cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espeleotema
Química
A maior parte da química da caverna cárstica desenvólvese en torno á calcita, CaCO3, o mineral primario na rocha calcaria. É un mineral pouco solúbel, cuxa solubilidade aumenta coa introdución de dióxido de carbono, CO2. É paradoxal que a súa solubilidade diminúe conforme a temperatura aumenta, ao contrario que a gran maioría dos sólidos disolvidos. Esta diminución débese a interaccións co dióxido de carbono, cuxa solubilidade diminúe con elevadas temperaturas. Cando o dióxido de carbono se libera, o carbonato cálcico precipita.
Testemuñas do clima
Pódense tomar mostras de espeleotemas secundarios para usalos, ao igual que un núcleo de xeo como un rexistro de cambios climáticos pasados.
Unha característica destes espeleotemas á a súa capacidade única para seren datados con gran precisión.
As estalagmitas son particularmente útiles para aplicacións paleoclimáticas pola súa forma relativamente simple e porque conteñen diversos rexistros climáticos, como isótopos de oxíxeno e carbono e trazas de catións. Estes poden achegar informacións sobre a precipitación no pasado, a temperatura, e os cambios na vexetación durante os últimos ~ 500 000 anos.
Espeleotemas en covas volcánicas (espeleotemas primarios ou sinxenéticos)
Os espeleotemas fórmanse tamén nas covas volcánicas como os tubos de lava. Aínda que en ocasións son similares en aparencia aos presentes nas covas cársticas, os espeleotemas primarios presentes nos tubos volcánicos están formados por arrefriamento da lava residual no interior da cova.
Dependendo da idade do tubo volcánico e do terreo en que se encontre, poden formarse no seu interior outros espeleotemas secundarios, como pequenas estalactitas e diversas concrecións, grazas a achegas de auga con minerais disolvidos que acaban precipitando.
Os espeleotemas primarios máis comúns nos tubos de lava son:
Os espeleotemas secundarios máis comúns nos tubos de lava de certa antigüidade son:
Castelán murciano
O castelán murciano é unha variedade do castelán falado na comunidade autónoma da Rexión de Murcia e nas comarcas adxacentes de Vega Baja del Segura e Alt Vinalopó na provincia de Alacant (Valencia) e o corredor de Almansa en Albacete (Castela-A Mancha). Nunha extensión máis grande, tamén pode incluír algunhas áreas que formaron parte do antigo Reino de Murcia, como o sueste de Albacete (agora parte de Castela A-Mancha) e partes de Xaén e Almería (agora parte de Andalucía).
Reino vándalo
O reino vándalo (latín: Regnum Vandalum) ou reino dos vándalos e alanos (latín: Regnum Vandalorum et Alanorum) foi establecido polo pobo vándalo xermánico baixo Xenserico. Gobernaba no norte de África e en varias prazas do Mediterráneo dende o 435 ata o 534.
Historia
Trala derrota na batalla dos montes Nervasos, contra suevos de Hermerico e os romanos de Asterio, Gunderico retrocede cara a Bética, onde se establece ata que finalmente Xenserico na primavera de 429 con, os que se estiman, 80.000 individuos decidiu pasar a África, cruzaron o Estreito de Xibraltar e invadiron a zona en 436, co fin de facerse coas mellores zonas agrícolas do Imperio Romano de Occidente.
Para iso lograron barcos cos cales chegaron a Tánxer e Ceuta. Logo desprazáronse cara ao leste, conquistando as rexións costeiras do que hoxe son Marrocos, Alxeria e Tunisia. En 435, o Imperio Romano, que entón gobernaba o norte de África, permitiu que os vándalos se establecesen nas provincias Numidia e Mauritania Cesariense, cando quedou claro que o exército vándalo non podía ser derrotado polas forzas militares romanas. En 439 os vándalos renovaron o seu avance cara ao leste e capturaron Cartago, a cidade máis importante do norte de África.
Fixéronse, tras algúns anos de loita, co control de gran parte da antiga provincia romana de África fundando o seu propio reino, que incluía, ademais, Sicilia, Córsega, Sardeña e as illas Baleares, así mesmo conquistadas aos romanos e, xa que logo, as fontes de produción da maior rexión cerealeira do vello imperio, que en adiante tivo que comprar o gran aos vándalos.
Ademais os romanos tiveron que soportar as súas razzias piratas no Mediterráneo occidental incluíndo o saqueo de Roma en 455, e a derrota da frota imperial de Maiorano na batalla de Cartaxena en Potus Illicitanus no 460. Para iso contaban co gran porto de Cartago e coa frota imperial nel apresada. Sobre a base desta última, Xenserico conseguiu apoderarse de bases marítimas de gran valor estratéxico para controlar o comercio marítimo do Mediterráneo occidental. miniatura|280x280px|Moeda de [[Xelimero.]] Con todo, o dominio vándalo do norte de África duraría só algo máis dun século e caracterizouse por un progresivo debilitamento militar do exército vándalo, unha grande incapacidade dos seus reis e aristocracia cortesá para atopar un modus vivendi aceptábel cos grupos dirixentes romanos e pola paulatina vida á parte de amplos territorios do interior, máis periféricos e montañeses, onde foron consolidándose embrións de Estados baixo o liderado de xefes tribais bérberes máis ou menos romanizados e cristianizados.
A política da monarquía vándala foi fundamentalmente defensiva contra todos os seus máis inmediatos inimigos: a propia nobreza bárbara e a aristocracia provincial romana. Un labor de desatención social e descabezamento político que á forza habería de afectar ás mesmas estruturas administrativas herdadas do Imperio, o que ocasionaría a súa definitiva ruína. A causa profunda de devandita ruína non sería outra que a mesma base do poder dos reis vándalos, o exército, e as esixencias do mesmo.
Aínda que se recordan principalmente polo saqueo de Roma en 455 e pola súa persecución dos cristiáns niceanos (porque eran arianos), os vándalos foron mecenas da aprendizaxe. Os grandes proxectos de construción continuaron, as escolas floreceron e no norte de África protexeron a moitos dos escritores e científicos máis innovadores do Imperio Romano de Occidente de fala latina tardía.
O reino vándalo terminou en 534, cando foi conquistado por Belisario e incorporado ao Imperio Romano de Oriente (ou Imperio Bizantino). Os vándalos sobreviventes asimiláronse á poboación indíxena africana (bérberes), ou dispersáronse no territorio bizantino.
Recuperatio Imperii
Estes sentimentos son aproveitados pola administración de Xustiniano I para realizar, precisamente, unha política en consonancia con eles (fose sincera ou interesada). Este programa foi dirixido polo brillante militar Belisario, e conseguiu recuperar o norte de África, o sur da Península Ibérica e a práctica totalidade de Italia. Nas tres invasións de conquista do programa o Imperio usou sempre a escusa de que os seus intereses na rexión foran violados (case sempre co destronamento ou morte dun rei favorábel ao Imperio) para así efectuar a invasión e posterior conquista.
Porén, o Imperio romano de Oriente quedou debilitado para os retos do futuro e ademais, a facenda bizantina quedou baleira tras os monumentais gastos de Xustiniano para as súas campañas de conquista en Occidente e as súas grandes construcións arquitectónicas, como a igrexa de Santa Sofía. Os seus sucesores non poderían afrontar o reto de dirixir un Imperio atacado en todas as frontes e terminarían por perder gran parte das conquistas de Xustiniano I, e peor aínda, perderen Siria, Palestina e Exipto, que constituían gran parte do Imperio bizantino, a mans dos otománs.
La Voz de Galicia (homónimos)
La Voz de Galicia pódese referir a :
Lei de Snell
O seu nome provén do seu descubridor, o matemático neerlandés Willebrord Snel van Royen (1580-1626). A denominación coma "Snell" débese ao seu apelido, mais cun "l" engadido polo seu nome, Willebrord.
Definición
Snell afirma que o produto do índice de refracción do primeiro material polo seno do ángulo de incidencia é constante para calquera raio de luz incidindo sobre a superficie separatriz de dous medios. Aínda que a lei de Snell foi formulada para explicar os fenómenos de refracción da luz pódese aplicar a todo tipo de ondas que atravesan unha superficie de separación entre dous medios nos que a velocidade de propagación da onda varíe.
Se se consideran dous medios caracterizados por índices de refracción e  separados por unha superficie S, os raios de luz que atravesen os dous medios refractaranse na superficie, variando a súa dirección de propagación en función do cociente entre os índices de refracción  e.
Para un raio luminoso cun ángulo de incidencia sobre o primeiro medio, ángulo entre a normal á superficie e a dirección de propagación do raio, teremos que o raio se propaga no segundo medio cun ángulo de refracción, cuxo valor se obtén por medio da lei de Snell.
A simetría da lei de Snell fai que as traxectorias dos raios de luz sexan reversíbeis. É dicir, se un raio incidente sobre a superficie de separación cun ángulo de incidencia se refracta sobre o medio cun ángulo de refracción, entón un raio incidente na dirección oposta desde o segundo medio cun ángulo de incidencia  se refracta sobre o medio 1 cun ángulo.
Premio CGAC de investigación e ensaio sobre arte contemporánea
O Premio CGAC de investigación e ensaio sobre arte contemporánea está convocado polo Centro Galego de Arte Contemporánea. A súa primeira edición foi no ano 2018.
Notas
/
Kevin Hart
Kevin Hart, nado en Filadelfia, Pensilvania o 6 de xullo de 1979 é un actor e comediante estadounidense.
Traxectoria
Hart naceu en Filadelfia, Pensilvania. Graduouse no George Washington High School e asistiu á Universidade Temple durante dous anos.
En 2008, Hart apareceu no vídeo de Three 6 Mafia para "Lolli Lolli (Pop That Body)" e en 2009, Hart apareceu nunha serie de anuncios de eBay. Ese mesmo ano interpretou o feiticeiro Zezelryck na serie de televisión Kröd Mändoon and the Flaming Sword of Fire.
Fixo varias actuacións ao vivo de comedia en especiais de televisión para Comedy Central, incluíndo I'm a Grown Little Man e Seriously Funny. En 2010, Hart apareceu nos anuncios de Air Jordan con Dwyane Wade. Hart é idolatrado polo seu compañeiro Mike Benner.
O 6 de setembro de 2012 foi o anfitrión dos premios MTV Vídeo Music Awards 2012, que realizou a súa cerimonia no Staples Center dos Ánxeles.
Participa no segundo disco en solitario de Romeo Santos, Formula Vol.2.
Vida persoal
Hart casou con Torri Hart en 2003. En marzo de 2005 naceu a súa filla Heaven Leigh (pronunciado Heavenly) Hart. Como se revelou en The 40-Year-Old Virgin, el comentou medio de broma que non quere que se converta "nunha bailarina de striptease". O 18 de febreiro de 2008, naceu Hendrix Hart. En 2010, Hart separouse legalmente da súa esposa, quen tamén fai xiras de stand-up con el.
É amigo de Anthony Anderson.
Miranda
Amais, como apelido pode referirse a:
Montán, Samos
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santa María de Montán é de orixe románica, construída con muros de cachotería, sufriu varias reformas. No interior destaca a grande altura da nave. O acceso conta cun pequeno cabido con cuberta de lousa a tres augas. Conserva un retablo neoclásico con tallas do século XIX.
Documentos do mosteiro de Samos de entre 1058 e 1195 refírense ao lugar como San Miguel de Montán e informan sobre un santuario con reliquias de San Miguel e Santo André (loco sancto isto de Sancti Michaelis et Sancti Andree, quorum reliquie ibidem sunt recondite in villa vocabulo Montan). Montán é, por tanto, a Villa sancti Michaelis que o Códice Calixtino menciona entre Triacastela e Barbadelo, o que confirman os peregrinos posteriores (s. XV) que mencionan un lugar de San Miguel (Sent Michaele, San Michele) situado entre San Xil e Furela. O cambio da advocación de San Miguel pola de Santa María produciuse antes do 1665.
Oxford Street
miniatura|Oxford Street en maio de 2016.
Oxford Street é unha das grandes rúas de Londres, Inglaterra. Situada no termo de Westminster, é unha das rúas máis famosas do mundo para as compras. Con máis de 300 tendas, é a rúa comercial máis grande do mundo. Ocupa aproximadamente uns 2.000 metros dende Marble Arch na esquina nordeste de Hyde Park, continúa por Oxford Circus ata St Gile's Circus, cara á intersección con Charing Cross Road e Tottenham Court Road. Ao oeste de Marble Arch, Oxford Street convértese en Bayswater Road ou a A40, a cal continua cara ao oeste cara a Oxford. Oxford Street ten intersección con outras rúas londinienses famosas, incluíndo Park Lane, New Bond Street e Regent Street.
Mecocerculus leucophrys
Mecocerculus leucophrys é unha especie de ave paseriforme pertencente ó xénero Mecocerculus que integra a familia Tyrannidae. É nativo de América do Sur.
Distribución e hábitat
Distribúese ó longo da cordilleira dos Andes dende o noroeste de Venezuela, por Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia, até o noroeste da Arxentina; e nos tepuis do sur de Venezuela e territorios adxacentes do extremo norte do Brasil e oeste de Güiana. Habita nos bordos de bosques subtropicais e tropicais de alta montaña e zonas de matogueiras entre os 2800 e os 3500 m de altitude, pero máis baixo, até os 1500 m na Arxentina e Venezuela.
Distrito de Água Grande
Água Grande é un distrito de San Tomé e Príncipe. A súa capital, San Tomé, tamén é a capital do país. A súa área é de 17 quilómetros cadrados e é o menor dos 7 distritos en termos de área mais é o maior en poboación.
Cidades irmandadas
O distrito de Água Grande está irmandada coas seguintes cidades:
Dinosaur
Dinosaur é o álbum de estrea da banda estadounidense de rock alternativo Dinosaur Jr., editado en 1985 a través do selo Homestead Records.
Este álbum debut do grupo mostra unha música máis folkarra do que se dá en traballos posteriores, aínda que algúns temas teñen uns toques hevis, aproximándose ao heavy metal, como por exemplo "Does it Float", "Mountain Man", e "Bulbs of Passion".
Sacaron este disco cando aínda se chamaban simplemente Dinosaur, antes de que legalmente se tivesen que pór Dinosaur Jr, sendo, pois, o nome do álbum homónimo ao da banda, daquela.
Listaxe de cancións
Todos os temas escritos por J Mascis.
Patexo
O termo patexo pódese referir a:
White Rose Movement
White Rose Movement foi unha banda inglesa de post-punk/electro, procedente da cidade de Londres. O grupo colleu o seu nome do movemento de resistencia antinazi Rosa Branca (Weiße Rose en alemán e White Rose en inglés). A banda mestura o estilo e actitude post-punk das primeiras bandas do xénero como Joy Division, The Sound, Killing Joke e The Chameleons, cunha imaxe máis New Romantic que lembra a grupos como Duran Duran, Depeche Mode e A Flock of Seagulls, ademais de ter influencias máis modernas do electroclash e do post-punk revival.
Paco Zas
Francisco Martínez Zas, nado na Coruña o 9 de xullo de 1961, é un exfutbolista e actual empresario galego. Xogaba de defensa. Do 28 de maio ao 27 de decembro de 2019 foi presidente do Deportivo da Coruña.
Como futbolista
Comezou nas categorías inferiores do Deportivo da Coruña con 13 anos, xogando como defensa. Xogou nos equipos infantil e xuvenil antes de dar o salto ao Fabril, onde xogou entre 1979 e 1983, disputando 124 partidos e marcando 4 goles. Na tempada 1981–82 debutou co Deportivo da Coruña en Segunda División, no partido da 32ª xornada, na que unha folga de futbolistas convocada pola AFE motivou que moitos clubs xogasen con futbolistas non profesionais dos seus equipos filiais ou xuvenís. Foi o seu único partido co primeiro equipo.
Entre 1983 e 1985 xogou cedido no Calvo Sotelo CF de Puertollano, onde xogou 40 partidos e logrou o ascenso á Segunda División. Na 1985/86 xogou no Linares CF, de Segunda B, co que sufriu un descenso a Terceira, antes de recalar no Bergantiños, onde xogou unha tempada.
Nocicepción
A nocicepción (tamén coñecida coma nociocepción ou nocipercepción) é o proceso neuronal polo que se codifican e procesan os estímulos potencialmente nocivos e daniños para os tecidos. Trátase da actividade aferente producida no sistema nervioso periférico e central polos estímulos que teñen potencial para danaren os tecidos Esta actividade é iniciada polos nociceptores, (tamén chamados receptores da dor), que poden detectar cambios térmicos, mecánicos ou químicos por enriba do limiar do sistema. Unha vez estimulado, un nociceptor transmite un sinal a través da medula espiñal ao cerebro.
A nocicepción activa diversas respostas autónomas que conducen á experiencia da dor nos seres vivos que teñen un sistema nervioso.
Paco Zas
Como futbolista
Colaborou activamente coa Asociación de Veteranos do Deportivo, da que é vicepresidente.
Como adestrador
Tivo tamén unha curta carreira como adestrador que comezou en 1993 no Sporting Sada. Tras adestrar durante dúas tempadas a dito equipo foi contratado polo Cerceda no verán de 1996. Con todo, foi cesado xa a comezos de novembro pola mala xeira de resultados do equipo.
Como dirixente
O 2 de outubro de 2013 presentou a súa candidatura para presidir o Deportivo da Coruña. Finalmente, o candidato máis votado polos accionistas, que foi nomeado presidente do club, foi Tino Fernández.
Despois dunha época de malos resultados, o 22 de abril de 2019 Tino Fernández presentou a súa dimisión e convocou eleccións. Paco Zas volveu presentarse á elección. O 28 de maio de 2019 foi elixida a súa candidatura para presidir o Deportivo da Coruña, logo da dimisión do Consello de Administración encabezado por Tino Fernández, converténdose no 43.º presidente da entidade branquiazul.
O 9 de decembro de 2019, ocupando o equipo a última posición da táboa, na peor xeira de resultados da súa historia tras 18 xornadas sen gañar e a 8 puntos da permanencia en Segunda División, anunciouse a dimisión da directiva e a convocatoria de novas eleccións en xaneiro de 2020.
Bocel
dereita|miniatura|Bocel na base dunha columna en Serrabona. O bocel é unha moldura convexa de sección semicircular ou, en ocasións, elíptica, de superficie lisa. Cando a directriz é recta, equivale a un semicilindro; se é circular, a un semitoro. É frecuente a utilización de medio bocel, isto é, dunha moldura cuxa sección sería un cuadrante de círculo; neste caso recibe o nome de medio bocel ou cuarto bocel.
Ás veces é tomada como sinónimo de toro, xa que bocel adóitase utilizar principalmente na arte gótica.
Wodefit Gesgeshi Widd Innat Ityopp'ya
Wodefit Gesgeshi Widd Innat Ityopp'ya (en ወደፊት ገስግሺ ውድ እናት ኢትዮጵያ) é o himno nacional de Etiopía. A letra foi escrita por Dereje Melaku Mengesha, e a música foi composta por Solomon Lulu Mitiku. A canción foi adoptada en 1992, como parte das reformas da disolución do goberno Derg.
Saturnais
As Saturnais eran unha importante festividade romana, e que tamén se chegou a denominar "festa dos escravos", xa que nas mesmas, os escravos recibían racións extras, tempo libre e outras prebendas. Se se permite a comparación, os Saturnais viñan sendo como un Nadal e Carnaval a un mesmo tempo e o cristianismo da antigüidade tardía tivo fortes problemas para acabar con esta festa pagá, intentando substituíla.
As primeiras celebrábanse do 17 ao 23 de decembro en honor a Saturno, Deus da agricultura, á luz de candeas e fachos, celebrábase o fin do período máis escuro do ano e o nacemento do novo período de luz, ou nacemento do Sol Invictus, coincidindo coa entrada do Sol co signo de Capricornio (solsticio de Inverno). Probablemente as saturnais fosen a festa da finalización dos traballos do campo, celebrada trala conclusión da sementeira de inverno, cando o ritmo das estacións lles deixaban a toda a familia campesiña, incluídos os escravos domésticos, tempo para descansar do esforzo cotián.
A duración constaba de sete días de buliciosas diversións, banquetes e intercambio de agasallos. As festas comezaban cun sacrificio no templo de Saturno (en principio o deus máis importante para os romanos ata Xúpiter), ao pé do outeiro do Capitolio, a zona máis sagrada de Roma, seguido dun banquete público ao que estaba invitado todo o mundo. Os romanos asociaban Saturno co deus prehelénico Cronos, que estivo en activo durante a idade de ouro da terra. Durante as festas saturnais, os escravos eran frecuentemente liberados das súas obrigacións e os seus papeis cambiados cos dos seus donos.
Posteriormente, o nacemento do Sol e o seu novo período de luz foron substituídos polo nacemento do verdadeiro señor para a Igrexa: Xesús de Nazaret. E gradualmente os costumes pagáns pasaron ao Día de Ano Novo, sendo asimilados finalmente pola festa cristiá que hoxe en día se coñece universalmente como O Día do Nadal.
Oficialmente celebrábanse o día da consagración do templo de Saturno no Foro romano, o 17 de decembro, con sacrificios e un banquete público festivo. Pero esta festa era tan apreciada polo pobo, que de forma non oficial festexábase ao longo de sete días, do 17 ao 23 de decembro. As autoridades estatais víronse obrigadas ata a atender ao costume popular. A finais do século 1 d.C, as vacacións xudiciais prolongáronse definitivamente a cinco días.
Goodison Park
Goodison Park é un estadio de fútbol situado na cidade portuaria de Liverpool, Inglaterra no Reino Unido. A súa apertura foi o 24 de agosto de 1892. Ten capacidade para 40.157 espectadores e é o estadio do Everton Football Club, equipo da Premier League, a súa dirección é Goodison Road, Liverpool, L4 4O.
Historia
Neste estadio xogouse a final da Copa de Inglaterra de 1894 así como a repetición da final de dita copa en 1910. Pero segundo a votación dos afeccionados do Everton, o mellor partido xogado neste estadio foi a semifinal da Recopa de Europa entre o Everton e o Bayern de Múnic xogada en 1985.
Partidos do Mundial de 1966
Neste estadio xogáronse cinco partidos do campionato do mundo.
Velutina
O termo velutina pódese referir a diferentes especies animais e vexetais, caracterizadas polo seu aspecto aveludado:
Iker Jiménez
Iker Jiménez Elizari, nado en Vitoria o 10 de xaneiro de 1973, é un xornalista vasco. É esposo da tamén periodista Carmen Porter, coa que colabora en numerosos proxectos profesionais.
Traxectoria
Desde os comezos da súa actividade profesional especializouse en programas radiofónicos de tema esotérico, máxico e pseudocientífico, simultaneándoos ou alternándoos ás veces con outros deportivos ou de sucesos. Publicou con grande éxito de vendas o seu primeiro libro, "Enigmas sin resolver", en 1999, e desde entón, contribúe regularmente á lista de libros máis vendidos.
Na actualidade, presenta e dirixe o programa de televisión Cuarto Milenio, en Cuatro, e o programa de radio Milenio 3, na Cadena SER, ambos espazos nocturnos, onde se abordan (a través de entrevistas e o que presenta como traballos de investigación) diversos fenómenos paranormais e outros enigmas sen resolver. Iker Jiménez apoda aos seus programas "Naves del misterio".
Milenio 3, con 776.000 oíntes, bateu os mellores rexistros de audiencia, situándoo nunha marca nunca antes vista na radio española no horario de madrugada. O libro do programa, "Milenio 3, El libro", estivo oito semanas entre os dez máis vendidos nas librerías españolas, e Cuarto Milenio consolidouse como unha das propostas de produción propia máis exitosas da canle de televisión Cuatro.
Salto
Salto pódese referir a:
Un topónimo que podemos atopar en varios lugares:
Un modo de locomoción
Varias modalidades deportivas:
Tamén pódese referir a:
Sociedad Gimnástica de Pontevedra
dereita|miniatura|Gustavo Dacal lanzando a xavelina co uniforme da Ximnástica. A Sociedad Gimnástica de Pontevedra (SGP) é un club de atletismo da cidade de Pontevedra. Na actualidade compite na División de Honra de atletismo de España, á que ascendeu en 2007. O seu feudo é o Centro Galego de Tecnificación Deportiva.
Historia
Foi fundada o 2 de setembro de 1927 por vinte e oito pontevedreses, capitaneados por Leonardo Enríquez Rodas. No seu momento chegou a ter sección de fútbol e de baloncesto.
Entre os seus atletas máis destacados están o lanzador de xevalina Gustavo Dacal (nove veces campión de España) e o saltador Jean Marie Okutu (campión de España de salto de lonxitude en 2009).
Ligazóns externas
www.sgpontevedra.com
Hotel Nacional de Cuba
260px|miniatura|dereita|Hotel Nacional de Cuba, dende o [[Malecón da Habana|Malecón.]] O Hotel Nacional de Cuba é un dos hoteis máis emblemático da Habana, famoso pola súa distinción, polo seu luxo, e polos servizos de primeira clase que ofrece. Foi inaugurado o 30 de decembro de 1930 nun saínte costeiro da Punta Brava. En 1946 acolleu a Conferencia da Habana entre líderes mafiosos italianos e norteamericanos. Persoeiros do cine, da música e da literatura como Ernest Hemingway, Buster Keaton, Marlon Brando, Errol Flynn, Jorge Negrete ou Johnny Weissmüller aloxáronse no hotel nos seus primeiros anos. Mais adiante tivo clientes tan salientables como Winston Churchill ou Alexander Fleming.
O edificio ten 8 andares, 16 suites e 457 habitacións. É Monumento Nacional de Cuba, e foi declarado Memoria do Mundo pola Unesco.
Batalla de Covadonga
220px|miniatura|Estatua de [[Paio de Asturias|Paio en Covadonga.]] A batalla de Covadonga é un episodio mítico da historia de España que tería lugar en 722 en Covadonga, unha paraxe próxima a Cangas de Onís (Asturias), entre o exército de Paio e tropas musulmás, que resultaron derrotadas. Da tal eventual acción bélica non existen relatos contemporáneos, e as primeiras referencias aparecen século e medio despois, na Crónica Albeldense.
A narración da batalla conta con trazos inverosímiles, e está en tea de xuízo que os  árabes, que cun exército estimado nuns cinco ou dez mil homes "destruíron case até o exterminio" "a todos os exércitos dos godos" "en 714" (Rodrigo reinou só entre 710 e 711), decidisen enviar desde Córdoba até Cangas de Onís, só sete anos despois, coa organización e custos asociados, un exército de "187 000 homes de guerra" para combater contra as tres ducias de guerrilleiros que poderían caber na Cova de Onga
A historiografía nacionalista española ten en Covadonga un dos seus mitos fundacionais. Así pois, desde esa óptica, "fronte á catastrófica invasión musulmá, un reducido grupo de heroes salvou na batalla a "esencia" da patria española e conseguiu iniciar un proceso de Reconquista que rematará coa conquista do Reino de Granada e na construción definitiva da "nación española, católica e unitaria".
Guillerme II
Guillerme II pode ser:
Vilhelmo (regantoj)
Museo da Revolución
260px|miniatura|dereita|Museo da Revolución. O Museo da Revolución é un edificio situado no centro da cidade da Habana, construído entre 1913 e 1920, que no seu tempo foi o Palacio Presidencial, e que dende 1959 acolle unha colección de material sobre a revolución cubana. Considerado o museo de historia máis importante de Cuba, nas súas máis de 30 salas hai unhas 9.000 pezas expostas. En 2008 recibiu uns 300.000 visitantes.
Patelo
O termo patelo refírese a algo que é de forma plana e baixa:
Step Brothers
Step Brothers é unha película de 2008 dirixida por Adam McKay e protagonizada por Will Ferrell e John C. Reilly.
Xefes de Estado e goberno actuais
Esta é unha lista dos xefes de Estado e xefes de goberno que están en posesión dos seus cargos na actualidade, ordenados polo seu país alfabeticamente.
Arcadio Mon
Arcadio Mon García, nado en Bacoi o 5 de febreiro de 1949 e finado en Foz o 26 de abril de 2016, foi un músico e compositor galego.
Considerado unha “institución” na música na Mariña lucense, despois da súa traxectoria por varias orquestras galegas, sería fundador e director da Banda de Música de Foz e da Escola de Música de Foz que actualmente leva o seu nome
Traxectoria
Con só sete anos comezou a recibir clases de música e solfexo co seu tío e posteriormente co mestre “Roquito”; iniciándose, circunstancialmente, na trompeta. Durante a súa mocidade pasou por numerosas orquestras da zona como a Teima, a Orquesta Maseda, o grupo Los Valles, considerado o primeiro grupo profesional da comarca na época e Los Mejoranos, ata que se trasladou á Coruña para formar parte da orquestra Los Españoles, cos que gravou un LP no ano 1978.
Nesta etapa na Coruña cursou estudos no Conservatorio Superior onde obtivo o título de trombón e tamén cursou estudos de canto. Foi alumno de Rogelio Groba, Santos Bartolomé, José Ferrer e Raúl Galán. Asistiu en Madrid a clases con Enrique Ferrando, trombón solista da Orquesta Nacional e a cursos de música instrumental; e de dirección de banda en Lalín, impartido por Henrie Adams. Tamén asistiu ás clases maxistrais do profesor da Universidade de Indiana Keith Brown. Ademais, formou parte da Orquesta Jazz da Coruña, dirixida por Rogelio Groba.
No ano 1992 trasladouse a Foz onde fundou a Escola de Música municipal que actualmente leva o seu nome e da cal foi director e docente. Foi tamén fundador e director da Banda de Música de Foz, así como da Big Band que xurdiu anos máis tarde. Para continuar coa súa faceta de compositor formou o grupo “Arcadio con Nueva Ola” co que editou dous LPs, na súa maioría en lingua galega, incluíndo un par de cancións con textos do poeta Noriega Varela.
Tito (emperador)
miniatura|dereita|190px|O Amphitheatrum Flavium, coñecido como o [[Coliseo de Roma|Coloseo]] miniatura|dereita|190px|O [[Arco de Tito en Roma]] Titus Flavius Sabinus Vespasianus, nado o 30 de decembro de 39 e finado o 13 de setembro de 81 foi un emperador romano. No ano 79, á morte do seu pai Vespasiano, quen foi divinizado, foi nomeado o seu sucesor. É o segundo emperador da dinastía Flavia.
La Voz de Galicia (Buenos Aires)
La Voz de Galicia foi unha publicación que se editou en Buenos Aires entre 1913 e 1915.
Tito (emperador)
Traxectoria
Tito seguira unha brillante carreira militar en Britania e Xermania e sufocou a rebelión xudía no ano 70. Despois de todos estes feitos, foi nomeado César e o seu pai asociouno ó goberno.
A destrución do templo de Xerusalén, a súa lendaria xenerosidade e bondade de carácter e os seus contrariados amores con Berenice, irmá do rei xudeu Agripa II, converteron a Tito en protagonista de dramas e óperas.
Pero gobernou pouco tempo, apenas dous anos, e o seu paso pola escena política carece de relevo e interese.
A fama das súas boas cualidades humanas venlle dos seus desvelos por auxiliar as vítimas da erupción do Vesuvio no ano 79, e a destrución das cidades de Pompeia e Herculano e cos damnificados do incendio que un ano despois sufriu a propia Roma. Morreu de forma prematura no ano 81.
La Voz de Galicia (Buenos Aires)
Historia e características
Apareceu o 9 de novembro de 1913. Fundada por Francisco Álvarez de Nóvoa e Fortunato Cruces e dirixida por Álvarez de Nóvoa. O administrador era José Salgado, e entre os colaboradores figuraron Ignacio Ares de Parga, Manuel Revestido, Conde de Cela (Joaquín Pesqueira), Constantino Horta, Germán Verdiales, Alberto Camino, Ramón Fernández Soto, Antonio Rey Soto e Castelao, que dende o número 24 mantivo a sección Cosas de Galicia. O último número coñecido é o 69, que apareceu en 1915.
Aeroporto de Fuerteventura
O Aeroporto de Fuerteventura é un aeroporto xestionado por Aena, situado na illa de Fuerteventura (Canarias, España), situado a 5 km de Puerto del Rosario, a capital da illa. O aeroporto é a principal vía de entrada e saída de Fuerteventura para o turismo e un gran motor da economía insular.
Durante o ano 2009, pasaron polas súas instalacións, segundo Aena, 3 738 492, cun descenso en 2009 respecto de 2008 do 16,8%. En canto a operacións en 2009 realizáronse neste aeroporto 36 429. Nese mesmo ano o tráfico de mercancías situar en 1 913 333 kg.
Arcadio Mon
Traxectoria
No ano 2012 editou un LP no que incluíu entre as súas composicións unha canción adicada ao poeta chairego Manuel María (“Lembrando a Manuel”) e do cal tamén puxo música a dous poemas. Tamén gravou para o disco un dueto co ex-vocalista de Los Satélites Sito Sedes no tango “Sen seu amor” que dá título ao disco.
Premier League 2009-2010
A tempada 2009-2010 da Premier League foi a 18ª edición da máxima competición ligueira de fútbol en Inglaterra. A tempada comezou o 15 de agosto de 2009 e rematou o 9 de maio de 2010 despois de 38 xornadas.
O equipo defensor do título era o Manchester United, gañador das tres anteriores edicións, pero o campión foi o Chelsea FC, que acadou o seu 4º título de liga.
Arcadio Mon
Traxectoria
Nos últimos anos cooperou e participou en numerosas iniciativas culturais da comarca como o “Recital poético-musical en homenaxe a Manuel Maria”, ou “Mondoñedo é poesía” e foi fundador do festival de música galega "A Nosa Fala" de Foz. En marzo do 2016 participou na homenaxe ao seu amigo Manuel Araujo, músico e creador teatral mindoniense, no que foi o seu derradeiro concerto.
Aeroporto de Fuerteventura
Historia
O crecemento da poboación da illa e a localización das instalacións levan á procura dunha nova localización para o aeroporto insular que finalmente se sitúa en El Matorral, que sería inaugurado en 1969. Un Fokker F27 facendo o traxecto das Palmas de Gran Canaria a Fuerteventura e con destino a Lanzarote foi o primeiro avión que tomou terra nas novas instalacións aeroportuarias da illa.
En 1973 comezaron os voos internacionais desde Fuerteventura, voos que irían incrementándose ano a ano, ata que en 1992 fíxose necesaria unha total remodelación das instalacións. Cara a 1994 comezáronse as obras de ampliación que incluían unha nova terminal de pasaxeiros, a ampliación da plataforma de aeronaves, unha central eléctrica e a nova estrada de acceso. Cara ao ano 2001, a antiga terminal do Aeroporto de Fuerteventura, hoxe derrubada, fíxose tristemente famosa por converterse nun centro para inmigrantes. O estado das instalacións, os medios para vixialas, a masificación, a incomunicación co exterior e as condicións de salubridade en que se atopaban as persoas alí confinadas e os seus vixilantes, provocaron as protestas dos máis diversos colectivos. Human Rights Watch chegou a dicir que as nefastas condicións de detención adquiriran proporcións de urxencia.
A actual terminal de pasaxeiros conta con 66 mostradores de facturación numerados do 1 ao 66 (dous deles, dedicados a equipaxes especiais: táboas de windsurf, coches para bebés, gaiolas para animais...) e 24 portas de embarque, todas elas con instalacións para o control de pasaportes. A terminal conta con 12 pasarela de acceso a aeronaves (ou fingers), un por cada dúas portas. Na zona de chegadas hai instaladas 14 cintas de entrega de equipaxes, dedicándose a número 14 e 1 ás equipaxes especiais. Segundo a web oficial de Aena, as instalacións en funcionamento son capaces de atender a uns cinco millóns de pasaxeiros (chegadas/saídas) ao ano. Actualmente estase finalizando o plan director que contemplaba a ampliación de gran parte das instalacións aeroportuarias. Entre estas ampliacións atópanse xa realizadas a da pista, a instalación dunha depuradora de auga e unha nova terminal de carga do mesmo xeito que a nova terminal de pasaxeiros e a nova torre de control. Quedan pendentes de inaugurar as portas de embarque 1 a 6 e a zona comercial, na terminal de saídas do mesmo xeito que a sala VIP.
Fibrocito
Un fibrocito é unha célula mesenquimática inactiva, que ten un citoplasma pequeno, un retículo endoplasmático rugoso pouco extenso e non presenta evidencias bioquímicas de síntese proteica. O termo fibrocito contrasta co termo fibroblasto. Un fibrocito pode ser considerado como un fibroblasto en repouso. Os fibroblastos son células activas do tecido conectivo caracterizadas pola síntese de proteínas da matriz extracelular fibrosa, especialmente coláxenos. Cando o tecido sofre danos, as células mesenquimáticas predominantes, os fibroblastos, críase que derivaban dos fibrocitos ou de células do músculo liso que revisten os vasos sanguíneos ou glándulas. Normalmente, os fibroblastos expresan a proteína actina do músculo liso, unha forma de actina que se atopou primeiro nas células musculares lisas e non se atopa nos fibrocitos inactivos. Os fibroblastos que expresan esta forma de actina denomínanse "miofibroblastos".
Recentemente o termo "fibrocito" foi aplicado tamén a células transportadas polo sangue que poden abandonar a circulación, entran nos tecidos e convértense en fibroblastos. Como parte do tema máis xeral da bioloxía das células nai ou troncais, varios estudos suxiren que o sangue contén células derivadas da medula ósea que poden diferenciarse en fibroblastos. Estas células expresan o marcador de superficie de células hematopoéticas CD34+, CD45+, e tamén o coláxeno. Estas células poden migrar aos sitios que sufriron danos, o que suxire que exercen unha función na curación de feridas. Varios estudos suxiren que os fibrocitos median na curación das feridas e a reparación do tecido fibrótico.
Nomenclatura
A nomenclatura fibrocito/fibroblasto foi un pouco confusa na literatura. A terminación blasto utilízase xeralmente para designar células indiferenciadas, pero o fibroblasto é unha célula diferenciada. A terminación cito utilízase xeralmente para designar células diferenciadas, pero o fibrocito é unha célula indiferenciada ou en repouso. Orixinariamente o termo fibroblasto creouse para describir unha célula "creadora de fibras" do tecido conxuntivo e non para nomear unha célula inmatura. Algúns autores usaron como sinónimos os dous termos para denominar as células diferenciadas. Outros distinguen o fibrocito como célula indiferenciada ou en repouso e o fibroblasto como diferenciada, que é o máis común. Hai unha tendencia a utilizar só fibroblasto. O uso máis recente de fibrocito é o de célula que circula polo sangue e se diferencia en fibroblasto nos tecidos.
Pascais, Samos
Santalla de Pascais é unha parroquia do concello de Samos na comarca de Sarria, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 63 habitantes, deles 34 eran homes e 29 eran mulleres.
Historia
A parroquia foi doada por Pedro García ao mosteiro de Samos no ano 1098.
Patrimonio
A igrexa parroquial de Santalla de Pascais conserva da súa orixe románica a ábsida e o lateral norte con porta de arco de medio punto. No interior hai un retablo barroco no que destacan as imaxes de Santa Baia, Inmaculada, San Pedro e San Bieito.
Radio Océano
Radio Océano foi un grupo de punk-rock galego creado na Coruña en 1981 (aínda que con algún músico de Ferrol). Foron moi activos na escena do rock galego da época, que eles axudaron a fundar.
Historia
O grupo formárono os xornalistas coruñeses Xosé Manuel Pereiro e Santiago Romero en 1981 e axiña comezaron a tocar cos grupos que naquel momento comezaban a facer música rock na Galiza (Siniestro Total, Os Resentidos). Tamén facían parte da publicación alternativa La Naval (1986-1987) e colaboraban co poeta Lois Pereiro.
Tiveron unha presenza moi activa nos programas de Radio 3 de Radio Nacional de España, o que lles permitiu gravar o seu único LP (Nin falta que fai), no ano 1985. O seu disco é unha obra seminal do rock galego e ademais de ser unha peza de coleccionista é valorado como un dos discos fundamentais na historia do rock galego. .
Disolvéronse en 1987. O seu baixista nesa época cambiou mais tarde o seu nome artístico e converteuse en Pablo Bicho. O batería das formacións terceira e cuarta (1984-1987), Dani Punta, tocaba simultaneamente no grupo Viuda Gómez e Hijos.
Co gallo do 25 aniversario de La Naval, varios músicos relacionados co movemento bravú organizaron un concerto homenaxe que tivo lugar o 22 de abril de 2010 na sala Nasa de Santiago de Compostela. Nese concerto, integrantes de Ultraquans e The Homens acompañaron a Rotring, con dúos con Julián Hernández, Miguel Costas, Uxía Senlle, Paco Lodeiro ou Antón Losada. Logo, compoñentes da segunda formación subiron a un escenario xuntos por primeira vez dende había 25 anos, e interpretaron algunhas das súas cancións máis recordadas.
Para maio de 2018 está prevista a saída dun disco recompilatorio, un vinilo dobre que será editado por Subterfuge Records.
Discografía
LP
Outros
O tema "Narcisismo", con letra de Lois Pereiro, foi incluído no recompilario ''Rock Gallego. Donde estabas tú?'' (DRO, 1994). En 2011 foi versionada por Das Kapital e incluída no seu disco Ruído negro.
Rider Strong
Rider King Strong, nado o 11 de decembro de 1979 en San Francisco, é un actor estadounidense.
Vespasiano
miniatura|Vespasiano Caesar Vespasianus Augustus, nado en Falacrinae o 17 de novembro de 9 e finado nas proximidades de Rieti o 23 de xuño de 79, coñecido con anterioridade como Titus Flavius Vespasianus, foi un emperador romano. Subiu ó poder no ano 69, despois de ser nomeado polas lexións de Oriente, en contra do nomeamento de Vitelio. Con este emperador iníciase a dinastía Flavia, destinada a rexer Roma durante un cuarto de século.
Traxectoria
Tivo que realizar un moi difícil labor de pacificación, xa que o Imperio estaba nunha auténtica guerra civil dende os tempos de Nerón. Soubo gañar a lealdade do exército, que tornaría nunha peza chave da gobernabilidade. Puxo orde na administración, dando entrada nela á clase ecuestre, e rematar deste xeito co monopolio dos libertos imposto por Claudio, e restableceu a paz.
Rider Strong
Traxectoria
Strong é coñecido polo papel de Shawn Hunter na comedia de situación Boy Meets World (1993-2000).
Vespasiano
Traxectoria
As feridas morais e materiais das guerras civís pronto desapareceron e Roma entrou nunha etapa de estabilidade.
En Oriente, puxo fin á rebelión dos xudeus. Tito, vinculeiro de Vespasiano, sufocouna, tomou Xerusalén e destruíu o seu Templo (70). Tamén foi necesario cortar de raiz o intento do outrora fiel Marco Antonio Primo, que se propuña independizarse nas Galias. O exército destas provincias e mailo do Rhin foi redistribuído e Tito foi nomeado o seu prefecto.
Vespasiano tivo bo coidado de manter boas relacions co Senado, ó que consultaba tódolos asuntos e no que sentou numerosos representantes da aristocracia provincial, especialmente de Occidente. A súa política respecto ás provincias foi quen de impulsar a romanización, crear novas colonias e estender os beneficios da cidadanía romana. A latina foille concedida cando menos a 120 municipios de Hispania, o cal implicaba que os seus maxistrados, pertencentes na súa meirande parte á clase media local, accedesen á cidadanía romana ao ano de desempeñar o seu cargo.
A actuación dos gobernadores foi rigorosamente fiscalizada para evitar que fixesen abusos sobre dos naturais do país, o cal sempre acababa con reaccións antirromanas e rebelións.
Tamén na orde económica tratou de sanear as finanzas, despois do período de desorde anterior. Esta política, que lle custou a acusacion da avaricia, non tardou en dar os seus froitos e os Estado pronto puido contar con fondos non só para atender os seus orzamentos normais, senón en acometer ambiciosas obras suntuarias como o templo Capitolino e o famoso anfiteatro Flavio, máis coñecido como Coliseo, edificado en parte sobre da Domus Aurea de Nerón, que fora derrubada.
O emperador non quixo correr riscos en aventuras exteriores e renunciou a calquera expansión. A súa preocupación fundamental foi o reforzamento das fronteiras. A conquista dos Campos Decumates, unha rexión xermánica comprendida entre os ríos Danubio e Rhin, explícase como unha zona de seguridade para garantir o dominio sobre as provincias limítrofes.
Tito Flavio Vespasiano morreu no ano 79, despois de ter asociado ao seu fillo Tito ao goberno.
Afrodisias
Afrodisias pode referirse a:
Domingo Sanguento (1905)
miniatura|287x287px|Os membros da Garda disparando aos manifestantes.
O Domingo Sanguento ou Domingo Vermello foi unha matanza realizada pola Garda Imperial rusa contra manifestantes pacíficos, conducidos polo pai Gapón. Sucedeu en San Petersburgo o 22 de xaneiro de 1905 (9 de xaneiro segundo o calendario xuliano entón vixente en Rusia), día no que 200 000 traballadores se reuniron ás portas do Palacio de Inverno, residencia do tsar Nicolao II.
Os obreiros, organizados polo padre Gapón, procuraban demandar directamente ao tsar un salario máis alto e mellores condicións laborais, tras o fracaso de numerosas folgas feitas a finais do ano 1904. Os manifestantes levaban ese día iconas relixiosas, ademais de retratos do tsar, para demostrar que as súas intencións eran pacíficas.
O tsar Nicolao II non se atopaba no palacio neses momentos xa que fora a pasar a fin de semana a Tsarskoe Selo, pero o seu tío, o gran duque Vladimir Aleksandrovich, ordenou abrir fogo contra a multitude; en total estímase que morreron uns 200 manifestantes e 800 quedaron feridos , entre eles mulleres e nenos. A noticia da matanza non tardou en expandirse por todo o país e isto causou que moitos campesiños se sublevasen en zonas rurais, que houbese numerosas folgas en diferentes cidades e motíns nas Forzas armadas que se estenderon durante un ano.
En 1906 Nicolao II tratou de tranquilizar os manifestantes, para o que creou o parlamento ruso, a Duma, pero a opinión do pobo xa se volveu moi radical debido aos asasinatos e a violencia anterior. Os socialistas boicotearon a Duma e finalmente esta suspendeu a súa actividade en 1917, pola depresión económica que se orixinou na primeira guerra mundial, e polo éxito da Revolución Bolxevique.
Transepto
230px|miniatura|Transepto
O termo transepto utilízase comunmente na terminoloxía arquitectónica relixiosa para designar a nave transversal que nas igrexas cruza á principal ortogonalmente (perpendicularmente).
Características
Sitúase habitualmente entre o presbiterio (ou o coro, cando este existe) e a nave ou naves lonxitudinais como elemento de separación de ámbolos espazos.
A súa etimoloxía así o expresa, pois provén das voces latinas trans e septum = sebe ou barreira, querendo indicar que se trata dun obstáculo interposto entre os tramos da nave ocupados polos simples fieis e o presbiterio destinado aos clérigos.
O lugar de encontro ou cruzamento de nave e transepto constitúe o cruceiro. Sobre el adóitase montar o ciborio e a cúpula.
Na arquitectura románica a disposición habitual correspondía á tipoloxía de cruz latina, sendo o transepto de maior lonxitude que a anchura da nave, de forma que os brazos daquel sobresaían lateralmente e manifestábanse ao exterior. Posteriormente tendeuse a igualar a lonxitude do transepto e a anchura global das naves, de maneira que deixou de apreciarse exteriormente a súa existencia, aínda que no interior fose patente.
Suevia (Buenos Aires)
Primeira época (1913)
Na primeira época publicou 9 números, entre xaneiro de 1913 e o 28 de xuño do mesmo ano. Entre os colaboradores da revista estiveron Castelao, Valle Inclán, Murguía, Pondal, Brañas, Labarta Pose e outros, xunto ó propio Conde de Cela. Tamén cómpre destaca-lo traballo de ilustrador realizado por Lourido, ademais doutros debuxantes (as fotografías son contadísimas).