cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pablo Echenique
Traxectoria
Mudouse a Aragón cando tiña 13 anos e estabeleceuse en Zaragoza coa súa nai Irma e a súa irmá Analía. Sofre atrofia muscular espiñal —unha doenza hereditaria e dexenerativa— dende que era pequeno. Por mor diso, ten unha discapacidade do 88 % e móvese en cadeira de rodas. A súa discapacidade foi unha das razóns polas que a súa familia emigrou a Aragón na procura de maiores oportunidades. O 9 de agosto de 2012 casou con María Alejandra Nelo Bazán, venezolana á que coñeceu na universidade cando ela estudaba o doutoramento.
Traxectoria científica
Echenique licenciouse en Ciencias Físicas no 2002 e obtivo o doutoramento na Universidade de Zaragoza no 2006 coa tese A bottom up physical approach from small peptides to proteins. Investigou cunha bolsa posdoutoral no Instituto de Biocomputación e Física de Sistemas Complexos da Universidade de Zaragoza. No 2008, obtivo o premio "Romper Barreras" pola adaptación do seu despacho na universidade. Dende 2009, é científico titular do CSIC no Instituto de Química Física Rocasolano. Tamén é colaborador extraordinario do departamento de Física Teórica da Universidade de Zaragoza.
Traxectoria política
Durante un breve período, estivo afiliado a Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía. Logo da fundación de Podemos en xaneiro de 2014, Pablo Echenique uniuse ó novo partido, participando na creación do Círculo Discapacidade, e presentándose como candidato nas primarias para elixir a lista nas eleccións europeas. Os resultados deron a Podemos cinco cadeiras, grazas ó cal Echenique foi elixido eurodeputado. En febreiro de 2015, foi elixido primeiro Secretario Xeral de Podemos en Aragón en primarias abertas e é deputado nas Cortes de Aragón dende o 18 de xuño de 2015. En outubro de 2017, foi substituído na secretaría xeral de Podemos-Aragón por Nacho Escartín.
En 2017 a Inspección de Traballo impúxolle unha multa de 3.126 euros por non dar de alta a un asistente, 2.000 polas cotas defraudadas á Seguridade Social e 1.470 máis de recargas.
Programa Lunar Orbiter
miniatura|O [[Lunar Orbiter 1, a primeira das sondas do programa Lunar Orbiter.]] O programa Lunar Orbiter foi un programa de sondas espaciais da NASA lanzadas entre 1966 e 1967 mediante foguetes Atlas-Agena D para orbitar e cartografar a superficie da Lúa en preparación ás misións tripuladas do proxecto Apollo.
Características
O obxectivo do programa Lunar Orbiter era cartografar a superficie lunar mediante fotografías tomadas por satélites en órbita da Lúa. Lanzáronse cinco Lunar Orbiter, os cinco exitosos. O programa cubríu o 99% da superficia da Lúa, tanto da cara visible como do lado oculto, cunha resolución de ata 1 metro. En total os satélites devolveron 2180 imaxes en alta resolución e 882 de resolución media. Os satélites levaban un experimento de micrometeoros que rexistrou un total de 22 impactos durante a duración das misións (dúas ordes de magnitude maior que no espazo interplanetario pero lixeiramente inferior ó fluxo no espazo próximo á Terra). Un experimento de radiación a bordo do satélites confirmou que o material, instrumentos e naves do proxecto Apolo serían suficientes para protexer ós astronautas. Ademais, os satélites serviron para avaliar o sistema de comunicacións e seguimento que sería usado no proxecto Apolo.
A forma do corpo principal dos satélites era de cono truncado de 1,65 m de altura e 1,5 m de diámetro na base. O corpo estaba dividido en tres seccións horizontais: unha para a instrumentación científica e as comunicacións, e as outras dúas para o sistema de propulsión. A alimentación eléctrica era proporcionada por catro paneis solares que lle daban unha envergadura de 3,72 m ao satélite e subministraban ata 375 vatios de potencia a unha batería de níquel-cadmio cunha capacidade de 12 amperios-hora. As comunicacións tiñan lugar ben mediante unha antena de alta ganancia situada no extremo dun mastro de 1,32 m de lonxitude que sobresaía da base dos satélites ou ben mediante unha antena de baixa ganancia situada nun mastro de 2,08 m de lonxitude.
O sistema de obtención de imaxes de cada Lunar Orbiter consistía en dúas cámaras: unha cunha lente de 80 mm para fotografía de resolución media e outra cunha lente de 610 mm para fotografías de alta resolución. As fotografías rexistrábanse no mesmo rolo de película fotográfica de 70 mm mediante unha secuencia automática. A película era revelada a bordo e logo escaneada para ser transmitida a terra como sinal de vídeo.
Tódolos Lunar Orbiter acabaron estrelados contra a Lúa ao final das súas misións.
Anshan, Persia
Anshan,( Izeh) Anzan ou Anšan é a antiga capital do reino elamita durante os seus períodos alto e medio, e despois a primeira capital dos reis persas aqueménidas. Corresponde ao actual sitio arqueolóxico de ( Izeh), que se atopa en Irán, na provincia de Khuzestan , preto da cidade de Khuzestan.
Anshan está ocupada desde o VI milenio antes da nosa era. No período proto-elamita (finais do IV milenio antes da nosa era) convértese nunha das principais aglomeracións do país elamita, grazas á súa situación nas rutas comerciais de primeira importancia. Entre -2400 e -2000, os reis de Anshan están á cabeza de reinos poderosos, e enfróntanse ao expansionismo dos mesopotamios (reis de Akkad e de Ur). Os soberanos do reino de Simashki dominan o reino elamita no século -XXI, e fan de Anshân unha das cidades principais de Elam. Baixo as dinastías seguintes, as dos sukkalmah, Anshân convértese con Susa unha das dúas capitais de Elam. Este reino toma daquela o seu carácter dual, entre o País Alto elamita, arredor de Anshân, e a Susiana fortemente influenciada pola tradición mesopotámica. Pero o primeiro garda a primacía, como o proban os títulos dos soberanos do período medio-elamita (-1500 – -1100), que se denominan «reis de Anšan e de Susa».
Con todo, Anshân non terá nunca a importancia de Susa, e ficará como cidade de talle medio, pouco ornada polos soberanos elamitas, e por iso as escavacións de Tell-e Malyân non foron ocasión de grandes descubrimentos, malia os medios investidos. Isto explícase polo carácter esencialmente nómade do País Alto elamita, onde os lugares de culto principais do gran deus elamita Napirisha son santuarios rupestres (como Izeh/Malamir e Kurangun), e onde a poboación fica maioritariamente nómade. Os edificios máis importantes sacados á luz pertencen ao período proto-elamita (dous grandes edificios, un administrativo e outro artesanal, con restos de frescos murais con motivos xeométricos e taboíñas proto-elamitas), e o fin do período medio-elamita (un grande edificio construído por Hutelutush-Inshushinak, onde se atoparon taboíñas administrativas en elamita).
No primeiro milenio antes da nosa era, a rexión de Anzan (novo nome de Anshân) pasa ás mans dos persas. Os seus soberanos retoman para eles o título de «reis de Anšan», como testemuña un selo co nome de Ciro I. O seu ilustre sucesor Ciro II, fundador do Imperio aqueménida, fixo o mesmo. Pero a cidade veuse pronto relegada a un segundo plano coa construción das novas capitais persas nos séculos VI e V a.C., Pasargadas e logo Persépole, a menos que os títulos adoptados fosen máis nominais (unha maneira de se poñer en relación coa tradición local elamita) que efectivos. A cidade é abandonada de todos modos durante este período.
Ligazóns externas
Ansan (Elam) mzn:انزان (مشگین‌شهر)
Los Arcos
Los Arcos é unha vila e un municipio español situado na Comunidade Foral de Navarra, na comarca de Estella Oriental e a 62 km da capital da comunidade, Pamplona. A poboación do municipio en 2013 era de 31.029 habitantes
Símbolos
O escudo de armas da vila de Los Arcos ten o seguinte brasón: Así figura no Salón do Trono do Palacio de Navarra e no Concello dos Arcos. Estas armas foron concedidas á vila por Sancho o de Peñalén trala batalla de Valdegón. Hai constancia de varios selos usados pola vila. Un de 1273 no cal se representa un cogomelo coa punta da frecha cara arriba que está gardado no Concello de Pamplona. Outro de 1291, co motivo do arco en campo floreado, rodeado de catro escudetes coas armas de Navarra e Champaña. e outro de 1396 cuxo brasón é ''Partido: 1.° de Navarra. 2.° de Champaña con dúas flores de lis, sumado do arco..
Situación
Los Arcos sitúase na parte occidental da Comunidade Foral de Navarra, na Navarra Media Occidental e en Terra Estella. O seu termo municipal ten unha superficie de 57,67 km² e limita polo norte con Sorlada, Mués e Etayo; polo leste con Villamayor de Monjardin, Barbarín e Sesma; polo sur con Lazagurría e Mendavia; e polo oeste con Desojo, Sansol e El Busto.
Relevo e hidrografía
O termo municipal é fundamentalmente chan suavemente ondulado. O núcleo urbano está situado a 438 msnm na marxe esquerda do río Odrón, o cal rega o territorio, ata desaugar no Ebro. As maiores altitudes do municipio son: Valdelaguardia (585 msnm), Lomba (562 msnm), El Carcal (500 msnm) e Peñas Blancas (540 msnm).
As condicións do terreo, chan, margoso e regado polo río, son plenamente favorables á agricultura.
Clima
O clima da zona é de tipo mediterráneo e caracterízase por ter un índice de precipitacións moderadas rexistrándose ao ano de 500 a 600 mm e producíndose unha media de 60 a 80 días pluviosos e por ter os veráns secos. a temperatura media anual oscila entre 10 °C e 13 °C, segundo a cota de altitude, e a evapotranspiración potencial, de 650 a 725 mm.
Historia
Partindo de estudos realizados por J. Armendáriz, o yacimiento arqueológico de El Castillo situado ao norte da actual poboación, foi unha cidade vascoa de finais da idade de Bronce á idade de Ferro, que segundo escritos de historiadores romanos, habería que identificar como Curnonium
Esta debeu acabar os seus días no contexto das guerras sertorianas, no ano 72 a.C., xa que presenta un estrato de cinza similar a que se aprecia en La Custodia (Viana), e outros depósitos próximos. Aos seus pés debeu xurdir a nova cidade romana, que agrupou ás poboacións destruídas por Sertorio.
Os restos arqueolóxicos que han ir aparecendo durante o último século cada vez que se facían obras no subsolo da poboación, indican que baixo a actual Vila houbo unha anterior de orixe romana.
Idade Media
Como moitos pobos da zona, Os Arcos, xorde dun pequeno barrio, "Santa Olalla", e do castelo. Pero é no século XI cando se forma o que hoxe coñecemos como vila. Acaeceu cando Sancho Garcés IV de Navarra, o de Peñalén, repoboouna trala batalla de Valdegón. Nesta batalla, Guerra dos Tres Sanchos: de Castela, de Navarra e de Aragón. Navarros e aragoneses dun lado, e casteláns doutro (ano 1067), sendo derrotados estes últimos. O rei, agradecido, puxo un arco tenso ("Arcos") e mandou repoboar a vila.
No 1274 a poboación sofre de novo os efectos da guerra, quedando afectado o seu castelo tralo ataque das tropas castelás, capitaneadas polo primoxénito Don Fernando de la Cerda.
Pasados os anos, a zona volve sufrir os avatares da guerra, e esta vez para cambiar de pavillón. Navarra divídese entre agramonteses, partidarios de Xoán II de Navarra, e beamonteses, partidarios de Carlos, Príncipe de Viana que conta co apoio de Castilla. Os Arcos se alía ao lado dos agramonteses. O 7 de xullo de 1463 os delegados do rei Henrique IV de Castela requiren aos da vila dos Arcos homenaxe e xuramento de fidelidade como vasalos, tras perder a causa agramontesa pola que loitaran.
Idade Moderna
En 1521, no contexto do intento de reconquista de Navarra, a poboación da vila resistiu temporalmente ao avance das tropas franco-navarras, que finalmente resultou saqueada e derrotada, atrasando o asedio a Logroño tras recuperar novamente Navarra para o rei navarro Henrique II. Tralo erro loxístico que cometeu André de Foix, asediando a cidade castelá alén do Ebro, unicamente conseguiu que se reforzasen as tropas imperiais en Logroño. Trala retirada do exército navarro, recibiu como agradecemento do emperador castelán un mercado franco os mércores de cada semana, a perpetuidade.
En 1592, fixo noite Filipe II de España que ratificou os foros que en 1571 concedera á vila. Ao seu paso quedou a seguinte descrición da vila: "A vila dos Arcos, como se dixo, toca ao reino de Castilla e é de catrocentos veciños, pouco máis ou menos, con outros catro pobos do seu comarca e xurisdición, que cunha entrada están metidos en Navarra cos seus límites. Está en terra chaira que se descobre de moi lonxe e ten un castelo e cercado vello de vinte torres, que embelecen a vila, todas de tempo antigo, e ten este castelo un alcaide. Tamén ten fermoso campanario con igrexa e portal, e é a comarca de moito pan, viño, froita, caza e pesca por non estar moi lonxe de Ebro, e á a entrada pasamos por moitas e boas hortas."
De aquí ao século XIX a vila dos Arcos dedícase, con grandes froitos, ao cultivo do viño, en boas relacións con Castilla e Navarra.
A finais do século XVIII, concretamente en 1753, Os Arcos volverá incorporarse a Navarra. Mantivéronselle algúns dos seus privilexios, como o da feira anual e mercado franco semanal, o privilexio de exportar libremente cereal a Castilla... Devolvéuselle o seu asento e voto nas Cortes de Navarra, pero co noveno lugar na orde das Universidades.
Idade Contemporánea
O 19 de decembro de 1809 o coronel das tropas napoleónicas Belloc, que había pasado a noite na vila con 800 homes de infantería e cabalería, vese obrigado a tomar os cerros a media legua dos Arcos ao ser acosados polas guerrillas. Serán os veciños de Los Arcos quen suban e fornezan aos guerrilleiros españois pan, veu e augardente. Non tardaron voluntarios do pobo en unirse á guerrilla na loita contra os franceses. Estas e outras refregas levaron ao vicerrei de Navarra a manifestar que Os Arcos era un dos pobos máis desobedientes e adversarios do emperador Napoleón Bonaparte; facéndollo saber ao xeneral en xefe de Aragón. O balance foi, de todos os xeitos, desolador; de 104 voluntarios, 32 morreron na Guerra da Independencia.
O 11 de outubro de 1833 tivo lugar nos arredores da localidade, preto da ermida de Santa Bárbara, o primeiro choque armado da Primeira Guerra Carlista entre o carlista Ladrón de Cegama e o isabelino Lorenzo.
Monumentos relixiosos
Remonta a súa orixe ao século XII, momento en que se erixiu un templo de estilo románico, ao que foron engadíndose, no transcurso dos séculos posteriores, diversos elementos góticos, renacentistas, barrocos e neoclásicos. O conxunto resulta extraordinariamente variado.
Encastado á fachada sur do templo atópase o claustro do século XV, representativo do estilo gótico flamíxero; as curvas de trácelas rías dos arcos son de enorme delicadeza.
Quintairos, Amoroce, Celanova
Quintairos é unha aldea da parroquia de Santiago de Amoroce, no concello ourensán de Celanova, na comarca da Terra de Celanova. Tiña 14 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 6 eran homes e 8 eran mulleres.
Wonderful Rainbow
Wonderful Rainbow é o terceiro álbum da banda estadounidense de noise rock Lightning Bolt, publicado o 4 de marzo de 2003 a través do selo Load Records. Está considerado o seu disco máis accesible, contando con riffs de baixo pesados pero pegadizos e baterías frenéticas. Wonderful Rainbow está listado no libro 1001 álbums que tes que escoitar antes de morrer.
Loreen
Lorine Zineb Nora Talhaoui, nada en Estocolmo o 16 de outubro de 1983, é unha cantante e produtora discográfica sueca de orixe bérber.
É principalmente coñecida por representar a Suecia no Festival de Eurovisión 2012, que tivo lugar en Bakú (Acerbaixán), e por gañar dito festival coa súa canción "Euphoria" acadando un total de 372 puntos. En 2023 volveu a gañar o Festival de Eurovisión coa canción "Tattoo" con 583 puntos. É a segunda concursante e a primeira muller en gañar o concurso por segunda vez.
Cisne (homónimos)
Cisne pódese referir a:
Oblivion Hunter
Oblivion Hunter é o sexto álbum da banda estadounidense de noise rock Lightning Bolt, publicado en setembro de 2012 a través do selo Load Records.
Raul Brandão
Traxectoria
Despois dunha pasaxe menos feliz por un colexio do Porto, Raul Brandão gravita para o grupo dos nefelibatas, sendo baixo o seu signo que desperta para o mundo das letras e publica as súas primeiras obras. En 1891, terminada a secundaria e despois dunha breve pasaxe, como ouvinte, polo Curso Superior de Letras, matricúlase na Escola do Exército. Con este ingreso, ao parecer a contragusto, inicia unha carreira militar caracterizada por longas permanencias no Ministerio da Guerra envolvido na máquina burocrática militar. Nas súas propias palabras: o tempo en que fun tropa vivín sempre enrascado. Paralelamente, mantén unha carreira de xornalista e vai publicando unha extensa obra literaria. Encóntranse colaboracións da súa autoría no semanario O Micróbio (1894-1895) e nas revistas Brasil-Portugal (1899-1914), Revista nova  (1901-1902), Serões  (1901-1911) e Homes Libres  (1923).
En 1896 foi colocado no Regimento de Infantaría 20, en Guimarães, onde coñece Maria Angelina de Araújo Abreu, con quen casa o 11 de marzo de 1897. Inicia entón a construción dunha casa, a Casa do Alto, na freguesía de Nespereira, nas aforas daquela cidade. Aí se fixará en definitivo, aínda que con prolongadas estadías en Lisboa e noutras cidades. Xubilado no posto de capitán en 1912, inicia a fase máis fecunda da súa produción literaria.
Raul Brandão visitou os Azores no verán de 1924, nunha viaxe feita a título persoal, mais que coincidiu, en parte, coa Visita dos Intelectuais entón organizada baixo a guía dos autonomistas, particularmente de José Bruno Carreiro e do seu xornal, o «Correio dos Azores». Desa viaxe, que durou cerca de dous meses (máis demorada, por tanto, que a dos intelectuais convidados por Bruno Carreiro), resultou a publicación da obras As ilhas desconhecidas - Notas e paisagems (Lisboa, 1927), unha das obras que máis influíron na formación da imaxe interna e externa dos Azores. Basta dicir que é nas Ilhas desconhecidas que se inspira o coñecido código de cores das illas açorianas: Terceira, illa lilás; Pico, illa negra; S. Miguel, illa verde...
Faleceu o 5 de decembro de 1930, aos 63 anos de idade, deixando unha extensa obra literaria e xornalística. O día anterior, ao sufrir unha síncope cardíaca, viría falecer dunha aneurisma o día seguinte, na Rúa de San Domingos á Lapa, número 44, primeiro. Foi sepultado no Cemiterio dos Praceres, e, en 1934, trasladado para o Cemiterio de Guimarães, onde repousa até hoxe.
En 1950, o Concello de Lisboa homenaxeou o escritor dando o seu nome a unha rúa na zona de Alvalade. Ten unha biblioteca co seu nome en Guimarães.
Rafael Navarro García
Rafael Navarro García, nado en Alacant en 1912 e finado en Barcelona en 1993, foi un actor español- Participou en 29 películas desde 1930 até 1982 e innumerables series de televisión. O seu último papel foi na televisión en 1983 en Aneis de ouro: Don Andrés (primeiro episodio).
Praza da Perla
dereita|miniatura|Opositores ó réxime acampados enfronte da Praza da Perla días antes de que fose demolida.
Praza da Perla (دوار اللؤلؤ, Dawār al-luʾluʾ) é o nome popular polo que se coñece a Praza do Consello de Cooperación do Golfo, unha praza preto do distrito financeiro de Manama, en Bahrain.
A praza atópase no centro da capital, Manama, e ten ós seus arredores o Mercado Central de Bahrain, Mariña, ademais dun complexo de apartamentos de luxo construídos despois coñecidos como Abraj Al-Lulu (Torres da Perla). Tamén preto da praza atópase o Bahrain World Trade Center ou o distrito financeiro e portuario de Bahrain.
Historia
miniatura|esquerda|Manifestantes na praza da Perla en marzo de 2011, pouco antes da súa demolición. O característico monumento da Perla na praza, previamente estaba rodeado por un círculo, foi erixido en 1982 na honra á primeira reunión no país do Consello de Cooperación do Golfo.
Durante as protestas en Bahrain de 2011, dentro das revolucións e protestas no mundo islámico de 2010-2011, a praza foi un símbolo a miúdo comparado á Praza Tahrir do Cairo. O 16 de marzo o goberno interveu xunto con efectivos internacionais do mesmo Consello de Cooperación do Golfo ó que estaba dedicado o monumento, desaloxando a praza e días despois, durante a mañá do 18 de marzo, as autoridades derrubaron o monumento.
Despois da súa polémica destrución e segundo as autoridades locais, a praza será substituída por semáforos para solucionar a conxestión do tráfico de automóbiles no distrito financeiro da cidade.
Xulio Díaz
Xulio Díaz Sánchez, nado no Concello de Cesuras o 16 de abril de 1948 é un adestrador galego de fútbol.
Traxectoria
Xulio Díaz acadou sona ao ser o adestrador do Club Deportivo Lugo na temporada 1991-92, cando o club da cidade amurallada conseguiu o ascenso á Segunda División de fútbol. Foi tamén o encargado de comezar a temporada seguinte, pero logo de trece xornadas foi substituído por Luis Rodríguez Vaz.
É profesor da escola de Adestradores de fútbol de Galicia.
João Braga
João Braga, nado en Alcântara (Lisboa) o 15 de abril de 1945, é un fadista portugués. Destaca por representar a variante clásica e aristocrática do fado. Tamén é coñecido polas súas ideas conservadoras, católicas e monárquicas.
Traxectoria
Dende entón ten gravado máis de trinta traballos discográficos e dado innúmeros concertos por todo o país e polas cidades máis importantes do mundo. súa carreira musical converteuse nunha das máis lonxevas e constantes da música portuguesa.
O 22 de maio de 1990, no Teatro São Luís, entrégaselle a Medalla de Mérito Cultural da Câmara Municipal de Lisboa, converténdose no primeiro fadista en recibila. Ese ano sae Terra de Fados, o seu primeiro traballo en formato CD.
Figura viva do fado, é destacábel o seu esforzo constante por apoiar ás figuras emerxentes, sendo descubridor ou promotor de fadistas de renome como Kátia Guerreiro ou Mafalda Arnauth.
A súa carreira musical conviviu sempre coa colaboración en diversos medios de comunicación, sinaladamente na prensa, onde participou das revistas O Volante, Eles e Elas e Sucesso, tamén fundou xornais como Musicalíssimo e O Século Ilustrado. Ao mesmo tempo, é unha cara coñecida na televisión portuguesa, debido á súa constante participación en debates políticos, onde fai alarde frecuentemente das súas profundas conviccións conservadoras. Tamén é habitual a súa participación en tertulias deportivas, defendendo o club do que é fan: o Sporting Clube de Portugal.
Cauca, Colombia
Cauca é un dos 32 departamentos de Colombia. Atópase no suroccidente do país, na rexión natural do Pacífico, e a súa capital é Popayán. Ten unha superficie de 29.308 km².
Luis Pando Rivero
Luis Pando Rivero, nado en Asturias en 1896 e finado en Pontevedra o 4 de decembro de 1936, foi un xuíz asturiano.
Traxectoria
Fillo de Adolfo Pando Valle, alcalde de Villaviciosa. Dirixiu a revista Universidad. Traballou na Cámara de Comercio de Cidade de México como asesor xurídico, e en Santiago de Compostela. Foi nomeado xuíz de Vilagarcía de Arousa en 1931. O seu nomeamento foi mal recibido polas forzas conservadoras, que organizaran un mitin na súa contra. Foi cesado en agosto de 1931, pero volveu ser nomeado xuíz municipal en decembro de 1932. Foi presidente do Frente Popular de Vilagarcía. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 presentou a dimisión, que non lle foi admitida. Posteriormente foi detido o 1 de agosto. Xulgado en Pontevedra en consello de guerra por rebelión militar o 21 de novembro con Valentín Briones Rey, Manuel Oubiña López, Jesús Villaverde Rey, José Otero Lago, Román Mondragón Cores, Ángel Navia Cores e Román Torrado Torrado, foi condenado a cadea perpetua. En decembro levárono ao campo de concentración da Illa de San Simón e o día 4 de decembro foi fusilado na Caeira.
Vida persoal
Casou con Purificación Durán.
Ain't No Sunshine
"Ain't No Sunshine" é unha canción de Bill Withers do seu álbum de 1971 Just As I Am, producido por Booker T. Jones. Na gravación colaboran os músicos Donald "Duck" Dunn no baixo, Al Jackson, Jr. na percusión, Stephen Stills na guitarra e Bill Withers na voz. A canción está en escala menor.
Foi lanzada como sinxelo en setembro de 1971, converténdose nun dos meirandes éxitos de Withers, acadando o número 6 no U.S. R&B Chart e o número 3 na Billboard Hot 100.
A canción foi versionada por Michael Jackson, que a lanzou como terceiro sinxelo do seu primeiro álbum en solitario Got to Be There.
Pazo do Cotón
Historia
Foi construído no século XIV coma castelo medieval, porén sofre importantes reformas especialmente no século XVII, manténdose os cubos das antigas murallas enmarcando as diversas partes do edificio. Salientan as rexas torres medievais ameadas que reflicten o pasado militar do edificio, tamén a pasarela de pedra que atravesa a rúa principal da vila (a Carreira de San Mauro, que foi un antigo Camiño Real), con tripla arcada ameada, balaustradas e miradoiros e que liga o pazo coa capela de San Mauro, do século XVIII; posúe ademais doce escudos.
No centro do edificio hai corpos ligados ás torres cilíndricas nos ángulos, obra dos séculos XVIII e XIX. Aínda do XX son algunhas partes, como a galería e algúns cuartos. No corpo central hai unha escaleira do barroco de placas, de acceso ao andar superior, ligando coa chamada Galería de Pedra, sobre piares de placas e que liga cun paseo-solaina de grandes piares en forma de floreiros e muro ameado.
No Cotón creárase tamén unha confraría para honrar á Virxe do Carme en 1740. Tivo unha capela de seu, hoxe desaparecida, nas inmediacións da actual rúa do Carme. Só queda unha imaxe de estilo ecléctico e naturalista nesta capela do pazo, compartindo espazo e cronoloxía do XX con tallas do Corazón de Xesús, San Xoán Bautista, San Antonio de Padua e San Xosé.
Francesc Layret
dereita|miniatura|Lápida de Francesc Layret no [[cemiterio de Montjuïc.]] Francesc Layret i Foix (Barcelona, 10 de xullo de 1880 - 30 de novembro de 1920) foi un político e avogado de ideoloxía nacionalista catalá.
Pazo do Cotón
Bibliografía
Gran Enciclopedia Galega, Silverio Cañada, 2004, t. 32, p. 101-105
Francesc Layret
Traxectoria
Fillo de familia acomodada, tivo que utilizar durante toda a súa vida muletas ó verse afectado na súa infancia por unha parálise. Compartiu aulas con Lluís Companys no Liceo Poliglot. Máis tarde cursou as carreiras de Dereito e Filosofía e Letras na Universidade de Barcelona.
En 1902 participou na fundación do Ateneu Enciclopèdic Popular, do que foi presidente en 1906, e na da Associació Escolar Republicana. En 1905 ingresou en Unió Republicana, partido polo que foi elixido concelleiro de Barcelona. Participou no departamento de Facenda do consistorio e foi un dos promotores en 1908 dos orzamentos de Cultura que dotaban á cidade de escolas municipais nos que o ensino se impartiría en catalán.
Participou en Solidaritat Catalana e, xunto con algúns disidentes da Lliga Regionalista, fundou en 1906 o Centre Nacionalista Republicà, unido posteriormente á Unión Federal Nacionalista Republicana. En 1917 foi un dos impulsores do Partit Republicà Català. O órgano de expresión do partido era o xornal La Lucha, fundado por Layret en 1916. O xornal caracterizábase polas súas campañas a prol do republicanismo e o nacionalismo. En 1919 foi elixido Deputado a Cortes por Sabadell.
En 1920 o gobernador civil de Barcelona, Martínez Anido, realizou unha masiva detención de sindicalistas, nacionalistas e republicanos, entre os que se encontraban Lluís Companys, Salvador Seguí e Martí Barrera. No momento en que Layret abandonaba o seu domicilio para interesarse polos detidos, foi asasinado por pistoleiros brancos do Sindicato Libre, a patronal catalá. Organizouse unha folga en protesta pola morte de Layret, e o seu funeral converteuse nun acto político. Os asasinos de Layret nunca foron detidos.
Encontros na terceira fase
Encontros na terceira fase (en Close Encounters of the Third Kind) é un filme estadounidense de 1977 escrito e dirixido por Steven Spielberg, e protagonizado por Richard Dreyfuss, Melinda Dillon, Teri Garr, Bob Balaban, Cary Guffey e François Truffaut. Conta a historia de Roy Neary, un traballador de Indiana, cuxa vida cambia após un encontro cun obxecto voador non identificado (ovni).
Sinopse
miniatura|esquerda|A [[Devils Tower National Monument|Devils Tower serviu como escenario para a película.]] miniatura|esquerda|Frase musical utilizada na película para comunicarse con alieníxenas. No deserto de Sonora, o científico francés, investigador do fenómeno OVNI e invitado principal da Conferencia de Montsoreau, Claude Lacombe (François Truffaut) e o seu tradutor estadounidense David Laughlin (Bob Balaban), entre outros científicos de investigación do goberno, descobren os avións que compuñan o Voo 19, un escuadrón aéreo perdido pouco despois da segunda guerra mundial. Os avións están intactos e operativos, pero non hai rastro dos pilotos.
Un buque de carga, o Cotopaxi, desaparecido no Triángulo das Bermudas, aparece no medio do deserto de Gobi. Un avión está sendo perseguido por un obxecto brillante que o piloto non sabe describir.
Mentres tanto, Roy Neary (Richard Dreyfuss), un empregado da compañía eléctrica, está a investigar un apagón cando o seu camión para e é inundado de luz brillante do ceo. Experimenta un encontro próximo cun OVNI, Roy é inmediatamente atrapado no medio dunha persecución policial tras catro Ovnis.
Despois desta experiencia, Roy queda fascinado polos Ovnis, para consternación da súa esposa, Ronnie (Teri Garr). Roy obsesiónase cada vez máis con cinco estrañas notas musicais e imaxes mentais en forma de montaña e comeza a modelalas. Jillian (Melinda Dillon) tamén se obsesiona con crear bosquexos desa montaña única. Pouco despois, aterroriza na casa un encontro de Ovnis, no que Barry, o seu fillo pequeno, é secuestrado por seres indistinguibles a pesar dos esforzos que fixo para protexer a súa casa.
Mentres tanto, o aumento do comportamento errático de Roy fai que Ronnie o deixe, levando consigo os seus tres fillos.
Frauta de millo miúdo
right|thumb|300px thumb|280px|right|O frautista de Rodrigo Arenas Betancourt A frauta de millo é un instrumento musical aerófono, de posible orixe africana, que se utiliza principalmente na cumbia e que se constrúe a partir da cana do millo formando un tubo de cana, aberto aos extremos, de entre 20 e 40 cm , cunha lingüeta vibrante cortada do mesmo tubo e con catro orificios dixitais, o instrumento execútase de maneira transversal, e é típico da costa caribeña de Colombia. Utilízanno os grupos de música tradicional folclórica, denominados por iso "grupos de millo", non obstante tradicionalmente utilizábase durante as festa do Nadal. Ademais de con millo pódese construír cunha cana, denominada localmente carrizo, que medra nas zonas húmidas ou nas beiras dos ríos para evitar a consistencia fráxil e a baixa potencia do son das realizadas con millo. Tamén se realiza con lata (especie de bambú)
Características
A frauta de millo posúe unha característica que a fai única no seu xénero, as notas pódense producir de tres modos, soprando a frauta expulsando aire pola lingüeta, pero tamén inhalando o aire pola lingüeta para producir notas máis agudas e facendo vibrar a lingüeta cunha exhalación de aire que se produce dende a gorxa, como ao gargarexar, para producir as máis graves.
Internationale Bachakademie Stuttgart
A Internationale Bachakademie Stuttgart é unha fundación con sede en Stuttgart, creada en 1981 por Helmuth Rilling para fomentar concertos internacionais e obradoiros, entre eles o Musikfest Stuttgart, adicado especialmente á música de Johann Sebastian Bach en relación coa composición dos nosos días. Hans-Christoph Rademann foi designado director da fundación o 1 de xuño de 2013.
Musikfest Stuttgart
A fundación ten organizado numerosas series de concertos entre as que se inclúe o "Musikfest Stuttgart" (ata 2008 "Europäisches Musikfest Stuttgart"), celebrado con carácter anual.
Ensembles
Ten apoiado aos ensembles Gächinger Kantorei, Bach-Collegium Stuttgart e o anual Festivalensemble Stuttgart, e levou a cabo clases maxistrais e recitais con carácter didáctico.
International collaboration
A Bachakademie Stuttgart ten colaborado co Oregon Bach Festival e outras Academias Bach en Caracas, Buenos Aires, Toquio, Osaca, Sendai, Budapest, Cluj-Napoca, Cracovia, Krasnoyarsk, Moscova, Praga, Riga, Talín, Atenas, e tamén coa Israel Philharmonic Orchestra.
En 1994 a Internationale Bachakademie Stuttgart recibiu o "UNESCO Music Prize" do International Music Council.
Encargos
Encargou composicións coma o Requiem of Reconciliation en 1995, en 2000 obras para o proxecto "Passion 2000" de Sofia Gubaidulina (Johannes-Passion), Tan Dun (Water Passion After St. Matthew), Osvaldo Golijov (La Pasión según San Marcos), e Wolfgang Rihm, ou en 2009 Messiah de Sven-David Sandström, estreada no Oregon Bach Festival e tamén interpretada no Rheingau Musik Festival e no Berliner Philharmonie.
Gravacións
No ano 2000 publicou unha "Edition Bachakademie“ con todas as obras de Bach en 172 CDs co selo Hänssler Classic de Hänssler Verlag, posteriormente en 2010 para o 75º aniversario de Rilling como un iPod Bach.
Ramón Martínez Insua
Ramón Martínez González de Insua, coñecido como Ramón Martínez Insua, nado en Santiso de Abres e finado en Mondoñedo o 12 de maio de 1932, foi un empresario, artista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Juan Martínez Rocha e Manuela González Fernández. Habilitado do clero mindoniense, foi tallista, debuxante e inventor. En 1888 esculpiu unha estatua de Santa Catarina para o Seminario de Mondoñedo e en 1896 un busto de mármore do bispo Sarmiento. Foi presidente da Adoración Nocturna de Mondoñedo. En 1911 apareceu na revista Industria e Invenciones a recensión dun seu invento: un forno intermitente, mixto, con grella móbil, sistema Martínez, para a obtención de cal graxa. Leal a Avelino Montero Villegas, foi concelleiro de Mondoñedo dende principios de século, foi primeiro tenente alcalde, e en marzo de 1916 fíxose cargo da alcaldía de Mondoñedo. Foi nomeado alcalde de Mondoñedo por Real Orde en xuño de 1916. Volveu ser elixido alcalde a principios de xaneiro de 1918. En marzo de 1918 presentou a súa dimisión irrebogable a causa dun incidente por un comiso de fariñas. Foi escultor e pintor e mestre de escultura e pintura. Experto arqueólogo, foi membro da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra.
Vida persoal
Casou en Mondoñedo con Francisca Arias Galán. Viúvo, volveu casar o 22 de abril de 1896 con Enriqueta Huerta Carranque, mestra privada de nenos.
Ciclo lisoxénico
miniatura|dereita|300px|Ciclo lisoxénico, comparado co ciclo lítico. miniatura|dereita|150px|Profago. O ciclo lisoxénico ou lisoxenia é un dos métodos de reprodución dos virus. A lisoxenia caracterízase pola integración do ácido nucleico dun virus bacteriófago (virus que infecta bacterias) no cromosoma da bacteria hóspede ou a formación dun replicón circular no citoplasma bacteriano. O material xenético do bacteriófago unha vez integrado denomínase profago ou prófago, e pode ser transmitido ás células fillas da bacteria en cada división celular, porque cando se fai a replicación do cromosoma bacteriano tamén se fai a do profago integrado. Todas as bacterias fillas levan o profago. Chegado un momento, algún estímulo, como pode ser a radiación ultravioleta ou a presenza de certas substancias químicas, pode facer que o profago orixine a formación de novos fagos, dando lugar a un ciclo lítico, no que a proxenie de virus lisará a célula. Os ciclos lisoxénicos poden tamén ocorrer en eucariotas, aínda que o método de incorporación do ADN non se comprende tan ben.
A distinción entre ciclos líticos e lisoxénicos baséase no modo en que se propaga o ADN viral durante a reprodución normal da bacteria. Os fagos líticos propáganse por medio da produción dunha proxenie de miles de fagos completamente formados capaces de infectar a outras células. Nos fagos lisoxénicos o que se propaga durante o ciclo lisoxénico é o seu xenoma en forma de profago á vez que a bacteria se divide. No ciclo lisoxénico non se lisa a célula bacteriana e no lítico si. Os fagos que se replican só por medio de ciclos líticos denomínanse fagos virulentos, mentres que os que se replican usando ciclos lisoxénicos e líticos denomínanse fagos temperados ou atenuados.
Bacteriófagos
Os bacteriófagos son virus que infectan e se replican dentro de bacterias. Os fagos temperados (como o fago lambda) poden reproducirse por medio dun ciclo lítico ou lisoxénico. Durante o ciclo lisoxénico o xenoma do bacteriófago está integrado no cromosoma bacteriano formando o profago e non se expresa, pero cópiase pasivamente en todas as células bacterianas fillas que se formen. Deste modo pode multiplicarse a bacteria, pero tamén o fai á vez o profago. As bacterias que conteñen o profago denomínanse lisóxenos. Os lisóxenos poden permanecer no ciclo lisoxénico durante moitas xeracións pero poden cambiar en calquera momento ao ciclo lítico por un proceso chamado indución. Durante a indución, o ADN do profago escíndese do xenoma bacteriano e é transcrito e traducido para fabricar as proteínas da cápside vírica e as que regulan o ciclo lítico.
O organismo modelo utilizado para estudar a lisoxenia é o fago lambda, que infecta a Escherichia coli. A integración do profago, o mantemento da lisoxenia, a indución, e o control da escisión do xenoma do fago durante a indución foron determinados con detalle estudando ese virus.
Vantaxes e desvantaxes para a bacteria
Os bacteriófagos son parasitos porque infectan aos seus hóspedes, usan a maquinaria bacteriana para replicarse, e finalmente lisan a bacteria. Para a bacteria a infección por fagos temperados ten vantaxes e desvantaxes por causa do ciclo lisoxénico. Durante o ciclo lisoxénico, o xenoma do virus incorpórase como profago e un represor impide a replicación viral. Con todo, o fago temperado pode escapar da represión e replicarse, producindo partículas virais, e lisando a bacteria. O fago temperado que escapa á represión sería unha desvantaxe para a bacteria. Por outra parte, o profago pode transferir xenes (ver conversión lisoxénica máis adiante) que potencian a virulencia e resistencia da bacteria ante o sistema inmunitario (en caso de certas bacterias infecciosas). Ademais, o represor producido polo profago, que fai que os xenes do profago sexan reprimidos, confire inmunidade á bacteria hóspede ante a infección lítica doutros virus relacionados.
Conversión lisoxénica
Nalgunhas interaccións entre fagos lisoxénicos e bacterias, pode ocorrer o fenómeno da conversión lisoxénica. Esta ten lugar cando o bacteriófago induce un cambio no fenotipo da bacteria infectada, que non é parte do ciclo usual do fago, senón que lle dá á bacteria propiedades especiais. Os cambios débense a xenes do fago, e xeralmente implican á membrana externa da célula, que se fai impenetrable para outros fagos ou mesmo incrementa a capacidade patoxénica da bacteria. Deste modo, os fagos temperados tamén xogan un papel no espallamento de factores de virulencia como exotoxinas e exoencimas, entre as bacterias.
Supervivencia bacteriana
A conversión lisoxénica permite a formación de biofilmes en Bacillus anthracis As cepas de B. anthracis desprovistas do fago non poden formar biofilmes, os cales son comunidades bacterianas adheridas a superficies con material extracelular, que lle permiten á bacteria ter un mellor acceso aos nutrientes e sobrevivir aos estreses ambientais. Ademais, a conversión lisoxénica en Bacillus subtilis, Bacillus thuringiensis e Bacillus cereus potencia a súa taxa ou grao de esporulación. A esporulación produce endósporas, que están metabolicamente dormentes e son moi resistentes ás altas temperaturas, radiacións ionizantes, desecamento, antibióticos, e desinfectantes.
Virulencia bacteriana
As bacterias non virulentas tamén se poden transformar en bacterias moi virulentas por medio da conversión lisoxénica polos factores de virulencia que levan os profagos lisoxénicos. Os xenes de virulencia que levan os profagos como elementos xenéticos autónomos, confírenlle unha vantaxe á bacteria, que se beneficia indirectamente do virus.
Prevención da conversión lisoxénica
Propuxéronse estratexias para combater certas infeccións bacterianas bloqueando a indución do profago (a transición do ciclo lisoxénico ao lítico) eliminando axentes de indución in vivo. As especies reactivas do oxíxeno, como o peróxido de hidróxeno, son fortes axentes oxidantes que poden descompoñerse en radicais libres e causar danos ao ADN da bacteria, o cal provoca a indución do profago. Unha estratexia potencial para combsater a indución de profagos é mediante a utilización do glutatión, un forte antioxidante, que pode eliminar os intermediatos radicais libres. Outra aproximación podería ser causar unha sobreexpresión do represor CI, xa que a indución do profago só ocorre cando a concentración do represor CI é moi baixa.
Transdución
A lisoxenia tamén está implicada na transdución, que consiste en que cando un profago se integra nunha bacteria e despois se escinde do cromosoma pode levar con el algún xene bacteriano adxacente, e despois, cando infecta a outra bacteria, pode pasarlle ese xene a esa segunda bacteria. Deste modo as bacterias poden intercambiar xenes entre elas, que son levados dunha a outra polo fago. A transdución tamén pode ocorrer en ciclos líticos se se empaqueta ADN da bacteria na cápside vírica.
Campionato de Galicia de fútbol 1923/24
O Campionato de Galicia da Serie A 1923/24 foi a décima edición do Campionato de Galicia de fútbol organizado pola Federación Galega de Fútbol. Comezou en outubro de 1923 e rematou en marzo de 1924. O primeiro posto do torneo outorgaba a clasificación para a Copa de España.
Descualificación e readmisión do Deportivo
Tralo nacemento do Celta de Vigo no verán de 1923 mediante a fusión dos clubs Vigo Sporting e Fortuna de Vigo, os xogadores Otero, Chiarroni e Ramón González, que ata ese momento formaran parte do Vigo Sporting, decidiron non se incorporar ó novo club e fichar polo Deportivo da Coruña. O Celta denunciou ó Deportivo por suborno e a Federación Galega de Fútbol suspendeu durante unha tempada os tres xogadores e mailo Deportivo. Esta decisión, tomada co campionato xa iniciado, levou a que o Racing de Ferrol, que estaba pendente de xoga-lo desempate do Grupo C fronte ó Deportivo, fose proclamado vecendor do grupo, clasificándose para xoga-la fase final dos vencedores de grupo. Na devandita fase final proclamaríase campión o Celta.
Porén, o Deportivo recorreu ante a Real Federación Española de Fútbol, a cal se pronunciou en favor dos herculinos e anulou a sanción contra o club por entender que non existira suborno, instando á FGF a que readmitise o Deportivo no campionato, aínda que si mantivo a sanción sobre os tres xogadores por existir duplicidade de fichas. A FGF enviou un escrito de protesta á RFEF, mais esta reafirmouse na súa decisión, polo que a FGF convocou unha asemblea extraordinaria na que acordou por maioría acepta-lo veredicto da RFEF.
O Deportivo foi readmitido e xogou o desempate do Grupo C fronte ó Racing, resultando gañador o equipo ferrolán, razón pola cal a fase final dos vencedores non sufriu modificacións e o Celta proclamouse campión de xeito oficial.
Bam Adebayo
Edrice Femi "Bam" Adebayo, nado o 18 de xullo de 1997 en Newark, Nova Jersey, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Miami Heat da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Adebayo foi elixido na 14ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Miami Heat. O 1 de xullo de 2017, asinou o seu contrato de rookie cos Heat.
Compresa
miniatura|Compresa. Unha compresa é un anaco de tea fina ou de gasa que se emprega para conter hemorraxias, cubrir feridas ou aplicar algún medicamento ou calor local. As empregadas para absorber a menstruación poden ser desbotábeis (toalla sanitaria) ou de tea.
Tamén se definen como o anaco de tea ou lenzo usado para tratar feridas que non é venda nin vendaxe, senón un tipo concreto de apósito. Poden ser simples ou acolchadas e usarse con cataplasmas ou con emplastos.
As compresas terapéuticas véñense usando dende a Antigüidade como medidas primarias para atender lesións traumáticas ou enfermidades. Poden estar impregnadas de substancias medicinais ou medicamentos para a dor, a inflamación ou a hemostase.
Tamén se usan compresas frías ou quentes como parte de medidas caseiras analxésicas e antiinflamatorias. As compresas cirúrxicas esterilizadas son indispensábeis nos quirófanos. Empréganse para absorber líquidos corporais e manter unha óptima visualización da área cirúrxica, ou ben para secar as mans despois do lavado.
Toxicidade
dereita|miniatura|220px|Símbolo estándar da toxicidade na [[UE, segundo o definido na directiva 67/548/CEE. A caveira e as tibias cruzadas son un símbolo estándar para os velenos]] A toxicidade é unha medida usada para medir o grao tóxico ou velenoso dalgúns elementos. O estudo dos velenos coñécese como toxicoloxía. A toxicidade pode referirse ao efecto desta sobre un organismo completo, como un ser humano, unha bacteria ou mesmo unha planta, ou a unha subestrutura, como unha célula (citotoxicidade).
Categorías
A toxicidade, ou capacidade dunha substancia de danar un organismo exposto, xeralmente pode ser dividida en dúas categorías: Un mesmo composto pode producir efectos tóxicos tanto agudos coma crónicos, dependendo da dose e da duración da exposición.
Factores
Unha mesma substancia, administrada incluso nas mesmas doses, pode ter efectos moi distintos en distintos organismos biolóxicos, dependendo de distintos factores.
Especie biolóxica
As diferenzas xenéticas entre as diversas especies afectan de modo importante aos efectos farmacolóxicos e toxicolóxicos dos fármacos e doutros elementos tóxicos. A investigación clínica ten atopado diferenzas entre especies moi significativas para a avaliación de tóxicos e fármacos, que antes de ser usados en humanos son estudados normalmente en animais. Estes son algúns exemplos:
Raza
As diferenzas raciais están tamén relacionadas con diferenzas no xenotipo (carga xenética dos individuos).
Idade
En nenos, a absorción, distribución, metabolismo e excreción de fármacos poden diferir considerablemente en comparación con estes factores en adultos; por conseguinte, existen diferenzas na eficacia terapéutica e na toxicidade de diversos fármacos.
Tolerancia
O termo tolerancia é aplicado cando a reacción dun suxeito a un fármaco ou droga diminúe a medida que se administran ou consomen doses continuadas. Como consecuencia disto para lograr o mesmo efecto son precisas doses cada vez máis grandes. A tolerancia pode involucrar tanto tolerancia psicolóxica coma fisiolóxica. Entre as substancias que a producen de modo característico atópanse os opiáceos, como a morfina ou a heroína, e as benzodiacepinas (fármacos ansiolíticos).