cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel
Fernando Álvarez de Toledo e Pimentel, nado en Piedrahíta o 29 de outubro de 1507 e finado en Lisboa o 11 de decembro de 1582, foi un militar e político castelán, terceiro duque de Alba de Tormes.
Contra a Liga de Esmalcalda
Entre 1546 e 1547 participou nas campañas do emperador Carlos V contra os protestantes alemáns da Liga de Esmalcalda, na guerra de Esmalcalda.
Contra Paulo IV e a revolta de Flandres
Durante o reinado de Filipe II dirixiu a guerra contra o papa Paulo IV en Italia e foi enviado aos Países Baixos españois en 1567 para sufocar a revolta protestante. Como rexedor deste territorio desenvolveu unha política de extorsión con impostos excesivos e unha represión sanguenta con máis de mil condenados a morte pola Corte de Disturbios que aumentou o descontento popular con 60.000 exiliados, polo que en 1573 foi deposto.
Rehabilitación e campaña de Portugal
En 1580 dirixiu o exército que ocupaba Portugal, tras a derrota e morte de Sebastián I de Portugal na batalla de Kasr al-Kabir.
miniatura|esquerda|Viñeta que mostra retrata ao terceiro duque de Alba, coñecido nos Países Baixos como Alva, na vellez.
O duque de Alba foi rehabilitado en 1580, cando Filipe II, que reclamaba o trono de Portugal, vacante dende a morte do seu tío, o Cardeal-Rei D. Henrique, precisaba dos seus servizos. Coa morte de D. Henrique sen descendencia, desatouse a crise sucesoria de 1580, aparecendo Filipe II dos Habsburgo como o pretendente preferido ao trono da nobreza portuguesa. Porén, o pobo, e algúns nobres e clérigos, apoiaron a D. António, o Prior do Crato, que se alzou como rei en Santarém e foi formalmente aclamado e coroado en Lisboa o 24 de xullo de 1580. Nese contexto, os servizos do Duque foron requiridos para neutralizar militarmente as forzas asignadas a D. António. O experimentado duque de Alba entrou en Portugal en xullo de 1580 e destruíu rapidamente o exército portugués comandado por Diogo de Meneses (gobernador do Estado da India), quen foi degolado. Caendo sobre Lisboa, enfrontouse ás últimas forzas antoninas gañando a Batalla de Alcântara, abrindo o camiño para a entrada triunfal de Filipe II de España e I de Portugal no seu novo reino.
Pelexa no bloque 99
Pelexa no bloque 99 (en Brawl in Cell Block 99) é un filme estadounidense de 2017 dirixido e escrito por S. Craig Zahler e protagonizado por Vince Vaughn con Jennifer Carpenter, Don Johnson, Udo Kier, Marc Blucas e Tom Guiry. O filme conta a historia de Bradley Thomas, unha mula de drogas que debe matar a un home nunha prisión de máxima seguridade para rescatar á súa muller embarazada dun señor da droga vingativo.
Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel
Rehabilitación e campaña de Portugal
En sinal de recoñecemento, o rei deulle o título de Condestável de Portugal.
Pelexa no bloque 99
Zahler escribiu o guión de Pelexa no bloque 99 logo de ver varios filmes sobre prisións, ideando diferentes elementos para engadir ao xénero. Zahler elixiu a Vaughn pola súa coherencia e autenticidade, un descanso dos papeis cómicos que adoita interpretar Vaughn. Vaughn fixo exercicio e adestrou para as secuencias de acción e loita do filme. A rodaxe produciuse en Staten Island, na cidade de Nova York, entre agosto e outubro de 2016 cun orzamento de produción de 4 millóns.
Fruxinde, Ferreiros, Paradela
Fruxinde é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Fruxinde vén do antropónimo gótico, serían as súas posesións, nome que xa aparece no 1704.
Dying to Divorce
Dying to Divorce é un filme británico de 2021 dirixido por Chloe Fairweather. Foi escollido como candidato do Reino Unido para o Óscar ao mellor filme internacional na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
A Parede de Delle, Ferreiros, Paradela
A Parede de Delle é un lugar da parroquia de Ferreiros no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares A Parede de Delle sería unha de Delio.
Sito Seoane
José Enrique "Sito" Seoane Vergara, nado en Miami o 16 de marzo de 1989, é un futbolista galego-estadounidense, que xoga como dianteiro no ÍBV de Islandia. Despois de destacar no Laracha, desenvolveu a maior parte da súa carreira deportiva nos Estados Unidos, no Canadá e en Islandia.
Traxectoria
Seu pai, Julio Seoane, natural de Carral, emigrou con 13 anos aos Estados Unidos e rexentou en Queens un bar, unha discoteca e un taller. Alí coñeceu a Elizabeth Vergara, unha emigrante colombiana coa que casou e tivo tres fillos, un deles José Enrique, que naceu en 1989, cando a familia estaba instalada en Miami. En 1992 o furacán Andrew destrozou dúas casas da familia, e esta decidiu trasladarse a Galicia, establecéndose na parroquia de Vigo, en Carral.
Criado en Galicia dende entón, formouse como futbolista nas canteiras do Marino CF de Mera, o Montañeros e o Maravillas, e xogou co Eirís na Segunda Autonómica. Pasou en 2009 ao Laracha de Preferente, onde tivo como adestradores a Javier Bardanca e José Luis Lemos. Trala chegada ao banco de Manuel Mosquera, este probouno como segundo dianteiro, e marcou 23 goles nas primeiras 28 xornadas da tempada 2011/12, liderando naquel momento a táboa de goleadores da categoría. Pero nese momento e animado por Mosquera, decidiu aceptar unha bolsa para estudar e xogar nos Estados Unidos, no San Jacinto College de Houston. En 2013 pasou a xogar co Austin Aztex, co que gañou o título da USL PDL, a cuarta categoría do país, sendo un dos xogadores de referencia do equipo. Marcou un gol nas semifiinais e dous na final contra o Thunder Bay Chill, sendo elixido mellor xogador da final.
En 2014 realizou a pretempada co Houston Dynamo da MLS, a máxima categoría estadounidense, pero acabou sendo descartado trala fichaxe de DaMarcus Beasley. Xogou entón un ano co equipo da Southern New Hampshire University, onde acabou a súa carreira de Empresariais, e a continuación regresou a Europa.
En 2015 recibiu unha oferta para xogar nun equipo da segunda división de Dinamarca, pero case ao mesmo tempo recibiu outra para militar no ÍBV da Úrvalsdeild Karla, a máxima categoría de Islandia. Tras unha tempada en Vestmannaeyjar, trasladouse á capital do país, Reiquiavik, para xogar no Fylkir, co que acabou descendendo ao remate da campaña 2016.
Ao remate da tempada mudouse ao Canadá, fichando polo Ottawa Fury da United Soccer League. Alí tivo como adestradores a Paul Dalglish, fillo do histórico Kenny Dalglish, e a Julián de Guzmán, e foi o segundo máximo goleador do equipo na tempada 2017, con sete goles. Comezou a tempada 2018 co equipo canadense, pero deixou o equipo en maio para regresar ao fútbol islandés, fichando polo Grindavík.
O 19 de decembro de 2018 asinou contrato co Chattanooga Red Wolves, club que se acababa de fundar en Chattanooga, Tennessee, e que competiría na seguinte tempada na USL League One. Apenas dispuxo de minutos na primeira parte da tempada, lastrado por unha lesión nun nocello, pero a situación mudou na segunda metade da campaña, facéndose coa titularidade e acabando o ano con 7 goles en 28 partidos. En 2020 volveu ao fútbol islandés, fichando de novo polo ÍBV, que viña de descender á 1. deild karla, segunda división islandesa. Na tempada 2021 foi o terceiro máximo goleador da liga, con 13 goles, contribuíndo ao ascenso do seu equipo de novo á Úrvalsdeild Karla.
Personal Movie
Personal Movie é un filme galego de 2012 dirixido e escrito por Héctor Carré e rodado en lingua castelá.
Estreouse en galego na TVG.
Sinopse
Despois dunha gran festa nunha vila galega, un mozo atopa un brazo humano na súa neveira. Como non lembra nada do acontecido a véspera, vese na obriga de descubrir quen é o culpable, sen denunciar o feito á policía.
Selección de fútbol de Iraq
A selección de fútbol de Iraq (en المنتخب العراقي لكرة القدم) é o equipo representativo de Iraq en diferentes competicións internacionais de fútbol. Está controlada pola Federación de Fútbol de Iraq (الاتحاد العراقي لكرة القدم), afiliada á Confederación Asiática de Fútbol (AFC) e á UEFA. Os seus maiores éxitos son un título da Copa Asiática (2007) e unha partipación na Copa do Mundo.
Lexión Española
Lexión Española (en Legión Española) é unha unidade do Exército de Terra de España.
Żeby nie było śladów
Żeby nie było śladów é un filme polaco de 2021 dirixido por Jan P. Matuszyński. Foi escollido para competir polo León de Ouro na 78ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia. Foi escollido como candidato de Polonia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado. O filme está baseado no filme Żeby nie było śladów de Cezary Łazarewicz, que recibiu o premio Nike no ano 2017.
Lexión Española
Orixe
Fundada en 1920 por José Millán-Astray, foi creada orixinalmente como un terzo estranxeiro similar á Lexión Estranxeira Francesa. Despois de participar na guerra do Rif e na folga xeral revolucionaria de 1934 en Asturias, púxose do lado do bando sublevado rebelde durante a guerra civil española.
Thingol
Elu Thingol ou Elwë Singollo é un personaxe ficticio do legendarium da Terra Media de J.R.R. Tolkien. Aparece nas obras O Silmarillion, The Lays of Beleriand e The Children of Húrin e en numerosas historias de The History of Middle-earth. É o rei de Doriath, rei dos elfos Sindar, Alto Rei e Señor de Beleriand, e é un dos personaxes principais da Primeira Idade da Terra Media e unha parte esencial do antecedente romántico entre Aragorn e Arwen na obra O Señor dos Aneis.
Só entre os elfos, casou cunha Maia, Melian.
Maedhros
Maedhros é un personaxe ficticio que forma parte do legendarium de J. R. R. Tolkien. É un dos personaxes principais na obra O Silmarillion, e tamén é mencionado en Unfinished Tales e The Children of Húrin. Nos libros, Maedhros foi o primeiro fillo de Fëanor, o creador dos Silmarils que foron esenciais no argumento e no desenvolvemento da historia da Terra Media. Despois de que o seu pai xurara recuperar os Silmarils de calquera que os tomase e os mantivese, dirixiu ao seu pobo, os Noldor na súa guerra contra Morgoth, conseguindo a súa propia ruína e a dos seus irmáns. Maedhros foi obxecto de obras de arte de artistas como Jenny Dolfen e Alan Lee.
Covas de Abaixo, Mourentán, Arbo
Covas de Abaixo é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta.
Toulouse Basket Club
O Toulouse Basket Club é un club de baloncesto profesional francés con sede na cidade de Tolosa, Occitania. O equipo compite actualmente na Nationale masculine 1, a terceira categoría do baloncesto galo. O seu pavillón como local é o Gymnase Compans-Caffarelli, con capacidade para 1 860 espectadores.
Revolta holandesa
miniatura| Máis ben turco que papoula. Medalla con forma de [[Imperio Otomán|media lúa turca, usada polos Geuzen e símbolo do núcleo duro calvinista da revolta contra o gobernador católico romano.]] A revolta holandesa ou revolta neerlandesa, en neerlandés Nederlandse Opstand ou Opstand foi a loita da parte rebelde das provincias holandesas contra o seu gobernante, da monarquía ibérica de Filipe II dos Habsburgo.
A revolta finalmente levou a unha división dos Países Baixos en Holanda do Norte e do Sur. No norte formouse a República dos Sete Países Baixos Unidos. O sur dos Países Baixos, en gran parte o que máis tarde se convertería en Bélxica, permaneceu baixo o dominio dos Habsburgo.
Na historiografía moderna, este nome é máis común que o concepto máis divulgado e antes mais frecuente da Guerra dos Oitenta Anos (1568-1648). Se se menciona un ano de inicio para a Revolta, adoita ser anterior a 1568. Ao máis cedo, a Beeldenstorm de 1566 (Iconoclasia, tormenta iconoclasta ou furia iconoclasta) marca o inicio da Revolta. Na década de 1580, a Revolta converteuse nunha guerra regular. A Revolta tamén é vista como a primeira fase, sendo o período posterior á Tregua dos Doce Anos chamada a segunda guerra.
Demarcación
En particular, os primeiros anos entre 1568, o ano da batalla de Heiligerlee, e o ano 1587, cando partiu o conde de Leicester, tiveron a miúdo o carácter dunha revolta sen un forte liderado central. Posteriormente, os Estados Xerais das Provincias Unidas xa non buscaron un novo gobernador, senón que asumiron eles mesmos a soberanía. Durante esta fase inicial, os guerrilleiros Bosgeuzen e Watergeuzen foron apoiados financeiramente polas Igrexas de Estranxeiros en Inglaterra e Emden. En 1589, a máis regular guerra de independencia contra España desatouse e os Estados comezaron a gañar claramente.
Rebelión ou guerra civil?
Fernando Álvarez de Toledo (coñecido nos Países Baixos como Alva) caracterizou a resistencia contra o rei Filipe II como unha revolta. En 1572, Luís de Nassau informou ao líder da revolta, o seu irmán Guillerme, que o duque de Alba está moi sorprendido... de que as cidades se están revoltando así ("les villes se revoltent ainsi"). Cartas, crónicas e diarios daquela falaban da resistencia, do abandono e renuncia do soberano.
Historiografía moderna
Na historiografía posterior, os acontecementos de 1568 foron a miúdo referidos como Revolta Holandesa ou Revolta Neerlandesa. Nun estudo de 2004, o historiador Arie van Deursen falou sobre a Revolta de 1572-1584. Jan Juliaan Woltjer falou da Revolta como unha guerra civil, 'sen comparala coas guerras civís francesas'  . A descrición como guerra civil fai máis fincapé na loita entre o bando católico hispano e o Estado protestante. Nese sentido tamén foi unha guerra relixiosa. Cidadáns e gobernos das cidades, ás veces alternativamente, puxéronse do lado da resistencia ou do lado do gobernante.
Polémica pola cita de Zelenski
O presidente de Ucraína, Volodymyr Zelenskyi referiuse ao 450 aniversario do "inicio da sublevación armada" holandesa "contra a tiranía" na súa intervención a principios de abril de 2022 ante o Parlamento dos Países Baixos, en clara alusión á revolta contra a monarquía ibérica de Filipe II, sen mencionar expresamente o monarca. Dixo ''“Mañá, os Países Baixos conmemoran 450 anos do inicio do levantamento armado contra a tiranía. Un acontecemento fundamental para o voso Estado, para a vosa sociedade».''
Unha asociación hispano-ucraína chamada Con Ucrania acusou en Twitter á Axencia EFE de incorrer nunha «groseira manipulación» das palabras do presidente Zelenskyi por relacionalas con Filipe II e con España.
Na comparecencia ante o Parlamento de España, a comparación escollida por Zelenskyi foi o bombardeo de Gernika.
Trabazos, Mourentán, Arbo
Trabazos é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta.
Mediterráneo (homónimos)
A palabra Mediterráneo pode referirse a:
Dólar de prata conmemorativo do monumento aos veteranos de Vietnam
O dólar de prata do Monumento aos Veteranos de Vietnam é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1994 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de West Point.
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 103-186, do 14 de decembro de 1993, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda para render tributo aos veteranos da guerra de Vietnam, en conmemoración do décimo aniversario do Monumento aos Veteranos de Vietnam, sito en Washington.
Esta moeda está integrada nun programa de emisións para 2004 dedicado aos veteranos de guerra que integra tamén o dólar de prata da muller no servizo militar dos EEUU e o dólar de prata dos prisioneiros de guerra estadounidenses.
Deseño
miniatura|O monumento aos veteranos de Vietnam, en [[Washington, D.C.|Washington, nunha perspectiva similar á reproducida na moeda conmemorativa.]] No anverso da moeda, deseñado polo gravador da US Mint John Mercanti, reprodúcese unha man tocando un nome no panel 03E do muro do monumento aos veteranos de Vietnam, onde se inscribiron os nomes dos caídos nesa guerra, e ao fondo albíscase o Monumento a Washington. A lenda alusiva ao motivo conmemorado é VIETNAM VETERANS MEMORIAL.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 de exemplares. A moeda produciuse na Casa de Moeda de West Point, onde se cuñaron as pezas estándar, e na Casa da Moeda de Filadelfia, que cuñou as moedas con acabamento especial (proof) e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 29 de xullo de 2004.
A súa produción foi de 57.290 moedas na súa condición estándar e 227.671 en versión con acabamento proof, o que fai un total de 284.961 exemplares, pouco máis da metade da tiraxe total autorizada.
Tom Bombadil
Bombadil é coñecido pola súa aparición como personaxe secundario na obra épica e de fantasía de Tolkien O Señor dos Aneis, publicada en 1954 e 1955. No primeiro volume, A Irmandade do Anel, Frodo Bulseiro e compañía coñecen a Bombadil no Bosque Vello. Esta idea e a aparición do vello Home Salgueiro e das Criaturas das Antas incluíronse nalgunhas das primeiras notas de Tolkien fixo para unha secuela d' O Hobbit. Bombadil é mencionado mais non é visto preto do final d' O Regreso do Rei, con Gandalf planeando facerlle unha longa visita.
Bombadil foi omitido na triloxía cinematográfica de Peter Jackson, no filme de 1978 e nas adaptacións radiofónicas, xa que non é unha parte esencial da historia. Os comentaristas debateron sobre o papel e as orixes de Tom Bombadil. Unha fonte probable é o semideus Väinämöinen do poema épico finlandés de 1849 "Kalevala", con moitos puntos de semellanza. Os eruditos observaron que el é o espírito dun lugar, un genius loci.
Isaac Herzog
Isaac "Bouji" Herzog (en יצחק "בוז'י" הרצוג ), nacido o 22 de setembro de 1960 en Tel Aviv, é un político israelí. Militante laborista, foi varias veces ministro entre 2005 e 2011, presidente da Axencia Xudía para a Terra de Israel e elixido pola Knesset para ser Presidente do Estado en xuño de 2021.
Familia
Procede dunha familia vencellada á vida política israelí. O seu pai foi Chaim Herzog, militar e político laborista que foi presidente do Estado de Israel de 1983 a 1993. O seu avó, Yitzhak HaLevi Herzog, natural de Irlanda, foi rabino xefe asquenací do Mandato Palestina e logo de Israel entre 1936 e 1959. Tamén foi sobriño do diplimático e ministro Abba Eban e o seu irmán, Michael, é xeneral das Forzas de Defensa de Israel. Todo isto redundou en que sexa percibido como parte dunha minoría privilexiada, cualificada ás veces como unha "aristocracia".
Esta casado e é pai de tres fillos. Reside en Tel Aviv. Fala hebreo, árabe e inglés.
Inicios
Isaac Herzog comezou a súa carreira política en 1988, como secretario do Consello Económico e Social durante dous anos.
Afiliado ao Partido Laborista israelí o seu primeiro cargo de relevancia pública foi a secretario do gabinete do goberno de Ehud Barak ata 2001. Ata 2003 foi presidente da Autoridade Antidroga. Nas eleccións lexislativas de 2003 foi escollido membro da Knesset cargo que revalidaría ata 2018.
Funcións ministeriais
En 2005 incorporouse ao goberno de Ariel Sharon como ministro de Construción e Vivenda. Continuou cos cargos ministeriais nos gobernos de Olmert sendo o responsable de Turismo (2006-2007) e Diáspora, Sociedade e Loita contra o Antisemitismo que compatibilizou coa de Benestar e servizos sociais (2007-2009). Á fronte deste ministerio coordinou unha campaña de axuda humanitaria á Franxa de Gaza en 2009. Tras as eleccións lexislativas de 2009, Benjamin Netanyahu, do partido conservador Likud, recibiu a confianza da Knesset para formar un goberno, e Herzog proseguíu á fronte de Benetsar e servizos sociais ata 2011.
Líder da oposición a Netanyahu
miniatura|Cartel electoral de Herzog nas eleccións de 2015 En xaneiro de 2011, o Partido Laborista retirou o apoio a Netanyahu e Herzog, xunto cos outros ministros dese partido, abandonou o cargo ministerial. Reelixido como deputado nas eleccións lexislativas de 2013, foi escollido o 22 de novembro dese mesmo ano presidente do Partido Laborista. Xa como líder laborista visitou o presidente palestino, Mahmoud Abbas, respaldando un acordo de paz que recollese a solución dos dous estados no conflito árabe israelí.
Para as lexislativas de 2015, Isaac Herzog propuxo ás formacións centristas e seculares Kadima e Hatnuah (excisión da anterior) unha coalición xunto cos laboristas. A proposta foi aceptada e Herzog e a líder de Kadima, e exministra de xustiza, Tzipi Livni, fixeron público o acordo: a Unión Sionista, nome da coalición, tiña como albo evitar un novo triunfo de Netanyahu. Durante a campaña a Unión Sionista procurou atender o descontento polos problemas sociais (aumento da pobreza, carestía da vivenda, por exemplo) fronte a Netanyahu, centrado na seguridade. As enquisas parecían apoiar a estratexia da Unión Sionista abrindo posibilidades a un cambio político. Con todo, o resultado electoral saldouse co Likud de Netanyahu en primeira posición, por diante do bloque dirixido por Herzog. Algúns analistas consideraron que a falta de carisma de Herzog limitou as súas opcións fronte un popular Netanyahu.
Como líder da oposición, Isaac Herzog xulgou con dureza ao goberno na Knesset sinalando a Netanyahu como responsable da deterioración das relacións entre os Estados Unidos e Israel, criticou a súa negativa a acoller refuxiados sirios que fuxían da guerra civil e cuestionouno polas sospeitas de corrupción.
En xullo de 2017, no proceso de renovación da dirección do laborismo, Herzog foi eliminado en primeira rolda, uns meses despois dimitiu do seu cargo como deputado da Knesset. O seu posto como xefe da oposición foi ocupado por Tzipi Livni.
Presidente da Axencia Xudía para a Terra de Israel
En xuño de 2018, Isaac Herzog foi nomeado presidente da Axencia Xudía, organización histórica centrada na integración e desenvolvemento dos inmigrantes xudeus en Israel. Electo, malia a oposición de Netanyahu, o seu mandato expira en 2022. Dende esa institución alertou contra o auxe do antisemitismo nos Estados Unidos e Europa.
Eleccións presidenciais de 2021
De cara as eleccións para designar o presidente de Israel do 2 de xuño de 2021, Herzog presentouse como candidato tendo como contrincante a Miriam Peretz. Segundo algúns círculos xornalísticos, Herzog contaba con vantaxe, por ser un punto de equilibro entre os distintos sectores políticos do país fronte Peretz, habitante dun asentamento en Cisxordania.
A escolla foi vista como unha representación da pugna entre dous dos grupos da sociedade israelí : dunha parte, Herzog, representante dunha elite de orixe asquenasita que dominou a política do Estado de Israel dende a súa fundación, máis aliñada cun pensamento liberal ou progresista; fronte Peretz, inmigrante mizrahí (denominación para os xudeus procedentes do norte de África) que encarnaba aos grupos sociais e étnicos máis aliñados co pensamento conservador e relixioso.
Finalmente, o 2 de xuño de 2021 a Knesset fixo as eleccións e Herzog contou con 87 votos fronte os 27 da súa contrincante. Herzog foi electo co maior respaldo parlamentario ata o momento polo que sucederá a Rivlin ao termo do seu mandato o 9 de xullo de 2021. É o primeiro presidente fillo doutro presidente.
Paisaxe do mundo
miniatura| Bautismo de Cristo (Joachim Patinier) miniatura|Paisaxe coa fuxida a Exipto, de Pieter Brueghel o Vello A paisaxe do mundo, (en alemán Weltlandschaft) é un estilo pintura xurdido do manierismo, establecido por Joachim Patinier a principios do século XVI. Ao facelo, o artista compón unha paisaxe ideal e imaxinaria cun punto de vista elevado a partir de varios elementos como montañas, mares, ríos, bosques etc. como representación global do universo.
O termo foi usado por primeira vez por Eberhard Freiherr von Bodenhausen en 1905 en referencia a Gerard David, e despois en 1918 aplicoullo Ludwig von Baldass á obra de Patinier.
Selección de fútbol de Angola
A selección de fútbol de Angola é o equipo representativo de Angola nas competicións oficiais deste deporte. A súa organización está a cargo da Federação Angolana de Futebol, pertencente á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Entre os seus logros destaca unha participación na Copa do Mundo.
Paisaxe do mundo
Mentres Patinier seguía traballando con temas bíblicos ou mitolóxicos, no curso do século XVI, outros como Pieter Brueghel o Vello encamiñaron este xéreno cara ás representacións profanas. Este desenvolvemento levou finalmente a un desenvolvemento do xénero paisaxista.
Holanda
miniatura|esquerda|Detalle de Paisaxe con san Xerome de Patinir, (Londres, [[The National Gallery|National Gallery), entre formacións rochosas próximas a Dinant]] O tratamento dos fondos paisaxísticos na pintura flamenga (séculos XV e XVI) foi moi admirado en Italia e especialistas flamengos empregáronse en obradoiros italianos, incluído o de Tiziano. Patinir en 1520 era coñecido por estes temas e cando Dürer o visitou en Antuerpen describiuno no seu diario como "o bo paisaxista", facendo uso do termo Landschaft por primeira vez nun contexto artístico.
As pinturas deste xénero son relativamente pequenas e utilizan un formato horizontal; no momento era unha novidade considerable, xa que as pinturas en taboleiros portátiles case sempre tiñan un formato vertical antes de 1520 e "as paisaxes de Patinir estaban entre os primeiros pequenos paneis horizontais de calquera tipo." Xeralmente usou o esquema de tres cores para articular as súas composicións, cun primeiro plano de cor marrón, azul-verde na zona media e azuis ao lonxe. A liña do horizonte é relativamente alta no plano da imaxe. Patinir (e Herri met de Bles) naceron en Dinant, xunto ao río Mosa (na moderna Bélxica) onde, "na sorprendentemente paisaxe non holandesa", hai espectaculares cantís rochosos e acantilados separados ao longo do río. Estes móstranse con frecuencia nas súas pinturas e formaron unha característica común das obras doutros artistas. miniatura|The Stygian Lagoon Pass, de [[Joachim Patinir, c. 1515-1524, Madrid, Museo do Prado.]] Con outras características verticais, estas píntanse coma se se visen de fronte incluso nas partes inferiores da paisaxe, "reafirmando así a integridade do plano da imaxe" nas súas obras, contra o pulo horizontal en expansión da paisaxe principal. Tanto Kenneth Clark como Simon Schama venos como "os últimos sobreviventes da paisaxe simbólica", relacionándoos coa época medieval representacións e incluso anteriores das montañas.
O estilo está relacionado cos fondos paisaxísticos de Bosch, aínda que nas súas obras principais funcionan como pano de fondo para a súa multitude de figuras e non estaba tan interesado en incluír a variedade de elementos paisaxísticos; pero as paisaxes de obras máis pequenas como o seu "San Xerome en oración" anticipan o novo estilo. Na maioría dos aspectos, as pinturas conservan os mesmos elementos que moitos tratamentos do século XV dos mesmos temas, pero amosan, en termos cinematográficos modernos, un plano longo e non un plano medio.
A maioría de historiadores da arte consideran que o tema da figura segue a ser importante nas obras de Patinir e os seus seguidores, máis que o mero interese persoal pola paisaxe, e a maioría son temas nos que unha paisaxe ampla tivo relevancia. Entre os máis populares estaban a Fuxida a Exipto e o Descanso na fuga a Exipto, e temas que representaban aos eremitas como os santos Xerónimo e Antón Abade co mundo do que se retiraran. Ademais de conectar o estilo coa Era dos descubrimentos, o papel de Antuerpen como centro do comercio mundial e da cartografía e a visión de xente rica do campo, a arte os historiadores exploraron as pinturas como metáforas relixiosas para a peregrinación da vida. miniatura|esquerda| Descanso na fuxida a Exipto, [[Cornelis Massys, c. 1540, Museo do Prado.]] O estilo tamén é un exemplo inicial da tendencia artística do século XVI cara á "inversión manierista" (termo ideado por Max Dvořák), a "composición invertida", onde elementos menores ou de fondo dominan o espazo da imaxe. Na década de 1550, Pieter Aertsen comezou un grande estilo de lona dominado por grandes extensións de bodegóns alimentarios, con cociñeiros ou vendedores no mercado, mentres que pequenas escenas bíblicas poden albiscarse no fondo. Algúns cadros de Jan Sanders van Hemessen sitúan figuras de xénero no primeiro plano das pinturas sobre temas relixiosos ou morais. No século XVII, todas estas áreas temáticas establecéronse como xéneros independentes na pintura holandesa e flamenga, e máis tarde en toda a pintura occidental.
O invento de Patinir foi desenvolvido por Herri met de Bles, probabelmente sobriño seu. Outros artistas foron Lucas Gassel, Brunswick e Cornelis Massys. Este era fillo de Quinten Massys, amigo de Patinir, que engadira as figuras a polo menos das súas paisaxes (á Tentación de Santo Antón, no Museo do Prado), e que empregara o estilo nalgunhas das súas propias obras como Madonna e o Meniño (1513) en Poznan.
O estilo adoptouse e fíxose máis natural nas paisaxes de Pieter Brueghel o Vello, que viaxara a Italia polos Alpes. De volta a Antuerpe, nos 1550 recibiu o encargo da editorial Hieronymus Cock duns debuxos para unha serie de impresións, As Grandes Paisaxes, para satisfacer o que xa era unha demanda crecente desas imaxes. Algunhas pinturas súas anteriores, como a Paisaxe coa fuxida en Exipto (no Courtauld Art Institute, 1563), están completamente dentro das convencións de Patinir, pero a Paisaxe coa caída de Ícaro (coñecida por dúas copias), nas súas figuras máis grandes e alleas ao suposto tema narrativo xa era unha pintura de xénero. Outras obras exploraron variacións sobre o tema, co conxunto de paisaxes con figuras que representan as estacións. Os cinco cadros que sobreviven empregan os elementos básicos da paisaxe do mundo (só a un lle faltan montañas escarpadas) pero transformados ao seu propio estilo. Brueghel tamén era consciente do paisaxismo do Danubio nos gravados.
Escola do Danubio
miniatura|[[Albrecht Altdorfer, Batalla de Alexandre en Issos, 1529, 158.4 cm × 120.3 cm]] A escola do Danubio era un grupo de artistas alemáns eaustríacos que foron os primeiros en pintar paisaxes puras sen figuras, normalmente os bosques do Alto Danubio, e a figura en primeiro plano a miúdo é unha árbore. A fórmula foi inventada por Albrecht Altdorfer, o artista máis importante do grupo, e utilizada principalmente en debuxos e gravados, por Wolf Huber e Augustin Hirschvogel. Moitas son panorámicas en versión do estilo neerlandés, substituíndo o mar do horizonte por un río que se perde de vista.
As paisaxes de Altdorfer adoitan ser verticais, como A batalla de Alexandre en Issos (1529, Múnic). Esta extraordinaria pintura mostra unha vista no sur do Mediterráneo, cunha masa de figuras nunha grande batalla en primeiro plano. Os combatentes están en Issos, na Turquía moderna, pero a vista se esténdese alén de Chipre até a costa de Exipto, península do Sinaí e o Mar Vermello. Orixinalmente formaba parte dun conxunto de pinturas históricas con mesmo formato.
Influencia posterior
Tanto os enfoques holandeses como danubianos para a pintura de paisaxes tiveron unha grande influencia para artistas posteriores. As xeracións posteriores de artistas flamengos como Jan Brueghel, Anton Mirou, Lucas van Valckenborch e Gillis van Coninxloo continuaron producindo versións manieristas tardías da fórmula desenvolvida por Pieter Brueghel o Vello. Na década de 1590 Van Coninxloo, establecido en Amsterdam, emprendeu un camiño máis sintético, abandonando o esquema tradicional de tres cores, substituído por un matiz xeral de azul-verde e colocando ringleiras de árbores nos lados da composición para restrinxir e logo eliminar as visións distantes, sendo pioneiro no desenvolvemento flamengo das densas paisaxes boscosas da escola de Frankenthal.
Ao redor de 1592 Rubens tivo como primeiro profesor a Tobias Verhaecht, un artista particularmente conservador que seguiu pintando "paisaxes do mundo" derivadas de Pieter Brueghel o Vello até a década de 1620. Aínda que Rubens superou rapidamente a súa influencia, nalgunhas das súas paisaxes como "Verán" (c. 1618, Castelo de Windsor, Royal Collection) ou a "Paisaxe co naufraxio de Eneas" (c. 1620, Berlín, Staatliche Museen), a vella tradición segue viva. esquerda|miniatura|Verán, [[Peter Paul Rubens, c. 1618]] Os aspectos da fórmula particular da "paisaxe mundial", aínda que xa non se adoitan describir con ese termo, continuaron aparecendo en diferentes versións até o século XIX. Na pintura holandesa da Idade de Ouro pinturas e gravados idiosincráticos de Hercules Seghers (c. 1589-c. 1638), tan raros como os de Patinir, eran excelentes vistas panorámicas moi a miúdo con montañas. En contraste, Philip de Koninck (1619-1688) usou vista panorámica elevada e a miúdo incluía auga, pero amosaba vistas de terras de cultivo planas ou tellados de cidades cun horizonte baixo.
O italiano Niccolò dell'Abbate, que en Francia integraríase no coñecido como escola de Fontainebleau, introduciu alí a "paisaxe mundial" flamenga en obras como a Paisaxe con Orfeo e Eurídice (National Gallery de Londres) e o Secuestro de Perséfone (Museo do Louvre), ambas pinturas de dimensións notables. No barroco clasicista francés moitos artistas, incluíndo Claudio de Lorena e Nicolas Poussin pintaron paisaxes con figuras ,e ás veces fixeron amplas vistas panorámicas con elementos mixtos de montañas, auga e pequenas figuras. O punto de vista e o horizonte son xeralmente moito máis baixos que nas obras do século XVI. Lorena, á súa vez, tivo unha enorme influencia e até principios do século XIX o seu estilo seguiu tendo a vantaxe de situar a pintura de paisaxes no máis alto na xerarquía de xéneros e, en consecuencia, estar listada a un prezo máis elevado que a de simple e pura paisaxe.
Co Romanticismo isto cambiou, pero as panorámicas continuaron pintándose ao longo do século XIX e artistas como a Hudson River School, Edward Lear e paisaxistas rusos aplicaron o estilo compositivo a paisaxes situadas en todo o mundo en obras como "The Heart of the Andes" (1859, Frederic Edwin Church), aínda que a miúdo exclúe a todas as persoas e edificios. Estes aínda aparecen nas enormes pinturas relixiosas apocalípticas do pintor inglés John Martin, que adoitan ser literalmente "paisaxes do día do xuízo final", levando a historia do xénero ás súas orixes con H. Bosch.
Xixáns, Mourentán, Arbo
Xixáns é un lugar da parroquia de Mourentán, no concello pontevedrés de Arbo, na comarca da Paradanta.
Tuor
Tuor Eladar e Idril Celebrindal son personaxes ficticios do legendarium da Terra Media do autor inglés J. R. R. Tolkien. Son os pais de Eärendil e avós do semielfo Elrond. A través da súa descendencia, convertéronse nos devanceiros dos númenoreanos e do rei Aragorn do Reino Unificado. Ambos personaxes xogan un papel fundamental en The Fall of Gondolin, unha das primeiras historias de Tolkien que constituíu a base dunha sección na súa obra posterior, O Silmarillion, e máis tarde expandiuse e lanzouse como publicación autónoma en 2018.
Tuor e Idril formaron unha das tres únicas unións matrimoniais entre homes e elfos segundo os escritos de Tolkien. Os estudosos da obra de Tolkien analizaron as súas representacións na narrativa: fixéronse comparacións con algunhas das principais figuras da guerra de Troia na mitoloxía grega, así como preguntas sobre a noción de morte e inmortalidade dentro da doutrina relixiosa cristiá.
Mulleres Nacionalistas Galegas
Mulleres Nacionalistas Galegas é unha organización feminista creada en 1984 por militantes do Bloque Nacionalista Galego
Historia e características
Foi creada en 1984 por acordo do Consello Nacional do BNG. Entre as súas fundadoras estaban Lupe Ces, Rosario Regueira Cereijo e Carmen Carballo. A revista Area aparecida en maio de 1987, foi o seu órgano.
Babardeală cu bucluc sau porno balamuc
Babardeală cu bucluc sau porno balamuc é un filme romanés de 2021 escrito e dirixido por Radu Jude, e producido por Ada Solomon. Está protagonizado por Katia Pascariu, Claudia Ieremia e Olimpia Mălai. O filme estreouse na 71ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín en marzo de 2021 e gañou o Oso de Ouro na competición principal. É o terceiro filme romanés en gañar o Oso de Ouro nos últimos nove anos. Foi escollido como candidato de Romanía para o Óscar ó mellor filme internacional e o Óscar ó mellor documental na 94ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dirty Dancing (filme de 2017)
Dirty Dancing é un filme estadounidense de 2017 dirixido por Wayne Blair e escrito por Jessica Sharzer. É un remake do filme de 1987 Dirty Dancing. Está protagonizado por Abigail Breslin, Colt Prattes, Debra Messing, Bruce Greenwood, Sarah Hyland, Nicole Scherzinger e Tony Roberts. Estreouse o 24 de maio de 2017 a través de ABC. Na súa emisión orixinal, o filme foi visto por 6,61 millóns de especadores. Recibiu valoracións mixtas ou negativas da maioría dos críticos, e a actuación de Nicole Scherzinger foi a única que recibiu eloxios.
Estreouse en galego o 1 de xullo de 2023 a través da TVG.
Elías I do Maine
Elias I do Maine, nado no século XI e finado o 11 de xullo de 1110, tamén coñecido como de la Flèche ou de Baugency, foi conde do Maine, sucedendo ao seu curmán Hugo V do Maine.
Traxectoria
Era fillo de Xoán de la Flèche e Paula, filla de Herberto I, conde do Maine. En 1092 o seu curmán Hugo V vendeulle o Maine por 10.000 xilins. Co apoio de Fulque IV o Tiburó n continuou a guerra con Roberto II de Normandía. Despois de que Roberto II marchase para a Primeira Cruzada, Elías fixo a paz con Guillerme II, o rexente de Roberto en Normandía.
Familia
En 1090 Elías casou con Matilde, filla de Xervasio II de Château-du-Loir. Tiveron unha filla, Ermengarda, casada con Fulque V de Anjou.
En 1109, segundo Orderico Vitalis, Elías casou de novo con Inés, filla de Guillerme VIII de Aquitania, despois de que o matrimonio desta con Afonso VI de León fose anulado por consanguinidade. Elías morreu ao ano seguinte. Segundo Jaime de Salazar y Acha, quen casou con Elías non foi Inés, senón a última esposa do rei Afonso VI, Beatriz de Poitiers, tras quedar viúva.
Dulcinea (filme de 1962)
Dulcinea é un filme español de 1963 dirixido por Vicente Escrivá e baseado na obra de Gaston Baty. Está protagonizado Millie Perkins, Cameron Mitchell e Folco Lulli. Foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 35ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Relacións Bután-Xapón
As relacións entre Bután e o Xapón refírense ás relacións diplomáticas entre Bután e o Xapón. As relacións diplomáticas foron estabelecidas o 28 de marzo de 1986.
Misións diplomáticas
O Xapón non ten unha embaixada non residente de Bután en Nova Deli, na India. O Xapón planeaba abrir unha embaixada residente en Thimphu en abril de 2014. Un dos factores para abrir unha embaixada residente en Bután é contrarrestar a influencia da China na rexión; non obstante, as limitacións orzamentarias foron o principal obstáculo para o plan. No ano 2017, o embaixador en Bután aínda reside na embaixada do Xapón na India.
Visitas de estado
miniatura|O rei butanés (no centro), a raíña (esquerda) e o daquela [[Naruhito|princípe xaponés, no Palacio Imperial de Toquio o 16 de novembro de 2011.]] O monarca butanés, Druk Gyalpo Jigme Khesar Namgyal Wangchuck, e a súa muller, a raíña Jetsun Pema realizaron unha visita de estado ao Xapón do 15 ao 20 de novembro de 2011.
Alejandro Galán
Alejandro Galán Pozo, nado o 12 de setembro de 1999 en Calamonte, Badaxoz, é un xogador español de baloncesto profesional que xoga no Básquet Coruña da Liga LEB Ouro.
Traxectoria profesional
O 15 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Galán por unha tempada polo Leyma Coruña da Liga LEB Ouro. O 28 de xullo de 2023, anunciouse a renovación de Galán por unha tempada máis co Básquet Coruña.
A las cinco de la tarde
A las cinco de la tarde é un filme español de 1961 dirixido por Juan Antonio Bardem. O filme foi escollido como candidato de España para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 33ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Túrin Turambar
Túrin Turambar é un personaxe ficticio do legendarium da Terra Media creado polo autor inglés J. R. R. Tolkien. "Turambar and the Foalókë", relato de 1917, é a primeira aparición de Túrin no legendarium. J. R. R. Tolkien baseou conscientemente a historia no relato medieval de Kullervo, extraído do poema da mitoloxía finlandesa Kalevala, compillado Elias Lönnrot. Arredor disto, Tolkien dixo que era "un intento de reorganizar ... o conto de Kullervo o desgraciado, nunha forma propia". Tamén chamado "The Tale of Grief", "Narn i Chîn Húrin" ou "The Narn", conta o destino tráxico dos fillos de Húrin, especialmente do seu fillo Túrin (Turambar) e da súa filla Nienor. Ao longo dos anos publicáronse anacos da historia nas obras O Silmarillion (prosa), Unfinished Tales (prosa), The Book of Lost Tales Parte II (prosa), The Lays of Beleriand (verso en liñas longas aliterativas) e no ano 1994 en The War of the Jewels (prosa), esta última, como parte da serie The History of Middle-earth.
Túrin Turambar é o principal protagonista e heroe tráxico da novela The Children of Húrin, publicada após a morte de Tolkien polo seu fillo Christopher Tolkien e que bebe de moitas das fontes anteriores para finalmente presentar unha narración completa. O seu título, "Turambar", significa amo do destino. Máis tarde, na súa lápida, escribiuse: "...Mestre do destino, pero polo destino dominado," concluíndo a súa traxedia e amosando finalmente o seu fracaso no logro dos seus obxectivos de escapar da maldición do mal destino que Morgoth lanzara sobre el.
Nos libros, Túrin era un home da Primeira Idade da Terra Media, cuxa familia fora maldita polo ser malvado do legendarium, Morgoth. Durante os seus intentos infrutuosos de desafiar a maldición, Túrin causou a ruína a varios bastións dos homes e dos elfos, así como a súa propia ruína e a da súa irmá Niënor Níniel. A súa historia rexistrouse no Tale of the Children of Húrin ou Narn i Chîn Húrin, que Tolkien afirmou que era a fonte última dos escritos publicados.
Túrin é mencionado brevemente na obra A Irmandade do Anel, pero pouco máis se di alén de que era un dos "antigos e poderosos amigos dos elfos". Na obra As Dúas Torres, o seu nome é mencionado brevemente como un forte guerreiro.
Illa de Arran
A Illa de Arran (en gaélico: Eilean Arainn, en inglés : Isle of Arran) é a maior illa do Firth of Clyde e cunha superficie de 432 km2 é a sétima maior de Escocia. Arran forma parte da autoridade unitaria de North Ayrshire e no censo de 2011 tiña 4629 habitantes. Aínda que adoita ser asociada coas Hébridas, estas están situadas ao norte e oeste da península de Kintyre. A illa de Arran é montañosa e foi descrita como o «o paraíso dos xeólogos».
Está habitada desde o inicio do Neolítico, como mostran numerosos restos prehistóricos. No século VI, pobos gaélicos de Irlanda colonizaron a illa. Na era viquinga, pasou a ser propiedade da coroa norueguesa antes de ser absorbida polo Reino de Escocia no s. XIII. As Clearances no s. XIX provocaron un importante descenso da poboación e a desaparición da lingua gaélica.
A economía e a poboación reforzáronse nos últimos anos, sendo o sector principal o turismo. Arran tamén alberga unha gran biodiversidade, incluíndo tres especies de árbores endémicas da illa.
Etimoloxía
A maioría das illas de Escocia estiveron habitadas por falantes de polo menos catro linguas diferentes desde a Idade de Ferro, polo que moitos nomes de illas teñen máis dun posible significado. Arran non é unha excepción e a orixe deste nome dista moito de ser coñecida. Mac an Tàilleir, en 2003, afirma que este termo non ten relación a priori co nome Árann, que en Irlanda significa reniforme (do irlandés Ára = ril).
Haswell-Smith (en 2004) propón que a palabra é unha derivación léxica do britónico, algo pouco frecuente para unha illa escocesa, co significado de "lugar alto" que se corresponde coa súa xeografía.
Calquera outro topónimo de orixe britónica que puidese ter existido foi substituído á chegada dos gaels procedentes de Irlanda e a través do seu reino próximo de Dal Riada. Durante a Idade Viquinga, Arran, como a gran maioría das illas escocesas, pasou a ser propiedade da coroa norueguesa e era coñecida como "Herey" ou "Hersey". Por esta influencia, moitos dos topónimos actuais da illa de Arran son de orixe nórdica.
Relevo
A illa atópase no Firth of Clyde, entre Ayr e Kintyre. O perfil dos outeiros do norte de Arran visto dende as costas de Ayrshire é unha vista coñecida chamada " guerreiro durmido (The Sleeping Warrior), polo seu parecido cun rostro humano en repouso. O máis alto destes outeiros é o Goat Fell, que culmina con 873,5 m. Hai outros tres picos ao nordeste da illa: Caisteal Abhail, Cìr Mhòr e Beinn Tarsuinn, con 721m.
Illas circundantes
miniatura|Holy Isle vista desde Whiting Bay, Arran. Arran está rodeada por tres pequenas illas próximas: Holy Isle ao leste, fronte a Lamlash, Pladda fronte á costa suroeste e a pequena illa Hamilton, fronte a Clauchlands Point, a 1,2 km ao sur de Holy Isle. Outras illas importantes no Firth of Clyde inclúen Bute e Inchmarnock ao norte de Arran, Great Cumbrae e Little Cumbrae ao nordeste.
Aldeas e vilas
miniatura| Vista da baía de Kildonan no extremo sur de Arran Arran ten unha serie de aldeas principalmente na costa. Brodick (en nórdico antigo: Breiðvík, "baía ampla") é o lugar da principal terminal de transbordador, varios hoteis e a maioría das empresas. O castelo de Brodick é a sede dos duques de Hamilton. Porén, Lamlash é a aldea máis grande da illa, cunha poboación de 1 010 habitantes en comparación cos 621 de Brodick (censo de 2001). Outras vilas inclúen Lochranza ao norte, Corrie ao nordeste, Blackwaterfoot ao suroeste, Kildonan ao sur e Whiting Bay ao sueste. Catacol está xusto na estrada de Lochranza.
Poboación
Entre os habitantes de Arran estiveron Daniel e Alexander MacMillan, fundadores de Macmillan Publishers, o dramaturgo Robert McLellan e o Primeiro ministro de Escocia Jack McConnell.