cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izquierda Dinástica
Formación de goberno, divisións internas e unión cos fusionistas
A crise do goberno Sagasta permitiu o acceso á presidencia do goberno ao membro de Izquierda Dinástica, José de Posada Herrera co apoio dos fusionistas de Sagasta que querían evitar o acceso ao poder dos conservadores. No goberno incluíronse aos principais dirixentes do partido, como Moret en Gobernación.
Con todo, o goberno liberal de Posada Herrera só durou tres meses e o poder volverá ao conservador Cánovas que convocará inmediatamente eleccións que se celebran en abril de 1884. Nelas, os liberais obtiveron unha minoría moi escasa. A pesar de que Izquierda Dinástica superou lixeiramente aos fusionistas, a división interna pola falta dun programa claro empezou a afectar á marcha do partido. Así Moret uniuse a Sagasta en outubro de 1884 e o novo directorio non fixo máis que buscar o achegamento cos fusionistas. Finalmente o partido foise diluíndo e acabou en coalición cos fusionistas e aceptando a imposibilidade de volver ás formulacións constitucionais de 1869.
Aeroporto de Arvidsjaur
O aeroporto de Arvidsjaur (IATA: AJR, ICAO: ESNX) é un aeroporto sueco situado a 13 km da cidade de Arvidsjaur, no norte do país. No ano 2016 utilizaron o aeroporto un total de 56 940 pasaxeiros.
A súa pista e máis longa que a da meirande parte de aeroportos suecos da súa zona, o que lle permite a aterraxe de avións dun tamaño maior. Esta foi unha das razóns principais polas que a rexión se converteu nun importante centro de probas de coches en inverno. que agora é unha parte importante da economía local.
Acta de abxuración
miniatura|200px|Primeira páxgina da Acta.
A Acta de abxuración do 26 de xullo de 1581, tamén coñecida como Acta da Haia, Abxuración da Haia ou Acta de deposición da Haia (Plakkaat van Verlatinghe en neeerlandés), foi unha lei redactada polos Estados Xerais dos Países Baixos que significou a declaración de independencia formal das provincias do norte dos Países Baixos españois da súa obediencia ao rei Filipe II de España.
A abxuración
miniatura|200px|Os [[Países Baixos españois en 1579.]] Tras o estalido da rebelión dos Países Baixos en 1564 e o inicio da guerra dos Oitenta Anos, a Acta de abxuración representa o punto de non retorno na rebelión, tras o cal xa non hai acordo posíbel entre os rebeldes holandeses e a coroa española.
O 26 de xullo de 1581, as provincias de Brabante, Ducado de Güeldres, Condado de Zutphen, Holanda, Zelandia, Frisia, Señorío de Malinas e Principado de Utrecht, anularon nos Estados Xerais dos Países Baixos a súa vinculación co rei de España Filipe II, pola Acta de abxuración, e elixiron como "Principe e señor dos Países Baixos" e "defensor" das súas liberdades a Francisco de Anjou, duque de Alençon e de Anjou.
Pero Filipe II non renunciou a estes territorios, e o gobernador dos Países Baixos Alexandre Farnesio iniciou a contraofensiva e recuperou á obediencia do rei de España de gran parte do territorio, especialmente tras o asedio de Antuerpen, pero parte deles volvéronse a perder tras a campaña de Mauricio de Nassau.
Evolución militar e política
No curso da guerra dos Oitenta Anos, o condado de Flandres foi case enteiramente reconquistado polos españois, así como unha gran parte do Ducado de Brabante e unha pequena parte da provincia de Güeldres.
Consecuencias inmediatas
Moitos maxistrados negáaronse a tomar un novo xuramento e prefiriron dimitir. A lei implicou un cambio total na orde política en moitas das cidades rebeldes dos Países Baixos, fortalecendo a posición dos insurxentes radicais. Filipe II non recoñeceu a acta nin a soberanía do duque de Anjou. O duque mesmo non quedou satisfeito cos seus poderes limitados e tratou de someter a algunhas cidades, incluíndo Antuerpia (o episodio coñécese como a "furia do francés"). Os Estados Xerais empezaron a buscar outro soberano. Isabel I de Inglaterra rechazou a oferta e entón os sublevados pedíronlle a Guillerme de Orange o Taciturno, que asumira o título "vacante" de conde de Holanda. Guillerme foi sasinado en 1584, e o proxecto non puido realizarse. Tras o tratado de Nonsuch (20 de agosto de 1585), Isabel I accedeu a enviar axuda aos rebeldes holandeses, sen aceptar porén a soberanía: no seu lugar nomeou a Robert Dudley, primeiro conde de Leicester, como Gobernador Xeral dos Países Baixos. Pero incluso este goberno, como o do duque de Anjou, foi un fracaso. Despois da saída de Leicester en 1587, os Estados Xerais decidiron asumir eles mesmos a soberanía, transformando as Provincias Unidas en República.
Covas de Arriba, Mourentán, Arbo
Covas de Arriba é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 18 habitantes (9 homes e 9 mulleres).
Cubas, Vilapedre, Vilalba
Cubas é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Depresión tropical dez (2007)
miniatura|280px|Depresión tropical dez a piques de tocar terra firme. A depresión tropical dez foi un breve cicló tropical que recalou en terra firme pola panhandle de Florida en setembro de 2007. O sistema desenvolveuse en depresión subtropical o 21 de setembro ó nordeste do Golfo de México da interacción dunha onda tropical, a cola dunha fronte fría e unha área de baixas presións. Nun primeiro momento, a circulación non estaba ben definida e a actividade tempestuosa era intermitente; despois que a convección sobre o centro medrase, o sistema acadou o status de depresión tropical. Avanzando en dirección noroeste, a depresión tocou a terra firme, a carón de Fort Walton Beach; foi ó comezo do 22 de setembro, e pouco despois disipouse sobre o sueste de Alabama.
Inicialmente, prevíase que a depresión se movese por terra firme en forma de tempestade tropical menor, pero a ameaza da depresión provocou que se declarase o estado de emerxencia en Mississippi e Luisiana. Era o primeiro ciclón tropical que golpeaba Nova Orleáns dende o Furacán Katrina e a destrutiva tempada de furacáns de 2005. O impacto global do ciclón foi menor e limitado no tocante ás precipitacións. Porén, o sistema precursor produciu un tornado que pasou por Eustis, Florida, causando a destrución de 20 casas e 30 máis con danos importantes.
La Matanza de Acentejo
250px|thumb|Las Lagunetas. La Matanza de Acentejo é un concello español situado no norte da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias. O seu nome procede dunha batalla entre casteláns e guanches que tivo lugar durante a conquista da illa no século XV e que gañaron os habitantes locais.
Limita ao norte e leste con El Sauzal, ao oeste co océano Atlántico, ao sur con La Victoria de Acentejo e ao leste con Candelaria. A altitude máxima do concello acádase no Lomo del Jugo, de 1.589 metros. A capital municipal atópase a 420 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 8.745 habitantes, a maioría deles concentrados na capital municipal, La Matanza. O resto de entidades de poboación do concello son: Acentejo, El Caletón, Guía, Las Breñas, San Antonio e San Cristóbal.
Emily VanCamp
Emily Irene VanCamp, nada o 12 de maio de 1986 en Port Perry, Ontario, é unha actriz canadense. Coñecida por interpretar a Amy Abbot na serie de televisión Everwood (2002–06) e a Rebecca Harper en Brothers & Sisters (2007–10).
Doade, Vilapedre, Vilalba
Doade é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
Takikawa
Takikawa (滝川市, たきかわし, Takikawa-shi) é un concello da subprefectura de Sorachi da prefectura de Hokkaidō no Xapón. Está situada no centro da illa de Hokkaidō, no norte do Xapón. A súa superficie é de 115,82 km² e a poboación de 44.005 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 380 h/km².
Geobacillus stearothermophilus
Os indicadores biolóxicos utilízanse xunto con indicadores químicos e indicadores de procesos para validar os proceos de esterilización.
Francisco José Martín Gutiérrez
Francisco José Martín Gutiérrez, máis coñecido como Paco Martín, nado o 27 de maio de 1967 en Ciempozuelos, Madrid, é un ex xogador profesional de baloncesto español, que cunha altura de 1,96 metros ocupaba a posición de ala. Actualmente traballa como fisioterapeuta no Baloncesto Fuenlabrada.
Geobacillus stearothermophilus
O organismo foi descrito por primeira vez en 1920 co nome Bacillus stearothermophilus, pero, xunto con Bacillus thermoglucosidasius, foi reclasificado e pasado ao xénero Geobacillus en 2001.
Polimerase
Recentemente, unha ADN polimerase derivada destas bacterias, a polimerase Bst, está a ter importantes aplicacións en bioloxía molecular.
A polimerase Bst ten unha actividade similar á dunha helicase, que lle permite desenrolar febras de ADN. A súa temperatura funcional óptima está entre 60 e 65 °C e desnaturalízase a temperaturas por riba de 70 °C. Estas características fana útil na amplificación isotérmica mediada por bucle (ou LAMP, do inglés loop-mediated isothermal amplification). A LAMP é similar á reacción en cadea da polimerase (PCR), pero non precisa o paso a altas temperaturas (96 °C) necesario para desnaturalizar o ADN.
As Corvaceiras, Mourentán, Arbo
As Corvaceiras é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Takikawa
O concello de Takikawa limita cos concellos de Shintotsukawa, de Uryū, de Moseushi, de Fukagawa, de Akabira e de Sunagawa.
La Victoria de Acentejo
250px|thumb|Igrexa de Nuestra Señora de la Victoria. La Victoria de Acentejo é un concello español situado no norte da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte co océano Atlántico, ao leste con La Matanza de Acentejo, ao oeste con Santa Úrsula e ao sur con Candelaria. A altitude máxima do concello acádase no Lomo Custodio, de 1.755 metros. A capital municipal atópase a 385 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 9.026 habitantes, agrupados nas entidades de Los Altos-Arroyos, Bajos y Tagoro, La Resbala, La Vera-Carril e La Victoria de Acentejo.
Nicolas Malebranche
miniatura|250px|dereita|Nicolas Malebranche Nicolas Malebranche, nado en París o 5 de agosto de 1638 e finado na mesma cidade o 13 de outubro de 1715, foi un filósofo e teólogo francés.
Pertencía a unha familia distinguida e tivo sempre unha saúde moi precaria, o que o obrigou a superar sufrimentos con multitude de coidados.
Os seus primeiros contactos coa filosofía tívoos no Collège de la Marche, dos que se defraudou.
Traxectoria
Seu pai foi Nicolas Malebranche, funcionario (tesoureiro) do cardeal Richelieu e, en 1658, secretario do rei Luís XIII de Francia. A súa nai, Catherine de Lauzon, era irmá dun vicerrei do Canadá. Malebranche era o último de dez ou trece fillos (as fontes difiren nisto) e amosou desde pequeno grandes dotes intelectuais nun corpo sumamente débil. A educación elemental recibiuna dun titor privado.
Estudou filosofía e, fundamentalmente, ou de modo case exclusivo, teoloxía na Sorbona e, como sucedera na Marche, tampouco lle entusiasmaron os métodos intelectuais da prestixiosa universidade parisiense.
En 1660 entrou na Congregación do Oratorio (o célebre Oratorium Iesu) e, catro anos máis tarde, foi ordenado sacerdote.
En 1699 foi nomeado membro honorario da Academia das Ciencias.
Filosofía
En 1664, a lectura de Descartes deixouno tan entusiasmado que resolveu dedicarse ao estudo da filosofía. Porén, algúns comentaristas cren que ese interese pola filosofía derivaría dos seus estudos sobre a filosofía dominante no Oratorio (a de Santo Agostiño).
Malebranche pretendeu facer unha síntese do cartesianismo e o agostiñismo, que resolveu nunha doutrina persoal, o ocasionalismo, segundo a cal Deus constituiría a única causa verdadeira, sendo todas as demais "causas ocasionais". Por iso, o coñecemento non se debería á interacción cos obxectos, senón que as cosas serían "vistas en Deus".
A súa principal obra é De la recherche de la vérité (Da procura da verdade), onde trata da natureza do espírito humano e do que o home debe facer para evitar o erro nas ciencias. Foi publicada e tres volumes, o primeiro en 1674 e os outros dous en 1675. Esta obra foi amplamente aumentada posteriormente ante as numerosas críticas dos seus coetáneos.
Malebranche critica aos filósofos que estudan as relacións da alma co corpo, sen considerar a súa unión con Deus. Segundo el, a debilitación das relacións da alma con Deus foi consecuencia do pecado orixinal, que fortaleceu a relación alma-corpo.
En Da procura da verdade trata da supresión dos erros provocados pola forte interacción da alma co corpo. Para o filósofo, o erro é a causa da miseria dos homes. Así, afirmaba que era necesario denunciar os erros e as súas causas a través dunha análise das percepcións da alma, que se realizarían por tres modos distintos: os sentidos, a imaxinación e o entendemento. Pregaba, por tanto, o exame dos erros debidos a cada unha desas formas de percepción. Mediante tal exame sería posíbel encontrar un criterio xeral para descubrir a verdade.
A idea de Deus cobra un peso propio no seu sistema filosófico. Continuador de Descartes, ás veces supérao en canto á radicalidade das súas teorías. Para Malebranche, corpo e alma son entidades —ou substancias— inconexas e independentes, entre as que non existe comunicación directa de ningún tipo. Todos os movementos que se efectúan entre os corpos, e entre a alma e o corpo, máis alá dos movementos internos da alma, terían en Deus á súa causa eficiente.
Estas relacións, establecidas pola razón divina mediante unha orde eterna e invariábel, poderían ser comprendidas polo entendemento, da mesma forma que o son as leis científicas. Os seres particulares non serían propiamente causas eficientes de nada do que ocorre, senón apenas ocasións para o exercicio da causa única, que é Deus. Esta doutrina denomínase ocasionalismo, porque causar é crear; e só Deus pode crear. Por iso, o movemento é un paralelismo (o que tamén sucede cos comportamentos humanos). Da alma non temos ningunha idea, senón simplemente unha persuasión interior. Deus, alén diso, contería en si mesmo todas as ideas como arquetipo das cousas. O coñecemento da verdade, por parte do home, consistiría, en última instancia, nunha visión de Deus.
Destaquemos, unha vez máis: é Deus quen realiza a función de comunicar ambas as entidades e quen crea o coñecemento no home; pois, ao non haber contacto entre mente e corpo, o home por si só está imposibilitado para coñecer o mundo. A presenza de Deus na alma dos homes suple a súa carencia para coñecer outras entidades, pois o home —como quedou dito— ve en Deus o resto das cousas.
Deus é a causa de todo influxo posíbel dunha realidade. O que chamamos causa é só unha ocasión. A única causa é Deus: non é o Sol quen produce calor, luz e vida, só é unha ocasión; a causa é Deus.
A obra de Malebranche influíu no pensamento de, entre outros, Leibniz, Hume e J.-J. Rousseau.
Goran Bregović
Goran Bregović (en cirílico Горан Бреговић), nado en Saraxevo o 22 de marzo de 1950 é un músico e compositor de Bosnia e Hercegovina, recoñecido internacionalmente que se autodefine como iugoslavo.
Biografía
De pai croata e nai bosníaca é un compositor que se caracteriza pola mestura de sons do folclore tradicional balcánico con rock, música búlgara e outros estilos musicais. As súas obras máis famosas foron as elaboradas para as bandas sonoras de varias películas, sobre todo películas do director iugoslavo Emir Kusturica, e pola creación do tema que representou a Serbia no Festival de Eurovisión en 2010, Ovo Je Balkan.
Ligazóns externas
Páxina oficial de Goran Bregović
Aeroporto de Hagfors
O aeroporto de Hagfors (IATA: HFS, ICAO: ESOH) é un aeroporto rexional sueco situado preto da cidade de Hagfors, no condado de Värmland. No ano 2016 pasaron polo aeroporto un total de 2 865 pasaxeiros.
Sacos, Cerdedo-Cotobade
Santa María de Sacos é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 244 habitantes (111 homes e 133 mulleres), distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución respecto ó 2005, cando tiña 281 habitantes.
Xeografía
A parroquia sitúase na beira sur do val do río Lérez, á altura do seu curso medio. Pola parroquia discorre a estrada N-541 Ourense-Pontevedra.
Depresión tropical dez (2005)
miniatura|280px|Depresión tropical dez. A depresión tropical dez foi o décimo ciclón tropical que se desenvolveu durante a tempada de furacáns no Atlántico de 2005, a cal bateu o récord de actividade até aquel intre. Formouse o 13 de agosto ó desenvolverse unha onda tropical que, o 8 de agosto, emerxeu da costa oeste de África. Como consecuencia da forta cizalla do vento, a depresión mantívose feble e non conseguiu reforzarse máis aló do status de depresión tropical. O ciclón disipouse o 14 de agosto, aínda que os seus restos contribuíron parcialmente á formación da depresión tropical doce, que finalmente se intensificou converténdose no devastador furacán Katrina que acadou a categoría 5. O ciclón non ocasionou directamente ningún efecto, ningunha vítima mortal nin dano pero, como xa quedou dito, máis tarde transformaríase no furacán Katrina e por iso se pode considerar que matou indirectamente 1 833 persoas e custou indirectamente 108 000 millóns de dólares ós Estados Unidos.
Sacos, Cerdedo-Cotobade
Patrimonio
A súa igrexa parroquial é un templo dunha soa nave cunha ábsida rectangular, que conserva elementos do románico tardío ou protogótico. Os perpiaños moi irregulares distribúense en fiadas dando como resultado, pola contra, uns paramentos ben rematados. Segundo Bango Torviso o estilo do beiril da ábsida, principalmente, indica un estilo de orixe ourensán, da zona de Oseira ou Terra do Carballiño, de finais do último terzo do século XII.
Hai dúas capelas no Cádavo e en Dorna, e no leste da parroquia consérvanse os restos da capela de San Lourenzo, restaurados en 2010. Amais, hai dous petróglifos, unha mámoa e dous cruceiros.
Historia
A carón da Ponte do Barco, nunha gabia da estrada de Ourense a Pontevedra, foron paseados e asasinados o 13 de agosto de 1936 Francisco Arca Valiñas e Secundino Bugallo Iglesias, traballadores de Figueiroa e militantes da CNT.
Lågskär
Lågskär —en galego: «escollo baixo»— é unha pequena illa de 43 hectáreas pertencente ao arquipélago das Åland (Finlandia). Está situada a uns 24 km ao sur de Mariehamn, no Báltico mar de Åland. Caracterízase polos seus cons e cantís na costa, e unha vexetación abundante no interior. Na súa parte meridional localízanse os illotes de Sundbloms Grund, Söderklappen e Österkläppen. Xunto con Björkör, ocupa unha superficie de pouco máis de 60 km² e ten unha altitude media de 6 msnm.
Recoñecida por ser un criadeiro para aves acuáticas, a illa é frecuentada por ornitólogos que empregan o faro durante a súa estadía para pasar a noite. Este foi construído en 1920, cun dispositivo de alumeado rotatorio mediante gas, o primeiro do seu tipo no mundo. Pola súa banda, é de destacar que varios buques de guerra afundiron fronte á súa costa, incluíndo o acoirazado alemán SMS Rheinland durante unha espesa néboa en 1918. Ademais, son numerosas as rutas de transbordador que pasan a escasos quilómetros do seu territorio, como a que une Estocolmo con Tallin e a que vai dende Mariehamn a Helsinqui. No ano 2000, foi clasificada como unha área importante para a conservación das aves (AICA) por BirdLife International.
Xeografía
A illa de Lågskär, pertencente ao municipio de Lemland e á rexión de Åland, está situada a uns 24 km ao sur de Mariehamn, no mar de Åland, ao norte do mar Báltico, e a 7,2 km ao nordés de Flötjan, un illote da zona. Lixeiramente ao sur, existen outras pequenas illas e rochas, como Sundbloms Grund, Söderklappen e Österkläppen. Ao leste localízanse as de Kalvskär e Norra Kalvskär. A área de Björkör-Lågskär, dunhas 6 097 hectáreas, é parte da Convención de Ramsar, mentres que o territorio de Nyhamn-Lågskär, de 2 087 hectáreas, é recoñecido como unha área importante para a conservación das aves (AICA) por BirdLife International. Ten unha altitude media de 6 msnm, con veráns máis ou menos calorosos (temperatura media en xulloÇ: 17º), invernos fríos (temperatura media en xaneiro: -1º), moito vento e escasas precipitacións.
Numerosos cons e cantís dominan as costas da illa. O resto da illa confórmano principalmente áreas cubertas de vexetación ou rochosas, coa maior parte da vexetación no centro. A illa ten 43 hectáreas de superficie e Wetlands International descríbea como unha zona húmida. O Sill Medio de Åland, un dos tres sills que hai nas dúas concas do mar homónimo, mide 70 m de ancho e está situado entre Söderarm e Lågskär, separando ambas concas de Åland. Por outra banda, existen numerosas rutas de transbordador que pasan preto das súas costas, tales como a de Långnäs a Värtahamnen, a de Estocolmo a Tallin ou as de Mariehamn a Helsinqui ou Turku.
Historia
miniatura|dereita|O [[acoirazado alemán SMS Rheinland, que encallou na illa en 1918, durante a primeira guerra mundial.]] Os primeiros restos humanos que apareceron na illa están relacionados cos dun amilladoiro e unha baliza de madeira que existía durante os anos 1600 e 1700. Na década de 1840, cando se construíu o faro para substituír a baliza, había entre vinte e trinta habitantes que conformaban as familias dos que traballaban nos faros. As familias adicábanse á cría de gando, a pesca e a caza para subsistir, e, pasado un tempo construíron unha escola para que asistiran os seus fillos. O faro, construído en madeira, remodelouse con pedra, mais foi destruído durante a primeira guerra mundial. O actual, construído en 1920, ten un sistema de luz rotatorio que funciona mediante gas, o primeiro no mundo do seu tipo. Despois de que se automatizara, os fareiros desocuparon a illa.
O 11 de abril de 1918, o SMS Rheinland, un acoirazado alemán de clase Nassau, encallou na illa en medio dunha espesa néboa durante a primeira guerra mundial. Por outra banda, en 1934 ou 1935, outro buque xermano denominado Frida sufriu unha fuga e afundiuse fronte ás súas costas, aínda que a súa tripulación sobreviviu. A mañá do 21 de outubro de 1942, o submarino finlandés Vesihiisi torpedeou e afundiu a un análogo soviético de clase S, o S-7, moi preto de alí.
Aínda que está deshabitada, a illa adoita ser visitada por algúns ornitólogos que empregan os edificios abandonados durante a súa estadía para a observación de aves e operar unha estación de anelamento establecida en 1964. A illa logrou no ano 2000 o estatuto de área importante para a conservación de aves.
Natureza
miniatura|esquerda|Un [[Polysticta stelleri|eider de Steller.]] A pesar do seu clima, a vexetación é considerablemente abundante, debido á prohibición do pastereo na illa. Grazas a isto, a illa é agora un bo lugar para a cría de aves acuáticas. Tamén existe un gran canaval nunha pequena zona das lagoas.
No século XIX acháronse algunhas especies de peixes en pequenos estanques de nove por catro metros aproximadamente, onde se seguen a encontrar. Ao longo da costa pódense achar carpíns, que miden entre 8,7 e 11,7 cm. Un estudo de 1993 encontrou unhas 18 especies de macroalgas a unha profundidade de entre catro e sete metros. Entre as especies de algas rexistradas están Pylaiella littoralis, Ectocarpus siliculosus, Fucus vesiculosus e Rhodomela confervoides, e en menores cantidades outras como Sphacelaria arctica, Cladophora rupestris, Stictyosiphon tortilis e Polysiphonia fucoides, tendo en conta un estudo previo a 1950.
A illa ten sido sinalada como «un dos máis importantes criadeiros de paxaros do mar Báltico de Finlandia», por Alula, unha revista sobre aves dese país. Ao respecto, outras especies que habitan a illa son o eider de Steller (Polysticta stelleri) e o arao romeiro ou carolo (Alca torda), que son as especies de aves máis abundantes. Tamén existen espécimes de cisne real ou común (Cygnus olor), ganso bravo (Anser anser), pato cristado (Aythya fuligula), pato frisado ou cinsento (Anas strepera), arao de á branca (Cepphus grylle), arao dos cons ou común (Uria aalge), rascón de auga (Rallus aquaticus); e colonias de gaivotas (Laridae), carráns (Sternidae) e pigargos (Haliaeetus albicilla).
Tortellà
Tortellà é un concello da comarca da Garrotxa que se atopa na Alta Garrotxa, nas Comarques Gironines. É o décimo terceiro concello máis habitado da comarca con 771 habitantes (2010) e unha área de 11,07 km². A vila está a 276 metros por riba do nivel do mar e a 18 quilómetros de Olot, 31 de Figueres e 38 de Xirona. O termo municipal delimita, comezando polo norte e seguindo o senso das agullas do reloxo, con Sales de Llierca, Argelaguer e Montagut i Oix.
A parte máis setentrional do termo municipal pertence ó PEIN da Alta Garrotxa, e está a tres quilómetros dos grandes eixos viarios da comarca, que conectan Olot con Xirona. A industria é o sector máis importante da poboación, seguido dos servizos e do sector agrícola. Xunto coas poboacións limítrofes e Sant Jaume de Llierca forman unha agrupación administrativa local chamada Vall del Llierca. Estas poboacións comparten asuntos de mobilidade, de servizos, relixiosos e educativos (ZER El Llierca).
Courage League 1996-1997
A tempada 1996-1997 da Courage League foi a décima edición da liga inglesa de rugby, creada pola RFU en 1987. A liga tomaba o nome Courage do seu principal patrocinador, unha antiga empresa cervexeira. Foi a primeira edición desta competición dentro do profesionalismo, que fora adoptado pola IRB en 1995.
Formato da competición
O sistema de puntuación foi o seguinte:
A liga comezou o 31 de agosto de 1996, e rematou o 3 de maio de 1997.
Nativo dixital
A expresión nativo dixital refírese á persoa que naceu e medrou xa coas tecnoloxías dixitais presentes, como videoxogos, internet, teléfono móbil, MP3 ou Teléfono intelixente. A expresión foi formulada por Marc Prensky en 2001, no seu artigo "On the Horizon".
Ligazóns externas
Digital Native Digital native Nativo digital fa:دیجیتال زاد Natif numérique Nativo digitale デジタルネイティブ
A Garea, Vilapedre, Vilalba
A Garea é un lugar da parroquia de Vilapedre, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá.
O termo A Garea procede do latín serodio uilla dacaredi ou quizais dagaredi, construído sobre un nome xermánico Dacaredus, que viría significar "casa de Dacaredo". Xa en fontes medievais atopouse Dagarea, que sería reinterpretado posteriormente como a composición da contracción da mais un substantivo. Logo reinterpretaríase de novo a de+a, que levaría ao topónimo actual.
Marcus Morris
Marcus Morris, nado o 2 de setembro de 1989 en Filadelfia, Pensilvania, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA). Antes de ser profesional xogou na Universidade para os Kansas Jayhawks. É o irmán xemelgo de Markieff Morris, tamén xogador profesional.
Traxectoria
O 23 de xuño de 2011, Morris foi elixido na 14ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Houston Rockets, unha posición por detrás do seu irmán Markieff Morris.
O 21 de febreiro de 2013, Morris foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio dunha elección de segunda rolda do Draft de 2013, reuníndose así co seu irmán Markieff.
O 9 de xullo de 2015, Morris foi traspasado xunto a Reggie Bullock e Danny Granger ós Detroit Pistons a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2020.
O 7 de xullo de 2017, Morris foi traspasado ós Boston Celtics a cambio de Avery Bradley e unha elección da segunda rolda do Draft de 2019.
O 16 de xullo de 2019, Morris asinou cos New York Knicks.
O 6 de febreiro de 2020, os Knicks traspasaron a Morris ós Los Angeles Clippers nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Maurice Harkless ós Knicks, a Jerome Robinson ós Washington Wizards, e a Isaiah Thomas ós Clippers.
Rodolfo I de Habsburgo
Rodolfo I da Habsburgo, nado o 1 de maio de 1218 en Sasbach am Kaiserstuhl, e finado o 15 de xullo de 1291 en Speyer, foi o primeiro dos Habsburgo que ocupou un trono real.
Traxectoria
Era o primoxénito do conde Alberte IV de Habsburgo, e da súa esposa Edviges de Kyburg. Foi elixido Rei de romanos, en 1273, e a súa elección puxo fin ao Grande Interregno, período en que o reino de Alemaña estivo vacante (1245-1273), despois da loita vitoriosa do papado contra a dinastía dos Hohenstaufen, que resultou na deposición do emperador Frederico II polo papa Inocencio IV, en 1245.
Foi coroado Rei de romanos na Catedral de Aquisgrán o 24 de outubro de 1273. Para obter a aprobación do papa, Rodolfo renunciou a todos os dereitos imperiais en Roma, os Estados Pontificios, e o Reino de Sicilia, e comprometeuse a liderar unha nova Cruzada. O papa Gregorio X, a pesar das protestas de Otakar II de Bohemia, non só recoñeceu a Rodolfo, senón que convenceu ao rei Afonso X de Castela, que fora elixido como rival de Ricardo de Cornualla rei alemán en 1257, para suceder ao conde Guillerme de Holanda, que desistiran nas súas pretensións. Polo tanto, Rodolfo superou aos dous herdeiros da dinastía dos Hohenstaufen aos que antes servira lealmente.
Ecuador nos Xogos Olímpicos
Ecuador competiu por vez primeira Xogos Olímpicos en 1924. Debutou nos Xogos Olímpicos de Inverno en 2018. O país gañou a súa primeira medalla olímpica cando Jefferson Pérez gañou a medalla de ouro na proba de 20 km marcha nos Xogos de 1996. O Comité Olímpico Ecuatoriano creouse en 1948 e foi recoñecido oficialmente polo Comité Olímpico Internacional en 1959.
Gastronomía
miniatura|[[Polbo á feira]] miniatura|[[Sargo ó forno]] miniatura|[[Cocido galego]]
Gastronomía é o estudo da relación entre cultura e alimento. A miúdo pénsase erroneamente que o termo gastronomía unicamente ten relación coa arte de cociñar e os pratos en torno a unha mesa. Isto é só unha pequena parte do campo de estudo desta disciplina e non sempre se pode afirmar que un cociñeiro sexa un gastrónomo.
Historia e características
A gastronomía estuda varios compoñentes culturais tomando como eixo central a comida. Desta forma vincúlanse Belas Artes, ciencias sociais, ciencias naturais e incluso ciencias exactas ó redor do sistema alimenticio do ser humano.
Dende o punto de vista etimolóxico a palabra "gastronomía" non ten un significado de todo válido pois deriva do grego "gaster" ou "gastros" que quere dicir estómago e "gnomos", coñecemento ou lei.
Son propias dun gastrónomo actividades tales como degustar, transformar, historiar, narrar, descubrir, vincular, entender, coñecer, contextualizar, experimentar e investiga-los alimentos. Así pois, a gastronomía débese entender como unha actividade interdisciplinaria. Se se observa descubrirase que ó redor dos alimentos existe danza, teatro, pintura, escultura, literatura, arquitectura, música, en resumo Belas Artes. Pero tamén hai física, matemáticas, química, bioloxía, xeoloxía, agronomía, é dicir, ciencias exactas e naturais. E ademais hai antropoloxía, historia, letras, filosofía, psicoloxía, socioloxía, por parte das ciencias sociais.
O primeiro estudo de gastronomía probablemente sexa Fisiología del gusto de Jean Anthelme Brillat-Savarin de finais do século XIX. Diferenciábase dos tradicionais recetarios, consistentes nunha sucesión de técnicas de cociña e receitas escritas dende tiempos remotos, en canto ó estudo que presentaba acerca dos sentidos, en especial o do gusto, e a súa relación coa comida.
Santa Úrsula, Tenerife
miniatura|dereita|Costa do concello. Santa Úrsula é un concello español situado no norte da illa de Tenerife, na provincia de Santa Cruz de Tenerife, Canarias.
Limita ao norte co océano Atlántico, ao oeste con La Orotava, ao sur con Arafo e Candelaria, e ao leste con La Victoria de Acentejo. A altitude máxima do concello acádase no Chipeque, de 1.913 metros. A capital municipal atópase a 284 metros sobre o nivel do mar.
Tiña en 2016 unha poboación de 14.296 habitantes, agrupados nas entidades de El Cantillo, La Corujera, Cuesta de la Villa, El Farrobillo, Santa Úrsula, Tosca Barrios, Tosca de Ana María, La Quinta e La Vera.
Stand Up
Stand Up é o sexto álbum da banda de rock estadounidense Dave Matthews Band, editado o 10 de maio do 2005 a través do selo RCA Records. Foi o seu cuarto álbum en entrar directo no número 1 da lista Billboard 200. O álbum foi o derradeiro en contar coa plena participación do saxofonista LeRoi Moore, que morreu nas pimeiras fases de produción do seu seguinte traballo, Big Whiskey and the GrooGrux King.
Listaxe de cancións
Todas as cancións compostas por Dave Matthews e Mark Batson, agás onde se indique.
Miguel de Miguel
Miguel de Miguel, nado en Málaga o 17 de abril de 1975, é un actor español. Cursou estudos de Interpretación e é profesor de piano polo Conservatorio Superior de Música de Málaga.
Traxectoria
Participou en numerosas series de televisión, sendo protagonista de Arrayán e Yo soy Bea, nesta última xunto a Patricia Montero. Outras nas que participou son Hospital Central, Al salir de clase, Un paso adelante, Los Serrano, Paco y Veva, Familia, La sopa boba, Obsesión e A tortas con la vida. En 2011 salta ao panorama internacional coa serie La reina del sur producida por Telemundo.
En cine actuou nas longametraxes San Vicente e ¡Ay amor, cómo dueles! e na curtametraxe Aparición divina. Tamén interveu en montaxes teatrais como Las troyanas, Carroza de plomo candente, Romeo y Julieta e La tercera palabra.
San Xurxo de Sacos, Cerdedo-Cotobade
San Xurxo de Sacos é unha parroquia do concello de Cerdedo-Cotobade. Segundo o IGE, en 2015 tiña 519 habitantes (262 homes e 257 mulleres), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón un descenso en relación co ano 2006, cando tiña 610 habitantes.
Patrimonio
miniatura|esquerda|Debuxo do petróglifo da Eira dos Mouros publicado por Murguía no seu libro Historia de Galicia. Nesta parroquia, no lugar de Fentáns, atópase a coñecida como Pedra das Ferraduras, unha gran rocha de granito que presenta unha combinación de círculos concéntricos e no seu anel exterior pegadas de cérvidos e bóvidos; un bo exemplo dos petróglifos do val do río Lérez. Tamén a Laxe do Cuco, da idade de bronce, con figuras de cérvidos e combinacións circulares e a Pedra do Lombo da Costa, con máis de 30 metros cadrados e máis de 20 rochas gravadas. Tamén se atopa nesta parroquia a Eira dos Mouros, outro petróglifo que xa foi documentado por Murguía na súa obra Historia de Galicia.
Cruzando o río Lérez, está a ponte de San Xurxo, ponte de cantería do século XVIII con arco de medio punto. Tamén existe unha antiga reitoral dos séculos XVII-XVIII, convertida nunha casa rural.
A súa igrexa parroquial está no lugar de Fontán. Hai tamén tres pequenas capelas en Cuspedriños, Fentáns e na Carballeira do San Xusto.
Shooting brake
Shooting-brake é un tipo de carrozaría que se orixinou na década de 1890 como carro tirado por cabalos usado para transportar armas de caza, cans e  caza. É a combinación dun 'cupé' e un 'station wagon' ou familiar. Noutras palabras, un modelo derivado dun tres volumes, dous ou catro portas, ao que se lle engadiu un maleteiro e un portón traseiro máis grande e cunha abertura de acceso maior.
Os primeiros shooting brakes (carros de tiro) fabricáronse a principios do 1900 no Reino Unido. O estilo do vehículo fíxose popular en Inglaterra durante os anos 20 e 30. Producídos por fabricantes de vehículos ou como versións de carroceiros. O termo empregouse en Gran Bretaña indistintamente co de automóbil familiar desde a década de 1930, pero non foi de uso xeral durante moitos anos e foi máis ou menos substituído por este último termo.
O termo evolucionou para describir coches que combinan elementos de estilos de carrozaría familiar e cupé.
Historia
A orixe do termo refírese á práctica de unir un carro aos cabalos máis fogosos para romper («break») ou restrinxir o seu espírito. Posteriormente adoptouse para os coches de luxo modificados por persoas como cazadores, golfistas e xogadores de polo, que esixían aos seus coches un limiar de acceso traseiro mellor que os coches tradicionais.
thumb| Un [[Rolls-Royce Silver Ghost de 1910, precursor do concepto de "carro de tiro".]]
En Reino Unido, o termo "Shooting-brake (carro de tiro)" xa era de uso común na lingua escrita e falada antes dos anos 50 para identificar calquera tipo de coche usado exclusivamente en propiedades rurais, pero posteriormente o termo caeu en desuso agás entre os propietarios de terras e foi substituído por coche rancheira (familiar) a finais dos anos cincuenta e sesenta. O termo volveuse a porse de moda nos anos setenta, cando este tipo de carrozaría foi "redescuberta". por fabricantes de automóbiles británicos como Jensen Motors, Lotus, Morris Garages, Reliant e Rootes, e por outros como Lamborghini, Lancia e Volvo. Desde entón, o concepto básico deste tipo de carrozaría reviviuse ou reinventouse periodicamente, tanto con modelos de produción como o BMW Z3 Cupé, Ferrari FF e o Mercedes-Benz CLS Shooting Brake, ou a través de concept car como o Opel Calibra Bertone Slalom.
Top Gear describiu o carro de tiro como «un cruce entre unha rancheira e un cupé», ou «un cruce entre un familiar e un cupé».
Anos 1900 a 1950
A principios da década de 1900, a escocesa Albion Motors comezou a producir modelos de carros de tiro, descritos na revista semanal  The Commercial Motor con "asentos para oito persoas e para o condutor, mentres se poden levar catro rifles e unha gran cantidade de cartuchos, cestas de provisións e unha boa cantidade de caza.
O Hudson modelo 33 de 1912 describíuse en Inglaterra como un carro de tiro, baseándose en que "... tamén usouse para transportar aos batidores desde e cara ao lugar de caza para volver co conseguido.
Os primeiros vehículos de safari motorizados describíronse como carros de tiro sen ventás nin portas. "En vez diso, as cortinas de lona abatibles eran abotoadas ao tellado no caso de mal tempo. Estes coches eran pesados ​​e cómodos con bo tempo e permitían unha saída rápida e silenciosa xa que non se permitía ningún disparo desde os vehículos."
Durante a década de 1920 e 1930, os carros de tiro foron populares en Inglaterra e producíanse da fábrica ou convertidos por carroceiros. O termo "coche oficial" comezou a usarse en lugar de carro de tiro, xa que o uso do vehículo expandiuse a outros usos domésticos, incluíndo a función de transporte de hóspedes e a súa equipaxe desde e cara ás estacións de ferrocarril..
O Chevrolet Nomad de 1955 a 1957 é un shooting-brake moderno.
1960 a 1990
Durante os anos sesenta e comezos dos setenta, varios fabricantes europeos de gama alta produciron versións de dúas portas dos seus coches deportivos, incluíndo o Shooting Brake de 1960 Sunbeam Alpine e o Aston Martin DB5 Shooting Brake de 1965. O Sunbeam Alpine de 1966 foi un variante de tres portas de produción limitada do seu deportivo aberto de dúas portas con interior de coiro e acabado en nogueira, vendéndose a un prezo dobre da súa contrapartida aberta e comercializado como shooting brake. O Aston Martin DB5, DB6 e  DBS fabricáronse a medida polo fabricante de carrozarías Harold Radford desde 1965 ata 1967.
En 1992, Aston Martin fabricou internamente unha variante de shooting brake de produción limitada do seu Virage / Vantage.
Describíronse outros coches que combinaban elementos dun familiar e un cupé pero nunca se comercializaron formalmente como shooting brake, incluído o Reliant Scimitar GTE (1968–1975),  o  Volvo P1800 ES (1972–1973)  e o  BMW Z3 Cupé de 1998 (máis o modelo M Cupé asociado).
2000s ao presente
Principalmente inactivo desde mediados dos anos 70, o termo de shooting brake apareceu en 2004 co Chevrolet Nomad concept car. O ano seguinte, o Audi Shooting Brake concept car presentouse no Salón do Automóbil de Tokio.
Os xornalistas describiron outros coches como shooting brake, incluído o Dodge Magnum Station Wagon de 2005, O Renault Altica concept car de 2006,  Mini Clubman de 2008, Fisker Surf concept car de 2011 o Ferrari FF de 2011.
O primeiro modelo de produción do século XXI comercializado como shooting brake foi o Mercedes Benz CLS-Class Shooting Brake (X218) de 2012,  que se previsualizou como o Shooting Brake en Auto China. Este modelo ten catro portas de pasaxeiros, o que está en desacordo con algunhas definicións de shooting brake como un coche de dúas portas. En 2015, Mercedes-Benz engadiu o pequeno shooting brake de catro portas, o CLA-Class á gama de modelos. Do mesmo xeito, o Porsche Panamera Sport Turismo de 2018 é descrito por Porsche como un shooting brake.
Arquitectura moderna
miniatura|[[Ópera de Sidney, de Jørn Utzon (1973).]] A arquitectura moderna (non confundir con arquitectura modernista) é un termo moi amplo, e designa o conxunto de correntes ou estilos de arquitectura que se desenvolveron ó longo do século XX, e mesmo desde finais do XIX, en todo o mundo.
Desambiguación
O termo refírese aos edificios e arquitectos das décadas do modernism en inglés, que non tiña que ver co sentido do termo modernismo (vinculado ao Art Nouveau e o Arts and Crafts) na Península Ibérica, antes da segunda guerra mundial.
Orixe
O termo modernism que dá lugar a movemento moderno e arquitectura moderna ten a súa orixe orixinaria do nome do libro de Henry-Russel Hitchock e Philip Johnson no que se identificaba, categorizaba e expoñía baixo características comúns ao modernismo por todo o mundo. Como resultado, centrouse máis nos aspectos estilísticos do modernismo. Os principios básicos do estilo internacional xuntos constitúen unha parte do movemento moderno.
Diversidade de termos
O movemento moderno ou estilo internacional non ten unha denominación homoxénea en todos os países e linguas. En moitos países úsase o termo «estilo internacional» que orixe na exposición organizada por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson no Museum of Modern Art de Nova York en 1932 e no libro publicado por ambos O estilo internacional: arquitectura dende 1922. Un termo sinónimo é "Modern Movement", do libro Pioneers of Modern Movement from William Morris to Walter Gropius (1936), de Nikolaus Pevsner. Este último ten un significado máis amplo e incluiría, ademais do racionalismo ou estilo internacional, os movementos de vangarda das dúas primeiras décadas do século XX.
É un termo dado a unha serie de estilos arquitectónicos con características semellantes, principalmente a simplificación da forma e a eliminación da ornamentación, e que declinou aproximadamente no 1900. Preto dos anos corenta estes estilos consolidáranse e identificáranse coma o Estilo Internacional pasando a se converter no estilo dominante na arquitectura durante moitas décadas no século vinte.
As características e orixes exactos da arquitectura moderna conforman aínda hoxe un debate aberto.
Características principais
A arquitectura moderna caracterízase usualmente por:
A Garea
O topónimo galego A Garea procede do latín serodio uilla dacaredi ou quizais dagaredi, construído sobre un nome xermánico Dacaredus, que viría significar "casa de Dacaredo". Xa en fontes medievais atopouse Dagarea, que sería reinterpretado posteriormente como a composición da contracción da mais un substantivo. Logo reinterpretaríase de novo a de+a, que levaría ao topónimo actual. Pode referirse a:
Coala
O coala (Phascolarctos cinereus) é un marsupial herbívoro nativo de Australia. É a única especie da familia dos fascolárctidos, e o seu familiar máis próximo é o uombat. Este animal vive en zonas costeiras das rexións do leste e do sur de Australia, nos estados de Queensland, Nova Gales do Sur, Victoria e Australia Meridional. É doado recoñecelo polo seu corpo robusto sen cola e a unha gran cabeza con orellas redondeadas e peludas e un gran nariz con forma de culler. Os coalas poden chegar a medir entre 60 e 85 cm e acadar de 4 a 15 kg de peso. A cor da súa pelaxe varía dende o gris prateado ata o marrón chocolate. Os membros das poboacións máis ó norte adoitan ser máis pequenos e de cores máis claras que os do sur, dando lugar a posibilidade de que sexan subespecies distintas, aínda que isto está en discusión.
Os coalas habitan en zonas abertas de bosques de eucaliptos, e as follas destas árbores conforman a maioría da súa dieta. Xa que esta dieta fornece un contido limitado de nutrientes e calorías, os coalas levan unha vida sedentaria e adoitan durmir unhas 20 horas ó día. Son animais sociais e os lazos familiares existen só entre as nais e as crías que dependen delas. Os machos adultos comunícanse por medio de fortes ruxidos que intimidan os rivais e atraen ás femias. Os machos tamén marcan a súa presenza por medio de secrecións usando unhas glándulas que teñen no peito. Sendo marsupiais, as crías nacen sen estar aínda desenvolvidas por completo e sóbense ó marsupio das súas nais, onde permanecen durante os primeiros seis ou sete meses de vida. Estas crías destétanse por completo cando chegan ó ano de idade. Os coalas teñen poucos predadores naturais e padecen de poucos parasitos, pero si son vulnerables a diversos patóxenos como as bacterias da familia Chlamydiaceae e o retrovirus coala así como ós incendios e secas.
Existen probas de que os aborixes australianos xa cazaban estes animais, que tamén aparecen na mitoloxía aborixe así como en pinturas rupestres que datan de varios miles de anos. O primeiro encontro rexistrado entre os europeos e un coala tivo lugar no ano 1798, e o naturalista George Perry publicou a primeira imaxe destes animais en 1810. O botánico Robert Brown foi o autor da primeira descrición científica detallada da especie en 1814, aínda que esta non se publicou ata 180 anos despois. O artista John Gould ilustrou e realizou tamén unha descrición do coala, e outros científicos ingleses publicaron máis detalles da bioloxía deste animal no século XIX. Por mor da súa aparencia característica, o coala está recoñecido mundialmente como un símbolo nacional de Australia. Esta especie está listada como "Vulnerable" na clasificación da IUCN, e o goberno australiano tamén declarou as poboacións de Queensland, Nova Gales do Sur e o distrito da Capital como especie vulnerable. Nos comezos do século XX este animal cazábase en grandes cantidades pola súa pelaxe, e os sacrificios a grande escala que tiveron lugar en Queensland deron como resultado un escándalo público que iniciou un movemento a prol da protección da especie. Grazas a isto establecéronse diversos santuarios animais e leváronse a cabo esforzos para repoboar rexións nas que as poboacións de coala estaban fragmentadas ou reducidas.