cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Umberto Saba
Traxectoria
Como xudeu, Saba é vítima das leis raciais fascistas e así no 1938 vese obrigado a ceder a librería a un empregado e a emigrar a París. Cando comeza a Segunda Guerra Mundial volta a Italia, primeiro a Roma e despois a Florencia, onde se esconde e sobrevive en condicións precarias, axudado polo seu amigo o poeta Eugenio Montale.
Rematada a guerra trasládase a Milán onde colabora durante uns dez anos no xornal Il Corriere della Sera. Neste tempo publica novas edicións do Canzoniere, así como a obra en prosa Scorciatoie e raccontini. É xa un escritor famoso e recibe numerosos premios e recoñecementos como o Premio Viareggio no 1946.
Os seus problemas nerviosos van a máis, polo que no 1955 decide internarse nunha clínica en Gorizia, onde morre o 25 de agosto de 1957, cando estaba traballando na súa novela Ernesto. Esta obra inconclusa, de carácter autobiográfico, narra a iniciación ao amor homosexual dun mozo triestino e será publicada no 1975, por vontade da súa filla.
Puente de Vallecas
miniatura|Localización en Madrid Puente de Vallecas é un distrito da cidade de Madrid.
Barrios
Este distrito está dividido en seis barrios:
O Coque, Larín, Arteixo
O Coque é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2010 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Pilro de Temminck
O pilro de Temminck ou pilriño patiamarelo (Calidris temminckii) é unha pequena ave limícola. O seu nome específico púxoselle en honor do naturalista holandés Coenraad Jacob Temminck.
Descrición
Son limícolas moi pequenos de 13,5 a 15 cm de lonxitude. Son similares en tamaño aos pilros pequenos (Calidris minuta), pero de patas máis curtas e ás máis longas. As patas son amarelas e as plumas exteriores da cola son brancas, a diferenza das patas escuras e plumas externas da cola grises do pilro pequeno.
É unha ave bastante parda, con partes superiores e cabeza principalmente marróns lisas e partes inferiores brancas excepto o peito máis escuro. O adulto reprodutor ten algunhas plumas avermelladas algo máis vistosas, dentro dunha aparencia bastante pouco distintiva. En plumaxe de inverno, a aparencia xeral lembra unha versión reducida do bilurico bailón.
A súa chamada é un trilo forte.
Reprodución
O seu hábitat de reprodución son as lameiras e marismas da taiga ártica do norte de Europa e Asia. Reprodúcese no sur de Escandinavia e ocasionalmente en Escocia. Ten unha distintiva forma de voar peneirando. Aniña nunha depresión que escava no chan, onde pon 3 ou 4 ovos. É unha ave moi migratoria, e pasa o inverno en zonas de auga doce de África tropical, o subcontinente indio e partes do sueste asiático. É unha das especies ás que se aplica o Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas (AEWA).
O pilro de Temminck ten un intrigante modo de reproducirse e coidar as crías no cal o pai e a nai incuban distintas postas de ovos, normalmente situadas en lugares diferentes. Os machos establecen pequenos territorios e aparéanse cunha femia que pon unha primeira posta de ovos. Despois ela vaise a un segundo territorio e aparéase, e pon alí unha segunda posta de ovos que incuba ela mesma. Ao mesmo tempo, o seu primeiro macho pode aparearse cunha segunda femia, que pon á súa vez unha segunda posta de ovos no seu territorio. O macho choca el só a primeira posta de ovos da súa primeira parella.
Informouse dun aparente híbrido entre esta especie e o pilro pequeno nos Países Baixos.
Alimentación
Estas aves aliméntanse en zonas de lama branda con algo de vexetación, apañando co peteiro o alimento que estea visible. Teñen un comportamento alimenticio distintivo similar ao dun rato, trepando continuamente ao longo das beiras das lagoas. Comen principalmente insectos e outros pequenos invertebrados. Non son tan gregarios coma outros limícolas do xénero Calidris e raramente forman grandes bandadas.
Galería
miniatura|Ovos desta especie na colección do [[Museo de Wiesbaden]]
Gondré, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Gondré é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 7 habitantes dos cales 3 eran homes e 4 eran mulleres.
Serafín Areal Giráldez
Serafín Areal Giráldez, nado en 1855 e finado no Porriño o 8 de novembro de 1935, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante no Porriño. Foi o primeiro correspondente de Faro de Vigo no Porriño. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado vicesecretario do comité local da Unión Patriótica do Porriño en xullo de 1924. Coa proclamación da Segunda República foi nomeado presidente da comisión xestora do Porriño o 25 de abril de 1931. Permaneceu no cargo ata agosto dese ano, pois as eleccións municipais que se repetiron o 31 de maio foron anuladas polo gobernador civil nun dos distritos electorais e houbo que repetirlas o 12 de xullo, obtendo finalmente a vitoria a conxunción republicano-socialista que logrou 10 concelleiros fronte aos 6 dos antigos upetistas, sendo elixido alcalde Marcial Peralba Fontáns. Finou no Porriño o 8 de novembro de 1935, con 80 anos.
Stonewall Inn
miniatura|O Stonewall Inn en xaneiro de 2003. miniatura|Plano do bar en 1969. Stonewall Inn foi un bar gai, recordado por ser alí onde se iniciaron os famosos disturbios de 1969, que significaron un grande empurrón ao movemento de liberación gai nos Estados Unidos. Está situado no 53 de Christopher Street, Greenwich Village, Nova York. A rebelión de Stonewall está considerada como un feito histórico do movemento a prol dos dereitos civís para os gais e lesbianas.
Cada ano, durante a marcha do orgullo a multitude acode ao Stonewall para rememorar a historia. Recentemente, Dominick DeSimone, o actual propietario, ampliou o local e construíu o Stonewall Bistro. En xuño de 1999, o bar Stonewall Inn foi incluído no Rexistro Nacional de Lugares Históricos dos Estados Unidos pola súa significación histórica á historia gai e lésbica.
Chris Evert
Evert acadou 34 finais individuais de Grand Slam, máis que ningún outro xogador na historia do tenis profesional. Mantén o récord de anos consecutivos (13) gañando polo menos un título de Grand Slam. En individuais, Evert chegou polo menos ás semifinais en 52 dos 56 torneos de Grand Slam que xogou. Evert nunca perdeu na primeira ou segunda rolda dun torneo individual de Grand Slam e só en dúas ocasións perdeu na terceira rolda.
A carreira de Evert ten unha porcentaxe de vitorias en partidos individuais de 89,96 % (1309–146), a máis alta da historia da era aberta do tenis, tanto en homes como en mulleres.
Evert foi presidenta da Women's Tennis Association en 1975–76 e 1983–91. Gañou o premio Philippe Chatrier e entrou no Salón da Fama do tenis internacional. Máis adiante, foi adestradora e analista de ESPN, ademais de ter unha liña de equipamento de tenis.
Beach Boys' Party!
Beach Boys' Party! é un álbum, formado principalmente por versión, da banda estadounidense de surf rock The Beach Boys, publicado o 8 de novembro de 1965 a través do selo Capitol Records. Foi gravado para ser comercializado na lucrativa tempada de Nadal. É o décimo disco de The Beach Boys, e o seu terceiro só no ano 1965. Aínda que foi gravado nun estudio musical, presentouse como unha gravación improvisada nunha festa.
Tempada 2012-2013 da OK Liga
A 44ª edición da Liga española de hóckey a patíns, denominada OK Liga iniciouse o 5 de outubro de 2012 e finalizou o 15 de xuño de 2013 coa disputa da última xornada. Os equipos ascendidos foron o C.H. Lloret (campión), CH Sant Feliu (subcampión) e o Lleida Llista Blava (finalizou a liga na 4ª posición, mais debido aos problemas económicos do GEiEG pasou a ocupar praza que lle correspondería como terceiro clasificado. O campión desta edición da liga foi o HC Liceo da Coruña, que conseguiu o seu 7º título de liga despois de 20 anos.
Ao finalizar a tempada, o equipo máis goleador foi o Coinasa Liceo con 160 goles, mentres que o menos goleador foi o Enrile PAS Alcoi con 70 goles. O equipo menos goleado foi o Barcelona Sorli Discau con 59 goles encaixados, mentres que o Enrile PAS Alcoi foi o equipo máis goleado da competición con 155. Raul Pelicano Plaza (C.H. Lloret) foi o "pichichi" con 44 goles.
Fiestra anteorbital
miniatura|A fiestra anteorbital en relación con outras aberturas do cranio no [[dinosauro Massospondylus.]] Unha fiestra anteorbital ou ventá anteorbital é unha abertura no cranio que se encontra diante da órbita ocular. Esta característica do cranio está fundamentalmente asociada cos arcosauros, e apareceu primeiro durante o Triásico. Entre os arcosauros existentes, as aves aínda posúen fiestras anteorbitais, mentres que os crocodilianos as perderon. A súa perda nos crocodilianos crese que está relacionada coas necesidades estruturais dos seus cranios para ter máis forza de trabada e para os comportamentos alimenticios que eles empregan. Nalgunhas especies de arcosauros, a abertura pechouse pero a súa localización aínda está marcada pola existencia dunha depresión ou fosa, na superficie do cranio chamada fosa anteorbital.
Barentsøya
Barentsøya é unha illa norueguesa do arquipélago de Svalbard, situada entre Edgeøya e Spitsbergen. Está deshabitada. Foi nomeada na honra do explorador neerlandés Willem Barents (quen realmente nunca viu a illa), é unha parte da reserva natural de Søraust-Svalbard.
Barentsøxa é unha illa ártica. Ao redor do 43 por cento da súa superficie de 1.288 km² é glaciar. Ao norte, no estreito entre Barentsøxa e Spitsbergen, atópase a illa de Kükenthaløxa. Ao sur, o estreito que separa a illa de Barentsøya de Edgeøxa é Freemansundet.
Xeoloxicamente moita da rocha superficial foi erosionada polo glaciar. Toda a illa é visitada polos osos polares que teñen unha diferenciación xenética recoñecible da rexión do mar de Barents. En Dørstubukta tamén hai unha gran aniñación utilizada principalmente por kittiwakes.
Xeografía
Barentsøxa ten unha forma aproximadamente cadrada, cun longo e largo de preto de cincuenta quilómetros, ten unha superficie de 1.288 km². Unha parte significativa da illa, máis de 500 km², está conxelada. A capa de xeo de Barentsjøkulen cobre unha gran parte da illa.
Fiestra anteorbital
Nos dinosauros terópodos, a fiestra anteorbital é unha abertura no cranio. Sistematicamente, a presenza de fiestra anteorbital considérase unha sinapomorfía que reúne os terópodos tetanuros formando un clado. Ao contrario, a maioría dos dinosauros ornitisquios reducen e incluso pechan as súas fiestras anteorbitais, como ocorre nos hadrosauros e nos dinosauros do xénero Protoceratops. Este peche distingue Protoceratops doutros dinosauros ceratopsios.
Tempada 2012-2013 da OK Liga
Ao final da competición os tres equipos descendidos foron o SHUM Maçanet, o CH Sant Feliu e o PAS Alcoi.
Magion
miniatura|Unha réplica de Magion 3 no Museo Técnico Nacional en [[Praga.]] Magion foi unha serie de satélites artificiais científicos da República Checa.
Características
Os satélites Magion foron satélites checos deseñados para estudar a magnetosfera e a ionosfera terrestres. Houbo cinco satélites Magion, lanzados entre 1978 e 1996 a bordo de diferentes tipos de foguetes.
Magion 1
Magion 1 foi lanzado como un subsatélite do satélite soviético Interkosmos 18 o 24 de outubro de 1978 mediante un foguete Kosmos 3M. Estabilizábase magneticamente levaba experimentos ionosféricos relacionados co proxecto de Estudo Magnético Internacional. Tiña forma de caixa de 30 x 30 x 15 cm. O satélite adicábase principalmente a medir sinais VLF.
Magion 2
Magion 2 foi subsatélite de Interkosmos 24 e tiña unha masa de 65 kg, cunha forma poliédrica distinta á de Magion 1 e similar á que terían o resto de membros da serie de satélites Magion. Tiña unha serie de mastros con sensores, un sistema de recolección de datos dixital e un sistema de propulsión baseado en gas. Estaba adicado a investigar a estrutura dos fenómenos asociados á inxección de plasma na magnetosfera terrestre. Foi lanzado o 28 de setembro de 1989 mediante un foguete Tsiklon-3.
Magion 3
Magion 3 funcionou como subsatélite de Interkosmos 25 co obxectivo de estudar a radiofrecuencia nas áreas aurorais, a dinámica dos feixes modulados e os plasmoides no plasma próximo á Terra, a natureza da relación electrodinámica das ondas electromagnéticas na magnetosfera e a ionosfera e á busca de solitóns electromagnéticos en contornas perturbadas. Foi enviado ao espazo o 18 de decembro de 1991 mediante un Tsiklon-3.
Magion 4 e Magion 5
Ambos satélites foron destinados ao mesmo proxecto, no que servirían de subsatélites aos satélites Interbol 1 e Interbol 2 para estudar os mecanismos físicos responsables da transmisión da enerxía do vento solar á magnetosfera, o seu almacenamento alí e a posterior disipación na magnetocola e nas zonas aurorais. Magion 4 ou S2-X (subsatélite de cola, en ruso) estudaría a zona da magnetocola, mentres que Magion 5 ou S2-A (subsatélite da aurora) orbitaría cruzando os óvalos aurorais para medir a aceleración das partículas aurorais e o fluxo de correntes eléctricas que conectan a magnetocola e a ionosfera. Magion 4 foi lanzado o 2 de agosto de 1995 e Magion 5 o 29 de agosto de 1996, ambos a bordo de foguetes Molniya M.
Villa de Vallecas
miniatura|Localización en Madrid Villa de Vallecas é un distrito da cidade de Madrid.
A Fraga, Larín, Arteixo
A Fraga é un lugar da parroquia de Larín no concello coruñés de Arteixo na comarca da Coruña. Tiña 29 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 14 eran homes e 15 eran mulleres.
Villa de Vallecas
Barrios
Este distrito está dividido en dous barrios, o centro histórico de Vallecas e Santa Eugenia.
Cine
200px|miniatura|dereita|Antigo proxector de cinema en [[Utrecht.]]
O cinema ou cine, abreviaturas de cinematógrafo ou de cinematografía (do grego κινή kinē ou κίνημα kinēma, "movemento", e γράφω graphō "escribir", "gravar") é unha arte, un espectáculo e unha industria que apareceu a finais do século XIX froito dos avances tecnolóxicos que se desenvolveron no mundo da óptica ao longo do mesmo. Foi presentado ao público o 28 de decembro de 1895 en París polo cinematógrafo dos irmáns Lumière, un dispositivo que nos seus comezos servía de cámara para o rexistro de imaxes e de proxector para unha audiencia colectiva. Ao longo de 1896 difundiuse polas cidades europeas e norteamericanas. Anos antes no laboratorio de Edison nos Estados Unidos, Edison e W. K. L. Dickson (un empregado seu) desenvolveran o quinetoscopio e o kinetógrafo, un proxector individual e unha cámara respectivamente.
Características
A característica principal do cinema no seu nacemento foi a súa capacidade para captar e reproducir a imaxe en movemento. Isto producirá grande impacto nos primeiros espectadores, que se sorprenden e se asustan coa proxección da chegada do tren que se achega cara a eles nunha das primeiras películas dos irmáns Lumière (aínda que esta anécdota parece ser máis unha lenda que unha realidade).
En esencia o cinema consiste na filmación dunha serie de imaxes fixas -fotogramas- que ao proxectarse reproducen a sensación de movemento. No cinema mudo o número de fotogramas oscilaba entre 15 e 18 por segundo, e no cinema sonoro pasaron a ser 24. Durante moito tempo afirmouse que iso se debía á persistencia retiniana, unha característica do ollo que fai que a imaxe permaneza na retina durante unha fracción de segundo, pero agora sospéitase que o proceso é moito máis complexo. Un dos fenómenos fisiolóxicos que o explicarían sería o chamado efecto phi, segundo o cal é o cerebro, e non a retina, quen reconstrúe o movemento a partir de imaxes en movemento. Sexa como for, calquera secuencia de imaxes fixas proxectadas a máis de 10-12 fotogramas por segundo (o efecto parece variar segundo a persoa e segundo a similitude das imaxes) produce no ollo a sensación de continuidade no movemento.
Como resultado dos inventos dos Lumière e de Edison-Dickson axiña se percibiu unha importante diferenza nas películas que facían. Uns, os Lumière, filmaban películas no exterior como La sortie des usines Lumière de 1895 e outras moitas semellantes inspiradas na súa concepción na fotografía. Outros, Edison-Dickson, na técnica teatral coas películas filmadas no primeiro estudo cinematográfico, o Black Maria, cos actores situados sobre un pano de fondo.
Os Loureiros, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Os Loureiros é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do INE, no ano 2014 tiña 34 habitantes dos cales 16 eran homes e 18 eran mulleres.
Cine
Características
Outros historiadores opinan, pola contra, que esta diferenza se debe ó xeito que tiñan os Lumière e Edison de explotar as súas filmacións e os seus trebellos. Edison inventara unha máquina, o kinetoscopio, de visionado individual. Cada espectador debía introducir unha moeda no aparello e vían unha breve película completamente debruzados no visor do kinestoscopio. En cambio, o cinematógrafo dos Lumière proxectaba a película para varias persoas a un tempo (e que pagaran previamente unha entrada para accederen á estanza onde se fai a proxección). Isto é o que hoxe coñecemos coma cine, e por iso os Lumière son considerados os inventores do cinema, malia que Edison obtivese a súa patente. Esta diferenza tivo repercusión en como se filmaban as películas de Edison e as dos Lumière. Mentres Edison custodiaba celosamente o seu kinetógrafo e fornecía as salas de kinetoscopios só coas súas filmacións, os Lumière venderon cinematógrafos, enviaron cineastas por todo o mundo e distribuíron películas súas e dos seus axentes por todo o mundo.
Non obstante, nin sequera Edison puido impedir que outros inventores construísen as súas propias cámaras, unhas veces de xeito independente, outras plaxiando os inventos de Edison ou de Lumière. Decidido a impedir esta competencia, Edison fíxose coa patente do cinema e tratou de impedir que se construísen cámaras e se fílmase películas sen a súa autorización. Durante a chamada "guerra da patente", Edison perseguiu nos tribunais e fóra deles a quen pretendese filmar películas. O nacemento de Hollywood atribúese en parte ó intento dos cineastas independentes de librarse no afastado Oeste norteamericano das insaciables gadoupas de Edison e os seus avogados. Con todo, é ben máis probable que a produción cinematográfica se trasladase dende a chuviñosa Nova York e do ventoso e xélido Chicago a Hollywood por mor do clima benigno e soleado e pola gran variedade de escenarios naturais, urbanos, rurais e salvaxes.
Nacemento dunha industria
200px|miniatura|dereita|Estudos de Edison en Nova York. 200px|miniatura|dereita|Do catálogo de Edison: combate entre os boxeadores Mike Leonard e Jack Cushing, [[1894.]]
A "guerra da patente" finalizou coa derrota parcial de Edison, quen aceptou compartir os dereitos da súa patente cos membros da Motion Picture Patents Company (MPPC), os que mediante o pago dunha licenza, permitía rodar. Alén da MPPC, os independentes, pese a non pagaren a licenza, seguiron rodando e distribuíndo as súas obras grazas a que Eastman Kodak, principal fabricante mundial de película cinematográfica, se negou reiteradamente ás pretensións de Edison de que só abastecese ós socios da MPPC.
Finalmente, os independentes derrotan a MPPC. A principios dos anos 1920 ningún dos membros da MPPC, incluída a empresa de Edison, continuaba no negocio. Os independentes valéronse da integración vertical para dominaren o mercado e, a partir de mediados dos anos 1920, lanzarse á conquista dos mercados mundiais por parte de Hollywood. A integración vertical consistía en que os estudios, coñecidos na época coma as majors, producían, distribuían a través das súas propias redes e exhibición nas súas propias salas de cine.
Fóra deste sistema vertical só quedaron un fato de produtores independentes, as minors, que non posuían unha rede propia de cines e dependían das majors. As salas de exhibición que non pertencían ás majors estaban sometidas mediante un sistema de distribución controlado por Hollywood mediante técnicas escasamente competitivas como o blind-booking (contratación ás cegas, se unha sala quere contratar unha película interesante acepta contratar un certo número doutras películas que lle ofrece o estudo pero que non pode escoller) e o block-booking (contratación pechada ou por bloques, se unha sala quere unha película dun estudo debe contratala dentro dun grupo ou bloque con outras películas e non separadamente).
Este sistema de control da exhibición derivou nun sistema de produción. As salas eran estratificadas en salas de estrea (xeralmente, nas grandes cidades), salas de reestrea (na periferia das grandes cidades e un vilas medianas) e salas de circuíto e de dobre sesión (no rural e no arrabalde). As salas de estreas eran subministradas con películas de clase A (maior orzamento e estrelas máis rutilantes). Unha vez finalizaba a explotación destas películas nas salas de estrea, pasaban ás salas de reestrea e logo as de circuíto. As películas de clase B ou C eran estreadas directamente nas salas de reestrea ou, mesmo, nas de circuíto e as de dobre sesión.
Este sistema de explotación cinematográfica converteu ó cinema no principal motor económico dos Estados Unidos, xunto coa industria automobilística, e perdurou ata 1956, cando unha sentenza do Tribunal Supremo dos Estados Unidos, en aplicación das leis antimonopolio, obrigou ás majors a desfacerse dos seus circuítos de salas. Foi, en máis dun sentido, o final do Hollywood clásico, xa moi danado polo influxo da recentemente inventada televisión.
Narración e entretemento
200px|miniatura|esquerda|[[Charlton Heston en Xulio César, 1950.]] miniatura|esquerda|Formato da película de 35 mm con son óptico.
Tras un período no que o cinema imitaba a outras técnicas e/ou artes, atopou o seu camiño propio, e non pasou moito ata que aparecesen os primeiros elementos narrativos nas películas. En L'arroseur arrosé (1895) dos Lumière xa vemos o xerme, aínda que moi esquemático, dunha historia. Nunha primeira época, entre 1895 e 1903, asistimos a un momento pleno de experimentos: Le voyage dans la Lune (1902), de Georges Méliès, introduce un suxerinte mundo de fantasía nas películas e o comezo dos efectos especiais nos filmes; The Life of a American Fireman (1902) e, sobre todo The Great Train Robbery (1903) de Edwin S. Porter, son exemplos dunha emerxente utilización da montaxe e amosan esbozos de narración.
É en Francia, Reino Unido, Estados Unidos, Dinamarca e Italia onde comezan a sentarse as bases dunha arte nova, primeiro asociado ao espectáculo de feira e as variedades, unha especie de "teatro dos pobres" que enseguida acada un status propio. Contra 1915 David Wark Griffith, o pioneiro cineasta norteamericano, sintetiza e estrutura en The Birth of a Nation todos os descubrimentos dos anos anteriores. Griffith comeza a superar a forma primitiva, entendida esta coma un estadio anterior do cine, e senta as bases da narrativa clásica. Na película aparecen sistematizados recursos propios do modelo de narración que reinará décadas despois: un espazo narrativo que se constrúe co plano de situación, a estruturación en torno ao eixe, o plano-contraplano, a inserción de primeiros planos, a elaboración da continuidade na montaxe xunto coa montaxe en paralelo e a montaxe converxente.
Hoxe en día, como pasa con outros filmes da época, circulan varias versións da montaxe de The Birth of aNation, unha obra que trata da guerra de secesión norteamericana. A análise da secuencia do asasinato de Abraham Lincoln constitúe un exemplo significativo deste modelo de forma cinematográfica. Neste fragmento conviven rastros da forma primitiva co corpus da montaxe que dará pé ao cinema clásico. Xunto co plano de situación (un plano que define e acouta o espazo da escena), unha continuidade que prefigura o concepto de raccord, aparecen tratamentos coma o do asasino de Lincoln (John Wilkes Booth) que parece tomado no antigo Black Maria de Edison. O modelo está formulándose pero aínda quedan titubeos.
En paralelo á historia das décadas dos 20 e 30 do século XX o cinema vive un período de particular fecundidade. A forma cinematográfica do cinema mudo multiplícase en diversos modelos: o cinema orgánico americano, o cinema dialéctico soviético, o expresionismo alemán, o realismo poético francés ademais doutros movementos vangardistas.
Crusader Kings II
Crusader Kings II é un videoxogo de estratexia en tempo real desenvolvido por Paradox Interactive para Microsoft Windows, Linux e Mac OS e lanzado o 14 de febreiro de 2012. Dende o 19 de outubro de 2019 pode ser descargado de forma gratuíta nas diferentes plataformas. Ademais posúe unha secuela, Crusader Kings III, lanzado o 1 de setembro de 2020.
Ao igual que outros títulos de Paradox Interactive, o xogo pon ao xogador ao mando dunha dinastía histórica no período entre 769 e 1453, co obxectivo de manexar unha serie de mecánicas de estratexia complexas que inclúen guerras, conflitos dinásticos e outros.
Descrición
Contrólase unha dinastía no período 769-1453. A través do uso da guerra, os matrimonios e os asasinatos entre outras accións, o xogador traballa para levar á súa dinastía á prosperidade. O final está completamente aberto, polo que a definición de prosperidade queda definida polo xogador. O único obxectivo final do xogo é conseguir cantos máis puntos de prestixio sexan posibles para superar a outras dinastías cristiás (as tres máis prestixiosas son os Capetos, os Ruríkovich e os Habsburgo) nunha clasificación ficticia). O xogo acaba cando o teu personaxe morre sen un herdeiro da súa dinastía para sucederlle.
Curieuse
A Illa Curieuse é unha pequena illa de orixe granítico das Seychelles ao norte da Illa de Praslin.
Crusader Kings II
Descrición
O xogo emprega un sistema de xenética e educación no que os fillos herdarán a maior parte das súas características, cultura, relixión e habilidades dos seus pais e o seu titor. Isto engade unha estratexia adicional aos matrimonios onde un xogador intentará conseguir os mellores individuos para maximizar a condición da futura sucesión.
Curieuse
En 1979 Curieuse e as súas augas circundantes foron declaradas Parque Nacional Mariño de Curieuse co fin de protexer a fauna nativa. Actualmente é o fogar de aproximadamente 300 tartarugas xigantes de Aldabra. Durante os anos 70 promoveuse un proxecto conservacionista para levar as tartarugas desde Aldabra a Curieuse. Na parte meridional da illa hai un mangleiral atravesado por unha calzada para os visitantes do parque. A illa tamén é coñecida polo coco do mar as palmas, as árbores xigantes takamaka, a tartaruga Hawksbill e varias especies do paxaro incluíndo o papagaio negro de Seychelles, que se atopa soamente aquí e en Praslin.
En 1768 Francia reclama a posesión da illa e chamouna entón igual que a goleta "La Curieuse" que estaba baixo o mando do explorador Marc-Joseph Marion du Fresne.
En 1771 os mariñeiros prenderon lume á illa, coa intención de facer a colleita de cocos do mar e noces máis doada. O incendio destruíu moitos dos bosques da illa, e as súas árbores nativas e na actualidade as indicacións dos bombeiros aínda se pode ver case 250 anos despois.
Como en moitas das illas de Seychelles, había unha poboación orixinal de tartarugas xigantes, pero foron rapidamente extinguidas. En 1833 Curieuse acolleu a unha colonia de leprosos, que non cesou das súas operacións ata 1965. As ruínas desta leprosería permanecen aínda, do mesmo xeito que a residencia do médico anterior en Anse St. Joseph que agora son un centro e un museo educativos.
PanAmSat
PanAmSat é unha compañía e unha serie de satélites de comunicacións privados.
Características
Os satélites PanAmSat eran propiedade da empresa Pan American Satellite, fundada en 1984. A empresa fusionouse en 1996 con Hughes Galaxy.
PanAmSat 1
PanAmSat 1 foi o primeiro satélite de comunicacións internacional completamente privado. Foi construído inicialmente para a empresa Contel e nomeado como ASC 3, pero foi comprado por PanAmSat antes do seu lanzamento, o 15 de xuño de 1988 mediante un foguete Ariane 4. O satélite usaba foi construído co bus AS-3000 e tiña unha masa de 1220 kg. Estabilizábase nos tres eixos e levaba a bordo 12 transpondedores en banda C e 6 en banda Ku.
PanAmSat 2, 3, 3R e 4
En novembro de 1991 PanAmSat encargou tres satélites adicionais usando o bus HS-601. En agosto de 1993 encargou un satélite adicional de substitución. Foron lanzados entre 1994 e 1996 mediante foguetes Ariane 4, co PanAmSat 3 fallando en chegar a órbita por un fallo do foguete e sendo substituído por PanAmSat 3R. Os satélites tiñan unha masa de 2920 kg e levaban 20 transpondedores en banda C e 20 en banda Ku (30 no caso de PanAmSat 4). Foron renomeados posteriormente a Intelsat 2, Intelsat 3R e Intelsat 4
PanAmSat 5
O quinto satélite PanAmSat usaba o bus HS-601P, con 3600 kg de masa e 28 transpondedores en banda C e 28 en Ku, e foi lanzado o 28 de agosto de 1997 mediante un Proton K/DM-3. Foi alugado e renomeado a Arabsat 2C en maio de 2002 e máis tarde a Intelsat 5 (Badr C).
PanAmSat 6
PanAmSat 6 tiña unha masa de 3420 kg ao lanzamento e levaba 36 transpondedores en banda Ku. Foi posto en órbita por un Ariane 4 o 8 de agosto de 1997 e foi posto fóra de servizo en 2004 tras varios problemas.
PanAmSat 6B
PanAmSat 6B, renomeado máis tarde como Intelsat 6B, foi un satélite de 3470 kg construído co bus HS-601HP. Foi lanzado mediante un Ariane 4 o 22 de decembro de 1998.
PanAmSat 7
PanAmSat 7 foi posto en órbita sobre o océano Índico para dar cobertura a China, India, Oriente Medio, Suráfrica e Europa. Levaba 30 transpondedores en banda Ku e 14 en banda C. Tiña unha masa de 3838 kg, usaba o bus SSL-1300 e foi lanzado mediante un Ariane 4 o 16 de setembro de 1998. Foi nomeado a Intelsat 7 e retirado en 2016.
PanAmSat 9 e 10
PanAmSat 9 e 10 usaban o bus HS-601HP, cunha masa de 3659 kg e 3739 kg respectivamente. PanAmSat 9 levaba a bordo 28 transpondedores en banda Ku e 28 en banda C, mentres que PanAmSat 10 levaba 32 de ambos. O primeiro foi lanzado o 28 de xullo de 2000 mediante un foguete Zenit 3SL, mentres que o segundo o foi o 15 de maio de 2001 mediante un Proton K/DM-3. Ambos foron renomeados como Intelsat 9 e Intelsat 10 en febreiro de 2007.
El Látigo (1897)
El Látigo foi un semanario editado en Santiago de Compostela en 1897.
Historia e características
Apareceu o 20 de febreiro de 1897. Periódico semanal con temas xocosos e serios. Estaba dirixido por Alejandro Taboada Rivas.
Río Robe
O río Robe (en irlandés Abhainn an Róba) é un río de Irlanda. Nace a carón da vila de Ballyhaunis, no condado de Mayo e ten unha lonxitude total de 64 quilómetros. Finalmente desemboca no Lago Mask.
Hortaleza
miniatura|Localización en Madrid
Hortaleza é un distrito da cidade de Madrid. Ten unha superficie de 28,01 km² e contaba con 161.661 habitantes no 2006. .
Barrios
Este distrito está dividido en seis barrios:
Cociña
miniatura|[[Cociña eléctrica]] A cociña é un espazo ou lugar dun edificio especialmente equipado para a preparación, cocción e degustación dos alimentos e pratos (comida). Normalmente dispón de auga corrente e diversos aparellos electrodomésticos. En casas pequenas adóitase atopar a cociña-comedor para aforrar espazo.
Tamén é a arte e técnica de preparar os alimentos para o seu consumo por parte de seres humanos. thumb|300px| A cociña pode xuntar tódalas nocións prácticas en torno á selección e compra dos ingredientes para a fabricación da comida. Está igualmente asociada á arte da mesa, á enoloxía e a gastronomía.
A cociña, lugar de vida e de actividade
Dende que o lume estivo dispoñible, deuse a reunión ao redor do fogar común, interpretado como o nacemento de lugar colectivo de consumo de nutrición cociñada. Coa complexidade da preparación alimentaria, nas mansións de xente máis podente, aparece a necesidade de dispoñer dun espazo distinto para esta actividade. En certas sociedades tribais, este espazo queda á dispoñibilidade de todos, pola noción de repartimento que prevalece nelas.
Coa división dos grupos humanos en partes máis pequenas (célula familiar), a función da cociña subsiste, pero individualízase (a cociña é parte da casa). Hai casos onde, aínda que o aloxamento é individualista, a función de preparación dos alimentos é comunal. Atopamos por exemplo cociñas comunais na Antiga Roma.
A cociña doméstica
Nunha casa, a cociña é o lugar onde se preparan e moi a miúdo onde se comen as comidas.
Para a actividade propiamente dita de preparación, debe dispoñerse dun espazo de traballo, canto máis preto dun punto de auga mellor, e dun dispositivo de cocción. Un complemento xa indispensable nos países desenvolvidos é o frigorífico para a conservación dos elementos perecedoiros e dos sobrantes.
A cociña industrial
Enténdese como "cociña industrial" todo establecemento no cal se prepara os alimentos en cantidade suficiente para moitas persoas: restaurantes, cantinas escolares ou empresariais, para distribución en grande etc.
As obrigas de hixiene e seguridade alimentaria que pesan sobre os industriais contribuíron a que se controle e estude, para que non haxan cruces, as entradas e saídas. Así evitan posibles contaminacións entre as materias primas que entran, os lixos que saen, os alimentos en curso de preparación e os xa acabados.
O material e o local son especialmente concibidos para simplificar a limpeza e mantemento. O aceiro inoxidable é o material de referencia para os aparellos como o son os azulexos ou revestimentos inalterables do chan e paredes que permiten tirar directamente un chorro de auga.
A concepción das maquinarias e métodos de produción tenden a reducir o contacto directo dos operarios coas preparacións alimentarias, sexa impoñendo o porte de luvas, máscaras, roupa e gorro ou simplemente evitando tocar os mandos dos aparellos coas mans: un exemplo é o das billas de auga que se activan co pé. Os locais son cada vez máis illados do exterior con fiestras e portas illantes e a utilización do aire acondicionado permite reducir o risco de introdución de xermes.
Estas regras sanitarias fanse obrigatorias polas cadeas de manipulación cada vez máis grandes. Cada vez hai máis e máis intermediarios e a distancia xeográfica é moito máis longa entre os produtores e os consumidores.
Historia da cociña
A cociña, como espazo diferenciado, apareceu no século V AdC, conservando un marcado carácter relixioso: o propio fogar onde eran cocidas tódalas viandas era tamén utilizado como lugar de culto aos deuses lares. As cociñas romanas estaban moi ben equipadas, dispoñendo de lavadoiro, forno de pan, cisterna, trípodes de bronce, cavidades para picar as especias...
No Renacemento perfecciónanse, tanto os equipos, como a decoración. As cociñas nobres europeas comezan a ser moi luxosas, propiciado sobre todo pola revolución culinaria que se produciu.
No século XIX os progresos técnicos, como o foron a batería de cociña e sobre todo o forno, transformaron as cociñas no que os grandes chefs bautizaron como "laboratorio". Nas casas burguesas era un espazo totalmente separado do resto da casa e que ata tiña unha porta de servizo. Chegouse a situar no soto ou ao final de longos corredores. Os utensilios usados comezaron a ser moi abundantes: balanzas, servizos de cubertos, baterías, tixolas, tarros de especias etc. Foi considerado o terreo da ama de casa e como proba diso en Alemaña creouse o estereotipo das "tres K" (Kinder: nenos, Kirche: igrexa, e Küche:cociña).
Xa foi no século XX cando, debido aos progresos en iluminación, os conceptos de decoración e a aparición dos aparellos de refrixeración, foise integrando a cociña no resto da casa. Foi a mediados de século cando debido ás limitacións de espazo comezaron a aparecer equipamentos máis funcionais e comezou a comercialización de cociñas xa equipadas.
miniatura|Andeis e frascos dunha cociña
A preparación das comidas
O tipo de cociña depende, do cociñeiro, dos ingredientes e dos costumes ou obrigacións culturais, médicas e relixiosas para uns alimentos en concreto.
Para que un alimento sexa parte íntegra do modo de alimentación terá que estar doadamente dispoñible, en cantidade adaptada ás necesidades humanas e, se é posible, a bo prezo.
Como o home se nutre, non soamente para asegurar o seu crecemento e desenvolvemento senón tamén por pracer, os alimentos terán que ter a miúdo unhas calidades gustativas, as cales cambian segundo as sociedades. Comer é tamén un acto social, algunhas persoas intentan non comer certos alimentos pola súa imaxe desvalorizante (o aceite de colza logo da primeira guerra mundial), buscan uns máis raros e caros (o foie-gras ou o caviar) e/ou rivalizan de imaxinación para preparar algún prato de xeito complexo, apetitosa e visualmente satisfactoria.
A cociña é ademais o soporte e manifestación dalgunha posición relixiosa e ata política. Así, algúns costumes culturais ou algunhas relixións puxeron tabús sobre certos alimentos ou preparacións.
Os alimentos e modos de preparación elixidos dependen dos principios de cada consumidor. Buscar alimentos con Label de calidade ou Denominación de Orixe, de agricultura biolóxica ou o refugo para comer alimentos de orixe animal (vexetarianos, por exemplo) vén a miúdo dunha elección ética, igual que o desexo de non-violencia aos animais, ou para non impoñer un impacto tan grande para a biosfera (dende o punto de vista enerxética, a produción de 1 quilo de proteínas animais resulta máis cara que a mesma cantidade de proteínas vexetais). Estas posicións son moi defendidas polos ecoloxistas, ver tamén macrobióticos.
A elección inicial dos alimentos depende de varias variables: antes, o primeiro factor foi o da dispoñibilidade, por exemplo a carne de mamut nunha eco-rexión ao norte de Europa ou os períodos de recolección dos agroalimentos. Os costumes e técnicas alimentarios formáronse á roda deses períodos favorables e da dispoñibilidade dos combustibles (madeira, carbón).
Agora, para a maior parte da humanidade, os alimentos utilizados, máis ou menos variados, veñen dos hortos e invernadoiros, segundo a biodiversidade de cada rexión. Nos países industrializados cómpranse nos comercios próximos ou en supermercados. Atopamos alimentos sen transformar, parcial e/ou completamente preparados para o seu consumición. Neste caso o único que fai falta é quentalo.
Grazas á multiplicación dos intercambios entre países pódese atopar froitas e verduras en todo momento do ano, cousa que antes era imposible. Esta dispoñibilidade permanente dalgúns comestibles xa cambiou a conduta alimentaria e numerosos ritos. Tamén se observou un abandono progresivo da consumición de varios alimentos, vítimas do fenómeno da moda ou simplemente esquecidos pola industria agroalimentaria.
Alimentarse
Alimentarse consiste en satisfacer as necesidades do organismo en auga, proteínas, lípidos, glícidos, vitaminas e oligoelementos, para asegurar o crecemento e mantemento do corpo segundo a idade, sexo e grao de actividade física e/ou psíquica.
Os alimentos fornecen, pero de xeito desequilibrado en relación ás necesidades, as proteínas, lípidos e glícidos que constitúen unha fonte de enerxía e moléculas necesarias ao corpo humano, así como vitaminas e outros elementos. Resultando que só a asociación, equilibrada de alimentos de tipos nutricionais diferentes, asegura achegas de elementos indispensables.
Necesidades
Os meniños e infantes necesitan a vitamina D, a cal tería que ser achegada pola comida, pero, ao atoparse esta en baixa dispoñibilidade na porción cotiá, adóitaselles dar complementos vitamínicos. De igual xeito, as mulleres necesitan un 77% de ferro máis que os homes polas perdas mensuais ou despois do parto, así como máis calcio na menopausa, para evitar no posible a aparición de osteoporose.
De forma similar, a ración hídrica varía da mesma forma que as achegas enerxéticas. Un cuarto do almacenamento de auga extracelular é renovado diariamente nos meniños e só unha sétima parte no adulto.
Theta latino
dereita|180px O theta latino ( ', ' ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. Está baseada na letra grega theta.
Francisco Mata SA
Francisco Mata SA é unha empresa galega adicada ao despece e recuperación de metais. A orixe da empresa está nun negocio de venda de ferros na feira de Betanzos.
Ponterriza
Co topónimo Ponterriza podémonos referir a dous lugares de Galicia:
Países Baixos españois
miniatura|250px|Os Países Baixos españois. Países Baixos españois foi o nome que, na historiografía internacional, se lle daba aos territorios do noroeste europeo, coñecidos en España como Flandes (Flandres), que permaneceron baixo o dominio da rama española da casa de Habsburgo, no período que trascorreu entre 1555, cando o emperador Carlos V como duque de Borgoña cedeu estes territorios ao seu fillo Filipe, daquela príncipe, até 1713, en que, en virtude dos tratados Utrech-Rastatt —conxunto de tratados asinados polos Estados contendentes na Guerra de Sucesión española entre os anos 1713 e 1715 na cidade holandesa de Utrecht e na alemá de Rastatt— os territorios que aínda estaban en poder da coroa española pasaron á soberanía dos Habsburgos austríacos, obtendo así o emperador Carlos VI o control dos Países Baixos.
Cómpre sinalar que algúns historiadores sitúan como data de inicio deste período a da independencia das Provincias Unidas, en 1581.
Arata Isozaki
Arata Isozaki (磯崎新) nado en Oita (Kyūshū) o 23 de xullo de 1931 e finado en Naha o 28 de decembro de 2022, foi un arquitecto xaponés.
Traxectoria
Estudou na universidade de Toquio, onde un dos seus profesores foi o coñecido arquitecto Kenzō Tange. Ao finalizar os seus estudos traballou con el ata 1963, e estableceu entón o seu propio despacho.
Os primeiros proxectos de Isozaki caracterizáronse pola combinación da tradición xaponesa coas modernas estruturas realizadas con tecnoloxía moi avanzada. A partir de 1970 o seu estilo foi cambiando, e comezou a substituír os elementos tradicionais por elementos posmodernistas, é dicir, formas como bóvedas, esferas e outros elementos.
Isozaki introduciu nos seus deseños espazos ben definidos que teñen un significado determinado. A estrutura do edificio convértese nun elemento que fai de conexión entre a realidade e a ilusión que crea a contemplación dos volumes da obra.
Isozaki, a pesar do cambio de estilo que realizou, seguiu combinando elementos orientais con elementos occidentais, algo que fixo con mestría e polo que se lle valorou en todo o mundo. Conseguiu incorporar aos seus edificios orixinais efectos visuais, de maneira que a contemplación destes varía segundo o ángulo desde o que se observan.
Isozaki foi distinguido con numerosos premios internacionais, como o da Asociación de Arquitectos do Xapón, o da Royal Institute of Architects británico e o da American Academy, entre outros moitos. Isozaki foi profesor visitante en varias universidades importantes, entre elas as de Harvard, Yale e Columbia.
Obras representativas
miniatura|[[Casa do Home, A Coruña.]] miniatura|250px|Kyoto Concert Hall, [[Quioto, Xapón.]]
Mariñaleda, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
Mariñaleda é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo datos do IGE, no ano 2014 tiña 5 habitantes dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Sílvio Manuel Pereira
Sílvio Manuel Azevedo Ferreira Sá Pereira, nado en Lisboa o 28 de setembro de 1987, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu equipo actual é Benfica, cedido polo Atlético de Madrid.
Traxectoria
O 4 de xaneiro de 2013 foi presentado como novo xogador do Deportivo da Coruña, cedido polo Atlético de Madrid.
Vilaver, Vilaver, Cervantes
Vilaver é un lugar da parroquia de Vilaver no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña 26 habitantes (14 homes e 12 mulleres).
Copa de Europa de rugby 2002-2003
A tempada 2002-2003 da Heineken Cup foi a 8ª edición da máxima competición continental do rugby europeo. Nesta edición houbo novamente 24 equipos participantes, divididos en 6 grupos de 4, para afrontar a primeira fase da competición, a fase de grupos. Tralas 6 jornadas correspondentes a esta primeira fase, os primeiros de cada grupo e os 2 mellores segundos clasificáronse para disputar os cuartos de final, a partido único, as semifinais e a final.
Nesta 8ª edición do torneo participaron 6 equipos franceses, 6 ingleses, 5 galeses, 3 irlandeses, 2 italianos e 2 escoceses, exactamente igual que na tempada 2001/02.
Playoffs
Os 6 equipos que remataron primeiros nos seus grupos clasificáronse para os cuartos de final, ademais dos 2 equipos que remataron en segunda posición con máis puntos. Os equipos que xogaron como locais foron aqueles que máis puntos conseguiron, ou en caso de empate, aplicouse o criterio de máis ensaios a prol ou maior diferenza entre puntos anotados e encaixados. Nas semifinais aplicouse o mesmo criterio para decidir que equipo xogaba como local. A final disputóuse o 24 de maio do ano 2003 no estadio Lansdowne Road de Dublín diante de 28.600 persoas. Stade Toulousain coroóuse por segunda vez como Campión de Europa.
Sentimentalismo (movemento galego)
miniatura|ASTRAZ, símbolo do sentimentalismo. O sentimentalismo é un movemento filosófico, artístico e espiritual fundado polo escritor Xesús Manuel Valcárcel. Segundo os seus textos programáticos, o sentimentalismo “promove a liberación da persoa a través da arte e do coñecemento”.
Historia
Como movemento literario e artístico, o sentimentalismo comezou en Lugo na década de 1970 arredor do semanario Táboa Redonda do xornal El Progreso e do programa radiofónico Fogar de Breogán da Cadena SER, dirixido por Xesús Manuel Valcárcel. Nestes medios, o movemento tivo a editorialización dos seus primeiros comunicados. Tamén está vencellado ao colectivo poético Cravo Fondo, do que foi inspirador. A base teórica do sentimentalismo preséntase nunha triloxía conformada polos ensaios Animal sentimental, Dialéctica sentimental e Práctica sentimental, publicados por Ir Indo Edicións.
Antoloxías do sentimentalismo
O sentimentalismo publicou a través do seu órgano de comunicación as coñecidas como TAR (Tres Antoloxías de Referencia), correspondentes á Etapa de Fundación, á Etapa de Implantación e á Etapa de Expansión.
Na Etapa de fundación (2011), Manuel Celso Matalobos e Olga Patiño Nogueira xuntaron unha selección de textos dos autores que se sumaron nun inicio aos Manifestos do Movemento. A Etapa de implantación (2012) foi coordinada por Carlos Arias Iglesias e Mariña Pérez Rei. Finalmente, na Etapa de Expansión (2013) Xavier Lama e Branca Novoneyra seleccionaron varios poetas novos para compoñer unha nova antoloxía do sentimentalismo, que valoran como un “movemento xa suficientemente vertebrado desde a perspectiva ideolóxica e a adscrición autoral”.