cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telmo Martín
Sanción por invadir o dominio público na praia de Silgar
A comezos de 2005 a raíz dunha denuncia do colectivo Salvemos Pontevedra comezou un proceso de sanción pola construción dun edificio de luxo en primeira liña de praia nun espazo que tiña que ser reservado o espazo público. A proposta de sanción consistía nunha multa de 3 millóns de euros. No 2011 o goberno da Xunta, presidido polo popular Alberto Núñez Feijóo, decidiu arquivar a sanción sen que figurase na referencia cos asuntos tratados que o Goberno galego lles achega aos medios.
Sentenza por cobro de sobreprezos en Navia
En xuño de 2018 condenan en firme á inmobiliaria Construcuatro, da que Telmo Martín era socio no momento dos feitos, por cobrar sobreprezos a compradores de vivendas de protección autonómica. A Xunta impuxo á construtora unha multa de 2,5 millóns de euros e esixiu a devolución doutros 1,2 millóns de euros aos compradores prexudicados. Máis de 30 afectados denunciaron á inmobiliaria por obrigarlles a pagar un sobreprezo por pisos de protección pública, as cantidades oscilaban entre os 9.000 e os 31.000 dependendo da vivenda.
PO-531
A PO-531 é unha estrada autonómica que une Pontevedra con Baión (Vilanova de Arousa). Ten un percorrido de 19 km, e é un tramo da antiga C-531 que unía Xinzo de Limia con Vilagarcía de Arousa.
Percorrido
Parte da ponte da Barca, pasando pola Barca e O Vao (concello de Poio), Campañó e Alba (concello de Pontevedra), antes de internarse na parroquia de Curro (concello de Barro), onde se cruza coa AP-9 e conecta coa AG-41 (cara a Sanxenxo) e coa PO-300 (cara a Cambados).
Élite (serie de televisión)
Élite (estilizado como ÉLITƎ) é unha serie web española de suspense adolescente creada e escrita por Carlos Montero e Darío Madrona e dirixida por Ramón Salazar e Dani de la Orden para Netflix. A serie conta cun grande elenco composto por Miguel Herrán, Aron Piper, Mina El Hammani, Omar Ayuso, María Pedraza, Itzan Escamilla, entre outros, que interpretan os estudantes dun instituto de elite e os seus amigos. A primeira tempada foi estreada en Netflix o 5 de outubro de 2018. O 17 de outubro dese mesmo ano, Netflix renovou a serie para unha segunda tempada, que se estreou o 6 de setembro de 2019. A serie foi renovada para unha terceira tempada antes da estrea da segunda.
Sinopse
A serie segue a vida de tres novos estudantes que recibiron unha bolsa para estudar en "Las Encinas", un instituto prestixioso de España, tras o derrubamento que sufriu o seu anterior instituto. A chegada de Samuel, Nadia e Christian non será nada fácil, pois os estudantes que se atopan en devandito instituto non lles farán a vida sinxela. Pero entre a humillación e o acoso escolar ocorre o asasinato dun dos adolescentes, e só quedará por descubrir quen foi o asasino.
Real Chancillería de Granada
miniatura|Sede da Real Chancillería desde 1587, actualmente sede do Tribunal Superior de Xustiza de Andalucía.
A Real Chancillería de Granada foi un alto tribunal para a administración de xustiza herdeiro da Chancillería de Cidade Real que se trasladou a Granada en 1505, despois de ser incorporada a Castela. Tiña xurisdición sobre Andalucía, Estremadura, A Mancha, Murcia e as illas Canarias.
Historia
Por real decreto do 26 de xaneiro de 1834 foi substituída pola Audiencia Territorial de Granada, os seus fondos documentais consérvanse no Arquivo da Real Chancillería de Granada.
Mimosa (xénero)
Mimosa é un xénero que inclúe plantas herbáceas, arbustos, e árbores, dentro da subfamilia das Mimosóideas das Leguminosas. A especie máis curiosa do xénero é Mimosa pudica, coñecida simplemente como mimosa (non confundir coa Acacia dealbata) ou sensitiva, debido ao xeito no que move a súa follaxe ao ser tocada ou exposta á calor; mais hai moitas outras especies que tamén o fan á tardiña.
Distribución e hábitat
O xénero distribúese desde o sur de México, até o Uruguai e a Arxentina, pasando por América Central, e é amplamente usado como ornamental, tanto en interiores como en áreas tépedas, e en exteriores nos trópicos. O seu cultivo fíxoa unha maleza invadindo moitas áreas, notabelmente en Hawai.
Apoptose
Ocorre no desenvolvemento embrionario, na organoxénese, na renovación de células epiteliais e hematopoéticas, na involución cíclica dos órganos reprodutivos da muller, na atrofia inducida pola remoción de factores de crecemento ou hormonais, na involución dalgúns órganos e aínda na regresión de tumores. Por tanto consiste nun xeito de morte programada, desexábel e necesaria que participa na formación dos órganos e que persiste nalgúns sistemas adultos como a pel e o sistema inmunolóxico.
Atol Knox
O atol Knox é coñecido como atol Nadikdik das Illas Marshall. É o atol máis ao sur na cadea Ratak nas Illas Marshall. Contén 18 illas, así como numerosas pequenos illotes emerxentes cunha superficie total de 0,98 km², que encerran unha lagoa que cobre unha superficie total de 3,42 km².
Mimosa (xénero)
Descrición
Os membros deste xénero atópanse entre as poucas plantas capaces de executaren o movemento rápido; os exemplos fóra de Mimosa inclúen Codariocalyx Hassk., e tamén Dionaea Ellis (coñecida coma dionea papamoscas). Mimosa pode distinguirse dun amplo xénero relacionado, Acacia e Albizia, posto que as súas flores teñen 10 ou menos estames. Nótese que, botanicamente, o que parece ser unha soa flor globosa é de feito un acio de moitos outros individuos.
Apoptose
Como a apoptose é a principal forma de morte celular programada, moitas veces ambos os termos aparecen usados como sinónimos. Non obstante, conforme se descubriron novos tipos de morte celular programada, este termo foi adquirindo un significado amplo. A apoptose denomínase tamén morte celular programada de tipo I.
Atol Knox
O atol ten 11 km de lonxitude e 2 km de ancho. O atol consiste nunha cadea de pequenos illotes Os maiores son Aelingeo, Nadikdik e Nariktal.
Mimosa (xénero)
Taxonomía
O xénero Mimosa ten unha historia torta e complxa, tendo períodos de subdivisións e de reagrupamentos, ultimamente acumulando máis de 3.000 nomes, moitos dos cales se sinonimizan baixo outras especies ou son transferidos a outros xéneros. En parte por mor deses cambios de circunscricións, o nome "Mimosa" aplicouse a varias outras especies vinculadas con follas semellantes pinnadas ou bipinnadas, mais agora clasificadas noutros xéneros, como en Albizia e Acacia.
Apoptose
Sinalización da apoptose
Este proceso é demasiado perigoso se non é regulado adecuadamente. Por iso existen unha serie de sinais que determinarán se a célula debe entrar ou non en apoptose. Podemos establecer dous grandes grupos de sinais:
Atol Knox
O atol está conectado por unha pasaxe chamada paso Klee ao sur do atol de Mili.
Mimosa (xénero)
Taxonomía
Mimosa foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 1: 516–523. 1753. A especie tipo é: Mimosa sensitiva L.
Apoptose
Proceso de apoptose
Sexa cal sexa a ruta de apoptose, o resultado é o de activar unha serie de proteases, chamadas caspases (cisteín-asparaxín-protease). As caspases son xeradas en forma de procaspase inactiva. Durante o proceso apoptótico son parcialmente fragmentadas e activadas. A súa función é a de activar as nucleases, outras proteases, cuxa función é destruír o material xenómico, culminando o proceso.
Mimosa (xénero)
Especies
miniatura|Mimosa hamanta en [[Hyderabad, India.]] miniatura|Mimosa antes de ser tocada. miniatura|Mimosa coas follas encolleitas inmediatamente despois de ser tocada. Hai ao redor de 400 especies incluíndo:
Apoptose
Modificacións celulares
Son procesos excluíntes, se ocorre un, non ocorre ningún dos outros.
Activación da apoptose
Hai 5 rutas posibles: O complexo DISC provocará a activación da caspase iniciadora 8, que activará ás caspases 3, 6 e 7. Estas activan as nucleases e prodúcese a apoptose.
Unha vez no citoplasma, o citocromo c únese a Apaf-1 e caspase-9, formando o apoptosoma. O seguinte paso é a activación de caspase-3 e de alí ás nucleases.
Mimosa (xénero)
Usos
La Forêt de Mimosas é unha obra cantada en francés por Kirsty MacColl que se trata dunha muller asasinada polo seu amante nunha foresta de mimosas.
A planta pode acharse en moitas partes de Bengala, onde se coñece como lajjabati (literalmente muller avergoñada).
Berilio
miniatura|250px|Berilio O berilio é un elemento químico de símbolo Be e número atómico 4. É un elemento alcalinotérreo de valencia 2 (nº ox. +2), tóxico, de cor gris, duro, lixeiro e quebradizo. Emprégase principalmente como endurecedor en aliaxes, especialmente de cobre.
Historia
O berilio (do grego βερυλλoς, berilo) ou glucinio (do inglés glucinium e este do grego γλυκυς, doce) polo sabor das súas sales, foi descuberto por Vauquelin en 1798 en forma de óxido no berilo e a esmeralda. Friedrich Wöhler e A. A. Bussy de forma independente illaron o metal en 1828 mediante a reacción de potasio con cloruro de berilio.
Características principais
O berilio ten un dos puntos de fusión máis altos entre os metais lixeiros. O seu módulo de elasticidade é aproximadamente un 33% maior que o do aceiro. Ten unha condutividade térmica excelente, é non magnético e resiste o ataque con ácido nítrico. É moi permeable aos raios X e, do mesmo xeito que o radio e o polonio, libera neutróns cando é bombardeado con partículas alfa (da orde de 30 neutróns por millón de partículas alfa). En condicións normais de presión e temperatura o berilio resiste a oxidación do aire, aínda que a propiedade de raiar ao cristal débese probablemente á formación dunha delgada capa de óxido.
Precaucións
O berilio e as súas sales son tóxicas e potencialmente canceríxenas. A beriliose crónica é unha afección pulmonar causada por exposición ao po de berilio catalogada como enfermidade profesional. Os primeiros casos de pneumonite química aguda por exposición ao berilio producíronse en 1933 en Europa e en 1943 nos Estados Unidos.
Arquivo da Real Chancillería de Granada
miniatura|dereita|220px|Palacio da Chancillería. O Arquivo da Real Chancillería de Granada é un arquivo onde se conservan os fondos documentais da Real Chancillería de Granada. Primeiro estivo nos baixos do Palacio da Chancillería, un lugar pouco axeitado que por un desbordamento do río Darro propiciou a perda un número importante de atados. Ademais durante a Guerra Civil española unha parte dos seus fondos destruíronse para fabricar pasta de papel. En 1963 o arquivo trasladouse á Casa do Padre Suárez, os fondos están nun edificio construído para tal fin no antigo xardín. Son 31.300 atados agrupados en dez seccións ademais de 6.834 libros. Tamén dispón dunha biblioteca especializada e un cadro de persoal de 14 persoas, o número de prazas para investigadores do arquivo é de 40. Ademais dos fondos da Chancillería tamén conserva outros fondos procedentes de xulgados.
Bula
miniatura|300px|Bula do papa [[Urbano VIII co selo (bula) de chumbo.]]
Unha bula é un documento selado con chumbo sobre asuntos políticos ou relixiosos. No segundo caso, se está autentificada co selo papal, recibe o nome de bula papal ou bula pontificia. O nome bula procede do latín bulla, termo que fai referencia a calquera obxecto redondo artificial, e nun principio utilizábase para referirse á medalla que portaban ó pescozo, na Roma Antiga, os fillos das familias nobres até o momento en que vestían a toga.
Xeralmente chámase bulas ós documentos pontificios que son expedidos pola Chancelería Apostólica papal sobre determinados asuntos de importancia dentro da administración clerical e mesmo civil, constituíndose nun dos instrumentos máis estendidos nos que se fundamenta e expande a autoridade do pontífice.
Desde un punto de vista formal, a bula é solemne e moi característica. Levaba un selo de chumbo cunha cruz no centro e unha representación de San Pedro e San Pablo, mentres que no reverso incluíase o nome do Papa do momento da súa publicación e o ano do pontificado. Normalmente envíase ó arcebispo da diocese, quen á súa vez a fará chegar á parroquia. Está escrita en latín e se aparece en castelán é pola tradución feita desde o arcebispado; nese caso considérase unha copia.
En canto ó seu contido, as bulas expresan diversos mandatos en materia de ordenanzas e constitucións, condenacións doutrinais, concesión de beneficios, xuízos da Igrexa, decretos de indulxencias, de señoríos eclesiásticos etcétera.
Cando a bula é de extensión e/ou importancia menor denomínase breve.
Miguel Fernández Dios
Miguel Fernández Dios, nado en Pontevedra e finado en Vigo en decembro de 1903, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Fundou e dirixiu La Concordia e foi concelleiro en Vigo. Foi pai de Eudoro e Miguel Fernández Lema.
Methanococcus
Methanococcus é un xénero de microorganismos cocoides metanóxenos do dominio das arqueas, pertencentes á familia Methanococcaceae. Son todos mesófilos, excepto a especie termófila M. thermolithotrophicus e a hipertermófila M. jannaschii; estas últimas, finalmente, foron cambiadas de xénero. O xenoma de M. jannaschii foi o primeiro xenoma de arqueas que foi completamente secuenciado, o que revelou a existencia de moitos elementos xenéticos novos similares aos dos eucariotas. Na taxonomía deste xénero houbo moitos cambios e moitas especies foron cambiadas de xénero, outras foron consideradas sinónimas, e a especie tipo orixinal M. mazei foi cambiada de xénero, polo que a nova especie tipo é M. vainielli.
Decio, exarca
Decio foi un exarca de Italia, testemuñado no 584, so o emperador bizantino Mauricio.
O termo exarchus aparece mencionado nunha carta datada no 584, do papa Paio II e é identificado co domno Decio patricio citado na mesma carta pouco antes, que, porén, segundo algúns era en cambio un senador romano.
O Campo, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
O Campo é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 6 eran homes e 3 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Illote Fongafale
Fongafale, tamén chamado Fogale ou Fagafale, é a maior dos illotes do atol Funafuti, en Tuvalu. Ten unha área de 0´65 km², é de forma alargada cunha lonxitude de 12 km e ao redor de 10 a 400 m de ancho, co océano Pacífico Sur ao leste e a lagoa do atol ao oeste. Dentro do illote existen sete pequenas lagoas e posúe unha península chamada Tengako.
Características
A súa poboación é de 3.136 habitantes (en 2002) e posúe catro vilas (que debido ao tamaño do illote conforman unha área urbana contigua): Alapi (1.024 habitantes), Fakai Fou (1.007 habitantes), Senala (589 habitantes) e Vaiaku (516 habitantes). Este último, situado no extremo sur e occidental do illote é a vila máis importante do atol e sitúanse os principais edificios gobernamentais de Tuvalu. Tamén en Vaiaku sitúase o Aeroporto Internacional de Funafuti, na zona máis ancha do illote, percorrendo de nordés a suroeste e só unha empresa Air Fidxi ofrece voos a Suva, capital de Fidxi.
En Funafuti tamén se atopan o único hotel do país, Hotel Vaiaku Lagi, un centro de comunicacións, un cárcere, unha estación meteorolóxica, unha estación de bombeo de gasolina, un hospital, o único banco comercial de Tuvalu, a oficina postal xeral, algúns almacéns, a residencia do Gobernador Xeral e a Cámara de Tuvalu.
Só existen catro taxis no illote, polo que é común o uso de motocicletas.
Xosé Manuel Rodríguez-Abella
Xosé Manuel Rodríguez-Abella Gómez, nado en Santiago de Compostela en 1957 e finado o 23 de novembro de 2018, foi un pedagogo galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filosofía e Ciencias da Educación.
Destacou o seu labor impulsor en proxecto educativos de ámbito municipal e galego como EducaCompostela, a creación da Escola Municipal de Música de Santiago de Compostela ou a posta en marcha Premio Compostela de Álbums Ilustrados.
Era membro de Nova Escola Galega, dende onde traballou para a galeguización do ensino na súa cidade así como a prol da normalización lingüística do galego.
Foi incinerado no cemiterio de Boisaca.
La Niña de los Peines
miniatura|dereita|Estatua de homenaxe á artista. La Niña de los Peines, nada en Sevilla o 10 de febreiro de 1890 e finada na mesma cidade o 26 de novembro de 1969, foi unha cantaora flamenca. Está considerada unha das voces máis importantes na historia desta arte.
Francisco García Suárez
Francisco García Suárez, nado en Allariz en 1957, é un político galego do BNG, alcalde de Allariz de 2000 a 2018.
Traxectoria
Diplomado en Maxisterio. Foi secretario-interventor do concello da Mezquita. Foi concelleiro de Allariz dende o ano 1990 e tenente de alcalde (1991-2000). É alcalde de Allariz polo Bloque Nacionalista Galego (BNG) dende o ano 2000. Sucedeu no cargo a Anxo Quintana. Ademais, ata o 2003 foi secretario de organización da Executiva do BNG.
Eirexe, Rellas, Silleda
Eirexe é un lugar da parroquia de Rellas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 15 habitantes, deles 6 eran homes e 9 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Ahí viene Pérez
Ahí viene Pérez é o primeiro álbum de estudio do grupo de pop-rock español Berzas, publicado en 1995, baixo o selo Rulé Records.
Camp Cope
Camp Cope é unha banda australiana de rock alternativo procedente de Melbourne. Fundado en 2015, o grupo está composto pola cantante e guitarrista Georgia "Maq" McDonald (filla de Hugh McDonald), a baixista Kelly-Dawn “Kelso” Hellmrich e a batería Sarah "Thomo" Thompson. Camp Cope ten un contrato co selo independente de Melbourne Poison City Records (onde tamén traballa Thompson), e co selo independente de Boston Run For Cover Records que distribúe os seus traballos en Norteamérica e Europa.
O seu traballo de estrea, Camp Cope, publicado en abril de 2016, alcanzou o top 40 na lista de álbums da ARIA, e foi nomeado ao J Award para o Álbum do ano australiano. A banda tamén foi nomeada en seis categorías dos primeiros National Live Music Awards e gañou o 'Heatseeker Award'. A páxina web Faster Louder elixiu o álbum de estrea de Camp Cope como o seu Álbum do ano para 2016. O grupo tamén gañou o premio ao Mellor artista emerxente nos The Age Music Victoria Awards de 2016.
Camp Cope foi descrito como "parte Courtney Barnett, parte Juliana Hatfield", e "melódico, edificante e doído".
Alfredo Suárez Ferrín
Alfredo Suárez Ferrín, nado na Coruña en outubro de 1881 e fusilado na Coruña o 31 de agosto de 1936, foi un industrial e político galego. Na Coruña unha rúa dos Rosales leva o seu nome. O Instituto de Estudos Políticos e Sociais convoca o premio literario "Alfredo Suárez Ferrín", un traballo de difusión dos valores cívicos, morais e democráticos.
Traxectoria
miniatura|210px|alt=|esquerda esquerda|miniatura|Suárez Ferrín nun mitin da campaña do [[Estatuto de autonomía de Galicia de 1936|Estatuto de Galicia de 1936]] Estudou Químicas e Profesorado Mercantil. Exerceu como industrial, sendo propietario xunto co seu irmán Julio dunha ferraxería na rúa Sánchez Bregua e, posteriormente, dunha fábrica de caldos concentrados.
Destacou desde novo polas súas ideas republicanas. O 12 de abril de 1931, nas eleccións municipais que supuxeron o alzamento da II República, foi elixido concelleiro polo Partido Republicano Radical-Socialista. En maio de 1932 asistiu ao congreso do seu partido, celebrado en Santander, representando á Coruña.
En xaneiro de 1934 foi elixido alcalde da Coruña, substituíndo a Manuel Iglesias Corral. Trala revolución de outubro abandonou o posto por decisión gobernativa. Coa creación de Unión Republicana uniuse ao partido, sendo vogal da liga de Dereitos do Home e socio do Casino Republicano.
Coa vitoria da Fronte Popular en febreiro de 1936, foi elixido de novo alcalde, tomando posesión o día 20 en substitución de Atanagildo Pardo de Andrade. Tralo Alzamento Nacional do 18 de xullo foi detido e axiña liberado, pero o día 21 pola tarde foi detido de novo. Tras realizar o acto de traspaso da alcaldía o 22 pola mañá ao capitán de Intendencia, José Fuciños Gayoso, foi enviado de novo a prisión.
Segundo as súas fillas, Elisa e Sofía Suárez Chacón, horas antes do fusilamento chegou da Xunta de Defensa Nacional de Burgos un indulto, que non chegou a ser aplicado. O motivo do indulto puido deberse a que Suárez Ferrín intercedera ante Casares Quiroga cando era ministro da Guerra e presidente do Goberno, a favor do coronel Martín Alonso e do tenente coronel Nevado de Bouza cando estes foron denunciados como golpistas no Ministerio por militantes de esquerdas.
Está soterrado no cemiterio civil da Coruña.
miniatura|dereita|Xardíns Méndez Núñez.
Vida persoal
Casou con Sofía Chacón Winter en xuño de 1911, e foi pai de Elisa, Sofía e Luis Suárez Chacón.
Recoñecementos
O 31 de agosto de 1986 erixiuse un busto na súa memoria nos xardíns de Méndez Núñez. En 2001 inaugurouse no Campo da Rata un monumento deseñado por Isaac Díaz Pardo na lembranza dos fusilados nese lugar.
Suárez Ferrín aparece mencionado nas novela Mazurca para dos muertos (1983) de Camilo José Cela e Os libros arden mal (2006) de Manuel Rivas
Xohán Ledo
Ricardo García Suárez, coñecido co nome artístico de Xohán Ledo, nado en Ferrol o 15 de outubro de 1917 e finado en Vigo o 10 de xuño de 2006, foi un médico e ilustrador galego.
Traxectoria
miniatura|300px|[[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e Ramos Colemán]] Fillo dun militar de artillería, fixo o bacharelato na Coruña. En 1933 comezou a estudar Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Durante a guerra civil española serviu de sanitario en varias frontes, e rematou a carreira en 1943. Especializouse en cirurxía torácica, e traballou en Bilbao nun hospital antituberculoso. En 1950 instalouse en Vigo e abriu unha consulta privada, que despois abandonou ao entrar a traballar para a Seguridade Social.
En Vigo retomou o contacto co galeguismo, e comezou a colaborar coa Editorial Galaxia e a revista Grial entre 1951 e 1983. Fixo as capas, o deseño interior e as ilustracións de case todas as coleccións da editorial, o que o converteu -con Luís Seoane no exilio- no renovador da imaxe gráfica do libro galego. Fixo as portadas de Á lus do candil (Ánxel Fole, 1954), Si o vello Sinbad volvese ás illas... (Álvaro Cunqueiro, 1961) ou Os biosbardos (Eduardo Blanco Amor, 1962) e ilustrou obras como Terra brava (Ánxel Fole, 1955), As crónicas do sochantre (Á. Cunqueiro, 1956), Dos arquivos do trasno (Rafael Dieste, 1962) ou Xente no rodicio (Xosé Neira Vilas, 1971). Tamén realizou folletos, almanaques e carteis, como os primeiros que se fixeron sobre o Día das Letras Galegas.
Escribiu numerosos textos sobre arte, tanto na vertente pictórica como arquitectónica, que espallou en revistas, prólogos e volumes colectivos. Entre eles cómpre salientar os dedicados a Luís Seoane e Carlos Maside, seus grandes amigos da mocidade, sobre a pintura de Manuel Colmeiro ou a personalidade e obra do arquitecto Manuel Gómez Román.
Logo da súa xubilación retomou a súa faceta de tradutor, vertendo ao galego dous textos de William Shakespeare: Ricardo III (Fundación Otero Pedrayo, 1998; Premio Trasalba), e Xulio César (Ediciós do Castro, 1998).
En 1956 casou con Mimí Alonso da Cuña, coa que tivo tres fillas e un fillo.
AMX International AMX
O AMX International AMX é un avión de ataque ao chan desenvolvido conxuntamente por Brasil e Italia. O AMX é designado A-11 Ghibli pola Forza Aérea de Italia e A-1 pola Forza Aérea do Brasil. O nome italiano, "Ghibli", está collido do vento cálido e seco do deserto libio.
Durante os primeiros anos dos anos 70 o fabricante italiano Aermacchi realizou un estudo de deseño dun posible avión lixeiro de ataque a terra, que recibiu a designación MB-340. A principios de 1977 a Forza Aérea italiana publicou un requisito para 187 avións de ataque de nova construción, que substituirían aos seus Aeritalia G.91 no apoio aéreo próximo. Durante o ano 1980 o goberno do Brasil anunciou que estaba intentando participar no programa co obxectivo de proporcionar un subsituto ao Aermacchi MB-326. Como resultado dun memorando entre Italia e o Brasil para o desenvolvemento conxunto do tipo en 1981, creouse a AMX International, unha empresa conxunta italo-brasileira, para desenvolver, fabricar e comercializar o aparello.
Desenvolvemento
A principios de 1977, a Forza Aérea de Italia emitiu un requisito por 187 cazas de ataque de nova construción que deberían substituír aos seus Aeritalia G.91 nas misións de apoio aéreo próximo e recoñecemento, así como aos Lockheed RF-104G Starfighter que tamén usaba no rol de recoñecemento. En vez de competir polo contrato, Aeritalia (agora Alenia Aeronautica) e Aermacchi acordaron elaborar unha proposta conxunta para o requerimento, xa que ámbalas dúas firmas estiveran considerando desenvolver un avión dese tipo durante varios anos. A principios dos 70, Aermacchi realizara un estudo de deseño para un avión de ataque lixeiro dese tipo baixo a designación MB-340. En abril de comezou oficialmente o traballo de desenvolvemento conxunto.
O Pacio, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
O Pacio é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 8 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 8 habitantes (3 homes e 5 mulleres).
AMX International AMX
Desenvolvemento
Nos anos 90 o goberno do Brasil anunciou a súa intención de participar no programa para conseguir un substituto para o Aermacchi MB-326. En xullo de 1981, os gobernos italiano e brasileiro acordaron requisitos conxuntos para o aparello, e Embraer foi convidada a unirse á asociación industrial. Tamén se chegou a un acordo para dividir a fabricación de AMX entre os socios; por cada avión de produción, Aeritalia fabricaría o 46,5 % das compoñentes (fuselaxe central, estabilizadores e temóns), Aermacchi o 22,8 % (fuselaxe dianteira e cono de cola), e Embraer o 29,7 % (ás,entradas de aire, píos e tanques lanzables). Non había traballos dupricados e cada compoñente era fabricado por unha única empresa. Os requisitos previstos eran 187 avións para Italia e 100 para Brasil.
Nas primeiras fases do desenvolvemento, estudáronse varios motores e configuracións de potencia para impulsar ao tipo; considerrouse tanto o uso dun ou dos motores. A utilización de motores e procedencia estadounidense descartouse rapidamente para evitar calqueras potenciais restricións á hora de exportar o aparello. Entre os motores examinados estaban os Turbo-Union RB199 (usado polo máis grande Panavia Tornado), Rolls-Royce Turbomeca Adour, Rolls-Royce Viper, e Rolls-Royce Spey. En 1978, o modelo Spey 807, que contaba con varias melloras adicionais, foi escollido para equipar ao aparello.
As características clave que, segundo os informes, foron enfatizadas no proceso de deseño da nova aeronave foron a accesibilidade e a supervivencia; o AMX tiña que ser capaz de soportar un único fallo en calquera sistema de a bordo sen degradación do rendemento. Para conseguir isto, os sistemas clave están dupricados e os sistemas vitais están protexidos; considerouse o uso de blindaxe na cabina pero finalmente descartouse debido aos gastos que supoñía. A fase de definición detallada do proxecto completouse en marzo de 1980.
Fabricáronse un total de sete prototipos capaces de voar para o programa de probas, tres por Aeritalia, dous por Aermacchi, e dous por Embraer, ademais de dúas fuselaxes estáticas. O primeiro prototipo, montado en Italia, realizou o seu voo de estrea o 15 de maio de 1984. Este avión perdeuse no seu quinto voo nun accidente, morrendo o seu piloto. Ademais desta primeira perda, as probas progresaron sen problemas e sen máis incidentes. O primeiro prototipo montado no Brasil voou o 16 de outubro de 1985. O 11 de maio de 1988 o primeiro avión de produción realizou o seu voo de estrea. As entregas a Italia comezaron en 1988, e ao Brasil no ano seguinte. O 14 de marzo de 1990 voou por vez primeira o prototipo bipraza do AMX.
Vilasuso, Sumio, Carral
Vilasuso é un lugar da parroquia de Sumio no concello coruñés de Carral na comarca da Coruña. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 21 eran homes e 27 eran mulleres.
Neste lugar está o Pazo de Vilasuso.
Período
O termo período emprégase para designar o intervalo de tempo necesario para completar un ciclo repetitivo.
A Perla do Gran Prezo
A Perla de Gran Prezo é un libro sagrado da Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días. Contén unha selección de materias ou temas de gran valor que se relacionan con moitos aspectos importantes da fe e da doutrina da igrexa. O profeta Joseph Smith preparou estes temas e publicáronse nos xornais da Igrexa na súa época.
A continuación aparece unha breve introdución da materia que actualmente contén:
Seleccións do Libro de Moisés. Partes do libro de Xénese da tradución que Xosé Smith fixo da Biblia, obra que el comezou en xuño de 1830 (History of the Church [Historia da Igrexa], 1:98-101, 131-139).
'''O Libro de Abraham. ''' É unha tradución duns papiros exipcios que chegaron a mans de Xosé Smith en 1835, os cales, cren os adherentes do Mormonismo, contiñan escritos do patriarca Abraham. A tradución publicouse en serie no xornal Times and Seasons, empezando o 1º de marzo de 1842 en Nauvoo, Illinois. (History of the Church, 4:519-534.) Os papiros foron comprados por Joseph Smith a un viaxeiro chamado Chandler que tenia dous papiros e 4 momias. Nos fins do século vinte, xurdiron algúns dos papiros e fíxose moito estudo deles sen que a tradución de Joseph Smith fose comprobada. Con tal de que moitos axustaron a súa estimación do sentido da palabra tradución tal o usou Joseph Smith.
Este papiro volveuse a atopar en 1967 e tras examinalo varios exiptólogos descubriron que nin unha soa palabra do presunta tradución de Smith gardaba parecido algún co contido do documento. Comprobouse que se trataba do libro dos hálitos, un documento funerario exipcio que se enterraba xunto aos mortos. Púidose comprobar tamén que que Smith usou ata 136 diferentes palabras en inglés para traducir o carácter correspondente a "lago".
José Smith-Historia. Seleccións do testemuño e historia oficial de Xosé Smith que el preparou en 1838 e que se publicou en serie no xornal Times and Seasons, en Nauvoo, Illinois, empezando o 15 de marzo de 1842 (History of the Church, 1:1?44).
'''Os Artigos de Fe da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días. ''' Unha declaración de Xosé Smith que se publicou no xornal Times and Seasons o 1º de marzo de 1842, xunto cunha breve historia da Igrexa, e que chegou a coñecerse popularmente como a Carta de Wentworth (History of the Church, 4:535?541).
A Lama, Rellas, Silleda
A Lama é un lugar da parroquia de Rellas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 37 habitantes, deles 20 eran homes e 17 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1986
miniatura|250px|dereita|[[Alain Prost gañou o seu segundo campionato de pilotos consecutivo.]] miniatura|dereita|[[Nigel Mansell terminou con subcampión.]] miniatura|dereita|O compañeiro de equipo de Mansell, [[Nelson Piquet, rematou terceiro no campionato.]]
O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1986 foi a 37ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 29ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 23 de marzo e finalizaron o 26 de outubro. O Campionato Mundial de Pilotos de Fórmula Un foi gañado por Alain Prost e o de Construtores foi gañado por Williams. Prost converteuse no primeiro piloto desde Jack Brabham 26 anos antes en revalidar o seu título de campión.
Resumo do campionato
A tempada culminou nunha batalla de puntos entre o dúo de Williams Nelson Piquet e Nigel Mansell fronte ao equipo McLaren de Alain Prost na última carreira, o Gran Premio de Australia de 1986. Os pneumáticos de Mansell estalaron de forma espectacular e Piquet, á cabeza no momento do incidente, foi obrigado a facer un pit stop imprevisto pouco despois para evitar que sucedera o mesmo cos seus pneumáticos. Isto permitiu a Prost poder tomar a iniciativa e a vitoria na carreira (a cuarta da tempada) logrando o seu segundo campionato consecutivo de pilotos. Mansell, Piquet, Prost, xunto coa nova estrela ascendente Ayrton Senna, dominaron durante toda a tempada e formaron o que se denominou popularmente como a "Banda dos Catro".
Por primeira vez (e ata a data a única), os motores turbo foron obrigatorios debido á prohibición dos motores de aspiración natural (atmosféricos). A lei que prohibía os motores atmosféricos foi derogada en, como preparación previa á prohibición de todos os motores de indución forzada en. En os motores turbo son a norma habitual.
Os coches de Fórmula Un de 1986 son os máis potentes coches de Gran Premio que correron nunca. Aínda non había límites na potencia dos motores, e algúns motores incluíndo os potentes aínda que máis ben pouco fiables BMW M12 / 13 1´5 litros turbo 4 en liña utilizado polos equipos Benetton, Brabham e Arrows, proporcionaba 1.350 CV a 5´5 bar (79´7 psi) durante a cualificación; isto sucedeu cando os enxeñeiros restrinxiron a potencia do motor, entón a potencia dos motores turbo era tan grande que nin sequera puido medirse con precisión ata anos máis tarde, cando a tecnoloxía foi o suficientemente avanzada. As transmisións tiveron que ser construídas expresamente para ser instaladas no chasis de cada coche para cada sesión específica, había motores de cualificación (como se describe máis arriba) alcumados "granadas" que tiñan a presión de sobrealimentación sen restricións, e caixas de cambio de cualificación, que foron deseñadas para soportar a inmensa potencia do motor; estes compoñentes só aguantaban uns 3-4 minutos (2-3 voltas) durante o uso. Estas unidades motrices eran substituídas polos motores de potencia limitada e, especificamente, as caixas de cambios preparadas para as carreiras (se se utilízase demasiada potencia, os motores terían tanto desgaste que a cámara de combustión estalaría a través do bloque debido á inmensa presión sobre o metal causada polas temperaturas extremas das combustións nas partes internas do motor, de aí o alcumo de "granada"). Cando estes motores turbo axustáronse aos coches, todo o paquete pesaba uns 540 kg., polo que as relacións de potencia-peso eran extremas. Para a cualificación, a proporción peso potencia era aproximadamente 2500 hp/ton no Benetton-BMW e 1.850 hp/ton para a carreira; en comparación cos aproximadamente 1175 CV/tonelada dun coche de F1 moderno. Todos os coches de Fórmula 1 tiñan caixas de cambios manuais con panca de desprazamento. Para poñer isto en perspectiva, un coche familiar moderno produce aproximadamente 80-100 hp/ton e os coches de estrada modernos máis rápidos producen ao redor de 450 a 550 hp/ton. Con todo, un problema constante para estes novos motores turbo, que foi algo suavizado (sobre todo por parte de Ford e Honda) nos últimos anos, era o terrible atraso do turbo; os motores neses días eran turboalimentados mecanicamente. A potencia chegaba de golpe 2-3 segundos despois de que o piloto puxera o seu pé no chan; polo xeral proporcionaba 100-300 hp nos primeiros 2-3 segundos e logo o motor ía inmediatamente á parte superior da gama de potencia (xeralmente 900 a 1000 hp). A natureza destes motores facíalles moi difícil de conducir, os pilotos tiñan que calcular cando entraba a potencia, polo que pisaban o pedal do gas moito antes do habitual para conseguir a potencia no momento adecuado.
''Esquece todo o que veu despois. O coches turbo de Fórmula Un de 1986... realmente eran foguetes. E para manexalos, creo eu, que tiñas que ser un home''-. Gerhard Berger
En moitas carreiras, sobre todo en circuítos de alta velocidade, tales como Imola, Spa-Francorchamps, Hockenheim, o Österreichring e Monza, o consumo de combustible foi sempre unha preocupación, xa que a FIA diminuíu a cantidade de combustible permitida de 220 litros en e  a 195 litros para 1986. Como resultado, o consumo de combustible converteuse nun problema para a maioría dos equipos xa que os motores eran lixeiramente máis potentes que antes. Houbo moitas carreiras nas que varios pilotos quedaron sen combustible, sobre todo Alain Prost en Hockenheim, que case terminou terceiro pero quedou sen combustible a menos de catrocentos metros da liña de meta. Baixouse e empuxou desesperadamente o seu coche ata a liña de meta, en última instancia, acabou sexto. Os motores Honda (segundos en potencia tralos motores de BMW) tiveron vantaxe no consumo de combustible e na fiabilidade, os enxeñeiros de TAG/Porsche, Renault e BMW foron capaces de gañar algo de terreo ao longo da tempada.
O calendario de Fórmula Un de 1986 contou con dúas novas carreiras, o Gran Premio de Hungría, e o Gran Premio de México, o último dos cales regresou ao calendario logo dunha ausencia de dezaseis anos. Dúas carreiras caeron do calendario foron o Gran Premio dos Países Baixos logo de 33 anos, e o Gran Premio de Suráfrica logo de 21 anos.
Clasificación do Mundial de Construtores de 1986
{|
O Abelendro, Becín, Guitiriz
O Abelendro é un lugar da parroquia de Becín no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Francisco Otero
Co nome de Francisco Otero podemos referirnos a:
Laurie Holden
Laurie Heather Holden, nada en Lancaster, no condado dos Ánxeles (California), o 17 de decembro de 1969, é unha actriz estadounidense e canadense de cinema e televisión.
Traxectoria
A súa vea cinematográfica vén desde a infancia xa que é filla de Larry Holden e de Adrienne Ellis que tamén foi actriz. Tivo a súa primeira incursión no cine en 1980, con apenas 8 anos, na película The Martian's Chronicles, xunto a Rock Hudson. Holden comezou a súa carreira profesional na televisión e onde acadou recoñecemento internacional en 1996 polo seu papel da Marita Covarrubias na serie de televisión The X-Files. Os seus traballo cinematográficos inclúen The Majestic (xunto a Jim Carrey) (2001), Fantastic Four (2005), Silent Hill (2006), e The Mist (2007). Estivo nomeada aos Saturn Awards polo papel de Andrea na adaptación televisiva da AMC The Walking Dead (2010).
Giancarlo Cornaggia-Medici
Giancarlo Cornaggia-Medici, nado en Milán o 16 de decembro de 1904 e finado na mesma cidade o 23 de novembro de 1970, foi un tirador de esgrima italiano, gañador de cinco medallas olímpicas.
Traxectoria
Participou, aos 23 anos, nos Xogos Olímpicos de 1928 celebrados en Ámsterdan, gañando a medalla de ouro na proba por equipos de espada. Nos Xogos Olímpicos de 1932 dos Ánxeles logrou a medalla de ouro ma proba individual e foi medalla de prata na proba por equipos. Nos Xogos Olímpicos de 1936 de Berlín gañou a medalla de prata na proba por equipos e foi medalla de bronce na individual.
Ao longo da súa carreira gañou catro medallas no Campionato do Mundo de Esgrima, entre elas dúas de ouro.
Paradella, Santa Tegra de Abeleda, Castro Caldelas
Paradella é un lugar da parroquia de Santa Tegra de Abeleda no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Estaba deshabitada no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE. Tamén o estaba en 2010.
Campolongo
O topónimo Campolongo pode referirse a:
Pazo de Fillaboa
O Pazo de Fillaboa é unha casa señorial que se atopa no lugar da Quinta de Fillaboa, nas parroquias de Arantei e Cabreira, no concello pontevedrés de Salvaterra de Miño (Comarca do Condado). A orixe data do século XVI, aínda que sufriu importantes reformas no século XVIII, que lle dan o aspecto actual. Os romanos introduciron a cultura do viño na comarca, e a quinta sempre tivo videiras. Hoxe en día o pazo converteuse nunha adega para produción vitivinícola. A quinta é a leira maior do catastro da provincia.
Descrición
O estado de conservación do pazo ou casa grande é bo, malia ter sido moi modificado. Consérvanse da primitiva construción do século XVI os muros de pedra, a escalinata, as balaustradas, a capela, o gran canastro e mailo pombal. Con planta en forma de L e construído nun noiro, aproveitando o desnivel, en fábrica de cachotaría de granito, ten planta terrea por un dos lados e adega e sollado polo outro, ao que se accede cunha escaleira pétrea que remata nunha solaina moi modificada con balaústres de granito sobre arcos de volta perfecta. Nun dos extremos a torre, sinxela de planta cadrada, rematada en ameas e cun escudo, desprazado da localización orixinal; este amosa un campo cuartelado en cruz coas armas dos Sarmiento e dos Soutomaior. A quinta está pechada por un valado de pedra de 1600 metros.
Historia
Hai uns dous mil anos os romanos trouxeron a cultura da vide ao Condado, plantando tamén videiras na Fillaboa.
A historia do pazo comeza durante a Guerra de Restauración portuguesa no século XVII (1640); daquela Salvaterra pasa a pertencer a Coroa de Portugal, así que o Marqués de Tavara, gobernador de Galicia, levanta un forte (hoxe desaparecido) no lugar no que se atopa a casa, para controlar o camiño cara Tui (camiño no que se atopa a ponte de Fillaboa). Rematados os acontecemento bélicos que motivaran a súa existencia, A Fillaboa coñeceu días máis tranquilos transformándose o forte en quinta de descanso.
No século XVIII realízanse numerosas reformas, sendo o dono do pazo (Granxa de Fillaboa) o Conde de Salvaterra (liñaxe da Casa de Alba) e Marqués de Sobroso. No século XIX, tras varias xeracións, a quinta da Fillaboa mailo Castelo de Sobroso, pasan a casa á duquesa de Híjar, viúva, que vende ambas as dúas propiedades no ano 1884 ao vigués Manuel Bárcena Franco, I conde de Torrecedeira. Bárcena comezou a cultivar viñedos e a producir o Viño do Condado Fillaboa, que logo exportou a países coma Cuba, Arxentina e Francia xa polo ano 1900. Tamén reformou a casa ao estilo colonial. A casa vendeuse en 1955 ao tamén vigués Alejandro Barreras Barret, enxeñeiro naval. Nesta época o pazo sufriu un incendio do que se salvaron a capela, o pombal e as adegas; tralo lume Barreras modificou moito o edificio para transformalo nunha casa de campo cos gusto da época.
Hoxe en día o pazo pertence a unha adega do grupo asturiano Masaveu, que devolveu ao edificio parte do seu antigo aspecto palaciano. Posúen 70 hectáreas de viñedos, principalmente de uva albariña, tamén celebran eventos.
A lenda
Unha lenda local, moi semellante ao conto da Cincenta narra que o conde de Salvaterra tiña tres fillas, as máis vellas menosprezaban a cativa, chea de virtudes, que lles causaban envexa e que a fixeron merecedora de recibir en herdanza as "terras fartas de Fillaboa", orixe do topónimo.
Luminosidade
En física de partículas defínese a luminosidade instantánea como o número de partículas por unidade de superficie e por unidade de tempo nun feixe. Mídese en unidades inversas de sección eficaz por unidade de tempo. Ó integrar esta cantidade durante un período de tempo obtense a luminosidade integrada, a cal mídese en unidades inversas de sección eficaz (como por exemplo o pb−1). Canto maior é esta cantidade, maior é a probabilidade de que se produzan sucesos interesantes nun experimento de altas emerxías. Dado un proceso cuxa sección eficaz coñecemos (X), para unha luminosidade integrada, L, xa dada, podemos estimar o número de veces que se vai producir ese suceso simplemente multiplicando ambas cantidades:
Noutras ciencias, como a xeoloxía, a luminosidade instantánea (que neste caso emiten rochas, cristais ou minerais) é denominada brillo
Carballa Marela, Caraño, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
A Torrevedra, Rellas, Silleda
A Torrevedra é un lugar da parroquia de Rellas no concello pontevedrés de Silleda. No ano 2007 tiña 19 habitantes, deles 8 eran homes e 11 eran mulleres. Isto supón unha diminución no número de habitantes con respecto ao a ano 2000.
África Oriental italiana
A África Oriental Italiana (en italiano: Africa Orientale Italiana, AOI) foi unha colonia italiana entre os anos 1936 e 1941, situada no corno de África.
Estaba conformada inicialmente polos territorios do Imperio etíope, recentemente ocupados despois da segunda guerra italo-etíope, e as colonias italianas de Eritrea e a Somalia italiana.
Foi establecida en nome de Vítor Manuel III, rei de Italia, que, a partir de entón, engadiría aos seus títulos o de Emperador de Etiopía.
En agosto de 1940, tras o comezo da segunda guerra mundial, incorporouse tamén o territorio recentemente conquistado da Somalia británica.
Durante a Campaña militar da África Oriental as forzas aliadas, lideradas por Gran Bretaña, lograron derrotar ao Regio Esercito (Real Exército) italiano e conquistaron toda a rexión, co que desaparecía a colonia italiana.
Historia
A colonia foi establecida en 1936, tras a vitoria do ditador italiano Benito Mussolini durante a segunda guerra ítalo-etíope. A derrota e exilio de Haile Selassie supuxo a desaparición do Imperio Etíope.
Pero os etíopes opuxéronse frontalmente: en febreiro de 1937, despois dun fracasado intento de asasinato do vicerrei italiano Rodolfo Graziani, este ordenou aos soldados italianos saquear o famoso mosteiro etíope de Debre Libanos, onde os guerrillieros etíopes se refuxiaran temporalmente tras o fracaso do atentado. Os monxes e as monxas do mosteiro foron executados.
Posteriormente, soldados italianos destruíron os asentamentos nativos de Addis Abeba, sendo asasinados uns 30 000 etíopes e as súas vivendas queimadas até os alicerces.
A política colonial fascista na AOI tiña características típicas do divide e vencerás: coa idea de dividir os amharas, cristiáns ortodoxos, o territorio de Amhara reclamado polos eritreos foi entregado á Gobernación de Eritrea, mentres que a rexión do Ogadén, reclamada polos somalís, foi entregada á Gobernación de Somalia. Os esforzos de reconstrución despois da guerra de 1936 concentráronse na idea de beneficiar ás poboacións musulmás a expensas dos cristiáns ortodoxos de Amhara, para así fortalecer o apoio dos musulmáns ao poder colonial italiano.