cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Javier Maroto
Traxectoria
En 1999 formou parte da candidatura do PP para o concello de Vitoria, tras ter sido membro de Novas Xeracións de Áraba e tras a vitoria do Partido Popular na capital arabesa ocupou o cargo de tenente de alcalde e concelleiro delegado de Facenda, unha responsabilidade que desempeñaría nos oito anos de goberno do PP (1999-2007). Nesas dúas lexislaturas con Alfonso Alonso como alcalde, exerceu ademais como portavoz do Goberno, presidente da sociedade municipal Gilsa, encargada da xestión do solo industrial no municipio de Vitoria, e concelleiro responsable de Novas Tecnoloxías. miniatura|250px|Javier Maroto nunha rolda de prensa no concello de Vitoria. Desde 2008, Javier Maroto foi o voceiro do grupo municipal do PP no consistorio vitoriano, así como o seu responsable na área de Urbanismo. Tamén formou parte, como representante do Partido Popular, do consello da sociedade municipal Ensanche 21, encargada da expansión urbana da capital arabesa polas novas áreas de Salburúa e Zabalgana. Así mesmo, é o secretario de organización do Partido Popular en Áraba.
É un dos poucos políticos do Partido Popular que criticou publicamente a posición do Partido Popular sobre o matrimonio homosexual. O 5 de novembro de 2010 nunha entrevista ofrecida a Radio Vitoria opinou que "sería un erro eliminar a lei de matrimonios homosexuais".
Javier Maroto presentou o 23 de xuño de 2010 a súa candidatura á alcaldía de Vitoria para 2011, a cal gañou nas eleccións do 22 de maio. Foi investido alcalde o 11 de xuño de 2015.
Perdeu a alcaldía de Vitoria o 13 de xuño de 2015 en favor de Gorka Urtaran do PNV, a pesar de gañar as eleccións, debido a que os concelleiros de PNV, EH Bildu, Sumando-Hemen Gaude e Irabazi Gasteiz votaron polo candidato jeltzale.
O 18 de xuño de 2015 o Presidente nacional do Partido Popular Mariano Rajoy nomeouno Vicesecretario Sectorial, cargo de nova creación.
Mesa, Estados Unidos
miniatura|350px|Mesa (Arizona). Á esquerda o Mesa Bank; á dereita o Mesa Arts Center. miniatura|200px|Bandeira de Mesa.
Pactos Lateranenses
Os Pactos Lateranenses do 11 de febreiro de 1929 proporcionaron o recoñecemento mutuo entre o entón Reino de Italia e a Cidade do Vaticano. Os pactos foron negociados entre o Cardeal e Secretario de Estado Pietro Gasparri en nome da Santa Sé e Benito Mussolini, líder fascista e primeiro ministro italiano. Existen tres pactos diferentes:
Mesa, Estados Unidos
Mesa é unha cidade situada no condado de Maricopa, no estado de Arizona (EUA). Segundo o censo de 2010 tiña unha poboación de 439.041 habitantes e unha densidade de poboación de 1.236,77 hab./kmm².
Forma parte da área urbana de Phoenix e é a terceira cidade do Estado, despois da propia Phoenix e Tucson. É a 41ª cidade máis poboada dos Estados Unidos e está experimentando un rápido crecemento demográfico.
Mesa foi fundada en xaneiro de 1878 por pioneiros mormóns, que hoxe conforman unha décima parte da súa poboación. Mesa é o centro da súa igrexa na zona de Phoenix.
Historia
Remóntase polo menos 2000 anos coa chegada do pobo Hohokam, que construíu un sistema orixinal de canles, algunha con 27 m de ancho, que se estendía polo deserto ata 26 km, transformando o Deserto de Sonora nun oasis de agricultura. Construíron centos de quilómetros de canles, das que moitas aínda están hoxe en uso.
Daniel Websten Jones fundou un poboado mormón en Arizona a finais do século XIX, no norte do Mesa de hoxe en día. Ó mesmo tempo outro grupo chegou dende Utah e Idaho e escavou outras canles.
A primeira escola foi construída no ano 1879.
O doutor A.J. Chandler traballou na ampliación da canle Mesa para permitir unha central eléctrica.
Durante a Gran Depresión recadouse para pavimentar rúas, facer un novo hospital e unha biblioteca.
Máis tarde trasladáronse alí militares e medrou moito a poboación, máis coa chegada do aire acondicionado e a industria e, sobre todo, coas compañías aéreas nos anos 50 e 60.
Xeografía
Segundo a oficina do censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha superficie total de 324,2 km², dos que 323,7 km² son de terra firme e 0,6 km² (un 0,16 %) de augas.
A súa altitude media é do arredor de 378 m, xa que a cidade se estende por unha meseta situada a uns trinta metros por debaixo de Phoenix, de aí o nome de mesa que lle deron os primeiros colonos.
Demografía
A media de ingresos por fogar era de 42.817 dólares, 315.960 para os homes e 27.005 para as mulleres. A renda per cápita era de 19.601.
O ano 1900 Mesa contaba tan só con 722 habitantes que, pouco a pouco, foron incrementándose (1910, 1.692; 1920, 3.036; 1930, 3.711; 1940, 7.224, 1950, 16.790; 1960, 33.772) e, a partir dos anos 1960, o crecemento incrementouse fortemente: 1970, 63.772; 1980, 152.404; 1990, 288.104; 2000, 395.375.
Límites de Mesa
Debido á longa distancia entre o leste o oeste (29 km) e a grande área de extensión, a miúdo hai que referirse ó Leste ou o Oeste de Mesa.
Mesa utiliza un sistema de cuadrícula para numerar as rúas diferente do usado en Fénix. A rúa central recorre de Norte a Sur e divide a cidade en dúas partes.
Clima
Localizada no deserto de Sonora, Mesa ten invernos suaves e temperados e veráns calorosos con temperaturas máximas medias de 25 graos en xullo e mínimas medias de 5 graos en xaneiro.
Atraccións culturais
miniatura|300px|Ruínas de Mesa Grande A cidade conta con varios museos, bibliotecas e instalacións de esparexemento e lecer: O único rañaceos en Mesa é o Bank of America.
Os seus habitantes dispoñen de tres bibliotecas públicas:
Servizos
Mesa Oeste
O centro comercial Fiesta, Dillard´s, Macy´s, Dick´s Sporting Good. Outra das grandes atraccións é o Banco de América. Está previsto agrandar o Mall Fiesta.
O Mesa riverview (vista ó río) é un novo lugar ó aire libre que ten espazos para restaurantes, comercios de marca e teatros.
Mesa Este
O Superstition Springs Center é un centro de tendas cun anfiteatros e unha fonte ao aire libre.
Transporte
miniatura|Casa do concello.
Mesa é unha cidade moi adecuada para camiñar a pé.
Educación
Case toda a cidade forma parte do distrito escolar das Mesa Public Schools. As Gilbert Public Schools diríxense a unha parte do sur de Mesa, e o Tempe Elementary School District ocúpase, co Tempe Union High School District, dunha pequena parte do oeste de Mesa.
Tamén ten o Mesa Community College, o máis grande do Community College con arredor de 24.000 estudantes, e o Campus Politécnico da Universidade estatal de Arizona que ten sobre 6000 estudantes universitarios, ademais da escola de aviación e de osteopatía.
Entre os establecementos de ensinanza superior, en Mesa está a CAE Global Academy de Phoenix, que forma máis de 400 pilotos de liñas aéreas ao ano.
Rajoy
Rajoy pode referirse á versión castelanizada do galego Raxoi, que aparece como apelido nas seguientes persoas:
24 de decembro
O 24 de decembro é o 358º día do ano do calendario gregoriano e o 359º nos anos bisestos. Quedan 7 días para finalizar o ano.
José de Churriguera
miniatura|dereita| Igrexa de San Cayetano, Madrid. Obra de J.B. Churriguera e Pedro Ribera, 1664 - 1761.
24 de decembro
Nacementos
miniatura|100px| Adam Mickiewicz.
José de Churriguera
José Benito de Churriguera, nado en Madrid o 21 de marzo de 1665 e finado na mesma vila o 2 de marzo de 1725, foi un arquitecto barroco español.
Traxectoria
miniatura|dereita|Retablo da Igrexa do Convento de San Esteban en Salamanca, por José de Churriguera (1692).
24 de decembro
Mortes
miniatura|100px| Vasco da Gama.
José de Churriguera
Traxectoria
Proxectou, entre outras obras, as igrexas de San Cayetano, Santo Tomás, o antigo Palacio Goyeneche (actual sede da Real Academia de Belas Artes en Madrid) e o lugar de Nuevo Batzán, ademais do retablo do convento de San Esteban, en Salamanca. O seu estilo coñécese como churrigueresco.
24 de decembro
Outros
Os 366 días do ano
Julian Huxley
200px|miniatura|[[Thomas Henry Huxley|Thomas Henry e Julian Huxley en 1895.]] Julian Sorell Huxley, nado en Londres o 22 de xuño de 1887 e finado o 14 de febreiro de 1975, foi un biólogo, escritor, humanista e internacionalista británico, coñecido polas súas contribucións á popularización da ciencia a través de libros e conferencias. Foi o primeiro director da Unesco e foi nomeado cabaleiro británico en 1958.
Huxley formaba parte dunha familia distinguida. O seu irmán era o escritor Aldous Huxley, e era medio irmán doutro biólogo, o premio Nobel Andrew Huxley; o seu pai foi o escritor e editor Leonard Huxley; e o seu avó paterno foi o biólogo Thomas Henry Huxley, famoso por ser colega e apoiar a Charles Darwin. O seu avó materno foi o académico Tom Arnold.
José de Churriguera
Traxectoria
A maior parte da súa obra está inserida na tradición cortesá pero introducindo innovacións transcendentais, na súa primeira etapa predominan os retablos caracterizados pola grandiosidade da traza, o dinamismo da planta, o remate en cuarto de esfera, as columnas salomónicas no corpo principal, as estatuas situadas nos intercolumnios, a talla virtuosista decorada frondosamente que non rompe a estrutura arquitectónica, asemade o resplandor do dourado reforza a atracción que exerce no espectador.
A partir de 1709, en Nuevo Batzán, obsérvase unha maior influencia do clasicismo francés nos motivos ornamentais e estruturais.
Sorbosa
A sorbosa é un monosacárido de seis carbonos (hexosa) cun grupo cetona no carbono 2 (cetosa), polo que pertence ao grupo das cetohexosas. O enantiómero L-sorbosa é o que aparece na natureza, o que é pouco frecuente entre os monosacáridos. É isómero da frutosa.
Utilízase na produción comercial de vitamina C (ácido ascórbico) por medio do microorganismo Ketogulonicigenium vulgare.
Gerald's Game (filme)
Gerald's Game é un filme estadounidense de terror psicolóxico dirixido e editado por Mike Flanagan. Foi escrito por Jeff Howard e Flanagan, baseándose na novela de Stephen King Gerald's Game. Está protagonizado por Carla Gugino e Bruce Greenwood.
Foi estreado o 29 de setembro de 2017 a través da canle Netflix.
Herbívoro
miniatura|Herbívoros. En zooloxía e en ecoloxía, un herbívoro é un animal (mamífero, peixe ou invertebrado) cuxa dieta alimenticia se basea principalmente na inxestión de plantas; aínda que, sendo as plantas herbáceas un subconxunto do reino vexetal, é máis correcto, desde o punto de vista semántico, o uso do termo fitófago.
Na práctica, porén, moitos herbívoros tamén se alimentan de proteínas animais como, por exemplo, ovos.
Os humanos que non comen carne non son considerados herbívoros senón vexetarianos.
Na cadea trófica, os herbívoros son os consumidores primarios, mentres que os que se alimentan de carne son consumidores secundarios.
Tipos de herbívoros
Algúns herbívoros lato sensu, ou fitófagos, especialízanse no consumo de partes moi determinadas dos vexetais, polo que poden ser clasificados como:
Esta especialización encóntrase lonxe de ser universal e moitos animai] que comen froitas ou follas comen tamén outras partes das plantas, en particular raíces e sementes. As dietas dalgúns animais herbívoros varían coas estacións, especialmente nas zonas de clima temperado, onde as fontes de alimentación dispoñíbeis varían no curso do ano.
Importancia dalgúns herbívoros
miniatura|Os [[caracol|caracois e as limachas son pequenos herbívoros que ocupan un lugar importante na cadea trófica: limitan o crecemento de certos vexetais e serven de alimento a numerosos animais (sobre todo paxaros).]] O grupo máis importante dos mamíferos herbívoros fórmano os ruminantes, animais que dixiren os alimentos en dúas etapas, primeiro os consomen e logo realizan a rumia, operación consistente en regurxitar o material semidixerido e volvelo a mastigar para desfacelo e agregarlle saliva. A súa mandíbula permítelles facer movementos laterais para poder triturar e insalivar os alimentos. Os seus molares son moi planos, e permiten machucar os alimentos até formar unha pasta. A súa saliva é alcalina, o que permite dixerir mellor os carbohidratos. Por outra parte, a súa flora intestinal xoga un papel moi importante na dixestión de materiais vexetais.
Os insectos son quizais o grupo máis importante de herbívoros polo impacto que producen na vexetación, e algúns poden ocasionar graves prexuízos nos cultivos, e mesmo pragas. Os térmites teñen unha flora intestinal rica e sumamente complexa que lles permite dixerir materiais que son indixeríbeis para outros animais, tales como a celulosa. Os áfidos ou pulgóns aliméntanse dos fluídos vexetais e son moi abundantes tanto en número de individuos como en número de especies. As eirugas de practicamente todas as especies de bolboretas son herbívoras e, en certos casos, poden causar a defoliación de bosques enteiros.
Can You Feel It (canción de The Jacksons)
"Can You Feel It" é unha canción de funk e soul do grupo The Jacksons, gravada en marzo de 1980 e lanzada como terceiro sinxelo do seu álbum Triumph.
Escrito polos irmáns Michael e Jackie, na canción cantan Randy e Michael. Lanzada como sinxelo en 1981, a canción acadou o número 77 nas listas musicasi de pop, e o 30 nas de R&B estadounidenses. Mais no Reino Unido conseguiu un número 6, e nos Países Baixos o 2.
Real Casa da Moeda de Noruega
Historia
esquerda|miniatura|[[Fotografía da Real Casa da Moeda de Noruega en 1952]]A casa de moeda fundouse en 1686 como unha parte do complexo de minaría de prata de Kongsberg (Kongsberg Sølvverk), na que se transformaba en moeda a prata extraída. A vea deste metal fora descuberta na zona en 1623 e nos primeiros anos a prata enviábase a Dinamarca para a súa cuñaxe, mais en 1628 determinouse que sería máis rendible facer todo o proceso na propia Noruega. Inicialmente, Cristián IV mandara construír unha ceca en Hovedtangen, na fortaleza de Akershus, en Christiania, e non foi ata 1686 cando a ceca se achegou ao complexo mineiro, nas novas instalacións de Kongsberg. A vinculación entre a ceca e a explotación mineira mantívose ata o pechamento desta última en 1957.
En 1806, a Real Casa da Moeda pechou as súas portas e todo o seu equipamento foi enviado á Casa da Moeda de Dinamarca, en Copenhague, e as instalacións vendéronselle a un industrial local, fabricante de armas, mais o estoupido das guerras napoleónicas e a falta de moedas en circulación causaron que a ceca se reabrira no mesmo lugar en 1808.
O 4 de xuño de 2003 o Banco Central desvinculouse totalmente da Casa da Moeda, ao lle vender o 50 % das accións á empresa Samlerhuset AS (unha distribuidora numismática privada neerlandesa) e o 50 % restante á Casa da Moeda de Finlandia. A privatización da empresa fixo que se modificase a súa denominación a Det Norske Myntverket ("Casa de Moeda Norueguesa"). Finalmente, en 2015, a compañía Samlerhuset adquiriulle á ceca finlandesa a súa participación e pasou a ser a única propietaria.
Á parte da cuñaxe do circulante noruegués e doutros países, a compañía acadou prestixio pola súa produción de medallas, o que motivou que se lle leve confiando a cuñaxe das medallas de ouro do Premio Nobel da Paz, que se outorga en Noruega, desde hai máis de cen anos, cando se lle outorgara por vez primeira a Henry Dunant e a Fréderic Passy en 1901. miniatura|O edificio do Museo da Minaría de Noruega, que alberga a [[Lista de museos numismáticos|colección numismática da Real Casa de Moeda]]
Museo da Real Casa da Moeda de Noruega
As coleccións históricas representativas da actividade da Real Casa da Moeda de Noruega en Kongsberg durante máis de 300 anos organízanse nun museo corporativo, que se constitúe como unha división do Museo Noruegués da Minaría. Nel amósanse moedas, medallas, ferramentas, modelos de moedas e outros obxectos relacionados coa cuñaxe, e tamén hai unha biblioteca numismática especializada.
O museo é propiedade do Banco Central de Noruega, onde, por razóns de seguridade, se custodia unha parte da colección de moedas que non se exhiben no museo.
Saint George's
miniatura|dereita|250px| Vista xeral de St. George's
Saint George's é a capital do pequeno estado insular de Granada, no Mar Caribe. A súa poboación era de 4.318 habitantes en 2006, que contando cos do conxunto da aglomeración urbana alcanza máis de 33.000 habitantes.
Xeografía
A capital, con porto sobre o mar, está arrodeada por terra dun outeiro, que forma parte do cráter dun antigo volcán. Ademais do porto marítimo, as comunicacións internacionais están servidas por medio do Aeroporto Pointe Salines.
A súa economía, en boa medida baseada no turismo, ten como outro dos piares a exportación de produtos tropicais: cacao, noz moscada e unha especia derivada desta última, o macis.
Historia
St. George's foi fundada por franceses en 1650. Logo da retirada de Bridgetown, en Barbados, a mediados da década de 1880, St. George's tornouse a capital da colonia británica das Illas de Barlovento (en inglés Windward Islands).
No ano 2004, St. George's, e o resto de Granada, ficaron severamente damnificadas a consecuencia do paso do Furacán Iván. A axuda internacional, no ano seguinte, contribuíu a paliar os efectos e realizáronse traballos de reconstrución axeitados.
Matt Mullenweg
miniatura|dereita|250px Matthew Charles Mullenweg, nado en Houston, Texas, o 11 de xaneiro de 1984, é un programador estadounidense coñecido por crear o sistema de xestión de contido Wordpress. Por outra banda, creou o servizo de filtrado de spam centralizado Akismet, a compañía Automattic e o servizo de hosting gratuíto de blogs WordPress.com.
Wordpress
En xaneiro de 2003, uns meses despois de que finalizase o desenvolvemento de b2, anunciou no seu blog que ía crear un fork para actualizalo aos estándares web e modificalo para as súas necesidades. Mike Little falou con el e xuntos crearon WordPress a partir do código fonte de b2. O programador orixinal de b2, Michel Valdrighi, uniuse a eles ao pouco tempo.
Bill Stevenson
John William Stevenson, nado o 10 de setembro de 1963 en Torrance (California), é un músico e produtor estadounidense. É o batería e un dos compositores da banda californiana de punk rock Descendents. A finais de decembro de 1981, Bill realizou un feixe de concertos con Black Flag, debido a que o seu batería ROBO estaba detido en Inglaterra despois de realizar unha xira alí, e gravou coa banda en varios dos seus álbums ata 1985. Despois centrou a súa atención nos Descendents e tocou con eles ata que Milo Aukerman deixou o grupo en 1987. Despois da saída de Milo, Bill e os outros membros da banda, Karl Alvarez e Stephen Egerton, uníronse ao vocalista Dave Smalley de Dag Nasty e formaron All. All tería dous cantantes máis, Scott Reynolds (1989–1993) e Chad Price (1993–actualidade). Aukerman regresou para o álbum de 1996 Everything Sucks e para o máis recente Cool to Be You. All e Descendents continúan xirando cando llo permiten as carreiras de Stevenson e Aukerman, enxeñeiro de son e bioquímico respectivamente. Porén, pasaron xa uns anos dende a última xira de ámbalas dúas bandas.
Os traballos máis recentes de Stevenson foron a produción do sexto álbum de estudio de Rise Against, Endgame, que foi publicado o 11 de marzo do 2011, e a do último disco de NOFX, Coaster. En agosto do ano 2007 revelou que tiña plans de producir e tocar a batería no seguinte álbum de The Lemonheads, que ata a data aínda non foi editado.
Pepe Mel
José 'Pepe' Mel Pérez, nado en Madrid o 28 de febreiro de 1963, é un exfutbolista, actual adestrador de fútbol e escritor español. Xogaba de dianteiro. Actualmente adestra o UD Las Palmas.
Publicou tres novelas: El mentiroso (2011),  El camino al más allá (2013) e La prueba (2016), esta última dirixida ao público infantil.
Como adestrador
Mel comezou a súa traxectoria como técnico levando as rendas do Club Deportivo Coslada en 1999.
Ao ano seguinte, chegou ao Club Polideportivo Mérida; mais, tras a desaparición da entidade, quedou libre e firmou polo Real Murcia Club de Fútbol. O conxunto terminou a tempada 2000-01 como 13º clasificado.
Na tempada 2001/02, fichou polo CD Tenerife, sustituíndo a Rafael Benítez, e debutou en Primeira División o 25 de agosto de 2001, no Estadio Heliodoro Rodríguez, fronte ao Deportivo Alavés. Non tivo éxito na súa traxectoria no conxunto e foi destituído en febreiro de 2002 tras perder contra o Rayo Vallecano de Madrid, despois de ter dirixido en 26 partidos ao equipo, que nese momento se encontraba como último clasificado de Primeira. Foi substituído por Javier Clemente, que non puido evitar o descenso do equipo a Segunda División esa tempada.
Durante a metade da tempada 2002-03, Pepe foi contratado polo Getafe Club de Fútbol, que militaba esa tempada en Segunda División e que naquel momento ocupaba postos de descenso, pero que baixo a súa dirección non pasou apuros para salvar a categoría.
Durante a seguinte tempada, o técnico madrileño adestrou ao Deportivo Alavés, que quedou ás portas do ascenso, logrando chegar até as semifinais da Copa do Rei, onde caeu fronte ao Real Zaragoza. Coa chegada de Dmitry Piterman, Mel non renova e vaise ao Polideportivo Ejido.
En 2004, fichou polo Polideportivo Ejido. O equipo celeste fixo un gran comenzo de tempada e logrou unha cómoda permanencia na tempada 2004-05; pero tras 12 xornadas da seguinte campaña, Mel foi destituído polos malos resultados que levaron ao equipo andaluz ás últimas posicións.
Chegou á banca do Rayo Vallecano de Madrid, de Segunda División B, en 2006. Conseguiu levalo a Segunda A en 2006 e completou unha gran tempada 2008-09, sendo 5º clasificado na categoría de prata. Foi destituído en febreiro de 2010 tras os seus malos resultados.
Real Betis Balompié
En verán de 2010, Pepe converteuse no novo técnico do Real Betis Balompié. Conseguiu o ascenso a Primeira División na tempada 2010/11, sendo o campión de Segunda e o máximo goleador, e caendo nos cuartos de final da Copa do Rei fronte ao FC Barcelona cun global de 6-3, con 5-0 no Camp Nou e un 3-1 no Benito Villamarín (2 de eles nos primeiros 10 minutos do partido). Durante a súa estadía no equipo andaluz caracterizouse polo seu apoio ao equipo filial, contabilizándose o debut de até 16 xogadores do filial co primeiro.
Pepe Mel renovou co Betis por tres anos para afrontar a volta a Primeira do club, logrando a permanencia a falta de 3 xornadas para o remate da Liga 2011-12, malia ter feito unha tempada chea de altibaixos, debido a que conseguiu 4 vitorias consecutivas nas 4 primeiras xornadas de Liga e inmediatamente perder 9 dos 10 encontros seguintes, o que lle puxo ao bordo da destitución, que se puido ter materializado no encontro fronte ao Valencia CF no Benito Villamarín, onde o Betis remountou un 0-1 no tempo engadido con 2 goles de Rubén Castro. A pesar desta mala racha de resultados, a afección bética sempre apoiou ao seu adestrador. Durante a tempada 2011-2012, o Betis conseguiu varios logros como ser o primeiro equipo visitante que marca un gol no Camp Nou (4-2) e a vitoria no Ramón Sánchez Pizjuán con dous goles de Beñat de falta, logrando un resultado final de 1-2.
Na tempada 2012-13, o Betis deu un salto de calidade, pasando de loitar pola súa permanencia aspirar a facelo por entrar en competicións europeas. O conxunto terminou obtendo o acceso á UEFA Europa League grazas ao seu 7º posto final. Este éxito supúxolle unha nova renovación do seu contrato co club, e converteuno no adestrador que máis tempo levou nas bancas na devandita tempada (3). Foi destituído o 2 de decembro de 2013, co Betis como colista con 10 puntos tras 15 xornadas de Liga.
West Bromwich Albion
O 9 de xaneiro de 2014, o West Bromwich Albion F.C. anunciou a súa contratación como novo técnico. Logrou salvar ao equipo inglés do descenso na última xornada, tras finalizar en décimo sétima posición. Ao día seguinte anunciouse a súa marcha da entidade por mutuo acordo.
Real Betis Balompié
O 20 de decembro de 2014, o Real Betis confirmou o regreso de Pepe á entidade. Fíxose cargo do equipo andaluz na 19ª xornada, cando ocupaba a 3ª posición, e volveu a conseguir o ascenso a Primeira División, esta vez dous xornadas antes de rematar a Liga.
O 10 de xaneiro de 2016, o Consello de Administración do club decidiu rescindir do contrato de Mel, poñendo fin, deste modo, á súa segunda etapa como técnico do Real Betis Balompié. Naquel momento, o equipo encadenaba 8 partidos consecutivos sen gañar e ocupaba a 15ª posición ao termo da primeira volta da Liga.
Deportivo da Coruña
O 28 de febreiro de 2017 foi contratado para dirixir o Deportivo da Coruña até o final da tempada 2016–17, con opción a ampliación, en substitución de Gaizka Garitano. Debutou co equipo o 2 de marzo de 2017 na xornada 25 do campionato de liga cun resultado de empate (1-1) fronte ao Atlético de Madrid. Foi botado do seu cargo logo dunha derrota contra o Xirona o 23 de outubro do mesmo ano.
Chékéba Hachemi
Chékéba Hachemi, nada en Cabul o 20 de maio de 1974, é unha diplomática, activista feminista e escritora afgá.
Traxectoria
En 1986, tras a invasión soviética, emigrou a Francia. Estudou na ESCP Europe de París.
En 1996 fundou a ONG Afghanistan Libre, pola defensa dos dereitos das mulleres e rapazas afgás baixo o réxime talibán, co propósito de facilitar o acceso á educación, a saúde e o desenvolvemento persoal nas áreas rurais, así como dar a coñecer as condicións de vida das mulleres do seu país. Durante dez anos a organización publicou a revista Roz.
En xaneiro de 2002 foi nomeada secretaria da embaixada afgá na Unión Europea. En xullo de 2005 foi nomeada polo goberno de Cabul conselleira do vicepresidente, a cargo dos proxectos de prioridade nacional. En marzo de 2007 foi nomeada conselleira do presidente Hamid Karzaï, traballando desde París. Deixou o seu cargo en 2009. Nese ano formou a compañía consultora Epoke Conseil canda a Marie-Françoise Colombani para promover a igualdade de xénero en Francia, así como CH Consulting, especializada no estudo e o deseño de proxectos sociais encol do rol da muller nas empresas.
En 2019 formou parte da organización da conferencia internacional Stand, Speak, Rise Up como conselleira de estratexia da Gran Duquesa María Teresa de Luxemburgo, co fin de rematar coa violencia sexual, en colaboración con We are not weapons of war e a Fundación Denis Mukwege.
Hana Rahma
Hana Rahma (en حنّا رحمه), nado en Ainata (Líbano) o 18 de xullo de 1960, é un bispo e relixioso católico maronita, dende 2015 bispo de Balbik - Dair al-Ahmar.
Traxectoria
Entrou na orde dos baladitas o 6 de agosto de 1979, facendo os votos solemnes o 6 de agosto de 1989. O 29 de xullo de 1990 foi ordenado sacerdote da orde.
O Sínodo da Igrexa maronita reunido do 10 ao 14 de marzo de 2015 elixiuno bispo de Balbik - Dair al-Ahmar. O papa Francisco deu a súa aprobación o 20 de xuño de 2015. Foi consagrado bispo polo patriarca Bixara Pedro al-Rai o 1 de agosto, e os seus co-consagradores principais foron os seus predecesores Saman Atala e Bulus Munxid al-Haxim.
Diamantina Rodríguez
Traxectoria
De nena escoitou nun gramófono a voz de Obdulia Álvarez Díaz "La Busdonga", que se converteu no seu referente. En 1939 tresladouse co seu marido, o gaiteiro quirosán Argimiro Fernández Álvarez, á localidade de San Nicolás (Soto Ribera, La Ribera). En 1948 participou por vez primeira no concurso de tonadas organizado polo xornal Región. Isto serviulle para darse a coñecer e para coñecer José Menéndez Carreño "Cuchichi", membro do xurado e que se converteu no seu mestre. En 1950 asentouse en Mieres. En 1955 gañou o concurso de Región.
En 1969 gravou o seu primeiro disco, e en 1971 editou outro dedicado ao cancioneiro de Eduardo Martínez Torner. En 1972 publicou La verde Asturias, e en 1973 Canciones asturianas. En 1981 gravou A las madres de los mineros, que amais de tonadas incluía xiraldilles, vaqueiradas e anadas.
Colaborou no cantar "A la madre del mineru", no disco de Rosario González De Ḷḷaciana vengo (2004). Nese mesmo ano interveu no disco editado pola Dirección Xeral de la Muyer do Goberno de Asturias, Con voz de muyer, no que tamén participaban entre outras Anabel Santiago, Liliana Castañón, Marisa Valle Roso e Rosario González.
Recoñecementos
En 2002 recibiu a medalla de Asturias que concede o Goberno do Principado, na categoría de prata, como recoñecemento á súa traxectoria artística e a contribución á recuperación do patrimonio musical asturiano. Desde 2003 formou parte do xurado do Memorial Silvino Argüelles.
Miofibrila
miniatura|Fibra muscular (3) con miofibrilas (4), e unha motoneurona (1) establecendo sinapse (2) con ela.
Unha miofibrila é unha estrutura contráctil que atravesa as células do tecido muscular e lles dá a capacidade de contracción e de elasticidade, a cal permite realizar os movementos característicos do músculo. As miofibrilas esténdense dun extremo a outro da fibra muscular (célula muscular), onde están agrupadas en feixes e formando sarcómeros.
Cada fibra muscular contén varios centos ou miles de miofibrilas. Cada miofibrila contén miofilamentos cuns 1.500 filamentos de miosina e 3.000 filamentos de actina. Estas son moléculas de proteínas polimerizadas das cales depende a contracción. Nas miofibrilas están presentes ademais as proteínas titina e outras que unen todos os compoñentes da miofibrila. A contracción muscular depende que os filamentos de actina e miosina se deslicen un sobre outro. A miosina é responsable de xerar a forza na contracción muscular e a actina actúa como "escada" sobre a que se desliza a actina.
O complexo proteico formado pola actina e a miosina denomínase ás veces actomiosina.
Estrutura e composición das miofibrilas
miniatura|300px|esquerda|Diagrama da estrutura dunha miofibrila. esquerda|350px|miniatura|Porción terminal da molécula de miosina, na que se ven as cabezas globulares responsables da contracción muscular.
As miofibrilas están formadas por filamentos proteicos chamados miofilamentos, que poden ser finos ou grosos. Na fibra muscular estriada esquelética as miofibrilas constan dun paquete de miofilamentos, son paralelas e esténdense lonxitudinalmente por toda a célula. Nas miofibrilas obsérvase unha sucesión de bandas claras e escuras. Os filamentos finos da miofibrila están formados pola proteína actina, que forma as bandas I claras. Os filamentos grosos están formados pola proteína miosina, que forma as bandas H escuras. Hai zonas onde ambos os miofilamentos se superpoñen, que son as bandas A. O patrón repetido de bandas ao longo da miofibrila mostra que están formadas por agrupacións de filamentos chamdaos sarcómeros, situados un detrás doutro todo ao longo da miofibrila. O esvaramento dos miofilamentos finos e grosos no sarcómero é a causa da contracción muscular.
Os miofilamentos finos teñen 1 μm de lonxitude e están formados por dúas fibras entrelazadas de actina filamentosa ou actina F, que son filamentos formados por subunidades de actina globular ou actina G. Ademais da actina, os miofilamentos finos teñen outras dúas moléculas de proteína que son a tropomiosina, situada nos sucos da actina F, e a troponina, complexo proteico con capacidade de unirse ao Ca2+. A tropomiosina e a troponina interveñen na regulación das contraccións musculares. A actina nos miofilamentos está asociada á nebulina.
Os miofilamentos grosos están formados por moitas unidades de miosina e miden 1,5 μm de longo. A súa zona central é lisa (forma a banda H) pero posúen unhas pequenas proxeccións denominadas pontes transversais, as cales ao interaccionaren cos filamentos de actina, producen a contracción. As moléculas de miosina que os integran, parecen bastonciños de 200 nm de longo e 2-3 nm de diámetro constituídos por dous polipéptidos trenzados, cada un dos cales remata nunha cabeza globular, que é a que forma as pontes transversais do miofilamento groso, e ten centros para a unión ao ATP e á actina. Na parte central do filamento de miosina non hai pontes transversais. A hidrólise do ATP fai mover a cabeza da miosina, que arrastra a actina, producindo o esvaramento dos miofilamentos, o acurtamento do sarcómero, da fibra e do músculo, polo que a contracción muscular require un continuo gasto de ATP.
Sarcómero
300px|miniatura|Modelo do esvaramento dos filamentos no proceso da [[contracción muscular.]] As estriacións claras e escuras obsevadas nas miofibrilas e na célula muscular denomínanse bandas I (claras) e bandas A (escuras). No medio da banda A está a banda H máis clara (no seu centro está a liña M escura), e no medio da banda I está a banda Z máis escura. O sarcómero defínese como o segmento de fibra comprendido entre dúas bandas escuras Z. Nunha fibra hai moitos destes sarcómeros un detrás do outro, en toda a súa lonxitude. A banda Z é a zona con material denso onde un sarcómero se une ao seguinte e está á altura dos túbulos T. A banda I clara está ocupada só pola actina. A banda A escura representa a zona de superposición das proteínas actina e miosina que forman a miofibrila, pero no seu centro hai unha zona ocupada só por miosina (sen superposición), que é a banda clara H, a cal se fai máis pequena durante a contracción, xa que durante a contracción aumenta a zona de superposición da actina e a miosina. De feito, a contracción muscular é o resultado do esvaramento das fibras de actina e de miosina, que ten como resultado o acurtamento do sarcómero. Como todos os sarcómeros se contraen coordinadamente, toda a fibra muscular se contrae.
Tipos de fibra muscular e miofibrilas
miniatura|Tres sarcómeros seguidos. miniatura|250px|A. Porción dunha [[fibra muscular estriada esquelética humana de tamaño mediano ampliada case 800 veces. B. Paquetes separados de miofibrilas ampliados.]] Como exemplo de fibra muscular describiremos os compoñentes da fibra muscular estriada esquelética, típica dos músculos unidos ao esqueleto, responsables da locomoción e movementos. A "fibra muscular" é a célula muscular (miocito). Estas células teñen forma cilíndrica moi longa e reúnense en fascículos, formando os músculos esqueléticos. A súa membrana chámase sarcolema e a súa matriz citoplasmática sarcoplasma. Son células multinucleadas, con ata centos de núcleos, situados en zonas periféricas e superficiais da célula. No sarcoplasma hai gránulos de glicóxeno, encimas, moléculas enerxéticas como o ATP e a fosfocreatina, mioglobina e outros metabolitos.
O sarcoplasma contén os orgánulos ordinarios, pero hai un orgánulo característico da fibra muscular estriada chamado retículo sarcoplásmico, formado por túbulos membranosos lonxitudinais e cisternas transversais, que se estende por todo o sarcoplasma e rodea as miofibrilas, e que non é outra cousa que un retículo endoplasmático especializado. A membrana ou sarcolema ten unhas invaxinacións tubulares profundas transversais chamadas túbulos T. Os túbulos T xunto cos túbulos lonxitudinais do retículo sarcoplásmico regulan a cantidade de Ca2+ na célula e facilitan a despolarización, o que é fundamental na contracción.
O interior da célula muscular está cheo de miofibrilas de 1 a 2 μm de diámetro, en número de centos ou ata unhas 2000, dispostas lonxitudinalmente, paralelas e formando unha estrutura ordenada chamada sarcómero, no que se observa unha sucesión de bandas transversais claras e escuras. As miofibrilas están feitas principalmente polas proteínas filamentosas actina e miosina.
Outros tipos de fibras musculares son:
Voo 2100 de Bek Air
O voo 2100 de Bek Air era unha ruta doméstica de pasaxeiros entre Almati e Nur-Sultan, Casaquistán, operado por un Fokker 100 que se esnafrou o día 27 de decembro de 2019 mentres engalaba do aeroporto internacional de Almati. Había 98 persoas a bordo, 93 pasaxeiros e 5 tripulantes. Doce persoas morreron no accidente e 67 resultaron feridas.
Avión
O aparello implicado era un Fokker 100 contruído en 1996 e que anteriormente voara con Formosa Airlines, Mandarin Airlines, Contact Air, e OLT Express Germany, antes de unirse á frota de Bek Air en 2013 co rexistro UP-F1007. O avión foi alugado a Kam Air en setembro de 2016, e despois volveu. O aparello tamén foi alugado a Safi Airways en febreiro de 2017, regresou a Bek Air, e finalmente foi alugado a Air Djibouti en decembro de 2018, antes de incorporarse novamente á frota de Bek Air. O Fokker 100 estivo en servizo con Bek Air ata o día do accidente. O seu certificado de aeronavegabilidade fora renovado o 22 de maio de 2019.
Accidente
O avión chocou contra un edificio xusto despois de engalar do aeroporto internacional de Almati en Casaquistán. O aparello engalou da pista 05R e perdeu altura pouco despois. Segundo se informou, xirou cara á dereita e golpeou o valado perimetral de cemento antes de impactar contra dous almacéns nunha área residencial, preto do perímetro do aeroporto ao redor das 7:22 hora local. A parte frontal do avión separouse da fuselaxe principal, recibindo un dano considerable, e a cola tamén rompeu. Doce persoas, incluído o capitán, morreron, e 67 quedaron feridas. Entre o pasaxe había cinco nenos e tres bebés.
Un dos superviventes, o empresario Aslan Nazarliev, dixo que vira xeo nas ás. Nunha conversa telefónica dixo, "A á esquerda sacudíuse moi forte. Despois notei que se sacudiu a dereita. E o avión comezou a balancearse como un bote". Nazarliev continuou, "Cando engalamos, o avión comezou a tremer moi forte e eu sabía que ía caer... Todas as persoas que pisaron a á caeron, porque había xeo. Non podo dicir que [antes de engalar] as ás non se lles botase anticonxelante, pero o feito é que había xeo". A temperatura no momento era de -12 °C e a visibilidade era de 1 000 metros, cunha densa néboa na zona.
Miguel Payá y Rico
Miguel Payá y Rico, nado en Beneixama (Alacant) o 20 de decembro de 1811 e finado en Toledo o 24 de decembro de 1891, foi un cardeal da Igrexa católica. Bispo de Cuenca e arcebispo de Santiago de Compostela e de Toledo.
Traxectoria
miniatura|175px|esquerda|Payá nun gravado de [[La Ilustración Española y Americana, 1881.]]
Acadou por oposición a coenxía lectoral da catedral de Valencia, onde prestou servizo até ser nomeado bispo de Cuenca o 5 de marzo de 1858. Foi consagrado bispo na catedral de València o 12 de setembro dese mesmo ano.
En 1871 e 1877 foi elixido senador pola circunscrición de Biscaia.
O 16 de xaneiro de 1874 foi nomeado arcebispo de Santiago de Compostela, tomando posesión o 25 de febreiro de 1875. Propulsou a restauración da catedral, posibilitando que se atopasen os restos do Apóstolo Santiago, escondidos no século XVI por temor ás incursións de Francis Drake nas costas galegas. Durante unhas obras no altar maior, tras perforar unha bóveda o 28 de xaneiro de 1879 atopouse unha furna con ósos humanos. Payá encargou á universidade compostelá a análise dos restos. En 1884 o papa León XIII, por medio da bula Deus Omnipotens, anunciou o descubrimento dos restos do Apóstolo, retomando a tradición das peregrinacións a Compostela.
O 12 de marzo de 1877 o papa Pío IX nomeouno cardeal co título de Ss. Quirico e Giulitta, e como tal interveu no conclave de 1878, no que se elixiu o papa León XIII.
En 1885 fundou o Hospital psiquiátrico de Conxo, tras recuperar o antigo convento logo da súa desamortización a mediados do século XIX.
O 7 de xuño de 1886 foi nomeado arcebispo de Toledo, Primado de España e Patriarca das Indias Occidentais. Nese mesmo ano bautizou ao rei Afonso XIII.
Resistencia eléctrica
A resistencia eléctrica dun obxecto é unha medida da súa oposición ao paso de corrente e é directamente proporcional á lonxitude e inversamente proporcional á súa sección transversal: onde ρ é o coeficiente de proporcionalidade ou a resistividade do material.
Descuberta por Georg Ohm en 1827, a resistencia eléctrica ten un parecido conceptual á fricción na física mecánica. A unidade da resistencia no Sistema Internacional de Unidades é o ohmio (Ω). Para a súa medición na práctica existen diversos métodos, entre os que se encontra o uso dun ohmnímetro. Ademais, a súa cantidade recíproca é a condutancia, medida en Siemens.
A resistencia de calquera obxecto depende da súa xeometría e da súa coeficiente de resistividade a determinada temperatura: aumenta conforme é maior a súa lonxitude e diminúe conforme aumenta o seu grosor ou sección transversal. Cálculo experimental de la resistividad de un materialarquivado dende o orixinal o de novembro de 2013 Ademais, de acordo coa lei de Ohm a resistencia dun material pode definirse como a razón entre a caída de tensión e a corrente en dita resistencia, así:
onde R é a resistencia en ohmios, V é a diferenza de potencial en voltios e I é a intensidade de corrente en amperios.
Segundo sexa a magnitude desta medida, os materiais pódense clasificar en condutores, illantes e semicondutores. Existen ademais certos materiais nos que, en determinadas condicións de temperatura, aparece un fenómeno denominado supercondutividade, no que o valor da resistencia é practicamente nulo.
Comportamentos ideais e reais
miniatura|200px|Figura 2. Circuíto con resistencia. Unha resistencia ideal é un elemento pasivo que disipa enerxía en forma de calor segundo a lei de Joule. Tamén establece unha relación de proporcionalidade entre a intensidade de corrente que a atravesa e a tensión medible entre os seus extremos, relación coñecida como lei de Ohm:
onde i(t) é a corrente eléctrica que atravesa a resistencia de valor R e u(t) é a diferenza de potencial que se orixina. En xeral, unha resistencia real poderá ter diferente comportamento en función do tipo de corrente que circule por ela.
Comportamento en corrente continua
Unha resistencia real en corrente continua (CC) compórtase practicamente da mesma forma que se fora ideal, isto é, transformando a enerxía eléctrica en calor por efecto Joule. A lei de Ohm para corrente continua establece que:
onde R é a resistencia en ohmios, V é a diferenza de potencial en voltios e I é a intensidade de corrente en amperios.
Comportamento en corrente alterna
miniatura|200px|Figura 3. Diagrama [[Corrente alterna#Representación fasorial|fasorial.]]
Como se comentou anteriormente, unha resistencia real mostra un comportamento diferente do que se observaría nunha resistencia ideal se a intensidade que a atravesa non é continua. No caso de que o sinal aplicado sexa senoidal, corrente alterna (CA), a baixas frecuencias obsérvase que unha resistencia real se comporta de forma moi similar a como o faría en CC, sendo desprezables as diferenzas. En altas frecuencias o comportamento é diferente, aumentando segundo aumenta a frecuencia aplicada, o que se explica fundamentalmente polos efectos indutivos que producen os materiais que conforman a resistencia real.
onde. Obtense así, para a corrente, unha función senoidal que está en fase coa tensión aplicada (figura 3).
Se se representa o valor eficaz da corrente obtida en forma polar:
E operando matematicamente:
De onde se deduce que nos circuítos de CA a resistencia pode considerarse como unha magnitude complexa con parte real e sen parte imaxinaria ou, o que é o mesmo, con argumento nulo, cunha representación binómica e polar que serán:
Resistencia equivalente
Denomínase resistencia equivalente dunha asociación respecto de dous puntos A e B a aquela que conectada a mesma diferenza de potencial, UAB, demanda a mesma intensidade, I (ver figura 4). Isto significa que ante as mesmas condicións, a asociación e a súa resistencia equivalente disipan a mesma potencia.
Asociación en serie
Dúas ou máis resistencias están conectadas en serie cando ao aplicar ao conxunto unha diferenza de potencial, todas elas son percorridas pola mesma corrente.
Para determinar a resistencia equivalente dunha asociación serie imaxinaremos que ambas, figuras 4a) e 4c), están conectadas á mesma diferenza de potencial, UAB. Se aplicamos a segunda lei de Kirchhoff á asociación en serie teremos:
Aplicando a lei de Ohm:
Na resistencia equivalente:
Finalmente, igualando ambas ecuacións obtense que:
Polo tanto, a resistencia equivalente a n resistencias montadas en serie é igual á sumatoria de ditas resistencias.
Asociación en paralelo
Dúas ou máis resistencias atópanse en paralelo cando teñen dous terminais comúns de xeito que ao aplicar ao conxunto unha diferenza de potencial, UAB, todas as resistencias teñen a mesma caída de tensión, UAB.
Aplicando a lei de Ohm:
Asociación mixta
miniatura|350px|Figura 5. Asociacións mixtas de catro resistencias: a) Serie de paralelos, b) Paralelo de series e c) Exemplo dunha das outras posibles conexións.
Ás veces, unha asociación mixta é necesaria poñela en modo texto. Para isto utilízanse os símbolos "+" e "//" para designar as asociacións serie e paralelo respectivamente. Así con (R1 + R2) indícase que R1 e R2 están en serie mentres que con (R1//R2) que están en paralelo. De acordo con isto, as asociacións da figura 5 poríanse do seguinte xeito:
Para determinar a resistencia equivalente dunha asociación mixta vanse simplificando as resistencias que están en serie e as que están en paralelo de modo que o conxunto vaia resultando cada vez máis simple, até terminar cun conxunto en serie ou en paralelo. Como exemplo determinaranse as resistencias equivalentes de cada unha das asociacións da figura 5:
E obtense:
Asociacións estrela e triángulo
miniatura|350px|Figura 6. a) Asociación en estrela. b) Asociación en triángulo.
Na figura a) e b) poden observarse respectivamente as asociacións estrela e triángulo, tamén chamadas {T} e \pi ou delta respectivamente. Este tipo de asociacións son comúns nas cargas trifásicas. As ecuacións de equivalencia entre ambas asociacións veñen dadas polo teorema de Kennelly: