cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eddie Vedder
Pearl Jam
No ano 2000 publicouse o sexto álbum de Pearl jam, Binaural, e iniciouse o lanzamento dunha exitosa serie de bootlegs oficiais. A banda publicou 72 álbums ao vivo deste tipo entre 2000 e 2001. "Grievance" (de Binaural) foi nomeada ao Grammy á mellor interpretación hard rock. A banda lanzou o seu sétimo álbum de estudio, Riot Act, en 2002. A contribución de Pearl Jam á película do 2003 Big Fish, "Man of the Hour", foi nomeada ao un Globo de Ouro en 2004. O oitavo traballo, Pearl jam, apareceu en 2006. O grupo editou o seu noveno álbum, Backspacer, en 2009.
Nas gravacións de Pearl Jam, Vedder usa o seudónimo "Jerome Turner" para as súas contribucións non musicais (normalmente de deseño). Ten usado tamén o seudónimo "Wes C. Addle" ("West Seattle").
Contribucións a bandas sonoras
Vedder contribuíu con material en solitario en varias bandas sonoras e recompilatorios, incluídos os filmes Dead Man Walking (1995), I Am Sam (2001), A Brokedown Melody (2004), Body of War (2007), e Reign Over Me (2007). Vedder collaborou co músico paquistaní Nusrat Fateh Ali Khan para a súa contribución á banda sonora de Dead Man Walking. Versionou o tema de The Beatles "You've Got to Hide Your Love Away" para o filme I Am Sam. Vedder compuxo a canción "Man Of The Hour", que Pearl Jam gravou para a película de Tim Burton Big Fish (2003). Vedder escribiu dous temas para o documental Body of War, producido por Ellen Spiro e Phil Donahue: "No More" (unha canción que fala da Guerra de Iraq) e "Long Nights". Vedder e o supergrupo The Million Dollar Bashers, que inclúe a membros de Sonic Youth, Wilco e a banda de Bob Dylan, versionou o tema deste último "All Along the Watchtower" para o filme biográfico I'm Not There (2007). Pearl Jam gravou unha versión da canción de The Who "Love, Reign o'er Me" para a película Reign Over Me. No ano 2010 Vedder gravou un novo tema, "Better Days", que aparece no filme dese mesmo ano Eat Pray Love.
Into the Wild
Vedder contribuíu cun álbum á banda sonora do filme do 2007 Into the Wild. A banda sonora foi publicada o 18 de setembro dese ano a través do selo J Records. Nela inclúese unha versión da canción do compositor canadense Indio "Hard Sun" e do tema de Jerry Hannan "Society". As cancións que Vedder compuxo para o filme teñen un son folk. No ano 2008 Vedder gañou un premio Golden Globe polo tema "Guaranteed", extraído de Into the Wild. Tamén foi nomeado para outro Golden Globe polas súas contribucións ao score orixinal da película. Nos premios Grammy de 2008 "Guaranteed" recibiu unha nomeación á mellor canción composta para unha película, televisión ou outro medio visual. "Guaranteed" tamén foi nomeada aos premios World Soundtrack, na categoría de mellor canción composta directamente para unha película. Nos Grammy do ano 2009, "Rise" foi nomeada á mellor interpretación vocal en solitario.
Vedder promocionou a banda sonora de Into the Wild coa súa primeira xira en solitario, que comezou en abril do ano 2008. A primeira parte da mesma, bautizada como "April Fools Tour", comezou en Vancouver o día 2 de abril e estivo formada por 10 datas pola costa oeste noteamericana. Vedder continuou coa xira cunha segunda parte en agosto, realizando catorce concertos na costa leste e no Canadá. Esta segunda parte comezou en Boston e rematou en Chicago. En xuño do 2009 Vedder continuaría a xira con outros 14 concertos no leste dos Estados Unidos e Hawai.
Ukulele Songs
Vedder editou o seu segundo álbum en solitario, titulado Ukulele Songs, o 31 de maio do 2011. Tratábase dunha colección de temas orixinais e versións interpretadas con ukelele. O primeiro sinxelo do traballo, "Longing to Belong", publicouse a través de tendas dixitais o 21 de marzo. Un DVD ao vivo, Water on the Road, inclúe actuacións en directo de dous concertoe en Washington, D.C. durante a xira de Vedder en solitario do 2008, e foi lanzado o mesmo día que Ukulele Songs.
Colaboracións
Ademais de tocar con Pearl Jam e Temple of the Dog, Vedder actuou e gravou con numerosos artistas. Apareceu en álbums de The Who, Ramones, Neil Young, R.E.M., Neil Finn, Bad Religion, Mark Seymour, Cat Power, Mike Watt, Fastbacks, Wellwater Conspiracy, Jack Irons e John Doe, e tamén gravou con The Strokes, Nusrat Fateh Ali Khan, Supersuckers, Susan Sarandon e Zeke. Nos meses de xuño e xullo do 2006, Vedder actuou con Tom Petty and the Heartbreakers, cantando en varios temas, como "The Waiting" ou facendo coros en "American Girl". Vedder interpretou as cancións "Break on Through (To the Other Side)", "Light My Fire" e "Roadhouse Blues" cos membros superviventes de The Doors na cerimonia de introdución da banda no Rock and Roll Hall of Fame en 1993. Tamén tocou con R.E.M. na súa cerimonia no Rock and Roll Hall of Fame en 2007 e na de The Stooges no 2010. Vedder realizou unha aparición como convidado no derradeiro concerto dos Ramones o 6 de agosto de 1996 en Hollywood.
Vedder tamén actuaría ao vivo con grandes artistas como Pete Townshend, Paul McCartney, Rolling Stones, U2, Bruce Springsteen, Robert Plant, Flea, Bryan Adams, Ben Harper, Jack Johnson, Roger Daltrey, Kings of Leon, Dave Grohl, Perry Farrell, Beck, Sheryl Crow, Jerry Cantrell, Andrew Stockdale, Josh Homme, Mike Ness, Neil Young, Guided By Voices, Ace Frehley, Dave Matthews, Natalie Maines, Tim Robbins, Johnny Depp, Glen Hansard e moitos outros.
Conexina
As conexinas, ou proteínas das unións comunicantes, son unha familia de proteínas transmembrana estruturalmente relacionadas que se ensamblan para formar un tipo de unión celular chamado unión comunicante de vertebrados (polo que son unha familia completamente diferente á das innexinas, que forman as unións comunicantes de invertebrados). Cada unión comunicante está composta por dúas semicanles, un en cada célula situados un enfronte do outro, chamados conexóns, cada un dos cales está constituído por seis moléculas de conexinas. As unións comunicantes son esenciais para moitos procesos fisiolóxicos, como a despolarización coordinada do músculo cardíaco, o correcto desenvolvemento embrionario, e a resposta de condución na microvasculatura sanguínea. Por esta razón, as mutacións nos xenes que codifican as conexinas poden causar anormalidades no desenvolvemento e funcionais.
Estrutura
miniatura|dereita|401px|Estrutra das conexinas e os conexóns. As conexinas son proteínas transmembranas que atravesan catro veces a membrana que constan duns extremos N e C-terminais citoplasmáticos, un bucle citoplasmático (CL) e dous bucles extracelulares, (EL-1 e EL-2). As conexinas están ensambladas en grupos de seis formando hemicanles, ou conexóns; dúass destas hemicanles combínanse para formar unha unión comunicante. A familia de xenes da conexina é diversa, e consta de 21 membros identificados no xenoma humano secuenciado, e vinte no do rato (19 deles son pares ortólogos). Xeralmente o seu peso é de entre 26 e 60 kDa, e teñen unha lonxitude media de 380 aminoácidos. As diversas conexinas combínanse formando unións comunicantes homoméricas ou heteroméricas, cada unha das cales pode mostrar diferentes propiedades funcionais, como a condutancia de poro, selectividade de tamaño, selectividade de carga, apertura por voltaxe ou por unha substancia química.
Nomenclatura
O termo conexina abréviase como Cx ou CX. Na literatura recente as conexinas denomínanse xeralmente polo seu peso molecular, por exemplo a Cx26 é a conexina de 26 kDa. Porén, isto pode levar a confusión cando se comparan conexinas de diferentes especies, por exemplo, a Cx36 humana é homóloga da Cx35 do peixe cebra. Unha nomenclatura que compite coa anterior é o sistema GJ (gap junction ou unión comunicante), no que as conexinas son clasificadas en formas α (GJA) e β (GJB), e agrúpanse conexinas adicionais nos grupos C, D e E, seguidos dun número de identificación, por exemplo, GJA1/Gja1 corresponde a CX43/Cx43. Na Gap Junction Conference celebrada en 2007 en Elsinore deciciuse utilizar o sistema de nomenclatura GJ para os xenes que codifican as conexinas, pero para as proteínas codificadas preferiuse manter a nomenclatura das conexinas tradicional usando o peso molecular da proteína humana para numerar as proteínas ortólogas.
Biosíntese e internalización
Unha característica salientable das conexinas é que teñen unha vida media relativamente curta de tan só unhas poucas horas. O resultado disto é a existencia dun ciclo dinámico de síntese e substitución de conexinas. Suxeriuse que esta curta vida media permite regular de forma máis fina os procesos fisiolóxicos, como no caso do miometrio.
Desde o núcleo á membrana
A medida que as conexinas son traducidas nos ribosomas do retículo endoplasmático rugoso, son inseridas na membrana do retículo endoplasmático. Unha vez no retículo endoplasmático as conexinas preganse correctamente, orixinándose os dous bucles extracelulares, chamados EL-1 e EL-2. É tamén no retículo endoplasmático onde se produce o inicio da oligomerización de varias moléculas de conexinas para formar as hemicanles, un proceso que continuará no compartimento intermedio do UR-Golgi. As hemicanles formadas poden ser homotípicas, heterotípicas, ou combinacións heterotípica/heteromérica.
Despiois de saíren do retículo endoplasmático e pasaren polo ERGIC, as conexinas pregadas xeralmente entran na rede cis-Golgi. Porén, algunhas das conexinas, como a Cx26 poden ser transportadas independentemente do Golgi.
Ensamblaxe das unións comunicantes
As hemicanles, unha vez que son inseridas na membrana plasmática, difunden libremente dentro da bicapa lipídica. Coa axuda de proteínas específicas, principalmente cadherinas, as hemicanles poden acoplarse a hemicanles da célula adxacente formando unións comunicantes. Estudos recentes demostraron a existencia de comunicacións entre as unións adherentes e as unións comunicantes, o que indica que pode haber un nivel de coordinación maior do que se pensaba anteriormente.
miniatura|center|600px|Ciclo de vida e asociacións con proteínas das conexinas. As conexinas son sintetizadas en ribosomas unidos ao retículo endoplasmático rugoso e inseridos no retículo endoplasmático cotraducionalmente. despois prodúcese a oligomerización no retículo endoplasmático ou na rede trans-Golgi (dependendo do tipo de conexina) formando os conexóns, os cales son despois levados á membrana plasmática por medio da rede de microtúbulos de actina. Os conexóns poden tamén ser enviados á membrana plasmática por transferencia directa desde o retículo endoplasmático. Despois da súa inserción na membrana, os conexóns poden permanecer en forma de hemicanles ou poden acoplarse con conexóns compatibles de células adxacentes para formar unións comunicantes. Os novos conexóns que chegan son engadidos na zona periférica de unións comunicantes preformadas, mentres que os fragmentos de unións comunicantes "vellas" centrais son degradados ao internalizarse unha estrutura de dobre membrana chamada unión anular nunha das dúas células, onde ten lugar unha posterior degradación lisosómica ou proteasómica, ou nalgúns casos os conexóns son reciclados á membrana (indicado na figura con frechas descontinuas). Durante o seu ciclo de vida, as conexinas asócianse con diferentes proteínas, entre as cales están: (1) compoñentes citoesqueléticos como microtúbulos, actina, e as proteínas que se unen á actina α-espectrina e drebrina, (2) moléculas das unións celulares como compoñentes das unións adherentes como as cadherinas, α-catenina, e β-catenina, e compoñentes das unións herméticas como as proteínas ZO-1 e ZO-2, (3) encimas como as quinases e fosfatases, que regulan a ensamblaxe, funcionamento e degradación, e (4) outras proteínas como a caveolina.
Función
No sistema nervioso central, as unións comunicantes proporcionan un acoplamento eléctrico entre as células proxenitoras, neuronas, e células gliais. Utilizando ratos knockout para as conexinas, atopouse que o acoplamento celular é esencial para a sinalización visual nas células da retina. Na retina, os niveis de luz ambiental inflúen no acoplamento celular proporcionado polas canles das unións comunicantes, adaptando a función visual a diversas condicións de iluminación. O acoplamento das células está gobernado por varios mecanismos, entre os que está a expresión das conexinas.
Albagueira
O topónimo galego Albagueira pode referirse a:
José Crespo López-Mora
José Crespo López-Mora, nado na Coruña o 8 de xuño de 1895 e finado na mesma cidade o 28 de febreiro de 1964, foi un político galego. Foi alcalde da Coruña entre 1940 e 1942.
Traxectoria
Fillo de Gerardo Virgilio Crespo González, avogado do Estado, estudou Enxeñería de Camiños. Prestou servizos no concello da Coruña, e en 1928 pasou á Delegación do Ministerio de Obras Públicas.
En 1936 foi destinado á Xefatura da IV Demarcación do Circuíto de Firmes Especiais e na guerra encargouse da inspección rexional da reconstrución das pontes da zona norte. En 1940 foi designado alcalde da Coruña por Diego Salas Pombo, gobernador civil e xefe provincial do Movemento. Tomou posesión o 19 de decembro en substitución de Pérez-Ardá, quen por súa vez o revezou a el ao remate do seu mandato, o 22 de outubro de 1942. Ao cesar como alcalde volveu ao seu posto como Xefe de Obras Públicas.
Vida persoal
Casou en Pontevedra con Carmela Pazos Feijoo, filla de Diego Pazos Espez, en 1928, é pai de Gerardo, José Manuel, Antonio, Carmela, Elvira e Matilde (Crespo Pazos).
Lista de cidades en Portugal
Esta é unha lista de cidades portuguesas. Portugal ten 151 cidades (febreiro de 2006):
Guanosina
A guanosina é un nucleósido purínico composto pola base nitroxenada guanina unida ao azucre ribosa (ribofuranosa) por enlace β-N9-glicosídico. O seu nome IUPAC é: 2-Amino-9-[3,4-dihidroxi-5-(hidroximetil)oxolan-2-il]-3H-purin-6-ona. Un derivado oxidado seu é a 8-oxoguanosina, que se usa como biomarcador de estrés oxidativo.
Características
Cando a guanina está unida á 2-desoxirribosa en lugar de á ribosa, orixínase a desoxiguanosina. Cando a esta se lle une un fosfato en posición 5' orixina o nucleótido dGMP. A 8-oxo-2'-desoxiguanosina é un derivado oxidado da desoxiguanosina, orixinado durante a oxidación do ADN.
Se a guanosina é fosforilada convértese no nucleótido guanosín monofosfato (GMP), da que derivan outros como o GMPc, GDP e GTP, que exercen importantes funcións biolóxicas.
A estrutura da guanosina ten grandes semellanzas coas do fármaco antiviral aciclovir, usado no tratamento do herpes.
A guanosina requírese como cofactor para o splicing do ARN durante o "auto-splicing" dun intrón do grupo I, como por exemplo os do pre-ARNr do protozoo Tetrahymena, xa que a guanosina ataca o sitio de splicing 5' do intrón.
Degradación da guanosina
A guanosina (procedente da degradación do GMP pola 5'-nucleotidase) produce ribosa e guanina pola acción do encima nucleosidase. A ribosa pode volverse a reutilizar. A guanina pode seguir degradándose dando xantina e finalmente ácido úrico, que é excretado polos primates.
Alija del Infantado
miniatura|Localización do concello na provincia de León miniatura|Vista da vila Alija del Infantado é un concello español da provincia de León. A súa poboación é de 827 habitantes (2011).
Francisco Comesaña Rendo
Francisco Comesaña Rendo, nado en Cienfuegos (Cuba) en 1913 e finado en Tui o 16 de xaneiro de 1997, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Fillo de emigrantes tudenses, regresou a Galicia con seis anos. Estudou en Tui e despois Medicina na Universidade de Santiago de Compostela. En 1931 coñeceu á que sería a súa muller Ascensión Concheiro García, estudante de Maxisterio. Afiliouse ás Juventudes Socialistas, das que foi secretario xeral, e trala fusión coas Juventudes Comunistas, foi presidente das Juventudes Socialistas Unificadas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa de Ordes e foi detido en Compostela. Foi encarcerado na Falcona, nos baixos do Pazo de Raxoi. En decembro iniciouse o Consello de guerra no que foi condenado a morte por rebelión militar xunto a outros quince compañeiros o 22 de decembro. Foi tamén sancionado en concepto de responsabilidade civil con 500.000 pesetas. Ao ter nacionalidade cubana, a súa familia comezou as xestións para lograr o indulto. O mesmo día 11 de febreiro de 1937, cando foron fusilados os seus compañeiros, concédenlle o indulto. Foi trasladado á cadea da Coruña, onde permanece ata 1939, e despois foi enviado ao sanatorio penal Porta Coeli da serra de Valencia. En 1941 casou por poderes con Ascensión Concheiro García. Foi trasladado á prisión de Vigo, onde foron agrupados todos os presos de orixe cubana. Revisado o seu proceso, foille rebaixada a condena de trinta anos a seis anos e un día, e saíu en liberdade condicional en agosto de 1943. Retomou o seu traballo como médico e prestou apoio sanitario a escapados e á guerrilla. En 1944 exiliouse coa familia en Cuba.
Na illa comezou unha campaña antifranquista, e na Habana naceu o seu primeiro fillo, que foi apadriñado polo seu camarada comunista e amigo Julian Grimau. Recibiu unha oferta de traballo en México en 1947, onde os exiliados tamén reclamaban a súa presenza e decide instalarse en Cidade de México ocupándose da dirección médica dun laboratorio farmacéutico e participando con outros médicos nun hospital. En México participou en actividades do exilio, foi fundador do Padroado da Cultura Galega, e publicou en Vieiros un artigo titulado "Cavilando..." sobre a celebración do Día da Patria Galega. Aínda que a súa muller viaxou periodicamente a Galicia para visitar a súa familia, Francisco non retornou definitivamente ata 1976 instalándose en Tui, na casa familiar de San Bartolomeu. Regresou cunha saúde delicada, logo de varios infartos, agravada cunha doenza respiratoria, a pesar do cal mantivo unha intensa actividade. Morreu en Tui o 16 de xaneiro de 1997.
Honduras nos Xogos Olímpicos
Honduras participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos en 1968. O país tamén competiu unha soa vez nos Xogos Olímpicos de Inverno en 1992, mais non volveu participar. Os deportistas hondureños nunca gañaron unha medalla olímpica.
María Antonieta de Austria
miniatura|María Antonieta, por Mme [[Élisabeth Vigée Le Brun|Vigée-Lebrun en 1783.]]miniatura|Sinatura de María Antonieta.|223 px|dereitaMaría Antonia Xosefa Xoana de Habsburgo-Lorena (en alemán Maria Antonia Josepha Johanna von Habsburg-Lothringen; en francés Marie Antoinette Josèphe Jeanne de Habsbourg-Lorraine), nada en Viena o 2 de novembro de 1755 e morta na guillotina en París o 16 de outubro de 1793, máis coñecida so o nome de María Antonieta de Austria, foi princesa real de Hungría e de Bohemia, arquiduquesa de Austria, raíña consorte de Francia (1774-1793) polo seu matrimonio con Luís XVI. Era a irmá de Xosé II de Habsburgo e de Leopoldo II de Habsburgo. Foi alcumada dende a súa chegada a Francia l'Autrichienne (unha paronomasia en francés das palabras autrichienne, que significa 'muller austríaca' e autre-chienne, que significa 'outra cadela') e, máis tarde, Madame Déficit.
En Viena
miniatura|180px|esquerda|María Antonieta por Jean-Etienne Liotard, [[1762.]]Filla do emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico Francisco I, gran duque de Toscana, e de súa esposa María Tareixa I, arquiduquesa de Austria, raíña de Hungría e raíña de Bohemia, naceu o 2 de novembro de 1755. É a décimo quinta e penúltima filliña da parella imperial. Dela encárganse as aias, gobernantas da familia real (Mme de Brandeiss e a severa Mme de Lerchenfeld), baixo a estrita supervisión da emperatriz, que ten ideas moi básicas sobre a educación dos seus fillos: hixiene rigorosa, réxime inflexíbel e fortalecemento do corpo. Pasa a súa máis tenra nenez entre os pazos de Hofburg e Schönbrunn, en Viena.
A emperatriz xa se esforza por casar súa filla co maior dos netos de Luís XV que ten, máis ou menos, a mesma idade ca ela. Do mesmo xeito, María Tareixa I acariña a idea de unir a outra das súas fillas, Isabel, co vello rei Luís XV. Trátase de selar a alianza franco-austríaca nada da famosa caída das alianzas concretada en 1756 polo tratado de Versalles, co fin de neutralizar a ascensión de Prusia e a expansión de Inglaterra.
miniatura|125px|dereita|María Antonieta aos 7 anos por [[Martin van der Meytens.]]Cando María Antonieta ten 13 anos, a emperatriz, vella dama e viúva, interésase máis pola súa educación coa esperanza de a casar. A arquiduquesa toma leccións de clave con Gluck e de baile (francés) con Noverre. Cando súa nai escolle, amais, a dous actores para lles dar clases de dicción e de canto, o embaixador francés protesta oficialmente (os actores pasan entón por seren personaxes pouco recomendábeis). María Tareixa I pídelle daquela que nomee a un preceptor aceptado pola coroa de Francia. Será o abade de Vermond, admirador do Século das Luces e afeccionado ás Belas Artes que, enviado á corte imperial, ía arranxar as lagoas na educación da nova arquiduquesa e comezar a a preparar para as súas futuras funcións.
O 13 de xuño de 1769, o marqués de Dufort, embaixador de Francia en Viena, realiza o pedimento de man para o Delfín. María Tareixa I acepta axiña. En Francia o partido devoto, hostil pola caída das alianzas levadas a cabo polo Duque de Choiseul para proveito do inimigo sempiterno, chama xa á futura Delfina a Austríaca, adeallo que lle fora dado polas fillas do rei Luís XV.
Delfina
O 17 de abril de 1770, María Antonieta renuncia, oficialmente, aos seus dereitos sobre o trono arquiducal austríaco e o 16 de maio casa co Delfín en Versalles. O mesmo día da voda prodúcese un escándalo de protocolo: as princesas de Lorena, alegando o seu parentesco coa nova Delfina, permitíronse bailar antes que as duquesas, grandes damas da nobreza, que roxen contra "a Austríaca". E pola tarde 132 persoas morren asfixidas na rúa, no medio da ledicia pública.
miniatura|dereita|María Antonieta entre 1769-70.Nova, belida, intelixente, herdeira de Habsburgo e cunha árbore xenealóxica impresionante, a súa chegada aviventa tamén os celos do pequeno mundo da nobreza versallesca e das múltiples e dubidosas alianzas. Mais a nova Delfina trata de se acostumar á súa recente vida. O seu espírito dobrégase mal á complexidade e á astucia da "vella corte" e á libertinaxe do rei Luís XV e da súa amasia Madame du Barry. O seu marido evítaa (o matrimonio non se consuma até xullo de 1733, ela trata de se afacer ao protocolo e á cerimonia francesa e estoxa ter a súa corte).
Por outra banda, María Antonieta é aconsellada, a través da voluminosa e segada correspondencia que mantén con súa nai e co conde de Mercy-Argenteau, embaixador de Austria en París -conde de Mercy, a única persoa coa cal pode contar, xa que Choiseul morreu uns meses após o seu matrimonio, vítima dunha conspiración provocada por Madame du Barry, a todopoderosa amasia de Luís XV. Esta famosa correspondencia secreta de Mercy Argenteau é unha fonte de información extraordinaria sobre todos os detalles da vida da María Antonieta despois do seu matrimonio en 1770 até o falecemento de María Tareixa I en 1780. Segundo o autor dun libro no que recolle a devandita correspondencia:
Raíña de Francia
miniatura|esquerda|250px|María Antonieta [[1778, Élisabeth Vigée Le Brun.]]No 10 de maio de 1774, Luís XVI e María Antonieta convértense nos reis de Francia e de Navarra, mais o seu comportamento non muda moito. Dende o verán de 1777 as primeiras cancións hostís como pequena raíña de vinte anos comezan a circular. María Antonieta arrodéase dunha pequena corte de favoritos (a princesa de Lamballe, o barón de Besenval, o duque de Coigny, a condesa de Polignac) suscitando as envexas doutros cortesáns, multiplica o seu vestiario e as festas, organiza partidas de cartas nas que se realizan grandes apostas.
A súa vida na Corte
María Antonieta tenta influír na política do rei nomeando e destituíndo ministros ás toas ou seguindo os consellos interesados dos seus amigos. Así mesmo, por unha lideira, inmiscúese no caso Guines (embaixador en Londres, acusado dunha conspiración para levar a Francia á guerra), que provoca a caída en desgraza de Turgot. O barón Pichler, secretario de María Tareixa I, resume con moito tino a opinión xeral e escribe:
O 19 de decembro de 1778, María Antonieta ten seu primeiro fillo: é unha rapaza, María Tareixa, alcumada Madame Royale. O 22 de outubro de 1781 nace o Delfín Luís Xosé (chamado Luís Xosé Xavier Francisco). Mais os libelos fixeron correr deseguida a noticia de que o neno non é fillo de Luís XVI. Tras os nacementos, María Antonieta troca un chisco a súa forma de vida, pero segue de preto a construción do Hameau en Versalles, unha vila en miniatura na que a raíña cre descubrir a vida campestre. Adícase á caridade. O 27 de marzo de 1785 nace seu terceiro fillo, Luís-Carlos (Luís XVII), duque de Normandía. O 9 de xuño de 1787 nace súa derradeira filla, Sofía Beatriz (María Sofía Helena Beatriz) que finou cun ano de vida de tuberculose (19 de xullo de 1788).
A meirande parte do que coñecemos deste período, débese ás Memorias de Madame Campan, a principal confidente da Raíña.
O caso do Colar
150px|miniatura|esquerda|Deseño do colar de diamantes.En xullo de 1785 estoupa o Caso do colar da raíña: O xoieiro Bohmer reclama á raíña 1.5 millóns de libras por un colar de diamantes encargado en nome da soberana polo cardeal de Rohan. Ela non se fai responsábel. Insiste en apresar o cardeal, ao que acusa de a aldraxar ao lle ter aposto a compra do colar, e o escándalo é inevitábel. O rei confía o asunto ao Parlamento, que determina que a culpa corresponde a un par de aventureiros, Jeanne Valois de La Motte e seu marido, e desculpa o cardeal de Rohan, enganado mais inocente. A raíña, aínda que inocente, tamén é tratada con gran desconsideración polo pobo.
María Antonieta toma consciencia, por fin, da súa impopularidade e tenta rever os seus gastos, especialmente os da súa mansión, o que provoca novas rexoubas e outro escándalo na Corte cando os seus favoritos se ven privados dos seus cargos. Todo é inútil, xa que as críticas e rexoubas continúan e a raíña gáñase o alcume de Madame Déficit e bótaselle a culpa de todos os males. É acusada de estar na orixe da política anti-parlamentaria de Luís XVI e de nomear e destituír os ministros. No 1788 é ela a que induce ao rei a despedir o impopular Loménie de Brienne e substituílo por Jacques Necker. Mais xa é tarde dabondo, Luís XVI fora demasiado feble.
"Que coman pasteis!"
Xa en proceso de se desatar a revolución francesa, disque a xente da vila, cando lles tiña falta a fariña e mailo trigo, foron directamente a Versalles a se arrostraren coa raíña, segundo se conta, a raíña tería respondido coa celebérrima frase: Que coman pasteis (a frase enteira que tería pronunciado en 1789 é: S’ils n’ont pas de pain, qu’ils mangent de la brioche! ou Se non teñen pan, que coman pasteis!), o que causou unha gran carraxe no pobo, algo que só axudou a estoxaren máis a María Antonieta.
Hai moitas versións que sinalan o por qué María Antonieta diría aquilo. Porén, o filosófo Jean-Jacques Rousseau di que a frase non proveu dela, senón doutra raíña María Tareixa de Austria (esposa de Luís XIV); a frase orixinal era S'il ait aucun pain, donnez-leur la croûte au loin du pâté (Se non teñen pan, que lles dean follado no lugar de paté. "Pâté en croûte"), pero para moitas persoas María Antonieta foi a que dixo estoutra frase, que en certo modo foi recoñecida e analizada por todo o mundo.
1789
miniatura|dereita|250px|María Antonieta, en [[1788.]]No 1789 a situación da raíña é insostíbel. Corre o rumor de que Monsieur (futuro Luís XVIII) tería depositado na asemblea dos notábeis de 1787 un informe que probaba a ilexitimidade dos príncipes reais. O rumor menciona un retiro da raíña no Val-de-Grâce. O abade Soulavie, nas súas Memorias históricas e políticas do reinado de Luís XVI, escribe que se pensaba que María Antonieta se levaría con ela todas as maldicións do pobo e que a autoridade real sería, por este mesmo motivo, total e subitamente rexenerada e restaurada.
O 4 de maio de 1789 ábrense os Estados Xerais. Logo da misa de apertura sobe ao púlpito monseñor "De la Fare" que, con duras palabras, ataca a María Antonieta denunciando o luxo desfreado da Corte e dos que, aborrecidos deste luxo, procuran o pracer n' "unha imitación pueril da natureza" (contado por Adrien Duquesnoy no Journal sur l'Assamblée constituante), alusión evidente ao Pequeno Trianon.
O 1 de outubro prodúcese un novo escándalo: após un banquete ofrecido aos gardas de corps da casa militar, un rexemento de Flandres que acaba de chegar a París, a raíña é aclamada, as escarapelas brancas son enarboradas e as tricolores luxadas. París está indignado por estas manifestacións monárquicas e polo banquete dado cando até o pan lle falta ao pobo. O 5 de outubro unha manifestación de mulleres diríxese cara a Versalles pedindo e dicindo que van na procura do panadeiro (o rei), a panadeira (a raíña) e o pequeno aprendiz (o Delfín). Ao día seguinte, pola mañá, os amotinados, armados con picos e coitelos, entran no pazo, matan a dous gardas de corps e ameazan a familia real, que se ve na obriga de volver a París escoltada polas tropas do Marques de la Fayette e os amotinados. Durante o traxecto lánzanse ameazas contra a raíña e incluso lle ensinan unha corda prometéndolle unha farola na capital para a enforcar.
A monarquía constitucional
miniatura|250px|María Antonieta ao redor de [[1791 por Kucharski.]]O 10 de outubro Luís XVI está de novo en París. Ambos os dous deciden solicitar a axuda dos monarcas estranxeiros o rei de España Carlos IV e Xosé II, irmán da raíña. Mais o rei de España responde con evasivas e o 20 de febreiro de 1790 Xosé II falece. La Fayette suxírelle á raíña, con toda frialdade, que se divorcie. Outros falan, case con desvergoña, de emprenderen un proceso de adulterio e cacharen á raíña in flagranti delito co conde de Fersen.
Breteuil proponlles, a finais de 1790, un plan de evasión. A idea é que deixen Les Tulleries e se acubillen na praza forte de Montmédy, próxima á fronteira. A raíña está cada vez máis soa, sobre todo des que, en outubro de 1790 Mercy Argenteau marchou de Francia para ocupar o seu novo cargo na embaixada dos Países Baixos, e de que Leopoldo II, o novo emperador (outro dos seus irmáns) elude os seus pedimentos de axuda. Como monarca filósofo, aconséllalle a súa irmá que acepte os ditados da nova Constitución. O 7 de marzo, unha carta de Mercy-Argenteau dirixida á raíña é interceptada e entregada á Comuna. Outro contratempo para a raíña é unha proba que pon de manifesto a súa intención de vender a patria a Austria.
O 20 de xuño prodúcese a infortunada fuxida a Varennes. Decontino París decátase da fuxida, aínda que La Fayette tenta facer crer que o rei foi raptado por uns contrarrevolucionarios. A familia real, preto de París, non se sente moi segura. Desventuradamente, a súa berlina leva un atraso de máis de tres horas, e así, cando chegan ao primeiro lugar de encontro, o relevo Pont-de-Somme-Vesle, as tropas prometidas retiráronse matinando que o rei trocara de idea. Pouquiño antes do mediodía a berlina é detida en Varennes-en Argonne. O condutor do relevo procedente, en Sainte-Menechould, recoñeceu o rei. Prodúcense uns intres de nerviosismo, ninguén sabe que facer, e, durante este lapso, a multitude arriba a Varennes. Para rematar, a familia real ameazada e no medio dunha situación moi violenta, é devolta a París.
Após Varennes
miniatura|250px|María Antonieta en [[1793 por Alexandre Kucharski.]]Interrogado en París, por unha delegación da Asemblea Constituínte, Luís XVI contesta con evasivas. As súas respostas, feitas públicas, suscitan a carraxe do pobo, que claman polo derrocamento do rei. María Antonieta entrevístase secretamente con Antoine Barnave, que quere convencer ao rei para que acepte o seu papel de monarca constitucional. O 13 de setembro, Luís XVI acepta a Constitución. O día 30 a Asemblea Constitucional disólvese e é substituída pola Asemblea Lexislativa, aínda que se fan patentes as murmuracións de guerra coas monarquías máis achegadas, no primeiro termo, Austria. O pobo revólvese contra María Antonieta, á que cualifican de monstro feminino e até de Madame Veto, acusándoa de arelar sumir á capital nun baño de sangue. O 3 de agosto de 1792, o manifesto de Brunswick, inspirado por Fersen, remata por inflamar o pobo.
O 10 de agosto ocorre a insurrección. Les Tulleries son asaltadas, o rei refúxiase na Convención, que vota a súa suspensión provisional, ambos os dous son internados no convento dos Feuillants. Ao día seguinte, a familia real é transferida á Prisión do Temple. Aló morrería, case dous anos máis tarde, seu segundo fillo, aos 10 anos de idade, coñecido coma Luís XVIII, malia que por suposto endexamais reinou. Durante as matanzas de setembro, a princesa de Lamballe, vítima símbólica, é salvaxemente asasinada e a súa cabeza amósase na punta dunha pica, paséandoa por diante das fiestras tras as que se achaba María Antonieta. Pouco despois, cando xa a guerra comezou, a familia real fica retida pola Convención. A principios de decembro, descóbrese o armario de ferro no cal Luís XVI gardaba os seus papeis secretos. O proceso, a partir deste momento, é inevitábel.
O 26 de decembro a Convención vota a favor da morte de Luís XVI, o cal é executado o 21 de xaneiro de 1793. O 27 de marzo Robespierre pregunta, por primeira vez, diante da Convención pola sorte da raíña. O 13 de xullo o Delfín é separado de súa nai e confiado ao zapateiro Antoine Simon. O 2 de agosto é María Antonieta a que é separada de súa filliña e conducida á Conciergerie para a súa reclusión. O seu interrogatorio comezará ao día seguinte.
A primeira cela de María Antonieta en La Conciergerie foi instalada na antiga sala de reunión dos carcereiros (unha cela moi humilde cun catre, unha cadeira de brazos de cana, dúas cadeiras e máis unha mesa). A cela tiña unha estreita e pequeneira xanela que daba cara ao xardín das mulleres. Logo dunha tentativa de fuga dirixida por Alexandre Gonsse de Rougeville, María Antonieta foi levada a unha segunda cela. Un biombo separábaa dos gardas que a custodiaban.
Posteriormente, Luís XVIII fixo fechar cunha parede esta segunda cela e construír unha capela. A metade oeste foi anexionada á capela real por medio dun local no que se asegura que Maximilien Robespierre pasou as súas derradeiras horas.
O proceso
esquerda|miniatura|250px|María Antonieta no Tribunal revolucionario cando dixo Apelo a todas as nais aquí presentes! Gravado de Alphonse François e despois Paul Delaroche. O 14 de agosto de 1793, María Antonieta é posta so disposición xudicial perante o Tribunal revolucionario. Se no xuízo de Luís XVI se intentara gardar as aparencias dunha certa equidade, non se fixo así co proceso de María Antonieta. O informe preparouse a fume de carozo; é, a todas luces incompleto, xa que Fouquier-Tinville non deu atopado todos os documentos de Luís XVI.
Para esaxerar a acusación, Tinville fai declarar ao Delfín contra súa nai. Perante o tribunal, el mesmo acusa a súa nai e a súa tía de lle ter incitado á masturbación e lle ter obrigado a certos xogos sexuais. Indignada, María Antonieta pide ás mulleres do público que a defendan Apelo a todas as nais aquí presentes!. O motín é evitado por pouco.
Acúsaselle, así mesmo, de se tratar coas potencias estranxeiras inimigas dos ideais e mailo proxecto revolucionario. Como a raíña o nega, Herman, presidente do tribunal, sinálaa coma a "instigadora principal da traizón de Luís Capeto (nome sinxelo dado ao rei polos revolucionarios co que lle restrinxían facer vangloria dos títulos acostumados pola realeza. O apelido Capeto provén da antiga dinastía do mesmo nome: A dinastía dos Capeto)." esta acusación guindada á raíña presupón un proceso por alta traizón. O preámbulo da acta de acusación declara:
As declaracións das testemuñas do cargo resultaron pouco convincentes. María Antonieta contesta:
Fouquier-Tinville pide a pena de morte e declara á acusada: inimiga declarada da nación francesa. Os dous avogados de María Antonieta, Tronçon-Docoudray e Chauveau-Lagarde, novos e inexpertos, descoñecendo o informe, só poden ler, en voz alta, algunhas notas que puideron redactar.
As catro preguntas
miniatura|dereita|290px|María Antonieta perante o Tribunal Revolucionario.Catro preguntas son guindadas ao xurado:
1.- Tense constancia de que existiron manobras e contactos coas potencias estranxeiras ou outros inimigos exteriores da República? As devanditas manobras e contactos; tiñan como obxectivo fornecer axudas monetarias, darlles entrada ao territorio francés e facilitarlles a compra de armas?
2.- Ten consciencia María Antonieta de Austria (...) de ter cooperado nestas manobras e contactos? 3.- Tense constancia de que existe un complot e unha conspiración para conducir a unha guerra civil no interior da República? 4.- Está convencida María Antonieta de ter participado neste complot e nesta conspiración?
A estas catro preguntas o xurado responde que si.
Cando o xurado pronunciou o seu veredicto, non había ningunha proba da acusación de alta traizón que se lle imputara á raíña. O expediente estaba baleiro de toda proba.
Tecnicamente, á vista das probas do proceso, é verdade que a condena non estaba baseada en feitos probados. Sóubose disto máis tarde, María Antonieta comunicara directivas militares confidenciais a Austria co fin de salvar a súa familia, mais tamén para que por fin se vingue de todas as ultraxes que recibe neste país (carta da Raíña a Mercy). Mais a proba disto non será descuberta até moito máis tarde.
En realidade, cumpría condenar a viúva de Capeto. Robespierre integrou ao xurado o médico quen atendía a raíña á Conciergerie, o cal indicou aos outros xurados que de todos os xeitos María Antonieta estaba medicamente condenada, xa que padecía fortes hemorraxias debidas a un fibroma uterino de vencemento breve.
Execución
miniatura|dereita|250px|María Antonieta no cadafalso.A condena a morte, por alta traizón, é pronunciada o 16 de outubro de 1793 cara ás 4 da mañá sendo María Antonieta executada o mesmo día ao redor das doce. Tras o anuncio da sentenza, de madrugada, María Antonieta redacta o seu testamento, dirixido á Madame Sabela, irmá do finado rei Luís XVI:
esquerda|200px|miniatura|A execución de María Antonieta o [[16 de outubro de 1793.]]Ela remata o seu testamento con estas palabras:
Mais Madame Sabela non lerá endexamais este testamento.
Pola mañá do 16 de outubro, é levada de mans atadas nunha carreta (Luís XVI tivera dereito a unha carroza, da Conciergerie até a praza da Revolución, actualmente praza da Concordia). Segundo os historiadores, sofre con dignidade os sarcasmos e os insultos lanzados pola multitude agrupada ao seu redor (tardará unha hora en atravesar a praza e subir ao cadafalso). O pintor e revolucionario Jacques-Louis David, asistente do espectáculo, debuxa un bosquexo. Segundo estes mesmos historiadores, é con coraxe co que monta ao cadafalso. Ao pisar o pé do seu verdugo, pídelle perdón. Serán as súas derradeiras palabras.
Tras a execución de María Antonieta declarouse a guerra entre Francia e Austria, pondo fin á alianza estabelecida por Bernis e Choiseul, alianza que resistira até ese momento.
Inhumación
miniatura|300px|Monumento adicado a [[Luís XVI de Francia|Luís XVI e a María Antonieta de Austria na Basílica de Saint-Denis, Francia.]] Ao igual que Luís XVI, ordenouse que as caixas que contiñan os membros da monarquía fosen recubertas con cal. María Antonieta é inhumada coa cabeza entre as pernas na foxa común de la Madeleine, na rúa d’Anjou-Saint-Honoré (Luís XVIII fará construír neste lugar a capela expiatoria sita nos nosos días na praza axardinada Luís XVI, único lugar de París que leva o nome do malfadado rei). Os seus restos e máis os de seu esposo foron exhumados o 18 de xaneiro de 1815 e transportados o 21 dese mesmo mes a Saint-Denis, onde descansan á súa vez unha inxente cantidade de antigos reis franceses, foron soterrados consonte o rito católico.
«O primeiro crime da Revolución foi a morte do Rei, pero o máis horríbel foi a morte da Raíña» dixo Chateaubriand.
Napoléon dixo pola súa banda: «A morte da Raíña foi un crime peor que o rexicidio»
O testamento de María Antonieta
De volta na súa cela, á raíña de Francia só lle restaban unhas horas antes de comparecer perante o Altísimo, horas que María Antonieta empregou en deixar unha derradeira mensaxe de amor e de perdón aos seus seres queridos. Unha carta sublime, grave e conmovedora, dirixida á súa cuñada Madame Sabela, que a princesa real nunca recibirá, pois foi interceptada e entregada a Robespierre e estivo desaparecida até o ano 1816, no que saíu a luz con motivo da restauración borbónica en Francia da man de Luís XVIII. A carta dicía así: 175px|miniatura|esquerda|O delfín [[Luís XVII de Francia.]]
Matrimonio e descendencia
150px|miniatura|Beatriz de Francia adurmiñada no seu berce, por Mme Vigée Le Brun, pertencente á colección do marqués de Lastic, castelo de [[Parentignat.]]En maio de 1770 ela despósase con Luís Augusto de Francia Delfín de Francia, logo Luís XVI, co cal terá catro fillos: esquerda|miniatura|Árbore da familia real dende a época de [[Luís XV de Francia|Luís XV até os fillos de Luís XVI e máis os de Carlos X.]]
Filmografía
Tamén a obra de animación xaponesa A Rosa de Versalles ten certo contido adicado a María Antonieta.
Liñaio, Roo, Noia
Liñaio é un lugar da parroquia de Roo no concello coruñés de Noia, na comarca de Noia. Segundo o padrón municipal (INE 2020) ten 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Torque de Burela
O Torque de Burela é o máis grande dos torques atopados en Galicia. Foi atopado por casualidade por un agricultor da vila no ano 1945 no castro de Burela, no lugar do Chao de Castro, na parroquia de Burela, do concello do mesmo nome, e nun primeiro momento fora desprezado xa que pensaban que se trataba dunha asa dun caldeiro. Pode datarse aproximadamente entre os séculos III e o II a. C. Atópase exposto no Museo Provincial de Lugo.
Pertenceu á Colección Blanco-Cicerón, da que pasou á de Álvaro Gil Varela. O 24 de outubro de 2013 os representantes dos herdeiros de Álvaro Gil acudiron ao Museo Provincial de Lugo para facer cumprir a sentenza que obrigaba á devolución á familia das pezas da colección, marchando con 40 destas pezas, entre elas o Torque de Burela. En xuño de 2014 a Deputación de Lugo anunciou que ía mercar a colección de ourivaría de Álvaro Gil para devolvela ó Museo Provincial, para o que ofrecía un total de 2.964.000 euros. Finalmente esta compra foi realizada o 10 de febreiro de 2015 por 2.346.200 €, ós que hai que engadir outros 600.000 € que tamén se aboaron ós herdeiros de Álvaro Gil en concepto de gastos xudiciais.
Descrición
miniatura|esquerda|150px|Representación do Torque de Burela no escudo municipal Trátase dunha peza de 211 mm de diámetro e 65 mm de lonxitude dos remates, cun peso de 1.812 gramos de ouro de boa calidade (23 quilates), peso moi por enriba do peso medio que adoitan ter os torques castrexos, uns 500 gramos.
A barra é de sección circular no tramo central e heptagonal nos laterais e decórase con filigrana feita con sete fíos soldados a ela conformando seis barras paralelas de dous arames trenzados e soldados nas interseccións. Os arames crúzanse quince veces en cada zona salvo en dúas, formando un total de 22 espiras por cada lado de arames enrolados.
Os remates son unha mestura de tronco de cono e unha escocia, que difumina a impresión de voluminosidade e pesadez dos remates de dobre tronco de cono.
O estilo desta xoia fai que se adscriba ao chamado "grupo asturgalaico", ou escola lucense, que se estende dende río Eo ata o cabo Ortegal, chegando a Melide polo interior, e caracterízase polo emprego de remates bicónicos nos terzos laterais da barra.
Exemplos de torques de semellante tipoloxía son os de Marzán (790 g) e Recadieira (590 g).
Whoopi Goldberg
Whoopi Goldberg, nada como Caryn Elaine Johnson o 13 de novembro de 1955 en Nova York, é unha actriz, cómica, autora, produtora, cantautora, activista estadounidense. Realizou o seu debut como actriz profesional co filme dirixido por Steven Spielberg A cor púrpura (1985) interpretando a Celie, unha adolescente afroamericana maltratada polo seu pai.
Hóckey sobre xeo nos Xogos Olímpicos de Inverno 2014
As competicións de hóckey sobre xeo dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2014 foi disputado en dúas sedes localizadas a 300 metros entre si no Parque Olímpico da cidade rusa de Sochi: o Bolshoy Ice Dome e o Shayba Arena. Por quinta vez na historia disputouse esta modalidade en categoría masculina e feminina, competindo doce equipos na primeira e oito na segunda. A fase preliminar comezou o día 8 de febreiro de 2014, e o torneo masculino rematou o 23 de febreiro, mentres que o feminino o fixo o 20.
Ao finalizar as dúas competicións, Canadá conseguiu o ouro nas dúas categorías logo de derrotar na final masculina a Suecia (3-0) e na feminina aos Estados Unidos (3-2 na prórroga), repetindo deste xeito o éxito acadado en Vancouver. Ademais a delegación canadense finalizou o torneo imbatida logo de gañar todos os partidos das dúas categorías.
Sedes
O torneo olímpico de hóckey sobre xeo de Sochi 2014 celebrouse en dúas sedes localizadas a 300 metros entre si no Parque Olímpico de Sochi: o Pazo de Xeo de Bolshoy, con capacidade para 12.000 espectadores e inaugurado en 2012, que ten forma de ovo de Fabergé; e o Arena Shayba, un pavillón inaugurado en 2013 e con capacidade para 7.000 espectadores, que é unha estrutura móbil que será empregada noutra cidade rusa despois dos Xogos Olímpicos. Os dous estadios xa foran sede do Campionato do Mundo U18 celebrado na cidade rusa en 2013.
As dúas sedes teñen tamaño internacional (60 x 30 metros), en oposición ao tamaño norteamericano empregado nos Vancouver.
Torneo masculino
O torneo contará con 12 países participantes, 9 clasificáronse pola Clasificación Mundial da IIHF, e 3 clasificáronse logo dun torneo clasificatorio. O formato será igual que en 2010, haberá tres grupos de catro equipos, con catro roldas de partidos eliminatorios. O gañador de cada equipo e o mellor segundo serán cabezas de serie, mentres que o resto de equipos xogarán unha eliminatoria para decidir qué catro equipos xogarán os cuartos de final. A NHL acordou permitirlle aos seus xogadores participar no torneo.