cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cordite tuberosa
Os nódulos ou nós das cordas vocais , nódulo vocal  ou cordite tuberosa  en patoloxía, son hiperqueratoses do tecido das cordas vocais. É unha lesión sólida e elevada de máis de 1 cm de diámetro. Adoita estar ben delimitado e de orixe epitelial ou conxuntival. Os nódulos distorsionan ou impiden o movemento natural das cordas vocais ao falar ou cantar en voz baixa. Afecta especialmente ao movemento da capa mucosa da corda vocal que produce a voz de falsete.
Krai de Primorie
Historia
No período desde 1859 até 1882 establecéronse noventa e cinco novas cidades en Primorie, incluíndo Vladivostok, Ussuriysk, Razdólnoye, Vladímiro-Aleksándrovskoye, Shkótovo, Pokrovka, Tury Rog e Kamen-Rybolov.
Cordite tuberosa
Etioloxía
Os nódulos fórmanse por un uso inadecuado ou excesivo da voz (cantar cunha presión subglótica esaxerada, nun ambiente ruidoso, en recentemente nados chorando durante horas, entre outros casos). A medida que se xeran nódulos vocais, o timbre vocal escurece e o cantante perde a capacidade de cantar en piano. Tamén o vibrato cambia con frecuencia da onda complexa á onda de glote.
Krai de Primorie
Historia
Tras a revolución rusa de 1917 que motivou a intervención xaponesa, desde 1922 o desenvolvemento económico, científico e cultural do territorio seguiu os plans dos bolxeviques, que ganaran en Rusia. Durante os dez primeiros anos do poder soviético, a esfera cultural manifestouse en contra da ideoloxía burguesa. Como resultado disto, a música, o teatro, as belas artes e a literatura en Primorie tiveron que empezar case desde o principio, desde as ruínas da cultura prerevolucionaria. A prioridade na economía centrose no sector primario —a minaría e a pesca en particular—. Os ferrocarrís e o transporte marítimo estaban sendo desenvolvidos ao mesmo tempo, acompañados polos traballos intensivos de construción de portos. A comezos dos anos 1990 as, unha vez pequenas empresas, transformáranse até ser grandes compañías. Estas foron Far Eastern Shipping Company (FESCO ou DVMP), Dalmoreprodukt, Vladivostok base of Trawling and Refrigerating Fleet (VBTRF), Active Marine Fisheries Base de Najodka, Vostok Mining Company, Progress Arséniev Aircraft Works, etc. A Fishing and Marine Transport Fleet of Primorye (Frota de transporte mariño e pesqueiro de Primorie) traballou en todos os océanos do mundo. Varias empresas da Industria Militar Complexa establecéronse en Primorie. Nos anos 1970 Primorie experimentou un intenso desenvolvemeto da ciencia.
A día de hoxe, Vladivostok dispón de Institutos de Investigación Científica de fama mundialmente recoñecida, como o Instituto de Bioloxía e Xeoloxía, o Instituto de Química Bio-orgánica do Pacífico, o Instituto de Bioloxía Mariña, o Instituto de Xeografía do Pacífico, o Instituto Oceanolgráfico do Pacífico.
Cordite tuberosa
Tratamento
miniatura|Aspecto histolóxico da lesión nodular das cordas vocais O tratamento dos nódulos vocais consiste na economía da voz, cambio de técnica vocal e, ás veces, require intervención cirúrxica nas cordas vocais.
Krai de Primorie
Economía
A economía do krai de Primorie, a máis equilibrada no Extremo Oriente ruso, é tamén a máis grande en termos absolutos. O sector alimenticio é o máis importante, representado principalmente polas empresas pesqueiras. As capturas anuais exceden dos dous millóns de toneladas, a metade de toda a zona leste de Rusia. O segundo sector en importancia é o de construción de máquinas, no que a metade da produción está orientada cara á industria pesqueira e os estaleiros.
O armamento é outro sector importante, producindo os portaavións e aeronaves militares. As industrias de fabricación de materiais locais proporcinan destes a toda a Rusia do leste. A fundición de chumbo realízase na cidade costeira de Rúdnaya Pristan.
A industria madeireira, que se cría en recesión, está aínda en segundo lugar, só superada polo krai de Khabarovsk, cunha produción anual duns 3 millóns de metros cúbicos de madeira. O krai de Primorie é o produtor máis grande de carbón do Extremo Oriente ruso, e xera máis electricidade que calquera outra división administrativa, pero a escaseza de enerxía é común. A agricultura e a gandaría tamén son importantes; o krai produce arroz, leite, ovos e verduras.
O krai de Primorie é o centro banqueiro e financeiro do extremo máis oriental de Rusia. Ten máis de 100 bancos afiliados e un amplo mercado bolsista.
A proximidade do krai aos mercados do océano Pacífico dálle unha vantaxe sobre a maioría das outras divisións administrativas do Extremo Oriente ruso no desenvolvemento do comercio exterior. Os principais produtos comerciais son o marisco, os produtos madeireiros e os metais férreos. Os socios máis importantes son o Xapón, a China e Corea.
O territorio do krai está dotado dunha boa infraestrutura. A súa densidade ferroviaria é dúas veces superior á media rusa. Os ferrocarrís conectano coa China e Corea do Norte. As compañías de envíos subministran o 80 % dos servizos mariños dos envíos no Extremo Oriente ruso. Os portos importantes de todo o krai están abertos agora ao comercio internacional.
Poboación
De acordo co censo ruso de 2002, a poboación do krai era de 2 071 210 persoas, o que está por debaixo das 2 258 391 rexistradas no último censo soviético de 1989. Debido á súa localización xeográfica, o krai de Primorie presenta unha mestura de non só rusos, senón tamén coreanos, alemáns do Volga, udege, buriatos, nanai, óroch e taz. Hai tensións interétnicas emerxentes na zona, como resultado da migración chinesa. Isto tee implicacións importantes para a seguridade do Extremo Oriente ruso, pois o krai de Primorie é o lugar de residencia de máis do 50 % da poboación da rexión.
Grupos étnicos
Hai trece grupos étnicos recoñecidos, de máis de 2 000 persoas cada un, e a distribución é como segue:
Tamén hai moitos outros grupos de menos de 800 persoas cada un. Outro 0,92% dos habitantes negouse a declarar a súa nacionalidade no censo.
Miscelánea
Neste krai, nas montañas Sikhote-Alin, preto da cidade de Paseka (aproximadamente a 440 km ao noroeste de Vladivostok), o 12 de febreiro de 1947 caeu o meteorito masivo Sikhote-Alin.
Albert Ellis
Albert Ellis, nado en Pittsburgh (Pensilvania) o 27 de setembro de 1913 e finado en Nova York o 24 de xullo de 2007, foi un psicólogo estadounidense que en 1955 desenvolveu a terapia racional emotiva condutual (Rational Emotive Behavior Therapy, REBT). Recibiu graos MA e PhD en psicoloxía clínica pola Universidade de Columbia e o American Board of Professional Psychology (ABPP). Tamén fundou e foi o presidente durante décadas do Instituto Albert Ellis de Nova York. Está considerado un dos orixinadores do cambio do paradigma da revolución cognitiva en psicoterapia e un dos primeiros que propuxeron as terapias cognitivo-comportamentais.
Opinión política
Ellis foi un defensor da paz e opúxose ao militarismo.
Obras autobiográficas
A maioría dos libros que escribiu Ellis despois da invención da REBT tiñan unha forte compoñente autobiográfica. Empregou anécdotas da súa vida persoal para explicar como se lle ocorreron as ideas da REBT e como o axudaron a facer fronte aos seus problemas persoais como a timidez, a ira e a doenza crónica. Tamén utilizou anécdotas das sesións cos seus clientes para ilustrar como funcionaba a súa terapia. Dous dos últimos libros de Ellis foron explicitamente autobiográficos. Rational-Emotive Behavior Therapy: It Works for Me -- It Can Work for You (2004) narra os seus primeiros anos e as súas crises dunha manera inhabitualmente sincera. Conta a forma en que manexou os seus problemas, ao principio a través da filosofía e máis tarde a través da aplicación das súas novas habilidades terapéuticas e puntos de vista. All Out!: An Autobiography, publicado postumamente en 2009, é unha narración máis tradicional da súa vida e da súa obra, aínda que tamén pretende ser unha historia inspiradora sobre o uso do pensamento racional na autoaxuda.
Críticas
Algúns psicólogos criticaron a Ellis polo que describiron como un ton que podía parecer que culpaba a xente pola súa depresión e por non ofrecer ningunha evidencia para apoiar as súas opinións sobre psicoterapia. No seu obituario en The Guardian, indicouse que outros, como Aaron T. Beck, dirixiron probas máis rigorosas que as quería emprender e puideron avanzar mellor na terapia cognitiva. A súa achega ao tratamento da depresión severa tamén foi criticado por suxerir cousas simplistas como "levanta os teus calcetíns".
Criomicroscopia electrónica de transmisión
thumb|Imaxe de cryo-TEM da proteína [[GroEL suspendida en xeo amorfo a un aumento de 50.000 ×.]] miniatura|Estrutura da [[alcohol oxidase de Pichia pastoris por cryo-TEM]] A criomicroscopia electrónica de transmisión, abreviada como cryo-TEM e, de forma máis xeral, cryo-EM, é unha forma de microscopia electrónica crioxénica na que se utiliza o microsocpio electrónico de transmisión, na que se estuda unha mostra a temperaturas crioxénicas (xeralmente temperaturas de nitróxeno líquido). Esta técnica de microscopia utilízase cada vez máis en bioloxía estrutural.
A utilidade da criomicroscopia electrónica débese a que permite a observación de espécimes que non foron tinguidos ou fixados en absoluto, mostrándoos no seu ambiente nativo. Isto diferénciaa da cristalografía de raios X, na que cómpre cristalizar o espécime, o cal pode ser difícil, e situalo en ambientes non fisiolóxicos, o cal pode por veces orixinar cambios conformacionais non funcionais.
Os avances na tecnoloxía de detectores de electróns, especialmente nos DED (Detectores Electrónicos Directos), así como a aparición de algoritmos de imaxes de software máis potentes permitiron a determinación de estruturas moleculares a unha resolución case atómica. As macromoléculas e estruturas das que se obtiveron imaxes son virus, ribosomas, mitocondrias, canles iónicas e complexos encimáticos. Desde 2018 a criomicroscopia electrónica aplicouse a estruturas tan pequenas como a hemoglobina (64 kDa) e con resolucións de ata 1,8 Å. En 2019 as estruturas cryo-EM representaban o 2,5% das estruturas obtidas no Protein Data Bank, e este número continúa a crecer. Unha aplicación desta técnica é a crioelectrotomografía (cryo-ET), na cal se crea unha reconstrución tridimensional da mostra a partir de imaxes bidimensionais da mostra inclinada.
Desenvolvemento
O problema do baleiro resolveuse parcialmente coa introdución de tinguiduras negativas, pero incluso con estas tinguiduras as mostras biolóxicas teñen tendencia ao colapso estrutural por deshidratación do espécime. Incrustar a mostra en xeo a temperatura de sublimación era unha posibilidade que se considerou axiña, pero a auga tendía a formar redes cristalinas de baixa densidade ao conxelarse e isto podía destruír a estrutura de calquera cousa que estivese incrustada nela.
A inicios da década de 1980 varios grupos que estudaban a física do estado sólido estaban intentando producir xeo vítreo de diferentes xeitos, como a conxelación a alta presión ou a conxelación flash. Nun artigo pioneiro de 1984 o grupo liderado por Jacques Dubochet no Laboratorio de Bioloxía Molecular Europeo mostrou imaxes dun adenovirus incrustado nunha capa vitrificada de auga. Este artigo considérase xeralmente como o punto de orixe da cryo-EM, que foi desenvolvida ata converterse nunha técnica de rotina en numerosos laboratorios de todo o mundo.
A enerxía dos electróns usada para obter imaxes (80–300 kV) é suficientemente alta para romper enlaces covalentes. Cando se obteñen imaxes de espécimes, estes son vulnerables a donos por radiación, cómpre limitar a exposición aos electróns utilizada para conseguir a imaxe. Estas baixas exposicións requiren que imaxes de miles ou mesmo millóns de moléculas conxeladas idénticas se seleccionen, aliñen e se faga unha media para obter mapas de alta resolución, usando software especializado. Unha mellora significativa nas características estruturais conseguiuse en 2012 pola introdución de detectores de electróns directos e mellores algoritmos computacionais.
En 2015 Bridget Carragher e os seus colegas do Scripps National Resource for Automated Molecular Microscopy utilizaron técnicas que ela e Clint Potter desenvolveron para determinar a primeira estrutura cryo-EM cunha resolución mellor que 3 Å, o que situou a cryo-TEM como unha ferramenta comparable e potencialmente superior ás tradicionais técnicas de cristalografía de raios X que se viñan usando. Desde entón, acadáronse maiores resolucións, incluíndo unha estrutura a 2,2 Å do encima bacteriano β-galactosidase en 2015 e unha estrutura a 1,8 Å da glutamato deshidroxenase en 2016. A cryo-EM utilizouse tamén para determinar a estrutura de varios virus, incluíndo o virus Zika, e aplicouse a grandes complexos como o espliceosoma. En 2017 o premio Nobel de Química concedéuselles conxuntamente a Jacques Dubochet, Joachim Frank e Richard Henderson, "polo desenvolvemento da microscopia crioelectrónica para a determinación da estrutura a alta resolución de biomoléculas en solución".
Película fina
O material biolóxico esténdese sobre unha grella de microscopio electrónico e consérvase en estado conxelado-hidratado por medio dunha conxelación rápida, normalmente en etano líquido preto da temperatura do nitróxeno líquido. Ao mantérense os espécimes a temperaturas de nitróxeno líquido ou máis frías, poden introducirse no alto baleiro da columna do microsocpio electrónico. A maioría dos espécimes biolóxicos son extremadamente radiosensibles, así deben de obterse imaxes deles con técnicas de baixa dose de radiación (aproveitando que a baixa temperatura da criomicroscopia electrónica de tranmisión proporciona un factor de protección adicional contra os danos por radiación).
En consecuencia, as imaxes conteñen unha cantidade extremadamente grande de "ruído". Para algúns sistemas biolóxicos é posible obter unha media das imaxes para incrementar a razón sinal-ruído e conseguir información de alta resolución sobre o espécime usando a técnica coñecida como análise de partícula única. Esta estratexia require en xeral que as cousas das que se vai facer a media sexan idénticas, aínda que agora pode estudarse certa heteroxeneidade conformacional limitada (por exemplo, en ribosomas). Resolvéronse reconstrucións tridimensionais das imaxes cryo-TEM de complexos de proteínas e virus a unha resolución subnanométrica ou case atómica, o que proporcionou unha nova visión da estrutura e bioloxía destas grandes ensamblaxes.
A análise de conxuntos ordenados de proteínas, como nos cristais bidimensionais de proteínas transmembrana ou conxuntos de proteínas helicoidais, tamén permitiu facer un tipo de media que pode proporcionar información de alta resolución sobre o espécime. Esta técnica denomínase cristalografía electrónica.
Gwyn ap Nudd
Gwyn ap Nudd é un personaxe da mitoloxía e folclore galeses asociado co Outro Mundo e as Fadas.
Criomicroscopia electrónica de transmisión
Seccións vítreas
O método de película fina está limitado a espécimes delgados (tipicamente < 500 nm) porque os electróns non poden cruzar mostras máis grosas sen episodios de dispersión múltiple. Os espécimes máis grosos poden ser vitrificados mergullándoos no conxelante (criofixación) etano (ata décimas de micron de grosor) ou máis comunmente por conxelación a alta presión (poden ter centos de microns). Poden despois cortarse en finas láminas ou seccións (de 40 a 200 nm de grosor) cun coitelo de diamante nun crio-ultramicrótomo a temperaturas menores de −135 °C (temperatura de desvitrificación). As láminas lévanse a unha grella de microscopio electrónico e obtéñense imaxes delas da mesma maneira que nun espécime vitrificado nunha película. Esta técnica chámase criomicroscopia electrónica de transmisión de seccións vítreas (CEMOVIS) ou criomicroscopia electrónica de tansmisión de seccións conxeladas-hidratadas.
Espécimes materiais
Ademais de para mostras biolóxicas vitrificadas, a cryo-TEM pode utilizarse tamén para obter imaxes de espécimes que son demasiado volátiles no baleiro para poder utilizar a microscopia electrónica estándar a temperatura dunha habitación. Por exemplo, poden extraerse as seccións vitrificadas de interfaces líquido-sólido para a súa análise por cryo-TEM, e o xofre, que tende á sublimación no baleiro dos microscopios electróncos, pode ser estabilizado e obterse imaxes del con cryo-TEM.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Na lenda de Culhwch ac Olwen, en lingua galesa media Gwyn captura á doncela Creiddylad, filla de Lludd Llaw Ereint despois de que esta fuxise con Gwythyr ap Creiddawl, a candidata de Gwyn polo seu amor. Gwyn e Gwythyr pelexan entre si no Calan Mai, unha batalla simbólica que quizais represente o antigo conflito entre o inverno e o verán con Creiddylad representando á deusa Natureza. Na lenda Gwyn é un dos que axudan ao heroe Culhwch a cazar ao Twrch Trwyth.
Criomicroscopia electrónica de transmisión
Procesamento de imaxes de cryo-TEM
Aínda que na maioría das técnicas de microsocpia electrónica se intenta obter imaxes dun material coa mellor resolución, non sempre é o caso na cryo-TEM. Ademais de todos os beneficios que teñen as imaxes de alta resolución, a razón sinal-ruído segue sendo o principal atranco que impide asignar unha orientación a cada partícula. Por exemplo, en complexos macromoleculares, hai varias estruturas diferentes que se proxectan de 3D a 2D durante a obtención de imaxes e se non se distinguen, o resultado do procesamento da imaxe pode ser borroso. Isto débese a que as estratexias probabilísticas fanse máis potentes neste tipo de investigacións. Hai dúas estratexias comúns que son moi usadas hoxe no procesamento de imaxes en cryo-EM: o método de máxima verosimilitude que se descubriu en 1998 e o relativamente recente método bayesiano adaptado.
O método de estimación de máxima verosimilitude chegou a este campo desde o da estatística. Aquí, todas as posibles orientacións das partículas súmanse para conseguir a distribución de probabilidades resultante. Pódese comparar isto cunha estimación do cadrado mínimo típica, na que as partículas teñen orientacións exactas por imaxe. Deste modo, as partículas na mostra teñen orientacións "borrosas" despois dos cálculos, ponderadas polas correspondentes probabilidades. O proceso completo é iterativo e con cada seguinte iteración o modelo faise mellor. As boas condicións para facer o modelo que represente o mellor posible a estrutura real danse cando os datos non teñen demasiado ruído e as partículas non teñen ningunha dirección preferencial. O principal inconveniente do método de máxima verosimilitude é que o resultado depende da suposición inicial e a optimización do modelo pode ás veces quedar trabada no mínimo local.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Hai unha serie de primeiras lendas no Libro Negro de Carmarthen en forma de diálogo entre Gwyn ap Nudd e Gwyddno Garanhir, que retrata a Gwyn como un poderoso guerreiro sen mitoloxía ao seu redor. No poema figuran varios lugares de batalla, moitos deles no Vello Norte.
Criomicroscopia electrónica de transmisión
Procesamento de imaxes de cryo-TEM
O método bayesiano que está usándose agora en cryo-TEM é empírico por natureza. Isto significa que a distribución de partículas está baseada no conxunto de datos orixinal. De xeito similar, no método bayesiano usual hai unha probablidade a priori fixada que se cambia despois de que se observan os datos. A principal diferenza da estimación de máxima verosimilitude está no termo reconstrución especial que axuda a suavizar os mapas resultantes á vez que diminúe o ruído durante a reconstrución. A suavización dos mapas ocorre ao asumir que a probabilidade a priori é unha distribución de Gauss e analiza os datos no espazo de Fourier. Como a conexión entre o coñecemento a priori e o conxunto de datos está estabilizada, hai menos posibilidades de erros causados polo factor humano, o cal podería incrementar a obxectividade da reconstrución da imaxe.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Dafydd ap Gwilym (século XIV) refírese varias veces a "Wyn ap Nudd". Refírese ao raposo como "edn i Wyn ap Nudd", por exemplo, e a néboa é "tyrau uchel eu helynt, / tylwyth Gwyn, talaith y gwynt" ("altas torres de problemas, / a casa de Gwyn, a provincia do vento").
Francisco Montaigú
Francisco Montaigú de la Perille (tamén nomeado Montaigut ou Montaygut ) nado en Francia no século XVII e finado na Coruña o 9 de setembro de 1733, foi un brigadier e enxeñeiro militar español de orixe francesa.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Nos contos folclóricos posteriores, Gwyn substitúe a Arawn como rei de Annwn. Neste sentido, lidera aos Sabuesos de Annwn na súa caza salvaxe durante a noite.
Criomicroscopia electrónica de transmisión
Procesamento de imaxes de cryo-TEM
Coa aparición de novos métodos de ober imaxes por cryo-TEM e de reconstrución de imaxes, as novas solucións de software parece que axudan a automatizar o proceso. Desde que se empezou a aplicar a estratexia bayesiana empírica no programa de computador de fonte aberta RELION (REgularized LIkelihood OptimizatioN) para reconstrucións 3D, o uso do programa espallouse en todo o eido da cryo-TEM. Ofrece un rango de correccións que mellora a resolución das imaxes reconstruídas, permite aplicar scripts versátiles usando a linguaxe de programación python e executa as tarefas habituais dos modelos de clasificacións 2D/3D ou crear modelos de novo.
Francisco Montaigú
Traxectoria
Durante a Guerra de Sucesión española, en 1708 foi nomeado enxeñeiro en xefe en Flandres e no ano 1709 foi ascendido a coronel. Desde Cataluña, onde participara no Sitio de Barcelona, trasladouse a Mallorca en 1716 co propósito de realizar un proxecto de enxeñaría na capital.
Criomicroscopia electrónica de transmisión
Técnicas
Diversas técnicas utilizan a cryo-TEM. Entre as máis utilizadas están:
Francisco Montaigú
Traxectoria
Foi destinado á Coruña en 1721, primeiro como enxeñeiro en xefe e desde 1726 como enxeñeiro director de Galicia.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Gwyn é afín á palabra irlandesa fionn ("branco, xusto"). Parece haber unha conexión entre Gwyn ap Nudd e o lendario heroe irlandés Fionn mac Cumhaill, que era o neto de Nuada. O nome de Nudd, o pai de Gwyn, é unha forma galesa de Nuada e ambos están asociados co deus celta Nodens.
Francisco Montaigú
Traxectoria
Entre 1722 e 1730 proxectou a reforma do Hospital Militar da Coruña, a ampliación da cidade, a fortificación dos castelos de Santo Antón e San Diego, á vez que realizou a construción da viaxe de auga de San Pedro de Visma, o segundo proxecto de abastecemento de auga que se realizou na Coruña e unha das obras máis importantes no desenvolvemento da cidade. En 1723 deseñou o proxecto para ampliar e fortificar a cidade, máis debido á súa complexidade tivo que realizar outro máis práctico só de fortificación que pechaba o barrio da Pescaría.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Algúns estudosos propoñen que o nome Y Berwyn deriva da forma galesa primitiva bre wyn "All Gwyn" (véxase tamén Caer Drewyn, preto de Corwen). O branco está asociado con lagos que albergan peixes (cf. Fionn e o salmón) e mouchos.
Francisco Montaigú
Traxectoria
Desde 1726 comezou a realizar proxectos en Ferrol. Ese mesmo ano debuxaba o plano do primeiro estaleiro desa cidade, na Graña, ampliado en 1728. Amais, entre 1726 e 1730 realizou a ampliación das fortificacións e baterías da ría de Ferrol e a reforma dos castelos da Palma e de San Filipe.
Gwyn ap Nudd
Mencións
Hai un poema moi coñecido sobre Gwyn ap Nudd de Howell Elvet Lewis (Elfed).
Francisco Montaigú
Traxectoria
En 1732, elaborou dous proxectos de construción dun arsenal na enseada de Ferrol en substitución do estaleiro da Graña. Ese mesmo ano realizaba a primeira tentativa de levantar un espazo urbanizado cun desenvolvemento elemental e un trazado en cuadrícula que serviu de base para o futuro barrio da Magdalena. Faleceu na Coruña o 9 de setembro de 1733, sendo brigadier.
Terceira Federación
A Terceira Federación, constituída inicialmente coma Terceira División RFEF, é a quinta categoría de fútbol masculino desde 2021, cando se disolveu a Segunda División B e a Terceira División. É a categoría posterior á Segunda Federación. A súa organización depende da Real Federación Española de Fútbol. Consta de 18 grupos, con entre 16 e 21 equipos na tempada 2021-2022 e con 16 equiposa partir da tempada 2022-2023.
O grupo I (Galicia)
O grupo I constitúe o grupo no que se encadran os equipos galegos.
Na tempada 2022-2023 participan 16 equipos.
Calcio Padova
O Calcio Padova, coñecido simplemente como Padova, é un club de fútbol italiano con sede en Padua, que milita na Serie C. Fundado en 1910 e refundado en 2014, xogou durante 16 tempadas na Serie A, a última delas na campaña 1995/96. As cores do equipo son o branco e o vermello.
María Amada Dopazo López
María Amada Dopazo López, coñecida como María a Xuliana, nada en San Martiño de Bueu en 1914 e finada no mesmo lugar en 1994, foi poxadora de peixe do concello de Bueu desde a década de 1940 até 1986.
Calcio Padova
Historia
O club viviu a súa época dourada a finais da década de 1950, cando, dirixido por Nereo Rocco, alcanzou o terceiro posto da Serie A na tempada 1957/58, liderado no ataque polo goleador sueco Kurt Hamrin. Trala marcha deste, Sergio Brighenti e Aurelio Milani tomaron a súa remuda na dianteira, e o equipo mantívose na máxima categoría ata 1962. O club pasou o resto da década de 1960 na Serie B antes de sufrir un serio declive, do que non se repuxo ata os anos 80. Con todo, a pesar de ser un equipo de segunda, deu a sorpresa en 1967 acadando a final da Copa Italia, onde se enfrontou ao Milan. O triunfo foi para o equipo lombardo, cun solitario gol de Amarildo.
María Amada Dopazo López
Traxectoria
Naceu no lugar da Praia, na parroquia de San Martiño de Bueu en 1914, quinta filla da tamén poxadora Concepción López Conde e de Manuel Dopazo Martínez. Continuou co legado instaurado pola súa avoa Xuliana Conde González na década de 1860.
Aínda que o seu proxecto laboral de inicio foi a costura, para o que comezou estudos coas costureiras do lugar, a mediados da década de 1940 a nai comezou a solicitar a súa axuda revisando as contas. Deste modo, deixou o labor de costureira e colaborou co negocio familiar vendendo e poxando o peixe. Continuou con este oficio até mediados da década de 1980, cando lle pasou a testemuña á súa sobriña Luísa Agulla Dopazo.
Calcio Padova
Historia
Tras varios ascensos e descensos entre Serie B e a Serie C, o Padova regresou á Serie A en 1994 despois de 32 anos de ausencia. O equipo conseguiu manter a categoría unha campaña, pero na seguinte volveu caer á Serie B, e nos seguintes anos sufriu dous novos descensos ata a Serie C2. Non foi ata 2009 cando volveu acadar a Serie B.
María Amada Dopazo López
Traxectoria
De nova, namorou dun rapaz con ideas progresistas e de esquerdas, mais como o pai non llo quixo como mozo, decidiu non casar. Tivo unha única filla en 1947, con 33 anos, permanecendo solteira toda a vida.
Calcio Padova
Historia
Na tempada 2013/14 da Serie B, o Padova descendeu despois de rematar 20º, e o 15 de xullo de 2014, o equipo non se inscribiu no campionato da Lega Pro 2014/15. En abril de 2015, a entidade foi liquidada.
María Amada Dopazo López
Traxectoria
Morreu en novembro de 1994 no Ramal dos Galos aos oitenta anos de idade.
Calcio Padova
Biancoscudati Padova
O club foi refundado no verán de 2014, co nome de Società Sportiva Dilettantistica a r.l. Biancoscudati Padova, trala non inclusión do Calcio Padova na Lega Pro nin na Serie D. O 19 de abril de 2015, grazas a unha vitoria por 1-2 contra o Legnago, o equipo logrou o ascenso á Lega Pro. O 5 de xuño de 2015 cambiou o seu nome a Biancoscudati Padova Spa e un mes despois recibiu un novo nome, Calcio Padova Spa, despois de que o antigo Calcio Padova cambiase o seu nome a Football Padova Spa – società in liquidazione.
María Amada Dopazo López
Premios e recoñecementos
En 2021, a Asociación Club Golfiños-Bueu rendeulle a IV Homenaxe Bueuesa Senlleira xunto coas súas descendentes. Ademais, dedicóuselle o número 3 do fanzine Aña en marzo dese mesmo ano. E en agosto saíu publicada unha pequena recensión na revista A Trabe de Ouro.
Calcio Padova
Biancoscudati Padova
En total, o Calcio Padova participou en 11 campionatos da Prima Divisione / Divisione Nazionale entre 1914 e 1929 (obtendo como mellor lugar o terceiro posto na campaña 1922/23) e 16 campionatos da Serie A entre 1929 e 1996 (cun 3º posto como mellor resultado na tempada 1957/58). Disputou ademais 34 campionatos da Serie B (proclamándose campión no de 1947/48). ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fb/Vincenzo_Italiano_Padova.jpg/250px-Vincenzo_Italiano_Padova.jpg|dereita|miniatura|375x375px|Vincenzo Italiano, ex capitán do Padova.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2d/Biancoscudati_Padova_logo.png/150px-Biancoscudati_Padova_logo.png|miniatura|212x212px|O escudo utilizado na tempada 2014/15.
Criomicroscopia
A criomicroscopia é unha técnica na cal un microscopio está equipado de maneira que o obxecto que se pretende examinar poida ser arrefriado por debaixo da tempertura dunha habitación. Tecnicamente, a criomicroscopia implica a compatibilidade entre un criostato e un microscopio. A maioría dos criostatos fan uso dun fluído crioxénico como o helio líquido ou o nitróxeno líquido. Hai dúas motivacións comúns para realizar unha criomicroscopia. Unha é mellorar o proceso da microscopia estándar. A microscopia electrónica crioxénica, por exemplo, permite o estudo de proteínas limitando os danos causados pola radiación. Neste caso, a estrutura das proteínas pode que non cambie coa temperatura, pero o ambiente crioxénico permite a mellora do proceso de microscopia electrónica. Outra motivación para realizar unha criomicroscopia é aplicar a microscopia a un fenómeno producido a baixas temperaturas. Un microscopia de efecto túnel de varrido baixo un ambiente crioxénico, por exemplo, permite o estudo da superconductividade, a cal non se produce a temperaturas moderadas.
Microscopia electrónica crioxénica
A microscopia electrónica de varrido e a microscopia electrónica de transmisión levadas a cabo en condicións crioxénicas coñécense como cryo-SEM e cryo-TEM, respectivamente.
Microscopia óptica crioxénica
Os ambientes crioxénicos utilízanse en combinación con diferentes tipos de técnicas de microscopia óptica. Os ambientes crioxénicos tamén minimizan o branqueamento, o cal, á súa vez, mellora ocontaste da técnica de microscopia. O crecemento de cristais de xeo artificiais é, por exemplo, estudado por microscopia óptica. Con microscopio de luz polarizada, o efecto de birrefrinxencia de, por exemplo, estruturas de dominio ortorrómbico, poden observarse a temperaturas crioxénicas. No campo da bioloxía, o microsocpio de fluorescencia permitiu resolucións alén do límite de difracción. O premio Nóbel de Química de 2014 recibírono conxuntamente Eric Betzig, Stefan Hell e William E. Moerner polo desenvolvemento da microscopia de fluorescencia de super-resolución.
The Guilty (filme de 2021)
The Guilty é un filme estadounidense de 2021 dirixido e producido por Antoine Fuqua a partir dun guión de Nic Pizzolatto. Trátase dun remake do filme dinamarqués de 2018 Den skyldige, e está protagonizado por Jake Gyllenhaal e Christina Vidal, coas voces de Ethan Hawke, Riley Keough, Eli Goree, Da'Vine Joy Randolph, Paul Dano, Peter Sarsgaard e Bill Burr.
The Guilty estreouse internacionalmente no Festival Internacional de Cinema de Toronto o 11 de setembro de 2021. O filme tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos o 24 de setembro de 2021, e lanzouse en liña a través de Netflix o 1 de outubro dese mesmo ano. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica, especialmente a interpretación de Gyllenhaal, pero aínda así o remake está considerado como inferior respecto o filme orixinal.
Charles Bolden
Charles Frank Bolden Jr., nado en Carolina do Sur o 19 de agosto de 1946, é un astronauta estadounidense retirado e antigo administrador da NASA que formou parte das misións STS-61-C, STS-31, STS-45 e STS-60.
Traxectoria
Bolden graduouse en ciencias eléctricas pola Academia Naval dos Estados Unidos en 1968 e é máster en xestión de sistemas pola Universidade de California do Sur en 1977. Graduouse na Academia Militar de Annapolis como tenente segundo do Corpo de Marines dos Estados Unidos en 1968.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en maio de 1980, participando nas misións STS-61-C, STS-31, STS-45 e STS-60 e pasando un total de 28,36 días no espazo. Entre o 17 de xullo de 2009 e o 20 de xaneiro de 2017 foi administrador da NASA baixo o mandato de Barack Obama.
Paloma Llaneza
Paloma Llaneza González, nada en Madrid en 1965, é unha avogada, consultora, ensaísta e novelista española.
Traxectoria
Licenciouse en Dereito na Universidade CEU San Pablo en 1988 que cursou xunto con grao medio de programación de computadores. Membro do Ilustre Colexio de Avogados de Madrid, foi letrada dos servizos xurídicos do colexio desde 1993 a 2018. Tamén foi árbitro na Corte de Arbitraxe da Cámara de Comercio de Madrid.
Paloma Llaneza é avogada, consultora e auditora de sistemas, experta en privacidade, protección de datos, dereito informático, ciberseguridade e seguridade informática. Tamén colabora con El País. En 2020, foi galardoada co premio ás boas prácticas empresariais nos Premios de Protección de Datos 2020 da Axencia Española de Protección de Datos. para o traballo Consent Commons: una iconografía para la protección de datos y la transparencia, un proxecto que busca resumir en iconas as condicións legais dos contratos en Internet e simplificar a información legal que recolle o consentimento cando o usuario cede os seus datos.
Patrimonio da Humanidade en Ecuador
miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Ecuador, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área.
Sete mares
miniatura|250x250px|Os «sete mares» da [[Idade Media.]] miniatura|250x250px|Mapa dos once mares a que se refiren varias expresións medievais dos «sete mares» (a lenda está en inglés). Os sete mares é unha expresión utilizada ao longo da historia de moitas culturas e pobos en relación a un grupo de mares (reais ou mitolóxicos) de Eurafrasia. Usábase (e úsase) tanto para referirse a un conxunto determinado de sete mares como ao conxunto dos mares do mundo coñecido nese momento.
Ten unha orixe moi remota (menciónase por primeira vez a Gaba no século XXIII a.C.). Por exemplo: Nun manuscrito do século IX indícase que “Quen queira ir a China debe cruzar sete mares”, e os mares aos que se refire cambiaron moito segundo a época e lugar, xa que a expresión foi empregada pola maioría dos pobos da antigüidade: chineses, indios, antigos gregos e antigos romanos. A través destes dous últimos, en particular, estableceuse o grupo de «sete mares» que é mencionado con máis frecuencia na literatura medieval europea:
Actualmente, os sete mares foron medrando en número e a Organización Hidrográfica Internacional ten rexistrados máis de 100 corpos de auga coñecidos como mares.
Hai que mencionar tamén que na actualidade, moita influencia dos medios levaron a cambiar o sentido da frase para adaptar os 7 Mares ao mundo enteiro; dividindo os océanos así:
Primeiras mencións
Aínda que o concepto medieval dos «sete mares» ten as súas orixes na Antiga Grecia e na Antiga Roma, a expresión «sete mares» existiu desde moito antes, aparecendo xa en 2 300 a.C. no Himno 8 da sumeria Enheduanna á deusa Inanna.
Demócratas Independentes
Demócratas Independentes (en inglés: Independent Democrats) ou ID foi un partido político surafricano de tendencia liberal que existiu entre 2003 e 2014. Foi fundado por Patricia de Lille, antes membro do Congreso Panafricano de Azania (APC). Os seus principais bastións electorais foron Cabo do Norte e Cabo Occidental. Na década de 2010, comezou a negociar con Alianza Democrática, principal partido da oposición surafricana, para fusionarse dentro do partido e fortalecelo de cara aos comicios de 2014. Finalmente, ese ano, a fusión completouse, e o partido deixou de existir.
Manifesto electoral de 2009
Antes das eleccións nacionais de 2009, a ID lanzou un manifesto no que prometía que, se eran elixidos para gobernar, aumentarían a dotación de persoal do Servizo de Policía de Suráfrica a 200,000, recrutarían 5,000 traballadores sociais para operar en comunidades afectadas polo crime, farían que Suráfrica fose líder en enerxías renovables e financiarían unha subvención social mínima gravando bens de luxo, tabaco e alcohol.
Fusión con DA
En 2010, a líder de ID Patricia de Lille formalizou un acordo para fusionarse coa Alianza Democrática. Os dous partidos fusionaríanse por completo en 2014. Debido a isto, ID non disputou as eleccións locais de 2011 como unha entidade separada, senón que presentou os seus candidatos nas papeletas de DA. En febreiro de 2012, a líder parlamentaria da DA, Lindiwe Mazibuko, reorganizou o seu gabinete para propoñer un goberno de ID, mais, finalmente, antes dos comicios xerais de 2014, completouse totalmente a fusión coa Al.
Naisten SM-sarja 1986-1987
A tempada 1986-1987 da Naisten SM-sarja foi a quinta tempada da máxima categoría do hóckey sobre xeo feminino finlandés. Un total de oito equipos tomaron parte na competición.
Ao final da tempada o Ilves de Tampere conseguiu o seu terceiro título consecutivo.
Estrutura da tempada
Por segundo ano consecutivo, a competición xogouse nun único grupo e só se disputou unha liga regular, co cal o equipo que finalizou primeiro na liga regular proclamouse campión finlandés.
Liga regular
Ao final da liga regular o Ilves de Tampere proclamouse campión logo de gañar 13 dos 14 partidos que disputou e sumar 26 puntos. O equipo de Tampere só perdeu na súa visita ao EVU de Vantaa, que se levou a prata (21 puntos), mentres que o bronce foi para as recentemente ascendidas Shakers de Kerava (19 puntos). O Ilves foi ademais o equipo máis goleador (114 goles a favor) e menos goleado (25 goles en contra). Por contra o SaiPa de Lappeenranta foi o equipo que menos goles anotou (24), e o Ilves-Kiekko de Tampere foi o equipo máis goleado (124). O Ilves conseguiu as maiores goleadas da tempada, rexistrando cinco partidos con 10 ou máis goles anotados e dous con máis de 10 goles de diferenza.
Equipo campión
O equipo do Ilves que conquistou o campionato finlandés feminino en 1987 estivo integrado polas seguintes xogadoras:
Prince William Sound
miniatura|250px|O Prince William Sound (sur de [[Alasca)]]
O Prince William Sound (en Prince William Sound, que significa "'seo [baía ou estreito]) do príncipe Guillerme"; en Чугацкий залив Čugatski zaliv ) é un entrante do golfo de Alasca (océano Pacífico) localizado na costa suroccidental do estado de Alasca (EE. UU.).
Xeografía
Encóntrase no lado leste da península de Kenai.
O seu porto máis grande é Valdez, no extremo sur do oleoduto Trans-Alaska. Outros asentamentos no sound, que ten numerosas illas e fiordes interiores, son Cordova e Whittier, ademais das aldeas nativas de Chenega e Tatitlek.
Caldo verde
miniatura O caldo verde é unha caldo de verzas, tradicional do norte de Portugal e consumido en todo o país. É característica a súa cor verde, posto que as follas das coles van cortadas en finas tiras e as patacas en puré.
Segundo costume do Miño, a sopa sérvese nun recipiente de barro, cun pouco de aceite de oliva, e acompañada de anacos de chourizo e broa. Como é unha sopa simple e lixeira, cómese como entrante ou como cea.
Zoran Milanović
Zoran Milanović, nado o o 30 de outubro de 1966, é un político croata, quinto e actual presidente de Croacia desde 2020.
Anteriormente exerceu como primeiro ministro de Croacia entre 2011 e 2016. Tamén foi presidente do Partido Sociademócrata (SDP), o maior partido de centro-esquerda de Croacia, de 2007 a 2016. Consecuentemente, exerceu como líder informal da oposición en dúas ocasións, de 2007 a 2011, e de novo de xaneiro a novembro de 2016, cando Davor Bernardić o sucedeu como presidente do partido. O 5 de xaneiro de 2020, foi elixido para o cargo de presidente de Croacia ao derrotar á anterior presidenta, a conservadora Kolinda Grabar-Kitarović.
Despois de graduarse en Dereito pola Universidade de Zagreb, Milanović comezou a traballar no Ministerio de Asuntos Exteriores de Croacia. Foi asesor da misión croata na Unión Europea e na OTAN en Bruxelas entre 1996 e 1999. Durante o mesmo ano uniuse ao Partido Socialdemócrata. En 1998 completou un mestrado en Dereito da Unión Europea na Vrije Universiteit Brussel e foi asistente do ministro de Asuntos Exteriores de Croacia para asuntos políticos multilaterais en 2003.
O inicio do seu mandato estivo marcado polos esforzos para finalizar o proceso de ratificación da entrada de Croacia na Unión Europea e pola celebración dun referendo de adhesión. O seu goberno introduciu cambios no código tributario, aprobou unha lei de fiscalización e iniciou varios grandes proxectos de infraestruturas. Tras o aumento do valor do franco suízo, o goberno anunciou que todos os préstamos en francos suízos serían convertidos a euros. Milanović apoiou a expansión dos dereitos das parellas do mesmo sexo e introduciu unha lei para a unión destas.
Tras as eleccións parlamentarias de 2015 e dous meses e medio de negociacións para formar goberno, finalmente foi sucedido como primeiro ministro polo tecnócrata Tihomir Orešković en xaneiro de 2016. Despois de que o goberno de Orešković caese, Milanović liderou a Coalición Popular, formada por catro partidos, nas eleccións parlamentarias celebradas en setembro de 2016. A coalición sufriu unha derrota sorpresa fronte ao HDZ de centro-dereita e Milanović anunciou a súa retirada da política. A continuación traballou como asesor do primeiro ministro albanés, Edi Rama.
O 17 de xuño de 2019, Milanović anunciou que se presentaría a cargo de presidente de Croacia nas eleccións de decembro como candidato do Partido Socialdemócrata, sendo nomeado por dito partido o 6 de xullo. Na primeira rolda das eleccións, o 22 de decembro de 2019, obtivo o maior número de votos (29,55%), por diante da presidenta naquel momento, Kolinda Grabar-Kitarović (26,65%), e na segunda, o 5 de xaneiro de 2020, conseguiu o 52,66% dos votos, sendo declarado dese xeito como o quinto presidente de Croacia.
Traxectoria
Seu pai, Stipe Milanović (1938-2019), era economista, e súa nai, Đurđica "Gina" (nacida Matasić) Milanović, era profesora de inglés e alemán. Segundo el mesmo, as súas raíces familiares atópanse en Livno, Bosnia e Hercegovina.
O pai de Zoran era membro da Liga dos Comunistas de Iugoslavia. Milanović foi bautizado en segredo pola súa avoa materna, Marija Matasić, na igrexa dos Santos Pedro e Pablo e recibiu como nome de bautismo "Marijan". Foi criado no barrio de Knežija e despois de 1970 en Trnje, un barrio comunista. Tivo un irmán, Krešimir, que faleceu en 2019. Asistiu ao Centro de Xestión e Xudicatura desde 1981.
En 1985 ingresou na Universidade de Zagreb para estudar Dereito, despois realizou o seu servizo militar e volveu estudar en 1986. Ademais de croata, fala inglés, francés e ruso. Despois da universidade, traballou no Tribunal Comercial de Zagreb e en 1993 no Ministerio de Asuntos Exteriores, cuxo ministro era o seu futuro rival político Ivo Sanader. Un ano despois uniuse a unha misión de mantemento da paz da OSCE na rexión de Nagorno-Karabakh, disputada entre Armenia e Acerbaixán.
En 1994 casou con Sanja Musić, con quen ten dous fillos: Ante Jakov e Marko. Dous anos despois, converteuse en asesor da misión croata na Unión Europea e na OTAN en Bruxelas e dous anos despois completou un mestrado en Dereito da UE nunha universidade de Bruxelas.
Presidente do partido
En 1999 incorporouse ao Partido Socialdemócrata (SDP). Despois da vitoria do SDP nas eleccións de 2000, traballou como enlace coa OTAN e tres anos despois converteuse en axudante do ministro de Asuntos Exteriores, Tonino Picula. Deixou o seu posto despois das eleccións de 2003, cando a conservadora Unión Democrática Croata chegou ao poder.
Como membro do SDP, en 2004 renunciou á súa posición como axudante do ministro de Asuntos Exteriores e converteuse en membro do recentemente fundado Comité Executivo do SDP, así como no secretario internacional encargado de contactos con outros partidos políticos. Dous anos despois, converteuse brevemente no voceiro do partido, substituíndo á ausente Gordana Grbić. A principios de setembro do 2006 converteuse en coordinador do SDP para a 4ª circunscrición nas eleccións de 2007.
O 2 de xuño celebrouse en Zagreb unha convención extraordinaria do Partido, debido á dimisión do 11 de abril do primeiro presidente do Partido e antigo primeiro ministro de Croacia, Ivica Račan. Milanović entrou na disputa polo posto, a pesar de ser considerado un "foráneo", debido ao seu curto período de tempo no partido, contra Željka Antunović (presidente do partido en funcións desde a renuncia de Račan), Milan Bandić e Tonino Picula. O 29 de setembro de 2007, durante a campaña para a presidencia do partido, prometeu publicamente que se o partido non sacaba máis escanos que o HDZ nas pŕoximas eleccións, dimitiría e nunca máis volvería buscar a presidencia do partido.
Na primeira volta, foi o máis votado con 592 votos, moi por diante do seu rival máis próximo, Željka Antunović. Na segunda rolda, enfrontouse a Antunović e gañou de novo cunha gran marxe, converténdose así no presidente do partido.
Eleccións ao Parlamento de 2007
As eleccións parlamentarias de 2007 resultaron ser as eleccións cun resultado máis axustado desde a independencia, xa que o SDP obtivo 56 escanos, 10 menos que os 66 do HDZ. 5 dos escanos que gañou o HDZ foron do undécimo distrito reservado para os cidadáns residentes no estranxeiro, que era un dos principais. temas de campaña do SDP, que buscaba diminuír a importancia electoral dos chamados electores da diáspora. O resultado final deixou aos dous bandos en posición de formar goberno, sempre que reunisen 77 dos 153 representantes, pero foi Sanader quen logrou formar unha maioría para gobernar.