cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Quimera (xenética)
Quimeras diferenciais de xenes de plastidios
Estas quimeras orixínanse por mutacións espontáneas ou inducidas dun xene de plastidio, seguidos da elección de dous tipos de plastidios durante o crecementio vexetativo. Os plastidios poden elixirse a partir dun ovo mixto ou cigoto mixto. Este tipo de quimera recoñécese no momento de orixinarse polo patrón de pigmentación nas follas. Despois de que a selección é completa, as quimeras periclinais distínguense de quimeras diferenciais nucleares de aspecto similar pola súa herdanza non mendeliana. A maioría de quimeras de follas variegadas son deste tipo.
Todas as quimeras diferenciais de xenes de plastidios e algunhas de xenes nucleares afectan á cor dos plastidios nas follas, e estas denomínanse quimeras da clorofila, ou preferiblemente quimeras de follas variegadas. Para a maioría dos casos de variegación, a mutación implicada é a perda dos cloroplastos no tecido mutado, de modo que parte dos tecidos da planta non teñen pigmento verde e carecen de capacidade fotosintética. Este tecido mutado é incapaz de sobrevivir por si só e mantense vivo pola súa asociación co tecido fotosintético normal. Ás veces as quimeras se encontran tamén con capas que difiren con respecto aos seus xenes nucleares e plastidiais.
Lexislación
Nos países da Unión Europea e Estados Unidos hai códigos éticos estritos e regulacións que prohiben expresamente certo tipo de experimentos que usan células humanas, aínda que hai grandes diferenzas na regulación. Por exemplo, en Reino Unido en 2008 decidiuse permitir crear quimeras nos laboratorios con células nai humanas, pero deben ser destruídas antes dos primeiros 14 días.
Troponina C
miniatura|400px|Troponina C en complexo. A troponina C é unha proteína que forma parte do complexo da troponina, que se encontra nos miofilamentos musculares finos (xunto coa actina e a tropomiosina) e que ten a característica de que se pode unir a ións calcio. Como resultado da unión do calcio á troponina C, os elementos que forman parte dos filamentos finos musculares experimentan unha serie de cambios alostéricos que permiten a interacción da actina coa miosina e que se produza a contracción muscular.
Contén catro motivos estruturais de tipo man EF para a unión ao calcio, aínda que diferentes isoformas poden ter menos de catro subdominios de unión ao calcio funcionais. Contén un lóbulo N e outro C. O lóbulo C ten unha función estrutural e únese ao dominio N da troponina I. O lóbulo C pode tamén ligarse ao Ca2+ ou ao Mg2+. O lóbulo N, que só se pode ligar ao Ca2+, é o lóbulo regulador, e únese ao dominio C da troponina I despois de unirse ao calcio. A letra C do seu nome fai referencia ao calcio.
Tipos
Hai dous subtipos específicos de tecido desta proteína, que son:
Bon Pastor
250px|miniatura|Situación do barrio en [[Barcelona.]] Bon Pastor é un barrio do distrito de Sant Andreu da cidade de Barcelona, limítrofe con Santa Coloma de Gramenet e Sant Adrià de Besòs. Está dividido en dous sectores: L'Estadella, o máis novo, e as Cases Barates, o máis vello.
O primeiro núcleo de asentamento nos terreos que serán posteriormente coñecidos como Bon Pastor foron o barrio de Sanchis e os cultivos dos arredores. En 1929 edifícanse as casas baratas como vivendas de protección oficial de alugamento polo Instituto Municipal da Vivenda, sobre terreos que pertencían naquel momento ao municipio de Santa Coloma de Gramenet. Era o máis grande dos catro polígonos de casas baratas da cidade; os outros, Eduardo Aunós (na Zona Franca), Ramón Albó (en Horta) e Baró de Viver (moi preto do Bon Pastor, tamén na ribeira do Besòs) foron remodelados no curso dos anos.
En 2003 apróbase a remodelación do Bon Pastor, que finalmente faise efectiva a partir de 2007. As obras consisten no derrubamento das casas baratas e a construción de novos bloques de vivendas.
Código QR
miniatura|Código QR co enderezo [[URL da Wikipedia en galego.]] O código QR (en inglés, quick response code, «código de resposta rápida») é un código bidimensional deseñado para o uso no sector do automóbil pola compañía xaponesa Denso Wave, subsidiaria de Toyota, en 1994. Os códigos QR empréganse durante a fabricación para o seguimentos dos compoñentes. O sistema estase a facer moi popular pola facilidade para incluír máis información que os códigos de barras unidimensionais. O código está formado por puntos negros cadrados dispostos nun cadrado sobre fondo branco. Os tres cadrados das esquinas son para fixar a posición dos datos. O código pode almacenar datos numéricos, alfanuméricos, bytes/bits, Kanji/Kana e empregando extensións practicamente calquera tipo de datos.
Normas
miniatura|Selo do servizo postal alemán cun código QR. O estándar xaponés para códigos QR (JIS X 0510) foi publicado en xaneiro de 1998 e o estándar internacional ISO (ISO/IEC18004) foi aprobado en xuño de 2000. Está en uso dende o 1 de setembro de 2006 - ISO/IEC 18004:2006 Tecnoloxía da información - Identificación automática e técnicas de captura de datos - Código QR ​​2005 simboloxía especificacións.
Rexión Centro, Portugal
miniatura|dereita|220px|Rexión Centro O Centro ou Rexión do Centro (en portugués: Região Centro) é unha Unidade Territorial para Fins Estatísticos de Nivel II (NUTS II) de Portugal, que comprende, integralmente, os distritos de Coímbra, Castelo Branco e Leiria, a maior parte dos distritos de Aveiro e Guarda, e preto dun terzo do Distrito de Santarém. Limita a norte coa Rexión do Norte, a leste co Estado español, a sur co Alentexo, a suroeste coa Rexión de Lisboa e ao oeste co océano Atlántico.
Área: 28 405 km² (31% do Portugal continental). Poboación (2007): 2 385 911 (23,6% do Portugal continental).
Pardesoa, Maceira, Lalín
Pardesoa é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 32 habitantes (16 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Rexión Centro, Portugal
Está incluída na Unidade de Nível I (NUTS I) de Portugal Continental e comprende 12 Unidades de Nível III (NUTS III):
Quindío
Quindío é un dos 32 departamentos de Colombia. A súa capital é Armenia. Atópase na rexión natural andina, forma parte do eixo cafeteiro e da rexión paisa, o cal se fai evidente ó visitar un dos parques máis atractivos de Colombia, o Parque do Café.
Limita polo norte con Risaralda, polo sur e polo leste con Tolima, polo oeste con Valle del Cauca.
Borroa, Pastoriza, Arteixo
Borroa é un lugar da parroquia de Pastoriza no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 16 eran homes e 16 eran mulleres.
Patrimonio
En 2007 as obras do porto exterior da Coruña puxeron de manifesto a necesidade de trasladar o chamado Petróglifo de Borroa. Unha rocha con inscricións da idade de bronce. Ata o seu traslado en 2010 ao museo do Castelo de San Antón a pedra foi empregada como marco das leiras.
Rodelas, Maceira, Lalín
Rodelas é un lugar da parroquia de Maceira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 31 habitantes (15 homes e 16 mulleres), o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Original Six
miniatura|300px|Partido entre os [[Toronto Maple Leafs|Maple Leafs e os Red Wings disputado na 1942-43, primeira tempada da era do Original Six.]] Original Six é o termo empregado para referirse ao grupo de seis equipos de hóckey sobre xeo que formaron parte da National Hockey League dende a tempada 1942-43 ata a expansión de 1967, cando a participación aumentó a 12 franquías. Os equipos que pertencen a este grupo son os Montreal Canadiens, Toronto Maple Leafs, Boston Bruins, Detroit Red Wings, Chicago Black Hawks e New York Rangers.
Aínda que a expresión se traduza literalmente en galego como Os seis orixinais, non significa que foran etes seis equipos os fundadores da NHL, de feito tan só Montreal Canadiens e Toronto Maple Leafs están presentes dende a primeira tempada da liga, mentres que os Boston Bruins se incorporaron en 1924 e o resto o fixeron en 1926. O termo fai referencia aos únicos equipos participantes na NHL durante 25 tempadas consecutivas nas que non houbo ningunha expansión a outras franquías.
Historia
No entanto, a Gran Depresión afectou a varios participantes, que quebraron pola difícil situación económica en Norteamérica. Tres das dez franquías (Ottawa Senators, Pittsburgh Pirates e Vancouver Maroons) deixaron de existir durante os anos 1930. Por outra banda, a segunda guerra mundial deixou ás franquías sen equipos a partir de 1939, xa que os xogadores -na súa maioría canadenses- alistáronse no exército ao entrar o seu país no conflito dende o primeiro día. Este feito provocou tamén a desaparición dos New York Americans en outono de 1942, deixando á NHL con seis equipos a partir da temporada 1942-43.
O sistema de seis equipos mantívose durante 25 tempadas, e durante ese tempo non se produciu a entrada de ningunha outra franquía. Tanto Clarence Campbell, presidente da NHL, coma os propietarios das franquías mantiñan un sistema pechado con criterios de admisión moi rigorosos, que adoitaban cambiar cada pouco tempo para impedir a chegada de novos equipos. Polo que respecta ao xogo, nesta etapa había unha liga regular na que os clubs se enfrontaban 14 veces por tempada, polo que as rivalidades eran frecuentes e a asistencia aos estadios moi superior. Ao finalizar a liga regular, os catro mellores equipos se clasificaban para os play-offs, de onde saía o campión da Stanley Cup.
A partir da década de 1960, a aparición de novas ligas de hockey sobre xeo no Canadá e os Estados Unidos ameazaba a hexemonía da NHL neste deporte. Neste sentido a Western Hockey League, considerada durante anos como unha liga menor, establecera franquías na Costa Oeste dos Estados Unidos, e moitos dos seus xogadores acadaran un nivel similar ao dos xogadores da NHL. Por último, as canles de televisión estadounidenses mostraran o seu interese en asinar un contrato coa CBS superior ao millón de dólares, polo que Clarence Campbell abriu o campionato a máis franquías. En 1967 anunciouse unha expansión de seis a 12 equipos, coa chegada dos California Seals, Los Angeles Kings, Minnesota North Stars, Philadelphia Flyers, Pittsburgh Penguins e St. Louis Blues.
Actualmente, todas as franquías que formaron parte do Original Six continúan existindo, sen cambios de identidade ou traslados.
Xogadores
O sistema de competición da época do Original Six era bastante restrinxente á hora de obter novas promesas. Segundo as normas da NHL, un equipo tiña dereitos exclusivos á hora de fichar a un xogador promesa se este se encontraba dentro dunha área de 50 millas de distancia desde a sede da franquía. Se o xogador estaba fora desta área podía negociar con calquera equipo. A medida beneficiou aos equipos canadenses, xa que a maior parte dos xogadores eran desa nacionalidade, e aos Detroit Red Wings, que podían dispoñer de dereitos exclusivos sobre xogadores do sur de Ontario. Esta norma mantívose ata a introdución do draft en 1963. Isto tamén limitou os traspasos entre as franquías.
Cada equipo podía asinar acordos de colaboración con clubs de ligas inferiores, medida coñecida como sponsorship list (acordo de patrocinio). Na práctica, todos os equipos recrutaban xogadores canadenses, ao contar ese país coas divisións menores máis desenvolvidas, en detrimento dos xogadores estadounidenses. Unha excepción foron os Chicago Black Hawks, cuxo propietario nos anos 1940, o Mayor Frederic McLaughlin, contratou xogadores dos Estados Unidos na medida do posible. No entanto, os sextetos iniciais estaban formados case en exclusiva por xogadores do Canadá, e os xogadores estadounidenses preferiron outras competicións. A medida tamén afectou aos xogadores europeos: o único xogador procedente do vello continente que formou parte dun equipo do Original Six foi o sueco Ulf Sterner, que xogou nos New York Rangers en 1965.
Críticas
A principal crítica á era do Original Six foi o sistema pechado de competición a seis equipos, no que a NHL permitía prácticas monopolísticas. Por exemplo, James Norris Sr. foi o propietario dos Detroit Red Wings e posuía un importante paquete accionarial nos New York Rangers. Á súa vez, o seu fillo Bruce Norris herdou o cargo en Detroit en 1955, mentres que James D. Norris fíxose cargo dos Chicago Blackhawks en 1946. Ademais, a entrada doutros clubs era moi complicada, xa que os criterios de ingreso eran modificados cada ano e non eran asumibles para novas franquías.
A baixa participación a seis franquías puxo en cuestión a competitividade da NHL, xa que moitos consideraban que a clasificación para unha fase final de catro equipos era moi sinxela. Durante as 25 tempadas que durou esta etapa, os campións da Stanley Cup foron os dous equipos canadenses -Montreal Canadiens e Toronto Maple Leafs- mais Detroit Red Wings. Só un equipo, Chicago Black Hawks, rompeu esa tónica coa súa vitoria na tempada 1960-61, mentres que Rangers e Bruins non gañaron ningún título en todo ese tempo.
Ademais, tamén se puxeron en cuestión os dereitos laborais dos xogadores. O sindicato de xogadores, coñecido como NHL Players' Association, non se formou ata 1967, e todos os intentos para crear unha asociación foron detidos polos propietarios das franquías. No que respecta aos ingresos particulares, os xogadores non podían obter beneficios de promocións, patrocinios ou cromos, a diferenza do que ocorría cos xogadores das Grandes Ligas de Béisbol. Aínda que en 1946 a NHL creou un sistema de pensións para xogadores retirados, boa parte dos beneficios estiveron baixo o control dos propietarios das franquías ata o final da era, e non se coñeceu a cuantía total do fondo ata finais da década de 1980.
Palmarés
miniatura|300px|[[Montreal Canadiens (na imaxe, o equipo de 1942) foi o equipo que máis veces gañou a Stanley Cup na era do Original Six.]]
Partidos
X = Partidos Xogados; G = Partidos Gañados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; Pts = Puntos
La Opinión (Ferrol)
La Opinión foi un periódico editado en Ferrol en 1898.
Historia e características
Apareceu en febreiro de 1898. Diario liberal dinástico.
Toribio de Astorga
Toribio de Astorga, nado en Betanzos e finado en Astorga no 476, foi un relixioso católico, bispo de Astorga.
Traxectoria
Tras vender tódalas súas posesións, Toribio dirixiuse a Xerusalén, onde gañou o aprecio do patriarca Xuvenal e foi nomeado sacristán maior da igrexa do Santo Sepulcro. Non están claras as circunstancias nas que se fixo con varias reliquias, entre as que destaca un "Lignum Crucis", un dos anacos da cruz na que faleceu Xesucristo, se ben todo indica que as recibiu do propio Xuvenal como premio aos seus servizos.
De volta a Iberia, pasa por Roma, onde coñece o Papa León I O Magno, do que se fixo gran seguidor. Alí foi nomeado arquidiácono de Tui, onde posteriormente foi ordenado sacerdote. Aos poucos anos, en 444, foi nomeado bispo de Astorga. Desde esta sede remitiulle ao Papa unha carta expoñéndolle a súa preocupación polo auxe dunha doutrina que consideraba extinta: o Priscilianismo. Ante esta misiva, León I encargoulle a celebración dun concilio do que non hai constancia histórica (algúns autores sitúano cara o ano 446 ou 447), co obxecto de excomungar tódolos bispos que non condenasen a dita crenza, considerada pola igrexa católica como herexía. Isto causou o enfado de pobo e clero, ata o punto de ter que retirarse de novo a Tui.
Anos máis tarde sufriu as persecucións do rei visigodo Teodorico II (falecido no 466), debendo refuxiarse na rexión asturiana do Monsacro. De volta a Astorga, faleceu no ano 476.
A súa festividade celébrase o 16 de abril.
Santa María
Santa María é a Virxe María, segundo o cristianismo a nai de Xesús Cristo. Amais pode referirse a:
Fanny Gautier
Fanny Solórzano Gautier, nada en Madrid o 21 de novembro de 1970, é unha actriz española.
Marie Rambert
Marie Rambert, nada o 20 de febreiro de 1888 en Varsovia (actualmente en Polonia e daquela no Reino do Congreso, pertencente ao Imperio Ruso) e finada o 12 de xuño de 1982 en Londres (Reino Unido), foi unha bailarina e pedagoga de orixe polonesa naturalizada británica. Rambert exerceu unha forte influencia no ballet británico, tanto como bailarina como como pedagoga.
Primeiros anos
Marie Rambert naceu en Varsovia, de nai polonesa e pai xudeu polaco. O seu nome orixinal era Cyvia Rambam. Seu pai e seus irmáns tiveron que mudar posteriormente os seus apelidos por motivos políticos. Seu pai mudouno por Ramberg, un dos seus irmáns por Rambert, e o último cambiouno polo de Warszawski. Cyvia mudou o seu nome a Myriam Ramberg, e finalmente trocouno por Marie Rambert. Nos seus últimos anos Marie foi coñecida polos seus amigos e bailaríns como Mim. Coñeceu o seu home, Ashley Dukes, un soldado retirado, nunha cea en 1917. Na súa autobiografía, Rambert declaraba "logo de catro días de encontros persoais e sete meses de correspondencia casamos o 3 de marzo de 1918." O seu matrimonio durou 41 anos, ata que morreu en 1959, deixando atrás a Marie e as súas dúas fillas Angela e Helena, a quen chamaban Lulu.
Formación
Rambert comezou a súa formación en danza nos seus primeiros estudos. Materias como Linguas estranxeiras e Historia parecían ser sinxelas; porén ela era unha rapaza inqueda e finalmente sacou malas notas polos seus movementos senfin na clase. Nun momento na súa formación inicial, o seu profesor de danza dixo que "Nela, estaba o verdadeiro espírito da danza". Ela non se sorprendeu coa estrutura e a actuación do ballet, e non se viu envolta na danza como paixón ata que se sentiu cativada por Isadora Duncan cando asistiu a unha das súas actuación, e foi "profundamente conmovida pola beleza da danza de Duncan". Despois de participar activamente nos disturbios políticos e o tráxico Día de Maio, os pais de Rambert instárona a trasladarse a París e iniciou os estudos de Medicina mentres vivira cos seus tíos, os dous médicos. Asistiu a unha festa na que bailou unha mazurca con tal vivacidade que que despois houbo aplausos; esta foi a súa primeira actuación. Coñeceu a Raymond Duncan, irmán de Isadora, nesta mesma festa, que a felicitou pola súa actuación, e novamente recuperou a súa paixón pola danza. Estudou con Madame Rat, do Ballet de l'Opéra National de Paris, e posteriormente con Émile Jaques-Dalcroze no Dalcroze College, quen a introduciu á eurritmia.
Un día no Dalcroze College, Sergei Diagilev viu unha clase e logo ofreceulle ir a Berlín e estudar con el nos Ballets Russes. Alí, Rambert axudoulles coa representación de Le Sacre du printemps de Igor Stravinskii con Vatslav Nizhinskii. Ela aceptou e colaborou cos Ballets Russes dirixidos por Diagilev, 1912-13. Nos Ballet Russes estivo no corpo de baile nas representacións do Lago dos cisnes, Giselle, e Scheherazade. Logo dunha xira con Nizhinskii e os Ballet Russes, o contrato de Rambert non continuou e decidiu que era o momento dun novo capítulo. En 1914 trasladouse ao Reino Unido e estudou con Enrico Cecchetti.
Ballet Rambert
Despois de estudar con Cecchetti, Rambert volveu estudar con Madame Rat na Ópera de París, e tomou os seus estudos con máis seriedade. Comezou a ensinar ballet en 1919 e posteriormente fundou a súa propia escola de ballet en Bedford Gardens. En 1926 creou a súa propia compañía, orixinalmente chamada Ballet Club, que pasaría por moitos trocos de nomes, igual que a súa propia fundadora. A compañía comezou a actuar en revistas nocturanas en Londres. A primeira actuación informal foi representada nas Riverside Nights do Lyric Theatre, e continuaron coas revistas nocturnas durante un tempo. Comezou a buscar novos e prometedores bailaríns e coreógrafos, como Frederick Ashton, para que formasen parte da súa compañía, e deulles a oportunidade de medrar. De Marie Rambert Dancers a compañía mudou a Ballet Rambert é agora é denominada Rambert Dance Company, unha compañía de danza contemporánea. Esta foi a primeira compañía de ballet británica.
O Ballet Rambert realmente iniciou as súas actuacións como compañía con A Tragedy of Fashion de Frederick Ashton en 1926. Ashley, o home de Marie renovou un edificio e converteuno no Mercury Theatre, onde se representou a maioría das actuacións do Ballet Rambert. Dicíase que "Notting Hill Gate, onde estaba o Mercury Theatre, estaba nas ladeiras do Olimpo". Marie Rambert foi firme na procura de novos e futuros coreógrafos. Algúns dos seus alumnos e posteriores compañeiros son Ashton, Antony Tudor e Agnes de Mille. En 1965 Rambert, coa axuda de Norman Morrice, o seu máis recente descubrimento, reorganizou por completo a compañía e iniciou un xiro cara á danza contemporánea. O repertorio da compañía regresou eventualmente a ballets máis contemporáneos, mais continuou a ter unha vasta lista de obras que representou ao longo dos anos. Colaborou con Millicent Hodson para recrear a coreografía de Nizhinskii para Le Sacre du printemps en 1979, que foi finalizada en 1987.
Marie Rambert é coñecida por axudar a crear e manter unha comunidade de ballet forte en Gran Bretaña. "A creación do Ballet en Gran Bretaña é un dos maiores logros artísticos do século. Débeselle absolutamente ao idealismo que encenderon Rambert e Ninette de Valois" que foi a fundadora do que se converteu no Royal Ballet.
Rodelas
O topónimo Rodelas pode referirse a dous lugares de Galicia:
Park Chan-wook
Park Chan-wook (Hangul 박찬욱) nado o 23 de agosto de 1963 en Seúl, é un director, guionista, produtor e crítico surcoreano. Un dos máis famosos e aclamados directores de cine do seu país, Park é coñecido polos seus filmes Joint Security Area, Thirst e The Vengeance Trilogy, un saga de tres filmes composta por Sympathy for Mr. Vengeance (2002), Oldboy (2003) E Sympathy for Lady Vengeance (2005).
O Granxal, Vilar, Mondariz
O Granxal é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 47 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 20 homes e 27 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 45 habitantes.
Gran Premio de Austria de 2019
O Gran Premio de Austria de 2019 (oficialmente Fórmula 1 myWorld Großer Preis von Österreich 2019) foi unha carreira do Campionato do Mundo Fórmula 1 celebrada no Red Bull Ring en Spielberg, Austria, o 30 de xuño de 2019. Foi a 9ª carreira da tempada de Fórmula Un de, e o 33º Gran Premio de Austria e a 32ª vez que é valida para o Campionato do Mundo de Fórmula Un desde a súa creación en.
Sancións
Carlos Sainz e Alexander Albon están obrigados a partir da parte traseira da grella por exceder as súas cotas para os compoñentes da unidade de potencia. Nico Hülkenberg e Kevin Magnussen recibiron cinco postos de sanción na grella de saída por exceder a súa cota para cambiar as unidades de potencia e cambiar os compoñentes da caixa de cambios respectivamente.
Práctica libre
Lewis Hamilton fixo o mellor tempo na FP1 con Sebastian Vettel segundo. Valtteri Bottas foi terceiro por diante de Charles Leclerc de Ferrari no cuarto posto.
A FP2 tivo moitos sucesos, Vettel trompeou e Bottas e Max Verstappen estreláronse. Leclerc foi o máis rápido por diante de Bottas, Pierre Gasly e Hamilton.
Na FP3 Leclerc volveu ser o máis rápido por diante de Hamilton, Bottas e Vettel.
Clasificación da carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Austria de 2019.
Ligazóns externas
URL EXTERN
William C. McCool
William Cameron "Willie" McCool, nado en San Diego o 23 de setembro de 1961 e finado o 1 de febreiro de 2003, foi un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-107, na cal faleceu durante o accidente do transbordador espacial Columbia.
Traxectoria
McCool graduouse en ciencias aplicadas pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1983 e era máster en computación en 1985 e en enxeñería aeronáutica en 1992 pola Universidade de Maryland e a Escola Naval de Posgraduados dos Estados Unidos respectivamente.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando na misión STS-107 do transbordador espacial Columbia. Pasou un total de 15,93 días no espazo, pero durante a reentrada atmosférica o transbordador desintegrouse, falecendo tódolos seus ocupantes.
Costenla
O topónimo galego Costenla pode referirse a:
Jude (filme)
Jude é un filme de 1996 inglés, baseado na novela Jude the Obscure de Thomas Hardy e dirixido por Michael Winterbottom.
Sinopse
Ambientado na época vitoriana, Jude Fawley (Eccleston) é un home novo que quere estudar na universidade, mais as necesidades lévano a que traballe de canteiro e sendo abandonado pola muller coa que casara, Arabella (Griffiths).
Meses despois retomará o seu soño universitario e diríxese á cidade onde se encontrará coa súa curmá Sue Bridehead (Winslet), da que namorará.
Smíchov
250px|thumb|right|Rúa Strakonická, en Smíchov Smíchov é unha área catastral, situada na marxe esquerda do río Moldava, no distrito 5 da cidade de Praga (República Checa). Antigamente foi unha localidade independente, pasando a formar parte da capital checa en 1922.
Edificios importantes
Na área de Smíchov, encóntranse os seguintes edificios:
Nova cara de Praga
A creación do centro comercial Anděl (O anxo), así como o inmoble Zlatý Anděl por Jean Nouvel, fixeron desta zona da cidade, dende mediados do século XX, un novo centro urbano. Os transportes están especialmente desenvolvidos coa estación de metro de Anděl, unha estación de tranvía e unha liña de autobús.
Smíchov concentra varios aspectos de Praga:
Risaralda
Risaralda é un dos 32 departamentos de Colombia. Conta cunha poboación de 957 250 habitantes. A capital é Pereira, onde vive o 49% da súa poboación total e os principais concellos son Dosquebradas, Santa Rosa de Cabal e La Virginia.
Philip Nitschke
Philip Haig Nitschke, nado o 8 de agosto de 1947 en Ardrossan, Australia Meridional, é un humanista australiano, autor, médico e fundador e director do grupo en favor da eutanasia Exit International. Fixo unha campaña con éxito para aprobar a eutanasia no Territorio do Norte de Australia e asistíu a catro persoas a finalizar a súa vida antes de que a lei fose derogada polo goberno de Australia. Nitschke foi o primeiro doutor do mundo en administrar unha inxección letal voluntaria e legal.
Michael J. McCulley
Michael James "Mike" McCulley, nado en San Diego o 4 de agosto de 1943, é un astronauta estadounidense que formou parte da misión STS-34.
Traxectoria
McCulley graduouse en enxeñaría metalúrxica na Universidade Purdue en 1970.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1984, participando na misión STS-34 e pasando un total de 4,99 días no espazo.
Jude
Jude é a forma inglesa do nome de Xudas; amais, en alemán significa xudeu. Pode referirse a:
Marlon Brando
Marlon Brando, nado en Omaha (Nebrasca) o 3 de abril de 1924 e finado nos Ánxeles (California) o 1 de xullo de 2004, foi un actor estadounidense. Está considerado o máximo expoñente do Method Acting e conspicuo discípulo do Actor's Studio e o seu ideólogo Le Strasberg.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Sinatura. miniatura|200px|Marlon Brando. A súa nai era unha muller moi cordial que actuaba no teatro local, e que espertou o interese do neno pola interpretación. Brando tivo desde pequeno o don de observar á xente e imitar os seus xestos, o cal facía levándoos ao extremo. Foi un adolescente rebelde, e foi expulsado de varios colexios. O seu pai reprimíao por iso, pero animouno a buscar o seu propio camiño. Brando marchou a Nova York, onde estudou interpretación primeiro na New School e despois no famoso Actor's Studio.
Rematada a súa formación, Brando comezou a traballar en varios teatros de tempada, ata que en 1944 conseguiu un papel en Broadway. Poucos anos despois, converteuse nunha estrela do teatro cando interpretou a obra de Tennessee Williams Un tranvía chamado desexo, dirixida por Elia Kazan. Brando sabía que Williams estaba realizando entrevistas para elixilos actores para a súa obra onde foi probar sorte, co resultado de que obtivo o papel protagonista.
Carreira cinematográfica
A súa primeira aparición no cine tívoa en 1950 na película The Men, unha historia sobre veteranos de guerra convertidos en discapacitados. Fiel ao seu método de analizar as personaxes que interpretaba para actuar en consonancia con eles, Brando pasou un mes nun hospital militar para preparar o seu papel. Nos primeiros anos no cine, Brando manifestou unha falta de interese total polas convencións da industria cinematográfica, actuando segundo o seu propio criterio. Con iso influíu a outros actores como James Dean, Paul Newman, e máis tarde tamén Robert De Niro.
Brando tivo un éxito moito maior cando actuou na película de 1951 Un tranvía chamado desexo, baseada na obra teatral que xa interpretara. Foi nomeado ao Óscar como mellor actor principal por esta película, e os tres anos seguintes recibiu outras tantos nomeamentos pola súa actuación en Viva Zapata, Xulio César e A lei do silencio. Por esta última película Brando gañou o Oscar.
BAE Systems Hawk
O BAE Systems Hawk é un adestrador avanzado a reacción británico monomotor. Voou por vez primeira en Dunsfold, Surrey, o 21 de agosto de 1974 como o Hawker Siddeley Hawk, e posteriormente foi fabricado polas súas compañías sucesoras, British Aerospace e BAE Systems. Ademais de ser usado como adestrador tamén é utilizado como avión de combate de baixo custo.
Marlon Brando
Carreira cinematográfica
En base a estes éxitos, a carreira de Brando seguiu en ascenso. Nos anos seguintes interveu en varias películas de xéneros diversos, incluída a comedia, como en A casa de té da lúa de agosto, na que dá vida a un xaponés que fai de intérprete para as forzas de ocupación americanas. Con todo, ao final dos anos cincuenta as súas interpretacións comezaron a decaer. Brando parecía perder a súa forza expresiva e as pautas que el mesmo establecera para o seu traballo e que lle deron tan bo resultado.
Nos anos sesenta a carreira de Brando decaeu aínda máis. As súas actuacións careceron de toda inspiración, como en O motín da Bounty e outras películas nas que interveu. A pesar de que conservaba o seu prestixio das primeiras películas, a súa popularidade alcanzara un punto mínimo. Tampouco os produtores e os directores confiaban nel, debido ás súas interpretacións mediocres e á súa condición de actor difícil.
BAE Systems Hawk
Entre os operadores do Hawk atópanse a Royal Air Force (destacando o seu uso por parte do seu equipo acrobático, os Red Arrows) e un número considerable de operdores militares estranxeiros. O Hawk aínda se fabrica no Reino Unido e baixo licenza na India por Hindustan Aeronautics Limited (HAL), con máis de 900 aparellos vendidos a 18 operadores de todo o mundo.
Marlon Brando
Carreira cinematográfica
As cousas cambiaron para Brando cando se lle presentou a oportunidade de interpretar o xefe dunha familia mafiosa en O padriño (The Godfather). Foi Brando quen insistiu en que se fixese unha proba filmada do personaxe interpretado por el, e ocupouse persoalmente da maquillaxe. O director Francis Ford Coppola quedou impresionado por Brando caracterizado como Vito Corleone e tivo que loitar por convencer aos produtores para que aceptasen a Brando para este papel.
BAE Systems Hawk
Deseño
O Hawk é un adestrador avanzado cunha cabina de dous homes en tándem, unha á cantilever baixa e impulsado por un único motor turboventilador. A diferenza de moitos dos anteriores adestradores no servizo da RAF, o Hawk deseñouse especificamente para o adestramento. Hawker desenvolveu o avión para ter un alto nivel de servizo, ademais de custos de compra e operación máis baixos que os anteriores adestradores como o Jet Provost. O Hawk é loubado polos seus pilotos pola súa axilidade.
O deseño da fuselaxe incluía un diferencial de altura entre os dous asentos da cabina; isto proporcionaba uns xenerosos niveis de visibilidade para o instrutor no asento traseiro. Cada praza está equipada con asentos exectables Martin-Baker Mk 10B zero-zero asistidos por foguetes. O aire cara o motor Rolls-Royce Turbomeca Adour, montado na parte traseira, flúe a través de dúas entradas na parte dianteira das raíces das ás. Durante o desenvolvemento do avión Hawker traballou estreitamente con Rolls-Royce para reducir o consumo de combustible do motor e para asegurar un alto nivel de fiabilidade.
Xa na fase de desenvolvemento pretendíase crear unha variante do Hawk que tamén servise como un caza de ataque ao chan monopraza; tanto o adestrador como o caza desenvolvéronse co mercado de exportación en mente. Nos modelos monopraza a zona do asento dianteiro substitúese por unha baía co electrónica da aviónica e sistemas de a bordo, como un ordenador de control de fogo, radar multi-modo, telémetro láser e infravermellos de barrido frontal (FLIR). Algúns clientes de exportación, como Malaisia, realizaron extensivas modificacións nos seus avións, como un punto de ancoraxe na punta das ás ou unha sonda para reabastecemento en voo.
O Hawk deseñouse para ser manobrable e poder acadar unha velocidade de Mach 0,88 a nivel de voo e Mach 1.15 nun picado, permitindo así aos alumnos experimentar o voo transónico antes de avanzar a un adestrador supersónico. A estrutura é moi resistente e forte, con capacidade para aguantar +9 g; o límite normal na RAF é de +7.5/-4 g. Un sistema hidráulico dual subministra enerxía para operar sistemas como os flaps, os freos de aire e o tren de aterraxe, xunto cos controis de voo. Ten tamén unha turbina de aire de impacto instalada na deriva para proporcionar enerxía hidráulica de apoio no caso do fallo do motor; ademais enriba do motor existe unha unidade de potencia auxiliar de turbina de gas.
O Hawk pode levar unha vaina de canón na liña central, como o ADEN de 30 mm, dúas baixo as ás, e ata catro ancoraxes para armamento e equipamento. En servizo coa RAF o Hawks pode operar mísiles aire-aire Sidewinder. A principios dos 90 British Aerospace investigou a posibilidade de armar o Hawk co mísil anti-buque Sea Eagle para clientes de exportación. En 2016 BAE Systems estaba desenvolvendo o chamado "Advanced Hawk" cunha nova á con slats no bordo de ataque, máis sensores e armas, un head-mounted display (HMD), e unha gran pantalla única na cabina dianteira.
Marlon Brando
Carreira cinematográfica
Por esa interpretación Brando conseguiu o seu segundo Óscar. Nesta ocasión Brando rexeitou o Óscar, o cal ocorreu por segunda vez na historia de Hollywood (a primeira vez rexeitouna o actor George C. Scott). En lugar de recoller o premio, Brando enviou á cerimonia a unha actriz estadounidense de orixe india, que se manifestou en contra do tratamento que recibía o seu pobo nas películas de Hollywood.
Granxa (homónimos)
Unha Granxa é un terreo rural no que se desenvolve a agricultura e gandería; O topónimo Granxa pode referirse a:
Subdivisións de Portugal
A base principal da estrutura administrativa de Portugal son os 308 concellos (tamén chamados municipios) administrados polas cámaras municipais), que se subdividen en 4257 freguesías (administradas por xuntas de freguesía).
Esta estrutura cobre completamente o territorio portugués, incluíndo zonas territoriais onde a respectiva cámara e xunta non teñen ningunha xurisdición práctica, como poden ser as zonas de administración militar ou os Parques e Reservas Naturais, entre outros.
Existen tamén outras divisións de inmediatamente superiores ao concello, pero están asociadas a determinadas actividades (comarcas xudiciais, rexións de turismo...), de carácter máis técnico, histórico ou cultural. Existiron tamén tentativas de definir rexións naturais, sen ningún tipo de valor administrativo.
Os concellos son a división territorial con poder político máis estábel da historia do Portugal continental, sendo máis complexo o caso das subdivisións de nivel superior, sometidas a diversas modificacións históricas e que tiveron case sempre un carácter administrativo, como corresponde a un Estado politicamente centralizado.
Marlon Brando
Carreira cinematográfica
Desde entón a traxectoria de Brando foi moi irregular. Apareceu nalgunhas boas películas, e tamén noutras de pouca relevancia. Interesante foi o seu caracterización como Tomás de Torquemada en Cristovo Colón, o Descubrimento. Seguiu sendo considerado acomo un grande actor, polo que interveu tamén en películas nas que apareceu só uns poucos minutos.
Subdivisións de Portugal
= Antigas divisións =
Marlon Brando
Carreira cinematográfica
En 2001 apareceu na curta para o sinxelo "You rock my world" de Michael Jackson.
En 2006, grazas á tecnoloxía, reaparece como Jor-O, o pai de Superman, na película Superman Returns.
Subdivisións de Portugal
Provincias anteriores ao século XIX
miniatura|150px|División histórica de Portugal en 6 provincias. Desde o século XV, até o século XIX, o Portugal continental estivo dividido, case sempre, en seis grandes divisións tradicionais. Esas divisións era, normalmente, denominadas comarcas até o século XVI, no que pasan a ser designadas provincias. O Algarve, tivo nesta época o título honorífico de "Reino", aínda que, para todos os fins, fose administrado como unha provincia igual ás restantes. Até o século XVII estas divisións correspondían a unha Corrixidoría, é dicir, baixo o poder dun Corrixidor, maxistrado administrativo e xudicial, que representaba ao Rei. A partir do século XVII as Corrixidorías multiplícanse e pasarán a ser subdivisións das Provincias, pasando estas a ser meras divisións estatísticas e militares, baixo o mando dun comandante territorial, co título de Gobernador das Armas. Con límites, que foron sufrindo algunhas alteracións ao longo dos tempos, existiron, case sempre as seguintes divisións:
Marlon Brando
Vida persoal
Brando estivo casado en tres ocasións. O seu primeiro matrimonio durou dous anos e o segundo oito. A súa terceira esposa foi Tarita, a muller tahitiana que interpretou a súa compañeira en O motín do Bounty. Por mor desa película Brando namorouse tamén de Tahití e adquiriu unha pequena illa no arquipélago, onde vivía cando as súas obrigacións profesionais permitíanllo. Dos seus tres matrimonios tivo tres fillos. Faleceu nos Ánxeles, endebedado e sumido nunha profunda depresión. Con todo Brando será sempre considerado unha lenda da sétima arte.
Subdivisións de Portugal
Provincias anteriores ao século XIX
A mediados do século XVIII, o territorio próximo ao Porto foi segregado de Entre Douro e Miño e da Beira, dando orixe ao Partido do Porto, división militar, baixo o mando dun Gobernador das Armas propio. Os territorios do Partido do Porto continuaron sendo parte das respectivas provincias, para todos os efectos, con excepción dos asuntos militares. .
Marlon Brando
Filmografía
miniatura|dereita|200px|Marlon Brando en [[An streetcar named desire.]]
Donas
O topónimo galego Donas pode referirse a:
Apiario
miniatura|150 px|Apiario tradicional bávaro. miniatura|150 px|Apiario de cortizos no [[Monte Pindo.]] Un apiario (tamén chamado de alvariza), é o conxunto agrupado de colmeas de abellas.
Garcías, Vilar, Mondariz
Garcías é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 5 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 3 homes e 2 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 4 habitantes.
Torrados, Vilar, Mondariz
Torrados é un lugar da parroquia de Vilar, no concello pontevedrés de Mondariz, na comarca do Condado. Tiña 37 habitantes no ano 2013 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 17 homes e 20 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 32 habitantes.
Apiario
En Galicia o apiario tradicional, chamado albariza ou abellariza consiste en colmeas dentro dun alto muro circular, por veces tamén cuadrangular, para protexelas dos animais que se alimentan do mel como os osos e dos ventos fríos, ademais recibe a luz desde o alborexar ó estar orientados ó nacente. Estes apiarios tradicionais, antigamente presentes en todo o territorio galego, na actualidade vense en zonas montañosas como os Ancares, o Courel ou a Serra do Suído.
Véxase tamén
Mapa alvarizas fundación oso pardo
Subdivisións de Portugal
Provincias de 1832
Só en 1832 o goberno liberal no exilio nos Azores, decretou unha nova reorganización administrativa do país. O país sería dividido en provincias, subdivididas en comarcas e, estas, en concellos. Esta división aplicaríase a todo o territorio nacional, é dicir, non só ao continente, senón tamén as illas adxacentes e, mesmo os territorios ultramarinos. A reforma non sería aplicada até a vitoria liberal na guerra civil de 1834.
En 1835 esta división sería substituída pola división en distritos. Malia so, as provincias de 1832, mantivéronse sen órganos propios, como agrupamentos de distritos para fins estatísticos e de referencia rexional. Esta situación mantívose até o século XX.
As provincias de 1832, no continente e as illas, eran:
En 1833 a provincia dos Azores foi dividida en dúas: a provincia Occidental e a provincia Oriental. En 1836, durante a creación do distrito da Horta, a Provincia Occidental dos Azores, foi subdividida na nova provincia Occidental e na Provincia Central.
Tamén en ultramar, foron creadas as Provincias de Cabo Verde e Guinea, de Angola, da India, de Mozambique, de San Tomé e Príncipe e de Macau e Timor, que, pola organización de 1832, en teoría, tiñan unha administración igual ás da Metrópole. .
Provincias de 1936
miniatura|150px|División de Portugal en provincias, estabelecida no século XX. Fronteira non marcada no termo de [[Olivenza.]] O Estado Novo adoptou, desde o seu inicio, unha política de rexionalización do país. Esa rexionalización foi prevista na Constitución de 1933, a través da división do Portugal continental en autarquías rexionais, denominadas provincias. As provincias foron creadas en 1936. A división provincial baseouse nos estudos do xeógrafo Amorim Girão, publicados entre 1927 e 1930, que dividían o continente de Portugal en 13 "rexións naturais". Acabaron por ser creadas 11 provincias, correspondendo, cada unha, ás rexións naturais de Amorim Girão, con dúas excepcións: as rexións naturais de Tras os Montes e do Alto Douro e as rexións naturais da Beira Alta e da Beira Transmontana foron reunidas, respectivamente, na provincia de Tras os Montes e Alto Douro e na provincia da Beira Alta. Paralelamente á división en provincias, mantívose a división en distritos, sen que os límites de ambas estruturas coincidisen. .
En 1959 as funcións das autarquías rexionais pasaron aos distritos, sendo extintas as Xuntas de Provincia e creadas as Xuntas Distritais. As provincias, pola súa banda, mantivéronse como divisións históricas e xeográficas, só sendo formalmente extintas coa Constitución de 1976. A pesar diso, mantivéronse, até hai pouco, nos manuais escolares, sendo aínda a división rexional de referencia da maioría dos portugueses. As provincias eran as seguintes:
= Actuais divisións =
Rexións Autónomas
A división máis importante é, desde 1976, a que distingue o territorio continental das dúas rexións autónomas insulares, os Azores e Madeira. Esta primeira división do territorio nacional corresponde á subdivisión NUTS I.
As Rexións Autónomas subdivídense inmediatamente nos seus concellos (19 nos Azores e 11 en Madeira), pero o Portugal continental ten unha serie de subdivisións diferentes.
Distritos
miniatura|155px|Distritos de Portugal. Os distritos, aínda que en vías de desaparición polo proceso de descentralización do país, permanecen como a subdivisión máis relevante de Portugal, servindo de base para unha serie de utilizacións da división administrativa, que van desde os círculos electorais, aos campionatos rexionais de fútbol.
(Ver tamén distritos portugueses ordenados por área e distritos portugueses ordenados por poboación)
Nomenclatura de Unidades Territoriais para Fins Estatísticos (NUTS)
A división de Portugal en NUTS, estabelecida en 1986, aproveitou as tres grandes divisións xeográficas do (Portugal continental, Azores e Madeira) e as xa existentes cinco áreas de actuación de comisións de coordinación rexional (CCR). Xa a división distrital existente foi ignorada pola división en NUTS, que non ten en conta os distritos. Subdividindo as áreas de actuación das CCR, foron creadas as unidades de Nivel III, collendo cada unha delas o territorio de varios concellos. A división en NUTS converteuse na principal división territorial de Portugal, sendo as súas unidades utilizadas para definir as áreas de actuación dos diversos servizos desconcentrados do Estado, en detrimento dos distritos. En Portugal hai 3 NUTS I, subdivididas en 7 NUTS II, que, pola súa parte, se subdividen en 28 NUTS III.
(ver tamén Decreto-lei nº 244/2002, (en formato PDF))
Unidades de Nivel II (NUTS II)
miniatura|155px|NUTS II de Portugal. As Unidades Territoriais para Fins Estatísticos de Nível II (NUTS II) corresponden, no Portugal continental, ás áreas de actuación das comisións de coordinación e desenvolvemento rexional (CCDR - antigas CCR)]]. Estas unidades son tamén coñecidas habitualmente por rexións teñen a súa orixe nas rexións de planeamento creadas, en 1969, co obxectivo de facer unha distribución rexional equitativa do desenvolvemento obtido do III Plano de Fomento. Inicialmente utilizadas soamente para fins estatísticos e de planeamento rexional, estas divisións teñen sido utilizadas, cada vez máis, para definir as áreas de actuación dos servizos rexionais dos varios ministerios, en substitución dos distritos. Nas illas, as NUTS II coinciden coas NUTS I dos Azores e de Madeira.
Reposiano
Reposiano (s. III ou IV) foi un poeta latino, probabelmente de orixe africana.
Traxectoria
É autor dunha elexía composta por 182 hexámetros titulada Concubitus Martis et Veneris onde se narra o tema homérico do amor entre Venus e Marte.
Subdivisións de Portugal
Unidades de Nivel II (NUTS II)
(Ver tamén rexións portuguesas ordenadas por área e rexións portuguesas ordenadas por poboación)
Unidades de Nível III (NUTS III)
miniatura|155px|NUTS III de Portugal.
As rexións subdivídense en subrexións estatísticas sen significado administrativo, cuxo único obxectivo é o de serviren para agrupar concellos contiguos, con problemas e desafíos semellantes, e obter así datos de conxunto destinados principalmente ao planeamento económico.
(Ver tamén subrexións portuguesas ordenadas por área, subrexións portuguesas ordenadas por poboación e
Áreas urbanas
A próxima versión da división administrativa portuguesa, que está actualmente en proceso de implantación (a diferentes velocidades consoante as varias estruturas), xira en volta das "áreas urbanas", definidas como unidades territoriais continuas constituídas por agrupamentos de concellos. Existen tres tipos de áreas urbanas: