cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Simón Rodríguez
Traxectoria
Nos seus inicios debeu ser carpinteiro, figurando como tal nas listaxes de artistas que traballan na construción do baldaquino no altar maior da catedral compostelá, baixo a dirección de Domingo de Andrade. Alí puido atoparse con Fernando de Casas Novoa, co que mantería unha estreita amizade, como o demostra o feito de que Simón Rodríguez asine como testemuña na voda de Casas.
Mieres, Asturias
Idade Media
A partir de mediados do século IX comeza a aparecer o nome dalgúns núcleos do concello na documentación da época. En 857, Ordoño I, fixo u doazón da igrexa de San Juan, nas proximidades do río Aller, á igrexa de San Salvador de Oviedo, e, tres anos máis tarde, o mesmo monarca fixo doazón da igrexa de Santa Eulalia de Ujo ao bispo de León, Fruminio. En 1103, Afonso VI de Castela dooulle á igrexa de San Salvador de Oviedo a vila de Baíña, a condición de edificar no monte Copián un refuxio. O tal refuxio foi logo dado polo rei Afonso VII de Castela ao conde de Luna, Gonzalo Bermúdez, en 1139. Este mesmo Gonzalo Bermúdez doou Aguilar (no monte Copián) e máis as vilas de Loredo e Baíña á catedral de Oviedo en 1143. En 1266, Afonso X de Castela outorgou carta foral ao concello de Lena, que incluía naquela altura os actuais territorios de Mieres.
Simón Rodríguez
Traxectoria
O seu primeiro contrato como mestre arquitecto foi para arranxar a igrexa de San Fiz de Solovio (1703-1713), que remata cun campanario (un só corpo, pequeno baseamento e grandes placas con sensación de inestabilidade), que será posteriormente imitado en numerosos templos galegos. No intermedio dese labor, Rodríguez pasa a dirixir as obras dos Cuarteis do Barrio da Cerca, hoxe desaparecidos, cando un desgraciado accidente, que provocou un derrubamento, supuxo o seu encarceramento por case un ano. Aínda que logo saíu absolvido, o sucedido supúxolle un amargo transo.
Mieres, Asturias
Idade Contemporánea
Durante a Guerra da Independencia, o mierense Fernando de Cosío organizou as primeiras alarmas, que unidas as tropas do brigadeiro Manglano, combateron o exército napoleónico. En 1836, durante a rexencia de María Cristina de Parma, Mieres econstituíuse como concello independente do de Lena. A mediados do século XIX, estabeleceuse en Mieres a 'Asturian Mining Company empresa mineira de capital británico, e máis o empresario francès Numa Guilhou algo despois, que fundou a Fábrica de Mieres (1872) para a produción de ferro colado en Ablaña. Dous anos logo ficou tendido o ferrocarril León-Xixón que atravesaba Mieres, e en 1906 o ferrocarril vasco-asturiano pasa tamén por aquí. Todo isto provocou que o concello pasara dunha economía predominantemente agropecuaria a ser un dos principais centros industriais da época, o que produciría grandes cambios políticos e sociais no concello.
Simón Rodríguez
Traxectoria
En 1719 proxecta a igrexa de Santa María de Dodro con gran sinxeleza de formas exteriores, pero non así no retablo onde se manifesta o seu estilo inconfundible de placas e cortes fondos.
Discurso secreto
thumb|right|235px|O [[Secretario Xeral do PCUS Nikita Khrushchev realizou o discurso durante o 20º Congreso partidario.]]
Simón Rodríguez
Traxectoria
Entre 1721 e 1726 foi chamado polas monxas clarisas para facerse cargo da renovación do seu convento santiagués, iniciada no século anterior. Realiza alí a que posiblemente é a súa obra mestra, onde as súas maneiras acadan a madureza e o esplendor: a fachada da Portería, comunmente coñecida como fachada de Santa Clara ou, simplemente Santa Clara. En realidade levantou unha falsa fachada na entrada do mosteiro, pero as solucións adoptadas, especialmente os cilindros no remate, suxiren un feliz e insólito uso do principios de inestabilidade e chamada de atención tan propios do Barroco. Cun sentido escenográfico insuperable admírase nela o seu prodixio creativo tanto no estrutural como no decorativo. Os colosais cilindros levan a sensación de inestabilidade ao paroxismo.
Mieres, Asturias
Idade Contemporánea
A produción da industria mierense acada o seu punto álxido durante o primeiro terzo do século XX, que levaría a un grande aumento poboacional, paralelamente, á formación das primeiras asociacións obreiras no concello, como a Xuventude Socialista de Mieres (1905). Os conflitos laborais máis importante ocorreran a teor das folgas de 1906 e 1917, ambas as dúas sufocadas cunha fortísima represión.
Simón Rodríguez
Traxectoria
Pola mesma década realizará algúns dos mellores retablos composteláns. En 1721 o da capela da Prima na mesma catedral, o altar da virxe de Covadonga. Mais superará o realizado ata entón co retablo do altar maior da igrexa da Compañía de Xesús (1726), actualmente igrexa da Universidade de Santiago. Vemos aquí grandes esferas, planos superpostos e unha prodixiosa sensación de desequilibrio. O audaz tipo de columna co capitel que crea, cun pequeno cilindro, faría que se chegase a designar como orde compostelá (Ramón Otero Túñez). Os dous altares laterais, o de San Francisco de Borxa e o de San Luís Gonzaga, serán executados posteriormente (1735).
Discurso secreto
O chamado discurso secreto, cuxo nome oficial é sobre do culto á personalidade e ás súas consecuencias, é unha famosa intervención do líder soviético Nikita Khrushchev durante o 20º Congreso do Partido Comunista da Unión Soviética, o 25 de febreiro de 1956. Neste denuncianse os crimes de Stalin e a represión durante a chamada Gran Purga nos anos anteriores á segunda guerra mundial.
Simón Rodríguez
Traxectoria
Máis adiante os mercedarios encárganlle traballos no seu convento de Santa María de Conxo. Comezaría a capela do Santo Cristo no convento mercedario de Santa María de Conxo, en 1729, no arrabalde compostelán. O labor ocupouno ata 1729. miniatura|250px|Fachada da igrexa de San Francisco, Santiago
Mieres, Asturias
Idade Contemporánea
O tecido industrial foi recuperándose durante a posguerra pero, a partir dos anos sesenta do XX, a siderúrxia e a minería entraron en declinio, xa que a Fàbrica de Mieres foi desmantelada e a extracción do carbón mostrouse practicamente inviábel, o que provocou o pechamento de moitas minas e o desemprego conseguinte. Este declive provocou fortes efectos económicos e demográficos negativos no concello, efectos que aínda se tenta contrarrestar na actualidade.
Economía
Actualmente o sector preponderante do concello é o terciario. Porén, algunhas grandes empresas manteñen plantas no municipio, tales multinacionais como Rioglass, Thyssen ou a española Duro Felguera. Só fican en explotación dous pozos mineiros
Simón Rodríguez
Traxectoria
En 1734, o arcebispo José de Yermo y Santibáñez encargoulle a Simón Rodríguez a Casa de Exercitantes (1734-1737), actual Facultade de Filosofía, pero o falecemento do prelado e as subsecuentes discrepancias sobre os pagos, levaron a que o edificio fose acabado por outro arquitecto: Pedro de Lubiate.
Discurso secreto
Este discurso significou o rompemento da liña oficial do partido dos postulados reflectidos no chamado stalinismo, dunha maneira que intentase volver de regreso ao PCUS ao seu leninismo oficial e inicial, instaurando o repudio contra o culto á personalidade.
Mieres, Asturias
Universidade
Mieres ten un campus universitario, popularmente denominado Campus Universitario de Barredo, incluído na Universidade de Oviedo. Historicamente remonta á Escola de Capataces de Minas fundada aquí en 1854, que foi o núcleo da Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Mineira, creada en 1972. Actualmente as carreiras que se imparten son:
Xeografía da Arxentina
dereita|thumb O territorio da Arxentina é o segundo máis grande de América do Sur, tras o Brasil, e o oitavo en extensión da Terra. Limita con Chile, Bolivia, Paraguai, o Brasil e o Uruguai. A súa xeografía é moi variada, encontrándose maiormente chairas no leste, serras no centro e montañas no oeste. O país atópase atravesado, pola beira occidental, de sur a norte, pola Cordilleira dos Andes, que marca o límite con Chile. O pico máis alto da Arxentina (e tamén de América) é o Aconcagua, de 6.962 msnm.
Mieres, Asturias
Universidade
Ademais radican no campus algúns organismos de investigación universitarios.
Discurso secreto
O seu nome é debido á sesión na cal foi pronunciado, xa que era unha sesión reservada na cal non participaron os invitados estranxeiros do Congreso. Ademais o seu texto orixinal só foi publicado na súa totalidade na gaceta oficial do Comité Central do partido o 3 de marzo de 1989, como produto da apertura realizada por Gorbachov no proceso coñecido como glásnost.
A Camariña, Adelán, Alfoz
A Camariña é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Discurso secreto
Estrutura do discurso
A estrutura parcial do discurso é a seguinte:
Longras, Berdillo, Carballo
Longras é un casarío da parroquia de Berdillo no concello coruñés de Carballo na comarca de Bergantiños. Tiña 4 habitantes no ano 2022 segundo o IGE, 2 homes e 2 mulleres.
Mieres, Asturias
Gastronomía
Dentro do concello se elabora o queixo de Urbiés, un dos máis fortes de toda Asturias.
Simón Rodríguez
Traxectoria
Mais desde 1743 estaba xa inmerso, na súa cidade natal, na que debería ser a súa obra cimeira. Os frades franciscanos encárgano das novas trazas e o erguemento da igrexa do Convento de San Francisco do Val de Deus. No que se coñece do proxecto, Rodríguez tiña en mente levantar unha fachada tal que podería facerlle sombra á mesma catedral, na que por eses anos Fernando de Casas Novoa estaba a levantar a nova fachada occidental, logo coñecida como o Obradoiro. Os frades beneditinos do próximo mosteiro de San Martiño Pinario, iniciaron preitos contra as obras dos franciscanos, que as paralizaban. Por último interveu a madrileña Real Academia de Belas Artes de San Fernando que acabou por modificar o proxecto impondo as directrices neoclásicas. Aínda que as modificacións parece que non foron excesivas, si foron as suficientes para suprimir a decoración e reformar o remate superior, afectando frontón e torres.
Simón Rodríguez xa non vería os resultados. Falece en novembro de 1751, na súa casa do barrio da Torre da Atalaia, preto da igrexa de San Miguel dos Agros, sendo sepultado o día 19 na igrexa de San Xoán o Evanxelista.
Xeografía da Arxentina
Segundo o Instituto Xeográfico Militar da República Arxentina, a superficie continental americana é de 2.791.810 km². De aquí despréndense: 2.780.400 km² correspondentes á Capital Federal (Cidade de Buenos Aires), 22 provincias arxentinas e os departamentos de Ushuaia e Río Grande da Tierra del Fuego. O resto está constituído polos 11.410 km² das Illas Malvinas.
Á súa vez, a superficie continental antártica comprende 969.464 km². Destes, uns 965.597 km² corresponden á Antártida Arxentina (territorio reclamado), incluída como departamento da Tierra del Fuego. Ademais esta superficie inclúe ás Illas Shetland do Sur e as Illas Orcadas do Sur. Os 3.867 km² restantes están formados polas illas Xeorxia do Sur (3.560 km²) e as Illas Sandwich do Sur (307 km²) que forman parte do departamento das Illas do Atlántico Sur da Tierra de Fuego. Estes dous últimos arquipélagos máis as Illas Malvinas atópanse baixo dominio británico pero tamén son reclamados pola República Arxentina. A superficie total ascendería así aos 3.761.274 km². Aínda así, nesta non están incluídas: a franxa oceánica arxentina de 200 millas náuticas correspondentes ao Mar Arxentino, nin as augas do Río da Prata; por outra banda ante a pretensión do Reino Unido de estender a súa área marítima (a partir de territorios ocupados por Inglaterra a Arxentina ou reivindicados pola Arxentina) a 350 millas náuticas (aprox. 564 km) desde a liña costeira de baixamar, Arxentina realiza reivindicacións de extensión marítima que se sobrepón ás do Reino Unido, especialmente nas Illas do Atlántico Sur e a zona antártica.
Rexións xeográficas
O país presenta unha gran variedade de rexións. As rexións xeográficas formais da Arxentina son:
Tamén é unha rexión popularmente coñecida pero non recoñecida formalmente a Rexión Mesopotámica
As riquezas naturais da Arxentina son inmensas. A chaira pampeana é apta para o cultivo de cereais e oleaxinosas, así como tamén para a gandería. A Patagonia é rica en hidrocarburos (gas e petróleo), como así tamén a plataforma continental arxentina, base do Mar Arxentino, rico en especies como pescada, salmón etc. Na precordilleira atópanse xacementos minerais de distinta variedade, como uranio, prata etc.
Localización
miniatura|200px|dereita|Mapa da Arxentina e os seus reclamos territoriais Situado no sur do continente, conforma xunto a Chile, Uruguai, Paraguai e o sur do Brasil o que se deu en chamar o "Cono Sur".
Limita ao norte con Bolivia, fronteira fixada sobre a serra de Cochinoca, os ríos Grande de San Juan, Bermejo, Grande de Tarija, Itaú e Pilcomayo, e o paralelo 22; polo tratado de 1889, polo cal a Arxentina cedeu o seu reclamo sobre a provincia de Tarija a cambio da Puna de Atacama; e con Paraguai, da cal sepárana os ríos Pilcomayo, Paraguai e Paraná segundo un tratado e un laudo (laudo Hayes), ambos de 1876.
Limita ao leste co Brasil (ríos Iguazú, San Antonio, Pepirí Guazú e Uruguai), fronteira fixada en 1895 polo laudo Cleveland; e co Uruguai, cruzando o río do mesmo nome e o da Prata, fronteiras reguladas por tratados de 1961 e 1973.
Limita ao oeste con Chile, cuxa fronteira común está constituída maiormente pola cordilleira dos Andes, demarcada de acordo aos tratados de 1881, 1899 e 1995, e os laudos Británicos de 1902 (Andes patagónicos) e 1977 (Canal Beagle) e Papal de 1980 (Canal Beagle), este último ratificado por referendo en 1984. O extremo sur da Arxentina chega ata o paso de Drake, o cal vincula os océanos Atlántico e Pacífico.
A Arxentina esténdese desde os 33º de latitude, entre o seu extremo norte e a connfluencia dos ríos Grande de San Juan e Mojinete nos 21º 46' S; e o punto máis austral do territorio continental arxentino, o cabo San Pío, na illa Grande de Tierra de Fuego, a 55º 03' S. Á súa vez, esténdese desde o leste a oeste por 20º de lonxitude, desde a localidade de Bernardo de Irigoyen, na provincia de Misións, a 53º 35' W e o cordón Mariano Moreno dos Andes patagónicos na provincia de Santa Cruz, a 73º 38' W.
Clima
Dada a enorme extensión do país, así como o seu desenvolvemento latitudinal e altitudinal, Arxentina presenta unha enorme variedade de climas. Como norma xeral, debe dicirse que, ao estar o Cono Sur rodeado por enormes masas oceánicas, as variacións entre verán e inverno son baixas en relación a numerosas rexións en latitudes medias do hemisferio norte.
Arxentina conta con dous réximes pluviais, o Atlántico e o Pacífico. O primeiro penetra desde o leste e o nordés e cobre a maior parte do norte e centro do país, e ao ter maior penetración no verán, provoca maiores choivas nesa época. O réxime do Pacífico procede do oeste, e produce precipitacións na cordilleira e a Patagonia, preferentemente no inverno. Ao actuar os Andes como barreira, as precipitacións son moi baixas na vertente oriental da mesma. Do mesmo xeito, a enorme extensión de terras que separan do Atlántico as rexións do noroeste e Cuyo, tamén fai que alí haxan poucas choivas. Entón pódese falar de dous focos principais de precipitación, un que avanza desde o nordés, con precipitacións superiores aos 1500 milímetros na Provincia de Misiones, e outro do oeste patagónico, con precipitacións que alcanzan os 3000 milímetros no suroeste da provincia de Neuquén. Desde a provincia de Misiones, a diminución das precipitacións cara ao oeste e o sur prodúcese lentamente, con valores de ao redor de 1000 mm no norte de Buenos Aires e o centro do Chaco. En Neuquén, debido á barreira que supón a cordilleira, a poucos quilómetros cara ao leste as precipitacións baixan a menos de 300 mm. Un terceiro foco de choivas ocorre na zona subandina do norte, onde os ventos do leste "chocan" coa cordilleira e descargan nunha delgada franxa (onde están situadas as capitais provinciais de Jujuy, Salta e Tucumán) cantidades de ao redor de 1000 mm anuais, moito máis que as rexións contiguas. Ademais, ocorren cunha forte estacionalidade, durante o verán...
As temperaturas gardan a súa obvia distribución latitudinal e altitudinal, con medias de ao redor de 23 °C no norte de Formosa e de 5 °C en Tierra de Fuego. A 4000 de altura nas provincias de Mendoza e San Juan as temperaturas promedian -2 °C, e os maiores picos andinos son probablemente os sitios máis fríos de América do Sur, con temperaturas que posiblemente se sitúan en -15 °C. As rexións secas occidentais adoitan ser máis cálidas que as orientais, aínda que a altura sobre o nivel do mar poida marcar o contrario; isto visualízase mellor nas zonas costeiras atlánticas, onde a altura é obviamente a mesma. Bahía Blanca é máis cálida que Mar del Plata; San Antonio Oeste é máis cálida que Viedma; Comodoro Rivadavia é máis cálida que as zonas costeiras que o circundan. Iso débese ao Efecto Föhn que producen os fortes ventos do oeste, así como a non influencia da corrente de Malvinas nesas rexións resgardadas
Xeoloxía
O territorio continental arxentino está incluído en catro grandes rexións xeolóxicas: o macizo patagónico, que ocupa o sur do país, é un basamento proveniente dos tempos precámbricos; o sistema dos Andes, ao oeste orixinado polo plegamento andino; e o Escudo ou Macizo de Brasília (cuxo bordo suroeste atravesa o oeste da Mesopotamia - Misiones, Corrientes e Entre Ríos -) basamento xurdido nos tempos precámbricos; formando estes tres (xunto co escudo das Guyanas) o basamento estable do subcontinente suramericano, entre os cales formouse pola acumulación de sedimentos mariños e volcánicos provenientes das outras tres rexións, a chaira Chaco-Pampeana.
Relevo
miniatura|200px|[[Aconcagua (6.962 metros), o pico máis alto de América, situado na provincia de Mendoza.]] As características xerais da topografía da Arxentina son a presenza de montañas no oeste e de chairos no leste, configurando unha planimetría que diminúe en altitude de oeste a leste.
O extremo oeste está conformado pola Cordilleira Principal do sistema andino, onde se atopan as máis grandes alturas do continente, entre elas, o cerro Aconcagua (6.959 msnm) en Mendoza, o monte Pissis (6.882 msnm) na Rioja, o nevado Ollos do Salgado (6.864 msnm), en Catamarca, o cerro Bonete (tamén chamado Bonete Chico) (6.850 msnm) na Rioja, o cerro Tupungato (6.800 msnm) en Mendoza, o cerro Mercedario (6.770 msnm) en San Juan, entre outros.
O tramo patagónico dos Andes, que nace en Neuquén, é notoriamente máis baixo que o sector norte: o volcán Lanín (3.776 msnm) en Neuquén, o monte Tronador (3.478 msnm) en Río Negro e o monte Fitz Roy ou Chaltén (3.405 msnm) en Santa Cruz, son as súas maiores alturas.
Inmediatamente ao leste da cadea principal atópanse unha serie de cordilleiras ou serras que, tendo orixes distintas ou idénticos á cordilleira dos Andes en si mesma, forman con esta parte do sistema andino. Un primeiro grupo destas, son aquelas cordilleiras que corren paralelas á Cordilleira Principal na súa parte máis elevada: Serra da Punilla (cerro Silvo, 4.486 msnm) en San Juan, Serra do Tontal (cerro Pircas 4.366 msnm) en San Juan, Serra de Uspallata (cerro Pelado 3.452 msnm) en Mendoza, Cordón do Prata (cerro Branco 5.490 msnm) en Mendoza, aos que se pode engadir a Cordilleira do Vento (volcán Domuyo 4.709 msnm) no norte de Neuquén.
As Serras Subandinas, no norte, son unha serie de serras graduadas que conforman vales moi poboados; nestas serras atópanse o Nevado de Cachi (6.380 msnm), o Nevado de Chañi (6.200 msnm), o Nevado de Palermo (6.172 msnm) e o Nevado Queva (6.130 msnm), todos en Salta e Jujuy.
Máis espazadas, ao sur das serras subandinas e ao leste das paralelas á Cordilleira Principal, atópanse varias serras e cordilleiras separadas por chairas. Elas son a Serra do Aconquija (Cerro do Bolsón 5.550 msnm, en Tucumán) en Catamarca e Tucumán, a Serra de Fiambalá (cerro Morado, 4.920 msnm) en Catamarca, a Serra de Ambato (4.407 msnm) en Catamarca, a Serra de Famatina (cerro Xeral Belgrano, 6.201 msnm) na Rioxa, a Serra de Velasco (cerro O Mela, 4.257 msnm) na Rioxa, a Serra de Val Fértil (cerro Tres Mouteiras, 2.537 msnm) en San Juan, a Serra Pé de Pau (mogote Corralitos, 3.162 msnm) en San Juan, as Serras de Córdoba (cerro Champaquí, 2.790 msnm) en Córdoba, a Serra de San Luís (cerro Auga Hedionda, 2.150 msnm) en San Luís e a Serra do Nevado (cerro Nevado, 3.810 msnm) en Mendoza.
A meseta patagónica é un conxunto de altiplanos e chairas elevadas e áridas intricadas con escarpadas serras, situada entre os Andes patagónicos e o océano Atlántico, onde cae abruptamente en altos cantís que dan ao Mar Arxentino. Esta altiplanicie está salpicada por esporádicas serras baixas e pequenas e cerros illados (cerro Anecón Grande, 2.010 msnm en Río Negro, cerro Calfuquir, 1.885 m en Chubut, cerro Cojudo Branco, 1.335 msnm en Santa Cruz). Na Patagonia Arxentina atópase a depresión máis profunda de toda América: A Lagoa do Carbón a 105 metros baixo o nivel do mar.
Na Mesopotamia oriental, sobre os contrafortes do escudo de Brasilia, o relevo preséntase como serras baixas na provincia de Misiones (Serra de Misiones ou do Imán, 975 msnm), que cara ao sur, nas provincias de Corrientes e Entre Ríos, transfórmanse en coitelas ou lomadas de orixe sedimentario máis baixas aínda, que constitúen unha topografía ondulante (Pedra, 138 msnm en Corrientes).
A gran chaira Chaco-Pampeana constitúe o ambiente xeográfico emblemático da Arxentina. Constitúen chairas con poucas ondulacións (con excepción de serras illadas no sur da Pampa), subtropical ao norte (Chaco) e tépeda ao sur (Pampa). A pendente, suave, de dirección noroeste - sueste, é practicamente imperceptible, polo que os ríos que asucan a chaira son sinuosos, formando esteiros e pantanos en terreos onde a pendente case se anula: río Teuco en Salta, ríos Salgado e Doce en Santiago do Estero, Formosa, esteros do Iberá en Corrientes, sur de Córdoba, sueste de Buenos Aires. A monotonía da paisaxe só se creba coa presenza dalgúns sistemas serranos: o Sistema de Tandilia (Cerro A Juanita, 524 msnm), o Sistema de Ventania (cerro Tres Picos, 1.238 msnm) en Buenos Aires, a Serra de Lihuel Calel (500 msnm) e a Serra de Choique Mahuida (cerro Ollo de Auga, 297 msnm) na Pampa.
Illa MacKlintok
A illa Mc Clintock, tamén MacKlintok ou MacClintok (ruso: Остров Мак-Клинтока; Ostrov Mak-Klintoka) é unha illa na Terra de Francisco Xosé, Rusia.
Esta illa ten máis ou menos forma cadrada e a súa lonxitude máxima é de 33 km. A súa superficie é de 612 km² e está en gran medida cuberta de glaciares. O seu punto máis alto ten 521 m.
A illa Mc Clintock recibiu o seu nome do explorador ártico irlandés Francis Leopold McClintock.
Circuíto Internacional de Xangai
O Circuíto Internacional de Xangai (Lingua chinesa simplificada 上海国际赛车场 tradicional 上海國際賽車場) é un autódromo situado en Xangai, China construídos nos anos 2000 para albergar o Gran Premio da China de Fórmula 1. Localizado nas proximidades de Xangai, na China, albergou o primeiro Gran Premio da China o 26 de setembro de 2004.
Neste circuíto terminou o campionato de Fórmula 1 de 2005.
Tamén é unha cita para a tempada de MotoGP desde o ano 2005
Historia
Cun custo aproximado de 450 $ millóns (USD), o circuíto foi financiado por unha fundación do goberno e por empresa joint-venture, participada por Shanghai Juss Corporation, Shanghai National Property Management Co Ltd, e Shanghai Jia'an Investment and Development Co Ltd. expertos en arquitectura e deseño comezaron a planear e visitar o lugar entre abril e maio de 2003, e a área transformouse de zona pantanosa en circuíto internacional nun prazo de 18 meses cun equipo de 3.000 enxeñeiros que traballaban todo o día.
Outros eventos celebrados no circuíto varias carreiras do campionato do mundo de MotoGP, o campionato australiano de V8 Supercar de 2005, con máis de 250.000 espectadores, e tamén a carreira final do A1 Grand Prix en 2006/2007.
O Gran Premio da China atraeu a 260.000 espectadores no seu ano inaugural en 2004 cun lixeiro aumento de 10.000 en 2005, pero a asistencia diminuíu desde entón, con 155.000 asistentes en 2010. O 18 de febreiro de 2011, Reuters informou que os organizadores do Gran Premio da China dixo que Xangai ampliaron o acordo para acoller o Gran Premio da China ata 2018 a pesar da caída da asistencia. Chen Yiping, subdirector da Oficina de Deportes de Xangai, suxeriu que a situación pode mellorar nos próximos anos mediante a redución do custo das entradas. Reuters informou que os prezos dos asentos de primeira reduciríanse de 3.580-3.980 yuanes en 2010 a 1.980-3.280 yuanes en 2011.
Deseño
Como varios dos outros autódromos construídos nos últimos anos, foi deseñado polo arquitecto alemán Hermann Tilke. E tamén conta coa marca da casa: unha longa recta seguida por unha curva pechada. A actual xeración de coches de F1 pode facilmente superar os 300 km/h. na longa recta entre as curvas 13 e 14. O trazado da pista foi inspirado no carácter chinés shang (上), o primeiro carácter no nome da cidade de Xangai, que significa "arriba" ou "ascender". O trazado ten unha extensión total de 5´5 quilómetros. Todo o circuíto, máis as zonas de descanso e outras zonas para os espectadores, cobren unha superficie total de 5´3 km².
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Xangai
Rexistro de gñadores Piloto: Lewis Hamilton (6) • Nación do piloto: Reino Unido (7) • Deseñadores:  Mercedes (6) • Fabricante de motores:  Mercedes (9) • Fabricante de pneumáticos: Pirelli (9) </ small>
A Ponte de Arriba, San Martiño de Pacios, Begonte
A Ponte de Arriba é un lugar da parroquia de San Martiño de Pacios no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 44 habitantes (23 homes e 21 mulleres).
Alfonsas Svarinskas
Alfonsas Svarinskas, nado o 21 de xaneiro de 1925 segundo algunhas fontes en Kadrėnai e outras fontes en Vaclavova, e finado o 17 de xullo de 2014 en Vilnius, foi un sacerdote católico lituano, disidente da ditadura soviética, político e capelán militar.
Traxectoria
Alfonsas Svarinskas naceu o 21 de xaneiro de 1925; segundo algunhas fontes naceu en Kadrėnai (concello do distrito de Ukmergė, condado de Vilnius, Lituania) e segundo outras fontes en Vaclavova (rexión de Viciebsk, RSS de Belarús). Entre 1932 e 1936 Svarinskas estudou en Vidiškiai, e posteriormente até 1942 na escola secundaria de Ukmergė. De 1942 a 1946 estudou no seminario de Kaunas. Logo de 1946 Svarinskas foi perseguido polas súas actividades anti-soviéticas na República Socialista Soviética de Lituania. Deixou o seminario e apoiou os guerrilleiros lituanos, proporcionándolles medicamentos e diferente documentación, e difundindo as súas publicacións.
En decembro de 1946 Svarinskas foi detido, torturado e condenado ao gulag, e entre 1947 e 1956 estivo preso no campo de Abez, na República dos Komis. Durante o seu cativerio, en 1954 foi ordenado sacerdote en segredo polo bispo Pranciškus Ramanauskas e, logo da súa liberación, entre 1956 e 1957 traballou en Kulautuva, e posteriormente en 1958 en Betygala.
O 9 de abril de 1958 foi novamente detido, permanecendo preso até 1964 no campo de concentración de Mordovia. En 1961 foi condenado como un particularmente perigoso reincidente (рецидивист) polo Tribunal Supremo da R. S. S. de Lituania. Liberado en 1964, volveu a Lituania, onde desenvolveu varios ministerios pastorais: entre 1965 e 1971 traballou como vigairo en Miroslavas e en Kudirkos Naumiestis, entre 1971 e 1976 como párroco de Igliauka e Patilčiai, e entre 1976 e 1983 como párroco de Viduklė.
A partir de 1972 participou na revista católica lituana ilegal Lietuvos katalikų bažnyčios kronika. En 1978 fundou a organización de dereitos humanos Tikinčiųjų teisėms ginti katalikų komitetas xunto a outros sacerdotes disidentes. En 1983 foi novamente detido e condenado, permanecendo até 1988 no campo de concentración do krai de Perm. En 1988 Ronald Reagan pediu a súa liberación nunha visita a Mikhail Gorbachev en Moscova, ao que sumáronse as presións de Aministía Internacional, e Svarinskas foi liberado e deportado a Alemaña sen dereito de regreso. Ata 1990 visitou ás diferentes comunidades da diáspora lituana en todo o mundo, reuníndose unha ducía de veces co papa Xoán Paulo II.
Entre 1990 e 1991 foi chanceler do cardeal Vincentas Sladkevičius, e entre 1991 e 1992 deputado do Seimas. Entre 1991 e 1995 foi capelán do exército lituano, onde foi promovido ao rango de coronel. Posteriormente exerceu o seu ministerio pastoral en Kaunas, e a partir de 1998 en Kavarskas. Logo do ano 2000 pasou a vivir en Ukmergė.
Escola de Socioloxía de Chicago
En socioloxía e, posteriormente, criminoloxía, a Escola de Chicago é un conxunto de intelectuais da Universidade de Chicago fundado ante a necesidade dun estudo da poboación obxectivo. A maioría de participantes activos cos que contou foron sociólogos europeos que fuxían da primeira guerra mundial. Este movemento tivo o máximo auxe nos anos 20 e chegou á decadencia co falecemento de George Herbert Mead en 1931 e a marcha de Robert Ezra Park en 1933. Entre as súas numerosas novidades destaca o interaccionismo simbólico. Outras teorías non menos importantes extraídas da análise realizada en torno ó ano 1916 foron: a afirmación de que nunha sociedade avanzada (como era a industrial do momento) non se podía ir contra os intereses das masas por medo a que estas se rebelasen; por conseguinte, se se quere actuar en contra das mesmas, hai que convencelas e para iso xéranse novos modelos de comunicación (procesos para que os cidadáns se adhiran á opinión do poder); e finalmente, a necesidade de estudar as masas populares por medio de enquisas, consultas populares etc da maneira máis científica posible.
Con isto prodúcese un novo estudo político tamén en función da motivación cidadá.
Monumento a Washington
Dereita|miniatura|300px|Obelisco do Monumento a Washington.
O Monumento a Washington (Washington Monument) normalmente fai referencia ao grande obelisco branco localizado no extremo oeste do National Mall de Washington D. C. É un monumento conmemorativo ao primeiro presidente dos Estados Unidos e líder do revolucionario do Exército Continental, George Washington, que gañou a independencia do país loitando fronte aos británicos na Guerra da Independencia. En 1884, o monumento converteuse na estrutura máis alta do mundo, até se construír a Torre Eiffel de París en 1889.
O monumento está elaborado en mármore, granito e arenita e ten unha altura de case 170 metros. Foi deseñado por Robert Mills, un prominente arquitecto estadounidense da década de 1840. A construción comezou en 1848 e rematou en 1884, case 30 anos despois da morte do arquitecto. Esta tardanza debeuse á falla de fondos orixinados pola Guerra Civil estadounidense. A diferenza no tipo de mármore (visíbel aproximadamente a partir dunha altura duns 50 m) delimita a construción inicial da segunda etapa de construción.
Motivación do monumento
Cando a Guerra da Independencia dos Estados Unidos rematou, non había ninguén nos Estados Unidos ao que se tivese máis respecto que George Washington. Os estadounidenses celebraron a súa habilidade para gañar a guerra en inferioridade de arma mento e con homes inexpertos, e admiraban a súa decisión de rexeitar un salario e aceptar soamente ingresos polos seus gastos. A súa admiración creceu aínda máis cando se soubo que rexeitara o proxecto dalgúns dos seus homes detornalo rei do novo país. Non foron só as cousas que fixo, senón o xeito en que as fixo. Abigail Adams, dona de John Adams, describiuno como “educado con dignidade, afábel sen familiaridade, distante sen arrogancia, sereno sen austeridade, modesto, sabio e bo”.
Washington retirouse á súa plantación en Mount Vernon despois da guerra, mais axiña tivo que decidir sobre a súa volta á vida pública. Fíxose evidente que os Artigos da Confederación (Articles of Confederation) deixaran o goberno federal moi debilitado, sen poder subir os impostos, regular o comercio ou controlar as fronteiras. Moitos como James Madison empezaron a pedir unha convención que aumentase a forza do goberno. Washington non tiña moitas ganas de ir, xa que tiña asuntos de negocios en Mount Vernon. Finalmente decidiu ir, xa que "ver a nación contenta... é o desexo da miña alma", e así traballou como representante de Virxinia. Durante o verán de 1787 o resto de delegados elixírono para presidir as deliberacións que, finalmente, darían lugar á Constitución dos Estados Unidos de América. miniatura|O Monumento a Washington vese reflectido no "encoro do reflexo" (Reflecting Pool), un [[Estanque|en coro rectangular alongado cara ao oeste, en dirección ao Monumento a Lincoln.]] Unha parte clave da constitución foi o establecemento do cargo de presidente dos Estados Unidos. Ninguén parecía máis cualificado para o posto que Washington, e en 1789 comezou o primeiro dos seus dous mandatos. Usou o respecto que o seu pobo lle tiña para desenvolver o respecto cara ás súas novas funcións, aínda que ao mesmo tempo tentou acalar os medos daqueles que consideraban que o poder do presidente converteríase en tan forte como o do rei contra o que loitaran. Así tentou crear o tipo de goberno sólido que creu que a nación necesitaba, apoiando un banco nacional, recollendo impostos para pagar os gastos, e fortalecendo o Exército e a Armada. Aínda que moita xente quixo que quedase un terceiro mandato, en 1797 retirouse outra vez a Mount Vernon.
Washington morreu de súpeto dous anos máis tarde. A súa morte provocou gran tristura, e xurdiron os intentos de lle honrar. Xa en 1783, o Congreso Continental decidiu «Que fose erixida unha estatua ecuestre de George Washington no lugar onde se establecese a residencia do Congreso». A proposta proclamaba gravar na estatua: «en honra de George Washington, o ilustre comandante do Exército dos Estados Unidos de América durante a guerra que xustificou e asegurou a súa liberdade, soberanía e independencia». Aínda que é doado entender porque non ocorreu nada mentres o goberno non tivo unha sede permanente, tampouco houbo progresos cando o Congreso estableceuse en Washington D. C.
Dez días despois da morte do presidente Washington, un comité do congreso recomendou outro tipo de monumento. John Marshall, un representante de Virxinia que sería xuíz presidente da Corte Suprema dos Estados Unidos, propuxo que se erixise unha tumba no Capitolio dos Estados Unidos. Porén a falla de fondos, os desacordos sobre o tipo de monumento que honraría mellor ao primeiro presidente do país, e a reticencia da familia a trasladar o corpo detiveron calquera tipo de progreso no proxecto. Nos vindieros anos non houbo ningún tipo de avance.
Deseño
esquerda|miniatura|Un bosquexo da proposta do Monumento a Washington do arquitecto Robert Mills cara a 1836. En 1848 os membros da Sociedade decidiron empezar a construción do obelisco e deixar o tema da columnata para máis adiante. Creron que se usaban os 87 000 dólares que xa colleitaran, a aparencia do Monumento ía a espolear máis doazóns para completar o proxecto.
Foi entón cando o Congreso doou 150 000 m² (37 acres) de terreo para o proxecto. O lugar que Pierre Charles L'Enfant elixira para o monumento (agora coñecido como Embarcadoiro Jefferson) era lamacento e inestábel, o que o facía desaconsellábel para soportar o enorme peso da estrutura. A nova localización estaba algo ao leste e ao sur da orixinal, pero en troques tiña moitas vantaxes. «Presenta belas vistas do río Potomac», como escribiu un membro da Sociedade, e «está tan elevado que o monumento será visto desde todas as partes da contorna». Como é terreo público «está seguro fronte a futuras obstrucións visuais... [e] será visto desde Mount Vernon, onde repousan as cinsas do noso xefe».
A Cancela, Adelán, Alfoz
A Cancela é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Monumento a Washington
Construción
As construcións continuaron até 1854 cando as doazóns remataron. Ao ano seguinte, o Congreso votou a doar $200.000 para continuar os traballos, mais mudaron de idea antes de se gastar o diñeiro. Este cambio de opinión chegou porque se adoptou unha nova política da Sociedade en 1849. Acordouse, tras a petición de xente de Alabama, que os estados e territorios doasen pedras conmemorativas que puidesen encaixar conformando a edificación. Os membros da Sociedade pensaban que esta práctica faría que os cidadáns se sentisen parte da construción do Monumento, e tamén se reduciría o custo de pedras a comprar.
Bloques de mármore de Maryland, de granito e arenita chegaron decote á obra. Tribos indias estadounidenses, organizacións profesionais, sociedades, negocios e nacións do estranxeiro doaron bloques de pedra de 1,2 por 0,6 por 0,3 ou 0,5 m (4 pés por 2 pés por 12 ou 18 polgadas). Con todo, moitas pedras levaban inscricións de pouca relevancia para o monumento. Así, unha dos Templarios da Honra e a Temperanza dicía «Nós non compraremos nin venderemos nin usaremos como bebida ningunha bebida de alta gradación alcólica, nin licores de malta, viño, sidra, ou calquera outro licor alcólico». miniatura|Os terreos do Monumento a Washington en fase de redeseño e para mellorar a seguranza en 2004. Con todo, unha das pedras conmemorativas foi a que desencadeou os acontecementos que acabaron coa paralización da doazón do Congreso e, consecuentemente, coa construción do monumento. A principio da década de 1850, o papa Pío IX contribuíu cun bloque de mármore. En marzo de 1854, membros do partido estadounidense nativista contra o catolicismo (máis coñecidos como Know Nothings) roubaron a pedra papal en acto de protesta e supostamente guindárona ao río Potomac. Despois, para se aseguraren de que o monumento cumpría a súa definición de "estadounidense", os Know-Nothings levaron a cabo unha elección fraudulenta para conseguir o poder da Sociedade [cita
Guerras médicas
As guerras médicas foron unha serie de conflitos que enfrontaron os gregos cos persas (confundidos polos gregos cos medos, outro pobo iraniano) durante a primeira metade do século V a.C.. En particular, as guerras médicas refírense a unha ou ás dúas invasións persas do territorio grego europeo en -490 e -480-479. Non todos os gregos loitaron contra os persas; algunhas cidades-estado foron neutrais e outras aliáronse con Persia.
Monumento a Washington
Construción
A construción renovouse en 1879, baixo a dirección do tenente coronel Thomas Lincoln Casey do Corpo de Enxeñeiros do Exército dos Estados Unidos. Casey redeseñou os cimentos para que puidesen aturar unha estrutura cuxo peso final ía ser de máis de 40 000 toneladas. Logo, seguindo as ordes da Sociedade, conseguiu utilizar as pedras conmemorativas que quedaran acumuladas. Aínda que moita xente as ridiculizaba, Casey conseguiu pór as 193 nas zonas interiores.
A construción do Monumento ía a gran velocidade xa que o Congreso achegaba fondos de abondo. En catro anos acabouse, cunha última pedra de 100 onzas (2,8 quilogramos) posta o 6 de decembro de 1884, durante a celebración dunha cerimonia. Daquela foi o maior anaco de aluminio moldeado. O monumento abriuse ao público o 9 de outubro de 1888. miniatura|Intre da colocación do [[piramidión sobre a última pedra.]] miniatura|Cerdeiras en flor. miniatura|Estes fogos artificiais sobre o Reflecting Pool entre o Monumento a Washington e o Monumento a Lincoln son típicos das celebracións do Día da Independencia dos Estados Unidos. miniatura|A reparar o Monumento a Washington
Guerras médicas
O que sabemos hoxe sobre este conflito deriva fundamentalmente de fontes gregas (principalmente Heródoto) e, en menor medida, dalgúns escritores romanos.
Antecedentes do conflito
Os gregos do período clásico crían que, na época escura que seguiu ao colapso dos Micenos, varios grupos de gregos emigraron cara a Asia Menor e instaláronse alí Os historiadores modernos aceptan, polo xeral, esta migración como histórica (pero a diferencian da posterior colonización grega do Mediterráneo). Porén, hai quen pensa que a migración xónica non pode ser explicada de xeito tan sinxelo como fixeron os gregos. Estes colonos pertenceron a tres grupos tribais: Eolios, Dorios e Xónicos. Os xónicos establecéronse na costa de Lidia e Caria, fundando doce cidades que formaron Xonia Estas cidades foron Mileto, Miunte e Priene en Caria; Éfeso, Colofón, Lébedos, Teos, Clazómenas, Focea e Eritras, Xonia en Lidia; e as illas de Samos e Quíos. Malia que as cidades xónicas foron independentes unhas doutras, recoñecían que compartían un pasado e supostamente tiñan un templo común e un lugar de reunión, o Panionion. Formaron unha liga cultural, na que non admitían a outras cidades, ou incluso a outras tribos xónicas.
Monumento a Washington
Detalles da construción
O monumento completo elévase 169,29 metros (555 pés e 5⅛ polgadas), cos seguintes materiais de construción e detalles:
Inscricións
O catro caras do piramidión teñen as seguintes inscricións en inglés: Traducidas ao idoma galego: <br style:"clear: both"> O custo total do monumento foi de 1 187 710 dólares.
Guerras médicas
Antecedentes do conflito
As cidades de Xonia permaneceron independentes ata que foron conquistadas polos lidios de Asia Menor. O rei Aliates II atacou Mileto, e o conflito rematou co tratado de alianza entre Mileto e Lidia, que significou que Mileto tería autonomía interna pero seguiría a Lidia nos asuntos externos. Neste momento, os lidos estaban tamén en conflito co Imperio Medo, e Mileto enviou un exército para axudar aos lidios neste conflito. Estableceuse un tratado de paz entre Medos e Lidia, no que o río Halys establecía o límite entre ambos reinos. O rei lidio Creso sucedeu ao seu pai Aliates arredor do ano 560 a.C. e conquistou outras cidades de Asia Menor.
O príncipe persa Ciro liderou unha rebelión contra o último rei dos Medos Astiaxes no ano 553 a.C.. Ciro era o neto de Astiaxes e recibiu o apoio de parte da aristocracia meda. Cara ao 550 a.C., a rebelión estaba finalizada e Ciro saíu vitorioso, fundando así o Imperio Achemida. Creso viu este conflito como a oportunidade para expandir o seu reino e preguntou ao Oráculo de Delfos se debía atacar. O Oráculo respondeu cunha resposta ambigua se conducía un exército cara ao leste e cruzaba o río Halis, destruiría un imperio. Cego ante a ambigüidade da profecía, Creso atacou aos persas, pero foi derrotado e o Lidia pasou ás mans de Ciro. Por cruzar o Halis, Creso destruíu efectivamente un grande imperio, o seu.
miniatura|300px|O Imperio Persa na súa máxima extensión.
Mentres loitaba cos lidios, Ciro II enviou mensaxes aos xonios animándoos a que se levantasen contra o dominio dos lidios, algo que os xonios rexeitaron. Cando Ciro rematou a conquista do Reino de Lidia, as cidades xonias ofreceron ser os seus vasalos baixo as mesmas condicións que tiveran con Creso. Ciro rexeitou, citando a negativa xonia de axudalo cando llo pediu. Os xonios preparáronse entón para defenderse a si mesmos, e Ciro enviou ao xeneral medo Harpago para conquistalos. Harpago atacou primeiro Focea, onde os seus cidadáns decidiron abandonar a cidade e partir cara ao exilio en Sicilia, antes que pasar a ser vasalos dos persas (aínda que máis adiante algúns regresaron). Algúns dos habitantes de Teos tamén decidiron emigrar cando Harpago atacou a súa cidade, pero o resto dos xonios permaneceron nos seus dominios e foron conquistados.
Nos anos que seguiron as conquistas, os persas viron as dificultades de gobernar aos xonios. Nalgún lugar do seu imperio, Ciro II atopou uns grupos de elite, como os sacerdotes de Xudea, para que o axudaran a gobernar aos seus novos vasalos. Nas cidades gregas non existía ningún grupo así nese momento. Os persas instauraron un tirano en cada cidade xonia. Na antigüidade algúns estados gregos foron dirixidos por tiranos, pero esta forma de goberno estaba en declive. Na véspera das guerras médicas, é probable que a poboación xonia estivera descontenta e lista para a rebelión.
A revolta de Xonia
dereita|miniatura|300px|O Imperio Persa no [[-490.]] A revolta de Xonia representa un episodio decisivo cara á confrontación entre gregos e persas. Ten por orixe a vontade de Darío I de controlar as fontes de aprovisionamento de trigo e de madeiras de construción naval de Grecia. Para isto debe atacar, coa axuda de continxentes gregos xonios, nun primeiro momento aos escitas, que fundaran un poderoso imperio na Rusia meridional e cuxas relacións comerciais cos gregos eran frutuosas e activas. Tamén está, sen dúbida, o desexo de controlar a ruta do comercio do ouro, extraído dos montes Urais ou de Siberia e co cal os escitas facían un gran comercio. Certamente a expedición contra os escitas foi un gran fracaso, ao aplicaren estes a táctica da terra queimada ante o exército persa. O exército persa escapa mesmo do desastre e do perigo de ser cercados grazas á lealdade do continxente grego que garda a ponte sobre o Danubio.
Con todo, Darío asegurouse o goberno de Tracia, mentres que o rei Amintas I de Macedonia recoñece a soberanía de Persia (-513). En -508, é a illa de Samotracia a que cae baixo o xugo persa. Mesmo Atenas solicita sobre o -508 a alianza persa. Desta campaña Darío tira a conclusión de que pode contar coa fidelidade dos gregos xonios. Estes, pola súa banda, estiman que poden revirarse sen moitos riscos contra a dominación persa, xa que a expedición contra os escitas demostrou que o imperio aqueménida non era invulnerable.
As orixes da revolta
miniatura|300px|Desenvolvemento da guerra
Xonia sofre nos seus intereses con esta dominación. Está constituída por doce cidades gregas fundadas desde polo menos o século VIII a.C: Mileto, Éfeso, Focea, Clazomenas, Colofón, Priene, Teos, Quíos, Samos, Eritrea, Miunte e Lebedos. Cómpre engadir as cidades da Eólida, rexión situada ao noroeste de Xonia, entre elas a de Esmirna. Estas cidades, das que se apoderara Ciro II a través do seu xeneral Harpago cara ao ano 540 a.C, eran prósperas no momento da conquista. Despois só Mileto dera concluído un tratado de amizade que lle aseguraba unha relativa independencia. Con todo, é Mileto quen está na orixe do levantamento do ano 499 a.C.
Porén a dominación persa non é asoballante. Cada cidade conserva as súas institucións coa condición expresa de aceptar e manter o tirano grego ou o sátrapa ou funcionario persa que ao «Gran Rei» lle prouguese mandar. Darío I e os seus sucesores respectan os costumes dos diferentes pobos do seu imperio e encárganse por veces de chamaren á orde aos funcionarios celosos. Pero Mileto sente ameazada a súa prosperidade coa chegada dos persas.