cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Shinichi Kudo
Efectos e antídoto
A APTX 4869 leva á morte ás persoas por medio da apoptose (de aí o nome de apoptoxina), un conxunto de reaccións bioquímicas programadas grazas a unha serie de sinais controlados xeneticamente. Malia que isto é o que ocorre na meirande parte dos casos, o veleno ten, ás veces, uns efectos secundarios inesperados, debido á súa propiedade para incrementar a capacidade da eficiencia da multiplicación celular, facendo que o suxeito drogado rexenere os seus tecidos corporais (músculos, ósos...), que se traduce na volta á infancia do suxeito.
Para poder atopar un antídoto que anule o efecto da apoptose que induce a droga dos Homes de Negro, Ai e o profesor Agasa necesitan ter coñecemento da composición exacta do veleno. Parece ser que un tipo concreto de augardente chinesa bebida cando se está a chocar unha gripe anula temporalmente os efectos da droga. Por desgraza, unha vez utilizado este método para recuperar o verdadeiro corpo do suxeito durante uns minutos, nunca máis volverá ser efectivo nesa mesma persoa. Ai, sospeitando que esa augardente puidese ter un factor clave para a creación dun antídoto, investiga sobre o asunto chegando a crear un antídoto provisional moi perigoso e que debe ser tomado só en caso de urxente necesidade, pois pode conducir á persoa que o tome á morte.
Os aparellos do profesor Agasa
Grazas ao seu amigo, o científico Hiroshi Agasa, Conan dispón dunha gran chea de trebellos cos que contar para resolver os seus casos.
Lingua tracia
Fontes
Alén diso, hai moitas palabras e probábeis palabras extraídas de antropónimos, topónimos, hidrónimos, orónimos e outros elementos léxicos encontrados en fontes antigas e bizantinas:
Varias probábeis palabras tracias atópanse en inscricións (a maioría delas escritas co alfabeto grego) en edificios, moedas e outros artefactos (ver inscricións abaixo).
Outra fonte do vocabulario tracio son palabras de etimoloxía descoñecida ou contestada encontradas en búlgaro e en macedonio así como no romanés. O albanés é ás veces considerado como descendente do dacio ou do tracio, ou como descendente do ilirio mesturado co daco-tracio. Así, o léxico albanés é outra fonte.
Tamén se propoñen palabras tracias no léxico do grego antigo. Elementos léxicos gregos pode ser que deriven do tracio como, por exemplo, balios, "manchado, colorido", do PIE *bhel-, "brillar". Julius Pokorny tamén cita o ilirio como unha posíbel fonte para bounos, "outeiro, monte".
Inscricións
Só se atoparon catro inscricións tracias. Unha está nun anel de ouro encontrado en 1912 na cidade de Ezerovo, en Bulgaria. O anel foi datado no século -V. No anel hai unha inscrición escrita co alfabeto grego que di:
O significado da inscrición é descoñecido e non se parece a ningunha lingua coñecida. Estudosos de tracio como Georgiev e Dechev propuxeron varias traducións para a inscrición, pero son só conxecturas.
Unha segunda inscrición foi encontrada en 1965 preto da vila de Kyolmen, na provincia de Shumen, datada do século -VI. Consiste en 56 letras do alfabeto grego, probabelmente un epitafio tumulario semellante aos frixios:
Unha terceira inscrición está novamente nun anel, encontrado en Duvanli, na provincia de Plovdiv, preto da man esquerda dun esqueleto. Data do século -V. O anel ten a imaxe dun cabaleiro coa inscrición envolvendo a imaxe. Está apenas parcialmente lexíbel:
ΜΕΖΗΝΑΙ probabelmente corresponde a Menzana, o "cabalo deus" mesapio, a quen se sacrificaban cabalos, comparábel tamén ao albanés mes, mezi e ao romanés mânz, "poldro", derivado do PIE *mend(i)-, "cabalo".
Estas son as maiores inscricións preservadas. As restantes son na maioría palabras illadas ou nomes en vasillas e outros artefactos. Alén diso, elementos léxicos tracios atopáronse en inscricións en grego e en latín.
Extinción
A maioría dos tracios foron finalmente helenizados (na provincia da Tracia) ou romanizados (na Moesia, Dacia etc.), cos últimos remanentes sobrevivindo en áreas remotas ata o século V.
Ligazóns externas
En inglés:
Julie Boulanger
Julie Boulanger, nada o 26 de outubro de 1982 en París, é unha actriz francesa.
Filmografía
Participou tamén no vídeo musical "Un jour" de Dany Brillant.
Partido Unionista do Ulster
O Partido Unionista do Ulster (en inglés: Ulster Unionist Party, UUP) é o máis moderado dos dous principais partidos políticos unionistas en Irlanda do Norte. Antes da escisión no unionismo de finais dos sesenta, cando o antigo Partido Unionista Protestante comezou a atraer aos simpatizantes da liña dura do unionismo en detrimento do UUP, gobernou Irlanda do Norte entre 1921 e 1972 como o único partido unionista. Continuou a ser apoiado pola maioría dos votantes unionistas ao longo do período coñecido como the Troubles.
O UUP ten perdido apoio entre a comunidade unionista e protestante de Irlanda do Norte en favor do Partido Unionista Democrático (DUP), de liña máis dura, en tódalas eleccións dende 1999. O partido está dirixido actualmente por Sir Reg Empey.
Especie pioneira
Unha especie pioneira ou oportunista é aquela especie resistente que inicia a colonización dun lugar como a primeira etapa dunha sucesión ecolóxica.
Adoitan ser seres vivos fotosintéticos, xa que son os organismos iniciais de calquera cadea trófica.
Teñen unha gran valencia ecolóxica, pois téñense que adaptar a condicións pouco favorables para a perpetuación de calquera ser vivo. Debido a esta facultade, son especies eurióicas (ou xeralistas), son moi tolerantes ás variacións das condicións do medio, pero o número de individuos non adoita ser moi elevado.
Desenvolvemento das especies pioneiras no ecosistema
Nas sucesións primarias as especies pioneiras comezan a estenderse polo chan a partir dun terreo completamente infértil, como podería ser unha rocha que aflorou á superficie ou unha illa volcánica que xurdiu no mar. En cambio, nas sucesións secundarias, as especies pioneiras comezan a estenderse nun lugar que sufriu unha perturbación que levou a unha regresión do ecosistema (por exemplo un incendio ou unha praga) pero que conserva o solo ben desenvolvido cun bo número de sementes polo que adoitan ser sucesións máis curtas cás primarias.
Petar Zhekov
Petar Zhekov (Петър Жеков), nado en Knizhovnik o 10 de outubro de 1944 e finado en Sofía o 18 de febreiro de 2023, foi un futbolista búlgaro, internacional polo seu país e subcampión olímpico en 1968 coa selección búlgara.
Traxectoria
Comezou a súa carreira no Dimitrovgrad. Logo marchou ao Beroe onde foi dúas veces máximo anotador da liga búlgara. En 1968 fichou polo CSKA Sofia, onde se converteu no seu mellor artilleiro de tódolos tempos, con 144 goles. En 1969 gañou a Bota de Ouro. Amais diso, conseguiría dúas Botas de Bronce.
A Allonca
O topónimo galego A Allonca pode referirse a:
Comisión falleira
As comisión falleiras (en valenciano: comissiò fallera) é unha asociación que ten por obxectivo a construción dun monumento falleiro. Adoita estar composta pola veciñanza das rúas que compoñen dita demarcación, mais non exclusivamente, xa que hai tamén xente de fóra do País Valenciano.
O nome da comisión normalmente coincide coa encrucillada de rúas na que se atopa, por exemplo a falla Exposició - Micel Mascó atópase nas rúas de l'Exposició e de Micer Mascó. Teñen tamén un emblema que adoita reproducir feitos característicos do imaxinario valenciano, a senyera valenciana, o rat-penat, a barraca ou o lume e o loureiro. Algunhas comisións contan tamén con himno propio.
Organización e actividades
Os membros dunha comisión denomínanse falleiros e falleiras. Cada ano logo da Cremà, disolvese a comisión creándose unha nova, noméanse novos cargos e planifícanse as actividades e festexos que se realizarán durante o resto do ano, así como a organización dos actos da semana fallera.
Como representantes de cada comisión adoitase nomear un presidente e a unha falleira da comisión, a cal se nomearase Fallera Major. Nela realízanse distintas actividades organizadas pola propia comisión tales coma merendas, cenas, así como tamén é o centro de reunión social do barrio durante o resto do ano.
O Casal Faller é o lugar onde os compoñentes das comisións falleiras se xuntan. Cada Falla dispón do seu propio local. O casal, convíreste durante os días que dura a festa, do 15 ao 19 de marzo, e os fins de semana previos, no epicentro da festa.
Os falleiros pagan unha cota mensual, e así poden gozar do local e das actividades que se realicen dentro deste e polo xeral conta cunha cociña para dar de cear aos falleiros, que pode ser xestionada por algún membro da falla ou por todos de forma colectiva, os despachos e algunha sala onde se gardan os aveños precisos para a celebración da festa. Ademais moitas veces durante o ano celébranse outras festas coma San Xoán, Halloween, Entroido, o Nadal ou Día de Reis.
As comisións adoitan contribuír, se non organizar, o alumeamento artístico durante o Nadal alumean as rúas durante as festas falleiras.
Críticas
Moitos veciños que teñen preto un Casal Faller quéixanse de que as comisións fan moito ruído durante o ano e que se deberían limitar a facer festa só durante a semana falleira. Iso motivou que numerosos veciños de casais falleiros denunciaran estes pedindo, a fin de todo, o seu peche.
Aníbal Otero
dereita|miniatura|Placa de homenaxe no colexio do seu concello natal. Aníbal Otero Álvarez, nado en Barcia (Ribeira de Piquín), o 21 de xaneiro de 1911 e finado na mesma aldea o 11 de marzo de 1974, foi un lingüista e escritor galego.
Traxectoria
Estudou Filosofía e Letras en Madrid, especializándose en Fonética so a guía de Tomás Navarro Tomás. Participou, desde antes de rematar a carreira, na elaboración no Atlas Lingüístico da Península Ibérica (ALPI) que supervisaba Ramón Menéndez Pidal e dirixía o seu mestre Navarro Tomás, realizando investigacións lingüísticas en Galiza e mais no norte de Portugal. En Galiza levou el só as enquisas en 45 dos 53 puntos propostos para investigar. No norte de Portugal, onde estaba a completar as enquisas, sorprendeuno o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936. Foi entregado ás autoridades españolas o 5 de agosto de 1936 e acusado de espionaxe, ao parecer por se lle descubriren cadernos de enquisas do ALPI con transcricións fonéticas (á parte de viaxar en coche oficial da República española). Foi condenado a morte e amnistiado, pero permaneceu na cadea, en Burgos, ata o 22 de maio de 1941, data na que se lle outorgou a liberdade condicional.
En 1952, retomou os traballos para o ALPI, pois Navarro Tomás ao devolver os materiais do mesmo ao Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), que custodiaba, esixiu que a continuación do labor fose efectuada polos mesmos colaboradores anteriores. Otero pasou a percorrer Portugal, nesta altura so a dirección do filólogo portugués Luís Lindley Cintra e do valenciano Manuel Sanchis Guarner, nos anos 1953 e 1954.
O resto da súa vida transcorreu na súa aldea natal de Barcia, como un campesiño máis, onde faleceu en 1974.
Malia ser proposto para entrar na Real Academia Galega e ser esta suxestión votada a favor en 1964, non chegou a tomar posesión como académico.
Obra
miniatura|Contribución al diccionario gallego.
Rogers Centre
O Rogers Centre, anteriormente chamado SkyDome, é un parque de béisbol situado no centro de Toronto, Ontario (Canadá), xusto ao suroeste da Torre CN, cerca do Lago Ontario. Inaugurado en 1989, é o estadio local dos Toronto Blue Jays da Major League Baseball (MLB). Anteriormente tamén foi lar dos Toronto Argonauts da Canadian Football League (CFL) e dos Toronto Raptors da National Basketball Association (NBA). Os Buffalo Bills da National Football League (NFL) tamén xogaron unha serie de partidos anuais entre 2008 e 2013. Alén dos usos deportivos, tamén é utilizado para outros eventos como convencións, feiras de mostras ou concertos.
O nome de Rodgers Centre é debido ao patrocinio de Rogers Communications, empresa tamén propietario da franquía. No momento da súa construción destacou por ser o primeiro estadio con teito completamente retráctil motorizado, así como polo hotel adxunto con 348 habitacións, 70 das cales con vistas ao campo. Foi tamén o último estadio de América do Norte construído para albergar simultaneamente xogos de béisbol e de fútbol (americano ou canadense). No ano 2015 o estadio acolleu as cerimonias de inauguración e clausura dos Xogos Panamericanos, sendo nomeado durante o evento como "Pan Am Dome" debido a que Rogers Communications non tiña acordo de patrocinio coa organización.
Marquesado de Figueroa
300px|miniatura|Panorámica da Torre de Figueroa desde o Casal, Figueroa. O Marquesado de Figueroa é un titulo nobiliario español outorgado polo Rei Carlos II de España o 10 de outubro de 1679. O primeiro titular foi Baltasar Pardo de Figueroa Soutomaior, II Marqués da Atalaia, Cabaleiro da Armada e gobernador xeneral de Tucumán. Recibe ese nome por seren propietarios da Torre de Figueroa, na parroquia de Figueroa, en Abegondo.
Langon
O topónimo francés Langon pode referirse a:
Osram
OSRAM é unha empresa alemá con sede en Munic filial de Siemens AG adicada ao deseño, fabricación e comercialización de sistemas de iluminación.
O nome ven das palabras osmio e volframio en alemán OS-mium e Wolf-RAM.
Historia
En 1906 Osram iniciou a súa produción de filamentos. A General Electric británica importou filamentos de Osram para a súa propia produción de bombillas de iluminación. O 1 de xullo de 1919, Siemens & Halske (os fundadores de Siemens AG), e Allgemeine Elektrizitäts-Gesellschaft (AEG) xuntaron as súas producións de lámpadas eléctricas coa formación da empresa Osram dende entón filial de Siemens.
Osram opera en 150 países e comercializa máis de 5.000 produtos.
Fitos
miniatura|150px|esquerda|Lámpada incandescente Osram de 1910. miniatura|dereita|LED de Osram.
Club Deportivo Cultural Areas
O Club Deportivo Cultural Areas é un club de fútbol galego de Areas, no concello de Ponteareas, provincia de Pontevedra. Fundouse en 1967 e compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia.
Estadio
O Cultural Areas xoga no Campo Municipal da Lomba, con capacidade para unhas 1000 persoas. Adestra no campo Domingo Freitas igual que as súas categorías inferiores
Moisés Rodríguez
O nome de Moisés Rodríguez pode referirse a:
Megaduque
dereita|miniatura|286x286px|O megaduque do [[Imperio Bizantino|Imperio bizantino Aleixo Apocauco (1341-1345).]] O megaduque, megadux ou megas dux (en grego: μέγας δούξ) foi o cuarto cargo en importancia despois do emperador bizantino dentro da alta xerarquía político-militar do Imperio bizantino.
Inicialmente foi creado por Aleixo I Comneno cara ao século XI, o título correspondía ao comandante en xefe da frota de guerra, equivalente ao de almirante. Pero durante o goberno imperial da dinastía Paleólogo, o megaduque converteuse en primeiro ministro do emperador bizantino, pasando por encima de toda a burocracia bizantina. O último megaduque antes da caída do Imperio Bizantino foi Lucas Notaras (? - 3 ou 4 de xuño de 1453).
Botrite
A botrite (Botryotinia) é o nome común dun xénero de fungoss ascomicetes que produce varias doenzas vexetais. A maioría das formas anamórficas de Botryotinia inclúense no xénero de fungos imperfectos Botrytis. O xénero inclúe 22 especies e mais un híbrido.
Reprodución
miniatura|esquerda|Representación artística dun conidióforo de botrite ao microscopio A reprodución sexual lévase a cabo mediante ascosporas producidas en apotecios, mentres que unha forma de reprodución asexual é mediante conidios. É típica a formación de esclerocios de forma plano-convexoide.
Patóxeno
As enfermidades causadas polas especies de Botryotinia aparecen de forma primaria como unha praga das flores e podremia dos fruoitos ademais de tachas nas follas e bulbos podres no campo e en produtos almacenados. O fungo induce morte celular do hospedador e un decaemento progresivo do tecido infectado da planta, de onde o fungo toma os seus nutrientes.
Especies
Botryotinia fuckeliana (ou Botrytis cinerea) é unha especie importante para a industria vinícola e para a horticultura. Outras especies economicamente importantes inclúen Botryotinia convoluta (a especie tipo do xénero), Botryotinia polyblastis, Botrytis allii e Botrytis fabae.
Montes do Testeiro
Os Montes do Testeiro constitúen unha serra galega localizada entre a Comarca do Deza e a Comarca de Tabeirós - Terra de Montes, de dirección NL-SO e superficie achairada debido á acción dos ríos Deza, Avia e Lérez, os seus cumes máis importantes son o Monte Uceiro (1003 metros) e a Pena Pixín (988 metros).
Augusta, Arcansas
dereita|miniatura|alt=Corte do condado de Woodruff|Corte do condado de Woodruff.
Augusta é unha cidade estadounidense do estado de Arcansas, capital do condado de Woodruff. Segundo o censo, no ano 2000 tiña 2665 habitantes.
Xeografía
De acordo á Oficina do Censo dos Estados Unidos, a cidade ten unha área total de 5,1 km², dos cales o 100% é terra.
Demografía
Segundo o censo de 2000, había 2665 persoas, 1070 fogares e 741 familias na cidade. A densidade de poboación era 522,5 hab./km². Había 1164 vivendas para unha densidade media de 229,3 persoas por quilómetro cadrado. Do total da poboación o 51,18 % eran brancos, o 47,99 % afroamericanos, o 0,11 % amerindios, o 0,08% doutras razas e o 0,64 % de dúas ou máis razas. O 0,38 % da poboación eran hispanos ou latinos de calquera raza.
Contáronse 1070 fogares, dos cales 32,3% tiñan nenos menores de 18 anos, 42,2% eran parellas casadas vivindo xuntos, 22,8% tiñan unha muller como cabeza do fogar sen marido presente e 30,7% eran fogares non familiares. 28,1% dos fogares eran dun só membro e 13,3% tiñan alguén maior de 65 anos vivindo só. A cantidade de membros medio por fogar era de 2,46 e o tamaño medio de familia era de 3,00.
Na cidade a poboación está distribuída en 28,3% menores de 18 anos, 9,2% entre 18 e 24, 24,8% entre 25 e 44, 23,2% entre 45 e 64 e 14,5% tiñan 65 ou máis anos. A idade media era de 36 anos. Por cada 100 mulleres había 90,8 varones. Por cada 100 mulleres maiores de 18 anos había 81,5 varones.
GAMMA
GAMMA é unha revista galega de Educación Matemática. Toma o nome de Galicia + Matemáticas.
Augusta, Arcansas
Demografía
O ingreso medio para un fogar na cidade foi de 21 500 dólares e o ingreso medio para unha familia 24 506 dólares. Os homes tiveron un ingreso medio de 24 781 dólares contra os 18 176 das mulleres. O ingreso per cápita da cidade foi de 12 865 dólares. O 23,6 % das familias e 28,9 % da poboación estaban por debaixo da liña de pobreza, 41,9 % dos cales eran menores de 18 anos e 24,9 % maiores de 65.
Cubillos del Sil
Cubillos del Sil é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo. A súa poboación é de 1.830 habitantes (INE 2011).
Areas, Antas de Ulla
Santa Cristina de Areas é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 82 habitantes (49 mulleres e 33 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 119 habitantes.
Xeografía
Areas está situada no sueste do concello. A aldea da Somoza é o punto máis elevado do concello (720 m), no seu territorio está o monte Farelo.
Patrimonio
A igrexa de Santa Cristina de Areas é da primeira metade do século XIX.
Festas
Celebra as súas festas patronais na honra de San Lucas.
Estraviz
O topónimo galego Estraviz pode referirse a:
Este topónimo creou o apelido Estraviz, que pode referirse a:
Barreiro, Antas de Ulla
San Cibrao de Barreiro é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2009 tiña 43 habitantes (21 mulleres e 22 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 67 habitantes.
Xeografía
Está situada ao norte do concello. Foi unha das primeiras parroquias na que se levou a cabo a concentración parcelaria.
Festas
Celebra as súas festas patronais na honra de San Cibrao.
Fernando Álvarez de Miranda
Fernando Álvarez de Miranda y Torres, nado en Santander o 14 de xaneiro de 1924 e finado o 7 de maio de 2016, foi un político español.
Traxectoria
Profesor de dereito procesal na Universidade Complutense de Madrid. De ideoloxía democristiá e monárquica, foi deportado a Fuerteventura polo réxime franquista tras asistir ó Congreso de Múnic (1962). Membro do Consello Privado de Don Xoán (1964). Durante a transición española fundou o Partido Popular Demócrata Cristiano que como Partido Demócrata Cristiano se integrou na UCD, coa que foi presidente do Congreso dos Deputados (1977-1979), foi tamén embaixador no Salvador (1986-1989) e Defensor do Pobo (1994-1999).
Isidro Melara Berrocal
Isidro Melara Berrocal, nado en Valencia de Alcántara o 24 de marzo de 1917, e finado en Cáceres o 27 de febreiro de 1978, foi un poeta e escritor estremeño que escribiu en lingua estremeña.
Traxectoria
Despois de rematar a Guerra civil, marchou a Cáceres, onde traballaría como funcionario na Cámara Sindical Agraria.
Obra
Cultivou a poesía, aínda que só puido publicar en vida unha das súas obras, Armonía, compilación da súa produción literaria até o ano 1948. Porén, quedou inédita Ofrendas. Os seus poemas están presentes en distintas antoloxías como a feita por V. Gutiérrez Macías Cantores de la Virgen de la Montaña ou a de L. Martínez Terrón Primera Antología de Poesía Extremeña. A súa lingua é a da zona de Alcántara e pódense atopar nela trazos de Chamizo Trigueros e de Gabriel y Galán.
Aeroporto de Edmonton
O aeroporto é un importante centro de conexións para o norte de Alberta e o norte do país. É o aeroporto máis grande do Canadá en área total, o quinto máis concorrido en termos de pasaxeiros e o noveno en número de operacións. No ano 2016 pasaron polas súas instalacións un total de 7 523 864 pasaxeiros.
Locución latina
dereita|miniatura| O erro é humano. Unha locución latina é unha expresión latina utilizada en galego cun significado próximo ao orixinal. O latín foi a lingua da cultura e da ciencia até o século XVIII o que mantivo vivas moitas expresións na linguaxe legal, filosófica, técnica, relixiosa, médica e científica.
Latinismos
Chámase latinismo a unha palabra que apenas mudou na súa forma desde a súa orixe en latín. Así utilízanse en galego palabras como álbum, currículum, campus etc.
Locucións latinas
Cando se conservan en forma de expresións, fálase de locucións. Unha locución é un grupo de palabras que se utilizan habitualmente xuntas. Na súa orixe, utilizábanse separadas mais conservámolas só como expresións.
Teixido, Cedeira
Santo André de Teixido, coñecida popularmente como San Andrés de Lonxe, é unha parroquia situada no leste do concello de Cedeira, na Serra da Capelada, preto dos cantís sobre o mar. Segundo o padrón municipal de 2022 tiña 48 habitantes (31 homes e 17 mulleres).
Na xurisdición eclesiástica forma parte do arciprestado de Xuvia, pertencente á diocese de Mondoñedo-Ferrol.
Neste lugar atópase o santuario de Santo André de Teixido, famoso lugar de peregrinación.
Lugares de interese
Ademais da capela de Santo André, teñen tamén interese a Fonte do Santo e o miradoiro natural de Vixía de Herbeira, por riba dos cantís que, cos 620 metros de altura, teñen a maior cota sobre o mar de toda Europa.
Curro da Capelada
O curro da Capelada é unha "rapa das bestas" que se celebra preto de Santo André de Teixido, no Monte da Pena Toxosa, o último domingo de xuño.
Galería de imaxes
centro|333px
Ōgaki
Ōgaki (大垣市, おおがきし, Ōgaki-shi) é un concello da prefectura de Gifu no Xapón. Está situado ao oeste da rexión de Chūbu, da rexión de Tōkai e da prefectura, no centro da illa de Honshū. Ten 206,52 km² de superficie e unha poboación de 161.826 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 784 hab./km².
O concello de Ōgaki limita cos concellos de Sekigahara, de Tarui, de Ikeda, de Gōdo, de Mizuho, de Gifu, de Hashima, de Anpachi, de Wanouchi, de Yōrō (son da prefectura de Gifu); de Maibara, de Taga (son da prefectura de Shiga); e de Inabe (da prefectura de Mie).
Xerusalén de Ouro
250px|miniatura|Vista aérea da cidade vella de Xerusalén. miniatura|200px|dereita|Partitura de Yerushalayim Shel Zahav escrita por [[Naomi Shemer.]] "Xerusalén de Ouro" (en ירושלים של זהב, Yerushalayim Shel Zahav) é unha canción israelí escrita por Naomi Shemer. É tamén o himno nacional non oficial de Israel, moitas veces contrasta co secular Hatikva. A canción orixinal describía o desexo xudeu durante 2.000 anos de regresar a Xerusalén. Shemer engadiu un verso final trala Guerra dos Seis Días para celebrar a reunificación da cidade, cando Israel conquistou Xerusalén Leste despois de que esta parte da cidade estivera baixo control xordano durante 19 anos.
A canción traduciuse a outras linguas como inglés, castelán ou portugués. No ano 1967 foi escollida como '' Canción do Ano" en Israel e "Canción do Xubileu" durante os actos de celebración do 50 aniversario da independencia de Israel en 1998.  miniatura|Murallas da cidade vella de Xerusalén, durante o [[solpor.]]
Temática
Moitas das estrofas refírense a poemas tradicionais xudeus, en particular aqueles que tratan sobre o exilio e o desexo de regresar a Xerusalén. Xerusalén de Ouro fai referencia a unha famosa lenda do Talmud sobre Rabbi Akiva.
Controversias
A canción aparece no filme estadounidense A lista de Schindler. Isto causou certa controversia en Israel, xa que a canción foi escrita en 1967 e considérase como o himno informal da vitoria israelí na Guerra dos Seis Días. Na versión israelí do filme a canción foi susbtituída por Halikha LeKesariya ("O camiño a Caesarea") de Hannah Szenes, un combatente da resistencia durante a segunda guerra mundial.
Amador Vázquez Vázquez
Amador Vázquez Vázquez, nado en Vilamarín o 17 de maio de 1947, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi profesor de Ensinanza Media, xubilado en 2010. É alcalde do concello de Vilamarín dende 1983. Foi deputado na Deputación de Ourense entre 1983 e 1999. Foi Delegado Provincial de Obras Públicas e Vivenda en Ourense de 1990 a 1995. Foi senador pola provincia de Ourense na VII e VIII lexislaturas (2000-2008).
Carlos II de Navarra
250px|miniatura|Carlos de Navarra nun estrado de Pré-aux-Clercs arenga unha multitude de parisienses. Ilustración extraída das Grandes Crónicas de Francia. Carlos II de Navarra, nado en Évreux o 10 de outubro de 1332 e finado en Pamplona o 1 de xaneiro de 1387, coñecido tamén como Carlos II de Évreux ou Carlos o Malo (le Mauvais en francés), foi conde de Évreux dende o 23 de setembro de 1343 ata 1378, momento en que o condado lle é incautado por parte do rei de Francia Carlos V. Foi rei de Navarra dende o 6 de outubro de 1349 ata a súa morte.
Familia
Fillo de Filipe III de Évreux e Xoana II de Navarra, sucedeu á súa nai no trono navarro cando morreu en 1349. Casou en Vivier-en-Brie en 1351 con Xoana de Francia, filla de Xoán II de Francia e Bona de Luxemburgo. Desta unión naceron:
Galería de imaxes de formigas de Galicia
Galería de imaxes de formigas de Galicia.
Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática
Actividades
Organiza o Rally Matemático sen Fronteiras, que no 2006 ía pola súa XIV edición, o Rebumbio Matemático, que no 2006 vai no VI Rebumbio e a Olimpíada de 2º de ESO.
Edita a revista GAMMA (GAlicia+ MAtemática) e a colección de monográficos Lemniscata, ademais das actas dos seus congresos. Organiza varias exposicións como Matemáticas para desfrutar, Xeometría 3d e Explorando coa Luz e diversas actividades cos alumnos como Muralla Matemática, Concurso Vázquez Queipo, en Lugo, Concurso de Enxeño e entretemento matemático en Santiago de Compostela ou a Feira Matemática na Coruña.
Convoca o Premio Galicia de Tecnoloxías da Información e Comunicación aplicadas á Educación Matemática en Primaria ou Secundaria e o premio Arte e Xeometría xuntamente co Concello de Lugo.
Richard Lefebvre des Noëttes
Richard Lefebvre des Noëttes, nado en 1856 e finado en Bièvres en 1936, foi un oficial francés e historiador da técnica.
Traxectoria
En 1924 o comandante Lefebvre de Noëttes publicou unha obra que marcou un fito, La Force animale à travers les âges (París, Berger-Levrault), na cal resolvía un problema particular, o do tiro animal e o cabalo de sela, que puña en relación cunha das grandes viraxes da historia, a desaparición do escravismo antigo.
Por discutíbeis que poidan ser, posteriormente, as ideas do comandante Lefèbvre des Noëttes, abriu unha nova vía, para perspectivas e explicacións inéditas.
O Carril, Crendes, Abegondo
O Carril é un lugar da parroquia de Crendes no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 21 habitantes (12 homes e 9 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 2016, cando tiña 32 habitantes.
Richard Lefebvre des Noëttes
Traxectoria
Se o feito mesmo non é hoxe posto en dúbida, non é menos verdadeiro que ao ligar o tipo de atalaxe e a desaparición do escravismo, Lefèbvre des Noëttes comprendeu que existía unha relación entre o sistema técnico e o sistema social.
O Carril, Crendes, Abegondo
miniatura|esquerda|200px|As dezanove parroquias que conforman o concello de Abegondo.
Richard Lefebvre des Noëttes
Traxectoria
Ao basear, fundamentalmente, o seu estudo da atalaxe sobre documentación iconográfica, contribuíu a darlle á historia da técnica un interese certo. Se ben os estudos temáticos sobre técnicas concretas xa foran realizados a través da arte (muíño místico, lagar místico), Lefebvre des Noëttes abriu camiño a investigacións análogas, tales como a construción de edificios.
Logo da aparición do libro do comandante Lefebvre, houbo numerosas discusións sobre as orixes e a data do atalaxe moderno, que descansa esencialmente sobre a colleira de clavícula, sobre o varal e sobre a disposición dos animais en fila. O conxunto das novidades constituíu un progreso sobre a atalaxe antiga, que sufocaba o animal de tiro. Lefebvre des Noëttes indica a súa aparición no século XI e o seu rápido desenvolvemento no século XII.
Folgoso de la Ribera
Folgoso de la Ribera é un concello español da provincia de León, na comarca do Bierzo (Castela e León). A súa poboación é de 1.226 habitantes (INE 2012).
Premio Nacional das Músicas Actuais
O Premio Nacional das Músicas Actuais é un premio anual que concede o Ministerio de Cultura de España. Ten unha dotación económica de 30.000€ e ten por obxecto recoñecer e promover o labor musical dos artistas. Trátase dun premio que se estableceu no ano 2009.
Esencia de trementina
miniatura|242px|Resina A esencia de trementina, terebintina ou augarrás é un líquido volátil e incoloro producido mediante a destilación da resina dos piñeiros e doutras coníferas.
Está formado principalmente por unha mestura de hidrocarburos terpénicos, maiormente alfa e beta pinenos, aínda que a súa composición varía dependendo da clase de piñeiro da que proveña a resina.
Augarrás mineral
Sería a auténtica esencia de trementina, que na actualidade é substituída por unha mestura realizada de xeito artificial na preparación de pinturas, vernices e afíns.
Usos
O principal uso da augarrás foi sempre como disolvente de pinturas ou como materia prima para a fabricación de pinturas e vernices. Na actualidade está sendo substituída por mesturas de hidrocarburos máis baratas, tales como o chamado 'white spirit'.
Outros usos inclúen a elaboración de fragrancias. Os usos dos pinenos que poden obterse con posteriores destilacións son tamén múltiples.
Gaycation
Gaycation (tamén coñecido como Gaycation with Ellen Page) é unha serie documental estadounidense de 2016 presentada por Ellen Page e Ian Daniel. A serie estreouse o 2 de marzo de 2016 en Viceland como parte do seu novo lanzamento de programación. A serie explora a cultura LGBTQ arredor do mundo, e Page e Daniel coñecen a diferentes persoas durante as súas viaxes e escoitan as súas historias.
Aclamación
Aclamación é unha forma de elección sen necesidade de votación, a forma máis común é dar voces ou aplausos para aprobar ou elixir algo. De aprobarse ou elixirse por manifestación ruidosa a unha soa voz enténdese que se aproba ou elixe por aclamación.
No Canadá considérase elixido un candidato para un posto por aclamación cando non ten opoñentes. A aclamación foi tamén un método para a elección de papas da Igrexa católica.
Casa de Naia, Antas de Ulla
Santa María de Casa de Naia é unha parroquia que se localiza no concello de Antas de Ulla. Segundo o IGE en 2011 tiña 135 habitantes (60 mulleres e 75 homes), distribuídos en 5 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 158 habitantes.
Patrimonio
No lugar de Aboi sitúase o único hórreo feito totalmente en pedra de toda a comarca.
A parroquia foi coñecida pola celebración do Entroido, no que participaban activamente todos os veciños.
Festas
O 16 de agosto celebra as festas da Ascensión.
Unidade Militar de Urxencias
miniatura|150px|Escudo da UME A Unidade Militar de Urxencias ou UME (en castelán: Unidad Militar de Emergencias) é un corpo integrante das Forzas Armadas de España creado por acordo do Consello de Ministros o 7 de outubro de 2005, presidido por José Luis Rodríguez Zapatero.
Vel’s Parnelli Jones Racing
Vel's Parnelli Jones Racing, coñecido simplemente como Parnelli ou VPJ, foi un construtor de automóbiles e un equipo de carreiras dos EUA. O equipo formouse en 1969 polo expiloto de USAC Parnelli Jones e o seu socio de negocios Velko "Vel" Miletich. Parnelli inicialmente só participaba en carreiras da USAC, onde o éxito non tardou en chegar, o seu piloto Al Unser gañou a carreira de Indianapolis 500 en 1970, pilotando un coche VPJ Lola, logo de liderar 190 das 200 voltas da carreira. Unser repetiu o triunfo na Indy 500 e engadiu o título do Campionato Nacional da USAC o ano seguinte.
Unidade Militar de Urxencias
Misións
Mediante o Real Decreto 416/2006, de 11 de abril, establécese a súa organización e despregamento e implántase como unha forza militar conxunta de carácter permanente dentro das Forzas Armadas, coa finalidade de intervir de forma rápida en calquera lugar do territorio nacional español en casos de catástrofe, grave risco ou outras necesidades públicas.
Vel’s Parnelli Jones Racing
Historia
Parnelli asegurou os servizos do exdeseñador de Team Lotus Maurice Philippe e do piloto Mario Andretti para as carreiras da USAC na década de 1970, e en 1974 decidiu participar nas carreiras de Fórmula 1, con apoio financeiro do fabricante de pneumáticos Firestone. Logo dunha breve incursión na Fórmula Un ao final da tempada, Vel Parnelli Jones montou unha tempada completa en. O seu coche Parnelli VPJ4 debe moito ao deseño de Philippe do Lotus 72. Apareceu, nas carreiras de América do Norte a finais da tempada 1974 e desenvolveuse gradualmente durante 1975. A decisión de Firestone de abandonar as carreiras a finais de 1974 significou perder un socio importante. Jones foi incapaz de atopar un patrocinador substituto e pese as melloras introducidas no coche, o equipo só participou en tres carreiras na tempada de. Andretti decatouse do futuro do equipo de Fórmula Un polo xornalista Chris Economaki, mentres se sentaba no coche na grella do Gran Premio de Long Beach. Isto levou a algúns enfrontamentos entre Andretti e Jones, e Andretti volveu a Lotus para o resto da tempada. En total, Vel Parnelli Jones participou en 16 Grandes Premios e anotou 6 puntos para o campionato.
Unidade Militar de Urxencias
Misións
Ao ano seguinte, a Orde DEF/1766/2007, de 13 de xuño, desenvolve o encadramento, a organización e funcionamento da UME. Tamén establece que a UME depende organicamente do ministro de Defensa, operativamente do Xefe de Estado Maior da Defensa e funcionalmente dos órganos superiores e directivos que a súa normativa específica determina.
Vel’s Parnelli Jones Racing
Historia
Coincidindo coa súa aventura na Fórmula Un, VPJ estaba desenvolvendo unha versión turboalimentada do lendario motor V8 do Cosworth DFV de Fórmula Un, sobre a base da súa experiencia nos dous anos anteriores. Foi desenvolvido nas súas instalacións de Torrance (California), baixo a dirección do construtor de motores Larry Slutter e o enxeñeiro "Chickie" Hirashima. O coche debutou no circuíto en 1975 nunha versión Indy modificada do chasis Parnelli de Fórmula Un, aínda que non correu con regularidade ata finais de 1976. Este proxecto privado foi rapidamente adoptado para si por Cosworth, e o motor Parnelli evolucionou no igualmente lendario Cosworth DFX, un motor que chegaría a gañar varias carreiras das 500 Millas de Indianápolis e o campionato USAC / CART entre 1978 e 1987.
Unidade Militar de Urxencias
Misións
Posteriormente, o Real Decreto 1097/2011, de 22 de xullo, aproba o Protocolo de Intervención da Unidade Militar de Urxencias e establece que a intervención da UME poderá ser ordenada cando algunha das seguintes situacións de urxencia prodúzase con carácter grave, independentemente de que se trate dunha urxencia de interese nacional ou non:
Vel’s Parnelli Jones Racing
Resultados completos na Fórmula Un
(key) (resultadoss en cursiva indican volta rápida)
Unidade Militar de Urxencias
Misións
As actuacións da UME ante algunha destas situacións concrétanse na planificación, o adestramento e a intervención. Con todo a UME non realiza tarefas de prevención e os seus efectivos actuarán sempre encadrados na unidade á que pertencen e dirixidos polos seus cadros de mando.
Os militares que forman a UME dispón dunha preparación específica que radica principalmente nunha formación sanitaria de urxencia; tamén son instruídos para a actuación fronte a incendios forestais, inundacións, grandes nevadas, derrubes, riscos tecnolóxicos etc.
Organización
En decembro de 2008, estaba previsto completar o 100% do persoal da UME: 3.987 militares, homes e mulleres, entre Oficiais, Suboficiais e Militares Profesionais de Tropa e Mariñeiría.
A Unidade Militar de Urxencias está composta por:
Cada un dos cinco Batallóns de Intervención en Urxencias (BIEM) está composto por dúas compañías de intervención e unha de enxeñeiros; o Rexemento de Apoio a Urxencias (RAEM) está composto por catro compañías: apoio, mantemento, transportes e abastecementos.
Localización
250px|miniatura|right|Membro da Unidade Militar de Emerxencias. A Unidade Militar de Urxencias está despregada en sete bases por toda a xeografía española, de forma que poida responder a calquera urxencia nun tempo breve e con toda a súa efectividade.
Base Aérea de Torrejón de Ardoz (Madrid):
Base Aérea de Morón de la Frontera (Sevilla):
Base de Bétera (Valencia):
Base Aérea de Zaragoza:
Base de San Andrés del Rabanedo (León):
Medios
A seguinte lista de medios terrestres e aéreos, son os que están previstos dentro do plan de creación e implantación da UME, polo tanto a súa dispoñibilidade é paulatina.
Agrupación medios terrestres:
Agrupación medios aéreos:
Fútbol gaélico
miniatura|250px|Aidan O'Mahony de Kerry (esquerda) e Eoin Bradley de Derry (dereita) durante a final da Liga Nacional de 2009. O fútbol gaélico (chamado en Peil Ghaelach ou Caid) é unha variante do fútbol orixinario de Irlanda. Xunto co hurling, é o deporte de máis popularidade nese país.
O fútbol gaélico xógase en equipos de 15 membros (alternativamente 11, 9 ou 7 dependendo da competición, ás veces mesmo 5, raramente 8) nun campo de céspede rectangular. As porterías teñen forma de H e unha rede na parte inferior.
O obxectivo principal é anotar puntos pateando ou golpeando o balón coas mans e introducíndoo na portería rival. Gaña o equipo con máis puntos ao remate do encontro. Os xogadores avanzan polo campo levando o balón nas mans, pateándoo e pasándoo entre os demais membros do equipo.
O fútbol gaélico ou balón pesado é un dos catro Xogos Gaélicos regulados pola Asociación Atlética Gaélica (en inglés, Gaelic Athletic Association -GAA-, e en irlandés Cumann Luthchleas Gael), a maior e máis popular organización deste tipo en Irlanda. Posúe regras estritas sobre a non profesionalización das e dos xogadores. A Asociación organiza cada ano as competicións entre clubs e entre condados, das cales as máis importantes son:
Crese que o xogo provén do antigo fútbol irlandés coñecido como caid, que se remonta a 1537, aínda que o xogo actual tomou forma en 1887.
Regras
A continuación preséntanse as regras para o deporte na Irlanda. Fóra desta existen importantes variacións para adaptar o xogo ao resto de países de Europa, que contan máis frecuentemente con campos de fútbol británico. Alén diso, tamén é importante sinalar as diferenzas que existen no regulamento respecto ao sexo, con variacións nas regras técnicas, mais tamén as de comportamento, as dimensións do campo ou o tamaño da bóla.
Campo de xogo
miniatura|175px|Campo de fútbol gaélico. O campo, rectangular, ten entre 130 e 145 metros de longo e entre 80 e 90 metros de largo. Hai porterías con forma de H a ambos lados cunha rede na parte inferior. O mesmo campo úsase para hurling; a GAA, que regula ambos deportes, decidiu isto para permitir que se xoguen ambos deportes nun só campo. As liñas están marcadas a 13, 20 e 45 metros de cada extremo. Utilízanse campos e porterías máis pequenas para menores de 14 anos.
Equipos
Cada equipo posúe 15 membros (un porteiro, dous corner-backs, un full-back, tres half-backs, dous centrocampistas, tres half-forwards, dous corner-forwards e un full-forward) e até 15 suplentes, dos cales pódense utilizar 5. Cada xogador numérase entre o 1 e o 15, comezando co porteiro, que debe utilizar unha camiseta doutra cor.
O balón
Utilízase un balón de coiro, similar ao de fútbol británico, un pouco máis pesado e con riscos paralelos. Ten unha aparencia similar ao balón de voleibol. Pódense executar pases coas mans. Para realizar isto, golpéase a pelota cos cotobelos ou o polgar.
Puntuación
Se o esférico pasar por riba do traveseiro, anótase un punto e levántase unha bandeira branca. Se pasar por debaixo, anótase un gol equivalente a tres puntos e levántase unha bandeira verde. A portería está protexida pola ou polo gardameta. O resultado rexístrase co formato: Por exemplo, se un equipo marca 1 gol e 14 puntos, o seu resultado total son 17 puntos, e amosaríase así: 1-14 (17). O equipo que gaña é o que acada a maior puntuación total.
Placaxes
Permítense cargas ombreiro contra ombreiro. As placaxes (ou tackles) están prohibidas e son consideradas como falta agresiva que se castiga con cartón negro.
Pódese golpear o balón das mans do rival (sempre coa palma aberta e nunca en dirección ao peito), ou empurralo ombreiro contra ombreiro. As xogadas seguintes son consideradas faltas:
Presenza en Galiza
miniatura|Selección galega masculina de fútbol gaélico. No ano 2010 presentouse o primeiro equipo galego coruñés, Fillos de Breogán, que xogou desde a súa fundación todos os torneos do Campionato Ibérico de Clubs. O seu campo local é no campo da Torre (A Coruña) ou na Acea de Ama (Culleredo). Actualmente contan cun equipo masculino, un feminino (Fillas de Breogán) e un segundo equipo (Ártabros de Oleiros).
En xullo de 2012, da man de Siareiras Galegas e da Fundaçom Artábria, xogouse o primeiro partido da selección galega masculina de fútbol gaélico , nun encontro disputado en Narón contra a selección bretoa. Ambos combinados están recoñecidos polo organismo internacional da Asociación Atlética Gaélica.
Logo deste encontro, comezaron a aparecer máis equipos pola xeografía galega, como Irmandinhos (A Estrada), Mecos (O Grove), Suévia (Compostela) ou Faísca (Vigo). Os primeiros, xunto cos equipos coruñeses, crearon a Asociación Galega de Fútbol Gaélico,, organismo recoñecido pola GAA para a xestión dos deportes gaélicos en Galiza. Outros decidiron competir de forma mixta, xogando homes e mulleres en igualdade. Dos primeiros derivou a Liga Galega e dos segundos a Liga Gallaecia.
En xullo de 2020, a cidade de Pontevedra acolleu o Campionato Europeo de seleccións na modalidade feminina e masculina, no que as xogadoras da Selección Nacional Galega defenden o título de campioas.
Liga Galega de fútbol gaélico
Neste proxecto incorporáronse novos equipos de bisbarras como Ferrolterra, Pontevedra ou Santiago. En outono do 2013 comeza a Liga Galega de Fútbol Gaélico 2013/14, a primeira liga galega (11 xogadores no masculino e 7 xogadoras no feminino), con 5 equipos na súa modalidade masculina (Fillos de Breogán, Irmandinhos, Mecos, Pontevedra e Estrela Vermelha) e tres na modalidade feminina (Fillas de Breogán, Irmandinhas e Mecas). Previamente disputárase unha liga galega con sete xogadores (sevens) durante a primavera e o verán previos. Esta competición gañáraa o Braithreachas da Estrada,, equipo irmán dos Irmandinhos. Tamén en 2013 se disputou a Primeira Copa Galega de Fútbol Gaélico. En 2014, xógase a segunda liga galega (11 xogadores e 8 xogadoras), con 8 equipos na súa modalidade masculina (súmanse os equipos de Bráithreachas, Ártabros e Keltoi GAC) e sete na modalidade feminina (súmanse os equipos de Pontevedra Fútbol Gaélico, Estrela Vermelha FG, Bráithreachas e Auriense FG).
Na actualidade, a Galiza conta con 21 equipos (14 masculinos e 7 femininos). Na tempada 2018/2019 introduciuse un novo formato na liga masculina: os xogos de 9 vs 9 (antes, de 11 vs 11). Tamén o sistema de competición era distinto; na temporada anterior e nesta só hai unha división masculina. Na primeira rolda faise unha volta completa, en que xogan todos os equipos. Posteriormente, faise a segunda volta; en función da súa clasificación, divídense os equipos en distintos grupos e cada grupo xoga unha segunda volta contra os equipos que lle tocaron.
A primeira liga mixta do mundo: a Liga Gallaecia
Estes equipos crearon a primeira liga mixta da historia do fútbol gaélico: a Liga Gallaecia, presentada en Santiago de Compostela o 7 de agosto de 2013. Ese mes xogaron varios partidos a pretempada no marco das Olimpíadas Rurais. As xornadas de Liga desenvolvéronse cada unha nunha mesma localidade, onde se celebraban dous partidos e descansaba un. A primeira xornada celebrouse en Lugo o 5 de outubro de 2013, cos encontros de Torques de Lugoslavia vs Afiadoras de Ourense e Cascarilha da Coruña vs Suévia de Compostela. Resultou campión da Liga o Ambilokwoi de Vigo.