cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pseudoxene
Resurreción de pseudoxenes
A era da paleontoloxía molecular é excitante e está comezando. Agora podemos empezar a identificar e estudar moitos máis pseudoxenes. Os pseudoxenes moi antigos e deteriorados escapan con frecuencia á detección, aínda que os pseudoxenes xerados máis recentemente son identificados doadamente polas técnicas actuais baseadas na comparación con secuencias de xenes ben caracterizados. A caracterización dos pseudoxenes mellorará cando se refine e poña ao día a secuencia e anotación do xenoma humano (incluír información sobre posición xenómica, límites intrón-exón, secuencias regulatorias, repeticións, nomes de xenes e produtos proteicos). Os indicios recentes de que non todos os pseudoxenes están mortos e das posibilidades da resurrección dos pseudoxenes (que se fan activos orixinando unha proteína funcional) poderán ser comprobados.
Jennifer Aniston
É protagonista de varios filmes de Hollywood, e a pesar de que a maioría dos seus papeis veñen sendo comedias -Bruce Almighty, Office Space, Corre o rumor...- e comedias románticas -Along Came Polly, The Break-Up-, tamén actuou en filmes doutros xéneros, como a comedia de terror Leprechaun, o filme de suspense e crime Derailed e o drama musical ''Rock Star.
Traxectoria
Jennifer Aniston naceu en Sherman Oaks (Os Ánxeles, California) e medrou na cidade de Nova York. É a filla do actor John Aniston e da actriz Nancy Dow. O seu pai é grego americano, nado como Yannis Anastassakis, na illa de Creta, namentres que a súa nai, de ascendencia italiano-escocesa, naceu na cidade de Nova York. O seu pai actuou nas telenovelas “Love of Life”, “Search for Tomorrow” e en “Days of our Lives” no papel do vilán Viktor Kiriakis, amais de múltiples colaboracións en películas ou doutras series. Aniston estivo a vivir en Grecia durante un ano cando cativa coa súa familia e máis adiante mudáronse á cidade de Nova York cando no 1975 o sei pai se fixo cun papel na telenovela “Love of Life”. O 20 de agosto do 1980 con nove anos de idade, os seus pais divorciáronse e ela ficou a vivir cabo da súa nai en Nova York.
Aniston ten dous medio irmáns, John Melick (o maior) e Alex Aniston (o máis novo). O seu padriño era o actor artisticamente coñecido como Telly Savalas, finado xa o 22 de xaneiro do 1994 e fillo de emigrantes gregos, quen mantivo unha íntima amizade co pai de Jennifer, que incluso o fixo aparecer na exitosa serie de televisión “Kojak”. Ós 6 anos, os seus pais matriculárona na escola Rudolf Steiner School, en Nova York onde tivo o seu primeiro contacto coa interpretación ós 11 anos de idade cando entrou no club de teatro. A súa experiencia na dita escola tamén axudou a Aniston a desenvolver unha paixón pola arte. Ós 11 anos, uns dos seus cadros foi seleccionado para ser exposto no museo metropolitano Metropolitan Museum of Art de Nova York. Ós 15 anos comezou a súa aprendizaxe na interpretación profesional cando foi aceptada na escola secundaria Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts en Manhattan, Nova York. No ano 1987, despois de se graduar na escola superior, Aniston pasou un ano a vivir coa súa nai. Ela non quixo ir á universidade. Pola contra, traballou nunha hamburguesería chamada Jackson Hole en Manhattan e en varios empregos temporais, como de televendedora e como mensaxeira en bicicleta. Durante ese tempo, conseguiu papeis en producións off-Broadway como "For Dear Life" no Teatro Público de Nova York e "Dancing on Checker's Grave". No 1989, mudouse aos Ánxeles, California.
A súa carreira
miniatura|esquerda|Jennifer Aniston co seu compañeiro de elenco [[Steve Zahn na estrea do seu filme "Management"]]
A serie atangueu moito éxito e Aniston, xunto cos seus compañeiros de elenco, acadou sona entre os telespectadores. O seu peiteado, que nese tempo pasou a ser coñecido como "ó Rachel", foi moi copiado. Aniston recibiu un salario dun millón de dólares por episodio nas dúas últimas tempadas de Friends, así como cinco nomeamentos ós Emmy (dous como Actriz Secundaria e tres como Actriz Principal),   incluíndo o gañado como Mellor Actriz Principal nunha Serie de Comedia. Segundo o Libro Mundial de Récords Guinness (2005), Aniston (xunto coas súas compañeiras de elenco) converteuse na actriz de televisión mellor pagada de tódolos tempos polos seus cheques dun millón de dólares por episodio na décima e derradeira tempada de Friends.
No 1994, Microsoft convidou a Aniston, xunto co seu compañeiro en Friends, Matthew Perry, para unha promoción de 30 minutos de publicidade para o seu novo sistema operativo, Windows 95. Máis tarde, Jennifer Aniston apareceu nun comercial de Heineken que logo foi prohibido debido a cuestións de marca. Ela gañou a aclamación da crítica polas súas actuacións nos filmes The Object of My Affection (1998), unha comedia dramática sobre unha moza que se namora dun home homosexual, e polo filme de baixo orzamento The Good Girl (2002), dirixido por Miguel Arteta, onde facía o papel dunha caixeira pouco atractiva nun pequeno pobo. Este último filme estreouse en relativamente poucas salas de cinema (menos de 700), acadando $14 millóns na recadación dos Estados Unidos. A finais do 2005, Aniston fixo dous filmes producidos por grandes estudios, Derailed e Corre o rumor....
Alén da súa carreira como actriz de televisión, Aniston gozou dunha carreira cinematográfica de moito éxito. O filme no que máis acadou en recadación até hoxe foi na súa aparición no 2003 con Bruce Almighty, na que desempeñou o papel da moza do personaxe do Jim Carrey. Aniston logo protagonizou o filme Along Came Polly (2004), fronte Ben Stiller. No ano 2006, Aniston apareceu no drama de baixo orzamento Friends with Money, que se amosou primeramente no Festival de Cinema de Sundance, cunha limitada presentación. A próxima película de Aniston, The Break-Up, estreada o 2 de xuño, recadou aproximadamente 39,17 millóns de $ durante a súa fin de semana de abertura, a pesar das mornas críticas.
Aniston fixo un cameo (ou breve aparición) no terceiro episodio da terceira tempada da serie 30 Rock da NBC, interpretando unha antiga compañeira de cuarto de Liz Lemon na universidade que anda a axexar a Jack Donaghy. O 25 de decembro do 2008 saía ó ar nos Estados Unidos o filme Marley & Me, protagonizado por Aniston e Owen Wilson, o cal fixou o meirande récord de recadación do día de Nadal, con 14,75 millóns de dólares na venda de entradas. Obtivo un total de 51,7 millóns ó longo dos catro días da fin de semana e ocupou o primeiro lugar en recadación, posición que se mantivo durante dúas semanas. A partir do 15 de febreiro do 2009, o total en bruto en todo o mundo foi de 161,608,269 dólares.
O seu seguinte filme, He's Just Not That into You, estreuose en febreiro do 2009. A película fixo 27,5 millóns, clasificándose número #1 en recadación na súa abertura de fin de semana. Namentres o filme recibía comentarios mixtos, Aniston canda Jennifer Connelly e Ben Affleck foron a miúdo gabados pola crítica como o soporte de saída da película. A partir do 2009, os filmes de Aniston fixeron 900,618,847 de dólares brutos nos Estados Unidos.
O 16 de xullo do 2009 Jennifer Aniston foi finalista nos Premios Emmy polo seu traballo na serie 30 Rock.
A súa vida persoal
miniatura|arribaádereita|Aniston no Festival de Cine Internacional de Toronto 2008.
Aniston estivo un breve tempo a saír co músico Adam Duritz no 1995. Dende 1995 até 1998 tivo un romance co actor Tate Donovan, mais a parella informou estar comprometida.
No 1998 empezou a saír co actor Brad Pitt e casaron o 29 de xullo do 2000 nunha luxosa voda en Malibú. A parella anunciou a súa separación o 6 de xaneiro do 2005.
O Ombral, Mariz, Guitiriz
O Ombral é un lugar da parroquia de Mariz no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 12 habitantes.
Jennifer Aniston
A súa vida persoal
miniatura|esquerda|Antiga residencia de Aniston e Pitt en [[Santa Barbara]]
Aniston declarou que o seu divorcio fixo que se achegara á súa nai, Nancy, coa que non tivo relación durante case unha década. Ó primeiro distanciáronse cando Nancy falou da súa filla nun programa de televisión, e logo, en 1999 escribiu un libro titulado, De nai a filla a amigas: Lembranzas.
Logo do seu divorcio, Aniston comezou unha relación co actor Vince Vaughn, con quen coprotagonizou o filme The Brak Up, mais en decembro de 2006 separáronse. Ela estivo uns poucos meses co modelo Paul Sculfor no 2007. En abril do 2008, comezou unha relación co cantante John Mayer, mais separáronse en marzo do 2009.
Filantropía
Aniston participa no Friends of El Faro, unha organización sen ánimo de lucro de grassroots que axuda a recadar cartos para o orfanato Casa Hogar Sion, en Tijuana, México. Tamén apareceu en moitos anuncios de televisión para o hospital St. Jude's Children's Research Hospital, do que é unha grande contribuínte. Fixo unha aparición como invitada no programa Oprah's Big Give pra apoia-la causa, e doar diñeiro pra axudar. Aniston foi a anfitrioa no programa Stand Up to Cancer en setembro do 2008. Na campaña "It Can't Wait" para liberar Birmania, Aniston dirixiu e protagonizou un vídeo. O 14 de abril de 2007, Aniston recibiu un Vanguard Award da GLAAD polas súas contribucións ó aumento da visibilidade e á comprensión das comunidades de gays e lesbianas, bisexuais e transexuais.
Filmografía
Velaquí a filmografía completa, tanto do cinema coma da televisión de Aniston. Tamén inclúe os seus traballos como produtora e mais como directora.
Actriz
miniatura|dereita|Aniston na premiere do seu filme He's Just Not That into You
Premios
Jennifer Aniston gañou múltiples premios durante a súa carreira, tanto en producións de cinema coma de televisión. Velaquí unha lista completa das categorías onde foi finalista e dos premios conseguidos:
Premios e nomeamentos de Jennifer Aniston
Estandarte do corvo
Conxectúrase que o estandarte do corvo era un símbolo do deus da guerra Odín, quen ás veces era descrito en compaña de dous corvos chamados Hugin e Munin, e a súa intención ao portala en batalla puido ser provocar o temor dos inimigos invocando o poder do deus. Como sinala Hrafnhildur Bodvarsdottir con respecto aos encontros entre os anglosaxóns cristiáns e os pagáns invasores escandinavos:
O simbolismo do corvo na cultura escandinava
thumb|180px|Casco da [[era de Vendel cun protector de nariz con forma de corvo, no Museo Histórico de Estocolmo.]] thumb|Imaxes de corvos nun [[escudo sueco da era de Vendel, no Museo Histórico de Estocolmo.]] O corvo é unha figura icónica común na mitoloxía nórdica. O deus maior Odín, tiña dous corvos chamados Hugin e Munin («Pensamento» e «Memoria» respectivamente) que voaban arredor do mundo traéndolle novas de todo o que acontecía. Por iso, un dos moitos nomes de Odín era «deus corvo» (Hrafnaguð). En Gylfaginning, relátase o seguinte:
Odín estaba tamén estreitamente relacionado cos corvos porque nos mitos nórdicos recibía os guerreiros caídos no Valhalla, e, ao mesmo tempo, os corvos estaban relacionados coa morte e a guerra debido á súa predilección pola prea. Por conseguinte, é probábel que fosen considerados como manifestacións das valquirias, quen escollían os guerreiros mortos en batalla para os levaren xunto a Odín. A relación entre os corvos e as valquirias debíase ao feito de que tanto as deusas como as valquirias adoitaban mudar a súa forma e tomar a aparencia de paxaros. Exemplos diso son Þrymskviða, en que Freyja presta a Loki o seu traxe de paxaro, e o relato da valquiria Kára en Hrómundar saga Gripssonar.
A figura do corvo aparece na maioría dos poemas escáldicos describindo a guerra. Facer a guerra era «alimentar e satisfacer» os corvos (hrafna seðja, hrafna gleðja). Un exemplo disto encóntrase en Norna-Gests þáttr, onde Regin recita o seguinte poema logo de que Sigurd matase os fillos de Hunding: miniatura|O [[escudo da Illa de Man, un antigo reino dominado polos nórdicos; nótese a presenza do corvo sostendo o escudo á dereita.]] Nos kenningar empregados na poesía nórdica, descríbese o corvo como un paxaro de sangue, cadáveres e batallas; é a gaivota da onda na pía de cadáveres, cuxos chíos se estrelan como sarabia e ansía a carne na mañá cando chega ao mar de corpos (Hlakkar hagli stokkin már valkastar báru, krefr morginbráðar er kemr at hræs sævi).
En negras bandadas, os corvos planean sobre os cadáveres e o escaldo pregunta a onde se dirixen (Hvert stefni þér, hrafnar, hart með flokk hinn svarta?). O corvo vai na procura do sangue dos caídos en batalla (Ód hrafn í valblóði). Voa dende o campo de batalla con sangue no seu peteiro, carne humana nas súas gadoupas e o cheiro dos cadáveres na súa boca (Með dreyrgu nefi, hold loðir í klóum en hræs þefr ór munni). Os corvos tiveron cada vez máis connotacións infernais e, nunha obra cristiá tan temperá como Sólarljóð, menciónase que os corvos de Hel (heljar hrafnar) arrincan os ollos dos insolentes. Dúas maldicións na Edda poética din «que os corvos arrinquen o teu corazón partido en dous» (Þit skyli hjarta rafnar slíta). e «os corvos arrínquenche os ollos na alta forca» (Hrafnar skulu þér á hám galga slíta sjónir ór). Son entón vistos como instrumentos de xustiza divina cando esta era severa e desagradábel.
Malia as violentas e infernais imaxes coas que eran asociados, os primeiros escandinavos vían os corvos como figuras positivas; a batalla e a xustiza severa non eran vistas de forma desfavorábel na cultura nórdica. Moitos nomes en nórdico antigo fan referencia ao corvo, tales como Hrafn, Hrafnkel e Hrafnhild.
Finais do século IX
O estandarte do corvo foi usado por varios señores da guerra viquingos segundo a tradición nórdica, como os fillos de Ragnar Lodbrok. A primeira mención dunha forza viquinga levando un estandarte do corvo é na Crónica anglosaxoa. Por volta do ano 878, a Crónica relata: "E no inverno deste mesmo ano, o irmán de Ivar e Halfdan arribou a Wessex, en Devonshire, con 23 naves, e alí foi asasinado, e 800 homes xunto a el, e 40 do seu exército. Alí tamén foi tomada a bandeira de guerra (guðfani), que eles chamaban 'Corvo'." Os Anais de Saint Neots do século XII afirman a presenza dun estandarte de corvo no Grande exército pagán e dá a entender as influencias do seiðr (bruxería) na súa creación, así como a súa natureza totémica e oracular:
Estorie des Engles de Geoffrey Gaimar (escrita arredor do ano 1140) menciona unha bandeira hrafnsmerki sendo levada polo exército de Ubbe na batalla de Cynwit (878): "o corvo era o estandarte de Ubbe (gumfanun). El era o irmán de Iware; foi enterrado polos viquingos nun montículo moi grande en Devonshire, chamado Ubbelawe."
Biso
miniatura|200x200px|Pinna nobilis aberta e co seu biso. O biso ou byssus é unha fibra natural obtida dos filamentos que segregan certos moluscos como a nacra (Pinna nobilis) para adherirse ás rocas na zona de marea. A súa elaboración desenvolvíase na área mediterránea (Tarento, Puglia —no sur de Italia— e a illa de Sardeña). Desde 1992 este molusco é unha especie protexida na Unión Europea e Croacia.
Etimoloxía
O vocábulo biso, deriva do hebreo būṣ, 'liño fino'; do arameo bus; do grego βίσσος, 'un liño amarelado moi fino e o tecido que se obtén do'; do latín byssus, algodón fino. Así, orixinalmente, «biso» non só se refería ás secrecións dos moluscos senón tamén a diversos fíos finos —de liño, algodón ou seda— e os seus delicados tecidos.
Características
O biso é unha fibra extremadamente fina que cando se fía e se trata con zume de limón adquire unha cor dourada permanente. Tecíanse prezados e custosísimos tecidos, coñecidos tradicionalmente como «biso» e na actualidade como «seda de mar», cos que se confeccionaban as roupas de personaxes importantes. Tamén se usaba a fibra para tricotar e conseguir xénero de punto.
Estandarte do corvo
Século X
No século X, semella que o estandarte do corvo foi adoptado polos reis hiberno-nórdicos de Dublín e Northumbria. Moitas das dinastías hiberno-nórdicas de Gran Bretaña e Irlanda foron do clan Uí Ímair, que dicía descender de Ragnar Lodbrok a través do seu fillo Ivar.
Unha bandeira triangular que representa unha ave (posiblemente un corvo) aparece nun penique acuñado por Olaf Cuaran arredor do ano 940. A moeda ten un estandarte aproximadamente triangular isósceles situado á dereita, cos dous lados equilátero situados na parte superior e na do mastro. No longo da hipotenusa hai unha serie de cinco pestanas ou borlas. O mastro está coroado polo que semella ser unha cruz; isto podería indicar unha fusión do paganismo e do simbolismo cristián.
O estandarte do corvo tamén foi usado como bandeira de guerra polos Jarls das Orcadas nórdicos. Segundo a Saga Orkneyinga, foi creado por Sigurd o Forte para a súa nai, unha völva ou vidente xamánica. Ela díxolle que o estandarte "lle daría a vitoria ao home que o levase por diante, pero morte ao seu portador". A saga describe a bandeira como "un estandarte finamente elaborado, moi habilmente tecido coa figura dun corvo, e cando o estandarte era abaneado pola airexa, semellaba que o corvo estivese a voar por diante". A predición da nai de Sigurd fíxose realidade cando, de acordo coas sagas, todos os portadores do estandarte tiveron mortes prematuras. A "maldición" do estandarte finalmente recaeu sobre o propio Jarl Sigurd na batalla de Clontarf: O jarl Sigurd tivo unha dura batalla contra Kerthialfad, e Kerthialfad avanzou tan axiña que derrubou a todos os que estaban na liña da fronte, rompeu a formación do jarl Sigurd até que alcanzou o estandarte e matou ao seu protador. Sigurd fixo que outro home portase o estandarte, e de novo houbo unha dura loita. De inmediato, Kerthialfad feriu a este hombre cun golpe mortal, e así un tras outro os que estaban preto del. Logo o jarl Sigurd chamou a Thorstein, o fillo de Síðu-Hallur, para que levase o estandarte, e Thorstein estaba a piques de erguelo cando Asmund o Branco dixo, "Non leven o estandarte! Porque todos os que o levan conseguen a súa morte". "Hrafn o Vermello" chamou polo jarl Sigurd e díxolle "leva ti o estandarte". "Leva ti o teu propio demo". Logo o jarl respondeu, "É o axeitado que o mendigo leve a bolsa;'" e despois tomou o estandarte do seu mastro e púxoo debaixo da súa capa. Pouco despois de que Asmund o Branco acabase morto, o jarl foi atravesado cunha lanza.
Comezos do século XI
miniatura|Detalle do [[Tapiz de Bayeux, amosando un cabaleiro normando o que semella ser un estandarte do corvo.]] O exército do rei Canuto o Grande de Inglaterra, Noruega e Dinamarca levaba un estandarte do corvo feito con seda branca na batalla de Assandun no ano 1016. O Encomium Emmae informa que Canuto tiña "[...] unha bandeira que lle deu un presaxio marabilloso. Son moi consciente de que isto pode parecer incrible para o lector, mais insértoo no meu traballo veraz porque é certo: este estandarte estaba tecido coa seda máis limpa e branca e non había ningunha imaxe nel. Porén, en caso de guerra sempre se vía un corvo, como se estivese entretecido. Se os dinamarqueses ían gañar a batalla, o corvo aparecía co peteiro completamente aberto, batendo as súas ás e inquedo sobre os seus pés. Se ían ser derrotados, o corvo non se movía en absoluto, e as súas extremidades penduraban inmóbiles."
Segundo o Heimskringla, Harald Hardrada ondeou un estandarte de corvo chamado Landøyðan; no entanto, non está claro se este foi o mesmo estandarte que ondeou Sigurd de Northumbria. Nunha conversa entre Harald e o rei Svend II de Dinamarca,
Sveinn preguntoulle a Haraldr cal das súas posesións valoraba máis. El respondeu que era o seu estandarte (merki), Landøyðan. Acto seguido, Sveinn preguntou que virtude tiña para ser considerado tan valioso. Haraldr respondeu que se profetizou que a vitoria sería para quen levase diante ese estandarte; e engadiu que ese fora o caso dende que o obtivera. Entón Sveinn dixo: "Crerei que a túa bandeira ten esta virtude se loitas tres batallas co rei Magnús, o teu parente, e saes vitorioso en todas". Anos despois, durante a invasión de Harald en Inglaterra, Harald librou unha batalla campal contra dous condes fóra de York. A saga de Harald contou que Cando o rei Haraldr viu que o grupo de batalla dos ingleses descendera ao longo da gabia xusto en fronte deles, fixo soar as trompetas e instou bruscamente aos seus homes ao ataque, erguendo o seu estandarte chamado Landøyðan. E alí fixo un ataque tan forte que nada se sostivo contra el. miniatura|Detalle do Tapiz Bayeux amosando un estandarte do corvo roto e tirado no chan.
O exército de Harald ondeou a bandeira na batalla de Stamford Bridge, onde foi levada por un guerreiro chamado Frírek. Despois de que Harald fose atinxido por unha frecha e morrese, o seu exército loitou ferozmente pola posesión do estandarte, e algúns deles entraron en estado berserker no seu frenesí por conseguir a bandeira. Ao final, a "maxia" da bandeira fallou, e o groso do exército noruegués foi eliminado, sendo só uns poucos os que puideron escapar nos seus barcos.
Ademais da bandeira do dragón de Olaf II de Noruega, a Landøyðan de Harald Hardrada é o único estandarte real noruegués descrito por Snorri Sturluson en Heimskringla.
En dous paneis do famoso Tapiz de Bayeux, amósanse estandartes que semellan bandeiras con corvos. O tapiz de Bayeux foi un encargo do bispo Odón de Bayeux, o medio irmán de Guillerme o Conquistador. Como un dos combatentes na batalla de Hastings, Odón podería estar familiarizado cos estandartes que ondeaban durante a loita. Nun dos paneis, que representa unha carga de cabalaría contra un muro de escudos inglés, un cabaleiro normando é amosado cun estandarte semicircular bordado e cun paxaro negro de pé. No segundo panel, amósase a morte dos irmáns de Harold Godwinson, cun estandarte triangular tirado no chan moi semellante ao da moeda acuñada por Olaf Cuaran. Os eruditos están divididos en se se tratan de reliquias do patrimonio escandinavo dos normandos (ou da influencia escandinava na Inglaterra anglosaxoa) ou se pola contra reflicten unha presenza nórdica non documentada no exército inglés ou normado.
Emprego moderno
Malia que a Hrafnsmerki foi considerada como "a primeira bandeira europea no Novo Mundo", non hai probas de que algunha vez se considerase como bandeira universal dos escandinavos, e non hai ningunha fonte que a relacione cos colonos de Vinland (ou calquera grupo en Islandia ou Groenlandia).
No presente, aínda é empregado por algúns rexementos do exército dinamarqués, como a insignia da manga no ombreiro do primeiro escuadrón de tanques do primeiro batallón do primeiro rexemento dos Gardehusarregimentet.
O escudo de armas do Servizo de Intelixencia Noruegués amosa dous corvos que representan a Hugin e Munin, os corvos que recollían a información de todo o mundo para o deus Odín.
Nas Illas Shetland existe un deseño alternativo da bandeira (un corvo voando sobre un fondo vermello) que é usado como símbolo do Up Helly Aa, un festival que celebra a herdanza nórdica das illas.
O equipo de rugby Eastern Counties RFU, adoptou o corvo como o seu emblema en 1926. Foi elixido como representante dos condados constituíntes de "Danelaw", os actuais Norfolk, Suffolk e Cambridgeshire.
Xosé Otero Abelleira
Xosé Otero Abelleira, nado en Vilapouca (Cereixo, A Estrada) o 7 de marzo de 1892 e finado na Estrada o 22 de febreiro de 1979, foi un xornalista galego.
Traxectoria
Con 12 anos morreu o seu pai e Xosé emigrou con súa nai a Cuba. Traballou como recadeiro nunha tenda de zapatos, asistiu a clases no Centro Galego e entrou en contacto co galeguismo e o agrarismo. Regresou a Galicia en 1908 e foi correspondente e colaborador da revista Galicia da Habana, e tamén en Eco de La Estrada. Foi elixido directivo da Unión de Agricultores de Vinseiro. En 1912 comezou a traballar como mestre, labor que ten que interromper entre 1914 e 1915 para facer o servizo militar en Compostela. En 1916 participou no Congreso Agrario na Estrada, onde falou sobre o perigo das mulleres emigrantes de caeren na trata de brancas. O ano seguinte formou parte da directiva da Federación de Sociedades Agrarias da Estrada. Foi un dos fundadores de El Emigrado en 1920, periódico que dirixiu ata 1932. En 1924 foi nomeado concelleiro da Estrada. En 1928 fíxose cargo da imprenta “La Artística”. Cando en 1931 se creou o Centro Republicano, Otero figura na directiva. A finais de 1932 o Centro Republicano estradense incorporouse ao Partido Republicano Gallego e Otero aparece como tesoureiro da directiva. En 1934 enfermou, detectáronlle uremia, e comezou o progresivo abandono da actividade pública e política; a pesar diso ese ano aínda formou parte da directiva de Acción Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 decidiu agocharse na súa casa e agardar os acontecementos. Volveu dirixir El Emigrado cando o director, Manuel Durán Durán, fuxiu a Portugal para axudar á muller deste. En xaneiro de 1939 foi detido coa escusa duns cromos do escaparate da súa libraría e pasou máis dun mes no cárcere da Estrada. Despois dedicouse ao traballo e a familia. En 1953 deixou a imprenta e continuou coa libraría La Artística.
Vida persoal
Casou con Generosa Villanueva Nodar.
Lión
Lión (en francés: Lyon, Liyon), é a terceira cidade máis grande e a segunda área urbana máis grande de Francia. Está situado na confluencia dos ríos Ródano e Saona, a uns 470 km ao sueste de París, 320 km ao norte de Marsella e 56 km ao nordés de Saint-Étienne.
A cidade de Lión propiamente dita tiña unha poboación de 516.092 en 2017 dentro do seu pequeno territorio municipal de 48 km², pero xunto coa súa contorna e suburbios a área metropolitana de Lión tiña unha poboación de 2.323.221 ese mesmo ano a segunda máis poboada de Francia. Lión e 58 municipios suburbanos forman desde 2015 a Metrópole de Lión, unha autoridade metropolitana elixida directamente que agora se encarga da maioría das cuestións urbanas, cunha poboación de 1.385.927 habitantes en 2017. Lión é a prefectura darexión de Auvernia-Ródano-Alpes e sede do Consello departamental de Ródano (cuxa xurisdición, con todo, xa non se estende sobre a Metrópole de Lión desde 2015).
Antiga capital das Galias na época do Imperio Romano, Lión é a sede dun arcebispado Arquidiocese Católica Romana de Lión cuxo titular leva o título de Primado das Galias. Lión converteuse nun importante centro económico durante o Renacemento. A cidade é recoñecida pola súa cociña e gastronomía, así como polos monumentos históricos e arquitectónicos, como tales, os distritos de Lión vello, Fourvière, Presqu'île e as ladeiras da Croix-Rousse están inscritos na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO. Lión foi historicamente unha zona importante para a produción e tecido de seda. Lión xogou un papel importante na historia do cine, é onde Auguste e Louis Lumière inventaron o cinematógrafo. Tamén é coñecida polo seu festival de luces, a Fête des Lumières, que comeza cada 8 de decembro e dura catro días, o que lle valeu a Lión o título de "Capital das Luces".
Econmicamente, Lión é un centro importante para a banca, así como para as industrias química, farmacéutica e biotecnolóxica. A cidade contén unha importante industria de software con especial atención aos videoxogos, nos últimos anos impulsou un crecente sector de start-ups locais. Lión acolle a sede internacional da Interpol, a Axencia Internacional de Investigación sobre o Cancro, así como de Euronews. Segundo a Globalization and World Rankings Research Institute, Lión considérase unha cidade beta, desde 2018. Ocupou o segundo lugar en Francia e o 40 a nivel mundial na clasificacións de habitabilidade de Mercer en 2019.
Historia
Foi fundada no 43 a.C. polos romanos coa designación de Lugdunum, era a capital da provincia da Galia. Cidade importante pola forte presenza de industrias e universidades. Aquí realizáronse dous concilios ecuménicos da Igrexa católica: Lión I (1245) e Lión II (1274).
En tempos de Francisco I, nos anos 1535, concedeuse unha licenza a dous comerciantes, Étienne Turquet e Barthélemy Naris, para desenvolver unha sedería en Lión. En 1540, este mesmo rei concede o monopolio da produción de seda francesa a esta cidade.
Hemeritrina
miniatura|dereita|Proteína hemeritrina oxixenada simple. miniatura|dereita|Complexo da proteína hemeritrina trimérica. A hemeritrina (do grego αίμα = sangue, e ερυθρός = vermello) é unha proteína oligomérica responsable do transporte de oxíxeno (O2) en certos filos de invertebrados mariños, concretamente en sipuncúlidos, priapúlidos, braquiópodos, e tamén en anélidos do xénero Magelona. Recentemente, a hemoemeritrina foi descuberta en bacterias metanotróficas da especie Methylococcus capsulatus. A miohemeritrina é unha proteína monomérica que se une ao O2 que se encontra nos músculos dos invertebrados mariños. A hemeritrina e a miohemeritrina son esencialmente incoloras cando están desoxixenadas, pero toman unha cor violeta-rosa en estado oxixenado.
A hemeritrina non contén o grupo hemo, a pesar de que o seu nome o suxira. Os nomes dos transportadores de oxíxeno nos seres vivos, hemoglobina, hemocianina, e hemeritrina, non fan referencia ao grupo hemo das globinas (que só a hemoglobina ten), senón que derivan da palabra grega que significa "sangue".
Mecanismo de unión ao oxíxeno (O2)
O mecanismo de unión ao dioxíxeno desta proteína é pouco usual. A maioría dos transportadores de O2 funcionan formando complexos de dioxíxeno, pero a hemeritrina mantén o O2 en forma de hidroperóxido. O sitio ao que se une o O2 consta dun par de centros de ferro. Os átomos de ferro únense á proteína por medio das cadeas laterais carboxilato de residuos de glutamato e aspartato e por cinco residuos de histidina. A hemeritrina e a miohemeritrina descríbense a miúdo polos estados de ligación e oxidación do seu centro de ferro:
A captación de O2 pola hemeritrina vai acompañada da oxidación por dous electróns do centro diferroso para producir un complexo hidroperóxido (OOH-). A unión do O2 descríbese de forma xeral neste diagrama:
A desoxihemeritrina contén dous ións ferrosos de alto espín cos que fai ponte un grupo hidroxilo. Un ferro está hexacoordinado e o outro pentacoordinado. Un grupo hidroxilo serve como ligando ponte pero tamén funciona como doante de protóns ao substrato O2. Esta transferencia de protóns dá lugar á formación dunha ponte dun só átomo de oxíxeno (μ-oxo) na oxihemeritrina e a methemeritrina. O O2 únese ao centro Fe2+ pentacoordinado no sitio de coordinación baleiro. Despois, os electróns transfírense desde os ións ferrosos para xerar o centro férrico binuclear (Fe3+,Fe3+) co peróxido unido.
Estrutura cuaternaria e cooperatividade
A hemeritrina existe normalmente en forma de homooctámero ou heterooctámero composto de subunidades de tipo α- e β de 13-14 kDa, aínda que algunhas especies teñen hemeritrinas dímeras, trímeras e tetrámeras. Cada subunidade ten un pregamento de catro hélices α que se une a un centro de ferro binuclear. Debido ao seu tamaño, a hemeritrina encóntrase xeralmente dentro de células ou "corpúsculos" do sangue e non flotando libremente no líquido.
A diferenza da hemoglobina, a maioría das hemeritrinas non presentan unión cooperativa ao oxíxeno, o que fai que teña só 1/4 da eficiencia da hemoglobina. Non obstante, nalgúns braquiópodos, a hemeritrina si mostra unión cooperativa para o O2. Esta unión cooperativa débese ás interaccións entre subunidades: a oxixenación dunha subunidade incrementa a afinidade dunha segunda subunidade polo oxíxeno.
A afinidade da hemeritrina polo monóxido de carbono (CO) é menor que polo O2, o que a diferencia da hemoglobina, que ten unha afinidade moito máis alta polo CO. A baixa afinidade da hemeritrina polo CO reflicte o papel dos enlaces de hidróxeno na unión do O2, un mecanismo que é incompatible con complexos de CO, que normalmente non establecen enlaces de hidróxeno.
Dominio de unión ao catión HHE/hemeritrina
O dominio de unión ao catión HHE/hemeritrina aparece como un dominio duplicado nas hemeritrinas, miohemeritrinas e outras proteínas relacionadas. Este dominio únese ao ferro nas hemeritrinas, pero pode unirse a outros metais en proteínas relacionadas, como ao cadmio no caso da hemeritrina do anélido Nereis diversicolor. Tamén se encontra na proteína NorA da bacteria Cupriavidus necator; esta proteína é un regulador da resposta ao óxido nítrico, o cal suxire que ten un arranxo diferente para estes ligandos metálicos. Unha proteína do lévedo Cryptococcus neoformans que contén este dominio está tamén implicada na resposta ao óxido nítrico. Unha proteína da bacteria Staphylococcus aureus que contén este dominio chamada proteína de reparación do cluster de ferro-xofre ScdA.
Ligazóns externas
Este artigo incorpora texto en doiminio público de InterPro .
José Gómez Sampayo
José Gómez Sampayo, nado no Pazo de Sande (Arbo) en 1903 en finado en Tenorio (Cerdedo-Cotobade) o 9 de novembro de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (1926), en 1930 visitou Buenos Aires onde recibiu numerosas homenaxes, algunha compartida co Doutor Asuero. Durante a Segunda República Española foi médico en Arbo. En xuño de 1934 foi designado delegado sanitario no balneario de Salinillas de Buradón (Áraba). Trala sublevación do 18 de xullo de 1936 foi detido e trasladado á illa de San Simón, de onde o sacaron o 9 de novembro de 1936 xunto a outras dez persoas de Arbo e Lalín, para asasinalo na Volta do Couto, na parroquia de Tenorio (Concello de Cotobade).
Terremoto de Virxinia de 2011
miniatura|Epicentro do sismo. thumb|right|200px|Danos na embaixada de [[Ecuador en Washington D. C..]] O Terremoto de Virxinia de 2011 foi un sismo de magnitude 5.8 na escala de Richter que ocorreu no estado estadounidense de Virxinia o 23 de agosto de 2011 á 1:51 PM EDT (17:51 UTC). O epicentro foi localizado a 60 quilómetros ao noroeste de Richmond e a 8 quilómetros desde a localidade de Mineral, segundo o Servizo Xeolóxico dos Estados Unidos (USGS). O sismo ocorreu ao longo da Falla de Spotsylvania, unha antiga falla situada no medio da placa norteamericana. Catro réplicas de magnitudes 2.8, 2.2, 4.2 e 3.4 sucedéronse nas seguintes doce horas causando gran temor.
O sismo (xunto co terremoto de 1944 de intensidade 5.8 na fronteira do estado de Nova York e Ontario) foi o máis forte ao leste do río Mississippi en 114 anos, desde 1897 cando a rexión foi sacudida por un terremoto centrado no condado de Giles (cunha magnitude estimada en 5.9 segundo a USGS ou magnitude 5.8 o USGS Professional Paper e o departamento de xeoloxía de Virginia Tech).
thumb|right|[[O Pentágono foi evacuado momentos logo do terremoto que foi sentido en toda a Costa leste dos Estados Unidos.]]
Federación de Traballadores da Rexión Española
miniatura|200px|dereita|Selo da Federación de Traballadores da Rexión Española da AIT. A Federación de Traballadores da Rexión Española foi unha organización fundada en Barcelona en setembro de 1881. Foi unha orgaización de carácter anarquista e sindicalista, que se creou baixo a unión das sociedades obreiras de Barcelona, adoptando a estrutura aprobada pola Federación Rexional Española da AIT no Congreso de 1870 (sindicatos de oficio, federacións locais, federacións rexionais e federacións estatais) pero seguindo unha liña máis obrerista oposta á política parlamentaria. Entre os seus dirixentes destacou Anselmo Lorenzo.
A partir de 1910 o movemento anarquista español organizouse en torno á recentemente fundada a raíz do segundo congreso de Solidaridad Obrera, a Confederación Nacional do Traballo.
Primeiro Congreso da FTRE
O 10 de xullo de 1881, publicouse un manifesto asinado por 50 sociedades obreiras convocando un congreso para os días 23, 24 e 25 de setembro. O congreso celebrouse coa asistencia de 140 delegados que representaban a 162 sociedades obreiras de 70 localidades (35 delas de Cataluña). Nomeouse unha Comisión Federal formada por Francesc Tomàs Oliver, Antoni Pellicer i Paraise, Eudald Canivell i Masbernat, Rafael Farga i Pellicer e Josep Llunas i Pujals con sede en Barcelona. Aínda que, como en ocasións anteriores, os republicanos pretenderon impor as súas teses na dirección do movemento obreiro, de novo, foron derrotados e por 110 votos contra 8, se afirma "o anarquismo como ideal do proletariado español" e, o congreso, proclámase herdeiro da Federación Rexional Española da AIT.
Segundo Congreso da FTRE
En setembro de 1882 celébrase un segundo congreso en Sevilla. A Federación contaba con 58.000 afiliados repartidos en 218 federacións locais. Neste congreso produciuse un enfrontamento entre os anarco-colectivistas cataláns e os anarco-comunistas andaluces, que contaban cunha maior afiliación. Estas diferenzas debíanse á diferente situación laboral e económica que existía entre os obreiros manufacturadores das vilas e cidades de Cataluña, e as condicións sociais que sufrían os xornaleiros e temporeiros dos campos de Andalucía. Ademais da forte represión policial en Andalucía polos feitos da Mano Negra, os anarco-comunistas reprochaban ós anarco-colectivistas o seu legalismo, mentres o goberno torturaba ós traballadores andaluces.
Terceiro Congreso da FTRE
Do 4 ó 8 de outubro de 1883 celebrouse en Valencia o terceiro congreso, cunha asistencia de 121 delegados de 88 federacións locais e 62 seccións de oficios. Daquela a FTRE compúñase de 14 federacións comarcais, 222 federacións locais e 539 seccións. Neste congreso se condenaron os feitos da Mano Negra o que provocou un enfrontamento entre os partidarios de manter a Federación dentro da legalidade e os máis extremistas que pensaban que coa legalidade a man o goberno os presionaba e torturaba. Estes últimos, encabezados por Francisco Gajo, Manuel Pedrote e Miquel Rubio, organizaron unhas xornadas paralelas constituíndo ''Los Desheredados. Organización revolucionaria anarquista'', razón pola que foron expulsados da FTRE. Tamén se decidiu que a Comisión Federal radicase en Valladolid, elixíndose como Secretario a Indalecio Cuadrado.
Congreso Extraordinario
En setembro de 1884 celebrouse en Barcelona un congreso extraordinario, coa asistencia de 64 delegados, faltaron os andaluces como protesta polos sucesos do Congreso de Valencia no que se expulsou aos defensores da idea máis libertaria. Os delegados asistentes decidiron que a FTRE pasara á clandestinidade e que as seccións e federacións se comunicasen entre elas do xeito que considerasen oportuno. Isto non foi aceptado polos dirixentes cataláns que continuaban defendendo o anarcosindicalismo pola vía legal. A través de La Revista Social iniciaron unha campaña buscando adhesións, e convocaron un congreso en Madrid para maio de 1885, onde estarían representadas 17 federacións locais, sen que se conseguise aceptar o desmembramento da Federación, que aínda celebraría un novo congreso en Barcelona en xullo de 1885, que tampouco serviría para acercar posicións.
Cuarto e Quinto Congreso da FTRE
En maio de 1887 celebrouse un novo congreso en Madrid ó que só asisten 16 delegados. A nova Comisión Federal se establece en Barcelona e caminaba cara á súa disolución, que tería lugar en Barcelona nun derradeiro congreso en maio de 1888. O sector máis sindicalista intenta crear unha nova organización, a Federación Española de Resistencia ó Capital (FERC). A sección anarquista da FTRE organiza en Valencia en outubro de 1888, a Organización Anarquista da Rexión Española (OARE) onde se certifica a disolución efectiva da FTRE.
StarCraft
Ambientado nunha liña temporal ficticia durante o século XXV, o xogo trata sobre a loita pola dominación por parte de tres especies distintas dunha parte da Vía Láctea chamada o "Sector Koprulu". As tres especies son os Terran, humanos exiliados da Terra capaces de adaptarse a moitas situacións, os Zerg, unha especie alieníxena insectoide que procura a perfección xenética e a asimilación doutras especies, e os Protoss, unha especie humanoide con tecnoloxía avanzada e capacidades psiónicas que procura preservar a súa civilización e a súa estrita forma de vida e filosofía perante a ameaza dos Zerg.
Gran parte da prensa especializada enxalzou a StarCraft como un dos mellores e máis importantes videoxogos de tódolos tempos, e por ter marcado un estándar no desenvolvemento dos xogos de estratexia en tempo real. Con máis de 11 millóns de copias vendidas en todo o mundo a data de febreiro do 2009, StarCraft converteuse nun dos videoxogos para ordenador persoal máis vendidos da historia. O xogo recibiu críticas positivas por ser pioneiro no uso de faccións únicas dentro da mecánica de xogo da estratexia en tempo real, así como por posuír unha historia cativadora. O modo multixogador de StarCraft fíxose particularmente popular en Corea do Sur, onde xogadores e equipos organizados participaron en competicións profesionais, con patrocinios e torneos televisados. A historia de StarCraft foi adaptada e expandida por medio de varias novelas, da súa expansión oficial StarCraft: Brood War e por dúas expansións menores de terceiros autorizadas por Blizzard. A súa continuación titulada StarCraft II: Wings of Liberty foi publicada en xullo do 2010.
Mecánica de xogo
O uso de tres especies distintas por parte de Blizzard Entertainment en StarCraft adoita considerarse como unha revolución dentro do xénero dos videoxogos de estratexia en tempo real. Tódalas unidades pertencen a unha única especie, e aínda que se poden facer comparacións xerais entre certos tipos de unidades, cada unha delas actúa de forma distinta e require o uso dunha táctica diferente.
A especie dos Protoss ten acceso a unidades individuais mecanizadas e poderosas así como tecnoloxías avanzadas, xunto a capacidades psiónicas. Porén, as unidades teñen un proceso de manufactura longo e caro en recursos, ó que favorece que o xogador siga unha estratexia que prime a calidade das unidades fronte a cantidade. A especie insectoide Zerg posúe unidades e estruturas completamente orgánicas, que poden producirse rapidamente e cun custo de recursos reducido. En concordancia, as unidades son relativamente débiles, polo que o xogador debe empregar estratexias que se basean no gran número e maior velocidade das súas unidades para superar os seus inimigos. Os Terran atópanse nunha posición intermedia entre as outras dúas especies, con unidades versátiles e flexibles, e acceso a un rango de tecnoloxías e maquinaria militar, como tanques e armas nucleares. Malia que cada especie é única na súa composición, ningunha presenta unha vantaxe innata sobre outra. Cada especie está balanceada para que a súa fortaleza xeral sexa a mesma aínda tendo diferentes unidades, poderes e capacidades. O balance entre elas foise axustando tamén por medio de diversas actualizacións publicadas por Blizzard.
StarCraft ten unha intelixencia artificial (IA) que vai escalando en dificultade, malia que o xogador non pode cambiar o nivel xeral de dificultade nas campañas dun só xogador. Cada campaña ten 30 misións, 10 por especie, e comeza coas faccións inimigas empregando un modo de IA doado, escalando durante o curso da mesma campaña ata chegar ós modos máis difíciles. No editor de niveis que acompaña ó xogo para o deseño e creación de mapas e niveis, o usuario pode empregar catro niveis de dificultades: "doado", "media", "difícil" e "loucura". Cada unha destas dificultades fai que a IA use un conxunto de unidades e tecnoloxías determinado e limita o alcance dos plans tácticos e estratéxicos da propia IA.
Xestión de recursos
O xogador debe adquirir e manexar dous recurso para manter a súa economía no xogo e construír o seu exército: minerais e gas. Os minerais precísanse para tódalas unidades e estruturas, e obtéñense empregando unha unidade traballadora na extracción do recurso directamente dende os diversos nodos de minerais que se atopan repartidos no mapa. O gas precísase para construír unidades e estruturas avanzadas, e adquírese construíndo un edificio de extracción de gas sobre un géyser e usando unidades traballadoras que recollen o gas deste edificio. A maiores, o xogador precisa regular a subministración dispoñible para o seu exército asegurándose que pode construír o número de unidades que necesita. A natureza desta subministración varía entre especies. Os Terran usan subministración física por medio da construción de edificios de depósito, mentres que os Protoss usan enerxía psiónica canalizada dende o seu mundo natal por medio de estruturas chamadas "pylons", e os Zerg regúlanse mediante o número de unidades de control "Overlorld" presentes.
Construción de bases
A construción de bases e edificios dos Protoss e Zerg está limitada a lugares específicos do mapa. Os edificios Protoss teñen que estar ligados a unha rede de enerxía, mentres que as estruturas Zerg teñen que construírse sobre unha alfombra de biomasa chamada "creep", producida por estruturas determinadas. Os edificios Terran teñen menos limitacións, e algunhas das estruturas primarias teñen a capacidade de engalar e voar lentamente desprazándose cara a un novo lugar. Os edificios Terran requiren que a unidade traballadora continúe a súa construción ata que o edificio estea completo, e cando reciben unha determinada cantidade de dano comezan a arder e poden quedar eventualmente destruídos por completo se unha das unidades traballadoras non os repara. Os Protoss pola contra só requiren que unha unidade traballadora comece o proceso de teletransportar o edificio, e os escudos das súas estruturas rexenéranse co tempo. Finalmente no caso dos Zerg son as unidades traballadoras as que se transforman fisicamente nas estruturas creadas, que poden rexenerarse lentamente co tempo.
Multixogador
O modo multixogador realízase a través do servizo de Internet Battle.net de Blizzard. Un máximo de oito xogadores poden competir en varios modos de xogo, dende partidas competitivas ou casuais ata partidas de tipo rei da penela e capturar a bandeira. O xogo tamén incorpora diversos escenarios de tipos de xogo distintos, como unha simulación de fútbol americano, carreiras de motos ou competicións de caza de Zerg. StarCraft incluíu tamén a capacidade de instalacións limitadas múltiples, que permiten o xogo multixogador. Estas instalacións deben facerse dende o disco físico, requirindo a clave de produto ó igual que a instalación completa. Unha clave de produto permite oito instalacións limitadas, con acceso a Battle.net. Este tipo de instalacións non permiten xogar as misións dun só xogador, crear partidas multixogador ou empregar o editor de mapas. As publicacións máis recentes do xogo dispoñibles a través de Battle.net ou disco físico que inclúen compatibilidade con Windows Vista non permiten este tipo de instalacións limitadas.