cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mundial de Fútbol de 2006
Clasificación final
A Clasificación final das seleccións leva en conta a fase á que a selección chegou e despois a súa puntuación así como outros criterios de desempate. Por exemplo: Ucraína cun total de 7 puntos ficou diante da España que obtivo un total de 9 puntos. Iso debido a que España foi eliminada nos oitavos de final, mentres que Ucraína saíu na fase de cuartos de final.
Premiados
Ó final da competición un grupo da FIFA seleccionou a selección da copa, que é composta polos 23 mellores xogadores do torneo.
Eleccións municipais en Ourol
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ourol dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ourol]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ourol desde a aprobación da Constitución de 1978.
The Sword
The Sword é unha banda estadounidense de heavy metal orixinaria de Austin (Texas). Formada en 2003, o grupo está formado polo vocalista e guitarrista John D. Cronise, o guitarrista Kyle Shutt, o baixista Bryan Richie e o batería Santiago «Jimmy» Vela III. Tras ser contratada pola discográfica independente Kemado Records, a banda publicou o seu álbum debut Age of Winters en 2006, composto na súa maioría por Cronise antes da súa formación. Dous anos máis tarde seguiulle Gods of the Earth, que supuxo a primeira entrada do grupo no Billboard 200.
Comezos e álbum de debut (2003–2007)
The Sword foi fundada en 2003 polo vocalista e guitarrista J. D. Cronise coa axuda do guitarrista Kyle Shutt e do batería Trivett Wingo; o baixista Bryan Ritchie uniuse ao grupo en 2004. Nese mesmo ano, sacaron unha demo homónima, The Sword, á que seguiu un EP titulado Freya. Tras tocar no festival South by Southwest no ano 2005, foron fichados pola compañía neoiorquina Kemado Records.
The Sword gravou o seu primeiro disco, Age of Winters, en febreiro de 2006; a meirande parte do disco fora escrita por J. D. Cronise antes da formación do grupo. Para apoiar o lanzamento do disco, a banda fixo unha xira mundial en 2006 e 2007, acompañando grupos como Lacuna Coil e Lamb of God. En novembro de 2007 lanzaron o seu primeiro sinxelo, "Freya", o cal pasaría formar parte da listaxe de cancións do videoxogo Guitar Hero II.
Gods of the Earth e xira con Metallica (2007–2009)
Tamén en novembro de 2007 lanzaron un EP especial xunto a banda sueca Witchcraft, titulado The Sword/Witchcraft Split. The Sword contribuíu cunha nova canción, "Sexa of Spears", así como cunha versión da canción "Immigrant Song" dos ingleses Led Zeppelin. Gods of the Earth converteuse no segundo álbum da banda, lanzado á venda o 1 de abril de 2008. Devandito álbum, máis elaborado e cun maior nivel técnico que o anterior traballo, fixo que a banda obtivese o seu primeiro éxito internacional ao alcanzar o posto 102 na lista dos Billboard 200 en Estados Unidos.
Para promocionar o disco, a banda completou o Gods of the Earth Tour, apoiados por bandas como Machine Head, Lamb of God ou Clutch. O cuarteto tamén teloneou para os veteranos metaleros Metallica no seu 2008 European Vacation Tour do mes de xullo, e despois volveu abrir shows para eles no seu World Magnetic Tour, desde comezos de 2009 até entrado o mes de maio.
Anteriormente, o 25 de novembro de 2008, saíu á venda unha caixa especial que contiña os dous discos da banda e a canción "The Black River", do disco Gods of the Earth, foi incluída no videoxogo Guitar Hero: Metallica, o cal foi lanzado á venda en Norte América o 29 de marzo de 2009. Música de The Sword foi tamén incluída nas películas de 2009 Jennifer's Body ("Celestial Crown") e Horsemen ("Maiden, Mother & Crone").
Warp Riders (2009–2012)
O 19 de agosto de 2009, no seu portal oficial de MySpace, a banda publicou que se atopan traballando no seu terceiro álbum, alegando que "o proceso de composición está case terminado, e o proceso de gravación comezará en breve." O blog tamén desvelou que a gravación do disco comezaría a finais de 2009, e centraríase en "unha idea conceptual sobre un relato de ciencia ficción." En novembro de devandito ano participaron no festival Fun Fun Fun Fest en Austin, onde tocaron unha canción do seu novo disco, o cal comezaría a gravarse a finais de ano. Wingo engadiu que a banda "xa terminara de compolo."
O 30 de abril de 2010, a banda confirmou que o título do novo álbum sería Warp Riders, e que a súa data de lanzamento estaba fixada para o 24 de agosto de 2010.
Abandono de Trivett Wingo
A finais de 2010 anúnciase a marcha da batería Trivett Wingo, que é substituído provisionalmente para continuar a xira do Warp Riders por Kevin Fender. Trivett dixo que sentía "física e emocionalmente incapaz de continuar como parte do grupo".
En outubro de 2011 anúnciase como novo batería a Santiago 'Jimmy' Vela III.
Cambio de selo, Apocryphon e High Country (2012–2017)
En marzo de 2012, The Sword anuncia que asina polo selo Razor & Tie, cos cales empezarán a gravar o seu cuarto álbum de estudio a finais de xuño para lanzalo á venda a finais de ano. Co seu single "Hammer of Heaven" entraron no setlist da película "The Avengers". Finalmente o novo álbum (Apocryphon) foi lanzado en outubro do 2012, o cal debutou no número 17 da lista Billboard, levandoos de xira durante o erstante do ano 2012 e todo o 2013.A escritura do quinto álbum comezou no 2014, sendo gravado entre marzo e abril do 2015 e saíndo ó mercado no 21 de agosto dese mesmo ano baixo o título de High CountryNo 2017 escreven o que sería o seu último álbum ata a data "Used Future", sendo lanzado no 2018.
Estilo e influencias
The Sword foron comunmente clasificados como doom metal, metal alternativo e stoner metal. Eduardo Rivadavia de allmusic describe á banda coma se estivesen "á fronte do ou fosen herdeiros do movemento 'retro' do heavy", comparándoos a bandas como Black Sabbath e ao vocalista Ozzy Osbourne. Rolling Stone tamén os compara con Black Sabbath, e AbsolutePunk.net na súa crítica de Gods of the Earth di "é imposible non comparar este álbum aos traballos de Black Sabbath".
Aínda que todos os membros da banda contribúen ás letras e ás melodías, Cronise é o compositor principal do grupo. Un recurso ao que acode con asiduidade é á mitoloxía nórdica, como se pode notar na canción "Freya"; pero hai moitos nomes propios da literatura que teñen cabida nas letras da banda, como George R. R. Martin, Robert E. Howard, H. P. Lovecraft e Arthur C. Clarke.
Á parte de Black Sabbath, a banda citou como fontes e influencias súas a grupos como Slayer, Iron Maiden ou Deep Purple. Os guitarristas do grupo citaron como guitarristas influentes na súa música a James Hetfield, Dimebag Darrell, Tony Iommi e mesmo a Billy Gibbons de ZZ Top.
C.V. Nuestra Señora de la Luz
O Club Voleibol Nuestra Señora de la Luz é un equipo de voleibol español da localidade de Arroyo de la Luz, Cáceres (Estremadura). Actualmente compite na Superliga 2, a segunda categoría do voleibol feminino no Estado español.
MR-50
MR-50 é a designación dun tipo de motor foguete monopropelente utilizado por varios satélites estadounidenses.
Características
Os motores MR-50 son fabricados e comercializados por Aerojet Rocketdyne para diferentes tipos de satélite. Úsanse para control de actitude e utilizan como único propelente hidracina. Usáronse en satélites como as sondas Viking, o Meteosat, GOES, as Voyager 1 e Voyager 2, o Intelsat 5, Delta Star e a sonda Magallanes a Venus.
LMS
Un LMS (learning management system, sistema de xestión da aprendizaxe) é unha aplicación informática para a administración, documentación, documentación, seguimento, información e subministración de tecnoloxía electrónica orientada á educación (o chamado e-learning) cursos educativos ou programas de formación.
Considéranse LMS dende sistemas para xestión da aprendizaxe e repositorios educativos a programas para distribuír en liña cursos a medida ou híbridos con funcións de colaboración en liña. Institutos e universidades usan LMS para subministrar en liña cursos e complementar cursos presenciais. Os departamentos de formación corporativa usan LMS para impartir formación en liña tanto como para automatizar a recollida de información e rexistro dos empregados.
Premio de tradución Fray Luis de León
O Premio de Traducción Fray Luis de León (en galego, Premio de Tradución Frei Luis de León) foi o premio nacional español á mellor tradución dunha obra, convocado entre 1956 e 1983 (con dúas etapas, a do Franquismo e a democrática). Foi substituído en 1984 polo Premio Nacional de Tradución de España. O premio recoñecía a mellor obra traducida no ano anterior ó da convocatoria.
O nome homenaxea o poeta español Luis de León, tradutor de Virxilio e do Cantar dos cantares ó castelán.
Galardoados
Todas as traducións galardoadas foron versións vertidas ó castelán, a diferenza do Premio Nacional de Tradución de España, que recoñece as traducións ó galego, éuscaro e catalán.
En 1977 non se convocou. A partir do ano 1978 recoñecéronse varios títulos ex-aequo segundo as linguas de partida da tradución (xermánica, románica, eslava...):
Gran Premio de Francia de 1980
Resumo da carreira
Orixinalmente, a carreira era a oitava proba da tempada, pero mudou a orde logo da retirada do Gran Premio Español da programación, como consecuencia da primeira gran confrontación entre a FISA e a FOCA. A controversia ameazaba con estenderse ao Gran Premio de Francia, os equipos aliñados da FISA, principalmente Ferrari, Renault e Alfa Romeo, boicotearan a carreira española, da que posteriormente elimináronse os resultados de cara ó campionato. Os dous bandos chegaron a un acordo a tempo para que o Gran Premio de Francia non se verá afectado.
Resultados
A carreira foi gañada por Alan Jones pilotando un Williams FW07B. A vitoria foi a sétima vitoria de Jones nun Gran premio de Fórmula Un e a súa terceira do ano. Jones entraba nun período de boa forma logo de gañar o Gran Premio Español catro semanas antes. Jones gañou por catro segundos sobre o francés Didier Pironi que pilotaba un Ligier JS11 / 15. Terceiro foi o francés Jacques Laffite compañeiro de equipo de Pironi. Laffite liderara durante gran parte da carreira ata que os seus pneumáticos perderon agarre. O gran continxente francés dominara a previa cos equipos todo franceses Renault e Ligier ocupando catro das seis primeiras posicións na grella con só Jones 4º e o seu compañeiro do equipo Williams Carlos Reutemann 5º en medio.
O Renault RE20 de Jean-Pierre Jabouille rompeu a súa transmisión e Jones pasou a Pironi, logo ao Renault de René Arnoux e finalmente a Laffite na volta 34.
Williams avantaxaba a Ligier por cinco puntos, sen cambios desde Mónaco grazas aos esforzos dos catro pilotos e Brabham aumentou a brecha sobre Renault entre o terceiro e cuarto posto.
Shadow Racing Cars
Esta carreira tamén viu a última carreira de Shadow Racing Cars. Geoff Lees e David Kennedy foron 25 e 27 na cualificación no Shadow DN12 que significou que os dous pilotos non puideran participar na carreira. O equipo venderase só dous meses antes ao empresario e propietario dun equipo automobilístico con sede en Macau Teddy Yip. O equipo de carreiras de Yip Theodore Racing participaría como un equipo de Fórmula Un na tempada.
Fisting
miniatura|dereita|Ilustración representado a práctica do fisting. Fisting é un termo inglés co que se designa a práctica sexual consistente na introdución parcial ou total da man no ano ou na vaxina. É unha práctica considerada como extrema, e adóitase recomendar que non se leve a cabo sen os necesarios coidados previos (desinfección, limpeza, luvas de látex, lubricante etc.) e posteriores (dilatación paulatina dos músculos ou esfínteres). Unha variante sería a braquioprosis, que é unha forma profunda de fisting onde todo o brazo penetra o ano, considerada unha patoloxía no método no cal se administra o estímulo sexual.
O anarquista
O anarquista (novela orixinal e inédita) é unha novela de Leandro Pita Romero, escrita por Pita en castelán e traducida ao galego por Leandro Carré Alvarellos para a súa publicación, o 20 de decembro de 1924, na revista-editorial Lar. Levou a capa propia de toda a colección, deseñada por Camilo Díaz Baliño e saíu das prensas de Moret, A Coruña.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
miniatura|Shostakovich en [[1925.]] A Sinfonía Nº1 en Fa menor Op. 39 de Dmitrii Shostakovich foi composta entre 1924 e 1925. A súa estrea tivo lugar en Leningrado coa Filharmónica de Leningrado baixo a batuta de Nikolai Malko o 12 de maio de 1926. A obra foi o traballo de graduación de Shostakovich no Conservatorio de Petrogrado, rematándoa aos 19 anos de idade.
O anarquista
Trama
A novela está ambientada na aldea ficticia de San Xián de Lanzós. Marica é unha rapaza pobre, que ten unha vaca pero non prados para alimentala. Coma todos os habitantes da aldea, agás o cura, ten un alcume. O seu é "A anarquista", e recibiuno por vía parental.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
Historia
miniatura|A cigarra e a formiga, ilustrado por [[Milo Winter nunha antoloxía de Esopo de 1919.]] Shostakovich escribiu esta obra entre outubro de 1924 e xuño de 1925, como exercicio de graduación para a clase de composición de Maximilian Steinberg no Conservatorio de Leningrado, e partes do material empregado poden ser moi anteriores á súa composición. Cando a tía do compositor, Nadezhda Galli-Shohat, escoitou a obra na súa estrea americana realizada por Leopold Stokowski á fronte da Philadelphia Orchestra, recoñeceu nela moitos fragmentos que ela escoitara tocar de pequeno a Mitya. Algúns destes fragmentos foron asociados coa narración de La Fontaine da fábula de Esopo de A cigarra e a formiga e The Little Mermaid'' de Hans Christian Andersen.
O inmediato paralelo ó compositor de 19 anos que presenta a súa primeira sinfonía era Alexander Glazunov, un neno prodixio que presentou a súa Primeira Sinfonía a unha idade incluso menor. Glazunov puido terse recoñecido en Shostakovich como un eco da súa nenez. Como director do Conservatorio de San Petersburgo, Glazunov seguira o progreso de Shostakovich desde a súa entrada nel ós 13 anos.
Tamén arranxou para a estrea a Sinfonía de Shostakovich, que tivo lugar 44 anos despois da presentación da primeira Sinfonía de Glazunov na mesma sala. Noutro exemplo de déjà vu cos anos iniciais de Glazunov, a sinfonía causou case tanta sensación como a aparición do mozo Shostakovich no escenario saudando desamañadamente.
Esta sinfonía foi un tremendo éxito dende a súa estrea, e aínda se considera hoxe como unha das obras máis acabadas de Shostakovich. Ofrece unha interesante e característica combinación de animación e sensatez por unha banda, e drama e traxedia pola outra. En varios sentidos é unha reminiscencia das obras de Igor Stravinskii e Sergei Prokofiev. A orquestración transparente e camerística da Primeira Sinfonía contrasta coas complexas e sofisticadas orquestracións Mahlerianas que se atopan en moitas das súas sinfonías máis tardías, e a seguridade coa que o compositor maxina e manexa estruturas con grandes escalas, é tan impresionante como o vigor e frescura da súa expresión.
O anarquista
Trama
Porén, o cacique da aldea, Andrés, tiña outra tenda, e logra que Mariano peche a súa, co conto de que lle faltan uns permisos administrativos. Mariano, xa maior, cando se decata da xogada, decide non quedar de brazos cruzados, e fabrica un artefacto explosivo con dúas cabezas dos foguetes de dinamita das romarías, que coloca na vivenda do cacique. Non obstante, non causa ningún dano, agás a morte dun porco, o aborto dunha vaca e a rotura dalgúns vidros.
Malia que ese mesmo día é avisada a Garda Civil e o xuíz, logo de declarar Mariano morre na casa, quedándolle o alcume de "anarquista" polos múltiples atentados acontecidos na época a mans de anarquistas cataláns.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
Comparacións con Glazunov
Como, do mesmo xeito que Glazunov, Shostakovich era aínda un adolescente cando escribiu a súa Primeira Sinfonía, é normal que algúns críticos a comparen coa Primeira Sinfonía de Glazunov. Só unha comparación dos dous movementos lentos saca á luz a natureza plena do logro de Shostakovich. O Glazunov de 15 anos era inmensamente musical e articulado. Porén, mentres Shostakovich amosa unha cantidade considerable de recursos internos, Glazunov recorre aos procedementos musicais dos nacionalistas, como Borodin e Rimskii-Korsakov. Mentres que Shostakovich revela unha longa débeda coa tradición sinfónica rusa, é a experiencia vital espiritual sendo transmitida o que destaca, non as influencias formulativas no seu estilo. En definitiva, mostra unha imaxinación e un grao de compaixón máis aló dunha visión xuvenil.
miniatura|Vaslav Nijinsky no papel de Petrushka. O [[ballet de Igor Stravinskii puido ter influenciado a Shostakovich.]]
Influencias
A causa da mentalidade tradicionalista do Conservatorio, Shostakovich non descubriu a música de Igor Stravinskii ata os seus últimos anos de adolescencia. O efecto da escoita desta música foi inmediato e radical, con composicións de Stravinsky continuando a exercer unha considerable influencia sobre Shostakovich. Algúns críticos teñen suxerido que a Primeira Sinfonía foi influenciada polo ballet de Stravinsky Petrushka, non só pola prominencia da parte de piano na orquestración, senón tamén polo ton xeral de sátira na primeira metade da sinfonía. Debido a que o argumento no ballet de Stravinsky é a crónica das travesuras condenadas dunha marioneta animada, puido ter reflectido as súas observacións sobre os aspectos mecánicos da conduta humana e apelar directamente ao sátiro nel mesmo.
Petrushka non foi a única influencia neste sentido. A idea dos seres humanos como máquinas ou marionetas, coas súas vontades libres unidas pola bioloxía e o condutismo, foi un tema moi en voga. Algúns exemplos musicais inclúen o Pierrot Lunaire de Arnold Schoenberg e a ópera Wozzeck de Alban Berg —dúas obras admiradas por Shostakovich-. Mesmo o seu cariño por Charlie Chaplin, argumentan algúns, puido ter caído nesta categoría. Aínda outra influencia musical, suxerida pola frase introdutoria do clarinete que chega a ser empregada considerablemente no transcurso da sinfonía, é o poema sinfónico de Richard Strauss Till Eulenspiegels lustige Streiche.
O anarquista
Narración
Fai unha achega á realidade antropolóxica da clase rural galega.
Reedicións
Foi reeditada en facsímile en 2009 pola CNT e en 2010 polo concello de Ortigueira.
Sinfonía n.º 1 (Shostakovich)
Gravacións destacadas
Fonte: arkivmusic.com (gravacións recomendadas seleccionadas en base aos comentarios críticos)
O Pereiro, A Viña, Irixoa
O Pereiro é un lugar da parroquia da Viña no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Ponterroxal, Candia, Abadín
Ponterroxal é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 5 habitantes en 2015 (2 homes e 3 mulleres) segundo datos do IGE, os mesmos habitantes que en 2010 (2 homes e 3 mulleres)
Consolador
miniatura|dereita|60px|Olisbo do 27000 a.C. achado en [[Věstonice (República Checa).]] O consolador, referido ás veces na súa forma en lingua inglesa como dildo, é un complemento sexual con forma habitualmente fálica utilizado dende hai miles de anos para a masturbación, tanto dos homes como de mulleres, existindo indicios de que era utilizado hai ao redor de 30000 anos. Nalgunhas relacións sexuais tamén adoita engadirse como parte do xogo sexual de parella.
Pico da Maladeta
300px|miniatura|Pico da Maladeta O Pico da Maladeta é un cume montañoso de 3.308 msnm próxima ao Pico Aneto. Atópase situado no Parque Natural Posets-Maladeta, no municipio de Benasque, provincia de Huesca, comunidade autónoma de Aragón, en España. Na súa ladeira norte reside o denominado Glaciar da Maladeta, cunhas 37 ha de superficie total. Atópase fraccionado en dous partes, Maladeta occidental (6 ha) e oriental (31 ha).
Antigamente, a Maladeta estaba considerado o pico máis alto da zona, e os intentos por chegar á súa cima foron anteriores ao resto de picos do macizo homónimo. En concreto, a primeira ascensión tivo lugar polo médico e naturalista Friedrich von Parrot, o 28 de setembro de 1817.
Almas de Fisterra
Almas de Fisterra é o quinto álbum do artista galego Carlos Núñez. Foi publicado no 2003.
En España e en Francia como Un Galicien en Bretagne cunha lista de cortes lixeiramente diferente. Este disco é o resultado dunha longa permanencia do músico na Bretaña, e nel móstranse músicas tradicionais bretoas gravadas xunto a músicos famosos da outra Fisterra.
Manuel Senra
O nome de Manuel Senra pode referirse a:
Estatística multivariante
Os métodos estadísticos multivariantes e a análise multivariante son ferramentas estatísticas que estudan o comportamento de varias variables ó mesmo tempo, incluíndo a dependencia dunhas fronte a outras. Úsanse principalmente para buscar as variables menos representativas para poder eliminalas, simplificando así modelos estatísticos nos que o número de variables sexa un problema e para comprender a relación entre varios grupos de variables. Algúns dos métodos máis coñecidos e utilizados son a Regresión lineal e a Análise discriminante.
Pódense sintetizar dous obxectivos claros:
Existen diferentes modelos e métodos, cada un co seu tipo de análise:
Public Image: First Issue
Public Image: First Issue é o álbum de estrea da banda inglesa de post-punk Public Image Ltd, publicado o 8 de decembro de 1978 a través do selo Virgin Records. Está considerado un disco pioneiro no desenvolvemento do post-punk.
Daniel Varela Muñiz
Daniel Varela Muñíz, nado en Ribadumia en 1907 e finado no mesmo concello o 28 de marzo de 1937, foi un comerciante e político galego.
Traxectoria
Comerciante en Ribadumia, tiña un pequeno comercio de comestibles e paquetería nunha casa illada na estrada de Noalla a Caldas. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi asasinado na súa casa o 28 de marzo de 1937 entre as doce e as doce e media da noite. O 13 de xuño foron detidos Manuel García Sampayo e Adolfo Martínez Ríos, acusados do seu asasinato.
After the Thin Man
After the Thin Man é un filme estadounidense de 1936 dirixido por W.S. Van Dyke. Está protagonizado por William Powell, Myrna Loy e James Stewart, e é a secuela do filme The Thin Man. Tamén contou coas interpretacións de Elissa Landi, Joseph Calleia, Jessie Ralph, Alan Marshal e Penny Singleton (acreditada co nome Dorothy McNulty).
Trátase da sexta colaboración de Myrna Loy e William Powell. Fixeron un total de 14 filmes xuntos, seis dos cales eran da serie Thin Man.
Sukkar banat
Sukkar banatl (en سكر بنات), é un filme do Líbano estreada no 2007, primeira obra como directora de Nadine Labaki. O título da película Caramel fai referencia a un método de depilación usado en Oriente Medio que consiste en quentar unha mixtura de azucre, auga e zume de limón.
Sinopse
Conta a historia de cinco mulleres libanesas que teñen os problemas universais do amor, sexo, e o paso do tempo, e todo isto nun Beirut cálido e acolledor.
Nef'i
Nefʿī (نفعى) pseudónimo literario (turco otomán: مخلص maḫlaṣ) de Ömer  (عمر), nado en Hasankale en 1572 e finado en Istambul o 27 de xaneiro de 1635, foi un poeta e satirista otomán
Traxectoria
Nefʿī mudouse á caital otomá Istambul antes de 1606, cando se sabe que traballaba como burócrata no posto de controlador de minas (maden mukataacısı). Nef'i intentou conseguir o interese do sultán para a súa poesía, aínda que non tivo éxito nin con Ahmet I (1603-1617) nin con Osmán II ( 1618-1622). Así e todo, finalmente o sultán Murad IV (1623-1640) recoñeceulle a súa habilidade concedéndolle un estipendio.
Por mor dos seus versos satíricos a funcionarios do goberno, a petición do kaymakam Bayram Pasha executárono por estrangulación.
Obras
Nef'i recibiu unha grande influencia da poesía persa clásica, pero desenvolveu a forma turca kaside. Ademais de odas, especialmente sobre o sultán Murad IV, Nef'i escribiu versos sarcastícos sobre os fallos de determinados funcionarios gobernamentais.
Clive Finlayson
Educación
Nado en Xibraltar o 15 de xaneiro de 1955, o seu irmán máis vello é Tommy Finlayson. Os Finlaysons son de ascendencia escocesa, pero están no Peñon desde o século XIX. Clive Finlayson foi educado na Gibraltar Grammar School. Completou a súa licenciatura en Zooloxía con honras pola Universidade de Liverpool, en 1976. En 1980, graduouse cun Doutoramento en Filosofía (D.Phil.) no Oriel College, Oxford e máis tarde obtivo un mestrado en Museoloxía da Universidade de Leicester.
Carreira
Pouco despois de se formar, tornouse cada vez máis activo Finlayson nos círculos locais do patrimonio natural e cultural. Fundou a Sociedade Ornitolóxica e de Historia Natural de Xibraltar (GONHS) en 1978, unha organización que presidiu ata 1992. Tamén foi administrador da Fundación Patrimonio de Xibraltar de 1987 a 1989.
Despois de ser o director xerente da Axencia de Turismo de Xibraltar, asumiu o cargo de Director do Museo de Xibraltar en 1991, que sostén ata a data (xuño de 2012) e tamén é Director da División de Patrimonio da Axencia de Cultura e Patrimonio de Xibraltar.
En 2001 Finlayson foi nomeado membro do persoal do Departamento de Antropoloxía da Universidade de Toronto. Recibiu o seu MBE en 2003.
As súas varias publicacións inclúen literatura sobre os neandertais e os humanos modernos, así como sobre ornitoloxía, e o seu programa de investigación inclúe escavacións en curso na cova de Gorham, o último asentamento coñecido dos neandertais, parte do Proxecto de Covas de Xibraltar. No seu libro de 2009, Finlayson fala sobre os neandertais e a súa interacción co Homo sapiens, esténdese sobre a idea de que eramos da mesma especie e que o home moderno contén secuencias xenéticas que son compartidas cos neandertais e a posibilidade de cruzamento é probable. Non obstante, Finlayson discute que debido a que estas secuencias xenéticas compartidas son comúns en todo o mundo, entón é posible que estes xenes sexan compartidos debido ao noso patrimonio común en África.
Xunto cos seus moitos papeis variados, tamén se desempeña como consultor para o Centro de Patrimonio Mundial de UNESCO en París.
Rosendo Vilariño Tenreiro
Rosendo Vilariño Tenreiro, nado en Pontedeume o 21 de novembro de 1873 e finado no mesmo concello o 15 de marzo de 1953, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Emigrou a Cuba en 1888. Retornado, foi empregado dos Xulgados e administrador de propiedades. Fundou e dirixiu o periódico Ecos del Eume. Foi correspondente de El Correo Gallego en Pontedeume.
Análise multivariante
A análise multivariante é un método estatístico utilizado para determinar a contribución de varios factores nun simple evento ou resultado.
A análise multivariante, mediante técnicas de proxección sobre variables latentes ten moitas vantaxes sobre os métodos de regresión tradicionais:
Véxase tamén
Estatística multivariante
Uropterixiínos
Especies
A subfamilia conta con 5 xéneros cun total de 36 especies:
Paranoid Time
Paranoid Time é o primeiro EP da banda estadounidense de hardcore punk Minutemen, publicado en 1980 a través do selo SST Records. Trátase tamén da segunda edición realizada por SST, discográfica fundada polos membros de Black Flag Greg Ginn e Chuck Dukowski.
Perry Bamonte
Perry Archangelo Bamonte (nado o 3 de setembro de 1960 en Londres, Inglaterra) é un músico anglo-italiano coñecido polo seu traballo coa banda The Cure.
Traxectoria
Bamonte uniuse a The Cure no ano 1990, substituíndo a Roger O'Donnell nos teclados. Máis tarde asumiría o papel de guitarrista, compartido con Robert Smith, despois da saída de Porl Thompson en 1993. Bamonte axudou a producir os álbums Wish, Wild Mood Swings, Bloodflowers e The Cure. Perry foi acreditado por escribir a música dos temas "Trust" do Wish, "This Is a Lie" do Wild Mood Swings e "Anniversary" do The Cure. Tamén aparece nos álbums ao vivo Paris e Show e no vídeo Trilogy. O seu irmán máis novo, Daryl Bamonte, tamén traballou en The Cure como director de xira, labor que tamén realizou con Depeche Mode.
No ano 2005 os dous irmáns foron inesperadamente despedidos da banda xunto con Roger O'Donnell. Perry foi rapidamente substituído por Porl Thompson. Na súa primeira intervención dende entón, Bamonte afirmou descoñecer as razóns do seu despedimento.
Kyrie Irving
Kyrie Andrew Irving, nado o 23 de marzo de 1992 en Melbourne (Victoria, Australia) é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA). Antes xogou para a Universidade de Duke. É o segundo xogador nado en Australia que é seleccionado na primeira posición do Draft da NBA, despois de Andrew Bogut, no Draft de 2005.
Cleveland Cavaliers (2011-2017)
Irving anunciou que se ía declarar elixible para o Draft da NBA de 2011, onde foi elixido na 1ª posición polos Cleveland Cavaliers. O 9 de decembro asinou o seu contrato cos Cavaliers.
Tempada 2012-13
O 17 de novembro de 2012, na derrota contra os Dallas Mavericks, Irving mancouse nun dedo dunha man. Malia que xogou no seguinte partido dos Cavaliers, a súa lesión obrigouno a perderse tres semanas de xogo. Ó segundo partido da súa volta, o 15 de decembro contra os New York Knicks, Irving anotou 41 puntos, o máximo na súa carreira, xunto a cinco rebotes e cinco asistencias. Irving converteuse no xogador máis novo na historia da NBA en anotar 40 puntos no Madison Square Garden, sendo un ano máis novo que cando Michael Jordan o fixo en 1985.
O 24 de xaneiro de 2013, Irving foi seleccionado para xogar o NBA All-Star Game, sendo a súa primeira aparición no evento.
Boston Celtics (2017-presente)
O 22 de agosto de 2017, Irving foi traspasado aos Boston Celtics a cambio de Isaiah Thomas, Jae Crowder, Ante Žižić e os dereitos da elección da primeira rolda do Draft de 2018 dos Brooklyn Nets.
Fascia
A fascia (do latín, "fita", "banda") é unha lámina de tecido conectivo que se estende polo corpo. É un tecido conectivo que rodea músculos, grupos de músculos, vasos sanguíneos, e nervios, uníndoos mediante unha cuberta común. Está constituída por varias capas: a fascia superficial, a fascia profunda, e unha fascia subserosa (ou visceral) e se estende de forma ininterrompida de arriba a baixo.
Ao igual que os ligamentos, aponeuroses, e tendóns, as fascias son densos tecidos conectivos, conteñen numerosas fibras de coláxeno orientadas en paralelo ás forzas de tensión. Debido a esta disposición, as fascias son tecidos moi resistentes, especialmente a forzas que se exerzan cunha traxectoria paralela ás fibras coláxenas. Estas fibras son producidas por unha célula denominada fibroblasto, presentes en toda a superficie fascial.
A composición da fascia polo tanto é moi semellante á do tendón ou á do ligamento pero o ligamento se dispón entre óso e óso con funcións na mobilidade e estabilidade articular. Os tendóns unen un músculo ao óso, tanto na inserción proximal coma na caudal.
Definición
Existe controversia en que estruturas deben ser consideradas fascia e cales non, e como se deben clasficar as fascias. As dúas clasificacións máis relevantes hoxe en día son:
Función
As fascias habitualmente considéranse estruturas pasivas que transmiten as forzas xeradas polo movemento muscular ou por forzas externas, ao longo de todo o organismo humano. Algunhas investigacións indican que as fascias poden contraerse, ou ben xunto ao músculo que cobren ou ben de xeito autónomo.
As fascias que recobren músculos protéxenos ademais da fricción que se produce co seu movemento:
Doug Howlett
Traxectoria
A súa familia é de orixe tongana, pero el naceu en Auckland, Nova Zelandia, e como a maioría dos nenos dese país, comezou a xogar ó rugby dende moi cativo xa na escola, destacando pola súa punta de velocidade.
O seu debut na alta competición foi con Auckland RFU, o equipo provincial representativo da rexión de Auckland, na liga neozelandesa. Ata o ano 2007 xogou con ese equipo nesta competición nacional.
Con respecto ao Super12/Super 14, debutou na tempada 1997 cos Otago Highlanders. Ó ano seguinte formou parte dos Wellington Hurricanes, e xa a partir da tempada 1999 e até a tempada 2007 xogou como integrante dos Auckland Blues.
Doug Howlett xogou 62 partidos coa camisola dos All Blacks, dende o seu primeiro partido no 2000 ata o 2007. Nese ano 2007 o xogador decidiu abandonar o seu país para irse a Europa a xogar, fichou polo Munster Rugby, e así puxo punto final á súa carreira coa selección de rugby de Nova Zelandia, pois as normas din que nela só poden haber xogadores que militen en equipos dese país, xa que os contratos cos equipos fainos a propia federación neozelandesa de rugby.
O máis salientable da traxectoria de Doug Howlett como xogador de rugby son os seus enormes rexistros anotadores de ensaios con calquera equipo no que teña xogado, e tanto é así que está na 5ª posición da lista de anotadores de ensaios da historia. O seu valor como xogador defensivo tamén é notable.
Equipos e títulos
1 - récord da competición e do equipo. ² - récord da selección.
De Staat
miniatura|Un [[Circlepit "Witch Docter" en Zwarte Cross no 2016.]] De Staat é un grupo musical neerlandés de rock alternativo formado en Nimega no 2006.
Viana do Castelo
Viana do Castelo é un concello portugués, capital do Distrito de Viana do Castelo, na rexión Norte e subrexión do Miño-Lima.
Demografía
O concello ten 314,36 km² de área e preto de 46.750 habitantes no seu núcleo urbano e 83.000 en todo o municipio, subdividido en 40 parroquias.
Xeografía
O concello limita ao norte con Caminha, ao sur con Barcelos, ao leste con Ponte de Lima e Esposende, e ao oeste co océano Atlántico.
Freguesías
As freguesías de Viana do Castelo son:
Afife, Alvarães, Amonde, Anha, Areosa, Barroselas, Cardielos, Carreço, Carvoeiro, Castelo do Neiva, Chafé, Darque, Deão, Deocriste, Freixieiro de Soutelo, Lanheses, Mazarefes, Meadela, Meixedo, Monserrate, Montaria, Moreira de Geraz do Lima, Mujães, Neiva, Nogueira, Outeiro, Perre, Portela Susã, Santa Marta de Portuzelo, (anteriormente Portuzelo), Santa Leocádia de Geraz do Lima, Santa Maria de Geraz do Lima, Santa Maria Maior, Serreleis, Subportela, Torre, Vila de Punhe, Vila Franca, Vila Fria, Vila Mou e Vilar de Murteda.
Historia
As orixes do poboamento remóntanse a antes da era cristiá, existindo ruínas dun castro ou citania no outeiro de Santa Luzia. Recibiu o seu primeiro foro de mans de Afonso III de Portugal en 1258, e o nome de Viana da Foz do Lima en razón da súa localización xeográfica (na foz do río Lima).
Após a aclamación de Xoán I de Portugal polas cortes de Coímbra, Nuno Álvares Pereira fixo unha viaxe diplomática, militar e de peregrinación a Santiago de Compostela, durante a que tomou o castelo do Neiva, hoxe desaparecido e reaproveitadas as súas pedras. Segundo a lenda, o castelo (que dá nome a unha das freguesías de Viana) era duro e ben defendido pero unha frecha alcanzou certeira e case milagreiramente ao alcaide, o que provocou a rendición do sitio; o episodio é conmemorado na actualidade na feira medieval de Viana do Castelo.
En 1848 Viana foi elevada a cidade por decreto de María II de Portugal, tendo visto entón a súa designación alterada de Viana da Foz do Lima para Viana do Castelo.
No século XX foi un dos máis importantes portos da pesca de bacallau.
Cultura
miniatura|Santuario Diocesano do Sagrado Corazón de Xesús – Monte de Santa Luzia miniatura|Praça da República: centro histórico de Viana do Castelo miniatura|Museu do Traxe en Viana do Castelo Na cidade, que creceu ao longo do río Lima, pódense ver edificios de estilos renacementista, manuelino, barroco e modernista
(Art déco). No entramado urbano destaca o centro histórico, que forma un círculo delimitado polos restos das antigas murallas. Aquí, hai ruelas con arterias maiores que dan ao río Lima, e destaca a antiga Igrexa Matriz (catedral dende 1977), que data do século XV, destacan a Capela da Misericórdia (século XVI), a Capela das Almas, e o antigo edificio do Concello, na Praça da República (antiga Praça da Rainha), cunha fonte xafariz de granito –con dobre pía e estanque– construída por Joán Lopes o Vello e rematada por João Lopes, Filho en 1559.
Fóra do centro da cidade, nunha posición dominante no alto do Monte de Santa Luzia, érguese o Santuario Diocesano do Sagrado Corazón de Xesús, cuxa construción comezou en 1903, inspirada na Basílica do Sagrado Corazón de París, desde a que se pode gozar dunha ampla vista sobre a cidade, a ría do río Lima e o mar.
Patrimonio
Algúns dos elementos patrimoniais máis destacados de Viana do Castelo son:
Cultura popular e deportes
Forma parte do Camiño Portugués e foi o lugar de nacemento de Cláudio Basto e Quim Barreiros.
Mimnermo
Traxectoria
Foi un contemporáneo de Solón, uns anos máis novo ca este. A Suda afirma que Mimnermo é das cidades de Asia Menor, Colofón, ou de Esmirna, ou de Astipalea, illa do mar Exeo, e engade, con peculiar exactitude, que escribiu bastantes obras. Polo menos hai noticia de dúas:
Na súa poesía inspiráronse despois os poetas alexandrinos, Calímaco entre eles. O gran poeta romano Sexto Propercio dirá del que plus in amore valet Mimnermi versus Homero ("en cuestións de amor vale máis un verso de Mimnermo que Homero"), sinal inequívoco de estima.
A actitude hedonista de Mimnermo, que considera a vellez como un mal peor que a morte, exprésase nos versos:
RAM Racing
RAM Racing foi un equipo de carreiras que competiu entre as tempadas de a. O equipo participou con chasis doutros fabricantes de a, logo correron cun March de 1981 a 1983, para participar cun coche totalmente propio en  e.
Historia
Mike Ralph e John Macdonald fundaron o equipo en 1975, RAM deriva dos seus nomes. Logo de que Macdonald correra cun GRD na Fórmula Tres británica, participaron cun March na Fórmula 5000 en 1976. Tamén compraron un par de coches Brabhams BT44B de Fórmula Un, e participaron no Campionato do Mundo de, correndo con Loris Kessel e Emilio de Villota no Gran Premio español, onde non cualificaron. Kessel e outro piloto privado, Patrick Nève, clasificaron para o Gran Premio de Bélxica, logo alugaron os coches a varios pilotos Jac Nelleman, Damien Magee, Lella Lombardi e Bob Evans. Finalizaron poucas carreiras, e os pilotos de pago do equipo frecuentemente non cualificaban.
En, Boy Hayje pilotou un RAM construído por March con pouco éxito, máis tarde alugaron un segundo coche, pilotado por Andy Sutcliffe, Mikko Kozarowitzky ou Michael Bleekemolen. Tiveron certo éxito correndo con Guy Edwards no Campionato Shellsport de Grupo 8 en Gran Bretaña, terminando segundo en xeral. En 1978 o equipo pasouse a serie británica Aurora Formula One, Edwards foi 4º na xeral cun March, e 5º na tempada seguinte cun Fittipaldi F5A. En 1980, RAM mercou un par de Williams FW07 de 1979, cos que Emilio de Villota gañou o título. Logo participaron cun destes coches, pilotado por Rupert Keegan, no Gran Premio de Gran Bretaña. Kevin Cogan e Geoff Les foron invitados a correr noutro coche nas dúas últimas roldas, pero o seu mellor resultado foi o noveno lugar de Keegan no Gran Premio dos Estados Unidos.
En 1981 RAM xestionou a volta do equipo March, con Derek Daly e Eliseo Salazar como pilotos. pero, raramente o equipo era capaz de cualificar, e non puido anotar ningún punto, o sétimo lugar de Daly no Gran Premio de Gran Bretaña foi o seu mellor resultado.
A combinación mantivose unida en, co patrocinio de Rothmans, e o novo March 821 do deseñador Adrian Reynard. Co veterano Jochen Mass liderando o equipo, xunto a Raúl Boesel, as esperanzas eran altas, pero foi outro ano decepcionante. Mass logrou o sétimo lugar no Detroit Grand Prix, pero como o coche demostrou ser lento, Mass perdeu a motivación, e centrouse máis nas carreiras de autos deportivos con Porsche. A partir do Gran Premio de Alemaña, Keegan fíxose cargo do coche, pero o RAM March unha vez máis non puido anotar puntos.
A tempada de viu o nome de RAM no chasis, por primeira vez, co deseño de David Kelly, o RAM March 01. Salazar volveu pilotar o coche principal, mentres que un segundo coche pilotado por Jean-Louis Schlesser participou no Gran Premio de Francia como un feito illado. Salazar anotou un 15º lugar na apertura da tempada, pero o voluminoso coche loitaba para cualificar. Razóns financeiras provocaron que o equipo non participara no Detroit Grand Prix, mentres que participaron no Gran Premio do Canadá co piloto local Jacques Villeneuve Sr. e a colaboración dalgún patrocinador canadense. Kenny Acheson pilotou o resto da tempada, só cualificouse unha vez, na última carreira da tempada o Gran Premio de Suráfrica, onde logrou o mellor resultado do equipo do ano, o 12º e último.
miniatura| left | [[Manfred Winkelhock pilotando o RAM no Gran Premio de Alemaña de 1985]]
Asombrosamente, o equipo seguiu adiante en. A sociedade con March disolveuse, e a RAM logrou o patrocinio de Skoal Bandit. Dous coches, os RAM 02 con motores Hart turbo, foron pilotados polo campión de Fórmula Dúas Jonathan Palmer e por Philippe Alliot. O novo deseño de Kelly foi decepcionante, e os coches eran dobrados frecuentemente, o oitavo lugar de Palmer no Gran Premio do Brasil foi o seu mellor resultado do ano (e de todos os tempos). De feito, o equipo solia ser noticia polos accidentes nos que os seus pilotos estaban involucrados.
Alliot permaneceu durante, con Manfred Winkelhock no segundo coche, nun novo RAM 03 deseñado por Gustav Brunner. Winkelhock mellorou nalgunhas actuacións de cualificación, pero os resultados reais eran aínda poucos. A morte de Winkelhock nunha carreira de autos deportivos no Canadá no verán foi un golpe para o equipo, Acheson substituíuno brevemente, antes de que o equipo quedara cun só participante. Perdéronse as últimas dúas roldas. Skoal retirou o seu patrocinio ao final do ano, o mellor resultado do equipo foi o noveno lugar de Alliot, de novo no Gran Premio do Brasil.
O equipo planeaba presentar un só RAM 03 actualizado pilotado por Mike Thackwell (que xa substituira a Palmer no Gran Premio do Canadá de 1984) para a tempada, pero non puideron conseguir fondos, e o equipo pechou durante o inverno de 1985. O equipo correría co coche #9 para 1986 segundo a lista de inscritos da FIA.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Alpha Centauri
miniatura|300px Alpha Centauri (α Centauri / α Cen), tamén coñecida coma Rigil Kentaurus ou Toliman, é unha estrela de magnitude 0, a cuarta máis brillante do ceo que se atopa a só 4,4 anos luz da Terra. É un sistema estelar triplo onde a estrela secundaria pode ser vista cun telescopio de mediana apertura. A terceira compoñente denomínase Próxima Centauri, unha anana vermella cun vinteavo do diámetro solar a 4,2 anos luz do Sol.
Sugar Ray Robinson
Walker Smith Jr., máis coñecido como Sugar Ray Robinson, nado en Ailey (Xeorxia) o 3 de maio de 1921 e finado en Culver City (California) o 12 de abril de 1989, foi un boxeador profesional estadounidense. Estivo activo nas décadas de 1940 e 1950, e combateu nos pesos medios e wélter. Foi incluído no Salón Internacional da Fama do Boxeo en 1990.
Como boxeador afeccionado conseguiu un récord de 85 vitorias por ningunha derrota, sendo 69 das súas vitorias por K.O. e 40 destas remataron no primeiro asalto. En 1940 fíxose profesional á idade de 19 anos e xa en 1951 tiña un récord de 128 vitorias, unha derrota (ante Jake LaMotta) e dous empates, con 84 K.O. Mantivo o título do mundo do peso wélter dende 1946 ata 1951 e gañou o título do peso medio tamén en 1951. O ano seguinte retirouse, mais volveu e recuperou o título do peso medio en 1955, converténdose logo no primeiro boxeador da historia en gañar por quinta vez un campionato do mundo, ao volver a gañar o título mediano en 1958. Foi nomeado boxeador do ano dúas veces durante os preto de 26 anos de carreira deportiva.
Robinson foi nomeado o mellor boxeador do século XX por Associated Press. ESPN.com sinalouno sinalou como o mellor boxeador da historia en 2007. A revista The Ring nomeouno «o mellor boxeador libra por libra de todos os tempos» en 1997, e tamén «Loitador da Década» nos anos 1950. Muhammad Ali considerou a Robinson como o mellor boxeador libra por libra de todos os tempos. Opinaron igual outros boxeadores como Joe Louis ou Sugar Ray Leonard.
Legado
miniatura|Selo de Ajman en 1969 coa imaxe de Sugar Ray Robinson
Asago
Asago (朝来市, あさごし, Asago-shi) é un concello xaponés da prefectura de Hyōgo. Está situado ó norte da rexión de Kinki e no centro-norte da prefectura, na zona da provincia histórica da Tajima. A súa superficie é de 402,98 km² e a poboación de 33.392 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 82,9 hab./km².
Sugar Ray Robinson
Legado
a frase «libra por libra» foi creada por comentaristas deportivos para el durante a súa carreira, como modo de realizar unha comparación dos boxeadores, independentemente do peso. Mesmo o Salón Internacional da Fama do Boxeo, no cal están incluídos entre outros Muhammad Ali, Joe Louis e Sugar Ray Leonard, Robinson está clasificado como o mellor boxeador libra por libra da historia.
Asago
O concello de Asago limita cos concellos de Toyooka, Yabu, Shisō, Kamikawa, Taka, Tanba (da prefectura de Hyōgo); e Fukuchiyama (da prefectura de Quioto).
Sugar Ray Robinson
Legado
En 1997, The Ring clasificouno como o mellor boxeador libra por libra da historia, e en 1999 foi nomeado «peso wélter do século» e «peso medio do século» pola Associated Press. En 2003,The Ring clasificouno o número 11 na lista dos mellores pegadores da historia do boxeo. No ano 2007, ESPN realizou unha lista dos «50 maiores boxeadores de todos os tempos», na cal Robinson aparecía como o mellor boxeador da historia.
Robinson foi un dos primeiros afroamericanos en establecerse como estrela fóra do mundo do deporte. Era unha parte importante na escena social de Nova York, nos anos corenta e cincuenta. O seu glamouroso restaurante, Sugar Ray's, atraía estrelas como Frank Sinatra, Jackie Gleason, Nat King Cole, Joe Louis e Lena Horne.
Robinson inspirou varios boxeadores que colleron o alcume "Sugar" como homenaxe, como Sugar Ray Leonard e Sugar Shane Mosley.
En 2006, Robinson apareceu nun selo postal creado polos Estados Unidos cunha tirada de 100 millóns de unidades.
Afonso Cerón
Afonso Cerón (ou Xerone ou Girón), nado en Granada, foi un xadrecista español do século XVI.
Traxectoria
Cerón era sacerdote e cóengo. Cerón escribiu un libro sobre xadrez do que non se coñece hoxe ningún exemplar. O seu nome era De latrunculorum ludo ("Do xogo do Xadrez").