cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ITunes Store
Subdivisións
O 1 de novembro de 2006, Apple creó unha nova categoría para contenido latino, 'iTunes Latino'. Telemundo e Mun2 dexaron algúns dos seus programas populares dispoñibles por cargo, converténdose no primeiro contido hispano de televisión na tenda. Ofrecía música, vídeos musicais, podcasts e programas televisivos en español nunha soa área. A ampla descrición dada ao contido estaba en español; así como as súas subcategorías. A banda de Flamenco Metal orixinaria de Xibraltar, Breed 77, lanzou un álbum exclusivo chamado Un Encuentro, para coincidir co lanzamento de "iTunes Latino". Contiña 11 cancións, todas de álbums previos, pero todas cantadas en castelán.
Audiolibros (Audiobooks)
iTunes Store tamén inclúe máis de 20 000 libros falados, codificados a 32 Kbits/s. Previos de noventa segundos se ofrecen por cada libro. Estes libros son provistos por Audible.com. Este é o mesmo formato dispoñible se o usuario se inscribe directamente con Audible.com e elixe o formato "iPod". A principal diferenza é que non é necesario inscribirse para unha subscrición para conseguir os libros falados como ocorre en Audible. Un pequeno desconto é outorgado pola compra de libros falados a través de iTunes Store, pero sobre unha base selectiva de Apple en comparanza con "sempre descontos para membros" se un ten unha subscrición a Audible.
Vídeo
En outubro de 2005, Apple anunciou que a máis recente versión do iPod para esa data podería reproducir arquivos de vídeo, os cales poderían venderse en líña a través de iTunes Store nos Estados Unidos. Entre estes inclúense 2000 vídeos musicais e episodios de programas populares de televisión. Apple fixo un trato con Disney para ser o primeiro provedor de programas televisivos, entre os primeiros se encontraban episodios de Lost e Desperate Housewives con cada episodio posto en circulación ao día seguinte da súa difusión en televisión. Moitas películas animadas de curta duración de Pixar tamén están dispoñibles.
A venda de vídeos en iTunes xeneró un arduo debate sobre se existiría unha audiencia que pagara por programación dispoñible gratuitamente na televisión. Como explicaron en MP3 Newswire, os usuarios están pagando realmente por un servizo no que outro dixitaliza os episodios transmitidos gratuitamente para que poidan ser reproducibles nos seus iPods, por cada episodio na súa forma non comercial e por un lugar conveniente para seleccionar e descargar presentaciones individuales. A través dunha versión actualizada de QuickTime Pro, o programa de reprodución de vídeos de Apple, os usuarios pode crear os seus propios vídeos para o iPod, incluyendo versións dixitalizadas de programas grabados nas saus videograbadoras se eles desean tomarse o tempo e esforzo que representaría ahorrarse o custo.
En xullo de 2006, a serie piloto Aquaman foi posta a disposición para descarga. Foi o primeiro programa ofrecido en iTunes que nunca antes fora propalado nunha rede de televisión. O 12 de setembro de 2006, Apple renomeou a súa tenda iTunes Music Store por iTunes Store ao mesmo tempo en que comezou a vender filmes a través da súa tenda. O servizo debutó cun catálogo de 75 películas de catro estudios de Disney: Disney, Pixar, Miramax e Touchstone Pictures. No mesmo día, Apple incrementó a resolución de vídeos e filmes vendidos en iTunes Store de 320x240 (QVGA) a 640x480 (VGA).
Máis tarde, en decembro de 2006, Apple comezou o lanzamento de tráileres de filmes de balde no formato de iPod de 320x240, no formato de Apple de 640x480, e vídeos de calidade HD. O 9 de xaneiro de 2007, Apple anunciou durante a presentación central de MacWorld que o catálogo de Paramount Pictures sería engadiddo a iTunes Store, sendo o total de filmes superior a 250. O servizo só está dispoñible nos Estados Unidos.
O 12 de febreiro de 2007, unha nota de prensa anunciou a adición de filmes de Lionsgate á tenda, sendo o número total de filmes dispoñibles superior a 400. O 11 de abril de 2007, Apple anunciou que MGM Studios puxera a disposición algúns títulos seleccionados na súa tenda, os cales superaban os 500. MGM declarou que era a maior biblioteca moderna de filmes no mundo. O seu catálogo incluía filmes clásicos como Robocop, West Side History e Mad Max.
České Budějovice
É coñecida por ser a sede da cervexaría Budějovický Budvar.
ITunes Store
Vídeo
O 11 de xuño de 2007, descubriuse que Apple estaba en conversaciones con varios estudios de Hollywood para facer que as novas películas estuvieran dispoñibles para alugueiro. Os títulos poderían ser rentados por US$ 2.99 e expirarían despois dun determinado número de días. O 29 de agosto de 2007 unha selección de programas de televisión foron postos a disposición na tenda en líña inglesa a un prezo de UK£ 1.89 por episodio, incluyendo Lost, Ugly Betty e Desperate Housewives.
iPod games
O 12 de setembro de 2006, a tenda iTunes comezou a ofrecer xogos adicionais para venda co lanzamento de iTunes 7, compatible cos iPod classic o iPod nano con vídeo e son pregravado. Entre os títulos encontrábanse: Bejeweled, Cubis, Mini Golf, Mahjong, Pac-Man, Tetris, Texas Hold 'Em, Vortex, e Zuma. Os xogos non podían ser xogados en iTunes. O 19 de decembro de 2006 iTunes lanzou dous xogos máis para compras: Sudoku e Royal Solitaire. O 7 de febreiro de 2007 iTunes lanzou Ms. Pac-Man.
O 24 de abril de 2007, Apple tamén lanzou iQuiz a US$0.99 (UK£0.79). 'Trivia Packs' adicionais poden ser engadidos a iQuiz a través do programa iQuiz Maker. O 22 de maio de 2007, iTunes lanzou unha versión do videoxogo Lost, baseado na serie de televisión do mesmo nome. Tamén, o 17 de xullo de 2007 The Sims Bowling foi engadido. O 29 de xullo, EA lanzou The Sims Pool, antes do primeiro xogo de Sony BGM, "Musika", o 7 de agosto.
Os títulos dispoñibles para descargar ata o 24 de febreiro do 2008 foron:
Nicolao Orsini
Traxectoria
Nicolao rendeu homenaxe nominal ao seu señor anxevino, Xoán de Gravina, un fillo do rei Carlos II de Nápoles e María de Hungría. El pola contra orientouse cara ao leste. Publicamente adoptou a fe ortodoxa e o clero local non expuxo ningunha obxección seria á súa usurpación. O norte de Epiro, con todo, con Ioánnina, rexeitou recoñecer o goberno de Nicolao e aceptou o dominio bizantino. Nicolao esperou até a morte da súa esposa en 1320 ou 1321 e o estalido da guerra civil bizantina para atacar. Ao fracasar no seu intento de asegurar unha alianza coa República de Venecia, Nicolao non puido tomar Ioánnina. En 1323 foi asasinado polo seu irmán Xoán II Orsini.
Devanceiros
Devanceiros de Nicolao Orsini
Glicerol
O propanotriol, glicerol ou glicerina (C3H8O3) é un alcohol con tres grupos hidroxilo (OH), polo que podemos representar a molécula como
esquerda|100px|Fórmula desenrolada ou, na súa forma semidesenrolada como, 50px|Fórmula semidesenrolada.
esquerda|miniatura|180px|Glicerol (modelo 3D), mostrando os átomos e o par solitario de electrónss de cada osíxeno (en rosa)O propanotriol é un dos principais produtos da degradación dixestiva dos lípidos no curso do ciclo de Krebs. Prodúcese tamén como un produto intermedio da fermentación alcohólica. O propanotriol, xunto cos ácidos graxos, é un dos compoñentes dos lípidos simples:
Un lípido simple está formado por unha molécula de propanotriol ao que se unen por enlaces lipídicos tres moléculas de ácidos graxos. Os ácidos graxos que forman un lípido simple ou triglicérido poden estar saturados de átomos de hidróxeno, por exemplo; cando non poden conter máis destes átomos, de modo que todos os enláces formados son simples. Normalmente asóciase un ácido graxo saturado con enfermidades circulatorias e cunha orixe animal. Os ácidos graxos que conteñen menos hidróxenos chámanse ácidos graxos insaturados e caracterízanse por presentar na súa estrutura un ou máis dobres enlaces: son de orixe vexetal.
Aplicacións
Dentro dos principais usos atópanse: a elaboración de cosméticos, e a elaboración de medicamentos en forma de xaropes (como excipiente). Outros usos son: Orixe do Glicerol Glicerol-Glicerkinasa-glicerol 3P
Felibrige
miniatura|200px|Reunión do Félibrige en 1854. Felibrige (norma mistraliana), Felibritge (norma clásica), é unha asociación literaria fundada en 1854 informalmente por seis escritores -entre eles Frédéric Mistral, Joseph Roumanille e Théodore Aubanel- co propósito de fomentar e restaurar o provenzal que entendían como o conxunto da lingua occitana. Non obstante non foi ata 1876 cando a organización se constituíu formalmente.
Txemi Urtasun
José Miguel Urtasun Uriz, coñecido como Txemi Urtasun, nado o 30 de abril de 1984 en Pamplona, é un xogador de baloncesto profesional navarro. Mide 1,93 metros e xoga na posición de escolta para os Panteras de Aguascalientes de México. O seu irmán xemelgo, Álex Urtasun, é tamén xogador de profesional de baloncesto.
Botón (dispositivo)
miniatura|dereita|140px|Un botón para acender un aparato electrónico Un botón é un dispositivo utilizado para activar algunha función. Os botóns son de diversas formas e tamaños e encóntranse en todo tipo de dispositivos, aínda que principalmente en aparatos eléctricos ou electrónicos. Os botóns son polo xeral activados ao ser pulsados, normalmente cun dedo.
O Castro, Gaxate, A Lama
O Castro é un lugar da parroquia de Gaxate, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2016 tiña dous habitantes (un home e unha muller).
Odón I de Borgoña
Odón I de Borgoña Odón Borrel, nado en 1058 e finado en Tarso, actual Turquía en 1103, foi duque de Borgoña (1079 - 1103).
Orixes familiares
Nado en 1058, foi o segundo fillo do infante de Borgoña, Henrique de Borgoña e a súa muller Sibila de Barcelona. Era neto por liña paterna do duque Roberto I de Borgoña e Helia de Semur, e por liña materna do conde de Barcelona Berenguer Ramón I e Ermesenda de Carcasona. Foi irmán do duque de Borgoña Hugo I de Borgoña, ao que sucedeu.
Matrimonio e descendencia
Casou en 1080 con Sibila de Borgoña, filla do conde Guillerme I de Borgoña. Desta unión naceron:
Ducado de Borgoña
En 1079 recibiu o ducado de Borgoña de mans do seu irmán máis vello, Hugo I, que renunciou ao condado para se retirar á vida contemplativa.
Loitou xunto ao rei Filipe I de Francia contra as revoltas internas da nobreza e, posteriormente, participou en varias incursións na Península Ibérica contra os musulmáns.
Non participou na Primeira Cruzada, pero despois viaxou a Terra Santa, morrendo na cidade de Tarso o 23 de marzo de 1103.
Botón (vestimenta)
miniatura|dereita|Un pequeno botón Un botón é un elemento pequeno utilizado para abrochar ou axustar vestimentas, especialmente camisas e sacos.
Historia e características
Os botóns acostuman ser redondos e planos, aínda que os hai de diversas formas e tamaños. Acostuman estar feitos de metal, madeira ou, máis recentemente, plástico. O botón abróchase facéndoo pasar por un ollal de tamaño xusto situado nun extremo da vestimenta.
Nun primeiro momento, os botóns non eran senón discos decorativos que se cosían á roupa e non tiñan a función de abrochalas. Os primeiros botóns foron cunchas de diversos moluscos, talladas e perforadas. Datan do 2000 a.C. e foron encontrados no val do Indo.
Os gregos e romanos tamén utilizaron botóns decorativos fabricados a partir de conchas ou madeira. En xacementos europeos, encontráronse botóns de marfil e óso labrados cubertos de ouro ou con xemas incrustadas. En ningún destes casos eran utilizados para abrochar as pezas de roupa.
A Morte Comanda o Cangaço
A Morte Comanda o Cangaço é un filme brasileiro de 1960 dirixido por Carlos Coímbra e Walter Guimarães Motta. Rodado en Pernambuco, está protagonizado por Alberto Ruschel, Aurora Duarte, e Milton Ribeiro. Estreouse na 11ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín. Foi escollido como candidato do Brasil para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 33ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Requeixo, Requeixo, Chandrexa de Queixa
Requeixo é un lugar da parroquia de Requeixo no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 9 mulleres.
Causantín mac Fergusa
miniatura|A cruz de Dupplin, agora na igrexa de St Serf, Dunning, na cal Causantín mac Fergusa foi conmemorado como Custantin filius Fircus[sa]. Causantín ou Constantín mac Fergusa (en "Constantino, fillo de Fergus") (antes de 775–820) foi rei dos pictos (ou de Fortriu), na moderna Escocia, dende 789 até 820. Até a era vitoriana, era contado como Constantino I de Escocia; mais no presente ese título perténcelle a Causantín mac Cináeda. É coñecido por fundar a igrexa de Dunkeld que despois reciviría as reliquias de Columba de Iona.
Juan Álvarez Mendizábal
Juan de Dios Álvarez Mendizábal, nado en Cádiz o 25 de febreiro de 1790 cos apelidos de Álvarez Méndez e finado en Madrid o 23 de novembro de 1853, foi un político e economista español, famoso por levar adiante o proceso de desamortización en 1836.
Traxectoria
Fillo dun comerciante, aprendeu idiomas modernos e recibiu formación comercial no negocio paterno. Durante a Guerra da Independencia serviu no exército, e foi capturado en varias ocasións, conseguindo fuxir en todas. O 21 de febreiro de 1812, casou con Teresa Alfaro, e dende ese momento, mudou o seu apelido, de Méndez a Mendizábal, para ocultar a súa orixe xudía.
Entrou en contacto con Vicente Beltrán de Lis, do que aceptou un emprego, converténdose ao paso dos meses no seu socio. Nomeado Comisario de Guerra en 1817. Dende 1819 encárgase das subministracións do exército de Andalucía, o que lle permite prosperar e ponlle en contacto cos revolucionarios liberais, converténdose nun deles. Foi masón do "Taller sublime" de Cádiz xunto con Francisco Istúriz e Antonio Alcalá Galiano. Adiantou diñeiro (que se lle fixo pagar) para a conspiración de Rafael del Riego e uniuse á súa tropa do 27 de xaneiro até o 4 de marzo de 1820. Durante a marcha das Cortes de Cádiz en 1823, Mendizábal organizou o traslado. O 30 de setembro dese mesmo ano, fuxiu a Xibraltar, condenado a morte por Fernando VII, marchou a Londres onde ingresou no cárcere por débedas, logrou saír a flote negociando a venda de viños españois. En Londres consolidou unha rede de amigos e socios que no futuro lle resultarían útiles. Os negocios de viño levárono a Francia entre 1828 e 1830.
Interveu na financiamento da Expedición de Vera en 1830 de acordo con Ardouin e outros financeiros. Despois participou na financiamento e na organización da Guerra Civil portuguesa, no bando liberal. Financiou a forza militar en Bélxica. En 1834 o conde de Toreno invitouno a volver a España e foi nomeado Ministro de Facenda o 15 de xuño de 1835, acadando o posto de Presidente do Consello de Ministros o 25 de setembro.
O partido mendizabalino non era popular, a pesar da fama que lle deron os decretos desamortizadores do 19 de febreiro e 8 de marzo de 1836, a chamada Desamortización de Mendizábal, que pasou as propiedades improdutivas e en poder da igrexa ás ordes relixiosas, non ás mans do pobo, como era a intención de Mendizábal, senón ás mans da oligarquía. Mendizábal non xestionou o proxecto, pois Miaría Cristina de Borbón retirouno do cargo o 15 de maio de 1836, aínda que volvería a ser Ministro de Facenda con José María Calatrava despois da Revolución de 1836.
Casa da Torre (Redondela)
A casa da Torre é un pazo galego situado no concello pontevedrés de Redondela, na parroquia homónima.
Descrición
170px|esquerda|miniatura|A casa da Torre funciona na actualidade coma albergue para peregrinos no [[Camiño Portugués de Santiago.]] A construción da casa data do século XVI pola familia Prego de Montaos, cuxo brasón loce na entrada principal do pazo. O estilo do edificio é de tipo renacentista, e na súa fachada érguese unha torre a catro augas que lle dá nome ao pazo. Até o século XIX o pazo aínda contaba cunha estrutura amurallada que o arrodeaba.
Está situado na Praza de Ribadavia, e pola súa beira sur discorre o río Alvedosa.
Ao longo da historia foi a sede municipal antes de situarse a casa do concello onde está na actualidade. Tamén foi empregada coma sede dunha empresa de autobuses.
Martín, Rodeiro, Oza-Cesuras
Martín é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 20 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 11 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 21 habitantes.
Armenteiro de Abaixo, San Xurxo de Moeche, Moeche
Armenteiro de Abaixo é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística que 4 homes, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 1 habitante.
O doutor Slump e Arale
O manga rematou de publicarse en maio de 1985, cun total de 18 volumes. A serie de televisión superou os 240 episodios, rematando o 19 de febreiro de 1986. En 1993, foron retomados tanto o manga coma o anime. Esta vez o manga, agora a color, foi escrito por Takao Koyama e debuxado por Katsuyoshi Nakatsuru e publicado na revista V-Jump de Shūeisha, rematando este en setembro de 1996. O anime non alcanzou moita popularidade e só contou con 40 episodios exclusivos para o Xapón. Tamén houbo unha segunda temporada (terceira para Xapón), esta vez bastante máis popular, novamente escrita por Takao Koyama pero debuxada por Tadayoshi Yamamuro, saíndo ao aire por primeira vez o 27 de novembro de 1996.
Sinopse
O doutor Slump narra as aventuras do profesor Sembei Norimaki e da súa creación, un robot humanoide con forma de nena de 13 anos chamada Arale Norimaki, quen carece de sentido común e conta cunha forza extraordinaria. A maioría das historias transcorren en Vila Pingüín, onde ningún dos seus habitantes sabe que Arale é, en realidade, un robot. A serie está chea de personaxes de todo tipo, desde un bebé prehistórico alado ata un porco que anuncia que a mañá chegou á vila.
Vila Pingüín
Vila Pingüín é a vila ficticia onde transcorren a maioría das historias do Doutor Slump.
Características
Situado nunha illa ficticia, chamada Gengoro (ゲンゴロウ島), de terreo montañoso. Leva unha mestura de riscos xaponeses e tropicais. Conta cunha estación de policía, un banco, unha escola (onde non se estuda, só se asiste), un hospital, un zoolóxico, unha cafetería, unha barbería (onde traballa a familia Soramame) e outras tendas comerciais; ademais das vivendas.
A súa poboación fixa é de 50 habitantes e outros tantos ocasionais. Poboado por humanos e animais humanoides. Tamén se poden encontrar animais con características prehistóricas e outros tipos de humanoides (inclusive o Sol, a Lúa e a Terra chegan a aparecer como humanoides).
A música
Aínda que se emitiron as cancións orixinais en galego que aquí se indican durante a estrea da serie, na súa reemisión nos noventa estas foron obviadas.
Dobraxe
! Personaxe ! Dobraxe ó galego ! Voz orixinal xaponesa
Transmisións
En Cataluña, a televisión autonómica catalá TV3 foi a primeira en emitir esta serie en catalán, a mediados da década de 1980. Tamén a emitiu a televisión autonómica valenciana Canal 9, a televisión pública vasca ETB 1 en éuscaro e en Galicia a Televisión de Galicia en galego emitiuna por vez primeira sobre o ano 1986, e entre finais de 1995 e principios de 1999 foi reemitida asiduamente.
En América do Sur, a canle arxentina Magic Kids pasou varios capítulos desde finais do 2001 a mediados 2005, e retransmitiu uns cantos antes da súa bancarrota en 2006. En Chile, a serie foi emitida por Mega, logo Chilevisión durante o seu programa Tigritos, UCV TV no seu programa Pipiripao (última etapa) e a canle de cable etc...TV. En México, o Canal *5 deu unha repetición dos seus capítulos no 2005, a cal non durou moito e foi substituída por outra animación.
En Hong Kong, a serie de anime emitiuse por primeira vez na canle de televisión de Hong Kong, TVB, na década de 1980. A serie de anime volveuse a emitir en TVB J2 entre finais da década de 2000 e principios da década de 2010. Algúns dos episodios non foron traducidos e emitidos durante a primeira emisión do programa, ata que en 2011 eses episodios finalmente foron traducidos e emitidos en TVB J2, pero nunha franxa horaria nocturna.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1965
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1965 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 3 de outubro de 1965 no circuíto de Watkins Glen. Foi a novena carreira da tempada de Fórmula Un de.
Botão, Coímbra
Botão é unha freguesía portuguesa do concello de Coímbra, con 16,52 km²; de área e 1.683 habitantes (2001). Foi vila e sede de concello entre 1514 e o inicio do século XIX. Estaba constituído só pola freguesía da vila, e en 1810 tiña 935 habitantes.
O Outeiro, Mosteiro, Ramirás
O Outeiro é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 9 habitantes dos que 4 eran homes e 5 eran mulleres, o que supón un incremento de habitantes con respecto a 2008.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Blanca Cendán
Blanca María Brage Cendán, nada en Ares en 1963, é unha actriz galega.
Traxectoria
Estudou Historia e alemán, e comezou a actuar no teatro en 1988 coa compañía Chévere. É unha das co-fundadoras da Sala Nasa de Santiago de Compostela.
En abril de 2010 foi elixida directora do Centro Dramático Galego, e baixo ela o CDG produciu As actas escuras de Roberto Vidal Bolaño, Salomé de Oscar Wilde, e A ópera dos tres reás de Bertold Brecht. O 23 de marzo de 2012 foi destituída como directora do CDG.
Tsunade
Tsunade (綱手), co título de Godaime Hokage (五代目火影) é unha personaxe do manga e anime Naruto.
O seu nome significa "Corda Anoada". É neta do Primeiro Hokage, e unha kunoichi da Aldea Oculta de Konoha e formou parte do equipo de Jiraiya, Orochimaru e o seu líder e mestre o Terceiro Hokage. Despois da Terceira Gran Guerra Ninja, a ela xunto cos seus compañeiros de coñecéuselles co nome de Os tres lendarios Sannin. É a única dos tres sannin que ten habilidades como ninja médico.
Primeira parte
Tsunade ten 53 anos, pero emprega un Jutsu que lle permite ter a aparencia dunha muller de 20 anos. Ten grande afección polos xogos azar, pero nas apostas case sempre perde, polo que gañou o título da Lendaria perdedora (mesmo perde ante Naruto); e cando gaña, é un agoiro de que algo malo está a piques de ocorrer.
Pertence ós lendarios Sannin (sannin é unha forma de dicir 3 ou grupo de tres en xaponés) xunto a Jiraiya e Orochimaru. Os tres foron alumnos de Hiruzen, o Terceiro Hokage. A pesar de ser a neta do Primeiro Hokage, Tsunade tivo un pasado tráxico. O seu irmán máis novo Nawaki e o seu mozo Dan, morreron durante as guerras entre as aldeas. Debido a isto, Tsunade adestrouse como ninja médico pero finalmente decidiu deixar a aldea con Shizune, a sobriña de Dan, a quen acolleu como alumna. Debido á morte do Terceiro Hokage, Jiraiya e Naruto van na súa busca para solicitarlle que acepte o posto de Quinto Hokage. Aínda que nun principio négase, a pelexa contra Orochimaru e a valentía de Naruto, fíxolle ver que estaba nun erro e finalmente acepta o cargo. Xa en Konoha toma a Sakura Haruno como alumna.
Segunda parte
En Shippuden tivo unha boa reacción ante a chamada de axuda da Area, e acertou ó enviar ó grupo de Gai como apoio. Outro acerto foi elixir a Yamato para substituír a Kakashi no equipo 7, xa que el é capaz de controlar ó Kyubi.
A Sanin apostou con Jiraiya a que el volvería a Konoha logo da súa misión na Aldea Oculta da Chuvia e Jiraiya aceptou gustoso, entón Tsunade decatouse de que Jiraiya xa non pensaba regresar. A pesar de que Shizune lle daba ánimos, ela presentía o que lle ocorrería ó seu compañeiro. Polo que ó parecer láiase de non ter ido con el.
Tsunade tivo bo ollo ó elixir ós equipos en busca de Itachi Uchiha pero a misión fallou debido á morte do membro de Akatsuki e a toma de Sasuke por parte de Tobi.
Trala morte de Jiraiya, e a recuperación de ninjas de Kumogakure e un dos corpos de Pain, Tsunade encoméndalle a autopsia e o interrogatorio a Shizune, Sakura e Ino mentres que Shikamaru, Kakashi e Naruto descifraban as pistas e o significado da mensaxe enviada por Jiraiya.
Mazarelas, Rodeiro, Oza-Cesuras
Mazarelas é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 12 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 5 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 18 habitantes.
Na zona existen dúas agras de túmulos prehistóricos:
Aquí achouse a estela de Mazarelas, que se conserva no Museo das Mariñas de Betanzos.
Ocreatus underwoodii
Ocreatus underwoodii é unha especie de ave da familia Trochilidae, que se atopa en Bolivia, Colombia, Ecuador, o Perú e Venezuela.
Hábitat
Vive no bosque húmido montañoso dos Andes e nos claros adxacentes, incluíndo áreas agrícolas e xardíns, entre os 900 e 2.200 m de altitude.
Descrición
esquerda|miniatura|Femia. De media mide 12,7 cm de lonxitude, que inclúen 7,6 cm da cola, e pesa 3 g. O peteiro ten 13 mm de longo. Presenta dimorfismo sexual. A plumaxe en xeral é de cor verde metálica brillante, pero na gorxa é máis iridiscente. A cola do macho é espectacular, con dúas plumas externas moi longas, curvadas e terminadas en raquetas de cor azul verdoso. Presenta zamarros brancos ou ocráceos. A femia ten as partes superiores cor verde metálico e as inferiores principalmente brancas, con denso punteado verde nos flancos e cunha estría malar verde. Os zamarros son máis pequenos, brancos ou cremosos. A cola é curta mais prominente, con puntas brancas nas plumas externas.
O Eido de Abaixo, Gaxate, A Lama
O Eido de Abaixo é un lugar da parroquia de Gaxate, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. Segundo o IGE, en 2016 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Zamorela, Requeixo, Chandrexa de Queixa
Zamorela é un lugar da parroquia de Requeixo no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 29 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 12 mulleres.
Wag the Dog
Wag the Dog é un filme estadounidense dirixido por Barry Levinson que foi estreado en 1997.
Sinopse
Tras ser pillado in fraganti nunha situación escandalosa uns días antes da súa reelección, o presidente dos Estados Unidos decide inventar un conflito que desvíe a atención da prensa do seu erro. Un dos seus conselleiros ponse en contacto cun produtor de Hollywood para crear unha cortina de fume: unha guerra en Albania á que o presidente poida por fin heroicamente ante as cámaras de televisión.
Maratón
Maratón pode referirse á:
Maxistrado, maxistrada
﻿Maxistrado (do latín magistratus) é un termo que procede dos tempos da antiga Roma e evolucionou nos países de fala hispana para referirse a cargos administrativos e, especialmente, xudiciais.
En España, denomínanse maxistrados aos xuíces que integran os tribunais (Tribunal Supremo, tribunais superiores de xustiza e audiencias provinciais). Non obstante, como o termo pasou a designar unha categoría da carreira xudicial, actualmente denomínase maxistrado a calquera membro da carreira xudicial que ascendese á segunda categoría, con independencia de que sirva nun tribunal ou un xulgado.
Pacto de Biak-na-Bató
O Pacto de Biak-na-Bató foi un acordo entre as faccións rebeldes filipinas e as tropas españolas durante a revolución levada a cabo pola sociedade secreta Katipunan, fundada por Andrés Bonifacio contra o goberno colonial que puxo fin á primeira parte da súa insurrección.
Antecedentes
esquerda|miniatura|180x180px|Fusilamento de [[José Rizal.]] Tras séculos de dominación española, en agosto de 1896, o Katipunan inicia a revolución contra o goberno español, co fin de obter a independencia. A finais de mes, levántanse varias poboacións da Provincia de Cavite, declarando a independencia de Filipinas. Unha das ordes de alistamento asinadas por Emilio Aguinaldo, caeu en mans do Gobernador Político-Militar da provincia, Fernando Parga, ordenando este a o Capitán Xeneral, Ramón Blanco y Erenas, que sufocase a insurrección. thumb|150x150px|Campamento de [[Emilio Aguinaldo|Aguinaldo no barrio de San Miguel de Mayumo, Bulacán, Biak-na-Bató.]] O 30 de decembro dese ano, José Rizal acusado como responsable da revolución, por ser o presidente honorario do Katipunan, é fusilado, feito que lonxe de tranquilizar aos insurxentes, reafírmaos nos seus propósitos.
En abril de 1897, Camilo Polavieja é relevado por Fernando Primo de Rivera, xeneral que intensifica as accións contra os rebeldes, obrigándoos a refuxiarse nas montañas. En xuño, Emilio Aguinaldo, instala o seu cuartel xeral na serra de Biak-na-Bató e a finais de ano, o incremento no recrutamento en España e as divisións entre os partidarios de Andrés Bonifacio e os partidarios de Aguinaldo, permiten ás tropas gobernamentais recuperar varias prazas en Cavite.
Condicións do pacto
thumb|179x179px|[[Pedro Paterno.]] Durante meses, o avogado Pedro Alejandro Paterno, que actúa como intermediario entre as distintas partes, viaxa entre Manila e Biak-na-Bató, co fin de elaborar un acordo que queda finalmente por el mesmo e por Fernando Primo de Rivera, o 14 de decembro de 1897 nos seguintes termos: Do pactado, Primo de Rivera só cumpriu co primeiro pago, enviando unha carta a Aguinaldo, por medio do seu sobriño, Miguel Primo de Rivera, na que lle informaba de que non podería volver a Filipinas.
Trala firma
thumb|150x150px|[[Emilio Aguinaldo, en Hong Kong, cos seus homes.]]
Gastronomía de Italia
A cociña cotiá
A cociña é un elemento importante na maneira de vivir dos italianos, que reflicte sobre todo a cultura rural, pero aínda máis a familiar, ou incluso a materna.
Barra eléctrica
miniatura|250px|Barras eléctricas para 1500 [[amperios nun cadro de distribución dun grande edificio]]
Na industria da distribución eléctrica unha barra eléctrica é un condutor de cobre ou aluminio usado para a terminación dunha liña eléctrica nunha subestación ou nun centro de transformación e a conexión desa liña aos transformadores ou aos interruptores.
A sección da barra determina a magnitude da corrente que pode transportar. Así poden ser desde barrotes finos de 10 mm2 até tubos de 50 mm ou máis de diámetro como os usados en subestacións eléctricas. Nunha fundición de aluminio haberá barras moi grosas para conducir centos se miles de amperios ás celas electroquímicas nas que se produce o aluminio a partir de sales fundidas, mediante o proceso Hall-Héroult.
Deseño e colocación
As barras eléctricas tipicamente son tiras planas ou tubos ocos, xa que esas formas permiten unha disipación máis eficiente da calor, debido a que teñen unha grande relación entre a superficie exterior e a sección.
O efecto pelicular debido á frecuencia de servizo de 50–60 Hz da corrente alterna fai que as barras máis grosas de 8 mm sexan ineficientes, polo que predominan as formas planas ou ocas para o transporte de grandes intensidades. Alén diso, unha sección oca é máis ríxida que a varela equivalente en capacidade de transporte de corrente, o que permite vans maiores entre soportes nas barras das subestacións.
As barras pódense colocar encima de illadores ou estar totalmente recubertas por eles. Protéxense de contactos accidentais das persoas mediante envolturas metálicas postas a terra ou ben colocándoas elevadas sobre o chan, fóra do alcance. As barras de terra e de neutro tamén se poden illar, tipicamente están roscadas nun chasis metálico que lles serve de envoltura. Ás veces cada barra cóbrese cunha protección metálica en forma de conduto, formando o que se chaman barras de fases segregadas ou de fases illadas.
As conexións das barras entre si ou con outros aparellos faise mediante parafusos, grampas ou soldaduras. Ás veces as unións chápanse en prata para reducir a resistencia de contacto. Cando transportan correntes a tensións elevadas (maiores de 300 kV) no exterior, pódense producir descargas de coroa arredor das conexións, o que produce perdas de enerxía e interferencias en radiofrecuencia, polo que para esas tensións adóitanse usar conectores con deseños especiais.
Mediante o uso de varios condutos de barras (ou barras coa súa cuberta de protección) e paneis de distribución, conséguense configuracións de circuítos con varias ramificacións, de forma modular.
Uso do termo barra na electrónica dixital e na informática
Por similitude coas barras eléctricas, na electrónica dixital dáselle o nome de barras á disposición dun conxunto de condutores paralelos para a transmisión de sinais entre dispositivos como CPU e memoria.
Porén tanto na electrónica coma na informática é máis habituar usar o termo bus (ou bus bars) co que se denominan as barras na lingua inglesa.
Dallara
miniatura|320px| [[Bruno Senna pilotando un Dallara F304 de Fórmula Tres durante unha carreira de apoio no Gran Premio de Australia de 2006 ]]
Dallara Automobili é un fabricante italiano de chasis para varias series do automobilismo, coñecido principalmente polo seu case monopolio na Fórmula Tres desde 1993. Dallara tamén produce chasis utilizados pola IndyCar Series, Indy Lights, GP2 Series, World Series by Renault, GP3 Series, Super Formula e ADAC Formel Masters e é un dos fabricantes da Grand-Am Rolex Sports Car Series. Nos últimos anos as actividades de enxeñería ampliáronse considerablemente (na actualidade representa o 40% das vendas totais), tanto en termos dos coches de carreiras e dos coches de estrada de alto rendemento.
En 2012 a compañía abriu un centro de enxeñería en Speedway, Indiana, onde se producen e ensamblan os IndyCar do futuro. O mesmo edificio tamén alberga un centro de entretemento, onde os visitantes poden aprender como se fabrica un coche de carreiras.
Primeiros anos
A compañía foi fundada polo deseñador Gian Paolo Dallara en 1972 en Varano de' Melegari, preto de Parma, Italia, e comezou a construción de chasis para as carreiras de coches, subidas de montaña e carreiras nas clases máis pequenas. Dallara deseñou o seu primeiro coche de Fórmula Tres para Walter Wolf Racing en 1978. Dallara tamén tivo unha breve participación na Fórmula 3000 a mediados da década de 1980.
Fórmula Tres
O primeiro coche de F3 co nome Dallara apareceu en 1981, e os coches converteuse nun éxito en Italia. Desde 1985 os pilotos de Dallara gañaron o Campionato Italiano de Fórmula Tres todos os anos excepto 1990. A finais de 1980 e principios de 1990 Dallara fixo incursións nos mercados alemán e francés, gañando o título de Alemaña en 1987 e o francés en 1987 e 1992.
1993 foi o primeiro ano que Dallara presentouse no Campionato británico de Fórmula Tres e foi o comezo do dominio da empresa na Fórmula Tres. O novo F393 contou con importantes cambios aerodinámicos en comparación co seu predecesor e introduciu un esquema das suspensións dianteira monodamper. O F393 gañou todas as carreiras nos campionatos italianos, franceses e alemáns dese ano, mentres que a serie británica viu como numerosos participantes, incluíndo o campión Kelvin Burt, víronse obrigados a pasar dos chasis Reynard ou Ralt a Dallara co fin de seguir sendo competitivos. TOMS gañaría o campionato xaponés cos seus propios coches en 1993 e 1994 antes de cambiar ao chasis Dallara. A partir de entón Dallara dominaría o mercado da Fórmula Tres, aínda que Martini tivo certo éxito en Francia e Alemaña a finais de 1990, Sébastien Bourdais gañou o título francés en 1999. Desde entón Dallara gañou cada gran título da Fórmula Tres, aínda que Ho-Pin Tung gañou a Recaro F3 Cup de 2006, nun Lola loitando nunha pista chea de Dallaras.
Jetstar Airways
Jetstar Airways Pty Ltd, comercializada como Jetstar, é unha aeroliña de baixo custo australiana coa súa sede en Melbourne.[4][5] É unha subsidiaria de Qantas, creada en resposta á ameaza que representaba Virgin Australia. Jetstar é parte da estratexia de dúas marcas de Qantas de manter a Qantas Airways para o mercado premium de servizos completos, e Jetstar para o mercado do baixo custo. En 2015 Jetstar transportou o 8,5% de todos os pasaxeiros que viaxaban dende ou cara Australia.
Dallara
Fórmula Un
miniatura|left| Un coche Dallara 191 de [[Fórmula Un da tempada ]]
Jetstar Airways
A aeroliña opera unha extensa rede doméstica ademais de realizar servizos rexionais e internacionais dende a súa base principal no aeroporto de Melbourne, usando unha frota mixta de avión da familia Airbus A320 e de Boeing 787 Dreamliner. Ao igual que a súa compañía nai, Jetstar compite con Virgin Australia e a súa subsidiaria de baixo custo Tigerair Australia.
Dallara
Fórmula Un
Na tempada de Fórmula Un a empresa participou como construtor, logo de ser contratado por BMS Scuderia Italia para construír o seu chasis. A relación entre o construtor italiano e o equipo de carreiras de Beppe Lucchini durou ata, o seu mellor resultado foi dous terceiros lugares, un no Gran Premio do Canadá de 1989 con Andrea de Cesaris, o outro no Gran Premio de San Marino de 1991, grazas a JJ Lehto. Os resultados no Campionato de Construtores foron: non clasificou en 1988, 8º en 1989 (con 8 puntos), 15º en 1990 (sen puntos), 8º en 1991 (5 puntos) e 10º en 1992 (con 2 puntos) por Pierluigi Martini.
Dallara regresou brevemente á F1 en, coa construción do chasis de proba de Honda para o abortado retorno á serie.
miniatura| right | Dallara deseñou o chasis do [[Hispania F110 pilotado por Bruno Senna antes da Gran Premio de Malaisa de 2010]]
Durante o ano 2004, Dallara reclutó ao ex deseñador de F1 de Jordan, Stewart e Jaguar Gary Anderson, dando lugar á especulación de que a empresa italiana estaba traballando noutro proxecto de F1. A finais de 2004, o novo equipo Midland anunciou que Dallara deseñaba e construía o seu chasis de Fórmula Un, que ía ser presentado para a tempada 2006. Trala compra de Midland do equipo Jordan en 2005, Dallara continuou cooperando co equipo técnico. Con todo, a relación apagouse porque Midland centrou os seus recursos no desenvolvemento da infraestrutura existente en Jordan, e o novo chasis Dallara F1 nunca apareceu.
Dallara construíu os coches para o equipo Hispania Racing F1 Team na tempada. Os problemas financeiros do equipo Hispania, que atrasaron o pago do diñeiro debido a Dallara e a finalización dos coches e a suposta baixa calidade do chasis F110 deu lugar a que as dúas partes terminaran oficialmente a súa asociación en maio de 2010. O coche utilizouse en todas as carreiras de 2010 sen ningún tipo de desenvolvemento, agás os gráficos. Só tiñan unha configuración aerodinámica, que se utilizou para todas as carreiras, incluíndo Montecarlo e Monza. Geoff Willis, que se uniu a Hispania en marzo de 2010, criticou o F110, dicindo que estaba decepcionado pola calidade e o nivel de enxeñería no coche e que o deseño do coche faltáballe unha gran cantidade de prácticas comunmente empregadas no proceso de construción dun coche de Fórmula Un naquela época.
O 15 de abril de 2014 Gene Haas confirmou que o seu novo equipo de Fórmula Un, Haas F1 Team, entrara en conversacións para formar unha asociación con Dallara en 2015 para a construción do seu primeiro coche. O 21 de febreiro de 2016, presentouse oficialmente o Haas VF-16.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Jetstar Airways
Qantas, a través do Jetstar Group, tamén ten accións nas súas aeroliñas irmás Jetstar Asia Airways, Jetstar Pacific Airlines e Jetstar Japan.
Frota
En novembro de 2017 a frota de Jetstar Airways estaba formada polos seguintes avións:
Ága (filme)
Ága (en Ага) é un filme búlgaro de 2018 dirixido por Milko Lazarov. Foi rodado en lingua iacut. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme internacional na 92ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Despois da morte da súa muller, Nanook disponse a atopar á súa filla Ága que marchou hai moito tempo.
Bieito Lobeira
Bieito Lobeira Domínguez, nado en Seixo (Marín) o 22 de outubro de 1968, é un político galego do BNG.
Juan Pablo Sartorelli
Juan Pablo Sartorelli, nado o 18 de xaneiro de 1983 en Buenos Aires, é un xogador profesional de baloncesto arxentino con pasaporte italiano que actualmente milita no San Martín de Corrientes da Arxentina. Cunha altura de 1,91 metros xoga na posición de base.
Bieito Lobeira
Carreira política
Comezou a súa vida política na asociación de estudantes ERGA con dezaseis anos. Formou parte de Galiza Nova, as mocidades do BNG desde a súa fundación ata 1998, e foi o seu secretario xeral entre 1992 e 1998.
O 25 de marzo de 1996 accedeu como deputado ao Parlamento de Galicia, en substitución de Guillerme Vázquez. Continuou como deputado na V, VI, VII e VIII Lexislatura. Membro do Consello de Contas e da comisión lexislativa que analizou a catástrofe do Prestige, foi voceiro da súa formación para asuntos pesqueiros e marítimos, vicevoceiro e presidente da Comisión de Educación e Cultura do Parlamento. Foi Secretario de Organización do BNG na Executiva Nacional que tivo como portavoz nacional ao catedrático Xavier Vence, e dende 2017 é Coordinador de Organización da Executiva encabezada por Ana Pontón.
Foi tamén un dos voceiros da Plataforma Nunca Máis. miniatura|esquerda|180px|Bieito Lobeira na XVI Asemblea Nacional do BNG en 2017.
Vida persoal
É fillo de pescador e mariscadora e traballou descargando peixe no porto de Marín.
Francisco Javier de Istúriz
Francisco Javier de Istúriz Montero, nado en Cádiz o 31 de outubro de 1790 e finado en Madrid o 2 de abril de 1871, foi un político español.
Traxectoria
Participou na Guerra da Independencia e xunto cos progresistas e liberais foi un activo defensor dalgunhas sublevacións militares en contra de Fernando VII. Presidente das Cortes de Cádiz tras a invasión dos Cen mil Fillos de San Luís. Coa Restauración absolutista exiliouse en Inglaterra acusado de afrancesado. Retornou a España en 1833 e con Mendizábal presidiu o Estamento de Procuradores nas Cortes Xerais. Opúxose ás reformas do goberno, especialmente a desamortizacón e ao cambio de altos mandos do exército, o que lle valeu a Presidencia do Goberno ofrecida por María Cristina de Borbón. Nos tres meses que durou a súa presidencia, disolveu as cortes procurando buscar unha maioría de apoio que superase o Estatuto Real de 1834, pero o Motín da Granja de San Ildefonso forzou a súa destitución e veuse obrigado a rehabilitar a Constitución de 1812.
Marchou a Inglaterra até 1837 e foi novamente Presidente do Congreso dos Deputados e das Cortes até 1840. Foi o ideólogo civil da revolución de 1841 en España que terminou fracasando. Designado novamente Presidente do Consello de Ministros entre 1846 e 1847 durante a década moderada e a época dos Mártires de Carral, foi posteriormente Presidente do Senado e novamente Presidente do Goberno en 1858, na fin do chamado Bienio Moderado. Logo foi enviado a cubrir asuntos en Europa.
Véxase tamén
Outros artigos
Libro de familia
Libro de familia é unha serie de televisión emitida pola TVG entre 2005 e 2013 producida por El Correo Gallego.
A serie transcorre en Santalla, unha típica vila do interior galego durante os anos 1960, e está protagonizada por tres familias de diferente extracción social.
Sinopse
A serie retrata tres familias galegas que pertencen a distintos estratos sociais e residen en Santalla. Os Cabanas, labradores de toda a vida e propietarios dun ultramarinos, conviven cos Lamela, saga de caciques que ten contas pendentes cos Freire, indianos que regresan da emigración logo de facérense ricos en Venezuela. A familia é o núcleo central da serie e todo xira arredor do que lle sucede, directa ou indirectamente, a cada membro.
Libro de familia retrata a Galicia dos anos 60, cando empezan a emerxer as cooperativas e a industria e comeza a chegar o diñeiro da emigración. O argumento mestura tramas de poder, amor e humor. Uns trinta veciños de Melide participaron como figurantes nesta serie galega, a primeira que dirixe unha muller.
Audiencias
Evolución da audiencia por tempadas:
Galardóns e nomeamentos
Recibiu 13 candidaturas aos Premios Mestre Mateo en 2005, 3 en 2006 e 7 en 2008. Nas edicións de 2007, 2009 e 2010 a serie non foi presentada polos seus responsables, polo que non puido competir en ningunha categoría.
Tamén recibiu un Premio Galicia Comunicación e un Premio ATV da Academia das Ciencias e as Artes de Televisión de España en 2006.
Piñeiro, Mosteiro, Ramirás
Piñeiro é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello ourensán de Ramirás na comarca da Terra de Celanova. Segundo o IGE do 2009 tiña 5 habitantes dos que 4 eran homes e 1 era muller, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Moscoso, Rodeiro, Oza-Cesuras
Moscoso é un lugar da parroquia de Rodeiro no concello coruñés de Oza-Cesuras na comarca de Betanzos. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 4 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Penas Albas, San Xurxo de Moeche, Moeche
Penas Albas é un lugar da parroquia de San Xurxo de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 8 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Jaime Blanco Núñez
Jaime Blanco Núñez, nado na Coruña o 2 de xaneiro de 1940, é un exfutbolista galego. Xogaba de dianteiro. É irmán do tamén exfutbolista Tito Blanco.
Traxectoria
Irmán máis novo do futbolista Tito Blanco, formouse no Victoria coruñés e formou parte da selección galega xuvenil. En 1958 fichou polo Deportivo da Coruña, da Segunda División, co que non chegou a xogar ningún partido de liga esa tempada, facéndoo en vez diso co equipo de suplentes. Debutou co equipo titular o 27 de setembro de 1959, na terceira xornada da tempada 1959/60 contra o Alavés en Riazor.
Foi un habitual no once coruñés nos seguintes anos, formando na dianteira a carón de Amancio e Veloso, e logrou o ascenso á máxima categoría na tempada 1961/62, despois de proclamarse campións de Segunda con Juan Otxoantezana no banco. Así, na tempada 1962–63 debutou en Primeira División nun partido contra o Sevilla en Riazor, e completou a competición con 22 encontros e dous goles. O equipo tivo esa campaña tres adestradores e acabou descendendo a Segunda.