cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A Modia, Paradela, Meis
A Modia é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 23 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 12 eran mulleres e 11 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 24 veciños, para igualar a mesma poboación que tiña en 2005, cando tamén eran 23.
Mostás
O topónimo galego Mostás pódese referir a:
Orde de Cristo
A Orde de Cristo é unha orde militar portuguesa, construída sobre a Orde templaria nesta nación.
Orixe
Nos séculos XII e XIII, desde mediados da Reconquista, a Orde dos templarios axudou os portugueses en batalla contra os mouros "infieis", e como recompensa recibiu extensas terras e poder político. Castelos, igrexas e poboados prosperaron baixo a súa protección.
En 1314 o Papa Clemente V eliminou a rica e poderosa Orde do templo. En 1319 o rei Dinis de Portugal transferiu propiedades e privilexios dos Templarios para a recentemente fundada Orde de Cristo, que se converteu na continuación dos Templarios en Portugal. Porén, a Orde de Cristo tiña unha forte conexión coa coroa portuguesa, que se deu o dereito de nomear a partir do inicio do Grande Mestre para acomodar o enorme potencial humano e de recursos económicos dos cabaleiros Templarios, en Portugal para o mantemento segura das incursións inimigas ou invasións. De feito, a Orde de Cristo foi baseada en Castro Marim, a fin de protexer a rexión portuguesa do Algarve. Porén, en 1357 xa a sede foi instalada en Tomar, anterior sede dos templarios.
Características
Un dos votos prometidos polos cabaleiros era o da obediencia ao rei, algo totalmente descoñecido para a Orde do templo. O primeiro mestre da Orde foi Gil Martínez, un cabaleiro da Orde de Aviz, a subsidiaria da Orde de Calatrava. Así, o primeiro mestre da Orde non era un cabaleiro templario.
Durante a era dos Descubrimentos
No comezo do século XV, o grande Mestre da Orde, o infante Henrique, inverteu os rumbos da Orde na exploración marítima. O emblema da orde, a Cruz da Orde de Cristo, adorna as velas dos buques Portugueses que exploraban os mares descoñecidos.
Actualidade
O poder e a riqueza acumulada pola Orde converteuse nun perigo potencial para o estado. Así, a partir 1551, o título de Gran Mestre estaba conectado ao rei de Portugal. En 1780 foi secularizada. Desde o século XIX foi reducindo a súa actividade para o mantemento da súas propiedades e converteuse nunha Orde Honorable, a maior honra do Reino de Portugal. Abolida a monarquía, transformouse na Orde militar de Cristo, a distinción de cidadáns portugueses que teñen desempeñado as súas funcións notablemente.
Sabarís, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
Sabarís é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2013 tiña 387 habitantes (185 homes e 202 mulleres).
Toponimia
Segundo Elixio Rivas Quintas, o topónimo Sabarís é de orixe xermánica, a través de (Villa) Sabaricii. Sabaricii deriva de Sabaria (lugar) + ric ou rik (xefe) + o xenitivo -ii (pertencente a); o significado de Villa Sabaricii era "Vila do Xefe de Sabaria". A rexión de Sabaria estaba situada entre as actuais provincias de Zamora e Valladolid. No ano 573 o rei visigodo Leovixildo conquistou a zona aos suevos, que se refuxiaron noutras áreas do Reino de Galicia.
Segundo José de Santiago y Gómez a orixe toponímica de Sabarís é anterior á ocupación sueva e relaciónase coas poboacións gregas que xunto ás autóctonas celtas fundaron colonias nas costas occidentais de Galicia. Segundo este autor, os focenses, que foron os que máis exploraron as costas da península, deron o nome de Sabarís a un lugar inmediato a Adobriga (Baiona), derivado de Sybaris, colonia grega da costa do mar Mediterráneo, pola fertilidade do Val Miñor e a semellanza á cidade de Lucania, que deu nome aos sibaritas, e trala destrución da cal os seus moradores fundaron varias colonias na península Itálica e a península Ibérica.
Xentilicio
Co sufixo -ense pode formarse o xentilicio culto de xénero neutro sabaricense, máis propio para designar o patrimonio cás persoas. Cos sufixos -ino/-ina e -eño/-eña fórmanse os xentilicios sabarisino/-ina e sabariseño/-eña. O primeiro ten unha implantación máis antiga en Galicia có sufixo -eño, mais os habitantes da parroquia móstranse reticentes a utilizar a primeira variante, sendo máis común a segunda que ademais está en consonancia co xentilicio gondomareño/-a utilizado para os habitantes de Gondomar, localidade situada a 4 quilómetros e con topónimo tamén de orixe xermánica.
Feira
En Sabarís celébrase unha importante feira todos os luns dende hai máis dun século.
Guerra do Chaco
A guerra do Chaco foi un conflito armado entre Paraguai e Bolivia que se estendeu desde o 9 de setembro de 1932 até o 12 de xuño de 1935, polo control do Chaco Boreal.
O enfrontamento consumiu inxentes recursos económicos de ambos os países, de por si moi pobres. O Paraguai abasteceu o seu exército coa gran cantidade de armas e equipos capturados en distintas batallas. Terminada a guerra, algúns excedentes vendeunos a España (Decreto-lei 8406,de  15 de xaneiro de 1937).
O cesamento das hostilidades acordouse o 12 de xuño de 1935. Baixo a presión dos Estados Unidos, por un tratado secreto asinado o 9 de xullo de 1938, Paraguai cedeu 110 000 km² ocupados polo seu exército ao cesamento das hostilidades.
O Tratado de Paz, Amizade e Límites asinouse o 21 de xullo de 1938. E finalmente, o 27 de abril de 2009, 74 anos despois de finalizado o enfrontamento bélico, os presidentes Evo Morales de Bolivia e Fernando Lugo de Paraguai asinaron en Buenos Aires o acordo definitivo de límites territoriais do Chaco Boreal.
A zona en litixio quedou dividida nunha cuarta parte baixo soberanía boliviana e tres cuartas partes baixo soberanía paraguaia. Bolivia recibiu unha zona ás beiras do alto río Paraguai.
A Veiga de Valcarce
A alcaldesa, como medida de presión, ameazou en 2000 con iniciar os trámites para pasar a pertencer a Galicia xunto con outros municipios limítrofes.
Xeografía
A Veiga de Valcarce é atravesada polo río Valcarce e pola N-VI e pola autoestrada A-6. O concello é a principal entrada a Galiza polo Camiño de Santiago.
Demografía
Evolución demográfica do concello da Veiga de Valcarce.
Entidades de poboación
Segundo o INE, o municipio da Veiga de Valcarce contén as seguintes entidades de poboación (entre parénteses a forma oficial castelanizada) :
Industria
miniatura|Sede de [[Inditex, o primeiro grupo téxtil do mundo, no Polígono Industrial de Sabón, Arteixo.]] miniatura|En primeiro termo a fábrica de [[FerroAtlántica, primeiro produtor mundial de silicio metal, en Sabón, Arteixo.]] A industria é un proceso de transformación de materias primas en produtos elaborados. Por extensión, conxunto de instalacións nas que se realizan ditas transformacións.
Se ben a actividade industrial así definida pode facerse extensiva ó que comunmente se denomina artesanía, a diferenza fundamental entre ambas estriba principalmente en que mentres o artesán realiza por si mesmo todas as operacións necesarias para obter o produto final, a industria caracterízase pola súa especialización, de modo que as diferentes etapas do proceso son realizadas por diferentes traballadores, ou incluso empresas.
Para que o sistema así concibido funcione correctamente é necesaria a intercambiabilidade, é dicir, os produtos obtidos en cada etapa deben cumprir unha serie de requisitos que permitan o seu uso como materia prima na etapa seguinte.
Tamén se coñece como industria ó conxunto de actividades económicas clasificadas no sector secundario.
Historia
Dende a orixe do ser humano, este tivo a necesidade de transformar os elementos da natureza para poder aproveitalos; en sentido estrito xa existía a industria, mais contra finais do século XVIII e durante o século XIX, cando o proceso de transformación dos recursos naturais sufriu un cambio radical, coñecido como revolución industrial.
Este cambio baseouse na diminución do tempo de traballo necesario para transformar un recurso nun produto útil, grazas á utilización do modo de produción capitalista, que pretende a consecución dun beneficio aumentando os ingresos e diminuíndo os gastos. Coa revolución industrial o capitalismo adquire unha nova dimensión e a transformación da natureza alcanza límites insospeitados ata entón. A primeira revolución industrial baseouse no vapor, o carbón e o ferro, mais a partir de 1860 xurdiu a segunda revolución industrial, coa enerxía eléctrica e os produtos químicos coa que o capitalismo industrial se converteu en capitalismo financeiro. A partir de 1970 tivo lugar a terceira revolución industrial, co desenvolvemento da informática.
A industria foi o sector motor da economía dende o século XIX, e ata a segunda guerra mundial a industria foi o sector económico que máis contribuía ao produto interior bruto (PIB), e o que máis man de obra ocupaba. Dende entón, co aumento da produtividade pola mellora das máquinas e o desenvolvemento dos servizos, pasou a un segundo termo. Porén, continúa a ser esencial, posto que non pode haber servizos sen desenvolvemento industrial.
Tipos
As industrias divídense en grupo:
Importancia da industria
miniatura|600px|Situación das principais áreas industriais do mundo O capital de investimento en Europa procede da acumulación de riqueza na agricultura. O capital agrícola investirase na industria e nos medios de transporte necesarios para pór no mercado os produtos elaborados.
En principio, os produtos industriais aumentan a produtividade da terra, co que se diminúe forza de traballo para a industria e se obteñen produtos agrícolas excedentarios para alimentar unha crecente poboación urbana, que non vive do campo. Xa que logo, a agricultura, proporciona á industria capitais, forza de traballo e mercadorías. Todo iso é unha condición necesaria para o desenvolvemento da revolución industrial.
Grazas á revolución industrial as rexións poden especializarse, sobre todo debido á creación de medios de transporte eficaces, nun mercado nacional e outro mercado internacional, o máis libre posible de trabas arancelarias e burocráticas.
Unha nova estrutura económica e a destrución da sociedade tradicional garantiron a dispoñibilidade de suficiente forza de traballo asalariada e voluntaria.
Nos países do Terceiro Mundo e nalgúns países de industrialización tardía o capital proporciónao o investimento estranxeiro, que monta as infraestruturas necesarias para extraer a riqueza e as plusvalías que xera a forza do traballo; sen liberar das tarefas agrícolas á man de obra necesaria, senón só á imprescindible. Nun principio recorreuse á escravitude para garantir a man de obra. O cambio da estrutura económica e a destrución da sociedade tradicional, garantiu a dispoñibilidade de suficientes capitais.
Desindustrialización
miniatura|Modelo de [[Colin Clark dunha economía que experimenta cambios tecnolóxicos. En fases finais, a economía do sector cuaternario crece.]] Historicamente algunhas industria declinaron debido a varios factores económicos, incluíndo o desenvolvemento de tecnoloxía de substitución ou a perda de vantaxes competitivas. Un exemplo do primeiro foi a decadencia da fabricación de carruaxes cando os automóbiles comezaron a ser producidos en masa.
Unha tendencia recente é a migración de estados prósperos e industrializados cara á unha sociedade postindustrial. Isto maniféstase por un incremento no sector terciario a expensas da industria, e o desenvolvemento dunha economía baseada na información (revolución da información). Nas sociedades postindustriais as industrias relocalízanse en lugar máis axeitados nun proceso denominado off-shoring.
Patrimonio industrial
O patrimonio industrial, segundo o TICCIH (The International Committee For The Conservation Of The Industrial Heritage), componse dos restos da cultura industrial que posúen un valor histórico, tecnolóxico, social, arquitectónico ou científico. Estes restos consisten en edificios e maquinaria, talleres, muíños e fábricas, minas e lugares para procesar e refinar, almacéns e depósitos, lugares onde se xera, se transmite e se emprega enerxía, medios de transporte e toda a súa infraestrutura, así como os lugares onde se desenvolven as actividades sociais relacionadas coa industria, tales como a vivenda, o culto relixioso ou a educación.
O patrimonio industrial, polo tanto, inclúe non só os inmobles e a maquinaria da produción, senón tamén as vías de transporte e comunicación por onde chegaban as materias primas e se comercializaban os produtos, as residencias, centros asociativos e asistenciais dos traballadores, os servizos públicos e en última instancia as paisaxes modificadas pola actividade extractiva e industrial.
Ben Tre
Bến Tre é unha cidade situada en Delta do Mekong, capital da provincia de Ben Tre, en Vietnam.
Está atravesada polo río Bến Tre, que continúa cara o río Ham Luong, mar da China Meridional). O núcleo urbano ten arredor de 261.000 habitantes.
A Serralleira, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
A Serralleira é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2013, tiña 21 habitantes (13 homes e 8 mulleres).
Pribina
miniatura|Estatua de Pribina en [[Nitra]] miniatura|Territorio do Principado de Nitra miniatura|esquerda|Principado de Balaton Pribina foi un príncipe eslavo do Principado de Nitra (ca. 825-833), fundador do Principado do Balaton (ca. 840-861). En Eslovaquia está considerado o primeiro soberano dos eslovacos. A principal fonte escrita do seu reinado é Conversio Bagoariorum et Carantanorum escrito en Salzburgo por volta de 870.
Traxectoria
No ano 827 mandou erixir unha igrexa en Nitra, consagrada polo arcebispo Adalram de Salzburgo, é a máis antiga igrexa en Eslovaquia e a primeira en toda Europa Oriental da que hai documentación por escrito. O príncipe moravo Mojmír I expulsouno de Nitra no 833 e Pribina buscou refuxio nos dominios de Ratbod, margrave de Pannonia, presentado ao rei Luís o Xermánico, fíxoo bautizar na igrexa de Traismauer. Enfrontado con Ratbod, marchou a Bulgaria e intentou convencer ao khan Malamir para atacar os francos, empresa que fracasou xa que o khan búlgaro acababa de asinar a paz con eles. Xa que logo Pribina partiu para a baixa Pannonia, ás terras do príncipe Ratimir, un membro da súa familia. Mais en 838, Ratbod conquistou o principdo de Ratimir e Pribina fuxiu para o territorio de Salacho, un príncipe de Carniola, que conseguiu reconciliar a Radbod con Pribina.
En 839 ou en 840, Pribina recibiu de Luís o Xermánico un dominio poboado por eslavos situado en Pannonia entre o Danubio, o Drava e o Raab, no que historiograficamente recibe o nome de Principado do Balaton. En 846 ou en 847, obtivo a propiedade perpetua. Nos seus dominios encoraxou a colonización e o labor misioneiro. Fixo da súa capital, Blatnohrad unha enorme fortaleza e mandou construír 15 igrexas. Protexeu o imperio dos francos dos ataques da Gran Moravia, de Bulgaria e dos príncipes eslavos do suroeste. Pribina morreu en 861 durante os combates entre Carlomán, en rebelión contra seu pai e Rastislav de Moravia. O seu sucesor foi o seu fillo Kocel.
Catalunya Sí
Catalunya Sí é unha plataforma política independentista catalá fundada en 2011 que agrupa a persoas da sociedade civil e diversas personalidades a favor do proceso secesionista de Cataluña.
Co fin de poder presentarse en coalición con outras formacións políticas que comparten os seus ideais rexistrouse como partido político o 6 de outubro de 2011. Preséntase ás eleccións en coalición con Esquerra Republicana de Catalunya (ERC) dende 2011.
Alonso de Castro
Nupcias
Alonso de Castro, señor de Castroverde, contraeu matrimonio con María Ramírez de Guzmán, filla de García Fernández, primeiro señor de Vilagarcía, e da súa dona María Ramírez de Guzmán.
Descendencia
Foron fillos de Alonso de Castro e María Ramírez de Guzmán: -García de Castro e Guzmán, que sucedeu a seu pai no señorío de Castroverde; casou con Mencía de Guzmán, de quen non tivo descendencia; -Fernando de Castro e Guzmán, que sucedeu ao seu irmán García no señorío de Castroverde en 1435, data da morte deste. Fernando casou con Xoana de Bazán e Bracamonte, matrimonio do que naceron Carlos, Alvaro, Alonso e Isabel de Castro e Guzmán, sucesivos herdeiros do señorío de Castroverde; -Leonor de Castro, casada con Pedro Bermúdez de Montaos "o vello", unión da que proceden os sucesores da casa de Montaos; -Inés de Castro e Guzmán, quen contraeu primeiras nupcias con Pedro de Bazán, señor de Valduerna, volvéndose a casar posteriormente con Lope Sánchez de Ulloa, señor de Ulloa, sendo pais do primeiro Condado de Monterrei, Sancho de Ulloa, e do polo menos outros tres fillos, Gonzalo, María e Mayor de Ulloa, todos eles con descendencia; -Xoana de Castro e Guzmán, casada con Rodrigo de Moscoso, señor de Altamira, de cuxa descendencia proceden os Casa de Altamira.
Costa da Zapateira, Muimenta, Cospeito
Costa da Zapateira é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 98 habitantes (46 homes e 52 mulleres).
Pokémon Legends: Arceus
Pokémon Legends: Arceus (Pokémon LEGENDS アルセウス) é un videoxogo de rol desenvolvido por Game Freak e publicado por The Pokémon Company e Nintendo para a consola Nintendo Switch. Forma parte da oitava xeración da serie de videoxogos de Pokémon e serve como precuela do videoxogo de 2006 Pokémon Diamond e Pearl. O xogo foi anunciado como parte do evento de 25 aniversario da franquía Pokémon xunto con Pokémon Brilliant Diamond e Shining Pearl. O seu lanzamento produciuse o 28 de xaneiro de 2022.
Sopegal, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
Sopegal é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 52 habitantes.
Rebordaos, Insua, Vilalba
Rebordaos é un lugar da parroquia de Insua, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2015 tiña 38 habitantes (20 homes e 18 mulleres).
Campelo, O Araño, Rianxo
Campelo é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 28 habitantes (10 homes e 18 mulleres).
Chaco Boreal
miniatura|300px|Área aproximada do [[Gran Chaco, da cal o Chaco Boreal é a extensa zona ao norte do río Pilcomayo, é dicir, a hoxe repartida entre os estados de Paraguai, Bolivia e o Brasil.]]
O Chaco Boreal é a zona máis setentrional do Gran Chaco.
Historia e características
Os seus límites polo norte son difusos, sinalábeis aproximadamente polo paralelo 16° S (un criterio moi usado para dar os límites setentrionais do Chaco Boreal é a divisoria de augas: o lado correspondente á conca do Prata considérase chaqueño, o lado correspondente á conca do Amazonas considérase amazónico, pero tal criterio aínda que ten a vantaxe de dar un deslindado bastante perceptíbel, adoece de imprecisións ecolóxicas, xa que ao norte dos límites da conca do Amazonas se prolongan extensións de biomas indiscutibelmente chaqueños). O seu límite meridional está dado polo río Pilcomayo (ou Araguay); os seus límites orientais sitúanse ao longo do río Paraguai e o Gran Pantanal, mentres que os seus límites occidentais están dados polas Yungas do contraforte dos Andes denominada Cordilleira Oriental. O límite sur do Chaco Boreal é o río Pilcomayo que o "separa" do Chaco Central.
Observados os límites vese entón que o Chaco Boreal actualmente encóntrase repartido entre os seguintes estados:
Pola súa parte Arxentina, aínda que contra 1870 chegou a reclamar un extenso sector do Chaco Boreal cuxo límite era unha diagonal que partía do cruzamento do paralelo 22° S co Pilcomayo e desde alí até o cruzamento do paralelo 20° S co río Paraguai, logo reduciu a súa pretensión até o río Fogones ou Yaveviry (máis coñecido como río Verde); porén, un laudo arbitral estadounidense considerou que o límite arxentino situábase no límite entre o Chaco Boreal e o Chaco Central, é dicir, que tal límite é o citado río Pilcomayo e, por ende, Arxentina no posúe zonas no Chaco Boreal.
Slavoj Žižek
miniatura|200px|Slavoj Žižek.
Slavoj Žižek, nado en Liubliana (Eslovenia) o 21 de marzo de 1949, é un sociólogo, filósofo, psicanalista e filólogo esloveno. A súa obra integra o pensamento de Jacques Lacan co de Marx e Hegel, e nela destaca unha tendencia a exemplificar a teoría coa cultura popular.
Traxectoria
Žižek estudou filosofía na Universidade de Liubliana e psicanálise na Universidade de París VIII Vincennes-Saint-Denis, onde se doutorou. A súa carreira profesional inclúe un posto de investigación no Instituto de Socioloxía da Universidade de Liubliana, en Eslovenia. Entre outros destinos, formou parte de varias institucións en calidade de profesor convidado, como Columbia, a Universidade de Princeton, New School for Social Research de Nova York ou a Universidade de Míchigan. Dende 2004 é Director Internacional do Instituto Birkbeck de Humanidades, Birkbeck College - Universidade de Londres.
Žižek usa nos seus estudos exemplos extraídos de cultura popular, dende a obra de Alfred Hitchcock e David Lynch, até a literatura de Kafka ou Shakespeare. Ademais, problematiza autores esquecidos pola academia como V. I. Lenin, Stalin e Robespierre e trata sen remordementos temas controvertidos coma o fundamentalismo, o anticapitalismo, a tolerancia, a subxectividade e o "politicamente correcto" na filosofía posmoderna. En contraposición cos postulados intelectuais da esquerda universalista europea en xeral, e que Habermas define como postnacionais en particular, Žižek realiza unha defensa aberta e inequívoca de procesos soberanistas abertos en Europa.
Tamén usa a teoría psicanalítica na versión lacaniana coma arma para a súa habitual análise da política internacional. Para isto ten en conta non só as e os líderes e os seus posibles problemas psicolóxicos, senón tamén á sociedade no seu conxunto.
Desenvolvemento da teoría lacaniana
Slavoj Zizek toma de Jacques Lacan a descrición dos conceptos da súa tópica (descrita desde 1953 e constituída coma unha estrutura composta de tres ordes ou rexistros estrutura inseparabéis) e desenvólveos como segue:
O real
Aquí; o "real" acaba por ser un termo bastante enigmático e non debe ser confundida coa realidade, xa que a nosa realidade constrúese de forma simbólica; a realidade,pola contra, é un núcleo duro, algo traumático que non se pode simbolizar (é dicir, expresado en palabras.) O real non ten existencia positiva; só existe como obstruído.
Non todo na realidade pode ser desenmascarado coma unha ficción; só basta con ter presente certos aspectos -puntos indeterminados- que teñen que ver co antagonismo social,a vida,a morte e a sexualidade. A estes aspectos temos que afrontalos se queremos simbolizalos. O real non é ningún tipo de realidade detrás da realidade, senón o baleiro que deixa á realidade incompleta e inconsistente. É a pantalla da pantasma; en si é a propia pantalla que distorsiona a nosa percepción da realidade. A tríada do simbólico/imaxinario/real reprodúcese dentro de cada parte individual da subdivisión. Hai tamén tres modalidades do real:
A psicanálise ensina que a realidade (posmoderna) precisamente non ten que verse coma unha narrativa, senón que o suxeito ten que recoñecer,soportar e ficcionalizar o núcleo duro do real dentro da súa propia ficción.
O simbólico
O simbólico inaugúrase coa adquisición da linguaxe; é mutuamente relacional. Así, acontece aquilo de que "o home é o rei só porque os seus súbditos compórtanse con el como un rei". Ao mesmo tempo, sempre permanece unha certa distancia respecto ó real (agás na paranoia: non só é tolo un mendigo que pensa que é rei, tamén o é o rei que realmente cre que é un rei. Desde feito, este último só ten o "mandato simbólico" dun rei.
O simbólico real é un significante reducido a unha fórmula sen sentido. A pantalla do monitor como forma de comunicación no ciberespazo: coma unha interface refírenos a unha mediación simbólica de comunicación, a un abismo entre quen fala e a "posición de falar" en si (por exemplo, o alcume, o correo electrónico). "Eu" nunca "en realidade" estou de acordo exactamente co significante, non me invento a min mesmo; en cambio,a miña existencia foi, en certo sentido, xa co-fundada coa chegada do ciberespazo. Aquí un debe chegar a entenderse con certa inseguridade, pero non pode resolverse coma nun simulacro contixente posmoderno...Aquí tamén,como na vida social, as redes simbólicas circulan arredor dos núcleos do real. Esta é unha resposta á inversión decote formulada por Zizek: non se trata de "que podemos aprender acerca da vida no ciberespazo?" senón máis ben "que podemos aprender acerca do ciberespazo na vida?" Estas inversións serven á psicanálise teórica: é dicir, contrario á psicanálise aplicada, non busca tan so analizar traballos de arte e facer o que é ameazante, comprensible,senón crear unha nova perspectiva no ordinario,renovar a sensación de estrañeza sobor da vida diaria, e por vía do obxecto desenvolver máis alá a teoría.
As redes simbólicas son a nosa realidade social
O imaxinario outro exemplifícase no que Lacan chama o estado do espello, polo cal un recoñécese nunha imaxe ficticia de si mesmo (a imaxe proxectada nun espello), e nese recoñecemento hai un erro, é un recoñecemento ilusorio polo cal o "eu" constitúese coma un outro, como conclúe Lacan citando a Arthur Rimbaud: "Eu son outro". O imaxinario é a fantasía fundamental que é inaccesíbel a nosa experiencia psíquica e elévase da pantalla pantasmal na que atopamos obxectos de desexo. Aquí tamén se pode dividir o imaxinario,ou o imaxinario mesmo,(a imaxe/pantalla en si que serve de cebo) e un simbólico (os arquetipos de Jung e o pensamento New Age). O imaxinario nunca será agarrado,xa que todo discurso sobor del sempre localizarase no simbólico.
Guielas, O Pao, Gomesende
Guielas é un lugar da parroquia do Pao no concello ourensán de Gomesende na comarca da Terra de Celanova. Estaba deshabitado no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE.
A Moroza, Paradela, Meis
A Moroza é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 40 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 22 eran mulleres e 18 homes, o que representa un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 47 veciños, e 2005, cando eran 46.
Talorc II
Talorc II fillo de Muircholach foi o rei dos pictos dende o ano 538 até o 549.
A lista de reis da Crónica picta cita o seu reinado de 11 anos entre os Cailtram e Drest V. Existen moitas variedades do nome do seu pai, incluíndo Mordeleg, Murtholoic e Mordeleth.
O Freixo, Muimenta, Cospeito
O Freixo é un lugar da parroquia de Muimenta, no concello de Cospeito, na comarca da Terra Chá.
Cantalarrana, O Araño, Rianxo
Cantalarrana é un lugar da parroquia do Araño no concello coruñés de Rianxo, na comarca da Barbanza.
Viso de Calvos, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
Viso de Calvos é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa no concello pontevedrés de Baiona. No ano 2008 tiña 139 habitantes.
José Villaverde
Co nome de José Villaverde podemos referirnos a:
Pokémon Brilliant Diamond e Shining Pearl
Pokémon Brilliant Diamond (ポケットモンスター ブリリアントダイヤモンド) e Pokémon Shining Pearl (ポケットモンスター シャイニングパール) son dous videoxogos futuros, remakes dos xogos de 2006 Pokémon Diamond e Pearl. O xogo foi anunciado como parte do evento de 25 aniversario da franquía Pokémon xunto con Pokémon Legends: Arceus. O seu lanzamento está prevista para finais de 2021.
Micromachismo
Micromachismo é un termo acuñado polo psicólogo Luis Bonino Méndez para denominar un amplo abano de manobras interpersoais que se sinalarían como a base e caldo de cultivo das demais formas da violencia de xénero ou violencia machista: malos tratos psicolóxicos, emocionais, físicos, sexuais e económicos, que estarían normalizados. Trataríanse ademais de prácticas lexitimadas pola contorna social, en contraste con outras formas de violencia machista denunciadas e condenadas habitualmente.
Na parella, manifestaríase como formas de presión de baixa intensidade, coas que as persoas tentarían deter o poder e conseguir beneficios, en todos ou nalgúns ámbitos da relación:
Orixe do termo
O termo micromachismo foi acuñado en 1991 polo psicoterapeuta Luis Bonino Méndez, para dar nome a prácticas que outras e outros especialistas chaman «pequenas tiranías», «terrorismo íntimo» ou «violencia branda», menos populares que o primeiro.
No termo, uniu «micro», en referencia ao capilar, o case imperceptíbel, o que está nos límites da evidencia; co termo "machismo", que designa a ideoloxía da dominación e alude os comportamentos de inferiorización dos homes cara ás mulleres.
O sociólogo francés Pierre Bourdieu falou da "violencia suave" para referirse aos estereotipos xurdidos tras as conquistas en dereitos das mulleres do século XX. Para el trátase dun neomachismo, unha redefinición de antigos comportamentos androcéntricos, que en certos contextos do século XX en Occidente considéranse socialmente inaceptábeis, mais que os desexan seguir practicando para afianzar ou recuperar poder. Trataríase dunha nova forma de machismo máis sutil, nunha sociedade que o tolera menos.
A necesidade de termos como estes vén argumentada porque, segundo os defensores do termo, aínda que a violencia de xénero adoita conceptualizarse desde unha perspectiva de poder e control do xénero masculino sobre o feminino, séguese prestando máis atención ás súas manifestacións físicas que ás psicolóxicas, a pesar de que as segundas son as máis características nestas relacións. Isto responde en gran medida ás dificultades para operacionalizar estes comportamentos.
Ademais, as reflexións sobre violencia simbólica e abusos cotiáns buscan pór en debate aqueles elementos da cultura que forman a base da violencia contra as mulleres.
Críticas ao termo
Critícase tanto ao termo como a un uso inadecuado deste. En 2014, un xornal dixital español lanzou unha iniciativa para recompilar situacións que consideraban como micromachismos. Con todo, varios lectores acusáronos de clasificar como micromachismos feitos que entendían como agresións graves e lanzábase o debate sobre se o termo podería resultar unha forma de restar importancia a algunhas situacións.
Desde o antifeminismo considérase que os micromachismos son unha forma de vitimismo e por tanto non existen.
Chuvia
miniatura|upright=1.4|Chuvia caendo. miniatura|300px|dereita|Choiva sobre algunhas [[árbores.]] A chuvia ou choiva é un fenómeno físico que consiste na precipitación de auga sobre a superficie da Terra. Este tipo de meteoro fórmase nas nubes. Non todas as choivas chegan ao chan: algunhas evapóranse mentres están aínda a caer, nun fenómeno que recibe o nome de virga e acontece principalmente en períodos locais de ar seco.
A choiva ten un papel básico no ciclo hidrolóxico. A cantidade de choivas mídese usando un instrumento chamado pluviómetro, de funcionamento simple: un tubo de colecta da choiva, cunha escala graduada (xeralmente de 0,25 mm en 0,25 mm) capaz de indicar a cantidade de choivas no lugar.
Descrición
A chuvia é a precipitación de auga en forma de gotas. Cando estas alcanzan un diámetro superior aos 0,5 milímetros caen á terra pola gravidade a unha velocidade superior aos 3 m/s. A auga tamén pode descender á litosfera en forma de neve ou saraiba.
As gotas pequenas son case esféricas, mentres que as maiores están achatadas. O seu tamaño oscila entre os 0,5 e os 6,35 milímetros, mentres que a súa velocidade de caída varía entre os 8 e os 32 km/h, dependendo do seu volume. miniatura|[[Cabalo á choiva na Feira de Santos de Monterroso.]]
Intensidade de choiva
A cantidade de precipitación é a relación entre os milímetros de auga e o tempo en horas. Outro xeito de medir a intensidade pluvial é indicar o volume de auga por metro cadrado.
A choiva adxectivízase segundo á cantidade de precipitación caída nunha hora (mm/h) :
Formación
[[Ficheiro:Raindrops sizes.svg|miniatura|Medida das pingas de auga: A) As pingas non teñen a forma con que se adoitan a representar. D) As pingas grandes opoñen máis resistencia ao aire e isto fainas inestables.
Aire húmido e condensación
O aire da troposfera contén vapor de auga, a cantidade do cal se pode medir en forma de proporción de mestura (proporción da cantidade do vapor de auga respecto da cantidade de aire seco). Outra maneira máis común de medir o vapor de auga contida no aire é a humidade relativa; é dicir, a proporción, en tanto por cento, da cantidade de vapor presente na atmosfera respecto da que esta pode soportar antes de saturarse. Cando se chega ao seu punto de saturación (100% de humidade relativa), o vapor de auga condénsase en forma de auga líquida, formando nubes ou néboa, sempre que haxa a presenza de núcleos de condensación (po, poles, aerosoles...), unhas partículas microscópicas extraordinariamente abundantes na atmosfera.
O vapor de auga que pode conter a atmosfera antes de saturarse depende, basicamente, da presión atmosférica e da temperatura. En xeral, dada unha determinada presión atmosférica, o aire admite máis vapor canto máis alta é a temperatura. Por tanto, un dos camiños que pode levar á saturación do aire é o arrefriado.
O aire húmido pódese arrefriar con varios mecanismos. O máis común é o arrefriado por ascenso: o aire ascende, e canto máis se eleva máis diminúe a súa temperatura. Esta baixada de temperatura é consecuencia do descenso da presión atmosférica. Outro mecanismo de arrefriado pode ser a mestura dunha cantidade de aire cálido e húmido cunha máis fría.
O aire adquire humidade a partir de varias fontes, mediante a evaporación da auga da superficie dos océanos, lagos e ríos, e da transpiración das plantas. A evaporación da auga ten lugar cando se dá un contraste de temperatura.
Crecemento e evolución das pingas de choiva
Nunha nube fría, se as pingas atopan núcleos de conxelación (que son moito menos habituais que os de condensación), transformaranse en cristalis de xeo. Estes cristais crecerán por condensación, pero sobre todo polo efecto Bergeron, e acabarán caendo capturando outros copos máis pequenos para aumentar o seu tamaño. Cando pasan por capas de aire que están por encima do punto de conxelación, os copos fúndense e continúan crecendo como as pingas das nubes quentes. As variacións da temperatura durante o seu percorrido poden ocasionar outras formas de precipitación, como a choiva xélida ou a sarabia.
Dependendo da humidade relativa do aire que se atopa debaixo da nube, unha parte das pingas de choiva poden evaporarse antes de chegar a terra. Cando o aire é moi seco, a choiva evapórase completamente antes de chegar a terra e dá orixe ao fenómeno coñecido co nome de virga. Isto prodúcese a miúdo nos desertos cálidos e secos, pero tamén alí onde a choiva provén de nubes con pouca extensión vertical.
Choiva artificial
É posible crear choiva artificial por nucleación de pequenas pingas de auga coa axuda dun produto químico que actúe como núcleo de condensación. A sementeira de nubes consiste en dispersar este axente á altura das nubes con avións ou foguetes. Nos países industrializados ou desenvolvidos, o réxime semanal da choiva é modificado pola polución; a precipitación é máis escasa durante a fin de semana debido á diminución da presenza de aerosoles sulfurados que actúan como núcleos de condensación das pingas de auga. O quecemento global e o consecuente cambio climático que se está producindo, probablemente tamén alteran o réxime das choivas, pero dunha maneira que aínda non comprendemos con claridade debido á gran complexidade dos fenómenos meteorolóxicos.
Tipos de choiva
Entre os mecanismos que producen a precipitación de auga, inclúense os procesos convectivos os frontais e os orográficos.
Choiva orográfica
miniatura|Choiva orográfica. A choiva de orixe orográfico prodúcese ó lado de barlovento das montañas cando o vento levanta o aire húmido do mar ou das chairas ao atoparse unha cordilleira no seu camiño, esta elevación do aire húmido provoca un arrefriado e unha condensación do vapor de auga que forma as nubes que provocarán a choiva. Este tipo de choiva prodúcese nas zonas tropicais, nas subtropicals e nas tépedas, e pode durar dunhas horas a poucos días; raramente alónganse durante semanas.
Este é o mecanismo que provoca algunhas das trombas de auga de outono na costa do País Valenciano e en Cataluña: o vento de levante procedente do mar e cargado de humidade atópase coas cordilleiras costeiras (Cordilleira Litoral, cordilleira Prelitoral, serra de Irta, serra de Aitana) e é obrigado a subir formando nubes potentes que provocan choivas intensas. Tamén é a explicación de por que hai máis precipitación nas montañas. Segundo a disposición da cordilleira, é posible que a vertente dos ventos dominantes sexa moito máis húmida que a outra, causando unha sombra orográfica: o aire, ao perder a humidade, vólvese seco e cálido ao baixar pola outra vertente e aumentar a presión atmosférica.
Choiva convectiva
miniatura|Choiva convectiva. A choiva de convección é un tipo de choiva que cae de nubes formadas por convección; os procesos convectivos ocorren principalmente nas zonas tropicais e subtropicais, pero tamén na estación cálida das zonas tépedas, e a miúdo a partir da tarde e anoitecer; como nas treboadas de verán. A convección é causada polo quecemento do aire nunha zona determinada, o aire quente sobe e, a medida que ascende, vaise arrefriando. Se este aire quente é húmido, ao chegar a unha certa altura, o vapor de auga chega á súa saturación e condénsase formando nubes convectivas, por exemplo os cumulonimbus ou os cumulus congestus, en que se poderán producir os procesos de formación da choiva que producirán a precipitación. A medida e o tipo das nubes dependerán da intensidade das correntes ascendentes, da cantidade de aire e a súa humidade, e da temperatura e tipo de terreo. En condicións óptimas, unha treboada pódese formar en poucas horas. As choivas que se producen son en forma de chuvascos que varían rapidamente de intensidade; adoitan ser de curta duración e son moi localizados debido á pouca extensión horizontal que teñen as nubes convectivas. A precipitación de sarabia asóciase a unha choiva de convección.
Nas latitudes medias, este tipo de choiva tamén se asocia ás frontes frías, ás liñas de treboadas e ás frontes cálidas con aire extremadamente húmido.
Choiva frontal
miniatura|Choiva frontal. A choiva frontal ou estratiforme está causada polos sistemas frontais (frontes frías e frontes cálidas) que acompañan as Depresión atmosférica|depresións atmosféricas, que se forman cando o aire quente, a miúdo tropical, atópase con aire máis frío de orixe polar. Este tipo de choiva prodúcese nas zonas tépedas e subtropicals, as súas nubes características son os nimbostratus.
Outros tipos de choiva
A choiva pódese clasificar en función doutros criterios, por exemplo en función do seu impacto sobre o terreo:
Choiva xeada
A choiva xeada é un tipo de precipitación atmosférica líquida que se conxela ao instante cando toca a terra ou un obxecto. É moi perigosa porque forma unha capa de xeo sobre rúas e estradas. A choiva xeada fórmase nas nubes en forma de copos de neve, pero durante a súa caída atopa capas de aire por riba dos 0 °C e fúndese completamente, pero atópase que a capa de aire que hai sobre a terra está por debaixo do punto de conxelación; e debido á tensión superficial das pingas e á velocidade de caída, non se volven a conxelar ata que non tocan a superficie terrestre. Isto ocorre especialmente no inverno en situación de inversión térmica.
Choiva ácida
miniatura|Efectos da choiva ácida. A choiva ácida é un tipo de choiva que se caracteriza para ter uns niveis de pH (a medida da acidez) inferiores aos normais, cousa que significa que é máis ácida. A causa desta acidificación da choiva hai que atopala na mestura da auga cos produtos do xofre e do nitróxeno que se atopan na atmosfera e que se ocasionan na combustión, por exemplo a óxido nitroso, o óxido nítrico ou o dióxido de xofre, que ao combinarse coa auga xeran ácido nitroso, ácido nítrico, e ácido sulfúrico. Este fenómeno produciuse na historia da terra debido ás erupciones volcánicas, pero nos últimos tempos incrementouse dende que na Revolución Industrial se levou a cabo unha queima masiva de combustibles fósiles. Esta choiva mata as plantas e causa a desaparición de bosques enteiros.
Choiva torrencial
Unha choiva torrencial é un chuvieiro extremadamente forte e violento, normalmente asociado a unha treboada e acompañado de raios e sarabia, de duración curta e sobre unha zona pequena. Estas choivas a miúdo causan inundacións, especialmente se coinciden cun relevo axeitado para que se produza un efecto orográfico que incremente a cantidade da precipitación. Estas choivas prodúcense en nubes convectivas cun gran desenvolvemento vertical (cumulonimbus), ás veces de máis de 15 km, e a precipitación pode ser de 100 mm por hora.
Choiva de barro
A choiva de barro é unha choiva cargada de po, principalmente arxila, que deixa marcas de barro que manchan a terra, coches, etc. A causa son masas de aire procedentes do deserto do Sáhara que chegan a Europa cargadas de po; as partículas máis finas son levantadas a grandes alturas polo vento e chegan ás nosas latitudes e, cando chove, as pingas levan o po en suspensión.
Choiva de animais
A chuvia de animais é un fenómeno meteorolóxico extraordinario, que consiste na caída do ceo de numerosos animais, frecuentemente dunha soa especie. Esta precipitación atípica pode ou non estar acompañada de choiva común. Habitualmente, estas choivas están compostas por peixes ou ras. A explicación estaría ligada á presenza de tornados que chuparían os animais do mar ou ao pasar por encima dunha balsa, levantándoos a grande altura e transportándoos a grandes distancias.
Europa
No Reino Unido, a maioría de choiva é levada ao país polos ventos alisios sur-occidentais que seguen as cálidas correntes da corrente do Golfo. As zonas situadas nas costas occidentais poden recibir entre 1.000 mm (a nivel do mar) e 2.500 mm (na montaña) de choiva por ano. A cidade norueguesa de Bergen é unha das cidades máis chuviosas de Europa, cunha precipitación anual media de 2.250 mm. miniatura|Cae choiva sobre un [[parabrisas.]]
Segundo os datos de MeteoGalicia, a cidade galega con maiores precipitacións durante o mes de novembro de 2019, mes especialmente chuvioso, foi Pontevedra, con 410 litros por metro cadrado; seguida por Santiago, con 381 litros; Ferrol, con 361 litros; Vigo, con 330 litros; Lugo, con 280 litros; A Coruña, con 207 litros; e Ourense, con 146 litros.
Norteamérica
Unha cidade moi coñecida pola choiva é Seattle (Estados Unidos de América). A choiva é habitual no inverno, pero maioritariamente o clima é nubrado con pouca choiva. A precipitación media en Seattle é de 942 mm por ano, menos que os 1.173 mm de Nova York, pero Seattle ten uns 201 días anubrados por ano, comparado con 152 en Nova York. A cidade veciña de Seattle cara ao sur, Portland, recibe máis choiva, cunha media de 1.143 mm por ano. Aínda así, hai que remarcar que Seattle atópase na sombra orográfica das próximas montañas Olympic, e algúns puntos dos lados de barlovento das montañas reciben preto de 3.300 mm por ano. A cidade máis chuviosa dos 48 estados dos Estados Unidos é Mobile, Alabama, cunha media de 1.702 mm de precipitacións por ano. Ketchikan e outros lugares da selva pluvial tépeda do sueste de Alasca reciben unha media de 4.064 mm de choiva por ano, e ás veces superan 5.000 mm por ano.
Claudio Beauvue
Claudio Beauvue, nado en Saint-Claude o 16 de abril de 1988, é un futbolista guadalupeño. Xoga na demarcación de dianteiro no US Boulogne.
Chuvia
Asia
A media sobre 38 anos de Mawsynram (Meghalaya, India) é de 11.873 mm. Como Cherrapunji, a precipitación de Mawsynram concéntrase na estación do monzón, mentres que a choiva noutros lugares famosos polas choivas como Tutunendo e Waialeale repártese máis homoxeneamente ao longo do ano. Aínda así, como que en Mawsynram non hai ningunha oficina do departamento meteorolóxico, senón só un traballador do Departamento de Obras Públicas de Meghalaya que rexistra os datos sen supervisión, Cherrapunji é presentada a miúdo como o lugar máis chuvioso do mundo para fins estatísticos. Os expertos expresaron dúbidas sobre os datos das precipitacións. En 1850, Joseph Dalton Hooker, un médico da Royal Navy convertido en naturalista, que pasou os meses do monzón en Cherrapunji, rexistrou variacións. "Quedou perplexo polos patróns de choiva curiosamente localizados; moveu o seu indicador uns cantos centenares de metros e só rexistrou a metade que antes," escribiu Alexander Frater no seu libro Chasing the Monsoon. Isto demostra que rexistrar as precipitacións nos lugares máis chuviosos do mundo sempre foi unha tarefa difícil para os meteorólogos.
miniatura|700px|center|Panorama cunha nube de chuvia á dereita.
Claudio Beauvue
Comezos
Comezou a xogar ao fútbol no Fumerolles Saint-Claude, da súa cidade natal, e o seu talento chamou a atención de observadores franceses. Aos 14 anos viaxou a Francia para xogar na canteira do do USJA Carquefou e pouco despois entrou na do FC Nantes.
Chuvia
Suramérica
Lloró, un pobo situado en Chocó (Colombia), é probablemente o lugar coas precipitacións medidas máis significativas do mundo, cunha media de 13.300 mm por ano. De feito, todo o departamento de Chocó é extraordinariamente húmido. Tutunendo, un pequeno pobo situado no mesmo departamento, é un dos lugares máis chuviosos do mundo, cunha media de 11.394 mm por ano; en 1974, o pobo recibiu 26.303 mm, as choivas anuais máis importantes nunca rexistradas en Colombia. A diferenza de Cherrapunji, que recibe a maioría de precipitacións entre abril e setembro, Tutunendo recibe a choiva distribuída case uniformemente ao longo do ano. Os meses de xaneiro e febreiro teñen treboadas un pouco menos frecuentes. De media, Tutunendo ten 280 días de choiva por ano. Máis de dous terzos da choiva (un 28%) cae durante a noite. A humidade relativa media é dun 90% e a temperatura media é de 26,4 °C. Quibdó, a capital de Chocó, é a cidade máis chuviosa do mundo con máis de 100.000 habitantes: 9.000 mm por ano. As treboadas en Chocó poden deixar 500 mm de choiva nun día. Isto é máis do que cae en moitas cidades nun ano.
Claudio Beauvue
Troyes (2006-2011)
No 2006 fichou polo Troyes AC. Debutou co primeiro equipo o 24 de agosto de 2007 nun encontro da Ligue 2 contra o Bastia, e asinou o seu primeiro contrato profesional co club no verán de 2008. Militou no Troyes ata 2011, xogando unha das campañas no Championnat National (terceira división), despois de descender na 2008/09, pero logrando ascender de novo ao primeiro intento.
Chuvia
Oceanía
A pesar de que Australia é o continente máis seco do mundo, o monte Bellenden Ker, ao nordeste do país, rexistra unha media de 8.000 mm por ano, e o 2000 rexistráronse máis de 12.000 mm de choiva.