cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cocteau Twins
Cocteau Twins foi unha banda escocesa de rock alternativo activa entre os anos 1979 e 1997. Os seus membros orixinais foron Elizabeth Fraser (voces), Robin Guthrie (guitarra, caixa de ritmos) e Will Heggie (baixo), que foi substituído por Simon Raymonde ao principio da carreira da banda.
Aínda que se formou na época do post-punk e o New Wave, Cocteau Twins é unha banda difícil de clasificar, e a súa música é de vital importancia no dream pop. Se ben toda a banda obtivo eloxios da crítica, a distintiva voz de soprano de Elizabeth Fraser recibiu a meirande parte da atención.
Mercedes Siles Molina
Mercedes Siles Molina, nada en Xaén en 1966, é unha matemática española, catedrática de Álxebra da Universidade de Málaga, especializada en álxebra non conmutativa; en concreto, en álxebras non asociativas e teoría de aneis.​
Biografía
Mercedes Siles naceu en Xaén e pouco despois trasladouse cos seus pais a Madrid, onde estudou nun colexio; posteriormente trasladouse a Málaga, onde continuou os seus estudos nun instituto público.
Traxectoria profesional
Entre 2006 e 2011 foi coordinadora da área de Física e Matemáticas da Axencia Andaluza de Avaliación. Tamén ten evaluado diversas actividades científicas en España, Estados Unidos, India, Rusia e Suráfrica, entre outros.​ Tamén leva realizado unha importante tarefa na cooperación internacional, colaborando con universidades e organismos no Senegal, Marrocos, Tunisia, Indonesia, Turquía, o Perú, Panamá, México, Cuba, o Brasil, Palestina, Colombia, Exipto, Venezuela, Ecuador e Suráfrica. Esta colaboración ten sido realizada a través da invitación de investigadores e investigadoras para a realización de proxectos de investigación conxuntos, organizando congresos e escolas de investigación, impartindo cursos, dirixindo teses de doutoramento etc.
Colaborou co Comité Español de Matemáticas (CEMat) para a incorporación de España como estado membro ao Centro Internacional de Matemáticas Puras e Aplicadas(CIMPA). En 2011 tivo lugar a adhesión e dende entón Mercedes Siles é Responsable Científica do CIMPA, membro do seu “Equipo África”; e do seu equipo directivo.
É Secretaria da Comisión de Desenvolvemento e Cooperación do CEMat e presidiu o Comité de Cooperación para o desenvolvemento da Real Sociedad Matemática Española(RSME), da que foi responsable de Proxectos Culturais, así como Vicepresidenta Primeira. Preside o Comité Español de Matemáticas. Dende maio de 2019 é presidenta do CEMat.
Dende o 19 de febreiro de 2020 é directora da Axencia Nacional de Avaliación da Calidade e Acreditación (ANECA).
Leva realizado contribucións singulares en ámbitos moi diversos. No das matemáticas, o seu traballo máis citado é un libro publicado por Springer (Leavitt path algebras), único no seu campo. No cultural, creou as exposicións El Sabor de las Matemáticas e Universos Paralelos Dialogando, polas que foi invitada ao MoMath (Nova York); puxo en marcha en España o PiDay. Creou o programa steMatEsElla, patrocinado por Accenture, para potenciar o talento das mozas en disciplinas STEM. Colaborou na posta en marcha do nodo andaluz de AMIT e foi Premio Meridiana 2012. Tamén é membro da Sociedade de Honor Sigma Xi.
Investigación
As súas áreas de interese inclúen: estruturas alxebraicas non asociativa s (álxebras de evolución, sistemas de Lie e de Jordan); módulos e aneis asociativos (en particular álxebras de camiños de Leavitt) e análise funcional. A súa área de traballo é a álxebra non conmutativa; en concreto, as álxebras non asociativa s e a teoría de aneis. As súas líñas de investigación prioritarias son: Álxebras de camiños de Leavitt, que son as asociadas a grafos nas que as propiedades do grafo e da álxebra están en estreita conexión, e Álxebras de evolución, que son as que modelan a xenética non mendeliana. A incorporación desta líña é recente e está especialmente interesada nas súas aplicacións en colaboración con xenetistas.​
É investigadora principal do grupo de investigación da Universidade de Málaga Álgebras no asociativas y álgebras de grafo. Dirixe un equipo que atrae investigadores de Alemaña, Australia, Brasil, EEUU, Indonesia, Panamá e Turquía. Ademais, é asesora científica en varias universidades latinoamericás e membro do comité científico de varios congresos e premios internacionais.​
Foi responsable científica durante seis anos dol Centro Internacional de Matemáticas Puras e Aplicadas (Francia) e conferenciante en Europa e EEUU; así como organizadora de escolas de investigación no Brasil, Colombia, Cuba, Irán, Marrocos, México, Palestina, Panamá, o Perú, o Senegal e Turquía. Nos últimos anos os seus proxectos de investigación teñen atraído a persoal postdoc e investigadores de Australia, Brasil, Alemaña, Indonesia, Irán, Panamá, Eslovenia, Turquía, USA e España.​
Villalobón
Villalobón é un concello español da provincia de Palencia (Castela e León). A súa poboación é de 1.501 habitantes (INE 2013).
Mercedes Siles Molina
Investigación
Leva publicados máis de cincuenta traballos de investigación, dirixido seis teses de doutoramento e participado en máis de corenta proxectos de investigación a nivel rexional, nacional e internacional. Entre as súas publicacións, destaca Algebras of quotients of Lie algebras (2004) por ser un traballo pioneiro, ao aparecer nel por primeira vez a noción de álxebra de cocientes en álxebras de Lie. Este traballo marcou unha inflexión na súa carreira científica: en 2004 constituíu o grupo de investigación do que é responsable dende entón, e que leva traballado e obtido financiamento de xeito ininterrompido dende aquela. Os seus traballos (algúns deles en colaboración) sobre álxebras de camiños de Leavitt foron importantes para determinar a estrutura destas álxebras. Nun artigo máis recente Evolution algebras of arbitrary dimension and their decompositions (2016) inicia unha nova líña de investigación en álxebras (non asociativas) que constitúen modelos para a reprodución non sexual (non mendeliana).​ Traballa en dúas líñas de investigación. Unha delas está relacionada cos grafos (frechas e vértices); a outra é de álxebras non asociativas. As álxebras non asociativas están moi relacionadas coa física, coa mecánica cuántica, e tamén coa explicación do universo. A través dos grafos pódense resolver problemas de utilidade na vida diaria.
Divulgación
Mercedes Siles cre firmemente que as matemáticas deben achegarse á sociedade e, con este obxectivo, dende 2011 está desenvolvendo unha intensa actividade no ámbito da divulgación das Matemáticas. Considera que as matemáticas están en todas partes, participan en cada unha das actividades da nosa vida diaria e que descubrilas é un reto que estimula a imaxinación, nos depara sorpresas gratas e pode levarnos a valoralas máis.
Con motivo do Centenario da RSME, concibiu os proxectos “El sabor de las Matemáticas” e “Universos paralelos dialogando”, traballos realizados xunto có cociñeiro malagueño José Carlos García e o matemático e fotógrafo Pedro Reyes.​
Colabora en programas de radio como Julia en la onda, de Onda Cero, onde impartíu varias MASTERCLASS: Mercedes Siles nos enseña a encriptar un mensaje con el método Vigenère​​ ou Algunos vertebrados, como las ratas, poseen un sentido cuantitativo​. ​ Ou en prensa escrita, con artigos como ¿Cualquier punto puede considerarse el centro del universo?​
Walter Bagehot
Walter Bagehot, nado o 3 de febreiro de 1826 e finado o 24 de marzo de 1877, foi un home de negocios, ensaísta e xornalista, que escribiu extensamente sobre literatura, política, economía e outros moitos asuntos.
Mercedes Siles Molina
Divulgación
Está moi concienciada có tema da equidade entre homes e mulleres. Entre 2008 e 2016 foi membro da Comisión de Igualdade da Universidade de Málaga. É socia de AMIT (Asociación de Mulleres Investigadoras e Tecnólogas) dende 2009, e en 2011 colaborou na creación do nodo andaluz de AMIT do que foi a súa primeira vicepresidenta. Como tal, organizou Tertulias frente al mar,​​ dous ciclos de charlas nas que se debatía en torno á igualdade.​
Walter Bagehot
Traxectoria
Bagehot naceu en Langport, Somerset, Inglaterra, seu pai, Thomas Walter Bagehot, era xerente e vicepresidente de Stuckey's Banking Company. El estudou no University College de Londres, onde cursou matemáticas e realizou un máster en filosofía intelectual e moral.
Traballou con seu pai desde 1852 e escribiu para varios xornais, logo durante dezasete anos foi o editor de The Economist, xornal que fora fundado polo seu sogro (James Wilson). Despois de asumir a dirección en 1860, engadiu a The Economist' información sobre os Estados Unidos e política, aumentando a influencia do xornal entre os medios políticos.
En 1867, escribiu un libro titulado The English Constitution no cal explora a constitución do Reino Unido, especificando o funcionamento do Parlamento e a monarquía británica e os contrastes entre o goberno británico e o americano. O libro converteuse nun manual que se traduciu a varias linguas.
Tamén escribiu Physics and Politics (1872), no cal acuñou a expresión aínda en uso no mundo anglosaxón "the cake of custom" para referirse á tensión entre as institucións tradicionais e a innovación. Lombard Street (1873), explica o mundo das finanzas e da banca, e especialmente como resolver crises financeiras. Polas súas contribucións á teoría sociolóxica a través dos estudos históricos, Bagehot pode ser comparado co seu contemporáneo, Henry James Sumner Maine.
Cada ano a Political Studies Association británica outorga o Premio Walter Bagehot á mellor disertación no campo da administración pública e gobernativa.
Obras
thumb|Lombard Street, 1873
Nullán, As Nogais
San Cosmede de Nullán é unha parroquia do concello das Nogais na comarca dos Ancares, na provincia de Lugo. Tiña 115 habitantes en 2016, segundo datos do Instituto Galego de Estatística, 62 homes e 53 mulleres. O que supón unha diminución de 36 habitantes respecto ao ano 2007 cando tiña 151 habitantes (82 homes e 69 mulleres) e 45 menos que en 2006.
A parroquia está situada á beira esquerda do río Navia.
José Ramón Suárez
José Ramón Suárez foi un carpinteiro, sindicalista e anarquista galego.
Traxectoria
Carpinteiro de profesión e aveciñado na Coruña, foi directivo da Federación Local Obrera nos anos vinte. En 1919 foi deportado a Baltanás polo paro xeral en solidariedade coa folga de La Canadiense. Logo da caída da ditadura de Primo de Rivera tomou parte na campaña pro-amnistía artellada pola CNT galega e diversos grupos republicanos e en 1930, cando comezou a se reorganizar a Confederación Rexional Galaica, foi elixido secretario. Ao ano seguinte foi substituído no cargo por José Villaverde Velo.
Olbia (homónimos)
Olbia pode referirse tamén a:
Ditirambo
O ditirambo (gr. διθύραμϐος dithýrambos) é unha composición lírica grega dedicada ao deus Dioniso, que orixinariamente formaba parte dos seus rituais, interpretada polo coro.
A orixe da palabra é descoñecido, e probabelmente a raíz sexa grega (δις dis = dúas, θύρα thýra = porta, έμβαίνω embáino = entrar, meterse, descender, ou sexa "descender de dúas portas"), e o deus Dioniso era chamado "o fillo da porta dobre" ou "as dúas veces nado".
O seu desenvolvemento como xénero literario foi obra do poeta Arión, en Corinto, durante o último cuarto do século -VII. Laso de Hermíone, poeta lírico arcaico grego, levouno a Atenas, e no -509 converteuse nun elemento de competición nos festivais dedicados a Dioniso.
Simónides, Píndaro e Baquílides escribiron ditirambos. Dos dous primeiros só se conservan fragmentos; en cambio, de Baquílides queda bastante. O coro ditirámbico non leva máscara e cantaban en círculo na orchestra. A narración xoga un papel importante nestes poemas, pero o tema non ten por que estar relacionado con Dioniso. Despois de Baquílides o compoñente musical do ditirambo parece que incrementou a súa importancia á conta da letra, pero como a música non sobreviviu non podemos discernir o que ocorreu. Antes desta época o ditirambo compúxose de forma regular en estrofas e antístrofas, pero a partir de entón abandonouse esta correspondencia en favor dun estilo de composición máis libre, con sós cantados. A linguaxe fíxose rebuscada e artificial. Tespis, director dun coro do século -VI, creou o drama ao distinguir dúas seccións no coro dun ditirambo: o papel do personaxe principal, e o do resto do coro.
Alfredo Atrio García
Alfredo Atrio García, nado en Vilariño de Paizás (Ramirás) o 8 de maio de 1936 e finado en Santiago de Compostela o 13 de febreiro de 2011, foi un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Maxín, San Martiño de Meanos, Zas
Maxín é un lugar da parroquia da San Martiño de Meanos no concello coruñés de Zas da Comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2020 estaba deshabitado.
Alfredo Atrio García
Traxectoria
Mestre nacional, afiliouse ao PSOE. Foi Secretario Xeral da agrupación do Barco de Valdeorras, da comarcal de Valdeorras e membro do Comité Nacional do PSdeG-PSOE. Foi deputado no Parlamento de Galicia na segunda lexislatura, entre decembro de 1987 e outubro de 1989, cubrindo a baixa de Manuel Veiga Pombo. Abandonou a militancia socialista en xullo de 1989 logo da votación do mapa sanitario de Galicia.
Mikhail Bakunin
Traxectoria
Bakunin naceu no seo dunha familia aristocrática, en 1828 trasladouse a San Petersburgo para recibir instrución militar, logo da súa graduación (1832) serviu en Minsk e Gardinas, en 1835 en contra dos desexos do seu pai deixa o exército e marcha a Moscova para estudar filosofía, en 1840 nunha estadía en Berlín únese ao movemento socialista, aséntase en Suíza e participa activamente nas actividades socialistas, o goberno ruso confiscoulle as propiedades cando Bakunin se negou a regresar a Rusia. En 1849 participou na revolta de maio en Dresden, polo que foi condenado a morte, que lle foi conmutada por cadea perpetua, levado a Rusia, en 1855 o goberno envíao a Siberia oriental ata que foxe ao Xapón. Chega a Inglaterra en 1861. Bakunin permanecerá o resto da súa vida no exilio, sobre todo en Suíza. En 1869 fundou a Alianza Social Democrática, pero diante da negativa a permitirlle afiliarse á Primeira Internacional, a alianza disólvese e os diferentes grupos que a formaban entran na Internacional. En 1870 tenta unha revolta fanada en Lión. Os desacordos con Marx, en especial á necesidade dun Estado dos traballadores, que Bakunin nega, levan á expulsión de Bakunin da Primeira Internacional en 1872.
Donís, Cervantes
San Fiz de Donís é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2009 tiña 196 habitantes (114 homes e 82 mulleres), distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 273 habitantes.
Xentilicio
O seu xentilicio é donisego.
Historia
En 1873 tivo lugar a proclamación da República Independente de Donís, ao consideraren os seus habitantes que pagaban excesivas contribucións. Logo de facer prisioneiro o recadador, proclamáronse independentes e libres, se ben o episodio foi efémero, pois a Garda Civil puxo fin á rebelión tan só uns días despois. .
Dorna, Cervantes
Santa María de Dorna é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 46 habitantes (26 homes e 20 mulleres), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 53 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 41 habitantes, sendo 26 homes e 15 mulleres.
Estanislao Cantero Izquierdo
Estanislao Cantero Izquierdo, nado en Pontevedra en 1908 e finado na Arxentina, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Zapateiro e militante do PCE. O golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 sorprendeuno en Valencia. Alistouse como voluntario e loitou no bando republicano na fronte asturiana ata a súa caída en 1937. Detido ao rematar a guerra, estivo preso no campo de concentración de Miranda de Ebro. Despois foi enviado a un batallón de traballadores. Cando o puxeron en liberdade foi a Vigo como secretario xeral da Unión Nacional Española local. Foi detido en 1945. Logrou fuxir e integrouse no destacamento Paco Barreiro da V Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia, que loitaba na comarca de Vigo baixo as ordes de Manuel Simón Campos e Avelino Otero Montes. Foi procesado con Víctor García García, Teófilo Fernández Canal e Francisco Rey Drox na causa 75/1946 da Coruña. O 28 de setembro de 1946 participou nun atraco en Gaxate. Despois da morte de Manuel Simón e Avelino Otero en maio de 1947 e a posterior desfeita do grupo, logrou fuxir a Arxentina. No país austral fundou unha familia e morreu a unha avanzada idade.
A Agra do Mero, Sigrás, Cambre
A Agra do Mero é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 21 habitantes (11 homes e 10 mulleres).
Toponimia
O topónimo provén do latín, e é unha extensión de terreo cultivábel dividida en leiras que pertencen a varios propietarios.
Fenarete
Fenarete (en lingua grega: Φαιναρέτη) foi a nai do filósofo grego Sócrates e do seu medio irmán, Patrocles.
Traxectoria
Tivo dous fillos con dous homes diferentes: Sócrates é o fillo que tivo con Sofronisco e Patrocles é o que tivo con Queredemo.
Pouco se sabe sobre a vida de Fenarete. No diálogo platónico Teeteto, Sócrates compara o seu traballo de filósofo co dela de parteira.
Na Memorabilia de Xenofonte, demóstrase a veneración de Sócrates pola súa nai na discusión con Lamprocles, o seu fillo máis vello. Sócrates eleva un ton agresivo contra o seu fillo, dicindo:
Posfeminismo
O feminismo posestruturalista ou posfeminismo é unha corrente de teoría feminista que fai unha revisión crítica da segunda e terceira ondas do feminismo e, dende o marco dunha perspectiva posmoderna e da globalización, márcase como obxectivo atender as súas contradicións e cubrir as ausencias: categorías de diferenza, tales como a idade e a posición social das mulleres, así como grupo étnico, están ligadas a correntes, tales como o feminismo poscolonial. Atópase dentro do marco da teoría queer e do movemento LGBT, engadindo todos os xéneros e preferencias sexuais, ademais de posicionarse contra o concepto binario de xénero e dos roles de xénero. Algúns consideran que é unha cuarta onda do feminismo, mentres que para outros a mesma palabra "feminismo" é xinocéntrica e o posfeminismo xa non o é, teorizando (estudos de xénero) e loitando para a igualdade de dereitos e oportunidades de persoas de calquera sexo.
Iwaki
Iwaki (いわき市, いわきし, Iwaki-shi) é un concello da prefectura de Fukushima no Xapón. Está situado ao sur da rexión de Tōhoku e ao sueste da prefectura, e ao leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 1.231,34 km² e a poboación de 345.488 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 281 h/km².
O concello de Iwaki limita cos concellos de Hirono, de Naraha, de Kawauchi, de Tamura, de Ono, de Hirata, de Furudono, de Samegawa (son da prefectura de Fukushima); e de Kitaibaraki (da prefectura de Ibaraki).
Historia
A cidade de Iwaki foi fundada pola fusión de 5 concellos de cidade e 4 concellos de vila e 5 concellos de aldea no ano 1966.
Azucena Arias
Azucena Arias Correa, nada en São Paulo, Brasil, un 6 de xaneiro, é unha profesora e escritora galega de literatura infantil e xuvenil.
Traxectoria
Filla de emigrantes galegos no Brasil, rematou os estudos primarios en Cerdedo e o bacharelato en Pontevedra. Estudou Maxisterio, Ciencias da educación e Psicoloxía.
É profesora asociada da Universidade de Vigo na Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte do Campus Universitario de Pontevedra.
Balaam
miniatura|[[Rembrandt: A burra de Balaam, 1626.]]
Balaam (בִּלְעָם en hebreo) é un profeta xentil da Biblia. A súa historia cóntase no libro dos Números.
Balac, rei de Moab, alarmado polas conquistas israelís, enviou a Balaam, fillo de Beor, para maldicir aos israelís que se aproximaban ao seu territorio. Deus apareceulle a Balaam en soños e prohibiulle ir onda eles. Logo dunha segunda visita dos emisarios de Balac, Deus permitiulle ir con eles. Pero cando marchaba montado nunha burra, Deus alporizouse e envioulle ao Anxo do Señor para lle impedir avanzar, a burra retrocedeu tres veces e diante o fustigamento de Balaaam, Deus abriulle a boca a burra para lle advertir ao seu dono da presenza do anxo coa espada.
Copa do Rei de fútbol 1991/92
A Copa do Rei de fútbol 1991–92 foi a 88ª edición do torneo. A competición empezou o 21 de agosto de 1991 e rematou o 27 de xuño de 1992 coa final. O campión foi o Atlético de Madrid, que se impuxo na final ao Real Madrid.
Oitavos de final
Os partidos de ida xogáronse o 8 de xaneiro, e os partidos de volta o 22 de xaneiro de 1992.
Cuartos de final
Os partidos de ida xogáronse o 5 de febreiro, e os partidos de volta o 26 de febreiro de 1992.
Semifinais
Os partidos de ida xogáronse o 14 de xuño, e os partidos de volta o 20 de xuño de 1992.
Final
A final xogouse o 27 de xuño de 1992 no Estadio Santiago Bernabéu de Madrid.
Ramsi Karmu
Ramsi Karmu (en رمزي كرمو), nado en Zaxo (Iraq) o 5 de febreiro de 1945, é un eclesiástico católico caldeo, dende 1999 arcebispo metropolitano de Teherán.
Traxectoria
Ramsi Karmu naceu en Zaxo, unha cidade con moita poboación asiria, no Kurdistán iraquí. O 13 de xaneiro de 1977 foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Teherán.
O 5 de maio de 1995 foi nomeado arcebispo coadxutor de Teherán. Recibiu a consagración episcopal o 25 de febreiro de 1996, de mans do patriarca de Babilonia Rafael I.
O 7 de febreiro de 1999 sucedeu a Yuhana Siman Isai como arcebispo metropolitano de Teherán.
O 20 de xullo de 2013 foi nomeado visitador apostólico para os caldeos de Europa, cargo que exerceu até o 19 de novembro de 2016.
Aián, Sigrás, Cambre
A Agra do Mero é un lugar da parroquia de Sigrás no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña. Segundo o padrón municipal (INE 2016) ten 211 habitantes (107 homes e 104 mulleres).
Sindicato Obreiro Galego
O Sindicato Obreiro Galego (SOG) foi un sindicato galego de orientación nacionalista e de esquerdas. O seu voceiro era O Eixo e editaba outros voceiros comarcais e sectoriais.
Historia
Fundouse en maio 1975 cando o Fronte Obreiro da UPG decide transformase nun sindicato. Formou parte da AN-PG. En abril de 1976 realizou a súa primeira Asemblea Xeral. Desapareceu en marzo de 1977 para dar paso á Intersindical Nacional Galega (ING) ao unificarse cos sindicatos nacionalistas e de clase de rama UTEG (Unión dos Traballadores do Ensino de Galiza), a STGM (Sindicato Traballadores Galegos do Mar), a STGAP (Sindicato dos Traballadores Galegos da Administración Pública), o UTSG (Unión dos Traballadores da Sanidade de Galiza) e a UTBG (Unión dos Traballadores da Banca de Galiza).
Adsav
Adsav (Rexurdimento en lingua bretoa) é un partido independentista bretón activo na Bretaña, que non se define a si mesmo como de esquerdas ou dereitas, aínda que a súa orixe está na dereita política. Creado logo dunha escisión dentro do Partido pola Organización dunha Bretaña Libre afirma ter 700 membros, mais isto último é considerado unha esaxeración por outras forzas políticas.
Barber
Barber pódese referir a:
Congruencia
En termos abstractos, congruencia (do latín congruentia, "acordo", "proporción", "relación", "conformidade") significa coherencia. O termo pode referirse a:
Eduardo I de Bar
Eduardo I de Bar, nado preto de 1295 e finado en novembro de 1336 en Famagusta, foi Conde de Bar de 1302 a 1336. Era fillo de Henrique III, conde de Bar, e Leonor de Inglaterra.
Don Cheadle
Donald Frank "Don" Cheadle, Jr., nado o 29 de novembro de 1964 en Kansas City, Missouri, é un actor e produtor de cine e televisión estadounidense. Gañou o Globo de Ouro ó mellor actor secundario - Serie, miniserie ou telefilme en 1999 e estivo nomeado en varias ocasións ós Premios Óscar, Emmy e BAFTA. É coñecido polas súas intervencións en filmes como Volcano (1997), Traffic (2000), Ocean's Twelve (2004), Hotel Ruanda (2004), Crash (2004) e Iron Man 2 (2010).
Eduardo I de Bar
Traxectoria
Ao redor de 1298, a súa nai Leonor de Inglaterra morreu cando el aínda era neno. O seu pai, o conde Henrique III, morreu en 1302 en Nápoles tras un choque con forzas de Frederico I de Sicilia. Aínda que o seu avó materno Eduardo I, rei de Inglaterra, tentou ser nomeado rexente do condado, a rexencia foi asegurada polos seus tíos, Xoán, señor de Puisaye, Teobaldo de Bar, bispo de Liexa e Renaldo, bispo de Metz.
En 1310, aos quince anos, casou con María de Borgoña, unha das fillas do duque de Borgoña Roberto II e Inés de Francia. Eduardo foi declarado maior de idade de resultas do seu matrimonio. Nunha batalla en Frouard, foi feito prisioneiro en 1313 polo duque de Lorena Fernando IV. Eduardo foi liberado poucos meses despois de pagar un rescate enorme de 90.000 libras, pagadas en parte por cartos de Metz. Estivo na orixe da construción da foxa hidráulica de Moyeuvre-Grande en 1323. En 1324, lanzouse á chamada guerra dos catro señores contra a cidade de Metz, tanto para cancelar as súas débedas, contraídas para pagar o seu rescate como para facer valer dereitos señoriais.
Despois marchou ao Oriente, con Filipe III de Namur e outros señores do Sacro Imperio, coa intención de facer cruzada. Desembarcou na illa de Chipre. A expedición saíu mal e os habitantes de Famagusta masacráronnos.
Descendencia
Con María de Borgoña tivo a:
Feminismo marxista
O feminismo marxista é unha póla do feminismo enfocado en investigar e explicar as maneiras polas cales as mulleres son oprimidas por medio dos sistemas do capitalismo e da propiedade privada. De acordo coas feministas marxistas, a liberación das mulleres só pode ser alcanzada a través dunha reestruturación radical da economía capitalista actual, en que gran parte do traballo das mulleres é desigual. Karl Marx chegou a citar a François Fourier que dicía que o progreso humano estaría asociado a emancipación con relación ó sexismo. O combate que Marx e Engels facían ó sexismo era confirmado por contemporáneos como August Bebel que republicou os traballos do antropólogo Lewis Henry Morgan sobre este tema. Marx tamén argumentaba que o traballo extenuante tiraba o foco dos pais con relación ó coidado da prole e defendía que a familia tradicional era unha maneira de preservar a propiedade privada. O autor tampouco descartou o papel da muller como grupo social na historia, desafiando o determinismo machista e darwinista da época, a pesar de afirmar que a emancipación das mulleres sería algo inevitábel dende que haxa a superación dos modos de produción. Os autores marxistas dos séculos XIX e comezos do XX  crían que a resolución do sexismo era unha das maiores cuestións a seren afrontadas pola esquerda a nivel de xustiza social e equidade. A prostitución tamén é descrita polo pensador como algo suscetíbel a toda clase traballadora e Karl defendía como antídoto un concepto de nova familia en que cada membro fose considerado como irmán. A pesar diso, algúns autores argumentan que Marx defendía unha redución da xornada de traballo para que as mulleres ficasen na dependencia do lar.
Mirinda
miniatura|Mirinda á venda en Bulgaria.
Mirinda é unha marca de bebidas gaseosas creada en España en 1959. O nome significa "marabillosa" en idioma esperanto.
A marca foi mercada en 1970 por Pepsi que en 2003 comezou a vendela nos Estados Unidos para competir con Fanta. Está dispoñible en Europa, América, norte de África e algúns países de Asia. A marca non se vende en España, onde Pepsico vende a súa outra marca, Kas.
Alternativa Galega
No 2012, Terra Galega inseríuse na coalición Compromiso por Galicia en vista das eleccións autonómicas dese mesmo ano.
En setembro de 2012, Esquerda Unida e Anova - Irmandade Nacionalista crean unha coalición electoral de cara aos comicios autonómicos do 21 de outubro chamada Alternativa Galega. Por mor de que esta etiqueta segue rexistrada desde o ano 1993, en referencia ao devandito partido dirixido por Pastor Alonso Paz, vense na obriga de mudar o nome por Alternativa Galega de Esquerda.
Atonismo
Atonismo, tamén coñecido como herexía de Amarna é a primeira relixión monoteísta (ou henoteísta) coñecida da historia, favorecendo o culto ao disco solar Atón. Por razóns aínda mal coñecidas, pero probablemente a causa do conservadorismo e a hostilidade do clero tebano, Akhenatón decide abandonar o culto ao deus dinástico Amón, "o deus oculto", e o novo soberano vai impor o atonismo, primeiro progresivamente, e logo drasticamente. 280px|miniatura|O faraón Akhenaton e a súa familia adorando a Atón, o deus Sol, en [[Akhetaton, a nova capital.]]
Os antecedentes do culto ao Sol
A preeminencia do Alto Exipto foi perdendo lugar pouco logo dos primeiros dous reis da dinastía XVIII; cabe recordar que a liberación de Exipto e a súa reunificación por parte dos príncipes do Alto Exipto, coloco a Tebas na supremacía por sobre o resto das cidades do antigo Exipto, e polo tanto no culto a Amón, xunto coa súa triade Amón, Mut e Jonsu.
Devandita supremacía foise desvanecendo cando o Baixo Exipto comezou a ter prevalencia, primeiro co traslado e a construción de novos palacios e templos, e despois na mudanza do palacio real á cidade de Menfis, a chave de entrada ao Delta do Nilo. Esta preeminencia continuou non só durante a dinastía XVIII senón tamén se afianzo durante os Ramésidas tendo o punto cume coa creación e traslado da capital a Pi-Ramsés.
Transformouse como costume, que o fillo máis vello do rei se convertese en sumo Sacerdote de Ptah previo ao comezo do reinado, como foi Amenhotep II, ou como o fillo máis vello de Amenhotep III, o seu fillo máis vello Tutmosis.
Á súa vez, o traslado do centro de influencia do sur ao norte das dúas terras, implico unha revitalización do antigo culto ao deus solar Ra, cuxo centro de adoración centrábase na cidade de Heliópolis, distante uns trece quilómetros ao nordés da capital Menfis.
O culto sostíñase principalmente apoiado no poder faraónico. Basicamente o mito sostiña que Ra foi o primeiro rei en gobernar en Exipto para despois deixar os asuntos do xero humano resoltos, regresar ao ceo deixando ao seu fillo coa responsabilidade do goberno do reino no seu lugar. A fortaleza desta crenza era sostida polos sacerdotes de Heliópolis, quen formaban un centro de coñecemento e sabedoría que era moi reputada non só dentro das fronteiras de Exipto senón tamén nas súas fronteiras.
Así o culto solar cobraba significación co goberno do país, pero tamén cunha cuestión de máxima significación como era o mito da resurrección, a viaxe ao máis alá. O paralelismo da viaxe do sol, Ra no seu barca solar asucaba o ceo para ocultarse no occidente e volver renacer en oriente, co amencer. O mesmo viaxe faría a alma logo de morto.
As primeiras mencións de Atón
Atón é coñecido desde o comezo da dinastía XII como mínimo, durante o reinado de Ammenemes I no relato da Historia de Sinuhé, onde se atopa morrendo e voando ao ceo para unirse a Atón, a carne divina que o procreou.
Na dinastía XVIII volve usarse o nome Atón, Thutmose I nun dos seus cinco títulos refíreo "Horus Ra, poderoso touro con afiados cornos, quen provén do Atón". Así mesmo as referencias ao Atón durante os reinados de Amenhotep II e Thutmose III son numerosas, pero cobra forza no reinado de Amenhotep III, o pai do futuro Akhenaton.
O lento incremento da influencia do culto de Ra foi progresivo, fermentando e evolucionando a un rol mais amplo, xa non era só o deus solar, senón que adquire unha concepción mais universal, sendo o creador e xerador de todas as cousas, inclusive os outros deuses, considerándoos menores.
Así as cousas, os fundamentos para a teoloxía de Amarna atopábanse sólidamente arraigados antes do comezo do reinado de Akhenaton.
O sincretismo nas crenzas relixiosas durante a dinastía XVIII evolucionaban cara a unha clara concepción monoteísta ao redor do culto ao deus solar.
A elevación de Atón
Outros deuses como Amón ou Osiris foron referidos en numerosos textos e monumentos como reis, dándolles o titulo de Gobernante da Eternidade ou Señor das dúas terras, pero nunca os seus nomes foron encerrados en cartuchos pola vella dos faraóns.
Precisamente é Akhenatón, quen toma o nome de Atón e péchao baixo cartuchos, afirmando o lazo indisoluble entre o relixioso e o poder temporal. Uníndose así, nunha reafirmación do culto de Ra, sendo o faraón o representante do deus na terra con dereito a gobernala.
O completo desenvolvemento da evolución teolóxica de Akhenaton pódese ver na omisión dos signos de plural no nome de Atón, como ben afirma o eminente Cyril Aldred: Había un único deus, e o faraón era o seu profeta.
A triade real
A afirmación do monoteísmo non foi en termos absolutos, senón que existiu unha marxe para incluír elementos adicionais de adoración.
Durante o Imperio Novo, floreceron unha multitude de cultos baixo a característica común de Triade de deuses, o pai, a nai e o fillo.
Cada cidade tiña a súa triade de adoración, así Amón o pai, Mut a esposa e o fillo Jonsu conformaban a triade de Tebas-Karnak, Ptah, Sejmet e Nefertem era a triade de Menfis: Osiris, Isis e Horus neno de Abidos.
A multitude de imaxes familiares do faraón, tenden a mostralo e ser usado en substitución ao panteón habitual de deuses.
Defecto no sistema de crenza de Atón
É aquí onde se revela a principal falla na instauración da relixión do Atón, a necesidade espiritual subxacente na mentalidade do exipcio.
Ao varrer con todo o panteón e sistemas de crenzas preexistentes, Akhenaton deixara orfos espiritualmente aos seus súbditos, baleiro que resulto imposible de encher por parte do faraón coa súa nova crenza de Atón, e ao cabo implicou o esquecemento da relixión á morte do rei.
Antecedentes do culto funerario
Se consideramos o lapso de tempo no que se desenvolveu a cultura e a relixión no Antigo Exipto, veremos que desde antes da reunificación das Dúas Terras polo mítico Narmer - Menes (ao redor do 3100 adC) ata o reinado do faraón herético Akhenaton (cerca do 1353 adC) máis de 1500 anos de transcurso de historia exipcia ocorreran, e ao contrario do que a maioría dos pensadores, tanto a cultura como a relixión evolucionaran adoptando tanto costumes como innovacións doutros pobos. No entanto iso, existiu un fío condutor envolvendo á relixión exipcia: o mal chamado culto dos mortos.
Mal chamado así, porque o culto concretamente trataba de saltar dalgún xeito o feito da morte, creando todo un novo mundo existente máis aló.
Dicimos que é un fío condutor, porque se hai algo que precisamente teñen en común a relixión exipcia en tempos do predinástico ata os reinados da dinastía XVIII, é precisamente o culto ao mais alá. Desde as mastabas das primeiras dinastías, pasando polas grandiosas construcións das dinastías IV e V, ata as máis modestas pirámides que lle seguiron ata chegar aos hipogeos do Imperio Novo, todos son enormes elementos que demostran a profunda crenza nunha existencia traspasando a morte terreal. A profusión de recursos materiais e humanos usados polos faraóns e a posteriori polo resto da sociedade exipcia, é un testemuño elocuente da forza na crenza do mundo existente logo da morte.
Comentabamos anteriormente que a relixión mesma sofre unha evolución, conforme a cambios que xorden fundamentalmente na sociedade do Antigo Exipto; e o culto ao máis aló tamén ten cambios.
O culto funerario: reservado ao enviado dos deuses
Primeiramente o terreo do mais alá estaba reservado soamente ao faraón nos inicios do culto funerario, xa en tempos pre-dinásticos; como un ser divino, a súa morte representaba unha similitude coa morte de Osiris, asasinado polo seu irmán Seth, resucitado pola maxia da súa esposa Isis e vingado polo seu fillo Horus. O rito da momificación esta intimamente vinculado ao mito de Osiris e a súa resurrección.
Ampliación da base de participantes
Segundo, o culto evoluciona, ao facer lugar no mais alá a personalidades distintas do rei; aqueles suxeitos que, pola súa localización dentro da xerarquía estatal, detentaban un poder político e económico adxunto ao rei, como ser visiré, tesoureiros reais, xefes militares etc.; suxeitos que non só tiñan unha posición de decisión dentro do goberno do faraón, senón que tamén contaban cos recursos para afrontar tamaño gasto na construción da morada de eternidade (a tumba) así tamén como na momificación que implicaba unha significación de gastos en cadaleito de madeira (escasa nun país desértico como Exipto), esencias e teas.
Dos sacrificios humanos aos ushebti
Unicamente nos enterros dos reis da dinastía I atopáronse restos humanos a modo de sacrificios: novos homes e mulleres foron mortos aparentemente para acompañar ao rei e brindar o seu servizo no outro mundo, por exemplo o faraón Dyer é quen tivo maior cantidade de restos humanos; pero non foron estes os únicos restos atopados, restos de cans, leóns, e outros animais xunto con utensilios de cobre, cerámica etc.
Por algunha razón descoñecida, logo da dinastía I, a práctica de enterrar servidores xunto co rei foi deixada de lado, dando un xiro cara á creación de pequenas figuras a modo de substitución.
Así no Imperio Medio era común incorporar á tumba un conxunto de figuras que reflectise a vida cotiá do exipcio, con gando, pastores etc.
Cara ao Imperio Novo aparecen unhas figuras que se confeccionaban de materiais varios como ser madeira, fayenza e calcaria, dábaselles unha forma parecida ao modelo real, os ushebti. Estas figuras estaban destinadas a converterse nos servidores do faraón unha vez ingresado na vida logo da morte. Polo xeral contiñan unha breve frase a modo de invocación máxica, que ao pronunciarse, supúñanse que tiñan o suficiente poder máxico para transformarse en real e concreto. Así os ushebti facían referencia aos distintos oficios que se supuña o rei necesitaría na súa existencia no reino do mais alá. Este costume resulto ser de importantísimo valor á hora de dimensionar os achados dos arqueólogos, ao ser un elemento de proba importante sexa desde a existencia dun faraón, como ser do seu enterro, enxoval etc.
O culto a Atón e o tribunal do mais alá
Volvendo á relixión centrada no Atón, un punto fundamental e aínda non coñecido en forma completa ao día de hoxe é a cuestión de como Akhenaton substitúo o culto funerario, tamén chamado culto osiriaco ou culto de Osiris.
A crenza no máis aló provía un fondo de referencia cara a onde eran dirixidos os actos da vida terreal. O tribunal do mais alá funcionaba como unha regra ética que regulaba todos e cada un dos actos da vida terreal. En cada tumba real do Imperio Novo albíscase esta crenza, e en cada escena é claramente visible a imaxe de Osiris.
O culto funerario no período de Amarna
miniatura|375px|Escena dun relevo da tumba Huya, Alto funcionario da corte, na necrópole de [[Amarna, dinastía XVIII. Obsérvese o cambio fundamental no culto do máis aló no cambio do motivo. Antes da revolución teolóxica as tumbas eran decoradas con temas do culto a Osiris, o tribunal do mais alá e textos da Duat. Baixo Atón, substitúense coa representación da familia real baixo os raios solares de Atón.]] No culto a Atón, as escenas funerarias xa non portan a imaxe de Osiris, nin tampouco fan referencia á momificación. En cambio, as paredes das tumbas foron decoradas con imaxes do Akhenaton e a súa familia xunto con Atón, no canto das tradicionais pinturas do morto xunto con Osiris.
Todo fai supor nun cambio fundamental no credo, o dereito á existencia no mais alá, xa non era regulado por Osiris, obtendo o dereito á existencia post-mortem mediante o cumprimento dos deberes dos tradicionais deuses.
'''Durante o reinado de Akhenaton, a existencia máis aló do deceso, dependía do seguimento do defunto dos ensinos e preceptos ditados por Akhenaton. En que forma e contido, esta oculto aos nosos ollos, xa que as imaxes das tumbas non mostran nin indican nada máis.'''
A transformación na vida relixiosa
Desde había milenios antes de Akhenaton, os deuses exipcios existiran en imaxes nas paredes ou en esculturas modeladas en formatos preestablecidos. As súas formas estaban precisamente definidas en arquivos existentes nas bibliotecas dos templos, os cales eran consultados ante un requirimento de construción dunha nova escultura ou pintura do deus.
miniatura|esquerda|200px|Estatua do deus Amón. Dinastía XIX. [[Metropolitan Museum. As estatuas eran a materialización do deus. Vestíallas, lavaba e coidaba coma se fosen seres vivos en mansións do deus (templos).]]
Lamas, Cervantes
San Xiao de Lamas é unha parroquia que se localiza no concello de Cervantes. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 51 habitantes (30 homes e 21 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 60 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 33 habitantes, sendo 19 homes e 14 mulleres.
Toponimia
O orónimo provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
Atonismo
A transformación na vida relixiosa
As imaxes dos deuses non só eran representacións da divindade, senón tamén eran a súa substancia. Devanditas imaxes vivían en grandes mansións, os templos, e eran atendidas por todo un corpo de serventes, os sacerdotes, quen espertaban as estatuas (os deuses), lavábanas, vestían, alimentaban e púñanas a descansar coma se fosen auténticos seres viventes.
O ritual diario consistía en devanditas rutinas enredador da imaxe do deus. Instaurado o culto de Atón, todo o ritual foi prohibido, practícalas quedaron sen efecto, anatematizadas como unha vaidade ridícula, as imaxes e os templos quedaron sen mantemento, en fin, todo o panteón deixado de lado e substituído polo Atón.
En poucas palabras, as practícas, imaxes, esculturas etc., foron substituídas por un único deus, quen era representado por un só xeroglífico: "o disco solar", elevándose un abstracto e intangible deus a única deidad para todo o país das dúas terras.
O cambio no culto Osiriaco ou do mais alá
De todos os cultos, o Osiriaco, era o que tiña unha importancia central na cosmovisión do exipcio, xa que o culto a Osiris era o culto do mais alá.
As festividades relixiosas
Antes da revolución teocrática de Amarna, o ano teolóxico exipcio estaba cuberto por distintas festividades de diversa índole que balizaban todo o territorio do reino; destas festividades, as que máis chegounos son as festas que se celebraban na rexión tebana: a festa de Opet e a do Val.
Estas festas xeraban unha tremenda expectativa entre a poboación e servían non só para conectar aos gobernantes co pobo, senón tamén como puntos de comercio e de comunicación no reino.
Este tamén é un punto defectuoso no culto de Amarna, Akhenatón non puido cubrir a necesidade do pobo no relativo ás festividades relixiosas, ata onde se sabe, o culto a Atón centrábase no faraón, quen se paraba entre a deidad e o adorador simple e sinxelo.
A carencia de festividades populares contorna ao deus Atón, puido ser claramente unha falla na teoloxía de Amarna que puido ser unha causa máis do seu fracaso unha vez morto o rei.
¿Cara a unha vida mais democrática?
O intento de Akhenaton, de substituír o panteón anterior, de fuxir do pasado, centrouse en situar ao faraón e a súa familia entre o deus e o pobo como moi ben acouta Barry Kemp (ver referencias) na súa análise da realidade socio-política do Exipto no período de Amarna; en sentido contrario á corrente de pensamento que fixa a Akhenaton como un gobernante revolucionario cara a unha face menos despótica e máis propensa ao pobo, cun carácter democrático, Kemp sostén, baseándose na arqueoloxía do lugar, que o chamado faraón herético realzou a figura faraónica a niveis de deificación: Só hai un deus, que é Atón, e o faraón é o seu profeta.
A revolución de Amarna non foi un intento de democratizar a vida no antigo Exipto, senón todo o contrario, afianzar o poder do monarca, e xa non só centrado na cuestión temporal senón tamén relixioso. esquerda|150px|miniatura|Altar atopado nunha casa na cidade de [[Amarna. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Mostra claramente que os poboadores da cidade mantiñan certo vinculo espiritual coa parella real.]]
A iconografía oficial concentrouse na familia real, mostrando á raíña principal Nefertiti en igualdade de condicións que o faraón, xunto coas súas fillas, e o xiro transcendental é mostrar as imaxes familiares, aparentemente non só con carácter de propaganda oficial, senón cunha clara intención de cubrir o baleiro que deixo o abandono do culto anterior.
Claramente vese nas tumbas abandonadas da cidade de Amarna, onde os funcionarios xa non decoraban as súas tumbas cos clásicos motivos do culto á momificación, o tribunal do mais alá ou o tema da resurrección de Osiris, senón con imaxes da familia real e o único deus: o Atón. miniatura|dereita|125px|Escultura dunha princesa real sen acabar. Período de Amarna. Dinastía XVIII. Nótese os trazos do pescozo alargado, o cranio avultado, o queixo prominente e os beizos grosos.
Precisamente esta separación das imaxes da familia real, xunto co cambio radical nas imaxes, tales como o pescozo longo e fino, o cranio avultado na súa parte traseira, característica común de toda a familia real (en forma única):' Akhenaton, Nefertiti, as princesas Meketatón, Meritatón, Ankhesenpaatón etc. Era un intento da iconografía oficial de facer unha evidente separación entre a familia real e o resto do xénero humano.
Das escavacións na cidade de Amarna, nas vivendas dos poboadores acháronse variados relevos con imaxes da familia real, que conformaban altares ou santuarios hogareños, onde cada habitante adoitaba venerar á familia real.
Que foi realmente o Atonismo?
Escuro é o período de elevación e caída do culto a Atón, mais aínda por causa da maldición da súa memoria que foi decretada contra todo o relacionado co rei herético e con maior intensidade polos monarcas ramésidas. Pola compilación das evidencias atopadas, poderíanse sintetizar basicamente tres teorías: