cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Veu de Catalunya
Traxectoria
Foi suspendido en diferentes períodos, por artigos publicados en 1900, 1901, 1902 e 1905; en 1902 o seu director foi encarcerado uns días por reproducir un artigo en L'Independent de Perpiñán sobre os viñateiros do Rosellón. Por mor deste artigo un fiscal militar acusou a Prat de la Riba dun delito de rebelión ao entendelo como unha incitación ao independentismo. O xornal tamén foi suspendido en 1917, con motivo da convocatoria da Asemblea de Parlamentarios, co fin de evitar que tivesen unha tribuna pública escrita. En tódolos casos acabou aparecendo con outros nomes (La Creu de Catalunya, Diari de Catalunya, La Veu de Barcelona, El Poble Català, Baluard de Sitges, Costa de Ponent ) para evita-la prohibición. A redacción foi asaltada por un grupo de militares o 25 de novembro de 1905, molestos cunha caricatura de Junceda, o que se coñece como os feitos do Cu-Cut! e que foi o comezo dun proceso de represión da sociedade catalá a través da Lei de Xurisdicións, feitos que estimularían a creación da Solidariedat Catalana, unha alianza de partidos cataláns que chegaría a resultar vitoriosa nas eleccións parlamentarias de 1907.
En 1933 a edición vespertina ten unha cabeceira propia denominada La Veu del Vespre e foi publicada dende o 2 de maio de 1933 até o 31 de decembro de 1934. E tamén publicou, a partir de 1934, un suplemento dominical chamado La Veu del diumenge.
En xullo de 1936, as instalacións foron intervidas, aínda que se continuou publicando con subtítulos definidores dos cambios de orientación política: Diari de l'autonomia i de la República, Diari antifeixista controlat pel Comitè Obrer i CNT-Diari antifeixista-AIT.
Influencia
É salientábel a grande influencia social e política que tivo La Veu no xornalismo do primeiro terzo do século. Era un xornal moderno, dividido en seccións, que promoveu a profesionalización do xornalismo. Equipados cunha ampla rede de colaboradores e correspondentes en todo o mundo, os seus xornalistas crearon os primeiros manuais éticos e estableceron instrucións internas precisas para escribiren artigos, contrastaren fontes ou deseñaren as páxinas.
Nas súas páxinas escribiron políticos, escritores e xornalistas como Enric Prat de la Riba, Francesc Cambó, Raimon Casellas, Josep Maria de Sagarra, Joan Maragal l, Joaquim Folch i Torres, Ildefons Sunyol i Casanovas, Prudenci Bertrana, Josep Maria Junoy, Eugeni d'Ors (baixo o pseudónimo de Xènius), Josep Pla, Josep Lleonart i Maragall, Jaume Bofill i Mates (Puck, Guerau de Liost, One), Josep Carner (Bellafila, Caliban, Dous), Manuel Brunet, Carles Sentís, Irene Polo, Ignasi Agustí, Manuel Brunet, Ferran Agulló (Pol), Manuel de Montoliu. Cómpre salientar a importancia das páxinas literarias e de pensamento, como a colaboración diaria de Xènius co seu “Glosario”, entre 1906 e 1921, os versos de Josep Carner, Rimas da hora; a narrativa de Narcís Oller, as traducións de Sagarra , os artigos de Josep Pla, Gaziel, Maragall. ..
En 1909, Raimon Casellas e Joaquim Folch i Torres crearon a "Páxina artística", desde onde practicaron a crítica de arte. Folch, aprendeu moito de Casellas e, cando este se suicidou en 1910, ocupou o seu lugar á cabeza da sección de arte de La Veu, a miúdo asinando baixo o pseudónimo Flama. Dende esta plataforma, foi un dos primeiros espazos nos que se empregou o termo Noucentisme creado por Eugeni d'Ors, participando na mesma definición do movemento de renovación cultural cando aínda non respondía a unha posición específica e limitada.
En 1920, declara unha tiraxe de 40.000 exemplares, dos que uns 300 mándanse ao estranxeiro. Entre 1929 e 1930, Llucieta Canyà asumiu a sección diaria "Món femení", esencial para coñecer o movemento feminista conservador anterior á Guerra civil.
Pola súa banda, Manuel Brunet encargouse da sección cultural. Nesta sección apareceron os primeiros vinte e oito cantos da Divina Comedia de Dante, traducidas por Josep Maria de Sagarra, cos seus vinte e sete comentarios correspondentes, mais a Guerra civil truncou esta empresa.
Ademais de Prat de la Riba, tamén pasaron pola súa dirección Josep Morató i Grau, Joaquim Pellicena i Camacho e Ramon d'Abadal i de Vinyals.
Xestosa, Santiago de Ribarteme, As Neves
Xestosa é un lugar da parroquia de Santiago de Ribarteme, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
A Costa, Setados, As Neves
A Costa é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Amaranthus hybridus
Amaranthus hybridus é unha especie herbácea pertencente á familia Amaranthaceae. miniatura|Inflorescencia.
Distribución e hábitat
Esta especie distribúese nas rexións tropicais e subtropicais e parte das rexións tépedas do mundo. Consta de dúas subespecies, unha das cales é cultivada.
Taxonomía
Amaranthus hybridus foi descrita por Carl von Linné e publicada en Species Plantarum 2: 990. 1753.
Número de cromosomas de Amaranthus hybridus (Fam. Amaranthaceae) e taxóns infraespecíficos: 2n=32
amaranthus: nome xenérico que procede do grego amaranthos, que significa "flor que non murcha".
hybridus: epíteto latino que significa "híbrido".
NOTA: Os nomes que presentan ligazóns son sinónimos noutras especies:
Concrete Cowboy
Concreto Cowboy é un filme estadounidense de 2020 dirixido por Ricky Staub a partir dun guión de Staub e Dan Walser. O filme está baseado na novela Ghetto Cowboy de Greg Neri, que está inspirada na cultura de cowboys afroamericanos de Philadelphia, e en particular na Fletcher Street Urban Riding Club. Está protagonizado por Idris Elba, Caleb McLaughlin, Jharrel Jerome, Byron Bowers, Lorraine Toussaint e Clifford "Method Man" Smith. Aínda que o filme é completamente ficticio, varios membros reais da comunidade de Fletcher Street interpretaron papeis secundarios.
Concrete Cowboy estreouse no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 13 de setembro de 2020, e estreouse en liña a través de Netflix o 2 de abril de 2021.
Sabedoría
miniatura|[[Alegoría da sabedoría na biblioteca de Celso en Éfeso. A inscrición en grego di «ΣΟΦΙΑ ΚΕΛΣΟΥ» (sofía Kelsou). A pesar da ausencia de iota subscrita marcando o dativo na primeira palabra, interprétase como "á sabedoría de Celso".]] A sabedoría é un carácter que se desenvolve coa aplicación da intelixencia na experiencia propia, obtendo conclusións que dan un maior entendemento, que á súa vez capacitan para reflexionar, extraendo conclusións que dan descernimento da verdade, o bo e o malo. A sabedoría e a moral interrelaciónanse dando como resultado un individuo que actúa con bo xuízo. Algunhas veces tómase a sabedoría como unha forma especialmente ben desenvolvida do sentido común.
Nas ciencias da información, a sabedoría constitúe o vértice da pirámide formada, de menor a maior complexidade, por dato, información, coñecemento e sabedoría.
Na sapiencia destácase o xuízo san baseado no coñecemento e no entendemento; a aptitude de valerse do coñecemento con éxito e o entendemento para resolver problemas, evitar ou impedir perigos, alcanzar certas metas, ou aconsellar a outros. É o oposto á parvada, a estupidez e a tolemia, e con frecuencia contrasta con estas. Tomé de Aquino define a sabedoría como "o coñecemento certo das causas máis fondas de todo". Por iso, para el, a sabedoría ten como función propia ordenar e xulgar todos os coñecementos.
A sabedoría toma as súas referencias do que se denomina memoria a longo prazo. Noutras palabras, o vivido tivo que experimentarse con suficiente frecuencia ou intensidade como para que non se borre do noso recordo, se insira nos esquemas do que consideramos bo ou mao e se teña en conta como parte dos procesos de supervivencia do individuo.
En psicoloxía
Moitos psicólogos consideran a sabedoría como distinta das habilidades cognitivas medidas polos exames de intelixencia. A sabedoría é con frecuencia considerada como un trazo que pode desenvolverse pola experiencia, mais non ensinado. Cando se aplica a asuntos prácticos, a palabra "sabedoría" é sinónimo de prudencia. Algúns consideran a sapiencia como unha cualidade que mesmo un neno, doutro xeito inmaturo, pode posuír con independencia da experiencia ou o coñecemento completo.
A cultura contemporánea limita a importancia da sabedoría e da intuición.
O nivel da sabedoría ou a prudencia como unha virtude é recoñecida en fontes culturais, filosóficas e relixiosas.
Perspectivas mitolóxicas e filosóficas
Os antigos gregos consideraban a sabedoría como unha importante virtude, personificada como as deusas Metis e Atenea. Metis foi a primeira esposa de Zeus, quen, segundo a Teogonía de Hesíodo, a devorara embarazada; Zeus gañou despois o título de Mêtieta ("Sabia Conselleira"), xa que Metis era a encarnación da sabedoría, e deu a luz a Atenea, de quen se di que xurdiu da súa cabeza. Atenea era representada como forte, xusta, misericordiosa e casta. Apolo tamén era considerado un deus da sabedoría, designado como director das musas (Musagetes), que eran personificaciones das ciencias e das artes inspiradas e poéticas. Segundo Platón no seu "Crátilo", o nome de Apolo tamén podía significar ballon (arqueiro) e omopoulon (unificador de polos [divino e terrenal]), xa que este deus era o responsable das inspiracións divinas e verdadeiras, polo que era considerado un arqueiro que sempre acertaba na curación e os oráculos: "é un arqueiro que sempre se lanza". Apolo era considerado o deus que profetizaba a través das sacerdotisas (Pythia) no Templo de Apolo (Delfos), onde estaba inscrito o aforismo "coñécete a ti mesmo" (gnōthi seauton) (parte da sabedoría das máximas de Delfos). Estaba contraposto a Hermes, relacionado coas ciencias e a sabedoría técnica, e, nos primeiros séculos da era cristiá, foi asocidado con Thoth nun sincretismo exipcio, baixo o nome de Hermes Trimegistus. A tradición grega rexistrou ps primeiros introdutores da sabedoría nos Sete Sabios de Grecia.
Para Sócrates e Platón, a filosofía era literalmente o amor á sabedoría (philo-sophia). Isto impregna os diálogos de Platón; na República os líderes da súa proposta de utopía son reis filósofos que comprenden a idea do ben e posúen o valor de actuar en consecuencia. Aristóteles, en Metafísica, definiu a sabedoría como a comprensión de por que as cousas son dun determinado xeito (causalidade), o que é máis profundo que o simple feito de saber que as cousas son dun determinado xeito. Foi o primeiro en facer a distinción entre phronesis e sophia.
Segundo Platón e Xenofonte, a Pitia do Oráculo de Delfos respondeu a pregunta "quen é o home máis sabio de Grecia?" afirmando que Sócrates era o máis sabio. Segundo a Apoloxía de Platón, Sócrates decidiu investigar as persoas que poderían considerarse máis sabias ca el, concluíndo que carecían de verdadeiro coñecemento:
Así, inmortalizouse popularmente na frase "só sei que non sei nada" que é sabio recoñecer a propia ignorancia e valorar a humildade epistémica.
A sabedoría tamén é moi importante dentro do xudaísmo e do cristianismo. Así por exemplo o sinala claramente a Biblia en Proverbios 4:7, como un mandato divino, ao dicir:
De acordo con isto, Xesús insistiu nela. A prudencia, intimamente relacionada coa sabedoría, converteuse nunha das catro virtudes cardinais do catolicismo. O filósofo cristián Tomé de Aquino consideraba que a sabedoría era o "pai" (é dicir, a cbausa, a medida e a forma) de todas as virtudes.
Na biblia católica, pódese examinar o importante que é a exhortación á adquisición da sabedoría para os seres humanos, por exemplo no Libro da Sabedoría 6:1-25. Este libro tamén forma parte do canon bíblico da Igrexa ortodoxa, polo que isto tamén se aplica á Biblia usada por esa igrexa.
Membranome
Membranome é unha base de datos que proporciona información estrutural sobre máis de 6000 proteínas transmembrana dun só paso (bitópicas) do Homo sapiens, Arabidopsis thaliana, Dictyostelium discoideum, Saccharomyces cerevisiae, Escherichia coli e Methanocaldococcus jannaschii. As proteínas de membrana bitópicas constan dunha soa hélice alfa transmembrana que conecta dominios hidrófilos da proteína situados en lados opostos dunha membrana biolóxica. Estas proteínas están frecuentemente implicadas en transdución de sinais e comunicación entre as células en organismos multicelulares.
Sabedoría
Perspectivas mitolóxicas e filosóficas
Na liña da concepción socrática, no século XVIII Immanuel Kant salientaba que «o hoome non está en posesión da sabedoría, só tende cara a ela». A filosofía entón sería un esforzo cara á sabedoría, que nunca se cumpre plenamente. Deste xeito, para a filosofía crítica kantiana a figura do sabio convértese en fundamental, aínda que só como norma ideal e inalcanzable á que o filósofo simplemente pode aspirar.
Membranome
Esta base de datos proporciona información sobre proteínas incluídas en modelos tridimensionais xerados computacionalmente das súas hélices alfa transmembrana dispostas espacialmente na membrana, a súa topoloxía, localizacións intracelulares, secuencia de aminoácidos, arquitectura de dominios, anotación funcional e estruturas experimentais dispoñibles en Protein Data Bank. Tamén proporciona unha clasificación de proteínas bitópicas en 15 clases funcionais, máis de 700 superfamilias estruturais e 1400 familias, xunto con estruturas 3D de complexos de proteinas bitópicas, que tamén se clasifican en diferentes familias. A segunda versión de Membranome proporciona modelos 3D de máis de 2000 homodímeros paralelos formados por hélices α TM de proteínas bitópicas de diferentes organismos que foron xeradas usando o programa TMDOCK. Os modelos dos homodímeros foron verificados por comparación con datos experimentais dispoñibes para case 600 proteínas. A base de datos inclúe ficheiros coordinados descargables de hélices transmembrana e os seus homodímeros cos límites da membrana calculados.
A páxina web da base de datos proporciona acceso a servidores relacionados, FMAP e TMDOCK, que foron desenvolvidos para modelar hélices alfa individuais e os seus complexos dímeros nas membranas. A base de datos e servidores foron utilizados en estudos experimentais e bioinformáticos de proteínas de membrana bitópicas
Sabedoría
Perspectivas mitolóxicas e filosóficas
Nas tradicións budistas, o desenvolvemento da sabedoría desempeña un papel central en que se proporciona unha guía completa sobre como desenvolver a sabedoría. Na tradición inuit, desenvolver a sabedoría era un dos obxectivos do ensino. Un ancián inuit dicía que unha persoa se convertía en sabia cando podía ver o que había que facer e facíao con éxito sn que lle dixesen o que tiña que facer.
Perspectivas psicolóxicas
Os psicólogos comezaron a reunir datos sobre as crenzas comúns ou teorías populares sobre a sabedoría. As primeiras análises indican que, aínda que "existe un solapamento da teoría implícita da sabedoría coa intelixencia, a capacidade de percepción, a espiritualidade e a astucia, é evidente que a sabedoría é unha pericia para afrontar as cuestións difíciles da vida e a adaptación ás exixencias complexas".
Estas teorías implícitas contrastan coas teorías explícitas e a investigación empírica sobre os procesos psicolóxicos resultantes que subxacen á sabedoría. As opinións sobre as definicións psicolóxicas da sabedoría varían, mais hai certo consenso en que son críticos para a sabedoría certos procesos de metacognición que permiten a reflexión e o xuízo sobre asuntos vitais críticos. Estes procesos inclúen o recoñecemento dos límites do propio coñecemento, o recoñecemento da incerteza e o cambio, a atención ao contexto e ao panorama xeral, e a integración de diferentes perspectivas dunha situación. Os científicos cognitivos suxiren que a sabedoría require coordinar estes procesos de razoamento, xa que poden proporcionar solucións perspicaces para xestionar a propia vida. En particular, este tipo de razoamento é teórica e empiricamente distinto da intelixencia xeral. Robert Sternberg suxeriu que a sabedoría non debe confundirse coa intelixencia xeral (fluída ou cristalizada). En consonancia con esta idea, os investigadores demostraron empiricamente que o razoamento sabio é distinto do cociente intelectual (CI).
Baltes e os seus colegas en Wisdom: Its Structure and Function in Regulating Lifespan Successful Development definiu a sabedoría como "a capacidade de afrontar as contradicións dunha situación concreta e de valorar as consecuencias dunha acción para si mesmo e para os demais. Lógrase cando nunha situación concreta se pode elaborar un equilibrio entre os intereses intrapersonais, interpersonais e institucionais". O equilibrio en si mesmo parece ser un criterio crítico da sabedoría. A investigación empírica comezou a dar apoio a esta idea, mostrando que o razoamento relacionado coa sabedoría está asociado co logro do equilibrio entre os intereses intrapersonais e interpersonais cando se enfrontan aos desafíos da vida persoal, e cando se establecen obxectivos para a xestión dos conflitos interpersonais.
Os investigadores do campo da psicoloxía positiva definiron a sabedoría como a coordinación do "coñecemento e a experiencia" e "o seu uso deliberado para mellorar o benestar".
Comprensión e relación entre a sabedoría con outros conceptos afíns
A sapiencia implica amplitude de coñecemento e profundidade de entendemento, que son os que achegan a sensatez e a claridade de xuízo que a caracterizan. A persoa sabia "atesoura coñecemento" e así ten un fondo ao que recorrer. Aínda que a “sabedoría é a cousa principal”, o consello é:
O entendemento (termo amplo que con frecuencia abrangue o discernimento) engade forza á sabedoría, contribuíndo en gran maneira á discreción e á previsión, cualidades que tamén son características notables da sabedoría. A discreción supón prudencia, e pódese expresar en forma de cautela, autodominio, moderación ou comedimento. A persoa “discret [unha forma de fró·ni·mos]” edifica a súa casa sobre a masa rochosa, prevendo a posibilidade dunha treboada; o insensato edifícaa sobre a area e experimenta o desastre.
A expresión hebrea jokj·máh (verbo, ja·kjám) e o grego so·fí·a, así como as súas afíns, son os vocábulos básicos que comunican o concepto de «sabedoría». Tamén está a palabra hebrea tu·schi·yáh, que se pode traducir por «traballo eficaz» ou «sabedoría práctica», e as palabras gregas fró·ni·mos e fró·nē·sis (de frēn, «mente»), que se refiren á «sensatez», «discreción» ou «sabedoría práctica».
Barrela, Setados, As Neves
Barrela é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit
Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit (en galego, A obra de arte na era da súa reprodutibilidade técnica) foi un ensaio publicado por primeira vez en 1936 e máis tarde reeditado en 1955, do crítico cultural, filósofo e sociólogo Walter Benjamin, quen influíu nas áreas de Estudos Culturais, influencia dos medios, teoría da arquitectura e historia da arte. O ensaio produciuse nun esforzo por describir unha teoría materialista da arte, que sería "útil para formular as demandas revolucionarias na política artística". Argumentou que, en ausencia de calquera valor ritual tradicional, a arte na época da reprodución mecánica basearíase inherentemente na práctica da política. Para iso, o autor reflexionou sobre como a reprodutibilidade técnica provocou unha deterioración da "aura", que estaría ligada ao aquí e agora da obra de arte; a partir da chegada de tal reprodutibilidade técnica, o obxecto artístico acaba perdendo a súa "singularidade", "singularidade" e "autenticidade", e o seu valor de culto vese drasticamente alterado grazas á tecnoloxía industrial imperante. Neste escenario, ábrense as portas ao valor da exposición, onde o fundamental é distribuír copias e gañar cartos coa distribución da arte.
Arte: reflexións ao longo da historia
A arte está ligada a manifestacións estéticas que proveñen das percepcións, emocións e ideas dos artistas. É extremadamente difícil, quizais incluso impracticábel, establecer unha definición de arte. Diferentes teóricos fixeron este intento ao longo da historia, pero atopáronse coa dependencia da arte dunha enorme profusión de circunstancias que a impregnan, xa sexan históricas, sociais, políticas, xeográficas, lingüísticas, económicas, etc. Polo tanto, chégase á conclusión de que a definición de arte varía segundo o tempo e a cultura.
Benjamin sinala a aparición da fotografía como o momento en que o valor de culto das obras de arte comeza a recuar. Non obstante, cómpre sinalar que, ao mesmo tempo, é na fotografía que este valor aínda pode atopar algún remanente, xa que as fotografías de rostros humanos poden chegar a afectar a aqueles que terían algunha conexión con quen está retratado nesas fotografías, traéndolles unha saudade ou un anceio que podería estar relacionado co valor do culto.
Aura da obra de arte: o aquí e o agora
miniatura| A cámara fotográfica, un fito importante na era da reprodutibilidade técnica. O concepto de aura, apropiado por Benjamin, defínese como "unha figura singular, composta de elementos espaciais e temporais: a aparición única dunha cousa distante por moi preto que ela estea". Este concepto comprende basicamente tres nocións relativas á obra de arte: orixinalidade, autenticidade e singularidade, que se corresponden con certos principios. En relación co principio de "aquí e agora", "hic et nunc", considérase a presenza física e o lugar de orixe que garanten a singularidade da obra de arte, que tamén se relaciona coa súa duración material, a súa inserción na tradición e o seu testemuño histórico. Tamén está directamente ligada a unha idea relixiosa de aura, dando á obra de arte o carácter dun obxecto a ser adorado ou un obxecto de culto. Noutras palabras, o concepto de aura refírese basicamente a unha existencia única da obra de arte; polo tanto, conclúese que non existe nunha reprodución.
Walter Benjamin, cando presenta a discusión entre as obras de arte e os efectos que a reprodutibilidade técnica ten sobre elas, busca analizar a entrada do proceso industrial na produción artística; relacionado con esa produción, este proceso industrial está relacionado con innovacións técnicas nos medios de comunicación, que permitiron unha expansión da información producida a grande escala. Ao facer consideracións sobre a obra de arte, Benjamin afirma que sempre foi obxecto de imitación e, polo tanto, reproducíbel pero, coa chegada da reprodutibilidade técnica, o proceso de "imitación" - ou reprodución - dunha obra de arte foi extremadamente acelerado e mellorado, chegando á posibilidade de crear copias case perfectas desta obra. miniatura| Cámara cinematográfica "Kino-eye" moi empregada polos cineastas soviéticos. Co advento da fotografía e o cine no século XIX, xurdiu a grande escala a capacidade de reproducir imaxes e proxectalas e / ou difundilas, para toda unha comunidade de persoas, facendo que a reprodutibilidade técnica das formas simbólicas gañase unha proporción aínda maior. A partir desta reprodutibilidade en serie e en masa, foi posible chegar a unha parte maior da poboación, creando unha integración entre os medios de comunicación e a sociedade. Non obstante, ademais desta posibilidade de integración, tamén xorden problemas relacionados coa "aura" da obra de arte. Ao estimular esta "copia do real" a niveis tremendos, eses medios acabaron converténdose na principal causa da perda da "aura" da obra de arte, que, polo tanto, se converte en algo común e xa non é algo único, digno dun pedestal.
"Das Kunstwerk im Zeitalter seiner technischen Reproduzierbarkeit"
Walter Benjamin non adopta un pensamento pesimista sobre o feito, senón unha postura de observador e o seu principal propósito é estudar as transformacións que está a pasar a sociedade a principios do século XX. Tales transformacións son o resultado dunha serie de cambios socioeconómicos, políticos e culturais que Europa experimentou no século XIX, onde a produción capitalista xunto co apoxeo do liberalismo máis as transformacións tecnolóxicas abriron as posibilidades para a aparición ou desenvolvemento de determinados medios de comunicación. Estes medios técnicos servirían máis tarde como expoñentes do mundo da arte, como o cine e a fotografía. Ambos desenvolveron as súas propias características ao longo dos seus procesos inventivos que abarcan o mundo comunicativo e o mundo da arte. Non obstante, Benjamin aborda no seu ensaio precisamente a veracidade do cine e a fotografía sendo considerados como obras de arte, xa que son o resultado dunha mentalidade capitalista en alza. Benjamin fai unha comparación entre teatro e cinema, fotografía e pintura, de como se distorsionou a aura ao longo dos anos e como se perdeu a existencia parasitaria no ritual coa ideoloxía burguesa.
Análise da imaxe cinematográfica
Benjamin establece, con A obra de arte na era da reprodución mecánica, unha análise do cine e das imaxes que permite ver. Para el, o actor de cine perde a súa aura, o seu corpo é coma se fose utilizado polo aparello cinematográfico, e tórnase só unha imaxe sometida á mirada do público ou, segundo o define Rudolf Arnheim, citado por Benjamin, nun simple accesorio.
A Benjamin interésalle o xeito en que o espectador percibe a imaxe cinematográfica: para el, o espectador está hipnotizado ante esta imaxe que ofrece unha representación do real. Ao mesmo tempo, esta imaxe permítelle acceder a unha nova forma de percibir o mundo, un espazo ao que o espectador non era consciente de pertencer.
A aura desaparece coa reprodución técnica, pero é, ao mesmo tempo, a aparición desta que mostra a ausencia desta aura, que a revela; como di Bruno Tackels: "A aura non existe antes da reprodución, que sería como o momento da súa destrución. A aura en realidade só toma forma ... co seu esgotamento, provocado polo inevitábel desenvolvemento das técnicas de reprodución. É no momento en que o reproducíbel invade o campo anteriormente ocupado pola aura, no momento da súa destrución radical, cando a aura pode facerse visíbel aos ollos modernos. "
O cine, arte de masas, ten unha dimensión política e social
Benjamin non ten nostalxia do declive da aura, para el esta perda está na orixe mesma da creación da obra de arte. As obras que aínda dependen desta noción de aura están realmente ligadas ao fascismo ou a algunha outra forma de dominación que promova a estetización da política. A idea de Benjamin é que, en todas as épocas, a arte nunca foi autónoma e sempre estivo baixo o control de valores externos, como os da relixión; a aura da obra de arte, de feito, nunca existiu e non é máis que a "intromisión dunha forza esóxena decidida a penetrar no campo da arte para someter mellor o mundo". A perda da aura non significa a desaparición da obra de arte senón, pola contra, a súa verdadeira existencia.
Para Benjamin, a aparición do cine cambiou o comportamento do espectador cara á arte. Os espectadores xa non están en pasividade e retirada, as masas fanse activas, participan na arte e no seu funcionamento. É o xurdimento das masas, provindo das técnicas de reprodución, o que fai posible a transformación da arte e o xeito de percibila. Segundo Benjamin, o fenómeno das masas e a gran cantidade de obras de arte permiten á arte liberarse de todo poder fascista e de toda alienación das masas.
Pero, entón, con esta teoría desenvolvida por Benjamin, cabe preguntar se a apropiación da arte por parte das masas non leva a transformar a obra de arte en mercadoría e fetiche. Así, para o filósofo Theodor Adorno, estas novas formas artísticas liberan sen dúbida a obra de arte do dominio político e relixioso, pero o uso que as masas fan da arte desencadea, ao mesmo tempo, o seu fin a través dun proceso de mercantilización.
Membranoma
O membranoma foi definido como o conxunto de membranas biolóxicas que existen nun determinado organismo ou ben como o conxunto dos seus compoñentes químicos, especialmente proteicos.
Conxunto de compoñentes químicos das membranas
O termo foi tamén usado para definir o conxunto completo de proteínas de membrana dun organismo ou unha combinación do proteoma e do lipidoma das membranas. Existe unha base de datos con información sobre proteínas de membrana bitópicas chamada Membranome.
Amaranthus muricatus
Amaranthus muricatus é unha especie herbácea cosmopolita pertencente á familia Amaranthaceae.
Descrición
É unha herba perenne, rizomatosa, que crece prostrada sobre o chan, con talos esbrancuxados. Forma unha panícula de flores terminais, pentámeras ou tetrámeras, raramente trímeras. Froitos fortemente rugosos na madurez. Orixinaria de América do Sur.
Hábitat e distribución
É nativa de América do Sur e foi introducida na rexión do mediterráneo occidental. En España atópase na metade este peninsular, onde é relativamente frecuente como ruderal en lugares acedos e básicos. Escasa no centro e norte.
Esquí acrobático nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do esquí acrobático. O esquí acrobático é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os Xogos Olímpicos de 1992, os cales foron disputados en Albertville, Francia, se ben anteriormente estivo presente nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 realizados en Calgary (o Canadá) como deporte de demostración. Os desniveis convertéronse en oficiais nos Xogos de 1992, se ben os saltos acrobáticos permaneceron como deporte de demostración. Posteriormente, os saltos acrobáticos convertéronse en oficiais nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1994 realizados en Lillehammer (Noruega) e o ballet foi eliminado. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2010 realizados en Vancouver (o Canadá) foi introducido o campo a través.
Amaranthus muricatus
Taxonomía
Amaranthus muricatus foi descrita por (Moq.) Hieron. e publicada en Boletín de la Academia Nacional de Ciencias, Córdoba, Arxentina (2): 421. 1882.
Esquí acrobático nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores deste deporte son os Estados Unidos, o Canadá, Australia e Belarús.
Amaranthus muricatus
Taxonomía
amaranthus: nome xenérico que procede do grego amaranthos, que significa "flor que non murcha".
muricatus: epíteto que procede do latín murex, que é o nome dun molusco con cuncha con moitos picos, aludindo aos froitos rugosos.
O Crasto, Setados, As Neves
O Crasto é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Fermil, Setados, As Neves
Fermil é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Selección de fútbol de Gambia
A selección de fútbol de Gambia (Gambia national football team) é o equipo representativo de Gambia nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Gambia (Gambia Football Association), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Antes de 1965, o equipo era coñecido como selección de fútbol de Gambia Británica.
Juan Carlos Touriño
Juan Carlos Touriño Cancela, nado en Buenos Aires o 14 de xuño de 1944 e finado na mesma cidade o 7 de marzo de 2017, foi un futbolista e poeta arxentino de orixe galega. Xogaba como defensa e foi internacional coa selección española.
Orixe e primeiros anos
Naceu no barrio bonaerense de Parque Patricios, sendo fillo de dous galegos que fuxiran do seu país durante a Guerra civil instalándose en Nueva Pompeya. Seu pai era natural da Coruña. Estudou para perito mercantil e aspiraba a traballar no negocio de importación de papeis que rexentaba seu pai. Ao mesmo tempo xogaba nun equipo de barrio, o Villa Modelo, do que pasou aos 18 anos ao Dock Sud.
Como futbolista
Sen demasiado interese polo fútbol e despois de probar con River Plate e San Lorenzo, aos 21 anos ingresou no Quilmes. Con este equipo debutou directamente na Primeira división, sen ter pasado antes por outras categorías inferiores. Xogou no equipo de Quilmes ata 1970. En 1968 estivo a piques de fichar polo Pontevedra, debido ás boas referencias que tiña del o adestrador do club, o tamén arxentino de orixe galega Héctor Rial, pero o seu traspaso frustrouse por problemas de documentación. Ao ano seguinte reforzou ao Racing Club nunha xira por Europa e África.
Finalmente chegou ao fútbol español en 1970, cando fichou polo Real Madrid. Debutou na Primeira división española na xornada 9 da tempada 1970/71, contra o Ahletic de Bilbao no Santiago Bernabéu, saíndo de titular en lugar de Sanchís. Disputou nove encontros na súa primeira campaña no equipo dirixido por Miguel Muñoz, que contaba con defensas como Benito, Zoco, José Luis ou o propio Sanchís, ata que sufriu unha lesión. A situación mudou na seguinte campaña, na que foi titular en case todos os partidos, contabilizando 37 encontros entre todas as competicións, e conquistando a liga por diante do Valencia.
En febreiro de 1972, nun partido contra o Córdoba, fracturoulle a tibia e o peroné a Francisco Causanilles, o que o sumiu nunha depresión que estivo a piques de facerlle abandonar o fútbol. Con todo, foi convencido polos dirixentes do Real Madrid para continuar a súa carreira.
Mantivo a titularidade nas dúas seguintes tempadas, nas que debutou na Copa de Europa e gañou unha Copa do Xeneralísimo. Na 1974/75, xa co iugoslavo Miljan Miljanić no banco, xogou 22 partidos, gañando tanto a liga como a Copa, mentres que na seguinte só apareceu en tres encontros, sumando, con todo, unha terceira liga ao seu palmarés. Disputou un total de 134 partidos oficiais nas súas seis tempadas no Real Madrid.
En 1977 pasou brevemente por Colombia, onde xogou nas filas do Independiente Medellín, regresando a continuación a Quilmes. En 1978 fichou por Gimnasia y Esgrima, onde xogou antes de pasar polo San Lorenzo de Mar del Plata e polo Chacarita Juniors, onde colgou as botas en 1980.
Selección nacional
Foi internacional coa selección española nunha ocasión, o 12 de xaneiro de 1972, nun partido amigable contra Hungría no estadio Santiago Bernabéu. Formou na defensa xunto con Sol, Gallego e Tonono, nun encontro no que España venceu por 1-0.
Como poeta
Amante da poesía, admiraba entre outros a Mario Benedetti, Miguel Hernández e Pablo Neruda. En 1993 publicou unha colección de poemas co título de Trigo y cardos.
Vida persoal
Casou en Madrid con Graciela Martínez, coa que tivo cinco fillos: Daniel, nacido en España; Caterina, nacida en Colombia; e Alejandro, Javier e Elián, nacidos na Arxentina.
Esquí alpino nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do esquí alpino. O esquí alpino é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dos Xogos Olímpicos de Inverno, dende a edición de 1936 en Garmisch-Partenkirchen, Alemaña, edición na cal se disputou unha proba de combinada alpina en categoría masculina e feminina. Entre 1948 e 1980, os resultados obtidos nesta proba foron considerados válidos para o Campionato do Mundo de esquí alpino.
Os grandes dominadores deste deporte son Austria, Suíza, Francia e os Estados Unidos de América.
Paradoxo da información en buratos negros
O paradoxo da información nos buracos negros resulta da suma de efectos previsibles en varias teorías que implican as leis dun universo imaxinario coas leis da relatividade xeral e da mecánica cuántica igualmente deducidas.
A información procedente dos buratos negros é un dos efectos que xerou controversia entre os científicos, xa que a información á que se adaptan os sentidos humanos depende da enerxía electromagnética, é dicir, da luz, e de como os buratos negros atraen tanta materia como a enerxía da luz non hai forma de confirmalos ou saber da súa existencia tanto no macro como no microcosmos.
Ecuación
A entropía dun burato negro vén dada pola seguinte ecuación:
Talen Horton-Tucker
Talen Jalee Horton-Tucker, nado o 25 de novembro de 2000 en Chicago (Illinois) é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Utah Jazz da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Horton-Tucker foi escollido na 46ª posición do Draft da NBA de 2019 polos Orlando Magic, e traspasáronllelo nesa noite do Draft ós Los Angeles Lakers, a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2020. Horton-Tucker asinou cos Lakers o 13 de xullo de 2019. Debutou na NBA o 8 de decembro de 2019 contra os Minnesota Timberwolves.
O 25 de agosto de 2022, traspasaronlles a Horton-Tucker e a Stanley Johnson ós Utah Jazz, en troca por Patrick Beverley.
Selección de fútbol de Guinea-Bissau
A selección de fútbol de Guinea-Bissau é o equipo representativo de Guinea-Bissau nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federação de Futebol da Guiné-Bissau, pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Antes de 1975, o equipo era coñecido como selección de fútbol da Guinea Portuguesa.
Lamela, Setados, As Neves
Lamela é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Toponimia
O orónimo Lamela é un topónimo que provén do latín, e indica un lugar con lama ou lodo.
A Igrexa, Setados, As Neves
A Igrexa é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Anderson Mazoka
Anderson K. Mazoka, nado en Monze o 22 de marzo de 1943 e finado en Xohanesburgo o 24 de maio de 2006, foi un político zambiano, presidente do Partido Unido para o Desenvolvemento Nacional (UPND), un dos principais partidos do país. Foi candidato presidencial nas eleccións xerais de 2001, na que obtivo o segundo lugar.
Vida
Mazoka naceu en Monze. Asistiu á Union College en 1969, onde se graduou en enxeñaría mecánica. Na súa tese de grao, Mazoka deseñou e construíu un túnel aerodinámico en tan só 10 semanas. O túnel, cuxa construción chamou a atención dos medios de comunicación, encheu o soto da Facultade de Ciencias e Enxeñaría e estivo en uso durante tres décadas.
Nas eleccións presidenciais realizadas o 27 de decembro de 2001, quedou en segundo lugar co 26.76 % dos votos, sendo derrotado por Levar Mwanawasa, presidente do Movemento por unha Democracia Multipartidaria (MMD), quen obtivo o 28.69 % dos votos.
Mazoka faleceu o 24 de maio de 2006, debido a unha insuficiencia renal en Xohanesburgo, Suráfrica. Tiña 63 anos. Foi sucedido como presidente do UPND por Hakainde Hichilema.
Estivo casado con Christine Mutinta e tiveron tres fillos biolóxicos: Mutinta, Pasina, Anderson Jr., e dous adoptivos: Machenje e Lundu.
Salto de esquí nos Xogos Olímpicos
miniatura|Logo olímpico do salto de esquí. O salto de esquí é un deporte que forma parte do programa olímpico oficial dende os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno, celebrados en 1924, celebrados en Chamonix, Francia. Nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1964 realizados en Innsbruck (Austria) incorporouse unha nova proba (a diferente altura que a anterior) e nos Xogos Olímpicos de Inverno de 1988 realizados en Calgary (o Canadá) incorporouse a proba por equipos.
O Comité Olímpico Internacional (COI) rexeitou no ano 2006 a introdución da competición feminina nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2010 realizados en Vancouver (o Canadá) polo baixo nivel da competición mundial feminina. Finalmente foi introducida na competición feminina nos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 realizados en Sochi (Rusia).
Ramón Flecha
Ramón Flecha García, nado en Bilbao en 1952, é profesor de socioloxía da Universidade de Barcelona, doutor honoris causa pola Universidade do Oeste de Timisoara.
Salto de esquí nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores deste deporte son Finlandia, Noruega e Austria.
Ramón Flecha
Traxectoria
En 1967, colaborou na creación dun centro cultural de actividades na zona máis pobre da súa cidade natal, Bilbao onde desde 1969 formou parte da clandestinidade contra a ditadura franquista. En 1978 trasladouse a Barcelona, onde fundou a Escola de Adultos Verneda-Sant Martí. En 1991 fundou o grupo de investigación CREA, sendo o director do centro. Estuda con Erik Olin Wright alternativas reais á economía capitalista.
En 1995 presentou a primeira denuncia oficial por acoso sexual reincidente dun profesor contra varias alumnas a petición da estudante Lídia Puigvert incluíndo no seu escrito non só a análise do problema senón tamén a solución na creación de protocolos, comisión de igualdade, movemento oficial de estudantes. Posteriormente dirixiu a tese de Ana Vidu, unha comparativa da primeira denuncia dun catedrático por acoso na Universidade de Barcelona, e a primeira en EEUU, en 1979, na Universidade de California-Berkeley.
En 2010, a Federación de Asociaciones Xitanas de Cataluña concedeulle o premio FAGIC pola súa contribución ao recoñecemento do pobo xitano. En xuño de 2013 recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito en Educación 2012 da Xunta de Andalucía.
A Leira Longa, Setados, As Neves
A Leira Longa é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Isabelle Stengers
Isabelle Stengers, nada en Bruxelas en 1949, é unha filósofa, historiadora da ciencia e epistemóloga, de nacionalidade belga. Graduouse en química na Universidade Libre de Bruxelas.
Traxectoria
A profesora Stengers é quizás unha das pensadoras máis influentes e celebradas, debido sobre todo aos seus escritos acerca da filosofía da ciencia. Traballa como profesora asociada en filosofía da ciencia na Universidade Libre de Bruxelas, e recibiu, en 1993, o gran premio de filosofía que outorga a Academia Francesa. Stengers elaborou extensos textos achega do filósofo anglo-norteamericano Alfred North Whitehead, e outro dos seus traballos incluíu a filósofos franceses Michel Serres e Gilbert Simondon.
Notable pola súa propia obra filosófica, a profesora Stengers colaborou con intelectuais tan destacados como Leon Chertok, Ilya Prigogine e Bruno Latour.
Esquí de fondo nos Xogos Olímpicos
Os grandes dominadores deste deporte son Noruega, Suecia, Finlandia e a desaparecida Unión Soviética.
O Outeiro, Setados, As Neves
O Outeiro é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Transfobia
A transfobia é un neoloxismo que fai referencia ao conxunto de ideas e fenómenos que abranguen actitudes, sentimentos ou accións negativas cara ás persoas transxénero ou a transexualidade en xeral. A transfobia pode incluír o medo, a aversión, o odio, a violencia, a ira ou o malestar que sente ou se expresa cara ás persoas cuxa identidade de xénero non corresponde coas normas de xénero que a sociedade estabelece para as persoas do sexo que se lles foi asignado ao nacer ou que se saen do binarismo de xénero, enebefobia. A miúdo exprésase xunto coas opinións homófobas e, por tanto, adoita considerarse un aspecto da homofobia. A transfobia é un tipo de prexuízo e discriminación.
A rapazada transxénero poden sufrir acoso sexual, acoso escolar e violencia na escola, nos programas de acollida e de asistencia social, así como posibles abusos por parte da súa familia. As vítimas adultas experimentan o ridículo en público, o acoso, incluído o uso dun xénero erróneo, as burlas, as ameazas de violencia, os roubos e as falsas detencións; moitas séntense inseguras en público. Unha alta porcentaxe afirma ser vítima de violencia sexual. A algunhas persoas transxénero négaselles a asistencia sanitaria ou sofren discriminación no lugar de traballo, incluído o despedimento por ser transxénero, ou séntense asediados por grupos políticos ou relixiosos conservadores que se opoñen ás leis sobre dereitos das persoas LGTB. Tamén sofren a discriminación dalgunhas persoas dentro dos movementos sociais LGTB e dalgunhas feministas.
Ademais do maior risco de violencia e outras ameazas, a tensión creada pola transfobia pode provocar consecuencias emocionais negativas que poden conducir a trastornos por consumo de substancias, fugas de casa (en menores) e un maior índice de suicidio.
O Pazo, Setados, As Neves
O Pazo é un lugar da parroquia de Setados, no concello pontevedrés das Neves, na comarca do Condado.
Selección de fútbol de Malaui
A selección de fútbol de Malaui (Malawi national football team) é o equipo representativo de Malaui nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Malaui (Football Association of Malawi), pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Antes de 1966, o equipo era coñecido como selección de fútbol de Nyasaland.
Sínfitos
A dos sínfitos (Symphyta) é unha suborde de insectos himenópteros, que inclúe os membros máis primitivos da orde.
É un taxon parafilético que inclúe aos himenópteros sen a "cintura de avespa" (o pecíolo, conexión estreita entre o tórax e o abdome), que caracteriza ás especies da outra suborde, a dos apócritos.
Características
Moitas especies de sínfitos mantiveron as súas características ancestrais a través do tempo, especialmente os seus hábitos herbívoros, a venación das ás e o abdome sen modificacións, onde os dous segmentos primeiros son semellantes aos seguintes (Ver apócritos). A ausencia dunha "cintura de avespa" distingue aos sínfitos dos outros membros dos himenópteros. Algúns presentan mimetismo batesiano, con coloración similar á de abellas e avespas e con ovipositor que parece un aguillón, aínda que son incapaces de picar. A maioría son de voo débil. Os sínfitos varían en tamaño; un dos máis grandes é Urocerus gigas, que pode alcanzar os 20 mm de lonxitude. O sínfito fósil máis grande coñecido é Hoplitolyda duolunica, do Mesozoico, con 55 mm de lonxitude e envergadura alar de 92 mm. As especies máis pequenas alcanzan 2,5 mm.
Descrición
A suborde foi descrita en 1867 polo zoólogo alemán, especializado en entomoloxía, Carl Eduard Adolph Gerstäcker, na páxina 2 da súa obra "Ueber die Gattung Oxybelus Latr. und die bei Berlin vorkommenden Arten derselben". Zeitschrift für die Gesammten Naturwissenschaften 30 (7): 1–144.