cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Locutores de claves choctaw
Recoñecemento
O 15 de novembro de 2008, o presidente George W. Bush asinou a Lei de Recoñecento dos locutores de claves (Lei Pública 110-420), que recoñece todos os locutores de claves nativos americanos que serviron no exército dos Estados Unidos durante a primeira e a segunda guerra mundial, coa excepción dos xa galardoados navajo, cunha Medalla de Honra de Ouro para toda a tribo, que se conservará na Smithsonian Institution, e un duplicado da medalla en prata para cada un deles.
Patrimonio da Humanidade en Portugal
thumb|[[Angra do Heroísmo e a Paisaxe vitivinícola da illa do Pico son sitios Patrimonio da Humanidade no Arquipélago dos Azores.]] miniatura|180px| [[Ficheiro:Welterbe.svg|55px 70px ]] O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Portugal, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Portugal ratificou o convenio o 30 de setembro de 1980.
En 2022, había 17 sitios Patrimonio da Humanidade en Portugal, con outros 19 na lista provisional. Os catro primeiros sitios catalogados en Portugal foron o Mosteiro dos Jerónimos e a Torre de Belém en Lisboa, o Mosteiro de Batalha, o Convento de Cristo en Tomar e a cidade de Angra do Heroísmo, en 1983. As incorporacións máis recentes á lista foron o Santuario do Bom Jesus do Monte en Braga e o Palacio Nacional de Mafra co seu parque de caza en 2019. Un sitio de Laurisilva, está situado na illa de Madeira e é o único sitio natural de Portugal, os outros sitios son culturais. Dous sitios están situados no arquipélago dos Azores. Os sitios de arte rupestre prehistórico no val do Côa e Siega Verde son compartidos con España, polo que é o único sitio transnacional de Portugal.
Lista de lugares Patrimonio da Humanidade
Ademais dos sitios inscritos na lista do Patrimonio Mundial, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. As candidaturas para a lista do Patrimonio Mundial só se aceptan se o sitio figuraba previamente na lista provisional. En 2022, Portugal rexistraba 19 sitios na súa lista provisional.
Binibèquer Vell
Binibèquer Vell é unha localidade e complexo turístico situado na costa sur da illa de Menorca, nas illas Baleares, que pertence ao concello de Sant Lluís. Está a 5 km da capital do municipio e a 8 km de Maó, a capital da illa. Está situado entre o cabo d'en Font ao oeste e a praia de Binibeca ao leste.
É unha vila ideada polos arquitectos Antoni Sintes Mercadal e Francesc Joan Barba Corsini, e pretende emular o estilo de construción típico das cidades costeiras do Mediterráneo, o que lle valeu certa popularidade como atractivo turístico, ata converterse nun dos máis lugares da illa máis fotografados. Arredor do núcleo desenvolveuse unha urbanización de casas unifamiliares e tendas, o que a converteu nun destino moi popular para o turismo de verán. Non ten ningún hotel. Durante o inverno está practicamente deshabitado, mentres que no verán está cheo de turistas.
Historia
Foi deseñado en 1972 polos Antoni Sintes Mercadal e Francesc Joan Barba Corsini cun estilo peculiar, simulando unha antiga vila de pescadores que nunca existiu.
A característica máis acentuada deste núcleo é que está composto por rúas estreitas, pequenas e empedradas, creando un pequeno labirinto. A vila é toda de madeira e as paredes son todas de cor branca, dun estilo diferente á arquitectura tradicional e típica de Menorca.
Demografía
Segundo o INE, no ano 2020 Binibèquer Vell contaba con 227 habitantes censados, o que representa o 3,37% da poboación total de Sant Lluís.
Concavidade
En xeometría, a concavidade dunha curva ou dunha superficie é a parte que se asemella á zona interior dunha circunferencia ou dunha esfera, é dicir, que ten a súa parte afundida dirixida ao observador. É o concepto complementario ao de convexidade.
Non é correcto dicir cóncavo cara arriba ou cóncavo cara abaixo, pois isto designa unha dobre realidade inexistente, porén os valores numéricos son similares, posto que a calidade da convexidade depende do punto de vista do observador.
O termo é de aplicación en matemáticas, xeometría, xeografía, demografía, enxeñaría, óptica, arquitectura, etc. miniatura|Lente cóncavas (plano-cóncava e bicóncava)
Mónica Chuji
Mónica Patricia Chuji Gualinga, nada na comunidade Sarayaku, provincia de Pastaza o 30 de outubro de 1973, é unha dirixente indíxena ecuatoriana, defensora dos dereitos humanos. Actualmente é candidata á Asemblea Nacional polo movemento Podemos.
Concavidade
Figuras xeométricas cóncavas
Un polígono é cóncavo, se ao atravesalo unha recta pode cortalo en tres ou máis puntos. Posúe polo menos un ángulo interior cóncavo.
Funcións alxebraicas cóncavas
dereita|300x300px Unha función é cóncava cando dados dous puntos calquera, o segmento que os une queda por baixo da curva. Presenta a súa concavidade cara abaixo.
Mónica Chuji
Traxectoria
Foi Secretaria Xeral de Comunicación no período de presidencia de Rafael Correa, dende xaneiro até xuño de 2007. Tamén foi asembleísta constituínte na elaboración da Constitución de Ecuador do 2008, presidenta da Mesa 5 da Asemblea Constituínte sobre Recursos Naturais e Biodiversidade, entre novembro de 2007 até xullo de 2008. Foi consultora de organismos internacionais, dirixente de bases e asesora de diversas organizacións do movemento indíxena (FONAKISE, COIC, CONAIE, CODENPE e CONFENIAE). Membro da comunidade Sarayaku de Sucumbíos da Federación de Organizacións da Nacionalidade Kichwa de Sucumbíos.
Concavidade
Funcións alxebraicas cóncavas
A concavidade, como característica do gráfico dunha función, refírese á condición xeométrica da rexión situada baixo unha curva.
Mónica Chuji
Traxectoria
Como intelectual, escribiu varios libros e artigos relacionados con idiomas ancestrais, seguridade social, plurinacionalidade e interculturalidade, actividade mineira, estado e democracia plurinacional, educación intercultural bilingüe, dereitos colectivos, medios de comunicación das nacionalidades e pobos.
Concavidade
Funcións alxebraicas cóncavas
Dise que unha función f(x) é cóncava cando a rexión baixo a curva é convexa, en caso que a función sexa dúas veces derivable, esta é cóncava se, e só se f"(x) < 0.
Unha función cóncava, tamén se chama cóncava cara abaixo, mentres que unha función convexa é chamada cóncava cara arriba.
Glugea
Glugea é un xénero de microsporidios parasitos, que infectan predominantemente peixes.
Entre as súas especies están:
Topoloxía produto
Chámase topoloxía produto a unha topoloxía construída sobre o produto cartesiano de espazos topolóxicos a partir da topoloxía dos factores. Foi introducida en 1930 por Tychonoff, como a topoloxía menos fina que converte ás proxeccións sobre cada factor en aplicacións continuas.
Esta topoloxía coincide no caso de produto dun número finito de factores con outra quizais máis obvia, chamada topoloxía de caixas, introducida previamente por Tietzeen 1923. Pero a topoloxía de caixas presenta propiedades indesexables para un produto de infinitos factores: entre outras, o produto de espazos conexos non é necesariamente conexo, nin o de compactos necesariamente compacto, cousas que si suceden para a topoloxía produto.
Por todo iso, sobreenténdese que nun produto cartesiano, salvo que se especifique o contrario, úsase sempre a topoloxía produto,
Definición formal
Sexa unha familia arbitraria (talvez infinita) de espazos topolóxicos. Chamemos X ao seu produto cartesiano, i.e. e  á proxección sobre o factor correspondente.
Podemos dotar a X da topoloxía produto, que é aquela que ten como unha subbase aos conxuntos da forma onde cada U_\alpha é un aberto de X_\alpha.
Isto é, a topoloxía produto é a topoloxía xerada polos conxuntos da forma, onde B é algún subconxunto finito de A, e U_\alpha é aberto en X_\alpha para cada
Base da topoloxía
A intersección finita de elementos da subbase dará lugar aos elementos da base, con distinto resultado segundo tratemos cun produto dun número finito ou infinito de espazos
Produto dun número finito de factores
Neste caso a topoloxía produto será a que ten por base as caixas abertas, é dicir, o produto cartesiano de abertos
Produto de infinitos factores
Aquí os abertos básicos serán da forma:
Isto condicionará a forma dos abertos V da topoloxía produto: todo aberto debe verificar que para todos os índices salvo para un conxunto finito, pois debe conter un aberto básico que se proxecta desta forma.
Ligazóns externas
Wikibooks ten un manual sobre Espazos Métricos, incluíndo un capítulo sobre topololoxía produto.
Vítor Manuel Fernandes dos Santos
Vítor Manuel Fernandes dos Santos (coñecido artisticamente como Vítor Santos), nado en Algés, Oeiras, en 1946, é un escultor, medallista e deseñador de moedas portugués coñecido por ser o creador dos anversos da primeira serie de moedas do euro de Portugal.
Traxectoria
A primeira moeda deseñada por Fernandes dos Santos foi a bimetálica de 100 escudos cuñada pola Imprensa Nacional-Casa da Moeda en 1997 en conmemoración da Exposición Mundial de Lisboa de 1998. miniatura|[[Anverso da moeda dun euro de Portugal (2010) ]] Logo da integración de Portugal na Eurozona, Vítor Manuel Fernandes dos Santos foi o vencedor do concurso nacional para os deseños dos anversos nacionais das moedas de euro portuguesas. O deseñador inspirouse para iso nos selos reais do primeiro rei de Portugal, Afonso Henriques: na de dous euros e na dun euro, o selo real de 1144; nas de 50, 20 e 10 céntimos, o selo real de 1142; e nas de 5, 2 e 1 céntimo, o primeiro selo real, de 1134.
Ademais das moedas ordinarias en circulación, Fernandes dos Santos encargouse tamén dos deseños de diversas moedas conmemorativas cuñadas en metais nobres destinadas ao coleccionismo e ao investimento. Entre elas, a moeda de ouro de cinco euros conmemorativa dos 150 anos do primeiro selo postal portugués, emitida en 2003, foi premiada na XXIII Conferencia de Directores de Ceca (San Francisco, 2004) como a moeda conmemorativa con acabamento proof tecnicamente máis avanzada.
Doridoideos
A dos doridoideos (Doridoidei) é unha infraorde de moluscos opistobranquios da orde dos nudibranquios e suborde dos doridinios.
Descrición
A infraorde foi descrita en 1931 polo malacólogo alemán Johannes Thiele.
Superfamilias
A infraorde subdivídese seguintes superfamilias:
To verdener
To verdener é un filme dinamarqués de 2008 dirixido por Niels Arden Oplev e escrito por Oplev e Steen Bille. Está protagonizad por Rosalinde Mynster e Pilou Asbæk e baséase nunha historia real sobre unha moza testemuña de Xehová que loita por reconciliarse coa súa fe ó tempo que ten un romance secreto cun mozo non crente. O filme participou no Festival Internacional de Cinema de Berlín e foi escollido como candidato de Dinamarca para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 81ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Giorgi Shermadini
Giorgi Shermadini (en xeorxiano: გიორგი შერმადინი), nado o 2 de abril de 1989 en Mtskheta, é un xogador xeorxiano de baloncesto profesional internacional. Actualmente xoga para o Lenovo Tenerife da Liga ACB. Cunha altura de 2,17 m, ocupa a posición de pivote.
Korocha
miniatura|250px|Igrexa da Natividade da Benaventurada Virxe María en Korocha Korocha (en ruso Короча) é unha cidade e municipio do suroeste de Rusia, no óblast de Belgorod.
Giorgi Shermadini
Clubs
Ao longo da súa carreira, Nenadić ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Korocha
Xeografía
Está situada na marxe dereita do río homónimo, a 57 km ao nordeste de Belgorod. A unha altitude de 150 msnm, ocupa unha superficie de 5 km². No ano 2018 contaba cunha poboación de 5 853 habitantes, polo que a súa densidade de poboación, nese ano, era de 1 170,6 hab./km².
Historia
Foi fundada o ano 1637.
Desde a primeira metade do século XVII había en Corocha unha pequena fortaleza rusa. O seu desenvolvemento creceu a partir de 1638 polo establecemento da liña de defensa Belgorod-Tambov-Simbirsk contra os tártaros de Crimea. Daquela era a fronteira sur do Imperio Ruso. A cidade chamouse ao principio Krasner Gorod na Koroche, e logo só Korocha. Recibiu o status de cidade en 1708.
Até os comezos do século XX Korocha era unha das principais cidades da rexión, pero empezou a perder importancia.
Durante a segunda guerra mundial foi ocupada pola Wehrmacht o 1 de xullo de 1942, sendo liberada polo Exército Vermello o 7 de febreiro de 1943.
Óblast de Belgorod
miniatura|250px|Situación do óblast de Belgorod na [[Federación Rusa.]] miniatura|250px|Sede do goberno de Belgorod. En primeiro plano, Monumento da Cidade á Gloria Militar.
O óblast de Belgorod (en ruso Белгородская область, Belgoródskaya óblast) é un dos corenta e sete óblasts que, xunto coas vinte  e unha repúblicas, nove krais, catro distritos autónomos e dúas cidades federais, conforman os oitenta e tres suxeitos federais da Federación Rusa. A súa capital é a homónima cidade de Belgorod.
Xeografía
Está situado no Distrito Central de Rusia, a unha altitude de 220 msnm, e limitando ao norte co óblast de Kursk, ao leste co óblast de Voronezh e ao oeste con Ucraína.
Ten unha superficie de 27 134 km², e no ano 2018 contaba cunha poboación de 1 549 876 habitantes, polo que, nese ano, a súa densidade de poboación era de 57,12 hab./km².
Sergio Gori
Sergio Gori, alcumado Bobo, nado en Milán o 24 de febreiro de 1946 e finado en Sesto San Giovanni o 5 de abril de 2023, foi un futbolista italiano, que xogaba como centrocampista e dianteiro.
É un dos seis únicos futbolistas italianos (xunto con Giovanni Ferrari, Filippo Cavalli, Pierino Fanna, Aldo Serena e Attilio Lombardo) que gañou a liga italiana con tres clubs diferentes. Fíxoo co Inter de Milán, co Cagliari e coa Juventus. Foi internacional coa selección italiana, coa que foi finalista no Mundial de 1970.
Traxectoria
Formouse como futbolista na canteira do Inter de Milán, debutando co primeiro equipo en 1964, na época do chamado Grande Inter, baixo a batuta do adestrador arxentino Helenio Herrera. Nas súas dúas primeiras tempadas co primeiro equipo interista, gañou dúas ligas, unha Copa de Europa e dúas Copas Intercontinentais, aínda que a súa participación foi escasa, disputando só un total de 14 partidos en dous anos.
De regreso a Milán, xogou só 14 partidos antes de ser traspasado, xunto con Angelo Domenghini ao Cagliari, dentro da operación pola que o dianteiro centro Roberto Boninsegna pasou a ser xogador do Inter.
Na súa primeira campaña en Sardeña conquistou o seu terceiro scudetto, desta vez cun papel protagonista, formando un destacado dúo atacante con Gigi Riva, co que compartiría dianteira durante os seguintes anos. Na tempada 1974/75, con Riva lesionado, Gori foi o máximo goleador do equipo.
Ao ano seguinte fichou pola Juventus, coa que gañou un novo scudetto, o cuarto para el, con tres equipos diferentes. Durante a mesma tempada conquistou ademais a Copa da UEFA, despois de derrotar na final ao Athletic de Bilbao. A continuación xogou no Verona e no Sant'Angelo, co que logrou o ascenso á Serie C1.
Selección italiana
Foi convocado para a selección italiana no ano no que gañou o scudetto co Cagliari. Debutou coa camisola azul durante o Mundial de 1970 en México, no partido de cuartos de final contra o equipo anfitrión, substituíndo na segunda parte ao seu compañeiro Domenghini. A selección italiana alcanzou a final, onde perdeu ante o Brasil de Pelé. Xogou dous partidos internacionais máis ese ano, contra Suíza e Austria.
Belgorod
O topónimo Belgorod significa literalmente en ruso "cidade branca". Etimoloxicamente correspóndese con outros nomes de cidades eslavas de idéntico significado como Belgrado ou Belogradchik, entre outras.
Xeografía
A unha altitude media de 130 msnm, está situada na beira dereita do río Séverski Donéts, a uns 40 km ao norte da fronteira con Ucraína.
A cidade ocupa unha superficie de 153,1 km². No ano 2017 tiña unha poboación de 391 135 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 2 554,77 hab./km².
Historia
O asentamento foi mencionado por primeira vez en 1237, cando foi arrasado polas hordas de Batu Khan. No está claro se este Belgorod se encontraba no mesmo lugar onde está a cidade actual. En 1596, foi refundada por orde do tsar Teodoro I como unha das numerosas fortalezas creadas para defender as fronteiras do sur do Zarato ruso dos tártaros de Crimea.
No século XVII sufriu en varias ocasións incursións tártaras, contra as que se construíu unha muralla de terra con doce fortes que se estendía por máis de 320 km desde o río Vorskla ao río Don, e chamouse a esta a "liña de Belgorod" (en ruso Белгоро́дская засе́чная черта́, Belgoródskaya zaséchnaya chertá).
En 1666 fundose na cidade unha sé arcebispal.
Corpiño
thumb|upright|Debuxo artístico dun corpiño
Un corpiño é un artigo de roupa tradicionalmente para mulleres e nenas, que cobre o torso dende o pescozo ata a cintura. O termo refírese normalmente a un tipo específico de roupa superior común en Europa durante o século XVI ao XVIII, ou á parte superior dun vestido moderno para distinguilo da saia e das mangas. O nome corpiño é etimoloxicamente unha ortografía estraña en plural de "corpo" e provén dunha peza máis antiga chamada par de corpos (porque a peza estaba feita orixinalmente en dúas pezas separadas que se unían entre se, frecuentemente mediante cordóns).
Orixe
Os frescos producidos pola civilización minoica retratan mulleres con corpiños abertos que mostraban e acentuaban os seus peitos, porén, tras o colapso da Idade do Bronce Final, estas pezas de roupa darían paso á roupa máis sinxela característica da Grecia da Idade do Ferro.
Os corpiños europeos contemporáneos derivan da kirtle. O corpiño axustado converteuse en moda en Europa arredor de 1450.
Clasificación
thumb|Corpiño de labraga, século XIX (detalle de A colleita de feo de [[Joseph Julien)]] A mesma palabra úsase para referirse a varios conceptos relacionados, algúns dos cales tamén teñen outros nomes.
Nun uso, corpiño refírese a unha peza superior separada que ten mangas extraíbles ou sen mangas, a miúdo de corte escotado, que se usaba en Europa desde o século XVI ata o século XVIII. sobre un corsé ou en lugar dun. Para conseguir unha forma de moda e soster o busto, o corpiño era frecuentemente ríxido con varillas (un tipo de cana) ou barbas de balea. O corpiño estaba separado do corsé da época porque o corpiño estaba pensado para ser usado sobre as outras pezas de roupa, e as outras eran roupa interior.
Noutro uso, particularmente na época vitoriana e na moda de principios do século XX, un corpiño indica a parte superior dun vestido que se construía en dúas partes (é dicir, con saia e corpiño separados, como un tutú de ballet), pero de tecido combinado ou coordinado coa intención de levar as dúas partes como unidade. Durante o uso, as pezas poden estar conectadas mediante ganchos e ollos. Esta construción era estándar para prendas de moda desde o século XVIII ata finais do século XIX, e tiña a vantaxe de permitir combinar unha saia voluminosa cun corpiño cinguido, e de permitir levar dous ou máis corpiños coa mesma saia en diferentes momentos. Por exemplo, unha muller podía usar a saia cun corpiño de pescozo alto a xogo durante o día e, máis tarde, a mesma saia cun corpiño diferente e de pescozo baixo á moda pola noite. A construción dunha soa peza fíxose máis común despois de 1900 debido á tendencia de roupa máis solta, de construción máis sinxela e con saias máis estreitas.
O corpiño segue usándose para referirse á parte superior (sen incluír as mangas) dun vestido dunha ou dúas pezas.
Estilos
Utilizáronse acolchados, desosados e outras técnicas para manter o corpiño axustado suavemente mentres se usaba. As mulleres embarazadas levaban un tipo de corpiño axustable.
A partir do século XVI, as mulleres usaban mangas desmontables como complemento de moda. Pódese engadir unha gorgeira ou outros adornos. No século XVIII, as mulleres levaban unha variedade de accesorios, cos seus corpiños.
No século XIX, en partes de Europa, os estilos reflectían a vestimenta popular local, polo que o corpiño en Francia tiña volantes, en Austria tomaba a forma de dirndl e en Bulgaria tiña un estomagueira de ouro etc.
Hoxe
Os corpiños sobreviven nos tempos modernos nos traxes típicos tradicionais ou revividos de moitos países europeos, como no caso do dirndl austríaco e do Vestido Aboyne dos bailaríns escoceses das terras altas. Tamén se ven habitualmente hoxe en reunións que celebran antigas costumes europeas, como os festivais da Oktoberfest, os eventos da Society for Creative Anachronism e as Feira do Renacemento.
As variantes modernas inclúen o corpiño halter e o choli indio.
Santa Paula
Santa Paula pode referirse a:
The Mountain Goats
The Mountain Goats é unha banda estadounidense formada en Claremont, California, polo cantautor John Darnielle. O grupo está baseado actualmente en Durham, Carolina do Norte. Durante moitos anos o único membro de The Mountain Goats foi Darnielle. Aínda que segue sendo o principal membro do grupo, traballou con distintos colaboradores, como o baixista e vocalista Peter Hughes, o batería Jon Wurster, o multiinstrumentista Matt Douglas, o cantautor Franklin Bruno, a baixista e vocalista Rachel Ware, o cantautor e produtor John Vanderslice, a guitarrista Kaki King, e a multiinstrumentista Annie Clark.
Lesbia Urquía
Lesbia Yaneth Urquía, nada en Marcala, A Paz en 1967 e finada o 6 de xullo de 2016, foi activista dos dereitos humanos en Honduras. Era unha defensora do medio ambiente.
Traxectoria
Ela era unha dirixente comunitaria do Consello Cívico de Organizacións Populares e Indíxenas de Honduras, Copinh, a mesma organización á que pertencía Berta Cáceres. Urquía opúñase ás privatizacións dos ríos, porque son desviados e deixan de dar auga ás comunidades indíxenas. Ademais as represas promoven a deforestación destas zonas polas empresas e afectan á flora e fauna destas terras. Ela combatera a construción dunha presa hidroeléctrica de investidores internacionais na Paz. Os lencas consideraban que as presas afectarían o seu acceso a auga, comida e materiais para medicinas, polo que o seu modo de vida tradicional sería posto en perigo. A construción desta presa fixo que o río Gualcarque deixase de fornecerlles auga.
Urquía tiña tres fillos e 49 anos ao momento de ser asasinada.
Entre 2006 e 2016 foron asasinados 114 activistas ambientais en Honduras.
Luka Dončić
Luka Dončić, nado o 28 de febreiro de 1999 en Liubliana, é un xogador de baloncesto profesional esloveno que xoga para os Dallas Mavericks da National Basketball Association (NBA).
Loxodrómica
miniatura|200x200px|Loxodromia. miniatura|200x200px|Curva loxodrómica [[Asíntota|asintótica cara a un polo.]] Denomínase loxodrómica ou loxodromia (do grego λοξóς -oblicuo- e δρóμος -carreira, curso-) a liña que une dous puntos calquera da superficie terrestre cortando todos os meridianos co mesmo ángulo. A loxodrómica, por tanto, é fácil de seguir mantendo o mesmo rumbo marcado polo compás. A súa representación no mapa dependerá do tipo de proxección do mesmo; por exemplo, na de Mercator é unha recta. A loxodrómica é, xunto á ortodrómica e a isoazimutal, unha das tres liñas que poden trazarse entre dous puntos calquera da superficie do planeta.
Historia
O matemático portugués Pedro Nunes publicou no Tratado da navegação (1546) un descubrimento con grandes implicacións. Antes del críase que, marchando sobre a superficie terrestre cun rumbo fixo, é dicir, formando un ángulo constante coa meridiana, a liña percorrida era un círculo máximo. Dito con outras palabras, que un navío que seguise este camiño daría a volta ao mundo e volvería ao momento de partida. Nunes sinalou a falsidade deste concepto ao demostrar que a curva percorrida se ía achegando ao polo, ao redor do cal daba infinitas voltas, sen chegar nunca a el; ou, dito en linguaxe técnica, que ten o polo por punto asintótico.
Gráfico comparativo
centro|miniatura|400x400px|Comparación do rumbo loxodrómico (vermello) fronte ao ortodrómico (branco).
Negligee
thumb|Unha négligée nun manequín. O negligee ou négligée (négligé ), tamén coñecida en francés como déshabillé, é un tipo de roupa transparente para mulleres que consiste nunha bata transparente, xeralmente longa. É unha forma de camisón destinado a levar pola noite e no dormitorio. Introduciuse en Francia no século XVIII, onde imitaba o pesado estilo dos pés a cabeza dos vestidos de día das mulleres da época.
Na década de 1920, o negligee comezou a imitar os vestidos de noite de satén dunha soa capa das mulleres da época. O termo "negligee" utilizouse nunha serie de figuras de cerámica de Royal Doulton en 1927, que mostraban mulleres vestindo o que parece ser unha combinación de seda ou raión dunha soa peza ata os xeonllos, adornada con encaixes. Aínda que o estilo de vestidos de noite da roupa de durmir fixo movementos cara ao estilo moderno de bata: corpiños translúcidos, adornos de encaixe, lazos, exemplificados en 1941 por unha foto  de Rita Hayworth  na Life, só foi despois da segunda guerra mundial que a roupa de dormir pasou de ser principalmente util a ser principalmente sensual ou incluso erótica, o negligee xurdiu con forza como unha forma de lencería.
Os negligés modernos adoitan ser moito máis soltos e están feitos de tecidos transparentes e diáfanos e adornados con encaixes ou outro material fino e lazos. Moitas veces úsanse varias capas de tecido. Polo tanto, o negligee moderno quizais deba máis ás finas camisas ou capas de cama das mulleres, e ás combinacións de alta gama que aos camisóns. Estendeuse a un mercado masivo, beneficiándose da introdución dos tecidos sintéticos como o nailon e os seus sucesores máis finos. Desde a década de 1940 ata a década de 1970, a tendencia foi a que os negligés fosen máis curtos (por exemplo, o picardías dos anos 70). Os negligés feitos dende os anos 40 ata os 70 son agora artigos de colección de vintage.
Trapecio tanxencial
dereita|miniatura|300x300px|Un trapecio tanxencial Na xeometría euclídea, un trapecio tanxencial ou trapecio circunscrito é aquel cuxos lados son tanxentes a unha circunferencia situada dentro do propio trapecio (circunferencia inscrita ou incírculo). É un caso especial de cuadrilátero tanxencial, no que polo menos un par de lados opostos son paralelos. Os lados paralelos chámanse bases. As arestas laterais poden ser iguais (entón é isóscele), pero non teñen por que. Casos especiais de trapecios tanxenciais son os rombos e os cadrados.
Negligee
No Reino Unido, en 2004, os negligees representaron só o catro por cento das vendas de ropa de noite feminina, os pixamas femininos dominaron desde mediados dos anos 80. Non obstante, dise que as vendas de negligees no Reino Unido foron o sector do mercado en aumento máis rápido desde 1998.
Trapecio tanxencial
Área
A fórmula para a área dun trapecio pódese obter usando o teorema de Pitot para obter a área dun trapecio tanxencial. Se as bases teñen lonxitudes a e b, e calquera dos outros dous lados ten lonxitude c, entón a área K vén dada pola fórmula
A área pódese expresar en termos das lonxitudes tanxentes e, f, g, e h como
Inradio
Usando esa mesma notación, o raio do incírculo é
O seu diámetro é igual á altura do trapecio tanxencial.
O inradio tamén se pode expresar como
Ademais, se as lonxitudes tanxentes e, f, g e h dependen respectivamente dos vértices A, B, C, e D; e AB é paralelo a DC, entón
Evadne
Co nome de Evadne coñécense as seguintes mulleres da mitoloxía grega:
Trapecio tanxencial
Propiedades do incentro
Se o círculo é tanxente ás bases en P e Q, entón P, I e Q son colineais, sendo I o incentro.
Os ángulos AID e BIC nun trapecio tanxencial ABCD, con bases AB e DC, son ángulos rectos.
O incentro atópase na mediana (tamén chamada segmento medio, o segmento que conecta os puntos medios das arestas laterais).
Outras propiedades
A mediana dun trapecio tanxencial é igual a un cuarto do perímetro do trapecio. Tamén é igual á metade da suma das bases, como en todos os trapecios.
Se debuxamos dous círculos, cada un de diámetro coincidente coas arestas laterais dun trapecio tanxencial, entón estes dous círculos son tanxentes entre si.
Trapecio tanxencial recto
dereita|miniatura|250x250px| Un trapecio tanxencial recto. Un trapecio tanxencial recto posúe dous ángulos rectos adxacentes. Se as bases teñen lonxitudes a e b, entón o radio é
Así, o diámetro do incírculo é a media harmónica das bases.
O trapecio tanxencial recto ten a área
Trapecio tanxencial isóscele
dereita|miniatura|252x252px|Cada [[trapecio tanxencial isóscele é bicéntrico ]] Un trapecio tanxencial isóscele ten as súas arestas laterais iguais. Dado que é cíclico, un trapecio tanxencial isóscele é un cuadrilátero bicéntrico. É dicir, ten unha circunferencia inscrita e unha circunferencia circunscrita.
Se as bases son a e b, entón o inradio vén dado por
Deducir esta fórmula é un problema que xa aparecía nas táboas Sangaku do Xapón, entre os séculos XVII e XIX.
Do teorema de Pitot dedúcese que as lonxitudes das arestas laterais son a metade da suma das bases. Dado que o diámetro do incírculo é a raíz cadrada do produto das bases, un trapecio tanxencial isóscele ofrece unha boa interpretación xeométrica da media aritmética e a media xeométrica das bases como a lonxitude dunha aresta lateral e do diámetro do incirculo, respectivamente.
A área K dun trapecio isósceles tanxencial con bases a e b vén dada por
Margarita Murillo
Margarita Murillo, nada en 1958 e finada o 27 de agosto de 2014, foi unha activista dos dereitos humanos hondureña. Era unha defensora do medio ambiente e unha icona da defensa campesiña polas súas terras.
Traxectoria
Murillo era nai de Kenia Murillo, Franklin Octavio, Samuel David Flores e Margarita Montserrat.
Foi catequista na comunidade eclesial de base.
Murillo estaba afiliada á Unión de Trabajadores del Campo (UNC). A súa vida estivo dedicada á loita polo acceso á terra das mulleres campesiñas hondureñas. Na tradición lenca, nos ríos residen os espíritos femininos e as mulleres son as súas principais gardiás, por iso Murilllo foi unha das líderes do movemento contra o outorgamento dos ríos a empresas privadas e a construción de plantas hidroeléctricas, polo seu impacto ambiental e cultural en terras historicamente habitadas por indíxenas. Foi unha das fundadoras da Central Nacional de trabajadores del Campo (CNTC) nos '80. Durante a década dos 80, mentres militaba no movemento insurreccional Lorenzo Zelaya, Murillo foi secuestrada e torturada por motivos políticos polos escuadróns da morte de Gustavo Álvarez Martínez, cando se mantiña a Doutrina da seguridade nacional. Este feito levouna a exiliarse. Murillo foi unha das fundadoras e coordinadora de Frente Nacional de Resistencia Popular (FNRP) despois do golpe de estado de 2009. Murillo liderou a toma do parque central de San Pedro Sula.
En 2013, foi candidata a Deputada do Congreso Nacional, por Cortés, nas eleccións internas do Partido LIBRE (Libertad y Refundación) coordinado polo expresidente Manuel Zelaya.
En 2014, volvera ao campo despois de presentarse nas campañas electorais. Padecía de diabetes. Foi asasinada, dun disparo na fronte logo de defenderse, por un sicario, mentres estaba a traballar a terra na Costa Norte de Honduras, no Planón, Villaneuva, Cortés. Murillo estaba a legalizar a propiedade da súa parcela en El Venado.
A fiscal a cargo da investigación da súa morte, Marlene Banegas, coordinadora da Fiscalía de Delitos contra a Vida, e a fiscal Patricia Eufrahio, foron tamén asasinadas o 10 de outubro de 2014, mentres investigaban o seu asasinato.
David Edgardo Ordoñez, suposto sicario, foi asasinado asfixiado mentres estaba detido na policía.
A Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH), instou o Estado hondureño, o 17 de setembro de 2014, a realizar unha investigación con debida dilixencia sobre o seu asasinato, pero ao día de hoxe o seu caso permanece impune.
Giulio Bernardi
Giulio Bernardi, nado en Trieste en 1937, é un numismático italiano especializado na moeda do mundo islámico e oriental.
Rolf Lederbogen
Rolf Lederbogen, nado en Hann. Münden, Baixa Saxonia, o 17 de marzo de 1928, e finado en Heidelberg o 4 de xuño de 2012, foi un deseñador e arquitecto alemán, coñecido por ser o creador dos anversos nacionais das moedas de 1, de 2 e de 5 céntimos de euro alemás.
Giulio Bernardi
Traxectoria
Giulio Bernardi naceu en 1937 e cursou estudos de Economía na Universidade de Trieste, a súa cidade natal.
Rolf Lederbogen
Traxectoria
esquerda|miniatura|241x241px|Estrutura escultórica de Rolf Lederbogen no Instituto Tecnolóxico de Karlsruhe. Formación e carreira académica
Giulio Bernardi
Traxectoria
Foi coleccionista de moedas desde a súa xuventude e cultivou os estudos numismáticos de xeito autónomo ao longo da súa vida. Do mesmo xeito, abordou o comercio numismático coa creación, en 1963, da compañía Numismatica Bernardi, na que contou como socio con Giovanni Paoletti.
A partir da década de 1970, tanto o seu ámbito de coleccionismo como os seus estudos centráronse primeiro na moeda do Patriarcado de Aquileia e logo na moeda medieval de Trieste, e as súas monografías sobre estes temas considéranse como referencias para estas emisións.
Rolf Lederbogen
Traxectoria
A partir da súa graduación en 1952 traballou como deseñador gráfico e arquitecto independente en Colonia.
No ámbito académico, en 1956, Lederbogenen comezou a exercer a docencia da materia de Fundamentos da Arquitectura no Instituto Tecnolóxico de Karlsruhe, a partir de 1960 como profesor titular. De 1974 a 1975 foi profesor invitado na Universidade de Dortmund e en 1991 foi profesor visitante na Universidade de Coímbra. Logo do seu retiro en 1993 foi nomeado profesor emérito.
Giulio Bernardi
Traxectoria
Xa na década de 1980 comezou a fixar o seu interese na moeda do mundo islámico das primeiras épocas, o que o levou renunir unha salientable colección de dinares omeias e abbásidas, e tamén a publicar unha das súas grandes obras, dedicada ás emisións islámicas do período abranguido entre a reforma de Abd al-Malik ibn Marwan (696-697 d. C.) e a deposición do califa abbásida Al-Mustakfi en 946 d.C. Esta obra, publicada co título de Arabic gold coins, Corpus I, fíxoo merecedor dun recoñecemento por parte da Royal Numismatic Society, de Londres.
Rolf Lederbogen
Obra artística
Aínda que os seus deseños de selos postais e dos anversos nacionais das moedas divisionarias alemás do euro (de 1, 2 e 5 céntimos) acadaron unha maior difuisión e un gran recoñecemento, Lederbogen traballou tamén como deseñador de interiores e de exposicións, e participou en varios proxectos de construción en Alemaña. Igualmente, como fotógrafo realizou exposicións en Alemaña e en Portugal e publicou varios libros. O seu extenso arquivo atópase no Arquivo de Arquitectura e Enxeñaría Civil do Suroeste de Alemaña.
Giulio Bernardi
Traxectoria
No ámbito asociativo, Bernardi funcou o Circolo Numismatico Triestino ("Círculo Numismático de Trieste), foi delegado en Italia da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais e fundou en 1993 a Asociación de Numismáticos Profesionais Italianos, que presidiu ata 2010.
Publicacións
Ademais dun bo número de artigos publicados en diversas revistas numismáticas, Giulio Bernardi foi autor de varios traballos monográficos, entre os que cabe salientar os seuintes:
Rolf Lederbogen
Obra artística
Desde 1953, Rolf Lederbogenen foi membro da Asociación de Deseñadores Gráficos Alemáns.
Relacións Bután-Kosovo
Bután e Kosovo non teñen relacións diplomáticas formais xa que Bután non recoñece a Kosovo como estado soberano.
Historia
Nun encontro o 28 de maio de 2009 do Ministro de Asuntos Exteriores de Kosovo, Skënder Hyseni, o representante de Bután nas Nacións Unidas, Lhatu Wangchuk, dixo que transmitira a solicitude de recoñecemento de Kosovo ao seu goberno o 3 de febreiro e que estaba á espera da decisión do seu goberno.
O 19 de setembro de 2012, Wangchuk dixo que o seu país estaba deliberando sobre o tema de Kosovo.
Binibèquer Nou
Binibèquer Nou é un núcleo de poboación eminentemente turístico, pertencente ao concello de Sant Lluís na illa de Menorca. Está a 5 km de Sant Lluís e a 8 km da capital, Maó.
Localización
Está situado ao sueste da illa, entre Binibèquer Vell e Biniancolla, de esquerda a dereita.
Nina Pacari
Traxectoria
Foi inscrita como María Ronsel, pero á idade de 24 anos cambiou oficialmente os seus nomes casteláns polos kichwas Nina Pacari (do kichwa nina "lume", "luz", e paqariy "aparecer", "amencer": "lume do amencer").
Estudou xurisprudencia na Universidade Central de Ecuador, en Quito, onde obtivo o título de doutora en xurisprudencia, aí coñeceu a outros estudantes indíxenas e comezou a loitar polos dereitos dos indíxenas e a defensa da lingua kichwa.
Nina Pacari colaborou como avogada na Federación dos pobos Kichwa da Serra Norte de Ecuador (FICI), unha organización en Imbabura que agora é membro de ECUARUNARI. Despois foi avogada de comunidades kichwas na provincia de Chimborazo.
En 1989, fíxose conselleira xurídica da confederación indíxena CONAIE, fundada en 1986. No levantamento de 1990 apoiou ás comunidades indíxenas en Chimborazo e participou nas negociacións co goberno. En 1994, elaborou un proxecto de lei agraria contra o proxecto do presidente Sixto Durán Ballén, que debido á resistencia dos labregos non foi realizado.
En 1997, foi representante da provincia de Chimborazo na asemblea nacional e colaborou na elaboración da nova constitución. En agosto de 1998, foi elixida ao Congreso Nacional de Ecuador como primeira muller indíxena, membro do Movemento Pachakutik.
En maio de 2007 foi elixida xuíza do Tribunal Constitucional, hoxe Corte Constitucional.
Dende o ano 2017, ofrece os seus coñecementos na primeira Escola Itinerante de Dereito Kichwa do Instituto de Ciencias Indíxenas Pacari, onde ensina sobre o seu propio dereito. Nina Pacari é docente da mestría en Dereito Constitucional que se dita na Universidade Indoamérica.
Alberto Acosta Espinosa
Alberto José Acosta Espinosa, nado en Quito o 21 de xullo de 1948, é un economista e político ecuatoriano de esquerda. Acosta ao longo da súa carreira mantivo un perfil intelectual de esquerda, simpatizando co marxismo, o movemento antiglobalización e o antimineiro.
Foi un dos redactores do plan de goberno de Alianza PAIS, que procura instaurar gradualmente un estado socialista en Ecuador. Posteriormente foi Ministro de Enerxía e Minas, e logo presidente da Asemblea Nacional Constituínte, cargo do que se retirou por loitas de poder no seo do seu partido. Actualmente non forma parte do goberno de Rafael Correa a pesar de ser un dos principais ideólogos da Revolución Cidadá, volveuse un crítico frontal do goberno de Ecuador, do presidente Rafael Correa, o Yasuní ITT e en xaneiro do 2011 mostrouse claramente contrario á eventual consulta popular convocada polo primeiro mandatario, pois ditas reformas, que ao seu xuízo son anticonstitucionais e atentan contra o proxecto orixinal da Revolución Cidadá.
Foi candidato á presidencia de Ecuador nas eleccións de 2013 pola Unidade Plurinacional das Esquerdas, unha coalición de partidos políticos e movementos sociais de extrema esquerda, e socialistas en oposición ao goberno.
Traxectoria
Graduouse en Economía Industrial (Diplom-Betriebswirt), especialidade en Comercio Exterior e Mercadeo e diplomouse en Economía (Diplom-Volkswirt), especialidade de economía enerxética pola Universidade de Colonia, Alemaña.
Antes de ser nomeado ministro de Enerxía e Minas de Ecuador, exerceu como investigador do Instituto Latinoamericano de Investigacións Sociais (ILDIS). É un dos co-autores e coordinadores do libro Asedios a lo Imposible: Propuestas Económicas en Construcción, xunto a Rafael Correa, Fander Falconí, Jeannette Sánchez, Pedro Páez Pérez, e outros autores.
Tralo seu paso pola Asemblea Constituínte que redactou unha nova constitución no país, volveu á vida académica, á súa cátedra en FLACSO, á publicación de libros como “La Maldición de la Abundancia” nos que expón a súa posición anti-extractivista, en contra da minaría e explotación petroleira en Ecuador.
É sobriño-neto do 5 veces presidente José María Velasco Ibarra e ten familiares que pertencen ao sector banqueiro do país, pola familia de Jaime Acosta Velasco.
Vida política
Foi un dos fundadores do partido indixenista Pachakutik en 1995. Foi elixido como asembleísta nacional en 2007, polo partido de goberno, Movemento PAIS. Ao ser o asembleísta coa maior votación, foi elixido presidente da Asemblea Nacional Constituínte.Ditou conferencias en varios países, explicando a Constitución que defende a natureza (esa posición foi xustamente a que causou os primeiros rozamentos co réxime ao que servía).
Proclamou a necesidade do diálogo e o consenso. Esa característica foi, precisamente, a que terminou por marxinalo da Presidencia da Asemblea, a mediados de 2008: cumpríase o prazo para rematar de escribir ese texto, e Acosta seguía empuxando diálogos con distintos sectores sociais para completar o texto. Ao final de contas, moito do contido constitucional final foi escrito na sede do goberno, o Palacio de Carondelet, cando el deu un paso a un lado.
O 24 de xuño de 2008 presentou a súa renuncia irrevogable á Presidencia da Asemblea, ante presións do goberno e do buró político do Movemento PAIS, e por diferenzas en certos temas co goberno de Rafael Correa. Algúns temas mencionados foron: a extensión do período de sesións da Asemblea máis aló do tempo para a que foi convocada; a concesión da amnistía ao expresidente Gustavo Noboa (elixido como Vicepresidente xunto a Jamil Mahuad polo partido demócrata cristián); a posibilidade de que as comunidades afectadas poidan participar no proceso de concesión dos recursos mineiros e petroleiros, e en xeral, a condución democrática do proceso de elaboración da nova Constitución de Ecuador.
Kellie Harrington
Kellie Anne Harrington, nada en Dublín o 11 de decembro de 1989, é unha boxeadora irlandesa e medallista olímpica de ouro nos Xogos Olímpicos de 2020 celebrados en Toquio.
Foi medallista de prata no Campionato Mundial Feminino de Boxeo de 2016, na categoría de peso welter. Gañou a medalla de ouro no Campionato Mundial Feminino de Boxeo de 2018 na categoría de peso lixeiro. Conseguiu a medalla de ouro na división de peso lixeiro dos Xogos de Toquio 2020 o 8 de agosto de 2021.
Vida persoal
Harrington é da zona norte de Dublín e é membro do Club de Boxeo St. Mary, en Tallaght. Declarou que tiña intención de volver ao seu traballo de limpeza a tempo parcial no hospital psiquiátrico de St Vincent en Dublín, independentemente do seu resultado nos Xogos Olímpicos.
Harrington mantén unha longa relación con Mandy Loughlin despois de coñecela a través do boxeo. Isto converteu a Harrington nunha dos 180 deportistas abertamente homosexuais dos Xogos de 2020.
Relacións Bután-Israel
Bután e Israel estabeleceron relacións formais en decembro de 2020 coa sinatura dun acordo entre os embaixadores dos respectivos países na India. Israel é o 54º país con cal Bután estabelece lazos. Segundo informes, os dous países tiveron unha relación estreita dende 1982, e mantiveron negociacións secretas durante varios anos antes do anuncio formal.
Cidade Deportiva Afouteza
Instalacións
Desde novembro de 2021 as instalacións atópanse na Fase 1 do proxecto. Edificado polo Grupo San José, consta de 59 901 m² de parcela, 4878 m² de superficie construída e 29 500 m² de superficie urbanizada. Dispón de ​tres campos de céspede natural e dun edificio principal que alberga almacéns, cuartos de instalacións, ximnasio, oficinas, sala de prensa e vestiarios.
Relacións Bután-Canadá
As relacións de Bután e o Canadá refírense ás relacións bilaterais entre Bután e o Canadá. O Reino de Bután mantén relacións oficiais co Canadá dende o ano 2003. Aínda que ningún país ten un embaixador residente, a Alta Comisión canadense en Nova Deli serve como representante consular do Canadá para Bután. A misión de Bután está situada na Misión Butanesa ante as Nacións Unidas en Nova York. As relacións entre as dúas nacións foron descritas como estreitas e cálidas.
Historia
A relación comezou na década de 1960, cando o xesuíta canadense William Mackey construíu o primeiro instituto de Bután. Mackey e varios outros canadenses procederían despois a fundar o sistema educativo de Bután.
O Canadá converteuse no vixésimo segundo país en estabelecer relacións bilaterais con Bután no ano 2003. O 10 de agosto de 2009, Joseph Caron visitou o Tashichhodzong en nome do goberno canadense.
En 2018, o Canadá e Bután celebraron 15 anos de relacións diplomáticas.
Canadenses de orixe butanesa
Segundo o embaixador Nadir Patel, 4 000 butaneses viven no Canadá. Porén, o goberno canadense cifra o seu número en cando menos 6 000 refuxiados butaneses.
A meirande comunidade de butaneses no Canadá atópase en Lethbridge, Alberta.
José Maroño Calvo
José Maroño Calvo, nado en Santiago de Compostela o 12 de novembro de 1907 e finado na mesma cidade o 3 de decembro de 1936, foi un sindicalista e político galego.