cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Na aldea podemos atopar pozos, arredor de 10 cavados polos veciños ata que chegaban á auga e a sacaban cunha roldana.
Trypanosoma brucei
Cuberta VSG
A superficie do tripanosoma está cuberta por unha densa cuberta formada por ~5 x 106 moléculas dunhas glicoproteínas chamadas glicoproteínas de superficie variables (VSG). Esta cuberta permite que unha poboación infectiva de T. brucei evite de forma persistente o sistema inmunitario do hóspede, o que posibilita as infeccións crónicas. As dúas propiedades da cuberta de VSG que lle permiten a evasión inmune son:
Variación antixénica
A VSG é moi inmunoxénica, e organízanse respostas inmunitarias adaptativas contra as VSG da cuberta específicas, que rapidamente matan aos tripanosomas que expresen esas variantes. A morte dos tripanosomas mediada por anticorpos pode tamén observarse in vitro en ensaios de lise mediada polo sistema do complemento. Porén, con cada división celular hai unha posibilidade de que un ou ambas as células fillas muden a súa varainta de VSG expresada. A frecuencia deste cambio de VSG mediuse e é aproximadamente do 0,1% por división. Como as poboacións de T. brucei poden chegar a picos de 1011 no seu hóspede esta rápida taxa de cambio asegura que a poboación do parasito sexa constantemente diversa. Que a poboación de tripanosomas exprese unha variedade diversa de cubertas significa que o sistema inmunitario está sempre un paso atrás na súa loita contra o parasito: leva varios días organizar unha resposta inmune contra unha determinada VSG, o que dá aos tripanosomas que cambian as súas VSG tempo para reproducirse (e experimentar máis cambios na cuberta). A reiteración deste proceso impide a extinción da poboación de tripanosomas infecciosos, e facilita a persistencia crónica dos parasitos no hóspede, aumentando as oportunidades de transmisión. O efecto clínico deste ciclo é que se producen sucesivas "ondas" de parasitemia (tripanosomas no sangue).
Estrutura da VSG
Os xenes VSG son enormemente variables na súa secuencia de ADN. Porén, para que realicen a súa función de blindaxe, orixinan proteínas que teñen características estruturais moi conservadas. As VSGs constan dun dominio N terminal moi variable de arredor de 300 a 350 aminoácidos, e un dominio C-terminal máis conservado de arredor de 100 aminoácidos. Os dominios N-terminais dimerízanse para formar un feixe de catro hélices alfa, arredor das cales colgan motivos estruturais máis pequenos. Esta estrutura terciaria está ben conservada entre as distintas VSGs (malia a súa grande variabilidade en secuencia de aminoácidos), o que permite que diferentes VSGs formen a barreira física que cómpre para blindar a superficie do tripanosoma. A VSG está ancorada na membrana plasmática por medio dunha áncora de glicofosfatidilinositol (GPU), formándose un enlace covalente de aproximadamente catro azucres, desde o C-terminal ao fosfolípido fosfatidilinositol situado na membrana celular. As VSGs forman homodímeros.
Estrutura do arquivo de VSGs
A fonte da variabilidade dos VSG durante unha infección é un grande "arquivo" de xenes VSG presente no xenoma de T. brucei. Algúns deles son xenes intactos de lonxitude completa; outros son pseudoxenes xeralmente con mutacións de cambio de pauta de lectura, codóns de stop prematuros, ou fragmentación. A expresión dun VSG antixenicamente diferente pode ocorrer simplemente cambiando a expresión a un xene VSG de lonxitude completa diferente. Porén, só o 5% do arquivo está feito de ditos xenes VGS completos silenciosos. Para utilizar o resto do arquivo de VSGs silenciosos, poden formarse VSGs "mosaico" ao substituír parte do VSG expresado por unha rexión estruturalmente homóloga do arquivo. A natureza combinatoria da formación do mosaico xunto co enorme arquivo de VSG silenciosos pon a disposición do parasito unha libraría de VSGs teoricamente ilimitada, e podería ser unha importante barreira á hora de elaborar unha vacina.
Bernardo Houssay
Bernardo Alberto Houssay, nado en Buenos Aires o 10 de abril de 1887 e finado na mesma cidade o 21 de setembro de 1971, foi un fisiólogo arxentino.
Califato omeia
O califato omeia foi o segundo dos catro grandes califatos establecidos trala morte de Mahoma. O califato foi gobernado pola dinastía Omeia (en ٱلْأُمَوِيُّون, al-ʾUmawīyūn, ou بَنُو أُمَيَّة, Banū ʾUmayyah, "fillos de Umayyah"). O terceiro califa do califato Rashidun, Uthman ibn Affan (r. 644–656), foi tamén membro do clan omeia. A familia estableceu un goberno dinástico e hereditario con Muawiya ibn Abi Sufyan, gobernador de al-Sham (Gran Siria), que se converteu no sexto califa ao final da primeira guerra civil musulmá en 661. Trala morte de Mu'awiyah en 680, os conflitos pola sucesión acabaron na segunda guerra civil e o poder finalmente caeu nas mans de Marwan I doutra rama do clan. A rexión de Siria permaneceu baixo o poder dos omeias, con Damasco como a súa capital.
Bernardo Houssay
Foi galardoado co Nobel de Fisioloxía ou Medicina de 1947, polas súas investigacións sobre as hormonas segregadas pola glándula hipófise, premio compartido con Carl Ferdinand Cori e a súa esposa Gerty Theresa Cori.
Califato omeia
Os Omeias continuaron as conquistas musulmás, incorporando Transoxiana, Sindh, o Magreb e a península Ibérica (Al-Andalus) ao mundo musulmán. Na súa máxima extensión, o califato omeia cubría 11 100 000 km2, converténdoo nun dos máis grandes imperios do mundo por superficie. A dinastía finalmente foi derrocada por unha rebelión liderada polos abbásidas en 750. Os superviventes da dinastía establecéronse en Córdoba que, en forma de emirato e despois califato, se converteu nun centro mundial da ciencia, da medicina, da filosofía e dos inventos, guiando o período da Idade de Ouro do islam.
O califato omeia gobernou sobre unha poboación multiétnica e multicultural. Os cristiáns, que constituían a poboación maioritaria do califato, e os xudeus podían practicar as súas propias relixións, aínda que tiña que pagar un imposto (jizya) do que estaban exentos os musulmáns. Porén, existía tamén o imposto zakat só para os musulmáns, que estaba destinado explicitamente a programas para o benestar. Os cristiáns tiñan postos relevantes, algúns deles pertencentes a familias que serviran nos gobernos bizantinos. O emprego de cristiáns era parte dunha política máis ampla de acordo relixioso que era precisa pola gran presenza de poboacións cristiás nas provincias conquistadas, como en Siria. Esta política tamén estimulou a popularidade de Muawiya e consolidou Siria como a base do seu poder.
A era omeia adoita ser considerada o período de formación da arte islámica.
Ramen
Acostúmase consumir en establecementos de comida rápida, en postos ambulantes ou na casa, sendo un dos alimentos máis baratos que se poden atopar.
Bóveda (orgánulo)
Función
A pesar de que a súa función non foi aínda de todo aclarada, as bóvedas foron asociadas cos complexos dos poros nucleares e a súa forma octogonal parece apoiar isto. Chegouse a conclusión de que a función das bóvedas podería ser o transporte de moléculas, como o mRNA, desde o núcleo celular a certas partes do citoplasma. Tamén se pensa que as bóvedas xogan un papel na síntese de proteínas. As bóvedas poden ter a función de loitar contra patóxenos.
Partido Verde de Inglaterra e Gales
O Partido Verde de Inglaterra e Gales (en galés: Plaid Werdd Cymru a Lloegr, en inglés: Green Party of England and Wales) é un partido político ecoloxista británico fundado en 1973. Non ten representantes no Parlamento de Westminster, mais si no Parlamento Europeo e a nivel local. Mantén boas relacións co Partido Verde Escocés e co Partido Verde de Irlanda do Norte. A súa líder é Caroline Lucas.
Ramen
Os ingredientes máis importantes do ramen son: men (麺) (fideo), sopa e Gu (具).
Sopa
Aínda cando moitos consideran que o máis importante do ramen é o tipo de fideo, o modo máis doado de diferenciar as variantes é pola sopa na que a pasta se deposita. As máis características descríbense a continuación.
Bóveda (orgánulo)
Asociación co cancro
A finais da década de 1990, descubriuse que as bóvedas (especialmente as proteínas da bóveda maiores) se sobreexpresaban en pacientes de cancro que tiñan un diagnóstico de multirresistencia, é dicir, resistencia contra moitos tratamentos de quimioterapia. Aínda que isto non proba que a maior expresión das bóvedas orixine a resistencia ás drogas utilizadas nos tratamentos, si suxire algún tipo de implicación.
Ramen
Sopa
Destas despréndese unha variedade maior, aínda que xeralmente a única diferenza é o que se utiliza como Gu.
Bóveda (orgánulo)
Conservación evolutiva
Identificáronse bóvedas en mamíferos, anfibios, aves e Dictyostelium discoideum. O modelo de bóveda utilizado na base de datos Pfam identificou homólogos no Paramecium tetraurelia, Kinetoplastida, moitos vertebrados, un cnidario (a anemone Nematostella vectensis), moluscos, Trichoplax adhaerens, vermes planos, Echinococcus granulosus e coanoflaxelados.
Palabra
Segundo o seu número de sílabas
Noutras linguas o concepto de sílaba é máis problemático e non existe acordo entre os especialistas sobre como construír segmentacións en sílabas. Un exemplo moi claro son as linguas salish, que admiten grupos consonánticos de enorme complexidade, entre as que non hai ningunha vogal ou sonorante que permita establecer núcleos silábicos claros. A análise convencional das sílabas presenta algunhas dificultades en varias destas linguas. Algúns exemplos de palabras longas nestas linguas son:
Trypanosoma brucei
Expresión das VSGs
O estado de actividade dun VSG pode ser conmutado ou ben cambiando o lugar de expresión activa (dun sitio activo a un sitio previamente silenciado) ou ben cambiando o xene VSG que está no sitio activo. O xenoma contén moitas copias de posibles xenes VSG, tanto nos minicromosomas coma en seccións repetidas do interior dos cromosomas. Estes están normalmente en silencio, e xeralmente fáltanlles seccións ou teñen codóns de stop prematuros, pero son importantes na evolución de novos xenes VSG. Estímase que ata o 10% do xenoma de T. brucei pode estar constituído por xenes VSG ou pseudoxenes. Calquera deses xenes pode ser movido ao sitio activo por recombinación xenética para que se exprese. O mecanismo exacto que controla isto aínda é parcialmente descoñecido.
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
No medio de Xiaxe atopamos un pozo, o pozo da Rufa. Conta a lenda que antigamente, cando facían o camiño de Santiago deixaban alí os camelos para que bebesen. A día de hoxe o pozo está tapado por unha morea de cemento e non se ve a simple vista.
Palabra
Palabras variables e invariables
As palabras poden ser invariables, se sempre se empregan da mesma forma (cada, alguén) ou variables, se poden presentarse de maneiras diferentes de acordo coa súa especificación morfosintáctica (o, a, os, as, lea, len). As invariables preséntanse sempre da mesma forma como constan nun dicionario. As preposicións, as conxuncións e os adverbios son sempre invariables.
Trypanosoma brucei
División celular
miniatura|Ciclo celular do tripanosoma (forma procíclica). A diviswión mitótica de T.brucei é estraña comparada coa da maioría dos eucariotas. A membrana nuclear permanece intacta e os cromosomas non se condensan durante a mitose. O corpo basal, a diferenza do centrosoma da maioría das células eucariotas, non xoga ningún papel na organización do fuso, senón que esá implicado na división do cinetoplasto.
Palabra
Palabras variables e invariables
Os artigos, os pronomes e os verbos son sempre variables. Entre os adxectivos e os substantivos, case sempre son variables, a pesar de existir algúns invariables (tórax).
Trypanosoma brucei
División celular
Fases da mitose dos tripanosomas:
Palabra
Estrutura das palabras
A palabra está composta dun núcleo semántico que é a súa base mórfica ou raíz. Alén dela, os demais elementos son periféricos. A palabra pode estar composta só pola raíz, como mar ou feliz, ou posuír tamén morfemas periféricos, como marinho ou infeliz. O lexema é a parte fundamental dunha palabra, ten significado léxico definido por conceptos e entidades tanto reais como imaxinarias que se recollen no dicionario, que explica a que se refiren esas raíces. En ocasións a raíz constitúe a palabra enteira, mais noutras aparece algún morfema máis.
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Entrando polo lado de arriba (Rueiro de Arriba) había unha Santa “Nosa Señora das Angustias” que a roubaron hai anos e non volveu a aparecer.
Palabra
Estrutura das palabras
Hai catro tipos de morfemas gramaticais:
Unha palabra primitiva é unha palabra na que a súa formación non tivo orixe a partir doutro radical (por exemplo: pedra, flor, casa, libro, papel). Estas palabras, mediante un proceso derivativo poden dar orixe a novas palabras: pedraría, florecer, caseiro, libraría, papelaría).
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Esta aldea tamén contaba con varios muíños: O do Piñeiro, A Rapadiña e do Pontello. Actualmente só está en funcionamento o do Piñeiro; os outros dous cubríronos as silvas ao non darlles uso.
Partido Verde de Inglaterra e Gales
Drogas
O partido sostén que a prohibición das drogas non funciona. Apoia a legalización da posesión, comercio e cultivo do cánnabis. Despenalizaría a posesión de pequenas cantidades de drogas recreativas como o MDMA e legalizaría de xeito gradual tódalas drogas recreativas. Con isto agardan "retirar o comercio de drogas do control criminal e colocalo nun marco legal regulamentado e controlado" e cita estudos que amosan como nos países onde o cánnabis está despenalizado, o seu uso é moito menor que no Reino Unido. O partido tamén quere prohibir a publicidade de marcas de alcohol e tabaco.
Ramen
Gu (具)
En realidade, case calquera cousa pode servir como complemento, e a maioría das veces déixase á discreción do cliente.
Bóveda (orgánulo)
Conservación evolutiva
Aínda que son frecuentes nos eucariotas, nalgunhas especies non se atoparon as proteínas das bóvedas. Entre elas están:
Ramen
Gu (具)
As opcións máis comúns son ovos fervidos, menma ou shinachiku (支那竹) (encurtido de tronco de bambú moi novo), nori, wakame, rebadas de porco rostrido yakibuta(焼豚) ou chaashuu (叉焼), negi (cebolín), naruto kamaboko e ultimamente kimuchi e verduras fervidas.
Bóveda (orgánulo)
Conservación evolutiva
Estas catro especies son organismos modelo para plantas, nematodos, xenética animal e estudo dos fungos, respectivamente. Malia a existencia destas excepcións, o alto grao de similitude das bóvedas nos organismos que as posúen implica que deben ter certa importancia evolutiva.
Partido Verde de Inglaterra e Gales
Goberno
O Partido Verde quere "modernizar e descentralizar" o actual sistema gobernamental de Inglaterra e Gales. Quere rematar coa monarquía británica e substituír a Casa dos Lords por unha segunda cámara elixida.
Historia
Foi fundado en 1973 como o PEOPLE Party, en 1975 trocou o seu nome polo de Ecologic Party, en 1985 por Green Party e en 1990 adoptou o nome actual. Nas eleccións europeas de 1999 obtivo 2 eurodeputados (Caroline Lucas e Jean Lambert), que mantivo nas eleccións europeas de 2004.
Non tivo éxito nas eleccións á Asemblea Nacional de Gales de 2007, nin nas eleccións ao Parlamento do Reino Unido de 2005, nas que non acadou representación, pero si nas da Asemblea do Grande Londres, onde teñen 2 de 25 membros (Darren Johnson e Jenny Jones).
Seaxe, Sorribas, Rois
Historia
Durante algún tempo a xente pobre roubaba a fariña que facían os muíños e tiñan que facer garda polas noites. Sucedía o mesmo cos hórreos.
Anos atrás había 3 fontes; a día de hoxe só queda unha. A Fonte da Viña tapárona e a Fonte do Nal levárona os veciños da Meana, é dicir, algunhas persoas conectaron a fonte coa súa aldea, xa que na Meana non tiñan e esta botaba unha auga moi boa.
Na zona de Xiaxe había un cruceiro, no camiño sacramental da Meana, por onde os defuntos paseaban. A parte de arriba do Cruceiro tamén a roubaron, agora só quedan as escaleiras. No medio da aldea tamén atopamos outro cruceiro, do camiño sacramental de Xiaxe.
No inverno os veciños facían as reunións da aldea nos cubertos, No inverno, tamén, as mulleres ían lavar a roupa á pía pero no verán íana lavar ao río porque na pía non había auga. O Souto é o centro da aldea. Colocaron unha pedra grande e os homes o domingo ían xogar ás cartas, porque non tiñan cartos para ir á taberna.
Había unha eira moi grande que lle chamaban “A Praza de Castelao” e os rapaces ían xogar alí. Pouco a pouco os veciños foron collendo un pedazo de eira para facer desaparecer a praza. Antigamente os veciños levaban nun “Andi” aos defuntos pola aldea.
Os canteiros facían cestos de cores artesáns. A técnica era moi peculiar, consistía en cortar un anaco de carballo que se quentaba no lume e se fendía. A muller do canteiro ía vendelos a Vilagarcía. Levaba os cestos na cabeza ata a Escravitude e despois ía e volvía no tren.
Polo medio da aldea, cando eran as festas parroquiais, a banda de música comezaba no Souto e terminaba coa alborada.
A Esquerda
A Esquerda é o nome de varios grupos políticos europeos, que deben o seu nome á esquerda política:
Seaxe, Sorribas, Rois
Lendas e tradicións
Cando casaban dous vellos facían unha regueifa meténdose con eles e bailaban cun molete de pan na cabeza para despois repartilo entre os convidados.
Cando era época de seca levaban o San Roque ao río para que chovera ata que veu un home de fóra e lle deu un estacazo e o rompeu.
As mulleres para ir á misa levaban un mantón cuberto e para os días festivos tiñan uns refaixos novos.
A lenda do paxariño deu moito de que falar naqueles tempos. Sobre os anos 40 na Pascua había a sorte do paxariño e custaba 1 peseta. Consistía en botar a peseta, o paxaro ía coller un papel co bico e abríao.
Hai 200 anos a unha muller, na sorte do paxariño saíulle que ía morrer afogada, ela riuse e dixo que afogada non morría. Un día foi facer unha visita a uns familiares, para volver, choveu tanto que non era capaz de pasar o regato entón tirou o pano a unha árbore para poder agarrarse e saltar e caeu no regato. Apareceu morta no río de Carrais.
Teatro Rosalía de Castro de Vigo
O Teatro Rosalía de Castro de Vigo, inaugurado en 1900 e desaparecido nun incendio en 1910, foi o mellor de Galicia do seu tempo.
Historia
O proxecto —que inicialmente levou o nome de Teatro Romea e despois, Teatro Cervantes — asinouno en setembro de 1881 Alejandro Rodríguez-Sesmero co visto e prace de seu pai, Domingo Esteban Rodríguez Sesmero. A distribución interior foi cousa de Benito Gómez Román e a escultura de Manuel Gómez Román.
Logo do incendio que o destruíu o 8 de febreiro de 1910, as sobriñas herdeiras de Xosé García Barbón mandaron construír no mesmo terreo o Teatro García Barbón, obra do arquitecto Antonio Palacios Ramilo.
O Xabrón, Serantes, Oleiros
O Xabrón é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros.
Belait
Belait é un distrito (daerah) do Sultanato de Brunei. A súa capital é Kuala Belait. Outras cidades importantes son: Badas, Bukit Sawat, Kuala Balai, Labi, Lumut, Seria, Sungai Liang, Sukang ou Melilas.
O distrito limita co Mar da China Meridional polo norte, co distrito de Tutong e o estado malaio de Sarawak polo sur e polo occidente.
O río Sungai Belait flúe a través de todo o distrito, sendo o río máis longo do país.
San Pedro, Láncara, Láncara
San Pedro é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o IGE no 2008 tiña 39 habitantes (25 homes e 14 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 58 habitantes.
Dom Antônio Reis
Dom Antônio Reis é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Dom Antônio Reis, Parque Residencial Dom Antonio Reis, Seminário São José.
Julio Silva Vilas
Julio Silva Vilas, nado en Ribeira o 15 de xullo de 1909 e finado en Santiago de Compostela o 29 de xaneiro de 1937, foi un sindicalista, político e xornalista galego.
Traxectoria
Barbeiro. Secretario xeral da UGT de Ribeira. Foi membro da Juventud Cultural Republicana. Colaborou en La Lucha, RAIG e Ser. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Santiago de Compostela por rebelión militar o 21 de decembro con Manuel Fernández Sendón, Eugenio Rodríguez Bilbao, José Sieira González e José Lijó Louro, foi condenado a pena de morte. Foi executado no cemiterio de Boisaca de Compostela o 29 de xaneiro de 1937.
Vida perosal
Casou con Carmen Pérez Martínez o 21 de outubro de 1935, coa que tivo un fillo.
Xoez, Serantes, Oleiros
Xoez é un lugar da parroquia de Serantes no concello coruñés de Oleiros. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 501 habitantes (231 homes e 270 mulleres).
Departamento de Reunión
Reunión (en francés La Réunion) é un departamento francés no Océano Índico, localizado ao leste de Madagascar. A illa principal é unha das dúas maiores illas Mascareñas, sendo o seu veciño máis próximo a outra: Mauricio. Reunión ten, ademais, varias dependencias, espalladas en torno de Madagascar, no Índico e na Canle de Mozambique. A súa capital é Saint-Denis.
Ten estatuto de rexión administrativa, así como Martinica, Guadalupe e Güiana.
Coa creación do seu parque nacional, a illa foi nomeada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO o luns 2 de agosto de 2010. Nomeouse como Os pitóns, circos e escarpas da Illa da Reunión.
Historia
Xunto á Illa Mauricio (ex-colonia francesa antes chamada Île de France) conforma o arquipélago das Illas Mascareñas. Os navegantes árabes chamárona Dina Morgabin (Illa occidental). Cando chegaron os portugueses en 1513 atopárona deshabitada e chamárona Santa Apolonia.
En 1638 foi ocupada por Francia. En 1642, por decreto do rei Luís XIII a illa pasa a chamarse Île Bourbon. Durante a Revolución francesa recibiu o seu nome actual.
Desde os séculos XVII a XIX, a inmigración francesa completouse con aquelas provenientes de África, a China, Malaisia e a India, dándolle á poboación o carácter diverso que hoxe ten. A apertura da Canle de Suez en 1869, restou importancia estratéxica á illa como base de aprovisionamento na ruta marítima a Asia.
A Reunión converteuse en Departamento de Ultramar o 19 de marzo de 1946.
Política
Administrativamente, Reunión divídese en 24 communes (concellos) agrupados en catro arrondissements (distritos). Tamén se subdivide en 25 cantóns, que só teñen sentido para fins electorais a nivel departamental ou rexional. É un departamento francés de ultramar, e tamén unha rexión de Francia. Constitúe unha rexión ultraperiférica da Unión Europea. A súa capital, San Denis, está situada no extremo norte da illa. O baixo número de "comunas", en comparación cos departamentos metropolitanos franceses de tamaño e poboación semellantes, é único: a maioría das súas "comunas" abarcan varias localidades, ás veces separadas por distancias significativas.
Concellos (comunas)
300px|thumb|O Tribunal Superior (Tribunal de grande instance) de Saint-Denis, Reunión.
Dependencias
As seguintes illas e arquipélagos son dependentes de Reunión:
Xeografía
A illa ten 63 quilómetros de leste a oeste e 45 de norte a sur, cunha superficie total de 2150 km². Está por riba dun punto quente na codia terrestre. O Pitón da Fournaise, un volcán en escudo activo no extremo leste da illa da Reunión, elevase máis de 2631 m. sobre o nivel do mar e ás veces chámase irmá dos volcáns hawaianos debido á semellanza do clima e da natureza volcánica. Entrou máis de 100 veces en erupción desde 1640 e está baixo un seguimento constante, a máis recente o 2 de abril de 2020. Durante outra erupción en abril de 2007, o fluxo de lava estimouse en 3,000,000 m³ por día. O punto quente que alimenta Piton da Fournaise tamén creou as illas de Mauricio e Rodrigues.
O volcán Piton des Neiges, o punto máis alto da illa con 3070 m. sobre o nivel do mar, está ao noroeste do Piton da Fournaise. As caldeiras e canóns colapsados ​​están ao suroeste da montaña. Aínda que o Piton da Fournaise é un dos volcáns máis activos da Terra, o Piton des Neiges está latente. O seu nome é francés para "pico das neves", pero as nevadas no cumio da montaña son raras. As ladeiras de ambos os volcáns están cubertas de bosque tropical. As terras cultivadas e cidades como a capital de Saint-Denis concéntranse nas terras baixas costeiras circundantes. Alén da costa, parte da costa oeste caracterízase por un sistema de arrecifes de coral da Illa da Reunión. A Reunión ten tamén tres caldeiras ou circos: o Cirque de Salazie, o Cirque de Cilaos e o Cirque de Mafate. Ao último só se pode acceder a pé ou en helicóptero.
Xeoloxía e relevo
A illa da Reunión é unha illa volcánica que naceu hai uns tres millóns de anos coa aparición do volcán Piton des Neiges que é hoxe, cunha altitude de 3.070,50 m, o pico máis alto das Illas Mascareñas e o Océano Índico. A parte oriental da illa está constituída polo Pitón da Fournaise, un volcán moito máis recente (500.000 anos de antigüidade) que está considerado un dos máis activos do planeta. A parte emerxida da illa representa só unha pequena porcentaxe (un 3%) da montaña submarina que a forma.
Ademais do vulcanismo, o relevo da illa é moi irregular debido á erosión activa. O centro alberga tres vastos circos escavados pola erosión (Salazie, Mafate e Cilaos) e as abas da illa están surcadas por numerosos ríos que cavan barrancos, estimados en polo menos 600, xeralmente profundos e cuxos torrentes cortan as laterais das montañas ata varios centos de metros de profundidade.
O antigo macizo do Pitón des Neiges está separado do macizo de La Fournaise por unha brecha formada pola chaira des Palmistes e a chaira des Cafres, un paso entre o leste e o sur da illa. Ademais das chairas, as zonas costeiras son xeralmente as rexións máis planas, especialmente no norte e oeste da illa. Non obstante, a costa do sur salvaxe é máis empinada.
Economía
O azucre de cana é o principal cultivo e produto exportado.
A Reunión depende da importación de comida e de enerxía. Ademais, o desemprego representa un serio problema. O seu Produto Interior Bruto por habitante é considerablemente inferior ao de Francia metropolitana. Por iso benefíciase dos fondos estruturais que outorga a Unión Europea ás zonas económicas menos favorecidas.
Demografía
A poboación está composta nun 50% de descendentes africanos e malgaxes, un 25% de orixe asiática, sobre todo támiles, sendo o resto mestizos e europeos. A poboación e a agricultura concéntranse nas zonas costeiras. Conta con case 800 000 habitantes.
Na literatura contemporánea
miniatura|dereita|250px|Mapa da Illa de Reunión. miniatura|Vista de satélite.
Ned Bellamy
Ned Bellamy, nado o 7 de maio de 1957 en Dayton, Ohio, é un actor estadounidense.
Lago Chuzenji
250px|miniatura|Lago Chūzenji e Monte Nantai.
Hai 20,000 anos, cando o monte Nantai entrou en erupción e bloqueou o río, creouse este lago cunha superficie de 11,62 km ² e un perímetro de 25 km. O Chūzenji-ko atópase a de 1,269 metros de altitude, e a auga alcanza unha profundidade máxima de 163 m. O Yukawa é o principal afluente do lago no que existen aínda as cataratas de Kegon.
Outeiro, Láncara, Láncara
Outeiro é un lugar da parroquia de Láncara, no concello lugués de Láncara, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, no 2008 tiña 18 habitantes (12 homes e 6 mulleres), o que supón unha diminución con respecto ao ano 1999 cando tiña 22 habitantes.
Manuel Fernández Sendón
Manuel Fernández Sendón, nado en Ribeira cara 1906 e finado en Santiago de Compostela o 29 de xaneiro de 1937, foi un sindicalista e político galego.
LaSexta3
laSexta3 foi unha canle de televisión española privada, de ámbito nacional, que emitía en dixital e operada por Atresmedia que emitía a través da TDT. Comezou as súas emisións regulares o 1 de novembro de 2010 e cesounas o 5 de maio do 2014. A súa oferta estaba baseada en cine tanto de produción española como internacional.
Historia
Desde o día 8 de outubro de 2010, laSexta3 emitiu o sinal da canle EHS TV, dedicado á teletenda. Este sinal desapareceu da canle o día 1 de novembro de 2010 co inicio das emisións regulares de laSexta3, cuxa programación pasou a ser de series de ficción e películas. O día 28 de febreiro de 2011 laSexta3 foi remodelada e, co sobrenome Todo Cine, cambiou a súa programación de ficción por cine converténdose na primeira canle dedicada ao cine en aberto en España.
A partir do 4 de xullo de 2011 convértese nunha canle de cine e sen telenovelas, xa que pasan a emitirse en laSexta2, pasando a unha canle 'Todo Novelas' (feito que durou pouco tempo).
O 16 de agosto de 2011 a canle incorporouse ao dial 49 do operador de pago Imagenio.
A partir do 1 de maio, e co inicio da canle Xplora en substitución da antiga laSexta2, empeza unha denominación de transición: TODO CINE.
O 7 de outubro de 2012 a canle abandona as emisións do Mux Nacional 67 (842.00 Mhz) da TDT, pasando a emitir unicamente a traves do Mux denominado MPE1 xunto ás súas canles irmáns laSexta HD e Xplora.
A canle cesou as súas emisión o 5 de maio do 2014, como consecuencia dunha sentenza xudicial do Tribunal Supremo que anulou a concesión de nove canles da TDT, debido a que foron outorgadas sen o preceptivo concurso público que rexe a Lei Audiovisual.
Audiencias
Evolución da cota de pantalla mensual, segundo as medicións de audiencia elaborados en España por TNS. Están en letra grosa e azul os meses en que foi líder de audiencia.
* Máximo histórico. | ** Mínimo histórico.
Dieter Kremer
Dieter Kremer, nado en Waldbröl o 26 de novembro de 1942, é un romanista e lingüista alemán. Membro correspondente da Real Academia Galega dende 2002.
Traxectoria
Kremer recibiu o doutoramento en 1967 na Universidade de Colonia coa disertación ''Die germanischen Personennamen in Katalonien. Namensammlung und Etymologisches'' (Barcelona 1967-1972). Entre 1976 e 2008 foi profesor de lingüística románica na Universidade de Tréveris. Centrou a súa investigación, continuando o traballo do seu mentor Joseph M. Piel, na onomástica nas linguas románicas, para o que, en 1987, principiou o proxecto de investigación do Dictionnaire historique de l'anthroponymie roman (PatRom) que comezou a se publicar en 2004.
Kremer, editou numerosas actas de congresos e volumes colectivos, en especial os 7 volumes do XVIII Congreso Internacional de Romanística celebrado en Tréveris en 1986. Vencellado coa cultura galega é presidente da Deutsch-Galicische Gesellschaft e fundador do Galicien-Zentrum (Centro de Documentación de Galicia) na Universidade de Tréveris.
Vilar de Abade, Sorribas, Rois
Vilar de Abade é un lugar da parroquia de Sorribas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en (2017) tiña 47 habitantes (22 homes e 25 mulleres).
Descrición
Na aldea existen 16 casas, das que están habitadas 12. É a aldea máis setentrional da parroquia, limítrofe co concello de Brión, a carón da parroquia de Bastavales e xunto ao río de Santa Cecía.
O topónimo fai referencia a un núcleo de poboación en relación cun abade, que podería indicar a antiga dependencia da localidade dun señorío eclesiástico.
Existen tres fontes: A Fonteíña, A Fonte de Abaixo (que secou tras unhas obras realizadas) e A Fonte da Mixirica. Tamén existe un lavadoiro. É unha aldea de carácter rural, con leiras adicadas á agricultura.
Na aldea esta ambientado o libro de Pere Tobaruela Catro pedras vellas (2017).
PubMed Central
PubMed Central (PMC) é un repositorio dixital de uso libre no que se arquivan artigos eruditos completos de acceso público que foron publicados en revistas científicas das ciencias da vida e biomédicas. É unha das maiores bases de datos de investigación dentro do conxunto de recursos que foron desenvolvidos polo National Center for Biotechnology Information (NCBI) dos Estados Unidos, pero é moito máis que un simple repositorio de documentos. Os documentos incluídos en PMC sofren un procedemento de indexación e formateo que ten como resultado o melloramento de metadatos, ontoloxía médica, e identificadores únicos que enriquecen os datos estruturados XML para cada artigo ou depósito. Os contidos de PMC poden ser facilmente interligados a moitas outras bases de datos do NCBI e pode accederse a eles a través de buscas en Entrez e en sistemas de recuperación, mellorando aínda máis a capacidade do público para descubrir gratuitamente, ler e basearse neste conxunto de documentos sobre o coñecemento biomédico.
En febreiro de 2014, o arquivo PMC contiña uns 2,9 millóns de artigos, con contribucións que proceden directamente das editoriais ou autores que depositan os seus propios orixinais no repositorio segundo a Política de Acceso Público dos NIH. Só no período de doce meses desde xuño de 2013 a xuño de 2014 os depósitos iniciados por autores excedían os 103.000 documentos. PMC tamén identifica unhas 4.000 revistas que agora participan en maior ou menor grao nesta capacidade de depositar automaticamente os seus contidos publicados no repositorio de PMC. Algunhas editoriais participantes atrasan a liberación dos seus artigos en PubMed Central durante un tempo establecido despois da súa publicación, o que se adoita denominar “período de embargo”, que pode ser desde uns poucos meses a algúns anos dependendo da revista (os "embargos" de seis a doce meses son os máis comúns).
Adopción
O repositorio PMC empezou a funcionar en febreiro de 2000 e creceu rapidamente, xa que a Política de Acceso Público dos NIH está deseñada para poder facer todas as buscas de publicacións sobre investigacións financiadas polos National Institutes of Health (NIH) accesibles gratuitamente a calquera, e, ademais, moitas editoriais están a traballar cooperativamente cos NIH para proporcionar acceso libre aos seus traballos. A finais de 2007, aprobouse a Consolidated Appropriations Act de 2008 (H.R. 2764), que incluía unha disposición na que se obrigaba a que os NIH modificasen as súas políticas e requirisen a inclusión en PubMed Central de copias electrónicas completas das publicacións das súas investigacións revisadas por pares e descubrimentos das investigacións financiadas polos NIH. Estes artigos deben ser incluídos nun prazo de 12 meses despois da publicación. Esta é a primeira vez que o goberno dos Estados Unidos requiriu a unha axencia que provea acceso aberto (libre) ás investigacións, e é unha evolución desde a política que se seguía en 2005, pola cal os NIH pedían aos investigadores que engadisen voluntariamente as súas investigacións a PubMed Central.
O Wellcome Trust e a Biblioteca Británica desenvolveron en Reino Unido unha versión do sistema PubMed Central chamada UK PubMed Central (UKPMC) como parte dun forte grupo de nove financiadores de investigacións do Reino Unido. Este sistema naceu en xaneiro de 2007. O 1º de novembro de 2012, converteuse en Europe PubMed Central. O membro canadense da rede PubMed Central International, PubMed Central Canada, empezou a funcionar en outubro de 2009.
A linguaxe de marcado de artigos de revistas "NLM Journal Publishing Tag Set" da National Library of Medicine está dispoñible gratuitamente. A Association of Learned and Professional Society Publishers comentou que "é probable que se converta nun estándar para preparar contidos eruditos para libros e revistas". Tamén está dispoñible para libros un DTD relacionado. A Biblioteca do Congreso e a Biblioteca Británica anunciaron o seu apoio ao NLM DTD. Tamén se fixo moi popular cos fornecedores de servizos de revistas.
Tecnoloxía
As editoriais envían os artigos envíanos a PubMed Central en XML ou SGML, usando diversos DTDs de artigos. As editoriais máis antigas e grandes poden ter establecidos os seus propios DTSs internos, pero moitas editoriais utilizan o NLM Journal Publishing DTD (ver arriba).
Os artigos recibidos son convertidos por medio de XSLT no moi similar NLM Archiving and Interchange DTD. Este proceso pode revelar erros que se envían de novo á editorial para a súa corrección. Os gráficos son tamén convertidos a formatos e tamaños estándar. As formas orixinais e convertidas arquívanse. A forma convertida pásase a unha base de datos relacional, xunto con ficheiros asociados para gráficos, multimedia, ou outros datos asociados. Moitas editoriais proporcionan tamén os PDF dos seus artigos, e estes póñense a disposición do público sen cambios.
As citas bibliográficas son analizadas e ligadas automaticamente a resumos relevantes en artigos de PubMed, e de PubMed Central, e a recursos en páxinas web das editoriais. As ligazóns a PubMed tamén conducen a PubMed Central. As referencias irresolubles, como a revistas e determinados artigos que non están aínda dispoñibles nalgunha destas fontes, son rastreadas na base de datos e fanse accesibles automaticamente cando os recursos están dispoñíbles.
A Granxa, Cecebre, Cambre
Aldea de Arriba é un lugar da parroquia de Cecebre no concello de Cambre, na provincia da Coruña.
PubMed Central
Tecnoloxía
Un sistema de indexación interno proporciona unha capacidade de busca, e entende a terminoloxía biolóxica e médica, como, por exemplo, nomes de fármacos xenéricos ou propietarios (nomes de marca), ou nomes alternativos para os organismos, doenzas ou partes anatómicas.
Cando un usuario accede a un número dunha revista, xérase automaticamente unha táboa de contidos ao recuperar todos os artigos, cartas, editoriais, etc dese número. Cando se busca un obxecto como pode ser un artigo, PubMed Central converte a marcación NLM en HTML para a súa entrega, e proporciona ligazóns a obxectos de datos relacionados. Isto é factible porque a gran variedade de datos entrantes foi primeiro convertida en DTDs estándar e formatos gráficos.
Nunha corrente de envíos separada, os autores financiados polos NIH poden depositar artigos en PubMed Central usando o NIH Manuscript Submission (NIHMS). Os artigos así entregados normalmente sofren marcación XML para seren convertidos en DTD NLM.
Recepción
As reaccións ante PubMed Central entre a comunidade de editoriais eruditas van desde un verdadeiro entusiasmo nalgunhas, a unha cautelosa preocupación noutras. Aínda que PMC é un socio benvido para as editoriais de acceso aberto (libre) na súa capacidade de aumentar o descubrimento e diseminación de coñecementos biomédicos, isto mesmo fai que outros se preocupen de que o tráfico sexa desviado desde a versión rexistrada (version-of-record) publicada, e polas consecuencias económicas de teren un menor número de lectores, e o efecto sobre o mantemento dunha comunidade de eruditos nas sociedades instruídas. Ao contrario, as bibliotecas, as universidades, os que apoian o acceso aberto, os grupos que avogan pola saúde do consumidor, e as organizacións que defenden os dereitos dos pacientes aplauden a creación de PubMed Central, e esperan ver que outras axencias con financiamento federal desenvolvan repositorios de acceso público similares para que así se poida compartir libremente calquera publicación dunha investigación que fose o resultado do financiamento con diñeiro dos impostos do contribuínte.
O estudo de Antelman das publicacións de acceso aberto atopou que en filosofía, ciencia política, enxeñaría eléctrica e electrónica e matemáticas, os documentos de acceso aberto tiñan un maior impacto na investigación. Un ensaio aleatorio atopou que había un incremento de descargas de contidos de documentos de acceso aberto, sen ningunha vantaxe nas citas con respecto ao acceso por subscrición un ano despois da publicación.
O cambio no procedemento recibiu críticas. A American Physiological Society expresou as súas reservas sobre a aplicación desta política.
Mariana Alcoforado
miniatura|Convento de Nosa Señora da Concepción en Beja onde viviu sor Mariana Alcoforado, actualmente museo rexional miniatura|Réplica da celosía das conversas entre a monja e o marqués de Chamilly Sóror Mariana Alcoforado, nada en Beja o 22 de abril de 1640 e finada na mesma cidade o 28 de xullo de 1723, foi unha monxa portuguesa a quen se atribuíu a redacción das Lettres portugaises (1669), cinco famosas cartas amorosas consideradas unha obra mestra da literatura universal.
Lettres portugaises publicouse en París en 1669, e están dirixidas ao marqués Noel Bouton de Chamilly, conde de Saint-Léger e oficial francés que loitou en chan portugués ás ordes de Federico de Schomberg, durante a guerra da restauración.
Traxectoria
Era filla de Francisco da Cunha Alcoforado, nado nos Cortiços, en Macedo de Cavaleiros, e da súa esposa Leonor Mendes. Tiña tres irmáns, Baltasar Vaz Alcoforado, Miguel da Cunha Alcoforado e Francisco da Cunha Alcoforado, e dúas irmás, Anna Maria da Cunha Alcoforado, esposa de Rui de Mello Lobo Freire, e Maria Peregrina Alcoforado.
Xa no testamento materno Mariana fora nomeada monxa e o seu pai viúvo, ocupado en cometidos administrativos e militares, colocouna no convento da Concepción para a súa seguridade e educación. . Sen ningunha inclinación mística, estaba pois destinada á vida relixiosa como outros mozos e mozas da época por simple decisión familiar. O seu pai volveu casar máis adiante e tivo outras dúas fillas, Maria da Conceição Alcoforado e Catarina Alcoforado, e foi nomeado cabaleiro da Orde de Cristo o 15 de decembro de 1647.
Os amores co marqués de Chamilly, a quen vira por primeira vez na terraza do convento, dende onde asistía ás manobras do exército, terían lugar entre 1667 e 1668. Sor Mariana pertencía á poderosa familia dos Alcoforados, e o escándalo probablemente se lastrou. Temeroso das consecuencias, Chamilly marchou de Portugal, pretextando a enfermidade dun irmán, prometendo enviar a buscala. Na súa espera en van, sería cando escribiu as cartas, que contan sempre unha historia igual: esperanza no inicio, incerteza despois e por fin convicción do abandono.
Polas boas obras e os sacrificios, sor Mariana Alcoforado foi rehabilitada e chegou á posición de abadesa do convento, morrendo aos oitenta e tres anos de idade.
Cartas portuguesas
As cartas, dirixidas ao Marqués Noël Bouton de Chamilly, conde de Saint-Léger, contan como sor Mariana Alcoforado se namorou vendo o conde desfilar a cabalo, e como o seu propio irmán Baltasar lle facilitou o encontro con el. Escritas tralo regreso a Francia do conde, a monxa narra nelas a súa paixón.
As Lettres portugaises tiveron un notable éxito, chegando a influír en autores como Choderlos de Laclos ou Stendhal.
Autenticidade
Algúns estudosos literarios consideran que as cartas son unha obra ficticia e adscriben a súa autoría a Gabriel-Joseph de Lavergne, comte de Guilleragues (1628–1684). Porén, no seu libro Letters of a Portuguese Nun: Uncovering the Mystery Behind a Seventeenth-Century Forbidden Love (2006), a escritora Myriam Cyr intenta reasignar a atribución das cartas á Mariana Alcoforado real.
Rousseau, negou a súa autenticidade por achar as cartas demasiado belas para seren ideadas por unha muller. Igualmente négano os portugueses, Alexandre Herculano e Camilo Castelo Branco.
Na hipótese de non seren auténticas ignórase que as cartas, escritas en francés, posúen acentuados vestixios de sintaxe portuguesa. Especúlase que provén da tradución literal de cartas perdidas escritas orixinalmente en portugués ou compostas por alguén que coñecendo o francés non o dominaba á perfección. Na biblioteca dos Alcoforados atópanse innumerables libros en francés, indicio probable de que empregarían frecuentemente a lingua, polo menos para a lectura.
Na cultura popular
En 2009, o director Eugène Green rodou un filme baseado na vida da relixiosa.
A vida de Mariana tamén foi descrita na novela de Katherine Vaz, Mariana, publicada por Aliform Publishing en 2005.
Alfarrobeira
A alfarrobeira (Ceratonia siliqua) é unha árbore da familia das cesalpináceas. Orixinaria da rexión mediterránea, cultívase polo seu froito, a alfarroba, utilizada como penso.
A alfarrobeira pode medrar ata os 10 m, aínda que o normal é que quede entre 5 e 7 m. Ten unha copa ampla e semiesférica, soportado por un toro groso, de áspera cortiza acastañada, e polas varudas. As follas, alternas e de forma oval, teñen entre 10 e 20 cm de longo, as flores son pequenas, de entre 6 e 12 mm de longo, pero moi numerosas. O froito é unha baga azucrada de entre 10 e 20 cm de lonxitude con sementes pequenas e duras, dá entre 15 e 20 por árbore.
miniatura|esquerda|Vaíñasminiatura|esquerda|Follas miniatura|esquerda|Ceratonia siliqua
A fariña de alfarroba emprégase como aditivo na industria agro-alimentaria.
Arquipélago de Cabrera
250px|miniatura|Vista aérea do arquipélago de Cabrera. O arquipélago de Cabrera son un arquipélago de illas e illotes situado a 9 km ao sur da illa de Mallorca, nas Illas Baleares. Depende administrativamente do termo municipal de Palma de Mallorca. Dende 1991 está declarado Parque Nacional.
Toma o seu nome da illa maior, Cabrera, e integra tamén as illas Estells (s'Estell de Fora, s'Estell des Coll, s'Estell Xapat e s'Estell de s'Esclatasang) e outras illas como a Imperial, illa de ses Rates, illa de ses Bledes, illa des Fonoll, Na Rodona, Conillera, l'Esponja, Na Plana, Illot Pla, Na Pobra, illote de Na Foradada e Na Foradada.
Shamrock Rovers F.C.
O Shamrock Rovers Football Club (en irlandés Cumann Peile Ruagairí na Seamróige) é un club de fútbol da cidade de Dublín, Irlanda. Actualmente compite na FAI Premier Division, a máxima categoría do fútbol irlandés e xoga os seus partidos como local dende o 2009 no Tallaght Stadium, cunha capacidade para 5.700 espectadores.
Historia
O club foi fundado en 1901 (a pesar de que algunhas fontes estiman a mesma en 1899) en Ringsend. O seu nome deriva da avenida Shamrock de Ringsend. Dende os anos '20 ata 1987, o Shamrock xogou os seus partidos en Glenmalure Park, en Milltown. Ese ano, o estadio foi vendido e o equipo non tivo campo propio en 22 anos, cando se inaugurou o Tallaght Stadium. O equipo xogou en Ballsbridge entre 1990 e 1996.
Dragon Fall
Dragon Fall é unha serie española de banda deseñada en castelán, parodia da serie de manga e anime Dragon Ball, creada por Nacho Fernández e Álvaro López. O estilo de debuxo de Dragon Fall evolucionou ó longo da serie, manténdose ó principio fiel a Akira Toriyama, para despois evolucionar en tramas que se afastan moito do argumento da serie orixinal (aínda que parodiando tódolos seus personaxes).
Notas
Nesta saga hai numerosas referencias a outras series como Ranma ½, Transformers, GUNNM, Astérix, As aventuras de Tintín, As Tartarugas Ninja, Power Rangers, Doraemon, He-Man, Evangelion, Superlopez, tamén de videoxogos coma Street Fighter II, así coma a películas Star Wars, Hellraiser, Mars Attacks!, Jurassic Park, Juez Dredd e mesmo de xogos de mesa coma Warhammer 40.000 e política cunha breve aparición de Aznar.