cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Caso das fotografías de Alberto Núñez Feijóo con Marcial Dorado
O caso das fotografías de Alberto Núñez Feijóo con Marcial Dorado, en ocasións citado como escándalo das fotos con Marcial Dorado fai referencia ao escándalo político en Galicia tras a publicación dunhas fotografías no xornal El País o 30 de marzo de 2013, onde aparecía o Presidente da Xunta de Galicia, o político do Partido Popular Alberto Núñez Feijóo, xunto ao narcotraficante Marcial Dorado. A publicación da información puxo en evidencia a relación de amizade entre o político galego e o narcotraficante, os cales chegaron a realizar viaxes xuntos.
Hitra
Nome
A forma nórdica antiga do nome era Hitr. O nome probablemente derívase dunha palabra co significado "división" ou "hendidura" (refírese ás moitas entradas da illa). Ata 1918, o nome da illa e o municipio se deletreaba "Hitteren".
Caso das fotografías de Alberto Núñez Feijóo con Marcial Dorado
As polémicas fotos foron tiradas nunha embarcación recreativa no ano 1995. Por aquel entón, Dorado era xa un recoñecido narcotraficante residente na Illa de Arousa, que fora xa detido en dúas ocasións. Pola contra, Feijóo ocupaba un posto destacado na Administración galega, no departamento de Saúde, sendo o "número dous" do daquela conselleiro, Romay Beccaría.
Ademais das fotografías no barco de Dorado, a relación entre Feijóo e o contrabandista incluíu invitacións persoais á súa mansión na Illa de Arousa, e tamén visitas a un domicilio en Baiona entre 1995 e 1998. O propio Feijóo recoñeceu ter realizado viaxes co narcotraficante a Cascais, en Portugal, e a Andorra.
Hitra
Escudo de armas
O escudo de armas é dos tempos modernos. Foron concedidos o 7 de agosto de 1987. As armas mostran a cabeza dun cervo común en prata sobre un fondo azul. Simboliza unha das maiores poboacións de cervos vermellos de Europa do norte que se atopa no municipio. 300px|miniatura|dereita|Escudo de armas de Hitra
Caso das fotografías de Alberto Núñez Feijóo con Marcial Dorado
Reaccións políticas e sociais
300px|miniatura|[[Alberto Núñez Feijóo, nun intre da súa comparecencia ante a prensa pola aparición de fotos súas cun narcotraficante.]] O 1 de abril dese mesmo ano, dous días despois da publicación das fotografías, o daquela Presidente da Xunta de Galicia compareceu no Parlamento Galego para dar explicacións sobre o feito. Feijóo non negou a súa relación co narcotraficante, pero asegurou que non tiña coñecemento de que este se adicase ao contrabando, e que no momento no que o soubo cesou a súa relación con el. Na súa comparecencia parlamentaria declarouse vítima dun plan para amedrentalo. Días máis tarde, Manuel Vázquez Padín, testemuña protexida na operación Nécora contra o narcotráfico en Galicia, declarou nunha entrevista na Cadena SER que era "imposíbel" que Feijóo non soubese a que se adicaba Dorado.
Feijóo non dimitiu como esixía a oposición, pese a que el mesmo pedira a dimisión de Anxo Quintana, antigo Vicepresidente da Xunta de Galicia, cando se publicaran unhas fotografías nas que saíra cun empresario.
Por outra banda, o voceiro nese momento do grupo parlamentario de Alternativa Galega de Esquerda (AGE), Xosé Manuel Beiras, acusou a Feijóo nunha sesión parlamentario de "narcopresidente".
O xornal La Voz de Galicia publicou unha enquisa na súa páxina web na que participaron máis de 2 700 internautas, onde se afirmaba que o 75 % dos votantes pensaban que o escándalo non erosionara a carreira política de Feijóo.
Hitra
Xeografía
Separadamente da illa grande de Hitra, hai moitas outras illas no municipio, destacan Fjellværsøxa, Ulvøxa, Dolmøxa, Helgbustadøxa, e Bispøyan. O faro de Børøyholmen e o faro de Terningen atópanse en Trondheimsleia na parte sueste do municipio de Hitra.
Transporte
miniatura| right | Paisaxe de Hitra con [[aeroxeradores, preto de Straum]] A compañía Kystekspressen ten servizos de westamaran desde Trondheim e Kristiansund. O túnel submarino de 5.610 m de longo chamado Hitratunnelen conecta Hitra co continente ao sur e o Frøxa Tunnel de 5.305 m. de longo conecta Hitra con Frøxa cara ao norte.
Enerxía
Hai un parque eólico na parte central da illa, Hitra Wind Farm, fundado en 2004, que ten 24 turbina eólicas que producen un total de 55 MW.
Campinense Clube
O Campinense Clube, coñecido como Campinense, é un club de fútbol brasileiro da cidade de Campina Grande, en Paraíba. Foi fundado en 1915 e compite no Campionato Paraibano (liga do estado da Paraíba).
A Penencia, Curtis, Curtis
A Penencia é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 1 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 0 eran homes e 1 era muller.
Sweet Children
Sweet Children é o terceiro EP da banda estadounidense de punk rock Green Day, editado no verán de 1990 a través do selo Skene! Records.O nome do EP fai referencia ao nome orixinal de Green Day.
Malgrat de Mar
Malgrat de Mar é un municipio catalán da provincia de Barcelona, o máis oriental da comarca do Maresme. É unha poboación dedicada ao turismo de praia.
Dinastía amala
Amalos, Amelos ou Amelungos (en alemán: Amaler e, en latín: Amali) foi a denominación dunha dinastía dos godos que, posteriormente, se converteron na casa real dos ostrogodos (tamén chamados grutungos) e fundaron o reino ostrogodo de Italia. O vocábulo deriva de Amalungen ("os incansables" ou os "heroes do traballo" ), aínda que segundo outras fontes, significaría "os celestiais". miniatura|Sur de Suecia (Scandza): zona orixe dos godos|alt=
Malgrat de Mar
Situación
Malgrat de Mar está situado no litoral. Dista cerca de 66 km de Barcelona. O seu termo municipal limita cos concellos de Blanes a este, Palafolls a norte, Santa Susanna a oeste, e co mar a sueste.
Dinastía amala
Historia
Os Amalos convertéronse, posteriormente, na principal dinastía ostrogoda e crearon o reino ostrodogo de Italia e Panonia.
Segundo a Gética, algún tempo despois da migración dos godos dende Gotiscandza (actual zona sur de Suecia) até Escitia (actual Ucraína) baixo Filimero, os ostrogodos (grutungos) comezaron a ser gobernados polos Amalos, mentres que os visigodos (tervíngos) o foron polos Baltos. Os amalos seguiron sendo unha destacada familia ostrogoda, especialmente durante o reinado de Hermanarico no século IV. Durante este período, os hunos baixo Balamber atacaron os godos e fixeron aos grutungos os seus vasalos. Os Amalos continuaron reinando baixo soberanía huna e participaron na batalla dos Campos Cataláunicos baixo Atila, o huno (434-453).
Malgrat de Mar
Historia
Malgrat de Mar naceu no século XIV. En 1373 o seu nome oficial era Vilanova de Palafolls. Tradicionalmente era unha vila de pescadores.
Dinastía amala
Historia
Trala morte de Atila, os irmáns Teodomiro (reinado 451-474/475), Valamiro (reinado 451-465) e Videmiro (reinado 451-473), rebeláronse contra os hunos, derrotándoos na batalla de Nedao e conseguindo a independencia para a súa xente. Tras iso, foron reasentados en Panonia co consentimento do emperador Marciano (r. 450–457) e fundaron un reino federado na rexión. Teodorico o Grande (reinado 474–526), fillo de Teodomiro, no 493, fundaría o Reino Ostrogodo de Italia, e cara ao 494, uniu a dinastía ostrogótica e visigótica co matrimonio da súa filla Teodegoda con Alarico II (reinado 484–507) do Reino visigodo de Toledo, e desa unión naceu Amalarico (reinado 511–531).
Malgrat de Mar
Historia
Nos últimos decenios do século XX sufriu un rápido desenvolvemento turístico, iniciado na década de 1950, e culminado nos decenios que seguiron ao ano 1970.
Dinastía amala
Historia
Máis tarde, no 515, uníronse as dúas ramas existentes de Amalos casando a súa outra filla Amalasunta con Eutarico.
Malgrat de Mar
Economía
A economía de Malgrat de Mar baséase esencialmente no turismo estival.
Dinastía amala
Presenza na literatura
No Nibelungenlied (en galego, Canción dos Nibelungos) e noutros poemas épicos medievais xermánicos, os seguidores de Teodorico de Verona (en alemán, Dietrich von Bern) son coñecidos como amelungos. Noutros casos, son interpretados como o nome dos devanceiros de Teodorico. Nas Kaiserchronik (en galego, Crónicas dos emperadores), tamén se refiren á familia de Teodorico como Amelungos, e nunha carta do bispo Meinardo de Bamberg, así como nos Quedlinburger Annalen (en galego, Anais de Quedlinburg), o propio Teodorico emprega a verba amelungo para se referir a el mesmo.
El Museo de Pontevedra
El Museo de Pontevedra é a revista do Museo Provincial de Pontevedra, fundada por Xosé Filgueira Valverde, publicada en Pontevedra desde 1942, de periodicidade anual.
Descrición
Inclúe traballos, en castelán e galego, de investigación en diferentes áreas, como arqueoloxía, numismática, historia, filoloxía, liñaxe, folclore e documentos
Desde 1983 empezou a figurar como director-adxunto Xosé Carlos Valle Pérez, que en 1987 se converteu no director.
O Pereiral, Curtis, Curtis
O Pereiral é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 5 eran homes e 2 eran mulleres.
3-hidroxi-3-metilglutaril-coencima A
O 3-hidroxi-3-metilglutaril-coencima A, ou HMG-CoA , tamén chamado β-hidroxi-β-metilglutaril-coencima A (ás veces abreviado como hidroximetilglutaril-CoA) é unha molécula formada por un hidroxiácido metilado de 4 carbonos unido ao coencima A (derivado dun nucleótido). Funciona como un intermediato na ruta de formación de corpos cetónicos (cetoxénese) e na vía do mevalonato para a formación de terpenos e esteroides, onde se forma a partir de acetoacetil-CoA e acetil-CoA. Tamén intervén como intermediario no metabolismo do aminoácido leucina, onde o seu precursor é o 3-metilglutaconil-CoA.
Na vía do mevalonato
miniatura|dereita|300 px|[[Vía do mevalonato.]] Na vía do mevalonato o HMG-CoA utilízase para formar mevalonato, o cal despois orixinará en varios pasos o isopreno activo necesario para a síntese de terpenos e esteroides. Nesta ruta o HMG-CoA orixínase pola unión do acetoacetil-CoA e o acetil-CoA catalizada pola HMG-CoA sintase. miniatura|centro|400 px|Formación do HMG-CoA por acción da HMG-CoA sintase. Despois o HMG-CoA perde o seu coencima e redúcese e dá lugar a mevalonato pola acción do encima HMG-CoA redutase localizado no retículo endoplasmático con gasto de NADPH. miniatura|centro| 400px|Formación de mevalonato a partir de HMG-CoA pola acción da HMG-CoA redutase.
Na cetoxénese
350px|miniatura|dereita|Formación de [[corpo cetónico|corpos cetónicos.]] Na cetoxénese o HMG-CoA utilízase para a formación do corpo cetónico acetoacetato. Orixínase a partir do acetoacetil-CoA, que se une a unha molécula de acetil-CoA nunha reacción catalizada pola HMG-CoA sintase.
Posteriormente, o HMG-CoA formado rompe rendendo acetoacetato e acetil-CoA nunha reacción catalizada pola HMG-CoA liase.
No metabolismo da leucina
Na degradación oxidativa do aminoácido leucina, esta dá lugar finalmente a acetil-CoA e acetoacetato, polo que é un aminoácido cetoxénico. A 4ª reacción desta ruta orixina 3-metilglutaconil-CoA, que se hidrata orixinando HMG-CoA, o cal experimenta a última reacción da ruta, catalizada pola HMG-CoA liase, na que a molécula rompe formando acetil-CoA e acetoacetato.
Viladequinta, Carballeda de Valdeorras
San Pedro de Viladequinta é unha parroquia situada no oeste do concello de Carballeda de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 117 habitantes (59 mulleres e 58 homes), distribuídos nunha entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 123 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 104 habitantes, sendo 52 homes e 52 mulleres.A maioría da súa poboación é xente maior de 50 anos e case toda ela tivo a súa principal fonte de ingresos no traballo na industria da lousa.
Plástico (homónimos)
Plástico pode referirse a:
Viladequinta, Carballeda de Valdeorras
Localización
Está comunicada coa estrada OU-122, que une as aldeas da serra do Eixe (Viladequinta, Casaio e A Portela do Trigal con Sobradelo (situado a 4 km) e co Barco de Valdeorras (a 12 km). Esta estrada tamén permite un bo acceso á Pena Trevinca, a uns 25 km. Preto da parroquia está o Teixadal, lugar de gran valor ecolóxico, onde Félix Rogríguez de la Fuente filmou un documental sobre os esquíos.
Desenvolvemento económico
A parroquia, ó igual que o resto da zona, ten a súa principal fonte de ingresos nas numerosas canteiras de lousa da serra do Eixe, moitas delas ó aire libre e visibles desde a estrada. En Viladequinta a gandería é case nula, e a agricultura é só para o autoconsumo.
Durante a segunda Guerra Mundial estivo aberta unha mina de volframio.
Historia e patrimonio
Hai dous barrios distinguibles, divididos pola estrada principal: o Barrio de Abaixo e o Barrio de Arriba. Existe unha fonte usada como lavadoiro e como subministración de auga potable. A zona de recreo é o chamado Toural, onde se celebran as festas e onde os nenos xogan. O lugar onde os veciños se xuntan para falar e xogar ás cartas é o bar Muralla, o único aberto na actualidade.
A igrexa parroquial está a uns 300 m do núcleo urbano. O pequeno templo posúe unha capacidade dunhas 70 persoas, e está rodeado polo camposanto.
Os últimos 20 anos foron moi dinámicos no seo da aldea. Pasouse de ter tres bares a só haber un. A porcentaxe de casas deshabitadas crece, se ben estanse a rehabilitar algunhas das casas antigas e a construír outras novas. Pero a dependencia do traballo na lousa, que adoita ser de moitas horas por un salario baixo, provoca que a xuventude opte por desprazarse a núcleos urbanos máis grandes, en busca de traballo máis rendible, así como ós estudos universitarios ou superiores á ensinanza media.
A antiga escola de Primaria da parroquia xa non é utilizada, desprazándose os cativos ó Barco de Valdeorras ou Sobradelo para efectuar os seus estudos obrigatorios.
O topónimo Viladequinta ten orixe latina, debido a un antigo asentamento de quintos romanos.
Patróns
Ademais da festa do patrón, San Pedro, celébrase en outubro a festa da Virxe do Rosario. Antigamente tamén se celebraba en xaneiro o San Sebastián.
Costumes
Os costumes desta vila son os característicos das zonas galegas rurais, destacando o magosto e a matanza do porco. Tamén teñen lugar as actividades relacionadas coa recollida de froitos, como a vendima, destacando pola súa calidade a uva de godello.
Real Valladolid
O Real Valladolid Club de Fútbol, S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Valladolid. Foi fundado o 20 de xuño de 1928 e xoga actualmente na Liga Santander.
Padre Sobreira
miniatura|250px|[[Mosteiro de Santo Estevo de Ribas de Sil|S. Estevo de Ribas de Sil, onde Juan Sobreira tiña "tienda abierta para cuantos me concurren con yerbas y plantas traídas de los abismos".]]
Real Valladolid
É o club de fútbol máis importante de Castela e León por palmarés e historia, cun total de 41 tempadas en Primeira División, 30 en Segunda e 9 en Terceira. Historicamente, é o 13º equipo na Clasificación histórica da Primeira división.
Conta no seu palmarés cun único trofeo de gran relevancia, a Copa da Liga de 1983-84. Foi subcampión da Copa do Rei en dúas ocasións, e participou nunha edición da Recopa e en dous da Copa da UEFA.
Padre Sobreira
O padre Sobreira, nado como Xoán Sobreira Salgado en Beade en 1746 e finado en Madrid en 1805, foi un relixioso e polígrafo galego da Ilustración.
Real Valladolid
Historia
O club foi fundado o 20 de xuño de 1928 ao fusionarse os equipos valisoletanos Real Unión Deportiva e o Club Deportivo Español. O seu primeiro presidente foi Pedro Zuloaga Mañueco, alcumado o "home do bombín", e principal artífice da fusión dos clubs arriba nomeados. O día 22 de setembro dese mesmo ano facía a súa presentación fronte ao Deportivo Alavés. O primeiro "once" blanquivioleta foi o formado por Arana, Pombo, Martín, Orúe, Serralde, Echevarría, Montalbán, Perico San Miguel, Sainz, Sierra e Pablo López. O resultado, 2-1 a favor do Real Valladolid Deportivo. Aquel partido disputouse nun campo contiguo á Praza de Touros, feudo que foi substituído en 1940 polo Antigo Estadio José Zorrilla, que á súa vez sería substituído en 1982 polo Novo Estadio Municipal José Zorrilla, onde actualmente o Real Valladolid disputa os seus partidos e recinto que alberga as oficinas e outras instalacións do Club.
Padre Sobreira
Traxectoria
Ingresou na Orde de San Bieito, tomando o hábito no mosteiro de Santa María de Sopetrán (provincia de Guadalaxara) en 1761.
Real Valladolid
Historia
O primeiro ascenso á Primeira División chegou na tempada 1947–48, tras proclamarse Campión de Segunda División. Na tempada seguinte, a 1948–49, o equipo valisoletano seguiu en liña ascendente e chegou á final da Copa do Rei ante o Athletic Club, que se proclamou Campión tras derrotar ao Real Valladolid Deportivo no estadio madrileño de Chamartín na prórroga (4–1).
Padre Sobreira
Traxectoria
Compuxo diversos textos sobre a xeografía de Galiza, e traballou durante máis de oito anos na idea dun dicionario galego, que había levar o título de Glossario General de la Lengua Gallega. Consideraba vergoñento que o galego carecese del cando todas as outras linguas da Península Ibérica o tiñan. Este dicionario, ao seu ver, sería útil para conservar por escrito o idioma galego. Consideraba necesario que o galego acadase un status similar ao doutras linguas da península, seguindo as ideas do Padre Sarmiento:
Real Valladolid
Historia
Desde esta tempada 1948–49, ata a 1957–58, cando se baixou á División de Prata, foron 10 anos, toda unha década, entre a elite do fútbol español. O descenso foi efémero porque na tempada seguinte, a 1958–59, conseguiuse o retorno a Primeira tras gañar ao Terrassa (5–0). O adestrador daquel ascenso era José Luís Saso, persoa lendaria para o Real Valladolid porque antes fora gran xogador do equipo valisoletano (gardameta) e posteriormente, en diferentes etapas da súa historia, foi tamén Secretario Técnico e Presidente. Ata a súa morte en setembro de 2006 foi directivo da entidade.
Padre Sobreira
Traxectoria
Sobreira foi tamén un dos primeiros en detectar a existencia da modalidade lingüística que coñecemos hoxe polo nome de "castrapo", especialmente presente nesa época na fala dos habitantes das cidades e vilas máis populosas:
Real Valladolid
Historia
O Real Valladolid seguiu a súa andaina en Primeira ata a campaña 1960–61, que supuxo o segundo descenso. De novo, a historia repetiuse e na tempada 1961–62 o equipo volveu a Primeira. Na tempada 1962–63, con Antonio Ramallets como adestrador, o club obtivo o cuarto posto na Liga, a mellor clasificación do club ata o momento.
Harry Stephen Keeler
Harry Stephen Keeler, nado o 3 de novembro de 1890 e finado o 22 de xaneiro de 1967, foi un escritor norteamericano.
Real Valladolid
Historia
Na tempada 1997–98, o club consegue a súa marca de abonados con 18.586 abonos. Na campaña 2003–04 o equipo valisoletano descendeu á división de prata, quedando 6º na tempada seguinte e 10º na tempada 2005–06.
Harry Stephen Keeler
Infancia e mocidade
Naceu en Chicago, cidade que o influíu grandemente, de feito a maioría das súas obras situanse nesa cidade. Quedou orfo de pai aos cinco anos, e a súa nai para subsistir converteu a súa casa nunha pensión. Aos dezaseis anos comeza a escribir relatos que publicou en pequenas revistas locais. Aos vinte anos Keeler pasou un ano nunha institución mental. Aos 22 anos, diante a imposibilidade de vivir dos seus escritos, comeza a traballar nunha fundición de aceiro, traballando durante o día e escribindo pola noite. En 1919 casou con Hazel Goodwin.
Real Valladolid
Historia
Na tempada 2006–07 o Real Valladolid superou a marca de máis partidos na liga de Segunda División sen perder (29) e máis partidos gañados (26). Con isto datos, o Real Valladolid ascendeu matematicamente na xornada 34 á Primeira División (con 74 puntos), faltando oito xornadas por disputarse ata o final de liga. Finalmente proclamouse campión de Liga asinando un rexistro de 88 puntos, novo récord histórico de Segunda, que arrebatou ao Deportivo Alavés, equipo que o ostentaba desde a campaña 1997–98 con 82 puntos. Avantaxou en 25 puntos ao 4º clasificado, Ciudad de Murcia (63 puntos) equipo que marca o ascenso a Primeira División.
Harry Stephen Keeler
Carreira literaria
En 1924 publica a súa primeira novela, The Voice of the Seven Sparrows no Reino Unido, e dende 1927 publica xa nos Estados Unidos, e na década de 1930 obtén algunha popularidade, en 1934 da súa novela Sing Sing Nights realízanse dous filmes de serie B, un deles protagonizado por Béla Lugosi. Paulatinamente o seu estilo vaise facendo máis barroco, substituíndo a acción por diálogos lentos e disputas entre personaxes, o que leva a que en 1942 a súa editorial, Dutton, deixe de publicarlle as súas obras. En 1953 a editorial británica Ward Lock publicou a súa última novela para o público anglosaxón. Keeler seguiu escribindo, pero as súas obras só se seguiron editando en España e Portugal. En 1960 á morte da súa muller deixou de escribir durante un tempo.
Real Valladolid
Historia
Na tempada seguinte consegue a permanencia en Primeira. No partido Valladolid-Espanyol, o 20 de xaneiro de 2008, Joseba Llorente, marcou aos 7,08" o gol máis rápido da historia da Liga e foi, coas asistencias de Víctor, o artífice dunha vitoria ante o Espanyol (2–1). Na tempada 2008–09 acariciou os postos europeos, pero unha mala segunda volta fixo que tivera que xogarse a permanencia na última xornada no Estadio Manuel Ruiz de Lopera contra o Betis, logrando un empate que fixo descender aos sevillanos.
Na tempada 2009–10 estivo a maioría das xornadas nas últimas posicións e dous cambios de adestrador non evitaron o seu descenso a Segunda como 18º clasificado. Na seguinte tempada disputa o playoff de ascenso pero cae eliminado na semifinal contra o Elche. Na tempada 2011-12, o club aposta por Miroslav Đukić como adestrador e o equipo loita por conseguir o ascenso directo ata a última xornada pero acaba na terceira posición. No playoff supera a Córdoba e Alcorcón e volta a Primeira División.
Traxectoria
miniatura|dereita|220px|Traxectoria Real Valladolid. Ao longo dos seus 80 anos de historia, o Real Valladolid, no Campionato Nacional de Liga, participou en 38 tempadas na Primeira División de España, 30 en Segunda e 9 en Terceira (a agora coñecida como 2ª B), con tres tempadas en branco pola suspensión da competición por mor da guerra civil.
Nestas 77 tempadas, o club foi subcampión da Copa do Rei en dúas ocasións (anos 1950 e 1989) e alcanzou as semifinais noutras catro (1942, 1952, 1961 e 1979). O club ostenta un título de competición oficial: a Copa da Liga, conquistada na tempada 83/84(vencendo sobre o 3-0 sobre o Atlético de Madrid logo de empatar 0-0 na ida). En canto a competicións europeas, participou en tres ocasións: dous na Copa da UEFA (tempadas 84/85 e 97/98, eliminado en primeira e segunda rolda, respectivamente) e unha na Recopa de Europa (tempada 89/90, na que alcanzou os cuartos de final).
Nas 3 ocasións nas que o Real Valladolid disputou competición europea sumou un total de 12 partidos (5 vitorias, 3 empates e 4 derrotas) e marcou 15 goles (10 en Recopa e 5 en UEFA) e encaixado 11 goles (2 en Recopa e 7 en UEFA). Os máximos goleadores en competición europea do Real Valladolid son Albis, Roberto e Alberto (na Recopa), e Juan Carlos (en UEFA) con 2 goles cada un.
Estadio
miniatura|dereita|250px|Fotografía do estadio desde Parquesol. miniatura|dereita|250px|Cidade deportiva (ou campos anexos), xunto ao estadio. O estadio do Valladolid é o Novo José Zorrilla, fundado o 20 de febreiro de 1982, con capacidade para 26.512 persoas sentadas. A tribuna principal dispón de calefacción por gas e raios infravermellos. Unha das características do estadio é o foso que rodea o terreo de xogo. Nas bancadas, pódese ler "VALLADOLID", e teñen asentos brancos e violetas.
Neste estadio xogáronse partidos da Copa Mundial de Fútbol de 1982 e a final de Copa do Rei de 1982.
Actualmente estase planeando construír unha zona comercial e un polideportivo para 12.000 espectadores nos seus arredores, onde se albergarían os partidos do Club Baloncesto Valladolid e do Balonmán Valladolid.
Na tempada 88/89, o Real Valladolid deu un paso adiante na súa política de canteira ao inaugurar os Campos Anexos, unha Cidade Deportiva a 30 metros do Estadio José Zorrilla, que alberga un campo de herba que serve de escenario dos adestramentos do primeiro equipo do Real Valladolid. Os Campos Anexos tamén presentan unha Tribuna con capacidade para 1.500 espectadores. Esta Tribuna alberga diversos vestiarios e almacéns, así como unha moderna e funcional cafetería. En canto a campos de fútbol, ademais de campo de herba natural, hai dous campos de herba artificial (inaugurados no ano 2001) nos que se empregou a máis moderna tecnoloxía neste tipo de superficie.
Brad Oleson
Bradley Scott Oleson, nado o 11 de abril de 1983 en Fairbanks, Alasca, é un ex-xogador estadounidense de baloncesto profesional. Mide 1.91 metros e podía xogar nas posicións de base e escolta.
Real Valladolid
Estadio
Cerca do Novo José Zorrilla atópanse os campos "Emilio Morrollón" de fútbol 11 e fútbol 7, que actualmente están en desuso.
Brad Oleson
Traxectoria profesional
Oleson comezou a súa carreira profesional no ano 2005 no Dodge City Legend da USBL americana. Despois foise ó CB Rosalía de Castro, da Liga LEB. No ano 2008, fichou polo Baloncesto Fuenlabrada da Liga ACB. Ó ano seguinte, en 2009, fichou polo Real Madrid, pero foi traspasado moi cedo ó Caja Laboral a cambio de Pablo Prigioni e Sergi Vidal, e non chegou a debutar co equipo branco. En outubro de 2009, adquiriu a nacionalidade española e foi seleccionado para o equipo previo ó Campionato do Mundo da FIBA de 2010 coa selección española.
Harry Stephen Keeler
Estilo
Actualmente asístese a unha revalorización das súas obras, considerándoo o Ed Wood da novela de misterio.
Palau Nacional
miniatura|O "Palau Nacional" visto dende a avenida de Maria Cristina. miniatura|O Palau Nacional de noite. O Palau Nacional (en galego "Pazo Nacional"), situado en Montjuïc, Barcelona, é un palacio construído entre 1926 e 1929 para a Exposición Internacional de Barcelona de 1929 e que dende 1934 aloxa o Museo Nacional de Arte de Cataluña. Foi o edificio principal da Exposición, obra de Eugenio Cendoya e Enric Catà, baixo a supervisión de Pere Domènech i Roura, sendo descartado o proxecto inicial de Puig i Cadafalch e Guillem Busquets. No Saló Oval efectuouse a cerimonia de inauguración da Exposición, presidida por Afonso XIII e a raíña Vitoria Uxía.
Ten unha superficie de 32 000 m². De estilo clásico inspirado no Renacemento español, ten unha planta rectangular con dous corpos laterais e un posterior cadrado, cunha gran cúpula elíptica na parte central. As fervenzas e fontes da escalinata do Palau foron obra de Carles Buïgas, e colocáronse grandes proxectores que aínda hoxe se acenden para emitir luz que escribe o nome da cidade no ceo.
O Palau Nacional abeira unha grande exposición de arte española, con máis de 5 000 obras procedentes de todo o territorio do Estado. Na súa decoración –de estilo novecentista, contrariamente ó clasicismo da obra arquitectónica–, interviñeron diversos artistas, como os escultores Enric Casanovas, Josep Dunyach, Frederic Marès e Josep Llimona, e os pintores Francesc d'Assís Galí, Josep de Togores, Manuel Humbert, Josep Obiols, Joan Colom e Francesc Labarta.
Entre 1996 e 2004, o palau padeceu unha ampliación a cargo de Gae Aulenti, Enric Steegman, Josep Benedito e Agustí Obiol, co obxectivo de crear espazos para poder acoller todas as obras da colección.
Real Valladolid
Mascota
Desde 1998, o Real Valladolid conta cunha mascota. O seu nome é "Pucelo", nun claro xogo de palabras cun dos nomes da cidade de Valladolid. Posúe unha morfoloxía de amea de castelo, símbolo da rexión de Castela e León. A súa misión como mascota é animar á afección os días de partido. A finais de 2008, Pucelo anunciou o seu desexo de retirarse do plan de animación e pediu ao club que busque unha mascota que o substitúa, tras dez anos neste labor.
Cadro 2012/13
12px|Capitán
Antigos xogadores ilustres
Pasaron polas filas do Real Valladolid xogadores como:
Trofeo Cidade de Valladolid
250px|miniatura|Partido do Trofeo de [[2008 contra o Athletic de Bilbao]]
Desde 1972 celébrase, no mes de agosto, o Trofeo Cidade de Valladolid, clásico torneo de verán que o Real Valladolid conquistou en 20 ocasións, participando nel equipos internacionais, como o Boca Juniors ou a Selección do Xapón, ou grandes equipos españois, como o FC Barcelona.
Disputouse baixo diferentes formatos (partido único, triangulares etc.).
Filial
O Real Valladolid Club de Fútbol B é o equipo filial do club. Coñéceselle así desde 1990 xa que antes coñecíaselle como Real Valladolid Promesas (1973-1990) e antigamente como Europa Delicias (1944-1973). Actualmente xoga na Terceira División Española.
Abbey Road
Abbey Road é o undécimo primeiro álbum de The Beatles, saíu o 26 de setembro de 1969 no Reino Unido (o 1 de outubro nos Estados Unidos) e foi o último álbum gravado polo grupo, aínda que Let It Be se publicou despois. Produciuno George Martin. Rolling Stone considérao o 14º mellor álbum de todos os tempos.
Xénese
Despois das desastrosas sesións para facer un álbum denominado Get Back (posteriormente retitulado Let It Be), Paul McCartney suxeriu a George Martin facer un álbum como nos vellos tempos, libre dos conflitos que comezaran coas sesións para The White Album. Martin concordou, pero só coa condición de facelo ao seu xeito. As dúas caras do álbum son abondo diferentes, a cara A é unha colección de temas soltos mentres a cara B é unha suite longa de composicións, moitas delas relativamente curtas e seguidas, debido ao interese de John Lennon e McCartney por incorporar varios temas seus curtos e incompletos ao álbum.
John Lennon
O tema que abre o álbum, Come Together, procede dunha canción que Lennon realizara en 1969 para a campaña de Timoth Leary para gobernador de California titulada "Let's Get It Together". "Come Together" saíu máis tarde como un single de dobre cara con Something de George Harrinson. Lennon foi, anos despois, demandado por Morris Levy por copiar a liña de apertura da canción de Chuck Berry, "You Can't Catch Me".
"I Want You (She's So Heavy)", é unha combinación da gravación de dous temas, é a segunda canción máis longa dos Beatles con sete minutos e 47 segundos, despois de Revolution 9, tamén presenta un dos usos máis antigos do sintetizador Moog para crear ruído branco ou o efecto do vento ao final da composición.
Paul McCartney
Maxwell's Silver Hammer trata sobre un estudante de medicina que asasina cun martelo á súa moza. ''Oh! Darling'' é unha balada; mentres a gravaba, McCartney procurou gravar só unha vez ao día para manter a súa voz fresca.
Portolamoso, Curtis, Curtis
Portolamoso é un lugar da parroquia de Curtis no concello coruñés de Curtis da comarca de Betanzos. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 1 era muller.
Castrelos, Vigo
Santa María de Castrelos é unha parroquia do concello de Vigo. Ten 15 entidades de poboación, 11 lugares e segundo o IGE, en 2022 tiña 7.897 habitantes (3.860 homes e 4.037 mulleres).
Poboación
As súas entidades de poboación son as seguintes: Castreliños (125), A Chantada (220), A Costa (205), A Falcoa (539), A Galindra (150), Macal (295), Pardarilla (200), Pazó (506), Pereiró (4.388), Portoloureiro (257), Pousa (105), Pousa de Abaixo (124), Ribadavia (155), A Telleira (249) e Viloura (331).
Situación
Limita coas parroquias de Beade, Coia, Freixeiro, Matamá e Sárdoma e pertence ó arciprestado de Vigo-San Andrés.
Historia
Ten a súa orixe na propiedade particular do marqués de Valadares que adquiriu as terras para expansión dos seus dominios e dárllelas en arrendamento a colonos. O granito destas terras constituía a súa principal fonte de riqueza, destacando as canteiras de Serra e Porto Loureiro.
O parque urbano máis grande de Vigo (Parque de Castrelos) está nesta parroquia, cunha extensión de 22.000 metros cadrados. Nel atópase o Pazo Quiñones de León (reconvertido en museo) rodeado duns grandes xardíns que limitan co río Lagares. O pazo ten a súa orixe na Torre de Lavandeira, abandonada trala retirada do exército portugués entre os anos 1665 e 1670. O antigo edificio fora tributario da Orde do Temple, converténdose en torre no século XVI.
No parque de Castrelos tamén se atopa un antigo auditorio ó aire libre (que aproveita a pendente natural do terreo) que se utiliza para a celebración de concertos e festivais no verán.
Patrimonio histórico-artístico
A igrexa de Santa María de Castrelos (de estilo románico) foi consagrada no 1216. Destaca a rica ornamentación da súa porta occidental. Na zona consérvanse ademais unha ponte medieval e un cruceiro (Cruceiro da Costa) do século XVII. A casa parroquial é unha torre do século XIII.
A ponte de Castrelos atópase xa mergullada pola cidade. Trátase dunha pontiña medieval que atravesaba o río Lagares. Hoxe atópase entre as rúas de Castrelos e Alcalde Portanet, preto do Parque de Castrelos.
Castrelos na cultura popular galega
Máis coñecida é a lenda da ferrería que había fronte á porta sur da igrexa de Santa María. O ferreiro era unha persoa maior e casou cunha moza nova de extraordinaria beleza. Polo si ou polo non, o ferreiro estaba cheo de celos e prohibía á súa dona saír de casa, permitíndolle unicamente ir á misa pero colocándose ante a porta, de modo que el podía vixiala. Así viviron ata que un día, estando ela na igrexa, achegouse ó home unha meiga murmurando que a muller lle era infiel. O home alporizouse de tal forma que colleu un ferro que tiña na forxa e dirixiuse onda ela con toda a intención de marcarlle a cara e afeala para sempre. Pero cando ía entrar na igrexa, a Virxe obrou o milagre de pechar e tapiar a porta, salvando así á muller. O milagre, ademais, puxo de manifesto as mentiras que lle contara a meiga.
Festas
O 2 de febreiro celébrase a romaría da Candelaria e, a derradeira semana de maio, a Festa das Flores, aínda que hoxe por hoxe só se celebra a romaría da Candelaria.
Carin von Kantzow
Carin von Kantzow, chamada  Freiin Fock de solteira, nada en Estocolmo en 1888 e finada en 1931, foi unha aristócrata sueca, primeira dona de Hermann Göring.
Traxectoria
Filla do barón Carl von Fock, de ascendencia alemá, moi influída pola súa nai, casou en 1909 co barón Nils Gustav von Kantzow, con quen tivo un fillo. Göring coñeceuna no castelo familiar da familia Von Rosen, Rockelstad, en 1920, mentres traballaba como piloto en Suecia, e ás poucas semanas foron vivir xuntos, aínda que non se divorciou do seu anterior marido ata 1922. Casando en 1923 e establecendo a súa residencia en Baviera. Tralo intento de golpe militar en Baviera de 1923 marcha a Austria co seu home, que como xefe das SA resultara ferido nos enfrontamentos, finalmente en 1924 aséntanse en Estocolmo. En 1928 regresa a Alemaña, cando o seu home foi elixido deputado polo NSDAP.
De saúde delicada durante toda a súa vida, morreu de tuberculose durante unha viaxe a Estocolmo, pouco despois da morte da súa nai.
Departamento de Rocha
Historia
Antes da chegada dos españois, tribos indíxenas poboaban o territorio. Coa arribada dos colonizadores, os bovinos comezaron a cobrar relevancia polo seu coiro, o que atraeu os contrabandistas e "faeneros", entre os que estivo Luis de Rocha, procedente da Arxentina, e de quen deriva o nome do departamento e o da súa capital.
Nuestra Señora de los Remedios de Rocha (actualmente Rocha), a capital do departamento, foi fundada en 1793 cumprindo instrucións do vicerrei Nicolás de Arredondo e por obra do Ministro da Real Facenda do Porto de Maldonado, Rafael Pérez del Puerto.
En cambio, o departamento de Rocha foi creado con posterioridade por lei do 7 de xullo de 1880. Até ese entón formaba parte do actual departamento de Maldonado, que comprendía os que son hoxe Maldonado, Lavalleja e Rocha.
Xeografía
Rocha esténdese ao longo de 170 km de costa oceánica, caracterizándose polas súas praias frías e salgadas, as súas areas brancas, as súas zonas rochosas, e as beiras profundas e empinadas. Isto diferénciao doutros departamentos do Uruguai como Colonia, San José, Montevideo, Canelones e parte de Maldonado, que pertencen ao estuario do Río da Prata.
Orografía.
miniatura|Praia sur de Cabo Polonio
O departamento posúe grandes chairas aluviales e bañados, moitos dos cales se presentan algo turbios, e unha vasta complexidade de lagos e lagoas de maior envergadura. Cerros tales como o Alférez, o San Miguel entre outros, contrastan polos seus acabados rústicos coa simplicidade dos esteros, como o son os Bañados das Marabillas, San Miguel, India Morta e un longo etcétera. Provenientes da cadea serrana de Carapé, penétranse sobre o seu territorio as coitelas de Avarías e Carboeira, culminando nas pintorescas elevacións de Bela Vista e a Blanqueada. Tamén atopamos ás serras dos Allos e dos Rochas, xunto aos cerros Vigía e Áspero. O litoral rochense componse de extensas praias a miúdo acompañadas de pedruscos sometidos á erosión dos fortes correntes mariñas que adoitan castigar á costa departamental e, en ocasións, representan un perigo para os bañistas. Axústanse á devandita descrición zonas areosas como o cabo de Santa María, Cabo Polonio, Valizas, Punta do Diaño e A Pedrera, entre outras. Algúns pequenos illotes como as Illas de Torres, Verde, ou a Coronilla son frecuentes a distancias que non se separan moito da ribeira.
A conca do Atlántico atópase separada da lagoa Merín, por medio da coitela de Carboeira, que é bañada polo Río Cebollatí, onde os arroios de Aiguá e Alférez verten as súas augas no oeste de Rocha. O arroio San Miguel marca o límite natural co estado brasileiro de Río Grande do Sur, mentres que o río San Luís desemboca, tras recibir aos seus afluentes da India Morta e outros bañados, sobre a lagoa Merín, relacionada á súa vez coas lagoas de Garzón, Castelos, Rocha, Negra (ou de Defuntos), entre outras. En canto ao océano Atlántico, este non recibe practicamente a ningún arroio, a excepción do Valizas.
Clima
Rocha posúe un clima cálido, húmido e chuvioso. A súa baixa e empinada costa dificulta a drenaxe, polo que adoitan aparecer vastas zonas de lagoas, así como pequenos oasis entre as dunas do centro-norte.
Flora e Fauna.
miniatura|Árbore de [[ombú]] Próximo aos bañados interiores, e aos costeiros doces, emerxen con certa magnitude unha serie de pajonales (brañas propias do Uruguai e Arxentina) e xuncais que se utilizan para cultivar arroz. O departamento é famoso ademais por atoparse salpicado polas palmas ou palmeiras de Yatay, que nacen no seu terreo e esténdense cara ao norte do país, morrendo en Salto. Rocha alberga ademais ao bosque de ombúes máis grande do mundo e conta con numerosos parques forestais e zonas de campamento, entre eles, o de Cabo Polonio.
Economía
A economía rochense é eminentemente gandeira, do mesmo xeito que en case todo o resto do país. A cría de bovinos e ovinos e a venda das reses constitúen a súa actividade principal. No entanto, a pesca supón outro gran ingreso de capital, e practícase en todo o departamento, con maior énfase en balnearios como A Pomba, A Pedrera, San Francisco, a Augada etc. Existen ademais, depósitos de cobre, lignito e mármore na coitela de Carapé. En canto á agricultura, prodúcense cereais, tabaco, tomate, millo, hortalizas e froitas. A comercialización de la, coiro e alcol son tamén preponderantes na zona.
Comunicacións
A relativa proximidade de Rocha á capital nacional, e a súa situación de punto intermedio entre o Brasil e o Uruguai, fan que sexa un departamento moi transitado tanto por brasileiros como por arxentinos ou uruguaios. A el accédese facilmente a través da ruta 9, que nace en Canelones, ou seguindo a nº 1 (tamén chamada "interbalnearia") desde a avenida Italia de Montevideo cara ao leste. Quen o fan desde o veciño Río Grande, penétranse pola nacional nº 9 tras cruzar a fronteira uruguaio-brasileira do Chuy (ou Chuí, en portugués). A cidade de Rocha dispón, así mesmo, dun aeroporto nacional. A liña férrea Sudriers-Rocha atópase clausurada desde 2002 e Rocha-A Pomba desde 1988, aínda que hai proxectos para a súa reconstrución e reapertura relacionados coa instalación dun porto de augas profundas no departamento.
Goberno
De acordo co artigo 262 da Constitución da República, en materia de administración departamental "o Goberno e Administración dos Departamentos, con excepción dos servizos de seguridade pública, serán exercidos por unha Xunta Departamental e un Intendente. Terán a súa sede na capital de cada departamento e iniciarán as súas funcións sesenta días despois da súa elección." Ademais, "o Intendente, con acordo da Xunta Departamental, poderá delegar nas autoridades locais o exercicio de determinados labores nas súas respectivas circunscricións territoriais"(...).
Demografía
Conforme ao censo de 2004, había 69.937 persoas e 24.834 vivendas no departamento. O fogar media era de 2,8, e por cada 100 mulleres había un total de 98,2 homes. Segundo estimacións do Instituto Nacional de Estatística (INE) do Uruguai, a situación é preocupante posto que mentres outros departamentos costeiros incrementan levemente a súa poboación, Rocha tende, pola contra, a diminuíla. Isto é quizais porque comparado a outros sectores do país, este é aínda un recuncho en fase de desenvolvemento e no que escasean tanto opcións de saúde pública como de índole cultural e/ou social. As cifras fan supor que para o 2025, haberá un total de 68.290 rochenses, isto é, un número lixeiramente inferior ao actual e ao de anos anteriores, nos que pasaba as 71.000 persoas.
Principais centros urbanos
Dentro das cidades máis habitadas atopamos a: Castillos, un lugar turístico rodeado de fermosas palmeiras; Lascano e Chuy, esta última sendo unha metrópole lindeira co Brasil, do cal a separa unha avenida que comparte coa súa irmá riograndense, Chuí. Os seus principais atractivos turísticos compono: La Paloma, cidade e porto balneario por excelencia; Punta del Diablo, Cabo Polonio, La Coronilla, La Pedrera e La Barra del Chuy. Finalmente, Rocha conta con dous parques históricos nacionais, que son a Fortaleza de Santa Teresa (antiga base militar en épocas coloniais) e o Forte de San Miguel.
A continuación ofrécese unha lista de cidades departamentais cunha poboación superior aos 1.000 habitantes segundo o censo de 2004, a menos que se especifique o contrario:
miniatura|250px|Centro de La Paloma miniatura|250px|dereita|Balneario La Paloma, Rocha miniatura|250px|dereita|Barra de Valizas, Rocha miniatura|250px|dereita|Cabo Polonio, Rocha miniatura|250px|dereita|Barra del Chuy, Rocha
Carlos Ulloa Varela
Carlos Ulloa Varela, nado en Pontevedra en febreiro de 1849 e finado en Lugo en febreiro de 1887, foi un cantante galego.
Traxectoria
Ós quince anos comezou a súa carreira artística en Pontevedra interpretando as zarzuelas El valle de Andorra e El grumete. En 1866 obtivo a praza de baixo na catedral de Santiago de Compostela, pero pouco despois marchou estudar a Madrid. En 1873 viaxou a Milán para perfeccionar os seus coñecementos e debutou en Florencia, na ópera L'africana (Giacomo Meyerbeer) interpretando o papel de don Pedro xunto ó gran Massini. Tamén cantou en Milán o Moisés de Rossini, con éxito. Logo disto actuou tamén no resto de teatros importantes de Italia.
No marco da viaxe que fixo a América en 1878, inaugurou na Habana o Teatro Payret. Regresou despois a Milán e Venecia, e obtivo un gran recoñecemento en Nápoles pola súa interpretación de Mefistófeles de Fausto, e tamén tivo grande éxito en Catania.
Volveu de novo a España e percorreu os teatros máis importantes, pasando dúas temporadas en Madrid e facendo varias representacións en Galicia.
Destacou especialmente nas óperas máis importantes da súa época, como Norma, La africana, Hernani, Hugonotes, Moisés, El profeta, Lucrecia Borgia, Roberto el Diablo, Il barbiere di Siviglia e Fausto.
A Wednesday!
A Wednesday! é un filme indio en lingua hindi do ano 2008 escrito e dirixido por Neeraj Pandey coprotagonizado por Anupam Kher e Naseeruddin Shah. Por medio do relato dun policía a piques de se retirar sabemos dunha serie de acontecementos que aconteceron un mércores entre as dúas e as seis da tarde e que constituíron o seu caso máis complexo e que teñen un contexto real baseado nos Atentados de 2006 en Bombai. Filme de relativamente baixo presuposto foi un éxito de público e crítica e gañou o premio ao mellor filme nos National Film Awards. No ano 2009 o director Chakri Toleti realizou dúas versións, unha en támil co título de Eeenadu e outra en telugú, Unnaipol Oruvan. Tamén se filmou unha versión en inglés dirixida por Chandran Rutnam coprotagonizada por Ben Kingsley e Ben Cross, A Common Man
Illa Eustatia
A illa de Eustatia é unha illa de 0´12 km² nas Illas Virxes Británicas (IVB) no Caribe. A palabra "Eustatia" é unha palabra derivada do grego que significa "bo lugar para aloxarse". Toda a illa e unha pequena illa veciña, Saba Rock, están baixo o mesmo contrato de alugueiro a longo prazo. A illa aparece e fotografíase regularmente para varias publicacións e foi incluída como unha das 20 mellores illas do mundo no número de decembro de 2004 da revista Islands.