cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johnny Cash
Estilo
Moitas das cancións de Cash, como en «I Walk The Line», «Folsom Prison Blues» ou «Man in Black», tratan de temas como a pena, a culpa, tribulaciones morais e redención, unha tendencia que se acentuou na última etapa da súa carreira. Tamén compuxo cancións humorísticas como «One Piece At A Time», «The One On The Right Is On The Left» ou «A Boy Named Sue»), cheas de vitalidade («Get Rhythm») ou con outras temáticas típicas do country, como o ferrocarril («The Rock Island Line»).
Agroquímica
miniatura|250x250px|Preparación dun tratamento fitosanitario cunha [[pesticida na auga de rega para un cultivo alimentario.]] miniatura|Funxicida. A agroquímica ou química agrícola é a parte da ciencia química e bioquímica que estuda as causas e efectos das reaccións bioquímicas que afectan o crecemento tanto animal como vexetal.
É unha rama da ciencia que estuda a produción agrícola, a transformación de produtos crus en alimentos e bebidas, e a vixilancia do medio ambiente e a remediación. Estes estudos fan fincapé nas relacións entre plantas, animais e bacterias e a súa contorna. A ciencia da composición química e os cambios que interveñen na produción, a protección e o uso de cultivos e gando. Como ciencia básica, que abarca, ademais da química do tubo de ensaio, todos os procesos da vida a través da cal os humanos obteñen alimentos e fibras para si mesmos e alimentan aos seus animais. Como a ciencia ou a tecnoloxía aplicada, diríxese cara ao control dos procesos para aumentar os rendementos, mellorar a calidade e reducir os custos.
Cada disciplina científica que contribúa ao progreso da agricultura depende dalgunha maneira na química. Por iso é polo que a química agrícola non é unha disciplina distinta, pero un fío común que une a xenética, a fisioloxía, a microbioloxía, entomoloxía, e numerosas outras ciencias que inciden na agricultura.
Historia
Un químico que destacou especialmente neste labor era Justus Liebig. Analizando as cinzas das plantas concluíu que elementos eran necesarios para o seu crecemento á parte do dióxido de carbono absorbido do aire e a auga de rega. Baseándose nestes datos elaborou o primeiro fertilizante artificial aínda que a primeira receita non tiña moito éxito e case o leva ao bordo da quebra. Só ao descubrir que ademais dos elementos non volátiles había que incluír tamén o nitróxeno como elemento esencial conseguiuse recuperar a produción agraria.
A obtención de compostos nitroxenados seguía sendo un problema xa que non existían procesos industriais de fixación de nitróxeno. Nun primeiro momento utilizáronse os xacementos de nitratos recentemente atopados en Chile e os depósitos de excrementos de aves, o guano, achados nalgunhas illas do Océano Pacífico. miniatura|370x370px|Avioneta asperxendo fertilizantes. A finais do século XIX introduciuse un método de obtención de ácido nítrico pola reacción de osíxeno con nitróxeno para dar óxidos nitrosos nun arco eléctrico. O método tiña como inconveniente un elevadísimo consumo enerxético.
Uns anos máis tarde Fritz Haber e Carl Bosch introduciron un método máis económico fixando o nitróxeno en forma de amoníaco. Este proceso está en uso aínda hoxe en día.
Ao longo do século XX desenvolvéronse diferentes praguicidas. Algúns deles alcanzaron unha fama dubidosa como o insecticida DDT que resultou ser moi persistente no medio ambiente.
Tendencias
Por unha banda a agroquímica permitiu grandes avances na produtividade da agricultura. Por outra banda algunhas das substancias que se introducen no medio ambiente poden resultar prexudiciais. Por estas razóns nos últimos anos creáronse dúas correntes contrapostas - unha tentando recuperar formas máis tradicionais prescindindo dos produtos químicos perigosos e outra que tenta aumentar a produción por unha intensificación aínda maior aplicando os produtos máis avanzados e introducindo organismos xeneticamente modificados.
As maiores empresas agroquímicas actuais son as multinacionais Syngenta, Bayer CropScience (do grupo Bayer), BASF, Dow AgroSciences (do grupo Dow Chemical Company), Monsanto e DuPont.
Quintela, Canedo, Ourense
Quintela é unha das principais poboacións da parroquia de Canedo no concello de Ourense. Dista catro quilómetros da capital.
Quintela conta cunha zona verde de 1534 m² cunha zona recreativa. Tamén conta cun pequeno parque empresarial onde están asentadas empresas de moito peso na provincia. Este núcleo de poboación ten boa comunicación coa capital por medio das diversas liñas de transporte urbano que pasan por ela.
Pola parte sur de Quintela discorre o Río Miño, onde tamén hai un paseo peonil con xardíns, unhas termas de auga quente e o único muíño restaurado do río Miño ao paso pola cidade de Ourense.
San Pedro, Recemel, As Somozas
San Pedro é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (6 homes e 3 mulleres).
Toponimia
Segundo Nicandro Ares San Pedro deriva do antropónimo latino relacionado con (pedra). É un nome de santo, haxiotopónimo.
Quirós
Xeografía
O municipio ocupa unha área de 208,79 km². Linda ao norte cos concellos de Santo Adriano e Morcín, ao sur con Ḷḷena e a provincia de León, ao leste con Riosa, Morcín e Ḷḷena e a oeste con Proaza e Teberga.
Drunken Master
Drunken Master é un filme de Hong Kong dirixido por Yuen Woo-ping que foi estreado en 1978.
Sinopse
Wong Fei-hung é fillo dun gran mestre de Kung fu da cidade. Pero, aínda que é bo, en lugar de estudar artes marciais pasa o día facendo o parvo, ata que por culpa dunha trasnada súa resulta ferido o sobriño dun potentado da zona. Entón, o seu pai decide recorrer á axuda do seu tío para que lle ensine un pouco de disciplina.
Adradas
Adradas é un concello español da provincia de Soria (Castela e León). A súa poboación é de 70 habitantes (INE 2012) e ocupa unha superficie de 67,47 km².
Colleita
miniatura|A colleita tense realizado a man ao longo da historia humana. miniatura|[[Fardo ou bala de feno nun campo de Schleswig-Holstein, Alemaña.]]
A colleita é o conxunto dos produtos do agro, ou dun produto en particular, que se recollen ao chegar a época, normalmente unha vez ao ano. Por extensión, tamén se denomina colleita á operación e ao tempo de recolectar eses froitos, sementes ou hortalizas maduras dos campos. A colleita marca o final do crecemento dunha estación, xeira ou a fin do ciclo dun froito ou cultivo en particular. O termo colleitar no seu uso xeral inclúe tamén as accións posteriores á recolección do froito propiamente dita, tales como a limpeza, clasificación e embalado do recolectado até a súa almacenaxe na granxa (no celeiro ou hórreo), ou o seu envío ao mercado de venda a por xunto ou ao consumidor.
A sincronización de plantación e recolleita é unha decisión crítica, que depende do equilibrio entre as posíbeis condicións atmosféricas e o grao de madureza da colleita. As condicións atmosféricas como as xeadas ou períodos fríos e quentes fóra de tempada poden afectar a produción e calidade.
Nas granxas máis cativas onde a mecanización é mínima, na recolleita, o traballo manual é máis intenso durante a época de recolección. Nas granxas grandes e mecanizadas é nesta época cando se emprega a maquinaria máis pesada e sofisticada coma a colleitadora.
Jason Mraz
Jason Mraz, nado o 23 de xuño de 1977, é un cantautor estadounidense de Mechanicsville (Virxinia).
Está influenciado polo reggae, pop, rock, folk, jazz, e hip hop. Tocou con grandes artistas como Dave Matthews Band, James Blunt, Gavin DeGraw, Paula Cole, John Popper, Alanis Morissette, Ohio Players, Rachael Yamagata, James Morrison, Lisa Hannigan, John Mayer, Jewel e Colbie Caillat, entre outros.
Traxectoria
Jason Mraz é graduado da secundaria Lee-Davis High School da súa cidade natal. Logo de estudar teatro musical na American Musical and Dramatic Academy de Floresta, múdase a San Diego, onde tocará co percusionista Toca Rivera e o guitarrista Carlos Olmeda na desaparecida cafetería Java Joe's.
Un ano máis tarde, Mraz asinou coa disquera Elektra Records, e regresou a Virxinia a traballar co produtor John Alagía no seu álbum debut Waiting for My Rocket to Come (Agardando a que veña meu cohete), que obtivo Disco de Platino da RIAA. O seu primeiro sinxelo foi "The Remedy (I Won't Worry)".
En xuño e xulio do 2005 abriu os concertos de Alanis Morissette durante o seu tour Jagged Little Pill Acoustic Tour.
O 26 de xulio del 2005 presentou o seu segundo álbum de estudio "Mr. A-Z" con Atlantic Records. Entrou na Billboard 200 Album Chart no número 5. En decembro recibiu un Grammy polo Best Engineered Album. En novembro abriu 5 datas dos Rolling Stones e en marzo de 2006 tocou no seu primeiro concerto con boletos esgotados en Singapur co cantante Toca no Mosaic Music Festival.
Presente
Jason Mraz empezou o 2007 debutando o seu novo sinxelo "The Beauty in Ugly" na serie Americana Ugly Betty que tamén formou parte da campaña "Be Ugly in '07" da cadea ABC. De aí lanzou unha nova edición de "The Beauty in Ugly" en español titulada "La Nueva Belleza".
Meses despois, o concursante de American Idol Chris Richardson interpretou o sinxelo de Mraz "Geek in the Pink", dándolle máis popularidade ao cantante e colocándoo no #22 na clasificación estadounidense da tenda de música iTunes.
Celeiro (construción)
miniatura|Celeiro do século XIX en [[Zaprice, na Eslovaquia.]] Un celeiro é unha construción no rural onde os agricultores almacenan o gran, os produtos da colleita e o alimento para os animais. miniatura|Un gran celeiro en [[Bydgoszcz, Polonia na ribeira do Brda.]] Ás veces por extensión chámase celeiro a calquera edificio agrícola utilizado para almacenamento, corte, equipamentos agrícolas, vehículos e como lugar de traballo cuberto (alpendre ou alboio). Tamén ten a acepción de hucha, caixa onde se garda o cereal (arca, tulla, barra).
Etimoloxía
A palabra galega e portuguesa celeiro vén do latín: cellarium. Tamén existen as variedades dialectais: cileiro e zuleiro. Tamén é un apelido galego e un topónimo frecuente en Galicia e Portugal. miniatura|Hórreo de madeira en [[Allariz.]]
Orixes
Dende a antigüidade o gran sempre se gardou en grandes cantidades. Os celeiros máis antigos que se teñen atopado datan do décimo milenio antes de Cristo, localizados no val do río Xordán. Atopábanse entre outros edificios. Porén contra o noveno milenio antes de cristo, a colleita comeza a se almacenar no interior das vivendas e/ou en pequenas salas. Os primeiros celeiros medían 3 x 3 m e xa contaban cun sobrado afastado do chan para illar o gran de roedores, insectos e favorecer a circulación do ar. miniatura|Un hórreo inglés, no museo da vida rural de [[Somerset.]] A estes celeiros séguenlles os de Mehrgarh, no val do río Indo contra o 6000 a. C. Os antigos exipcios conseguiron conservar o gran durante moito tempo para asegurar xeiras de fame e escaseza. O clima de Exipto, xa que é seco, permitía o almacén do gran en buracos durante logos períodos sen que este perdese a súa calidade. Este xeito de almacenaxe en buracos-silos foi o favorito para a almacenaxe das colleitas dende tempos inmemoriais en Oriente. En Turquía e Persia, os usureiros acostumaban a mercar o trigo ou o orxo cando era máis barato, e gardábano en pozos agochados para paliar as épocas de escaseza ou os prezos saltos. En Malta atopouse un almacén de considerábeis dimensións con trigo almacenado nun cento de pozos (silos) escavados na rocha. Un só silo tiña a capacidade de almacenar dunhas 60 a 80 toneladas de trigo, e de conservar as súas propiedades polo menos por catro anos.
Leste asiático
Celeiros simples sostidos sobre catro ou máis esteos apareceron na cultura de Yangshao, na China e tamén na zona do nacemento da agricultura intensiva na península de Corea durante o período da olaría Mumun (1000 a. C.) así mesmo no arquipélago xaponés durante o final do período Jōmon e principios doYayoi (800 a. C.).
Gallaecia
Sábese que xa na época dos castros, antes da chegada dos romanos, os galaicos tiñan celeiros elevados ventilados a xeito de hórreos primitivos; pero as escasas referencias literarias que existen non permiten establecer unha relación formal co actual tipo. Marco Terencio Varrón, que no século I a. C. percorreu a Hispania con Pompeio, falaba ambiguamente duns celeiros sobre a terra empregados polos galaicos, supra terra granaria in agro quidam sublimia faciunt ut in Hispania Citeriore et in Apulia, ita ut non solum a lateribus per fenestras, sed etiam subtus a solo ventus regirare possit. Na mesma época Xulio César, en De bello civili, fala da súa erección: locis certis horrea constituit vecturasque frumenti. Plinio o Vello, xa no século I, di na súa Naturalis Historia que na Hispania Citerior alibi, contra, suspendunt granaria lignea columnis et perflari undique malunt atque etiam a fundo, referíndose por vez primeira a celeiros aéreos sobre espeques. O agrónomo Columela, no século I d.C., en Liber de arboribus, insiste nese aspecto dos ''pensile horreum, quo imponantur fructus. Porro horrea pensilia dicuntur, quae non in plano posita sunt sed tignis suspensa, quo sicciora sint'', preferíbel para as rexións húmidas.
Época moderna
Na Gran Bretaña o celeiro tradicional non deixa de ser un hórreo, moi semellante ao galego e asturiano. Os pés dos hórreos (esteos e tornarratos) son chamados en inglés mushroom stones (pedras cogomelos) ou staddle stones. Estes hórreos tiñan caixa de madeira e adoitaban ter cuberta a catro augas de lousa ou colmo. Coa Revolución Industrial moitos destes antigos celeiros comezan a desaparecer nas zonas atlánticas que medran economicamente como Gran Bretaña ou o País Vasco. Contra o século XIX, novos almacéns terreos especialmente deseñados para a almacenaxe de gran comezan a se multiplicar na Gran Bretaña, pero Norte América é o lugar onde se desenvolven os grandes celeiros, máis ben silos, coñecidos como elevadores de grans. Existen dificultades climáticas no xeito de almacenar o gran a grande escala en zonas como Galicia ou a Gran Bretaña, mais estas dificultades foron superadas cos novos silos. Normalmente antigamente asollábase e despois aireábase o gran no canastro. Cómpre illar o máximo posíbel o gran da humidade e a calor. O gran dunha nova colleita, cando se leva ao almacén, tende a ceibar humidade. As bacterias son máis activas nestas condición e poden quecer o gran, podendo diminuír a calidade do mesmo. Un remedio efectivo é pór o gran en capas, non moi grosas, virándoas de cando en vez para favorecer a aeración. O gran pode ademais acondicionarse para ser almacenado nos silos.
Hemiciclo
miniatura|Teatro grego en [[Taormina (Sicilia).]] Por hemiciclo (do grego emi, medio e kyklos círculo) enténdese en arquitectura, un elemento ou estrutura que se dispón en forma semicircular. O termo indica xeralmente a forma arquitectónica cóncava como a famosa Praza do Plebiscito (Nápoles) ou a da Praza da República (Roma). A miúdo, utilízase tamén para designar a forma da ábsida.
Doutra banda, está claro que a apertura do ángulo non debe necesariamente corresponder á do semicírculo. No caso do teatro grego, por exemplo, esta superaba os 180 graos.
Do hemiciclo do teatro grego provén de forma metafórica, o uso desta palabra para indicar un parlamento ou unha sala parecida (por exemplo, o Congreso dos Deputados de España ou a Asemblea Nacional de París, situada no Palacio dos Borbóns) ou ben os órganos que se reúnen en devandita sala.
Maccabi Tel Aviv
Maccabi Tel Aviv (en hebreo: מכבי תל אביב), a miúdo coñecido sinxelamente como Maccabi, é a asociación deportiva máis importante de Israel. Con sede na cidade de Tel Aviv, dispón de seccións en diferentes deportes, entre as que destacan as de baloncesto, fútbol, balonmán e voleibol. O club tamén conta con equipos de judo, natación e outras disciplinas. A máis coñecida de todas elas é a do deporte da canastra, cinco veces campioa de Europa.
Sección de baloncesto
O Maccabi Tel Aviv B.C., é o conxunto máis laureado do baloncesto israelí e un dos máis prestixiosos de Europa. O Maccabi baloncesto foi fundado a mediados dos anos 30 e dende entón foi o dominador absoluto do baloncesto do seu país ao gañar 48 títulos de Liga e 37 de Copa (a maio de 2010). Pero o gran prestixio do Maccabi débese, con todo, ás súas participacións nas competicións internacionais. Os "macabeos" (como son popularmente coñecidos) gañaron en cinco ocasións a Euroliga, sendo finalista noutras oito. Tamén conquistaron a Copa Intercontinental nunha ocasión.
Este conxunto de Tel Aviv é o equipo da FIBA que en máis ocasións se enfrontou a franquías da NBA ao disputar once partidos, vencendo en catro deles. En 1978, derrotou aos Washington Bullets; en 1984, aos New Jersey Nets e aos Phoenix Suns, e en 2005, aos Toronto Raptors no seu propio pavillón. Desta forma, o Maccabi converteuse no primeiro conxunto da FIBA que derrotou a un da NBA na súa propia cancha.
Sección de fútbol
A sección de Fútbol, o Maccabi de Tel Aviv F.C., é un do equipo máis importantes do país ao lograr 20 Ligas, 22 Copas e 2 Copas de Asia.
Santa Cristina, Recemel, As Somozas
Santa Cristina é un lugar da parroquia de Recemel no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Andaman do Norte
Andaman do Norte é a illa máis setentrional de Gran Andaman nas Illas Andaman, cunha superficie de 1 376 km². A principal cidade da illa é Diglipur. Coñecida pola súa vida mariña, as principais industrias da illa e a agricultura, arroz e laranxas. A illa é o fogar do punto máis alto do arquipélago, Saddle Peak a 738 metros.
Marga Gil Roësset
Margarita Gil Roësset, nada en Las Rozas, provincia de Madrid o 3 de marzo de 1908 e finada o 28 de xullo de 1932, foi unha escultora, ilustradora, poetisa española pertencente á Xeración do 27.
Andaman do Norte
Andaman do Norte sufriu o tsunami producido polo Terremoto do Océano Índico 2004.
Marga Gil Roësset
Foi considerada unha nena prodixio e unha escultora formidábel e inclasificábel, que foi admirada na súa época pola intelectualidade. Morreu moi nova polo que a súa polifacética obra é escasa, aínda que de grande valor. As súas ilustracións inspiraron o escritor e ilustrador Antoine de Saint-Exupéry para a súa obra O Principiño, que as coñecía polas súas habituais visitas a España.
Forma parte da saga familiar de mulleres artistas: a súa irmá foi a escritora Consuelo Gil Roësset (1905-1995), a súa tía foi a pintora María Roësset Mosquera (1882-1921), a súa curmá a pintora Marisa Roesset Velasco e a súa sobriña a poetisa e fotógrafa Margarita Clark.
Traxectoria
Marga Gil Roësset naceu en Las Rozas, nos arredores de Madrid, en 1908. O parto foi complicado e os médicos auguráronlle unha morte prematura, mais a súa nai negouse a deixar morrer a súa segunda filla e conseguiu sacala adiante. Máis tarde naceron os seus irmáns Pedro (1910) e Julián (1915).
Tanto ela como a súa irmá máis vella, Consuelo Gil Roësset, tres anos maior que ela, creceron nun ambiente ilustrado e foron educadas na casa baixo a tutela da súa nai, Margot Roësset, que lles inculcou o gusto pola arte, apremounas a crear contos e instruíunas para ser cultas, falar catro linguas, viaxar, visitar museos e asistir a concertos de música clásica.
Gil Roësset foi unha nena prodixio. Aos sete anos xa mostraba unha extraordinaria capacidade para o debuxo. É desta idade a obra máis temperá que se conserva dela, un conto que escribiu e ilustrou para a súa nai. Mais este talento queda patente coa publicación en 1920 dun conto da súa irmá titulado El niño de oro, primorosamente ilustrado por ela.
En 1923, en París, ambas as irmás publicaron outro conto, Rose des Bois. Marga tiña 15 anos nese momento e xa alcanzara a mestría. Foi entón cando deu un xiro absoluto e empezou a dedicarse á escultura. A súa nai sempre quixera rodear as súas fillas co mellor e seguindo esta liña levouna a Victorio Macho, escultor español, precursor da escultura contemporánea española, que se negou a darlle clase por medo a estragar o seu talento. Foi, por tanto, completamente autodidacta e, quizais por iso, non se lle puideron atopar influencias. Os críticos coincidían en que era única, distinta, xenial. En palabras de José Francés, como escultora “Marga É”.
Relación con Juan Ramón Jiménez e morte
Marga Gil Roësset e a súa irmá Consuelo eran admiradoras de Zenobia Camprubí, coñecida por ser tradutora do poeta bengalí Rabindranath Tagore, que coincidía que estaba casada con Juan Ramón Jiménez. En 1932, nun recital de ópera, Marga Gil Roësset e o matrimonio foron presentados pola austríaca Olga Bauer-Pilecka. A escultora quedou namorada do poeta. Por outra banda decidiu de inmediato facer un busto da súa admirada Zenobia. Debido á súa gran mocidade nunca creu que chegaría lonxe porque ninguén a tomaría en serio.
thumb|Marga Gil Roësset: Busto de Zenobia Camprubí (1932). Colección particular, Madrid.
Uníronse diversos factores (falta de confianza, a súa mocidade e un amor arrebatado e imposíbel cara a Juan Ramón Jiménez), que a facían infeliz e decidiu suicidarse. Marga Gil Roësset pegouse un tiro na tempa á idade de 24 anos o xoves 28 de xullo ás seis da tarde. Xusto antes entregoulle a Juan Ramón Jiménez un cartafol amarelo, pedíndolle que non o lese nese momento. Dentro do cartafol, Juan Ramón atopou o diario desta precoz ilustradora e escultora no cal lle confesaba o seu amor por el. A última anotación do seu diario dicía:
Tamén deixou cartas á súa irmá, aos seus pais e a Zenobia Camprubí. A súa morte esnaquizou tres xeracións da súa familia (os seus pais, os seus irmáns e os seus sobriños). En 1933 publicouse un libro póstumo de cancións, con texto en francés e español da súa irmá Consuelo, música do seu cuñado, José María Franco, e tres ilustracións súas, unha das cales se supón que foi imitada en O principiño de Antoine de Saint-Exupéry. Juan Ramón Jiménez quedou impresionado polo feito, ao que dedicou varios poemas, e consagroulle á autora unha das descricións literarias contidas nos seus Españoles de tres mundos.
Obra
Segundo Nuria Capdevila-Argüelles, «a súa traxectoria impresiona polo cambio de xénero artístico (do papel, a acuarela e a tinta á madeira, a escaiola e o granito) e estilo (do modernismo á vangarda) nun tempo moi breve. En pouco máis de dez anos, menos da metade da súa curta vida, desprega a súa pericia como ilustradora, usando tinta chinesa e acuarela sobre papel. Despois domina a técnica do baleirado en escaiola e bronce para alcanzar a continuación unha sorprendente mestría na talla de madeira, aplicando, a finais da súa vida, martelo e cicel á pedra e ao granito».
Grazas á súa escultura, Marga Gil, quen se instruíu polos seus propios medios, foi aceptada nas Exposicións Nacionais de Belas Artes de 1930 e de 1932. A súa mellor escultura foi o busto da esposa de Juan Ramón Jiménez, Zenobia Camprubí. No ámbito da ilustración, combinaba modernismo e simbolismo e ilustraba os contos que escribiu Consuelo Gil Roësset de Franco, a súa irmá. É probabelmente un dos exemplos máis duros e singulares do expresionismo español.
En xuño de 1930 foi entrevistada grazas ao protagonismo da súa escultura Adán y Eva na Exposición Nacional de Belas Artes. Marga Gil Roësset argumentaba sobre a súa maneira de traballar: “Eu sempre tento operar sobre as miñas esculturas de dentro a fóra. É dicir, trato de esculpir máis as ideas que as persoas. Os meus traballos, en canto á forma, poderán non ser moi clásicos; mais, polo menos, levan o esforzo de querer manifestar o seu interior”.
Antes de se suicidar, Marga Gil tentou destruír toda a súa obra mais no ano 2001, o Círculo de Belas Artes de Madrid mediante unha exposición e varios artigos de prensa (ABC Cultural 1997) conseguiron recuperar o que quedaba das súas esculturas (o máis danado no seu afán destrutor), as súas acuarelas e os seus debuxos en tinta chinesa. A Fundación Juan Ramón Jiménez tamén contribuíu á preservación das obras mediante a inauguración dunha exposición sobre a escultura de Marga na Casa Museo de Moguer.
Influencias posteriores
En 1933 publicouse un libro de cancións con texto en francés e español da súa irmá Consuelo, música do seu cuñado José Mª Franco, e tres ilustracións de Marga Gil. Unha desas ilustracións é tan parecida ás da obra do Principiño de Antoine de Saint-Exupéry que se considera moi probábel que se inspirase nelas, sobre todo tendo en conta que este escritor visitara España con asiduidade.
Tiburón gris
O tiburón gris ou tiburón lobo, Carcharhinus plumbeus, é unha especie de tiburón da familia dos carcarrínidos (Carcharhinidae) que vive nos océanos Atlántico (incluíndo o mar Mediterráneo), Índico e Pacífico.
Distínguese pola súa aleta dorsal que é máis alta que a doutros tiburóns.
Características
miniatura|esquerda|200px|Tiburón gis pescado no Atlántico.
O tiburón gris, ou tiburón lobo, é un dos máis grandes tiburóns costeiros do mundo. As femias poden chegar aos 2-2,5 m de lonxitude, e os machos até 1,8 m. Ten o fociño arredondado, e máis curto que a media noutros tiburóns. Os dentes superiores teñen en xeral as cúspides irregulares, con bordos afiados. A primeira aleta dorsal é moi alta, e de forma triangular. A segunda aleta dorsal e anal están moi próximas unha doutra. A súa cor pode variar, nas partes superiores, desde un azulado a un gris apardazado con tonalidades de bronce; as inferiores son de cor branca ou amarela pálida.
Hábitat
Os tiburóns grises nadan sos ou ben reunidos en grupos de tamaño variábel, separados por sexos.
Viven en augas tropicais e temperadas de todo o mundo, ao oeste do Atlántico, desde Massachusetts até o Brasil; os xuvenís, son comúns e abundantes na parte baixa da baía de Chesapeake (Virxinia), e as zonas de cría se encontran desde a baía de Delaware até Carolina do Sur. Outras zonas de cría coñecidas son Marmaris e Muğla, en Turquía.
Alimentación
Mostran preferencia pola captura de presas pequenas de hábitos bentónicos. Comen peixes planos (curuxos, linguados etc.) corvinas (esciénidos), anguías, muxos, robalizas, polbos e lagostas.
Reprodución
miniatura|230px|Debuxo dun tiburón gris. O tiburón gris é unha especie ovovivípara, con camadas de 15 a 20 crías.
Estado de conservación
Segundo a IUCN, o status do tiburón touro en 2012 era de VU (especie vulnerábel).
En Galicia
Segundo Rodríguez Villanueva et al. (1992), o tiburón touro é visitante ocasional das augas galegas.
Belén Constenla
Traxectoria
Na TVG colaborou en programas como Magazine Crocante (1991), Luar (1996), Supermartes (1997-1998), Telequexou (2001-2002) e como actriz secundaria en Pratos combinados (1998-1999) e protagonista en Rías Baixas (2000-2003) e A vida por diante (2006-2007), o seu último proxecto televisivo en Galicia ata o momento. Posteriormente, en 2008, colabora nas series de TVE El caso Waninkhof e Guante blanco, dirixida polo responsable d' A vida por diante, o galego Carlos Sedes.
Tamén participou en varias películas e colaborou con papeis episódicos nas series El Comisario e Hospital Central, ambas as dúas de Telecinco.
Turn on the Bright Lights
Turn On the Bright Lights é o álbum de estrea da banda estadounidense de post-punk revival Interpol, editado o 19 de agosto do 2002 no Reino Unido e o día seguinte nos Estados Unidos a través do selo independente Matador Records. O álbum acadou o posto 101 na lista británica de álbums, e o número 158 na Billboard 200 estadounidense, pasando tamén 73 semanas na Billboard Independent Albums, onde chegou ao quinto posto.
A páxina web Rockfeedback situouno no posto 23 da súa lista dos mellores álbums da década.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos Interpol.
Gran Premio de Australia de 2015
O Gran Premio de Australia de 2015 (oficialmente 2015 Fórmula 1 Rolex Australian Grand Prix) e unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 15 de marzo de 2015 no Circuíto Albert Park en Melbourne. Foi a carreira 79 na historia do Gran Premio de Australia, que remontase á 100 Miles Road Race de 1928, e a vixésima vez que a carreira disputarase no Circuíto Melbourne. Foi a primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2015.
A carreira disputouse sobre cincuenta e oito voltas ao Circuíto de Albert Park e será a primeira rolda da tempada do campionato mundial de fórmula 1 da FIA.
Cambios de pilotos
Dúas semanas antes da carreira, McLaren anunciou que Fernando Alonso podería perderse o Gran Premio debido ás lesións que sufriu durante o segundo test de pretempada no Gran Premio de Bahrain de 2015. Os médicos aconsellaron Alonso a non correr, xa que podería causar máis danos. Polo que logo, será substituído polo piloto de reserva Kevin Magnussen, que foi segundo na meta na carreira de 2014.
Tras unha tumultuosa pretempada no que pasaron por un período de administración concursal foron salvados por un investimento no último momento, Marussia chegou a Melbourne cun coche que pasara as probas de choque obrigatorias, pero que non completara os tests. Os pilotos de Fórmula Renault 3.5 Series Will Stevens e Roberto Merhi foron anunciados como os seus condutores, Merhi asinou un contrato por unha carreira.
Desafío legal contra Sauber
Na semana antes da carreira, o piloto holandés Giedo van der Garde iniciou accións legais contra Sauber no Tribunal Supremo de Vitoria, afirmando que o equipo incumprira un acordo que tiña asinado co equipo para a tempada 2015 en favor de Marcus Ericsson e Felipe Nasr. A súa acción baséase nunha sentenza anterior ao seu favor ditada polo sistema xudicial suízo, e o desafío en Australia busca especificamente que o tribunal impida a Sauber participar con Ericsson ou Nasr en Melbourne. O reto de Van der Garde foi un éxito, o tribunal ordenou ao equipo que lle permita pilotar, pero Sauber anunciou publicamente que non poñería en perigo a seguridade do equipo ou doutros condutores, poñendo Van der Garde no coche, sinalando que o chasis C34 fora adecuado a Ericsson e Nasr antes de presentar un recurso de apelación contra a sentenza xunto cos avogados que representan a Ericsson e Nasr.
Na lista de inscritos publicada pola FIA dúas horas despois de que o tribunal ditara o seu fallo inicial o xoves antes da carreira, aparecen Ericsson e Nasr como pilotos de Sauber na verificación técnica previa á carreira. Ningún Sauber participou durante a primeira sesión de adestramentos, pero participou na sesión da tarde. A disputa chegou a unha resolución temporal na mañá do sábado, con van der Garde renunciando o seu dereito a pilotar na carreira, co fin de atopar unha solución definitiva no futuro.
Pneumáticos
Do mesmo xeito que en 2014, Pirelli anunciou que fornecerían aos equipos cos pneumático de composto medio, bandas brancas, como a selección prime e o composto brando, bandas amarelas, como a selección option para a carreira.
Soiuz T-11
Soiuz T-11 foi unha misión espacial tripulada soviética lanzada o 3 de abril de 1984 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Soyuz T-11, unha Soiuz modelo T cos cosmonautas Iuri Malishev, Gennadi Strekalov e Rakesh Sharma (o primeiro cosmonauta da India) a bordo, foi unha misión Interkosmos lanzada para acoplarse coa estación espacial Saliut 7. A tripulación adicouse a facer diversos experimentos ata o seu regreso, entre eles a observación da India desde o espazo, experimentos biolóxicos e procesamento de materiais.
Os cosmonautas regresaron na Soiuz T-10, deixando a súa Soiuz, máis nova e fresca, na estación para a tripulación permanente. Aterraron o 22 de outubro de 1984 ás 10:57 GMT.
La Méduse
miniatura|240px|La Méduse navegando. A La Méduse foi unha fragata francesa que afundiu o 2 de xullo de 1816 no banco de Arguin, ó longo das costas de Mauritania, con 390 mortos e 15 sobreviventes, dos cales 5 morreron antes do seu traslado a Saint Louis, Senegal.
A maioría dos 400 pasaxeiros que ían a bordo foron evacuados da nave, e 151 homes foron obrigados a refuxiarse nunha improvisada balsa que sería remolcada polos botes salvavidas. O remolque non deu éxito, e os botes abandonaron a balsa e os seus pasaxeiros en oceáno aberto. Sen ningún xeito de dirixir a balsa á costa, a situación a bordo axiña se tornou desastrosa. Ducias de homes caeron no mar por mor dunha treboada, mentres que outros, bébedos de viño, rebeláronse e foron asasinados polos oficiais. Cando os seus víveres remataron, varios homes feridos foron lanzados ó mar, e algúns dos superviventes recurriron ó canibalismo. Despois de 13 días no mar, a balsa foi descuberta con só 15 homes aínda vivos.
Repercusións
miniatura|dereita|250px|[[A Balsa da Medusa de Théodore Géricault, Louvre.]] A incompetencia dos oficiais e as narracións do que sucedeu na balsa tiveron un grande impacto na opinión pública; máis aínda cando dous dos seus protagonistas, o médico Savigny e o enxeñeiro e xeógrafo Corréard, ámbolos dous superviventes da balsa, contaron a súa experiencia nun libro. Por mor destes testemuños, houbo un proceso xudicial no ano 1817, en tempos da Restauración, e Chaumareys foi declarado responsábel; fóronlle reprochadas a súa incompetencia e covardía. Porén, a pena de morte ditada contra el foi conmutada por tres anos de cadea.
Alpendre
miniatura|250px|Estrutura de cuberto típica en Galicia. Neste caso trátase dun pendello de feira de [[Agolada.]] miniatura|Un alboio vello en [[Polonia.]] miniatura|Un alpendre típico dos [[Estados Unidos de América|Estados Unidos en Wisconsin.]] Un alpendre ou alboio é unha construción rústica rural con paredes e cuberta ou só con cuberta onde se gardan apeiros, mercadorías, leña, maquinaria, o carro, trastes ou calquera tipo de ferramenta. Tamén recibe o nome de cabanel, chapitel, cuberto ou pendello.
Moitas veces tamén se realizan nel tarefas agrícolas ou artesás. Nalgunhas zonas de Galicia ten a función de palleira. Nas zonas do sueste de Galicia, onde non hai hórreos, adoitan ter a función de celeiro.
Notas
Сарай
Mobutu Sese Seko
miniatura|Mobutu Sese Seko (1973) Mobutu Sésé Seko Nkuku wa za Banga (Lisala, 1930 — Rabat, 1997) foi o presidente do Zaire (agora República Democrática do Congo) entre 1965 e 1997.
Traxectoria
Mobutu naceu como Joseph-Désiré Mobutu o 14 de outubro de 1930 nunha pequena aldea da selva no entón Congo Belga, o seu pai morreu cando el tiña oito anos e van ser o seu avó e un tío quen coiden del, estuda nunha misión católica pero expúlsano pola súa conduta violenta, mesmo pasa seis meses na cadea ata que como castigo entra en 1949 no exército colonial por un período de sete anos, chega a sarxento maior, o máximo posto que ao que podía obter un negro, deixouno en 1956 e traballou como xornalista e editor e viaxa pola primeira vez a Europa, a un congreso en Bruxelas, onde permanece un tempo e alí en 1958 uniuse ao nacionalista Movemento Nacional Congolés (MNC). Ao obter o Congo a independencia o 30 de xuño de 1960 o novo goberno nomeouno secretario e estado de defensa, pero o goberno era inestable polas rivalidades entre o primeiro ministro Patrice Lumumba e o presidente Joseph Kasavubu. O 14 de setembro de 1960 un golpe de estado retirou a Lumumba do poder e el como xefe de estado maior é o encargado de arrestalo, ao que seguiu o seu asasinato pouco despois e o país entra nun período de caos.
En 1965, o xa tenente xeneral, despois de reorganizar o exército, dá un golpe de estado contra o presidente Kasavubu e o primeiro ministro Moise Tshombe. Mobutu declarouse presidente por cinco anos, instala un réxime autoritario de partido único, Movemento Popular da Revolución cun forte culto á súa personalidade, e mantén boas relacións con Europa e os Estados Unidos cunha política anticomunista na política internacional. En 1967 fai fronte a unha tentativa de golpe e foi elixido presidente de novo en 1970. Emprendeu unha campaña de africanización e en outubro de 1971 renomeou ao país República do Zaire e cambiou o seu propio nome en 1972.
Nun primeiro momento nacionalizou as compañías estranxeiras e obrigou os cadros europeos a deixar o país, pero en 1977 viuse obrigado a readmitilos de novo, ao tempo que solicitaba a axuda belga para facer fronte a un ataque a Katanga por rebeldes catangueños con base en Angola. Foi relixido de novo en 1977, sen oposición. En 1984 estimábase a súa fortuna persoal en 4.000 millóns de dólares, nun país onde a corrupción estaba organizada e a estrutura económica desaparecía.
En maio de 1990 debido a problemas económicos e oposición interna, Mobutu permitiu a creación doutros partidos políticos e organizou un goberno de transición que debería conducir a unhas eleccións democráticas, pero el retivo substanciais poderes. Malia iso, producíronse disturbios en Kinshaha provocados por soldados aos que non se lles pagara. Divisións internas provocaron a creación de dous gobernos en 1993 un pro e o outro anti-Mobutu, este último liderado por Laurent Monsengwo e Étienne Tshisekedi da UDPS. A situación económica continuaba a ser delicada, e os dous gobernos unificáronse en 1994 no Alto Consello da República - Parlamento de Transición. Mobutu nomeou a Kengo Wa Dondo, partidario da austeridade e de reformas que conduciran ao libre mercado, como novo primeiro ministro. A saúde de Mobutu empeoraba, e durante unha das súas ausencias para tratamento médico en Europa, os tutsis fixéronse co control de boa parte do leste do Zaire. Foi o inicio da Primeira Guerra do Congo, os tutsis opuxéranse a Mobutu polo seu apoio aos extremistas hutus responsables do xenocidio de Ruanda en 1994.
Cando o seu goberno deu a orde en novembro de 1996 de obrigar aos tutsis a deixar Zaire baixo a pena de morte, rebeláronse. Dende o leste de Zaire, co apoio do presidente Paul Kagame de Ruanda e de Uganda, lanzaron unha ofensiva co apoio de opositores locais a Mobutu e marcharon cara Kinshasa, a resistencia do exército cesou en marzo, e o 16 de maio os tutsis xunto á Alliance des Forces Democratiques pour la Liberation du Congo-Zaire (AFDL) entraba en Kinshasa. Zaire cambio de nome para República Democrática do Congo. Mobuto marchou ao exilio, primeiro a Togo e logo a Marrocos. Laurent-Désiré Kabila converteuse no novo presidente.
Mobutu morreu en setembro de 1997 dun cancro de próstata.
Yūko Tanaka
Yuko Tanaka (田中 裕子), nada en Ikeda, Ōsaka o 29 de abril de 1955, é unha actriz xaponesa. Ó longo da súa carreira gañou varios premios polas súas interpretación no cine e na televisión.
COVSA
Construcións Obras e Viarias, S.A. (COVSA) é unha empresa galega adicada á construción de toda clase de obras públicas e privadas, constituída en 1977.
Na actualidade a realización de obras de estradas, hidráulicas de abastecemento e saneamento, portos, urbanizacións, instalacións deportivas, naves industriais, pontes e depuradoras, ocupa case a totalidade da súa produción, sendo unha empresa de referencia na comunidade autónoma galega.
Württemberg
O topónimo Württemberg pode referirse a:
ARAMA 36/37
ARAMA 36/37 é o acrónimo da Asociación para a Recuperación da Arquitectura Militar Asturiana 1936-1937. É unha entidade non gobernamental (ONG) formada por investigadores e estudosos da historia militar que, sen ánimo lucrativo, se encarga de investigar, analizar, rexistrar e preservar os elementos de enxeñería militar relacionados coa guerra civil española en Asturias, establecendo criterios de conservación e promovendo medidas para salvagardalos como parte do patrimonio histórico.
Libra exipcia
A libra exipcia (en árabe: الجنيه المصرى, el-Ginaih el-Miṣrī) é a moeda legal de Exipto. A libra divídese en 100 piastras (قرش qirsh), ou 1.000 milliemes (مليم mallim). O código ISO 4217 para a libra exipcia é EGP. Localmente emprégase a abreviatura LE ou L.E., que significa en francés, livre égyptienne. O nome en árabe exipcio, ginaih, pode ser relacionado ao nome inglés, guinea.
Historia
En 1834, un decreto real promulga un proxecto de lei parlamentario que foi publicado para prever a aplicación dunha moeda exipcia baseada nunha base bimetálica. A libra exipcia foi introducida, substituíndo así a piastra exipcia como unidade monetaria. A piastra continuou en circulación como 1/100 parte dunha libra, coa piastra subdividida en 40 para. En 1885, a para deixou de circular e a piastra foi dividida en décimos. Estes décimos foron renomeados como malleem (milliemes) no 1916. As taxas de cambio legais foron fixadas por forza de lei para moedas importantes estranxeiras, e estes foron aceptados para as transaccións internas. Eventualmente isto levou a Exipto a usar "de facto" o estándar de ouro entre 1885 e 1914, co cambio de 1 libra exipcia = 7.4375g de ouro puro. Co estalido da primeira guerra mundial, a libra exipcia quedou igualada á libra esterlina 1 a 1.
Moedas
miniatura|dereita|100px|Moeda de 1 libra coa efixie de [[Tutankhamon.]] Entre 1834 e 1836, as moedas de cobre de 1 e 5 para, as de prata de 10 e 20 para e 1, 5, 10 e 20 piastras, as de ouro de 5, 10 e 20 piastras e a moeda de 1 libra, foron introducidas coas moedas de ouro de 50 piastras en 1839. As moedas de cobre de 10 para foron introducidas en 1853, aínda que a de prata seguiu en circulación. As moedas de cobre de 10 para foron reintroducidas en 1862, seguidas das de 4 para e 2½ piastras (tamén de cobre) en 1863. A moeda de 25 piastras de ouro foi introducida no 1867.
En 1885, un novo sistema foi introducido consistente en ¼, ½, 1, 2 e 5 millieme de bronce e as 1, 2, 5, 10 e 20 piastras de prata. As moedas de ouro practicamente desapareceron, aínda que as de 5 e 10 piastras seguiron en uso.
Logo de varios cambios máis nos materiais e as moedas, o 1 de xuño de 2006, as moedas de 50 piastras e 1 libra foron introducidas cun equivalente en billete. As moedas levan as caras de Cleopatra VII e Tutankhamon, e a moeda dunha libra é bimetálica.
Billetes
miniatura|290px|Billete actual de 1 Libra. Na actualidade, hai dúas entidades emisoras distintas, o Banco Central de Exipto e o Goberno do País. Ambas as emisións teñen carácter oficial e son de libre circulación.
O Banco Central de Exipto emite billetes de:
Mentres que o Goberno só emite billetes de baixa denominación: 5, 10, 25 e 50 piastras.
Todos os billetes exipcios son bilingües, con textos e números en árabe no anverso e en inglés e números indo-árabes no reverso. No anverso obsérvanse imaxes de edificios islámicos mentres que no reverso imaxes de edificios do Antigo Exipto.
A décima víctima
A décima víctima (en italiano, La decima vittima) é unha película de Elio Petri de 1965. Trátase dun filme de suspense e ciencia ficción baseado nunha obra de Robert Sheckley sobre un club de cazadores de seres humanos.
Foi estreado en galego pola Televisión de Galicia o 4 de febreiro de 1990.
O Pazo, Filgueira de Traba, Oza-Cesuras
O Pazo é un lugar da parroquia de Filgueira de Traba no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 estaba despoboado.
Deltoya
Deltoya é o terceiro álbum de estudio do grupo de rock Extremoduro, gravado, producido e publicado por DRO o 15 de xuño de 1992.
Raúl Alfonsín
Raúl Ricardo Alfonsín, nado en Chascomús (Buenos Aires), o 12 de marzo de 1927 e finado na cidade de Buenos Aires o 31 de marzo de 2009, foi un avogado, político e activista dos dereitos humanos arxentino de ascendencia galega. Foi concelleiro, deputado provincial, deputado nacional, senador nacional e Presidente Constitucional da Arxentina desde 1983 até 1989.
Deltoya
No ano 1991, unha vez rematada a gravación e produción de Somos unos animales, o segundo disco do grupo, o álbum sae á rúa, pero a banda non cobra nada en concepto de dereitos de autor, razón pola que abandonan a discográfica coa que están nese momento, Área Creativa. É neste intre cando José Antonio Gómez, de DRO, amósase interesado en fichar por eles, xa que a popularidade do grupo, pese á súa nula promoción, é xa notoria. É factor determinante para o establecemento dun contrato con DRO o que o novo baixista do grupo, Carlos El Sucio, os coñeza a el e a José Carlos Sánchez, tamén da discográfica, de modo que lles é máis doado convencelos.
Raúl Alfonsín
Orixe
Foi o maior dos 6 fillos de Serafín Raúl Alfonsín Ochoa e Ana María Foulkes. O seu avó paterno foi un inmigrante galego chamado Serafín Alfonsín e foi quen fundou un almacén de ramos generales (similar a ultramarinos) no Chascomús, unha cidade agrícola-gandeira a 100 quilómetros de Buenos Aires, a onde tamén emigraron polo menos cinco dos seus sete irmáns. O seu pai continuou co almacén durante toda a vida. Descendente de galego por parte de pai e de alemáns por parte da nai.
A súa familia galega proviña de Casaldarnós, en Ribadumia, provincia de Pontevedra.
Deltoya
Así pois, xa cunha discográfica grande detrás, Extremoduro pode gravar sen problemas un novo disco. Este novo traballo é posibelmente o primeiro da súa etapa de madurez, e un dos máis elaborados da traxectoria do grupo. A produción mellorou moito desde o primeiro álbum, e esta entrega inclúe varios grandes éxitos da banda: "Sol de invierno", "De acero", "Bulerías de la sangre caliente", a homónima "Deltoya", "Volando solo", "Ama, ama, ama y ensancha el alma", "Papel secante" e "Estado policial"; "Ama, ama, ama y ensancha el alma" obtén a súa letra dun poema de igual título de Manolo Chinato, con quen o grupo colaborará en máis ocasións.
Raúl Alfonsín
Presidencia da Arxentina (1983-1989)
miniatura|Alfonsín en 1963, na época da campaña para a fórmula Illia-Perette. O 10 de decembro de 1983 Raúl Alfonsín asumiu a presidencia da Arxentina. O seu goberno enfrontou dous grandes problemas: a consolidación da democracia e o encauzamento económico condicionado pola inflación e a crise da débeda.
Deltoya
Deste álbum en adiante, Extremoduro permanecerá con DRO, unha vez asentado o seu estilo con este disco e confirmada a súa popularidade.
Raúl Alfonsín
Dereitos humanos
O goberno de Alfonsín enfrontou, como se dixo, o problema da transición cara á democracia nun país acabado de saír dunha ditadura militar que relizara unha brutal represión.
O 9 de decembro de 1984 ditouse a sentenza condenando a Jorge Rafael Videla e Eduardo Massera a reclusión perpetua, a Roberto Viola a 17 anos de cárcere, a Armando Lambruschini a 8 anos e a Orlando Ramón Agosti a 4 anos. Polas características da condena ás Xuntas militares realizada no goberno democrático foi un acto xudicial sen precedentes no mundo, que contrastou fortemente coas transicións negociadas que tiveron no Uruguai, Chile, Brasil, España, Portugal e Suráfrica.
Planes económicos
miniatura|R. Alfonsín en 2005. A situación económica e social na que Alfonsín asumiu o goberno foi realmente negativa, interna e externamente. Externamente, no 1982, a crise da débeda externa latinoamericana, ante a moratoria de México e a negativa dos acredores a refinanciar os préstamos, así como a esixencia de que a débeda fose cancelada cos activos dos Estados debedores. A débeda externa arxentina foi de 7.875 millóns de dólares ao finalizar 1975, e de 45.087 millóns de dólares ao finalizar 1983.