cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Conan o bárbaro (filme)
Recadación e outros medios
Segundo Rentrak Theatrical, unha empresa de analistas de medios, Conan debutou no primeiro lugar de recadación nos Estados Unidos, conseguindo 9 479 373$ durante a primeira semana. Os datos de Rentrak en Conan cubriron 8 semanas despois da súa estrea, e durante ese período, Conan recadou 38 513 085$ nos Estados Unidos. Universal Pictures recibiu 22.5$ millóns despois de deducir os importes por parte dos propietarios dos cinemas. Esta cantidade foi maior da que Universal investiu no filme polo que Conan está considerado un éxito comercial. Outro ingreso do filme foi un beneficio puro para o estudo. Marian Christy, entrevistadora de Boston Globe, mencionou que o filme tamén foi un éxito de recadación en Europa e o Xapón. En todo o mundo, Conan o bárbaro recadou 68 851 475$ en vendas de entradas.
David A. Cook, mestre de estudos cinematográficos na Universidade Emory, dixo que a resposta de Conan en América do Norte non chega ó cualificativo de "blockbuster"; xa que se supoñía que os ingresos dun filme no continente debían ser polo menos de 50$ millóns. Os ingresos de Conan foron os décimo terceiros máis grandes do ano 1982 e combinados xunto con E.T. the Extra-Terrestrial (o filme máis exitoso dese ano con 187$ millóns), On Golden Pond e The Best Little Whorehouse in Texas, todos distribuídos por Universal Pictures, constitúen o 30% da recadación de tódolos filmes dese ano. Segundo Arthur D. Murphy, un analista de cinema, foi a primeira vez que un só distribuidor captou unha parte tan substancial do mercado cinematográfico.
A versión de videocasete estreouse o 2 de outubro de 1982. Os ingresos por venda e alugueiro foron altos. Dende o seu lanzamento o título apareceu na Billboard's Videocassette Top 40 durante 23 semanas. Segundo Sammon, as vendas do filme en vídeo doméstico fixeron medrar a recadación a máis de 300$ millóns no ano 2007. Conan o bárbaro foi convertido en novela por Lin Carter e de Camps (L. Sprague e a súa muller, Catherine). Tamén foi adaptado a unha serie de banda deseñada de Marvel; escrita por Michael Fleisher e ilustrada por John Buscema. Esta banda deseñada foi unha das máis raras publicadas pola compañía.
Galardóns e nomeamentos
Conan o bárbaro non conseguiu ningún premio, pero a Asociación da Prensa Estranxeira de Hollywood salientou a interpretación de Bergman como Valeria e galardoouna cun Globo de Ouro á nova estrela do ano - actriz. A banda sonora de Poledouris foi xulgada por Films in Review como a segunda mellor banda sonora do ano 1982. O filme foi nomeado a un premio Razzie ó peor actor para Arnold Schwarzenegger.
O filme está recoñecido polo American Film Institute nas seguintes listas:
Temática
O tema central de Conan o bárbaro é o enigma do aceiro. No comezo do filme, o pai de Conan cóntalle ó seu fillo o segredo do aceiro e a confiar só nel. Inicialmente crendo no poder do aceiro, Thulsa Doom asalta a aldea de Conan para roubar a espada do Mestre. Por este motivo, a historia céntrase na misión de Conan de recuperar a arma na que o seu pai lle dixo que confiase. O fetiche das armas é un recurso estabelecido dende hai tempo na literatura; Carl James Grindley, un profesor asistente de inglés, dixo que obras antigas como a Ilíada de Homero, o poema en inglés antigo Beowulf e o conto do século XIV Sir Gawain e o Cabaleiro Verde prestan especial atención no arsenal dos seus heroes. Grindley di ademais que Conan o bárbaro, como a maioría dos filmes de acción contemporáneos, emprega armas como recurso argumental e non un símbolo que marque as cualidades do heroe. James Whitlark, un profesor asociado de inglés, di que o enigma do aceiro fai que a énfase do filme nas espadas sexa irónica; ofrece a ilusión de que as armas teñen poderes de seu, pero logo revélaas como obxectos inútiles e dependentes da forza dos seus portadores. Na parte final do filme, Doom búrlase do aceiro, proclamando que o poder da carne é máis forte. Cando Conan recupera a espada de seu pai, é despois de rompela nas mans do tenente de Doom durante o seu combate. Segundo Grindley, o momento no que Conan quebra a espada do seu pai "[cumpre] un risoño espectro de conxectura edípica" e afírmase o dito de Homero segundo o cal "a espada non fai o heroe, pero o heroe fai a espada." O filme, tal e como di Whitlark, "ofrece unha fantasía de poder "humano" elevado máis aló dos límites mortais." Passman e outros autores concordan, afirmando que o filme suxire que a vontade humana e a determinación son, nun sentido nietzschiano, máis fortes que o físico.
Outro tema literario que se atopa na trama de Conan o bárbaro é o concepto da morte, seguido dunha viaxe ó inframundo e o renacemento. Donald E. Palumbo, catedrático de Lingua e Humanidades no Lorain County Community College, sinala que ó igual que outros filme de espada e bruxaría, Conan usou o motivo das viaxes subterráneas para reforzar os temas da morte e o renacemento. Segundo el, a primeira escena na que se ven as tres é despois da liberación de Conan: a fuxida dos cans salvaxes faino caer nunha tumba onde atopa unha espada que lle permite cortar as súas cadenas e poñerse en pé cun poder descuberto. Na parte final do filme, Conan experimenta dúas viaxes subterráneas onde abunda a morte: no interior da Torre das Serpes onde loita cunha cobra xigante e nas profundidades do Templo de Set onde os seguidores do culto se deleitan con carne humana mentres Doom se transforma nunha gran cobra. Mentres que Valeria morre e regresa de entre os mortos (aínda que brevemente), a proba de crucifixión de Conan foi simbólica. Malia que a crucifixión do bárbaro pode evocar a imaxes cristiás, as asociacións do filme coa relixión foron rotundamente rexeitadas. Milius declarou que o filme está cheo de ideas pagás, un sentimento apoiado por críticos como Elley e Jack Kroll. George Aichele, profesor emérito de Filosofía e Relixión en Adrian College, suxeriu que a intención do cineasta coa escena da crucifixión era pura mercadotecnia: para provocar á audiencia con connotacións relixiosas. Porén, el suxire que a historia de Conan pode ser vista como unha analoxía da vida de Xesucristo e viceversa. Nigel Andrews, crítico de cinema, viu que calquera conexión co cristianismo relacionábase máis coa realización do filme. A crucifixión tamén ten reminiscencias a Odín sendo cravado en Yggdrasil.
miniatura|esquerda|A morte da cobra xigante de Doom a mans de Conan na Torre das Serpes evoca á morte de [[Fafnir a mans de Sigfrido (ilustrado) en Der Ring des Nibelungen de Wagner.]]
O concepto de Milius de Conan o bárbaro como unha ópera foi recollido polos críticos; Elley e Huckvale viron conexións coas óperas de Wagner. Segundo Huckvale, a secuencia de apertura do filme reflicte unha escena da ópera Siegfried. A aventura de Conan e as súas probas parecen estar inspiradas nas do heroe titular da ópera: presenciar a morte dos seus pais, medrar como un escravo e matar unha cobra xigante ou dragón. Ademais, a aparición de Schwarzenegger no papel de Conan evocou imaxes de Sigfrido, o modelo a seguir da "besta loira aria", na mente do profesor. A noción da superioridade racial, simbolizada polo heroe ario, foi criticada por J. Hoberman e James Wolcott; destacaron a epígrafe nietzschiana do filme e etiquetaron o seu protagonista como o übermensch de Nietzsche. Ebert estaba molesto pola representación dun "superheroe nórdico enfrontándose a un negro", gañano o "loiro musculoso" que corta a testa do home negro e que "despectivamente a guinda pola escalinata". O seu sentimento foi compartido por Adam Roberts, un estudoso artúrico, que tamén dixo que Conan un exemplo dos filmes de espada e bruxaría de comezos da década de 1980 que se estaban impregndados en diversos graos coa ideoloxía fascista. Segundo Roberts, estes filmes seguían as ideas e a estética estabelecidas polos esforzos fílmicos de Leni Riefenstahl para a Alemaña nazi. Roberts advirtiu que calquera lectura política destes filmes de espada e bruxaría en relación ó fascismo é subxectiva. O crítico Richard Dyer dixo que estas asociacións con Conan foron inexactas e influenciadas por conceptos errados das filosofías nietzschianas, e os estudiosos de filosofía dixeron que a industria do cinema a miúdo malinterpretou as ideas detrás do übermensch.
Conan é tamén visto como un produto do seu tempo: os seus temas reflicten o clima político dos Estados Unidos na década de 1980. Ronald Reagan era o presidente do país e os ideais do individualismo foron promocionados durante os seus dous mandatos. Enfatizou o valor moral do individuo nos seus discursos, esporeando ós seus concidadáns a facer que o país tivese éxito e se opuxeran á Unión Soviética durante a guerra fría. O Dr. Dave Saunders, un crítico de cinema e catedrático de South Essex College of Further and Higher Education, vencellou facetas de Conan o bárbaro con aspectos do reaganismo, a ideoloxía conservadora que rodeaba as políticas do presidente. Saunders vencellou a misión de Conan contra Doom cunha cruzada dos estadounidenses, a súa escolla do armamento con Reagan e a afección de Milius de resistir ós soviéticos só con espírito e armas sinxelas, así como a base de operacións de Doom co Kremlin de Moscova. Conan, na interpretación de Saunder, é representado como o heroe estadounidense que saca forza das súas probas e tribulacións para matar ós malvados opresores, os soviéticos, e esmagar as súas formas antiamericanas. Douglas Kellner e o seu colega académico Michael Ryan propuxeron outro inimigo do individuo estadounidense: un goberno federal excesivamente dominante. A asociación do filme co individualismo non está confinado ós Estados Unidos; Jeffrey Richards, un historiador cultural, salientou a popularidade do filme entre a mocidade do Reino Unido. Robin Wood, un crítico de cinema, suxeriu que na maioría dos casos, só hai unha delgada liña entre o individualismo e o fascismo; tamén dixo que Conan é o único filme desa era que prescindiu do disfrace, celebrando abertamente os seus ideais fascistas de tal xeito que faría as delicias de Riefenstahl.
Tamén se examinaron as cuestións sexuais nos temas do filme. O movemento feminista experimentou reaccións violentas durante os primeiros anos da década de 1980 e os filmes de acción estaban axudando a promover as nocións de masculinidade. As mulleres destes filmes eran retratadas como putas, serventes ou guerreiras vestidas con roupa que revela a carne. Conan deulle ó seu público masculino un heroe viril que superou tódalas adversidades, entregándolles unha fantasía para escapar da invasión das "mulleres feministas fortes" radicais nas súas vidas. A arte promocional de Renato Casaro para a estrea do filme nos Estados Unidos presenta unha versión sexualizada dos dous personaxes principais, Conan e Valeria. Escasamente vestidos con pezas que semellan roupa interior, visten botas longas e levan o cabelo solto. Mentres que Conan amósase na imaxe coa súa espada en alto, Valeria "está en crequenas nunha pose imposible co seu traxe de coiro [en forma de peluche] formando unha forma escura entre os seus muslos". Segundo Schubart, os críticos non aceptaron a Valeria como unha figura feminina forte, senón como un "espectáculo sexual"; para eles, ela era a compañeira guerreira tradicional masculina nun corpo feminino atractivo.
Legado e impacto
Mentres que a maioría das adaptacións cinematográficas de bandas deseñadas e ficcións pulp da década de 1980 foron un fracaso, Conan o bárbaro foi unha das poucas que obtiveron un beneficio. Segundo Sammon, converteuse no estándar co que se mediron os filmes de espada e bruxaría ata a estrea de The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring de Peter Jackson en 2001; varios filmes contemporáneos do mesmo xénero foron xulgados polos críticos como clons de Conan, como The Beastmaster (1982). O éxito de Conan inspirou copias de baixo orzamento, como Ator l'invincibile (1982) e Deathstalker (1983). A súa secuela, Conan o destrutor, foi producida e estreada en 1984; só uns poucos do equipo orixinal, como Schwarzenegger, Mako e Poledouris, participaron nel. As adaptacións posteriores das historias de Robert E. Howard foron consideradas por Sammon como inferiores ó filme que iniciou a tendencia. Un spinoff de Conan foi a atracción de 20 minutos de duración The Adventures of Conan: A Sword and Sorcery Spectacular, que se representou entre 1983 e 1993 en Universal Studios Hollywood. Producida cun custo de $5 millóns, o espectáculo contiña escenas de acción executadas con música composta por Poledouris. Entre as características do espectáculo salientan a pirotecnia, os láseres e un dragón animatrónico de 5,5 metros de altura que botaba lume.
miniatura|dereita|O produtor Dino De Laurentiis (nunha fotografía de 2009) lucrouse con Conan, pero tivo menos éxito cos seus filmes posteriores.
Varios dos implicados no filme colleitaron beneficios a curto prazo. O Globo de Ouro como estrela do ano de Sandahl Bergman polo seu papel como Valeria supuxo o seu meirande éxito na industria do cinema; os seus papeis posteriores non conseguiron recoñecemento. Dino De Laurentiis producira unha serie de fracasos de recadación dende o seu éxito King Kong en 1976, e Conan o bárbaro foi un punto de inflexión na súa sorte. A secuela tamén foi proveitosa, pero moitos dos proxectos posteriores de De Laurentiis non recuperaron sequera os custos de produción e foi obrigado a declararse en bancarrota en 1988. Para John Milius, Conan o bárbaro é o seu "meirande éxito como director", xa que os seus esforzos posteriores non conseguiron igualar o seu éxito e popularidade. Ademais, a interpretación de Mako como Akiro sería un factor decisivo para que intepretase a Aku na serie animada de 2001 Samurai Jack.
Pressman non recibiu cartos da recadación de Conan, pero vendeu os dereitos da franquía a De Laurentiis por $4,5 millóns máis un 10% dos beneficios de calquera secuela de Conan o bárbaro. Esta venda pagou con creces as débedas da súa compañía por producir Old Boyfriends, evitándolle a ruína financeira; Pressman dixo que este trato "proporcionoulle máis cartos pola venda, que non por facer o filme, do que conseguiu por facer un." Tamén dispuxo un acordo con Mattel para obter os dereitos de produción de xoguetes para o filme. Malia que a compañía de xoguetes abandonou a licenza despois de que os seus executivos decidisen que Conan era "violento de máis" para os nenos, Pressman convenceunos para producir un filme baseado na nova liña de xoguetes de Masters of the Universe. O filme homónimo de 1987 custou $20 millóns e só recadou $17 millóns nos Estados Unidos.
Os máis beneficiados polo proxecto foron Basil Poledouris e Arnold Schwarzenegger. A reputación de Poledouris na industria medrou pola súa aclamada banda sonora. MacDonald cualificou a obra de Poledouris en Conan como "un dos logros musicais no cinema máis espectaculares da década", e Page Cook nomeouna como a única razón para ver o filme e como a segunda mellor banda sonora do cine de 1982 (despois de E.T.). Despois de escoitar a música de Conan, Paul Verhoeven contou con Poledouris para facer a banda sonora dos seus filmes Flesh and Blood (1985), RoboCop (1987) e Starship Troopers (1997). A música do filme de Verhoeven Total Recall (1990) estivo influenciada na de Conan, e o seu compositor, Jerry Goldsmith, usou a obra de Poledouris como un modelo das súas composicións.
Conan proporciounoulle a Schwarzenegger recoñecemento internacional como unha estrela de acción e estableceu un modelo para a maioría dos seus papeis cinematográficos: "xeado, musculoso, e inexpresivo, pero dalgún xeito entrañable." A imaxe del como bárbaro perdurou no imaxinario colectivo e cando fixo campaña por George H. W. Bush como presidente, foi presentado como "Conan o republicano" un apelativo que se mantivo ó longo da súa carreira política e que foi repetido polos medios de comunicación durante o seu mandato como Gobernador de California. Schwarzenegger foi consciente dos beneficios que o filme lle trouxo, recoñecendo o papel de Conan como un "agasallo de Deus para a súa carreira." Por este motivo abrazou esa imaxe, e cando foi Gobernador de California, expuxo a súa copia da espada Atlante no seu despacho, amosándollela ocasionalmente ós seus visitantes e mesmo deixándolles xogar con ela. Máis dunha vez, adornou os seus discursos coa ladaíña de Conan "crush your enemies, see them driven before you and hear the lamentations of their women".
A banda sonora do filme, "Riders of Doom", foi empregada en anuncios do videoxogo de aventuras The Legend of Zelda: Ocarina of Time, o seu remake, e nos trailers das secuelas The Legend of Zelda: The Wind Waker e The Legend of Zelda: Twilight Princess.
Secuelas
Conan o destrutor foi estreado en 1984, con Schwarzenegger e Mako de novo nos seus papeis. Unha terceira entrega da saga, Conan the Conqueror foi previsualizado ó final de Destrutor. Conqueror estaba prevista para a súa estrea en 1987, pero iso nunca chegou a bo porto. Unha versión do guión foi adaptada para converterse no filme de 1997 Kull the Conqueror.
En outubro de 2012, Universal Pictures anunciou un proxecto para que Schwarzenegger volvese interpretar o papel de Conan no filme The Legend of Conan. A historia sería unha secuela directa do filme orixinal, "ignorando" Conan o destrutor e o filme de 2011 protagonizado por Jason Momoa. En xuño de 2013, Schwarzenegger declarou que aínda tiña pensado facer The Legend of Conan, pero despois de Terminator Genisys, que comezou a rodarse en 2014. En outubro de 2013, Deadline informou que Andrea Berloff estaba a escribir o guión do filme. En febreiro de 2015, IGN informou que Will Beall estaba a escribir o guión. O 24 de maio de 2015, Chris Morgan dixo na páxina web The Arnold Fans que o guión estaba listo e revelou que recuperarían polo menos tres personaxes do primeiro filme. A comezos de 2016, Schwarzenegger expresou o seu entusiasmo polo guión e reafirmou o seu interese en protagonizar o filme, dicindo "O interese é alto . . . pero non nos estamos precipitando."
Fredrik Malmberg dixo a Deadline.com nunha entrevista que a secuela podería conducir a un universo cinemático das creacións de Howard para cinema e televisión. O 28 de xaneiro de 2016, Schwarzenegger confirmou que o terceiro filme sería Conan the Conqueror. Revelou os detalles do filme nun evento de preguntas e respostas en Escocia. Segundo escribiu Sandy Schaefer para Screenrant.com en agosto de 2016, o guión foi afinado entre Chris Morgan e Will Beall. En abril de 2017, o produtor Chris Morgan declarou que Universal rexeitou o proxecto, malia que existe a posibilidade dunha serie de televisión. Supostamente, a historia do filme estaba ambientada 30 anos despois do primeiro filme, e tiña certa inspiración en Sen perdón de Clint Eastwood.
A Grixa, Frixe, Muxía
A Grixa é un lugar da parroquia do Frixe no concello coruñés de Muxía na comarca de Fisterra. Tiña 38 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 22 eran mulleres.
Futurama
A historia de Futurama empeza o 31 de decembro de 1999 en Nova York, cando Fry, un mozo fracasado que traballa repartindo pizzas é "accidentalmente" conxelado nun laboratorio crioxénico de Nova York e enviado 1000 anos cara ao futuro e esperta o 31 de decembro de 2999 en "Nova" Nova York. Coñece a Leela, unha bela ciclope que lle quere implantar un chip de traballo, e a Bender, un robot antisocial, alcólico e cleptómano. Velaquí os tres protagonistas de Futurama, aos que se van sumando novos personaxes en cada episodio.
Personaxes e elenco
Futurama pertence ao xénero comedia de situación, por iso a trama vira en torno ás actividades e aventuras dos empregados da empresa Planet Express. A maioría dos episodios traman sobre o trío Fry, Leela e Bender, aínda que tamén doutras personaxes.
Fry é un inmaturo rapaz que traballaba coma repartidor de pizza que foi conxelado na madrugada do día de Aninovo de 2000 antes da fin das badaladas, despertando durante o Fin de Ano, 2999. Obtén un emprego coma repartidor en Planet Express, unha empresa propiedade do seu familiar máis achegado, o profesor Hubert Farnsworth. Está namorado de Leela dende o primeiro episodio, sendo ademais, como consecuencia de certas medidas que toma no episodio "Roswell que remata ben", o seu propio avó.
Leela é a competente capitá da nave de Planet Express cun só ollo. Abandonada dende pequena pasou toda a súa infancia nun orfanato pensando que era unha orfa extraterrestre co desexo de coñecer as súas orixes. Porén, máis tarde dáse conta de que é filla duns mutantes de sumidoiro. Antes de converterse en capitá traballaba no laboratorio crioxénico onde coñeceu a Fry, o cal namorouse dela.
Bender é un robot alcohólico, fumador, cleptómano, misántropo, egocéntrico e cun alto temperamento. Orixinariamente está programado para dobrar e máis tarde é designado como cociñeiro da nave de Planet Express e asistente de vendas. Os seus soños son ser un famoso Chef ou un cantante de música folk. Fry é o seu compañeiro de apartamento. Cabe resaltar que foi fabricado en México.
Pandorum
Pandorum é un filme xermano-británico de ficción científica dirixido por Christian Alvart que foi estreado no 2009. Foi producido por Robert Kulzer, Jeremy Bolt e Paul W.S. Anderson, e o guión foi escrito por Travis Milloy a partir dunha historia de Milloy e Alvart. Está protagonizado por Dennis Quaid e Ben Foster. A rodaxe comezou en Berlín en agosto de 2008. Pandorum foi estreado o 25 de setembro de 2009 nos Estados Unidos, e o 2 de outubro de 2009 no Reino Unido.
Futurama
Personaxes e elenco
Nacido o 9 de abril de 2841, co que conta con 167 anos e é o familiar máis achegado a Fry na época. Farnsworth fundou Planet Express e foi inventor de múltiples cousas. Ten ademais o seu propio clon creado para ser o seu sucesor, Cubert Farnsworth, o cal trata coma un fillo.
Pandorum
Sinopse
No ano 2174, a Terra está superpoboada, as reservas de auga e comida comezan a escasear perigosamente. Por iso envíase a Elysium, unha xigantesca nave espacial para colonizar Tanis, un planeta que reúne condicións similares á Terra para albergar vida humana.
Unha viaxe de máis de cen anos no que dous integrantes da tripulación, o Tenente Payton e o Cabo Bower, espertan de repente da súa hibernación, pero sen lembrar nada do ocorrido e sen rastros de vida dos seus compañeiros. O Cabo Bower non tardará en descubrir xunto con outros superviventes durante o traxecto para reiniciar o reactor nuclear da nave, que algo monstruoso fíxose co control da nave e matou a maioría dos seus tripulantes.
Futurama
Personaxes e elenco
miniatura|Xente disfrazada de Doutor Zoidberg. É un extraterrestre semellante a un lumbrigante. É un médico procedente do planeta Decapod 10. Autoproclámase experto en humanos a pesar de que os seus coñecementos de anatomía humana son máis ben limitados. Proporciona coidados médicos incompetentes á tripulación do Planet Express.
Amy é unha moza incribelmente rica, moi guapa e simpática; mais tamén burda e inocente, e con ela, Planet Express é moi propenso a ter accidentes. É unha estudante de enxeñería na Universidade de Marte e herdeira do hemisferio occidental dese planeta. A pesar de nacer en Marte, é etnicamente chinesa, propensa a maldicir cantonés e falar xerga do século XXXI. Os seus pais son Leo e Inez Wong. Inicialmente semella algo promiscua, mais logo desenvolve unha longa relación con Kif Kroker.
Zapp Brannigan non é un membro de Planet Express mais aparece regularmente en Futurama. É un presuntuoso, egocéntrico e incompetente capitán de nave espacial que tenta persuadir sen descanso a Leela e outras mulleres.
É o 4º tenente de Zapp Brannigan e sufrido asistente persoal, Kif é membro dunha especie de anfibios que habita no planeta acertadamente nomeado Amphibios 9. aínda que é extremadamente tímido, tivo o suficiente coraxe para acadar saír con Amy.
Nibbler, cuxa tradución aproximada ao galego pode ser Dentadiño (na versión en castelán, única dispoñíbel en Galiza polo de agora, é coñecido coma Mordisquitos) é a mascota de Leela do planeta Nibblonian, que ela atopou en estado salvaxe e que moi cedo adoptou na serie. É capaz de xantar enormes animais producindo materia escura (combustíbel para naves) como refugallo. A pesar do seu enganoso xeitoso aspecto, Nibbler é de feito un altamente intelixente ser cuxa especie é a encargada de manter a orde no universo. Revela no episodio "O porqué de Fry" que foi o responsábel directo da conxelación crioxénica de Fry.
Futurama ten ademais numerosas personaxes de menor importancia que aparecen de xeito regular, moitas delas dobradas polos membros habituais do elenco como Billy West, John DiMaggio, Tress MacNeille, David Herman e Maurice LaMarche.
Escenario
Numerosos avances tecnolóxicos foron realizados até este século dende os nosos días. Un moi destacado e recorrente durante a serie é a capacidade para manter vivos a persoeiros (a súa cabeza concretamente) en tarriños de formol o que é usado polos guionistas cando queren facer aparecer a unha celebridade na serie. Curiosamente, varios dos políticos en conservas xa estaban mortos antes da suposta chegada desta tecnoloxía, un dos exemplos máis destacados desta anomalía é Richard Nixon, que morreu en 1994.
A Internet conta co seu propio mundo dixital (semellante a The Matrix ou Tron), é lento e en gran parte consiste na pornografía, pop-ups, e "sucias" salas de conversación, aínda que algunhas poden incluír material educativo. A televisión segue sendo unha forma primaria de entretemento. Os robots son unha vista común, ademais de ser a principal causa do quecemento da Terra grazas aos seus sistemas de alcol. A roda está obsoleta (Fry até parece non recoñecer o seu deseño) xa que foi esquecida e substituída por vehículos e tubos de transporte.
En Futurama os guionistas non cometen erros de continuidade, que serven para promover as brincadeiras. Por exemplo, mentres que nun episodio dise que a tripulación de Planet Express morreu por culpa das abellas asasinas, máis tarde o episodio "O aguillón" trama sobre un dos membros da nova tripulación morre polas abellas asasinas.
Cultura e sociedade
A relixión é aínda parte da sociedade, a pesar de cambiar moito. As principais relixións fusionáronse para converterse nunha única. As figuras relixiosas da serie son o Papa Espacial, o Diaño Robot e o reverendo Preacherbot. Aínda que moi poucos episodios céntranse exclusivamente nos cambios relixiosos no universo de Futurama. miniatura|200px|dereita|Bandeira da Terra A Terra ten un goberno unificado, encabezado polo Presidente da Terra (da tempada 2 en diante é a cabeza de Richard Nixon). A capital da Terra é Washington, D.C., e a súa bandeira é semellante á de Estados Unidos só que no canto de estrelas ten unha representación da Terra.
A Orde Democrática de Planetas (DOOP) é a organización de ficción no universo de Futurama, semellante ás Nacións Unidas e á Federación Unida de Planetas do universo de Star Trek. Numerosas outras galaxias foron colonizados ou fixeron Contacto no ano 3000. Marte foi colonizado e é o fogar da famosa Universidade de Marte.
Os presidentes dos Estados Unidos dende George Washington até Bill Clinton, e moitas celebridades son colocadas nos metados tarros. Estes exhíbense no Museo Nacional de Cabezas. Son alimentados con comida para peixes.
Lingua
miniatura|esquerda|400px|Cada signo do alfabeto extraterrestre corresponde a un signo do alfabeto latino Na serie tamén se usan alfabetos extraterrestres que aparecen a miúdo no fondo, polo xeral en forma de garabatos, anuncios ou en etiquetas de advertencia. O primeiro é un sinxelo cifrado de substitución un a un do alfabeto latino, mentres que o segundo usa un código de adición modular e máis complexo. Ambos adoitan proporcionar bromas adicionais aos fanáticos o suficientemente entregados como para descodificar as mensaxes. Ademais destes alfabetos, a serie utiliza o alfabeto latino.
O inglés tamén evolucionou, pero segue sendo comprensíbel. Os trocos inclúen a substitución da palabra Christmas («Nadal») por Xmas (co X pronunciado como tal) e o cambio da pronuncia de ask por metátese (troco de lugar dos sons dentro dunha palabra) a [æks]. Ironicamente, [æks] representa unha pronuncia antiga da palabra, sendo o moderno [æsk] unha innovación, polo que no século XXXI vese como a palabra pecha o círculo.
O universo de Futurama tamén fai diversas predicións audaces sobre o futuro da lingüística. Nun episodio dáse a coñecer que o francés é unha lingua morta e que agora a lingua oficial falada en Francia é o inglés (na versión francesa da serie, é o alemán a lingua morta). Noutro episodio vese un anuncio no metro que di "Learn Spanglish" (aprende spanglish) polo que parece que a mestura de inglés e español acaba converténdose nun idioma usual. Segundo Matt Groening, a serie presenta os chamados Frozen Gags, que son chistes que non ven a primeira ollada, senón que se debe pausar o episodio e ver atentamente á pantalla. Aparentemente, os moitos carteis en idioma extraterrestre posúen mensaxes obscenas, pero non se poden ler a primeira ollada.
Filmes
Trala súa cancelación en 2003, todo facía supor que o universo Futurama chegara ao seu fin. Anos despois, as repeticións da serie en horario nocturno, conseguiron que a serie recobre popularidade. Debido a iso, as autoridades de FOX chamaron a Matt Groening para saber se lle gustaría continuar Futurama nunha película. Finalmente o número de películas non foi unha, senón catro, as cales foron lanzadas en DVD entre novembro do 2007 e febreiro do 2009. Os guións das mesmas foron a ser escritos por David X. Cohen, Matt Groening e o resto do equipo que traballou na serie orixinal.
Bender's Big Score
O gran tanto de Bender, foi a primeira das catro películas proxectadas. Saíu á venda en DVD o 27 de novembro de 2007 en Estados Unidos baixo o nome de Bender's Big Score. Supuxo o regreso da serie, tras 5 anos sen emisión.
A trama vira principalmente ao redor da conquista do planeta Terra por parte dunha raza de estafadores nudistas extraterrestres. Nela aparecen os principais personaxes da serie, así como unha enorme cantidade de personaxes secundarios. A película aborda tamén a relación Leela e Fry, ademais da continuidade temporal durante os primeiros anos do século XXI. Como figuras invitadas, cabe mencionar ao ex vicepresidente dos Estados Unidos, Al Gore interpretándose a si mesmo, o rapeiro Coolio (como Kwanzabot), o comediante Sarah Silverman e o actor Mark Hamill.
The Beast with a Billion Backs
A besta cun millón de costas, é a segunda entrega estreada o 24 de xuño de 2008 en Estados Unidos, nárrase o ocorrido ao final da primeira película cando aparece unha especie de racho no espazo coñecido como "a anomalía" e que resulta ser unha porta a outro universo, onde vive un ser de tamaño planetario con millóns de tentáculos que tomará o control do planeta, Fry conseguirá noiva e despois será o supremo pontífice dunha relixión mentres Bender encabezará unha sociedade robótica secreta que quere a aniquilación dos humanos, pero son todo o contrario.
O elenco inclúe a Stephen Hawking interpretándose a si mesmo, David Cros (como Yivo) e Brittany Murphy (como Colleen, a noiva de Fry).
Bender's Game
A terceira película, O xogo de Bender, foi estreada directo en DVD e Blu-ray o 3 de novembro de 2008 en Gran Bretaña e o 4 en Estados Unidos.
Debido ao aumento do prezo dos combustíbeis a tripulación do Planet Express embárcase nunha misión perigosa: infiltrarse na única mina de materia escura, a orixe do combustíbel de todas as naves espaciais. Pero o que descobren é un lugar moito máis especial... un mundo medieval onde atópanse dragóns, maxia e bébedos cabaleiros, un mundo moi semellante ao d'O Señor dos Aneis.
Into the Wild Green Yonder
A cuarta película, Cara o distante e salvaxe verde,, estreouse o 24 de febreiro de 2009 en DVD e Blu-Ray.
Marcha (música)
Unha marcha é un peza instrumental que ten como característica imita-lo ritmo que marcan os pés do camiñante.
Características
As marchas poden considerarse como "danzas andada", pois regulan o paso dun certo número de persoas. Estrutúranse en compases binarios ou cuaternarios, sendo o primeiro o máis común. O seu ritmo leva á división dos tempos en dous valores desiguais, sendo o primeiro máis longo que o segundo, para o que se adoita usar o puntillo. Desta maneira, conséguese unha acentuación que axuda a levar o paso.
As marchas son composicións musicais que tiveron o seu apoxeo no século XIX. Neste século existen numerosas marchas compostas por autores galegos, como Marcial del Adalid, Canuto Berea ou Xoán Montes, que as bandas de música tocaban nas festas e romarías dos pobos.
Tipos de marcha
Unha marcha pode presentar características moi diferentes, segundo sexa a finalidade para a que está composta:
El Eco de Teo
El Eco de Teo foi un periódico editado en Buenos Aires entre 1916 e 1920.
Historia e características
Revista mensual, apareceu o 10 de marzo de 1916 como órgano de prensa do Centro de residentes de Teo en Sud-América co lema "Por Galicia. Por el trabajador de la tierra gallega: Defiende los intereses colectivos del Distrito Municipal de Padrón". A revista foi órgano oficial da Sociedad Agrícola de Residentes de Vedra en Buenos Aires. Estaba dirixida por Manuel Oliveira Viqueira e contou coa colaboración de Joaquín Pesqueira, J. Buela, Luis Sánchez, Antón Zapata García, Felipe Abeleira e Julio Díaz Miranda. A publicación xurdiu a partir dunha escisión na Federación de Residentes de Teo, editora da revista Teo. Incluíu información semellante á desta pero cunha maior tendencia galeguista, acompañada de fotografías da sociedade e ilustracións de Lourido. Sucedeuno Hércules.
Aavasaksa
O lugar foi unha das principais etapas da expedición enviada por Luís XV e dirixida por Pierre Louis Moreau de Maupertuis (1736-1737) co obxectivo de medir a lonxitude dun grao do arco de meridiano á altura do círculo polar para determinar con máis precisión a forma da Terra, e que confirmou a teoría de Isaac Newton de que era aplanada nos polos como unha mandarina. Tamén deixou constancia do seu paso a expedición do explorador italiano Giuseppe Acerbi mentres observaba o sol de medianoite dirixíndose ao Cabo Norte. Aavasaksa tamén foi elixido en 1845 como un dos vértices do sistema de medicións xeodésicas coñecido como Arco Xeodésico de Struve.
Ramón Saavedra Salgado
Ramón Saavedra Salgado, nado en Lugo o 15 de agosto de 1873 e finado en Santiago de Compostela a principios de xullo de 1932, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de José Manuel Saavedra Pando. Presidente da Confederación de Sindicatos Católicos. Na ditadura de Primo de Rivera foi nomeado alcalde de Lugo o día 1 de outubro de 1923. A elección foi anulada e o día 4 elixiron a Manuel Roca Varela. O 12 de xaneiro de 1924 volveu ser nomeado alcalde Ramón Saavedra Salgado ao ser destituído o Concello. Permaneceu no cargo até principios de xaneiro de 1925. Foi presidente da Unión Patriótica de Lugo.
Vida persoal
Casou con Herminia Hidalgo Díaz de Léon.
Fernando Montero Doiztua
Fernando Montero Doiztua, nado en Oviedo cara 1890, foi un enxeñeiro, xornalista e político español.
Traxectoria
Enxeñeiro industrial da Compañía Telefónica. Nos anos dez foi director da Oficina Técnica de Lugo. Dirixiu na Coruña o semanario Región Gallega (1924) fundado por José Miñones Bernárdez, fundou e dirixiu a revista Galicia (1924-1926) e a súa continuadora Galicia Gráfica (1926-1929). En 1930 estaba destinado en Sevilla; en 1936 era inspector provincial de traballo en León e en abril dese ano foi nomeado inspector provincial de traballo da Coruña. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e estivo preso na Prisión provincial de Salamanca. Xulgado na Coruña por rebelión, foi condenado a 12 anos e un día de prisión. Foi separado definitivamente do servizo como inspector de traballo en 1938.
La Maquinista Terrestre y Marítima
miniatura|250px|Entrada de La Maquinista. miniatura|dereita|Guindastre pórtico de Astano, construído por MTM en 1970-1971. La Maquinista Terrestre y Marítima (tamén coñecida como MTM) foi unha empresa metalúrxica de orixe catalá adicada ao deseño e construción de infraestruturas. Foi fundada en Barcelona o 14 de setembro de 1855 por Nicolau Tous i Soler, Nicolau Tous i Mirapeix e Celedonio Ascacíbar, situados en el Raval de Barcelona. Dende 1989 pertence á multinacional francesa Alstom.
En Galicia construíu o guindastre pórtico de Astano entre 1970-71, deseño da empresa alemá PHB Junko, sendo a maior de toda Europa.
Pigpile
Pigpile é un álbum ao vivo da banda Big Black, gravado o 24 de xullo de 1987 durante a súa derradeira xira europea, e editado orixinalmente en VHS (foi o segundo vídeo que publicaron, tras Live) e posteriormente en CD. As gravacións realizáronse na sala de concertos Hammersmith Clarendon de Londres. Con todas as copias da cinta en VHS e algunhas de Pogpile incluíse gratuitamente un vinilo de 5" transparente cunha versión do tema de Mary Jane Girls "In My House".
Total Control
Total Control é unha banda australiana de post-punk formada en Melbourne no ano 2008. O grupo está composto por Mikey Young (guitarra, teclados), Dan Stewart (voces), Al Montfort (guitarra), Zephyr Pavey (baixo) e James Vinciguerra (batería). Despois dunha serie de sinxelos, o álbum de estrea da banda, Henge Beat, foi publicado en agosto do ano 2011. O seu segundo traballo, Typical System, apareceu en xuño de 2014, e o terceiro, Laughing At The System, en decembro de 2017.
1017
Mortes
Historia ano a ano
Estela (botánica)
O concepto de estela desenvolvérono no século XIX os botánicos franceses P. E. L. van Tieghem e H. Doultion como un modelo para comprender as relacións entre o talo e a raíz, e para discutir a evolución da morfoloxía das plantas vasculares.
Téñense feito varias clasificacións distintas das estelas, pero os dous principais tipos de estela son as protostelas e as sifonostelas, que se subdividen noutros tipos.
Protostela
As primeiras plantas vasculares tiñan talos cun núcleo central de tecido vascular. Este núcleo consistía nun cordón cilíndrico de xilema, rodeado de floema. Arredor do tecido vascular pode haber unha endoderme que regula o fluxo de auga cara a dentro e a fóra do sistema vascular. Esta disposición dos tecidos centrais denomínase protostela.
Hai tres tipos básicos de protostela:
center|Tres tipos básicos de protostela.
Gran Premio de Portugal de 1986
O Gran Premio de Portugal de 1986 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 21 de setembro de 1986 no circuíto de Estoril. Foi a décimo cuarta rolda da tempada de Fórmula Un de.
Estela (botánica)
Sifonostela
As sifonostelas teñen unha rexión de tecido parenquimático chamada medula, por dentro da capa de xilema. Os tecidos vasculares rodean a medula como un cilindro oco. As sifonostelas a miúdo teñen zonas onde os cordóns vasculares están interrompidos e ocupados por parénquima, situadas nos puntos onde se orixinan as follas (megáfilos, tipicamente), e denominadas lagoas foliares.
As sifonostelas poden ser ectofloicas (co floema máis externo ca o xilema) ou anfifloicas (con capas externas e internas de floema e o xilema en medio delas). Entre as plantas vivas, moitos fentos e algunhas anxiospermas astéridas teñen estela anfifloica.
As estelas anfifloicas poden ser de varios tipos:
A maior parte das plantas con semente posúen unha disposición vascular que se considera derivada da sifonostela, e denomínase eustela.
center|Tres tipos básicos de sifonostela.
Existe unha variante ou subtipo da eustela que se encontra en monocotiledóneas como o millo e centeo, que ten numerosos feixes condutores espallados no talo, e que se denomina atactostela.
Xogos Náuticos Intercélticos
Os Xogos Náuticos Intercélticos son unha competición deportiva internacional que se organiza con carácter anual e onde participan un catálogo pechado de estados, nacións e rexións da Europa atlántica.
Organización
Os Xogos Náuticos Intercélticos foron creados en 1995 na Bretaña e neles dispútanse competicións de vela, remo, mergullo, surf e piragüismo.
As entidades xeográficas participantes son: Asturias, Bretaña, Canarias, Cornualla, Escocia, Euscadi, Gales, Galicia, Illa de Man, Irlanda e Portugal.
Nik Stauskas
Nikolas Tomas "Nik" Stauskas, nado o 7 de outubro de 1993 en Mississauga, Ontario, é un xogador canadense de baloncesto profesional que xoga nos Indiana Pacers da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 26 de xuño de 2014, foi seleccionado na 8ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Sacramento Kings. O 8 de xullo de 2014, asinou o seu contrato coma rookie cos Kings.
O 10 de xullo de 2015, Stauskas foi traspasado ós Philadelphia 76ers xunto a Carl Landry, Jason Thompson e unha futura elección da primeira rolda do Draft, a cambio dos dereitos de Artūras Gudaitis e Luka Mitrović.
O 7 de decembro de 2017, Stauskas foi traspasado xunto a Jahlil Okafor e unha elección da segunda rolda do Draft de 2019 ós Brooklyn Nets, a cambio de Trevor Booker.
O 5 de xullo de 2018, Stauskas asinou cos Portland Trail Blazers.
O 4 de febreiro de 2019, Stauskas foi traspasado xunto a Wade Baldwin IV e dúas eleccións da segunda rolda do Draft ós Cleveland Cavaliers, a cambio de Rodney Hood. Tres días máis tarde, o 7 de febreiro de 2019, Stauskas foi traspasado xunto a Iman Shumpert, Wade Baldwin IV e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 ós Houston Rockets, nun traspaso entre tres equipos que tamén mandou a Brandon Knight, Marquese Chriss e dúas futuras eleccións do Draft ós Cleveland Cavaliers, e a Alec Burks e unha elección da segunda rolda do Draft de 2020 ós Sacramento Kings. Horas máis tarde foi traspasado de novo xunto a Baldwin e unha elección da segunda rolda do Draft de 2021 e os dereitos de Maarty Leunen, desta vez ós Indiana Pacers. O 8 de febreiro, foi cortado polos Pacers. O 11 de febreiro, asinou cos Cleveland Cavaliers.
O 31 de decembro de 2021, Stauskas asinou un contrato de dez días cos Miami Heat.
O 9 de xullo de 2022, Stauskas foi traspasado xunto a Aaron Nesmith, Daniel Theis, Malik Fitts, Juwan Morgan, e unha elección da primeira rolda do Draft de 2023 ós Indiana Pacers a cambio de Malcolm Brogdon.
Rafi Gavron
Raphael Pichey "Rafi" Gavron, nado en Londres o 24 de xuño de 1989, é un actor inglés-estadounidense. É coñecido polos seus papeis en filmes como Breaking and Entering, Nick and Norah's Infinite Playlist, Inkheart e Celeste and Jesse Forever.
Splash (filme)
Splash é un filme estadounidense dirixido por Ron Howard que foi estreado en 1984. Está protagonizado por Tom Hanks, Daryl Hannah, John Candy, Eugene Levy e Dody Goodman. O filme foi nomeado ó Oscar ó mellor guión orixinal. A banda sonora orixinal foi composta por Lee Holdridge. Foi o primeiro filme polo estudio Touchstone Pictures de Disney.
Sinopse
Cando Allen Bauer (Tom Hanks) era aínda un neno, unha serea (Daryl Hannah) salvouno de morrer afogado. Vinte anos despois, no mesmo lugar, cae de novo ó mar e é rescatado outra vez pola mesma serea. Moi confuso polo sucedido, volve a Nova York, pero a sera está decidida a atopalo.
Peso
miniatura|250px|dereita|Diagrama de forzas que actúan sobre un corpo de masa m en repouso sobre unha superficie horizontal. En física, o peso dun corpo é unha magnitude vectorial, o cal defínese como a forza coa cal un corpo actúa sobre un punto de apoio, por mor da atracción deste corpo pola forza da gravidade.
Tricloroetileno
miniatura O tricloroetileno (TCE) é unha substancia química de síntese que se presenta en forma de líquido incoloro, non inflamable e de aroma e sabor doce.
Peso
A situación máis corrente, é a do peso dos corpos nas proximidades da superficie dun planeta como a Terra, ou dun satélite. O peso dun corpo depende da intensidade do campo gravitatorio e da masa do corpo.
Tricloroetileno
Úsase principalmente como solvente para eliminar graxa de partes metálicas, aínda que tamén é un ingrediente en adhesivos líquidos para limpar pintura ou para corrixir escritura a máquina e en quitamanchas.
Peso
Nas proximidades da Terra, todos os obxectos materiais son atraídos polo campo gravitatorio terrestre, estando sometidos a unha forza (peso no caso de que estean sobre un punto de apoio) que lles imprime un movemento acelerado, a menos que outras forzas actúen sobre o corpo.
Tricloroetileno
O TCE é unha substancia sintética que non se produce de forma natural no medio ambiente. Con todo, atopouse en fontes de augas subterráneas e augas superficiais como residuo acumulado da actividade humana da súa manufactura, uso e disposición.
Peso
Peso e masa
miniatura|120px|O [[dinamómetro serve para medir o peso dos corpos.]] Peso e masa son dous conceptos e magnitudes físicas ben diferenciadas, aínda que aínda nos nosos días, na fala cotiá, o termo "peso" utilízase a miúdo erroneamente como sinónimo de masa.
Tricloroetileno
O TCE é canceríxeno e tomar ou respirar niveis altos de tricloroetileno pode producir danos ao sistema nervioso, dano ao fígado e ao pulmón, latexo anormal do corazón, coma e posiblemente a morte.
Efectos no medio ambiente
Unha pequena cantidade de TCE disólvese na auga, pero pode permanecer na auga subterránea por longo tempo. Evapórase rapidamente das augas superficiais, de maneira que se atopa correntemente como vapor no aire. Evapórase con menos facilidade do chan que na auga e pode adherirse a partículas e permanecer no chan por longo tempo. Pode adherirse a partículas na auga, polo que eventualmente se afundirá no sedimento do fondo. Non se acumula significativamente nas plantas ou nos animais.
Posibilidades de producir cancro
Algúns estudos en ratos e en ratas suxeriron que niveis altos de TCE poden producir cancro de fígado ou do pulmón. Algúns estudos en seres humanos expostos por longo tempo a altos niveis de TCE na auga potable ou no aire do traballo demostraron aumento en taxas de cancro. No entanto, estes resultados non son conclusivos xa que o cancro puido ser causado por outros produtos químicos. A Axencia Internacional para a Investigación do Cancro (IARC, polas súas siglas en inglés) determinou que o TCE é probablemente canceríxeno nos seres humanos.
Peso
Peso e masa
Por exemplo: unha persoa de 60 kg (6,118 UTM) de masa, pesa 588.34 N (60 kgf) na superficie da Terra; pero, a mesma persoa, na superficie da Lúa pesaría só uns 98.05 N (10 kgf); con todo, a súa masa seguirá sendo de 60 kg (6,118 UTM). Nota: En cursiva, Sistema Internacional; (entre paréntese), Sistema Técnico de Unidades.
Tricloroetileno
Detección de exposición ao tricloroetileno
A exposición recente ao TCE pode detectarse no alento, no sangue ou na urina. Se o exame de alento se leva a cabo con prontitude despois da exposición, pode aínda indicar exposición a unha pequenísima cantidade de TCE.