cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franco Battiato
Cine
A súa aspiración de dirixir xurdiu no 1979, cando empezou a dirixir os seus videoclips, recollidos en gran parte no VHS Dal cinghiale al cammello (1992) e reeditados en DVD co título Dal cinghiale al cammello - The Video Collection (2004). No 2003 escribiu, dirixiu e compuxo a música para o seu primeiro filme, Perdutoamor, en gran parte autobiográfico, polo que recibiu un Nastro d'Argento. En marzal de 2006 apareceu nas salas o seu segundo filme, Musikanten, sobre os últimos catro anos de vida do compositor Ludwig van Beethoven.
No 2006 dirixiu o videoclip "Amara Terra Mia" de Radiodervish.
Discografía
dereita|miniatura|200px|Battiato no 2013.
Rocha de Xibraltar
miniatura|dereita|300px|A cara oeste da Rocha de Xibraltar 300px|miniatura|dereita|A Rocha está situada na [[Baía de Alxeciras.]] 300px|miniatura|dereita|Vista panorámica desde o extremo superior da Rocha de Xibraltar. A Rocha de Xibraltar (en castelán: Peñón de Gibraltar, en inglés: Rock of Gibraltar) é unha península angosta e rochosa que sobresae de xeito pronunciado nun dos ángulos da baía de Alxeciras. Trátase dun fe­nómeno xeolóxico, colocado no paso entre o Atlántico e o Mediterráneo. A Rocha é propiedade da Coroa do Reino Unido e limita ao norte con España. A soberanía sobre Xibraltar foi transferida ao reino da Gran Bretaña en 1713 mediante o Tratado de Utrecht tras a guerra de sucesión española.
Ten 6,8 quilómetros de superficie e na súa parte máis larga só 1,2 quilómetros. As súas paredes son moi verticais e caen sobre o mar dende a súa máxima altura de 426 metros. Estas características fan que fose un paso marítimo moi importante e que dende el se puidese controlar o tráfico de barcos polo Estreito. A rocha aparece mencionada no mito das columnas de Hércules, que o heroe grego separaría para crear o paso do Estreito, lenda que se recolle no escudo de España.
A rocha está unida á terra firme por un baixo istmo areoso de 1.600 metros de longo e 800 metros de largo. Integramente dentro do territorio de Xibraltar, pertence ao Reino Unido.
Xeoloxía
A formación xeolóxica foi creada durante o Xurásico, hai uns 200 millóns de anos, cando a placa africana colidiu coa placa da Eurasia. O Océano Atlántico entrou a través do Estreito de Xibraltar, o que resultou na creación do Mar Mediterráneo. A rocha fai parte das cordilleiras Béticas, unha cadea de montañas que dominan o sueste da Península Ibérica.
Cara ao norte, a rocha inclínase verticalmente dende o nivel do mar a unha altitude de 411,5 metros no que se denomina Rock Gun Battery. O punto máis alto da Rocha atópase a uns 426 metros por enriba do Estreito. Os acantilados todo o longo do lado oriental formados por unha serie de pendentes de area que datan dunha época na que o nivel do mar era máis baixo do que é na actualidade, unha chaira areosa ampliou a súa base. O lado occidental é moito menos salagre.
A calcita, produto mineral calcario, disólvese lentamente na auga. Co pasar do tempo, este proceso pode formar cavernas. Composta de pedra calcaria, o rochedo de Xibraltar ten máis de 100 covas.
Castelo dos Mouros
O Castelo dos Mouros é unha reliquia da ocupación moura de Xibraltar, que durou 710 anos. Foi construído no ano 711, cando Tariq ibn Ziyad, o líder bérber, desembarcou por primeira vez sobre a rocha que levaría o seu nome. Do edificio principal, a parte que permanece en pé ata hoxe é a torre da homenaxe (Tower of Homage), un enorme edificio construído en ladrillo e morteiro, unha parede moi dura. Na parte superior da sala aínda se poden ver restos de habitacións e salas de baño turco.
Galerías
Unha característica distintiva de Xibraltar é a rede de pasaxes subterráneas ou galerías (túneles). O máis antigo deles foi escavado en dirección ao fin do cerco que durou catro anos (1779-1783). O xeneral Elliot, nomeado despois Lord Heathfield, que era o comandante británico durante o cerco, estaba ansioso de canonear as baterías españolas, situadas na chaira debaixo da cara norte da rocha. Seguindo unha suxestión do sarxento Ince da Royal Engineers escavouse un túnel dende un punto abicado cara a batería de Willis para comunicalo coa do Notch, un saínte natural no lado norte, que foi proposto para montar unha batería. Inicialmente non había intención de facer ocos fortificados no túnel, pero viuse a necesidade dunha apertura de ventilación e, como a apertura foi feita entón decidiuse colocar un canón. No final do cerco, construíronse seis localizacións, nas cales foron instalados catro canóns máis.
John Pople
miniatura|Xunto a [[Bill Clinton o terceiro empezando pola dereita]] Sir John Anthony Pople, nado o 31 de outubro de 1925 en Burnham-on-Sexa, Somerset (Inglaterra) e finado o 15 de marzo de 2004 en Chicago, Illinois (USA), foi químico inglés, galardoado co premio Nobel de Química en 1998.
Rocha de Xibraltar
Galerías
miniatura|left|Descrición concreta de George Augustus Eliott, un canón de Koehler e a crista dos Enxeñeiros Reais na entrada dos túneles
John Pople
Traxectoria
Viviu ata logo da segunda guerra mundial en Somerset. A partir dos doce anos interesouse polas matemáticas. Ingresou cunha bolsa na Universidade de Cambridge en 1943, onde se graduó en matemáticas en 1946 e se doutorou en química en 1951.
Trasladouse a Estados Unidos na década de 1960 onde residiu o resto da súa vida. En 1961 foi nomeado membro da Royal Society de Londres e en 2003 foi nomeado sir por parte da raíña Isabel II do Reino Unido.
Rocha de Xibraltar
Galerías
As galerías, que se mostran hoxe aos visitantes, son un desenvolvemento baseado na mesma idea e foron concluídas en 1797. Consisten nun sistema de caixas, fortificacións, e pasaxes, cunha lonxitude total duns 304 metros, e a partir delas pódese gozar dunha vista panorámica da Baía de Xibraltar, o istmo e España.
John Pople
Investigacións científicas
A súa primeira contribución foi unha teoría dos cálculos aproximados dos orbitais moleculares sobre sistemas de enlace pi en 1953. Esta teoría foi idéntica á desenvolvida por Rudolph Pariser e Robert Parr o mesmo ano, motivo polo cal foi denominada método Pariser-Parr-Pople.
Rocha de Xibraltar
Aproveitamento militar
Durante a segunda guerra mundial (1939-1945) Xibraltar converteuse de novo nunha fortaleza e a poboación foi evacuada. No final de 1939 rematou a construción dunha base aérea e unha pista de aterraxe no istmo, que ata entón fora un hipódromo. En maio de 1940 16.700 xibraltareños foron evacuados a Casablanca no protectorado francés de Marrocos. Esta evacuación foi moi breve e os evacuados foron trasladados logo ata outros destinos: 12.000 foron evacuados a Londres, o resto repartidos a Madeira e Xamaica.
John Pople
Investigacións científicas
Interesado na química cuántica desenvolveu métodos de computación cuánticos, nos cales baseou o programa informático Gaussian. A través deste tipo de métodos desenvolveuse a chamada química computacional, que permite investigar as propiedades das moléculas nos procesos químicos.
En 1998 foi galardoado coa metade do Premio Nobel de Química polo desenvolvemento de métodos computacionales de química cuántica. A outra metade do premio recaeu no físico estadounidense Walter Kohn polo desenvolvemento da teoría funcional da densidade.
Rocha de Xibraltar
Aproveitamento militar
O control de Xibraltar deulle aos Aliados o control da entrada ao Mediterráneo e o lugar da Rocha converteuse nunha peza clave na ruta de abastecemento a Malta e ao Norte da África.
Actualmente acolle distintas instalacións militares subterráneas, e poderían refuxiarse nela ata 25.000 persoas en caso de calquera bombardeo ou ataque aéreo. Nela están instalados diversos radares de vixilancia marítima da OTAN.
Paul B. Preciado
Paul B. Preciado, nado como Beatriz Preciado en Burgos o 11 de setembro de 1970, é un filósofo e escritor español. A súa obra céntrase en temas aplicados e teóricos relacionados coa identidade, o xénero, a pornografía, a arquitectura e a sexualidade.
Traxectoria
Fixo o doutoramente en teoría da arquitectura na Universidade de Princeton, onde obtivo premio extraordinario fin de carreira e onde foi investigador. Fixo tamén un mestrado de Filosofía Contemporánea e Teoría de Xénero na New School for Social Research de Nova York. Foi alumno de Ágnes Heller e Jacques Derrida. É profesor de historia política do corpo, teoría do xénero, e historia da performance na Universidade París VIII.
Inspirado nas teses de Michel Foucault, reflexiona sobre os modos de suxetivación e identidade, tomando parte en distintos foros internacionais. O seu libro Manifesto contra-sexual (2002), traducido a varios idiomas, é hoxe unha referencia na teoría queer.
Aguís
O topónimo Aguís pode referirse a:
Tratado xermano-español (1899)
miniatura|300px|Cesión a [[Alemaña das illas de Micronesia. A Nova Guinea alemá antes (liña azul) e despois (liña vermella) do tratado.]]
O tratado xermano-español de 1899 foi un acordo polo que España vendía parte das súas posesións en Oceanía ao Imperio alemán.
Antecedentes
miniatura|300px|Mapa de España de Bachiller (1858), fragmento. No mapa, as Filipinas, as illas Carolinas e, en vertical, as Marianas.
Adquisición por España das illas do Pacífico occidetal
As illas Carolinas foron descubertas o 22 de agosto de 1526 polo explorador español Toribio Alonso de Salazar, avistando a illa de San Bartolomeu ou Taongui.
O 1 de xaneiro de 1528, o descubridor Álvaro de Saavedra Cerón tomou posesión en nome do rei de España das illas de Uluti, sendo visitado o arquipélago en 1542 (illas Matelotes), en 1543, 1545, e por Legazpi en 1565.
Interese de Alemaña polas illas españolas do Pacífico
Alemaña enviou en 1885 á illa de Yap o canoneiro Iltis para tomar posesión das illas Carolinas. O conflito xermano-español finalizou co laudo arbitral de León XIII, que foi favorábel aos intereses españois, recoñecendo a soberanía española destas illas.
Club Baloncesto Marín Peixegalego
O Club Baloncesto Marín Peixegalego, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Mundioma Marín Ence, é un equipo de baloncesto galego con sede na cidade de Marín (Pontevedra), que compite na Primeira División Nacional, a quinta división do baloncesto español. Disputa os seus partidos no Pavillón da Raña.
Tratado xermano-español (1899)
Consecuencias da derrota de España na guerra hispano-estadounidense
Tras a guerra hispano-estadounidense, Estados Unidos tomou de España, cumprindo o Tratado de París, as Filipinas e Guam.
Club Baloncesto Marín Peixegalego
Historia
Na tempada 2012–13 Javier Llorente foi nomeado adestrador do primeiro equipo, cargo que ocupou durante doce anos consecutivos. Llorente chegara catro anos antes ao club como xogador e no seu debut como adestrador o equipo, que daquela militaba na Liga EBA, conseguiu o ascenso á LEB Prata.
Tratado xermano-español (1899)
Consecuencias da derrota de España na guerra hispano-estadounidense
Posto que o centro administrativo das illas menores do Pacífico estaba en Manila, que pasaba ao goberno estadounidense, os arquipélagos de Oceanía volvíanse indefendíbeis e ingobernábeis. España perdera dúas escuadras enteiras, incluída a do Pacífico, na batalla de Cavite en 1898, polo que ante a clara imposibilidade de defendelas, non tivo máis remedio que vendelas a un país que se fixera cargo delas e, neste sentido, Alemaña meteu presión ao goberno español para facilitar a súa venda.
Club Baloncesto Marín Peixegalego
Historia
Na tempada 2015–16 proclamouse campión da Copa LEB Prata e da LEB Prata, conseguindo así o ascenso á LEB Ouro, onde só permaneceu unha tempada, descendendo de novo ao remate da mesma. Tras unha tempada na Liga EBA por descenso administrativo, o club competiu na LEB Ouro por segunda vez na tempada 2019-20, tras acadar dúas promocións consecutivas. Con todo, a tempada foi suspendida antes de rematar por mor da pandemia por coronavirus, cando o equipo ocupaba a última posición da táboa, e aínda que non se estableceron descensos, o club non foi capaz de reunir a tempo o diñeiro para o aval e a inscrición, necesarios para continuar na categoría, polo que descendeu ata a Primeira Nacional. Ese mesmo verán a Federación Española de Baloncesto non concedeu praza na Liga Feminina 2 ao equipo feminino do Peixefresco, que realizou a inscrición malia a non clumprir todos os requisitos que a Federación Española esixía e non posuír dereitos deportivos, deste xeito o Marín quedaba como segundo suplente á espera de que renunciara algún dos 16 clubs inscritos, e finalmente quedaría sen praza ao terse producido tan só unha vacante.
Tratado xermano-español (1899)
O tratado
miniatura|200px|esquerda|[[Francisco Silvela, presidente do Consello de Ministros, asinou o tratado por parte de España.]] miniatura|200px|[[Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst, chanceler imperial, asinou o tratado por parte de Alemaña.]]
Club Baloncesto Marín Peixegalego
Historia
Na tempada 2020–21 o equipo dirixido por Iván Villaverde conseguiu o ascenso á Liga EBA ao finalizar campión de Primeira Nacional logo de derrotar na final a catro celebrada en Noia ao Sigaltec Vilagarcia e Bosco Salesianos, nunha tempada na que o conxunto galego contou coa participación de Germán Rodrigues Bamio e Pablo González Covelo, membros do equipo que na tempada 2017-18 bateu rexistros históricos na Liga EBA.
Tratado xermano-español (1899)
O tratado
Finalmente, este tratado, rubricado por Francisco Silvela o 12 de febreiro de 1899 supuxo a venda das illas dos arquipélagos das illas Carolinas e as Marianas (incluíndo Palau, pero excluíndo Guam) por 25 millónes de pesetas (equivalenmtes a 17 millóns de marcos alemáns) a Alemaña. O tratado foi ratificado posteriormente pola raíña rexente María Cristina. De feito, debido a que Afonso XIII era aínda menor de idade, foi a persoa que autorizou definitivamente a venda destes arquipélagos a Alemaña.
Club Baloncesto Marín Peixegalego
Adestradores
Os seguintes son todos os adestradores principais que pasaron pola disciplina do primeiro equipo do club.
Tratado xermano-español (1899)
O tratado
A Gaceta de Madrid publicou o 29 de xuño de 1899 e fixo válido o texto do tratado, xa ratificado anteriormente por Francisco Silvela, presidente do Goberno naquela época. O texto tiña catro artigos, sendo o máis importante o último, no que se estipulaba o prezo que Alemaña pagaba por lograr as posesións dos arquipélagos. Outros artigos obrigaban a Alemaña a dar un trato equitativo aos colonos españois e tamén o dereito temporal a que se instalaran depósitos de carbón para a Armada Española.
Club Baloncesto Marín Peixegalego
Cadro actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 90%; " ! colspan="2" style="background-color: #0047BB; color: white; text-align: center;" | CB Marín Ence Peixegalego 2019-20 (LEB Ouro) ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura !! Peso !! Procedencia
Tratado xermano-español (1899)
Consecuencias
Basicamente, España perdía as últimas colonias que o seu Imperio tiña, exceptuando as africanas (Sáhara Español, Ifni e Guinea Española) e se verificaba o estado de crise que acompañaría todo o reinado de Afonso XIII.
A diferenza doutros tratados históricos máis ou menos coñecidos, como a Paz de Westfalia, o Tratado de Utrecht ou o Tratado de Londres, este tratado xermano-español mantívose esquecido, case sempre baixo a sombra do Tratado de París. Porén, tivo unha grande importancia no futuro, xa que evitou que España intervira con total seguridade na primeira e quizais tamén na segunda guerra mundial, coas consecuencias tráxicas que puideron ter ocorrido; pero, evidentemente, cando o goberno español asinou o tratado, o descoñecía, e unicamente quería desfacerse dunhas colonias ingobernábeis polos seguintes motivos:
Para Alemaña, un país en pleno apoxeo e que ademais posuía a segunda armada máis potente e numerosa do mundo, unicamente por detrás da Mariña Real británica, supoñía unha oportunidade case única de facerse con colonias cunha posición estratéxica no océano Pacífico.
Posteriormente, o Imperio alemán perdería estas posesións a manos dos xaponeses e os aliados na primeira guerra mundial. España mantívose neutral nesa guerra, polo que perdeu a última posibilidade de recuperar as colonias.
O caso da suposta «Micronesia Española»
De forma periódica circularon por España informacións que se baseaban en que unha serie de illas (Kapingamarangi, Nukuoro, Mapia, Rongrik e Ulithi) aínda seguirían sendo de posesión española, porque no se transfiriron aos Estados Unidos tras a guerra de 1898 nin a Alemaña en 1899.
Esta hipótese naceu o 5 de marzo de 1948 cando o avogado e investigador español do CSIC Emilio Pastor y Santos escribiu unha carta denunciando a posibilidade de que se estableceran por España tres estacións navais nas Carolinas, Marianas e Palau, segundo o artigo 31 do tratado hispano-alemán de 1899. Convencido do seu descubrimento, pediu a concesión de instalacións en Saipán, Yap e Koror. Meses máis tarde, en outubro, abriu unha segunda fronte, e «denunciou» que quedaban catro illas na zona nas que a soberanía correspondería a España, porque se olvidaron de incluílas no tratado xermano-español de 1899. En 1950 publicou o libro Territorios de soberanía española en Oceanía coas súas investigacións. O 12 de xaneiro de 1949 chegouse a tratar a cuestión da soberanía destas illas nun Consello de Ministros presidido por Franco pero, como se asegurou no mesmo:
Porén, un ditame de 4 de xaneiro de 1949 da asesoría xurídica do Ministerio de Asuntos Exteriores estimou que calquera hipotético dereito de España sobre ditas illas quedara destruído polos réximes de fideicomiso posteriores, que eran os ocorridos tras a I Guerra Mundial co traspaso de ditos territorios ao Xapón e, tras a segunda guerra mundial, coa súa atribución aos Estados Unidos».
En 2014, o Goberno concluíu toda especulación sobre o mantemento de posesións españolas no Pacífico a través dunha resposta parlamentaria a un deputado. Baixo o seu criterio, España cedeu en 1899 todas as prazas que lle quedaban por entón nese océano. Engade que «tradicionalmente ditas illas estiveran vinculadas ás Carolinas e había que entender que se se cederon aquelas, tamén se cedeeron estas», e «a actitude española entre 1899 e 1948 mostra que a intención de España ao asinar o tratado con Alemaña era traspasarlle todas as súas posesións no Pacífico», ademais «resultaría pouco coherente que España houbera querido ceder as Carolinas, as Palaus e as Marianas, pero se houbera reservado a soberanía sobre uns cantos illotes de escaso valor económico sobre os cales nunca exercera a súa soberanía de facto», polo que termina con toda a especulación sobre o mantmento de posesións españolas no Pacífico, conclíndo que España non conserva a soberanía de ningunha illa no Pacífico.
Actualmente Mapia está baixo soberanía de Indonesia; Kapingamarangi, Ulithi e Nukuoro baixo soberanía dos Estados Federados de Micronesia e Rongerik encóntrase baixo control das illas Marshall.
Emma Chapman
Emma Olivia Chapman, nada en Aylesbury en 1988, é unha física británica e investigadora da Royal Society no Imperial College London. As súas investigacións indagan sobre a época de reionización. Pertence ao 1752 Group, que pretende acabar cos abusos sexuais no ámbito académico. En 2018 concedéronlle o Premio Athenea da Royal Society polos seus esforzos para promover cambios na política nacional nesta área.
Traxectoria
Chapman obtivo o máster en Física na Universidade de Durham en 2010. Completou o seu doutoramento na University College de Londres. Gañou o Premio de Tese do Departamento de Físicas e Astronomía do Universtiy College London Chris Skinner.
Despois do seu doutoramento, Chapman permaneceu no University College de Londres como investigadora posdoutoral. Posteriormente foi galardoada cunha bolsa de investigación da Royal Astronomical Society en 2013. Gañou o Premio á Física do Ano do Institute of Physics en 2014. En 2018, a Royal Society outorgoulle unha bolsa Dorothy Hodgkin.
A súa investigación céntrase na Época da Reionización, cando as estrelas empezaron a irradiar luz no universo. Chapman traballa co telescopio de Baixa Frecuencia (LOFAR).
O grupo de 1752
Pertence ao chamado 1752 Group (O grupo 1752), unha pequena organización británica creada en 2015 para terminar co acoso sexual entre persoal e estudantes no mundo académico. Foi unha das principais oradoras sobre o tema na Conferencia Internacional de Mulleres en Física, da IUPAP. Asociouse á National Union of Students (NUS) para realizar unha enquisa sobre o acoso sexual entre persoal e estudantes. Constatouse que había unha mala conduta xeneralizada na educación superior e que as institucións non apoiaban adecuadamente ás vítimas. Champan falou sobre os prexuízos na ciencia na Royal Institution, Wellcome Collection e na BBC.
Premios
Recibiu a Julia Higgins Medal Joselyn Bell Burnell Medal and Prize en 2014.
En 2018, Chapman recibiu o Premio Athena da Royal Society polo seu traballo para terminar co acoso sexual e o acoso escolar entre persoal e estudantes no mundo académico.
Hustler
miniatura|dereita Hustler é unha revista pornografica mensual de Estados Unidos publicada por LFP (Larry Flynt Publications), ademais dunha produtora de pornografía e unha grande empresa. Comercializa a súa propia colección de roupa, accesorios e produtos eróticos, e ten tendas e clubs Hustler por diferentes puntos dos Estados Unidos, ademais dun casino.
A revista Hustler é considerada a revista máis explícita de todas as do seu xénero e é unha das tres revistas porno máis famosas e vendidas nos Estados Unidos, xunto con Penthouse e Playboy.
Días contados
Días contados pode referirse a:
Ducia do panadeiro
Na cultura anglosaxoa, unha ducia do panadeiro, coñecida tamén como ducia longa, refírese a trece unidades de algo, unha máis que unha ducia normal.
Gromo de síndrome hemolítico-urémica de 2011
miniatura|200px|[[Esquistocitos vistos nun paciente con síndrome hemolítico-urémica.]] O gromo da síndrome hemólico-urémica de 2011, tamén chamada crise do cogombro ou crise da soia, foi un andazo bacteriano orixinado en Alemaña en maio dese ano, e que se saldou coa morte de case unha cincuentena de persoas. O andazo foi provocado pola bacteria Escherichia coli O104:H4, unha cepa concreta de E. coli que é responsábel dunha enfermidade de orixe alimentaria, a síndrome hemolítico-urémica, que pon en risco a vida dos humanos. Se ben a orixe da bacteria foi rastrexada ata unha plantación de soia da Baixa Saxonia, a crise sanitaria supuxo tamén unha crise económica onde se viu afectado o mercado de vexetais da Unión Europea.
Orixe
Aínda que o día 1 de maio de 2011 as autoridades sanitarias de Alemaña informaron dun gromo de síndrome hemolítico-urémica no país, ata o 22 de maio non se considerou un problema de saúde pública, logo de que na véspera se producise a primeira vítima mortal. As infeccións producidas por Escherichia coli son comúns nos países occidentais, pero habitualmente teñen un alcance moderado no que a virulencia se refire. En Galicia, un estudo realizado nos anos noventa sinalaba unha proporción de cepas enterohemorráxicas en só o 0,6% dos humanos afectados por diarrea.
O cogombro
Ata o 25 de maio os casos rexistráronse especialmente no noroeste de Alemaña. Ao día seguinte, o 26 de maio, as autoridades alemás identificaban a fonte do andazo con cogombros importados de España. Ao día seguinte, o 27 de maio, as autoridades reafírmanse nesta atribución, comunícanllelo aos demais países da Unión Europea e retiran do mercado os cogombros de cultivo ecolóxico procedentes de España. Ese mesmo día, a Comisión Europea rastrexa a bacteria ata dous invernadoiros de Algarrobo (Málaga), que se clausuran, e aos que se lles abre unha investigación. As análises practicadas aos invernadoiros andaluces sobre mostras de solo e de auga dan negativo a E. coli, e levántase a prohibición de venda de cogombro con orixe en España. Mantívose con todo a orixe da contaminación nos cogombros, pero atribuída a unha contaminación posterior durante o seu transporte ou distribución en Alemaña.
As discusións sobre a orixe do gromo continuaron neses días entre as autoridades europeas, que opinaban que a contaminación puidera producirse en calquera punto dunha longa cadea de transporte, e as españolas, que negaban a relación dos cogombros de orixe española coa enfermidade. Paralelamente, o Instituto Robert Koch e o Instituto Federal Alemán para a Avaliación de Risco recomendaban evitar en Alemaña o consumo de tomate, cogombro e leituga crus como medida de prevención complementaria. Mentres tanto, dábanse a coñecer os resultados das análises realizadas sobre os cogombros supostamente infectados en Alemaña, onde se atoparon —en 2 de 4 análises— cepas de E. coli, pero non a O104 responsábel directa do andazo.
A soia
O 4 de xuño as autoridades alemás e europeas atoparon datos que os levaban ata un cátering público celebrado nun restaurante en Lübeck (Schleswig-Holstein) como orixe posíbel do andazo, mentres que os casos da enfermidade en Alemaña seguían en aumento. Ao día seguinte, o 5 de xuño, o ministro de Agricultura do estado de Baixa Saxonia advertía a poboación de non comer gromos de soia de produción local, porque se converteran na principal sospeita da orixe do andazo. Ao longo desa xornada sinalouse como fonte precisa unha granxa en Bienenbüttel (Baixa Saxonia), mais ao día seguinte as autoridades negaban a existencia de análises probatorias, pois con máis da metade das mostras analizadas (23 sobre 40) os resultados foran negativos. De feito, as análises que atoparon a bacteria non se fixeron sobre as mostras principais da granxa, onde non se atopou nada, senón sobre un paquete que procedía da granxa. Con todo, a explotación agrícola foi clausurada.
O 10 de xuño un voceiro do Robert Koch Institute identificaba os gromos de soia como a fonte do andazo, e a OMS confirma a sospeita ese mesmo día.
A alforfa
O 30 de xuño, a Axencia Europea de Seguridade Alimentaria propuxo como posible orixe, aínda que con tódalas reservas a falta de confirmación microbiolóxica, as sementes de alforfa ou fenogreco (Trigonella foenum-graecum), procedente de Exipto, das que podería provir a cepa de E. coli que contaminou os gromos xerminados de Alemaña. O 8 de xullo, confirmada esta orixe, adoptou a decisión de retirar dos mercados europeos das sementes de alforfa importadas de Exipto entre 2009 e 2011, á vez que se prohibe a importación de novas partidas ata o 31 de outubro.
Estas sementes utilízanse como especia para curry ou ensaladas. O Ministerio de Sanidade español confirmou que tamén se distribuíron en España en 2010 e insiste na recomendación de non producir gromos vexetais para consumo propio nin consumir agromos nin sementes xerminadas sen cociñalos previamente, á vez que lembra que aínda non se produciu ningún caso de intoxicación no país.
Karimun
Great Karimun (Karimun Besar en Indonesiao) ou só Karimun é unha das illas da provincia das Illas Riau no oeste de Indonesia organizada administrativamente como un kabupaten, forma a Rexencia de Karimun. Está situada a 37 km ao suroeste de Singapur e 54 km. ao oeste de Batam. A principal cidade da illa é Tanjung Balai Karimun. en 1997, estímase que a illa tiña unha poboación de 155.000 persoas, roldando actualmente os 174.784 habitantes.
Gromo de síndrome hemolítico-urémica de 2011
A enfermidade
Logo das análises e probas realizadas, o Instituto Federal Alemán para Avaliación de Riscos sinalou que a cepa bacteriana causante do andazo era coñecida en humanos en Alemaña dende había máis dunha década, e que o máis probábel era que pasara á cadea alimentaria a través de feces humanas. Para a cepa bacteriana en cuestión, a O10:H4, foran descritas propiedades enterohemorráxicas (isto é, que provoca diarreas con hemorraxia) e enteroagregativas (é dicir, que se adhire moi intensamente ás paredes do intestino, o que dificulta a súa eliminación). O único caso de EHEC O104:H4 documentado con anterioridade fora unha intoxicación en Corea do Sur, rexistrado en 2005, para a que se citara como fonte posíbel unha hamburguesa.
O primeiro estadio da enfermidade é unha diarrea con hemorraxia. Durante ese proceso, as bacterias liberan unha toxina que afecta os vasos sanguíneos e, en particular, o endotelio. Os órganos máis danados son os riles: un 5-10% dos pacientes falece, e outra parte chega a desenvolver problemas renais graves que poden necesitar dun transplante.
Distribución
A gran maioría dos casos (o 97%) deste andazo rexistrouse en Alemaña. Ata o 27 de xuño de 2011, cando o número de casos e a súa virulencia xa decaera, contabilizáranse 3.927 casos de intoxicación por E. coli, dos que só o 23% desenvolveran a síndrome hemolítico-urémica. Destes, o 95% rexistráronse en Alemaña. A taxa de mortalidade dos afectados pola síndrome foi do 5%. Os casos que se rexistraron fóra de Alemaña fórono en persoas que estiveran había pouco tempo naquel país.
Consecuencias políticas e económicas
A determinación da causa do gromo primeiro no cogombro e posteriormente na soia afectou os mercados destes produtos e, nun sentido máis amplo, o de todos os produtos da horta procedentes de países membros da Unión Europea. Ademais do comercio interno, víronse danadas as exportacións europeas. Rusia, por exemplo, prohibiu a importación de todas as verduras procedentes da Unión Europea durante case un mes, ata o 22 de xuño.
Karimun
Historia
No pasado, Karimun foi un destino de comerciantes estranxeiros e dos reis malaios. Crese que o explorador Stamford Raffles considerara á illa Karimun para establecer un asentamento en lugar do que finalmente estableceu na illa de Singapur.
Gromo de síndrome hemolítico-urémica de 2011
Consecuencias políticas e económicas
Porén, non existen datos reais e independentes do impacto do gromo de E. coli no mercado. Un suposto lobby de produtores europeos, Freshful, estimaba o dano económico semanal nun total de 313 millóns de euros, dos cales 204 millóns afectarían os produtores españois, 82 millóns aos neerlandeses e en menores contías aos agricultores de Alemaña, Bélxica e Portugal. FEPEX, a Federación Española de Produtores e Exportadores de Froitas e Hortalizas, falou de 200 millóns de euros de perdas á semana, se ben o total de cogombro exportado por España anualmente é de só 372 millóns de euros. (2010) . Cifras incluso superiores á exportación anual foron achegadas pola Coordinadora de Organizacións de Agricultores e Gandeiros (300 millóns) e por Xóvenes Agricultores (500 millóns).
Unha firma de avogados especialista en reclamacións por intoxicacións alimentarias falaba de 2.000 millóns de perdas en custos humanos, con referencia a unha cantidade de afectados e falecidos substancialmente menor cá final.
Karimun
Xeografía
miniatura|Oficina do Goberno na cidade de Tanjung Balai A cidade principal da illa é Tanjung Balai Karimun. En 2011, a rexencia de Karimun tiña unha poboación de 272.985 coa maioría das persoas vivindo en Gran Karimun. Os lugares destacados da illa inclúen o Mount Jantan, as praias de Pelawan e Pongkar e a cascada de Pongkar.
Economía
A illa ten unha importancia xeográfica estratéxica, xa que está cerca do Estreito de Malaca, unha ruta marítima internacional. Como a illa está estratéxicamente situada na fronteira de Singapur e Johor (en Malaisia), Karimun que forma parte das illas Riau tamén se inclúe na sociedade SIJORI triángulo de crecemento. SIJORI (Singapur-Johor-Riau) Triángulo de Crecemento é unha asociación estratéxica entre Singapur, Johor e as Illas Riau que combinan a forza individual e colectiva para mellorar o atractivo da subrexión para investidores da rexión e internacionais. SIJORI vincula a infraestrutura, o capital, a experiencia e a rica cultura de Singapur cos recursos naturais, as terras e os recursos laborais das Illas Johor e Riau.
Gromo de síndrome hemolítico-urémica de 2011
Compensacións
O comisario europeo de Saúde e Consumidores, John Dalli, criticou oficialmente a rapidez das autoridades alemás ao sinalar o cogombro como posíbel responsábel do gromo.
Karimun
Economía
Con todo, debido aos lazos máis fortes entre Singapur e Malaisia, Karimun está perdendo a súa atracción económica aos investimentos de Singapur. Outra razón da perda de atractivo é a falta de infraestrutura adecuada en Karimun, especialmente o fornezo de electricidade e a falta de transparencia na administración pública.
Recursos naturais
right|300px|Porto de Tanjung Balai
Debido á grande actividade de pesca artesanal indiscriminada preto da illa ata hai pouco, as poboacións de peces esgotáronse, polo que as empresas de pesca diminuíron a súa actividade considerablemente. A principal exportación da illa é o seu granito que é un do de mellor calidade no mundo.
Tamén exportouse area constantemente, principalmente a Singapur para o aumento da súa superficie de terra. Con todo, Indonesia limitou as exportacións de area por preocupacións cos proxectos de reclamación de Singapur, e prohibiunos totalmente a comezos de 2007. Singapur agora enfronta unha crise con moitos desenvolvementos de edificios próximos.
Zona de Libre Comercio
O 29 de xuño de 2007, o goberno de Indonesia declaro á illa como a «Zona Franca de Karimun», unha medida destinada a abordar a cuestión da seguridade xurídica para os investidores. A lei con todo aínda se estaba debatendo no Parlamento e esperábase que fose aprobado a principios de 2008.
No marco do plan de Karimun pretenderse converter á rexión en estaleiro, produtora de metal, de compoñentes, produtora agrícola, industrial e mariña.
Isto está en consonancia co establecemento da «Zona Especial de Economía da Provincia das Illas Riau de Batam, Bintan e Karimun» (BBK).
Saint-Champ
Saint-Champ é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
A Casa do Vento, Leroño, Rois
A Casa do Vento é un lugar da parroquia de Leroño no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE) en 2013 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Juan Pando
Juan Pando, nado en Barcelona en 1956 e criado en Madrid, é un xornalista, crítico e escritor cinematográfico de orixe catalá.
Traxectoria
Despois de cursar estudos de Dereito e Xornalismo, iniciou a súa actividade profesional no xornalismo na axencia Efe, a Cadena Ser e a axencia Colpisa. Foi subdirector do quincenal vitivinícola Marco Real, redactor xefe de Gastronomía y Enología e de Nueva Banca, e produtor do programa Un mundo feliz de RNE-Radio 1. A final da década de 1980 especializouse en información de cinema, traballando dende aquela neste campo en prensa, radio e televisión.
Os seus textos publicáronse no diario El Mundo, o semanario Diez Minutos e o mensual especializado Fotogramas, entre outras publicacións.
Geraldine McCaughrean
Geraldine McCaughrean (pronunciado "Mc-cork-ran"), nacida o 6 de xuño de 1951 no norte de Londres, é unha novelista británica, que ten destacado principalmente na escritura de libros para públicos novos.
Traxectoria
Licenciada en Educación, traballou durante dez anos na publicación dunha revista antes de converterse en escritora profesional. Na actualidade vive en Berkshire co seu home e a súa filla.
Escribiu máis de 130 libros, 50 obriñas de teatro para escolas e tamén un guión de radio. Tamén ten escrito seis novelas históricas dirixidas a público adulto, como Fires’ Astonishment (1990) e The Ideal Wife (1997). Entre as súas principais novelas para rapaces de todas as idades e en todos os formatos, atópanse A Little Lower than the Angels (1987), Gold Dust (1993) e Not the End of the World (2004).
Miquel de Palol
Traxectoria
Naceu nunha casa da rúa Aragón, aínda que vivise en Valladolid até os 17 anos. O seu pai, Pere de Palol i Salellas, foi catedrático de Arqueoloxía na Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Valladolid. Miquel de Palol volveu á súa cidade natal para estudar arquitectura. Aos 19 anos iniciou a súa carreira literaria como poeta. Neste campo destaca El porxo de les mirades, obra coa que obtivo o prémio Carles Beira 1982 e o Premi Crítica Serra d’Or.
Geraldine McCaughrean
Traxectoria
Ademais ten reescrito varias historias tradicionais, contos de fadas e episodios bíblicos. Entre elas débense mencionar as súas versións dos Contos de Canterbury (1984), da Odisea (1993), de Moby Dick (1996) ou do Cid (1989).
A súa obra foi traducida a 35 idiomas, entre eles o galego.
Miquel de Palol
Traxectoria
O ano 1989 Miquel de Palol estreouse como narrador e publicou súa primeira novela: El Jardí dels set crepuscles, obra coa cal obtivo cinco premios: Premio Joan Crexells 1989, Premio Crítica Serra d'Or 1990, Premio Nacional da Crítica 1990, Premio Nacional de Literatura da Generalitat de Cataluña 1990, Premio Ollo Crítico II Milenio de Radio Nacional de España. Segundo o autor, Indiferència e El porxo de les mirades son antecedentes naturais de El jardí dels set crepuscles, novela que se traduciu ao castelán, italiano, alemán e holandés.
O ano 1991, Miquel de Palol deixou de dedicarse á arquitectura para dedicarse exclusivamente á literatura e poesía. Ten colaborado con distintos medios de comunicación e revistas científicas e culturais como Tarotdequinze, Serra d’Or, El Pont, La Vanguardia, El País, ABC, El Periódico de Cataluña, El Mundo, El Triangle, Interviú, El Urogallo, Avui, entre outras. É membro da Associació d’Escriptors en Llengua Catalã (AELC) e do PEN Club.
El jardí dels set crepuscles
O libro consta de tres partes. Ao longo de sete xornadas, sete narradores distintos, explican desde puntos de vista distintos, a súa versión dunha mesma historia, no Palacio da Montaña, un refuxio nuclear que podería moito ben ser nos Pireneos ou Himalaia. Os hóspedes, refúxianse dunha guerra nuclear devastadora, cuxo motivo non é outro que a disputa da posesión dunha xoia de valor e poderes incalculáveis. Estes sete narradores explican a historia de como a Banca Mir conseguiu dita xoia e como a Banca pasou á man da familia Cros. Explícase o conflito de intereses ao redor da Banca e a xoia e como esta foi roubada. A técnica narrativa é moi peculiar. Na histoia inicial, están os narradores, todos relacionados dunha forma ou outra coa familia Cros e o seu medio, que explican outras historias, e dentro destas historias, aparecen novas personaxes que explican outras historias e este proceso repítese sucesivamente até oito veces, creando así­ unha especie de xogo de bonecas rusas. Mais isto non é todo, xa que a cada historia que se explica, faise co obxectivo de poder procurar a aproximación mais fiel á verdade dos feitos que envolveron o roubo da xoia, coñecer historia da Banca Mir e a dos Cros. Aínda que poida parecer que a cada vez nos afastamos máiis da historia inicial, en realidade a cada vez se ven os mesmos feitos desde puntos de vista distintos. Aparecen as mesmas personaxes con mudanza de nomes etc. Para poder seguir a narración, cómpre unha paricipación activa do lector. Miquel de Palol afirma que non sabe se “El jardí dels set crepuscles” é súa mellor novela, mais sabe que é a novela que máis satisfacción lle deu
Grafomàquia
En 1993, publicou Grafomàquia. É o libro central da obra de Miquel de Palol, un punto de encontro onde se recollen todas as experiencias anteriores e contén a artillería das seguintes, que se desenvolven seguindo un procedemento coherente e lóxico. Grafomàquia explora sistematicamente diferentes procedementos de autoreferencia e simbolismo, que afectan tanto á propia peza, ao libro como a toda a obra do autor e que están baseados na música, a xeometría, a linguaxe, filosofía, matemáticas, enigmas e xogos. O tempo trátase topoloxicamente e explóranse as distintas posibilidades. A fragmentación do discurso tamén é importante en Graphomachia, aínda que é unha constante en toda a obra do autor (como foi o caso de El jardí dels set crepuscles). A grafomachia e a obra de Miquel de Palol en xeral son herdeiros dun xénero dos antigos gregos, e actualmente apoiados principalmente por autores americanos. O subtítulo do traballo é moi significativo: Grafomàquia, o sigui el contrapunt aplicat a l'escriptura, en 36 invencions seguint diferents procediments formals, en diversos graus d'abstracció, i en els quatre gèneres ("Graphomachy, ou o contrapunto aplicado á escritura, en 36 invencións seguindo diferentes procedementos formais, en diversos graos de abstracción e nos catro xéneros"). Contes en forma de L seguen en certo xeito o mesmo procedemento formal que Grafomàquia, aínda que ademais, nunha das narracións as respostas que quedaron no aire obtéñense en Ígur Neblí e noutros capítulos. cóntanse máis cousas sobre o mundo de El Troiacord.
Ígur Neblí
A novela, que pode situarse no conxunto das antiutopías, explica o ascenso social de Igur Neblí como cabaleiro coa posterior conquista do último labirinto dun imperio cun ideal panhumanista obsoleto. O emperador escóndese e a loita polo poder leva o Imperio a unha guerra civil. A administración totalmente burocratizada e perfectamente xerárquica non pode evitar o caos permanente e omnipresente. A xustiza e a economía dependen de parámetros arbitrarios como o azar e o xogo, e a sensación de inseguridade é permanente tamén para as clases dominantes. Non obstante, el Cavaller Neblí non pode deixar de pensar que o seu rápido ascenso e os seus logros forman parte dunha planificación estudada ata o máis mínimo detalle. Unha vez pasado o Labirinto, como resultado da burocracia, Ígur Neblí non volve ao lugar que lle corresponde como vencedor do último Labirinto e finalmente a caída do heroe é inevitable. En Contes en forma de L, hai unha extensión da novela, na que o destino do Cabaleiro Neblí queda de novo aberto.
Exercicis sobre el punt de vista
Despois da publicación de El Troiacord, Miquel de Palol iniciou un ciclo narrativo chamado Exercicios sobre o punto de vista, composto por nove obras, unha delas aínda inédita na actualidade. Cada obra identifícase cun xénero diferente:
El Testament d'Alcestis
El Testament d'Alcestis é a continuación natural de El Troiacord e está intimamente ligado ao libro de contos publicado anteriormente El Lleó de Böcklin i sis contes més porque comparten algunhas das historias contadas en ambas as obras. Mentres as historias da colección preséntanse como historias independentes, a posición que ocupan dentro de El Testament d'Alcestis forma un universo interrelacionado que adquire outra dimensión. Por iso, máis alá do valor literario de El Testament d'Alcestis ou El Lleó de Böcklin i sis contes, Palol volve ofrecer un exemplo das posibilidades que proporciona a fragmentación do discurso por un lado e a vontade unificadora que o caracteriza. o outro, con este exercicio conxunto de alto valor intelectual. O criterio estrutural que ten El Testament d'Alcestis, como indica o subtítulo do libro, é unha cinta tripla a 18 no dodecaedro (é dicir: tres saltos temporais con 18 personaxes, mentres que El Troiacord consiste en "dúas cintas para 20 "). De novo, asume o modelo dodecaédrico, esta vez cunha cinta máis que en El Troiacord. A novela transcorre ao longo de cinco días e, ao presentar os feitos, volve empregar o xogo de bonecas rusas, un sistema que xa usou en El Jardí dels set crepuscles. No caso de El Testament d'Alcestis, hai sete niveis (mentres que El Jardí dels set crepuscles ten oito). Palol combina a esencia das súas dúas grandes obras anteriores e conclúe así un discurso narrativo que comezou con El Jardí dels set crepuscles, que tivo o seu punto álxido con El Troiacord e culmina con El Testament d'Alcestis.
Geraldine McCaughrean
Traxectoria
En 2005, escolleuna o Hospital Great Ormond Street, o propietario dos dereitos do personaxe de Peter Pan para escribir a segunda parte oficial da novela de J.M. Barrie, que se chamou orixinalmente Peter Pan in Scarlet. A súa tradución galega, publicada simultaneamente en todo o mundo, foi traducida por Silvia Carril co título de Peter Pan e a levita escarlata.
Premios
É a única persoa que gañou o Withbread de literatura infantil en tres ocasións.
Medalla J. Lawrence Smith
A Medalla J. Lawrence Smith é un premio outorgado cada tres anos pola Academia Nacional de Ciencia dos Estados Unidos.
Este premio foi creado por Sarah Julia Smith en homenaxe ao seu marido J. Lawrence Smith e pretende premiar a investigación sobre meteoritos.
Foi outorgada por primeira vez en 1888.
Saint-Cyr-sur-Menthon
Saint-Cyr-sur-Menthon é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Brigitte Nielsen
Brigitte Nielsen, de nome real Gitte Nielsen, nada en Rødovre o 15 de xullo de 1963, é unha modelo e actriz dinamarquesa. Alcanzou a fama nos anos 80 polo seu casamento e divorcio con Sylvester Stallone, grazas ao cal participou en películas estadounidenses e italianas, en series de televisión, e no mundo da música, xa de maneira máis irregular. É lembrada tamén polo seu exuberante físico, e polas súas peripecias sentimentais.
Leslie Nielsen
Leslie William Nielsen, nado en Regina o 11 de febreiro de 1926 e finado en Fort Lauderdale (Estados Unidos) o 28 de novembro de 2010, foi un actor canadense de pai dinamarqués e nai galesa, especialmente coñecido polas súas interpretacións cómicas.
Véxase tamén
miniatura|dereita|Nielsen en 2008.
Síndico de Arán
O Síndico de Arán (en aranés: Sindic d'Aran) é o xefe da administración propia do Val de Arán, en Cataluña, creado por mor da lei 16/1990 de 13 de xullo, sobre o Réxime Especial do Val de Arán. Convoca e preside o Consello Xeral de Arán (en aranés: Conselh Generau dera Val d'Aran), ten a representación legal e exerce todas as atribucións que o pleno lle delega e que non corresponden a este último. É o presidente nato de todos os órganos colexiados e das sociedades e empresas dependentes do Consello.
Ana Pardo de Vera
Ana Pardo de Vera Posada, nada en Lugo en 1974 é unha xornalista galega. Dende 2016 até 2019 dirixiu o diario dixital Público.
Traxectoria
É filla do avogado Gerardo Pardo de Vera, quen foi o primeiro alcalde de Becerreá, polo Partido Popular, a partir do período democrático en 1979 e irmá máis vella de Isabel Pardo de Vera, quen en 2018 se converteu en presidenta de Administrador de Infraestructuras Ferroviarias (Adif).
É licenciada en Filoloxía hispánica, ten un máster en Medios de Comunicación e estudos de Ciencias Políticas e Socioloxía pola UNED. Escribiu en varios medios de comunicación como Diario 16, La Voz de Galicia, Tempo ou El Siglo de Europa e colaborou con diversas radios e televisións. En 2007 participou na fundación do xornla Público que dirixiu entre 2016 e 2019, cando foi substituída por Virginia Pérez Alonso.