cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cervo
Cultura
As dúas poblacións máis importantes do concello contan con bibliotecas municipais, en San Cibrao que se encontra no segundo andar da Casa da Cultura e a de Cervo atópase no Centro Cultural e de Servizos a Cidadanía de Cervo (CCSCC) chegan a cultura a través das páxinas con máis de 11.000 libros a disposición dos lectores.
O concello conta con múltiples edificios e salas capaces de albergar exposicións que pon a disposición dos artistas, como a sala de Exposición (Casa da Cultura), o Auditorio (Casa da Cultura), as Antigas Carpinterías de Ribeira, a Antiga Carboeira do Conxunto Histórico Artístico de Sargadelos ou o Centro Culturar e de Servizos á Cidadanía de Cervo.
Patrimonio
Cervo conta cun rico patrimonio natural, destacando a súa costa, ríos, bosques... e a biodiversidade que as caracteriza. Contan con especies de suma importancia, como algunhas das aves que se atopan no longo da costa, esa costa que forma parte da Costa da Mariña Occidental, declarada zona ZEPA (Zona de Especial Protección de Aves) e LIC (Lugar de Importancia Comunitaria). Tamén con conta con bens construídos como museos, pazos, monumentos, esculturas, igrexas, capelas... e non se debe esquecer o Conxunto Histórico-Artistico de Sargadelos que inclúe os restos do complexo industrial fundado a finais do século XVIII por Antonio Raimundo Ibáñez, Marqués de Sargadelos, ao levantar unha fundición de ferro e, a principios do XIX, as fábricas de louza e vidro.
A implantación da industria cerámica neste lugar non se debe ao azar, senón a riqueza natural en minas de caolín, materia prima fundamental para esta industria; á existencia de fragas, que facilitou o uso directo de madeira nos procesos industriais; e á proximidade do mar, que favoreceu o transporte.
No edificio están instalados o establecemento de fabricación e venda de táboas de surf artesanais “Serea Surfboards”, o obradoiro creativo con tenda e estudo de tatuaxes “Enigma”, o centro ecuestre “Cabaliño de Pao”, o café bar cultural “A Sacabeira”, o establecemento de alimentación ecolóxica “Marmeladas A Morena” e o centro terapéutico rehabilitador “Pasiños na Lúa”.
Historia
No Antigo Réxime os territorios do concello pertencían á xurisdición de San Cibrao e ao couto redondo de Burela, pertencentes á súa vez á provincia de Mondoñedo. Coa primeira división de Galiza en concellos, Cervo pertencía ao partido de Viveiro. Entre 1835 e 1840 estivo dividido en dous: San Cibrao (parroquias de Castelo, Cervo, Lieiro, Rúa, Sargadelos e Vilaestrofe) e San Xulián de Nois (parroquia de Santa María de Burela). Esta división mantívose até 2002, cando se independizou o concello de Burela.
Un paseo o longo dos ríos descubre parte da historia de Cervo. Seguindo o caudal do Río Cobo que, tras pasar pola Ponte Medieval de O Bao, desemboca fronte o Porto de San Cibrao, un dos primeiros portos baleeiros do Cantábrico.
Nesta desembocadura encóntrase unha das antigas Fábricas de Salazón que, xunto á coñecida como "Castelo Mariño" de Cubelas, tiveron unha grande actividade anos atrás. É aquí, onde a auga salgada e a auga doce toman contacto, o lugar onde asentaban as antigas carpinterías de ribeira; na actualidade só se conserva unha, a única da provincia e unha das poucas da comunidade. A escasos metros do Museo do Mar, o máis antigo dos galegos, que mostra os visitantes a través das súas salas a historias e vida mariñéira do municipio da costa lucense.
Dende San Cibrao, porto de especial importancia das Reais Fábricas de Sargadelos, pódese seguir pola primeira estrada de peaxe de España, que no século XVIII levaba ás Antigas Reais Fábricas de Fundición e Louza de Sargadelos onde se asentan os seus restos á beira do río Xunco. O bordear este río ata a súa desembocadura na praia de Rueta pódense encontrar con diversos muíños que recordan eses oficios tradicionais de antano.
Porto de San Cibrao
O porto viviu unha importante actividade a finais do século XVIII como vía de comercialización da industria de Sargadelos, primeiro como altos fornos e posteriormente como fábrica de cerámica. No libro Cerámica de Sargadelos, de Felipe Bello Piñeiro, pódese ler:
É tan estreita a relación entre a fábrica e o porto que mesmo poderiamos falar dunha certa simbiose entre eles. Paralelamente a esta actividade fabril, o porto de San Ciprián non abandonou a actividade pesqueira. Este porto situábase na zona dos Campos e na zona de Figueiras, de aí que na actualidade sexa coñecida esta parte continental como "Porto de Abaixo", mentres que a illa se coñece como "Porto de Arriba"; hoxe ambas conforman o que se coñece como San Ciprián (Península da Paz).
Simbolos
Escudo de Cervo O aprobouse a modificación do escudo heráldico do concello de Cervo. O deseño do escudo quedou como:
Economía
Malia que boa parte da economía local depende do sector industrial tamén existe o sector primario (agricultura, gandería e pesca) e o turísmo.
O valor industrial da zona naceu por mor da existencia de terreos arxilosos e de caolín na zona. Isto permitiu a creación de factorías de ladrillos, tellas e louza, destacando a cerámica de Sargadelos a finais do século XVIII.
Todos estes factores combinados coa tradicional dedicación á pesca e á construción de pequenos navíos, así como a incipiente actividade turística permite aos seus habitantes gozar dunha elevada calidade de vida que se pon ao servizo do visitante.
Industria
Cervo está asociado a un dos proxectos empresariais máis antigos e de máis renome en Galicia: Sargadelos. Dende a súa época máis remota na que funcionaba como fundición e fábrica de municións para o Estado ata chegar a ser un dos maiores produtores de cerámica de España. Despois de anos de abandono, o pulo de Isaac Díaz Pardo reviviu o seu prestixio grazas á produción de calidade decorativa, inspirada en motivos artísticos e naturais da propia terra.
En época máis recente, a industrialización deste territorio cobrou un novo pulo coa instalación dun dos máis grandes centros de fabricación de aluminio de Europa, o complexo de Alcoa en San Ciprián, do cal se sustenta a maior parte da comarca da Mariña Lucense.
Nos seus límites locais, Cervo conta cun polígono industrial, onde se localiza a multinacional Alcoa, empresa estadounidense que se dedica a produción de aluminio. A súa contribución á economía é enorme para a economía non só local, senón lucense, dando emprego a máis de 1.000 persoas de maneira directa, e outras 400 de forma indirecta (auxiliares, etc.). Así, A Mariña Occidental, especializou o seu sector na metalurxia e produtos metálicos, conscientes da importancia de Alcoa, mentres que as outras dúas zonas da Mariña (Central e Oriental), seguen especializadas no sector primario.
Turismo
En canto ao sector turístico, o número de turistas que elixiron Cervo aumentou considerablemente ao longo destes anos, focalizándose maioritariamente en San Cibrao. Orientado cara a un turismo sostible e de calidade, Cervo converteuse nun dos puntos turísticos máis importante da Mariña Lucense, se ben aínda carece de excesiva temporalidade.
Festas
Amais das festas parroquiais, existen no concello varias festas gastronómicas, como a festa do ourizo (en marzo) e a festa do mexillón (abril) en San Cibrao. Esta aldea acolle tamén a festa da Maruxaina, celebrada o segundo sábado de agosto desde 1985, e declarada de interese turístico en 2002. Os veciños reúnense pola mañá vestidos de época (os homes de mariñeiros, con pantalón azul, camisa branca e boina, e as mulleres de loito, con saia longa, mandil, camisa e pano na cabeza). Percorren a aldea co son das gaitas e os cornos, hai xantar popular na praia e celebración de xogos populares. Coa chegada da noite, a Maruxaina chega en chalanas desde Os Farallóns, e é levada á praza onde ten lugar un xuízo para decidir se é queimada ou indultada. Tralo indulto, comézase unha gran queimada.
O sábado seguinte ao 16 de agosto ten lugar en Cervo a queimada popular, declarada en 2001 festa galega de interese turístico. Logo dunha representación teatral da loita entre o ben e o mal, faise o conxuro da queimada e repártese a augardente.
Lugares de Cervo
Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Cervo vexa: Lugares de Cervo.
O termo municipal de Cervo está situado nas denominadas Rías Altas, ao norte da provincia de Lugo. O municipio, conformado por seis parroquias, está bañado polo Mar Cantábrico. Por iso é necesario destacar a localidade de San Ciprián (chamada Península da Paz), rodeada de tranquilos areais de fina area e augas cristalinas, como as praias do Torno, Cubelas ou A Caosa. É digno de salientar o seu porto pesqueiro, onde nos séculos XIV e XV se construían carabelas e permanecía activa unha fábrica de salgadura, da cal aínda podemos contemplar os seus restos (coñecidos como Castelo Mariño).
Cervo, capitalidade do municipio, está presidido pola Casa do Concello, construción recente aínda que realizada mantendo a liña estética das construcións da zona, entre as que destaca o Casco Antigo. Entre os múltiples actos que se realizan na restaurada Praza do Souto destacan o Mercado Tradicional e a xa consolidada Queimada Popular, tamén de Interese Turístico Galego e que congrega a milleiros de persoas.
Unha das visitas obrigadas de todo aquel que se achegue ao termo municipal é o Parque Natural de Sargadelos, situado na parroquia do mesmo nome. Dende Cervo pódese acceder a Sargadelos mediante un agradable paseo polo Camiño Real bordeando o Río Xunco e contemplando diversas fervenzas e muíños de auga. Unha vez chegados ás inmediacións do Parque Natural de Sargadelos, as suxestivas paisaxes invaden a vista do tranquilo verdor, destacando o Conxunto Histórico Artístico, cos restos das Antigas Fundicións e Fábricas de Louza, fundadas por Antonio Raimundo Ibáñez, Marqués de Sargadelos, no século XVIII. Neste enclave natural pódese camiñar polo Paseo dos Namorados que finaliza nunha bonita fervenza. Así mesmo, pódense contemplar nos seus arredores frondosos bosques salpicados de casas rurais, como a Casa da Administración ou o Pazo do Marqués de Sargadelos, que definen a súa paisaxe como rural e señorial.
Los Tamara (álbum)
Los Tamara é o cuarto álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1976.
Para este álbum, Pucho Boedo abandona o grupo (e non volvería até 1982) debido a problemas renais, sendo substituído por Paco Montero como voz solista.
Sociedade de Nacións
miniatura|300px A Sociedade de Nacións foi concibida ideoloxicamente no decurso da primeira guerra mundial, cando líderes coma Woodrow Wilson comezaron a defende-la necesidade dunha organización supraestatal responsábel de resolución de potenciais conflitos entre as distintas nacións. Durante as negociacións de paz de outubro de 1918, Woodrow Wilson propuxo os seus catorce puntos entre os que figuraba a creación dunha Liga das Nacións. A liga foi fundada axiña, na conferencia de Paz de París que tivo lugar en 1919, establecéndose a sede xeral en Xenebra (Suíza). Entre os seus propósitos figuraban a promoción de vía diplomática en prol de solucionar os conflitos, de tal xeito que se acordou embargar comercialmente a aqueles países que declarasen guerras.
Porén, a liga endexamais contou con forzas internacionais. Os mesmos EUA negáronse a participar ao negárense a asinar o Tratado de Versalles. Así a todo, cóntanse certos éxitos diplomáticos da liga: a mediación para evitar a guerra entre o Iraq e Turquía, Grecia e Bulgaria e Polonia e Lituania, todos eles conflitos fronteirizos. Porén, nunca foi quen de deter as arelas militaristas de Italia, o Xapón e Alemaña. Durante a segunda guerra mundial estivo inactiva e logo foi substituída polas Nacións Unidas.
Padornelo
O topónimo Padornelo pode referirse a:
En Galicia:
En España:
En Portugal:
Eleccións municipais na Guarda
Corporacións democráticas na Guarda desde a aprobación da Constitución de 1978.
miniatura|280px|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello da Guarda]]
Manuel Fernández Novoa
Manuel Fernández Novoa, nado en Vigo o 25 de novembro de 1908 e finado na mesma cidade en febreiro de 1984, foi un mestre e pedagogo galego.
Traxectoria
Mestre nacional. Exerceu en Cristiñade e dende 1934 en Lavadores. En 1942 publicou o libro Anaquiños, de "lecturas gallegas" para escolares.
Vida persoal
Casou con Dolores Yáñez Pérez.
John Cheever
John Cheever, nado en Quincy (Massachusetts) o 27 de maio de 1912 e finado en Ossining (Nova York) o 18 de xuño de 1982, foi un autor de relatos e novelista estadounidense, frecuentemente chamado o "Chejov dos barrios residenciais". Conta no seu haber cun premio Pulitzer.
Galería de imaxes de Coirós
Galería de imaxes do concello de Coirós na provincia da Coruña.
David Grossman (escritor)
David Grossman, nado o 25 de xaneiro de 1954 en Xerusalén, é un escritor israelí. Estudou filosofía e teatro na Universidade Hebrea. Foi correspondente e actor de radio de Kol Israel, tamén foi presentador de programas infantís. A súa primeira novela foi O sorriso do año (1983), o éxito internacional chegoulle en 1897 con Zman Hatzaov ("O vento amarelo").
A Gaiosa
O topónimo galego A Gaiosa (do latín, "gozosa") pode referirse a:
José María Solé
Traxectoria
Licenciado en socioloxía e ciencia política pola Universidade Complutense de Madrid, especializouse fundamentalmente no estudo, tratamento e divulgación da historia contemporánea. Colaborador desde 1976 das revistas Tiempo de Historia e Historia 16, alén de redactor desta última desde 1985. En 1998 estivo entre os fundadores das revistas La Aventura de la Historia e Descubrir el Arte, das que foi logo coordinador.
Perge
thumb|O [[ágora]] thumb|O [[estadio]]
Perge ou Perga foi unha cidade de Panfilia a uns 10 quilómetros da costa e a 5 km ao oeste do río Kaistros (hoxe Aksu). Baixo os hititas chamábase Parha e o río chamábase Kastaraya.
Historia
Posteriormente é mencionada por primeira vez por Escílax, que di que antigamente estaba preto da costa. Estrabón di que foi fundada polos aqueos despois da guerra de Troia, por colonizadores de Argos; a presenza de aqueos foi confirmada pola arqueoloxía. Descoñécese a súa sorte posterior xa que non queda constancia escrita, e non se sabe se foi parte de Frixia e Lidia, pero si que foi de Persia. O 333 a.C. a cidade, que aínda non tiña murallas, rendeuse a Alexandre o Grande sen loita; despois foi de Antígono e pasou ao Imperio Seléucida. O 188 a.C. o tratado de Apamea cedeuna a Roma, pero a cidade non o aceptou e unha gornición seléucida permaneceu alí ata a mediación romana o 186 a.C., en que pasou a Pérgamo por decisión dos romanos. O 133 a.C. declarouse independente. O 79 a.C. xa estaba baixo o dominio de Roma.
O ano 46 estivo na cidade Paulo de Tarso, e, durante o imperio, foi unha cidade importante. Tamén foi un centro cristián, especialmente a partir de Constantino I o Grande. Os séculos V e VI serían de disturbios e os cidadáns permaneceron detrás das murallas. No século VII foi atacada polos musulmáns varias veces e parte da poboación foise a Antalia e finalmente ficou despoboada.
Cidadáns famosos de Perge son o médico Asclepíades, o sofista Varo, e o matemático Apolonio.
Foi escavada a partir de 1946.
Peyton Siva
Peyton Robert Siva, Jr., nado o 24 de outubro de 1990 en Seattle, Washington, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Siva foi seleccionado na 56ª posición do Draft da NBA de 2013 polos Detroit Pistons. O 5 de agosto de 2013, asinou o seu primeiro contrato profesional cos Pistons. O 26 de decembro de 2013, foi asignado ós Fort Wayne Mad Ants da NBA D-League. O 13 de xaneiro de 2014, foi chamado de volta polos Pistons. O 31 de xaneiro de 2014 foi asignado de novo ós Mad Ants, e volveu ós Pistons a mediados de febreiro de 2014.
William James Sidis
William James Sidis, nado o 1 de abril de 1898 en Nova York e finado o 17 de xullo de 1944, foi un matemático estadounidense. Tratouse dunha das persoas máis intelixentes das que se ten noticia a xulgar polo seu cociente intelectual, estimado entre 250 e 300. Era Fillo dos inmigrantes Sarah Mandelbaum Sidis e Boris Sidis. Inventou unha lingua: o vendergood.
MHC de clase II
miniatura|Representación esquemática dunha molécula do MHC de clase II. As proteínas do MHC de clase II (do inglés major histocompatibility complex), tamén chamadas CMH de clase II (de complexo maior de histocompatibilidade) son un dos dous grandes tipos de proteínas da superficie da membrana plasmática con función inmunitaria do complexo maior de histocompatibilidade (as outras son as de clase I), que se encontran só nas chamadas células presentadoras do antíxeno e nos linfocitos (a súa expresión pode ser inducida tamén noutras células). A súa función é facer a presentación do antíxeno aos linfocitos T axudantes (Th).
Os antíxenos presentados polo MHC de clase II son péptidos que derivan de proteínas extracelulares que se introducen na célula (e non de proteínas citosólicas como as presentadas polo MHC I); polo que a ruta de presentación de antíxenos dependente do MHC II denomínase ruta endocítica ou ruta exóxena.
A carga das proteínas do MHC de clase II co péptido ten lugar por fagocitose. As proteínas extracelulares son endocitadas, dixeridas nun lisosoma, e unidas ás moléculas do MHC de clase II antes da migración da molécula á membrana plasmática. Durante a presentación do antíxeno o complexo MHC II-péptido interacción co receptor de células T do linfocito e lateralmente co correceptor CD4 linfocitario.
Estrutura da proteína
Os dominios α1 e β1 forman o suco de unión para o péptido que se vai "presentar". Como o suco de unión ao antíxeno das moléculas MHC de clase II está aberto en ambos os extremos (o da clase I está pechado nos extremos), os antíxenos presentados polas moléculas do MHC de clase II son máis grandes ca os presentados polo MHC I, e xeralmente teñen unha lonxitude de entre 15 e 24 aminoácidos.
Estrutura dos xenes
O sistema xenético do MHC II preséntase no xenoma humano en 5 copias denominaas DP,DM,DO,DQ e DR cada unha cun xene alfa e un xene beta. Todos estes xenes son polimórficos agás o DM e DO que non o son. Dado que a proteína final é un dímero, este pode formarse de dous xeitos: ou en cis, unindo dous alelos do mesmo xene, ou en trans, unindo alelos de xenes distintos en codominancia. En conxunto poden, por tanto, obterse 12 sucos de unión para o péptido que se vai "presentar" por cada individuo (4 por cada copia de alelos) e unha variabilidade moito maior do que na clase I, a cal como máximo pode orixinar 3 sucos de unión distintos.
Reacción coas bacterias
Como no MHC de clase II se cargan proteínas extracelulares, a súa función é principalmente a de presentar antíxenos de patóxenos extracelulares, como bacterias que infectan as feridas ou o sangue. As moléculas de clase II interaccionan exclusivamente coas células T CD4+ axudantes (Th). Estas células despois axudan a desencadear unha resposta inmunitaria axeitada, que pode incluír a produción dunha inflamación localizada e o inchamento debido ao recrutamento de fagocitos ou pode levar a unha resposta inmune con anticorpos debido á activación de células B.
Síntese
Durante a síntese das moléculas MHC de clase II no retículo endoplasmático, prodúcense as cadeas α e β e forman un complexo cun polipéptido especial chamado cadea invariante. A proteína MHC II nacente no retículo endoplasmático rugoso ten o seu suco de unión ao péptido bloqueado pola mencionada cadea invariante (en conxunto forman un trímero) para impedir que se una a péptidos celulares ou péptidos da ruta endóxena (como os que son cargados nas moléculas MHC de clase I).
A cadea invariante tamén facilita a exportación das MHC de clase II desde o retículo endoplasmático ao aparato de Golgi, seguido da fusión cun endosoma tardío que contén proteínas degradadas endocitadas. A cadea invariante despois degrádase en varias fases pola acción de proteases chamadas catepsinas, que deixan só un pequeno fragmento coñecido como CLIP, o cal mantén o bloqueo do suco de unión ao péptido da molécula de MHC II. A HLA-DM, que ten unha estrutura do tipo MHC II, facilita a eliminación da e permite a unión de péptidos con maiores afinidades. A molécula MHC II estable é despois enviada á superficie celular para a presentación do antíxeno.
Programa Ranger
thumb|250px|Maqueta dunha nave Ranger. O Programa Ranger foi un programa espacial dos Estados Unidos de América durante os principios da década de 1960 para enviar varias naves non tripuladas a impactar contra a Lúa e fotografala e obter datos científicos da mesma antes do choque.
Características
A finalidade do programa Ranger foi tomar imaxes de alta resolución da superficie lunar para realizar investigacións científicas e eventualmente axudar a seleccionar un sitio de aterraxe para as misións do programa Apollo.
O programa comezou a xestarse en 1959. As naves ideáronse como plataformas estabilizadas desde as que poder facer diversas observacións. Os modelos iniciais levaban un conxunto de instrumentos que ademais sobrevivirían ao impacto para transmitir datos desde a superficie. Tódalas cinco naves destes modelos fallaron e non cumpriron os seus obxectivos, o que motivou a decisión de simplificar o deseño e non levar o paquete de instrumentos post-impacto. As catro unidades do modelo simplificado cumpriron os seus obxectivos e fotografaron a superficie lunar en alta resolución.
As naves Ranger voaron en tres configuracións distintas:
thumb|right|Imaxe da superficie lunar tomada polo Ranger 8 cinco segundos antes do impacto. As naves Ranger fotografaron a superficie lunar cun equipamento consistente en seis cámaras de televisión. Cada cámara do conxunto de seis en cada misión usaba variacións dos tempos de exposición, campo de visión, obxectivos e velocidade de exploración. Os campos de visión das cámaras solapábanse. As últimas imaxes tomábanse a alturas de entre 5 km e 600 m, con resolucións de tan só 0,3 m.
Salvaterra do Extremo
Historia
Salvaterra do Extremo é unha pequena vila de grande antigüidade, con orixes na prehistoria. Situada xunto a fronteira con España, parece ser que foi un reduto fortificado polos romanos, visigodos e árabes, para protexer as explotacións mineiras (de chumbo, estaño e ouro).
Coa independencia de Portugal Afonso Henríques mandou construír, sobre as ruínas das antigas fortificacións, un castelo, hoxe desaparecido. O rei Sancho II concedeulle un foro en 1229, facéndoa cabeza dun concello, coas freguesías de Monfortinho e a propia Salvaterra.
Tras as reformas administrativas acaecidas coa implantación do liberalismo, anexionáronselle as freguesías de Penha Garcia, Rosmaninhal, Segura e Zebreira. En cambio perdeu a de Monfortinho (a máis poboada), que pasou a pertencer ao concello de Idanha-a-Nova.
Existiu como concello até 1855, cando foi anexionada ao concello de Idanha-a-Nova.
David Batista
miniatura miniatura
Principio da súa carreira
A carreira de Batista comenzou cando coñeceu a Mr Perfect e a Road Warrior Animal nun congreso de fisicoculturismo. Batista intentou entrar na WCW, pero dixéronlle que endexamais triunfaría na loita libre. Probou sorte entón na World Wrestling Federation, onde o enviaron a traballar con Afa Anoai. Loitou na marca de Anoai, a WXW, baixo o nome de Kahn.
Debutou na Ohio Valley Wrestling (OVW) no 2000, unindo as súas forzas con Synn. Durante o tempo que estivo na OVW usou o nome de Leviathan. Como membro dos Discípulos de Synn mantívose como gañador ata que foi vencido pola superestrela da OVW, Christmas Chaos, que non é outro que a actual superestrela da WWE Kane. Máis tarde, Batista gañaría o título de Peso Completo da OVW contra The Machine. Tras perder o campionato con The Prototype, Synn creu que Batista estaba a se volver demasiado independente e vendeuno ó Reverendo D-Von, sendo este o seu paso á WWE World Wrestling Federation.
Carreira na WWE
David Batista comenzou a súa carreira na WWE no episodio de SmackDown! do 9 de maio de 2002. Presentouse baixo o nome de Deacon Bautista, como colaborador de Reverendo D-Von. O seu primeiro combate foi por parellas, e xunto a D-Von venceu o duelo de Randy Orton e Faarooq, usando o seu golpe Spinebuster. Finalmente acabou separándose de D-Von, e volveu a 'Raw', cambiando o seu nome polo que é coñecido actualmente.
Despois de acadar unha reputación de "monstro" a través de combates nos que esmagou a outros loitadores, incluíndo un no que atacou maliciosamente a Tajiri, enviándoo ao hospital, Batista uniuse a Ric Flair no feudo que este tiña contra Kane. O debut de Batista nun PPV foi en Armageddon 2002, en Fort Lauderdale, Florida, onde venceu.
Planet Terror
Planet Terror é un filme estadounidense de terror dirixido por Robert Rodriguez que foi estreado no 2007. Planet Terror e Death Proof e compoñen a sesión dobre de cine Grindhouse.
Sinopse
Filme de holocausto zombi. Mentres os afectados por un estraño virus se converten nun exército de monstros, Cherry, unha bailarina de striptease sen unha perna, e o seu ex-mozo Wray dirixen un espontáneo equipo de guerreiros cara a un destino que deixará millóns de afectados, infinidade de mortos e uns cantos afortunados superviventes que loitarán por atopar o derradeiro recuncho seguro no mundo.
Miña Galicia verde
Miña Galicia verde é o terceiro álbum de estudio da banda galega de pop Los Tamara, publicado en 1974.
Trátase dun disco no que se musican poemas de Rosalía de Castro, Curros Enríquez e Celso Emilio Ferreiro.
Cable Inglés
dereita|miniatura|300px|O Cable Inglés. O coñecido como Cable Inglés é un cargadoiro de mineral situado na cidade de Almería, España pertencente á sociedade The Alquife Mines and Railway Company Ltd, exemplo da arquitectura do ferro. A súa construción rematou no ano 1904 e unía a estación co porto. De estilo ecléctico caracterizado polo uso de novos materiais, seguiu as directrices da escola de Gustave Eiffel. No ano 1998 foi declarado Ben de Interese Cultural de Andalucía. Está en proxecto a súa restauración para acoller no seu interior un centro de exposicións, un restaurante e un complexo de ocio, ademais de acondicionar a súa parte superior como miradoiro.
Historia
A problemática da explotación mineira de fins de século XIX e os comezos da industrialización do sur de España ten unha das seus mellores testemuñas nesa obra notable de enxeñaría que, en si mesma, contén avanzados criterios e achegues da construción en metal de recoñecida transcendencia dentro da historia das obras civís e de arquitectura.
Construción
miniatura|300px|Desde o porto deportivo de Almería. O cargadoiro de mineral de Almería construíuse unha vez finalizado o ferrocarril Linares-Almería; co fin de dar maior saída a todo o material que chegaba por tren desde as Minas de Alquife e que se acumulaba no Porto de Almería. Os primeiros proxectos propuñan un cargadoiro feito de madeira, e dunhas dimensións reducidas. Pero por distintos motivos decidiuse a construción dun gran peirao metálico de auga profunda ao que accederían os trens cargados de mineral de ferro, procedentes da Estación de Almería, a uns 900 metros do lugar. Unha vez no alto, por acción da gravidade, descargarían o seu contido nuns depósitos no interior da estrutura. Unha vez alí, e de novo por gravidade, cargaríase o mineral aos barcos atracados ao costado do cargadoiro a través duns condutos metálicos retraíbles.
Cara a 1900, a empresa que explotaba as minas de Alquife, The Alquife Mines and Railways Company Limited, cuxa sede se situaba na cidade escocesa de Glasgow, pediu un permiso para construír devandito cargadoiro, concedido en 1902. Para a súa construción empregáronse un total de 3.824 toneladas de aceiro, procedente das fundicións escocesas de Motherwell; tamén se usaron 8.000 m² de madeira para revestimentos, 1.152 m³ de formigón e un total de 1.056 metros de vías férreas de ancho ibérico.
O 20 de abril de 1904, o rei Afonso XIII acudiu á cidade para inaugurar o cargadeiro, aproveitando para inaugurar tamén o ferrocarril Albolote-Granada. A partir de entón, os cidadáns dividíronse segundo a súa opinión respecto diso. Uns pensaban que era unha construción necesaria e positiva, e outros a relacionaban coa contaminación metálica, e víase como un obstáculo para o crecemento urbanístico.
Uso
Cara ós anos 1920 iníciase un conflito entre a empresa do ferrocarril e a mineira, que case paraliza a súa actividade. En 1916, a compañía Bairds Minings construíu outro cargadoiro 500 metros ao sueste; aínda así, o Cable Inglés permaneceu en funcionamento até setembro de 1970. Tras a Guerra Civil Española, a nacionalización leva á venda das instalacións a Agruminsa, filial dos Altos Fornos de Biscaia, o 16 de novembro do mesmo ano. O seu uso foi decaendo cada vez máis ata que deixou de prestar servizo en 1973.
Actualidade
O Ministerio de Obras Públicas decretou a caducidade da concesión o 14 de febreiro de 1980, paralizando calquera posibilidade de uso do cargadoiro. Aínda así, era deber de Agruminsa demoler a estrutura, pero unha acción da Dirección Xeral de Belas Artes da Consellería de Cultura a data de 17 de decembro de 1984 propuxo a Declaración de Monumento Histórico Artístico.
Pola súa natureza, esta tipoloxía construtiva non foi frecuente e, pola imposibilidade de recuperar o seu uso orixinal, adquiriu unha singularidade indiscutible digna de ser conservada.
En resumo, o antigo cargadeiro "O Alquife", máis coñecido como Cable Inglés é unha obra civil singular de gran valor técnico e histórico que amerita ser declarada Ben de Interese Cultural, na categoría de monumento.
Historia de Exipto
A historia de Exipto coñécese de maneira practicamente ininterrompida desde hai máis de 5000 anos, o que fai dela a de maior duración da humanidade.
Antigo Exipto
Os primeiros tempos históricos son os do Exipto faraónico, unha civilización formada a finais do IV Milenio, no final do Neolítico, arredor do cultivo que permitían as crecidas periódicas do Nilo. Esta é a civilización que construíu as pirámides.
Período greco-romano
O declive deste imperio a partir do I Milenio permitiu que fose conquistado por potencias estranxeiras e, finalmente polos gregos no 332 a.C. e polos romanos no 30 a.C. No Exipto dos primeiros séculos da Era Cristiá fermentaron algúns movementos decisivos no futuro do cristianismo, como o eremitismo, e a súa teoloxía desenvolveuse profundamente desde Alexandría.
Conquista árabe
Coa conquista de Exipto polos árabes en 641, deuse outra mudanza substancial, xa que pasou a facer integral parte do mundo árabe. Pertenceu a sucesivos califatos e dinastías de diversas orixes até ser conquistado polos otománs en 1517.
Imperio Otomán
Exipto resultou sempre unha provincia difícil de controlar e estivo baixo o control dos semi-autónomos mamelucos até ser conquistada polos franceses en 1798.
Muhammad Alí e os seus sucesores
Muhammad Alí modernizou Exipto e elevouno á categoría de potencia rexional, o que lle permitiu funcionar de maneira moi autónoma dentro do Imperio Otomán. Os gobernantes que o seguiron avanzaron na modernización mais levaron o país á bancarrota, permitindo así a intervención do Reino Unido.
O Exipto contemporáneo
Entre 1882 e 1992, Exipto foi unha colonia do Imperio Británico. Nesta data concedéuselle a independencia, que non foi efectiva (coa retirada das tropas británicas) até 1952, cando os "oficiais libres", liderados por Gamal Abdel Nasser, destronaron o rei Farouk.
Head over Heels
Head over Heels é o segundo álbum da banda escocesa de dream pop Cocteau Twins, publicado o 31 de outubro de 1983 a través do selo 4AD. Foi o seu primeiro disco como dúo formado por Elizabeth Fraser e Robin Guthrie. O álbum amosa o típico son da banda con "guitarras exuberantes de Guthrie baixo as voces principalmente sen palabras de Fraser" e está considerado un arquetipo da primeira música ethereal wave.
O Pazo de Mende, Barbeito, Vilasantar
O Pazo de Mende ou simplemente O Pazo é un lugar da parroquia de Barbeito no concello coruñés de Vilasantar na comarca de Betanzos. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña catro habitantes (un home e tres mulleres).
María Moldes
María Moldes, nada en Portonovo en 1974, é unha fotógrafa galega.
Traxectoria
Licenciouse en Psicoloxía pola Universidade de Santiago de Compostela e completou formación nunha escola de negocios en Madrid.
Iniciou a súa carreira artística na fotografía, e deuse a coñecer cunha exposición sobre Benidorm, con fotografías publicadas na rede de fotografía Instagram e obtidas con teléfonos móbiles. Por ese traballo foi seleccionada na obra colectiva Out of the phone e realizou unha primeira exposición monográfica nunha galería independente de Alacant.
Vida persoal
Dende 2012 reside en Alacant.
A Cañota, Meirás, Sada
A Cañota é un lugar da parroquia de Meirás no concello coruñés de Sada, na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2011 tiña 53 habitantes (27 homes e 26 mulleres).
Galería de imaxes de Irixoa
Galería de imaxes do concello de Irixoa na provincia da Coruña.
Xavier Calicó i Rebull
Francesc Xavier Calicó i Rebull, nado o 22 de agosto de 1907 en Barcelona e finado o 1 de xaneiro de 1983 na mesma cidade, foi un numismático catalán.
Traxectoria
Xavier Calicó foi continuador do negocio numismático familiar establecido na Plaça del Àngel de Barcelona, xunto co seu irmán Ferran. miniatura|Establecemento [[Numismática|numismático dos irmáns Ferrán e Xavier Calicó en Barcelona]]Paralelamente ao aspecto comercial, Calicó foi un activo promotor do coñecemento numismático tanto a través das súas publicacións como mediante o seu papel de organizador en varias edicións da Exposición Nacional de Numismática e do Congreso Nacional de Numismática, así como coa súa participación en diversas entidades asociativas.
Xavier Calicó foi un dos socios fundadores da Asociación Numismática Española (ANE) en 1955, entidade da que foi o seu primeiro secretario xeral e da que en 1980 foi nomeado socio de honra. Tamén foi un dos responsables da creación do órgano de expresión da ANE, a revisata Gaceta Numismática, da que foi director, así como doutras publicacións periódicas, como Numisma, en 1951.
A nivel internacional, foi tamén un dos fundadores da Asociación Internacional de Numismáticos Profesionais (AINP), en 1951, que presidiu e da que foi nomeado presidente de honra, e presidiu tamén o primeiro Congreso Internacional de Estudo e Defensa contra as Falsificacións Monetarias (París, 1965).
Un oficial e un cabaleiro
Un oficial e un cabaleiro (en An Officer and a Gentleman) é un filme romántico estadounidense de 1982 dirixido por Taylor Hackford. Está protagonizado por Richard Gere, Debra Winger e Louis Gossett, Jr., quen gañou o Oscar ó mellor actor secundario polo seu papel no filme, converténdose no primeiro afroamericano en conseguilo. Conta a historia de Zack Mayo (Gere), un candidato a marine que comeza o seu adestramento na escola de Oficiais de Aviación.
Festa do mexillón de Redondela
200px|dereita|miniatura|[[Mexillón cocido.]]
A festa do mexillón é unha festa gastronómica anual celebrada na parroquia de Chapela, no concello de Redondela a primeira ou a segunda fin de semana de setembro. A festa consiste nunha degustación de mexillón en diferentes modalidades, e un concurso gastronómico.
A Cañota
O topónimo galego A Cañota pode referirse a:
Blew
Blew é o título dunha canción editada como maxi-sinxelo pola banda estadounidense de grunge Nirvana en decembro de 1989.
Listaxe de cancións
Todos os temas foron compostos por Kurt Cobain, agás onde se indique.
A Orraca, Soandres, A Laracha
A Orraca é un lugar da parroquia de Soandres no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 9 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 3 homes e 6 mulleres.
O Ramallal, O Ermo, Ortigueira
O Ramallal é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 3 habitantes (1 home e 2 mulleres).
Robbie Keane
Robert David Keane, nado o 8 de xullo de 1980 en Dublín é un exfutbolista irlandés que xogaba na demarcación de dianteiro. É o máximo goleador da historia da selección de fútbol de Irlanda, con 68 goles.
Traxectoria
Comezou xogando profesionalmente no Wolverhampton Wanderers FC, de onde foi traspasado ao Coventry City FC e de aí a diversos equipos antes de recalar no Tottenham Hotspur FC, onde permaneceu seis tempadas antes de ser fichado polo Liverpool FC en 2008 por 25 millóns de euros, porén un ano despois volvería ao Tottenham en calidade de cedido primeiro e despois en propiedade.
No ano 2011 anunciouse a súa fichaxe polo Los Angeles Galaxy estadounidense, sendo declarado en decembro de 2014 xogador máis valioso do campionato.
Boletaceae
Xéneros
A pesar de que os sucesivos cambios na taxonomía sacaron especies antes incluídas en Boletaceae a outros grupos, segue sendo unha familia moi numerosa. Recoñécense dentro deste grupo 35 xéneros, que conteñen un total de 787 especies: Moitos outros xéneros que anteriormente formaban parte deste taxon redefiníronse dentro doutras pequenas familias como resultado das análises moleculares de ADN, que demostran que moitas especies que fisicamente poden presentar similitudes están moi afastadas xeneticamente. Un dos exemplos máis representativos deste axuste é o traslado do xénero Suillus a Suillaceae.
Distribución
miniatura|[[Phylloporus sp. en Wielangta, Tasmania.]] Os boletos distribúense por todo o mundo, e atópanse en todos os continentes excepto na Antártida. Son ben coñecidos e foron detalladamente descritos desde antigo nas latitudes temperadas do hemisferio norte, aínda que investigacións máis recentes demostraron que existe unha significativa diversidade de especies de Boletaceae no hemisferio sur e as rexións tropicais. Só na illa de Singapur, o botánico E. J. H. Corner encontrou evidencias da existencia de polo menos 60 especies desta familia. En 1972 describiu 140 especies na península Malaia e en Borneo, e estimou que había polo menos un número igual de especies pendentes de ser descritas. Tamén se fixeron declaracións similares acerca da rica biodiversidade da familia Boletaceae en Australia.
Campaña Cool Biz
COOL BIZ foi unha campaña promovida polo goberno do primeiro ministro xaponés Jun'ichirō Koizumi a través do seu Ministerio de Medio Ambiente co fin de contrarresta-los cambios ambientais mediante a promoción da informalidade no vestir durante o verán de 2005.
Etimoloxía
Cool Biz é unha expresión que xorde a partir das palabras inglesas "cool" e "business", coloquialmente comprimida a "biz". A primeira traduce literalmente "fresco", pero en ámbitos coloquiais pode traducirse como "guai, estupendo", mentres que a segunda quere dicir "negocios".
Aspectos xerais
O goberno non indicou un xeito especial de vestirse, nin que fora preciso mercar roupa nova, agás a suxestión explícita de non poñerse gravatas nin chaquetas. Recomendouse manter a temperatura dos aires acondicionados en 28 °C, o que se pode acadar co uso de roupa máis lixeira.
Con respecto ó ambiente de traballo durante o verán, e por mor da entrada en vigor do Protocolo de Quioto, primou o punto de vista negativo acerca dun sobrearrefriamento do aire acondicionado, dende o punto de vista da saúde e da conservación da enerxía, culpando á gravata e ó traxe, pois o uso deste tipo de vestiario incrementa a temperatura do corpo, o que obriga a baixa-la temperatura dos acondicionadores de aire. Algúns homes consideran que este descenso da temperatura en espazos interiores aumenta a sensación de frío, así como as mulleres falan dun "inferno xeado".
Incluso dentro do partido do goberno, o Partido Liberal Democrático, persoas como Shizuka Kamei criticaron a medida dicindo que "esa aparencia non nos quedan ben ós políticos".
En 1979, após a crise petroleira dos anos 70, o goberno Oohira nos tempos do ex primeiro ministro Tsutomu Hata, propuxo a medida, chegándose a crea-los Shō-ene(rgy)-suits (省エネスーツ, shōenesuutsu, "traxes baixos en consumo de enerxía"), vestidos de mangas amplas que tiveron certa aceptación.
Os fabricantes e as tendas de roupa atoparon unha nova oportunidade de vender traxes para home e camisas que non deixan ve-la gravata con esta medida, con promocións como o "Casual Friday", mentres que as típicas camisas de Okinawa, semellantes ás hawaianas, tiveron unha gran difusión no Xapón continental. Ademais, segundo cálculos do Centro de Investigación Económica, pola medida do Cool Biz a deteriorada economía xaponesa podería crecer preto de 100 mil millóns de iens.
O Cañotal
O topónimo galego O Cañotal pode referirse a:
Campaña Cool Biz
Resultado da campaña Cool Biz de 2005
O 28 de outubro de 2005, o Ministerio de Medio Ambiente anunciou os resultados da campaña Cool Biz Ministerio del Medio Ambiente. Realizouse unha enquisa vía web sobre a situación actual da medida o día 30 de setembro de 2005, cubrindo aproximadamente a 1200 persoas seleccionadas dun "panel de internet" propiedade dunha compañía de investigación. O resultado da sondaxe amosa que o 95,8 % dos enquisados coñecía o Cool Biz, e que o 32,7% dos 562 respondeu que as súas oficinas instalaron máis aire acondicionado que en anos anteriores. Baseado nos resultados, a redución estimada do dióxido de carbono foi de ó redor de 4600 toneladas de Co2, o que equivale á cantidade deste gas emitido por aproximadamente un millón de fogares durante un mes.
O Ministerio instará constantemente á poboación a instalar aires acondicionados nas oficinas a 28 °C, xunto cunha maior difusión do Cool Biz.
Warm Biz
Durante o inverno de 2005, falouse en varias das principais canles de novas de promover unha campaña Warm Biz para o inverno, vestindo unha camisa grosa pescozo de tartaruga no lugar de traxe e gravata. O Warm Biz non foi apoiado polo goberno xaponés e a idea non reuniu apoios a grande escala.
Cool Biz 2006
A segunda campaña anual Cool Biz iniciouse o 1 de xuño de 2006. O primeiro ministro do Xapón e un grande número de ministros deron exemplo ó vestirse con roupa deseñada para mantelos frescos. O apoio á medida fóra do goberno semellaba estar gañando adeptos. MSN Mainichi
Luís Monteagudo
Luís Monteagudo García, nado na Coruña o 20 de novembro de 1919 e finado en Santiago de Compostela o 14 de febreiro de 2018, foi un arqueólogo director do Museo Arqueolóxico da Coruña, membro do Deutsches Archäologisches Institut de Berlín, colaborador de Prähistorische Bronzefunde e correspondente da Real Academia da Historia e da Real Academia Galega.
Traxectoria
Fixo o bacharelato no Instituto da Coruña. En 1935, con 15 anos, ía coa asociación Los Amantes del Campo promovida por Manuel Insua Santos, precedente das actuais asociacións interesadas na arqueoloxía e dedicada a realizar traballos de arqueoloxía, escavando sitios arqueolóxicos e documentando os traballos. En agosto de 1937 comezou a traballar como carteiro auxiliar e despois brigada postal no Servizo de Correos. Foi alistado en 1938 e marchou á fronte. Foi ferido dúas veces na Guerra Civil, unha cun anaco de metralla na cabeza e outra cun tiro da 11 División de Líster. Como mutilado de guerra volveu incorporarse ao Servizo de Correos de abril de 1939 a decembro de 1940.
Licenciouse en Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela en 1941, e doutorouse na Universidade de Madrid en 1949 coa tese ''Prehistoria del NW de España. Galicia en Ptolomeo''. Foi profesor na Universidade de Santiago de Compostela desde onde promoveu a primeira campaña de escavacións no Castro de Elviña en 1947, das que foi apartado por motivos políticos. Percorreu Galiza documentando achados e dirixindo escavacións. Percorreu en bicicleta Europa visitando museos e coleccións. Foi director do Museo de Ávila e posteriormente foi nomeado director do Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña, onde formou a moitos arqueólogos que continuaron o seu labor. En 1975 foi apartado do posto pola súa defensa a morte do Museo e o Patrimonio Arqueolóxico e enviado en comisión de servizos forzosa ao Museo das Peregrinacións de Santiago de Compostela onde se xubilou. En calquera caso el sempre se considerou "Director do Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña por oposición, non por dixitación" segundo asinou algúns dos seus escritos. Finou en Santiago de Compostela o 14 de febreiro de 2018. ,
Parque Nacional Skaftafell
miniatura|280px|Vista dun cámping co [[volcán Öræfajökull ó fondo.]] O Parque Nacional Skaftafell, en islandés Þjóðgarður Skaftafell, é un antigo parque nacional do sur de Islandia, que o 7 de xuño de 2008 foi fusionado no Parque Nacional Vatnajökull xunto co tamén antigo Parque Nacional Jökulsárgljúfur.
Historia
O parque fora fundado o 15 de setembro de 1967 e situábase entre as vilas de Kirkjubæjarklaustur e Höfn.
Estivo habitado durante a Idade Media e aínda se poden atopar antigas granxas e edificacións na zona. Porén, foron abandonadas despois de dúas erupcións volcánicas. As dúas granxas que se conservan foron rehabilitadas para o turismo. O parque tamén ten unha oficina de información, un cámping e hai varias rutas de sendeirismo.
Ramil, O Ermo, Ortigueira
Ramil é un lugar da parroquia do Ermo no concello coruñés de Ortigueira, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Voivodatos de Polonia
Dende comezos do século XIV Polonia estivo dividida en varios voivodatos ou voivodías. Durante o século XX déronse as seguintes variacións :
Tanto os nomes como as súas áreas corresponden coas rexións históricas de Polonia.
A Volta dos Nove
A Volta dos Nove é a denominación dada a unha curva da parroquia de Baredo (Baiona), ao pé da estrada Baiona-A Guarda (actual PO-552), con motivo da represión franquista.
Festa da mazá de Redondela
200px|dereita|miniatura|[[Mazá, produto protagonista da festa.]]
A festa da mazá é unha festa gastronómica anual celebrada na parroquia de Negros (Redondela) a primeira fin de semana de outubro. A festa consiste nunha degustación desta froita en diferentes pratos, entre os que destacan a empanada de mazá con bacallau, a costela con mazá,o chourizo a sidra, o bacallau con mazá, brochetas de polo con mazá e o lombo con mazá e a degustación de sidra tanto doce como añeja*, tamén conta con vinagre e augardente de mazá.
A Volta dos Nove
Historia
O 16 de outubro de 1936 foron fusiladas nove persoas do Val Miñor. As persoas represaliadas foron Modesto Fernández Rodríguez, Manuel Aballe Domínguez, Felicísimo Antonio Pérez Pérez, Elías Alejandro Gonda Alonso, Manuel Francisco Lijó Pérez, Fidel Leyenda Rodríguez, José Rodríguez González, Manuel Barbosa Durán e Generoso Valverde Iglesias.
A memoria dos asasinatos permaneceu viva polas cruces que se gravaban anonimamente, de forma continuada e clandestina, e, 78 anos despois, filmouse un documental sobre a represión e a capacidade de resistencia colectiva A volta dos nove, documental de Antonio Caneiro (2014).
Juan y Junior (álbum)
Juan y Junior é un disco de estudio do grupo musical español Juan y Junior, publicado en 1969. Trátase do único álbum do grupo.