cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Escudo (bioloxía)
Mamíferos
Os antepasados prehistóricos dos mamíferos, os sinápsidos, pénsase que tiñan escudos que despois se reduciron e foron substituídos por pelo. Se excluímos as uñas unidas á superficie dos dedos, os escudos e escamas case nunca aparecen en mamíferos modernos. As escamas córneas e solapadas dos pangolíns só raramente se denominan escudos, pero "esudo" utilízase máis a miúdo para descrbir a pesada armadura dos armadillos.
Réptiles
Os osteodermos dos crocodilianos forman unha dura armadura e están moi vascularizados.
Peixes
miniatura|Peixe [[monocéntridos|monocéntrido]] Algúns peixes, como os monocéntridos, están completa ou parcialmente cubertos de escudos. Os Alosa e os Polynemidae teñen unha ringleira de escudos abdominais, que son escamas con puntas agudas elevadas que usan para a protección. Algúns caránxidos teñen unha fila de escudos seguindo a liña lateral a ambos os lados. Os esturións teñen cinco ringleiras de escudos en lugar de escamas.
Os ostracodermos e placodermos eran peixes prehistóricos acoirazados con placas ou escudos óseos.
Aves
O tarsometatarso e as dedas de moitas aves están cubertas con dous tipos de escamas. Hai grandes escudos ao longo do lado dorsal do tarsometatarso e dedas, mentres que a ambos os lados hai pequenos escutelos. Ambas as estruturas teñen homoloxía histoquímica coas escamas reptilianas, aínda que os estudos do seu desenvolvemento evolutivo revelaron que as escamas dos pés das aves evolucionaron secundariamente pola supresión do programa xenético para a construción das plumas. Desbloquear o programa de supresión das plumas ten como resultado que crecen plumas en lugar de escamas no tarsometatarso e dedas. Especies de dinosauros moi próximas á orixe das aves sábese que tiñan "ás nas extremidades posteriores" feitas de plumas que crecían nesas áreas, o que suxire que a adquisición de plumas nos dinosauros foi un evento que afectou a todo o corpo. A parte inferior dos pés das aves está cuberta de pequenas estrutras similares a escamas chamadas retículas. Os estudos de desenvolvemento evolutivo desas estruturas tipo escama revelaron que están compostas enteiramente de alfa queratina (as verdadeiras escamas epidérmicas están compostas dunha mestura de alfa e beta queratina). Estes datos levaron a algúns investigadores a suxerir que as retículas son, de feito, plumas completamente truncadas.
Insectos e outros artrópodos
O termo "escudo" (scutum) tamén se usa para describir a anatomía dos insectos, como un nome alternativo á porción anterior do mesonoto (e, tecnicamente, o metanoto, aínda que raramente se aplica neste contexto). miniatura|Un visible scutum nunha típica femia de carracha ixódida antes de que se alimentase. Nótese que os puntos claros tipo ocelo que están preto das beiras do escudo, aproximadamente ente a 2ª e 3ª patas. miniatura|O mesmo scutum é relativamente menos aparente despois de que a carracha se alimentou, porque non cambia en tamaño, mentres que o animal incha ao inxerir a comida. miniatura|No macho típico da carracha, o conscutum cobre practicamente todo o dorso.
Nas carrachas Ixodidae o scutum é unha placa ríxida esclerotizadas na superficie dorsal anterior, xusto na parte posterior da cabeza. En especies con ollos, estes están na superficie do scutum. O flexible exoesqueleto posterior ao scutum ríxido da femia chámase alloscutum, a rexión que se estende para acomodar o sangue co cal a femia madura se enche. Os machos non se inchan tan drasticamene coma as femias, así que non necesitan un alloscutum flexible; en vez diso o escudo ríxido cobre practicamente toda a superficie dorsal detrás da cabeza, e denomínase conscutum.
Nalgunhas especies de Opiliones, os segmentos abdominais fusionados chámanse scutum.
Memphis rap
Aparición do rap en Memphis
A aparición do hip hop en Memphis (Tennessee) remóntase á década de 1980. Popularizouse nas discotecas locais, onde a escena estaba entón na orixe de varios bailes de hip hop, o gangsta walk e o buckin & jookin. Desta nova onda xurdiron varios disc-jóckeis importantes: DJ Spanish Fly, DJ Squeeky, DJ Paul e Juicy J. A canción dos rapeiros Kool K e Soni D, I Need Money, foi a primeira canción de rap lanzada en Memphis, e o sinxelo de W-Def, Ain't Nothing Like the Bass, foi a primeira canción local en chegar a radio. DJ Spanish Fly, que naquel momento estaba a mesturar nunha discoteca, foi un dos primeiros en darlle ao rap de Memphis unha identidade musical propia cos seus experimentos lentos coa música electro. Introduce letras sinistras na escena así como o uso do Roland TR-808, Triggerman e subbaixos. Vendía os seus casetes de rap nas festas nas que tocaba, sendo as súas cancións demasiado cruas para ser tocadas en disco.
Período de horrorcore e música buck
Na década de 1990, a escena rap de Memphis era coñecida polo seu peculiar son de horrorcore, pimp rap e gangsta rap, moitas veces chamada música buck ou devil shit. DJ Squeeky foi un dos deseñadores de son do rap de Memphis de principios dos anos 90 e produciu para moitos rapeiros, incluíndo 8Ball and MJG, Skinny Pimp e Al Kapone. Varios artistas da escena rap de Memphis eran fillos de artistas soul de Memphis, como Gangsta Pat e Jazze Pha, ambos fillos dos membros de Bar-Kays. O legado do soul de Memphis tamén se transmitiu a través da mostras, os artistas hip hop de Memphis adoitaban usar mostras de temas de Stax Records. Outras influencias no rap de Memphis inclúen o rap East Coast, o rap West Coast e o Miami bass.
En 1991, Gangsta Pat converteuse no primeiro rapeiro de Memphis en lanzar un álbum cas grandes discográficas coa reedición do seu álbum #1 Suspect publicado en Atlantic Records. Malia todo, o seu éxito seguiu sendo local. O dúo 8Ball and MJG conseguiron que a xente falase do xénero a escala nacional grazas ao seu álbum On Top of the World, que entrou na oitava posición no Billboard 200 e acabou cun disco de ouro.
A escena rap de Memphis estivo chea de conflitos durante esta década. A escena está dividida entre DJ Squeeky e DJ Zirk por un lado e Skinny Pimp e Three 6 Mafia por outro. Os dous bandos insultábanse e denigrábanse entre si nas súas cancións. DJ Squeeky acusaba a Three 6 Mafia de roubarlle o seu estilo de produción e tamén tiña unha disputa con Kingpin Skinny Pimp despois de que este o agredira azoutándolle cunha pistola. Outro beef salientable é o de varios artistas da escena de Memphis, entre eles Three 6 Mafia, Tommy Wright III e Playa Fly, contra o grupo Bone Thugs-N-Harmony. A banda de Cleveland foi acusada de copiar o seu estilo, e Three 6 Mafia lanzou o EP Live by Yo Rep para ir tras Bone Thugs-N-Harmony.
As cancións de rap de Memphis da década de 1990 adoitan ser repetitivas e escuras e incorporan unha caixa de ritmos, xeralmente un Roland TR-808 ou un Boss DR-660, con mostras vocais ameazadoras e lentas, así como mostras de bandas sonoras de películas de funk, soul e terror. Segundo Zandria F. Robinson, "O son característico da maioría das melodías de hip hop de Memphis son os platillos hi hat continuos que adoitan ocorrer en conxuntos de dobes corcheas, puntuados por diferentes ritmos cunha caixa, especialmente nos segundos e cuartos de cada compás”.
Os rapeiros adoitaban empregar voces cun ton agudo, fluídos en compases binarios e ternarios, así como rap tarareado. Tamén practican a chamada e resposta, herdadas dos DJs das discotecas locais. Liricamente, levan o rap gangsta ao extremo contando sórdidas historias de asasinatos, con algúns rapeiros como Three 6 Mafia chegando a implementar o satanismo nos seus temas. O rap de Memphis adoita gravarse en gravadoras de 4 pistas.
Os raiperos de Memphis adoitan lanzar os seus traballos de forma independente en formato casete, o que dá un son lo-fi ao rap de Memphis. Estes casetes distribuironse xeralmente en tendas de radio, de automóbiles, en discotecas e fóra das escolas. O rap de Memphis tivo entón un éxito principalmente local e foi pouco escoitado fóra de Tennessee, Arcansas e Mississippi.
Éxito nos anos 2000
Na década dos 2000, o rap de Memphis gozou de fama internacional grazas ao grupo Three 6 Mafia, que recibiu un gran éxito co seu disco Most Known Unknown así como a súa participación na banda sonora da película Hustle and Flow, que levou un Óscar. O crunk, orixinario de Memphis, tamén estaba a gozar dun gran éxito grazas ao rapeiro de Atlanta Lil Jon. Nesta década tamén xurdiu o rapeiro Yo Gotti, que acadou o éxito nacional. O produtor Drumma Boy, que comezou a súa carreira producindo para artistas de Memphis, trasladouse a Atlanta para producir artistas locais, onde obtivo un grande éxito. Pola súa banda, Evil Pimp e o seu grupo Krucifix Klan continúan coa tradición horrorcore de Memphis.
Na década de 2010, a escena rap de Memphis perdeu a súa singularidade musical ao adaptarse ás tendencias trap do Southern Rap da época. Segundo The Fader, a partir de 2011, Yo Gotti era o rapeiro máis popular da cidade. Outros rapeiros como Young Dolph, Don Trip e BlocBoy JB tamén manteñen viva a escena local. O estudo de gravación de Traphouse Studios é un dos lugares nos que a escena evoluciona. Despois dun rexurdimento do son de Memphis dos 90, Three 6 Mafia volve a estes sons co seu subgrupo Da Mafia 6ix16. En 2014, estalou un conflito entre Yo Gotti e Young Dolph despois de que este último desprezase o selo Collective Music Group de Yo Gotti. Este beef ve nacer varias cancións entre os dous rapeiros, e vaise intensificando ata o tiroteo de Young Dolph en 2017.
Na década de 2020, apareceu unha nova onda de rapeiros: Duke Deuce, que retomou os sons crunk da cidade nos anos 2000; NLE Choppa; Paper Route Empire o selo de Young Dolph que conta con moitos novatos como Key Glock, Big Moochie Grape e Kenny Muney.
Influencia
Na década de 2010, o son do rap de Memphis da década de 1990 experimentou un rexurdimento entre os artistas novos, principalmente fóra da propia Memphis. Segundo The Fader, o produtor de Virginia Lex Luger está influenciado polo son do rap de Memphis dos anos 90. Colaborou nos seus primeiros tempos co rapeiro Juicy J. De novo en Virxinia, o rapeiro e produtor Lil Ugly Mane tamén se veu influenciado por este son no seu álbum Mista Thug Isolation.
En Miami, o colectivo Raider Klan está, segundo HipHopDX, "á vangarda dun rexurdimento do son horrorcore de Memphis". Entre os seus membros, SpaceGhostPurrp amosa a influencia no seu rap pero sobre todo a través das súas producións, mentres que Denzel Curry adopta os temas líricos do horrorcore de Memphis e utiliza fluxos inspirados en Lord Infamous de Three 6 Mafia.
A escena rap de SoundCloud tamén inclúe rapeiros inspirados no rap de Memphis da década de 1990, como Suicideboys, Ghostemane ou Bones, do que toman prestados recursos estilísticos e sons.
O son do rap de Memphis da década de 1990 tamén deu lugar ao xénero phonk, unha música descrita por Thésaurap como "ás veces perturbadora e hipnótica", que tamén inclúe influencias trap e vaporwave. O propio phonk está experimentando un desenvolvemento chamado drift phonk, particularmente popular en Rusia e tamén moi influenciado polo rap de Memphis.
Tortula solmsii
Tortula solmsii é unha especie de briófita da familia Pottiaceae. Esta especie foi descrita por vez primeira por (Schimp. ) Limpr. en 1890.
O Mogallo, Peitieiros, Gondomar
O Mogallo é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Amina aromática
miniatura|100px|Anilina, unha amina aromática Unha amina aromática é un composto orgánico que consta dun anel aromático unido a unha amina. É unha ampla clase de compostos que comprende as anilinas, pero tamén moitos máis compostos con complexos de aneis aromáticos e moitos substituíntes aminas ademais do NH2.. As aminas aromáticas son amplamente utilizadas como precursores de pesticidas, fármacos e tinturas.
Aminas aromáticas en téxtiles
Desde agosto de 2012, está en vigor o novo estándar EN 14362-1:2012 Téxtiles - Métodos para a determinación de certas aminas aromáticas derivadas de colorantes azo - Parte 1: Detección do uso de certaos colorantes azo accessible con e sen extraer as fibras. Foi aprobado oficialmente polo Comité Europeo para a Estandarización (CEN) e substitúe os estándares de tests EN 14362-1: 2003 e EN 14362-2: 2003.
O estándar describe un procedemento para detectar aminas aromáticas prohibidas na Unión Europea derivadas de colorantes azo en fibras téxtiles, incluíndo fibras naturais, feita polo home, rexeneradas e mesturadas. O estándar é tamén relevante para todos os colorantes de téxtiles, por exemplo, téxtiles tinguidos, impresos ou cubertos.
Luuk de Jong
Luuk de Jong, nado o 27 de agosto de 1990 en Aigle, é un futbolista profesional neerlandés. Xoga como dianteiro e o seu equipo na actualidade é o FC Barcelona da Liga Santander, onde xoga cedido polo Sevilla FC. É irmán do tamén futbolista Siem de Jong.
Traxectoria
miniatura|Luuk de Jong nun partido da [[UEFA Europa League|Europa League en 2011 ante o Rubin Kazán.]] Comezou no equipo afeccionado DZC'68 xunto co seu irmán Siem. Ambos os dous iniciaron a súa carreira profesional no De Graafschap, mais Siem foi fichado polo AFC Ajax cando xogaba no De Graafschap xuvenil. O 6 de abril de 2009, de Jong foi fichado polo FC Twente cun contrato de tres tempadas que incluía opción a unha máis. Xogou os seus primeiros minutos nun partido de copa ante o SC Joure.
O 18 de xullo de 2012, foi fichado polo Borussia Mönchengladbach de Alemaña por un prezo que alcanzou os 15 millóns de euros. Firmou un contrato co equipo alemán até 2017 e levou o dorsal '9' que xa levara no Twente. O 12 de xullo de 2014, asinou co PSV Eindhoven dos Países Baixos a cambio de 5'5 millóns de euros.
O 1 de xullo de 2019, de Jong fichou polo Sevilla FC da Primeira División Española até 2023. Marcou o seu primeiro tanto co equipo andaluz na vitoria contra o Levante UD por 1-0. Tamén veu porta ante o Real Betis Balompié co gol que lle deu a vitoria no derbi sevillano. O 16 de agosto de 2020, anotou o gol do triunfo contra o Manchester United FC nas semifinais da UEFA Europa League 2019-20, e clasificou ao equipo hispalense para a súa sexta final da UEFA Europa League. Cinco días máis tarde, anotou de novo na final contra o Inter de Milán, marcando dous dos tres goles que lle deron o título ao club por sexta vez.
O 31 de agosto de 2021, previo ao peche de mercado de fichaxes da liga española, o FC Barcelona e o Sevilla FC chegaron a un acordo para a cesión de De Jong até xuño de 2022, baixo petición do adestrador do Barcelona, Ronald Koeman. O equipo azulgrana cambiou de adestrador e rumoreouse cun posible remate da cesión en xaneiro. Malia todo isto, conseguiu anotar nos tres primeiros partidos que xogou en 2022 e finalmente quedou no Barcelona e converteuse nun arma do xogo aéreo nos derradeiros minutos de moitos partidos, xa que salvou un punto ante o RCD Espanyol, e deu a vitoria ante o Levante UD.
Selección nacional
Foi seleccionado por vez primeira vez para xogar coa para xogar un amigable contra a  e fixo o seu debut substituíndo ao xogador Dirk Kuyt. miniatura|Luuk de Jong coa selección neerlandesa.
O Monte Real, Peitieiros, Gondomar
O Monte Real é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Claude Mellan
Claude Mellan, nado en Abbeville, na Picardía, o 23 de maio de 1598 e finado en París o 9 de setembro de 1688 foi un pintor, debuxante e gravador francés.
Traxectoria
O seu pai era un caldereiro de cobre. Foi aprendiz en París e suponse que recibiu alí as primeiras leccións de Thomas de Leu ou Léonard Gauthier.
O seu primeiro gravado datado, realizado para unha tese de teoloxía presentada no Collège Mathurin, indica que estivo na capital xa en 1619. Cinco anos máis tarde marchou a Roma, grazas ao apoio de Nicolas-Claude Fabri de Peiresc.
Os seus primeiros anos en Italia foron moi difíciles. Púxose axiña en contacto con Francesco Villamena, con quen practicou o manexo do cicel, e despois traballou con Simon Vouet. En 1626, pintou o retrato de Virginia de Vezzo, que ese mesmo ano se converteu na esposa do seu mestre Simon Vouet. <span class="need_ref" style="cursor:help;" title="Une source est souhaitée pour ce passage.">Ao redor de 1630, Mellan gravou placas para a Galleria Giustiniana, dirixida por Joachim von Sandrart, quen confiou a execución das placas a varios gravadores, entre eles Pieter de Bailliu, Michel Natalis, Corneille Bloemaert e Theodor Matham. En 1636, Mellan deixou Roma, pasou por Xénova e regresou a Francia. Foi a Aix-en-Provence en Peiresc, onde chegou a principios de agosto. Nesta cidade, Mellan gravou tres vistas das fases da Lúa, observadas baixo a dirección de Pierre Gassendi a través dun telescopio proporcionado por Galileo, utilizando a imaxe da Lúa proxectada sobre unha superficie branca.
Morto o 9 de setembro de 1688 en París, foi enterrado ao día seguinte na igrexa de Saint-Germain-l'Auxerrois.
Obras
Anatole de Montaiglon enumerou 400 gravados dos que chegaron até nós un centenar. Gravou numerosos retratos, na súa maioría bustos, especialmente o de Girolamo Frescobaldi, organista da Basílica de San Pedro de Roma.
Mellan tamén foi un recoñecido pintor no seu tempo. Perdéronse gran parte dos seus lenzos, pero seguen sendo coñecidos a través dos seus gravados, como Samson et Dalila, Saint Jean-Baptiste dans le désert ou Madeleine ("Sansón e Dalila", "San Xoán Bautista no deserto" ou "Madeleine").
Tamén gravou varias escenas relixiosas, incluíndo un famoso Santo Rostro de Cristo no veo de Verónica feito por un único corte en espiral que, polos seus engrosamentos, crea a imaxe. Este cicel é considerado a obra mestra de Mellan. A placa de cobre orixinal gárdase na calcografía da Biblioteca Real de Bélxica en Bruxelas.
Notas
<references responsive="1" group="">
Fermín Maneiro Becerra
Fermín Maneiro Becerra, nado en Lousame  cara a 1901 e finado en Xixón o 17 de maio de 1938, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Dirixente do Sindicato de Mineiros de San Fins da CNT. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi un dos integrantes do grupo que marchou á Coruña para opoñerse ao triunfo do golpe. Retornou a Lousame ao ser rexeitados polo exército. Fuxiu na dende Muros na evasión dos bous Santa Eulalia e Santa Rosa. Combateu no exército republicano na fronte de Asturias. Capturado cando intentaba fuxir no vapor "Mont Seny", foi xulgado en Xixón e condenado a pena de morte.
Os Muíños Novos, Peitieiros, Gondomar
Os Muíños Novos é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Southern hip hop
O southern hip hop (en galego: hip hop sureño), tamén coñecido como southern rap, south coast hip hop ou dirty south, é un termo xeral para un subxénero rexional da música hip hop estadounidense que xurdiu no sur dos Estados Unidos, especialmente en Atlanta, Nova Orleans, Houston e Memphis e Miami, cinco cidades que constitúen a "rede do sur" na música rap.
A música foi unha reacción ao fluxo da cultura hip hop dos anos 80 da cidade de Nova York e da zona dos Ánxeles e pódese considerar a terceira escena do hip hop estadounidense, xunto co east coast hip hop e west coast hip hop. Moitos dos primeiros artistas de rap do sur lanzaron a súa música de forma independente ou en mixtapes despois de atopar dificultades para conseguir contratos con selos discográficos na década de 1990. A principios da década de 2000, moitos artistas do sur alcanzaron o éxito e, a medida que pasou a década, tanto as variedades mainstream como underground de hip hop do sur convertéronse entre as máis populares e influentes de todo o xénero.
A Peroleira, Peitieiros, Gondomar
A Peroleira é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Piñeiro, Peitieiros, Gondomar
Piñeiro é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Ulota coarctata
Ulota coarctata é unha especie de briófita da familia Orthotrichaceae. Esta especie foi descrita por (P. Beauv.) Hammar por primeira vez no ano 1852.
Wilhelm Ludwig Rapp
Wilhelm Ludwig Rapp, nado o 3 de xuño de 1794 en Stuttgart, e finado o 11 de novembro de 1868 en Tubinga, foi un médico e naturalista de Württemberg.
Traxectoria
Wilhelm Rapp estudou medicina na Universidade de Tubinga.
Exerceu comoa médico en Stuttgart desde 1818 a 1819.
Tamén ensinou zooloxía e realizou moitas viaxes científicas a Europa.
En 1825 foi elixido membro da Academia alemá das ciencias naturais Leopoldina.
O Pibidal, Peitieiros, Gondomar
O Pibidal é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Ducado de Württemberg
Foi membro do Sacro Imperio Romano Xermánico desde 1495 até 1806.
A lonxevidad do ducado durante catro séculos debeuse ao seu tamaño, sendo de maior extensión que os seus inmediatos veciños.
Durante a Reforma protestante, Würtemberg enfrontou unha gran presión do Sacro Imperio para permanecer como membro.
Würtemberg resistiu repetidas invasións francesas nos séculos XVII e XVIII, xa que se encontraba no camiño entre os exércitos franceses e austríacos que estaban enzarzados na prolongada rivalidade entre a Casa de Borbón e a Casa de Habsburgo.
En 1803 Napoleón elevou o ducado a Electorado de Würtemberg do Sacro Imperio Romano Xermánico e, cando el mesmo aboliu o Imperio en 1806, o Electorado foi elevado a Reino de Würtemberg.
César Sánchez Sánchez
César Sánchez Sánchez, nado en Sobrado (Melias, Coles) cara a 1912 e finado en Xixón o 28 de maio de 1938, foi un militar e político galego.
Monty Python
Historia
Michael Palin e Terry Jones coñecéronse na Universidade de Oxford, onde ambos actuaban no grupo de teatro estudiantil The Oxford Revue. John Cleese e Graham Chapman coñecéronse na Universidade de Cambridge. Eric Idle tamén estaba en Cambridge mais comezou un ano despois. Cleese coñeceu a Terry Gilliam en Nova York mentres estaban de xira co seu grupo de teatro estudiantil, Cambridge University Footlights. Chapman, Cleese e Idle eran membros de Footlights, que nese tempo incluía tamén a Tim Brooke-Taylor, Bill Oddie e Graeme Garden (que máis tarde formaron o grupo The Goodies), e o actor e director Jonathan Lynn, coguionista da serie Yes Minister e da súa secuela Yes, Prime Minister. Mentres Idle era o presidente dos Footlights tamén foron membro a escritora feminista Germaine Greer e o xornalista Clive James. Consérvanse aínda gravacións dalgunhas actuacións deste grupo de teatro no Pembroke College de Cambridge.
O éxito de Do Not Adjust Your Set fixo que a ITV ofrecese a Palin, Jones, Idle e Gilliam o seu propio programa xuntos. Ao mesmo tempo a Cleese e Chapman a BBC, impresionada polo seu traballo en The Frost Report e en At Last The 1948 Show ofreceulles un programa propio. Cleese era reticente a un dúo cómico por varias razóns, incluíndo a suposta personalidade difícil de Chapman. Cleese tiña boas lembranzas do seu traballo con Palin e convidouno a unirse ao equipo. Coa serie da ITV aínda en preprodución, Palin aceptou e suxeriu que se unisen ao grupo Idle e Jones, que propuxeron que Gilliam se encargase de achegar animacións á serie. O grupo Monty Python foi en boa parte resultado da arela de Cleese de traballar con Palin e das circunstancias que engadiron os outros catro membros ao grupo.
Emitido entre 1969 e 1974, Flying Circus foi creado, escrito e interpretado polos seis membros do grupo. Estaba estruturado como un programa de sketches, mais cunha técnica narrativa innovadora (axudada polas animacións de Gilliam) que ía máis aló do "aceptable" en estilo e contido. Ao seren os responsables tanto dos guións e da interpretación, os Python tiña un control creativo que lles permitía experimentar formas e contidos, desfacéndose das regras da comedia televisiva. A influencia do grupo na comedia británica foi notoria durante anos, e en Norteamérica influíron desde os intérpretes das primeiras edicións de Saturday Night Live ata tendencias posteriores no humor absurdo na comedia televisiva. A palabra "Pythonesque" entrou no vocabulario inglés como sinónimo de "absurdo" ou "surrealista".
Nunha enquisa realizada en 2005 no Reino Unido para descubrir o Cómico de cómicos, tres dos seis membros de Monty Python foron votados por outros cómicos e afeccionados como tres dos 50 maiores cómicos da historia: Cleese no posto 2, Idle no 21, e Palin no 30.
En 2009 o grupo recibiu o premio BAFTA honorífico pola súa contribución ao mundo da comedia. O premio entregáronllo na preestrea do documental dedicado ao finado Graham Chapman, Monty Python: Almost the Truth (Lawyers Cut).
Argamasilla de Calatrava
Etimoloxía
Descoñécese a orixe do topónimo. As Relacións Topográficas encargadas por Filipe II en 1574 recollen que o municipio recibe o nome «por haber nalgunhas partes do seu termo algunhas argamasas [lugares públicos] antigas».
Outros autores como don Pedro de Gaona no seu discurso De la Villa de Argamasilla (1585), suxire unha posíbel orixe árabe, aínda que sen indicar razóns convincentes.
Xeografía
Integrado na comarca de Campo de Calatrava, sitúase a 38 quilómetros da capital provincial. O municipio está atravesado pola autovía Cidade Real-Puertollano <font style="background-color:#4444FF;color:#ffffff"> A-41 e pola estrada nacional <font style="background-color:#FF0000;color:#ffffff"> N-420  entre os km 162 e 171. A estrada autonómica <font style="background-color:#FFA500;color:#000000"> CM-413, comunica a vila con Aldea del Rey, e a estrada local <font style="background-color:#FFFF00;color:#000000">CR-P-4116 , con Villamayor de Calatrava.
O relevo do municipio é practicamente chan, con outeiros dispersos, agás a Sierra Gorda (829 m) ao norte e a Sierra Alta e a Sierra de Calatrava ao sur, que superan os 1000 m. As elevacións máis destacables son os picos Peñón del Fraile (960 m), Vallelargo (975 m) e Cerro Chaparral (1002 m). Existen numerosos afloramentos volcánicos debidos á zona xeolóxica en que se atopa, a Zona Volcánica Central de España. O río Tirteafuera nace no territorio, na Sierra de Calatrava, e percórreo de leste a oeste.
A altitude oscila entre os 1002 m do Cerro Chaparral e os 650 m na beira do río Tirteafuera. A vila atópase a 675 m.
Historia
esquerda|miniatura|240x240px|Reloxo da Praza do Concello Esta área comezou a poboarse xa no Paleolítico, na paraxe denominada «Laguna Blanca». No val do Turruchel e na devandita lagoa tamén se atoparon restos da Idade de Ferro e construcións de argamasas romanas.
Na zona do Turruchel atópase unha tumba megalítica datada na Idade de Bronce, denominada Sala de los Moros.
Tamén existen restos romanos e visigodos no centro urbano. Porén, a vila, orixinalmente un pequeno forte en cuxo abrigo se asentaron os primeiros poboadores, fundouse con posterioridade á Batalla das Navas de Tolosa (1212) ao redor dun torreón do que actualmente non quedan vestixios. Tras esta batalla a Orde de Calatrava asentouse na zona.
Dragan Skočić
Dragan Skočić, nado en Rijeka o 3 de setembro de 1968, é un exfutbolista e adestrador croata. Dende 2020 adestra á selección de Irán.
Xogaba como centrocampista e comezou a súa carreira no Rijeka da súa cidade natal, antes de se trasladar a España para xogar no Las Palmas e no Compostela, conseguindo con este último o ascenso á Primeira División. Como adestrador traballou en equipos de Croacia, Eslovenia, Arabia Saudita, Emiratos Árabes Unidos e Irán.
Argamasilla de Calatrava
Historia
A Xustiza e Rexemento da Vila víñaos exercendo o Consello cos Alcaldes, un Hijosdalgo e outro de Pecheros, e varios Rexedores perpetuos. En 1556 Filipe II suprimiu a xurisdición civil e criminal en primeira instancia aos pobos e dividiu os partidos en Alcaldías Maiores. Argamasilla pasou a depender do Alcalde Maior de Almodóvar del Campo.
Dragan Skočić
Rijeka
Comezou a súa carreira como futbolista en 1987 no Rijeka da súa cidade natal, club no que militou durante catro tempadas, todas elas na Primeira Liga de Iugoslavia.
Las Palmas
En febreiro de 1992 chegou ao fútbol español, fichando polo Las Palmas, que loitaba pola permanencia na Segunda División, nunha convulsa tempada na que pasaron polo banco ata cinco adestradores. Debutou na categoría de prata española o 23 de febreiro, saíndo de titular nunha derrota por 1-0 ante o Eibar. Disputou sete partidos ata o remate da campaña, na que o equipo acabou descendendo. Na seguinte tempada foi titular na maioría de partidos e contribuíu a que o equipo se proclamase campión do grupo IV da Segunda División B. Disputou un total de 36 encontros, 5 deles na promoción de ascenso na que o equipo canario fracasou no seu obxectivo de regresar a Segunda, saíndo vencedor o Hércules.
Compostela
Para a tempada 1993/94 fichou polo Compostela, da Segunda División. Debutou nun partido de Copa do Rei ante o Lleida e marcou o único gol do equipo galego, que perdeu 4-1, quedando eliminado. A continuación disputou 9 partidos de liga co equipo de Castro Santos nunha histórica tempada que culminou co ascenso á Primeira División despois de superar ao Rayo Vallecano na promoción.
Argamasilla de Calatrava
Historia
Durante o século XVII Argamasilla sufriu un período de crise debido a varias causas, entre elas a emigración a América, a escaseza de man de obra labrega, a expulsión dos mouriscos, os salarios dos oficios de xustiza, o pago de obrigacións urxentes ou a creación do Pósito (almacén municipal de cereal). O despoboamento foi tal que en 1652 a vila contaba con tan só 150 habitantes. Ese ano a igrexa parroquial tomou o nome da Nosa Señora da Visitación.
Dragan Skočić
Compostela
Xogou o seu primeiro partido na máxima categoría o 11 de decembro de 1994 no estadio de Sarrià ante o Espanyol, entrando nos minutos finais como substituto do francés Passi. Con todo, apenas dispuxo de minutos durante durante os seguintes dous anos, disputando só uns poucos minutos noutro partido esa tempada, mentres que na seguinte participou nun só partido de liga e dous da Copa do Rei. En decembro de 1995 o club prescindiu dos seus servizos e contratou no seu lugar ao nixeriano Festus Agu.
Argamasilla de Calatrava
Historia
En 1746 Argamasilla tivo todos os seus bens concursados, pois non podía facer fronte aos réditos que sobre os seus bens gravaban. Para saír da situación viuse obrigada a pedir autorización para a creación de arbitrios (tributos municipais extraordinarios) por 10 anos co fin de atender os gastos básicos do Concello. Nos anos seguintes recobrou de novo o prestixio e recuperou a prosperidade perdida.
Dragan Skočić
Últimos anos
A continuación regresou a Croacia e ao Rijeka, no que xogou unha tempada na Prva HNL, a máxima categoría croata. Despois militou dous anos na segunda categoría, a Druga HNL, nas filas do Istra e do Orijent. Pechou a súa carreira nos Emiratos Árabes Unidos, despois de vestir a camisola do Al-Ittihad Kalba.
Argamasilla de Calatrava
Historia
Don Francisco Gascón Bueno, historiador puertollanense, describe na súa obra La villa de Argamasilla de Calatrava a finales del siglo XVIII a situación do municipio en 1785. Baséase nos escritos do sacerdote da vila durante esa época, D. Pedro de Gaona. Comenta que é vila de señorío das Ordes e Campo de Calatrava, como Gran Maestre de todas as militares en virtude de bulas pontificias e que se compuña de 350 habitantes.
Don José de Hosta, autor de Crónica de la Provincia de Ciudad Real (1865), afirma que a vila tiña 2149 habitantes:
Dragan Skočić
Rijeka
Despois da súa retirada como futbolista titulouse como adestrador e iniciou a súa carreira nos bancos como técnico do Rijeka en 2005. Na súa primeira tempada acabou subcampión por detrás do Dinamo de Zagreb e gañou a Copa de Croacia, despois de derrotar na final ao Varaždin de Zlatko Dalić. A final decidiuse pola regra do gol en campo contrario, ao gañar o o Rikeja por 4-0 na ida en Rijeka e perder 5-1 na volta en Varaždin.
Argamasilla de Calatrava
Historia
miniatura|230x230px|Igrexa parroquial da Visitación da Nosa Señora Outro acontecemento desafortunado na historia da vila foi a queima dos arquivos municipais na noite do 7 ao 8 de maio de 1898. A subida do imposto de consumos foi mal recibida pola poboación, xa que se atravesaba un mal momento económico. Así, o pobo amotinouse (en especial as mulleres) e asaltou o Concello e o Xulgado co Rexistro Civil. Tiráronse polos balcóns á Praza Pública mobles, cadros, xanelas, cortinas e cantos documentos e libros alí había, co que se fixo unha gran fogueira. O alcalde, perseguido polo pobo, puido salvar a vida fuxindo por tellados e bardas. Amais, durante o inicio da Guerra Civil, destruíronse imaxes (entre elas a da patroa, a Virxe do Socorro), altares e ornamentos. Estes dous episodios deixaron a Argamasilla sen a maior parte do seu patrimonio histórico e artístico.
Dragan Skočić
Interblock Ljubljana
miniatura| Skočić co Interblock En 2007 fichou polo Interblock Ljubljana esloveno, club que viña de ascender á Primeira División de Eslovenia o ano anterior. Con Skočić no banco, o club gañou a Copa de Eslovenia na tempadas 2007/08, así como a Supercopa de Eslovenia e clasificouse para a fase previa da Copa da UEFA.
Argamasilla de Calatrava
Historia
O secretario do Concello en 1898, D. Heliodoro Peñasco, mostrouse moi activo en recompor a marcha administrativa do arrasado Concello. En 1913, destituído do seu cargo, capitaneou un radicalismo feroz contra o conservadorismo local, que consideraba caciquismo, polo que foi brutalmente asasinado. O feito deu triste notoriedade a Argamasilla polo feito en si e polos dous xuízos celebrados, en que non se puido probar a culpabilidade da indución ao crime. Desde 1931 unha rúa da vila leva o seu nome.
Administración
miniatura|253x253px|Concello de Argamasilla de Calatrava. No primeiro plano, o monumento ao alcalde José María Rodríguez Marín
Dragan Skočić
Al Arabi
Tralo seu paso polo Interblock, tomou un ano sabático, e na tempada 2009/10 asumiu a dirección do Al-Arabi kuwaití. Na súa única tempada no país, levou o club a dúas finais (Copa Príncipe Herdeiro e Copa Federación), perdendo ambas na quenda de penaltis. Na Copa AFC acadou os cuartos de final, nos que caeu, tamén na quenda de penaltis, ante o Al-Karamah sirio.
Al Nassr
Na tempada 2010/11 trasladouse a Arabia Saudita, onde fichou polo Al Nassr, un dos clubs de fútbol máis destacados do mundo árabe. O equipo clasificouse para os oitavos de final da Liga de Campións da AFC, pero caeu eliminado por 4-1 ante o Zob Ahan de Irán. A derrota provocou a destitución de Skočić, que foi substituído polo técnico portugués Eurico Gomes.
Regreso a Rijeka
En marzo de 2012 regresou ao banco do Rijeka, substituíndo a Ivo Ištuk e converténdose no terceiro adestrador do club na tempada. Skočić herdou un equipo defensivamente fráxil que estaba a 2 puntos da zona de descenso e encargóuselle salvar a categoría. Con todo, só 43 días despois da súa chegada, e tras unha derrota por 2-0 ante o Cibalia, foi cesado e substituído polo seu axudante Mladen Ivančić.
Malavan
O 26 de maio de 2013 foi anunciado como novo adestrador do Malavan de Bandar-e Anzali, desembarcando así no fútbol iraniano. Dirixiu o club durante unha tempada, obtendo o sétimo lugar, o mellor resultado do equipo na liga desde 2005.
Foolad
miniatura| Skočić co [[Foolad FC|Foolad en 2014]] O 23 de maio de 2014 foi nomeado novo adestrador do Foolad, vixente campión da Liga Pro de Irán. Adestrou o equipo durante dúas tempadas, obtendo un quinto e un duodécimo posto na táboa. Deixou o club o 1 de xuño de 2016.
Khooneh be Khooneh
O 16 de xaneiro de 2018 substituíu a Javad Nekounam como técnico do Khooneh be Khooneh, da Liga Azadegan, a segunda categoría iraniana. Comezou con bo pé, con 13 puntos nos seus primeiros 5 partidos e a pesar de ser un equipo de segunda, conseguiu meterse na final da Copa Hazfi, onde perdeu ante o Esteghlal por 1-0. Con todo, non conseguiu meterse nos postos de ascenso, ao quedar empatado a puntos co Nassaji Mazandaran e perder na diferenza de goles por un, despois de que ese equipo gañase 6-0 na última xornada.
Sanat Naft
En xullo de 2019 volveu á primeira división iraniana para ocupar o banco do Sanat Naft. Adestrou o equipo durante sete meses e ocupaba a sexta praza da táboa cando recibiu a chamada da selección iraniana.
Selección de Irán
O 6 de febreiro de 2020 foi nomeado seleccionador de Irán. Debutou co combinado nacional o 8 de outubro, nun amigable contra Uzbekistán en Tashkent, que rematou en vitoria por 1-2. Conseguiu 10 vitorias nos 10 primeiros partidos, incluída unha goleada por 0-10 sobre Camboxa, e conseguiu a primeira praza na segunda rolda de clasificación para o Mundial de 2022. Na terceira fase quedou encadrado nun grupo con Corea do Sur, Emiratos Árabes, Iraq, Siria e o Líbano, e volveu lograr o primeiro posto despois de obter 8 vitorias en 10 partidos. Deste xeito clasificou á selección iraniana para a súa sexta Copa do Mundo.
Cidade dos Señores de Coucy
thumb|300px|As murallas da Cidade no Sur. A Cidade dos Señores de Coucy (en Cité des Sires de Coucy) é o nome dado ás fortificacións que forman o castelo de Coucy e a cidade fortificada de Coucy-le-Château-Auffrique, en Picardía ao norte de Francia. A Cidade dos Señores de Coucy conta dous quilómetros de muralla, trinta e tres torres (sen contar as do castelo) e tres portas fortificadas.
Tódalas construcións da Cidade de Coucy padeceron danos graves durante a primeira guerra mundial, cando o exército alemán decidiu estoupar o castelo señorial e a súa torre de homenaxe, a máis alta xamais erixida na Idade Media, e tamén a igrexa medieval da cidade e as tres portas fortificadas.
Adonis (homónimos)
Adonis pode referirse a:
O Porto, Peitieiros, Gondomar
O Porto é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Pengin Haiwei (filme)
Pengin Haiwei (ペンギン・ハイウェイ) é un filme xaponés de animación de 2018 dirixido por Hiroyasu Ishida. Está baseado na novela homónima escrita por Tomihiko Morimi e publicada no ano 2010.
Selección de fútbol de Israel
A selección de fútbol de Israel (en hebreo: נבחרת ישראל בכדורגל‎, Nivḥeret Yisra'el BeChaduregel) é o equipo que representa a Israel nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Asociación de Fútbol de Israel (Israel Football Association), pertencente á UEFA.
O Xardín, Peitieiros, Gondomar
O Xardín é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Barreiro, Vilaza, Gondomar
O Barreiro é un lugar da parroquia de Vilaza, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
A Areíña, Vilaza, Gondomar
A Areíña é un lugar da parroquia de Vilaza, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Mikoyan-Gurevich MiG-19
O Mikoyan-Gurevich MiG-19 (ruso: Микоян и Гуревич МиГ-19; designación OTAN: Farmer) é un caza soviético de segunda xeración, sendo o avión supersónico máis producido do mundo. Foi o primeiro avión de fabricación soviética capaz de acadar velocidades supersónicas en voo nivelado. Un caza da "Serie Centenaria" estadounidense comparable foi o North American F-100 Super Sabre, aínda que o MiG-19 loitou principalmente contra os máis modernos McDonnell Douglas F-4 Phantom II e Republic F-105 Thunderchief sobre Vietnam do Norte.
Deseño e desenvolvemento
En 1950 a oficina de deseño Mikoyan-Gurevich (MiG), tamén coñecida como OKB-155, comezou a traballar nun novo caza, destinado a ter un maior alcance que os MiG-15 e MiG-17, e capaz de acadar velocidades supersónicas en voo nivelado. MiG elixiu usar dous dos novos motores axiais Mikulin AM-5 (unha versión reducida do Mikulin AM-3 que equipaba ao bombardeiro Tupolev Tu-16) para o seu novo caza. Como banco de probas para o novo motor, a OKB-155 foi autorizada o 20 de abril de 1951 a converter un dos prototipos do MiG-17, substituíndo o único motor Klimov VK-1 por dous AM-5 de 19,60 kN (despois substituído polo AM-5A de 21,08 kN). Este avión, designado SM-1 (ou I-340), voou a finais de 1951. Aínda que o SM-1 era un banco de probas útil, o seu rendemento era menor do agardado, e deseñouse un posqueimador para o AM-5, resultando no AM-5F (que acadaba 26,45 kN).
Aínda que o SM-1 era un banco de probas, o SM-2 (ou I-360) foi pensado como un caza de escolta supersónico, sendo autorizado o 10 de agosto de 1951. O SM-2 era un avión bimotor con á media. As súas delgadas ás, que foran deseñadas en TsAGI, o Instituto Aerohidroninámico Central Soviético, para voo supersónico tiñan un ángulo cara atrás de 55 graos. Infrecuentemente, instalouse unha cola en T. O armamento estaba formado por dous canóns Nudelman N-37 de 37 mm situados no bordo de ataque das ás, preto das raíces (as armas movéronse con respecto aos MiG-15 e -17 para evitar a inxestión de gases de explosión dos canóns parase os motores do avión. O primeiro SM-2, o SM-2/1, foi enviado ao Letno-Issledovatel'skiy Institut (un instituto de investigación de voo) en abril de 1952 para realizar probas, e voou por primeiro vez o 24 de maio de 1952 co piloto de probas G. A. Sedov nos controis. Cos motores AM-5A sen poscombustión o SM-2 non podía superar a velocidade do son en voo nivelado, polo que substituíronse polos AM-5F. Aínda que os novos motores melloraban o rendemento, o avión tiña problemas de manexo, particularmente a altos ángulos de ataque, onde o avión era propenso a xirar. Para solucionar estes problemas baixáronse os estabilizadores horizontais da cola, engadindo outros cambios como mover os freos aerodinámicos. Estas modificacións causaron que o aparello fose redesignado SM-2Ae despois SM-2B.
O AM-5F aínda xeraba un pulo pouco axeitado e así a oficina de deseño Mikulin desenvolveu un novo motor para substituílo, o AM-9B (despois chamado Tumansky RD-9), de 25,5 kN en seco e 31,87 kN con poscombustión. Cando foi equipado cos novo motores, o SM-2B converteuse no SM-9, voando por vez primeira con eles o 5 de xaneiro de 1954. O rendemento do SM-9 impresionou ás autoridades soviéticas, e foi ordenado para produción como o MiG-19 o 17 de febreiro de 1954, a pesar de que as probas de fábrica acababan de comezar.
Ao mesmo tempo que se desenvolveu o caza de escolta diúrno dos SM-2 e SM-9 como MiG-19 e MiG-19S, en paralelo trabalouse en deseñar e fabricar un caza todotempo equipado con radar, voando o primeiro prototipo do SM-7/1 o 28 de agosto de 1954. Este prototipo tiña unha fuselaxe semellante ao primeiro SM-9, incluída a cola horizontal fixa, introducindo o segundo e terceiro SM-7 cambios semellantes aos probado nos prototipos do SM-9, incluído un estabilizador de cola. O caza todotempo entrou en produción como MiG-19P en 1955. Entre as principais diferenzas con respecto ao MiG-19S incluíanse un radar RP-1 Izumrud no morro do avión, con pequenos radomos no centro e no bordo superior da entrada de aire e un armamento de dous canóns nas raíces alares. A partir de 1957 a fabricación dos cazas todotempo cambiouse pola do MiG-19PM equipado con mísiles, cun armamento de catro mísiles aire-aire K-5M, eliminándose o canón.
En 1955, tras a introdución estadounidense de globos de recoñecemento de grande altitude e os sobrevoos dos Canberra británicos, que non podían ser interpertados polos avións existentes, xunto con informes de intelixencia sobre o desenvolvemento do Lockheed U-2 cun teito de servizo incluso maior, comezou o desenvolvemento dunha versión especializada de grande altitude do MiG-19, o MiG-19SV, que foi fabricado en cantidades limitadas. Este tiña motores máis potentes e era máis lixeiro, ao quitarlle un dos canóns e blindaxe, mentres que a configuración de flaps axustouse para darlle maior sustentación a grande altitude e introducíuse un novo traxe presurizado. Estes cambios incrementaron o teito do avión dos 17 500 aos 18 500 m.  O prototipo MiG-19SV foi posteriormente modificado (como MiG-19SVK) cunha maior envergadura, conseguíndose un teito de 19 100 m, aínda que seguía sendo insuficiente para interceptar o U-2, polo que se fixeron esforzos para engadir propulsores foguete.
Coburgo
miniatura|250px|Igrexa de Moriz, en Coburgo
Coburgo (en alemán: Coburg) é unha cidade alemá do Estado federado de Baviera, na rexión da Alta Franconia, cerca de Bamberg.
Coburg é a sede dun colexio técnico desde 1971. E desde 2005 recibiu o título de Cidade Europea. Veste Coburg, un dos complexos de castelos máis grandes de Alemaña, érguese sobre a cidade.
Xeografía
Situada a unha altitude nedia de 296 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 48,3 km².
Segundo o censo de 31 de decembro de 2021 a súa poboasción era de 40 955 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 848 hab./km².
Historia
miniatura|250px|Coburgo ocupada polos estadounidenses ao final da [[segunda guerra mundial.]] A cidade de Coburgo fundouse durante a Alta Idade Media como un lugar de paso das numerosas rutas comerciais que cruzaban o centro de Europa. En 1353, tras varias disputas nobiliarias, o territorio de Coburgo pasou a depender da casa saxoa de Wettin.
No século XVII constituíuse como capital do Ducado de Saxonia-Coburgo, ao cal incorporaría os territorios Saalfeld e de Gotha ao longo do século XVIII.
Debido a un referéndum popular, o ano 1920 incorporouse a Baviera, en vez de a Turinxia. Este feito fixo que, tras a segunda guerra mundial pertencera á República Federal de Alemaña.
A súa proximidade ao chamado Telón de aceiro fixo que durante a Guerra Fría a cidade resultara pouco favorecida economicamente e que, tras a Reunificación alemá, vivise unha forte revitalización.
Foi a primeira cidad de Alemaña en ter un alcalde do Partido Nazi, no ano 1931.
Relixión
O 55 % da poboación é protestante, un 20,2 % católica e un 24,8 % doutras relixións ou atea.
Helena Iglesias
Helena Iglesias é enxeñeira de Telecomunicacións e dende 2012  traballa  en Darmstadt no Centro Europeo de Operacións Espaciais, dende onde controlan os satélites da Axencia Espacial Europea.
Traxectoria
Helena Iglesias é enxeñeira de Telecomunicacións pola Universidade de Vigo. Participou no lanzamento do primeiro satélite galego Xatcobeo. Posteriormente trasladouse a Darmstadt para traballar na ESA, onde colabora para que Europa poida poñer tamén o seu robot sobre a superficie de Marte.
A Avespeira, Vilaza, Gondomar
A Avespeira é un lugar da parroquia de Vilaza, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
O Xastiño, Peitieiros, Gondomar
O Xastiño é un lugar da parroquia de Peitieiros, no concello pontevedrés de Gondomar na comarca de Vigo.
Carboxipeptidase A
A carboxipeptidase A é o nome que normalmente se utiliza para referirse ao encima exopeptdase pancreático que hidroliza enlaces peptídidcos de residuos de aminoácidos C-terminais con cadeas laterais aromáticas ou alifáticas. Agora o máis habitual é denominar esta carboxipeptidase como CPA1 (carboxipeptidase A1) e a outro encima pancreático relacionado como CPA2 (carboxipeptidase A2), pero hai máis CPAs.