cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Telégrafo eléctrico
Telégrafo de Huygens
A necesidade de codifica-lo texto en puntos e raias para transmitilo e descodificalo antes de escribir o telegrama, levou ao desenvolvemento doutros tipos de telegrafía que realizaran estas tarefas de forma automática. O telégrafo de Huygens baséase en dúas rodas que conteñen tódolos símbolos ou caracteres que se poden transmitir, e xiran, sincronizadas, á mesma velocidade. Entón, se na roda do transmisor ten, digamos, a C abaixo, o receptor tamén. Isto permite que, transmitindo un pulso no momento adecuado, o receptor imprima o carácter correspondente. Como a velocidade da transmisión depende do número de símbolos dispoñibles, estes están separados en dous bancos (letras e números), de modo que comparten o mesmo código unha letra e un número. Existen dous brancos o espazos, chamados "branco de letras" e "branco de números" que, ademais de crear un espazo para separar as palabras ou os números, indican se a continuación se transmitirán letras ou números. O transmisor ten un teclado, similar ao dun piano, cos caracteres. O telegrafista pulsa a tecla adecuada e, cando a roda que contén os caracteres está na posición adecuada, o aparato transmite un pulso á liña. No receptor, un electroimán golpea a cinta de papel contra a roda que contén os tipos. Estas rodas móvense mediante un mecanismo de reloxería, con motor de pesas ou hidráulico, segundo os casos. Ao comenzo do día, iniciábase un protocolo de sincronización, transmitindo unha mensaxe deseñada para tal efecto. A velocidade de transmisión era inferior á do sistema Morse, e dependía do telegrafista, xa que un experimentado era capaz de enviar varios caracteres nun xiro da roda.
Telégrafo de Baudot
Ven a ser unha evolución do de Huygens. Baséase na codificación dos caracteres, non na posición dun único pulso, senón en cinco slots ou intervalos de tempo, nos que se podía transmitir un pulso ou non. Así se tiña un código binario de cinco bits que permitía transmitir 31 caracteres, ademais do estado de repouso ou "non transmite". Tamén utiliza dous brancos de caracteres, con seu branco de letras e branco de cifras correspondentes. É moito máis rápido que o telégrafo de Huygens, xa que, ademais de necesitar só 5 slots fronte a unha por carácter, Baudot refinou os circuítos magnéticos dos electroimáns, reducindo no posible, as autoinducións parasitas, o que permitía empregar pulsos máis curtos.
Outros
Así mesmo, mediante o emprego da denominada telegrafía harmónica, pódese utilizar un circuíto telefónico para o envío de múltiples comunicacións telegráficas simultáneas, mediante o uso de tons de distinta frecuencia na banda vocal.
A Barqueira Vella, A Barqueira, Cerdido
A Barqueira Vella é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución en relación ao ano 2003 cando tiña 7 habitantes.
Lareira
300px|miniatura|Lareira nunha casa rural de [[Outes, A Coruña.]] A lareira ou lar é o lugar destinado a facer o lume nas casas. Tradicionalmente nas casas galegas constituían o espazo principal da cociña, e usábanse tanto para cociñar como para quentar a casa.
Porén, especialmente nos últimos tempos, son tamén habituais as lareiras na sala. Neste caso perden a súa función de cociña pero conservan as funcións decorativa e de quecemento do ambiente interior.
Compoñentes
Distínguense esencialmente tres partes: pedra do lar, esteo e cambota. A única indispensable e sempre presente é a lousa. As outras dúas poden estar ou non. Deste xeito é na pedra do lar onde se fai o lume, o esteo transmite as cargas da estrutura ao solo e a cambota guía o fume cara ao canudo da cheminea, que o conducirá definitivamente ao exterior da vivenda.
Case que con regularidade sitúase un forno no seu interior. Nun dos muros ou en varios adoita haber un ou máis ocos que conforman as lacenas, onde gardar os alimentos. A carón do lume, arrimado á lousa ou enriba dela atópase o escano, no que a xente senta a comer, quencer ou matar o tempo. Trátase dun banco de madeira, normalmente de castiñeiro, con respaldo e provisto ou non de repousa-brazos. Cando a pedra do lar está en altura pode facérselle un rebaixe nas patas dianteiras para apoiarse nela, quedando sobre o chan da cociña as traseiras. Así lógrase estar sentado máis preto do lume. O oco baixo o asento pode ser o lugar adicado a cebar os capóns, denominándose capoeira. Esta pequena gaiola non permite o movemento dos animais, favorecendo así o seu engorde.
miniatura|dereita|[[Pote apoiado na lareira.]]
A lareira alberga tamén distintos utensilios para o xantar. Nos potes ou nas caldeiras faise a comida. Estes teñen tamaños variables dependendo do seu uso. En áreas gandeiras acadan dimensións importantes, por seren neles onde se preparaba o alimento dos animais. Para a familia reservábanse os potes pequenos. Cando non ían apoiados directamente na pedra do lar, ou ben sobre trespés pousados na mesma, potes e caldeiras penduraban do burro ou do pau do fumeiro mediante unha cadea de ferro chamada gramalleira.
Situación
A lareira pode aparecer colocada: en esquina, acaroada, illada ou en dependencia propia.
Materiais
Nas de pedra, a calidade desta é fundamental porque vai influír nos remates, na lonxevidade da lareira e nas dimensións dos seus elementos, que permitirán salvar grandes luces cunha única peza. As de madeira adoitan ser un bo recurso cando a pedra da zona no é de boa calidade, e hai ademais boa tradición artesá no traballo da madeira. A mestura de materiais aparece a causa da ausencia do granito, dando lugar a lareiras máis humildes.
Proxestáxeno
miniatura|dereita|450px|[[Esteroidoxénese, cos proxestáxenos no cadro de fondo amarelo.]] Os proxestáxenos ou xestáxenos son un grupo de hormonas esteroides entre as que se inclúe a proxesterona. Os proxestáxenos son un dos cinco grupos principais de hormonas esteroides, xunto cos estróxenos, andróxenos, mineralocorticoides, e glicocorticoides Todos os proxestáxenos caracterízanse por ter un esqueleto básico de 21 carbonos, chamado esqueleto de pregnano (C21). De igual maneira, os estróxenos posúen un esqueleto de estrano (C18), e os andróxenos un esqueleto de andrano (C19).
Os proxestáxenos denomínanse así pola súa función no mantemento do embarazo (función proxestacional), aínda que están presentes tamén noutras fases do ciclo menstrual ou estral. A clase das hormonas proxestáxenas comprende todos os esteroides que teñan esqueleto de pregnano, tanto naturais como sintéticos. As substancias con efecto hormonal similar a este exóxenas ou sintéticas denomínanse xeralmente proxestinas.
Lareira
Lareiras de sala
Hainas de varios tipos:
Proxestáxeno
Os termos proxesterona, proxestáxeno e proxestina son ás veces usados de forma errada indistinta como sinónimos na literatura científica e en contextos clínicos. As proxestinas son proxestáxenos sintéticos e usados en medicina. Exemplos importantes de proxestinas son o derivado da 17α-hidroxiproxesterona medroxiproxesterona acetato e o derivado da 19-nortestosterona noretisterona. As proxestinas son análogos estruturais da proxesterona e teñen actividade proxestaxénica igualmente, pero difiren da proxesterona nas súas propiedades farmacolóxicas en varios modos.
Os proxestáxenos como precursores doutros esteroides
Os esteroides sintetízanse a partir do colesterol. A ruta esteroidoxénica comeza cando unha molécula de colesterol se converte en pregnenolona (P5). A pregnenolona e outros membros do grupo dos esteroides proxestáxenos serven de precursores de todos os outros esteroides, incluíndo estróxenos, andróxenos, mineralocorticoides, e glicocorticoides. A P5, P4, 17α-hidroxipregnenolona, e a 17α-hidroxiproxesterona son todos intermediatos desta ruta producidos endoxenamente. Deste modo, todos os tecidos produtores de hormonas esteroides, como as glándulas adrenais, ovarios, e testículos, poden producir proxestáxenos.
Nalgúns tecidos, os encimas requiridos para obter o produto final non están todos localizados nunha soa célula, polo que deben colaborar na síntese varios tipos celulares. Por exemplo, nos folículos ováricos, o colesterol convértese no andróxeno androstenediona nas células da teca folicular, o cal é despois convertido en estróxeno nas células da granulosa próximas. Nalgunhas especies, as glándulas adrenais fetais tamén producen pregnenolona (P5), a cal se converte en proxesterona (P4) e estróxenos pola placenta (como se explica máis abaixo). Nos humanos, as glándulas adrenais fetais producen deshidroepiandrosterona pola ruta da pregnenolona (P5).
Produción de proxestáxenos no ovario
A proxesterona (P4) é o principal proxestáxeno producido polo corpo lúteo en todas as especies de mamíferos. As células lúteas posúen os encimas precisos para converteren o colesterol en pregnenolona (P5), a cal é seguidamente convertida en proxesterona (P4). A secreción de P4 chega ao seu máximo na fase de diestro do ciclo estral dos mamíferos.
Produción de proxestáxenos na placenta
O papel da placenta na produción de proxestáxenos varía entre especies. Nas ovellas, cabalos e humanos, unha vez establecido o embarazo, a placenta asume a maior parte da produción de proxestáxenos, pero noutras especies o corpo lúteo do ovario segue sendo a principal fonte de proxestáxenos. Nas ovellas e nos humanos, a proxesterona (P4) é o principal proxestáxeno placentario.
A placenta equina produce unha variedade de proxestáxenos, principalmente a 5αDHP e a 20α5P, comezando no día 60 de xestación. O cambio completo lúteo-placentario na produción ocorre entre os días 120-150.
Control da natalidade
As proxestinas, substancias sintéticas con actividade proxestáxena, utilízanse na contracepción hormonal nas pílulas anticonceptivas, implantes e no sistema intrauterino (Mirena).
Regulación da hemorraxia menstrual
Nun ciclo menstrual normal, a diminución dos niveis de proxesterona desencadea a menstruación. A noretindrona acetato (nome comercial Aygestin) e a medroxiproxesterona acetato (nome comercial Provera) poden utilizarse para regular a hemorraxia menstrual.
Caquexia
En moitas persoas que presentan tumores sólidos malignos ou SIDA e teñen caquexia (gran debilidade e perda de peso), especialmente en casos de cánceres gástricos e pancreáticos, as proxestinas poden utilizarse para mellorar o apetito e reducir as perdas de peso. En xeral, utilízanse en combinación con outros esteroides como dexametasona. Os seus efectos tardan varias semanas en facerse apreciables, pero teñen unha duración relativamente longa comparada coa dos corticosteroides. Ademais, incrementan a masa muscular corporal. O mexestrol acetato é o fármaco líder deste tipo para o tratamento da caquexia.
Óscar Horta
Oscar Horta Álvarez, nado en Vigo o 7 de maio de 1974, é un activista polos dereitos dos animais e filósofo moral galego. É profesor na Universidade de Santiago de Compostela e membro da organización Ética Animal. Tamén foi investigador na Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía e na Universidade de Rutgers.
Pensamento
Horta ten definido o especismo como unha forma de discriminación contra quen non pertence a unha ou máis especies, entendendo por discriminación unha consideración ou trato desigual inxustificado. Horta considera que son especistas todas as formas de discriminación que distinguen entre aqueles individuos que pertencen a distintas especies, sexa a razón para esta a mera pertenza á especie ou outras razóns (como a posesión de capacidades cognitivas complexas). Indica que se sostén o mesmo no caso do racismo ou o sexismo. Tamén argumenta que a discriminación contra os animais non humanos é só un caso de especismo, o antropocentrismo, pois tamén sería especista discriminar certos animais non humanos fronte a outros. No que atinxe aos argumentos acerca do especismo antropocéntrico ten examinado en particular o argumento da superposición de especies e o argumento da relevancia.
Tamén ten traballado acerca da situación dos animais no mundo salvaxe, argumentando que, contra a visión "idílica" da natureza, os animais enfróntanse a diferentes causas de sufrimento, e investigando as situación nas que é posíbel prestarlles axuda sen causar danos maiores.
Por outra parte, de xeito non restrinxido ao ámbito específico da ética animal, ten escrito cuestionando o concepto de estátus moral, e sobre a cuestión dos criterios a incluír na definición da discriminación. Tamén ten traballado sobre o problema da transitividade en teoría do valor.
Obra
Entre os seus traballos inclúense os seguintes:
A Casanova, A Barqueira, Cerdido
A Casanova é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 3 habitantes.
Illa Aitutaki
Aitutaki, tamén coñecida tradicionalmente como Araura, Ararau e Utataki, é unha das Illas Cook meridionais,situada a 225 km ao norte de Rarotonga. Ten unha poboación de aproximadamente 2.000 habitantes. Aitutaki é a segunda illa máis visitada das Illas Cook. A vila principal é Arutanga (Arutunga) no lado oeste.
Xeografía
A barreira do arrecife que forma a base de Aitutaki ten máis ou menos a forma dun triángulo equilátero con lados 12 quilómetros de lonxitude. O extremo sur do triángulo está case totalmente por baixo da superficie do océano, e o lado oriental componse dunha cadea de pequenas illas (incluíndo Mangere, Akaiami e Tekopua).
O lado oeste do atol ten unha pasaxe para barcos a través da barreira de arrecifes. Permitindo a ancoraxe preto da costa de Arutanga. Na parte sur existe unha pequena ruptura na barreira de coral, que permite o acceso de pequenas embarcacións á lagoa, que cobre a maior parte da parte sur do triángulo. Máis ao norte atópase a illa principal. O seu fértil chan volcánico produce froitas tropicais e hortalizas. Dous dos 15 illotes (motus) de Aitutaki tamén son volcánicos. O resto son de coral.
A vila principal é Arutanga na costa exterior da illa. A poboación era de 1.946 habitantes no censo de 2001. Á punta norte do triángulo dispón dun aeroporto. Hai unha zona apta para aterrar hidroavións na parte sueste da lagoa. O turismo é cada vez máis importante (é a segunda illa máis visitada das Illas Cook), atraído pola imaxe idílica de illas deshabitadas con praias de palmeiras preto dunha lagoa azul.
Subdivisións
250px|miniatura|Mapa topográfico de Aitutaki 250px|miniatura|Distritos e taperes de Aitutaki de acordo á constitución 250px|miniatura|Circunscrición electorais de Aitutaki Aitutaki se subdivide en 8 distritos. Os distritos se subdividen en 19 tapere (distribución da explotación da terra polos liñaxes da tribo).
As oito vilas son:
Historia
Os polinesios establecéronse en Aitutaki probablemente no século X. O primeiro contacto europeo foi co capitán William Bligh, en 1789 e a tripulación do HMS Bounty cando descubriron Aitutaki o 11 de abril de 1789, pouco antes do amotinamento do HMS Bounty.
Aitutaki foi a primeira das Illas Cook a aceptar o cristianismo logo de que o misioneiro da London Missionary Society (LMS) John Williams a visitara en 1821.
En 1942 as forzas americanas e de Nova Zelandia estacionáronse na illa, construíron as dúas pistas de aterraxe do aeroporto que existen hoxe en día. Este aeroporto, e outro no norte do Atol Penrhyn, ían ser utilizados como bases por parte dos aliados durante a segunda guerra mundial. O primeiro avión, un bombardeiro lixeiro estadounidense, aterrou o 22 de novembro de 1942. Cando terminou a guerra, algúns dos soldados quedaron e casaron cas nativas.
Durante a Década de 1950 a lagoa de Aitutaki foi utilizada como escala para os hidroavións da TEAL (Tasman Empire Airways Limited) na famosa Ruta do Coral. O Illote de Akaiami foi utilizado como parada de descanso para os pasaxeiros, mentres o avión era reabastecido durante dúas horas. Estas operación cesaron en 1960, e os únicos recordatorios son os restos do embarcadoiro construído especialmente en Akaiami. O Hidroavión 'Aranui', que formou parte deste servizo, está agora exposto no Museum of Transport and Technology de Auckland, Nova Zelandia.
Desde 1972 Aitutaki ten un servizo postal propio cuns selos apreciados polos coleccionistas. Están imprimidos por Heraclio Fournier en Vitoria.
O 10 e 11 de febreiro do 2010, Aitutaki foi alcanzado polo Ciclón Pat. Os fortes ventos arrincaron os teitos da maioría das casas e danaron outros edificios, incluíndo unha escola e o hospital. Polo menos o 60% das vivendas foron danadas. Non houbo mortes, pero reportáronse algunhas lesións menores.
En xuño de 2010 a illa foi nomeado "illa máis bela do mundo" por Tony Wheeler o fundador da guía de viaxes Lonely Planet.
Lugares de interese
miniatura|Praia de Aitutaki Aitutaki é famoso pola súa lagoa central cor turquesa, as súas illas deshabitadas e praias bordeadas de palmeiras. Outra vantaxe é que ata agora se librou do turismo de masas. Cabe destacar tamén unha antiga igrexa (a máis antiga das Illas Cook) e algunhas xigantescas árbores Banyan (Ficus prolixa).
Tapuaetai (One Foot Island), un pequeno illote no sueste da lagoa, dise que é a atracción máis importante. Considérase que proporciona ao visitante coas mellores vistas da lagoa de Aitutaki e, dependendo da marea, un pode camiñar sobre un banco de area a unha gran distancia lonxe de Tapuaetai.
Da'Sean Butler
Da'Sean Butler, nado o 25 de xaneiro de 1988 en Newark, Nova Jersey, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria
Butler foi seleccionado na 42ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Miami Heat. Butler asinou polos Heat o 30 de agosto de 2010. Con todo, o 25 de outubro, Butler foi despedido polos Heat ao remate do Training Camp. Butler asinou un contrato cos San Antonio Spurs o 25 de marzo de 2011. Foi posto na lista de mancados ata que se recuperase da lesión que tivo na Final Four da NCAA contra Duke.
Ramón Rozas
Ramón Rozas Domínguez, nado en Santiago de Compostela o 9 de novembro de 1971, é un xornalista, crítico de arte e escritor galego.
Traxectoria
Licenciouse en Historia da Arte na Facultade de Xeografía e Historia da USC. Ten unha ampla traxectoria como crítico de arte e literatura, redactor de textos para catálogos de numerosos artistas e colaboracións en diversas publicacións, sobre todo no Diario de Pontevedra. miniatura| conversando con [[Ledicia Costas a noite do Samaín de 2017 en Pontevedra]] miniatura| Conversas na UVI. O autor con [[Xosé Ballesteros na Casa das Campás o 23/10/2018]]
Publicacións
Case todas teñen que ver con exposicións de arte.
miniatura|Con [[Eli Ríos na presentación de Luns, en Pontevedra, 04/11/2017]]
Medalla Copley
miniatura|[[John Theophilus Desaguliers, un dos primeiros gañadores.]] A Medalla Copley é unha institución de carácter premial, que con carácter anual outorga a The Royal Society of London a unha persoa física como o maior recoñecemento ao traballo científico polos seus logros sobresalientes en calquera das ciencias físicas ou biolóxicas. É o galardón máis antigo concedido por unha institución académica, xa que a primeira medalla se concedeu en 1731.
Historia
O premio creouse tralo legado póstumo realizado á Real Sociedade de Londres en 1709, por Godfrey Copley, próspero terratenente de Sprotbrough, cerca de Doncaster, membro por elección da Real Sociedade de Londres desde 1691. O total ascendía a 100 £, e o interese sobre o mesmo utilizaríase para a realización de experimentos durante unha serie de anos.
San Miguel do Outeiro, Vilamartín de Valdeorras
Santo Antonio de San Miguel de Outeiro é unha parroquia situada no oeste do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 45 habitantes (22 homes e 23 mulleres), quince menos ca en 2004 (32 mulleres e 28 homes) e sete menos ca en 1999. Ten unha única entidade de poboación.
Sophie Ellis-Bextor
Sophie Michelle Ellis-Bextor é unha cantante inglesa de música pop-dance, no que destacou en 2001, polo seu mega-éxito "Murder On The Dancefloor".
Medalla Copley
Historia
A Real Sociedade de Londres tamén instituíu en 1825 e 1965 a Medalla Real, de maneira independente á Medalla Copley, que nas súas tres modalidades galardoa anualmente as contribucións máis importantes nas ciencias físicas (1825), nas ciencias biolóxicas (1825) e nas ciencias aplicadas (1965).
Sophie Ellis-Bextor
Biografía
A súa música é internacionalmente coñecida en todo o mundo. Anteriormente a dedicarse á música en solitario, en 1997 tivo un grupo de música Pop, Indie e Soft Rock, chamado Theaudience. O grupo sacou tan só un disco, titulado "Theaudience", debutando dentro do Top 40 do Reino Unido, sendo abalado pola crítica musical. Un ano e medio despois, o grupo disolveuse, e Sophie adicouse durante algún tempo ao mundo da moda, que, pouco tempo despois, abandonou, e decidiu compoñer música. O seu primeiro Hit en solitario foi "Groovejet" (2000) con o DJ italiano Spiller, no que chegou ó #1 en todo o mundo.
Read My Lips
Despois, co multimillonario contrato coa discográfica Polydor Records UK, gravou "Read My Lips", o seu álbum debut publicado en 2001, que vendeu más de 2,000,000 de discos en todo o mundo, chegando ó #2 en UK e vendendo ao redor de 900,000 copias, sendo certificada con triplo disco de Platino. Os tres primeiros singles, "Take Me Home", "Murder On The Dancefloor" e "Get Over You" chegaron ó Top 3 no Reino Unido, pero "Music Gets The Best Of Me", o single último chegou ó #14 en UK. O disco-debut de Sophie conseguiu 3 Platinos en UK.
Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns 1952
A oitava edición do Campionato do Mundo "A" de hóckey a patíns masculino tivo lugar na localidade de Porto (Portugal) entre os días 28 de xuño e 7 de xullo de 1952. Nesta edición participaron un total de once seleccións encadradas nun único grupo, mais a novidade desta edición é que o título decidiuse nunha final. Ao final do torneo, a selección de Portugal proclamouse campioa tras derrotar na final a Italia, mentres que España levouse o bronce ao finalizar terceira na liguiña. Nos 46 partidos do torneo anotáronse un total de 270 goles, cunha media de 5,87 goles por partido.
Torneo
No torneo participaron dez seleccións, nove delas europeas e unha africana. O torneo disputouse no formato de liguiña de todos contra todos cunha final que disputaron os dous primeiros clasificados da liguiña, o sistema de puntuación durante a liguiña foi de 2 puntos para o gañador, 1 punto para cada equipo no caso de empate, e ningún punto para o equipo perdedor.
Sophie Ellis-Bextor
Shoot From The Hip
Despois chegou en 2003 "Shoot From The Hip" (Polydor Records UK) un álbum Pop-Indie, que chegou ó Número 19 en UK, sendo considerado como un fracaso commercial. Aínda así, conseguiu un Disco de Ouro, vendendo 100,000 copias no Reino Unido. No resto do mundo, o disco pasou desapercibido. Os seus dous singles chegaron ao Top 10, "Mixed Up World" (#7 UK) e "I Won't Change You" (#9 UK). Existían rumores acerca da publicación dun terceiro single, que posiblemente sería o tema "Party in My Head", pero como quedou embarazada e as vendas do disco non melloraban, decidiron cancelar a promocion do disco.
Trip The Light Fantastic
O disco saiu en maio en todo o mundo, chegando ao #7 no Reino Unido, e tivo unhas vendas aceptables en Europa, chegando ao Top 100 de álbums de Francia, Alemaña ou Irlanda. "Me and My Imagination" foi o segundo single, pero que debido a un fallo en iTunes, o single entrou tarde nas listas, prexudicando a posición. Finalmente, debutou na #23 posición do Top 75 Singles do Reino Unido, sendo un fracaso. Despois disto, o terceiro single foi "Today The Sun's On Us", unha balada que non tivo aceptación por parete do público pero sí da crítica, alabando o tema. O single chegou a un pésimo #64 en Reino Unido, sendo o último single publicado de "Trip the Light Fantastic". Moita xente quería que "If You Go" saíse como single, pero a discográfica non fixo caso das peticións, facendo que o disco fracasase, vendendo algo máis de 30,000 copias no Reino Unido.
O seu tour foi posposto, debido a que fará un tour co grupo Take That, con motivo da publicación do disco "Beautiful World".
Greatest Hits
En Marzo de 2008, Polydor publicará o seu primeiro Greatest Hits, que contará co single "On and Off", co-producido co DJ de moda en Inglaterra Calvin Harris.
Exército de Liberación de Kosovo
miniatura|Emblema do UÇK.
As autoridades iugoslavas consideraban o ELK como un grupo terrorista. Así mesmo, o ELK se encontraba na lista de grupos terroristas da Base de coñecemento do terrorismo elaborada polo Memorial Institute for the Prevention of Terrorism (MIPT) e do Consorcio Nacional para o estudo do terrorismo e respostas ao terrorismo do Departamento de Seguridade Nacional dos Estados Unidos.
A principal figura histórica do UÇK foi Hashim Thaçi, hoxe dedicado á política no Partido Democrático de Kosovo (PDK), quen proclamou a independencia kosovar. Tras os atentados do 11-S, comezaron a aparecer informacións que vinculaban ao UÇK co grupo terrorista xihadista Al Qaeda.
Historia
En febreiro de 1996, o UÇK levou a cabo unha serie de ataques contra obxectivos como estacións de policía, oficinas gobernamentais serbias e civís serbios en Kosovo occidental. As autoridades serbias denunciárono como unha organización terrorista e incrementaron o número de forzas de seguridade na rexión, o que tivo como efecto contraproducente o de aumentar a credibilidade do nacente UÇK entre a poboación albanokosovar.
Voluntarios estranxeiros
O UÇK incluíu nas súas filas a voluntarios estranxeiros procedentes de Suecia, Bélxica, o Reino Unido, Alemaña, os Estados Unidos e Francia. Tamén participaron de 30 a 40 voluntarios da Asociación Internacional de Voluntarios das Forzas Croatas no adestramento das tropas do UÇK.
Apoio internacional
miniatura|[[Hashim Thaçi, un dos fundadores do UÇK, e posteriormente primeiro ministro de Kosovo.]] En 1996, o semanario británico The European publicou un artigo dun experto francés que afirmaba que
O ex conselleiro do parlamento alemán Matthias Küntzel intentou probar despois que a diplomacia secreta alemá fora un instrumento de axuda ao UÇK desde a súa creación.
James Bissett, que fora embaixador do Canadá en Iugoslavia, Bulgaria e Albania e que abandonou o seu traballo diplomático para traballar nunha organización internacional en Moscova, axudando ao goberno ruso a establecer unha nova axencia de inmigración, escribiu que "xa en 1998, a CIA, axudada polos servizos especiais británicos, estaba armando e adestrando a membros do Exército de Liberación de Kosovo en Albania para fomentar unha rebelión armada en Kosovo [...] A esperanza era que, con Kosovo en chamas, a OTAN podería intervir". Segundo Tim Judah, os representantes do UÇK xa reuniran coas axencias de intelixencia norteamericana, británica e suíza en 1996 e, posibelmente, "varios anos antes". Así mesmo, The Sunday Times publicou que "axentes de intelixencia estadounidenses admitiron que axudaron a adestrar ao Exército de Liberación de Kosovo antes do bombardeo da OTAN a Iugoslavia".
Esta actitude do goberno de Washington recibiu severas críticas, por prestar apoio a un grupo conectado ás redes internacionais do terrorismo islamista.
Financiamento
Durante o conflito kosovar, The Washington Times informou do financiamento das actividades do UÇK a cargo da mafia albanesa, grazas ao tráfico de heroína e cocaína en Europa occidental. Incluso o Departamento de Estado dos Estados Unidos o incluíra na súa lista de organizacións terroristas. Aínda que o seu líder Hashim Thaçi fundou o Partido Democrático de Kosovo, o UÇK seguiu utilizando a violencia e a intimidación de rivais políticos para manter o control da rexión. Isto fíxose co fin de protexer a empresas criminais que dependían da cooperación amistosa das autoridades locais. Tamén a actividade das mafias enviadas a España, destinadas ao roubo en urbanizacións e residenciais de luxo, contribuíu ó financiamento da guerra contra Serbia.
Repercusións da guerra de Kosovo
Despois da guerra, a OTAN e as autoridades serbias firman un acordo de paz que deixaba a Kosovo baixo o protectorado das Nacións Unidas. O UÇK acorda desarmarse, aínda que no firmou os tratados de paz. A OTAN logrou convencer ao UÇK para que se desmilitarizara e participara no proceso de paz, coa promesa de formar o Corpo de Protección de Kosovo (CPK ou TMK en albanés), grupo que traballaría, xunto coas forzas da OTAN, na patrullaxe da provincia. O legado do UÇK segue a ser moi forte no interior de Kosovo. Así, os seus antigos membros desempeñan un importante papel na política kosovar actual. Por exemplo, o seu antigo xefe político Hashim Thaçi é agora o líder do Partido Democrático de Kosovo e primeiro ministro de Kosovo desde xaneiro de 2008.
Ramush Haradinaj, un antigo comandante do EÇK, exerceu brevemente como primeiro ministro de Kosovo antes de entregarse voluntariamente ao Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia (TPII) na Haia para enfrontar os cargos presentados contra el por crimes de guerra. Nove dos dez testemuñas que in declarar contra el morreron en diferentes circunstancias, e o outro retirou o seu testemuño tras sufrir un intento de asasinato.
Fatmir Limaj, un dos antigos comandantes do UÇK, tamén foi procesado na Haia e absolvido de todos os cargos en novembro de 2005. Actualmente, é Ministro de Transportes e Telecomunicacións de Kosovo.
Hajredin Bala, un ex garda de prisión do UÇK, foi sentenciado o 30 de novembro de 2005 a 13 anos de cárcere polo maltrato de tres prisioneiros de Llapushnik e debido ao seu papel persoal no "mantemento e imposición das condicións inhumanas" no campo, axudando na tortura dun dos prisioneiros e participando no asasinato de nove prisioneiros do campo que marchaban ás montañas de Berisha entre o 25 e o 26 de xullo de 1998. Bala apelou a súa sentenza e na primavera de 2006 aínda estaba pendente a súa resolución.
Crimes de guerra
Existen informes de crimes de guerra cometidos polo UÇK tanto durante como despois da guerra de Kosovo. Estes estarían dirixidos directamente contra serbios e outras minorías étnicas (principalmente xitanos) e contra os albaneses acusados de colaborar coas autoridades serbias. Segundo o informe de 2001 elaborado por Human Rights Watch (HRW):
O UÇK emprendeu ataques contra cidadáns serbios en Kosovo, represalias contra albaneses que "colaboraron" co goberno serbio e bombardearon estacións de policía e cafeterías coñecidas por seren frecuentadas por oficiais serbios, matando a civís inocentes no proceso. O goberno serbio informou que o UÇK asasinara e secuestrara a non menos de 3.276 civís de varias etnias, e tamén a algúns albaneses. O número exacto de vítimas do UÇK descoñécese. Segundo un informe do goberno serbio, desde o 1 de xaneiro de 1998 ao 10 de xuño de 1999, o UÇK asasinou a 988 persoas e secuestrou 287; no período do 10 de xuño de 1999 ao 11 de novembro de 2001, cando a OTAN tomou o control de Kosovo, foron asasinados 847, e 1.154 secuestrados. Estas cifras comprenden tanto a civís como a membros das forzas de seguridade: dos asasinados no primeiro período, 335 foron civís, 351 soldados, 230 policías e 72 non foron identificados; por nacionalidade: 87 foron civís serbios, 230 albaneses e 18 doutras nacionalidades. Despois da retirada das forzas de seguridade serbias e iugoslavas de Kosovo en xuño de 1999, todas as mortes foron de civís, a maioría serbios. Segundo Human Rights Watch, "tantos como mil serbios e xitanos foron asasinados ou desapareceron desde o 12 de xuño de 1999".
Tráfico de órganos
Carla Del Ponte, fiscal-xefe do Tribunal Penal Internacional para a ex Iugoslavia, denunciou no seu libro The Hunt: Me and the War Criminals que existiron casos de tráfico de órganos en 1999 despois do fin da guerra de Kosovo. Estas acusacións foron negadas por autoridades kosovares e albanesas, mentres que o TPII sostivo que "non se conseguiu ningunha evidencia confiabel que probe as acusacións.
Estas acusacións vinculaban ao que se convertería en primeiro ministro de Kosovo, o antigo dirixente do UÇK Hashim Thaçi.
O asunto reabriuse en decembro de 2010, cando a Comisión Europea presentou un informe, elaborado por Dick Marty, no que se acusaba a Thaçi de ser o xefe dunha organización mafiosa que perpetrou asasinatos e traficou con droga e órganos de prisioneiros, reafirmando as denuncias de Del Ponte.
Algúns membros do UÇK, como Adem Demaçi e Rexhep Qosjas están implicados nos crimes cometidos despois da guerra e contribuíran, na súa busca da creación dunha Gran Albania, á desestabilización dos Estados veciños de Kosovo: Macedonia do Norte ou Montenegro.
Vinculo con Al Qaeda
Despois dos atentados do 11-S a prensa internacional comezou a facerse eco da vinculación existente (debida a motivos relixiosos) entre o UÇK e o grupo terrorista xihadista Al Qaeda, afirmando que Estados Unidos protexeu a terroristas de Al Qaeda en Kosovo. Segundo estas informacións o comandante das forzas de elite do grupo terrorista kosovar era Muhammad al-Zawahiri, irmán do médico exipcio Ayman al-Zawahiri, o número dous de Osama bin Laden, chegando a afirmar que Estados Unidos protexeu a terroristas de Al Qaeda en Kosovo. Esta versión mantéñena outros estudosos do tema, que consideran a al-Zawahiri xefe operativo de Al-Qaeda nos Balcáns.
Segundo un estudo do Observatoire de l'action humanitaire, Muhammad al-Zawahiri desenvolveu unha importante rede islamista de apoio ao UÇK, coa incorporación de activistas procedentes de países árabes. Michel Chossudovsky publicou en 2005 que tanto a intelixencia alemá e a CIA como Al Qaeda colaboraron en actos terroristas perpetrados na ex Iugoslavia. Para Chossudovsky, a Alianza Atlántica apoio a unha organización terrorista que non loitaba polos dereitos dos albaneses, senón todo o contrario.
Movemento polos dereitos animais
O movemento polos dereitos animais, é un movemento social que busca un fin á distinción moral e legal que hoxe en día se realiza entre os seres humanos e os animais non humanos, e que tería como finalidade, entre outras cousas, o fin do seu uso para comida, roupa, e nas industrias de lecer. Deste xeito, emprégase o termo "dereitos animais" (e non "dereitos dos animais") cun sentido semellante ao que tería o termo "dereitos humanos".
É un dos poucos exemplos dun movemento social que foi creado polos debates filosóficos. Se ben os seus precedentes históricos teñen sido moi numerosos, considérase que no mundo contemporáneo fixo aparición a raíz da aparición do termo "especism o", que foi acuñado en 1970 por Richard Ryder, e que sería semellante a "racismo" e "sexismo". Posteriormente este termo popularizouno o libro de Peter Singer, Liberación Animal.
Os obxectivos deste movemento consisten en incluír aos animais na comunidade moral e en dar un mesmo respecto aos seus intereses e os dos seres humanos. No campo legal deféndese darl aos animais personalidade legal e dereitos legais que protexan os seus intereses básicos.
Hidria de Xerusalén
Referencias historiográficas
A pía bautismal da igrexa de Cambre non é a única escultura que foi considerada ao longo dos séculos como unha das "hidrias de Caná". Na actualidade existen en Europa máis dunha trintena destes vasos, todos aparecidos entre os séculos X e XVI. A primeira referencia documental conservada da hidria de Cambre data do ano 1519, nun preito pola xurisdición eclesiástica da igrexa de Santa María de Cambre. Nese mesmo século dous estudosos, o Licenciado Molina e Ambrosio de Morales, deron tamén noticia da reliquia nas súas obras sobre o "reyno de Galicia".
Xa no ano 1615 o freire Antonio de Yepes ocupouse outra vez da peza, dando conta da súa deterioración, nunha obra sobre a Orde de San Bieito:
Probabelmente a causa da sona acadada pola hidria, o abade de San Martiño Pinario tentou trasladala a Compostela arredor do ano 1675, porén, a oposición do pobo de Cambre impediu tal pretensión. No século XIX varios estudosos galegos, como Antonio López Ferreiro ou Ramón Segade Campoamor, estudaron o obxecto prescindindo xa da súa aureola relixiosa.
Procedencia
miniatura|esquerda|Fachada da igrexa de Santa María de Cambre. Pódese asumir a procedencia oriental da hidria de Cambre baseándose en tres factores:
Fernando Pérez de Traba
A primeira teoría, sostida por Antonio López Ferreiro, afirma que a hidria foi traída de Terra Santa polo conde Fernando Pérez de Traba, para Ferreiro só un home rico e poderoso como el podería ter transportado a voluminosa escultura dunha beira á outra de Europa.
Outros elementos da vida do conde serven como apoio a esta hipótese:
Templarios
miniatura|dereita|Igrexa de Santa María do Temple. Unha hipótese alternativa sobre a procedencia da hidria fala da posibilidade de que esta fose transportada por algún cabaleiro templario ao seu regreso de Terra Santa nunha data anterior ao ano 1187. Segundo esta teoría a peza foi levada á igrexa templaria de Santa María do Temple e desde alí trasladada a Santa María de Cambre cando a orde foi disolta a comezos do século XIV. A inscrición "PETRUS EAN DEI MILES" ("Pedro Ean soldado de Deus"), presente nun dos piares da capela maior da igrexa de Cambre, permite especular coa posibilidade de que este "dei miles" fose o doador da peza elaborada en Xerusalén. É interesante lembrar a este respecto que os cabaleiros participantes na primeira cruzada foron designados como "Milites Christi" (soldados de Cristo), e así son chamados tamén os cabaleiros templarios en varios diplomas portugueses. Por outra banda, un dos netos de Fernando Perez de Traba chamábase precisamente Pedro Eanes, sobrenomeado Pedreans. A coincidencia do nome co da inscrición permite imaxinar que talvez sexa este neto de Fernando Pérez o que trouxo a peza desde Xerusalén e a depositou na igrexa do mosteiro da súa familia.
The Long Goodbye
A expresión inglesa The Long Goodbye ("o longo adeus") pode referirse a:
Teresa Pàmies
Traxectoria
Estivo casada con Gregorio López Raimundo, Secretario Xeral do PSUC, é foi nai do tamén escritor Sergi Pàmies.
Entre as súas obras, sempre cun fondo autobiográfico, destaca Testament a Praga (1971), (Premio Josep Pla, 1970) en colaboración co seu pai, Quan érem capitans (1974), Vai ploure tot o día (1974), Gent del meu exili (1975) ou Jardí enfonsat (1992), entre outras.
En 2001 foi galardoada co Premio de Honra das Letras Catalás.
A Cuqueira, A Barqueira, Cerdido
A Cuqueira é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 10 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 6 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 9 habitantes.
Cercozoos
Os cercozoos ou Cercozoa son un grupo de protistas. Forman parte do supergrupo Rhizaria, e normalmente son considerados un filo e noutras clasificacións un reino.
Tipos
miniatura|right|Euglypha sp.. miniatura|right|Chlorarachnion reptans. Unha forma de agrupalos é nos grupos "filosa" e "reticulosa".
Filosa (sufilo Filosa)
Os cercozoos mellor coñecidos son os euglífiidos, que pertencen a este grupo. Son amebas filosas con cunchas formadas por escamas ou placas silíceas, que se atopan nos solos, augas ricas en nutrientes, e nas plantas acuáticas. Algunhas outras amebas filosas producen cunchas de material orgánico, como nos tectofilósidos e Gromia. Antes clasificábanse cos euglífidos como Testaceafilosia. Este grupo non é monofilético, pero case todos os seus membros estudados son ou están moi próximos aos Cercozoa, e están relacionados con flaxelados con cuncha similares. Outros notables cercozoos filosos son as cercomónadas, que son similares a flaxelados do solo.
Reticulosa (subfilo Endomyxa)
Outro importante grupo son as cloraracniófitas, que son estrañas amebas que forman unha rede. Clasifícanse á parte pola presenza de cloroplastos, que aparentemente obteñen das algas verdes que inxiren (ver cleptoplastia), e que están rodeados de catro membranas e aínda posúen un núcleo vestixial, chamado nucleomorfo. Espertaron un grande interese entre os investigadores que estudan a orixe de certos orgánulos por endosimbiose.
As Chlorarachniophyta son ás veces clasificados dentro do grupo Filosa, en vez do Endomyxa (Reticulosa), entanto que grupos como Gromia son ás veces considerados Endomyxa.
Non agrupados
Ademais, existen tres grupos, que se consideraban tradicionalmente heliozoos, que pertencen aos cercozoos. Son os Heliomonadida, Desmothoracida, e Gymnosphaerida, que foron recentemente agrupados na clase de nova creación Granofilosea.
Finalmente, os cercozoos inclúen aos Phaeodarea, protozoos mariños que antes eran considerados radiolarios.
Clasificación
A clasificación e composición exacta dos grupos dos Cercozoa aínda está en elaboración. Un esquema xeral é o seguinte: Ademais hai dous grupos parasitos, os Phytomyxea e os Ascetosporea, e a ameba con cuncha Gromia pode ser un cercozoo basal, aínda que algunhas árbores sitúanos próximos aos foraminíferos.
As espongomónadas foron tamén incluídas aquí, pero máis recentemente algunhas clasificacións os sitúan dentro dos Amoebozoa.
Algúns outros pequenos grupos de protozoos considéranse cercozoos pero a súa situación dentro do grupo non está clara, e é probable que moitos xéneros de protozoos de difícil clasificación pasen a integrarse nos cercozoos en futuros estudos.
Asertividade
É unha habilidade valorizada no medio profesional sendo ocasionalmente testada en procesos de selección, podendo ser avaliada pola Escala de Asertividade Rathus.
Juan Ignacio Martínez Jiménez
Juan Ignacio Martínez Jiménez, nado en Alacant o 24 de xuño de 1964, é un adestrador de fútbol español. Actualmente adestra o Real Valladolid.
Traxectoria
En xuño de 2013 anunciouse que non continuaría no Levante UD, sendo substituído por Joaquín Caparrós. O 17 de xuño de 2013 anunciouse a súa contratación polo Real Valladolid, en substitución de Miroslav Đukić.
Albalat dels Sorells
Albalat dels Sorells (do árabe: albalat, "o camiño") é un concello da Comunidade Valenciana, pertencente á provincia de Valencia, situado na zona norte da área metropolitana de Valencia, na comarca da Horta Nord. Ten 3.758 habitantes (INE 2008).
Xeografía
Alabalat dels Sorells está situado na chaira da marxe esquerda do río Turia, ao norte da cidade de Valencia. O Caldeirón Real de Montcada atravesa o termo de sur a norte. Pódese acceder a esta localidade a través da liña 3 de MetroValencia e a estrada de Valencia a Barcelona, que cruza o termo.
O concello de Albalat dels Sorells limita coas localidades de Montcada, Albuixech, Museros e Foios todos da Horta Nord.
Historia
Ten a súa orixe nunha alquería islámica. Xaime I efectuou diversas doazóns no seu termo, probablemente adquiridas despois por un dos beneficiarios, Pere d'Azllor, que figura en 1242 como o señor da poboación. Diferentes familias adquirirán o señorío até a súa extinción no século XIX.
A principios do século XIV posuíao Guillem Colom, cidadán de Valencia e xurado da cidade. O catalán Pere March, tesoureiro do rei Xaime II foi señor de Albalat, sucedéndolle o seu fillo Xaime, avó do poeta Ausiàs March, en 1352 o dominio pasaría por compra a Berenguer de Codinachs, a cuxo liñaxe pertenceu por espazo de século e medio. Nesa época engádese ao nome da localidade o apelativo de Codinachs ou Codinats para diferenciala doutras poboacións homónimas.
En 1480, a decadencia da familia supuxo a venda do señorío por parte de Lluís Agulló de Codinats ao opulento cidadán de València, Tomàs Sorell, fillo dun poderoso burgués orixinario de Cataluña establecido na cidade o século anterior. O cambio de dominio comportou o do apelativo da poboación chamada entón Albalat de Mossén Sorell ou dels Sorells, e nesta liñaxe, ennobrecido na persoa de Bernat Sorell, cabaleiro, sobriño e herdeiro de Tomás Sorell, perpetuarase o señorío na Idade Moderna.
En 1626 elevouse o señorío a condado. Dende a época da conquista, Albalat dependía no eclesiástico da parroquia de Foios, até a creación da parroquia independente en 1426.
Demografía
Conta cunha poboación de 3.758 habitantes en 2008.
Economía
Tradicionalmente agrícola, a meirande parte do termo está formada pola horta regada coas augas do Turia a través do caldeirón Real de Montcada. Na actualidade, predomina o cultivo da laranxa coincidindo cunha apreciábel actividade industrial. Debemos destacar que grazas ao apoio dos habitantes da poboación, constituíuse e medrou a Caixa Albalat, pertencente ao grupo de Caixas Rurais que mantén a súa independencia e presenta uns resultados magníficos.
Napier, Nova Zelandia
miniatura|esquerda|200px|Vista de Napier e a baía de Hawke. Napier, ou Ahuriri en maorí é unha cidade de Nova Zelandia situada na rexión de Baía de Hawke, no leste da Illa Norte. Contra o 2010 a súa área tiña unha poboación de 58.000 habitantes.
S.C.I.E.N.C.E.
S.C.I.E.N.C.E. é o segundo álbum da banda estadounidense de metal alternativo Incubus, editado o 9 de setembro de 1997 a través dos selos Epic Records e Immortal Records. Segundo o líder e cantante do grupo, Brandon Boyd, S.C.I.E.N.C.E. son as siglas de Sailing Catamarans Is Every Nautical Captain's Ecstacy.
A Torre, A Barqueira, Cerdido
A Torre é un lugar da parroquia da Barqueira no concello de Cerdido na provincia da Coruña. Tiña 19 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 11 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento en relación ao ano 2007 cando tiña 17 habitantes.
S.C.I.E.N.C.E.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por B. Boyd, M. Einziger, A. Katunich, G. Koppell e J. Pasillas.
San Vicente de Leira, Vilamartín de Valdeorras
San Vicente de Leira é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Vilamartín de Valdeorras. Segundo o IGE en 2014 tiña 101 habitantes (50 homes e 51 mulleres), 54 menos ca en 2004 (78 mulleres e 77 homes) e 89 menos ca en 1999. Ten tres entidades de poboación.