cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Brooklyn Nets
Campións de conferencia
Tras acabar a temporada, Kidd converteuse en axente libre e os Spurs tentaron que asinase con eles. Con todo, Kidd volveu renovou cos Nets, alegando que tiña "traballo sen finalizar" en Nova Jersey. Outro factor decisivo foi a contratación do axente libre Alonzo Mourning. Porén, Mourning perderíase case toda a temporada por mor dunha infección renal. En 2004, volveron obter o título da División Atlántico, e despois de derrotar ao rival da localidade veciña, New York Knicks en primeira rolda, a súa carreira cara ao título de conferencia viuse interrompida nas semifinais ao ser derrotados polos Detroit Pistons, ao cabo campións da NBA.
Últimos anos en Nova Jersey
miniatura|left|220px|Vince Carter (2004−2009). Despois de dous campionatos de conferencia consecutivos, os Nets víronse forzados a desprenderse de Kerry Kittles e Kenyon Martin, aos Clippers e Nuggets respectivamente, xa que o novo propietario Bruce Ratner non tiña intención de pagarlles o resto do asinado nos seus contratos. Porén, un pobre comezo de temporda e a perda de Richard Jefferson para todo o ano por mor dunha lesión, levou aos Nets a reforzarse co xogador estrela dos Toronto Raptors, Vince Carter, en troque de Mourning, Eric Williams, Aaron Williams e eleccións no draft.
Aquela tempada, Vince Carter foi elixido para o All-Star Game. Orixinalmente nomeado como reserva, pasou a ser titular debido á lesión de Jermaine O'Neal. Xunto a Kidd, Carter levantou ao equipo de estar a máis de 10 partidos de entrar nos playoffs a conseguir o último posto da Conferencia Leste. Con todo, os Nets de novo non puideron frear O'Neal e, aínda coa volta de Jefferson, foron varridos polos Miami Heat na primeira rolda das eliminatorias.
A seguinte temporada comezou cunha marca negativa de 9-12. A pesar diso, apoiados no trío formado por Carter, Kidd e Jefferson, gañaron os seguintes 10 para acandar o liderado da división. O equipo finalizou a fase regular cunha marca de 49-33, conseguindo o cuarto título de división en cinco anos e o terceiro posto nos playoffs. En primeira rolda venceron por 4-2 aos Indiana Pacers, mais na seguinte eliminatoria volveríanse interpoñer os Miami Heat, que venceron por 4-1. Na temporada, os Nets conseguiron un balance de 41-41, o que non lles chegou para repetir o título de división. O equipo entrou nos Playoffs como sexto clasificado da Conferencia Leste, xogando en primeira rolda aos Toronto Raptors, aos que eliminaron en seis partidos. Na seguinte eliminatoria, a temporada finalizou para as Nets tras caer por 4-2 fronte a Cleveland Cavaliers.
A seguinte campaña foi unha decepción para os afeccionados das Nets, que a pesar de comezar con grandes expectativas, o equipo non logrou clasificarse para a postemporada por primeira vez en sete anos. O 19 de febreiro de 2008, Jason Kidd, Malik Allen e Antoine Wright foron traspasados a Dallas Mavericks a cambio de Devin Harris, Keith Van Horn, Maurice Ager, DeSagana Diop, Trenton Hassell, tres millóns de dólares e as eleccións de primeira rolda dos drafts de 2008 e 2010. Os Nets seguían inmersos na reconstrución, proba diso foi o traspaso no verán de 2008 de Jefferson a Milwaukee Bucks a cambio de Yi Jianlian e Bobby Simmons. Porén, por segunda campaña consecutiva os Nets quedaban sen disputar os playoffs. Ademais, á baixa de Kidd e Jefferson acabouse sumando a de Vince Carter, quen foi traspasado xunto con Ryan Anderson a Orlando Magic por Rafer Alston, Courtney Lee e Tony Battie.
Sen o seu tridente dos últimos anos, a foi a peor temporada da historia da franquía. De feito, comezaron a temporada cunha marca de 0-18, o que no momento supuxo o peor comezo dun equipo na historia da NBA. Os de Nova Jersey acabaron a campaña cunha marca de 12 vitorias e 70 derrotas, sendo así o quinto equipo que caía derrotado en 70 ocasións nunha tempada xunto aos Philadelphia 76ers de 1973 (9-73), Los Angeles Clippers de 1987 (12-70), os Dallas Mavericks de 1993 (11-71) e os Denver Nuggets de 1998 (11-71).
Nacen os Brooklyn Nets
miniatura|[[Deron Williams (2011−2015).]] En 2004, despois de fracasar nun acordo para construír un novo estadio en Newark, YankeeNets vendeu a franquía a un grupo liderado polo empresario inmobiliario Bruce Ratner por 300 millóns de dólares. O grupo, vendo a imposibilidade da construción dun novo pavillón en Nova Jersey, anunciou os seus plans de levar de volta o equipo a Nova York, concretamente ao distrito de Brooklyn. Tras a finalización da construción do novo pavillón, chamado Barclays Center, o 23 de abril de 2012, os Nets xogaron o seu último partido en Nova Jersey, onde perderon por 87-105 contra os Philadelphia 76ers. O seu na temporada foi de 22 vitorias por 44 derrotas.
Tras o traslado a Brooklyn, o propietario do equipo, o multimillonario ruso Mikhail Prokhorov, prometeu que o equipo loitaría desde a súa primeira temporada en Nova York polo campionato. O primeiro paso sería renovar ao piar do equipo, Deron Williams, para tratar de construír con el un equipo aspirante desde o comezo. Tras fallar no traspaso do pivote Dwight Howard dos Orlando Magic, os Nets asinaron ao escolta Joe Johnson, naquel momento estrela dos Atlanta Hawks. Ademais, tamén renovaron a Gerald Wallace e a Brook Lopez. O primeiro partido na historia dos Brooklyn Nets foi ante os Toronto Raptors, con vitoria para os neoiorquinos por 107-100. Ao final da fase regular o equipo acaba cun rexistro de 49 vitorias por 33 derrotas, o que lles permite ocupar o segundo posto da División Atlántico e xogar os Playoffs polo título. Nas eliminatorias, a pesar de ter a vantaxe como local, fracasan ao caer en primeira rolda ante os Chicago Bulls, que conseguiron a vitoria na serie tras gañar aos Nets no seu pavillón no sétimo partido por 93-99.
O ano seguinte os Nets tentan encher o seu cadro de xogadores con máis estrelas, nunha tentativa de superar os resultados do ano anterior. No banco chegaría a ex-estrela do equipo Jason Kidd, ademais traspasarían a Gerald Wallace, Kris Humphries e tres futuras elección do Draft en troques dos all-stars Kevin Garnett e Paul Pierce, ademais de Jason Terry. Estes fichaxes aumentaron a expectativa da franquía de cara a conseguir grandes resultados. Porén, o rexistro en temporada regular foi inferior ao da camapaña anterior, conseguindo 44 vitorias (cinco menos que na temporada pasada) por 38 derrotas. A pesar diso, os Nets repetiron como segundos da División Atlántico e clasificáronse de novo para os Playoffs. Esta vez o rival en primeira rolda serían os Toronto Raptors, que partían como favoritos ao ter a vantaxe de campo. Mais a diferenza do ano anterior, os Nets conseguiron superar a eliminatoria tras gañar no partido definitivo por 104–103, cun tapón de Paul Pierce no último segundo que impediu a remontada dos de Toronto. Nas semifinais de Conferencia agardaban un dos grandes favoritos da liga, os Miami Heat de LeBron James, Dwyane Wade e Chris Bosh. Os de Florida levaríanse a eliminatoria por 4-1.
Boston Celtics
En 2012, existían indicios de que a rivalidade podería terse reavivado cando ocorreu un altercado na pista nun partido disputado o 28 de novembro, o cal resultou na expulsión de Rajon Rondo, Gerald Wallace e Kris Humphries. Rondo foi suspendido posteriormente durante dous partidos, mentres que Wallace e Kevin Garnett foron multados. A historia foi reavivada o 25 de decembro, cando noutro partido Wallace agarrou os pantalóns de Garnett, tendo que ser separados ambos polos arbitros e os seus compañeiros.
New York Knicks
A rivalidade entre os Nets e os Knicks é historicamente xeográfica, cos Knicks xogando no Madison Square Garden no distrito neoiorquino de Manhattan e os Nets no contorno de Long Island e Nova Jersey e, actualmente, no distrito de Brooklyn. Os medios de comunicación teñen sinalado a similitude da rivalidade entre Knicks e Nets á doutros equipos da cidade de Nova York, como a dos New York Yankees e os Nova York Mets da MLB de béisbol, e a dos New York Giants e os New York Jets da NFL de fútbol americano. Historicamente, os distritos de Manhattan e Brooklyn competiron a través da rivalidade entre Giants e Dodgers, cando este último era coñecido como Brooklyn Dodgers. A rivalidade entre os New York Islanders e os New York Rangers da NHL de hóckey sobre xeo tamén é entre un equipo de Manhattan e un de Brookly despois do traslado dos Islanders ao Barclays Center en 2015. Debido á situación xeográfica dos dous distritos, algúns medios de comunicación bautizaron esta rivalidade como "Clash of the Boroughs" (do inglés: o choque dos distritos).
Toronto Raptors
A rivalidade entre os Nets e os Toronto Raptors comezou en 2004, cando o entón escolta dos Raptors Vince Carter fora traspasado aos New Jersey Nets. Con todo, os dous equipos non se encontrarían nos Playoffs até 2007, ano no que os Nets derrotaron aos Raptors en primeira rolda por 4-2, nun ingualado último partido que se decidiu cunha canastra de Richard Jefferson a falta de 8 segundos para o final do partido (98-97). Sete anos máis tarde, os dous os equipos volveron coincidir na primeira rolda do Playoffs. A serie precisaría dun sétimo partido de desempate, onde os Nets se levarían de novo a vitoria grazas a un tapón de Paul Pierce no último segundo (104-103). A serie viuse tamén afectada polos comentarios ofensivos do Director Xeral dos Raptors, Masai Ujiri, a un seareiro dos Nets nos exteriores do Air Canada Centre de Toronto antes do primeiro partido. Ujiri desculpouse máis tarde no descanso do encontro.
Administración
O oficina central dos Nets en está formada, entre outros, por Mikhail Prokhorov (principal propietario), Dmitry Razumov (presidente da xunta directiva), Irina Pavlova (presidenta), Billy King (director xeral) e Frank Zanin (director xeral asistente).
Historial de propiedade
miniatura|right|Mikhail Prokhorov, actual propietario da franquía. O propietario orixinal da franquía dos Nets foi o magnate dos camións Arthur J. Brown, o cal fundou o equipo entre 1967 dentro da American Basketball Association co nome de New Jersey Americans. O ano seguinte, Brown trasladou o equipo a Long Island e mudou o nome da franquía a New York Nets, vendendo o equipo 1,1 millóns de dólares ao emprendedor Roy Boe. Debido ás perdas económicas sufridas polo equipo mentres estaba en Long Island, Boe trasladou ao equipo de volta a Nova Jersey en 1977, vendéndoo un ano despois anos a un grupo de sete homes de negocios locais liderados por Alan N. Cohen e Joseph Taub, os cales se foron coñecidos como os "Secaucus Seven".
Despois de numerosos anos como propietarios e múltiples intentos de mellorar a situación financeira do equipo, os "Secaucus Seven" venden o equipo en 1998 a un grupo de promotores inmobiliarios locais liderados por Raymond Chambers e Lewis Katz. Este grupo, autodenomidado "Community Youth Organization" (CYO, grupo comunitario xuvenil), marcouse como obxectivo trasladar o equipo a Newark. O ano seguinte o grupo asinou un acordo co dono dos New York Yankees George Steinbrenner para formar "YankeeNets", unha sociedade holding que sería a propietaria dos dous equipos, á cal se uniron máis tarde os New Jersey Devils, cuxo obxectivo era incrementar a influencia á hora de asinar futuros contratos de transmisión de radio e televisión. Após recibir ofertas de numerosas emisoras, incluíndo á que era nese momento a dona dos dereitos Cablevision, YankeeNets decidiu lanzar a súa propia televisión deportiva rexional chamada YES Network.
YankeeNets fallaría finalmente na súa tentativa de asegurar un trato coa cidade de Newark para construír un novo pavillón. Nese punto, as tensión entre a administracións dos Yankees, Nets e Devils provocou unha fenda entre eles, polo que decidiron dividir o grupo. Co seu plan para trasladar aos Nets ca morto, o CYO puxo o equipo en venda. Após un curto proceso de licitación, o grupo conseguiu un acordo co promotor inmobiliario Bruce Ratner para comprar o equipo por 300 millóns de dóleres, derrotando a unha oferta similar de Charles Kushner e o senador Jon S. Corzine. A intención de Ratner coa adquisición da franquía era trasladala a un novo pavillón en Brooklyn, peza central do seu proxecto urbanístico de grande escala Atlantic Yards.
O 24 de setembro de 2009, Mikhail Prokhorov, o terceiro home máis rico de Rusia segundo a revista Forbes, confirmou a súa intención de converterse en propietario maioritario dos Nets. O home de negocios ruso enviou unha oferta aos donos do equipo solicitando o control accionarial do club para á súa compañía, Onexim, por un prezo simbólico. En troco, Prokhorov financiaría un préstamo para a construción dun pavillón de 700 millóns de dólares en Brooklyn, ademais de fondos adicionais de bancos occidentais. A súa intención era a de axudar a empuxar o baloncesto en Rusia a un novo nivel de desenvolvemento. O 11 de maio de 2010, tras a aprobación dos demais propietarios da NBA, Prokhorov converteuse no propietario principal dos Nets.
Instalacións de adestramento
As instalacións de adestramento, así como as oficinas do club, están situadas desde o ano 1998 no "PNY Center", un complexo cunha superficie de máis de 6.000 m² situado en East Rutherford, Nova Jersey. Antes diso, o equipo adestraba no APA Recreation Center en North Bergen, Nova Jersey, compartindo vestiarios cos camioneiros que utilizaban as instalación. Porén, a raíz do Furacán Sandy en novembro de 2012, o PNY Center sufriu inundacións e graves danos na subministración de enerxía, polo que durante meses o equipo utilizou as pequenas áreas de adestramento que dispón o Barclays Center no seu interior.
O 26 de xuño de 2014, os Nets anunciaron a súa intención de trasladarse a un centro de adestramento situado no complexo Industry City de Sunset Park, en Brooklyn. As novas instalacións, que levaran o nome de "Hospital for Special Surgery Training Center" (HSS Center), serán construídas no teito dun almacén baleiro, contando cunha superficie total superior aos 6.500 m². Este proxecto de renovación terá un custo de aproximadamente 50 millóns de dólares.
Líderes históricos
Puntos anotados (temporada regular) (a finais da temporada )
Outras estatísticas (temporada regular) (a finais da temporada )
Minutos xogados 'Rebotes Asistencias Roubos Tapóns
Galardóns individuais
Rookie do Ano
Equipo do All-Star
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Primeiro equipo defensivo
Primeiro equipo Rookie
National Film Registry
300px|miniatura|dereita|Logo do National Film Registry. O National Film Registry (NFR) é o catálogo nacional de preservación do cine dos Estados Unidos (NFPB), unha selección de filmes da Biblioteca do Congreso. O NFP, estabelecido pola Acta de Preservación do Cine Nacional de 1988, foi reautorizado polas actos do congreso de 1992, 1996, 2005 e de outubro de 2008. A lei de 1996 creou tamén a Fundación da Preservación do Cine Nacional que, malia estar afiliada NFPB, recada cartos do sector privado.
Criterios de selección
A NFPB engade ao NFR ata 25 "películas cultural, histórica ou esteticamente significativas" cada ano, mostrando a variedade e diversidade do patrimonio cinematográfico estadounidense para aumentar a conciencia sobre a súa preservación. Un filme pode ser incluído dez anos despois da súa estrea orixinal.
Para a primeira selección en 1989, o público nomeou case 1000 películas para que fosen consideradas. A continuación, os membros da NFPB elaboraron papeletas individuais de posibles filmes para a súa inclusión. As papeletas foron tabuladas nunha lista de 25 filmes que logo foi modificada polo Bibliotecario do Congreso James H. Billington e o seu equipo na Biblioteca para a selección final. Desde 1997, os membros do público puideron nomear ata 50 películas ao ano para que a NFPB e o Bibliotecario as consideren.
O NFR inclúe filmes que van desde clásicos de Hollywood ata filmes orfos. Non se require que un filmes sexa unha longametraxe, nin se esixe que se estrease en salas no sentido tradicional. O Rexistro contén noticiarios, filmes mudos, filmes de estudantes, experimentais, curtametraxes, vídeos musicais, filmes protexidos por dereitos de autor ou de dominio público, series de filmes, filmes caseiros, documentais, animación e filmes independentes.
Maria Manuel Mota
Maria Manuel Dias da Mota, nada en Vilanova de Gaia o 27 de abril de 1971, é unha científica portuguesa experta en malaria. '''
Traxectoria
En 1992, na Universidade do Porto, obtivo unha licenciatura en bioloxía, realizando a súa mestría en inmunoloxía en 1994, e o doutoramento en parasitoloxía molecular en 1998, defendendo a súa tese Parasitoloxía Molecular pola University College de Londres, Reino Unido. Realiza actividades académicas no Instituto de Medicamento Molecular, (IMM), como investigadora principal na Unidade de Malaria. e desde 2005, é profesora convidada na Facultade de Medicina da Universidade de Lisboa. Durante a pandemia de enfermidade COVID-19 desenvolveu os test PCR que se fabrican en Portugal para a deteción do coronavirus nas persoas.
Rapante pintado
O rapante pintado, tamén coñecido como ollón, rapante de catro manchas, e, sobre todo, como meiga (de Fisterra "para arriba") e rapante (de Fisterra "para abaixo"), cientificamente Lepidorhombus boscii (Risso, 1810), é un peixe teleósteo da orde dos pleuronectiformes, suborde dos pleuronectoideos e familia dos escoftálmidos,
Taxonomía
A especie foi descrita por primeira vez en 1810 polo naturalista nizardo Antoine Risso baixo o nome de Pleuronectes boscii, que dedicou ao seu colega Louis-Augustin Bosc d’Antic.
Coloide
Un coloide, unha suspensión coloidal ou unha dispersión coloidal é un sistema fisicoquímico composto por dúas fases: unha continua, normalmente fluída, e outra dispersa a xeito de partículas.
Rapante pintado
Descrición
miniatura|250px|Lepidorhombus boscii nun mercado. Peixe aplanado e de corpo moi alongado, mide entre os 20 e os 40 cm de lonxitude e pesa entre os 200 gr e os 1.500 gr. Ten os ollos situados no lado esquerdo, ambos os dous separados por unha crista ósea (o inferior esta mais adiantado). Lepidorhombus boscii presenta catro pintas escuras e redondas en cada unha das aletas anal e dorsal, e posúe unhas escamas que son caedizas e do mesmo xeito que en Lepidorhombus wiffiagonis (o rapante común) son ctenoides no lado pigmentado e cicloides) no lado cego.
Coloide
Adoita estar en estado sólido, de tamaño mesoscópico (a medio camiño entre os mundos macroscópico e microscópico). Son partículas non apreciábeis a simple vista, pero moito máis grandes que calquera molécula.
Rapante pintado
Descrición
As súas mandíbulas superiores con dentes moi pequenos e curvados acadan as proximidades da vertical que pasa polo centro do ollo e a lonxitude desta é de igual magnitude para ambos os lados da boca que é ancha e oblicua. A aleta dorsal ten 78/86 radios, a anal 65/69, a pectoral 11/12 e a ventral 6. Todos os radios son brandos.
Coloide
O nome de coloide provén da raíz grega "kolas" que significa "que pode colar ou pegar". Este nome fai referencia a unha das principais propiedades dos coloides: a súa tendencia espontánea a se agregar ou formar callos.
Rapante pintado
Descrición
Posúe de 11 a 13 branquispinas na rama inferior do primeiro arco branquial.
Coloide
Malia que o coloide por excelencia é aquel no que a fase continua é un líquido e a fase dispersa componse de partículas sólidas, poden atoparse coloides cuxos compoñentes se atopan noutros estados de agregación.
Rapante pintado
Hábitat e situación
Vive moi próximo ao fondo (é demersal), nos bancos areosos da masa de auga que é o seu hábitat a uns 1.000 ou 900 metros aproximadamente.
Coloide
Distintos tipos de coloides segundo o estado das súas fases continua e dispersa:
Architects
Architects é unha banda de metalcore británica de Brighton, Inglaterra, formada no 2004. A banda está constituída polo vocalista Sam Carter, o batería Dan Searle e o seu irmán xemelgo, o guitarrista e teclista Tom Searle e Alex Dean ao baixo. A banda pasou por varios cambios de nome antes de decidirse por Architects. O seu primeiro nome foi Inharmonic, que se cambiou rapidamente a Counting the Days. Despois dun par de anos, este foi á súa vez modificado polo de Architects. Teñen publicados cinco álbums de estudio e un EP compartido con Dead Swans.
Rapante pintado
Hábitat e situación
Lepidorhombus boscii atópase nas augas do Atlántico nororiental, no mar Cantábrico e no Mediterráneo occidental.
En Galicia
A primeira cita desta especie en Galicia débese a De Buen, no seu traballo de 1935 "Fauna ictiológica. Catálogo de los peces ibéricos de la planicie continental, aguas dulces, pelágicos y de los abismos próximos. II parte!, Not. y Res. Inst. Esp. Ocean. 82: 1-89.
A outra especie do xénero
Ademais do rapante pintado (Lepidorhombus boscii), hai outra especie denominada rapante común (Lepidorhombus whiffiagonis) que se diferencia deste en que non ten as catro manchas escuras do final do corpo e tamén en que o tamaño do rapante común é algo maior. Na praza diferéncianse en que o pintado ten unha cor máis escura e as raias debaixo da pel son lixeiramente máis grosas e máis escuras que o rapante común.
O rapante pintado cotizábase en agosto de 2012 a uns 12 €/kg mentres que o común a uns 7 €/kg.
Coloide
Brétema, neboeiro, fume, po en suspensión, escuma de barbear, leite, mollos (maionesa), crema de mans, sangue, tinturas, tinta chinesa, pedra Pómez, aeroxeles, xel, xelatina, queixo, cristal de Rubí... Moitas macromoléculas en solución forman coloides, como por exemplo, proteínas globulares en solución. O citosol da célula é un coloide complexo.
María del Carmen Bugallal
María del Carmen Bugallal Rodríguez-Fajardo, Araujo y Codesido, nada en Ponteareas e finada en Madrid o 10 de decembro de 1968, foi a cuarta condesa de Bugallal.
Traxectoria
En realidade, era Rodríguez unicamente, pero usou alternativamente o apelido do seu avó Federico Rodríguez Fajardo, descendentes de Alonso Fajardo, quen fora alcalde de Santiago de Compostela a comezos do século XVIII, e o Araujo, que tamén se perdera nos seus devanceiros. Filla do presidente do goberno de España, Gabino Bugallal, casou en 1916 con Manuel Fernández Barrón, un político conservador galego, que acabaría sendo deputado.
Herdou o título de condesa en 1932, ao morrer prematuramente a súa irmá máis vella, Matilde Bugallal.
Tivo cinco fillos, dos que o maior, José Ramón Fernández-Bugallal, herdou o condado ao seu falecemento.
Acúleo
O termo acúleo pódese referir a:
Norður-Múlasýsla
Norður-Múlasýsla é un dos vinte e tres condados de Islandia. Está situado no nordeste da illa.
Xeografía
Este condado está situado no nordeste de Islandia, na rexión de Austurland. Limita cos condados de Austur-Skaftafellssýsla ao sur, Suður-Múlasýsla e a cidade independente de Seyðisfjörður ao leste, e os condados de Norður-Þingeyjarsýsla e Suður-Þingeyjarsýsla ao noroeste e oeste respectivamente. Posúe un clima frío en inverno e temperán polo verán. O territorio do condado esténdese por unha superficie de 10.568 quilómetros cadrados.
Demografía
Nos 10.568 quilómetros cadrados que ocupa o condado de Norður-Múlasýsla residen un total de 4.329 habitantes, polo que a súa densidade de poboación é de 0,40 habitantes por quilómetro cadrado.
Municipios
Norður-Múlasýsla comprende os seguintes municipios (entre paréntese os municipios anteriores):
Localidades
Norður-Múlasýsla comprende as seguintes localidades:
2 non teñen unha poboación permanente.
María de Aragón
María de Aragón pode referirse a:
Urea
A urea (do grego ούρον, urina) é un composto químico cristalino e incoloro, de fórmula CO(NH2)2. Atópase de xeito abondoso na urina e nas feces. É o principal produto terminal do metabolismo de proteínas nos mamíferos. A urina humana contén arredor duns 20 g por litro, e unha persoa adulta elimina de 25 a 39 g ao día.
Características
É solúbel na auga mais no alcol, e lenemente solúbel en éter. Obtense mediante a síntese de Wöhler, deseñada en 1828 polo químico alemán Friedrich Wöhler, e foi a primeira substancia orgánica obtida artificialmente.
Usos
Por mor ao seu alto contido en nitróxeno, a urea preparada comercialmente emprégase na fabricación de adubos agrícolas. A urea emprégase tamén como estabilizador en explosivos de carbonocelulosa e é unha compoñente básica de resinas preparadas sinteticamente.
Así mesmo úsase nos pensos para o gando. É unha fonte de azoto non proteico que pode aproveitar a flora bacteriana que mora no sistema dixestivo dos ruminantes para producir proteínas, que nutren o seu hóspede. É moito máis barato que as proteínas de orixe vexetal, e malia consumir calorías para converter a urea en proteína, resulta máis rendíbel. Pódense empregar outras fontes de azoto non proteico, coma o amoníaco ou nitratos, porén a urea é máis segura: as vacas eliminan polo cuspe a urea producida polo seu metabolismo e deste xeito poden aproveitala. O leite de vaca tamén contén urea.
Na dermatoloxía a urea emprégase como humectante natural polas súas excelentes propiedades hidratantes.
A Muruxosa, Paradela, Toques
A Muruxosa é un lugar da parroquia de Paradela no concello coruñés de Toques na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE en 2018 tiña 16 habitantes (11 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 18 habitantes.
Ecopoiese
Ecopoiese é un neoloxismo creado por Robert Haynes, deriva do grego; οικος, casa, e ποιησις, produción. Ecopoiese refírese á orixe dun ecosistema.
Robert Latham
Robert Gordon Latham, nado en Billingborough, Lincolnshire, o 24 de marzo de 1812 e morto o 9 de marzo de 1888 en Londres, foi un etnólogo e lingüista inglés.
Traxectoria
Latham estudou filoloxía en Escandinavia. Graduouse no King's College, Cambridge en 1833, converténdose en “Fellow” desa institución. Despois de estudar medicina consultou en hospitais de Londres, pero mentres tanto estaba atraído pola etnoloxía e a filoloxía, converteuse en profesor de lingua e literatura inglesa na University College de Londres, 1839, e en director do departamento de etnoloxía do The Crystal Palace, 1852.
Como era habitual nos homes e cabaleiros de ciencia da época Latham fixo unha gran cantidade de publicacións (ver a bibliografía que se xunta). Un dos seus primeiros libros, "Circle of the Sciences: A series of Treatises on the Principles of Science, with their Application to Practical Pursuits" (Glasgow, 1860), escrito en colaboración con William Somerville Orr, Richard Owen, Edward Smith, e William Sweetland Dallas contiña unha forte discusión dobre os unicornios mariños (narvais). Retirouse en 1863.
Como indoeuropeísta destaca por ter proposto como Urheimat dos indoeuropeos a zona de Lituania.
Medalla de Ouro do AIA
A Medalla de Ouro do AIA é un galardón concedido polo Instituto Americano de Arquitectos (American Institute of Architects, AIA). O premiado é elixido polo Comité nacional de Directores do AIA en recoñecemento dun significativo traballo de influencia duradeira na teoría e na práctica da arquitectura. É o maior galardón do AIA. Dende 1947, a medalla foi concedida, máis o menos, anualmente.
Río Noguera Ribagorzana
260px|miniatura|O río Noguera Ribagorzana no encoro de Cavallers O Noguera Ribagorzana (en catalán: Noguera Ribagorçana) é un río de España, do nordés da península Ibérica, que nace nos Pireneos e é afluente do río Segre, á súa vez afluente do río Ebro. O seu curso transcorre polas provincias de Lleida e Huesca.
Lista de reis ostrogodos
Esta é unha lista dos reis ostrogodos.
Río Noguera Ribagorzana
Nace no val de Barravés, no Val de Arán, e desemboca no Segre no municipio de Corbins (Lleida). Hai no seu percorrido tres encoros: Escales, Canelles e Santa Anna, que producen enerxía hidroeléctrica e dan auga aos canles de Pinyana e ao de Cataluña e Aragón.
Durante a maior parte do seu percorrido fai de fronteira entre as comunidades de Cataluña e Aragón.
Cinema de Italia
A industria do cinema italiano é unha das máis prestixiosas do mundo: é o país que gañou en máis ocasións o Óscar ao mellor filme en lingua non inglesa e o segundo con máis Palmas de Ouro. Un gran número de autores están recoñecidos internacionalmente, como Roberto Rossellini, Federico Fellini, Michelangelo Antonioni ou Bernardo Bertolucci, amais de intérpretes coma Anna Magnani, Sophia Loren, Marcello Mastroianni ou Vittorio Gassman.
Os inicios
Os irmáns Lumière comezaron as primeiras exhibicións públicas do seu invento en Italia en marzo de 1896 en Roma e Milán. Os seguidores dos Lumière produciron curtametraxes e fitas cómicas a finais da década de 1890 e principios da de 1900. O pioneiro Filoteo Alberini patentou o seu Kinetograph durante este período.
A industria italiana desenvolveuse entre 1903 e 1908 liderada por tres organización principais, Cines, en Roma, e Ambrosio e Itala Film en Turín. Os primeiros filmes italianos foron adaptacións de libros e obras de teatro, como Otello (1906), de Mario Caserini e The Last Days of Pompeii (1908), de Arturo Ambrosio. Tamén foron populares os filmes sobre personaxes históricas, como Beatrice Cenci (1909), de Caserini, e Lucrezia Borgia (1910), de Ugo Falena.
Entre 1911 e 1919 desenvolveuse o primeiro movemento cinematográfico no historia do cinema, o futurismo. Para os futuristas, o cinema era unha forma de arte ideal, con posibilidade de ser manipulado na velocidade, os efectos especiais e a montaxe. A meirande parte dos filmes deste período están perdidos, pero Thaïs (1917), de Anton Giulio Bragaglia adoita ser citado como de grande influencia e inspiración no expresionismo alemán.
Despois da primeira guerra mundial varios estudios, como Cines e Ambrosio, aliáronse para enfrontarse ao ascenso de cinematografías estranxeiras, en xeral con pouco éxito.
Cinecittà
En 1930, Gennaro Righelli dirixiu o primeiro filme falado italiano, La canzone dell'amore. A chegada do cinema sonoro levou a unha estrita censura por parte do goberno fascista. Durante esa década predominaron as comedias lixeiras coñecidas como Telefoni Bianchi ("teléfonos brancos") caracterizadas polos espléndidos decorados, os valores conservadores e a promoción polo respecto á autoridade. Exemplos son Paradiso (1932), de Guido Brignone ou O la borsa o la vita (1933), de Carlo Bragaglia.
En 1934 o goberno creou a Direzione Generale per le Cinematografia, dirixida por Luigi Freddi. Isto levou á creación dunha cidade ao sueste de Roma dedicada exclusivamente ao cinema, chamada Cinecittà ("Cidade do Cinema"), completada en 1937.
Neorrealismo
Ao final da segunda guerra mundial comezou a tomar forma o movemento neorrealista. Estes filmes contaban historias da clase obreira e estaban rodados nas localizacións orixinais. O termo foi empregado por primeira vez para describir o filme de Luchino Visconti Ossessione (1943). Se ben o último filme neorrealista adoita ser considerado Umberto D. (1952), de Vittorio De Sica, a súa influencia foi enorme en filmes de Federico Fellini ou Pier Paolo Pasolini, ademais de movementos como a Nouvelle Vague francesa.
Neorrealismo rosa e comedia
O cinema posterior ao neorrealismo xirou a atmosferas máis lixeiras, talvez en coherencia coa mellora das condicións do país, nun xénero chamado neorrealismo rosa, triunfando actrices coma Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Lucia Bosè, Silvana Mangano, Virna Lisi, Claudia Cardinale e Stefania Sandrelli. O neorrealismo rosa de filmes como Pane, amore e fantasia (1953) foi substituído pola commedia all'italiana, xénero que empregaba a comedia para falar seriamente de temas sociais. Nestes anos triunfou o maior cómico italiano, Totò.
Algúns filmes destacados destes anos son Rufufú (1960), de Mario Monicelli e Divorcio á italiana (1961), de Pietro Germi.
Filmes de xénero
A finais da década de 1940 os estudios de Hollywood comezaron a realizar producións en Europa. Italia foi, co Reino Unido, o principal escenario, rodándose en Cinecittà filmes como Quo Vadis (1951), Vacacións en Roma (1953) ou Cleopatra (1963). Esta etapa foi chamada Hollywood no Tíber.
Nesa época xurdiron filmes de aventuras e orzamento baixo, como os chamados peplum, de temas mitolóxicos e bíblicos, e os de capa e espada, ambientados na Idade Media e no Renacemento. Foron comúns heroes como Hércules, Sansón ou o inventado Maciste. Estes filmes permitiron a novos directores como Sergio Leone e Mario Bava lograr un lugar na industria. Tras este xénero fixéronse moi populares os Spaghetti Western, diferenciados dos westerns orixinais por seren rodados en Europa e con orzamentos tamén baixos. Amais dos filmes de Sergio Leone, que deron popularidade ao actor Clint Eastwood e ao músico Ennio Morricone triunfaron filmes que combinaban o xénero coa comedia, como os de Bud Spencer e Terence Hill.
Anos sesenta e setenta
Tras independizarse do neorrealismo o cinema de autor continuou a producir filmes de temática existencial e adoptando unha perspectiva máis introspectiva. Recoñeceuse o talento de directores coma Federico Fellini (La dolce vita, 1960), Pier Paolo Pasolini (O evanxeo segundo San Mateo, 1964) ou Michelangelo Antonioni (O deserto vermello, 1965).
Durante as décadas de 1960 e 1970 cineastas como Mario Bava, Riccardo Freda, Antonio Margheriti e Dario Argento realizaron filmes que mesturan giallo (suspense) e terror, que se converteron en clásicos, como La ragazza che sapeva troppo e L’uccello dalle piume di cristallo. O éxito de James Bond fixo que aumentasen as imitacións neses anos.
O triunfo de Mondo cane, de Gualterio Jacopetti, fixo que o cinema italiano se convertese en sinónimo de filmes de terror violentos. Moitos destes filmes foron producidos directamente para o vídeo. Directores deste xénero foron Lucio Fulci, Joe D’Amato, Umberto Lenzi e Ruggero Deodato. Entre os filmes destacou Cannibal Holocaust.
Outro subxénero nado en Italia foi o poliziottesco, filmes de acción que acadaron a súa maior popularidade a mediados da década de 1970. O director Federico Fellini|miniatura
A crise dos oitenta
A finais da década de 1970 e ata mediados da de 1980 o cinema italiano estaba en crise. Os filmes artísticos aumentaban de xeito illado, á parte dos comerciais. Triunfaban en festivais autores como Federico Fellini, Ermanno Olmi, os irmáns Taviani ou Nanni Moretti.
Nesta época eran populares as comedias sexys, descritas como filmes lixo, con escaso valor artístico. Aínda que forman parte do xénero, os filmes sobre a personaxe Fantozzi, creada por Paolo Villaggio, mesturaban a comedia lixo coa sátira social elevada.
Actualidade
A partir da década de 1990 xurdiu unha nova xeración de directores: os gañadores do Óscar Giuseppe Tornatore, Gabriele Salvatores, Roberto Benigni e Paolo Sorrentino, ademais doutros como Marco Bellocchio, Gianni Amelio e Ferzan Özpetek.
Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega
A Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega foi unha asociación fundada co obxectivo de crear unha Academia Galega para promocionar a lingua galega.
Historia
Fundouse en xuño de 1905 na Habana por iniciativa de Manuel Curros Enríquez e Xosé Fontenla Leal a raíz da reprodución dun artigo de Manuel Murguía, "Diccionario de la lengua gallega (Necesidad de su formación y publicación)" na revista Galicia o 2 de abril de 1905 e a réplica de Nan de Allariz afirmando que non existía un patriotismo galego pola falta de fervor rexionalista do pobo galego o que produciu unha reacción na emigración galega que fixo que nese mes se constituíse unha xestora para fundar un órgano que codificase a lingua e na que participaban os máximos dirixentes do Centro Gallego, do orfeón Ecos de Galicia, da Beneficiencia de Naturales de Galicia e membros da xa desaparecida La Peña Gallega.
En 1917 tiña 433 socios e en 1923 tiña 120 asociados.
Holoturoideos
Os holoturoideos (Holothuroidea, do grego ὁλοθύριον holothurion, "que se axita totalmente", ) ou holoturias, coñecidos popularmente como cogombros de mar, carallos de mar ou carallotes, son unha clase do filo dos equinodermos que inclúe animais de corpo vermiforme, alongado e brando, que viven nos fondos dos mares de todo o mundo. Coñécense dende o silúrico, hai uns 400 millóns de anos, e están descritas unhas 1.400 especies viventes.
Pertencen ao mesmo grupo (Echinodermata) que os ourizos de mar ou as estrelas de mar aínda que aparentemente non teñen a simetría pentarradial característica dos demais representantes deste grupo. Considéranse animais cunha simetría bilateral secundaria, xa que internamente os seus órganos e sistemas aparecen nun número múltiplo de 5, como no resto de equinodermos, pero externamente o seu corpo alongado dá a sensación de ter un só eixe de simetría. O corpo é musculoso, en forma de cilindro, e ten unha apertura bucal por un extremo que está rodeada de tentáculos. No outro extremo áchase a abertura anal.
Características
Moitas especies roldan os 20 cm de lonxitude; as holoturias máis pequenas non exceden o centímetro, mentres que as de maior tamaño acadan lonxitudes de 5 m (Synapta maculata).
Son animais de aspecto vermiforme, adaptados á reptación e co corpo de forma prismática pentagonal. As zonas radiais van provistas de pés ambulacrais, estando máis desenvolvidos as inferiores, que teñen función locomotora, mentres que as que se sitúan nos dous radios dorsais teñen unha función sensitiva.
A boca aparece rodeada de numerosos tentáculos que poden ser sinxelos, dixitados (con proxeccións semellantes a dedos), pinnados (en forma de pluma) ou peltados (aplanados e en forma de placa). Posúen un anel calcario que rodea a farinxe que serve para a inserción dos músculos que moven os tentáculos orais e os que contraen o corpo. Na maioría das especies, o esqueleto dérmico típico dos equinodermos está reducido a osículos microscópicos.
Como nos demais equinodermos, o sistema vascular acuífero dos holoturoideos consiste nun anel anterior do que parten longas canles que discorren cara á parte posterior do corpo. Con excepción dos Elasipodida, posúen un madreporito que se abre no celoma, o que contrasta co que ocorre no resto de equinodermos (e en Elasipodida) nos que o madreporito ábrese ao exterior.
Moitas especies, agás os membros de Elasipodida e Apodida, posúen árbores respiratorias usadas no intercambio de gases; trátase de tubos pareados moi ramificados unidos ao intestino preto do ano; este tipo de respiración (respiración cloacal) dáse tamén nos equiuroideos un grupo de vermes celomados non relacionado cos equinodermos.
Hábitat
As holoturias viven en case todos os ambientes mariños, pero son máis diversas nas augas tropicais pouco profundas dos arrecifes coralinos. Habitan dende o medio intersticial, onde poden quedar expostos na marea baixa, até as profundas foxas oceánicas. Moitas especies viven soterradas en sedimentos brandos, sendo por tanto bentónicas; pero moitas poden nadar, e algunhas mesmo son membros do plancto, flotando a mercé das correntes.
Alimentación
Os holoturoideos aliméntanse de detritos, algas, nalgúns casos de plancto.
Reprodución
As holoturias reprodúcense por vía sexual. As larvas, de vida planctónica, denomínanse auricularias.
Mecanismos defensivos
As holoturias presentan varios mecanismos defensivos. Cando algún depredador tenta atacar ás holoturias, estes animais logran sobrevivir botando as súas vísceras para que o depredador se distraia comendo tales órganos, os cales despois rexeneran. Tamén empregan fíos mucosos pegañentos que proxectan sobre posibles agresores para irritalos ou inhabilitalos; ademais, nalgúns casos conteñen toxinas (holoturinas). Como defensa contra os parasitos os cogombros de mar sintetizan unha proteína, chamada lectina, a cal inhibe o desenvolvemento de posibles parasitos; é por este motivo que dende o 2007, por métodos transxénicos, téntase que os mosquitos e outros hóspedes de parasitos que producen enfermidades perigosas para o ser humano poidan producir lectina (obtida por transplantes de cromosomas do cogombro de mar); xa está demostrado que a lectina destrúe nas vísceras do posible hóspede os oocinetos de parasitos microscópicos como os que provocan a malaria.
Usos culinarios
En Asia, algunhas das entrañas empréganse en comidas como o suxi, e tamén se comen, unha vez desecados e voltos hidratar, en sopas, típicas especialmente na China onde o trepang é considerado un caro manxar con fortes poderes afrodisíacos. Tamén é un marisco moi prezado no Levante español, coñecido como espardeña.
Anue
Anue é un concello de Navarra, a 20.6 km de Pamplona. O concello ten 61,4 km² e 411 habitantes. A capital é Olague (207 habitantes)
O censo de 2001 dá un o 61,98% da poboación monolingüe castelán, 18,02% euskaldun e 20 % de lingua castelán pero que entenden o éuscaro.
Rosidae
Características
Rosidae caracterízase pola tendencia á organización das flores en receptáculos anchos discoidais ou cóncavos. Placentación central marxinal, con tendencia á redución no número de óvulos por carpelo. É frecuente a poliandria secundaria por desdobramento centrípeto.
Predominan as flores cíclicas e con pétlaos libres (existen apétalas e simpétalas). Pole en xeral binucleado (ás veces trinucleado). Óvulos crasinucelados (ás veces tenuinucelados).
Subtaxons en Rosidae
Orde Proteales
Altsasu
Altsasu (en éuscaro: Altsasu, en castelán: Alsasua, as dúas denominacións cooficiais) é un municipio situado na Comunidade Foral de Navarra (España), no meiriñado de Pamplona, a 50,2 km da capital desta comunidade, Pamplona.
Topónimo
Existe unha lenda recollida por Javier Goicoechea de Urdiain que conta a orixe do nome de Alsasua. Segundo Goicoechea a abundancia nos ríos e arroios do val da Burunda de amieiros fixo que unha pequena aldea do val quedase bautizado co nome de Altsa, que significa o amieiro en lingua vasca. Un ano ese lugar queimouse completamente e das súas cinzas xurdiu unha nova poboación, que veu engadir ao nome de Altsa a palabra sua (o lume ou o incendio en lingua vasca). Ese lugar sería Alsasua, cuxo nome significaría xa que logo o incendio do amieiro (segundo Goicoechea o salgueiro queimado).
Existe certa unanimidade en considerar que o nome do lugar procede da palabra vasca haltza (que significa amieiro). En xeral os filólogos cren que o nome do lugar é un fitónimo que significa simplemente A amieiral e que está formado pola palabra haltza e o sufixo de abundancia -zu.
En textos medievais aparece mencionada como Alssaltssu e Alsassua. Desde antigo o nome sufriu unha evolución fonética que converteu (h) altzazu en altsasu. O nome en castelán non fai máis que engadir un -a final, que ten o valor de artigo en éuscaro e transcribe o fonema ts como s. Tradicionalmente o nome do lugar escribiuse Alsasua, aínda que a poboación vascoparlante a chama Altsasu. Actualmente ambos os nomes son cooficiais.
Xeografía
miniatura|O monte Beriain visto desde Altsasu. Situado no noroeste de Navarra, o termo municipal limita ao norte co municipio guipuscoano de Ataun, ao leste con Urdiáin, ao sur coa serra de Urbasa e ao oeste con Olazagutía e os montes de Altzania. Alsasua esta rodeada de montes e outeiros (Aralar, Andía, Urbasa, Aratz, Aizkorri...).
Os medios de transporte tiveron unha grande influencia no desenvolvemento do lugar e, como noutras moitas outras localidades do País Vasco, mudou dun lugar predominantemente agrícola para unha vila industrial. Estes últimos anos incrementaron os servizos. O concello de Alsasua ten unha superficie de 26,8 km² e un censo de 7.153 habitantes.
Barrios
miniatura|esquerda|Buztindegi
Localidades limítrofes
Urdiáin está situada ao leste, ao oeste Olazagutía e ao norte Idiazábal (Guipúscoa)
Historia
No século XX e máis concretamente na década dos cincuenta, Alsasua experimento un importante desenvolvemento industrial. Iso supuxo un gran proceso de inmigración de persoas procedentes de varios puntos do estado, sobre todo de Estremadura. En consecuencia a poboación de Alsasua incrementouse espectacularmente: dos ao redor dos 1000 habitantes de 1850, paso aos 7250 en 1981, estabilizándose a poboación a partir desa data.
Monumentos
miniatura|Igrexa de Nosa Señora da Asunción A igrexa en honra A nosa Señora da Asunción, as ermidas de san Xoán Bautista, a Virxe de Erkuden, a de san Pedro compartida co veciño concello de Urdiain onde segundo reza a cabeceira en devandita ermida foi supostamente coroado o primeiro rei de Navarra e a ermida en honra do Santo Cristo de Otadia ao cabo o patrón de Alsasua.
Monumentos civís
O monumento megalítico de Balankaleku, os de Munaan I e II, e o de Saratxakotegi.
Gastronomía
A gastronomía de Altsasu é en grao sumo variada, á parte de ter produtos da zona, ao estar demográficamente ben situada, temos ao alcance de mánoa produtos como o peixe do cantábrico. Os produtos típicos da zona, son txistorras, queixo, morcilla, carne de tenreira, carne de cabalo entre outros. As confrarías da zona son moi importantes e tanta é a competitividade que cada ano fan mellor a txistorras e morcillas. En feiras do pobo, á parte de ver moito gañado, podes atopar todas as cousas típicas da zona, non só de Altsasu senón tamén cousas de Euskal Herria e Nafarroa. Para deleitarse dos produtos, vale con "ir de potes" polos bares do pobo e comer uns pintxos e uns vasos de viño para saborear a gastronomía da zona.
Deportes
O mundo da pelota está moi arraigado. Existen tamén varios equipos de fútbol sala e fútbol 11 desde para os máis pequenos ata Rexionais. Organízase anualmente a liguiña de fútbol sala dos bares, no que equipos de toda Sakana poden inscribirse.
Ultimamente o baloncesto volveu a cobrar forza, sobre todo cos máis txikis. Recentemente construíuse un ximnasio e piscina xunto ao frontón no terreo da escola Zelandi.
O Club Ciclista Burunda ten máis de 25 anos de antigüidade, e deu paso a grandes ciclistas como Jorge Azanza, natural de Alsasua e actual ciclista de Euskaltel-Euskadi.
Festas
miniatura|Romaría de San Pedro As festas patronais celébranse en honra da Exaltación da Santa Cruz. Comezan a véspera, 13 de setembro ás 12 do mediodía co lanzamento do foguete e con este a explosión festiva que durará durante 5 días coas súas correspondentes noites.
Con todo, o patrón de Alsasua é o día 29 de xuño, San Pedro, no que se realiza unha romaría na ermida do mesmo nome.
Tamén o 23 de xuño celébrase o San Xoán onde os veciños de Alsasua fan as súas fogueiras e préndenas despois de que boten os tres foguetes e o cura do pobo despois de terminar de dar a respectiva misa na ermida da vila, prenden lume á fogueira que fan eles.
Pacios, Melias, Coles
Pacios é un lugar da parroquia de Melias no concello ourensán de Coles na comarca de Ourense. Tiña 6 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 2 mulleres.