cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iberismo
Historia
En España, a disolución do Antigo Réxime e a formación do Estado liberal comezaron a raíz da invasión da Península polas tropas napoleónicas, demorándose case tres décadas a cimentación do Estado liberal. A Guerra de Independencia (1808-1814) foi testemuña doutro intento de unión de España e Portugal.
Intentos de unión dinástica
miniatura|esquerda|A raíña [[dona Carlota Joaquina Teresa de Borbón]]
Nas Cortes de Cádiz os partidarios da unión propuxeron que a rexencia española fora outorgada a Carlota Xoaquina, filla de Carlos Carlos IV e esposa do príncipe rexente portugués Xoán (futuro Xoán VI). Se se tivese levado a cabo este proxecto, as rexencias dos dous Estados terían recaído en ambos cónxuxes. Como esta formulación baseábase, porén, en intereses dinásticos tradicionais e non nun ideal nacionalista non puido ter unha grande influencia, pero demostra que unha unión ibérica plasmada na unión dinástica tivo certo apoio. Tralo retorno ao absolutismo, ao volver Fernando VII, os liberais refuxiados en Londres, necesitados de apoio, buscárono entre os seus compañeiros de exilio portugueses reclamando a súa solidariedade e cooperación. Na prensa da época, no Constitucional Español, apareceron varios artigos que insistían na unidade natural de Iberia. Tamén en Londres, O Campeão Português publicou varios artigos a favor da unión ibérica.
Ao triunfar a Revolución liberal en España en xaneiro de 1820 e en Portugal en setembro do mesmo ano, a instauración do trienio liberal (1820 - 1823) naquel país supuxo unha diminución de proclamas para alcanzar a unión ibérica xa que tanto os liberais portugueses coma os españois só se preocuparon de fundar o sistema liberal nos seus países esquecéndose do que pasase alén da fronteira. Malia iso organizacións secretas liberais da península intentaron inculcar o iberismo para establecer sete repúblicas federadas, das cales cinco estarían en España e dúas en Portugal: A Lusitania Ulterior e a Lusitania Citerior.
Pero trala invasión de España polos Cen Mil Fillos de San Luís, a intervención militar francesa cuxo obxectivo era apoiar a Fernando VII para restablecer o absolutismo fronte ao réxime liberal, apareceu un novo movemento que postulaba a integración de Iberia. Os liberais, que non esperaban nada do rei español, depositaron as súas esperanzas na figura de Pedro (emperador do Brasil, Pedro I), primoxénito de Xoán VI, para ser monarca constitucional liberal de toda Iberia. miniatura|Pedro I, [[Emperador do Brasil; Pedro IV de Portugal.]]
En agosto de 1826 os liberais exiliados en Xibraltar enviaron unha carta a Pedro I na que expresaban o seu desexo de que cinguira algún día "as tres Coroas" (España, Portugal e o Brasil) e de que Iberia quedase unificada baixo a dinastía Bragança desprazando os Borbóns.
Sectores liberais de España e Portugal e personalidades como Juan Álvarez Mendizábal ou Mouzinho dá Silveira entre outros defenderon a unión ibérica mediante o nomeamento de Pedro IV de Portugal como rexente de España, e ata a proposta de matrimonio entre Isabel II e o fillo daquel, Pedro V de Portugal. O gran problema era que o príncipe herdeiro Pedro era case un bebé xa que naceu en 1837 e era sete anos menor que Isabel II que aínda era unha nena. Andrés Borrego propuxo uns esponsais e pospoñer o matrimonio. Pero o casamento de Isabel II con Francisco de Asís de Borbón en 1846 terminou coas especulacións.
Iberismo republicano
Fronte á unión monárquico-dinástica, xurdiu unha alternativa federalista e republicana. Influídos pola Revolución de 1848 en Francia, uns 400 españois e portugueses emigrados en París crearon o Club Ibérico e organizaron unha manifestación fronte ao concello na que, precedidos dunha bandeira con emblemas ibéricos, deron vivas á federación. Mediado o século, o "Iberismo" en España dividiuse en dúas correntes ben diferenciadas por mor dos conflitos socioeconómicos, cada vez máis tensos, que producía o avance - aínda que moi lento - da industrialización.
Unha buscaba a "Unión Ibérica" baseada na unidade monárquica. Esta unión de tipo monárquico era apoiada polos liberais progresistas, que desexaban que se realizase a integración ibérica baixo a monarquía liberal constitucional, e implantar un sistema político e social máis acorde co desenvolvemento económico capitalista. Foi defendida principalmente polos compoñentes máis significativos da burguesía media e as profesións liberais. A outra corrente avogaba por unha "federación ibérica" republicana, que vía á monarquía como cimento do latifundismo e o réxime oligárquico burgués. A solución do problema debía atoparse na implantación dun réxime federal republicano cun amplo consenso democrático. Esta posición foi apoiada por sectores urbanos, con participación de pequenos burgueses e sectores artesanais.
Entre as obras iberistas publicadas destaca a titulada A Iberia, do diplomático catalán Sinibaldo de Mais. Esta obra foi publicada por primeira vez en Lisboa en 1851, e reeditada varias veces tanto nesta mesma cidade como en Madrid. Intentaba demostrar as vantaxes políticas, económicas e sociais da unión das dúas monarquías peninsulares nunha soa nación. Pódese considerar como manifestación dos intereses económicos da burguesía peninsular, que en competencia con Francia e Inglaterra quería ampliar o seu mercado. O escudo da nova nación era o de España e Portugal unidos, e a bandeira constaba de catro cores: branco, azul, vermello e amarelo (vide infra).
A idea foi ben acollida en Portugal, onde se fundou o xornal A Iberia. Tamén se comezou a publicar en Lisboa un semanario en castelán e portugués co titulo de Revista de Mediodía, o cal pode considerarse o pioneiro das publicacións bilingües. Apareceu no Porto o semanario literario e instructivo A Península. Este tipo de movemento cultural fíxose cada vez máis activo, incrementándose coas conexións ferroviarias entre Madrid e Lisboa. Ao mesmo tempo, multiplicáronse as voces a favor dun estreitamento dos lazos económicos entre ambos países. O diario A Coroa de Aragón, de Barcelona, converteuse no líder na prensa das conveniencias da unión económica de Iberia, réplica da Unión Aduaneira de Alemaña (Zollverein).
Nestas circunstancias o "iberismo" pasou a ser un movemento contra o réxime establecido. Os republicanos seguían crecendo e non era alleo a iso un "iberismo" cada vez máis forte que pedía a "federación ibérica".
Na década de 1850, en Portugal, mozos republicanas como Henriques Nogueira ou J. Casal Ribeiro sostiveron a postura iberista. Nogueira publicou Estudos sobre a reforma en Portugal en 1851, onde defendía un federalismo que, enraizado na tradición, respectase particularismos locais ou rexionais, leis e costumes. Por outra banda, os artigos que Ribeiro publicou na Revue Lusitanienne no ano 1852 defendían unha unión ibérica en forma de réxime republicano federal. En 1854 publicouse en Porto o libro Federacão Iberica (anónimo), que contiña o interesante "Proxecto de bases para a constitución federal dos Estados Unidos de Iberia". Neste proxecto Iberia era unha República federal formada por varios Estados con capital en Lisboa.
Os máis ferventes seguidores da federación ibérica en España eran republicanos como Sixto Cámara, Fernando Garrido, Francesc Pi i Margall etc. Os republicanos demócratas partidarios do iberismo insistían na importancia da reforma social. Tamén recibiron influencias dos primeiros socialistas utópicos de Europa: Saint-Simon, Fourier etc.
Cámara escribiu A União Iberica, editada en Lisboa en 1859, na que se decantaba a favor da fundación de senllas repúblicas en España e Portugal, e a súa conseguinte confederación. O seu activismo levouno a se relacionar cos movementos republicanos que xurdían fóra de España, e a instancias de Mazzini, intentou organizar unha "Legión Ibérica" formada por republicanos españois e portugueses para apoiar a Garibaldi en Nápoles.
Fernando Garrido foi un dos políticos que con máis ardor defendeu o federalismo utópico. Postulaba para a Península Ibérica a formación dunha federación, chamada a Federación Ibérica ou os Estados Unidos de Iberia, integrada por un conxunto "probablemente" de dezaoito Estados nos que había "afinidades de idioma, orixe, historia e xeografía". Estes Estados eran: Castela a Nova, Castela a Vella, Vascongadas, Aragón, Navarra, Cataluña, Baleares, Asturias, Galicia, Estremadura, Tras-os-Móntes, Beira, Alentejo, Sevilla, Valencia, Andalucía, Murcia e Canarias.
Pola súa banda, Francesc Pi i Margall, sen preocuparse polas divisións territoriais dos Estados que ían compoñer a Federación ibérica, apoiou reiteradamente por unha federación autonomista e o "pacto proudhoniano", empezando polos municipios ata alcanzar a formación do Estado.
Último terzo do século XIX
A finais da década de 1860, o réxime liberal moderado entrou nunha grave crise, á vez que aumentaban as forzas que consideraban inevitable a abdicación da raíña Isabel II. Deste xeito, o proxecto de iberismo converteuse nunha meta realizable. Os movementos de unificación de Italia ou Alemaña e o desenvolvemento económico e social dos Estados Unidos, acelerado tras superar a crise da Guerra de Secesión, ampliaron as esperanzas dunha unión ou federación de Iberia. Outra proposta foi a realizada por Teófilo Braga que describiu a traxectoria común de España e Portugal como parte da orde natural das cousas. Segundo o seu pensamento político, o propio Braga desenvolveu un plan concreto para o establecemento dunha Federación Ibérica na que España debería converterse en república, dividirse en territorios autónomos e incluír en devandita federación a Portugal que sería así a máis forte e grande unidade do conxunto, así como establecer a capital en Lisboa.
Posteriormente, durante todo o Sexenio Revolucionario o movemento alcanza o seu maior auxe, onde ata Prim se verá inclinado a defender a unión de España e Portugal. Coa Revolución de 1868, os liberais progresistas tomaban partido de novo pola monarquía constitucional. Unha vez máis xurdía a posibilidade dunha "unión ibérica" de tipo dinástico, xa que faccións importantes daqueles consideraron que o candidato máis adecuado ao trono español era Fernando de Coburgo, pai do rei portugués Luís I. Con todo, houbo faccións que propoñían outros candidatos, e os republicanos reaccionaron violentamente contra eses proxectos. Nestas circunstancias, cando Fernando dos Ríos foi a Lisboa en 1869 para ofrecerlle o trono, Fernando non quixo aceptalo, temendo verse envolvido en disturbios e querelas políticas. Foi Amadeo de Savoia quen se sentou no trono español, tendo que facer fronte a moi graves problemas que lle levaron en febreiro de 1873 a abdicar tras verse illado politicamente. Os republicanos puideron entón facerse coa hexemonía no Congreso, e ese mesmo mes proclamábase a Primeira República (1873 - 1874).
Os republicanos españois eran partidarios agora pola Federación Ibérica. Acusaban á monarquía de ser causa da ruptura peninsular, e propuxeron a república federal, "unha federación na que, conservando dentro do seu territorio a súa autonomía, asociásese ao resto dos Estados da gran república ibérica para aumentar a súa forza ante o estranxeiro coa forza de todos". Pero entre eles houbo posicións distintas á hora de concibir a fórmula federal, diferenciándose catro tipos:
En xuño de 1873, trala dimisión de Figueras como presidente provisional, Pi e Margall accedeu á presidencia da República como presidente electo. España definiuse como República federal, e comezaron os traballos para elaborar a Constitución federal da República Española. No proxecto presentado por Castelar a Cortes Constituíntes en xullo, España compoñeríase dos dezasete Estados seguintes: Andalucía Alta, Andalucía Baixa, Aragón, Asturias, Baleares, Canarias, Castela a Nova, Castela a Vella, Cataluña, Cuba, Estremadura, Galicia, Murcia, Navarra, Porto Rico, Valencia e as Rexións Vascongadas. Os republicanos centralistas opúñanse ao propio sistema federal, mentres os cantonalistas reclamaban case a independencia dos "Estados". Mentres tanto, aumentaban as forzas monárquicas que intentaban a restauración.
No sexenio revolucionario (1868-1874) apareceron xa que logo varios proxectos e ideas de federación con Portugal. Con todo, a política interior de España facíase cada vez máis confusa: levantamentos armados dos cantonalistas, guerra carlista e revoltas en Cuba. A primeira República derrubouse antes ata de poder elaborar unha fórmula definitiva de Estado federal e sen adiantar nada sobre a unión de Iberia, co golpe de estado do xeneral Pavía.
Cánovas del Castillo aparece como figura do momento, quen en plena mocidade intentará conseguir a abdicación de Isabel II e a unión ibérica mediante o ofrecemento do trono español á casa portuguesa de Bragança. Coa restauración, os iberistas quedaban relegados ao último recuncho nos medios políticos.
Causas do fracaso
Nestes tempos os republicanos e federalistas, tan activos na década de 1860 e o sexenio revolucionario, dedicáronse a escribir libros coas que xustificarse. Pi e Margall publicou As Nacionalidades en 1876, onde defendía o Estado federal insistindo nas afinidades de España e Portugal. Garrido publicaba Os Estados Unidos de Iberia en 1881. Reiteraba o seu ideal republicano e universal, pero ao mesmo tempo consideraba que a Unión Ibérica era o mellor remedio dos pequenos países para esquivar os seus desvantaxes na política internacional da era imperialista.
Con todo, no ámbito internacional de Europa, logo da unificación de Italia e de Alemaña, cada Estado-nación intensificaba a súa "nacionalización". En tal situación xurdiron na Península Ibérica agresivos nacionalismos, tanto español como portugués, complicándose defender o iberismo e ao mesmo tempo un Estado-nación baseado no nacionalismo de Estado. A fins do século XIX apareceu o "iberismo cultural". Os seus representantes eran Menéndez Pelayo en España e Oliveira Martins en Portugal. Este último escribiu a súa Historia da Civilizacão Iberica en 1879, facéndose moi popular en España. Pero estas accións limitaban o iberismo á órbita da cultura, negando outra manifestacións de iberismo. O "iberismo" portugués de 1890, difundido principalmente entre os estudantes, foi un caso excepcional. Debido á crise co Reino Unido de 1890 a anglofobia resucitou a idea dunha Unión Ibérica como salvagarda dos intereses das nacións pequenas ante as grandes potencias.
Propostas nacionalistas periféricas
Desde fins do século XIX o proxecto iberista foise diluíndo pero sen chegar a desaparecer. Foi suscitado polas minorías lingüísticas en España fronte ao nacionalismo español. Trala derrota na Guerra Hispano-Estadounidense de 1898 xurdiron propostas políticas dos chamados nacionalismos periféricos alternativas ás estatais.
Os catalanistas aspiraban á realización da Unión Ibérica, xa que o peso de Castela e a hexemonía política e cultural do castelán podería diminuír relativamente ao quedar incluído Portugal dentro do territorio estatal. Este proxecto do nacionalismo catalán deu enorme importancia á integración lingüística. Propoñía tres bloques ben definidos en Iberia: Cataluña, Valencia e Baleares no leste; Portugal e Galicia no oeste; e no centro Castela. O ideal dos "Estados Compostos" ou a "Federación Ibérica" sería para os nacionalistas periféricos unha peculiar arma fronte ao nacionalismo de Estado aínda avanzado o século XX. Non foi casual que Francesc Macià proclamase a República Catalá en abril de 1931 da seguinte forma l'Estat Català integrat na Federació de Repúbliques Ibèriques.
Século XX
No século XX, o iberismo, máis que unha doutrina política explícita, derivará nunha presuposición dalgunhas concepcións políticas e sociais de esquerda, cousa que se manifestará na República portuguesa (1920). Tamén se manifestará nas doutrinas de grupos libertarios españois e portugueses, como a Federación Anarquista Ibérica e a Federación Ibérica de Juventudes Libertarias.
Século XXI
Segundo preconizaba Gaziel, escritor e xornalista catalán, desde a adhesión dos dous países a Unión Europea en 1986 as relacións entre ambos, tanto económicas como políticas e culturais, estreitáronse dunha forma rápida e intensa. Segundo el mesmo dixo: Non serán as vontades dos homes senón as leis da Historia as que alterarán a actual estrutura da Península Ibérica e afondando máis no papel de punto de encontro da U.E. engadiu: A mellor forma de producirse esa evolución será dentro dunha Europa unida.
Demografía e extensión
A hipotética unión de España e Portugal daría como resultado o segundo estado máis extenso da Unión Europea (597.714 quilómetros cadrados), xa que Francia ten 675.417 km2 con algúns territorios de Ultramar como a Güiana Francesa que forman parte da Unión Europea.
En todo caso unha unión ibérica daría como resultado o quinto país máis poboado da Unión Europea, (55 715 506 habitantes). Aínda que España de seu xa ocupa o quinto posto en canto a poboación, a suma total da poboación de Portugal e España equipararía a situación da entidade resultante á de Francia, Reino Unido e Italia, cuxa poboación, nos tres casos, oscila entre os 55 e os 60 millóns de habitantes, gozando de maior protagonismo no repartimento de escanos no parlamento europeo, 78, fronte aos actuais 54 de España e os 24 de Portugal.
Integración económica
As relacións comerciais mantiveron pouco dinamismo ata a entrada de ambos países na U.E. A partir dese momento estas tiveron unha evolución cara á integración de ambas economías.
No século XXI España é para Portugal o primeiro destino das súas exportacións e o primeiro provedor de importacións. Portugal para España ocupa o terceiro e oitavo lugar respectivamente. Malia esta disparidade nas cifras débese destacar que España exporta máis a Portugal, que a todo o continente americano no seu conxunto.
Enquisas
Malia non haber ningún partido democrático que defenda este ideal, existe un certo movemento iberista, nalgúns cargos do goberno portugués e nunha certa porcentaxe da poboación. Unha enquisa realizada en Portugal en 2006, concluíu que un 28% dos portugueses pensan que Portugal e España deberían ser un só país. Destes, un 12% (42% dos favorables á unión) situaría a capital en Madrid, fronte ao 16% (58% dos favorables á unión) que a situaría en Lisboa. Un 27% opinaba que a economía portuguesa iría moito mellor nunha hipotética unión con España e máis de 15% aceptaría a Juan Carlos I de España como xefe de Estado.
Segundo outra enquisa realizada en España por Ipsos para a revista Tempo reflectía que o 45,7% dos españois desexan a unión de España e Portugal, e entre os favorables á unión o 43,4% quererían que o novo estado se seguise chamando España fronte a un 39,4% favorable a que o nome fose Iberia; para a capital Madrid recibe un apoio do 80% fronte a un 3,3% que optarían por Lisboa; sobre a organización política aproximadamente a metade optarían pola Monarquía fronte a un 30,2% que preferirían unha República.
Cooperación
Malia que o iberismo non está presente na ideoloxía política dos presidentes de España e primeiros ministros de Portugal, viuse necesaria unha máis estreita cooperación entre os dous gobernos, en especial a partir da entrada dos dous países na Unión Europea en 1986, debido ás necesidades comúns e a prioridade que se dá ao país veciño, por parte tanto de España como de Portugal, en materia política, económica e diplomática.
Froito diso son os cumes ibéricas de periodicidade anual, é dicir, encontros ao máis alto nivel entre os gobernantes de ambos países. Nas últimas, os temas sobre os que se falou centráronse en:
Bandeira de Iberia
miniatura|A bandeira proposta en [[1854]] A bandeira de Iberia foi creada polo escritor e diplomático catalán Sinibaldo de Mais en 1854. Aparece na terceira edición do seu libro A Iberia. Cuartelada coas cores da bandeira monárquica portuguesa (branco e azul) e os da bandeira monárquica española (vermello e amarelo), que datan respectivamente de 1830 e 1785, a bandeira ibérica é máis antiga que as bandeiras republicanas de España e Portugal, pois estás aparecen en 1868 e 1910.
Non é unha coincidencia que a bandeira ibérica teña as mesmas cores (nunha diferente orde) que as da bandeira da Provincia Marítima de Barcelona. Barcelona era o lugar de nacemento de Mais i Sans. Mais i Sans quería que a capital federal ou confederal de Iberia fose establecida en Santarem, Ribatejo, Portugal, pero a capital histórica da Diocesis Hispaniarum, creada polo emperador romano en 287 de nosa era, foi Mérida, na Estremadura española.
Bradley Beal
Bradley Emmanuel Beal Sr., nado o 28 de xuño de 1993 en St. Louis, Missouri, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Instituto
Beal acudiu ao Chaminade College Preparatory School en St. Louis, Missouri. Competiu cos Estados Unidos no Campionato do Mundo da FIFA sub-17 de 2010, conseguindo a medalla de ouro con Beal acadando 18 puntos por partido. Durante o seu ano coma sénior no instituto, Beal fixo 32.5 puntos, 5.7 rebotes e 2.8 asistencias por partido. Ao remate desa tempada, foi elixido Mr. Show-Me Basketball de 2011, galardón entregado ó mellor xogador de baloncesto de instituto do estado de Missouri. Foi ademais nomeado Xogador do Ano Gatorade de 2011.
Traxectoria universitaria
Beal decidiu ir á Universidade de Florida o 30 de novembro de 2009. No seu primeiro partido en Florida, Beal foi titular e anotou 14 puntos. Foi nomeado Freshman da Semana o 28 de novembro de 2011, tras facer 8.5 puntos, 7 rebotes, 2 asistencias e 1.5 roubos de balón nas vitorias contra Wright State e Jacksonville. Beal gañaría outros cinco premios de Freshman da Semana, e foi elixido no mellor equipo de Freshman da tempada. Beal rematou a tempada coma o segundo maior anotador do equipo con 14.8 puntos por partido.
O 13 de abril de 2012, Beal anunciou que non ía disputar a súa tempada coma sophomore, e declarou a súa intención de presentarse ó Draft da NBA de 2012.
Canteira (fútbol)
miniatura|350px|Partido de fútbol base. Canteira ou viveiro é un termo utilizado para referirse aos equipos de base organizados polos clubs de fútbol profesionais. Tamén se utiliza para referirse á zona xeográfica na que os clubs contratan xogadores. O termo utilízase amplamente no fútbol, pero se aplica tamén a outros deportes como o baloncesto.
Para un club, dispor dunha estrutura de fútbol base, cunha mesma filosofía de traballo en todas as súas categorías, desde prebenxamíns a xuvenís, pode supor, ademais dun extraordinario aforro en canto a fichaxes para o club de fútbol, que os xogadores que cheguen ao primeiro equipo, xoguen desde pequenos do mesmo xeito, polo que dunha forma natural, pódense atopar xogando no primeiro persoal e coñecer os principais conceptos e esixencias do xogo, desde o primeiro día.
Bandeira de Irlanda do Norte
miniatura|A [[Saint Patrick's Saltire|St Patrick's Saltire é usada en ocasións polo goberno Británico para representar a Irlanda do Norte.]] miniatura|A [[Union Flag é izada en días sinalados nalgúns edificios do goberno de Irlanda do Norte, Irlanda do Norte está representada na bandeira pola St Patrick's Saltire|borda]]
A Saint Patrick's Saltire ás veces é utilizada polo goberno para representar a Irlanda do Norte ó lado dos outros países do Reino Unido, e é o emblema central do Servizo Policial de Irlanda do Norte.
A Ulster Banner aínda é usada por unionistas, algunhas organizacións deportivas en Irlanda do Norte e algunhas autoridades de goberno locais baixo control unionista.
Nin a Saint Patrick's Saltire nin a Ulster Banner poden ser izadas en edificios do goberno de Irlanda do Norte.
Deseño
A Ulster Banner ten na súa parte central a figura dunha estrela de seis puntas (o número de condados que pertencen a Irlanda do Norte) de cor branca que contén representada unha man destra (a man vermella de Ulster). A estrela aparece representada baixo a "Coroa Imperial" (do Reino Unido) como símbolo de lealdade á monarquía británica. Esta bandeira foi outorgada polo goberno de Irlanda do Norte en 1924, foi emblema do devandito goberno entre 1953 e 1972, sendo abolida en 1973.
Historia
A bandeira de Irlanda do Norte (Ulster Banner) é un estandarte heráldico tomado do escudo de armas concedido en 1924 e baseado na bandeira de Inglaterra e a anterior bandeira do Ulster, co engadido dunha coroa para simbolizar a lealdade dos unionistas do Ulster á monarquía do Reino Unido. O estandarte do Ulster contén a Man Vermella do Ulster no centro. A estrela de seis puntas representa o seis condados de Irlanda do Norte. A bandeira ás veces tamén recibe o nome de Bandeira da Man Vermella, Bandeira de Irlanda do Norte, ou simplemente a Bandeira do Ulster, aínda que non debe ser confundida coa bandeira provincial do Ulster.
Uso actual
miniatura|Escudo de Irlanda do Norte Durante eventos oficiais, o goberno británico utiliza a Union Flag, a cal é a bandeira oficial do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, sendo esa tamén a única bandeira oficial utilizada polo goberno de Irlanda do Norte. O estandarte do Ulster foi a bandeira oficial do goberno de Irlanda do Norte dende 1953 até 1972, pero non é probable que volva ser utilizada para representar a Irlanda do Norte ou o seu goberno no futuro xa que, por varias razóns, non é aceptada pola comunidade nacionalista irlandesa.
En 1924 o goberno de Irlanda do Norte recibiu armas heráldicas por decreto real e o dereito a mostralas nunha bandeira ou estandarte. Este dereito foi exercido para a coroación da raíña Isabel II do Reino Unido en 1953. Entre 1953 e 1972 esta bandeira foi utilizada polo goberno de Irlanda do Norte e a bandeira civil de facto. Cesou de ter aprobación oficial cando o Parlamento de Irlanda do Norte foi disolto polo goberno británico pola Acta de 1973.
El Despertar (A Coruña)
El Despertar foi un periódico editado na Coruña en 1926.
Franz Abt
miniatura|Retrato de Franz Abt, da portada dunha edición das súas cancións Franz Wilhelm Abt, nado o 22 de decembro de 1819 e finado o 31 de marzo de 1885 foi un compositor e director coral alemán. Compuxo arredor de 3000 obras, a maioría de música vocal. Moitas das súas cancións cantáronse universalmente no seu tempo, e lograron un lugar no repertorio popular, facéndoo del un recoñecido director coral e pasando boa parte dos seus últimos trinta anos de vida como director convidado de coros en Europa e nos Estados Unidos.
Traxectoria
Abt naceu en Eilenburg na Saxonia prusiana, fillo dun pastor protestante e pianista de talento, quen lle deu as primeiras leccións musicais. Máis tarde estudou teoloxía e música na Thomasschule Leipzig e na Universidade de Leipzig e fixo amizade con Albert Lortzing, Felix Mendelssohn e Robert Schumann.
Despois de morrer seu pai en 1837, Abt deixou os seus estudos teolóxicos para se centrar enteiramente na música, comezando a compoñer e publicar música, na súa maior parte obras para piano pensadas para a súa interpretación nos salóns de Leipzig. En 1841 Abt converteuse en kapellmeister en Bernburg e pouco despois en Zúric, converténdose en inmensamente popular, frecuentemente dirixindo composicións propias e dirixindo case todos os coros da cidade. En 1852 Abt volveu a Alemaña para se converter en director do teatro da corte en Braunschweig, posición que ocupou ata 1882. . Ao tempo seguía a dirixir coros, así en 1855 nomeárono director da Hofkapelle e dirixiu numerosos coros como director convidado por toda Europa, desenvolvendo unha reputación internacional, e en 1872 realizou unha xira polos Estados Unidos. En 1882 debido a súa febril actividade caeu enfermo, retirándose a Wiesbaden, onde morreu en 1885.
Música
Abt conta cun repertorio de máis de 600 números opus, que abranguen máis de tres mil cancións; foi especialmente prolífico na escrita de cancións para coros masculinos, xa que consideraba que carecían dun repertorio variado, malia iso compuxo tamén numerosas obras para voz solo e mesmo cancións para nenos. Por mor do seu estilo melódico e simple algunhas das súas cancións, como Wenn die Schwalben heimwärts ziehn, canción que foi enormemente popular, ou Die stille Wasserrose son facilmente confundidas con xenuinas cancións populares tradicionais. Abt escribiu tamén tres óperas, Des Königs Scharfschütz, Die Hauptprobe e Reisebekanntschaften.
El Despertar (Vigo)
El Despertar foi un semanario editado en Vigo en 1910.
Historia e características
Apareceu en 1910. Semanario anarcosindicalista probablemente vencellado ao Centro de Sociedades Obreras de Vigo.
Estrella, Renfe
250px|miniatura|dereita|Estrella Costa Brava en 2011. 250px|miniatura|Compartimento de literas do Estrella Pío Baroja. O Estrella era un servizo nocturno de Longa Distancia ofrecido por Renfe Operadora en España, que permitía unir grandes cidades saíndo da cidade de orixe pola tarde ou noite dun día determinado e chegando ao destino ao día seguinte pola mañá. Tiña unha velocidade comercial máxima de 160 km/h.
Era o servizo nocturno máis antigo que ofrecía RENFE dende a súa creación en 1985, e as súas rutas foron desaparecendo ao construírse as diferentes liñas de alta velocidade ou sustituíronse por Trenhoteles, servizo nocturno de gama alta. O 6 de abril de 2015 desapareceu o último Estrella que seguía circulando: o Estrella Costa Brava, entre Madrid e Barcelona.
Clases
Os trens Estrella contaban coas clases seguintes:
Modesto García Nóvoa
Modesto García Nóvoa, nado en Buenos Aires en 1896 e finado en Vigo en 1978, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Os seus pais eran naturais de Gomesende e estiveron emigrados na Arxentina principios do século XX, cando regresaron a Ourense. Estudou Medicina en Valladolid e colexiouse nesa provincia en 1925. Simpatizante de Izquierda Republicana e admirador de Manuel Azaña, co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e condenado sen xuízo a ser confinado no campo de concentración das Cocheras dos tranvías de Valladolid. A súa familia foi sometida a acosos e rexistros. Foi expulsado do Colexio de Médicos en decembro de 1936. Saíu do cárcere en decembro de 1937 e foi expedientado coa prohibición para exercer a nivel público a súa profesión. Trasladouse a Vigo e instalouse en Canido. A súa esposa faleceu en xaneiro de 1938, quedando viúvo con tres nenos pequenos. Nos anos corenta abriu consulta en Vigo, pero non foi rehabilitado para a función pública ata os anos sesenta, e obtivo unha praza en Baiona. Colaborou coa rede da oposición antifranquista de Vigo, deu apoio e axuda sanitaria a enlaces da guerrilla e escapados e fuxidos da zona de Vigo. Foi detido en varias ocasións, a máis perigosa o 8 de setembro de 1947, acusado polas súas supostas actividades políticas. Foi procesado na causa 438/47 da Coruña contra Francisco Rey Drox e outros. Finalmente foi posto en liberdade o día 20 ao non aparecer cargos contra na súa contra.
Gran Premio de Australia de 2019
O Gran Premio de Australia de 2019 (oficialmente Formula 1 Rolex Australian Grand Prix 2019) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 17 de marzo de 2019 no Circuíto Albert Park en Melbourne. A carreira disputouse ao longo de cincuenta e oito voltas e será a primeira rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2019. A carreira foi a 83ª carreira na historia do Gran Premio de Australia, que se remonta á 100 Miles Road Race de 1928, e a vixésimo cuarta vez que a carreira disputouse no Circuíto Melbourne e a 35ª vez que o Gran Premio de Australia formará parte do Campionato Mundial de Fórmula Un.
Mars 3MV-4A
miniatura|Zond 2, unha sonda de tipo Mars 3MV-4A. Mars 3MV-4A foi o nome dun modelo de sondas espaciais soviéticas. Houbo catro sondas deste tipo:
Cada sonda tiña unha masa duns 925 kg.
Gran Premio de Australia de 2019
Cambio do sistema de puntos
Este Gran Premio marca a introdución dun novo sistema de puntos. Conservarase o sistema 25-18-15-12-10-8-6-4-2-1 utilizado desde o, pero os pilotos que logren a volta rápida recibirán un punto de bonificación, o mesmo aplicarase ao construtor do piloto que logre a volta rápida. O punto só se outorgará se o piloto remata a carreira dentro dos 10 primeiros.
Práctica
Lewis Hamilton foi o máis rápido nas tres sesións de adestramento. As sesións fixéronse de maneira ininterrompida, salvo un incidente que viu a Alexander Albon trompeando na curva 2 e golpeando o muro durante a primeira sesión de adestramento. Albon puido volver aos boxes para arranxar o coche. Na terceira sesión de adestramento McLaren mandou saír a Lando Norris no camiño de Robert Kubica, o que provocou unha multa para o equipo Mclaren.
Cualificación
A primeira sesión de cualificación pasou sen incidentes ata o último par de minutos cando Robert Kubica golpeou o muro saíndo da curva 10 picando unha roda, máis tarde atribuíuno a un súbito aumento da adherencia. Os pilotos eliminados na Q1 e cualificados do décimo sexto a vixésimo respectivamente foron Lance Stroll, Pierre Gasly, Carlos Sainz, George Russell e Robert Kubica con Charles Leclerc establecendo o tempo de volta rápida da sesión. A eliminación de Gasly sorprendeu de xeito especial. Sainz tamén quedou decepcionado coa súa saída anticipada da cualificación, sobre todo tendo en conta que o seu compañeiro de equipo Lando Norris clasificou oitavo, Sainz atribuíu a súa pronta eliminación a ter que frear despois de que Kubica tivese unha picada diante del, obrigándoo a reducir na súa volta de cualificación.
A segunda sesión de cualificación pasou sen incidentes e acabou coa eliminación de Nico Hülkenberg, Daniel Ricciardo, Alexander Albon, Antonio Giovinazzi e Daniil Kvyat, clasificados undécimo a décimo quinto respectivamente con Lewis Hamilton estabelecendo a volta rápida da quenda de clasificación. A sorpresa foi que os dous Renault de Ricciardo e Hülkenberg quedaron eliminadas logo de ser considerado o cuarto equipo máis rápido despois das probas previas de tempada e que Lando Norris entrara nos dez primeiros.
Na a terceira sesión de cualificación todos os equipos tiveron dous intentos para marcar o mellor tempo, logo do primeiro intento foi Valtteri Bottas quen liderou tras derrotar á marca de volta de cualificación que fixou Hamilton na Q2, seguido por Hamilton e Sebastian Vettel. Durante o segundo intento na Q3, Hamilton mellorou o seu tempo en medio segundo para bater o récord de volta de Bottas. Como ninguén mellorou o seu tempo Lewis Hamilton acadou a pole position, seguido por Valtteri Bottas e Sebastian Vettel completando os tres primeiros. Os dez primeiros foron completados por Max Verstappen, Charles Leclerc, Romain Grosjean, Kevin Magnussen, Norris Lando, Kimi Räikkönen e Sergio Pérez. Na súa entrevista logo da cualificación, Leclerc confesou que non estaba feliz coa súa actuación ao dicir que pensaba que era capaz de entrar nos tres primeiros, pero que non conseguiu debido a unha volta pouco metódica. Mentres, o equipo Haas dixo que estaban encantados co seu desempeño conseguindo que os seus coches fosen sexto e sétimo.
Carreira
Valtteri Bottas comezou a carreira ben desde o segundo posto e na primeira curva acadou o liderado. Detrás, Daniel Ricciardo disputaba a posición con Sergio Pérez, calculou mal a distancia e pisou a herba do lado dereito da pista. O seu aleron dianteiro chantouse na herba e desfíxose dunha forma bastante espectacular, derramando restos ao redor desa parte da pista e provocándolle unha rápida perda de posicións. Max Verstappen foi adiantado por Charles Leclerc, que pasou a loitar contra o seu compañeiro de equipo. Sebastian Vettel mantivo a Leclerc na cuarta posición. Os compañeiros de equipo de Haas, Kevin Magnussen e Romain Grosjean, intercambiaron posicións antes de que Robert Kubica entrase en boxes na volta 6 logo de sufrir danos na súa á dianteira. Na volta 11, Carlos Sainz detivo o seu McLaren na entrada dos boxes, cun gran penacho de fume emerxendo desde a parte traseira do seu coche, seguido dun incendio. Räikkönen entrou en boxes na volta 13 e Pierre Gasly esforzouse por avanzar desde o P17, subindo só ata o P12. Nico Hulkenburg e Sergio Perez entraron nos boxes buscando un "undercut", seguidos por Sebastian Vettel que montou pneumáticos medios. Lewis Hamilton entrou unha volta máis tarde montando o mesmo composto de pneumáticos, e saíu diante de Vettel. Romain Grosjean entrou en boxes pero un problema no pneumático dianteiro esquerdo fixo que perdese tres posicións. Vettel fixo a volta rápida na volta 18 e Antonio Giovinazzi saíuse na curva 13, permitindo pasar a Kevin Magnussen. Bottas fixo a volta rápida na volta 21 e logo entrou a boxes na volta 23. Verstappen seguiuno tres voltas máis tarde e Lando Norris pasou a Giovinazzi na seguinte volta. Charles Leclerc entrou a boxes cando estaba no segundo posto na volta 29 e Daniel Ricciardo foi retirado da carreira polo seu equipo como precaución despois do incidente da primeira volta. Verstappen pasou a Vettel na volta 31. Na volta 55, Verstappen fai a volta rápida da carreira mentres se achega a Lewis Hamilton segundo. Bottas retoma a volta rápida e gaña a carreira cun oco de 20.886 segundos ao seu compañeiro de equipo. Hamilton chegou segundo, seguido de Verstappen no terceiro e os dous Ferrari cuarto e quinto.
Pneus dispoñibles
O fornecedor de pneumáticos Pirelli proporcionará aos equipos unha gama intermedia de pneumáticos para a carreira. Segundo as regras introducidas en 2019, Pirelli cambiou as designacións dos seus pneumáticos para puntuar a dureza dos compostos, sendo "C1" o máis duro e "C5" o máis brando. O sistema de codificación de cores utilizado en anos anteriores simplificouse para que a banda no pneumático de cor branca represente o composto máis duro dispoñible en calquera Gran Premio, unha banda amarela no pneumático, o composto medio e a banda vermella no pneumático, o pneumático máis brando. Pirelli nomeou o pneumático C2 como o composto duro de banda branca, o C3 como o medio de banda amarela e o C4 como o brando de banda vermella.
Carreira
miniatura|center|800px|Resultados da carreira do GP de Australia de 2019.
Estatísticas
O Gran Premio de Australia 2019 representa
Durante este Gran Premio:
Escultura do Renacemento
miniatura|300px|[[Piedade (Michelangelo)|Piedade, obra do Renacemento de Michelangelo.]] A escultura do Renacemento enténdese como un proceso de recuperación da escultura da Antigüidade clásica. Os escultores atoparon nos restos artísticos e nos descubrimentos de sitios arqueolóxicos desa época pasada a inspiración perfecta para as súas obras. Tamén se inspiraron na natureza. Neste contexto hai que ter en conta a excepción dos artistas flamengos no norte de Europa, os cales ademais de superar o estilo figurativo do gótico promoveron un Renacemento alleo do italiano, sobre todo no apartado da pintura. O renacer da antigüidade co abandono do medieval, que para Giorgio Vasari «fora un mundo propio de godos», e o recoñecemento dos clásicos con tódalas súas variantes e matices foi un fenómeno case exclusivamente desenvolvido en Italia. A arte do Renacemento conseguiu interpretar a natureza e traducila con liberdade e con coñecemento en gran multitude de obras mestras.
Gran Premio dos Estados Unidos de 1969
O Gran Premio dos Estados Unidos de 1969 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 5 de outubro de 1969 no circuíto de Watkins Glen. Foi a décima carreira da tempada de Fórmula Un de.
Yua Mikami
Momona Kitō (鬼頭桃菜), nada en Nagoia o 16 de agosto de 1993 e coñecida profesionalmente como Yua Mikami (三上悠亜) é unha cantante e actriz pornográfica xaponesa.
Entrada na industria pornográfica e volta á música
A súa estrea na industria do porno foi o 1 de xuño de 2015 co nome de Yua Mikami co vídeo Princess Peach, producido por Muteki, un selo especializado no debut de celebridades menores e gravure idol (modelos en bikini e roupa interior) que queren dar o paso a AV Idol. Aínda que orixinalmente Mikami só pretendía facer un filme, o éxito de Princess Peach, segundo filme da industria porno xaponesa en vendas do ano 2015 fixo que permanecese como intérprete regular e o 12 de novembro de 2015 lanzou o seu sitio web oficial, así como as súas contas de Twitter e Instagram.
O segundo vídeo, Pleasure, apareceu o 1 de xaneiro de 2016 e foi tamén con Muteki, unha das poucas actrices en facer máis dun vídeo co estudo pola súa especialización en debuts, e ao longo dese ano realizou coa compañía algúns filmes máis. En maio gañou o premio da DMM á mellor actriz nova. Poucos meses despois, en novembro de 2016 pasou a integrar S1 No. 1 Style.
No ano 2016, sen deixar a industria porno, volveu á música e o 13 de abril entrou como segunda xeración no grupo Ebisu Muscatso e o 22 de novembro de 2016 quitou un sinxelo en solitario titulado Ribbon.
A popularidade de Mikami seguiu a medrar e converteuse nunha das actrices insignia de S1, cos seus filmes entre os máis vendidos, no ano 2018 estaba no número 8 das actrices AV en descargas dixitais e no 5 nas vendas de DVD/Blu-Ray e en 2017 gañou o premio á mellor actriz dos DMM. Coa actriz Shoko Takahashi apareceu no filme These Two Have No Equal que se lanzou o 1 de decembro de 2018 para conmemorar o décimo aniversario de Muteki, con catro horas de duración e co acompañamento dunha versión de dúas horas de realidade virtual> foi o segundo filme AV xaponés máis vendido de 2018. miniatura|esquerda|Yua Mikama, no centro, co grupo Honey Popcorn Mikami tamén apareceu no filme especial con motivo do 15º aniversario de S1 xunto con outros intérpretes da compañía: Tsukasa Aoi, Ayami Shunka, Moe Amatsuka, Arines Hashimoto, Eua Miharu e Nene Yoshitaka. En 2019 foi a segunda actriz AV con máis vendas, atrás de Yui Hatano e con S1 No. 1 Style apareceu en máis de 100 filmes, coa inclusión de compilacións e vídeos de realidade virtual.
En 2018 formou o grupo surcoreano Honey Popcorn con Moko Sakura e Miko Matsuda que lanzou o álbum Bibbidi-Bobbidi-Boo. Os medios surcoreanos criticaron á nova formación por ir contra da imaxe pura asociada ás ídolos surcoreanas ao estar as súas compoñentes asociadas á industria porno e o grupo houbo de cancelar o seu concerto de estrea en Corea do Sur, mesmo unha petición con 50 000 sinaturas chegou ao executivo dese país solicitando a prohibición do grupo. Matsuda, finalmente, deixou o grupo mais Mikami logrou revivilo, con tres novas integrantes e o segundo álbum De-aeseohsta saíu en xullo de 2019.
La Môme
Sinopse
O filme retrara numerosas partes da vida de Édith Piaf, como a súa infancia, a súa época de gloria, os seus amigos, os seus ataques, as súas alegrías e penas, os seus sucesos e os dramas da súa vida, a súa desaparición etc.
Emilio Eduardo Massera
Emilio Eduardo Massera, nado en Paraná o 19 de outubro de 1925 e finado en Buenos Aires o 8 de novembro de 2010, foi un militar arxentino. Entre 1976 e 1981 formou parte, xunto con Jorge Rafael Videla e Orlando Ramón Agosti, da xunta militar que depuxo á presidenta María Estela Martínez de Perón e gobernou de facto a Arxentina durante o autodenominado Proceso de Reorganización Nacional.
Carreira militar
Massera ingresou na Escola Militar da Armada en 1942; tras o seu egreso en 1946 sería alumno da Escola das Américas e do Interamerican Defence College de Washington, onde se formaría en guerra antisubversiva. De regreso á Arxentina, escalou rangos na xerarquía da Armada ata ser nomeado capitán da fragata ARA Liberdade. O 23 de agosto de 1974 obtivo o grao de almirante, tras o retiro forzoso de boa parte da oficialidade da Armada Arxentina, tras o cal foi nomeado comandante en xefe da mesma.
Ditadura
O 24 de marzo de 1976, Massera liderou xunto con Videla e Agosti o movemento golpista que derrocou á viúva de Perón, á fronte do goberno nacional desde o falecemento deste. Foi un dos principais promotores do plan de guerra sucia co que a ditadura continuou a persecución dos movementos revolucionarios —peronistas ou marxistas— e de toda forma de disidencia política. En 1977, o almirante declarou:
O silenciamento da difusión de "ideas opostas á civilización occidental e cristiá" redundou na desaparición dunhas 30.000 persoas de distintos graos de militancia política, incluíndo un importante número de sacerdotes e monxas terceiromundistas, a pesar do cal a relación de Massera coa Igrexa católica foi sempre excelente. A Escuela Superior de Mecánica de la Armada (ESMA), baixo a dirección de Massera, foi un dos Centros clandestinos de detención máis grandes do país, onde se encarcerou sen xuízo previo, torturou e asasinou a miles de prisioneiros. Tamén subordinado de Massera era o capitán Alfredo Astiz, alcumado o anxo louro, que operou como infiltrado nas organizacións de protesta, entre elas as Nais de Praza de Maio.
Xuízo e condena
En 2004, tras o estalido dun aneurisma cerebrovascular, foi ingresado ao Hospital Militar de Bos Aires. As secuelas do mesmo levaron a que o 17 de marzo de 2005 fose declarado incapaz por demencia e se suspendesen as causas na súa contra, non sen antes ser condenado nalgunhas das causas. As ordes de extradición levantadas polos gobernos español, francés e alemán na súa contra atópanse suspendidas pola mesma razón.
Massera e P2
O nome de Massera figuraba na listaxe de 963 integrantes que a policía italiana atopou en 1981 ao investigar as accións da loxa masónica Propaganda 2, da que tamén foran membros Perón, José Manuel Guiñazú, José López Rega e numerosos industriais e políticos italianos, entre eles Silvio Berlusconi. A loxa, desde entón declarada ilegal polo goberno italiano e presuntamente disolta, estaba baixo a dirección de Licio Gelli, un antigo operador de Mussolini durante a segunda guerra mundial logo encargado pola CIA de manter unha rede clandestina de operacións anticomunistas; Gelli coñecería a Massera a través de Carlos Alberto Corti, capitán da Armada e confidente deste último, e empregado o contacto para garantir a contratación dos multimillonarios gastos en equipamento militar —6.000 millóns de dólares en dous anos— e o control de parte da prensa a través da compra por parte da editorial italiana Rizzoli da arxentina Editorial Abril. A cambio, facilitaría as relacións de Massera co Vaticano e os Estados Unidos, e proporcionado os medios para canalizar cara ao exterior o diñeiro obtido de subornos e malversacións do tesouro público.
Humilis
miniatura|250px|Cumulus humilis Humilis é unha especie de nubes, presente exclusivamente no xénero cumulus, caracterizada polo seu pequeno tamaño. Se evolucionan e aumentan de tamaño poden dar lugar a cumulus mediocris, de tamaño medio, ou, se medran abondo, a cumulus congestus, de grande tamaño. As tres especies son exclusivas deste xénero. Adoitan presentarse illadas e son indicadoras de bo tempo.