cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lohengrin
É o heroe da ópera Lohengrin de Richard Wagner.
Oxyrhynchus
Oxyrhynchus (grego: Οξύρρυγχος; "nariz agudo ou nariz afiado"; en antigo exipcio Pr-Medjed; en árabe dialectal do Exipto de hoxe el-Bahnasa) é un sitio arqueolóxico en Exipto, considerado como un dos máis importantes que se coñecen. Está situado a uns 160 km da capital exipcia, en sentido sur-suroeste. Durante o pasado século, a área arredor de Oxyrhynchus foi escavada de continuo, fornecendo unha enorme colección de textos en papiro datábeles nas épocas tolemaica e Romana da historia de Exipto. Entre os textos descubertos en Oxyrhynchus figuran obras teatrais de Menandro e o Evanxeo de Tomé, un importante e temperán documento gnóstico. As particulares condicións climáticas do lugar - clima seco e ventoso - favoreceron a conservación dos papiros durante séculos.
Os papiros de Oxyrhynchus
dereita|miniatura|300px|Unha carta privada nun papiro atopado en Oxyrhynchus
En 1896 dous filólogos novos da Universidade de Oxford, Bernard Grenfell e Arthur Hunt, iniciaron as escavacións na área da localidade, sacando a luz unha exorbitante cantidade de papiros.
Pentre Ifan
miniatura|Vista lateral do Dolmen de Pentre Ifan. miniatura|Vista do portal. miniatura|dereita|Unha posible reconstrución. Pentre Ifan é o nome dun antigo señorío da parroquia galesa de Nevern, Pembrokeshire. Nel, atópase o maior e mellor preservado dolmen neolítico de Gales.
Historia
O dolmen data aproximadamente do -3.500 B.C. e, posiblemente, foi empregado como cemiterio comunal. As pedras conservadas forman o portal e a cámara principal da tumba, que orixinalmente puido estar cuberta cunha gran pedra de 36,6 m de longo e 17 m de ancho. Algunhas das pedras foron diseminadas polo lugar, pero sete delas están na súa posición orixinal. A pedra principal mide 5,1 m de longo, cun peso estimado de 16 toneladas, e érguese 2,4 m sobre a superficie do terreo. Está apoiada sobre as puntas de tres piares.
Ozma
Ozma é un álbum da banda estadounidense The Melvins, editado no ano 1989 a través do selo Boner Records.
"Love Thing" é unha versión do tema de Kiss (from KISS)"; "Creepy Smell" inclue a intro da canción "Living In Sin" do álbum en solitario de Gene Simmons; "Leech" é unha versión dunha canción de Green River; e "Candy-O" é un tema de The Cars.
Jorge Semprún
Traxectoria
Jorge Semprún naceu nunha familia de clase alta: o seu avó materno foi Antonio Maura (Presidente do Goberno cinco veces durante o reinado de Afonso XIII). O seu pai foi o intelectual republicano José María Semprún Gurrea, profesor e xurista, gobernador civil ao comezo da República. Xa dende moi novo, frecuentou os ambientes culturais e filosóficos da época grazas ás amizades do seu pai.
En febreiro de 1939 a súa familia exiliouse en Francia, país co que estaban bastante vinculados. En 1941, Semprún iniciou os seus estudos de Filosofía na Sorbona e ingresou nas ringleiras da Resistencia; en 1942 afiliouse ó Partido Comunista Francés e logo, ao abandonar este, ao Partido Comunista de España. Colaborou en accións de sabotaxe ata que foi capturado pola Gestapo en setembro de 1943. Tiña 19 anos pero por mor das súas actividades subversivas foi internado no campo de exterminio de Buchenwald ata que o campo foi liberado polas tropas de Patton o 11 de abril de 1945. Esta experiencia marcaría gran parte da súa vida e da súa obra.
Durante os anos 1945-1953 viviu en París, traballando na UNESCO ata 1952; en 1952 o seu traballo no PCE volveuse predominante.
Durante os anos 1953-1962 viviu na clandestinidade en España, onde ocupou cargos directivos na organización. Ascendeu ó comité central do PCE en 1954 e posteriormente ó comité executivo en 1956. Non obstante, en 1962, foi retirado da actividade clandestina por Santiago Carrillo e substituído por Julián Grimau, e en 1964 foi expulsado do partido por disentir da liña oficial marcada por Santiago Carrillo e Dolores Ibárruri, La Pasionaria.
Inicios da carreira literaria
Trala súa expulsión, Semprún instalouse en Francia e iniciou a súa carreira literaria. Pronto acadou o prestixioso premio Formentor por A longa viaxe (Le grand voyage), a partir das súas vivencias durante a súa deportación a Buchenwald. A esta novela seguiríanlle A segunda morte de Ramón Mercader (La deuxième mort de Ramón Mercader) (1969) coa que gañou o premio Fémina, Aquel domingo (Quel beau dimanche!) (1980), A algarabía (L'algarabie) (1981), A montaña branca (La montagne blanche) (1986) e Netchaiev volveu (Netchaïev est de retour) (1987). Todas estas obras escribiunas en francés, case a súa lingua materna. Só por traducións foron coñecidas en España.
En castelán escribiu Autobiografía de Federico Sánchez (1977), coa que gañou o premio Planeta e que versaba sobre a súa militancia comunista e os seus anos na clandestinidade en España (época durante a cal un dos seus nomes falsos foi Federico Sánchez).
Guións de cine
Tamén escribiu algúns guión de cine: Z (Constantin Costa-Gavras), A confesión (L'aveu, Costa-Gavras), O atentado (L'attentat, Yves Boisset), As estradas do sur (Les routes du Sud, Joseph Losey), case todos filmes de contido político. Destaca sobre todo A guerra terminou (La guerre est finie, dirixida por Alain Resnais), película autobiográfica sobre os seus anos na clandestinidade da loita comunista en España. Tamén dirixiu, a partir do seu propio guión, As dúas memorias (Les deux mémoires, 1973).
En España: os anos do recoñecemento
En 1988 Jorge Semprún foi nomeado Ministro de Cultura por Felipe González, daquela Presidente do Goberno de España. Permaneceu no cargo ata 1991. Sobre esta experiencia no goberno escribiu Federico Sánchez despídese de vostedes (Federico Sánchez se despide de ustedes). No ano 1994 foi recoñecido co Premio da Paz da Feira do Libro de Frankfurt. En 1995 publicou un dos seus mellores libros, o ensaio autobiográfico A escrita ou a vida (L'écriture ou la vie), na que rememora os seus padecementos no campo de Buchenwald e o seu regreso á "normalidade" trala liberación.
En 2010 a escritora Franziska Augstein publicou a súa biografía, titulada ''Lealtad y traición. Jorge Semprún y su siglo''. Os últimos meses da súa vida pasounos no hospital George Pompidou de París, mais finalmente faleceu na súa casa da rúa da Universidade na rive Gauche de París. Estivo casado con Colette Leloup, e tivo varios fillos e netos. Foi soterrado en Garentreville, a canda a súa muller. O goberno de España concedeulle a Orde das Artes e das Letras a título póstumo.
Filmografía
Participou como guionista (salvo onde se indica o contrario) nas seguintes longametraxes:
Figueredo
O topónimo galego Figueredo pode referirse a:
Maio na cultura popular galega
O que segue recolle diversa información sobre a pegada do mes de maio na cultura popular e na literatura oral galegas, recollida de diferentes traballos etnográficos –xerais a toda Galicia ou localizados nun ámbito xeográfico máis concreto-, dicionarios, refraneiros, cantigueiros etc.
Inclúese algún refrán relativo á Ascensión, festividade que se celebra corenta días despois do Domingo de Resurrección. Pode caer no mes de maio ou a principios de xuño.
Tralo inverno e as chuvias de abril, o tempo permite empezar xa cos traballos no campo, que cómpre realizar con premura para a sementeira. Maio é, xa que logo, un mes de moito traballo para o labrego, e de aí as expresións estar amaiado ou andar co maio ó lombo cando un está canso e baldado. Do mesmo xeito maiola significa "preguiza", como maiolán ou maioleiro é un preguiceiro, e maiolarse ou esmaliolarse é caer rendido polo cansazo.
Pero maiola tamén significa "castaña seca", tamén chamada castaña maiola ou, simplemente, maia; o día das maiolas era o nome co que se designaba o 1º de maio, data na que se adoitaba regalar castañas ós veciños e ós pobres do lugar.
Crenzas e supersticións
Tamén é un costume moi común poñer na noite do último día de abril unha rama de xesta ou flor do maio nas portas das casas, nos barcos, nos coches e mais nas cortes para que non lles poida entra-lo maio nin collan o meigallo (Leiro Lois).
Os Maios
thumb|300px|Maios de Allariz (Ourense)
Nos primeiros días de maio (nalgúns lugares o día 1, noutros o 3) celébranse as festas dos Maios, festas lúdicas coas que se recibía o comezo da floración e o fin do inverno.
Na zona de Laza, os mozos cortaban unha árbore, a máis grande que podían, e plantábana no medio da praza, adornándoa con faroliños. A esta árbore chamábana maio.
Refraneiro
250px|En abril, espigas mil, en maio, todo espigado|miniatura
Cantigueiro
miniatura|250px|Bótesme tarde,/ bótesme cedo,/ ata o maio/ non me ve-lo pelo
Mazoi
O topónimo Mazoi pode referirse a:
Ostinato
O ostinato (termo que provén do italiano e quere dicir "obstinado") é unha técnica de composición consistente nunha sucesión de compases compostos cunha secuencia de notas das que unha ou varias se repiten exactamente en cada compás. De aí o nome en italiano, que significa "obstinación, empeño en repetir o mesmo".
É un efecto moi relacionado co pedal, difenrenciándose en que o pedal é unha soa nota a que se repite ou mantén, mentres que no ostinato é unha frase a repetida. Ó igual que o pedal, o ostinato atópase normalmente no baixo, aínda que pode facelo en calquera outra voz.
Tipos
O ostinato pode ser melódico, rítmico ou afectar a calquera parámetro sonoro, aínda que na súa versión máis sinxela é unha mera repetición. Pode ser:
Existe tamén a posibilidade de construór ostinati que vaian variando lixeiramente (os cambios ou variacións do orixinal non poden ser drásticos, porque deixaría de ser un ostinato e escoitaríase como outra cousa). En xeral, o patrón debe ficar identificable.
Museo de Belas Artes de Asturias
O Museo de Belas Artes de Asturias (en Muséu de Belles Artes d'Asturies) é o museo de arte máis importante de Asturias, ocupando tres históricos edificios da cidade de Oviedo: o Palacio de Velarde, a Casa de Oviedo-Portal e a ampliación na Casa de Solís-Carbajal, nas rúas da Rúa e Santa Ana. Conta con obras de autores como Francisco de Goya, El Greco, Umberto Pettinicchio, Pablo Picasso, Carreño Miranda, José de Ribera, algúns retablos de pintura flamenga e italiana e artistas contemporáneos.
Historia
Foi inaugurado o 19 de maio de 1980 a partir da colección de arte propiedade da antiga Deputación Provincial de Oviedo, agora dependente da Consellería de Cultura do Principado de Asturias, e está sufragado con fondos do Principado e do Concello de Oviedo.
O museo conta cunha colección integrada por case 15 000 obras, entre pintura (unhas 1 500), escultura, debuxo, gravado e artes industriais (unhas 4 000 pezas), aínda que realmente dispón dunha exhibición permanente de 800. Contén pinturas de artistas españois -salientando os asturianos- e estranxeiros (salientando a pintura italiana e flamenga), ademais de esculturas, fotografías e obxectos de vidro e louza. En 2017, a colección sumou 33 obras importantes doadas por Plácido Arango Arias.
En 2015, e logo de oito anos de reformas interrompidas pola aparición de restos romanos e medievais, inaugurouse a ampliación do museo, que correu a cargo do arquitecto navarro Francisco Beloqui Mangado, e coa que duplicou a súa superficie (de 4 000 a case 8 000 metros cadrados). Con isto, o museo consegue ter unha fachada cara a praza da Catedral de Oviedo. O acceso ó museo é de balde e conta ademais con exposicións de carácter temporal, ciclos de cinema e obradoiros.
Ruth Beitia
Ruth Beitia Vila, nada en Santander o 1 de abril de 1979, é unha atleta española, especialista en salto de altura. Desde 2011 é secretaria primeira do Parlamento de Cantabria.
Traxectoria deportiva
alt=Ruth Beitia|miniatura|Ruth Beitia (IAAF World Challenge Meeting Madrid 2017) En 1998 bateu o seu primeiro récord de España, saltando 1,89 m. Nos anos seguintes mellorou varias veces esta marca ata conseguir superar os 2,02 m, que é o actual récord de España, feito en Donostia, o 4 de agosto de 2007.
É a primeira e ata agora única muller española que superou a barreira dos dous metros, e foi a 9ª mellor marca mundial de 2003.
Os seus resultados internacionais máis importantes logrounos baixo teito. En 2005 gañou a medalla de prata nos Campionatos de Europa indoor celebrados en Madrid, onde saltou 1,99 m e só foi batida pola rusa Anna Chicherova.
En 2006 gañou o bronce nos Campionatos do Mundo Indoor de Moscova, onde saltou 1,98 e só foi batida pola rusa campioa olímpica Yelena Slesarenko e pola croata Blanka Vlašić.
Foi finalista nos Campionatos de Europa de Múnic en 2002, onde ocupou a 11ª posición.
Participou nos Xogos Olímpicos de Atenas 2004, aínda que non puido pasar á final.
Foi unha vez campioa de España ao aire libre (en 2003), e catro veces campioa indoor (en 2002-03-04-05)
En 2004 conseguiu saltar os 2,00 m en pista cuberta, igualando o seu mellor marca ao aire libre.
O 8 de marzo de 2009 conseguiu a medalla de prata en salto de altura, a súa terceira medalla no Campionato Europeo de Atletismo en Pista Cuberta de 2009 celebrado en Turín, cunha marca de 1,99 metros que só puido superar a alemá Ariane Friedrich (2,01).
No Campionato do Mundo de Berlín 2009, quedou en quinta posición cunha marca de 1,99.
Ruth Beitia consegue a medalla de ouro nos Campionatos de Europa de Atletismo celebrados en Helsinqui en 2012 cunha marca de 1,97 m.
Nas olimpiadas de Londres 2012, consegue un cuarto posto tras superar os 2,00 e realizar tres saltos nulos na marca 2,03.
Ruth Beitia revalida a medalla de ouro nos Campionatos de Europa de Atletismo en Pista Cuberta de 2013 celebrados en Gotemburgo cunha marca de 1,99 m.
Traxectoria política
En outubro de 2008 foi designada membro do Comité Executivo Rexional do Partido Popular de Cantabria por parte de Ignacio Diego. O 16 de xuño de 2011 tomou posesión como deputada e foi designada secretaria primeira do Parlamento de Cantabria para a VIII Lexislatura.
Julio Iglesias Redondo
Julio Ignacio Iglesias Redondo, nado en Santiago de Compostela en 1966, é un político galego do PSdeG-PSOE e Profesor Titular de Dereito Civil na Universidade de Santiago de Compostela (USC).
Traxectoria
Doutor en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela e Profesor Titular de Dereito Civil na mesma universidade, é autor de libros e artigos en revistas xurídicas especializadas tanto nacionais coma internacionais. Tamén realizou varios programas de posgrao dentro da IESE Business School de Navarra ( Liderado para a Xestión Pública) e da Deusto Business School (Liderado en emprendemento e innovación ), xunto co curso en Liderado Público do Instituto Nacional de Administración Pública (INAP) e da Escuela de Guerra del Ejército de Tierra.
Coma docente, amais das súas clases na USC, exerceu de profesor tutor en Dereito Civil na Universidade Nacional de Educación a Distancia (UNED), no centro asociado da Coruña-Ferrol, dende 1997.
Ten participado en múltiples congresos e ten escrito varios artigos e obras sobre eses mesmos campos académicos. Tamén foi codirector de varios cursos e másters especializados da USC en materia de voluntariado, cooperación internacional e tutela de colectivos en risco de exclusión social.
Carreira política
No eido da política, comezou como concelleiro do PSdeG no concello de Ares nas eleccións municipais de 2003.
Durante 2006 e ata 2007, foi nomeado director xeral de Xustiza da Xunta de Galicia no goberno presidido por Emilio Pérez Touriño e posteriormente desenvolveu o cargo de vicepresidente executivo da Axencia Galega de Protección da Legalidade Urbanística (APLU) dende o 2008 ata o 2011 e dende 2015 ata a actualidade.
En xuño de 2007 co apoio do BNG foi elixido alcalde de Ares, gobernando en minoría apoiado polos cinco edís do PSOE, grupo ao que pertence o rexedor. Nas municipais de 2011 volveu encabezar a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía e volveu ser o cabeza da lista máis votada. Nese mesmo mandato, exerceu coma deputado provincial ata o 2015 na Deputación da Coruña.
Nas municipais de 2015 repetiu coma alcalde da primeira forza política de Ares, establecendo posteriormente un pacto con Son de Ares e Nueva Alianza (NAL) para consolidar o goberno municipal.
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía obtendo xa a maioría absoluta con sete edís.
Entre 2008 e 2009, foi membro da Comisión para o estudo e presentación do Libro Branco da Xustiza en Galicia, da que derivou o documento homónimo de referencia en políticas públicas relacionadas co eido da xustiza.
En 2014, foi nomeado académico da Real Academia de Jurisprudencia y Legislación.
A partir de 2016, sumouse á Comisión para o estudo e presentación do Libro Branco da Administración Local en Galicia da Federación Galega de Municipios e Provincias (FEGAMP) co obxectivo de crear unha obra de referencia relacionada coa xestión de administracións locais.
En 2022, exerce de vicepresidente da Comisión da Sociedade da Información, Innovación Tecnolóxica e Avance Dixital da Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP) e é membro da Comisión Galega de Estatística.
Experiencias en movementos sociais
Durante a década dos 90, destaca especialmente a súa vinculación con Cáritas na súa delegación de Santiago de Compostela. Dentro da súa actividade coa organización, foi fundador e responsable do Departamento de Asesoría Xurídica de Cáritas en Santiago dende 1991 a 1999. Tamén en Santiago se desenvolveu como responsable do Departamento de Menores dende 1999 ata 2001, tras exercer de presidente en funcións de Cáritas Pontevedra durante un ano (1998-1999).
Vida persoal
Está casado e ten un fillo.
Danza do abellón
page=7|miniatura|Poema "O' avellon", de [[Alfredo Brañas|Brañas, publicado polo establecemento tipográfico coruñés de J. Puga.]] Co nome de danza do abellón denomínase un antigo rito funerario no que tódolos familiares e asistentes ó velorio dun cadáver, formando roda collidos da man, daban voltas ó redor do corpo imitando o zunido dun abellón. Este ritual foi recollido por Alfredo Brañas a raíz dun velorio no que el mesmo participou en Vilanova de Arousa (Pontevedra) e constitúe un dos casos máis particulares das prácticas tradicionais galegas relacionados coa morte.
Críase que se algún dos participantes falaba ou interrompía o baile por calquera causa, sería o primeiro dos presentes en morrer.
A danza do abellón
miniatura|"O avellon", publicado de novo, en [[Revista Gallega, aos poucos días do pasamento do autor.]] Brañas describiu a danza do abellón nun longo poema titulado O Avellon (e subtitulado "¡Paz ôs mortos!"), premiado cun accésit nun certame de poesía, patrocinado pola Reunión Recreativa é Instructiva de Artesanos, celebrado na Coruña o 24 de agosto de 1884 e publicado en La Voz de Galicia os días 24, 25 e 27 dese mesmo mes. Posteriormente foi publicado en panfleto, cunha tiraxe de cen exemplares, e apareceu tamén n'O Tio Marcos d'a Portela no mes de novembro e en Revista Gallega en marzo de 1900 con motivo do pasamento do autor.
Segundo o relato de Brañas, foi o caso que morreu unha veciña e avisárono para asistir ó velorio. Pouco a pouco foron acudindo familiares e veciños a despedirse da morta e louba-las súas bondades. Ó pouco alguén sacou unha garrafa de augardente e unha enchente de sardiñas salgadas, todo seguido dos habituais xogos de prendas. Por fin, todos xuntos, entraron na habitación onde estaba a morta.
O certo é que a descrición de Brañas parece obedecer máis a unha crítica entre sarcástica e dura do que chega a denominar: E pide á Igrexa que prohiba tan bárbaro costume, se ben non sabemos se inclúe tamén a enchente e os xogos que precedían ó propio baile:
Orixes da danza do abellón
Tampouco se coñece cando apareceu (a Real Academia só di que "Esta crenza ten unha orixe antiquísima"; García Ramos escribía en 1912 que "aínda se conserva nos pobos das Rías Baixas") nin cando desapareceu (Carré Alvarellos di en 1928 que estaba "case desaparecida").
Segundo Xosé Ramón Mariño Ferro, pola zona de Cambados e ata non hai moito tempo, ir ao abellón significaba "ir ao velorio". Este autor engade que os participantes que zunen arredor do cadáver probablemente queren imitar as abellas (cuxo vibrante zoar se asociaba xa en textos gregos co canto das choronas) cando limpan os cadáveres da colmea, polo que se podería tratar dun dos ritos de purificación dos enterros cos que se limparía "o mal de aire" xerado pola morte. E o actual Dicionario da Real Academia Galega en liña da como sinónimos "velorio" e "abellón".
Canto ás posibles raíces do ritual parece estar relacionado coa crenza de que as abellas representan a alma que sae do corpo do defunto. Así o explica a Real Academia da man de Manuel Murguía (en Galicia, 1888):
As abellas, as almas e os mortos
Xa desde a cerámica e a pintura neolíticas atopamos a epifanía da Deusa-nai como abella, representación -canda a da bolboreta- que alude quizais ao carácter efémero e delicado da propia vida; a imaxe máis antiga de tal epifanía figura nunha cabeza de touro do oeste de Ucraína, no cuarto milenio antes da nosa era. Probablemente esa tradición, presente segundo Marija Gimbutas desde Anatolia ata Creta ou o Adriático, facilita comprendermos o feito de atopar despois, tanto entre os exipcios coma en varios pobos indoeuropeos (celtas, gregos etc.), a crenza nunha relación mitolóxica entre as abellas e a alma; coñécense noutras culturas diferentes ritos funerarios nos que tamén interveñen as abellas. Alonso Romero sostén que a crenza de que as abellas eran un símbolo da alma humana -no contexto da crenza na reencarnación- naceu en Exipto e que se estendeu desde aí, cos cretenses, gregos e romanos, por toda a área mediterránea así como nas culturas centroeuropeas desde o Río Danubio ó Cáucaso. Tamén reproducen simboloxías homólogas os antigos pobos siberianos. A partir de tal xenealoxía mítica, este autor considera que o feito de que a práctica da danza do abellón se describise en Vilanova de Arousa, localidade costeira, non é casual, senón que: miniatura|Unha abella
Nas mitoloxías grega e romana críase que as abellas nacían do esqueleto dun touro sacrificado e que os dous animais pertencían á lúa e ao seu poder de rexeneración. Porfirio, filósofo neoplatónico grego do século III, testemuña a crenza de que as almas descendían da lúa en forma de abellas e que, no momento da morte, volvían saír do corpo e regresar á lúa. Manuel Mandianes recolleu aínda viva esta mesma crenza en Loureses (Aguís, Os Blancos, Provincia de Ourense), segundo a cal as abellas eran as almas dos devanceiros que viñan da lúa. Vítor Vaqueiro alude á crenza popular de que as bruxas poden presentarse baixo a forma dun abellón ou á de que as ánimas poden volver á terra con ese mesmo aspecto, o que axudaría a explicar a dualidade do refraneiro galego: O que mata un abellón ten cen anos de perdón fronte ao seu oposto: O que mata unha abella ten cen anos de pena.
Crenzas semellantes recolléronse no País Vasco e en Asturias, onde as abellas se consideran sagradas: a tradición asturiana recomenda non blasfemar nunca diante das abellas, chamadas abeyinas de Dios, pitas de Dios ou benditas. Cumpriría, ademais, ter o coidado de achegarse ás abellas para lles comunicar a morte do dono e evitar así que morresen con el ou fuxisen acompañando á alma; outras fontes rexistran que se lles dicía tal cousa para que fabricasen máis cera co fin de elaborar as candeas que había que pór ao defunto, vinculo de carácter relixioso (a cera das abellas estaría ennobrecida polo seu uso nos rituais do cristianismo) que se documenta tamén no Gales medieval. Rexistra ademais o folclore asturiano que a entrada dunha abella na casa era agoiro de boa fortuna, mentres que se entraba un abellón era agoiro de mala sorte. De carácter sagrado se consideran tamén as abellas na Alemaña ou en Escocia. Na Engiadina (Suíza) documéntanse contos acerca da saída do corpo da alma humana a través da boca, durante o sono, en forma de abella; as almas volverían entrar para que o suxeito acordase, de maneira que acontecía a morte se alguén o espertaba antes dese regreso. En Viena críase que a picadela dunha abella significaba que a ánima dun familiar que estaba no purgatorio viña advertir que se rezase máis por el. Outro costume que expresa a íntima relación entre as abellas e as almas dos membros dunha casa con colmeas -ou as persoas ao seu cargo- é recollido tamén por Murguía en diversos países (Francia, Alemaña, Escocia, Inglaterra, País Vasco ou Gales, ademais de Galicia) nos que o loito familiar esixía tapar as colmeas cun pano negro; en Inglaterra daban, ademais, a volta aos trobos para que a biqueira mirase cara ao lado contrario.
Domondó, Pantín, Valdoviño
Domondó é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 30 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 15 homes e 15 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Lugares do Corgo
miniatura|dereita|[[Casa do concello do Corgo.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares do Corgo
Dasypus septemcinctus
Dasypus septemcinctus, coñecido vulgarmente como o armadillo de sete bandas, é unha especie de mamífero placentario da orde dos cingulados e da súa única familia, a dos dasipódidos.
Habita no leste do Brasil, por debaixo da conca do Amazonas, estendéndose até o Gran Chaco: leste de Bolivia, todo o Paraguai e o norte da Arxentina, onde a súa exacta distribución non é ben coñecida debido á semellanza morfoxógica co seu parente Dasypus hybridus. Neste último país conta con rexistros nas provincias de Jujuy, Salta, Formosa, Chaco, Corrientes e Misiones.
Covo, Pantín, Valdoviño
Covo é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Non ten censados habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Xosé Antonio Sánchez Bugallo
Xosé Antonio Sánchez Bugallo, nado o 31 de xaneiro de 1954 en Teixeiro (Curtis), é un político galego do PSdeG-PSOE.
Carreira política
Chegou a Santiago de Compostela en 1981, e en 1983 comezou a súa vida política como xefe de gabinete do alcalde socialista naquel momento, Xerardo Estévez. Nas eleccións municipais de 1987 saíu elixido concelleiro, e desde entón ata 1998 asumiu diferentes delegacións municipais como Deportes, Relacións Veciñais, Tráfico e Seguridade Cidadá, Persoal e Réxime Interior, ademais da portavocía do seu grupo. Entre 1991 e 1999 foi deputado na Deputación da Coruña, exercendo como vicepresidente entre 1991 e 1995, á fronte das áreas de Persoal e Réxime Interno.
Accedeu á Alcaldía en 1998, despois da renuncia de Xerardo Estévez. Nas eleccións municipais de 1999, 2003 e 2007 conservou a alcaldía mediante un goberno de coalición co BNG. Porén, nas eleccións municipais de maio de 2011 o conservador Gerardo Conde Roa obtivo maioría e acadou a alcaldía.
Foi nas listas do PSdeG-PSOE nas eleccións autonómicas de 2012, e saíu elixido deputado. Como parlamentario presidiu a Comisión de Economía, Facenda e Orzamentos; e foi portavoz da Comisión de Ordenación do Territorio, Urbanismo e Vivenda. En 2015 ocupou simbolicamente o derradeiro posto na lista do seu partido, que desta volta presentaba a Francisco Reyes como candidato. Encabezou de novo as listas do seu partido nas eleccións municipais de 2019, pasando a gobernar con maioría simple tras acadar dez concelleiros, substituíndo na alcaldía a Martiño Noriega. En 2023 perdeu a alcaldía, que pasou a mans da nacionalista Goretti Sanmartín, renunciando como concelleiro. Presentouse como candidato socialista ao Senado nas eleccións xerais de España de 2023 e foi elixido senador.
Outros cargos
Dende 1999, é membro do Consello de Administración da Organización de Cidades Patrimonio Mundial (OCPM), presidente da Mancomunidade de Concellos da Comarca de Santiago de Compostela que abrangue os municipios de Ames, Brión, Boqueixón, Teo, Val do Dubra e Santiago de Compostela, e desde maio do 2005 preside a Conferencia de Cidades do Arco Atlántico, organismo internacional formado por cinco cidades británicas, trece do Estado español, seis portuguesas, unha irlandesa e nove francesas.
Valadares, Vigo
Santo André de Valadares é unha parroquia do concello de Vigo. Limita coas parroquias de Beade, Comesaña, Coruxo, Matamá e Zamáns e pertence ó arciprestado de Vigo-Santo Andrés. Ten 10 entidades de poboación, 11 lugares e Segundo o IGE, en 2022 tiña 5.407 habitantes (2.619 homes e 2.788 mulleres).
As súas entidades de poboación son as seguintes: As Barrocas (710), O Cañizo (249), O Carregal (685), O Freixo (294), A Gándara (333), A Garrida (1.232), A Igrexa (699), O Portal (677), Seoane (175) e A Sobreira (414).
Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): O Alba, Bertoles, A Costa, O Fabás, O Outeiro, O Outide, A Pinguela, O Prado, San Xoán, A Senra e A Simona.
Xentilicio
O seu xentilicio é valadarexo.
Situación
Valadares está situado ás aforas do concello de Vigo. É unha parroquia extensa, con case 13 km2, cunha orografía accidentada e os montes Alba e Galiñeiro como fronteira entre o Val do Fragoso e o Miñor. A existencia de importantes masas forestais é outra das características desta parroquia que segundo o último censo, ten 5.414 habitantes.
Dispón dun servizo regular de autobuses (liña L7) que saen dende Vigo (Praza España) en dirección a distintas zonas da parroquia (cada 30 minutos). Tamén hai un servizo regular de transporte interurbano que sae da Estación de Autobuses da Avda. de Madrid cara Gondomar.
Historia
Tradicionalmente únese a historia desta parroquia coa liñaxe dos Valadares, que máis tarde lle dará nome ó marquesado. É moi posible que a casa de Valadares adquirise o dominio durante as loitas feudais do S.XV. As novas referentes a estas terras non comezan ata ben entrado o período moderno, xa que apenas hai datos do medievo. no S.XVII obtivo o nomeamento de vila e cabeceira de marquesado, como consecuencia da institución realizada o 4 de abril de 1673 a favor de Luís de Valadares Meira e Sarmiento, que xa tiña o título de vizconde dende 1669 en compensación polos seus servizos prestados ó rei.
A constitución desta nova parroquia é mais tardía que outras e data dos séculos XIV ó XV. Posiblemente estas terras estarían cubertas de monte e figurarían como couto anexo á parroquia de Vincios, que estaría baixo a xurisdición do bispo de Tui.
Figura na relación de concellos realizada de acordo co decreto do 23 de xullo de 1835, igual que o fai no repartimento xeral sobre o consumo de viños, vinagre, augardente, aceite e carne de 1821, pagando este concello un total de 30.716 reais e 13 marabedís.
Valadares mantivo o status de villa ata a reforma territorial de 1837 xa que a reforma administrativa liberal dese ano fixo perder a Valadares a condición de couto e pasou a integrarse no concello de Lavadores para posteriormente unirse ó de Vigo en 1941.
Patrimonio
A capela do monte Alba mantén o escudo de armas da familia Valadares, que chegou a ser unha das máis poderosas do sur de Galiza. O conxunto da igrexa parroquial, o cemiterio, o adro e o campo da festa datan dos séculos XVII-XVIII. Na parroquia catalogáronse 240 hórreos (que os veciños chaman cabanas) dos que máis da metade superan os cen anos.
Festas
Entre as celebracións da parroquia destacan o Revoltallo de música emerxente, a festa do San Campio (celebrada a finais de agosto), a festa do Santisimo Cristo dos Aflixidos (celebrada a principios de xuño) e o festival de música Freixo-Rock.
Unión Musical de Valladares
Valadares é moi coñecida no territorio galego grazas a súa banda de música, a Unión Musical de Valladares, unha das máis importantes bandas de música da comunidade, e unha das máis antigas.
Vigairía
En Andorra, ata 1993 houbo dúas vigairías, a vigairía episcopal e a vigairía francesa, que eran as representacións dos dous coseñores e tiñas facultades políticas. Foron suprimidas coa aprovación da Constitución andorrana que atorgou aos antigos vigairos a figura de Xefe de Estado.
Actualmente en Cataluña hai un proceso de recuperación das vigairías. No Estatuto de autonomía de Cataluña de 2006 reestablécese a vigairía como división tradicional con personalidade xurídica propia e con dúas funcións: o goberno intermunicipal de cooperación local e a organización dos servizos da Generalitat de Cataluña.
Vigo Centro, Vigo
miniatura|Colexiata dende a Praza da Pedra. miniatura|Procesión do Cristo da Vitoria. miniatura|dereita|Situación de Vigo Centro. Vigo Centro é unha parroquia do concello de Vigo que limita coas parroquias de Coia, Freixeiro, Lavadores, San Paio, San Xoán do Monte, Sárdoma e Teis e pertence ó arciprestado de Vigo-Centro.
Tiña 201.100 habitantes no ano 2019.
A zona antiga constitúe o primeiro núcleo da cidade. Os monumentos máis destacados son a Colexiata de Santa María de Vigo, do 1816, e a imaxe do Cristo da Vitoria, realizada en torno ó 1680. No Castro varias escavacións arqueolóxicas remataron co achado de construcións pertencentes ós séculos II a.C. ata o III d.C. Tamén en pleno centro urbano, localizouse un importante sitio arqueolóxico romano baixo restos dos séculos XIX, XVII e medievais.
Galería de imaxes
<div style="height: 500px; width: 677px; overflow: auto; padding: 3px; border:1px solid #AAAAAA; reflist4" >
O Outeiro, Pantín, Valdoviño
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Non ten censados habitantes desde hai máis dunha década segundo datos do Instituto Galego de Estatística.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Hipias de Atenas
Hipias (en grego antigo: Ἱππίας), finado en 490 a.C., foi tirano de Atenas do 527 ao 510 a.C..
Traxectoria
Hipias era fillo do tirano Pisístrato, ao que sucedeu xunto co seu irmán Hiparco. Foi Hipias quen asumiu a dirección efectiva dos asuntos públicos, aínda que non é fácil delimitar que parte dos logros da tiranía en Atenas foi obra do pai e cal dos fillos, polo menos até a morte de Hiparco. Unha das actuacións principais de Hipias foi a introdución dun novo sistema monetario en Atenas en -525. Polo demais, os seus primeiros anos no poder estiveron marcados polas sucesivas concesións á aristocracia e por unha relativa estabilidade política.
O período de tranquilidade terminou co asasinato de Hiparco, o seu irmán. Este abusara da súa posición sometendo a un asedio amoroso a Harmodio, amante de Aristoxitón. Foron a humillación e os celos os que levaron a ambos a asasinar o tirano (-514), aínda que a opinión popular ateniense os elevou ao rango de heroes contra a opresión, especialmente despois de que Hipias os fixese executar.
Esparta, preocupada pola progresiva expansión de Atenas, dubida en intervir directamente. Non se decidirá até o -511, a instancias do oráculo de Delfos, comprado pola familia exiliada dos Alcmeónidas ―inimigos acérrimos de Hipias― mediante a construción dun novo templo na cidade sacra. Un primeiro exército espartano ás ordes de Anquimolio foi derrotado. Pero un novo intento dirixido polo propio rei de Esparta, Cleómenes I, conseguiu cercar a Hipias e os seus seguidores na Acrópole ateniense. Para salvar as vidas dos seus fillos, que caeran en poder dos sitiadores, consentiu en partir ao desterro no Helesponto (-510).
O exilio de Hipias supuxo o inicio da democracia en Atenas, que chegou co alcmeónida Clístenes de Atenas. Máis tarde os espartanos consideraron que unha Atenas libre e democrática podería representar un perigo para a hexemonía de Esparta e tentaron repor a Hipias como tirano, pero este refuxiouse xa na corte persa de Darío I. Persia ameazou con atacar a Atenas se esta non readmitía a Hipias, posibilidade que os atenienses rexeitaron de plano aínda a risco de entrar en conflito coa gran potencia asiática. Pouco despois produciríase a Revolta xónica contra os persas de -499, apoiada calorosamente por Atenas. Esmagado o levantamento o -494, os persas buscaron o desquite. Hipias animou a Darío a iniciar a primeira das Guerras Médicas e participou na expedición. Este, entre outras cousas, aconsellou o desembarco na chaira de Maratón. Resultou morto en Lemnos, durante a devandita guerra, pouco despois da batalla de Maratón (-490).
The Top
The Top é o quinto álbum de estudio da banda inglesa The Cure, editado o 30 de abril de 1984 polo selo Fiction Records.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Robert Smith, agás onde se indique.
Râșnov
Râșnov (en alemán Rosenau; en húngaro Barcarozsnyó; no dialecto saxón transilvano: Rusnâ; do latín: Rosnovia) é unha vila do Condado de Braşov, Romanía cunha poboación duns 16 000 habitantes. Ten unha superficie de 164,36 km2.
Atópase a uns 15 km da vila de Braşov e máis ou menos á mesma distancia de Bran, na estrada que liga as rexións de Valaquia e Transilvania. Coñécese pola súa cidadela no alto dun outeiro.
Historia
En 1956 a poboación era de 7.974 habitantes, en 2011 case o dobre: 14.081. É posíbel que o nome derive do eslavo "žrŭnovy", que significa (vila ou val) "do muíño". No século XIV, os documentos xermanos xa empregaban o nome de Rasnov, mais o nome alemán actual, Rosenau, baséase na etimoloxía popular, influenciada pola verba alemá "Rose" (roseira ou rosa). A vila moderna actual atópase nunha chaira aos pés dun outeiro. No alto da lomba atópanse os restos da cidadela de Râșnov construída contra o ano 1215 polos cabaleiros teutóns e que foi mencionada por vez primeira en 1331. A cidadela conquistouse só unha vez na historia, alá polo ano 1600 por Gabriel Báthory.
En 1856 descubriuse preto da vila un campamento romano (orixinariamente un castro), o Castro de Cumidava.
Turismo
Pode chegarse a Râșnov collendo un autocar (por 4 lei) dende a turística vila Brașov (a tres horas en tren dende Bucarest). Râșnov atópase na estrada que leva a Bran, onde se atopa o famoso castelo de Drácula. A vila nova atópase na parte baixa, nunha chaira par dun alto outeiro onde se atopa a fortaleza e un enorme letreiro co nome da vila ao estilo Hollywood. A vila nova conta cunha igrexa e bonitas casas saxoas pintadas a cores. Para chegar até a cidadela o mellor xeito e camiñar menos dun quilómetro por unha estrada até a base do outeiro, dende alí organízanse subidas nunha especie de tren-tractor ao cumio cada 20 minutos. Para entrar na cidadela hai que pagar uns 8 lei por persoa, dentro atoparemos unha aldea medieval medio derruída, algunhas tendas de recordos e unhas fermosas vistas do val e dos Cárpatos.
Lenda
Hai unha lenda arredor da cidadela de Râșnov. Durante un longo asedio á fortaleza, os cidadáns de Râşnov comezaron a se preocupar pola falla de auga fresca dispoñíbel; así que ordenaron a dous soldados turcos, que foran capturados con anterioridade, a cavar un pozo no centro da fortaleza; prometéndolles que os ceibarían unha vez remataran o traballo. Segundo a lenda local, levoulles 17 anos rematar o pozo, e aínda así os mataron. Aínda hoxe podemos ollar este famoso pozo no centro da fortaleza de Râşnov; ten 143 metros de fondura.
Deporte
O complexo deportivo de Râșnov construíuse ás aforas da vila, no val de Cărbunarii, para o festival xuvenil olímpico de inverno europeo 2013 que tivo lugar preto da vila de Braşov.
Skate 3
Skate 3 é un videoxogo de desportes desenvolvido por EA Black Box e distribuído por Electronic Arts. É a terceira parte da serie Skate. Foi estreado o 11 de maio de 2010.
Sinopse
Algún tempo despois de Skate 2, o skater demostrou que é un dos mellores e agora vai polo título de "Lenda". Agora que está asistindo á Universidade de Port Carverton, quedou abraiado en como a cidade é o "polo oposto" de San Vanellona. Despois dun errado intento de "Salta o tiburón", un desafío no estadio, o seu vindeiro obxectivo na vida é ser o mellor e máis influente patinador. Facendo un equipo de patinadores como el, o seu obxectivo é vender máis dun millón de boards, mentres fai os mesmos traballos arredor de Port Carverton.
Desenvolvemento
No diario dos desenvolvedores, revelouse que personaxes como Joey Brezinski, Dan Drehobl, Benny Fairfax, Josh Kalis, Lizard King, Andrew Reynolds, Chris Haslam, Terry Kennedy, Chris Cole, Jason Dill e Rob Dyrdek estarían presentes no xogo. Novas manobras foron engadidas, coma o darkslide e o underflip. A Black Box anunciou que traería de volta o modo "Party Play", presente nos xogos Skate e Skate 2.
Cornalvo
Encoro romano
A presa é unha construción romana levantada sobre o de Albarregas, que se usaba para abastecer de auga a parte da cidade de Emerita Augusta (a actual cidade de Mérida). A parede de contención é unha muralla de 220 metros de longo por 18 de alto, sendo a parte que se encontra en contacto coa auga de ladrillo e granito. Esta construción foi declarada Monumento Nacional o 13 de decembro de 1912, aínda que o encoro segue a ser utilizado na actualidade.
Parque Natural de Cornalvo
miniatura|esquerda|200px|Vista do Parque Natural de Cornalvo. A súa contorna é un Parque Natural, razón pola que goza de protección especial da Xunta de Estremadura desde 1988, e, posúe unha rica flora e fauna. Accédese ao encoro e ao Parque Natural por un camiño asfaltado desde un centro de interpretación situado na periferia da vila de Trujillanos. Seguindo ese camiño hai unhas devesas pertencentes á Xunta de Extremadura.
O parque abrangue terras dos concellos de Mérida, Mirandilla, Guareña, San Pedro de Mérida, Alcuéscar, Arroyomolinos, El Carrascalejo, Montánchez e Alhucén.
O río Aljucén
Parte o parque o río Aljucén, tributario do Guadiana, corrente de auga tipicamente mediterránea cunha acusada estiaxe que provoca que no verán quede seco por tramos e a vía acuática se concentre en pozas e charcas, denominadas "charcas madre".
Cómpre dicir que neste río áchase unha especie de peixe chamado vulgarmente harabugu, que está en continua regresión e tan só ficaban nalgúns lugares do Guadiana (as últimas noticias dano por extinto no río Guadalquivir).
-137
Outros
Historia ano a ano
Caprimulxiformes
miniatura|240px|Dous espécimes de [[Podargus strigoides.]] A dos caprimulxiformes (Caprimulgiformes) é unha orde de aves neognatas que abrangue os podargos, as avenoiteiras e outras especies afíns.
Distribución
Coñécense 121 especies nesta orde, que se distribúen por case todo o planeta, agás polas rexións de clima ártico e nas illas de Nova Zelandia.
Características
Trátase de aves nocturnas con gran facilidade para camuflarse durante o día; mesmo velos nunha fotografía é ás veces complicado. A súa plumaxe é moi semellante na cor e no trazo ás follas secas ou á codia dunha árbore, fenómeno coñecido como cripse.
Crese que os membros desta orde están lonxanamente emparentados coas rapaces nocturnas (orde Strigiformes) e, algúns autores clasifícanos na devandita orde.
Taxonomía
A orde foi descrita en 1885 polo naturalista e ornitólogo estadounidense Robert Ridgway.
Na actualidade a maioría dos autores, seguindo ao Congreso Ornitolóxico Internacional, recoñecen cinco familias dentro da orde:
Porén, o Sistema Integrado de Información Taxonómica (ITIS), só recoñece dúas:
Cees Nooteboom
Cornelis Johannes Jacobus Maria (Cees) Nooteboom, nado na Haia o 31 de xullo de 1933, é un xornalista e escritor neerlandés, candidato habitual ao premio Nobel de literatura.
A Moreira, Pantín, Valdoviño
A Moreira, é un lugar da parroquia de Pantín no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 13 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 1999 cando contaba cos mesmos habitantes.
Cees Nooteboom
Traxectoria
miniatura|Nooteboom con Liesbeth List (1967) Tras a morte de seu pai no bombardeo de Bezuidenhout en 1945 pasou por varias institucións de ensino relixiosas, como o mosteiro franciscano de Venray ou o agustino de Eindhoven, e acabou por rematar os estudos secundarios nun centro nocturno en Utrecht. O paso polos colexios relixiosos e o contacto co latín e o grego marcouno fondamente.
Caprimulxiformes
Sinónimos
Ademais de polo nom e actualmente válido, estas aves tamén se coñeceron polos sinónimos:
Cees Nooteboom
Traxectoria
Comezou a traballar en 1951 nun banco en Hilversum, e a partir de 1953 viaxou por Europa, e foi nesa época cando escribiu o primeiro capítulo da súa primeira novela, Philip en de anderen. En París, coñeceu o fotógrafo Philip Mechanicus co que foi a Cannes, antes de regresar aos Países Baixos, establecéndose en Ámsterdam. En 1955 publicou Philip en de anderen, que mereceu o primeiro premio Anne Frank. En 1956 publicou a colección de poesía De doden zoeken een huis, e escribiu a súa primeira reportaxe xornalística importante, que publicou Het Parool sobre a revolución húngara. Entre 1957 e 1960 traballou na revista Elsevier, e desde 1961 ata 1968 foi redactor de Volkskrant, e a partir de 1967 editor de viaxes da revista Avenida. En 1963 apareceu a súa novela De ridder is gestorven. Un dos seus libros máis coñecidos é a novela Rituelen (1980) que recibiu en 1981 o premio Ferdinand Bordewijk e da que se fixo unha versión cinematográfica dirixida por Herbert Curiël, protagonizada por Derek de Lint e Thom Hoffman.
Estocástico
Denomínase estocástico aquel sistema que funciona, sobre todo, polo azar. As leis de causa-efecto non explican como actúa de maneira determinista, senón en función de probabilidades. A palabra provén do grego: στοχαστικός, hábil en conxecturar. Significa "pertencente ou relativo ao azar".
En Investigación de operacións, Modelos Probabilísticos e Estocásticos é o mesmo.
Fuet
250px|thumb|Fuets O fuet, tamén coñecido como espetec, tastet, petador ou secallona, é un embutido típico de Cataluña. É unha longaínza fina, longa e recta. Está feito con febra de porco, touciño picado e adobado con pementa negra e sal, e embutido en tripas de porco. É habitual que durante o seu proceso de reposo se formen na súa capa externas unhas manchas brancas.
Actualmente, o centro xeográfico da creación de fuet é a comarca de Osona, onde se utiliza o porco de Vic como base, aínda que se fai en toda Cataluña. Tamén ten moita fama o fuet de Olot.