cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anxiotensina
Anxiotensina IV
A identidade exacta dos receptores AT4 non foi aínda establecida. Hai probas de que o receptor AT4 é unha aminopeptidase regulada pola insulina (IRAP). Hai probas de que a anxiotensina IV interacciona co sistema do factor de crecemento de hepatocitos (HGF) a través do receptor c-Met.
Desenvolvéronse pequenas moléculas sintéticas análogas de anxiotensina IV cunha capacidade de penetrar a través da barreira hematoencefálica.
Efectos
As anxiotensinas II, III e IV teñen diversos efectos no corpo:
Adiposos
As anxiotensinas "modulan a expansión da masa adiposa por medio da regulación á alza da lipoxénese no tecido adiposo ... e a regulación á baixa da lipólise."
Cardiovasculares
Son potentes vasoconstritores directos de arterias e veas e incrementan a presión sanguínea. Este efecto conséguese por medio da activación do receptor GPCR AT1, que sinaliza a través da proteína Gq para activar a fosfolipase C e aumentar o calcio intracelular.
A anxiotensina II ten un potencial protrombótico por medio da adhesión e agregación das plaquetas e a estimulación do PAI-1 e PAI-2. Cando se estimula o crecemento cardíaco, actívase un sistema renina–anxiotensina local (autócrino-parácrino) no cardiomiocito, que estimula o crecemento da célula cardíaca por medio da proteína quinase C. O mesmo sistema pode ser activado nas células do músculo liso en condicións de hipertensión, aterosclerose ou dano endotelial. A anxiotensina II é un impotante estimulador de Gq no corazón durante a hipertrofia.
Neurais
A anxiotensina II incrementa a sensación de sede (dipsóxeno) a través da área postrema e o órgano subfornical do cerebro, diminúe a resposta do reflexo barorreceptor, incrementa o desexo de sal, incrementa a secreción de ADH da pituitaria posterior e incrementa a secreción de ACTH na pituitaria anterior. Tamén potencia a liberación de noradrenalina por acción directa sobre as fibras posganglionares simpáticas.
Adrenais
A anxiotensina II actúa sobre o córtex adrenal, causando a liberación de aldosterona, unha hormona que causa que os riles reteñan sodio e perdan potasio. Os niveis plasmáticos elevados de anxiotensina II van acompañados da elevación dos niveis de aldosterona durante a fase lútea do ciclo menstrual.
Acadio
Acadio pode facer referencia a:
William Barak
frame|Barak debuxando un corroboree miniatura|dereita|140px|Tumba e lápida de Barak no cemiterio de [[Coranderrk]]
William Barak (ou Beruk) (1824 - 15 de agosto de 1903), foi o último ngurungaeta (líder tribal) dos Wurundjeri, asentados arredor da área do que hoxe é Melbourne, Australia. Chegou a ser un portavoz de influencia para os aborixes australianos e un impulsor importante da cultura wurundjeri.
Example.com
example.com, example.net, example.org e example.edu son nomes de dominio de segundo nivel reservados para fins de documentación e exemplos do uso de nomes de dominio.
O exemplo de etiqueta de dominio de segundo nivel para os dominios de nivel superior .com, .net e .org foi reservado en 1999 polo Grupo de traballo de enxeñería de internet en RFC 2606, Sección 3, mentres que estaba reservado para o dominio .edu pola Corporación de internet para Nomes e Números Asignados (ICANN) desde 2000.
Illa de Santa Clara
miniatura|dereita|250px|Illa de Santa Clara na Baía da Concha de San Sebastián
Example.com
Ao implementar a reserva, a Autoridade de Números Asignados de Internet (IANA) puxo a disposición dominios para o seu uso en documentación técnica e de software, manuais e configuracións de software de mostra. Por tanto, os escritores de documentación poden estar seguros de seleccionar un nome de dominio sen crear conflitos de nomes se os usuarios finais tentan usar as configuracións de mostra ou os exemplos de maneira literal.
Illa de Santa Clara
A Illa de Santa Clara (Santa Klara uhartea en éuscaro) é unha illa española situada na provincia de Guipúscoa (País Vasco). Trátase dun illote de 5'6 hectáreas situada no centro da baía da Concha (Donostia) e que alcanza os 48 metros de altitude, sendo bastante escarpada debido ás súas reducidas dimensións.
Example.com
Estes nomes de dominio resólvense en direccións de Protocolo de Internet (IP) para IPv4 e IPv6 dun servidor web administrado por ICANN e asínanse dixitalmente mediante DNSSEC.
Os dominios de exemplo teñen un nome de subdominio definido no Domain Name System. Para cada dominio, o nome de dominio de terceiro nivel www resólvese nas mesmas direccións IPv4 e  IPv6 que os dominios principais.
Illa de Santa Clara
A illa de Santa Clara é un ben de dominio público de titularidade municipal, cedido polo Estado español ao Concello de Donostia en virtude de Decreto de 31 de outubro de 1968.
Posúe un embarcadoiro e unha pequena praia que só aparece coas baixamares e que, con todo, conta con servizo de socorrismo, duchas e ata quioscos de tempada, debido ao gran número de persoas que no verán se achegan a esta illa (comunicada durante o verán co porto de San Sebastián mediante un servizo regular de barco). Á parte do pequeno peirao e as dotacións asociadas ao período estival, a única construción do illote é un faro que se ergue na súa cima. A finais do século XVI foron trasladados á illa os contaxiados pola peste que nesa época arrasaba á capital guipuscoana.
Evolución de Biston betularia
miniatura|260px|Biston betularia f. typica, a forma de corpo e ás brancos. miniatura|260px|Biston betularia f. carbonaria, a forma de corpo e ás escuros.
A evolución de Biston betularia é un exemplo evolutivo de cambio direccional de cor nunha poboación de avelaíñas como consecuencia da contaminación do aire durante a Revolución Industrial. A frecuencia das avelaíñas desta especie de cor escura incrementouse en dita época histórica, un exemplo do que se denominou melanismo industrial. Posteriormente, cando a contaminación se reduciu, a forma de cor clara pasou a predominar outra vez. O melanismo industrial na Biston betularia foi unha das primeiras comprobacións da selección natural de Charles Darwin en acción, e converteuse nun exemplo clásico na ensinanza da evolución. En 1978 Sewall Wright describiuno como "o caso máis claro no cal un proceso evolutivo notorio foi observado realmente."
A forma de cor escura ou melánica da B. betularia (var. carbonaria) non se coñecía antes de 1811. Despois dunha recolección no campo en 1848 en Manchester, unha cidade industrial de Inglaterra, observouse que esa variedade se incrementara drasticamente. Ao final do século XIX xa superaba á variedade orixinal de tipo claro (var. typica), chegando ao 98% en 1895. Da importancia evolutiva desta avelaíña só se fixeron especulacións durante a vida de Darwin. Pero 14 anos despois da vida de Darwin, en 1896, J.W. Tutt presentouna como un caso de selección natural. Debido a isto, a idea espallouse grandemente, e máis persoas quedaron convencidas da teoría de Darwin.
Bernard Kettlewell foi o primeiro que investigou o mecanismo evolutivo que estaba detrás da adaptación da B. betularia, entre 1953 e 1956. Atopou que un corpo e ás de cores claras era unha camuflaxe efectiva nun ambiente limpo, como en Dorset, mentres que as cores escuras eran beneficiosas nun ambiente contaminado como Birmingham. Esta supervivencia selectiva era debida a que os predadores das avelaíñas (aves) capturaban con maior facilidade as avelaíñas escuras sobre as árbores claras (non lixadas pola contaminación do feluxe). Este caso, apoiado no experimento de Kettlewell, converteuse nun exemplo canónico da evolución darwinista e evidencia da selección natural usada nos libros de texto estándar.
Porén, como Theodore David Sargent non conseguiu replicar o experimento e criticou os métodos de Kettlewell a finais da década de 1960, creceu o escepticismo sobre o caso. Cando se publicou o libro de Judith Hooper Of Moths and Men (De avelaíñas e homes) en 2002, o experimento de Kettlewell foi atacado máis duramente, acusado de fraude e suscitou un amplo rexeitamento. Estas críticas foron aproveitadas como un importante argumento polos creacionistas, que negan a realidade da evolución. Michael Majerus foi o principal defensor do exemplo ao realizar un amplo experimento que durou sete anos. O experimento de Majerus comenzou en 2001, é o máis elaborado do seu tipo en bioloxía de poboacións, e os seus resultados foron publicados postumamente en 2012, e vindicaban o traballo de Kettlewell en gran detalle. Isto restaurou a validez do exemplo da evolución da B. betularia como "a evidencia máis directa" e "un dos exemplos máis claros e doados de entender de evolución darwinista en acción".
Orixe e evolución
Antes da Revolución Industrial, a B. betularia escura era rara. Os primeiros espécimes negros (de orixe descoñecida) foron gardados na Universidade de Oxford en 1811. O primeiro espécime vivo capturouno R.S. Edleston en Manchester, Inglaterra en 1848, pero informou non disto ata 16 anos despois en 1864 na revista Entomologist. Edleston indicou que en 1864 era o tipo máis común de avelaíña no seu xardín de Manchester. As avelaíñas claras podían confundirse cos liques de cores claras e a codia das árbores, e a avelaíña inicialmente menos común negra tiña máis probabilidades de ser detectada e comida polas aves. Como resultado de que os liques e as árbores inglesas eran claras, as avelaíñas de cor clara eran moito máis efectivas á hora de ocultarse ante os depredadores e a frecuencia do alelo escuro era ao principio só do 0,01%.
Durante as primeiras décadas da Revolución Industrial en Inglaterra, o campo entre Londres e Manchester quedou cuberto de feluxe procedente das novas fábricas que queimaban carbón. Moitos dos liques claros morreron polas emisións de dióxido de xofre e as árbores quedaron escurecidas. Isto causou un incremento da predación polas aves sobre as avelaíñas de cores claras, que xa non se confundían tan ben no seu ecosistema contaminado: de feito, os seus corpos contrastaban agora fortemente coa cor escurecida da codia das árbores. As avelaíñas de cores escuras camuflábanse agora moi ben co novo estado das árbores. A poboación de avelaíñas de cores escuras incrementáronse rapidamente. A metade do século XIX, o número de avelaíñas de cores escuras aumentara notablemente, e en 1895, a porcentaxe de avelaíñas de cores escuras en Manchester era do 98%, un forte cambio (de case o 100%) respecto da frecuencia orixinal. Este efecto da industrialización na cor corporal levou a que se acuñase o termo "melanismo industrial".
Aumento e diminución da frecuencia dos fenotipos
O melanismo aparecera nas poboacións de Europa e Norteamérica de B. betularia. A información sobre o aumento de frecuencia é escasa. Sábese moito máis sobre a posterior caída na frecuencia dese fenotipo, xa que isto foi medido polos estudosos dos lepidópteros utilizando trampas para avelaíñas.
Steward compilou datos dos primeiros rexistros da B. betularia por localidade e deduciu que o morfo carbonaria era o resultado dunha soa mutación que se espallou posteriormente. En 1895, alcanzou unha frecuencia do 98% en Manchester.
Resultados similares atopáronse en América. As formas melánicas non se atoparon no Xapón. Crese que isto se debe a que as B. betularia no Xapón non habitan en rexións industrializadas.
Xenética
J.W. Tutt foi o primeiro que propuxo a "hipótese de predación diferencial polas aves" en 1896, como mecanismo de selección natural. Os morfos melánicos estaban mellor camuflados sobre a codia das árbores sen liques foliosos, mentres que os morfos typica estaban mellor camuflados contra árbores con liques. Como resultado, as aves atoparían e comerían máis frecuentemente os morfos que non se camuflasen ben.
En 1924, J.B.S. Haldane calculou, usando un modelo de selcción xeral simple, a vantaxe selectiva necesaria para a evolución natural rexistrada de B. betularia, baseándose na asunción de que en 1848 a frecuencia das avelaíñas escuras era do 2%, e en 1895 era do 95%. A forma escura ou melánica tería que estar un 50% mellor adaptada que a típica de cor clara. Mesmo considerando posibles erros no modelo, isto exclúe razoablemente o proceso estocástico da deriva xenética, porque os cambios eran demasiado rápidos. A análise estatística de Haldane da selección natural da variante melánica en B. betularia converteuse nunha parte ben coñecida dos seus traballos para demostrar os modelos matemáticos que combinaba a selección natural coa xenética mendeliana podía explicar a evolución, un esforzo que xogou un papel clave na fundación da disciplina da xenética de poboacións e o principio da síntese moderna da teoría evolutiva coa xenética.
En B. betularia o alelo para ter cor escura é dominante, mentres que o alelo das avelaíñas de corpo claro é recesivo, o que significa que as avelaíñas typica teñen un fenotipo (características visible ou detectables) que só se ve no xenotipo homocigoto (un organismo que ten dúas copias do mesmo alelo), e nunca no heterocigoto. Isto serve para explicar a forma tan rápida coa que a poboación cambia cando está sendo seleccionada pola coloración escura.
A Biston betularia é tamén un modelo de evolución paralela na incidencia do melanismo na forma británica (f. carbonaria) e a forma americana (f. swettaria), xa que son indistinguibles en aparencia. A análise xenética indica que ambos os fenotipos se herdan como trazos autosómicos dominantes. As hibridacións cruzadas indican que os fenotipos se producen por isoalelos nun só locus.
O xene para carbonaria en B. betularia pensábase que estaba nunha rexión do seu cromosoma 17, pero máis tarde chegouse á conclusión que non podía contelo porque ningún dos xenes do cromosoma codificaba nin o padrón das ás nin a melanización. A rexión que foi utilizada para encontralo foi o primeiro intrón do ortólogo do xene cortex de Drosophila. Por medio de ir eliminando candidatos dentro desa rexión baseándose na súa rareza, quedou unha inserción de 21925 pares de bases.
A inserción denominada carb-TE, é un elemento transpoñible de clase II que ten aproximadamente 9-kb de secuencia non repetitiva que está repetida en tándem dúas e tres veces. Hai seis pares de bases de repeticións invertidas e 4 pares de bases duplicadas no sitio diana que non están presentes en avelaíñas typica. Carb-TE ten unha expresión máis alta durante o estadio de rápida morfoxénese do disco alar. O mecanismo de como incrementou a expresión ou se é o único xene implicado aínda non se coñece.
Hipóteses alternativas
Propuxéronse varias hipóteses alternativas á selección natural como forza impulsora da evolución durante as décadas de 1920 e 1930. A mutación aleatoria, a migración ou deriva xenética tamén foron consideradas forzas importantes da evolución. Porén, a magnitude dos cambios observados só poden ser explicados pola selección natural. Pode verse en xenética de poboacións que un cambio non diferencial non causa evolución. Se as frecuencias alélicas son denominadas cos termos alxebraicos p e q, e dicimos que p = 0,6 e q = 0,4, entón unha redución non diferencial no tamaño da poboación de, digamos, 2000 a 100 individuos, aínda produce os mesmos valores de (aproximadamente) p = 0,6 e q = 0,4.
P.A. Riley propuxo un factor selectivo adicional, no que a quelación de metais pesados pola melanina pode protexer esta avelaíña contra os efectos tóxicos de metais pesados asociados coa industrialización. Esta vantaxe selectiva suplementaría o principal mecanismo selectivo de predación diferencial polas aves.
Indución fenotípica
John William Heslop-Harrison (1920) rexeitou a hipótese da depredación diferencial polas aves de Tutt baseándose en que non cría que as aves comesen as avelaíñas. En vez diso apoiaba a idea de que os contaminantes podían causar cambios no soma e plasma xerminal do organismo. Esta hipótese probablemente tiña as súas raíces na década de 1890, cando foi proposto como unha forma de lamarckismo. É importante sinalar o seu contexto histórico.
Hasebroek (1925) foi o primeiro que puxo a proba esta hipótese. Sostiña que a contaminación do aire alteraba a fisioloxía dos lepìdópteros, producindo así un exceso de pigmento negro. Expuxo pupas de lepidópteros a varias doses de gases contaminantes, concretamente sulfuro de hidróxeno (H2S), amoníaco (NH3) e "piredina" (presumiblemente a forma en que ortografou piridina). Utilizou oito especies nos seus estudos, catro das cales eran especies de bolboretas que non mostraban melanismo. Ford (1964) afirmou que as ilustracións de Hasebroek mostraban que as formas anormais que aparecían non eran melánicas e Hasebroek non conseguiu estudar a súa xenética.
O experimento de Kettlewell
Os primeiros experimentos importantes sobre B. betularia foron levados a cabo por Bernard Kettlewell na Universidade de Oxford, baixo supervisión de E. B. Ford, que lle axudou a obter unha bolsa da Nuffield Foundation para realizar o experimento. En 1953, Kettlewell comezou un experimento preliminar no cal as avelaíñas eran liberadas nun gran aviario (de 18m × 6m), onde eran comidas polo ferreiriño Parus major. O seu principal experimento, feito na Reserva Natural de Cadbury en Birmingham, Inglaterra, consisitiu en marcar, liberar e recapturar as avelaíñas marcadas. Atopou que neste bosque contaminado as aveláiñas typica eran depredadas preferencialmente. Isto demostraba que o fenotipo melánico era importante para a supervivencia de B. betularia nese hábitat. Kettlewell repetiu o experimento en 1955 nun bosque non contaminado en Dorset e de novo nos bosques contaminados de Birmingham. Foi acompañado por Nico Tinbergen e fixeron unha película xuntos. En 1956 repetiu os experimentos e atopou resultados similares; en Birmingham as aves comían a maioría das avelaíñas claras (75%), mentres que en Dorset comían as escuras (86%).
Críticas
Theodore David Sargent realizou experimentos entre 1965 e 1969, dos que sacou a conclusión de que non era posible reproducir os resultados de Kettlewell e dixo que as aves non mostraban preferencia sobre avelaíñas pousadas en troncos claros ou escuros. Suxeriu que Kettlewell adestrara as aves para que capturasen as aves nos troncos para obter os resultados desexados.
O libro de Michael Majerus de 1998 Melanism: Evolution in Action (Melanismo: Evolución en acción) é unha adaptación do libro de Kettlewell The Evolution of Melanism (A evolución do melanismo), no que se discuten as críticas dos métodos experimentais de Kettlewell. Ao revisar este libro, Jerry Coyne concluíu que "polo momento debemos descartar a Biston como un exemplo ben coñecido de selección natural en acción, aínda que é un caso claro de evolución. Hai moitos estudos máis apropiados para o uso en clase." Posteriormente, cando se publicaron os estudos completos de Marjerus en 2012, cambiou de opinión sobre a non idoneidade do caso da B. betularia como exemplo de evolución, aceptando plenamente o exemplo."
O libro de Judith Hooper de 2002 Of Moths and Men (De avelaíñas e homes) é unha das críticas máis severas do experimento de Kettlewell. Hooper argumentou que non se puideron encontrar as notas de campo de Kettlewell e suxeriu que o seu experimento era fraudulento, baseándose nas críticas de Sargent que alegaban que as fotografías de avelaíñas foron tomadas de avelaíñas mortas situadas nun tronco. Dixo que E. B. Ford era un "fanático darwinista", e afirmou que se aproveitou do cientificamente inxenuo Kettlewell para obter os resultados experimentais desexados. Ela despois afirmou que os científicos en xeral mostraban unha aceptación "crédula e nesgada" da evolución. A recepción do libro orixinou afirmacións de que a historia da evolución de B. betularia debería ser eliminada dos libros de texto. Os científicos que examinaron as alegacións feitas por Hooper atoparon que carecían de mérito.
miniatura|260px |Os [[Creacionismo (pseudociencia)|creacionistas discutiron o feito ou a importancia do incremento das frecuencia do morfo melánico carbonaria.]] Phillip E. Johnson, un cofundador do movemento creacionista do deseño intelixente, dixo que as avelaíñas "non se pousan nos troncos das árbores", "as avelaíñas eran pegadas aos troncos" para facer fotografías e que os experimentos eran "fraudulentos" e unha "estafa." O partidario do deseño intelixente Jonathan Wells escribiu un ensaio sobre o asunto, unha versión acurtada do cal apareceu no número do 24 de maio de 1999 de The Scientist, afirmando que "en 25 anos de traballo de campo, C.A. Clarke e os seus colegas atoparon só unha B. betularia nun tronco de árbore", e concluíu que "o feito de que as B. betularia non descansan normalmente nos troncos de árbores invalida os experimentos de Kettlewell". Wells despois escribiu en 2000 no libro Icons of Evolution (Iconas da evolución), no cal afirmaba, "porén, o que non explican os libros é que os biólogos coñecían desde a década de 1980 que a historia clásica tiña algúns serios defectos. O máis serio é que as B. betularia na natureza nin sequera descansan sobre os troncos das árbores. As fotografías de libro de texto resultou que foron escenificadas." Porén, as B. betularia si descansan nos troncos en ocasións (experimentos posteriores indicaron que o facían nun 37% das veces) e as fotos obtidas en condicións naturais son practicamente iguais que as consideradas 'escenificadas'.
Experimento de Majerus
Desde 2001 a 2007, Majerus levou a cabo experimentos en Cambridge para resolver as varias críticas válidas do experimento de Kettlewell. Durante este experimento, observou as posicións naturais de descanso das B. betularia. De 135 avelaíñas examinadas aproximadamente a metade estaban nas pólas grandes das árbores, principalmente na metade inferior da póla, o 37% estaban sobre os troncos das árbores, principalmente no lado que dá ao norte, e só o 12,6% descansaban en ou baixo poliñas pequenas. En correspondencoa con Hooper engadiu un experimento para encontrar se os morcegos, e non as aves, podían ser os principais depredadores desas avelaíñas. Observou varias especies de aves que realmente depredaban as avelaíñas, e que a predación diferencial polas aves era un factor principal responsable do declive na frecuencia de carbonaria comparada con typica. Describiu os seus resultados como unha reivindicación completa da teoría da selección natural da evolución da B. betularia e dixo "se o aumento e diminución da B. betularia é un dos exemplos máis impactantes visualmente e doadamente comprensibles de evolución darwinista en acción, debería ser ensinado. Proporciona despois de todo a proba da evolución."
Majerus morreu antes de que puidese completar a redacción do resultado dos seus experimentos, polo que ese labor final foi levado a cabo por Cook, Grant, Saccheri e Mallet, e foron publicados o 8 de febreiro de 2012 co título "Selective bird predation on the peppered moth: the last experiment of Michael Majerus." (Predación selectiva polas aves: o último experimento de Michael Majerus) O experimente converteuse no máis grande nunca feito sobre o estudo do melanismo industrial, no cal foron estudados 4864 individuos nunha investigación que durou seis anos, e confirma que o melanismo nas avelaíñas é un exemplo xenuíno de selección natural que implica a camuflaxe e a predación. A súa concluinte observación di: "Estes datos proporcionan a proba máis directa ata agora que implica a camuflaxe e a predación das aves como a explicación principal do aumento e diminución do melanismo en avelaíñas."
Coyne respondeu felicitándose de que as súas críticas tivesen motivado a repetición do experimento e dicindo: "A pesar da defensa dos evolucionistas británicos, creo que as miñas críticas tiñan algún peso, porque o biólogo de Cambridge Michael Majerus decidiu repetir os experimentos de Kettlewell, pero facéndoos correctamente esta vez." Citou a conclusión de Cook et al. de que "estes novos datos contestan ás críticas aos traballos iniciais e validan a metodoloxía empregada en moitos experimentos de predación previos que utilizaban os troncos de árbores como sitios de descanso. Os novos datos, acoplados co peso de datos que existían previamente mostran convincentemente que 'o melanismo industrial na B. betularia é aínda un dos exemplos máis claros e doadamente comprensibles da evolución darwinista en acción'." Coyne dixo que estaba "encantado de concordar con esta conclusión, que responde ás miñas críticas previas sobre a historia da Biston."
Tim Alexander
Tim "Herb" Alexander, nado en Cherry Point (Carolina do Norte) o 10 de abril de 1965, é un músico estadounidense, coñecido por ser o batería da banda Primus. Tim tocou na meirande parte da discografía do grupo, incluídos algúns dos seus álbums máis coñecidos como Frizzle Fry (1990), Sailing the Seas of Cheese (1991), Pork Soda (1993) e Tales from the Punchbowl (1995). Alexander estivo na banda en tres momentod; inicialmente deixou Primus en 1996 e regresou en 2003, antes de marchar novamente en 2010 e regresar en 2013.
Aínda que Alexander ten afirmado estar inspirado inicialmente para tocar a batería por lendarios músicos como John Bonham, Neil Peart e Shaun O'Connor, o guitarrista de Primus Larry LaLonde asegura que o seu xeito de tocar está máis influenciado pola música African Jùjú.
Fóra de Primus, Alexander tocou en varios proxectos co líder de Tool Maynard James Keenan, incluídas as bandas Puscifer e A Perfect Circle, e tamén tocou no grupo de artes escénica teatrais Blue Man Group. Alexander ten sido loubado pola súa forma de tocar "polirrítmica".
Traxectoria
Antes de unirse a Primus tocou e gravou con Major Lingo, unha banda se ska cunha lap steel guitar como instrumento principal. Cando Major Lingo xirou pola Bay Area Tim coñeceu aos membros de Primus e fixo unha proba coa banda.
Despos de que Alexander deixase o grupo, formou o seu propio proxecto, Laundry, coa que editou dous álbums, Blacktongue e Motivator. Alexander tamén colaborou co baixista experimental Michael Manring e co guitarrista Alex Skolnick para formar o grupo Attention Deficit.
Alexander foi o primeiro batería de A Perfect Circle, realizando os primeiros concertos coa banda, e gravando o tema "The Hollow" no seu álbum de estrea, Mer de Noms. Aparece tamén como membro no DVD/CD aMOTION.
Alexander uniuse ao grupo teatral Blue Man Group, e ocasionalmente tocou coa banda de Las Vegas Uberschall.
A pesar de ser principalmente coñecido polo seu traballo como batería, Alexander tamén é un hábil guitarrista e vocalista. Tocou a guitarra ao vivo co grupo Born Naked e fixo labores de vocalista no segundo álbum de Laundry e na súa xira de promoción.
Alexander estivo involucrado nun novo proxecto entre os anos 2008 e 2009. Este coñeceuse co nome Into The Presence e interpretaba cancións de Luis Carlos Maldonado. O seu álbum de estrea foi lanzado a través do selo Razor and Tie Records e conta coa colaboración da baixista Paz Lenchantin e a súa irmá, a chelista Ana Lenchantin.
Na actualidade Alexander está envolto co proxecto de Maynard James Keenan Puscifer. Xirou coa banda e aparece nas súas gravacións máis recentes.
O Río, Sofán, Carballo
O Río é un lugar da parroquia de Sofán no concello coruñés de Carballo na Comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2019 segundo datos do IGE, dos cales eran 3 homes e 5 mulleres.
URL
Partes
Normalmente, un URL consta de dúas partes:
Emanuel Swedenborg
Emanuel Swedenborg, nado como Emanuel Swedberg en Estocolmo o 29 de xaneiro de 1688 e finado en Londres o 29 de marzo de 1772, foi un científico, teólogo, filósofo e místico sueco, máis coñecido polo seu libro sobre o alén, De caelo et ejus mirabilibus et de inferno, ex auditis et visis (1758).
Traxectoria
Emanuel Swedenborg era fillo do profesor e bispo luterano Jesper Swedberg (1653–1735), bispo de Skara, un dos máis destacados clérigos do país.
Dende a súa infancia, mostrou paixón polo estudo de todo o que ten relación co universo e o home, observou os mecanismos, as forzas e os influxos que regulan a vida e como se desenvolven. Moito antes dos dez anos, relacionouse co mundo adulto para procurar respostas en temas como a fe, a vida eterna ou a sede da alma, mais descontento coas respostas que obtivo ás súas cuestións, experimentou sobre si mesmo e por si mesmo. Ao experimentar sobre a súa respiración, pensou que tería a partir da infancia acceso a estados de conciencia modificada. Máis tarde fabricou as súas propias lentes ópticas para explorar o infinitamente grande e o infinitamente pequeno.
Ata aos 56 anos de idade, Swedenborg dedicou esencialmente a súa vida ás investigacións científicas que o levaron a numerosos países. Publicou un gran número de libros sobre matemáticas, xeoloxía, química, física, mineraloxía, astronomía, anatomía, bioloxía e psiquiatría, nos cales se localiza o xerme de numerosas ideas brillantes asignadas máis tarde a outros investigadores. miniatura|esquerda|200px|Placa en memoria de Emanuel Swedenborg na súa casa natal de [[Estocolmo.]] Fixo os planos dun avión, dun submarino, descubriu a función das glándulas endócrinas e o funcionamiento do cerebro e o cerebelo. As súas obras continúan a empregarse nos Estados Unidos en institutos de investigación en psicomotricidade, probando así clinicamente o fundamento de descubrimentos feitos preto de tres séculos antes. Inventou un sistema decimal monetario que serve tamén para o estudo da cristalografía.
Foi o primeiro en desenvolver a hipótese sobre a formación nebulosa do Sistema Solar, dando a natureza da Vía Láctea. Efectuou tamén un estudo avanzado sobre a circulación do sangue e sobre a relación do corazón e os pulmóns.
Aos 56 anos abandonou as investigacións científicas para dedicarse por completo á investigación teolóxica, psicolóxica e filosófica coa fin de facer descubrir aos homes unha espiritualidade racional. Faleceu en 1772 logo de escribir máis dun centenar de obras.
Legado
miniatura|Capela Swedenborg en [[Cambridge, Massachusetts|Cambridge, Massachusetts]] miniatura|Estatua de Emanuel Swedenborg no parque [[Mariatorget, Estocolmo.]] A súa busca insaciable da sede da alma fíxoo relacionarse con personalidades recoñecidas do seu tempo, como Newton, Leibniz e outros membros da Royal Society, así como coas universidades de Oxford e Cambridge. Viaxou por toda Europa patrocinado polo rei Carlos XII e o duque de Brunswick, coa fin de estudar e imprimir os froitos das súas investigacións.
Se en vida influíu en reis, destacados científicos e filósofos, como Newton, Kant ou Voltaire, foi despois da súa morte como consecuencia do coñecemento que naceu sobre as bases do seu pensamento, cando se notou a súa influencia nas esferas relixiosas masónicas e terapéuticas.
Os escritos de Emanuel Swedenborg inspiraron grandes músicos, escritores e psicólogos nas súas obras. Entre eles os máis coñecidos foron Goethe, William Blake, Helen Keller, Gérard de Nerval, Thomas Carlyle, Isaac Pitman, Johnny Appleseed, Balzac, Wagner, Oberlin, Berlioz, Ralph Waldo Emerson, Baudelaire, Paul Valéry, Henry James, Éliphas Lévi, Hahnemann. Jorge Luis Borges deu varias conferencias sobre o místico sueco, de quen afirmou que falaba cos anxos polas rúas de Londres. Carl Gustav Jung debuxou a inspiración da súa «psicoloxía das profundidades» nos Misterios Celestiais, que inflúe polos seus estudos en toda a psicoloxía moderna.
Baladas da Galiza imaxinaria
Baladas da Galiza imaxinaria é o un álbum de estudio dos músicos galegos Uxía Senlle e Narf. Foi publicado en maio de 2015, baixo o selo Edicións Damadriña, que promove a propia Uxía.
Emanuel Swedenborg
Legado
Algúns servíronse dos escritos de Swedenborg e achacáronlle que só tiña como finalidade o espiritismo, mentres que Swedenborg soamente practicaba o espiritismo para convencer, e non sen reticencias, coñecendo ben os peridos desas prácticas. Así, estes grupos lanzaron un descrédito importante contra Swedenborg e os seus escritos, mesturándoo coas súas prácticas sectarias.
Baladas da Galiza imaxinaria
Trátase do décimo sexto álbum de Uxía Senlle na súa cronoloxía.
Emanuel Swedenborg
Legado
Outros mesmo se serviron del sen nomealo directamente para crear o seu propio movemento relixioso, a súa propia igrexa e empregaron a súa teoloxía dun xeito persoal. Entre eles pódense citar o cientifismo, a teosofía e a antroposofía.
Abelaíndo, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
Abelaíndo é un lugar situado na parroquia de Cerdedo, no concello de Cerdedo-Cotobade, na provincia de Pontevedra. No ano 2008 tiña 29 habitantes (13 homes e 16 mulleres).
Emanuel Swedenborg
Legado
Existen numerosas igrexas que citan os seus escritos teolóxicos como a verdade divina e que se atopan esparexidas por todo o mundo. Seguen a Swedenborg decenas de milleiros de adeptos, e a pesar dunha aparencia hermética, os escritos teolóxicos de Swedenborg son simples na súa mensaxe inicial: “Ama o teu próximo como a ti mesmo, purifícate do mal, traballa pola harmonía universal”.
Abelaíndo, Cerdedo, Cerdedo-Cotobade
O fitónimo Abelaíndo fai referencia á abundancia de abeleiras. O lugar atópase a tres quilómetros da capital do concello. Nel está a capela da Virxe do Perpetuo Socorro.
URI
URI son as siglas de Uniform Resource Identifier, Identificador Uniforme de Recursos. Ás veces, tamén se utiliza URL co mesmo significado.
Normalmente, un URI consta de dúas partes:
Keiko Yamada
Keiko Komuro (小室 桂子), nada en Usuki (prefectura de Ōita) o 18 de agosto de 1972, é unha cantante xaponesa coñecida entre o público como KEIKO. O seu nome de solteira era orixinalmente Keiko Yamada. Keiko é a cantante do popular grupo de música dance xaponés Globe dende 1995, e contraeu matrimonio co tamén membro da banda Tatsuya Komuro o 22 de novembro do ano 2002.
Traxectoria
A moza nunca estivo ligada profesionalmente a música ata que, polo consello duns amigos que lle dicían que tiña unha gran voz, asistiu o casting EuroGroove Night Talent Search, organizado polo produtor e músico xaponés Tetsuya Komuro coa finalidade de buscar un novo talento feminino para crearlle unha carreira profesional. A nova Keiko quedou como elixida de Komuro, e xunto a el mesmo e o modelo francés pero criado no Xapón, Marc Panther formaron o que finalmente sería unha das máis grande sensacións dos anos 90: a banda Globe.
Pronto KEIKO pasou a ser a máis popular dos integrantes da banda, converténdose tamén nun ídolo da metade dos anos noventa. Dende o seu debut a imaxe da cantante cambiou radicalmente, e resulta case imposible comparar a súa imaxe na actualidade (ou nos últimos anos), coa imaxe que tiña no momento do seu debut xunto a Globe. O seu estilo tamén fixo que conseguira moitos seguidores, que a consideran unha icona da moda. Dende a súa primeira aparición na televisión en 1995 ata 1998 conservou algo o seu color de pelo, pero sorprendeu a todos tras cambialo de color a rubio, dentro da época na que o terceiro álbum da súa banda, "Love Again", era lanzado o mercado. Pronto volvía a escurecelo, para no 2000 dar os seus primeiros pasos como solista no proxecto de globe featuring. Os tres integrantes da banda lanzaron singles promocionais en solitario, pero o de KEIKO foi o que conseguiu un maior éxito, posicionandose nos primeiros lugares dos singles máis vendidos. O éxito conseguido incluso lle deu a oportunidade de saír de xira en solitario ese mesmo ano, por algunhas cidades do Xapón.
San Salvador de Mourisco, Paderne de Allariz
San Salvador de Mourisco é unha parroquia do concello ourensán de Paderne de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. No ano 2007 tiña 218 habitantes (106 homes e 112 mulleres) distribuídos en 5 entidades de poboación, os mesmos habitantes que no ano 2000.
Alba Carballal
Alba Carballal Gandoy, nada en Lugo en 1992, é unha escritora galega en lingua castelá.
Traxectoria
Arquitecta pola Universidade Politécnica de Madrid, estudou Dereito na UNED. Traballou como tradutora. En 2016 obtivo unha bolsa de residencia literaria na Fundación Antonio Gala, durante a que escribiu a súa primeira novela. Colabora en Arquitectura Viva e na web literaria Zenda.
Roberto Francisco Chiari Remón
Roberto Francisco Chiari Remón, nado en Cidade de Panamá o 2 de marzo de 1905 e finado na mesma vila o 1 de marzo de 1981, foi un político Panameño, Presidente de Panamá durante dous períodos: en novembro de 1949 e desde o 1 de outubro de 1960 ata o 1 de outubro de 1964. Foi fillo do tamén presidente de Panamá Rodolfo Chiari.
Traxectoria
Estudou no Colexio La Salle e obtivo o título de bacharel e perito mercantil. Traballou na produción de azucre, pero foi o único dos seus irmáns que se interesou na política. En 1940 foi elixido deputado da Asemblea Nacional e durante o goberno de Ricardo Adolfo de la Guardia foi Ministro de Salubridade e Obras Públicas. O 20 de novembro de 1949, asumiu o cargo de presidente logo da renuncia de Daniel Chanis Pinzón, no entanto ocupou o cargo por catro días. Foi candidato á presidencia da república en 1952 contra o seu primo o Coronel José Antonio Remón Cantera, pero perdeu. Nese momento foi presidente da Cámara de Comercio e presidente do Partido Liberal por oito anos.
Participou novamente nas eleccións presidenciais de 1960 contra Ricardo Arias e Víctor Goytía, e puido vencer nelas. O 1º de outubro de 1960 asumiu a Presidencia Constitucional da República para un período de catro anos. A súa administración estivo enfocado na educación e a saúde. Non obstante o feito máis destacable no seu goberno é romper as relacións entre Panamá e os Estados Unidos, logo dos acontecementos do Día dos Mártires do 9 de xaneiro de 1964, onde estudantes Panameños entraron á Zona do Canal de Panamá para hastear unha bandeira panameña no Colexio de Balboa, pero foron reprimidos polos estadounidenses, que habían atacado a bandeira e causado 22 panameños mortos e outros feridos.
Ao terminar o seu cargo como presidente retirouse da vida pública e traballou nas súas compañías privadas. Foi presidente do Sindicato de Industrias desde 1967 ata 1969.
Ízaro
miniatura|A illa vista desde Mundaca. Ízaro é unha illa do mar Cantábrico situada na costa de Biscaia, fronte ás localidades de Bermeo e Mundaca a unha distancia de 3 km da primeira e 2,2 km da segunda. A illa ocupa o centro da desembocadura da ría de Mundaca, e atópase flanqueada polos cabos de Ogoño e Matxitxako.
A illa é alargada, de forma triangular, e está orientada en dirección NO-SE. A parte máis alta e ancha da illa é a parte SE. Na súa parte máis ancha, mide uns 150 m, e a súa lonxitude é de 675 m, sendo a súa altura máxima de 44,5 m. A punta do noroeste é denominada "Artxikote". Cara ao nordeste da illa, e separado desta uns 200 m, existe unha roca chamada "Potorro-harri" ou "Harri-ederra". Ao sueste atópase un embarcadoiro natural ou "porto" de Izaro.
Na chaira superior erixiuse un convento franciscano que foi arrasado por Francis Drake no século XVI. Abandonado o convento, do que apenas quedan vestixios, a illa afacía recibir visitas de mozas de acampada, ata que o padroado da Reserva da Biosfera de Urdaibai, da que forma parte, prohibiu tal actividade.
Izaro é unha verdadeira colonia de aves mariñas, sendo a especie máis común a gaivota patiamarela, aínda que tamén aniñan o paíño, as garzotas e os corvos mariños. En épocas anteriores criábanse nela coellos (seguramente levados polos frades do convento), e sábese que no século XIX arrendábase a illa para que pastasen as ovellas.
As súas costas e arredores son zonas de mergullo e pesca véndose no verán gran cantidade de pequenas embarcacións de pesca deportiva con porto en Mundaca, Pedernales e Bermeo.
As xentes do lugar adoitaron especular sobre a orixe da illa; vista desde a praia de Laga, no extremo nororiental da reserva, presenta unha forma similar ao cabo de Ogoño, o que motivou a crenza de que en tempos remotos se desgaxou daquela roca afundíndose no mar. En calquera caso a illa forma parte dunha mesma unidade xeolóxica coa punta de Anzoras, na marxe dereita da ría.
A festividade da Madalena
Sobre a súa titularidade é soada a disputa mantida entre a vila de Bermeo e o elizate de Mundaka. Ambas as localidades mantiveron ao longo da historia varios enfrontamentos acerca dos seus límites territoriais co transfrondo do seu distinto rango, así defendía o elizate de Mundaca os seus dereitos sobre a terra chaira sobre a que Bermeo tiña pretensións. Estas disputas chegaron ata a Xuntas Xenerais que considerou necesario nomear unha comisión para o establecemento dos límites, pero nin así se arranxaron completamente as disputas. Daqueles problemas quedan probas na pertenza de Diminigus a Bermeo e a adscrición da súa igrexa á parroquia de Mundaka.
Quizais de todas aquelas disputas xurdise a lenda da regata de Izaro, da que aínda manteñen algúns autores reservas sobre a súa verdadeira realización. Conta esta que para dilucidar a propiedade da illa, decidiron mundaqueses e bermeanos disputar unha regata baixo a arbitraxe de Elantxobe, aínda que esta última tamén reclamaba a illa, ao parecer cedeu finalmente ás súas pretensións.
A regata debía dar comezo ao amencer, e unha vez celebrada os remeiros da traiña de Bermeo saíron vitoriosos a pesar de perder a un dos seus homes afogado; a tradición mundaquesa conta, con todo, que os bermeanos acenderon fogueiras para que o galo cantase antes, o que lles deu a vantaxe necesaria para gañar a regata.
A regata conmemórase actualmente o 22 de xullo, día de Santa María Magdalena, cunha festa de irmandamento entre Mundaka, Bermeo e Elantxobe. No acto principal da festa, o alcalde de Bermeo que o será ese día tamén de Elantxobe e Mundaka, en presenza dos alcaldes de Mundaka e Elantxobe, lanza unha tella ao mar xunto á costa de Izaro dicindo Honaino heltzen dira Bermeoko Itxuginak (ata aquí chegan as pingueiras de Bermeo), fórmula mediante a cal renóvase anualmente a posesión bermeana da illa, e ascéndese a ela para colocar unha ikurriña, sendo case o único día do ano que a illa recibe visitas.
As Vendas da Barreira, Riós, Riós
As Vendas da Barreira é un lugar da parroquia de Santa María de Riós, no concello de Riós na provincia de Ourense. No ano 2014 tiña 100 habitantes.
Xeografía
As Vendas da Barreira están situadas no espiñazo dunha longa cadea montañosa que orientada de oeste a este e que partindo do val de Verín acada a altura de Fumaces e prolóngase, mantendo aproximadamente a mesma altitude (entre 850-950 metros), ata A Gudiña. Dende a aldea domínase cara ao norte o val do río Lamas, pechado polo Castro de Pedroso (non se trata dun castro senón dunha montaña). Cara ao sur, ábrese unha meseta a uns 800 metros de altitude na que se atopa Riós, a capital do concello.
Dende tempos remotos, As Vendas da Barreira foi un lugar de paso. O seu nome, seguramente, débese a unha parada de postas que puido existir no lugar. Pola aldea transcorría o Camiño Real que unía Castela con Ourense e, logo, coas Rías Baixas.
Seguindo o trazado do Camiño Real, construíuse a estrada Villacastín-Vigo, despois N-525, que aínda hoxe, logo do seu ensanchamento, segue transcorrendo polas Vendas. Durante a década 1990 construíse a autovía A-52. A división sálvase cunha ancha ponte que une as dúas metades da aldea e sobre que a transcorre a N-525, retrazada neste punto. Inmediatamente á saída desta ponte, a A-52 (en dirección á Gudiña e Castela) avanza por un alto viaduto sobre o lugar coñecido como Trancoso (probablemente unha deformación de Troncoso).
Economía
dereita|miniatura|250px|Pía bautismal canda á capela de Santo Amaro. A economía é eminentemente agrícola e gandeira. Porén, o feito de se atopar ao pé da principal vía de comunicación do sur de Galicia con Castela significou que se desenvolvese un reducido mercado de produtos agrícolas que fornecía os viaxeiros e lles daba hospedaxe. Modernamente, a carón da N-525 desenvolveuse un limitado sector hostaleiro local, principalmente, no lugar das Ferreiras, inmediato ás Vendas. Alí está unha estación gasolineira e varios restaurantes, panaderías e carnicerías. Porén, a construción da autovía A-52 reduciu notablemente o fluxo de viaxeiros, que apenas paran actualmente no lugar. Moitos dos antigos negocios pecharon.
Poboación
O declive da poboación nas Vendas da Barreira é evidente. A poboación está moi avellentada (moitos habitantes superan os oitenta e aínda os noventa anos). Tradicionalmente sufriu unha intensa emigración cara ás Américas, Europa e, na Península Ibérica, cara a Vigo e Madrid. Historicamente, sábese de fluxos migratorios intensos co Norte de Portugal e con Lisboa.
Nos anos 1980, na aldea construíuse un grupo escolar no que estudaban o ensino xeral básico (EXB) os nenos e nenas de todo o concello de Riós. Aproximadamente eran un cento cando se inaugurou. Actualmente, o seu número é escaso e mesmo diminúe. O centro escolar ameaza co peche.
Cabrera de Mar
Cabrera de Mar é un municipio español da provincia de Barcelona, en Cataluña. Pertence á comarca do Maresme.
Xeografía
Situada a uns 28 km da capital de provincia, Barcelona, e a 104 metros de altitude sobre o nivel do mar, o municipio sitúase no litoral da comarca barcelonesa do Maresme, entre as localidades de Vilassar de Mar e Mataró, aínda que o seu núcleo urbano principal atópase a uns 2,5 km do mar, nun pequeno val entre os montes de Burriac (onde se sitúa o castelo do mesmo nome) e de Montcabrer. Á parte dos dous municipios citados anteriormente, Cabrera de Mar tamén limita con Cabrils e Argentona.
Un aspecto característico de toda a comarca do Maresme e, xa que logo tamén de Cabrera de Mar, é a presenza de numerosas rises ou ramblas, debido á proximidade da Cordilleira Litoral respecto ao mar. Estes torrentes, xeralmente de escasa lonxitude, permanecen secos a maior parte do ano pero presentan perigosas crecidas cando se producen choivas intensas. Ríselas máis importantes do municipio son (de sur a norte) a de Cabrera, a de Agell e a de Argentona (esta última separa os termos municipais de Cabrera de Mar e Mataró).
Historia
Sobre os restos romanos construír no século XI o castelo de Sant Vicenç, chamado así por ter unha capela dedicada ao santo, castelo que foi ampliándose durante os séculos XII e XIII. No século XIV comezou a chamarse castelo de Burriac, debido a unha herdanza.
O val de Cabrera é especialmente rico en xacementos arqueolóxicos. O máis famoso e máis coñecido é o poboado ibero de Burriac, que se estende xusto por encima de Can Modolell. Este poboado pertencía aos laietanos, cuxo territorio estender aproximadamente no que actualmente son as comarcas do Maresme e o Barcelonès.
Economía
250px|miniatura|Cima do Montcabrer Existe unha ampla actividade agrícola, acompañada dunha importante implantación industrial e comercial concentrada en diferentes puntos, destacando o polígono industrial do Camí del Mig, no límite do municipio cos termos de Mataró e Argentona.
A taxa de paro do municipio en 2007 é do 4,99%.