cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Košarkaška liga Srbije
Formato
A Liga, organizada pola Federación de Baloncesto de Servia (Košarkaški savez Srbije, KSS), consiste en dúas fases a primeira denomínase Primeira División e consta de 14 equipos, mentres que a segunda recibe o nome de Super Liga e consta de 12 equipos. Desde a temporada 2017–18 os oito primeiros clasificados da Primeira División clasifícanse para xogar a Super Liga, na cal se inclúen os catro equipos serbios que participan na Liga do Adriático (ABA Liga).
Os dous equipos peor clasificados da Primeira División perden a categoría, descendendo á Segunda División da KLS, mentres que os que ocuparon o primeiro e segundo lugar, obteñen a clasificación para a Segunda División da Liga do Adriático. Por outra banda, os doce equipos da Super Liga divídense en dous grupos de seis equipos. Os dous primeiros clasificados de cada grupo clasifícanse para a fase de playoffs. Esta fase consiste nunha rolda de semifinais ao mellor de tres xogos e nunha final ao mellor de cinco. Actualmente os equipos da KLS deben dispor dun pavillón con capacidade mínima para 1.000 espectadores.
Montañas de Galicia
Orixe e evolución
A partir do momento no que rematou este proceso o terreo galego foi sometido a numerosos procesos xeolóxicos de erosión e reactivación tectónica que deron lugar á actual paisaxe.
Košarkaška liga Srbije
Nomes
Ao longo dos anos, debido a motivos de patrocinio, a Liga foi coñecida como:
Montañas de Galicia
Oroxénese herciniana
Hai uns 650 millóns de anos, a finais do Precámbrico, as masas continentais que estaban reunidas nunha soa (Panxea I) comezaron a separarse, dando lugar a continentes máis pequenos. Entre estes continentes abriuse un gran mar no que se foron depositando rochas sedimentarias e volcánicas durante todo o Paleozoico.
Košarkaška liga Srbije
Comisionados
Os seguintes son os comisionados que dirixiron a Liga desde a súa fundación no ano 2006:
Montañas de Galicia
Oroxénese herciniana
Pero as masas continentais deixaron de separarse no Ordovícico e comezaron a xuntarse de novo. Existían dous grandes continentes: Laurasia, formado por Norteamérica, Groenlandia e o norte e centro de Europa; e Gondwana, que se corresponde cos actuais territorios de África, Suramérica, Australia e a Antártida. Ademais tamén existían outras masas continentais máis pequenas como Armórica, un continente que se uniría a Laurasia no Carbonífero, antes da unión definitiva con Gondwana. Este continente correspondese hoxe en día, coa parte occidental de Galicia e a súa unión deixou unha cicatriz que coñecemos como a rexión do ollo de sapo.
Košarkaška liga Srbije
Equipos
Os seguintes son os equipos que compiten na temporada 2022−23 da KLS. Os clubs que participan na ABA Liga (Primeira División da Liga do Adriático) están representados sobre fondo amarelo e os que participan na ABA Liga 2 (Segunda División da Liga do Adriático) en azul.
Montañas de Galicia
Oroxénese herciniana
Cando finalmente se uniron os continentes en Panxea II, o mar pechouse, e os sedimentos acumulados no fondo afloraron á superficie. O achegamento entre placas provocou un fenómeno de subdución de Laurentia por baixo de Gondwana, o que provocou que se alcanzasen elevadas temperaturas e que se fusionaran as rochas, as cales saíron a superficie en forma de magma ou quedaron no interior, arrefriándose, para formar o granito actual, tras a desaparición do material que se atopaba por riba deles por medio da erosión posterior. As rochas sedimentarias e magmáticas, debido do mesmo xeito as elevadas temperaturas e presións, transformáronse en rochas metamórficas.
A oroxénese herciniana, xa no seu tramo final, orixinou un sistema de fallas e liñas de fractura no macizo hespérico que cobraran moita importancia en etapas posteriores, posto que constituirán liñas de debilidade a favor das cales circularan cursos de auga e marcarán a orientación das rías baixas e medias galegas.
Etapa de arrasamento
300px|dereita
A finais do Carbonífero, cando a oroxénese herciniana xa estaba completada, o territorio que ocuparía a actual Galicia estaba formado por unha extensa cadea montañosa de varios miles de metros de altura. Pero dende finais desta etapa e durante todo o Mesozoico e principios do Cenozoico tería lugar un intenso proceso erosivo que reduciu todo o territorio agás algúns relevos e descubriu rochas cristalinas, plutónicas e metamórficas que se atopaban ocultas baixo capas de material sedimentario que anteriormente ocupaban a superficie.
Durante o Mesozoico comeza a disgregarse o supercontinente Panxea debido a aparición dos chamados puntos quentes ou de tripla unión. Un destes tres puntos situaríase no noroeste de Galicia do que partirían tres rifts ou fracturas con vulcanismo asociado, dando lugar a expansión dos fondos oceánicos. Deste xeito o océano Atlántico comezará a ensancharse e definirase a marxe occidental galega. Ademais tamén se producirá, con posterioridade, a apertura do golfo de Biscaia que definirá a marxe continental cantábrica. Tamén aparecerán novas fracturas na xa complexa rede de fracturas tardi-hercinianas que cobrarán grande importancia na configuración final do relevo actual.
Reactivación alpina
Nos inicios do Terciario, fai 65 millóns de anos, ten lugar a oroxénese Alpina, proceso de formación montañosa que xorde debido ao achegamento da placa africana cara a europea e a creación dunha zona de subdución na costa cantábrica; creando cordilleiras como os Alpes, os Pireneos, ou as cordilleiras Béticas que, aínda que non afecta directamente a Galicia, produce, en cambio, unha reactivación por distensión das fracturas hercinianas, dando lugar á elevación dunha serie de bloques delimitados por estas fracturas con respecto a outros que quedan a un nivel inferior e a outros intermedios dispostos a modo de chanzos.
A formación deste relevo provocou tamén unha reactivación dos procesos erosivos das zonas elevadas que depositaron materias sedimentarios nas zonas afundidas, dando lugar ás concas Terciarias, as cales hoxe en día se atopan recheas de materiais areosos, arxilosos, gravas, conglomerados ou lignitos como en Meirama, As Pontes, Maceda, Monforte ou Xinzo de Limia.
Etapa cuaternaria
Fai 2 millóns de anos, durante o Cuaternario os procesos tectónicos detéñense e son os procesos erosivos os que continúan a modelar o relevo. Sucédense numerosos cambios climáticos con etapas temperadas e outras máis frías que traen consigo grandes glaciacións. O nivel do mar varía, coma os cursos dos ríos que se van encaixando no terreo (formando paisaxes coma os Canóns do Sil), o que orixina a formación de distintos niveis de socalcos fluviais (Tui, Monforte, Valdeorras). A acción glaciar foi especialmente intensa durante o Plistoceno até hai uns 80.000 anos seguido de procesos preglaciares que duraron até hai uns 11.000 anos.
As pegadas glaciares reflíctense nas formas de relevo modeladas polo xeo, xeralmente con vales en forma de U e depósitos pedregosos de morrenas. As zonas onde se observa máis claramente esta erosión son as serras dos Ancares, O Courel, O Xurés ou a Serra de Queixa entre outros.
Pectina
miniatura|300px|dereita|Situación da pectina na parede celular primaria entre as fibras de celulosa.
A pectina (do grego πηκτικός - pektikos, "conxelado, callado") é un heteropolisacárido estrutural da parede celular primaria das células vexetais terrestres, onde se encontra entre as fibras de celulosa. Foi illada e descrita en 1825 por Henri Braconnot. Prodúcese comercialmente en forma dun po de branco a castaño claro, que se extrae principalmente dos cítricos, e utilízase na preparación de alimentos como axente xelificante especialmente en marmeladas e xeleas. Utilízase tamén en recheos, medicinas, doces, como estabilizante de zumes de froita e bebidas lácteas, e como fonte de fibra alimentaria.
Funcións biolóxicas
Nas plantas, a pectina consiste nun complexo conxunto de polisacáridos (véxase máis abaixo) que están presentes na maioría das paredes celulares primarias e son especialmente abondosas nas partes non leñosas das plantas terrestres. Na parede, ademais de na parede primaria, a pectina está tamén presente na lámina media, onde axuda a unir as dúas células veciñas. Na parede as pectinas establecen enlaces coa hemicelulosa, os ións calcio, outras pectinas e outros compoñentes.
A cantidade, estrutura e composición química da pectina difire entre as especies de plantas, e mesmo nunha mesma planta ao longo do tempo, ou en diferentes partes da planta. A pectina permite que as paredes celulares primarias se estendan durante o crecemento da planta. Durante a maduración dos froitos, a pectina é degradada polos encimas pectinases e pectinesterase, proceso no cal o froito se fai máis brando a medida que a lámina media se degrada e as células quedan máis separadas unhas das outras. Un proceso similar de separación celular causado pola degradación da pectina ten lugar na zona de abscisión do pecíolo (punto por onde se separan as follas que caen nas plantas de folla caduca).
A pectina é parte natural da dieta humana, pero non contribúe de forma significativa á nutrición, porque forma parte da fibra indixerible. O consumo diario de pectina procedente das froitas e vexetais que comemos pode estimarse en arredor de 5 g (considerando un consumo de aproximadamente 500 g de froitas e vexetais diarios).
Na dixestión humana, as pectinas únense ao colesterol no tracto gastrointestinal e fan máis lenta a absorción de glicosa ao unirse aos carbohidratos. A pectina é unha fibra alimentaria soluble.
O consumo de pectina reduce os niveis de colesterol sanguíneo. O mecanismo utilizado parece ser un incremento da viscosidade no tracto intestinal, que leva a unha redución da absorción do colesterol da bile ou da comida. No colon do intestino groso, os microorganismos degradan a pectina.
Características químicas
As pectinas, tamén chamadas polisacáridos pécticos, son ricas en ácido galacturónico. Dentro do grupo péctico foron identificados e caracterizados varios polisacáridos distintos. Os homogalacturonanos son cadeas liñais de ácido D-galacturónico unido por enlace glicosídico α-(1-4).
Os galacturonanos substituídos caracterízanse pola presenza de residuos de azucres accesorios (como a D-xilosa ou a D-apiosa no caso dos xilogalacturonanos e apiogalacturonanos, respectivamente) que se ramifican desde o esqueleto de ácido D-galacturónico da molécula.
As pectinas ramnogalacturonanos I (RG-I) conteñen un esqueleto formado polo disacárido repetido: 4)ácido-α-D-galacturónico-(1,2)-α-L-ramnosa-(1. Desde moitos dos residuos de ramnosa saen ramificacións de varios residuos de azucres neutros. Os azucres neutros son principalmente D-galactosa, L-arabinosa e D-xilosa, e os tipos e proporcións de azucres neutros varían segundo a orixe da pectina.
Ducado de Montoro
O ducado de Montoro é un título nobiliario español creado o 12 de abril de 1660 con Grandeza de España polo rei Filipe IV a favor de Luis de Haro y Guzmán, fillo do V marqués do Carpio. O seu nome refírese ao municipio andaluz de Montoro, na provincia de Córdoba.
En 1994, Cayetana Fitz-James Stuart, a XVIII duquesa de Alba de Tormes cedeu o título de duquesa de Montoro á súa filla María Eugenia Martínez de Irujo y Fitz-James Stuart, desligándoo así a futuro da casa do Carpio.
Pectina
Características químicas
Outro tipo estrutural de pectina son os ramnogalacturonanos II (RG-II), que son un tipo de polisacérido complexo moi ramificado menos frecuente. Os ramnogalacturonanos II son clasificados por algúns autores no grupo dos galacturonanos substituídos, xa que o seu esqueleto está feito exclusivamente de unidades de ácido D-galacturónico.
A pectina illada ten un peso molecular que está tipicamente entre 60.000 e 130.000 g/mol, o cal varía segundo a súa orixe e condicións de extracción.
Na natureza, arredor do 80 % dos grupos carboxilo dos ácidos galacturónicos están esterificados con metanol. Esta proporción decrece durante o proceso de extracción da pectina. A proporción de ácido galacturónico esterificado e non esterificado determina o comportamento da pectina en aplicacións alimentarias, e esta é a razón pola cal as pectinas se clasifican en moi esterificadas e pouco esterificadas (pectinas HM curtas e pectinas LM), segundo teñan máis ou menos da metade ou de todos os seus ácidos galacturónicos esterificados.
As unidades de ácido galacturónico non esterificadas poden ser grupos ácidos libres (carboxilos) ou sales de sodio, potasio, ou calcio. Os sales de pectinas parcialmente esterificadas denomínanse pectinatos, pero se o grao de esterificación é inferior ao 5 % os sales denomínanse pectatos, e a forma insoluble ácida denomínase ácido péctico.
Algunhas plantas como a remolacha azucreira, pataca e peras conteñen pectinas con ácido galacturónico acetilado ademais dos ésteres metilados. A acetilación impide a formación de xeles pero incrementa os efectos estabilizantes e emulsionantes da pectina.
A pectina amidada é unha forma modificada da pectina. Nela, algúns dos ácidos galacturónicos son convertidos con amoníaco a amida do ácido carboxílico. Estas pectinas son menos tolerantes ás variacións na concentración de calcio.
Xeles de pectina
Para preparar un xel de pectina, os ingredientes deben ser quentados, para disolver a pectina. Despois de arrefriar por debaixo da temperatura de xelificación, empeza a formarse o xel. Se o xel se forma demasiado firme, o resultado pode ser a sinérese (extracción de líquido do xel) ou unha textura granular, entanto que unha xelificación feble dá lugar a xeles excesivamente soltos. Nas pectinas moi esterificadas con contidos de sólidos solubles por riba do 60 % e un valor de pH entre 2,8 e 3,6, as pontes de hidróxeno e interaccións hidrofóbicas que se forman unirán as distintas cadeas de pectina. Estes enlaces vanse formando consonte a auga se une ao azucre e forza que as fibras de pectina se peguen unhas a outras. Isto forma unha rede molecular tridimensional que crea o xel macromolecular. O mecanismo de xelificación denomínase xel de baixa actividade da auga ou xel azucre-pectina ácida.
En pectinas de baixa esterificación, fórmanse pontes iónicas entre ións calcio e os grupos carboxilo ionizados do ácido galacturónico. Isto é idealizado no chamado "modelo da caixa de ovos”. As pectinas de baixa esterificación necesitan calcio para formar o xel, pero poden facelo a valores máis baixos de sólidos solubles e máis altos de pH ca as pectinas de alta esterificación.
As pectinas amidadas compórtanse como pectinas de baixa esterificación pero necesitan menos calcio e son máis tolerantes ao exceso de calcio. Ademais, os xeles de pectinas amidadas son termorreversibles, é dicir, poden ser quentadas e despois de arrefriar solidifican outra vez, cando un xel de pectina convencional permanecería líquido.
As pectinas de alta esterificación estabilízanse a temperaturas máis altas ca as pectinas pouco esterificadas. Porén, as reaccións de xelificación con calcio increméntanse a medida que diminúe o grao de esterificación. De xeito similar, valores máis baixos de pH ou máis altos de sólidos solubles (normalmente azucres) incrementan a velocidade de xelificación. Poden seleccionarse segundo as súas características as pectinas máis axeitadas para a elaboración de marmeladas e xeleas, ou de xeleas de confeitaría.
Fontes e produción
Froitas que conteñen grandes cantidades de pectina son: mazá, guaiaba, marmelo, ameixa, grosella, laranxa e outros cítricos. Conteñen pequenas cantidades as cereixas, uvas e amorodos.
Os niveis típicos de pectina en distintas plantas (peso fresco) son:
As principais materias primas para a produción de pectinas son as mondas secas de cítricos ou a polpa de mazá, ambos os dous subprodutos da produción de zumes. A polpa da remolacha azucreira tamén se utiliza en menor medida.
A parrir destes materiais, a pectina extráese engadindo ácido quente diluído a pHs entre 1,5 e 3,5. Durante as varias horas que dura a extracción, a protopectina perde algunhas das súas ramificación e as cadeas fanse máis curtas, á vez que se vai disolvendo. Despois de filtrada, o extracto concéntrase ao baleiro e a pectina despois precipita ao engdirlle alcohol e isopropanol. Unha vella técnica para precipitar a pectina utilizaba sales de aluminio pero xa non se usa. Ademais de con alcohois e catións polivalentes, a pectina tamén precipita con proteínas e deterxentes.
A pectina precipitada con alcohois sepárase despois, lávase e sécase. Tratando a pectina inicial con ácidos diluídos orixínanse pectinas de baixa esterificación. Cando este proceso inclúe hidróxido de amonio, obtéñense pectinas amidadas. Despois de secada e moída, a pectina é xeralmente estandarizada con azucre e ás veces sales de calcio ou ácidos orgánicos para obter un óptimo rendemento en cada aplicación particular.
Usos
O principal uso da pectina (aglutinante vexetal) é como axente xelificante, espesante e estabilizante alimentario. A aplicación clásica é darlle consistencia xelatinosa ás confeituras e marmeladas, que doutro modo serían case zumes doces. Un uso doméstico da pectina é como ingrediente do azucre xelificante (ou "azucre de marmelada") no que está diluída na xusta concentración con azucre e algo de ácido cítrico para axustar o pH. Nalgúns países, a pectina tamén está dispoñible como solución ou extracto, ou como un po para facer marmelada caseira. Nas marmeladas convencionais que conteñen máis do 60% de azucre e froitas sólidas solubles, utilízanse as pectinas moi esterificadas. Para os produtos dietéticos úsanse as pectinas pouco esterificadas e amidadas, porque con elas se necesita usar menos azucre.
As pectinas poden tamén utilizarse para estabilizar bebidas proteicas ácidas, como os iogures bebibles, e como substituto das graxas en produtos enfornados. Os niveis típicos de pectinas utilizados como aditivos alimentarios están entre o 0,5 – 1,0%, o cal é aproximadamente a mesma cantidade de pectina que teñen as froitas frescas.
En medicina, a pectina incrementa a viscosidade e o volume das feces, polo que se usa contra o estrinximento e a diarrea. Ata 2002, era un dos principais ingredientes utilizados no Kaopectate un fármaco que combate a diarrea, xunto coa caolinita. A pectina é tamén usada en pastillas para a gorxa como suavizante da irritación. En produtos cosméticos, a pectina actúa como estabilizante. A pectina é tamén utilizada en preparacións para a curación de feridas e en adhesivos médicos especiais, como nos aparatos de colostomía. Tamén se considera un remedio natural para a náusea.
En estudos sobre poboación irradiada no accidente de Chernóbil (Ucraína) dirixidos polo Centro Ucraíno de Medicina Radioactiva e o Instituto Belaruso de Medicina Radioactiva e Endocrinoloxía informáronse de resultados positivos ao utilizar pectina como aditivo alimentario con nenos de áreas contaminadas, cun 50 % de melloría nos grupos de control.
Na nutrición dos ruminantes, dependendo do grao de lignificación das peredes celulares inxeridas, a pectina é dixestible ata o 90 % polos encimas bacterianos. Os nutricionistas dos ruminantes sinalan que a dixestibilidade e concentración de enerxía nas forraxes pode mellorarse incrementando a concentración de pectina nos mesmos.
Na industria tabacaleira, a pectina considérase un excelente substituto da goma vexetal nos cigarros.
A pectina tamén se utiliza nos caramelos.
Situación legal
O Comité de Expertos de Aditivos Alimentarios da OAA/OMS (FAO/WHO) e a Unión Europea, non estableceron o valor numérico do "consumo diario aceptable" (ADI) de pectina, xa que se considera unha substancia segura. Nos EEUU a pectina considérase oficialmente como "xeralmente recoñecida como segura".
En Europa, as pectinas identifícanse baixo o número E 440. Hai especificacións en todas as lexislacións nacionais e internacionais definindo a súa calidade e regulando o seu uso.
Historia
A pectina foi illada e descrita por primeira vez en 1825 por Henri Braconnot, aínda que a acción da pectina na elaboración de marmeladas e confeituras xa se coñecía desde moito antes. Para obter confeituras ben estabilizadas a partir de froita que tiña pouca cantidade de pectina ou de calidade ruín, mesturábanse extractos de froitos ricos en pectina na receita.
Máis tarde, nas décadas de 1920 e 1930, construíronse fábricas que extraían comercialmente pectina da polpa de mazá seca e despois das mondas de cítricos nas rexións onde se producía zume de mazá nos Estados Unidos e Europa.
Ao primeiro, a pectina vendíase como un extracto líquido, pero hoxe a pectina úsase con frecuencia en forma de po seco que é máis doado de almacenar e de manexar ca un líquido.
José Villaverde Trillo
José Villaverde Trillo, nado en Noia cara 1900 e finado en Vigo o 27 de decembro de 1936, foi un político galego.
Traxectoria
Latoeiro de Vigo. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Foi paseado na praia de Canido o 27 de decembro de 1936.
Merlin 1C
Merlin 1C é un motor foguete desenvolvido por SpaceX para o seu foguete Falcon 9. Refrixérase rexenerativamente facendo pasar o propelente por condutos na tobeira do motor o cal permite aumentar o rendemento do motor, a diferenza do Merlin 1A, que refrixerábase pasivamente. A turbobomba que posúe úsase tamén para presurizar os actuadores hidráulicos, aforrando a necesidade dun circuíto independente para mover a tobeira e proporcionar control sobre o foguete.
The Legend of Zelda: A Link to the Past
The Legend of Zelda: A Link to the Past, coñecido como Zelda no Densetsu Kamigami no Triforce (ゼルダの伝説 神々のトライフォース) no Xapón, é un videoxogo de estilo aventura desenvolvido e publicado por Nintendo para a videoconsola Super Nintendo Entertainment System, terceira entrega da serie The Legend of Zelda. Lanzouse nun primeiro momento no Xapón o 21 de novembro de 1991, e máis tarde en Norteamérica, o 13 de abril de 1992, e o 24 de marzo en Europa. Shigeru Miyamoto e o seu equipo encargáronse en exclusiva do desenvolvemento deste xogo.
A Link to the Past usa unha perspectiva isométrica semellante á do orixinal The Legend of Zelda, no canto do formato de desprazamento lateral que utiliza Zelda II: The Adventure of Link. Engadiu moitas mecánicas e conceptos novos á serie, que despois pasaron a ser habituais, incluíndo alxubes de varios niveis e equipamento novo (coma o Gancho e as Botas Pegaso). Recibiu unha boa acollida xa desde o seu lanzamento, e ten sido considerado a miúdo como unha das mellores entregas da serie. Até o de agora, A Link to the Past vendeu máis de catro millóns de copias, e foi reeditado para a Game Boy Advance e mais o servizo Virtual Console de Wii.
Argumento
Ao comezo de A Link to the Past, un mozo chamado Link acorda cunha mensaxe telepática da Princesa Zelda, quen di estar encerrada no alxube do Castelo de Hyrule. Cando remata a mensaxe, Link atopa o seu tío pronto para a batalla, quen lle ordena que fique na casa. Porén, Link ignora o mandato e ségueo até o Castelo de Hyrule. Ao chegar, atopa o seu tío ferido de gravidade. Este pídelle que rescate a Princesa Zelda da prisión, e dálle a súa espada e mais o seu escudo. Link percorre o castelo e rescata a Zelda da súa cela, e ambos foxen por un pasadizo secreto que atravesa os sumidoiros e que leva até un santuario.
Grazas a un home que se encontra no santuario, Link descobre que Agahnim, un feiticeiro que usurpou o trono, pretende rachar o selo que os sete sabios crearan hai centos para encerrar o feiticeiro escuro e rei dos ladróns, chamado Ganon, no Mundo da Escuridade. Este fora unha vez o Reino Sagrado antes de que Ganon o invadise, obtivese a lendaria Triforza e usase o seu poder para converter o reino nunha terra de tebras. Agahnim pretende quebrar o selo enviando as descendentes dos sabios que o fixeran ao Mundo da Escuridade. O único que pode vencelo é a Espada Mestra, forxada para combater o mal, mais para demostrar que é digno de brandila, Link precisa reunir os tres colgantes máxicos. Após acadalos, lévaos ao lugar no que repousa a Espada Mestra, mais cando Link a extrae do seu pedestal, Zelda chámao telepaticamente ao Santuario, informándoo que chegaran os soldados do Castelo de Hyrule. Link chega ao Santuario intres despois de marcharen os soldados, e descobre grazas ao home moribundo que Zelda foi levada para o Castelo de Hyrule. Link vai rescatala, mais chega tarde e Agahnim envía a Zelda ao Mundo da Escuridade. Logo, aínda que Link derrota a Agahnim, acaba sendo enviado el tamén alí.
Para salvar Hyrule, Link rescata as sete descendentes dos sabios, encerradas nos alxubes esparexidos polo Mundo da Escuridade. Unha vez liberadas as sete doncelas, estas usan o seu poder para rachar a barreira que envolve a Torre de Ganon, onde Link se volve enfrontar a Agahnim. Após a segunda loita de Link contra Agahnim, Ganon sae do corpo deste, tórnase en morcego e foxe voando. Link perségueo e enfróntase a el por fin dentro da Pirámide de Poder, no Mundo da Escuridade. Despois da batalla, que remata coa morte de Ganon, Link toca a Triforza e devolve Hyrule ao seu estado orixinal, tal e como era antes da intervención de Ganon.
Modo de xogo
A Link to the Past usa a perspectiva isométrica de The Legend of Zelda no canto de continuar coa perspectiva de desprazamento lateral do seu inmediato predecesor, usando moitas mecánicas e conceptos do orixinal mais tamén engadindo outros novos e propios, como ocorre cos Recipientes de Corazón (véxase máis abaixo). Así mesmo, agora Link pódese reabastecer de frechas, do mesmo xeito que se facía coas bombas no orixinal, no canto de usar unha Rupia para disparar cada frecha. A Link to the Past recupera conceptos de The Adventure of Link, como o medidor de maxia, requirida para empregar varios obxectos (por exemplo o Candil). O control de Link é máis flexíbel do que nas versións anteriores, xa que agora pode camiñar en diagonal e correr, coa axuda dun obxecto. O ataque da espada de Link viuse mellorado con tallos laterais, no canto de estocadas frontais; isto outorga á espada un maior alcance e facilita o combate. Nos xogos de Zelda posteriores, Link ten o corte lateral como predeterminado, aínda que a estocada frontal tamén é posíbel nas encarnacións 3D.
En A Link to the Past presentáronse por primeira vez obxectos e técnicas que despois se farían recorrentes, como o Gancho, a Espada Mestra, e as Botas Pegaso. Os Recipientes de Corazón que acrecentan os puntos de vida máxima do xogador, presentes nos dous xogos anteriores, volven aparecer, mais moitos deles áchanse divididos en catro Pedazos de Corazón que se deben xuntar para obter un punto de vida adicional (aínda que tamén hai recipientes enteiros, normalmente obtidos após derrotar a un dos xefes). A maioría deles está ben agochada, o que engade a posibilidade de seguir xogando unha vez rematada a historia. Moitos alxubes teñen varios niveis e requiren que Link mude de andar, ás veces caendo por buratos para aterrar en niveis inferiores.
A Link to the Past introduce por primeira vez o que en adiante sería todo un sinal de identidade da serie Zelda: a existencia de dous mundos paralelos entre os cales viaxa o xogador. O primeiro, chamado Mundo da Luz, é o Hyrule normal, onde Link medrou co seu tío. O segundo fora coñecido unha vez como o Reino Sagrado, mais converteuse no Mundo da Escuridade cando Ganon acadou a Triforza. O mundo da escuridade é unha versión corrupta de Hyrule: a auga ten unha cor escura e desagradábel, a herba está morta, no canto de rochas hai caveiras, e as árbores teñen caras. A xente ten unha forma diferente no Mundo da Escuridade, en función da súa natureza: se non conta co obxecto que o impide, Link tórnase nun coello rosa. Cada lugar do Mundo da Luz corresponde a un similar no Mundo da Escuridade, normalmente cunha estrutura semellante mais de natureza oposta (por ex. un deserto do Mundo da Luz corresponde a un pantano no Mundo da Escuridade).
Link pode pasar do Mundo da Escuridade ao Mundo da Luz en case que calquera lugar ao ar libre utilizando un espello máxico (e volver a el desde o mesmo lugar usando o portal que se crea cando reaparece no Mundo da Luz). Hai varios atallos agochados en varios lugares por todo o Mundo da Luz, o cal posibilita unha serie de puzzles que explotan as lixeiras diferenzas entre o Mundo da Luz e o da Escuridade.
Desenvolvemento
En 1988 comezou o desenvolvemento dun novo Zelda para NES, mais un ano despois transferiuse o proxecto á seguinte consola de Nintendo: a Super Famicom xaponesa e a Super Nintendo Entertainment System no resto do mundo. (a comezos da década dos 2000, anunciouse en eBay un cartucho beta do Zelda III de NES, que logo resultou ser un engano). . Grazas ao éxito dos títulos anteriores da serie, Nintendo puido dedicar un grande orzamento, un amplo período de desenvolvemento e gran cantidade de recursos á produción do xogo, o cal resultou nun título acollido como clásico de espada e bruxaría, e como un dos mellores xogos de todos os tempos. miniatura|225px|A Super Nintendo Entertainment System Na época, a maioría dos cartuchos de SNES tiñan 4 Mbits (512 KB) de memoria. Este xogo supuxo a primeira excepción, con 8 Mbit (1 MB), o que permitiu ao equipo de desenvolvemento de Nintendo crear un mundo considerabelmente amplo para Link. Ao igual que Super Mario World, este xogo usaba un método de compresión de gráficos sinxelo, limitando a oito cores a profundidade da cor de moitos mosaicos, no canto dos mosaicos de 16 cores orixinais da SNES. Os mosaicos descomprimíanse durante a execución engadindo un bit principal ao índice de cor de cada píxel. O aforro de memoria acadábase eliminando a duplicación: o Mundo da Luz e o Mundo da Escuridade son case idénticos, e os traballos de enxeñaría inversa realizados sobre os contidos da ROM do xogo teñen revelado que só se gardaban as diferenzas, xa que de non ser así tería sido preciso agardar a que estivese dispoñíbel unha ROM de 16 bits.
A Link to the Past, ao igual que as dúas entregas de NES, ten un contador que rexistra o número de veces que o xogador ve a pantalla de "Game Over" ao longo da partida. O total amósase na secuencia do final (xunto co desglosamento por alxubes) e no arquivo de gardado após rematar o xogo. A versión de SNES rexistra no contador cada unha das veces que o xogador elixe "Gardar e Saír (Save and Quit)", co cal a única maneira de conseguir 000 é completar o xogo nunha soa sesión (na versión de Virtual Console, pódese seleccionar o botón "home" e ir ao menú mantendo o xogo no mesmo estado no que estaba cando se premeu o botón). Na reedición para GBA, o feito de gardar e saír non inflúe no contador.
A localización en lingua inglesa incluíu varias mudanzas a respecto do xogo orixinal xaponés. A mudanza máis común foi a eliminación de referencias relixiosas para axustarse ás directrices de contido de Nintendo America. A diferenza máis obvia é o subtítulo do xogo, que pasou de Triforce of the Gods a A Link to the Past. Os caracteres usados para representar unha lingua ilexíbel, o Hylian, contiñan inicialmente debuxos dun voitre e un ankh, baseados en xeroglíficos exipcios de contido relixioso, e foron alterados na versión en inglés. A localización tamén introduciu mudanzas no argumento incluídas no manual. O sacerdote Agahnim tornouse en feiticeiro, e o seu transfondo, que en principio insinuaba que fora enviado polos deuses, foi alterado para eliminar toda orixe celestial.
Música
miniatura|200px|Koji Kondo, compositor da música de A Link to the PastA partitura de A Link to the Past é obra do compositor Koji Kondo. O tema do mundo superior do orixinal Legend of Zelda, (Hyrule Overture) volve aparecer en A Link to the Past, refeito en estilo SPC700. Aparece como Light World Overworld e End Credits. Podería dicirse que A Link to the Past fixou a base musical da serie Zelda. Mentres a primeiro xogo creara Hyrule Overture, moitos dos motivos recorrentes das partituras de Zelda proveñen de A Link to the Past, incluídos Zelda's Lullaby (Tema da Princesa Zelda), Ganondorf's Theme, Hyrule Castle (Tema de Familia Real), Kakariko Village e Select Screen / Fairy Cave. Estes temas foron usados en xogos de Zelda posteriores. Rain Scene e Title Screen tamén apareceron en ocasións noutros xogos.
No Xapón editouse unha banda de son de A Link to the Past, titulada The Legend of Zelda: Sound and Drama. O primeiro disco ten unha duración de 44 minutos e contén versións modificadas dalgúns dos temas do xogo, xunto cunha pista adicional. O segundo disco contén 54 minutos das versións tal e como aparecen no xogo e no orixinal de NES The Legend of Zelda.
O tema do Mundo da Escuridade aparecerá en Super Smash Bros. Brawl.
O cuarto de Chris Houlihan
O cuarto de Chris Houlihan é un cuarto secreto inserido no xogo. No chan hai 45 Rupias Azuis e na súa parede superior hai unha placa telepática.
Na conversión para Game Boy Advance, eliminouse a placa da mensaxe e non se pode acceder ao cuarto "normalmente". Pódese ver mais non se pode entrar por medio de erros; só é posíbel acceder usando dispositivos de trucos. O cuarto aínda se pode atopar na versión de Virtual Console.
Cronoloxía
A cronoloxía da serie Zelda é obxecto dun intenso debate. Segundo o texto do reverso da caixa do xogo, A Link to the Past é anterior aos xogos de NES, The Legend of Zelda e The Adventure of Link; porén, isto viuse contradito por unha entrevista realizada en 1998 ao creador de Zelda Shigeru Miyamoto, na que este afirmou: "Ocarina of Time é a primeira historia, seguida do orixinal The Legend of Zelda, Zelda II: The Adventure of Link, e por último A Link to the Past. Non fica claro onde encaixa Link's Awakening — podería ser calquera período posterior a Ocarina of Time."
O xogo de Nintendo 64 Ocarina of Time, que conta a historia da transformación de Ganondorf en Ganon, probabelmente serve como historia de fondo para os acontecementos deste xogo. Varias das doncelas que Link rescata en A Link to the Past describen o ascenso ao poder de Ganon, e as súas historias conteñen elementos argumentais que aparecen en Ocarina of Time. Unha delas refírese a un antigo ladrón chamado Ganondorf, e esta é a primeira vez que se lle chama por este nome na serie. As doncelas tamén din ser parentes de sete antigos eruditos. Hai sete eruditos en Ocarina of Time. Porén en A Link to the Past, aos eruditos adoita chamárselles "sabios". Cinco dos sete eruditos, tal e como se describen en Ocarina of Time son mulleres. A versión para GBA de A Link to the Past corrixe esta inconsistencia e refírese aos "Sabios" como "Eruditos". miniatura|200px|A Triforza Así mesmo, en Ocarina of Time, Ganondorf rouba parte da Triforza, como se recolle en A Link to the Past, e é só despois de o derrotar Link ao final de Ocarina of Time cando se torna en Ganon, o xigante e noxento monstro ao que se enfronta Link en A Link to the Past. Ao final de Ocarina of Time, Ganon xura a Link que un día ha volver para exterminar os seus descendentes, e en A Link to the Past, Link descobre que é o descendente dun cabaleiro. Estas referencias suxiren que A Link to the Past podería situarse inmediatamente despois de Ocarina of Time dentro da liña temporal de Zelda, aínda que até o de agora non se fixeron públicos datos que confirmen esta teoría.
Tamén é posíbel que a historia teña lugar após Twilight Princess, xa que a Espada Mestra segue na Gruta Secreta, aínda que o Templo do Tempo non apareza por ningures no xogo. É igualmente probábel que os feitos acontezan despois de Four Swords Adventures, porque neste xogo Link ten no seu poder a Triforza de Poder.
Recibimento da crítica
A Link to the Past foi aclamado pola crítica no momento do seu lanzamento polos seus excelentes gráficos e máis o seu modo de xogo complexo, intrigante e ben deseñado, e desde aquela ten sido recoñecido como un dos mellores videoxogos de todos os tempos.
A Link to the Past ten sido considerado en moitas listas de "mellores xogos de todos os tempos". En 2006, Entertainment Weekly elixiuno como o mellor xogo de todos os tempos. En 2005, os editores de IGN situárono no 11º posto da súa lista "Top 100 Games", mentres que os lectores votárono como o 5º mellor. Membros de GameFAQs cualificárono como o 4º mellor, e os lectores da revista xaponesa Famitsu como o 31º nunha enquisa de 2006. Tamén se colocou no 3º lugar da lista de Electronic Gaming Monthly ', 23º en GameInformer e no 3º nunha lista dos 200 mellores xogos de Nintendo elaborada por Nintendo Power.
Recibimento do público
A Link to the Past é un dos videoxogos de SNES máis vendidos, con 4,61 millóns de copias en todo o mundo, e cun tempo de permanencia excepcionalmente longo na lista de mellores xogos de Nintendo Power: cando se retirou a lista de SNES, A Link to the Past levaba máis de cinco anos consecutivos no número un.
Foi reeditado como título Player's Choice en Norteamérica, o que indica que alí vendeu ao menos un millón de copias.
Reedicións e secuelas
En 2002, Nintendo e Capcom crearon unha conversión de A Link to the Past para Game Boy Advance. A versión de Game Boy Advance lanzouse en Norteamérica o 2 de decembro de 2002 e no Xapón o 13 de marzo de 2003. Esta conversión incluía un xogo de Zelda multixogador chamado Four Swords. Ambos xogos funcionaban xuntos: podíanse desbloquear certas opcións nun xogo completando tarefas no outro. Algunhas das adicións achegadas a A Link to the Past son arquivos de voz, un alxube adicional, unha secuencia final adicional se se completaba o novo alxube, e a posibilidade de desbloquear un ataque xiratorio continuo. Outras mudanzas inclúen un puzzle máis sinxelo no quinto alxube do Mundo da Escuridade (Palacio de Xeo) e a revisión do texto. A versión para GBA recibiu excelentes críticas que a consideraban unha conversión fiel, e vendeu máis de 1,81 millóns de unidades.
O 2 de decembro de 2006 no Xapón, e o 22 de xaneiro de 2007 en América, o xogo foi incluído na Virtual Console da Canle Tenda Wii. Os usuarios poden descargar o xogo por 800 Puntos Wii, ou 8 $. É unha versión idéntica á da SNES, sen as adicións feitas para a GBA.
O seguinte título de Zelda, Link's Awakening saíu en 1993 para a Nintendo Game Boy. Mantiña gran parte da mecánica de xogo de A Link to the Past, incluída a perspectiva isométrica. Está ambientado algúns meses despois da loita de Link contra Ganon; após unha viaxe de adestramento no estranxeiro, Link naufraga e acorda nunha illa chamada Koholint.
A Link to the Past ten outra continuación, aínda que só se editou no Xapón: BS Zelda no Densetsu Kodai no Sekiban, a miúdo traducido como "BS A lenda de Zelda: as Táboas de pedra antigas" (ou "Táboas de pedra da antigüidade"). Saíu só para o periférico Satellaview da Super Famicom. A acción decorre máis ou menos ao mesmo tempo que a da Link's Awakening mentres Link está de viaxe. Os personaxes dos xogadores chámanse Heroes da Luz. En realidade son as mascotas macho e femia de Broadcast Satellaview, que apareceran antes en BS Zelda no Densetsu. Foi editado en 1997, e transmitido de novo en 1998.
Banda deseñada
En xaneiro de 1992 apareceu por primeira vez en Nintendo Power unha miniserie en formato banda deseñada asinada por Shotaro Ishinomori e baseada en A Link to the Past; tivo a súa continuidade en 12 números. Omitíronse moitas partes do xogo, e engadíronse moitas outras relacionadas coa historia.
No manga introduciuse un novo personaxe: un cabaleiro chamado Roam coa habilidade de adquirir forma de ave. Aínda que ao primeiro coñece a Link coma inimigo, axiña os dous se converten en aliados e unen forzas para vencer a Ganon. Roam aseméllase moito a Jet Link, tamén coñecido como Cyborg 002, do clásico manga Cyborg 009.
Editáronse outros dous mangas, mais só no Xapón: un manga de tres volumes, de Ataru Cagiva (que adaptara previamente Link's Awakening), desde 1995 até 1996 e un manga de catro volumes do dúo Akira Himekawa (que adaptou Ocarina of Time, Majora's Mask, e Four Swords Adventures) editado en 2005, seguindo o argumento da versión de Game Boy Advance. Ambos seguen o argumento do xogo con máis exactitude, e o segundo introduce un novo personaxe chamado 'Ganty', un ladrón cun só corno de diaño e unha estrela baixo un ollo que se asemella un pouco a Midna de Twilight Princess.
Svetat e golyam i spasenie debne otvsyakade
Svetat e golyam i spasenie debne otvsyakade (en Светът е голям и спасение дебне отвсякъде) é un filme búlgaro de 2008 dirixido por Stefan Komandarev. Foi escollido como candidato de Bulgaria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, e clasificouse na lista curta de xaneiro, mais finalmente non foi nomeado.
Montrezl Harrell
Montrezl Dashay Harrell, nado o 26 de xaneiro de 1994 en Tarboro, Carolina do Norte, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Philadelphia 76ers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 25 de xuño de 2015, Harrell foi seleccionado na 32ª posición do Draft da NBA de 2015 polos Houston Rockets. O 19 de setembro de 2015 asinou un contrato de tres anos cos Rockets. Debutou na NBA o 28 de outubro de 2015, facendo oito puntos e tres rebotes na derrota dos Rockets por 105-85 contra os Denver Nuggets. Durante a súa tempada coma rookie, foi asignado en varias ocasións ós Rio Grande Valley Vipers, afiliado dos Rockets na NBA D-League.
O 28 de xuño de 2017, Harrell foi traspasado ós Los Angeles Clippers xunto a Patrick Beverley, Sam Dekker, Darrun Hilliard, DeAndre Liggins, Lou Williams, Kyle Wiltjer e unha elección da primeira rolda do Draft de 2018, a cambio de Chris Paul.
O 22 de novembro de 2020, Harrell asinou cos Los Angeles Lakers. O 22 de decembro de 2020, Harrell debutou cos Lakers facendo 17 puntos, 10 rebotes e 3 asistencias na derrota por 116–109 contra os Los Angeles Clippers.
Pilro de Baird
miniatura|240px|Poliños de pilro de Baird, [[camuflaxe|camuflados.]]
O pilro de Baird, Calidris bairdii é unha pequena ave limícola.
É unha especie da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.
Descrición
A especie foi descrita en 1861 polo cirurxián, historiador e ornitólogo estadounidense Elliott Coues, baixo o nome de Actodromas bairdii.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Calidris.
O epíteto específico, bairdii, foi unha homenaxe que Coues lle fixo ao seu compatriota, o naturalista, ornitólogo, ictiólogo e herpetólogo Spencer Fullerton Baird.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
Un dos nesgos máis importantes para distinguir esta especie son as ás longas, que, unha vez pregadas, se estenden alén da punta da cola. Só o pilro de Bonaparte mostra esta proxección primaria, pero mostra a mitra branca.
Cría na tundra do extremo nordeste de Siberia, norte do Canadá e oeste de Groenlandia. Aniña no chan, normalmente en zonas secas con vexetación baixa.
Aliméntanse nos intermareais lamacentos, tomando o seu alimento (invertebrados) da superficie.
Ameazas
A especie pode ser vulnerábel ao cambio climático, que pode provocar un desaxuste entre a súa reprodución e a abundancia máxima de insectos.
Estado de conservación
Esta especie ten un rango de distribución extremadamente grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tamaño da área de distribución. Non se coñece a tendencia da poboación, pero non se pensa que se aproxime aos limiares de vulnerábel baixo o criterio de tendencia da poboación. O tamaño da poboación é moi grande e, polo tanto, non se aproxima aos limiares de vulnerábel segundo o criterio do tamaño da poboación. Por estes motivos, a especie é avaliada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais como LC (pouco preocupante).
Asasinato na Casa Branca
Foi emitido na TVG o 8 de xuño de 2011.
Arthrobacter
Arthrobacter (do grego, "bastonciño ou bacteria articulada”) é un xénero de bacterias que se encontran comunmente no solo. Todas as especies deste xénero son aerobios obrigados grampositivos, que teñe forma de bacilo durante a súa fase de crecemento expoñencial, e de cocos na súa fase estacionaria.
Unha especie, a A. crystallopoietes, fai diminuír os niveis de cromo hexavalente en solos contaminados, polo que podería ser útil en biorremediación.
Arthrobacter chlorophenolicus sp. nov. é unha especie que ten a capacidade de degradar altas concentracións de 4-clorofenol, pode tamén ser útil para a biorremediación. A Arthrobacter sp. cepa R1 (cepa 49987 do depósito de cultivos bacterianos ATCC) pode crecer alimentándose de diversos compostos aromáticos, incluíndo compostos homocíclicos, como os hidroxibenzoatos, e tamén con N-heterociclos, como as piridinas e picolina.
Arthrobacter sp H65-7 produce o encima inulase II que converte a inulina en difrutosa anhídrido (DFA). A DFA axuda á absorción de calcio nos intestinos.
O encima Alu obtido de Arthrobacter luteus pode clivar as secuencias Alu do ADN humano, orixinando o tipo de secuencia xénica á que se lle dá o nome dese encima. As Alu son un grupo de secuencias xénicas moderadamente repetitivas (de 300 pb de lonxitude), que supoñen do 6 ao 8% do xenoma humano.