cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julio Romero de Torres
A época das Exposicións Nacionais
Así, xa no ano 1895 participou na Exposición Nacional de Madrid, onde recibiu un nomeamento honorífico. Tamén participou nas edicións de 1899 e de 1904, nas que recibiu o terceiro premio. Nesa época iniciou a súa experiencia docente na Escola de Belas Artes de Córdoba e, posteriormente, na de Artes Industriais. En 1906, o xurado da Exposición Nacional de Belas Artes rexeitou o seu cadro Vividoras del Amor, o cal provocou que a sala onde se expuñan as obras rexeitadas fose máis visitada que as salas oficiais da exposición. Ese mesmo ano realizou viaxes por toda Italia, Francia, Inglaterra e os Países Baixos.
En 1907 concorreu en Madrid, xunto cos pintores de máis sona da época, na exposición dos independentes no Círculo de Belas Artes. Pouco despois obtivo a súa primeira medalla de ouro na Exposición Nacional do ano 1908, co seu cadro Musa gitana. Tamén recibiu o primeiro premio na Exposición de Barcelona de 1911, con El Retablo del Amor, e dous anos despois na Internacional de Múnic. Na Exposición Nacional de 1912, cando Romero de Torres aspiraba á medalla de honra, a súa obra non foi recoñecida, o que motivou que os seus admiradores lle outorgasen unha medalla de ouro cicelada polo escultor Julio Antonio. Cando os seus cadros tampouco foron premiados na Exposición de 1915 coa medalla de honra, decidiu retirarse definitivamente das Exposicións Nacionais.
Madureza
En 1916 converteuse en catedrático de Vestidura na Escola de Belas Artes de Madrid, e instalouse definitivamente nesa cidade, onde estableceu amizade, entre outros, co escultor galego Francisco Asorey e co pintor compostelán Juan Luis. A partir de aquí, a súa obra comezou a representar o pavillón español de diversos certames internacionais, convocados en cidades como París ou Londres, entre outras. Porén, o momento do grande éxito produciríase en Bos Aires, no ano 1922. No mes de agosto, Julio Romero de Torres viaxou á República Arxentina na compaña do seu irmán Enrique, e os derradeiros días dese mesmo mes inaugurouse a súa exposición, cun catálogo prologado cun texto de Ramón María del Valle-Inclán. A mostra constituíu un éxito sen precedentes. Tamén exhibiu a súa obra na Exposición Iberoamericana de Sevilla no ano 1929 e en múltiples exposicións individuais en España e no estranxeiro. A principios de 1930, Julio Romero de Torres, esgotado polo exceso de traballo e afectado por unha doenza hepática, volveu á súa Córdoba natal para tratar de recuperarse. No seu estudio da praza de El Potro realizou entre os meses de xaneiro e febreiro a que sería a súa derradeira obra e máis popularmente coñecida, La chiquita piconera. miniatura|Billete español de 100 pesetas de 1953, en cuxo anverso se amosa o retrato do autor e no reverso unha das súas obras. El 10 de maio de 1930 morría Julio Romero de Torres na súa casa de Córdoba, feito que commocionou toda a cidade. As manifestacións de dó xeral que produciu a súa morte, nas que participaron masivamente desde as clases traballadoras máis humildes ata a aristocracia cordobesa, evidenciaron a immensa popularidade do pintor.
As súas obras
miniatura|Fachada do Museo Julio Romero de Torres, en Córdoba.|esquerda En 1890 pintou a que sería a súa primeira obra coñecida: La huerta de los Morales.
Outras obras, como La buenaventura, Feria de Córdoba ou La Monja, poden contemplarse no Museo Carmen Thyssen de Málaga.
Características da súa obra
Como escribe no seu ensaio Francisco Zueras Torrens, as características principais da súa obra están repletas de contido e profuso estudo de cada elemento presente no cadro. Así, estas pódense resumir en:
Xoán III Ducas Vatatzés
Xoán III Ducas Vatatzés, nado en 1193 e finado o 3 de novembro de 1254, foi un emperador bizantino, no exilio no Imperio de Nicea, de 1222 a 1254.
Traxectoria
Aínda que sufría epilepsia, logrou distinguirse tanto como soldado que en 1222 foi elixido para suceder ao seu sogro Teodoro I Láscaris. Casou coa filla de Láscaris, Irene Láscaris (Eirene Laskarina) en 1212. Tiveron un fillo, Teodoro, pero tras un accidente de cabalo de Irene, esta non puido volver ter fillos; entón, retirouse a un convento, tomando o nome de irmá Uxía, e alí morreu en 1239. Xoán volveu a casar con Constanza (Ana) de Sicilia, filla ilexítima de Frederico II Hohenstaufen, emperador do Sacro Imperio, pero non tiveron descendencia.
Reorganizou os restos do Imperio bizantino (Imperio de Nicea) e grazas ás súas capacidades administrativas, fixo del un dos estados máis ricos e fortes do Mediterráneo oriental. Tras asegurarse a fronteira oriental cun acordo cos turcos selxúcidas, dedicouse a intentar recuperar as posesións europeas dos seus predecesores. Mentres a súa frota atacaba aos latinos no mar Exeo e estendía o seu reino a Rodas, o seu exército, reforzado con mercenarios occidentais, derrotaba ás forzas do emperador latino.
Aínda que non tivo éxito no asedio de Constantinopla, que levou a cabo de común acordo cos búlgaros en 1235, logrou a supremacía sobre os despotados de Tesalónica e Epiro. A definitiva reconquista de Constantinopla, algúns anos despois da súa morte, débese en gran medida aos seus esforzos previos.
Telibinus
Telibinus, rei dos hititas, sucedeu ao seu cuñado Huzziyas I tras dar un golpe de estado, e gobernou durante un período estimado de 25 anos (-1525- -1500 ou -1495).
Traxectoria
Ao contrario que os seus antecesores, ao asumir ao trono non ordenou asasinar ao seu inmediato predecesor, senón que se conformou co seu desterro. Telibinus parece ter crido firmemente que unha das razóns da decadencia do reino hitita era o continuo vertido de sangue dentro da familia real e propúxose evitalo custase o que custar.
Tras estes éxitos en política exterior, e debido ao probábel asasinato da súa muller e un dos seus fillos, Ammunas (ao que non hai que confundir co rei do mesmo nome), Telibinus centrouse en establecer unhas normas claras de sucesión que evitasen o vertido de sangue. Estas normas, contidas no documento coñecido como Rescrito de Telibinus, establecen a primacía dos fillos homes sobre os xenros do rei, aínda que deixa liberdade a este para escoller cal de todos os seus fillos había sucedelo. O Rescrito é tamén un documento importante, xa que inclúe unha 'xustificación' con abundante material histórico, que axudou a establecer os feitos de monarcas anteriores.
Telibinus morreu sen deixar descendentes homes, así que, segundo as normas do seu propio Rescrito, o herdeiro foi un dos seus xenros, Alluwamnas.
Ptilocercus lowii
Ptilocercus lowii, coñecido vulgarmente na bibliografía internacional co nome de tupaia ou musaraña arborícola de cola plumosa, é unha especie de mamífero placentario da orde dos escandentios, a única da familia dos ptilocércidos, e do seu único xénero, Ptilocercus,
É orixinaria do sur de Tailandia, a península Malaia, Borneo e algunhas outras illas de Indonesia.
Descricións
A familia foi descrita en 1913 polo zoólogo e biólogo estadounidense Marcus Ward Lyon, en ''Proc. U. S. Natl. Mus., 45: 4, separando ao xénero Ptilocercus'' da dos tupaíidos, onde estivera adscrito até aquela. O xénero, e a especie, foran descritos en 1848 polo naturalista inglés John Edward Gray en ''Proc. Zool. Soc. Lond.'', 1848: 23.
Etimoloxías
O nome da familia fórmase, como é habitual, sobre a raíz do seu xénero tipo (e único), Ptilocercus, coa adición da desinencia do latín científico -idae, propipo das familias de animais. En canto o nome do xénero está formado pola raíz do latín científico ptil-, tirada do grego antigo πτίλον ptílon, 'pluma', e o grego κέρκος kérkos, 'cola'. Literalmente: 'o de cola de pluma'.
E o específico, lowii, foi unha homenaxe que Gray lle fixo ao naturalista, administrador colonial e explorador inglés Hugh Low.
Clasificación
A familia comprende un único xénero, cunha única especie, na que se recoñecen dúas subespecies:
Familia Ptilocercidae Lyon, 1913
Filoxenia
A dos ptilocércidos é unha familia dentro da orde dos escandentios. Numerosas diferenzas morfolóxicas e xenéticas apoian a clasificación dos ptilocércidos como unha familia separada do resto das musarañas arborícolas, das que diverxeron hai ao redor de 63 millóns de anos.
Os membros desta orde consideráronse, en primeira instancia, como insectívoros, e máis tarde foron incluídos na orde dos primates, sobre a base de certas similitudes anatómicas con estes como, por exemplo, a estrutura do cerebro, e clasificados como prosimios primitivos.
Porén, recentes estudos filoxenéticos moleculares puxeron de manifesto que os tupaias deben de ter a mesma categoría taxonómica (orde) que os primates, dentro do clado dos Euarchonta, que inclúe tamén aos dermópteros. De acordo con estes estudos, Euarchonta é o grupo irmán dos Glires (Lagomorpha + Rodentia), e Euarchonta + Glires forman o clado de rango superior Euarchontoglires.
Curiosidade científica
Este animal presenta a característica de que se alimenta do néctar dunha palmeira (Eugeissona tristis), que contén até un 3,8 % de alcohol, do que consome cada noite o equivalente de 9 copas de viño para un ser humano, sen mostrar niungún signo de ebriedade.
Alluwamnas
Alluwamnas foi un rei hitita, xenro e sucesor de Telibinus, que gobernou durante un lapso de tempo indeterminado, nos chamados anos escuros da monarquía hitita, período tamén coñecido como reino medio hitita.
Traxectoria
Os escasos documentos que sobreviviron parecen indicar que morreu asasinado polo seu sucesor, Tahurwailis.
Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales
A Federación de Sociedades Gallegas Agrarias y Culturales foi unha agrupación constituída en 1921 por cincuenta sociedades agrarias e culturais creadas polos galegos residentes en Buenos Aires.
Historia
miniatura|300px|Cabeceira dun número de [[Galicia (1930)|Galicia de 1954.]] Constituíuse o 24 de setembro de 1921. Foi fundada por Antón Alonso Ríos, Ángel Martínez Castro e Bonifacio Botana, en representación das sociedades Hijos del Ayuntamiento de Silleda e Comité Auxiliar de las Sociedades Agrícolas de Puenteareas. O seu primeiro presidente foi Ángel Martínez Castro. Tiña por obxectivo coordinar as asociacións locais e potenciar os valores de Galicia, a través da organización de conferencias, exposicións de arte e veladas literarias. Editaba o periódico El Despertar Gallego. A loita entre nacionalistas e non nacionalistas provocou a ruptura da federación en 1929 e a creación da Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires, de orientación socialista. Ao proclamarse a Segunda República en España enviou como delegados a Alonso Ríos, Pedro Campos Couceiro e Ramón Suárez Picallo, que colaboraron na redacción do estatuto galego. A partir de 1930 El Despertar Gallego foi substituído por Galicia.
A partir de 1937 volveu unificarse coa Federación de Sociedades Gallegas de Buenos Aires para constituír a Federación de Sociedades Gallegas de la República Argentina.
Voz del Pueblo
Voz del Pueblo foi o nome de dúas publicacións:
Peago
O topónimo galego Peago pode referirse a:
Moruxo
O topónimo galego Moruxo pode referirse a:
Xosé María Dobarro
Xosé María Dobarro Paz, nado en Ferrol o 7 de outubro de 1950, é un profesor, escritor e investigador da literatura galega.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Santiago de Compostela e é catedrático de Lingua e Literatura Galega na Universidade da Coruña. Ten colaborado con múltiples artigos en revistas literarias galegas como A Nosa Terra, Luzes de Galiza, Boletín da Real Academia Galega, Cuadernos de Estudios Gallegos, Anuario de Estudos Literarios Galegos e Grial.
Militou na AN-PG, a UPG e o BNG, así como no sindicalismo nacionalista (ING, INTG e CIG).
Sante, Grixalba, Sobrado
Sante é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 28 habitantes (14 homes e 14 mulleres).
El Látigo (1913)
El Látigo foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1913 e 1914.
Historia e características
Apareceu a finais de 1913. Na cabeceira tiña os lemas "Guerra al caciquismo" e "Viva Conjo". Dirixido por Antonio Bello Varela, foi substituído por Manuel Lema Trasmonte o 2 de novembro de 1914. Foi órgano maurista. Entre os seus colaboradores figurou Xesús San Luís Romero. Foi continuado por El Látigo de Conjo
Lincoln (álbum)
Lincoln é o segundo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo They Might Be Giants, publicado o 25 de setembro de 1988 a través do selo Bar/None Records. O nome do disco vén do lugar onde pasaron a infancia de John Linnell e John Flansburgh, Lincoln, Massachusetts. Editáronse tres sinxelo do álbum: "Ana Ng", "They'll Need a Crane" e "Purple Toupee". Aparece na súa totalidade en Then: The Earlier Years, un recompilatorio de material dos primeiros tempos da banda.
Presnel Kimpembe
Traxectoria
Kimpembe debutou co primeiro equipo do Paris Saint-Germain FC o 17 de outubro de 2014 nun partido da Ligue 1 contra o RC Lens. O 11 de xullo de 2020, Kimpembe renovou o seu contrato co Paris Saint-Germain ata 2024.
Compresor alternativo frigorífico
miniatura|Compresor alternativo hermético nun refrixerador. Un compresor alternativo frigorífico é un dispositivo mecánico que levan os refrixeradores e que ten como función principal modificar as propiedades físicas dun fluído compresible (vapor ou gas refrixerante) variando a súa presión, entalpía, densidade e temperatura mediante o movemento lineal dun pistón no interior dun cilindro. Dependendo como o compresor logre variar as condicións do fluído existen tamén outros tipos de compresores como son o centrífugo, o de espiras, o de paletas e o de parafuso.
Segundo o tipo de construción existen tres grandes grupos de compresores, os herméticos, semiherméticos e os abertos. Os compresores herméticos caracterízanse polo feito de ter toda a súa maquinaria (eléctrica e mecánica) no interior dunha envoltura, sen ter acceso libre ao interior, sendo moi laboriosa e difícil a súa reparación. Outro tipo de compresores son os semiherméticos que ao igual que os herméticos teñen toda a súa maquinaria dentro dun mesmo bloque pero a diferenza destes pódese acceder ao seu interior extraendo varios parafusos, facilitando a súa reparación. Os compresores abertos teñen como principal característica que a parte mecánica do compresor está separada do motor eléctrico, transmitindo o movemento do motor eléctrico ao compresor por mediación dunha correa. Estes últimos son totalmente accesibles.
Funcionamento
miniatura|250px|Esquema dun nompresor alternativo xenérico. Os compresores alternativos converten o movemento rotativo do eixe, provocado polo motor eléctrico, en movemento alternativo do pistón grazas á biela e ao eixe con forma de excéntrica. Na parte superior do cilindro atópanse as válvulas de aspiración e descarga a través das cales circula o gas refrixerante no interior do cilindro. En primeiro lugar introdúcese o gas refrixerante a baixa presión a través da liña de aspiración, a válvula de aspiración abre deixando paso ao fluído refrixerante. O seguinte paso e a compresión do fluído refrixerante coa axuda do pistón unha vez que o émbolo está na parte superior do cilindro a válvula de descarga abre deixando pasar o fluído refrixerante á liña de descarga. É neste proceso onde o compresor muda as propiedades físicas do refrixerante aumentando a presión e a temperatura que fan que a máquina frigorífica realice a súa función.
Rendementos dun compresor frigorífico
miniatura|500px|Compresor alternativo hermético aberto. Como calquera outra máquina un compresor frigorífico alternativo non aproveita toda e enerxía eléctrica subministrada para convertela na súa totalidade en traballo mecánico é dicir ten un rendemento enerxético inferior ao 100%. Debido a que o compresor está formado por pezas móbiles e entre elas hai rozamentos o rendemento mecánico diminúe segundo sexa a calidade dos materiais e da súa fabricación. A isto engádese o feito de que o rendemento do motor eléctrico que fai mover o eixe do compresor tamén diminúe debido a perda de calor por efecto Joule nos bobinados do mesmo. É por iso que cando se escolle un compresor é preciso ver todas estas características que influirán na durabilidade e consumo do compresor durante a súa vida útil.
Casa de Petrović-Njegoš
right|miniatura|200x200px|Estandarte real de Nicolao II. A Casa de Petrović-Njegoš (en serbio: Петровић-Његош) foi a familia reinante de Montenegro desde 1696 até 1918. Montenegro gozara dunha independencia de facto do Imperio otomán desde 1711 pero só recibiu recoñecemento formal internacional como principado independente en 1878.
O país foi gobernado desde un principio polos denominados Vladikas, Príncipes-Bispos, que tiñan un rol temporal e espiritual. En 1852 este rol foi emendado para ser puramente temporal. En 1910 o príncipe gobernante Nicolao I anunciou a súa ascensión a rei. Seis anos máis tarde, Nicolao I foi derrocado pola invasión e ocupación do seu país por Austria-Hungría que foi seguida polo seu deposición formal pola Asemblea de Podgorica en 1918 cando Montenegro foi anexionado ao emerxente Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos.
Seguiu un período de oitenta anos de control desde Belgrado durante o cal Nicolao I morreu no exilio en Francia en 1921, sucedido pouco despois pola sorprendente abdicación do seu fillo Danilo III, o mesmo ano. O sobriño deste último, Mihailo Petrović-Njegoš, herdou os títulos dos seus predecesores mentres que no seu exilio en Francia sobreviviu ao arresto e internamento ordenados por Adolf Hitler por rexeitar encabezar un estado monicreque montenegrino aliñado coas Potencias do Eixo. Despois, serviu no réxime comunista iugoslavo como Cabeza de Protocolo. Foi sucedido polo seu fillo Nicoalo Petrović-Njegoš en 1986. Nicolao volveu a Montenegro para apoiar o movemento de independencia montenegrino que chegou a alcanzar a plena soberanía para a República de Montenegro no referendo de 2006. O actual Xefe da Casa é Nicolao II de Montenegro.
Orixe
O primeiro devanceiro coñecido, Vojvoda Bogut, sostivo unha cidade preto de Ugljevik durante o reinado do emperador serbio Dušan o Poderoso (c. 1331-1355). O seu fillo, Đurađ Bogutović, emigrou a unha cidade chamada Muževice en Banjani de Bosnia, fuxindo dos turcos otománs. A finais do século XIV, con todo, Bogutović e os seus fillos son vistos vivindo en Drobnjaci.
Aramaio
250px|miniatura|Vista de Ibarra baixo a neve. Aramaio (en castelán: Aramayona, oficialmente Aramaio) é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Zuia e tiña en 2014 unha poboación de 1.478 habitantes.
O municipio está formado por 9 elizates: Arexola, Azkoaga, Barajuen, Etxaguen, Gantzaga, Ibarra, Olaeta, Untzilla e Uribarri. Ibarra é a capital e núcleo urbano do municipio. O elizate de Olaeta ten a particularidade de ser ademais un concejo e conta con certa autonomía administrativa.
SMART (base de datos)
SMART (do inglés Simple Modular Architecture Research Tool, Ferramenta de Investigación da Arquitectura Modular Simple) é unha base de datos biolóxica que se utiliza na identificación e análise de dominios proteicos en secuencias proteicas. SMART utiliza modelos de Markov de perfís ocultos construídos a partir de aliñamentos de secuencias múltiples para detectar dominios proteicos en secuencias proteicas. A versión máis recente de SMART contén 1.009 modelos de dominios. Os datos de SMART foron utilizados para crear a colección da Conserved Domain Database (Base de datos de Dominios Conservados) e tamén se distribúe como parte da base de datos InterPro. A base de datos albérgase no European Molecular Biology Laboratory (EMBL, Laboratorio de Bioloxía Molecular Europeo) en Heidelberg, Alemaña.
Tubo capilar
miniatura|Tubos capilares, con diferentes características de [[adhesión e forza vertical.]] miniatura|A válvula [[VET comunica o seu bulbo sensor de temperatura por medio dun tubo capilar.]]
Un tubo capilar é un dispositivo de pequeno diámetro interior (0,8 a 2 mm) e grande lonxitude empregado nos sistemas de refrixeración como dispositivo de expansión e situado na entrada do evaporador.
Funcionamento en sistemas de refrixeración
A expansión do fluído refrixerante obtense pola caída de presión ao seu paso polo tubo, é dicir, un aumento das perdas de carga debido a grande lonxitude e pequeno diámetro deste. Débese colocar un filtro de partículas antes do tubo para evitar obstrucións. Debido a súa lonxitude fixa o tubo capilar non pode acadar un axuste automático do caudal de fluído cara o evaporador en función da súa carga térmica. Esta consideración fai resaltar que a alimentación por medio do tubo capilar resérvase aos evaporadores nos que a súa carga térmica varía pouco e cando se trata de potencias frigoríficas moderadas (instalacións domésticas de pequena potencia servidas por compresores herméticos).
O Patelas
Xosé Raido, nado na Patela (Cuntis) o 16 de agosto de 1916 e finado o 31 de marzo de 2009, foi un gaiteiro e artesán de instrumentos tradicionais, tamén coñecido como O Patelas.
Traxectoria
De mozo aprendeu a tornear nun pequeno taller familiar na súa aldea natal. Facía gaitas e palletas, curtía as peles de cabra ou de ovella para facer foles e construía instrumentos de percusión: pandeiretas, pandeiros, bombos e tamboriles. Chegou a formar un grupo de gaitas que actuaba nas ruadas.
Tras un tempo desprazouse a Ponferrada para traballar no taller de carpintaría de ENDESA. Entrou en contacto con outros gaiteiros galegos, chegando a formar parte de polo menos cinco cuartetos de gaitas. Estivo algún tempo traballando en Lugo, onde trabaría unha boa amizade cos membros dunha das máis emblemáticas formacións galegas de música tradicional, Os Montes. Patelas animou a Antón Corral, que acababa de incorporarse ao grupo, a dedicarse á construción de instrumentos tradicionais. Tempo despois entrou na escola de gaitas da Deputación Provincial de Lugo e posteriormente a ser director do obradoiro de instrumentos tradicionais da Universidade Popular de Vigo e da banda de gaitas Xarabal.
Retirouse en 1976, ano no que se estableceu definitivamente na súa casa da Patela. Alí fundou un grupo infantil de música e baile tradicional que actuou moito nos concellos próximos, como Catoira, A Estrada, Moraña, Caldas de Reis, Vilagarcía de Arousa, Cambados, Vea e A Ulla, aínda que tamén noutros máis afastados coma Lugo, Vilalba, Manzaneda ou Ponferrada.
386
Acontecementos
miniatura|esquerda|250px|B. Gozzoli, Bautismo de Agostiño de Hipona
Dietista
miniatura|250px|A dietética é a ciencia [[medicina|médica que prevén e cura as doenzas mediante a alimentación.]] Un nutricionista, dietista-nutricionista, nutriólogo, dietista ou dietólogo é un profesional sanitario experto en alimentación, nutrición e dietética. Encárgase principalmente do tratamento nutricional de doenzas, por exemplo diabetes, malnutrición, insuficiencia renal, obesidade, mal de Crohn, do tratamento con nutrición artificial enteral e parenteral en hospitais, prevención de patoloxías mediante a alimentación, participar no tratamento do paciente oncolóxico etc., ademais de adecuar a alimentación de cada persoa a calquera situación fisiolóxica, como embarazo, lactación, deporte, etc. Asemade, intervén na xestión de control de calidade e seguridade alimentaria, o deseño e planificación de menús adaptados a patoloxías en hospitais, comedores escolares ou residencias de anciáns ou na intervención e desenvolvemento de actividades e políticas relacionadas coa saúde pública.
A súa formación integra coñecementos de química, bioquímica, bromatoloxía, nutrición, dietética, dietoterapia, fisioloxía, fisiopatoloxía, toxicoloxía, microbioloxía de alimentos, química e bioquímica de alimentos e tecnoloxía de alimentos.
Con distinta denominación e estudos en cada país, require xeralmente de titulación universitaria de catro ou máis anos.
101 Philosophy Problems
101 Philosophy Problems, 101 problemas de filosofía en galego, é un libro escrito por Martin Cohen e publicado en 1999 pola editorial Routledge e traducido a varios idiomas, como alemán, estoniano, grego, coreano, holandés, español, chinés, portugués, xaponés, etc.
A filosofía non é só unha ciencia que te invita a pensar, senón que tamén é a ciencia que dá resposta a aquelas preguntas que outras ciencias non poden contestar ou contestan ofrecendo explicacións que, como se di no libro, non son explicacións, senón simplemente descricións de mecanismos. É dicir, a filosofía vai máis alá doutras ciencias, vai máis alá da razón.
A filosofía enriquece o noso intelecto, por iso Martin Cohen a trata como unha actividade que debemos desenvolver e intenta introducirnos de forma amena e orixinal nela. Cohen define a filosofía no seu libro de catro maneiras: amor á sabedoría, amor polas contradicións, amor pola sofística, e a última definición ten que ver coa busca de valores e significados humanos.
Resumo
101 problemas de filosofía é un libro que incita a pensar, criticamente, sobre problemas filosóficos entre os que se poden distinguir dous tipos: os relativamente fáciles de resolver, xa sexa con axuda dos comentarios finais ou non, e os que non teñen unha solución definida e que carrexan outros “subproblemas”; dentro dos subproblemas ocorre outro tanto, poden ou non solucionarse e así continuarían unha e outra vez estes problemas... Que problema!
O libro divídese en catro partes: introdución, problemas filosóficos, comentarios dos problemas e glosario.
Na introdución do libro fálase de libros e filósofos que tratan algúns problemas filosóficos ao igual que este libro pero que, a diferenza deste, non puideron atopar máis que unha ducia de problemas filosóficos.
O autor tamén dá na introdución unha serie de consellos para facilitar a lectura do libro:
O libro enuncia 101 situacións diferentes e unha reflexión final a modo de pregunta que divide en 15 grupos, nos que basicamente predominan temas paradoxais, matemáticos, éticos e morais, relacionados co tempo, con Deus e co coñecemento, e tamén falan de problemas de Zenón de Elea, Descartes, Schopenhauer, Kant e outros. Todos estes problemas abarcan as dificultades que tivo o home ao longo da súa existencia.
Os problemas paradoxais, como indica o seu nome, tratan de paradoxos (expresións e imaxes contraditorias) e expoñen crebacabezas de interese filosófico, como por exemplo o paradoxo do primeiro problema cando o reo debe dicir unha verdade para ir ó cárcere ou será colgado e finalmente acada a liberdade escribindo nun papel “Serei executado mañá”, este paradoxo sería do tipo dun que tivo ocupados aos filósofos durante séculos, o do cretense Epiménides que dixo “Todos os cretenses son mentireiros”. Nos paradoxos de Zenón, intenta demostrar que as sensacións que obtemos do mundo son ilusorias e non existe o movemento.
Santó, Grixalba, Sobrado
Santó é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
101 Philosophy Problems
Resumo
Nos problemas matemáticos predomina a lóxica, xa que é a forma matemática de ver o mundo e os filósofos foron atraídos pola lóxica durante séculos. Os problemas éticos e morais intentan poñernos en situacións nas que nos poderiamos ver involucrados calquera día e preguntan pola nosa opinión, se os actos realizados polos personaxes, como no que un profesor de universidade ha de deixar que afogue un can porque sempre cae no mesmo pozo e non lle da tempo a chegar a tempo á súa clase, son moralmente correctos ou non.
Os problemas relacionados co tempo discuten sobre as concepcións que temos dos termos “presente”, “pasado” e “futuro”, os relacionados con Deus, sobre o poder e a bondade de Deus no planeta, e os relacionados co coñecemento son “simples” problemas filosóficos como o de se a neve é branca, se todos os solteiros son realmente homes non casados ou un dos problemas de Schopenhauer que pregunta se é mellor a vida de solitaria contemplación que a compañía social ou que o amor.
Logo dos problemas, sitúanse os comentarios destes, nos que Cohen ofrece explicacións e análises das cuestións enunciadas, con algunhas referencias ao tratamento que lles deron outros filósofos históricos, que serven de axuda á hora de intentar resolver un problema, ofrecendo unha nova visión do mesmo.
Non se debe acudir aos comentarios nada máis ler un problema, hai que ser pacientes, xa que este libro é un libro para reflexionar mentres se le e tamén despois de lelo.
Despois dos comentarios, pódense aumentar e continuar os estudos filosóficos, academicamente falando, mediante o glosario e a guía de lectura. No glosario fálase de filósofos antigos e filósofos modernos, pasando por todos os termos que utilizaron eles e a filosofía en xeral; e na guía de lectura danse nomes de libros tamén filosóficos que poderían ser de axuda a calquera interesado na filosofía para comprendela mellor e incluso para poder nalgunha ocasión filosofar.
Tanto nos problemas, coma nos comentarios e no glosario tamén, podemos atopar citas célebres de filósofos tales como George Berkeley, Hume ou Schopenhauer.
Así a todo, con este libro é posíbel adquirir unha base e uns fundamentos filosóficos para introducirse no mundo da filosofía, pero en ningún caso para filosofar.
E para rematar, un dos problemas do libro para pensar na verosimilitude da vosa existencia, un dos grandes problemas de René Descartes:
''Como podo saber que non estou sumido nalgún pesadelo de proporcións inusuais, dende logo, que segue e segue con consistencia irritante e prolixa pero que non por iso deixa de ser unha emanación, algo completamente alleo á realidade? Como podo saber que non estou engaiolado nos manexos dun xenio maligno, destinados a enganarme?''
''Ou nas mans, quizais, dun médico maligno? Un médico malvado que rescatou o meu cerebro dun horroroso accidente (de tráfico, con todo esnaquizado) e que agora me ten metido nunha probeta chea de produtos químicos como parte dun espectral experimento médico. Estaranme alimentando con “datos sensíbeis” por medio de cables de cores: vermello para o oído, negro para o tacto, amárelo para o gusto, azul para a vista…?''
318
Outros
Historia ano a ano
Añana
250px|miniatura|Vista de Añana Añana é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Añana e tiña en 2015 unha poboación de 157 habitantes.
O municipio está formado por dúas localidades: Atiega e Salinas de Añana (cooficialmente en éuscaro: Gesaltza Añana), que é a súa capital e principal núcleo de poboación. Atiega está rexido por unha xunta administrativa e dotado de certa autonomía interna, mentres que Salinas de Añana é administrado directamente polo concello. Salinas de Añana é famoso pola súa explotación de sal, hoxe abandonada pero en proceso de restauración.
Ata 1997 o municipio chamábase Salinas de Añana.
Shooglenifty
Shooglenifty é unha banda escocesa de celtic fusion e folk rock, orixinaria de Edimburgo, formada arredor de 1990. Formaron parte do Festival de Ortigueira nas edicións de 1996, 2003 e 2010.
Suavila, Grixalba, Sobrado
Suavila é un lugar da parroquia de Grixalba, no concello coruñés de Sobrado na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2018 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Campo Lameiro
Campo Lameiro é un concello galego, situado no interior da provincia de Pontevedra. Pertence á comarca de Pontevedra.
Ángeles Araújo
María Ángeles Araújo Sánchez, nada o 28 de febreiro de 1964 en Vigo, é unha xogadora de baloncesto galega retirada.
Campo Lameiro
Historia
Até 1916 recibía simplemente o nome de Campo, pero nese ano pasou a ser chamado Campo Lameiro para distinguilo do doutros concellos de España (o cacereño Campo, modificado nese decreto por Campo de Alcántara e Campo de Huesca, que non foi alterado). .
Ángeles Araújo
É nai da tamén xogadora de baloncesto María Pérez Araújo.
Campo Lameiro
Patrimonio histórico e artístico
miniatura|esquerda|Laxe dos Carballos O concello é sobre todo coñecido polos seus petróglifos. Estes gravados rupestres sitúan poboamentos nesta zona ao redor do ano 3200 a.n.e.. Nas terras do concello téñense atopado gran cantidade de pedras gravadas, con motivos moi diversos. A Idade de Bronce e a do Ferro que deron lugar ó desenvolvemento dunha importante cultura castrexa.
Dentro da historia moderna do concello merece a pena citar a súa decidida oposición á ocupación francesa, actitude que deu lugar a numerosos ataques e mortos por parte das tropas do mariscal Soult. Lugares como Chan de Batalla e Mal Paso lembran escenas da batalla librada contra os franceses en 1809.
Campo Lameiro conserva un valioso patrimonio arqueolóxico, pero tamén mostras significativas da arte posterior, concretamente do románico e do barroco, en igrexas como a de San Miguel do Campo, a de Santa María de Moimenta ou a de Santa Mariña de Fragas, que conserva a fachada da súa fábrica románica.
Lugares de Campo Lameiro
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Campo Lameiro vexa: Lugares de Campo Lameiro.
Ángeles Araújo
Traxectoria
Co equipo da selección feminina de baloncesto de España xogou o Campionato Europeo de Baloncesto Feminino en 1983.
Full Tilt! Pinball
'Full Tilt! Pinball' é un videoxogo de computador de pinball desenvolvido por Cinematronics e publicado por Maxis en 1995. Ten tres mesas de xogo diferentes con gráficos 3D: Space Cadet, Skulduggery e Dragon's Keep. En cada mesa, amósanse a puntuación, o número de bólas, o número do xogador e información diversa sobre a partida.
3D Pinball for Windows – Space Cadet
3D Pinball for Windows – Space Cadet é unha versión do xogo desenvolvida por Microsoft Windows. Foi incluída orixinalmente con Microsoft Plus! 95 e despois con Windows NT 4.0, Windows Me, Windows 2000, as edicións de 32 bits de Windows XP e Windows XP Professional x64 Edition. Windows XP foi o derradeiro produto de Windows en incluír o xogo.
Contusión
Unha contusión é un tipo de lesión física non penetrante sobre un corpo humano ou animal causada pola acción de obxectos duros, de superficie obtusa ou roma, que actúan sobre o organismo por intermedio dunha forza máis ou menos considerable. Os efectos dun golpe contuso varían segundo a forza e enerxía aplicada sobre o organismo dando lugar a unha lesión superficial, como unha equimose, ou lesións sobre órganos e vísceras que poden comprometer a vida do suxeito, como unha fractura.
Cadro clínico
Os signos clásicos dunha contusión son a dor, o aumento de capacidade leve ou moderada no lugar do golpe e, ocasionalmente, edema leve. A contusión é unha lesión pechada que non afecta á pel, polo tanto, non é errosiva nin afecta a epiderme como no caso dunha ferida cortante ou penetrante. A pel ou os órganos poden cambiar de cor por efecto do sangue derramado, formando hematomas e equimose.
Cando a contusión é leve, a dor é moderada e tardía, permite continuar o esforzo. Con tratamento, a súa evolución é favorable. Por tratarse dunha lesión pechada, a contusión non leva risco de contaminación externa e infección.
Tratamento
En contusións pequenas a inflamación mellora aplicando sinxelamente un pouco de xeo ou compresas frías. Se a contusión provén dun golpe máis forte, adóitase indicar a aplicación de xeo e elevar a parte afectada e deixala en repouso. Os golpes contusos fortes poden afectar órganos sólidos, polo que se debe consultar cun especialista en saúde.
Dermatán sulfato
O dermatán sulfato ou sulfato de dermatán é un heteropolisacárido pertencente ao grupo dos glicosaminoglicanos, que se atopa principalmente na pel, pero tamén nos vasos sanguíneos, válvulas cardíacas, tendóns, pulmóns e noutros tecidos.
Está formado por unha unidade disacárida repetida constituída por unha N-acetilgalactosamina sulfatada no carbono 4 e un ácido L-idurónico (substituído algunhas veces polo ácido glicurónico), que están unidas por enlace O-glicosídico α-1,3. O ácido idurónico orixínase por epimerización do ácido glicurónico. Tamén se poden atopar na molécula restos de galactosa e xilosa. A molécula non está ramificada e está unida a proteínas formando proteoglicanos. Sintetízase no aparato de Golgi e excrétase fóra da célula.
Antes, o dermatán sulfato denominábase condroitín sulfato B, pero esta denominación xa case non se usa.
Función
O dermatán sulfato pode intervir na coagulación sanguínea como anticoagulante, enfermidades cardiovasculares, carcinoxénese, infeccións, curación de feridas, e fibrose.
Patoloxía
O dermatán sulfato acumúlase anormalmente en varios dos trastornos chamados mucopolisacaridoses, como na enfermidade de Hurler, causada por un defecto no encima lisosómico alfa-L-iduronidase, e excreción urinaria excesiva de heparán sulfato e dermatán sulfato.
Un exceso de dermatán sulfato na válvula mitral da autrícula esquerda do corazón é característica da dexeneración mixomatosa das valvas da válvula, que orixina finalmente o prolapso da válvula mitral e insuficiencia cardíaca. Este prolapso crónico aparece principalmente en mulleres de máis de 60 anos, e pode predispoñer ao paciente a unha calcificación anular mitral.
Eleccións municipais en Laxe
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Laxe desde a aprobación da Constitución de 1978.
Nova Siberia
Nova Siberia (en ruso: Новая Сибирь; en ruso transliterado: Novaya Sibir) é unha illa localizada no ártico ruso, bañada polas augas do mar de Laptev.
Administrativamente, a illa, como o resto do arquipélago, pertence á República de Sakha (Yakutia) da Federación Rusa.
Xeografía
A illa de Nova Siberia é a máis oriental das illas Anzhu, o subgrupo norte das illas de Nova Siberia. A súa área, aproximadamente 6.200 km², sitúaa case entre as 100 illas illas máis grandes no mundo (a 102ª), sendo a 9ª de Rusia. A illa de Nova Siberia é de baixa altitude, chegando a só 76 metros, está cuberta por unha vexetación de tipo tundra e está totalmente deshabitada.
A illa máis próxima é a illa de Faddeyevsky, a uns 25 km en dirección oeste.
Historia
Yakov Sannikov foi o primeiro europeo do que se teñen noticias que puxo pé na illa de Nova Siberia en 1806. Descubriu a illa durante unha das varias expedicións de caza financiadas polos comerciantes, Semen e Lev Syrovatskiy.
Vexetación
Xuncos, herbas, e tundra de criptógamas cobren a illa de Nova Siberia. É unha tundra na súa maioría de pastos de moi baixo crecemento de xuncos, brións, líques e plantas hepáticas. Estas plantas, cobren, na súa maioría ou en parte, completamente a superficie do chan, xeralmente húmido, de gran fino e, a miúdo, montículado («Hummocky»).
Xeoloxía
A illa de Nova Siberia consiste nun rango de sedimentos clásticos que van de finais do Cretáceo ao Plistoceno. Os sedimentos do Cretáceo consisten en gran medida en capas encartadas de areas de toba volcánica grises e verdosas, cenos de toba, areas de coios, e capas de lignito expostas nos cantís mariños ao longo da costa suroeste. As areas e limos conteñen a miúdo tanto vidro volcánico, plantas fosilizadas, gravas miúdas de riolita, ou algunha combinación deles. A area do Eoceno, o limo, a arxila e o lignito, se superponen a unha non erosionada desconformidade cortada nos sedimentos do Cretáceo. Na parte noroeste da illa, estes sedimentos graduan en arxilas que conteñen fragmentos de bivalvos mariños. Directamente cubrindo os sedimentos do Eoceno e outras descontinuidades erosionadas, están as areas do Oligoceno e primeiro Mioceno. Conteñen delgados leitos de limo, barro, arxila e coios. Estas areas tamén conteñen fósiles de plantas e diatomeas pantanosas, lagunares e lacustres. Estas areas están cubertas por sedimentos do Plioceno que consisten en capas de area, limo, barro, turba, e coios. Salvo no caso da cordilleira Derevyannye, os sedimentos do Plistoceno cobren case a totalidade da superficie da illa. Estes depósitos constan de capas de sedimentos mariños cubertos por sedimentos terrestres. Os sedimentos mariños máis baixos componse de tres leitos superpostos de arxilas mariñas salgadas que conteñen fósiles de moluscos e tapados con turba. Os sedimentos terrestres que os cobren consisten nun complexo composto de xeo enriquecido con cienos aventados nas cuñas do xeo. Este complexo de xeo acumulado ao longo de decenas de miles de anos durante o Plistoceno superior, a través do Último Máximo Glacial, ata que se detivo a ao redor de 10.000 a. C.. Durante este período de decenas de miles de anos, a complexa formación de xeo, ten unha enorme cantidade de cabeiros e ósos de mamut e ósos doutra megafauna enterrados e preservados no permafrost. A illa de Nova Siberia caracterízase pola abundancia de troncos de árbores en posición vertical, paus, follas impresas, e outros restos vexetais que aparecen nos sedimentos expostos ao longo dos cantís mariños e nas terras altas da cordilleira Derevyannye ao longo da costa sur. Debido á abundancia destes paus e troncos verticais carbonizados, os primeiros exploradores e paleobotánicos referíronse á cordilleira Derevyannye, como as «Montañas de madeira», «outeiros de Madeira», ou a «montaña da árbore». Nun tempo, o altamente encartado de capas de area, limo, barro, arxila, e lignito que conteñen estes restos carbonizados de árbores fósiles críase que se acumulou durante o Mioceno ou Eoceno. Estes sedimentos e os fósiles de troncos e paus que conteñen, considéranse agora como do Turoniano do Cretáceo. O Barón Von Toll, ademais doutras publicacións, demostran todas que as suposicións dalgúns autores, de que a «madeira Hills» da illa de Nova Siberia estaba parcial ou completamente formada por restos de madeira á deriva («driftwood») eran completamente erróneas.
Universidad
Universidad foi unha revista publicada en Santiago de Compostela en 1922.
Historia e características
Subtitulado Revista científico-literaria, apareceu o 24 de febreiro de 1922. Era órgano das Asociacións oficias escolares da Universidade de Santiago de Compostela. Dirixida por Luis Pando Rivero. Entre os seus colaboradores figuraron Luis Blanco Rivero, Juan Barcia Caballero, Miguel Gil Casares, Francisco Piñeiro Pérez, José Eleizegui López, Lobo e Salvador Cabeza de León.
Traumatismo físico
Un traumatismo é unha situación con dano físico ó corpo causado por unha forza externa. O traumatismo pode deberse a accidentes, caídas, golpes, armas e outras causas. En medicina, porén, identifícase polo xeral como paciente traumatizado a alguén que sufriu feridas serias que pon en risco a súa vida e que poden resultar en complicacións secundarias tales como shock, paro respiratorio e morte.
Dominio proteico
Un dominio proteico é unha parte conservada dunha determinada secuencia e estrutura de proteína que pode evolucionar, funcionar e existir independentemente do resto da cadea proteica. Cada dominio forma unha estrutura tridimensional compacta e a miúdo pode ser estable e estar pregado independentemente. Moitas proteínas constan de varios dominios estruturais. Un dominio pode aparecer en moitas proteínas diferentes. A evolución molecular utiliza os dominios como bloques de construción de proteínas e estes poden ser recombinados en diferentes arranxos para crear proteínas con diferentes funcións. Os dominios varían en lonxitude desde os que teñen uns 25 aminoácidos ata os de 500 aminoácidos. Os dominios máis curtos, como os dedos de cinc, están estabilizados por metais iónicos ou pontes disulfuro. Con frecuencia, os dominio forman unidades funcionais, como os dominios que se unen ao calcio chamados man EF da calmodulina. Como son estables independentemente, os dominios poden ser "intercambiados" por medio de técnicas de enxeñaría xenética entre dúas proteínas para construír así unha proteína quimérica.
Traumatismo físico
En 2013, 4,8 millóns de persoas en todo o mundo morreron por mor dun traumatismos, en comparanza dos 4,3 millóns do ano 1990. Máis do 30% desas mortes foron provocadas por lesións relacionadas con medios de transporte. En 2013, 367 000 nenos menores de cinco anos morreron por traumatismos, supoñendo unha mellora respecto da cifra de 1990 que roldaba as 766 000 persoas.
Traumatismo nos tecidos brandos
Considérase unha ferida a perda de continuidade da pel ou das mucosas como consecuencia dun traumatismo, provocando a comunicación do interior do corpo co exterior.
Dominio proteico
Introdución
O concepto de dominio propúxoo en 1973 Wetlaufer despois de facer estudos de cristalografía de raios X do lisozima de galiña e papaína e por estudos de proteólise limitada de inmunoglobulinas. Wetlaufer definiu dominio como unha unidade estable da estrutura das proteínas que podía pregarse autnomamente. No pasado os dominios eran definidos como unidades de:
Cada definición é válida e a miúdo as definicións solápanse, é dicir, un dominio esturutral compacto que se encontra en diversas proteínas é probable que se pregue independentemente no seu ambiente estrutural. A natureza a miúdo reúne varios dominios para formar proteínas mutidominio e multifuncionais e as combinacións teñen un enorme número de posibilidades diferentes. Nunha proteína multidominio, cada dominio pode desempeñar a súa propia función independentemente, ou de modo concertado cos seus dominios veciños. Os dominios poden servir como módulos para a construción de grandes ensamblaxes como partículas de virus ou fibras musculares, ou poden proporcionar sitios catalíticos ou de unión específicos como se observa en encimas e proteínas reguladoras.
Traumatismo físico
Traumatismos dentais
Son lesións que se producen nos dentes, óso e demais tecidos de sostén, como consecuencia dun impacto físico contra os mesmos; a conservación dos tecidos dentarios constitúe o obxectivo primordial neste caso. Unha seria ameaza a este obxectivo significa a frecuencia cada vez maior de nenos, adolescentes afectados que chega a constituír un problema estomatolóxico común que sempre debe ser considerado como unha situación de urxencia a diagnosticar e tratar de inmediato, de forma rápida e certeira polo odontólogo.
Traumatismo nas extremidades
miniatura|Sala de coidados intensivos despois dunha intervención para tratar un traumatismo, obsérvase o equipamento altamente tecnificado que existe nos [[Hospital|hospitais modernos.]] Como consecuencia da aplicación dunha forza sobre o esqueleto, de forma directa ou indirecta, pódese producir unha lesión nos sistemas ósteo-articulares ou no muscular. Un traumatismo nas extremidades poucas veces orixina unha situación de risco vital pero, dependendo do seu primeiro tratamento, pode ocasionar discapacidades máis ou menos importantes. Para o diagnóstico hai que recorrer normalmente a radiografías, resonancia magnética nuclear, artroscopias e artrocentese.
Dominio proteico
Introdución
Un exemplo ilustrativo é a piruvato quinase, un encima glicolítico que xoga un importante papel na regulación do fluxo desde a frutosa 1,6-bisfosfato ao piruvato. Contén un dominio regulatorio todo-β, un dominio de unión ao substrato α/β e un dominio de unión ao nucleótido α/β, conectado por varios polipeṕtidos de conexión (ver a primeira figura). Cada dominio desta proteína aparece en distintas familias de proteínas.