cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Yosafat Kotsylovskyi
260px|miniatura|Stryi. Yosafat Kotsylovskyi. O Beato Yosafat Kotsylovskyi (en Йосафат Коциловський), nado como Yosyf (en Йосиф) o 3 de marzo de 1876 en Pakoszówka (Reino de Galicia e Lodomeria) e finado o 17 de novembro de 1947 nun campo de concentración preto de Kíiv, foi un eclesiástico grecocatólico ucraíno, bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok dende 1917 até a súa morte. Foi beatificado por Xoán Paulo II en 2001.
Traxectoria
Naceu en Pakoszówka, unha aldea do concello de Sanok, en Lemkivshchyna, rexión habitada polo pobo lemko. Era fillo de Petro e Kateryna: o seu pai combinou a agricultura coa participación na vida política como deputado na Dieta de Galicia e Lodomeria; a súa nai, de apelido de solteira "Kosar", era filla dun sacerdote greco-católico, e educou piadosamente aos seus fillos.
En 1896 ingresou na Universidade de Lviv para estudar leis, mais decepcionado coa situación política abandonou os estudos. Baixo a influencia do bispo Przemyśl Kostiantyn Chekhovych marchou a estudar Filosofía e Teoloxía a Roma. O 9 de outubro de 1907 foi ordenado sacerdote. Logo de ser ordenado sacerdote, foi profesor de teoloxía no seminario de Stanislaviv, onde ao pouco tempo foi nomeado vicerreitor.
O 2 de outubro de 1911 fixo a profesión na Orde de San Basilio Magno. O 8 de novembro de 1916 foi elixido bispo de Przemyśl, Sambor e Sanok, sendo confirmado pola Santa Sé o 29 de xaneiro de 1917. Recibiu a consagración episcopal o 23 de setembro, de mans do metropolita de Galicia Andrei Sheptytskyi.
Co estoupido da segunda guerra mundial o territorio da súa diocese foi ocupada de xeito sucesivo pola URSS e polo III Reich. En 1939, co pacto Ribbentrop-Molotov, os soviéticos anexionáronse Ucraína Occidental, e Kotsylovskyi estivo baixo vixilancia. Posteriormente, coa ocupación alemá, foi investigado e interrogado pola Gestapo por agochar xudeus na diocese.
Despois da guerra tratou de resistir a presión comunista contra a Igrexa. O 10 de setembro de 1945 o bispo enviou dous comunicados ás embaixadas dos E.U.A. e do Reino Unido tratando sobre a natureza da invasión, a represión, e as violacións de dereitos humanos, e pedindo axuda.
Finou nun campo de concentración soviético preto de Lviv o 17 de novembro de 1947.
Culto
O papa Xoán Paulo II beatificouno o 27 de xuño de 2001 na súa visita pastoral a Ucraína, xunto a Mykolai Charnetskyi e compañeiros mártires. A súa festa celébrase o 17 de novembro.
Os Campaneiros de Vilagarcía
Os Campaneiros de Vilagarcía foi un cuarteto de gaitas de música tradicional galega formado nos anos 20 en Vilagarcía de Arousa, e que permaneceu en activo ata 1984.
Historia
Os irmáns Xosé e Ramón Valiñas Oubiña, do Sisto (Vilagarcía de Arousa), actuaron por vez primeira baixo o nome de Os Campaneiros no ano 1926. O alcume víñalles por un bisavó fabricante de campás. Varios percusionistas actuaron cos irmáns ao longo da dilatada carreira do grupo, pero son coñecidos sobre todo os tamén irmáns José e Celestino, fillos de Pallamallada, un coñecido gaiteiro da comarca arousana. miniatura|250px|Monumento na súa honra, no [[O Sisto, Solobeira, Vilagarcía de Arousa|Sisto (Solobeira)]] No ano 1983 a súa aldea natal fíxolles unha homenaxe popular, na que actuaron Milladoiro, Fuxan os Ventos, Airiños do Parque de Castrelos, Os Rosales. No ano 1984, na Festa do Marisco no Grove, o grupo actuou por derradeira vez, obrigados polo estado de saúde de Ramón.
O grupo foi moi prolífico: deixaron editado un disco e varias gravacións caseiras que van saíndo á luz en edicións modernas. Achegaron tamén unha gran cantidade de pezas da súa autoría ao repertorio galego para gaita. Do seu estilo interpretativo hai que destacar a súa particular maneira de entender a percusión dentro da formación tradicional do cuarteto de gaitas.
Ligazóns externas
Os Campaneiros, expertos gaiteiros. - tallercrof (Youtube).
Baldomir, Guísamo, Bergondo
Baldomir é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 347 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 164 eran homes e 183 eran mulleres.
Atsugi
Atsugi (厚木市, あつぎし, Atsugi-shi) é un concello da prefectura de Kanagawa no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kantō e no centro da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. Ten 93,83 km² de superficie e unha poboación de 226.077 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 2.410 h/km².
O concello de Atsugi limita cos concellos de Hadano, de Isehara, de Hiratsuka, de Samukawa, de Ebina, de Zama, de Sagamihara, de Aikawa e de Kiyokawa.
Azeglio Vicini
Azeglio Vicini, nado o 20 de marzo de 1933 en Cesena, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol italiano.
Como xogador
Comezou a xogar no equipo da súa vila natal, o AC Cesena, fichando moi pronto polo Lanerossi Vicenza e polo UC Sampdoria máis tarde, equipo no que militaría a maior parte da súa carreira. Retirouse xogando no Brescia Calcio no ano 1966.
Como adestrador
A súa traxectoria como adestrador foi máis ampla, sobre todo nas diferentes categorías da Selección de fútbol de Italia. O primeiro equipo ao que dirixiu foi o Brescia Calcio, durante un ano e pouco despois de colgar as botas. Ao cabo dalgúns anos comezou a adestrar á categoría sub-23 do combinado nacional, e ao ano seguinte pasou á sub-21, neste posto estivo dez anos, ata que en 1986 pasa a adestrar á selección na categoría absoluta.
Coa selección de fútbol de Italia chegou ao terceiro posto no Mundial de Fútbol Italia 1990, cun equipo no que destacaban Roberto Baggio, Salvatore Schillaci ou Franco Baresi.
Deixa a selección en 1991 tras non conseguir clasificar ao equipo para a Eurocopa de Fútbol Suecia 1992, sendo substituído por Arrigo Sacchi. Posteriormente dirixiu en dous breves períodos ao AC Cesena e ao Udinese Calcio.
Scooby-Doo (filme)
Scooby-Doo é un filme estadounidense dirixido por Raja Gosnell que foi estreado no 2002. Está baseado na serie de animación Scooby-Doo creada por Joe Ruby e Ken Spears.
Sinopse
Dous anos despois de que un choque de egos obrigase a Mystery Inc. a pechar as súas portas, Scooby-Doo e os seus amigos Fred, Daphne, Shaggy e Velma, son chamados individualmente a Spooky Island para investigar unha serie de incidentes paranormais no club nocturno Spring Break. Preocupado porque o seu popular centro turístico pode estar realmente enmeigado, o propietario de Spooky Island, Emile Mondavarious, trata de volver a unir a eses detectives con fama de entremetidos para que resolvan o misterio antes de que o seu segredo sobrenatural asuste á multitude de universitarios que o frecuentan.
Trofeo Teresa Herrera 2001
A 56º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña entre o 9 e o 11 de agosto de 2001. O campión foi o Deportivo da Coruña, que derrotou na final ao Real Madrid, logrando o seu noveno título.
O xogador do Deportivo Víctor foi elixido mellor xogador do torneo.
Bos, Guísamo, Bergondo
Bos é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 54 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 32 eran homes e 22 eran mulleres.
Gobernación de Vitebsk
250px|dereita|miniatura|Mapa da Gobernación de Vitebsk (1820). dereita|miniatura|Escudo. A gobernación de Vitebsk (en Витебская губерния, tr. "Vitebskaia guberniia") foi unha gobernación do Imperio Ruso, con capital en Vitebsk (actual Viciebsk, Belarús).
Alter Bridge
Alter Bridge é unha banda estadounidense de rock formada no ano 2004 en Orlando, Florida polo guitarrista Mark Tremonti, o baixista Brian Marshall e o batería Scott Phillips, que son tamén membros de Creed. Pouco despois da súa creación, uniuse á banda Myles Kennedy, cantante e segundo guitarrista, antigo membro de The Mayfield Four e o cantante do proxecto en solitario de Slash. Tremonti deulle ese nome ao grupo por unha ponte que había en Detroit, Míchigan preto da súa antiga casa en Alter Road.
Bohemian Rhapsody (filme)
Bohemian Rhapsody é un filme biográfico británico-estadounidense de 2018 sobre o cantante británico Freddie Mercury e o grupo de rock Queen. Foi dirixida por Bryan Singer, aínda que Dexter Fletcher asumiu o cargo de director as últimas semanas de rodaxe tralo despido de Singer. O guión foi escrito por Anthony McCarten e foi producido por Graham King e Jim Beach, antigo representante de Queen. Está protagonizada por Rami Malek, Gwilym Le, Ben Hardy e Joseph Mazzello. O filme estreouse o 24 de outubro de 2018 no Reino Unido.
Sinopse
En 1970, Farrokh Bulsara, un estudante británico de orixe parsi que traballa transportando equipaxes no aeroporto de Heathrow, diríxese a un club nocturno para ver a unha banda local chamada Smile. Despois da presentación, Farrokh coñece ao guitarrista Brian May e ao batería Roger Taylor, e ofrécese a si mesmo para ser o novo vocalista da banda despois da partida do seu cantante e baixista Tim Staffell. Coa chegada do baixista John Deacon, a banda —agora coñecida como Queen— toca en lugares pequenos ao redor de Inglaterra ata que deciden vender a súa camioneta para producir o seu álbum debut. O seu estilo musical permítelles un contrato con EMI Records. Ao mesmo tempo, Farrokh cambia o seu nome a Freddie Mercury e comeza unha relación con Mary Austin. Durante a primeira xira da banda polos Estados Unidos, Freddie comeza a ter dúbidas sobre a súa sexualidade.
En 1975, Queen grava o seu álbum A Night at the Opera, pero deciden deixar ao executivo de EMI Ray Foster cando este rexeita publicar a canción de seis minutos «Bohemian Rhapsody» como o primeiro sinxelo do disco. Freddie fai que o DJ de Capital Radio, Kenny Everett, faga debutar a canción póndoa ao aire. A pesar de ter críticas mixtas, «Bohemian Rhapsody» convértese nun éxito masivo. Pouco despois de regalarlle a Mary un anel de compromiso, terminan a súa relación cando Freddie lle revela que é bisexual. Comeza unha relación sentimental e laboral con Paul Prenter, o segundo representante da banda.
Freddie regresa a Londres para reconciliarse cos seus compañeiros e o actual representante do grupo, Jim Beach. Tras volver coa banda, a participación desta en Live Aid é engadida a último minuto. Freddie reúnese con Hutton e reconcíliase coa súa familia, co principio zoroástrico do seu pai, «Bos pensamentos, boas palabras, boas accións». Pouco antes do concerto, durante os ensaios, Freddie revela aos seus compañeiros que padece SIDA. A presentación de Queen en Live Aid, o 13 de xullo de 1985, é todo un éxito, axudando a incrementar a taxa de doazóns durante o evento.
Despois da morte de Freddie en 1991 por mor da SIDA, Beach e o resto dos membros de Queen crean a fundación Mercury Phoenix Trust para axudar á loita contra a SIDA.
Elenco
miniatura|(De esquerda a dereita) Joe Mazzello, Rami Malek e Gwilym Lee na promoción do filme en 2018.
Primeiro proxecto con Sacha Baron Cohen (2010 - 2013)
miniatura|150x150px|[[Sacha Baron Cohen ía encarnar a Mercury inicialmente.]] En setembro de 2010 Brian May anunciou nunha entrevista á BBC que Sacha Baron Cohen fora elixido para dar vida a Mercury na biopic sobre o cantante. Tamén se anunciou que o guión sería escrito por Peter Morgan, nomeado ao Óscar por The Queen e Frost/Nixon, e coproducido pola produtora de Robert De Niro, TriBeCa Productions. En abril de 2011, May dixo que a banda aprobara que a rodaxe comezase a finais de 2011. Con todo, en xullo de 2013 Baron Cohen abandonou o proxecto debido a diferenzas creativas. May dixo que a presenza do actor fose unha distracción, mentres que Baron Cohen afirmou en marzo de 2016 en The Howard Stern Show que un dos membros da banda lle dixo que quería que Mercury morrese xusto a metade do filme e que na segunda metade se vise como a banda saía adiante a pesar de todo. Ademais, comentou que tampouco logrou que se aceptasen as súas propostas de que o filme o dirixisen David Fincher ou Tom Hooper. miniatura|183x183px|[[Ben Whishaw.]]
Segundo proxecto con Ben Whishaw e Dexter Fletcher (2013 - 2014)
Cara a setembro de 2013 rumoreouse que Daniel Radcliffe encarnaría a Mercury, aínda que este o desmentiu, e en outubro de 2013 falouse do actor Dominic Cooper como posible substituto, pero non houbo confirmación oficial. En decembro de 2013 anunciouse oficialmente que Ben Whishaw sería o actor que interpretaría a Mercury e que Dexter Fletcher sería o director. Con todo, en marzo de 2014 Fletcher abandonou o proxecto novamente por diferenzas creativas.
Rodaxe
A rodaxe do filme empezou o 8 de setembro de 2017 na recreación do escenario do concerto Live Aid, situada no antigo aeródromo da Real Forza Aérea Británica en Bovingdon, preto de Hemel Hempstead. Segundo declarou Brian May en Instagram, o Live Aid é un dos alicerces da estrutura do filme.
O 4 de decembro deuse a coñecer por medio dun comunicado que Bryan Singer fora apartado da dirección do filme debido a «comportamentos non profesionais», como a súa repetida ausencia no set de rodaxe (o que facía que o director de fotografía Newton Thomas Sigel tivese que ocupar o seu posto) e recorrentes enfrontamentos con Malek. Horas máis tarde, Singer emitiu un comunicado no que declarou que Fox non lle permitiu tomarse un tempo para visitar un dos seus pais que se atopaba gravemente enfermo. O 6 de decembro anunciouse que Dexter Fletcher regresaría para ser de novo director do proxecto, despois de telo abandonado en 2014.
Posprodución
O 15 de maio de 2018 saíu á luz o primeiro tráiler do filme, o 17 de xullo o segundo, o 25 de agosto o terceiro e o 25 de outubro o cuarto e último.
Acollida
miniatura|dereita|200px|[[Rami Malek recibiu a aclamación da crítica pola súa interpretación como Freddie Mercury.]]
Aeroporto de Craiova
O aeroporto internacional de Craiova é un aeroporto situado na parte suroeste de Romanía, a 7 quilómetros ao leste de Craiova, unha das cidades máis grandes do país. Na área do aeroporto atópase a sede de Avioane Craiova (anteriormente coñecida como IRAv Craiova), a compañía que fabricou os aviónsromaneses IAR-93 e IAR-99.
Bohemian Rhapsody (filme)
Crítica
Bohemian Rhapsody recibiu recensións mixtas de parte da crítica e positivas da audiencia. No portal de internet Rotten Tomatoes, o filme posúe unha aprobación de 62 %, baseada en 330 recensións, cunha cualificación de 6.1/10, mentres que de parte da audiencia ten unha aprobación de 90%, baseada en 15 007 votos, cunha cualificación de 4.5/5.
Metacritic deulle ó filme unha puntuación de 49 de 100, baseada en 45 recensións, indicando «valoracións mixtas». As audiencias enquisada por CinemaScore déronlle unha «A» nunha escala de A+ a F, mentres que no sitio IMDb os usuarios déronlle unha cualificación de 8.3/10, sobre a base de 149 957 votos. Na páxina FilmAffinity ten unha cualificación de 7.6/10, baseada en 15 128 votos.
Algúns medios como The Spectator deron valoracións negativas mencionando que o filme tiña demasiados clichés, mentres que outros como a revista Paste ou o sitio web IndieWire foron críticos con algunhas licenzas creativas e polo retrato das relacións homosexuais de Mercury, indicando que foron representadas como unha influencia particularmente corruptora.
Diferenzas entre o filme e a historia real
Medios como Rolling Stone ou Espinof apuntaron varias licenzas creativas desenvolvidas con fins dramáticos e que difiren da historia real:
miniatura|270x270px|Cartel do filme nunha das entradas á estación de Spring Street en SoHo (Nova York).
Posible secuela
En decembro de 2018 Brian May comentou a posibilidade dunha secuela que levaría a cabo desde o Live Aid até o falecemento de Freddie.
Meleagridinos
miniatura|240px|Meleagris ocellata. miniatura|240px|Reconstrución de Meleagris californica.
A dos meleagridinos (Meleagridinae) é unha subfamilia de aves da orde dos galiformes e familia dos fasiánidos, que inclúe os pavos e algunhas especies fósiles estreitramente relacionadas.
A inclusión desta sufamilia dentro dos fasiánidos foi recoñecida recentemente baseándose en estudos filoxenéticos moleculares que demostraron a súa relación cos tetraoninos.
República Federal da Illa de Arousa
A República Federal da Illa de Arousa proclamárona os veciños reunidos nun evento tabernario da zona do Nicho o 7 de outubro do ano 1934 na localidade pontevedresa da Illa de Arousa, seguindo os pasos de Lluís Companys, quen declarou a independencia do Estado Catalán en outubro dese mesmo ano. Ao día seguinte, o 8 de outubro, detiveron os responsables do evento para seren postos en liberdade días despois.
Precedentes
No ano 1934 estaba presente a Segunda República Española, proclamada o 14 de abril do ano 1931. O goberno da República, ao contrario que nos primeiros anos de mandato, comezou unha deriva máis represiva, afastada do reformismo inicial. Así, as fortes presións das dereitas e o intento de recentralización levaron ao estado a unha folga xeral en toda España. Esta folga tivo especial seguimento na comunidade mineira de Asturias. O 5 de outubro comezaba a sublevación e os folguistas comezaron a ocupar os pobos e vilas da zona. Estableceuse unha unión entre todas as forzas (obreiras, anarquistas, socialistas e comunistas) baixo a consigna UHP (Unión de Hermanos Proletarios).
Meleagridinos
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1840 polo farmacéutico e zoólogo inglés, especializado en ornitoloxía, George Robert Gray (irmán máis novo do famoso John Edward Gray), baixo o nome de Meleagridoidea.
República Federal da Illa de Arousa
Precedentes
Ao abeiro deste descontento social xeral que levou á folga xeral, e alentado pola proclamación do estado catalá, a Agrupación Local do Partido Socialista da Illa de Arousa convoca unha asemblea sometendo a votación a celebración dunha folga xeral para o luns día 8 de outubro, especialmente como protesta polas condicións de traballo que se daban nas empresas conserveiras locais. Esta folga foi, probabelmente, o inicio da proclamación de independencia da República da Illa.
Meleagridinos
Subfamilia
O nome Meleagridinae está formado sobre a raíz Meleagri-, do seu xénero tipo, Meleagris, coa adición do sufixo do latín científico -inae, propio dos nomes das subfamilias de animais, coa inclusión dun d epentético entre amnbos os elemantos para facilitar a pronuncia.
República Federal da Illa de Arousa
Proclamación da independencia
Ao fragor das protestas da folga xeral dos anteriores días, o 7 de outubro proclámase a independencia da Illa. A proclamación tivo lugar na taberna local O Nicho. Ademais de declarar como Presidente a Santiago Otero Pouso “Pajares”, nomeáronse responsábeis de Xustiza (Andrés Mougán Cores “Tormenta"), Gobernación (Manuel Iglesias Dios), Facenda (Demetrio Ramos Lojo), Propaganda (Juan Otero Maestú, dono da taberna) e Cultura (Luís de Saa Bravo).
Nesa madrugada (do 7 ao 8 de outubro) estalou unha bomba na vila, o que provocou que os gardas de asalto desembarcasen na Illa unhas horas despois. Os gardas detiveron varias persoas na operación. Ao día seguinte, 9 de outubro, tivo lugar outra detonación, e as autoridades levaron detidas nove persoas, entre elas o presidente Santiago Otero. Foron postos en liberdade aos poucos días.
Consecuencias
Uns meses despois, foron xulgados na Escola Naval de Marín nun consello de guerra e acusados dun delito de sedición, mais foron absoltos. Porén, tralo Golpe de Estado de 1936 as forzas franquistas tomaron rapidamente a maior parte de Galicia, levando a cabo unha forte represión entre as persoas máis significadas durante o período republicano. Entre eles atopábanse algúns dos protagonistas desta historia, que foron paseados.
Especialmente tráxico foi o fusilamento de Santiago Otero que foi botado á Ría. Tras ser devolto á praia polo mar, os seus asasinos enchéronlle o corpo de pedras e volvérono fondear.
Meleagridinos
Xénero
En canto ao xénero, está tirado do grego antigo μελεαγρίς meleagrís, 'galiña de Guinea'.
Xéneros e especies
Ana actualidade só se coñece un único xénero na subfamilia, con dúas especies actualmente viventes:
Fiber Distributed Data Interface
miniatura|Tarxeta FDDI de dobre conexión Fiber Distributed Data Interface (FDDI) proporciona un estándar óptico de transmisión de datos a 100 Mbit/s nunha rede de área local que pode acadar un rango de ata 200 quilómetros. Aínda que a topoloxía lóxica de FDDI baséase un anel de tipo "token ring", non emprega o protocolo IEEE 802.5 Token Ring para a súa definición; porén, o protocolo empregado deriva do IEEE 802.4 Token Bus na súa variante timed token. Ademais de cubrir extensas áreas xeográficas, as redes de área local FDDI poden soportar miles de usuarios. O estándar marca coma medio de transmisión a fibra óptica, aínda que pode empregar tamén cable de cobre, recibindo nese caso o nome de CDDI (Copper Distributed Data Interface).
Historia
FDDI foi considerada na primeira metade da década de 1990 unha tecnoloxía moi atractiva para a conexión a nivel de campus, xa que as redes Ethernet existentes soamente ofrecían velocidades de transferencia de 10 Mbit/s e as redes Token Ring podían proporcionar velocidades de 4 ou 16 Mbit/s. De tódolos xeitos, FDDI rematou por quedar obsoleta coa aparición de Fast Ethernet, que ofrecía os mesmos 100 Mbit/s a un custo moi inferior e, dende 1998, por Gigabit Ethernet.
Características
FDDI, coma produto do estándar ANSI X3T9.5 (now X3T12), segue o modelo OSI por capas empregado en moitos outros protocolos. FDDI-II, unha versión de FDDI, incorpora a posibilidade de engadir á rede soporte para conmutación de circuítos, de forma que poida manexar sinais tanto de voz coma de vídeo.
Unha rede FDDI componse de dous aneis, funcionando un deles como anel secundario en caso de que o primario sufra algún tipo de fallo. Este anel primario ofrece unha capacidade de ata 100 Mbit/s. Cando unha rede non precisa do anel secundario, este tamén pode empregarse para o transporte de datos, elevando a capacidade ata 200 Mbit/s. Un só anel pode estenderse ata a distancia máxima marcada polo estándar, mentres que un dobre só pode cubrir a metade de dita distancia, é dicir, 100 km. Por outra banda, FDDI emprega unha trama de maior tamaño (4352 bytes) que o estándar Ethernet de 100 Mbit/s, o cal só soporta tramas dun máximo de 1500 bytes. Isto redunda, en principio, nun mellor rendemento das redes FDDI.
Topoloxías soportadas
Os enxeñeiros normalmente deseñan aneis FDDI coa forma de "anel dual de árbores" (véxase topoloxía de rede). Un pequeno número de dispositivos (normalmente dispositivos de infraestrutura coma enrutadores ou concentradores de rede) son conectados a ambos aneis. En cambio, os equipos finais son directamente conectados aos enrutadores ou concentradores. Deste xeito, os dispositivos de infraestrutura, conectados directamente ao anel dobre, actúan coma elementos raíz de varias árbores de interconexión de ordenadores.
Estándares
Os estándares FDDI inclúen:
Jack Kilby
Jack St. Clair Kilby, nado o 8 de novembro de 1923 en Jefferson City (Missouri) e finado o 20 de xuño de 2005 en Dallas (Texas), foi un enxeñeiro eléctrico estadounidense cogalardoado co Premio Nobel de Física no ano 2000.
Traxectoria
Diplomouse nas universidades de Illinois e de Wisconsin. Dende o 1958 traballou na compañía informática estadounidense Texas Instruments, onde desenvolveu o circuíto integrado en 1959. A investigación de Kilby levou á produción dos microprocesadores e facilitou as bases conceptuais e técnicas para o campo da microelectrónica.
Manteiga
A manteiga é a emulsión de auga en graxa obtida como resultado do desoro, lavado e amasado dos conglomerados de glóbulos graxos que se forman polo batido da crema de leite e apta para consumo, con ou sen maduración biolóxica producida por bacterias específicas.
É un alimento moi graxo, rico en graxas saturadas, colesterol e calorías, polo que é recomendable para deportistas ou persoas que requiran un importante consumo enerxético. Ademais non é un alimento que estea rifado cunha dieta sa e equilibrada e é moi doada de dixerir a pesar do seu contido graxo.
Tipos
miniatura|Manteigueiro no [[Museo Liste.]] Existen varios tipos de manteiga, pero pódense distinguir basicamente dous:
Ademais pódeselle engadir sal ou non, obtendo mantiga salgada ou doce segundo o caso (a salgada consérvase mellor). E, por suposto, pódese elaborar a partir do leite de moitos animais, sendo os máis correntes en occidente a manteiga de ovella, vaca ou cabra (como curiosidade, non é posible obter manteiga do leite de camela).
Non é complicado elaborar manteiga caseira, pero si moi laborioso. Unha vez separada a crema do leite pódese proceder a batela cunha culler ou espátula de madeira de arriba a abaixo, aínda que tamén se pode usar unha batedora. O aspecto final adoita darse cun molde de manteiga que lle dá un aspecto máis atractivo de cara ós consumidores.
Os novos (serie de televisión)
Os novos (título orixinal en inglés: The Young Ones) é unha comedia de situación británica escrita por Rik Mayall, Ben Elton e Lise Mayer, e protagonizada por Adrian Edmondson, Mayall, Nigel Planer, Christopher Ryan e Alexei Sayle, que se emitiu por primeira vez na BBC Two en dúas tempadas en 1982 e 1984. O seu humorismo anárquico e inconformista axudou a desenvolver a comedia alternativa na televisión da década de 1980 e converteu en coñecidos aos seus actores e guionistas. Foi traducida ao galego por Lois Pereiro na súa primeira dobraxe, e por María Alonso na segunda emitida na TVG.
Características
Os protagonistas principais son catro estudantes que comparten unha casa, un violento fan do metal punk Vyvyan, interpretado por Adrian Edmondso, o fachendoso anarquista Rick (Rik Mayall), o hippie Neil (Nigel Planer) e o sofisticado Mike (Christopher Ryan). Tamén intervén Alexei Sayle, interpretando o caseiro, Jerzy Balowski, e outros membros da familia Balowski. Ambientada no norte de Londres, aínda que a maioría dos exteriores se gravaron en Bristol. Cada episodio incluía un segmento musical no que actuaban na casa ou na rúa grupos convidados.
Na serie combínase o estilo tradicional dunha comedia de situación co slapstick violento, o absurdo e o surrealismo mesturados con estereotipos das clases traballadores e baixas británicas.
Estado de oxidación
Na química, o estado de oxidación dun elemento, que forma parte dun composto, considerase coma a carga aparente coa que o elemento está funcionando nese composto. Os estados de oxidación poden ser positivos, negativos, cero, enteiros e fraccionarios.
O átomo tende a obedecer a regra do octeto para así ter unha configuración electrónica similar á dos gases nobres, moi estables electronicamente. Esta regra sostén que un átomo achégase a ter oito electróns no seu nivel de enerxía máis externo.
Guaimaro III de Salerno
Guaimaro III (tamén coñecido como Guaimaro IV) (circa 983 – circa 1027) foi príncipe longobardo de Salerno desde o 994 ata a súa mrte, que tivo lugar segundo algúns sobre o 1030/1031, pero máis probabelmente no 1027.
Traxectoria
Durante o seu reinado, Salerno entrou nunha fase de gran esplendor, testemuñado pola inscrición Opulenta Salernum incisa sobre as moedas da época. A el débese a redución a vasalos do Principado de Salerno das cidades de Amalfi, Gaeta e Sorrento e a anexión de moitas das posesións bizantinas en Puglia e Calabria. Fillo segundoxénito de Xoán II, asociado ao trono polo pai no 989 tras a morte do primoxénito Guido, xa correxente con Xoán II do 984 ao 988. No 994 (segundo algúns no 998 ou 999) o príncipe Xoán morreu e Guaimaro asumiu o rango de único soberano.
No 999, durante unha parada no porto de Salerno dunha banda de peregrinos normandos de retorno de Xerusalén, a cidade foi atacada polos piratas sarracenos. Os salernitanos, temerosos, non presentaron batalla aos invasores, mentres os normandos se lanzaron valorosamente contra o inimigo. A súa coraxe animou aos salernitanos, que se uniron á batalla e rexeitaron a ameaza musulmá. Guaimaro ofreceu rápido numerosos incentivos aos normandos para que ficasen en Salerno, pero estes rexeitáronos e volveron a Francia, prometendo difundir a noticia de que o sur de Italia precisaba de homes prontos a combater contra os sarracenos.
Como xefe dun dominio longobardo independente no Mezzogiorno, Guaimaro apoiou as loitas de independencia do longobardo Melo de Bari, que buscou refuxio onda el despois da derrota sufrida no 1011. Nominalmente, Guaimaro era vasalo do emperador Henrique II, pero tras a derrota sufrida por este en Canne no 1018 pasouse secretamente ao partido do emperador bizantino Basilio II. Á morte de Henrique, no 1024, Guaimaro enviou unha embaixada onda o novo emperador Conrado II para demandar a liberación do cuñado Pandulfo IV de Capua, o Lobo dos Abruzzi. Conrado, mostrando toda a súa inxenuidade, consínteo. O Lobo cerca inmediatamente a súa antiga capital, Capua, da que fora príncipe un tempo. Unha empresa na que obtén a axuda de Guaimaro e dos normandos guiados por Rainulfo Drengot e o catapán de Italia.
No 1015 Guaimaro asociou ao trono ao fillo máis vello, Xoán III, que tivera coa súa primeira muller Porpora de Tabellaria (m. 1010 ca.), pero este morreu no 1018. A correxencia foille dada ao segundoxénito Guaimaro, tido coa segunda muller Gaitelgrima, irmá de Pandulfo de Capua. Outro fillo de Guaimaro, Guido, foi nomeado gastaldo de Capua polo seu tío Pandulfo e posteriormente tamén duque de Sorrento polo irmán máis vello. O cuarto fillo de Guaimaro, de nome Pandulfo, converteuse á súa vez en Señor de Capaccio. Probabelmente no 1026 o príncipe de Salerno tivo tamén unha filla, Gaitelgrima, que posteriormente casou cos irmáns Drogón e Umfredo d'Altavilla, condes de Puglia.
Panticosa
Panticosa (Pandicosa, en aragonés) é un concello aragonés da provincia de Huesca, situado na comarca do Alto Gállego. A súa poboación é de 819 habitantes (2010) e ten unha superficie de 95,9 km². No concello localízase a estación de esquí de Aramón Panticosa.
Xeografía
O municipio está sito ao norte da provincia de Huesca, no val do Tena, enclavado nos Pireneos. Dista 95,9 km da cidade de Huesca.
Entidades
O concello componse de tres localidades: Panticosa, Baños de Panticosa e El Pueyo de Jaca. miniatura|esquerda|250px|Vista xeral de Panticosa.
Historia
Os romanos coñeceron e aproveitaron as augas termais do aínda subsistente balneario de Panticosa. Fican restos dun balneario romano, de difícil acceso, con moedas de ofrenda das épocas de Augusto e Tiberio.
Afonso XII frecuentou o balneario moderno de Panticosa, o que explica parte da decoración do complexo hoteleiro.
Dialecto aragonés
O falar pandicuto é a variante mellor conservada e máis viva do aragonés tensino ou do Val de Tena.
O topónimo
O nome pode proceder do latín FONTICOSA, con influencia fonética vasca, no que evolúe F- inicial a p- como en pago (< fagu), o que se observa tamén en aragonés pantasma. A forma aragonesa Pandicosa con -nd- documentouna como minoritaria Francho Nagore, cando realizou a súa tese sobre o aragonés local, e está documentada en textos medievais de entre 1425 e 1450.
Gonzalo Fernández de la Mora
Gonzalo Fernández de la Mora y Mon, nado en Barcelona o 30 de abril de 1924 e finado en Madrid o 10 de febreiro de 2002, foi un político e ensaísta español.
Traxectoria
Cando tiña dous anos a súa familia trasladouse a Madrid e durante un tempo viviu en Galicia (Mondariz, Guitiriz e Vigo), de volta a Madrid estudou filosofía e letras e dereito, e en 1946 entrou na Escola Diplomática e alí entrou en contacto con grupos monárquicos liberais. Membro do Consello Privado de Xoán de Borbón dende 1959. Progresivamente foise achegando ao círculo de poder franquista e foi nomeado subsecretario no Ministerio de Asuntos Exteriores e entre 1970 e 1974 foi ministro de obras públicas. Na transición fundou a Unión Nacional Española que foi un dos partidos que formou Alianza Popular que tiña a Fernández de la Mora como vicepresidente. Deputado por Pontevedra nas primeiras eleccións a Cortes (1977). Conselleiro da Xunta preautonómica. En 1977 deixou AP e a dirección da UNE cando deron o seu apoio á Constitución de 1978. En 1979 foi un dos fundadores do partido Derecha Democrática Española
Tom and Huck
Tom and Huck é un filme estadounidense dirixido por Peter Hewitt que foi estreado en 1995. Está baseado na novela As aventuras de Tom Sawyer de Mark Twain.
Sinopse
Nova adaptación da famosa novela de Mark Twain, que relata as aventuras dos rebeldes Tom Sawyer e Huckleberry Finn.
Mato
O termo mato pode referirse a:
Como topónimo, Mato pode referirse a:
Ollo
O ollo, (do latín ocŭlus), ou globo ocular é o órgano que detecta a luz, sendo a base do sentido da vista. Componse dun sistema sensible aos cambios de luz, capaz de transformar estes en impulsos eléctricos. Os ollos máis sinxelos non fan máis que detectar se os arredores están iluminados ou escuros. Os máis complexos serven para proporcionar o sentido da vista.
As partes do ollo son esenciais para a existencia humana porque grazas a elas captamos, percibimos e atopamos o que se chama as imaxes percibidas por este sistema.
Os ollos compostos atópanse nos artrópodos (insectos e animais semellantes) e están formados por moitas facetas simples que dan unha imaxe "pixelada", ou sexa, en mosaico (non imaxes múltiples, como a miúdo crese).
Entalpía de fusión
A entalpía de fusión ou calor de fusión é a cantidade de enerxía necesaria para facer que un mol dun elemento que se atope no seu punto de fusión pase do estado sólido ao líquido, a unha presión constante.
Ollo
Na maioría dos vertebrados e nalgúns moluscos, o ollo funciona proxectando imaxes a unha retina sensible á luz, onde se detecta e transmítese un sinal correspondente a través do nervio óptico. O ollo polo xeral é aproximadamente esférico, cheo dunha substancia transparente xelatinosa chamada humor vítreo, que enche o espazo comprendido entre a retina e o cristalino, o humor transparente, atópase no espazo existente entre o cristalino e a córnea transparente, cuxa función é a de controlar o estado óptimo da presión intraocular, cun lente de enfoque chamado cristalino e, a miúdo, un músculo chamado iris que regula a cantidade de luz que entra e lle dá cor aos ollos.
Para que os raios de luz se poidan enfocar débense refractar. A cantidade de refracción que cómpre depende da distancia do obxecto que se ve. Un obxecto distante requirirá menos refracción que un máis próximo. A maior parte da refracción acontece na córnea, que ten unha curvatura fixa. O resto da refracción requirida dáse no cristalino. Ao avellentar, o ser humano vai perdendo esta capacidade de axustar o enfoque, deficiencia coñecida como presbicia ou vista cansa. Os ollos máis simples non fan máis que detectar se as zonas ao seu redor están iluminadas ou escuras. Os máis complexos serven para proporcionar o sentido da visión.
Funcións do ollo
O ollo recibe os estímulos dos raios da luz procedentes da contorna e transfórmanos en impulsos nerviosos. Estes impulsos chegan ata o centro cerebral da visión, onde se descodifican e convértense en imaxes. A vista é un dos cinco sentidos que nos permiten comprender o mundo que nos rodea e desenvolvernos nel.
Círculo máximo
miniatura|Un círculo máximo divide a esfera en dous [[casquete esférico|casquetes esféricos iguais chamados hemisferios.]] Un círculo máximo é o círculo resultante dunha sección realizada a unha esfera mediante un plano que pasa polo seu centro e a divida en dous hemisferios; a sección circular obtida ten o mesmo diámetro que a esfera.
Ollo
Estrutura do ollo
A capa exterior, chamada esclerótica (27), é espesa, resistente e de cor branca. Recobre a capa intermedia, a coroide (28), que contén abondosos vasos sanguíneos. A capa interna chámase retina (30), e nela atópanse as células sensibles á luz: os bastóns e os conos. A parte anterior do globo ocular está cuberta pola córnea (8), unha membrana transparente e resistente que non posúe vasos sanguíneos.
Círculo máximo
A distancia máis curta entre dous puntos da superficie dunha esfera sempre é o arco de círculo máximo que os une.
Xeometría riemanniana
Na xeometría riemanniana este concepto serve para ilustrar como hai espazos con puntos (os antipodais) que admiten máis dunha xeodésica contrastando o que acontece nos espazos euclidianos, en que por dous puntos escollidos arbitrariamente só pasa unha única xeodésica.
Ollo
Estrutura do ollo
Ao redor da córnea está a conxuntiva (4). Por detrás da córnea áchase a cámara anterior, limitada polo iris (9) e a pupila (18). Detrás da pupila atópase o cristalino, o corpo ciliar e a cámara posterior. As dúas cámaras están cheas dun líquido, o humor acuoso, que por unha banda mantén a tensión do interior do ollo e, por outro, humedece o cristalino e garante a súa nutrición. O iris está formado por unha fina rede de fibras conxuntivas, ou estroma, provista de numerosos vasos sanguíneos e dos músculos que controlan a dilatación e a contracción da pupila.
Círculo máximo
Triángulos esféricos
miniatura|300px|Aplicación de círculos máximos nun triángulo esférico. Se tres puntos da superficie esférica son unidos por arcos dun círculo máximo menores que 180 º, a figura obtida denomínase triángulo esférico. Os lados do polígono así formado exprésanse por conveniencia como ángulos con vértice o centro da esfera e non pola súa lonxitude. Este arco medido en radiáns e multiplicado polo raio da esfera é a lonxitude do arco. Nun triángulo esférico os ángulos cumpren que 180 ° < \alpha\! + \beta\! + \gamma\! < 540 °.
Xeografía e cartografía
miniatura|300px|A traxectoria do círculo máximo dunha ruta aérea (liña vermella) A traxectoria seguindo unha [[corrente en chorro (liña verde).]] En xeografía e cartografía, os círculos máximos que pasan polos polos determinan as liñas de lonxitude (meridianos). Na latitude, pola contra, existe só un círculo máximo, o Ecuador terrestre. As demais latitudes están determinadas por círculos menores paralelos ao Ecuador (paralelos).
Ollo
Estrutura do ollo
A cor do iris depende da transparencia do estroma e da cantidade de pigmento que contén. Cando o pigmento é escaso, os ollos son azuis, mentres que cando hai unha cantidade maior aprécianse matices verdes ou castaños.
O pigmento fórmase durante os primeiros meses de vida, polo que todos os recentemente nados teñen os ollos de cor azul agrisada. A cor definitiva establécese aos dous ou tres meses de vida. Senón hai pigmentación, os ollos parecen vermellos: é o caso dos albinos. miniatura|esquerda|Cando o pigmento é escaso, os ollos son dunha cor [[azulada; se hai unha maior cantidade aprécianse matices verdosos ou castaños]] O cristalino, situado xusto detrás da pupila, está sostido por unhas fibras conxuntivas moi finas que á súa vez están unidas ao músculo constritor do corpo ciliar. O cristalino fórmase ao longo da terceira ou cuarta semana do embarazo. É brando e elástico nos nenos, pero se endurece co paso dos anos.
O cristalino medra durante toda a vida: nun individuo de 70 anos é case tres veces maior que nun bebé. Detrás do cristalino atópase o humor vítreo, unha masa xelatinosa, abrancazada e transparente que ocupa a maior parte do interior do ollo. Esta masa está rodeada pola retina, que é a túnica máis interna do ollo. A retina, sensible aos impulsos luminosos, está conectada coas fibras do nervio óptico que se prolonga cara ao cerebro.
A zona que rodea o nervio óptico é a papila óptica, unha área que non contén células sensoriais e constitúe o denominado punto cego. Sobre a superficie da retina, no eixo anteroposterior do ollo, hai unha depresión: a mácula lútea ou amarela, que é a zona con maior agudeza visual. O ollo ve a luz visible que vai desde 400 milimicras a 750 milimicras, aproximadamente 3x107 Hz (3 por 10 elevado a 7 Hz) de frecuencia de ancho de banda.
Pupila
A pupila é a parte central do iris. Trátase dunha abertura dilatable e contráctil de cor negra coa función de regular a iluminación que lle chega á retina, na parte posterior do ollo.
A pupila é o diafragma do ollo. Os músculos do músculo ciliar que teñen forma circular e de radio, ábrena ou péchana en función da luminosidade. miniatura|Contracción da pupila miniatura|Pupila contraída miniatura|Pupila dilatada
Córnea e cristalino
A córnea é unha importante porcion anatomica do ollo e o cristalino é un compoñente do ollo con forma viconvexa; constitúen o obxectivo do ollo. Cando un raio de luz pasa dunha substancia transparente a outra, a súa traxectoria desvíase: este fenómeno coñécese co nome de refracción. A luz se refracta no cristalino e proxéctase sobre a retina. O cristalino regula a distancia curvándose máis ou menos. Se o cristalino é opaco, a retina transmite unha imaxe borrosa. Esta patoloxía é coñecida como "cataratas".
Retina
Na retina están as células visuais, polo que se pode comparar a unha película fotosensible. A luz, é dicir, a imaxe que percibimos, transfórmase alí en impulsos eléctricos que o nervio óptico transmite ao cerebro. Os nervios ópticos da zona nasal de ámbolos dous ollos entrecrúzanse antes de entrar no encéfalo, formando o quiasma óptico, en cambio a zona temporal non se cruza, deixando nun lado do cerebro o sector nasal dun ollo e o temporal do outro. Logo prolónganse polas vías visuais cara á zona media do cerebro e atravesando o tecido cerebral, alcanzan os centros visuais dos lóbulos occipitales. Ignórase que ocorre con exactitude despois, pero os impulsos eléctricos transfórmanse en imaxes. A imaxe chega investida á retina, pero o cerebro rectifícaa e podemos percibila na súa posición orixinal.
Conos e bastóns
As células sensoriais da retina reaccionan de forma distinta á luz e as cores. Os bastóns actívanse na escuridade, e só permiten distinguir o negro, o branco e os distintos grises. Os conos, en cambio funcionan de día e en ambientes iluminados, e fan posible a visión nas cores.
Outras partes do ollo
190px|miniatura|Cirurxía ocular. miniatura|Musculatura ocular.
Miopía
A miopía é a dificultade para ver de lonxe, xeralmente débese a un diámetro anteroposterior do ollo maior do normal a unha converxencia excesiva do cristalino ou a unha refracción demasiado forte da córnea. En todos os casos, as imaxes proxéctanse por encima da retina e transmítense de forma borrosa.
Hipermetropía
A Hipermetropía xeralmente congénita, débese a un diámetro anteroposterior do ollo menor do normal, polo que as imaxes proxéctanse por detrás da retina. Non esta relacionada coa distancia ou proximidade do obxecto observado. Os nenos hipermétropes intentan ver mellor entornando os ollos co que sobrecargan os músculos que controlan a forma do cristalino. Por iso adoitan ter a vista cansa dores de cabeza e dificultades para concentrarse.
Presbicia
A presbicia maniféstase en avanzada idade, cando xa resulta difícil ver de cerca e para poder ler o periódico hai que afastalo dos ollos. Este problema débese á perdida de elasticidade do cristalino. Para garantir unha boa visión de cerca, o cristalino debe contraerse: cando xa non pode facelo, a visión próxima faise borrosa con todo a visión de lonxe segue sendo boa. Prodúcese máis ou menos a partir dos 40 anos de idade.
Conxuntivite
A conxuntivite é unha inflamación da conxuntiva, que se irrita e adquire unha cor avermellada en vez do branco habitual. Tense proídos no ollo e a sensación que se meteu po dentro. Tamén pode producirse pus como as secreciones coagulan durante a noite, pola mañá resulta difícil abrir as pálpebras. A conxuntivite é unha enfermidade infecciosa ou alérxica moi corrente.
Catarata
A catarata corresponde a unha opacificación do cristalino e é unha enfermidade bastante frecuente nas persoas maiores. Dado que o cristalino vólvese opaco progresivamente pérdese visión. Moitas veces descoñécese as causas da enfermidade pero pode aparecer en casos de diabetes ou tras unha infección.
Traumatismos
Calquera ferida ou contusión do ollo pode alterar a visión ou causar unha cegueira. En principio o ollo está ben protexido dentro da órbita ósea pero un golpe directo, un proxectil, os anacos do parabrisas ou un produto irritante pode afectalo.
Oftalmía
Unha exposición excesiva produce unha inflamación moi dolorosa coñecida co nome de oftalmia. A única prevención consiste en levar lentes de sol tratadas cun filtro capaz de deter os raios ultravioletas e non uns simples cristais escuros.
Goal! Goal! Goal!
'Goal! Goal! Goal!' é un videoxogo de fútbol desenvolvido por Visco e editado por SNK en 1995 para Neo-Geo MVS.
Desenvolvemento da partida
O xogo representa un mundial de fútbol simplificado, que consiste en eliminar a sete seleccións para acadar a vitoria final. Os tres primeiros son anunciados simulando unha etapa de grupos previa ás eliminatorias. Os outros catro, como parte desa eliminatoria. Nesa segunda etapa amósanse todas as seleccións clasificadas e vase descubrindo cales avanzan e cales van quedando polo camiño.
Cada encontro dura dous minutos, deténdose o tiempo cada vez que o balón non está en xogo, á contra das regras oficiais deste deporte. Cando o reloxo chega a cero, haberá doce segundos extra non amosados en pantalla, a modo de tempo de desconto.
Como ocorre en moitos xogos de fútbol que non son simuladores, ao empatar haberá que continuar cun crédito adicional, para entón decidir se se repite o partido ou se opta por unha quenda de penaltis.
Formacións
Dispóñense seis tipos de formacións para elixir, non poidendo ser cambiada a escollida ao longo da partida. Aparecen do seguinte xeito en pantalla:
Controis
O xogo manéxase coa adoitada panca ou control de oito direccións, para dirixir aos futbolistas do noso equipo (o control do porteiro é automático, salvo nos penaltis) e con tres botóns de acción, que realizan as seguintes funcións:
Cando o xogador recibe un pase alto, este botón serve para rematar a porta de xeito potente e chamativo (patadas estilizadas, chilenas...).
Goles especiais
Algo moi popular, entre xogadores deste título, é o anuncio en pantalla dunha mensaxe tras un gol acadado de xeito concreto. Son os seguintes:
Bóxer
O termo bóxer pode referirse a:
A Brea, Guísamo, Bergondo
A Brea é un lugar da parroquia de Guísamo no concello coruñés de Bergondo na comarca da Coruña. Tiña 298 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 141 eran homes e 157 eran mulleres. Nesta aldea está a Casa do Cortés.
Iron Sky
Iron Sky é unha coprodución finesa, alemá e australiana dirixida por Timo Vuorensola que foi estreada no 2012.
Sinopse
A finais da segunda guerra mundial un grupo de científicos nazis lanzaron unha nave en dirección á cara oculta da Lúa. Unha vez alí, estableceron unha fotificación en segredo que lles permitiu recompoñerse e formar un novo exército. O 2018 é o ano que escolleron para regresar á Terra, cunha misión moi clara: dominar, dunha vez por todas, á humanidade.