cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Illa Kanton
Historia e características
A aeroliña internacional estadounidense Pan American World Airways chegou á illa o 18 de maio de 1939 para construír instalacións para voos a Nova Zelandia. Este servizo comezou o 12 de xullo de 1940 co hidroavión Boeing 314 Clipper. O 4 de decembro de 1941, realizouse o primeiro e último voo civil antes da guerra con destino a Nova Caledonia.
Durante a segunda guerra mundial, a mariña dos Estados Unidos construíu unha pista de aterraxe no lugar; así, Kanton converteuse en punto de escala para o Servizo de Transporte Aéreo da Mariña entre Australia e Nova Zelandia. Tamén se utilizou como punto de ataque ás Illas Gilbert, ocupadas polo Xapón.
Logo da guerra, en novembro de 1946, Pan Am restableceu os servizos de voo entre Australia e Nova Zelandia vía Kanton con avións Douglas DC-4. O servizo continuou ata 1958, cando o DC-4 foi substituído polo Douglas DC-7C.
En 1960, unha estación de seguimento foi construída para o proxecto Mercurio. Foi utilizada durante novembro de 1965. O abandono pola NASA da illa fixo que se convertese nunha cidade pantasma. O aeroporto foi deixado a mans dun encargado, para que puidese ser utilizado en urxencias. 1968 marcou o final da presenza estadounidense na illa, o aeródromo foi abandonado e o encargado foi retirado. Os británicos tamén finalizaron a súa presenza, pechando a súa oficina de correos.
Tras a independencia e recoñecemento da soberanía de Kiribati, a oficina de correos foi reaberta, coa recolocación dunhas poucas persoas dos atois máis poboados das Illas Gilbert na illa.
Dragón (militar)
miniatura|Dragón francés en 1806.|319x319px Os dragóns eran soldados que, desde mediados do século XVI até principios do XIX, combatían como cabalaría (xeralmente ao ataque) e infantaría (á defensiva normalmente).
Historia
O seu antecedente máis remoto é o dimaco (do grego dimakhēs) macedonio, un soldado de cabalaría pesada, que tamén loitaba a pé cando era necesario.
En 1554 o mariscal de Francia Carlos I de Cossé-Brissac creou un corpo de arcabuceiros que combatían a pé e desplazábanse a cabalo, para servir no exército do Piemonte. É nesta época cando se comeza a empregar o nome, de orixe incerta, dragón/s. Crese que pode aludir aos dragóns duns supostos estandartes das tropas de Brissac, ou ben a un mosquete curto ou carabina así chamado/a naquel tempo.
A principios do século XVII, Gustavo II Adolfo de Suecia desenvolveu este tipo de tropas para os seus exércitos, equipando ao dragón con sabre, machado e mosquete, sendo imitado por case todos os exércitos europeos. Ao longo do século XVII foi perdendo progresivamente importancia o carácter ata desaparecer totalmente: a partir das primeiras guerras de Frederico II O Grande de Prusia, dragón fixo referencia tamén á cabalaría media, e a comezos do seguinte século raras veces loitaban xa a pé. Non obstante, algúns exércitos seguiron denominando dragóns a certas unidades como as de cabalaría media ou lixeira (e no século XX mecanizada), mesmo até a actualidade.
George Robert Gray
miniatura|160px|[[Chauna chavaria. Lámina de Genera of Birds.]]
George Robert Gray, nado o 8 de xullo de 1808 en Londres, e finado o 6 de maio de 1872 na mesma cidade, foi un zoólogo e escritor inglés, especializado en ornitoloxía.
Traxectoria
miniatura|160px|Lámina 8 de The Monograph of the Genus Phasma.
Naceu no barrio de Little Chelsea de Londres, e era fillo de Samuel Frederick Gray (1766-1828), naturalista, botánico e farmacólogo, famoso na súa época. Era o irmán máis novo do tamén zoólogo John Edward Gray. Fixo os seus primeiros estudos na Merchant Taylor's School.
En 1831 entrou a traballar no British Museum, hoxe Natural History Museum, de Londres, como axudante conservador do departamento de zooloxía. Comezou por realizar catálogos de insectos, publicando en 1833 súa obra Entomology of Australia.
Participou na tradución á lingua inglesa da parte entomolóxica do Règne animal de Georges Cuvier.
Publicou a obra Zoology of the Voyage of HMZ Erebus & Terror, Birds of New Zealand de 1846 a 1875, no que o final da publicación completouna Richard Bowdler Sharpe (1847-1909).
Foi xefe da sección ornitolóxica do British Museum, durante corenta e un anos, e membro da Royal Society.
A máis importante publicación de George Gray foi Genera of Birds (1844–1849), ilustrada por David William Mitchell e Joseph Wolf, que inclúe 46 000 referencias.
Georges R. Gray foi, sobre todo, un home de museo, e case non tivo experiencia de campo.
Abreviatura
A abreviatura G. R. Gray emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Nikita Pustoviat
Nikita Pustoviat (en Никита Пустосвят), nado como Nikita Konstantinovich Dobrynin (en Никита Константинович Добрынин) en data descoñecida e finado o 11 de xullo de 1682, foi un dos xefes dos vellos crentes rusos durante o raskol, cisma na Igrexa ortodoxa rusa no século XVII.
Traxectoria
En 1659 Nikita chegou a Moscova e presentou unha queixa sobre o arcebispo de Suzdal Stefan, acusándolle de afastamento da ortodoxia. Cando Stefan foi absolto, apartou a Nikita do seu posto. Nikita denunciouno novamente ante o tsar Aleixo, cunha listaxe pormenorizada das acusacións. Desta vez as acusacións tiveron efecto, e Stefan foi trasladado de Suzdal a Moscova; porén a Nikita non lle foron levantadas as sancións.
Baixo a sanción, comezou a elaborar unha petición (chelobitnaia), que rematou a finais de 1665. Coñecedoras da súa existencia, as autoridades a confiscaron, e ordenaron ao metropolita Paisios Ligarides e a Simeón de Polack que prepararan unha refutación. As opinións contrarias á petición de Nikita foron lidas na súa presenza no concilio de 1666–1667, mais el reaccionou mantendo a súa postura e acusando aos bispos de ignorancia. O concilio decidiu entón excomungar a Nikita e encerralo no mosteiro de Ugresha. Enviou entón peticións de perdón ao tsar e ao concilio, e o 26 de agosto de 1667 foi liberado por orde real e levado a Moscova, sen restituirlle no seu cargo.
Dende entón até 1682 non se teñen máis datos del. Nese ano, os vellos crentes tiveron unha participación destacada no alzamento de Moscova de 1682, e o apoio á súa causa medrou entre os streltsy. Pustosviat conseguiu que tivera lugar un debate o 5 de xullo de 1682 en presenza do tsar; porén, o debate foi inútil para el: ao día seguinte a tsarevna Sofía ordenou a súa captura; Nikita foi decapitado e os seus compañeiros encerrados en mosteiros.
Pizza Móvil
miniatura|dereita|Establecemento no Porriño.
Pizza Móvil é o nome comercial de Vidisco S.L., unha empresa de comida rápida nacida en Vigo en 1989. Actualmente a empresa pertence ao grupo portugués Ibersol, e conta con 67 locais en toda España, algunhas delas franquiadas, posiciónase como a terceira empresa do sector no estado.
Historia
Pizza Móvil é unha empresa de comida rápida e distribución a domicilio, especializada na elaboración de pizzas, nacida en Vigo, onde ten a súa sede operativa. Conta con 2 fábricas no Porriño (provincia de Pontevedra) e en Barcelona. Orixinariamente nace dunha mesma raíz que Telepizza, pero por desencontros de directivos deciden separarse seguindo a súa evolución como empresas separadas.
En Asturias a súa primeira tenda colocárona en Siero, no complexo Parque Principado, para instalarse posteriormente en Xixón, Oviedo e Avilés. Seguindo un plano de expansión abrirán dúas novas tendas en Xixón e Oviedo, así como en La Felguera e Mieres.
As súas masas son frescas e están avaladas polo selo de Galicia Calidade.
Languedoc
miniatura|Bandeira do Languedoc. O Languedoc (Lengadòc en occitano) é un conxunto de rexións do sur de Francia que se distingue pola súa fala - o occitano - opoñéndose así ao norte de Francia, outrora coñecido como o "país da lingua de Oïl" - oc e oïl eran a forma respectiva de si no sur e no norte, respectivamente.
Baixo o Antigo réxime o Languedoc non presentou xamais unha unidade política (principado), pero acabou por constituír unha unidade fiscal: os estados xerais do Languedoc reuníanse frecuentemente para repartiren as bases dos impostos.
Límites do Languedoc
Tendo en conta que as provincias francesas non tiñan carácter político, se non que era froito da tradición e dos costumes, onde a xente vía unha unidade, o territorio non tiña uns límites estritos. Hoxe en día, cando a xente se refire ás antigas provincias de Francia, refírense aos gouvernements tal e como existían en 1789. Os gouvernements eran rexións militares establecidas na metade do século XVI e cuxos territorios coincidían cos das provincias tradicionais. Porén, nalgúns casos, pequenas provincias foron integradas xunto con outras máis grandes nun só gouvernement, así que os gouvernements non eran exactamente o mesmo que as provincias tradicionais.
Tendo todo isto en conta, pódese falar dos límites do Languedoc, que varían segundo o que consideremos. Historicamente, a rexión foi creada a partir da división da provincia romana da Gallia Narbonensis; a parte occidental, chamada Septimania, pasou a estar baixo control do Reino visigodo no 462, cando a Septimania foi cedida a Teodorico II dos visigodos.
Xogos Olímpicos de 2016
Os Xogos Olímpicos de 2016, (en Jogos Olímpicos de Verão de 2016), oficialmente coñecidos como Xogos da XXXI Olimpiada ou máis comunmente coñecidos como Rio 2016, foron un evento multideportivo internacional celebrado no Río de Xaneiro, Brasil, dende o 5 ó 21 de agosto de 2016.
Atlas Oryx
O Atlas Oryx (chamado así polo antílope Oryx) é un helicóptero utilitario mediano fabricado pola compañía Atlas Aircraft Corporation (agora Denel Aviation) de Suráfrica.
Languedoc
Superficie e localización do Languedoc
A provincia do Languedoc cobre unha superficie aproximada de 42.000 Km² na parte centro-meridional de Francia, entre o río Ródano (linda coa Provenza) e o río Garona (linda coa Gascoña, estendéndose ao norte até Cévennes e o Macizo central (linda coa Auverña).
Xogos Olímpicos de 2016
Proceso de candidatura
O proceso de elección da sede dos Xogos Olímpicos de Verán de 2016 levouse a cabo entre 2007 e 2009 e contou coa participación de sete cidades de tres continentes. Outras pensaran participar no proceso, mais finalmente non se inscribiron.
Languedoc
Antigas estruturas administrativas e a cuestión da capital do Languedoc
miniatura|[[Saint-Sernin Basilica en Tolosa, amosando a arquitectura típica do Alto Languedoc de ladrillo rosa.]] Os gobernadores do Languedoc residían en Pézenas, na costa mediterránea, lonxe de Tolosa pero preto de Montpellier. Co tempo incrementaron o seu poder grazas aos asuntos militares, e comezaron unha administración e execución do poder "de facto", como nos outros gouvernements de Francia, pero especialmente acusado no Languedoc, onde o duque de Montmorency, gobernador do Languedoc, se rebelou abertamente contra o rei, sendo derrotado e decapitado en Tolosa en 1632 por orde do cardeal Richelieu. Os reis de Francia comezaron a ter medo do poder dos gobernadores, xa que desde o rei Luís XIV de Francia (o rei sol) tiveron que residir en Versalles e impedíuselles entrar no territorio dos seus gouvernements. Así, os gouvernements convertéronse en estruturas baleiras, pero seguiron tendo un sentido de antigas provincias, e así os nomes e límites perduraron entre a xente até hoxe.
Xogos Olímpicos de 2016
Proceso de candidatura
O 13 de setembro de 2007 pechouse o prazo de inscrición. Dúas cidades americanas (Chicago e Río de Xaneiro), dúas asiáticas (Doha e Toquio) e tres europeas (Bakú, Madrid e Praga) oficializaron a súa candidatura. O 4 de xuño de 2008 o Comité Olímpico Internacional (COI) revelou o resultado das avaliacións preliminares das sete cidades postulantes, eliminando a Bakú, Praga e Doha, quedando as outras catro cidades como candidatas: Río de Xaneiro, Madrid, Toquio e Chicago.
Atlas Oryx
Deseño e desenvolvemento
Fóra de Francia a Forza Aérea de Suráfrica (SAAF) era o maior usuario do Aérospatiale SA 330 Puma. O Oryx pode remontar a súa orixe á guerra da fronteira de Suráfrica. A pesar dos esforzos do canoneiro Alouette, recoñeceuse a necesidade dun canoneiro dedicado. Atlas Aircraft Corporation fabricou un helicóptero de ataque experimental, o Alpha XH-1. Este helicóptero foi usado para realizar estudos de viabilidade e podería non ter ningún propósito práctico, isto levou ao máis potente XTP-1 en abril de 1987. Dous XTP-1 foron convertidos baseándose na célula dun Puma J. Probáronse varias armas e sistemas no XTP-1 e abriuse o camiño para o proxecto Denel Rooivalk. Porén, os compoñentes dinámicos de voo do XTP-1 fixeron que Atlas se decatase das vantaxes dun Puma actualizado.
Languedoc
Antigas estruturas administrativas e a cuestión da capital do Languedoc
Por problemas xudiciais e lexislativos, o Languedoc dependía do importante parlamento de Tolosa, fundado a mediados do século XV, sendo o primeiro parlamento creado fóra de París polos reis de Francia para ser o equivalente do parlamento de París no afastado sur. A xurisdición do parlamento de Tolosa incluía o propio do territorio do gouvernement do Languedoc, pero tamén o da provincia de Rouergue, a maior parte da de Quercy, e parte da Gascoña. O parlamento de Tolosa era a corte suprema de xustiza para esta basta área de Francia, a corte cuxas decisións non podía ser apeladas nin sequera en París. O parlamento podía mesmo bloquear leis vidas de París.
Finalmente, por cousa das taxas, o Languedoc era gobernado polos Estados do Languedoc, cuxa xurisdición incluía só o propio Languedoc (e Albigeois), pero non Gévaudan, Velay e Vivarais, que obtivo os seus propios Estados provinciais en 1789. O Languedoc propiamente dito era unha das moitas provincias de Francia que tiñan o privilexio de decidiren sobre taxas. Os reis de Francia suprimiron os estados provinciais noutras moitas provincias de Francia. Isto foi un favor especial dos reis para se aseguraren que unha rexión separatista lonxe de Versalles seguise fiel ao estado central. Os Estados do Languedoc tiveron sede en moitas cidades, e por certo tempo establecéronse en Pézenas, pero no século XVIII trasladáronse a Montpellier, onde estiveron un ano, ata 1789.
Xogos Olímpicos de 2016
Proceso de candidatura
En setembro de 2009, a Comisión Avaliadora divulgou as súas impresións sobre os proxectos finalistas. Toquio, a cidade que tiña a nota preliminar máis alta, perdeu o favoritismo, principalmente por mor dos baixos niveis de apoio popular que a candidatura recebia. Chicago sufriu coas protestas internas e as leis americanas. A candidatura de Madrid tivo o proxecto máis criticado, principalmente a causa da falta de claridade das leis antidopaxe no Estado español e da estrutura organizativa do comité local. As críticas fixeron facer cambios en moi pouco tempo aos representantes da candidatura, e mesmo co alcalde Alberto Ruiz-Gallardón xa admitindo a derrota, o Parlamento Español aprobou a alteración das leis antidopaxe do país poucos días antes da votación. Pola súa banda, a candidatura do Río de Xaneiro, a pesar de ter tido boas notas, tiña problemas cos aloxamentos e os transportes. As avaliacións foron consideradas equilibradas, non sendo posible ata aquela apuntar a ningunha cidade como favorita, nin polo presidente do COI, Jacques Rogge, nin polos membros da entidade, que tiñan o dereito de escoller a vencedora, así como por parte da prensa e sitios web especializados.
Atlas Oryx
Deseño e desenvolvemento
Un 330L Puma, número 177, foi convertido na configuración Oryx e usado como prototipo e os resultados superaron todas as expectativas do programa Oryx. As sancións da época incentivaron á industria aeronáutica local para converterse en autosuficiente na produción de compoñentes para helicópteros e, co coñecemento de montar aparellos prefabricados, conseguir as habilidades técnicas para fabricar Puma completos se xordese a necesidade. Isto incluía células completas e compoñentes dinámicos como caixas de cambios, palas de rotor e turbinas. As entradas dos motores están equipadas con filtros de po producidos localmente e garanten maior eficiencia e fiabilidade.
Alhambra
Alhambra é unha cidade palatina situada na cidade de Granada en España. Tratase dun rico complexo palaciano e fortaleza que aloxaba ó monarca e a corte do Reino de Granada. O seu verdadeiro atractivo, como noutras obras musulmás da época, non só radica nos interiores cunha decoración que está entre os cumios da arte andalusí, senón que tamén na súa localización e adaptación, xerando unha paisaxe totalmente integrada coa natureza preexistente. No ano 2006 recibiu uns 2 153 491 visitantes. Ademais é desde o ano 2007 un dos 12 Tesouros de España. Foi declarada, xunto co Generalife e o Albaicín Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1984.
Etimoloxía
Etimoloxicamente, Alhambra en árabe é "Al Ħamrā'" (a Vermella, اَلْحَمْرَاء, procedente do nome completo "al Qal'at al-hamra" (Fortaleza vermella).
Languedoc
Antigas estruturas administrativas e a cuestión da capital do Languedoc
Resultado deste intricado maremagnum de administracións e xurisdicións tan típicas en Francia antes da Revolución francesa, é difícil dicir cal era a capital do Languedoc. Tolosa e Montpellier, ambas as dúas reclaman ser a capital do Languedoc. Como un problema de facto, no século XVIII a monarquía favoreceu claramente a Montpellier, unha cidade moito máis pequena que Tolosa, e con menos historia que a antiga metrópole de Tolosa, da que os reis de Francia antes tiñan medo. Porén, moita xente considera que Tolosa é a capital real da provincia do Languedoc, debido ao seu vello status como centro do condado de Tolosa, e ao gran poder do seu parlamento. Nos mapas (tanto antigos como modernos) amosando as provincias de Francia en 1789 (de feito os gouvernements como xa se explicou antes), Tolosa é sempre marcada como a capital do Languedoc.
Xogos Olímpicos de 2016
A elección
A sede dos Xogos Olímpicos e Paralímpicos de Verán de 2016 foi escollida o día 2 de outubro de 2009 en Copenhaguen (Dinamarca), durante a 121ª sesión do Comité Olímpico Internacional. Logo da eliminación das cidades de Chicago e Toquio na primeira e segunda votación respectivamente, chegaron á final as cidades de Madrid e Río de Xaneiro, saíndo vencedora na votación final a cidade brasileira ao acadar a maioría dos votos.
Alhambra
Historia
No 1238 entra en Granada pola Puerta de Elvira, e para ocupar o Palacio del Gallo del Viento, Mohammed-Ben-Nazar (ou Nasr), chamado Al-Hamar o Roxo. Cando Ben-Al-Hamar (Mohamed-Ben-Nazar) entrou triunfador en Granada nese ano de 1238, a poboación recibiuno co grito de Benvido o vencedor pola graza de Alá, el respondeu: Só Alá vence. Este é o lema do escudo do Reino de Granada e tamén aparece escrito por toda a Alhambra. Ben-Al-Hamar construíu o primeiro núcleo do palacio. O seu fillo Mohammed II, que foi amigo de Afonso X o Sabio fortificouno.
Languedoc
Poboación e cidades
No territorio tradicional da provincia do Languedoc vivía aproximadamente 3 650 000 persoas (segundo o censo de 1999), o 52% na rexión do Languedoc-Rosellón, o 35% na do Mediodía-Pireneos, o 8% na do Ródano-Alpes e o 5% restante na de Auverña.
Xogos Olímpicos de 2016
Deportes
Nesta olimpiada haberá un total de 28 deportes. Logo da exclusión do beisbol e do sóftbol en Londres 2012, en Río 2016 incluiranse dous novos deportes: o golf e o rugby a 7. Tamén se incluirá unha nova modalidade da ximnasia, a ximnasia acrobática.
Atlas Oryx
Deseño e desenvolvemento
O Oryx é unha versión actualizada e remanufacturada do Aérospatiale SA 330 Puma, equivalente ao Eurocopter AS332 Super Puma, e ofrece unha mellora de rendemento sobre o orixinal, ademais de reducir os custos operacionais entre un 25 e un 30%. Os primeiros exemplos equipáronse cos últimos filtros de po usados nos Puma da SAAF. Esas unidades tiñan unha unidade auxiliar de entrada de aire na fronte. Un novo deseño de filtro de po foi equipado posteriormente sen a entrada de aire auxiliar. No caso de que un dos motores fallase, o outro tiña potencia suficiente para impulsar o Oryx e completar a súa misión. If an engine fails in flight, the management system automatically advances the power setting on the remaining engine. This ensures the Oryx sustains flight with very little crew input, during such an emergency.
Languedoc
Poboación e cidades
O territorio da antiga provincia amosa un forte contraste entre algunhas zonas densamente poboadas (planicies costeiras e área metropolitana de Tolosa no interior) onde a densidade está entre os 150-300 hab./km² (chairas costeiras / chaira de Tolosa), e o montañoso interior onde a densidade é estremadamente baixa, a área de Cévennes no sur de Lozère ten unha das máis baixas densidade de Europa cuns 7,4 habitantes por qulómetro cadrado.
Xogos Olímpicos de 2016
Sedes
Os Xogos Olímpicos de Río disputaranse en catro zonas principais: Maracaná, Barra, Deodoro e Copacabana.
Atlas Oryx
Deseño e desenvolvemento
A célula básica aínda é a mesma que a do Puma orixinal, pero a estrutura modernizouse co uso extensivo de materiais compostos de carbono producidos localmente. Eses materiais fixeron que a célula fose máis lixeira e máis forte, aumentando a dureza e a supervivencia do Oryx. The obvious external difference is the new modified tailboom which is slightly longer (50 cm), than the Puma.
Languedoc
Poboación e cidades
As cinco áreas metropolitanas máis grandes no territorio da antiga provincia do Languedoc son (seguindo o censo de 1999): Tolosa (964.797 habitantes), Montpellier (459.916 hab.), Nîmes (221.455 hab.), Béziers (124.967 hab.) e Alès (89.390 hab.).
Alhambra
Historia
O estilo granadino na Alhambra é a culminación da arte andalusí, o que aconteceu a mediados do século XIV con Iusuf I, quen construíu a Torre de Comares e con Mohammed V quen edificou o Patio dos Leóns.
Xogos Olímpicos de 2016
Maracaná
thumb|[[Estádio do Maracanã.]] thumb|[[Estadio Olímpico João Havelange.]]
Languedoc
Poboación e cidades
A área da antiga provincia do Languedoc é actualmente a que vive un crecemento máis rápido en Francia, e certamente é un dos máis rápidos de Europa, cun incremento de xente vida do norte de Francia e do norte de Europa sita no cinto de sol do continente, onde está situado o Languedoc. O crecemento é particularmente forte nas áreas metropolitanas de Tolosa e Montpellier, que viven o crecemento máis rápido de Europa neste momento. Porén, o interior do Languedoc segue a perder habitantes, o que incrementa a diferenza de densidade antes mencionada.
Xogos Olímpicos de 2016
Barra
thumb|[[Parque Acuático María Lenk.]]
Languedoc
Poboación e cidades
A poboación da costa do Languedoc así como a da rexión de Tolosa máis ben nova, educada, e abondosa, mentres que a do interior tende a ser máis vella, con significante pobreza, e cunha porcentaxe máis baixa de graduados tanto en institutos como en escolas especializadas.
Historia
A costa mediterránea do Languedoc foi colonizada polos gregos, fenicios e romanos, e invadida polos alamáns, os vándalos, os visigodos e os sarracenos. O Languedoc era coñecido na Idade Media como o condado de Tolosa, un condado independente que era en teoría parte do reino de Francia. No século XII, o Languedoc foi o centro do movemento relixioso cátaro. A Igrexa católica declarounos heréticos, e a cruzada albixense acabou con eles. Como consecuencia, o condado de Tolosa volveu á coroa de Francia en 1271, e formou parte do estado desde entón. Despois o nome dado á zona foi Languedoc, que significa literalmente "lingua de oc", da palabra "si" no occitano local ("oc", oposto a "oïl", máis tarde "oui", no norte de Francia). Os reis de Francia fixeron do Languedoc unha das provincias do reino, e estableceron o parlamento do Languedoc en Tolosa. Este parlamento e a provincia foron abolidos no tempo da Revolución francesa, igual que todos os outros parlamentos e provincias de Francia.
Xogos Olímpicos de 2016
Deodoro
thumb|[[Centro Equestre Nacional.]]
Alhambra
Inscricións
miniatura|esquerda|200px|Detalle dun muro da Alhambra Existen unhas dez mil inscricións na Alhambra, a maioría delas poemas, sentenzas, textos do Corán e xaculatorias. Todas están escritas en árabe clásico e moitas corresponden ó poetas da Corte de Iusuf I no século XIV. Os apousentos do rei nazarí no palacio de Comares, son os que teñen o maior número de textos cun total de 3.116, o que supón o 35% do total. Estes textos puideron ser escritos para a ocasión ou con anterioridade. Ibn al-Zayab, Ibn al-Jatib e Ibn Zamrak son os autores da maior parte deles. Os tres escritores formaban o groso dos poetas da corte de Iusuf I.
Atlas Oryx
Deseño e desenvolvemento
A mediados de 1991 a SAAF recoñeceu que o Oryx estaba xa en servizo como substituto do Puma e do Aérospatiale SA 321 Super Frelon. Foi mostrado por vez primeira ao público nun día de portas abertas en Potchefstroom en agosto de 1991. No presente o Oryx está en servizo en varios escuadróns da Forza Aérea de Suráfrica, con ao redor de 35 unidades operando.
O Oryx é un helicóptero multipropósito. Os seus usos principais na SAAF son: voos de transporte e comunicacións, operacións de despregue rápido, extinción de incendios e misións de busca e rescate. Pode levar ata 20 soltados totalmente equipados, ou a 6 feridos en padiolas con asistentes, ou 3 000 kg de carga na cabina, ou 4 500 kg colgados no exterior. As súas tarefas na Armada surafricana son o transporte, o reaprovisionamento no mar, multiplicación de forzas, recoñecemento, e busca e rescate.
A meirande parte dos Oryx están equipados cun montacargas hidráulico de 50 m para dúas persoas usado en operacións de rescate. Ademais pódese instalar unha grande estrutura de metal na bodega de carga que permite que catro persoas poidan facer rappel ou descendan do helicóptero simultaneamente. Os Oryx que operan en escuadróns costeiros levan equipos de flotación de emerxencia.
Actalización
No ano 2006 a SAAF iniciou unha actualización para estender a vida operativa de 35 Oryx ata o ano 2015-2020. Debido a restricións orzamentarias a actualización limitouse a aumentar a vida da célula. cunha actalización limitada nas comunicacións e a navegación.
Os Amieiros
O topónimo Os Amieiros pode referirse a:
Dennis Johnson
Dennis Wayne Johnson, nado no barrio de San Pedro, nos Ánxeles (California) o 18 de setembro de 1954, coñecido como DJ, foi un xogador de baloncesto estadounidense que xogou durante 14 tempadas na NBA. Posteriormente foi adestrador de Los Angeles Clippers e dos Austin Toros, da NBDL. Faleceu en Austin (Texas) o 22 de febreiro de 2007, por mor dun infarto.
Traxectoria
Tras terminar a súa etapa no junior college, soamente dúas universidades fixáronse nel ofrecéndolle unha bolsa, Azusa Pacific e a Universidade de Pepperdine, decantándose por esta última. Na súa única tempada na NCAA proedió 15,7 puntos, 5,8 rebotes e 3,3 asistencias por partido, tras a cal se declarou elixible para o Draft da NBA, aínda que era escéptico á hora de valorar as súas posibilidades de que algún equipo o elixise.
Seattle SuperSonics (1976-1980)
Foi seleccionado no Draft da NBA por Seattle SuperSonics en 1976, no posto 29 da segunda rolda, o cal non presaxiaba os éxitos que máis tarde conseguiu. O seu aspecto de afro-americano rubio, rapidamente fíxolle ser recoñecido polo público. Asinou un contrato de 4 anos polo cal cobraría 45.000 dólares o primeiro ano, aumentando a retribución até cobrar 90.000 o último. Na súa tempada de novato saía desde o banco para dar minutos ao experimentado tándem que formaban Slick Watts e Fred Brown nas posicións máis afastadas do aro, facendo 9,2 puntos e 1,5 asistencias por partido. Con todo, os Sonics fixeron unha tempada mediocre, cun balance de 40 vitorias e 42 derrotas, e non se clasificaron para os playoffs. Isto carrexou que o seu adestrador, Bill Russell non fose renovado. Ao ano seguinte este adestrador foi substituído por Bob Hopkins, o cal perdeu 17 dos primeiros 22 partidos, polo cal foi inmediatamente despedido, sendo substituído polo membro do Basketball Hall of Fame Lenny Wilkens, o cal deu a Johnson o posto de titular xunto ao veterano Gus Johnson. Rapidamente adaptouse á súa nova situación no equipo, mellorando as súas estatísticas para facer 12,7 puntos e 2,8 asistencias por partido. O máis destacable deste período foi que Wilkens fíxolle xogar de escolta, impresionando polos seus potentes mates, e desenvolvendo un xogo máis físico en contraste co seu anterior papel no equipo, moito máis cerebral.
Tras un impresionante final de tempada regular, os Sonics acabaron cun balance de 47 vitorias e 35 derrotas, conseguindo entrar nos playoffs. Tras eliminar os Lakers, os vixentes campións Portland Trail Blazers e os Denver Nuggets, estiveron a piques de gañar o anel tras adiantarse nas Finais por 3-2 ante Washington Bullets. Con todo, a eliminatoria chegou ao sétimo partido, caendo ao lado dos da capital, en parte debido á mala actuación de Johnson, que fallou os 14 lanzamentos que tentou. Máis tarde recoñeceu que simplemente se bloqueou, e propúxose non volver repetir unha actuación así, o cal lle serviu como experiencia para mellorar como xogador.
Ao ano seguinte, Johnson e os Sonics tomaríanse o desquite. Na tempada 1978-79, Dennis Johnson reivindicouse como un dos mellores bases da liga, facendo 15,9 puntos e 3,5 asistencias por partido, sendo elixido no Mellor Quinteto Defensivo do Ano, e conseguindo a primeira das súas cinco presenzas nun All-Star Game. Os Sonics gañaron a División Pacífico cun bo balance vitorias/derrotas de 52-30, e nos playoffs volveron chegar ás Finais, onde de novo esperábanlles os Bullets. Tras perder o primeiro partido, os Sonics encadearon 4 vitorias consecutivas para facerse co anel de campión, axudados por un inspirado Johnson, que fixo 23 puntos 6 rebotes e 6 asistencias nas series, ademais de colocar 14 tapóns. Anotou 32 puntos no cuarto partido, que se resolveu na prórroga, e foi finalmente nomeado MVP das Finais da NBA.
Con todo, todo torceuse na tempada seguinte. A pesar doutra gran fase regular, facendo 19,0 puntos e 4,1 asistencias, sendo votado para xogar o All Star, e sendo elixido no mellor quinteto defensivo e no segundo mellor da liga, os Sonics perderon na final da Conferencia Oeste nos playoffs de 1980 ante uns Lakers liderados por Magic Johnson e Kareem Abdul-Jabbar. Dennis Johnson recoñeceu que foi unha das maiores desilusións da súa carreira. Ademais, os enfrontamentos co seu adestrador, Wilkens, fixeron que fose traspasado a Phoenix Suns a cambio de Paul Westphal e varias eleccións do draft. Como mostra da importancia de Johnson no seu equipo, na tempada seguinte os Sonics perderon 23 partidos máis que na anterior.
Phoenix Suns (1980-1983)
En Phoenix, rapidamente consolidouse como un xogador de calidade. En tres anos como "Sun", fixo 17,3 puntos por partido, e converteuse nun defensa máis aguerrido, chegando a ser dúas veces All Star, sendo votado no tres anos para o mellor quinteto defensivo da liga e facendo a súa única aparición no Mellor quinteto da NBA, na tempada 1980-81. En todo ese período Johnson xogou como escolta, chegando a ser o máximo anotador do seu equipo, en contra do que ocorría nos Sonics, onde era a segunda ou terceira opción.
Nese tres anos, os Suns tiveron dúas tempadas destacadas, alcanzando en ambas as Semifinais da Conferencia Oeste, antes de caer en primeira rolda na terceira e última tempada de Johnson en Arizona. Isto reflectía a situación en deterioración de Johnson en Phoenix. Do mesmo xeito que lle pasou en Seattle, os enfrontamentos co seu adestrador John MacLeod eran frecuentes, sendo finalmente traspasado a Boston Celtics a cambio de Rick Robey e eleccións no draft. Con todo, como ocorreu en Seattle, os Suns empeoraron a súa marca en 12 partidos á tempada seguinte.
Boston Celtics (1983-1990)
Antes da tempada 1983-84, os Celtics caeran ao primeiro de vez nos playoffs, e case sempre contra Philadelphia 76ers, que contaban co potente base Andrew Toney, que causaba infinidade de problemas aos homes altos de Boston. Para solucionar o problema, o "general manager" dos Celtics Red Auerbach decidiu contratar ao perenne membro do mellor quinteto defensivo da liga, Dennis Johnson. Este uniuse a unha escuadra liderada por Larry Bird, a esperanza branca, o aleiro membro do Basketball Hall of Fame, que compuña un trío de homes altos de luxo xunto a Kevin McHale e Robert Parish, nunha combinación que para moitos expertos é considerada como o mellor frontcourt de toda a historia da NBA. Johnson describiu a súa chegada ao equipo como un soño feito realidade, e gozou da tutela do lendario Auerbach, historia vivente segundo as palabras de Johnson.
Cos Celtics, Johnson cambiou o seu estilo de xogo por terceira vez na súa carreira: despois de ser coñecido como unha base tirador especialista en terminar as súas xogadas cun mate cos Sonics, e dun anotador dende todas as posicións nos Suns, no equipo verde reconverteuse nunha base nato, que distribuía o xogo aos seus solventes compañeiros. Na súa primeira tempada en Boston fixo 13,2 puntos e 4,2 asistencias, e foi elixido de novo no mellor quinteto defensivo. Os Celtics alcanzaron as Finais, onde se atoparon cos Lakers, os seus grandes rivais desde os anos 60. Os Celtics gañaron 4-3, e Johnson gañou crédito co seu excelente defensa sobre o base anxelino Magic Johnson, un dos mellores da historia, limitándoo a anotar tan só 17 puntos por partido, moi por baixo da súa marca, e sendo en parte responsable dos grandes erros que cometeu o xogador angelino nos partidos 2º, 4º e 7º. Como consecuencia diso, os afeccionados dos Celtics comezaron a denominar ao base dos Lakers Tragic Johnson, cada vez que se enfrontaban en liga.
Na seguinte tempada, a 1984-85, Johnson continuou coa súa boa defensa, gañándose un posto no segundo mellor quinteto defensivo da liga, e facendo 16,9 puntos e 7,3 asistencias por partido. Os Celtics chegaron de novo ás Finais, onde de novo atopáronse cos Lakers. O momento máxico de Dennis Johnson chegou no cuarto partido. Co marcador empatado a 105, o seu compañeiro Larry Bird tiña o balón nos últimos segundos. Estaba dobremente defendido por Kareem Abdul-Jabbar e Magic Johnson, cando sacou o balón que chegou a Dennis Johnson, que lanzou unha canastra sobre a bucina dende cinco metros que significou a vitoria do partido. Con todo, os Lakers tomáronse o desquite gañando no sexto e definitivo partido, e conseguindo o seu veterano xogador Abdul-Jabbar o título de MVP das Finais da NBA.
En 1986 os Celtics, axudados de novo por Johnson, que foi elixido de novo no segundo mellor quinteto defensivo da liga, e que fixo 17,8 puntos e 6,7 asistencias por partido, alcanzaron de novo a final, onde lles esperaban os Houston Rockets cos seus temibles pivotes Ralph Sampson e Hakeem Olajuwon, as Twin Towers (torres xemelgas). Liderados por Larry Bird, Boston fíxose de novo co campionato gañando 4-2, o terceiro de Dennis Johnson.
Boston foi incapaz de repetir o título en 1987, a pesar de sobrevivir nos playoffs a varias dramáticas vitorias. Nas semifinais da Conferencia Leste a eliminatoria estaba empatada a tres vitorias ante Milwaukee Bucks. No sétimo e decisivo encontro, Johnson protagonizou unha espectacular xogada a falta de 1:30 do final: pelexou por un balón que se escapaba pola liña de fondo e, tras atrapalo no aire, lanzouno antes de caer ao chan contra o corpo do pivote dos Bucks Jack Sikma, conseguindo que o balón saíse e a posesión fose para os Celtics. Estes mantiveron o control da pelota, gañando finalmente a serie por 4-3. Con todo, nas Finais os Celtics sucumbirían ante os Lakers por 2-4, principalmente porque a estrela do equipo californiano, Magic Johnson, ao cabo MVP das Finais, resultou imparable.
Na seguinte tempada, a 1988, un xa veterano Johnson fixo 12,6 puntos e 7,8 asistencias, pero o seu equipo, que acusaba xa a idade das súas estrelas, non puido con Detroit Pistons nas Finais da Conferencia Leste. As dúas seguintes campañas foron decepcionantes para os Celtics. Na tempada 1988-89 acabaron a liga regular cun mediocre balance de 42-40, sendo eliminados na primeira rolda dos playoffs novamente polos Pistons. A seguinte foi a última tempada de Johnson como xogador. Con 35 anos cumpridos, tivo que deixar paso na posición de titular ao novo John Bagley, pero cando este se dislocou o ombreiro ao pouco de comezar a tempada, recuperou o seu status dos últimos anos, aparentemente rexuvenecido e denominado con agarimo "o noso home pegamento" polo seu adestrador Jimmy Rodgers. Ese ano foi titular en 65 dos 75 partidos que disputou, facendo 7,1 puntos e 6,5 asistencias, pero de novo os veteranos Celtics caeron en primeira rolda de playoffs.
Dennis Johnson retirouse antes do comezo da tempada 1990-91, sendo o undécimo xogador da NBA en conseguir máis de 15.000 puntos e 5.000 asistencias. Na súa cerimonia de despedida, o seu gran rival Magic Johnson envioulle unha telegrama referíndose a el como "o máis grande defensor do backcourt de tódolos tempos". Ademais, o seu colega Larry Bird denominouno "o mellor compañeiro que xamais tiven".
Carreira como adestrador
Tras retirarse, dedicouse a desempeñar o labor de observador para os Celtics, en 1993. Ese mesmo ano foi nomeado adestrador asistente do mesmo equipo, posto que mantivo até 1997. Tras varios anos afastado do baloncesto, fichou como adestrador de Los Angeles Clippers en 2002, substituíndo ao deposto Alvin Gentry, pero foi despedido tras dirixir 24 partidos. Traballou posteriormente de novo como observador, esta vez de Portland Trail Blazers, antes de facerse cargo como adestrador dos Austin Toros na Liga de Desenvolvemento da NBA en 2005, posto que ocupou até o seu falecemento dous anos máis tarde.
Falecemento
O 22 de febreiro de 2007, ao finalizar un adestramento do seu equipo, os Austin Toros no Austin Convention Center, sufriu un infarto de miocardio. Foi trasladado a un hospital próximo, mais os médicos non puideron máis nada que certificar a súa morte, deixando muller e tres fillos. O seu falecemento conmocionou ao mundo da NBA, e foron moitas as mostras de afecto recibidas. Entre outros, o seu compañeiro nos Celtics Danny Ainge, que se referiu a el como "o xogador máis infravalorado de todos os tempos (...) e unha das mellores adquisicións dos Celtics", ou o seu rival nas canchas, Bill Laimbeer, que o denominou "un gran xogador nun gran club".
Logros persoais
miniatura|O número 3, retirado por [[Boston Celtics.]]
Perugia
miniatura|280px|dereita|Acueduto medieval de Perugia
Perugia é unha cidade de Italia de 161.944 habitantes, capital da provincia homónima e da rexión da Umbría. Cidade de arte, Perugia é meta de numerosos turistas e é sede dunha antiga universidade fundada no 1308. O turismo e a actividade arredor da vida académica son os motores da economía local desta cidade italiana.
Cidades irmás
Perugia está irmandada con:
Good Morning, Vietnam
Good Morning, Vietnam é un filme estadounidense dirixido por Barry Levinson que foi estreado en 1987.
Sinopse
Vietnam, 1965. Un locutor da radio, Adrian Cronauer, é enviado a Saigón para traballar na emisora do exército norteamericano. En contraste cos seus aburridos antecesores, Cronauer é pura dinamita, os seus comentarios irreverentes, as súas bocaladas e improperios e as súas críticas ó vicepresidente, fanlle gañarse o aprecio das tropas. Porén, o seu superior o tenente Hauk non comparte a mesma opinión do que é o humor.
Cabeza de Manzaneda, Cova, A Pobra de Trives
Cabeza de Manzaneda é un lugar da parroquia de Cova, no concello ourensán da Pobra de Trives. No ano 2007 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres), o que supón un aumento respecto ó 2006, cando só vivían alí dúas mulleres.
Congro bicudo dentón
miniatura|250px|Hamo (congro bicudo dentón) con [[umeboshi.]] miniatura|250px|Palitos de cangrexo, sucedáneo de carne de cangrexo feita con [[surimi.]]
O congro bicudo dentón, Muraenesox cinereus (Forsskål, 1775), é unha especie de peixe angüiliforme da familia dos murenesócidos.
Taxonomía
A especie foi descrita en 1775 polo científico fino-sueco Peter Forsskål como Muraena cinerea e, máis tarde, separada do xénero Muraena e reclasificada en Muraenesox.
Características
De corpo serpentiforme, típico dos cóngridos, alcanza usualmente de 80 a 150 cm de lonxitude, pero pode alcanzar até un máximo de 2,20 m. A súa cabeza é grande, cun fociño longo. A boca é moi grande, con dentes xeralmente grandes e rechamantes (de aí o nome vulgar). Os ollos son grandes, cun diámetro de 2 a 2,5 veces máis longo que o fociño. As fosas nasais posteriores están moito máis cerca dos ollos que as narinas anteriores. A coloración do dorso é gris (semellante á do congro) que se vai aclarando nos flancos e abrancazada na rexión ventral.
Pesca
O congro bicudo dentón é unha especie comercial importante, pescándose activamente nas costas do Índico oriental, Pacífico nororiental, centrooriental e central (Fixi e Tuvalu). .
As súas capturas anuais chegan a unhas 350.000 toneladas nos últimos anos. Os países que desembarcan maior tonelaxe son China e Taiwán.
Usos
Comercialízase sobre todo en fresco, e tamén se utiliza como carnada para a pesca de tiburóns. Así mesmo utilízase tamén na medicina tradicional chinesa.
Usos culinarios
Este congro é un alimento tradicional na cociña xaponesa, onde se coñece como hamo (ハモ, 鱧).
A súa carne tamén se usa como un dos ingrediemtes dos palitos de cangrexo ou palitos de Alasca.
Prexigueiro
O topónimo galego Prexigueiro pode referirse a:
Pycnonotus barbatus
Pycnonotus barbatus é unha especie de ave paseriforme da familia Pycnonotidae amplamente distribuída por África, incluídas Ceuta e Melilla.
Para esta especie propúxose en galego o nome bulbul (simplemente), aínda que internacionalmente son tamén chamados bubuis todas as especies da familia.
Descrición
Ten un peteiro bastante curto e delgado, cunha mandíbula superior algo curvada cara abaixo. O peteiro, patas e pés son negros, o ollo é marrón escuro cun anel ocular escuro, que non se ve facilmente. Mide uns 18 cm de lonxitude e ten unha longa cola. Ten unha cabeza e partes superiores marróns escuras. Os sexos teñen plumaxe similar.
Distribucción e hábitat
Está amplamente distribuído por África, onde está presente en numerosos hábitats, agás nos desertos. En Marrocos é unha especie particularmente abundante en hortos, xardíns, oasis etc. En xeral, non é unha ave esixente e aproveita os límites dos bosques, zonas forestais, matogueiras costeiras ou de montaña etc. Parece que debido ao cambio climático deu o salto a Europa a través do estreito de Xibraltar e agora reprodúcese en Tarifa (SEO/Birdlife, xullo de 2017)
Taxonomía e sistemática
O P. barbatus foi orixinalmente descrito no xénero Turdus. Algunhas autoridades tratan os bulbuis Pycnonotus somaliensis, P. dodsoni e P. tricolor como subespecies desta especie. O P. barbatus considérase que pertence a unha superespecie xunto co P. leucogenys, P. leucotis, P. xanthopygos, P. nigricans e P. capensis. .
Subespecies
Recoñécense cinco subespecies:
Alimentación
É unha especie omnívora, que se alimenta de invertebrados, froitos, e mesmo de néctar.
Reprodución
Esta especie aniña durante todo o ano no trópico húmido, pero noutras zonas é máis estacional na súa reprodución cun máximo ao inicio da estación das chuvias. O niño é bastante ríxido, de paredes grosas e forma de copa. Está situado dentro do espesor doa follaxe dun arbusto ou pequena árbore. A posta típica consta de dous ou tres ovos. Igual que outros bulbuis, é parasitado polo cuco Clamator jacobinus.
A Outraldea
O topónimo galego A Outraldea pode referirse a:
CD154
miniatura|dereita|CD154 ou ligando de CD40. O CD154 (cluster de diferenciación 154), tamén chamado CD40L ou ligando de CD40, é unha proteína que se expresa principalmente nas células T activadas e é membro da superfamilia do TNF. O CD154 da célula T únese ao CD40 situado nas células presentadoras de antíxenos, o que causa diversos efectos, que dependen do tipo celular de célula diana de que se trate. En xeral, o CD154 (ou CD40L) desempeña o papel de molécula coestimulatoria e induce a activación en células prsentadoras de antíxenos en asociación coa estimulación do receptor das células T polas moléculas MHC da célula presentadora. En total, o CD154 ten tres posibles moléculas ás que pode unirse, que son: CD40, a integrina α5β1 e a αIIbβ3. O CD154 regula a función das células B ao unirse ao CD40 da superficie da célula B.
O CD154 está codificado nun xene do cromosoma X humano. Un defecto neste xene orixina unha incapacidade de realizar o cambio de clase das inmunoglobulinas e está asociado coa sindrome hiper-IgM.
Expresión do CD154
O CD154 exprésase principalmente en linfocitos T CD4+ activados. Aínda que o CD154 foi descrito orixinalmente nos linfocitos T, desde entón atopouse a súa expresión en moitos outros tipos de células, como as plaquetas, mastocitos, macrófagos, basófilos, células NK, linfocitos B, e mesmo en células non hematopoéticas (célula muscular lisa, célula endotelial, e células epiteliais).
Macrófagos
No macrófago o principal sinal para a activación é o IFN-γ producido polas células T CD4+ de tipo Th1. O sinal secundario é o CD154 situado na célula T, que se une ao CD40 da superficie do macrófago. Como resultado desta unión o macrófago expresa na súa superficie máis CD40 e receptores do TNF, o cal contribúe a aumentar o seu nivel de activación. Os macrófagos activados poden despois destruír por fagocitose as bacterias que invaden o organismo e producir máis citocinas.
Células endoteliais
A activación de células endoteliais polo CD154 (por exemplo por acción das plaquetas activadas) causa a formación de especies reactivas do oxíxeno, e de quimiocinas e citocinas, e a expresión de moléculas de adhesión celular como E-selectina, ICAM-1, e VCAM-1. Esta reacción inflamatoria nas células endoteliais promove o recrutamento de leucocitos na zona da lesión e pode potencialmente favorecer a ateroxénese.
Interaccións
O CD154 interacciona con RNF128.
Reádigos
O topónimo Reádigos pode referirse a:
Arnau Pons
Arnau Pons, nado en Felanitx en 1965, é un poeta, tradutor, ensaísta e editor de poesía balear.
Traxectoria
Traduciu ao catalán obras de poetas alemáns, italianos, franceses, portugueses e hebreos.
É especialista na poesía de Paul Celan, de quen traduciu diversas obras e sobre quen escribiu ensaios e traballos de crítica literaria. No ano 2015 foille concedido o Premio Nacional de Tradución pola súa tradución ao catalán de Cristall d’alè, de Celan.
No ámbito da análise crítica e filolóxica, colaborou con Jean Bollack, de quen traduciu algunhas obras á lingua española, e co Centro de Investigación Filolóxica (Centre de recherche philologique) de Lille (Francia), fundado polo devandito persoeiro, dentro da corrente da hermenéutica crítica.
Vilaia de Mila
Mila (en árabe ولاية ميلة) é unha provincia (wilaya) de Alxeria. A súa capital é Mila. Outras localidades relevantes son Telerghma, Grarem Gouga, Hamala e Rouached.
Divisións administrativas
A provincia divídese en 13 distritos (daïras), que logo se debullan en 32 municipios.