cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lusofonía
Discusión do concepto e alternativas
Cómpre salientar, ademais, que os conceptos de lusofonía e comunidade lusófona son frecuentemente utilizados como sinónimos. O termo comunidade significa o estado do que é común, identidade, cohesión, polo que, nese sentido, o seu emprego proxecta unha imaxe de integración cultural, podendo asociarse, tal como se verá á fronte, ao concepto de lusotropicalismo e integrar a africanidade, a brasilidade e a lusitanidade.
En moitas ocasións, a falta de nitidez deste concepto, fai que a súa interpretación poida abranguer dende unha visión estreita, ligada unicamente á lingua – de feito, o goberno da República Portuguesa afirma que este termo se usa xenericamente para designar o conxunto das comunidades de lingua portuguesa no mundo –, até unha perspectiva máis ampla, no terreo cultural.
A dimensión cultural da lusofonía contempla dúas vertentes esenciais: a partición dunha lingua común e a mestizaxe de tradición e cultura. Así, trátase dunha área cultural de influencia baseada nunha lingua, mais que transcende a cuestión lingüística, mobilizando os pobos, os seus gobernos, as organizacións non gobernamentais e a sociedade civil. Así, segundo Graça, a definión de lufosonía extravasa “o domínio puramente linguístico, sem contudo, definir uma situação dinâmica e consciente da integração da africanidade, da brasilidade e da lusitanidade".
Para María Sousa, a escolla do termo lusofonía non fai que outras alternativas teñan menos valor, pero si atopa nel un punto de partida para a comunicación, para a solidariedade, para reforzar o compartido entre os falantes do portugués.
Na actualidade, o termo lusofonía obedece aos principios de globalización e interdisciplinariedade dentro dunha identidade comunitaria.
Algunhas denominacións alternativas á de lusofonía son as seguintes:
Perspectivas e representacións
A lusofonía é unha realidade complexa e, como tal, levou a representacións moi diversas.
Fernando Cristóvão defende o uso do termo lusofonía por superar o seu valor etimolóxico, englobando vínculos entre países co portugués como lingua común. A lusofonía sería, dende este enfoque, un concepto máis amplo e denso que o puramente lingüístico. Así, concibe a lusofonía como o conxunto de tres círculos concéntricos de valores, reunidos pola lingua común.
Filmes de Lituania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Lituania presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2006. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Lusofonía
Perspectivas e representacións
O primeiro círculo concéntrico estaría formado polos oito países que teñen o portugués como lingua materna, oficial ou de patrimonio, así como rexións pertencentes a outros países e culturas, mais que comparten a lingua e a historia coa realidade lusófona, e tamén rexións nas que se fala ou se falou portugués, en calquera das súas variantes ou até mesmo os crioulos. É neste primeiro círculo, e especialmente no núcleo duro dos oito países independentes, onde se xoga o futuro da lingua portuguesa e da solidariedade entre as nacións que a falan. Ademais, neste círculo tamén se procesan as estruturas e dinámicas que posibilitan e realizan a acción externa dos lusófonos, especialmente xunto a organizacións internacionais. O segundo círculo concéntrico, que envolve o primeiro, estaría constituído polo resto de linguas e culturas de cada un dos oito países e das rexións lusófonas, que se encontran en contacto entre si e coa lingua común, enriquecendo cada unha desas linguas e culturas, facéndoas máis coñecidas, valoradas e estudadas tanto a nivel nacional como internacional, preservándoas e axudando a súa fixación a través da investigación, da escolarización e da produción editorial.
Filmes de Lituania propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Lituania para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Lusofonía
Perspectivas e representacións
O segundo círculo concéntrico, que envolve o primeiro, estaría constituído polo resto de linguas e culturas de cada un dos oito países e das rexións lusófonas, que se encontran en contacto entre si e coa lingua común.
Aínda para Cristóvão, o terceiro círculo concéntrico estaría formado polas organizacións, grupos, investigadores, alumnos, empresarios, eruditos, técnicos, relixiosos, familiares de emigrantes etc., que non pertencen aos países lusófonos, mais que manteñen unha relación de admiración, simpatía, amizade, erudición e intereses varios coa lingua común e coas linguas e culturas deses países.
Outro enfoque distinto é o de Pires de Brito e Barbosa Bastos, que tratan de conceptualizar a lusofonía en base a tres principios: globalización, relativización e diversificación, conxugando os esforzos múltiples, a heteroxeneidade e a multiculturalidade nunha comunidade identitaria.
Pola súa parte, para Santos Neves a lusofonía constitúe unha cuestión xeoestratéxica, económica e política, que ademais é necesaria e que ten unha dimensión global.
Por outro lado, Leonard considera o factor lingüístico como o punto de partida máis sólido e realista da lusofonía, e o que permite a aproximación e a unidade. Estima que, máis alá do mero significado lingüístico, a lusofonía posúe tres interpretacións relacionadas. Abórdaa primeiramente como un espazo xeolingüístico composto por rexións ou países onde a lingua oficial ou materna é o portugués; en segundo lugar, considéraa un sentimento, unha memoria dun pasado común, unha división entre historias e culturas coincidentes; e, por último, tamén a entende como un conxunto de institucións políticas e culturais que tratan de desenvolver a lingua e a cultura portuguesas tanto en espazos lusófonos como exteriores.
Por outra parte, estudosos como Fontenla diferencian entre unha lusofonía europea, americana e africana, atribuíndo ao termo de novo unha maior amplitude que a puramente lingüística.
Para Da Rocha Valente, o concepto abarcaría un mundo tan amplo como o capaz de englobar a vida propia de toda a cultura que rodea o portugués.
Tal e como apunta Antunes Soares, a pouca nitidez deste concepto permite esta enorme variedade de perspectivas e representacións, abarcando dende os enfoques máis estreitos, referidos só a quen fala ou escribe portugués, até os máis amplos que contemplan todo un mundo cultural que reúne en espírito a todos os que acceden á lingua portuguesa.
Colonialismo
A lusofonía asóciase aos conceptos de francofonía e anglofonía, acarreando en certo modo unha carga (pos)colonial, ligada ao “incomodo” apuntado arriba. Esa carga histórica da expansión portuguesa obsérvase, por unha parte, na utilización e divulgación da lingua nun contexto de intercambio comercial e relacións diplomáticas que tiveron lugar nos séculos XVI e XVII e, por outro, no papel asumido polo portugués tras a colonización como elemento de unificación e unidade. Así, fóronse creando vínculos entre a antiga metrópole e os novos territorios independentes que, coa lingua como nexo, foron acumulando valores e tradicións comúns durante séculos. Esta matriz cultural foi estudada por sociólogos e etnólogos como Gilberto Freyre (teoría lusotropicalista) ou Jorge Dias, que fala de “áreas culturais”. A lusofonía constitúe, por tanto, un proxecto que se estende no eixo tempo, cunha concretización no pasado, cunha realidade no presente e cunha potencialidade para o futuro.
Alfredo Margarido, un dos principais críticos do colonialismo portugués, critica a visión lusófona do pasado, defendendo que o discurso da lusofonía sostén un “proxecto misioneiro de civilización” tras as guerras coloniais, centrado na lingua, a cal estivo ignorada durante a época colonial e pasa a ser agora o elemento de continuidade da dominación colonial. Así, encontra na lusofonía unha forma de disimular os brutais restos do pasado, intentando recuperar parte da hexemonía portuguesa, mantendo no fondo o colonialismo, a pesar de aparentar abolilo, reducindo a autonomía dos pobos para volver servir aos intereses portugueses.
Instituto Internacional da Língua Portuguesa (ILLP)
En 1989, tras a Primeira Reunión de Xefes de Estados Lusófonos, por iniciativa do entón presidente brasileiro José Sarney e do Ministro de Cultura José Aparecido (coa presenza dos presidentes de Portugal, Angola, Cabo Verde, Guinea-Bisau, Mozambique e San Tomé e Príncipe), fundouse o Instituto Internacional da Língua Portuguesa (IILP), en San Luís, cuxa lentitude na implantación levou á Cámara Municipal de Lisboa ao acto constitutivo do 7 de setembro de 1992 a crear a Fundación Luso-Brasileira para o Desenvolvemento do Mundo de Lingua Portuguesa.
Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP)
En 1996 créase a Comunidade dos Países de Língua Portuguesa (CPLP). Os estados signatarios –Angola, Cabo Verde, Guinea-Bisau, Mozambique, Portugal e San Tomé e Príncipe, aos que logo se engadirían Timor-Leste, en 2002, e a Guinea Ecuatorial, en 2014 (non sen polémica política)-, propoñen levar a cabo iniciativas para a promoción do desenvolvemento económico e social dos seus pobos e para a afirmación e a divulgación da lingua portuguesa. Por un lado, a organización baséase nos factores lingüístico e histórico-cultural comúns como elementos fundamentais potenciadores da cohesión entre estes pobos. Por outra banda, a CPLP institúese como un foro de defensa da lusofonía, non unicamente polo recoñecemento unánime dos argumentos anteriores, senón tamén pola verificación dun proceso de concienciación entre os diferentes sectores da sociedade sobre o feito de que a lusofonía constitúe un instrumento de proxección estratéxica, de afirmación e defensa de intereses comúns. Cabe aínda mencionar os seis países con status de observadores asociados na Comunidade dos Países de Lingua Portuguesa (CPLP): Illa Mauricio, Namibia, Senegal, Turquía, Xapón e Xeorxia.
Políticas culturais na lusofonía
Segundo Torres Feijó, o mundo lusófono carece dunha política cultural coherente e dunha práctica diplomático-cultural conxunta. A pesar de existiren diversas organizacións e instrumentos nesa esfera, como o Acordo Ortográfico, o Premio Camões, o Instituto Internacional da Lingua Portuguesa ou a Asociación de Universidades de Lingua Portuguesa, aínda hai un longo camiño que percorrer para facer efectiva a noción de intersistema. Así, as iniciativas culturais propostas dende países que non teñen a lingua portuguesa como oficial carecen, na súa maioría, de apoio por parte dos respectivos gobernos vinculados á Comunidade dos Países de Lingua Portuguesa (CPLP), o cal obedecería á falta dunha política cultural efectiva. Así, o único país de lingua oficial portuguesa que ten un instrumento específico de promoción lingüística e cultural é Portugal, que conta co Instituto Camões. No caso do Brasil, esa misión é responsabilidade do Departamento Cultural do Itamaraty.
Esta descoordinación débese, segundo Marques dos Santos, á falta dun planeamento estratéxico integrador das políticas, polarizador e orientador das liñas de acción, no sentido da promoción dunha estratexia coherente e consistente de defensa da lusofonía. De acordo con Marques dos Santos, esta debería adquirir expresión mediante unha política externa estruturada arredor de designios nacionais convertidos en obxectivos concretos e, neste contexto, nunha política cultural de promoción activa e consecuente da lingua e da cultura.
Galiza e a lusofonía
En canto á relación de Galiza coa lusofonía, a RAG asinou en 2018 un memorando de colaboración coa Academia Brasileira de Letras.
Pola súa banda, no Consello da Cultura Galega non existe un acordo unánime ao respecto.
A Academia Galega da Língua Portuguesa, cun peso moi inferior, si ten un forte interese na promoción da lusofonía en Galiza e viceversa. Neste sentido, celebra anualmente o 5 de maio o Día da Cultura Lusófona con actividades na súa sede en Santiago. O IGADI destacou así mesmo como axente impulsor de propostas favorables á entrada de Galiza na lusofonía.
No ámbito político, o Pleno do Parlamento de Galiza, na sesión do día 9 de outubro de 2018 aprobou, no punto único da orde do día (Debate anual de política xeral: doc. núm. 36952, 10/DEBA-000002), a seguinte resolución por unanimidade: 12.ª Resolución:
Cabe salientar a Iniciativa lexislativa popular referida nesa resolución coñecida polo nome do poeta, avogado e empresario Valentín Paz-Andrade. Este axente foi un destacado defensor do achegamento de Galiza aos espazos lusófonos e foi tamén vicepresidente da Comisión Galega do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa, que posibilitou a participación de Galiza como observador nas reunións para o acordo ortográfico da lingua portuguesa que tiveron lugar en Río de Xaneiro (1986) e en Lisboa (1990).
A ILP Paz-Andrade, aprobada por unanimidade no Parlamento de Galiza en 2012 como Lei Paz-Andrade, contén unha serie de medidas concretas, coma a progresiva incorporación do portugués no ensino, o fomento da participación das institucións e empresas galegas nos foros económicos, culturais e deportivos lusófonos, a recepción aberta das televisións e radios lusas e o recoñecemento desta competencia lingüística para o acceso á función pública.
Filmes de Ucraína propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Ucraína presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1997. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, quince filmes foron escollidos para representar a Ucraína nesta categoría, mais finalmente ningún deles foi nomeado. A proposta de 2004, Voditel dlya Very foi descualificado por ter unha orixe ucraína insuficiente.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Ucraína para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Letonia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Letonia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1992. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Letonia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Portimão (homónimos)
O topónimo Portimão pode referirse a:
Filmes de Singapur propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Singapur presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2005. Singapur tamén presentou un único filme como colonia británica en 1959. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Singapur presentou dezaseis filmes á Academia para a súa consideración ó Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Singapur para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Heroe da República de Cuba
O título de Heroe da República de Cuba (en Héroe de la República de Cuba) é o máximo honor que concede este país caribeño, equivalente a outros títulos heroicos do campo socialista. A distinción represéntase fisicamente coa Medalla Estrela de Ouro, que pende dunha placa tamén dourada esmaltada coas cores da bandeira nacional.
Lista
Algúns dos heroes cubanos son:
Filmes de Iraq propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Iraq presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 2005. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, Iraq presentou once filmes ó Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Iraq para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Cemiterio dos Ingleses
miniatura|Cemiterio dos Ingleses. O Cemiterio dos Ingleses é un cemiterio e un monumento ás vítimas de naufraxios na Costa da Morte, situado no concello de Camariñas, na baía leste do promontorio da Punta do Boi, onde en 1890 naufragou o buque de guerra inglés HMS Serpent.
Por esta praia pasa a 4ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
HMS Serpent
miniatura|Interior do mausoleo. O 8 de novembro de 1890, o HMS Serpent con 175 tripulantes saíu do porto de Plymouth, con destino Serra Leoa. Aproximouse á terra con mal tempo, e a tenue luz do faro de Cabo Vilán levou á tripulación por mal camiño. Ao redor das 23:00 do 10 de novembro, o Serpent bateu contra os acantilados en Punta do Boi. O lugar do accidente chámase hoxe Baixos do Serpent. O capitán ordenou o lanzamento de cordas co canón, pero rebotaron contra as rochas. A tripulación subiu aos botes, pero as ondas rompéronos contra os acantilados. Tres mariñeiros foron arrastrados ao leste ata a praia do Trece. Foron os únicos superviventes do desastre.
Nos días seguintes foron chegando á costa máis de 100 corpos. O cura da parroquia de Xaviña mobilizou aos habitantes para recuperar e sepultar os restos. O cemiterio foi separado en dúas partes, unha para católicos e outra para protestantes.
A Royal Navy e a raíña Vitoria agradeceron o seu traballo aos habitantes de Camariñas cunha carta de gratitude e con varios agasallos para as autoridades como un reloxo de ouro para o alcalde, unha escopeta para o párroco de Xaviña e 30 libras para os que colaboraron no rescate. Durante medio século despois da catástrofe, os barcos de guerra ingleses que navegaban preto do lugar do accidente lanzaban salvas en honor aos seus compañeiros.
Naufraxios posteriores
miniatura|Monumento aos náufragos. Incluíndo o Serpent, houbo oito naufraxios na zona cun total de 245 mortos. Unha inscrición nunha rocha lembra a todos os náufragos da Costa da Morte.
Filmes de Luxemburgo propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Luxemburgo presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por primeira vez no ano 1997. Até o ano 2019, dezaseis filmes de Luxemburgo foron propostos para o Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado para o premio. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Luxemburgo para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Filmes de Bangladesh propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|[[Tareque Masud representou a Bangladesh por vez primeira nesta categoría.]] Bangladesh presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional por vez primeira no ano 2002. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o ano 2022, dezanove filmes de Bangladesh foron presentados ó Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado para o premio.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Bangladesh para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Almudena Fernández Fariña
Almudena Fernández Fariña, nada en Vigo o 20 de outubro de 1970, é unha artista plástica abstracta e profesora universitaria galega.
Traxectoria
Fixo a licenciatura na Facultade de Belas Artes de Pontevedra da Universidade de Vigo e doutorouse na Facultade de Belas Artes da Universidade de Salamanca. Foi alumna de Rafael Canogar.
É profesora na Facultade de Belas Artes de Pontevedra.
Teñen obra súa, entre outras, as seguintes institucións: Concello de Tui, Fundación Caja Madrid, Colección Afundación, Deputación de Pontevedra, Universidade de Santiago de Compostela, Universidade de Vigo, Concello de Madrid, Concello do Barco de Valdeorras, Concello de Hondarribia, Deputación da Coruña, Museo Provincial de Pontevedra, Consello de Contas de Galicia, Banco Gallego e Faro de Vigo.
O papagaio
O papagaio é unha publicación infantil galega fundada en 2016 polo deseñador e ilustrador Abraham Carreiro. Combina textos escritos con ilustracións e banda deseñada, e os seus temas principais son a ecoloxía, a ciencia, a historia ou a arte, enfocados ao público infantil. Non contén publicidade, finánciase a través de subscricións anuais e publícase só durante o período lectivo.
Club de lectura
Definición
Nos clubs de lectura polo xeral o grupo de persoas len ao mesmo tempo un só libro. Cada lector faino na súa casa, non é necesario reunirse para a lectura, pero deben fixar unha data e lugar para reunirse cos outros lectores para ir comentando os avances na lectura da novela. miniatura|Sesión dun club de lectura.
En que consiste
Nas reunións os lectores debaten sobre o que leron: o estilo literario, a acción e os personaxes. En cada reunión acórdase a cantidade a ler nos días posteriores.
O coordinador das sesións é un lector que anima e modera os debates. Nunca debe ser o protagonista da reunión, acaparando o tempo de todos. Debe ser imparcial evitando tendencias e favoritismos que empobrecerían o club. O seu criterio deberá razoarse e será coñecido por todos os lectores. Incluso a figura do coordinador pode ser compartida por todos e ser rotatoria entre os seus membros.
Os lectores
Estímase que a cantidade idónea de lectores participantes nun club de lectura oscila entre 6 e 15 persoas, podendo chegar nalgúns casos aos 20.
Os seus compromisos co Club de lectura non son nunca obrigatorios, pero deben ter unha participación activa en todo o proceso e asistir ás reunións dunha maneira continuada. Deben devolver puntualmente os libros prestados para que outro club poida facer uso deles.
Obxectivo
O obxectivo dun club de lectura é ler, discutir e aprender dun libro. Para que se produza un fomento á lectura e se desenvolva a crítica construtiva que favoreza a atención a ideas doutros. Ademais débese potenciar o debate e estimular o coñecemento de tendencias artísticas ou intelectuais diversas.
Megumi Ogata
Megumi Ogata (緒方 恵美), nada en Chiyoda o 6 de xuño de 1965, é unha actriz de voz xaponesa e unha cantante coñecida polo alcume artístico em:óu. Asistiu á Universidade Tokai, mais abandonou os estudos por falta de interese. É coñecida por ser a voz de Makoto Naegi e Nagito Komaeda na serie Danganronpa, de Kurama en Yu Yu Hakusho, Shinji Ikari en Neon Genesis Evangelion, Yugi Mutou e Dark Yugi en Yu-Gi-Oh! e Yukito Tsukishiro/Yue en Cardcaptor Sakura.
Khawla al-Zahiri
Khawla Hamdan al-Zahiri (ás veces az-Zahiri ou Azzahiri), nada en Sohar o 21 de decembro de 1969, é unha escritora omaní.
Traxectoria
Graduouse en Educación na Universidade dos Emiratos Árabes Unidos. En 1998 un dos seus relatos recibiu o terceiro premio nun certame patrocinado polos Clubs de Rapazas en Sharjah, e a obra apareceu na antoloxía Aswatuhunna ("As súas voces"), publicada en Beirut, con textos de autores e autoras dos estados árabes do Golfo Pérsico. Os seus relatos foron publicados tanto no seu país natal como nos Emiratos Árabes Unidos.
Teobaldo I de Blois
Xenealoxía
Fillo de Teobaldo o Vello ou o Antigo, Vizconde de Tours, e de Riquilda, casou arredor de 943/944 con Luitgarda de Vermandois, filla de Heriberto II de Vermandois e recente viúva de Guillerme Espada Longa, duque de Normandía, co que tivo a:
A súa muller aportoulle como dote o señorío (chamado condado) de Provins e permitiu aos seus descendentes a sucesión no condado de Champaña.
Cando morreu no 952 o seu cuñado, o duque da Bretaña Alan II, que era o marido da súa irmá, exerceu a rexencia do ducado durante a minoría do seu sobriño Drogón, creando unha zona de influencia no condado de Rennes.
Reinado
Inicialmente Teobaldo foi un dos vasalos de Hugo o Grande, duque dos francos, un dos homes máis poderosos do reino, gobernador da marca de Neustria que desafiou aos últimos reis carolinxios. Ao redor do 945 Hugo encargoulle que gardase ao rei Luís IV de Francia a quen acababa de tomar como prisioneiro. A cambio da liberdade que tivo que devolver ao rei despois dun ano de catividade, Hugo o Grande encomendoulle a cidade de Laon.
Aproveitando a morte en 956 do duque dos francos e da minoría do seu fillo Hugo Capeto, Teobaldo emancipouse do seu señor feudal, e titulouse desde 960 conde de Blois e de Tours e aumentou os seus dominios ocupando Chartres. e Châteaudun.
Máis tarde casou en segundas nupcias a súa irmá co conde de Anjou Folque II o Bo. En 958, durante unha reunión con Folque de Anjou, no país de Véron (rexión entre Chinon e Bourgueil), os dous homes describíronse a si mesmos como "gobernador e administrador do Reino de Neustria e "condes pola graza de Deus".
Na década de 960 asociouse co rei Lotario, fillo de Luís I de Francia (Luís de Ultramar), contra o seu señor feudal Hugo Capeto, e non tardou en opoñerse a Ricardo I de Normandía. En 961, invadiu o condado de Évreux. En reacción, os normandos atacaron o Dunois. En 962 lanzou unha poderosa expedición contra Rouen, que fracasou; en represalia, os normandos penetraron en Chartrain e queimaron Chartres.
Durante a súa vida asegurou o control das fortalezas de Saint-Aignan, de Vierzon, así como quizais a de La Chapelle-d'Angillon, no Berry. Durante a minoría de Hugo Capeto, reforzou as defensas de Chartres e Châteaudun e en 960 construíu a fortaleza de Saumur. O seu principado fíxose bastante poderoso no val do Loira, para molestar a Hugo Capeto, que considerou necesario aliarse co conde de Anjou.
O seu irmán Ricardo foi arcebispo de Bourges (Ricardo I de Blois 955-969).
Morreu un 16 de xaneiro, pero non se sabe se foi en 975, 976, 977 ou mesmo 978.
Ostreidos (homónimos)
O nome ostreidos pode referirse a:
Vicente Soto Martínez
Vicente-Santiago Soto Martínez, nado en Pontevedra cara a 1911, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Estudou maxisterio na Escola Normal de Pontevedra. Foi socio fundador da Casa del Maestro de Pontevedra. Fixo o cursiño de selección profesional para o ingreso no maxisterio de 1936. De ideoloxía socialista. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 participou na defensa do goberno civil pontevedrés e na requisa de armas. Foi detido e xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 4 de febreiro de 1937 con Timoteo Blanco Abal, José Campos Villar, Adolfo Caeiro García e José Elías Silva Caneda. Un informe da Garda Civil considerábao "De dudosa conducta y antecedentes, simpatizante del frente popular, propagandista de izquierdas". Condenado a cadea perpetua, pasou pola Illa de San Simón e despois foi trasladado ao penal de San Cristóbal de Pamplona a onde chegou o 11 de outubro. Conmutada a súa pena a catro anos o 26 de xuño de 1940, saíu con prisión atenuada o 20 de agosto.
Filmes de Marrocos propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Marrocos presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional de xeito intermitente dende o ano 1977. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
Até o 2022, Marrocos presentou dezasete filmes para o Óscar ó mellor filme internacional, mais finalmente ningún deles foi nomeado.
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Marrocos para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Orquesta Clásica de Vigo
A Orquesta Clásica de Vigo é unha orquestra sinfónica da cidade de Vigo (Galicia). Creada en 1984, é a máis antiga das orquestras galegas en funcionamento. O seu director dende a súa formación é o asturiano Manuel Martínez Álvarez-Nava.
Gabriel Álvarez Martínez
Gabriel Álvarez Martínez, nado no Carballiño en 1985, é un tradutor galego coñecido principalmente polos seus traballos literarios da lingua xaponesa cara á galega e á castelá.
Traxectoria
É licenciado en Tradución e Interpretación pola Universidade de Vigo. Estudou un ano como Erasmus no Institut Supérieur de Traducteurs et Interprètes de Bruxelas. Viviu en Newcastle, en París e no Xapón.
Na súa faceta de tradutor literario, traballou para editoriais de ámbito galego como Galaxia ou Rinoceronte (neste segundo caso en colaboración con Mona Imai), así como para outras de ámbito español como Galaxia Gutenberg ou Tusquets. Amais da narrativa, entre os xéneros que traduce destaca o manga.
Dende 2018 é vogal e vicepresidente da AGPTI.
José Campos Villar
José Campos Villar, nado en Campo Lameiro cara a 1870 e finado na Illa de San Simón o 27 de setembro de 1939, foi un comerciante, agrarista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Valentín Campos Barros. Agrarista, foi representante da Federación Agraria de Cambados-Caldas de Reis e alcalde de Campo Lameiro a principios dos anos vinte. Foi detido en outubro de 1924 acusado de desacato aos somatenistas de Campo Lameiro. Acusado de agresión ao secretario do concello Manuel Fernández González, foi detido en abril de 1929. Foi alcalde de Campo Lameiro en 1930. Na República foi elixido alcalde de Campo Lameiro. Militou en Acción Republicana. Foi destituído con toda a corporación en outubro de 1934. Integrouse en Izquierda Republicana e foi reposto como alcalde logo do triunfo da Frente Popular nas elección de febreiro de 1936. O 8 de marzo de 1936 recibiu unha homenaxe popular en Campo Lameiro. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido e xulgado en consello de guerra en Pontevedra por rebelión militar o 4 de febreiro de 1937 con Vicente Soto Martínez, Timoteo Blanco Abal, Adolfo Caeiro García e José Elías Silva Caneda. Condenado a cadea perpetua, foi internado na Illa de San Simón onde morreu por neoplaxiao o 27 de setembro de 1939 con 66 anos.
Sarawak
miniatura|250px|Situación de Sarawak en Malaisia miniatura|250px|Bandeira
Sarawak é un dos dous estados federados de Malaisia na illa de Borneo (o outro é Sabah).
Coñecido como Bumi kenyalang ("a Terra dos búceros"), está situado no noroeste da illa.
É o estado máis grande en Malaisia; o segundo máis grande é Sabah.
A capital administrativa do estado é Kuching, que literalmente significa "ao gato" (kucing).
No censo realizado o 31 de decembro de 2006 a poboación do estado era de 2 357 500 habitantes.
As cidades principais son:
Sarawak é un estado multicultural, sen unha maioría étnica, como o é Sabah, máis ao norte.
No seu territorio encóntrase o Parque Nacional de Gunung Mulu.
Matraz aforado
O matraz aforado é parte do chamado material de vidro de laboratorio e consiste nun tipo de matraz que se usa como material  volumétrico. Emprégase para medir un volume exacto de líquido con base á capacidade do propio matraz, que aparece indicada. Ten un pescozo alto e estreito para aumentar a exactitude, pois un cambio pequeno no volume pódese traducir noutro considerable na altura do líquido no pescozo do matraz. Denomínase aforado por dispoñer dunha marca de gradación ou aforo en torno ao pescozo para facilitar determinar con precisión cando o líquido alcanza o volume indicado.
Importancia
En química e física o matraz aforado é un instrumento de suma importancia1​, xa que axuda nos diferentes progresos, cálculos e investigacións que teñen todas as ramas da ciencia, na industria dos minerais e hidrocarburos tamén ten moita transcendencia, xa que axuda a separar as mostras de petróleo para obter e coñecer o estado do mesmo en función dos diferentes disolventes que se utilizan.
Modo de emprego
Enrasar é o proceso de encher correctamente o matraz co líquido, que é cando o menisco queda  tangente ao aforo. Dada a estreiteza do pescozo, adoita facilitarse o transvasamento do líquido mediante un embude, por comodidade e seguridade ao uso.
Tipos
Existen dúas categorías de matraces  aforados:
Clase A: utilízanse principalmente en Química Analítica para conter solucións estandarizadas de reactivos químicos para realizar valoracións químicas, ou para preparar solucións a concentracións exactas (exemplo para preparar curvas de calibración, ou preparar diluciones dunha determinada concentración dun reactivo). Estes matraces preséntanse en volumes que van desde 1  mililitro ata 2 litros. A súa principal utilidade é preparar mesturas ou disolucións de concentración coñecida e exacta.2
Clase B: son de menor precisión  volumétrica e o material de vidro adoita ser de menor calidade. Úsanse para preparación de solucións de Química Analítica non estandarizadas de uso diario en laboratorio, ou para preparar solucións a concentracións que non se requiran que sexan tan exactas.
Os matraces  aforados tamén poden distinguirse entre  incoloros ou de cor ámbar. Os de cor ámbar son usados para preservar solucións que son lábiles á luz ambiente.
Bibliografía
« Matraz Aforado -  Materialesdelaboratorio.prol». https:// materialesdelaboratorio.prol/ matraz- aforado/. «...o Matraz  Aforado é un instrumento de suma importancia, xa que axuda nos diferentes progresos, cálculos e investigacións que teñen todas as ramas da ciencia...»
Illas Natuna
miniatura|220px|Localización das illas Natuna (provincia das Illas Riau) miniatura|220px|Localización das illas Natuna.
O arquipélago das Natuna (Kepulauan Natuna) é un grupo que consta de 272 illas indonesias, situadas no mar da China Meridional, entre a península Malaia e Sumatra e a illa de Borneo.
Administrativamente, as illas Natuna son un kabupaten (nivel da división administrativa de Indonesia que se encontra inmediatamente por debaixoo do nivel de Propinsi ou provincia) da provincia das Illas Riau (Propinsi Kepulauan Riau), formada por estas illas xunto coas illas Riau, as illas Anambas, as illas Badas e as illas Tambelan.
As principais illas son a propia illa Natuna Besar ou Gran Natuna, dentro das Natunas do Centro, o conxunto das illas Natuna do Sur e as illas Natuna do Norte.
A pesar de que se encontran a centos de quilómetros cara ao oeste, ás veces no grupo das illas Natuna se inclúen as illas Anambas.
Abrasión dental
En odontoloxía denomínase abrasión dental (en latín científico abrasio dentium) ao desgaste mecánico producido pola interacción con outros obxectos que non sexan o contacto dente-dente.
Dentes máis afectados e causas
Con maior frecuencia afecta aos premolares e caninos, xeralmente ao longo das marxes cervicais (cervix dentis), superficie da unión da coroa do diente e a raíz, nos sucos xinxivais. En base en enquisas clínicas, os estudos demostraron que a abrasión é o factor etiolóxico máis común, aínda que non o único, para o desenvolvemento de lesiónes cervicais non cariosas (NCCL, nas súas siglas en inglés) e é causado con maior frecuencia por unha técnica incorrecta do cepillado dental.
A abrasión con frecuencia preséntase na unión cemento-esmalte, e pode ser causada por moitos factores contribuíntes, todos coa capacidade de afectar a superficie do diente en diversos graos.
A aparencia pode variar segundo a causa da abrasión, porén, presenta con maior frecuencia en forma de "V" causada por unha presión lateral excesiva mentres o doente cepilla os dentes. A superficie é brillante en lugar de cariada, e ás veces a fenda é o suficientemente profunda como para ver a cámara pulpar dentro do dente.
A presenza da perda cervical non cariosa debido á abrasión pode conducir a consecuencias e síntomas taies como aumento da sensibilidade dentaria á calor e ao frío, aumento de placa que dará como resultado caries e enfermidade periodontal, dificultade de aparellos dentais como a dentadura postiza ao enganchar o dente, e tamén pode ser esteticamente desagradábel para algunhas persoas.
Acordo de Alvor
miniatura|250px|[[Agostinho Neto, líder do MPLA e primeiro presidente de Angola, reuníndose co embaixador de Polonia en Luanda, en 1978]]
O acordo de Alvor, ou tratado de Alvor, asinado o 15 de xaneiro de 1975 na freguesía de Alvor, Portimão, concedeu a independencia de Angola por parte de Portugal, considerada como necesaria polos dirixentes do novo réxime portugués.
A paz foi efectiva desde o 11 de novembro dese ano, finalizando así a Guerra de Independencia de Angola, pero marcando o comenzo da Guerra civil angolana.
Entidades participantes
O acordo foi asinado pola Unión Nacional para a Independencia Total de Angola (UNITA), a Fronte Nacional para a Liberación de Angola (FNLA), o Movemento Popular de Liberación de Angola (MPLA), e o Goberno de Portugal, excluíndo del á Fronte para a Liberación do Enclave de Cabinda e á Revolta do Leste, formada por forzas de guerrilla localizadas no leste de Angola. A coalición de forzas de liberación que asinou o acordo de Alvor estableceu un goberno que caeu pronto, debido aos sentimentos nacionalistas das distintas faccións, que dubidaban das demais, e intentaban tomar cada unha o control do goberno pola forza, dando lugar á Guerra civil angolana.
Negociacións
Funcionarios esquerdistas do goberno destituíron ao goberno de Marcelo Caetano en Portugal durante a Revolución dos Caraveis, o 25 de abril de 1974. A UNITA, a FNLA e o MPLA negociaron cada un por separado acordos de paz co goberno provisional de Portugal, e comezaron a loitar uns contra outros para controlar o país e Luanda, a súa capital. Holden Roberto, Agostinho Neto e Jonas Savimbi reuníronse en Bukavu (Zaire, actual República Democrática do Congo) en xullo, e acordaron negociar co Goberno de Portugal como unha única entidade política.
Nunha entrevista á Agência Lusa, o dirixente socialista, António de Almeida Santos, que o 15 de xaneiro de 1975 era ministro da Coordenação Inter-Territorial e integraba a delegación portuguesa que asinou o acordo, refire que, tan pronto come veu o documento, soubo que "aquilo non resultaría". De feito, pouco tempo despois do asinarse o acordo, os tres movementos iniciaron unha loita armada polo control do país, conflito coñecido como a guerra civil angolana.
Termos do tratado, e dificultades
Os partidos acordaron celebrar as primeiras eleccións da Asemblea Nacional de Angola en outubro de 1975. Desde o 31 de xaneiro de 1975 até a independencia, un goberno de transición formado polo Alto Comisionado portugués Almirante Rosa Coutinho, e gobernaría un Consello do Primeiro Ministro (PMC). O PMC estaba composto por tres representantes, un de cada partido angolano, e o Primeiro Ministro rotaría entre os tres representantes. Cada decisión requiría o apoio dunha maioría de dous terzos. Os doce ministerios repartíronse a partes iguais entre os partidos angolanos e o goberno portugués, tres por cada un. Witney Wright Schneidman (2004) criticou esta disposición porque aseguraba unha "parálise virtual na autoridade executiva". A Oficina de Intelixencia e Investigación advertiu de que un excesivo desexo de preservar o equilibrio de poder no acordo prexudicaría a capacidade de transición do goberno angolano.
O obxectivo principal do goberno portugués nas negociacións foi evitar a emigración masiva dos angolanos brancos. Paradoxalmente, o acordo só permitiu ao MPLA, á FNLA e á UNITA nomear candidatos ás primeiras eleccións da asemblea, desconsiderando deliberadamente aos bakongo, os cabindeses e os brancos. Os portugueses razoaron que os brancos angolanos terían que unirse aos movementos separatistas, e os separatistas terían que moderar as súas plataformas para ampliar a súa base política.
O acordo pedía a integración das ramas militantes dos partidos angolanos nun novo exército, as Forzas de Defensa angolanas. Estas contarían con 48 000 efectivos, formados por 24 000 loitadores portugueses e 8 000 combatentes do MPLA, a FNLA e a UNITA, respectivamente. Cada parte mantivo cuarteis e postos separados. Cada decisión militar requiría o consentimento unánime de cada partido e do mando militar conxunto. As forzas portuguesas carecían de equipamento e compromiso coa causa, mentres que os nacionalistas angolanos eran antagónicos entre si e carecían de adestramento.