cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Praia de Oza
Historia
Foi construída en 1994, preto da antiga e desaparecida praia de Oza, tamén coñecida como praia de Lazareto –coñecida así por situarse ós pés dunha leprosería–, cuxa maior parte foi destruída durante a ditadura franquista por causa da instalación dun varadoiro, ficando entón reducida a unha pequena cala, a pesar da oposición dos veciños. Cando se construíu o novo areal, a vella praia foi reducida un pouco máis por mor da construción dun treito de paseo marítimo, desaparecendo definitivamente uns anos despois cando en 2001 comezou a construción dun recheo no que se enterrou un depósito de lodos tóxicos que suscitou as protestas dos veciños   e dos mariscadores , enriba do cal despois foron levantadas as instalacións dun club náutico.
Setecoros, Valga
San Salvador de Setecoros é unha parroquia que se localiza no concello de Valga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 766 habitantes (381 homes e 385 mulleres), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 882 habitantes.
Patrimonio
A igrexa parroquial é neoclásica, do século XVI (rematada en 1701), pero conserva varios capiteis de mármore antigos, dos séculos V e VI. Algúns deles consérvanse no museo da Catedral de Santiago e no museo de Pontevedra.
Consta dunha nave rectangular e unha ábsida a menor nivel cá nave, con contrafortes no punto de unión. Os muros laterais son lisos, con dúas xanelas de arco apuntado por cada banda e unha porta lateral moldurada alintelada. A sancristía está acaroada ao sur.
A fachada está dividida por cartro pilastras rematadas nun frontón triangular con óculo central simulado. ten portada en arco de medio punto moldurada. A torre - campanario lateral ten dous corpos, e está rematada en cúpula.
No lugar do Pino hai un peto de ánimas.
Hexoquinase
A hexoquinase é un encima que fosforila hexosas (azucres de seis carbonos), formando hexosas fosfato. Na maioría dos organismos a glicosa é o substrato máis importante para as hexoquinases, e a glicosa 6-fosfato é o seu produto máis importante.
As hexoquinases normais non deberían confundirse coa glicoquinase, a cal é unha isoforma específica da hexoquinase presente en certos tecidos (principalmente no fígado). As outras hexoquinases poden fosforilar varias hexosas, pero a glicoquinase actúa cunha afinidade de substrato 50 veces menor e nas células só ten como substrato a glicosa.
Variación
Descubríronse xenes que codifican a hexoquinase en todos os dominios da vida, en seres vivos tan variados como as bacterias, lévedos, plantas e humanos e outros vertebrados. Clasifícanse como proteínas con pregamento de actina, que comparten un núcleo do sitio de unión para o ATP común que está rodeado de secuencias máis variables que determinan as afinidades de substrato e outras propiedades.
Reacción
As reaccións intracelulares mediadas polas hexoquinases poden ser tipificadas como: onde hexosa-CH2OH representa calquera hexosa (como a glicosa) que conteña un resto accesible -CH2OH. Acción da hexoquinase sobre a glicosa.
Consecuencias da fosforilación da hexosa
A fosforilación dunha hexosa como a glicosa xeralmente fai que a hexosa quede limitada a realizar diversos procesos metabólicos intracelulares, como a glicólise ou síntese de glicóxeno. Isto débese a que as hexosas fosforiladas están cargadas (carga negativa do fosfato) e isto fai que sexa moi difícil que as transporten fóra da célula.
Vladimir Tatlin
Vladimir Evgrafovich Tatlin (en Владимир Евграфович Татлин), nado en Moscova o 28 de decembro de 1885 e finado en Moscova o 31 de maio de 1953, foi un pintor e arquitecto soviético. Xunto con Kasimir Malevitch converteuse nunha das dúas figuras máis importantes do movemento artístico do Avant-garde soviética na década de 1920.
Hexoquinase
Tamaño das distintas isoformas
A maioría das hexoquinases bacterianas teñen aproximadamente 50 kD. Os organismos pluricelulares como plantas e animais adoitan ter máis dunha isoforma de hexoquinase. A maioría son de aproximadamente 100 kD de tamaño e constan de dúas metades (N e C terminal), que comparten moita homoloxía de secuencias. Isto suxire que tiveron unha orixe evolutiva por duplicación e fusión dunha hexoquinase ancestral de 50kD similar á das bacterias.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Tatlin foi fillo dun enxeñeiro de raís ruso e unha poeta de orixe ucraína. Traballou como cadete nun barco mercante e pasou algún tempo no mar. A súa carreira artística comezou como pintor de iconas en Moscova, mentres asistía á Escola de Pintura, Escultura e Arquitectura de Moscova.
Hexoquinase
Tipos de hexoquinase de mamíferos
Hai catro isoencimas hexoquinases de mamíferos importantes (Número EC 2.7.1.1) que varían en localizacións subcelulares e cinética con respecto a diferentes substratos e condicións, e funcións fisiolóxicas. Desígnanse como hexoquinases I, II, III, e IV ou hexoquinases A, B, C, e D.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Tatlin gañou fama como o arquitecto que deseñou o xigantesco Monumento á Terceira Internacional, tamén coñecido como a Torre de Tatlin. Ideado no ano 1920, o monumento tiña que ser unha alta torre de metal, cristal e ferro a cal podería aloxar á Torre Eiffel de París no seu interior (era un terzo maior). Dentro da estrutura de ferro e metal xiratoria o deseño propoñía a construción de tres bloques de edificios, cubertos de fiestras de cristal, e poderían rotar segundo o tamaño unha vez ó día, ó mes ou ó ano. O seu alto orzamento fixo que Tatlin non puidese executa-lo proxecto.
Hexoquinase
Hexoquinases I, II, e III
As hexoquinases I, II, e III denomínanse isoencimas de "baixa Km" porque teñen unha alta afinidade pola glicosa mesmo a baixas concentracións (por debaixo de 1 mM). As hexoquinases I e II seguen a cinética de Michaelis-Menten a concentracións fisiolóxicas dos substratos. As tres son fortemente inhibidas polo seu produto, a glicosa 6-fosfato. As súas masas moleculares son de arredor de 100 kD. Cada unha consta de dúas metades similares de 50kD, pero só na hexoquinase II ambas as metades teñen sitios activos funcionais.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Tatlin tamén fundou a arte construtivista que cuestionaba a antiga idea da pintura. Destacaron nesta arte Manuel Rendón Seminario, Joaquín Torres García, László Moholy-Nagy, Antoine Pevsner e Naum Gabo.
Hexoquinase
Hexoquinase IV ("glicoquinase")
A hexoquinase IV de mamífero, tamén chamada glicoquinase, difire doutras hexoquinases en cinética e funcións.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Aínda que eran grandes amigos cando comezaron as súas carreiras, Tatlin e Malevich diverxeron cando Malevich non se puxo de acordo co Construtivismo de Tatlin. Isto fixo que Malevich desenvolvese o seu programa Supremacista na cidade de Vitebsk, onde fundou unha escola chamada UNOVIS (Campións da nova arte). O Supremacismo viu a luz no ano 1915 na "0.10 exhibition", unha das exposicións máis importantes do Avant-garde ruso, tamén chamada "a exhibición dos últimos futuristas".
Hexoquinase
Hexoquinase IV ("glicoquinase")
A fosforilación a nivel subcelular ten lugar cando a glicoquinase se traslada do núcleo celular ao citoplasma nas células hepáticas. A glicoquinase só pode fosforilar a glicosa se a concentración deste substrato é alta dabondo; a súa Km pola glicosa é 100 veces máis alta do que a das hexoquinases I, II, e III.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Tatlin tamén se dedicou ó estudo e deseño de roupa, obxectos etc. Ó final da súa vida comezou a estuda-lo voo dos paxaros, buscando un xeito de cumpri-lo soño da humanidade, poder voar.
Hexoquinase
Hexoquinase IV ("glicoquinase")
A hexoquinase IV é monomérica e duns 50kD, mostra cooperatividade positiva coa glicosa, e non é inhibida alostericamente polo seu produto, a glicosa 6-fosfato.
Vladimir Tatlin
Traxectoria
Tatlin morreu o 31 de maio de 1953 e foi soterrado no Cemiterio Novodevichy, en Moscova.
Hexoquinase
Hexoquinase IV ("glicoquinase")
A hexoquinase IV está presente no fígado, páncreas, hipotálamo, intestino delgado, e quizais nalgunhas outras células neuroendócrinas, e xoga un importante papel regulatorio no metabolismo de carbohidratos. Nas células beta dos illotes pancreáticos, serve de sensor da glicosa para controlar a liberación de insulina, e de xeito similar controla a liberación de glicagón nas células alfa. Nos hepatocitos do fígado, a glicoquinase responde aos cambios nos niveis de glicosa no ambiente celular incrementando ou reducindo a síntese de glicóxeno.
A hexoquinase na glicólise
A glicosa ten a característica de que pode utilizarse para producir ATP en todas as células, tanto en presenza coma en ausencia de osíxeno (O2). A primeira reacción da glicólise é a fosforilación da glicosa pola hexoquinase.
Ao catalizaren a fosforilación da glicosa para formar glicosa 6-fosfato, as hexoquinases manteñen o gradiente de concentración que favorece o transporte facilitado de glicosa ás células. Esta reacción tamén inicia todas as vías fisioloxicamente relevantes de utilización da glicosa, como a glicólise e a vía da pentosa fosfato. A adición dun grupo fosfato cargado na posición 6 da hexosa asegura que a glicosa e os análogos 2-desoxihexosa da glicosa (por exemplo a 2-desoxiglicosa e a 2-fluoro-2-desoxiglicosa) van quedar "atrapados" dentro das células, xa que a hexosa cargada non pode atravesar facilmente a membrana plasmática e saír da célula.
Asociación coas mitocondrias
As hexoquinases I e II poden asociarse fisicamente á superficie externa da membrana mitocondrial externa ao unirse especificamente a unha porina, ou a un canal aniónico dependente de voltaxe. Esta asociación dálle á hexoquinase un acceso directo ao ATP xerado pola mitocondria, o cal é un dos dous substratos da hexoquinase (ATP e glicosa). A hexoquinase mitocondrial aumenta moito os seus niveis nas células de tumores malignos de rápido crecemento, chegando a niveis de ata 200 veces maiores dos que hai nos tecidos normais. A hexoquinase unida ás mitocondrias é a forza impulsora das taxas glicolíticas extremadamente altas que se observan en aerobiose nas células tumorais (o chamado efecto Warburg descrito por Otto Heinrich Warburg en 1930).
Neutral Milk Hotel
Neutral Milk Hotel é unha banda estadounidense de indie rock formada polo vocalista, guitarrista e compositor Jeff Mangum a finais dos anos 80. O grupo formou parte do colectivo The Elephant 6 Recording Company, con base en Athens, Xeorxia, sendo un dos tres primeiros proxectos do mesmo ao lado de The Apples in Stereo e Olivia Tremor Control. Destacou polo seu son experimental, as súas letras escuras e a súa instrumentación ecléctica.
Arca (nave)
Marvel, primeira xeración (a partir de 1984)
Durante catro millóns de anos, estivo aló escourada e a súa computadora, activada pola actividade sísmica, comeza a reparar a tódolos transformers desactivados. Ó haber un número maior de Autobots que de Decepticons, o líder Decepticon, Megatron decide fuxir e porse a salvo.
Megatron decide ataca-la Arca, pero o seu combustible estaba envelenado, o único Decepticon limpo era Shockwave, quen acaba tendo control sobre a nave. Ratchet, o autobot médico, atopa a Megatron e chega a un pacto con el para acabar con Shockwave, así que xuntos reviven ós dinobots. Ratchet aproveita un despiste de Megatron para revivir ó resto dos autobots desactivados.
Albaredos
O topónimo galego Albaredos pode referirse a:
Amianto
O amianto, tamén chamado asbesto, é un grupo de mineral rochas metamórficas fibrosos. Están compostos de silicatos de cadea dobre.
Arca (nave)
Marvel, primeira xeración (a partir de 1984)
Unha vez feito co poder, Grimlock decide deixa-la terra e a Arca convértese no cuartel xeral das súas tropas (mestura de autobots e decepticons). Tras a batalla da lúa, a Arca servirá de base conxunta autobot-decepticon na procura de Starscream trala caída da Subbase.
Amianto
Características
Asbesto é o nome que se lle da a un grupo de seis materiais fibrosos diferentes (amosita, crisótilo, crocidolita e as formas fibrosas de tremolita, actinolita e antofilita) que aparecen de forma natural no ambiente.
Arca (nave)
Marvel, primeira xeración (a partir de 1984)
Trala batalla contra Unicron, a Arca é seriamente danada e tamén roubada por Shockwave e Starscream, quen comezan a reparala en segredo en Cybertron. En rumbo á Terra, Ratchet (unido mentalmente a Megatron) e Galvatron despertan na nave. Starscream nun enfrontamento contra Ratchet-Megatron, dispara sen querer contra unha consola de mandos, e a Arca choca contra a Terra, no norte do Canadá.
Amianto
Características
Os minerais de amianto teñen fibras longas e resistentes que se poden separar e son suficientemente flexíbeis como para ser entrelazadas e tamén resisten altas temperaturas. Debido a estas características, o amianto empregouse para unha gran variedade de produtos manufacturados, especialmente na construción (tellas para tellados, baldosas e azulexos, produtos de papel e produtos de cemento con amianto), produtos de fricción (embragues de automóbiles, freos, compoñentes de transmisión), materiais téxtiles termorresistentes, envases e revestimentos. Algúns produtos de vermiculita e de talco poden conter amianto.
O amianto e os seus derivados están considerados como materiais canceríxenos polo que está prohibido o seu uso en toda a UE.
Arca (nave)
Marvel, segunda xeración
Relátase un novo final para a Arca, no que Spike Witwicky (compoñente headmaster de Fortress Maximus) cólase na nave e resucita alí ó autobot, que estaba en animación suspendida. Maximus, pelexa contra Megatron e finalmente fai estoura-la cámara de conversión de antimateria. Megatron logra fuxir.
Dreamwave comics
A Arca 2 reconstrúese sobre as bases da primeira Arca, e emprégase para volver a Cybertron xunto cunha legación de embaixadores humanos (Os sete magníficos), pero as manipulacións previas de Shockwave fan estoupa-la nave. Todos morren.
Acidimetría
A acidimetría é a técnica utilizada en química para determina-la acidez dunha solución. É, pois, sempre un método cuantitativo de análise, en que se determina o valor desexado ó engadir gradualmente unha solución da que coñecemos a concentración sobre a solución analizada ata que se complete a reacción que se prevé.
Luís Alonso Girgado
Luís María Alonso Girgado, nado o 7 de agosto de 1946 en Ferrol, é un editor, escritor, investigador e tradutor galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, é catedrático de ensino medio de Lingua e Literatura Españolas.
É mentor de críticos, profesores e investigadores coma Armando Requeixo, Xoán Carlos Domínguez Alberte, Baldo Ramos ou María Cuquejo Enríquez.
En maio de 2019 pronunciou unha conferencia en Barcelona sobre Antón Fraguas, conmemorando a súa homenaxe no canto do Día das Letras Galegas.
É pai da soprano Laura Alonso Padín.
Sachin Tendulkar
Tendulkar é o único xogador que marcou cen centuries internacionalmente e o primeiro bateador en marcar un double century nunha competición One Day International (ODI), conserva a marca de máis carreiras tanto en Test como en ODI, e é o único xogador que completou máis de 30 000 carreiras no crícket internacional.
Traxectoria
Tendulkar iniciouse no crícket aos once anos, debutando o 15 de novembro de 1989 contra a selección de Paquistán en Karachi con dezaseis anos. Estivo representando o equipo de Mumbai nas competicións nacionais e a India nas internacionais durante case vinte e catro anos.
En decembro de 2012, Tendulkar anunciou a súa retirada das ODI. Retirouse do Twenty20 en outubro de 2013 e posteriormente retirouse de todas as formas de crícket o 16 de novembro de 2013 despois de xogar o seu 200º partido Test contra o equipo das Indias Occidentais no Wankhede Stadium de Mumbai. Tendulkar xogou 664 partidos de crícket en total, realizando 34 357 carreiras.
En 2019, Tendulkar foi incluído no ICC Cricket Hall of Fame.
Interferómetro Fabry-Pérot
dereita|Un 'etalon' Fabry-Pérot No campo da óptica, un interferómetro Fabry-Pérot consiste nun instrumento –un interferómetro- feito cunha lámina transparente con dúas superficies reflectantes (tamén chamado etalon), ou no seu lugar dous espellos paralelos altamente reflectantes.
Valga, Valga
San Miguel de Valga é unha parroquia que se localiza no concello de Valga. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 1.079 habitantes (555 mulleres e 524 homes), distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.112 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación medrara ata os 1.145 habitantes, sendo 563 homes e 582 mulleres.
Interferómetro Fabry-Pérot
O seu espectro de transmisión como función da lonxitude de onda exhibe picos de gran transmisión correspondentes ás resonancias da cavidade Fabry-Pérot. Leva o nome en honor a Charles Fabry e Alfred Pérot, os primeiros en caracterizar o fenómeno interferencial no que se basea.
Valga, Valga
Camiño de Santiago
San Miguel de Valga é unha localidade da etapa Caldas de Reis-Padrón do Camiño Portugués a Santiago de Compostela.
Interferómetro Fabry-Pérot
A súa función de transmisión procede da interferencia entre as reflexións múltiples de luz, entre dúas superficies reflectantes. Que os múltiples feixes reflectidos estean en fase e se teña interferencia construtiva e por tanto tamén unha alta transmisión á saída do interferómetro, depende da lonxitude de onda da luz, do ángulo de refracción (θ) na lámina, do espesor (l) e do índice de refracción do material entre as superficies reflectantes (n). Así a diferenza de fase entre feixes procedentes de reflexións sucesivas vén dada por:
onde o factor 2nl cosθ corresponde á lonxitude de camiño óptico nunha dobre travesía do feixe na lámina.
E deste xeito, se ambas as dúas superficies teñen un coeficiente de reflexión R, a función de transmisión da cavidade vén dada pola expresión:
E daquela terase un máximo de transmisión (Te = 1) cando a diferenza de camiño óptico entre feixes transmitidos sexa un múltiplo enteiro da lonxitude de onda. Na ausencia de absorción, a reflectividade é complementaria da transmisión, de xeito que Te + Re = 1. E así a reflectividade máxima será:
E que ocorre cando a diferenza de camiño é un múltiplo semienteiro da lonxitude de onda. dereita|miniatura|Función de transmisión do interferómetro F-P A separación en lonxitudes de onda entre picos de transmisión adxacentes é o que se denomina rango espectral libre (FSR –Free Spectral Range) da cavidade F-P, e vén dada por:
onde λ0 é a lonxitude de onda central do pico de transmisión imediato. O FSR está relacionado coa anchura a media altura (FWHM), anchura espectral dunha banda de transmisión calquera, por unha cantidade coñecida como a finura (F ou α):
En canto ás aplicacións que atopan estes instrumentos achamos as comunicacións ópticas, a espectroscopía, o deseño e fabricación do láser (os F-P constitúen por si propios un tipo de cavidade resoante na que situar un medio activo), e tamén na astronomía.
Foster the People
Foster the People é unha banda de música indie pop formada nos Ánxeles (California) en 2009. O grupo está formado por Mark Foster (voz, teclado, piano, sintetizadores, guitarra, e percusión) e Mark Pontius (percusión e coros). A súa música, descrita como dance melódico infundido de pop e rock, mestura varios xéneros.
Foster fundou o grupo no ano 2009 despois de estar varios anos nos Ánxeles loitando por ser músico e traballando como escritor cancións de anuncios. Despois de que a cancións de Foster "Pumped Up Kicks" se convertese nun éxito viral no ano 2010, o grupo recibiu unha oferta de Startime International e conseguiu unha boa base de fans en pequenos concertos e aparicións en festivais. Despois de lanzar o seu primeiro álbum Torches en maio de 2011, "Pumped Up Kicks" converteuse nun éxito comercial e acadou o número 3 nos Billboard Hot 100. A gravación tamén conta cos populares sinxelos "Helena Beat" e "Don't Stop (Color on the Walls)". O grupo recibiu dous nomeamentos ós Premios Grammy por Torches e "Pumped Up Kicks".
Despois de facer xiras durante dous anos co seu traballo Torches, Foster the People estreou o seu segundo álbum Supermodel, en marzo de 2014. Foi precedido polo sinxelo "Coming of Age".
Membros
miniatura|Sean Cimino (diante) co grupo en xuño de 2011.
Membros actuais
Membros antigos
Membros das xiras e de gravacións de estudio
Río Gobela
O Gobela é un río de Biscaia, España. Nace en Barrika e desemboca na ría do Nervión-Ibaizabal (a ría de Bilbao), entre Leioa e Erandio logo de 9 Km.
É un río moi contaminado, debido á abundancia de industria na súa contorna, e a que atravesa zonas moi poboadas.
Curso actual e afluentes
Nace no monte Gañes, en Barrika. Na súa cabeceira recibe o nome de arroio Genabarri, ata que na veiga de Urko, en Sopelana, recibe as augas dos arroios Lemosas e Saitu.
En Getxo recibe os regatos Martiartu e Bolue. Na desembocadura deste último atópase a zona húmida de Bolue, un dos espazos naturais de máis interese faunístico da localidade.
O seu último tramo adquire forma de ría. Desde o século XIX, recibe ao arroio Udondo, para desembocar pouco despois na ría do Ibaizabal-Nervión.
Recibe ademais augas pluviais recollidas polos sistemas artificiais de colectores das rúas de Sopelana, Getxo Leioa. A súa canle atópase soterrado en parte do seu percorrido.
Historia
Durante séculos desembocaba máis cerca do Abra, fronte a Portugalete, contribuíndo a formar unha barra de area na boca da ría, que cambiaba de altura e posición dependendo das mareas. Esta barra diminuía o calado de partes da ría, e dificultaba sensiblemente o paso de grandes barcos. Por iso, xa no século XVII dábanse instrucións aos barcos para soltar lastre na parte dereita da ría, co fin de afianzar o leito.
A mediados do século XIX, Máximo de Aguirre, propietario dos areais de Lamiako, promoveu as obras que cambiaron o curso do río, desviándoo por un tramo chairo e paralelo ao do Nervión, ata atoparse co arroio Udondo, e canalizando a súa actual desembocadura, no límite entre Leioa e Erandio.
Viceversa
O adverbio galego viceversa indica que ademais do que se predica na oración tamén se afirma o mesmo ao inverter os seus termos. Pode referirse a:
Praia de Riazor
A praia de Riazor é unha praia urbana da cidade da Coruña. Conta coa distinción de Bandeira Azul, como tamén a súa continuación cara ao nordés, a praia do Orzán.
Características
Conta con aseos, duchas, alugamento de tumbonas, vixilancia, servizo de socorro, posto de primeiros auxilios, posto de salvamento da Cruz Vermella, acceso para persoas con diversidade funcional, aparcadoiro (baixo o Paseo Marítimo e de pago), quiosco de prensa e múltiples cafeterías e bares con terraza.
Céntrica, preto da Praza de Pontevedra, do Pazo de Deportes e do Estadio Municipal de Riazor. Chegan á praia as liñas de buses: 3, 3A e 7.
Non se permiten animais. Moi concorrida de maio a setembro.
Erg (unidade de exerxía)
O erg ou ergo é a unidade de medida de enerxía e traballo no sistema de unidades CGS (centímetro-gramo-segundo). Trátase dunha unidade utilizada principalmente en Estados Unidos nalgúns campos da enxeñaría, mais considérase anticuada, no sentido de que as medidas usadas actualmente, incluíndo o SI, están orientadas a sistemas MKS (metro-quilogramo-segundo). A unidade de enerxía usada no SI é o joule.
O seu nome provén do grego ergon, que significa "traballo".
Un erg é o traballo que realiza unha forza dunha dina exercida nunha distancia dun centímetro, polo que pode definirse como 1 dyn·cm, ou o que é o mesmo, pola definición de dina, 1 g·cm2/s2.
Equivalencias
1 erg = 1 x 10−7 J ou 0.1 µJ
1 erg = 624,15 GeV = 6,2415 × 1011 eV
1 erg = 1 din cm = 1 g.cm2.s−2
Jesús Bonilla
Jesús Bonilla, nado en Madrid o 1 de setembro de 1955, é un actor e director de cine español.
Traxectoria
Jesús Bonilla é actor habitual en cine e especialmente en televisión, onde ten formado parte do elenco de multitude de series. O filme El oro de Moscú supuxo o seu debut como director de cine, faceta na que repetiría na película La daga de Rasputín. As súas películas son numerosas e con papeis de todo tipo, aínda que destacan os seus papeis cómicos.
Nancy Hartsock
Nancy Hartsock, nada en 1943 e finada o 19 de marzo de 2015, foi unha filósofa feminista. Foi coñecida polo seu traballo na epistemoloxía feminista e a teoría do punto de vista, sobre todo polo ensaio "The Feminist Standpoint", no que integrou as teorías psicanalíticas de Melanie Klein e o complexo de Edipo. A súa teoría do punto de vista baséase no marxismo, na afirmación de que o proletariado ten unha perspectiva distintiva nas relacións sociais e que só esta perspectiva revela a verdade. Debuxou unha analoxía entre o traballo industrial do proletariado e o traballo doméstico das mulleres para afirmar que as mulleres tamén poden ter un punto de vista distinto.
Hartsock foi profesora de ciencia política na Universidade de Washington.
Euloxio Rubert Méndez
Euloxio Xesús Rubert Méndez, nado en Ourol, é un profesor e político galego.
Traxectoria
Nas primeiras eleccións democráticas encabezou a candidatura do BN-PG á alcaldía de Ourol e foi elixido alcalde. Nas municipais de 1983 encabezou a candidatura da Xuntanza Progresista e volveu ser elixido alcalde con maioría absoluta. Foi profesor de Relixión en Cariño e despois no instituto de Viveiro. Dirixe as celebracións da Palabra nas parroquias de Santo Isidoro do Monte e San Miguel da Rigueira, en Xove. É veciño de Foz.
Halle Berry
Halle Maria Berry, nada o 14 de agosto de 1966, é unha modelo e actriz de cinema e televisión estadounidense. Gañadora do Premio Emmy, Globo de Ouro e Oscar.
Traxectoria
En 1985, foi Miss América e en 1986, quedou segunda neste mesmo certame. Desde entón traballa como modelo e actriz. En 2002 converteuse na primeira actriz afroamericana en recibir un Oscar da academia á mellor actriz principal pola súa interpretación en Monster's Ball, feito que lle supuxo acadar gran popularidade.
Un dos seus modelos a seguir foi Dorothy Dandridge, cantante, bailarina e actriz, a quen nomeou ó recoller o Oscar, e a quen representou nunha película. Dandridge foi a primeira actriz de raza negra nomeada a un Oscar como protagonista en Carmen Jones, de Otto Preminger.
A súa nai, Judith, é enfermeira e estivo xunto a ela toda a súa vida, a diferenza do seu pai, quen abandonou á familia cando Halle tiña só 4 anos de idade. Regresou 4 anos máis tarde, pero nunca foi o mesmo xa que el era un home moi agresivo.
Do mesmo xeito que Dorothy Dandridge, sufriu malos tratos por parte dun dos seus primeiros mozos, que lle causou unha importante diminución na capacidade auditiva. O seu primeiro marido, David Justice, un xogador de béisbol, ó parecer era tamén violento. Tras un período de depresión e intento de suicidio, divorciouse logo de tres anos de matrimonio. Estivo casada co músico Eric Benet do que se divorciou en 2003.
En The Last Boy Scout (1992), de Tony Scott, actuou con Bruce Willis. Para aprender a desenvolverse no papel actuou gratis nun local de striptease.
A consecuencia do seu traballo en Boomerang (1992), de Reginald Hudlin, na que actuou con Eddie Murphy, a MTV (cadea musical de televisión) proclamouna a actriz máis desexada do ano.
Pola súa interpretación en Monster's Ball, conseguiu o Oscar, un premio SAG, o Oso de Prata en Berlín e foi elixida mellor actriz pola National Board of Review.
Pasará á historia como unha compoñente do selecto grupo de Chica Bond, xa que en 2002 rodou como protagonista feminina Die Another Day, xunto a Pierce Brosnan no papel de James Bond. Outros dos seus papeis máis destacados nos últimos anos foron as súas intervencións nas distintas entregas de X-Men e a súa interpretación da heroina Catwoman.
En 2006 asinou un contrato para ser a imaxe internacional da multinacional de cosméticos Revlon.
Joseph Cinqué
Sengbe Pieh (tamén coñecido como Joseph Cinqué) nado en 1814 e finado en 1879 foi un home de África Occidental do pobo mende e un dos principais implicados no caso La Amistad, no que el e outras 51 persoas foron vítimas do comercio ilegal de escravos.
Biografía
Cinqué naceu no ano 1814 onde agora é Serra Leoa, mais a data exacta do seu nacemento é descoñecida. El era un agricultor de arroz, casado, con tres fillos, cando foi capturado ilegalmente polos traficantes de escravos africanos en 1839 e aprisionado no navío negreiro portugués Tecora. Isto era unha violación dos tratados internacionais que prohibían o comercio de escravos. Cinqué foi levado a Cuba, onde foi vendido con outras 51 persoas ós españois José Ruiz e Pedro Montez.
Os españois transportaron ós presos a bordo dun navío chamado La Amistad, coa intención de vendelos como escravos en Cuba para traballar en plantacións de azucre. O 30 de xuño, Cinqué comezou unha revolta, matando ó capitán e ó cociñeiro do navío; dous escravos tamén morreron, e dous mariñeiros escaparon. Os africanos fixeron prisioneiros a Ruiz e Montez, os dous comerciantes que fixeran a compra, e esixiron que levasen o barco de volta a Serra Leoa.
Pero foron enganados por Ruiz e Montes, que levaron o barco ata as costas dos Estados Unidos. Chegaron a Long Island, Nova York e membros do USS Washington abordárono. Cando descubriron o que acontecera (de acordo coa versión dos españois), acusaron ós africanos de amotinamento e asasinato, e leváranos a New Haven, Connecticut para xulgalos.
Os dous españois afirmaban que os africanos xa eran escravos en Cuba cando foron adquiridos e polo tanto de propiedade legal. Por outra banda os defensores dos escravos lograron atopar tradutores de mende a inglés, o que permitiu ós africanos contar a súa historia ós avogados e á corte. Cinqué foi o representante informal do grupo.
San Roque
San Roque pode referirse a:
Oppidum
Os oppida son coñecidos grazas ás descricións feitas por Xulio César en De Belo Gallico. Os seus muros son de terra e pedras, reforzados cunhas travesas de madeira unidas perpendicularmente por unhas longas caravillas de ferro (20 a 30 cm). Este tipo de muro característico dos oppida galos denomínase murus gallicus.
O nome de oppidum utilízase, xenericamente, para designar lugares de diferente amplitude, que poden ir dende unha ou dúas até varias centenas de hectáreas: o recinto do oppidum de Manching, próximo a Ingolstadt en Baviera (Alemaña) abarca até 350 hectáreas. Os lugares coñecidos con este nome puideron ser utilizados desde principios da primeira Idade de Ferro até o século I.
A función dos oppida
miniatura|250px|dereita|Bibracte, Porta Rebout No continente e, particularmente, na Galia, algúns oppida poden ser considerados como as primeiras formas de "aldeas" ou como centros "proto-urbanos" da Europa bárbara, dando lugar á denominación de civilización dos oppida, para designar a realidade socio-económica que predominaba antes da guerra das Galias. As dificultades para coñecer a súa función son varias: en primeiro lugar non se coñecen as infraestruturas de todos os oppida existentes, só a daqueles que a arqueoloxía nos permite entrever. Por outra banda, a opinión dos arqueólogos tamén é diverxente en canto á importancia exacta que eses lugares puideron ter durante a civilización céltica e, particularmente, na civilización gala que precedeu á conquista romana.
Como o demostran os documentos acerca dos lugares de Manching acerca dos oppida que se achan sobre un monte de Luxemburgo (Tielberg), ou en Bibracte (no monte Beuvray de Francia) sábese que os oppida máis importantes, repartidos regularmente e en gran número, foron construídos, o máis tarde, a partir do século II antes da era cristiá.
A organización dalgúns oppida durante o período final de La Téne puido aproximarse, en certa medida, ao modelo das cidades arcaicas do mundo clásico. Parece que, na súa orixe, o desenvolvemento particular dalgún destes lugares puido estar ligado á existencia dun lugar de culto importante (Entremont, no norte de Aix-en-Provence) ou a Alesia dos mandubios.
Tipoloxía
Existen moitas formas de murallas oppida, pero predominan dúas grandes categorías: os ?espolones pechados? e as murallas ou recintos pechados.
Os esporóns pechados poden ser de diferentes tipos:
Os foxos (por exemplo Mont Beuvray, ou Bibracte, do tempo de Xulio César), non teñen formas diferentes. Unha muralla rodea a aldea, situada sobre un monte ou un outeiro, a construción da mesma non ten en conta a topografía do terreo (por exemplo Donneberg).
Pódese deducir, por tanto, que os oppida teñen dous grandes tipos de murallas. O que distingue os oppida de La Téne Final daqueloutros que datan dun ou dous séculos anteriores é que as murallas son perpendiculares ás curvas do terreo e que aparecen os fosos. O obxectivo non é crear un espazo militar, senón un espazo urbano.
Ligazóns externas
(en francés)
Cultura underground
Por exemplo, o ferrocarril subterráneo era unha rede de rutas clandestinas polas que os escravos africanos dos Estados Unidos do século XIX tentaban escapar á liberdade. A frase "underground railroad" resucitou e aplicouse na década de 1960 á extensa rede de grupos para axudar aos que escapaban do reclutamento obrigatorio durante a época de Vietnam a escapar a Canadá, e tamén se aplicou na década de 1970 ao movemento clandestino de persoas e bens polo American Indian Movement dentro e fóra das reservas dos nativos americanos.
A cineasta Rosa von Praunheim documentou a lendaria escena underground neoiorquina dos anos 70 arredor de Andy Warhol nalgunhas das súas películas, por exemplo en Underground and Emigrants (1976) e Tally Brown, New York (1979).
Xesús Canabal
Xesús Canabal Fuentes, nado no Amenal (O Pino) en marzo de 1897 e finado en Montevideo o 29 de agosto de 1985, foi un empresario e destacado persoeiro da emigración galega no Uruguai.
Cultura underground
Desde entón, o termo pasou a designar varias subculturas como a cultura mod, a cultura hippie, a cultura punk, a música techno/cultura rave e o hip hop underground.
Xesús Canabal
Traxectoria
miniatura|300px|Xesús Canabal, [[Castelao e Manuel Meilán, Montevideo, 1940.]] Emigrou cos pais e irmáns en 1910, con trece anos de idade, ao Río da Prata, e comezou a traballar nunha empresa de papelería en Buenos Aires. Foi progresando na firma ata que se fixo cargo da sucursal de Montevideo, pero a crise producida pola primeira guerra mundial obrigou o peche da sucursal uruguaia. Canabal quedou nese país, e en 1921 fundou cos seus irmáns unha empresa de papelería que levaba o seu nome (Jesús Canabal y Hnos.), especializada na produción de sobres da marca Suevia. O negocio era próspero, e comezou a mercar empresas do sector no Uruguai e en 1937 pon en funcionamento a súa propia empresa de fabricación de papel, IPUSA, á que se lle engadiu unha nova fábrica en 1948 en El Pando.
En 1956 participou na creación do Banco de Galicia no Uruguai, unha sociedade financeira que tivo unha importante función filantrópica entre a comunidade galega. Tamén nese ano foi presidente do primeiro Congreso da Emigración Galega, celebrado en Buenos Aires en 1956. Foi presidente da Casa de Galicia de Montevideo, da Irmandade Galeguista do Uruguai, do Patronato da Cultura Galega de Montevideo (do que ademais de fundador foi presidente, vicepresidente e tesoureiro en distintas épocas). Foi un dos promotores de Sempre en Galicia, a emisión radiofónica da comunidade galega na Prata. Ademais, a proposta de César Alvajar e Ramón Suárez Picallo, foi designado ministro delegado da República no exilio (1958-1962).
Galardóns e recoñecementos
Desde 2017 o CSC "Luís Seoane" no Pedrouzo acolle unha exposición permanente sobre a súa figura.
Antoine Watteau
É considerado como un dos primeiros representantes do estilo rococó. Inspirado na commedia dell'Arte, gustáballe representar o mundo teatral nos seus cadros. Entre as súas obras máis célebres están Pierrot, e o Embarque para illa de Citera (Pèlerinage à l'île de Cythère).
Unha das principais fontes sobre a súa vida é a biografía dirixida polo seu amigo o conde de Caylus.
Biografía
Jean Antoine Watteau era fillo dun mestre tellador, de orixe flamenga, e membro dunha familia numerosa. Arredor dos dez anos de idade foi posto como aprendiz con J. A. Gérin, un dos pintores de sona da cidade, de quen o museo e mais as igrexas de Valenciennes conservan obras, de valor medio, do gusto flamengo. Gérin morreu o 7 de xuño de 1702. Pouco tempo despois, atopamos a Antoine en París, desvalido e sen recursos, mais decidido a encontrar traballo. Empregado primeiro cun pintor sen clientes, Métayer, que nin o pode alimentar, pasou a traballar cun fabricante de pinturas, na ponte de Notre-Dame, que lle encargou, con outros aprendices, copiar numerosas pezas de imaxes relixiosas e cadros de xénero, especialmente unha "Vella aleixada" (Vieille Liseuse) de Gerard Dou, e un San Nicolao, moi solicitados polos devotos.
Logo de librarse desa "necesidade" que lle fornecía «tres libras por semana e a sopa de todos os días», Watteau asociouse cun pintor de Antuerpen, J. J. Spoede, alumno da Academia real, e con Claude Gillot, pintor, debuxante, gravador, decorador, de verba incansábel e fantasía orixinal. O acordo entre o mestre e o discípulo, tamén dotado de vivo humor, non durou moito. Porén, Watteau gardoulle sempre recoñecemento a Gillot, pois foi con Gillot, en efecto, con quen colleu gusto polas escenas de teatro, polas fantasías galantes, polos rebiricoques e os figurinos, polas mitoloxías e as enleadas nas tendencias naturais e na observación incesante das realidades da contorna, polo pracer delicado do espectáculo da vida mundana ou da rústica.
Watteau, probabelmente a través do mesmo Gillot, coñeceu a Claude III Audran, conservador do Palacio de Luxembourg, que lle encargou a decoración do castelo de Meudon (1699) e do castelo de La Muette (Gabinete do rei, ca. 1708). Nestes traballos empregou motivos exóticos e chineses. Na decoración do Hôtel de Nointel (Poulpry) utilizou escenas de galanterías xunto a motivos grotescos.
Volto a Valenciennes en 1710, dedicouse a temas militares, con matices realistas (Campo volante, 1709-10: Moscova, Museo Pushhkin). De regreso, novamente, en París, trata o sogro de Gersaint, do cal fai un retrato (Sirois sob traxe de mezzetin, 1717: Londres, Wallace Collection). Na capital dedícase outra vez aos temas teatrais do tipo dos de Gillot.
Lorenzo Corbacho Rodal
Lorenzo Corbacho Rodal, nado en Cangas en 1891 e finado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936, foi un canteiro, sindicalista e político galego.
Antoine Watteau
Biografía
En 1709 acadou o segundo posto no premio de Roma. Tres anos máis tarde, en 1712, presentouse de novo. Desta vez, a súa obra foi xulgada de tan gran calidade, que foi aceptado como membro de pleno dereito da Academia Real de Pintura e Escultura, aínda que coa influencia de La Fosse. Mais só en 1717, logo de cinco anos de traballo, presentou a súa obra de ingreso, o famoso Embarque para Citera (Pèlerinage à l'île de Cythère). A Academia creou un xénero especial para el: a «festa galante» (fête galante). Nos anos intermedios, entre 1712 e 1715, frecuentou o tesoureiro Pierre Crozat, o que permite ao artista estudar a súa notábel colección de debuxos de artistas flamengos. Tamén comezou a interesarse pola paisaxística (Verán, da serie de As estacións, para Crozat, ca. 1715: Washington, National Gallery). Nos anos últimos fixo varias viaxes, como unha a Londres en 1719, e realizou un número grande de pinturas, entre elas a segunda versión do Embarque para Citera (1718: Berlín, Charlottenburg) e algúns nus femininos (A Toilette: Londres, Wallace Collection), retratos (Antoine Pater: Valenciennes, Musée des Beaux-Arts; Gentilhomme: París, Louvre), algunhas teas de tema relixioso, outras con amores galantes (Diversións campestres: Londres, Wallace Collection; Reunión no xardín: Berlín, Charlottenburg), e por suposto lenzos de temas teatrais (Comediantes: Nova York, Metropolitan Museum of Art; Gilles: París, Louvre).
Se ben Watteau parece condensar nos seus lenzos os espírito da Rexencia, cómpre notar que non sobreviviu a Luís XIV máis de seis anos. Os máis dos seus clientes foron burgueses, banqueiros e mercadores.
Lorenzo Corbacho Rodal
Traxectoria
Fillo dun canteiro pontevedrés de Xeve, na infancia foi instruído nos valores do movemento obreiro. Afiliado á UGT, foi un dos creadores da Alianza Mariñeira de Cangas, da que foi o seu primeiro presidente.
En 1915, con 23 anos, prendérono e acusárono de por unhas bombas en Marín. Participou na folga xeral de 1917, e foi detido e procesado xunto con Xoán Xosé Barreiro no buque de guerra Río de la Plata. Viviu en Moaña entre 1921 e 1924, onde fundou outra sociedade de resistencia co nome de Alianza Mariñeira, da que foi presidente un par de anos. Animou a candidatura obreira ao Concello de 1922, que triunfou. Mobilizou ao sindicato para facer prosperar nun pleno a creación dunha escola. Foi desterrado a Marín, preso e condenado varias veces polas súas conviccións e actividades democráticas. A ditadura de Primo de Rivera clausurou a Alianza Mariñeira de Moaña e detivo aos seus dirixentes, acusados de irregularidades nas contas. En 1923 foi fundador da Agrupación Socialista de Moaña e, en 1924 integrouse na Agrupación Socialista de Cangas, con José Rodal Lanzós, Aniceto Franco, Manuel Nores Sotelo, Antonio Varela e Ángel Mato Peña. Foi concelleiro en Cangas. En 1924 regresou a Cangas, onde foi secretario da Agrupación Socialista e do Sindicato da Edificación.
Foi presidente da Federación Local de Obreiros Marítimos de Vigo, que se constituíu con varios sindicatos do porto. Colaborou en Nueva Aurora de Pontevedra e Solidaridad de Vigo. Formou e presidiu o sindicato de traballadoras de Vigo. En 1926 comprou unha traiñeira a motor, que vendeu aos dous anos e puxo un bodegón. Coa caída da ditadura de Primo de Rivera, reincorporouse como concelleiro.
Nas eleccións municipais de abril de 1931 formou parte da candidatura de Alianza Mariñeira coa convención republicana-socialista. Con Francisco Eiroa Graña foi o encargado de traer a bandeira republicana a Cangas no barco de pasaxe Alegría. Foi concelleiro socialista ata 1936. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de xullo acusado de rebelión militar e ingresou na prisión de Cangas. Foi xulgado en consello de guerra en Pontevedra o 19 de setembro xunto a Agustín Jorge Echeverri, Francisco Búa Carou, Víctor Sánchez Mártil e José Rodal Lanzós. Condenado á pena de morte, foi fusilado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936.
O Meixonfrío, San Caetano, Santiago de Compostela
O Meixonfrío é un lugar da parroquia de San Caetano no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago.
Está situado no norte da cidade, entre Os Vilares, o Polígono industrial do Tambre, o cemiterio de Boisaca e a estrada N-550. Nos últimos anos experimentou un importante crecemento urbanístico, coas inauguracións dos polígonos de vivendas SUNP 1 en 2007 (170 vivendas), e SUNP 2 en 2006 (314 vivendas).
Muonio
Muonio, (antigamente chamado Muonionniska, e en Muoná) é un concello de Finlandia. A vila atópase no norte do país, por enriba do Círculo Polar Ártico. Os concellos fineses máis achegados son Enontekiö, Kittilä e Kolari, e polo oeste, Pajala, en Suecia.
O Meixonfrío, San Caetano, Santiago de Compostela
No Meixonfrío nace o río Corgo que desemboca no río Sarela.
Orquestra de Jazz de Galicia
A Orquestra de Jazz de Galicia é unha orquestra galega fundada na cidade da Coruña no ano 2010 baixo a dirección de Roberto Somoza
José Ramón González Pérez
José Ramón González Pérez, coñecido deportivamente como José Ramón, nado en Carreira (Ribeira) o 20 de maio de 1968 é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogou no Deportivo da Coruña e na SD Compostela.
Traxectoria
A súa carreira comeza no equipo da súa vila natal, o Carreira CF, ata o ano 1986 no cal pasa ao Fabril Deportivo, e posteriormente ao Deportivo da Coruña. Durante a tempada 1993–94 sufriu unha lesión de pube que o mantivo afastado dos terreos de xogo durante case toda a campaña. Ao ano seguinte abandonou o equipo tras gañar a Copa do Rei e fichou pola SD Compostela, onde xogou durante tres tempadas. Na campaña 1998–99 regresou ao Deportivo, retirándose no 2000 trala consecución do título de Liga.
Como adestrador
En xaneiro de 2011 fíxose cargo novamente do Montañeros, tras o cesamento de Abraham García, que á súa vez fora o seu substituto cando abandonara o club o ano anterior. En xaneiro de 2012 foi cesado debido aos malos resultados.
Persoal
É irmán de Fran, tamén exfutbolista. Participou cantando con el no disco Selección Xa! da revista Bravú a favor da recuperación da Selección de fútbol de Galicia.
Space rock
Space rock é un xénero musical aparecido durante os anos 60 como unha corrente do rock psicodélico e o rock progresivo. Orixinalmente o termo referíase a bandas británicas destes xéneros como Pink Floyd ou Hawkwind, caracterizadas por lentas e longas pasaxes instrumentais dominadas por sintetizadores, traballos experimentais de guitarra e letras con temática de ciencia ficción; aínda que posteriormente serviu para referirse a unha serie bandas británicas de rock alternativo de finais dos 80 que amosaban influencias das anteriores e tiñan un estilo máis melódico.