cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
A Copa Ouro do 2003 contou con dous invitados de gran nivel, a selección colombiana —que estivo no mesmo grupo que Xamaica— e a selección brasileira. Os Reggae Boyz pasaron como segundos de grupos, pero caeron nos cuartos de final contra México. No ano 2005 Xamaica lograba a súa terceira Copa do Caribe gañando todos os partidos da competición e ademais conseguindo a clasificación para a Copa Ouro da CONCACAF dese mesmo ano. Como na anterior Copa Ouro, o combinado nacional foi quen de superar a fase de grupos, pero caeu nos cuartos de final contra os Estados Unidos, que exercían a localía. Na Copa do Caribe 2007 Xamaica foi situada no grupo D, pero non se clasificou para a segunda rolda a pesar de estar empatado a puntos co segundo clasificado e ter a mesma diferenza de goles.
Marco finlandés
Moedas
As moedas en circulación antes da substitución polo euro eran as seguintes:
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
No ano 2008 Xamaica xogou a XV edición da Copa do Caribe; tras pasar como primeiro clasificado na fase de grupos, enfrontouse nas semifinais a Guadalupe, á que venceu por dous goles a cero e na final a Granada, á que venceu polo mesmo resultado. Con esta vitoria Xamaica lograba o seu cuarto título nesta competición. En 2009 xogouse a décima edición da Copa Ouro da CONCACAF nos Estados Unidos, onde Xamaica caeu encadrada no grupo A pero non foi quen de pasar a segunda fase tras perder contra as seleccións do Canadá e Costa Rica aínda que si conseguiu gañar a O Salvador. Para encarar a clasificación para a Copa do mundo de 2010 volveu á bancada o técnico Renê Simões, que xa levara a selección ó mundial de Francia. Tras gañar a Bahamas na rolda previa, Xamaica foi situada no grupo 2 xunto a Honduras, México e o Canadá. Tras empatar fronte ao Canadá e perder contra México e Honduras Renê Simões foi despedido e no seu lugar foi contratado o xamaicano John Barnes. Na segunda volta, liderados por Theodore Whitmore, os Reggae Boyz gañaron todos os partidos pero non se clasificaron para a hexagonal debido á diferenza de goles con México.
Marco finlandés
Billetes
Os billetes en circulación até 2002 eran os das denominacións que a continuación se describen:
Selección de fútbol de Xamaica
A era dos Reggae Boyz
A XVI edición da Copa do Caribe xogouse no ano 2010, Xamaica gañou todos os partidos do seu grupo na primeira fase, nas semifinais venceu a Granada e na final tras empatar a un gol con Guadalupe gañou a copa nos penaltis, con Rudolph Austin como mellor xogador do torneo. Era o quinto título de Xamaica nesta competición e clasificaba os Reggae Boyz para a Copa Ouro do ano seguinte. A primeira fase desta Copa Ouro da CONCACAF do 2011, o conxunto amarelo pasouna con claridade vencendo todos os partidos. Nos cuartos de final cruzáronse cos anfitrións, os Estados Unidos, e sucumbiron por 2-0.
No camiño para o mundial do Brasil foi encadrado directamente no grupo A na terceira rolda, no que se encontraban os Estados Unidos, Guatemala e Antiga e Barbuda, quedando na segunda posición e logrando clasificarse para a hexagonal final. Nesta rolda final o conxunto amarelo conseguiu cinco empates e cinco derrotas finalizando na sexta posición e sen lograr a clasificación para o mundial. Na Copa do Caribe do 2014 os Reggae Boyz quedaron primeiros do seu grupo, e na final gañaron a Trinidade e Tobago nos penaltis conseguindo o seu sexto título desta competición, ademais da clasificación para a Copa de Ouro do 2015 e da Copa América de 2016.
A Copa de Ouro do 2015 celebrouse nos Estados Unidos e Xamaica foi encadrada no grupo B, onde conseguiu rematar como primeiro de grupo. Na seguinte rolda eliminaron a Haití e nas semifinais a anfitrioa Estados Unidos. Na final contra México, perderon por 1 a 3. Na Copa América Centenario os xamaicanos debutaban no grupo C xunto a México, Venezuela e Uruguai, mais tras perder os tres partidos non puideron pasar á seguinte rolda.
Xamaica encarou a XIX edición da Copa do Caribe de 2016 baixo a dirección técnica de Theodore Whitmore, pasando directamente á terceira rolda conseguiron a primeira praza do grupo e clasificáronse para a seguinte fase, rematando a competición en terceiro lugar. Na ediciión de 2017 Xamaica acadou a final pero non conseguiu vencer á selección de Martinica. Na clasificación para o mundial de Rusia en 2018, os Reggae Boyz clasificáronse directamente para a terceira rolda, onde venceron a Nicaragua. Na cuarta rolda os xamaicanos tiñan que xogar no grupo B pero foron eliminados tras só gañar un partido e empatar outro. No ano 2017 celebrouse a XIV edición da Copa Ouro, Xamaica pasou as roldas finais rematando coma segunda de grupo e eliminou o Canadá e logo a México para chegar por segunda vez na súa historia á final fronte ós Estados Unidos. Pero como ocorreu a primeira vez perderon a final por dous goles a un. Neste campionato o capitán Andre Blake foi nomeado mellor gardameta da competición
Estadio
A selección xamaicana xoga os seus partidos como local no Independence Park, na capital Kingston. Este estadio coñecido como The Office foi construído en 1962 e ten capacidade para 35 000 persoas. Ademais de para xogar partidos de fútbol o estadio emprégase para disputar algunhas competicións de atletismo.
Uniforme
Os primeiros partidos pre-independencia eran xogados pola selección cun uniforme de cor negra. Tras a independencia, as tres cores da bandeira xamaicana (amarelo, verde e negro) están sempre presentes nas equipacións do combinado nacional. A única etapa na que o verde prevalece sobre o amarelo é na década dos noventa. Mentres que o amarelo é a cor predominante no resto de uniformes do combinado caribeño.
Xogadores con máis partidos
Actualizado a 4 de agosto de 2017 Os xogadores en letra grosa seguen en activo
Máximos goleadores
Actualizado a 4 de agosto de 2017 Os xogadores en letra grosa seguen en activo
Última convocatoria
Actualizado a 16 de agosto de 2017
Tiger Woods
Eldrick Tont "Tiger" Woods, nado o 30 de decembro de 1975, en Cypress (California) é un golfista profesional americano, cuxos logros ata o día de hoxe o colocan entre os golfistas máis importantes de todos os tempos. Ostentou anteriormente o Número 1 mundial e foi o atleta mellor pagado do mundo durante varios anos, segundo a revista Forbes.
Traxectoria
Woods converteuse en profesional en 1996, e, en abril de 1997, xa ganara o seu primeiro grande, o Masters de 1997, nunha actuación sen precedentes. Converteuse por primeira vez en número 1 mundial en xuño de 1997. A partir do 2000, Woods dominou con forza no golf, pasou 264 semanas, dende agosto de 1999 ata setembro de 2004 e 281 semanas, dende xuño de 2005 ata outubro de 2010 como número 1 mundial. Dende decembro de 2009 ata comezos de abril de 2010, Woods deixou o golf para dedicarse ao seu matrimonio, tras admitir as súas infidelidades. Estas infidelidades, que ademais provocaron que Woods quedara sen algúns dos seus principais patrocinadores desveláronas varias mulleres en distintos medios de comunicación de todo o mundo. Isto foi seguido dunha perda de forma física e pouco a pouco baixou postos na clasificación, ata situarse nun mínimo do posto 58 en novembro de 2011. Rompeu unha racha de 107 semanas sen gañar en decembro de 2011, cando gañou o Chevron World Challenge. Actualmente ocupa o 3º posto na clasificación mundial.
Superou numerosos récords no mundo do golf. Foi o número un que estivo máis semanas consecutivas neste posto e tamén no maior número de semanas totais. Foi galardoado co PGA Player of the Year en dez ocasións, ten o récord de liderar a clasificación de ganancias durante nove tempadas. Gañou 14 premios de mellor golfista, a segunda mellor marca (Jack Nicklaus lidera a clasificación con 18), e 74 torneos PGA Tour, 2º lugar, só por detrás de Sam Snead. Ten máis torneos importantes que calquera outro golfista en activo. É o xogador máis xove que alcanzou un Gran Slam, e que menos tempo tardou en gañar 50 torneos no PGA tour. Ademais, Woods é o segundo golfista, tras Jack Nicklaus, que logrou un Gran Slam en tres ocasións. Woods gañou 16 Campionatos Mundiais de Golf, e gañou polo menos un en cada unha das súas primeiras once temporadas a partir de 1999.
Corteo de Arriba, Monteagudo, Arteixo
Corteo de Arriba é un lugar da parroquia de Monteagudo no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Xunto con Corteo de Abaixo tiña 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 9 eran homes e 10 eran mulleres.
Luís XV de Francia
Luís XV de Francia, nado no Palacio de Versalles o 15 de febreiro de 1710 e finado no mesmo lugar o 10 de maio de 1774, foi rei de Francia e de Navarra e copríncipe de Andorra entre os anos 1715 e 1774. Ademais, ostentou o título de duque de Anjou.
Herdou o trono do seu bisavó Luís XIV á idade de cinco anos, e pasou os seus primeiros anos de reinado en relativa tranquilidade, rodeado de preceptores que o proveron dunha gran cultura, mentres que o poder efectivo foi entregado a varios rexentes. Ao alcanzar a maioría de idade, confiou o goberno ao cardeal Fleury, o seu antigo preceptor.
A diferenza de Luís XIV non tivo contacto directo coa vida política do seu país: reuníase con pouca frecuencia cos seus ministros e actuou en contra das súas expectativas, tramando unha rede de diplomáticos e espías. O seu desinterese pola política e a constante sucesión de ministros que debilitaban o poder de Francia en Europa contribuíron en sentar as bases para a Revolución Francesa.
Ao inicio do seu reinado foi amado polo pobo, que rapidamente o alcumou como O Ben Amado (en francés, Le Bien-Aimé). Porén, cos anos, a súa debilidade na toma de decisións e a constante e intrigante presenza das súas amantes dinamitou a súa popularidade, producíndose en París algunhas celebracións á súa morte. Por iso tivo que se celebrar en segredo o seu funeral, para evitar que se producisen burlas públicas ante o seu cadaleito, tal e coma ocorrera co seu predecesor.
Infancia
miniatura|250px|esquerda|[[Luís (moeda)|Luís de ouro de 1719, de Luís XV.]] O futuro Luís XV naceu no Palacio de Versalles o 15 de febreiro de 1710, baixo o reinado do seu bisavó, Luís XIV, o Rei Sol. Era o terceiro fillo de Luís, duque de Borgoña e María Adelaida de Savoia, aínda que na realidade era o segundo fillo, porque o primoxénito xa morrera.
O seu avó paterno era o delfín Luís, chamado O Gran Delfín e tamén Monseigneur, fillo máis vello do Rei Sol. miniatura|Luís XV cando tiña 5 anos. O pequeno Luís, que ostentou o título de Duque de Anjou desde o seu nacemento, obtivo tamén os privilexios e títulos dun Petit-fil de France. miniatura|Luís XV de neno. En 1710, o primeiro na liña de sucesión era o Gran Delfín, fillo máis vello e o único varón supervivente de Luís XIV. Monseigneur tivo tres fillos: Luís, duque de Borgoña, logo investido como Delfín; Filipe, duque de Anjou, que máis tarde se convertería en rei de España como Filipe V e Carlos, duque de Berry.
A nai do pequeno Luís, a delfinesa María Adelaida, era unha muller viva e cariñosa, cousa pouco frecuente na Casa Real, parecendo estar verdadeiramente namorada do seu marido. A parella desenvolveu un papel central na corte de Versalles cando o Rei Sol envelleceu. Ambos os esposos, xunto co seu segundo fillo, morreron de sarampelo cando o pequeno Luís tiña 2 anos.
En 1700, Filipe, o duque de Anjou, herda a coroa do país da súa avoa, María Tareixa de Austria, converténdose en Filipe V de España. O traspaso da coroa española da dinastía dos Austrias á dos Borbóns causou a Guerra de Sucesión española (1701–1713). Dábase a particularidade de que o novo soberano de España podería acceder ao trono de Francia (como despois se comprobou) se o Gran Delfín (fillo de Luís XIV) e o duque de Borgoña (neto de Luís XIV) morrían antes que Luís XIV, como así sucedeu de feito. As potencias protestantes unidas aos Habsburgo de Austria opuxéronse a unha posíbel unión dinástica entre Francia e España, o que significaría o nacemento da hexemonía dos Borbóns. Coa sinatura da Paz de Utrecht (1713) Filipe V tivo que renunciar á perspectiva de converterse en monarca francés.
No entanto, déronse as condicións que permitirían a Filipe reinar tamén sobre Francia. O 14 de abril de 1711, a pesar de gozar de boa saúde e non ter unha idade avanzada, o Gran Delfín morreu de varíola aos 49 anos de idade durante o reinado do seu pai. O seu fillo, o duque de Borgoña, converteuse entón no Delfín de Francia. Apenas un ano máis tarde, o 12 de febreiro de 1712, a Delfinesa María Adelaida morreu de sarampelo, e unha semana despois, o 18 de febreiro, o sarampelo tamén matou o seu marido, o duque de Borgoña. Ante o temor de que os dous nenos tamén se contaxiasen da enfermidade, os médicos someteron a violentas sangrías ao máis vello, o entón investido Delfín Luís, duque da Bretaña, que morreu o 8 de marzo, debilitado polo tratamento. Só a firme e decidida intervención de Madame de Ventadour, Gobernadora dos Infantes Reais, impediu aos médicos sangrar a Luís. A gobernadora, encerrada e asistida por tres neneiras, coidouno durante toda a súa enfermidade; debido a iso, Luís quíxoa coma a unha nai. Delfín tras a morte do seu avó, do seu pai e do seu irmán máis vello, converteuse en rei de Francia tres anos máis tarde, á morte do seu bisavó Luís XIV.
Rexencia do duque de Orleáns
miniatura|O rexente Filipe de Orleáns, por [[Jean-Baptiste Santerre.]] Contra finais de agosto de 1715, Luís XIV estaba morrendo de gangrena. O 26 de agosto chamou ao seu bisneto de cinco anos, Luís, ao seu lado, e díxolle estas palabras que pasarían á historia: . Seis días despois, o home que gobernara Francia durante máis de 70 anos morreu, e Luís XV foi proclamado como o novo rei. miniatura|250px|Coroación de Luís XV de Francia. miniatura|250px|O Palais Royal de [[París.]] miniatura|250px|Luís XV e [[Mariana Vitoria de Borbón.]] En agosto de 1714, un ano antes da súa morte, Luís XIV expresara a súa vontade de conceder un papel prominente na seguinte rexencia a dous fillos naturais que naceran da súa anterior amante, Madame de Montespan, que foran lexitimados; os dous fillos coñecíanse por Luís: Luís, duque de Maine e Luís, conde de Tolosa. Ao lexitimar os seus fillos bastardos, Luís XIV trataba de remediar a morte da maior parte dos seus herdeiros lexítimos varóns nos tres anos anteriores e asegurar o futuro dunha debilitada dinastía. Os seus cálculos pasaban porque se o mozo Luís XV morrese, os fillos bastardos sucederíano no trono. Isto ía en flagrante contravención da tradicional regra de sucesión ao trono de Francia. Este feito foi motivado tamén pola insistencia da segunda esposa de Luís XIV, Madame de Maintenon, quen criara aos dous nenos e os tiña en grande estima (outros fillos bastardos do rei, que non foron criados por Madame de Maintenon, non foran lexitimados). Este desexo buscaba realzar as posicións de Tolosa e, especialmente, as do fillo máis vello, Maine, a expensas do home que se esperaba, por dereito tradicional, que fose rexente e gobernase Francia até que Luís XV alcanzase a maioría de idade, que era Filipe II de Orleáns, fillo do irmán máis novo de Luís XIV.
A vontade do rei estipulaba que até que o novo rei alcanzase a idade adulta, a nación sería conducida por un consello real formado por 14 membros. Filipe de Orleáns foi nomeado presidente do Consello, pero todas as decisións tomábanse por maioría de votos; a composición do Consello, que incluía a Maine, Tolosa e varios membros da administración de Luís XIV, foi tal que Orleáns era normalmente rexeitado.
Varias faccións comezaron a aliñarse tras Maine, Tolosa e Maintenon por un lado e, por outro, Orleáns. Esta última tivo o apoio de moitos persoeiros entre a antiga nobreza de espada (noblesse d'épée), descendente de cabaleiros medievais, en oposición aos da nobreza de toga (noblesse de robe), a nova aristocracia xurdida de persoas que desempeñaran algún cargo público ao servizo do rei. Luís XIV excluíra habitualmente a noblesse d'épée do goberno en favor dos plebeos da burguesía, que adoitaban entrar así na noblesse de robe e aos que podía controlar máis facilmente. Así, na noblesse d'épée anhelaban un cambio político que os favorecese e estaban desgustados coa lexitimación dos "bastardos reais" Maine e Tolosa, aos que consideraban unha afronta ás regras da herdanza tradicionais.
Pronto o duque de Orleáns asumiu a Rexencia. Unha das súas primeiras decisións foi ordenar o traslado da Corte do palacio de Versalles ao Palais Royal, un pequeno palacete no centro de París, onde podería controlar mellor a Rexencia e ao propio príncipe. A pesar da gran responsabilidade que recaeu sobre el, Filipe de Orleáns non abandonou a súa vida licenciosa. Os escándalos tinxiron a rexencia, coa organización de continuas orxías e festas desenfreadas nos salóns do Palacio.
Luís XV viviu a súa infancia marcado polas bacanais do duque, pero tamén polo terror á morte. En 1719 a súa tía a duquesa de Berry, célebre protagonista das orxías do rexente, falece aos 23 anos, vítima do exceso de comida e alcohol e dos seus embarazos clandestinos. Debido a que perdera á maioría dos seus parentes con dous anos de idade, o príncipe desenvolveu unha personalidade reservada, tímida, caracterizada por ataques de melancolía e cambios bruscos de humor (personalidade depresiva).
Durante a súa adolescencia viviu naquel Palacio desprovisto do cariño familiar do que dependía. Un dos seus importantes apoios naqueles anos foi a princesa española Mariana Vitoria de Borbón, filla do rei Filipe V de España, levada a Francia cando era unha nena para convertela na futura esposa do rei-neno. A pesar dos desexos de ambos os reinos, a nena era demasiado pequena como para poder pensar nun matrimonio, e non había herdeiros directos que asumisen o trono francés no caso de que Luís XV morrese. Polo propio medo a que os seguintes na liña sucesoria, os Orleáns, asumiran o trono, o Consello de Rexencia meteu presión ao rexente para que devolvese a princesa a España.
Capillatus
miniatura|250px|Cumulonimbus capillatus. Capillatus é unha especie de nubes que só se atopa no xénero cumulonimbus. Representa a madurez do desenvolvemento vertical da nube, presentando os típicos accesorios no extremo superior, a xeito de pelo, pucho ou engra.
Están asociadas a treboadas eléctricas e fortes chuvascos en forma de chuvia, neve ou saraiba.
Luís XV de Francia
Rexencia do duque de Orleáns
Desde os 14 anos, Luís XV comezou a mesturarse con mozos cos que viviu distintas aventuras. O académico Maurice Lever, na súa biografía do rei francés, fai referencia a unha homosexualidade latente no rei: "A súa atracción polos mozos foi moi temperá. Algúns biógrafos benévolos intentaron libralo desta preferencia. Pero está tan amplamente relatada polos memorialistas máis dignos de fe que no poderiamos dubidar diso sen ofender gravemente á verdade".
André de Fleury
miniatura|[[André Hercule de Fleury, por Hyacinthe Rigaud.]] De acordo co décimo codicilo do testamento de Luís XIV, o duque de Orléans nomeou como preceptor do pequeno Luís a André Hercule de Fleury, quen se mantivo ao lado do monarca até 1726, cando o duque de Borbón morreu e foi substituído polo recentemente nomeado cardeal. Este levou a cabo unha política eficiente no interior. Con el restablecéronse as finanzas, solucionouse en parte o problema dos xansenistas e aumentou o comercio.
Tratou de non levar adiante a guerra e, debido á paz que quería o goberno inglés, estas dúas nacións non se enfrontaron até 1740. Porén, no puido evitar involucrarse na Guerra de Sucesión polaca, que concluíu coa vitoria franco-española. Ambas as potencias vencedoras non lograron, porén, decidir sobre Polonia, pero obtiveron o ducado de Lorena e o reino de Nápoles, respectivamente. Aquel foi un gran logro exterior para Luís XV, quen viviu a súa época máis feliz durante a dirección do ancián cardeal.
Desgraciadamente, a intromisión na Guerra de Sucesión austríaca, en apoio de Prusia, coa intención de desbandar definitivamente o imperio dos habsburgo, custaríalle un golpe do que os franceses gardarían un mal recordo.
Fleury nunca se mantivo á marxe dos escándalos que provocaba o rei. Receoso de manterse como o home forte de Francia, Fleury influíu enormemente no monarca para conseguir que se distanciase da raíña, intentando evitar que María se convertese nun contrapeso demasiado forte. Ademais, intentou manter unha vixilancia sobre as amantes que se foron sucedendo no leito real. Ante a ameaza de que unha dama conseguise exercer unha forte influencia sobre Luís XV, o cardeal Fleury actuaba intentando que o rei se alongase deste perigo, incluso, moitas veces, presentándolle novas mulleres.
Até a súa morte, Fleury mantivo un enorme control sobre Luís XV e, só cando o cardeal desapareceu, Luís comezou a exercer os seus poderes con maior independencia, a pesar de que no futuro houbo mulleres que conseguiron influír de forma notábel na política do monarca, destacando entre todas elas a famosa marquesa de Pompadour.
A raíña polaca
miniatura|[[María Leszczynska, por Jean-Marc Nattier.]] Cando Luís XV asumiu o poder, a corte pensou que xa eran horas de concertar o matrimonio do rei. Comezou unha carreira contra o reloxo para elixir a candidata máis adecuada entre as mozas casadeiras de Europa. Axiña foron descartándose princesas por seren demasiado maiores ou demasiado novas para un rei de vinte e dous anos. Entre as candidatas estaba a futura emperatriz Isabel I de Rusia, que recibiu un duro golpe ao ser rexeitada.
Finalmente, a elixida foi a princesa polaca María Leszczynska, filla do destronado rei de Polonia, Estanislau I Leszczynski. A pesar de que María vivía nunha familia con poucos recursos económicos e de que tampouco non achegaba beneficios estratéxicos, foi escollida principalmente para que cumprise a función esencial das raíñas do momento: dar un herdeiro á coroa.
Así, o 5 de setembro de 1725, o rei e a princesa polaca contraeron matrimonio na catedral de Reims. Nun primeiro momento, a parella gozou de moi bos momentos xuntos. Compenetrábanse ben e o rei empezou a confiar enormemente na súa esposa. Porén, co paso do tempo, Luís comezou a alongarse de María, substituíndoa no gozo por un gran número de amantes.
Despois do décimo parto, María xa non quixo volver a quedar embarazada, considerando que cumprira de sobra os seus deberes cara á coroa. Así, incomodada por ver como o seu esposo se unía ás sucesivas amantes "titulares", que cada vez tiñan máis poder no palacio de Versalles, refuxiouse no cariño dos seus fillos.
Madame de Pompadour
En 1743, cando morreu o cardeal Fleury, pareceu que Luís XV asumiría persoalmente o goberno do seu reino. Porén, certamente, isto estivo lonxe de ser verdade.
En 1740 celebrárase un baile de máscaras polo matrimonio dun fillo de Luís XV; neste, o rei coñeceu a unha burguesa, suposta filla dun decorador do palacio, de nome Jeanne-Antoinette Poisson, a cal de contado foi instalada en Versalles, converténdose en amante do rei. Luís nomeouna marquise de Pompadour e separouna legalmente do seu marido, e foi incluso presentada na Corte o 14 de setembro. Recibiu así mesmo o título de duquesa, con dereito a sentar xunto á raíña; pero, por razóns descoñecidas, xamais fixo uso del.miniatura|[[Madame de Pompadour, nun retrato por François Boucher, 1758.]] A pesar de que para 1745 a Pompadour xa deixara de frecuentar a cámara do rei, nunca deixou de ser tratada como a favorita. Inspirou a Luís para que só frecuentase mociñas novas, coas que nunca debería perdurar demasiado. Durante este período, o gusto pola arte agudizouse e o estilo rococó chegou a poñerse de moda en toda Europa. Construíuse un novo palacete, que logo foi chamado o Petit Trianon, e recoñeceuse o país como o centro estético e aristocrático de Europa.
Porén, en política exterior os fracasos foron inevitábeis. A guerra de Sucesión austríaca non deu ningún resultado positivo, aínda máis, acabou coma comezara, máis alá da tremenda irregularidade fiscal que xerara. A crise interna agudizouse debido á oposición dos Estados Xerais á política relixiosa de Luís. O tremendo legado de fames, pestes e mortes que deixara a guerra contribuíu á impopularidade do monarca.
Pero nada diso se compararía co resultado que obtería Francia despois de sete anos dunha guerra moito peor, á que tamén levara aquela cortesá favorita. As xentes de París non deixaban de reunirse para humillala e escribíanse coplas obscenas sobre a súa persoa. As medidas diplomáticas tomadas entón non serviron para nada, fronte ás grandes derrotas. A frota francesa foi aniquilada nos mares, o desinterese levou a que nin Luís nin os seus ministros se preocuparan polas súas colonias. A perda destas foi inevitábel, pero nin sequera no continente europeo houbo ningún triunfo.
A invasión de Hannover non significou de ningunha forma un triunfo. Ao final da guerra, Francia quedara cun saldo de 200.000 soldados mortos, e cunha frota totalmente destruída. O seu lugar como gran potencia viuse ameazado, e comezou entón un déficit fiscal que non se regularía en case un século.
Coa súa esposa María Leszczynska
O 4 de setembro de 1725 Luís contraeu matrimonio con María Leszczynska, princesa de Polonia (1703–1768). Tiveron once fillos, 8 mulleres e 3 homes, dos cales 7 chegaron á idade adulta:
Con Pauline Félicité de Mailly-Nesle
Con Pauline Félicité de Mailly-Nesle tivo un fillo:
Con Françoise de Châlus
Con Françoise de Châlus especulouse que o rei fose o pai dos seus fillos:
Con María Tareixa Boisselet
Con María Tareixa Boisselet, tivo un fillo:
Concello de Trasparga
Trasparga foi un antigo concello de Galicia creado en 1840. Asumiu e sucedeu aos de Parga e Guitiriz, desaparecendo o de Baamonde, creados en 1835.
Río Limpopo
O Limpopo é un río que nace no norte de Suráfrica e desemboca no océano Índico. Posúe 1.600 quilómetros de lonxitude.
Bocamaos
O topónimo galego Bocamaos pode referirse a:
Camelo bactriano
O camelo bactriano (Camelus bactrianus) é unha especie artiodáctila nativa das estepas de Asia Central. Das dúas especies de camelos que aínda existen, é a menos común. O camelo bactriano caracterízase por ter dúas xibas no lombo no canto dunha soa, en contraste co camelo dromedario. A súa poboación de 2 millóns de exemplares débese principalmente á forma domesticada da especie. Algunhas autoridades, principalmente a Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN), empregan o nome binomial Camelus ferus para o camelo bactriano salvaxe e reservan Camelus bactrianus para o domesticado. O seu nome provén da antiga rexión histórica de Bactria.
Tafea
Tafea é a provincia máis meridional de Vanuatu. Inclúe as illas de Erromango, Tanna, Anatom e dúas illas máis non habitadas. Ten unha poboación de 27.530 habitantes e unha superficie de 1.628 km². A súa capital é Isangel. O nome é un acrónimo das cinco illas principais que compoñen a provincia: Tanna, Aneityum, Futuna,  Erromango e Aniwa. 200px|dereita
A Ponte Sarela, San Paio, Santiago de Compostela
A Ponte Sarela é un lugar da parroquia de San Paio no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Tiña só 19 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 8 eran homes e 11 mulleres. Estes datos reflicten un progresivo descenso nos últimos anos, cando tiña 20 habitantes en 2010 e 21 en 2005.
Tafea
2) Incluíndo a illa Inyeug (0´6 km ao suroeste, aeroporto de Anatom), pero sen as remotas Illas Matthew e Hunter, que son considerados pola xente Anatom parte da illa é da súa propiedade persoal.
Xeografía
A provincia ten unha poboación de 27.530 persoas e unha superficie de 1.628 km². A illa principal, aínda que segunda en superficie tras Erromango, é Tanna, cun 80 por cento da poboación da provincia, e a sede da capital da provincia Isangel, e da maior cidade Lenakel, ambas próximas entre si na costa suroeste.
As tres illas máis grandes son Melanesias, pero as dúas máis pequenas, Aniwa e Futuna, tamén coñecidas baixo o termo colectivo de Illas Erronan, son Illas polinesias periféricas. Futuna é ás veces chamada West Futuna, para distinguila da illa de Futuna de Wallis e Futuna.
A illa de Tanna ten o volcán máis accesible do mundo, o Monte Yasur, con 1.084 metros, o pico máis alto da provincia. A illa Aniwa é a única illa de coral, as outras catro son volcánicas e alcanzan alturas moi superiores a Aniwa.
Anatom é a illa máis meridional de Vanuatu (sen contar as remotas, pequenas e deshabitadas Illas Matthew e Hunter, 280 a 335 quilómetros ao sueste, que se disputan con Nova Caledonia, pero as cales son consideradas polo pobo da illa de Anatom parte da súa propiedade persoal). No sueste está o cabo Nétchan Néganneaing o punto máis meridional da terra en Vanuatu, máis ao sur que o sur do illote Inyeug. Este último, con todo, está rodeado polo Intao Reef, que estendese ata máis ao sur, aínda que mergullado, sendo o punto máis meridional de Vanuatu.
Historia
thumb|right|200px|Bandeira secesionista de Tanna thumb|right|200px|Bandeira secesionista de Tafea
A diferenza das outras provincias de Vanuatu, a integridade territorial desta unidade administrativa non cambiou desde os tempos do Condominio, cando se chamaba Distrito Sur, ou Tanna como a illa principal. Unicamente a Capital moveuse de Lenakel á próxima Isangel, a menos de dous quilómetros ao sueste.
Un movemento separatista comezou na década de 1970, e a Nación de Tanna foi proclamada o 24 de marzo de 1974. Mentres que os Británicos foron máis abertos a súa independencia de Vanuatu, esta foi rexeitada polos colonos franceses e finalmente suprimida polas autoridades do Condominio Anglo-Francés o 29 de xuño de 1974.
En 1980, houbo outro intento de secesión, declarando a Nación Tafea o 1 de xaneiro de 1980, o seu nome vén das iniciais das cinco illas que ían formar parte da nación (Tanna, Aniwa, Futuna, Erromango e Aneityum). As forzas británicas interviñeron o 26 de maio de 1980 permitindo que as illas convertéranse en parte da nova nación independente de Vanuatu o 30 de xullo de 1980.
William Takaku
William Takaku, finado o 3 de xaneiro de 2011, foi un actor papúa de cinema, televisión e teatro. Tamén foi guionista e director de teatro.
Traxectoria
Foi durante un tempo director do National Theatre Company de Papúa Nova Guinea.
Ademais, co-escribiu xunto con Albert Toro, e dirixiu a miniserie de televisión Warriors in Transit (1992). Takaku tamén dirixiu o grupo de Teatro Provincial de Milne Bay.
Como actor, protagonizou xunto con Pierce Brosnan o filme Robinson Crusoe (1997), interpretando o personaxe de Venres. Tamén interpretou a Magnus na miniserie de televisión The Violent Earth (1998).
Baltar, Mántaras, Irixoa
Baltar é un lugar da parroquia de Mántaras no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Tarawa Sur
Tarawa Sur (en Tarawa Teinainano) é a capital do Estado das illas Kiribati, unha mancomunidade urbana do atol de Tarawa. O seu nome completo en kiribatiano é Teinainano Urban Council (literalmente «consello urbano da vela»), con frecuencia abreviado como TUC. En 2010 tiña 50 182 habitantes.
Xeografía
miniatura|dereita|300px|Mapa do atol de Tarawa — Tarawa Sur esténdese desde Bairiki a Bonriki Sita no atol de Tarawa, a cidade espállase desde Bairiki a Bonriki, sobre unha trintena de quilómetros, abranguendo unha decena de illotes unidos entre si, o que equivale a toda a rama meridional do atol (de aí o nome xilbertense de «vela», pois a forma do atol lembra unha vela latina). A rama norte denomínase en xilbertense «ieta» («mastro»).
Bairiki
Bairiki está considerada como o centro administrativo principal d república das Quiribati, pois e sede da presidencia e dalgúns ministerios, mais non é unha colectividade territorial falando con propiedade. En Ambo sitúase o Parlamento, dito Maneaba ni Maungatabu.
Tarawa Sur é tamén a sede do bispado católico de Tarawa e de Nauru, da Igrexa protestante de Quiiribati e de numerosos organismos de todo tipo: a Escola Normal, o hospital Tungaru, o instituto Moroni (Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días)), así como dun centro da Universidade do Pacífico Sur.
A cidade concentra un cuarto da poboación da república e elixe tres deputados para o Parlamento (Maneaba ni Maungatabu) sobre un total 42 deputados.
Comunicacións
Está unida á illa de Betio pola ponte Japanese Causeway ("a calzada xaponesa") desde a década de 1980. O illote de Bonriki posúe un aeroporto internacional.
Lara Méndez
Lara Méndez López, nada en Männedorf (Suíza) o 17 de setembro de 1972, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Enxeñeira Técnica Agrícola. Impartiu cursos de formación a traballadores e emprendedores. Foi Secretaria das Xuventudes Socialistas de Cervo e dende 2003 tamén concelleira nesa localidade, sendo cabeza de lista en 2007 e 2011. Nesas dúas últimas convocatorias foi elixida deputada provincial e Vicepresidenta Segunda da Deputación de Lugo, baixo o goberno de Xosé Ramón Gómez Besteiro.
Nas eleccións municipais de 2015 foi a número dous da lista do PSdeG-PSOE ao concello de Lugo, con vistas a sela candidata socialista á presidencia da Deputación, pero despois da renuncia do histórico alcalde Xosé López Orozco á súa acta de concelleiro, pasou a ser cabeza de lista do partido e foi elixida alcaldesa cos apoios da marea Lugonovo, BNG e Esquerda Unida, sendo a primeira muller en ocupar este cargo e gobernando en minoría.
No ano 2019 preséntase por vez primeira como candidata á alcaldía, logra manter os apoios (8 concelleiros) e revalida o cargo de alcaldesa grazas a un pacto co BNG, establecendo un goberno en coalición. Tralo Congreso Nacional do PSdeG de decembro de 2021 foi elixida Vicesecretaria Xeral da Executiva encabezada por Valentín González Formoso.
Adenoidectomía
Adenoidectomía é o nome dado ao procedemento cirúrxico caracterizado pola exérese do tecido linfoide localizado na parte superior da nasofarinxe humana, coñecidas como adenoides ou amígdalas farínxeas. En idades infantís, é frecuente realizar esta intervención ao mesmo tempo que se realiza a exérese das amígdalas palatinas, intervención denominada adenoamigdalectomía. O procedemento realízase baixo anestesia xeral, e o postoperatorio é polo xeral pouco doloroso. A dor postoperatoria pode tratarse con calmantes, mais polo xeral abonda coa inxesta de alimentos fríos ou conxelados. William Meyer foi o primeiro cirurxián en realizar unha internvención deste tipo.
Pteridaceae
thumb|240px|[[Adiantum lunulatum ]] Pteridaceae, as pteridáceas, é unha familia de fento s da orde Polypodiales, segundo a moderna clasificación de Christenhusz et al. 2011  baseada no sistema de Smith et al. (2006).
Taxonomía
A clasificación máis actualizada é a de Christenhusz et al. 2011 (baseada en Smith et al. 2006, 2008); que tamén prové unha secuencia lineal das licofitas e monilofitas.
Clasificación sensu Smith et al. (2006 )
Localización taxonómica:
Plantae (clado), Viridiplantae, Streptophyta, Streptophytina, Embryophyta, Tracheophyta, Euphyllophyta, Monilophyta, Clase Polypodiopsida, Orde Polypodiales, Familia Pteridaceae.
Sinónimos: Pteroides, Pteridoides, Acrostichaceae, Actiniopteridaceae, Adiantaceae —adiantoides—, Anopteraceae, Antrophyaceae, Ceratopteridaceae, Cheilanthaceae —cheilanthoides—, Cryptogrammaceae, Hemionitidaceae, Negripteridaceae, Parkeriaceae, Platyzomataceae, Sinopteridaceae, Taenitidaceae —taenitidoides—, Vittariaceae —vittarioides—.
Preto de 50 xéneros. Algúns xéneros son notoriamente polifiléticos ou parafiléticos e necesitan revisión (por ex. Cheilanthes).
Algúns xéneros da familia son: Os xéneros vittarioides comparten estas características: láminas lineais, case sempre simples. Soros ao longo das veas ou en sucos irregulares. Talo con escamas clatradas. Na epiderme da lámina hai células "espiculares" (carácter compartido cuns poucos xéneros de Pteridaceae, como Adiantum). Esporas predominantemente trilete, pero ocorreron reversións á condición monolete en Vittaria.
Preto de 950 especies.
Filoxenia
Segundo Smith et al. (2006), a familia así definida é monofilética (Gastony e Rolo 1995 e 1998, Hasebe et al. 1995, Pryer et al. 1995, Gastony e Jhonson 2001, Schneider et al. 2004c, Zhang et al. 2005).
Ecoloxía
Terrestres, epilíticas ou epífitas.
Subcosmopolitas, máis numerosas nos trópicos e rexións áridas.
Caracteres
Coas características de Pteridophyta.
Rizomas longamente rastreiros a curtamente rastreiros. Ascendentes, suberectos, ou erectos. Con escamas (menos seguido, soamente pelos).
Láminas monomórficas, ou hemidimórficas, ou dimórficas nuns poucos xéneros. Láminas simples (maiormente nos vittarioides), ou pinadas, ou ás veces pedadas ("pedate"), ás veces descompostas. Veas libres e bifurcaddas, ou varias veces anastomosadas e formando un patrón reticular en veíñas inclusas.
Esporanxios agrupados en soros marxinais ou intramarxinais, sen indusio verdadeiros, moitas veces protexidos pola marxe reflicto da lámina; ou ben esporanxios ao longo das veas.
Esporanxios cun anel vertical interrompido, receptáculos non alzados ou só escuramente alzados.
Esporas globosas ou tetrahédricas, con marca trilete, variadamente ornamentadas.
Número de cromosomas: x =29, 30
El Porvenir (Ourense)
El Porvenir foi un semanario editado en Ourense en 1896.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1896. Periódico republicano.
Chantal Maillard
Chantal Maillard, nada en Bruxelas en 1951, é unha escritora belga, residente en Málaga e Barcelona. Recibiu o Premio Nacional de Poesía en 2004.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Relixións na Universidade de Málaga (licenciatura e doutoramento) e na Universidade de Varanasi. Colaborou no ABC e El País.
Trasparga
O topónimo Trasparga pode referirse a:
Bocas
O topónimo Bocas pode referirse a:
-397
Véxase tamén
Historia ano a ano
Walter Houser Brattain
Traxectoria
Naceu na cidade de Xiamen, situada na provincia chinesa de Fujian. Estudou no Whitman College de Walla Walla, no Estado de Washington, licenciándose en física e matemáticas en 1924.
Investigacións científicas
Tras traballar como físico na división de radio do Instituto Nacional de Modelos e Tecnoloxía, o 1929 incorporouse aos Laboratorios Bell. O seu principal campo de investigación foi o estudo das propiedades das superficies dos sólidos, e en particular a da estrutura atómica dun material a nivel superficial, a cal difire da do interior. Xunto aos físicos norteamericanos William Shockley, director do proxecto, e John Bardeen inventaron un pequeno dispositivo electrónico denominado transistor. Anunciouse por primeira vez en 1948 e acabouse o 4 de xullo de 1951, empregándose comercialmente en radios portátiles, audífonos e outros aparellos.
No ano 1956 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Shocley e Bardeen, pola súa investigación en semicondutores e polo descubrimento do efecto transistor.
Academia de la Llingua Asturiana
miniatura|dereita|Antiga sede da Academia da Lingua Asturiana en [[Oviedo.]] A Academia de la Llingua Asturiana é unha institución do Goberno de Asturias cuxo fin é o estudo, a promoción e a defensa do asturiano.
Dagoberto
Existiron tres reis francos co nome de Dagoberto:
Dag Dagobert Dagobert Dagoberto Dagobert
La Provincia
La Provincia é o nome de varias publicacións:
-394
Véxase tamén
Historia ano a ano
Símbolo sexual (bioloxía)
A expresión símbolo sexual, además do significado que ten na linguaxe corrente, en bioloxía refírese aos dous símbolos que se usan adoito para representaren o sexo biolóxico dun organismo: ♀ para as femias, e ♂ para os machos.
Pantis
Pantis é un proxecto en solitario do músico do Grove Rubén Domínguez, membro de bandas como Cudevaso, JIJIJI, Metralletas Lecheras, Telephones Rouges e Chicharrón.
Pantis publicou o seu primeiro traballo, Pranto, en febreiro de 2016. Domínguez gravou todos os instrumentos agás a batería, interpretada por Cibrán Tenreiro (Monstruo, Esposa). En febreiro de 2018 Domínguez publicou o sinxelo "Mar", que ese mesmo ano aparecía no recompilatorio Galician Bizarre III.
En febreiro de 2019 editouse o sinxelo "Val", producido por Pantis e Hevi. En outubro dese ano Domínguez publicou o seu segundo traballo, Baldíos, gravado entre 2017 e 2019 en varias cidades. O álbum conta novamente coa colaboración de Cibrán Tenreiro e de Mar Catarina.
N-547
Trátase dunha estrada cun elevado índice de sinistralidade, en espera de que se remate completamente a A-54.
Clara Andrada
Clara Andrada de la Calle, nada en Salamanca en 1982, é unha música española.
Traxectoria
Frauta travesa principal da Hessischer Rundfunk Sinfonieorchestrer (2005) e da Chamber Orchestra of Europe (2011), colaborou ademais con formacións como a London Philarmonic Orchestra, e tendo actuado como solista con formacións como a Orquestra Filharmónica de Cidade de México. Levou o premio El Ojo Crítico de RNE de Música Clásica.
Phasmatodea
Phasmatodea (tamén coñecidos como fásmidos) é unha orde de insectos, cuxos membros son coñecidos como insectos pau. O nome do grupo deriva do grego antigo φάσμα phasma, que quere dicir aparición ou pantasma, referíndose á semellanza de varias especies a paus ou follas. A súa camuflaxe natural fainos difíciles de detectar para os depredadores, pero ademais moitas especies teñen unha segunda liña de defensa en forma de mecanismos de sobresalto, espiñas e secrecións tóxicas. O xénero Phobaeticus inclúe os insectos meirandes do mundo.
Expediente Artieda
Estrutura
{| class="wikitable sortable mw-collapsible"
Argumento
(Día A, domingo)
Posguerra (ano 1959)
Ás 7.15 unha voz interrompe ao locutor e dá lectura a unha proclama antifascista que ao tempo é a despedida das actividades dos maquis. Un refacho de metralleta interrompe o discurso.
Entran Mateo Lan e Camilo. Logo entra Trina.
Tarde
Mañá
Xoves?
Personaxes
(por orde de aparición)
José Luis Vergara
José Luis Vergara Rey, nado en Cedeira en 1956, é un biólogo e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
É profesor de bioloxía nun centro de ensino secundario. Máximo responsable en Cedeira do PSdeG-PSOE, foi alcalde deste concello entre 2007 e 2011, grazas a un goberno de coalición con BNG e TEGA.
Está casado e ten dúas fillas.
Consello Nórdico
Historia
O Consello estableceuse en 1952. Segundo o Acordo de Helsinqui de 1962, existe para preservar e desenvolver a cooperación entre os estados membros en asuntos xurídicos, culturais, sociais, financeiros, de transportes e da protección do medio ambiente. Máis tarde agregáronselle asuntos de política exterior e de seguridade. Desde 1971, existe tamén o Consello de Ministros Nórdicos, organización inter-gobernamental distinta ao Consello Nórdico. Actualmente o Consello Nórdico foi opacado pola Unión Europea, xa que moitas das súas funcións coinciden. Hoxe en día é máis que nada un organismo de fomento cultural.
Bandeira do Consello Nórdico
A bandeira do Consello Nórdico representa o cisne branco con oito ás sobre un círculo azul que á súa vez se atopa sobre un fondo branco. A bandeira foi adoptada en novembro de 1984. O símbolo representa ao cinco países do consello (Dinamarca, Finlandia, Islandia, Noruega e Suecia) máis as rexións autónomas das Illas Feroe, Groenlandia e Åland.
Membros
Membros do Consello:
Ademais, os países bálticos de Estonia, Letonia e Lituania expresaron o seu desexo de incorporarse como membros ao Consello. Este abriu oficinas de información no tres países en 1991.
God of War III
God of War III é a terceira entrega en consolas de sombremesa da saga de videoxogos God of War, lanzado mundialmente para a PlayStation 3 o 16 de marzo de 2010. O xogo, cronoloxicamente, é o quinto e último bloque da saga, despois de God of War: Chains of Olympus, God of War, God of War: Betrayal e God of War II.
Trailers
No evento dos videoxogos E3 de 2008 revelouse o primeiro trailer do xogo, ensinando ao personaxe principal, Kratos, nunha Grecia chea de moreas derruídas.
O 13 de febreiro de 2009, Sony realizou unha conferencia nos Anxos ensinando novas imaxes do xogo, informouse que a data oficial revelaríase no E3 2009 e ensinouse un novo trailer mostrando o enorme paso que deu a saga tanto en xogabilidade como nos gráficos e escenarios. Nesta conferencia Sony deu a coñecer a páxina Web oficial do xogo, na que se amosaron varios trailers e imaxes.
Introdución do xogo
O xogo comeza cunha narración feita por Zeus, que ensina cando os titáns soben ó Olimpo onde se ven ós deuses Poseidón (deus do Mar), Hermes (Mensaxeiro dos deuses), Zeus (o deus do Olimpo), Hades (Deus do inframundo) e Helios (Deus do Sol) na base do monte, e pouco despois amosan o titán gaia escadando o monte Olimpo. Ao final aparece Kratos, da mesma forma que no final de God of War II.
Sistema de xogo
O sistema de xogo é similar as anteriores entregas, mesturando o combate coa exploración e os crebacabezas, con certos trocos no control e coa posiblidade de usar diferentes armas e obxectos. Os poderes dos deuses e dos titáns foron substituídas por outro tipo de movementos especiais.
Estatuto de Autonomía de Cantabria
O Estatuto de Autonomía de Cantabria é a norma institucional básica da comunidade autónoma de Cantabria, en España. Determina as competencias, órganos e institucións de autogoberno da comunidade cántabra. Legalmente, trátase da Lei Orgánica 8/1981, do 30 de decembro de 1981, aprobada o 15 de decembro do mesmo ano no Congreso, publicada no BOE dende o 11 de xaneiro de 1982 e entrou en vigor o 1 de febreiro de 1982 (20 días despois dende a súa publicación). Posteriormente foi modificado para ampliar competencias e definir artigos provisionais.
Cantabria foi unha das primeiras Comunidades Autónomas en ter Estatuto de Autonomía, pois foi aprobado o 30 de decembro de 1981 (xunto con Andalucía e Asturias que o aprobaron o mesmo día) e só por detrás do País Vasco, Cataluña e Galicia.