cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Basílica de Santo Isidoro de León
Galería
Os antecedentes dunha galería semellante atópanse en Valdediós e Escalada (finais do século IX e primeiros do X). Pódese considerar este espazo como o primeiro exemplo románico de cantas galerías deste tipo foron construídas despois, sobre todo en terras sorianas e segovianas aínda cando existen dúas diferenzas importantes entre a galería en ele (L) de Santo Isidoro de León e as que foron construídas despois ó longo da xeografía románica, en que se pode apreciar que na maioría dos casos dispuxéronse no muro sur da igrexa e non se cubriron con bóvedas, senón con teitume de madeira.
Cando no primeiro cuarto do século XVI o abade Fonseca mandou construír o claustro de ladrillo (o chamado claustro de Fonseca ou claustro procesional ou claustro principal), esta galería foi tabicada e ocultada pola súa banda norte cun muro de ladrillo bastante groso no que se abriron uns vans á altura do que podería ser un segundo piso. Este muro elevábase de maneira que tapaba tamén a fachada norte da igrexa, cos seus modillóns correspondentes. Cara ós anos 20 do século XX a galería foi descuberta polo arquitecto Torbado e en 1960 o arquitecto Luís Menéndez-Pidal recuperouna. Ó mesmo tempo, a parte occidental da galería foi tamén tabicada dando paso a un espazo chamado Capela dos Arcos. No século XXI, o espazo coñécese como Panteón de Infantes, e a el foron trasladados algúns enterramentos de infantes reais e membros da nobreza leonesa.
Nas obras de restauración dos anos 60 do século XX derrubouse o muro de ladrillo quedando ó descuberto bastantes elementos románicos, entre outros a cornixa de canecillos figurando cabezas de lobos, fustes varios e capiteis. Houbo elementos atopados formando parte do recheo do muro. No Museo Arqueolóxico de León gardáronse nalgún momento seis capiteis que foron devoltos para colocalos no seu sitio orixinal. Outros capiteis labráronse de nova factura, imitando os románicos e sinaláronse cunha R. Outra restauración importante foi a bóveda que se refixo con pedra de toba, como fora feita a orixinal.
Arquivo-biblioteca
miniatura|200px|A cúpula central é ovalada e nas súas [[Pendente (arquitectura)|pendentes hai catro medallóns coas figuras dos evanxelistas.]] É un edificio independente construído a finais do século XVI por Juan de Badaxoz O mozo, que consta de dúas plantas, situadas sobre o teito do recinto que ocupa o vestíbulo de entrada. Pódese acceder a este espazo desde a escaleira de caracol, construída a un costado do panteón ou desde o claustro alto. A planta primeira é rectangular, dividida en tres tramos, con bóvedas estreladas e con altorrelevos e ventás renacentistas. A cúpula central é ovalada e nas súas pendentes hai catro medallóns coas figuras dos evanxelistas. Por baixo do arranque da bóveda vese unha imposta onde se escribiu con letras douradas unha serie de eloxios destinados a santo Isidoro.
miniatura|150px|esquerda|[[Codex biblicus legionensis|Biblia do ano 960, mozárabe, do presbítero Sancho, miniaturas de Florencio, escrita no mosteiro de Valeránica.]] O arquivo contén volumes entre os que poden destacarse 300 incunables, libros raros, 800 documentos en pergamiño, 150 códices e tesouros de documentos hispánicos. Entre todas estas obras poden destacarse algunhas das máis curiosas ou importantes: A segunda planta está dedicada a taller de restauración bibliográfica e laboratorio fotográfico, ademais de ter a vivenda para o arquiveiro e o secretario.
Restauración de 1960
A sala atopábase bastante ruinosa despois do paso das tropas de Napoleón e máis as desfeitas por mor da Desamortización. Perdéronse os andeis e os remates que eran figuras de alabastro con cartelas onde estaba escrita a ladaíña isidoriana: "Doutor das Españas, Espello da igrexa, Estrela esplendente, Doutor fiel, Lexislador dos hispanos, Pai dos clérigos, Lirio da Igrexa, Esplendor dos sacerdotes, Luceiro rutilante, Fulgor da xustiza". Estas figuras perdidas foron substituídas por tallas de madeira de nogueira, engadindo a ladaíña. Fixéronse andeis de aceiro forrados de nogueira e con reixas douradas. Púxose chan novo de mármore vermello, vigas novas, restauración de ventás e vidreiras e dourouse a imposta que percorre os muros. Separouse o vestíbulo de entrada cun enreixado do reixeiro toledano Julio Pascual. No exterior restaurouse a balaustrada gótica de pedra que rodea o edificio engadindo elementos para o desaugadoiro.
Claustro
miniatura|200px|Vista dun ángulo do claustro. O claustro principal construíuse no século XI aproveitando o pórtico ou galería do panteón alargándoa até dar co cruceiro. Foi o claustro románico máis antigo coñecido en España do que só se conserva a parte descrita da galería. O resto do patio son coxías con bóvedas de nervios do século XVI mandado facer polo abade Fonseca. Naquela reforma quedou cegada a galería cun muro de ladrillo que foi demolido a mediados do século XX nas reformas levadas a cabo polo arquitecto Luís Menéndez Pidal. Foi entón cando quedou a galería románica ó descuberto, cos seus canzorros, arcos e capiteis.
A partir do século XVI as distintas capelas do claustro dedicáronse a capelas mortuorias das familias que tomaban o padroado. Despois ocorreron moitos avatares e mesmo destruíronse algunhas partes, pero coa restauración e restablecemento de Luís Menéndez Pidal en 1959, esas estancias volveron tomar relevancia e recuperaron o título co que eran coñecidas. Moitas delas albergan parte do museo da Basílica e outras están dedicadas a outros servizos intelectuais como o antigo refectorio que é hoxe sede da cátedra de Santo Isidoro.
A segunda planta é obra barroca realizada polos arquitectos Compostizo, Pablo de Valladolid e Santiago Velasco.
Existe un segundo claustro, barroco de 1735, mandado construír polo abade Manuel Rubio Salinas.
Torre
miniatura|200px|esquerda|Torre románica. A chamada Torre do Galo, situada ós pés da igrexa, é obra do século XII. É de planta cadrada e eixo oblicuo respecto ó eixo da igrexa; forma parte da muralla romana de maneira que o primeiro corpo rodea un cubo da mesma. En época de Fernando I os dous primeiros corpos tiveron misión defensiva. No segundo corpo hai unha estancia con bóveda de canón e un arco que se apoia sobre columnas. Accédese a este corpo pola rolda da muralla. Ten claridade grazas a uns pequenos vans en seteira.
O terceiro piso elévase a partir dunha imposta biselada. Ten unha sala abovedada con tres xanelas en cada cara das cales só está aberta a do medio. O cuarto corpo é o de campás, con dous vans en cada cara, de triplo arco de medio punto sobre dúas parellas de columnas. Unha das campás antigas con data de 1086 consérvase no museo. Coróase a torre con chapitel de lousa moderno e un catavento que é o galo famoso, símbolo da cidade de León. É peza moi antiga que estudaron en 2002 profesionais arqueólogos, palinólogos, entomólogos e paleógrafos.
A torre tivo que ser restaurada na segunda metade do século XX baixo a dirección do arquitecto Menéndez Pidal e reparada e consolidada con novas técnicas a principios do século XXI. O segundo piso dedicouse a cámara do Tesouro.
O galo-catavento
miniatura|100px|O galo-catavento da torre.
O galo-catavento da torre de Santo Isidoro foi durante séculos o símbolo máis prezado da cidade de León. Fixo sempre as funcións de catavento sen presentar ningún problema. Víase a distancia e non se coñecía a súa historia nin o por que nin cando chegou á torre. Nos primeiros anos do século XXI, ó facer a profunda restauración da torre, desmontouse esta peza coa intención de levar a cabo unha limpeza, pero ó observar o sorprendente que era o obxecto reservouse para podelo estudar ben a fondo. No seu lugar subiuse unha copia que é a que prevalece.
A colexiata no século XXI
A colexiata móstrase no século XXI en todo o seu esplendor. A igrexa recobrou as súas funcións como tal e todas as demais dependencias abertas ó público están restauradas e perfectamente coidadas. Goza ademais dunha notable vida intelectual.
Sal do Himalaia
miniatura|Sal do Himalaia O sal do Himalaia é un tipo de sal mineral procedente da halita, e que se adoita extraer das montañas de Paquistán. Este tipo de sal empezou a comercializarse en diveresas partes de Europa, os Estados Unidos e Australia. miniatura
Usos
Pódese empregar disolta en agua coma unha elaboración caseira de auga mineral, pódese empregar na cociña como "sal de mesa" usando muíños especiais. O ministerio de Saúde de Alemaña puido detectar neste tipo de sal ata 10 tipos de oligoelementos diferentes, cun contido dun 98% de cloruro sódico (o que o converte nun sal non refinado). O maior contido tras o NaCl é o do Magnesio (un 0,7%).
Comité Olímpico do Iemen
O Comité Olímpico do Iemen (en اللجنة الأولمبية اليمنية) é o Comité Olímpico Nacional que representa ao Iemen. Foi creado en 1974 e formalmente recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1981.
Praia do Orzán
A praia do Orzán é unha praia urbana da cidade da Coruña situada na enseada do Orzán, xunto ao paseo marítimo.
Características
Conta con aseos públicos, duchas, vixilancia, aparcadoiro, posto de socorro e acceso para discapacitados. Está prohibida a entrada con animais.
É habitual a práctica do surf e bodyboard cando as condicións meteorolóxicas son as axeitadas, marea baixa e vento do sueste. Celébranse diversos campionatos ó longo do ano, como son unha proba do circuíto galego de surf.
As liñas do bus que ata aló chegan son a 3A, a 4, a 6, a 6A e a 11.
Publio Cornelio Tácito
Publio Cornelio Tácito, nado no ano 55 e finado no 120, foi un historiador, senador, cónsul e gobernador romano.
Traxectoria
A maioría das referencias sobre a súa vida proveñen da correspondencia que mantivo con Plinio o Novo e das súas propias obras. Casou cunha das fillas de Cneo Xulio Agrícola polo que se supón que pertencía a unha familia rica.
Adenosín trifosfato
O adenosín trifosfato (ATP) é un composto de grande importancia biolóxica, xa que actúa como mecanismo de control en certas reaccións bioquímicas que se dan na célula. Coñécese tamén coma a moeda de enerxía celular, debido a alta enerxía de hidrólise de enlaces fosfoanhidro de fácil acceso.
O ATP forma parte do grupo bioquímico dos nucleósidos trifosfato. En moitos libros de bioqímica considérase un nucleótido, pero a IUPAC só considera nucleótidos aos que teñen un só fosfato, como os que forman parte do ADN. A súa base nitroxenada é a adenina e o seu monosacárido é a ribosa. Como o seu nome indica, no carbono 5 posúe unha cadea de tres fosfatos unidos, o primeiro, únese ao carbono 5 mediante enlace fosfodiéster moi estable, e os outros dous aos fosfatos por medio de enlace anhidro (ou fosfoanhidro) de alta enerxía e máis facilmente hidrolizables.
A hidrólise dun dos dous enlaces anhidro (xeralmente o do último fosfato), ten un incremento de enerxía libre de Gibbs de 30,5 kJ/mol. Esta enerxía é aproveitábel para formar enlaces cuxa formación sería endergónica se non estiver acoplada a dita hidrólise, un claro exemplo desta enerxía é a síntese de ácidos nucleicos.
Produto da hidrólise do ATP son ou ben o fosfato inorgánico (Pi) e o adenosín difosfato (ADP), ou ben o pirofosfato (PPi) e o adenilato (AMP). Esta última reacción cara a pirofosfato e AMP é de especial importancia na sinalización intercelular acoplada aos receptores de membrana. Neste proceso a adenilato ciclase produce adenilato cíclico (cAMP) e PPi). Dito adenilato cíclico controla as numerosas PKA, proteínas quinases dependentes do adenilato cíclico, que fosforilan a outras proteínas inducindo así a súa activación ou inhibición.
Unió Esportiva Lleida
A Unió Esportiva Lleida foi un club de fútbol español da cidade de Lleida, en Cataluña. Fundouse en 1939 e desapareceu en 2011.
Nos últimos anos, a entidade tivo graves problemas económicos, que a levaron a declarar o seu concurso de acredores en xullo de 2010. A débeda da UE Lleida ascendía a 28 millóns de euros e non existían posibilidades de rebaixala, polo que se decretou a súa desaparición e a venda da súa praza en Segunda B. O seu substituto é o Club Lleida Esportiu.
Os primeiros anos
Logo da Guerra civil española, na primavera de 1939, membros de varias sociedades deportivas como o Lleida Sport Club, o Club de Fútbol Calaveres e a AEM fundan o Lleida Balompié, froito da necesidade dun club de fútbol na cidade de Lleida. Esa mesma tempada, con Sebastià Tàpies como presidente e José Pérez como adestrador, o equipo proclámase campión de Segunda Rexional Ordinaria, aínda que perde a promoción co Olot. Con todo, nos anos posteriores, vive a súa primeira época dourada e na tempada 1943-44 debuta en Terceira división. O 9 de marzo de 1947, o Lleida Balompié fusiónase co Club Deportivo Leridano, equipo fundado en 1941 e de ideoloxía franquista, nacendo así a Unión Deportiva Lleida. Na tempada 1949-50, a do debut en Segunda división, o equipo consegue o ascenso a Primeira división logo de terminar a competición e a liguiña de ascenso como subcampión. En apenas dez anos, o club xa está entre os mellores.
Un debut para esquecer
A tempada 1950-51, a do debut en Primeira, é unha mestura de esperanza e desilusión, xa que o equipo descende logo de gañar só seis partidos e encaixar 134 goles (marca en toda a historia da competición). O club, presidido por Eduard Estadella, e o equipo, adestrado por Emili Vidal, fai todos os esforzos posibles pero encaixa goleadas de escándalo como un 10-0 ante o Athletic ou un 10-1 contra o Deportivo. Froito deste esforzo, chegan a Lleida os tres primeiros xogadores estranxeiros da súa historia: o italiano Sergio Del Pinto e os arxentinos José Valle e Vicente Di Paola. Con todo, o mellor xogador desta campaña foi o dianteiro vasco Ignacio Bidegain, con 8 goles en 17 partidos. Posteriormente, o Lleida roza o ascenso de novo, na tempada 1953-54, pero perde a promoción de ascenso logo de terminar terceiro a competición con "Lelé" no banco. O Lleida mantense entre Segunda e Terceira as seguintes tempadas pero toca fondo co descenso a Rexional Preferente na tempada 1969-70.
De Segunda B a Primeira
O Lleida renace das súas cinzas e na tempada 1977-78 convértese nun dos fundadores dunha nova categoría, a Segunda B, na que permanece as dez primeiras campañas. Ademais, é un dos equipos habituais nas últimas roldas da Copa do Rei e na tempada 1985-86 consegue unha das súas mellores actuacións chegando a oitavos de final, onde o Barça elimínalle pola mínima. A finais da tempada 1987-88, co equipo abocado ao descenso a Segunda B tras dúas campañas en Segunda, chega ao banco o que será o mellor adestrador do club en toda a súa historia, José Manuel Esnal "Mané". Co de Balmaseda, que dirixiu 250 partidos no Lleida, conséguese o retorno á categoría de prata e o retorno a Primeira 43 anos despois, logrando o título máis importante ata a data, o de campión de Segunda na tempada 1992-93. Os azuis terminan a competición con só catro derrotas e 20 goles encaixados, polo que o porteiro croata Mauro Ravnic consegue o trofeo Zamora da categoría.
Outro desencanto
A tempada do retorno a Primeira volve ser decepcionante, xa que se volve a descender. A pesar de que o Lleida logra dúas vitorias de mérito: 0-1 no campo do Barça e 2-1 ante o Real Madrid no Camp d'Esports, o persoal non se axusta o suficiente e termina penúltimo con sete vitorias e a tres puntos da promoción. O club non acerta coas fichaxes e menos cos xogadores estranxeiros, xa que o danés Soren Andersen, chamado a ser o goleador do equipo, termina a Liga con só dous tantos, mentres que o bosníaco Nikola Milinkovic faino con seis. Os que si cumpren son Ravnic e o uruguaio Gustavo Matosas, que chega mediada a tempada e co equipo abocado ao descenso. Mané segue no cargo ao terminar a tempada e á seguinte rózase o retorno a Primeira. Con todo, o Lleida, que terminara a competición terceiro, perde a promoción contra o Sporting de Gijón tras un 2-2 no Camp d'Esports e un agónico 3-2 no Molinón. É o fin da era de Mané, oito tempadas cheas de éxitos.
Desaparición
O 25 de xuño de 2010, o máximo accionista Tatxo Benet abandonou a xestión do club, e cedeu tódalas súas accións á empresaria Annabel Junyent. Poucos días despois, a UE Lleida declarou o seu concurso de acredores, nun último intento para reflotar a empresa. Con todo, a nova directiva non entregou no prazo previsto un plan de viabilidade.
No informe realizado para o concurso de acredores, estableceuse a débeda total da entidade en 28 millóns de euros, dos cales a metade correspondían a débedas coa Seguridad Social. Posto que non se entregou o plan de viabilidade, decretouse a liquidación da Unió Esportiva Lleida e a súa desaparición. O derradeiro partido que disputou foi o 15 de maio de 2011 contra o CE L'Hospitalet. Cando rematou a tempada, puxo a súa praza en Segunda B a poxa. Un grupo investidor liderado polo empresario local Sisco Pujol adquiriuna, e creou como substituto o Club Lleida Esportiu.
Uniforme
As cores distintivas de Unió Esportiva Lleida son o azul na camiseta e o branco no pantalón. A primeira xunta directiva do club escolleu estes tons ao ser as cores marianas da AEM (Asociación de ex alumnos Maristas), unha das entidades fundadoras de Unió Esportiva Lleida.
Porto deportivo de Pontevedra
O Porto deportivo de Pontevedra encóntrase na foz do río Lérez, na súa desembocadura na ría de Pontevedra. A súa carta náutica é 4162-IHM. Está xestionado polo Club Naval de Pontevedra, por concesión do ente público de Portos de Galicia–Zona Sur.
Localización
O porto deportivo está situado en pleno centro de Pontevedra, na Avenida Uruguai, xunto ao paseo marítimo e moi preto da ponte das Correntes e do casco antigo.
Historia
O Club Naval de Pontevedra fundouse en 1932 e contaba con seccións de natación, moto náutica, vela e waterpolo. Na actualidade, só conserva a sección de piragüismo. O edificio do Club Naval construíuse en 1992.
Foi unha riada do Lérez en 1987, provocada por unha profunda borrasca, que desencadeou o proxecto de construción dun porto deportivo que desexaban os afeccionados pontevedreses á náutica. Esta crecida provocou o arrastre de troncos que danaron moitas embarcacións ancoradas no río. Este acontecemento aumentou as peticións do club naval para a construción dun porto deportivo, que foron apoiadas pola súa sección de piragüismo.
En marzo de 2020 púxose en marcha no porto un proxecto de fondeo de iates con servizo de aloxamento.
Descrición
É un porto moi seguro situado en pleno centro da cidade de Pontevedra. A súa posición no fondo da ría, defendida polas barreiras areosas dos ataques por mar, marcou historicamente a cidade e a súa poboación.
O número total de amarres do porto é de 142. Todos os amarres xestiónanse en réxime de alugueiro. O calado da bocana e o peirao é de 2 metros. A desembocadura da canle de navegación está sinalizada con luces verdes e vermellas.
Dionisio Quintillán
Co nome de Dionisio Quintillán podemos referirnos a:
Porto deportivo de Pontevedra
Descrición
Entre os seus servizos conta con luz e auga no amarre, peirao de espera, duchas e baño, vixilancia, iluminación nocturna, teléfono público, radio (VHF 9), club de vela, servizo MARPOL (recollida de aceites), recollida de lixo, taxi, ximnasio, combustible diésel e sen chumbo, e guindastre. left|thumb|210x210px|Porto deportivo de Pontevedra, visto desde a [[ponte da Barca, río Lérez|Ponte da Barca.]] O edificio do Club Naval foi inaugurado en 2005 e conta cunha primeira planta e unha terraza superior, ambas con vistas á ría de Pontevedra e á cidade. O edificio dispón de cafetería.
Malia ter a canle dragada, o seu acceso vese limitado pola falta de calado (2 metros en baixamar escorada) e pola presenza da ponte da Barca, que non permite o paso a veleiros con máis de 12 metros de altura.
Actualmente hai un proxecto de urxencia para realizar un dragado da zona por mor da perda de calado que leva sufrindo nos últimos anos
Acceso
Por terra pódese acceder desde a autoestrada AP-9, saíndo no acceso norte a Pontevedra, ou pola avenida do Uruguai (estrada N-550), que pasa a carón do porto.
Arbroath
miniatura|Abadía de Arbroath Arbroath (en escocés Aiberbrothock e en gaélico escocés Obair Bhrothaig) é a cidade máis grande do condado de Angus en Escocia, porto no mar do Norte, ten unha poboación de 23.000 (2001).
Historia
Na cidade asinouse en 1320 a Declaración de Arbroath (a declaración da independencia escocesa) na abadía de Arbroath, hoxe en ruínas.
San Roque, San Miguel de Negradas, O Vicedo
San Roque é un lugar da parroquia de San Miguel de Negradas, no concello lugués do Vicedo. Segundo o IGE en 2009 tiña 20 habitantes (11 mulleres e 9 homes), o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 34 habitantes.
Debe o seu nome a unha capela existente baixo a advocación de San Roque. Previamente o lugar era coñecido como O Pazo, onde viviron María Sarmiento Ribadeneira e o seu marido Gómez Pérez das Mariñas e Ribadeneira, gobernador de Filipinas. Tamén foi coñecido como Santa Mariña, por mor da existencia dunha capela baixo esa advocación.
Catabois, Serantes, Ferrol
Catabois é un lugar da parroquia de Serantes no concello de Ferrol na provincia da Coruña na comarca de Ferrol.
Parlamento Vasco
O Parlamento Vasco (en Eusko Legebiltzarra) exerce a potestade lexislativa, aproba os orzamentos do País Vasco e impulsa e controla a acción do Goberno Vasco. Representa, así mesmo, aos cidadáns vascos. A súa sede atópase na capital da Comunidade Autónoma Vasca, Vitoria.
Historia
Na constitución do Parlamento Vasco tralas eleccións de 2005, foi elixida presidenta a deputada Izaskun Bilbao, do Partido Nacionalista Vasco. O seu primeiro presidente foi Juan José Pujana (PNV, afiliado en EA desde 1986), ao que sucederon Jesús Eguiguren (PSE-EE), Joseba Andoni Leizaola (PNV) e Juan María Atutxa (PNV).
O Parlamento Vasco está composto por setenta e cinco deputados que representan aos cidadáns dos tres territorios históricos que forman a Comunidade Autónoma do País Vasco. Áraba, Guipúscoa e Biscaia achegan ao Parlamento o mesmo número de deputados cada unha, aínda que a súa demografía é moi diferente. Todas as sesións que se celebran no Parlamento Vasco desenvólvense en calquera dos dous idiomas oficiais da CAV, o éuscaro e o castelán. O Pleno presídeo unha escultura en madeira de carballo feita para a ocasión polo escultor de Bermeo Néstor Basterretxea e reflicte nas súas ramas os sete territorios vascos. No centro da escultura incrustouse un anaco da vella árbore foral, depositario da tradición foral vasca.
Estaba estipulado no Estatuto de 1936 a creación dun Parlamento Vasco, pero a propia dinámica da Guerra Civil, e o escaso tempo de vixencia sobre chan vasco do mesmo (9 meses), imposibilitaron a súa posta en práctica.
O Parlamento Vasco naceu logo da aprobación do Estatuto de Autonomía do País Vasco de 1979 e realizou a súa primeira sesión na histórica Casa de Xuntas de Gernika o 31 de marzo de 1980, á sombra da histórica árbore de Gernika. O Parlamento Vasco é unha cámara lexislativa que aproba leis, aproba os orzamentos da Comunidade Autónoma Vasca, elixe ao lehendakari (Presidente do Goberno Vasco) e controla e impulsa a acción do Executivo.
O Parlamento Vasco aprobou, na súa sétima lexislatura, unha lei destinada a promover a igualdade de dereitos entre homes e mulleres que incluía, como novidade, a obrigación de que todas as candidaturas electorais incluísen o polo menos un cincuenta por cento de mulleres no conxunto da lista e en cada tramo de seis candidatos. Igualmente establecíanse medidas para que os e as candidatas fosen colocados nas listas de modo que tivesen as mesmas oportunidades de ser elixidos. A consecuencia desta normativa é que o Parlamento Vasco está composto hoxe por corenta mulleres e trinta e cinco homes.
Participación cidadá
Esta institución está a desenvolver un proceso que pode resultar interesante para os politicólogos e os cidadáns interesados na participación dos cidadáns nos procesos de decisión. É o primeiro de España en dispor dunha lista de distribución de correo electrónico que permite a calquera cidadán elixir os temas que quere seguir, recibir información personalizada sobre a súa evolución, enviar aos grupos parlamentarios comentarios ou suxestións e acceder a toda a documentación orixinal desde a mensaxe que se recibe. Os expedientes dixitais aos que se accede inclúen, ademais de documentos orixinais, arquivos de vídeo dos debates.
Este proxecto denomínase zabalik (aberto). Máis información
Composicións previas
Primeira lexislatura con 75 parlamentarios, 25 por territorio.
Prodúcese unha escisión no Partido Nacionalista Vasco da que nace Eusko Alkartasuna. Debido a esta división, o Partido Socialista de Euskadi gañaría as eleccións en número de escanos (grazas á súa vitoria en Guipúscoa e Áraba), pero o PNV imporíase en número de votos totais (271.208 fronte a 252.233).
Primeiras eleccións autonómicas trala refundación de Alianza Popular no Partido Popular. A refundación supón un cambio de estratexia política que supón a aceptación do statu quo autonómico e da pertenza de Áraba ao País Vasco, para recuperar electorado nas outras dúas provincias (en 1986 os dous únicos parlamentarios de AP foron por Áraba). Porén, isto provoca que Unidad Alavesa se escinda do PP e pase a defender a separación de Áraba da Comunidade Autónoma do País Vasco. Será un movemento que colla forza ao comezo e que acabou reintegrándose no PP en 2005, tras non acadar os seus obxectivos.
Trala integración de Euskadiko Ezkerra no Partido Socialista de Euskadi, por fin consegue Esquerda Unida, mediante a súa marca vasca Ezker Batua, regresar ao Parlamento Vasco (dende 1980, como Partido Comunista de España-Euskadiko Partidu Komunista non o conseguía). O Partido Popular supera por primeira vez ao PSE-EE en escanos, grazas ao seu auxe en Guipúscoa, onde aproveita o maior equilibrio entre PNV e EA para colocarse como primeira forza. Unidad Alavesa acada os mellores resultados da súa historia con 5 parlamentarios. Curiosamente, preséntase tamén por Biscaia e Guipúscoa, onde non acada representación, pero si 1.489 e 839 votos, respectivamente.
As eleccións se produciron por primeira vez baixo o goberno estatal do Partido Popular e ademais, nunha situación de excepcionalidade, xa que poucos días antes ETA declarou unha tregua indefinida. Este feito marcou as eleccións e fixo que a participación fose moi alta. PNV e EA empeoraron lixeiramente os seus resultados, xa que ante a situación se viron reforzados tanto o Partido Popular, por estar no Goberno de España, como a denominada esquerda abertzale, que se presentou baixo a marca Euskal Herritarrok e obtivo os mellores datos da súa historia: 257.561 votos e volveu ser, 18 anos despois, a segunda forza do País Vasco. O PNV gañou en Biscaia, EH en Guipúscoa e o PP en Álava. O PSE obtivo o peor resultado proporcional da súa historia e UA afundiuse cun único deputado.
Trala ruptura do Pacto de Lizarra e da tregua, a situación política cambiou bruscamente. Por primeira vez, esquerda e dereita constitucionalistas presentaron unha estratexia común para desbancar ao PNV do poder autonómico. Así, Jaime Mayor Oreja e Nicolás Redondo Terreros, candidatos de PP e PSE-EE respectivamente, se postularon para gobernar en coalición.
Este "frontismo" beneficiou ao nacionalismo vasco moderado, xa que como resposta, PNV e EA se presentaron en coalición, gañando nas tres provincias e obtendo 33 parlamentarios e o 42,72% dos votos, mentres que PP e PSE non conseguían sobrepasarlles, obtendo menos escanos (32 entre ambos) e votos (41% en total con 23,12% e 17,90% respectivamente). Estes resultados propiciaron un novo tripartito (PNV-EA-EB) en minoría, con 36 escanos sobre 75. Euskal Herritarrok, trala ruptura da tregua, sufriu un importante castigo electoral que lle fixo perder 10 escanos (de 17 a 7) e obter os peores resultados da historia da esquerda abertzale. Unidad Alavesa decidiu non concorrer e incluír á súa parlamentaria nas listas do PP.
PNV e EA presentáronse en coalición por segunda vez consecutiva coa defensa do Plan Ibarretxe como punto central da súa campaña. Malia gañar as eleccións nos tres territorios, a coalición perdeu catro escanos (de 33 a 29), aínda que os catro se restaron ao PNV, xa que EA volveu a acadar 7 escanos. O PSE superou en escanos novamente ao PP por vez primeira desde 1990. Por vez primeira tamén dende a desaparición de Euskadiko Ezkerra, dúas forzas da esquerda abertzale obtiveron representación: o Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista (PCTV-EHAK), para o cal pediu o voto a ilegalizada en España Batasuna, e Aralar, unha escisión de Herri Batasuna contraria á violencia de ETA.
Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica
O Consello Regulador de Agricultura Ecolóxica de Galicia (CRAEGA) é o órgano encargado do control e certificación das producións ecolóxicas en Galicia.
Produtos a certificar
CRAEGA está acreditado por ENAC Nº78/C-PR152 para certificar os seguintes produtos:
Polígono industrial de Vío
O polígono industrial de Vío é unha zona industrial e loxística duns 680 000 metros cadrados situada no lugar de Vío, no concello da Coruña.
Historia
Creouse mediante investimento privado a través dunha concesión municipal polos empresarios José Collazo e Manuel Jove. As obras de urbanización comezaron en 2006. En 2013 foi convertido en Zona de Actividades Loxísticas (ZAL) vinculada ao Porto Exterior de Punta Langosteira, en detrimento do polígono industrial de Morás, porén isto non supuxo o impulso que esperaba.
Non foi até marzo de 2015 cando se instalou a primeira e única empresa do polígono: Caramelo. Pouco máis dun ano despois, dez anos após as primeiras obras de construción, Caramelo anunciaba a súa quebra e disolución. En decembro de 2016, ante o evidente estado de abandono da infraestrutura, foi utilizada como circuíto de carreiras ilegais de coches.
En agosto de 2023, comeza a construcción dunha terceira nave no polígono, que ven a sumarse ás das empresas Facet Ibérica (nas instalacións da desaparecida Caramelo) e Prosaga.
Inari
Inari (en Aanaar,, Aanar, Enare, Инари) é un concello de Finlandia con catro linguas oficiais, máis que ningún outro do país. As súas principais actividades económicas son a industria madeireira, a protección da natureza e o turismo. Ten o museo de Siida na vila, e é un centro da cultura saami.
Troiano de Neptuno
miniatura|265px|Troianos de Neptuno cos [[plutinos como referencia. ]] Os troianos de Neptuno son corpos que obitan arredor do Sol preto dos puntos de Lagrange estables de Neptuno. Teñen polo tanto aproximadamente o mesmo período orbital que este planeta e seguen o mesmo camiño orbital. Coñécense doce troianos de Neptuno, dos que nove orbitan preto do punto de Lagrange L4 60° adiante de Neptuno e tres na rexión L5, 60° detrás do planeta. Os troianos de Neptuno reciben este nome por analoxía cos troianos de Xúpiter.
O descubrimento de, que ten unha grande inclinación (>25°) na súa órbita foi significativo, pois suxeriu a existencia dunha nube "grosa" de troianos (os troianos de Xúpiter teñen inclinacións superiores a 40° ), que indica unha captura en lugar dunha formación in situ ou por colisión. Sospéitase que os maiores (raio ≈ 100 km) troianos de Neptuno poden superar en número aos de Xúpiter nunha orde de magnitude.
En 2010 anunciouse o descubrimento do primeiro troiano L5 de Neptuno coñecido,. Esta rexión de Neptuno é difícil de observar porque coincide coa liña de visión do centro da Vía Láctea, área con gran poboación de estrelas.
Puido ser posible para a New Horizons investigar, mais non tiña suficiente largura de banda e deuse preferencia aos preparativos para sobrevoar Plutón.
Descubrimento e exploración
En 2001 descubriuse, preto da rexión L4 de Neptuno, e con el a quinta área de poboación estable de corpos menores do Sistema Solar. O descubrimento do troiano de grande inclinación en 2005 evidenciou que os troianos de Neptuno poboan nubes grosas, feito que restrinxiu as súas posibles orixes.
O 12 de agosto de 2010 anunciouse o descubrimento do primeiro troiano L5,. Foi descuberto por un estudo intenso que analizou rexións nas que a luz das estrelas próximas ao centro da galaxia se escurecía por nubes de po. Isto suxier que os troianos L5 grandes son tan comúns como os troianos L4 grandes, o que restrinxiu máis os modelos sobre as orixes.
Tratouse de que a sonda New Horizons investigase os troianos da rexión L5 en 2014, cando atravesou esta rexión do espazo camiño de Plutón. Algunhas das áreas onde a luz é escurecida por nubes de po están na traxectoria de New Horizons, permitindo a detección de obxectos que a sonda podería arquivar. era suficientemente brillante para que a New Horizons o observase a finais de 2013 a unha distancia de 1.2 UA. Porén, a sonda poderían non ter largo de banda abondo, polo que se decidiu dar preferencia á preparación do do voo de recoñecemento de Plutón.
Dinámica e orixe
A inesperada grande inclinación dos troianos é clave para entender a orixe e evolución da poboación. Esta inclinación indica capturas conxeladas ou variacións deste proceso, ou ben unha migración lenta e suave, en lugar de colisións ou formación in situ, como orixe dos troianos de Neptuno.
Aínda que Neptuno non pode capturar eficientemente troianos mesmo por períodos curtos, espérase que ocorra a captura de centauros. Unha simulación concluíu que o 2.8% dos centauros na poboación dispersa a 34 UA sería coorbital con Neptuno. Destes, o 54% terían órbitas de ferradura, o 10% serían cuasi-satélites e o 36% serían troianos.
Cores
Os primeiros catro troianos descubertos teñen cores semellantes, son moderadamente vermellos, máis que os obxectos do cinto de Kuiper, máis non tanto coma os cubewanos.
Membros
O número de obxectos de grande inclinación nunha mostraxe tan pequena, que é coñecida por observación de correntes de polarización, implica que os troianos con grande inclinación poden superar significativamente os troianos de inclinacións baixas. A razón entre os troianos de grande e de baixa inclinación estímase en 4:1.
En abirl de 2015 coñecíanse trece troianos de Neptuno, dos que nove orbitan preto do punto L4 60° diante de Neptuno, tres preto de L5 60° detrás de Neptuno e un no punto oposto de Neptuno (L3), mais cambia frecuentemente de localización relativa a Neptuno cara a L4 e L5. A listaxe seguinte está construída a partir da lista establecida polo Minor Planet Center da IAU e cos diámetros do artigo de Sheppard e Trujillo sobre, se non se indica outra fonte.
No momento da súa descuberta creuse que e  eran troianos de Neptuno, mais observacións posteriores descartárono. Pénsase que é un obxecto transneptuniano resoante 3:5 con Neptuno. segue un percorrido de case-satélite arredor de Neptuno.
Xurxo Chapela
Xurxo Chapela, nado en Carballo en 1968, é un escritor e xornalista galego.
Erasmo de Narni
miniatura|Escultura ecuestre de Erasmo de Narni "Gattamelata" no Museo la Piscine de Roubaix. Erasmo de Narni, nado en Narni -Umbría- en 1370 e finado en Padua o 16 de xaneiro  de 1443, coñecido polo alcume de "Gattamelata", foi un dos condottieri (palabra derivada de condotta, que era o vocábulo co que se designaba ás tropas mercenarias ), máis famosos do Renacemento italiano.
Traxectoria
De orixe humilde, seu pai era panadeiro, descoñécese o motivo do alcume pero mentres unhas versións se refiren ao seu carácter doce nas formas e implacable na execución, outras refírense a un derivado do apelido da nai (Melania Gattelli).
Comezou como soldado baixo o mando do nobre de Asís, Ceccolo Broglia, antes de entrar co seu amigo Brandolino Conte Brandolini ao servizo dun dos grandes capitáns do século XV, Andrea Fortebracci, coñecido como Braccio da Montone . En 1424, tivo a súa propia compañía mercenaria e foi contratado por un gran número de cidades-estado italianas. Primeiro estivo ao servizo de Florencia, contra o duque de Milán (Filipo María di Visconti); en 1427, o papa Martiño V, reclámao ao seu servizo para recuperar diversos territorios que se rebelaran. Así, durante o ano segunite, conseguiu a rendición de Boloña, que se sublevara fronte ó papa e establecera unha República. Durante 1431 e 1432. contivo os problemas en Forli e en Rímini e outros lugares da Romaña, pero a falta de pago das débedas crecentes do papa (trala morte de Martiño V, o sucedeu Uxío IV) para con el, provou que buscara outros contratadores.
Finalmente en 1434, foi contratado pola República de Venecia para loitar contra os Visconti do ducado de Milán. Apoiando as armas venecianas tomou parte, en 1437, na defensa do paso do Adda contra os milaneses e ese mesmo ano substituirá como capitán xeneral de Venecia ao marqués de Mantua, cando este mudou de bando e pasou a apoiar a Milán. Permaneceu en Venecia ata que en 1440, sentídose enfermo, retirouse a Padua onde morreu en 1443. Á súa morte fóronlle dispensados grandes honores en Venecia, como inscribilo no libro de ouro da aristocracia.
Gattamelata casou ao redor de 1410 con Giacoma Antonio da Leonessa, que morreu en Montagnana en setembro de 1466, e coa cal tivo 1 fillo que tamén foi mercenario e 5 fillas. A súa armadura consérvase no Museo do Arsenal de Venecia e o bastón de mando que recibiu de Venecia ao se converter no seu Capitán Xeneral, consérvase na Basílica do Santo en Padua.
Escultura
Gattamelata foi o modelo da estatua ecuestre realizada por Donatello, e que foi colocada na praza principal de Padua, cidade na que exerceu como ditador en 1437. Donatello fixo esta escultura ecuestre, unha das máis importantes do Renacemento, inspirándose no modelo da estatua ecuestre do emperador romano Marco Aurelio. A estatua do "condottiero" Gattamelata, foi a primeira estatua en honor dun guerreiro de toda a historia moderna.
Son de Abaixo, San Caetano, Santiago de Compostela
Son de Abaixo é un lugar da parroquia de San Caetano no concello coruñés de Santiago de Compostela, na comarca de Santiago. Segundo o IGE, en 2018 tiña 191 habitantes (89 homes e 102 mulleres), o cal supón un aumento de 29 habitantes con respecto ao ano 2004 cando tiña 174 habitantes.
Está situado ó carón do Polígono industrial do Tambre, e medra cara o norte na beira da estrada que comunica o concello de Santiago de Compostela con Chaián, no concello de Trazo.
O 14 de marzo de 2011 un sismo de 3,2 grados na escala de Richter tivo como epicentro Son de Abaixo.
Xabariz, Santa Xiá de Monfero, Monfero
Xabariz é un lugar da parroquia de Santa Xiá de Monfero no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 1 habitante home no ano 2010 segundo datos do INE.
Laspuña
Laspuña é un concello da provincia de Huesca, na comunidade autónoma de Aragón. No ano 2010 tiña 289 habitantes, nunha superficie de 45,52 km² a 709 msnm.
Demografía
Laspuña sofre un descenso de poboación moi evidente dende o século XX:
miniatura|260px|Laspuña
Viceversa (revista)
Viceversa é unha revista galega de ámbito universitario que recolle e analiza traballos sobre a tradución en Galicia.
Historia
Publícase dende 1995, poucos anos despois da creación dunha licenciatura de Tradución e Interpretación na Universidade de Vigo.
Canto aos contidos, salientar que recolle a produción científica dos dita licenciatura, así como traballos de personalidades da tradución e outros documentos de interese para os estudantes de Tradución e tamén de Filoloxía Galega.
No organigrama figura unha dirección, unha secretaría, un consello de redacción e mais un comité asesor.
A edición e publicación corre a cargo da Asociación de Tradutores Galegos e o Departamento de Filoloxía Galega e Latina da universidade viguesa.
Puntualmente colabora a Consellaría de Innovación, Industria e Comercio da Xunta de Galicia.
En 2014 o director da revista era Alberto Álvarez Lugrís.
Estrutura
Consta de cinco apartados ou seccións:
Timbal
miniatura|Timbal. O timbal é un instrumento de percusión consistente nun tambor cilíndrico dun só parche empregado decote nas músicas orixinarias de América Latina.
Gal (unidade)
miniatura|300px|Anomalías do campo gravitacional terrestre (expresado en miligal) respecto do valor estimado, considerando a variación do radio terrestre.
Gal é o nome asignado á unidade de aceleración no sistema cexesimal de unidades (CGS). Vén definida como un centímetro por segundo ó cadrado (1 cm/s²). O seu símbolo é gal. O seu nome foi posto en honra de Galileo Galilei, quen primeiro mediu a aceleración da gravidade terrestre.
A súa equivalencia coa unidade do normativo Sistema Internacional de Unidades é: 1 gal = 0,01 m/s². Tamén é usado o miligal: 1 mgal = 10−5 m/s².
Aínda que non é moi usada, por non pertencer ó Sistema Internacional de Unidades, ten un certo prestixio nalgúns campos como a xeofísica ou a xeodesia.
Gustavo Santaolalla
Gustavo Santaolalla, nado en El Palomar, Gran Buenos Aires, o 19 de agosto de 1951, é un compositor, músico e produtor musical arxentino gañador dúas veces do Premio Óscar.
Santaolalla con frecuencia combina elementos de música rock, soul, ritmos africanos e música popular latinoamericana. Na década do 70 liderou a banda Arco Iris, unha das fundadoras do «rock nacional arxentino». Hoxe en día é un dos músicos máis populares na escena latinoamericana.
Rexións de Finlandia
Ademais da cooperación intermunicipal, que é responsabilidade dos consellos rexionais, hai 15 Centros de Desenvolvemento Económico, Transporte e Medio Ambiente (en finés: elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskus, abreviado ely-keskus), que é responsable da administración local de traballo, agricultura, pesca, bosques e asuntos empresariais. Cada un deles é responsable dunha ou máis rexións de Finlandia, e inclúe oficinas do Ministerio de Traballo e Economía, Transporte e Comunicacións, e Medio Ambiente. As oficinas das Forzas Armadas Finlandesas son responsables dos preparativos de defensa e da administración do servizo militar obrigatorio na rexión.
Antigas rexións
Dende 1994, tan só unha rexión desapareceu, cando a rexión de Uusimaa Oriental uniuse á de Uusimaa a principios de 2011.
Ipiales
Ipiales é un concello colombiano que se atopa no departamento de Nariño. Atópase sobre a fronteira con Ecuador; no Nó dos Pastos, no altiplano andino; relativamente preto da costa do océano Pacífico (aproximadamente a 5 horas en bus), ó pé de monte amazónico e á liña equinoccial; sendo unha rexión panamazónica.
A cidade e a municipalidade forman parte da conurbación binacional Tulcán-Ipiales onde viven 196.630 habitantes, aínda que estes datos poderían ser máis elevados xa que a cifra dada para o conello de Ipiales corresponde ó censo 2005 e a do cantón de Tulcán do censo 2010. Segundo estimacións para o 2012 a poboación de ambas as cidades aglomeradas é de ao redor de 260 000 de habitantes, e é por tanto a área metropolitana fronteiriza máis poboada da fronteira ecuatoriana e a segunda máis poboada de fronteiras colombianas; tendo Ipiales para o ano 2016 unha poboación estimada de 141 863 habitantes aproximadamente segundo as proxeccións do DANE.
Toponimia
Ipiales, orixinalmente Piales, daquela Ipiales. O nome da cidade provén do cacicado Ipial, pertencente á etnia dos pastos. Á invasión dos incas a esta comarca, e posteriormente dos españois, que xa atoparon asentamentos organizados, susténtano os achados precolombinos, corroborándoo por escrito o cronista Pedro Cieza de León en 1545.
Cronoloxía do franquismo
miniatura|dereita|Francisco Franco. Esta datación cronolóxica do Franquismo refírese ao réxime político de carácter ditatorial que tivo España dende 1939 ata 1975. Un réxime que mantivo remarcábeis semellanzas con outros réximes existentes nalgúns países de Europa e América, especialmente os réximes italiano e alemán, de corte totalitarista, e que reciben o nome de fascismo e nazismo, respectivamente. Un golpe de estado dado polo xeneral Francisco Franco o 18 de xullo de 1936 contra o goberno lexítimo da Segunda República, fixo estalar unha guerra civil, que ao cabo envorcou no chamado réxime franquista.
1939
miniatura|Último parte oficial de guerra escrito polo xeneral Franco.
XEBEC
XEBEC (株式会社ジーベック Kabushiki Gaisha Jībekku) é un estudio de animación fundado en 1995, filial de Production I.G que se especializa na produción de anime para a televisión.
Agnès Jaoui
Agnès Jaoui, nada o 19 de outubro de 1964 en Antony, Francia, é unha guionista, directora de cine, actriz e cantante de descendencia xudía tunesina. É habitual vela traballando xunto a Jean-Pierre Bacri, o seu home.
Francisco Porto Rey
Francisco Porto Rey, nado na rúa do Carme do Carril (Vilagarcía de Arousa) o 16 de xaneiro de 1876 e finado en Vigo o 22 de maio de 1941, foi un xornalista e escritor galego e galeguista.
Traxectoria
Fillo de Francisco Porto Codesido e Carmen Rey Formoso. Francisco comezou os estudos de dereito, pero deixounos para dedicarse principalmente á literatura e ao xornalismo, ademais do seu traballo principal na xefatura dos talleres da Compañía dos Camiños de Ferro de Galicia en Vilagarcía. Colaborou en El Ciclón, El Cínife, Faro de Vigo, Galicia, Villagarcía-Carril e Galicia Nueva, e en El Eco de Galicia e no diario La Nación de Bos Aires onde publicou unha serie de "Cróneca(s)" de actualidade e algunhas narracións. Na súa faceta como escritor adoitaba asinar as obras como Farruco Porto Rey. Colaborou con Castelao en diversas publicacións, nas que o político nacionalista achegaba as súas ilustracións.
Tivo relación coas Irmandades da Fala, o Partido Galeguista e as Xuventudes de Defensa. Ademais exerceu como emprendedor cultural animando e participando na creación de diversas publicacións periódicas en Vilagarcía así como do teatro Salón Varietés, unha sala de cinema con capacidade para 500 espectadores que se inaugurou o 14 de agosto de 1908.
Recoñecementos
O Concello de Vilagarcía de Arousa recoñeceu a súa obra e intervención social dándolle nome a unha das rúas da vila arousá no barrio de Fontercarmoa, cuxas rúas levan nomes de destacados escritores.