cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Museo Pablo Casals
Está adicado ao violonchelista catalán e universal, Pau Casals (1876-1973), quen viviu os derradeiros 17 anos da súa vida na capital portorriqueña, onde ademais rematou a súa obra mestra El Pessebre. Os amantes da música poden examinar a biblioteca e a cintateca do músico, así como o seu piano, violonchelo e obxectos persoais. Actualmente acolle unha exposición de fotografías e documentos sobre o concerto de Casals na Casa Branca, en 1961. Abre de Martes a Sábados, de 9.30 a 16.30. É administrado pola Corporación de las Artes Musicales, que tamén xestiona o Festival Casals de Puerto Rico.
Proxeria
Proxeria (do grego pro, "cara, a favor de" e geron, "vello") é unha enfermidade xenética da infancia extremadamente rara, caracterizada por un envellecemento brusco e prematuro en nenos no seu primeiro e segundo ano de vida. Estímase que afecta a un de cada sete millóns dos neonatos. Non se evidenciou preferencia por ningún sexo en particular, pero predominan os pacentes de etnia branca (97% dos pacentes afectados). A proxeria pode afectar a diferentes órganos e tecidos: ósos, músculos, pel, tecido subcutáneo e vasos. Crecen baixos en estatura, teñen cranio de gran tamaño, alopecia, pel seca e engurrada, ausencia de graxa subcutánea e rixidez articular. Ó non existir cura nin tratamento, as persoas que a padecen, non acostuman superar os 13 ou 15 anos de vida. Non adoita transmitirse de pais a fillos, e rara vez se atopa máis dun caso na mesma familia.
Aínda que hai diferentes tipos de proxeria, a forma máis coñecida e severa desta enfermidade é a chamada síndrome de Hutchinson-Gilford, nomeada así na honra de Jonathan Hutchinson, quen foi o primeiro en describila en 1886, e de Hastings Gilford, que realizou diferentes estudos sobre o seu progreso e características a partir do ano 1897.
Síntomas
Polo xeral, durante o primeiro ano de vida, o crecemento do neno afectado por proxeria retárdase notablemente, mentres que o desenvolvemento motor e a intelixencia permanece normal. Os sinais e síntomas deste trastorno progresivo adoitan ser os seguintes:
Causas
A síndrome de Hutchinson-Gilford está causada por unha mutación no xene chamado LMNA, encargado de producir a proteína Lamin A, a cal é a base estrutural que mantén a célula en equilibrio. Os investigadores supoñen que a carencia da dita proteína fai que o núcleo da célula sexa inestable, e que dita inestabilidade poida ser a causante do proceso de envellecemento prematuro na proxeria.
Diagnóstico
Unha vez que a mutación do xene foi identificada, e logo dunha primeira avaliación clínica (apreciación da aparencia física do neno e do seu historial clínico), realízase unha análise de sangue para probar a presenza do xene da proxeria.
Realízanse probas de esforzo cardíaco que poden poñer de relevancia a arterioesclerose precoz dos vasos sanguíneos.
Así mesmo próbase a resistencia á insulina, e compróbanse cambios na pel similares aos que se observan na esclerodermia (o tecido conectivo tórnase áspero e endurecido).
Prognóstico
A media de vida en nenos enfermos é de 13 anos, pero pode estar entre 7-27 anos, aínda que a supervivencia máis alá da adolescencia é infrecuente. En máis do 80% dos casos a morte débese a complicacións como a arterioesclerose, o infarto de miocardio e tromboses coronarias.
Aínda que non existe cura para esta enfermidade, nin tratamento de eficacia probada, certos estudos demostraron que a proxerina, responsable da dexeneración celular, podía ser reducida, axudando a frear o proceso de envellecemento, ata incluso detelo, aumentando notablemente a esperanza de vida.
A meirande parte dos tratamentos limítanse a previr e frear as complicaciones que poden xurdir nesta enfermidade, como son as complicaciones cardiolóxicas. Utlízase aspirina en baixas doses para protexer de ataques cardíacos e accidentes cerebrovasculares, así coma dietas hipercalóricas; tamén se teñen intentado tratamentos coa hormona do crecemento humano.
O prematuro falecemento dos pacientes, a meirande parte antes dos 20 anos, non axuda no descubrimento da cura, xa que non se poden levar a cabo estudos máis completos e especializados, os cales levarían anos.
A Fontaíña do Medio, Lemaio, A Laracha
A Fontaiña do Medio é un lugar da parroquia de Lemaio no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Xunto con A Fontaíña de Arriba e A Fontaíña de Abaixo tiña 41 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 17 homes e 24 mulleres.
Baden-Württemberg
Baden-Württemberg é un dos 16 estados federados (Bundesländer) nos que se atopa dividida Alemaña. Baden-Württemberg atópase no suroeste do país, ó leste do río Rin. O estado limita ó norte co estado de Hesse, ó nordeste e ó leste co estado de Baviera, ó sur con 334 km de Suíza, polo oeste coa rexión francesa da Alsacia e polo noroeste co río Rin e co estado de Renania-Palatinado.
É o terceiro estado máis grande de Alemaña, cunha superficie de 35.752 km2 e unha poboación de 10.7 millóns habitantes (ao tamaño equivale a un país coma Bélxica). A súa capital é Stuttgart. Baden-Württember é o resultado da unión entre os estados independentes de Baden e Württemberg, a partir de 1952 e grazas a unha consulta popular.
Historia
A comezos do século XIX e como consecuencia das guerras Napoleónicas, o territorio que comprende este estado pasou a formares parte da Confederación do Rin. Tralo congreso de Viena, o gran ducado de Baden, os principados de Hohenzollern e o Reino de Württemberg (parte da rexión de Suabia), pasaron a formar parte da Confederación Xermánica.
Trala segunda guerra mundial, as forzas aliadas delimitaron a zona en tres estados: Württemberg-Baden (ocupado polos EEUU), Württemberg-Hohenzollern e Sur de Baden (ocupados por Francia). En 1949 estes tres estados pasaron a ser parte da República Federal de Alemaña. O artigo 118 da Lei Fundamental para a República Federal de Alemaña permitía, porén, a unión de estados. Tras un plebiscito celebrado o 9 de decembro de 1951 os tres estados uníronse a 25 de abril de 1952 en Baden-Württemberg.
En 1956 a Corte Federal Constitucional de Alemaña determinou que o plebiscito fora ilícito porque era desvantaxoso para a poboación de Baden. Entón, en 1970 volveuse a celebrar un plebiscito na área de Baden, que resultou nunha maioría (máis do 81% de votos) partidaria da unidade.
Xeografía
esquerda|150px|miniatura|Mapa físico
A Selva Negra, o Lago Constanza, os vales do Rin, o Danubio e o Neckar son os seus puntos xeográficos máis destacados.
Algunhas das súas cidades máis importantes son son: Baden-Baden, Stuttgart, Heidelberg, Friburgo, Mannheim, Karlsruhe, Ulm, Heilbronn, Pforzheim, Tubinga, Balingen, Reutlingen, Constanza, Hockenheim, Walldorf, Wiesloch ou Bruchsal.
Aínda que a Selva Negra é idónea para longas excursións a pé, tamén se pode percorrer en coche. Unha das recomendacións máis atractivas é a estrada Schwarzwald-Panoramastraße. Recibiu esa denominación pola multitude de vistas panorámicas polas que pasa nun percorrido de 70 km. Se o tempo o permite, un pode ver até os Alpes dende algunhas das paradas. A estrada panorámica empeza en Waldkirch, subindo en serpentinas escarpadas até o mosteiro de Sankt Peter (San Pedro). Adianta pola montaña Kandel e o pobo de Sankt Märgen. Tras pasar por Breitnau, a estrada termina na poboación de Hinterzarten.
Clima
O clima é amornado con temperaturas decrecentes coa altura. O Val do Rin é a rexión máis cálida de Alemaña, con temperaturas que no verán roldan os 20 °C (máxima media de 26°) e no inverno os 2 °C (máxima media de 5°), con precipitacións moderadas, ao redor de 800 mm por ano. Karlsruhe foi unha das cidades nas cales se rexistrou a temperatura máxima de Alemaña, con 40,8 °C, no ano 2003. Na Selva Negra, en cambio, a temperatura é considerablemente menor: nos vales a 600 m de altura, a temperatura de xullo alcanza os 17 °C (máximas de 23°) e a de xaneiro -2 °C (máxima de 1°), por tanto hai frecuentes nevadas que posibilitan a práctica de deportes como o esquí. Ademais, as precipitacións son superiores, de 1000 a 1500 mm anuais. En todo o estado hai choivas durante todo o ano.
No sueste faise sentir no outono, inverno e primavera o Foehn, vento cálido proveniente dos Alpes que pode elevar as temperaturas a até 15 °C arriba da media.
Economía
miniatura|esquerda|130px|Catedral de [[Ulm]] Baden-Württemberg é un dos estados máis prósperos de Alemaña é unha das rexións máis ricas de Europa tradicionalmente cunha baixa taxa de desemprego. Unha serie de empresas bastante coñecidas teñen a súa sede neste estado coma Daimler AG, Porsche, Robert Bosch GmbH (da industria do automóbil), Carl Zeiss AG (óptica) ou SAP AG (a meirande empresa de software de Europa). Porén, a economía de Baden-Württemberg está dominada por empresas de pequeno e mediano tamaño. Aínda que pobre en recursos naturais (antes chumbo, zinc, ferro, prata, cobre e sales) e aínda con moitas áreas rurais, a rexión está fortemente industrializada. En 2003, había polo menos 8.800 empresas manufactureiras con máis de vinte empregados, máis só 384 con máis de 500. Esta última categoría representa o 43% dos 1.2 millóns de persoas empregadas na industria.
A importancia da industria mecánica de precisión esténdese máis aló dos límites da rexión, ao igual que as industrias ópticas, reloxeiras, xogueteiras, metalúrxicas e electrónicas. A industria téxtil, que antano dominaba gran parte do estado, agora está xa practicamente desaparecida. A Investigación e Desenvolvemento (I+D) están financiados conxuntamente polo Estado e a Industria, atopándose no Baden-Württemberg unha quinta parte dos 100.000 empregados do I+D de toda Alemaña, sobre todo no área de Stuttgart. Baden-Württemberg é tamén un dos Catro Motores de Europa.
Turismo
miniatura|200px|Castelo de Sigmaringen. Baden-Württemberg é un destino popular para as vacación só rivalizado con Baviera nas súas paisaxes naturais. Os principais puntos de interese son a capital Stuttgart, os balnearios de Baden-Baden, a arquitectura de Ulm ou as cidades universitarias de Heidelberg e Tubinga. Friburgo é unha base ideal para explorar a Selva Negra e os viñedos de Breisach. Tamén é destacable o Lago Constanza (en alemán: Bodensee).
A Gastronomía de Baden corresponde aos costumes e gustos culinarios da comarca, cun clima suave camiño do Mediterráneo, que lle permite o cultivo de viño. É unha das 13 comarcas produtoras de viño alemán, que vai dende a cidade de Heidelberg na parte setentrional, ao Lago Constanza no sur, ocupando unhas 15.900 ha, no que se denomina Rexión Vinícola de Baden. A proximidade con Francia e Suíza fai que teña algunhas influencias da cociña destes dous estados, o que deu por resultado que a gastronomía desta comarca sexa un pouco máis lixeira que a media da cociña alemá.
En canto aos pratos típicos existen diversas especialidades da rexión, debido á densidade forestal da Selva Negra e á abundancia de carne de caza; nalgúns pratos é de precepto o veado, o xabarín etc. Famoso dentro desta área é o xamón da Selva Negra.
Administración
Baden-Württemberg está divido en 35 distritos (Landkreise) e 9 cidades independentes (Stadtkreise), ambos agrupadas en catro Distritos Administrativos (Regierungsbezirke): Friburgo, Karlsruhe, Stuttgart e Tubinga.
dereita|310px|Cidades e Concellos de Baden-Württemberg As nove cidades independentes son: Os trinta e cinco distritos son:
Educación
miniatura|100px|U. de Heidelberg Baden-Württemberg é fogar dalgunhas das máis antigas, nomeadas e prestixiosas universidades de Alemaña, como as de Freiburg, Heidelberg e Tubinga. Ademais atópanse catro das nova Universidades Alemás de Excelencia (Freiburg, Heidelberg, Karlsruhe e Konstanz). A Universidade Internacional en Alemaña está situada en Bruchsal.
Outras cidades universitarias son Mannheim e Ulm. Ademais disto, dúas universidades se atopan na capital do Estado, Stuttgart: a Universidade de Hohenheim e a Universidade de Stuttgart. Ludwigsburg é fogar da famosa escola internacional de cinema Filmakademie Baden-Württemberg (Academia de Cinema de Baden-Württemberg).
Linguas
miniatura|225px|Campaña: Podemos falar de todo excepto Alemán Estándar, en referencia aos característicos dialectos da rexión En moitas areas de Baden-Württemberg os seus habitantes seguen falando distintos dialectos suabos e alemánicos, os cales son coñecidos por ser case inintelixibles para os alemáns do norte, especialmente nas súas variedades máis fortes do campo. Na parte norte do Estado, entre Heidelberg e Mannheim, fálase un terceiro dialecto coñecido coma Kurpfälzisch. Os dialectos falados na meirande parte do Baden-Württemberg están relacionados coas rexións veciñas da Alsacia, norte de Suíza, Liechtenstein e Vorarlberg, entre unha orixe Suaba ou Alemánica.
Debate sobre os velos musulmáns
Baden-Württemberg foi o primeiro dos dezaseis estados alemás que prohibiron o uso de velos por parte das profesoras musulmás nas escolas públicas, despois dunha prohibición semellante en Francia en 2004. Varios destes casos recibiron a atención internacional.
Un coñecido exemplo foi o da profesora Doris Graber, que levaba ensinando dende 1973, comezando a levar o velo en 1995. O 18 de marzo de 2008 un tribunal alemán ditaminou que non se podía utilizar o pano na cabeza, a pesar do argumento de que ela podía levalo en virtude ás leis de igualdade de trato, xa ás monxas se lles permitía ensinar cos seus hábitos relixiosos. O fiscal do estado referiuse a isto último coma unha "excepción histórica", xa que a escola, era un antigo mosteiro absorbido polo Estado.
No caso de Fereshta Ludin, a ministra de educación, Annette Schavan, afirmou que os panos son "entendidos coma símbolo da exclusión da muller de a sociedade civil e cultural".
Política
A política do Baden-Württemberg está dominada polo partido conservador Unión Demócrata Cristiá de Alemaña (CDU), que gobernou en tódalas lexislaturas dende a fundación do Estado en 1952. A CDU actualmente está en minoría na Asemblea Estatal, estando en coalición cos liberais do Partido Democrático Libre (FDP). A oposición está liderada pola esquerda do partido Socialdemócrata e Alianza 90 - Os Verdes. Até 2001 o partido conservador anti-inmigración Die Republikaner tiña escanos na Asemblea Estatal.
You're a Woman, I'm a Machine
You're a Woman, I'm a Machine é o álbum de estrea da banda canadense de rock alternativo Death from Above 1979, editado o 26 de outubro do 2004 a través do selo Vice Records nos Estados Unidos, de Last Gang Records no Canadá, de Ache Records en vinilo, e de Victor Entertainment no Xapón. Foi certificado ouro no Canadá en xullo do 2006.
Listaxe de cancións
Canción extra no Xapón
O Porto Vello, Santa Mariña de Lagostelle, Guitiriz
O Porto Vello é un lugar da parroquia de Santa Mariña de Lagostelle no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 14 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Neila García Salgado
Neila García Salgado, nada en Ourense en outubro de 1991, é unha tradutora galega.
Traxectoria
Estudante no colexio dos Salesianos da cidade ourensá, obtivo no seu ano a mellor nota de selectividade en Galicia. Licenciada en Tradución e Interpretación pola Universidade de Salamanca, realizou estadías erasmus nas universidades de Göteborg e Heildelberg, onde perfeccionou o seu coñecemento da lingua sueca.
Desde 2014 traballa como tradutora para as Nacións Unidas en Viena.
Rally de Porriño
O Rally de Porriño foi un evento automobilístico que se celebrou no Porriño en 1982 e entre 1994 e 1996, puntuable a primeira edición máis a de 1996 para o Campionato de Galicia de Rally e as demais para o Campionato de Galicia de Rally de Terra. Estaba organizado pola Escudería Rías Baixas.
O Grixario
O topónimo galego O Grixario pode referirse a:
Taran mac Ainftech
Taran, fillo de Ainftech, foi un rei dos pictos dende o ano 693 até o 697 segundo as listas de reis pictos. O seu nome é o mesmo que o do deus galo dos tronos, Taranis.
O nome do seu pai aparece rexistrado de formas diferentes, Entifidich no manuscrito Poppleton, Enfidaig, Amfredech, Anfudeg, e Amfodech en Scalacronica.
Túnel do Mont Blanc
miniatura|dereita|220px|Entrada do tunel en [[Chamonix.]] O túnel de Mont Blanc é un túnel nos Alpes, que une por estrada Francia con Italia, baixo o Mont Blanc.
As dúas cidades máis famosas preto do túnel son Chamonix (Alta Savoia, Francia) e Courmayeur (Val de Aosta, Italia). Comezado en 1957 e rematado en 1965, o túnel de 11,6 km de longo e 8,6 m de ancho discorre baixo a montaña entre estas dúas cidades. É unha das principais rutas de transporte transalpinas, particularmente para Italia, que confía nela para transportar ata un terzo das súas mercadorías cara ao norte de Europa.
A súa gran traxedia
O 24 de marzo de 1999, un camión belga incendiado no túnel causou unha das traxedias automobilísticas máis grandes de Europa. O lume, por mor de estar no interior do túnel, propagouse moi rapidamente incinerando todo o combustible que ía atopando ao seu paso.
Provocouse un incendio de enormes proporcións, foron 53 horas de combate ao lume. Faleceron 39 persoas, a gran maioría carbonizadas dentro dos seus automóbiles, outras tratando de escapar a pé.
Mimulfo
Mimulfo, finado en Orta San Giulio en 590, foi un duque longobardo, señor da zona de Novara sobre o 575, probabelmente como duque de San Giulio.
Traxectoria
Segundo a Historia Langobardorum de Paulo Diácono, o duque foi acusado de traizón a favor dos francos e feito decapitar na illa de San Giulio polo rei Axilulfo no 590.
É probábel que detrás da súa condena haxa motivacións políticas, ligadas á hostilidade de diversos duques contra o novo rei.
Iabotabek
Iabotabek é a área metropolitana de Iacarta, tamén chamada Grande Iacarta, recibe o nome de Iabotabek polas letras iniciais das maiores cidades e provincias (kabupaten) que o compoñen: Iacarta, Bogor, Tangerang e Bekasi, ás que habería que engadir Depok, cidade de gran crecemento nos últimos anos e as provincias de Karawang e Purwakarta cara ao leste da capital.
A illa de Xava, onde se asenta a gran metrópole, é unha das rexións do mundo máis densamente poboadas polo que as proxeccións do propio goberno de Indonesia estiman 32 millóns de habitantes no 2016. Mesmo máis de se considerar a futura conurbación coa área metropolitana de Bandung ao sur.
Grande Iakarta (2001): 19 900 000
O Carballiño, Torbeo, Ribas de Sil
O Carballiño é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil.
Veciños Independentes de Alfoz
Veciños Independentes de Alfoz é unha agrupación de electores creada no concello de Alfoz (provincia de Lugo) por veciños e veciñas sen afiliación política coa intención de concorrer ás eleccións municipais do 24 de maio de 2015.
Historia
O 2 de abril de 2015, reuníronse un grupo de veciños e veciñas de Alfoz de mutuo acordo, para se constituír como promotores dunha agrupación de electores baixo a denominación de Veciños Independentes de Alfoz, de acordo co que indica o artigo 169.3 da LO 5/1985, de 19 de xuño, de Réxime Electoral Xeral. O principio reitor desta agrupación, é o de promover unha candidatura para poder presentarse ás eleccións municipais no concello de Alfoz. Así mesmo, os promotores designaron a administradores e representantes diante da administración electoral. O venres día 10 de abril propúxose entre os membros promotores da agrupación unha lista de candidatos para concorrer ás eleccións. Debido a que as agrupacións de electores necesitan un número de sinaturas que avalen a candidatura proposta, simpatizantes de Veciños Independentes de Alfoz procederon a avalar ante notario esta alternativa para poder presentarse, e finalmente o 15 de abril presentouse a documentación diante da Xunta Electoral de Zona.
O 24 de maio de 2015 Veciños Independentes de Alfoz conseguiu 283 votos (20,48 % do electorado), obtendo dúas actas na corporación municipal.
A Braña, A Baíña, Agolada
A Braña é un lugar da parroquia da Baíña, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Secret Affair (serie de televisión)
Secret Affair (en 밀회, Milhoe) é unha serie de televisión surcoreana de 2014 protagonizada por Kim Hee-ae e Yoo Ah-in. Estreouse orixinalmente na canle JTBC dende o 17 de marzo até o 13 de maio de 2014, durante 16 episodios.
Preito Tabera - Fonseca
Descuberta
miniatura|O Cardeal Tavera pintado por [[El Greco.]]
Secret Affair (serie de televisión)
Conta a historia dunha muller casada que ten un romance cun mozo pianista de vinte e poucos, un melodrama que explora os temas da atracción e as expectativas sociais.
Preito Tabera - Fonseca
Descuberta
A primeira referencia da súa existencia é de decembro de 1889, cando Bernardo Barreiro de Vázquez Varela deu a coñecer a existencia na publicación Galicia diplomática IV dezasete pregos gardados no mosteiro de San Martiño Pinario. No ano 1922 o arquiveiro Pablo Pérez Costanti completou a descoberta co achado dos atados 46 e 47 no chamado "Arquivo segredo" do Pazo arcebispal. Desde este momento o texto seguiu sendo unha fonte maioritariamente descoñecida e usada de xeito marxinal por uns poucos historiadores. Esta situación mudou grazas ao labor de transcrición do texto levado a cabo por Ángel Rodríguez González (profesor da Universidade de Santiago de Compostela, arquiveiro do concello de Santiago e director da Sección de Historia do Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos) e coa súa publicación no ano 1984.
Orixe e obxecto do Preito
Co nomeamento, o 26 de abril de 1524, de Alonso III de Fonseca como prelado de Toledo, ocupou o seu anterior cargo como arcebispo de Santiago Juan Tabera desde o 12 de outubro do mesmo ano.
Ao pouco tempo, o 26 de decembro de 1525 o novo arcebispo reclamoulle ao Fonseca dez millóns de marabedís como indemnización polos danos sufridos nos castelos e casas pertencentes á mitra compostelá durante os gobernos de Alonso II de Fonseca e do propio Alonso III; estes danos eran froito das revoltas irmandiñas, e dos enfrontamentos de Alonso II cos seus inimigos señoriais e a posterior neglixencia de ámbolos dous Fonsecas no arranxo do danado a imaxe do que si fixeran moitos señores galegos nesas datas.
Túnel de Hvalfjörður
miniatura|250px|Exterior do túnel de Hvalfjörður.
Alfonsares, San Breixo de Parga, Guitiriz
Alfonsares é un lugar da parroquia de San Breixo de Parga no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 2 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000.
Túnel de Hvalfjörður
Túnel de Hvalfjörður (Hvalfjarðargöng en islandés) é un túnel de estrada baixo o Hvalfjörður fiorde de Islandia. Forma parte da hringvegur. Ten 5.762 m de lonxitude e unha profundidade de 165 metros baixo o nivel do mar. Foi aberto o 11 de xullo de 1998. Acurta a distancia desde Reiquiavik ao oeste e norte de Islandia nuns 45 km. Atravesar o fiorde leva agora 7 minutos no canto dos sesenta previos á súa creación.
Preito Tabera - Fonseca
Desenvolvemento
Os letrados Simón Rodríguez (por parte de Fonseca) e Juan Bernal (pola de Tabera) e o Licenciado Santiago do Consello do Rei arbitraron o litixio, e os arquitectos Juan de Álava e Juan Gil o Mozo, amais dos canteiros Joaquín de Auñón e Pedro de Muros, auditaron o estado dos bens do arcebispado santiagués.
Declararon nel persoas de tódalas clases sociais e idades, que ofreceron datos e feitos só coñecidos por esta fonte, amais de descricións da arquitectura de edificios hoxe en día desaparecidos e referencias ás lendas e mitos relacionados cos feitos e enclaves.
O idioma usado foi o castelán, pero o galego chusmiga en todo o fondo do documento.
O 28 de xaneiro do ano 1534 o arcebispo Fonseca reafírmase na súa posición inicial pero acepta facer o pago de 200.000 marabedís. Este pago non se chegaría a realizar xa que Fonseca morreu o 4 de febreiro dese mesmo ano. Juan Tabera foi presentado para ocupar a sé de Toledo que deixa vacante polo que as diferenzas habidas no pago esvaécense definitivamente.
Estrutura dos documentos
Ordénase en dous atados:
As seis pezas teñen a seguinte estrutura:
Igrexa de Santa María a Nova de Noia
A igrexa de Santa María a Nova é un dos monumentos relixiosos e históricos máis representativos da vila de Noia. Trátase dunha igrexa construída en 1327 sobre outra máis antiga (do século XII), no centro do cemiterio histórico da cidade, e posúe unha mostra singular de laudas sepulcrais que datan dos séculos XIV ó XIX. Foi declarada monumento histórico artístico en 1973 e non posúe culto, estando actualmente dedicada a Museo.
Foi construída polo arcebispo santiagués Berenguel de Landoira (1262-1330), de orixe francesa, en estilo gótico mariñeiro con influencia do románico, sobre outra igrexa anterior do século XII. Isto pode explica-la denominación de Santa María a Nova como testemuña dunha anterior Santa María a Vella. Ten unha soa nave con tellado de madeira sobre arcos apuntados que a dividen en catro tramos, e, na cabeza, a capela maior, cuadrangular, con bóveda de canón. No lado do Evanxeo, á esquerda, a capela dos Carneiro, ou de San Pedro, cunha bóveda en forma de cuncha de vieira.
Exterior
miniatura|250px
No exterior, destaca o tímpano da porta principal, que conserva restos da policromía orixinal. No tímpano represéntase a Adoración dos Reis: estes están á dereita da Virxe, e á esquerda está a imaxe do bispo Landoira axeonllado e, tras del, San Xosé. En 1817 construíuse un pequeno pórtico protexendo a entrada.
No centro da fachada, un rosetón gótico, e sobre el unha pequena espadana.
Sobre a porta lateral sur, no lintel consta a seguinte inscrición:
Interior
miniatura|250px|Retablo esquerda|miniatura|Sepulcro de Álvaro Paz. No altar maior destaca un retablo barroco, de 1760, no que se mostra, á esquerda, a imaxe da Virxe do Carme sacando as ánimas do purgatorio, e á dereita, a Quinta Angustia.
A carón do altar maior ábrese un pequeno espazo, antiga sancristía, no que se se expoñen algunhas lápidas e, nunha fornela, a parte superior dun cruceiro.
A capela plateresca dos Carneiro foi construída en 1575 por Pedro de Cereceda. Contén dous sartegos baixo cadanseu arco, un do fundador, Pero Carneiro, e outro de Álvaro Paz Carneiro. No primeiro, coa figura esculpida do personaxe, unha inscrición lémbrao: "ACI GAZ PO CARNEIRO FILLO D Pº Aº DA CORREDOIRA" (Aquí xace Pedro Carneiro, fillo de Pedro Alonso da Corredoira). Este Pero Carneiro foi un mercador que chegou a alcalde da vila de Noia, e prestou diñeiro ó cardeal e arcebispo compostelán Gaspar de Abalos (1542-1545) cando este estaba en Xénova. O sepulcro de Álvaro Paz, finado pola peste en 1348, carece de figura; o seu epitafio di: "AQUI IAZ ALVARO PAZ CARNEIRO QUE SE FINOU ENA MORTALDA XV DIAS D'AGOSTO ERA MCCCLXXXVI ANOS".
No frontispicio desta capela están labrados os bustos de San Pedro e San Paulo. Unha inscrición dá conta da construción: "ESTA CAPILLA MANDO HAZER PRO CARNERO I LA DEXO DOTADA CON DOS MISAS CADA DIA VNA EN S MARTIN AL ALBA I LA OTRA A AS ONZE".
Á entrada da igrexa pode observarse unha pía bautismal do século XV cun relevo de difícil interpretación.
O cemiterio e o museo
miniatura|250px|Vista xeral da parte sur do cemiterio. Pódense observar algunhas laudas de pedra antigas, algunha reaproveitada con placas de mármore por riba. miniatura|250px|Á esquerda, o baldaquino do século XVI, á dereita, outro moderno. O cemiterio da igrexa de Santa María a Nova rodea a igrexa, de modo que esta o divide en dúas áreas, norte e sur. Na parte norte atópase o Cristo do Humilladoiro, un cruceiro do século XVI, baixo un baldaquino. A cúpula do baldaquino, de forma piramidal, mostra dous relevos moi desgastados, un coas catro fases da lúa e outro cunha escena de caza na que un animal ferido foxe dos cans. Castelao debuxouno na súa obra As cruces de pedra na Galiza.
Corre a lenda de que o cemiterio está feito coa terra que trouxeron desde Palestina os barcos noieses. Outra lenda conta a orixe do cruceiro e o seu baldaquino: isto eran dous irmáns que se separaron durante o transcurso dunha guerra en Xerusalén. O irmán máis vello, por máis que pescudou durante sete anos, non atopou o pequeno e, cando regresou a Noia mandou construír o cruceiro en memoria do desaparecido, ó que cría morto. Pero o certo é que o irmán máis novo caera preso e logrou escapar pero cando volveu, o outro xa morrera, e mandou construí-lo baldaquino sobre o cruceiro do irmán en memoria deste.
Fóra lendas, o certo é que no cemiterio da igrexa impartíase xustiza ata o ano 1517, data na que as autoridades eclesiásticas prohibiron este uso.
Na parte sur hai outro cruceiro, gótico do século XVI, doado por Lope de Buya.
A verdadeira importancia do cemiterio desta igrexa está na colección de laudas sepulcrais. O número total de laudas que se conservan parece supera-los cincocentos, se ben só unha pequena parte están recuperadas e expostas ó público, tanto no interior como no exterior da igrexa. O resto amoréase ó pé dos muros do cemiterio. Aínda así, no cemiterio poden verse lousas de pedra entre sepulturas modernas, cubertas ou non de mármore, e tamén quedan algunhas no piso do interior da igrexa. Nas propias paredes da igrexa hai perpiaños coas ferramentas de traballo que identifican as laudas gremiais, posiblemente como consecuencia dun reaproveitamento do material para a reconstrución da igrexa.
As máis antigas son as laudas gremiais, dos séculos XIV a XVI, que mostran na súa superficie relevos con signos ou trebellos que identifican a profesión do que foi enterrado (carniceiros, coireiros, xastres, canteiros, carpinteiros, mariñeiros etc.). Outras, tamén antigas, mostran signos familiares, insculturas que representan simbolicamente o nome da familia á que pertencían. Estes signos lapidarios utilizábanse adoito polos canteiros para identifica-los perpiaños que labraban; ata hai moi pouco usábanse tamén na zona da foz do Miño e, xa en Portugal, en Póvoa de Varzim, para identificar barcas, trebellos e outros obxectos domésticos.
Finalmente, outras laudas mostran figuras humanas esquematizadas. <Gallery> Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-08b.JPG|Xastre Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-10a.JPG|Mariñeiro Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-12a.JPG|Carniceiro Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-14.JPG|Zapateiro Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-17a.JPG|Coireiro Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-15a.JPG|Carpinteiro de ribeira Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-18a.JPG|Figura antropomorfa Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-20.JPG|Signos familiares </Gallery> Máis modernas son as laudas nobiliarias, dos séculos XVII ó XIX, nas que xa se representan escudos heráldicos ou mesmo estatuas xacentes, algunhas moi rudimentarias e outras máis elaboradas.
Estado de Benue
356px|miniatura|Localización de Benue dentro de Nixeria. Benue é un estado da República Federal de Nixeria, situado no centro, cunha poboación duns 2,8 millóns de habitantes en 1991. A súa capital é Makurdi. Benue é unha rica rexión agrícola; os cultivos máis importantes que se dan son a pataca, a mandioca e a soia.
Igrexa de Santa María a Nova de Noia
O cemiterio e o museo
A maiores destas laudas consérvanse, tanto no exterior coma no interior da igrexa, sartegos completos, uns exentos e outros baixo arcos abertos no muro da igrexa. Entre os que se poden contemplar no interior destacan dous, o do xa citado Pero Carneiro na capela do seu nome, e o de Ioan das Estivadas, taberneiro noiés que en 1397 fixo unha importante doazón á igrexa. Este sartego provén da igrexa de San Martiño, desde onde foi trasladado en 1930. Ámbolos dous son do século XVI.
Estado de Benue
O nome de Benue provén do río do mesmo nome, e formouse a partir do antigo ex-estado Benue-Plateau en 1976, xunto co grupo étnico igala, que formaba parte do estado de Kwara. En 1991, algunhas áreas de Benue, xunto con áreas de Kwara, pasaron a ser parte do novo estado de Kogi. O seu territorio ocupa unha superficie de 34.059 km².
Áreas de Goberno Local
As 23 Áreas de Goberno Local do estado de Benue son:
Harold Macmillan
Maurice Harold Macmillan (1894-1986) editor de libros, foi o primeiro Ministro do Reino Unido entre 1957 e 1963.
Dafont
Dafont ou DaFont é unha compilación de ficheiros para fonte de letra de descarga gratuíta. Están categorizadas por tema, e tamén poden estar clasificadas por nome, data e popularidade.
O sitio web foi creado por Milan Rodolphe o 15 de outubro de 2000, e está dispoñible en inglés, francés e castelán. A páxina permite que as persoas usuarias introduzan un texto calquera para previsualizar as fontes. Segundo a páxina de medición de tráfico na rede Alexa, Dafont está ao redor da posición 1.000 como páxina web máis visitada.
Igrexa de Santa María a Nova de Noia
O cemiterio e o museo
<Gallery> Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-30a.JPG| Pero Carneiro Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-31d.JPG|Detalle Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-36a.JPG|Ioan das Estivadas Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 02-37b.JPG|Vista superior </Gallery>
Museo das Laudas
A rica colección de laudas existentes na igrexa de Santa María, considerada como a colección de laudas medievais máis importante do mundo non está aínda catalogada nin suficientemente protexida. O feito de que o cemiterio estea aínda en funcionamento, xunto ó reducido espazo da igrexa non permiten mostrar máis que unha pequena parte das laudas existentes, estando o resto amoreadas e en lamentables condicións de conservación. O concello de Noia manifestou en 2009 a intención de merca-lo edificio da Casa de Cultura, propiedade da Fundación Blanco Monroy, e dun terreo adxacente que permitiría a comunicación co espazo do cemiterio e, así, asegurar unha continuidade na exposición de laudas. <Gallery> Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 01-25.JPG|Amoreamento de laudas. Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 01-15.JPG|Outra zona. Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 01-30.JPG|Contedores de lixo. Ficheiro:Noia, Santa María a Nova 01-38.JPG|Material de obra. </Gallery>
Eleccións municipais en Xunqueira de Ambía
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Xunqueira de Ambía dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Xunqueira de Ambía]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Xunqueira de Ambía desde a aprobación da Constitución de 1978.
O Rañadoiro, Muíños, Muíños
Patrimonio
O Rañadoiro conta cun peto de ánimas á entrada do lugar.
O Francés, Leiro, Abegondo
O Francés é un lugar da parroquia de Leiro no concello coruñés de Abegondo, na comarca da Coruña.
Tuíxe de Abaixo, Lemaio, A Laracha
Tuíxe de Abaixo é un lugar da parroquia de Lemaio no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Xunto con Tuíxe de Arriba tiña 56 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 27 homes e 29 mulleres.
Colocación do pronome átono en galego
Posición por defecto
Por regra xeral, o pronome átono vai colocado sempre detrás do verbo e pegado a el.
Excepcións
Hai determinadas palabras que, precedendo ao pronome, fan que o pronome se coloque diante do verbo. Neste caso o pronome non vai pegado ao verbo. Estas palabras son:
Posición variable
Nalgúns casos o pronome pode ir diante ou detrás:
A Covela, Torbeo, Ribas de Sil
A Covela é un lugar da parroquia de Torbeo, no concello lucense de Ribas de Sil. No ano 2008 tiña un habitante (un home), a mesma cantidade ca en 2007.
Mary Poppins
Sinopse
A vida dunha familia inglesa formada por un pai banqueiro, unha nai sufraxista e dous cativos rebeldes -que pretenden chamar a atención dos seus pais facendo a vida imposíbel a tódalas neneiras-, verase alterada coa chegada de Mary Poppins, unha extravagante institutriz que baixa das nubes empregando o seu paraugas como paracaídas.
Quián
O topónimo Quián pode referirse a varios lugares de Galicia:
Quián, Carmoega, Agolada
Quián é un lugar da parroquia de Carmoega, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller), o que supón unha diminución de 8 habitantes con respecto ao ano 2000.
Babe
Babe é un filme estadounidense dirixido por Chris Noonan que foi estreado en 1995. Está baseado na obra de Dick King-Smith The Sheep-Pig.
Sinopse
Na granxa Hogget vive toda clase de animais. Cada animal ten un traballo que sabe como facer e cada un intenta facelo ben, porque sabe cal é o seu sitio. Á granxa chega Babe, un porquiño que o granxeiro gañou nun concurso. Hogget sente que hai algo especial en Babe e decide ensinarlle o oficio de can pastor e deste xeito tan peculiar, Babe evita sela cea de Nadal.
The Doors (álbum)
The Doors é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock psicodélico The Doors, gravado en agosto de 1966 e publicado o 4 de xaneiro de 1967 a través do selo Elektra Records. Inicialmente foi editado con distintas mesturas mono e estéreo, e conta co sinxelo que os lanzou á fama, "Light My Fire", estendida cunha sección instrumental omitida na súa maior parte na edición do sinxelo, e coa longa canción "The End". The Doors foi colocado no posto 42 na lista da Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos". O disco vendeu ao redor de 12,5 millóns de copias.
Centro de Estudios Sociales Germinal
O Centro de Estudios Sociales Germinal foi unha institución fundada en 1902 por varios grupos de orientación libertaria e federalista da Coruña.
Historia e características
Agrupaba distintas asociacións anarquistas, republicanas e sindicais baixo o principio da convivencia de persoas con diferentes ideas. Entre os seus animadores figuraron membros do grupo anarquista Ni Dios ni Amo como José Sanjurjo Rodríguez e Marcial Lores, republicanos como Eduardo Corral ou federais como Eduardo López Budén. O seu obxectivo era favorecer a educación das clases populares da cidade. Nas súas directivas abundaban sindicalista da CNT de recoñecido prestixio como Juan Nó Iglesias, Benito Couceiro, Manuel Montes Don e Jacinto Méndez, xunto con persoas independentes de ideas progresistas como Luís Huici. O centro colaborou coa Universidade Popular dende 1906, grazas ao labor de intelectuais como Uxío Carré Aldao. Chegou a ter máis de 700 socios e unha biblioteca con máis de 8000 libros. A institución desapareceu co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 e os partidarios do alzamento queimaron os seus fondos nas proximidades da Dársena da Coruña.
Entre 1904 e 1905 editou o periódico bimensual Germinal.
Vezina Trophy
miniatura|O Vézina Trophy no [[Hockey Hall of Fame.]] O Vezina Trophy é un trofeo entregado anualmente pola National Hockey League (NHL) ao porteiro da liga "considerado o mellor na súa posición". Ao final de cada tempada, os trinta directores xerais da NHL votan para elixir ao gañador. Recibe o seu nome en honor a Georges Vézina, porteiro dos Montreal Canadiens entre 1910 e 1925, que morreu en 1926 de tuberculose. O Trofeo foi entregado por primeira vez despise da tempada 1926-27 ao mellor porteiro. Da tempada 1946-47 á 1981-82, o trofeo foi entregado ao(s) porteiro(s) do equipo queconseguira o menor número de goles durante a liga regular; dende 1982 en adiante, o William M. Jennings Trophy é entregado para recoñecer ese logro.
Historia
miniatura|O trofeo recibe o nome do antigo porteiro dos [[Montreal Canadiens Georges Vézina, morto de tuberculose en 1926.]] O Vézina Trophy foi bautizado en honor a Georges Vézina, un excepcional porteiro que xogou cos Montreal Canadiens. Vézina caeu durante un partido en 1925 e foi diagnosticado con tuberculose, da que morreu en 1926. Logo da morte de Vézina, o trofeo foi doado á NHL polos propietarios dos Canadiens, Leo Dandurand, Louis Letourneau e Joe Cattarinich para honrar permanentemente a Vézina. Foi entregado por primeira vez aofinal da tempada 1926-27 a George Hainsworth, que chegara a Montreal para suceder a Vézina.
O trofeo foi aceptado pola liga na súa reunión do 15 de maio de 1927 celebrada en Montreal. Os criterios para elixir o gañador foron variando ao longo da historia do trofeo. O Montreal Gazette e The Globe and Mail informaron de que 'é entregado cada ano ao porteiro da National Hockey League que teña o mellor porcentaxe de goles en contra, mentres que o Toronto Star informou de que o trofeo era entregado ao porteiro 'máis valioso' da liga. Cando Hainsworth gañou o seu terceiro Vézina ao finalizar a tempada 1928-29, o trofeo foi entregado ao porteiro 'máis destacado' da liga. Con todo, os informes posteriores indican que o trofeo estivo baseado na menor media de goles en contra (GAA).
O Vézina Trophy foi bastante prestixioso, xa que era un dos tres grandes premios individuais outorgados pola National Hockey League no momento, xunto co Hart Trophy e o Lady Byng Trophy. Os medios de comunicación de hóckey seguiron de cerca a axustada "carreira do Vézina Trophy," como en 1940-41, cando Frank Brimsek, Turk Broda, e Johnny Mowers estiveron separados por tan só tres goles ao comezar a derradeira fin de semanada tempada.
1946 a 1981
En febreiro de 1946, a NHL declarou oficialmente que o trofeo iría ao equipo que conseguira o menor número de goles durante a liga regular. O porteiro que xogara a maioría dos partidos dese equipo gañaría o Trofeo. O xerente dos Montreal Canadiens Tommy Gorman dixo que se o trofeo era entregado ao seu equipo, o xeito de outorgar o trofeo a Bibeault ou Durnan sería decidido pola súa administración. Con todo, nun banquete celebrado en outubro, o presidente da National Hockey League Clarence Campbell sinalou que mentres que a liga estaba considerando mudar os métodos de votación do Calder Memorial Trophy, o Hart Trophy e o Lady Byng Trophy, os criterios para o Vézina en realidade non cambiarían.
Xa que era habitual que os porteiros xogaran todos os partidos antes de 1950, o Vézina foi entregado xeralmente ao porteiro coa menor media de goles en contra persoal da liga; con todo, houbo dúas notables excepcións. George Hainsworth recibiu o primeiro Vézina Trophy, mentres que Clint Benedict tivo o menor GAA na tempada 1926-27. Os Canadiens de Hainsworth encaixaron menos goles como equipo que os Senators de Benedict. Wilf Cude tivo o menor GAA na tempada 1933-34 en 30 partidos repartidos entre dous equipos, mais o Vézina foi entregado a Charlie Gardiner, que xogou os 48 partidos cos Chicago Blackhawks, o equipo que encaixou menos goles.
A National Hockey League alongou o calendario de competición a setenta partidos na tempada 1949-50. Ata ese momento, era moi habitual para os porteiros xogar todos os minutos da tempada do seu equipo, e só tres gañadores do Vézina – Frank Brimsek en dúas ocasións na tempada 1938-39 (43 de 48 partidoss) e na tempada 1941-42 (47 de 48 partidos) e Bill Durnan na tempada 1944-45 (40 de 50 partidos) non iniciaron todos os partidos dos seus respectivos equipos.
Cando os equipos comezaron a utilizar regularmente máis dun porteiro nunha tempada, fíxose máis habitual para os porteiros co menor GAA non ser membros do equipo que conseguira menos goles. O Vézina continuou a ser entregado ao porteiro que xogara máis partidos co equipo que conseguira menos goles, mais os gañadores do trofeo nas temapadas 1954-55, 1960-61, 1962-63 e 1963-64 non tiveron os menore GAAs.
A National Hockey League comezou a permitir que os compañeiros de equipo compartiran o Vézina Trophy despois da tempada 1964-65. Os Toronto Maple Leafs conseguiron 173 goles en contra, superando por pouco os 175 goles en contra dos Montreal Canadiens e os 176 dos Chicago Blackhawks. Terry Sawchuk xogou 36 partidos para os Leafs cun GAA de 2,56, mentres que o seu compañeiro Johnny Bower xogou 34 partidos, conseguindo o mellor GAA da liga con 2,38, mais Sawchuk sería o último gañador do trofeo baixo os antigos criterios. Durante a tempada, os dous xogadores acordaron repartir o premio en metálico de 1000 dólares que acompaña ao trofeo se algún dos dous o conseguía. Ao final da tempada, Sawchuk declarou publicamente que rexeitaría o trofeo se o nome de Bower non era tamén inscrito. Posteriormente a NHL mudou a regard para permitir que calquera porteiro que tivera xogado un mínimo de 25 partidos clasificárase para o Vézina Trophy se o seu equipo encaixaba o menor número de goles, e aplicou esta norma con carácter retroactivo con Sawchuk e Bower. Baixo este criterio, Turk Broda tería compartido o Vézina que Al Rollins gañou na tempada 1950-51. Este criterio estivo en vigor ata a tempada 1980-81.
O criterio de que o Vézina Trophy fora entregado ao(s) porteiro(s) do equipo que menos goles encaixara, non implicaba necesariamente a mellor actuación individual. O mellor porteiro, votado polos medios de comunicación, era o do criteria had the trophy going to the goaltender(s) of the team that was best at preventing goals, not necessarily the best individual performance. The best goaltender, as voted by the media, was the Primeiro equipo All-Star. Estes con frecuencia difiren, coomo na tempada 1979-80, cando Don Edwards e Bob Sauvé compartiron o Vézina, mentres que Tony Esposito foi nomeado para o Primeiro Equipo. Durante a tempada 1973-74, os Chicago Black Hawks e os Philadelphia Flyers finalizaron empatados co menor número de goles en contra; polo tanto os seus respectivos porteiros Tony Esposito e Bernie Parent recibiron o trofeo, a única vez que foi compartido por dous xogadores de distintos equipos. Na tempada 1973-74 os medios de comunicación votaron a Parent o Primeiro Equipo All-Star, e Esposito para o Segundo Equipo All-Star.
1981 ao presente
Dende a tempada 1981-82, o Vézina Trophy é entregado ao porteiro máis destacado da competición mediante votación dos general managers das distintas franquías da NHL. Billy Smith, dos New York Islanders, foi o primeiro xogador que recibiu o trofeo baixo o sistema de elección actual. O William M. Jennings Trophy, entregado ao(s) porteiro(s) que xogara(n) máis de 25 partidos co equipo que encaixara o menor número de goles, ten a función do antigo Vézina Trophy.