cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anhinga
Sistemática e evolución
Os Sulae tamén se agrupan polas características do seu comportamento de exibicións de cortexo, o cal concorda coa filoxenia como se desprende dos datos anatómicos e secuencia de ADN. Aínda que a carencia nos Anhinga de moitos comportamentos de exhibición compártena cos mascatos (e uns poucos deles con algúns corvos mariños), estes son só simplesiomorfias que están ausentes nas fragatas, faetóntidos e pelicanos. Igual que os corvos mariños pero a diferenza doutras aves, os Anhinga usan o seu óso hioide para estender o saco gular durante a exhibición. Non está claro se a exhibición de apareamento de punta é outra sinapomorfia dos Anhinga e corvos mariños que desapareceu de novo nalgúns dos últimos, ou se evolucionou independentemente nos Anhinga e naqueles corvos mariños que a fan. A exhibición coa á levantada do macho parece ser unha sinapomorfia dos Sulae. Como case todos os corvos mariños pero a diferenza de case todos os mascatos, os Anhinga manteñen dobrada a articulación dos seus pulsos cando elevan as ás na súa exhibición, pero o seu movemento de ás alternante, o cal só realizan antes de engalar, é único. O feito de que a miúdo se equilibren estendendo as súas ás cando camiñan é probablemente unha autapomorfia dos Anhinga, que é necesaria ao seren máis repoludos que os outros Sulae.
Especies vivas
Hai catro especies vivas recoñecidas de Anhinga, todas no único xénero Anhinga, aínda que as do Vello Mundo foron a miúdo agrupados como subspecies de A. melanogaster. Poden formar as tres unha superespecie da que sería excepción a máis diferente especie americana:
As especies extinguidas de supostos Anhinga da illa Mauricio e Australia coñecidas só polos seus ósos foron descritas como Anhinga nana (o de Mauricio) e Anhinga parva (o australiano extinguido). Pero estes ósos foron en realidade mal identificados e son dos corvos mariños Microcarbo/Phalacrocorax africanus e ''M./P. melanoleucos'', respectivamente. Porén, no primeiro caso os restos son de tamaño maior que os da poboación existente máis próxima xeograficamente de ''M./P. africanus de Madagascar, e poderían pertencer a unha subespecie extinguida (o corvo mariño de Mauricio), que se tería que chamar polas regras de nomenclatura Microcarbo africanus nanus (ou Phalacrocorax a. nanus), pero ironicamente, o termo latino nanus'' significa "anano". A especie "Anhinga laticeps" do Plistoceno tardío non é especificamente distinta da especie de Australasia (A. novaehollandiae); puido ser unha gran paleosubspecie da última Idade do Xeo.
Rexistro fósil
miniatura|Columna vertebral e musculatura do pescozo. O rexisto fósil das Anhingidae é bastante denso, pero moi apomórfico e parece estar perdendo a súa base. As outras familias situadas nos Phalacrocoraciformes aparecen secuencialmente ao longo do Eoceno, as máis claras (as fragatas) atópanse en estratos de hai case 50 Ma (millóns de anos) e probablemente se orixinaron no Paleoceno. Os mascatos fósiles coñécense desde o eoceno medio (c. 40 Ma) e os corvos mariños fósiles aparecen pouco despois, a orixe dos Anhinga como unha liñaxe distinta data de aproximadamente de aredor de 50-40 Ma, e pode ser un pouco anterior.
As Anhingidae fósiles coñécense desde o Mioceno temperán; describíronse varios Anhinga prehistóricos similares ás que hoxe están vivas, xunto con algúns xéneros máis diferentes agora extinguidos. A diversidade era maior en Suramérica, polo que é probable que a familia se orixinase alí. Algúns dos xéneros que finalmente se extinguiron foron moi grandes en tamaño, e nótase que houbo unha tendencia nas Anhingidae prehistóricas a converterse en aves non voadoras. A súa distinción púxose en dúbida, pero isto debeuse á existencia da suposta especie "Anhinga" fraileyi que é bastante similar a Macranhinga, e non tanto a que se parezan ás especies vivas:
Anhinga
Os membros prehistóricos de Anhinga estaban presumiblemente distribuídos en zonas con climas similares aos actuais, estendéndose por Europa no Mioceno máis cálido e húmido. Co seu considerable vigor e capacidade de distribución continental (como se evidencia polos Anhinga da superespecie do Vello Mundo), a liñaxe menor sobreviviu durante 20 Ma. Como evidencia a bioxeografía das especies fósiles centradas arredor do ecuador, coa distribución das especies posteriores cara ao leste fóra das Américas, a célula de Hadley atmosférica parece que foi o principal impulsor do éxito do xénero e da súa supervivencia:
Protoplotus, un pequeno falacrocoraciforme do Paleoxeno de Sumatra, era hai tempo considerado unha Anhingidae primitiva. Porén, foi tamén situada na súa propia familia (Protoplotidae) e podería ser un membro basal de Sulae ou próximo ao antepasado común de corvos mariños e Anhinga.
John Dee
John Dee, nado o 13 de xullo de 1527, en Towe Ward (Londres) e finado a finais de 1608 ou principios de 1609, en Mortlake (Surrey), foi un alquimista, ocultista, matemático, astrónomo, astrólogo, ocultista, imperialista, navegante galés e consultor da raíña Isabel I de Inglaterra. Adicou parte da súa vida ao estudo da alquimia, filosofía hermética e adiviñación.
Dee incursionou nos mundos da ciencia e da maxia a pesar de estar distinguidos os conceptos nese tempo. Un dos homes máis eruditos da súa época, foi convidado a disertar sobre álxebra avanzada na Universidade de París, cando non superaba os vinte anos de idade. John Dee foi un gran promotor das matemáticas e respectado astrónomo e destacado experto en navegación e adestrou nesta materia a moitos dos que posteriormente levarían a cabo as viaxes de descubrimento inglesas. Nun dos numerosos tratados que escribiu nos anos 1580 alentando as expedicións bitánicas na busca do Paso do Noroeste, hai indicios de que acuñou (ou polo menos ao ser introducido en imprenta) o termo Imperio británico.
Ao mesmo tempo, Dee sumerxiuse nos mundos da maxia, astroloxía e filosofía hermética. Adicou moito tempo e esforzo nos seus últimos trinta anos de vida a procurar comunicarse cos anxos coa fin de aprender a linguaxe universal da creación e lograr a unidade preapocalíptica da humanidade.
Foi estudante do neoplatonismo renacentista de Marsilio Ficino, mais non fixo distincións entre as súas investigacións matemáticas, estudo da maxia hermética, invocación dos anxos e adiviñación. Considerou que todas as materias as que se adicaba constituían diferentes facetas da mesma procura: a indagación dunha comprensión transcendente das formas divinas que subxacen ao mundo visible, ao que Dee chamou  verdades puras .
O elevado status de John Dee como erudito recoñecido permitiulle tamén desempeñar un papel notorio na política isabelina. Serviu como asesor ocasional e titor da raíña Isabel I e cultivou relacións cos seus ministros Francis Walsingham e William Cecil. Tamén gozou de relacións de patronado co señor Philip Sidney, o seu tío Robert Dudley, I conde de Leicester, Edward Dyer e do señor Christopher Hatton.
Ao largo da súa vida Dee compilou a biblioteca máis grande en Inglaterra e unha das máis grandes de Europa.
Primeiros anos
Nado en Towe Ward, Londres, de familia de procedencia galesa, en concreto de Radnorshire. Seu apelido deriva do galés du ( negro ). Seu pai Roland foi un mercenario e cortesano menor. A familia chegou a Londres a raíz da coroación do galés Henry Tudor como Henrique VII.
Dee asistiu á Chelmsford Catholic School dende 1535 (agora coñecido como King Edward VI Grammar School) e despois - dende novembro do 1542 ao 1546 - ao St. John's College, Cambridge. As súas habilidades foron recoñecidas e foi nombrado membro fundador do Trinity College, onde os efectos da aguda escenificación que levou a cabo para unha produción de A Paz de Aristófenes procuráronlle a reputación de mago de por vida. Durante os últimos anos da década de 1540 e os primeiros da de 1550, viaxou por Europa, facendo estudos en Lovaina (1548) e Bruxelas e disertando en París sobre Euclides. Estudou xunto con Gemma Frisius e converteuse nun amigo íntimo do cartógrafo Gerardus Mercator, volvendo a Inglaterra cunha importante colección de instrumentos matemáticos e astronómicos. No 1552, coñeceu a Gerolamo Cardano na cidade de Londres; durante a súa amizade fixeron investigacións dunha máquina de movemento perpetuo como unha xoia que pretendía ter propiedades máxicas.
Nese mesmo ano, 1555, foi arrestado e acusado de calcular horóscopos da raíña María I de Inglaterra e da princesa Isabel. Os cargos foron ditados como traizón a María. Dee compareceu na Cámara Estrelada e liberouse dos delitos cometidos.Posteriormente foi entregado ao bispo católico Edmund Bonner para un exame relixioso. A súa devoción e perdurable inclinación polo secreto empeoraba as cousas, facendo deste acontecemento un dos máis ataques dramáticos e difamatorios que perseguirían a John Dee durante toda a súa vida. Limpando o seu nome unha vez máis, axiña sería un achegado colaborador de Bonner.
Dee presentouse fronte á raíña María cun visionario plan de preservación de libros antigos, manuscritos, arquivos e a fundación dunha biblioteca nacional, no 1556, mais a proposta non foi aceptada. En cambio, ampliou a súa biblioteca persoal na súa casa de Mortlake, adquirindo de manera incansable libros e manuscritos en Inglaterra e no continente europeo. A biblioteca de Dee, un centro de aprendizaxe fora das universidades, chegou a ser a máis grande de Inglaterra e atraeu a moitos estudosos a ela. miniatura|[[Glifo de Dee, expón o seu significado en A mónada xeroglífica]] Cando Isabel chegou ao trono no ano 1558, Dee pasou a ser o seu conselleiro de confianza en asuntos astrolóxicos e científicos, dándolle o poder de escoller o día da súa coroación. Dende a década do 1550 ata a de 1570, serviu como conselleiro nas viaxes de descubrimento inglés, proporcionando asistencia técnica en navegación e apoio ideolóxico na creación dun Imperio británico, termo que foi o primeiro en darlle uso. Dee escribiu unha carta a William Cecil, primeiro varón de Burghley en outubro do 1574 na procura de mecenado. Afirmou ter coñecemento oculto do tesouro de Welsh Marches, e de valiosos antigos manuscritos gargados en Wigmore Castle, sabendo que os antepasados de Lord Treasurer viñan desta área. No 1577, Dee publicou General and Rare Memorials pertayninh to the Perfect Art of Navigation, unha obra que postulaba a súa visión dun imperio marítimo e deixaba ver as demandas territoriais inglesas no novo mundo. Dee foi presentado a Humphrey Gilbert, próximo a Sir Philip Sidney e a o seu círculo.
No 1564, Dee escribiu a obra hermética Monas Hieroglyphica ( A mónada xeroglífica ), unha exhaustiva interpretación cabalística dun glifo do seu propio deseño, tentando así expresar a unidade mística de toda creación. Viaxou a Hungría a presentar persoalmente unha copia a Maximiliano II de Habsburgo. Esta obra foi moi apreciada por moitos dos contemporáneos de Dee, mais a perda da tradición oral secreta do contorno de Dee entorpece na actualidade o traballo de interpretación. Nunha edición da popular serie de televisión QI proxectada inicialmente no canle da BBC1 o 2 de abril de 2010, o anfitrión Stephen Fry declarou que o código '007' usado para referirse ao personaxe de James Bond derivou deste glifo.
Publicou no 1570 un Prefacio matemático á tradución inglesa de Henry Billingsley dos Elementos de Euclides, argumentando a importancia central das matemáticas e bosquexando a influencia destas nas outras artes e ciencias. Destinado a un público fóra das universidades, resultou ser a obra de Dee máis influente e amplamente reproducida.
Amaltea (lúa)
miniatura|Amaltea Amaltea (greek: Αμάλθεια) é a terceira das lúas en orde de distancia a Xúpiter. Descuberta o 9 de setembro de 1892 por Edward Emerson Barnard, Amaltea foi a última lúa en ser descuberta por observación visual directa. Orbita a 181.300 km do planeta e ten un diámetro de 189 km.
Recibe o nome en honra de Amaltea, a ninfa que alimentou a Zeus co seu leite. O nome non foi formalmente adoptado pola IAU ata 1975, aínda que era a denominación que recibía dende había décadas por suxestión de Camille Flammarion, xunto co nome de Xúpiter V. Non se debe confundir co asteroide 113 Amaltea.
Características físicas
miniatura|Amaltea. Amaltea é o obxecto máis vermello do sistema solar, mesmo máis que Marte. A súa cor vermella débese, aparentemente, ao sulfuro dos volcáns de Ío. Pequenas zonas de cor verde aparecen nas inclinacións principais de Amaltea, pero descoñécese a orixe destas manchas.
A forma de Amaltea é irregular, con dimensións de 270 × 168 × 150 km. A súa superficie está inzada de cráteres, algúns moi grandes en comparanza co tamaño do satélite. O cráter máis longo, Pan, mide 100 km de diámetro e 8 km de profundidade. Amaltea ten dúas montañas coñecidas, Mons Lyctas e Mons Ida, con 20 km de altura.
Club Balonmán Lalín
O Club Balonmán Lalín, tamén coñecido polo seu acrónimo B.M. Lalín e polo seu nome de patrocinio Embutidos Lalinense, é un equipo de balonmán de Lalín. Na tempada 2015/2015 milita no grupo A da Primeira Nacional, a terceira categoría neste deporte. Xoga os seus partidos como local no Lalín Area.
Amaltea (lúa)
Características físicas
A súa composición é máis semellante á dun asteroide que á un satélite.
Mitoloxía
Na mitoloxía grega, Amaltea era a cabra ou ninfa que deu de mamar ó deus Zeus.
Indiana Pacers
Os Indiana Pacers son un equipo de baloncesto profesional con base en Indianapolis, Indiana. Son membros da División Central da Conferencia Leste da National Basketball Association (NBA). Xogan os seus partidos coma locais no Bankers Life Fieldhouse.
Os Indiana Pacers comezaron a xogar en 1967 coma membros da American Basketball Association (ABA), onde gañaron tres campionatos. En 1976, os Pacers pasaron da ABA á NBA cando o equipo e a organización comezaron a virse abaixo. Os Pacers veron de novo o éxito coa adquisición de Reggie Miller. Tras a aparición nas Finais da NBA do ano 2000, os Pacers non tiveron moito máis éxito nos playoffs.
1967-1976: Éxito na ABA
A comezos de 1967, un grupo de seis investidores (Richard Tinkham, John DeVoe, Chuck DeVoe, o axente deportivo Chuck Barnes e o redactor deportivo Bob Collins) uníronse para formar unha franquía na American Basketball Association (ABA).
1976-1987: Comezos na NBA
Os Pacers foron un dos catro equipos que chegaron á NBA en 1976. Para a tempada 1976-77, chegaron da ABA, á parte dos Pacers, os New York Nets, os Denver Nuggets e os San Antonio Spurs. Respecto ao diñeiro, os Pacers eran o equipo máis débil dos catro que chegaron da ABA. Estes problemas financeiros xa eran notables nos últimos anos na ABA, cando tiveron que vender a algúns dos seus mellores xogadores. A NBA cobraba 3'2 millóns de dólares a cada equipo que chegaba da ABA. Ademais, coma cada tempada só podían pasar catro equipos da ABA á NBA, os Pacers, xunto aos outros tres equipos que chegaron á liga, tiveron que compensar economicamente aos dous equipos que non puideron entrar.
Coma resultado do alto prezo que pagaron para entrar na NBA, os Pacers estaba nunha grave situación económica. Un grupo de comerciantes locais proporcionou 100.000 dólares en xuño de 1977. O equipo anunciou que, a non ser que as vendas de entradas superaran as 8.000 ao remate de xullo de 1977, a franquía tiña que ser vendida. A televisión que ofrecía os partidos dos Pacers, a WTTV, fixo un programa de 16 horas e media de duración para recadar fondos para manter o equipo en Indiana. Comezou o 3 de xullo de 1977 e rematou ao día seguinte, e conseguiron vender as 8.000 entradas. En parte debido a isto, a media de asistencia subiu de 7.615 a 10.982 durante a tempada 1977-78.
Os Pacers remataron a súa primeira tempada na NBA cun récord de 36-46. Billy Knight e Don Buse representaron a Indiana no All-Star Game da NBA. Porén, este feito foi tan só un dos poucos salientables nos primeiros 13 anos dos Pacers na NBA. Durante este tempo, só conseguiron tres tempadas cun récord positivo e clasificáronse dúas veces para os playoffs. Antes do comezo da tempada 1977-78, Knight e Buse foron traspasados. Adquiriron a Adrian Dantley a cambio de Knight, pero Dantley (que facía preto de 27 puntos por partido daquela) foi traspasado en decembro, mentres que o segundo máximo anotador do equipo, John Williamson, foise en xaneiro.
En 1980, traspasaron a Alex English aos Denver Nuggets para adquirir de novo á antiga estrela da ABA, George McGinnis, quen contribuíu moi poco nos dous seguintes anos en Indiana. English, en cambio, converteuse nun dos grandes anotadores da historia da NBA. Ó ano seguinte, mandaron unha elección do Draft de 1984 aos Portland Trail Blazers, a cambio do pivote Tom Owens, quen tan só xogou un ano nos Pacers. Este traspaso foi aínda peor tres anos máis tarde. Na tempada 1983-84, os Pacers remataron co peor récord da Conferencia Leste, o cal lles deu a segunda elección no Draft. Ese eleccións, traspasada tres anos antes aos Blazers, a usaron os de Portland para escoller a Sam Bowie, mentres Michael Jordan estaba aínda dispoñible.
Clark Kellogg foi escollido no Draft de 1982 polos Pacers, e rematou segundo na votación para o Rookie do Ano, pero Indiana rematou a tempada 1982-83 coa terceira peor marca da súa historia, 20-62, e tan só gañou 26 partidos na seguinte tempada. Tras gañar 22 partidos na 1984-85 e 26 na 1985-86, Jack Ramsay substituíu a George Irvine coma adestrador, e liderou aos Pacers cunha marca de 41-41 en 1986-87, e a clasificarse para playoffs por segunda vez dende que chegaron á NBA. Chuck Person, liderou ao equipo en anotación coma rookie, e foi nomeado Rookie do Ano da NBA. A primeira vitoria en playoffs da súa historia, chegou no 4º partido da primeira rolda contra os Atlanta Hawks, única vitoria nunha serie a cinco partidos, que Atlanta gañou por 3-1.
1987-2003: Era Reggie Miller
Reggie Miller foi elixido no Draft da NBA polos Pacers en 1987, e comezou a súa carreira coma suplente de John Long. Moitos seareiros non estiveron nese intre de acordo coa selección de Miller, xa que preferían a Steve Alford, da Universidade de Indiana. Os Pacers non entraron nos Playoffs na tempada 1987-88, elixiron no Draft a Rik Smits en 1988, e sufriron unha desastrosa tempada 1988-99, na cal o adestrador Jack Ramsay dimitiu despois dun comezo de 0-7. Mel Daniels e George Irvine levaron o equipo antes de que Dick Versace se convertese en adestrador, e pasou dun récord de 6-23 a un de 28-54 ao remate da tempada. En febreiro de 1989, os Pacers traspasaron ao pivote Herb Williams aos Dallas Mavericks, a cambio do futuro Mellor Sexto Home da NBA, Detlef Schrempf.
Larry Brown foi fichado coma adestrador dos Pacers para a tempada 1993-94, e o director xeral Donnie Walsh completou un traspaso moi criticado no momento, ao enviar a Schrempf aos Seattle SuperSonics a cambio de Derrick McKey e o pouco coñecido Gerald Paddio. Pero os Pacers, que comezaron a tempada co típico récord baixo, gañaron os seus últimos oito partidos da tempada, conseguindo así 47 vitorias, a mellor marca da franquía na NBA por aquel entón. Conseguiron gañar a Shaquille O'Neal e os seus Orlando Magic por 4-0 na súa primeira vitoria nunhas series de Playoffs, e gañaron aos Atlanta Hawks, primeiro clasificado na tempada regular, nas semifinais de conferencia.
Os Indiana Pacers, e particularmente Reggie Miller, puxeron finalmente o seu nome no máis alto nas Finais da Conferencia Leste de 1994. Coas series empatadas 2-2, o 5º partido se xogaba en Nova York, e Miller tivo a primeira de varias actuacións lendarias en playoffs. Cos Pacers perdendo de 15 puntos contra os Knicks no derradeiro cuarto, Miller anotou 25 puntos no 4º cuarto, incluíndo cinco triplas. Os Knicks gañaron os dous seguintes partidos e as series, pero Miller converteuse nunha estrela da NBA. Miller foi ademais o máximo anotador da selección dos Estados Unidos que gañou a medalla de ouro no Mundial da FIBA de 1994.
Mark Jackson chegou ao equipo nun traspaso cos Los Angeles Clippers, dándolle a Indiana unha boa man no posto de base, que estivo moi frouxo nos anos anteriores. Na tempada 1994-95, os Pacers fixeron unha marca de 52-30, conseguindo o seu primeiro título da División Central, e a súa primeira tempada de máis de 50 vitorias dende os tempos da ABA. O equipo pasou por enriba dos Hawks na primeira rolda, antes de enfrontarse outra vez cos seus rivais, os Knicks, nas semifinais da conferencia. Miller fixo outra vez unha actuación memorable. Desta vez, cos Pacers perdendo de seis puntos a falta de 16.4 segundos para o remate do partido, Miller anotou 8 puntos en 8.9 segundos para darlles a vitoria por dous puntos aos Pacers. Os Pacers derrotaron finalmente ós Knicks, e perderon nas Finais da Conferencia Leste contra os Orlando Magic en sete partidos.
Na tempada 1997-98, os Pacers elixiron a Larry Bird coma adestrador, e conseguiron un novo récord da franquía, rematando con 58-24. Chris Mullin chegou ó equipo en verán, e inmediatamente se converteu nunha parte importante do quinteto dos Pacers, e no aleiro titular. Os adestradores asistentes Rick Carlisle, encargado do ataque, e Dick Harter, encargado da defensa, foron clave en conseguir o mellor de xogadores coma Dale Davis, Antonio Davis e Derrick McKey. Reggie Miller e Rik Smits foron ao All-Star ese ano, e nos playoffs, os Pacers gañaron aos Cleveland Cavaliers e aos New York Knicks antes de caer contra os Chicago Bulls nunha épica final da Conferencia Leste.
Na tempada 1998-99, acortada polo lockout, os Pacers gañaron a División Central cun récord de 33-17, e gañaron aos Milwaukee Bucks e aos Philadelphia 76ers antes de caer cos New York Knicks nas finais da Conferencia Leste en seis partidos. Os Pacers traspasaron ao popular aleiro Antonio Davis aos Toronto Raptors a cambio da elección da primeira rolda do Draft Jonathan Bender, un traspaso que xerou moita controversia entre os seareiros dos Pacers. Pero nos Playoffs do ano 2000, tras un récord de 56-26 en tempada regular, os Pacers gañaron aos Bucks na primeira rolda, aos 76ers na segunda rolda, e finalmente chegaron ás Finais da NBA tras gañar nas Finais do Leste aos Knicks en seis partidos.
A súa primeira aparición nas Finais foi contra os Los Angeles Lakers, quen demostraron ser moi superiores, e acabaron coas esperanzas dos Pacers en seis partidos. Porén, os Pacers conseguiron unha vitoria por 33 puntos no 5º partido, a peor derrota dos Lakers nun partido de playoffs nese momento.
Na metade da tempada 2001-02, os Pacers fixeron un traspaso cos Chicago Bulls que mandou a Jalen Rose e Travis Best a Chicago, a cambio de Brad Miller, Ron Artest, Kevin Ollie e Ron Mercer. Brad Miller e Ron Artest chegaron a ser grandes estrelas nos seguintes anos para os Pacers. O traspaso reforzou a un equipo que loitaba por manterse a flote, e os Pacers chegaron de novo a playoffs, levaron aos New Jersey Nets, mellor equipo da tempada regular, ata o 5º partido, pero acabaron perdendo as series tras dúas prórrogas. Jermaine O'Neal fixo a súa primeira aparición no All-Star ese ano, sen deixar ningunha dúbida de que o traspaso de Dale Davis a Portland a cambio del fora unha boa idea.
Pavillóns
Os Indiana Pacers xogan os seus partidos coma locais no Bankers Life Fieldhouse dende 1999. O Bankers Life Fieldhouse está situado no centro da cidade de Indianapolis, e ten 18.165 asientos para os partidos de baloncesto, ademais de ter concertos. Comezouse a construír o 22 de xullo de 1997. Coñecido anteriormente coma Conseco Fieldhouse, inaugurouse oficialmente o 6 de novembro de 1999, e ten o nome actual dende o 22 de decembro de 2011. É considerada unha das mellores canchas da NBA. Antes de xogar no Bankers Life Fieldhouse, os Pacers xogaban os seus partidos no Market Square Arena de 1974 a 1999 e no Indiana State Fairgrounds Coliseum (agora coñecido coma Pepsi Coliseum) de 1967 a 1974.
Galardóns individuais
Xogador Defensivo do Ano da NBA
Rookie do Ano da NBA
Sexto Home do Ano da NBA
División de Honra de Rugby 1987-1988
A tempada 1987-1988 da Liga Española de rugby foi a vixésimo primeira edición da máxima categoría do rugby en España. A liga contou con 10 equipos participantes. O calendario da competición estivo formado por 18 xornadas, nas que se enfrontaron entre si tódolos equipos en dúas voltas. Ó remate do campionato o CD Arquitectura saíu campión por sétima vez na súa historia.
Indiana Pacers
Galardóns individuais
Segundo Equipo All-NBA
Terceiro Equipo All-NBA
Primeiro Quinteto Defensivo da NBA
Segundo Quinteto Defensivo da NBA
Primeiro Equipo de Rookies NBA
Segundo Equipo de Rookies NBA
Spilocuscus maculatus
Descrición
O seu corpo mide entre 35 e 65 cm de lonxitude e a súa cola entre 30 a 60 cm de longo, sendo prénsil. O seu peso rolda os 800 g. A pelaxe dos machos é de cor castaña, olivácea a alaranxada con manchas brancas irregulares, mentres que as femias son grises. A testa é redondeada, coas orellas pequenas e os ollos grandes.
Zorza
thumb|Zorza servida nun prato tradicional nunha taberna de [[León, España|León na cidade vella (Barrio Húmedo).]]
A zorza, xorza ou amoado é a carne, xeralmente de porco, picada e adubada, fundamentalmente con pemento, allo e sal, coa que se fan os chourizos.
A zorza ademais adoita frixirse en aceite e servirse coma tapa no noroeste peninsular.
É un prato típico galego, mais tamén asturiano, leonés, soriano, segoviano, abulense, palentino, valisoletano e burgalés, onde se coñece co nome castelán de picadillo. Sérvese como tapa ] quente en pratos acompañado de patacas e dun cacho de pan, viño, sidra ou cervexa.
Rosalía de Castro xa falaba da zorza en 1863 nos seus Cantares gallegos:
Illa Beef
A illa Beef é unha illa das Illas Virxes Británicas. Está localizada ao leste de Tórtola, as dúas illas están conectadas pola ponte Queen Elizabeth II. A Illa Beef é a base do Aeroporto Internacional Terrance B. Lettsome (IATA código EIS), o aeroporto comercial principal que serve a Tórtola e o resto das Illas Virxes Británicas. A Baía de Trellis atópase ao leste do aeroporto. É unha pequena cidade (con mercado, restaurante, cafetería, e artesanía local) e a praia. A Baía Longa (Long Bay) está ao oeste do aeroporto.
Xeografía
A illa é unha illa de coral e ten unha superficie duns 2 km², cunha lonxitude duns 2,5 km e 0,5 km de ancho. A altura máxima é de só uns poucos metros sobre o mar
A poboación é duns 150 habitantes, onde a maioría vive na Baía de Trellis Bay na parte central da illa no lado norte.
Historia
Illa Beef foi descuberta en 1493 por Cristovo Colón, durante a súa segunda viaxe ó Novo Mundo.
En 1672 a illa incorporouse á colonia británica de Antiga.
En 1773 converteuse con outras illas no territorio das Illas Virxes Británicas.
Polémica de desenvolvemento
En 2007, un gran desenvolvemento na illa Beef Island retrasouse tras as denuncias dun grupo ecoloxista chamado British Virgin Islands Heritage Conservation Group. Estaba proxectado construír un hotel de cinco estrelas cun campo de golf e un porto deportivo preto de Hans Creek, no sueste da illa. Despois dunha revisión xudicial o xulgado das Illas Virxes Británicas ordenou suspender o proxecto.
A polémica comezou en outubro de 2006, cando o ministro xefe das Illas Virxes Británicas, o doutor Orlando Smith, decidiu aprobar a construción dun hotel na illa de Tortola, que está conectada coa illa de Beef pola ponte da raíña Isabel II. A pesar das queixas nunha reunión pública celebrada polo comité de planeamento o 24 de xaneiro do 2007, os plans de construción seguían sendo os mesmos. Algúns dos razoamentos locais contra a construción do hotel incluían perigos para os hábitats insulares como o estanque de sal, o arrecife de coral e os mangleiros, medos a contaminar o abastecemento local de auga, aumento do tráfico e hacinamento.
O 31 de xaneiro de 2007, o ministro aprobou a construción doutro hotel de cinco estrelas na illa Beef. Esta aprobación era cuestionable porque Hans Creek é un lugar que as Normas de Pesca das Illas Virxes marcan como protexidas, polo que era ilegal desenvolver calquera cousa que afectase prexudicialmente ao medio ambiente. Temendo este desenvolvemento potencialmente ilegal, grupos activistas da illa xuntáronse para combinar os seus recursos e crearon o VIEC, o Consello Ambiental das Illas Virxes.
Nun primeiro momento, o VIEC levou a cabo pequenas manifestacións nas que acudiron aos sitios de construción propostos, recolleron firmas e falaron con outros veciños sobre os posibles efectos nocivos que poidan resultar da construción. En xullo, o VIEC recolleu 18.000 firmas en apoio dos seus esforzos de persoas de todo o mundo e presentouna ás axencias do goberno local.
Máis tarde, en 2007, as tácticas mudaron de protestas e manifestacións a centrarse nos procesos xudiciais contra o goberno por dar permiso para construír nun lugar protexido. As reportaxes informaron de que a loita legal inspirouse na loita semellante do Caio Gran Guana, nas Bahamas. A acción legal foi financiada por doazóns, principalmente realizadas por Sir Richard Branson, o propietario de dúas illas nas Illas Virxes Británicas e de Virgin Atlantic Airlines. En 2008, VIEC recibiu apoio xurídico e financeiro adicional do Ocean River Institute, unha organización con sede nos Estados Unidos.
O 23 de setembro do 23 de 2009, casualmente o día internacional da paz, o VIEC gañou a súa demanda contra o goberno no alto tribunal. O xuíz decidiu que o proxecto de desenvolvemento da illa Beef fora autorizado ilegalmente polo primeiro ministro para desenvolverse en Hans Creek. Considerouse ilegal porque o desenvolvemento previsto considerouse, desenvolvemento nocivo, e en Hans Creek, segundo o Regulamento de pesca, o desenvolvemento nocivo é ilegal.
Esta vitoria non durou moito. O 12 de agosto de 2011, a Corte Suprema de Apelación do Caribe Oriental decidiu que a sentenza ditada en 2009 polo alto tribunal non era válida porque Hans Creek non se declarara correctamente como área protexida. Isto significou que o permiso de planificación orixinal dado ao Proxecto de desenvolvemento da illa Beef era legal.
Fanny Vandegrift
Fanny Vandergrift Osbourne Stevenson, nada o 10 de marzo de 1840 en Indianapolis e finada o 17 de febreiro de 1914 en San Francisco, foi unha artista e aventureira estadounidense, herdeira do legado de seu segundo home, Robert Louis Stevenson.
O matrimonio con Osbourne
Era filla do construtor Jacob Vandegrift, e da súa muller Esther Thomas Keen. Aos dezasete anos casou con Samuel Osbourne, un tenente ao servizo do gobernador do estado e ao ano seguinte, en 1858 nacía a súa primeira filla, Isobel ou Belle. Samuel combateu na Guerra Civil Americana e de volta da fronte, acompañando a un amigo enfermo de tuberculose, parou en San Francisco, California. Decidiu traballar nas minas de prata de Nevada. Dende alí mandou traer á familia, que veu en barco dando a volta polo istmo de Panamá. Primeiro instaláronse en Reese River e na aldeíña de Austin, logo marcharon a Virginia City e finalmente, mentres Samuel Osbourne coñecía outras mulleres nos salóns, e miraba de atopar ouro nas montañas Coeur d'Alene, Fanny e maila filla instaláronse en San Francisco. Seguíanse vendo, e froito deses encontros foi segundo fillo Samuel Lloyd, que naceu en 1868.
Despois separáronse de novo, e Fanny volveu para Indianapolis. Logo reconciliáronse e en 1869 vivían en Oakland (California), onde lles naceu o terceiro fillo, Hervey. Pero os problemas no matrimonio continuaron longo tempo. En 1875 ela decidira deixalo completamente, pero como o divorcio levaba aparellados problemas de índole social e moral naquel tempo, optou por marchar algo máis lonxe, a Europa, cos seus tres fillos, a aprender pintura. Primeiro en Antuerpe, onde non a admitiron por ser muller, e finalmente en París. Uns meses máis tarde, o 5 de abril de 1876, e de tuberculose mórrelle o máis pequeno dos seus tres fillos, Hervey Osbourne, e soterrárono no cemiterio de Père Lachaise. Para os seus últimos días acudiu o pai dende Estados Unidos, e quedou aínda un tempo na capital francesa, pero logo marchou de volta a California.
O Mariñao, As Pontes de García Rodríguez, As Pontes de García Rodríguez
O Mariñao é un lugar da parroquia das Pontes de García Rodríguez no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Segundo o INE en 2014 tiña tres habitantes (dous homes e unha muller).
Fanny Vandegrift
A súa carreira como pintora. Robert Louis Stevenson
En xullo de 1876 coñece a Robert Louis Stevenson nunha residencia de artistas preto de Fontainebleau, aínda que nun primeiro momento Stevenson amosa interese na filla de Fanny, Belle. A rapaza non demostrou resposta ningunha, pero aínda así Stevenson pasou os invernos de 1876 a 1878 entre Londres e a casa familiar de Edimburgo, pero o resto do ano ou vivía en París na casa de Fanny ou na residencia de artistas de Grez. En 1878 Stevenson propúxolle de divorciarse de Osbourne e casar con el, pero ela rexeitouno. E o 15 de agosto de 1878 Fanny, presionada polo seu home, regresa a San Francisco.
Stevenson dille que quere ir detrás dela, pero conta coa forte oposición dos pais, que á fin de contas son os que lle proporcionan o sustento económico. Pero logo duns meses Fanny escríbelle un telegrama dicíndolle que as cousas volven ir mal. El interpréato como un vente e, ás caladas, métese nun barco no porto de Glasgow, o Devonia, cruza todos os Estados Unidos dende Nova York ata San Francisco en tren, onde chega o 30 de agosto de 1879. Fanny está vivindo en Monterey, e el decide agardar por alí. Vive practicamente un ano na cidade de San Francisco, agardando a que Fanny tramite ou non o divorcio. Sofre dos pulmóns, ten febre e vai esgotando un diñeiro que non se repón porque os pais non lle queren mandar máis: desaproban fortemente que o seu fillo marchase sen avisalos para pretender a unha muller casada. En xaneiro de 1880, cinco meses despois, Fanny consegue finalmente o divorcio, pero a saúde de Stevenson empeora radicalmente. O divorcio e a saúde vencen tamén o corazón dos pais, que lles piden que marchen os dous para Escocia. O 19 de maio de 1880 casan, pero como a saúde segue sendo horrible, deciden instalarse na montaña, nunha mina de prata abandonada que non tiña ningún tipo de servizo de habitabilidade. Pero a natureza, a calor e a sequidade fixeron que se recuperase e a finais de xuño marchan para Escocia a bordo do City of Chester.
Os mares do sur
Pero o verán escocés non é como o estadounidense, e axiña Stevenson cae outra vez gravemente enfermo. Garda cama en Braemar, Escocia. O outono recrúa, témenlle pola vida, e deciden marchar a Davos, o sanatorio suízo. Hospédanse no hotel Am Sein, onde Stevenson se entrega ao réxime de coidados dos médicos e a escribir. Durante os anos seguintes viaxarán constantemente aos sanatorios centroeuropeos, subindo a pasar os veráns a Escocia.
Logo da morte do sogro en 1887, marcha co home, cos fillos, co xenro e mais coa sogra a Colorado, pero nada máis chegar a Nova York mudan de plans e van pasar o inverno ao Lago Saranac, nas Adirondacks. En xuño de 1888, fletan o iate Equator e parten dende San Francisco. Durante tres anos percorren algunhas illas do Pacífico Sur (as Illas Gilbert, as Marquesas e Tahití). O 7 de decembro de 1889 dexergan Upolu, a illa principal do arquipélago de Samoa, e horas despois instálanse en Apia coa intención de pasar unicamente uns días. Nunca máis marcharán de alí xuntos.
En xaneiro de 1890 mércanlle unha leira de 126 hectáreas, situada a 5 kms ao sur de Apia, a un ferreiro escocés cego. Válelles 4.000 dólares. A leira chamouse Vailima (a auga entre as mans, en alusión a unha lenda tradicional samoana). Durante os anos seguintes constrúen unha casa, que enchen de criados: Fanny dedícase á agricultura e mentres Stevenson escribe. O 3 de decembro de 1894, mentres traballaba n'A presa de Hermiston, falece supetamente, con toda probabilidade como consecuencia dun infarto cerebral. A poboación samoana traballa duramente para prepararlle o enterro a unha persoa á que admiraban con forza: pasan a noite rozando no monte un camiño para poder subir o cadáver de Stevenson dende a finca de Vailima ata o cumio do monte Vaea, onde repousan aínda hoxe os seus restos, nunha cova de lava e coral. Os xefes samoanos prohibiron que nunca máis se disparasen armas de fogo nas proximidades do monte Vaea.
Últimos anos
Logo da morte de Stevenson, a familia decide gastar uns anos viaxando de novo, entre California e Hawaii. Todos agás a sogra de Fanny, que decidira regresar a Escocia e coidar sa súa irmá. Dous anos máis tarde, a nai de Stevenson falece, Fanny véndelle a herdade de Samoa a un peleteiro de Hamburgo e faise cargo do legado do seu home.
Viaxa por España, Francia e Portugal, bota un inverno en Madeira, e logo constrúe un chalé en San Francisco, onde acarrexa os mobles que tiñan na herdade de Samoa. Durante os últimos anos moceou cun rapaz moito máis novo ca ela, Edward Salisbury Field, que lle levaba a contabilidade e xestionaba a súa riqueza. Fanny Vandegrift morreu o 17 de febreiro de 1914 en San Francisco, dun infarto cerebral. As súas cinzas esparexéronse no cumio do monte Vaea. Meses despois, o seu amante e administrador casaba coa súa filla Belle.
Julia Ormond
Julia Karin Ormond, nada o 4 de xaneiro de 1965 en Epsom, Surrey, é unha actriz inglesa de cinema, televisión e teatro.
Un, dos, tres... ensaïmades i res més
A película foi producida por diversas produtoras, como S'oliba Films, P.C. Teide, Profilmar e J. Olivers P.C. O xefe de produción foi Josep Maria Forn. O filme presentouse ao público balear en 1985, e debido ao éxito que tivo no arquipélago proxectouse tamén en diversas salas do resto de España, mais sen o mesmo éxito.
Sinopse
Don Miquel é propietario dun hotel en Palma. Está ameazado de desafiuzamento e espera pagar todas as súas débedas cunha egua, sempre e cando esta venza na próxima carreira no hipódromo. Pero, pouco antes da carreira, a egua desaparece.
Carlos II o Magnánimo
Carlos II de Alençon, tamén coñecido como Carlos II o Magnánimo, nado en 1297 e finado o 26 de agosto de 1346, era o segundo fillo de Carlos I de Valois e de Margarida de Anjou, e polo tanto irmán do rei de Francia Filipe VI de Francia. Foi conde de Perche, Chartres e Alençon.
Traxectoria
Fixo as súas primeiras armas en Güiena baixo o mando do seu pai e mostrou no seu primeiro cerco un gran valor que o levou ata unha temeridade cega (1324).
Á morte do seu pai, o 16 de decembro de 1325, o seu irmán Luís de Valois recibiu o condado de Chartres, o condado de Alençon e as terras de Châteauneuf-en-Thymerais e Carlos as terras de Champrond e Senonches e o condado de Perche, segundo un acordo de distribución feito polo seu pai o 20 de maio de 1314; pero á morte de Luís os condados de Chartres e Alençon e o señorío de Chateauneuf-en-Thymerais pasaron ao seu irmán máis vello Filipe VI de Francia que os cedeu a Carlos en abril de 1329.
Participou na batalla de Cassel (1328) e na conquista de Saintes (1330). O seu irmán Filipe converteuse en rei de Francia en 1328, pero o rei Eduardo III de Inglaterra reclamou a coroa e negouse a pagar o tributo. Filipe VI nomeouno tenente xeneral do Reino e enviouno a cubrir unha rebelión en Saintes, fomentada polos ingleses, e tomou varias fortalezas, incluída a propia Saintes.
Despois interveu en Cambrai en 1339 e en Tournai en 1340. O duque Xoán III da Bretaña morreu en 1341 e estalou a guerra de sucesión entre a súa sobriña Xoana de Penthièvre, apoiada polos franceses, e Xoán II de Montfort, apoiado polos ingleses. Filipe VI deulle a fortaleza de L'Aigle que confiscara a Xoán de Montfort.
Participou na batalla de Crécy (26 de agosto de 1346 ), onde comandou a vangarda e na que morreu.
Matrimonios e fillos
En abril de 1314 casou con Xoana, condesa de Joigny, que faleceu o 24 de setembro de 1336, sen descendencia.
En decembro de 1336 casou en segundas nupcias con María de la Cerda (c. 1319 - 19/11/1379), chamada María de Castela, señora de Lunel, filla de Fernando de Castela (1275-1322), señor de La Cerda, e de Xoana Núñez chamada "la Palomilla" (A Pombiña 1286-1351), señora de Lara. María de la Cerda quedara viúva do seu primeiro matrimonio con Carlos de Évreux (1305-1336), conde de Étampes. Coñecense polo menos seis fillos da unión de Carlos de Alençon e María de la Cerda:
Ray W. George
miniatura|250px|Espécime xuvenil de Panulirus cygnus Ray W. George é un zoólogo australiano especializado en carcinoloxía.
Traxectoria
Traballou no Departamento de Carcinoloxía do Museo de Australia Occidental entre 1953 e 1982, onde realizou investigacións sobre os hábitos do cangrexo de río comercial.
En 1962 describiu unha nova especie de lagosta, Panulirus cygnus, no seu traballo "Description of Panulirus cygnus sp. nov., the commercial crayfish (or spiny lobster) of Western Australia". Journal Royal Society Western Australia, 45 (4): 100–110. (Ver o artigo completo).
Abreviatura
A abreviatura George emprégase pare recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Emily DiDonato
Emily DiDonato, nada en Nova York o 24 de febreiro de 1991, é unha modelo estadounidense.
Traxectoria
Nada en Goshen, Nova York, DiDonato ten ascendencia italiana, irlandesa e nativo americana. A súa familia emigrou ós Estados Unidos dende Italia.
Primeiro ministro de Grecia
Esta é a listaxe dos primeiros ministros de Grecia, de 1827 ata os días de hoxe.
Emily DiDonato
Traxectoria
Despois de que un amigo da familia a animase a ser modelo, asinou con Request Model Management en 2008 e converteuse na imaxe de Guess? para a primavera de 2009, e como modelo de Ralph Lauren na campaña publicitaria "Rugby" da primavera de 2009.
Primeiro ministro de Grecia
Gobernos durante a segunda guerra mundial
O 1941 a Alemaña nazi invadiu Grecia. Formáronse dous gobernos: un exiliado no Cairo, Exipto, e outro colaboracionista cos alemáns.
Baviera
miniatura|Bandeira civil de Baviera Baviera (en alemán Bayern e en bávaro Boarn) ou, na súa designación oficial, Estado Libre da Baviera (Freistaat Bayern dende que deixou de ser un reino en novembro de 1918), é o meirande en superficie dos 16 estados federais (Länder) da Alemaña. Localizado no extremo sueste do país, ten unha área de 70 553 km² e 12 millóns de habitantes que cultivan as tradicións coma en ningunha outra parte de Alemaña. A súa capital é Múnic.
Existe gran cantidade de parques urbanos –como o de Schönbusch en Aschaffenburg, o Hofgarten en Ansbach ou o Xardín Inglés (Englischer Garten) en Múnic- amais de castelos e pazos. Cómpre salienta-los erixidos na época de Ludwig II: Lindenhof, Neuschwanstein e Herrenschiemsee.
O traxe típico, o Jäger, vístese na actualidade durante a celebración das festividades populares, como a festa anual da cervexa, a Oktoberfest, en Múnic, que goza de sona internacional, e que é elaborada segundo a Lei da pureza de 1516. O lúpulo co que se produce é cultivado no propio estado.
A capital, Múnic, un centro significativo da ciencia e da investigación, conta cunha das meirandes bibliotecas de Europa, a Biblioteca Estatal Bávara, con máis de 6 millóns de volumes. Así mesmo localizánse na capital bávara o Instituto Max Planck de Física do Plasma, o Deutsches Museum, a maior colección mundial da historia das ciencias naturais e da técnica, alén de numerosas edificacións históricas e museos de arte. A antiga división de Baviera era en tres zonas tradicionalmente ben definidas: Suevia, Franconia e A Vella Baviera.
Xeografía
A Baviera partilla fronteira coa Austria (Estados da Alta Austria, Salzburgo, Tirol e Vorarlberg) no sueste, coa Chequia ao oeste e o Lago de Constanza a suroeste. No marco de Alemaña, rodéana os estados de Baden-Württemberg (ao oeste), Hessen (ao noroeste), Turinxia (ao norte), e Saxonia (ao nordés).
Atravésaa o Danubio (Donau en alemán) e mailo Main.
As outras grandes cidades bávaras son Nuremberg (491 000 habitantes), Augsburg (258 000), Würzburg (130 000), Regensburg (127 000), Ingolstadt (117 000), Fürth (111 000) e Erlangen (102 000) ou Bayreuth.
Administración política
A Baviera dispón actualmente dun parlamento unicameral (der Landtag), elixido por sufraxio universal. Ata decembro de 1999, existía tamén un senado (der Senat), formado por membros escollidos polos grupos socio-económicos da Baviera; porén esta institución foi abolida logo dun referendo que se realizou en 1998.
O goberno bávaro, coma os dos demais länder de Alemaña, é dirixido por un Ministro-Presidente (Ministerpräsident). Actualmente o Ministro-Presidente da Baviera é Günther Beckstein (elixido polos socialcristiáns da CSU), que foi o substituto de Edmund Stoiber, quen ocupou o cargo ata que se decidiu retirar. Dende 1962 a CSU (o partido-irmán da CDU na Baviera) goberna o estado con sucesivas maiorías absolutas.
División administrativa
A Baviera está dividida en 71 distritos (Kreis no singular, Kreise no plural) e 25 cidades independentes.
miniatura|Mapa da Baviera mostrando os distritos e cidades independentes.
Distritos da Baviera:
Cidades independentes (Stadkreise), non pertencentes a distrito ningún:
Os distritos mentados arriba agrúpanse en sete gobernos de distrito (Regierungsbezirke):
Historia
A familia Wittelsbach gobernou a Baviera ininterrompidamente, dende 1180 ata 1918. En 1806, o duque da Baviera foi feito rei, e en 1815, despois da desagregación do Imperio Napoleónico, o Palatinado do Rhin tornou parte do Reino da Baviera. Luís II de Baviera (1845 - 1886), que reinou de 1864 ata ao seu suicidio en 1886, é probablemente o máis coñecido monarca bávaro, sendo responsáble da construción de verdadeiros castelos de contos de fadas, destacando o coñecido castelo de Neuschwanstein.
Nos comezos do século XIX e por mor das Guerras Napoleónicas, Baviera uniuse á Confederación do Rin. Baviera foi aliada de Francia neste período e malia ter que cede-las súas posesións máis occidentais do río Rin, Napoleón Bonaparte procuroulle compensacións que acrecentaron considerablemente o seu territorio. En 1805 créase o reino de Baviera. Tralos desastres militares do emperador francés en 1813, Baviera torna as súas armas contra Francia. Despois da caída do Primeiro Imperio Francés, Baviera uniuse á Confederación Xermánica.