cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rue Haute
Rue Haute é un filme belga de 1976 dirixido por André Ernotte. O filme foi escollido como candidato de Bélxica para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Día Nacional de Francia
250px|miniatura|Fogos artificiais na [[Torre Eiffel.]] O Día Nacional de Francia, Día da Bastilla ou Festa Nacional de Francia (en francés: Fête nationale), celebrado o 14 de xullo, é unha celebración conmemorativa do aniversario de dous eventos: a toma da Bastilla en 1789, acontecemento considerado como o punto de inicio da Revolución francesa, e o día de unión nacional no Campo de Marte durante a Festa da Federación en 1790.
Establecido en 1880, é un día festivo, coñecido polos seus desfiles militares nos Campos Elíseos de París e nas grandes cidades francesas, e os seus fogos artificiais, lanzandos durante a noite en todo o país.
Santa Mariña do Castro, Carballedo
Santa Mariña do Castro é unha parroquia que se localiza no concello de Carballedo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 107 habitantes (54 mulleres e 53 homes), distribuídos en 6 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 114 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 90 habitantes, sendo 42 homes e 48 mulleres. No de 2016 tiña 77 habitantes, 42 mulleres e 35 homes, segundo o INE.
Toponimia
O topónimo fai referencia a unha santa, en latín. Castro, do latín : fortaleza.
Patrimonio
A igrexa, situada no lugar de Santa Mariña, data do século XVIII
O castro que dá nome á parroquia está alterado pola labra con maquinaria agrícola. Presenta unha chaira interior dedicada á pasteiro e zona de cultivo agrícola totalmente amurada ó redor. Na parte N pódese apreciar un muro cunha profundidade duns 2 m no que se ven claramente os contrafortes.
Mariano Iglesias
Traxectoria
Enxeñeiro industrial. Presentouse ás eleccións municipais de 2003 en Mesía na lista independente Agrupación Electoral Mesía Nova e foi concelleiro de Obras durante a lexislatura. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Continuou como alcalde nas sucesivas eleccións, sempre con maioría absoluta.
Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía.
Trascastro, As Trabancas, Agolada
Trascastro é un lugar da parroquia das Trabancas, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 41 habitantes (18 homes e 23 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Selección de fútbol de Honduras
A selección de fútbol de Honduras é o equipo representativo de Honduras nas competicións internacionais oficiais de fútbol. A súa organización está a cargo da Federación Nacional Autónoma de Fútbol de Honduras, pertencente a Confederación de Norte, Centro América e Caribe de Fútbol (CONCACAF). O seu maior é o título da Copa de Ouro da CONCACAF que obtivo na edición de 1981.
Óutara, A Pobra do Brollón
Santa María de Óutara é unha parroquia do concello da Pobra do Brollón, na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2007 tiña 41 habitantes (70 en 1991), cunha densidade media de 5,6 hab/km².
Xeografía
Linda ó norte con Eirexalba e Santa Cruz do Incio, ó sur con Canedo e A Ferreirúa, ó leste co Hospital e San Pedro do Incio e, ó oeste con Laiosa. Está bañada polo río Cabe no lugar de Biduedo e nas proximidades desta pequena aldea está a cova das Choias, un dos paraxes naturais máis coñecidos da Terra de Lemos. A cavidade ten unha profundidade duns 120 metros e foi explotada como mina de ferro entre os séculos XVI e XVIII.
As altitudes máximas atópanse nos Montes de Óutara.
Historia e patrimonio
No castro da Xunqueira atopouse unha estatuíña romana. O topónimo de Ouctar aparece nun documento da catedral de Lugo do 17 de novembro de 1202.
Segundo Nicanor Rielo Carballo a igrexa parroquial é do século XVII. Ten nave rectangular con muros de cachotaría encalados. Na parte exterior dun deles consérvanse restos de decoracións tradicionais a base de debuxos feitos con cal, ornamentacións moi habituais no sur da provincia de Lugo. O templo ten espadana con dous ollos, e cuberta de madeira a dúas augas na nave central e a tres na capela maior, que está algo máis baixa e ten acaroada a sancristía cara ao norte. No interior apréciase un arco triunfal apuntado que separa a nave da capela maior, na que se conserva un sinxelo  artesoado e un retablo renacentista de gusto popular con tres rúas e tres pisos: no primeiro quedan restos de policromía que imitan un tapiz avermellado, no segundo aparece, na fornela central, a escultura de madeira policromada de San Gregorio e a ambos os dous lados desta unhas pinturas moi rudas que representan bispos ou autoridades eclesiásticas. O retablo remata cun conxunto escultórico que representa a Crucifixión (o Cristo, San Xoán e a Dolorosa). Por todo o retablo, que conserva restos de policromía, hai relevos que representan os atributos da Paixón (cravos, coroa de espiñas, tenaces e martelos).
As festas de Óutara, na honra da Virxe do Carme, celebrábanse o 15 de setembro pero na década de 1970 cambiáronse para o primeiro domingo de agosto.
Lipdub
300px|miniatura Lipdub ou lip dub (do inglés "dobraxe de beizos") é unha realización dun vídeo musical realizado por un grupo de persoas que sincroniza os seus beizos, xestos e movementos cunha canción popular ou calquera outra fonte musical. Adóitase realizar nunha soa toma (plano secuencia), na que os participantes fan playback mentres soa a música nun reprodutor móbil, sen importar a calidade do son da toma porque é na edición posterior cando se incorpora a canción como banda sonora. O feito de que se trate dun plano secuencia fai moi sinxelo o proceso. Con estes vídeos, os seus autores, amais de realizaren de xeito colectivo unha experiencia creativa, moi divertida e sen complicacións técnicas, adoitan tratar de mostrar o bo ambiente nunha institución determinada: universidade, empresa etc.
Actualmente o récord mundial de máis xente participando nun lip dub é o LipDub per la independència, realizado o 24 de outubro de 2010 na cidade de Vic. Participaron 5.771 persoas, segundo a World Records Academy. A canción escollida foi La Flama, do grupo Obrint Pas.
Características
Tom Johnson, un blogueiro especialista en tecnoloxía e comunicación, describiu que as características mínimas que debía que ter un bo lip dub eran:
A parte disto, para poder cualificado de lip dub, un vídeo respectará certas regras:
Orixe
Jakob Lodwick, o fundador de Vimeo, encuñaba o termo lip dubbing (dobraxe de labios) o 14 de decembro de 2006, nun vídeo titulado Lip Dubbing: Endless Dream. Na descrición do vídeo, escribiu, "Ía paseando cunha canción soando nos meus auriculares, e graveime a min mesmo cantando. Cando cheguei á casa, abrino co iMovie e engadinlle un Mp3 da canción orixinal, e sincroniceino co meu vídeo. Hai un nome pra isto? Se non hai, suxiro lip dubbing."
Troll (grupo musical)
Troll é un grupo musical noruegués de black metal creado en 1992 por Stian Arnesen.
Historia
Tras a publicación de Drep de Kristne, Nagash pasa máis tempo traballando con outras bandas como Dimmu Borgir e a súa outra banda Covenant que inicia con Blackheart. Troll está inactiva até 2000. Nese tempo Fafnir, agora baixo o nome de Sinister Minister Twice, volve a Troll. Outros membros son engadidos, facendo de Troll un grupo e xa non un proxecto en solitario. Con Nagash concentrado na guitarra e o sintetizador, Troll publica The Last Predators en 2000 e Universal ao ano seguinte.
En 2007 Nagash reúne uns membros para Troll e comezan a gravar un novo álbum en xaneiro de 2009.
Mikhail Botvinnik
Mikhail Moiseevich Botvinnik (en ruso, Михаил Моисеевич Ботвинник), nado en Repino (Leningrado) o 17 de agosto de 1911 e finado o 5 de maio de 1995, foi un Gran Mestre Internacional e Campión do Mundo de xadrez ruso.
Traxectoria
miniatura|esquerda|250px|José Raúl Capablanca contra Mikhail Botvinnik en [[1936]]
Vlorë
Vlorë é unha cidade albanesa, o segundo porto do país tras Durrës. A poboación segundo o censo de 2011 é de 79 621. Na cidade foi onde se proclamou a declaración de independencia o 28 de novembro de 1912, e durante un breve tempo foi a capital de Albania.
Mikhail Botvinnik
Traxectoria
Comezou a ser coñecido ao derrotar ao campión mundial José Raúl Capablanca nunha exhibición de partidas simultáneas. Progresou rapidamente e aos 20 anos, en 1931, cando xa era un Mestre Soviético, gañou o seu primeiro campionato da URSS. Volveu logralo en 1933, 1939, 1941, 1945 e 1952. Obtivo un diploma universitario de Enxeñería. As súas grandes habilidades analíticas convertérono nun dos primeiros estrategos a grande escala do xadrez debido á súa enorme capacidade para estudar e planificar partidas.
Vlorë
Situada na baía de Vlorë, a súa orixe foi unha antiga colonia grega fundada no século VI a.C. co nome de Aulon e que permaneceu continuamente habitada ao longo de vinte e seis séculos. Un dos principais puntos da ribeira albenesa e tamén o centro cultural e económico do suroeste albanés.
Mikhail Botvinnik
Traxectoria
Aos 24 anos de idade, Botvínnik atopábase na elite mundial do xadrez, gañando os máis importantes torneos da época. Foi vencedor, xunto con Salgo Flohr, en Moscova en 1935, por diante de Emanuel Lasker e Capablanca. Gañou tamén, xunto con Capablanca, en Nottingham en 1936, e empatou no terceiro posto, trás Reuben Fine e Paul Keres, no prestixioso torneo AVRO de 1938, onde competiron os 8 xogadores máis fortes do momento.
Botvinnik continuou cos seus éxitos e en 1948 gañou o título mundial, que quedara vacante tras a morte de Alexander Alekhine, cando gañou o torneo da Haia/Moscova. Defendeu con éxito o seu título en 1951 e 1954 ante David Bronstein e Vasili Smyslov, tras empatar ambos os matches 12-12. Perdeu ante Smyslov en 1957 por 12.5-10.5, pero no match de desquite en 1958 impúxose por 12.5-11.5. Ante Mikhail Tal repetiuse a historia: caeu en 1960 (12.5-8.5) só para recuperarse en 1961 (13-8). Volveu caer en 1963, esta vez ante Tigran Petrosian, pero este foi o fin do seu reinado, dado que a FIDE abolira o dereito a un match de desquite.
O seu estilo era eminentemente posicional, e a iso engadiu unha sorprendente dedicación e estudo. Todo isto contribuíu á súa longa permanencia no máximo nivel. Desde 1960 Mikhail Botvinnik foi retirándose do xogo competitivo, dedicándose ao desenvolvemento de programas de xadrez para ordenador e para cooperar no desenvolvemento de xogadores novos. Os campións mundiais Anatoly Karpov e Garry Kasparov foron dous dos moitos alumnos da súa escola.
Python
Python é unha linguaxe de programación creada por Guido van Rossum no ano 1990.
É comparado habitualmente con TCL, Perl, Scheme, Java e Ruby. Na actualidade Python desenvólvese como un proxecto de código aberto, administrado pola Python Software Foundation. A última versión estable da linguaxe é a 3.6.5.
Historia e características
Python é considerado como "a oposición leal" a Perl, linguaxe co cal mantén unha rivalidade amigable. Os usuarios de Python consideran a este moito máis limpo e elegante para programar.
Python permite dividir o programa en módulos reutilizables desde outros programas Python. Vén cunha gran colección de módulos estándar que se poden utilizar como base dos programas (ou como exemplos para empezar a aprender Python). Tamén hai módulos incluídos que proporcionan E/S de ficheiros, chamadas ao sistema, sockets e ata interfaces a GUI (interface gráfica co usuario) como Tk, GTK, Qt entre outros...
Python é unha linguaxe interpretada, o que aforra un tempo considerable no desenvolvemento do programa, pois non é necesario compilar nin enlazar. O intérprete pódese utilizar de modo interactivo, o que facilita experimentar con características da linguaxe, escribir programas desechables ou probar funcións durante o desenvolvemento do programa. Tamén é unha calculadora moi útil.
Fluorescencia
miniatura
Python
Historia e características
O nome da linguaxe provén da afección do seu creador orixinal, Guido van Rossum, polos humoristas británicos Monty Python. O principal obxectivo que persegue esta linguaxe é a facilidade, tanto de lectura, como de deseño.
Fluorescencia
A fluorescencia é a propiedade dunha substancia para emitir luz cando se expón a radiacións do tipo ultravioleta, raios catódicos ou raios X. As radiacións absorbidas (invisíbeis para o ollo humano), son transformadas en luz visíbel, é dicir, dunha lonxitude de onda maior á incidente.
Python
Historia e características
miniatura|dereita|300px|Un [[script en Python]] Python é unha Linguaxe de programación orientada a obxectos e interpretada.
Fluorescencia
No proceso, unha molécula absorbe un fotón de alta enerxía, o cal é emitido como un fotón de baixa enerxía (maior lonxitude de onda). A diferenza de enerxía entre a absorción e a emisión, é disipada como calor (vibracións moleculares). Todo o proceso é moi curto (millonésimas de segundo) e este tempo é a principal diferenza co outro coñecido fenómeno luminoso, a fosforescencia.
Salcedo, A Pobra do Brollón
San Xoán de Salcedo é unha parroquia da Pobra do Brollón na provincia de Lugo. Pertence ó arciprestado de Santalla de Rei. En 2011 tiña 168 habitantes (247 en 1991) repartidos en 4 entidades de poboación, cunha densidade de 8,36 hab./km².
Guipel
Está situada ao norte de Rennes, a 21,29 km a voo de paxaro.
Castrelo, Soesto, Laxe
Castrelo é un lugar da parroquia de Soesto no concello coruñés de Laxe na comarca de Bergantiños. Tiña 76 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 37 homes e 39 mulleres.
Fluorescencia
As substancias que producen este tipo de radiación denomínanse fluoritas, mentres que o fenómeno en si mesmo, débese á presenza de materia orgánica ou de ións de terras raras.
Castrelo, Soesto, Laxe
Neste lugar está o Castro de Castrelo.
Fluorescencia
Porén, nunha mostra de minerais que posúen propiedades fluorescentes, non todos eles, incluso os que se extraeron dun mesmo lugar, presentan a característica luminiscencia. Por outra banda existe unha ampla variedade de cores, dependendo da lonxitude de onda emitida.
Salcedo, A Pobra do Brollón
Limita coas parroquias de Lamaigrexa e Parada dos Montes ao norte, Lamaigrexa e Castroncelos polo oeste, Vilamor ao leste, e Barxa de Lor e Vilar de Lor ao sur.
Xentilicio
O seu xentilicio é salcedao.
Patrimonio artístico
Ten igrexa parroquial da segunda metade do s. XVIII, fortemente reformada posteriormente. Ten unha torre cadrada, acaroada a un dos laterais da nave, cun fornelo que contén a imaxe de Santiago Peregrino.
María Comesaña Besteiros
María Comesaña Besteiros, tamén coñecida como María Besteiros, nada en Vigo en 1979, é unha poeta galega.
Python
Paradigmas
Python é unha linguaxe de programación multiparadigma. Isto significa que máis que forzar aos programadores a adoptar un estilo particular de programación, permite varios estilos:Programación orientada a obxectos, programación estruturada, programación funcional e programación orientada a aspectos. Outros moitos paradigmas máis están soportados mediante o uso de extensións. Python usa tipado dinámico de datos e reference counting para o manexo de memoria. Unha característica importante de Python é a resolución dinámica de nomes, o que enlaza un método e un nome de variable durante a execución do programa.
Linguaxe interpretada
Unha das súas características fundamentais é ser unha linguaxe interpretada (igual que TCL, perl etc), que pode ser executada en calquera sistema operativo, con tal de que este teña un intérprete desta linguaxe. Polo tanto, non se compila, senón un script interpretado pola máquina.
Filosofía da Linguaxe
Os usuarios de Python refírense a miúdo á Filosofía Python que é bastante análoga á filosofía de Unix. O código que segue os principios de Python de lexibilidade e transparencia dise que é "pythonico". Contrariamente, o código opaco ou ofuscado é bautizado como "non pythonico" ("unpythonic" en inglés). Estes principios foron famosamente descritos polo desenvolvedor de Python Tim Peters en O Zen de Python:
Elementos da linguaxe
Python foi deseñado para ser lido con facilidade. Entre outras cousas utilízanse palabras en inglés onde outras linguaxes utilizarían símbolos (por exemplo, os operadores lóxicos  e   en Python escríbense   e , respectivamente).
Comentarios
Os comentarios inícianse co símbolo, e esténdense ata o final da liña.
Variables
As variables escríbense de forma dinámica. O signo igual úsase para asignar valores ás variables:
Tipos de datos
Os tipos de datos pódense resumir nesta táboa:
Dicionarios
Os dicionarios decláranse entre chaves, a que pode conter pares de valores separados por dous puntos.
Neste exemplo, percórrese a estrutura de dicionario, e imprímese o seu contido da forma clave=valor
Conxuntos
Os conxuntos decláranse mediante a instrución. Os s non permiten ter elementos repetidos.
Funcións
As funcións defínense coa palabra chave, seguida do nome da función e os seus parámetros. Outra forma de crear funcións, aínda que máis limitada, é coa palabra chave  (que aparece en linguaxes funcionais como Lisp).
Sistema de obxectos
En Python, todo é un obxecto (ata as clases). As clases, ao ser obxectos, son instancias dunha metaclase. Python ademais soporta herdanza múltiple e polimorfismo.
Biblioteca estándar
miniatura|250px|Python vén con baterías "incluídas" Python ten unha gran librería estándar, usada para unha diversidade de tarefas. Isto vén da filosofía "baterías incluídas" ("batteries included") para módulos de Python. Os módulos da biblioteca estándar poden ser mellorados por módulos personalizados escritos tanto en C ou en Python. Debido á gran variedade de ferramentas incluídas na biblioteca estándar combinada coa habilidade de usar linguaxes de baixo nivel como C e C++, os cales son capaces de interactuar con outras bibliotecas, Python é unha linguaxe que combina a súa clara sintaxe co inmenso poder de linguaxes menos elegantes.
Manexo de excepcións
Python soporta e usa intensamente o manexo de excepcións en execución (incluso é posible tratar a excepción de "erro sintáctico").
Postas en funcionamento
Python posúe diversas postas en funcionamento:
Licenzas
Python posúe unha licenza de código aberto, denominada Python Software Foundation License, que é compatible coa licenza GPL. Esta licenza non obriga a liberar o código fonte ao distribuír os arquivos binarios.
Utilización
Debido á súa potencia, a ser orientado a obxectos, así como á gran cantidade de librarías que trae incluídas (como por exemplo librarías gráficas), é unha linguaxe multi-propósito, tanto para scripting como para aplicacións máis serias. A modo de exemplo, Google usa Python para multitude de tarefas, incluíndo os backends de aplicacions web tales como Gmail.
Fundamentalmente, debido á capacidade de orientación a obxectos, ten unha vantaxe considerable fronte a linguaxes de propósito similar, tal como TCL.
Hórreo tipo Cedeira
O hórreo tipo Cedeira é unha tipoloxía de hórreo galego que se estende nunha área que abrangue a zona costeira entre as rías de Ferrol e Ortigueira, delimitada polo sueste por unha liña máis ou menos recta que une Xuvia e Meira. Convive con outras tipoloxías.
Morfolóxicas
Ten planta rectangular oblonga, é alto e ás veces moi alto. A suspensión está constituída sempre por un celeiro. A cámara está formada por persianas, que están ordenadas en series verticais separadas por estreitas franxas de muro cego.
O tellado é a catro augas. Non ten, polo tanto, pinches sobre os penais, e o seu beiril é continuo e horizontal, pouco saínte. A pendente das vertentes é moi acusada. Non é frecuente o uso de elementos terminais, e cando os hai trátase de pezas encurvadas e terminadas en punta, que chaman cornixas, colocadas nos ángulos e nas arestas. A que vai no medio do cumio pode ser dobre e levar entre as dúas pólas unha pequena cruz. O acceso á cámara é exterior, non existindo comunicación entre esta e o celeiro. Faise a través dunha porta, aberta normalmente nun dos costais. Adoita ir centrada, pero nos hórreos máis grandes pode ir unha en cada extremo, colocadas de forma simétrica.
Non se atopan moitas variacións formais dentro do tipo, a non ser diferenzas na lonxitude e na altura. En casos excepcionais pode chegar a ter tres plantas.
Construtivas
O celeiro é de fábrica de ladrillo ou de morteiro de cemento. O teito do celeiro, que fai de chan da cámara, é de morteiro tamén. As persianas que conforman as paredes da cámara está composta de pequenas pezas de xisto ou de cerámica, todas de igual dimensión, chamadas chanquilóns. Estas pezas déixanse na súa cor natural, mentres que o celeiro e as xambas e esquinais revócanse e encálanse.
O tellado é de lousa de xisto. Os elementos terminais son de cerámica.
Joaquín Cortizo
Joaquín Cortizo Rosendo, nado en Ribadavia o 4 de outubro de 1932 e finado en Las Infantas (Xaén) o 4 de xaneiro de 2018, foi un futbolista galego que xogaba de defensa, aínda que nos seus inicios xogou algunhas tempadas como dianteiro centro. Tras militar na Cultural Leonesa, no Lugo e no Ourense, xogou dez tempadas na Primeira División, dúas co Celta de Vigo e oito co Zaragoza dos "Cinco Magníficos", co que gañou dúas Copas do Xeneralísimo e unha Copa de Feiras.
Traxectoria
Comezou a xogar ao fútbol no campo da feira da súa vila, sendo o seu primeiro equipo o Escudeiros de Esposende. Coñecido nos seus inicios como "Cancas" xogou no Ribadavia FC, do que foi capitán. Posteriormente pasou pola Cultural Leonesa, da Terceira División e en 1954 recalou no Lugo, da mesma categoría. Durante esta eṕoca xogaba de dianteiro centro, pero trala súa fichaxe en 1955 polo Ourense, o adestrador Cuqui Bienzobas atrasou a súa posición ata a defensa. Co equipo ourensán proclamouse campión do seu grupo de Terceira, pero perdeu a promoción de ascenso contra o Sestao.
En 1956 fichou polo Celta de Vigo, adestrado por Scopelli. Con todo, non debutou ata a penúltima xornada da tempada 1956/57, nun partido contra o Valencia no que formou defensa con Quinocho e Villar e no que os celestes aseguraron a permanencia na Primeira División ao gañar 2-1. Apenas dispuxo de minutos tampouco na tempada seguinte, con Pasarín no banco, pechando a súa etapa celtista con só 12 partidos en dous anos.
En xuño de 1958 foi traspasado xunto cos seus compañeiros Mauro e Gausí ao Zaragoza. Alí coincidiu cos tamén ourensáns Rodolfo e Wilson Jones, e durante anos formou na defensa xunto co lucense Severino Reija. Formou parte do equipo coñecido como o Zaragoza dos "Cinco Magníficos", que liderado por Canário, Santos, Marcelino, Villa e Lapetra, conseguiu os primeiros títulos da historia do club.
En 1963 gañou a Copa de Feiras, ao vencer ao Valencia na final do Camp Nou, e disputou no mesmo estadio a súa primeira final da Copa do Xeneralísimo, perdendo contra o FC Barcelona. Repetiu presenza na final da Copa do Xeneralísimo ao ano seguinte, gañando esta vez o título ao derrotar ao Atlético de Madrid por 2-1. O club aragonés chegou á final aínda dúas veces máis nas dúas seguintes tempadas, aínda que Cortizo quedou no banco en ambas finais, das que gañou a de 1966. Disputou un total de 197 partidos oficiais co Zaragoza en oito tempadas, e marcou dous goles, un deles contra o Real Madrid no Santiago Bernabéu e outro contra o Sevilla no Sánchez Pizjuán.
Cortizo ostenta o récord da sanción máis dura recibida no fútbol español, pois foi suspendido durante 24 partidos. O 27 de decembro de 1964, nun encontro do Zaragoza contra o Atlético de Madrid, ao defender un balón, supostamente partiulle a tibia ao dianteiro Enrique Collar. Cortizo negou que lle fixese falta, e o árbitro non apreciou gravidade na entrada e non o expulsou. Mais posteriormente o Comité de Competición aplicoulle a sanción que lle acabaría custando 15 partidos de Liga e 9 de Copa. O Comité de Competición estaba presidido por Ramón María del Arroyo, vicepresidente do Atlético de Madrid.
Finalizou a súa carreira deportiva no Real Jaén, co que conseguiu o ascenso a Segunda División na tempada 1966/67. Nas xornadas finais da seguinte tempada actuou como xogador-adestrador, trala destitución de Manuel Doménech, pero non conseguiu salvar o equipo do descenso de novo a Terceira.
Logo de retirarse continuou vivindo toda a súa vida en Xaén, onde foi secretario técnico e presidente do Jaén entre 1987 e 1990.
Fondo Teatral María Casares
O Fondo Teatral María Casares (FTMC) é unha colección de documentos bibliográficos sobre artes escénicas creada en 1995 en Cangas. Está integrado na Biblioteca Pública do municipio e foi impulsado por un acordo entre o Concello, a Revista Galega de Teatro e a compañía Teatro de Ningures. Conta con preto dun millar de volumes con textos teatrais para escolares, adultos ou grupos profesionais de teatro, así como libros didácticos e publicacións especializadas tanto do estado como do estranxeiro, o que o fai o maior arquivo de temática teatral de Galicia. Alén da actividade habitual de empréstimo, organiza tamén exposicións e outras actividades como cursos de teatro, festivais ou certames. Os seus fondos proceden de doazóns de autores, compañías teatrais e particulares.
O seu nome pretende homenaxear a actriz galega máis internacional, María Casares.
Gonzalo Brañas Sánchez-Boado
Gonzalo Brañas Sánchez-Boado, nado na Coruña en 1840 e finado na mesma cidade o 17 de xuño de 1903, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo do primeiro matrimonio de Vicente María Brañas Valseca (o pai de Alfredo Brañas). Farmacéutico. Dirixiu La Ilustración de La Coruña e en 1862 fundou, xunto a Ezequiel Fernández Miranda, o xornal El Avisador (que despois pasou a chamarse El Anunciador). Colaborou en La Unión Gallega.
Vida persoal
Casou con Consuelo Fernández Miranda e foi pai dos científicos Gonzalo e Celia Brañas Fernández.
O Val, As Trabancas, Agolada
O Val é un lugar da parroquia das Trabancas, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aeroporto de Lille
O aeroporto de Lille é un aeroporto situado na localidade de Lesquin, a 7 quilómetros ao sur de Lille, no norte de Francia. Tamén é coñecido como aeroporto de Lille-Lesquin ou aeroporto de Lesquin. Lille é a principal cidade da metrópole europea de Lille, a capital da rexión de Norte-Paso de Calais e a prefectura do departamento de Norte.
O aeroporto atópase a uns 15 minutos do centro de Lille. É o 12º máis concorrido de Francia en número de pasaxeiros: con 1 538 814 no ano 2015. En termos de carga é o cuarto aeroporto do país.
Pinguécula
A pinguécula é unha dexeneración da conxuntiva do ollo que é máis adoita en persoas que reciben gran cantidade de radiación solar.
Ten forma de lentella branca que aparece na conxuntiva. Non afecta a visión por non infiltrar a córnea a diferenza do pterixión. Pode inflamarse dando lugar a unha pingueculitis, o que pode verse favorecido por ambientes moi secos con vento e exceso de radiación solar. Se a sensación de corpo estraño é molesta pode tratarse ó paciente humidificando os ollos con bágoas artificiais. Non é unha patoloxía que requira tratamento cirúrxico xa que non afecta a visión.
Normalmente esta condición dáse en persoas por riba daos 40 anos, pero algunhas veces existe en xente entre 20 a 30 anos.
D-lactato deshidroxenase (citrocromo)
A D-lactato deshidroxenase (citocromo) (número EC 1.1.2.4) é un encima que cataliza a seguinte reacción química reversible:
D-lactato + 2 ferricitocromo c piruvato + 2 ferrocitocromo c
Este encima pertence á clase das oxidorredutases, especificamente os que actúan sobre o grupo CH-OH do doante cun citocromo como aceptor. O nome sistemático deste encima é (D)-lactato:ferricitocromo-c 2-oxidorredutase. Outros nomes comúns que se lle dan son D-lactato (citocromo) deshidroxenase, D-(-)-lactato deshidroxenase dependente de citocromo, D-lactato-cytochrome c redutase, e D-(-)-láctico citocromo c redutase. Este encima participa no metabolismo do piruvato. Emprega un cofactor, o FAD. Este tipo de encima aparece en animais, fungos, bacterias e recentemente foi atopado en plantas. . Crese que é importante para a detoxificación do metilglioxal por medio da ruta da glioxilase.
Afonso Sanchez
Traxectoria
Grazas a que a raíña Isabel chamou a todos os fillos do rei para a corte, tivo unha educación de calidade e o aprecio do rei, que o recoñeceu como lexítimo o 8 de maio de 1304, e o nomeou mordomo da coroa, unha especie de primeiro ministro, provocando os celos do herdeiro da coroa, Afonso. Isto levou á guerra civil (1319-1324) e á tentativa de Afonso Sanchez de invadir Portugal dende Castela, onde estaba exiliado e tiña o título de señor de Albuquerque, construíndo un castelo no que Inés de Castro viviu varios anos.
Buraco das Araras, Mato Groso do Sur
O Buraco das Araras é unha dolina situada no concello de Jardim, Mato Groso do Sur (Brasil). Con 500 m de diámetro e 127 de profundidade, está considerada a maior dolina da América latina. O seu nome provçen do gran número de araras (un tipo de papagaios) que habitan o lugar. No seu interior alberga un ecosistema propio, con fauna e flora particulares, e cun grande lago habitado polo Caiman latirostris. No abismo do buraco existen túneles e cavernas.
Afonso Sanchez
Traxectoria
Distinguiuse como trobador e consérvanse 15 cantigas súas, a maioría de amor, nun estilo moi culto.
Buraco das Araras, Mato Groso do Sur
A súa orixe é incerta. Opínase que o cráter foi causado polo impacto dun meteoro.
Miniestadio de Anoeta
O Miniestadio de Anoeta é un estadio de atletismo do concello de Donostia, anexo ó Estadio de Anoeta, que conta con capacidade para acoller a 1500 persoas sentadas. No campo de céspede natural xoga os seus encontros como local o equipo de rugby do club Bera Bera RT.
As instalacións tamén son coñecidas como Estadio Kote Olaizola en homenaxe ó que fora directivo do equipo de rugby.
Álvaro Queijeiro
Álvaro Queijeiro Pintos, nado na Coruña o 25 de febreiro de 1993, é un futbolista galego. Xoga de mediocentro e o seu equipo actual é o Deportivo da Coruña B
Traxectoria
En xaneiro de 2013 marchou cedido ao Narón até o remate da campaña.
O 31 de agosto de 2015 anunciouse a súa cesión durante unha tempada no Pontevedra CF, de Segunda División B.
Nykyta Budka
O Beato Nykyta Budka (en Никита Будка), nado o 7 de xuño de 1877 en Dobromirka (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 1 de outubro de 1949 nun campo de concentración en Qarağandı (RSS de Casaquistán), foi un eclesiástico católico ucraíno, exarca apostólico do Canadá entre 1912 e 1928, e posteriormente mártir baixo o réxime soviético.
Traxectoria
Nykyta Budka naceu o 7 de xuño de 1877 na aldea de Dobromirka, no Reino de Galicia e Lodomeria (hoxe no distrito de Zbarazh da rexión de Ternopil). Logo de rematar a súa formación teolóxica no Collegium Canisianum de Innsbruck, foi ordenado sacerdote o 14 de outubro de 1905 polo metropolita Andrei Sheptytskyi, e dende o comezo prestou moita atención á emigración ucraína. O 8 de xaneiro de 1909 doutorouse en Teoloxía polo Frintaneum de Viena.
O 15 de xullo de 1912 a Santa Sé nomeouno exarca apostólico do Canadá e bispo titular de Patara, recibido a consagración episcopal o 13 de outubro de 1912 de mans de Andrei Sheptytskyi, e tendo como co-consagradores a Hryhorii Khomyshyn e a Konstantyn Chekhovych.
En novembro de 1928 renunciou como exarca e volveu a Lviv como bispo auxiliar, e alí foi vigairo xeral. O 11 de abril de 1945 foi arrestado xunto a outros bispos e condenado a oito anos de prisión. Caracterizouse por un constante apoio espiritual e consolación aos seus compañeiros no campo de concentración. Finou como mártir en Qarağandı, segundo algunhas fontes o 1 de outubro e segundo outras o 6 de outubro de 1949. O seu cadáver foi abandonado no bosque para ser devorado pola fauna salvaxe.
Quinase Xano 2
A característica distintiva entre a quinase Xano 2 e outras quinases JAK é a falta de dominios de unión de homoloxía Src (SH2/SH3) e a presenza de ata sete dominios de homoloxía JAK (JH1-JH7). Non obstante, os dominios JH terminais manteñen un alto nivel de homoloxía con dominios de tirosina quinases. Unha nota interesante é que só un deses dominios JH carboxilo terminais manteñen a función plena de quinase (o JH1), mentres que o outro (o JH2), que antes se pensaba que non tiña funcionalidade de quinase e, en consecuencia, foi nomeado dominio pseudoquinase, atopouse despois que era tamén cataliticamente activo, pero só a un 10% do nivel do dominio JH1.
A perda de Jak2 é letal para os ratos de 12 días embrionarios.
Importancia clínica
Observáronse fusións do xene JAK2 con TEL(ETV6) (TEL-JAK2) e xenes PCM1 en pacientes de leucemia, especialmente nas formas con eosinofilia clonal desa doenza.
As mutacións en JAK2 foron implicadas na policitemia vera, na trombocitocitemia esencial e na mielofibrose, así como noutros trastornos mieloproliferativos. Esta mutación (V617F), que é un cambio de valina a fenilalanina na posición 617, parece facer que as células hematopoéticas sexan máis sensibles a factores de crecemento, como a eritropoetina e a trombopoetina, porque os receptores para estes factores de crecemento requiren JAK2 para a transdución de sinais. Atopouse que un inhibidor de JAK2-STAT5, o AZD1480, tiña actividade en certos cancros de próstata. A mutación en Jak2, cando é demostrable, é un dos métodos de diagnose da policitemia vera.
Interaccións
A quinase Xano 2 presenta interaccións con:
A prolactina envía sinais a través de JAK2 de modo dependente de STAT5, e de factores de transdución RUSH.
Chopper (homónimos)
Chopper pode referirse a:
Roch Marc Christian Kaboré
Tras gañar as eleccións presidenciais o 29 de novembro de 2015 converteuse no primeiro mandatario civil elixido democraticamente dende que o goberno civil de Maurice Yaméogo fose derrocado e o país estivese dirixido por gobernos militares durante case 40 anos.
Chave (música)
thumb|400px|Detalle dun clarinete: chave para o dedo maimiño da man dereita.
A chave é unha das pezas dun instrumento de vento de madeira (como a frauta, o óboe, o clarinete ou o fagot, que ó ser pulsada modifica a altura do son.
Nos instrumentos de vento de metal, as chaves adoptan o nome de pistóns.
Non pode confundirse o termo "chave" con "clave". (En inglés, italiano e alemán a mesma palabra emprégase para os dous conceptos).
David Pérez Mandado
Traxectoria
Mestre, exerceu en Cambados. Foi director de La Antorcha Marinera de Pontevedra (1892). Escribiu de varias obras didácticas.
O Centeal, Soesto, Laxe
O Centeal é un lugar da parroquia de Soesto no concello coruñés de Laxe na Comarca de Bergantiños. Tiña 50 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 25 homes e 25 mulleres.
Gwernen ap Clyddno
Gwernen ap Clyddno (fl. no século XII ou XIII) foi un poeta cortesán galés.
A súa obra
Só se conservan tres englynion Unodl Union da obra de Gwernen, que son parte dunha cadea máis longa que se perdeu. O texto está no manuscrito Hendregadredd e noutros seis máis tardíos. O tema do poema é o Destino do home, que fala sobre un guerreiro anónimo que non regresou dunha expedición militar.
Bispectral IR Detector
BIRD, acrónimo de Bispectral InfraRed Detector, é un satélite artificial alemán lanzado o 22 de outubro de 2001 mediante un foguete indio PSLV desde o complexo de lanzamento de Sriharikota.
Características
A misión de BIRD, de 94 kg de masa, é servir de demostrador tecnolóxico para sensores de teledetección e realizar observacións da superficie terrestre coa finalidade de observar incendios forestais e cambios na vexetación.
Instrumentos
BIRD leva dous instrumentos a bordo:
Raios catódicos
miniatura|Diagrama esquemático dun [[Tubo de Crookes. A é unha fonte de baixa tensión que quenta o cátodo C. B é unha fonte de alto voltaxe que subministra tensión ó ánodo revestido de fósforo P. A máscara M está conectada ó potencial do cátodo e a súa imaxe proxectase no fósforo coma a área non brillante.]]
Os raios catódicos son correntes de electróns observados en tubos de baleiro, é dicir, os tubos de cristal que se equipan polo menos con dous eléctrodos, un cátodo (eléctrodo negativo) e un ánodo (eléctrodo positivo) nunha configuración coñecida como díodo. Cando se quenta o cátodo, emite unha certa radiación que viaxa cara o ánodo. Se as paredes internas de vidro detrás do ánodo están cubertas cun material fosforescente, brillan intensamente. Unha capa de metal colocada entre os eléctrodos proxecta unha sombra na capa fosforescente. Isto significa que a causa da emisión de luz son os raios emitidos polo cátodo ó golpea-la capa fosforescente. Os raios viaxan cara o ánodo en liña recta, e continúan máis aló del durante unha certa distancia. Este fenómeno foi estudado polos físicos a finais do século XIX, outorgándoselle un premio Nobel a Philipp von Lenard. Os raios catódicos primeiramente foron producidos polos tubos de Geissler. Os tubos especiais foron desenvolvidos para o estudo destes raios por William Crookes e chamóuselles tubos de Crookes. O feito de que os raios fosen emitidos polo cátodo, é dicir, o eléctrodo negativo, demostrou que os electróns teñen carga negativa.
Bertha von Suttner
Bertha Felicitas Sophie, nada co nome de Kinsky von Chinic und Tettau en Praga o 9 de xuño de 1843 e finada en Viena o 21 de xuño de 1914, foi unha pacifista e escritora austrohúngara.
Traxectoria
miniatura|dereita|150px|Bertha von Suttner en 1906. Foi filla do conde Franz Kinsky von Wchinitz und Tettau e de Sophie von Körner. Naceu sendo xa orfa de pai, sendo este mariscal de campo e conselleiro do imperio austrohúngaro. En 1876 casou co escritor e nobre Arthur Von Suttner. Xa casada, estudou música e literatura; a parella viaxou extensamente, abandonando a súa residencia vienesa para trasladarse a París, regresando definitivamente a Austria en 1885.
En 1889 publicou a novela Die Waffen nieder!, traducida a diversas linguas convertida axiña nun clásico do movemento pacifista internacional. Editou unha revista pacifista internacional co mesmo título. Outras publicacións que reflicten o seu ideal foron Das Maschinenzeitaler (onde critica os nacionalismos radicais e o armamento) e Inventarium einer Seele (onde se percebe a influencia de H. T. Buckle, Herbert Spencer e Charles Darwin).
Von Suttner foi unha das máis destacadas figuras do movemento internacional pola paz, difundindo a idea en numerosas conferencias en toda Europa, e creando unha asociación para promovela en Austria. En 1905 recibiu o premio Nobel da Paz, se ben pénsase que parte da decisión puido deberse á súa relación de secretaria e amiga de Alfred Nobel. Faleceu pouco antes de comezar a primeira guerra mundial.
Voo 130 de Baikal Airlines
O voo 130 de Baikal Airlines era un servizo regular doméstico entre Irkutsk e Moscova que se esnafrou o 3 de xaneiro de 1994. O avión que operaba a ruta era un Tupolev Tu-154 da aeroliña rusa Baikal Airlines. O aparello levaba 115 pasaxeiros e 9 tripulantes de camiño a Moscova cando de súpeto un dos seus motores estourou en chamas. A tripulación intentou regresar a Irkutsk, pero perdeu o control do avión e esnafrouse contra unha explotación leiteira preto do pobo de Mamony. As 124 persoas a bordo e 1 persoa en terra morreron no accidente.
Accidente
O voo 130 engalou do aeroporto de Irkutsk ás 11:59 hora local. O Tupolev Tu-154 estaba operado por unha tripulación de nove persoas: o capitán G.S. Padukov (con máis de 16 000 horas de voo), o copiloto A. G. Zhavoronkov (con máis de 14 000 horas), o navegante V. I. Molnar, o enxeñeiro de voo I.P. Karpov (con máis de 13 000) e cinco asistentes de voo.
O voo experimentou problemas antes incluso da engalaxe. A tripulación necesitou case 17 minutos para acender os motores, e recibiron múltiples avisos de que había problemas co iniciador do motor número 2, pero ignoráronos pensando que eran falsas alarmas. O manual de referencia da cabina de mando non tiña ningunha guía para a tripulación de como responder os avisos do encendido do motor. A tripulación procedeu á engalaxe sen decatarse de que o iniciador do motor número 2 aínda estaba activado.
Despois de recibir unha alarma de lume no motor 2, a tripulación desconectou o piloto automático e aplicou todos os sistemas de extinción de lumes. Estes non foron capaces de apagar o incendio e o piloto virou cara a Irkutsk solicitando unha aterraxe de emerxencia. Os controis de voo do avión fallaron debido á falta de fluído hidráulico, e aínda que a tripulación intentou manter a presión das liñas hidráulicas, non foi capaz de evitar o accidente.
Investigación
A investigación rusa revelou que durante a engalaxe do voo 130 o motor 2 do Tupolev Tu-154 fallou. Os investigadores destacaron que o avión tivera un incidente semellante durante un voo a Cantón, China, no cal o motor 2 tamén fallou. Debido ao incidente, a tripulación tivo que realizar unha aterraxe de emerxencia. Máis tarde escribiron unha reclamación posterior ao voo, na que destacaron o "traballo insatisfactorio" do motor.
Durante o día do desastre, a tripulación só puido acender o motor despois do quinto intento, xa que os catro anteriores fallaran. A gravadora de voces de cabina gravou a conversa entre o capitán e a tripulación, discutindo sobre o motor. Dous minutos antes da engalaxe un dos tripulantes dixo: "Dille ao enxeñeiro que prepare os motores, xa que están pobremente preparados. Non queren encender".
A catro quilómetros do aeroporto o iniciador do motor 2 "colapsou". Segundo os investigadores a destrución debeuse a obxectos externos. Un obxecto externo, presumiblemente o anaco da carcasa do colector de gas da APU que estaba situado baixo a aleta de control do iniciador, entrou no motor e cortou as liñas de combustible, as liñas hidráulicas, e as liñas de aceite. O amortecedor hermeticamente pechado da turbina do iniciador continuou o seu desenganche durante a engalaxe, o que causou o desprendimento. Engadido á operación do motor, que estaba traballando por riba das súas revolucións máximas permitidas, isto causou a destrución do motor que levou ao posterior lume e á perda de control.
Aira
Aira (姶良市, あいらし, Aira-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado no centro da prefectura, na zona de provincia histórica de Ōsumi, ó sur da rexión de Kyūshū e na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 231,32 km² e a poboación de 74 052 habitantes (2010) e ten unha densidade de poboación de 320 h/km².
O concello de Aira limita cos concellos de Kagoshima, de Satsumasendai e de Kirishima.
Historia
A cidade de Aira foi fundada pola fusión de tres concellos de vila do distrito de Aira (Kamō, Aira e Kajiki) en 23 de marzo de 2010.
Cruceiro da Laxe Pequena
Descrición
Sostense nunha plataforma cuadrangular de tres graos e de amplas dimensións. Ten fuste octogonal de grosa sección, con catro cunchas de vieira na súa zona alta. A capeliña moi ornamentada, está formada por: Unha base troncopiramidal invertida, dúas caras laterais, unha traseira e unha lousa de teito; a base porta tres querubíns en tres das catro caras, o lateral dereito posúe un baixorelevo de Santiago Apostol, o lateral esquerdo relevo de santo (probabelmente San Francisco), a traseira relevo de Cristo cos Cruz a costas e o teito simula unha bóveda de crucería rebaixada. No interior da capeliña hai unha imaxe da Virxe. Remata o conxunto coa cruz que é de sección octogonal, cos remates dos brazos florenzados e cun Cristo Crucificado ten as mans pechadas, pano de pureza anoado, leva coroa de espiñas e cartela de. Este cruceiro debe de ser moi antigo, posibelmente do século XVI.
Lojban
O lojban (AFI /ˈloʒban/) é unha lingua construída, máis exactamente unha lingua lóxica, baseada na lóxica de primeira orde (lóxica de predicados) creada polo Logical Language Group en 1987.
Principais características
miniatura|dereita|Símbolo do lojban O lojban comparte moitas das características e obxectivos do loglan, en particular:
Alfabeto e pronuncia
Lojban usa o alfabeto latino (só 23 letras) e 3 caracteres especiais (´, , e .) que non son elementos de puntuación. O Lojban escríbese con minúsculas, as letras maiúscula úsanse para indicar acentuacións das palabras que escapan a norma. A pronuncia é a seguinte:
Exemplo
"ro remna cu se jinzi co zifre je simdu'i be le ry. nilselsi'a .e lei ry. selcru .i ry. se menli gi'e se sezmarde .i .ei jeseki'ubo ry. simyzu'e ta'i le tunba"
"Todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e en dereitos. Están dotados de razón e de conciencia, e deben comportarse fraternalmente os uns cos outros."
Ocarina
A ocarina é un pequeno instrumento de vento, feito de cerámica, sen chaves e xeralmente con oito orificios para os dedos. O timbre varía segundo o tamaño do instrumento.
Historia
A orixe da ocarina remóntase á América Prehispánica, os quechuas e aimarás empregaban este instrumento musical, acompañados de quenas, zampoñas e outros instrumentos. A súa fabricación é difícil xa que é de greda e oca no centro, existen diferentes tamaños pero non superan o largo da man. Úsanse en Bolivia, Perú, Venezuela, norte de Chile, norte da Arxentina e toda Mesoamérica.
Etimoloxía
A ocarina actual máis común ten que ver co seu desenvolvemento en Italia, e a súa etimoloxía remite á lingua italiana, sendo ocarina = ganso pequeno, do latín auca, e derivado á súa vez da raíz protoindoeuropea *awi- (ave, ovo).
Modo de uso
miniatura|'Carnaval de Venecia'. Ocarina tocada por Mosé Tapiero A orde dos tons nunha ocarina de oito orificios é (de dereita a esquerda): 1 re, 2 mi, 3 fa, 4 sol, 9 mi, 5 la, 6 si, 7 do. Na de catro buratos é: mi, sol, la e si. miniatura|Ocarina [[Viena|vienesa de finais do século XIX]] Supondo unha ocarina de 8 orificios (6 arriba e 2 abaixo) vista desde arriba, coa boquilla apuntando cara o executante, tocaríase do seguinte xeito: miniatura|Ocarinas de cerámica nun posto de souvenirs.
onde:
Na cultura popular
miniatura|Ocarina de cerámica con 12 buratos. Recreación da ocarina do tempo do [[videoxogo de Zelda.]] A ocarina é empregada nalgunhas pezas musicais de grupos folk como Milladoiro.
Na Dragon Ball cando Tapion usa a súa ocarina para conter o monstro que dorme no seu interior.
Santpedor
Santpedor é un municipio catalán da provincia de Barcelona. Forma parte da comarca do Bages, limitando polo sur coa súa capital, Manresa.