cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
GameCube
Especificacións
Dispón dun procesador IBM e dun chipset gráfico de ATI o que lle proporciona unha gran potencia. En canto a son, ten calidade de CD.
Roller Bassano
O Roller Bassano é un equipo italiano de hóckey a patíns da cidade de Bassano del Grappa, que xoga na Serie A2. É considerado o segundo equipo en importancia da cidade, despois do Bassano Hockey 54.
GameCube
Especificacións físicas
o 4 portos de mando de control o 2 rañuras Digicard "memorycard" o 1 saída analóxica SNS A/V Multiout o 2 portos de serie de alta velocidade (só en equipos fabricados antes do 22 de marzo de 2004, en equipos posteriores só un) o 1 porto paralelo de alta velocidade
Versións
Existen variadas versións e cores, as principais son negro, índico, laranxa, platino e ouro.
Hermunduros
Tradicionalmente, afirmouse a relación entre os hermunduros e os turinxios, como sucesores daqueles, pero hoxe está moi cuestionada.
Paca Gabaldón
María Francisca Gabaldón Serer, coñecida como Paca Gabaldón, nada en Barcelona o 10 de maio de 1949, é unha actriz catalá.
Hermunduros
Traxectoria
Aínda que non hai moitas informacións sobre eles, varios autores da antigüidade ofrecen noticias parciais. Así, Estrabón cita os Hermunduros como un pobo nómade suevo, que vive ao leste do Elba; Dión Casio relata por primeira vez que o ano 1, un romano chamado Domicio (posibelmente Lucio Domicio Enobarbo) "mentres aínda gobernaba os distritos ao longo do Ister (Danubio), interceptou aos hermunduri, unha tribo que por algunha razón abandonara a súa terra e vagaba na procura doutra, e que se asentaron en parte da terra dos marcománs."
Paca Gabaldón
Traxectoria
Os seus primeiros anos de vida transcorreron en diferentes países: Turquía, Italia, a Arxentina, Chile e o Perú. Ao longo deste periplo, foi iniciando a súa formación como artista, con clases de Arte Dramática, dicción e canto. Precisamente foi no Perú, onde debutou diante dunha cámara, na película Ganarás el pan. Regresa ao Estado Español en 1967 e, da man de Enrique Martí Maqueda -de quen foi parella durante sete anos-, comezou a traballar en Televisión Española como presentadora, baixo o nome artístico de Mary Francis.
Loujain al-Hathloul
Loujain al-Hathloul (en لجين الهذلول), nada en Jeddah o 31 de xullo de 1989, é unha activista e defensora dos dereitos das mulleres de Arabia Saudita, así como prisioneira política no seu país.
Hermunduros
Traxectoria
Plinio o Vello, na súa Naturalis Historia, cita aos Hermunduros como un dos pobos dos Hermións, todos descendentes de Mano. Na mesma categoría coloca aos catos, queruscos e suevos. Pola súa banda, Tácito na súa Xermania, describe aos hermunduros entre os pobos suevos, colocándoos preto do Danubio e nas fontes do Elba.
Loujain al-Hathloul
Traxectoria
Graduouse na Universidade da Columbia Británica. Al-Hathloul foi detida e posta en liberdade en diversas ocasións por desafiar a prohibición de conducir que pesa sobre as mulleres en Arabia Saudita, e en maio de 2018 foi arrestada, xunto con diversas activistas polos dereitos das mulleres, baixo os cargos de "tentar desestabilizar o reino" logo de ser secuestrada nos Emiratos Árabes Unidos. En outubro de 2018, o seu marido o comediante Fahad al-Butairi foi obrigado a regresar ao seu país dende Xordania, e foi arrestado.
Hermunduros
Traxectoria
miniatura|[[Fibela|Fibelas hermunduras (Museo de Berlín).]] Nos seus Anais, Tácito relata como o hermunduro Vibilius, no, liderou o derrocamento do rei marcomano Catualda en favor de cato Vanio. Contra o 50, aliado aos sobriños de Vanio, Vibilius, liderou a deposición de Vanio tamén. No 58, os hermunduros derrotaron os catos nunha disputa de fronteira por un río de importancia relixiosa.
Pobo ryukyu
O pobo ryukyu ou pobo lewchewan (琉球民族) son os poboadores indíxenas das Illas Ryukyu, arquipélago situado entre Kyūshū e Taiwán. Os subgrupos do pobo ryukyu son os Amami, os de Okinawa, os Miyako, os Yaeyama, e os Yonaguni. Xeograficamente, viven nas rexións de Okinawa e Kagoshima. As súas linguas, como a Uchinaaguchi, comprenden as familia de linguas ryukyu, unha das dúas pólas nas que se divide a familia de linguas xaponesas. A outra póla é a que forman o xaponés e os seus dialectos.
Hermunduros
Traxectoria
Os hermunduros tiveron, tamén, moitos conflitos cos quadi nunha fronteira fluvial con salinas e que se especula poderían ser ou o río Werra ou do Saale saxón. Finalmente, os hermunduros venceron neste conflito.
Tamén se coñece a presenza dos hermunduros nas guerras de Marco Aurelio contra os marcomanos, que tiñan como aliados a hermunduros, sármatas e quadi.
Tense escrito que os restos dos Hermunduros convertéronse nos turinxios, argumentando que (-duri) podería ser unha forma corrompida (-thuri) e o sufixo xermánico -ing, suxire un significado de "descendentes de (ou [Herman] duri)". Esa hipótese hoxe está desbotada.
Luz (Vilalba)
Luz foi un periódico editado en Vilalba en 1931.
Historia e características
Subtitulado Periódico independiente, paladín de las ideas democráticas, apareceu o 5 de xullo de 1931. No editorial do primeiro número afirmaba:
Publicación de talante democrático e ideario socialista. Mantivo enfrontamentos con Ariete. Cesou a súa publicación a finais de 1931.
Brenda Blethyn
Brenda Blethyn, de nome real Brenda Anne Bottle, nada en Ramsgate, Kent, o 20 de febreiro de 1946, é unha actriz e escritora inglesa.
Traxectoria
Blethyn iniciou a súa carreira nos teatros como parte da Royal National Theatre e estreou na televisión en 1980. Primeiramente tivo algúns papeis secundarios, como en The Witches (1990) ou A River Rons Through It (1992).
7:35 de la mañana
7:35 de la mañana é unha curtametraxe escrita e dirixida polo director cántabro Nacho Vigalondo. Ten unha duración de 8 minutos e está gravado en branco e negro, a historia está filmada nun único escenario representando unha cafetaría. Obtivo varios premios e mencións en festivais de cinema, pero sen dúbida o máis significativo e importante foi a candidatura ao Oscar en 2004.
Argumento
A curtametraxe conta a historia dunha muller (Marta Belenguer) que, como cada mañá, chega á súa cafetaría de sempre e pide o mesmo de cada día. A diferenza hoxe é que todo o mundo está calado, ninguén se move nin fala, ata que un dos clientes (Nacho Vigalondo) comeza a cantar o que parece unha declaración amorosa.
Stade Français
O Stade Français Paris é o nome da sección de rugby do club polideportivo parisiense Stade Français. Actualmente, xoga na liga profesional francesa: o Top 14.
Sobrán (San Martiño), Vilagarcía de Arousa
miniatura|dereita|Escultura do boxeador [[Pantera Rodríguez.]]
7:35 de la mañana
Argumento
Toda a curtametraxe xira arredor da canción que están a cantar o protagonista e mailos clientes da cafetaría.
Sobrán (San Martiño), Vilagarcía de Arousa
San Martiño de Sobrán é unha parroquia do concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 1354 habitantes (697 mulleres e 657 homes), todos eles no lugar de Vilaxoán, único lugar desta parroquia que recollen tanto o Nomenclátor de Galicia coma o IGE. Os censos do IGE reflicten un descenso poboacional respecto ós anos 2010, cando tiña 1428 habitantes, e 2005, cando eran 1447.
Stade Français
Historia
A sección de rugby do Stade Français (Estadio francés), fundada en 1883, é un dos clubs máis antigos da disciplina en Francia e tamén un dos clubs de rugby profesional máis importantes dese país. O 19 de maio de 1892, o club acadou o seu primeiro título de campión nacional gañando (7-3) ao seu grande rival, tamén parisiense, o Racing Club de France. En total o Stade Français gañou 8 veces o campionato entre 1892 e 1908.
Sobrán (San Martiño), Vilagarcía de Arousa
Atópase á beira esquerda da ría de Arousa.
Stade Français
Historia
O «deporte rei», coma o chamaron en Francia, creceu sobre todo nas rexións do Suroeste de Francia. Os clubs parisienses deixan ver a súa supremacía sobre os clubs desas rexións: O Stade Bordelais UC (Bordeos), o FC Lourdes, o AS Beziers ou o Stade Toulousain. Mais a mediados dos anos '90, cando o club estaba evolucionando á quinta división, o Stade Français viviu unha grande revolución interna.
Outro momento importante foi a fusión que fixo o Stade Français co CASG, outro club de rugby parisiense, o que lle permitiu ter un estadio no centro de París. No ano 1998, exactamente noventa anos despois do seu último título, o Stade Français ingresa na máxima división do rugby francés. Os parisienses non se contentan con este ascenso, senón que tamén, e grazas ao seu adestrador Bernard Laporte, lévanse o título o mesmo ano e erguen o famoso Escudo de Brennus gañando a final fronte ao USA Perpiñán no Stade de France.
A rivalidade entre o Stade Toulousain e o Stade Français fíxose entón moi forte. O Stade Français comezou a perturbar o medio conservador do rugby coa súa camiseta semellante á dun superheroe, o seu calendario de xogadores espidos que sae cada ano etc. Os resultados deportivos tamén están presentes, o Stade Français levouse a liga en 2000, 2003 e 2004. Curiosamente nunca conseguiu gañar a Copa de Europa a pesar das súas dúas finais perdidas contra o Leicester RFC de Inglaterra en 2001 e o Stade Toulousain no 2005 no estadio Murrayfield de Edimburgo.
Mais máis aló dos seus títulos, o grande éxito do Stade Français é comercial: frecuentemente o Stade Français enche os grandes estadios da capital francesa: o Parc des Princes (50000 persoas) ou o Stade de France (80000). Aos medios de comunicación galos gústalles falar da última provocación do Stade Français, calendarios ou uniformes rosados. Así, nunha enquisa, os parisienses afirmaron que se identifican máis co club do Stade Français que co Paris Saint-Germain de fútbol.
miniatura|[[Christophe Dominici, co uniforme de cor rosada]]
Justicia
Justicia foi o nome de varias publicacións:
Dafydd Huws
Dafydd Huws, nado en Gwynedd en 1949 e finado en Penarth o 15 de abril de 2020, foi un escritor e guionista galés.
Traxectoria
Foi profesor de lingua galesa en Gwaelod-y-garth, a nove quilómetros de Cardiff, entre 1972 e 1989. Comezou a escribir na revista Y Faner columnas asinadas co sobrenome de Charles Huws e foi guionista da serie Pobol y Cwm, entón emitida en BBC Wales. Escribiu unha serie narrativa centrada no personaxe de Goronwy Jones, cun ton humorístico e satírico e que reflicten a historia contemporánea galesa, as institucións propias e a identidade nacional, a ela pertencen as novelas Dyddiadur Dyn Dŵad (1978), Un Peth Di Priodi - Peth Arall Di Byw (1990), Walia Wigli (2004), Alias, Myth a Jones (2009), Nefar in Ewrop (2010) e o libro de relatos Chwarter Call (2005). É autor tamén da historia infantil Sêr y Dociau Newydd (1996) e foi guionista das series de S4C Mwy na Phapur Newydd, I Dir Drygioni e Iechyd Da e dos telefilmes Dyddiadur Dyn Dŵad (1989) e Delyn (2001).
MR-106
MR-106 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites e etapas superiores de foguetes estadounidenses.
Características
Os motores MR-106 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e corrección de traxectoria e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse nas etapas HAS/Peace Courage, Titan Centaur, Atlas Centaur e no satélite Radarsat, entre outros.
Catfishing
miniatura|Manti Te'o, xogador [[USA|estadounidense de fútbol americano do Notre Dame Football, estivo envolto en 2013 nun caso de catfishing. ]] Na linguaxe de Internet, o catfishing é unha actividade na cal unha persoa crea un perfil falso para ser empregado nas redes sociais con fins perversas. Este termo foi empregado por vez primeira en 2012, a partir da emisión do documental Catfish. O catfishing podería englobarse dentro do romance scam, tamén denominado fraude do amor por internet, na que delincuentes suplantan a identidade virtual doutras persoas, empregando fotografías alleas, para establecer unha relación a través de Internet coas vítimas. A través desta relación, que pode xurdir de foros, páxinas de citas ou mesmo redes sociais comúns, os delincuentes tentan roubar información persoal e até mesmo cantidades económicas.
Segundo algúns sociólogos, o desenvolvemento do catfishing podería ser unha forma de explorar a identidade sexual en internet. Por exemplo, no programa da MTV Catfish, baseado no documental do mesmo nome, unha rapaza chamada Sonny comezou a chatear cun modelo chamado Jamison, que finalmente resultou ser un perfil falso creado por Chelsea, unha rapaza que empregou unha identidade virtual alternativa para interactuar con outras mulleres en internet.
Unión Agraria (Cospeito)
Unión Agraria foi un periódico editado en Cospeito en 1934.
Historia e características
Apareceu en xaneiro de 1934. Fundado por Germán Anllo Verdes (secretario do concello de Cospeito) e Otilio Verdes. De periodicidade mensual, foi o órgano da Unión Agraria de Derechas de Cospeito.
Okazaki
Okazaki (岡崎市, おかざきし, Okazaki-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e no centro-leste da prefectura, na zona de provincia histórica de Mikawa, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 387,24 km² e a poboación de 373.274 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 964 h/km².
O concello de Okazaki limita cos concellos de Nishio, de Anjō, de Toyota, de Shinshiro, de Toyokawa, de Gamagōri e de Kōta.
Pena, Aldixe, Abadín
Pena é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (2 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010 cando tiña 3 habitantes (2 homes e 1 muller).
Disco de Nipkow
miniatura|Recreación dun sistema de televisión primitivo, no fondo á esquerda pódese observar un disco de Nipkow O disco de Nipkow é un aparello mecánico que divide unha imaxe nun único sinal continuo, foi patentado por Paul Gottlieb Nipkow en 1884.
Funcionamento
O aparello é un disco vertical rotante con perforacións dispostas en forma espiral desde o centro cara a fóra, ao rotar o disco cada perforación describe unha circunferencia de radio diferente e ao proxectar a luz dunha imaxe utilizando unha lente esa imaxe escanéase cun número de liñas igual ao de perforacións, esa luz que cada orificio deixa pasar recóllese nunha célula de selenio, que segundo a intensidade emite maior ou menor cantidade de corrente que se remite a un segundo disco de Nipkow que serve de receptor.
Usos
O propio Nipkow non chegou a construílo xa que a tecnoloxía da época non o permitía pero serviu de fundamento a John Logie Baird para desenvolver o seu primeiro sistema de televisión, e tamén está na base dos microscopios confocais.
Valentí Almirall
Valentí Almirall i Llozer, nado en Barcelona o 8 de marzo de 1841 e finado o 20 de xuño de 1904, foi un avogado, xornalista e político, considerado un precursor do catalanismo político ou do nacionalismo catalán, o moderno, e, máis en concreto, a crenza na esquerda federalista. O seu labor como periodista e articulista supera os oitocentos artigos.
Educación
Era fillo dunha familia de comerciantes de drogas e colonias, con moitas propiedades, tanto urbanas coma no campo (entre elas, o castelo do Papiol, dos cales foron baróns, título que Valentí rexeitou sempre empregar). Estudou na Escola de Belas Artes de Barcelona, pero tivo que deixala logo de criticar ao profesor Claudi Lorenzale. Sabía falar grego, latín, francés, inglés, italiano e alemán, feito que lle permitiu viaxar e coñecer a actividade cultural e intelectual da Europa do momento.
Estudou filosofía na Universidade de Barcelona, entre 1854 e 1857, e despois dereito entre 1857 e 1863, ano no que se graduou, mais rara vez practicou a avogacía. Participou a miúdo nas tertulias da trastenda do escritor Frederic Soler Pitarra (con que comezou o teatro moderno en lingua catalá) e onde entrou en contacto con outros intelectuais tales como Gonçal Serraclara, Conrad Roure, Anselm Clavé, Josep-Lluís Pellicer, Inocencio López, Josep Feliu i Codina...
Vida política
A súa situación económica acomodada e a escasa vocación que tiña para exercer como avogado empurrárono á política activa. Participou na preparación e nos acontecementos da Revolución de 1868 en Barcelona; dirixiu O Federalista e colaborou na Revista Republicano-Federal, desde a que publicou obriñas bastante radicais como a ''Guerra a Madrid! e Bases para la Constitución federal de la Nación Española y para la del Estado de Cataluña. Observaciones sobre el modo de plantear a confederación en España''.
Declarouse contrario a todo entendemento cos monárquicos e tivo unha participación importante no pacto de Tortosa (18 de maio de 1869), asinado entre representantes de entidades republicanas de Cataluña, o País Valenciano, Illas Baleares e Aragón.
Entre 1868 e 1881, militou no Partido Republicano Democrático Federal (PRDF) no cal foi o principal líder federal intransixente de Barcelona, un grupo minoritario dentro da república e do republicanismo federal, que estaba organizado ao redor do Club dos Federalistas (1868-1869), do que foi elixido primeiro presidente, e do xornal El Estado Catalán (1869-1870 e 1873).
Entre 1868 e 1869, orientou a publicación El Federalista, que se caracterizaba polo seu dogmatismo, intransixencia, maximalismo e o idealismo. Querían transformar o estado centralista e uniformizador español nun estado federal e descentralizado, cunha revolución federal de abaixo cara arriba, derivada da iniciativa das clases populares; unha revolución federal que implica a división da soberanía española entre as rexións históricas e o goberno da federación. Por iso, en 1868, publicou unhas Bases para la Constitución federal de la Nación Española y para la del Estado de Catalunya.
En maio de 1869, participou no denominado Pacto de Tortosa entre republicanos de Cataluña, o País Valenciano, illas Baleares e Aragón e, ese mesmo ano, foi cando fundou o xornal federalista El Estado Catalán. En setembro de 1869, tomou parte na revolta federal de Barcelona. Foi detido e internado nas Baleares, pero xunto con outros prisioneiros conseguiron escapar e fuxiu para Alxer e de alí para Marsella, onde viviu ata a concesión dunha amnistía. De novo en Barcelona, presentouse ás eleccións como alcalde, pero rexeitou un xuramento incompatible co republicanismo e non foi capaz de ocupar a posición. Participou tamén na revolta contra o servizo militar obrigatorio en abril de 1870 con seus artigos en La Campana de Gràcia. En 1871, o entón presidente do consello provincial de Barcelona, Anselm Clavé, foi nomeado director da Casa de Caridade da capital, onde traballou con criterios racionalistas e humanistas (e da que renunciaría máis tarde, no momento en que caeu a República).
A primeira república española
Cando se proclamou a Primeira República o 11 de febreiro de 1873, trasladouse a Madrid, onde continuou a publicar El Estado Catalán (8 de marzo-11 de xuño de 1873), e foi un propagador do federalismo catalán. Pero despois, en desacordo co desenvolvemento da República, volveu a Barcelona.
A restauración borbónica
Durante a Restauración borbónica, a pesar de ser nomeado, en 1878, presidente do Ateneo Libre de Barcelona, diminuíu a súa actividade pública, e intentou adicarse á literatura baixo o pseudónimo A. Z. Baixo. De feito, en 1879, publicou as súas dúas novelas: El alma al diablo e ''Una autoridad modelo. Historia de un gobernador de orden.''
Fundou e dirixiu o Diari Català, primeiro xornal integramente en lingua catalá, que tivo unha curta duración (dende o 4 de maio de 1879 até xuño de 1881), pois suspendeuse a súa publicación trala ruptura con Francesc Pi i Margall e a maioría do Partido Republicano Democrático Federal catalán, a partir do que comeza a súa etapa propiamente catalanista. En 1880, fora un dos organizadores do Primeiro Congreso Catalanista e no que foi elixido presidente por unha maioría de delegados. En 1881, participou na organización do Congreso Catalán de Xurisconsultos, no que rexeitou a unificación do dereito civil mentres defendeu vigorosamente o mantemento do dereito catalán.
En xuño de 1882, creou o Centre Catalá de Barcelona, a primeira entidade catalanista claramente reivindicativa que aínda que pretendía ser, fundamentalmente, unha entidade que espallara o catalanismo e que influira sobre o goberno, en 1884 se converteu nun partido político, do que foi o secretario mentres o seu amigo "Pitarra" era o presidente. En xuño de 1883, organizou o Segundo Congreso Catalanista, onde pretendeu que se debatera un bosquexo de programa do Centre. Porén, os enfrontamentos entre os partidarios de Almirall e os de Pi i Margall impediron a súa aprobación e só conseguiu que se condenara a participación de cataláns nos partidos políticos suxeitos á disciplina de Madrid.
Convertido no líder da reivindicación catalanista, en 1885, foi o redactor do Memorial de greuges, e trasladouse a Madrid integrado na comisión que entregou o documento ao rei Afonso XII, aplicando o principio de presentación, recoñecido na constitución. No memorial denunciábanse os tratados comerciais que estaban a piques de se firmar e as propostas unificadoras do Código Civil. thumb|page=9|upright=0.6|Portada de Lo catalanisme (1886)En 1886, publicou a súa grande obra, Lo catalanisme, a primeira presentación sistemática da doutrina catalanista. Ese ano representou a súa plenitude intelectual e política, e o comezo da súa decandencia, motivada polos problemas de saúde (unha apoplexía) e a escisión que se produciu no Centre Català. En 1887, foi elixido presidente do Centre Catalá, pero a súa actitude hostil fronte ao proxecto da Exposición Universal de Barcelona de 1888 e o alcalde Francesc Rius i Taulet provocou á división dos elementos conservadores máis novos, que fundaron a Lliga de Catalunya ese mesmo ano. Tamén se opuxo ao nomeamento da rexente, María Cristina de Austria, como raíña dos Xogos Florais de 1888, e organizou outros aternativos. A caída da influencia política do Centre Catalá, favoreceu a influencia da Lliga de Catalunya; e, xunto co empeoramento da súa saúde, fixeron que o seu carácter fora, progresivamente, máis arisco e amargado. Finalmente, simpatizou do lerrouxismo.
Foi testamenteiro do falecido Rossend Arús, razón pola cal fundou en 1895, a Biblioteca Arús. De novo, en 1896, foi elixido presidente do Ateneo de Cataluña, e alí pronuciou un notable discurso sobre o rexionalismo e, dende ese cargo chamou a atención sobre o proceso de Montjuïc. Algúns pequenas núcleos republicanos e federalistas, así como Alejandro Lerroux, tentaron recuperalo politicamente, mais el negouse.
Finalmente, morreu só, cedendo a súa casa á cidade de Barcelona para crear unha escola pública, e doou os seus libros para a Biblioteca Arús. En Vallvidrera mantense a casa onde viviu (no frontis pódese ler "Casa Amirall") e, a carón dela, unha casa onde a súa viúva reuniu a súa biblioteca. A data de 1924 e a decoración estás cheas de simboloxía masónica.
Comedown Machine
Comedown Machine é o quinto álbum da banda estadounidense de indie rock The Strokes, publicado o 26 de marzo do 2013 nos Estados Unidos e o 25 no Reino Unido. Trátase da última edición da banda co selo RCA Records.
Circuíto de Nivelles-Baulers
Nivelles-Baulers é un autódromo de 3.720 metros de extensión situado en Nivelles, Bélxica. Foi sede do Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1 nas tempadas 1972 e 1974.
A diferenza do circuíto de Spa-Francorchamps, as amplas zonas de escape deseñadas en 1971 permitían evitar accidentes (pola maior visibilidade) e diminuía as consecuencias. Iso tamén causaba que os espectadores debesen situarse lonxe da pista, o que combinado co deseño plano do circuíto xerou rexeitamento por parte de pilotos e espectadores. O autódromo continuou usándose para carreiras de motociclismo ata o ano 1981.
Literatura
dereita|miniatura|Libros antigos do Colexio Merton da [[Universidade de Oxford.]] A literatura é a arte de escribir. Segundo aparece no Dicionario de Autoridades de 1734, a literatura é "o coñecemento e ciencias das letras". En xeral, pódese entender como literatura calquera tipo de texto. Mesmo hai quen defende que se pode incluír calquera tipo de traballo baseado en símbolos, como a banda deseñada, as imaxes ou a escultura. Porén, considérase polo xeral que a literatura só son os textos escritos dunha certa calidade e de certos xéneros, excluíndo a banda deseñada, a novela romántica ou a de "policías", por exemplo. Os temas son moi variados.
Considérase un xénero literario cada unha das manifestacións formais das obras literarias segundo unha clasificación que ten en conta a estrutura e o contido. Dende Platón e Aristóteles até case o século XIX, foron estabelecidos como básicos tres xéneros, que partían da imitación e da descrición da natureza. Da primeira xorde o xénero dramático (traxedia, drama, comedia), da segunda o lírico (poesía) e da súa fusión, a épica.
Etimoloxía
Etimoloxicamente, a verba deriva da palabra latina litteratura, sendo o sentido orixinal da mesma Arte de escribir e de ler, coñecemento de todo o que foi escrito, e é esta a tradución da expresión grega γραμματικ`η τeχνη. Porén, o concepto de literatura é máis amplo, xa que se pode considerar a literatura como o conxunto de obras literarias dun pobo (literatura galega), dunha época (literatura romántica) ou dun xénero (literatura épica).
Magnum Photos
Magnum Photos é unha cooperativa internacional de fotografía posuída polos propios fotógrafos, con oficinas localizadas en Nova York, París, Londres e Toquio. En palabras do cofundador Henri Cartier-Bresson, "Magnum é unha comunidade de pensamentos, unha cualidade humana compartida, unha curiosidade sobre o que está a pasar no mundo, un respecto polo que está a pasar no mundo, e un desexo de transcribilo visualmente."
Literatura
Etimoloxía
Etimoloxicamente, tamén deriva da palabra latina littera, que quere dicir 'letras'.
Xéneros literarios
Os xéneros literarios foron mudando segundo a época e a zona cultural. Tradicionalmente foron estabelecidos como básicos tres xéneros, que partían da imitación e da descrición da natureza. Da primeira xorde o xénero dramático (traxedia, drama, comedia), da segunda o lírico (poesía) e da fusión de ámbalas dúas, a épica. Benedetto Croce (1886-1952) representou o cambio de perspectiva: cada obra é unha visión do mundo, singular e individual; pertence a un xénero por aspectos externos. Hoxe admítese, en xeral, a división clásica, mais como expresión de tres actitudes fundamentais humanas e como unha axuda, co engadido de subdivisións, para a clasificación das obras.
Magnum Photos
Os fotógrafos de guerra Robert Capa, David "Chim" Seymour, William Vandivert, Henri Cartier-Bresson, e George Rodger fundaron Magnum en 1947, respondendo ás súas experiencias da segunda guerra mundial. Magnum é unha das primeiras axencias fotográficas cooperativas, posuídas e administradas por completo polos seus membros. O modelo serve como soporte para os fotógrafos, que reteñen tódolos dereitos e o copyright do seu propio traballo. A cooperativa Magnum ten incluído reporteiros gráficos procedentes de toda a xeografía do globo e teñen cuberto moitos acontecementos históricos do século vinte. Os arquivos da cooperativa inclúen fotografías describindo a vida familiar, drogas, relixión, guerra, pobreza, fame, crime, políticos e famosos.
Literatura
Xéneros literarios
Polo tanto, a maioría de clasificacións tradicionais tamén atenden á forma da escrita (a literatura oral asimílase no xénero correspondente). O primeiro gran xénero é a poesía, que engloba todas as obras escritas en verso. Foi o primeiro tipo de literatura, xa que xustamente os recursos retóricos do verso a afastaban da linguaxe ordinaria. Por oposición, está a prosa, que recolle a linguaxe sen métrica, e o teatro, baixo a forma de diálogo que se representa para un público. O teatro ten dous subxéneros principais segundo o tema e o estilo da obra: a traxedia e a comedia (se é triste e elevado, ou se trata de facer rir).
En paralelo, mantense a chamada literatura oral, de tradición popular, composta de lendas, relatos, mitos, cancións e contos de fadas. A literatura infantil e a literatura xuvenil son divisións en función da idade dos destinatarios, mais manteñen todos os xéneros da literatura para adultos.
Atendendo ó tipo de texto, o xénero principal é a narrativa, que inclúe todas as obras que teñen como propósito principal explicar unha historia. Dentro deste xénero salientan a novela, o conto, a fábula e a epopea, entre outros. Os textos da lírica, pola contra, intentan transmitir emocións.
Se o texto non trata un tema de ficción senón unha reflexión sobre o mundo real, chámase ensaio. O sermón é unha variedade dirixida oralmente a un público. Dentro deste grupo, tamén se atopan os escritos dirixidos a consignar a vida dunha persoa ou feitos históricos, como a crónica, a biografía ou o diario persoal.
A banda deseñada é un xénero que mestura texto e ilustracións e pode tratar calquera tema. A trama acostuma a estar desglosada en viñetas, que fan a función de parágrafos. É un dos xéneros máis modernos na historia da literatura.
Drink Hunters
Historia
Drink Hunters, naceu na cidade de Barcelona o 2008 cando Pau (batería e coros) e Aaron (baixista e vocalista) decidiron emprender o camiño do Celtic punk. Estes falaron da idea con Raja (guitarrista e coros) para crear os alicerces do proxecto que tiñan en mente. Só faltaban os elementos que cargarían o seu enérxico punk rock con toques folclóricos irlandeses e para iso contactaron con Nando (violín) e Rosa (acordeón diatónico). A principios do 2013 ficharon a Isra (irish tin whistle) que se engadiu á formación actual. No 2010, lograron gravar o seu primeiro EP, o cal foi completamente autoproducido. No 2010 ficharon polo selo "Discos Rayados" e a finais dese mesmo ano tiveron a oportunidade de aparecer no recompilatorio "Whiskey Devils a tribute to The Mahones" versionando o tema "Take no Prisoners". A finais do 2011, presentaron o seu primeiro álbum de 13 cancións "With my Crew" o cal os axudou a obter varios concertos e recoñecemento fóra de Cataluña e da Península Ibérica. En marzo do 2012 participaron nun recompilatorio de Paddy Rock (Paddy Rock Vol. 4) co tema "With my Crew" xunto a outros grupos como The Mahones ou The Rumjacks. O ano 2014 presentaron o seu último álbum chamado "Lurking behind the woods" que máis tarde mostraron na súa primeira xira europea pasando por Francia, Italia, Alemaña, Eslovaquia e República Checa. Ese mesmo ano presentaron o seu primeiro videoclip do tema do seu novo disco "The Big Fella".
Drink Hunters compartiu escenario con bandas como: The Real Mckenzies, Mad Caddies, Pipes and Pints, The Dreadnoughts, La Plebe, Blowfuse, Freygolo, Bastards on Parade, Skontra, Brutus Daughters, entre outros.
Discografía
miniatura|Concerto dos Drink Hunters en [[Ulm, Alemaña - European Tour '14.]]
Descendants (filme de 2015)
Descendants é un telefilme estadounidense de 2015 dirixido e coreografiado por Kenny Ortega. É un musical de fantasía protagonizado por Dove Cameron, Sofia Carson, Booboo Stewart e Cameron Boyce no papel dos fillos adolescentes dos malvados dos filmes de Disney. Estreouse o 31 de xullo de 2015 como un filme orixinal de Disney Channel, conseguindo valoracións positivas por parte da crítica e 6,6 millóns de espectadores.
Perdiz grega
A perdiz grega (Alectoris graeca), é unha ave da familia dos faisáns (Phasianidae). É unha perdiz presente principalmente no suroeste de Asia e sueste de Europa.
Descrición
Miden ata 35 cm. de lonxitude e teñen unha envergadura de alas de entre 50 e 55 cm. Teñen a parte superior do corpo e o peito gris azulados, a gorxa branca e bandas negras nesta e na fronte. Os flancos son castaños vermellos amarelados con bandas negras, e a parte inferior do corpo é amarela ferruxenta. Os ollos son castaños ferruxentos, o bico vermello e as patas vermellas pálidas. Son máis grises polo lombo cá perdiz chucar, e teñen a testa branca e non amarelada coma esta. O colar negro ben definido permite diferencialas da perdiz.
Distribución e hábitat
Contra o século XVI as perdices gregas vivían en Europa ata o Rin, pero hoxe están presentes de xeito natural no continente nos Alpes, Italia, Turquía, Grecia e os Balcáns. A estas poboacións hai que xuntar as asiáticas. A perda de hábitats e a caza están a facer reducir os seus número nalgunhas rexións. A situación máis precaria sería a da poboación da illa de Sicilia, que merecería unha atención especial (Randi 2006).
Prefiren para vivir zonas soleadas e con algo de herba en ladeiras de montañas, entre as zonas de bosque e ó límite das neves. Na parte sur da súa distribución frecuentan tamén chairas de chans pedregosos.
Sistemática
A perdiz grega forma unha superespecie xunta coa perdiz chucar, a perdiz de Przevalski, e a perdiz de Philby. A perdiz e a perdiz moura son parentes algo máis distantes. Aínda que a súa área de distribución non se solapaba orixinalmente coa de ningunha destas especies, a introdución das perdices como aves de caza en moitas rexións coma Norteamérica, o Reino Unido, Nova Zelandia, e Rusia fíxoas compartir territorios coa perdiz e a chucar, coas que hibridan facilmente.(McGowan 1994,  e  Randi 2006)
Identifícanse en xeral tres subespecies de perdiz grega (McGowan 1994), que se diferencian algo pola coloración e segundo os estudos moleculares realizados. (Randi 2006;): Os exemplares dos Apeninos foron propostos como pertencentes a unha subespecie separada A. g. orlandoi ( Priolo, 1984 ), de validez dubidosa. Malia seren en xeral incluídos dentro da raza saxatilis, parecen derivar de exemplares albaneses de A. g. graeca, que terían cruzado o mar Adriático durante a derradeira glaciación, para ficaren illadas hai entre 12.000 e 10.000 anos, cando o nivel das augas marítimas subiu a principios do Holoceno. As poboacións alpínas terían contribuído menos a formación das poboacións apeninas. (Randi 2006). As perdices gregas dos Apeninos non se diferencian apenas nin externa nin xeneticamente doutras razas, malia que as características das poboacións fan sospeitar unha tendencia a separarse doutras subespecie e poderían aconsellar un seguimento das súas poboacións.(Randi 2006)
Existiu unha paleosubespecie, A. g. martelensis, só coñecida polos seus fósiles.
Costumes e bioloxía
No inverno forman bandos grandes, pero na primavera as parellas viven illadas. Poñen, nun niño feito debaixo da maleza ou nun sitio xeitoso nos acantilados, entre 12 e 15 ovos amarelados con manchas marróns, que chocan uns 26 días. Na zona dos Alpes crían entre xuño e xullo.
A perdiz grega e o home
A carne da perdiz grega fíxoa un obxectivo de caza habitual. Poden ser domesticadas con facilidade, malia non perderen nunca o seu carácter combativo, polo que en ocasións se organizaron loitas de machos, sobre todo en Asia. En Grecia creuse que protexían contra o mal de ollo, polo que se mantiñan presas en gaiolas esféricas moi pequenas.
Konqueror
Konqueror é un navegador web de software libre e de código aberto e é un xestor de ficheiros do KDE. Licenciado baixo os termos da GPL, emprega o motor de renderizado web KHTML (que desenvolven os programadores de Konqueror conxuntamente cos de Safari). Soporta HTML 4.01, aplicacións Java applets, JavaScript, CSS 1, CSS 2.1 e as extensións (plugins) creadas para o Netscape Navigator.
Nome
dereita|miniatura|Os [[Cartucho exipcio|cartuchos indican que os xeróglifos exipcios contidos neles son un nome da realeza.]] O nome é a designación ou denominación verbal (as denominacións non verbais son estudadas pola iconoloxía e a iconografía) que se lle dá a unha persoa, animal, cousa, ou concepto tanxible ou intanxible, concreto ou abstracto, para distinguilo doutros. Como signo, en xeral é estudado pola semiótica, e como signo nunha contorna social, pola semioloxía.
Substantivos
Dende un punto de vista gramatical, máis exactamente morfosintáctico, os nomes son denominados substantivos. Dende un punto de vista léxico os nomes son clasificados como unidades fraseolóxicas ou títulos, mentres que a semántica, disciplina que estuda só o seu significado, ocúpase de ver como os nomes se dividen e agrupan en campos semánticos estruturados por relacións de sinonimia, antonimia, hiperonimia, hiponimia, holonimia e meronimia ou porque comparten algún sema.
Para a semiótica ou ciencia que estuda os signos, por outra banda, os nomes divídense en tres elementos constituíntes segundo o Triángulo de Ogden e Richards: significado, significante e referente.
Os nomes poden ser comúns ou propios: se son comúns, sinalan obxectos abondosos, semellantes e idénticos, por exemplo, "home"; se son propios, polo menos en intención sinalan persoas, animais ou obxectos únicos e individuados, ou que se quere o sexan, por exemplo, "Sócrates"; neste tipo de nomes pérdese ou non importa demasiado dende un punto de vista pragmático o elemento do Triángulo de Ogden e Richards coñecido como significado, que por iso se reduce a ser soamente un segmento en que se unen e opoñen significante e referente.
Os nomes poden vir acuñados xa pola tradición ou ser creados para describir unha nova realidade. Neste segundo caso, adoitan ser compostos e escollidos cos criterios preferentes de brevidade e estrañeza, a fin de que a identificación da persoa, cousa ou concepto sexa fácil, rápida e clara. Con frecuencia, iso non é posible, así que se recorre a procedementos de abreviatura como o clipping, acurtamento, sigla ou acrónimo, ou se recorre a unha palabra estranxeira máis ou menos adaptada, o chamado préstamo léxico.
A onomástica investiga os nomes propios, os seus significados e a súa orixe histórica, e a etimoloxía a súa orixe e causa. Unha disciplina máis xeral, a simboloxía, coas súas disciplinas asociadas, a iconoloxía e a iconografía, estuda as denominacións non verbais, especialmente as de tipo artístico.
Nomes científicos
As diversas disciplinas científicas necesitan catalogar as realidades que van descubrindo e, para iso, precisan unha taxonomía clara que as provea dunha nomenclatura ou escala onomástica para clasificar nunha orde regular de máis xeral a máis concreto as denominacións comúns. Estas denominacións teñen que ver coas similitudes ou disimilitudes existentes entre as entidades catalogadas e para iso a ciencia debe adoptar uns criterios fixos e obxectivos de denominación. O primeiro intento exitoso neste sentido realizouno a bioloxía coas nomenclaturas do grego Aristóteles, do romano Plinio o Vello e por último de Carl von Linné.
La 25
La 25 (ou tamén La Veinticinco) é un grupo de Rock Stone da Arxentina.
Ferrari 166 S
O Ferrari 166 S era unha evolución do Ferrari 125 S de carreiras que se converteu nun deportivo para a rúa na forma de 166 Inter. Só se produciron 39 Ferrari 166 S, modelo que pronto foi substituído polo 166 Mille Miglia (MM), fabricado en números moito máis grandes de 1949 a 1952. O 166 MM era de feito un 166 S actualizado, e foi o coche que anotou moitos dos primeiros triunfos internacionais de Ferrari e fixo de Ferrari un serio competidor na industria das carreiras. Do mesmo xeito que o 125, a distancia entre eixes era de 2420 mm de longo. Producíronse 39 unidades desde a súa presentación no Torino Motor Show en 1948 ata a súa retirada en 1950. Foi substituído polo 195 S de 2,3 litros en 1950. O primeiro deseño 166 Inter debéuselle ao estilista xefe de Touring, Carlo Anderloni. Os modelos 166 S de competición foron construídos por Carrozzeria Allemano.
A revista Motor Trend Classic nomeou o 166 MM Barchetta como o número seis na lista dos dez "Grandes Ferraris de todos os tempos".
Competición
Os Ferrari 166 gañaron a Mille Miglia, en 1948 e 1949, pilotados por Clemente Biondetti e Giuseppe Navone o primeiro ano, e por Biondetti e Salani Ettore o ano seguinte. En 1949, o 166 tamén gañou as 24 Horas de Le Mans en mans de Luigi Chinetti e Lord Selsdon e a Targa Florio, con Clemente Biondetti e Igor Troubetzkoy, polo que é o único coche que gañou as tres carreiras. O mesmo ano, outro 166 gañou as 24 Horas de Spa de 1949
Un chasis 166, esta vez co motor máis grande 195, gañou a Mille Miglia de novo en 1950 cos pilotos Giannino Marzotto e Marco Crosara.
Prefectura de Miyazaki
A Prefectura de Miyazaki (宮崎県, みやざきけん, Miyazaki-ken) é unha prefectura do Xapón, atópase na parte leste da rexión de Kyūshū, a illa de Kyūshū. A súa capital é Miyazaki-shi.
A prefectura cobre 7.734,80 km² de superficie e habítana 1.135.989 persoas.
A prefectura fai fronteira coa prefectura de Ōita, a prefectura de Kumamoto e a prefectura de Kagoshima.
Antes da Revolución Meiji coñecíase como a provincia de Ghiuuga (日向国).
Rachid Bouchareb
Rachid Bouchareb (en رشيد بوشارب), nado en París o 1 de setembro de 1953, é un director e produtor de cinema francés de orixe alxeriana. Acadou certa sona internacional a raíz do seu filme London River (2009).
Traxectoria
Bouchareb comezou a dirixir curtametraxes na década de 1980. O seu debut na longametraxe chegou en 1985 con Bâton Rouge. Dende ese momento os seus filmes máis aclamados inclúen Poussières de vie, candidato ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa en 1995, Little Senegal en 2001 e Two Men in Town en 2014, estreados no Festival de Cinema de Berlín, e Indigènes, que recibiu unha candidatura ao Óscar e premios no Festival de Cannes.
O seu filme Hors-la-loi, competiu pola Palma de Ouro en Cannes, foi a proposta alxeriana ao Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos Óscar e finalmente foi unha das cinco candidatas.
Xardín do Posío
Historia e características
miniatura|[[Chris Isaak en concerto nos xardíns do Posío.]] miniatura|Monumento a [[Xavier Prado Rodríguez|Lameiro.]] O Xardín do Posío creouse a mediados do século XIX polos mesmos profesores do antigo Instituto de Segunda Ensinanza. Preparárono coas árbores e plantas do Xardín Botánico de Madrid e xuntaron ata 200 especies. O recinto está forxado por un peche e portas, nas que hai uns floreiros.
O parque está estruturado en tres niveis. A parte superior está arborada e ten espazos de xogos infantís. A parte central está ocupada, principalmente, polo paseo con bancos e farolas. É un punto de encontro na cidade, onde tamén se programan concertos. A parte inferior está formada por un xardín centrado por un paseo de palmeiras, unha rosaleda e un estanque. Neste estanque hai paxaros, como un pavo real. É o mellor conservado, no que hai dúas esculturas que renden homenaxe. Francisco Asorey firma a que está adicada a Xavier Prado Lameiro en 1944. A outra recorda a Valentín Lamas Carvajal, e é unha obra conxunta de Manuel Pascual e Antonio Faílde. Na marxe do lateral sur estaba a Ermida da Nosa Señora do Posío, destruída ao construír a chamada, agora, rúa Coruña. Esta imaxe foi trasladada preto da fonte das Burgas.
Bandeira do Xapón
A bandeira do Xapón, coñecida como Nisshōki (日章旗) ou Hinomaru no hata (日の丸の旗) traducido como "o disco solar" en xaponés, consiste nun fondo branco cun gran disco vermello (representando ao sol) no centro. As súas proporcións son de 2:3; o disco atópase exactamente no centro e o diámetro do mesmo é igual a tres quintas partes da medida vertical.
Non se coñece cando comezou a empregarse como símbolo pero quedaron recollidos discos solares en abanos pregables chamados guisen que datan do século XII e foron debuxados por guerreiros samurai (bushi). Durante os séculos XV e XVI, na Era Sengoku, o Hinomaru foi usado como insignia militar. O círculo vermello sobre o fondo branco era o máis común, pero tamén empregouse un círculo dourado sobre un fondo de cor azul escuro.
Quedou documentado o emprego do Hinomaru como símbolo no século XVI. Tamén comezou a ser utilizado nos barcos enviados ao estranxeiro polo menos dende o século XVII. Porén, ata 1854 non se regulou expresamente o uso do Hinomaru nas naves xaponesas para que non fosen confundidas con embarcacións estranxeiras.
O 27 de xaneiro de 1870, durante a Era Meiji, o Hinomaru foi oficialmente declarado nun decreto a bandeira do Xapón para a mariña mercante.
O Hinomaru comezou a ser pendurado en edificios gobernamentais en 1872 e pouco despois comezou a ser empregado pola poboación como símbolo nacional.
Durante a ocupación norteamericana trala segunda guerra mundial o uso do Hinomaru foi restrinxido. Só en 1999 foi oficialmente adoptada como símbolo nacional na Lei Acerca da Bandeira e o Himno Nacional.
Toyokawa
Toyokawa (豊川市, とよかわし, Toyokawa-shi) é un concello da prefectura de Aichi no Xapón. Está situado na parte Tōkai da rexión de Chūbu, e ó sueste da prefectura, na zona leste da provincia histórica de Mikawa, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 150,71 km² e a poboación de 161.220 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.070 h/km².
O concello de Toyokawa limita cos concellos de Gamagōri, de Okazaki, de Shinshiro, de Toyohashi e de Kozakai.
O Petaíño, Aldixe, Abadín
O Petaíño é un lugar da parroquia de Aldixe, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 4 habitantes en 2015 (2 homes e 2 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
A Teixeira (homónimos)
O topónimo A Teixeira pódese referir a:
Ann Druyan
Ann Druyan, nada o 13 de xuño de 1949 en Queens, Nova York, é unha novelista, guionista e realizadora estadounidense de televisión, coñecida pola súa participación en diversos proxectos de divulgación científica.
Traxectoria
Foi a terceira esposa do famoso científico e divulgador Carl Sagan. Tamén foi a encargada da dirección do disco interestelar de Voyager 1 e Voyager 2. Nese proxecto, dirixido polo seu home, foi a encargada de decidir as mensaxes de música e imaxes a incluír.
La Libertad (Buenos Aires)
La Libertad foi un periódico editado en Buenos Aires en 1920.
Traxectoria
Publicación editada polo Comité de Residentes del Partido de La Estrada en Buenos Aires dende 1920. De periodicidade mensual, distribuíase gratuitamente.
Armand Amar
Armand Amar, nado en Xerusalén en 1953, é un compositor israelí.
TRaxectoria
Pasou a súa infancia en Marrocos, medrando mergullado entre diversas cultura, de África de Norte, do Oriente e máis algunha europea. En 2010 vivía en París. Gañou un premio César á mellor música de película por Le concert en 2010.
Martes
O martes, terza feira, ou terceira feira é o segundo día da semana. O termo "martes" vén do latín Martis (dies) ou día de Marte, deus romano da guerra, e os termos "terza feira" e "terceira feira" proceden do latín tertia feria (ou feria tertia).
Nomes noutras linguas
miniatura|300px|dereita|Martes nas distintas linguas de Europa.
Kauraka Kauraka
Kauraka Kauraka, nado en 1951 e finado en 1997, foi un escritor e antropólogo das Illas Cook.
Traxectoria
Kauraka naceu en Rarotonga, a maior das Cook, estudou en Nova Zelandia, Fidxi Papúa Nova Guinea e Hawai, durante a súa vida publicou seis recolleitas de poesía en inglés e no maorí das Illas Cook.