cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Leal
Vida persoal
A súa familia é de Moncelos (Abadín). Nado en Friburgo, medrou en Lausana, viviu en París, Madrid e Os Ánxeles coa súa muller de orixe irlandésa coa que fala en francés, e cos seus dous fillos. Alí foi visitado polo programa Pasaporte galego da TVG, presentado por Isabel Blanco.
Ópera
A ópera en Galiza
A pesar de todo, actualmente non hai ningunha cidade galega cunha tempada operística estable, amais de non existir moitos auditorios que poidan acoller representacións operísticas. Actualmente o principal foco da ópera en Galiza é a cidade da Coruña, onde se representan óperas tódolos anos no seo do Festival Mozart e do Festival de Ópera da Coruña, este último con máis de medio século de historia e polo que pasaron voces como Montserrat Caballé, Alfredo Kraus ou Leo Nucci entre outros. Actualmente algunhas Asociacións de Amigos da Ópera que traballan pola difusión deste xénero, sendo as máis importantes as das cidades da Coruña, Vigo e Santiago de Compostela.
Arandedo
O topónimo galego Arandedo pode referirse a:
Harry Potter and the Cursed Child
Harry Potter and the Cursed Child é unha obra de teatro en dúas partes escrita por Jack Thorne e baseada nunha historia orixinal de Thorne, J. K. Rowling e John Tiffany. As representacións preliminares da obra comezaron no Palace Theatre, Londres o 7 de xuño de 2016, e foi estreada oficialmente o 30 de xullo de 2016. Como a primeira nova historia en máis dunha década sobre o mundo de Harry Potter, a publicación do guión, que non foi unha novelización da obra, foi publicada o 18 de novembro de 2015 e converteuse na oitava historia oficial de Harry Potter. A obra está ambientada no ano 2020, pero comeza no 2017. A historia comeza dezanove anos despois dos eventos de Harry Potter e as reliquias da morte e conta a historia de Harry Potter, agora empregado do Ministerio de Maxia, e o seu fillo máis novo Albus Severus Potter, que desencadea unha serie de acontecementos escuros.
Let It Slide
"Let It Slide" é unha canción da banda estadounidense de grunge, editada como sinxelo do seu segundo álbum Every Good Boy Deserves Fudge o día 1 de xuño de 1991 a través do selo Sub Pop Records.
Turín
Turín (en Torino, en Turin) é unha cidade do norte de Italia, capital da rexión do Piemonte, situada na beira do río Po e rodeada polos Alpes. Como residencia oficial da Casa de Savoia, foi a antiga capital do Ducado de Savoia entre 1562 e 1718, posteriormente capital de facto do Reino de Sardeña entre 1720 e 1861, finalmente foi a primeira capital de Italia entre 1861 e 1865. Cunha poboación de 909.205 habitantes (2009), na actualidade Turín é un importante centro cultural, industrial e comercial.
Historia
No ano 27 a.C. estableceuse un campamento romano chamado Castra Taurinorum, que máis adiante sería a colonia de Iulia Augusta Taurinorum. Os romanos identificaron o nome orixinal do pobo coa palabra latina Tauro (boi), animal que pasou a ser o símbolo da localidade até hoxe. O trazado urbano do antigo campamento romano aínda se conserva no centro da actual cidade de Turín. No ano 69 a cidade quedou destruída polo lume durante as loitas entre os exércitos do emperador Otón e os de Vitelio.
Trala caída do Imperio Romano, a cidade pasou polas mans dos ostrogodos e dos longobardos. En 773 foi conquistada por Carlomagno e pasou a ser un condado franco. En 941 creouse a Marca de Turín, un feudo baixo a administración conxunta do Sacro Imperio Romano Xermánico e do antigo Reino de Italia. Durante os séculos XII e XIII foi unha cidade libre, até que en 1280 pasou ás mans de Savoia.
En 1559, trala Paz de Cateau-Cambrésis, Francia renunciou ás súas aspiracións de facerse con territorios italianos, devolveu Savoia e Piemonte á Casa de Savoia, e a capital do Ducado de Savoia pasou de Chambéry a Turín. Dende entón comezou a medrar na cidade unha arquitectura monumental composta por residencias reais e grandes templos relixiosos. A comezos do século XVIII a cidade foi asediada polo exército francés durante a Guerra de Sucesión española. O asedio rematou coa vitoria local sobre os atacantes. Non obstante, entre 1798 e 1814 os Duques de Savoia estiveron expulsados de Turín polos franceses post revolucionarios, e recluidos no seu Reino de Sardeña.
No século XIX Turín converteuse no motor que impulsou a unidade italiana, e máis adiante foi a primeira capital de Italia baixo o reinado de Vítor Manuel II, precisamente membro da Casa de Savoia. A capitalidade italiana de Turín durou entre 1861 e 1865, pasando despois a Florencia (1865-1871), e finalmente a Roma (1871-hoxe).
Monumentos
miniatura|Mole Antonelliana.
Economía
Turín é un centro industrial de primeira orde dentro de Italia. Varias das empresas máis grandes e salientables do país naceron nesta cidade, comezando por Fiat, e seguindo por Lancia, Kappa, Martini & Rossi, Olivetti, Telecom Italia, RAI, Iveco etc. Alfa Romeo tamén ten a súa sede en Turín. A cidade tamén acolle ó grupo bancario Intesa Sanpaolo, considerado o segundo do país en termos de capitalización bolsista.
Fiat
A empresa FIAT (acrónimo de Fabbrica Italiana Automobili Torino) foi fundada o 11 de xullo de 1899 para producir vehículos, e actualmente é o grupo industrial máis grande e importante do país.
Demografía
Calcúlase que a poboación da Área metropolitana de Turín é duns 2'2 millóns de habitantes.
Fútbol
O 15 de marzo de 1898 fundouse en Turín a actual Federación Italiana de Fútbol. A cidade ten dous clubs de fútbol de gran tradición: En 1933 inaugurouse en Turín o Stadio Comunale (co nome Stadio Benito Mussolini) por mor da celebración do Mundial de Fútbol Italia 1934, cunha capacidade para 40.000 persoas. O estadio acolleu un encontro de oitavos de final e un máis de cuartos de final. Ámbolos dous equipos fixeron dese novo e moderno recinto o seu fogar durante décadas, até que en 1990 foi inaugurado o novo Stadio delle Alpi con motivo do Mundial de Fútbol Italia 1990, cunha capacidade para 67.411 persoas. Nesa ocasión a cidade acolleu tres encontros da fase de grupos, un máis de oitavos de final e outro de semifinais. Tanto Juventus FC como Torino FC mudáronse ó novo coliseo turinés, pero por pouco tempo. Co gallo da celebración dos Xogos Olímpicos de Inverno de 2006 foi remodelado o Stadio Comunale, de xeito que ámbolos dous equipos volveron ó seu antigo fogar. Non obstante, a Juventus FC chegou a un acordo para derrubar o Stadio delle Alpi e construír no seu sitio un novo estadio de fútbol, que foi estreado en 2011 co nome Juventus Stadium, de xeito que dende ese ano cada club ten o seu propio fogar por separado. 180px|miniatura|dereita|Torino 2006.
Xogos Olímpicos de Inverno
Os Xogos Olímpicos de Inverno do ano 2006 tiveron lugar en Turín entre o 10 e o 26 de febreiro, despois de ser elixida en 1999 polo COI. Este evento no que participaron 2633 deportistas supuxo a remodelación das infraextructuras da cidade (metro, estradas, recintos deportivos, instalacións hoteleiras etc). O Stadio Comunale foi remodelado e modernizado, e mesmo rebautizado como Stadio Olimpico de Torino. Ademais foi construído o Palasport Olimpico, un gran pavillón con capacidade para 18.000 persoas deseñado para acoller as probas de hóckey sobre xeo.
Bulletin de la Société de Linguistique de Paris
A Société de Linguistique de Paris (‘Sociedade de lingüística de París’) publica o Bulletin de la Société de Linguistique de Paris (‘Boletín da sociedade de lingüística de París’). A revista contén dous volumes separados: un que inclúe artigos de todos os ámbitos da lingüística (gramática comparada, tipoloxía lingüística, lingüística diacrónica e sincrónica, lingüística teórica e descritiva, historia da lingüística) e de todas as familias de linguas, sen excepción; O segundo volume dedícase á revisión de libros de recente aparición no campo da investigación lingüística.
Fundouse en 1869.
Challex
Challex é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
Alpaca
A alpaca (Vicugna pacos) é unha especie domesticada de América do Sur da familia Camelidae. A súa aparencia é a dunha llama de pequeno tamaño. Hai dúas razas de alpaca; a "suri" e a "huacaya".
Unha alpaca adulta mide entre 81 e 99 cm de altura ata a cruz. Pesan entre 48 e 84 kg.
Leite de coco
miniatura|Cunca de leite de coco. O leite de coco é un ingrediente que se obtén mesturando auga con carne ou endospermo de coco maduro triturado.
Non se debe confundir o leite de coco coa auga de coco, xa que a auga atópase de forma líquida e natural na cavidade central do coco, mentres que o leite xérase da polpa triturada. Con aspecto semellante ó leite, a súa cor e sabor atribúese ó seu alto contido de azucres e aceites. Úsase como base de pratos e salsas nas cociñas de Asia e o Caribe.
En Malaisia e Indonesia o leite de coco denomínase santan e en Filipinas denomínase gata.
O leite de coco adoita atoparse na maioría dos supermercados europeos e estadounidenses envasada en lata.
Obtención
O proceso tradicional para a obtención do leite de coco divídese en dúas fases. Na primeira rélase a carne de coco e esprémese utilizando trapo para obter un líquido espeso denominado “primeiro leite”. Na segunda parte do proceso, engádese varias veces auga e vaise espremendo co trapo obtendo un leite claro ou “segundo leite”. Ó deixar repousar o leite de coco sepárase e fórmase unha capa máis espesa, chamada “nata de coco” ou “crema de coco”. O coco a utilizar ten que ser maduro, ou relado seco rehidratado, pero non dun coco relado e torrado.
Outro xeito máis sinxela de elaboralo é xerar unha pasta con carne de coco triturado e auga a partes iguais, para filtrala tralo seu repouso.
Os restos secos que quedan tralo proceso denomínanse manteiga de coco, que é soamente coco deshidratado esmiuzado e triturado formando unha manteiga pastosa.
Terremoto de Isla Cristina de 2009
O terremoto de Isla Cristina de 2009 foi un sismo rexistrado o día 18 de decembro ás 2:37:18 hora local con epicentro en Isla Cristina, na provincia de Huelva, que afectou a toda Andalucía. Tivo unha magnitude de 6,2 graos na escala de Richter.
O sismo provocou caos na poboación, que fuxiu por temor a un tsunami, que foi descartado tallantemente inmediatamente despois do tremor. O sismo ademais provocou enormes estragos en distintas vivendas.
Foi un dos tremores máis fortes no país dende 1755, cando un terremoto de 8,5 graos con epicentro en Lisboa fundou Isla Cristina e provocou un gran tsunami que chegou mesmo ás costas do Brasil. Ademais en abril de 2010 un sismo de igual magnitude, 6,2 na escala de Richter, sacudiu Andalucía.
A Varela, Vilatuxe, Lalín
A Varela é un lugar da parroquia de Vilatuxe, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 17 habitantes (5 homes e 12 mulleres), o que supón unha diminución de 7 habitantes con respecto ao ano 2000.
Aeroporto de Cuiabá
O aeroporto internacional de Cuiabá-Marechal Rondon é un aeroporto que serve a Cuiabá, no Brasil. Está situado no municipio veciño de Várzea Grande. Recibe o seu nome polo militar e explorador brasileiro Cândido Mariano da Silva Rondon (1865-1958). Está operado por Infraero, unha corporación estatal do Brasil.
Zabana!
Zabana! (en زبانة) é un filme alxeriano de 2012 dirixido por Saïd Ould Khelifa. O filme foi escollido como candidato de Alxeria para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Fanny Blankers-Koen
Francina "Fanny" Elsje Blankers-Koen, nada en Baarn o 26 de abril de 1918 e finada en Hoofddorp o 25 de xaneiro de 2004, foi unha atleta e campioa olímpica neerlandesa, vencedora, aos 30 anos de idade, de catro probas de atletismo nos Xogos Olímpicos de 1948 en Londres, cando xa era nai de dous fillos. Foi considerada a "Atleta Feminina do Século", pola Associación Internacional de Federacións de Atletismo (IAAF). En 2012, foi inmortalizada no Salón da Fama do atletismo, creado no mesmo ano como parte das celebracións polo centenario da IAAF.
Durante a súa vida deportiva, Fanny bateu vinte marcas mundiais en probas de velocidade, obstáculos, saltos de altura, saltos de lonxitude e héptatlon.
Traxectoria
miniatura|esquerda|170px|Estatua en Rotterdam Francina Elsje Koen, naceu en Lage Vuursche, preto de Baarn, cidade do centro dos Países Baixos. Iniciouse nos deportes practicando natación e aos 17 anos comezou a practicar o atletismo. Un ano despois, o seu adestrador Jan Blankers convenceuna para entrar no equipo olímpico neerlandés, que participaría nos Xogos Olímpicos de Berlín de 1936. Blankers-Koen obtivo dous quintos lugares, un en salto de altura e outro nos 4×100 metros lisos. Tamén conseguiu un autógrafo do atleta Jesse Owens, que se converteu na posesión máis valorada.
En 1938 conquistou o seu primeiro resultado significativo ao levar a medalla de bronce nos 100 metros lisos do Campionato Europeo de atletismo. Co estalido da segunda guerra mundial, os Xogos Olímpicos de 1940 e 1944 foron cancelados, mais Koen continuou a dedicarse ao atletismo durante o período da guerra. En 1946, poucas semanas despois de dar a luz a súa segunda filla, gañou a medalla de ouro nos 80 metros con obstáculos do Campionato Europeo de Atletismo.
O seu feito máis notábel foi nos Xogos de Londres de 1948, cando gañou catro medallas de ouro en nove das probas femininas do acontecemento (100 e 200 metros lisos, 80 metros con obstáculos e 4×100 metros), converténdose no gran nome daqueles xogos. Competiu en once series e finais en oito días. Foi a primeira muller que gañou catro medallas de ouro, e ademais conseguiuno nuns únicos xogos. Alcumada "a ama de casa voadora", "a neerlandesa voadora" e "a asombrosa Fanny" pola prensa internacional, foi recibida na súa chegada a Amsterdam por unha gran multitude.
Aos 34 anos, tomou parte nos seus terceiros Xogos Olímpicos, que tiveron lugar en Helsinqui. A pesar de que estaba en boa forma física, sufriu graves bochas. Cualificouse para as semifinais dos 100 metros lisos, pero retirouse para asegurar a carreira de valados. Alcanzou a final nesa proba, pero tras golpear o segundo valado, abandonou a carreira. O 7 de agosto de 1955, venceu por última vez, gañando o título nacional de lanzamento de peso, o seu 58.º título neerlandés.
Fanny Blankers-Koen faleceu aos 85 anos a causa do alzhéimer na súa casa de Hoofddorp.
José Gómez Vázquez
José Gómez Vázquez, nado en San Martiño de Anllo (Sober) o 20 de febreiro de 1936, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Foi recolledor de leite. Entrou en política como concelleiro de Sober en 1973 da man do alcalde Jesús Vázquez Pérez. Continuou como concelleiro xa na democracia, sempre na candidatura de Jesús Vázquez (primeiro en UCD, logo en AP e finalmente no PPdeG). Dende 1989 foi 1º Tenente de alcalde do concello. Continuou na candidatura do PPdeG con Raquel Arias e tamén como 1º Tenente de alcalde. Converteuse en alcalde de Sober o 29 de xaneiro de 2009, cando Raquel Arias presentou a dimisión para encabezar a lista do PPdeG ás eleccións autonómicas pola provincia de Lugo.
Materia
En física, a materia (do latín materia 'substancia física') é calquera cousa que posúe masa, ocupa espazo e está suxeita a inercia. A materia é aquilo que existe, aquilo que forma as cousas e que pode observarse como tal; está sempre constituída de partículas elementais con masa non nula (como os átomos, e en escala menor, os protóns, neutróns e electróns).
En filosofía, a materia é obxecto de estudos da ontoloxía, a disciplina que se preocupa en responder basicamente á pregunta "Que existe?", sendo definida nalgúns sistemas filosóficos como manifestación da realidade, en oposición á idea.
De acordo cos descubrimentos da física do século XX, tamén se pode definir materia como enerxía vibrando en baixa frecuencia. A concepción de materia en oposición a enerxía, que perduraba na Física desde a Idade Media, perdeu un pouco do sentido co descubrimento (anunciado en teoría por Albert Einstein) de que a materia era unha forma de enerxía.
Estados de agregación da materia
Poden existir tres estados de agregación da materia, que varían conforme á temperatura e a presión á que se somete un corpo: o estado sólido, que é cando as partículas elementais se atopan fortemente ligadas, e o corpo posúe tanto forma como volume definidos; o estado líquido, no cal as partículas elementais están unidas máis debilmente que no estado sólido, e no cal o corpo só posúe volume definido; e o estado gasoso, no cal as partículas elementais se atopan moi debilmente ligadas, non tendo o corpo nin forma nin volume definidos (como o gas, que ocupa todo o recipiente).
Propiedades da materia
Existen dous tipos de propiedades, as propiedades xerais que están presentes en tódolos tipos de materia e as propiedades específicas que distinguen as substancias.
Quebec (cidade)
miniatura|Vista da cidade co Chateau de Frontenac ao fondo. miniatura|Quebec en 1688. Quebec (en francés: Québec) é a capital da provincia canadense do Quebec. Conta con 500.691 habitantes (2007) e 720.000 na súa área metropolitana (2006) o que a converte na segunda cidade da provincia por detrás de Montreal.
Historia
Fundou a cidade Samuel de Champlain o 3 de xullo de 1608 como un posto fortificado nas proximidades dun asentamento iroqués abandonado de nome Stadaconé. A fins do século XVII o gobernador Louis de Buade de Frontenac aumenta o territorio fortificado tras a tentativa do almirante inglés William Phips de conquistala, aumentando a súa poboación non militar, por volta de 1763 a vila de Quebec tiña arredor de 8.000 habitantes.
Xeografía
miniatura|280px|[[Distritos de Québec e municipios limítrofes.]]
División territorial
Quebec divídese en seis distritos (arrondissements)
Estes distritos divídense subdivídense en 35 barrios (quartiers) e mais en 27 distritos electorais.
Enclaves
Dentro do núcleo urbano de Quebec hai tres territorios que administrativamente non pertencen á cidade de Quebec: a vila de L'Ancienne-Lorette, a reserva huronne-wendate de Wendake e o pequeno municipio de parroquia de Notre-Dame-des-Anges.
August Gissler
August Gissler, nado o 19 de setembro de 1857 en Remscheid e finado o 8 de agosto de 1935 en Nova York, foi un mariñeiro e cazatesouros alemán, e político costarriqueño, que gastou boa parte da súa vida en atopar o Tesouro de Lima na Illa de Coco.
Traxectoria
Gissler era o segundo de once irmáns nunha familia de clase alta dedicada á produción de coitelos. En 1877, ás caladas, marchou da casa e botouse a navegar polo mundo, actividade na que investiu uns cantos anos e que o levou a mercar un campo de cana de azucre en Hawai e dedicarse á agricultura.
Pero o azar quixo que un veciño lle mostrase un mapa do tesouro da Illa de Coco, a uns 500 kms ao sur de Costa Rica. Vendeu as terras, deixouno todo, e marchou canda o veciño, que se chamaba Barthels, e o fillo do veciño, a San Francisco co obxectivo de fretar un barco. Finalmente colleron un vapor, baixaron ao porto costarriqueño de Puntarenas e aí cavilaron a posibilidade de acudir á illa para explorar a parte sur, a que naquela altura permanecía menos traballada polos buscatesouros.
Barthels abandonou, e o primeiro intento de Gissler, enrolándose nunha goleta madeireira chilena en troques de dúas semanas de parada na illa, fracasou polos ventos e as correntes. Gissler acabou en Valparaíso e convenceu a catorce empresarios da cidade para que fletasen un barco grande, de 350 toneladas, a Wilhelmina, que a mediados de marzo de 1889 botaba áncoras na baía de Chatham, ao norte da illa. Un mes despois, sen atoparen nada, dez dos catorce accionistas decidiron regresar, prometendo volver con provisións para os que querían seguir sachando (Gissler entre eles). Seis meses despois, cando os catro xa estaban construíndo un bote de madeira para regresar ao continente, regresaron os dez primeiros accionistas. Xuntos cavaron tres meses máis e finalmente todos, incluído Gissler, volveron a Chile.
Días despois, xa en Puntarenas, soubo dun novo mapa do tesouro en Boston. Foi ata alá, pagou 700 dólares por velo, e decatouse de que era tan certo como os anteriores. Pero hai mudanza de poder en Costa Rica: Rafael Yglesias Castro gaña as eleccións, e Gissler acode rapidamente onda el para retomar o tema da colonización, pero garantíndolles aos colonos a propiedade das terras. O 13 de decembro de 1894 un barco correo deixa na Illa do Coco a 50 alemáns, entre eles Gissler e a muller, coa que casara rapidamente en Alemaña. O presidente concédelle a nacionalidade costarriqueña a Gissler e noméao gobernador da illa, o único gobernador que tivo Illa do Coco en toda a súa historia. Pero en 1898 marcha o último dos colonos e quedan no territorio unicamente o gobernador e mais a muller. Así viven dous anos seguidos, ata que regresan por tres días á costa á procura de ferramentas. En 1904 Gissler decide facer unha segunda viaxe ao continente, desta vez só, pero unha corrente lévao a Panamá: tarda seis meses en regresar, durante os que a súa muller permaneceu completamente soa na illa.
Co fin de que un médico mirase o brazo da muller, ferido nunha caída durante a súa ausencia, marchan o 6 de novembro de 1905 a Puntarenas coa intención de volver para a semana. Pero cando chegan á cidade reciben unha carta do irmán, que está a piques de morrer en Alemaña. Marchan a Europa, pero cando chegan a Reimscheid o seu irmán está sorprendentemente recuperado. Nunca máis regresarán á illa.
Despois o matrimonio estableceuse en Nova York cunhas irmás del. En 1925 mórrelle a muller, e o 8 de agosto de 1935, logo de tentar venderlle a illa á Mariña estadounidense, sen éxito, morría el.
Cuadrilátero tanxencial
300px|dereita
Na xeometría denomínase cuadrilátero tanxencial ao cuadrilátero convexo cos seus lados tanxentes a unha circunferencia inscrita no mesmo. Esta circunferencia denomínase circunferencia inscrita.
Características
Nun cuadrilátero tanxencial, cada par de lados opostos suman a mesma lonxitude, que é igual ao semiperímetro do cuadrilátero:
San Cibrao, Montecubeiro, Castroverde
San Cibrao é un lugar da parroquia de Montecubeiro no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (5 homes e 9 mulleres).
Mike Watt
Michael David "Mike" Watt, nado o 20 de decembro de 1957 en Portsmouth (Virxinia), é un baixista, vocalista e compositor estadounidense. É coñecido por ser o cofundador das bandas Minutemen, Dos e Firehose. No ano 2003 uniuse tamén á reunión de The Stooges. Tamén foi membro do grupo Banyan e participou en diversos proxectos tras a desaparición de Minutemen.
CMJ New Music referiuse a Watt como un "baixista seminal do post-punk". En novembro de 2008 Watt recibiu un premio pola súa traxectoria por parte da revista Bass Player Magazine, presentado por Flea.
Primeiros anos de carreira
Watt naceu en Portsmouth, Virxinia. Cando novo a súa familia mudouse a San Pedro (Os Ánxeles), onde amigou con D. Boon. Watt e Boon aprenderon a tocar o baixo e a guitarra respectivamente. Watt era seareiro de T Rex e Blue Öyster Cult, mentres que a exposición á úsica rock de Boon estaba limitada a Creedence Clearwater Revival,outra das bandas favoritas de Watt.
Minutemen
En 1978 Watt e Boon formaron unha banda chamada The Reactionaries xunto co batería George Hurley e o vocalista Martin Tamburovich. O grupo pasaría a converterse en Minutemen con outro batería chamado Frank Tonche, que só tocaría en dous concertos da banda; Hurley, que estivera no grupo new wave de curta vida Hey Taxi! cando se formou Minutemen, uniríase novamente a Watt e Boon. Despois de asinar un contrato con SST Records en 1980, Minutemen comezou a xirar constantemente, editando varios álbums nese tempo. A súa música estaba baseada na velocidade, a brevidade e a intendidade do punk rock, pero incluía elementos do jazz, folk e funk.
En 1984 Watt coñeceu á baixista de Black Flag Kira Roessler durante unha xira das dúas bandas. Pronto iniciaron unha relación amorosa e comezaron a colaborar en cancións, incluíndo material para o derradeiro álbum de Minutemen, 3-Way Tie (For Last). Tamén formaron un dúo de dous baixos, Dos, co que gravaron e publicaron tres discos.
Minutemen finalizou traxicamente o 22 de decembro de 1985, cando Boon morreu nun accidente de tráfico cando ía a Arizona coa súa moza. A edición do seu quinto álbum, 3-Way Tie (For Last), xa estaba programada no momento do accidente. No documental We Jam Econo, Watt mencionou a derradeira vez que viu a Boon; recibira a letra de 10 cancións do crítico e compositor Richard Meltzer para unha colaboración con Minutemen. Minutemen tamén estaba planeando gravar un álbum triplo co título de traballo 3 Dudes, 6 Sides, 3 Studio, 3 Live como un xeito de contrarrestar as copias piratas.
Firehose
Tras a morte de Boon Watt entrou nunha profunda depresión; el e Hurley intentaron deixar totalmente a música. Sonic Youth invitou a Watt a pasar un tempo coa banda en Nova York en 1986; gravaron unha versión do tema de Madonna "Burnin' Up" (con guitarras adicionais de Greg Ginn) no primeiro EP de Ciccone Youth, e Watt tocou o baixo en dous temas do álbum de Sonic Youth Evol. Watt cita este período como crítico inspirando a súa carreira post-Minutemen dicindo, "A primeira cousa que fixen foi que Thurston me pedise que tocase o baixo en Evol. Ese foi un momento moi importante. Como, 'Que queres que toque sen D. Boon?'".
Posteriormente, Ed Crawford, un seguidor de Minutemen que conduciu dende San Pedro ata Ohio, persuadiu a Watt e Hurley para continuar facendo música. Firehose formaríase pouco despois. Despois de tres edicións con SST Records, Firehose asinou con Columbia Records a través do A&R Jim Dunbar. Pouco despois do lanzamento en 1993 do álbum Mr. Machinery Operator, a banda decidiu deixalo todo.
Watt e Kira casaron en 1987, pero o seu matrimonio rematou pouco despois da ruptura de Firehose. Porén, tanto a súa amizade como Dos permaneceron intactos; incluso chegaron a gravar o seu terceiro álbum, Justamente Tres, non moito despois do seu divorcio.
Carreira en solitario
Despois de traballar con Firehose Watt comezou unha carreira en solitario. O seu primeiro álbum, Ball-Hog or Tugboat?, conta con aparicións de ducias de músicos (moitos deles compañeiros de Watt da súa época en SST nos 80), como Henry Rollins, Eddie Vedder, J Mascis, Carla Bozulich, Evan Dando, Frank Black, membros de Sonic Youth, Red Hot Chili Peppers, Nirvana, Soul Asylum, Jane's Addiction, Beastie Boys e Screaming Trees. O álbum e a súa xira de promoción foron a primeira experiencia de Watt de fama mainstream, cando Vedder e Dave Grohl formaron parte da súa banda de xira. Despois de que Vedder regresase aos seus compromisos con Pearl Jam e de que Grohl comezase a traballar coa súa nova banda Foo Fighters, Watt formou un cuarteto para saír de xira, The Crew Of The Flying Saucer, co guitarrista Nels Cline e dous baterías.
En 1996 Watt contribuíu co baixo en dúas cancións do segundo álbum de Porno for Pyros, Good God's Urge. Finalmente acabou sendo o baixista para a xira que seguiu á edición do mesmo. Ese ano tamén aparecería nun episodio da serie de Cartoon Network Space Ghost Coast to Coast.
Watt pasou a tocar en varios grupos como Banyan (con Stephen Perkins e Nels Cline) e Hellride, unha banda ao vivo que tocaba versións de The Stooges. Tamén tocou en The Wylde Ratttz con Thurston Moore de Sonic Youth e Ron Asheton de The Stooges, gravando unha canción para a película Velvet Goldmine. Watt tamén gravou unha liña de baixo para enviar á banda de sapace folk de Pensilvania The Clubber Lang Gang para o seu álbum Now Here This, no tema "For the Broken People". A mediados de 2011 Watt comezou a tocar o baixo nunha banda de rock psicodélico/progresivo chamada Anywhere, xunto con Cedric Bixler-Zavala de The Mars Volta e Christian Eric Beaulieu de Triclops!. En 2015 uniuse ao proxecto Waywords and Meansigns, un proxecto colaborativo para musicar a novela de James Joyce Finnegans Wake.
Enfermidade, recuperación e The Stooges
En xaneiro do ano 2000 Watt enfermou debido a unha infcción no seu perineo, forzándoo a unha operción de emerxencia e a nove semanas de repouso no seu apartamento de San Pedro. Inicialmente foi incapaz de tocar o baixo pero recuperou forzas grazas a ensaios intensivos ademais de tocar en clubs onde interpretaba versións de The Stooges con Hellride en California e con J Mascis e Murph de Dinosaur Jr. en Nova York baixo o nome de Hellride East.
Nese ano Mascis pediulle a Watt participar nunha xira mundial tras o primeiro lanzamento de Mascis post-Dinosaur, o álbum More Light de J Mascis and the Fog. En varios dos concertos, Ron Asheton de The Stooges uniuse a Mascis e Watt no escenario, tocando a banda sets enteiros con cancións de The Stooges. Watt e Mascis unírenso posteriormente a Asheton e o seu irmán, o batería dos Stooges Scott Asheton, para unha única actuación nun festival belga baixo o nome Asheton, Asheton, Mascis & Watt. No ano 2001 Watt foi un dos varios baixistas convidados a participar nas sesións do The Deep End de Gov't Mule, en parte pola recomendación de Les Claypool de Primus. Watt e Gov't Mule gravaron unha versión do tema de Creedence Clearwater Revival "Effigy" para o disco. As sesións foron inmortalizadas no documental Rising Low.
En 2002, Watt, xunto con Pete Yorn e membros de The Hives, acompañaron a Iggy Pop para un curto concerto de temas dos Stooges na cerimonia do Shortlist Music Prize, tras o cal pedíronlle a Watt que tocase o baixo na formación dos reunidos Stooges en 2003. A banda realizaría o seu primeiro concerto en case 20 anos no Coachella Valley Music and Arts Festival en maio de 2003.
En 2003, a editora do Quebec L'Oie De Cravan publicou o primeiro libro de Watt, Spiels Of A Minuteman. O libro, impreso tanto en inglés como en francés, contén todas as letras das cancións de Watt da época Minutemen, o diario de xira que escribiu durante a única xira europea do grupo con Black Flag, ensaios do antigo co-propietario de SST Joe Carducci, de Thurston Moore, e do letrista de Blue Öyster Cult e heroe de Watt durante moito tempo Richard Meltzer, ademais de ilustracións de Raymond Pettibon que foron usadas en todos os álbums de Minutemen.
The Secondman's Middle Stand
Mentres promocionaba The Secondman's Middle Stand, Watt anunciou plans para futuras gravacións, indicando que tiña a intención de gravar coa mesma frecuencia que nos seus anos con Minutemen todo o tempo que puidese. Watt abandonou amigablemente Columbia/Sony BMG en 2005, despois de 14 anos tanto como artista en solitario como en Firehose.
Unknown Instructors
En 2005 aparecería outro proxecto paralelo con Watt co anuncio o 20 de setembro do lanzamento de The Way Things Work, un álbum de música improvisada do grupo Unknown Instructors, que contaba con George Hurley, Joe Baiza e Jack Brewer de Saccharine Trust, e o poeta e saxofonista Dan McGuire. Un mes despois da publicación do disco Unknown Instructors gravou un segundo traballo, The Master's Voice, co líder de Pere Ubu David Thomas e o artista Raymond Pettibon uníndose á banda. Un terceiro álbum coa mesma formación, Funland, editaríase no ano 2009 e conta cunha semi-versión (letra orixinal sobre música nova) do tema de Captain Beefheart "Frownland".
Watt promovería o seu interese pola música improvisada formando un trío, Los Pumpkinheads, co antigo teclista dos Beastie Boys Money Mark e Caroline Bermudez.
O 14 de decembro de 2005, o McNally-Smith College of Music de Saint Paul, Minnesota anunciou a creación da bolsa de estudos de baixo Mike Watt que se entrega anualmente dende o outono de 2006.
En marzo de 2006 formou parte da interpretación no Disney Hall de Los Angeles, da sínfonía nº13 de Glenn Branca "Hallucination City".
The Weirdness
En outubro de 2006 uniuse ao resto dos membros de The Stooges no estudio de Steve Albini, o Electrical Audio Studio de Chicago, Illinois, para gravar The Weirdness, o primeiro álbum de estudio da banda dende o Raw Power de 1973. O disco foi editado o 6 de marzo de 2007, e Watt pasou gran parte dese ano con The Stooges, incluíndo a primeira gran xira polos Estados Unidos dende a reforma do grupo.
En novembro de 2006 Watt revelou a Pitchfork Media que contribuíra co baixo en seis temas de My December, o terceiro álbum do cantante de American Idol Kelly Clarkson, un traballo de estudio que colleu pola invitación do seu vello amigo o produtor e enxeñeiro David Kahne.
Watt tamén traballou noutros dous proxectos durante este período: Funanori, unha colaboración musical con Kaori Tsuchida, guitarrista de The Go! Team, tocando o shamisen e outros instrumentos; e Pelicanman (nome sacado do último tema de The Secondman's Middle Stand) con Petra Haden. As primeiras tres cancións gravadas por Watt e Tsuchida como Funanori foron editadas nun EP compartido coa banda de Tokio LITE no verán de 2007 a través de Transduction Records. Watt tamén contribuíu cunha versión do "Burning For You" de Blue Öyster Cult, gravada con Haden, Nels Cline, Money Mark Nishita e o batería de Red Hot Chili Peppers Chad Smith, ao recompilatorio Guilt by Association, editada en agosto polo selo independente Engine Room Recordings.
O 9 de xuño de 2007 Watt foi o narrador ao vivo da película muda Brand Upon the Brain! no Egyptian Theatre de Hollywood, California.
Hyphenated-Man, selo clenchedwrench e reunión de Firehose
miniatura|250px|Watt en 2013 Watt reuniuse coa última formación de Black Gang, composta por Nels Cline e Bob Lee, para gravar un novo álbum. Supostamente titulado My Shibun No Hi, ata a data aínda non foi publicado.
Watt e Cline uníronse en Nova York para formar Floored by Four coa ex-teclista de Cibo Matto Yuka Honda e o batería de Lounge Lizards Dougie Boune. O grupo estreouse no Central Park Summerstage o 1 de agosto e gravou o seu primeiro álbum xusto despois. O disco foi publicado a finais de setembro de 2010 a través do selo de Sean Lennon Chimera Music. Honda reuniríase máis tarde con Watt e Cline para unha segunda xira e sesión de gravación de Brother's Sister's Daughter no Xapón. Cline e Honda comezaron a saír xuntos (casando finalmente) durante o curso deses proxectos.
Watt foi entrevistado no documental de 2009 Live House sobre a escena musical undergraund do Xapón.
A finais de novembro de 2009 Watt viaxou a Italia para xirar e gravar invitado polo guitarrista italiano Stefano Pilia. A banda do proxecto, Il Sogno Del Marinaio, fixo unha curta xira de seis datas, despois da cal realizaron as gravacións para o álbum La Busta Gialla.
Watt gravou o seu primeiro disco en solitario post-Columbia, Hyphenated-Man, en dúas sesións separadas 13 meses xunto con The Missingmen no Studio G, o estudio neoiorquino do antigo baixista de Pere Ubu Tony Maimone. Hypnenated-man está formado por 30 cancións curtas inspiradas polas pinturas de Hieronymus Bosch. A primeira sesión para o disco tivo lugar durante un descanso da xira de primavera de 2009 de Watt, durante a cal só se completaron as pistas debatería e guitarra. Watt gravaría as voces e os baixos con Maimone en xuño de 2010. O disco publicouse no Xapón a través de Parabolic Records o 6 de outubro de 2010, e Watt iniciou a súa primeira xira en solitario polo país para promocionalo. A edición do disco no resto do mundo tivo lugar o 1 de marzo de 2011 a través do selo clenchedwrench, que Watt acabara de crear, acompañando o lanzamento cunha xira de 51 datas polos Estados Unidos e o Canadá entre o 10 de marzo e o 30 de abril.
Watt está usando clenchedwrench para sacar algunhas gravacións esperadas durante moito tempo que tiña na reserva e que fora acumulando nos anos anteriores, comezando polo cuarto álbum de Dos, Dos y Dos, lanzado en xullo de 2011, seguido polo proxecto Spielgusher con Richard Meltzer, Shimizu "Shimmy" Hirotaka e Yuko Araki, editado en xaneiro de 2012, e o álbum de Il Sogno Del Marinaio aparecido en maio de 2012. Watt decidiu crear clenchedwrench despois de regresar da xira xaponesa de Hyphenated-man debido a que tiña demasiados proxectos e quería editalos sen ningún tipo de contratempo.
A reunión de Firehose foi anunciada formalmente cando se souberon as bandas que tocarían no festival de Coachella de 2012. O grupo realizou unha xira curta no mes de abril centrada ao redor das datas do Coachella.
The Watt from Pedro Show
No ano 2014 Watt publicou, en colaboración con Sam Dook de The Go! Team, un álbum baixo o nome de CUZ.
Rapa das bestas de Sabucedo
miniatura|Aloitadores tentando suxeitar a unha besta. miniatura|Momento da rapa. miniatura|Neno retirando un poldro. A rapa das besta de Sabucedo é un evento que se celebra en Sabucedo (A Estrada) durante tres días, o primeiro sábado, domingo e luns de xullo. En 2007 foi declarada festa de interese turístico internacional.
Características
En 2010 había máis de 600 cabalos -chamadas bestas as femias e garañóns os machos-, divididos en 14 mandas, que viven ceibos nunha extensión de máis de 200 km² de monte. Esta celebración consiste, coma noutros curros, en recoller os cabalos do monte, metelos ao curro, rapalos e marcalos na actualidade con microchips.
O de Sabucedo é o curro máis coñecido e presenta ademais trazos propios que o diferencian dos outros. Entre estas diferenzas a máis importante consiste en que en Sabucedo non se utilizan cordas, paus ou aparellos para reducir ao animal. Os "aloitadores", que son os que se encargan de suxeitar a besta ou garañón namentres se procede á rapa, usan tan só a súa destreza e o seu corpo para realizar o seu labor. Outra especificidade da rapa das Bestas de Sabucedo é que a "Baixa" ou actividade de xunta e condución das bestas ao lugar de Sabucedo forma parte da propia celebración e participan nela centos de persoas de Galiza e de fora do país.
O sábado pola mañá, moi cedo antes de subir ao monte, celébrase unha emotiva misa onde se pide a San Lourenzo (patrón de Sabucedo) para que non aconteza ningún accidente ou desgraza durante a festa.
A rapa é realizada polos aloitadores. O acto da Rapa é asemade segundo o estudoso Manuel Cabada Castro, unha iniciación simbólica do paso do neno á mocidade, ao agarrar por primeira vez un poldro guiado e dirixido polos maiores.
Historia
Xa a principios do século XVIII se teñen noticias da primeira celebración festiva da baixa das bestas do monte, a súa posterior rapa e o marcado dos poldros novos. Aínda así crese, e algúns estudosos como Manuel Cabada recollérono nos seus libros, que a tradición é moito máis antiga e incluso podería ser prerromana posto que se atoparon diversos petróglifos na zona, onde se representan a homes sobre cabalos.
Antigamente o curro estaba a carón da igrexa parroquial, pero a finais do século XX mudouse a unha zona despoboada cara ao norte da aldea.
Testa (botánica)
En Botánica, a testa é a máis externa das dúas camadas que constitúen o episperma ou tegumento que arrodea a semente das plantas espermatófitas. A camada máis interna denomínase tegme. A testa deriva dun dos tegumentos do óvulo: a primina. A testa é usualmente de consistencia dura e resistente. A súa función é a de protexer a semente da contorna. Algunhas semenetes forman proxeccións da testa que favorecen a absorción de auga no intre da xerminación ou que actúan coma protección suplementaria. En case todas as sementes, o micrópilo a través do cal penetrara o tubo polínico no óvulo, persiste en forma dun pequeno buraco da testa. Nas anxiospermas, un funículo une a semente á placenta polo interior da parede do froito. Ao retirar a semente fica unha cicatriz miúda ou fío que sinala o punto de inserción do funículo. Nalgunhas ximnospermas, coma o Ginkgo e os Cycas, a testa das sementes presenta unha consistencia mol e carnosa e se denomina «sarcotesta», e, envolvendo o endosperma co embrión, a máis interna chamada «sclerotesta». A sarcotesta pode estar vascularizada e presentar óleos ou botar cheiros a ácido butírico, coma no caso do Ginkgo biloba.
Tosende, Baltar
San Lourenzo de Tosende é unha parroquia do concello de Baltar na comarca da Limia, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 112 habitantes, deles 58 eran homes e 54 eran mulleres, o que supón unha diminución de 28 habitantes en relación ao ano 2000.
Patrimonio
A igrexa parroquial é do século XVIII. Ao seu redor hai nichos, recolocados logo dunhas obras en 2011.
Hai un peto de ánimas de 1853, a carón da estrada OU-311. Está estruturado en dous corpos e asentado sobre dúas bancadas. O corpo inferior ten forma de pedestal con plinto e un touro no zócolo, cornixa en gola e dado con inscrición do ano e a expensas de quen se fixo. O corpo superior está rodeado por un bocel e ten fornela de medio punto. A cornixa repousa sobre un arquitrabe intermedio, resaltando os volumes. Na coroa hai o pedestal dunha cruz.
O lugar das Maus pertenceu ao Couto Mixto até 1864. Nel hai unha capela.
O Pelouro
O Pelouro é un centro educativo situado no lugar dos Baños, na parroquia de Caldelas de Tui (Tui).
Características
É un proxecto de integración que ten sido recoñecido con diversos premios e en numerosas investigacións. O seu obxectivo é, segundo contan os responsables, "propiciar a integración saudable de nenos normais con outros con déficits psicosociocognitivos e trastornos xerais do desenvolvemento"
No ano 2015, foi incorporado á Rede Internacional de Escolas Changemaker (axentes do cambio) de Ashoka, unha asociación internacional sen ánimo de lucro dedicada a fomentar o emprendemento social.
Los Muertos de Cristo
Los Muertos de Cristo (LMDC) foi un grupo de punk español de Utrera, Sevilla, formado en 1989 e disolto en 2008. De ideoloxía anarquista, a banda anunciou o seu fin no BaituRock do ano 2006. Actualmente atópanse inactivos nos escenarios, se ben publicaron o seu último disco (Rapsodia Libertaria vol. 3) o 9 de novembro de 2009, antes da súa retirada definitiva.
Champagne-en-Valromey
Champagne-en-Valromey é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
O Cabo, Penamaior, Becerreá
O Cabo é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2018 tiña 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Carballedo, Penamaior, Becerreá
Carballedo é un lugar da parroquia de Penamaior no concello lugués de Becerreá na comarca dos Ancares.
Richard Martin Willstätter
Richard Martin Willstätter, nado en Karlsruhe (Baden) o 13 de agosto de 1872 e finado en Muralto (Distrito de Locarno, Suíza), o 3 de agosto de 1942, foi un químico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1915.
Traxectoria
Estudou na Universidade de Múnic, na que obtivo o seu doutoramento en 1894 polo seu traballo sobre a estrutura da cocaína. Exerceu como profesor asistente de química orgánica nesa universidade (1902-1905), traballando ás ordes de Adolf von Baeyer en Múnic, mentres continuou investigando sobre a estrutura dos alcaloides, sintetizando varios deles.
Entre 1905 e 1912 foi profesor na Universidade de Zürich, comezando a traballar sobre a clorofila. Descubriu a súa estrutura así como a similitude entre esta e a hemoglobina da sangue. Foi profesor da Universidade de Berlín (1912-1915) (onde as súas investigacións revelaron a estrutura de moitos pigmentos de flores e plantas) e director do Instituto Kaiser Wilhelm (1912-1916). Cando a I Guerra Mundial interrompeu as súas investigacións, xunto con Fritz Haber dedicou a súa atención ao desenvolvemento dunha máscara antigás.
En 1916 Willstatter sucedeu a Adolf von Baeyer como profesor en Múnic. Durante a década de 1920 investigou os mecanismos das reaccións dos enzimas, chegando á conclusión de que os enzimas son substancias químicas e non organismos biolóxicos. Consideraba os encimas como non-proteínas, teoría sostida ata 1930.
Sendo xudeu, en 1924 dimitiu do seu posto en Múnic como protesta polas presións antisemitas. Continuou os seus traballos de forma privada, primeiro en Múnic e, desde 1939, en Suíza.
En 1915 foi galardoado co premio Nobel de Química polas súas investigacións no campo dos pigmentos vexetais, especialmente a clorofila.
Vilamaior da Boullosa, Baltar
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Vilamaior da Boullosa é un templo barroco.
Visual Memory Unit
miniatura|dereita|VMU de SEGA O Visual Memory Unit (VMU) é unha tarxeta de memoria para o Dreamcast, feito por Sega.
Consiste nunha CPU Sanyo LC8670 "Potato" de 8-bits. Ten unha memoria de 128 KB (uns 200 blocks). A súa pantalla é de 48 x 32 pixels monocromo (37 × 26 mm). O tamaño da carcasa é de 47 mm × 80 mm × 16 mm. Está alimentada por dúas pilas CR2032 con autoapagado. O son é dunha canle, PWM sound source. Pesa 45 g.
Sega Dreamcast
Hora do té
miniatura|Hora do té, un dos costumes máis coñecidos da gastronomía do Reino Unido. miniatura|Unha distribución de bocados servidos co té. A hora do té (en tea time ou afternoon tea) é un costume tradicional británico no que se toma o té ás cinco da tarde.
A hora do té é un hábito británico que xeralmente acontece entre as 4 p. m. e as 5 p. m. Non é exclusivamente unha hora de tomar té, senón máis ben consiste na cea lixeira, que xeralmente se prepara ó chegar do traballo.
Tea break
O tea break é un pequeno descanso durante as horas de traballo consistente en 15 minutos, no cal se adoita tomar un tazón de té ou café e un sándwich (tea sandwich). Nunha xornada de traballo adoita haber un tea time e dous tea breaks.
Antes de que se introducise o té no Reino Unido, os británicos tiñan dúas comidas principais: o almorzo e a cea. O costume de tomar o té comezou no século XVIII, cando a xente ía realizando a cea cada vez máis tarde e empezouse a ter un xantar máis lixeiro entre o almorzo e a cea. Aínda así, isto deixaba moitas horas entre algunhas comidas. Algúns membros da aristocracia afixéronse a tomar unha cunca de té xunto cun aperitivo ó redor das cinco de tarde. Este costume obtivo gran popularidade estendéndose a outras clases sociais.
Voo 981 de Turkish Airlines
O voo 981 de Turkish Airlines era un voo regular de pasaxeiros entre o Aeroporto Internacional Yesilköy de Istambul e o Aeroporto de Londres-Heathrow, cunha escala no Aeroporto de París-Orly. O 3 de marzo de 1974 o McDonnell Douglas DC-10 que operaba o voo esnafrouse no bosque de Ermenonville ás afóras de París, matando ás 346 persoas a bordo. No seu momento foi o peor accidente aéreo da historia, sendo na actualidade o cuarto con máis mortes. É tamén o peor accidente dun DC-10, o peor sen superviventes, o accidente con máis mortos en chan francés e o segundo de Europa. O accidente tamén se coñece como desastre aéreo de Ermenonville polo bosque onde se estrelou o avión.