cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
FIFA (serie)
Saga FIFA
A nova xeración de FIFA cambiou moito, a intelixencia artificial dos xogadores é agora máis desenvolvida. Por exemplo, no man a man os porteiros son máis rápidos e se o xogador non pasa o balón ou tira a portería, o porteiro roubará o balón ao seu rival. Os gardametas tamén poden ser expulsados e agora poden manexarse con modo manual, o que fará as cousas máis complicadas aínda. Un dos mellores videoxogos da saga FIFA foi o FIFA 2002 no cal se poden facer diferentes tipos de accións cos xogadores e ademais ten moi boa resolución, os narradores teñen xa moitas frases máis que en sagas anteriores.
Rabal, Rabal, Oímbra
Rabal é un lugar da parroquia de Rabal no concello ourensán de Oímbra, na comarca de Verín. Segundo o IGE, en 2013 tiña 174 habitantes (93 homes e 81 mulleres).
FIFA (serie)
Saga FIFA World Cup
Foi o primeiro xogo baseado na Copa Mundial de Fútbol desenvolvido por EA Games tras obter a licenza por parte da FIFA en 1997. A diferenza dos seus antecesores, este xogo contiña gráficos en 3D e un modo novo chamado World Cup Classics, que permite disputar finais da Copa do Mundo de anos anteriores.
Estes xogos foron evolucionando ata chegar a un nivel gráfico impresionante, con caras dos xogadores, clásicos no mundo do fútbol, perfectamente deseñadas e estadios impecables, exactamente iguais aos reais.
Pousada, Piloño, Vila de Cruces
Pousada é un lugar da parroquia de Piloño, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Eric Coleman
Eric Nathaniel Coleman, nado o 8 de agosto de 1985 en Owensboro, Kentucky, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que actualmente xoga para o BC Hoverla da Superliga de Baloncesto de Ucraína. Cunha estatura de 2,00 metros xoga na posición de pivote. Foi nomeado MVP da Liga LEB da tempada 2010. Xogou na selección estadounidense que participou e gañou no World University 07 de Bangkok.
Sidney Lumet
Sidney Lumet, nado en Filadelfia o 25 de xuño de 1924 e finado en Nova York o 9 de abril de 2011, foi un director, produtor e guionista de cine, teatro e televisión estadounidense. Foi nomeado ao Oscar ó mellor director catro veces, polos seus filmes Doce homes sen piedade (1957), A tarde dun día de cans (1975), Network, un mundo implacable (1976) e Veredicto final (1982).
Traxectoria
Lumet foi un dos directores de cine máis prolíficos, realizando máis dunha película ao ano dende o seu debut en 1957. Principiou a súa carreira como director en Broadway, chegando a ser posteriormente director en televisión. O seu primeiro traballo cinematográfico, Doce homes sen piedade é considerado o seu mellor filme. Entre os temas das súas numerosas películas atopamos adaptacións de novelas, comedias negras ou dramas baseados en sucesos reais, como a sonada Serpico (1973).
En 2005 recibiu o Oscar honorífico polos seus "brillantes servizos aos guionistas, realizadores e á arte do cinema en xeral". En 2007 rodou o seu derradeiro filme Before the Devil Knows You're Dead (literalmente, Antes de que o diaño saiba que estás morto).
Herba de Vigo
Descrición
A herba de Vigo é unha planta parecida ao ballico (Lolium perenne), con follas máis longas e largas, de cor verde clara, case amarelenta, cos nervios da folla máis marcados e o envés moi brillante. A vaíña abraza o talo e ten dúas aurículas longas e unha lígula claramente visíbel. As follas aparecen enroladas no interior da vaíña. Os talos teñen sección circular e a base é de cor avermellada.
A inflorescencia está formada por espículas sésiles, dispostas alternativamente ao longo do raque floral. As sementes diferéncianse das do ballico, ademais de ser meirandes, por teren unha aresta. A semente comercial pode carecer dela, xa que nas operacións de recolección e limpeza se creba, e é eliminada coas impurezas.
Lolium multiflorum é unha planta bienal, mais pode ser anual e tamén trianual, como 'Lolium multiflorum'' var. italicum'''. Existe unha forma anual denominada westerwold (L. multiflorum var. westerwoldicum'), seleccionada nos Países Baixos, que ao non necesitar un período de vernalización é estritamente anual e florea no ano do seu establecemento.
É a gramínea por excelencia para as pradeiras de curta duración, soa ou asociada co trevo rubio (Trifolium pratense), obténdose producións axiña a partir do seu establecemento. Utílizase en todo o mundo tanto para pradeira de sega coma de pasto. Tamén se ten estendido a súa utilización como cultivo forraxeiro de inverno en regadíos e en ocasións de secaño.
Existen variedades comerciais tetraploides que evidencian o interese existente por mellorar esta planta, estas posúen certas cualidades como o tamaño das sementes (case o dobre), maior contido de glícidos solúbeis, maior resistencia ás ferruxes, entre outros caracteres.
Implantación e fertilización
É unha planta de doado establecemento. Sementada nunha estación favorábel (outono-primavera) supera a calquera outra gramínea en velocidade de establecimiento, podendo, se non hai outros factores limitantes, dar un aproveitamento ás seis semanas de ter sido sementada. Esta vantaxe pode ser un inconveniente para o seu emprego en sementeira con outras gramíneas, coas que compite e ás que elimina nos máis dos casos. Por iso és desaconsellábel incorporala a mesturas de pradeiras de longa duración, pois logo de dous anos desaparecerá na súa maioría, deixando un espazo baleiro que ocuparán más herbas, resultando a produción futura da pradeira máis cativas.
A sementeira pode realizarse polo outono, para poder obter unha boa produción invernal, dun forraxe apetitoso, nutritivo e de gran valor estratéxico na explotación. Comparado co ballico ou raigrás, a súa produción é maior no outono do establecemento e sempre no inverno e na primavera. As sementeiras de primavera teñen o inconveniente de que o período de crecemento vai ser curto, polo feito de que no verán o seu crecemento vai ser máis cativo por mor das temperaturas elevadas e maila seca. En ambos os casos cómpre agardar dous anos bos, a partir dos cales a produción ha declinar.
As doses de sementeira son de 20 a 30 Kg/ha segundo sexan as variedades diploides ou tetraploides, e de 30 a 40 Kg/ha nas variedades westerwold.
A raizame da herba de Vigo (L. multiflorum) é moi superficial, o cal a fai sensíbel ás secas. Cómpre de solos fértiles onde poder amosar todo o seu potencial de produción. O nitróxeno é un elemento particularmente importante para a consecución destas elevadas producións e, tendo en conta que na estación fría a nitrificación do nitróxeno orgánico vai moi amodo, cómpre aportarmos nitróxeno mineral de abondo.
Mesturas
A herba de Vigo emprégase en pradarías de curta duración de pastoreo e seitura, para consumo en verde, ensilado ou fenificación. Utilizado coma cultura forraxeira anual seméntase so, sen mestura ningunha de leguminosa nin doutra gramínea. En certos países é frecuente a sementeira de dúas variedades combinando plantas de distintas características de crecemento, non así na Península Ibérica, onde é máis común empregar unha soa variedade.
A herba de Vigo da variedade westerworld emprégase sempre coma única planta para cultivos forraxeiros cunha duración máxima de 10-12 meses. As variedades normais deben substituír ao do tipo westerwold sempre que se arele unha pradeira de máis de 12 meses de duración.
Como pradeira de curta duración (dous ou tres anos) seméntase trevo rubio cando a pradeira vaise aproveitar mediante seitura. Se a pradeira vai ser de maior duración inclúense na mestura de dáctilo e en ocasións de festuca. Para pradeiras mixtas de seitura e pastoreo a combinación do raigrás híbrido e/ou de certas variedades de ballico mellora a produción polo outono, mantendo un bo crecemento durante a época de pastoreo ao comezo e final de estación, sen perder produción no corte que, para feo ou silo, se poida facer ao final da primavera.
Sistemas de aproveitamento
A herba de Vigo está ben adaptada a un aproveitmento por seitura, mais pode ser utilizada mediente pastoreo, con tal de ter en conta as limitacións impostas pola súa forma de crecemento. Non atura pastoreos longos sen sufrir unha redución importante da súa produción. Nun sistema de pastoreo rotativo pódense acadar bos rendementos, semellantes aos obtidos nun sistema de seitura.
O sistema de explotación dunha pradeira cuxo único compoñente sexa a herba de Vigo será diferente segundo a estación;
Variedades
Hai outros aspectos interesantes das plantas que son obxecto dos traballos de mellora: talle, calidade, adaptación á seitura ou pastoreo, persistencia, resistencia a pragas ou doenzas.
Ján Babjak
Ján Babjak, nado o 28 de outubro de 1953 en Hažín nad Cirochou (Eslovaquia), é un eclesiástico grecocatólico eslovaco, metropolita de Prešov entre 2008 e 2022.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote da eparquía de Prešov o 11 de xuño de 1978, e incardinouse na Compañía de Xesús o 18 de xuño de 1987.
O 11 de decembro de 2002 foi nomeado bispo de Prešov. Recibiu a consagración episcopal o 6 de xaneiro de 2003 na basílica de San Pedro, de mans do papa Xoán Paulo II, e tendo como principais co-consagradores ao substituto da secretaría de estado Leonardo Sandri e ao secretario da Congregación para as Igrexas Orientais Antonio Maria Vegliò.
Cando o 30 de xaneiro de 2008 o papa Bieito XVI elevou a Igrexa católica bizantina eslovaca ao rango de igrexa metropolitana, Babjak foi nomeado primeiro metropolita de Prešov. O 7 de marzo de 2009 Bieito XVI nomeouno membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco confirmouno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
Robert Benton
Robert Douglas Benton, nado en Waxahachie (Texas) o 29 de setembro de 1932 é un guionista e director de cinema estadounidense.
Traxectoria
Estudou na University of Texas e na Universidade de Columbia, gañando numerosos premios coma escritor. Traballou tamén como director de arte da revista Esquire a primeiros dos anos sesenta.
En 1979 triunfou coa súa película Kramer contra Kramer, coa que gañou o Oscar ao mellor director.
Miandreiras, Moldes, Boborás
Miandreiras é un lugar da parroquia de Moldes no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 23 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 11 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 24 habitantes (13 homes e 11 mulleres).
Neus Asensi
Maria Neus Asensio i Liñán, coñecida por Neus Asensi, nada en Barcelona o 4 de agosto de 1965 é unha actriz española.
Semenkhkare
Ankhkheprure Semenkhkare, ou Semenkhkare, foi o máis breve e escuro faraón da dinastía XVIII de Exipto, que gobernou de c. -1338/6 a -1336/5.
Traxectoria
Parece ser que o seu nome de coroación foi Ankh-Kheperu-Ra, e o seu nome de nacemento Se-Men-Ekh-Ka-Ra Dyeser-Kheperu, pero hai tantos datos confusos que quizais esteamos ante unha das equivocacións máis grandes da historia da arqueoloxía e sexa confundindo cun, ou mesmo con máis personaxes, do difícil e máis orixinal período da historia de Exipto: a época de Amarna.
Semenkhkare aparece a finais do reinado de Akhenatón, convertido en correxente deste rei e sendo o seu sucesor durante un breve e indeterminado período de tempo. Con todo, non se sabe case nada del, e hai varias teorías acerca da súa identidade. As dúas con máis forza son:
Esta última teoría cobrou nos últimos anos máis adeptos, pois os estudos sobre a momia da tumba KV55 demostraron que o corpo era dun home, non duns 25 anos, senón de máis de trinta anos, o que correspondería con Akhenatón. Ademais, non hai nin unha soa mención dun príncipe chamado Semenkhkare, e moitos dos títulos que tiña Nefertiti (consultar Neferneferuatón) foron herdados por Semenkhkare, o que significaría que serían a mesma persoa. Porén, aínda non hai nada seguro e, á espera de novos descubrimentos, hai que seguir contemplando estas dúas posibilidades.
O ronsel da correxencia atopouse en Tell el-Amarna e presentaba tres figuras cos seus nomes: Akhenatón, Nefertiti, e a princesa Merytaten a moza. Un estudo máis a fondo obrigou a cambiar os nomes: Nefertiti substituíuse por Ankhkheperure Neferneferuaton, e o de Merytaten polo de Ankhesenpaaten; pero isto non permite asegurar, nin moito menos, nada definitivo sobre unha eventual correxencia de Nefertiti baixo o nome de Semenkhkare (o nome de trono do cal recordamos que foi Ankhkheperura).
Un dos datos a favor de que Semenkhkare fose home era que tiña a súa gran esposa real, que era a primoxénita do rei, Meritatón, herdeira lexítima do trono a falta de homes, filla de Merytaten, nacida cando estaba casada con Akhenatón, pero antes de ser nomeada "Gran Esposa Real". Non tería moito sentido que nai e filla casasen ritualmente pero, dado que todas as raíñas-faraóns anteriores a Nefertiti foran de liñaxe real e non necesitaran lexitimar a súa función, quizais este matrimonio simbólico fose feito para xustificar o ascenso de Nefertiti, que non era filla de faraóns, ao trono.
O lugar de herdeira feminina foi ocupado pola súa irmá Ankhesenpaten, que casou (ou estaba casada) co mozo Tutankhamón.
Tamén se quixo ver unha clara relación afectiva entre Akhenatón e a súa rexente. Ideas dunha posible bisexualidade do rei non terían ningún sentido se se demostrase que Semenkhkare non era máis que a "esposa" por excelencia do rei; de aí o título último de Semenkhkare: Amado de Akhenatón.
Ignórase cal foi a postura de Semenkhkare en canto á difícil situación que atravesaba o país: Akhenatón prohibira, e mesmo condenara, o culto a calquera deus que non fose Atón ou polo menos Ra, as fronteiras estaban debilitándose a pasos axigantados, os hititas ameazaban conquistar o territorio exipcio, a pobreza aumentaba... Quizais sexa unha pista que o nome de Semenkhkare non incluíse o nome de Atón senón o de Ra, e que o rexente, vendo que a situación fora moi lonxe, se expuxese a devolver as augas ao seu rego.
Parece ser que cando morreu Akhenatón houbo un tempo no que Semenkhkare reinou en solitario. Pensouse que chegou mesmo a manter conversacións co clero de Amón. No seu terceiro ano de rexencia, Semenkhkare escribiu a un sacerdote de Amón de Tebas suxerindo que non querería ser enterrado en Amarna senón no Val dos Reis. É moi probable que non tivese fe na crenza do seu probable pai Akhenaton e é posible que mesmo se expuxese a deixar para sempre o soño de Akhenatón e regresar con toda a corte a Tebas. Sexa como for, o reinado de Semenkhkare foi moi breve e aproximadamente nun ano e medio desaparecera por completo da historia e con el, a gran esposa real Meritatón. Había un novo rei, o neno Tutankhamón, que sería o fillo de Akhenatón e dunha esposa secundaria de nome Kiya.
Os fieis á teoría de Nefertiti-Semenkhkare quixeron ver na falta de datos sobre o reinado do fantasmal rexente o eco dunha gravísima traizón, coñecida como o caso de Dahamunzu, segundo o cal Nefertiti pediría en matrimonio a un príncipe hitita. A conxura foi descuberta e a traidora debidamente eliminada. Con todo, unha vez máis, o misterio segue rodeando todo isto. Haberá que esperar algún tempo máis ata que os suxestivos nomes de Akhenatón, Nefertiti, Semenkhkare, Meritatón e Tutankhamón nos dígan algo máis.
Titulatura
ˁnḫ ḫpr.u rˁ (Ankhkheperura) Vivente manifestación de Ra
ˁnḫ ḫpr.u rˁ mr uˁ n rˁ (Ankhkheperura Meryuaenra) Vivente manifestación de Ra, amado de Ra, o Único
ˁnḫ ḫpr.u rˁ mr nfr ḫpr.u rˁ (Ankhkheperura Meryneferkheperura) Viva manifestación de Ra, amado de Ra, fermosa manifestación de Ra
s mnḫ k3 rˁ ḏsr ḫpr.u (Semenekhkara Dyeserkheperu) Vigoroso é o espírito (Ka) de Ra, de santas manifestacións
nfr nfr.u itn mr uˁ n rˁ (Neferneferuaton Meryuaenra) Magnífica é a beleza de Atón, amado de Ra, o Único
nfr nfr.u itn mr 3ḫ n itn (Neferneferuaton Meryakhenaton) Magnífica é a beleza de Atón, amado de Ra, resplandor de Atón
Partido Comunista de Estonia
O Partido Comunista de Estonia formouse en 1920, cando Estonia se integrou na Unión Soviética en 1940 converteuse no brazo rexional do PCUS e como tal foi o único partido permitido e o que gobernou Estonia ata que en 1990 houbo eleccións libres na república que conduciron á independencia de Estonia en 1991 e a desaparición do EKP que se transformou no Partido Democrático do Traballo de Estonia en 1992, partido testemuñal na vida política estonia agora co nome de Partido da Esquerda Estonia.
José Rey Otero
José Rey Otero, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1923 e finado na mesma cidade o 21 de decembro de 1971, foi un futbolista galego. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
O seu primeiro equipo foi o Marte FC coruñés, no que xogou na tempada 1941/42. De aí pasou ao Deportivo da Coruña que o cedeu un ano ao Alcoyano e outro ao Ceuta.
Na tempada 1944-45 debutou co Deportivo da Coruña en Primeira División, xogando tan só dous encontros no cadro adestrado por Ramón de la Fuente. O seu debut produciuse na xornada 13, nunha derrota contra o Sabadell a domicilio (2–1). Na seguinte xornada repetiu titularidade, que rematou igualmente en derrota, nesta ocasión contra o Murcia (1–0). Nesa campaña Rey era o único atacante suplente, estando a dianteira titular formada por Juan Francisco Lezama, José González Caballero, Paquirri, Chao e Manuel Marquínez. Ao remate da campaña, o equipo descendeu a Segunda División. Xogou un ano máis no Deportivo, logrando ascender de novo á Primeira División.
Washington Irving
Washington Irving, nado na illa de Manhattan, en Nova York, o 3 de abril de 1783 e finado en Tarrytown, Wetschester (Estado de Nova York), o 28 de novembro de 1859, foi un escritor estadounidense pertencente á Época romántica.
José López de la Vega
Traxectoria
Emigrou sendo mozo a América do Sur. Alí fixo estudos de Medicina, que logo revalidou en Madrid, onde tamén se doutorou en Filosofía e Letras. Foi redactor de El Ferro-Carril e El Progreso de Pontevedra, e colaborou en publicación brasileiras e portuguesas e nos periódicos médicos El Genio Médico Quirúrgico (que chegou a dirixir) e El Anfiteatro Anatómico. É autor dunha ampla obra poética, recollida en seis volumes e de moitos libros de temática médica e filosófica.
Obras (selección)
miniatura|Armonías de la Religión, 2ª ed.
CTLA4
CTLA4 ou CTLA-4 (do inglés cytotoxic T-lymphocyte-associated protein 4, proteína 4 asociada a linfocito T citotóxico), tamén chamada CD152 (cluster de diferenciación 152), é unha proteína receptora que funciona como punto de control inmune, regulando á baixa as respostas do sistema inmunitario. CTLA4 exprésase constitutivamente nas células T reguladoras pero só está regulada á alza nas células T convencionais despois da súa activación, un fenómeno que é especialmente salientable en cancros. Actúa como un interruptor de desconexión (de "off") cando se une a CD80 ou CD86 na superficie dunha célula presentadora de antíxenos.
A proteína CTLA-4 está codificada polo xene Ctla4 en ratos e no xene CTLA4 en humanos, situado no cromosoma 2.
Historia
En 1987, o antíxeno 4 do linfocito T citotóxico ou CTLA-4 foi identificado por Pierre Golstein e colegas. En novembro de 1995, os laboratorios de Tak Wah Mak e Arlene H. Sharpe publicaron independentemente os seus descubrimentos sobre a función do CTLA-4 como regulador negativo da activación das células T, nos que someteron o xene de rato a knockout. Os estudos previos de varios laboratorios utilizaran métodos que non podían definir definitivamente a función do CTLA-4, e eran contraditorios.
Función
O CTLA4 é un membro da superfamilia das inmunoglobulinas que se expresa en células T activadas e transmite un sinal inhibidor ás células T. O CTLA4 é homólogo da proteína coestimuladora de células T CD28, e ambas as moléculas únenese a CD80 e CD86, tamén chamados B7-1 e B7-2, respectivamente, en células presentadoras de antíxenos. O CTLA-4 únese a CD80 e CD86 con maior afinidade e avidez que o CD28, o que lle permite vencer na competición co CD28 polos seus ligandos. O CTLA4 transmite un sinal inhibidor ás células T,   mentres que CD28 transmite un sinal estimulador. O CTLA4 tamén se encontra nas células T reguladoras e contribúe á súa función inhibidora. A activación das células T por medio do receptor de célula T e CD28 produce un incremento da expresión de CTLA-4.
O mecanismo polo cal o CTLA-4 actúa nas células T é bastante discutido. As probas bioquímicas suxeriron que a CTLA-4 recruta unha fosfatase no receptor de célula T (TCR), atenuando así o sinal. Porén, este traballo segue sen confirmar na literatura desde a súa primeira publicación. Traballos máis recentes indicaron que o CTLA-4 pode funcionar in vivo capturando e eliminando B7-1 e B7-2 das membranas das células presentadoras do antíxeno, facendo que estas queden incapacitadas para a activación por CD28.
Ademais, atopouse que a interacción entre células dendríticas e células T reguladoras (Treg) causa o secuestro de fascina-1, unha proteína cuxo efecto é lear a actina esencial para a formación da sinapse inmunolóxica, e distorsiona a polarización da actina dependente de fascina-1 en células dendríticas presentadoras de antíxenos cara á zona de adhesión de células T reguladoras. Aínda que é reversible sobre a separación da célula T reguladora, este secuestro de compoñentes esencias do citoesqueleto causa un estado letárxico nas células dendríticas, o que conduce á redución do cebado das células T. Isto suxire que a supresión mediada por T reguladora é un proceso de múltiples etapas. Ademais da interacción CTLA-4 CD80/CD86, a polarización dependente de fascina do citoesqueleto cara á sinapse inmune célula dendrítica-T reguladora xoga un papel central.
O CTLA-4 pode tamén funcionar por medio da modulación da motilidade celular e/ou a sinalización por PI3 quinase Os estudos iniciais de microscopia multifotón que observaron a motilidade das células T en ganglios linfáticos intactos parecían ser unha evidencia do denominado ‘modelo de sinalización de parada revertida’. Neste modelo o CTLA-4 reverte o ‘sinal de parada’ inducido polo TCR necesario para un firme contacto entre as células T e as células presentadoras de antíxenos. Porén, aqueles estudos que comparaban células CTLA-4 positivas, que son predominantemente células reguladoras e están activadas polo menos parcialmente, con células T virxes CTLA-4 negativas. A disparidade destas células en múltiples aspectos pode explicar algúns destes resultados. Outros grupos que analizaron o efecto dos anticorpos para CTLA-4 in vivo chegaron á conclusión de que hai pouco ou ningún efecto sobre a motilidade no contexto das células T anérxicas. Os anticorpos para o CTLA-4 poden exercer efectos adicionais cando se usan in vivo, ao unirse e así reducir as células T reguladoras.
Estrutura
A proteína contén un dominio V extracelular, un dominio transmembrana, e unha cola citoplásmica. Caracterizáronse variantes de splicing alternativo, que codifican diferentes isoformas. As isoformas unidas a membranas funcionan como un homodímero interconectado por unha ponte disulfuro, mentres que a isoforma soluble funciona como un monómero. O dominio intracelular é similar ao do CD28 en que non ten actividade catalítica intrínseca e contén un motivo YVKM con capacidade de unirse á PI3K, PP2A e SHP-2 e un motivo rico en prolina que pode unirse a proteinas que conteñen o SH3. O primeiro papel do CTLA-4 na inhibición das respostas das células T parece ser directamente por medio da desfosforilación de PP2A e SHP-2 de proteínas de sinalización proximal de TCR como CD3 e LAT. O CTLA-4 pode tamén afectar a sinalización indirectamente por competición con CD28 pola unión de CD80/86. O CTLA-4 pode tamén unirse a PI3K, aínda que a importancia e os resultados desta interacción son incertos.
Importancia clínica
As variantes deste xene foron asociadas a diabetes mellitus dependente de insulina, enfermidade de Graves, tiroidite de Hashimoto, enfermidade celíaca, lupus eritematoso sistémico, orbitopatía asociada a tiroide, cirrose biliar primaria e outras enfermidades autoinmunes.
Os polimorfismos do xene CTLA-4 están asociados con enfermidades autoinmunes, como a enfermidade tiroide autoinmune e a esclerose múltiple, aínda que esta asociación é a miúdo débil. En lupus eritematoso sistémico, a variante de splicing sCTLA-4 prodúcese de forma anormal e encóntrase no soro de pacientes con lupus eritematoso sistémico.
Haplosuficiencia da liña xerminal
As mutacións de CTLA4 son herdadas de maneira autosómica dominante. Isto significa que unha persoa só necesita recibir un xene anormal dun proxenitor. A única copia normal que aínda ten non é dabondo para compensar a copia anormal. Que a herdanza sexa dominante significa que a maioría das familias con mutacións no CTLA4 teñen parentes afectados en cada xeración na rama da familia que teña a mutación.
Manifestacións clínicas e de laboratorio
Os pacientes sintomáticos con mutacións CTLA4 están caracterizados por presentaren unha síndrome de desregulación incluíndo a infiltración excesiva de células T en varios órganos, como o intestino, pulmóns, medula ósea, sistema nervioso central, e riles. A maioría dos pacientes teñen diarrea ou enteropatía. Tamén son comúns a linfoaadenopatía e a hepatoesplenomegalia e a autoinmunidade. Os órganos afectados pola autoinmunidade varían pero inclúen trombocitopenia, anemia hemolitica, tiroidite, diabete de tipo I, psoríase e artrite. As infeccións respiratorias son tamén comúns. Un feito importante é que as presentacións clínicas e cursos da enfermidade son variables de modo que hai algúns indivudos gravemente afectados, mentres que outros mostran poucas manifestacións da enfermidade. Esta “expresividade variable,” incluso dentro da mesma familia, pode ser sorprendentemente diferente e pode explicarse por diferenzas no estilo de vida, exposición a patóxenos, eficacia do tratamento ou outros modificadores xenéticos. Esta condición descríbese como con penetrancia incompleta da enfermidade. A penetrancia dise que é incompleta cando algúns individuos non expresan o trazo e parecen completamente asintomáticos, incluso se portan o alelo. A penetrancia estímase que é dun 60%.
Os síntomas clínicos están causados por anormalidades do sistema inmunitario. A maioría dos pacientes desenvolven niveis reducidos de polo menos un isotipo de inmunoglobulina, e teñen un baixo nivel de expresión da proteína CTLA4 en células T reguladoras, a hiperactivación de células T efectoras, certas células B de memoria, e a perda progresiva de células B circulantes.
Tratamento
Unha vez que se fixo un diagnóstico, o tratamento está baseado nas condicións clínicas do individuo e pode incluír os procedementos habituais en casos de autoinmunidade e deficiencias de inmunoglobulinas. Un estudo recente tratou un caso dun paciente de CHAI coreano con CTLA4 mimético, CTLA4-Ig (por exemplo, abatacept), e logrou controlar a actividade inmune e mellorar os síntomas do paciente. A administración regular de abatacept mellorou a anemia grave e diarrea do paciente, que despois de tres anos de hospitalización foi dado de alta.
Agonistas que reducen a actividade inmune
A comparativamente maior afinidade de unión da CTLA4 fíxoa unha terapia potencial para as doenzas autoinmunes. Utilizáronse proteínas de fusión de CTLA4 e anticorpos (CTLA4-Ig) en ensaios clínicos para a artrite reumatoide. A proteína de fusión CTLA4-Ig está comercialmente dispoñible co nome Orencia (abatacept). Unha forma de segunda xeración de CTLA4-Ig chamada belatacept foi aprobada recentemente pola FDA baseándose nos resultados favorables do estudo da fase aleatorizada III BENEFIT (Belatacept Evaluation of Nephroprotection and Efficacy as First Line Immunosuppression Trial, Ensaio de avaliación do belataceot da nefroprotección e eficacia como inmunosupresión de primeira liña), Foi aprobada para o transplante renal en pacientes que están sensibilizados ao virus de Epstein–Barr (EBV).
Antagonistas que incrementan a actividade inmune
Inversamente, hai un crecente interese nos posibles beneficio terapéuticos de bloquear o CTLA4 (usando anticorpos antagonistas contra o CTLA, como ipilimumab (aprobado pola FDA norteamericana para o melanoma en 2011) como medio para inhibir a tolerancia do sistema inmunitario a tumores e servir de estratexia de inmunoterpia potencialmente útil para pacientes con cancro. Esta foi a primeira terapia aprobada por bloqueo do punto de control inmune. Outro medicamento (aínda non aprobado) é o tremelimumab.
Interaccións
O CTLA-4 presenta interaccións con:
Bibliografía
Este artigo incorpora textos en dominio público da United States National Library of Medicine.
Luna, el misterio de Calenda
Luna, el misterio de Calenda foi unha serie de amor e misterio, emitida por Antena 3 entre o 10 de abril de 2012 e o 10 de abril de 2013. Está producida por Daniel Écija e protagonizada por Belén Rueda e rodada en distintos puntos de Castela e León: Candelario (Salamanca) e tamén Ávila e Segovia.
A serie conta a vida dos habitantes de Calenda, un lugar misterioso e oculto onde a existencia de homes lobo parece moito máis que unha simple lenda.
Argumento
O capitán Costa desapareceu en Calenda, e Sara, a súa muller, non vai parar ata atopalo e volver unir á súa familia. Sara, xuíza, chega a Calenda en busca de respostas, pero o que alí atopou non foron máis que preguntas: que ocultan os seus habitantes e que esconden os seus bosques.
Sara pronto descubrirá que o seu esposo tamén agochaba cousas, e pensa chegar ao fondo do asunto.
Localizacións
A serie está rodada en Candelario un pobo da serra de Salamanca e as fachadas dalgúns dos seus edificios están localizadas en Las Navas del Marqués, municipio de Ávila. O piñeiral que aparece no primeiro capítulo é un bosque situado en El Espinar, pobo de Segovia.
Ferdinand Lassalle
Primeiros anos
De volta en Berlín traballou no seu libro, Lassalle coñeceu a condesa Sophie von Hatzfeldt, muller de algo máis de corenta anos que levaba separada de seu home moitos anos pero tiña litixios con el polas propiedades da parella. Lassalle ofrecuese á causa da condesa, Lassalle primeiro retou ao conde a un duelo pero non aceptou. A batalla legal durou oito anos e Lassalle defendeu os intereses da condesa en 36 tribunais diferentes, finalmente chegouse a un acordo, logrando a condesa unha parte importante da fortuna, en gratitude accedeulle a pagar a Lassalle unha renda anual de 5.000 táleros o resto da súa vida.
A revolución de 1848 e as súas consecuencias
Lassalle foi un socialista comprometido dende novo. Durante a revolución alemá de 1848 leu O manifesto comunista e o Neue Rheinische Zeitung, para o que tamén escribiu algún artigo e falou en reunións públicas en favor da causa revolucionara democrática e exhortou os cidadáns de Düsseldorf para prepararse para a resistencia armada, pola violencia que se esperaba tras a decisión do goberno prusiano de disolver a Asemblea Nacional. Pola súa participación nesta actividade detivérono, e acusárono de incitar á oposición armada ao Estado. Así a todo a xustiza absolveuno dese cargo, pero permaneceu na cadea por un cargo menor, o de incitar á resistencia contra oficiais públicos polo que cumpriu seis meses de prisión.
Lasalle desexaba vivir en Berlín, e en 1859, malia aprohibición, volveu disfrazado como un condutor de tren. Lassalle apelou ao seu amigo,  Alexander von Humboldt, para  que intercedese no seu nome ante o rei, a rescindir a prohibición e permitirlle o seu retorno. O recurso foi un éxito e as autoridades autorizárono a vivir oficialmente na capital prusiana. Deixou a práctica legal e a filosofía en favor do teatro, foi autor da obra ''Franz von Sickingen. Eine historische Tragödie'' escrita en 1858 que enviou de xeito anónimo ao Teatro Real, mais tras rexeitala pulicouna co seu nome en 1859, excesivamente oratoria resultaba irrepesentable. Lassalle rexeitou as actividades revolucionarias. Converteuse en comentarista político, e escribiu un pequeno libro sobre a guerra en Italia, Der italienische Krieg und die Aufgabe Preußens, no que advertía a Prusia contra a axuda apresurada ao Imperio Austríaco na súa guerra con Francia e tamén avogaba por unha Prusia máis forte en Alemaña, o que criticaron Marx e Engels dende Londres.
En 1861 publicou en dous volumes unha grande obra sobre a teoría xurídica, co título de Das Systemder erworbenen Rechte procurando establecer un marco legal e principio científico para dunha unha vez por todas determinar en que circunstancias, e ata que punto as leis podían ser retroactivas sen violar a idea de dereito en si" – é dicir, determinar as circunstancias en que as leis podían volverse retroactivas ao entraren en conflito con leis previamente establecidas.
Na décadas de 1850 e 1860, Karl Marx estivo en contacto regular con Lassalle. A súa relación foi superficialmente cordial, Marx mesmo estivo convidado na casa berlinesa de Lassalle durante algúns días en 1861, e no verán do ano seguinte Lassalle estivo en Londres e visitouno.
Activismo político
dereita|miniatura|284x284px|[[Otto von Bismarck, ministro presidente de Prusia, retratado na década de 1860.]] En 1862 volveu á política activa, motivado polo debate constitucional en Prusia. O novo rei Guillerme I, que asumira o trono o 2 de xaneiro de 1861, enfrontárase coa liberal Cámara dos Deputados, o que resultou en múltiples dissolucións da Dieta. Como unha recoñecida autoridade legal, convidaron a Lassalle a discursos públicos relacionados coa a natureza da constitución e a súa relación coas forzas sociais dentro da sociedade.
Nun discurso realizado en  Berlín o 12 de abril de 1862, e publicado posteriormente, titulado "Sobre a especial relación entre o presente período da historia e a idea da clase traballadora', máis tarde coñecido como o Programa dos traballadores ("Arbeiterprogramm"). Lassalle pretendía revivir o movemento obreiro alemán, enfatizando o papel dos traballadroes no progreso histórico, tamén asignou a primacía no seo da sociedade á prensa sobre o propio estado, como demostraba o resultado da revolución de 1848 – unha afirmación considerada como perigosa pola censura prusiana. As autoridades requisaron os 3000 exemplares da tirada do folleto do discurso e emitiron unha acusación contra Lassalle por poñer en perigo a paz pública. O xuízo celebrouse en Berlín o 16 de xaneiro de 1863, fíxose cargo da súa propia defensa e tivo unha ampla repercusión na prensa, sentenciado a catro meses de prisión e facerse cargo dos custos do xuízo, mais tras un recurso quedou nunha multa.
Lassalle axiña comezou unha nova carreira como axitador político, viaxando  por Alemaña, dando discursos e escribindo panfletos, nun intento de organizar e espertar a clase traballadora. Lassalle consideraba a Fichte como "un dos pensadores máis poderoso de todos os pobos e as idades" e nun discurso de maio de 1862 eloxiou a súa obra Reden an die deutsche Nation.
Aínda que Lassalle era membro da Liga dos Comunista, Karl Marx e Friedrich Engels opúxeronse á súa visión política, de feito Marx escribiu o ensaio Kritik des Gothaer Program en parte como reacción á concepción do estado socialista de Lassalle. Marx e Engels opinaban que Lassalle non era un verdadeiro comunista xa que directamente influenciou ao goberno de Bismarck, aínda que en segredo, en favor do sufraxio universal, entre outras cuestións. En febreiro de 1864 Lassalle escribiulle a Engels, alegando que aínda que fora republicano dende a infancia el izaría a bandeira da monarquía de se transfromar nunha monarquía social. miniatura|Hélène von Dônniges contra 1860 Como resultado, cando Lassalle creou a Asociación Xeral de Traballadores Alemáns en Leipzig o 23 de maio de 1863, os seguidores de Marx non se uniron á nova organización. Lassale foi o primeiro presidente deste primeiro partido socialista alemán, posto no que se mantivo ata a súa morte o 31 de agosto de 1864. O punto central da organización era lograr o sufraxio universal, directo e igual por medios pacíficos e legais.
Relacións con Bismarck
O 11 de maio de 1863 Otto von Bismarck, ministro presidente de Prusia, iniciou  correspondencia con Lassalle. As cartas descubríronse en 1927. A Lassalle chegoulle unha nota escrita a man, e os dous se atoparon cara a cara 48 horas despois. Foi a primeira de varias xuntanzas entre os dous para intercambiaren puntos de vista sobre asuntos de interese común. miniatura|Lassalle ferido de morte
Morte
En Berlín, Lassalle coñece unha rapaza, Hélène von Dönniges, e acordan casar, mais o pai dela, o diplomático bávaro residente en Xenebra, non concorda con esta unión, e decidiu mantela recluída no seu cuarto, e acaba renunciando á súa unión con Lassalle, prometéndose con Iancu Racoviță (Iancou Racovitza), boiardo orixinario dos Principado de Romanía. Lassalle desafiou tanto ao pai de Hélène como Racoviță, e este aceptou O duelo celebrouse na mañá do 28 de agosto de 1864. Lassalle resultou ferido no abdome, e morreu tres días despois.
As Neves (homónimos)
O topónimo galego As Neves pode referirse a:
Accidente do CV-990 de Spantax
O accidente do CV-990 de Spantax ocorreu o día 5 de xaneiro de 1970 cando un Convair 990 Coronado operado pola aeroliña española Spantax esnafrouse pouco despois de engalar do aeroporto de Estocolmo-Arlanda, matando a cinco das dez persoas a bordo do avión.
Accidente
Ás 22:24 o avión comezou a súa carreira de engalaxe na pista 19. Durante a carreira o nariz guiñou cara a dereita. Este movemento corrixíuse baixando a potencia do motor número 1. O aparello rotou a 134 nós cos flap s a 27 graos. Mentres trepaba o avión inclinouse 4-6 graos cara a dereita e velocidade do aire baixou de súpeto ata 10 nós por debaixo da V2 (145 nós). A aeronave contactou con algunhas árbores, inclinouse 10-15 graos e esnafrouse a 1 800 metros do punto no que se levantou. O avión arou un longo camiño no bosque e rompeuse en varias pezas. A cabina de mando separouse do resto da fuselaxe e quedou encaixada entre os troncos de árbores e o duro chan conxelado inclinada uns 45 graos cara a esquerda.
O primeiro oficial Miguel Granado estaba sentado na dereita e quedou atrapado cando o asento enpuxouno cara adiante quedando as súas dúas pernas atrapadas contra o panel de instrumentos. A súa perna dereita estaba rota e angulada. O seu pé esquerdo estaba atrapado, así como a súa canela esquerda e o tendón de aquiles. Torcido baixo o piloto estaba un dos enxeñeiros de mantemento do avión, atrapado con varias costelas rotas. Granado mantivo, sen luvas, as súas mans nun dos tubos da fuselaxe e intentou manterse erguido para liberar a presión sobre o peito do seu compañeiro. As dúas mans tiveron conxelacións graves.
Moeda do reino do Ponto
miniatura|[[Estatero de ouro de Farnaces I cuñado ca. 200-169 a. de C. na ceca de Amisos. Diámetro: 19,5 mm. Peso: 8,47 g.]] A moeda do reino do Ponto comezou a cuñarse, previsiblemente, durante o período do rei póntico Mitrídates II (ca. 250-220 a. de C.), en plena época helenística, neste reino do norte da Asia Menor. As primeiras destas emisións imitaban as cuñaxes co busto de Alexandre o Grande, en tanto que as máis tardías se caracterizaron polo realismo dos retratos dos monarcas pónticos, cun estilo propio e illado da tradición helenística. Porén, Mitrídates V (ca. 150-120 a. de C. ) e o seu fillo Mitrídates VI (120-63 a. de C.) abandonaron parcialmente as influencias orientais nos retratos das súas moedas.
As cecas pónticas experimentaron con novos metais e aliaxes para a cuñaxe, que durante o reinado de Mitrídates VI utilizaron o cobre puro e o latón (as primeiras da historia que se coñecen nesta aliaxe). Baixo ese reinado floreceron numerosos obradoiros monetarios, como resultado da expansión do imperio, e as súas emisións acadaron unha ampla aceptación en toda a área mediterránea oriental.
Caracterización e evolución das emisións
miniatura|esquerda|O [[Reino do Ponto|territorio póntico antes do reinado de Mitrídates VI (120-63 a. de C.), en púrpura escuro; logo das súas primeiras conquistas (púrpura) e tras as primeiras guerras mitridáticas (rosa). O Reino de Armenia (verde) era un aliado póntico.]]
Antes da creación do reino do Ponto, a rexión tiña cidades autónomas de ascendencia grega, maioritariamente no litoral. Delas, as cidades con ceca eran case exclusivamente colonias gregas.
É probable que as primeiras emisións se teñan producido durante o reinado de Mitrídates II (ca. 250-220 a. de C.). Estas primeiras moedas imitaban as gregas coa imaxe de Alexandre o Grande. Mitrídates III (ca. 220-183 a. de C.) foi o primeiro gobernante en incluír o seu propio retrato nas moedas; del coñécese unha importante cantidade de moeda de prata cara ao final do reinado.
Porén, a cuñaxe de moeda póntica anterior ao reinado de Mitrídates VI foi só episódica, o que dificulta o estudo das emisións anteriores a este monarca, aínda que as investigacións fixeron posible establecer a súa cronoloxía. Mitrídates VI datou xa a maioría das súas moedas polo ano bizantino e polo mes.
miniatura|Imaxe de Mitrídates VI no [[anverso dun tetradracma (ampliado)]]
Había diferenzas entre as emisións reais e as de índole local. As reais, de ouro e prata, amosaban o retrato do rei e o seu nome nas súas lendas, en tanto que as locais, de bronce, amosaban nos seus reversos o nome da cidade emisora.
Durante o reinado de Farnaces I (184-170 a. de C.) suprimíronse as emisións locais, xa que o monarca privou as cidades da autonomía da que gozaban. Tal privilexio foilles devolto por Mitrídates VI, aínda que debeu manter centro control das emisións, como se desprende da estandarización que se observa na moeda local na súa época.
Unha tipoloxía moi recorrente nos reversos de moitas destas moedas consiste na figura dun animal pastando, xunto cunha estrela e unha lúa crecente, e frecuentemente con uvas e follas de hedra. Nas primeiras emisións, o animal que pasta é moitas veces un Pegaso, aínda que este se viu progresivamente substituído por un cervo, á medida que o imperio se ía estendendo cara ao oeste, xa que o Pegaso estaba moi estreitamente asociado coa orixe persa do reino. miniatura|[[Tetradracma de Mitrídates VI]]
Mitrídates VI incluíu nalgunhas moedas escenas sobre o mito de Perseo para salientar a súa dobre ascendencia grega e persa: Apiano afirmou que Perseo era un antepasado de Alexandre o Grande, en tanto que Heródoto aseguraba e en realidade era persa.
Por toda a área mediterránea oriental e ata as costas do norte do mar Negro aparecen achados de moeda póntica tardía, frecuentemente mesturada con moeda helenística, o que dá conta da súa aceptación en toda esa área.
As cuñaxes en latón
Con anterioridade á primeira e á segunda guerra mitridática (88-63 a. de C.) houbo abundantes cuñaxes de metais nobres, pero despois das contendas practicamente desapareceron. Durante as guerras entre a República Romana e o Ponto, Mitrídates VI financiou as súas campañas militares introducindo novas aliaxes na amoedación, destacadamente o latón e outras á base de cobre, moi útiles para as emisións sobrevaluadas. Esta tendencia foi posteriormente herdada polos romanos a partir da reforma monetaria de Augusto en 23 d. de C. As cuñaxes de cobre puro poden ter sido destinadas a substituír parcialmente as emisións de prata.
O latón é unha aliaxe escasamente utilizada na Antigüidade. Frixia foi a única rexión onde se utilizou con asiduidade e, precisamente, o uso do latón nas cuñaxes pónticas en tempos de Mitrídates VI ten o seu antecedente no manexo cotián desta aliaxe en Frixia e en Bitinia.
Cecas pónticas
Inicialmente houbo obradoiros monetarios pónticos nas cidades de Amisos, Farnacia, Trebisonda e Sinope. No tempo de Mitrídates VI o número de cidades emisoras aumentou drasticamente, entre elas: Amasia, Cabira, Comana, Gaciura ou Talaura. De todas elas, soamente a de Gaciura cuñara moeda con anterioridade.
Museos Científicos Coruñeses
miniatura|Casa das Ciencias miniatura|Domus miniatura|Aquarium Finisterrae Os Museos Científicos Coruñeses son un servizo do Concello da Coruña que abrangue tres centros, a Casa das Ciencias, a Domus (Casa do Home) e o Aquarium Finisterrae, que se sitúan en diferentes lugares da cidade.
O seu obxectivo é a divulgación, comunicación e educación científica e tecnolóxica dos cidadáns de todas as idades. Organiza exposicións, conferencias, premios, cursiños, proxeccións, edicións, e colabora cos medios de comunicación nas tarefas de difusión científica. Tamén participa no desenvolvemento e creación de reunións, foros e congresos.
Nas súas instalacións pretende crear entretemento e ambientes distendidos onde os visitantes se familiarizaren coa ciencia. Ofrece oportunidades para a diversión e máis o xogo, buscando a educación en valores, aptitudes e procedementos científicos, e vencellándoos a outros máis xerais coma os de solidariedade, tolerancia, racionalidade, respecto e protección do medio.
Historia
O primeiro en crearse foi a Casa das Ciencias, en 1983. Tiña como obxectivo cultural contribuír á cultura e educación científica, prestando especial atención aos escolares. Converteuse en pouco tempo no museo máis visitado de Galiza.
En 1995 abriuse a Domus, dedicada monograficamente ao ser humano, que mostra nos seus aspectos biolóxicos, demográficos, psicolóxicos e culturais.
No 2000 presentouse o Plan Hércules, co que se creou a marca de Museos Científicos Coruñeses (=mc2) e se integraban os tres centros co obxecto de ampliar as súas actividades e servizos.
Os tres museos ofrecen servizos que inclúen:
Instituto do Templo
miniatura|dereita|300px|Insituto do Templo.
Este instituto é unha organización israelita centrada nos esforzos por establecer o Terceiro Templo de Xerusalén. Os seus obxectivos a longo prazo son construír o Terceiro Templo xudeu no Monte do Templo, que é o lugar onde agora está situada a mesquita da Cúpula da Rocha. Foi fundado polo rabino Yisrael Ariel e recibiu fondos de particulares e do goberno de Israel. O Instituto está elaborando os obxectos rituais necesarios para ser usados no culto no futuro templo; por exemplo en 2007 xa prepararan a coroa de ouro (Tzitz) do Sumo Sacerdote, entre outros obxectos.
Francisco Jaime Vázquez Díaz
Francisco Jaime Vázquez Díaz, nado en 1956 e finado en Ourense a principios de xaneiro de 2010, foi un político galego do PPdeG