cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Redford
Debut no cinema
No ano 1962 Redford conseguiu o seu primeiro papel nunha longametraxe de cinema, War Hunt, de Denis Sanders; película na que tamén debutaron os actores Sydney Pollack e Tom Skerritt. A continuación volveu actuar en Broadway, na obra Descalzos polo parque, dirixida por Mike Nichols, quen impuxo a participación de Redford, a quen vira na televisión. Esta obra de teatro converteuno en estrela de Broadway e foi o trampolín perfecto cara a Hollywood, onde foi contratado en 1964.
Julius Nyerere
Inicios na política
As actividades de Nyerere atraeron a atención das autoridades e este viuse repentinamente obrigado a escoller entre o seu traballo como educador e as súas novas actividades na política. Máis tarde afirmou que foi "profesor por escolla e político por accidente". Nyerere renunciou ao ensino para dedicarse unicamente á política, e dende entón viaxou por todo o país falándolle á xente común e aos xefes tribais, co fin de convencelos de unirse á organización e recibir apoio para a independencia. Tamén representou posteriormente a TANU ante o Consello de Administración Fiduciaria das Nacións Unidas en Nova York. As súas habilidades de oratoria axudárono a alcanzar a meta de independizar o país sen necesidade de guerras ou derramamento de sangue ningún. A cooperación do entón gobernador xeral Richard Turnbull tamén foi un factor para a independencia tanganica.
Robert Redford
Debut no cinema
Nas súas catro primeiras películas fixo papeis secundarios e non lle proporcionaron un éxito digno de mención. Estas películas foron Inside Daisy Clover (protagonizada por Natalie Wood), A manda humana de Arthur Penn, Situation Hopeless ... But Not Serious e Propiedade condenada.
Julius Nyerere
Creación da nación tanzana
Nyerere entrou no consello lexislativo colonial tralas primeiras eleccións xerais entre 1958 e 1959 e foi elixido Xefe de Goberno tras unhas novas eleccións ao ano seguinte. O 9 de decembro de 1961, Tanganica obtivo a súa independencia como dominio da Mancomunidade Británica de Nacións e Nyerere converteuse no seu primeiro ministro. O 9 de xullo de 1962, Tanganica converteuse nunha república e Nyerere asumiu como o seu primeiro presidente co 99,2% dos votos. Un mes máis tarde, Nyerere declarou que para promover os intereses da unidade nacional e o desenvolvemento económico, a TANU sería agora o único partido legal do país, convertendo Tanganica nun estado unipartidista, aínda que tecnicamente xa o foi dende a proclamación da República. Para celebrar o primeiro ano de independencia, Nyerere traduciu A traxedia de Xulio César de William Shakespeare ao suahili como agasallo para a súa nación.
Robert Redford
Actor
=== Director ===
Julius Nyerere
Creación da nación tanzana
O 12 de xaneiro de 1964 tivo lugar a revolución das illas de Zanzíbar e Pemba, que derrocou o sultán Jamshid bin Abdullah e estableceu un réxime republicano. Nyerere foi unha figura clave na unión entre Zanzíbar e Tanganica para formar a República Unida de Tanzania. Inicialmente, John Okello, líder da revolución, pretendía unificar Zanzíbar con Kenya, polo que Nyerere, nervioso por un motín errado do Exército tanganico, se asegurou de que a Okello non se lle permitise volver a Zanzíbar despois dunha visita ao continente.
Política económica
esquerda|miniatura|200x200px|Moeda de 10 centavos de [[xilin tanzano coa imaxe de Nyerere.]] miniatura|250x250px|Julius Nyerere en 1969. Finalmente o 29 de outubro de 1964 creouse a República Unida de Tanzania, con Nyerere como presidente. Unha vez no poder, Nyerere emitiu a "Declaración de Arusha", que pediu a aplicación dun programa económico influenciado nas ideas socialistas africanas. Tamén estableceu estreitos vínculos coa República Popular da China de Mao Tse Tung, e introduciu unha política de colectivización no sistema agrícola do país, coñecida como Ujamaa, palabra suahili para referirse á irmandade ou á familia. Para 1967 as nacionalizacións transformaron o goberno tanzano no maior empregador do país. O Estado expandiuse rapidamente en practicamente todos os sectores. Estaba involucrado en todo, dende o comercio polo miúdo á exportación e importación do comercio. Isto creou un ambiente propicio para a corrupción política.
O sector privado sufriu a multiplicación dos procedementos burocráticos e as taxas de impostos excesivas. Enormes cantidades de fondos públicos foron subtraídos e postos en uso improdutivo. O poder adquisitivo reduciuse a un ritmo sen precedentes e mesmo produtos esenciais deixaron de estar dispoñibles. Un sistema de permisos estatais fíxose necesario para moitas actividades, o que permitiu aos funcionarios recoller grandes subornos a cambio da distribución dos mesmos. As políticas de Nyerere foron fundamento para a corrupción sistemática en décadas posteriores ao seu goberno. Os membros do seu partido foron coñecidos como "Wabenzi" ("Xente dos Benz") en referencia á utilización de automóbiles marca Mercedes-Benz, que se permitían utilizar a pesar da precaria situación económica da nación.
A colectivización acelerouse en 1971. Debido a que gran parte da poboación a rexeitou, Nyerere utilizou as forzas policiais para transferir forzosamente a maioría da poboación a granxas colectivas. As casas foron incendiadas e demolidas, ás veces mesmo coas propiedades das familias dentro. O réxime negou alimentos aos que se resistían. Unha cantidade substancial da riqueza do país (en forma de estruturas e espazos como campos e árbores froiteiras), foron destruídos ou abandonados pola forza. A maior parte da gandaría perdeuse, foi roubada, ou os animais enfermaban e morrían. En 1975, o Goberno emitiu o "Programa Ujamaa" para enviar ao pobo sonjo ao norte de Tanzania dende sitios compactos con pouca auga ata lugares con maior fertilidade onde puidesen traballar. Construíronse novas aldeas para cultivar cultivos e criar gando máis facilmente.
A produción de té e cravo converteuse en clave para a subsistencia dos agricultores tanzanos na década de 1970. Dende 1974, os programas Ujamaa e a Asociación para o Desenvolvemento Internacional (AIF) traballaban xuntos. A AIF financiou proxectos para educar os agricultores no cultivo do té. De ter só tres toneladas de té producidas en 1964, foron producidas 2100 toneladas en 1975. Outro exemplo dos maiores cultivos de Tanzania foi o tabaco, converténdose o país no terceiro maior fabricante de tabaco de África en 1976. Con todo, como resultado da centralización do goberno nas producións de té e tabaco, a produción de alimentos caeu en picado, e só a axuda externa evitou a inanición case total da poboación. Tanzania, que até a década de 1970 fora un dos maiores exportadores de alimentos para África e sempre puidera alimentar o seu pobo, converteuse no maior importador de alimentos do continente. Moitos sectores da economía derrubáronse, e certos bens como o dentífrico volvéronse practicamente imposibles de obter.
O déficit de cereais foi de máis dun millón de toneladas entre 1974 e 1977. Unicamente préstamos e doazóns do Banco Mundial e do Fondo Monetario Internacional evitaron que Tanzania fose á creba. Para 1979, as "aldeas Ujamaa" contiñan o 90% da poboación rural do país, pero só producían o 5% da produción agrícola nacional.
Política exterior
miniatura|250x250px|Nyerere (centro) co Presidente dos Estados Unidos [[Jimmy Carter (dereita) e a Primeira Dama Rosalynn Carter, en 1977.]] esquerda|miniatura|250x250px|Nyerere co presidente da [[República Federal Alemá Richard von Weizsäcker en 1985.]] A política exterior durante o Goberno de Nyerere fixo fincapé á non aliñación durante a guerra fría e baixo o seu liderado Tanzania gozou de boas relacións coa República Popular da China e a Unión Soviética, así como cos Estados Unidos e os países do bloque occidental, aínda que Nyerere se puxo ao lado da China na rivalidade sino-soviética. Recoñeceu a República de Biafra durante a súa independencia de Nixeria, sendo Tanzania un dos cinco países en recoñecer o efémero estado, xunto a Gabón, Haití, Costa do Marfil, e Zambia. Isto foi motivo de críticas, xa que este feito podería provocar problemas nas súas relacións con Nixeria. Biafra volveu ser parte de Nixeria en 1970, trala guerra de Biafra.
Santa Trindade
miniatura|200px|dereita|Santa Trindade A Santa Trindade é un concepto relixioso cristián que se refire á crenza de que Deus é un e tres ó mesmo tempo. Así, o Deus dos cristiáns é Pai (Deus mesmo), Fillo (Xesucristo) e Espírito Santo (representado como unha pomba, ou como linguas de lume e incorpóreo e que lles dá poderes ós apóstolos en Feitos dos Apóstolos como curación, poliglotismo...).
Julius Nyerere
Política exterior
Nyerere, xunto con varios outros líderes panafricanistas, fundou a Organización para a Unidade Africana en 1963. Nyerere apoiou varios grupos militares en países de minoría branca, incluíndo o Congreso Nacional Africano (ANC), e o Congreso Panafricanista (PAC) de Suráfrica, o FRELIMO e o MPLA cando trataban de derrocar o domino portugués sobre Mozambique e Angola respectivamente, e o ZANLA na súa guerra contra o goberno de Ian Smith en Rodesia. A partir de mediados da década de 1970, xunto co presidente Kenneth Kaunda de Zambia, Nyerere foi un dos líderes da Liña da Fronte, que facía campaña en apoio do goberno de maioría negra no sur de África.
Santa Trindade
Descrición
As misións da Santa Trindade no tempo ou as súas atribucións son:
Julius Nyerere
Política exterior
Nyerere tamén foi clave no golpe militar de Seychelles en 1977 que depuxo o goberno democrático de James Mancham e instalou un réxime unipartidista de carácter comunista que duraría até 1993, aínda que o país non se democratizou até 2004.
Santa Trindade
Descrición
Como o entendemento do ser humano non entende a esencia divina, non pode penetrar no misterio da vida íntima de Deus, senón que só pode coñecer o que Este lle revela e asumilo coa fe esperada. Como Agustín dicía: se o entendes, non é Deus. Deste xeito, en tódalas relixións cristiás a Santa Trindade é dogma de fe e, polo tanto, indiscutible.
Julius Nyerere
Guerra Uganda-Tanzania
As relacións entre Tanzania e a República de Uganda, independizada en 1962, foran tensas desde a chegada do ditador Idi Amin ao poder en 1971. Nyerere deu refuxio ao presidente ugandés derrocado Milton Obote, así como a varios refuxiados da oposición a Amin. Un ano máis tarde, un grupo de refuxiados tentou invadir Uganda dende Tanzania para derrocar a Amin, sen éxito. A principios de outubro de 1978, tropas disidentes emboscaron a Amin na súa residencia presidencial en Kampala, mais escapou coa súa familia en helicóptero. Para entón, os achegados de Amin reducíronse drasticamente. miniatura|279x279px|Idi Amin Dada, ditador de [[Uganda entre 1971 e 1979.]] Cando o xeneral Mustafa Adrisi, vicepresidente de Amin, foi ferido nun accidente de coche sospeitoso, as tropas leais a Adrisi (e outros soldados que estaban descontentos por outras razóns) amotináronse. Amin enviou tropas contra os amotinados (que incluían membros da elite do Batallón Simba), algúns dos cales fuxiran a través da fronteira con Tanzania. A rebelión estendeuse a Tanzania, onde os exiliados comezaron a loita contra as forzas de Amin. En resposta, Amin declarou o estado de guerra a Tanzania, e enviou tropas para anexionar a rexión de Kagera baixo a escusa de que era parte de Uganda.
O coronel Muamar al-Qadafi de Libia, aliado próximo de Amin, decatouse que o TPDF estaba a avanzar dende o sur cara a Kampala e Entebbe, as maiores cidades de Uganda, e enviou algúns miles de soldados libios a axudar na súa defensa. A fronte estancouse no pantano de Lukaya, unha área de difícil paso; o 10 de marzo de 1979 a 201.ª Brigada do TPDF tentou cruzalo por unha estrada que o pasaba pola zona suroeste pero os libios repelérona. Dous días despois as brigadas 201.ª e 208.ª lanzaron un ataque conxunto que forzou os libios a retroceder. O peor foi que as tropas da UPA dedicáronse a retroceder saqueando as zonas deixando aos libios o traballo de conter o avance tanzano. Tras esta batalla o TPDF avanzou case sen oposición e a inicios de abril tomou Entebbe, illando a Amin na capital. O 10 de abril caeu Kampala e na seguinte xornada Amin logrou fuxir á súa provincia natal do Nilo Occidental supostamente para reunir tropas coas que resistir, aínda que en realidade tras chegar aí escapou a Libia e finalmente a Arabia Saudita, onde se fincou ata a súa morte en 2003.
Actividade pospresidencial e últimos anos
Nyerere anunciou que se retiraría tralas eleccións presidenciais de 1985, deixando o país para entrar nunha era de libre mercado (unha das imposicións do Fondo Monetario Internacional polos préstamos), baixo a dirección de Ali Hassan Mwinyi, o seu sucesor. Nyerere foi fundamental para pór tanto a Mwinyi como a Benjamin Mkapa no poder. Mantívose como presidente do seu partido ata 1990, sendo lembrado como o "pai da nación". Non houbo eleccións multipartidistas en Tanzania ata 1995. Nyerere deixou Tanzania como un dos países máis pobres, menos desenvolvidos e dependente da axuda de países estranxeiros de todo o mundo. Con todo, o desenvolvemento social durante o goberno de Nyerere foi notable. A esperanza de vida subiu de 43 anos en 1960 até 52 en 1985, chegando finalmente a 60 na actualidade. A mortalidade infantil reduciuse. Houbo unha alfabetización do 85% e 3,7 millóns de nenos inscritos na escola primaria.
Durante a celebración das segundas eleccións multipartidistas do país en 1995 (sendo as primeiras as de 1964), Nyerere tivo a suficiente influencia para bloquear o nomeamento de Jakaya Kikwete, citando que era "demasiado novo" para a presidencia do país. Non se opuxo cando o seu partido abandonou o monopolio do poder en 1992. Tamén desempeñou como presidente da Comisión Internacional do Sur Independente (1987-1990). Unha das súas últimas actividades políticas foi ser o principal mediador do conflito de Burundi en 1996.
Faleceu de leucemia o 14 de outubro de 1999 en Londres, á idade de 77 anos.
Reboot
miniatura|220px|A serie de filmes de [[Godzilla, que comezou no ano 1954, tivo numerosos reboots. Na imaxe represéntase un fotograma promocional de Godzilla Raids Again (1955).]] Nos seriais de ficción, o termo "reboot" (en galego: reinicio) fai referencia a un novo comezo para un universo ficticio, obra ou serie de ficción. Un reboot rexeita a continuidade, para recrear os personaxes, as tramas e o fondo dende o principio. Descríbese como unha forma de "reconsiderar" ou "volver a iniciar un universo ficticio xa establecido".
Outra maneira de definir un reboot é consideralo coma un remake dunha serie cinematográfica ou calquera outra saga. O termo foi cuestionado por resultar vago e "confuso", "estar de moda" e por ser outra maneira de referirse a un remake, non obstante pódense establecer distincións entre reboot, remake e retcon.
Gemophos auritulus
Gemophos auritulus é unha especie de caracol mariño, un molusco gasterópodo da familia Buccinidae.
Reboot
Orixe do termo
A palabra é de orixe recente, procede do inglés, de onde deriva á súa vez do termo informático reboot (reinicio).
Julius Nyerere
Beatificación
No ano 2005 a Igrexa católica iniciou os trámites para a súa futura beatificación e canonización. Xa á morte de Nyerere, o cardeal Polycarp Pengo asegurou, na homilía do seu solemne funeral de Estado, que
Gemophos auritulus
Descrición
A cuncha, de forma cónica, e cunha superficie que vai entre os 19 e os 35 mm presenta unha cor castaña mesturada con branco
Reboot
Tipos
Os reboots eliminan os elementos non esenciais asociados a unha serie previamente establecida e comézana de novo, descompoñéndoa ata os elementos centrais que fixeron popular o orixinal. Os reboots permítenlle ó público descoñecedor dos títulos precedentes un acceso máis sinxelo a unha serie determinada.
Julius Nyerere
Beatificación
Os seus restos repousan na súa localidade natal, Boutiama, próxima ao Lago Vitoria.
Gemophos auritulus
Distribución
A especie habita ao longo do Caribe, desde Florida ata Venezuela pasando polas Antillas, e mais tamén no Brasil. Desenvólvese en arrecifes de coral, nunha profundidade que vai desde os 0.3 ata os 29 metros.
Reboot
Banda deseñada
En banda deseñada, a continuidade dun título duradeiro pódese suprimir para empezar de novo dende o principio, permitíndolle ós autores redefinir personaxes, proporciona a ocasión de crear novas historias e posibilita que o título atraia a novos lectores. Nos cómics ás veces utilízase algún pretexto para explicar un reboot, como a fusión de mundos paralelos ou liñas de tempo, ou simplemente se destrúe un universo ficticio para recrealo dende o principio.
Cine
Mediante un reboot, os cineastas renovan e impulsan unha serie de filmes para atraer novos seguidores e aumentar os ingresos. Un reboot pode renovar o interese nunha serie cinematográfica que quedara desfasada. Os reboots representan un proxecto seguro para os estudos cinematográficos, xa que contan cunha base de seguidores, polo que son menos arriscados (en termos de recadación) que un traballo enteiramente orixinal e, por outra banda, permiten que os estudos de cine busquen novo público e que ós directores e produtores escollan actores máis novos para atraer espectadores máis mozos.
Julius Nyerere
Beatificación
O inicio do proceso de beatificación celebrouse o 21 de xaneiro, aniversario do matrimonio entre Julius e Maria Nyerere. O proceso do Servo de Deus está baixo a dirección do bispo de Musoma e o postulador da causa é o pai Wojciech Koscielniak.
Reboot
Televisión
En televisión, un reboot pode significar a volta á produción dunha serie de televisión despois dun tempo trala súa cancelación, non obstante, tamén pode entenderse como unha nova versión dunha serie precedente.
Julius Nyerere
Beatificación
O pai John Civille, da Arquidiocese de Cincinnati (Ohio) e o pai Laurenti Magesa son os dous teólogos censores que colaboran no proceso.
Reboot
Televisión
Un concepto relacionado é o "retooling" (reestruturación), cando unha serie cambia substancialmente a súa premisa mentres se continúa emitindo, mantendo ó mesmo tempo algúns dos personaxes principais, xeralmente como un intento de incrementar a audiencia e evitar cancelacións.
Videoxogos
Os reboots son habituais na industria dos videoxogos. Os reboots nos videoxogos utilízanse para actualizar a historia e os elementos do xogo e para aproveitar a tecnoloxía e as funcións que non estaban dispoñibles cando os sacaron con anterioridade.
.aero
.aero (do francés "aeroplane", avión) é un Dominio de internet xenérico de nivel superior (gTLD) utilizado no Domain Name System. É o primeiro dominio creado para unha industria específica, a da aviación. Foi creado no ano 2002 (Société Internationale de Télécommunications Aéronautiques).
Esta reservado para compañías, organizacións, asociacións, axencias gobernamentais e individuos; relativos á aviación e industrias relacionadas.
Foi aprobado por cinco anos, expirando o 17 de decembro de 2006, como parte dunha proba de novos dominios. O dominio está inactivo, aínda que a SITA solicitou a posta en marcha de novo.
Ligazóns externas
Toppdomän
Autoestrada A3
A Autoestrada Porto-Valença é unha vía de alta capacidade que une Porto coa fronteira con España en Valença, atravesando no seu percorrido Vila Nova de Famalicão, Braga e Ponte de Lima.
Rematouse no 1998 e é un eixo fundamental na comunicación co norte de España. A A3 comeza na circunvalación de Porto, Vía de Cintura Interna e tras deixar a A4 ó leste en Águas Santas e atravesar Santo Tirso e Vila Nova de Famalicão, chega a Braga. Dende Braga, a A3 segue até Ponte de Lima e a partir de aquí comeza a travesía da autovía pola Serra de Arga, que remata no val do Miño en Valença, onde enlaza con Galicia.
A A3 forma parte da E-01 e no Plano Rodoviário Nacional 2000, inclúese no Itinerario Principal 1. A súa concesionaria é Brisa e a infraestrutura é de peaxe dende Maia até Valença.
Lista de novas na galaxia Vía Láctea
Velaquí unha lista parcial de novas da galaxia Vía Láctea que foron descubertas e rexistradas desde 1891 (e engadíronse algunhas anteriores famosas). As novas son estrelas que sofren grandes explosións, pero a diferenza das supernovas, estas non resultan na destrución da estrela orixinal. A taxa estimada probable de novas na Vía Láctea é dunhas 40 por ano, pero destas só unhas 10 por ano foron descubertas por observadores na década do 2000. Esta lista pretende incluír só as novas máis brillantes e notables.
A Oficina Central de Telegramas Astronómicos (Central Bureau for Astronomical Telegrams CBAT) elabora unha lista máis completa de novas da nosa galaxia aparecidas desde 1612.
Nomenclatura
As novas son designadas inicialmente co formato "Nova [forma posesiva do nome da constelación] [ano do descubrimento]"; por exemplo, "Nova Cygni 1974" e "Nova Scorpii 2010". Xeralmente axiña se lles asigna un nome permanente oficial polo Catálogo Xeral de Estrelas Variables (General Catalog of Variable Stars, GCVS) usando o formato do GCVS para nomear as estrelas variables. Cando se descobre máis dunha nova nunha constelación nun mesmo ano, engádese un sufixo numérico; como en "Nova Sagittarii 2011 #2", "Nova Sagitarii 2011 #3" etc.
A Veiga, Recemel, As Somozas
A Veiga é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (3 homes e 4 mulleres).
Estrutura afanítica
Na estrutura afanítica os cristais son tan pequenos, que se deben observar cun microscopio para identificalos. Se se forman mediante o arrefriamento rápido e a cristalización veloz dun magma con abundantes núcleos, a partir do que crecen os cristais pequenos. A textura afanítica tamén pode formarse secundariamente pola desvitrificación de vidros naturais, de vidros volcánicos.
Fuxan os ventos (álbum)
Fuxan os ventos é o primeiro álbum de estudio do grupo galego de folk Fuxan os Ventos. Foi publicado en 1976, baixo o selo Philips.
Río Kouilou-Niari
miniatura|Río Kouilou-Niari. O río Kouilou-Niari, tamén chamado Kwilu, Kwila, e Kwil, é o río máis importante da República do Congo. O río chámase Kouilou durante a maior parte do percorrido, pero na súa sección central, na rexión de Niari, coñécese como río Niari. O río combínase co Louessé e verte as súas augas no océano Atlántico. Percorre uns 700 quilómetros dende o seu nacemento na meseta do Congo até a súa desembocadura.
O río ten numerosas fervenzas, entre as que destacan as fervenzas Zrinski, nomeadas na honra dos nobres croatas Nikola Zrinski e Petar Zrinski, xa que foron descubertas en 1882 por Dragutin Lerman, un compoñente croata da expedición de Henry Morton Stanley.
Shelley Duvall
Shelley Alexis Duvall, nada o 7 de xullo de 1949 en Houston, Texas, é unha actriz, produtora, cantante, actriz de dobraxe e humorista estadounidense, principalmente coñecida polos seus traballos en filmes como Brewster McCloud, Frankenweenie, Faerie Tale Theatre, Nashville, Popeye, The Shining, Thieves Like Us, Os heroes do tempo ou 3 Women.
Mayagüez
Mayagüez é a oitava cidade máis grande de Porto Rico. Foi fundada orixinalmente como "Nuestra Señora de la Candelaria" e é tamén coñecida como "La Sultana del Oeste" (A Sultana do Oeste), "Ciudad de las Aguas Puras" (Cidade das Augas Puras), ou "Ciudad del Mangó" (Cidade do Mangó). O 6 de abril de 1894, a coroa española deulle o título de "Excelente ciudad de Mayagüez" (Excelente Cidade de Mayagüez). Mayagüez está situada no centro da costa oeste da illa de Porto Rico. É a principal cidade da Area Metropolitana Estatística de Mayagüez e da Área Estatística Combinada Mayagüez-San Germán-Cabo Rojo.
Historia
Mayagüez foi fundada en 1760 por Faustino Martínez de Matos, Juan de Silva e Juan de Aponte nun outeiro localizado a arredor dun quilómetro da baía de Mayagüez e a desembocadura do río Yaguez.
No 1763 España concedeulle aos fundadores o dereito de goberno autónomo, oficialmente separando a vila de Mayagüez do Partido de San Germán. Orixinalmente o puebo de Mayagüez tiña como nome "Nuestra Señora de la Candelaria de Mayagúez". Este nome xorde debido a que a meirande parte dos poboadores, incluíndo os fundadores, proviñan das Illas Canarias onde teñen como santa patroa á Virxe da Candelaria.
En 1841 un lume destruíu parcialmente a vila, que foi reconstruída con algunhas das súas estradas principais agrandadas para previr a dispersión de lumes futuros. O gobernador militar de Porto Rico da época, o xeneral Santiago de Méndez Vigo, recadou fondos para reconstruír a cidade. Na actualidade unha das avenidas principais de Mayagüez leva o seu apelido.
En 1911 fundouse o Colexio de Agricultura, que un ano despois pasou a ser o Colexio de Agricultura e Artes Mecánicas (CAAM). Conservou este nome durante 50 anos. Actualmente é coñecido como o Recinto Universitario de Mayagüez (RUM) da Universidade de Porto Rico.
O 11 de outubro de 1918 Mayagüez foi parcialmente destruída de novo polo Terremoto de San Fermín. O sismo acadou unha magnitude aproximada de 7.3 na escala de Richter e se cobrou a vida de 116 persoas.
Demografía
Segundo o censo de 2009 levado a cabo pola Oficina do Censo dos Estados Unidos, en Mayagüez residían 92.156 persoas (fronte aos 98.434 do ano 2000). A densidade de poboación era de 458 hab/km². A cidade posúe unha importante "poboación universitaria", aumentando nunhas 10.000 persoas a súa poboación. O 98,9% da poboación é de orixe hispana ou latino (que poden ser de calquera raza).
Das 31.877 fogares de 2007 en Mayagüez, o 38.6% eran parellas casadas, o 22.3% tiñan unha cabeza de familia feminina sen presenza do marido, e o 33.7% non eran familiares. O 33.3% tiñan fillos por debaixo dos 18 anos vivindo cos pais. De tódolos fogares o 27.8% estaban formados por un individuo e no 9.8% vivía unha persoa de 65 anos ou máis vivindo soa. A media de persoas por casa é de 2,75 habitantes e a familia media de 3,41 membros.
En Mayagüez, o 26,9% da poboación estaba por debaixo dos 18 anos, o 10,3% entre os 18 e os 24, o 30,8% entre os 25 e os 44, o 20,6% entre os 45 e os 64, e o 11,5% tiña 65 anos ou máis. A media de idade era de 33 anos. En Mayagüez residen máis mulleres que homes, con 88,4 homes por cada 100 mulleres.
Xeografía
O concello limita ao norte cos de Añasco e Las Marías, con Cabo Rojo, Hormigueros e San Germán ao sur, coa canle da Mona ao oeste e cos concellos de Las Marías e Maricao ao este.
As illas de Mona e Monito forman parte do termo municipal do Mayagüez.
Clima
Mayagüez posúe un clima tropical monzónico (Clasificación climática de Köppen Am). A cidade posúe o clima máis extremo da illa. A elevada frecuencia de treboadas severas no verán pode producir fortes ventos, inundacións, e mesmo saraiba e tornados. A temperatura media anual é de 24 °C. O inverno adoita ser seco e fresco, con temperaturas entre os 28 °C e os 13 °C. O verán adoita ser moi cálido e húmido, con temperaturas que chegan a acadar os 35 °C. De maio a outubro, é frecuente que se produzan fortes treboadas pola tarde debido á calor, a humidade e á topografía da área.
21 horas en Munich
21 horas en Munich (en 21 Hours at Munich) é un telefilme estadounidense dirixido por William A. Graham que foi estreado en 1976. Está baseado no libro The Blood of Israel de Serge Groussard e conta os eventos reais ocorridos no masacre de Múnic. Foi emitido pola canle ABC o 7 de novembro de 1976. Malia a súa orixe televisiva, o filme foi estreado nos cines de varios países.
Estreouse en galego o 6 de xullo de 1992 a través da TVG.
Lago Tele
Lago Tele (en Lac Télé) é un lago de auga doce que se atopa no distrito de Epena, na República do Congo.
Lendas
O lago Tele é coñecido pola lenda de Mokèlé-mbèmbé (unha suposta criatura reptiliana non identificada), e tamén é o lugar onde os pigmeos mataron e comeron unha das criaturas, arredor do ano 1959.
O libro de 1996 Congo Journey, polo escritor e viaxeiro británico Redmond O'Hanlon, describe con certo detalle a súa viaxe ó longo do Congo até o lago Tele na procura de Mokèlé-mbèmbé, achegando ó mesmo tempo unha rica descrición da fauna e flora locais, así como prácticas culuturais congolesas e as relacións cos pobos pigmeos.
Macrúridos
A dos macrúridos (Macrouridae) é unha familia de peixes teleósteos da orde dos gadiformes,  que son coñecidos vulgarmente como granadeiros, peixes rato ou ratos.
Encóntranse entre os peixes máis comúns das zonas abisais e están presentes en todos os oceános do mundo.
Descrición
A familia foi descrita en 1916 polos ictiólogos estadounidenses Charles Henry Gilbert e Carl Leavitt Hubbs. Porén, algúns autores atribúenlle dita descrición, en 1831, ao naturalista francés Charles Lucien Bonaparte, e outros aos ictiólogos estadounidenses David Starr Jordan e Barton Warren Evermann, en 1898.
Etimoloxía
O nome científico da familia, Macrouridae, está formado polos elementos do VCI macro- e -ur-, tirados do grego antigo μακρός makrós, "grande", e οὐρά ourá, "cola", coa desinencia -idae, "semellantes", plural de -ideus e derivada do grego antigo ειδης eidēs, de είδος eídos, "aspecto", "aparencia", propia dos nomes das familias de animais. Literalmente: "os de cola grande".
Graça Fonseca
Graça Maria da Fonseca Caetano Gonçalves, nada en Lisboa o 13 de agosto de 1971, é unha socióloga e política portuguesa, deputada electa á Asemblea da República na XIII Lexislatura e Ministra da Cultura no XXI Goberno Constitucional.
Macrúridos
Clasificación
A familia conta con numerosos xéneros con cerca de 400 especies, distibuídas en catro subfamilias: Familia Macrouridae Gilbert & Hubbs, 1916
Graça Fonseca
Traxectoria
Graça Fonseca licenciouse en Dereito pola Facultade de Dereito da Universidade de Lisboa, concluíndo o máster en Socioloxía pola Facultade de Economía da Universidade de Coímbra, e o doutoramento en Socioloxía polo Instituto Universitario de Lisboa.
Macrúridos
En Galicia
En augas galegas están rexistradas, entre outras, as cinco especies seguintes:
Graça Fonseca
Traxectoria
Militante do Partido Socialista, entre 2009 e 2015 foi concelleira no Concello de Lisboa, sendo Presidente António Costa.
Vida persoal
O 22 de agosto de 2017 Fonseca afirmou pública e politicamente a súa homosexualidade, en entrevista ao Diário de Noticias. Foi a primeira vez en Portugal que un político en funcións asumiu a súa homosexualidade. Por iso, recibiu o Premio Arco-iris de 2017 da ILGA Portugal.
Abeokuta
miniatura|250px|Abeokuta
Abeokuta é unha cidade do suroeste de Nixeria, nas beiras do río Ogun, 530 000 habitantes (2002). O nome, en yoruba, significa baixo das rochas.
Natasha Lee
Natasha Lee Suárez, tamén coñecida como Tasha Lee, nada en Malaisia o 13 de xullo de 1988, é unha xogadora de hóckey a patíns española. É a xogadora co mellor palmarés do hóckey a patíns mundial, tendo gañado todos os títulos posibles, tanto a nivel de clubs como de seleccións. Dende 2018 é xogadora do Hostelcur Gijón da OK Liga Feminina.
Apóstolo
miniatura|dereita|250px|O apóstolo Santiago na cumieira do [[Pazo de Raxoi, casa do Concello de Santiago de Compostela. Praza do Obradoiro]]
Natasha Lee
Traxectoria
Natasha Lee naceu en Malaisia, filla de nai asturiana e pai malaio. Aos seis anos trasladouse a Xixón (España), onde iniciouse na práctica do hóckey a patíns no Colexio del Llano, en Asturias. En 2009 asinou polo Club Patí Voltregà.
Apóstolo
Segundo o Novo Testamento, os doce apóstolos elixidos directamente por Xesucristo foron:
Despois da resurrección e ascensión de Xesús, e tralo suicidio de Xudas Iscariote, os once apóstolos restantes reuníronse e elixiron a Matías para completar novamente o número de doce. Ningún outro seguidor de Xesús, nin sequera da importancia de Paulo ("Apóstolo dos Xentís", ás veces considerado o verdadeiro fundador do cristianismo), se engadiría a este grupo.
Montaña
miniatura|dereita|250px|Montaña en [[Alasca.]] Unha montaña é un accidente xeográfico, unha elevación sobre o terreo lindeiro formada normalmente a partir de sinclinais e erosión. A unha secuencia de montañas chámase cordilleira. Unha montaña ten unha altitude bastante superior a un outeiro, aínda que non exista unha altitude específica para esa diferenciación. Así, cada autoridade no asunto asume valores convenientes, aínda que a montaña sexa tipicamente escarpada, de grande inclinación e con superposición de relevos.
Día Internacional das Montañas
O 20 de decembro de 2002, a Asemblea Xeral da ONU declarou o 11 de decembro como Día Internacional das Montañas.
Entre outras razóns para esta declaración cítanse as seguintes: a superficie do planeta Terra é nun 27% montañosa; o 10% da poboación mundial vive en terreo montañoso. Todos os ríos nacen en montañas, o que torna máis de metade da humanidade dependente das montañas por seren responsábeis da auga fluvial. A cuarta parte dos animais e plantas da Terra medran nas montañas.
Topografía
A proporción de terras emerxidas situadas a máis de 1000 m sobre o nivel do mar é de aproximadamente unha cuarta parte do total, á que se pode agregar outro 10% de terras, cunha altitude inferior, mais que presentan unha forte pendente segundo os criterios do UN Environment World Conservation Monitoring Centre (UNEP-WCMC). En detalle, o terreo montañoso comprende aproximadamente o 33% de Eurasia, o 24% de América do Norte, o 19% de América do Sur e o 14% de África. miniatura|Vista das [[agullas de Chamonix, relevo típico dunha cadea de colisión nunha contorna glaciar]] Nun macizo montañoso, os cumios están conectados por cristas e quedan separados entre eles por collados ou por pasos, que son os puntos máis baixos da área de cristas, e por vales para os máis largos, que en xeral separan os macizos. Un cumio pode ter unha cima principal e varias cimas máis secundarias.
A xeomorfoloxía das montañas depende de varios factores: do seu proceso de formación (orexénese), da velocidade de deformación (movementos verticais e horizontais das rochas), da propia natureza das rochas (as rochas suaves da relevos máis suaves que as duras) e do clima.
Nas cadeas de colisión novas, e nas cadeas anciás considerablemente anovadas, os cumios adoitan chamarse picos cando teñen forma cónica e agullas cando están particularmente afiados nunha crista, ou mesmo dente cando se separan do relevo. Tamén se empregan os cualificativos «punta», «cabeza» ou mesmo «rocha». Cando experimentaron unha glaciación, os cumios poden presentar unha forma de pico piramidal que domina os vales e os circos glaciares.
O relevo de pregamento tradúcese nunha xeomorfoloxía específica. A cima dun anticlinal forma un monte. Nun relevo conforme, de tipo xurásico, o fondo dun sinclinal constitúe un val. Unha depresión na cima dun monte é unha combe. As cornixas rochosas no bordo do val ou da combe chámanse crêts. As cluses son depresións que atravesan as anticlíneas transversalmente. Nun relevo invertido, de tipo prealpino, as sinclinais atópanse nos puntos altos por erosión diferencial e dise que están encaramadas. O relevo dos Apalaches é un tipo particular de relevo de pregamento que xa fora moi aplanado e que despois foi novamente elevado, o que provocou a reanudación da erosión. Neste caso, as anticlinais e as sinclinais denomínanse respectivamente barras e sucos. miniatura|Diagrama que representa un relevo de tipo Jura e as terminoloxías asociadas Nun dominio extensivo, o bordo dun horst forma xeralmente un largo escarpe de falla. A erosión axuda a crear cumios individualizados.
Os relevos volcánicos son de dous grandes tipos:
Os estratovolcáns e os volcáns en escudo adoitan ter cráteres no seu cumio e ás veces cando se baleira a cámara magmática, unha gran caldeira.
Orixe das montañas
miniatura|O [[Aconcagua (6960,8 m) é a montaña máis alta da Terra fóra de Asia]] A orixe das montañas está en forzas endóxenas, posteriormente modificadas por factores exóxenos, como a erosión. As oroxéneses que deixaron máis pegadas no relevo e na configuración actual dos continentes derivan do pregamento herciniano, na Era Paleozoica, e do pregamento alpino, na Era Cenozoica. No Período Cuaternario as glaciacións erosionaron as cadeas montañosas, dando lugar a moitas das paisaxes montañosas características. Un exemplo de formación montañosa terciaria é a cordilleira dos Andes.
Na historia da Terra houbo polo menos tres grandes períodos de formación de montañas:
Montañas máis altas
As cinco montañas máis altas de cada continente son as seguintes:
África
miniatura|dereita|250px|O monte [[Kilimanjaro dende o aire en xullo de 2007.]]
América do Norte
miniatura|dereita|250px|O monte McKinley visto dende o norte.
Antártida
miniatura|dereita|250px|Macizo Vinson visto dende o espazo. A Antártida é unha zona internacional, sen soberanía directa de ningún estado.
Asia
miniatura|dereita|250px|Cara norte do [[Everest, o cume máis alto do mundo.]] As cinco montañas máis altas de Asia son tamén as máis altas da Terra, e atópanse todas na cordilleira do Himalaia agás o K2 que está no Karakoram. En ningún outro continente hai montañas que superen os 8 000 metros de altura, nin sequera que superen os 7 000 metros. O Everest é a montaña máis alta do mundo respecto ao nivel do mar.
Europa
miniatura|dereita|250px|O Elbrus. Foto realizada a 4 200 metros de altura. No caso de Europa, esta táboa varía en función dos límites que se lle dean ao continente. Xeralmente, o norte do Cáucaso inclúese en Europa.
Oceanía
miniatura|dereita|250px|Puncak Jaya.
Montañas extraterrestre
A montaña máis alta que se coñece con precisión no Sistema Solar é o Olympus Mons, un volcán en escudo localizado no planeta Marte con 21.2 km de altitude e 80×60 km de caldeira, e cun diámetro de 600 km. Os outros planetas telúricos tamén presentan formacións montañosas:
O mesmo ocorre en moitos satélites e planetoides. Así, en (4) Vesta, o pico central de Rheasilvia elévase uns 22 km sobre o fondo dun cráter de impacto, unha altura comparable á do Olympus Mons, mais con moito a máis alta do Sistema Solar en relación co diámetro do seu astro. A crista ecuatorial de Xapeto, de orixe incerta, ten uns 20 km de altura. O punto culminante de Ío está mos Boösaule Montes, de orixe tectónica, que teñen uns 18 km de altura. En Mimas, o cráter de impacto Herschel tamén ten un pico central que alcanza os 7 km de altura. O cumio máis alto da Lúa, o Mons Huygens, nos Montes Apenninus, ten 5.5 km.
Varios astros no Sistema Solar teñen formacións co aspecto de montañas, mais que están constituídas de xeo, chamadas criovolcáns, ausentes na Terra. Entre os candidatos a este proceso están o Ahuna Mons, en Ceres, o Doom Mons en Titán e posiblemente algúns relevos de Plutón.
Eleccións municipais en Arzúa
miniatura|dereita|200px|Casa consistorial. Corporacións democráticas en Arzúa desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lámina nuclear
A lámina nuclear é unha rede fibrilar densa (de ~30 a 100 nm de grosor) situada na cara interna da envoltura nuclear do núcleo das células eucariotas. Está composta por filamentos intermedios e proteínas asociadas a membranas. Ademais de proporcionar soporte mecánico, a lámina nuclear regula importantes procesos celulares como a replicación do ADN e a división celular. Adicionalmente, participa na organización da cromatina e serve como punto de fixación dos complexos dos poros nucleares da envoltura nuclear.
A lámina nuclear está asociada coa cara interna da membrana nuclear interna (unha das dúas membranas da envoltura nuclear), mentres que que a membrana nuclear externa, pola súa cara citoplasmática, continúase coas cisternas do retículo endoplasmático.
Estrutura e composición
A lámina nuclear consta de dous compoñentes: proteínas laminas (sic) e proteínas de membrana nucleares asociadas a laminas. As laminas son filamentos intermedios de clase V, que se poden clasificar en laminas tipo A (que inclúe ás laminas A e C) e laminas de tipo B (que inclúe as laminas B1, B2) tendo en conta a súa homoloxía de secuencias, propiedades bioquímicas e localización durante o ciclo celular. Os filamentos intermedios de tipo V difiren dos filamentos intermedios citoplasmáticos no modo en que teñen un dominio con forma de bastón estendido de 42 aminoácidos de longo, e en que todos levan un sinal de localización nuclear no seu extremo C-terminal e mais en que mostran estruturas terciarias características. Os polipéptidos de laminas teñen unha conformación en hélice α case en toda a molécula con múltiples dominios en hélice α separados por tramos non en hélice α que están moi conservados evolutivamente en lonxitude e secuencia de aminoácidos. Tanto os extremos C-terminal coma N-terminal non son en hélice α, e o C-terminal mostra unha estrutura globular. O seu peso molecular varía entre 60 a 80 quilodaltons (kDa). Na secuencia de aminoácidos das laminas nucleares, hai tamén dous sitios fosfoaceptores, flanqueando o dominio central en bastón. A fosforilación das laminas ao comezo da mitose orixina un cambio conformacional que causa a desensamblaxe da lámina nuclear (explicada máis abaixo).
No xenoma dos vertebrados as laminas están codificadas por tres xenes. Debido a un corte ou splicing alternativo do ARNm poden formarse sete diferentes polipéptidos, algúns dos cales son específicos das células xerminais e xogan un importante papel na reorganización da cromatina durante a meiose. Non todos os organismos teñen o mesmo número de xenes codificantes de laminas. Drosophila melanogaster, por exemplo, ten só dous destes xenes, mentres que o verme Caenorhabditis elegans ten só un. A presenza de polipéptidos de laminas é unha propiedade exclusiva dos metazoos. As plantas ou os organismos eucariotas unicelulares como o lévedo Saccharomyces cerevisiae non teñen laminas.
As proteínas de membrana nucleares asociadas a laminas son tanto intrínsecas coma extrínsecas. As máis importantes son os polipéptidos 1 e 2 asociados a laminas (LAP1, LAP2), emerina, receptor da lamina B (LBR), otefina e MAN1. Debido á súa posición dentro da membrana ou á súa asociación coa membrana interna, median na unión da lámina nuclear á envoltura nuclear.
miniatura|600px|centro|Estrutura e función da lámina nuclear. A lámina nuclear repousa sobre a cara interna da membrana nuclear interna (INM), onde serve para manter a estabilidade nuclear, organizar a cromatina e fixar os complexos dos poros nucleares (NPCs) e unha lista constantemente crecente de proteínas da envoltura nuclear (en púrpura) e [[factor de transcrición|factores de transcrición (en rosa). As proteínas da envoltura nuclear que están unidas á lámina inclúen nesprina, emerina, proteínas 1 e 2 asociadas a laminas (LAP1 e LAP2), o receptor da lamina B (LBR) e MAN1. Factores de transcrición que se unen á lámina inclúen o regulador transcricional do retinoblastoma (RB), (GCL), a proteína de unión ao elemento de resposta do colesterol (SREBP1), FOS e MOK2. O factor barreira de autointegración (BAF) é unha proteína asociada á cromatina que tamén se une á lámina nuclear e a varias das xa mencionadas proteínas da envoltura nuclear. A proteína 1 da heterocromatina (HP1) une a cromatina co LBR. Na figura ONM significa membrana nuclear externa. Coutinho et al. Immunity & Ageing 2009]]
Ensamblaxe
A lámina nuclear constrúese por medio da interacción de dous polipéptidos do tipo das laminas cuxas rexións en hálice α se enrolan unha sobre a outra para formar unha estrutura dímera de dúas cadeas en hélice α enroladas en espiral, seguida dunha asociación cabeza-cola dos múltiples dímeros. Este polímero alongado lonxitudinalmente esténdese cara aos lados por unha asociación de máis polímeros acaroados nas súas partes laterais, orixinando unha estrutura bidimensional subxacente á envoltura nuclear.
Funcións
Ademais de dar un soporte mecánico ao núcleo, a lámina nuclear xoga un papel esencial na organización da cromatina, regulación do ciclo celular, replicación do ADN, diferenciación celular e apoptose.
Organización da cromatina
A organización non aleatoria do material xenético no núcleo suxire que a lámina nuclear intervén na organiación da cromatina. De feito, está demostrado que as laminas teñen unha afinidade para ligarse á cromatina a través dos seus dominios en hélice α (con forma de bastón) a secuencias específicas de ADN chamadas rexións de unión da matriz (MAR). A MAR ten unha lonxitude de aproximadamente 300–1000 pares de bases e ten un alto contido en A/T. As laminas A e B poden unirse tamén ás histonas do octámero do nucleosoma por medio dunha secuencia do seu dominio de cola.
Regulación do ciclo celular
Ao comezo da mitose, (profase, prometafase) a maquinaria celular dedícase a desensamblar varios compoñentes celulares incluíndo estruturas tales como a envoltura nuclear, a lámina nuclear e os complexos dos poros nucleares. Esta desensamblaxe é necesaria para permitir que o fuso mitótico interaccione cos cromosomas condensados e se una a eles polos seus cinetocoros.
Este proceso de desensamblaxe é iniciado polo complexo proteína quinase ciclina B/Cdk1 (MPF). Unha vez que este complexo está activado, a célula vese forzada a iniciar a mitose pola subseguinte activación e regulación doutras proteín quinases ou pola fosforilación directa de proteínas estruturais implicadas nesta reorganización celular. Despois da fosforilación pola ciclina B/Cdk1, a lámina nuclear despolimerízase e as laminas de tipo B permanecen asociadas cos fragmentos da envoltura nuclear, entanto que as laminas de tipo A continúan en estado soluble durante todo o resto da fase mitótica.
A importancía da disgregación da lámina nuclear neste estadio é subliñada por diversos experimentos nos que a inhibición do procceso de desensamblaxe orixina unha parada total do ciclo celular.
Ao final da mitose, (anafase, telofase) prodúcese unha reensamblaxe dos compoñentes nucleares, que está moi ben regulada no tempo, empezando coa asociación de proteínas 'esqueléticas' na superficie dos aínda só parcialmente condensados cromosomas, seguida da ensamblaxe da envoltura nuclear. Fórmanse novos complexos dos poros nucleares a través dos cales as proteínas laminas nucleares poden ser importadas activamente grazas aos seus sinais de localización nuclear. Esta xerarquía típica de acontecementos fai que nos formulemos a pregunta de se a lámina nuclear neste estadio ten un papel estabilizador ou algunha función regulatoria, pois está claro que o seu papel non é esencial para a formación da membrana nuclear arredor da cromatina.
Desenvolvemento embrionario e diferenciación celular
A presenza das laminas no desenvolvemento embrionario pode observarse doadamente en varios organismos modelo tales como o anfibio Xenopus laevis, o polo e os mamíferos. En Xenopus laevis, foron identificados cinco tipos deferentes, que están presentes con diferentes patróns de expresión durante distintas fases do desenvolvemento embrionario. Os tipos principais son LI e LII, os cales son considerados homólogos das laminas B1 e B2. O tipo LA considérase homólogo da lamina A, e LIII dunha lamina de tipo B. Existe un cuarto tipo que é específico das células xerminais.