cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Michael R. Clifford
Michael Richard Uram 'Rich' Clifford, nado en San Bernadino (California) o 13 de outubro de 1952 e finado o 28 de decembro de 2021, foi un astronauta estadounidense que formou parte das misións STS-59, STS-53 e STS-76. Pasou un total de 27,77 días no espazo.
Traxectoria
Clifford era graduado en ciencias pola Academia Militar dos Estados Unidos en West Point en 1974. Foi máster en enxeñería aeroespacial polo Instituto Tecnolóxico de Georgia en 1982.
Como militar foi asignado ao Centro Espacial Johnson da NASA en xullo de 1987. Foi seleccionado como astronauta en xullo de 1990. Participou nas misións STS-59, STS-53 e STS-76. Deixou a NASA en xaneiro de 1997 para ocupar o posto de Xerente de Operacións de Voo da Estación Espacial Internacional en Boeing.
Partido Católico Tradicionalista
O Partido Católico Tradicionalista, ou partido mellista, foi un partido político español fundado en 1919 por Juan Vázquez de Mella como resultado do seu enfrontamento con Xaime de Borbón, pretendente e máximo dirixente do carlismo.
Traxectoria
A escisión no tradicionalismo entre partidarios e detractores de Mella produciuse trala publicación en El Correo Español (principal medio de difusión carlista) dunha mensaxe antixermanófila do pretendente, a pesar da oposición do entón director do xornal, Miguel Fernández Peñaflor.
Como resultado diso, Vázquez de Mella encabezou unha disidencia e fundou un tradicionalismo sen rei, aínda que ideoloxicamente indistinguible do carlismo. As figuras máis prestixiosas do carlismo pronunciáronse a prol de Vázquez de Mella. Ao abandonar toda pretensión dinástica, acentuou o seu carácter confesional católico e de patriotismo españolista, o que aumentaba as posibilidades de Vázquez de Mella como aglutinador das extremas dereitas.
Na prensa, estableceuse unha loita polo control do órgano central de partido El Correo Español, que se saldou a favor de Xaime de Borbón. Vázquez de Mella expuxo a súa postura desde a tribuna acolledora de El Debate, e iniciou a publicación dunha Hoja Tradicionalista, que apareceu a mediados de marzo e publicouse sen periodicidade fixa nin indicación de data. Na primeira das Hojas Tradicionalistas, Mella consideraba ilusorio calquera levantamento contra o Exército, como o que os carlistas esperan, e propón os termos dunha nova alianza entre as forzas conservadoras e o exército «na loita contra o antimilitarismo e a desorde social». Cando, o 16 de setembro de 1919, comeza a publicación de El Pensamiento Español, órgano da Comuñón ou Partido Tradicionalista, cuxos redactores foran expulsados en 1919 de El Correo Español, desapareceu a Hoja.
O partido mellista apoiou a ditadura de Primo de Rivera e languideceu durante a mesma, especialmente trala morte de Vázquez de Mella. Segundo Josep Carles Clemente, os seus seguidores reintegráron en 1931 —os integristas faríano cara a 1932— no movemento carlista, na Comuñón Tradicionalista.
Ideoloxía
A ideoloxía do partido baseábase na interpretación que facía Vázquez de Mella do tradicionalismo, e en particular propugnaba:
Lugares de Cabanas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Cabanas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Cabanas
Cum laude
Cum laude é unha locución latina que significa 'con loanza', formada pola preposición cum máis o ablativo singular de laus, laudis. Emprégase para resaltar certas cualificacións académicas, normalmente o doutoramento (apto cum laude).
Usos
En España dende 1998 (R.D 778/1998) pode acompañar á cualificación de sobresaliente para amosar a nota máxima na cualificación académica e, polo tanto, preferencia para premio extraordinario. Pero polo xeral, coma se fai nos Estados Unidos e noutros lugares de Europa e do mundo, todas as universidades utilizan frases latinas para sinalar o nivel de distinción académica con que o alumnado cursara un grao académico. Normalmente existen tres graos de honra: cum laude ('con loanza'), magna cum laude ('con grandes loanzas') e summa cum laude ('con máximas loanzas').
Promotion (Doktor) Summa cum laude Kehormatan Latin Summa cum laude
Armenio occidental
O armenio occidental (en ortografía clásica: արեւմտահայերէն, arevmdahayerên) é unha das dúas formas estandarizadas do armenio moderno, sendo a outra o armenio oriental. Até comezos do século XX, varios dialectos do armenio occidental eran falados no Imperio Otomán, especialmente nas rexión orientais do imperio, poboadas historicamente por armenios e coñecida como Armenia Occidental. As falas ou variedades dialectais do armenio occidental actualmente en uso inclúen o "homshetsi", falado polos hemshin; os dialectos dos armenios de Kessab, Latakia e Jisr al-Shughur de Siria, os de Anjar do Líbano, e os de Vakıflı, de Turquía (parte do dialecto "sueidia").
Promozione
O campionato de Promozione é a sexta categoría do sistema de ligas de fútbol en Italia.
Trátase do terceiro campionato máis importante de afeccionados, e o segundo a nivel rexional.
Sonia Castedo
Sonia Castedo Ramos, nada en Ribadeo en 1970, é unha política galega, foi alcadesa de Alacant polo Partido Popular do 2008 até o 2014.
Biografía
A súa traxectoria laboral centrouse na Administración Pública Local da cidade desde 1995 cando entrou a formar parte do gabinete de prensa do Concello de Alacant como soporte técnico do mesmo. Desde entón estivo no consistorio ocupando distintos cargos políticos.
Polémicas e investigacións da fiscalía
Foi denunciada polo grupo socialista do Concello de Alacant ante a Fiscalía Anticorrupción por tráfico de influencias, prevaricación, estafa e fraude debido unha actuación urbanística no barrio de Benalúa. En abril de 2009, algunhas das denuncias foron arquivadas de maneira definitiva polo fiscal anticorrupción, Felipe Briones; outras foron arquivadas de forma provisional, en espera da decisión sobre todo o caso que tomará o Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciana.
En outubro de 2010 a Fiscalía Anticorrupción acusou a Sonia Castedo de estar implicada na trama de corrupción do Caso Brugal na tramitación do novo Plan Xeral de Ordenación Urbana (PXOU) de Alacant, xunto co seu antecesor, o popular Luis Díaz Alperi, e que lideraría o presidente do Hércules C.F. e construtor Enrique Ortiz Selfa. O fiscal imputoulle delitos de suborno, tráfico de influencias e revelación de información privilexiada, sinalando que foi retribuída con agasallos. Sonia Castedo sinalou que "Ortiz non conseguiu nada do que pediu", admitindo un dos regalos: unha viaxe en iate ás Illas Baleares.
Segundo o revelado pola investigación policial, na recta final da redacción do PXOU de Alacant, entre maio de 2008 e xuño de 2010, as conversacións entre Enrique Ortiz e Sonia Castedo foron case diarias, o que para a policía demostra "a colaboración dos responsables de Urbanismo co empresario".
O 22 de maio de 2011, Sonia Castedo logrou o mellor resultado na historia de Alacant para o Partido Popular, pasando de 15 a 18 concelleiros (sumou 15.000 votos máis). Este resultado mostra que a pesar de que o caso Brugal puido ter afectado a súa imaxe, non lle pasou ningunha factura nas urnas.
Con todo, en outubro de 2012 foi imputada polo TSX de Valencia polo amaño do Plan de Ordenación Urbana da cidade de Alacant. En decembro de 2014 presentou a súa dimisión en relación cunha imputación, e foi substituída por Miguel Valor Peidró, até entón tenente de alcalde e concelleiro de Cultura.
Resolucións xudiciais
Tras perder o aforamento tanto Castedo como Díaz Alperi, o caso rematou chegando aos xulgados de Alacant que decretaron o arquivo provisional da causa, o 12 de maio de 2016, ao entender o maxistrado que a identificación precisa dos delitos por parte da acusación "non se fixera, porque a transcrición dalgunhas conversacións non é suficiente, nin sequera coa interpretación que a policía poida facer desas conversacións, que deben servir para iniciar ou dirixir unha investigación, pero non para continuar e sustentar unha acusación”.
En decembro de 2016, a sección terceira da Audiencia Provincial de Alacant decretou o arquivo definitivo do caso ao concluír que non existían no sumario "datos concretos que describisen unha actuación prevaricadora, carente dun mínimo apoio legal, e que fose imputable a calquera funcionario público”. Tampouco apreciou a comisión dos delitos de suborno nin de tráfico de influencias. O tribunal desestimou os recursos de apelación que plantearon a Fiscalía Anticorrupción, PSPV e mais EU contra o auto de sobresemento provisional.
En xaneiro de 2017, o xuíz Manrique Tejada volveu levar a xuízo a Sonia Castedo por amañar o PXOU de Alacant en favor do empresario Ortiz. En xaneiro de 2018, Castedo negou as declaracións de Ricardo Costa no xuízo de Gürtel no que parecía vincular á exalcaldesa co suposto financiamento do seu partido na Comunidade Valenciana. Finalmente, en xullo de 2021, Sonia Castedo e o resto dos acusados ​​do caso Brugal foron absoltos pola Audiencia Provincial de Alacant. A exalcaldesa tivo duras palabras contra o seu antigo partido (do que foi suspendida da militancia) polo pouco apoio prestado, dende o seu punto de vista.
Sistema MKS
O MKS, Sistema Metro, Kilogramo, Segundo ou Sistema Métrico Decimal, foi un sistema de unidades antecesor do SI (Sistema Internacional de Unidades) baseado nas tres unidades de lonxitude (metro), masa (quilogramo, kg) e tempo (segundo). Na actualidade seguen a usarse as súas unidades básicas baixo a epígrafe do Sistema Internacional.
Antonio de Trueba
Literatura
A produción de Trueba é ampla, e abrangue desde a lírica: Libro de los cantares (1852), ata a novela histórica: Paloma y halcones (1865) e a novela costumista (El gabán y la chaqueta (1872), mais destacaría sobre todo na narrativa curta cando reflicte a vida rural de Castela e o País Vasco da época, escenarios habituais das súas historias. Destacan lendas como La azotaina, tradición del siglo XVI, ou La novia de piedra na que a crueldade de Marichu causa a morte do seu amado. Cóidase que a súa mellor colección de narracións é Cuentos populares (1853). Reflectiu tradicións e costumes rurais que, a consecuencia do impacto da crecente Revolución Industrial, estaban a desaparecer dunha España ata aquela altura fundamentalmente agraria. Reivindicou tamén a cosmovisión e os valores asociados a esa forma de vida patriarcal. Para isto inspirouse na literatura colectiva popular, que consideraba dotada duns valores estéticos superiores, fundados na autoridade do pobo para determinar o que é arte e o que non o é, como declarara no prólogo da súa colección poética Libro de los cantares (1852). A súa literatura asóciase, entón, á de Ventura Ruiz Aguilera (1820-1881), José Selgas (1822-1882), Vicente Barrantes, José María de Pereda, Fernán Caballero, Armando Palacio Valdés e, desde unha óptica máis progresista, Emilia Pardo Bazán.
El Libro de los cantares aparece citado no prólogo de Cantares gallegos (1863) de Rosalía de Castro.
Smells Like Teen Spirit
"Smells Like Teen Spirit" é unha canción do grupo de grunge estadounidense Nirvana. É o primeiro tema e sinxelo principal do segundo álbum do grupo, Nevermind (1991), publicado baixo o selo DGC Records. Escrita por Kurt Cobain, Krist Novoselic e Dave Grohl (letras de Cobain, música de Nirvana) e producida por Butch Vig, a canción emprega unha forma de coro-verso onde os principais catro riffs do coro úsanse tanto na introdución coma no coro para crear unha dinámica que alterna entre os ritmos altos e baixos. Segundo o propio Cobain, o son desta canción foi modelado inspirándose no son do grupo Pixies.
"Smells Like Teen Spirit" recibiu abundantes críticas positivas, ademais de gañar dous premios da MTV polo seu vídeo musical, que se emitiu de forma estensiva nas cadeas musicais. A canción chegou a recibir o cualificativo de "himno para os mozos apáticos" da Xeración X, pero o grupo sentiuse incómodo polo éxito e a atención que recibiu o tema. Nos anos posteriores á morte de Cobain o público xeral e a crítica continuou louvando o tema como unha das mellores cancións de tódolos tempos.
Saving Grace
Saving Grace pódese referir a:
B-Violet
Traxectoria
O grupo formouse en 1995 e axiña comezaron a dar numerosos concertos, que tiveron boa acollida. En 1997 gañaron o primeiro premio do concurso Villa de Bilbao e foron seleccionadas no Alatraveu Frontera.
En 1998 a discográfica Liquid editou o seu primeiro disco, Ultraviolet, pero tras problemas coa distribución o disco foi adquirido por Zero Records. A partir dese momento aumentaron as súas actuacións, chegando a tocar en eventos como Festimad, Espárrago Rock, Doctor Music ou Cultura Quente.
No ano 2000 publicaron o seu segundo disco, My reality?, e despois da promoción decidiron baixar o ritmo de concertos para poder compaxinar as súas vidas persoais co grupo. A comezos de 2004 editaron o seu terceiro disco, En este mundo, no que pasaron de cantar en inglés a facelo en castelán.
A Cabra de Cubeliño
miniatura|300px A Cabra de Cubeliño é un petróglifo situado na parroquia de Cespón no concello coruñés de Boiro. Na estrada de Cespón a Abanqueiro, pasado Quinteiro por unha pista á dereita, atópase o lugar de Cubeliño. O petróglifo está a uns 200 metros da estrada nunha pendente poboada de mimosas.
B-Violet
Traxectoria
A finais de 2004 anunciaron a súa separación. No 2008 reapareceron nas Festas de El Masnou, e tocaron temas novos. Con todo, non volveron ter actividade desde entón.
A Cabra de Cubeliño
Está formado por dúas figuras zoomorfas, unha delas incompleta. A figura maior mide 45 x 52 cm e representa dun xeito moi esquemático un cervo con pequenos corvos.
Trubia
Trubia é unha parroquia (Santa María), do concello de Oviedo, Asturias, contaba con 2.067 habitantes no ano 2011. Historicamente pertenceu antes ao concello de Grao, do que se separou oficialmente en 1885, xunto coas freguesías de Pintoria e Udrión, a petición dos propios veciños, para pasar a depender do da capital, Oviedo, da que dista unha ducia de quilómetros.
Trubia acadou certa notoriedade polas súas fábricas de armas. A posibilidade dun ataque francés, logo da Paz de Basilea, fixo que se decidise, polo goberno español, o traslado da industria militar das factorías guipuzcoanas de Eugui e Orbaiceta, demasiado próximas á fronteira gala, e que foran asaltadas na contenda anterior. Escolleuse Trubia, porque fornecía a posibilidade nos arredores de recursos básicos: auga, madeira, ferro e carbón. Supuxo o traslado de centenares de familias, que acompañaron, naturalmente aos operarios, desde o País Vasco a Asturias. Trubia converteuse así nun referente industrial, non só para Asturias senón para toda España.
Demografía
Fontes: INE
Euro Pesadilla
'''Euro Pesadilla. Alguien se ha comido a la clase media''' é un libro de banda deseñada creado polo catalán Aleix Saló sobre a crise económica e política en Europa. Foi publicado por Random House Mondadori en abril de 2013.
Neste libro, Aleix Saló estuda o momento político social e económico europeo, retrocedendo até o neolítico para ver como se chegou á situación de crise. É unha fábula sobre a construción non só da Unión Europea, senón tamén da identidade europea.
Traxectoria editorial
Para promocionalo, Aleix Saló colgou o 3 de abril de 2013 unha curtametraxe de animación titulada Euro Pesadilla, que explica de xeito satírico o mundo laboral e os sistemas económicos posibles.
Lugares de Camariñas
miniatura|dereita|[[Casa do concello de Camariñas.]] Galicia → Parroquias de Galicia → Lugares de Galicia → Lugares de Camariñas
Serie C
A Serie C é a terceira máxima categoría do sistema de ligas do fútbol profesional en Italia. Organizada pola Lega Italiana Calcio Professionistico, sitúase inmediatamente por debaixo da Serie B, e por riba da Serie D.
Mercenary
Mercenary é unha banda de música de Dinamarca que combina os estilos do thrash metal, power metal e death metal melódico. Con todo, a sona vénlles principalmente como unha banda de Melodic Death Metal. A banda formouse en 1991.
Germán Sierra Paredes
Germán Sierra Paredes, nado na Coruña o 1 de novembro de 1960, é un bioquímico e novelista galego en lingua castelá.
Traxectoria
É fillo de Marina Paredes Pérez e do bioquímico Germán Sierra Marcuño. Licenciouse en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, onde traballa dende 1989 (no departamento de Bioquímica e Bioloxía molecular).
Publicou en revistas científicas e culturais, como Revista das letras, Letras libres ou Quimera (onde asinaba co alcume "Wireless"). Como novelista, a súa obra enmárcase dentro da chama Generación Nocilla da Literatura española.
É un dos autores antologados por Sergi Bellver na obra ''Madrid, Nebraska. EE.UU en el relato español del siglo XXI'' (Bartleby, 2014).
A Corredoira, Cervo, Cedeira
A Corredoira é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 26 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 14 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 30 habitantes.
Topónimo
O topónimo Corredoira fai referencia a un camiño para carros.
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid
A Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM), é a escola de arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid (España). Prepara e expide o título de Arquitecto, así como doutorados e diversos masters de posgrao. Esta escola creouse en 1844 co nome de Escuela Especial de Arquitectura de Madrid e é a escola de arquitectura máis antiga de España. O actual edificio inaugurouse en 1936.
Historia
Filipe V, o primeiro monarca Borbón español, seguindo o exemplo das Academias francesas, fundou en 1744 a Real Academia de las Tres Nobles Artes (pintura, escultura e arquitectura), na que se organizaron os estudos de arquitectura en 1752. Fernando VI aprobou os seus estatutos en 1757 e dende entón expediu o título oficial de Arquitecto, que substituíu o que ata ese momento daban os gremios.
A Real Academia de Belas Artes de San Fernando impartiu na súa sala de arquitectura as ensinanzas do título oficial na Casa de la Panadería da Praza Maior de Madrid entre 1757 e 1774, e no antigo Palacio Goyeneche da rúa Alcalá ata 1847.
En 1844 reformáronse as ensinanzas de belas artes, separándose as de arquitectura, escultura, e pintura e gravado, dando lugar a un Estudo Especial de Arquitectura dentro da nova Escola de Nobres Artes. En 1847, a escola instalouse en parte no edificio dos Reales Estudios de San Isidro (na actualidade Instituto de San Isidro).
En 1936 a Escola inaugurou a súa nova sede na avenida de Juan de Herrera da Cidade Universitaria de Madrid que quedou arrasada na Guerra Civil. O edificio, reconstruído, reinaugurouse en 1942.
Aminata
Aminata Savadogo, tamén coñecida como Aminata, é unha cantante e compositora letoa. Representou a Letonia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Love Injected". Ela tamén intentou representar a Letonia en 2014 coa canción "I Can Breathe", quedando quinta na final da selección nacional.
El Gallego (Lugo)
El Gallego foi un periódico editado en Lugo en 1867 de curta vida.
Historia e características
Subtitulado Periódico de intereses generales, apareceu o 23 de xullo de 1867. Tiña como lema o engrandecemento de Galicia en todas as ordes. Creado por Manuel Soto Freire, o secretario de redacción era Lorenzo Gómez Quintero e entre os seus redactores estaban Carlos Vaamonde, Juan Fernández de Prado, Miguel Gil Tomé, Joaquín Pérez, Primo Feliciano Salgado, Primo Castro Pita, Segundo Plá Huidobro, Antonio Gaite.
Dende o número 32 deixou de ser impreso por Soto Freire, sendo substituída a súa impresión polos talleres de José Pujol y Báffer, de orixe mallorquina, e figurando como director Antonio Magín Pla. Incluíu información xeral, noticias de Galicia, despachos telegráficos e algúns textos literarios. Cesou a súa publicación co número 36, o 10 de decembro de 1867.
Chave
O termo chave pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
O señor Bean
O señor Bean (título orixinal en Mr. Bean) é unha serie de televisión británica creada por Rowan Atkinson e Richard Curtis, producida por Tiger Aspect e protagonizada polo propio Atkinson. A serie componse de 15 episodios que foron escritos por Atkinson xunto con Curtis e Robin Driscoll; o episodio piloto foi escrito xunto con Ben Elton. A serie emitiuse orixinalmente a través de ITV, dende o 1 de xaneiro de 1990 até o 15 de decembro de 1995.
Baseada nun personaxe desenvolvido orixinalmente por Atkinson mentres estudaba para o seu máster na Universidade de Oxford, a serie céntrase no señor Bean, descrito por Atkinson como "un neno no corpo dun home adulto", xa que el resolve diversos problemas que presentan as tarefas cotiás e con frecuencia provoca desordes no proceso. A serie estivo influenciada por actores de comedia física como Jacques Tati e os dos primeiros filmes mudos.
A serie emitiuse en galego a través da TVG.
Personaxes
Mr. Bean: É un neno atrapado no corpo dun adulto, algo do que non ten conciencia. A xente non o comprende, e sofre polo rexeitamento que sente por parte dos demais.
Teddy: É un osiño de peluche adaptado por Bean ó mundo real e do que non se separa xamais.
Longametraxes
En 1997, estreouse Bean, un filme baseado na serie de televisión; e en 2007 estreouse a segunda adaptación cinematográfica chamada Mr. Bean's Holiday.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Teatro San Benedetto
O Teatro San Benedetto foi un famoso teatro de Venecia (Italia) particularmente destacado na vida operística da cidade no século XVIII e principios do XIX. Viu as estreas de máis de 140 óperas, incluíndo L'italiana in Algeri de Rossini e foi o teatro escollido para a presentación das óperas serias ata que se construíu o Gran Teatro La Fenice en 1792.
Historia
O teatro, pequeno e elegante, foi construído por Michele Grimani en terras propiedade da familia Venier. Foi inaugurado o 26 de decembro de 1755 cunha representación da ópera de Gioacchino Cocchi Zoe. En 1766 a propiedade de San Benedetto pasou dos Grimani a un consorcio de familias patricias de Venecia que foran titulares de palcos no teatro. O deseño orixinal do teatro foi circular. Porén, reconstruíuse na forma tradicional de ferradura logo dun lume en 1773. En 1786 o consorcio de propietarios tivo que ceder o teatro á familia Venier logo dunha demanda, e máis tarde construíron La Fenice. Entón o teatro converteuse no Teatro Venier (ou Teatro Venier en San Benedetto). En 1810, a propiedade pasou ao empresario Giovanni Gallo, e durante un tempo foi coñecido como o Teatro Gallo. Os seus fillos, que herdaran o teatro en 1847, rebautizárono como Teatro Rossini en 1868 en honor de Gioachino Rossini cuxas óperas L'italiana in Algeri e Eduardo e Cristina se estrearan alí, mais daquela os seus días de gloria como teatro de ópera remataran.
En 1937 o edificio foi remodelado por completo como cine, o Cinema Rossini, cunha nova fachada obra do arquitecto italiano Carlo Scarpa. O cine pechou en 2007, e actualmente está en restauración nun proxecto financiado pola Cidade de Venecia.
Teodebaldo
Teodebaldo I, nado en ano descoñecido e finado no 746, (en alemán Theudebald ou Theudowald) foi un duque de Alamania da familia dos axilolfingos.
Traxectoria
O monxe Pirmino fundou a abadía de Reichenau no 724 baixo a protección do mordomo do palacio Carlos Martel no medio do ducado alamán, o que Lantfrido e Teodebaldo interpretaron como unha provocación. Teodebaldo expulsou entón ao abade Pirmino ob odium Karoli (por odio a a Carlos) no 727, e no 732 tamén expulsou ao discípulo de Pirmino e abade do mosteiro de Reichenau, Hedo.
No 730, Carlos Martel dirixiu unha campaña contra os duques Teodebaldo e Lantfrido. Lantfrido morreu ese mesmo ano durante unha campaña militar, e Teodebaldo converteuse entón no único duque. No 732, Teodebaldo foi deposto e expulsado de Alamania, pero á morte de Carlos Martel volveu para reclamar o seu ducado.
No ano 742 Teodebaldo rebelouse contra a autoridade nominal da monarquía merovinxia que entón exercían os dous mordomos de palacio Pipino o Breve e Carlomán. Os vascos, os bávaros (probabelmente comandados por Odilón e os saxóns subleváronse simultaneamente. Ese mesmo ano Teodebaldo invadiu o ducado de Alsacia, daquela gobernado polo duque Liutfrido I. O duque alsaciano foi probablemente morto xunto ao seu fillo loitando para os carolinxios.
En 744, Pipino invadiu o Xura de Suabia e perseguiu a Teodebaldo ao seu reduto da montaña sendo derrotado en Alsacia polos guerreiros de Pipino. E ao ano seguinte, Carlomán marchou de novo sobre o duque, esta vez derrotándoo e executando a moitos nobres no masacre de Cannstatt polo que Alamania foi sometida de vez, e desde 746, Carlomán quedou como gobernante.
Ʌ
O v inverso ( Ʌ, ʌ ) é unha letra suplementaria do alfabeto latino. É un v xirado 180º.
Milton Friedman
Milton Friedman nado en Brooklyn (Nova York) o 31 de xullo de 1912 e finado en San Francisco (California) o 16 de novembro de 2006 foi un estatístico, economista e intelectual estadounidense de orixe xudía que se desempeñou como profesor da Universidade de Chicago. Liberal e defensor da súa doutrina sobre o libre mercado, Friedman realizou contribucións importantes nos campos de  macroeconomía,  microeconomía, historia económica e estatística. En 1976 foi galardoado co Premio Nobel de Economía polos seus logros nos campos de análise de consumo, historia e teoría monetaria, e pola súa demostración da complexidade da política de estabilización.
Traxectoria
Tras unha breve estancia en Columbia, onde mellorou a súa formación matemática, Friedman regresou a Chicago para colaborar como investigador con Henry  Schultz en medicións da demanda. En 1935 empezou a traballar para a Asociación Económica do Comité de Recursos Naturais e en 1937 deixou o posto para incorporarse á Oficina Nacional de Investigación Económica, na que estudou as estruturas de ingresos das profesións liberais.
Foi alumno de Simon  Kuznetzs e Arthur  Burns. Traballou como economista para varias axencias federais na cidade de Washington de 1935 a 1940 e de 1941 a 1943. En 1968 presentou a súa tese. Profesor da Universidade de Chicago desde 1946 a 1976. Tamén deu clases nas universidades de Wisconsin, Princeton, Columbia e  Stanford. En 1977 xubilouse do seu labor docente.
Investigador do National Bureau of Economic Research, de 1937 a 1981. Membro activo do Partido Republicano, foi asesor económico especial, entre outros, de Richard Nixon, Ronald Reagan, Margaret Tatcher e George W. Bush. Presidente da American  Economic  Association en 1967. En 1947 funda xunto a Hayek e outros a sociedade "Mont  Pèlerin", da que foi elixido presidente en 1972.
Globo
O termo Globo pode referirse a: miniatura|300px|[[O gran ditador (1940), Hynkel (Charles Chaplin) "xoga" cun globo terráqueo.]]
Paul George
Paul Clifton Anthony George, nado o 2 de maio de 1990 en Palmdale, California, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Los Angeles Clippers da National Basketball Association (NBA).
Ledín, Cervo, Cedeira
Ledín é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 7 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2003 cando tiña 13 habitantes.
Paul George
Traxectoria profesional
George foi elixido na 10ª posición do Draft da NBA de 2010 polos Indiana Pacers tras xogar dous anos na universidade cos Fresno State Bulldogs. George asinou o seu contrato rookie o 1 de xullo de 2010, por dous anos por 3.9 millóns de dólares.
O 27 de outubro, George fixo o seu debut na NBA contra os San Antonio Spurs, xogando 23 minutos e anotando 4 puntos. Nos playoffs de 2011, George foi un dos tan só dous rookies do Draft de 2010 que foron titulares para os seus equipos, sendo o outro Landry Fields dos New York Knicks. Ó remate da tempada, George foi incluído no segundo equipo de rookies de 2011 da NBA.
O 3 de febreiro de 2012, George anotou 30 puntos, fixo 7 triplas, 9 rebotes, 5 asistencias, 5 roubos e 1 tapón na vitoria contra os Dallas Mavericks. Foi seleccionado para competir no concurso de mates do NBA All-Star Weekend de 2012, ademais de ser elixido membro do Team Chuck no Rising Stars Challenge.
O 21 de novembro de 2012, George anotou 9 de 13 triplas intentadas, para anotar 37 puntos, a máxima anotación da súa carreira, na vitoria contra os New Orleans Hornets. Esta marca de 9 triplas converteuse no récord da franquía de máis triplas anotadas nun partido, superando a Reggie Miller. O 24 de xaneiro de 2013, anunciouse que George foi seleccionado para xogar no NBA All-Star Game de 2013 en Houston. Esta foi a primeira vez que George foi elixido All-Star.
O 6 de xullo de 2017, George foi traspasado ós Oklahoma City Thunder a cambio de Victor Oladipo e Domantas Sabonis.
O 10 de xullo de 2019, George foi traspasado ós Los Angeles Clippers a cambio de Shai Gilgeous-Alexander, Danilo Gallinari e cinco eleccións da primeira rolda do Draft.
Milton Friedman
Traxectoria
Foi consultor na posta en marcha do plan de axuda económica a Europa Plan Marshall. Desde 1977 ata a súa morte, foi Senior Reserarch Fellow no Instituto Hoover da Universidade de Stanford. Tamén pertenceu á American Philosophical Society e a National Academy of Sciences.
En 1938 casou coa tamén economista Rose Director Friedman, á que coñeceu cando ambos estudaban na Universidade de Chicago nunha clase impartida por Jacob  Viner. Xuntos crearon a Milton and Rose D. Friedman Foundation for Educational Choice. Tamén asinaron conxuntamente varios libros.
En 1941, coa entrada estadounidense na segunda guerra mundial, foi destinado ao Departamento do Tesouro, onde se encargou da política fiscal durante o período de guerra. En 1943 foi nomeado director da Asociación Estatística da Universidade de Columbia, na que se ocupou de problemas relacionados coa produción militar. En 1953 obtivo unha bolsa Fulbright, que lle permitiu unha estancia na Universidade de Cambridge, onde existía entón un amplo debate ao redor das ideas keynesianas.
Asesorou a multitude de gobernos, moitos dos cales aplicaron as súas propostas económicas liberais. Tan popular como polémico, mantivo diversas aparicións en multitude de medios de comunicación orais e escritos ata o final dos seus días. Escribiu na prestixiosa revista Newsweek (1966-1984).
Pensamento
miniatura|Milton Friedman nunha conferencia. Unha das contribucións máis importantes de Friedman á economía é o seu estudo da función de consumo. A diferenza de Keynes, que dicía que o consumo dun período dependía exclusivamente do ingreso do mesmo período,  Friedman postulou que este dependía do ingreso permanente, é dicir, do ingreso a longo prazo.
Este novo enfoque tiña unha énfase nas expectativas e proxeccións dos consumidores. Xunto a Edmund Phelps, corrixiu a curva de Philips. Introduciu o rol das expectativas neste modelo, o cal permitía a posibilidade de elevada inflación e desemprego alto a longo prazo. Esta predición foi comprobada empiricamente nos anos setenta pola  estanflación nos países desenvolvidos.
Contribucións académicas
Milton Friedman foi un  monetarista. Propuxo resolver os problemas de inflación limitando o crecemento da oferta monetaria a unha taxa constante e moderada. Economista empírico, era especialista en estatística e econometría. Defensor do libre mercado, foi o máis coñecido líder da Escola de Chicago debido, en parte, a que os seus escritos son moi fáciles de ler polo home da rúa. Opúxose ao keynesianismo no momento de máximo apoxeo deste, nos anos cincuenta e sesenta.
A súa explicación da demanda de diñeiro (1956) é bastante máis elegante, completa e contrastable que moitas anteriores. Para Friedman, a demanda de diñeiro é función da proporción entre a riqueza humana e non humana, o tipo de interese nominal, a inflación esperada, o nivel de prezos real, a función de preferencia do diñeiro ante outros bens e, naturalmente, da renda. Pero a diferenza de Keynes,  Friedman, máis centrado en dar unha explicación a longo prazo, considera a renda permanente; é dicir, o valor actualizado a data actual dos capitais futuros orixinados dun stock de riqueza dado que engloba non só aspectos cuantitativos ou materiais.
Outra grande achega de Friedman é a revisión de curva de Phillips, de inspiración  keynesiana, que relaciona inversamente niveis de paro e inflación. Considera Friedman que o paro sería voluntario de non ser pola existencia dunha taxa de paro natural, a  NAIRU (non accelerating inflation rate of unemployment), consecuencia das limitacións impostas por gobernos e outras institucións públicas. Un exemplo diso é a prohibición de certos tipos de contratos.
Cando un goberno tenta diminuír o paro por baixo desa taxa natural mediante políticas monetarias moi expansivas, a curto prazo pode conseguilo. Pero os axentes económicos acábanse dando conta de que, se con iguais salarios hai inflación, ven minguada a súa capacidade de adquisición de bens e servizos. De tal modo que descontan ese efecto, e na próxima revisión dos seus contratos elevarán os seus salarios á alza, o que incita a un nivel de paro maior. Por tanto, non se logra reducir a taxa de paro de partida, e ademais prodúcese unha variación maior do nivel de prezos. Así, todo intento sistemático por parte dos gobernos de reducir o paro acaba creando inflación sen resolver o desemprego. Mesmo pode haber un punto para partir do cal a curva de Phillips se convirta nunha curva de pendente positiva, de tal modo que paro e incremento de inflación estean ligados. Iso sucedeu nas crises do petróleo dos anos 70, situación que a teoría keynesiana era incapaz de explicar.
En consecuencia, o éxito da intervención dos gobernos é moi limitado, e o que deben de facer é eliminar as restricións que impiden que a taxa de paro natural se instale nunha cota máis reducida. Con esta análise Friedman conseguiu tres importantes logros. O primeiro deles, dar unha explicación anticipada ao que despois sucedería coas crises do petróleo.
O segundo, demostrar que a política monetaria ten efectos reais sobre o emprego a curto prazo, pero a longo prazo só ten efectos nominais sobre os prezos.
O terceiro, sentar as bases de posteriores desenvolvementos baseados na hipótese de expectativas racionais, e non adaptativas como ata entón. Este tema é algo no que traballou moito o seu colaborador Edmun S. Phelps que, trinta anos despois de Friedman, tamén foi premiado co Nobel. De maneira que, a pesar do tempo transcorrido, a validez do razoamento de Friedman segue estando moi vixente.
Friedman consideraba que, do mesmo xeito que unha política monetaria expansiva pode crear crises económicas, unha política restritiva tamén pode ser prexudicial, mediante unha deflación de prezos. Así o puxo de manifesto en 1963 cando publicou, xunto a Anna Schwartz, un voluminoso tomo chamado "A Monetary  History  of  the  United  States, 1897-1958". Onde argumenta que a Gran Depresión foi consecuencia da implantación de políticas equivocadas por parte da Reserva Federal.
Propostas para as políticas públicas
Defensor da liberdade individual, propugnou medidas de corte liberal. Unha delas foi o establecemento do bono educativo, na idea de incentivar a demanda educativa segundo as preferencias dos pais. Propuxo a flexibilización de prezos, desregulacións e privatizacións, sistemas de pensións individualizadas, a legalización do consumo de drogas e ata da prostitución.
Defendeu a abolición do servizo militar obrigatorio, dos salarios mínimos e do seguro social. No terreo fiscal ideou o imposto sobre a renda negativa, de tal modo que se subvencionase ás rendas máis baixas. Friedman dixo unha vez: «Se queren ver capitalismo en acción, vaian a Hong Kong». Sostiña que a economía de Hong Kong era o mellor exemplo dunha economía de capitalismo laissez faire.
En 1991, Friedman afirmou que Colombia non debía seguir pagando o prezo da ineptitude das leis norteamericanas co tema das drogas. Consideraba que a legalización da droga, transformaría a situación de Colombia, pois consideraba que por ser ilegal o vicio e non poder executar a lei, créase un ambiente de crime, de guerras, de cuadrillas. Tamén afirmou que non só se debería legalizar a droga, senón, que sería necesario introducila no campo industrial, de maneira que con ela se produzan medicinas que axuden a aliviar enfermidades como o glaucoma. Tamén considera que se deben procesar as substancias alucinóxenas en farmacias para así garantir a súa calidade.
Influencia en Chile
miniatura|[[Renda per cápita|PIB per cápita en Chile (azul) e en América Latina (laranxa) entre 1950 e 2017.]] miniatura|Taxa de [[crecemento económico do PIB en Chile (laranxa) e en América do Sur (azul) entre 1971 e 2007.]] Friedman influíu nos asistentes económicos da ditadura militar do xeneral Augusto Pinochet mesmo desde antes do golpe de estado. Dous anos despois deste, en 1975, visitou Chile como convidado especial da Escola de Negocios de Valparaíso, polos seus exalumnos chilenos da Escola de Chicago (Chicago Boys). O programa económico posto en práctica en Chile polo réxime de Pinochet por un grupo de economistas chilenos, tiña un forte sinal de Friedman, a maioría deles formados na Universidade de Chicago por Milton Friedman e Arnoldo Harberger. Varios dos chamados Chicago Boys ocuparon responsabilidades políticas durante o réxime de Pinochet (1973-1990) e despregaron as reformas que foron os alicerces do modelo neoliberal chileno.
Khilperico I
Khilperico I, nado cara o 539 e finado no 584, foi rei de Neustria no 561 á morte do seu pai Clotario I, rei dos francos, o cal divide o reino entre os seus catro fillos.
Repudia á súa primeira esposa, Audovera.
No 566, casa con Galswinta, filla do rei visigodo Atanaxildo e irmá de Brunequilda, esposa de Sixeberto I, o seu irmán, que herdara Austrasia.
Gran Premio do Canadá de 1977
O Gran Premio do Canadá de 1977 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park, Bowmanville, Ontario, Canadá o 9 de outubro de 1977. A carreira, foi a 16ª carreira da tempada de.
Pere Práxedes
Pere Práxedes Ripol, nado o 20 de abril de 1959 en El Prat de Llobregat, Barcelona, é un ex xogador e adestrador profesional de baloncesto catalán, internacional coas categorías inferiores da selección española e coa selección absoluta de Andorra. Cunha altura de 1,96 metros xogaba na posición de aleiro. Despois da súa retirada como xogador foi adestrador principal e axudante do Bàsquet Andorra até 1997.
Gran Premio do Canadá de 1977
Informe
O carreira chegou ao Canadá sen Niki Lauda, quen, logo de asegurar o campionato de pilotos na anterior carreira en Watkins Glen, anunciou a súa intención de pilotar para Brabham en, e renunciou abruptamente a Ferrari logo da decisión do equipo de correr cun terceiro coche para Gilles Villeneuve.
Pere Práxedes
Retirada
Por mor da súa retirada, o Bàsquet Andorra, onde xogou as súas últimas seis tempadas, realizou unha homenaxe ao xogador cun encontro amigable entre o propio Básquet Andorra e o FC Barcelona, o seu primeiro equipo. O resultado do encontro foi de 90 a 82 a favor dos andorranos, daquela en Primeira B, a categoría inmediatamente inferior á liga ACB. Pere Práxedes xogou os cinco primeiros minutos do encontro.
Khilperico I
No 567, Galswinta foi asasinada (esganada na súa cama). Sixiberto decide vingar á súa cuñada e é o comezo da guerra entre Neustria e Austrasia, que durará moito tempo. Foi continuada polos seus descendentes.
Alois Brunner
Alois Brunner, nado o 8 de abril de 1912 en Nádkút, Hungría (actualmente pertence a Austria co nome de Rohrbrunn), foi un militar austríaco, membro das SS, é un criminal de guerra nazi que foi axudante de Adolf Eichmann.
Khilperico I
Casa con Fredegunda. E o mesmo ano, a morte de Cariberto I faille gañar o reino de París.
Gran Premio do Canadá de 1977
Informe
Na cualificación, o Lotus de Mario Andretti logrou a súa sexta pole da tempada, co McLaren de James Hunt ao seu lado na primeira fila. Ronnie Peterson, foi terceiro no seu Tyrrell de seis rodas, por diante de Gunnar Nilsson no segundo Lotus. O top ten completouse con Jochen Mass no segundo McLaren, Patrick Depailler no segundo Tyrrell, os Shadows de Alan Jones e Riccardo Patrese, Jody Scheckter no Wolf e John Watson no Brabham. Pero a seguridade na pista chea de fochancas de Mosport Park estaba cuestionada: durante a práctica o Hesketh de Ian Ashley saíu despedido nunha destas fochancas, saltou a barreira e estrelouse contra unha torre de televisión, ferindo gravemente a Ashley e poñendo fin á súa carreira na Fórmula Un. O inglés sobreviviu, pero tardaron 40 minutos en sacalo do coche e pasaron outros 30 minutos ata que chegou un helicóptero. Estes problemas foron subliñados máis tarde ese mesmo día, cando Mass estrelouse na primeira curva cunha barreira que arrasou ao bater nela.
Khilperico I
Batido polo seu irmán Sixeberto, debe o seu trono ao asasinato deste no ano 575.
No 584, foi morto durante unha cacería. O seu fillo Clotario II herda o reino á idade de catro meses, baixo a tutela da súa nai Fredegunda e a protección do seu tío Gontrán I, rei de Borgoña, que así recupera o reino de París.
Gran Premio do Canadá de 1977
Informe
Ao comezo da carreira, Andretti afastouse de Hunt, con Mass terceiro. Andretti e Hunt procederon entón a afastarse do resto do grupo acabando por alcanzar a Mass, terceiro nese momento. Cando intentaban dobrar a Mass, Hunt adiantou a Andretti, pero chocou co seu compañeiro de equipo en McLaren logo dun malentendido. Non puido continuar, e un Hunt visiblemente furioso axitou o seu puño a Mass, antes de golpear a un comisario que estaba tratando de sacalo de alí. Posteriormente, foi multado con 2.750 dólares. Gilles Villeneuve fixo o seu debut con Ferrari nesta carreira, pero abandonou logo dun accidente.
A retirada de Andretti deulle a Scheckter a vitoria, con Depailler segundo e Mass completando o podio. Jones foi cuarto por diante de Patrick Tambay no Ensign, mentres Brambilla clasificouse sexto, xusto por diante de Ongais.
Sinfonía núm. 4 (Sibelius)
A Sinfonía Nº4 en La menor Op. 63 de Jean Sibelius foi composta entre 1910 e 1911. Foi estreada en Helsinqui o 3 de abril de 1911 pola Helsingin kaupunginorkesteri baixo a batuta do propio compositor. Unha interpretación típica da obra dura entre os 35 e os 40 minutos.
Características
O intervalo do tritono domina o material harmónico e melódico da peza, mais dun xeito completamente diferente de como o fai na Terceira Sinfonía. Afírmase inmediatamente, nunha escura frase cos violonchelos, contrabaixos e fagots subindo Do-Re-Fa♯-Mi sobre un forte unísono en Do. A maioría dos temas da sinfonía implican o tritono; no finale, a maioría da tensión harmónica xorde dunha colisión entre os acordes de La menor e Mi♭ Maior, ambas a distancia de tritono. O choque bitonal entre La menor e Mi♭ Maior na recapitulación do finale conduce ao caos tonal na coda, na que as notas rivais Do, La, Mi♭ e Fa♯ (isto é, os pares de tritonos intercalados Do-Fa♯, La-Mi♭) loita cada por ascender unha nunha serie de afiadas disonancias con moitos choques entre as terceiras maiores e menores. O glockenspiel tenta saudar o momentáneo establecemento de La Maior; mais ao final é a insistencia de Do natural (o nota coa que tan notablemente comezaba a obra) a que forza ao movemento e á sinfonía a pechar nun solitario La menor, despoxado de melodía e ritmo.
Moitos comentaristas teñen escoitado na sinfonía evidencias de loita ou desesperación. Harold Truscott escribiu, "Esta obra ... está chea dun presentimento que é probablemente o resultado inconsciente de ... a detección dunha atmosfera que tiña que estoupar en 1914 nunha guerra mundial." Sibelius tamén soportara recentemente na súa vida persoal: en 1908, en Berlín, tivo un tumor canceroso que lle extirparon da gorxa. Timothy Day escribe que "a operación foi exitosa, mais viviu durante moitos anos cun terror constante a que o tumor se reproducira, e dende 1908 a 1913 a sombra da morte estaba sobre a súa vida". Outros críticos escoitaron desolación na obra: un crítico temperán finlandés, Elmer Diktonius, alcumaba á obra como a sinfonía Barkbröd, referíndose á fame no século anterior durante a cal os escandinavos famentos tiveran que comer pan negro para sobrevivir.
De acordo do biógrafo Erik W. Tawaststjerna, a sinfonía reflicte a era psicanalítica e introspectiva cando Sigmund Freud e Henri Bergson salientaban o sentido do inconsciente, e chama á Cuarta Sinfonía "un dos máis remarcables documentos da era psicanalítica". Mesmo o propio Sibelius chamou á súa composición "unha sinfonía psicolóxica". Seu irmán, o psiquiatra Christian Sibelius (1869–1922), foi un dos primeiros estudosos en tratar o psicanálise en Finlandia.
No ano antes ao principio da sinfonía, Sibelius coñecera a moitos dos seus contemporáneos en Europa Central, entre os que se encontraban Arnold Schoenberg, Igor Stravinskii, e outros; o seu encontro coa súa música provocara unha crise na súa propia vida compositiva. Sibelius expresou nunha carta á súa amiga (e biógrafa) Rosa Newmarch sobre a sinfonía: "Eríxese como unha protesta contra a música de hoxe en día. Non ten absolutamente nada do circo sobre ela". Posteriormente, cando se lle preguntou pola sinfonía, contestou a August Strindberg: "Un sente pena polos seres humanos".
A sinfonía tivo brevemente un alcume, "Lucus a non lucendo".
Movementos
Para esta obra Sibelius revisou a posición tradicional clásica do segundo e terceiro movementos, colocando o segundo movemento como terceiro. Sibelius tamén comeza a peza cun movemento lento en lugar da apertura rápida tradicional (esta é a mesma orde que a de moitas obras orquestrais barrocas). A obra consta de catro movementos:
ODESSA
ODESSA (Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen) é o nome que se lle deu a unha presunta organización formada por antigos membros do Schutzstaffel tras a derrota alemá na segunda guerra mundial, o propósito do grupo era facilitar posibles rotas de escape dos membros dos SS cara a América do Sur e Oriente Medio. Popularizada pola novela The Odessa File de Frederick Forsyth tivo grande fortuna literaria e cinematográfica pero non existe proba ningunha da súa existencia real, o que non impide que existisen diversas organizacións de axuda mutua de membros das SS para facilitar a evasión da xustiza.