cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matilde de Inglaterra
Últimos anos
Na súa vellez, Matilde concentrouse en asuntos eclesiásticos e a súa fe persoal, aínda que seguiu a participar no goberno de Normandía durante o resto da súa vida. Aparentemente Matilde tivo un agarimo particular polo seu fillo máis novo, Guillerme. Con todo, opúxose á proposta de Henrique II en 1155 de invadir Irlanda e darlle as terras a Guillerme, posiblemente co argumento de que o proxecto non era práctico e, en cambio, Guillerme recibiu grandes concesións de terras en Inglaterra. Matilde tivo unha vida máis tranquila na súa vellez que na súa mocidade, pero o cronista de Mont St Jacques, que a coñeceu durante este período, aínda sentía que ela parecía pertencer «ao grupo dos tiranos».
Morte
Morreu o 10 de setembro de 1167 e a súa riqueza restante entregóuselle á Igrexa. Foi enterrada baixo o altar maior na abadía de Le Bec-Hellouin nun oficio dirixido por Rotrou, arcebispo de Ruán. O epitafio da súa tumba ten as seguintes liñas: «Grande por nacemento, moito máis por matrimonio, magnífica na súa descendencia: aquí xace Matilde, a filla, esposa, nai de Henrique»; isto converteuse nunha frase famosa entre os seus contemporáneos. Esta tumba foi danada por un incendio en 1263 e logo restaurada en 1282, antes de ser finalmente destruída por un exército inglés en 1421. En 1684, a Congregación de San Mauro identificou algúns dos seus ósos restantes e volveunos inhumar en Bec-Hellouin nun sarcófago novo. Os seus restos perdéronse outra vez despois da destrución do templo de Bec-Hellouin por Napoleón, pero atopáronse unha vez máis en 1846 e, esta vez, enterráronse na catedral de Ruán, onde permanecen.
Administración, leis e nobreza
miniatura|Retratada nunha miniatura de Historia Anglorum polos monxes de [[St Albans (c. s. XV).]] No Sacro Imperio, a corte da moza Matilde incluía cabaleiros, capeláns e damas de honra, aínda que, a diferenza dalgunhas raíñas da época, non tiña a súa propio chanceler para administrar a súa casa, senón que usaba o chanceler imperial. Cando actuaba como rexente en Italia, descubriu que os gobernantes locais estaban preparados para aceptar a unha gobernante feminina. A súa administración italiana abranguía o chanceler italiano, apoiado por administradores experimentados. Non se lle pediu que tomase ningunha decisión importante, senón que se ocupou de cuestións pequenas e actuou como representante simbólica do seu esposo ausente, reuníndose e axudando a negociar cos magnates e o clero.
Ao seu regreso de Alemaña a Normandía e Anjou, fíxose chamar a si mesma emperatriz e filla do rei Henrique I. Durante a guerra civil en Inglaterra, o seu status era incerto. As raíñas anglosaxoas de Inglaterra exerceran un poder considerablemente formal, pero esta tradición diminuíra baixo os normandos: como máximo, as súas raíñas gobernaban temporalmente como rexentes en nome dos seus maridos cando viaxaban lonxe, en lugar de por dereito propio. Inicialmente, entre 1139 e 1141, Matilde referiuse a ela mesma como unha feme sole («unha muller que actúa soa»), destacando a súa autonomía e independencia do seu marido Godofredo V. Tiña un gran selo imperial —redondo como o selo dun rei, mentres que as raíñas usaban un selo oval—, pero que mostraba a Matilde entronizada como emperatriz e titulada como reina dos romanos. No entanto, o selo non a mostraba a cabalo, xa que así se representaba un gobernante masculino. Como nunca foi coroada en Westminster, durante o resto da guerra parece que usou o seu título de señora dos ingleses, en lugar da raíña de Inglaterra, aínda que algúns contemporáneos referíronse a ela polo título real.
Matilde presentábase a si mesma como continuadora da tradición inglesa de reinado centralizado e tentou manter un goberno en Inglaterra paralelo ao de Estevo, incluíndo unha casa real e un chanceler. Obtivo ingresos das propiedades reais nos condados baixo o seu control, particularmente nos seus territorios centrais onde os gobernadores civís eran leais á súa causa. Nomeou a varios condes para rivalizar cos creados por Estevo. Con todo, non puido operar un sistema de tribunais da realeza e os seus recursos administrativos foron extremadamente limitados, aínda que algúns dos seus empregados pasaron a ser bispos en Normandía. Matilde emitiu dous tipos de moedas ao seu nome durante a súa estancia en Inglaterra, que se utilizaron no oeste de Inglaterra e Gales. Os primeiros foron cuñados inicialmente en Oxford durante a súa estancia alí e o deseño foi adoptado polas súas casas de moeda en Bristol, Cardiff e Wareham despois da súa vitoria na batalla de Lincoln. Un segundo deseño foi cuñado en Bristol e Cardiff durante os anos 1140.
Relacións coa Igrexa
miniatura|Ruínas da abadía de Mortemer, que recibiu apoio financeiro de Matilde. Non está claro como de forte era a piedade persoal de Matilde, aínda que os contemporáneos eloxiaron a súa preferencia de toda a vida por ser enterrada no sitio monástico de Bec en lugar dun máis grande pero máis mundano en Ruán; ademais, crían que tiña crenzas relixiosas subxacentes considerables. Do mesmo xeito que outros membros da nobreza anglonormanda, outorgou uns considerables recursos monetarios á Igrexa católica. Ao principio da súa vida, Matilde prefería o mosteiro beneditino de Cluny xunto con algunhas das novas ordes agostiñas, como os vitorinos e premonstratenses. Como parte deste patrocinio, refundou a abadía de Notre-Dáme-du-Vœou preto de Cherburgo.
Co paso do tempo, Matilde dirixiu máis a súa atención á orde cisterciense, que era moi popular en Inglaterra e Normandía durante este período e estivo dedicada á Virxe María, figura de particular importancia para Matilde. Tiña fortes vínculos coa abadía cisterciense de Mortemer en Normandía e percorreu ese mosteiro solicitando asistencia cando participaba na fundación da próxima La Valassa. Animou os cistercienses a construír en Mortemer outro mosteiro, con casas de hóspedes para acomodar unha ampla gama de visitantes, e posiblemente puido influír na selección das pinturas para as capelas monásticas.
Valoracións historiográficas
esquerda|miniatura|Primeira páxina do elemento de [[Peterborough da Crónica anglosaxoa, escrita ao redor de 1150, un dos manuscritos que describen o rol de Matilde durante a Anarquía.]] As crónicas contemporáneas en Inglaterra, Francia, Alemaña e Italia documentaron moitos aspectos da vida de Matilde, aínda que a única biografía sobre ela, aparentemente escrita por Arnulfo de Lisieux, se perdeu. Os cronistas rexistraron unha variedade de perspectivas sobre Matilde. En Alemaña, eloxiárona amplamente e a súa reputación como a «boa Matilde» mantívose positiva. Durante os anos da Anarquía, obras como a Gesta Stephani empregaron unha redacción moi negativa, na que encomiaban a Estevo e condenaban a Matilde. Unha vez que Henrique II ascendeu ao trono, a valoración dos cronistas cara a Matilde volveuse positiva. As lendas estendéronse nos anos posteriores á morte de Matilde, como a que suxería que o seu primeiro marido, Henrique V, non morrera senón que se converteu nun ermitán en segredo (o que tornou ilexítimo o segundo matrimonio de Matilde) e unha historia de que ela tivo unha aventura amorosa con Estevo, da que se procreou de Henrique II.
Os estudosos da era Tudor estiveron interesados no dereito de sucesión de Matilde. Segundo os estándares do século XVI Matilde claramente tiña dereito sobre a Coroa inglesa e, polo tanto, os académicos loitaban en explicar por que Matilde accedera a que o seu fillo Henrique II reinase ao final da guerra en lugar de gobernar directamente ela mesma. Para o século XVIII, historiadores como David Hume tiñan unha comprensión moito mellor da natureza irregular da lei e costumes do século XII e aquela pregunta volveuse menos relevante. Para o século XIX descubríanse e analizábanse as fontes de arquivo sobre a vida de Matilde, como cartas, historias de fundación e escritos. Os historiadores Kate Norgate, James Ramsay e J. H. Round usáronas para producir novos e máis completos relatos de Matilde e a guerra civil; o informe de Ramsay, que empregou a Gesta Stephani, non era satisfactorio, mentres que Norgate, con base a fontes francesas, era máis neutral na redacción. A biografía de 1897 do académico alemán Oskar Rössler baseouse en gran medida nas cartas alemás, non amplamente utilizadas polos historiadores anglófonos.
Matilde atraeu relativamente pouca atención dos académicos ingleses modernos, quen a tratan como unha figura marxinal en comparación con outros contemporáneos, particularmente o seu rival Estevo, a diferenza do traballo levado a cabo por eruditos alemáns sobre a súa etapa no Sacro Imperio. O conde de Onslow en 1939 e Nesta Pain en 1978 escribiron biografías populares, non sempre precisas, pero a única biografía académica importante en inglés segue a ser a obra de Marjorie Chibnall de 1991. As interpretacións do carácter de Matilde cambiaron co tempo, pero existe —como o describiu Chibnall— un "acordo xeral de que ela estaba orgullosa ou polo menos moi consciente do alto status dunha emperatriz". Do mesmo xeito que Henrique I e Henrique II, Matilde tiña certa grandeza autocrática, que se combinaba cunha firme crenza moral na súa causa; con todo, a longo prazo estaba limitada polas convencións políticas do século XII. O tratamento de Matilde por parte dos historiadores modernos foi cuestionado por académicas feministas, como Fiona Tolhurst, que pensan que algunhas suposicións tradicionais sobre o seu rol e personalidade revelan un nesgo de xénero. Segundo esta interpretación, Matilde foi inxustamente criticada por mostrar cualidades que foron consideradas encomiables cando se observan nos seus contemporáneos masculinos.
Na cultura popular
Os anos da guerra civil da vida de Matilde foron obxecto de ficción histórica. Matilde, Estevo e os seus seguidores aparecen na serie de detectives históricos da novelista inglesa Ellis Peters sobre o personaxe Irmán Cadfael, ambientada entre 1137 e 1145. Peters describiu a Matilde como «orgullosa» e «arisca», en contraste con Estevo, un «home tolerante» e un «gobernante razoable». A reputación marcial de Matilde tamén pode contribuír á decisión do poeta inglés Alfred Tennyson de titular Maud ao seu poema bélico de 1855.
Terminator 3: A rebelión das máquinas
Terminator 3: A rebelión das máquinas (en Terminator 3: Rise of the Machines) é un filme de acción estadounidense dirixido por Jonathan Mostow que foi estreado no 2003. Estreouse en galego na TVG o 20 de abril de 2011.
Área sanitaria da Coruña e Cee
miniatura|Mapa da área sanitaria da Coruña e Cee. A área sanitaria da Coruña e Cee é unha das sete áreas sanitarias en que se divide o sistema público de saúde galego. Divídese en dous distritos sanitarios: o Distrito sanitario de Cee, ao oeste da área, e o Distrito sanitario da Coruña ao leste.
O Distrito sanitario de Cee abrangue os seguintes concellos da provincia da Coruña: Camariñas, Cee, Corcubión, Dumbría, Fisterra, Muxía, Vimianzo e Zas. Pola súa banda, o Distrito sanitario da Coruña esténdese polos concellos de Abegondo, Aranga, Arteixo, Bergondo, Betanzos, Cabana de Bergantiños, Cambre, Carballo, Carral, Cerceda, Coirós, Coristanco, A Coruña, Culleredo, Curtis, Irixoa, A Laracha, Laxe, Malpica de Bergantiños, Miño, Oleiros, Oza-Cesuras, Paderne, Ponteceso, Sada, Sobrado, Vilarmaior e Vilasantar.
Os hospitais do Distrito sanitario da Coruña están integrados no Complexo Hospitalario Universitario A Coruña, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 510.459 cidadáns con tarxeta sanitaria. O Distrito sanitario de Cee conta pola súa banda co Hospital Público Virxe da Xunqueira, que dá servizo aos 37.216 cidadáns con tarxeta sanitaria do distrito.
Michael Jackson (homónimos)
Michael Jackson, Mike Jackson ou Mick Jackson pode referirse a:
Die Antwoord
Die Antwoord (, "A Resposta") é un grupo de música rap-rave surafricano formado en Cidade do Cabo no ano 2008. Os membros do grupo son Ninja, Yolandi Visser (estilizado como Vi$$er) e DJ Hi-Tek. O estilo visual e musical deste grupo incorpora elementos da subcultura "zef", unha cultura descrita como moderna e vulgar, que se apropia de elementos culturais descartados e anticuados. As letras das súas cancións están en afrikaans, xosa e inglés.
Die Antwoord publicou o seu álbum de estrea $O$ no 2009 de forma gratuíta. Tras firmar por un breve período de tempo co selo Interscope Records, no ano 2011 fundaron o seu propio selo Zef Recordz, publicando dous álbums máis titulados Ten$Ion (2012) e Donker Mag (2014).
Motion City Soundtrack
Motion City Soundtrack é unha banda estadounidense de rock alternativo fundada en Minneapolis, Minnesota e 1997. A formación máis longa do grupo consistiu no vocalista e guitarrista Justin Pierre, o guitarrista Joshua Cain, o teclista Jesse Johnson, o baixista Matthew Taylor e o batería Tony Thaxton. Durante os seus case vinte anos de carreira a banda editou seus álbums de estudio, a meirande parte deles a través do selo independente Epitaph Records.
O Cruceiro, Moneixas, Lalín
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Moneixas, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2011 tiña 23 habitantes (12 mulleres e 11 homes), 3 máis ca en 1999.
Neste lugar sitúase a igrexa parroquial de San Adrián, de orixe románica construída en 1170. Este monumento pertence a diocese de Lugo, e antigamente foi mosteiro de monxas, chamado Moneixiñas en latín "monachica.
Yecla
180px|miniatura|Basílica de Yecla. Yecla (en valenciano: Iecla) é un concello da Rexión de Murcia, pertencente á comarca do Altiplano. Actualmente ten 34.092 habitantes (INE 2017) e limita coa comarca valenciana do Alt Vinalopó. É moi coñecido pola fabricación de mobles. No municipio hai un pobo de fala valenciana, El Raspai, que forma parte da subcomarca do Carche.
Xeografía
O termo municipal de Yecla ten unha extensión de 607,7 km². Atópase situado no extremo norte da Rexión de Murcia, sendo terra limítrofe coas provincias de Albacete e Alacant. A paisaxe dominante fórmano serras de moderada altitude, con direccións predominantes SW-NE, que constitúen a prolongación estrutural das zonas externas das cordilleiras béticas (Prebético), con estruturas encartadas de estilo xurásico e verxencia ao norte.
Federación Galega de Golf
A Federación Galega de Golf é unha Entidade Asociativa privada sen ánimo de lucro, integrada por clubs, asociacións e deportistas, técnicos-adestradores, xuíces árbitros e outros colectivos interesados na promoción do deporte do golf dentro do territorio da Comunidade Autónoma de Galiza.
Área sanitaria de Ferrol
Abrangue os vinte concellos de Ferrolterra, no norte da provincia da Coruña: Ares, Cabanas, A Capela, Cariño, Cedeira, Cerdido, Fene, Ferrol, Mañón, Moeche, Monfero, Mugardos, Narón, Neda, Ortigueira, As Pontes de García Rodríguez, Pontedeume, San Sadurniño, As Somozas e Valdoviño.
Os hospitais da área están integrados no Complexo Hospitalario Universitario de Ferrol, que ofrece atención sanitaria a unha poboación de 174.883 cidadáns con tarxeta sanitaria.
Xarrete
miniatura|Músculos da perna dun cabalo. Co número 6, o xarrete. O xarrete é a parte carnosa da perna dun animal cuadrúpede situada debaixo da sofraxe, ou sexa, a parte superior das polpas.
Etimoloxía
Xarrete deriva do francés jarret, e este do francés dialectal jarre e do provenzal antigo garra, e ambos os termos do galo *garra (en galés, garr; en bretón gâr).
Gastronomía
Desde un punto de vista gastronómico, o xarrete de tenreira é un corte de carne moi apreciado en Galicia, tradicionalmente como ingrediente dos cocidos. A dicir de Álvaro Cunqueiro, o xarrete e a faldra son as mellores carnes de vitela para un cocido. E para outro sibarita, Jorge Víctor Sueiro, o xarrete de tenreira é o primeiro dos ingredientes do seu cocido preferido.
A día de hoxe tamén é unha peza moi solicitada para estufar ou guisar, e como tal aparece nas cartas dos mellores restaurantes e nas mesas de moitos galegos.
Sueiro achega unha receita para o xarrete guisado tomada da Casa Vilas, restaurante lendario de Santiago, na que se pon o xarrete en adobo con viño branco, allo e sal entre 6 e 8 horas. Despois dóuranse nunha ola, cun pouco de aceite, a carne e unhas cebolas pequenas. Unha vez que están douradas, engádese o adobo, tápase e déixase ferver lentamente. Cando está medio feita a carne, engádenselle patacas cortadas en anacos e métese a ola no forno até que as patacas estean feitas.
Luís Álvarez Pousa
Luís Álvarez Pousa, nado en Vila de Rei (Trasmiras) o 8 de marzo de 1948, é un profesor galego titular de Xornalismo Especializado na Facultade de Ciencias da Comunicación da Universidade de Santiago de Compostela. Dirixe a revista mensual de información e opinión para o debate Tempos Novos, que impulsou e creou canda outras 150 persoas de toda Galicia no ano 1997.
Traxectoria
Licenciado en Teoloxía pola Universidade Pontificia Comillas. Tamén é licenciado en Xornalismo pola Universidade Complutense de Madrid e doutor en Historia Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela. A súa tese Prensa e identidade na sociedade da información estratexias e funcións dos xornais no sistema galego de comunicación (1998), foi dirixida por Margarita Ledo Andión e Justo G. Beramendi.
Formou parte do claustro de profesores da Facultade de Ciencias da Comunicación (Xornalismo) desde o ano da súa posta en marcha ata o da súa xubilación, en 1918, impartindo diversas materias, e ultimamente Xornalismo Especializado, sendo nesa súa condición vocal do Instituto de Estudios de Comunicación Especializada (IECE), ao que están adscritos unha gran parte dos profesores de Xornalismo Especializado das universidade españolas.
Foi o creador das Xornadas do Cine en Ourense en 1973, dirixíndoas e coordinándoas canda o directivo do cine-club Padre Feijóo, Xosé Paz, ata o ano 1978, promovendo a primeira homenaxe que se lle dedicou en vida a Carlos Velo. As Xornadas convertéronse nun espazo de reivindicación dos chamados cinemas nacionais, concentrando en Ourense a presenza e participación dos estudosos, activistas e creadores dos cinemas catalán, vasco, canario e castelán.
Mera
O topónimo galego Mera pode referirse a:
Luís Álvarez Pousa
Traxectoria
Colabora sobre temas de comunicación, cultura e xornalismo en diversas revistas especializadas, tendo impartido sobre estas cuestións numerosas conferencias dentro e fóra de Galicia.
Grupo Voz
Exerceu como xornalista en La Voz de Galicia durante 23 anos, xornal no que foi o seu primeiro cronista político nos anos da Transición, creando e dirixindo ata 1984 o seu primeiro Suplemento de Cultura. No grupo Voz ocupou así mesmo outros cargos de responsabilidade: coordinador xeral de Video Voz-TV, primeiro, e coordinador xeral da Multimedia Voz, despois, deixando daquela o grupo para incorporarse como profesor ó equipo que puxo en marcha a Facultade de Ciencias da Comunicación. Durante os anos 90, mantivo en La Voz de Galicia canda o debuxante Miguelanxo Prado a sección de opinión "A contratempo".
Revistas e outras actividades
Fundador das revistas Teima e Tempos Novos, que dirixiu. É tamén membro do consello asesor do IGADI (Instituto Galego de Análise e Documentación Internacional), e membro dos consellos de redacción das revistas Tempo Exterior e Criterios. Traballou tamén nos medios audiovisuais: dirixiu e presentou Encontros, o primeiro debate na historia da TVG, e o programa semanal Extramuros, sobre as culturas europeas na canle galega. Colaborou varios anos no programa Ganbara, de Radio Euskadi.
A principios dos 70 puxera en marcha e dirixiu as históricas Xornadas do Cine en Ourense. Entre o 9 de novembro de 1983 e o seu cesamento o 4 de xaneiro de 1985 foi director xeral de Cultura, na Xunta de Galicia, promovendo actuacións dinamizadoras e dotando a Galicia dunha infraestrutura cultural creando entón o Centro Dramático Galego e o Arquivo da Imaxe. Na Televisión de Galicia presentou e dirixiu os programas Encontros (1986) e Extramuros (1988).
É o director do Observatorio Galego dos Medios do Colexio Profesional de Xornalistas de Galicia.
É autor do poema "A Sementeira", musicado por Fuxan os Ventos e que se converteu nunha das cancións máis populares en lingua galega.
Ten publicacións nas revistas Boletín da Real Academia Galega, Festa da palabra silenciada, Comunicación e cidadanía, Encrucillada, Grial, Outeiro.
Edicións
Estes libros foron publicados na colección Biblioteca Gallega, da que tamén foi coordinador editorial.
Escudo de Cataluña
Historia
Dado que a configuración de Cataluña non se dá na súa forma actual até o século XV, non se desenvolveu un único símbolo heráldico para o conxunto do territorio catalán. Neste territorio, a diferenza doutros da Coroa de Aragón, os condados cataláns e os seus titulares mantiveron un alto grao de presenza política, e cuxa heráldica perdurou nas áreas nas que se estenderon, como no caso das armas do Condado de Urgell ou de Empúries.
A heráldica da Coroa outorgaba os permisos para que algunhas cidades selectas puidesen levar nalgún campo os catro paus de goles así como a institucións da coroa. Este é o caso da Generalitat de Cataluña que adoptou practicamente desde os seus inicios o escudo de armas do monarca. Con todo tamén comezou a empregarse, na medida que a Generalitat ía gañando peso político a cruz de San Xurxo (en campo de prata, unha cruz de goles), sendo este santo moi venerado e patrón de Cataluña. Este símbolo foi inicialmente usado pola cidade de Barcelona no seu escudo como símbolo da cidade (que tamén combinaba coas armas do rei), e que por extensión simbolizaría ao Condado de Barcelona. A miúdo a representación da Generalitat catalá facíase mediante dous escudos separados, un o real e outro o de San Xurxo (coherente quizais coa doutrina pactista deste órgano de goberno), así como, posteriormente, combinándoos mediante cuartelado en cruz. Posto que esta representación coincidía coa da súa cidade capital e condado principal, durante os séculos XVI e XVII aparecen símbolos territorializados que representan este escudo como símbolo do conxunto de Cataluña. Outras argumentacións xustifican esta coincidencia coa atribución deste signo da cidade de Barcelona nalgúns mapas e portolanos posteriormente reproducidos sen contrastar.
Durante a guerra de sucesión española a Generalitat adopta o símbolo real da Coroa como propio, en tanto que a institución considerábase soberana do poder real. Tras a perda dos foros e institucións propias debido á vitoria borbónica, pérdese o uso do símbolo.
Posteriormente, a Renaixença revisou os símbolos propios de Cataluña, adxudicando o escudo real como o territorial, e sería o símbolo da demanda de autogoberno tal como foino o uso da bandeira derivada, a senlleira. Ademais, daríase por seguro a orixe das armas reais á Casa de Barcelona, previa á súa unión coa casa do reino de Aragón, sendo este un obxecto de discusión actual.
Detective Pikachu (filme)
Detective Pikachu, tamén coñecido como Pokémon: Detective Pikachu, é un filme estadounidense-xaponés dirixido por Rob Letterman. Está baseado no universo da franquía Pokémon creada por Satoshi Tajiri e é unha vaga adaptación do videoxogo homónimo de 2016. O guión foi escrito por Letterman, Dan Hernandez, Benji Samit e Derek Connolly, a partir dunha historia de Hernandez, Samit e Nicole Perlman. O filme foi producido por Legendary Pictures en asociación con Toho. É o primeiro filme de acción en vivo de Pokémon. Ryan Reynolds é o protagonista que achega a voz e a captura de movementos de Pikachu, e Justice Smith, Kathryn Newton, Suki Waterhouse, Omar Chaparro, Chris Geere, Ken Watanabe e Bill Nighy interpretan papeis de acción en vivo.
A rodaxe tivo lugar entre xaneiro e maio de 2018 en Colorado, Inglaterra e Escocia. Detective Pikachu estreouse no Xapón o 3 de maio de 2019, e nos Estados Unidos o 10 de maio de 2019, sendo distribuído por Warner Bros. Pictures nos formatos RealD 3D, Dolby Cinema, 4DX e ScreenX. É o primeiro filme de Pokémon en ser distribuído nos cinemas dos Estados Unidos dende Pokémon Heroes (2003) e o primeiro en ser distribuído por Warner Bros. dende Pokémon 3 (2001). O filme recibiu valoracións dispares por parte da crítica. Cunha recadación de máis de 433 millón de dólares, é o segundo filme baseado nun videoxogo con maior recadación de tódolos tempos.
O desenvolvemento dunha secuela foi anunciado en xaneiro de 2019, antes da estrea do filme.
Sinopse
O argumento conta a historia de Tim Goodman que tenta descubrir o misterio da desaparición do seu pai, Harry, coa axuda do seu antigo compañeiro detective, Pikachu.
Recadación
Detective Pikachu recadou 144,1 millóns de dólares nos Estados Unidos e no Canadá, e 288,9 millóns de dólares noutros territorios, cunha recadación total internacional 433 millóns de dólares, sobre un orzamento de 150 millóns de dólares.
Ida (filme)
Ida é un filme polaco de 2013 dirixido por Paweł Pawlikowski e escrito por Pawlikowski e Rebecca Lenkiewicz. Ambientado na Polonia de 1962, conta a historia dunha moza que está a piques de tomar os seus votos como unha monxa católica. Orfa dende nena por mor da ocupación alemá na segunda guerra mundial, antes de converterse en monxa debe coñecer á súa tía, o seu único parente vivo. Ela cóntalle que os seus pais eran xudeus. As dúas mulleres embárcanse nunha viaxe polas estradas do campo polaco para descubrir cal foi o final dos seus pais.
Considerada unha "obra mestra compacta" e un "filme de estrada estrañamente fermoso", "contén un cosmos de culpa, violencia e dor", aínda que os eventos históricos que motivan os eventos (ocupación alemá de Polonia, o holocausto e o stalinismo) non son directamente mencionados: "nada disto se afirma, pero todo está construído, por así decilo, na atmosfera: o país séntese morto, a poboación escasa".
Sinopse
Anna é unha noviza que viviu toda a vida nun convento e está a piques de asumir os votos. Antes diso, debe de coñecer a súa tía, a súa única parente viva, unha xuíza de vida bohemia e pasado antifascista. Ela dálle a coñecer a súa orixe xudía e o seu verdadeiro nome: Ida. Ambas irán na procura dos restos dos pais de Ida, asasinados durante a ocupación nazi na segunda guerra mundial.
Igla ispod praga
Igla ispod praga é un filme dramático montenegrino de 2016 dirixido por Ivan Marinović. Foi escollido como candidato montenegrino ó Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 89ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fraiás, Abadín
San Pedro de Fraiás é unha parroquia do concello lugués de Abadín. Tiña 55 habitantes en 2015 (29 homes e 26 mulleres) segundo datos do IGE, cunha densidade media de 15,11 hab/km². Iso supón un aumento da poboación respecto a 2014 cando tiña 54 habitantes (29 homes e 25 mulleres), e 35 habitantes menos que en 2004.
Xeografía
Ten unha superficie de 3,64 km². Limita ao norte coa parroquia de Fanoi, ao sur con Cabaneiro, ao leste coa de Quende, e ao oeste con Abadín.
Patrimonio histórico e artístico
Esta parroquia, o igual que as adxacentes é moi rica en cruceiros.
Xullo
miniatura|Xullo ilustrado no [[libro de horas Les Très Riches Heures du Duc de Berry, manuscrito do s. XV.]] Xullo é o sétimo mes do ano no calendario gregoriano e ten 31 días. O seu nome provén do emperador romano Xulio César (Iulius Caesar, en latín). En galego tamén recibe o nome de mes de Santiago, por celebrarse neste mes o día do Apóstolo, e mes da sega, por ser cando se realizaba este labor.
O primeiro sábado de xullo celébrase o Día Internacional das Cooperativas.
Goran Jurić
Traxectoria
Na súa Iugoslavia natal xogou no FK Velež Mostar e o Estrela Vermella de Belgrado, no ano 1991 recalaría na Liga española, no Real Club Celta de Vigo.
Tras dúas moi boas tempadas no lateral esquerdo en Vigo nas que o Celta tentaba escapar do descenso a Segunda División, no ano 1993 unha análise rutineira descubríalle unha diabetes tipo I (insulino-dependiente).
Este problema de saúde forzouno a abandonar o Celta pese a ter aínda dous anos máis de contrato, aínda que non deixaría o fútbol, volvendo a Iugoslavia a xogar en Zagreb e participando no Mundial de Fútbol Francia 1998 coa súa selección ou incluso xogar algúns anos no Xapón.
Retiraríase no ano 2003 no NK Zágreb, con 40 anos de idade, dez anos despois de térselle diagnosticada a diabetes.
A Cruz, Lois, Ribadumia
A Cruz é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés. Tiña 126 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 69 eran mulleres e 57 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando eran 131 veciños, e 2005, cando eran 127.
Adamstown
Adamstown, é a capital e única poboación da illa de Pitcairn. Debe ao seu nome a John Adams, o último mariñeiro amotinado do Bounty en morrer. A economía da localidade depende da agricultura, pesca, venda de selos de correos e do turismo.
Visión xeral
Adamstown ten unha poboación de 50 habitantes, que é toda a poboación das Illas Pitcairn. Todas as outras illas do grupo están deshabitadas. Adamstown é onde residen a maioría, mentres cultivan comida noutras zonas da illa.
A aldea é a segunda capital máis pequena do mundo. Ten acceso a televisión, Internet por satélite, e un teléfono; con todo, o principal medio de comunicación segue sendo a radio en onda curta. Segundo Google Maps, a única rúa con nome na capital chámase "The Hill of Difficulty" (O outeiro da dificultade).
A maioría dos habitantes son membros da Igrexa Adventista do Sétimo Día.
Historia
A historia das Illas Pitcairn comeza co asentamento das illas por polinesios no século XI. Os polinesios estableceron unha cultura que floreceu durante catro séculos e logo desapareceu. Pitcairn repobouse de novo en 1790 por un grupo de amotinados británicos de  HMS  Bounty  e Tahitíanos.
Xeografía
O asentamento está situado no lado centro-norte da illa de Pitcairn, fronte ao Océano Pacífico e preto da baía de Bounty, o único porto marítimo da illa.
Clima
Adamstown ten un clima de selva tropical no sistema Clasificación climática de Köppen. A aldea presenta unha media de clima húmido e cálido e 1.700 mm de choiva ao ano. O mes máis húmido é xullo e as temperaturas non varían significativamente ao longo do ano.
Baghèt
miniatura|200px|Un baghèt en sol moderno construído no ano 2000 por Valter Biella. O baghèt é un tipo de gaita tocada historicamente en Bérgamo e Brescia, na actual rexión italiana da Lombardía. É unha pequena gaita de dobre lingüeta con dous bordóns, asociada a músicos rurais. O instrumento desapareceu a mediados do século XX, mais na actualidade é tocado por algúns músicos que o están a revivir.
Águilas
300px|dereita|miniatura|Vista de Águilas
Águilas é un municipio da costa na Rexión de Murcia. Pertence á comarca do Alto Guadalentín. Ten 34.101 habitantes (INE 2008).
Xeografía.
Águilas está situada a 105 km de Murcia e 75 de Cartagena. Ten unha extensión de 251,77 km². Ten 28 km de costa mediterránea. No extremo suroeste da rexión de Murcia.
O Talayón é o pico máis alto da serra da Almenara con 897 msnm e a máxima altura do municipio.
No termo municipal de Águilas existen as seguintes localidades: Barranco de los Asensios, Barranco del Lobo, El Labradorcico, Los Melenchones, Peñaranda, Collados Weiss, Collados Ziechang,Todosol, Las Zurraderas, Los Geráneos, Los Arejos, Calarreona, El Cocón, Huerta de Abad, Los Gallegos, Las Lomas, Calabardina, Las Casicas, Cuesta de Gos, Cope, El Garrobillo de Águilas, Rincón de la Casa Grande, Las Cruceticas e Tébar.
O municipio de Águilas atópase rodeado por unha serie de cadeas montañosas: Lomo de Bas, a serra da Carrasquilla e a serra da Almenara.
Tomas Aguon Camacho
Tomas Aguon Camacho, nado en Chalan Kanoa (Saipan, Illas Marianas Setentrionais) o 18 de setembro de 1933, é un eclesiástico católico latino, bispo de Chalan Kanoa dende 1984 até 2010.
Traxectoria
O 14 de xuño de 1961 foi ordenado sacerdote, con 27 anos. Camacho foi nomeado bispo da nova diocese de Chalan Kanoa polo papa Xoán Paulo II o 8 de novembro de 1984. Foi consagrado bispo o 13 de xaneiro de 1985, sendo o consagrante principal o arcebispo de Agaña, Felixberto Camacho Flores, e actuando como co-consagradores o bispo das Carolinas-Marshall Joseph Neylon, e o bispo auxiliar de Agaña Anthony Sablan Apuron.
Camacho exerceu como bispo diocesano até que lle foi aceptada a súa renuncia, o 6 de abril de 2010.
A Cañoteira
O topónimo galego A Cañoteira pode referirse a:
Aryabhata II
O Mahasidhanta
A máis famosa obra de Aryabhatta II foi o Mahasiddhanta, tratado en dezaoito capítulos escrito en verso, en sánscrito. O doce primeiros capítulos tratan asuntos relacionados cos coñecementos matemáticos e astronómicos indios até o período no que foi escrito, como as lonxitudes dos planetas, as eclipses lunares e solares, a precisión das eclipses, as fases da Lúa, as saídas e ocasos dos planetas, e a asociación dos planetas entre eles e coas estrelas.
Os seguintes seis capítulos inclúen temas de xeometría, xeografía e álxebra, aplicados para o cálculo das lonxitudes dos planetas. Nuns vinte versos dá regras elaboradas para resolver a ecuación indeterminada by = ax + c. Estas regras aplícanse diferentes caso como cando c ten valor positivo, ou cando c é negativo, cando é enteiro, e cando é fraccionario etc.
San Francisco 49ers
Os San Francisco 49ers son un equipo profesional de fútbol americano con sede na Área da Baía de San Francisco. Forman parte da National Football League (NFL) como membro da National Football Conference (NFC) na súa División Oeste. O equipo xoga actualmente os seus partidos no Levi's Stadium de Santa Clara, California, cidade situada a 75 km ao sueste de San Francisco en pleno corazón de Silicon Valley. O equipo foi fundado en 1946 como membro da All-America Football Conference (AAFC), uníndose á NFL en 1949 coa fusión de ambas competicións. Os 49ers foron o primeiro equipo das grandes ligas estadounidenses en ter a súa sede en San Francisco. O nome de "49ers" proven do ano da chegada da febre do ouro ao norte de California: 1849. O equipo está legalmente rexistrado como os San Francisco Forty Niners, Ltd. A franquía comezou a xogar no Kezar Stadium de San Francisco, antes de mudarse ao Candlestick Park en 1970 e finalmente ao Levi's Stadium en 2014. A sede administrativa do equipo está en Santa Clara desde 1988.
Os 49ers gañaron cinco títulos da Super Bowl entre 1981 e 1995, era na que estiveron liderados por xogadores como Joe Montana, Jerry Rice, Ronnie Lott ou Steve Young, xunto co adestrador Bill Walsh. Alén diso, o equipo gañou un total de seis campionatos de conferencia, o primeiro en 1981 e o último en 2012. Tamén posúen un total de dezanove campionatos de división entre 1970 e 2012, facendo ao equipo un dos máis laureados da historia da competición. Debido a isto, os 49ers son posuidores de moitos récords da NFL, incluído o maior número de presenzas en finais de conferencia (15, empatados cos Pittsburgh Steelers), a maior xeira de vitorias consecutivas como visitante (18) ou máis partidos consecutivos anotando (de 1979 a 2004). De acordo a Forbes Magazine, os 49ers son a cuarta franquía máis valiosa da NFL, e o décimo equipo deportivo a nivel mundial, por detrás de Los Angeles Lakers e por diante do Bayern München.
Comezos
En 1957, os 49ers gozaron do seu primeiro éxito como membros da NFL. Despois de perder o primeiro partido da temporada, os 49ers gañaron os seus tres seguintes encontros contra os Rams, Bears e Packers. O seguinte partido na casa enfrontábaos aos Bears, caendo os de San Francisco por 17-7 despois de dous cuartos. Por desgraza, Tony Morabito, dono da franquía, derrubouse tras sufrir un ataque ao corazón e morreu durante o partido. O falecemento foille comunicado aos xogadores durante o descanso, cando o adestrador Frankie Albert lles entregou unha nota con dúas palabras: "Tony's gone" (do inglés: "Tony foise"). Con bágoas nos ollos e motivados para gañar o partido na súa memoria, os 49ers anotaron 14 puntos sen oposición para gañar 21-17. Tras a morte do propietario dos Niners, Victor Morabito e a viúva de Tony, Josefina V. Morabito, tomaron o control do equipo. O asistente especial dos Morabito, Luís G. Spadia (1921-2013) foi nomeado director xeral. O equipo acabou a temporada cun balance de 8–4, empatando cos Detroit Lions polo título da División Oeste e asegurandose un partido de playoff no seu estadio. Con todo, o equipo non consegue gañar aos de Detroit, sendo o marcador final 31–27. Se tivesen gañado, os 49ers terían xogado a final da liga na súa casa ante os Cleveland Browns. De feito, o título sería gañado finalmente polos Lions tras vencer Browns por 59–14.
Durante os seguintes trece anos os 49ers tiveron un balance de vitorias do 49%, sendo os peores anos 1963 e 1964 onde acabaron cun récord e 2–12 e 4–10 respectivamente. Durante este época os 49ers foron o primeiro equipo en utilizar a formación shotgun, onde o quarterback se aliña sete iardas detrás do center, procurando así dar tempo extra ao xogador para pasar. Esta formación foi utilizada por vez primeira en 1960 e permitiu aos de San Francisco gañar aos Baltimore Colts, os cales non estaban familiarizados coa formación. Entre 1970 e 1972 o equipo colleitou os seus primeiros éxitos, conseguindo tres títulos consecutivos da NFC West, sendo así a única franquía da NFL en gañar os seus primeiros tres títulos divisionais após a fusión da American Football League (AFL) coa NFL. Con todo, un equipo evitou que os de San Francisco chegasen á Super Bowl nas tres ocasións: os Dallas Cowboys. Desde esa temporada até o final da década, o equipo baixou o seu rendemento, chegando a gañar tan só dous partidos de catorce en 1979.
Estadio
miniatura|O [[Levi's Stadium.]] Os San Francisco 49ers comezaron a súa andaina en 1946 no Kezar Stadium, un recinto situado na esquina sueste do Golden Gate Park. O Kezar Stadium, que contaba na época con capaciadade para 59.942 espectadores, tamén serviu durante un ano como estadio dos Oakland Raiders. En 1971 o equipo múdase a Candlestick Park, estadio dos San Francisco Giants da Major League Baseball (MLB). Co traslado do equipo de béisbol en 1999, os 49ers pasaron a ser o único equipo en utilizar o recinto, sendo no seu momento o último estadio da NFL que comezara como recinto para o báisbol e acabara como estadio para fútbol.
Xa no século XXI, os 49ers decidiron construír un novo estadio, sendo a súa idea inicial mantelo en Candlestick Point (San Francisco). O proxecto, que incluía plans de mellora urbanística no barrio non puido ser levado a cabo ao fracasar as negociacións co concello. Así, decidiron trasladar o seu proxecto a Santa Clara, aproximadamente a 64 km de San Francisco, onde xa estaba a sede administrativa do equipo. Finalmente, o Levi's Stadium foi inaugurado o 17 de xullo de 2014. O estadio conta con capacidade para albergar a 68.500 espectadores, ampliábeis até os 75.000.
Membros do Hall of Fame
Os seguintes os xogadores que formaron parte dos San Francisco 49ers e que foron introducidos no Pro Football Hall of Fame. miniatura|[[Joe Montana (1979–1992)]]
Super Bowls
Os 49ers posúen un total de cinco trofeos da Super Bowl. Os tres primeiros gañáronos baixo a dirección do adestrador Bill Walsh. Tras a retirada de Walsh despois de gañar o seu terceiro trofeo en 1988, a franquía continuou a gañar baixo a man de George Seifert, o cal foi capaz de gañar o título no seu ano como debutante. Posteriormente, gañaría de novo o campionato en 1994.
Paweł Pawlikowski
Paweł Aleksander Pawlikowski, nado en Varsovia o 5 de setembro de 1957, é un director de cinema polaco. Acadou certa sona polos seus galardoados documentais na década de 1990 e polos seus filmes Last Resort e My Summer of Love, que gañaron senllos premios BAFTA e outros galardóns europeos. O seu filme Ida gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa no ano 2015. No Festival Internacional de Cine de Cannes de 2018, Pawlikowski gañou o premio de mellor director por Cold War.
Prisioneiro de guerra
dereita|miniatura|Soldados de [[Imperio austrohúngaro|Austria-Hungría feitos prisioneiros de guerra en Rusia durante a primeira guerra mundial; unha fotografía en cor de 1915 tomada por Serguei Prokudin-Gorski.]] dereita|miniatura|Prisioneiros de guerra alemáns capturados tras a caída de [[Aquisgrán, en 1944, durante a segunda guerra mundial.]]
Un prisioneiro de guerra (PDG), (en inglés: Prisoner of War ou War Prisoner, POW, PoW, PW, P/W, WP, ou PsW), e tamén coñecido como inimigo prisioneiro de guerra ou inimigo de prisioneiro de guerra (EPG), (en inglés: enemy prisoner of war ou enemy war prisoner) (EPW), é un soldado, piloto ou mariño que é feito prisioneiro polo inimigo durante ou inmediatamente despois dun conflito armado. Existen leis para asegurarse de que os prisioneiros de guerra serán tratados humana e diplomaticamente. As nacións varían no cumprimento de tales leis.
O artigo 4 da Terceira Convención de Xenebra protexe o persoal militar capturado, algúns guerrilleiros e certos civís. Isto aplícase desde o momento da captura ata cando é liberado ou repatriado. Un dos principais puntos da convención fai que sexa ilegal torturar os prisioneiros, e o prisioneiro só lle poden pedir o seu nome, data de nacemento, rango e número de servizo (se é aplicable).
O status de prisioneiro de guerra non inclúe desarmados ou non combatentes capturados en tempo de guerra, os cales están protexidos pola Cuarta Convención de Xenebra algo máis que pola terceira. En moitas culturas renderse ante un inimigo era considerado un acto moi deshonroso.
Lista de prisioneiros famosos
Esta é unha lista de prisioneiros de guerra que chamaron a atención da opinión pública:
O Seixo, O Seixo, O Bolo
O Seixo é un lugar da parroquia do Seixo no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Tiña 26 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 14 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 26 habitantes (13 homes e 13 mulleres).
Galería de imaxes de Botos, Lalín
San Xoán de Botos é unha parroquia que se localiza no concello de Lalín.
A Gándara, Lois, Ribadumia
A Gándara é un lugar da parroquia de Lois no concello pontevedrés de Ribadumia, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Stranded Deep
Stranded Deep é un videoxogo de supervivencia en mundo aberto e primeira persoa, desenvolvido e publicado pola australiana BEAM Team Games para Microsoft Windows, Linux e OS X. Foi o primeiro videoxogo da compañía. Stranded Deep segue a historia dun supervivente dun accidente de avión que naufraga nalgún lugar do Océano Pacífico.
Sobrado, Poulo, Gomesende
Sobrado é un lugar da parroquia do Poulo no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 56 habitantes (20 homes e 36 mulleres).
Neste lugar está a capital do concello.
Non te amola!
Índice
Componse de 16 capítulos:
The Beacon Street Collection
The Beacon Street Collection é o segundo álbum da banda estadounidense de ska punk No Doubt, publicado en marzo de 1995. Foi editado independentemente a través do propio selo da banda, Beacon Street Records. No Doubt encargouse da produción e gravou o disco nun estudio caseiro no garaxe da súa casa de Beacon Street en Anaheim (California), de onde o traballo colle o nome. As gravacións adicionais e a mestura leváronse a cabo en Clear Lake Audio en North Hollywood, California co enxeñeiro Colin "Dog" Mitchell.
Pseudochondrostoma duriense
Pseudochondrostoma duriense é unha especie de peixe teleósteo da familia dos ciprínidos. É endémica do noroeste da Península Ibérica.
Descrición
Trátase dunha especie de talle medio que non adoita acadar os 50 cm de lonxitude total. A apertura bucal é infera e recta cun beizo inferior groso que presenta unha lámina córnea. As aletas dorsal e anal presentan 8 radios ramificados, en ocasións 9. Ten entre 63 e 74 escamas na liña lateral. O número de dentes farínxeos é de 5-5 e o de branquiespiñas de 12 a 24. O corpo adoita estar pigmentado con pequenas manchas negras que son máis evidentes nas poboacións de Portugal e Galicia.
La Face cachée de la Lune
La Face cachée de la Lune é un filme canadense de 2003 dirixido por Robert Lepage. O filme está baseado na obra epónima de Lepage do ano 2000. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 77ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Fraga, Santa Mariña do Monte, San Sadurniño
A Fraga é un lugar da parroquia de Santa Mariña do Monte no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Los Estómagos
Los Estómagos foi un grupo de rock uruguaio, xurdido no ano 1983, sendo a súa última actuación o 25 de agosto de 1989. Foi un dos principais grupos da movida de rock uruguaio post-ditadura.
Logo da separación da banda, Gabriel Peluffo e Gustavo Parodi formaron o grupo de rock Buitres Después de la Una, mentres que Fabián Hernández pasou a formar Gallos Humanos, que logo cambia de nome a 4 Golpes.
Pese á súa relativamente curta carreira é a día de hoxe unha banda de referencia e para moitos de culto.
Lista de obras de Tiziano
Esta páxina contén unha táboa coas principais obras de Tiziano, seguido por unha lista onde se pode atopar, en orde cronolóxica, un crecente número de obras do pintor. A produción de Tiziano desenvólvese en preto de setenta anos de historia, de 1506 a 1576, e foi moi abondosa, case sempre por encargas. Neste artista, pódese observar o cambio que se produce no concepto de artista durante o Renacemento, que pasan de ser simples artesáns a figuras con gran recoñecemento social.
A temática da súas obras é moi ampla e variada pois retrata as principais figuras da época (reis, nobres etc.), realiza encargos para estamento eclesiástico (igrexas e mosteiros) e para a nobreza, pinta paisaxes ou escenas mitolóxicas onde amosa o clasicismo renacentista e anuncia algúns dos elementos do Barroco. A súa obra condénsase en tres temas xenéricos: os retratos, as escenas mitolóxicas e as representacións de temas relixiosos. Porén, estas categorías non son compartimentos estancos posto que, en múltiples ocasións, víronse mesturadas como nos casos dos retratos de personaxes recoñecibles dentro de escenas mitolóxicas ou relixiosas.
Case toda a súa obra consérvase nos grandes museos do mundo: no Museo do Prado (quizais colección máis importante polo número e calidade das obras), Museo do Louvre, Galería Uffizi, Mosteiro do Escorial e National Gallery de Londres.
As obras principais
As principais obras de Tiziano, con imaxe. As obras atribuídas a Tiziano, cunha participación máis ou menos directa e con maior ou menor seguridade dos críticos son máis de cincocentas.