cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bob Dylan
1960-1963: traslado a Nova York e contrato con Columbia
A voz áspera de Dylan resultou un impedimento para moitos oíntes á vez que un atractivo para outros. Describindo o impacto que Dylan ocasionara no seu marido e en si mesma, Joyce Carol Oates escribiu: "Cando escoitei por primeira vez o súa xove e crúa voz, francamente nasal e desadestrada, coma se a lixa puidese cantar, o efecto foi dramático e electrificante". Moitas das súas primeiras cancións alcanzaron ao público en xeral mediante versións realizadas por outros intérpretes, tales como Joan Baez, quen se converteu na protectora de Dylan así como na súa posterior amante. Baez foi determinante á hora de elevar a Dylan á popularidade nacional e internacional con numerosas versións das súas cancións e ao invitalo frecuentemente aos seus propios concertos.
1963-1964: protestas e Another Side
miniatura|200px|esquerda|Bob Dylan nun concerto na Universidade de St. Lawrence, Nova York (1963). En maio de 1963, o perfil político de Dylan creceu cando abandonou o programa The Ed Sullivan Show. Durante os ensaios, executivos da CBS informaron a Dylan de que a canción que ensaiara, "Talkin' John Birch Society Blues", era potencialmente unha difamación da John Birch Society. En lugar de compracer á censura, Dylan negouse a aparecer no programa.
Durante a época, Dylan e Báez convertéronse en figuras prominentes no movemento polos dereitos civís, cantando xuntos na marcha polo traballo e a liberdade en Wáshington o 28 de agosto de 1963, na que Dylan interpretou "Only a Pawn in Their Game" e "When the Ship Comes In". O terceiro álbum de estudio de Dylan, The Times They Are a-Changin', reflectía un carácter máis politizado, sofisticado e irónico a través das súas cancións. Devanditas cancións tomaban a miúdo como base historias reais, como o asasinato do loitador polos dereitos civís Medgar Evers en "Only a Pawn In Their Game", ou a morte da camareira negra Hattie Carroll a mans de William Zantzinger, un mozo socialité, na canción "The Lonesome Death of Hattie Carroll". Nun plano máis xenérico, "Ballad of Hollis Brown" e "North Country Blues" resumían a desesperación das comunidades agrícolas e mineiras por mor da crise da época. Aínda así, o material político do álbum estivo acompañado de dúas cancións de amor, "Boots of Spanish Leather" e "One Too Many Mornings".
A finais de 1963, Dylan sentíase manipulado e limitado polos movementos de protesta. Estas tensións aireáronse publicamente cando, durante a entrega do premio Tom Paine da man do Comité Nacional de Urxencia das Liberdades Civís, pouco tempo despois do asasinato de John F. Kennedy, un Dylan rengueante e ebrio cuestionou o rol do comité, insultando aos seus membros como vellos e encalvecidos e alegando ver algo de si mesmo e de todos os homes no suposto asasino de Kennedy, Lee Harvey Oswald.
Another Side of Bob Dylan, gravado nunha única noite de xuño de 1964, incluía un humor máis lixeiro en comparación co seu predecesor. A parte humorística e surrealista de Dylan reemergió en "I Shall Be Free #10" e en "Motorpsycho Nightmare". "Spanish Harlem Incident" e "To Ramona" son románticas e apaixonadas cancións de amor, mentres que "Black Crow Blues" e "I Don't Believe You (She Acts Like We Never Have Met)" suxiren un futuro factor dominante do rock and roll na música de Dylan. "It Ain't Me, Babe", que superficialmente pode ser interpretada como unha canción de amor, foi descrita como un rexeitamento do papel que a súa reputación empuxoulle a representar. A nova dirección do seu son quedou sinalada en dúas cancións de longa duración: "Chimes of Freedom", que mestura comentarios de índole social cunha densa paisaxe metafórico nun estilo que Allen Ginsberg cualificou como "cadeas de flashes", e "My Back Pages", onde ataca a simplicidade e a seriedade das súas primeiras composicións.
Entre a segunda metade de 1964 e 1965, a imaxe e o estilo musical de Dylan cambiaron rapidamente, ao converterse de cantautor destacado da escena do folk contemporáneo nunha estrela pop do folk rock. Devandita transición quedou apoiada nun cambio estilístico, no que Dylan pasou a usar mellores traxes ao estilo de Carnaby Street, lentes Rayban Wayfarer e botas ao estilo de The Beatles en lugar dos seus habituais vaqueiros e camisas. Así mesmo, Dylan comezou a tratar sen decoro á prensa durante as entrevistas. Respecto diso, durante unha entrevista no programa de televisión Les Crane, preguntado sobre unha película que estaba planeando facer, Dylan contestou a Crane que sería unha película de vaqueiros de terror. Preguntado se interpretaría ao vaqueiro, Dylan contestou: "Non, interpreto á miña nai".
1965: controversia eléctrica
A publicación en marzo de 1965 de Bringing It All Back Home supuxo un salto estilístico fundamental na súa carreira ao incluír as primeiras gravacións con instrumentos eléctricos. O primeiro sinxelo, "Subterranean Homesick Blues", influenciado en boa medida polo tema "Too Much Monkey Business" de Chuck Berry, foi presentado cun vídeo musical cortesía de D. A. Pennebaker como adianto do documental Don't Look Back, que recollía a xira británica de 1965. A libre asociación das letras e a influencia do movemento beat convértena nun precursor do rap e do hip hop.
En contraste, moitos dos seus seguidores da liña folk interpretaron a cara B de Bringing It All Back Home como un xesto conciliador: catro longas cancións de corte folk nas que Dylan facía uso de guitarra e harmónica. "Mr. Tambourine Man" converteuse ao pouco tempo nun éxito de The Byrds, así como nunha das súas cancións máis coñecidas, mentres "It's All Over Now, Baby Blue" e "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" serían aclamadas como dúas das composicións máis importantes de Dylan.
Money Shot
Money Shot (estilizado como Money $hot) é o terceiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Puscifer, publicado o 30 de outubro de 2015 a través do selo Puscifer Entertainment.
Bob Dylan
1965: controversia eléctrica
Durante o verán de 1965, como cabeza de cartel do Newport Folk Festival, Dylan interpretou o seu primeiro set eléctrico desde os seus tempos na escola xunto a un grupo, integrado no seu maior parte por compoñentes de Paul Butterfield Blues Band e formado por Mike Bloomfield (guitarra), Sam Lay (batería), Jerome Arnold (baixo), Al Kooper (órgano) e Barry Goldberg (piano). Dylan aparecera previamente no Newport Folk Festival en 1963 e 1964, pero nesta ocasión topouse cunha mestura de vítores e apupos, e tras interpretar catro cancións abandonou o escenario. As diferentes interpretacións dos feitos suxiren que os apupos procedían do sector purista da música folk, que non recibiu ben a entrada de Dylan cunha guitarra eléctrica. Unha interpretación alternativa alude á mala calidade do son e ao curto set de cancións como motivo dos apupos.
O concerto de Dylan en Newport provocou indignación nalgúns sectores da música folk. Respecto diso, Ewan MacColl escribiu na revista Sing Out!: "As nosas cancións tradicionais e baladas son creacións de artistas cun extraordinario talento que traballaba dentro das tradicións formuladas durante moito tempo. Pero que pasa con Bobby Dylan?, un mozo de talento mediocre. Só un público non crítico, alimentado pola augada música pop, podía caer de semellante forma". O 29 de xullo, catro días despois da súa controvertida actuación en Newport, Dylan volveu ao estudo de gravación en Nova York para gravar "Positively 4th Street". A letra da canción mestúrase con imaxes vengativas en versos como "You got a lotta nerve/ To say you are my friend/ When I was down/ You just stood there grinning" (o cal pode traducirse ao galego como: "Tes moita cara/ para dicir que es o meu amigo./ Cando eu estaba deprimido / ti estabas por aí cachondeándote") e é amplamente interpretada como un pulso aos seus antigos amigos da comunidade folk da West 4th Street.
1965-1966: Highway 61 Revisited e Blonde on Blonde
En xullo de 1965, Dylan publicou o sinxelo "Like a Rolling Stone", que alcanzou o posto 2 nos Estados Unidos e o 4 no Reino Unido. Cunha duración superior aos seis minutos, a canción foi amplamente encomiada por modificar as actitudes previas acerca do que un sinxelo pop é capaz de transmitir. Bruce Springsteen comentou acerca da primeira vez que escoitou a canción: "Ese golpe de caixa ao principio da canción soaba coma se alguén abrise dunha patada a porta da túa mente". En 2004, a revista musical Rolling Stone situou a "Like a Rolling Stone" como a mellor canción de todos os tempos. O seu son característico, cun riff de órgano e unha banda completa, tamén caracterizou ao seguinte traballo de estudo, Highway 61 Revisited, titulado como homenaxe á estrada que trasladou a Dylan desde Minnesota ata o fervedoiro musical de Nova Orleáns. As cancións do álbum seguían o mesmo ronsel do sinxelo, con ladaíñas surrealistas favorecidas pola guitarra blues de Mike Bloomfield, pola sección rítmica e polo son característico do órgano de Al Kooper. A única excepción ofrécea "Desolation Row", última canción do álbum, cunha visión apocalíptica na que Dylan trata de transmitir referencias surreales a numerosas figuras da cultura occidental durante os seus once minutos e medio de duración. Andy Gill escribiu: "«Desolation Row» é un poema épico de once minutos de entropía que toma a forma dun desfile felliniano de imaxes grotescas e extravagantes, no que aparece un enorme elenco de personaxes icónicos, algúns deles históricos (Einstein, Nerón), algúns bíblicos (Noé, Caín e Abel), algúns ficticios (Ofelia, Romeo, Cenicienta), algúns literarios (T. S. Eliot e Ezra Pound) e outros que non encaixan en ningunha das categorías anteriores, en particular o Dr. Filth ["Dr. Sucidade"] e a súa dubidosa enfermeira".
Como promoción do álbum, Dylan tiña previsto realizar dous concertos nos Estados Unidos e intentou conformar unha banda. Mike Bloomfield non estaba disposto a abandonar Butterfield Band, polo que Dylan escolleu a Al Kooper e a Harvey Brooks dos músicos de sesión que traballaron en Highway 61 Revisited e a músicos de directo como Robbie Robertson e Levon Helm, coñecidos polo seu traballo como banda de apoio de Ronnie Hawkins en The Hawks. O 28 de agosto, un público aínda molesto co son eléctrico de Dylan interrompeu ao grupo en Forest Hills. A recepción da banda o 2 de setembro no Hollywood Bowl dos Ánxeles foi máis favorable.
Mentres Dylan e The Hawks atopábanse con públicos cada vez máis receptivos durante a xira, os seus esforzos no estudio non foron totalmente positivos. En febreiro de 1966, o produtor Bob Johnston persuadiu a Dylan para gravar en Nashville, Tennessee, buscándolle unha base de músicos de sesión cos que gravar. Por insistencia de Dylan, Robertson e Kooper acudiron a Nashville para participar nas sesións. Ditas sesións deron como resultado o dobre álbum Blonde on Blonde, que incluía o que posteriormente o propio Dylan definiu como "ese son delgado e de mercurio salvaxe". Al Kooper describiu o álbum dicindo que "toma dúas culturas e faias colisionar producindo unha enorme explosión": o mundo musical de Nashville e o mundo do "hipster quintaesencial neoyorquino", Bob Dylan.
O 22 de novembro de 1965, Dylan contraeu matrimonio en segredo coa modelo de 25 anos Shirley Marlin Noznisky. Varios dos amigos de Dylan, incluíndo Ramblin' Jack Elliott, comentaron que, ata minutos logo da voda, Dylan negou que estaba casado. A xornalista Nora Ephron foi a primeira en facer pública a noticia en febreiro de 1966 nun artigo de New York Post co titular: "¡Silencio! Dylan está casado".
Dylan emprendeu unha xira mundial por Australia e Europa durante a primavera de 1966. Cada concerto dividíase en dúas partes. Na primeira, Dylan interpretaba en solitario material da súa primeira etapa, acompañado de guitarra e armónica. Na segunda metade, secundado por The Hawks, interpretaba música eléctrica. O contraste provocou a ira de moitos seguidores, que mostraban o seu enfado mediante aplausos lentos e desacompasados. A xira culminou cunha famosa confrontación entre Dylan e o público do Manchester Free Trade Hall en Inglaterra. Ao final do concerto, un seguidor, anoxado co son eléctrico de Dylan, gritou: "¡Xudas!", ao que Dylan respondeu: "Non che creo. Es un mentiroso", antes de volverse á banda e ordenar fóra de micrófono: "¡tocádeo alto, foder!", e entón se zambulliron con gusto na última canción da noite, "Like a Rolling Stone".
1967-1972: accidente de moto e reclusión
Tras a xira europea, Dylan volveu a Nova York, aínda que as presións sobre el seguían aumentando. A cadea de televisión ABC pagara un adianto por un guión para un programa de televisión que Dylan debía escribir. Por outra banda, a editora Macmillan seguía demandando un manuscrito final para a novela Tarantula, ao mesmo tempo que o seu representante, Albert Grossman, organizara unha nova xira de concertos para o verán e o outono.
O 29 de xullo de 1966, os freos da súa motocicleta Triumph 500 bloqueáronse nunha estrada próxima ao seu fogar de Woodstock, Nova York, arroxándoo a terra. Aínda que o alcance das súas feridas nunca foi revelado, Dylan dixo que se fracturou varias vértebras cervicais. O misterio aínda rodea as circunstancias do accidente en tanto que non se chamou a ningunha ambulancia e Dylan non foi hospitalizado. En relación á relevancia do seu accidente, Dylan expresou certa amargura na forma en que fora tratado: "Cando tiven ese accidente de moto... espertei e capturei os meus sentidos, e deime conta de que estaba traballando para todas esas samesugas. E non quería facer iso. Ademais, tiña unha familia e quería ver os meus fillos". A biografía de Howard Sounes, Down The Highway, conclúe que o accidente ofreceu a Dylan a necesidade de escapar das presións que construíra en torno a si mesmo. A raíz do seu accidente, Dylan retirouse da opinión pública, e coa excepción dalgunhas aparicións, non volveu saír de xira ata oito anos despois.
Unha vez que Dylan estivo o suficientemente recuperado para renovar o seu traballo, comezou a editar material gravado durante a súa xira de 1966 para Eat the Document, unha secuela de Don't Look Back. Un primeiro segmento foi mostrado á cadea ABC e rexeitado pola súa presumible incomprensibilidade para un público xeral. En 1967, comezou a gravar música con The Hawks no seu fogar e no soto do fogar que The Hawks alugaran en Woodstock, chamado "Big Pink" pola cor da súa fachada. As cancións, inicialmente compiladas como demos para que as gravasen outros artistas, serviron como sinxelos de éxito para Julie Driscoll ("This Wheel's on Fire"), The Byrds ("You Ain't Goin' Nowhere", "Nothing Was Delivered") e Manfred Mann ("Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)"). En 1975, Columbia recompilou unha selección das cancións para publicalas en The Basement Tapes. Con todo, durante o curso dos anos, un maior número das grabaciones entre Dylan e The Hawks foron publicadas en bootlegs, culminando nun compilatorio de cinco discos titulado The Genuine Basement Tapes con 107 cancións e tomas alternativas. Durante os meses seguintes, The Hawks pasaron a chamarse The Band e gravaron o álbum Music from Big Pink facendo uso de varias cancións que nun primeiro momento rexistraran no seu soto de Woodstock. En outubro e novembro de 1967, Dylan volveu a Nashville, Tennessee. De novo no estudo de gravación tras un parón de 19 meses, Dylan estivo acompañado exclusivamente por Charlie McCoy ao baixo, Kenny Buttrey á batería e Pete Drake na steel guitar. O resultado foi John Wesley Harding, un álbum de cancións tranquilas e contemplativas baseadas nunha paisaxe que evocaba a cultura do Oeste americano e da Biblia. A escasa instrumentación e a súa estrutura, xunto con letras que tomaban seriamente a tradición xudeocristiana, marcaban un distanzamento non só respecto do propio traballo de Dylan, senón tamén fronte ao crecente fervor psicodélico na cultura musical de mediados da década de 1960. John Wesley Harding inclúe "All Along the Watchtower", cuxa letra deriva do Libro de Isaías (21:5-9) e que posteriormente foi gravada por Jimi Hendrix, cuxa versión aplaudiría máis tarde o propio Dylan como a versión definitiva.
A causa do falecemento de Woody Guthrie o 3 de outubro de 1967, Dylan fixo a súa primeira aparición pública logo de vinte meses no concerto memorial de homenaxe a Guthrie organizado no Carnegie Hall de Nova York o 20 de xaneiro de 1968.
O seguinte traballo de estudo, Nashville Skyline, era virtualmente un álbum de música country comercial no que Dylan estaba apoiado por músicos de Nashville, Tennessee, e característico polo uso dunha voz máis suave e inapropiada en Dylan. O álbum inclúe un dúo con Johnny Cash en "Girl from the North Country" e o sinxelo "Lay Lady Lay", que fora composto originalmente para a banda sonora de Cowboy de medianoite, aínda que non se gravou a tempo para incluírse nela. En maio de 1969, Dylan apareceu no primeiro episodio do programa de televisión de Johnny Cash, cantando a dúo "Girl from the North Country", "It Ain't Me, Babe" e "Living the Blues". A seguinte aparición pública de Dylan tivo lugar no Festival da Illa de Wight o 31 de agosto de 1969, tras rexeitar a súa participación no festival de Woodstock próximo ao seu fogar.
A comezos da década de 1970, os críticos cargaron contra a produción de calidade diversa e impredicible de Dylan. En particular, o columnista da revista Rolling Stone Greil Marcus preguntouse: "Que é esta merda?" tras escoitar o álbum de 1970 Self Portrait. En xeral, Self Portrait, un dobre álbum con poucas composicións orixinais, foi mal recibido pola crítica e polo público. A finais de ano, Dylan publicou o álbum New Morning, que moitos consideraron como un retorno á boa forma. O mesmo ano, Dylan coescribió "I'd Have You Anytime" e "Nowhere to Go" xunto a George Harrison. Finalmente só "I'd Have You Anytime" foi incluída no triplo álbum de Harrison All Things Must Pass. Por outra banda, Dylan tamén participou xunto a Harrison no concerto benéfico The Concert for Bangladesh, atraendo unha especial cobertura informativa por mor das raras aparicións en público que Dylan ofrecía ultimamente.
Entre o 16 e o 19 de maio de 1971, Dylan acudiu aos pequenos Blue Rock Studios de Greenwich Village para gravar un sinxelo, "Watching the River Flow", e unha nova canción, "When I Paint My Masterpiece". O 4 de novembro de 1971, Dylan gravou o sinxelo "George Jackson", considerado como un retorno á canción protesta ao facerse eco do asasinato do militante dos Panteras Negras George Jackson na prisión de San Quintín o verán anterior.
En 1972, Dylan asinou con Sam Peckinpah a gravación da banda sonora da película Pat Garrett e Billy the Kid, así como a súa participación como secundario na película, interpretando a "Alias", un membro do grupo de Billy con certa base histórica. A pesar do fracaso comercial da película, a canción "Knockin' on Heaven's Door", incluída na banda sonora, demostrou a súa persistencia como unha das cancións máis versionadas de Dylan.
1973-1978: retorno aos escenarios
miniatura|350px|dereita|Bob Dylan e The Band (de esquerda a dereita, [[Rick Danko, Robbie Robertson e Levon Helm) en Chicago, Illinois, durante a xira de promoción de Planet Waves en 1974.]] Dylan comezou 1973 asinando un novo contrato co selo de David Geffen Asylum Records, ao finalizar o seu contrato con Columbia Records. No seu seguinte álbum de estudio, Planet Waves, usou a The Band como grupo de apoio. O álbum inclúe dúas versións de "Forever Young", que se converteu nunha das súas cancións máis coñecida. En 2003, Christopher Ricks relacionou o estribillo da canción co poema de John Keats "Ode on a Grecian Urn", que contén o verso: "For ever panting, and for ever young". Tal e como un crítico a describio, Forever Young proxecta "algo hímnico e sincero que provén do pai que hai en Dylan". O propio Dylan comentou sobre a canción: "Escribina pensando nun dos meus fillos e sen querer ser demasiado sentimental".
Malia a súa marcha, Columbia Records publicou de forma simultánea Dylan, unha colección de descartes e versións doutros artistas que foi interpretada como unha resposta arisca do selo polo seu contrato coa compañía rival Asylum. En xaneiro de 1974, Dylan e The Band embarcáronse nunha xira norteamericana de costa a costa. A demanda de entradas para os seus concertos desbordou todas as previsións, con máis de doce millóns de peticións por correo. Un dobre álbum en directo da xira, Before the Flood, foi publicado posteriormente por Asylum Records. En maio de 1974, Dylan participou no concerto homenaxe a Salvador Allende organizado por Phil Ochs, e ao que tamén acudiron músicos como Pete Seeger e Arlo Guthrie (o fillo de Woody Guthrie). Dylan aceptara participar a última hora cando soubo que o concerto vendera tan poucas entradas que corría risco de cancelación. Unha vez que a súa presenza foi anunciada, vendéronse rapidamente todas as entradas.
Tras a xira con The Band, Dylan e a súa muller declararon formalmente a súa ruptura. Posteriormente, Dylan encheu un pequeno caderno vermello con novas cancións sobre relacións de parella e rupturas, e rapidamente gravou o novo material para o álbum Blood on the Tracks en setembro de 1974. Tras a súa gravación, porén, Dylan pospuxo a publicación do álbum e regravou a metade das cancións nos Sound 80 Studios de Minneapolis coa asistencia na produción do seu irmán David Zimmerman. Durante este tempo, Dylan asinou un nuevo contrato con Columbia Records, que finalmente reeditaría os álbums de Asylum.
Publicado a comezos de 1975, Blood on the Tracks recibiu críticas mornas. No británico NME, o crítico Nick Kent dixo que "os acompañamentos son tan cutres que soan a meros ensaios no local". En Rolling Stone, Jon Landau escribiu na súa crítica que "o disco realizouse coa típica baixa calidade". Aínda así, cos anos a crítica sinalou a Blood on the Tracks como un dos maiores logros musicais de Dylan, situándoo á altura da triloxía de álbums de mediados da década de 1960. En Salon.com, Bill Wyman escribiu: "Blood on the Tracks é o seu único álbum impecable e o mellor producido; as cancións, cada unha delas, están construídas de forma disciplinada. É o seu álbum máis amable e máis consternado, e parece lograr un sublime equilibrio entre os excesos dos álbums inzados de verborrea de mediados da década de 1960 e as composicións intencionadamente sinxelas dos anos posteriores ao seu accidente". miniatura|220px|esquerda|Bob Dylan con [[Allen Ginsberg durante a xira Rolling Thunder Revue en 1975.]]
Durante o verán, Dylan escribiu a súa primeira canción protesta exitosa despois de doce anos, a favor da loita pola liberación do boxeador Rubin Carter, quen fora encarcelado acusado de triplo homicidio en Paterson, Nova Jersey. Tras visitar a Carter en prisión, Dylan escribiu "Hurricane", presentando a causa pola inocencia de Carter. A pesar dos seus 8:32 minutos de duración, a canción foi extraída do álbum Desire como sinxelo, alcanzou o puesto 33 na lista Billboard Hot 100 e foi interpretada en todos os concertos da seguinte xira de Dylan, bautizada como Rolling Thunder Revue. A xira ofrecía unha variada noite de entretemento con moitos intérpretes da escena do folk de Greenwich Village como T-Bone Burnett, Ramblin' Jack Elliott, David Mansfield, Roger McGuinn, Mick Ronson, Joan Baez e a violinista Scarlet Rivera. Allen Ginsberg acompañou ao elenco de artistas e apareceu en escenas da película que Dylan gravaba simultaneamente. Sam Shepard foi inicialmente contratado para escribir o guión da película, pero terminou acompañando a xira como un cronista informal.
Entre finais de 1975 e comezos de 1976, a xira serviu como promoción do álbum Desire, que incluía varias das súas novas cancións cun estilo narrativo próximo ás crónicas de viaxes e coa influencia do seu novo colaborador Jacques Levy. A mediados da xira, a Rolling Thunder Revue foi documentada para un especial televisivo baixo o título de Hard Rain, que coincidiu coa publicación do álbum en directo Hard Rain. A primeira parte da xira, xeralmente mellor recibida pola crítica, non atopou unha publicación oficial ata a edición en 2002 de Live 1975'. miniatura|300px|dereita|Bob Dylan no concerto de despedida de [[The Band a finais de 1976, filmado por Martin Scorsese.]] A xira de outono de 1975 coa Rolling Thunder Revue tamén serviu de fondo para a longametraxe de catro horas Renaldo and Clara, unha narración improvisada e extensa mesturada con metraxe de concertos e reminiscencias. Estreada en 1978, a película recibiu en xeral malas recensións, ás veces mordaces, e estivo pouco tempo nos cines. A finais de ano, Dylan permitiu a edición do filme para resumila en dúas horas dominadas por interpretacións ao vivo.
En novembro de 1976, Dylan apareceu no concerto de despedida de The Band, xunto a outros invitados como Joni Mitchell, Muddy Waters, Van Morrison e Neil Young, organizado en San Francisco, California. A crónica do concerto, gravada por Martin Scorsese e titulada The Last Waltz (O último valse''), e na que se incluía aproximadamente a metade da actuación de Dylan, estreouse en 1978 e foi encomiada pola crítica como un momento épico na historia do rock. En 1976, Dylan tamén compuxo a canción "Sign Language" con Eric Clapton e participou na súa álbum No Reason to Cry. No mesmo ano, Dylan gravou unha versión de "Buckets of Rain" con Bette Midler para a súa álbum Songs for the New Depression.
O álbum de 1978 Street Legal, gravado cunha ampla banda de pop-rock e apoiado por un coro feminino, supón un dos seus álbums máis complexos e cohesivos desde o punto de vista lírico. Con todo, Street Legal recibiu críticas ambiguas en base, principalmente, ao seu pobre son, debido ás prácticas de gravación que Dylan facía no estudo. A ampla instrumentación utilizada non foi debidamente mesturada ata case un cuarto de século despois, cando o álbum foi remasterizado.
1978-1981: evolución relixiosa
miniatura|250px|dereita|Dylan nun concerto en Toronto (1980)
A finais da década de 1970, Dylan renace espiritualmente: convértese ao cristianismo,  e publica dous álbums de música gospel cristiá. Slow Train Coming inclúe o acompañamento á guitarra de Mark Knopfler e a produción do veterano produtor de R&B Jerry Wexler. Wexler recalcou que cando Dylan intentaba evanelizarlo durante a gravación, el contestaba: "Bob, estás tratando cun xudeu ateo de sesenta e dous anos. Imos facer un álbum". Slow Train Coming gañou o premio Grammy á mellor voz masculina pola canción "Gotta Serve Somebody". O segundo álbum evanxélico, Saved, publicado en 1980, recibiu críticas mornas, aínda que Kurt Loder declarou na revista Rolling Stone que o álbum era moi superior desde o punto de vista musical o seu predecesor.
1981-1989: traballos menores
miniatura|220px|dereita|Bob Dylan en [[Barcelona o 28 de xuño de 1984.]]
No outono de 1980, Dylan volveu saír de xira nunha serie de concertos etiquetados como "unha retrospectiva musical" ao reinsertar varias das súas vellas composicións no repertorio. Shot of Love, gravado a seguinte primavera, conta coa participación de Ron Wood e Ringo Starr no tema "Heart of Mine" e inclúe as primeiras composicións seculares de Dylan logo de máis de dous anos, mesturadas con outras cancións de marcada índole cristiá. A evocativa peza "Every Grain of Sand" recordaba, segundo certos críticos, aos poemas de William Blake.
Durante a década dos 80, a recepción crítica dos traballos de Dylan variaron desde o bo recibimento de Infidels en 1983 ao criticado Down in the Groove en 1988. Xornalistas como Michael Gray criticaron os seus traballos da década por mostrar unha falta de coidado no estudo e por non saber elixir as mellores cancións para publicar. Respecto diso, as sesións de gravación de Infidels, que contaron coa participación e produción de Mark Knopfler, deron lugar a varias cancións notables que Dylan deixou fóra do álbum. Exemplo de devanditos descartes foron «Blind Willie McTell», un tributo o músico de blues Blind Willie McTell e unha evocación da historia afroamericana, «Foot of Pride» e «Lord Protect My Child», posteriormente recopilados en The Bootleg Series Volumes 1–3 (Rare & Unreleased) 1961–1991. En calquera caso, e malia publicar traballos con boa recepción crítica, a carreira musical de Dylan declinou progresivamente no plano comercial debido ao auxe de novos xéneros musicais e ao crecente desinterese polos músicos da súa xeración.
Entre xullo de 1984 e marzo de 1985, Dylan gravou Empire Burlesque coa axuda de Arthur Baker como enxeñeiro de son, que traballara previamente con Bruce Springsteen e Cyndi Lauper. Baker comentou que sentía que fora contratado para facer o son de Dylan «un pouco máis contemporáneo». Dylan tamén achegou a súa voz en «We Are the World», un sinxelo benéfico de USA for Africa. Ademais, o 13 de xullo de 1985 apareceu no concerto Live Aid organizado no JFK Stadium de Filadelfia. Apoiado por Keith Richards e Ron Wood, Dylan tocou unha versión de «Ballad of Hollis Brown», unha balada sobre a pobreza rural, e logo dirixiuse ao público para dicir: «Espero que unha parte do diñeiro... quizais poida simplemente tomar un pouco del, quizais... un ou dous millóns, quizais... e usalos para pagar as hipotecas dalgunhas das granxas e (dos agricultores que están aquí) que deben aos bancos». Os seus comentarios foron criticados como inapropiados, pero tamén inspiraron a Willie Nelson a fundar Farm Aid, unha organización sen ánimo de lucro que recada mediante concertos anuais fondos para granxeiros estadounidenses.
En conmemoración dos seus vinte e cinco anos de actividade musical, Columbia publicou Biograph, un triplo álbum con descartes e tomas alternativas de cancións inéditas entremesturadas cos grandes éxitos do músico. En abril de 1986, fixo unha breve incursión no mundo da música rap cando engadiu a voz ao primeiro verso de «Street Rock», unha canción incluída no álbum de Kurtis Blow Kingdom Blow. O seu seguinte traballo de estudo, Knocked Out Loaded, foi publicado en xullo do mesmo ano e incluíu tres versións doutros artistas -de Junior Parker, Kris Kristofferson e o himno tradicional gospel «Precious Memories»- así como tres colaboracións con outros compositores -Tom Petty, Sam Shepard e Carole Bayer Sager- e dúas únicas composicións de Dylan. O álbum, o primeiro desde Freewheelin' en non entrar no top 50 do seu país natal, obtivo malas críticas da prensa musical: Rolling Stone cualificouno como unha aventura deprimente», mentres que Stephen Thomas Erlewine comentou que «o disco segue demasiados rodeos para ser consistentemente convincente, e algúns destes desvíos vai por camiños que son indiscutiblemente mortos. En 1986, tantos discos irregulares non eran do todo inesperados por Dylan, pero iso non os fixo menos frustrantes».
Entre 1986 e 1987, Dylan saíu de xira con Tom Petty and the Heartbreakers e compartiu a voz con Petty en varias cancións cada noite. Tamén compartiu escenario en 1987 con The Grateful Dead durante concertos gravados e recompilados no álbum Dylan The Dead. O álbum obtivo algunhas das peores críticas da carreira de Dylan: Allmusic definiuno abertamente como «posiblemente o peor álbum, de Dylan, sexa o de Grateful Dead». Logo de compartir escenario con diversos grupos, Dylan iniciou en xuño de 1988 unha nova xira cunha banda de acompañamento liderada polo guitarrista G.E.Smith. Durante os seguintes vinte e cinco anos, Dylan continuou saíndo de xira, co apoio dunha pequena banda en constante evolución, feito que pasou a chamarse como Never Ending Tour.
Dylan foi introducido no Salón da Fama do Rock and Roll en xaneiro de 1988, cun discurso introdutorio de Bruce Springsteen no que declarou: «Bob liberou a túa mente do mesmo xeito que Elvis liberou o teu corpo. Ensinounos que o mero feito de que a música fora naturalmente física non significaba que fora anti-intelectual». Cando publicou o álbum Down in the Groove en maio do mesmo ano, obtivo un éxito de vendas aínda inferior que os seus anteriores discos de estudo. Respecto diso, Michael Gray escribiu: «O título mesmo socava calquera idea de que un traballo inspirador poida estar dentro. Aquí hai unha depreciación adicional da noción dun novo álbum de Dylan como algo significativo». No entanto, as críticas a Down in the Groove foron rapidamente sucedidas polo éxito de Traveling Wilburys. Dylan fundador do grupo xunto a George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbison e Tom Petty, e o seu primeiro álbum, Traveling Wilburys Vol. 1, publicado a finais de ano, alcanzou o posto tres na lista Billboard 200. Malia a morte de Orbison en decembro de 1988, os catro Wilburys restantes publicaron un segundo álbum en maio de 1990 co título de Traveling Wilburys Vol. 3.
Dylan terminou a década cunha repunta na súa carreira e unha boa crítica grazas a Oh Mercy, producido por Daniel Lanois e descrito por Michael Gray como «atentamente escrito, verbalmente distintivo, musicalmente quente e profesional sen concesións, este conxunto coherente é o máis próximo a un gran álbum de Dylan nos anos 80». A canción «Most of the Time», unha composición sobre un amor perdido, foi destacada na película High Fidelity, mentres que «What Was It You Wanted?» foi interpretada como un comentario irónico sobre as expectativas de crítica e seguidores ante un traballo do músico. Por outra banda, a imaxinería relixiosa de «Ring Them Bells» azoutou a algúns críticos como unha reafirmación da súa fe.
Década de 1990
Dylan comezou a década de 1990 gravando Under the Red Sky un cambio radical de postura con respecto ao seu predecesor, Oh Mercy. O álbum incluíu cancións rock aparentemente simples como «Under the Red Sky» e «Wiggle Wiggle» que foi suxeito de crítica pola prensa musical. Under the Red Sky, que contou coa colaboración de amigos como George Harrison, David Crosby, Bruce Hornsby, Stevie Ray Vaughan e Elton John, foi dedicado a «Gaby Goo Goo», alcume de Desiree, filla que Dylan tivo coa súa segunda esposa Carolyn Dennis, e cuxa relación se mantivo en segredo ata a publicación da biografía Down the Highway de Howard Sounes. Under the Red Sky  foi ademais o último álbum de Dylan con novas composicións en sete anos.
miniatura|Dylan en concerto no Lida Festival de [[Estocolmo, Suecia en 1996.]] En 1991 foi premiado pola industria musical cun Grammy á carreira artística de mans do actor Jack Nicholson. O evento coincidiu co comezo da guerra do Golfo e Dylan interpretou a canción «Masters of War». O músico tamén fixo un breve discurso no que declarou: «O meu pai díxome unha vez: "Fillo, é posible que te convertas nun dos que contaminaron este mundo e a túa propia nai e o teu propio pai che abandonarán. Se iso pasa, Deus cre na túa capacidade para emendar os teus propios camiños». Este sentimento procedía dunha cita do rabino Samson Raphael Hirsch. O mesmo ano, Columbia e Legacy Recordings publicaron The Bootleg Series Volumes 1-3 (Rare & Unreleased) 1961-1991, un triplo álbum con cancións descartadas, rarezas e tomas alternativas gravadas por Dylan entre 1961 e 1989. O recompilatorio foi o primeiro dunha serie de álbums publicados en sucesivos anos baixo a serie The Bootleg Series con material inédito co fin de dar unha saída comercial aos inxentes arquivos musicais de Dylan.
Durante o seguinte par de anos, Dylan regresou ás súas raíces musicais con dous álbums de versións de temas folk e blues: Good as I Been to You (1992) e World Gone Wrong (1993), que incluíron material gravado exclusivamente con guitarra acústica e harmónica. Tras World Gone Wrong, o músico renovou o seu contrato con Columbia e ofreceu varios concertos no Supper Club de Manhattan «investindo un poder e unha paixón en "Jack-A-Roe", "Delia" e "Weeping Willow" perdidos durante un ano enteiro de concertos mediocres», segundo o biógrafo Clinton Heylin. Con vías a editalo como disco, as gravacións do Supper Club foron arquivadas e no seu lugar publicou MTV Unplugged, un álbum en formato acústico que incluíu «John Brown», unha canción inédita de 1963 que detalla os estragos da guerra e do chauvinismo. Aínda que o músico afirmou o seu desexo de interpretar cancións tradicionais na liña dos seus dous anteriores traballos, executivos de Sony insistiron en que tocase os seus maiores éxitos.
Cunha colección de cancións escritas durante unha nevada no seu rancho de Minnesota, Dylan reservou os Criteria Studios de Miami con Daniel Lanois como produtor. Pouco logo de completar a gravación, Dylan enfermó de histoplasmose, unha infección fúngica ou micose sistémica causada polo lévedo Histoplasma capsulatum, a raíz da cal viuse obrigado a cancelar a súa xira e a estar encamado durante xuño de 1997. O músico recuperouse pronto e abandonou o hospital comentando: «Realmente pensei que vería a Elvis moi pronto». A mediados de 1997 regresou aos escenarios e tocou no Congreso Eucarístico Internacional celebrado en Boloña, Italia, ante o Papa Xoán Paulo II. Posteriormente, o Papa leu un sermón ante un público de máis de 200 000 persoas baseado na letra da canción «Blowin' in the Wind».
En setembro de 1997 publicou Time Out of Mind, producido por Lanois o primeiro traballo con novo material en sete anos. Cunha avaliación amarga do amor en temas como «Love Sick» e reflexións sobre a morte en «Not Dark Yet», «Tryin' to Get to Heaven» e «Standing on the Doorway», Time Out of Mind foi aclamado pola crítica musical: respecto diso, Stephen Thomas Erlewine, que destacou o son do álbum como «son nebuloso e ominoso», escribiu que «as cancións en se son uniformemente potentes e súmanse á mellor colección xeral de Dylan en anos». Time Out of Mind gañou dous Grammy na 40.ª edición dos premios nas categorías de álbum do ano e mellor álbum de folk contemporáneo, mentres que a canción «Cold Irons Bound» alzouse co Grammy á mellor interpretación vocal de rock masculina.
En decembro do mesmo ano, o presidente dos Estados Unidos Bill Clinton outorgou a Dylan o Kennedy Center Honor na Casa Branca e comentou: «Probablemente ha ter máis impacto na xente da miña xeración que calquera outro artista creativo. A súa voz e as súas letras nunca foron fáciles de oír, pero ao longo da súa carreira Bob Dylan nunca estivo destinado a compracer. perturbou a paz e incomodou aos poderosos». En 1998, Columbia publicou Live 1966: «The Royal Albert Hall» Concert, cuarto volume da colección The Bootleg Series que incluíu o último concerto da xira de 1966 ofrecido en Manchester e no que un membro do público chamou «Xudas» a Dylan, aparentemente por abandonar o folk e comezar a tocar música eléctrica.
Década de 2000
miniatura|Concerto en [[Boloña en novembro de 2005, no marco da súa xira Never Ending Tour, co logotipo de Dylan como pano de fondo.]] Dylan comezou o novo século mantendo unha media de cen concertos anuais coa xira Never Ending Tour e gañando o seu primeiro Óscar á mellor canción e un Globo de Ouro por «Things Have Changed», composta para a película Wonder Boys. O Óscar, ou un facsímile do mesmo segundo algúns medios, adoita presidir o escenario situado sobre un amplificador. Un ano despois publicou "Love & Theft", un novo álbum gravado coa súa banda de xira e autoproducido por Dylan baixo o seudónimo de Jack Frost. O álbum obtivo boas críticas da prensa musical, que destacou unha ampliación da súa paleta musical cara a xéneros como o rockabilly, o swing, o jazz e as baladas, e alzouse co Grammy ao mellor álbum de folk contemporáneo na 44.ª entrega dos premios. No entanto, "Love & Theft" xerou controversia cando The Wall Street Journal sinalou similitudes entre algunhas letras das cancións e o libro de Junichi Saga Confessions of a Yakuza. miniatura|esquerda|Dylan tocando o [[teclado (instrumento musical)|teclado no New Orleans Jazz and Heritage Festival en abril de 2006.]] Durante a década, Dylan compaxinou as súas xiras con novas actividades extramusicais. Respecto diso, coescribió a longametraxe Anónimos co director Larry Charles baixo o alias de Sergei Petrov e interpretou o protagonista do filme, Jack Fate, xunto a actores como Jeff Bridges, Penélope Cruz e John Goodman. A película dividiu á crítica cinematográfica entre os que a cualificaron como unha «lea incoherente» e os que a trataron como unha obra seria. Ademais, en outubro de 2004 publicou a primeira parte da súa autobiografía, Chronicles: Volume One, na que dedicou tres capítulos aos seus primeiros anos en Nova York entre 1961 e 1962, así como outros dous ás gravacións de New Morning e Oh Mercy. O libro alcanzou o segundo posto na lista de libros de non ficción máis vendidos segundo The New York Times e foi nomeado ao Premio Nacional do Libro.
Entre 2002 e 2006, Columbia e Legacy Recordings publicaron tres novos volumes de The Bootleg Series: Live 1975, The Rolling Thunder Revue, con extractos de concertos da primeira etapa da xira Rolling Thunder Revue, Live 1964, Concert at Philharmonic Hall, que recolle un concerto no Philharmonic Hall de Nova York dominado por cancións protesta, e No Direction Home: The Soundtrack, banda sonora do documental No Direction Home, dirixido por Martin Scorsese. O documental, estreado en setembro de 2006, céntrase no período que vai desde a chegada de Dylan a Nova York en 1961 ata o seu accidente de moto en 1966, e incluíu entrevistas con Suze Rotolo, Liam Clancy, Joan Baez, Allen Ginsberg, Pete Seeger, Mavis Staples e o propio Dylan.
En maio de 2006, Dylan estreouse como locutor de radio no programa Theme Time Radio Hour, cunha selección de cancións semanal en torno a un tema monográfico. No programa, Dylan seleccionou cancións clásicas e pouco coñecidas desde a década de 1930 ata a actualidade, incluíndo artistas contemporáneos de diversos xéneros como Blur, Prince, LL Cool J ou The Streets, entre outros. O programa foi encomiado por críticos e seguidores como un «gran programa de radio» ao incluír unha dinámica habitual con historias relatadas polo propio Dylan e referencias ao seu humor sardónico e aos seus coñecementos musicais. O último programa, titulado «Goodbye», foi emitido en abril de 2009 e pechado coa canción de Woody Guthrie «So Long, It's been Good To Know Yuh».
O mesmo ano publicou Modern Times, descrito pola prensa musical como a última entrega dunha triloxía exitosa e precedida por Time Out of Mind e "Love and Theft". Modern Estafes, o primeiro álbum de Dylan en debutar no número un da lista Billboard 200 desde Desire, foi elixido por Rolling Stone como o mellor álbum de 2006 e recibiu dous premios na 49.ª edición dos Grammy: un ao mellor álbum de folk contemporáneo e outro á mellor interpretación vocal de rock solista pola canción «Someday Baby». miniatura|Dylan no [[Azkena Rock Festival de Vitoria en xuño de 2010.]] I'm Not There, un novo biopic sobre a vida de Dylan, foi estreado en agosto de 2007. Escrita e dirixida por Todd Haynes, a película fai uso de seis personaxes distintos, interpretados por Christian Bale, Cate Blanchett, Marcus Carl Franklin, Richard Gere, Heath Ledger e Ben Whishaw, para representar os distintos aspectos da súa vida. Unha gravación inédita de 1967 da que a película toma o nome incluída por primeira vez na banda sonora do filme, mentres que o resto das cancións foron versións doutros artistas como Eddie Vedder, Stephen Malkmus, Jeff Tweedy, Willie Nelson, Cat Power, Richie Havens e Tom Verlaine. En outubro do mesmo ano foi galardonado co Premio Príncipe de Asturias das Artes en Oviedo, sen a presenza do músico ao coincidir cun concerto en Omaha, Nebrasca.
En outubro de 2008, Columbia e Legacy publicaron Tell Talle Signs: Rare and Unreleased 1989-2006, oitavo volume da colección The Bootleg Series que incluíu actuacións en directo e descartes de discos de estudo entre Oh Mercy e Modern Times, así como contribucións a varias bandas sonoras e colaboracións con David Bromberg e Ralph Stanley. A publicación foi ben recibida pola prensa musical: respecto diso, Thom Jurek escribiu que a abundancia de tomas alternativas e material inédito «séntese como un novo disco de Dylan, non só pola asombrosa frescura do material, senón tamén pola incrible calidade de son e a sensación orgánica de todo».
Un ano despois publicou Together Through Life, un novo álbum que tivo a súa orixe en «Life Is Hard», unha canción que compuxo para a longametraxe de Olivier Dahan My Own Love Song. Segundo declarou ao xornalista Bill Flanagan: «O disco tomou a súa propia dirección». O álbum, cuxas cancións foron maioritariamente coescritas entre Dylan e Robert Hunter, combinou xéneros como o rock, o folk rock e o blues, cun son «próximo aos discos de Sun Records e Chess Records», segundo Flanagan. Together Through Life volveu obter críticas positivas por parte da prensa musical e alcanzou o primeiro posto nas listas de discos máis vendidos dos Estados Unidos e do Reino Unido.
O mesmo ano editou Christmas in the Heart, un álbum de música do Nadal destinado a recadar fondos para organizacións humanitarias como Feeding America e para o Programa Mundial de Alimentos da ONU. O álbum incluíu versións de vilancicos como «The Little Drummer Boy», «The Christmas Song» e «Hark the Herald Angels Sing» e obtivo críticas mixtas da prensa: Edna Gundersen de USA Today sinalou que Dylan «estaba revisando estilos popularizados por Nat King Cole, Mel Tormé e Ray Conniff Singers» e concluíu que «non podía soar máis sentimental ou sincero».
Novos recompilatorios (2010-2011)
Malia publicar discos de estudo en longos intervalos de tempo, Columbia mantén a actividade discográfica de Dylan co lanzamento de recompilatorios, novos volumes de The Bootleg Series ou discos en directo de forma case anual. Respecto diso, en outubro de 2010 publicou The Witmark Demos (1962-1964), o noveno volume de The Bootleg Series con 47 demos gravadas con guitarra acústica e harmónica para as editoriais Leeds Music e M. Witmark Sons entre 1962 e 1964, e The Original Mono Recordings, unha caixa recompilatoria cos sete primeiros discos de Dylan en son monaural acompañada dun libreto de 56 páxinas e un ensaio do crítico Greil Marcus. Un ano despois, Columbia publicou In Concert – Brandeis University 1963, un concerto inédito gravado no Festival de Folk de Brandeis en Waltham, Massachusetts o 10 de maio de 1963, dúas semanas antes da publicación de The Freewheelin' Bob Dylan.
En outubro de 2011, Dylan publicou The Lost Notebooks of Hank Williams, un proxecto de cancións inéditas de Hank Williams baixo a súa propia compañía discográfica, Egyptian Records. Dylan axudou a completar o proxecto con cancións que Williams deixou sen terminar trala súa morte en 1953 e que foron gravadas por músicos como Levon Helm, Norah Jones, Jack White, o propio Dylan e o seu fillo Jakob. O mesmo ano, Amnistía Internacional publicou Chimes of Freedom: The Songs of Bob Dylan Honoring 50 Years of Amnesty International, un recompilatorio con 76 versións de cancións de Dylan interpretadas por unha longa lista de músicos como Pete Townshend, Kronos Quartet, Sinead O'Connor e Pete Seeger, entre outros.