e logo da vitoria do Ilves en Tampere a serie decidiuse no definitivo quinto encontro a favor das xogadoras da capital (4-2). No partido pola medalla de bronce o Ilves non puido superar as Kärpät, quedando sen medalla por primeira vez en tres anos.
Logo dun ano afastada do hóckey sobre xeo, Marianne Ihalainen volveu ao equipo para a tempada 2002-03, desta volta como adestradora, cargo no que permanecería ata 2006. O Ilves mellorou os seus rexistros respecto da tempada precedente, conseguindo oito vitorias e un empate en 14 encontros e 68 goles a favor por 34 en contra na primeira fase, na que se clasificou na cuarta posición cos mesmos puntos que as Kärpät, que foron terceiras. Logo da segunda fase o equipo finalizou na mesma posición, polo que as xogadoras de Ihalainen cruzáronse nos cuartos de final co Tappara, que finalizara na quinta posición. A pesar da traballada vitoria no primeiro partido (3-2), o Ilves non tivo problemas para superar no segundo partido as súas veciñas (2-9) e pasar ás semifinais fronte ás Blues. Logo de gañar o primeiro partido en Espoo na prórroga, o equipo encaixou dúas derrotas, a primeira delas na casa, e quedou fora da carreira pola Aurora Borealis Malja. No partido polo bronce enfrontáronse ao IHK, que finalizara na segunda posición tanto a primeira como a segunda fase, e que derrotara sempre o equipo de Tampere, contra o que mesmo conseguira unha contundente vitoria por 11-3 na novena xornada da primeira fase. Con todo, o Ilves impúxose no xeo da capital (4-0) e conseguiu unha nova medalla de bronce.
A progresión do equipo continuou nas tempadas seguintes, conseguindo dúas pratas e un campionato nas seguintes tres tempadas. Na tempada 2003-04 finalizou a liga regular na segunda posición por detrás das Espoo Blues con 16 vitorias en 24 partidos e unha diferenza de goles de +72, polo que o equipo se clasificou directamente para as semifinais, onde se derrotou en catro partidos ás Kärpät, que á súa vez eliminara nos cuartos de final ás Cats de Jyväskylä. Con todo, na final as de Tampere non conseguiron vencer en ningunha ocasión as Blues, que se adxudicaron a Aurora Borealis Malja pola vía rápida (3-0). Unha situación similar produciuse na tempada seguinte, aínda que as xogadoras de Espoo non se encontraban tan lonxe das de Tampere, que anotaron máis goles (101) que as de Uusimaa, e tiveron unha mellor diferenza de goles (+71). Nas semifinais víronse as caras de novo coas Kärpät, aínda que desta volta as xogadoras de Oulu non tiveron moitas opcións e tan só estiveron por diante no marcador no 0-1 do primeiro partido da serie, e finalizaron a mesma no segundo partido cunha derrota na casa por 0-3. Na final fronte ás Blues os dous primeiros partidos foron máis igualados, cedendo ante as xogadoras de Espoo por 3 goles a 2, cun segundo partido decidido na prórroga, mais no terceiro as de Tampere saíron goleadas (0-6) e tiveron que conformarse un ano máis coa medalla de prata. A nivel individual cinco xogadoras do Ilves acabaron a liga regular entre as dez máximas puntuadoras: Saara Tuominen (37, 14+23), Mari Pehkonen (33, 19+14), Eveliina Similä (24, 13+11), Johanna Koivula (23, 12+11) e Mari Saarinen (21, 13+8)
Novena liga e debut europeo
A progresión do equipo culminou na tempada 2005-06, cando chegou o noveno campionato da súa historia nunha tempada na que a selección chinesa foi convidada como sétimo equipo como parte da súa preparación olímpica, xogando dous partidos contra cada equipo. O Ilves dominou a liga regular con 37 puntos, tres máis que as Blues, e cun rexistro de 18 vitorias, un empate e tan só tres derrotas, e clasificouse directamente para as semifinais. O equipo soubo rentabilizar ben os goles que anotou, liderando a liga en puntos e vitorias a pesar de ser o terceiro máximo goleador con 12 goles menos que as Blues e 8 menos que as Kärpät. Un ano máis Saara Tuominen (38, 21+17) foi a máxima puntuadora do equipo e ocupou o terceiro posto na clasificación de puntuadoras da liga que encabezou a xogadora das Blues Karoliina Rantamäki (43, 23+20). Nas semifinais enfrontouse ao IHK, cuarto clasificado na liga regular e que viña de eliminar as Cats nos cuartos de final. Logo da vitoria inicial na casa (2-1) o Ilves caeu en Helsinqui (3-2), mais as xogadoras de Ihalainen impuxéronse con facilidade nos seguintes dous partidos (4-1 e 0-3). Na outra semifinal as Kärpät derrotaron as Blues no quinto e definitivo encontro logo da quenda de penaltis e enfrontouse ao equipo de Tampere na final. As linces sentenciaron o primeiro partido xa no segundo terzo co 3-0 que se mantería ata o final do encontro, mentres que no segundo o marcador estivo lixeiramente máis igualado cun 2-4 para o Ilves nun partido no que todos os goles se anotaron no segundo terzo. Cun 2-0 na serie, as Kärpät chegou ao terceiro sen marxe de erro, facendo empregarse a fondo ás xogadoras locais, que non sentenciarían ata a prórroga. A nivel individual Saara Tuominen liderou o equipo en puntos (38) e goles (21), mentres que en asistencias finalizou coas mesmas que Johanna Koivula (17), que foi ademais a segunda máxima pontuadora do equipo. Pola súa banda as dúas porteiras do equipo realizaron un bo papel, estado ambas por riba do 90% en paradas, Maija Hassinen-Sullanmaa foi a que máis partidos disputou na liga regular e máis acerto tivo cun 94,5%, esta porcentaxe subiu nas series, nas que disputou todos os encontros, ata o 95%.
Na tempada 2006-07 produciuse o debut do equipo nunha competición continental, a IIHF European Women's Champions Cup. Nesta terceira edición do campionato, disputada en catro grupos, o Ilves estivo encadrado no grupo B con sede en Letonia. A primeira fase disputouse do 6 ao 8 de outubro de 2006 e as de Tampere clasificáronse na primeira posición logo de derrotar con facilidade a todas as súas opoñentes: o SHK Laima de Riga (18-0), as Dreamland Queens de Talín (30-0) e o Vålerenga de Oslo (6-1). Na fase final, disputada nun único grupo na localidade sueca de Katrineholm entre os días 5 e 10 de decembro de 2006, o AIK de Estocolmo proclamouse campión, mentres que as xogadoras do equipo de Tampere só puideron conseguir unha vitoria en catro encontros, finalizando na cuarta posición, só por diante das suízas do HC Lugano, único equipo ao que conseguiron derrotar.
Mentres tanto, na liga, o equipo volveu caer na clasificación ata a cuarta posición na liga regular colleitando 11 derrotas en 22 encontros, o rexistro goleador caeu dende os 101 goles da tempada anterior a 70. A nivel individual tan só Mari Saarinen (27, 6+21) estivo entre as dez máximas puntuadoras, aínda que Johanna Koivula tamén salientou no apartado anotador con 26 puntos (11+15), mentres que Linda Välimäki foi a máxima goleadora do equipo (13). A súa clasificación fóra das dúas primeiras posicións levou o equipo a disputar os cuartos de final fronte ás Cats de Jyväskylä, equipo ao que eliminou en dous partidos (7-1 en Tampere e 4-5 logo dunha prórroga en Jyväskylä). Xa nas semifinais, as linces pouco puideron facer fronte a unhas Espoo Blues que se acabarían coroando como campioas por oitava vez na súa historia, e no partido polo bronce caeron (5-0) fronte ao IHK. No plano individual, Koivula foi a xogadora máis destacada nos play-offs con sete puntos (3+4) nos seis partidos que disputou o equipo.
Décima liga e campioas europeas
miniatura|A defensa [[Jenni Hiirikoski foi unha das dez máximas anotadoras da liga na tempada 2009-10, na que a súa compañeira de equipo Linda Välimäki encabezou a táboa de anotadoras.]] Na primeira fase da tempada 2009-10 Ilves conseguiu finalizar na primeira posición da táboa logo de sumar 36 puntos (12 vitorias e tan só dúas derrotas). Con todo, na segunda fase perderían o liderado a mans do HPK, que malia a conseguir as mesmas vitorias que as de Tampere (24), conseguiu sumar máis puntos por perder menos encontros. A primeira fase dos play-offs consistiu nunha liguiña con dous grupos de tres equipos cada un da que saíron os catro equipos semifinalistas. O Ilves quedou enquadrado no grupo B xunto coas Blues e o LoKV de Lohja. As linces conseguiron gañar os seus dous partidos e disputaron as semifinais fronte ás Kärpät, que finalizaran segundas do grupo A, ás que se impuxeron en catro partidos. Nas finais as de Tampere enfrontáronse ás Blues, que viñan de gañar o título de liga os tres anos anteriores. A vitoria fronte o equipo de Espoo cun gol de Linda Välimäki no minuto 77 do quinto e definitivo partido supuxo o seu último campionato nacional ata o momento. Precisamente Välimäki liderou en puntos a liga regular (77, 42+35) e os play-offs (19, 6+13), mentres que Satu Niinimäki e Jenni Hiirikoski tamén estiveron entre as dez máximas anotadoras, tanto na liga regular como nos play-offs.
O equipo iniciou a tempada 2011-12 en Oulu cunha importante vitoria (2-5) fronte ás terceiras clasificadas da edición precedente, e o día seguinte, na súa visita ao KalPa venceu por 11-1, resultados que lle valeron para iniciar a tempada na primeira posición da táboa xunto co JYP. Durante as seguintes semanas o Ilves mantívose á fronte da clasificación con vitorias como a colleitada ante un LoKV con moitísimas baixas (32-0), ou o desquite fronte o HPK, que privara ás do lince dun novo título na tempada anterior (4-1). Durante os primeiros sete encontros da tempada o equipo non coñeceu a derrota, gañando sempre antes de concluír o tempo regulamentario, unha xeira que finalizou no oitavo partido, no que as Kärpät se impuxeron en Tesoma (1-3), o que non impediu que o equipo de Tampere continuase á fronte da clasificación. O Ilves acabou liderando a táboa a primeira fase de competición cun total de 13 vitorias (unha no tempo engadido) e tres derrotas, cun total de 119 goles a favor por tan só 19 en contra. O 28 de xaneiro de 2012 o equipo disputou de novo un partido de liga ao aire libre na pista de xeo de Koulukatu fronte ás Blues, nunha xornada na que se puido ver de novo sobre o xeo xogadoras veteranas do Ilves, na que se "conxelou" o número 10 de Anne Haanpää, e na que as locais levaron o denominado "Koulukarun lassikko" (3-1) para seguir mandando na clasificación. Finalmente o equipo asegurou o liderado ao final da segunda fase de competición a falta de tres partidos para a súa conclusión, asegurando xogar directamente nas semifinais, así como o factor cancha en todas as eliminatorias dos play-offs. Nas semifinais, o Ilves conseguiu derrotar as Blues en catro partidos (3-1), meténdose dese xeito nas finais por segundo ano consecutivo, desta volta fronte ás Kärpät. Finalmente, as de Oulu alzaron a Aurora Borealis Malja logo de derrotar ao Ilves en catro partidos (3-1), nunha final que comezou costa arriba para as de Tampere logo de perder os dous primeiros partidos, e na que o equipo non foi quen de completar a remontada logo da vitoria no terceiro encontro.
Os peores anos
En 2012, logo de cinco anos consecutivos chegando ás finais, o equipo iniciou outros cinco anos marcados pola ausencia de medallas, coa única excepción do ano 2015, cando o equipo gañou a medalla de bronce.
Na liga regular da tempada 2012-13 o equipo finalizou na terceira posición da táboa con 47 puntos, aínda que lonxe dos dous equipos que encabezaron a clasificación, as Blues e o JYP (ambos por riba dos 60 puntos), e pechou a liga regular cunha derrota na prórroga fronte ao Team Oriflame, deste xeito as de Kuortane superaron na clasificación o HPK, que finalmente xogaría a primeira rolda dos play-offs fronte ao Ilves. Nas series eliminatorias, malia a eliminar na primeira rolda o HPK, o Ilves non foi quen de gañar ningún partido fronte ao JYP, que levou o punto definitivo na prórroga, relegando as de Tampere á loita polo bronce. Na final de consolación disputada no Tesoman jäähalli, as Kärpät impuxéronse con claridade ás linces (4-1), nun partido no que o equipo local tan só puido anotar no terceiro tempo, cando o partido estaba decidido (4-0).
A situación non mellorou na tempada seguinte, na que o equipo non disputou as medallas. O Ilves tivo que loitar ata o final para meterse nas series eliminatorias, ao encontrarse cun rexistro de 6 vitorias, unha derrota no tempo extra e 12 derrotas en 19 partidos, que as situaba na sétima posición a tres puntos do KalPa, que era o último clasificado e tiña un partido máis, con todo, o equipo conseguiu sumar tres puntos en cada un dos seus tres partidos restantes e conseguiu finalizar na cuarta posición, asegurando así o factor pista nos cuartos de final. Na primeira rolda dos play-offs o HPK desquitouse da tempada precedente e superou as linces na prórroga do quinto e definitivo partido.
Na tempada 2014-15 Osmo Lindström converteuse no adestrador xefe do Ilves, que repetiu posición ao final da liga regular logo de finalizar con 49 puntos (14-3-1-10), polo que se enfrontaron ao quinto clasificado, ás Kärpät, na primeira rolda dos play-offs. Comezaron ben as cousas para o equipo de Tampere, que gañou na casa no primeiro partido fronte ás de Oulu (4-1), e finalmente conseguiu o pase ás semifinais logo de gañar a serie en catro partidos (3-1). A pesar de comezar a serie de semifinais cunha vitoria en Jyväskylä fronte ao JYP, as de Finlandia Central déronlle a volta á eliminatoria, pechando a serie cun contundente 6-3. Finalmente o Ilves conseguiu facerse coa medalla de bronce esa tempada logo de vencer ao HPK (3-2).
A pesar do éxito da tempada precedente, a tempada 2015-16 foi a peor da historia do equipo, xa que finalizou na derradeira posición da liga regular por primeira e única vez na súa historia, e polo tanto tivo que xogarse a permanencia. O equipo acusou as grandes mudanzas e o rexuvenecemento respecto da tempada anterior, xa que en torno á metade do elenco de xogadoras mudara. O Ilves non foi quen de gañar ningún partido no tempo regulamentario durante a liga regular e perdeu un total de 26 partidos, os seus mellores resultados foron dúas vitoras máis aló dos 60 minutos regulamentarios, e unha derrota tamén despois do tempo regulamentario. Finalmente o equipo conseguiu manterse na máxima categoría.
Mari Saarinen chegou ao equipo na tempada 2016-17 coa intención de devolvelo aos seus anos gloriosos, para o que dispuxo dun elenco equilibrado e competitivo no que se mesturaba veteranía e xuventude co obxectivo de ter éxito esa mesma tempada e conseguir continuidade. A liga comezou co torneo de apertura, desta volta celebrado en Hämeenlinna os días 10 e 11 de setembro de 2016. O Ilves debutou fronte a Lukko, que malia a marcar o primeiro gol cando tan só transcorreran 39 segundos de partido, acabou caendo fronte ás de Tampere (1-5). A pesar da vitoria inicial e o potencial do elenco, o equipo descolgouse axiña dos primeiros postos da táboa, e pola metade da liga regular xa ocupaba o sexto posto (último que daba acceso aos play-offs) a nove puntos do quinto clasificado, o HPK, con tan só catro vitorias. Finalmente as xogadoras de Saarinen non puideron ascender ningunha posición no tramo final da liga regular e mesmo viron aumentada a súa desvantaxe respecto ao HPK ata os 11 puntos. A súa mala clasificación obrigouno a enfrontarse nos cuartos de final ao KalPa, terceiro clasificado da liga regular e un dos equipos máis fortes da competición, e aínda que o 2-4 do primeiro partido animaba ao optimismo, as de Kuopio impuxéronse nos dous encontros seguintes (0-3 e 3-2), quedando o Ilves un ano máis fóra da loita polas medallas.
Volta ás finais
miniatura|250px|A máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, así como o seu logotipo mudaron na tempada 2017-18. Na tempada 2017-18 a máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés pasou a denominarse "Naisten Liiga" co obxectivo de elevar o perfil das grandes ligas femininas, ao adoptar a mesma denominación que a liga profesional masculina, denominada simplemente Liiga. Na competición, a pesar da derrota inicial na renovada pista do Tesoman jäähalli fronte ao HPK, o Ilves finalizou a liga regular na primeira posición cun rexistro de 75 puntos en 30 partidos (21-5-2-2) nos que anotou 139 goles e encaixou 41. A primeira posición deulle ao equipo o pase directo ás semifinais das series pola Aurora Borealis Malja. Deste xeito o Ilves regresou a unha final da Naisten Liiga seis anos despois, logo de derrotar nas semifinais o Team Kuortane en catro partidos (3-1). Logo dunha traballada primeira vitoria máis aló do tempo regulamentario no partido inicial da serie disputado en Tampere (2-1), as de Kuortane conseguiron empatar a serie na casa (5-4). Tras poñerse por diante de novo na serie, o Ilves chegou ao cuarto partido coa necesidade de gañar para regresar ás finais. O partido decisivo da serie tivo lugar en Kuortane, onde as de Tampere venceron por 3-2 cun gol gañador de Linda Välimäki no terceiro período. Na final, disputada fronte ás Kärpät, o Ilves comezou caendo en Tampere (1-3) e, malia a vitoria no segundo encontro da serie, non foi quen de manter o factor pista no terceiro encontro e perdeu novamente no cuarto, disputado en Oulu, por 5-1, nun partido no que Johanna Oksman detivo 27 disparos das linces, que só puideron anotar por mediación de Sari Kärnä. miniatura|esquerda|Un gol de [[Linda Välimäki no terceiro período levou ao Ilves Naiset ás finais na tempada 2017-18.]] Antes do inicio da tempada 2018-19 o equipo gravou a súa propia "canción de gol" (en finés maalilaulu), unha versión do tema empregado polo equipo masculino para o mesmo fin, titulado "We Are the Kings", do guitarrista de Popeda Costello Hautamäki. A versión empregada polo Ilves Naiset foi realizada pola banda Jay Lewis Gang e con Päivi Lepistö como solista, ademais as propias xogadoras do equipo gravaron os coros para a canción, cuxa letra e título mudaron a "We Are the Queens".
Esa tempada produciuse ademais unha nova mudanza no banco cando o Ilves fichou a Jarmo Jamalainen como novo adestrador xefe a principios de xuño de 2018. Esa tempada o equipo finalizou na segunda posición a primeira parte da liga, só por detrás do Espoo Blues, que conseguiu dous puntos máis que as de Tampere. Esta clasificación valeulle ao Ilves para xogar no grupo superior a segunda parte da tempada. A clasificación mantívose ao finalizar a segunda fase de competición, se ben as de Espoo ampliaron a súa vantaxe a cinco puntos, e o equipo conseguiu o pase directo ás semifinais. Nos play-offs o Ilves vingouse da derrota nas finais da tempada anterior eliminando a Kärpät en catro partidos (3-1) logo de vencer na pista de Raksila (3-1), clasificándose para as finais por segunda tempada consecutiva. A final fronte ás Espoo Blues non comezou ben para o Ilves, que caeu no primeiro partido disputado en Espoo (6-1), a pesar de que Johanna Siira conseguiu reducir distancias no segundo terzo (2-1). Logo de perder o segundo encontro na casa (2-5), o Ilves viaxou a Espoo coa necesidade de conseguir a vitoria para manterse vivo na final, mais as xogadoras de Jarmo Jamalainen non foron capaces de superar as Espoo Blues, que gañou o partido (4-2) e a final, polo que as de Tampere tiveron que conformarse coa medalla de prata por segundo ano consecutivo.
De novo lonxe das medallas
miniatura|250px|Ilves durante un partido na casa fronte ao K-Espoo na tempada 2021-22. Na tempada 2021-22 o Ilves presentou un equipo moi novo, cunha idade media de pouco máis de 20 anos. As xogadoras de Linda Leppänen comezaron a primeira fase da competición con tres derrotas, aínda que conseguiu igualar o rexistro nos tres seguintes encontros, desenvolvendo no inicio da liga unha boa defensa que se viu acompañada polo traballo da porteira Anni Keisala. O 2 de outubro o Ilves celebrou o seu partido do 90 aniversario do club coincidindo coa visita do HPK, un encontro no que se puido ver no xeo de Tesoma ás mellores porteiras do mundo, Keisala e Noora Räty, e que se decidiu na quenda de penaltis logo de finalizar o tempo regulamentario e a prórroga sen goles no marcador. Riikka Noronen polo HPK, e Anna Kilponen e Anniina Kaitala do lado do Ilves, puxeron o 2-1 no electrónico logo dos penaltis.
Finalmente o Ilves concluíu a primeira fase na cuarta posición con 33 puntos en 20 partidos (9-2-2-7), por detrás do K-Espoo (que contou todos os seus partidos por vitorias), o HIFK e as Kärpät, clasificándose deste xeito unha vez máis no grupo superior, no que tamén estaban o Team Kuortane e o TPS.
En xaneiro de 2022 anunciouse a saída da capitá do equipo, Anna Kilponen, que pasou a formar parte do equipo chinés do KRS Vanke Rays da liga rusa logo dos Xogos Olímpicos de Inverno celbrados en Beijing. O seu lugar foi ocupado por Jenna Lehtiniemi, que ata o momento era unha das capitás suplentes do equipo.
Unha mala segunda fase das xogadoras de Leppänen deixou o equipo na cuarta posición da táboa logo de encadear seis derrotas, se ben a cuarta posición non se viu ameazada no tramo final da competición e o equipo tivo que enfrontarse ao TPS nos cuartos de final. Logo de caer nos dous primeiros encontros, o Ilves chegou coa necesidade de gañar na casa o terceiro encontro da serie, disputado en Hakametsä o 31 de marzo de 2022. Con todo, o equipo non puido superar de novo ás de Turku e acabou caendo 1-3, finalizando así unhas series moi igualadas nas que tan só foi quen de anotar catro goles en tres encontros, e unha tempada na que o equipo se viu afectado polas lesións de xogadoras importantes. O día seguinte da eliminación das series polo título, o Ilves anunciou que Linda Leppänen non continuaría no posto de adestradora xefe na tempada 2022-23, e en declaracións ao xornal Aamulehti, Leppänen sinalaba que quería adicar máis tempo á súa familia. Esa tempada, o día 19 de marzo antes do partido que disputaron en Tesoma ante HIFK, o equipo retirou o número 15 en honor á xogadora Johanna Koivula.
Etapa con Marjo Voutilainen (2022-)
miniatura|250px|O equipo do Ilves Naiset durante o "Ilves päivä" (Día de Ilves) celebrado no [[parque de atraccións de Särkänniemi (Tampere) o 17 de agosto de 2022.]] miniatura|esquerda|Marjo Voutilainen, asinou co Ilves para a tempada 2022-23. O 31 de marzo de 2022, o LeKi de Lempäälä anunciaba no seu sitio web a súa intención de crear un equipo feminino para a tempada 2022-23 en cooperación co Ilves. Con todo, as poucas inscricións de xogadoras recibidas impediu que o equipo feminino puidera comezar nesa tempada.
Logo da marcha de Leppänen, o equipo iniciou un proceso de selección para atopar unha nova adestradora. Finalmente o 5 de maio o Ilves anunciou a contratación de Marjo Voutilainen, quen durante as seis tempadas anteriores adestrara o KalPa de Kuopio, equipo co que chegara ás finais nas tempadas 2019-20 e 2020-21, celebrando a prata na segunda das dúas ocasións.
A tempada non comezou ben para o equipo, que sumou sete derrotas consecutivas, se ben todas elas foron fronte a equipos da zona alta da táboa (o HIFK, o K-Espoo e o Team Kuortane dúas veces, e o KalPa unha), aínda que as xogadoras dirixidas por Voutilainen foron competitivas en case todos os partidos. A primeira vitoria, conseguida nos 60 minutos regulamentarios, chegou fronte ao HPK, co que o equipo conseguiu os seus primeiros tres puntos.
En xaneiro de 2023 o Ilves anunciou que inscribira un equipo na terceira categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés, a Suomi-sarja, baixo o nome Ilves Naiset Akatemia. O equipo naceu coa idea de dar máis oportunidades de xogo ás xogadoras de formación do equipo e na súa primeira tempada estará integrado principalmente por xogadoras sub-15 e sub-18.
Ao finalizar a liga regular o equipo ocupou a quinta posición por detrás do HPK, que foi o seu rival nas series. Finalmente o Ilves caeu en catro partidos fronte ás xogadoras de Hämeenlinna (3-1), poñendo punto e final á tempada. Pouco despois da eliminación nas series polo título o club anunciou que Voutilainen seguiría un ano máis á fronte do equipo, e que Yin Tuorila continuaría tamén no posto de directora.
Rodolfo Dirzo Minjarez
Rodolfo Dirzo Minjarez, nado en Cuernavaca, México, o 26 de xuño de 1951, é un profesor de bioloxía, conservacionista, ecoloxista, divulgador da ciencia e investigador mexicano
Traxectoria
Nacido en Cuernavaca, Morelos, México. Na preparatoria descubriu que a bioloxía o apaixonaba e a posibilidade de estar na natureza atraíalle moitísimo. Foi no seu último ano da carreira cando cursou botánica IV, na que se estudan as plantas desde a perspectiva da ecoloxía e a evolución, o que o levou a desenvolver a súa vida académica cara a área das plantas.
É egresado da licenciatura de bioloxía da Universidade Autónoma do Estado de Morelos, onde elaborou a súa tese de licenciatura baixo a supervisión do botánico mexicano Francisco González Medrano, na que analizou o estado de conservación dos bosques da conca do río Balsas. Obtivo o seu título universitario en 1972. Ao finalizar a súa licenciatura introduciuse, como técnico académico, no laboratorio do Dr. José Sarukhán, na UNAM. Posteriormente, levou a cabo a súa mestría (1977) e doutoramento (1980) na Universidade de Gales, Gran Bretaña, estudando a ecoloxía evolutiva da relación entre plantas e animais, baixo o control do profesor John L. Harper.
No seu retorno a México sumouse novamente á UNAM, onde foi investigador no Instituto de Biología e Instituto de Ecología; así como tamén, Director da Estación Biolóxica Los Tuxtlas; Xefe do Departamento de Ecoloxía Evolutiva; e Coordinador do Posgrao no Instituto de Ecología. O seu traballo en Los Tuxtlas colaborou á declaración da Reserva da Biosfera de Los Tuxtlas. Desde 2005 é profesor no Departamento de Bioloxía da Universidade Stanford, onde tamén foi Director do Centro de Estudios Latinoamericanos. É membro das xuntas de organismos como o Grupo de traballo sobre enfermidades zoonóticas da Unión Internacional de Ciencias Biolóxicas e o Stanford Biology Diversity Equity and Inclusion, entre outros. É membro da Academia Mexicana de Ciencias (2003), membro estranxeiro da Academia Estadounidense de Artes e Ciencias (2004) e da Academia de Ciencias de California (2008).
Liñas de investigación
Enfocou o seu traballo nas consecuencias do impacto antropoxénico en ecosistemas tropicais, principalmente en temas de deforestación, fragmentación, perda de fauna e; en termos de perturbación de procesos ecolóxicos, as interaccións bióticas.
Da mesma maneira, dita cursos de Conservación Biolóxica e Ecoloxía en Stanford; e de Diversidade Biocultural, este último lévase a cabo en Oaxaca, en colaboración coa UNAM, CONABIO e a Universidade da Sierra Juárez. Ademais, realiza traballo comunitario e internacional e mantén programas educativos en ciencias, dirixidos a estudantes de grupos minoritarios, de familias de inmigrantes en California.
Toni Nakić
Toni Nakić, nado o 1 de xuño de 1999 en Šibenik, é un xogador croata de baloncesto profesional internacional. Formado nas categorías inferiores do GKK Šibenka, actualmente xoga para o Río Breogán da Liga ACB. Cunha altura de 2,00 m, xoga nas posicións de ala e ala-pivote. Na temporada 2021−22 foi o MVP das Finais da HT Premijer liga, máxima categoría do baloncesto croata.
Rodolfo Dirzo Minjarez
Publicacións
Dirzo realizou distintas investigacións sobre a relevancia da conservación biolóxica e extinción masiva, temas sobre os que escribiu 260 publicacións incluíndo artigos especializados, capítulos de libros e libros editados. Así mesmo, as súas publicacións máis recentes abordan o impacto humano sobre biodiversidade e recibiron ampla cobertura nos medios a nivel internacional.
Toni Nakić
Traxectoria
Nado en Šibenik, Nakić comezou a xogar desde os 14 anos no principal equipo da súa cidade natal, o GKK Šibenka. a xogar ao baloncesto. No Šibenka destacou nas temporadas 2018−19 e 2019−20, onde promediou preto de 16 puntos, 5 rebotes e 3 asistencias por encontro. O seu rendemento levouno a asinar en 2020 polo Cibona Zagreb, equipo onde xogou tanto na liga doméstica como na Liga ABA. Co equipo da capital croata conseguiu o título de liga en 2022, onde aportou 8 puntos e 3 rebotes por encontro cunha porcentaxe en lanzamentos de tres do 43,5%, sendo ademais nomeado mellor xogador das finais da liga. A nivel internacional xogou tanto para todas as categorías inferiores como para a selección absoluta de Croacia.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Nakić ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Secretario Xeral das Nacións Unidas
O Secretario Xeral das Nacións Unidas é o máximo funcionario da ONU e xefe da Secretaría das Nacións Unidas. Debe actuar de acordo coa Carta das Nacións Unidas, de acordo cos principios de independencia e imparcialidade. O actual secretario xeral, António Guterres, asumiu en 2017 o lugar de Ban Ki-moon, quen cumpriu dous mandatos, dous lustros consecutivos (do 1 de xaneiro de 2007 ao 1 de xaneiro de 2017), sendo renovado cando expirou o seu primeiro mandato en 2011. A reelección do secretario xeral da axencia é unha práctica establecida, só se rompeu cando os Estados Unidos vetaron o segundo mandato do exipcio Boutros Boutros-Ghali en 1996.
Funcións
A Carta das Nacións Unidas no seu capítulo XV encárgase de cumprir todas as funcións que poida desempeñar para o Consello de Seguridade, a Asemblea Xeral, o Consello Económico e Social ou calquera outro organismo da ONU.
Como máximo funcionario da ONU, pode utilizar a súa independencia para evitar a aparición, agravamento ou extensión de calquera conflito que poida poñer en perigo o mantemento da paz.200px|esquerda|miniatura|O edificio da Secretaría é un rañaceos de 154 metros de altura. O edificio é a peza central da sede das Nacións Unidas.
Nomeamento
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral, logo de ser recomendado polo Consello de Seguridade. A selección pode ser vetada por calquera membro do Consello de Seguridade, A Asemblea Xeral pode, teoricamente, anular a recomendación do Consello de Seguridade se non se alcanza a maioría de votos, aínda que isto non ocorreu até agora. Non hai criterios específicos para o cargo, pero ao longo dos anos aceptouse que o posto se desempeñará por un ou dous períodos de cinco anos, que o posto debe ser nomeado en función do sistema de rotación xeográfica e que o Secretario Xeral non debe proceder dun dos cinco membros permanentes do Consello de Seguridade.
Cita
O secretario xeral é nomeado pola Asemblea Xeral por recomendación do Consello de Seguridade. Os membros numerarios poderán utilizar o seu dereito de veto para impedir a candidatura dun candidato. O seu mandato é de cinco anos e pode ser renovado unha vez. Até o momento, con excepción de Boutros Boutros-Ghali que só cumpriu un mandato, todos os secretarios xerais renovaron unha vez.
Fujiko Fujio A
Motoo Abiko (哈密瓜油Abiko Motoo), nado en Himi (Toyama) o 10 de marzo de 1934 e finado en Tama (Kawasaki) o 7 de abril de 2022, máis coñecido polo pseudónimo Fujiko A. Fujio (藤子不二雄Ⓐ), foi un mangaka, coñecido por ser cocreador do manga Doraemon.
O seu traballo en Doraemon realizouno a dúo con Hiroshi Fujimoto, como parte dun dúo chamado Fujiko Fujio. Ao separárense en 1987, ambos mantiveron esa identidade. Fujimoto engadiulle ao seu pseudónimo a letra F, e Abiko, o A.
En 2005 o mangaka recibiu de mans do Ministro de Educación, Cultura, Deporte, Ciencias e Tecnoloxía o Premio da Asociación de autores de banda deseñada do Xapón.
Antonio Gómez Fernández
Antonio Santiago Gómez Fernández, máis coñecido como Antonio Gómez, nado en Vigo o 13 de xullo de, 1957, é un adestrador e exfutbolista galego.
Como futbolista
Tras comezar no Areosa e xogar no Gran Peña, subiu ao Celta de Vigo en 1976 xunto co gardameta Alemany. Debutou en Primeira División o 17 de outubro contra o Real Betis no Benito Villamarín. Disputou 27 partidos co Celta esa tempada, na que o equipo acabou baixando a Segunda, e formou parte do equipo que logrou o ascenso na campaña seguinte. Ao remate desta foi facer o servizo militar a Barbastro e mentres, foi cedido ao Zaragoza para a tempada 1978/79, máis só disputou dous partidos co club aragonés. A continuación regresou a Vigo, permanecendo nas filas celestes ata 1984 e vivindo varios descensos e ascensos entre Primeira e Segunda B.
Selección española
Foi internacional nunha ocasión coa selección española sub-21, coa que disputou un encontro fronte a Iugoslavia no estadio Maksimir de Zagreb en 1976.
Como adestrador
En 1988 volveu ao Celta para coller as rendas do filial, o Turista, co que acabou campión da Rexional Preferente, ascendendo tamén a este equipo a Terceira, por primeira vez na historia do equipo. Continuou tres campañas máis no filial céltico, logrando ascender a Segunda B na tempada 1992/93.
No verán de 1993 asinou co Pontevedra CF, de Segunda B, onde permaneceu dúas tempadas e media, clasificando o equipo para unha promoción de ascenso na segunda delas.
En decembro de 1996 substituíu a Javier Yepes no CD Numancia, conseguindo ascender o equipo soriano ata a Segunda división, máis foi cesado en febreiro de 1998. A continuación adestrou a catro equipos da Segunda B: Valladolid Promesas, Cultural Leonesa (dúas veces), Ourense e Benidorm.
Entre 2007 e 2010 adestrou en Rexional Preferente, primeiro no Choco e despois no Céltiga. En 2010 foi contratado polo Real Murcia para dirixir o filial en Terceira. En 2011 converteuse no adestrador do Porriño Industrial, na Primeira Autonómica.
En xuño de 2012, os dirixentes do Coruxo oficializaron a contratación como novo adestrador do equipo verde para a tempada 2012/13 de Segunda B, sucedendo a Josiño Abalde. O 23 de outubro de 2013 foi destituído, sendo substituído por Rafa Sáez. O 26 de decembro de 2015 uniuse á AD Mérida como novo adestrador tras a destitución de Ángel Luis Alcázar.
O 22 de xuño de 2017 pasou a adestrar o Gran Peña, que durante a tempada 2017/18 competiu na primeira autonómica. O 6 de novembro de 2019, o Gondomar CF anunciou a súa fichaxe.
Dwynwen
Saint Dwynwen (en pronuncia galesa [ˈdʊɨnwɛn]), ás veces coñecida como Touina, Dwyn ou Donwen, é a patroa galesa dos namorados. Ela celébrase en todo Gales o 25 de xaneiro.
Historia e lenda
esquerda|miniatura|As ruínas da igrexa de St Dwynwen en [[Ynys Llanddwyn]] miniatura| Representación abstracta de Dwynwen (Sainte Touina) en Vallée des Saints, [[Carnoët, Bretaña|esquerda]] O conto orixinal mesturouse con elementos de contos populares e historias celtas, polo que hai unha serie de variacións sobre o mesmo. Crese que Dwynwen era filla do rei Brychan Brycheiniog, que viviu no século V; a súa nai puido ser Rigrawst. Dwynwen viviu na illa de Anglesey.
Dwynwen estudou as propiedades curativas das herbas locais e, polo tanto, puido curar moitas enfermidades de persoas que a buscaban de todo Gales.
Veneración
A igrexa de St Dwynwen en Ynys Llanddwyn converteuse nun santuario importante durante a Idade Media. O pozo sagrado converteuse nun lugar de peregrinación, no que se cría que o movemento dos peixes sagrados nas súas augas indicaba os destinos dos amantes. A lenda é similar á da troita do Castro de Viladonga en Castro de Rei.