cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Charles Lyell
Obra
Lyell foi considerado tamén coma un dos fundadores da estratigrafía, o estudo das capas da superficie da Terra. Elaborou un método para clasificar os estratos, ou capas, mediante o estudo dos antigos estratos mariños de Europa occidental. Deuse conta de que os estratos mariños máis pretos da superficie, que son os máis recentes, contiñan moitas especies de moluscos con cuncha que perviven actualmente no mar. Por outra parte, os estratos máis antigos e profundos contiñan cada vez menos fósiles das especies viventes. Por iso, pensou que era preciso dividir o tempo xeolóxico en escalas temporais máis amplas das existentes ata o momento, baseándose nas porcentaxes de decrecemento das especies modernas. A súa contribución foi a división do Terciario en tres épocas: Eoceno, Mioceno e Plioceno, nomenclatura que aínda se conserva hoxe en día.
Foi o primeiro en apuntar que a especie humana debía ser máis antiga do que apuntaban as teorías da súa época, e ademais concluíu que as rochas máis antigas existentes na Terra, databan de 240 m.a.
Obsesionábanlle as implicacións das teorías evolucionistas, e antes de dar a súa verdadeira opinión sobre a cuestión evolutiva, Lyell tomouse o seu tempo. Pero unha vez que leu a teoría Darwiniana, decídese completamente, mostrando a súa adhesión ás teorías de Darwin co seu libro A antigüidade do home, escrito en 1863.
Obras
Aínda que a súa obra máis famosa e reeditada foi Principles of Geology, publicou tamén outras
Principles of Geology Elements of Geology
En 1847 apareceu a primeira edición en castelán, traducida por Joaquín Ezquerra del Bayo co título de Elementos de Geología.
Lobo anterior (cerebelo)
O lobo anterior ou lóbulo anterior é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura prima e abrangue parte da cara anterior e parte da cara superior. Subdivídese en:
Antonio Usero
O nome Antonio Usero pode referirse a:
Wend Kuuni
Wend Kuuni é un filme de 1982 producido en Burkina Faso e dirixido por Gaston Kaboré. Foi seguido coa continuación Buud Yam, estrado en 1997.
Festival de Eurovisión 1992
O XXXVII Festival de Eurovisión celebrouse o 9 de maio de 1992 en Malmö, Suecia, presentado por Harald Treutiger e Lydia Cappolicchio. Linda Martin foi a vencedora representando a Irlanda coa canción "Why Me?", composta por Johnny Logan, quen previamente gañara o festival nas súas edicións de 1980 e 1987 como cantante e cantautor, respectivamente.
Sistema de votación
Cada país consta dun xurado de 16 membros que proporcionou de 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2 a 1 puntos aos seus dez cancións favoritas.
Máximas puntuacións
Trala votación os países que recibiron 12 puntos (máxima puntuación que podía outorgar o xurado) foron:
Xurado español
Estaba presentado por Isabel Gemio e composto polo cantante de Tennessee Roberto Gil, a actriz Bárbara Rey, o guionista e músico Willy Loro, a atleta Teresa Rioné, a avogada Angustias Gallardo, o estudante Iván Rodríguez, a vidente Marisa Collado, o cantante de Toreros Muertos Pablo Carbonell, a estudante Bárbara Martín, o xornalista José Manuel Parada, a empresaria Pilar Sánchez, o xornalista Fernando Reinlein, a actriz Esther del Prado, o médico xinecólogo Santiago Palacios, o economista Miguel Anxo Barneto e a cantante Karina. Actuou como presidente José Luís Gracia. O notario foi José Manuel da Cruz Lagunero, o secretario foi Javier González e a portavoz, María Ángeles Balañac.
Provincia de Ōmi
300px|miniatura|Antiga provincia de Ōmi Ōmi (近江国, おうみのくに, Ōmi-no-kuni ou 近江, おうみ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a prefectura de Shiga, historicamente na parte Tōsandō (東山道), actualmente na rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Ōmi limitaba coas provincias de Yamashiro (山城), Iga (伊賀), Ise (伊勢), Mino (美濃), Echizen (越前) e Wakasa (若狭).
Sambuca
Este artigo trata sobre unha bebida, para a arma véxase sambuca (arma). miniatura|Sambuca con café e xeo. A sambuca é un licor doce e forte baseado no anís, típico de Italia e máis concretamente do Lacio. A “sambuca” tamén recibe o cariñoso diminutivo de “sambuchina”. A lexislación comunitaria regúlao outorgándolle unha “denominación de venda”. Entre os requisitos esixidos para que este licor poida ser expedido como “sambuca” esíxese que estea feito con anís, tanto verde como estrelado, e mesmo con outras herbas aromáticas; pero non se esixe a presenza de sabugueiro no licor.
Propúxose outra etimoloxía. Gordon Brown, aínda que non é filólogo, senón especialista en bebidas alhólicas, propuxo que deriva etimoloxicamente de “zambur”, que á súa vez deriva de “zummu”. Trataríase dunha bebida de orixe árabe, proveniente da súa influencia tras a conquista de Sicilia. Ninguén pola contra atribuíulle provir da embarcación chamada “sambuco”, nin da máquina de guerra chamada “sambuca”.
Preparación
A base da sambuca está constituída por aceites esenciais obtidos da destilación ao vapor de sementes de anís estrelado, o cal confire ao licor un forte recendo de anís, solúbel no alcol en estado puro, ao cal se engadiu unha disolución concentrada de azucre e outros aromas naturais. É semellante ao anisete, augardente de anís.
Pura
miniatura|Sambuca flamexada. A sambuca pode servirse pura, despois do café ou simplemente para tomar un grolo. Como adorno, pódense engadir un ou dous grans de café, a chamada “mosca”, que realza o gusto ao mastigala mentres se bebe. Tamén se pode servir con xeo, cun gran de café torrado, engadida ao café, con auga, ou flamexada (au estilo da queimada galega).
Licores semellantes
A sambuca é só un de tantos licores a base de anís que se producen especialmente na área mediterránea.
O tabaco na cultura popular galega
A seguir recóllese a pegada do hábito de fumar tabaco na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
Refraneiro
miniatura|dereita
Igrexa de Ardre
A igrexa de Ardre (sueco: Ardre kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Ardre, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A parte máis antiga da igrexa de Ardre é a súa torre, que data de ao redor do ano 1200. A torre orixinalmente pertencía a unha igrexa anterior do século XII. A nave e o coro desa outra igrexa foron substituídos polo actual edificio ao redor de 1250. O portal esculpido do coro orixinalmente tamén pertenceu á anterior igrexa.
O interior da igrexa está fortemente remodelado nun estilo medieval despois dos plans do artista sueco Axel Herman Hägg en 1900–1902. As pinturas murais dominantes foron deseñadas por Hägg. Aínda se conservan algunhas vidreiras, pero foron complementadas por réplicas modernas durante a súa restauración.
A meirande parte do mobiliario da igrexa é medieval. Ten un retablo do século XIV, unha cruz triunfal e unha pía bautismal de mediados do século XIII e unha Madonna de madeira tallada de ao redor de 1500. O órgano é unha elaborada peza neogótica, feito para a renovación en 1902 e inspirado en órganos franceses medievais.
Mario Fernández Mazas
Mario Fernández Mazas, nado en Ourense en 1920 e finado en 1937, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Irmán máis novo de Cándido Fernández Mazas. Xunto cos seus amigos Luís Taboada Camoeiras e Amadeo Varela Rodríguez publicou a revista Espartaco. Os seus artigos aparecían asinados como MA FER MA. En 1936 preparábase para iniciar os estudos de medicina. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Destinado á fronte de guerra logo de pasar por A Coruña, Zaragoza e Teruel. Segundo a versión oficial foi abatido en Cella (Provincia de Teruel) por unha bala perdida, pero en realidade tratouse dun axustizamento, pois o cadáver presentaba unha bala nas costas.
Síntese de apertura
miniatura|300px|O interferómetro de apertura sintética usa a rotación da Terra para incrementar o número de orientacións de base incluídas nunha observación. Aquí, coa Terra representada como unha esfera gris, as liñas de base entre o telescopio A e o B cambia o ángulo co tempo, como se observa, da fonte de radio, ao rotar a Terra. Tomando datos a diferentes tempos obtéñense medicións con diferentes separacións de telescopio. A síntese de apertura ou imaxe sintética e un tipo de interferometría que mestura sinais dunha colección de telescopios para producir imaxes tendo a mesma resolución angular, coma se se tratase dun instrumento do tamaño de toda a colección.
A cada separación e orientación, o patrón de lóbulos do interferómetro produce unha saída que e un compoñente da transformada de Fourier da distribución espacial do refulxir do obxecto observado. A imaxe (ou "carta") da fonte prodúcese desas medicións.
A xeración de imaxes por síntese de apertura comezou polo estudo das lonxitudes de onda de radio de Martin Ryle e os seus colegas no Grupo de Radioastronomía da Universidade de Cambridge. Martin Ryle e Antony Hewish recibiron o Premio Nobel de Física por esta e outras contribucións ao desenvolvemento da radiointerferometría. Este grupo de radioastronomía de Cambridge fundou o Observatorio Mullard de Radioastronomía, preto de Cambridge nos 1950s. A fin dos anos 60 e comezos dos 70, coa aparición das computadoras Titan) capaces de manexar volumes computacionais inmensos, coma as inversións da transformada de Fourier requiridas, usaron a síntese de apertura para sintetizar primeiro 1,8 km es máis tarde uns 5 km de apertura efectiva usando os telescopios "Unha Milla" e "Ryle" respectivamente. A técnica foi mellorada co interferómetro de liña de base moi longa para obter liñas de base de miles de quilómetros. A síntese de apertura usase tamén nun tipo de sistema de radar: radar de apertura sintética, e hoxe en día tamén en telescopios ópticos.
As imaxes por síntese de apertura tense demostrado que poden xerarse coa interferometría óptica e infravermella, primeiro usando interferometría de apertura enmascarada, e despois con arranxos de telescopios separados. No 2006 catro arranxos de interferómetros óptico/infravermellos están obtendo imaxes por síntese de apertura (COAST, NPOI, Telescopio óptico infrarvermello IOTA e ISI).
Monika Linkytė
Monika Linkytė é unha cantante lituana que representará a Lituania no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Vaidas Baumila coa canción "This Time". Linkytė intentou representar a Lituania no Festival de Eurovisión no 2010, 2011, 2012, 2013 e 2014 e no Festival de Eurovisión Júnior 2007.
Paio Gómez de Soutomaior
miniatura|dereita1350px|Sepulcro de Paio Gómez de Soutomaior, nas [[Ruínas de San Domingos (Pontevedra)]] Paio Gómez de Soutomaior, nado en Pontevedra e finado en Lantañón (Meis) en 1454, foi un nobre medieval galego, que viviu nos séculos XIV e XV.
Traxectoria
Era fillo de Diego Álvarez de Soutomaior e de María Álvarez, neta de Pai Gómez Chariño. De seu pai di Vasco da Ponte:
Tanto Diego Álvarez como o herdeiro Paio Gómez foron os primeiros e sucesivos señores da casa de Lantañón, escindida do tronco principal dos Soutomaior. Paio tivo un só irmán, Xoán Fernández de Soutomaior, probabelmente de morte temperá. Contra o que se escribiu reiteradamente, nunca foi Paio Gómez mariscal de Castela, dignidade que si ostentou seu fillo Sueiro Gómez de Soutomaior. En canto á condición de cabaleiro da orde da Banda, só o sería por herdanza, en canto que seu pai recibiu tal orde de Afonso XI de Castela. Paio Gómez foi embaixador de Henrique III de Castela ante o Tamerlán cando aínda era doncel do rei, nunha viaxe probabelmente comezada en 1400 ou 1401 coa finalidade, segundo as fontes, de iniciar relación políticas, de intentar evitar que Temerlán axudase aos musulmáns da península ou incluso de rescatar dúas ou tres damas apresadas polos otománs, aínda que parece que as damas, de orixe grega, foron liberadas por Tamerlán como mostra de boa vontade. De retorno está ben documentada a súa estadía en Sevilla en 1402. Unha das damas, Anxelina, casou con Diego González de Contreras, e a outra chamouse en Galiza María Gómez, aínda que tamén se alude a ela como María de Grecia, Infanta de Hungría, coa que acabou casando. miniatura|300px|page=6|Manuscrito do Recuento de las casas antiguas del Reino de Galicia na [[Biblioteca Nacional de España.]]
A condición de infanta desta María é menos que dubidosa. Delas tivo Paio varios fillos. Morto o rei Henrique III "o doente" o arcebispo de Compostela, Lope de Mendoza, disolveu o matrimonio, probabelmente alegando Paio que casara forzado polo rei. En realidade tratouse dun a xeito de repudio á católica, para que Paio Gómez casase coa sobriña do propio arcebispo, Maior de Mendoza, con quen tivo a Sueiro Gómez de Soutomaior (1417-1447) e outros fillos. Os dous esposos foron enterrados no convento de San Domingos de Pontevedra.
Paio morreu na ermida de San Gregorio de Lantañón, anexa ao seu pazo-castelo patrucial.
Repercusión
Paio Gómez e a viaxe ao Tamerlán constitúen o eixe argumental da novela Salvador de Occidente, de Nacho Taibo (Vigo, 2001).
Provincia de Wakasa
300px|miniatura|Antiga provincia de Wakasa Wakasa (若狭国, わかさのくに, Wakasa-no-kuni ou 若狭, わかさ) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte oeste da prefectura de Fukui, historicamente na parte Hokurikudō (北陸道), actualmente na rexión de Chūbu, rexión de Hokuriku ou rexión de Kinki, na illa de Honshū.
Wakasa limitaba coas provincias de Tango (丹後), Yamashiro (山城), Ōmi (近江) e Echizen (越前).
Anís (licor)
miniatura|340x340px|Botellas de anís español de Chinchón O anís é un licor fabricado coa semente da planta do mesmo nome (Pimpinella anisum). É unha bebida espirituosa de alta graduación que recibe o seu nome do froito desa planta.
O concepto de Anís como licor é legalmente moi restrinxido na Unión Europea onde á gran maioría das bebidas deste tipo non se lles considera unha augardente; ademais cambia dunha cultura e época a outra. En Hispanoamérica existen gran variedade de bebidas compostas con anís as cales nalgúns países son consideradas como augardentes. Sen ter en conta ditas restricións semánticas, as bebidas alcohólicas a base de Anís distínguense universalmente sen ambigüidade no ámbito da bromatología.
Definición
Na elaboración deste licor non só se usa a Pimpinella anisum L., senón tamén o anís estrelado, o fiúncho e mesmo outros froitos e sementes, con anetol. A lexislación comunitaria da Unión Europea distingue até cinco denominacións de venda de bebidas espirituosas de alta gradación baseadas no anetol: “bebidas espirituosas anisadas”, “pastis”, “pastís de Marsella”, “anís” e “anís destilado”. Para cada unha desas denominacións establécense uns requisitos e esixencias. Só se se cumpren poderán levar a correspondente denominación na súa designación, presentación e etiquetaxe, pois o que comunica o sabor á bebida non é un fermentado alcólico, senón o anetol (responsábel do efecto leitoso ao engadir a auga).
Hai que distinguir dous conceptos de “anís”: o legal e o potolóxico. Moitas bebidas teñen a consideración potolóxica de “anís”, sen que poidan presentarse na etiquetaxe con tal "denominación" nun determinado país. Terán que facelo con outros nomes. O mencionado concepto legal de anís comunitario só é aplicábel a Europa. Os países hispano americanos tamén son consumidores e produtores de anises. En varios deles elabóranse de gran calidade, nas súas variantes de seco e doce. En moitos casos non lles afectan esas normas comunitarias —polo demais cambiantes— nin na súa designación, nin na súa presentación nin na súa etiquetaxe, aínda que as presenten á venda en Europa. Non debe, polo tanto, confundirse o concepto legal de anís —moi restrinxido no caso de Europa— co concepto potológico de “anís”. O concepto legal de anís é cambiante de país a país e dunha época a outra e os seus exactos límites poden acabar nos tribunais de xustiza.
No tocante á etimoloxía "anís" é palabra equívoca, pois serve para designar tanto ao anís verde (Pimpinella anisum L.) coma ao estrelado (Illicium verum Hooker). "Matalahúga" é palabra castelá de etimoloxía árabe co significado de "gran doce". Sierve para designar exclusivamente o anís verde, chamado por Linné: Pimpinella anisum. As casas comerciais que elaboran o seu produto exclusivamente con matalahúga así o fan constar. Aínda que comercialmente estea autorizado o uso doutros elementos que conteñen anetol, para vender algo como "anís", non cabe dúbida de que os anises feitos exclusivamente con matalahúga son magníficos.
Anís
É palabra de orixe grega, que etimoloxicamente significa desigual. En grego e en latín clásicos "anisos" e "anisus" servían para designar a planta coñecida cientificamente como Pimpinella anisum L. Ten unha aparencia exterior parecida ao aipo, o perexil, o aneto, e outras umbelíferas dese mesmo tipo. É orixinaria de Asia Menor. Foi moi cultivada xa dous mil anos antes de Cristo polos exipcios; segue a ser moi cultivada e actualmente é pouco menos que imposíbel atopala brava.
Anís estrelado
O anís estrelado é unha árbore tipo magnolia, de até seis metros, cuxo froito recibe o mesmo nome. . O badián é orixinario da China e a Conchinchina, onde se cultivaba dende tempos inmemoriais, especialmente para usar os seus froitos en repostaría. Están clasificadas até corenta especies no xénero Illicium L., todas semellantes ao verdadeiro anís estrelado (aínda que existe unha especie tóxica), os paxaros gustan de comer o seu froito. A especie foi trasplantada a Europa dende as Filipinas por Sir Thomas Cavendish en 1588. Até o século XVIII non se xeneralizou en Europa o seu uso.
Fiúncho
A esencia dos anises estrelados contén, como a do anís verde, sobre todo anetol. Tamén o contén a esencia dalgúns fiúnchos. Ese parece ser o compoñente de maior interese na elaboración de bebidas alcólicas chamadas de anís. En perfumaría e en farmacia as respectivas esencias teñen outro interese en razón doutros compoñentes. As plantas cuxas esencias conteñen anetol até certo punto son potoloxicamente intercambiábeis.
Un xeito de preparar as augardentes anisadas é destilar a partir de viño anisado. Outro é macerar anís en augardente e destilar. Outro sistema consiste en utilizar esencia de anís, no canto de anís, nesas operacións. Outro é destilar augardentes, facendo pasar o vapor por entre o anís. Cada fabricante ten o seu sistema, que ás veces é mixto. En España decaeu o costume de anisar as augardentes (con aceite de anís). Se se desexar obter unha bebida con sabor a anís, emprégase alcol puro e insípido.
O mencionado regulamento da Unión Europea establece que na bebida con denominación de venda “anís” o licor só pode estar feito con anís verde, anís estrelado e fiúncho. Caben outras bebidas espirituosas anisadas con outros compoñentes, pero teñen que levar outra denominación de venda.
Licores con anís
Outros licores baseados no anís, expresamente contemplados polo mencionado regulamento comunitario, e con denominación de venda son: “o pastis”, o “pastis de Marsella” e o “anís destilado”. miniatura|225x225px|Clásica botella de anís en España Entre os anises coa denominación de venda anises destilados e que ademais ten “denominación xeográfica”, sobresae o “ouzo”. Para que unha bebida poida ser denominada ouzo deberá ser producida en Grecia e estar feita con anís —ou eventualmente fiúncho— e un mástique procedente da illa de Chíos, cuxo nome botánico é Pistacia atlantica Desf., planta endémica do nordés de Grecia, Turquía e Crimea. É planta sativa que pode cultivarse en moitos lugares. A Illa de Chíos é gran produtora desa resina, que tamén se emprega en perfumes e vernices. En galego esa resina é denominada de “mástique”.
En turco a palabra "Rakı", que é moi xenérica, serve para designar calquera augardente pero preferentemente serve para designar o que se considera a bebida nacional: un bagazo ou brandy anisados.
En Bordeos era costume usar porción dupla de anís verde en relación co anís estrelado; mentres ca en Holanda era máis frecuente usalos a partes iguais. Tamén é costume engadir outros elementos —esencia de améndoa s amargas, esencia de raíz de lirio, de anxélica, etc.—, até conseguir o gusto desexado, especialmente se o anisado é doce. Os gustos do home moderno tenden cada vez máis aos sabores puros, tanto en comida como en bebida.
As casas adoitan producir un anís seco e outro doce. "Anisetta", "anisette" e "anisete" suxiren actualmente anís doce. En inglés tamén pode utilizarse "anisette". Outro nome italiano para o licor de anís é "mistrà".
O anís seco de Chinchón, de Alcoholera S.A., é moi seco non só no sentido de carecer de dozura, senón tamén no sentido de non estar mesturado con outras substancias e aromas. Chinchón é unha aldeíña achegada a Madrid, que desde 1777 debía servir enormes cantidades de anís á corte española. En 1910 constituíronse en cooperativa, e en 1945 en sociedade anónima. O Chinchón seco especial ten 74% Vol. É, con moito, o licor de graduación alcólica máis alta de España, por non dicir do mundo, co que se fai unha excepción á prohibición xeral de tan alta graduación, en obsequio á súa antigüidade. O seco 48% e o doce 38%. "A Asturiana", "Altamirano", "Raza", "Arruza", "O Trasgo", "Castelá" e "O Mono" son tamén casas de anís acreditadas en España.
Fixéronse famosas polos seus anisados e anises Bordeos, Ojén, Cazalla, Rute e outras poboacións. Estas dúas últimas suxiren o anís, mentres a primeira, o viño tinto. Os países hispano americanos tamén son bos elaboradores de anís.
No resto do mundo
Noutros países, principalmente da conca mediterránea, consómense tradicionalmente licores a base de anís, entre os que se atopan:
FC Lugano
O Football Club Lugano (coñecido como AC Lugano entre 2004 e 2008) é un club de fútbol de Lugano, Suíza. Fundouse o 28 de xullo de 1908 e actualmente compite na Challenge League. O seu campo é o estadio Cornaredo, con capacidade para 15.000 espectadores.
Pop?
Pop? é o primeiro disco editado polo grupo de rock galego Capitán Furilo, publicado no ano 2009, despois da maqueta realizada un ano antes.
Jorge Eduardo Acosta
Jorge Eduardo Acosta, coñecido como "el Tigre", nado o 27 de maio de 1941, era un capitán de corveta xefe do Grupo de Tarefas 3.3.2 baseado na ESMA e dese centro clandestino de detención.
Delitos e asasinatos
Acosta era quen tomaba as decisións sobre tortura e morte na ESMA. En particular foi quen tomou a decisión de lanzar ao río ao grupo de monxas francesas Duquet e Domon e as nais de Praza de Maio Villaflor, Ballestrino e Ponce, así como a morte de Dagmar Hagelin.
Descubríronselle polo menos 82 delitos probábeis. Entre eles os secuestros, desaparición e torturas da familia Tarnopolsky, Nilda Noemí Actis Goretta, Lisandro Cubas, Carlos Alberto García e Ricardo Coquet, da adolescente sueco-arxentina Dagmar Hagelin, do grupo de Nais de Praza de Maio e activistas de dereitos humanos secuestrados na igrexa da Santa Cruz entre o 8 e o 10 de decembro de 1977 entre quen estaban tamén a monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet.
Membro do Centro de Informacións sobre a Represión.
En 1981 viaxou a Suráfrica para asesorar ao goberno do apartheid na loita contrainsurxente.
En 1998 descubriuse que posuía unha conta secreta en Suíza, que podería haberse usado para bens subtraídos aos detidos-desaparecidos.
Xuízos
Beneficiado pola Lei de Obediencia Debida, foi detido novamente e permanece en arresto preventivo pola súa participación no roubo de nenos nacidos en cativerio.
En Italia acúsaselle de crimes cometidos contra cidadáns italianos durante a ditadura.
Xuízo en España
En 1997 o xuíz español Baltasar Garzón solicitou a detención e extradición de 45 militares arxentinos e un civil a quen procesou por xenocidio, terrorismo de Estado e someter a torturas a presos políticos durante o réxime de facto que gobernou na Arxentina entre 1976 e 1983. Entre eles atópase Rubén Franco. A petición foi rexeitada varias veces polo goberno arxentino alegando o principio de territorialidade.
O 27 de xullo de 2003 o presidente Néstor Kirchner mediante o Decreto 420/03 modificou o criterio de rexeitamento das extradicións sustentado ata ese momento ordenando a "obrigatoriedade do trámite xudicial" solicitado pola Xustiza española, e abrindo así o camiño á extradición efectiva dos militares requiridos.
En agosto de 2003 o entón presidente de España José María Aznar ordenou non continuar co proceso de extradición dos solicitados por crimes durante o goberno de facto na Arxentina. Esta decisión foi anulada polo Tribunal Supremo de España en 2005 ordenando continuar adiante coas extradicións solicitadas por Garzón.
EMEP
O EMEP, siglas internacionais do Programa Europeo de Avaliación e Mostraxe (en inglés European Monitoring and Evaluation Programme) é unha iniciativa de diagnose da polución e a contaminación atmosférica a nivel europeo.
Historia
En 1979 asínase en Xenebra o Tratado sobre a Polución Aérea Transfronteiriza a Longa Distancia, por 31 estados de todo o mundo, entre eles España e Portugal, e entrou en vigor en 1983. O acordo trata de avaliar e controlar as emisións contaminantes á atmosfera dende a base de que os factores poluíntes teñen a súa repercusión en países e áreas moi afastadas do punto de emisión.
O EMEP en Galiza
España é un dos países asinantes do Tratado dende e en Galicia existen dúas estacións de vixilancia, unha delas na Bugalla (O Saviñao), e outra en Lousame, na península do Barbanza. Esta última foi aberta en 2008.
Próximas a Galiza hai estacións atmosféricas en Viana do Castelo e Braganza (en Portugal), e Llanes e Peñausende (en España).
Corto Maltés
Corto Maltés é un personaxe de banda deseñada creado en 1967 para a revista Sarxento Kirk polo debuxante italiano Hugo Pratt.
As súas aventuras fálannos dunha personaxe case real, cunha biografía detallada e unha complexidade humana moi elaborada polo seu autor. Á hora de escoller escenarios para as aventuras do Corto Maltés, Hugo Pratt seguía o costume de elixir paisaxes abertas en lugares que evocasen antigos mitos, lendas ou batallas.
O Corto Maltés é un aventureiro que naceu en Malta a finais do século XIX, fillo dunha xitana de Xibraltar e dun mariñeiro de Cornualla. Se se tivese que relatar un feito que definise a súa rebeldía sería o de facerse sendo neno cunha navalla, unha nova liña da vida mais longa porque a orixinal non lle satisfacía.
É protagonista das seguintes obras: A Balada do Mar Salgado (1967), Baixo o signo de Capricornio (1970), Sempre un pouco máis lonxe (1970), As célticas (1971), As etiópicas (1972), Corto Maltés en Siberia (1974), Fábula de Venecia (1977), A casa dourada de Samarcanda (1980), A mocidade (1981), Tango (1985), As helvéticas (1987), Mú (1988).
Saida Menebhi
Saida Menebhi, nada en Marrakech en setembro de 1952 e finada en Casablanca o 11 de decembro de 1977 foi unha profesora e activista do feminismo marroquí, militante do movemento marxista-leninista Ila l-Amam (literalmente, «Adiante»).
Atokos
Atokos (grego: Άτοκος), é unha illa grega nas Equínadas, a nove millas ao nordés de Ítaca concello do que forma parte. Ten 4´5 quilómetros cadrados e unha altitude de 334 metros sobre o nivel do mar.
Saida Menebhi
Traxectoria
Tras terminar o bacharelato, estudou literatura inglesa na Universidade de Rabat. Alí comezou a militar no sindicato estudantil Unión Nacional de Estudantes de Marrocos a través do seu compoñente comunista Vía Democrática, movemento marxista-leninista marroquí fundado na década de 1970 por opositores comunistas, que reivindicaba a independencia do Sáhara Occidental. Durante dous anos cursou o primeiro ciclo no Centro Pedagóxico Rexional, e posteriormente ensinou inglés nun instituto de Rabat. Uniuse na clandestinidade ao movemento marxista-leninista Ila al-Amam e ao primeiro sindicato marroquí, a [[Unión Marroquí do Traballo.
Atokos
A illa é montañosa ten poucas praias con pequenas baías e posúe covas na súa costa rochosa. Na illa atópanse cabras, pero non está habitada permanentemente. Unha casa e unha pequena capela, constitúen os únicos edificios. A illa é de propiedade privada
Saida Menebhi
Traxectoria
En 1977 foi xulgada xunto con outros 138 inculpados por atentado contra a seguridade do estado. Durante as audiencias reafirmou o seu apoio á autodeterminación do pobo saharauí. Tamén denunciou a opresión que sufrían as mlljeres en Marrocos. Foi condenada a cinco anos de prisión máis outros dous por inxuria a maxistrado. Se ben os demais militantes condenados no proceso foron trasladados ao cárcere central de Kenitra, Saida Menebhi, Rabea Ftouh, Abraham Serfaty e Fatima Oukacha ingresaron na prisión de Casablanca.
Despois dunha folga de fame de 34 días, faleceu no hospital Averroes de Casablanca.
Escribiu numerosos poemas, antes e durante a estancia en prisión, nos que denunciou o réxime represivo de Hasan II de Marrocos, e deixou escrita a súa esperanza nunha sociedade mellor.
Glassjaw
Glassjaw é unha banda de post-hardcore estadounidense procedente de Long Island, Nova York, formada en 1992. O grupo está liderado polo vocalista Daryl Palumbo e o guitarrista Justin Beck, e pasou por numerosos cambios na formación dende a súa creación. O grupo ten sido moi influente na progresión da escena musical underground da costa leste dos Estados Unidos e do Reino Unido e na do xénero post-hardcore, e é coñecido polos seus concertos intensos e os seus constantes cambios na formación.
Lar Gallego de Chile
A Corporación Lar Gallego de Chile é unha asociación da diáspora galega en Chile.
Historia
Fundouse o 10 de novembro de 1967, dedicándose “esencialmente a reunir emigrantes e fillos e netos de emigrantes galegos residentes en Chile para realizaren diversas actividades de índole social e cultural”. Esta corporación conta coa colaboración da Xunta de Galicia.
A iniciativa empeza como unha simple xuntanza de amigos galegos que gustaban de practicar danzas populares galegas e tocar a gaita, co obxectivo de lembrarse da terra que ficaba tan lonxe. Posteriormente, a popularidade destas actividades levou á institucionalización da asociación e á participación de 300 familias galegas. Conta cun coro, o grupo de danzas e gaitas Terra Meiga, e o grupo de percusión Beira do Mar.
People
People é unha revista semanal estadounidense sobre celebridades e historias de interese humano, publicada pola Time Inc. Cun público de 46,6 millóns de persoas, a revista ten máis audiencia que calquera outra revista do país. A People gañou 997 millóns de dólares en concepto de publicidade en 2011, a maior recadación de publicidade de calquera revista estadounidense. En 2006, tiña unha circulación de 3,75 millóns.
Foi clasificada como a "Revista do Ano" pola revista Advertising Age en outubro de 2005, pola súa excelencia editorial, circulación e publicidade. A páxina web da revista, People.con, concéntrase en novas de celebridades e historias de interese humano. En febreiro de 2015, o sitio web quebrou unha nova marca: 72 millóns de visitantes únicos.
A People é se cadra máis coñecida pola publicación anual de especiais do tipo "o máis guapo/a do mundo". A sede da revista está en Nova York e mantén oficinas editoriais nos Ánxeles e en Londres. Por razóns económicas fechou súas oficinas en Austin, Miami e Chicago en 2006.
Bidueiros, Goiriz, Vilalba
Bidueiros é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres).
Provincia de Echizen
300px|miniatura|Antiga provincia de Echizen Echizen (越前国, えちぜんのくに, Echizen-no-kuni ou 越前, えちぜん) foi unha provincia histórica do Xapón, nunha zona que hoxe forma a parte leste da prefectura de Fukui, historicamente na parte Hokurikudō (北陸道), actualmente na rexión de Chūbu ou rexión de Hokuriku, na illa de Honshū.
Echizen limitaba coas provincias de Wakasa (若狭), Ōmi (近江), Mino (美濃), Hida (飛騨) e Kaga (加賀).
Monofonía
A monofonía ou monodia, en música, é a textura máis sinxela, que consiste nunha soa líña melódica sen acompañamento musical ningún.
Actualmente coñécese tamén como monodia, pero este termo non foi sempre sinónimo de monofonía.
Monofonía
O termo monofonía está formado polos elementos mono- e -fonía, derivados, respectivamente, das palabras de grego antigo μóνος mónos, "un", "só", "único", e φωνή phōnḗ, "son" (de intrumento musical).
Monodia no século XVI
O estilo musical de finais do século XVI chamado «monodia» (ligado á "Camerata Florentina") non utiliza propiamente a textura aquí definida como monódica, senón a melodía acompañada. Porén, recibiu ese nome xa que, en contraste co estilo dominante entón, era unha soa voz a que conducía o discurso musical sobre un acompañamento instrumental de acordes.
Premio Ramón Cabanillas de Tradución
O premio Ramón Cabanillas de Tradución foi un galardón literario creado pola Xunta de Galicia en 1989 (dotado con 500.000 pesetas ) e cancelado en 1996 por "desinterese dos responsables da Administración autonómica".
Algúns gañadores do premio foron Benigno Fernández Salgado polo Diario de Eva de Mark Twain (Positivas, 1992) ou Xela Arias por O derradeiro dos mohicanos (Xerais, 1993).
Franz Friedrich Kohl
Franz Friedrich Kohl, nado en St. Valentin auf der Haide, Tirol do Sur (Imperio Austro-Húngaro), o 13 de xaneiro de 1851 e finado en Traismauer, Baixa Austria (República de Austria), o 15 de decembro de 1924, foi un entomólogo e investigador da música folclórica austríaco.
Traxectoria
miniatura|260px|Museo de Historia Natural de Viena, onde traballou F. F. Kohl.
Naceu en St. Valentin auf der Haide, Tirol do Sur, vila daquela pertencente ao Imperio austrohúngaro e hoxe pertencente á provincia autónoma de Bolzano de Italia.
Kohl foi inicialmente docente de ensino secundario en Bolzano e despois en Innsbruck, como profesor de música.
El Miño (Vigo)
miniatura|El Miño, 1 de abril de 1866, n. 935. El Miño foi un periódico galego que apareceu en Vigo entre 1857 e 1868.
Franz Friedrich Kohl
Traxectoria
Posteriormente traballou no departamento de entomoloxía do Museo de Historia Natural de Viena (Naturhistorisches Museum. Wien). Especializouse en himenópteros, especialmente na familia dos esfécidos. Publicou unhas 75 obras sobre entomoloxía, incluídas 12 monografías, é dicir, aquelas nas que máis se fomenta a sistemática desta rama da ciencia.
É coñecido pola súa monografía Die Crabronen der paläarktischen Region monographisch bearbeitet, publicada en 1915 en ''Ann. Hofmus. Wien'' 29: 1-453. Fóra do ámbito entomolóxico é tamén coñecido pola descrición, en 1886, do xénero Litocranius, antílope da subfamilia dos antilopinos, que publicou en ''Ann. K. K. Naturhist. Hofmus. Wien'', 1: 79.
El Miño (Vigo)
Historia e características
Adolfo Calzado Sanjurjo publicou na editora de El Miño a súa novela Alternativas.
Ligazóns externas
Biblioteca de Galicia.
Ike Diogu
Ikechukwu Somtochukwu Diogu, máis coñecido coma Ike Diogu, nado o 11 de setembro de 1983 en Buffalo, Nova York, é un xogador americano, de pais nixerianos, de baloncesto profesional. Actualmente xoga para os Sichuan Blue Whales da Chinese Basketball Association (CBA).
Golden State Warriors
Diogu foi seleccionado na 9ª posición do Draft da NBA de 2005 polos Golden State Warriors. O 23 de decembro de 2005, conseguiu a maior anotación na súa carreira, ao conseguir 27 puntos, en 13 de 15 tiros, pasando a súa anterior marca de 12 puntos.
Portland Trail Blazers
O 26 de xuño de 2008, a noite do Draft da NBA de 2008, Diogu foi traspasado por Indiana aos Portland Trail Blazers xunto cos dereitos de Jerryd Bayless a cambio de Jarrett Jack, Josh McRoberts e os dereitos do draft de Brandon Rush.
Sacramento Kings
Diogu foi traspasado aos Sacramento Kings a cambio de Michael Ruffin dos Chicago Bulls o 18 de febreiro de 2009.
New Orleans Hornets
Diogu asinou cos New Orleans Hornets o 29 de xullo de 2009, pero non xogou ningún partido para o equipo.
Detroit Pistons
Asinou cos Detroit Pistons o 27 de setembro de 2010, converténdose en membro do equipo na pretempada. O 20 de outubro de 2010, Diogu foi cortado polos Pistons.
Los Angeles Clippers
Os Los Angeles Clippers contrataron a Diogu coma axente libre o 22 de decembro de 2010. O 8 de febreiro de 2011, Diogu anotou 18 puntos, a súa mellor marca da tempada, contra os Orlando Magic.
San Antonio Spurs
O 3 de xaneiro de 2012, asinou cos San Antonio Spurs. O 11 de xaneiro, foi despedido.
Tratado de Alcoutim
miniatura|300px|Castelo de Alcoutim. O Tratado de Alcoutim, denominado na súa época como as Paces de Alcoutim, foi un tratado de paz que se concertou o 31 de marzo de 1371 na vila arraina de Alcoutim, no Algarve, entre os reis Fernando I de Portugal e Henrique II de Castela, que poñía fin á primeira das guerras fernandinas.
Cláusulas
Polas súas cláusulas, o soberano de Portugal comprometíase a manter boas relacións co rei de Francia.
Ademais da paz na primeira guerra fernandina (1372-1373), estipulábase o casamento do rei portugués con Leonor de Trastámara filla do rei castelán.
O tratado foi confirmado no mesmo ano en Toro, onde o xuraron o rei, e os nobres e prelados de Castela.
No ano seguinte celebrouse un novo acordo (abril de 1372), en Tui (o tratado de Tui), que modificaba as condións propostas en Alcoutim. Especialmente, dispensando o referido compromiso de casamento, e restabelecéndose de novo a fronteira anterior ao Tratado de Alcoutim.
Aeroporto de Boise
O aeroporto de Boise, tamén coñecido como Boise Air Terminal ou Gowen Field, é un aeroporto estadounidense tanto civil como militar situado a tres millas ao sur de Boise, no condado de Ada en Idaho. Está operado polo Departamento de Aviación da cidade de Boise e está supervisado pola Comisión do Aeroporto de Boise. É o aeroporto máis concorrido do estado de Idaho, servindo a máis pasaxeiros que o resto dos aeroportos do estado xuntos.
Ademais de ser un aeroporto comercial e para a aviación xeral, Boise tamén funciona como unha instalación da USAF usada pola 124th Fighter Wing (124 FW) da Garda Nacional Aérea de Idaho. A 124 FW opera o avión Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II.
O Centro Nacional Interaxencial de Bombeiros (NIFC) está baseado na cidade de Boise e usa o aeroporto para apoio loxístico. O Servizo Forestal dos Estados Unidos (USFS) tamén usa o aeroporto de Boise como base para avións de extinción de incendios durante a estación de lumes forestais.
Tres pasos polo misterio
Tres pasos polo misterio é un libro de tres relatos de misterio de Agustín Fernández Paz publicado en 2004 na Colección Fóra de Xogo de Edicións Xerais de Galicia.
A serpe de pedra
Nacido nunha casa moi próxima ao Museo Provincial de Lugo desde neno pasou horas nel, atraído polas pegadas dos primeiros poboadores de Galicia, o que o levou a especializarse en arqueoloxía prehistórica, concretamente na cultura megalítica, e a traballar no Museo de Lugo onde conseguiu da Deputación unha axuda económica para escavar a necrópole megalítica Roza das Modias.
Deciden expoñer unha vitrina específica cos achados da escavación, dos cales os máis importantes eran ''tres anacos de sílex de forma cilíndrica, duns 25 centímetros de lonxitude cada un. Só que non eran pezas illadas; se as colocabas na orde correcta, o que se formaba era o corpo dunha serpe, coa cabeza no estremo dunha delas e a cola cónica no final da terceira. Unha cobra de tres pezas, a proba irrecusable de que o culto das serpes tivera no noso país un lugar sobranceiro durante a etapa megalítica.'' miniatura|Dolmen de Roza das Modias
Algún tempo despois decátase do estraño comportamento dalgúns dos visitantes, sobre todo dunha parella de estranxeiros que todos os días pasaba tempo diante da vitrina, e despois de que por dúas veces aparecesen revoltas todas as pezas sen explicación aparente, cae na conta de que iso sucede en noite de lúa chea, polo que na próxima ocasión permanece agochado dentro do Museo e o que conta ao día seguinte ninguén llo cre.
A vella foto das estrelas
Aos seus quince anos recibe con enfado a decisión dos pais de faceren os tres o camiño de Santiago desde O Cebreiro. Despois dunha viaxe desde Vigo que lle pareceu un retroceso no tempo, instálanse nunha fonda para írense acostumando ás camiñadas. Na noite do nove de xullo, despois de estar de tertulia co resto dos hóspedes, sae dar un paseo e acaba de conversa cun rapaz baixo o ceo estrelado. Ao día seguinte, a dona da fonda cóntalle quen é ese mozo.
As sombras do faro
Este relato conta cunha primeira versión, máis esquemática, no volume colectivo Historias para calquera lugar (Edicións Xerais, colección Merlín, 2001).
O narrador protagonista volve a Pontebranca trinta anos despois de abandonar a vila, onde pasou un ano cando tiña dezaseis. O causante desta volta foi a morte de seu pai, hai case un ano, cando ao revisar as súas pertenzas descobre unha carpeta con fotos de Marta e lembra aquel primeiro amor esquecido e os estraños sucesos vividos no faro.
Conta a súa chegada a Pontebranca, no verán de 1972, o aburrimento deses meses nos que non coñecía a ninguén, o inicio no instituto e Marta, a súa compañeira de pupitre e primeiro amor. As fotos que lle fixo, os paseos en bicicleta e o seu repentino malestar cando el lle fala de visitaren o faro, lugar ao que non vai ninguén e ela faille prometer que nunca irá. Mais el falta á súa promesa e unha tarde de outono achégase a el con dificultade pois o camiño está cuberto de silvas. Á volta ten unha desacougante visión e acaba rabuñado polas silvas.
Aínda que ten remorsos, non lle conta nada a Marta ata a primavera; el pensa que se enfadará por faltar á súa palabra e ocultarllo mais uns días despois ela proponlle visitáreno os dous xuntos. Esa visita acabará supondo o final da súa relación e en última instancia a súa marcha da vila.
Pouco a pouco irá esquecendo esa etapa da súa vida; facendo a carreira de Xeografía e Historia descobre a razón pola que o faro parecía maldito para a poboación de Pontebranca pero a vida continúa e non será ata agora cando decida volver para pechar a débeda de tantos anos atrás.
Referencias literarias na obra
Como é usual en toda a obra de Agustín Fernández Paz, no libro, ademais das citas que encabezan cada capítulo, hai multitude de referencias literarias: William Stukeley,Florentino López Cuevillas e Fermín Bouza-Brey no primeiro relato.
Uxío Novoneyra e Alan Moore  no segundo.
Albert Camus, Celso Emilio Ferreiro, Franz Kafka, Ray Bradbury, James Joyce no terceiro…
Traducións
E ao castelán por Rafael Chacón Calvar no ano 2009 co título de Tres pasos por el misterio na Editorial Anaya.
Broz, Goiriz, Vilalba
Broz é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 59 habitantes (27 homes e 32 mulleres).
Lenda das Sereas
As sereas (en grego antigo: Σειρῆνες), son uns seres mitolóxicos con certas variantes segundo as diversas culturas e mitoloxías. Aínda que poden ser de orixe persa ou anteriores, a principal tradición lendaria chegou a nós a través da mitoloxía grega.
Lenda grega
As sereas foron xestadas pola musa Calíope e o río Aqueloo ou Aspropótamos (aínda que outras versións fálannos de que foron Forcis ou Xea) e eran consideradas como as ninfas do mar. Esta non é a única dúbida sobre elas, xa que tampouco se sabe ben cal era o seu número. Hai quen afirma que foron tres pero, segundo autores, poden variar ata cinco ou mesmo oito. A feitura do seu corpo tampouco está totalmente clarificada, se ben foi representado con corpo de ave e faciana de muller; a ave está ás veces representada como unha ave mariña e outras como unha ave de plumas vermellas.
As sereas da época hómerica son tres irmás, Lidia que toca a frauta, Partenopea a lira e Leucosea que le textos e recita cantos, sendo estas antigas compañeiras de Perséfone, filla de Zeus e de Deméter, a quen raptou Hades, deus dos infernos, polo que pediron aos deuses que lles outorgara ás para poder salva-la moza e traela de novo sobre a terra. Segundo outra versión, débenlle a súa aparencia a Demeter, que quixo castigalas por non coidar ben a súa filla.
As sereas tiñan unha marabillosa voz coa que competiron coas musas ; ao gañaren estas últimas, as musas arricáronlles as plumas ás sereas, e estas pola vergoña do feito retiráronse ás costas da illa de Sicilia.
Dende os cantís de Sicilia, o seu son atraía aos mariñeiros de tódolos barcos que pasaban preto, sen poder abstraérense ao meigallo e dozura do seu canto. Calquera mariñeiro que as ouvise e as vise, trabucaríaas cunha muller de cabelos longos e de voz doce que lle aconsellaba e lle falaba como oráculo do seu futuro, pero morrían ao estrelarse contra os cons, ou ben cando non podendo fuxir do seu meigallo, botábanse ao mar para poder escoitalas mellor, morrendo irremediablemente.
Porén, se un home podía escoitalas sen se sentir atraído por elas e sobrevivía, unha delas tiña que morrer. Isto propiciouno o heroe Odiseo, máis coñecido coma Ulises. Cando Odiseo ía en barco, segundo conta a Odisea, topouse coas sereas, e para evitar o seu meigallo ordenou aos seu tripulantes, conforme o consello de Circe, que se taparan os oídos con cera para non poder escoitalas, mentres el era atado ao mastro do barco cos oídos descubertos. Deste xeito, ningún dos mariñeiros sufriu dano algún porque non escoitaban as súas voces, mentres Odiseo, a pesar de que implorou unha e outra vez que o soltasen, mantívose xunto ao poste e así puido escoitar o seu canto.
En consecuencia disto, unha das seras, Partenopea tivo que morrer. Unha vez morta, a marea lanzouna ata a praia e alí foi enterrada con mútiples honores. No seu sepulcro instalouse despois un templo que co tempo se converteu na vila de Nápoles (de feito Nápoles chamábase no tempo antigo Parténope).
Na mitoloxía galega
esquerda|miniatura|Serea na fachada [[Arte románica|románica de Pratarías, na catedral de Santiago de Compostela]] Na mitoloxía galega existe a lenda de Mariña, Mariña ou Mariña, foi rescatada ou rescatada do duque don Froilaz do tempestuoso mar de Finisterra. A diferenza doutras, Mariña é unha boa serea, totalmente fermosa e namórase perdidamente de don Froilaz e el dela. Os dous teñen un fillo ao que chaman Xoán, despois da noite de San Xoán e que é a orixe da estirpe dos Mariño. As sereas foron un motivo moi estendido na representación escultórica en toda Galicia, por exemplo na fachada das Praterías da Catedral de Santiago de Compostela, o pazo dos Torrado de Cambados ou o escudo dos Torrado- Mariño. en quen se inspirou Castelao para o escudo secular de Galicia. Segundo XL Axeitos, académico da RAG, o motivo da elección dese símbolo foi que repetíase con frecuencia e podía converterse nun símbolo de unidade.