cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Miami Heat
1987-91: A etapa de Rothstein
Na tempada 1990-91, Miami mellorou o seu número de vitorias con 24, por 58 derrotas. Elixiron a Willie Burton na novena posición do Draft de 1990 e a Dave Jamerson na 15ª posición, pero non chegou a debutar xa que foi traspasado a Houston Rockets nunha operación que trouxo a Alec Kessler, elección nº 12, a Miami. Ningún dos dous encaixou moi ben no equipo por varios motivos. Burton porque era un aleiro e os Heat insistían en facelo xogar coma escolta, e Kessler non estaba fisicamente preparado para ser xogador da NBA. Mentres, Douglas, Rice e Seikaly continuaban mellorando mantendo en Miami a esperanza dun futuro mellor.
Rothstein dimitiu coma adestrador rematada a tempada, pero volvería a Miami coma asistente na tempada 2004-05.
La Cuenca del Eo
La Cuenca del Eo foi un periódico publicado en Ribadeo entre 1866 e 1867.
Características
Subtitulado Periódico de noticias e intereses morales y materiales, apareceu o 5 de maio de 1866. De periodicidade semanal, estaba impreso por Norberto Cascante e dirixido por Segundo Moreno Barcia e Benigno Pico Bermies. Publicaba fundamentalmente información sobre Ribadeo. Cesou a súa edición o 29 de xaneiro de 1867.
Emmental
Produción
Os franceses e os suízos consomen uns 3,3 kg ao ano, e os alemáns 1,3 kg. Este queixo é un dos máis empregados en toda a gastronomía europea grazas á súa grande fama.
Miami Heat
1991-95: A etapa de Loughery
280px|esquerda|miniatura|O [[Miami Arena, primeiro pavillón dos Heat.]] Rothstein renunciou antes do comezo da tempada 1991-92 e Miami contratou a Kevin Loughery, un adestrador con 29 anos de experiencia coma técnico e xogador da NBA. No draft de 1991, o equipo seleccionou a Steve Smith da Universidade do Estado de Míchigan, no posto número 5. Coa axuda do debutante Smith, Rony Seikaly e un máis experimentado Glen Rice, os Heat remataron en cuartos da División Atlántica cun récord de 38-44 e participou por primeira vez nos playoffs. Foron eliminados polo mellor equipo dese ano, os Chicago Bulls. Smith formou parte do equipo dos mellores rookies e Rice rematou décimos en anotación na NBA.
Emmental
Produción
Hai dous emmental franceses protexidos con IGP a nivel europeo:
Outros emmental son:
Miami Heat
1991-95: A etapa de Loughery
Un equipo máis saudábel, o da tempada 1993-94, logrou por primeira vez un récord positivo de 42-40 e volveu aos playoffs, onde se enfrontou aos Atlanta Hawks. Atlanta recuperouse despois de ir perdendo a eliminatoria por 2-1 e rematou gañando ao mellor de 5 partidos. Tras esa tempada, Steve Smith foi seleccionado coma membro do segundo Dream Team, o grupo de grandes estrelas da NBA que competiron no Campionato Mundial de baloncesto de 1994 en Toronto representando aos Estados Unidos. O equipo tamén estaba formado polos futuros Heats Shaquille O'Neal, Alonzo Mourning, Dan Majerle e Tim Hardaway.
Na tempada 1994-95 o equipo renovou os seus xogadores, traspasando a Seikaly, Smith e Grant Long; e contratando a Kevin Willis e Billy Owens. Nesta época produciuse tamén un gran cambio na directiva de Miami. O 13 de febreiro de 1995 os dereitos coma donos de Billy Cunningham e Lew Schaffel foron mercados pola familia Arison. Mickey Arison foi nomeado xerente xeral, sendo a súa primeira medida botar ao técnico Loughery e reemprazalo por Alvin Gentry para tratar de remontar o récord de 17-29. Gentry logrou unha marca de 15-21 nos 36 partidos restantes da tempada, para finalizar cun 32-50 en total, 10 vitorias por debaixo da marca do ano anterior.
A era de Alonzo Mourning
Dende 1994 a 1997, Miami Heat tratou de conseguir plans para o cambio de cidade por se nun futuro a cidade de Miami se opoñera e non dera facilidades para facelo. As alternativas principais foron Las Vegas, Nevada; Memphis, Tennessee (agora fogar dos Memphis Grizzlies), St. Louis (Missouri) e San Diego. Esta idea pronto caería no esquecemento debido á dinámica gañadora na que entraron os Heat, abriendo unha nova década para a esperanza.
Inaciu Galán
Inaciu Galán y González, nado en Xixón o 6 de xuño de 1986, é escritor, xornalista e activista en defensa do asturiano. Traballou desde o ano 2003 na SER, TeleGijón e na TPA desenvolvendo a súa actividade xornalística sempre en asturiano. Fundou e dirixe a revista literaria Formientu. Desde febreiro de 2012 é presidente de Iniciativa pol Asturianu. É un dos modernizadores e difusores do xénero do monólogo en asturiano, e publicou en 2008 a primeira escolma do monólogo moderno, Antoloxía de monólogu modernu ¡Pa echar unes rises!, seguida en 2011 de  Más monólogos… ¡Pa echar unes rises!.
Miami Heat
A era de Alonzo Mourning
Da man de Mourning o equipo comezou 11-3. Nunha sucesión de traspasos a metade de tempada, Riley, noutra xogada mestra, fíxose con outra das grandes estrelas da liga, Tim Hardaway. Xunto con Tim chegou Chris Gatling, mentres que Kevin Willis e Bimbo Coles marcharon aos Golden State Warriors. Por se fora pouco, tamén se fixo con Walt Williams, que viña de facer 16,4 puntos, 4,5 rebotes e 4,1 asistencias a tempada anterior nos Sacramento Kings. Miami finalizou a campaña con balance positivo, 42-40, que lle valeron un sitio nos playoffs, onde agardaban os Bulls de Michael Jordan. Chicago, que viña de lograr o récord de 72 vitorias, venceu por 3-0 pero en Miami volveron a saborear as meles dos playoffs. miniatura|215px|[[Alonzo Mourning, historia viva de Miami Heat.]] Mourning rematou a tempada con dobres figuras, con medias de 23,2 puntos e 10,4 rebotes. Hardaway, pola súa parte, asinou 17,2 puntos e 10 asistencias, formando xunto a 'Zo' unha das mellores sociedades da NBA.
En playoffs, o equipo comezou a súa andadura eliminando, non sen sufrimento, a Orlando Magic, por 3-2. Nas semifinais de conferencia agardaban os Knicks, ex-equipo de Riley, aos que remontaron un 3-1 en contra para clasificarse por primeira vez a unhas Finais de Conferencia. Naquela serie, durante o 5º partido, P.J. Brown e Charlie Ward protagonizaron unha pelea que deixou un resultado de catro xogadores expulsados. Brown foi o responsábel da disputa ao empurrar ao base Ward cando intentaba penetrar a canastra.
Miami celebrou o seu décimo aniversario na tempada 1997-98 logrando o seu 2º título da División Atlántica de maneira consecutiva tras rematar cun récord de 55-27. Con todo, caeron na 1ª rolda fronte aos New York Knicks no que se estaba a converter en toda unha rivalidade dentro da liga. Un ano máis, os incidentes salpicaron esta eliminatoria. Desta vez foi Mourning quen se perdería o 5º partido despois de que este e o xogador dos Knicks Larry Johnson se enzarzaran nunha violenta liorta. Jeff Van Gundy, que sen éxito intentou rematar coa pelexa, foi golpeado e Mourning arrastrouno pola pista. Esta liorta marcou a rivalidade entre Knicks e Heat. Van Gundy sufriu golpes na súa cabeza e necesitou puntos de sutura.
Pese a que a tempada 1998-99 estivo marcada polo lockout, a Miami non lle pareceu afectar e fíxose co primeiro posto da conferencia cun récord de 33-17 por primeira vez na súa historia, e por terceiro ano consecutivo, co título de división. Pero aqueles playoffs de 1999 estiveron marcados por outra circunstancia histórica que protagonizaron os Heat, quen caeron ante o oitavo mellor clasificado, New York Knicks. Por terceiro ano consecutivo, voltábanse a ver as caras, co mesmo resultado da tempada anterior, vitoria para os Knicks por 3-2. New York, á fin finalistas da NBA, levouse a serie despois dun dramático quinto partido que deixou para a historia unha canastra gañadora de Allan Houston para decidir a eliminatoria. 280px|esquerda|miniatura|[[American Airlines Arena, pavillón dos Heat dende 1999.]]
Ante a grande afluencia de público durante aqueles últimos anos, o Miami Arena quedou pequeno dando acollida en 1999 ao que é o seu actual pavillón, o American Airlines Arena, con asentos para 20.500 aficionados. Gañaron 52 partidos, salientando no equipo os xa habituais Mourning, Hardaway, Mashburn e P.J. Brown, pero por terceiro ano consecutivo volveron ser derrotados en semifinais de conferencia polos New York Knicks que remontaron un 2-3 adverso para rematar gañando 4-3. Na primeira rolda, Miami pasou por enriba dos Detroit Pistons por 3-0.
Durante o verán de 2000, os Heat tomaron a decisión de dar un cambio, necesitaban un cambio a tantos anos quedándose ás portas. Despois de non poder fichar a Tracy McGrady, que marchou a Orlando procedente dos Toronto Raptors, Miami decidiu traspasar a P.J. Brown e Jamal Mashburn, entre outros, aos Charlotte Hornets a cambio de Eddie Jones, Anthony Mason e Ricky Davis. Ademais, Miami tamén se fixo con Brian Grant, que chegou tras un traspaso que involucrou aos Cleveland Cavaliers e aos Portland Trail Blazers.
Grant uníase así aos Mourning, Hardaway, Majerle, Bowen e Carter. Miami foi considerada pola gran maioría coma a gran favorita no Leste ata que Mourning anunciou que sería baixa para toda a tempada.
Alonzo fora elixido para xogar nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000 coa selección dos Estados Unidos, conseguindo a medalla de ouro, pero á volta foille diagnosticada unha grave afección renal, o que fixo que se perdera moitos partidos durante a tempada. A baixa de Mourning permitiulle lucirse a Anthony Mason, que logrou participar no All-Star do ano 2001.
Os Heat da tempada 2000-01 ofreceron tres versións un tanto distintas. Antes da tempada, e da lesión de Mourning, Miami era o equipo para bater na Conferencia Leste. Durante a tempada, os Heat volveron lograr unha campaña con 50 vitorias e ademais Mourning incorporouse outra vez ao equipo para os últimos partidos da fase regular. Despois, os Heat foron claramente barridos dos playoffs polos Hornets por un contundente 3-0.
As dúas seguintes tempadas foron dous anos para esquecer. Riley perdeuse os playoffs por primeira vez na súa traxectoria coma técnico e tres xogadores coma Tim Hardaway, Bruce Bowen e Dan Majerle, que foran participes dos títulos de división, deixaban o equipo.
Na 2001-02, Miami engadiu ao seu equipo xogadores veteráns coma Rod Strickland, Chris Gatling, Jim Jackson, LaPhonso Ellis ou Kendall Gill, ademais dos Mourning, Jones, Grant e Carter, cuxa renovación por tres anos espertou controversia na afección. Ao igual ca co traspaso do prometedor Ricky Davis aos Cleveland Cavaliers nunha operación a tres bandas que trouxo a Gatling de volta a Miami. O equipo tamén asinou a dous xogadores que non foron drafteados coma Malik Allen e Mike James, e a Vladimir Stepania para dar minutos de descanso a Mourning. O equipo rematou cun récord de 36-46 e quedou por primeira vez nos últimos 7 anos fóra dos playoffs.
A diferenza do ano anterior, Miami comezou a reconstruír o equipo na tempada 2002-03. Miami elixiu no draft de 2002 a Caron Butler no posto número 10, e a Rasual Butler en 2ª rolda. Mourning perdeuse toda a tempada e Eddie Jones 35 partidos por unha lesión no nocello. Miami fichou a Travis Best para o posto de base, mais a tempada, coma se prevía, foi moi pobre, con tan só 25 vitorias e 57 derrotas. A única nota positiva a puxo Butler, que obtivo unha media de 15,4 puntos e 5,1 rebotes logrando gañar catro premios de rookie do mes.
2003-04: A chegada de Wade
O verán de 2003 comezou con moito movemento, Pat Riley renunciou ao cargo de adestrador para dedicar máis tempo ao cargo de presidente e promoveu ao asistente Stan Van Gundy ao posto de adestrador principal.
O contrato de Alonzo Mourning expiraba ao seguinte verán, dando aos Heat unha maior marxe para reconstruír. O 1 de xullo de 2003, Miami daba por feito que Anthony Carter ía exercer a súa opción de renovación a razón de 4,1 millóns de dólares. COn todo, Billy Duffy, o seu axente, nunca informou diso á franquía, polo que Miami quedou libre do seu salario. Ademais, LaPhonso Ellis, nun acto exemplar, rescindiu a cláusula do seu contrato que obrigaba aos Heat a pagarlle a seguinte tempada.
Conca endorreica
miniatura|Beira do [[Lago Hart, lago endorreico no deserto do sur de Australia.]] miniatura|Foto de satélite do [[Lago Eyre en Australia. Imaxe de: NASA's Earth Observatory.]] miniatura|Foto satélite da conca endorreica do [[altiplano andino.]] En xeografía, unha conca endorreica é unha área na que a auga non ten saída fluvial cara ao mar; é dicir, os cursos fluviais existentes desembocan en lagos, lagoas ou crean pantanos. O termo ten raíces gregas, endo, "interior" e rhein, "fluír". Calquera choiva ou precipitación que caia nunha conca endorreica fica alí, abandonando o sistema unicamente por infiltración ou evaporación, o cal contribúe á concentración de sales. Nas concas endorreicas nas que a evaporación é maior cá alimentación, os lagos salgados desaparecen e fórmanse salgares. As concas endorreicas tamén son denominados sistemas de drenaxe interna.
Emmental
Servir
O seu período de degustación óptima é entre maio e outubro, logo da curación que dura tres meses, aínda que tamén é excelente de abril a decembro.
Conca endorreica
Aínda que, en teoría, as concas endorreicas pódense dar en calquera clima, na práctica son máis comúns en zonas de deserto cálido. Nótese ademais que, por definición, calquera lago situado baixo o nivel do mar (p.e., mar Caspio, mar Morto) debe ser endorreico e drenar unha conca hidrográfica endorreica.
Causas de endorreísmo
O carácter dunha rexión cuxas augas non se verquen o mar pode ter múltiples causas. Pode tratarse do relevo cando existe unha depresión endorreica (conca pechada, bolsón etc.). Noutros casos a causa reside no clima (evaporación excesiva respecto da importancia das precipitacións) ou na natureza do terreo, que, de ser moi permeable, permite unha infiltración rápida das augas pluviais. Ás veces concorren ambas as dúas circunstancias: a rápida evaporación da auga e o volume excesivo da que se infiltra fan diminuír progresivamente o caudal do río ao longo do seu curso. Fica así esgotado antes de que chegue a xuntarse con outro río da rede hidrográfica ou que acade a beira do mar.
Miami Heat
2003-04: A chegada de Wade
Con este oco salarial Miami fichou a Lamar Odom e ao base T.J. Moncrieffe. Mais o gran reforzo da tempada ía chegar dende o draft. Riley e os Heat elixiron a Dwyane Wade, na quinta posición do draft de 2003, procedente da Universidade de Marquette. Coa elección de Wade, Miami deixou a un lado a súa tentativa de fichar a Gilbert Arenas. Miami tamén se fixo con fichaxes que resultaron moi positivos coma Udonis Haslem e Rafer Alston. Odom reviviu a súa traxectoria, promediando máis de 17 puntos por partido, mentres que Wade inxectou zume novo ao grupo e rachou varios récords de novatos. Obtivo unha media de 16,2 puntos, 4 rebotes e 4,5 asistencias.
Pese a que o equipo comezou cun balance de 5-15 transcorridos os primeiros 20 encontros, soubo reaccionar e rematou meténdose nos playoffs tras finalizar cun récord de 42-40. Miami viña lanzado e superou na 1ª rolda a New Orleans por 4-3. Nas Semifinais caeron contra Indiana Pacers, que levaba o mellor récord do Este, por 4-2. A combinación de mozos coma Odom, Wade, Butler, Alston, Haslem, xunto con veteráns coma Eddie Jones ou Grant, devolveron a ilusión a uns Heat que se converteron nunha das sensacións da tempada.
A era de O'Neal e Wade
Aquela tempada tamén xuntou a varios membros coñecidos en Miami. Ron Rothstein, o primeiro técnico na historia dos Heat, converteuse en adestrador asistente e tanto Steve Smith coma Alonzo Mourning volveron ao equipo xa moi veteráns.
Miami logrou a súa segunda mellor marca na historia da franquía, 59-23. Nos Playoffs gañaron 8 partidos seguidos nas dúas roldas iniciais derrotando por 4-0 a New Jersey e Washington respetivamente. Nas Finais da Conferencia Leste enfrontáronse aos Detroit Pistons. Os equipos gañaron, cada un, dous dos catro partidos disputados antes de que Miami lograra unha sinxela vitoria no quinto encontro, deixando aos Pistons case eliminados, pero Miami perdeu a Wade a causa dunha distensión muscular. Sen Wade, os Heat foron derrotados por 91-66 no sexto partido. No sétimo e decisivo partido en Miami, reapareceu Wade forzando o seu estado físico, pero non foi suficiente para que Miami accedera ás súas primeiras Finais. Detroit venceu 82-88 e volveu despois dun largo periplo ás Finais da NBA.
Na pretempada, os Heat cambiaron case por completo o equipo. No que está considerado coma o intercambio máis grande en canto a xogadores da NBA, con 5 equipos e 13 xogadores involucrados, os Heat conseguiron ao antigo All Star Antoine Walker, Jason Williams e James Posey, mentres que se desprenderon de Eddie Jones, Rasual Butler e Qyntel Woods. Miami tamén asinou ao futuro Hall of Fame Gary Payton, de 37 anos, ao tirador Jason Kapono, e a Wayne Simien, elixido no draft de 2005.
Damon Jones, que quedou coma axente libre, optou pola mellor oferta que lle fixeron os Cleveland Cavaliers. Algúns criticaron, á hora de establecer favoritos, que Miami fixera un bo equipo pero moi veterano (O'Neal, Mourning ou Payton eran os exemplos máis evidentes), mesmo con xogadores que xa poco tiñan que ofrecer, caso de Walker ou Williams.
Tras un comezo de 11–10, cun O'Neal lesionado, Riley converteuse novamente no adestrador do equipo o 12 de decembro de 2005, tras a renuncia de Van Gundy por asuntos persoais. O equipo gañou os primeiros tres partidos baixo a dirección de Riley, perdendo o cuarto cos Cleveland Cavaliers. O mes de xaneiro saldouse con 10 vitorias e 5 derrotas, mais os Heat seguían a ser criticados por non poder vencer aos equipos máis potentes da liga. Caeran dúas veces ante os San Antonio Spurs, vixentes campións, e outras dúas ante os Phoenix Suns, á parte da humillante derrota que sufriron a mans dos Dallas Mavericks, por 36 puntos.
A pesar das críticas, o equipo conseguiu entrar nos playoffs, saír vitorioso de todas as roldas e chegar ás Finais da NBA por primeira vez na súa historia, onde gañou 4-2 aos favoritos Dallas Mavericks. Dwyane Wade conseguiu o MVP das Finais.
Nos meses de febreiro e marzo lograron unha xeira de 15 vitorias en 16 partidos que permitiu rexurdir ao equipo, que rematou a tempada cunha marca de 52-30, a 2º mellor da Conferencia Oeste, por debaixo das 64 vitorias dos Pistons.
Playoffs do 2006
Miami chegaba coa 2º mellor marca do Leste, o que lles enfrontaba en 1ª rolda ao 7º clasificado, os Chicago Bulls. Miami comezou co pé dereito gañando os 2 primeiros partidos da serie, pero en Chicago os Bulls empataron a serie 2-2, volvendo a espertar dúbidas en Miami. Dúbidas que se disiparon nos dous encontros seguintes con folgadas vitorias dos homes de Pat Riley, liquidando a serie cun definitivo 4-2. Udonis Haslem foi expulsado no segundo cuarto do primeiro partido por lanzarlle o protector bucal ao árbitro Joe Crawford.
Nas Semifinais de Conferencia enfrontáronse aos New Jersey Nets. Miami perdeu o primeiro partido na casa, pero despois diso, gañaron os 4 seguintes. Miami, por segunda vez na súa historia, accedía ás Finais de Conferencia. Nelas agardaban os Detroit Pistons. Desta vez saíron triunfais os homes de Riley, que gañaron por 4-2 nunha serie máis sinxela que a do ano anterior. Miami chegou ir gañando 3-1 na serie, Detroit acurtou distancias no 5º en The Palace of Auburn Hills (91–78), pero os Heat responderon de novo na súa cancha, gañando no 6º encontro por 95–78.
Campións da NBA
Despois de derrotar aos Detroit Pistons, os Heat accederon á súa primeira Final da NBA contra os Dallas Mavericks. Para Dallas tamén supoñía a súa primeira aparición nunha final. Miami caeu derrotado nas súas dúas primeiras visitas a Dallas, 90-80 e 99-85, respetivamente. No 3º as cousas trocaron tras a remontada que os Heat fixeron de 13 puntos nos últimos 6 minutos do último cuarto, cando Dallas xa cantaba o 3-0. Liderados por Wade, que anotou 42 puntos e capturou 13 rebotes, e que se converteu no grande heroe que permitiu a Miami Heat remontar e gañar 98-96.
Wade igualou a súa mellor marca en puntos na fase final e estableceu unha nova en rebotes, ademais xurdiu con canastras decisivas na reacción dos Heat, que a oito minutos e medio do final perdían por doce puntos, 83-71. Éxito semellante se viviu no 4º partido, onde Dwyane Wade esqueceu a lesión no xeonllo esquerdo e volveu exhibirse con 36 puntos na vitoria (98-74) que supoñía o 2-2 na final. Xunto con Wade, O'Neal e Posey foron os outros dous grandes protagonistas do triunfo con 17 puntos e 13 rebotes, e 15 puntos e 10 rebotes, respetivamente. 205px|miniatura|[[Dwyane Wade|Wade foi clave no anel co seu MVP das Finais]] Mourning era outra das claves do bo facer dos Heat, o veterano pivote viviu unha segunda xuventude e daba minutos de descanso de calidade a O'Neal. En 13 minutos, achegou 4 puntos, 6 rebotes e 3 tapóns. Este encontro foi o partido número 100 en playoffs da súa historia.
Por terceira vez consecutiva as actuacións de Wade, que anotou 43 puntos, fixeron posíbel que Miami Heat superase un marcador adverso para gañar na prórroga por 101-100 aos Mavs no 5º partido da final. Wade, que estableceu a súa mellor marca individual na fase final, anotou os dous puntos da vitoria dende a liña de persoal con 1,9 segundos para que rematase a prórroga, que tamén forzou cando acadou o empate a 93-93 con 2,8 segundos para finalizar o tempo de xogo. En referencia a eses 2 tiros libres Wade dixo:
Xunto a Wade, Haslem (17 puntos e 10 rebotes), Walker (14-11), Mourning (que en 14 minutos, acadou 8 puntos, 6 rebotes e 5 tapóns, o substituto perfecto aos problemas de faltas de Shaq) e Posey (cunha tripla demoledora que lle deu aos Heat unha vantaxe parcial de 81-87 decisiva) foron as claves do triunfo.
O'Neal, que gañou o seu cuarto título, non tivo a súa mellor noite e quedou en 9 puntos e 12 rebotes. Mourning, pola súa parte, vía conseguido o soño do anel, tras tantos anos na franquía.
2006-07: Un ano de lesións
Miami comezou de maneira horrorosa a tempada, caendo ante os Chicago Bulls por 42 puntos de diferenza, 66-108. A peor derrota coma locais de toda a súa historia e, sen dúbida, a peor diferenza dun campión no seu primeiro encontro. Shaquille O'Neal mancouse ao pouco de comezar a tempada por unha lesión no xeonllo dereito, que lle obrigou a perderse 42 partidos. Walker e Payton xa tiñan moi pouco que ofrecer e o seu rendemento diminuíu moito, o que motivou o crecemento dalgúns xogadores que antes non contaban moito coma Jason Kapono e Dorell Wright.
A primeira metade da tempada foi arrepiante. Pat Riley deixou o cargo de adestrador para tomar un tempo de descanso, no cal aproveitou para someterse a unha operación cirúrxica que lle axudou a superar as molestias que padecía no xeonllo e cadeira dereita. Wade mancouse do pulso, o que lle mantivo fóra 31 partidos, mentres que James Posey e Antoine Walker foron suspendidos tras non superar un exame médico cuxos niveis de graxa corporal superaban os parámetros do equipo. Así, Rothstein, técnico interino de Miami púxose a cargo do equipo e Eddie Jones foi fichado de novo despois de saír dos Memphis Grizzlies. O'Neal volveu ás canchas en xaneiro, e Riley regresou na segunda metade da tempada.
dereita|200px|miniatura|[[Pat Riley e o adestrador que máis tempadas dirixiu aos Heat.]] Cando semellaba que peor non podían ir as cousas en Miami, o 21 de febreiro nun encontro fronte aos Houston Rockets, a Wade se lle dislocó o ombreiro esquerdo. En vez de recorrer á operación, Wade optou pola rehabilitación coa esperanza de volver para os playoffs. A recuperación do xogador foi exitosa e Wade regresou ao equipo o 9 de abril de 2007 fronte aos Charlotte Bobcats. Pero á estrela dos Heat se lle vía falto de forma, coma el mesmo recoñoceu. Despois da lesión de Wade, moitos predixeron, incluso, que os Heat se ían quedar fóra de playoffs. Prediccións que rapidamente foron desbotadas despois de que os Heat lograran unha xeira de 9 triunfos consecutivos na primeira quincena de marzo de 2007, e unha xeira de 14 triunfos consecutivos na casa.
Shaquille O'Neal foi a razón principal do rexurdimento dos Heat, xa que recuperara o seu mellor baloncesto da tempada e estábase a converter na ameaza ofensiva que necesitaban os Heat para volver ser determinantes. Pouco despois da volta de Wade, o avó de O'Neal faleceu, perdéndose este dous partidos. Ademais, Haslem e Payton sufriron sendas lesións, que no caso do base lle prohibiron estar nos playoffs. Pese a estar sen Wade o equipo asinou un 16-7 en ausencia do escolta que lle valeu para asegurar o sétimo título de división. O balance final foi de 44-38, e en playoffs tocaba enfrontarse, coa vantaxe de campo a favor, aos Chicago Bulls.
Con todo, de nada serviu esa suposta vantaxe de campo xa que os Bulls pasaron por enriba de Miami por un contundente 4-0. Miami converteuse no primeiro equipo dende 1957 que defendendo o título caía na primeira rolda sen gañar nin un partido. St. Louis, por aquel entón, barreu por 3-0 a Minneapolis. E Chicago tamén se converteu no primeiro en eliminar os campións defensores na primeira rolda da fase final dende que no 2000 o fixeran os Suns cos Spurs. Ironicamente, o adestrador que dirixiu aos Suns foi o mesmo que ocupaba o banco dos Bulls, Scott Skiles. Esta derrota tamén supuxo a primeira derrota por 4-0 sufrida por Miami.
2007-08: Shaq despídese
Tras a decepcionante tempada 2006-07, Miami, en lugar de reconstruír, comezou con intencións de volver ao máis alto. No draft de 2007 elixiron a Jason Smith no posto número 20 para traspasalo despois polo número 21, Daequan Cook. Na 2ª rolda tamén traspasaron a súa elección, o bosníaco Stanko Barac, aos Indiana Pacers por unha futura 2ª rolda. Miami perdeu a Jason Kapono e a James Posey, que marcharon aos Toronto Raptors e aos Boston Celtics, respetivamente. Miami necesitaba un base con urxencia e conseguiu a Smush Parker, que non melloraba moito o que había, e ao veterano escolta Penny Hardaway, que volvía atoparse con Shaq despois da súa exitosa etapa en Orlando. Porén, Hardaway, xa moi veterano, foi cortado en decembro. Miami tamén conseguiu traer de volta a Ricky Davis, nun intercambio no que conseguiu tamén a Mark Blount e enviou aos Minnesota Timberwolves a Antoine Walker, Wayne Simien, Michael Doleac e unha 1ª rolda condicionada. Ricky chegou para ser a 3ª opción en ataque tras Dwyane Wade e Shaquille O'Neal, pero as circunstancias que lle depararon aos Heat foron ben distintas.
O 19 de decembro de 2007 durante o primeiro cuarto do encuentro fronte aos Atlanta Hawks, Mourning esgazouse o tendón do xeonllo dereito e, pese á insistencia dos médicos, non deixou que o retiraran en padiola, chegando a comentar que esa non era a maneira na que imaxinaba saír dunha cancha por última vez na suá traxectoria. Non obstante, o xogador iniciou un proceso de recuperación durante 2008, coa intención de seguir xogando outra tempada máis se o corpo llo permitía e desquitarse do golpe sufrido na tempada da súa despedida. Mourning non volvería xogar, e os Heat retiraron o seu dorsal número 33.
O 5 de febreiro de 2008, ESPN publicou que Miami estaba interesado en traspasar a Shaquille O'Neal, contrario á opinión de Pat Riley un mes antes dicindo que os Heat non tiñan intención de traspasar ao 13 veces all-star. Un día despois, Miami traspasou a O'Neal aos Phoenix Suns por Shawn Marion e Marcus Banks, poñendo fin á etapa de Wade e Shaq.
O 19 de marzo de 2008, Miami foi ridiculizado polos Toronto Raptors ao caer 96-54, no que é a terceira peor derrota da historia da NBA durante a era do reloxo de posesión. A esta nefasta marca lle seguiu a de menos canastras anotadas con 17 nun encontro disputado ante os Boston Celtics o 30 de marzo.
2008-2010: Reconstrución
O 20 de maio do 2008, os Heat obteñen a 2ª elección no draft da NBA coma resultado do sorteo previo, o NBA Draft Lottery. Tiñan pensado escoller ao á-pivote Michael Beasley, ao base Derrick Rose ou ao escolta O.J. Mayo. Xusto despois do sorteo, Pat Riley suxeriulle ao equipo que escoitase algunha oferta para a segunda elección. Porén, deixou claro que a oferta tiña que ser o suficientemente boa para que Miami puidera considerala, coma por exemplo o traspaso de Kevin Garnett a Boston no verán de 2007.
O 26 de xuño do 2008, os Chicago Bulls escolleron, tal e coma estaba previsto, a Derrick Rose, deixando a Beasley para ser elixido polos Heat. Na segunda rolda, coa elección número 52, os Heat escolleron a Darnell Jackson, de Kansas. Os Heat anunciaron que acordaran un traspaso de dúas das súas tres eleccións da segunda rolda do draft do 2009 aos Minnesota Timberwolves, a cambio do base de Kansas Mario Chalmers, quen liderou a Kansas cara o campionato da NCAA, incluíndo unha tripla que mandou o partido á prorroga. Máis tarde anunciouse tamén que os dereitos de Darnell Jackson foran traspasados aos Cleveland Cavaliers, a cambio das súas dúas eleccións da segunda rolda do draft do 2009.
En xullo, o período de axentes libres comezara, e co límite salarial limitado, os Heat asinaron a James Jones coma especialista en triplas do equipo. Coas adquisicións de Yakhouba Diawara e Jamaal Magloire, o equipo gañaría en profundidade e en experiencia.
O 29 de setembro do 2008, Randy Pfund renunciou ao cargo de Director Xeral, e Pat Riley tomou o seu relevo. Catro días despois, os Heat asinaron ao base Shaun Livingston, procedente de Los Angeles Clippers.
O 5 de novembro do 2008, o rookie Mario Chalmers conseguiu unha nova marca da franquía, ao conseguir 9 roubos nun encontro ante os Philadelphia 76ers. Esta marca superaba a antiga que posuía Tim Hardaway, de máis roubos de balón conseguidos por un rookie nos 21 anos de historia dos Heat.
West Ryder Pauper Lunatic Asylum
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos e compostos por Sergio Pizzorno, agás os indicados.
Miami Heat
2008-2010: Reconstrución
O 13 de febreiro de 2009, os Heat traspasaban a Shawn Marion e a Marcus Banks aos Toronto Raptors, a cambio do pivote Jermaine O'Neal e o aleiro Jamario Moon. Ata ese momento xa se rumoreara unha posíbel adquisición de O'Neal, coma tamén de Amare Stoudamire e Carlos Boozer. Este intercambio debíase ás lagoas que tiña o equipo no poste baixo. O 3 de abril do 2009, os Miami Heat conseguiron unha praza nos playoffs grazas a unha vitoria ante os Charlotte Bobcats. Os Heat convertéronse no primeiro equipo dende os San Diego Rockets na tempada 1968-69, en pasar de 15 vitorias nunha tempada, a clasificarse para os playoffs na seguinte. Nos playoffs, foron eliminados na primeira rolda ante os Atlanta Hawks, cun marcador de 4-3. Dwyane Wade liderou a liga en anotación con 30.2 puntos por partido, converténdose no primeiro xogador da franquía en conseguilo.
Os Heat comezaron a tempada 2009-2010 cun 7-1 nos primeiros 8 partidos, pero foron irregulares nos seguintes partidos, e tiñan unha marca de 35-34 nos primeiros 69 partidos. O 5 de xaneiro de 2010, os Heat traspasaron a Chris Quinn aos New Jersey Nets a cambio dunha elección da segunda rolda do draft de 2012, o cal permitiu ao equipo asinar ao base Rafer Alston, que fora cortado pouco tempo antes. O equipo mellorou, e fixo unha marca de 12-1 nos últimos 13 partidos, conseguindo así a 5ª praza no Leste, cunha marca final de 47-35 e mellorando por segunda tempada consecutiva. Os Heat perderon na primeira rolda da Conferencia Leste por 4-1 contra os Boston Celtics.
Dorsais retirados
Os Heat retiraron cinco dorsais, pero só catro deles pertenceron a xogadores que xogaron para a franquía. O primeiro dorsal en retirarse foi o de Michael Jordan, que nunca xogou para Miami. Pat Riley retirou o 23 de Jordan antes do seu último partido en Miami na tempada 2002-03 como tributo á súa traxectoria deportiva. Miami retirou o número 33 de Alonzo Mourning durante unha cerimonia no descanso dun partido, o 30 de marzo de 2009. Durante a tempada 2005-06, a organización honrou ao quarterback dos Miami Dolphins, Dan Marino, que tiña o número 13, polas súas contribucións ao equipo de fútbol americano da cidade. O 28 de outubro de 2009, o número 10 de Tim Hardaway foi retirado no primeiro partido da tempada 2009-10 contra os New York Knicks.
Galardóns individuais
MVP da Tempada da NBA
MVP das Finais de Conferencia da NBA
MVP das Finais da NBA
Xogador Defensivo do Ano da NBA
Xogador Máis Mellorado da NBA
'''Adestrador do Ano da NBA
Primeiro equipo All-NBA
Segundo equipo All-NBA
Terceiro equipo All-NBA
Primeiro Equipo de Rookies da NBA
Segundo Equipo de Rookies da NBA
Primeiro Equipo Defensivo da NBA
Segundo Equipo Defensivo da NBA
All-Star Weekend da NBA
Participacións no All-Star Game da NBA
Adestradores do All-Star Game
MVP do All-Star Game da NBA
Campión do Concurso de Habilidades do All-Star
Campión do Concurso de Triplas do All-Star
Campión do Concurso de Mates do All-Star
Ramón Salgado Pérez
Ramón Salgado Pérez, nado no Carril (Vilagarcía de Arousa) o 19 de xuño de 1894 e finado en Paradela (Meis) o 2 de decembro de 1972, foi un avogado, xornalista e político galego.
Traxectoria
Entre 1915 e 1917 foi propagandista agrario polos concellos dos arrabaldes de Pontevedra: Meis, Barro, Portas, Caldas de Reis e Cambados, pretendendo implantar un modelo agrario que competise co socialista. Fundou a Federación Agraria de Caldas-Cambados, que apostou por apoiar aos candidatos mauristas nas distintas citas electorais deses anos. Ramón, xunto cos seus irmáns Tomás e Juan, representaron á Sociedade Agraria de Meis e alentaron a súa incorporación á Federación Agraria de Pontevedra o 29 de xuño de 1920.
Entre 1917 e 1920 foi o director do periódico agrario pontevedrés La Raza, definíndose como agrario monárquico e católico. No Congreso Agrario de Lavadores defendeu non só as posicións antisocialistas, senón incluso antiliberais. Inimigo das posicións do sindicalismo obreiro (tanto socialista como, fundamentalmente, anarquista) desenvolveu unha actividade de denuncia dos “desmanes” obreiros durante a Folga Revolucionaria de 1917.
Estabeleceuse en Pontevedra como avogado até que a chegada da Ditadura de Primo de Rivera supón un relanzamento da súa actividade pública. Desempeñou un papel fundamental nas negociacións previas cos foristas para acadar unha solución redencionista para o foro (1924). Este compromiso claro coa Ditadura fixo que fora duramente criticado dende a maioría do movemento agrario sobre todo a partir de 1929. En 1926 fixou a súa residencia en Vigo onde casou con Nieves González Fresco. Cando en 1930 remata a Ditadura, Salgado, Basilio Álvarez, Raimundo Vidal Pazos e outros líderes locais vinculados co republicanismo radical, inician unha campaña cidadán de mitins por toda Galiza preparando o que crían ían ser unha inminentes elección. Participou no famoso pacto de Lestrobe polo que se constituíu a Federación Republicana Gallega.
Coa proclamación da II República uniuse ás filas do Partido Republicano Radical (PRR), de Alejandro Lerroux e organizou o partido no concello de Meis coa celebración de varios mitins. No IV Congreso Rexional Agrario celebrado no Porriño o 14 de maio foi elixido presidente do comité federativo provincial e no Congreso Provincial Agrario de Lavadores celebrado o 14 de xuño foi elixido candidato a deputado a Cortes polos agrarios. Nas eleccións do 28 de xuño de 1931 acadou máis de 19.000 votos na circunscrición electoral de Pontevedra, conseguindo acta de Deputado no Congreso. O 5 de outubro foi elixido vicepresidente do comité provincial do Partido Radical na Asemblea celebrada en Pontevedra. Dous anos máis tarde os sectores máis avanzados do asociacionismo agrario pontevedrés expulsaron do seo da Federación Agraria Provincial a todas as agrarias emilianistas (grupo ao que pertencía Ramón Salgado). Nas eleccións do 19 de novembro de 1933 revalidou a acta medrando o seu apoio electoral con máis de 28.000 votos, aínda que foi acusado dende o movemento agrario de desenvolver tácticas caciquís para obter os votos. Compaxinou o seu cargo de deputado co de Delegado dunha compañía de seguros. Logo do esmoroamento do Partido radical polos escándalos de corrupción do goberno Lerroux, pasou a militar no Partido do centro de Portela Valladares e presentouse ás eleccións de febreiro de 1936 pero non foi elixido.
Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi represaliado, impedíronlle durante algún tempo exercer o seu oficio de avogado pola súa ideoloxía republicana. Estivo agochado nunha vivenda de Santiago de Compostela até que un irmán conseguiu que o deportase á Rúa, alí estivo custodiado preto de dous anos, sendo sometido a vixilancia e persecución. Regresou a Vigo onde rexentou o seu bufete e durante a ditadura franquista estivo afastado da política.
Morreu no pazo da Moroza o 2 de decembro de 1972.
Vida persoal
Casou en 1927 con Nieves González Fresco, filla de Antonio González Romero.
Gabriel Vitini Alonso
miniatura|dereita|Galería de Gabriel Vitini na Coruña Gabriel Vitini Alonso, nado en Castrillo-Tejeriego (Valladolid) o 18 de marzo de 1834 e finado na Coruña en 1905, foi un mestre de obras valisoletano que traballou na cidade da Coruña.
Traxectoria
Fixo estudos na Escola de Belas Artes de Valladolid entre 1866 e 1869. Trasladado á cidade da Coruña exerceu como mestre de obras (agora arquitectos técnicos ou enxeñeiros de edificación) entre 1870 e 1901.
Durante a súa estancia na cidade herculina realizou diversos proxectos, merecendo destacarse, polo impacto como construción emblemática urbana, o Obelisco dos Cantóns, que foi inaugurado en 1895, e cuxa base e cimentación debeuse a Antonio de Mesa.
A este mestre de obras débese o inicio da serie de galerías da cidade da Coruña, solución doméstica innovadora que se empregou despois con profusión nas edificacións privadas.
Falkirk Stadium
Falkirk Stadium é un estadio de fútbol da cidade escocesa de Falkirk. Foi inaugurado en 2004 e serve de localía ao Falkirk FC. Ten capacidade para 9.200 espectadores.
El Ciudadano (Ribadeo)
Características
Apareceu en novembro de 1868, dirixida polo republicano Andrés de la Cavallería. Cesou ao pouco tempo por unha polémica co Concello a raíz das eleccións municipais.
Suso Díaz
O nome Suso Díaz pode referirse a:
Límite matemático
Nas matemáticas, o límite é un concepto que describe a tendencia dunha sucesión ou unha función, cando os parámetros desa sucesión ou función se acercan a determinado valor. No cálculo (especialmente en análise real e matemática) este concepto utilízase para definir a converxencia, continuidade, derivación, integración etc.
Límite dunha función
miniatura|250px|Parámetros utilizados na definición de límite.
Definición
Informalmente, dise que o límite da función f(x) é L cando x tende a p, e escríbese:
se se pode encontrar para cada ocasión un x suficientemente próximo de p tal que o valor de f(x) sexa tan próximo a L como se desexe. Formalmente, utilizando termos lóxico-matemáticos:
Esta definición denomínase frecuentemente definición épsilon-Δ|delta de límite, e lese como segue:
Límites dunha función de dúas ou máis variables
Nas funcións de dúas ou máis variables a definición de límite é a mesma que en todas as funcións numéricas, mais nestas non sempre é fácil de calcular e moitas veces é mesmo difícil afirmar que exista ou non un límite. Unha función de dúas variables sería:
Ora, para que exista un valor de límite, é necesario que o independa do camiño tomado para que o(s) valor(es) da(s) variable(s) independentes sexan alcanzados. Iso pasa no caso unidimensional, cando os dous límites laterais coinciden. No caso contrario, o límite non existe.
De forma parecida, cando se ten unha función bidimensional como:
o límite pode comprobarse a través de varios camiños. Supoñamos que queremos verificar o límite L desta función cando tende a (0,0):
Podemos aproximarnos ao valor (0,0) a través de varias posibilidades:
Neste caso, o límite L é cero
Neste caso, o límite L é tamén cero
Poderíase ficar enumerando todas as posibilidades, mais sería ocioso. No caso desta función, o límite neste punto é sempre cero.
Límite dunha sucesión
dereita|250px|miniatura|
A definición do límite matemático no caso dunha sucesión é moi semellante á definición do límite dunha función cando x tende a \infty. Dicimos que a sucesión a_n tende até o seu límite a, ou que converxe ou é converxente (a a), o que denotamos como:
se podemos achar un número N tal que todos os termos da sucesión a a cando n crece sen cota. Formalmente:
Propiedades dos límites
Os límites cumpren as seguintes propiedades xerais, que son usadas moitas veces para simplificar o cálculo dos mesmos.
Indeterminacións
Hai límites que calculándoos directamente se obtén algunha das seguintes expresións:
Denomínanse indeterminacións a estas expresións, xa que non teñen solución coñecible. Nalgúns casos, simplificando as expresións iniciais ou obtendo expresións equivalentes ás iniciais pódese resolver a indeterminación e calcular o límite. Outros casos requiren do uso doutras ferramentas como poden ser desigualdades ou a regra de l'Hopital. Un exemplo de indeterminación do tipo é o que se dá nestes tres casos:
Lista de estradas locais do Condado de Alachua, Florida
Tipoloxía de sinal de estrada local empregada en Florida|thumb|150px A seguinte é unha lista das estradas locais (condais) do Condado de Alachua, Florida. Todas as estradas locais son mantidas polo condado ao que pertencen, aínda que non todas dispoñen do sistema de estandarización de sinais para as estradas locais aprobado polo Manual on Uniform Traffic Control Devices (Manual de Dispositivos de Control de Tráfico Unificados), coñecido polo acrónimo MUTCD.
Lindsey Stirling
Lindsey Stirling, nada en Santa Ana, no condado californiano de Orange, o 21 de setembro de 1986, é unha violinista estadounidense. En 2010 competiu na quinta edición do programa America's Got Talent.
Debabarrena
Debabarrena (Baixo Deba en galego) é unha comarca de Guipúscoa, en Euskadi. Atópase no extremo noroeste da provincia, no límite con Biscaia, e ocupa a parte baixa da conca do río Deba.
Limita polo sur coa comarca de Debagoiena, polo oeste coas comarcas biscaíñas de Lea-Artibai e Durangaldea, polo leste coa comarca de Urola Kosta e polo norte co mar Cantábrico.
-194
Mortes
Historia ano a ano
Libro de Ester
miniatura Ester (hebreo מְגִילַת אֶסְתֵּר, Meguilat Ester, "Rolo —Libro— de Ester") é un dos libros do Antigo Testamento e do Tanakh xudeu.
Narra a historia de Ester, orfa xudía nos tempos de desterro de Babilonia, que conseguiu evitar un masacre nos seus compatriotas. Os xudeus lembran a fazaña de Ester tódolos anos na festa dos Purim.
As adicións a Ester
Na versión grega do Antigo Testamento, a chamada Biblia dos Setenta, ademais do texto orixinal hebreo hai unha serie de fragmentos en grego. Son adicións que non achegtan gran cousa ao discorrer do relato; máis ben son reflexións ou excursus que o autor da versión grega fai ao fío do relato orixinal. As adicións son:
Contido do libro
O Libro de Ester relata como Hamán, ministro do rei Xerxes I, a quen no libro se lle chama Axuero, prepara un decreto que suporá o exterminio dos xudeus que vivan no imperio persa. Cando Mardoqueo, un xudeu que ocupa un importante posto na corte de Axuero, sabe destas intencións, busca desesperadamente unha solución para salvar o seu pobo. miniatura|O Castigo de Hamán de [[Michelangelo na Capela Sixtina]] Ao mesmo tempo, o rei Axuero, furioso co desprezo que lle fixo a súa raíña, busca unha nova. Entre as mulleres que lle presentan pon os seus ollos en Ester, sobriña de Mardoqueo, que ao quedar orfa foi criada por el. Mardoqueo aproveita a situación da súa sobriña para facer chegar ata o gran rei as súas peticións:
Ester organiza un convite no que invita a Hamán e Axuero, durante o que lle expón a situación do seu pobo ao rei e deixa en evidencia as intencións do ministro. Axuero atende a petición de Ester, ordena a morte de Hamán e autoriza os xudeus a que se defendan en caso de que alguén tente facerlles dano; incluso lles permite vingarse e cometer asasinatos masivos contra os seus inimigos.
A festa coa que a comunidade xudía de Mesopotamia celebrou a súa salvación será a orixe dos Purim.
Valor histórico
Os expertos dan por pensar que Ester é, simplemente, un conto moralizante ou un relato que lle daba unha orixe “digna” á festa dos Purim, un simple Entroido. Os argumentos poden resumirse nestes dous elementos:
Galería de imaxes da illa de Ons
A illa de Ons forma parte dun pequeno arquipélago formado por illas e illotes que se atopa na entrada da ría de Pontevedra. Pertence ó concello de Bueu.
Pinténs, O Hío, Cangas
Pinténs é un lugar da parroquia do Hío no concello pontevedrés de Cangas na comarca do Morrazo. Segundo o IGE, en 2011 tiña 309 habitantes (156 homes e 153 mulleres).
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 67ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Nikita Mikhalkov, director do filme gañador]] Os seguintes 46 filmes, todos eles de países diferentes, foron propostos na 67ª edición dos Óscar para o premio de mellor filme en lingua non inglesa. Os títulos salientados en azul e verde son os cinco filmes nomeados, en representación de Bélxica, Cuba, Macedonia, Taiwán e Rusia. O galardón recaeu sobre Rusia, co filme Utomlyonnye solntsem.
Corpo de auga
Un corpo de auga é unha masa ou extensión de auga, tal como un lago, mar ou océano que cobre parte da Terra. Algúns corpos de auga son artificiais, como os estanques, aínda que a maioría son naturais. Poden conter auga salgada ou doce.