cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paulo II, papa
Papado
Paulo II estableceu durante o seu pontificado a celebración do xubileu cada vinte e cinco anos, e intentou infrutuosamente organizar unha cruzada contra o Imperio Otomán.
As profecías de San Malaquías refírense a el como De cervo et leone (do cervo e o león), facendo referencia a que antes de ser elixido pontífice foi bispo de Cervie e cardeal de San Marcos, que ten por símbolo un león, e a que no seu escudo de armas aparece así mesmo un león.
Chris Marker
Chris Marker, nado co nome de Christian François Bouche-Villeneuve en Neuilly-sur-Seine o 29 de xullo de 1921 e finado en París o 29 de xullo de 2012, foi un escritor, fotógrafo e director de cine francés, a quen se lle atribúe a invención do ensaio fílmico''.
Traxectoria
Comezou o seu traballo como parte do grupo da rive gauche francesa, paralelo pero distinto da nouvelle vague, coa que compartirían posteriormente temas e traballos. A súa obra —case invariablemente documental coa única excepción da peza de ciencia ficción La Jetée— resultou influente, pero case descoñecida para o gran público. La Jetée, Sans Soleil e os seus ensaios fílmicos sobre Akira Kurosawa (AK) e Andrei Tarkovskii (Une journée d'Andrei Arsenevitch) son os máis coñecidos e accesibles.
Amais do relativo hermetismo dos seus traballos, o descoñecemento acerca da figura de Marker foi alimentado por el mesmo; negouse case sistematicamente a conceder entrevistas, e ofrecía versións contraditorias sobre os feitos da súa vida e mocidade.
Primeiras obras
Comezou a traballar no cinema a comezos da década de 1950. O primeiro traballo del que se conserva é Olympia 52, un documental sobre os Xogos Olímpicos de Inverno de Oslo 1952 que dirixiu, guionizou e rodou en 16 mm, con produción de Anatole Dauman.
En 1953 dirixiu a curtametraxe Les statues meurent aussi xunto a Alain Resnais, quen formaba xunto con Marker e Agnès Varda o núcleo da rive gauche. Les statues... foi unha obra pioneira do anticolonialismo, explorando a través dunha intensa narración en off o destino das obras de arte africanas asimiladas ao circuíto da explotación comercial en Europa, sen que as acompañase o esforzo por reproducir e conservar o contorno cultural que as producira. Introducidas á forza nun sistema cultural no que a relación co obxecto artístico é a de contemplación desinteresada, os obxectos de arte de África atravesan unha transformación que as separa do seu contexto orixinal, no que formaban parte das prácticas sociais e rituais dos nativos; á súa vez, a súa transformación transforma a vida dos africanos, que producen os seus obxectos ao ritmo e gusto que lles impón a súa comercialización por parte dos colonizadores brancos. Resnais e Marker combinaron na obra os temas culturais da crítica ao etnocentrismo coa marcada politización que caracterizaría o cinema deste último nas súas seguintes obras. Acusaba a influencia do museo imagxinario teorizado por André Malraux: por medio da idea de que o sistema colonial se autolexitima politicamente, ao manter un punto de vista anti-histórico sobre as tradicións e o patrimonio dos pobos dos que se adxudica a administración, a película unía nun mesmo movemento a denuncia do imperialismo cultural e a crítica das disfuncións económicas derivadas dese tipo de réxime. Foi por isto censurada en Francia durante bastante tempo.
En 1955 colaborou de novo con Resnais asistíndoo na dirección de Nuit et Brouillard, con guión de Jean Cayrol, que estivera prisioneiro nun campo de concentración durante a segunda guerra mundial. O documental, de estética mesurada, non se concentra no horror visceral da guerra e o exterminio, como faría despois Shoah, senón que explora, mediante a montaxe de material de arquivo, os medios que o réxime desenvolveu para facer invisible esta experiencia; a néboa do título alude tanto ao sixilo con que se levaban a cabo as deportacións aos campos como ao voluntario veo que o pobo alemán botou sobre a degradación a que os seus veciños e compañeiros foron sometidos.
Tras un hiato duns anos, Marker regresou á dirección plasmando as súas experiencias políticas e etnográficas nos países revolucionarios en respectivos documentais sobre China e a Unión Soviética: Dimanche à Pekin (1956) e Lettre de Siberie (1957). Con estes traballos desenvolveu a pegada persoal da súa obra posterior: o comentario en off, a montaxe dialéctica ao modo de Sergéi Eisenstein —unha escena de Lettre de Siberie honra as teorías soviéticas sobre a montaxe reproducindo tres veces consecutivas a mesma acción, acompañándoa unha vez de comentario prosoviético, unha segunda dun non comprometido, e finalmente dun antisoviético—, a xustaposición de pasado e presente, a documentación fílmica das contradicións —entre innovación e tradición, ou entre esperanza e represión— na liña da súa filiación política; a produción de Dauman deulle gran liberdade para desenvolver unha linguaxe fílmica propia. Proseguiu o seu traballo nesta liña en Description d'un combat (1960) sobre o conflito israelí, e ¡Cuba sí! (1961), unha mirada amable pero preocupada sobre a Cuba inmediatamente posterior á revolución. Durante eses anos escribiu ademais guións para un documental sobre Django Reinhardt, o premiado documental L Amerique insolite do seu compatriota François Reichenbach e outras curtametraxes.
La Jetèe e o salto á fama
O seu recoñecemento internacional chegoulle coa curtametraxe La Jetée (1962), que conta experimentos científicos sobre viaxes no tempo nun mundo postapocalíptico. Serviu de inspiración entre outros a Terry Gilliam en Twelve Monkeys.
En 1977 Marker rematou de montar Le Fond de l'air est rouge, unha das súas obras máis ambiciosas, onde analiza os movementos sociais que xurdiron en moitos países do mundo a finais da década de 1960, ademais de reflexionar, unha vez máis, sobre as imaxes e a memoria.
En 1982, Sans soleil superou os límites do que se coñece como "documental". É un ensaio, unha montaxe que une partes de documentais e de ficción con comentarios filosóficos, co que crea unha atmosfera onírica e de ciencia ficción. Os principais temas son o Xapón, a memoria e a viaxe. O título está tomado dun ciclo de cancións de Modest Mussorgsky. Neste filme comezou a mostrar o seu interese pola tecnoloxía dixital, o que o levou a dirixir as películas Level 5 (1997) e IMMEMORY (1998), un CD-ROM multimedia interactivo producido polo centro Georges Pompidou.
Eve Kosofsky Sedgwick
Traxectoria
Sedgwick realizou os seus estudos na Universidade Cornell e o seu doutoramento na Universidade Yale en 1975. Ensinou escritura e Literatura no Hamilton College, Universidade de Boston, e no Amherst College. Tivo un lectorado interino na Universidade de California en Berkeley e ensinou na Escola de Crítica e Teoría cando estaba no Dartmouth College. Adicionalmente, foi a catedrática Newman Ivey White de Inglés na Universidade de Duke. Durante o seu tempo en Duke, Sedgwick e os seus colegas estaban na vangarda das guerras culturais, usando a crítica literaria para cuestionar o discurso dominante sobre a sexualidade, a raza, o xénero e a propia literatura.
Sedgwick presentou a súa particular colección de ferramentas críticas por primeira vez na influente obra Between Men: English Literature and Male Homosocial Desire (1985) e Epistemology of the Closet (1990). Esta última obra converteuse nun dos textos fundacionais dos estudos gai-lésbicos e a teoría queer. Recibiu en 2002 o Premio Brudner en Yale.
Ensinou cursos de posgrao de Inglés como Distinguished Professor na Graduate School and University Center da City University of New York até a súa morte o 12 de abril de 2009.
Obra
Sedgwick publicou varios libros considerados revolucionarios no campo da teoría queer, incluíndo Between Men: English Literature and Male Homosocial Desire e Epistemology of the Closet e Tendencies. Ademais, Sedgwick coeditou varios volumes (véxase máis abaixo) e publicou un libro de poesía, Fat Art, Thin Art, así como A Dialogue on Love e unha revisión da súa tese de doutoramento The Coherence of Gothic Conventions. O seu último libro, Touching Feeling trata do seu continuo interese polo afecto, a pedagoxía e a performatividade.
Between Men: English Literature and Male Homosocial Desire (1985)
Nun libro posterior, Sedgwick resume elocuentemente o seu argumento básico en Between Men:
Epistemology of the Closet (1990)
En Epistemology of the Closet, Sedgwick argumenta que «practicamente calquera aspecto da cultura occidental moderna debe ser non só incompleto, senón debe estar danado na súa substancia central en canto non incorpora unha análise crítica da definición moderna homo/heterosexual.»
De acordo a Sedgwick, a definición homo/heterosexual foi tan acaloradamente discutida por mor dunha incoherencia que vén de longo «entre ver a definición homo/heterosexual, por unha banda, como un asunto de importancia activa principalmente para unha minoría pequena, definida, relativamente fixa, homosexual [...] e, por outro, velo como un asunto de importancia determinante e continua nas vidas das persoas de todo o espectro sexual.» A discusión sobre esta contradición entre o que Sedgwick chama un punto de vista «minorizante fronte a un universalizante» da definición sexual, faise aínda máis virulenta por mor doutro grupo de definicións incoherentes: aquel «entre considerar a elección homosexual por unha banda como un asunto de liminalidade ou transitividade entre xéneros e por outro como, reflexo dun impulso de separatismo —aínda que en ningún caso necesariamente separatismo político— dentro de cada xénero.»
Sedgwick non está interesada en xulgar cal dos dous polos destas contradicións debería ser considerado máis correcto. Máis ben fai unha intensa defensa da «centralidade deste conxunto de asuntos definicionais, nominalmente marxinais pero conceptualmente intratábeis, en importantes coñecementos e entendementos da cultura occidental do século XX como un todo.»(Epistemology 1-2).
Tendencies (1993)
En Tendencies («Tendencias»), Sedgwick «trata de atopar novas formas de pensar sobre identidades e amores lesbicos, gais e doutros grupos de disidentes sexuais nunha complexa ecoloxía social, onde a presenza de diferentes xéneros, diferentes identidades e identificacións serán dadas por suposto.» (xiii).
Queer é un termo clave en Tendencies. Mentres Sedgwick emprega o termo para referirse a «a malla aberta de posibilidades, ocos, solapamentos, disonancias e resonancias, lapsos e excesos de significado, cando os elementos constituíntes do xénero de calquera, da sexualidade de calquera, non foron obrigados a (ou non poden ser obrigados a) significar de forma monolítica,» tamén sinala que «moito do traballo recente interesante ao redor de "queer" centrifuga o termo cara a fóra ao longo de dimensións que non poden ser subsumidas en absoluto baixo xénero e sexualidade: todas as formas en que a raza, a pertenza étnica, a nacionalidade poscolonial se cruzan e entrecruzan con estes e outros discursos constituíntes e fracturadores de identidade» (8-9).
O libro mesmo é unha estraña colección de ensaios, con temas que van desde Henry James e o lesbianismo, até John Waters e Divine, desde antros opiáceos e discusións contemporáneas sobre a adicción, até a sexualidade e o nacionalismo, desde a guerra aos nenos efeminados, até o activismo en torno á SIDA e o cancro de mama. Ao longo de todo o libro, Sedgwick experimenta con e transforma moitas formas de escribir recibidas —a narrativa autobiográfica, a peza de performance, a historia de atrocidades, a polémica, a prosa ensaística que cita a poesía, o obituario— nun proxecto continuo que ela chama Queer Performativity («Perfomatividade queer»). Tal como afirma Sedgwick, «estes ensaios son sobre cousas apaixonadas e queer que ocorren perpendicularmente ás liñas que dividen xéneros, discursos, "perversións"» (Tendencies xiii).
A Dialogue on Love (1999)
En 1991 foille diagnosticado un cancro de mama e posteriormente escribiu o libro A Dialogue on Love («Un diálogo sobre o amor»). Sedgwick relata a terapia á que se somete, os seus pensamentos sobre a morte, a súa depresión e a grande incerteza que lle produce a súa mastectomía e a quimioterapia.
O libro salta entre a poesía e a prosa, ademais de entre as palabras propias de Sedgwick e as notas do seu terapeuta. Mentres o título ten resonancias das ideas dos diálogos platónicos, a forma do libro foi inspirada pola prosa de James Merrill, Prose of Departure, que seguía as convencións dunha forma de escritura xaponesa do século XVII chamada haibun. Sedgwick emprega a forma dun haibun estendido e de dobre voz para reflexionar sobre as moitas diferentes posibilidades dentro do marco psicanalítico, especialmente aqueles que ofrecen alternativas á psicanálise que está entretecido de ideas lacanianas e novas formas de pensar sobre a sexualidade, as relacións familiares, a pedagoxía e o amor.
O libro tamén mostra o crecente interese de Sedgwick polo pensamento budista, os téxtiles e as texturas.
Touching Feeling: Affect, Pedagogy, Performativity (2003)
Touching Feeling: Affect, Pedagogy, Performativity («Tocando sentindo: afecto, pedagoxía, performatividade») ofrece un conmovedor recordatorio dos primeiros días dos estudos gais e lésbicos e a teoría queer, que Sedgwick discute brevemente na introdución para facer referencia ás condicións afectivas —principalmente aquelas provocadas pola pandemia da SIDA — que foron prevalentes na época e para enfocar o seu principal tema: a relación entre sentimento, aprendizaxe e acción.
Touching Feeling explora os métodos críticos que poden comprometer politicamente e axuden a desprazar as fundacións para unha experiencia individual e colectiva. No parágrafo inicial, Sedgwick describe o seu proxecto como a exploración de «técnicas e ferramentas prometedoras para o pensamento e a pedagoxía non dualista.» Ao longo do libro Sedgwick pon de relevo a tensión entre as palabras como representacións de cousas e as palabras como construción de cousas.
Invasión de Rusia
A expresión Invasión de Rusia pódese referir a varias intervencións militares ao longo da historia:
Ip Man 2
Ip Man 2 (na escrita tradicional 葉問2:宗師傳奇 e na simplificada 叶问2:宗师传奇; en pinyin Yè Wèn Ěr: Zōng Shī Chuán Qí) é un filme producido en Hong Kong e dirixido por Wilson Yip que foi estreado no 2008. É un filme biográfico de artes marciais vagamente baseado na vida de Yip Man, un gran mestre do Wing Chun e mentor de Bruce Lee. É unha secuela do filme de 2008 Ip Man, e está protagonizado por Donnie Yen, que volve a interpretar o papel principal. A historia ten lugar despois dos eventos do primeiro filme, e céntrase na vida de Ip no Hong Kong dominado polo Imperio Británico.
Sinopse
Yip Man (Donnie Yen), chega a Hong Kong e abre unha escola de Wing Chun, pero axiña entrará en conflito cun mestre local de Hung Gar chamado Hung Jan-nam (Sammo Hung). As tensións entre os dous mestres de Kung fu segue incrementándose, e iso fai que se vexan forzados a baterse en combate.
Medieval metal
O medieval metal (ou Mittelalter-Metal en alemán) é un subxénero do folk metal que combina o heavy metal coa música medieval. Este xénero xurdiu a mediados dos anos 1990 localizándose na súa maioría en Alemaña, onde é coñecido como "Mittelalter-Metal". Os grupos deste xénero suplementan o son cunha variedade de instrumentos tracicionais. Considérase ao grupo Subway to Sally como os pioneiros neste xénero. Os instrumentos de vento-madeira como gaitas, frautas e shawms e os de corda como violíns, laúdes, zanfonas, violoncellos, arpas e mandolinas son habituais en temas de grupos como Corvus Corax, In Extremo, Schandmaul, Morgernstern, e Schattentantz.
Vilela, Bares, Mañón
Vilela é un lugar da parroquia de Bares no concello Coruñés de Mañón na comarca do Ortegal. Tiña 3 habitantes no ano 2011 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 6 habitantes.
Vilamaior da Boullosa, Vilamaior da Boullosa, Baltar
Vilamaior da Boullosa é un lugar da parroquia de Vilamaior da Boullosa no concello ourensán de Baltar na comarca da Limia. Segundo o INE e o IGE en 2011 tTiña 222 habitantes (110 homes e 112 mulleres), un menos ca en 2010 (112 homes e 111 mulleres).
A Trigueira, Montemaior, A Laracha
A Trigueira é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 11 homes e 7 mulleres.
Alfonso Villarino Rodríguez
Alfonso Villarino Rodríguez, nado en 1939, é un político galego do PPdeG.
Vida persoal
É pai de Ana María Villarino Pardo
Quins, Quins, Melón
Quins é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro. Tiña 265 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 118 eran homes e 147 mulleres.
Un mapa do lar
Un mapa do lar (en A Map of Home) é unha novela escrita por Randa Jarrar publicada no ano 2008. O libro conta a historia dunha rapaza chamada Nidali, a versión feminina de Nidal, que quere dicir "loita". A Map of Home é un conto de maduración, que conta a historia de Nidali en Kuwait, Exipto e nos Estados Unidos.
Foi traducido ó galego por Moncho Iglesias e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2015.
Revolución Francesa de 1848
miniatura|200px|Barricada en París A Revolución de 1848 puxo fin á monarquía xurdida da Revolución de 1830, a cal foi substituída pola Segunda República Francesa (1848-1852) coñecida como a república social e democrática que estableceu o sufraxio universal masculino e aboliu a escravitude.
A revolución de 1848 é diferente ás de 1820 e 1830 debido a que nesta irrompe o movemento obreiro, deixando de lado a ideoloxía burguesa que desencadeara as anteriores.
A revolución en Francia
As orixes da Revolución de 1848 teñen as súas orixes en Francia, onde reinaba Luís Filipe de Orleans. Alí mantíñase o sufraxio censatario e os burgueses querían ampliar a participación. Os opositores ao rei comezaron a manifestarse de xeito ordenado, organizando banquetes e protestas en contra do goberno. Acudiron aos movementos obreiros e en moi poucos días París quedou cheo de barricadas coma en tempos da Revolución Francesa. Coas rúas ocupadas, os obreiros chegaron incluso a asaltar o palacio das Tullerías, no que residía o rei, quen tivo que exiliarse en Inglaterra para non regresar xamais a Francia. Deste xeito proclamouse a Segunda República Francesa.
Por primeira vez na historia de Francia, os socialistas entraron no goberno do país, destacando a Louis Blanc; ademais disto, algún membro do movemento obreiro chegou a ministro.
Porén, con todos estes cambios, as masas obreiras non regresaban aos seus barrios. Os socialistas convocan unha manifestación para o 20 de abril nos Campos Elíseos na que exixiron ao Goberno a creación duns talleres para dar traballo aos obreiros en paro. Nestes talleres empregáronse 120.000 obreiros, pero debido ás perdas que supoñían para o estado acabaron por desaparecer.
Nese mes de abril celebráronse eleccións co seguinte resultado:
Os resultados das eleccións deixan ver de novo que a revolución de París non é a mesma que se vive no resto de Francia. Fórmase un goberno moderado no que estaban presentes todas as forzas. Os obreiros non o aceptan, convocando de novo manifestacións e eleccións, e asaltando o Parlamento. O Goberno tivo que acudir ao exército para que restablecese a orde e, baixo as ordes do xeneral Cavaignac, devolvese os obreiros aos seus barrios.
Coa actuación do exército finalizaron as manifestacións e a revolución retrocedeu. O Goberno comezou a redactar a nova Constitución republicana e presidencialista. No mes de decembro, volvéronse celebrar eleccións, das que saíu un resultado totalmente inesperado:
Napoleón chegou á presidencia da República e firmaou os seus documentos como o "Príncipe Presidente". Un ano máis tarde consultou aos franceses se querían que o país se volvese converter nun imperio, e gañou o si. Deste xeito naceu o Segundo Imperio Francés, e Luís Napoleón pasou a ser Napoleón III de Francia.
A Revolución no resto de Europa
No Imperio Austro-Húngaro desatouse tamén a revolución de 1848. Fernando I de Austria tivo que escapar de Viena pola violencia que había na capital. Producíronse varios enfrontamentos nacioanlistas contra o imperio en Hungría, Bohemia e o norte de Italia. O emperador Fernando viuse obrigado a abdicar e en 1849 subiu ao trono Francisco Xosé, quen logrou frear as revoltas.
Juan Carlos Ríos Vidal
Juan Carlos Ríos Vidal, nado en Sanlúcar de Barrameda (Cádiz) o 17 de novembro de 1964, é un adestrador de fútbol español.
Traxectoria
En xuño de 2012 desvinculouse do FC Cartagena. O seu substituto foi José Francisco Grao.
Spilocuscus
Spilocuscus é un xénero de mamíferos marsupiais australidelfos da orde dos diprotodontes, soborde dos falanxeriformes e familia dos falanxéridos.
Características
Son animais de mediano tamaño e hábitos nocturnos que se caracterizan pola súa viva coloración. É un dos catro xéneros cuxos membros se chaman vulgarmente cuscús.
Conta con cinco especies repartidas por Indonesia, Papúa Nova Guinea e o norte de Australia. Catro destas especies atópanse ameazadas en maior ou menor grao e dúas delas (Spilocuscus wilsoni e Spilocuscus rufoniger) están en perigo crítico de extinción.
Clasificación
O xénero foi definido en 1862 polo naturalista inglés John Edward Gray, e comprende as especies seguintes:
Xénero Spilocuscus Gray, 1862
Porén, nin o MSW nin o ITIS consideran a última destas especies.
As Quenllas, Sucira, Boqueixón
O Monte é un lugar da parroquia de Sucira no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 5 habitantes (2 homes e 3 mulleres).
Nas Quenllas cóntase que alí empezou o primeiro habitante de Sucira, aínda existen unhas paredes da casa. Parece ser que era un tal Bugallo e a súa dona que viñeron a cultivar as terras que pertencían aos monxes de Sobrado. Logo, como consecuencia da desamortización de Mendizábal, parte das terras foron repartidas a xente próxima ao goberno da época, e o lugar das Quenllas e a casa de Xacinto Bugallo Armas pasaron a ser propiedade da familia Espinosa, posiblemente castelá. Aínda hoxe existe unha currupeta denominada da Espiñosa que ía da fonte ata a casa de Xacinto Bugallo, este home era canteiro e co seu traballo foi desaforando parte desas terras, rompendo coa a súa tradición familiar de caseiros.
Músculo pronador cadrado
miniatura|dereita|200px|Músculo pronador cadrado, en azul. O músculo pronador cadrado é un músculo do membro superior humano.
Insercións
Insírese na superficie anterior das diáfises e epífises inferiores de radio e cúbito.
Función
É un dos pronadores do antebrazo, xunto co músculo pronador redondo.
Vladimir
Vladimir (en Владимир) é unha cidade de Rusia, capital do óblast homónimo. Encóntrase á beira do río Kliazma, a 200 km ao leste de Moscova. En 2010 tiña unha poboación de 345.373 habitantes. Dúas das súas catedrais son Patrimonio da Humanidade. Durante a segunda guerra mundial, o seu aeroporto foi a sede da base aérea de Dobrinskoie.
Historia
A zona leva habitada como mínimo 25.000 anos. A fundación da cidade adoita datarse en 1108. Porén, podería ser anterior, pois segundo as crónicas parece que foi visitada por Vladimiro I de Kíiv no ano 990.
Desde finais do século XII até os últimos anos do século XIV, o principado con capital na cidade foi un dos que sucederon á Rus de Kíiv como principal potencia eslava. Está considerado tradicionalmente como o berce da lingua e a nacionalidade rusas. o Principado de Vladimir evolucionaría gradualmente até transformarse no Principado de Moscova ou Gran Ducado de Moscova.
Durante o principio do século XIII a cidade tivo unha época de esplendor.
En 1173, Vsévolov o Gran Niño foi elixido Gran Príncipe de Kíiv. Porén, non se interesou moito pola cidade e acabou por abandonala, para tentar recuperar as terras de Vladímir en contra do usurpador Iaropolk. Sucedeu ao seu irmán Miguel como soberano do principado de Vladímir, continuou a extensión das terras do estado durante o seu reinado, polo que se *autotiulo como "Gran Príncipe" en 1177. Vsévolov foi o primeiro en ostentar o título de Gran Príncipe de Vladímir, como sinal de ruptura co Gran Principado de Kíiv.
A cidade de Vladímir e o principado na súa totalidade caeu en mans do pobo tártaro ás ordes de Batu Khan en 1238.
Economía
Vladímir, amais de ser considerada unha cidade turística, é sede de industrias eléctricas, químicas e alimentarias. Tamén hai instalacións militares de mísiles.
Kosmos 615
Kosmos 615 (Космос 615 en ruso), tamén denominado DS-P1-I Nº 14, foi un satélite artificial soviético lanzado o 13 de decembro de 1973 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 615 foi o décimo cuarto membro da serie de satélites DS-P1-I, adicados a servir como obxectivos dos radares militares terrestres para a súa calibración. Foi lanzado por un foguete Kosmos 2I e inxectado nunha órbita inicial de 834 km de apoxeo e 270 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71,0 graos e un período de 95,7 minutos.
Kosmos 615 reentrou na atmosfera o 17 de decembro de 1975.
Período Sanzan
O período Sanzan ou Sanzan jidai (en 三山時代) foi un período da historia do arquipélago de Okinawa, entre 1322 e 1429, cando existiron simultaneamente tres reinos independentes, que disputaban polo control de toda a rexión.
A Serra, Quins, Melón
A Serra é un lugar da parroquia de Quins no concello ourensán de Melón na comarca do Ribeiro.
Kuopion jäähalli
O Kuopion jäähalli ou Niiralan monttu é un pavillón deportivo da cidade de Kuopio, Finlandia. O seu principal uso é a práctica do hóckey sobre xeo, sendo dende a súa inauguración a casa do Kalevan Pallo (KalPa), equipo que compite na máxima competición do hóckey sobre xeo finés, a SM-liiga. Tamén é a casa dos Devils (o equipo local de hóckey liña que compite na máxima categoría), así como outros equipos doutras modalidades deportivas como o Pielaveden Sampo de voleybol, que ás veces emprega o pavillón xunto co Kuopio-hallin para algúns partidos europeos. A súa capacidade é de 5.004 espectadores.
Foi construído en 1979 e na década dos 2000 realizáronse diversas reformas que ampliaron a súa capacidade ata os 5.004 espectadores que pode acoller na actualidade.
O nome de Niiralan monttu deriva da localización do pavillón, que está situado na zona de Niirala, máis concretamente na parte inferior dunha pequena escavación na zona (monttu significa escavación en finés).
Vilariño, Montemaior, A Laracha
Vilariño é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 34 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 14 homes e 20 mulleres.
Invasión mongol da Rus
Quince anos despois, Batu Khan levou a cabo unha invasión a grande escala entre os anos 1237 e 1240. A ocupación precipitou a fragmentación do principado e influíu no desenvolvemento da posterior historia rusa, incluíndo o alzamento do Principado de Moscova.
Estímase que a poboación rusa descendeu en 500 000 habitantes, dos 7,5 millóns que eran en 1300.
Deimos (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Deimos (en grego Δειμος, "Dor" ou "Pena") era a personificación do terror. Era fillo de Ares, o deus da guerra, e de Afrodita, a deusa do amor. Cicerón, na súa De Natura Deorum, faino fillo, xunto ao resto dos daemons, de Érebo e Nicte, mentres que Hixino o mitógrafo pono entre os fillos de Éter e Xea.
Acompañaba a seu pai Ares á batalla canda seu irmán Fobos ("Pánico") e a deusa Enio, sendo os dous irmáns axudantes de Ares, cumprindo as ordes que se lles mandaban.
Deimos e outros terribles daemons acompañaron a erinia Tisífone no seu afán de volver tolo a Atamante, o marido de Ino.
O equivalente na mitoloxía romana de Deimos era Fuga, chamado tamén Metus, Formido, Timor ou Pavor.
A figura de Deimos tamén se encontra no anime como personaxe do cómic e serie Sailor Moon e personaxe de Marvel en Olimpian Gods loitando contra Thor e Hércules. Tamén aparece xunto a Fobos na película Hércules como "Pánico e pena".
Asaph Hall, descubridor das dúas lúas de Marte, chamoulle a unha delas Deimos e á outra Fobos.
Trombidiformes
Os Trombidiformes constitúen unha ampla e diversa orde de ácaros, que comprende unhas 125 familias e máis de 22.000 especies descritas. O grupo ten poucas sinapomorfias que o definan, a diferenza do outro gran grupo de Acariformes, os Sarcoptiformes. Caracterízanse por ter segmentos AN e PA anamórficos (non engadidos durante a ontoxenia), segmento C histerosomal con menos de catro pares de setas, e segmentos histerosomais D e E con menos de dous pares de setas. Entre os seus membros hai algúns medicamente importantes (como os Demodex, algúns dos cales viven nos humanos, e os Trombiculidae) e moitas especies importantes para a agricultura, como os Tetranychidae e os ácaros das bugallas (Eriophyidae). Os Trombidiformes poden dividirse en dous grupos: Sphaerolichida e Prostigmata.
Chancé
Chancé (en Kantieg, en galó: Chaunczaé) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
PunchOut
PunchOut é un termo de orixe inglesa empregado para designar un determinado tipo de compra electrónica a través de Internet.
Segovia
Segovia é a cidade capital da provincia de Segovia, situada na meseta central española, pertence á comunidade autónoma de Castela e León. Sitúase na parte meridional da comunidade autónoma, na confluencia dos ríos Eresma e Clamores á beira da serra de Guadarrama.
PunchOut
Definición
O punchout ten lugar cando unha empresa (cliente) merca produtos dunha segunda entidade (subministradora) mediante os sistemas tecnolóxicos de ambas as organizacións que se intercomunican.
Segovia
A cidade vella de Segovia e o seu acueduto foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1985. É coñecida internacionalmente polo seu acueduto de 818 metros de longo, é considerada a obra de enxeñería civil romana máis importante de España, e é un dos monumentos máis significativos e mellor conservados dos que deixaron os romanos na península ibérica. Tamén destaca a súa catedral e o alcázar.miniatura|esquerda|Igrexa de Santo André.
PunchOut
Definición
En realidade o sistema de compra da empresa cliente conéctase co catálogo web da empresa subministradora. E é capaz de buscar, ler e recuperar a información apropiada que o sitio web fornece. Unha vez determinados os produtos a mercar, transfírese toda a información ó sistema da empresa cliente onde se formaliza a solicitude de compra. Unha vez rematado o ciclo de aprobación de dita solicitude comunícase ó subministrador o pedido de compra.
O catálogo web da empresa subministradora ten que soportar esta clase de conexión, denominándose en ocasións coma punchout catalog. En realidade estes catálogos non son máis que aplicacións web residentes en servidores, escritos en linguaxes de programación tales coma ASP, Javascript ou CGI.
Segovia
Topónimo
O historiador Rodrigo Jiménez de Rada, ao referirse a Segovia di: Civitatem iuxta iugum Dorii aedificavit [Hispan] in loco subiecto promontorio quod Cobia dicitur et quia secus Cobiam sita, Secobia muncupatur, ubi aquaeductum construxit qui miro opere civitate aquarum iniectionibus famulatur . Do texto despréndense tres premisas: primeira, que Segovia está situada na rexión do Douro e aos pés dunha montaña, o que é evidente; segunda que a cidade foi fundada por Hispán e terceira, que este mesmo foi o construtor do Acueduto. Jiménez de Rada denomina Cobia á actual Serra e da situación de Segovia aos seus pés deriva o termo Segovia. No século XVI, Garci Ruiz de Castro, primeiro historiador da cidade fai súa a etimoloxía de Jiménez de Rada e anos despois Diego de Colmenares, o famoso autor da Historia de Segovia, escribe: «Este fortísimo sitio [a roca sobre a que se asenta Segovia], que a natureza forma inexpugnable, elixiu Hércules, o noso fundador, para unha cidade, propugnáculo entón do mellor de España. A cal desde estes principios (segundo entendemos) nomeouse Segovia: seica do antigo vocábulo briga, que significa xunta de xente».
Historia
O poboamento humano na contorna do que hoxe é Segovia remóntase a hai uns 60.000 anos, data en que foi datada a ocupación neandertal do Abrigo del Molino no val do Eresma, a tan só 500 m do lugar do alcázar. Foron pois, os neandertais, os primeiros en ocupar o territorio do que co tempo converteuse na cidade de Segovia. Preto deste abrigo, na cova da Tarascona e noutras localizacións ao aire libre na contorna periurbá de Segovia, localízanse evidencias do Calcolítico e a Idade de Bronce. No lugar que hoxe ocupa o alcázar existía un castro celtibero, do que se coñecen algunhas evidencias, como o seu posible foso. Durante a época romana, Segovia pertencía ao convento xurídico de Clunia. Na Hispania visigoda foi sé episcopal da igrexa católica, sufragánea da Arquidiocese de Toledo que comprendía a antiga provincia romana de Cartaxinense na diocese de Hispania. miniatura|left|Durante a Idade Media a [[Comunidade de Villa y Tierra de Segovia estendeuse máis aló do Sistema Central]] Crese que a cidade foi abandonada trala invasión islámica. Trala conquista de Toledo por Afonso VI de León, o xenro do rei Afonso VI, o conde Raimundo de Borgoña, xunto co primeiro bispo da súa reconstituída diocese, empezou a repoboación de Segovia en 1088 con cristiáns procedentes do norte da península e de máis alá dos Pereneos, dotándoa dun amplo concello cuxas terras cruzaban a serra de Guadarrama e ata a liña do río Texo.
PunchOut
Características
É importante resaltar que a conexión establecida é transparente para a persoa que está realizando a compra, xa que aínda que se visualice o catálogo do provedor, este enmárcase visibelmente dentro do software da empresa compradora.
O primeiro produto no mercado aparecido con esta funcionalidade foi comercializado pola empresa americana Ariba. Posteriormente apareceu Round Trip da empresa Commerce One e o Open Buying over the Internet (OBI).
Segovia
Historia
Durante o século XII houbo importantes disturbios en contra do seu gobernador, Álvar Fáñez, e posteriormente como parte das loitas do reinado de Urraca de Castella. Malia estas desordes, a súa situación nas rutas da transhumancia converteuna nun importante centro de comercio de la e das manufacturas téxtiles (cuxa existencia está documentada desde o século XII). O final da Idade Media é unha época de esplendor, na que acolle unha importante alxama hebrea; senta as bases dunha poderosa industria de panos, desenvolve unha espléndida arquitectura gótica e é corte dos reis da Casa de Trastámara (xa Afonso X o Sabio acondicionara o alcázar como residencia real). E proclamouse raíña de Castela a Isabel a Católica na igrexa de San Miguel de Segovia o 13 de decembro de 1474.
PunchOut
Características
Inicialmente a compra electrónica baseábase en modelos punto-a-punto, tales coma o EDI (acrónimo de Electronic Data Interchange, Intercambio de datos electrónicos). Neste modelo tanto o cliente coma o provedor tiñan que adaptar o traspaso de datos de acordo ós requirimentos de cada socio comercial cos que traballaba. Para superar esta restrición apareceron dous novos modelos: o sell-side model (modelo vendedor) no que o provedor organiza e almacena toda a información dos seus produtos nos seus propios sistemas e é o software do cliente quen fai a conexión. E o buy-side model (modelo comprador) no que a información de produtos de varios provedores é organizada e almacenada no propio sistema informático da empresa compradora. O punch-out baséase no sell-side model.
Catálogo PunchOut
O catálogo punchout é un catálogo online nun formato estandarizado e entendible polos sistemas informáticos de compra máis habituais do mercado. Algún dos formatos máis habituais son o cXML (Commerce eXtensible Markup Language), os OCI Roundtrip, SOAP ou OCI (Open Catalog Interface). A interface deste catálogo está pensada para ofrecer unha compra sinxela e amigable. De feito esta é a principal vantaxe deste formatos fronte a outros estándares tales coma CIF (Catalog Interchange Format). Este último caracterízase por ser un catálogo lineal, co que se precisan numerosos recursos para manter o catálogo relevante e actualizado.
Por último existen diversos sistemas informáticos de compra que aceptan e interactúan cos catálogos PunchOut. Algúns dos máis habituais son Ariba, Oracle, SciQuest, SAP AG, Coupa, PeopleSoft, TBlox, B-Pack ou Unimarket.
Segovia
Historia
Como todos os centros téxtiles casteláns, uniuse á sublevación das comunidades, tendo unha intervención destacada, ao mando de Juan Bravo. Malia a derrota das comunidades, o auxe económico da cidade continuou durante o século XVI, chegando en 1594 a 27000 habitantes. Despois, como case todas as cidades castelás, entrou en decadencia, de forma que apenas un século despois, en 1694, só tiña 8000 habitantes. A principios do século XVIII intentouse revitalizar a súa industria téxtil, con escaso éxito. Na segunda metade do século, dentro dos impulsos ilustrados de Carlos III, faise un novo intento de revitalización creando a Real Compañía Segoviana de Manufacturas de Lana (1763). Con todo, a falta de competitividade da súa produción fixo que a coroa retiráralle o seu patrocinio (1779). Tamén en 1764 inaugurouse o Real Colexio de Artillería, a primeira academia militar de España, que aínda se atopa na cidade. En 1808 foi saqueada polas tropas francesas durante a guerra da Independencia. Durante a primeira Guerra Carlista as tropas do pretendente Carlos de Borbón atacan sen éxito a cidade. Durante o século XIX e primeira metade do XX, experimentou unha recuperación demográfica froito dunha relativa revitalización económica.
PunchOut
Catálogo PunchOut de segundo nivel
Un catálogo PunchOut de segundo nivel é un catálogo no que se poden facer buscas rápidas e sinxelas. Este catálogo reside no sistema de compra do comprador. Nos resultados destas buscas móstranse as ligazóns que ó premelas, lanza a navegación cara ó catálogo residente no sitio web do provedor.
O termo punchout refírese ó acto do comprador de premer unha ligazón no seu sistema de compra que literalmente “punches out” (salta) do sistema cliente ó catálogo online do provedor
Segovia
Localización
250px|left|Vista aérea de Segovia. Áchase situada no interior da Península Ibérica, próxima a Valladolid, e a Madrid, a capital de España, o que permite chegar ata ela con facilidade.
PunchOut
Vantaxes e inconvenientes
A compra por punchout aconséllase para cando os catálogos son extensos ou os produtos á venda son configurables (tales como equipos informáticos ou mobiliario). Tamén é aconsellable cando os prezos son moi variábeis. As principais vantaxes deste tipo de catálogo son:
O principal inconveniente é que o subministrador é o único responsable de garantir a fiabilidade dos datos existentes no catálogo, debendo reflectir fielmente as relacións contractuais contraídas previas á compra, coa empresa cliente.
Segovia
Localización
A provincia de Segovia é unha das nove que forman a Comunidade Autónoma de Castela e León. Limita ao norte con Burgos e Valladolid, ao oeste con Ávila, ao sur con Madrid e Guadalaxara e ao leste con Soria. A altitude da provincia varía desde os 750 m no extremo noroeste ata o máximo dos 2428 m do pico de Peñalara.
Relevo
O seu relevo está marcado por dous elementos característicos: ao sur, os cumes do sistema Central, coas serras de Ayllón, Somosierra e Guadarrama; o seu punto culminante é Peñalara (2430 m), seguido por Cabeza de Hierro, Montón de Trigo, pico Nevero e pico Reajo Casón, os portos principais son Cardoso, Somosierra, Navacerrada e Guadarrama; e cara ao norte os páramos e chairas da Meseta, constituídos por terreos cretáceos e areniscas, con pequenos manchóns terciarios.
Clima
O clima é mediterráneo continentalizado (Clasificación climática de Köppen: Csb), consecuencia da elevada altitude, a súa proximidade ao sistema Central e a súa lexanía da costa; a temperatura anual ten unha media de 11,5 °C, con mínimas absolutas en decembro de −17,0 °C (6-ene-1938) e máximas en xullo de 39,7 °C (16-jul-1920), a precipitación anual é de 464 mm anuais, o que fai da provincia un recuncho húmido no contexto da Meseta. A vexetación predominante nas áreas montañosas é de piñeiro negral, piñeiro piñoneiro, silvestre, carballo, haxa, piorno e enebro, deixando paso na zona sedimentaria á aciñeira e ás superficies cerealísticas, con paisaxes de trigais, rastroxos e barbecheras.
Economía
Industria metalúrxica, alimentaria (son famosos os seus embutidos), da construción e os seus materiais, da madeira e o moble.
Poboación
O crecemento da poboación experimentado ao longo do século XIX acelerouse a partir de 1920: 16.013 habitantes ese ano, 33.360 en 1960, 53.237 en 1981. A partir da década de 1980 o crecemento se ralentiza notablemente 55.586 en 2004 e 56.047 en 2007.
Nota: Entre o Censo de 1981 e o anterior crece o termo do municipio porque incorpora a Fuentemilanos, Hontoria, Madrona, Revenga e Zamarramala.
Emilia Clarke
Emilia Clarke, nada o 23 de outubro de 1986 en Londres, é unha actriz inglesa. É coñecida por interpretar a Daenerys Targaryen na serie de televisión Game of Thrones.
Cando levanten as brétemas
Cando levanten as brétemas (en Kad magle stanu) é unha novela do autor Josip Mlakić, orixinalmente publicada no ano 2000. Trátase dunha das novelas máis recoñecidas do autor e tivo unha boa acollida pola crítica e polos lectores. Conta a historia do personaxe principal, Jakov Derdar, e as súas vivencias durante a guerra de Bosnia.
Foi traducida ó galego por Jairo Dorado Cadilla e foi publicada pola Editorial Hugin e Munin no ano 2016.
Luis Otero Sánchez
dereita|miniatura|Escultura na Coruña. Luis Otero Sánchez-Encinas, nado en Pontevedra o 22 de outubro de 1893 e finado na Coruña o 20 de xaneiro de 1955, foi un futbolista galego. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española, participando nos Xogos Olímpicos de 1920.
Inocencio VIII, papa
Giovanni Battista Cybo, nado en Xénova no 1432, morto en Roma o 25 de xullo de 1492, consagrado papa o 12 de setembro de 1484 baixo o nome de Inocencio VIII (en latín Innocentius VIII, en italiano Innocenzo VIII).
Luis Otero Sánchez
Tras xogar case unha década no Real Vigo Sporting co que gañou catro Campionatos de Galicia, deixou o club pouco despois de que este se fusionase co Fortuna de Vigo formando o Celta de Vigo, e fichou polo Deportivo da Coruña, o que foi un dos detonantes da histórica rivalidade entre o equipo vigués e o coruñés. Xogou seis tempadas no equipo branquiazul, gañando outros dous Campionatos de Galicia.
Otero está recoñecido como un dos futbolistas galegos máis destacados da historia. Formou parte das primeira aliñacións tanto do Celta de Vigo como da selección española, e foi xunto a Moncho Gil o primeiro medallista olímpico galego.
Na súa memoria, desde 1959 dispútase en Pontevedra o Trofeo Luis Otero.
Traxectoria
Otero comezou a xogar con 16 anos no Pontevedra Sporting Club en 1909 e dous anos máis tarde pasou ao Vigo Sporting. Con este equipo gañou catro veces o Campionato de Galicia (en 1914, 1919, 1920 e 1923) e chegou dúas veces ás semifinais da Copa do Rei (en 1919 e 1920). Sendo xogador deste club foi convocado para xogar coa Selección española, debutando nos Xogos Olímpicos de 1920, celebrados en Antuerpen.
A súa traxectoria no Vigo Sporting prolongouse até a fusión do club co Fortuna de Vigo, que deu lugar ao nacemento do RC Celta. O 14 de setembro de 1923 disputouse o primeiro partido do Celta, entre dous equipos de xogadores do propio equipo, un deles capitaneado por Balbino Clemente e outro por Luis Otero.
Aínda que parecía chamado a ser un dos puntais do Celta, antes de iniciarse o Campionato de Galicia de 1923 Luis Otero, xunto con outros dous xogadores -Chiarroni e Ramón González-, non conformes coa disciplina do novo club, abandonaron a entidade para fichar polo Deportivo da Coruña. O feito foi considerado unha afronta para o club vigués e sería un dos detonantes da histórica rivalidade co equipo coruñés. As protestas do Celta, que acusaron o Deportivo de ter subornado aos xogadores vigueses, levaron a Federación Galega a inhabilitar os tres futbolistas tránsfugas, acusándoos de profesionalismo, mentres que o Deportivo foi descualificado do Campionato de Galicia. Porén, o Deportivo recorreu ante a Real Federación Española de Fútbol, a cal se pronunciou en favor dos herculinos e anulou a sanción contra o club por entender que non existira suborno, instando á FGF a que readmitise o Deportivo no campionato, aínda que si mantivo a sanción sobre os tres xogadores por existir duplicidade de fichas. A FGF enviou un escrito de protesta á RFEF, mais esta reafirmouse na súa decisión, polo que a FGF convocou unha asemblea extraordinaria na que acordou por maioría aceptar o veredicto da RFEF.
Ao remate da inhabilitación foi contratado polo Deportivo, no que xogou ata 1930. Co club coruñés gañou outros dous Campionatos de Galicia (en 1926/27 e 1927/28) e xogou as dúas primeiras tempadas do campionato de liga de Segunda División.
Tras a súa retirada afincouse na Coruña, onde rexentou o bar "Derby" na Rúa Olmos ata o seu falecemento en 1955.
Selección nacional
O 28 de agosto de 1920 Luis Otero pasou á historia como un dos once futbolistas que disputaron o primeiro partido da selección española, sendo ademais o primeiro galego en facelo. Foi nos Xogos Olímpicos de Antuerpen fronte á selección de Dinamarca, nun partido disputado no Estadio La Butte de Bruxelas, que acabou con vitoria española por 0-1. Xogou tamén no partido contra Italia e o equipo gañou finalmente a medalla de prata, converténdose Otero e Moncho Gil nos primeiros medallistas olímpicos galegos da historia.
A maiores xogou dous partidos amigábeis máis co combinado español, sendo o último o 21 de decembro de 1924 no Estadio de Les Corts en Barcelona, nun partido España-Austria (2-1), sumando un total de catro presenzas internacionais.
Legado
Mostra da súa gran popularidade é o feito de que foi un dos primeiros futbolistas utilizados como reclamo publicitario, ao anunciar o viño Sansón.​ En 1933 a súa carreira foi recoñecida pola Federación Española de Fútbol coa medalla ao mérito deportivo.​ Así mesmo, catro anos despois da súa morte, en 1959, creouse a modo de homenaxe na súa Pontevedra natal o Trofeo Luis Otero que, dende entón, se disputa anualmente nos meses de verán.​ Pola súa parte, o Real Club Deportivo da Coruña honrou a súa memoria cun monólito nas inmediacións do Estadio de Riazor.