cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernando I de Bulgaria
Exilio e morte
Ao contrario que o káiser Guillerme II de Alemaña, Fernando I foi capaz de sacrificarse para que a monarquía búlgara sobrevivise. Aceptou transmitir o trono ao seu fillo. Non se mostrou doído polo exilio e pasou a maior parte do resto da súa vida dedicado á arte, a xardinería, as viaxes e a historia natural. O seu fillo máis vello e sucesor, Boris III, morreu en circunstancias misteriosas despois do regreso dunha visita a Adolf Hitler en 1943. O seu neto Simeón II sucedeu ao seu pai só para ser deposto polos comunistas no outono de 1946, que puxeron fin á monarquía búlgara tras un plebiscito que deu maioría á república. Trala fin da monarquía instaurouse unha república comunista que ordenou a execución do seu fillo segundo Kyrill. Ao recibir a noticia da morte do seu fillo, Fernando I dixo: «Todo se derruba ao meu ao redor».
Morreu deprimido e triste en Burglassschloßen, en Coburgo, Alemaña, a noite do, acompañado das súas dúas fillas. Foi enterrado na igrexa católica romana de san Agustín.
Familia
miniatura|150px|Fernando I de Bulgaria na súa mocidade. Fernando I cumpriu co seu papel como fundador dunha dinastía casándose coa princesa María Luísa de Borbón-Parma, filla de Roberto I de Parma, o 20 de abril de 1893. Con quen tivo catro fillos:
Trala morte da súa dona o 31 de xaneiro de 1899 e a da súa propia nai (que actuara en gran medida como consorte real de Bulgaria) en 1907, Fernando casou coa princesa Leonor Reuss-Köstritz, o 28 de febreiro de 1908 sen ter máis descendencia.
A bisexualidade de Fernando era ben coñecida e foi aproveitada nos círculos diplomáticos europeos. As súas vacacións periódicas en Capri, que durante a época era un coñecido lugar de reunión para homosexuais de clase alta, eran amplamente coñecidas nas cortes reais de toda Europa. Algúns dignitarios e visitantes en ocasións buscaban o favor de Fernando facéndose acompañar por mozos atractivos cuxos servizos íntimos lle ofrecían. Cóntase a anécdota de que durante a primeira guerra mundial o Ministro da Guerra acudiu ao cuartel xeral do rei Fernando para discutir un asunto extremadamente urxente, e descubriu que Fernando marchara a merendar ao campo cun mozo que se atopara.
O Bolo, O Bolo
Santa María do Bolo é unha parroquia que se localiza no centro do concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 167 habitantes (85 homes e 82 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 151 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 165 habitantes, sendo 85 homes e 80 mulleres.
A Ramisqueira, As Somozas, As Somozas
A Ramisqueira é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 3 eran mulleres.
Rafael Gasset Chinchilla
Rafael Gasset Chinchilla, nado en Madrid o 23 de setembro de 1866 e finado na mesma cidade o 11 de abril de 1927, foi un avogado, xornalista e político español.
Traxectoria
Fillo de Eduardo Gasset Artime, iniciou a súa carreira política como membro do Partido Conservador obtendo un escano por Cuba nas eleccións de 1891. Nos sucesivos procesos electorais foi elixido deputado polos distritos da Estrada (1893-1896), Noia (1893-1910) e Vigo (1923). Nesta etapa como conservador foi ministro de Agricultura, Industria, Comercio e Obras Públicas en dúas ocasións, sendo o primeiro ministro de Agricultura do estado. Partidario do rexeneracionismo, desenvolveu campañas en prol do desenvolvemento económico, especialmente agrícola, do país. A el débense as leis de sindicatos agrícolas (1906) e de obras públicas (1911).
En 1905 abandonou o Partido Conservador, pasando a militar no Partido Liberal co que seguiu sendo elixido deputado ata 1923 polas circunscricións da Coruña, Cidade Real e Pontevedra. Como Liberal foi elixido ministro de Fomento en sete ocasións.
Sucedeu ao seu pai na dirección de El Imparcial desde 1884, actuando tamén como correspondente en Cuba. O seu fillo Ricardo Gasset Alzugaray fixo carreira política baixo a súa dirección e tamén foi director de El Imparcial.
Casou con María Alzugaray Lapeye, filla do político Ricardo Alzugaray Yanguas. miniatura|175px|Retrato de Rafael Gasset Chinchilla en [[Coruña Moderna, 1905.]]
Luísa Mountbatten-Windsor
Luísa Mountbatten-Windsor, nada co nome de Louise Alice Elizabeth Mary en Surrey o 8 de novembro de 2003, é un membro da Familia real británica. É a primeira filla de Eduardo de Wessex e Sofía Rhys-Jones, condesa de Wessex. É a duodécima na liña de sucesión ao trono británico.
Traxectoria
Lady Luísa naceu prematuramente no Hospital Frimley Park en Surrey, Inglaterra, despois de que a súa nai chegase ao hospital en ambulancia dende o fogar da parella, en Bagshot Park, Surrey. Foi levada a urxencias para realizarlle unha cesárea. O príncipe Eduardo non puido estar presente no nacemento por ser tan repentino. Foi bautizada o 24 de abril de 2004.
Lady Luísa naceu cun trastorno ocular chamado exotropía. En xaneiro de 2006 informouse de que lle fixeran unha operación de 30 minutos baixo anestesia xeral para corrixilo, pero en 2009 dito trastorno ocular rexenerouse.
En 2011 Lady Luísa foi unha das damas de honor que formaban parte da corte nupcial do enlace do seu curmán Guillerme de Cambridge, con Catarina de Cambridge na Abadía de Westminster.
A Rúa, Mos, Mos
A Rúa é un lugar da parroquia de Mos no concello pontevedrés de Mos, na Comarca de Vigo. Tiña unha poboación censada de 40 habitantes no ano 2013 segundo datos do IGE, dos cales 21 eran homes e 19 mulleres, o que representa un progresivo descenso en relación ó ano 2010, cando tiña 42 veciños, e respecto ó ano 2004, cando eran 46 veciños.
O Rego, As Somozas, As Somozas
O Regoa é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 1 era home e 4 eran mulleres.
La forza del destino
La forza del destino é unha ópera en catro actos con música de Giuseppe Verdi e libreto en italiano de Francesco Maria Piave baseado nun drama español, Don Álvaro, o la fuerza del sino (1835) de Ángel de Saavedra, duque de Rivas, cunha escena adaptada da obra de Friedrich Schiller Wallensteins Lager. Foi estreada no Teatro Bolshoi Kamenny de San Petersburgo (Rusia), o 10 de novembro de 1862.
Logo dalgunhas revisión, foi representada en Roma en 1863 (co título de Don Alvaro) e pouco desprois en Madrid (coa presenza no teatro do mesmo Duque de Rivas). Posteriormente estreouse en Nova York e Viena (1865), Buenos Aires (1866) e Londres (1867).
Verdi realizou unha nova revisión, con adicións do libretista Antonio Ghislanzoni, que se estreou no Teatro alla Scala de Milán o 27 de febreiro de 1869. Esta última converteuse na versión estándar que se adoita representar.
Cambela, O Bolo
Santa María de Cambela é unha parroquia que se localiza no sur do concello do Bolo. Segundo o IGE en 2009 tiña 65 habitantes (35 mulleres e 30 homes), distribuídos en 2 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 84 habitantes.
Espasante
O topónimo galego Espasante pode referirse a:
As Pontellas, Carballido, Alfoz
As Pontellas é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
Club Hockey Barrocás
O Club Hockey Barrocás é un club de hóckey herba da cidade de Ourense, Galiza. O seu equipo sénior masculino compite na segunda categoría do hóckey herba español, a División de Honra B. Viste camiseta laranxa e pantalón negro.
Historia
O Club Hockey Barrocás foi fundado en 1990 no seo do barrio de Barrocás, sendo a prioridade do club dende os seus inicios a formación de rapaces na práctica do hóckey herba, sendo o barrio ourensán un importante viveiro de xogadores para o club e están presentes en tódalas categorías. Na tempada 1994-95 produciuse un acontecemento histórico ao federar un equipo na Liga Galega, que se proclamou campión galego logrando o ascenso á Primeira División Nacional (terceira categoría no estado español). O Barrocás culminou na tempada 2005-06 o proxecto iniciado nos anos anteriores, materializándose no ascenso á División de Honra, a máxima categoría española do hóckey herba.
Actualmente o C.H. Barrocás abrangue tódalas zonas da cidade de Ourense e conta con seis escolas deportivas que forman aos rapaces na práctica do hóckey herba.
Logros deportivos
Ao longo da súa historia, o Barrocás conseguiu numerosos éxitos deportivos, tanto en categoría sénior, onde conseguiu ademais dos ascensos á División de Honra B (2002-03) e á División de Honra (2005-06), dous campionatos galegos de hóckey sala e varias Copas Galiza, como en categorías inferiores, nos que gañou varios campionatos galegos, tanto en herba como en sala, participación en sectores nacionais e Campionatos de España e a Medalla de bronce no Campionato Xuvenil
Solla (homónimos)
O nome de solla pode referirse a dúas especies de peixes planos que se encontran nas augas galegas:
Amais, como apelido pode referirse a:
Celavente, O Bolo
San Xoán de Celavente é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Bolo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 131 habitantes (66 mulleres e 65 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 155 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 89 habitantes, sendo 44 homes e 45 mulleres.
As grandes bañistas (Cézanne, Londres)
As grandes bañistas é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 130 cm de alto e 195 cm de largo. Foi pintado entre 1900 e 1905. Actualmente, e dende a súa adquisición en 1964 grazas a unha axuda especial da Max Rayne Foundation, atópase na National Gallery (Londres, Reino Unido). Alí exhíbese co nome de Bathers (Les Grandes Baigneuses).
Análise
Cézanne pintou reiteradamente bañistas, renovando o tema da muller no baño, facendo del unha construción moderna. Así o fixo a partir da década de 1870, en cadros no que os personaxes se funden coa natureza que os rodea: Bañistas (1874-1875, Nova York), Tres bañistas (1879-1882, París), Cinco bañistas (1885-1887, Basilea), Gran bañista (1885-1887, París).
As versións posteriores do mesmo tema son de maior tamaño e nelas exáltase a forma xeómetrica e a cor: estas Grandes bañistas da National Gallery, Os bañistas da Barnes Foundation (Merion, Pensilvania), e As grandes bañistas de Filadelfia.
O tratamento que dá aos espidos nunha paisaxe é completamente distinto ao dos mestres de séculos precedentes como Tiziano ou Poussin. Non se trata aquí de figuras mitolóxicas ou literarias. Tampouco as representa segundo os cánones da anatomía tradicional. Pinta ás bañistas en diversas posturas: unhas de pé, outras sentadas, outras deitadas. Os corpos e mailas súas poses redúcense a elementos vivos que están xa preto da abstracción, e o mesmo cabe dicir da paisaxe. As bañistas intégranse na natureza que as rodea.
Emprega a técnica do «passage» ou transición de cor. Do verde escuro pasa ao verde claro e deste ao amarelo.
The Maze Runner (filme de 2014)
The Maze Runner (literalmente en galego O corredor do labirinto) é un filme de ficción científica e de acción e misterio estadounidense baseado nun libro de 2009 do mesmo nome obra de James Dashner. Dirixido por Wes Ball e guión de Noah Oppenheim, o filme está protagonizado por Dylan O'Brien, Thomas Sangster, Kaya Scodelario, Will Poulter, Aml Ameen, Ki Hong Lee, e Blake Cooper. Nos Estados Unidos e España a estra foi o 19 de setembro de 2014, aínda que noutros países, coma en Portugal, a estrea foi un día antes, o 18 de setembro de 2014. A estrea en Galiza ocorreu o 19 de setembro de 2014 na súa dobraxe en castelán (El corredor del laberinto)
Sinopse
Thomas acorda dentro dun escuro elevador en movemento, sen que lembre nin o seu nome. A súa memoria está completamente apagada. Mais non está só; cando a caixa metálica chega ao seu destino e as portas se abren, Thomas vese arrodeado por outros mozos que o acollen e lle presentan a Clareira, un espazo aberto cercado por muros xigantescos de formigón. Coma Thomas, ningún deles sabe como foi parar alí, nin por que. Só saben que todas as mañás as portas do labirinto que os cerca se abren, e, á noite, se fechan. E que a cada trinta días o elevador sobe un novo rapaz. Aos dous días, Thomas lembra o seu nome. Porén, un feito altera de xeito radical a rutina do lugar - chega unha moza, a primeira enviada á Clareira, e aínda máis sorprende a mensaxe que trae consigo. Thomas será máis importante do que imaxina, mais para iso terá de descubrir os sombríos segredos gardados na súa mente e correr, correr moito polo labirinto para atoparen a saída.
Personaxes
miniatura|dereita|[[Kaya Scodelario e Dylan O'Brien nunha rolda de prensa do filme na San Diego Comic-Con International en xullo de 2014]]
Produción
A filmación ocorreu en Baton Rouge, Luisiana. Comezou o 13 de maio de 2013, e terminou oficialmente o 12 de xullo de 2013.
Posprodución
O filme foi orixinalmente programado para ser lanzado o 14 de febreiro de 2014, mais o 5 de outubro de 2013, anunciouse que se atrasaría para o 19 de setembro de 2014.
Mercadotecnia
En xullo de 2013 foron lanzadas once cartas dos personaxes do filme. A partir de xaneiro de 2014, o director Wes Ball comezou a publicar unha imaxe do filme cada semana, até presentar o tráiler o 17 de marzo de 2014.
Unha campaña de mercadotecnia viral comezou o 16 de abril de 2014 no site da WCKD chamado wckdisgood.com
O 26 de xuño de 2014, Dylan O'Brien twittou que o libro orixinal  The Maze Runner  será relanzado cunha nova capa, baseado no cartel do filme.
Despacho de billetes
O 21 de setembro de 2014, The Maze Runner recaudara 32.500.000 de dólares nos Estados Unidos e 49.000.000 no resto do mundo, cun total de 81.500.000 de $.
Crítica
The Maze Runner recibiu críticas en xersal positivas, con eloxios ás actuacións do elenco, a trama intrigante, bos efectos visuais, e o ton escuro do filme.
Secuela
O 11 de outubro de 2013, foi relatado que a Fox adquiriu os dereitos para o segundo libro, The Scorch Trials. O guión será escrito por T.S. Nowlin, con supervisión de guión do director Wes Ball.
San Roque, As Somozas, As Somozas
San Roque é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 23 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 12 eran homes e 11 eran mulleres.
Santo Estevo, As Somozas, As Somozas
Santo Estevo é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 30 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 14 eran mulleres.
Hans Holbein
Na historia da arte hai dous Hans Holbein:
Gerardo Seoane Castro
Diego Gerardo Seoane Castro, nado en Lucerna o 30 de outubro de 1978, é un exfutbolista e adestrador suízo de orixe galega. Dende 2023 adestra o Borussia Mönchengladbach, da Bundesliga de Alemaña.
C.H. Cidade de Ourense
O Club de Hóckey Cidade de Ourense é un equipo de hóckey herba da cidade de Ourense, Galiza. O seu equipo sénior compite actualmente na Primeira División Nacional, terceira categoría do hóckey herba español.
Historia
A andaina do Club de Hóckey Cidade de Ourense comezou no 2002, cando se comezou a proxectar a creación dun equipo sénior e as diferentes escolas e categorías inferiores que comporían o club. No 2003 o club foi inscrito no rexistro de asociacións deportivas da Xunta de Galicia co obxectivo de poder tomar parte nas distintas competicións que se disputarían na tempada 2003-04. Ese ano, na súa primeira participación, o xove club ourensán proclamouse campión da Liga Galega, ascendendo á Primeira División Nacional, categoría na que xoga dende aquela.
Gerardo Seoane Castro
Como xogador
Naceu na cidade suíza de Lucerna, sendo fillo de dous emigrantes galegos da Brea, en Carballo. Comezou a súa carreira na canteira do FC Rothenburg, pasando logo polo FC Luzern e o FC Sion.
En 1998 foi traspasado por 150 millóns de pesetas ao Deportivo da Coruña, asinando un contrato por cinco anos co presidente Augusto César Lendoiro e instalándose así na terra de seus pais. Foi presentado diante de 3.000 afeccionados no estadio de Riazor, pero o adestrador Javier Irureta non contou con el para o primeiro equipo, no que o centro do campo estaba ocupado polos internacionais brasileiros Mauro Silva e Flávio Conceição. A pesar de adestrar sempre co primeiro equipo disputou con este só dous partidos de Copa do Rei contra o Jerez CF, mentres que o resto da tempada xogou co Fabril en Segunda B. Co filial disputou 31 encontros na súa primeira tempada, anotando catro goles, o primeiro deles na xornada 12 contra o Lugo, pero o equipo descendeu á Terceira división.
En marzo do ano 2000 marchou cedido ata o final da tempada ao AC Bellinzona, da segunda división suíza. Ao remate da cesión regresou á Coruña, onde xogou dúas tempadas máis no Fabril, chegando a ser o capitán do equipo. No verán de 2002 volveu saír cedido a Suíza, esta vez ao FC Aarau, da primeira división. Ao ano seguinte continuou no Aarau xa en propiedade e de aí pasou ao Grasshopper de Zürich no 2004.
A comezos de 2007 volveu ao FC Luzern, onde ao pouco de chegar rompeu a tibia e o peroné. Con todo, continuou no club tres anos máis, retirándose no 2010, como capitán do equipo.
Selección suíza
Foi internacional coa selección suíza sub-21 en 18 ocasións, e anotou tres goles.
Como adestrador
Despois da súa retirada traballou como técnico nas categorías inferiores do FC Luzern, e no 2013 foi durante un partido o adestrador interino do primeiro equipo. Entre 2014 e 2017 foi adestrador do equipo sub-21 do Luzern, e en xaneiro de 2018, despois do despedimento de Markus Babbel, fíxose cargo do primeiro equipo ata o final da tempada. O equipo ocupaba as derradeiras prazas da táboa no momento no que Seoane colleu as rendas do equipo, pero acabou subindo ata o terceiro posto, clasificándose para a previa da Europa League.
A continuación foi fichado polo Young Boys, para substituír a Adi Hütter. Dirixiu o equipo de Berna durante tres anos, gañando tres ligas suízas consecutivas e a Copa de Suíza en 2020. Na súa terceira e derradeira tempada no club, o dominio do equipo na liga foi tal, que se proclamou campión a falta de sete xornadas, rematando con 31 puntos de vantaxe sobre o segundo clasificado, o Basel. Conseguiu ademais levar o Young Boys á Liga de Campións na edición de 2018/19, cousa que non sucedía dende a 1986/87.
En maio de 2021 foi anunciado como novo adestrador do Bayer Leverkusen para a tempada 2021/22 da Bundesliga. Completou a súa primeira campaña co terceiro posto en liga, o mellor resultado do club en seis anos, e clasificou así o equipo para a Liga de Campións despois de dous anos de ausencia. Na Europa League logrou a primeira posición do seu grupo na primeira fase, pero caeu eliminado nos oitavos de final contra o Atalanta. Comezou a tempada 2022/23 con malos resultados, logrando só cinco puntos nas oito primeiras xornadas. O 5 de outubro de 2022, co equipo en postos de descenso, e un día despois de sufrir unha derrota diante do Porto na Liga de Campións, a dirección do club decidiu cesalo e substituílo polo vasco Xabi Alonso.
En xuño de 2023 foi contratado como novo técnico do Borussia Mönchengladbach.
Young Boys
Pokémate
Pokémate (ポケメ～ト) é unha aplicación de Pokémon para a serie NTT DoCoMo FOMA 900i dos teléfonos móbiles desenvolvida por Square Enix. Foi anunciada en abril de 2006 como unha aplicación de mensaxería con temática de Pokémon que se lanzaría ese verán no Xapón, e finalmente foi lanzada o 5 de xuño como un xogo baseado nun sistema de mensaxería. A aplicación permite ó xogador coidar Pokémon e comunicarse cos seus amigos. O Pokémon debe ser capturado primeiro coas Poké Balls, das cales o xogador ten un número limitado. Nun principio a aplicación era de balde, mais para ter máis Pokémates, Poké Balls e outras características requiríase unha subscrición mensual cun prezo de 210 iens. O xogo só foi distribuído no Xapón, e o servizo foi descontinuado un ano e medio despois do lanzamento, en xaneiro de 2008.
O Enxertado, Louredo, Mos
O Enxertado é un lugar da parroquia de Louredo no concello pontevedrés de Mos, na Comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2013 tiña 132 habitantes (66 homes e 66 mulleres), 12 máis ca en 2010 e 31 máis ca en 2004.
O Seixidal, As Somozas, As Somozas
O Seixidal é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran homes e 3 eran mulleres.
Porto do Río, Carballido, Alfoz
Porto do Río é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (6 homes e 4 mulleres).
Ricardo Novoa
Ricardo Novoa Novoa, finado en Ourense en febreiro de 1900, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Colaborou en El Heraldo Gallego. Foi alcalde de Ourense en 1879. Foi deputado provincial polo distrito de Verín e presidente da Deputación de Ourense (1899).
Eugenio Espejo
Francisco Javier Eugenio de Santa Cruz y Espejo naceu en Quito, en 1747, e morreu encarcerado na mesma cidade en 1795. Foi un prominente investigador científico, médico, escritor, avogado, xornalista, pensador ecuatoriano, ideólogo político, considerado en Ecuador prócer da independencia.
Traxectoria
Segundo a lenda romántica, foi fillo dun indíxena quechua, Luis Chuzig (lechuza), que procedente de Cajamarca, instalouse en Quito como asistente do sacerdote e médico José del Rosario. A nai, Catalina Aldaz era unha mulata nacida en Quito. Aprendeu as súas primeiras letras en casa dos seus pais e logo, supostamente, nunha escola católica para nenos pobres. Con todo, existe controversia sobre a orixe do sabio quiteño, pois existen documentos que comproban que o nome familiar de Espejo, levábao xa o pai de Eugenio, quiteño, e ata o seu avó que era español. É máis, a inscrición de nacemento de Eugenio de Santa Cruz y Espejo, está dada como tal, e situada no libro de brancos, feito imposible de consumar para un indíxena, por influente que fóra, xa que o sistema de castes da Colonia prohibíao explicitamente. Doutra banda, Espejo está inscrito desde moi temperá idade en colexios exclusivos da aristocracia quiteña, chegando a ser electo representante dos seus compañeiros en varias ocasións. Desta época data o seu probable e único retrato coñecido, en compañía da súa clase. Espejo é un dos pensadores máis importantes de América Latina de finais do século XVIII, influído polas ideas ilustradas, que adaptou á realidade social da súa contorna.
Segundo algúns historiadores que defenden a historia romántica de Espejo, a el foille moi difícil abrirse paso dentro da clasista sociedade colonial, pero conseguiu doutorarse en medicina en 1767 e pouco despois tamén en xurisprudencia e dereito canónico. Dentro a sociedade quiteña converteuse no eixo da vida cultural e propagador de ideas progresistas, cun considerable apoio por parte da aristocracia criolla. En 1779 publica a súa primeira grande obra, El Nuevo Luciano de Quito unha crítica terrible a todos os problemas e deficiencias da vida cultural na Real Audiencia de Quito. Foi acusado de ser o autor dun texto que aplaudía o levantamento de Tupac Amaru e Tupac Catari. O seu activismo cultural acabou enfrontándoo ás autoridades, que o procesaron na capital do vicerreinado, Bogotá, pero este feito contribuíu a aumentar aínda máis o seu prestixio; xa que saíu libre de todo cargo.
Política e actividades literarias
De volta ao prostíbulo, foi nomeado primeiro director da biblioteca pública, composta por máis de 40.000 volumes procedentes dos fondos dos xesuítas, recentemente expulsados. Tamén publicou importantes traballos de medicamento, como as Reflexiones acerca de las viruelas (1785), o cal converteríase no primeiro texto científico que refería a existencia de microorganismos (inclusive antes que Louis Pasteur) e que definiría como política de saúde conceptos básicos na actualidade como a asepsia e antisepsia de lugares e persoas. Máis adiante colaborou na creación da Sociedade Patriótica de Amigos do País a semellanza das outras que comezaban a xurdir en España e nas colonias e, sobre todo, editou o primeiro diario da cidade: Primicias de la Cultura de Quito (1792). Pola súa actividade de denuncia continua foi novamente encarcerado, situación na cal acabou morrendo o 27 de decembro de 1795 (por mor dunha tráxica disentería).
Pensamento
O seu pensamento é unha adaptación de ideas ilustradas na contorna colonial da Audiencia. As súas ideas promovían a igualdade de todos os cidadáns e nacionalización das propiedades eclesiásticas. No seu ideario aparecía por primeira vez a igualdade dos indíxenas cos crioulos (ideal que quedou eliminado nos procesos de independencia) e tamén por primeira vez expuña os dereitos da muller.
En Ecuador considérase que foi un dos primeiros en afirmar a necesidade dunha emancipación de España e en proclamar a individualidade do país e, en xeral, de toda América; e que as súas ideas, aínda que modificadas nalgúns aspectos importantes, inspiraron aos revolucionarios do 10 de agosto de 1809.
En cambio, autores como Efrén Avilés Piñeiro indican que Sempre se dixo que Espejo é o precursor da independencia, pero non é así. Pero si foi un revolucionario xa que a través dos seus escritos e publicacións procurou reformar as estruturas sociais e políticas desa época''.
Uxía do Reino Unido
A princesa Uxía do Reino Unido (Eugenie Victoria Helena, nada en Londres, Reino Unido, o 23 de marzo de 1990 é un membro da Familia Real Británica é a cuarta neta da raíña Isabel II do Reino Unido. Ata o seu matrimonio o 12 de outubro de 2018 o seu tratamento era: princesa Uxía de York aínda que tivo que renunciar ao seu título territorial. A princesa Uxía é a novena na liña de sucesión ao trono británico.
Traxectoria
A princesa Uxía naceu no Hospital de Portland en Londres o 23 de marzo de 1990. O seu nome é en honor á raíña Vitoria Uxía de España, unha neta da raíña Vitoria. Ten unha irmá máis vella, a princesa Beatriz de York, dous anos máis vella.
Foi bautizada o 23 de decembro de 1990, sendo a primeira bebé real en ter un bautizo público.
En 2002, tivo que someterse a unha operación da columna vertebral para corrixir unha escoliose que resultou exitosa.
Os seus pais separáronse en 1992 e divorciáronse en 1996. Ela non leva a cabo moitas funcións reais pero fai aparicións coa Familia Real en acontecementos importantes.
Asistiu a diversos colexios, entre eles o Marlborough College e graduouse na Universidade de Newcastle na carreira de Historia da arte.
Tras graduarse estivo un período de prácticas na prestixiosa casa de poxas Christie's e traballou para a firma Paddle8 en Nova York.
Compromiso
O 22 de xaneiro de 2018 foi anunciado o compromiso da princesa co banqueiro Jack Brooksbank tras sete anos de relación. En abril de 2018 e como anticipación á voda a parella mudouse ao palacio de Kensington.
Matrimonio
A voda tivo lugar o 12 de outubro de 2018 na Capela de San Xurxo. Despois da voda conserva o título de princesa aínda que tivo que renunciar ao seu título territorial, "de York" pasando a ser "A Súa Alteza Real a princesa Uxía, Sra. Brooksbank".
Nicolás González Aller
Traxectoria
Fillo de Luis González Taboada. Foi director da sucursal da Caixa de Aforros de Ourense en Lalín de 1981 a 1987, e despois da sucursal de Caja Madrid (1993), e presidente do Club Deportivo Lalín. Foi o número catro na candidatura de Coalición Galega pola provincia de Pontevedra ás eleccións autonómicas de 1985. Nas eleccións municipais de 1991 encabezou a lista de Converxencia Nacionalista Galega ao concello de Lalín, pero non foi elixido concelleiro. Fixo a súa primeira exposición en Lalín en 1994. Volveu ser presidente do Club Deportivo Lalín (1997-2000). A partir de 1999 dirixiu o proxecto cultural Silleda Creart da Semana Verde de Galicia. Residiu dous anos en Costa do Marfil (2005-2007).
Vida persoal
Casou con María Teresa Casares Peláez. É pai de Teresa, Berta e Nicolás González Casares.
Suarriba, As Somozas, As Somozas
Suarriba é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Non tiña habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
Amarcord
Amarcord é un filme italiano dirixido por Federico Fellini, é un filme semiautobiográfico sobre Titta, un adolescente que vive na vila de Borgo San Giuliano (situado preto dos antigos muros de Rimini) na Italia fascista da década de 1930. O título do filme é un neoloxismo baseado na frase romañola "a m'arcord" ("Lémbrome"), que quere dicir 'revogación nostálxica'.
A educación sentimental de Titta é emblemática da "falta de conciencia" de Italia." Fellini fai unha crítica das ridículas posturas de Mussolini e da Igrexa católica que "encarcerou os italianos nunha adolescencia perpetua" ríndose de si mesmo e dos seus compañeiros aldeáns en escenas cómicas que salientan a súa incapacidade para adoptar unha responsabilidade moral xenuína ou deixar atrás parvas fantasías sexuais.
O filme gañou o Oscar como mellor filme en lingua non inglesa, e estivo nomeado a dous premios máis, o de mellor director e mellor guión orixinal.
Quijada
miniatura|250px|Quijada. A quijada é un instrumento de percusión de varios lugares de Hispanoamérica. Trátase da queixada dun burro, mais tamén pode ser o dun cabalo ou dunha vaca. Tamén é coñecido co nome de charrasca, cacharaina, charaina, carretilla ou kahuaha.
Usos
Utilízase como instrumento de marcha nos entroidos e festas relixiosas, así como tamén en varios ritmos de orixe afroamericana como a música afroperuana da costa centro e sur do Perú, en sones de República Dominicana, do mesmo xeito que na música mexicana de son jarocho e de son afromestizo de Costa Moza, de torbellino colombiano, en Guatemala, Belize, na música chilota de Chile e ocasionalmente en desfiles no candombe afroarxentino de Buenos Aires.
Trecento
dereita|miniatura|200px
O Trecento correspóndese co século XIV en Italia, un período considerado o comezo do Renacemento na historia da arte. Pintores como Giotto, o primeiro en usar a perspectiva na arte, tamén destacaron Andrea da Firenze, Simone Martini, Ambrogio Lorenzetti e Duccio di Buoninsegna.
O Trecento foi tamén famoso como tempo de importante actividade literaria, os escritores usan a súa lingua vernácula no canto do latín: Dante, Petrarca ou Boccaccio son os principais escritores desta época.
Tamén musicalmente o Trecento mudou respecto ó período anterior, agora ponse máis énfase na música secular, especialmente en cancións amorosas, boa parte da música que se conserva é polifónica, cunha forte influencia dos trobadores occitanos.
Morte accidental dun anarquista
Morte accidental dun anarquista, en italiano Morte accidentale di un anarchico, é unha comedia de Dario Fo, representada por vez primeira en Varese o 5 de decembro de 1970 por Fo e a súa compañía "La Comune".
Características
A comedia está dedicada á "morte accidental", como ironicamente recorda o título do texto, do anarquista Giuseppe Pinelli o 15 de decembro de 1969 na comisaría de Milán en circunstancias inicialmente non claras, caendo da fiestra do cuarto piso durante o seu interrogatorio. A investigación foi arquivada polo Poder Xudicial, e despois da violenta campaña política que seguiu o caso, o comisario de policía Luigi Calabresi foi asasinado.
O esquema do espectáculo custoulle a Fo máis de corenta procesos en varias partes de Italia: para evitar problemas deste tipo para a posta en escena da obra, cambiou a localización da acción de Italia aos Estados Unidos de América, onde nos anos vinte, na cidade de Nova York, tivera lugar un suceso similar coa morte de Andrea Salsedo, un amigo de Bartolomeo Vanzetti.
A comedia naceu e desenvolveuse a través de materiais atopados polo matrimonio Fo (procesos persoais, artigos de prensa, entrevistas) e foi mudando a obra segundo ían aparecendo novas sobre o caso, contribuíndo a intensificar a acción. Entre 1970 e 1973 manexou tres proxectos de traballo.
Trama
A acción comeza nunha sala da comisaría de Milán. O fío condutor da comedia baséase na ameaza do comisario Bertozzo de prender unha persoa, que resulta estar tola. O home tolo foi detido por mor dunha enfermidade imaxinaria, a istriomanía, a necesidade imparable de representar a outras persoas. Impacientado polo rocambolesco raciocinio do tolo, Bertozzi marcha do despacho, deixando só ao tolo na súa sala con algúns documentos importantes relacionados coa morte dun anarquista que caeu dunha fiestra durante un interrogatorio da policía en circunstancias pouco claras.
Con todo, sucede que o comisario debe recibir unha xornalista, María Feletti, coñecida pola súa teimosía á hora de pór en dúbida as declaracións sobre o caso coa intención de descubrir a verdade. Mentres o comisario decide adiar a entrevista, o Louco suxire que non o fagan: el farase pasar polo xefe da policía científica, o doutor Piccinni, de modo que, se o artigo non debe ser aceptable para o xefe, pode facilmente refutar a veracidade das afirmacións da xornalista poñéndoos diante do Piccinni real. O comisario xefe e o comisario, aínda sen coñecer a enfermidade do tolo, apoian a súa idea, e deciden tratar coa xornalista.
Bertozzo insiste e a xornalista comeza a sospeitar que está mentindo: o tolo, entón, disfrázase de novo, converténdose en bispo.
Chegado certo punto, todos os presentes escorrentan: vaise a luz e de socato escóitase un berro do tolo. Ao volver a luz, a xornalista pode abrir a fiestra e mira que o louco caeu pola xanela. Convéncese de que a caída do anarquista puido ser accidental, mudando de ideas por mor dunha estratexia de Bertozzo para darlle un bico.
A Presa, Carballido, Alfoz
A Presa é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (3 homes e 8 mulleres).
Morte accidental dun anarquista
Trama
Existe outro final alternativo que non inclúe o salto do tolo pola ventá, senón a declamación dun epílogo revelando o que é, exhortando aos presentes na confesión dos verdadeiros acontecementos sobre a morte do anarquista. Só coa eclosión do escándalo, a sociedade italiana puido de feito acadar a rabia, o "grito liberatorio" reclamando a verdade e iniciando un proceso de democratización social.
Contexto histórico
As circunstancias da caída que causou a morte levantaron continuas sospeitas, por mor de certas circunstancias, como o clima de tensión vivido na Lombardía despois do masacre da Piazza Fontana do 12 de decembro de 1969, polo que os anarquistas foron culpados.
A morte de Pinelli foi oficialmente atribuída a "malore attivo" (un arrebato); a investigación do xuíz Gerardo D'Ambrosio descartou a posibilidade de suicidio e asasinato.
Versión galega
A obra foi traducida e levada a escena por Teatro do Morcego baixo dirección de Xoán Cejudo, coa actuación de Celso Parada, Miro Magariños, Salvador del Río, Damián Contreras e Casilda García.
Igrexa de Hall
A igrexa de Hall (sueco: Halls kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Hall, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia
A igrexa de Hall data na súa totalidade do século XIII. As súas partes máis antigas son a nave e o coro, construídos no segundo cuarto do século. A torre é un pouco posterior. Estilisticamente é un edificio de transición entre a arquitectura románica e gótica. Cunha columna centrar e catro tramos, formado dous corredores, a nave da igrexa é a estrutura máis sinxela que encaixa na definición dunha igrexa de salón.
Internamente a igrexa está decorada con frescos que foron descubertos durante unha restauración no ano 1956. Os frescos da parede norte do coro son do século XIV e representan a árbore da vida, a María con Cristo, a Cristo na cruz e a Cristo nunha mandorla. Os frescos da parede sur son de 1603 e representan a dous homes con roupas renacentistas axeonllados con Cristo na cruz. Na nave tamén hai frescos do século XIV onde se amosa a Coroación da Virxe e a psicostasia.
A cruz triunfal é unha copia da orixinal, que no presente se atopa no Museo de Gotland en Visby. A orixinal, do século XII, supostamente é unha das esculturas de madeira coa súa pintura orixinal máis antigas de Europa. A meirande parte do resto do mobiliario é de despois da Reforma. Os bancos son dos séculos XVII e XVIII e o púlpito de 1619. A igrexa ten tamén un barco votivo de 1871.
Palacio Real de Ámsterdam
miniatura|250px|Palacio Real de Ámsterdam. O Palacio Real de Ámsterdam (en Koninklijk Paleis van Amsterdam ou Paleis op de Dam) é un dos tres palacios dos Países Baixos que están á disposición do monarca pola acta do Parlamento. Atópase no lado oeste da Praza Dam no centro de Ámsterdam, oposto ó Monumento da Guerra e ó lado da Nieuwe Kerk.
O palacio foi construído como casa do concello durante a Idade Dourada Neerlandesa no século XVII. O edificio converteuse no palacio real do rei Luís Bonaparte e posteriormente da Casa Real Neerlandesa.
As Ermidas, O Bolo
Santa María das Ermidas é unha parroquia que se localiza no oeste do concello do Bolo. Segundo o IGE, en 2021 tiña 54 habitantes (28 homes e 26 mulleres) nunha entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 (85 habitantes) e ao ano 2004 (74 habitantes). Nesta parroquia atópase o Santuario de Nosa Señora das Ermidas, declarado Ben de Interese Cultural (BIC) no ano 2006.
Patrimonio
miniatura|Fachada do Santuario das Ermidas. Nesta parroquia está situado o Santuario de Nosa Señora das Ermidas.
Angela Merkel
Angela Dorothea Merkel, nada en Hamburgo o 17 de xullo de 1954, é unha política alemá, que ocupou o cargo de chanceleresa de Alemaña entre 2005 e 2021. Dirixiu unha coalición formada polo seu partido, a CDU (Unión Democrática Cristiá), e a CSU (Unión Social Cristiá), xunto co SPD (Partido Socialdemócrata de Alemaña).
Inicios
Estudou física na Universidade de Leipzig dende 1973 ata 1978. Traballou dende entón ata 1990 no Instituto Central de Física-Química da Academia das Ciencias, graduándose cun doutoramento en física e traballando en química cuántica. Obtivo un sobresaínte pola súa tese titulada Nesa época na RDA formou parte da CDU de Alemaña Oriental.
En 1989, trala caída do Muro de Berlín, formou parte do partido Demokratischer Aufbruch, co que se converteu en deputada voceira. Despois da reunificación alemá, foi elixida parlamentaria. Co goberno de Helmut Kohl foi ministra de Mulleres e Xuventude. En 1994, fíxose ministra de Medio Ambiente, o que supuxo o inicio da súa vistosa carreira política.
Estivo casada dende 1977 ata 1982 con Ulrich Merkel. Divorciaron e casou outra vez en 1998 con Joachim Sauer.
Líder da oposición
Trala derrota electoral do goberno de Kohl en 1998, Angela Merkel fíxose secretaria xeral da CDU. Xa en 1999, o seu partido comezou a superar o SPD, pero xurdiron algúns problemas: houbo un escándalo que afectou o propio Kohl e a Wolfgang Schäuble, o líder da CDU. A raíz disto, Angela foi elixida para substituír a Schäuble.
Isto non agradou a moitos sectores do partido: ela era protestante, muller (a primeira en ser escollida) e procedía da Alemaña Oriental. Por iso, nas eleccións de 2002, o verdadeiro candidato do seu partido foi Edmund Stoiber, líder da CSU, que as perdeu contra Gerhard Schröder.
Dende 2002 ata 2005 foi gañando pouco en pouco apoios tanto no seu partido coma na sociedade alemá. Apoiou os Estados Unidos na Guerra de Iraq e propuxo reformas para face-la industria alemá máis competitiva.
Xefa do Goberno
En 2005, foi escollida candidata polo seu partido e gañou as eleccións alemás por unha estreita marxe de votos. Isto provocou que tivese que facer unha coalición co partido de esquerdas SPD, a raíz da cal converteuse na chanceleresa ou xefa de goberno de Alemaña.
Sueiras, As Somozas, As Somozas
Sueiras é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Enrique Aller
Enrique Aller López, nado en Lalín en 1948 e finado no Perú o 6 de xuño de 1999, foi un avogado e cooperante galego.
Traxectoria
Fillo de Enrique Aller Goyanes. Estudou no ICADE, do que foi expulsado, e despois na Universidade de Santiago de Compostela. Licenciado en dereito, comezou a traballar en Madrid con Enrique Barón. Retornado a Galicia, en 1973 foi asesor do Colexio de Arquitectos e montou un despacho laboralista na Coruña con Carlos Cerviño, Paco Pampín e Enrique Capeáns. Marchou a Suramérica como cooperente. En Nicaragua axudou a crear o novo código laboral. Gañou un concurso da Unión Europea para desenvolver a autonomía palestina. Morreu nunha estrada da Amazonia coa bióloga Mercedes Arteche Prieto, cando cooperaba no Perú como director do programa dos Desprazados pola Violencia en apoio dos indios Asaninka.
Vida persoal
Compañeiro de Concha López Sánchez, foi pai de tres fillos, Antón, Ulla e Sara.
Recoñecementos
O Concello de Lalín outorgoulle a Folla de Carballo de prata a título póstumo en 2003.
Zonotrichia capensis
O Zonotrichia capensis é unha especie de ave neotropical, do xénero Zonotrichia. É semellante á especie do pardal común, distinguíndose por posuír un copete con raias negras e unha figura menos rotunda.
Características
250px|miniatura|esquerda|Tico-tico verdadeiro no Parque da Independência, Museu do Ipiranga, [[São Paulo.]] Acada entre 14 e 15 cm de longo. O peteiro é curto e recto, duns 15 mm. Amosa a coroa e a cara agrisadas, cunha banda negra. A gorxa é branca, cun visible colar na caluga de cor canela ou castaña. O ventre e o peito son pardo claro ou esbrancuxados, con reflexos máis escuros e os costados agrisados. O dorso é tamén pardo, manchado de negro, coas ás e a cola de ton máis escuro. Os xuvenís teñen plumaxe máis uniforme, con xaspeado máis escuro no peito.
As patas están ben adaptadas ó seu hábito arborícola. Amosa tres dedos orientados cara a adiante e un cara a atrás.
Xogos Olímpicos de 1968
Os Xogos Olímpicos de 1968 foron realizados en Cidade de México entre o 12 e o 27 de outubro de 1968. Por primeira vez os Xogos celebráronse en América Latina e a altitude de 2.300m por riba do nivel do mar da capital mexicana xerou controversias sobre os danos que o aire menos denso podería causar no desempeño dos atletas. Realmente, a altitude prexudicou o desempeño dos atletas nas probas de resistencia e de longa distancia, como o ciclismo, a natación e o maratón, mais en compensación axudou a provocar un torrente de marcas mundiais e olímpicas nos eventos máis curtos e de esforzo mais rápido como as carreiras de menos de 800m, halterofilia, lanzamento de xavelina e outros.
O ano de 1968 foi un ano bastante confuso e violento, coa guerra de Vietnam, a Revolución Cultural na China, a invasión soviética de Checoslovaquia acabando coa chamada Primavera de Praga, revoltas estudantís, marchas polos dereitos civís e enfrontamentos raciais por todo o planeta. México tamén deu a súa contribución ó clima que marcaba esta época, cando tropas federais do goberno reprimiron sanguinariamente a centenares de estudantes durante manifestacións na Praza das Tres Culturas, dez días antes da cerimonia de apertura dos Xogos, no que ficou coñecido como o Masacre de Tlatelolco, manchando irremediablemente o espírito olímpico pregado polo COI e polo seu fundador, o Barón de Coubertin, provocando case o cancelamento do evento.
Por primeira vez o número de estados participantes pasaba de cen, nunha demostración de prestixio, interese e popularidade inegables conquistados polos Xogos Olímpicos, que atraeron o comparecemento de 112 países, nun total de 5.516 atletas, sendo 781 mulleres.
Modalidades disputadas
miniatura|240px|Participantes
Fornelos, O Bolo
San Bartolomeu de Fornelos é unha parroquia que se localiza no leste do concello do Bolo. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 63 habitantes (39 mulleres e 24 homes), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 76 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 33 habitantes, sendo 13 homes e 20 mulleres.
Teixeiro, As Somozas, As Somozas
Teixeiro é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 4 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 0 eran homes e 4 eran mulleres.
José Gallego Rojo
José Gallego Rojo, finado en Ribadavia o 16 de xaneiro de 1915, foi un político galego.
Traxectoria
Banqueiro. Foi Administrador de Correos de Ribadavia. Militante do Partido Conservador, foi alcalde de Ribadavia. Deputado provincial polo distrito de Ribadavia, foi elixido presidente da Deputación de Ourense en maio de 1909, permanecendo no cargo até 1910.
Cubo (homónimos)
O termo cubo pode referirse a:
Astronomía
Cube Cube (disambiguation) Kubo (apartigilo) Cube Kuutio (täsmennyssivu) Cube (homonymie) Cube キューブ 큐브 Sześcian Cube Cub (dezambiguizare) Куб (значения) Kubi Kub Cube Kubo (paglilinaw) Куб (значення) 立方体 (消歧义)
Enciclopedia Libre Universal en Español
miniatura| A Enciclopedia Libre Universal en Español é un fork da Wikipedia en lingua castelá. Apareceu a comezos do ano 2002 cando se propuxo que a Wikipedia aceptara anuncios pagados (hai que ter conta que, naquel momento, a Wikipedia dependía dunha empresa privada, Bomis Inc., antecesora da Fundación Wikimedia).
A Enciclopedia foi hospedada ata o momento de xeito físico na Universidade de Sevilla, motivo polo que aínda segue a ter un enderezo electrónico us.es. Nos seus primeiros tempos, a Enciclopedia Libre Universal en Español chegou a ter máis artigos que a versión en lingua española da Wikipedia, se ben dende maio de 2015 o número de artigos é vinte veces menor que a correspondente Wikipedia en castelán.