cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Produtos lácteos
A manteiga e a margarina
250px|miniatura|Manteiga nun mercado de [[Borough.]] A manteiga é un produto básico que imprescindible en calquera cociña moderna. A realización da manteiga é simple pero laboriosa: axítase un colector de crema (cun 36%-44% de graxas) ata que os glóbulos de graxa rompen e perden a súa estrutura globular. Existen diversos tipos de manteigas dependendo dos procesos de elaboración. Nas versións salgadas da manteiga engádese sal co fin de aumentar a vida do produto ao mesmo tempo que se potencia o seu sabor, por regra xeral á manteiga "non salgada" adóitaselle denominar doce. A maioría das manteigas e margarinas consérvanse a temperaturas de 5 °C. Outra das características da manteiga é a súa cor: a elaborada no inverno posúe unha cor pálida, mentres que a de verán é máis amarela. Para facer que a manteiga de inverno teña a cor máis intensa engádese un colorante natural denominado anatto procedente dunha planta denominada bixa orellana.
A margarina non é tecnicamente un lácteo (é dicir é un produto que non provén do leite) senón dos aceites vexetais pero adoitase incluír na "sección de lácteos" dos supermercados así como en moitos estudos teóricos sobre este produto. Esta denominación de margarinas e semellantes baixo a denominación de "Produtos Graxos para Untar" fai que algunhas margarinas aparezan mesturadas con leite como o Bregott que conteñe un 80% de contido graxo, do cal entre un 70 - 80% consiste en graxa de leite e o resto (20 - 30%) de graxas vexetais líquidas, a forma de manufactura é moi semellante á realizada coa manteiga. En Suecia comercialízase unha margarina denominada "Lätt & Lagom" que posúe baixos contidos graxos (igualmente mesturados con graxas lácteas). Algunhas margarinas modernas elabóranse mediante un proceso industrial denominado: TetraBlend. Existen derivados (ou produtos adulterados) semellantes ás manteigas e margarinas como poden ser as oleomargarinas que posúen unha cantidade de glicéridos (trioleína) procedentes de graxas animais semellantes ás dos seus substitutos.
Sobremesas xeadas
Dende o punto de vista dos produtos lácteos, considérase non só aos xeados senón tamén a calquera sobremesa xeada que conteña unha porcentaxe elevada (por riba dun 40%) doutros lácteos. Dentro desta categoría atópase incluso o iogur xeado. Tecnicamente un xeado é unha escuma conxelada. Un exemplo de sobremesa conxeada é o iogur (denominado tamén Froyo como unha abreviatura de Frozen yogurt - Iogur xeado) servido por regra xeral como unha alternativa de menor contido calórico fronte aos xeados. De igual forma tense ao leite xeado e ás cremas xeadas (Frozen custard en inglés) ou o gelato italiano.
Outros lácteos non fermentados
Comercialízanse diversos produtos derivados de extractos de caseína empregados para a elaboración de produtos derivados dos lácteos. A proteína do soro de leite nun po soluble en auga que procede dos restos da industria do queixo. Adoita comercializarse como suplemento para musculación e nutrición deportiva.
O iogur
miniatura|Iogur espallado nun [[prato.]]
Yoğurt é a palabra turca para o "leite" que foi fermentada ata chegar a unha fase final de masa semi-líquida. O iogur permaneceu descoñecido en gran parte de Europa ata que o premio Nobel concedido ao inmunólogo Iliya Metchnikov (profesor do Instituto Pasteur de París que obtivo o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1908) conectou a lonxevidade dalgunhas etnias en países como Bulgaria, Rusia, Francia co consumo deste lácteo. O emprego do iogur atópase moi espallado polas gastronomías do mediterráneo oriental, onde emprégase como ingrediente principal dalgúns pratos e bebidas moi populares (ayran). Na India consómese o Lassi, especie de iogur que se toma coma se fose unha bebida. Existen unha lenda europea que di que o iogur (e o quefir) nace nas ladeiras setentrionais do monte Elbrus no Cáucaso.
Dende os anos 50 o consumo de iogures con sabores a froitas non parou de medrar. Todos os iogures posúen como característica común a súa fermentación a partir do leite que posúe bacterias acidófilas tales coma o Streptococcus thermophilus e o Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, todos eles presentes no leite. A fermentación lévase a cabo a temperaturas entre os 30 °C e 43 °C durante un intervalo de tempo que vai dende as 2,5 ás 20 horas. A selección do cultivo define o tempo de fermentación e a estrutura e sabor finais do produto. As preparacións de froitas engádense ao iogur (nunha proporción do 15% do seu peso ) trala fermentación e xusto antes do seu empaquetado.
O queixo
miniatura|Diferentes variedades de queixos.
O Queixo é un alimento sólido elaborado a a partir do leite fermentado e callado de vaca, cabra, ovella, búfalo, camelo e outros mamíferos. É quizais o lácteo máis máis antigo na historia do consumo humano. O leite é inducido a callarse empregando unha combinación de callo (ou algún substituto) e acidificación. O queixo componse dun 35-55% de auga na que hai disoltas un 10-40% de proteínas e 4-5% de sales. As bacterias encárganse de acidificar o leite, xogando tamén un papel importante na definición da textura e do sabor da maioría dos queixos. Algúns tamén conteñen mofos, tanto na codia exterior como na interior. O queixo é un sólido que achega principalmente proteínas (caseína e acada concentracións 10 veces superiores ao leite cru). O procesado artificial do queixo pode chegar á produción do que se denomina: queixo procesado (moi popular nos Estados Unidos). Nas cociñas de Oriente Medio empréganse ás veces mesturas de queixo e iogur na elaboración de sándwichs e torradas: o Labneh.
Nutrición
Dende o punto de vista nutricional os produtos lácteos caracterízanse en regra xeral por achegar gran cantidade de calcio mineral que poden achegar ao organismo, proteínas de alta calidade, vitaminas A e D. O feito de que o calcio estea unido á proteína caseína e o contido en vitamina D, podería facer que este calcio sexa máis biodispoñible. Con todo, moitos científicos seguen investigando o papel dos lácteos na prevención da osteoporose e hoxe en día non está clara de forma rotunda a súa faceta beneficiosa. Recentemente sábese que as proteínas, sobre todo as de orixe animal, producen perda de calcio debido ao ácido úrico que se produce como residuo do metabolismo do nitróxeno presente nos seus aminoácidos. É por iso que moitos especialistas fan fincapé en non confiarse excesivamente na inxesta de lácteos como prevención da osteoporose, senón máis ben no xeito de impedir a perda de calcio, levando unha dieta axeitada acompañada de exercicio. O 98% do calcio que existe no corpo humano almacénase nos ósos, a deficiencia deste nutriente fai que a densidade dos ósos diminúa dexenerando nunha osteoporose, o consumo de lácteos (entendida como fonte de calcio) pode servir como prevención de enfermidades cuxos efectos son unha deficiencia de calcio, aínda que a absorción de calcio nunha dieta é de 300 miligramos por día o resto excrétase sendo abandonado polo corpo, malia ser recomendada unha dose diaria duns 800 mg (aproximadamente dous vasos de leite diarios). Os produtos lácteos son igualmente fontes de potasio
Entre as achegas dos lácteos á nutrición atópase o contido de colesterol esóxeno que achega ao organismo ao ser consumidos: os lácteos trátanse dun produto de orixe animal e polo tanto son unha fonte de colesterol. O seu consumo elevado durante longos períodos de tempo demostrouse que sobe os índices de colesterol no sangue.
Tendencias futuras
Os lácteos posúen un forte crecemento no seu consumo dende mediados do século XX, é certo que as tendencias futuras van na liña da elaboración de lácteos con engadidos dietéticos no que se denomina alimento funcional. Unha das variantes máis recentes é a engádega de omega-3 e etanois (benecol para a redución do colesterol naquelas persoas que os inxiren. Tamén adoitase engadir Vitamina D para que sexa posible mellorar a absorción do calcio que vai para os ósos. Moitas investigacións realízanse sobre a liña de produción, aumentando a calidade do produto de base: o leite.
Estase investigando na liña de sacar ao mercado produtos lácteos con moi pouco contido en colesterol.
Kanto
miniatura|Rexión de Kanto, no Xapón
A rexión de Kanto (関東地方 かんとうちほう, Kantō-chihō) é unha área xeográfica da illa de Honshū, a maior illa do Xapón. Os seus límites territoriais son practicamente os mesmos da Chaira de Kanto.
Reibó, Sorribas, Rois
Reibó é unha aldea pertencente a Santo Tomé de Sorribas, unha das 12 parroquias do concello de Rois que está formada por Reibó, Vilar de Abade, Tourís, Seaxe e Sorribas. A festa da parroquia é o 21 de Decembro (solsticio de inverno).
Kanto
A Chaira
A Chaira de Kanto é unha rexión sensibelmente chá onde se insire a cidade de Toquio. É a maior chaira do Xapón e xa foi, durante o período Edo a rexión agrícola máis próspera do país. Nesa época, os señores feudais desta chaira detiñan un poder considerábel grazas á fertilidade da terra.
Reibó, Sorribas, Rois
Está constituída por 11 casas, das cales 9 están habitadas formando un total de 24 persoas.
Kanto
A Chaira
A proposta de invasión do Xapón polos aliados durante a segunda guerra mundial, e que ficou coñecida por Operación Coronet, inserida na Operación Downfall, prevía que a chaira de Kanto fose o lugar de desembarque das tropas.
Reibó, Sorribas, Rois
A aldea pertence a una parroquia con abundante patrimonio e de calidade: o vía crucis (doazón dun particular), a escola infantil (doazón das Xapiñas), a igrexa parroquial, túmulos funerarios que indican a presenza de xente importante. miniatura|Vista da aldea dende abaixo.
Etimoloxía
Para o topónimo de Reibó hai unha interpretación etimolóxica que o identifica cun deus celta e aínda que algúns críticos atribúen ao desexo nacionalista de crear unha orixe celta.
Outra teoría considera que este radical rew significaría río, fluír e que rew +  i sería río divinizado.
Esta mesma mesma raíz, rew, tamén de conserva no irlandés e no galés, se ben con significado diferente: espazo.
Lingua bishnupriya manipuri
O bishnupriya manipuri ou bishnupriya (BPM) (বিষ্ণুপ্রিয়া মণিপুরী) é unha lingua indoaria falada en partes dos estados indios de Assam, Tripura e outros, así como na rexión Sylhet de Bangladesh, Myanmar e outros países. A lingua bishnupriya manipuri emprega o alfabeto bengalí como sistema de escrita.
Reibó, Sorribas, Rois
Etimoloxía
Antigamente aparecía escrito nos documentos como rioboo > riobó e pensabas que o actual Reibó sería resultado dunha pronuncia alterada.
Resultaría de explicar a súa evolución partindo dos étimos latinos rivus + bonus.
Outra explicación posible sería a partir do étimo latino regis > rei, pero topónimos como Outeiro de Rei ou Palas de Rei poñen en dúbida esta orixe, pois o lóxico sería Outeiro do Rei, Palas ou máis ben pazo do rei. De aí que algúns críticos pensen na raíz rew: río, espazo.
Patrimonio e historia
Para chegar a esta aldea, a 3 quilómetros de Sorribas, é preciso cruzar a Ponte da Bouza, subir pola volta do rueiriño e chegamos á eira da Noira onde, antigamente, realizaban as mallas. Esta eira deixou de existir ao realizarse a concentración parcelaria. Dende alí pódese observar unha panorámica das casas que compoñen esta aldea e das que chama a atención a casa do vello José Ramón, de quen contan que sufriu o asalto de Pepa a Loba, quen na súa fuxida berraba: ¡matadlo que tiene dos curas como hermanos y puede ser muerte para nosotros! Trátase, esta, da casa máis rica da aldea e a única que tiña fonte propia. As demais casas servíanse ou ben do rego de Cabanelas ou da fonte de Patiño. A aldea está situada ao pé do monte da Cabana, onde os veciños levaban a pastar o gando e onde se encontran lugares como o campo das cordas ou o coto dos dous homes. Tamén no monte se encontra o coto dos mozos, cova natural de difícil acceso onde din que se agochaban os homes no tempo da guerra. Esta cova ten unha entrada difícil de atopar e forma dentro unha eira rodeada de pedra cun burato enriba. Na aldea aínda queda o que fora a casa das tecelás e os restos dun pombal. Os vellos tamén falan dunha fonte que botaban pitiños, así como do lugar da Porteliña por onde se comunican coa aldea veciña (Vilar de Abade), lugar no que adoitaba aparecerse a Santa Compaña. miniatura|Fonte da aldea Para poder moer as colleitas contaban con dous muíños, o muíño do Queiro (o muíño de arriba) e o de Redondelo (o muíño de abaixo), os dous no río que da nome á aldea e que a separa do resto da parroquia. Un río que, ademais de contar con moitos muíños ao longo do seu traxecto, sempre foi rico en troitas. Limitando con Sorribas tamén quedan os restos dunha antiga mina, da que permanece vivo o recordo do asasinato dun bebé. Esta mina era de moito antes da guerra.
Para rematar, dicir que o camiño polo que hoxe en día se accede da igrexa a Reibó coincide na súa totalidade co camiño sacramental.
The Disaster Artist (filme)
The Disaster Artist é un filme estadounidense de 2017 producido e dirixido por James Franco. Escrito por Scott Neustadter e Michael H. Weber, o filme está baseado no libro non ficticio homónimo de 2013 de Greg Sestero e Tom Bissell, e conta a rodaxe do filme The Room en 2003, dirixido por Tommy Wiseau, e amplamente considerado como un dos peores filmes xamais feitos. Está protagonizado polos irmáns James e Dave Franco que interpretan a Wiseau e Sestero respectivamente, xunto con Seth Rogen (que tamén é produtor), Alison Brie, Ari Graynor, Josh Hutcherson e Jacki Weaver.
Estreouse en galego o 13 de outubro de 2020 a través da TVG.
Palamós Club de Futbol
O Palamós Club de Futbol é un club de fútbol español da cidade de Palamós, na provincia de Xirona. Foi fundado en 1954, aínda que o club postúlase como continuador doutro Palamós FC, creado en 1898, o que lle converte no club decano de Cataluña. Actualmente xoga na Terceira División Española.
Estadio
O campo de xogo onde o equipo disputa os seus partidos como local é o Nou Estadi de Palamós, con capacidade para 5.824 espectadores.
Divina Providência, Santa Maria
Divina Providência é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Divina Providência, Vila Brenner, Vila Km 2, Vila São João Batista.
A Pedreira, Láncara, Láncara
A Pedreira é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 20 habitantes (13 homes e 7 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 34 habitantes.
Temburong
Temburong é un distrito (daerah) de Brunei. A capital é Bangar. Este é o único distrito que se encontra separado do resto do territorio, o que o converte nun exclave do sultanato.
O distrito limita coa baía de Brunei polo norte e con Malaisia polo leste.
O río Sungai Temburong discorre a través de todo o distrito e o río Sungai Pandaruan forma polo leste a fronteira con Malaisia.
Selección estabilizante
miniatura|300px|Estas gráficas mostran os diferentes tipos de selección xenética. En cada gráfica, a variable do eixe X é o tipo de trazo fenotípico e a variable do eixe Y é a cantidade de organismos. O grupo A é a poboación orixinal e o grupo B é a poboación despois da selección. A gráfica 1 mostra unha selección direccional, na cal está favorecido un só dos [[fenotipos extremos. A gráfica 2 mostra unha selección estabilizante, na que se favorece ao fenotipo intermedio con respecto aos trazos extremos. A gráfica 3 mostra unha selección disruptiva, na cal se favorece aos fenotipos extremos en detrimento dos intermedios.]] miniatura|225px|Gráfica que mostra os tres tipos de selección.
En xenética de poboacións, a selección estabilizante (non confundir con selección negativa ) é un tipo de selección natural na cal diminúe a diversidade xenética e a media da poboación estabilízase nun determinado valor do trazo considerado. A selección estabilizante utiliza xeralmente a selección negativa (ou selección purificante) para selecconar en contra dos valores extremos dun trazo.
Como a maioría dos trazos cambian pouco co tempo, crese que a selección estabilizante é o tipo máis común de selección na maioría das poboacións. Porén, unha metaanálise de varios estudos que mediron a selección na natureza non puideron atopar unha tendencia global á selección estabilizante. A razón pode ser que os métodos para detectar a selección estabilizante son complexos. Poden implicar o estudo dos cambios que causan selección natural na media e na varianza dun trazo, ou miden a fitness para un rango de diferentes fenotipos en condicións naturais e o exame das relacións entre estas medidas de fitness e o valor do trazo estudado, mais a análise e interpretación dos resultados non é sinxela.
Paraxó
O topónimo galego Paraxó pode referirse a:
A Aurora do Lima
A Aurora do Lima é un periódico de Viana do Castelo, fundado a 15 de decembro de 1855.
Historia
Considérase o máis antigo do Portugal continental e o segundo de Portugal tras Açoriano Oriental. A familia Barbosa e Silva financiou a súa apertura, ao primeiro saía cunha periodicidade de tres veces por semana, mais en 1915 xa só saía dúas veces. En 2010 converteuse en semanario, cunha tiraxe en 2015 de 4000 exemplares. Entre os seus directores estivo Camilo Castelo Branco, aínda que só exerceu como tal durante 55 días.
Relación coa cultura galega
Na década de 1920 o periódico tivo unha intensa relación coa cultura galega, con numerosas colaboracións de autores galegos, novas sobre Galicia e a súa cultura e páxinas especiais dedicadas á cultura galega en xaneiro e xullo de cada ano, e mesmo números especiais como o que lle dedicou integramente a Rosalía de Castro o 13 de xullo de 1923.
Joaquín Prieto Rodríguez
Joaquín Bautista Prieto Rodríguez, nado en Larouco o 13 de febreiro de 1968, é un político galego do Partido Popular de Galicia.
Traxectoria
Funcionario do Servizo Galego de Saúde. Nas eleccións municipais de 1995 foi candidato do PPdeG e foi elixido concelleiro e nomeado primeiro tenente de alcalde. Logo da dimisión do alcalde José Fernández Estévez en marzo de 1998, foi elixido alcalde de Larouco o 23 de marzo. Nas municipais de 1999 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Larouco e foi elixido alcalde con maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
O piollo na cultura popular galega
Muller espolgando ao fillo|miniatura Tradicionalmente, os piollos combatíanse buscándoos directamente entre os pelos e esmagándoos entre as uñas: catar ou cachea-los piollos. De aí vén o nome popular de matapiollos para o dedo polgar, coas variantes cachapiollos, escachapiollos, escochapiollos, escutapiollos, matapollos ou trincapiollos.
Boris
"Boris" é unha canción da banda estadounidense de sludge metal Melvins, aparecida no seu álbum de 1991 Bullhead. Debido a súa extrema baixa velocidade e guitarras repetitivas adoita considerarse un tema de doom metal. A canción é unha das favoritas dos seareiros de Melvins e aparece no libro/álbum retrospectivo Neither Here Nor There e no álbum ao vivo Alive at the F*cker Club. O grupo xaponés de doom/drone metal Boris colleu o seu nome desta canción. O tema foi versionado por Isis e Agoraphobic Nosebleed no álbum tributo de 2005 We Reach: The Music of the Melvins.
Paseo da Fama de Hollywood
miniatura|300px|Unha banda toca no Paseo da Fama de Hollywood.
A Piqueira, Láncara, Láncara
A Piqueira é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 10 habitantes.
Paseo da Fama de Hollywood
Características
O Paseo da Fama transcorre de leste a oeste no Hollywood Boulevard, desde a rúa Gower ata a Avenida La Brea, e de norte a sur na rúa Vin entre Yucca Street e Sunset Boulevard. Cada estrela consiste dunha peza de terrazo na que se enmarca unha estrela de cinco puntas con fondo rosa e bordo de bronce incrustado nun cadrado de carbón. Dentro da estrela rosa está o nome da persoa homenaxeada gravado en bronce, e debaixo atópase un emblema redondo, tamén en bronce, indicando a categoría pola que a esa persoa se lle concedeu a estrela.
Historia
150px|miniatura|[[Michael Jackson no paseo da Fama.]] Creado en 1958 por un artista californiano, Oliver Weismuller, que foi contratado pola cidade para dar a Hollywood un "lavado de face", o Paseo da Fama converteuse nunha homenaxe a todas aquelas persoas relacionadas co show business. Os homenaxeados reciben unha estrela baseándose nos seus logros nas películas, o teatro, a radio, a televisión e a música. Moitas persoas recibiron varias estrelas durante a fase en distintas categorías; con todo, posteriormente tendeuse a premiar a aquelas persoas que aínda non recibiran unha estrela, e só se recoñeceu a persoas anteriormente premiadas en varias ocasións. En 1978, a cidade dos Ánxeles declarou o paseo da Fama como un Ben Cultural e Histórico.
O Paseo da Fama orixinal tiña 2.500 estrelas en branco. Un total de 1.558 estrelas foron outorgadas durante os seus primeiros 16 meses. Desde entón, outorgáronse estrelas a un ritmo aproximado de 2 ao mes. Para 1994, máis de 2.000 das estrelas iniciais foran outorgadas, e incluíronse máis estrelas para estender o paseo desde a Avenida Sycamore ata a Avenida La Brea. As estrelas sitúanse en lugares permanentes, excepto en ocasións nas que por causas especiais (por exemplo, construción de edificios, obras...), as estrelas teñen que cambiarse de sitio.
As novas estrelas elíxense a partir dunha lista de nomeados que se publica o 31 de maio de cada ano. O Comité do Paseo da Fama reúnese cada mes de xuño para seleccionar os homenaxeados do ano seguinte. As cerimonias de concesión están abertas a todo o mundo e estaban conducidas por Johnny Grant, alcalde honorífico de Hollywood. Grant morreu o 9 de xaneiro de 2008 en Hollywood e as súas cinzas foron esparexidas por baixo do Hollywood Sign.
Mantemento
O Paseo da Fama é mantido pola Hollywood Historic Trust. Para que unha persoa poida obter unha estrela, debe estar de acordo en acudir a unha cerimonia de entrega nos seguintes cinco anos, e debe pagar unha cota de 200 dólares por custos tales como seguridade na cerimonia de entrega. En 2003, unha reportaxe na cadea de televisión FOX News aseguraba que as cotas eran habitualmente pagadas por patrocinadores (estudos cinematográficos ou compañías discográficas) como publicidade para algún novo proxecto da persoa homenaxeada. Noutras ocasións, a tarifa é pagada por un club de fans ou pola persoa ou organización premiada.
En 2004, o número total de estrelas entregadas era de aproximadamente 2.150.
Estrelas roubadas
Desde que se empezaron a instalar as estrelas en 1960, catro delas foron roubadas. As de James Stewart e Kirk Douglas foron retiradas debido a unha construción que se ía a realizar na rúa Vin e foron gardadas. De alí foi de onde desapareceron. O culpable foi un contratista que foi detido coas dúas estrelas completamente esnaquizadas e inutilizables.
A estrela de Gene Autry tamén foi retirada por un proxecto dunha construción e foi roubada posteriormente. A estrela apareceu en Iowa.
E o 27 de novembro de 2005, a estrela de Gregory Peck foi roubada do Paseo preto da rúa Gower. Esta vez non foi por un proxecto de construción, senón que foron uns ladróns quen a arrincaron da beirarrúa.
Presión dos fans de Queen
150px|miniatura|dereita|Estrela adicada a Queen no paseo da Fama de Hollywood. Moitos fans meteron presión a directiva encargada de outorgar estrelas, para que lle desen unha estrela ao grupo Queen.
Este recoñecemento é o resultado da campaña que organizaron os miles de admiradores que o grupo británico ten nos Estados Unidos. Proba diso é que durante anos os directores da Cámara de Comercio de Hollywood recibiron ao redor de 300 cartas ao ano procedentes dos clubs de fans da banda para que se lles outorgase este galardón.
No medio do clamor popular, Brian May e Roger Taylor, dous dos membros de Queen, descubriron a estrela do grupo no Paseo da Fama de Hollywood. Deste xeito, e acompañados polo alcalde da cidade, Johnny Grant, os músicos foron homenaxeados, en representación dos seus compañeiros (John Deacon e Freddie Mercury), polos logros obtidos durante toda a carreira musical do grupo.
Leandro Lamas
Traxectoria
A súa primeira exposición tivo lugar en Ferrol no ano 1998. Desde entón expuxo en varias outras cidades de España e Portugal. O seu estilo é naïf e caracterízase polo emprego da cor.
Serra Leoa
Serra Leoa  (en inglés: Sierra Leone ), oficialmente República de Serra Leoa (en Republic of Sierra Leone), é un país situado na costa suroeste da África Occidental. Comparte fronteira con Liberia ao sueste e Guinea ao nordés. Serra Leoa posúe un clima tropical cunha contorna diversa que abrangue desde a sabana até a selva, unha área total de 71740 km2 e unha poboación de 7 092 113 segundo o censo de 2015. A capital, así como a súa cidade máis grande, é Freetown. O país está divido en cinco rexións administrativas subdividas en dezaseis distritos.
Serra Leoa conseguiu a súa independencia do Reino Unido o 27 de abril de 1961, converténdose Milton Margai no primeiro dirixente do país. O partido político de Margai era o Partido Popular de Serra Leoa (SLPP), o cal, baixo o liderado de Albert Margai, perdeu as seguintes eleccións en 1967 por unha curta marxe. O novo Primeiro Ministro foi Siaka Stevens do partido do Congreso de Todo o Pobo (APC). Stevens dirixiu o país entre 1967 e 1985, ano no que se retirou da política por motivos de saúde. O 19 de abril de 1971, durante o seu mandato, aboliu o sistema parlamentario do país e declarouno república presidencialista. Entre 1978 e 1885, o partido de Stevens foi o único partido legal de Serra Leoa. Non sería até 1991 cando o presidente Joseph Saidu Momoh, sucesor de Stevens escollido por el mesmo, aprobaría unha nova constitución multipartidista. Xusto nese momento o grupo rebelde Revolutionary United Front de Foday Sankoh iniciou unha brutal guerra civil no país.
O 29 de abril de 1992, un grupo de soldados novos do exercito de Serra Leona, liderados polo capitán Valentine Strasser, derrocou ao presidente Momoh, ficando o país baixo mando militar entre 1992 e 1996. O país volveu ter un goberno elixido democraticamente cando a Xunta militar entregou a presidencia a Ahmad Tezan Kabbah do SLPP despois da súa vitoria nas eleccións de 1996. Con todo, o exército derrocou ao novo presidente nun golpe de estado o 25 de maio de 1997, converténdose o militar Johnny Paul Koroma no xefe de estado. En febreiro de 1998, unha coalición das forzas armadas da Comunidade Económica dos Estados da África Occidental, lideradas por Nixeria, reinstalou ao presidente Kabbah, sendo os líderes do golpe executados despois de que un tribunal militar de Serra Leona os sentenciase á morte. En xaneiro de 2002, o presidente Kabbah anunciou a fin da guerra civil. Así, Serra Leoa ten un goberno democrático ininterrompido desde 1998 até o presente.
Dezaseis grupos étnicos conviven en Serra Leona, cada un co seu propio idioma e costumes. Os dous máis grandes e influentes son os pobos Temne e Mende. Os Temne situánse predominantemente no noroeste e os Mende no sueste. Ao redor do dous por cento da poboación do país son os Krio, descendentes de afroamericanos liberados e escravos das Indias Occidentales. O inglés é o idioma oficial utilizado nas escolas e a administración gobernamental, con todo, o Krio é o idioma máis falado en Serra Leona, xa que o fala o 98% da poboación do país. O idioma Krio une a todos os grupos étnicos do país, especialmente na súa interacción comercial e social. A nivel relixioso, o 77% da poboación é musulmá, cunha influente minoría cristiá do 22%. O país está considerado neste aspecto como un dos máis tolerantes do mundo. Muslamáns e cristiáns colaboran e interactúan pacificamente entre si, sendo a violencia relixiosa moi rara.
A nivel económico, Serra Leoa depende da minería para a súa base económica, especialmente de diamantes. Está tamén entre os maiores produtores do mundo de titanio e bauxita, sendo ademais un dos principais produtores de ouro. Tamén posúe un dos depósitos de rútilo máis grandes do mundo. Serra Leoa tamén alberga o terceiro porto natural máis grande do mundo. A pesar desta riqueza natural, o 53 por cento da súa poboación vivía en 2011. Serra Leona é membro de moitas organizacións internacionais, incluídas as Nacións Unidas, a Unión Africana, a Comunidade Económica dos Estados da África Occidental (CEDEAO), a Commonwealth de Nacións, o Banco Africano de Desenvolvemento e a Organización para a Cooperación Islámica.
Etimoloxía
O territorio de Serra Leoa foi descuberto para a civilización occidental ao redor do ano 1462 polo explorador portugués Pedro de Sintra, o cal bautizou o lugar co nome de Serra Lyoa. Non está claro, porén, o motivo desta escolla. Algúns suxiren que algunhas rexións costeiras do país parécense aos dentes dun león, mentres que outros suxiren que as tormentas eléctricas sonaban como o ruxido do animal. Con todo, de acordo co profesor C. Magbaily Fyle, é posíbel que existan probas de que Serra Lyoa xa fose mencionada antes dese ano.
Historia temperá
Achados arquelóxicos amosan que Serra Leoa leva habitada de forma continua desde hai polo menos 2 000 anos, sendo poboada sucesivamente por sociedades que migraban desde outras partes de África. Os habitantes da zona adoptaron o uso do ferro ao redor do século IX. Cara o ano 1000, a agricultura era practicada ao longo da costa. As mudanzas no clima e nas fronteiras, afectaron de forma considerábel ás diferentes áreas ecolóxicas do país, afectando ás migracións e ás conquistas. A densa selva e o ambiente pantanoso serraleonés considerábase impenetrábel. A isto xuntábase a existencia da mosca tse-tse, a cal portaba unha enfermidade fatal para os cabalos e o gando cebú utilizado polo pobo mandés. Este facto medioambiental protexeu aos habitantes da zona de conquistas dos mandeses e doutros imperios africanos. Isto tamén reduciu a influencia islámica do Imperio de Malí. Aínda así, o islam foi introducido polos comerciantes sosso, sendo finalmente adoptado de forma xeneralizada ao longo do século XVIII.
Os contactos europeos dentro de Serra Leoa no século XV estiveron entre os primeiros da África occidental. En 1462, o explorador portugués Pedro de Sintra mapeou os outeiros que rodean o que agora é o porto de Freetown, chamando a formación Serra da Leoa. Con todo, de acordo co profesor C. Magbaily Fyle, é posíbel que existan probas de que Serra Leoa xa fose mencionada antes dese ano. Isto implicaría que se descoñece a identidade da persoa que nomeou a Serra Leoa. Pouco despois da expedición de Pedro de Sintra, os comerciantes portugueses chegaron chegaron á zona e, cara o ano 1495, finalizaron a construción dun posto comercial fortificado na costa. O neerlandeses e os franceses tamén estabeleceron comercio na zona, sendo usada como punto intercambio de escravos levados polos comerciantes africanos de áreas interiores baixo guerras tribais e conflitos sobre o territorio. En 1562, os ingleses comezaron o Comercio Triangular cando o almirante John Hawkins da Royal Navy transportou a 300 africanos escravizados, adquiridos "pola espada e en parte por outros medios", á colonia de Santo Domingo na Española, onde os vendeu.
Primeiras colonias
A finais do século XVIII, moitos afroamericanos reclamaron a protección da Coroa británica. Miles destas persoas de ascendencia africana uníronse ás forzas militares británicas durante a Guerra de Independencia dos Estados Unidos de América. Moitos destes leais eran escravos que escaparon para unirse aos británicos, atraídos por promesas de liberdade. A documentación oficial, coñecida como Book of Negroes (do Libro dos Negros), enumera miles de escravos liberados a quen os británicos evacuaron dos nacentes Estados Unidos e se reasentaron en colonias noutros lugares da Norteamérica británica (no norte o Canadá ou no sur ás Indias Occidentais).
Os colonos construíron Freetown da maneira que coñecían das súas vidas no sur dos Estados Unidos, continuando tamén coa moda e os modos estadounidenses. Ademais, moitos deles continuaron practicando o Metodismo en Freetown. Os inmigrantes negros elixiron diferentes niveis de representantes políticos, tithingmen, que representaban cada un a unha ducia de colonos, e hundreders, que representaban cantidades maiores. Este tipo de representación non estaba presente na Nova Escocia. Con todo, o proceso inicial de construción da sociedade en Freetown foi unha dura loita. A Coroa non forneceu as suficientes subministracións e provisións básicas, e os colonos víronse continuamente ameazados polo comercio ilegal de escravos e o risco dunha nova escravitude. Na década de 1790, os colonos, incluídas as mulleres adultas, votaron por primeira vez nas eleccións. A Sierra Leone Company, controlada por investidores de Londres, negouse a permitir que os colonos se apoderasen da terra, o que levou a que en 1799 algúns deles se rebelasen. A Coroa apagou a revolta incorporando nas súas filas máis de 500 quilombolas xamaicanos. Dirixidos polo coronel Montague James, axudaron ás forzas coloniais a sufocar a revolta, de forma que se aseguraron as mellores casas e granxas de Serra Leoa.
O 1 de xaneiro de 1808, Thomas Ludlam, gobernador da Sierra Leone Company e líder abolicionista, entregou os estatutos da compañía, terminado así os seus dezaseis anos de dirección da colonia. A Coroa Británica reorganizou a Compañía Serra Leona como a African Institution (do Institución Africana) coa intención de mellorar a economía local. Aproximadamente ao mesmo tempo, as tripulacións británicas entregaron a Freetown miles de africanos anteriormente escravizados. Separados das súas diversas terras e tradicións, os africanos liberados víronse obrigados a asimilar os estilos occidentais de colonos e quilombolas. Por exemplo, algúns deles víronse obrigados a mudar o seu nome a un máis occidental. Moitos deles estaban tan descontentos, que arriscaron a posibilidade de ser vendidos de novo como escravos ao abandonar Serra Leona e regresar ás súas aldeas orixinais. Estes africanos que regresaron eran de moitas áreas de África, pero principalmente da costa oeste. Durante o século XIX, estadounidenses afroamericanos liberados, algúns refuxiados liberianos-estadounidenses, e particularmente indios occidentais, tamén se estabeleceron en Freetown. Xuntos, estes pobos crearon unha nova etnia criolla chamada krio, así como unha novo lingua comercial, que se utilizou comunmente entre moitas das etnias do país.
Época colonial
O asentamento de Serra Leona na década de 1800 era o único cuxa poboación estaba composta por africanos desprazados que foran levados á colonia despois da abolición británica do comercio de escravos en 1807. Á súa chegada a Serra Leona, cada escravo liberado recibía un número de rexistro. Ademais, as súas calidades físicas eran rexitradas no Rexistro de Africanos Liberados. Con todo, a miúdo a documentación era moi subxectiva e daba lugar a entradas inexactas, facendo difícil o seu seguimento. De acordo coa Lei Británica para a Abolición da trata de escravos, os recaptivos poderían estar suxeitos a aprendizaxes dirixidas por colonos británicos en Serra Leona. Ademais, os homes eran alistados no Exército ou a Mariña. En moitos casos, os recaptivos que foron asignados a pasantías vendéronse por 20 dólares, dando ao sistema de aprendizaxe calidades semellantes á escravitude. Está documentado que os aprendices non recibían diñeiro e que os colonos aos foron designados tiñan dispositivos que podían usarse para disciplinalos.
Subdivisións
A república de Serra Leoa está dividida en tres provincias: a Provincia do Norte, Provincia do Sur e a Provincia do Leste e unha rexión chamada a Área Oeste.
350px|esquerda
Xeografía
miniatura|Mapa de Serra Leoa|200px|dereita
A maior parte da costa de Serra Leoa está formada por mangleiral pantanoso, agás a península onde está Freetown, a capital. O resto de Serra Leoa é unha gran meseta cunha altitude aproximada de 300 msnm, principalmente poboada por bosques. No extremo nordeste do país, con todo, hai montañas, o punto máis alto é o Loma Mansa con 1948 msnm. O clima é de tipo tropical, cunha estación chuviosa que dura desde maio ata decembro.
As maiores cidades son Freetown, Koidu, Bo, Kenema e Makeni.
Ríos
En Serra Leoa, o clima é tropical, polo que, a auga é abundante. Os seus principais ríos son: Moa, Rokel, Little Scarcies.
Arde Rande
Arde Rande é un festival de música rock celebrado anualmente no mes de xullo no concello pontevedrés de Redondela. Recibe esta denominación por celebrarse baixo a ponte de Rande, no lugar de Cabanas, na parroquia de Trasmañó.
O festival celebrouse por vez primeira en 2007, organizado pola Asociación Deportiva Cultural de Rande.
Five Swing Live
"Five Swing Live" é o nome dun CD de The Cure lanzado como unha edición limitada de 5.000 unidades, e dispoñible unicamente a través da páxina web da banda. Todas as súas cancións foron gravadas ao vivo na parte inglesa da súa xira do álbum Wild Mood Swings, en 1996.
O Pombal, Serantes, Oleiros
O Pombal é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Accidente ferroviario do Porriño
dereita|miniatura|Unidade da serie 592 como a accidentada.
O accidente ferroviario do Porriño de 2016 foi un descarrilamento ferroviario que tivo lugar o 9 de setembro de 2016 no Porriño. O tren cubría o servizo Celta entre Vigo e Porto.
O accidente tivo lugar ás 9:25 da mañá á entrada da estación do Porriño desde Redondela. Unha unidade 420 de Comboios de Portugal descarrilou e provocou a morte de 4 persoas (o maquinista José Arnaldo Moreira, de nacionalidade portuguesa, o interventor e dous pasaxeiros, un deles de Vigo e outro estadounidense) e 48 feridas. En total viaxaban no tren 63 persoas.
Tras a recuperación da caixa negra comprobouse que o tren circulaba a 118 km/h nun tramo limitado a 30. Estaba nun tramo recto cando descarrilou, e logo de chocar cuns paus o tren quedou parado contra unha torre de electricidade.
Tras o accidente abriuse unha investigación por parte da Comisión de Investigación de Accidentes Ferroviarios.
La Arzuana
Historia
En 1882 constituíase a firma industrial Casimiro Macía Canal y Cía., por acordo entre o carpinteiro Casimiro Macía Canal, o tecelán Andrés Camprubí Genesca e o fundidor Manuel Solórzano Ibáñez. A fábrica de tecidos de algodón construíuse na marxe dereita do río Tambre no lugar de Foro (Présaras, Vilasantar). Ao ano seguinte, disolveríase a efémera sociedade, quedando Manuel como único propietario da fábrica.
Manuel, xunto cos banqueiros lugueses Ramón e Luciano Soler, formaron en 1884 unha nova sociedade enriba da fábrica, La Arzuana. Morto Manuel en 1895, a súa viúva, Basa Freire Fan, e os seus fillos, José Fernando, Rosa, e Fernando José, constituirían a razón social Viuda e hijos de Solórzano, baixo a que se explotou a fábrica durante cinco anos.
No 1900 a fábrica de tecidos de algodón La Arzuana foi adquirida polos irmáns Luis, Pilar e Elena Miranda Santos, fillos do empresario habaneiro Luis Miranda Vázquez, quen co seu socio, o banqueiro coruñés José Núñez de la Barca, explotaba dende 1872 a fábrica coruñesa de fiados e tecidos de algodón Núñez y Miranda. Os irmáns Miranda farían importantes inversións e ampliacións, e dende 1907 a fábrica La Arzuana xiraría baixo a razón social Hilados y Tejidos de Vilasantar, S.A., sociedade constituída cun millón e medio de pesetas de capital social
A fábrica viviu un grande esplendor durante o primeiro terzo de século, aínda que cun importante baixón durante a primeira guerra mundial: pasou de ter 41.463,2 pesetas de beneficios en 1913 a perdas nos anos 1914-1915 e 1917-1918. Os motivos das perdas foron varios, entre eles a escaseza de algodón. Ao remate da guerra, a fábrica recuperouse rapidamente da crise e pasou a ter beneficios de 39.413,9 pesetas en 1919, 44.559,8 en 1920, 400.872,6 en 1922 e 159.058,9 en 1923.
Becilla de Valderaduey
Becilla de Valderaduey é un concello español da provincia de Valladolid, en Castela e León. Pertence á comarca histórica da Terra de Campos.
La Arzuana
Historia
Trala guerra civil española sufriu complicacións derivadas da carestía da materia prima, da perda xeneralizada de poder adquisitivo e a preferencia dos mercados polo tecido curado ou branco, e as dificultades para financiar as compras de algodón e o cobro das vendas.
Becilla de Valderaduey
Festas
As súas festas patronais son o 15 de maio, festividade de San Isidro Labrador.
La Arzuana
Historia
As complicacións medraron xuntándose co malestar do persoal, folgas e mesmo problemas coa saída das mercadorías pola estación ferroviaria de Curtis. A partir de 1958 os irmáns Tomás e Enrique Rodríguez-Sabio Sánchez irían asumindo todas as facultades do Consello de Administración da sociedade.
O 8 de decembro de 1962 un misterioso incendio (popularmente crese que provocado) arrasaba as instalacións e poñía fin a 80 anos de traballo, nos que a fábrica foi o auténtico motor da zona e que provocou un aumento importante da poboación da parroquia e o florecemento doutros negocios. Hoxe as instalacións que sobreviviron son aproveitadas por unha explotación gandeira.
Documental
O 15 de setembro de 2018, estreouse no colexio de Pŕesaras o documental Tecido resistente: A silenciosa revolución das mulleres de Présaras, dirixido pola periodista Marina Chiavegatto, que conta a historia das mulleres que traballaron na fábrica.
NoMeansNo
NoMeansNo foi unha banda canadense de punk rock progresivo procedente de Victoria (Columbia Británica) e posteriormente asentado en Vancouver. O grupo nunca tivo, e nunca foi a súa intención, moito éxito entre o grande público, pero teñen unha forte base de seareiros en Norteamérica e Europa.
Até 2002 lanzaron os seus discos con Alternative Tentacles. Desde entón están coa editora Southern Records.
Álbums de estudio
miniatura|dereita|250px
Chascomús
Chascomús é unha cidade da provincia de Buenos Aires, Arxentina, cabeceira do Partido homónimo. Situada a 123 km ao sur do centro da cidade de Buenos Aires, coa cal está comunicada principalmente pola Autovía 2 e un importante ramal ferroviario.
Toponimia
O topónimo actual derivaría dunha forma dialectal do mapudungun, e o seu significado é "Auga Clara e Boa", aínda que outras versións supoñen igual orixe, pero có significado de "lagoa entre augas salobres" ou "campo de lagoas".
A Veiga de Outeiro, Láncara, Láncara
A Veiga de Outeiro é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 18 habitantes (8 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 21 habitantes.
Violante do Ceo
Violante de Ávila da Silveira Montesinos, nada en Lisboa o 30 de maio de 1607 e finada na mesma cidade o 28 de xaneiro de 1693, foi unha relixiosa dominica e escritora en lingua portuguesa e castelá, máis coñecida como Violante do Ceo.
Traxectoria
Os seus pais eran Manuel Silveira Montesinos e Helena da França de Ávila, muller procedente dunha influente familia vinculada á nobreza portuguesa.
Desde nova recibiu formación cultural e mostrou talento para a literatura. Segundo o testemuño do padre Francisco de Santa María, con doce anos representou ante Filipe III unha comedia da súa autoría titulada La transformación por Dios que, como ocorre con outras pezas da autora, non se conserva.
O 28 de xaneiro de 1693, ao oitenta e cinco anos, sor Violante do Ceo morreu no convento onde pasara a maior parte da súa vida.
Obra
A obra de sor Violante resulta particular dentro da historia da literatura portuguesa por ser a segunda muller deste territorio que logrou publicar unha obra propia, despois de que Bernarda Ferreira de Lacerda editase España Libertada. Igual que Ferreira, Violante escribiu parte da súa obra en castelán, para o que hai que ter en conta que Portugal permaneceu unido a España desde 1580 até 1640. O bilingüismo foi corrente noutros autores contemporáneos como Gil Vicente, Sá de Miranda ou Francisco Manuel de Melo. De feito, Violante seguiu usando as dúas linguas mesmo despois da independencia portuguesa.
A obra de sor Violante é extensa e, na súa maior parte a autora puido vela publicada en vida. Resultou crucial a publicación do seu primeiro libro completo, Rimas varias de la madre Soror Violante del Cielo, religiosa en el monasterio de la Rosa de Lisboa. Dedicadas ao Excelentísimo señor Conde Almirante, e polo seu mandado, sacadas á luz, o libro foi publicado en 1646 en Ruán, na Imprenta de Maurry. Nel preséntanse 97 poemas, sesenta dos cales son de contido amoroso e moitos deles escritos en español.
Con respecto ao seu contido, a obra de sor Violante do Ceo chamou a atención polo aceso dalgúns dos seus poemas e pola exaltación dun erotismo pouco habitual en autoras do seu tempo. Ás veces, estas expresións amorosas parecen dirixidas a alguén real, chamado ocultamente como Silvano ou Lauso, que probablemente sería Paulo Gonçalves de Andrade. A pesar desta vertente na súa obra, nalgunhas composicións incluídas no Parnaso laméntase por escribir poesía amorosa no seu pasado, mostrando posteriormente predilección pola dedicada ao amor divino. Xunto con esta temática, tamén se contan entre os seus poemas un gran número de panexíricos: elixías a amigas desaparecidas, poemas dedicadas a compañeiras ou adulación de grandes personaxes.
Tutong
O río Sungai Tutong discorre por Tutong, que ten o lago máis grande de Brunei, Tasek Merimbun.
Xogos Olímpicos de Inverno de 1924
Os I Xogos Olímpicos de Inverno celebráronse en Chamonix, Francia. Orixinalmente chamada Semana de Deportes de Inverno e organizada como parte dos Xogos Olímpicos de París 1924, foi declarada posteriormente como os primeiros Xogos Olímpicos de Inverno, polo Comité Olímpico Internacional.
Sedes e instalacións
A cidade de Chamonix acolleu todas as competicións olímpicas, contando para isto con tres recintos diferentes:
12px Estadio Olímpico (cerimonias de apertura e de clausura)
12px La Piste de Bobsleigh des Pellerins
12px Le Tremplin Olympique du Mont
Punxeiro, Serantes, Oleiros
Punxeiro é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 124 habitantes (60 homes e 64 mulleres).
Tiresias
thumb|Tiresias aparece ante [[Odiseo durante o sacrificio, Heinrich Füssli, 1780-85, Graphische Sammlung der Albertina (Viena)]]
Na mitoloxía grega, Tiresias foi un afamado adiviño cego da cidade de Tebas. Outro sonado adiviño foi Calcas (ou Calcante), de Troia.
Era fillo de Everes e da ninfa Cariclo. Tivo dúas fillas: Manto (adiviña como el, e nai do tamén adiviño Mopso) e Dafne.