cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sitatunga
Distribución
A área de distribución desta especie africana esténdese desde os 10º N (ao redor do lago Chad, desde os 13º N) até os 18º S, desde o Sudán do Sur e o sur de Etiopía até o sueste de Angola, o norte de Botswana e o sur de Zambia, até os 34º E, abranguendo Benín, Burundi, Camerún, Chad, Gabón, Gambia, Ghana, Guinea, Guinea-Bissau, Guinea Ecuatorial, Kenya, Mozambique, Namibia, Nixeria, República Centroafricana, República Democrática do Congo República do Congo, Ruanda, Senegal, Tanzania, Uganda e Zimbabue.
Costumes
Solitarias ou reunidas en parellas, aínda que ás veces poden reunirse en pequenos rabaños de até 15 canezas, as sitatungas son de hábitos nocturnos (pero tamén diúrnos en zonas onde non son molestados).
Tímidos e difíciles de ver na densa vexetación onde habitan, estes animais, cando son sorprendidos, foxen con gran axilidade entre as canaveiras, botándose á auga e mergullándose nela, deixando fóra tan só a punta do fociño.
A miúdo pasan as horas máis calorosas do día na auga. En terra seca, os seus longos pezuños fan que corran un pouco torpemente.
Alimentación
Normalmente, cando escurece, as sitatungas, estritamente fitófagas, aliméntanse de follas, ramas, herbas, plantas acuáticas e froitos.
Reprodución
A lonxevidade da sitatuga pode chegar até os 19 anos.
Inimigos
Os principais depredadores da sitatunga son os leopardos, os leóns, as hienas, os crocodilos e as serpes pitón. Para escapar dos felinos, foxe e somérsexe na agua. Para escapar do crocodilo, fai o contrario, corre cara a terreo seco.
Poboación e status
Destes probabelmente menos de 170.000 individuos, un 40 % encóntranse en áeras protexidas e ao redor delas. A día de hoxe, a presenza da sitatunga é rara e moi localizada en África occidental e xeneralizada e localmente común en África central e nalgunhas partes da oriental e da meridional. Dada a continua degradación do hábitat e a caza intensiva para apropveitar a súa carne en partes da súa área de distribución, se continúan as tendencias actuais, a sitatunga pode desaparecer de moitas zonas onde aínda se encontra.
Armando Dippet
Armando Dippet é un personaxe de ficción da serie Harry Potter creación da escritora británica J. K. Rowling.
Antigo director do colexio Hogwarts contemporáneo de Tom Riddle e totalmente enganado por el. En vida foi unha persoa boa pero pusilánime e sen determinación. Trala súa morte sucedeuno no cargo de director do colexio Albus Dumbledore. Nos libros aparecen referencias a el tanto no cadro do despacho do director de Hogwarts, nos pensamentos de Dumbledore e nos cromos de magos famosos das ras de chocolate.
Earthrise
miniatura|dereita|Fotografía AS8-14-2383HR, Earthrise.
Earthrise (traducible como albor ou espontar da Terra) é o nome da fotografía da NASA AS8-14-2383HR, tomada por William Anders durante a misión do Apollo 8 á Lúa o 24 de decembro de 1968 ás 16:40 UTC (aprox.). Nela apréciase parcialmente a Terra na sombra, nun primeiro plano da superficie lunar. O Apolo 8 non aterrou na Lúa; esta fotografía foi quitada dende a órbita lunar.
Proceso de fusión de Caixanova e Caixagalicia
250px|miniatura|Rolda de prensa de [[José María Castellano, presidente de NCG Banco (entidade resultante da conversión en banco de Novacaixagalicia, caixa resultante da fusión) desde 2011 até a súa venda por parte de FROB en xaneiro de 2014. CC Praza Pública]] O proceso de fusión de Caixanova e Caixagalicia, habitualmente coñecido como a fusión das caixas galegas, por seren estas dúas as principais caixas de aforros do país, foi un proceso que culminou o 18 de outubro de 2010, cando as asembleas de Caixanova e Caixa Galicia, reunidas en candansúa sede (Vigo e A Coruña respectivamente), acordaron e ratificaron o proxecto co que se constitutía unha caixa de aforros única. O resultado desa fusión foi unha caixa de aforros denominada Novacaixagalicia, valorada en 78.076 millóns en activos.
A entidade resultante pasou a chamarse Novacaixagalicia, e posteriormente sufriu unha serie de mudanzas, nacionalizacións e reconversións até se converter na entidade denominada ABANCA.
Historia
A necesidade dunha fusión das caixas galegas agromou como unha solución alternativa factíbel á liquidación e quebra de Caixa Galicia, por mor dos seus problemas de tesourería e deficiente xestión. A caixa coruñesa comezou a evidenciar problemas técnicos a comezos de 2007. Unha infrutuosa aposta pola expansión en zonas coma Levante ou Andalucía, sumada a un investimento excesivo en bens inmobiliarios, levou a comezos da crise española da burbulla inmobiliaria a Caixagalicia a unha situación de quebra técnica.
A fusión das dúas principais caixas de aforros galegas coma solución aos problemas de Caixagalicia foi vista como apta polo goberno da Xunta de Galicia. Tamén o Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) asumiu a fusión como solución a dito problema.
Tras un primeiro proxecto de reestruturación do sistema financeiro galego, inicialmente Caixanova negouse a aceptar as condicións da fusión.
Finalmente, e tras diferentes acordos, os Consellos de Administración das dúas caixas participantes optaron por unha integración absoluta de ambas institucións, dando nacemento á nova entidade o 1 de decembro de 2010 con anuncios oficiais en prensa.
O 22 de decembro dese mesmo ano, o FROB anunciou un desembolsamento de 1.162 millóns de euros para a caixa resultante da fusión. Tras o anuncio da utilización de parte dos fondos achegados polo FROB para a reestruturación e ordenación da rede de oficinas e de persoal, procédese a dar a coñecer co novo nome comercial á entidade, Novacaixagalicia, que posteriormente iría mudando a marca en toda a rede de oficinas, así como na correspondencia oficial.
Após a integración, establécense dous copresidentes na entidade, e os consellos de administración de ambas entidades fusiónanse tamén nun Consello de Administración único, formado de xeito proporciona e igualitario por conselleiros das dúas caixas. Establécense tamén os diferentes consellos territoriais.
Thermoproteales
As Thermoproteales son unha orde de arqueas da clase Thermoprotei. Son os únicos organismos que carecen da proteína SSB, e no seu lugar teñen a proteína ThermoDBP. Os xenes de ARNr destes organismos conteñen múltiples intróns, os cales poden ser xenes codificantes de endonucleases homing, e a súa presenza pode afectar a unión dos cebadores do ARNr 16S "universal" usados a miúdo en estudos de secuenciación.
GNU General Public License
A GNU General Public License (abreviado como GNU GPL ou GPL; en galego "Licenza pública xeral de GNU" ) é unha licenza de software libre, que garante que os usuarios finais teñen a potestade de usar, estudar, modificar e compartir o software. A licenza escribiuna Richard Stallman, da Free Software Foundation (FSF), para o proxecto GNU e para outorgarlle aos usuarios das aplicacións os dereitos que establece a definición de software libre. Agora os dereitos de autoría da licenza son da Free Software Foundation. A GPL é unha licenza copyleft, polo que os traballos derivados deben e só se poden compartir baixo as mesmas condicións da licenza. Iso é a principal diferenza coas licenzas de software libre permisivas, como son as licenzas BSD e MIT. A GPL foi a primeira licenza copyleft de uso xeral.
A familia de licenzas GPL foi historicamente o grupo de licenzas máis populares no software de código aberto e libre. Entre os principais proxectos con estas licenza están o kernel de Linux a librería de compilación de GNU (GCC). Múltiples autores afirman que a licenza GPL foi crucial para o éxito dos sistemas baseados en Linux. Esta licenza deulle a garantía de que o seu traballo beneficiaría a todos e que sempre estaría ese traballo como libre, e non só aproveitado por compañías de software que non benefician a cambio do seu uso á comunidade de desenvolvedores e usuarios.
En 2007 liberouse a terceira versión desta licenza, a GNU GPLv3, co obxectivo de resolver conflitos da segunda versión da licenza. Esa nova versión incluíu unha cláusula opcional de "calquera versión posterior" que permitise a escolla entre os termos orixinais da licenza ou calquera outros posteriores que a FSF estableza. Sendo opcional hai casos nos que esta cláusula se omite cando se establece a licenza dun software, como é, como exemplo, o caso de Linux, que está coa licenza GPLv2 mais sen incluír o de "calquera versión posterior".
Existen licenzas derivadas da GPL con outros fins específicos, como a GNU Lesser General Public License que permite o enlace dinámico do código libre a aplicacións propietarias, ou para outro tipo de material, como a GNU Free Documentation License que cobre os artigos da Wikipedia, a Open Audio License para obras musicais.
É unha licenza que segue a definición de libre da FSF, da OSI , as liñas do software libre de Debian , non permite excepción para ligazóns dentro da GPL , segue as condicións de Copyleft e non segue as condicións de Copyfree.
Historia
A versión 3 desenvolveuse para abordar esas eivas e lanzouse o 29 de xuño de 2007.
Versión 1
A versión 1 da GNU GPL creouse e publicouse o 25 de febreiro de 1989 coa finalidade de evitar as dúas principais formas nas que os distribuidores de software limitaban a liberdade que define ao software libre. O primeiro problema era que os distribuidores tiñan a posibilidade de só publicar un único ficheiro binario, un executable que non se podería analizar e estudar.
Para evitar isto a GPLv1 inclúe a afirmación de que as copias e a súa distribución, aínda que sexa só unha parte deste, ten que levar consigo e baixo as mesmas condicións o código fonte dun xeito que se poida analizar e estudar. O segundo problema era que os distribuidores poidan engadir restricións, ben fose na licenza ou ben combinando ese software con outro software que levase asociado outras cláusulas de restricións da súa distribución. A unión de dous grupos con diferentes condicións fai que ese traballo combinado teña a maior das restricións impostas. Para evitar isto a GPLv1 afirma que as versións modificadas, en conxunto, deben ser distribuídas baixo os termos da GPLv1. Polo tanto, o software distribuído baixo os termos de GPLv1 pódense combinar con software de condicións máis permisivas, xa iso non cambia os termos nos que se pode distribuír. Porén, o software distribuído baixo a GPLv1 non se pode combinar con software distribuído de licenzas máis restritivas, xa que iso entraría en conflito coas condicións de distribución que establece a GPLv1.
Versión 2
Tal como afirmou Richard Stallman, o gran cambio da GPLv2 foi introducir a cláusula de «liberdade ou morte», como é que se lle di na súa "sección 7". Esa sección afirma que os autores con traballos baixo esta licenza só poden distribuílo con ela só se cumpren todas as obrigas da licenza, independentemente de que teña calquera outro requirimento lexislativo que cumprir. Dito doutro xeito, todas as obrigas ou dereitos da licenza non poden ser cumpridas ou consideradas por separado cando existan conflitos legais que aparezan nalgunha das súas partes. Esta disposición ten como finalidade evitar que calquera parte utilice unha reclamación por violación de patentes ou outro motivo de litixio similar para evadir o cumprimento dalgunha das obrigas e liberdades que os usuarios teñen con esta licenza.
En 1990 comezouse a ver que unha licenza menos restritiva sería estratexicamente útil para a libraría C e para outras librarías que fornecían de servizos de librarías privativas. Cando se publicou a versión 2 da licenza GPL (GPLv2) lanzouse en xuño dese mesmo ano, en 1991, unha segunda licenza - a GNU Lesser General Public License (LGPL) - complementaría desta e numerada do mesmo xeito, a versión 2. A licenza LGPL mudou a súa versión en 1999 a 2.1 e trocou o seu nome a  GNU Lesser General Public License, coa finalidade de resaltar a súa finalidade.
Polo xeral indícase na licenza "GPLv2 ou calquera versión posterior" para que os usuarios poidan actualizar ás seguintes versións, como a GPLv3.
Versión 3
miniatura|dereita|[[Richard Stallman durante o lanzamento da primeira versión da GNU GPLv3 en MIT, Cambridge, Massachusetts, Estados Unidos. Á súa dereita está o doutor de dereito de Columbia Eben Moglen, presidente do Centro de lexislación de software libre.]] miniatura|dereita|[[Richard Stallman abrazando un boneco de GNU nunha visita a Ourense de 2009, onde impartiu o relatorio de "Software libre ou software subxugado: quen ten o control do teu computador?".]] A finais de 2005 a Free Software Foundation (FSF) anunciou que estaba a traballar na versión 3 da GPL (GPLv3). O 16 de xaneiro de 2006 publicouse un borrador e comezou o primeiro debate público sobre deste. A consulta pública planificárase para entre nove e quince meses mais aínda transcorridos dezaoito meses aínda se estaba no cuarto borrador do texto. A versión GPLv3 oficial publicouna a FSF o 29 de xuño de 2007. A GPLv3 escribiuna Richard Stallman e co asesoramento xurídico de coa asesoría Eben Moglen e Richard Fontana do Centro de lexislación do software libre (en inglés ''Software Freedom Law Center). ''
Tamén agregou unha disposición que retira o peso da legalidade dos permisos da "Xestión de dereitos dixitais" (DRM), para que quen quixer poida romper calquera peza que un tribunal poida considerar como DRM e que eses cambios en software con GPL non sexan considerados como un incumprimento de leis que versan sobre das DRM, como a lei americana de "Dereitos de autor da era dixital" (en inglés "Digital Millennium Copyright Act").
A Free Software Foundation, co apoio da Centro de lexislación do software libre, a Free Software Foundation Europea e outros grupos de software libre; coordinaron o proceso de consulta pública. Os comentarios do público, feitos coa aplicación stet para a revisión colaborativa de documentos, quedaron recollidas no portal "gplv3.fsf.org". Durante o proceso de consulta pública fixéronse 962 comentarios no primeiro borrador. Ao final da edición enviáronse un total de 2.636 comentarios.
O terceiro borrador liberouse o 28 de marzo de 2007. Este borrador incluía unha linguaxe orientada a previr acordos sobre patentes como o polémico acordo entre Microsoft-Novell e pechou as posibles dúbidas entre as definicións de "usuario" e "produto de consumo". Eliminouse tamén a sección de "Limitacións xeográficas", que fora unha posibilidade xa considerada durante o inicio da consulta pública.
O cuarto borrador de discusión, e que foi o último, publicouse o 31 de maio de 2007. Nel introduciuse a compatibilidade coa licenza Apache versión 2.0 (as versións anteriores son incompatibles), aclarouse o papel dos provedores externos, e fixo unha excepción para evitar os problemas que se percibiran no acordo Microsoft-Novell dicindo na Sección 11 parágrafo 6 que:
Esta cláusula pretende facer ineficaces as futuras relacións deste tipo. A licenza tamén buscou que Microsoft estendese as patentes que lle concedeu aos usuarios de Novell para que o uso do da licenza GPLv3 se esténdese a todos os usuarios da licenza GPLv3. Iso só é factible cando Microsoft é ten establecido legalmente un acordo mercantil no que hai software coa GPLv3.
Ademais, os borradores previos da GPLv3 permitían a quen establecera a licenza engadir un requisito similar aos da licenza Affero, e que cubriría a fenda legal que se abriu cos servizos ofertados por provedores de servizos de aplicación, que son casos nos que se ofrece un servizo a través dunha rede. Con todo, xa que iso suporía un alto custo administrativo a hora de verificar se o código está a ofrecer ese tipo de servizos, decidiuse manter as licenzas licenza GPL e Affero separadas.
Varios desenvolvedores do primeiro plano, e en particular os desenvolvedores de alto nivel do kernel de Linux como Linus Torvalds, Greg Kroah-Hartman e Andrew Morton, comentaron nos medios de comunicación as súas obxeccións as varias partes dos borradores na primeira e segunda discusión do borrador da licenza. Os desenvolvedores do kernel fixeron referencia criticando varias cláusulas dobre da DRM e TiVotización, de patentes e "restricións adicionais" e alertaron dunha "balcanización" do "Universo do software libre". Linus Torvalds decidiu non adoptar a GPLv3 no kernel de Linux, e reiterouse anos despois nas súas críticas.
GPLv3 mellora a compatibilidade con varias licenzas de software de código aberto como a Apache License versión 2.0 e a GNU Affero General Public License, coa cal a GPLv2 non se puido combinar. As aplicacións con licenza GPLv3 só se poden combinar e compartir código co software con licenzas GPLv2 se a licenza GPLv2 xa tiña establecida a cláusula opcional "ou posterior" e se o software se actualiza á GPLv3. A FSF considera que cláusula "GPLv2 ou calquera versión posterior" debe de ser a forma máis común de poñer como licenza do software GPLv2, hai desenvolvedores como por exemplo o creador de Toybox Rob Landley que a describiron como unha cláusula salvavidas. Os proxectos de software licenciados coa cláusula opcional "ou posterior" inclúen o proxecto GNU pero outro exemplo contrario, sen a cláusula, é o kernel de Linux.
A versión final do texto da licenza publicouse o 29 de xuño de 2007.
Pobo manchú
Os manchús ou manchurianos (en manchú:; en 滿族, simplificado: 满族, pinyin: Mǎnzú) son unha minoría étnica da China e o pobo do cal deriva o nome de Manchuria. Tamén son chamados "manchús de borla vermella", en referencia á decoración dos sombreiros tradicionais manchús. A dinastía Jin (1616-1636) e a dinastía Qing (1636–1912) foron estabelecidas polos manchús, que son descendentes do pobo jurchen que anteriormente estabelecera a dinastía Jin (1115–1234) na China.
GNU General Public License
Termos e condicións
Os termos e condicións da GPL deben estar sempre dispoñibles para calquera que reciba unha copia dun traballo con licenza GPL ("a licenza"). Calquera persoa coa licenza que se adira aos seus termos e condicións ten permiso para modificar o traballo, así como para copiar e facer unha versión derivada e redistribuíla. A persoa coa licenza está autorizada a cobrar unha taxa por servizos, se é que non quere facer uso gratuíto dese software. Este último punto é o que distingue a GPL das licenzas de software privativo, que prohiben a redistribución comercial. A FSF argumenta que o software libre non debería ter restricións en canto ao uso comercial, e a GPL o que fai é afirmar explicitamente que as obras de GPL poden ser vendidas a calquera prezo.
A GPL tamén establece que o distribuidor non pode impoñer "novas restricións aos dereitos concedidos pola GPL". Isto prohibe actividades como a distribución do software baixo un acordo ou contrato de non divulgación.
A cuarta sección da versión 2 da licenza e a sétima sección da versión 3 obrigan a que os programas distribuídos como binarios pre-compilados estean sempre acompañados dunha copia do código fonte, unha indicación escrita para obter o código fonte a través do mesmo mecanismo co que se conseguiu o binario compilado ou dunha oferta escrita para obter o código fonte do binario pre-compilado que obtivo baixo a GPL. A segunda sección da versión 2 e a quinta sección da versión 3 tamén obrigan que "todos os destinatarios reciban unha copia desta licenza xunto coa aplicación". A versión 3 da licenza indica que o código fonte pode estar dispoñible doutras formas adicionais seguindo as indicacións da sétima sección. Estes inclúen a descarga do código fonte dun servidor ou a transmisión por parceiros, sempre que así é como estivese dispoñible o código compilado e que haxa "indicacións claras" de onde atopar so código fonte.
O americano tranquilo
O americano tranquilo (en The Quiet American) é un filme estadounidense escrito e dirixido por Joseph L. Mankiewicz que foi estreado en 1958. É a primeira adaptación ó cinema da novela The Quiet American de Graham Greene, e o primeiro achegamento estadounidense á xeopolítica de Indochina. Está protagonizado por Audie Murphy, Michael Redgrave e Giorgia Moll. Foi moi ben acollido pola crítica pero non está considerado un éxito de recadación.
GNU General Public License
Termos e condicións
A FSF non ten os dereitos de autoría para as obras que se liberan coa GPL, agás que o autor llos atribúa explicitamente á FSF (que case non ocorre fóra daquelas aplicacións que forman parte do proxecto GNU). Só os posuidores dos dereitos individuais de autor teñen a autoridade para iniciar unha demanda cando se sospeita dunha violación da licenza.
O americano tranquilo
Estreouse en galego o 8 de maio de 1999 a través da TVG.
GNU General Public License
Uso de software coa licenza
As aplicacións coa licenza GPL pódense empregar para todos os fins, incluíndo as finalidades comerciais ou mesmo como ferramentas para crear software privativo, como é o caso de cando se usan compiladores de licenza GPL. Os usuarios ou empresas que distribúen obras con licenza GPL (como pode ser software) poden establecer unha taxa de cobro polas copias ou facer a entrega delas de balde. Isto é o que distingue a licenza GPL do software "shareware", que é o que permite a copia para uso persoal pero prohibe a súa distribución comercial, ou das licenzas privativas nas que toda copia está prohibida amparándose na lei de dereitos de autor. A FSF indica que o software libre debe respectar toda a liberdade polo que non se deben restrinxir os usos e distribucións comerciais (redistribución).
Só para un uso privado (ou interno), sen vendas e sen distribución, o código do software pode ser modificado e as súas partes empregadas de novo sen que iso obrigue a lanzar ao publico ese código fonte. Cando se realizan vendas ou distribucións, todo o código fonte, incluídos os cambios de código e as adicións, teñen que facerse accesibles para os usuarios finais. Nese caso o copyleft aplícase para asegurar que os usuarios finais conservan as liberdades definidas anteriormente.
Porén o software que se executa como unha aplicación para un sistema operativo con licenza GPL, como pode ser Linux, non ten porqué estar feito cunha licenza GPL nin precisa de ser distribuído co código fonte. A licenza versa sobre das librarías que usa e das compoñentes do software e non da plataforma sobre da que se usa a aplicación. Como exemplo, se un programa consta só de software personalizado orixinal propio, ou se se combina co código fonte doutros compoñentes de software, logo as compoñentes propias do software personalizado non ten porqué ter unha licenza GPL e non ten porqué facerse dispoñible o seu código. Iso cando o sistema operativo subxacente si está usando unha licenza GPL, as aplicacións que se executan sobre del non se consideran traballos derivados. Só se se usan partes dunha aplicación coa GPL noutro (e ese programa se distribúe), o restante código fonte da aplicación se ten que poñer baixo os mesmos termos da licenza. A GNU Lesser General Public license (LGPL) foi creada para ter un copyleft máis compatible que a GPL, xa que non obriga a que o código fonte desenvolvido por un propio cliente (distinto das partes coa LGPL) teña que ser liberado baixo os mesmos termos de licenza.
Copyleft
Os dereitos de distribución que concede a GPL para as versións modificadas das obras están suxeitos a condicións. Cando alguén distribúe unha obra con licenza GPL e mailas súas propias modificacións, os requirimentos para distribuír ese traballo completo non pode abranguer máis do que xa indican as condicións da GPL.
Esta obriga coñécese como o copyleft. O seu fundamento legal xorde da lexislación do copyright, de dereitos de autor, aplicada ao software. O traballo GPL está suxeito a copyright co cal a persoa que baixo as condicións da licenza, non ten dereitos a redistribuíla obra nin modificala (agás en casos de uso lexítimo) non sendo que se cumpran as condicións da licenza. O que se precisa é que se acepten as condicións da GPL para, grazas a ela, os dereitos que lei de dereitos de autoría restrinxe, se poidan facer, como redistribuír a obra. Por outra banda, se se distribúen copias da obra sen cumprir os termos da GPL (por exemplo, mantendo o código fonte en segredo), o autor orixinal pode demandalo baixo o estipulado pola a lei de dereitos de autor.
Moitos distribuidores de aplicacións coa GPL empaquetan o código fonte cos ficheiros executables. Outro método alternativo para cumprir o copyleft é facilitar tras unha petición por escrito o xeito e obter o código fonte nun medio físico (como un CD). Na práctica moito do software coa GPL distribúense por internet e o código fonte está dispoñible a través dun servizo FTP ou HTTP. Cando a distribución da aplicación se fai por internet, iso xa cumpre coa licenza.
O copyleft só se considera cando alguén busca redistribuír o programa. Os desenvolvedores poden realizar versións modificadas nun sistema privado sen que iso supoña a obrigación de divulgar as súas modificacións, sempre e cando ese software non se lle distribúa a alguén máis. Cabe considerar que o copyleft só se aplica ao software e non ao material ou obras que con este se faga (agás que iso sexa outra aplicación derivada). Por exemplo, un portal web público que emprega un sistema de xestión de contido cunha licenza GPL non precisa distribuír os seus contidos cambios que este fai no sistema de xestión polo seu uso, xa que ese contido non é derivado.
Ten habido debates sobre se se trata dunha violación da GPL liberar o código fonte dun xeito pouco claro ou con atrancos, como se dá en casos nos que o autor non ten toda a vontade de compartir o código fonte. O consenso deste debate chegou a que, aínda que non é ético, non se pode considerar que quebre as condicións da licenza. Este problema aclarouse coa entrada da licenza versión 2, que inclúe esixencia de que a versión "preferible" é que o código fonte estea sempre dispoñible.
Licenza fronte a contrato
A GPL deseñouse como unha licenza e non como un contrato. Nalgunhas xurisdicións onde se rexen polo Dereito Común anglosaxón, a distinción legal entre unha licenza e un contrato é importante. Os contratos réxense pola lei de contratación mentres que as licenzas réxense pola lei de dereitos de autor. Porén, esta distinción non é útil en moitas das xurisdicións que se rexen polo dereito civil, nas que non hai diferenzas entre os contratos e as licenzas.
Aqueles que non acepten os termos e condicións da GPL non teñen permiso, baixo a licenza de copyright, para copiar ou distribuír obras e/os seus derivados coa licenza GPL. Con todo, namentres non redistribúan a aplicación coa GPL, poden empregala dentro da súa organización e facer as obras que queiran con el sen que iso signifique que teñan que liberarse con esa licenza.
Allison Randal criticou a licenza GPLv3 dicindo que é innecesariamente confusa para os lexisladores xa que se podería simplificar mantendo as mesmas condicións. En abril de 2017 un tribunal federal dos Estados Unidos determinou que unha licenza de código aberto é un contrato aplicable de obrigado cumprimento.
Obras derivadas
O mesmo texto da GPL ten os seus propios dereitos de autor e están en posesión da Free Software Foundation. A FSF permítelle ás persoas crear novas licenzas coa súa base na GPL sen ningún tipo de requirimento, mais sempre e cando non empreguen o preámbulo da licenza sen o seu permiso. Malia a todo, desaconséllano xa que esas licenzas poderían ser incompatibles coa GPL e xerar un caso de proliferación de licenzas sen unha necesidade aparente.
Outras licenzas que creou o proxecto GNU foron a GNU Lesser General Public License, a GNU Free Documentation License e a Affero General Public License.
O propio texto da GPL non está suxeito á licenza GPL. Os dereitos de autor desta licenza non permiten a modificación da licenza. Mesmo a copia da licenza está permitida grazas a obrigación desta a que os destinatarios reciban "unha copia desta licenza a canda a aplicación". Segundo as preguntas frecuentes da GPL, quen quixer pode facer unha nova licenza usando unha versión modificada da GPL sempre e cando esa persoa lle dea un nome diferente á resultante. Esa nova licenza non podería citar a "GNU" e tería que eliminar por completo o preámbulo. Con todo, o preámbulo poderíase empregar se a Free Software Foundation lle emite un permiso expreso á persoa que o desexe cambiar.
Compatibilidade e múltiples licenzas
350px|miniatura| Esquema simplificado da compatibilidade entre licenzas coa GPLv3, segundo a [[Free Software Foundation|FSF. As liñas descontinuas indican que a GPLv2 só é compatible coa GPLv3 se inclúe a cláusula "ou calquera versión porterior". En fondo branco, á esquerda, están as licenzas permisivas. En fondo verde, á dereita, as licenzas só compatibles coa GPLv3. As liñas horizontais descontinuas indican que licenzas son brandas (arriba), en canto aos termos do copyleft, cales son moderadas (entre as dúas liñas descontinuas) e cales son esixentes (por debaixo da liña inferior).]]
O código suxeito a outras licenzas pódese combinar coas aplicacións que teñan licenzas GPL sen conflito, sempre e cando as condicións do traballo resultante non implique maiores restricións que a GPL. Ademais dos termos xerais da GPL existen outras restricións e permisos adicionais que se poden aplicar:
A FSF mantén unha lista de licenzas de software libre compatibles con licenza GPL que conteñen moitas das licenzas de software libre máis comúns, como a licenza MIT orixinal ou licenza MIT/X, a licenza BSD (no seu actual formulario de 3 cláusulas) e a licenza Licenza Artística 2.0.
David A. Wheeler defendeu que os desenvolvedores de software libre/de código aberto só usan licenzas compatibles con GPL, porque facer o contrario dificulta que outros participen e contribúan ao código. Como exemplo específico de incompatibilidade de licenza, o ZFS de Sun Microsystems non se pode incluír no núcleo de Linux con licenza GPL, porque está licenciado baixo a licenza de distribución común e desenvolvemento incompatible da GPL. Ademais, ZFS está protexida por patentes, así que distribuír unha implementación desenvolvida de forma independente aínda requirirá o permiso de Oracle.
Unha serie de empresas usan licenzas múltiples para distribuír unha versión GPL e vender unha licenza de propiedade exclusiva para empresas que desexen combinar o paquete con código propietario, usando enlaces dinámicos ou non. Exemplos destas compañías inclúen MySQL AB, Digia PLC, Qt, (Qt framework antes de 2011 de Nokia), Red Hat (Cygwin) e Riverbank Computing (PyQt). Outras compañías, como a Fundación Mozilla (os produtos inclúen a Mozilla Application Suite, Mozilla Thunderbird e Mozilla Firefox), usaron múltiples licenzas para distribuír versións baixo a licenza GPL e outras fontes de código aberto.
Documentos e outros medios
A GPL pódese empregar para documentos de texto e non só para software computacional ou mesmo, dun xeito máis xeral, para todo tipo de medios nos que sexa claro que é o que o que constitúe o código fonte (definido como "a forma máis axeitada para traballar e facer cambios nel"). Malia a todo a FSF aconsella que no caso de manuais ou libros de texto se empregue a GNU Free Documentation License (GFDL), xa que creou para ese fin.
Porén, os grupo de desenvolvemento de Debian aconsellou nunha das súas resolucións que foi aprobada en 2006 que a licenza de documentación do proxecto estivese tamén baixo a licenza GPL. Esa decisión debeuse a que hai unha incompatibilidade da GFDL coa GPL: un texto coa licenza GFDL non se pode incorporar nas aplicacións que teñan unha GPL. Ademais a fundación FLOSS Manuals, unha organización adicada á creación de manuais de software libre, decidiu desde o 2007 evitar a GFDL nos seus textos e decantarse pola GPL.
Cando se emprega a GPL para as fontes de tipografía, os documentos e as imaxes que se fixesen usándoa están na obriga de liberarse cunha licenza GPL. Isto é algo que non acontece dentro de países como EE.UU. ou o Canadá xa que alí a lei copyright establece que non é de uso no estilo da tipografía. Si que o é igualmente aquel código fonte que esta asociado ao ficheiro da tipografía.
Este caso pode complicar o incorporar fontes en ficheiros xa que o documento pode ser considerase como unha obra "ligada" á fonte tipográfica. A FSF estableceu unha cláusula para os casos de excepción no que non se desexa que se aplique ao uso de tipografía.
Euquelade (lúa)
Euquelade (ou en grego Ευκελάδη), tamén coñecida coma Xúpiter XLVII, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003, e recibiu a designación temporal S/2003 J 1.
Euquelade ten uns 4 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,484 millóns de kms, tarda 735,200 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 164° con respecto á eclíptica (165° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,2829. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Recibiu oficialmente o seu nome en marzo do 2005, segundo algúns autores, Euquelade era unha das Musas, e coma tal filla de Zeus.
Ripollès
A comarca limita ao norte coas comarcas francesas da Alta Cerdanya, o Conflent e o Vallespir, ao leste coa Garrotxa, polo sur con Osona, e polo oeste coa Baixa Cerdanya e o Berguedà.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 14 concellos.
Henry Cohen
Henry Cohen pódese referir a:
Christian Vieri
Christian Vieri, nado en Boloña o 12 de xullo de 1973, é un exfutbolista italiano. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección italiana.
Palmarés
Torino
Juventus
Lazio
Inter de Milán
Lupang Hinirang
O Lupang Hinirang (Patria Adorada) é o himno nacional de Filipinas.
Contexto
Foi creado como unha marcha instrumental, encargada por Emilio Aguinaldo, primeiro Presidente de Filipinas, a Julián Felipe para a proclamación da independencia filipina, o 12 de xuño de 1898.
Historia
O título orixinal en español foi Marcha Filipina Magdalo. Este cambiouse máis adiante a Marcha Nacional Filipina, no momento da súa adopción como Himno Nacional.
En agosto de 1899, o poeta e novo soldado José Palma escribiu un poema en español que se converteu na letra orixinal deste himno nacional. En 1938, o senador Camilo Osías e a estadounidense Mary A. Lane, traduciron a letra ao inglés, adoptándose esta versión como a oficial, baixo o nome de The Philippine Hymn.
O Acto Republicano N.º 8491 prohibe que o himno nacional se interprete noutro idioma que non sexa o tagalo. Con todo, resístese a lei polos que falen outros idiomas filipinos.
Letra
A letra do himno, en castelán, inglés e filipino tiveron status oficial ao longo da historia de Filipinas. Porén, na actualidade tan só a versión en filipino está recoñecida por lei. En 1998 publicouse a lei segundo a cal "o himno nacional debe ser interpretado sempre na lingua nacional dentro ou fora do país; a violación desta lei e sancionable cunha multa e pena de cárcere".
Carlos Valdés
O nome de Carlos Valdés pode referirse a:
Voz (música)
350px|miniatura|[[Espectrograma da oración do checo Strč prst skrz krk que significa 'Insire o dedo pola gorxa', no espectrograma aprécianse claramente os fonos que a compoñen.]] A voz é o son producido polo aparello fonador humano. A emisión consciente de sons producidos utilizando o aparello fonador é coñecida como canto. O canto ten un rol importante na arte da música, porque é o único instrumento musical capaz de integrar palabras na liña musical.
O son vocal prodúcese por unha acción física combinada: dunha banda a función combinada de mucosidade, cordas e músculos vocais e doutra, a resonancia ou non do son así emitido na boca e na cabeza.
Ámbito e tesitura
O ámbito vocal é o rexistro total de frecuencias que pode xerar unha voz. Mídese pola distancia entre a frecuencia máis grave e máis aguda posibles. Porén, as notas graves non son aplicables pola falta de volume, e as notas máis agudas polo volume descontrolado. Por iso, para a música clásica, defínese unha zona apta para o uso musical que se chama tesitura. É máis pequena que o ámbito e está formada polas notas que se poden producir cunha calidade apta para o uso musical. A través de tesitura e timbre, as voces poden clasificarse.
Rexistros vocais
No século XIX fíxose necesario agregar dúas voces intermedias entre ambos pares: mezzosoprano (feminina) e barítono (masculino). Estas seis voces describen tanto o rexistro como a “cor” (que é un parámetro que combina o timbre da voz e a súa intensidade), seguindo o Sistema Internacional de Índice Acústico:
Rango da voz en termos de frecuencia
En termos de frecuencia, a voz humana está normalmente entre o rango de 80 Hertz Hz e 1100 Hz (o que equivale a ir do mi2 ao do6, en notación internacional, mi1 al do5 en notación franco-belga) considerando todo o rango de voces masculinas e femininas.
Calicore (lúa)
Calicore (ou en grego Καλλιχόρη), tamén coñecida coma Xúpiter XLIV, é unha lúa irregular retrógrada de Xúpiter. Foi descuberta por un grupo de astrónomos da Universidade de Hawaii encabezado por Scott S. Sheppard no ano 2003, e recibiu a designación temporal S/2003 J 11.
Uncia
O termo uncia pódese referir a:
Calicore (lúa)
Calicore ten uns 2 quilómetros de diámetro, e orbita Xúpiter a unha distancia media de 23,112 millóns de kms, tarda 717,806 días en completar unha órbita, ten unha inclinación de 165° con respecto á eclíptica (164° respecto do ecuador de Xúpiter), e posúe unha excentricidade orbital de 0,2042. Esta lúa pertence ó grupo de satélites Carme, un grupo de lúas retrógradas irregulares que orbitan ó redor de Xúpiter a unha distancia media de entre 23 a 24 millóns de kms, con inclinacións duns 165°.
Recibiu oficialmente o seu nome en marzo do ano 2005, segundo algúns autores, Calicore era unha Nisíade, unha das ninfas que coidaron de Dioniso e segundo outros autores era unha das Musas, e coma tal filla de Zeus.
Dolmen de Pedra Moura de Monte Carneo
O dolmen de Pedra Moura de Monte Carneo atópase entre as aldeas do Arxomil e Carnio, na parroquia de Treos, concello de Vimianzo.
Descrición
Veciña a Pedra Cuberta mais de menores dimensións, ten cámara poligonal con seis esteos e corredor curto do que conserva catro esteos. Fáltalle a tampa da entrada, aínda que conserva desprazadas as da cámara sepulcral. Unha delas está caída no interior.
O dolmen está inserido nunha mámoa bastante aplanada da que pouco se aprecia, só chega ao metro de altura. Conserva pinturas de cor vermella e negra sobre fondo branco. Nunca houbo unha escavación arqueolóxica nesta anta, xa coñecida, recollida e deseñada polos Leisner. Conta Ramón Boga que en 1989 a parcela da Pedra Moura pasou de monte baixo a herbal. Os traballos de conversión estragaron a coiraza do túmulo. Con este movemento de terras as pedras desprazáronse e tamén fixeron que se descubrira no corredor un fragmento de cerámica campaniforme conservado hoxe no Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de Santo Antón.
Foi declarado Ben de Interese Cultural en 2011.
Fenol
O fenol é un sólido cristalino de cor branca a temperatura ambiente. A súa fórmula química é C6H5OH, e ten un punto de fusión de 43 °C e un punto de ebulición de 182 °C. O fenol é un alcohol que pode producirse mediante a oxidación parcial do benceno.
O fenol é unha substancia manufacturada. En forma pura, o fenol é un sólido branco-incoloro. O produto comercial é un líquido. Pódese detectar o sabor e o cheiro do fenol a niveis máis baixos que os asociados con efectos nocivos. O fenol evapórase máis lentamente que a auga e unha pequena cantidade pode formar unha solución con auga. O fenol inflámase facilmente, é corrosivo e os seus gases son explosivos en contacto có lume.
O fenol úsase principalmente na produción de resinas fenólicas. Tamén se usa na manufactura de nailon e outras fibras sintéticas. O fenol úsase tamén en produtos químicos para matar bacterias e fungos, coma desinfectante, antiséptico, para combater a acne, para producir agroquímicos, policarbonato, no proceso de fabricación de ácido acetil salicílico (aspirina) e en preparacións médicas.
Aeroporto de Nantes Atlantique
O aeroporto está operado pola cámara de comercio e industria de Nantes. A día de hoxe é o terceiro aeroporto máis grande do oeste de Francia, despois dos de Toulosa-Blagnac e Bordeos-Mérignac, cunha capacidade máxima de tres millóns de pasaxeiros por ano. En 2016 pasaron polas súas instalacións 4 778 967 pasaxeiros, un incremanto dun 8,7% con respecto ao ano anterior.
Hemicrania continua
A hemicránea continua ou hemicrania paroxística é un tipo de cefalea moi pouco habitual. Maniféstase por episodios de dor de testa unilateral, isto é, que afecta só a unha metade da cabeza, preferentemente á rexión ocular, temporal ou frontal, sempre no mesmo costado. Os episodios de dor son de curta duración, entre 2 e 45 minutos, mais repítense con moita frecuencia, até 40 veces nun día. A dor é moi intensa e é acompañada dunha serie de síntomas, como o rubor ocular, lacrimación, taponamento nasal, rinorrea e ptose palpebral. Existen dúas variedades da doenza que se denominan hemicrania paroxística episódica e hemicrania paroxística crónica. O tratamento consiste na administración de indometacina que alivia os síntomas axiña.
Flores
miniatura|[[Flores (doce)|Flores do Entroido.]]
O termo flores é o plural de flor, o órgano reprodutivo das plantas anxiospermas. Como topónimo pode referirse a:
Sophia Myles
Sophia Jane Myles, nada o 18 de marzo de 1980 en Londres, é unha actriz inglesa.
Carlos Valdés García
Traxectoria
É licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade Complutense de Madrid.
É responsable da tradución ao galego de obras de Nella Larsen, Nathanael West ou H. G. Wells.
É un dos membros responsables da Mesa do Libro de Compostela, coorganizadora da Semana do Libro de Compostela.
Naked Raygun
Naked Raygun é unha banda estadounidense de punk rock/post-punk baseada en Chicago. Inicialmente estivo activa entre 1980 e 1992 e pasou posteriormente por varias reunións de curta vida. Naked Raygun volvería a reformarse totalmente en 2006.
José Quiroga Pérez de Deza
miniatura|250px|Pazo de Banga, residencia dos Quiroga. José Fernando Quiroga Pérez de Deza, nado en Banga (O Carballiño) en 1848 e finado no Carballiño o 12 de novembro de 1912, foi un avogado galego, marido de Emilia Pardo Bazán.
Traxectoria
Separado da súa muller, promoveu e construíu no castelo de Santa Cruz un pazo para vivenda, compartindo a súa residencia entre o pazo de Banga e o castelo. Herdou todo o patrimonio e rendas a súa filla María de las Nieves (ou familiarmente Blanca), casada con José Cavalcanti.
Foi presidente do Circo de Artesanos da Coruña.
Metal Box
Metal Box é o segundo álbum da banda inglesa de post-punk Public Image Ltd, publicado o 23 de novembro de 1979 a través do selo Virgin Records. Foi reeditado enfebreiro de 1980 por Virgin no Reino Unido e por Warner Bros. Records e Island Records nos Estados Unidos.
O álbum afastouse do son do primeiro disco da banda, , coa banda movéndose cara a unha sonoridade máis vangardista caracterizada polas voces crípticas de John Lydon, ritmos propulsivos inspirados no dub e liderados polo baixista Jah Wobble, e un abrasivo son "metálico" de guitarra desenvolvido polo guitarrista Keith Levene.
Metal Box é amplamente considerado un fito do post-punk. No ano 2003 o disco foi clasificado número 469 da lista da revista Rolling Stone dos mellores 500 álbums de todos os tempos, subindo na súa revisión de 2012 ao posto 461.
Edición orixinal
A edición orixinal de Metal Box estaba formada por seis caras en vinilos de 12" reproducidos a 45rpm.
Segunda edición
A segunda edición son catro discos a 33rpm e conta cunha orde de cancións lixeiramente distinta ("Socialist/Chant/Radio 4" está separada nos seus compoñentes, con "Socialist" e "No Birds" intercambiando os seus lugares).
Józef Teodorowicz
Józef Teofil Teodorowicz (en Յովսէփ Թէոֆիլ Թէոդորովիչ; en Йосиф Теофіл Теодорович), nado o 25 de xullo de 1864 en Zhyvachiv (hoxe Ucraína) e finado o 4 de decembro de 1938 en Lviv, foi un eclesiástico católico armenio, arcebispo de Lviv dende 1901 até o seu pasamento.
Traxectoria
O 26 de decembro de 1886 foi ordenado diácono, e o 9 de xaneiro de 1887 foi ordenado sacerdote polo arcebispo de Lviv Izaak Mikołaj Isakowicz. Inicialmente exerceu o seu ministerio como párroco en Berezhany.
Logo do pasamento de Isakowicz, Teodorowicz foi elixido o 24 de setembro de 1901 arcebispo de Lviv, e foi confirmado o 16 de decembro. Recibiu a consagración episcopal o 2 de febreiro do ano seguinte, de mans de Jan Maurycy Pawel Puzyna z Kosielsko, bispo latino de Cracovia, e tivo como co-consagradores aos outros ordinarios católicos de Lviv: Józef Bilczewski, arcebispo de Lviv dos latinos, e Andrei Sheptytskyi, metropolita de Lviv dos ucraínos.
Como arcebispo, preocupouse pola falta de vocacións nativas na súa diocese, polo que favoreceu a incorporación de sacerdotes latinos, así como de armenios procedentes de Oriente Medio. Asumiu tamén o coidado e promoción das institucións arquidiocesanas, entre elas o mosteiro de monxas bieitas de Lviv e a Unión dos Armenios de Polonia. Entre 1908 e 1930 dirixiu a renovación da catedral armenia de Lviv, na que traballaron Jan Henryk Rosen e Józef Mehoffer.
Finou o 4 de decembro de 1938 en Lviv
Fiscalía Europea
A Fiscalía Europea é unha Institución prevista no Tratado de Lisboa para a protección dos intereses financeiros da Unión Europea e instaurada polo  Regulamento (UE) 2017/1939 do Consello, que se ocupará de investigar, procesar e levar ante a xustiza aos autores de delitos contra os intereses financeiros da Unión. miniatura|Sede de Eurojust na Haia
Regulación
O 12 de outubro de 2017 o Consello Europeo adoptou, despois de que o aprobase a semana anterior o Parlamento Europeo, o Regulamento (UE) 2017/1939 do Consello polo que se establece unha cooperación reforzada para a creación da Fiscalía Europea.