cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cuarta Idade e posteriores
Ananos
Os Ananos da Xente de Durin prosperaron en Erebor, e hai indicios de que Gimli guiou un grupo de ananos a Aglarond. Enviáronse expedicións mineiras a Khazad-dûm, onde se volveu extraer mithril, empregado para restaurar as portas de Minas Tirith, mais Khazad-dûm non volveu ser colonizado inmediatamente. Porén seica un tal Durin o Derradeiro reconstruíu máis tarde este Reino Anano, devolvendo así o seu ancestral lar á Xente de Durin. Semella que a raza dos Ananos comezou a esmorecer contra a fin da Cuarta Idade, pois as súas mulleres supuñan menos dun terzo da súa poboación. A miúdo as mulleres arelaban un marido que non podían ter, polo que non casaban. Do mesmo xeito, moitos homes Ananos estaban atarefados de máis coas súas artes e non tiñan tempo de tomar unha esposa e ter nenos. O seu destino definitivo é confuso.
Outros
Os orcos e os troles fuxiron cara ao leste e non se volveron recuperar nunca. Ou ben durante o goberno de Eldarion ou contra a fin do de Aragorn, existiu o rumor de "Cultos orcos", mais semella que foron iniciados e estendidos por humanos.
Disque os Ents nunca volveron atopar as Mullerents. Aragorn outorgoulles o Bosque de Fangorn e deulles permiso para volver espallar a fraga cara ao oeste e os vastos ermos de Eriador, onde se estendera unha vez unha enorme fraga primixenia, mais Bárbore lamentouse de que aínda que as fragas poderían seguir proliferando, os Ents non o farían. Co tempo foron minguando e un número cada vez maior deles foise tornando "arborento" e deixaron de inmiscirse nos asuntos das demais razas.
A Irmandade
Dos demais membros da Irmandade do Anel, dise que Samsagaz Gamllí foi elixido alcalde da Comarca, e que foi asesor do Rei Elessar. A súa filla Elanor foi unha das doncelas de Arwen. Crese que cara ao final da súa vida partiu para Valinor nun dos últimos barcos de Círdan.
Meriadoc Brandigamo e Peregrin Tuc convertéronse en Amo de Gamoedo e Thain da Comarca respectivamente, e mantiveron unha estreita amizade coas casas reais de Rohan e Gondor. Na súa idade anciá marcharon xuntos cara a Gondor e Rohan. Ambos morreron ao redor de 64 C.I. e foron soterrados en Rath Dínen.
Disque Legolas acabou construíndo un barco e que se dirixiu ao Oeste. Segundo moitos, Gimli marchou con el (o único Anano en facelo), obviamente polo seu desexo de volver ver a Galadriel.
Séculos posteriores
A obra escrita de Tolkien só fornece información dos primeiros séculos desta idade, polo que se descoñece cando rematou. Afírmase que a Cuarta Idade foi cando os Homes tomaron posesión da Terra Media, e cando os Elfos comezaron a esmorecer. Así, a Cuarta Idade constitúe o paso da prehistoria fantástica de ficción á historia real da terra.
Idades posteriores
Tolkien afirmou crer que o tempo transcorrido entre a Terceira Idade e o século XX é de aproximadamente 6.000 anos, e que o ano 1958 debería corresponder á fin da Quinta Idade, considerando que as idades cuarta e quinta tivesen a mesma duración cá segunda e terceira. Porén, nunha carta de 1958 dixo que na súa opinión as Idades pasaran máis rápido, e que nos atopabamos contra a fin da Sexta Idade/comezos da Sétima Idade.
Especulacións acerca das idades posteriores
Aínda que nun principio Tolkien describiu o mundo da Terra Media como unha prehistoria ficticia da Terra, máis tarde corrixiu lixeiramente este punto de vista, e describiuno como un período mítico dentro da historia da Terra. Esta distinción "mítica" serviulle para desvincular as historias sobre a Terra Media de calquera período temporal concreto e evitar así posíbeis contradición cos feitos da historia real.
Determinar a época da Quinta Idade é importante para aqueles que aplican o calendario de Tolkien ás data actuais. Por exemplo, o número 42 de Mallorn, a publicación de The Tolkien Society (agosto 2004), contiña un extenso artigo que analizaba todos os datos dispoñíbeis e concluía que os Anos do Sol comezaron o 25 de marzo de 10160 A.C., a Segunda Idade o 26 de decembro de 9564 A.C., a Terceira Idade o 24 de decembro de 6123 A.C., e a Cuarta Idade o 18 de marzo de 3102 A.C. Segundo este esquema, a Quinta Idade equivale ao sistema de datación "despois de Cristo".
Ligazóns externas
Chronologie de la Terre du Milieu
Casa Ipatiev
miniatura|dereita|250px|A Casa Ipatiev en [[1928]] Casa Ipatiev (en ruso: Дом Ипатьева) foi a casa dun comerciante de Ekaterinburgo. Foi o lugar onde o antigo tsar Nicolao II de Rusia, a súa familia e os axudantes foron executados a causa da Revolución Bolxevique. O nome desta é idéntico ó do Mosteiro Ipatiev en Kostroma, onde os Romanov accederon ó trono de Rusia.
Historia
miniatura|250px|O soto da casa tralo asasinato da Familia Imperial Na década de 1880, Iván Redikortsev, un oficial relacionado coa industria mineira, construíu unha casa de dous andares nas ladeiras dun prominente outeiro. En 1898, a mansión pasou a mans de Sharaviev, un traficante de ouro de escasa reputación. Dez anos despois, a casa foi adquirida por Nikolai Nikolaievich Ipatiev, un enxeñeiro militar que converteu o andar máis baixo na súa oficina. Parece ser que a Casa Ipatiev foi a base do Soviet Ural ata finais de abril de 1918, e axiña recibiría o nome de A Casa do Propósito Especial.
A familia real
A familia Romanov chegou á casa o 30 de abril de 1918, e pasou 78 días no interior. O emperador Nicolao II de Rusia, a emperatriz Alexandra Feodorovna, as súas catro fillas (Olga, Tatiana, María e Anastasia) e o tsarévich Aleksei, o doutor da corte, Eugene Botkin, a dama, Anna Demidova, o cociñeiro, Ivan Kharitonov, e o axudante de cámara, Aleksei Trupp, foron fusilados por un pelotón da policía secreta bolxevique ó cargo do xefe da Cheka Iakov Iurovski, a noite entre o 16 e o 17 de xullo de 1918. O axudante de cociña, Leonid Sednev, foi chamado fóra da casa horas antes e salvado así da execución.
O pelotón de fusilamento estaba composto por catro bolxeviques rusos e sete soldados. Estes soldados, eran prisioneiros de guerra húngaros que non falaban ruso. Os soldados húngaros foron elixidos ante o temor de que os soldados rusos non disparasen contra o tsar e a súa familia, en especial contra os fillos.
Demolición
200px|miniatura|A Igrexa do Sangue en [[Ekaterinburgo, construída no lugar que ocupou a Casa Ipatiev.]] En 1923, fotografías da casa valada foron diseminadas pola prensa soviética baixo o nome de O derradeiro palacio do derradeiro tsar. En 1927, a casa foi designada para acoller o museo da Revolución nos Urais. Converteuse nunha escola de agricultura após ter sido en 1938 o Museo Anti-Relixioso. Durante este período era habitual a visita de varios grupos de visitantes á parede danada do soto a causa do asasinato da familia imperial. En 1946 foi adquirida polo Partido Comunista local. En 1974, foi nomeada o Monumento Histórico-Revolucionario. Pero, para vergonza do goberno, comezou a ser un lugar de peregrinación en memoria da familia imperial.
En 1978, coa chegada do 60 aniversario da execución, o Politburo, decidiu actuar, declarando que a casa non tiña suficiente relevancia histórica e ordenou a súa demolición. O pedimento foi enviado ao xefe do partido na rexión Boris Eltsin, que ordenou a demolición en xullo de 1977. Nas memorias de Boris Eltsin, publicadas no 1990 afirma que tarde ou cedo sentiriámonos avergoñados desta peza de barbarismo. Mais, a pesar da demolición, a xente continuou chegando ó lugar, a miúdo en segredo e pola noite, deixando símbolos de recordo. Coa caída da Unión Soviética a Igrexa do Sangue foi erixida no lugar. Agora é un centro de peregrinación.
Na literatura
A casa Ipatiev aparece tamén na literatura en libros coma:
Darkest Dungeon
Darkest Dungeon é un videoxogo de rol desenvolvido e publicado polo estudo indepentente Red Hook Studios. O xogo, tras un período de desenvolvemento en Early Access, publicouse o 16 de xaneiro de 2016 para Microsoft Windows e OS X, con adaptacións para PlayStation 4, PlayStation Vita e Linux publicadas un mes despois.
O xogador ten que administrar un elenco de personaxes para explorar diversos alxubes baixo unha mansión gótica. O combate é por quendas, e unha das características principais do xogo é o nivel de estrés de cada personaxe que se incrementa a medida que avanza a exploración e o combate.
O xogo recibiu críticas xeralmente positivas,   e no 2016 chegou a máis dun millón de copias vendidas.
Secuela
Red Hook anunciou Darkest Dungeon 2 en febreiro do 2019. A secuela foi lanzada en acceso anticipado o 26 de outubro de 2021, para Windows.
Zaharrean Rugby Taldea
O Zaharrean Rugby Taldea foi un equipo de rugby da cidade de Donostia, en España, fundado en 1963 e desaparecido en 1993, que ó longo da súa existencia tivo varios nomes (Motobic Parte Vieja, Sociedad Deportiva Anoeta, Zaharrean Rugby Taldea e Club Deportivo Fortuna) conforme o equipo se integraba nas estruturas polideportivas duns clubs ou outros. Durante catro tempadas (1978/79, 1979/80, 1980/81 e 1981/82) o Zaharrean participou na máxima competición de liga do rugby español, a División de Honra.
Traxectoria
A Sociedad Deportiva Anoeta desapareceu a finais dos anos 1970, rebautizándose o equipo de rugby en 1978 como Zaharrean Rugby Taldea. "Zaharrean" significa "Parte Vieja" en lingua vasca, e ademais era o nome dunha asociación de comerciantes da zona antiga da cidade que comezou a patrocinar ó equipo. O cambio de nome coincidiu co ascenso do equipo á máxima categoría do rugby nacional, a División de Honra. O Zaharrean competiu catro tempadas (1978/79, 1979/80, 1980/81 e 1981/82) dentro do Grupo Norte da División de Honra, que nesa época estaba formada por 32 equipos divididos en catro grupos xeográficos. Trala tempada 1981/82 o equipo descendeu de categoría e integrouse dentro doutra sociedade polideportiva da cidade, o Club Deportivo Fortuna que lle daría nome até o fin da sección de rugby en 1993, ano de desaparición das vellas instalacións de Anoeta, que foron substituídas polo moderno Estadio Municipal de Anoeta.
A Costa, Mosteiro, Ramirás
A Costa é un lugar da parroquia de Mosteiro, no concello ourensán de Ramirás. Segundo o IGE do 2009 tiña 10 habitantes dos que 4 eran homes e 6 eran mulleres, o que supón unha perda de habitantes con respecto a 2008.
Hormona tiroide
miniatura|dereita|200px|[[Tiroxina (T4)]] miniatura|dereita|200px|[[Triiodotironina (T3)]] miniatura|dereita|200px|Tiroxina, T4. As bólas violetas representan átomos de iodo. miniatura|dereita|200px| Triiodotironina, T3
As hormonas tiroides son as tres hormonas producidas pola glándula tiroide, que son a tiroxina, triiodotironina e calcitonina, aínda que en certos contextos o termo só se usa para referirse ás dúas primeiras.
A tiroxina (T4) e triiodotironina (T3), son hormonas cunha estrutura química baseada no aminoácido tirosina (non confundir coa hormona tiroxina) e que conteñen iodo, producidas pola glándula tiroide, que son as principais responsables da regulación do metabolismo. A principal forma circulante no sangue de hormona tiroide é a tiroxina (T4), que ten unha vida media maior ca a outra hormona, a triiodotironina ou T3. A razón entre a T4 e a T3 liberadas ao sangue é de aproximadamente 20 a 1. A tiroxina convértese dentro das células en T3 activa (que é 3 ou 4 veces máis potente ca a T4) por acción de encimas desiodinases (5'-iodinase). Despois son procesadas por descarboxilación e desiodinación para producir iodotironamina (T1a) e tironamina (T0a).
Ademais destas hormonas, producidas polas células foliculares tiroides, na tiroide prodúcese tamén a hormona polipeptídica calcitonina, segregada polas células parafoliculares, que intervén no control dos niveis de calcio do organismo (xunto coa PTH).
Transporte no plasma sanguíneo
A maioría das hormonas tiroides que circulan polo sangue transpórtanse unidas a proteínas. Só unha pequena fracción das hormonas tiroides circulantes viaxan libres (non unidas a proteínas) e son bioloxicamente activas, polo que a medición das concentracións de hormonas tiroides libres ten un grande valor para facer diagnósticos.
Cando a hormona tiroide está unida a proteínas non é activa, polo que o importante é saber a proporción de T3/T4 libre. Por esta razón, medir só a cantidade de tiroxina total no sangue pode inducir a erros.
A T3 e a T4 poden cruzar a membrana celular facilmente, xa que son moléculas lipofílicas, e funcionan asociándose a receptores nucleares do núcleo celular chamados receptores das hormonas tiroides.
Outra ferramenta de diagnóstico importante é a medida da cantidade de hormona estimulanta da tiroide (TSH) presente.
Transporte a través da membrana
As hormonas tiroides son substancias lipofílicas que poden atravesar a membrana celular pasivamente por difusión. Porén, existen polo menos 10 transportadores de iodotironina diferentes xeneticamente regulados e dependentes de enerxía nos humanos, os cales garanten que os niveis intracelulares de hormonas tiroides sexan maiores ca no plasma sanguíneo ou no fluído intersticial.
Transporte intracelular
Sábese pouco sobre a cinética intracelular das hormonas tiroides. Porén, recentemente demostrouse que o CRYM cristalino (ou THBP, proteína fixadora da hormona tiroide regulada por NADP+) se une á triiodotironina in vivo.
Funcións da T3 e T4
miniatura|300px|O sistema tiroide formado polas hormonas [[triiodotironina|T3 e T4. ]]
As hormonas tiroides activas actúan en case cada célula do corpo. Actúan incrementando a taxa de metabolismo basal, afectan á síntese proteica, axudan a regular o crecemento dos ósos longos (en sinerxía coa hormona do crecemento) e na maduración neuronal, e incrementan a sensibilidade do corpo ás catecolaminas (como a adrenalina) por permisividade (unha hormona é necesaria para a acción doutra). As hormonas tiroides son esenciais para o correcto desenvolvemento e diferenciación das células do corpo. Estas hormonas tamén regulan o metabolismo das proteínas, graxas, e carbohidratos, afectando ao modo en que as células usan os compostos enerxéticos. Tamén estimulan o metabolismo das vitaminas. A síntese de hormonas tiroides está influída por numerosos estímulos fisiolóxicos e patolóxicos.
As hormonas tiroides causan a xeración de calor nos humanos. Porén, as tironaminas (metabolitos das hormonas tiroides) funcionan por medio de mecanismos descoñecidos inhibindo a actividade neuronal, o que xoga un importante papel nos ciclos de hibernación dos mamíferos e o comportamento de muda de plumaxe das aves. Un efecto da administración de tironaminas é unha drástica caída da temperatura corporal.
Enfermidades relacionadas
Tanto o exceso coma a deficiencia de tiroxina poden causar trastornos.
Os nenos nacidos prematuramente poden sufrir trastornos do desenvolvemento neuronal debido á falta de hormonas tiroides, no momento en que a súa propia glándula tiroide non pode fornecer as hormonas que necesita no período postnatal.
Medicións
A tiroxina e a triiodotironina poden medirse como tiroxina libre e triiodotironina libre, que son indicadores da actividade desas hormonas no corpo. Poden medirse tamén como tiroxina total e triiodotironina total, que inclúen tamén as hormonas unidas á globulina fixadora de tiroxina. Un parámetro relacionado é o índice de tiroxina libre, que é a tiroxina total multiplicado polo consumo de hormonas tiroides, o cal, á súa vez, é unha medida da globulina fixadora de tiroxina non unida a esta.
Usos médicos das hormonas tiroides T3 e T4
Para tratar a deficiencia de hormonas tiroides (hipotiroidismo) utilízanse tanto a T3 coma a T4. Ambas as dúas absórbense ben no intestino, polo que poden administrarse por vía oral. A forma máis común de tiroxina sintética é a levotiroxina, que é un estereoisómero da tiroxina fisiolóxica (T4 só), que se metaboliza máis lentamente ca a natural e, por tanto, xeralmente só é necesaria unha dose diaria. As hormonas tiroides desecadas naturais, tamén comercializadas co nome Armour Thyroid, derivan de glándulas de tiroide de porco, e son un tratamento "natural" que contén o 20% de T3 e trazas de T2, T1 e calcitonina. Tamén están dispoñibles combinacións sintéticas de T3/T4 en diferentes proporcións (como o Thyrolar) e medicamentos de T3 pura (Cytomel). A levotiroxina é xeralmente o primeiro tratamento que se utiliza. O tratamento con Armour Thyroid, á parte de evidencias anecdóticas, non mostrou nos ensaios clínicos que sexa máis beneficioso ca as formas biosintéticas.
As tironaminas non teñen aínda usos médicos, aínda que o seu uso foi proposto para a indución controlada da hipotermia, a cal causa que o cerebro entre nun ciclo protector, útil para a prevención de danos durante a isquemia (falta de osíxeno).
A tiroxina sintética produciuse por primeira vez en 1926 por Charles Robert Harington e George Barger.
Formulacións
Hoxe moitos pacientes son tratados con levotiroxina, ou unha hormona sintética similar. Porén, os suplementos de hormona tiroide natural (extractos de tiroide animal desecados) aínda están dispoñibles nalgúns países. As hormonas tiroides naturais están utilizándose menos debido ás evidencias de que as variacións das concentracións de hormonas nas tiroides dos animais sacrificados orixina unha potencia e estabilidade variables deses preparados. A levotiroxina contén só T4 e é, por tanto, bastante ineficaz para os pacientes que non poden converter a T4 en T3. Eses pacientes terán que ser tratados con hormona tiroide desecada natural, que contén unha mestura de T4 e T3,   ou cun suplemento de T3 sintética. Nestes casos, prefírese a liotironina sintética debido ás potenciais diferenzas entre os lotes de fármacos de produtos naturais de tiroide. Nos Estados Unidos algunhas marcas de produtos de hormona tiroide natural están aprobados pola FDA e outras non. As hormonas tiroides son en xeral ben toleradas polo corpo. As hormonas tiroides non son normalmente perigosas para as mulleres preñadas ou nais lactantes, pero deberían tomarse baixo supervisión médica. De feito, se unha muller con hipotiroidismo non é tratada, o seu fillo ten un maior risco de defectos conxénitos. Cando as mulleres con hipotirodismo quedan preñadas necesitan incrementar a súa dose de hormona tiroide. Unha excepción é que as hormonas tiroides poden agravar os problemas cardíacos, especialmente nas pacientes vellas; por tanto, os doutores poden comezar con estes pacientes cunha dose baixa e ila aumentando pouco a pouco para evitar o risco de ataques cardíacos.
Central
miniatura|400px|Síntese de hormonas tiroides nunha [[célula folicular tiroide: - A tiroglobulina sintetízase no retículo endoplasmático rugoso e segue a vía secretora para entrar no coloide da luz do folículo tiroide por exocitose. - Mentres, un transportador de sodio-ioduro bombea ioduro (I-) por transporte activo ao interior da célula, o cal cruzou previamente o endotelio por mecanismos mal coñecidos.  - Este ioduro entra na luz folicular desde o citoplasma polo transportador pendrina, segundo se cre por transporte pasivo.  - No coloide, o ioduro (I-) é oxidado a iodo (I0) por un encima chamado tiroide peroxidase. - O iodo (I0) é moi reactivo e únese á tiroglobulina en residuos do aminoácido tirosina da súa cadea proteica (a cal en total contén uns 120 residuos de tirosina). - En conxugación, os residuos de tirosina adxacentes emparéllanse. - Todo o complexo volve a entrar na célula folicular por endocitose. - A proteólise realizada por varias proteases libera moléculas de tiroxina e triiodotironina unidas á proteína, as cales entran na circulación sanguínea por mecanismos aínda mal coñecidos. ]] miniatura|dereita|Folículos tiroides. 1. Coloide. 2. [[Epitelio do folículo. 3. Endotelio vascular.]] A tiroide contén células epiteliais, que forman folículos nos que as células epiteliais rodean un oco central cheo dun coloide, onde se acumula a proteína tiroglobulina, que foi producida e excretada ao coloide polas células epiteliais foliculares.
As hormonas tiroides (T4 e T3) prodúcense nas células foliculares da tiroide e a súa produción está regulada pola hormona estimulante da tiroide (TSH) segregada pola adenohipófise ou pituitaria anterior. Como os efectos da T4 in vivo están mediados pola T3 (a T4 convértese en T3 nos tecidos diana), a T3 é de 3 a 5 veces máis activa ca a T4.
A tiroxina orixínase ao unir átomos de iodo ao anel do aminoácido tirosina da tiroglobulina. A hormona tiroxina (T4) contén catro átomos de iodo. A triiodotironina (T3) é idéntica, pero só ten tres átomos de iodo.
Xurisdición
A xurisdición (do latín iurisdictio, «dicir o dereito») é a potestade, derivada da soberanía do Estado, de aplicar o Dereito no caso concreto resolvendo de modo definitivo e irrevogable unha controversia que é exercida en forma exclusiva polos tribunais de xustiza, integrados por xuíces independentes e inamovibles, responsables e sometidos unicamente ao imperio da lei.
Hormona tiroide
Central
O ioduro é absorbido activamente do sangue por un proceso chamado trampa de ioduro. Neste proceso o sodio é cotransportado co ioduro na membrana basolateral da célula cara ao interior da célula e despois concéntrase nos folículos tiroides ata chegar a unha concentración 30 veces superior á que ten no sangue. Por medio dunha reacción co encima tiroperoxidase, o ioduro únese a residuos de tirosina da tiroglobulina, formando monoiodotirosina (MIT) e diiodotirosina (DIT). A unión de dous residuos de DIT orixina a tiroxina. Combinando unha MIT e unha DIT prodúcese a triiodotironina.
Xurisdición
En sentido coloquial, o termo emprégase para designar o territorio (estado, provincia, concello, rexión, país etc.) sobre o cal esta potestade é exercida. Do mesmo modo, por extensión, é utilizada para designar a área xeográfica de exercicio das atribucións e facultades dunha autoridade ou as materias que se atopan dentro da súa competencia; e, en xeral, para designar o territorio sobre o cal un Estado exerce a súa soberanía.
Hormona tiroide
Central
Unhas proteases dixiren a tiroglobulina iodada, liberando as hormonas T4 e T3, os axentes bioloxicamente activos da regulación metabólica.
Periférica
A tiroxina (T4) crese que funciona principalmente como prohormona e depósito da forma máis activa e principal hormona tiroide, a T3. A T4 fórmase conforme sexa requirida polo encima iodotironina deiodinase nos tecidos. A deficiencia de deiodinase pode ter efectos similares a unha deficiencia de iodo. A T3 é máis activa ca a T4 e é a forma final da hormona, aínda que está presente en menores cantidades ca a T4.
Inicio da produción no feto
A hormona liberadora da tirotropina (TRH) e a hormona estimulante da tiroide (TSH) empezan a segregarse no hipotálamo fetal e a hipófise ás 18-20 semanas de xestación, e a produción fetal de tiroxina (T4) chega a un nivel clinicamente significativo nese período. A triiodotionina (T3) fetal permanece a niveis baixos (menos de 15 ng/dL) ata as 30 semanas de xestación, e aumenta ata 50 ng/dL ao termo do embarazo. A autosuficiencia fetal de hormonas tiroides protexe ao feto contra, por exemplo, as anormalidades no desenvolvemento cerebral causadas polo hipotiroidismo materno.
Efecto da deficiencia de iodo. O bocio.
Se hai unha deficiencia de iodo na dieta, a tiroide non poderá producir T3 e T4. A falta destas hormonas tiroides parará a retroalimentación negativa que estas exercían sobre a hipófise, causando un incremento da produción de hormona estimulante da tiroide, a cal causa que a tiroide aumente de tamaño, dando lugar a unha hipertrofia chamada bocio. A hipertrofia da glándula ten o efecto de incrementar a capacidade de captar o escaso iodo que hai no sangue, tratando de compensar a deficiencia para seguir producindo hormonas tiroides.
Fármacos antitiroides
A captación de iodo en contra de gradiente de concentración está mediado por un transportador de simporte sodio-iodo e está asociado a unha sodio-potasio ATPase. O perclorato e o tiocianato son substancias que poden competir co iodo neste punto. Compostos como a goitrina poden reducir a produción de hormona tiroide ao interferiren coa oxidación do iodo.
Herboristería
Ningunha planta contén hormonas tiroides T3 e T4. Por tanto, cando está indicado requírese un tratamento con hormona tiroide sintética ou desecada natural. Pero si hai plantas que poden axudar a tratar a chamada "tiroide lenta" (tiroide que produce reducidas cantidades de hormona, pero que non cesou de producilas totalmente). Porén, hai moitas algas comestibles que teñen altas concentracións de iodo, que axudan a evitar deficiencias de iodo e enfermidades como o bocio.
Calcitonina
Á parte da tiroxina e triiodotironina, na glándula tiroide prodúcese outra hormona, a calcitonina. A calcitonina é unha hormona polipeptídica de 32 aminoácidos producida polas células parafoliculares da tiroide, que se encontran nos espazos interfoliculares e intercaladas no propio epitelio folicular da glándula. A calcitonina actúa reducindo o nivel sanguíneo de ión calcio, opoñéndose aos efectos da hormona paratiroide (PTH). En concreto inhibe a absorción de Ca2+ no intestino e a súa reabsorción nos riles e inhibe a actividade dos osteoclastos nos ósos.
Ligazóns externas
Tratamento con hormonas tiroides
Rabal, Rabal, Chandrexa de Queixa
Rabal é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Chandrexa de Queixa na comarca da Terra de Trives. Tiña 21 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 11 mulleres.
Nova Irlanda
Nova Irlanda (en tok pisin: Niu Ailan) é unha illa de 8.650 km² pertencente ao arquipélago Bismarck, e á provincia de Nova Irlanda, en Papúa Nova Guinea. É a principal e máis grande illa da Provincia de Nova Irlanda. Atópase ao nordés da illa de Nova Inglaterra. Ambas as illas son parte do Arquipélago Bismarck, do nome de Otto von Bismarck, e están separadas polo Canle de San Jorge. O centro administrativo da illa e da provincia é a cidade de Kavieng situada no extremo norte da illa. Mentres que a illa foi parte de Nova Guinea Alemá, foi nomeada Neumecklenburg ( "Nova Mecklenburg ").
Xeografía
miniatura|left | Mapa topográfico de Nova Irlanda A illa é parte do Arquipélago Bismarck e é a miúdo descrito como a forma dun fusil. A illa tropical de Nova Irlanda é longa, estreita e montañosa cuberta por varias cadeas de montañas e densas selvas. Durante gran parte dos 360 quilómetros de lonxitude, o seu ancho varía entre menos de 10 quilómetros a 40 km, con todo, a espiña dorsal montañosa central é moi escarpada e difícil. O pico máis alto é o Monte Lambel na Hans Meyer Range (2.150 metros). A illa atópase entre dúas e cinco graos ao sur da Ecuador.
Nova Irlanda está rodeada polo Mar de Bismarck no suroeste e polo Océano Pacífico no nordés. miniatura|Bandeira da provincia de Nova Irlanda
Historia
Os primeiros habitantes do arquipélago de Bismarck chegaron ao redor de 33.000 anos atrás logo dunha travesía do que hoxe é Papúa Nova Guinea. As chegadas tardías inclúen o pobo lapita.
En 1616 os mariñeiros holandeses Jacob Le Maire e Willem Schouten foron os primeiros europeos en pisar a illa.
Nos anos 1870 e 1880, o Marqués de Rays, un nobre francés, intentou establecer unha colonia francesa na illa chamada Nova Francia. Enviou catro expedicións infrutuosas á illa, a máis famosa das cales causou a morte de 123 colonos.
De 1885 a 1914 de Nova Irlanda era unha parte de Nova Guinea Alemá e levaba o nome Neumecklenburg. Os alemáns lograron varias plantacións de copra altamente rendibles e construíron unha estrada para o transporte das mercancías. Esta estrada atópase actualmente en servizo e recibe o nome de autoestrada Boluminski en honra do administrador alemán da Nova Guinea Alemá, Franz Boluminski. Logo da Guerra Mundial Nova Irlanda foi cedido a Australia. En 1942, durante a segunda guerra mundial, a illa foi tomada por forzas xaponesas e estivo baixo o seu control. Os xaponeses construíron unha gran base naval en Kavieng.
La Polla Records
La Polla Records, ou simplemente La Polla, é un grupo vasco de música punk.
Historia
La Polla Records formouse en 1979 en Agurain (Áraba), por Evaristo Páramos (vocalista), Fernandito na batería, Maleguin no baixo, Txarly na guitarra líder e Some na outra guitarra. O nome da banda resulta controvertido porque en castelán "polla" é como se lle chama vulgarmente ao pene. Segundo Evaristo:
Inicialmente adoitaban tocar en garaxes ou bares, xa que a primeira vez que actuaron foi no bar da súa vila, pero foi en 1983 cando lanzaron o seu primeiro álbum ¿Y ahora que?, que contiña só 4 cancións baixo a discográfica independente "Oihuka".
Con todo, en 1984 sacan un álbum máis completo de 19 cancións chamado Salve. Nas súas letras fan fortes críticas contra o fascismo, capitalismo, catolicismo, alienación, moda, e outros factores da sociedade, algo que caracterizaría toda a súa carreira.
Os anos seguintes gravan Revolución (aquí foi o primeiro cambio no baixo de Maleguin por Abel, curmán de Fernandito), No somos nada, En directo (gravado nun concerto, en Lakuntza), Ellos dicen mierda nosotros amén, Los jubilados, Barman, Negro e Hoy es el futuro.
En 1991 un tribunal prohibiu o nome da banda debido a un contencioso cun antigo técnico de son expulsado do grupo, pero LPR ignorando a sentenza sacou o álbum Bajo presión, un nome moi significativo do que estaba pasando ao redor do grupo. Finalmente en 1996 cambiaron o nome deixando unicamente "La Polla" co CD de Carne para la picadora.
Posteriormente lanzan o álbum titulado La Polla Enturecto, gravado en vivo como unha recompilación. En 1999 celebran os vinte anos de LPR gravando Toda la puta vida igual. Logo lanzan Bocas e Txarly deixa a banda sendo substituído por Jokin de M.C.D..
En 2002 cando seguen tocando e dando concertos, morreu Fernandito (batería) o 22 de setembro. LPR cancela todos os seus concertos e xiras. Logo da perda de Fernandito, sacan o seu último álbum como ben indica o seu título: El último (el) de la Polla, e poñen fin a vinte e tres anos de carreira.
Evaristo decidiuse a sacar un libro chamado Por los hijos lo que sea en que narra relatos, historias e anécdotas que teñen o mesmo propósito que as súas letras, continuando tamén a súa carreira musical con grupos como The Kagas, The Meas e actualmente con Gatillazo preparando o seu segundo traballo.
O grupo non foi amante das promocións nin das gravacións en vídeo. Durante a súa dilatada carreira realizaron poucos videoclips.
Illas Duke of York
Xeografía
Son trece illas dunha área duns 58 km². A máis grande é a illa Duke of York, logo hai outras como Makada, Kabakon, Kerawara, Ulu e Mioko.
O conxunto insular atópase nunha zona de actividade sísmica onde dúas placas tectónicas empúxanse, o que produce numerosos terremotos e tsunamis, ademais pola súa escasa altitude, son propensas a inundacións ao subir a marea. O 28 de decembro de 2000 anunciouse un realoxo de moitos habitantes a Nova Bretaña.
miniatura|dereita|280px|Mapa detallado
Dorsal mesoatlántica
250px|miniatura|Mapa da dorsal mesoatlántica. A dorsal mesoatlántica ou dorsal do Atlántico é unha dorsal oceánica que se atopa no océano Atlántico e constitúe un límite diverxente ou constructivo entre placas tectónicas, estendéndose por todo o seu fondo ao longo do océano Atlántico. No Atlántico Norte separa as placas euroasiática e norteamericana, mentres que no Atlántico Sur separa as placas africana e suramericana.
Esténdese dende os 87°N (uns 333 quilómetros ao sur do Polo Norte) ata a illa Bouvet, 1700 quilómetros ao norte da Antártida onde se transforma na dorsal atlántica-índica onde continúa cara ao leste. A esa altura ábrese cara ao oeste para formar a dorsal escocesa. Ao norte de Islandia, a cadea continúa o seu camiño cara ao océano Ártico. Chegando ó Ecuador, a cordilleira queda dividida en norte e sur pola fosa romanche, a cal chega a acadar os 7.800 metros de profundidade. En varios puntos, a altura das montañas supera o nivel do mar, formando illas.
Alberte Suras
Alberto Suárez Figueiras, nado en Montevideo o 16 de xullo de 1956, é un informático, profesor e escritor galego, coñecido polo pseudónimo literario de Alberte Suras.
Traxectoria
Fillo de emigrantes galegos da bisbarra de Bergantiños (Malpica e Ponteceso). Con catro anos e medio regresou dende Montevideo a Vigo, na compaña dos seus pais emigrados en Uruguai. En 1976 conseguiu o Carnet Profesional da Radio, e graduouse en Informática na CTE de Madrid en 1977 e e na Escola Informática da Coruña en 1982, con cualificación de Sobresaliente e mellor expediente académico. Asemade conseguiu por oposición por dúas veces, obtendo o número 1, a praza de Programador de Aplicacións no Centro de Cálculo da Deputación da Coruña (1982, 1985) onde traballou entre 1982 e 1988. Desenvolveu diferentes proxectos de innovación na multinacional NCR (1982-83). En 1988 consegue por oposición a praza de profesor de informática de EMI, obtendo o número 1 e mellor nota a nivel nacional. Asemade foi profesor numerario de sistemas informáticos (1988-2016) en Vigo, Lugo e A Coruña, onde se xubilou no ano 2016. As súas áreas de I+D+i foron a programación, algoritmética e Sistemas operativos.
MetLife Stadium
O MetLife Stadium é un recinto deportivo estadounidense situado en East Rutherford, Nova Jersey (Estados Unidos), moi cerca da cidade de Nova York. É parte do Complexo Deportivo de Meadowlands e serve como estadio local para dúas franquías da National Football League (NFL): os New York Giants e os New York Jets. O estadio é propiedade da MetLife Stadium Company, unha empresa conxunta entre os Giants e os Jets, os cales construíron en conxunto o recinto utilizando fondos privados nun terreo propiedade da New Jersey Sports and Exposition Authority. O estadio foi inaugurado en 2010 co nome de New Meadowlands Stadium, mudando o seu nome ao ano seguinte por mor do patrocinio da aseguradora MetLife. Cun custo de construción de 1.600 millóns de dólares, no seu momento de construción foi o estadio máis caro do mundo. A súa capacidade é de 82.500 espectadores, a segunda máis grande da NFL.
Amor e rabia
Amor e rabia (en Amore e rabbia) é un filme franco-italiano dirixido por cinco directores italianos e un director francés. Foi estreado en 1969, no Festival Internacional de Cinema de Berlín.
Estreouse en galego o 4 de decembro de 1993 a través da TVG.
Personaxes
Discutiamo, discutiamo dirixido por Marco Bellocchio e Elda Tattoli
Agonia dirixido por Bernardo Bertolucci
L'indifferenza dirixido por Carlo Lizzani
La sequenza del fiore di carta dirixido por Pier Paolo Pasolini
Cafeeira
miniatura|Plantación de café-arábica en [[São João do Manhuaçu, en Minas Gerais, no Brasil.]] miniatura|Coffea arabica en floración.
A cafeeira é calquera arbusto do xénero Coffea L., na familia Rubiaceae e da cal se coñecen 103 especies. Destas, apáñanse as sementes, coas cales se prepara a bebida estimulante coñecida como café. A cafeeira é largamente cultivada en países tropicais, tanto para consumo propio como para exportación a países de clima temperado. O Brasil é o maior produtor e exportador mundial de café, seguido polo Vietnam e Colombia. A planta tamén se coñece co nome de café.
Descrición
Planta de lonxevidade perenne, de hábitat terrestre, que pode medir de 2 a 5 metros na fase adulto. Con sistema radicular abrancazado en forma cónica, onde 80 por cento das raíces prevalecen nos primeiros 20 centímetros de profundidade, nas chamadas raíces da placa superficial. Talo leñoso tipo tronco de cor verde na fase xuvenil e marrón cando adulto; con desenvolvemento esóxeno e dirección erecta.
Follas persistentes, coa presenza de domacias nas xuncións entre a nervura principal e as secundarias. Prefoliación característica valvar e posición caulinar. Filotaxia oposta e nervación perinérvea, constitución peciolada. As follas presentan constitución simple e limbo de forma elíptica, base acuminada, ápice arestada e marxe ondulada. O seu tamaño pode variar de 90 a 180 milímetros na fase adulta. A súa superficie é sen pelos (glabra), con brillo acentuado na face adaxial e fusca na face abaxial; cerca de 200 estomas por milímetro cadrado, con consistencia coriácea e presenza de estípulas persistentes.
A súa inflorescencia é de posición axial e as flores, en forma de glomérulos. Posúe simetría, sendo actinomorfa, é unha flor perfecta e hermafrodita; diclamídea, medindo de 1 a 2 centímetros. A súa inserción é epíxina, con corola tubular e forma da marxe enteira. A cor do cáliz é verde e da corola branca. A prefloración é imbricada de actitude infletida.
Estames en número 5 e alternos de inserción epipétalos. Coesión poliadelfos e construción homodínamo. Filete en forma filiforme e antera extorsa. Deiscencia dos estames lonxitudinal. Soamente un pistilo de construción aberta e cohesión simple; estilete de lonxevidade persistente e inserción terminal.
Estigma tamén terminal. Ovario con dous lóculos, de inserción ínfera, placentación axial. Froito con dúas loxas e indehiscente, froito tipo drupa con dúas sementes. O seu principal principio activo é a cafeína.
Ecoloxía
A cafeeira ten de entre os seus inimigos naturais pragas como a bolboreta do café (Leucoptera coffeella), cuxas larvas atacan as súas follas, causando grande estrago.
Especies
miniatura|Plantación de Coffea arabica en [[Arandu, en São Paulo, no Brasil]] A especie Coffea arabica é coñecida por "café arábico". É un arbusto de follas persistentes, no que as follas son opostas, elípticas, acuminadas enteiras por veces onduladas, glabras e con estípulas pequenas persistentes. As flores son bracteadas e dispostas en fascículos auxiliares de catro. A corola é tubulosa-asalveada, branca ou lixeiramente rosada. Os estames son en número de cinco. O ovario é ínfero, o froito é unha pseudodrupa con cerca dun centímetro e medio de longo, de cor vermella ou amarela, tornándose coa maduración castaño-anegrado, en xeral con dúas sementes. No café moca, o froito só ten unha semente cunha fenda lonxitudinal profunda.
A especie Coffea canephora, coñecida como "café robusta" ou "conilon", difere da especie anterior por ser un arbusto ou pequena árbore, xeralmente multicaule, con follas marcadamente elípticas, onduladas máis ou menos atenuadas nas extremidades. As flores agrúpanse en fascículos de seis, desenvolvéndose en xeral dúas ou catro. O limbo da corola preséntase con cinco a sete lobos. Os estames son isómeros. O froito mide cerca de doce milímetros de longo e é vermello. Esta espécie é espontánea desde a África Occidental até Uganda.
A especie Coffea liberica, coñecida por "café libérica", é un arbusto ou pequena árbore, de follas coriáceas, grandes, elíptico-oblongadas ou elíptico-ovadas. As flores agrúpanse en fascículos dunha a catro flores. O limbo da corola ten de seis a nove lobos. Os estames son isómeros. O froito ten unha longura comprendida entre os dous e tres centímetros. A especie é orixinaria da África tropical.
A especie Coffea racemosa, coñecida por "café racemosa" ou" café de inhambane", distínguese por ser un arbusto ou pequena árbore moi ramosa. As follas son ovado-lanceoladas, caducas ou marceronsas. As flores axilares son solitarias. O limbo da corola posúe seis ou nove segmentos. Os estames son isómeros. O froito subglaboso é vermello. As sementes son máis pequenas e moi desiguais. É orixinaria da África oriental.
Historia
Considérase que a cafeeira é orixinaria de Etiopía, onde aínda hoxe ocorre in natura. A partir do século VI, a planta do café comezou a ser cultivada no Iemen, onde os seus froitos eran consumidos in natura. A partir do século XVI, na rexión do actual Irán, os grans de café comezaron a ser torrados, dando orixe á actual bebida do café. No século XVII, os neerlandeses comezaron a plantar mudas de café en Ámsterdan e en Xava. De aí, o cultivo de café espallouse polas colonias europeas a redor do mundo.
Notturno (filme)
Notturno é un filme documental internacionalmente coproducido entre Italia, Francia e Alemaña, estreado en 2020 e dirixido por Gianfranco Rosi. Estreouse no Festival Internacional de Cinema de Venecia o 8 de setembro de 2020. Foi escollido como candidato de Italia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Rodado durante o curso de tres anos entre Siria, Iraq, Kurdistán e o Líbano, Notturno segue diferentes persoas de zonas en guerra do Medio Oriente que tentan comezar de novo as súas vidas.
ITunes Store
Prezos
Os prezos por cada canción son variables pero en xeral están arredor dos 1,29 dólares nos Estados Unidos, 99 céntimos de Euro en España e 15 pesos en México.
O 5 de agosto de 2009, lanzouse o primeiro iTunes Store latinoamericano en México, que conta con 4 millóns de cancións. Os prezos son os máis baixos de todas as iTunes Store e varían desde os $9 MXN (0.71 USD) por canción e $24 MXN por vídeo musical, asimismo o custo do álbum é de $120 MXN en termo medio, aínda que se poden encontrar álbums desde $80, $90 e $110 MXN. Actualmente aún non conta coa compra de programas de TV. A forma de pago pode ser con tarxeta de crédito o débito, o coas iTunes Gift Cards dispoñibles en tendas departamentales, autoservizos e distribuidores Apple cun custo de $200, $300 e $600 MXN. O 9 de novembro de 2010, foi lanzada a venda e renta de películas a $10, $25 e $40 MXN a renta, e a venda a $25 (películas curtas), $35 (películas curtas HD), $50, $80, $100 o $150 MXN
iTunes Store
iTunes Store se encuentra dispoñible en Alemaña, Arxentina, Australia, Austria, Bélxica, Bolivia, Brasil, Canadá, Chile, Chipre, Colombia, Costa Rica, Dinamarca, Ecuador, O Salvador, Estados Unidos, Finlandia, Francia, Guatemala, Grecia, Honduras, Irlanda, Italia, Xapón, Luxemburgo, México, Nicaragua, Nova Zelandia, Noruega, Países Baixos, Panamá, Paraguai, Perú, Portugal, Porto Rico, República Dominicana, España, Suecia, Suíza, Reino Unido e Venezuela.
iTunes App Store
Ao 6 de agosto de 2009 iTunes App Store está dispoñible en Estados Unidos, Arxentina, Australia, Bélxica, Brasil, Canadá, Chile, China, Colombia, Costa Rica, Croacia, República Checa, Dinamarca, Alemaña, Ecuador, España, Finlandia, Francia, Grecia, Guatemala, Hong Kong, Hungría, India, Indonesia, Irlanda, Israel, Italia, Corea, Kuwait, Líbano, Luxemburgo, Malaisia, México, Nicaragua, Países Baixos, Nova Zelandia, Noruega, Austria, Paquistán, Panamá, Perú, Filipinas, Polonia, Portugal, Catar, Romanía, Rusia, Arabia Saudita, Suíza, Singapur, Eslovaquia, Eslovenia, Suráfrica, Sri Lanka, Suecia, Taiwán, Tailandia, Turquía, os Emiratos Árabes Unidos, o Reino Unido, Venezuela, Vietnam e o Xapón. En iTunes 12.7, Apple eliminou a App Store.
iTunes Wi-Fi Music Store
O lanzamento do iPod Touch trouxo a introdución da tenda iTunes Wi-Fi Music Store. Esta versión permite aos dueños de iPods, iPhones e iPads con capacidade inalámbrica Wi-Fi de adquirir música directamente nos seus dispositivos portátiles de música.
Axuda ao Cliente
Apple non proporciona servizo ao cliente para iTunes a través dunha líña telefónica, aínda que Timothy Noah (Slate) ha fundado unha líña de servizo ao cliente. Todas as preguntas a este servizo son xestionadas vía Internet.
Historia de iTunes Store
Tras facer a súa aparición o 28 de abril de 2003, iTunes Music Store foi a primeira tenda de música en líña en gañar unha ampla atención da prensa. As tendas de Apple permiten ao usuario adquirir cancións e transferirlas facilmente ao seu dispositivo iPod a través do programa de computadora iTunes. O iPod é o único reprodutor de música dixital (ademais dalgúns celulares Motorola e o iPhone) que están deseñados para traballar con iTunes Store, aínda que algúns outros reprodutores de música dixital traballarán no futuro con iTunes. iTunes Music Store lanzouse inicialmente con 200 000 arquivos dispoñibles para a súa descarga.
O 5 de setembro de 2007, Apple introduciu o iPod touch que incluía iTunes WiFi Music Store. Unha actualización do iPhone, que foi lanzada o 28 de setembro de ese mesmo ano, incluía a tenda WiFi Store.
Música
A tenda comezou despois de que Apple asinara tratos cos cinco maiores selos discográficos nese momento: EMI, Universal, Warner Bros, Sony Music Entertainment e BMG (os dous últimos se fusionaron para dar orixe a Sony BMG). A música de máis de 600 artistas de selos independentes foi agregada posteriormente, o primeiro foi Madonna o 29 de xullo de 2003.
A tenda ten máis de 45 millóns de cancións, máis de 45 000 películas incluíndo pistas exclusivas de numerosos artistas populares. Non todos os artistas están dispoñibles en iTunes, incluíndo algúns como Garth Brooks e Tool, así como unha carencia total de álbums de moitos artistas.
Novas cancións son ingresadas ao catálogo de iTunes cada día, mentres que a tenda iTunes é actualizada cada martes. Apple tamén difunde unha "Single of the Week" (A Canción da Semana) e usualmente un "Discovery Download" os martes, a cal está dispoñible gratis durante unha semana.
Algúns artistas han tenido que retirar a súa música da tenda. Probablemente o caso máis notable é a produción de Frank Zappa; unha significante cantidade da súa música foi engadida á tenda iTunes en agosto de 2005 e un ano despois foi retirada.
As cancións descargadas inclúen información como o nome, artista e álbum, aínda que iTunes prové un servizo para facer isto para cancións que non ten custo algún para a tenda. As cancións vienen tamén con carátulas do álbum. Co lanzamento do iTunes 7, estas carátulas poden obtenerse para cancións non adquiridas de maneira gratuíta se o usuario posee unha conta en iTunes Store. As cancións compradas non vienen coas súas letras xa escritas, ni tampouco iTunes ofrece un servizo para adquirir letras de cancións. Non obstante, estas poden obtenerse facilmente usando un sitio web distinto o a aplicación Dashboard.
Subdivisións
Cando comenza a operar a tenda de música nos Estados Unidos, había moitas tendas subdivididas ás que un podía entrar. Estas tendas tamén se encontraban baixo os títulos 'More In Music,' 'Genres,' 'Pre-Orders,' 'Celebrity Playlists' e 'Free Downloads'. En 'More In Music', un pode entrar a varias tendas aleatorias como Starbucks Entertainment e iTunes Essentials. Con 'Genres', un pode entrar a tendas que só teñen un xénero musical como blues o reggae. Hai un total de 20 xéneros na tenda de música estadounidense. En 'Pre-Orders' podes listar álbums que un pode pedir por anticipado antes de que o álbum sexa lanzado. En 'Celebrity Playlists' pode contén listas de cancións elixidas e descritas por celebridades. En 'Free Downloads' son cancións que usuarios suscritos a iTunes Store poden obtener gratis.