cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Parlamento do Canadá
A Cámara dos Comúns
A constitución non fixa o número máximo de deputados da Cámara dos Comúns, e é reaxustado cada década en función dun censo. A Cámara debe consistir nun mínimo de 282 escanos, dos que tres son reservados para os territorios. Os 279 escanos restantes son asignados ás provincias segundo a súa poboación respectiva. Con todo, a "cláusula senatorial" garante en cada provincia polo menos a tantos deputados na Cámara dos Comúns como senadores posúa a provincia. Ademais, a "cláusula avó" (en inglés grandfather clause, en francés clause grand-père) tamén garante en cada provincia polo menos a tantos deputados como tiña alí en 1976 ou en 1985. Como consecuencia destas dúas cláusulas, a Cámara dos Comúns polo tanto excede actualmente o número mínimo de membros, estando constituída por 308 deputados parlamentarios.
Balénidos
Explotación comercial
As primeiras pegadas históricas aceptadas son documentos que proban que os vascos xa practicaban esta caza no século XI e un poema xaponés, anterior ao século X. Nos dous casos trátase dunha caza de animais que chegan ou viaxan a unha zona de reprodución durante súas migracións anuais. As especies cazadas pertencían ao grupo das baleas francas Eubalaena glacialis (balea franca do Cantábrico ou de Biscaia) e Eubalaena japonica (balea do Pacífico Norte).
Parlamento do Canadá
A Cámara dos Comúns
Ningún individuo pode posuír funcións en máis dunha Cámara do Parlamento. Aínda que posúen menos poder, os senadores ocupan unha posición máis elevada que os deputados na orde de precedencia do Parlamento. Os deputados son chamados comunmente Members of Parliament ou MPs en inglés.
Balénidos
Explotación comercial
En Galicia, non se conta con documentos históricos relacionados coa caza de cetáceos até o século XIII, pero é razoábel pensar que xa se practicaba varios séculos antes.
Ameixa (molusco)
Cultivo
O cultivo realízase en dúas fases: unha primeira de preengorde, desde tamaños de 3–5 mm ata alcanzar os 12–15 mm; e unha segunda de engorde, ata o momento da comercialización.
Balénidos
Explotación comercial
Inicialmente limitábase á captura de animais na costa. Pero co paso dos séculos, a técnica de caza comezou a mellorar, usándose pequenas embarcacións en mar aberto para asustar aos cetáceos con ruído e levalos á costa. Esta forma de cacería usábase para capturar especies de cetáceos relativamente pequenas, como caldeiróns, belugas, narvais e toniñas.
A caza de baleas comenzou na Península Ibérica, como quedou dito, e está documentado, no século o XI no golfo de Biscaia por pescadores vascos e, até o século XIX limitouse case exclusivamente á balea franca así chamada pola facilidade coa que se capturaba, xa que os seus movementos son lentos e, ao ter moita graxa, flotaba unha vez morta polo que podía remolcarse até as factorías facilmente.
A mellora tecnolóxica nas embarcacións baleeiras e, sobre todo, o invento, en 1877 do arpón explosivo, deu lugar a unha caza masiva (e excesiva) de moitas especies de grandes certáceos que levou a moitas especies ao bordo da extinción.
En 1949 creouse a Comisión Baleeira Internacional, que intentou limitar as capturas e, desde 1985 estableceu a suspensión da caza comercial. Porén Xapón e Noruega opuxéronse e continúan con esta actividade coas especies que eles consideran que non están en perigo de extinción.
Para algúns dos numerosos produtos que se aproveitan da balea, especialmente o aceite (extraído da graxa e o espermacete (que se obtén dos cachalotes), hai agora substitutos sintéticos.
Nos últimos tempos, coa nova sensibilidade ambiental desenvolveuse o turismo de avistamento de cetáceos, especialmente en lugares de concentración destes animais durante a época da reprodución, como na Patagonoia arxentina.
Preservación e conservación
miniatura|240px|[[Balaena mysticetus.]] Para a conservación e a preservación das baleas (en sentido amplo) creouse, como quedou dito, nos anos 1940, un organismo denominado Comisión Baleeira Internacional (CBI) organismo encargado da regulación do funcionamiento da Convención Internacional para a Regulación da Caza Baleeira (asinada o 2 de decembro de 1946 en Washington D. C.). O obxectivo desta convención era garantir "a conservación das poboacións baleeiras, e facer posíbel o desenvolvemento apropiado desta industria". Formada nun principio por 14 países, ten agora ao redor de 84 membros, e optou máis por en enfoque de conservación das especies. Desafortunadamente, diferentes puntos de vista entre os países causaron impedimentos no establecemento de diferentes iniciativas como o Santuario baleeiro do Océano Índico e do Pacífico sur.
Os obxectivos que se propuxeron principalmente para esta organización foron establecer políticas de conservación e preservación dos pequenos e grandes cetáceos, a regulación da pesca voluntaria e reducir a pesca accidental dos mesmos, así como o coidado dos ecosistemas mariños nos que estes animais se desenvolven. Sumado a isto hai un problema de fondo na organización: tres países membros posúen industria baleeira (Noruega, Xapón e Islandia) que continúan coas matanzas de baleas a grande escala, que se basean en programas de "caza científica" (realizados por eles). Xapón caracterizouse por financiar economicamente a outros países membros ou con posibilidade de selo a cambio do seu voto na organización, polo cal faise imposíbel obter a maioría dos tres cuartos necesaria para a introdución de cambios significativos nas políticas actuais, xerando unha situación de parálise.
As baleas na cultura
As baleas apareceron sempre na cultura occidental como "monstros mariños" (o nome de cetáceo deriva do grego κητος kêtos, "monstro acuático", que atacaban aos homes nos relatos de diferentes culturas. (Xonás, segundo a Biblia, foi tragado por unha balea; igualmente agresiva era a balea Moby Dick (en realidade, un cachalote), que se converte nunha obsesión para o protagonista, o capitán Ahab).
En cambio, nunha das culturas precolombianas, especialmente entre os mapuches, grupos indíxenas orixinarios de Chile, as baleas eran consideradas animais sagrados. Estes amerindios mantiñan, ademais, o mesmo grao de respecto que cos demais animais como o raposo, o xaguar, o puma, as serpentes, ou o lobo mariño, entre outros.
Ameixa (molusco)
Cultivo
A fase de preengorde pode realizarse directamente sobre a area do parque, protexéndoa cunha rede tupida, ou dentro de bandeixas, caixas ou estanques que se enchen de auga ó subi-la marea. En calquera dos dous sistemas cómpre revisa-la instalación con moita frecuencia para eliminar predadores (especialmente cangrexos) e algas, que impedirían a osixenación.
Na fase de engorde, bótanse as pequenas ameixas – de 12–15 mm de lonxitude- directamente na area do parque de cultivo, sendo necesarias menos precaucións. Nun prazo de 13-14 meses, na ría de Arousa, poden alcanzar o talle mínimo para seren comercializadas.
Aspectos sanitarios: depuración
As ameixas, coma o resto dos moluscos bivalvos, aliméntanse por filtración do plancto presente na auga xunto coas partículas de materia orgánica que aquela poida arrastrar. Esta auga é filtrada polas branquias quedando retidas todas estas partículas, que lle serven como alimento. O problema é que na auga de mar tamén existen microorganismos (bacterias e virus) que tamén son retidos no intestino e outros órganos do molusco, e algúns deles proceden de vertidos fecais urbanos e poden resultar patóxenos para o consumidor, sobre todo se se comen crus ou sometidos a tratamentos térmicos suaves (ó vapor).
Por este motivo resulta obrigatorio someter a tódolos moluscos bivalvos procedentes de zonas de produción contaminadas a un proceso de depuración antes de seren comercializados para o consumo. Esta operación ha de realizarse en establecimientos rexistrados e controlados polas autoridades sanitarias.
Ata 1993 a depuración só era obrigatoria para os moluscos susceptibles de seren consumidos en cru ou pouco cociñados (mexillón, ostra, ameixas e berberechos), pero na actualidade este tratamento debe aplicarse a calquera especie, independentemente do tratamento culinario ó que se vaia someter.
Ademais dunha posible contaminación microbiolóxica, emendable mediante o citado proceso de depuración, cabe menciona-lo perigo derivado da presenza nos moluscos de biotoxinas mariñas, a consecuencia da inxestión de determinadas algas diatomeas cuxo crecemento produce no mar as chamadas mareas vermellas. Este problema sanitario non pode solucionarse mediante a depuración nin desaparece tras ningún outro tratamento de conservación ó que se poida somete-lo molusco (conxelación, esterilización en conservas etc.) nin tralo tratamento culinario. A única forma de controlar e evitar unha intoxicación dos consumidores é impedir a chegada ó mercado de moluscos con toxina, mediante o peche das zonas de produción e a prohibición de extracción durante os episodios tóxicos.
Caracteres de frescura
A identificación dos caracteres de frescura das ameixas e doutros moluscos baséase na comprobación de que estean vivas. Unha vez morto o molusco, a descomposición e o crecemento de xermes é rapidísimo.
Para iso debemos comprobar que, en fresco, todas manteñan as valvas fortemente pechadas, como proba do seu mecanismo de defensa para conserva-la auga intervalvar ó atoparse fóra da auga. Poden observarse exemplares coas valvas abertas, pero se están vivas pecharanas inmediatamente ó tocarlles na cuncha. Esta comprobación é moi fácil de realizar durante o proceso de desbabado. Por conseguinte, deben rexeitarse os moluscos que manteñan as valvas abertas.
Se forzámo-la cuncha e abrímo-las valvas, o líquido intervalvar debe ser abundante, limpo e de olor fresco, a mar, e agradable. Calquera cheiro desagradable debe ser motivo de rexeitamento.
Parlamento do Canadá
Parlamento de Kingston
De 1841 a 1843, como consecuencia da Acta de Unión, a cidade de Kingston foi seleccionada para albergar ao parlamento da Provincia Unida do Canadá ou "Canadá Unido". Situado a medio camiño entre Montreal e Toronto, representaba un bo compromiso para estas dúas cidades que desexaban converterse en hóspedes do parlamento. A pesar disto, a súa gran proximidade cos Estados Unidos, que a poría nunha posición precaria que pasaría unha guerra e a súa falta de atractivo para os parlamentarios tivo como consecuencia que o parlamento fose trasladado soamente dous anos logo da súa mudanza a Kingston. Os habitantes da cidade, desexando conservar o seu título de capital do Canadá Unido, chegaron a ofrecerlle un totalmente novo edificio do parlamento ao goberno, pero a elección dos parlamentarios xa estaba feita.
Parlamento de Montreal
esquerda|miniatura|260px|O parlamento de Montreal en ruínas, despois do incendio de 1849. En 1843, decídese que o parlamento da Provincia Unida do Canadá sería trasladado a Montreal, no interior do edificio do Mercado de Santa Ana. O mercado é renovado, constrúense oficinas na planta baixa e salas de asemblea nos pisos. Os parlamentarios instálanse oficialmente o 24 de xuño de 1845.
En 1845, sir Allan MacNab presenta un bill (proxecto de lei, como diriamos hoxe) na Cámara co fin de indemnizar aos habitantes do Alto Canadá que sufriran perdas materiais a consecuencia da Rebelión do baixo Canadá de 1837-1838, excluíndo ao Baixo Canadá, onde tiveran lugar a maior parte das rebelións e os danos. Os torys, entón no poder baixo o goberno de William Henry Draper, non podían concibir que fose pagada unha indemnización aos habitantes do baixo Canadá, pois eran considerados como rebeldes. O goberno Draper non puido con todo frear a urxente demanda de indemnización que viña dos habitantes do baixo Canadá e prometeu liberar un importe de 10.000 £, o que provocou un clamor de protestas dos dous Canadá, uns que atopaban o importe ridículo, e os outros que se negaban a indemnizar a aqueles a quen consideraban como rebeldes. En 1847, lord Elgin é enviado ó Canadá en substitución de lord Cathcart, devolto a Londres. Nas eleccións seguintes, que porían no poder unha coalición do partido reformista dirixido por Denis-Benjamin Papineau e dos torys de William Henry Draper. O goberno, agora forte dunha representación franco-canadense, promulga a Lei sobre a indemnización das persoas que sufriron perdas durante a rebelión de 1837-1838 no Baixo Canadá, que excluía aos habitantes desterrados ou formalmente culpables de traizón. Un importe de 100.000 £ é entón posto á súa disposición. O 9 de marzo de 1847, a proposición é finalmente adoptada por 47 votos a favor e 18 en contra na Asemblea lexislativa e o 15 de marzo polo Consello lexislativo por 20 votos contra 14. O 11 de marzo de 1848, os reformistas, entón dirixidos por Robert Baldwin e Louis Hippolyte Lafontaine son reelixidos cun goberno maioritario. O 25 de abril de 1849, o gobernador xeral lord Elgin sanciona a lei.
O mesmo día, James Moir Ferres, o redactor xefe do diario montrealés "The Gazette" publica un panfleto que chama a manifestarse con violencia contra esta lei nos Champ-de-Mars:
''[...] A lei das perdas da rebelión. E a vergoña eterna da Gran Bretaña. A rebelión é a lei do chan. […] O fin comezou. Anglosaxóns, debedes vivir para o futuro, o voso sangue e a vosa raza serán en diante a vosa lei suprema, se sodes fieis a vós mesmos.[…] O pobo debe reunirse na Praza de Armas, esta tarde ás oito. Ao combate, é o momento.''
Chamaeleon
Chamaeleon ou Camaleón é unha constelación menor do Sur. A constelación foi unha das vinte constelacións creadas por Pieter Dirkszoon Keyser e Frederick de Houtman entre os anos de 1595 e 1597, e a súa primeira aparición foi no libro Uranometria de Johann Bayer de 1603.
Parlamento do Canadá
Parlamento de Montreal
O "Times" de Londres ía denunciar ao xornal por esta chamada. Un xentío de polo menos 1.500 persoas reuníronse con todo nos Champ-de-Mars para protestar contra a adopción desta lei. Logo duns discursos inflamados, o xentío, dirixida polos tories preséntase diante do Parlamento canadense situado na praza de Youville e incéndiao, logo de expulsar aos deputados. Unha das bibliotecas máis antigas de Occidente, logo das da Cámara dos deputados en París e do Congreso en Washington foi destruída. Dos case 22.000 volumes que compuñan a colección, que tamén comprendía as antigas coleccións do Alto e do baixo Canadá, soamente entre 100 e 200 serían salvados, así como un retrato da raíña Vitoria. A maza parlamentaria, roubada durante os acontecementos, será finalmente devolta ao Orador do parlamento no seu hotel.
Do 26 de abril ao 7 de maio do mesmo ano, os deputados reuníanse no Mercado de Bonsecours logo nun teatro na rúa Notre-Dáme, á espera da designación dun novo edificio para o parlamento.
Chamaeleon
Obxectos Notables do espazo profundo
En 1999, un cúmulo aberto próximo á nós foi descuberto centrado na estrela η Chamaeleontis. O clúster, máis coñecido coma o Cúmulo Enta Chamaeleontis ou Mamajek 1, ten unha idade de 8 millóns de anos, e está a unha distancia de 316 anos luz da terra. A constelación contén un número variado de nebulosas moleculares (as nebulosas escuras de Chamaeleon) que forman a masa difusa ou de baixa densidade das estrelas T Tauri. O complexo nebular comprende entre 400 a 600 anos luz da Terra, é contén decenas de miles de veces a masa do Sol en gas e po.
Parlamento do Canadá
Parlamento de Toronto/Quebec
En 1849, decidiuse que a capital sería alternativamente trasladada cada catro anos entre as cidades de Toronto e Quebec, antigas capitais respectivamente do Alto e do baixo Canadá antes da Acta de Unión. Cada cidade xa dispuña dun edificio que podía aloxar ao parlamento, polo que estiveron mellor dispostas que en Kingston e moito mellor establecidas.
Ameixa (molusco)
Caracteres de frescura
Unha vez cociñadas, a temperatura de cocción provoca a apertura das valvas, polo que deberán rexeitarse aquelas que as manteñan, despois da cocción, pechadas.
Parlamento do Canadá
Parlamento de Toronto/Quebec
A primeira sesión parlamentaria efectuouse no Quebec, no edificio do corpo lexislativo que tamén foi vítima dun incendio en 1854. A segunda efectuouse en Toronto. Con todo, un parlamento nómade estaba lonxe de compracer a todos, entre os que estaban en primeiro lugar os deputados.
Ameixa (molusco)
Presentación á venda
As ameixas comercialízanse de diversas formas: en fresco (vivas), conxeladas ou en conserva. En calquera caso, deben proceder de establecementos autorizados para ter garantías de que a obtención e elaboración estivo sometida ós necesarios controis sanitarios da propia empresa (autocontrol) e da Administración (control oficial).
En fresco (vivas)
As ameixas vivas expéndense en bolsas de malla de distintos tamaños, normalmente de 1–2 kg, aínda que está permitida a apertura da bolsa no comercio retallista para a súa venda fraccionada. Procederán necesariamente dun centro de depuración (non da lonxa nin directamente do mariscador) e estarán sempre amparadas coa correspondente etiqueta, exposta ó público. Entre os datos que achega a etiqueta ó consumidor os máis importantes son os seguintes:
Parlamento do Canadá
Parlamento de Otava
dereita|miniatura|260px|Edificios do parlamento orixinais, antes do incendio de 1916. En 1857, o parlamento é trasladado a Otava en resposta a unha decisión da raíña Vitoria. Esta decisión sorprendente, tendo en conta o carácter rural e afastado da cidade na época, foi criticada por moitos que preferían cidades mellor establecidas tales como Montreal, Toronto ou Quebec.
A súa localización foi escollida en función á súa proximidade coa fronteira canado-americana e da súa localización limítrofe entre o Alto Canadá (actualmente Ontario) e o Baixo Canadá (hoxe Quebec).
Ameixa (molusco)
En fresco (vivas)
Resulta habitual que as etiquetas dos moluscos inclúan unha numeración seriada, aínda que a lei non o esixe expresamente na actualidade. Ese dato axudará a mante-la rastrexabilidade do lote en caso de que aconteza un problema sanitario.
Parlamento do Canadá
Parlamento de Otava
A construción dos edificios do parlamento canadense actual, sede do goberno federal, comezou o 20 de decembro de 1859 en Barrack's Hill, que se convertería no Outeiro do Parlamento. Os traballos, enormes, non tiñan comparación en América do Norte. A primeira pedra foi colocada o 16 de abril 1860 logo, o 1 de setembro do mesmo ano, a pedra angular foi colocada por Eduardo VII, príncipe de Gales. De 1861 a 1863, a construción debeu ser interrompida por mor dos sobrecustos, para acabarse finalmente en 1876.
Ameixa (molusco)
Conxeladas
Outra forma de presentación comercial, menos frecuente, é como produto conxelado, con ou sen cuncha. Por evidentes razóns de prezo, o máis habitual é que estas ameixas conxeladas sexan foráneas, procedentes do Perú, Chile ou o sueste asiático.
Como todo produto conxelado, recoméndase desconxelalas en frigorífico para reducir perdas nutritivas, e nunca reconxelar despois as sobrantes.
En conserva
Por último, hai tamén no mercado ameixas en conserva, normalmente presentadas ó natural, é dicir, con auga e sal, simplemente. Polas mesmas razóns que mencionamos antes, a maior parte das ameixas en conserva que podemos atopar no mercado son chilenas.
A norma de calidade para o mexillón, ameixa e berberecho en conserva establece que poden presentarse enteiras ou en anacos; que deberán estar limpas de restos de cuncha, areas etc.; e que presentarán un olor, sabor, aspecto e cor característicos da especie de que se trate.
A etiquetaxe deberá indicar o peso neto e mailo peso escoado. Opcionalmente, tamén o número de pezas contidas no envase.
Parlamento do Canadá
Acta da Norteamérica británica de 1867
É pois só en 1867 cando se forma o parlamento actual, coa unión da Provincia do Canadá (Canadá Unido), Nova Escocia e Novo Brunswick nunha soa entidade, o Dominio do Canadá. O novo parlamento así creado está composto pola raíña de Inglaterra (representada polo gobernador xeral), o Senado e a Cámara dos Comúns.
Ameixa (molusco)
Composición nutritiva
A información nutricional referida ás ameixas é, coma noutros alimentos, variable segundo a fonte que se consulte. O cadro que segue reproduce os valores medios calculados, naturalmente, por 100 gramos de porción comestible:
Na cociña
Na bibliografía especializada poden atoparse innumerables formas de prepara-las ameixas na cociña, e calquera listaxe sería incompleta. Resumindo moito, podemos comelas crúas, abertas ó vapor ou cociñalas en sopa ou guisadas, con arroz, con fideos, con fabas, acompañando pratos de peixe, en caldeirada etc.
Parlamento do Canadá
Acta da Norteamérica británica de 1867
Unha influencia importante foi a Guerra Civil Estadounidense que, ao seu termo, mostraba a moitos canadenses as lagoas do sistema federal tal como existía entón nos Estados Unidos. Consecuentemente, o modelo consistente en varios estados fortes, unidos por un goberno central máis débil, foi rexeitado. A Acta da Norteamérica británica limitaba en efecto o poder das provincias especificando que toda competencia non explicitamente relegada ao nivel provincial volvía de facto baixo a autoridade do goberno federal.
Ameixa (molusco)
Na cociña
Sexa cal sexa a forma na que se consuma, crúas ou cociñadas, o primeiro paso debe ser sempre unha limpeza para elimina-las areas que poidan conter. Esta operación previa de limpeza ou desbabado permitiranos, ademais, elimina-los exemplares rotos e mortos e posibles restos de cunchas, algas etc.
Para limpa-las ameixas hai que metelas dentro dun recipiente con auga fría ou morna, con sal, durante non menos de 60 minutos. Hai quen aconsella botar sobre a auga unha cullerada de maicena ou un chisco de aceite, coa fin de acelera-la expulsión das areas. Outros recomendan recorrer a un chorro de vinagre.
Parlamento do Canadá
Acta da Norteamérica británica de 1867
Con todo, se a Acta da Norteamérica británica dotou de máis poder ao parlamento federal, o Parlamento británico conservaba a súa autoridade sobre o Canadá: ningún acto canadense podía derogar unha lei proveniente do Reino Unido. Ademais, o goberno británico continuaba representando o conxunto do Imperio no estranxeiro.
Estatuto de Westminster de 1931
miniatura|260px|esquerda|Edificio central do parlamento actual, Ottawa. Máis autonomía foi acordada polo Estatuto de Westminster en 1931. En efecto, o acordo permitíalle ao parlamento canadense emendar ou rexeitar as leis británicas (unicamente no Canadá). Con todo, non lle permitía ó Canadá modificar a súa constitución, incluíndo o Acta da Norteamérica británica (e outras leis constitucionais que a emendan). O parlamento canadense (federal) debía solicitar ao parlamento do Reino Unido votar toda emenda á constitución canadense.
Poderes limitados de emenda á constitución foron acordados por un acto do parlamento británico en 1949, data da entrada de Terra Nova e Labrador na federación. Con todo non era aínda posible cambiar fundamentalmente a constitución canadense (unha lei británica). Imposible, por exemplo, redistribuír as reparticións das competencias entre os parlamentos federal e provinciais ou o estatuto do francés e do inglés.
Lei sobre o Canadá (1982)
A última petición de emenda constitucional por parte do parlamento do Canadá ao parlamento británico foi en 1982, coa petición logo da adopción da lei de 1982 sobre o Canadá (Canada Act en inglés). A lei foi sancionada no Outeiro do Parlamento pola súa Maxestade Isabel II o 17 de abril de 1982. Esta lei puña termo á supremacía da lexislación británica sobre o Canadá e a autoridade de emendar a constitución foi transferida ás autoridades lexislativas canadenses.
A repatriación da constitución canadense foi o obxecto de longos debates entre o goberno federal e as provincias, estas últimas non querendo ver o seu poder reducirse a po en proveito do goberno central. Numerosas negociacións efectuáronse para rematar finalmente nun acordo entre o primeiro ministro canadense Pierre Elliott Trudeau e o conxunto dos primeiros ministros provinciais, coa única excepción do Quebec, apartado das negociacións no último minuto. A noite en que sucederon estes acontecementos foi chamada simbolicamente "noite dos coitelos longos", en referencia á noite dos coitelos longos alemá acaecida en 1934, durante a cal as persoas que ameazaban o estatuto político de Adolf Hitler, foron apartadas das altas esferas do partido nazi. Quebec é pois a única provincia que non asinou a constitución canadense, aínda que pola súa presenza dentro da federación canadense, a súa aplicación ten alí forza de lei o mesmo que en calquera outra parte do Canadá.
A maioría das emendas necesitan actualmente o consentimento do Senado canadense, da Cámara dos Comúns canadense e dos dous terceiros das Asembleas lexislativas das provincias que representan unha maioría (50% ) da poboación canadense. O consentimento unánime das Asembleas lexislativas provinciais é requirido para certas emendas, que concirnen particularmente á Raíña, o gobernador xeral, os tenentes gobernadores provinciais, as posicións oficiais das linguas inglesa e francesa, a Corte Suprema do Canadá e as fórmulas das propias emendas.
Ameixa (molusco)
Na cociña
A continuación, procederemos a un lavado externa da cuncha, baixo un chorro de auga fría, para escoalas despois sobre un coador.
A ameixa fina, fundamentalmente, e tamén a babosa poden consumirse en cru, presentadas sobre un fondo de xeo e co sabor engadido dunhas pingas de limón. Aínda que alguén di que ese limón ten como segundo obxectivo unha certa desinfección do molusco, a realidade é que non cumpre ningunha outra función cá exclusivamente sápida.
Entre as preparacións culinarias, quizais a de máis raigame sexa á mariñeira. A que segue é a receita típica de preparalas na festa da ameixa do Carril.
Despois de lavar ben as ameixas, póñense ó lume nun recipiente con auga de mar, retirándoas coa escumadeira segundo se van abrindo. Simultaneamente, faise un rustrido de cebola e allo picado, ó que se engade fariña triga, removendo ata que quede perfectamente disolta, e logo parte da auga na que se coceron as ameixas, viño branco, zume de limón e unha guindilla ou pemento doce.
Polo seu interese histórico cabe citar que Manuel María Puga y Parga Picadillo, afamado escritor e gastrónomo galego, recolleu un total de 10 receitas a base de ameixas na súa obra clásica La cocina práctica (1905), entre elas unhas almejas de restaurante, que non son outra cousa que as nosas ameixas á mariñeira.
Un dos pratos máis típicos da gastronomía portuguesa son as ameixas á Bulhão Pato.
Festas gastronómicas da ameixa
No Carril (Vilagarcía de Arousa) celébrase en xullo a festa da ameixa do Carril.
En Campelo (Poio) celébrase a finais de xullo, malia que nas primeiras edicións era en setembro.
Na Pedreira (Meá, Mugardos) celébrase a primeira semana de xullo.
En Corcubión celébrase a primeira semana de agosto.
As ameixas na cultura popular
A palabra Ameixa denomina tamén o froito da ameixeira (Prunus domestica) e é un dos numerosos sinónimos de cona ou vulva.
Ameixa.com é o nome da primeira web dedicada á banda deseñada en Galicia, hoxe en desuso.
Lingua miyako
A lingua miyako (宮古口/ミャークフツ Myākufutsu/Myākufutsї ou 島口/スマフツ Sumafutsu/Sїmafutsї) é unha lingua ou continuo dialectal falado nas illas Miyako, no suroeste das Illas Ryukyu, no Xapón. A lingua miyako é unha lingua ryukyuana, estreitamente relacioanda co yaeyama. O número de falantes da lingua é descoñecido. Como consecuencia da política lingüística xaponesa, que considerada a lingua como o dialecto miyako (宮古方言), o cal se reflicte no sistema educativo, as persoas máis novas tenden a non usar a lingua agás en cancións ou rituais, e polo xeral as novas xeracións usan o xaponés como primeira lingua. O miyako salienta entre as linguas xapónicas en que permite consoantes non nasais nos finais de sílabas, algo que non se encontra na maioría das linguas xaponesas.
miniatura|Un falante de miyako, gravado nos [[Estados Unidos.]]
A Graña, Bermui, As Pontes de García Rodríguez
A Graña é un lugar da parroquia de Bermui no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 16 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Atol Atafu
Atafu, antes coñecido como Grupo do Duque de York, é un atol de coral pertencente a Tokelau, no sur do Océano Pacífico. Cobre 2.5 km² e está habitado por 541 persoas (censo 2016, con todo só 413 estaban presentes na noite do censo), o principal asentamento do atol está na illa de Atafu, no recanto noroeste do atol, as outras illas maiores do grupo son Alofi e Fenualoa, aínda que en total son 42. A principal actividade económica de Atafu é a pesca. Todos os habitantes pertencen á Igrexa Congregacional Cristiá de Samoa (presbiteriana) establecida en Atafu en 1858
Historia
É probable que os polinesios visitasen a illa antigamente, pero posiblemente non se instalaron alí. O descubrimento europeo do atol realizouno o 21 de xuño de 1765, John Byron, do HMS Dolphin (1751). Byron non atopou habitantes na illa nese momento, e chamou á illa "illa do Duque de York". No século XIX asentouse unha familia procedente de Fakaofo Tonuia e a súa muller Lagimaina, xunto cos seus sete fillos fundaron Atafu dando orixe á actual poboación.
Entre 1856 e 1979, Estados Unidos afirmou manter a soberanía sobre a illa e os outros atols de Tokelau. En 1979, os Estados Unidos admitiron que Tokelau estaba baixo soberanía de Nova Zelandia, e o Tratado de Tokehega estableceu un límite marítimo entre Tokelau e a Samoa Americana.
Kosmos 1713
Kosmos 1713 (Космос 1713 en ruso), tamén denominado Efir 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de decembro de 1985 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Plesetsk.
O asasinato das rapazas do calendario
O asasinato das rapazas do calendario (en Calendar Girl Murders) é un telefilme estadounidense de 1984 dirixido por William A. Graham. Está protagonizado por Tom Skerritt e Sharon Stone.
Estreouse en galego o 14 de abril de 1993 a través da TVG.
Messerschmitt Bf 110
O Messerschmitt Bf 110, ás veces chamado erroneamente Me 110, foi un caza pesado bimotor (Zerstörer - destrutor en alemán) e caza nocturno (Jagdbomber ou Jabo) desenvolvido pola Alemaña Nazi nos anos 30 e usado pola Luftwaffe e outros durante a segunda guerra mundial. Hermann Göring foi un defensor do Bf 110. Estaba armado con dous canóns MG FF de 20 mm, catro metralladoras de 7,92 mm MG 17, e unha metralladora de 7,92 mm MG 15 ou MG 81Z para defensa. Os traballos de desenvolvemento dun modelo mellorado para substituír o Bf 110, o Messerschmitt Me 210, comezaron antes de que se iniciase a guerra, pero problemas coa súa aerodinámica facendo que o Bf 110 loitase ata o final da guerra en varios roles, xunto cos seus sustitutos, o Me 210 e o significativamente mellorado Me 410 Hornisse.
O Bf 110 actuou cun considerable éxito inicial nas primeiras campañas, a polaca, a norueguesa e a batalla de Francia. A principal debilidade do Bf 110 era a súa falta de axilidade no aire, aínda que este feito podía mitigarse con tácticas axeitadas. A súa debilidade foi utilizada cando voaba como escolta próxima dos bombardeiros alemáns durante a batalla de Inglaterra. Cando os bombardeiros británicos comezaron a atacar territorio alemán pola noite, algunhas unidades de Bf 110 foron retiradas e despregadas como cazas nocturnos, un rol para o cal o avión estaba ben adaptado. Tras a batalla de Inglaterra o Bf 110 gozou dun exitoso período como caza de superioridade aérea e avión de ataque noutros teatros, e defendeu Alemaña dos ataques estratéxicos diúrnos da 8ª Forza Aérea da USAAF, ata que un gran cambio nas tácticas dos cazas estadounidenses fíxoos cada vez máis vulnerables aos avións aliados a comezos de 1944.
Durante a campaña dos Balcáns, a campaña no Norte de África e a Fronte Oriental, prestou un valioso apoio ao exército alemán en terra como un potente cazabombardeiro. Posteriormente converteuse nun formidable caza nocturno equipado con radar, sendo o principal avión deste tipo da Luftwaffe. A meirande parte dos ases alemáns de cazas nocturnos voaron o Bf 110 nalgún momento das súas carreiras, e o quinto maior as deste tipo de todos os tempos, o maior Heinz-Wolfgang Schnaufer, voou unicamente neste avión e reclamou 121 vitorias en 164 misións de combate.
Bermés do Fondo, Bermés, Lalín
Bermés do Fondo é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 13 habitantes (8 homes e 5 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Maccabi Tel Aviv F.C.
O Maccabi Tel Aviv Fútbol Club (en מועדון כדורגל מכבי תל אביב; Moadon Kaduregel Maccabi Tel Aviv) é un equipo de fútbol que forma parte do Maccabi Tel Aviv.
Aida de Acosta
Aida de Acosta Root Breckinridge, nada en Elberon (Nova Jersey) o 28 de xullo de 1884 e finada en Bedford (Nova York) o 26 de maio de 1962, foi unha socialite estadounidense, a primeira muller en realizar un voo en solitario nunha aeronave de motor. En 1903, mentres estaba en París coa súa nai, viu por primeira vez un dirixible. Entón tomou só tres leccións de voo antes de voar ela mesma.
Posteriormente, tras perder a vista dun ollo por mor dun glaucoma, converteuse en defensora da mellora do coidado dos ollos e foi directora executiva do primeiro banco de ollos dos Estados Unidos.
Primeiros anos
Acosta naceu en Elberon, sección de Long Branch, Nova Jersey, en 1884, filla de Ricardo de Acosta, executivo de barcos de vapor de orixe cubana, e de Micaela Hernández de Alba y de Alba, supostamente descendente dos duques de Alba. Entre os seus sete irmáns estaban as escritoras e socialites Mercedes de Acosta e Rita de Acosta Lydig.
O voo
O 27 de xuño de 1903, en París, cando Acosta tiña dezanove anos, o pioneiro da aviación brasileiro Alberto Santos-Dumont ensinoulle a manexar o seu dirixible persoal, "No. 9". Santos-Dumont era a estrela de París nesa época, voando o seu dirixible ata o centro para ir ao seu restaurante preferido e deixándoo estacionado na rúa mentres ceaba. Acosta voou a aeronave de Santos-Dumont en solitario dende París ao Château de Bagatelle mentres Santos-Dumont ía en bicicleta debaixo dela, movendo os brazos e berrándolle consellos.
Acosta posterior dixo que trala súa primeira aterraxe, Santos-Dumont lle preguntou como fora a experiencia. "É moi agradable, M. Santos-Dumont", contestou. "Mademoiselle," berrou el, "vous êtes la première aero-chauffeuse du monde!" ("Señorita, vostede é a primeira muller aerocondutora do mundo!"). Ela foi de feito a primeira muller que pilotou unha aeronave motorizada, case seis meses antes de que os irmáns Wright voasen por primeira vez nunha nave máis pesada có aire.
O primeiro voo acabou nun campo de polo en Bagatelle na parte norte do Bois de Boulogne, durante un partido entre os equipos estadounidense e británico. Os espectadores axudárona a baixar da cesta. Tras ver algo do partido con Santos-Dumont, Acosta volveu subir á cesta e levou a máquina de volta Neuilly St. James. O percorrido completou durou unha hora e media.
Consecuencia do voo
miniatura|Aida de Acosta voando a un partido de polo en 1903 Cando oíron do voo, os pais de Acosta horrorizáronse. Estaban seguros que ningún home casaría cunha muller que fixera tal cousa, así que se encargaron de calar a historia ata moitos anos despois, cando na década de 1930 ela a contou ao seu marido e a un oficial naval novo chamado Tenente George Calnan durante unha cea.
Acosta é a única persoa á que Santos-Dumont permitiu voar nunha das súas aeronaves. Ademais, Santos-Dumont, solteiro empedernido sen lazos románticos coñecidos, conservou unha fotografía de no seu escritorio xunto un vaso de flores frescas durante toda a súa vida. Non obstante, non existen evidencias de que Santos-Dumont e Acosta permanecesen en contacto despois do voo. Sobre a morte de Santos-Dumont, Acosta dixo que apenas o coñecía.
Defensa do coidado ocular
En 1922, Aida sufriu un glaucoma. O seu oftalmólogo foi o célebre especialista William H. Wilmer, a quen a revista Time definiu como "o mellor cirurxián ocular que os Estados Unidos nunca tiveron". Finalmente perdeu a visión dun ollo, mais o doutor Wilmer salvoulle o outro, e inspirouna a organizar unha campaña de recollida de fondos que resultou na consecución de tres millóns de dólares para o establecemento do Instituto de Ollos Wilmer no Hospital Johns Hopkins, primeiro instituto de ollos nos Estados Unidos. En 1945 converteuse na directora executiva do Eye-Bank for Sight Restoration de Nova York, primeiro banco de ollos do país.
Falecemento
Acosta faleceu en Bedford, Nova York, aos 77 anos.
Vida persoal
Aida de Acosta casou en dúas ocasións:
Alessandro Del Piero
Alessandro Del Piero, nado en Conegliano (Treviso) o 9 de novembro de 1974, é un futbolista italiano. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Sydney da A-League.
Adoitaba xogar como segundo dianteiro, na posición coñecida en Italia como Trequartista. No ano 2000, foi recoñecido como o futbolista mellor pagado do mundo. No 2004 foi incluído na lista de Futbolistas FIFA 100. Posúe o récord de máis encontros disputados e máis goles anotados coa Juventus FC. En 2008 foi o futbolista italiano mellor pagado.
Inicios
Alessandro Del Piero é fillo de Gino, un electricista, e Bruna, unha ama de chaves. Ten dous irmáns, o maior Stefano, foi futbolista profesional durante un breve tempo para a Sampdoria, pero sufriu unha grave lesión e tivo que retirarse do fútbol; e unha irmá máis nova chamada Beatrice. Pasou toda a súa infancia na casa da súa familia en San Vendemiano, Provincia de Treviso. Practicaba fútbol no patio traseiro da súa casa con tres amigos Nelso, Pierpaolo, e Giovanni Paolo, e soñaba con converterse en futbolista.
Copa do Rei de fútbol 2013/14
A Copa do Rei 2013–14 foi a 111ª edición da Copa do Rei en España. O campión obtivo unha praza na fase de grupos da UEFA Europa League 2014–15. O campión do título foi o Real Madrid.
Equipos clasificados
Os seguintes equipos compitiron na Copa do Rei 2013–14:
20 equipos da Primeira División 2012–13:
20 equipos da Segunda División 2012–13 (Barcelona B e Real Madrid Castilla están excluídos por seren equipos filiais):
22 equipos da Segunda División B 2012–13. Os equipos clasificados son os cinco primeiros de cada un dos 4 grupos (excluíndo equipos filiais) e os dous con maior número de puntos logo dos restantes non filiais (*):
18 equipos da Terceira División 2012–13. Os equipos clasificados son os campións de cada un dos 18 grupos (ou polo menos os que teñen maior número de puntos do seu grupo sen ser equipo filial):
Deep Throat (filme)
Deep Throat, que podería traducirse ao galego como Gorxa profunda, é un importante filme pornográfico estadounidense.
Características
Foi estreada o 12 de xuño de 1972, escrita e dirixida por Gerard Damiano e protagonizada pola actriz Linda Lovelace. Foi exhibida en todo tipo de salas cinematográficas, (non só nas salas X) e é probabelmente a película pornográfica máis exitosa e influente de todos os tempos. Tamén foi extraordinariamente rendíbel, considerando o baixo orzamento de produción en relación coas ganancias.
Sinopse
Linda é unha muller infeliz que xa tentou de todo en termos de sexo, porén xamais conseguiu lograr o orgasmo. Frustrada e sen outra alternativa, decide consultar o Dr. Young, que descobre o seu problema: o clítoris de Linda localízase no fondo da gorxa, e polo tanto debe encontrar un pene grande abondo para penatrala por vía oral, proporcionando o tan esperado orgasmo.
A Rega
Co topónimo A Rega podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
LDR
miniatura|LDR.
Un LDR é un transdutor de entrada (sensor) que converte a (luz) en valores de resistencia. Está feito de sulfato de cadmio (CdS) ou selenito de cadmio (CdSe). A súa resistencia diminúe cando a luz é moi alta, e cando a luz é baixa, a resistencia no LDR aumenta. Un multímetro pode ser usado para atopar a resistencia na escuridade ou na presenza de luz intensa. Estes son os resultados típicos para un LDR padrón:
Por moitos anos o LDR máis común foi o ORP12, mais nos últimos anos, o modelo NORP12 tornouse común. O NORP12 posúe un diámetro de aproximadamente 13 mm. Tamén hai LDRs menores dispoñíbeis no mercado, existen tipos onde o diámetro é de aproximadamente 5 mm. Un LDR é sensibel das faixas: Infravermello (IR), Luz visíbel e Ultravioleta (UV) Un LDR pode ser soldado de maneira simple xa que non se require ningunha precaución especial para facelo. Simplemente débese estar atento co quecemento excesivo, como con calquera outro compoñente.
O LDR é frecuentemente utilizado nas chamadas fotocélulas que controlan o acendemento de postes de iluminación e luces en vivendas. Tamén é utilizado en sensores fotoeléctricos así como fotodiodos.
PTC
O PTC (do inglés Positive Temperature Coefficient) é un termistor ou compoñente electrónico semicondutor sensíbel á temperatura. Utilizado para control, medición ou polarización de circuítos electrónicos. Posúe un coeficiente de variación de resistencia que varía positivamente conforme a temperatura aumenta, é dicir: a súa resistencia eléctrica aumenta co aumento da temperatura.
Galería de imaxes de Chandebrito, Nigrán
San Xosé de Chandebrito é unha parroquia que se localiza no concello de Nigrán.
Roberto Álvarez
Co nome de Roberto Álvarez podemos referirnos a:
Taklamakan
miniatura|250px|Imaxe do deserto de Taklamakan dende o espazo.
O deserto de Taklamakan ou Takla Makan (en 塔克拉玛干沙漠; pinyin: Tǎkèlāmǎgān Shāmò; Xiao'erjing: تَاكْلامَاقًا شَاموْ; en تەكلىماكان قۇملۇقى; en Такәламаган Шамә) é un gran deserto de Asia Central, na Rexión Autónoma uigur de Xinjiang, na República Popular da China. É o segundo deserto de dunas de area máis grande do mundo (tras o do Rub al-Khalí), con dunas que oscilan entre 100 e 300 m de altura.
O nome é probablemente un préstamo ó uigur da palabra árabe tark, que significaría «abandonar, deixar só, deixar atrás», + makan, «lugar». Unha etimoloxía popular afirma erroneamente que Takla Makan significa «entra e nunca sairás», ou tamén «mar da morte». Unha explicación alternativa deriva o topónimo da expresión túrca; taqlar makan ou sexa, "lugar de ruínas".
Descrición
esquerda|miniatura|250x250px|Vista do deserto de Taklamakan. Abrangue unha área de 270 000 km². Polo seu bordo setentrional e meridional atravésano dous ramais da ruta da seda. Os principais oasis son Kasgar, Yarkand (sobre o río Yarkand) e Jotán (Hetian), no suroeste; Kuqa e Turfán, no norte; e Loulan e Dunhuang, no leste. O río Yurungkash (río xade Branco), chamado así polos depósitos de xade que se atopan nel, atravesa este deserto.
Agás polo leste, está rodeado de altas montañas, polo que dende elas descenden ríos moi impetuosos.
Pedrafita do Courel, Meiraos, Folgoso do Courel
Pedrafita do Courel é un lugar da parroquia de Meiraos, no concello lucense de Folgoso do Courel na comarca de Quiroga. Tiña 12 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 7 eran mulleres.
Therion
Therion (anteriormente Blitzkrieg e Megatherion) é unha banda sueca de metal sinfónico fundada por Christofer Johnsson en 1987. O seu nome está inspirado polo álbum de Celtic Frost To Mega Therion. "To Mega Therion" é "A Gran Besta" en grego e foi un título usado polo ocultista Aleister Crowley. Orixinalmente unha banda de death metal, Therion axustou o seu estilo musical engadindo elementos orquestrais, incluídos coros, músicos clásicos, e incluso unha orquestra completa nos seus concertos. Como resultado son considerados pioneiros do xénero do metal sinfónico.
Campo de Bermés, Bermés, Lalín
Campo de Bermés é un lugar da parroquia de Bermés, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 39 habitantes (21 homes e 18 mulleres), o que supón unha diminución de 23 habitantes con respecto ao ano 2000.
Termistor
Un termistor é un semicondutor sensíbel á temperatura. Existen basicamente dous tipos de termistores:
Así algúns poden servir de protección contra o sobrequecemento, limitando a corrente eléctrica cando determinada temperatura é superada. Outra aplicación corrente, neste caso a nivel industrial, é a medición de temperatura (en motores por exemplo), pois podemos co termistor obter unha variación dunha grandeza eléctrica en función da temperatura á que este se encontra.
Montañas Ródope
dereita|miniatura|Canón feito pola erosión do ríoAs Montañas Ródope (en serbio Родопи, Rodopi Родопите, Rodopite tamén chamadas Родопа, Rodopa ou Родопа планина, Rodopa planina; grego Ροδόπη, Rodopi, "Avermelladas") son unha cadea montañosa situada no sueste de Europa, co 83% da súa superficie en Bulgaria e o resto en Grecia. O seu cumio máis alto é, Golyam Perelik (2.191 m), constitúe o sétimo maior cumio de Bulgaria. A rexión destaca polas súas áreas cársticas, as súas fervenzas, os seus canóns feitos polo desgaste dos ríos, e as súas covas e cavernas feitas pola erosión da auga.
Cualedro
Cualedro é un concello da provincia de Ourense, pertence á comarca de Verín. Segundo o IGE en 2014 tiña 1.808 habitantes.
Xeografía
Limita ao norte con Laza e Sarreaus, ao leste con Laza e Monterrei, ao oeste con Baltar, Xinzo de Limia, Trasmiras e Sarreaus, ao sur con Montalegre, en Portugal.
As vías de comunicación máis importantes coa cidade son a autovía A-52 e a estrada N-525, que teñen accesos á capital do municipio nos lugares de Lamas e As Estibadas, respectivamente.
Etimoloxía
As primerias fontes oficiais falan de Qualedro ou Cualedro, pero o catastro de Ensenada recolle Coledro, e así ou con variantes (Coaledro) aparece en textos anteriores. Máis atrás, tanto en textos galegos como latinos (Tombo de Celanova) aparece Corledo e Corleto, que Gonzalo Navaza liga co latín corylus (abelaira).
Economía
Segundo o censo do IAE, a actividade económica no concello é moi feble e a existente crea pouco emprego, dado que a meirande parte da actividade é levada a cabo polos propios titulares. Das actividades rurais tradicionais, a agricultura na súa vertente empresarial é practicamente inexistente. Só existen datos acerca da produción de pataca adscrita á denominación de orixe da Limia. Canto á gandaría ten certa relevancia. Existen 12 explotacións, segundo o censo do IAE do 2002. A meirande parte das altas danse no sector do comercio minorista. Porén, esta actividade, que se sitúa no interior dos núcleos, tende a desaparecer, pois os seus titulares son persoas de idade avanzada.