cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bembibre, Taboada
Historia
Até o ano 1898, a parte setentrional da parroquia de Santo Tomé do Carballo pertencía á de San Pedro de Bembibre, servindo o río da Anguieira como límite, como consta no Catastro de Ensenada.
Arquitectura relixiosa
A Igrexa de San Pedro de Bembibre atópase a un quilómetro do pazo-fortaleza dos condes de Taboada. De planta rectangular e con ábsida semicircular, ten un interesante retablo, conserva o púlpito no muro norte, frescos en bo estado e o sartego do primeiro conde de Taboada, Xoán Taboada de Ribadeneira e Figueroa. Foi declarada Monumento Nacional.
A capela do San Roque está situada nunha chousa do lugar homónimo. É propiedade do pazo dos condes e o seu recinto está complementado por un conxunto de cruces de pedra.
A capela de Deilás está na aldea do mesmo nome e ergueuse en honor á Virxe dos Remedios. Aquí celébrase unha novena antes do 9 de setembro, día en que se celebra a festa e, antes, tamén unha comida campestre con grande afluencia.
Arquitectura civil
O pazo de San Pedro de Bembibre ou dos Condes de Taboada, construído en 1413 e residencia dos condes de Taboada dende entón. Ten unha planta en U e o aspecto dunha fortaleza: torre ameada e aspecto austero e robusto.
Brille, Andeiro, Cambre
Brille é un lugar da parroquia de Andeiro no concello coruñés de Cambre na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 6 habitantes (2 homes e 4 mulleres).
Tower 185
miniatura|200px|O Tower 185 Tower 185 é un rañaceos en construción na cidade de Frankfurt (Alemaña), constitúe a construción máis alta realizada polo ser humano con 200 metros. A súa construción comezou o agosto de 2008 e está prevista a súa finalización a fins o decembro de 2011. O arquitecto redactor do proxecto é Christoph Mäckler.
Localización
O edificio forma parte dunha zona en desenvolvemento de chamada Europaviertel nas proximidades do distrito de centro de Frankfurt.
Microcorpo
lang=es|miniatura|200px|Os peroxisomas, como o mostrado, son un tipo de microcorpos. Os microcorpos son orgánulos citoplasmáticos eucarióticos de forma máis ou menos globular, xeralmente de entre 0,1 e 1,5 μm de diámetro, rodeados de membrana simple, que conteñen un conxunto de encimas que interveñen no metabolismo celular, entre os cales están os peroxisomas e os glioxisomas. A súa función varía segundo o tipo de microcorpo de que se trate. Foron atopados por primeira vez por Rhodin en 1954 e na década de 1960 os traballos de de Duve e Baudhuin (1966-69) caracterizaron estes orgánulos. Por todos estes traballos de illamento e descubrimento de orgánulos subcelulares (microcorpos, lisosomas) Christian de Duve recibiu o premio Nobel. Máis tarde foise descubrindo que o contido encimático e función non eran iguais en todos os microcorpos, polo que se estableceron tipos diferentes. Os microscopistas son os que máis seguen usando actualmente o termo microcorpo, como un termo xeral, xa que teñen un aspecto parecido; pero cando se coñecen as propiedades bioquímicas encimáticas do microcorpo xa se utilizan termos máis específicos como peroxisoma (termo proposto por de Duve) ou glioxisoma (termo proposto por Breidenbach e Beevers). Os glicosomas e corpos de Voronin parece que derivan evolutivamente dos peroxisomas.
Tipos e funcións
Entre os microcorpos inclúense os seguintes orgánulos: peroxisomas, glioxisomas, glicosomas e os corpos de Voronin.
Sinal
Cando se trata de símbolos, os sinais están colocados en lugares visibles e están realizados normalmente en diversas cores e formas. No caso dos xestos, os sinais son feitos polas persoas mediante as mans e os brazos. Tamén hai sinais consistentes en bandeiras, empregadas sobre todo na navegación marítima, e sinais luminosos, como os dos faros nas costas.
Así mesmo, un sinal pode ser tamén a variación dunha corrente eléctrica ou outra magnitude que se emprega para transmitir información. Por exemplo, en telefonía, existen diferentes sinais, que consisten nun ton continuo ou intermitente, nunha frecuencia característica que permite coñecer ó usuario en que situación se atopa a chamada.
Lamas, Montes, Cualedro
Lamas é un lugar da parroquia de Montes no concello ourensán de Cualedro na comarca de Verín. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Augusto Algueró
Augusto Algueró Dasca, nado en Barcelona o 23 de febreiro de 1934 e finado en Torremolinos o 16 de xaneiro de 2011, foi un compositor e director de orquestra español.
Seguiu os seus estudos musicais no Conservatorio Municipal de Barcelona e estudou a carreira de Medicina. A súa carreira musical comezou na década dos 50, cando tiña 16 anos de idade. Entre 1961 e 1974 estivo casado coa actriz Carmen Sevilla, coa que tivo un fillo, Augusto J. Algueró, tamén compositor. En 1986 volveu casar, desta vez con Natividad Benito. Faleceu en Torremolinos o 16 de xaneiro de 2011 debido a unha parada cardiorrespiratoria mentres durmía.
Vogais da lingua galega
dereita|315px|miniatura|As realizacións [[fonéticas máis habituais no galego. Non deben confundirse coas vogais a nivel fonolóxico das que trata o artigo.]]
dereita|miniatura|315px|[[Espectrograma das sete vogais galegas: /i/, /e/, /ɛ/, /a/, /ɔ/, /o/ e /u/.]]
As vogais son articulacións abertas, polo que o ar sae ó exterior sen obstrucións. Durante a súa emisión os órganos articulatorios deixan unha canle máis ou menos ampla sen que ningún deles se interpoña na corrente de ar en vibración.
Sistema vocálico tónico do galego
Onde mellor se distinguen as vogais dunha lingua é nas sílabas tónicas, ou sexa, naquelas que levan acento, porque estas sílabas, ao recibiren a maior forza de articulación son as que se pronuncian con máis claridade de matices. Cando falamos de sílabas tónicas referímonos ao acento da fala, non ao acento da escrita ou til. Polo tanto, consideramos sílabas tónicas as que aparecen en letra grosa nas seguintes palabras, con ou sen acento gráfico: último, dólar, amigo, café, andar, sol''.
As sílabas tónicas son as que mellor nos permiten establecer o sistema vocálico galego. Nas sílabas átonas, aquelas que non levan a forza e articulación da palabra, as vogais aparecen máis débiles e, polo tanto, menos matizadas. Compróbase pronunciando as palabras: cálido, cereixa, xente, nas cales as sílabas átonas aparecen en cursiva.
Para o estudo dos sons vocálicos téñense en conta no caso da lingua galega os trazos de abertura e localización :
De todos estes trazos resulta o seguinte cadro vocálico :
500px|esquerda
Velaí o sistema de sete vogais que atopamos en posición tónica e que ten a súa orixe nun sistema latino de 10 elementos, modificado profundamente na lingua falada coa desfonoloxización da cantidade vocálica. Ó ser o galego herdeiro directo do sistema latino e estar cada unha das sete vocais condicionada pola etimoloxía cabería agardar que cada palabra tivese idéntico vogalismo en todo o territorio, mais isto non se cumpre en tódolos casos. No vocalismo tónico, dous casos creban a regularidade: unha consoante nasal trabando sílaba e o fenómeno da metafonía, fenómenos, ámbolos dous, característicos da dialectoloxía galega.
Outra terminoloxía
As vogais /o/ e /ɔ/, por unha banda, e /e/ e /ɛ/ pola outra, aparecen representadas por unha única letra e e o. Isto significa que soamente pola grafía non podemos galistrar se unha palabra se pronuncia con e ou o abertos ou pechados.
Consoante nasal trabando sílaba
Na serie anterior (e), a pechazón por n implosivo ocupa unha área de extensión diversa, partindo do oeste a noroeste: /’lɛNtO/ ∼ /’leNtO/.
Metafonía
A metafonía é a abertura de /e/ ou /o/ por influxo de -a final ou a fechazón de /ɛ/ ou /ɔ/ por -o na mesma posición:
Hai palabras que escapan por completo ao fenómeno da metafonía: folla, cego-cega, porco-porca. Tampouco chegou a actuar na totalidade do dominio lingüístico galego. Os datos que se coñecen indican con claridade que este proceso tivo a súa orixe en puntos do galego occidental e que se foi espallando cara ao galego central, ao que afectou de maneira variable.
As vogais tónicas en galego, portugués e español
Xeralmente, as vogais abertas do galego e do portugués corresponden a ditongos en español, debido á diferente evolución que experimentou esta lingua dende o latín vulgar.
Sistema vocálico átono do galego
As vogais átonas caracterízanse por unha menor perceptibilidade por mor de teren menor duración e menor intensidade cás tónicas.
Na actualidade, vénse admitindo que en posición pretónica se manteñen as sete vogais presentes na posición tónica (véxase imaxe do sistema vocálico do apartado anterior). En posición átona medial de palabra, redúcense a cinco (arquifonema E e O).
400px|centro|Vocalismo átono medial de palabra
400px|centro|Vocalismo átono final de palabra
9969 Braille
9969 Braille é un pequeno asteroide que cruza a órbita de Marte e xira arredor do Sol unha vez cada 3,58 anos. Foi descuberto en 1992 por astrónomos do observatorio Palomar e nomeado en honor a Louis Braille, o inventor do sistema de escritura para cegos que leva o seu nome. Foi fotografiado de cerca pola nave Deep Space 1 en 1999, pero un fallo produciu imaxes de baixa calidade.
Descubrimento e nomeamento
Foi descuberto o 27 de maio de 1992 por Eleanor F. Helin e Kenneth J. Lawrence desde o observatorio Palomar como parte dun estudo da NASA sobre asteroides que cruzan órbitas de planetas. Deuselle provisionalmente o nome 1992 KD. Máis tarde foi bautizado Braille en honor a Louis Braille a suxestión do enxeñeiro de software pertencente ó Centro Espacial Kennedy, Kerry Babcock, en resposta á chamada do concurso da Sociedade Planetaria "Name That Asteroid" ("Nomea ese asteroide").
Órbita
esquerda|250px|miniatura|Órbita de Braille, coas órbitas dos cinco primeiros planetas representadas (a órbita máis exterior é a de Xúpiter). Braille ten unha órbita infrecuentemente inclinada e pertence á rara clase de asteroides coñecidos como cruzadores de Marte. Simulacións da súa órbita feitas por científicos da nave Deep Space 1 predín que a súa órbita pasará a cruzar á da Terra nuns 4000 anos. Aínda que o seu punto máis próximo ó Sol está por dentro da órbita de Marte, é altamente elíptica e leva ó asteroide a case a metade de camiño ata Xúpiter no seu apoapse, sendo o seu semieixo maior demasiado grande para clasificalo como un asteroide Amor.
Características físicas
Braille é un asteroide de tipo Q, composto na súa maior parte de olivina e piroxeno. As observacións desde terra suxerían que podía ser un asteroide de tipo V, con composición parecida en parte á de 4 Vesta. A forma do asteroide é irregular, medindo aproximadamente 2,1 km × 1 km × 1 km.
Exploración
A información máis detallada que se dispón de Braille ven principalmente da nave Deep Space 1, que pasou a 26 km do asteroide o 29 de xullo de 1999, así como de observacións desde terra feitas conxuntamente coa misión. Para o momento en que Deep Space 1 chegou ata Braille o seu espectrómetro ultravioleta non funcionaba, pero enviou un par de imaxes CCD de resolución media e tres espectros infravermellos durante o encontro. Con todo, aínda que a sonda achegouse ata 26 km do asteroide, as imaxes e os espectros foron tomados a unha distancia duns 14.000 km debido a problemas co sistema de seguimento. A misión principal de Deep Space 1 era probar novas tecnoloxías no espazo, pero o encontro con Braille foi de gran valor científico. Braille é o asteroide máis pequeno visitado ata agora por unha sonda espacial.
Kala Patthar
miniatura|250px|Kala Patthar co [[Pumori ao fondo.]] Kala Patthar (Rocha negra, en nepalés) é unha montaña no Himalaia do Nepal de 5.545 metros. Constitúe un cume marxinal do Pumori, que aparece como unha gran formación marrón na súa impresionante cara sur, xunto ao Glaciar Khumbu. Moitos dos sendeiristas que alcanzan o campo base do Monte Everest intentan alcanzar o seu cume. As vistas desde o Kala Patthar do Everest, Lhotse e Nuptse son impresionantes nun día claro.
Ascensión
A ascensión do Kala Patthar comeza en Gorakshep (5.164 m.), o campo base orixinal do Monte Everest. Tras cruzar o leito dun vello lago (que agora contén un pequeno lago e unha pista de aterraxe de helicópteros), a ascensión continúa por unha serie de pendentes até alcanzar a parte leste da montaña. O camiño vólvese outra vez empinado até alcanzar a aresta que leva ao cume. Desde alí en cinco ou dez minutos de escalada por grandes pedras alcánzase o cume na que se atopan bandeiras de oración. A subida en total adoita levar de hora e media a dúas horas. Desde Lobuche requírense entre dúas e tres horas máis.
Pedras Brancas, Guísamo, Bergondo
Pedras Brancas é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 87 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 43 eran homes e 44 eran mulleres.
A Abasteira, Espasante, Ortigueira
Este lugar atópase a 5,6 quilómetros da capital do concello.
Enxeñaría mecánica
A enxeñería mecánica é un campo moi amplo da enxeñería que implica o uso dos principios físicos para a análise, o deseño, a fabricación, e o mantemento de sistemas mecánicos. O sistema pode ser tan simple como o deseño dunha cadeira para a comodidade ou tan complexo como as operacións do turbocompresor dun motor para a velocidade. Pode ser tan pequeno como a fabricación dunha engrenaxe usando a nanotecnoloxía ou tan grande como a estrutura dun supertanque usado para transportar petróleo ao redor do mundo.
O desenvolvemento da enxeñería mecánica fixo aparecer novas ramas no campo da enxeñería xa que foi necesario cubrir algunhas carencias que aparecían. Aínda que nun principio estas carencias eran de fácil corrección, co tempo foi necesario aplicar maior especialización, e isto deu como consecuencia a creación de novas ramas. Comezouse a observar que ao utilizar certos materiais ao construír un mecanismo este podía resistir máis, ou que certas máquinas fallaban ao ser utilizadas en condicións extremas, co que se tivo que estudar máis a fondo as propiedades dos materiais, dando como resultado unha área coñecida como enxeñería dos materiais.
De modo análogo, cando se comezaron a percibir os inconvenientes de utilizar enerxía procedente da combustión viuse a conveniencia de aproveitar a electricidade e o magnetismo para facer funcionar máquinas, dando orixe á enxeñería eléctrica.
Aínda que certos traballos son facilmente realizados polo ser humano, outros requiren moita precisión ou son labores moi repetitivos, o cal provoca erros. O uso de interruptores e máis adiante o uso de circuítos permitiu reducir estas marxes de erro a niveis razoables, desenvolvéndose a enxeñería electrónica e, posteriormente, a enxeñería mecatrónica.
Agar.io
Agar.io é un videoxogo de acción en liña masivo multixogador creado por Matheus Valadares. Cada xogador controla unha célula nun mapa que representa unha placa de Petri, e o obxectivo é gañar a maior candidade de masa absorbendo células máis pequenas e evitando a outras células meirandes. O nome do xogo provén da substancia ágar-ágar, usada en bioloxía para cultivar bacterias.
O xogo recibiu críticas xeralmente favorables pola súa sinxeleza, competitividade e mecánicas, mais tamén foi criticado negativamente pola súa repetitividade. Conseguiu un éxito notable principalmente debido á súa expansión boca a boca nas redes sociais, converténdose nun dos xogos de navegador e plataformas móbiles de maior popularidade no seu primeiro ano. O 3 de maio de 2015 anunciouse unha futura versión descargable para Steam, e a versión móbil para iOS e Android foi publicada o 8 de xullo de 2015 por Miniclip.
Mecánica de xogo
O obxectivo do xogo é facer medrar unha célula absorbendo boliñas xeradas de forma aleatoria no mapa, que aumentan lixeiramente a masa da célula, e outras células máis pequenas, ó mesmo tempo que cómpre evitar resultar tragado por células máis grandes. Ten catro modos diferentes de xogo, e en todos eles o obxectivo é conseguir a célula máis grande. Os xogadores poden volver a comezar cando unha célula máis grande traga a súa, e poden cambiar a aparencia da célula empregando termos e frases predefinidas, así como con símbolos e peles. A maior masa as células móvense máis lentamente, e perden masa có tempo de forma gradual.
Recepción
Trala súa publicación recibiu valoracións xeralmente positivas da crítica, en particular pola súa simplicidade, competitividade e mecánica de xogo. Engadget describiuno como "unha boa abstracción da competición pola supervivencia do máis forte que se pode ver en ocasións no nivel microscópico". Toucharcade valorou de forma positiva a súa simplicidade, elementos estratéxicos e a súa "personalidade". As críticas negativas enfocáronse principalmente na súa repetitividade e o método de control da versión para móbiles.
Castiñeiro americano
miniatura|240px|Candeas e follas. miniatura|240px|Ourizos (calibios) in situ. miniatura|240px|Follas O castiñeiro americano, Castanea dentata, é un castiñeiro (familia Fagaceae), que, como o seu nome indica, é nativo de América do Norte.
Agar.io
Recepción
O xogo acadou unha rápida popularidade grazas a súa propagación polas redes sociais e a súa emisión en Twitch.tv e YouTube. No 2015 a páxina web do xogo para navegador acadou unha posición entre as 1000 páxinas web máis visitadas na clasificación de Alexa e as versións para plataformas móbiles foron descargadas máis de dez millóns de veces na súa primeira semana de publicación.
O xogo inspirou a moitos desenvolvedores a crear o seu propio Agario.
Castiñeiro americano
Descrición
Son árbores que poden acadar os 30 m de altura, mais hoxe en día, por mor á destrución xeneralizada por fungos (Phytophthora infestans ou Alternaria solanii), só fican gomos multicaules duns 5–10 m. Ten casca de cor cinsenta, lisa cando é novo, sucada coa idade e coas franzas glabras. As follas, cun pecíolo de 8–40 mm, teñen un limbo estreitamente obovado a oblanceolado, de 9-30 por 3–10 cm, de base cuneada e marxes marcadamente aserrados, cos dentes triangulares, diminuíndo gradualmente deica o ápice. As flores masculinas organízanse en amentos erectos ou pénsiles coñecidos popularmente coma candeas. A inflorescencia feminina consta de 3 flores por cúpula. O froito é unha noz con calibio (ourizo) cuberto de espiños esencialmente glabras, con 4 valvas dehiscentes por 4 suturas irregulares. Hai 3 aquenios por froito, obovados, de 18-25 por 18–25 mm, aplanados nun ou ambos lados.
Hábitat e distribución
É unha especie nativa dos bosques caducifolios e mixtos dos Estados Unidos; florece en xuño-xullo a altitudes comprendidas entre o nivel do mar e 1200 m nos Estados orientais e do sur de Alabama, Connecticut, Delaware, Florida, Xeorxia, Illinois, Indiana, Kentucky, Luisiana, Maine, Maryland, Massachusetts, Míchigan, Mississippi, Missouri, Nova Hampshire, Nova Jersey, Nova York, Carolina do Norte, Carolina do Sur, Ohio, Pensilvania, Rhode Island, Tennessee, Vermont, Virxinia e Wisconsin; tamén en Ontario (Canadá)
Usos
Despois de 1930, os individuos foron na súa maioría rebentos que rara vez, ou nunca, producen sementes viábeis.
A madeira é lixeira, forte e resistente á descomposición, así que se utiliza amplamente para a construción, mobles e elementos decorativos. A casca úsase para curtir peles.
Taxonomía
Castanea dentata foi descrito primeiro por Humphrey Marshall como Fagus dentata (basiónimo) en ''Arbust. amer., 46 en 1785 e trasladado ao xénero Castanea por Moritz Balthasar Borkhausen en Theor. Prakt. Handb. Forstbot.'', 1: 741 en 1800
Terceira división española 2014/15
A tempada 2014–15 da Terceira División de España foi a 81º edición deste torneo. Iniciouse en agosto de 2014 e finalizou en xuño de 2015 coas eliminatorias de promoción finais.
Dragan Stojković
Dragan Stojković (en serbio cirílico: Драган Стојковић), nado o 3 de marzo de 1965 en Niš, Iugoslavia, é un ex-futbolista e adestrador serbio. Dende 2021 dirixe a selección serbia. Tamén é coñecido polo seu alcume Piksi ou Pixy.
Club
Talentoso mediocampista aínda que tamén xogaba ás veces de diantiero, Stojković comeza a súa carreira profesional na Primeira División Iugoslava no equipo da súa cidade, o Radnički Niš na tempada 1981-82. Alí ficará as catro seguintes, xogando 69 encontros e anotando 8 goles. Logo marchará ao Estrela Vermella de Belgrado onde estivo cinco tempadas, xogando 120 encontros e anotando 48 goles. Foi nomeado mellor xogador da liga nos anos 1988 e 1989.
Stojković tamén xogou no Hellas Verona e dúas tempadas e media no Olympique de Marsella. O Olympique con Stojković gañou a Liga de Campións no 1993. Na primavera de 1994 Stojković ficha polo club xaponés Nagoya Grampus Eight, adestrado por Arsène Wenger e no que que tamén xogaba Gary Lineker. Alí ficou sete tempadas, xogando 183 encontros e anotando 57 goles. Foi nomeado mellor xogador da liga en 1995. No Xapón hai un monumento, un estadio e unha rúa no seu nome.
Selección
Coa selección, xogou 84 encontros e anotou 15 goles, tanto na selección Iugoslava coma na Serbia. O seu debut foi en xuño de 1983, e participou nas Eurocopas de 1984 e do 2000. Tamén participou nos mundiais de 1990 e 1998.
Domingo Villar
Domingo Villar Vázquez, nado en Vigo o 6 de marzo de 1971 e finado na mesma cidade o 18 de maio de 2022, foi un premiado escritor galego de novela negra. Creador do personaxe do inspector Leo Caldas, protagonista dunha triloxía composta por Ollos de auga (2006), A praia dos afogados (2009) e O último barco (2019). Os seus libros foron traducidos a máis de quince linguas.
Traxectoria
Estudou Ciencias Empresariais, despois de probar en Dereito. Comezou facendo guións de cine e televisión, despois foi comentarista de gastronomía, literatura e fútbol na Cadena SER e RNE.
Residiu en Madrid e colaborou en diversos medios de comunicación escritos. Era un apaixonado do poeta Carlos Oroza, do escritor Robert Louis Stevenson e o seu cociñeiro Long John Silver, e a canción "Si te vas" de Extremoduro.
Faleceu no Hospital Álvaro Cunqueiro logo de sufrir un ictus cerebral.
Obra
Escribiu tres novelas negras, co inspector Leo Caldas como protagonista, e un libro de contos.
Galería de imaxes do pazo de Oca
O pazo de Oca está situado na parroquia de Santo Estevo de Oca, no concello da Estrada.
Val do Oise
Val do Oise (95) (en francés Val-d'Oise) é un departamento de Francia que pertence á rexión da Illa de Francia.
Moción de censura contra Mariano Rajoy de 2018
miniatura|O presidente saínte, [[Mariano Rajoy, felicita ao presidente entrante, Pedro Sánchez, despois de prosperar a moción.]] A moción de censura contra Mariano Rajoy de 2018 debateuse en sesións plenarias do Congreso dos Deputados do 31 de maio e o 1 de xuño de 2018, e supuxo a caída do seu segundo Goberno, que tivo que presentar a súa dimisión ao rei, e a investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno de España.
Esta foi a cuarta moción de censura desde a transición española á democracia e a segunda presentada contra Mariano Rajoy tras a de Unidos Podemos o ano anterior, así como a primeira de toda a democracia española en prosperar.
Historia
O 24 de maio de 2018 a Audiencia Nacional determinou como resultado das investigacións do chamado "Caso Gürtel" a existencia, desde a fundación do partido en 1989, dunha estrutura de contabilidade e financiamento ilegal nas finanzas do Partido Popular (PP), que se desenvolvía en paralelo ao que o propio partido informaba oficialmente. A Audiencia Nacional, na sentenza, argumentaba que o PP axudou a establecer «un sistema xenuíno e efectivo de corrupción institucional a través da manipulación da contratación pública central, autonómica e local». ​ Doutra banda, considerou que Mariano Rajoy non fora «veraz» no seu testemuño como testemuña durante o xuízo.
O 25 de maio a moción de censura foi rexistrada polo Partido Socialista Obrero Español (PSOE). Unidos Podemos (alianza de Podemos e Izquierda Unida, entre outros moitos partidos), Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), o Partit Demòcrata Europeu Català (PDeCAT), Compromís e Nueva Canarias (NCa) anunciaron de inmediato o seu apoio á moción.​ Ao mesmo tempo, Ciudadanos (Cs) certificou o final do seu apoio ao Goberno e pediu que se convocasen eleccións anticipadas, mentres expresou a súa desvinculación coa acción de Pedro Sánchez. ​ Fontes tanto do Goberno como do PP recoñeceron que a moción tiña perspectivas reais de éxito, xa que o apoio do PSOE e Unidos Podemos, xunto co dos partidos nacionalistas e independentistas periféricos, sería suficiente para gañar a votación. O 26 de maio, o PSOE aceptou convocar eleccións anticipadas se Ciudadanos se sumaba á moción.​ O Goberno admitiu perder o control da lexislatura e non descartou verse obrigado a convocar eleccións anticipadas para finais de 2018 ou principios de 2019, mesmo se chegase a superar a moción.
O 1 de xuño de 2018 votouse a moción de censura resultando exitosa con 180 votos a favor, 1 abstención e 169 votos en contra, polo que Mariano Rajoy debeu presentar a súa dimisión ao rei Filipe VI e renunciou como líder do PP, sendo substituído por Pablo Casado.
O Congreso dos Deputados outorgou a súa confianza ao secretario xeral do PSOE, Pedro Sánchez, que foi investido presidente do Goberno. Converteuse así no primeiro presidente español que non era deputado desde que se restableceu a democracia en 1977. Sánchez declarou antes que establecería un goberno «de transición» que asegurase a «gobernanza» do país e recuperase a «normalidade democrática» por mor da crise política desatada polo caso Gürtel, para logo, canto antes, convocar eleccións xerais.
Votación
miniatura|300px|O Grupo Popular aplaude ao termo da intervención de [[Mariano Rajoy no debate da moción de censura.]] O 1 de xuño de 2018 votouse a moción de censura, finalizando con éxito e dando como resultado a destitución do presidente Mariano Rajoy e do seu Goberno por 180 votos a favor, 169 en contra e 1 abstención; e a investidura de Pedro Sánchez como presidente do Goberno.
Vendée Globe
alt=Esquema da ruta seguida, tentando aproveitar as correntes no Atlántico.|miniatura|404x404px|Esquema da ruta seguida, tentando aproveitar as [[Corrente oceánica|correntes no Atlántico.]] A Vendée Globe é unha regata de veleiros que parte da vila francesa de Les Sables-d’Olonne (Vendée, na costa atlántica francesa, de aí o seu nome) para dar a volta á Terra. Caracterízase por ser sen escalas e en solitario. O percorrido é duns 45 000 km, polo Atlántico, dobrando o cabo de Boa Esperanza, circunnavegando a Antártida polo Océano Antártico e pasando de novo ó Atlántico polo cabo de Fornos.
En 2020, a saída tivo lugar o 8 de novembro, participando 33 embarcacións. A edición será facilitada pola vixilancia da constelación de satélites Copérnico sobre os iceberg no Océano Antártico.
Arnelas
O topónimo galego Arnelas pode referirse a:
Folk rock
O termo Folk rock alude a unha corrente musical xurdida a mediados da década de 1960 na que se combinaban o folk norteamericano e anglosaxón co entón emerxente Pop psicodélico.
Nacemento
Esta denominación popularizouse en todo o mundo en 1965, cando a banda californiana The Byrds gravou unha versión da canción "Mr. Tambourine Man" de Bob Dylan. Nela, o grupo anxelino utilizaba os xogos de voces característicos do pop xunto con cristalinas guitarras eléctricas sobre a base da canción de Dylan.
Este novo son fixo que o cantautor americano planteárase engadir elementos pop e rock á súa música. Así, cando no festival Folk de Newport no 1965, Bob Dylan utilizou a guitarra eléctrica e unha banda de acompañamento, o público abucheouno clamorosamente.
Hai que lembrar que naquela época, o folk nos Estados Unidos era un vehículo para expresar a crítica e o descontento coa sociedade establecida e moi especialmente coa guerra de Vietnam, proba delo eran as reivindicativas letras dos seus dous máximos expoñentes nese momento: Joan Baez e o propio Bob Dylan. O público folk estaba formado fundamentalmente por activistas de esquerda e universitarios progresistas que consideraban ao rock e o pop coma xéneros superficiais e pouco comprometidos.
Probabelmente estes dous feitos foron os que marcaron o nacemento do Folk Rock. A partir deste momento, moitos artistas provenientes tanto do folk coma do pop comezaron tamén a fusionar ambos estilos converténdose así o Folk Rock nunha das principais influencias do Rock psicodélico, podendo considerar a moitos dos seus artistas coma membros de ambas as correntes.
Enrique Fontana
Enrique Fontana Codina, nado en Reus o 17 de outubro de 1921 e finado en Madrid o 26 de xuño de 1989, foi un avogado, político e empresario catalán.
Traxectoria
Estudou dereito en Barcelona, logo de rematar trasladouse a Madrid onde dirixiu a empresa familiar, Fontoil, dedicada á exportación de aceites. Foi procurador en Cortes, membro do Consello do Reino, comisario xeral de fornecementos e transportes en 1965 e ministro de comercio entre 1969 e 1973.
Al Pacino
Alfredo James "Al" Pacino, nado o 25 de abril de 1940 en Manhattan, Nova York, é un actor, produtor, guionista e director de cine estadounidense.
Traxectoria
É famoso por interpretar a mafiosos, como Michael Corleone na triloxía do Padriño, Tony Montana en O prezo do poder, Alphonse "Big Boy" Caprice en Dick Tracy, "Lefty" Ruggiero en Donnie Brasco e Carlito Brigante en Carlito's Way. Tamén ten aparecido en varias ocasións intepretando personaxes totalmente opostos como oficial de policía, detective e avogado. O seu papel como Frank Slade en Scent of a Woman valeulle o Oscar ó mellor actor en 1992 despois de ser nomeado en varias edicións previas.
É considerado como un dos cinco mellores actores vivos de Hollywood (o quinteto alcumado The Pantheon), xunto con Robert De Niro, Dustin Hoffman, Robert Duvall e Anthony Hopkins.
A Igrexa, Andeiro, Cambre
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Lingua babilonia
O babilonio é a denominación pola que se designa un dialecto do acadio, falado en Babilonia a partir do principio do II milenio a.n.e., e que foi durante moito tempo a lingua literaria e diplomática par excelencia do Oriente Próximo.
Historia da lingua
A historia da lingua babilonia divídese en catro grandes períodos:
Paleobabilonio
O paleobabilonio é o dialecto acadio falado entre o séculos -XX e o -XVI a. n. e. (período chamado paleobabilonio, ou amorrita). O texto de base para o estudo desta lingua é o Código de Hammurabi. Este estado de lingua comporta moitas variantes rexionais: en Babilonia, Larsa, Eshnunna, Susa, Terqa ou mesmo Mari nos casos mellor coñecidos. Este estado da lingua acadia mantén aínda encore o -m final para os nomes e os adxectivos (mimación), así como os verbos con w- inicial. Nesta época, o acadio convértese na lingua diplomática, así como unha lingua literaria (ver máis abaixo).
Babilonio Medio
O babilonio medio é a lingua escrita nos textos da Babilonia casita (-1595 – -1155), e das dinastías de finais do II milenio no sur de Mesopotamia. Baixo o nome de «Babilonio estándar», é tamén a lingua literaria e diplomática deste período (ver máis abaixo). Desde o punto de vista lingüístico, este período ve a caída da mimación, e a do w- inicial nos verbos que a levaban no período precedente: así wabālum («levar») convértese en abālu.
Neobabilonio
O neobabilonio escríbese en Babilonia na primeira metade do I milenio a. n. e. En relación cos períodos precedentes, o neobabilonio ten varias particularidades lingüísticas (sen falar das evolucións que tiveron lugar no curso do moi longo período que ocupa). Desde o punto de vista fonético: o -w- nótase habitualmente -m- cando se atopa en interior dunha palabra; -št- convértese en -lt-; -mt- vólvese -nd-. Desde o punto de vista gramatical, os casos dos nomes e dos adxectivos son menos marcados. Dunha maneira xeral, o babilonio está nesta época moi influenciado polo arameo, qui se converte daquela na lingua principal do Oriente Próximo.
Babilonio tardío
É o derradeiro estado da lingua acadia testemuñado, nunha época na que esta lingua xa nos se falaba, substituída polo arameo. A caída do Imperio neobabilonio en -539 marca o fin da dominación dun reino de cultura acadia en Mesopotamia. Dominada desde agora por dinastías estranxeiras (persas, gregos, partos), mentres que a súa poboación se volvedevient aramófona, a Mesopotamia ve como se derruba a súa cultura ancestral, e cada vez menos textos son escritos en acadio. Os derradeiros documentos desta lingua son textos literarios ou científicos, e por iso precisamente a súa lingua é máis ben babilonio estándar. Os derradeiros documentos cuneiformes coñecidos datan do inicio da nosa era. Entón morre acadia, e a lingua que mantivera con vida desaparece daquela.
Ana, nai de María
Santa Ana (do hebreo Hannah, חַנָּה, que significa "graza"), descendente de David, foi a nai da Virxe María e avoa de Xesús Cristo segundo a tradición cristiá e islámica. O seu nome non aparece nos Evanxeos canónicos e no Corán.
Tradición
Segundo os Evanxeos apócrifos de Santiago e Pseudo-Mateo, un anxo visitou a Ana e o seu home, Xoaquín, despois de anos de infertilidade, para lles anunciar que ían concibir un fillo. Ana prometeu dedicar o meniño ao servizo de Deus. Xoaquín e Ana levaron a María a vivir ao templo cando esta tiña tres anos.
A historia non foi aceptada pola Igrexa de Occidente ata o século XIII, mentres entre a Igrexa ortodoxa o culto a Santa Ana data do século VI. Nos séculos XIV e XV existía a crenza do nacemento virxinal de Ana, denegada como erro polo Vaticano en 1677.
Santa Ana é a patroa de Québec e Bretaña, e das mulleres traballadoras e mineiros, e dos concellos galegos de Carballedo, Cedeira, Cortegada, A Lama, Monterrei, Oímbra, Petín e O Rosal.
En Galicia
miniatura|300px|Santa Ana, a Virxe e o Neno, escultura anónima (ca. 1520) da Catedral de Tui (Pontevedra). En Galicia, Santa Ana é tamén titular de tres parroquias (Chaodarcas, no Pereiro de Aguiar; A Portela do Trigal, do de Carballeda de Valdeorras; e A Barcia do Seixo, no da Lama) e nome de cinco lugares.
Risco recolleu a seguinte lenda:
Na cultura popular
Por terras de Verín, corre este dito que nomea así as sete semanas coa Coresma: Ana, Vagana ,/ Rabeque, Susana,/ Lázaro, Ramos,/ en Pascua estamos.
Festa
26 de xullo
Sequoioideae
Galiza
En Galiza plántanse coma ornamental en arboredos e pazos dende hai anos. Algúns exemplares de sequoias figuran no Catálogo de Árbores Senlleiras de Galicia:
Tamaño e peso
Sequoia e Sequoiadendron son árbores moi masivas. O máis pequeno da subfamilia é Metasequoia. As árbores de Sequoioideae teñen a marca das maiores e máis altas árbores do mundo. A árbore máis alta do mundo, Hyperion, é unha sequoia de California. A árbore máis grande do mundo, a árbore General Sherman,é unha sequoia xigante.
Rango e conservación
Sequoiadendron só medra nas abas de California nas montañas de Serra Nevada. As sequoias sobreviven no norte de California. Metasequoia é tan raro que se pensaba que estaba extinguido até que foi redescuberto por un enxeñeiro forestal da China. Metasequoias pódense atopar nalgunhas partes da China e, debido a un grupo de conservación, nunha zona con forma de media lúa nos Estados Unidos. A sequoia xigante é vulnerábel segundo a lista vermella IUCN. Isto fai que toda a subfamilia se encontre en perigo de extinción.
O Barreiro, Bretoña, A Pastoriza
O Barreiro é un lugar da parroquia de Bretoña, no concello lugués da Pastoriza, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 11 habitantes (8 homes e 3 mulleres).
Ponte Arnelas
Ponte Arnelas é unha poboación ás dúas beiras do río Umia, dividida administrativamente en dúas entidades:
Subrexión de Vaasa
miniatura|200px|Localización da subrexión de Vaasa. A subrexión de Vaasa (en sueco Vasa ekonomiska region) é unha das catro subrexións da rexión de Ostrobotnia. En 2017 tiña unha poboación de 100 512 habitantes.
Thomas Simpson
thumb|Miscellaneous tracts, 1768 Thomas Simpson, nado o 20 de agosto de 1710, falecido o 14 de maio de 1761, foi un matemático británico, inventor e epónimo da regra de Simpson para aproximar integrais definidas, aínda que este método xa fora descuberto 200 anos antes por Johannes Kepler (Keplersche Fassregel).
Norfolk, Virxinia
Localización
Norfolk está situada na área metropolitana de Hampton Roads, chamada así polo gran porto natural do mesmo nome, situada na desembocadura da Baía de Chesapeake. A cidade esta rodeada ao oeste polo río Elizabeth e ao norte pola Baía de Chesapeake. Tamén comparte fronteiras terrestres coas cidades independentes de Chesapeake, no sur, e Virxinia Beach, ao seu leste.
Puntos favorables
Esta cidade ten unha longa historia como un punto estratéxico militar e de transporte. A Base Naval de Norfolk é a máis grande do mundo e a maior alianza militar, a Organización do Tratado do Atlántico Norte, ten unha das súas dúas sedes aquí. A cidade tamén ten unha sede corporativa de Norfolk Southern Railway, un dos principais ferrocarrís de Clase 1 de América do Norte, e Maersk Line, que xestiona a maior frota mundial de buques con pavillón estadounidense. Está ligado aos seus veciños por unha extensa rede de autoestradas interestatais, pontes e túneles.
Xeografía
Segundo o United States Census Bureau, a cidade ten unha área total de 249 km2, dos cales, 139 km2 son terra, e 110 km2, un 44,22%, son auga. Está situada na esquina sueste de Virxinia, no cruzamento do río Elizabeth e da Baía de Chesapeake. O Hampton Roads, área estatística metropolitana (oficialmente coñecida como Virxinia Beach-Norfolk-Newport News, VA-NC MSA) é a trixésimo cuarta máis grande dos Estados Unidos, cunha poboación total de 1.576.370. A área inclúe as cidades de Norfolk en Virxinia, Virxinia Beach, Chesapeake, Hampton, Newport News, Poquoson, Portsmouth, Suffolk , Williamsburg e os condados de Gloucester, Illa de Wight, James City, Mathews, Surry e York , así como o condado de Currituck de Carolina do Norte. A cidade de Norfolk é recoñecida como o distrito central de negocios, mentres que Virxinia Beach Oceanside e Williamsburg son os principais centros de turismo. Virxinia Beach é a cidade máis poboada no MSA, a pesar de que funciona máis como un suburbio.
Demografía
242.803 persoas residen na cidade, divididas en 51.898 núcleos familias e 86.210 casas. A densidade de poboación é de 1.684,4/km². A distribución étnica da cidade eé de: 47,1% brancos, 43,1% americanos africanos, 0,5% nativos americanos, 3,3% de Asia, 0,2% das illas do Pacífico, 2,2% doutras etnias e 3,6% a partir de dúas ou máis razas. Hispanos ou latinos de calquera raza eran o 6,6% da poboación. Non-hispanos brancos eran o 44,3% da poboación en 2010, fronte ao 68,5% en 1970.
Hai 86.210 casas, das cales 30,3% teñen nenos menores de 18, 36,9% son parellas casadas ​​vivindo xuntas, 18,8% teñen unha cabeza de familia feminina sen presenza do marido, e 39,8% non son familias. O 30,2% de todas as casas teñen un só habitante, e o 9,6% teñen algunha persoa anciá maior de 65 anos.
A distribución por idade foi de: 24,0% menores de 18, 18,2% entre 18 e 24, 29,9% entre 25 e 44, 16,9% entre 45 e 64 e o 10,9% eran maiores de 65 anos. A media da idade é de 30 anos. Por cada 100 mulleres hai 104,6 homes. Por cada 100 mulleres de 18 anos hai 104,8 varóns. Este gran desequilibrio de xénero débese á presenza militar na cidade.
A renda media para unha casa na cidade é de $31.815 anuais, e a renda media para unha familia é de $36.891. Os varóns teñen unha renda media de $25.848, contra os $21.907 das mulleres. A renda per cápita para a cidade era de $17.372. Preto do 15,5% das familias e o 19,4% da poboación están por debaixo da liña da pobreza, inclusive o 27,9% dos menores de 18 e o 13,2% dos maiores de 65 anos.
Goberno
Norfolk é unha cidade independente que ofrece servizos sociais e sistema xudicial. Funciona baixo a forma do consello encargado do goberno. O goberno da cidade componse dun concello cos representantes dos sete distritos que actúan como poder lexislativo e dispoñen da capacidade de supervisión, elixidos por sufraxio popular. O administrador da cidade é o xefe do poder executivo e supervisa todos os departamentos da cidade e encárgase da execución dos acordos adoptado polo Consello. Os cidadáns de cada unha das cinco circunscricións electorais elixen a un representante de cada consello para un mandato de catro anos. Hai dous concelleiros adicionais elixidos a partir de toda a cidade (chamados "Superwards"). O Concello reúnese semanalmente e en maio de 2012 compoñíase do: Alcalde Paul D. Fraim, Vice Alcalde Anthony L. Burfoot, Conselleiro 3; Angelia Williams, Superward 7; Paul R. Riddick, Conselleiro 4, Dra. Theresa W. Whibley, Conselleiro 2; Andrew A. Protogyrou, Distrito 1; Barclay C. Winn, Superward 6;. Thomas R. Smigiel, Jr., Conselleiro 5.
O goberno da cidade ten unha infraestrutura para crear unha estreita relación de traballo cos seus cidadáns, ofrece servizos para a poboación, incluídos os centros de servizo e centros cívicos que dependen directamente dos membros de Concello Municipal. Estes servizos inclúen a preservación das zonas históricas, centros de rehabilitación de vivendas, programas de divulgación e unha universidade popular que forma aos cidadáns no barrio sobre limpeza, organización de eventos, liderado e planificación financeira.
A policía de Norfolk tamén presta apoio aos programas de vixilancia da veciñanza, incluíndo os cidadáns da academia de adestramento, o deseño de seguridade, un programa de policía de atletismo para mozos e programas de negocios de reloxos. Norfolk tamén ten unha corte federal constituída polo Tribunal Federal do Distrito para o Distrito Leste de Virxinia.
George Mallory
George Herbert Leigh Mallory (18 de xuño de 1886 – 8 ou 9 de xuño de 1924) foi un escalador e alpinista británico que tomou parte nas tres primeiras expedicións que se propoñían escalar o Everest (1921, 1922 e 1924). Desapareceu xunto co seu compañeiro de cordada, Andrew Irvine, a máis de 8.000 msnm na cara nordeste da montaña. Aínda hoxe persiste a dúbida sobre se conseguiron facer cume, en cuxo caso, adelantaríanse en 29 anos ao primeiro ascenso oficial, que levaron a cabo Edmund Hillary e Tenzing Norgay en 1953. O corpo de Mallory non foi atopado até 1999, 75 anos despois da súa desaparición.
Banc Sabadell
200px|miniatura|Sede do Banc Sabadell O Banc Sabadell é unha entidade bancaria española, con sede na cidade de Alacant. Fundado en 1881, actualmente está considerado o cuarto grupo bancario de España. Cotiza na Bolsa de Madrid (SAB) e forma parte do índice IBEX 35.
Marcas comerciais
A súa rede comercial alcanzou en outubro de 2007 as 1 196 oficinas pertencentes á diversas marcas baixo as que opera a entidade:
SabadellGallego
miniatura SabadellGallego é a marca coa que opera Banco Sabadell en Galiza trala adquisición do Banco Gallego por parte do Banco Sabadell. O SabadellGallego adícase á banca comercial para particulares e empresas.
O 17 de abril do 2013, Banco Sabadell adquiriu o Banco Gallego ó FROB.
O 28 de outubro do 2013, culminou o proceso de compra, e ese mesmo día púxose en marcha a marca comercial SabadellGallego.
O 21 de novembro do 2013, o consello de administración do Banco Sabadell aprobou a fusión por absorción do Banco Gallego.
Entre o 14 e o 16 de marzo do 2014, produciuse a plena integración do Banco Gallego no Banco Sabadell coa unificación dos sistemas operativos e tecnolóxicos e o cambio da marca. As oficinas do Banco Gallego en Galiza, que foron renomeadas coa marca SabadellGallego, integráronse á plataforma tecnolóxica do grupo Banco Sabadell. Por outra banda, as 28 oficinas do banco que aínda operaban coa marca de SabadellAtlántico na comunidade galega pasaron a denominarse SabadellGallego. A rede do Banco Gallego localizada fóra de Galiza integrouse coa marca SabadellAtlántico, agás nas provincias onde operaba coas marcas SabadellHerrero ou SabadellGuipuzcoano, onde adquiriron devanditas denominacións.
Bridget Jones's Diary
No ano 2006, o libro vendeu máis de dous millóns de copias en todo o mundo. A crítica considerou a novela de Fielding como a "versión máis orixinal" do movemento chick lit. Unha secuela, Bridget Jones: The Edge of Reason, foi publicada en 1999. Outra secuela, Bridget Jones: Mad About the Boy, foi publicada en 2013.
Antonio Ibáñez Freire
Antonio Ibáñez Freire, nado en Vitoria o 25 de setembro de 1913 e finado en Madrid o 9 de maio de 2003, foi un militar e político español.
Óxido nitroso
Datos adicionais
Síntese
O óxido de dinitróxeno (N2O) xérase convenientemente pola termólise controlada do nitrato de amonio ou por reacción de amoníaco con ácido nítrico:
NH4NO3 -> 2 H2O + N2O
Hai que controlar ben as condicións desta reacción porque existe o perigo de explosión. O óxido de dinitróxeno fórmase tamén en condicións anaeróbicas a partir de fertilizantes minerais no solo. É un importante gas de efecto invernadoiro cunha permanencia media de 100 anos na atmosfera. Actualmente atribúeselle o 5 % do efecto invernadoiro artificial a este gas. Ademais ataca a capa de ozono, reducindo o ozono a osíxeno molecular e liberando dúas moléculas de monóxido de nitróxeno. esquerda|miniatura|320px|Estrutura do óxido nitroso
Ruanova, Guísamo, Bergondo
Ruanova é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 92 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 46 eran homes e 46 eran mulleres.
Óxido nitroso
Aplicacións
Na industria alimenticia utilízase para facer os alimentos máis espumosos(natas, iogures etc.).
Parque Natural do Garraf
O Parque Natural do Garraf é un parque natural de 12.376 hectáreas situado na provincia de Barcelona, en Cataluña, e xestionado pola Área de Espazos Naturais da Deputación de Barcelona.
Óxido nitroso
Aplicacións
Na técnica aproveitase o poder oxidante do gas para utilizalo no canto de aire nas combustións dos motores convencionais ou nalgúns foguetes, na Segunda guerra mundial usouse o óxido nitroso nalgúns avións. Así aumentase a potencia dos motores. Nos foguetes aproveitase o feito de que é un gas facilmente licuable que elimina a necesidade de traballar con tecnoloxías crioxénicas complicadas e custosas. Aínda así, un uso prolongado do óxido nitroso pode acabar danando motor e acurtando a súa vida útil.
Parque Natural do Garraf
O parque abarca unha parte do Macizo do Garraf e está repartido entre os municipios de Avinyonet del Penedès, Begues, Castelldefels, Gavà, Olesa de Bonesvalls, Olivella, Sant Pere de Ribes, Sitges e Vilanova i la Geltrú.