cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dorothy Day
A conversión de Day foi descrita na súa autobiografía, The Long Loneliness. Day foi tamén unha activa xornalista e describiu o seu activismo nos seus escritos. En 1917 foi encarcerada como membro do movemento sufraxista non violento Silent Sentinels, de Alice Paul. Na década de 1930, Day traballou xunto co seu compañeiro activista Peter Maurin para establecer o Movemento Católico Obreiro (Catholic Worker Movement), movemento pacifista que combina a axuda directa aos pobres e ás persoas sen fogar coa non violencia directa. Practicou a desobediencia civil, que provocou outros arrestos en 1955, 1957, e 1973, aos setenta e cinco anos. Como parte do Movemento Católico Obreiro, Day cofundou o xornal Catholic Worker en 1933, e traballou como a súa editora dende 1933 e ata a súa morte en 1980. No xornal, Day defendeu a teoría económica católica do distributismo, que consideraba unha terceira vía entre o capitalismo e o socialismo. O papa Bieito XVI empregou a historia da súa conversión como exemplo de "viaxe cara á fe... nun ambiente secularizado". O papa Francisco incluíuna nunha breve listaxe de estadounidenses exemplares con Abraham Lincoln, Martin Luther King Jr. e Thomas Merton, no seu discurso ante o congreso dos Estados Unidos. A Igrexa abriu a causa para a canonización de Day, que foi aceptada pola Santa Sé para a súa investigación. Debido a isto, a Igrexa refírese a ela co título de Serva de Deus.
Legado
Judith Palache Gregory foi a testamenteira de Day. Os seus documentos están na Universidade Marquette, xunto con moitos arquivos do Movemento Católico Obreiro. Os seus diarios e cartas foron editados por Robert Ellsberg e publicados pola Marquette University Press en 2008 e 2010.
Os intentos de preservar o bungalow da praia de Staten Island na comunidade de Spanish Camp en que viviu as últimas décadas da súa vida fracasaron en 2001. A súa casa foi derrubada xusto cando a New York City Landmarks Preservation Commission ía declarala paisaxe histórica. O soar ocúpano algo máis de media ducia de casas privadas.
En maio de 1983, unha carta pastoral emitida pola conferencia episcopal dos Estados Unidos, "The Challenge of Peace", destacou o seu papel no establecemento da non violencia como principio católico: "o testemuño non violento de figuras como Dorothy Day e Martin Luther King tivo un fondo impacto na vida da Igrexa nos Estados Unidos". O papa Bieito XVI, o 13 de febreiro de 2013, nos últimos días do seu papado, citou a Day como exemplo de conversión. Citou os seus escritos e dixo: "A viaxe cara á fe nun ambiente tan secularizado foi particularmente difícil, mais non obstante a Graza actúa".
O 24 de setembro de 2015, Francisco converteuse no primeiro papa que asistiu a unha reunión conxunta do Congreso dos Estados Unidos de América. Day foi unha das catro estadounidenses mencionadas polo papa no seu discurso que incluíu a Abraham Lincoln, Martin Luther King Jr. e Thomas Merton. Dixo de Day: "O seu activismo social, a súa paixón pola xustiza e pola causa dos oprimidos, foron inspirados polo Evanxeo, a súa fe e o exemplo dos santos".
Filmes
En 1996 estreouse un filme independente sobre Dorothy Day titulado Entertaining Angels: The Dorothy Day Story. Day foi interpretada por Moira Kelly, e Peter Maurin por Martin Sheen. A longametraxe documental Dorothy Day: Don't Call Me a Saint estreouse en 2005 e foi mostrado no Festival de Cinema de Tribeca de 2006.
Causa de santidade
Os misioneiros claretianos propuxeron a canonización de Day en 1983. A petición do cardeal John J. O'Connor, cabeza da diocese en que ela vivía, en marzo de 2000 o papa Xoán Paulo deu permiso á arquidiocese de Nova York para abrir a causa, permitíndolle chamala "Serva de Deus". Segundo require o dereito canónico, a arquidiocese enviou a causa para a aceptación da Conferencia Episcopal estadounidense, que a recibiu en novembro de 2012.
Restaurante
miniatura|dereita|250px|Fachada dun restaurante
Vilaselán, Ribadeo
Santa María de Vilaselán é unha parroquia do concello de Ribadeo, na provincia de Lugo. Segundo o censo de 2007, tiña 412 habitantes (403 en 2004), repartidos en dous lugares (As Trancoeiras e Xan de Abaixo) e 14 entidades de poboación. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 390 habitantes, sendo 185 homes e 205 mulleres.
Restaurante
Un restaurante é un establecemento onde se elaboran e serven comidas preparadas, para o seu consumo no mesmo establecemento, a cambio do pago do servizo polos clientes. Pode tratarse dun local permanente ou temporal e admite distintas formas de organización, con ou sen servizo ós clientes.
Cobre unha gran variedade de modalidades de servizo e tipos de cociña. Existen diferentes tipos de restaurantes dependendo do tipo de comida na que se especializan (marisquerías, churrasquerías, arrocerías etc.) ou da cociña que elaboren (restaurantes de comida chinesa, italiana, india etc.).
Vilaselán, Ribadeo
Xeografía
A parroquia ten unha superficie de 2,12 km², cunha densidade media de 190,1 hab./km². Limita ao norte co mar Cantábrico, ao sur con Ove e Vilausende, ao leste con de Piñeira e Ribadeo, e ao oeste con Vilaframil e Rinlo. Pertencente o arciprestado de Ribadeo e é anexa da parroquia de San Xoán de Piñeira.
Nun dos extremos atópase a Illa Pancha que vixía a entrada da enseada de Vilaselán, e polo outro extremo a entrada da ría de Ribadeo. Tamén pasa polas súas estremas o río de Vilaselán. E pódese apreciar dende as dúas derradeiras décadas do século XX a absorción dalgunhas aldeas pola expansión da vila de Ribadeo, como A Eirexa, A Senra, O Circo e algunha outra máis.
Historia
O nome parece provir dun composto por Vila (do latín villa 'Casa de Campo') e Selán (nome de posesor xermánico latinizado Selanus), no caso xenitivo, Villa [domini] Selani. Coa caída do -i final dá a súa forma actual, Selán. miniatura|Igrexa de Vilaselán, Ribadeo. Ofrendas de maquetas de barcos|alt= Igrexa de Vilaselán, Ribadeo. Ofrendas de maquetas de barcos
Patrimonio
O máis característico é a Igrexa de Santa María de Vilaselán, do século XVIII. Nunha aldea próxima está a Capela de San Miguel.
No territorio aséntanse varios castros, como o Castro das Grobas e o de Louselas. Neste apareceron restos paleolíticos (achelense) e un torques celta achado en 1872. Aínda en fase da avaliación, considerase un asentamento de grande importancia tanto pola súa extensión como pola cantidade de restos atopados ata o momento. Algúns foron trasladados o museo de Vilalba.
Festas e lecer
miniatura|dereita|Vista lateral da igrexa. Apréciase a porta de entrada usada habitualmente. Celébranse as Festas da Virxe o 10 de abril. Nelas venérase con gran devoción (principalmente entre os mariñeiros), a imaxe da Virxe (aparecida no mar, segundo a tradición). Tamén son celebradas as Festas de Santo Antón, que teñen lugar o 13 de xuño.
Pódese destacar que se están comezando a urbanizar os extremos do norte da parroquia, onde está xa rematado gran parte do paseo marítimo.
Asociacionismo
A parroquia dispón dende hai tempo dunha asociación de veciños, a a. VV. Virxe de Vilaselán, que no 2019 está en risco de disolución por falta de rexeración da directiva.
Bacelares, Santiago de Arriba, Chantada
Bacelares é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 8 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 5 eran homes e 3 eran mulleres.
Ioan Niculae
Ioan Niculae, nado en Buturugeni o 19 de xullo de 1954, é un home de negocios e emprendedor romanés. Segundo a revista Forbes é unha das persoas máis ricas da Romanía, cunha fortuna estimada de 1.100 millóns de dólares estadounidenses en setembro de 2014.
Traxectoria
É propietario do grupo InterAgro, conglomerado agrícola e fertilizantes líder de Romanía, cuns ingresos superiores a 630 000 000 de euros no ano 2012. A través da súa empresa, Niculae xestiona aproximadamente 50.000 hectáreas de campos agrícolas e é o maior cultivador de cereais romanés. Tamén é o propietario de 170 hectáreas de viñedos, collendo a súa primeira colleita en 2008. Desde 2004, o importe total dos seus investimentos agrícolas feitos pola súa empresa superaron os 100 millóns de euros. Niculae foi acusado de ser un informante da Securitate, a axencia de policía secreta da Romanía comunista.
Na lista dos multimillonario de Forbes do ano 2013, afirmouse que ten unha fortuna estimada de 1.200 millóns de dólares, mantendo a posición 1.372 mundial. É o terceiro romanés destacado na lista da revista, despois de Dinu Patriciu e Ion Tiriac. Dende o ano 1996 Niculae é propietario do equipo de fútbol Astra Giurgiu.
Entrou no mundo dos negocios a partir de 1990 coa creación, xunto a un compañeiro turco, dunha empresa de comercio de produtos químicos chamada Interaction.
En 1995, fundou a InterAgro, unha joint venture romanés-chinesa. En 1997, Niculae tornouse como accionista maioritaria da refinaría Astra Ploiesti, tralo investimento de 16 millóns de dólares. En 1998, comprou a compañía de seguros romanesa Asirom, despois de investir 21 millóns de dólares. Despois vendeu esas accións en 2007, reportándolle un beneficio de 65 millóns de dólares. En 2012, a Administración Tributaria Nacional de Romanía acusou Niculae de fraude ó orzamento nacional debido ás acusacións de que a súa empresa de tabaco, Galaxy Tobacco, non pagara os seus respetivos impostos, por un valor que excedían aos 120 millóns de dólares. Niculae loitou contra os cargos na corte e gañou.
Afrontou tamén un escándalo público o outono de 2013 despois de que axentes estatais descubrisen que dous políticos romeneses lle deron a Interago unha serie de descontos favorables en transferencias de gas entre o ano 2006 derivados das súas prácticas nun dos seus negocios no sector de petróleo e gas. El nega tódalas acusacións.
Ese memo ano, 2013, Niculae fundou o Consello Romanés de Investidores.
Vida persoal
No ano 2013, Niculae divorciouse da súa muller, Domnita Niculae, dando fin a 31 anos de matrimonio. É pai de tres fillos.
Félix Candela
miniatura|250px|Restaurante do Oceanográfic de Valencia, España. Obra de Félix Candela. Félix Candela Outeriño, nado en Madrid o 27 de xaneiro de 1910 e finado en Durham o 7 de decembro de 1997, foi un arquitecto español, famoso pola creación de estruturas baseadas no uso do paraboloide hiperbólico.
Traxectoria
En 1927 ingresou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, rematando a carreira 1935. Na súa época de estudante é un destacado deportista, gañando o campionato de esquí en 1932 e de rugby en 1934.
Continuou os seus estudos na Real Academia de Belas Artes de San Fernando xunto a Eduardo Robles Piquer e Fernando Ramírez de Dampierre. Daquela coñeceu a Eduardo Torroja e as súas técnicas no uso de cubertas de formigón. Grazas a súa tese doutoral recibiu unha bolsa de estudos da Academia en 1936 para ampliar os estudos en Alemaña, pero non chega a ir polo inicio da Guerra Civil española. Formou parte do Exército Popular Republicano. Tras pasar polo campo de Perpiñán, decidiu exiliarse en México.
En 1941 adquiriu a cidadanía mexicana. En Acapulco comezou a súa carreira como arquitecto co deseño dalgunhas casas e hoteis. En 1950 fundou cos tamén arquitectos Fernando Fernández Rangel e Raúl Fernández Rangel a empresa construtora Cubiertas Ala. En 1953 recibiu unha cátedra na Facultade de Arquitectura da Universidade Nacional Autónoma de México (UNAM). Preside entre os anos 1961 e 1962 a Charles Eliot Norton Lectures na Universidade Harvard. En 1971 trasládase ós Estados Unidos, ocupando unha cátedra na Universidade de Illinois en Chicago, ata 1978, ano no que consegue a cidadanía americana.
Notas
=Véxase tamén==
Edigeison Gomes
Edigeison Almeida Gomes, máis coñecido como Edy Gomes ou Eddi Gomes, nado o 17 de novembro de 1988, é un futbolista guineano que xoga como defensa e atualmente forma parte do equipo Henan Jianye.
Gomes representou a Dinamarca nos Xogos Olímpicos de 2016, participando en 4 partidos no torneo, mais en 2017 optou por representar o seu país natal, sendo a estrela da selección de fútbol de Guinea-Bissau o 10 de xuño contra a Namibia, nun partido de clasificación para o CAN 2017, e marcando un gol.
Filipe I de Castela
Filipe de Habsburgo, alcumado o Fermoso, nado en Bruxas (Flandres) o 22 de xullo de 1478 e finado en Burgos o 25 de setembro de 1506, foi un nobre da casa de Habsburgo, arquiduque de Austria, duque de Borgoña, Brabante, Limburgo e Luxemburgo, conde de Flandres, Habsburgo, Hainaut, Holanda, Zelandia, Tirol e Artois, señor de Antuerpen e Malinas, entre outras cidades (1482 - 1506), e rei de Castela e de León (1504 - 1506) polo seu matrimonio con Xoana, filla e herdeira dos Reis Católicos.
Foi quen trouxo a liñaxe dos Habsburgo nos territorios da actual España. O apelativo o Fermoso, deullo o rei Luís XII de Francia. En 1501, Filipe e Xoana viaxaban cara a Castela para seren coroados e detivéronse en Blois. Alí o rei francés recibiunos, a velo exclamou: Velaí un fermoso príncipe.
Traxectoria
Era fillo de Maximiliano I, emperador de Alemaña e de María de Borgoña. O seu pai pactou o seu matrimonio con Xoana, filla dos Reis Católicos, no marco da Liga Santa que uniu a monarquía castelá-aragonesa co Sacro Imperio, Inglaterra, Nápoles, a república de Xénova e o ducado de Milán contra as pretensións hexemónicas de Francia na península italiana (1495).
miniatura|upright=1.1|esquerda|Os 6 fillos de Filipe e Xoana de Jan van Nieulandt, 1521-1526. Deste matrimonio naceran 6 fillos:
Nos Países Baixos borgoñóns (Bélxica, Holanda e Luxemburgo) actuou como un administrador competente e un soberano popular e amado, que soubo unir os intereses dos seus diversos territorios, demostrando especial talento para planear reformas e para dar tranquilidade e paz logo de anos de turbulencias políticas.
Mortos os infantes Juan (1497) e Isabel (1498), así como o fillo desta última, o infante Miguel (1500), a súa esposa convértese na herdeira de Castela e Aragón. Morta a raíña Isabel a Católica (1504), ábrese o problema da sucesión nos reinos casteláns. Pola Concordia de Salamanca (1505), acórdase o goberno conxunto de Filipe, Fernando de Aragón e a propia Xoana. Porén, as malas relacións entre el (apoiado pola nobreza castelá) e o seu sogro, o rei Fernando o Católico, obrigaron a este a renunciar ao poder en Castela para evitar un enfrontamento armado. Pola Concordia de Villafáfila (1506), Fernando retírase aos seus estados de Aragón, como rei, e Filipe é proclamado rei de Castela. Hai pois catro monarquías na península neste momento: Portugal, Navarra, Castela-León, Aragón.
miniatura|left|Chegada de Filipe I á [[A Coruña|Coruña en 1506.]] Entre tanto, Xoana mostra visos de loucura, segundo algúns polos celos que lle producían as infidelidades do marido, polo que sentía un amor tan apaixonado como pouco correspondido. Aínda que as Cortes de Castela reunidas en Valladolid se negaron a declarar a incapacidade da raíña Xoana, Filipe I exerce o poder efectivo sen contar con ela. Tradicionalmente ténselle censurado polo favoritismo que demostrou polos seus conterráneos flamengos, así como por repartiren dádivas e prebendas entre os nobres casteláns para buscar o seu apoio; mais é posíbel que iso respondese a unha estratexia dirixida a afianzar o poder real e a pór couto as inxerencias de seu sogro nos asuntos casteláns. A figura que atinxira maior preeminencia no seu breve goberno (mais non ata consideralo un valido) foi un escuro nobre, o señor de Belmonte, de nome Juan Manuel.
En xuño de 1506 desembarcou coa súa muller na Coruña para dirixirse á Pobra de Sanabria a reunirse co seu sogro, pasando a noite do día 15 na vila da Gudiña. A súa morte, que ocorreu na burgalesa Casa del Cordón, foi tan súbita que correu o rumor de que seu sogro o envelenara. Segundo parece mentres se encontraba Filipe en Burgos, xogando aos birlos, tras a partida, suando aínda, bebeu abundante auga fría, a consecuencia do cal caeu enfermo con alta febre e morreu uns días despois. Porén, os investigadores máis recentes e autorizados atribúen a súa morte á peste. O falecemento do monarca acrecentou a suposta loucura da raíña Xoana.
Castro, Cuíñas, A Fonsagrada
Castro é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres). É o lugar máis poboado da parroquia.
The Unicorns
The Unicorns foi unha banda de indie rock canadense procedente de Montreal. Formárona no ano 2000 Nicholas Thorburn (Nick Diamonds) e Alden Penner (Alden Ginger), aos que posteriormente se lles uniu Jamie Thompson (J'aime Tambeur) en decembro de 2003. O grupo anunciou a súa disolución a finais de 2004, e reuniríase brevemente para realizar un feixe de concertos en 2014.
AC Bellinzona
O AC Bellinzona é un club de fútbol de Bellinzona, Suíza. Fundouse en 1904 e actualmente compite na Super Liga suíza. O seu campo é o Stadio Comunale de Bellinzona, con capacidade para 6.000 espectadores.
Literatura en aragonés
A lingua aragonesa actualmente resiste nas súas formas dialectais nos vales pirenaicos e entre unhas ducias de neofalantes das cidades e vilas de Aragón, sempre co temor da desaparición que impregnou desde o comezo o xurdimento da literatura contemporánea nesa lingua. Cunha tradición literaria escrita escasa, a literatura actual desenvólvese entre unha literatura dialectal nas diversas variedades do aragonés e nun aragonés común, cunha koiné establecida polo Consello d'a Fabla Aragonesa nos anos 70.
Idade Media
miniatura|Glosas Emilianenses O primeiro testemuño escrito en aragonés foron as Glosas Emilianenses (século XI), tradicionalmente consideradas o primeiro escrito do castelán mais que lingüistas actuais de recoñecido prestixio internacional adscriben sen dúbida ningunha ao aragonés ou ben a unha variedade rioxana do complexo lingüístico navarro-aragonés. Dende o século XI case todos os documentos, escritos en latín, presentan trazos aragoneses pero non foi ata o século XIII cando se xeneralizou o emprego do aragonés, por veces mesturado co castelán como é o caso de Razón feita d'amor (ca. 1205), Lo Libre dels Tres Reys d'Orient ou a Vida de Santa María Egipcíaca. Existiu unha prosa épica aragonesa, da cal só se conserva o Cantar da campá de Huesca incluída na Crónica de San Juan de la Peña. O aragonés estivo moito máis presente na prosa, destaca o Liber regum (1194-1209), considerado o primeiro texto histórico escrito nunha lingua romance peninsular e o Vidal Maior, versión en aragonés dos Foros de Aragón; outras obras en aragonés son Dez mandamentos, destinado aos confesores''. Aínda que está en castelán presenta elementos aragoneses unha copia do século XV da Embaixada a Tamorlán de Ruy González de Clavijo, conservada no Museo Británico. En 1380 a petición de Xoán I de Aragón traduciuse ao aragonés o Libro das Marabillas do mundo'' de Jean de Mandeville. miniatura|Johan Ferrández d'Heredia Johan Ferrández d'Heredia creou en Aviñón na segunda metade do século XIV un obradoiro de tradutores onde se fixeron versións ao aragonés de obras historiográficas e literarias, traducindo a Plutarco, Marco Polo, Tucídides e Orosio. Tamén no século XIV (1369) se publicou a versión en aragonés da Crónica pinatense. A partir do século XV coa chegada dos Trastamara ao trono aragonés o castelán substitúe totalmente ao aragonés como lingua de cultura, pouco é o que se conserva en aragonés como unha tradución da Crónica de Bernat Desclot de mediados do século XV. Non obstante o aragonés sobreviviu na literatura alxamiada, isto é a literatura producida polos musulmáns aragoneses ben nun aragonés con trazos casteláns ou ben nun castelán con numerosos trazos aragoneses e numerosos arabismos escrito con caracteres árabes que se desenvolveu desde o século XIV ata 1610 cando foron expulsados da Península, obras como o Poema de Yuçuf, Historia dos amores de París e Viana forman parte desta literatura.
Idade Moderna
A partir do século XVII o aragonés desapareceu como lingua literaria, tan só empregada para a redacción de poesías de carácter popular, a nómina de escritores foi escasísima, Ana Abarca de Bolea, abadesa de Casbas publicou en 1679 tres poemas, Albada del Nacimiento, Bayle Pastoril al Nacimiento e Romance a la Procesión del Corpus, tamén sobreviviu o aragonés nos dances, representacións dramáticas populares nas cales interveñen bailes.
Literatura en aragonés común
O verdadeiramente novidoso da segunda metade do século XX foi a aparición dunha literatura nun aragonés común, que ampliou temas coa pretensión de dotar á lingua aragonesa dunha literatura moderna e normalizar a lingua, a primeira obra escrita con conciencia de estar nun aragonés supradialectal foi A tierra de yo (1968), poema de Ánchel Conte e o primeiro libro foi o poemario Sospiros de l'aire (1971) de Francho Nagore, tras aprobarse as primeiras normas gráficas do aragonés a primeira obra que as seguiu foi Garba y augua (1976) de Eduardo Vicente de Mera. Poemario emblemático no afortalamento da literatura aragonesa foi No deixez morir a mío voz de Ánchel Conde en 1972. Chusé Inazio Nabarro é o mellor dos narradores con obras como Astí en do l'aire sofla ta sobater as fuellas d'os árbols (1989), Tiempo de fabas (1997), Chuan Galé -o cuaderno de tapas royas (2003), e a novela histórica, Reloch de pocha (2006).
Pobo iowa
Os iowa ou ioway, coñecidos na súa propia lingua como báxoǰe, son pobo indíxena do grupo síux. Hoxe en día, están divididos en dúas tribos federalmente recoñecidas, a tribo iowa de Oklahoma e a tribo iowa de Kansas e Nebrasca.
Os iowa, missouria e otoe formaron parte do pobo ho-chunk. Todos son pobos que comparten a mesma lingua, a chiwere. Deixaron as súas terras ancestrais no sur de Wisconsin polo leste de Iowa, un estado que debe o seu nome ó pobo.
En 1837, os iowa foron deportados dende o estado de Iowa ás reservas do Condado de Brown, Kansas, e do Condado de Richardson, Nebrasca. Algúns iowa trasladáronse ó territorio indio a finais do século XIX e asentáronse no sur de Perkins, Oklahoma para converterse na tribo iowa de Oklahoma.
Ácido cítrico
O ácido cítrico é un ácido orgánico tricarboxílico presente na maioría das froitas, sobre todo en cítricos como o limón e a laranxa. A súa fórmula química é C6H8O7
É bo conservante e antioxidante natural que se engade industrialmente no envasado de moitos alimentos como as conservas vexetais enlatadas. No 2019 tense probado a súa efectividade como anticorrosivo protector do aceiro no espazo en substitución do ácido nítrico.
En bioquímica aparece como unha molécula intermediaria no ciclo do ácido tricarboxílico, proceso realizado pola maioría dos seres vivos.
O nome (normas IUPAC) é ácido 2-Hidroxi-1,2,3-propanotricarboxílico. miniatura|esquerda|Imaxe da molécula do ácido cítrico en 3D
Dompiñor, Piñeira, Ribadeo
Dompiñor é un lugar da parroquia de Piñeira, no concello lugués de Ribadeo. Segundo o IGE en 2015 tiña 73 habitantes (40 homes e 33 mulleres), un menos ca en 2007 (42 homes e 32 mulleres), e un máis que en 2006.
Orixe
Aparece documentado como Dompinol. Segundo Xosé María Rodríguez, ten a súa orixe na primitiva denominación de Villa domini Pinioli, que fai referencia ó nome do posesor latino Piniolus (Pinus + olus), como un dos primeiros poboadores históricos do lugar. Na súa evolución trocou -n- en -ñ- e -l- en -r- ata a forma actual, "piñor", que coa aglutinación de Dom- (Dominus) converteuse en Dompiñor.
Xeografía
Queda separado da capital parroquial pola vía de ferrocarril Ferrol - Xixón e pola construción da autovía do Cantábrico.
Os seus moradores eran e son labregos asentados que cultivaban a terra para autoconsumo e venda dos excedentes, despois de pagar as rendas das leiras que levaban en alugueiro ou cedidas en foros que conseguiron redimir algúns.
Dada a facilidade de comunicación e tránsito, asentouse no lugar algunha industria de servizos derivados do agro. Os minifundios van desaparecendo ó empregarse maquinaria agrícola que require leiras grandes. A concentración parcelaria influíu moito neste aspecto.
Able-Star
Able-Star ou Ablestar foi o nome dun foguete espacial estadounidense fabricado por Aerojet e usado como etapa secundaria doutros foguetes. Funcionaba a base de ácido nítrico e UDMH.
Características
O Able-Star foi desenvolvido a partir do foguete Able debido ao requirimento da Forza Aérea dun aumento das capacidades do foguete orixinal. Así, os 34,7 kN de pulo do Able pasaron a ser 37,0 kN no Able-Star, e un maior tamaño permitiu un tempo de ignición de máis do dobre de duración. O Able-Star foi tamén deseñado para poder ser reencendido no espazo. O tempo de desenvolvemento e cualificación do novo deseño foi de oito meses, a maior parte dos cales dedicouse a deseñar, desenvolver e cualificar os novos tanques de propelente, máis grandes, e os tanques de helio, feitos de titanio.
Cuíñas, Cuíñas, A Fonsagrada
Cuíñas é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Vila de Rei
O topónimo Vila de Rei pode referirse a:
Kolguev
Hai un só punto habitado na illa, Bugrino, na costa do sueste con 200 habitantes. Os Nenets forman a maioría da poboación, sendo a as súas actividades principais a pesca, as granxas de renos e como cazadores trampeiros. Tamén hai petróleo e gas.
Informe de Trevor-Battye
A illa foi explorada no ano 1894 polo naturista Británico Aubyn B.R. Trevor-Battye. Desembarcou en xuño cun axudante, coa intención de quedar sobre un mes estudando a vida salvaxe da illa, especialmente os paxaros. Debido a problemas mecánicos co barco e a un malentendido, foron deixados na illa unhas 12 semanas. Publicou o seu estudo da historia natural e topografía de Koguev co título: "Ice-bound on Kolguev" (Atrapado polo xeo en Kolguev). (Trevor-Battye 1895). O libro inclúe observacións sobre o pobo dos Nenets (os cales el chamou Samoiedos) que levaban os seus renos á illa para pastar durante o verán e para cazar gansos e comerciar con eles na Rusia. Parece ser que Trevor-Battye deixou a illa con estes pastores de renos en setembro de 1894, e viaxou unhas 1.000 millas por terra dende o Río Pechora ata Arkangel. Describiu esta aventura no libro: "A northern highway of the Tsar" (Trevor-Battye 1898) (Unha autoestrada do norte do Tsar).
Cervetelo, Cervo, Cedeira
Cervetelo é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 7 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2007 cando tiña 6 habitantes.
Bruno Martins Indi
Rolando Maximiliano Martins Indi, nado en Barreiro o 8 de febreiro de 1992, máis coñecido como Bruno Martins Indi, é un futbolista portugués nacionalizado neerlandés e de pais de Guinea-Bissau que xoga como defensa central en Stoke City da Football League Championship de Inglaterra.
Feyenoord
Martins Indi uniuse ó primeiro equipo do Feyenoord logo de graduarse da academia de devandito club a comezos da tempada 2010-11. Fixo o seu debut profesional co Feyenoord o 19 de agosto de 2010, cando foi titular nun partido pola Europa League como local fronte ó Gent. Tres días despois debutou na liga no empate 1-1 ante o Heracles Almelo. O 12 de setembro de 2010, Martins Indi recibiu un cartón vermello por primeira vez na súa carreira durante o tempo engadido na derrota 2-0 fronte ó NAC Breda. O 24 de outubro de 2010, Martins Indi foi parte da defensa xunto con André Bahia, Tim de Cler, e Stefan de Vrij logo de ingresar por Ruben Schaken no minuto 35 na derrota máis grande na historia do Feyenoord: 10–0 fronte ó PSV. O 31 de outubro de 2010, Martins Indi obtivo a súa primeira asistencia cando Luc Castaignos anotou o empate 1-1 nun partido contra o AZ Alkmaar, partido que o Feyenoord terminaría perdendo 2-1. O 17 de abril de 2011, Martins Indi anotou o seu primeiro gol como profesional na liga na goleada 6-1 sobre o Willem II. Foi eloxiado pola súa actuación xunto a Ryo Miyaichi e Georginio Wijnaldum.
Na tempada 2011-12, Martins Indi converteuse nun titular regular baixo o novo adestrador do Feyenoord, Ronald Koeman. O 22 de outubro de 2011, Martins Indi anotou o seu primeiro gol da tempada na derrota 2-1 ante o VVV-Veno. O 22 de febreiro de 2012, Martins Indi asinou un novo contrato co Feyenoord até o ano 2016.
Porto
Martins Indi uniuse ó primeiro equipo do Porto de Portugal o 15 de xullo de 2014; equipo que adquiriu os seus dereitos deportivos por 7,7 millóns de euros.
Asier Illarramendi
Asier Illarramendi "Illarra" Andonegi, nado en Mutriku o 8 de marzo de 1990 é un futbolista vasco que xoga na Real Sociedad como medio centro defensivo.
Desenvolveu o seu xogo na Real Sociedad, aparecendo no primeiro equipo en 56 partidos e axudando ó equipo a clasificarse na Liga de Campións da UEFA de 2013. No 2013 foi transferido ó Real Madrid por €32,2 millóns, o prezo máis alto o equipo pagou xamais por un futbolista español. Illarra volveu á Real Sociedad dous anos máis tarde.
Getting Away with Murder
Getting Away with Murder é o cuarto álbum da banda estadounidense de hard rock Papa Roach, publicado o 31 de agosto do 2004 a través do selo Geffen Records. Trátase do seu primeiro disco no que non teñen o típico son nu metal os seus anteriores traballos, e o primeiro no que o seu vocalista Jacoby Shaddix non rapea ao cantar. Foi certificado platino nos Estados Unidos e no ano 2010 vendera máis de 2,8 millóns e unidades. Foi tamén o seu primeiro álbum con Geffen Records, despois de que o seu anterior selo, DreamWorks Records, fose vendido a Geffen. En xaneiro do 2007 o traballo foi certificado ouro no Canadá, tras vender máis de 50.000 copias nese país. O disco chegou ao número 17 da lista Billboard 200. A canción "Blood (Empty Promises)" apareceu na banda sonora do filme Saw II, e "Getting Away with Murder" está noscréditos finais da película The Chronicles of Riddick e na intro do videoxogo Mechassault 2: Lone Wolf. O tema "Not Listening" foi usado no trailer de Resident Evil: Apocalypse e aparece tamén nos videoxogos NASCAR 2005, Gran Turismo 4 e FlatOut 2
Listaxe de cancións
Cancións extra
Listaxe orixinal
Compresor centrífugo
miniatura|300px|[[Motor de reacción corte que amosa o compresor centrifugo e outras partes.]]
Guxeva, Santiago de Arriba, Chantada
Guxeva é un lugar na parroquia de Santiago de Arriba, do concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 5 habitantes segundo datos do INE e do IGE deles 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Compresor centrífugo
Un compresor centrífugo, tamén chamado compresor radial, é un tipo especial de turbomaquinaria que inclúe bombas, ventiladores, ou compresores.
Os modelos máis primitivos deste tipo de máquina eran bombas e ventiladores. O que diferenza a estes dos compresores é que o fluído de traballo pode ser considerado incompresible, permitindo así un análises preciso a través da ecuación de Bernoulli. Por contra, calquera compresor moderno movese a altas velocidades polo que o seu análises debe asumirse un fluído compresible.
Si se lle quere dar unha definición, pódese considerar que os compresores centrífugos producen un incremento de densidade maior que un 5 por cento. Ademais, a velocidade relativa do fluído pode alcanzar un número de Mach 0.3 se o fluído de traballo é aire ou nitróxeno. Por outro lado, os ventiladores incrementan moito menos a densidade e operan a Mach moito máis baixo.
De forma ideal, un compresor dinámico aumenta a presión do fluído a base de comunicarlle enerxía cinética-enerxía/velocidade co rotor. Esta enerxía cinética transformase nun incremento de presión estática cando o fluído pasa por un difusor.
Vantaxes
Os compresores centrífugos úsanse industrialmente por varias razóns: teñen menos compoñentes a fricción, tamén relativamente eficientes, e proporcionan un caudal maior cos compresores reciprocantes (ou de desprazamento positivo) de tamaño similar. O maior inconveniente é que non chegan a relación de compresión típica dos compresor alternativo, ao menos que se encadeen varios en serie. Os ventiladores centrífugos son especialmente adecuados para aplicacións onde se require un traballo continuo, como o caso de sistemas de ventilación, unidades de refrixeración, e outras que requiran mover grandes volumes de aire aumentando a súa presión minimamente. Por outro lado, unha serie de compresores alternativos tipicamente chegan a conseguir presións de saída de 55 a 70 MPa. Un exemplo de aplicación de compresores centrífugos e a reinxeción de gas natural nos pozos de petróleo para a súa extracción.
Moitos compresores centrífugos úsanse tamén en pequenas turbinas de gas como APUs (xeradores auxiliares) e motores turborreactores de pequenas aeronaves (turboeixes de helicópteros e algúns turbohélices). Unha razón significativa del é que coa tecnoloxía actual, un compresor axial que opere con estes volumes de aire sería menos eficiente polas perdas nas tolerancias do rotor e o estator. Hai moi poucos compresores centrífugos dun só chanzo capaces de entregar unha relación de compresión de 10 a 1, principalmente polas cargas mecánicas que soportan que limitan a súa seguridade, fiabilidade e vida do produto.
No caso específico dos motores para aeronaves mencionados anteriormente, unha gran vantaxe é a simplicidade dos compresores centrífugos e o seu prezo relativamente baixo. Require menos chanzos que un compresor axial para conseguir o mesmo incremento de presión, xa que o cambio de radio desde a entrada o rotor o bordo de saída é tan acusado que a enerxía do aire aumenta moito nun corto espazo.
Aweida
dereita|miniatura|Rei Aweida de Nauru. O rei Aweida, nado co nome Aweijeda en Boe en 1850 e finado en 1921, foi un rei e xefe de Nauru.
Indalecio Prieto
Indalecio Prieto Tuero, nado en Oviedo o 30 de abril de 1883 e finado na Cidade de México o 11 de febreiro de 1962, foi un político socialista español.
Aweida
Traxectoria
Aweijeda era fillo do xefe "Jim" e da súa muller, Eidingab da tribo Emea. O seu primeiro matrimonio foi coa filla do xefe, Eibinua da tribo Eamwit da vila do arbusto. Tiveron numerosos fillos. Despois da morte de Eibinua, Aweijeda casou de novo, desta volta con Eidukiri, tamén da tribo Eamwit pero coa cal non tivo fillos.
Indalecio Prieto
Orixes
Aínda que nado en Oviedo, seu pai Andrés Prieto Alonso era funcionario do concello e súa nai Constancia Tuero era a súa segunda muller e antiga criada da familia, tras a morte de seu pai en 1888, arruinada e sen a axuda da familia de seu home Constancia foi vivir a Bilbao cos seus fillos, ao non poder custear a educación dos seus fillos, Indalecio e os seus irmáns estudaron nun centro relixioso protestante. Autodidacta, viuse obrigado a traballar desde moi novo nos máis diversos oficios para gañarse a vida. Iniciou a súa vida laboral como taquígrafo no xornal La Voz de Vizcaya. Con catorce anos comezou a asistir ó Centro Obreiro de Bilbao, onde se relacionou cos socialistas, e ingresou en 1899 na Agrupación Socialista de Bilbao, integrada no PSOE. Xa convertido en xornalista, empeza a traballar como redactor do xornal El Liberal, do que co tempo chegaría a ser director e propietario, sendo o periódico portavoz das súas opinións políticas.
Aweida
Traxectoria
Antes de que Nauru caese baixo dominio europeo, foi gobernado por un rei que fixo leis que foron aplicadas polos xefes locais. Cando o Imperio Alemán se anexionou Nauru baixo a Nova Guinea Alemá, Aweida mantivo a súa soberanía como rei e retivo o poder sobre o pobo nauruano, malia que pouco máis se coñece sobre el.
Eleccións municipais en Beariz
miniatura|dereita|250px|Casa consistorial de Beariz.
Corporacións democráticas en Beariz desde a aprobación da Constitución de 1978.
Indalecio Prieto
Entrada na política
Como xornalista, na primeira década do século XX, Prieto convértese en figura destacada do socialismo no País Vasco. Neste traballo aprendeu os recursos da oratoria que tan importantes foron na súa carreira política posterior. Foi fervente partidario da colaboración electoral cos republicanos, a través da que conseguiu os seus primeiros cargos públicos —deputado provincial por Biscaia en 1911— para o que tivo que enfrontarse co núcleo socialista contrario, liderado por Facundo Perezagua, ó que expulsou do partido en 1914. Foi elixido concelleiro no Concello de Bilbao en 1917.
Este é un período marcado pola primeira guerra mundial, na que España se mantivo neutral, o que reportou grandes beneficios á industria e ó comercio españois. Pero estes beneficios non se viron reflectidos nos salarios dos obreiros, polo que se foi xestando unha grande axitación social, que culminou o 13 de agosto de 1917 co comezo dunha folga xeral revolucionaria que, ante o temor da repetición en España dos feitos acaecidos en Rusia por esas datas, é reprimida duramente mediante a intervención do exército e a detención en Madrid do comité de folga. Prieto, involucrado como estaba na organización desta folga, foxe a Francia antes de ser detido e xa non volvería ata abril de 1918, despois de ser elixido deputado.
Moi crítico coa actuación do goberno e do exército na Guerra de Marrocos, tivo frases moi duras nas Cortes con motivo do chamado Desastre de Annual de 1921, así como sobre a máis que probable, aínda que non probada, responsabilidade do rei Afonso XIII na imprudente actuación militar do xeneral Fernández Silvestre nas operacións da zona da comandancia de Melilla.
Dirixente do PSOE
miniatura|Indalecio Prieto (Juan Cristóbal, 1926). A súa fama como parlamentario aumentou en paralelo á súa influencia no partido, entrando na Executiva do PSOE. Contrario á incorporación do partido á Terceira Internacional, permaneceu no PSOE trala escisión do Partido Comunista en 1921 e 1922.
Ó final da ditadura tomou partido pola República como saída á crise do país, chegando a comparecer, a título persoal, ante a oposición de Julián Besteiro, na formación do chamado Pacto de San Sebastián en agosto de 1930, formado por unha ampla coalición de partidos republicanos que se propuña acabar coa Monarquía. Porén, nesta cuestión si que contou co apoio da liderada por Largo Caballero, xa que este cría que a caída da Monarquía era o único camiño polo que, neses momentos, o socialismo podería acadar o poder.
A Segunda República
Proclamada a Segunda República Española o 14 de abril de 1931, Prieto foi nomeado ministro de Facenda do Goberno provisional presidido por Niceto Alcalá-Zamora, e participou nos primeiros gabinetes da República, ocupando as carteiras de Facenda entre abril e decembro de 1931, e Obras Públicas ata setembro de 1933, sendo Xefe de Estado Alcalá-Zamora e Xefe do Goberno Manuel Azaña.
Sendo ministro de Obras Públicas, continuou e ampliou a política de obras hidroeléctricas iniciadas na época de Primo de Rivera, así como un ambicioso plan de mellora de infraestruturas en Madrid, como o dos enlaces ferroviarios, a construción dunha nova estación en Chamartín e o túnel de enlace, baixo o chan de Madrid, entre esta estación e a de Atocha (que a prensa opositora bautizou como Túnel de la Risa, nome que persistiu ata hoxe), obras estas que non verían a luz ata moitos anos despois, como consecuencia da guerra civil.
O golpe revolucionario de 1934
A crise de setembro de 1933 provocou a saída dos socialistas do Goberno e que concorreran en solitario ás eleccións de novembro. A vitoria electoral do centro-dereita e a posibilidade de que a CEDA accedese ó poder orientaron ó socialismo español a preparar a insurrección de outubro de 1934, movemento no que Prieto tivo unha participación moi activa. A súa propia opinión sobre o golpe revolucionario e a súa participación nel foi exposta publicamente con toda sinceridade anos despois nunha conferencia pronunciada en México e editada máis tarde nun libro da súa autoría:
O fracaso do movemento revolucionario conduciuno novamente ó exilio, e abriu a brecha entre caballeristas e prietistas polo control do PSOE e a estratexia a seguir: Prieto representaba un punto de vista moderado dentro do partido e apoiaba a colaboración cos republicanos de esquerda para volver ó poder e como garantía de estabilidade das institucións republicanas. Por isto opúxose ás veleidades revolucionarias da esquerda do partido -reflectidas polo diario Claridad- á radicalización das mocidades é á colaboración co PCE e a CNT.
A guerra civil
Prieto era un firme convencido de que a situación política e social de España en 1936 necesariamente desembocaría nunha guerra civil, e así escribiuno e publicouno en diversas ocasións ó longo da primavera dese ano.
Ó pouco de iniciarse a guerra, en setembro de 1936, trala caída de Talavera de la Reina, Largo Caballero convértese en Presidente do Goberno, sendo nomeado Prieto ministro de Mariña e Aire.
Tralos sucesos revolucionarios de maio de 1937 en Barcelona, cae o gabinete de Largo Caballero e forma goberno Juan Negrín, en principio afín á súa política, sendo Prieto designado ministro de Defensa Nacional, aínda que era consciente (se ben non o dicía) de que a guerra non se podía gañar ó carecer a República do apoio das potencias democráticas estranxeiras (durante o seu ministerio o acceso marítimo para as subministracións soviéticas quedou cortado polos ataques dos submarinos italianos, e a fronteira francesa estaba pechada).
Trala caída da Fronte Norte en outubro presenta a dimisión, que non lle é aceptada, aínda que en marzo de 1938, tralo derrube da fronte de Aragón e os seus enfrontamentos con Negrín e cos ministros comunistas, sae do goberno.
O exilio
Apártase da política activa o resto da guerra, aínda que acepta unha embaixada extraordinaria en varios países de Suramérica, onde lle sorprende a fin da guerra. Desde o seu exilio en México lidera a fracción maioritaria do Partido Socialista. En 1939 fúndase a Junta de Auxilio a los Republicanos Españoles (JARE), que ten por finalidade administrar os fondos de axuda ós exiliados republicanos e que Indalecio Prieto liderará. En 1945 entra a formar parte do goberno da República no exilio. No congreso de Tolosa do PSOE en 1946 triunfaron as súas teses: condena de Negrín e a súa política, fervente anticomunismo, e colaboración cos monárquicos para restaurar a democracia en España. Porén, a consolidación do réxime franquista invalidou os seus proxectos e o levou a dimitir do seu posto da executiva en novembro de 1950. Morreu en México en 1962.
De si mesmo dixo que se sentía "socialista a fuer de liberal".
Obras
Durante a súa estancia en México escribiu varios libros, entre eles:
Patrice Evra
Patrice Latyr Evra, nado en Dakar o 15 de maio de 1981, é un futbolista senegalés nacionalizado francés.
Traxectoria
Patrice Evra é fillo dun diplomático, chegou axiña a Europa por Bruxelas onde o seu pai foi enviado cando el era moi novo. Foi criado en Les Ulis, departamento de Essonne, en Francia onde viviu dende 1984 até 1998. Evra empezou a súa carreira como futbolista no equipo xuvenil do Paris Saint-Germain antes de pasar ao S. C. Marsala, equipo da Serie C de Italia, onde comezou a facerse un nome e foi alcumado A Gacela Negra. A seguinte tempada xogaríaa no Monza da Serie B.
Foi traspasado ó Olympique de Niza e logo ó A. S. Monaco en 2002. No Monaco, Patrice foi parte do equipo que se coroou campión da Copa da liga de Francia e que chegou á final da liga de Campións da UEFA en 2004. Evra asinou un contrato co Manchester United o 10 de xaneiro de 2006 por preto de 5,5 millóns de libras e tres anos e medio de duración, proveniente do Monaco; xusto despois da adquisición de Nemanja Vidić. Fixo o seu debut o 14 de xaneiro cunha derrota por 3-1 contra o Manchester City na Premier League.
Fixo a súa primeira actuación en Old Trafford ante o Liverpool cunha vitoria por 1-0. Evra tivo dificultades en adaptarse ó estilo inglés, pero demostrou o seu gran rendemento na tempada 2006-07. O 29 de novembro de 2006, marcou o seu primeiro gol no equipo ante o Everton F.C. Recuperado dunha lesión, volveu ó campo de xogo o 10 de abril de 2007, no famoso partido da liga de Campións da UEFA ante a A. S. Roma, onde colaborou no 7-1 final. Posteriormente, gañaría a UEFA Champions League nesa mesma tempada, o título máis importante da súa carreira no Manchester United. O 21 de xullo de 2014, dáse por oficial a fichaxe de Evra pola Juventus de Turín. Tras dous anos e medio alí, decide abandonar a Vecchia Signora por falta de continuidade no último tempo, polo que a finais de xaneiro de 2017 acorda a súa saída e recala no Olympique de Marsella, marcando así o seu retorno a Francia.
O 7 de febreiro do 2018 confírmase a súa fichaxe polo West Ham United da Premier League inglesa até o final da mesma tempada, con todo o 24 de maio do mesmo ano rescinde o seu contrato co club quedando libre ós 37 anos.
Linux Professional Institute
dereita|LPI Logo
Certificacións LPI ou LPIC
As certificacións LPI, ou en inglés, LPI Certifications (LPIC) deseñáronse para certificala capacitación dos profesionais das Tecnoloxías da Información usando o sistema operativo Linux e as ferramentas asociadas a este sistema.
Deseñouse para ser independente da distribución e segue a Linux Standard Base e outros estándares relacionados.
O programa LPI basease na realización de enquisas para establecer un nivel de certificación baseado no posto de traballo a desempeñar utilizando procesos de psicometría para garantila relevancia e a calidade da certificación.
Material de Estudo aprobados
LPI aprobou diverso material de estudo Linux Approved Training Material ou LATM para as súas certificacións:
Outras certificacións
Existen outras certificacións Linux que se centran en distribucións particulares, mentres que LPI é agnóstica á distribución. A continuación citamos algunhas:
O Eirado, Cervo, Cedeira
O Eirado é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 6 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 4 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
West Side Story (filme de 1961)
West Side Story é un filme musical estadounidense de 1961 de temática amorosa e dramática, dirixido por Robert Wise e Jerome Robbins. A película é unha adaptación do musical homónimo de 1957, musical inspirado na obra Romeo e Xulieta de William Shakespeare. O filme está protagonizado por Natalie Wood, Richard Beymer, Russ Tamblyn, Rita Moreno e George Chakiris, e foi estreado o 18 de outubro de 1961.
Tanto o público como os crítcos alabaron a cinta, que se converteu na segunda película máis salientable do ano nos Estados Unidos. Recibiu once nomeamentos aos Oscar, das que saíu vencedora en dez, incluíndo a categoría de mellor imaxe, e se converteu no musical máis premiado da historia.
Foi emitido en galego pola Televisión de Galicia o 29 de marzo de 1991.