cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vacaloura
A vacaloura na cultura popular galega
Usados con este fin protector coñécense tamén como licorno e alicorno. En Ponte Caldelas botan o corno nun cacharro con auga e poñen a parte enferma por riba deste: se se debe a un aire de animal inmundo, do corno botarán gurgullas subindo á superficie.
Botando un destes cornos na auga na que se amasa o pan, crese que leveda máis. .
O anel de alicorno é aquel que se fai engarzando un fragmento de corno de vacaloura. Crese que se se remexe coa man a comida dos porcos, coa anel posto, estes non enfermarán. Este anel tamén protexe ó portador contra o mal de ollo e as enfermidades.
Se se lava a mordedela dunha cobra ou de calquera animal pezoñoso con auga na que se tivo unha vacaloura, destrúese a ponzoña e a ferida cura.
A auga de cocer flores e follas de sabugueiro, fiúncho e ruda cun corno da vacaloura obtense un feitizo de amor :
O insecto é o protagonista da canción "Carmiña Vacaloura", composta por Maestro Reverendo para o programa infantil-xuvenil Xabarín Club da Televisión de Galicia.
José María Vázquez Pérez
José María Vázquez Pérez, nado en Carnós (A Arnoia) en 1931, é un médico e político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi médico na Arnoia e despois en Carballeda de Avia durante 15 anos. Pasou despois a Ribadavia. Presentouse á alcaldía de Ribadavia nas primeiras eleccións democráticas por Coalición Democrática e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 presentouse por AP, pero a candidatura non acadou a maioría absoluta e non foi elixido alcalde. Unha moción de censura permitiulle volver á alcaldía en 1985. Nas municipais de 1991 encabezou a candidatura do PPdeG e foi elixido alcalde co apoio dos Centristas, pero unha moción de censura desbancouno da alcaldía o 26 de maio de 1992.
The Hunters (grupo musical)
The Hunters (en galego: "Os cazadores") era unha banda instrumental británica que mantivo a súa actividade desde finais da década de 1950 ata principios da de 1960.
Orixinal da zona de Cheshunt, en Hertfordshire, e formada a partir do que quedaba de The Parker Royal Five, The Hunters comezou como grupo de apoio a outros artistas de sona, tanto británicos como provenientes dos Estados Unidos, como Bobby Rydell, Jimmy Jones, The Allisons, Frank Ifield, The Avons, Mark Wynter, Kenny Lynch e Michael Cox. O seu primeiro éxito salientable foi "Sweet Dreams", do selo Columbia, como banda de apoio do cantante Dave Sampson, que acadou o número 29 nas listaxes en maio de 1960. Sampson escribira a canción pensando en que a cantase o seu amigo e Cliff Richard, mais o produtor Norrie Paramor pensou que a canción se adaptaba máis ao propio Sampson. A banda gravou en total catro sinxelos e un maxisingle con Dave Sampson en Columbia Records, e cinco sinxelos e mais dous álbums en Fontana, entre 1960 e 1964.
A banda tamén actuou con Cliff Richard substituíndo a The Shadows, que non estaba dispoñible debido a un accidente de coche, incluíndo, entre outras, unha aparición no Sunday Night at the London Palladium, un espectáculo de televisión de 1958.
Despois de The Hunters, o guitarrista principal, Brian Parker, o baixista, John Rogers, e o guitarrista de acompañamento, Norman Stracey, pasáronse a The Roulettes (non todos ao mesmo tempo), unha banda que actuou como grupo de apoio do cantante Adam Faith. O batería Norman Sheffield pasou a fundar os Trident Studios co seu irmán en Londres, utilizado por moitos artistas de gran prestixio para as súas gravacións desde finais dos anos 1960 e durante toda a década seguinte, especialmente por Queen, a quen Sheffield representou nos primeiros anos da súa carreira, conducindo o grupo cara aos seus primeiros éxitos.
Máis recentemente, The Hunters reviviu un dos seus éxitos en 2009 cando a súa peza instrumental "Teen Scene" se utilizou na banda sonora do filme An Education.
Membros de banda
The Hunters Dave Sampson and The Hunters
Club Deportivo Guijuelo
O Club Deportivo Guijuelo é un club de fútbol de España, da cidade de Guijuelo, na provincia de Salamanca. Foi fundado en 1974 e actualmente xoga na Segunda División B.
Historia
O Club Deportivo Guijuelo fundouse en 1974. O seu primeiro presidente foi David Hernández Ingelmo.
A tempada 2003/04 o equipo debuta na Segunda División B. Nesta categoría só dura unha tempada. Este ano regresa á Terceira, aínda que volve ascender a 2ªB, onde milita actualmente.
Na tempada 2013/14 acaba en cuarta posición e xoga, por primeira vez na súa historia, o playoff de ascenso a Segunda. O equipo salmantino foi eliminado na primeira rolda polo CD Leganés logo de empatar a cero en Guijuelo e perder 1-0 en Butarque.
Estadio
O Guijuelo xoga no Estadio Municipal de Guijuelo, con capacidade para 1.500 persoas.
Mamadou Samb
Mamadou Samb Mbaye, nado o 31 de decembro de 1989 en Dacar é un xogador profesional de baloncesto senegalés. Cunha altura de 2,08 metros, xoga na posición de pivote.
Luigi Boccherini
Luigi Boccherini, nado en Lucca o 19 de febreiro de 1743 e finado en Madrid o 28 de maio de 1805, foi un compositor e violoncellista italiano.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia de artistas. O seu pai foi violoncellista e a súa irmá bailarina de ballet. O seu irmán foi escritor e poeta de certo prestixio, que chegou a escribir libretos para Antonio Salieri e Joseph Haydn. Boccherini seguiu os pasos do seu pai e interesouse polo violoncello, dando o seu primeiro recital á temperá idade de trece anos. En 1757, logo de terminar os seus estudos en San Pedro en Roma, acompañou ao seu pai para obter unha praza na corte imperial de Viena, e non volveu a Lucca ata 1764.
Boccherini viviu posteriormente case un ano en París, e trasladouse seguidamente a Madrid, onde gozou do mecenado de Don Luís, irmán do rei. Cara a 1770 empezou a compoñer o primeiro dos seus quintetos para corda, unha forma coa que foi amplamente relacionado. Trala morte de Don Luís en 1785, foi nomeado compositor da corte de Federico Guillerme II de Prusia. O monarca, que tocaba ben o violoncello, tivo en moi alta estima a Boccherini. Recibiu numerosos encargos e os anos en Prusia foron uns dos máis frutíferos na súa vida. Co permiso de Guillermo, Boccherini desprazábase de cando en cando a Madrid, onde mantiña o cargo de compositor do marqués de Benavente.
Estes dous mecenados foron decaendo nos últimos anos da súa vida, de forma que a situación de Boccherini foi empeorando paulatinamente, ata que morreu aos 62 anos de idade sendo pobre.
Pobo sara
Os sara son un grupo étnico orixinario do alto Nilo que reside principalmente no Chad, a zona noroeste da República Centroafricana, e na fronteira sur co Sudán. Falan as linguas sara, un subgrupo de linguas da familia nilo-sahariana. Son o meirande grupo étnico do Chad.
A tradición oral sara oral é moi importante na súa cultura. Son principalmente animistas (veneración da natureza), cunha orde social composta de varios clans patrilineais anteriormente unidos nunha única entidade con lingua, identidade e relixión nacionais. Moitos sara manteñen a súa relixión étnica, mais algúns téñense convertido ó cristiamo ou ó islam.
miniatura|dereita|180px|Moitos sara viven na rexión sueste do [[lago Chad, que é irrigado polos ríos Chari e Logone. ]]
Pete Mickeal
Fenton Pete Mickeal, nado o 22 de febreiro de 1978 en Rock Island, Illinois, é un xogador profesional baloncesto estadounidense. Foi seleccionado por Dallas Mavericks na segunda rolda (58.º posición) do draft da NBA de 2000.
Traxectoria
Pete xogou dous anos como aleiro no Indian Hills Community College antes de ser transferido no seu ano como "junior" á Universidade de Cincinnati. No seu segundo ano nos Indian Hills C.C., foi nomeado Xogador Nacional Júnior do ano despois de liderar ao seu equipo ao seu segundo título consecutivo. Despois de dous anos moi produtivos en Cincinnati, recibindo a mención All-American por "Associated Press" como sénior, Mickeal entrou no Draft da NBA. Participou no "training camp" cos Mavericks, pero nunca xogou para eles nun partido. Foi seleccionado por Dallas pero pronto asinou como axente libre polos New York Knicks. Estivo durante toda a tempada lesionado no banco e foi cortado ao final da tempada.
Despois do seu pouco exitosa carreira na NBA, Mickeal conseguiría mellores resultados na ABA cos Tampa Bay ThunderDawgs, e particularmente cos Kansas City Knights. Liderando aos Knights a unha marca de 32-5 no 2002, o equipo de Mickeal gañaría ese ano o campionato e el foi premiado como MVP da liga e da final. Despois da tempada do 2002 na ABA, Mickeal asinou cos Talk 'N Text Phone Pals, equipo da Asociación de Baloncesto de Filipinas. Conseguiu ser o líder da liga en anotación durante a súa primeira tempada, ademais de conseguir co seu equipo o campionato. Fixo caso por última vez á NBA, asinando un contrato con Houston Rockets. En 2004, xogaría na liga Grega para o Peristeri, e máis tarde no Makedonikos.
Pete Mickeal chegou á liga ACB da man do Leite Río Breogán, onde pese a xogar unha gran campaña non puido evitar o descenso dos de Lugo. Posteriormente chegaría ao Tau Cerámica. En 2010 Mickeal fichou polo Regal FC Barcelona onde gañou a Euroliga.
Almada
Almada é unha cidade portuguesa pertencente ao Distrito de Setúbal, rexión de Lisboa e subrexión da Península de Setúbal, con preto de 174 030 habitantes (2011). É sede dun pequeno mais densamente poboado municipio con 70,21 km² de área. O concello limita ó leste co municipio do Seixal, ao sur con Sesimbra, ó oeste co océano Atlántico, e ao norte e nordeste co estuario do Texo, fronte aos municipios de Lisboa e Oeiras.
O concello recibiu carta foral de Sancho I en 1190.
Xeografía
Atópase no distrito de Setúbal; o concello inclúe dúas cidades, Almada e Costa da Caparica, e está dividido en cinco freguesías:
Henri La Fontaine
Henri Marie La Fontaine, nado en Bruxelas o 22 de abril de 1854 e finado na mesma cidade o 14 de maio de 1943, foi profesor de Dereito internacional e senador belga.
Traxectoria
En 1913 foi laureado co premio Nobel da Paz polos seus esforzos en fomentar as boas relacións entre Francia e Alemaña, a través da mediación belga, e polo intenso labor pacifista que viña desenvolvendo desde 1882.
Facundo Campazzo
Traxectoria profesional
O 30 de agosto de 2014, asinou un contrato de tres anos co Real Madrid da Liga ACB. O 20 de agosto de 2015, foi cedido ó UCAM Murcia, onde xogou cedido durante dúas tempadas.
O 30 de novembro de 2020, Campazzo asinou cos Denver Nuggets da NBA.
Bicicleta de montaña
miniatura|dereita|200px|Bicicleta de montaña en [[Siberia.]] miniatura|dereita|150px|Bicicleta de montaña con suspensión.
Unha bicicleta de montaña, tamén chamada bicicleta todo terreo ou BTT, é unha bicicleta apta para ser empregada en terreos accidentados. Foi inventada nos Estados Unidos como variante da bicicleta de ciclo cross e coñeceu unha gran popularidade en España na década de 1990.
Características
O 60 % das bicicletas vendidas en todo o mundo dende 1985 son de montaña, aínda que só a metade chega a rodar sobre camiños de terra.
Cazón (peixe)
Cazón é o nome vulgar de varios peixes cartilaxinosos, tiburóns de tamaño mediano da familia dos triáquidos (orde dos carcarriniformes), entre eles:
Sabela Hermida
Sabela Hermida Mondelo, nada en Vigo o 10 de outubro de 1979, é unha actriz, bailarina e investigadora galega.
Xurxo Sincelo
Xurxo Sincelo, ou Xurxo o Monxe, así polo seu oficio eclesiástico, foi secretario persoal (sincelo) do patriarca Tarasio e viviu a finais do século VIII e inicios do IX.
Sabela Hermida
Traxectoria
É actriz de cine, televisión e teatro. Como bailarina está especializada en baile flamenco e danza oriental.
Xurxo Sincelo
Traxectoria
É a principal fonte de coñecemento e transmisión da Aegyptiaca, ou Historia de Exipto de Manetón, na súa obra Ἐκλογὴ Χρονογραφίας συνταγεῖσα ῦπὸ Γεωργίον Μοναχοῦ Συγκέλλου γεγονότος Ταρασίον Πατριάρχον Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι Διοκλητιανοῦ, (Unha crónica selecta escrita por Xurxo Sincelo de Tarasio patriarca de Constantinopla, desde Adán ata Diocleciano), unha historia do mundo que partindo desde Adán chegaba ata a época do emperador Diocleciano.
Sabela Hermida
Traxectoria
En 2002 licenciouse en Filosofía pola Universidade de Granada. Fixo un mestrado en Artes Escénicas: Teatro, Música e Danza na Universidade Rey Juan Carlos de Madrid, e doutorouse na mesma universidade coa tese Desarrollo artístico de María Casares dentro del marco existencialista francés.
Xurxo Sincelo
Traxectoria
Sincelo quería demostrar que Xesucristo nacera o ano 5.500 logo da Creación do Mundo, describindo, indirectamente, a historia de 31 dinastías exipcias que alcanzaban desde o Diluvio Universal ata os tempos de Darío I o Grande, servíndose dos epítomes de Manetón.
Sabela Hermida
Traxectoria
No ámbito da investigación conta con diversas publicacións sobre arte e feminismo, disciplinas sobre as que impartiu relatorios, e participou en multitude de actividades relacionadas coa figura de María Casares.
Xurxo Sincelo
Traxectoria
Dos seus textos só perduraron dous manuscritos, o do ano 1021, e o de París, o mellor de ambos.
Sincelo utilizou para compor a súa obra o epítome de Eusebio de Cesarea, citándoo, e posiblemente o de Xulio Africano, indirectamente, a través doutros manuscritos. Tamén debeu coñecer outras obras, consideradas pseudomanetonianas, como o Libro de Sozis e a Crónica Antiga.
Sabela Hermida
Vida persoal
É filla de Modesto Hermida e irmá de Alexandre Hermida.
Celso Carneiro
Celso Carneiro Freire, finado en Baiona o 12 de agosto de 2008, foi un político galego.
Traxectoria
Durante o franquismo foi xefe de Estatística en Colocación do sindicato vertical e despois secretario da delegación dindical no concello de Baiona. Tamén foi concelleiro. Foi nomeado alcalde de Baiona en 1974. Cesou no seu cargo en 1978. Durante o seu mandato conseguiu o compromiso para sacar a concurso o encoro de Baíña.
Recoñecementos
Recibiu a medalla de ouro de Baiona o 2 de agosto de 2008.
Lagenorhynchus australis
Lagenorhynchus australis é unha especie de cetáceo odontoceto da familia dos delfínidos.
Descrición
A especie foi descrita orixinariamente en 1848 polo naturalista estadounidense Titian Ramsay Peale, na súa obra United States Exploring Expedition during the years 1838, 1839, 1840, 1841, 1842. VIII. Mammalia and ornithology. (Cetacea: 32-36), que a denominou como Phocaena australis, que é o basónimo da especie.
Sinónimos
Posteriormente foi coñecido por outros sinónimos:
Taxonomía discutida
A pesar de que tradicionalmente a especie se coloca no xénero Lagenorhynchus, as últimas análises de ADN indican que está bastante relacionado coas especies do xénero Cephalorhynchus.
En efecto, aínda que antigamente o xénero estaba considerado como monofilético, na actualidade estudos e análises xenéticas do citocromo b mitocondrial indican que as especies de Lagenorhynchus non constitúen un grupo natural, senón que é parafilético.
May-Collado e Agnarsson (2006) consideran a Lagenorhynchus cruciger e L. australis como situados filoxeneticamente entre as especies de Cephalorhynchus e suxiren que estas dúas especies deben transferirse a dito xénero. Algúns datos morfolóxicos e acústicos apoian este arranxo. Ambas as especies comparten coas de Cephalorhynchus un tipo distinto de sinal de ecolocalización coñecido como sinal de banda estreita, de alta frecuencia.
Presumibelmente isto é tamén o caso de L. cruciger. Por outra parte, L. australis tamén comparte con outras varias especies de Cephalorhynchus o ter dunha cor branca distinto a "axila" marcada detrás da aleta pectoral.
Pero, aínda que iso sexa certo, non significaría que L. australis debería transferirse a Cephalorhynchus, senón integrala nun novo xénero propio.
Un xénero alternativo foi proposto por LeDouc (así como para Lagenorhynchus obliquidens e L. obscurus): Sagmatias.
Características
De lonxitude próxima aos 2,1 m e cun peso cando adulto de aproximadamente 115 kg, ten o tamaño típico do seu xénero (Lagenorhynchus).
A cara é de cor gris escura, a parte caudal é en gran parte negra cunha franxa branca.
A especie é moi similar a Lagenorhynchus obscurus cando se ven a distancia, e poden ser confundidas.
Poboación e distribución
Polo lado do Atlántico adoitan chegar ao redor dos 44° S, cerca do golfo San Jorge, Arxentina. Adoito encóntranse en zonas de rápido movemento das augas, tales como entradas aos canais e estreitos, así como cerca da costa en zonas seguras, tales como baías e estuarios amplos.
A poboación total é descoñecida, pero pénsase que é común a nivel local.
Pokémon Black 2 e White 2
Pokémon Black Version 2 (en ポケットモンスターブラック2, Poketto Monsutā Burakku Tsū) e Pokémon White Version 2 (en ポケットモンスターホワイト2, Poketto Monsutā Howaito Tsū) son dous videoxogos de rol de 2012 desenvolvidos por Game Freak e distribuídos por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo DS. Forma parte da quinta xeración da serie de videoxogos de Pokémon, sendo secuelas directas de Pokémon Black e Pokémon White e as primeiras secuelas na serie. Lanzáronse orixinalmente no Xapón en xuño de 2012, sendo o lanzamento internacional en outubro de 2012. Os xogos contan cun Pokémon lendario identificado por Junichi Masuda como Kyurem negro e Kyurem branco. Os xogos foron revelados por vez primeira o 26 de febreiro de 2012 nun episodio do programa de televisión xaponés Pokémon Smash!, seguido por unha confirmación internacional na páxina web oficial de Pokémon.
Liga ACB
A Liga ACB, coñecida por motivos de patrocinio como Liga Endesa, é a principal liga de baloncesto profesional de España. Administrada pola Asociación de Clubs de Baloncesto (ACB), está composta por 18 equipos, dos cales os oito primeiros ao finalizar a tempada se clasifican para xogar os playoffs polo título e os dous últimos descenden á Liga LEB Oro, sendo substituídos polo campión desta competición e o vencedor dunha rolda de playoffs.
Desde a súa fundación participaron na liga un total de 49 equipos. De todos os equipos participantes, sete conseguiron alzarse co título de campións, destacando o Real Madrid con 35 títulos e o FC Barcelona con 18. O equipo madrileño dominou o campionato cando este estaba organizado pola Federación Española de Baloncesto (FEB) desde a década de 1950 até a de 1970. Nos anos 1980, coa fundación da ACB, o dominio repartiuse entre os madrileños e os barceloneses, aínda que con outros campións como o Baskonia, o Joventut, o Baloncesto Málaga, o Bàsquet Manresa e o Valencia Basket.
Liga Española de Baloncesto
A Primeira División da "Liga Española da EBA", disputada entre 1957 e 1983, foi unha "liga" no sentido estrito da palabra. Non había play-off. Todos os participantes (cuxo número foi aumentando cos anos) enfrontábanse entre si de acordo ao calendario establecido por un sorteo a principio de tempada. Cando todos os equipos enfrontáronse ao resto, iniciábase a "segunda volta". Os equipos volvíanse a enfrontar entre eles, seguindo o mesmo orde do calendario, pero alterando o campo no que xogaban. Desta maneira, todos os equipos enfrontábanse contra todos dúas veces, e unha vez en cada campo.
A vitoria valía dous puntos e o empate un punto (naquel tempo o regulamento do baloncesto contemplaba o empate a puntos). Ao finalizar a "segunda volta" concluía a liga e o primeiro clasificado, o equipo que máis puntos sumara, era proclamado campión, e gañaba a posibilidade de participar na Copa de Europa de Baloncesto, organizada pola FIBA. Os equipos clasificados en segundo, terceiro e cuarto lugar eran convidados a disputar a Copa Korać, agás se algún deles gañara a Copa do Rei de Baloncesto, nese caso era convidado a disputar a Recopa de Europa de Baloncesto. O tres últimos clasificados descendían á "Primeira División B" da liga e deixaban a súa praza ao tres primeiros clasificados desta, que ascendían de categoría. Durante as 27 tempadas que se disputou a liga, o Real Madrid foi o dominador absoluto da competición, gañando 22 das 27 edicións. Tan só en cinco ocasiones foi destronado, e sempre por equipos cataláns: o FC Barcelona en tres ocasiones, e o Joventut Badalona en dous.
Liga ACB
A Liga ACB Foi creada en 1983 como máxima competición nacional, substituíndo á Liga Española de Baloncesto disputada ata entón organizada pola Federación Española de Baloncesto. Desde a súa fundación o dominio repartiuse entre o Real Madrid e FC Barcelona, aínda que entraron en liza outros equipos que conseguiron facerse co título de campións: o Baskonia, o Joventut, o Baloncesto Málaga, o Bàsquet Manresa e o Valencia Basket. Actualmente, baixo o patrocinio de Endesa, a Liga ACB é unha das competicións de baloncesto profesional máis importantes do mundo, contando cunha asistencia media aos seus partidos durante a temporada 2016–17 de 6.456 espectadores. Isto supón que sexa a cuarta liga profesional neste aspecto, tan só por detrás da National Basketball Association (NBA), a EuroLeague e a Women's National Basketball Association (WNBA).
Ao longo do tempo a liga recibiu diferents nomes:
Sistema de competición
Ao final da fase regular, os oito primeiros clasificados enfróntanse nos play-offs, isto é, emparéllanse eses oito equipos de acordo coa súa clasificación na fase regular e disputan unhas eliminatorias ao mellor de tres partidos (cinco na final). Os primeiros clasificados teñen vantaxe de campo e os emparellamentos fanse favorecendo a clasificación previa, é dicir o primeiro xoga co oitavo, o segundo co sétimo, o terceiro co sexto, e o cuarto co quinto. O gañador da final destas eliminatorias é proclamado campión da Liga ACB. Os dous últimos clasificados descenden directamente á Liga LEB.
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da Liga ACB.
A seguinte táboa amosa os rexitros de todos os equipos que teñen participado na Liga ACB desde a súa fundación na temporada 1983-84. A táboa non inclúe rexistros de anteriores temporadas da Liga Española de Baloncesto. Os datos están actualizados até o comezo da temporada 2022-23.
Liga ou situación na temporada 2022-23:
Resultados
A Liga Nacional foi a primeira denominación do campionato de primeira división de baloncesto. Das vinte e sete edicións da mesma, o Real Madrid saíu vencedor en vinte e dúas ocasións, sendo unicamente superado en cinco ocasións, das cales catro foi subcampión. Os outros vencedores foron o Club de Fútbol Barcelona de baloncesto con tres títulos e o Club Joventut de Badalona con dous campionatos. Desde que a competición pasou a ser organizada pola Asociación de Clubs de Baloncesto baixo a denominación de Liga ACB, un total de sete equipos resultaron vencedores. Alén do Real Madrid, o Barcelona e o Joventut, conseguiron vencer o Saski Baskonia, o Bàsquet Manresa, o Club Baloncesto Málaga e o Valencia Basket. A mellor xeira de títulos logrouna o Real Madrid, quen conseguiu proclamarse campión en dez temporadas consecutivas entre 1967 e 1977.
O xogador croata Velimir Perasović foi máximo anotador da liga en catro tempadas consecutivas co Baloncesto Fuenlabrada, alén dunha vez anteriormente co Club Baloncesto Breogán. Desde a temporada 1990−91 entrégase o premio ao mellor xogador da final sendo Juan Carlos Navarro, con tres, o máis galardoado. Un ano despois empezou a entregarse o premio ao mellor xogador da liga regular recaendo en tres ocasiones no estadounidense Darryl Middleton, por diante das dúas ocasións logradas por Arvydas Sabonis, Tanoka Beard e Luis Scola.
Palmarés
A ACB está oficialmente considerada como a continuación da desaparecida Liga Nacional, polo que ambas competicións están consideradas na seguinte táboa. En mtoda a historia da competición, só sete equipos diferentes conseguiron proclamarse campións.
Puntos
A nacionalidade do xogador está referida á selección nacional á que está afiliado. En letra grosa xogadores en activo. En dourado xogadores con máis de 6 000 puntos, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o comezo da temporada 2022−23.
Rebotes
A nacionalidade do xogador está referida á selección nacional á que está afiliado. En letra grosa xogadores en activo. En dourado xogadores con máis de 2.500 rebotes, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o comezo da temporada 2022−23. miniatura|[[Felipe Reyes]]
Asistencias
A nacionalidade do xogador está referida á selección nacional á que está afiliado. En letra grosa xogadores en activo. En dourado xogadores con máis de 1 500 asistencias, considerados pola ACB "históricos". Os datos corresponden até o comezo da temporada 2022−23. miniatura|[[Pablo Laso.]]
Récords
miniatura|[[Fran Vázquez posúe o récord de tapóns nun partido de ACB con 12.]]
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Fontelo
O topónimo galego e portugués Fontelo pode referirse a:
Subdivisións de Fidxi
A República de Fiji está organizada administrativamente en catro divisións, que se corresponden cos puntos cardinais, e que á súa vez están subdivididas en 14 provincias.
Características
Cada división ten un comisario, posto polo goberno de Fidxi. As divisións son basicamente agrupamentos de provincias e posúen poucas funcións administrativas. Cada provincia posúe unha Cámara Provincial que poden, dentro das súas provincias, crear leis e impostos, suxeitos á aprobación do goberno de Fidxi. O goberno tamén é responsábel do nomear o cargo Roko Tui, xefe executivo da Cámara Provincial.
A illa de Rotuma, norte do arquipélago principal, aínda que está incluída na División Oeste para fins estatísticos (censo, por exemplo), porén, administrativamente, posúe autonomía interna coa súa propia cámara e poderes para lexislar sobre a maioría dos asuntos locais.
Divisións e provincias
miniatura|350px|División administrativas das Illas Fidxi
Piñeiros, Castroncelos, A Pobra do Brollón
Piñeiros é unha aldea da parroquia de Castroncelos, situado no val que se forma na ladeira do castro de Castroncelos, entre A Pobra e A Estación (Empalme).
Aldea gandeira, moitas das súas terras aínda están dedicadas a prado. No cumio do lugar, na leira da Casa de Sargento, érguese un piñeiro manso de gran tamaño.
Vilar de Mouros
O topónimo Vilar de Mouros pode referirse a:
Sociedade dixital e xénero. Hackeando o patriarcado
'Sociedade dixital e xénero. Hackeando o patriarcado' son unhas xornadas impulsadas dende a Cátedra Feminismos 4.0. O seu obxectivo principal é analizar a escasa presenza de mulleres nos ámbitos CTEM, tanto na universidade coma no mercado laboral, así como as distintas manifestacións do denominado machismo dixital.
Traxectoria
Hackeando o patriarcado celébrase por primeira vez o 12 de decembro de 2019, impulsada pola Cátedra de Feminismos 4.0 creada ese mesmo ano pola Universidade de Vigo e a Deputación de Pontevedra. Nesta primeira convocatoria as relatoras participantes (Amparo Alonso Betanzos, María Álvarez Lires, Amelia Verdejo Rodríguez, Marina Amores, e Mercedes Rodríguez García) afondan nas razóns e solucións a aplicar para enfrontar a desigualdade de xénero que se rexistra nos ámbitos de estudo e de traballo CTEM e abordan, dende unha perspectiva de xénero, as expresións de machismo e misoxinia que se dan no contexto dixital.
As medidas de seguridade motivadas pola covid-19 fan que, no 2020, a celebración da segunda edición sexa integramente en liña. A xornada, que se celebra o xoves 3 de decembro, ten como obxectivo manter activo un espazo de reflexión colectiva arredor do denominado patriarcado dixital, e conta cunha serie de relatoras para a quenda da mañá, así como dúas propostas prácticas para a tarde: o obradoiro Stop Machitroles e unha Wikimaratón Feminista, dirixida a aprender a editar ou crear páxinas biográficas sobre mulleres do ámbito CTEM para contribuír, de maneira colectiva, a erradicar o nesgo de xénero na Wikipedia.
A edición de 2020 programa a intervención de Montserrat Boix, Coral del Río, Ana Freire, Silvia Rueda, Luz Castro e do Colectivo Proyecto Una.
Donatella Versace
Primeiros anos e familia
Donatella Versace naceu en Reggio Calabria, a máis nova de catro irmáns. O seu pai, Antonio, era vendedor e a súa nai, Francesca, era costureira. A súa irmá máis vella, Tina, faleceu con doce anos dunha infección por tétano mal tratada. O seu irmán, Santo, herdou o 30% de Versace trala morte de Gianni, e a filla de Donatella, Allegra, herdou o 50%.
Carreira na moda
A mediados da década de 1970, Donatella seguiu o seu irmán máis vello, Gianni Versace, para dedicarse ao deseño de roupa de punto en Florencia. Planeaba traballar para o seu irmán no departamento de relacións públicas, mais, segundo ele dixo, era máis valiosa como "musa e crítica". A través da súa proximidade ás empresas do seu irmán, entrou no mundo da moda. Na década de 1980, Gianni lanzou un perfume dedicada a ela, Blonde, e deulle a súa propia marca, Versus, que Gianni dirixiu para ela ata a súa morte.
O 18 de xullo de 1998, un ano e tres días despois da morte de Gianni, Donatella Versace montou o seu primeiro espectáculo de alta costura para o Versace Atelier no Hotel Ritz de París. Construíu a pasarela sobre a piscina do hotel, como fixera o seu irmán cada tempada, aínda que nesta ocasión empregando cristal.
Donatella deseñou campañas publicitarias para Versace que incluíron a Jennifer Lopez, Madonna, Courtney Love, Christina Aguilera, Jonathan Rhys Meyers, Demi Moore, Nicki Minaj e Lady Gaga e converteu a Beyoncé e a January Jones como imaxes da marca.
A súa popularidade aumentou cando deseñou o vestido verde, tamén coñecido como "Jungle-Dress" ("Vestido-Selva"), que levou Jennifer Lopez na 42.ª cerimonia dos premios Grammy en 2000.
Donatella tamén deseñou o resort chamado Palazzo Versace Australia en Gold Coast, Queensland (Australia), que abriu en setembro de 2000.
Entre outubro de 2002 e xaneiro de 2003, os vestidos máis coñecidos de Gianni e Donatella foron exhibidos no Victoria and Albert Museum de Londres.
Vida persoal
Versace e o seu ex marido, o modelo estadounidense Paul Beck teñen unha filla, Allegra Versace Beck (nada o 30 de xuño de 1986), e un fillo, Daniel Versace (nado en 1989). Cathy Horyn describiu a visita ao seu apartamento en Milán en 1996: "Era un lugar luxoso, o salón feito con impresións de Versace, mai tamén era un fogar bonito e feminino". Donatella durante un tempo tomou drogas e foi unha fervente fumadora.
O seu irmán Gianni Versace foi asasinado o 15 de xullo de 1997, no exterior da súa Casa Casuarina, tamén coñecida como Mansión Versace, en Miami. Como consecuencia do enormemente publicitado crime, a maioría da familia Versace, incluída Donatella, mudouse temporalmente a un resort privado no Caribe.
Con só once anos, Gianni persuadiuna para que tinguise o seu cabelo de loiro porque el era un gran seguidor da cantante italiana Patty Pravo.
Na cultura popular
Versace fixo aparicións en moitos filmes relacionados coa moda e a súa industria, como Zoolander. Noutros filmes, incluído o éxito de 2006 The Devil Wears Prada, menciónase o seu nome.
Versace foi parodiada en varias ocasións por Maya Rudolph en Saturday Night Live.
Na serie de ABC Ugly Betty, unha personaxe ficticia chamaba "Fabia", interpretada pola actriz Gina Gershon, é unha parodia de Donatella. Gershon tamén interpretou a Versace como protagonista no telefilme de Lifetime House of Versace, estreada en 2013.
Lady Gaga escribiu para ela a canción "Donatella", publicada no álbum de 2013 Artpop. O argumento da segunda temporada da serie de televisión American Crime Story conta o asasinato do irmán de Donatella, Gianni Versace. Na serie foi interpretada por Penélope Cruz.
Entrambasrías, Labacengos, Moeche
Entrambasrías é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2008 tiña nove habitantes (catro homes e cinco mulleres), un máis ca en 1999.
O lugar conta cunha cun apeadoiro da liña Ferrol-Ortigueira de FEVE.
Playtime
Playtime é un filme franco-italiano do director francés Jacques Tati gravado entre 1964 e 1967 e estreado en 1967. Constituíu un éxito de crítica pero foi un fracaso comercial en parte por se limitar a proxección a salas equipadas con proxectores de 70 mm e equipos especiais de son estéreo. A trama consta de seis secuencias, dous son os personaxes que saen en todas, Barbara protagonizada por Barbara Dennek, unha turista americana de visita en París, e o Monsieur Hulot, protagonizado polo propio Tati, un personaxe cómico que xa aparecera noutros filmes de Tati.
Óscar Carreño
Óscar Carreño Tato é un político galego.
Traxectoria
Foi nomeado alcalde de Baiona en 1979. Premaneceu no cargo dous meses. Foi nomeado xuíz de paz de Baiona en 2008.
Vida persoal
Casou con María Miñiño González en 1964.
Recoñecementos
Recibiu a medalla de ouro de Baiona o 2 de agosto de 2008.
Placa de Petri
miniatura|dereita|Metade inferior dunha placa de Petri sen usar. Ademais teñen unha tapa similar dun diámetro lixeiramente maior para cubrilas.
Unha placa de Petri (ou caixa de Petri, cápsula de Petri ou placa de cultivo celular) é un recipiente con forma de disco, cilíndrico de baixa altura de vidro ou plástico cunha tapa similar utilizado en microbioloxía para realizar cultivos celulares principalmente bacterianos ou de pequenos brións. Levan o nome do bacteriólogo alemán Julius Richard Petri, que as inventou no século XIX cando traballaba como axudante de Robert Koch. As placas de Petri de vidro poden ser reutilizadas despois de seren esterilizadas (por exemplo, nunha autoclave ou por quentamento seco nun forno de aire quente a 160 °C durante unha hora). Nos experimentos nos que podería ser un problema a contaminación microbiolóxica dun experimento ao seguinte, úsanse con frecuencia as placas de Petri de plástico desbotables.
Os diámetros das placas de Petri son variables, pero as máis comúns son as de arredor de 10 cm de diámetro. As tapas non cerran hermeticamente a placa. As placas de Petri modernas poden ter aneis nas tapas e bases, que permiten amontoalas sen que esvaren. Poden incorporarse moitas placas de Petri nun contedor de plástico para crear o que se denomina "placa multipozo".
Microbioloxía
miniatura|esquerda|Unha placa de Petri con colonias bacterianas nun [[medio de cultivo baseado no ágar.]] As placas de Petri utilízanse xeralmente para preparar placas de ágar para estudos microbiolóxicos. A placa énchese parcialmente con líquido quente que contén ágar e unha mestura de ingredientes específicos que poden ser nutrientes, sangue, sales, carbohidratos, tinguiduras, indicadores, aminoácidos e antibióticos. Unha vez que o ágar arrefría e solidifica, a placa está lista para recibir unha mostra cargada de microbios nun proceso chamado inoculación da placa. Para cultivos de virus bacteriófagos faise unha inoculación en dúas fases: primeiro fanse crecer bacterias, que servirán de hóspedes para a inoculación posterior dos virus.
As placas de Petri incúbanse boca abaixo, é dicir, dadas volta, co ágar na parte de arriba, apoiadas sobre a tapa, para diminuír así o risco de contaminación por partículas traídas polo aire e impedir a condensación de auga, que se acumularía e empecería o cultivo dos microbios.
Outros usos
As placas de Petri tamén se usan para o cultivo de células eucariotas en medio líquido ou utilizando ágar sólido. As placas de Petri baleiras poden utilizarse para observar a xerminación de plantas ou o comportamento de pequenos animais, ou para outras prácticas correntes de laboratorio como o secado de fluídos nun forno ou para transportar e almacenar mostras. A súa transparencia óptica e perfil baixo permiten o seu uso común como receptáculo temporal para examinar mostras (especialmente as líquidas) con microscopios de baixo aumento.
Rogelio Groba
Rogelio Groba Groba, nado o 16 de xaneiro de 1930 en Guláns (Ponteareas) e finado o 1 de xaneiro de 2023 na Coruña, foi un músico e compositor galego. Logo de anos residindo en Suíza regresou a Galicia, onde durante 23 anos foi director da Banda-Orquestra Municipal da Coruña. Tamén na cidade da Coruña creou e dirixiu a Orquesta da Coruña e a súa sucesora, a Orquesta de Cámara Municipal, e foi un dos promotores da Orquestra Sinfónica de Galicia, da que foi compositor asociado. Tamén fundou a Orquestra do Conservatorio Superior de Música da Coruña. Ademais do seu labor como director de orquestra e compositor, Groba desenvolveu un importante labor no eido da educación. Foi mestre do Conservatorio da Coruña, do cal foi director durante vinte anos, e puxo en marcha moitos conservatorios en Galicia.
Formación
Ós dezasete continúa en Vigo.
En 1947, con 17 anos, converteuse en director da Banda de Música A Unión de Guláns, posto no que permaneceu ata 1952.
Aos 20 anos inicia os seus estudos de composición no Real Conservatorio de Música de Madrid. Na capital de España estudou con Julio Gómez, finalizando os seus estudos cos primeiros premios en harmonía, contrapunto e fuga. Paralelamente á súa formación no conservatorio madrileño exerceu a dirección en diversas bandas de ventos e agrupacións corais.
En 1962 trasladouse a Suíza, onde dirixiu diversas agrupacións, realizou algunhas composicións e entrou en contacto cos movementos que daquela estaban a revolucionar a música culta europea. No país helvético deixaría pegada, chegando a organzarse ata catro festivais co seu nome, En 1966 naceu a súa primeira filla, Clara Groba Otero.
De volta a Galicia dirixe as bandas municipais da Estrada, Tui e Ponteareas. Tras un breve paso por Cidade Real, retorna a Galicia en 1968 como director da Banda-Orquestra Municipal da Coruña. Pouco despois creou na Coruña a Orquesta da Coruña, que el mesmo dirixiu, e que sería substituída pola Orquesta de Cámara Municipal que tamén dirixiu el mesmo.
En 1971 nacía en Ponteareas o seu segundo fillo, Rogelio Groba Otero.
Dirixiu tamén o Conservatorio, a Coral Polifónica Follas Novas, a Coral Polifónica El Eco. Rogelio Groba foi así mesmo promotor da Orquestra Sinfónica de Galicia, da que foi "compositor asociado". Precisamente a orquestra coruñesa encargaríalle Ultreia, que formou parte do programa do primeiro concerto da institución. Foi nese momento cando cesou a súa intensa actividade pedagóxica e performativa para adicarse por completo á composición.
Exerceu como profesor de harmonía, contrapunto, fuga e composición no Conservatorio Superior de Música da Coruña, que dirixiu durante vinte anos, ao tempo que fundou paralelamente numerosos conservatorios por toda Galiza.
Autor de varios ensaios e libros, desde 1992 dedidouse exclusivamente á creatividade musical.
En 2011 foi galardoado co Premio Cultura Galega de Música en palabras do xurado "pola súa extensa traxectoria e por ser un dos máis prolíficos compositores galegos e pola enorme relevancia do seu traballo como compositor".
A principios de 2021 a Xunta de Galicia propúxoo como candidato ao Premio Princesa de Asturias das Artes. Nunha carta, a Xunta sinalaba que Groba "é un músico, intérprete e compositor galego que constitúe todo un referente no ámbito do ensino e da difusión e proxección da cultura musical de España".
Centre, L'Hospitalet de Llobregat
250px|thumb|right|Barrios de L'Hospitalet Centre é un barrio de L'Hospitalet de Llobregat, na provincia de Barcelona. Pertence ao Distrito I da cidade xunto cos barrios de Sant Josep e Sanfeliu. É un dos núcleos históricos da cidade, xunto co de Santa Eulàlia, e nel atopamos o Concello, o centro de actividades La Farga e parte dos equipamentos culturais, como o Museo de Historia, Can Sumarro e o Centro Cultural Barradas.
Rogelio Groba
Obra
A música de Groba pode encadrarse nunha órbita nacionalista de universalización da música galega, reflectindo a súa terra.
Centre, L'Hospitalet de Llobregat
Limita cos barrios de Sanfeliu e Can Serra ao norte, con Bellvitge polo sur, con Sant Josep polo leste, e co municipio de Cornellà de Llobregat polo oeste. Ten unha superficie de 0,85 km² e tiña en 2006 unha poboación de 24.752 habitantes e unha densidade de 32.568 hab/km².
Rogelio Groba
Obra
A extensa obra de Groba conta con máis de 700 composicións, o que o converte no compositor galego máis prolífico. Entre elas salientan:
Centre, L'Hospitalet de Llobregat
Características
A Rambla de Just Oliveras é un dos espazos públicos máis destacados do barrio e de toda a cidade de L'Hospitalet. É un punto de encontro e unha das principais zonas de ocio. O paseo cruza o barrio de norte a sur e nel podemos atopar terrazas, o Auditorio Barradas e L'Acollidora.
Rogelio Groba
Obra
Algunhas destas composicións foron gravadas por orquestras do prestixio da London Symphony Orchestra, a Orquestra de Cámara de Stuttgart, a Orquestra Sinfónica de Galicia, o Coro Gätchinger, ou o coro London Voices.
Centre, L'Hospitalet de Llobregat
Características
Outros espazos do barrio son o parque de Can Boixeres, coroado por un palacio do século XVIII, a praza de Lluís Companys, inaugurada en 1998 e no límite da Rambla de Just Oliveras polo sur, ou tamén a praza de l'Ajuntament, un dos principais escenarios dos grandes eventos cidadáns e da Festa Maior, que se celebra cara a noite de San Xoán. No contorno desta praza atopamos o Mercado do Centre, a Igrexa de Santa Eulàlia, o colexio Tecla Sala e a Biblioteca Can Sumarro, ademais do Museo de Historia, a rúa Maior, e outros edificios e vías destacables na historia do barrio e da cidade.
Rogelio Groba
Recoñecementos
É membro de número da Real Academia de Belas Artes de Galicia, académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando de Madrid, e do Instituto José Cornide de Estudos Coruñeses.
Centre, L'Hospitalet de Llobregat
Transporte público
É un barrio ben comunicado por autobús, tanto urbanos como interurbanos, metro e ferrocarril. Atopamos nel a estación de L'Hospitalet de Llobregat de Rodalies Renfe, a estación Rambla de Just Oliveras da liña 1 do metro de Barcelona, e a estación de Avinguda Carrilet da liña 1 de metro e liña 8 de FGC.
Rogelio Groba
Recoñecementos
O 29 de abril de 2006 foi nomeado Fillo Predilecto de Ponteareas.
O 25 de maio de 2013, coincidindo co 65 aniversario do seu debut á fronte da banda "La Unión" no torreiro de Cans, recibiu unha homenaxe durante o Festival de Cans na que se descubriu unha placa e na que volveu dirixir a banda de Guláns.
Gran Telescopio Canarias
O Gran Telescopio Canarias é o telescopio mais grande do mundo con 10,4 metros de diámetro dividido por 36 espellos hexagonais. Esta situado na illa de La Palma no arquipélago das Canarias, no Roque de los Muchachos, a 2.426 metros sobre o nivel do mar.
Historia
A construción comenzou no ano 2000 coa participación de 100 empresas e institucións nacionais e estranxeiras, cun custo de 130 millóns de euros, foi inaugurado o 13 de xullo de 2007.
Piragüismo
miniatura|200px|Proba de piragüismo miniatura|Rapaces practicando o piragüismo O piragüismo é un deporte acuático que se practica sobre unha embarcación lixeira, normalmente de madeira, fibra de vidro ou plástico (normalmente Polietileno PE), e propulsada por unha a catro persoas (pero non tres) mediante unha pa ou remo. As principais embarcacións utilizadas son o kayak propulsado por pa de 2 follas e a canoa propulsada por unha pa dunha folla.
Existen diferentes modalidades de piragüismo, dependendo do número de persoas que monten sobre a embarcación ou da superficie acuática sobre a que se desenvolva (mar, río, lago ou pista artificial). Segundo o número de persoas falamos de kayak (k1, k2 e k4) ou de canoa (c1, c2 e c4). As modalidades de piragüismo de augas tranquilas e de augas bravas son as que actualmente se manteñen como deporte olímpico. Tamén hai kayak polo que é igual ao wáter-polo pero en kayaks.
Sacho
miniatura|Aixadas, sachos e, na fila inferior, picarañas (Centro Etnográfico de Soutelo de Montes, Pontevedra).Un sacho, chamado tamén aixada , laia , sacha ou legón , é unha ferramenta agrícola consistente nunha peza de metal, ferro polo xeral, en forma de pa aguzada por un lado e unida a un mango perpendicular, e que se utiliza para cavar ou remexer a terra. A súa forma e tamaño varía en función da zona do país na que nos situemos.
Porcal, Labacengos, Moeche
Porcal é un lugar da parroquia de Labacengos no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 1 muller, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 3 habitantes.
José Gayoso Castro
José Gayoso Castro, finado en Lugo o 29 de decembro de 1946, foi un avogado, xornalista e político galego.
Det Norske Veritas
Det Norske Veritas ou (DNV) é unha sociedade de clasificación de buques fundada en Noruega en 1864 organizada como unha fundación que ten como obxectivos: "coidar a vida, as propiedades e o medio ambiente". Xunto con Lloyd's Register e American Bureau of Shipping é unha das tres maiores compañías clasificadoras de buques do mundo, ten 300 oficinas en 100 países.
As industrias máis importantes onde opera a compañía inclúen transporte marítimo, a enerxía (tamén eólica e solar), aviación, automoción, finanzas, alimentación, saúde e tecnoloxías da información.
Organización
thumb|Sede de DNV en Noruega A fundación opera con tres corporacións:
Tamén ten a filial Software DNV, programas de deseño naval, enxeñería, avaliación e cálculo.
Willis Lamb
Willis Eugene Lamb, Jr., nado nos Ánxeles (California) o 12 de xullo de 1913 e finado en Tucson (Arizona) o 15 de maio de 2008; foi un físico e profesor universitario estadounidense, galardoado mo ano 1955 co Premio Nobel de Física.
Traxectoria
Estudou química na Universidade de California licenciándose en 1934, ampliando posteriormente estudos e licenciándose en física en 1938. Entre 1956 e 1962 foi profesor de física na Universidade de Oxford e posteriormente tamén ensinou na Universidade Yale, Columbia e Stanford.
Investigacións científicas
En 1955 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto co físico Polykarp Kusch polos seus descubrimentos referentes á estrutura fina do espectro do hidróxeno. Lamb e Kusch realizaron estudos parecidos sobre o electromagnetismo do electrón, establecendo Lamb o denominado efecto Lamb.