cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hóckey sobre xeo
O terreo de xogo
A catro metros de cada un dos fondos encóntrase a liña de gol, unha liña vermella de cinco centímetros de ancho que cruza a pista de lado a lado paralela aos fondos, mentres que diante de cada portería hai delimitada cunha liña vermella de cinco centímetros a área de portería, que se estende verticalmente ata a parte superior do traveseiro. Entre ambas liñas de gol a pista divídese con outras tres liñas, unha vermella de 30 centímetros que divide a pista pola metade, e dúas liñas azuis de igual grosor que delimitan a chamada "zona neutral".
En fronte da mesa de anotadores delimítase mediante unha liña vermella de cinco centímetros un área semicircular de tres metros de radio a área de árbitros no xeo.
center|A [[pista de hóckey sobre xeo.
En vermello liña central e liñas de gol.
En azul: liñas de ataque.]]
Xoán López Durá
Xoán López Durá, nado na Habana en 1910 e finado en México en 1973, foi un avogado e político galego.
Nouveau roman
O Nouveau Roman (en galego, novela nova) é un movemento literario que ocupa as décadas dos 50, 60 e 70 na literatura francesa.
Historia
Os autores que se insiren neste grupo caracterízanse por publicar, fundamentalmente, na editorial Les Éditions de Minuit. O termo foi creado, cun sentido negativo, polo crítico Émile Henriot nun artigo do xornal Le Monde do 22 de maio de 1957, para criticar a novela La Jalousie (Os Celos), de Alain Robbe-Grillet. A etiqueta que designa esta nova forma de narrar foi acuñada, logo, por Alain Robbe-Grillet, en 1963, no seu manifesto Pour un Nouveau Roman (Por unha nova novela). O termo será explotado á vez por revistas literarias desexosas de crear actualidade así como por Alain Robbe-Grillet que desexaba promover os autores que reunía en torno a el, ás Éditions de Minuit, onde era aconsellador editorial. Precede de pouco a Nouvelle vague ( Nova Onda) que nace en outubro do mesmo ano.
Características
Grillet, no seu ensaio, rexeita a idea da intriga, do retrato psicolóxico e mesmo da necesidade de personaxes, pois considera estes recursos como desfasados e decimonónicos. O Nouveau Roman négase á reprodución da estrutura da novela tradicional –introdución, nó e desenlace- establecida desde o século XVIII e tan desenvolvida polos novelistas máis canonizados da literatura francesa moderna : Honoré de Balzac e Émile Zola. Agora, os novos autores poñen en cuestión os piares sobre os que se asenta o xénero narrativo :
Os autores distinguirán as súas novelas a partir de trazos coma os seguintes:
Autores de novas novelas
Outros autores dos que só algunhas novelas forman parte do Nouveau Roman ou aos que só algúns críticos inclúen no movemento:
Eluana Englaro
Eluana Englaro, nado en Lecco o 25 de novembro de 1970 e finado en Udine o 9 de febreiro o 2009 foi unha muller italiana que estivo en estado vexetativo dende o 18 de xaneiro de 1992 até a súa morte debido a un accidente de tráfico.
Tras 17 anos en coma, foille retirada a comida que se lle administraba habitualmente, producindo así o seu falecemento. No últimos momentos da súa vida producíronse reaccións de poderes políticos italianos polo tema da eutanasia.
Fanoi Vello, Fanoi, Abadín
Fanoi Vello é un lugar da parroquia de Fanoi no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 2 habitantes, dos cales 1 era home e 1 era muller. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2011 cando tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
-411
Outros
Historia ano a ano
Cabana, Xustás, Cospeito
Cabana é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres).
As Airas, Moreiras, Toén
As Airas é un lugar da parroquia de Moreiras no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 139 habitantes (73 homes e 66 mulleres).
Trátase dun lugar situado na ladeira do val do castro de Trelle e ten dúas casas señoriais. Unha delas é o pazo da Pereiriña, de certo renome na provincia de Ourense. A comezos dos anos oitenta foi inaugurada a capela e mais o cruceiro das Airas. Así mesmo, está a piques de abrir o seu primeiro local social, no campo da festa da aldea.
Card Captor Sakura
Cardcaptor Sakura (カードキャプターさくら kādo kyaputā sakura), tamén coñecido como Card Captor Sakura ou A cazadora de cartas e frecuentemente abreviado en CCS é un serie manga do grupo artístico feminino CLAMP. É tamén un serie de animación (1998-2000) baseado no manga, de 70 episodios de media hora e dous filmes.
Argumento
Sakura Kinomoto, rapaza de dez anos descobre un día, na biblioteca do seu pai, un libro misterioso, do que sae Kerberos, unha pequena criatura con ás que lle di que el é o garda das cartas, creadas por un meigo hai séculos, cada carta posúe un poder propio, pero hai un problema as cartas xa non están no libro. Kerberos confía a Sakura a misión de xuntar todas as cartas, antes de que se produza unha catástrofe.
Rally Sur do Condado
miniatura|Podio da proba na edición de 2014. miniatura|Podio da proba na edición de 2016: [[Alberto Meira, Félix Macías e Jorge Pérez.]] O Rally Sur do Condado é unha proba de rally que se disputa anualmente no sur da provincia de Pontevedra, dende o ano 2004 pola Escuderia Surco e é puntuable para o Campionato de Galicia de Rally. O piloto máis laureado da proba é Alberto Meira, con seis vitorias.
A Casa do Vento, Cea, Vilagarcía de Arousa
A Casa do Vento é un lugar da parroquia de Cea no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
3×3 Eyes
3×3 Eyes, pronounciado Sazan Eyes (サザンアイズ) en xaponés, foi un manga realizado por Yuzo Takada, probablemente a súa serie máis exitosa, con 40 volumes publicados entre 1987 e 2002 na revista Young Magazine.
Baseado neste manga realizáronse dúas series anime OVA, en 1991 e 1995 de 4 e 3 episodios respectivamente.
Gueto de Varsovia
miniatura|300px| Fronteiras do Gueto de Varsovia. miniatura|300px|Memorial dos Heroes do Gueto. O Gueto de Varsovia (Getto warszawskie, en polaco; Warschauer Ghetto, en alemán) foi o gueto xudeu máis grande establecido pola Alemaña Nazi en Polonia durante o Holocausto, na segunda guerra mundial. Durante os tres anos da súa existencia, a fame, as enfermidades e as deportacións a campos de concentración e de exterminio minguaron a súa poboación dun total estimado en 400.000 a 50.000 habitantes. Neste gueto desenvolveuse o levantamento do Gueto de Varsovia, unha das primeiras revoltas masivas contra a ocupación nazi en Europa.
Formación do gueto
Os primeiros plans para illar á poboación xudía de Varsovia xurdiran axiña despois da ocupación alemá de Polonia en 1939. Con todo, a administración alemá do Goberno Xeral non estaba completamente organizada nese intre, e existían conflitos de intereses entre os tres principais actores: a administración civil, o exército e as SS. Nestas circunstancias, o Consello Xudeu, ou Judenrat, liderado por Adam Czerniaków, conseguiu atrasar o establecemento do gueto nun ano, sobre todo apelando aos militares a considerar aos xudeus como un recurso laboral importante. 250px|miniatura|esquerda|Soldados alemáns arrestando a xudeus durante o levantamento do Gueto de Varsovia, en maio de 1943
O gueto foi finalmente establecido polo Gobernador Xeral alemán para Polonia, Hans Frank, o 16 de outubro de 1940. Naquel entón, a poboación do gueto roldaba as 380.000 persoas, preto do 30% do total de habitantes de Varsovia. En cambio, o seu tamaño ocupaba só 2,4% do territorio. Durante o ano e medio seguinte xudeus da cidade e localidades contiguas menores foron trasladados forzosamente cara ao gueto. As enfermidades (sobre todo, febre tifoide) e maila fame, contribuíron, con todo, a manter o número de habitantes estable. Cabe considerar que as racións alimenticias para xudeus eran oficialmente limitadas a apenas 184 calorías por día, mentres que aos polacos correspondíanlles 1800 e aos alemáns 2400.
Os nazis pecharían o acceso do gueto de Varsovia ao exterior o 16 de novembro de 1940, cercándoo primeiro con arames de púa e logo construíndo un muro de tres metros de altura e 18 quilómetros de longo.
Vida social e cultural do gueto
Para o funcionamento e a orde do gueto, nuns casos, e o sostemento e a axuda mutua das persoas que alí vivían, noutros, existiron organizacións e institucións funcionando no gueto.
O Judenrat e movementos xuvenís, entre outros, tentaron amortecer as inhumanas condicións de vida. Os maiores problemas eran o sobrepoboamento nos fogares, a fame, a inactividade nuns e as malas condicións de traballo noutros. miniatura|250px|Xudeus prendidos por soldados alemáns sendo deportados, abril de 1943 En resposta a isto, o Judenrat tomou a responsabilidade de levar a media de aloxamento a sete persoas por dormitorio. Outras organizacións como CENTOS (financiada polo Comité Conxunto Xudeu-Estadounidense de Distribución, American-Jewish Joint Distribution Committee) organizaron cantinas onde se daban pratos de sopa de balde e outras solucións para a redistribución dos bens e os alimentos dispoñibles aos desposuídos. Durante 1941 as cantinas de sopa chegaron a alimentar a dous terzos da poboación do gueto.
Por un curto período, o Judenrat tivo tamén permiso para organizar catro escolas primarias, dos graos primeiro a terceiro, para os nenos do gueto. Xunto a isto existía un amplo sistema clandestino organizado polas organizacións xuvenís que cubría todos os graos. A miúdo, o derradeiro sistema encubríase como cantinas de sopa.
O Judenrat era ademais responsable dos hospitais e orfelinatos que funcionaban no gueto. Un dos orfanatos, dirixido polo pediatra Janusz Korczak, chamábase a "República dos Nenos". Estes centros de saúde foron clausurados en 1942 e os seus responsables deportados a Treblinka.
A vida cultural incluía unha prensa diaria (en ocasións clandestina) en tres linguas: (yídish, polaco e hebreo). A actividade relixiosa incluíu por un tempo celebracións xudías permitidas abertas mentres que, noutras ocasións, realizáronse reunións en domicilios particulares cos rabinos. Ademais, existía unha igrexa para os xudeus convertidos ao catolicismo.
Así mesmo, chegáronse a dar concertos de música clásica no gueto. Marcel Reich-Ranicki conta que non había dificultade en atopar excelentes violinistas e músicos de instrumentos de corda en xeral; máis difícil, segundo el, era a procura de músicos de instrumentos de vento. En xeral, estes non tiñan experiencia en orquestras sinfónicas, xa que eran músicos de jazz e de pequenos grupos. Con todo, esforzáronse para este fin e lográronse bos resultados. Tamén houbo obras de teatro e exposicións de arte. En moitos casos os artistas eran figuras prominentes da vida cultural polaca de entón.
Un dos máis notables esforzos de preservación cultural foi liderado polo historiador Emanuel Ringelblum e o seu grupo Oyneg Shabbos, que colleitou documentos de persoas de todas as idades e posicións para crear unha historia social da vida no gueto. En total, estímase que obtiveron preto de 50.000 documentos históricos, incluíndo ensaios sobre varios aspectos da vida no gueto, diarios, memorias, coleccións de arte, publicacións da prensa ilegal, deseños, traballo escolar, pósteres, entradas de teatro, receitas etc. Estes documentos foron agochados dos alemáns en tres lugares separados, e dous deles foron recuperados, sendo a fonte primaria de investigación sobre o gueto de Varsovia. Actualmente pénsase que o terceiro rolo de documentos podería estar soterrado baixo o edificio actual da embaixada da China.
Fin do gueto
O 20 de xaneiro de 1942, os líderes nacionalsocialistas decidiron na Conferencia de Wannsee exterminar aos xudeus de Europa. A primeira fase do que chamaron a solución final foi a Operación Reinhard, para o exterminio dos xudeus en Polonia. Para isto comezouse a construción do campo de exterminio de Treblinka en maio de 1942, concluíndose a obra en xullo, coincidindo co inicio da liquidación do gueto varsoviano.
O 22 de xullo comezou a Große Umsiedlungsaktion ("Gran acción de realoxamento"). O Judenrat foi informado entón de que todos os xudeus, agás aqueles que traballaban en fábricas alemás, o persoal de hospitais xudeu, os membros do Judenrat e as súas familias e os membros da forza policial xudía e as súas familias, serían "deportados ao Leste".
A policía xudía debía conducir diariamente a 6.000 xudeus ao momento de encontro Umschlagplatz xunto ás vías férreas da Transfertelle. En caso de incumprimento, os alemáns fusilarían por centos aos reféns, entre eles a dona de Adam Czerniaków. Despois de tentar, fallidamente, convencer aos nazis de desistir dos seus plans, o líder do Consello Xudeu suicidaríase, deixando unha nota que rezaba "Non podo soportar máis todo isto. O meu acto mostrará a todos que é o correcto a facer". Os suicidios volveríanse un suceso común ante as penosas condicións de vida; o sogro de Marcel Reich-Ranicki (crítico literario xudeoalemán) sería outro nesa longa lista. O mesmo día do suicidio de Czerniaków, o 23 de xullo, a resistencia clandestina xudía reúnese e decide non sublevarse, ao crer que os xudeus estaban a ser enviados a campos de traballo forzoso e non de morte.
Durante o próximo semestre, a resistencia xudía clandestina agrupouse en dúas organizacións maiores. A ŻOB (Żydowska Organizacja Bojowa, Organización Xudía de Loita) era liderada por Mordechai Anielewicz e tiña entre os seus membros entre 220 e 500 persoas; a outra era a ŻZW (Żydowski Związek Walki, "Unión Xudía de Loita"), que contaba cun número semellante de membros. Os membros destes grupos crían que era necesario resistir agresivamente a opresión. O seu armamento consistía maioritariamente en pistolas de man, explosivos caseiros e cócteles molotov; a ŻZW estaba mellor armada como resultado de maiores contactos clandestinos co exterior do gueto.
O levantamento e a destrución definitiva
miniatura|250px|esquerda|Tropas alemás na rúa durante a queima do Ghetto, abril de 1943 O 9 de xaneiro de 1943, o comandante das SS Himmler visita o gueto e ordena a continuación das deportacións. O día de comezo da segunda expulsión masiva de xudeus, nove días despois, ocorre a primeira instancia de resistencia armada. Os xudeus insurrectos logran certo éxito: a expulsión detense despois de catro días, e as dúas organizacións principais de loita pasan a controlar o gueto, construíndo numerosas barricadas e actuando en contra dos xudeus colaboracionistas. Durante o tres meses seguintes prepáranse para o que sería a loita final.
A batalla final sería o 19 de abril. Ese día, os alemáns, comandados por Ferdinand von Sammern-Frankenegg, chegaron con 2.054 soldados para sufocar a rebelión, confiados de que os xudeus, ao velos en tal número, sentiríanse incapaces e desistirían. Mentres os nazis avanzaban polo deserto gueto, os partisanos xudeus, agochados nas xanelas das casas e teitos de edificios, agardaban armados con pistolas, fusís e explosivos. Chegado o intre, atacaron ás tropas que, nun nivel inferior, estaban expostas dende numerosos francos. O ataque xudeu foi sumamente exitoso e forzou aos nazis a replegarse sen sequera poder arrestar a civís, xa que estes estaban debidamente agochados en búnkeres subterráneos construídos para a ocasión.
Este suceso provocou a ira de Himmler, quen substituíu a von Sammern-Frankenegg por Jürgen Stroop, que tiña experiencia no combate non formal dos partisanos. Nos días que seguiron, Stroop, seguindo as indicacións do seu superior de usar todos os medios necesarios, ordenou a queima de todos os edificios do gueto para obrigar aos rebeldes a saír dos seus agochos. A área encheuse de chamas e fume negro, ao que aínda os xudeus resistiron indo aos búnkeres, que axiña se mostrarían ineficientes polas malas condicións para a conservación da comida e a auga, ademais do aire viciado polo fume. Moitos xudeus morreron gaseados polos nazis nos búnkeres, mentres que outros preferiron suicidarse guindándose dende os edificios en chamas.
A resistencia maior foi sometida o 23 de abril e o levantamento en xeral o 16 de maio. Nesta última data, os alemáns voaron a sinagoga Tlomacki (que estaba fóra do gueto) como signo do fin da existencia do gueto de Varsovia.
Segundo os datos que Stroop achegaría no seu informe, tras o levantamento 56.065 xudeus foron capturados durante os días de enfrontamento e 631 búnkeres destruídos. Stroop estimou que entre 5.000 e 6.000 xudeus morreron no combate, 7.000 foron fusilados e outros 7.000 foron deportados a Treblinka, onde morreron. Os xudeus capturados non deportados a Treblinka foron enviados aos campos de traballo forzoso de Poniatowa, Trawniki e Majdanek.
Estimacións posteriores puntualizan que 300 soldados alemáns tamén faleceron, a pesar de que Stroop só sinala 16 no seu informe.
Alberto Torrado
Alberto Torrado foi o baixista orixinal da banda viguesa de punk rock Siniestro Total e tamén foi baixista dos Resentidos. Torrado fundou Siniestro con Julián Hernández, Germán Coppini e Miguel Costas en 1981. Gravou os álbums ¿Cuándo se come aquí?, Siniestro Total II: El Regreso, Menos mal que nos queda Portugal, Bailaré sobre tu tumba e De hoy no pasa.
Torrado coñeceu a Julián Hernández no Colexio Alemán. No instituto Hernández coñeceu a Miguel Costas e Javier Soto (futuro guitarrista de Siniestro) e os catro comezaron a tocar xuntos nunha banda chamada El Sexteto de Blues. Soto tivo que facer o servizo militar e o resto dos membros formaron Siniestro Total xunto con Germán Coppini. Torrado abandonou o grupo no ano 1987.
Torrado foi o encargado de compoñer a música e a letra dos temas "Al que eyacula Dios le ayuda (1ª Parte)", "Al que eyacula Dios le ayuda (2ªParte)" e "Lávame con vino", ademais de participar na creación dalgunhas das cancións máis coñecidas da banda como "Matar jipis en las Cies" ou "Bailaré sobre tu tumba".
Antonio Alcalá Galiano
Antonio Alcalá Galiano, nado en 1789 e finado en 1865, foi un político, orador e escritor español.
Traxectoria
Deputado a Cortes durante o Trienio liberal de 1820-1823, presidiu a sesión na que se declarou a incapacidade de Fernando VII. Emigrado e Inglaterra, regresou a España en 1834. En 1837 afiliouse ao partido moderado, e foi ministro de Mariña nun goberno presidido por Istúriz e de Fomento noutro presidido por Narváez.
Deixou dúas obras autobiográficas de valor histórico e literario: Recuerdos de un anciano (1878) e Memorias (1886). O seu prólogo a El moro expósito, do duque de Rivas, está considerado como o primeiro manifesto do romanticismo español. Influído polo pensamento político inglés, tendeu cara a unha política pragmatista e unha ideoloxía de tipo liberal.
Temora
Temora é unha localidade de Riverina, no estado australiano de Nova Gales do Sur, situada a 418 quilómetros de Sidney. No 2011 tiña 3 874 habitantes.
Pascual Cervera y Topete
Traxectoria
Ingresou no colexio naval ao trece anos o 30 de xuño de 1852 e foi ascendido a Gardamariña en 1855, prestando servizo durante a campaña de África na fragata de hélice e no Vasco Núñez.
Dalia (homónimos)
O termo dalia pódese referir a:
Dahlia
Personaxes fiticios:
Pascual Cervera y Topete
Traxectoria
Cando cumpriu vinte e un anos recibiu o despacho de Alférez de Navío. Foi enviado posteriormente a Filipinas, baixo as ordes de Casto Méndez Núñez. Loitou, entre 1862 e 1865, na expedición á Conchinchina e ás illas Filipinas, contra os rebeldes malaios e nos asaltos aos fortes da Cotta e de Pagalugan, onde foi ascendido a tenente de navío en atención por méritos de guerra. Continuou en Filipinas realizando traballos de hidrografía e levantando cartas dos centenares de illas do arquipélago, regresando á península en 1865.
Entre 1865 e 1868, encargóuselle a formación de gardamaríñas a bordo do navío de liña.
Ascende a Capitán de fragata e toma parte na guerra carlista e na defensa do Arsenal da Carraca durante a proclamación do Cantón de Cádiz. Trala Revolución Cantonal, foi enviado de novo a Filipinas, ao mando da corveta de hélice Santa Lucía, onde tivo que intervir en accións de guerra, especialmente en Mindanao. En 1876 foi nomeado Gobernador do arquipélago de Joló. De volta á península, e tras ocupar diversos cargos no ministerio de mariña, recibiu o mando do buque escola de gardamariñas, a corveta a mediados de 1879. A finais de 1880 foi designado comandante militar de mariña de Cartaxena. miniatura|Gravado da [[La Ilustración Española y Americana|Ilustración Española e Americana de 1893]] Presidiu a Comisión Construtora do acoirazado, do que en 1888, e con José Ferrándiz y Niño como segundo ao mando, foi o primeiro comandante como parte da súa primeira dotación , recibindo durante a súa estancia en Francia a Lexión de honra. En 1891 foi nomeado director técnico e administrativo dos estaleiros do Nervión, contratados para levar a cabo a finalización da construción do tres cruceiros acoirazados da clase Infanta María Teresa.
Entre o 14 de decembro de 1892 e o 23 de marzo de 1893 exerceu como ministro de mariña, nun goberno de Sagasta e no que dimitiu cando lle baixaron o orzamento. Durante a lexislatura 1893-1894, foi elixido senador por Cádiz e durante a lexislatura 1898-1899 por Albacete. En agosto de 1893 é nomeado Xefe da Comisión de Mariña de España en Londres, tomando parte na Conferencia Naval Europea, realizando labores de interlocución con empresas construtoras navais e de interlocutor con diferentes ministerios no que afectaba os asuntos marítimos, principalmente na guerra chino-xaponesa e a influencia dos Estados Unidos nas colonias de Filipinas e as Antillas.
De novo Cervera Topete é nomeado para un posto na Carraca, neste caso de Comandante Xeral do Arsenal como Contraalmirante en maio de 1896 ás ordes de José de Carranza, Capitán Xeneral do Departamento Marítimo de Cádiz.
Contaba cunha longa experiencia en cargos militares navais e, ao estalar a Guerra hispano-estadounidense en 1898, logrou burlar o bloqueo ao que estaban sometidas as Antillas españolas por tres poderosas formacións navais norteamericanas.
Historia de Iocoama
miniatura|dereita|250px|Arribada de Perry á baía de Iocoama.
Pascual Cervera y Topete
Traxectoria
O 3 de xullo de 1898, en augas de Santiago de Cuba, presentou batalla á frota do almirante Sampson, superior en número e calidade de equipos, a escuadra española foi vencida tras un desigual combate. Cervera e os seus superiores mantiñan posturas enfrontadas sobre a forma en que se debía actuar. Cervera acatou sempre as ordes recibidas, pero o fixo de mala gana, no último momento e mostrando a súa desconformidade. A decisión de Cervera de saír de Santiago a pleno día e pegado á costa só se explica desde o punto de vista humanitario, para tratar de minimizar o número de vítimas na batalla, o cal confirma que Cervera daba por perdida a batalla antes de iniciala.
Esta forma de pensar coincide coa súa decisión inicial de evitar enfrontarse á escuadra estadounidense e esperar resgardado no porto, o que resultou erróneo e contraproducente, pois de tódolos xeitos tivo que acabar enfrontándose á frota estadounidense, pero nunha situación infinitamente máis desventaxosa que nunha batalla en mar aberto, pois os seus buques tiveron que saír do porto e presentar batalla un a un. O porto de Santiago era aparentemente un bo refuxio, pois ofrecía protección á frota fronte a un ataque de forzas navais pero, por esas mesmas características, resultou unha ratoeira para a frota española ao saír de porto a presentar batalla. Como resultado da batalla, morreron 300 mariños españois por 1 mariño estadounidense, e outros 2 000 mariños españois foron feitos prisioneiros.
As Casas Novas, Xustás, Cospeito
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Xustás no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (5 homes e 4 mulleres).
Historia de Iocoama
A historia urbana de Iocoama ten a súa primeira mención en data de 1442, aínda que consta a súa existencia dende o século XI, coma unha pequena aldea de pescadores en terras pantanosas preto de Kanagawa, a terceira estación do Tokaido, principal vía de comunicación do Xapón dende o século XVII entre as dúas capitais, Edo (Toquio) e Quioto. O Xapón do período Edo era unha nación pechada cara ao mundo.
Así permaneceu ata 1853 cando o comodoro Matthew Perry, ao mando dunha frota de navíos de guerra dos EUA, arriba á badía de Iocoama demandando do shogunato Tokugawa a apertura de portos ao comercio exterior. Un tratado de paz e amizade asínase en 1854 establecendo Kanagawa coma primeiro porto. Pero as incomodidades que a proximidade do Tokaido podían supoñer para o confort dos comerciantes estranxeiros fixeron trasladar a Iocoama a construción do peirao. Daquela, o poboado contaba apenas cen casas.
Pascual Cervera y Topete
Traxectoria
Cervera foi feito prisioneiro na batalla. Outra sorte correu o Capitán de Navío Fernando Villaamil, que resultou morto en combate a bordo do. O Capitán de Navío Joaquín Bustamante non participou na batalla, pois desembarcara ao mando das columnas de desembarco, resultando ferido na Batalla dos Outeiros de San Juan, preto de Santiago de Cuba e faleceu poucos días despois.
-592
Outros
Historia ano a ano
Historia de Iocoama
En 1859 o porto de Iocoama deu inicio á historia propiamente urbana da vila, e con ela, á da modernización do Xapón da man do cosmopolitismo e os intercambios que acadou. miniatura|240px|[[Carta náutica de 1874.]]
Pascual Cervera y Topete
Traxectoria
Trala guerra de Cuba, Cervera tivo que soportar a incoación dun procedemento contra el, debendo solicitarse un suplicatorio pola súa condición de senador, e os seus oficiais sobreviventes. O cal deu como resultado o sobresemento da causa.
Legado
Unha rúa de Barcelona levou o nome de "Almirante Cervera". En maio de 2017, o concello manifestou a súa intención de lle muda-lo nome polo de Pepe Rubianes, feito que levou a cabo o 15 de abril de 2018 motivando as protestas dos descendentes do almirante.
Sanamede do Monte, A Baña
Sanamede do Monte é unha parroquia que se localiza no sueste do concello da Baña na comarca da Barcala. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 414 habitantes (211 mulleres e 203 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 544 habitantes.
Historia
Malia a mala conservación aínda quedan restos de túmulos megalíticos como son a mámoa do Purrubelo e a mámoa das Chamiseiras. As dúas sitúanse en Duomes de Abaixo. No lugar de Monte tamén se atopa a mámoa da Mina de Mosqueira.
A primeira referencia nun documento é o ano 988, onde reflicten que o monxe Leodofredo fai doazón da mesma e tódolos seus lugares ao mosteiro de Antealtares.
=== Feira en Seilán === No ano 1793, os veciños de Covas, San Cibrán e San Mamede elevaron unha petición ao Rei Carlos IV para que lles autorizase a celebración dunha feira todos os meses. Por Real Carta dada o 4 de setembro de 1795 concedéuselle a feira o segundo domingo de cada mes. Esta foi feita na carballeira de Seilán, e por ese motivo construíuse unha capela, primeiro de madeira, na que se oficiaba a misa os días da feira. No ano 1928 permitíuselle facer feira nos segundos domingos e nos cuartos daqueles meses que tiveran cinco. Esta durou ata os anos 60.
Historia de Iocoama
A nova cidade (en terreos de recheo arrebatados ao mar en 1667), arrodeada de canles para seguridade e vixilancia, compoñíase do asentamento dos estranxeiros ("Kannai") ao leste fronte aos peiraos, e o distrito comercial xaponés ao oeste, ao longo dunha rúa principal, a Honcho Dori. Cara ao interior, coma unha illa no medio do campo, Miyozaki, o barrio do ocio.
miniatura|Minato Mirai 21 e Landmark Tower. miniatura|Peirao Osanbashi.
Axiña o crecemento resulta espectacular e, trala rápida reconstrución despois do lume de 1866 que a destrúe parcialmente, máis ordenado (Nakadori, ampla avenida no barrio estranxeiro). Un dos maiores barrios chineses do mundo crece cun trazo diagonal pegado a Kannai e ao antigo distrito do pracer reconvértese en parque público. Os estranxeiros estenden os seus barrios ás alturas de Yamate (sueste).
En 1872, o primeiro ferrocarril do Xapón circula entre Iocoama e Shinagawa (Toquio), poñendo de relevo a disposición da nova era Meiji (dende 1868) para a modernización do país. Deseguido impleméntanse plans de forte industrialización da faixa costeira entre Iocoama e Toquio (nova capital do Xapón). Ao mesmo tempo acompañados do conseguinte agrandamento da zona portuaria mediante sucesivos recheos.
En 1889 acadou oficialmente o estatuto de municipalidade e o réxime de extraterritorialidade dos barrios estranxeiros foi abolido.
En 1923, o gran terremoto que asolou a chaira de Kanto destrúe a urbe. Na reconstrución, os cascallos utilízanse para novos recheos, entre eles o novo parque Yamashita na ribeira do centro da cidade. En 1945 volve ser destruída polos bombardeos da aviación estadounidense.
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
A Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación (RAGXL) é unha institución, inicialmente como Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación que se xestou por iniciativa do Ilustre Colexio Provincial de Avogados da Coruña sendo seu decano Manuel Iglesias Corral. A súa función é a investigación e a práctica do Dereito e das súas ciencias auxiliares en xeral, con especial dedicación ao Dereito foral galego.
Historia de Iocoama
A historia de recheos que dende o principio foi construíndo a Iocoama e o seu porto ten coma último capítulo ata o de agora o proxecto Minato Mirai 21. No nordés de Kannai, co obxectivo de abrir a cidade ó fronte marítimo, conta con varios rañaceos, entre eles o máis alto do Xapón (a Landmark Tower do 1993).
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
Recibiu o título de Real o 7 de xullo de 2011 pola Credencial nº 229/2011 do Xefe da Casa de S. M. O Rei, comunicando que S. M. o Rei, accedendo á petición que lle fora formulada, tivo a ben conceder este título.
Historia de Iocoama
Cabe destacar tamén a renovación do máis antigo peirao coma terminal de cruceiros (Osanbashi do 2002), obra do arquitecto español Alejandro Zaera Polo.
Sanamede do Monte, A Baña
A igrexa
Sofre varias transformacións, sobre todo a partir do ano 1594, visibles na variedade de estilos, que van desnde o gótico tardío ata o manierista que se manifesta na capela maior e nos retablos.
Lingua pasto
O pasto é unha lingua indíxena extinta que se falaba até o século XVII en Ecuador e Colombia. A lingua está pouco documentada aínda que existe evidencia ampla de que formaba parte da familia lingüística barbacoana. Os membros do pobo pasto agora falan castelán.
Historia de Iocoama
Notas
Yokohama
Lingua pasto
Dialectos
A variedade tamén extinta de Muellamués tería relación co pasto, desta lingua consérvase unha breve lista de vocabulario recompilada durante o século XIX que mostra claras similitudes co awá pit, aínda que é unha lingua diferente e con maior incidencia de préstamos léxicos do quechua. Adelaar opina que o muellamués podería ter sido o último dialecto do pasto en extinguirse.
Evidencia lingüística
Algúns elementos típicos da toponimia do pasto son as terminacións en -quer (Mayasquer ou Altaquer) e en -es (Ipiales, Pupiales e Túquerres).
O termo muellamués piar 'millo' aparece no topónimo Piartal na provincia de Carchi (Ecuador), e a interpretación da terminación -tal é 'rocha'.
Sanamede do Monte, A Baña
Muíños
A maioría moían con auga do río Seilán (río Albariña) nove meses, excepto o Novo, propio do cura, que moía todo o ano Moían a metade do ano coas augas do regato de Buchaín:
Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación
Historia
Por Orde do Ministerio de Educación e Ciencia do 23 de xullo de 1966 aprobáronse os Estatutos da Academia, con sede na cidade da Coruña e autorizando o uso da denominación "Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación", así como a utilización por parte dos seus membros do título de Académico.
O Ilustre Colexio Provincial de Avogados da Coruña impulsou de forma decisiva a creación da Academia e o seu posterior funcionamento, tanto cando as súas dependencias se encontraban no Palacio de Xustiza, en cuxos locais se desenvolveron desde o seu comezo os actos corporativos da Institución, como despois, cando se trasladou á sede actual na Casa do Consulado, na praza do Pintor Sotomayor, 1, da Coruña.
Obxectivos
O tratamento dos asuntos científicos foi encadrado en cinco seccións:
O traxe académico consiste en toga forense con vuelillos brancos nos puños sobre fondo vermello, barrete negro con pompón vermello e luvas brancas. Baixo a toga os académicos levarán pantalón negro e gravata de lazo tamén negra, con pescozo alto.
O 27 de marzo de 1967, en acto celebrado no Ilustre Colexio Oficial de Avogados da Coruña, constituíuse, integrou e puxo en funcionamento a Academia, sendo nomeado Presidente fundador Manuel Iglesias Corral.
Académicos
A Academia compóñena corenta académicos de número, académicos de honra e membros correspondentes.
Académicos de número fundadores
(Por orde do número da medalla corporativa)
Primeiras actividades
No acto de constitución deuse lectura aos Estatutos da Academia, que foran aprobados pola Orde Ministerial do 23 de xullo de 1966, e designáronse os membros da Xunta de Goberno, que quedo constituída do seguinte modo:
O Regulamento da Academia foi aprobado en sesión plenaria celebrada o 23 de xullo de 1967, onde acordouse celebrar a Sesión Solemne de apertura, na que pronunciaría o seu discurso de ingreso o Presidente da mesma, que tivo lugar o 10 de agosto de 1967 no Salón capitular do Concello da Coruña. Neste acto foi lido o primeiro discurso de ingreso, que versou sobre "Os Grandes Xurisconsultos Galegos, Bernardo o Compostelán o Mozo". Foi contestado polo Subsecretario do Ministerio de Educación e Presidente de Honra da Academia Luis Legaz Lacambra, que fora, durante moitos anos, reitor da Universidade de Santiago de Compostela.
En 1989 faleceu o primeiro Presidente e fundador da Academia, Manuel Iglesias Corral. Sucedérono José Antonio García Caridad, Santiago Nogueira Romero e Domingo Bello Janeiro, Presidente desde 2020.
A Academia e a Xunta de Galicia
A Xunta de Galicia concedeu á Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, en atención aos méritos que nela concorren a "Medalla Castelao", por Decreto nº 130/1991 do 25 de abril de 1991.
O 1 de xullo de 2010 quedou integrada como academia asociada ao Instituto de España.
O 7 de xullo de 2011 recibiuse a Credencial nº 229/2011 do Xefe da Casa de S. M. O Rei, comunicando que S. M. o Rei, accedendo á petición que lle fora formulada, tivo a ben conceder o título de Real á Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación.
En aplicación do disposto no artigo 27.19 do Estatuto de autonomía de Galicia e do artigo 3 da Lei orgánica nº 16/1995, do 27 de decembro, de transferencias de competencias á Comunidade Autónoma de Galicia, a Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación foi adscrita á Consellería de Xustiza e Interior segundo o Decreto nº 373/2003, do 16 de outubro, sobre asunción por parte da Comunidade Autónoma de Galicia das funcións en materia de Academias e a súa asignación a diversos departamentos da Xunta de Galicia.
Primeira muller académica
A Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación acolleu, o 13 de xullo de 2012, nunha sesión pública na que, por primeira vez na súa historia, tomou posesión da súa praza como académica de número unha muller, a catedrática de Filosofía do dereito da Universidade de Santiago de Compostela Milagros María Otero Parga. A nova académica, a quen acompañarán como padriños o avogado e coronel auditor do Corpo Xurídico Militar Padilla Carballada e o catedrático Domingo Bello Janeiro, disertou sobre "Os valores no Dereito". O acto, dirixido polo presidente da Real Academia, o maxistrado José Antonio García Caridad, comezou coa lectura do acordo de nomeamento da nova académica de número. En nome da Real Academia, a súa intervención foi contestada polo tamén catedrático da USC e académico numerario Francisco Puy Muñoz.
Reivindicación do dereito foral galego
O presidente da Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, José Antonio García Caridad, sostén que o dereito consuetudinario continúa funcionando en `Galicia e seguirá facéndoo no futuro, e por iso considera que o Parlamento de Galicia «terá que ter sensibilidade para recoñecelo".
Ingreso do presidente do Consello de Estado
A Academia acolleu o 27 de marzo de 2015 a sesión solemne na que leu o seu discurso de ingreso o presidente do Consello de Estado de España, Xosé Manuel Romay Beccaría, que ocupou o posto vacante deixado polo expresidente galego Manuel Fraga.
Falecemento de José Antonio García Caridad
O maxistrado José Antonio García Caridad, nado na Coruña en 1926, finou, aos 94 anos de idade, na mesma cidade o 7 de novembro de 2020. García Caridad foi o segundo presidente da Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación, cago que ocupou desde 1996 e 2008, e que foi ademais o primeiro presidente do Consello Consultivo de Galicia entre os anos 1996 e 2008 e vogal do Consejo General del Poder Judicial até a súa xubilación. Entrara en 1977 na RAGXL, cando foi elixido polo pleno de numerarios como académico de número electo. O seu discurso de ingreso leuno o 17 de outubro de 1980, ostentando desde ese momento a medalla corporativa nº 33. José Antonio García Caridad converteuse en presidente da Academia Galega de Xurisprudencia o 6 de febreiro de 1990, cargo que ocupou até o seu falecemento. Nun comunicado, os membros da Academia expresaron a súa dor pola perda do seu presidente, ao que se referiron como «un ilustre xurista e prezado compañeiro, que honrou á institución coa súa pertenza a ela».
Apertura do curso académico 2020-2021
A Real Academia Galega de Xurisprudencia e Lexislación abriu o curso académico 2020-2021, cun discurso inaugural a cargo do catedrático de Filosofía do dereito da USC Francisco Puy Muñoz. Nunha apertura virtual do novo curso, o profesor Puy chamou a recuperar o respecto polo Dereito. «Os xuristas non nos podemos desentender porque quizais sexa este o momento de reflexionar, sen rendernos, sobre o tipo de sociedade que queremos...sobre aquilo ao que podemos renunciar, porque é secundario, e sobre aquilo outro que, pola contra, debemos manter porque é imprescindible». Respecto diso, aludiu, como dato, a que «de seis millóns de sentenzas declarativas pronunciadas só se executan, xudicialmente, ao redor de mil», afirmou, ao aludir a que a actual organización xudicial dificulta a administración de xustiza.
Pyynikintori
Pyynikintori (en galego Praza de Pyynikki), chamada familiarmente Plassi, coñecida entre 1897 e 1927 Aleksanterintori en honor ao emperador ruso Alexandre II, e antes de 1897 Pyynikentori, é unha antiga praza de mercado situada no barrio de Pyynikinrinne, na cidade de Tampere (Finlandia). Pyynikintori limita ao norte con Pirkankatu, ao sur coa rúa F. E. Sillanpää, e ao leste e oeste cunha rúa do mesmo nome que a praza. Na actualidade a praza funciona como estación de autobuses e aparcadoiro de coches. Rodeando Pyynikintori encóntranse o Tampereen lyseon lukio, o Tampereen konservatorio e o campo deportivo de Pyynikki. Pyynikintori está ao carón doutra praza máis pequena chamada Heinätori.
Na esquina de Pyynikintori con Pirkankatu encontrábase entre 1929 e 1938 a estación de autobuses de longa distancia occidental de Tampere, obra do arqiutecto Bertel Strömmer. A estación era o final das liñas que se dirixían a Tampere dende o oeste, Turku, Pori e Vaasa. En 1938 as liñas que operaban na estación foron transferidas a unha nova estación construída en Ratina e que entrou en funcionamento ese mesmo ano, mais posteriormente algunhas das liñas, principalmente locais, volveron a Pyynikintori. Existiu tamén unha gasoliñeira na praza que estivo en funcionamento ata a década de 1990. O edificio, que mudou a súa aparencia en numerosas ocasións, foi finalmente demolido a finais do ano 2000.
Canto (homónimos)
Canto pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Posthumanidade
Posthumanidade é un concepto orixinado nos campos da ficción científica, a futuroloxía, a arte contemporánea e a filosofía, que literalmente significa "persoa ou entidade que existe nun estado alén do ser humano". O concepto concita cuestións de ética e xustiza, linguaxe e comunicación trans-específica, sistemas sociais, e as aspiracións intelectuais da interdisciplinariedade. O "posthumanismo" non se debe confundir co "transhumanismo" (a mellora nanobiotecnolóxica dos humanos) e coas definicións limitadas do posthumano como a esperada transcendencia da materialidade.
Posthumanismo
En teoría crítica o posthumano é un ser hipotético que representa ou procura reconcibir o humano. É o obxecto da crítica posthumanista, que cuestiona criticamente o humanismo renacentista, unha rama da filosofía humanista que defende que a natureza humana é un estado universal do cal o ser humano emerxe; a natureza humana é autónoma, racional, capaz do libre albedrío, e unificado en si mesmo como cúspide da existencia. Así, a postura posthumana recoñece a imperfectibilidade e desunión dentro dun, e entende o mundo a través de perspectivas heteroxéneas mentres procura manter o rigor intelectual e a dedicación ás observacións obxectivas. É clave nesta práctica posthumana a habilidade de cambiar perspectivas de xeito fluído e manifestarse a través de diferentes identidades. O posthumano, para os teóricos críticos do tema, presenta unha ontoloxía emerxente e non estática; noutras palabras, o posthumano non é un individuo singular e definido, senón un que pode "chegar a ser", ou encarnar, distintas entidades, e comprender o mundo segundo perspectivas múltiples e heteroxéneas.
Os discursos críticos arredor do posthumanismo non son homoxéneos, senón que de feito presentan unha serie de ideas contraditorias, e o mesmo termo é obxecto de discusión, cun dos dos máis prominentes autores asociados co posthumanismo, Manuel de Landa, lamentando o termo como "moi parvo". A exposición das ideas de, por exemplo, Robert Pepperell, en The Posthuman Condition, e N. Katherine Hayles en How We Became Posthuman, baixo un mesmo termo, é claramente problemático debido a estas contradicións.
O posthumano identifícase a grandes trazos co "cyborg" de A Cyborg Manifesto de Donna Haraway. O concepto de cyborg de Haraway é unha versión irónica das concepcións tradicionais de cyborg, invertendo o tradicional tropo do cyborg cuxa presenza vén cuestionar a prominente diferenza entre humanos e robots. O cyborg de Haraway sería, segundo moitos puntos de vista, unha versión "beta" do posthumano, pois a súa teoría cyborg levou a que a teoría crítica se ocupase do tema.
Seguindo a Haraway, Hayles, cuxo traballo está na base de gran parte do discurso posthumano crítico, asevera que o humanismo liberal, que separa mente e corpo, facendo do corpo unha "envoltura" ou vehículo para a mente, faise progresivamente máis complicado a finais do século XX e no XXI, porque a tecnoloxía da información pon en cuestión o corpo humano. Hayles mantén que debemos ser conscientes dos avances na tecnoloxía da información ao tempo que entendemos a información como "incorpórea", isto é, algo que, fundamentalmente, non pode substituír o corpo humano, senón que pode ser unicamente incorporado nel e nas prácticas da vida humana.
Métodos
Os posthumanos poderían ser intelixencias artificiais completamente sintéticas, ou unha simbiose de humano e intelixencia artificial, ou consciencias transferidas, ou o resultado de aplicar a un humano biolóxico moitas melloras tecnolóxicas pequenas pero con efecto acumulativo, isto é, un cyborg. Algúns exemplos disto último poden ser o redeseño do organismo humano usando nanotecnoloxía molecular ou melloras radicais usando combinacións de tecnoloxías como a enxeñería xenética, a psicofarmacoloxía, as terapias de prolongamento da vida, interfaces cerebro-computador, ferramentas avanzadas de manexo da información, fármacos de mellora da memoria, computadores vestíbeis ou implantados, e técnicas cognitivas.
Futuro posthumano
Tal como se usa neste artigo, "posthumanidade" non se refire necesariamente a un hipotético futuro onde os humanos se extinguiron ou desapareceron da Terra dalgún outro xeito. O mesmo que as especies derivan unha doutra, tanto humanos como posthumanos poderían coexistir. Porén, o escenario apocalíptico semella ser un punto de vista compartido por unha minoría de trans-humanistas, como Marvin Minsky e Hans Moravec, que se poderían considerar misántropos, polo menos en canto á humanidade no seu estado actual. Pola contra, outros, como Kevin Warwick, defenden a probabilidade de que humanos e posthumanos coexistan, pero cunha predominancia destes na sociedade, debido ás súas superiores capacidades. Recentemente algúns académicos teñen comezado a especular que o posthumanismo proporciónanos unha análise alternativa do cinema e a literatura apocalípticas, e así vampiros, lobishomes e mesmo zombis pasan a se considerar potenciais formas evolutivas do humano.
Moitos autores de ficción científica, como Greg Egan, H.G. Wells, Bruce Sterling, Frederik Pohl, Greg Bear, Charles Stross, Neal Asher, Ken MacLeod e autores do proxecto Orion's Arm, teñen escrito traballos ambientados en futuros posthumanos.