cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Velvet Underground
Traxectoria
Xunto con Warhol crean o "Exploding Plastic Inevitable", unha combinación de cine, sadomasoquismo e rock co que percorren varias cidades e co que a crítica especializada comeza a falar da banda por riba incluso do espectáculo de Warhol. O propio Warhol axúdalles economicamente para producir o seu primeiro álbum, no que lles impón a presenza á voz de Nico, unha beleza loura que crea un forte contraste co resto da banda. Con Nico xorde a polémica, xa que Reed e Cale non ven con bos ollos o protagonismo que esta intenta asumir, pero ante a imposibilidade de non poderen facer o álbum sen a axuda de Warhol, non teñen máis remedio que aceptala.
The Velvet Underground & Nico sae ó mercado en 1967, realizado polo selo Verve. Naquel intre non vendeu máis dun puñado de copias, debido á mala distribución e promoción por parte da compañía e á súa baixa rendibilidade. A partir de aí a Velvet editou tres discos máis. Warhol deixounos sos para o segundo (White Light/White Heat), no que a cara bonita de Nico tamén desapareceu e os catro compoñentes orixinais do grupo recrearon un disco máis corrosivo que o anterior. No terceiro disco, titulado coma a banda, John Cale abandonou o barco e incorporouse Doug Youle. Este tamén interveu no cuarto e derradeiro LP de estudio do grupo, chamado Loaded, durante cuxa gravación tamén saltou do grupo o propio Lou Reed.
Peter Tosh
Winston Hubert McIntosh, nado en Westmoreland, Xamaica o 19 de outubro de 1944 e finado o 11 de setembro de 1987 en Kingston, máis coñecido polo seu nome artístico Peter Tosh, foi un músico xamaicano de reggae que formou parte nos seus principios do grupo The Wailers para logo ter unha exitosa carreira como solista, ademais de ser un dos pioneiros do movemento rastafari.
Traxectoria
Peter Tosh naceu en Westmoreland, Xamaica cuns pais demasiado novos como para facerse cargo del. Non coñeceu ó seu pai (James McIntosh) até os dez anos.
Foi criado pola súa tía desde os tres até os quince anos. Pero esta non tivo influencia na súa vida, como asegurou el mesmo a Roger Steffens nunha entrevista: "Eu tiña tres anos fisicamente, pero cincuenta anos de mentalidade". Músico, cantante, compositor, rebelde e ávido promotor da legalización da marihuana, Tosh marcou a escena musical xamaicana, tanto coma membro fundador dos Wailers, banda que acompañaba a Bob Marley, coma coa súa carreira solista. O seu talento non se limitaba ás súas habilidades vocais xa que tamén foi un excelente guitarrista.
Alcumado Stepping Razor, iniciou a súa carreira como músico durante a década dos 60 tocando coa súa banda ou para outros artistas pop do momento como Johnny Nash. Despois dunha ilustre carreira con The Wailers e como músico solista, foi asasinado na súa casa durante un roubo.
Illa de Santa Marina
300px|miniatura|Situación da Illa de Santa Marina en Cantabria
Illa de Santa Marina é a maior das reducidas illas de Cantabria (España), cunha extensión de 18'5 hectáreas. Está preto da costa do municipio de Ribamontán al Mar, ao leste da boca da baía de Santander. O seu aspecto é alargado e completamente chairo, cuberta de pradería e carente de construcións. As rocas que a circundan fana inabordable, e é moi coñecida entre os practicantes do windsurf, debido ás boas ondas que adoitan crecer nas súas inmediacións.
Escudo de España
miniatura|dereita|300px|Modelo oficial de uso institucional do escudo de España.
O escudo de España é o símbolo heráldico que representa o Reino de España. Como símbolo institucional está regulado e é usado polo Goberno e institucións derivadas. O Xefe de Goberno e ministerios utilizan o mesmo símbolo, mentres que o rei Filipe VI ostenta outro escudo tamén regulado oficialmente.
O escudo de España réxese pola Lei 33/1981 (sancionada o 5 de outubro), que o brasona nos termos pertinentes.
Modelo oficial do escudo
Á lei que lexislou o brasón acompañaron con celeridade dous Reais Decretos.
O Real Decreto 2964/1981 de 18 de decembro que establece o modelo oficial do escudo de España, o seu uso e tamaño.
Cromatismo do modelo oficial do escudo
O Real Decreto 2267/1982 de 3 de setembro no que se fai a especificación técnica das súas cores. Estas cores están definidas nos sistemas internacionais CIELAB e CIE-1931. O Manual de Imagen Institucional da administración estatal establece que a forma "preferente" de reprodución do escudo cando se faga a cor, sexa "cunha gama de oito cores que deberá aplicarse nunha formulación ou outra, dependendo do medio ou soporte que se utilice".
Elementos e cuarteis do escudo
40px Timbre: a Coroa real simboliza a soberanía nacional.
40px As columnas: as columnas de Hércules, incorporadas no escudo por Carlos I, flanquean o escudo e soportan o lema: Plus Ultra (Máis Alá). As columnas están coroadas polas coroas imperial do Sacro Imperio Romano Xermánico e real española respectivamente, que representan o pasado histórico como imperio e reino do país.
40px Primeiro cuartel: armas do Reino de Castela.
40px Segundo cuartel: armas do Reino de León.
40px Terceiro cuartel: armas da Coroa de Aragón.
40px Cuarto cuartel: armas do Reino de Navarra.
Historia de Inglaterra
Inglaterra é o territorio máis extenso e poboado do Reino Unido. Habitada por pobos celtas desde o século V a.C., foi colonizada polos romanos entre o 43 d.C. e principios do século V. A partir de entón foi invadida por unha serie de pobos xermánicos (anglos, saxóns e xutos) que expulsaron aos celtas, parcialmente romanizados, cara a Gales, Escocia, Cornualla e a Bretaña francesa. No século X, tras resistir unha serie de ataques viquingos, Inglaterra unificouse politicamente. Tras a ascensión de Xacobe VI de Escocia ao trono de Inglaterra en 1603 e a anexión de Escocia por Inglaterra en 1707 resulta menos apropiado diferenciar a historia de Inglaterra da do resto do Reino Unido.
Escudo de España
Elementos e cuarteis do escudo
40px Entado: armas do Reino cristián de Granada.
Historia de Inglaterra
Gran Bretaña prerromana ou prehistórica
Os primeiros habitantes de Inglaterra foron pequenas tribos de cazadores. Durante a Idade de Pedra chegaron vagas de novos pobos á illa (contra o ano 4000 a. C.). Estes desenvolveron unha cultura agrícola no sur e construíron os enormes monumentos de Stonehenge e Avebury. A partir do ano 800 a. C., durante a Idade de Bronce, os celtas invadiron Inglaterra. Grazas ao seu superior armamento someteron aos habitantes indíxenas. Por un lado, introduciron o gaélico e o bretón, que aínda se fala hoxe en rexións das illas británicas. E por outro lado, introduciron mudanzas no arado e no cultivo. Os seus sacerdotes, os druídas, dominaban a sociedade.
Escudo de España
Elementos e cuarteis do escudo
40px Escusón: armas da Casa de Borbón en España.
Historia do Escudo
O primeiro dos escudos considerado como escudo de España é o elixido por Fernando II de Aragón e Isabel I de Castela como armas comúns en 1475, coa aguia de San Xoán como soporte. Neste escudo quedaban representadas as dúas maiores entidades políticas existentes na Península Ibérica a finais do século XV: as coroas de Castela e Aragón,.
Como resultado da política de alianzas matrimoniais dos Reis Católicos, trala morte de Fernando en 1516, herda as Coroas de Castela e Aragón o seu neto Carlos de Habsburgo. As súas armas engaden ás de Castela, León, Aragón, Dúas Sicilias e Granada, presentes no escudo anterior, as de Austria, Borgoña antigo, Borgoña moderno, Brabante, Flandres e Tirol. Tamén incorporou as columnas de Hércules coa lenda Plus Ultra en representación do Imperio ultramarino, e rodea o escudo co colar do Vélaro de Ouro como soberano da Orde.
Tras ser coroado Emperador en 1519, timbra o escudo coa coroa imperial e acola a aguia bicéfala do Sacro Imperio Romano-Xermánico. A partir de 1520 engade ao cuartel de Aragón e Sicilia outro coas armas de Xerusalén, Hungría e Navarra.
Os seus sucesores descargan o escudo de ornamentos externos, substituíndo a coroa imperial pola real aberta, pero mantendo o Vélaro.
En 1580 Filipe II de España incorporou as armas de Portugal, que se mantiveron até a independencia portuguesa en 1668.
14 message 〜every ballad songs 2〜
14 message 〜every ballad songs 2〜 é o quinto álbum recompilatorio do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 14 de febreiro do ano 2007 baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. No álbum incluíronse os traballos máis memorables da banda no referente a baladas dende o lanzamento do single nº 20 "Kiwoku" ata as baladas incluídas no seu décimo álbum "Crispy Park". As primeiras edicións do álbum incluíron un libreto especial de 100 páxinas, cun recompilatorio fotográfico de toda a traxectoria da banda desde os seus inicios, en conmemoración dos 10 anos en activo de Every Little Thing na industria. O título fai referencia a que é o mensaxe que a banda quere mandar no Día do Amor a nivel mundial, o 14 de febreiro. O álbum alcanzaría a primeira posición nas listas de Oricon.
Historia de Inglaterra
Invasións anglosaxoas
Debido á falta de administradores romanos, os xefes britanos, nominalmente cristiáns, gobernaron pequenos e inestables reinos e mantiveron algunhas das tradicións romanas de goberno. Xa a partir do século V, tribos de bárbaros anglos, xutos e saxóns comezaron a introducirse no baleiro deixado polos romanos, absorbendo aos celtas.
Heptarquía anglosaxoa
Nesa época desenvolvéronse unha serie de reinos de taifas anglosaxóns. Cara o século VII había sete reinos xermánicos: Northumbria, Mercia, Anglia Oriental, Essex, Wessex, Sussex e Kent, que comezaban a ter unha vaga noción de nacionalidade conxunta. As lendas posteriores sobre un heroe chamado Artur sitúanse neste convulso período.
Invasión normanda
miniatura|220px|Escena da [[batalla de Hastings (1066), na tapizaría de Bayeux.]] Guillerme de Normandía chegou ás costas do sur de Inglaterra en 1066 cun exército de 12.000 homes. Na batalla de Hastings derrotou o seu rival polo trono e proclamouse rei, fundando a dinastía normanda. O feudalismo normando converteuse na base da redistribución da terra entre os conquistadores e na Inglaterra xurdiu unha nova aristocracia e unha renovada estrutura social e política. Con Esteban de Blois (1135-1154) finalizou a dinastía normanda. Este período caracterizouse polas loitas con Francia e pola alianza de poder coa Igrexa.
Dinastía Plantagenet
Durante aquel caótico período as relacións internacionais estiveron presididas polas constantes guerras con Francia e Escocia, e malia a conquista de Irlanda por Henrique II (1172) e a anexión de Aquitania trala súa voda coa princesa Leonor, Henrique III, primeiro rei Plantagenet, sumiu o país na ruína co seu ambicioso soño de dominar Sicilia e Alemaña. A nobreza, encabezada por Simón de Monfort, conde de Leicester, limitaron aínda máis a súa autoridade, e só despois da derrota da nobreza en Evesham puido recobrar privilexios e retornar a estrutura da "Carta Magna".
O reino de Escocia, influído por normandos e noruegueses, era vasalo dos reis ingleses e coñeceu un longo período de paz. Mais trala morte da raíña Margarida de Noruega (1286-1290), o rei inglés Eduardo I (1272-1290) arbitrou a sucesión a favor de Xoán Baliol; este, empurrado polo seu pobo, rebelouse. Eduardo invadiu Escocia (1296) e desterrou a Xoán. Até a súa morte, Eduardo sufocou todo tipo de insurrección escocesa (William Wallace foi apresado e condenado a morte en 1305). Robert Bruce, que se proclamara rei de Escocia en 1306, refuxiouse nas montañas e venceu na batalla de Bannockburn (1314) a Eduardo II (1307-1327), proclamando a independencia de Escocia.
Por outra parte, a longa loita pola conquista de Gales xa concluíra (Eduardo I) en 1284, ano en que os Estatutos de Gales, dividido en condados, sancionaron o sometemento do país, creándose o título de "Príncipe de Gales" para o herdeiro da coroa inglesa.
Guerra dos Cen Anos
A guerra durou cento vinte anos e coñeceu distintas fases. Ao principio os ingleses obtiveron grandes vitorias e anexionaron Calais, o condado de Poiton e fixéronse coa plena soberanía de Aquitania. Pero, axiña os franceses aproveitaron a intervención de Eduardo, a favor de Pedro o Cruel, no conflito interno do reino de Castela e León e recuperaron os territorios perdidos, agás Calais, Baiona e Bordeos.
A Brand New Day (canción de The Wiz)
"A Brand New Day" (subtitulado "Everybody Rejoice") é unha canción do musical de Broadway The Wiz, escrito polo cantautor estadounidense Luther Vandross. Na obra, a canción interprétase para celebrar que a personaxe de Dorothy acabou con Evilene, a tiránica Bruxa do Oeste. Dorothy, o Home de folla de lata, o León covarde e o Espantallo cantan a canción xunto cos Winkies, que estaban escravizados por Evilene. Posteriormente foi intepretada na versión cinematográfica de 1978, O meigo, cantada por Diana Ross, Michael Jackson, Nipsey Russell e Ted Ross.
Alfredo Llana
Alfredo Llana Díaz, nado en Oviedo o 22 de maio de 1922, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa.
Traxectoria
Na tempada 1947–48 gozou de continuidade no equipo adestrado por Luis Urquiri. Foi un habitual da defensa, xunto co vigués Antonio García, Manuel Alepuz e o coruñés Pedrito. Llana participou en 17 encontros. Nesta campaña o equipo coruñés logrou o ascenso a Primeira División, tras quedar segundo clasificado na liga detrás do Real Valladolid.
Na tempada 1952–53 xogou no Real Avilés, en Segunda División.
Lamigueiro
Etimoloxía
O termo galego lamigueiro fai referencia á preferencia das especies a medrar en solos húmidos, brañas ou lameiros. Precisamente o nome viría de lama, termo de orixe celta co mesmo significado ca barro ou lodo.
Descrición
É unha árbore de folla caediza que acada de 20 a 30 m de altura, aínda que en ocasións pode superar esta altura. Sistema radical formado por un eixo principal forte e fondo e unha maioría de raíces superficiais e estendidas. Toro xeralmente dereito, de casca cinsenta que logo racha en sentido lonxitudinal, formándose entre as fendas unhas costelas negrexadas, que dan o nome á especie. A copa é ampla, polo xeral pouco mesta, aínda que máis cá do chopo prateado (Populus alba) e do álamo tremo (Populus tremula). As follas teñen un pecíolo de 2 a 6 cm de lonxitude, lateralmente comprimido e con frecuencia viloso. O limbo é aveludado ao agromar, mais logo perde o pelo e tórnase verde polas dúas faces, de forma ovada-triangular oo ovada-rómbica, acuminadas, festonado-serradas. As candeas precoces aparecen antes que as follas, nos meses de febreiro e marzo. O froito é en cápsula con sementes pardas envoltas en abundante peluxe branca. Diseminación en abril e maio.
Distribución
Esténdese polo sur, centro e leste de Europa, centro e oeste de Asia (até o centro de Siberia) e norte de África. Atópase cultivado en Escandinavia. En Galiza non é moi común, sendo cultivado nalgúns ríos meridionais. Con todo tense naturalizado nalgunhas zonas, como na praia do Vao en Vigo, pola súa capacidade de adaptación á influencia do mar.
Ao terse cultivado e espallado dende a antigüidade non é doado precisar a súa área de orixe, porén non resulta aventurado situalo entre Asia occidental e Europa oriental.
En América do Sur, atopamos cultivada a variedade ''Populus nigra L. var. italica'' en Chile e na Arxentina.
Hábitat
Nas formacións de ribeira mestúrase con especies de semellantes preferencias, como salgueiros, chopos prateados, freixos, umeiros etc. En amplas zonas do cordal ibérico Populus nigra aparece formando bosques de galería con exemplares vellos, os chamados "chopos cabeceiros". Resultado dunha antiga actividade agroforestal, estes chopos son árbores demoucadas cuxas pólas, rectas e altas, eran empregadas para trabes na construción, entre outros usos. Hoxe en día corren un serio perigo de desaparecer fundamentalmente por mor do abandono desta actividade. Ten gran capacidade de adaptación á influencia do mar.
Usos
O lamigueiro cultívase pola súa madeira branda, porosa, lixeira e fráxil, apta para a carpintaría lixeira de pouca resistencia, fabricación de caixas para a froita, e para construción sempre que non teña que aturar grandes cargas. É unha boa madeira para a fabricación de pasta de celulosa. A actividade do cultivo dos chopos denomínase populicultura. A leña que proporciona é de escasa calidade. As follas constitúen unha boa forraxe, tense utilizado como recurso invernal. O outro uso é ornamental, principalmente coma árbore de sombra. Plántase en Galiza en alamedas e parques urbanos, así coma nos xardíns das autovías, pola súa resistencia e rápido crecemento. Ultimamente limítase o seu uso pola gran cantidade de peluxe primaveral que bota. Coma uso medicinal, a casca contén salicina e taninos, polo que se utilizou coma curtidor.
Cultivo
É practicamente indiferente en canto a solos, porén rexeita os excesivamente salinos. Cómpre de humidade no solo con renovo de auga, polo que adoita situarse na beira de cursos superficiais ou sobre correntes subterráneas pouco fondas. É bastante esixente en principios nutritivos e en canto á luz, non atura ben a cuberta.
Subespecies e variedades
thumb|right|Un cultivar de chopo negro fastixiado do grupo Plantierensis, en [[Hungría]] Hai tres subespecies, algúns botánicos distinguen unha cuarta:
A subespecie betulifolia é unha das árbores máis infrecuentes en Gran Bretaña e Irlanda, con só arredor de 7.000 exemplares coñecidos, dos que só 600 se teñen confirmado que son femininos.
thumb|180px|right|Madeixas de sementes de chopo. Téñense seleccionado tamén varios cultivares, que se espallan por estacas:
Nome común
Salgueiro rubio, salgueira brava, olmo, limigueiro, lamigueiro, lameira, lamagueiro, lagumeiro, lagomeiro, lagameiro, chopo do país, chopo blanco (sic), chopo, choplo, bido, álemo, álamo.
Collin Sexton
Collin Darnell Sexton, nado o 4 de xaneiro de 1999 en Marietta, Xeorxia, é un xogador profesional estadounidense de baloncesto que xoga nos Utah Jazz da National Basketball Association (NBA). Con 1,85 metros de estatura xoga nas posicións de base e escolta.
Traxectoria profesional
O 1 de setembro de 2022, Sexton foi traspasado xunto a Lauri Markkanen, Ochai Agbaji, tres eleccións da primeira rolda do Draft e dous intercambios de eleccións do Draft ós Utah Jazz, a cambio de Donovan Mitchell.
Loki Patera
Loki Patera é a depresión volcánica máis grande da lúa de Xúpiter, Ío, con máis de 227 kms de diámetro (outras fontes outórganlle 202 kms de diámetro ). Contén un lago de lava activo, con periódicos afundimentos e colapsos da codia do propio lago.
Características
O nivel de actividade é semellante ó dunha zona moi activa dunha dorsal oceánica terrestre. As medicións de temperatura a partir das emisións termais de Loki Patera tomadas pola Voyager 1 no infravermello (IRIS) concordan cun vulcanismo baseado no sulfuro.
Parte dos lagos de lava de Ío, tales coma Loki Patera, son depresións parcialmente cubertas de lava fundida cun fina codia solidificada enriba da propia lava. Estes lagos de lava están conectados directamente coas grandes reservas de magma das profundidades. Observacións da emisión termal de varios lagos de lava de Ío revelan rocha fundida ó longo da beira do patera, isto é debido a que a codia do lago tende a rachar moitas veces ó longo do patera. Co paso do tempo, e a medida que a lava se vai solidificando, esta tornase máis densa cá lava fundida que está por debaixo, facendo así que esta codia se manteña a flote de xeito inestable, mentres está codia non se afunde ou se colapsa de todo, provoca un aumento na emisión termal do propio volcán, chegando ó cénit cando se colapsa a codia. En sitios coma Loki Patera, este fenómeno pode ocorrer periodicamente. Durante un fenómeno de afundimento ou colapso desta codia, Loki pode aumenta-la súa emisión termal ata en dez veces en comparación a cando está a codia estable. Durante unha erupción nos lagos menos activos, unha onda na codia flotante pode entenderse ó longo de todo o patera a unha velocidade dun quilómetro por día, ata que toda a codia do lago é reestruturada. Outra erupción pode comezar orixinado unha nova codia que cando se arrefría e se torna máis densa, de abondo para non poder aboiar sobre o magma fundido que está por debaixo, orixinando a repetición do ciclo.
Loki Patera está situado a [//toolserver.org/~geohack/geohack.php?pagename=Loki_Patera&params=13_N_308.8_W_globe:io_type:mountain 12,97° N 308,8° O]. O seu nome provén do deus nórdico Loki. Amaterasu Patera está situado cara ó norte e Manua Patera cara ó noroeste.
Bandeira da Comunidade Valenciana
A bandeira da Comunidade Valenciana é actualmente a Senyera Coronada Valenciana (Senlleira Coroada Valenciana) como sinala o artigo 4 do Estatut valencià. Tamén é coñecida como Senyera Tricolor, en certos ámbitos como Real Senyera, e no pasado tamén foi coñecida como Senyera de lo Rat Penat, é tamén a bandeira da cidade de Valencia.
En orixe, esta era a bandeira local da cidade de Valencia. A partir da Renaixença o movemento político valencianiste reivindicouna e comezouna a utilizar maioritariamente coma símbolo propio da Comunidade Valenciana e, dende 1982, tras un longo conflito que inda dura, converteuse na bandeira autonómica oficial.
Blasonamento
miniatura|200px|A Senlleira oficial ondeando nas [[Torres de Serrans]] A "senyera" da Comunidade Valenciana é a bandeira tradicional composta por catro barras vermellas sobre un fondo amarelo, coroadas sobre franxa azul á beira do pau."'
Non ten fixadas unhas proporcións oficiais, pero utilízanse de facto dúas formas, de 2:1 e de 3:2. Considérase que a primeira forma é a tradicional, utilízase sobre todo en edificios de gran simbolismo histórico e en cotas altas e, por tanto, o seu uso é de máis solemnidade. A segunda forma, en cambio, é de uso xeral e común, probablemente por mimetismo coa forma 3:2 das bandeiras de España e da Unión Europea as cales, xunto coa senyera, utilízanse nas fachadas dos edificios gobernamentais da Comunitat Valenciana.
Historia
miniatura|200px|Portolà de Cresques Abraham (1375). A cidade de València aparece representada por unha Senyera Reial. miniatura|200px|Portolà de Gratiosus Benincasa (1473). Senyera bipartita con franxa azul sobre a cidade de Valencia. miniatura|200px|Portolà de Joan Martines (1578). Senyera Coroada con franxa azul sobre a cidade de Valencia.
A pesar de que a concesión da Senyera del Rei (Senyera do Rei) á cidade de Valencia atribuíuse tradicionalmente a un privilexio especial de Jaume I, non hai ningún documento que o corrobore. Valencia, como o resto de vilas reais, tiña como estandarte os símbolos do monarca porque pertencía a el, é dicir, era parte integrante do territorio do Rei coma señor feudal. É así como, co progresivo proceso de desenvolvemento da personalidade xurídica dos municipios en calquera parte da Corona durante o século XIII, Valencia e o resto de vilas deberon de adoptar a Senyera Reial coma bandeira municipal; posteriormente, co fortalecemento da personalidade municipal, chegarían as particularizacións simbólicas por graza real. En calquera caso, as primeiras referencias documentais deixan claro que a principios do século XIV la senyera del senyor rei e de la ciutat (a senyera do señor rei e da cidade) era a que seguía a milicia local cando debía ceibar batalla. Inda así, a tradicional variabilidade no número de bastóns nas representacións medievais da Senyera fixo que algúns autores blavers, sen ningunha base textual, defendan que a Senyera de Valencia tiña en orixe unicamente dúas barras por graza de Jaume I. Entre 1356 e 1369 produciuse a denominada Guerra dels dos Peres, entre os reis da Coroa de Aragón e Castela. Durante esta guerra a cidade de Valencia foi cercada dúas veces polo exercido do rei castelán, e ambas resistiu, por isto o rei Pere el Cerimoniós quixo recompensar a cidade cun privilexio que engadía a coroa real ás súas armas. Non se atopou até agora o documento orixinal, mais coñecemos a súa existencia a través dun acordo do Consello da cidade que en 1377 decidiu cambiar os selos co escudo antigo sen coroa que aínda utilizaba a administración municipal, por uns novos coa coroa recentemente outorgada:
«''e és cert que·l senyal per los molt alts senyors reys d'Aragó atorgat e confermat a la dita ciutat era e és lur propri senyal de bastons o barres grogues e vermelles. [...] al cap subirà sia feta corona per dues raons, la primera car la dita ciutat és cap de regne majorment, e la segona car lo molt alt senyor rey, ara regnant, per son propri motiu e sa mera liberalitat, tenint-se així com fon sa mercè per molt servit de la dita ciutat senyaladament en la guerra de Castella prop passada, specialment en los setges, e pus principalment en lo segon e derrer d'aquells tenguts sobre aquella per lo dit rey de Castella, enadí la dita corona al dit senyal''»
(e é certo que o sinal polos moi altos señores reis de Aragón outorgado e confiado á devandita cidade era e é o propio sinal de bastóns ou barras amarelas e vermellas. [...] á cabeza subirá a súa coroa por dúas razóns, a primeira que a devandita cidade é cabeza do reino maiormente, e a segunda que o moi alto señor rei, agora reinando, polo seu poprio motivo e con toda liberdade, téndose así como a seu merced por moi servido pola devandita cidade sinaladamente na guerra de Castela xa pasada, especialmente nos asedios, e amais principalmente no segundo e último daqueles tidos sobre aquela polo dito rei de Castela, engadín a devandita coroa ao devandito sinal''».
Pódese ver como o documento fala en todo momento do escudo da cidade, pero na idade media unha bandeira non é máis que un escudo ou armas postas sobre tea, isto serviu a algúns autores por considerar este documento como a proba máis antiga da existencia da Senyera Coroada. Con todo, non se coñece ningún documento do século XIV que fale da coroa engadida á Senyera, simplemente este fai referencia ao escudo da cidade, aplicado aos selos e armas municipais.
O seguinte documento coñecido do que se fala é novamente un acordo do Consell polo cal se decide en 1449 facer unha nova «attenents [que] la bandera d'or e flama que la ciutat tenia fos squiurada e gastada, per tal proveïren ne fos feta una nova consemblant d'aquella, emperò ab corona. O que o documento parece indicar é que até agora a bandeira da cidade continuaba sendo a do rei, e é neste momento cando se engade a coroa. Outros autores pensan que o documento se refire á coroa metálica que trae encima o pau, inda cando precisamente a partir do século XV hai numerosas cartas portolanas nas que aparece, dentro dunha franxa de tons azuis, situada xunto ás catro barras. Así, nas cartas do século XIV, como as de Dulcert (1339) ou Crezas (1375), a cidade de Valencia identifícase inda unicamente coas barras reais, sen coroa nin franxa. A primeira carta portolana coñecida na que aparece a coroa é a de Macià de Viladesters, de 1413, conservada na Biblioteca Nacional de París. A partir de aí, numerosas cartas portolanas mostran a coroa dentro dunha franxa normalmente azulada, como as de Vallseca (1439), Roselli (1466), Benincasa (1473) ou Martines (1570, 1572 e 1578). Con todo, algunhas outras representacións coetáneas continúan mostrando a bandeira da cidade de Valencia simplemente coas catro barras reais, como no caso das cartas portolanes de Reinel (1485) ou Cantino (1502). Recentemente, hai quen argumentou que a coroa sobre negrón que aparece nestas cartas sería, en realidade, unha convención gráfica para representar a coroa do escudo, pero non unha fiel reprodución da senyera oficial da cidade.
Semella, ademais, que tamén a principios deste século XVI cando se popularizou o nome de Senyera del Rat Penat, cousa que indica que aquilo que se consideraba máis importante e recoñecíbel na Senyera era o cumio do pau. Sabemos que no 1545 fíxose por primeira vez unha de prata e que no 1587 fíxose completamente nova porque aquela queimouse no incendio do ano anterior, ordenando que se fixese o rat penat que se afai ter na cabeza a bandeira da presente cidade. Na 1596, ao mesmo tempo que se reparaba a Senyera, aproveitouse para reducir as dimensións da cumio do rat penat, situado sobre o helmo do escudo do rei. En 1638, para o cuarto centenario da conquista, fíxose un novo pau de prato co cumio, a cal segundo demostrou V. Vives Liern é seguramente a mesma que chegou até nós e aínda se utiliza, posto que se adecúa ás descricións documentais e pesa exactamente o mesmo.
Así logo, houbese ou non unha coroa sobre unha franxa azul na senlliera de Valenncia, o que queda claro é que as orixes da Bandeira coroada é un tema politicamente conflitivo aínda hoxe.
Época Contemporánea
miniatura|200px|[[Estelada|Estrelada. Senyera de loita do nacionalismo valenciano dende principios do século XX.]] miniatura|200px|Senyera de loita de [[Esquerra Valenciana.]] miniatura|200px|Senyera preautonómica [[1978-1980.]] miniatura|200px|Bandeira do Estatut de Benicàssim [[1981.]]
Moi posteriormente, durante o século XIX, coincidindo co auxe económico da Cidade de Valencia a senyera coroada popularízase nesta área, até que pouco antes do século XX, o valencianismo político reivindicouna coma símbolo do país, e non só da cidade. Porén, fora desta zona seguíase considerando coma símbolo do país o único que se coñecía historicamente, que é a do Reino de Valencia e, por tanto, a senyera real, sen coroa nin franxa no pau, mais dito símbolo territorial xa fora adoptado previamente por Cataluña durante a IIª República.
Actualmente, a senyera coroada xera certo rexeitamento entre os partidos nacionalistas e algúns partidos de esquerda, ultimamente existen sectores que se mostran dispostos a asumir dita bandeira se se recupera o termo de País Valenciano coma oficial, recuperando o consenso de 1981 sobre os símbolos.
A principios de 2006 o Congreso dos deputados comezou a tramitar o novo Estatut valenciano, consensuado polos dous partidos maioritarios, PP e o PSPV. Este novo Estatuto foi aprobado en abril de 2006 polo Parlamento Valenciano por maioría. No que se estabelece coma bandeira, ao igual que no anterior, a Senyera Coroada nos mesmos termos
Euxenio Charlón
Traxectoria
miniatura|Mal de moitos, Ferrol, 1915. Con catorce anos ingresou na Escola de Artes e Oficios de Ferrol, e entre os anos 1901 e 1906 compaxinou os estudos de Aritmética, Xeometría e Debuxo co traballo de ebanista. Casou en 1911 con Teresa Viñas coa que tivo seis fillos.
Participou na fundación da Irmandade da Fala de Ferrol e na do coro Toxos e Froles, e foi un dos primeiros impulsores do teatro en galego. Gran amigo do seu compañeiro de estudos e profesión, Manuel Sánchez Hermida, así os define Ricardo Carballo Calero:
Xuntos compuxeron Mal de moitos, Trato a cegas, Axúdate e O que non sabe mañas (O Menciñeiro). Ademais, Charlón escribiu en solitario a comedia Carmela e o sainete Tumbos de feira, así como letras para cancións das corais.
Valença
Valença é un topónimo en portugués que pode facer referencia a:
Gran Premio de España de 2012
O Gran Premio de España de 2012 (formalmente o LV Gran Premio de España Santander) é unha carreira de Fórmula 1 que se celebrara o 13 de maio de 2012 no Circuit de Catalunya, Montmeló, España. Será a quinta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2012.
Adestramentos
A carreira foi precedida por unha proba de catro días no Circuíto de Mugello en Italia, desde 1 de maio. A proba viu a introdución de importantes melloras aerodinámicas. Por mor das críticas pola extrema sensibilidade dos seus compostos de pneumáticos, o provedor de pneumáticos Pirelli anunciou que se lles proporcionara aos equipos uns compostos duros e brandos para o Gran Premio de España, diferentes aos pneumáticos brandos e medios que tiñan fornecido para as carreiras anteriores da tempada.
Alejandro Rossi substituíu a Heikki Kovalainen no equipo Caterham para a primeira sesión de adestramentos do venres. Dani Clos substituíu no equipo HRT a Narain Karthikeyan na mesma sesión.
Cualificación
1000px
Galicia Deportiva
Galicia Deportiva foi un semanario editado en Vigo en 1909.
Historia e características
Semanario que pareceu a principios de outubro de 1909. . O seu director era Arturo Fariña. Tiña como obxectivo agrupar á xuventude que practicase calquera tipo de deporte.
A Fontenla, Cambre, Cambre
A Fontenla é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Melón, Melón
Santa María de Melón é unha parroquia do concello do mesmo nome (Melón), situada na provincia de Ourense. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 603 habitantes (284 homes e 319 mulleres), o que supón unha diminución en 8 habitantes en relación ao ano anterior.
Asociación de Amigos da Unión Soviética
A Asociación de Amigos da Unión Soviética (AUS) foi creada por un grupo de intelectuais españois o 11 de febreiro de 1933 como base para o coñecemento e os contactos recíprocos. Para os seus fundadores a asociación tiña por obxecto tanto garantir a veracidade dos relatos sobre a realidade da Unión Soviética como dar a coñecer as conquistas e os problemas do socialismo no devandito territorio, nuns tempos en que a dereita reflectía a existencia da URSS en ton condenatorio. .
Creación
A súa creación foi posible grazas tanto á existencia de elementos proclives á súa aparición como foron a III Internacional, defensora da Revolución rusa de 1917, a cuxa convocatoria acoden sectores revolucionarios do Partido Socialista Obreiro Español que en 1921 formarían o Partido Comunista de España, como á receptividade social entre obreiros e intelectuais ante os logros da Unión Soviética.
Melón, Melón
Patrimonio
Nesta parroquia está o Mosteiro de Santa María de Melón.
Asociación de Amigos da Unión Soviética
Creación
Como punto de partida están as Asociacións de Amizade coa Unión Soviética creadas con motivo das celebracións do X aniversario da URSS entre os días 9 e 13 de novembro no Congreso Mundial de Amigos da Unión Soviética, coa finalidade de estudar e propagar realidades da construción socialista e desfacer falsidades e calumnias. Así sentenciaba Antonio Machado:
Debido a trabas administrativas non foi posible a súa creación durante a Ditadura de Primo de Rivera.
Texto fundacional
A Asociación pretendía canalizar un amplo movemento de opinión, precisando a adhesión de representantes de todas as clases sociais e de todas as tendencias políticas, para deste xeito plasmar o anhelo de miles e miles de españois de españois que non poden considerar allea ás súas preocupacións humanas á loita pola sociedade nova que cento cincuenta millóns de homes están a librar no país dos Soviets.
Freande, Cambre, Cambre
Freande é un lugar da parroquia de Cambre no concello coruñés de Cambre, na comarca da Coruña.
Feel My Heart
"Feel My Heart" é o primeiro single do grupo de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 7 de agosto do ano 1996 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. A canción sería remezclada polo produtor de Trance, Swiss, en 2002.
Absorción (son)
A absorción acústica é un fenómeno que afecta á propagación do son. Cando unha onda sonora alcanza unha superficie, a maior parte da súa enerxía reflíctese, pero unha porcentaxe desta é absorbida polo novo medio. Todos os medios absorben unha porcentaxe da enerxía que propagan, ningún é completamente opaco.
A capacidade de absorción de son dun material é a relación entre a enerxía absorbida polo material e a enerxía reflectida polo mesmo. É un valor que varía entre 0 (toda a enerxía reflíctese) e 1 (toda a enerxía é absorbida).
En relación coa absorción terase en conta:
Monte Gimie
miniatura|dereita|225px|Localización do M. Gimie
O Monte Gimie é a montaña de maior altura no pequeno estado e illa de Santa Lucía, cunha altura de 950 metros. É un pico de orixe volcánica, cuberto por un espeso bosque tropical húmido. O Gimie sitúase no centro-suroeste do país, a oriente da pequena cidade costeira de Soufrière.
Tsarato ruso
O Tsarato ruso ou Tsarato de Rusia (en ruso: Царство Русское, Tsárstvo rússkoie) é o nome oficial do Estado ruso desde a toma do título de Tsar por Iván IV o Terríbel, en 1547, até a fundación do Imperio ruso por Pedro I o Grande, en 1721.
Foi o sucesor do Principado de Moscova. Con tal nome vinculáronse todos os territorios rusos que nesa época estaban libres da dominación de nacións estranxeiras. Algunhas fontes refírense a este Estado como a Rusia moscovita.
Lista de tsares (1547–1721)
centro|miniatura|300px|Expansión territorial de Rusia entre 1547 e 1725.
Provincia de Verona
Verona é unha provincia da rexión do Véneto, en Italia. A súa capital é a cidade de Verona.
Ten unha área de 2.891 km2, e unha poboación total de 860.796 habitantes (2004). Hai 98 municipios na provincia.
Hércules loita co león de Nemea
Hércules loita co león de Nemea (en castelán: Hércules lucha con el león de Nemea) é un óleo sobre lenzo, pintado en 1634 por Francisco de Zurbarán e que se conserva no Museo do Prado de Madrid. Mide 151 cm de alto por 166 de ancho.
Quins, Melón
Santa María de Quins é unha parroquia do concello de Melón, na provincia de Ourense. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 876 habitantes (415 homes e 461 mulleres), o que supón un aumento en 12 habitantes en relación ao ano anterior.
A parroquia está atravesada pola estrada N-120, que comunica Vigo e Ourense.
Fernando I de Romanía
Fernando I, nado en Sigmaringen (Prusia) o 24 de agosto de 1865 e finado en Sinaia (Romanía) o 20 de xullo de 1927), foi rei de Romanía entre 1914 e 1927.
Vida coma príncipe de Hohenzollern e herdeiro ao trono de Romanía
Nado en Sigmaringen, no suroeste da actual Alemaña, o príncipe romano-católico Fernando de Hohenzollern-Sigmaringen era o fillo segundoxénito do príncipe alemán Leopoldo de Hohenzollern-Sigmaringen e da princesa Antonia de Portugal (1845-1913), filla da raíña María II e o seu consorte Fernando de Saxonia-Coburgo-Koháry, con antergos oriúndos do nordés do Reino de Hungría (na actual Eslovaquia).
Debido a que o seu pai e irmán máis vello renunciaron aos seus respectivos dereitos ao trono romanés, o mozo Fernando converteuse en herdeiro ao trono do seu tío Carlos I de Romanía, en novembro de 1888 posto que este non tiña descendencia. O goberno romanés non lle pediu a conversión ao cristianismo ortodoxo, relixión maioritaria en Romanía, pero esixiuse que os seus futuros fillos fosen educados na fe ortodoxa, a que entón era a relixión oficial daquel país.
En 1893 Fernando casou coa princesa María de Edimburgo (1875-1938), filla do príncipe Alfredo, duque de Edimburgo e da gran duquesa María Alexandrovna de Rusia. A princesa María era a neta paterna da raíña Vitoria I do Reino Unido e o príncipe Alberte de Saxonia-Coburgo, e por vía materna do tsar Alexandre II de Rusia e a súa dona, a princesa María de Hesse. O emperador da Rusia veciña, o tsar Nicolao II era pois o seu curmán carnal.
A parella tivo seis fillos en total, aínda que se comentou que a raíña cometeu adulterio con Barbu Ştirbey, neto dun antigo príncipe de Valaquia, falecido en 1869. O rei Fernando, non querendo dar pé a un escándalo, sempre aceptou aos dous fillos coma de seu. Foron os seus fillos:
Rei de Romanía
Fernando sucedeu ao seu tío Carol I como rei de Romanía o 10 de outubro de 1914, meses despois do estoupido da primeira guerra mundial, aínda que Romanía non participou inicialmente na contenda. Fernando reinaría até a súa morte no 20 de xullo de 1927.
Primeira guerra mundial
miniatura|esquerda|Cartel [[Reino Unido|británico representando ao káiser Guillerme e a Fernando, o derradeiro como defensor da liberdade e xustiza]]
Aínda que era membro da familia imperial Hohenzollern, dinastía reinante en Alemaña, Fernando decidiu a entrada de Romanía na Primeira guerra mundial de parte da Tripla Entente, en contra das Potencias Centrais, o 27 de agosto de 1916. A 3 de agosto de 1914 Romanía rexeitara a petición de Alemaña e Austria-Hungría de entrar na guerra polo tratado que lles unía. Pouco despois (18 de setembro de 1914), asinaba un tratado segredo con Rusia no que se lle recoñecía o dereito a anexionarse Transilvania a cambio de manterse neutral. O rei gañou deste xeito o alcume "o Leal", xa que respectou o xuramento que presentou fronte ao Parlamento de Romanía en 1914 :
«Reinarei como bo romanés.»
Tamén como consecuencia desta "traizón" ás súas raíces alemás, o káiser Guillerme II decidiu borrar o seu nome do rexistro da Casa de Hohenzollern, e ordenou a súa excomuñón polo Papa Bieito XV.
miniatura|dereita|Fernando condecorando a soldados romaneses. Malia as dificultades que supuxo a entrada na guerra, con Dobruia e Valaquia ocupadas polas Potencias Centrais, Romanía seguiu loitando e en 1917 parou o avance alemán en Moldavia. Cando os bolxeviques asinaron a paz en 1918, Romanía viuse rodeada polos inimigos e forzada a asinar o Tratado de Bucarest en 1918 (7 de maio de 1918). Con todo, Fernando negouse a asinar o tratado. Cando o avance aliado na fronte de Tesalónica obrigou a Bulgaria a abandonar a guerra, Fernando ordenou a removilización do exército romanés e Romanía continuou a guerra de parte da Tripla Entente.
O resultado da participación na guerra para Romanía foi a unión votada en Besarabia, Bucovina e Transilvania co Reino de Romanía, en 1918. Fernando chegou a ser o rei dun estado romanés crecido despois de 1918-1920, coa vitoria do Tripla Entente fronte ás Potencias Centrais, cunha guerra entre Romanía e a República Soviética Húngara, que non quería aceptar a nova situación en Europa, e coa guerra civil de Rusia. Fernando foi coroado rei de Romanía con gran pompa o 15 de outubro de 1922, na cidade histórica Alba Iulia, en Transilvania.
Reinado trala guerra
A política interna durante o seu reinado estivo dominada polo Partido Nacional Liberal, liderado polos irmáns Ion e Vintilă Brătianu. A unión con Transilvania supuxo un beneficio electoral para a oposición, cuxos principais representantes uníronse entre xaneiro de 1925 e outubro de 1926 para formar o Partido Nacional dos Campesiños.
Fernando faleceu en 1927, e foi sucedido no trono polo seu neto Miguel I, baixo unha rexencia. A rexencia estaba formada por tres membros, dos cales un era o segundo fillo de Fernando, o príncipe Nicolás.
Avanti! (filme)
Avanti! é un filme dirixido por Billy Wilder e rodado en Italia. Está baseado nunha obra de teatro de Samuel A. Taylor e foi estreada no ano 1972.
Trama
A historia transcorre na illa de Isquia situada na entrada do golfo de Nápoles. Wendell Armbruster (Jack Lemmon) é un conservador home de negocios americano que se ve na obriga de viaxar a Italia, onde o seu pai faleceu nun accidente de tráfico durante as súas vacacións. Cando chega ao seu destino, decátase de que o seu pai tiña unha amante, que o acompañaba no momento do accidente.
División de Honra B de Rugby 2013-2014
A tempada 2013-2014 da División de Honra B foi a décimo sexta edición da segunda competición de liga do rugby en España, categoría creada en 1998 pola Federación Española de Rugby. Foi a primeira edición trala ampliación do torneo, que pasou de contar cunha fase de liga regular dividida en dous grupos xeográficos (norte e sur) a ter tres grupos (norte, este e sur). Trala primeira fase de liga regular levouse a cabo unha fase de ascenso e promoción para os equipos das partes altas e baixas da táboa, que culminou cunha final que definiu o título de campión e o ascenso directo.
Grupo B
La Vila sancionado con 2 puntos.
Grupo C
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra B - Puntos bonus
Fase de ascenso
Os seis equipos clasificados para a fase de ascenso foron encadrados por sorteo en dous grupos de tres equipos cada un. Cada liguiña contou con catro xornadas nas que cada equipo xogou fronte ós seus dous rivais de grupo dúas veces, unha como local e outra como visitante. Os líderes de cada grupo acadaron unha praza na final do torneo.
Grupo 2
Na final o F.C. Barcelona bateu por 40-21 ó C.R. Sant Cugat acadando dese xeito o título de campión e o ascenso directo á División de Honra. Pola súa banda o Sant Cugat, como subcampión da categoría de prata, disputou unha eliminatoria de promoción fronte ó Vigo R.C., gañando o primeiro encontro como local por 29-10, e perdendo o encontro de volta como visitante por 38-11, acadando así o club galego a permanencia na máxima categoría.
Nas eliminatorias de promoción entre División de Honra B e Primeira Nacional acadaron a permanencia o BUC, o Poble Nou e o Granada, e descenderon de categoría o Bilbao e o Sanse Scrum.
Xoia
250px|miniatura|Anel de casamento bizantino Unha alfaia ou xoia consiste nunha peza ornamental levada no corpo, que xeralmente se fabrica con pedras e metais preciosos, aínda que tamén se pode empregar materiais de menor valor. De feito, practicamente calquera tipo de material utilizouse para fabricar xoias. Entre os artigos de xoiaría cabe mencionar os brazaletes, colares, aneis, pendentes, así como ornamentos para o cabelo, entre outros. A palabra derívase do latín jocale, que significa "xoguete".
A xoia, especialmente a que está fabricada con materiais valiosas, considérase preciosa e desexable. Nalgunhas culturas, a riqueza almacénase en forma de xoias, por exemplo na India, onde a tradición marca o agasallo de vodas en forma de ouro, sempre útil en caso de necesidade. As xoias tamén pode ter significado simbólico, como a tradición cristiá de levar colares con colgantes en forma de crucifixos, ou os aneis de vodas que levan en moitos países occidentais.
Nas súas diversas formas, as xoias levan por persoas dos dous sexos, en case todas as culturas humanas, en case todos os continentes. Parece que os humanos tenden a adornarse a si mesmos. En casos raros, as xoias úsanse por sentido do pudor; por exemplo, para cubrirse os mamilas, pero principalmente por efecto estético e ornamental.