cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Accidente de Los Rodeos
Colisión
miniatura|375px|Mapa simplificado das pistas e os avións. A estrela vermella indica o punto do impacto. Non está a escala. Segundo as gravacións de voz da cabina, o capitán do avión da Pan Am dixo, "Aí está" cando viu as luces do KLM entre a néboa cando o seu aparello se achegaba á saída C-4. Cando se comprobou claramente que o KLM estaba aproximándose a velocidade de engalaxe, Grubbs exclamou, "Maldición, ese fillo de puta achégase!" mentres o copiloto Robert Bragg berraba, "Fóra! Fóra! Fóra!". A tripulación do Pan Am aplicou plena potencia aos aceleradores e deu un xiro á esquerda cara a herba nun intento de evitar a colisión. Nese momento o capitán Veldhuyzen van Zanten decatouse da presenza do Pan Am diante súa na pista, o seu avión estaba xa movéndose demasiado rápido para parar. Nun intento desesperado rotou prematuramente o seu avión e procurou evitar o Pan Am levantándose máis, causando un "tailstrike" durante 20 m.
O KLM estaba a menos de 100 m do Pan Am cando deixou o chan. Mentres o facía, o seu tren dianteiro evitou o outro avión pero os motores, a parte baixa da fuselaxe e o tren traseiro golpearon a parte superior do lado dereito da fuselaxe do Pan Am a uns 140 nos (260 km/h), destrozando o centro do aparello estadounidense case directamente enriba da á. Os motores dereitos do KLM golpearon o piso superior do Pan Am xusto detrás da cabina dos pilotos.
O avión da KLM permaneceu brevemente no aire despois do choque, pero o impacto cortou o motor 1 (exterior esquerdo), causou que gran cantidade de anacos resultantes da colisión fosen inxeridos polo motor 2 (interior esquerdo), e danasen as ás. A tripulación perdeu rapidamente o control e o 747 entrou en perda, inclinouse bruscamente e golpeou o chan a uns 150 m do punto de colisión, deslizándose outros 300 m pola pista. A carga total de combustible, a cal causara o atraso inicial, incendiouse inmediatamente.
Ámbolos dous avións quedaron destruídos. Os 234 pasaxeiros e 14 membros da tripulación do aparello neerlandés morreron. Pero houbo unha pasaxeira que se salvou, debido a que cando os pasaxeiros baixaron a tomar o aire antes de partir para Gran Canaria, negouse a volver a subir porque ela residía en Tenerife. Mentres que no estadounidense faleceron 326 pasaxeiros e 9 membros da tripulación, principalmente debido ao lume e os estoupidos resultantes do combustible derramado e incendiado no impacto. Os outros 56 pasaxeiros e 5 membros da tripulación do avión da Pan Am sobreviviron, incluídos os pilotos e o enxeñeiro de voo. A meirande parte destes saíron pola á esquerda, o lado contrario da colisión, a través de buratos na estrutura da fuselaxe. Os motores do Pan Am aínda estiveron funcionando a potencia de engalaxe durante uns poucos minutos tras o accidente a pesar da intención do primeiro oficial de apagalos. A parte superior da cabina dos pilotos, onde se atopaban os interruptores dos motores, fora destruída na colisión, e todas as liñas de control estaban danadas, deixando á tripulación sen capacidade para controlar os sistemas do avión. Os superviventes esperaron polo rescate, pero este non chegou rápido, xa que os bombeiros non foron inicialmente conscientes de que había dous avións involucrados e estaban concentrados no KLM a unha certa distancia entre a densa néboa. Finalmente, a meirande parte dos superviventes nas ás saltaron ao chan.
Investigación
Ao redor duns 70 investigadores de España, Países Baixos, Estados Unidos e as dúas aeroliñas participaron na investigación. Os datos amosaron que houbera malas interpretacións e suposicións falsas. As análises da transcrición da gravadora de voces de cabina (CVR) mostraron que o piloto do KLM estaba convencido de que tiña autorización para a engalaxe, mentres que a torre de control de Tenerife pensaba que o 747 neerlandés estaba parado ao final da pista agardando pola autorización. Semella que o copiloto do KLM no estaba tan seguro sobre a autorización como o capitán.
Despois da colisión, o primeiro oficial Robert Bragg, que era responsable de manexar as comunicación de radio do Pan Am, fixo unhas declaracións públicas que entran en coflito coas transcricións das voces da tripulación do avión no CVR. No documental Crash of the Century (producido polos realizadores de Mayday), afirmou que estaba convencido de que o controlador da torre intentara que tomaran a cuarta saída (C-4) xa que este lles entragara a mensaxe de que tiñan que tomar "a terceira, señor; unha, dúas, tres; terceira, a terceira" despois de que pasar C-1 (facendo a C-4 a terceira dende alí).
Causas probables
A investigación concluíu que a causa fundamental o accidente foi que o capitán Veldhuyzen van Zanten engalou sen autorización. Os investigadores suxeriron que a razón para o seu erro podería ser o seu desexo de marchar o antes posible para completar o seu tempo de traballo, e facelo antes de que as condicións meteorolóxicas empeorasen máis.
Os seguintes factores considérase que contribuíron pero non foron críticos:
Adhesina bacteriana
A adherencia é esencial na patoxenia bacteriana ou infeccións, necesaria para que as bacterias colonicen o novo hóspede
Introdución
As bacterias atópanse normalmente adheridas e vivindo en estreita asociación con superficies. Durante a vida dunha bacteria esta está suxeita frecuentemente a forzas de cizalla. As adhesinas serven de áncoras que axudan a que as bacterias resistan esas forzas de cizalla ambientais, e así permanezan no ambiente desexado. Porén, as adhesinas bacterianas non serven como un adhesivo universal para estes microorganismos, senón que actúan máis ben como moléculas de recoñecemento de superficie específicas, xa que permiten que unha determinada bacteria se una a unha determinada superficie, como pode ser un tecido das raíces das plantas, tecidos dos condutos lacrimais de mamíferos ou mesmo ao esmalte dental.
A maioría das fimbrias das bacterias gramnegativas funcionan como adhesinas, pero en moitos casos é unha subunidade menor proteica situada no extremo da fimbria a que funciona como verdadeira adhesina. Nas bacterias grampositivas, unha capa superficial de proteína ou polisacárido serve como adhesina específica. Para conseguir unha adherencia efectiva ás superficies do hóspede, moitas bacterias producen moitos destes factores de adherencia chamados adhesinas.
As adhesinas bacterianas proporcionas un tropismo de especie e de tecido. Expresan adhesinas tanto as bacterias patóxenas coma as saprofíticas. Esta prevalencia márcaas como factores de virulencia microbiana claves, xunto coa capacidade das bacterias de producir toxinas e de resistir ás defensas inmunitarias do hóspede.
Estruturas
No decurso da evolución distintas especies de bacterias desenvoloveron diferentes solucións ao problema de unirse a proteínas receptoras específicas da superficie celular. Actualmente coñécense varios tipos e subclases de adhesinas bacterianas.
Estrutura da adhesina FimH
En 1999, a estrutura de FimH foi resolta por cristalografía de raios X. FimH está pregada en dous dominios. O dominio adhesivo N-terminal é o que desempeña o papel principal no recoñecemento de superficies, mentres que o dominio C-terminal é responsable da integración en orgánulos. Un bucle tetrapéptido une os dous dominios. Ademais, identificouse un peto de unión a carbohidratos no extremo do dominio adhesivo N-terminal. Esta estrutura básica está conservada entre as adhesinas de fimbria de tipo 1, aínda que estudos recentes mostraron que as mutacións inducidas in vitro poden orixinar a adición de especificidade ao dominio C-terminal, o que dá lugar a unha adhesión bacteriana con dous sitios de unión e fenotipos de unión relacionados.
As adhesinas como factores de virulencia
A maioría dos patóxenos bacterianos utilizan a súa adhesión específica ás células do hóspede como o seu principal factor de virulencia. “Identificouse un gran número de adhesinas bacterianas con especificidades de receptor individualizadas.” Moitos patóxenos bacterianos poden expresar un conxunto de adhesinas diferentes. A expresión destas adhesinas en diferentes fases durante a infección xoga o papel máis importante na virulencia baseada na adhesión. Numerosos estudos indican que a inhibición dunha soa adhesina neste esforzo coordinado pode a miúdo ser suficiente para facer que unha bacteria patóxena se faga non virulenta. Isto levou a que se empezase a explorar a interrupción da actividade das adhesinas como método de tratamento de infeccións bacterianas.
Vacinas baseadas en adhesinas
O estudo das adhesinas pode servir para crear vacinas como indicaban xa os primeiros estudos que demostraron que un importante compoñente de protección inmunitaria contra certas bacterias procede da capacidade de impedir a unión das adhesinas. Ademais, as adhesinas son candidatos atractivos para crear vacinas porque a miúdo son esenciais para a infección e están localizadas na superficie, o que as fai doadamente accesibles aos anticorpos.
A efectividade dos anticorpos antiadhesinas demostrouse en estudos con FimH, a adhesina da Escherichia coli uropatóxena (UPEC). En países subdesenvolvidos é frecuente que os nenos sufran repetidos episodios de diarreas asociadas con E. coli durante os seus primeiros tres anos de vida. Se o neno sobrevive a este período inicial de susceptibilidade, as taxas de infección caen substancialmente, debido a que se crea unha inmunidade adquirida contra as adhesinas bacterianas.
Estudos recentes do Instituto Politécnico de Worchester indican que o consmo de zume de arandos pode inhibir a acción das adhesinas da E. coili uropatóxena, xa que as forzas de adhesión diminúen, como se descubriu utilizando o microscopio de forza atómica. Este tipo de investigacións abren o camiño á creación de vacinas orais contra as adhesinas bacterianas.
Na creación de vacinas antiadhesinas hai que vencer varios problemas. O primeiro é o gran número de adhesinas bacterianas diferentes que teñen como diana os mesmos tecidos humanos. Outros problemas xorden pola capacidade de cada bacteria individual de producir moitos tipos de adhesinas xeralmente en diferentes momentos e lugares, e en resposta a diferentes causantes ambientais. Finalmente, moitas adhesinas presentan diversas variedades inmunoloxicamente diferentes, incluso no mesmo clon (como por exemplo en Neisseria gonorrhoeae).
Malia todos estes problemas, estanse a facer progresos na creación de vacinas antiadhesinas. En modelos animais, a inmunización pasiva con anticorpos anti-FimH e a vacinación coa proteína reduce significativamene a colonización por E. coli uropatóxenas. Ademais, as adhesinas FHA de Bordetella pertussis e a pertactina son compoñentes de 3 das 4 vacinas acelulares contra a pertussis que actualmente foron aprobadas en EUA. Adicionalmente, as vacinas antiadhesión están sendo exploradas como solción para infeccións do tracto urinario. O uso de péptidos de adhesión FimH sintéticos impide as infeccións da mucosa uroxenital por E. coli en ratos.
Familia Dr
As adhesinas da familia Dr de adhesinas únense ao antíxeno do grupo sanguíneo humano Dr compoñente do factor acelerador da descomposición (DAF). Estas proteínas conteñen tanto estruturas de adherencia de fimbrias e non de fimbrias e median a adherencia da Escherichia coli uropatóxena ao tracto urinario. Fano inducindo o desenvolvemento de longas extensións celulares que rodean a bacteria. Tamén confiren o fenotipo de hemaglutinación resistente á manosa, que pode ser inhibida polo cloranfenicol. A porción N-terminal da proteína madura crese que é responsable da sensibilidade ao cloranfenicol. Ademais, inducen a activación de varias fervenzas de transdución de sinais, incluíndo a activacion da PI-3 quinase.
A s adhesinas da familia Dr están especialmente asociadas coa cistite e a pielonefrite asociada co embarazo.
Neisseria gonorroheae
N. gonorrhoeae afecta case exclusivamente a humanos. “Estableceuse en amplos estudos que as adhesinas de fimbria de tipo 4 dos factores de virulencia de N. gonorrhoeae.” Estes estudos mostraron que só son patóxenas as cepas que poden expresar fimbrias. A alta supervivencia de neutrófilos polimorfonucleares (PMNs) é característica das infeccións por N. gonorrhoeae. Ademais, estudos recentes indican que Neisseria pode adherirse aos PMNs utilizando os seus pili de adhesinas o que os oculta da actividade fagocítica dos neutrófilos. Esta acción facilita o espallamento do patóxeno polas capas de células epiteliais.
Escherichia coli
Certas cepas de E. coli que poden causar diarrea poden encontrarse en tecidos intestinais de porcos e humanos, nos que expresan as proteínas K88 e CFA1 para adherirse ao revestimento intestinal. Ademais, as cepas de E. coli uropatóxenas causan un 90% das infeccións do tracto urinario. Das E. coli que causan infeccións do tracto urinario, o 95% expresa fimbrias de tipo 1. A FimH en E. coli vence a resposta inmunitaria baseada en anticorpos pola súa conversión natural desde o estado de afinidade alta ao de baixa. Por medio desta conversión, a adhesión FimH pode protexerse dos anticorpos dirixidos contra ela. A FimH de E. coli é un bo exemplo de resposta inmunitaria específica de conformación, que potencia o impacto sobre a proteína. Estudando esta adhesión, os investigadores esperan desenvolver vacinas específicas de adhesión, que poden servir como modelo para a mediación por anticorpo da adhesión do patóxeno.
Sungnyung
miniatura|250px|Cunca de sungnyung O sungnyung (en hangul 숭늉) é unha bebida coreana tradicional feita de arroz chamuscado fervido.
Esta bebida faise tipicamente co nurungji, ou costra torrada (pero non carbonizada) de arroz que se forma no fondo dun pote tras cociñalo. Vértese auga fervendo sobre esta costra escura, tápase o pote e déixase cocer a fogo lento até que a auga toma o suficiente sabor do arroz chamuscado.
O sungnyung acostuma facerse nun pote tradicional (feito de aceiro fundido), xa que os cacharros arroceiros eléctricos modernos non adoitan deixar unha capa de arroz chamuscado tras cociñalo.
Precisamente coa xeneralización das modernas arroceiras eléctricas o sungnyung perdeu popularidade, mais a finais do século XX empezou a recuperala e moitas arroceiras eléctricas incorporan actualmente a capacidade de cocer sungnyung. Nalgúns supermercados pódese encontrar unha forma en po de nurungji, que pode usarse para facer sungnyung rapidamente con só botarlle auga fervendo.
Algúns coreanos usan o sungnyung como substituto dun almorzo normal, mais o normal é servilo despois dunha comida.
Arfvedsonita
A arfvedsonita é un mineral do grupo dos silicatos, subgrupo inosilicatos e dentro destes pertence aos anfíbolos. É un aluminosilicato de sodio e ferro, este último pode ser parcialmente substituído por outros metais como magnesio ou manganeso, dando lugar a variedades.
O ferro que contén é de dous tipos, férrico e ferroso, que non ocupan a mesma posición na estrutura cristalina, pois son de distinto tamaño, sendo o ferroso o que pode ser substituído por magnesio. Así, a arfvedsonita é o extremo (férrico-ferroso) dunha serie de solución sólida, achándose no outro extremo a magnesio-arfvedsonita (férrico-magnesio).
Foi chamada así en 1823 polo químico sueco Johan A. Arfvedson.
Ambiente de formación
Aparece en rochas ígneas, sobre todo granitos alcalinos e sienitas alcalinas.
Pode ter asociados os seguintes minerais: nefelina, albita, exirina, riebeckita ou cuarzo.
Localización, extracción e uso
A arfvedsonita ten unha distribución moi limitada comparada co resto dos anfíbolos, só nas raras rochas ígneas que son moi ricas en sodio. Pódese atopar no Quebec (Canadá), no sur de Groenlandia, na península de Kola (Rusia) e Noruega.
Non posúe uso industrial ningún e ten pouco interese coleccionístico en si, aínda que é un mineral acompañante doutros espécimes raros e codiciados por coleccionistas.
Las Navas de la Concepción
Las Navas de la Concepción é unha localidade da provincia de Sevilla, Andalucía, España. No ano 2005 contaba con 1.831 habitantes. A súa extensión superficial é de 63 km² e ten unha densidade de 29,1 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 56' N, 5º 27' W. Atópase situada a unha altitude de 434 metros e a 99 quilómetros da capital de provincia, Sevilla.
Rebecca Clarke
Rebecca Clarke, nada o 27 de agosto de 1886 en Londres (Inglaterra) e finada o 13 de outubro de 1979 na cidade de Nova York (Estados Unidos), foi unha compositora e violista coñecida especialmente pola súa produción camerística para viola. Nada no borough londiniense de Harrow, estudou na Royal Academy of Music e no Royal College of Music de Londres, posteriormente converteuse nunha das primeiras mulleres en tocar en orquestras profesionais. Sorprendida polo inicio da segunda guerra mundial nos Estados Unidos, estableceuse de xeito permanente na cidade de Nova York e casou co compositor e pianista James Friskin en 1944. Clarke morreu na súa casa de Nova York aos 93 anos de idade.
Voo 189 de Air Canada
O voo 189 de Air Canada era un servizo entre Otava e Vancouver con escalas en Toronto e Winnipeg. O día 26 de xuño de 1978 o McDonnell Douglas DC-9-32 que operaba a ruta esnafrouse ao engalar de Toronto matando a dous pasaxeiros.
Rebecca Clarke
Aínda que Clarke escribiu pouco, en parte polas súas ideas sobre o rol da muller compositora, a súa obra foi recoñecida pola súa mestría. A maioría das súas obras aínda non foron publicadas (ou foron publicadas recentemente), e foron esquecidas durante moito tempo despois de que deixara de compoñer. O estudo e o interese nas súas composicións reviviu en 1976. A Rebecca Clarke Society creouse no ano 2000 para promover o estudo e a interpretación da súa música.
Voo 189 de Air Canada
Accidente
Durante a engalaxe, ás 8:15 a.m., un dos pneumáticos do McDonnell Douglas DC-9-32 rebentou e desintegrouse parcialmente, disparando anacos de caucho ao mecanismo do tren de aterraxe. Isto activou unha advertencia de "tren de aterraxe non segura", levando ao piloto a abortar a engalaxe. Porén, o avión xa percorrera dous terzos da lonxitude da pista 23L e ía a unha velocidade de 154 nós (285 km/h). Non foi capaz de parar antes do final da pista e afundíuse no bordo dun terraplén a unha velocidade de 60 nós (110 km/h), acabando finalmente no barranco Etobicoke Creek. A aparello rompeuen tres partes, pero a pesar de estar cargado de combustible non se incendiou. O accidente foi visible dende a autoestrada Highway 401, que vai polo lado sur do aeroporto.
Rebecca Clarke
Primeiros anos
miniatura|esquerda|O [[Royal College of Music de Londres, onde Clarke estudou entre 1907 e 1910.]] Clarke naceu no barrio londiniense de Harrow, Inglaterra, filla de Joseph Thacher Clarke, un estadounidense, e a súa muller alemá, Agnes Paulina Marie Amalie Helferich. O seu pai estaba interesado na música, e levouna aprender a tocar o violín aos nove anos. Comezou os seus estudos na Royal Academy of Music en 1903, mais foi retirada polo seu pai en 1905 despois de que o seu profesor Percy Hilder Miles propuxéralle matrimonio (posteriormente el deixaríalle o seu violín stradivarius no seu testamento). Realizou a primeira das súas numerosas viaxes aos Estados Unidos pouco despois de deixar a Royal Academy. Posteriormente estudou no Royal College of Music dende 1907 ata 1910, converténdose nunha das primeiras alumnas de composición de Sir Charles Villiers Stanford. Ante a insistencia de Stanford mudou a súa atención do violín á viola, que estaba comezando a ser vista como un instrumento solista lexítimo. Estudou con Lionel Tertis, que era considerado por algúns como o mellor violista da época. En 1910 compuxo un arranxo de poesía chinesa, chamado "Tears", en colaboración cun grupo de compañeiros do RCM. Tamén cantou baixo a dirección de Ralph Vaughan Williams nun ensemble de estudantes organizado por Clarke para estudar e interpretar a música de Palestrina.
Voo 189 de Air Canada
Accidente
O avión quedou esnaquizado e dous pasaxeiros morreron. Ámbolos dous estaban sentados na parte dianteira que se separou da fuselaxe. Os 105 pasaxeiros e tripulantes restantes resultaron feridos.
Investigación
A posterior investigación atopou múltiples causas do accidente. Recomendou un maior escrutinio aos pneumáticos. O piloto, Reginald W. Stewart, atrasouse catro segundos despois de que a luz de advertencia se acendese antes de elixir abortar a engalaxe; unha decisión máis inmediata podería evitar o accidente. Os investigadores tamén criticaron o nivel de adestramento nunha freada de emerxencia. Tamén se cuestionou a presenza do terraplén ao final da pista, pero non se fixo nada. Este fallo de non expandir a zona final da pista púxose en relieve novamente cando o voo 358 de Air France afundíuse no mesmo terraplén 27 anos despois.
Rebecca Clarke
Primeiros anos
Logo das súas críticas polas relacións extramatrimoniais do seu pai, este botouna da casa e cortoulle o sustento económico. Tivo que deixar o Royal College en 1910 e manterse a si mesma tocando a viola. Clarke converteuse nunha das primeiras mulleres en ser músico profesional nunha orquestra, cando foi seleccionada por Sir Henry Wood para tocar na Queen's Hall Orchestra en 1912. En 1916 trasladouse aos Estados Unidos para continuar a súa carreira como intérprete. Unha pequena e lírica peza para viola e piano titulada Morpheus, e composta baixo o pseudónimo de "Anthony Trent", foi estreada no seu recital conxunto coa violonchelista May Muklé en 1918 na cidade de Nova York. Os críticos eloxiaron a "Trent", e ignoraron en gran medida as obras acreditadas a Clarke estreadas no mesmo recital. A súa carreira como compositora alcanzou o seu punto máximo nun breve período de tempo, comezando coa sonata para viola que presentou a un concurso en 1919 patrocinado por Elizabeth Sprague Coolidge, a veciña de Clarke e mecenas das artes. Entre un total de 72 participantes, a sonata de Clarke empatou na primeira posición cunha composición de Ernest Bloch. Coolidge posteriormente declarou gañador a Bloch. Os críticos especularon con que "Rebecca Clarke" era só un pseudónimo do propio Bloch, ou canto menos que non podía ter sido Clarke a que escribira esas pezas, coa idea de que unha muller puidera escribir unha obra era socialmente inconcibible. A sonata foi ben recibida e foi interpretada por primeira vez no festival de música de Berkshire en 1919. En 1921 Clarke volveu facer unha impresionante demostración no concurso de composición de Coolidge co seu trío con piano, aínda que unha vez máis non puido levarse o premio. En 1923 seguiulle unha rapsodia para violonchelo e piano patrocinada por Coolidge, facendo de Clarke a única muller en recibir este patrocinio. Estas tres obras representan o cumio da carreira compositiva de Clarke.
Vida posterior e matrimonio
miniatura|Rebecca Clarke. En 1924, Clarke embarcouse nunha carreira como solista e intérprete de conxunto en Londres, logo de rematar a súa primeira xira mundial en 1922 e 1923. En 1927 axudou a formar o English Ensemble, un cuarteto con piano no que tamén participaba ela xunto con Marjorie Hayward, Kathleen Long e May Muklé. Tamén tocou en varias gravacións nos anos 1920 e 1930, e participou en transmisións musicais da BBC. A súa produción compositiva reduciuse considerablemente nese período. Con todo, seguiu interpretando, participando na Exposición Colonial de París en 1931 como parte do English Ensemble. Entre 1927 e 1933 mantivo unha relación sentimental co barítono británico John Goss, que tiña oito anos menos que ela e estaba casado. El estreou varias das súas cancións de madurez, dúas das cales lle adicara, "June Twilight" e "The Seal Man". O seu "Tiger, Tiger", completado no momento no que finalizou a súa relación, resultou ser a súa derradeira composición para voz solista ata principios dos anos 1940.
Clarke ten sido descrita por Stephen Banfield como a compositora británica máis distinguida da xeración de entreguerras. Con todo, a súa produción posterior foi esporádica. Ela sufriu de distimia, unha forma crónica de depresión; a falta de aprobación —ás veces directa desaprobación— que recibiu polo seu traballo fíxoa tamén reticente a compoñer. Clarke non se consideraba capaz de equilibrar a súa vida persoal coas esixencias da composición: "Non podo facelo a non ser que sexa a primeira cousa que pense cada mañá cando me levanto e a última que pense cada noite antes de ir durmir". Despois de casar, deixou de compoñer, a pesar do apoio do seu marido, aínda que seguiu a traballar en arranxos ata pouco antes da súa morte. Clarke tamén deixou de interpretar.
Clarke vendeu o stradivarius que herdara e estableceu o premio May Muklé na Royal Academy. O premio aínda é entregado anualmente a violonchelistas excelentes. Despois da morte do seu marido en 1967, Clarke comezou a escribir as súas memorias, tituladas I Had a Father Too (or the Mustard Spoon); que finalizou en 1973 pero que non foron publicadas. Nelas describe os seus primeiros anos, marcados polas frecuentes malleiras do seu pai e que afectaron á súa percepción do seu propio lugar na vida. Clarke morreu en 1979 na súa casa da cidade de Nova York aos 93 anos e foi incinerada.
Música
miniatura|Programa de 1918 amosando a obra de Clarke. Aquí, o seu dúo Morpheus é acreditado baixo o nome de "Anthony Trent". Boa parte da música de Clarke conta coa viola, da que foi intérprete profesional durante moitos anos. Gran parte da súa produción musical foi escrita para ela mesma e as agrupacións camerísticas integradas por mulleres nas que ela tocou, incluído o Norah Clench Quartet, o English Ensemble, e Aranyi Sisters. Clarke tamén realizou xiras por todo o mundo, especialmente coa violonchelista May Muklé. As súas obras estaban fortemente influenciadas por varias tendencias da música clásica do século XX. Clarke tamén coñeceu a moitos compositores destacados da súa época, entre eles Bloch e Ravel, cos que foi comparada a súa obra.
O impresionismo de Debussy é frecuentemente mencionado en relación coa obra de Clarke, particularmente as súas texturas exuberantes e harmonías modernistas. A Sonata para viola (publicada no mesmo ano que as sonatas para viola de Bloch e Hindemith) é un exemplo disto, co seu tema pentatónico inicial, espesas harmonías, a súa natureza emocionalmente intensa, e as súas texturas densas e ritmicamente complexas. A Sonata continúa a formar parte do repertorio estándar para viola. Morpheus, composta un ano antes, foi a súa primeira obra extensa, logo de máis dunha década de cancións e miniaturas. A Rhapsody que Coolidge patrocinou é a obra máis ambiciosa de Clarke: dura aproximadamente 23 minutos, con ideas musicais complexas e tonalidades ambiguas que contribúen aos estados de ánimo cambiantes da peza. En contraste, Midsummer Moon, escrita ao ano seguinte, é unha miniatura lixeira, cunha liña de violín só que semella flotar.
Ademais da súa produción camerística para cordas, Clarke escribiu numerosas cancións. Case todas as primeiras pezas de Clarke son para voz solista e piano. O seu Tiger, Tiger de 1933, un arranxo do poema The Tyger de William Blake, é escuro e melancólico, case expresionista. Traballou nel durante cinco anos excluíndo outras obras durante a súa tumultuosa relación con John Goss e revisouna en 1972. A maioría das dúas cancións, con todo, son de natureza máis lixeira. As súas primeiras obras foron cancións de salón, e pasou a construír un corpo de obras a partir principalmente dos textos clásicos de Yeats, Masefield, e A.E. Housman.
Entre 1939 e 1942, o último período prolífico próximo ao final da súa carreira como compositora, o seu estilo tornouse máis claro e contrapuntístico, con énfase en elementos motívicos e estruturas tonais, os sinais de identidade do neoclasicismo. Dumka (1941), unha obra para violín, viola e piano recentemente publicada, reflicte os estilos folclóricos de Europa do Leste de Bartók e Martinů. A Passacaglia on an Old English Tune, tamén de 1941 e estreada pola propia Clarke, está baseada nun tema atribuído a Thomas Tallis que aparece ao longo da obra. A peza é modal, principalmente escrita no modo dórico, mais aventúrase no modo frixio rara vez oído. A obra está adicada a "BB", aparentemente a sobriña de Clarke, Magdalen; os estudosos teñen especulado con que a dedicatoria é dirixida máis probablemente a Benjamin Britten, quen organizou un concerto en conmemoración da morte do amigo de Clarke e a súa maior influencia Frank Bridge. O Prelude, Allegro, and Pastorale, tamén composto en 1941, é outra peza de influencia neoclásica, escrita para clarinete e viola (orixinalmente para o seu irmán e a súa cuñada).
Clarke non compuxo obras a grande escala como sinfonías. A súa produción total de composicións comprende 52 cancións, 11 obras corais, 21 pezas de cámara, o Trío con piano, e a Sonata para viola. A súa obra foi case esquecida durante moito tempo, mais o interese na mesma reviviu en 1976 a raíz dunha retransmisión dun programa de radio no seu 90 aniversario. Máis da metade das composicións de Clarke permanecen aínda sen publicar e na posesión persoal dos seus herdeiros, xunto coa maioría dos seus escritos. Con todo, a principios dos anos 2000 moitas das súas obras foron impresas e gravadas. Algúns exemplos de publicacións recentes inclúen dous cuartetos e Morpheus, publicadas en 2002.
A recepción moderna da obra de Clarke ten sido xeralmente positiva. Unha crítica de 1981 da súa Sonata para viola cualificouna como unha "peza reflexiva, ben construída dunha compositora relativamente descoñecida"; unha crítica de 1985 sinalou a "intensidade emocional e o uso de cores sonoras sombrías". Andrew Achenbach, na súa crítica dunha gravación de Helen Callus de varias obras de Clarke, referiuse a Morpheus como "sorprendente" e "lánguida". Laurence Vittes sinalou que o Lullaby de Clarke era "moi doce e tenro". Unha crítica de 1987 concluíu que "parece sorprendente que este tipo de música esplendidamente escrita e profundamente móbil teña permanecido na escuridade todos estes anos".
A Sonata para viola foi a protagonista do recoñecemento do programa de radio da BBC Radio 3 Building a Library o 17 de outubro de 2015. A primeira recomendación, escollida por Helen Wallace, era a de Tabea Zimmermann (viola) e Kirill Gerstein (piano).
Rebecca Clarke Society
A Rebecca Clarke Society foi creada en setembro de 2000 para promover a interpretación, o estudo, e o coñecemento da obra de Rebecca Clarke. Fundada polos musicólogos Liane Curtis e Jessie Ann Owens, e con sede no Studies Research Center da Universidade Brandeis, a Sociedade ten promovido a gravación e o estudo da obra de Clarke, incluíndo varias estreas mundiais, gravacións de material non publicado, e numerosas publicacións en revistas.
A Sociedade puxo a disposición do público composicións antes inéditas da herdanza de Clarke. Binnorie, unha canción de 20 minutos baseada no folclore celta, foi descuberta en 1997 e non foi estreada ata 2001. Máis de 25 obras inéditas foron publicadas dende a creación da Sociedade. Varias obras de cámara de Clarke, incluída Rhapsody para violonchelo e piano, e Cortège, a súa única obra para piano, foron gravadas por primeira vez en 2000 polo selo Dutton, empregando material da casa de Clarke. En 2002, a Sociedade organizou e patrocinou a estrea internacional das sonatas para violín de 1907 e 1909.
A presidenta da Rebecca Clarke Society, Liane Curtis, é a editora de A Rebecca Clarke Reader, orixinalmente publicado por Indiana University Press en 2004. O libro foi retirado da circulación pola editorial debido ás queixas do xerente da casa de Clarke sobre a citación de exemplos de escritos non publicados de Clarke. Con todo, o Reader xa foi reeditado pola propia Rebecca Clarke Society.
Isabella Rossellini
Isabella Fiorella Elettra Giovanna Rossellini, nada en Roma o 18 de xuño de 1952, é unha actriz italo-estadounidense, máis coñecida como Isabella Rosellini.
Traxectoria
miniatura|dereita|225px|Con [[David Lynch en Cannes (1990).]] Filla da actriz Ingrid Bergman e do cineasta Roberto Rossellini. Medio irmán de Pia Lindström, irmá xemelga de Isotta Ingrid Rossellini, irmá máis nova de Roberto Ingmar Rossellini, medio irmán de Gil Rossellini, sobriña de Renzo Rossellini, curmá de Franco Rossellini, nai biolóxica de Elettra Rossellini (Elettra Ingrid Wiedeman) e nai adoptiva de Roberto Rossellini. Divorciada do cineasta Martin Scorsese (1979-1982) e do modelo e cineasta Jon Wiedeman. Ex parella do cineasta David Lynch, do actor e cineasta Gary Oldman e do produtor teatral Gregory Mosher.
Better Call Saul
Better Call Saul é unha serie de televisión estadounidense creada por Vince Gilligan e Peter Gould. É un spin-off e unha precuela da anterior serie de Gilligan, Breaking Bad. O argumento está ambientado a comezos da década de 2000 en Albuquerque, Novo México, e conta a historia de Jimmy McGill (Bob Odenkirk), un avogado que se converte en defensor de criminais, coñecido posteriormente como Saul Goodman. Tamén amosa o decline moral do policía retirado Mike Ehrmantraut (Jonathan Banks), quen se converte nun socio do cartel de Juárez para apoiar á súa familia. As historias de Jimmy e Mike interactúan de xeito esporádico até que as dúas liñas argumentais converxen finalmente. O primeiro episodio foi emitida orixinalmente por AMC o 8 de febreiro de 2015, estreándose cinco tempadas a continuación. A sexta e derradeira tempada, que conta con 13 episodios, estreouse o 18 de abril de 2022, e está prevista que remate o 15 de agosto de 2022.
O Camiño da Barcia, Mañón, Mañón
O Camiño da Barcia é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Charouvía
miniatura|240px|Charouvía ( Pastinaca sativa) miniatura|240px|Ilustración miniatura|240px|Charouvía. A charouvía ou pastinaca (Pastinaca sativa), é unha raíz que se emprega como hortaliza, moi relacionada coa cenoria, aínda que máis pálida e con máis sabor que esta. O seu cultivo remóntase á tempos antigos en Eurasia: antes da importación da pataca tralo descubrimento de América, a charouvía ocupaba o seu lugar.
Descrición
É unha especie bienal, semellante á cenoira. A súa raizame ten unha raíz principal pivotante, carnosa e grosa, abrancazada a amarelenta, e raíces secundarias magras. O sistema caulinar, o primeiro ano, componse dun talo curtísimo de onde saen as follas formando unha roseta. Follas grandes, de 4 dm, con longos pecíolos na base, de lámina imparipinnada, con folíolos dentados ou lobulados, averdados escuros. No segundo ano, bota ramificacións e acada 80 cm de altura. Nos ápices das pólas agroman as umbelas con flores pequenas, brancas-averdadas e inconspicuas. Da polinización entomófila frutifica en esquizocarpos alados nas súas marxes, acastañados, cunha semente en cada mericarpio.
Nutrición
Consómese a raíz primaria e parte do hipocótilo cocida, en guisos e sopas (dá sabor anisado).
Posúe máis vitaminas e minerais que a cenoira.
Cultivares
Pastinaca é nativa de Eurasia, e existen tres cultivares:
Cultivo
Non medra en clima cálido, necesita xeadas para desenvolver o seu sabor. É especial para rexións con curtas tempadas de crecemento. Gusta dos terreos areentos, e/ou limosos; os arxilosos e pedrentos non son bos para as súas raíces, producindo deformacións e tamaño curto.
As sementes plántanse ao comezo da primavera. Recóllense ao final do verán, despois da primeira xeada, e continúa durante o outono, até se conxelar o chan.
Máis que noutras especies de hortalizas, a viabilidade das súas sementes deteriórase se se almacenan moito tempo. Cada ano precisa semente fresca.
Nos EUA, moitos estados téñena na lista de malas herbas.
A pastinaca é alimento de larvas dalgunhas especies de lepidópteros.
Perigo
Cando se apañan nas leiras, cómpre non confundilas coa cicuta con resultados fatais.
Taxonomía
Pastinaca sativa foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 261. 1753.
Serra, Sada, Sada
Serra é un lugar da parroquia de Sada no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 32 habitantes (15 homes e 17 mulleres).
Strawberry Jam
Strawberry Jam é o sétimo álbum de estudio da banda estadounidensense de indie rock Animal Collective, editado o 10 de setembro do 2007 a través do selo Domino Records. O disco estreouse no número 72 da lista 'Billboard 200''.
Maximum Overdrive
Maximum Overdrive é un filme de terror dirixido e escrito polo novelista Stephen King. Foi estreado en 1986. Maximun Overdrive é o primeiro e derradeiro filme dirixido por Stephen King. A banda sonora está composta integramente pola banda de hard rock AC/DC.
Sinopse
No ano 1986, durante tres días, a Terra está baixo a influencia dun misterioso cometa, aparentemente inofensivo, que dota de vida ás máquinas, as cales comezan a facer cousas estrañas. Ó principio, os problemas aparentan ser menores: as bombas de gasolina deixan de funcionar, os videoxogos descontrólanse totalmente e as máquinas de refrescos devolven as latas ao chou. Pero axiña, os ataques serán máis graves, e sen un lugar seguro onde agocharse un grupo de persoas refúxiase na parada de camioneiros Dixie Boy, onde clientes e empregados tratan de gañarlle a partida ás máquinas. Cunhas armas agochadas no soto da parada de camións, Bill Robinson (Emilio Estevez) conduce a un grupo cara o mar aberto nun derradeiro esforzo por salvarse a si mesmo, ós seus compañeiros e a toda a especie humana.
Jadav Payeng
Jadav "Molai" Payeng (যাদৱ পায়েং) é un activista medioambiental da tribo mishing e garda forestal de Jorhat, India. Ó longo de varias décadas, dedicouse a plantar e coidar árbores nun terreo baldío a carón do río Brahmaputra, converténdoo nunha reserva forestal. O bosque, chamado bosque de Molai na súa honra, está localizado preto de Kokilamukh en Jorhat, Assam, e comprende unha área de 550 hectáreas.
Voo 4128 de Alitalia
O voo 4128 de Alitalia era un servizo regular entre o aeroporto Leonardo da Vinci de Roma e o aeroporto de Palermo con 129 persoas a bordo. O día 23 de decembro de 1978 esnafrouse no mar Tirreno a uns 3 quilómetros ao norte de Palermo durante a aproximación. O accidente atribuíuse á tripulación de voo que cría que estaba máis preto da pista do que realmente estaba, realizando así un descenso prematuro. A parte inicial da aproximación foi instrumental ata que o aparello estivo a 2 millas do aeroporto. A tripulación entón parou o descenso a 150 pés sobre o nivel do mar, como se tratase de localizar a área de aproximación final, pensando que estaban preto da pista debido ás luces do aeroporto. Nos últimos nove segundos o avión voou case ao nivel do mar a unha velocidade de 150 nós; entón, debido ao vento, o avión perdeu altitude e impactou contra a auga coa súa á dereita. 21 pasaxeiros sobreviviron e foron rescatados por barcos de pesca que se atopaban na zona.
Entre os mortos estaba o artista neerlandés Max Reneman.
Cloverfield
Cloverfield é un filme estadounidense dirixido por Matt Reeves que foi estreado no 2008.
Sinopse
Mentres un grupo de mozos neoiorquinos celebran a festa de despedida dun amigo en Manhattan, un monstro do tamaño dun rañaceos ataca a cidade. Contada dende o punto de vista da videocámara dun deles, este é o documento sobre os seus intentos por sobrevivir durante a catástrofe.
Ranma ½
Ranma ½ (らんま½) é unha serie de manga xaponesa escrita e ilustrada por Rumiko Takahashi. Foi publicada por Weekly Shōnen Sunday dende setembro de 1987 até marzo de 1996, cos capítulos reunidos en 38 volumes tankōbon por Shogakukan. A historia xira arredor dun rapaz chamado Ranma Saotome que se adestrou nas artes marciais dende que era un cativo. Por mor dun accidente durante unha xornada de adestramentoo, quedou maldicido en converterse en rapaza cada vez que sexa mollado con auga fría, e en volver a ser rapaz cando se molla con auga quente. A trama principal é a busca de Ranma por desfacerse da maldición, atopando no seu camiño amigos, inimigos e amores.
Ranma ½ ten unha fórmula baseada na comedia e nun personaxe de sexo cambiante, que acotío se transforma en rapaza para conseguir os seus obxectivos. A serie ten outros personaxes, cuxas intricadas relacións entre eles, as súas infrecuentes características e as súas personalidades excéntricas conducen a historia da serie.
Paradas
Paradas, é localidade da provincia de Sevilla, sitúase na fértil campiña sevillana, a unha altitude sobre o nivel do mar de 123 m, e entre as concas dos ríos Corbones e Guadaira. Atópase a 45 km de Sevilla e a superficie do termo é de 110,60 km². O número de habitantes que ten Paradas é de 7.230, sendo o xentilicio do pobo "paradeño/a". Conta con outros núcleos de poboación menores: El Palomar e El Calvario.
Martín Paradelo
Martín Paradelo Núñez, nado no Barco de Valdeorras en 1981, é un historiador galego da Arte e a Cultura.
Traxectoria
Doutor en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela. É membro do Consello de Redacción da Revista de Pensamiento Libertario Estudios. Foi Secretario Xeral da Confederación Rexional Galaica en 2012. E foi secretario xeral da CNT entre abril de 2015 e marzo de 2017.
Superantíxeno
miniatura|dereita|[[Enterotoxina B de estafilococos (SEB), un superantíxeno bacteriano típico (PDB:3SEB). O dominio β de agarre está en vermello, o barril β en verde, o "bucle disulfuro" en amarelo.]] miniatura|dereita|SEC3 (amarelo) formando un complexo cunha molécula do [[MHC de clase II (verde e cián). O superantíxeno únese ao lado do suco de presentación do antíxeno (púrpura) do MHC-II.]] miniatura|Representación esquemática do [[MHC de clase II.]] miniatura|O complexo do [[receptor de células T coas cadeas TCR-α e TCR-β, CD3 e moléculas accesorias de cadea ζ.]] Os superantíxenos (SAgs) son un tipo de antíxeno que causa a activación non específica de células T, o que ten como resultado a activación policlonal de células T e a liberación masiva de citocinas. Os superantíxenos poden producilos microbios patoxénicos, como virus, micoplasmas, e outras bacterias como un mecanismo de defensa contra o sistema inmunitario do hóspede. Comparada cunha resposta normal das células T inducida por antíxeno na cal só se activan entre o 0,001-0,0001% das células T do corpo, os superantíxenos poden activar unha proporción moito maior das células T do corpo. Ademais, os anticorpos anti-CD3 e anti-CD28 (CD28-SuperMAB) tamén son superantíxenos moi potentes (e poden activar ata o 100% das células T).
O gran número de células T activadas polos superantíxenos xera unha resposta inmunitaria masiva que non é específica para ningún epítopo determinado do superantíxeno, o que mina unha das bases fundamentais do sistema inmunitario adaptativo, como é a súa capacidade de dirixirse contra os antíxenos con alta especificidade. Máis importante aínda é que as células T activadas segregan unha gran cantidade de citocinas, a máis importante das cales é o interferón gamma (IFN-γ). Esta cantidade excesiva de IFN-γ á súa vez activa aos macrófagos. Os macrófagos activados, á súa vez, orixinan unha sobreprodución de citocinas proinflamatorias como a interleucina-1, interleucina-6 e TNF-alfa. O TNF-alfa é especialmente importante como parte da resposta inflamatoria do corpo. En circunstancias normais libérase localmente en baixos niveis e axuda ao sistema inmunitario a derrotar aos patóxenos. Porén, cando se libera sistemicamente no sangue e en altos niveis (debido á activación en masa de células T resultante da unión de superantíxenos), pode causar síntomas moi severos que poden chegar a ser mortais, como choque circulatorio e fallo multiorgánico.
Estrutura
Os superantíxenos prodúcense intracelularmente nas bacterias e libéranse durante as infeccións como toxinas maduras extracelulares.
As secuencias destas toxinas están relativamente conservadas entre diferentes subgrupos de suprantíxenos microbianos. Máis importante que a homoloxía na secuencia é a homoloxía na estrutura tridimensional que presentan os diferentes superantíxenos, que dá como resultado efectos funcionais similares entre diferentes grupos.
As estruturas cristalinas das enterotoxinas revelan que son proteínas elipsoidais compactas que comparten un patrón de pregamento de dous dominios característico, que consta dun dominio globular en barril β coñecido como o pregamento oligosacárido / oligonucleótido, unha longa hélice α que se estende diagonalmente no centro da molécula, e un dominio globular C-terminal.
Unión dos superantíxenos
Os superantíxenos únense primeiro ao MHC de clase II e despois coordínanse coas cadeas variable alfa ou a beta dos receptores TCR.
Unión ao MHC de clase II
Os superantíxenos mostran preferencia pola forma HLA-DQ da molécula. A unión da cadea α coloca o superantíxeno na posición apropiada para coordinarse co TCR.
Menos comunmente, o superantíxeno únese á polimórfica cadea β do MHC de clase II por medio dunha interacción mediada por un complexo de coordinación do ión cinc entre tres residuos de superantíxeno e unha rexión moi conservada da cadea β do HLA-DR. O uso dun ión cinc nesta unión fai que a afinidade da interacción sexa máis alta. Varios superantíxenos de estafilococos poden establecer enlaces cruzados con moléculas do MHC ao unirse a ambas as cadeas α e β. Este mecanismo estimula a expresión de citocinas e a súa liberación nas células presentadoras de antíxenos e tamén induce a produción de moléculas coestimuladoras que lle permiten á célula unirse e activar ás células T máis efectivamente.
Unión ao receptor de células T
A rexión de unión á célula T dun superantíxeno interacciona coa rexión variable da cadea beta do receptor de células T. Un determinado superantíxeno pode activar unha gran proporción da poboación de células T porque o repertorio de células T humanas comprende só uns 50 tipos de elementos Vβ e algúns superantíxenos son capaces de unirse a múltiples tipos de rexións Vβ. Esta interacción varía lixeiramente entre os diferentes grupos de superantíxenos. A variabilidade observada en diferentes persoas nos tipos de rexións das células T que son máis predominantes explica por que algunhas persoas responden máis fortemente a certos superantíxenos. Os superantíxenos do grupo I contactan coa Vβ no CDR2 e na rexión armazón da molécula. Os superantíxenos do grupo II interaccionan coa rexión Vβ utilizando mecanismos que dependen da conformación da proteína. Estas interaccións son na súa maior parte independentes das cadeas laterais de aminoácidos da Vβ específicos. Os superantíxenos do grupo IV líganse aos tres bucles CDR de certas formas de Vβ. A interacción ten lugar nun suco da molécula entre os dominios pequeno e grande do superantíxeno e isto permite que o superantíxeno actúe como unha cuña entre o TCR e o MHC. Isto despraza o péptido antixénico do TCR e evita o mecanismo normal para a activación das células T.
A forza biolóxica do superantíxeno (a súa capacidade de estimular) está determinada pola súa afinidade polo TCR. Os superantíxenos que teñen a maior afinidade polo TCR son os que desencadean unha resposta máis forte. O SPMEZ-2 é o superantíxeno máis potente descuberto ata agora.