cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oklahoma
Deportes
As competións atléticas de instituto son moi populares no estado. A Universidade de Oklahoma Sooners e a Universidade Estatal de Cowboys de Oklahoma teñen unha media de máis de 60.000 afeccionados que asisten aos seus partidos de fútbol americano, e a Universidade de Oklahoma en fútbol americano clasificouse 13 ª na media de asistencia das universidades dos Estados Unidos no 2006, cunha media de 84.561 persoas de espectadores nos partidos locais. As dúas universidades reúnense varias veces cada ano para disputar uns partidos coñecidos como a Serie Bedlam, que son algúns dos maiores eventos deportivos do estado. 11 colexios e universidades de Oklahoma compiten dentro da NCAA, con catro participantes no nivel máis alto, na División I: a Universidade de Oklahoma, a Universidade do estado de Oklahoma, s Universidade de Tulsa, e a Universidade Oral Roberts. A revista Sports Illustrated cualificou a Universidade de Oklahoma e a Universidade do Estado de Oklahoma nos primeiros lugares do país en atletismo. Ademais, 12 das máis pequenas universidades e institutos do estado participan na NAIA, na súa maioría dentro da Conferencia Atlética Sooner.
No estado celébranse torneos de golf da LPGA, no Cedar Ridge Country Club en Tulsa, e os principais campionatos da PGA e LPGA que se xogaron no Southern Hills Country Club en Tulsa, no Oak Tree Country Club en Oklahoma City, e no Cedar Ridge Country Club en Tulsa. Cualificado como un dos mellores campos de golf do país, Southern Hills Country Club acolleu catro campionatos da PGA, un deles no 2007, e tres Open dos Estados Unidos, o máis recente no 2001. Os rodeos son populares en todo o estado, e Guymon, na panhandle, celebra un dos maiores do país.
Transportes
miniatura|esquerda|Unha das maiores autoestradas de Oklahoma, a Will Rogers, que se estende polo nordeste de Tulsa. O transporte en Oklahoma está sostido por un sistema interestatal de estradas, liñas de tren, aeroportos, portos fluviais, e as redes de transporte público. Ocupa un polo importante na rede interestatal dos Estados Unidos, con ten tres autoestradas interestatais e catro autoestradas interestatais auxiliares. En Oklahoma City, a Interestatal 35 cruza coa interestatal 44 e coa interestatal 40, formando unha das interseccións máis importantes do sistema de autoestradas dos Estados Unidos. Máis de 19.000 quilómetros de estradas constitúen a rede principal do estado, incluíndo estradas estatais. No 2005, a interestatal 44 ao seu paso por Oklahoma City era a estrada máis transitada de Oklahoma, cun volume de tráfico diario de 131.800 vehículos. No 2007, o estado tiña o número máis alto do país de pontes consideradas como estruturalmente deficientes, con case 6.300 pontes en mal estado, incluíndo 127 ao longo do seu sistema de autoestradas principal.
miniatura|200px|Mapa de Oklahoma coas principais estradas. O aeroporto comercial máis grande de Oklahoma é o Will Rogers World Airport, en Oklahoma City, con máis de 3 millóns e medio de pasaxeiros no 2005. O Aeroporto Internacional de Tulsa é o segundo aeroporto comercial máis grande do estado, con máis de 3 millóns de pasaxeiros anuais. Nestes dous aeroportos, operan unhas trece liñas aéreas principais. En tráfico, o aeroporto de Riverside-Jones en Tulsa é o aeroporto máis ocupado do estado, con 335.826 engalaxes e aterraxes no 2008. No total, Oklahoma ten máis de 150 aeroportos de uso público.
Medios de comunicación
miniatura|upright|180px|O segundo xornal de Oklahoma, o Tulsa World, con 189.789 lectores. Oklahoma City e Tulsa ocupan, segundo o Nielsen Media Research, o posto 45ª e 61º entre os maiores mercados para os medios de comunicación nos Estados Unidos. O terceiro mercado do estado fórmao a área de Lawton-Wichita Falls, Texas, que se encontra no posto 144º segundo esta axencia. A televisión en Oklahoma empezou a emitir en 1949 cando a KFOR-TV (daquela WKY-TV) en Oklahoma City e a KOTV-TV en Tulsa comezaron a emitir cuns meses de diferenza. Actualmente, todas as principais cadeas de televisión dos Estados Unidos teñen emisoras de televisión no estado.
O estado posùe dous xornais principais, The Oklahoman, con sede en Oklahoma City, é o periódico máis importante do estado e o 48º do país en circulación, cunha media entre semana de 215.102 lectores e 287.505 lectores os domingos. Tulsa World é o segundo xornal de maior difusión en Oklahoma e o 77 do país, cunha media de 138.262 lectores entre semana e de 189.789 lectores de media os domingos. O primeiro xornal en Oklahoma fundouse en 1844, Avogado Cherokee, e publicábase en cherokee e inglés. No 2006, había máis de 220 periódicos no estado, con 177 publicacións semanais e 48 publicacións diarias.
Existen dúas grandes cadeas públicas de radio emitindo en Oklahoma, Oklahoma Public Radio e Public Radio International. A Radio Pública de Oklahoma foi a primeira emisora de radio pública en Oklahoma, comenzando a emitir en 1955, e os seus programas obtiveron 271 premios ao longo destes anos. A Public Radio Internacional posúe 10 emisoras no estado, e ofrece máis de 400 horas de programación. A primeira emisora de radio do estado foi a KRFU Bristow, que se trasladou para Tulsa e en 1927 se converteu en KVOO. No 2006, había máis de 500 emisoras de radio en Oklahoma, con varias emisoras locais e nacionais.
Demografía
No ano 2006 o estado contaba cunha poboación de 3.579.212 persoas, das cales :
O estado ten o segundo número máis alto de nativos americanos, que se estimaba en 395.219 no ano 2002, así como a segunda porcentaxe máis alta entre todos Estados. No 2006, o 4,7% dos residentes de Oklahoma naceran no estranxeiro, en comparación co 12,4% da nación.
No 2006, o estado estaba situado no posto 37 segundo os ingresos persoais per cápita, con 32.210 dólares, a pesar de que é o terceiro estado con maior crecemento no ingreso per cápita do país, e situado constantemente entre os estados co índice de custo de vida máis baixo. Nichols Hills, un suburbio de Oklahoma City, está no primeiro posto en Oklahoma de lugares polos ingresos per cápita, con 73.661 dólares, aínda que o condado de Tulsa ten unha media máis alta. No 2006, o 6,8% de oklahomanos eran menores de 5 anos, o 25,9% menores de 18 anos, e o 13,2% tiña 65 anos ou máis. As mulleres eran o 50,9% da poboación.
Cidades e vilas
miniatura|esquerda|160px|Oklahoma City é a capital e maior cidade do estado. Segundo as leis de Oklahoma, os municipios divídense en dúas categorías: as cidades (cities), que se definen por ter máis de 1.000 habitantes, e as vilas (towns), con menos de 1.000 habitantes. Ambos contan con medidas lexislativas, xudiciais, e o poder público dentro das súas fronteiras, aínda que as cidades poden escoller ter alcalde, mentres que os pobos funcionan a través dun sistema de funcionarios electos.
Oklahoma tiña 549 localidades no 2006, incluíndo tres cidades de máis de 100.000 habitantes e 40 de máis de 10.000. Dúas das cincuenta maiores cidades dos Estados Unidos atópanse en Oklahoma, Oklahoma City e Tulsa, e o 58 por cento de Oklahomans viven nas súas áreas metropolitanas, ou en zonas de influencia económica e social definidas pola Oficina de Censos dos Estados Unidos como unha área metropolitana. Oklahoma City, a capital do estado e cidade máis grande, tiña tamén a área metropolitana máis grande do estado no 2007, con 1.269.907 habitantes, e a área metropolitana de Tulsa tiña 905.755 habitantes. Entre 2005 e 2006, os arrabaldes de Tulsa, Jenks, Bixby e Owasso lideraron o estado en porcentaxe de crecemento da poboación, cunhas porcentaxes de crecemento de 47,9, 44,56 e 34,31, respectivamente.
CP Monjos
O Club Patí Monjos é un club de hóckey a patíns catalán da localidade de Santa Margarida i els Monjos (Alt Penedès, Provincia de Barcelona). O club foi fundado en 1964.
Na tempada 2010-11 conseguiu o ascenso á OK Liga, a máxima categoría do hóckey a patíns no Estado español, por primeira vez na súa historia.
Mario Lemieux
Mario Lemieux, nado en Montreal o 5 de outubro de 1965, é un xogador de hóckey sobre xeo retirado canadense. Xogou dezasete temporadas na National Hockey League (NHL) cos Pittsburgh Penguins entre 1984 e 2006, dos que asumiu a propiedade en 1999. Alcumado "The Magnificent One" ou "Le Magnifique" así como "Super Mario", está recoñecido como un dos mellores xogadores de todos os tempos. Dotado para crear xogo e patinador rápido a pesar do seu gran tamaño, Lemieux adoitaba bater os defensas con fintas e dekes.
Lemieux liderou os Pittsburgh na consecución de copas Stanley consecutivas en 1991 e 1992. Baixo a súa propiedade, os Penguins gañaron outros títulos adicionais en 2009, 2016 e 2017. É o único home que ten o seu nome na copa como xogador e como propietario. Tamén liderou a selección canadense que gañou a medalla e ouro nos Xogos Olímpicos de Salt Lake City, o campionato do mundo de 2004 e a Copa do Canadá de 1987. Gañou o Lester B. Pearson Award como xogador máis destacado votado polos xogadores en catro ocasións, o Hart Trophy como xogador máis valioso da NHL en tres ocasións, o Art Ross Trophy como líder por puntos seis veces e o Conn Smythe Trophy como xogador máis valioso dos playoffs en 1991 e 1992. É o único xogador que marcou un gol en cada unha das cinco posibles situacións nun único partido, o que logrou en 1988. No momento da súa retirada era o sétimo xogador que marcou máis puntos durante a súa carreira, con 690 goles e 1033 asistencias. É segundo na historia da NHL cunha media de goles por partido de 0.754, só detrás de Mike Bossy (0.762). En 2004, foi incluído no Canada's Walk of Fame.
A carreira de Lemieux estivo cheo de problemas de saúde que o limitaron a 915 partidos dun total de 1430 posibles nunha tempada regular. O debut de Lemieux na NHL foi o 11 de outubro de 1984 e o seu último partido tivo lugar o 26 de decembro de 2005. Retirouse en dúas ocasións debido aos problemas de saúde, primeiro en 1997 tras loitar cun linfoma antes de volver en 2000, e definitivamente en 2006 tras ser diagnosticado con fibrilación auricular. Lemieux tamén se perdeu a temporada 1994-95 debido a un linfoma de Hodgkin. A pesar destas longas ausencias, o seu xogo permaneceu a alto nivel nas súas voltas ao xeo.
Lemieux foi incluído no Hockey Hall of Fame xusto despois da súa primeira retirada en 1997, prescindíndose da aplicación da regra normal dos tres anos de espera; cando volveu en 2000 converteuse no terceiro Hall of Fame que xogou logo de ser incluído, despois de Gordie Howe e Guy Lafleur. O impacto de Lemieux na NHL foi significativo: Andrew Conte do Pittsburgh Tribune-Review chamouno o salvador dos Pittsburgh Penguins, e despois de que se retirase, Wayne Gretzky comentou que "ti non substitúes xogadores como Mario Lemieux (...) O xogo botarao de menos". Bobby Orr dixo que era "o xogador con máis talento que nunca vin". Orr, xunto con Bryan Trottier e moitos seguidores, especulou que se Lemieux non sufrise tantos problemas de saúde, os seus logros sobre o xeo serían aínda maioresthat if Lemieux had not suffered so many issues with his health, his on-ice achievements would have been much greater. En 2017, foi nomeado un dos "100 Greatest NHL Players".
Temporadas regulares e playoffs
Grosa indica que liderou a liga
The Boston Strangler (filme)
The Boston Strangler é un filme estadounidense dirixido por Richard Fleischer que foi estreado en 1968. Está baseado na historia real doe esganador de Boston e no libro de Gerold Frank. Está protagonizado por Tony Curtis no papel de Albert DeSalvo, o esganador, e Henry Fonda como John S. Bottomly, o detective xefe que acadou a fama por obter a confesión de DeSalvo.
Curtis foi nomeado ó Globo de Ouro pola súa interpretación.
O Castro, Goiáns, Porto do Son
O Castro é un lugar da parroquia de Goiáns no concello coruñés de Porto do Son, na comarca de Noia.
FC Sochaux-Montbéliard
O Football Club Sochaux-Montbéliard é un club de fútbol francés da cidade de Montbéliard. Fundouse en 1928 e compite na Ligue 2.
Mazaira, Tuimil, Bóveda
Mazaira é un lugar da parroquia de Tuimil, no concello lugués de Bóveda, na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE, en 2012 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Carga eléctrica
Propiedade física intrínseca dalgunhas partículas que as caracteriza e pola cal sofren a interacción electromagnética.
No Sistema Internacional de Unidades mídese en culombios e nas fórmulas físicas acostuman representarse coas letras q ou Q.
Clasifícase en carga positiva e negativa. As cargas do mesmo signo repélense mentres que as de signo contrario atráense.
A carga eléctrica aparece na natureza cuantizada, é dicir, sempre é múltiplo dunha cantidade fundamental: o valor absoluto da carga do electrón ou do protón q = 1.6 10-19 culombios.
Cómpre sinalar que se cre que a carga dos quarks (partículas que compoñen os núcleos atómicos) toma valores fraccionarios desta cantidade fundamental. Porén, nunca se observaron quarks libres. Para obxectos non puntuais, a carga eléctrica é a suma das cargas eléctricas das partículas constituíntes.
A carga eléctrica consérvase. Isto quere dicir que en ningún proceso pode aparecer ou destruírse carga neta. Poden aparecer cargas eléctricas onde antes non existían, pero sempre o farán de modo que a carga total do sistema permaneza invariante. Ademais esta conservación é local, ocorre en calquera rexión do espazo por pequena que sexa.
A carga é unha invariante relativista. A carga dun corpo é a mesma independentemente da velocidade coa que se mova.
Q and Not U
Q and Not U foi unha banda estadounidense de post-hardcore procedente de Washington, D.C., que editou os seus traballos a través de Dischord Records. Os seus membros John Davis, Harris Klahr, Christopher Richards e Matt Borlik formaron o grupo en 1998. Tras a saída de Borlik despois do lanzamento do seu álbum de estrea, o grupo lanzou dous exitosos discos máis como trío, explorando aspectos do dance-punk e outros estilos musicais dispares. Q and Not U separáronse en setembro de 2005 despois de rematar os concertos comprometidos e de despedirse no local The Black Cat de Washington, D.C..
Vilar de Cerreda, Nogueira de Ramuín
Santa Baia de Vilar de Cerreda é unha parroquia do concello ourensán de Nogueira de Ramuín na comarca de Ourense. En 2007 tiña 237 habitantes (109 homes e 128 mulleres) distribuídos en 4 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 22 habitantes en relación co ano 2000.
Xentilicio
O seu xentilicio é vilarello/a ou vilarexo/a.
Consoante nasal
Acusticamente, as consonantes nasais son sonorantes, é dicir, non restrinxen a saída de aire, e dende o punto de vista lingüístico case sempre son sonoras. (Compárense as oclusivas orais, que obstrúen o aire completamente, e as fricativas, que obstrúen o aire cunha canle estreita. Tanto oclusivas como fricativas son máis frecuentemente xordas que sonoras, e coñécense como obstruíntes).
Porén, as consoantes nasais tamén se consideran oclusivas pola súa articulación, que impide completamente o paso do aire pola cavidade bucal. Tal dualidade, un fluxo de aire sonorante polo nariz xunto coa oclusión da boca, implica que as nasais se comportan como sonorantes á vez que como obstruíntes (en xeral clases opostas). Para a descrición acústica en xeral considéranse sonorantes, pero en moitas linguas poden  desenvolverse a partir de oclusivas ou devir en oclusivas.
Teñen bandas de enerxía arredor dos 200 e os 2,000 Hz
Lista de consoantes nasais:
Bosnian Rainbows
Inicialmente presentouse como unha variación do Omar Rodriguez Lopez Group e formouse tras a decisión de deixar o proxecto principal de Rodríguez-López, The Mars Volta, en hiato.
Historia
En marzo de 2012 The Mars Volta publicou o seu sexto álbum, Noctourniquet, despois dun longo período de gravación de tres anos. Só se anunciaron 19 datas para a xira de promoción do disco, das cales 18 eran en Europa e a outra en Israel. Tras rematar a xira, Rodríguez-López regresou á súa cidade natal de El Paso, Texas, e formou Bosnian Rainbows coa súa frecuente colaboradora Teri Gender Bender de Le Butcherettes, co batería de The Mars Volta Deantoni Parks, e con Nicci Kasper, que anteriormente traballara con Parks en Kudu. Lembrando o nacemento do grupo Rodríguez-López destacou, "Atopeime só e aburrido. Entón é como, 'OK, nova fase - entremos e creemos un diálogo. Atopemos algunhas cousas".
Rodríguez-López posteriormente puxo a The Mars Volta en hiato (aínda que a banda disolveuse catro meses máis tarde) co obxectivo de centrarse nun proxecto máis democrático, dicindo, "É unha banda. É algo no que non estiven en máis de once anos. [...] [The Mars Volta] foi o meu bebé: eu iniciei o grupo; eu bauticeino; reservei todas as nosas xiras. Fíxose coñecida como a miña familia, non a miña banda. Tiña que ter o control de todo e estaba dominando a todos, non só aos músicos". Rodríguez-López explicou, "Facer películas fíxome colaborador, xa que é un medio tan grande que non podería facelo todo só, sabes? E tamén saír con todos os meus amigos, Jim e Tony e Paul, os rapaces de At the Drive-In, e estando nese espazo mental novamente, a vida te coloca exactamente onde precisas estar. Podes intentar afastarte del, pero sempre te recordará onde está o teu camiño. Así que si, este ano pasado foi unha experiencia realmente iluminadora para min".
En setembro de 2012 Bosnian Rainbows iniciou a súa primeira xira baixo o nome de Omar Rodriguez Lopez Group, con Rodríguez-López destacando, "A xira foi organizada cinco meses antes de empezala, e ía ser outra xira en solitario, pero nalgún momento decidín iniciar e facer un esforzo en equipo. Así que quedou reservado dun xeito, pero intentei deixar claro cada noite que era un novo grupo, e estes son os nomes dos músicos, e "grazas"". A banda decidiu ensaiar nos Clouds Hill Studios en Hamburgo, Alemaña, e tamén usou o estudio como unha base para a xira. Rodríguez-López e Johann Scheerer, fundador do Clouds Hill coñecéranse en 2009 nas gravacións do proxecto de Johann Taka-Takaz. Durante os ensaios Bosnian Rainbows gravou unha sesión ao vivo, que foi editada nun vinilo de 10 polgadas e nun DVD como parte da box set de edición limitada Live at Clouds Hill en decembro de 2012. Tras a parte europea da xira a banda regresou ao estudio para gravar o seu álbum de estrea. O disco foi gravado e producido por Scheerer e agardábase para a primavera de 2013.
Recordando as influencias e estética da banda, Rodríguez-López destacou, "Estas son cancións moito máis curtas e máis precisas [que as de The Mars Volta]. Aínda teñen espazos que se estenden, pero o que quero dicir é que son as mesmas influencias que tiven na meirande parte das miñas composicións e das da xente nas miñas bandas. Can está aí, Siouxsie and the Banshees está aí, Gang of Four está aí, todo o de Led Zeppelin, o que sexa... todas esas cousas están aí, son só elementos diferentes desas cousas. Falo máis curto. É máis básico, máis marcado. A cara moi melódica de Can; a cara moi textural de Siouxsie. colles todos eses elementos, e toma elementos que quizais non estabas explorando antes.
O 23 de xaneiro de 2013 a banda editou o seu primeiro sinxelo, titulado "Torn Maps", a través de Soundcloud. Posteriormente, a canción foi publicada como sinxelo dixital a través da páxina de Bandcamp do grupo. O 12 de febreiro de 2013, a súa segunda canción de estudio, "Turtle Neck", foi editada a través das páxinas de Soundcloud e Bandcamp da banda.
O álbum de estrea da banda, Bosnian Rainbows, foi publicado en todo o mundo a través do selo Clouds Hill Ltd o 25 de xuño de 2013.
Padrón
Padrón (do latín petra, deriva de petronem< petram), é un concello da provincia da Coruña, pertence á comarca do Sar. Segundo o INE en 2015 tiña 8.643 habitantes (8.985 no 2010, 9.016 no 2006, 9.035 no 2005, 9.070 no 2004, 9.136 en 2003). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» ou «».
Poboación
Fonte: Instituto Nacional de Estadística; 1857-2011
Etimoloxía
O topónimo da vila procede de "pedrón" (do latín "Petronem"), do altar de orixe romana adicado ao deus Neptuno, localizado orixinalmente na beira esquerda do río Sar e levado no século XV ao interior da igrexa parroquial de Santiago de Padrón.
Xeografía
O concello, dunha superficie de 48,37 km², abrangue 5 parroquias. Está situado ás beiras do río Sar, xa na súa desembocadura na confluencia do río Ulla e a ría de Arousa. Limita ao noroeste co concello de Teo, ao sueste coa Estrada, ao sur con Pontecesures, ao suroeste con Dodro e ao noroeste con Rois.
Historia
No concello de Padrón apenas hai restos anteriores á romanización, debido posiblemente a que a desembocadura do río Sar é unha zona pantanosa. A primeira poboación da que se ten constancia é Iria Flavia, fundada posiblemente durante a dinastía dos Flavios, entre os anos 69 e 96.
A economía dos primeiros poboadores debeu estar baseada na pesca e o marisqueo, como demostran os restos arqueolóxicos atopados nos arredores como conchas de bivalvos, cerámicas especiais e unha serie de obxectos representativos.
A tradición di que cara ao ano 34 desembarcou en Iria o Apóstolo Santiago, e que amarrou a súa barca á ara antes mencionada. Conta a lenda que os seus discípulos Teodoro e Anastasio trouxeron os seus restos mortais desde Xudea no ano 44, enterrándoo nun outeiro río Sar arriba, no que hoxe é Santiago de Compostela, no monte Libredón, onde se construíu a catedral de Santiago.
O arcebispo Diego Xelmírez, nado nas Torres de Oeste, foi un dos artífices desa prosperidade, mandando construír un peirao (que se mantivo activo até o século XVII, cando os aluvións do río Sar provocaron a retirada da ría), onde se sitúa actualmente a igrexa de Santiago. Dos seus estaleiros saíron as primeiras galeras da mariña española. No século XV o arcebispo Rodrígo de Luna estivo dous anos en Padrón con todo o cabido compostelán para protexerse dos condes de Altamira. Na igrexa de Iria Flavia consérvase o seu sepulcro, con estatua xacente.
Eleccións en Padrón
O PPdG predominou na política padronesa dende a chegada da democracia, na persoa de Jesús Villamor Calvo coma incombustible alcalde, dende o ano 1983 ata o 2007. Nese ano, unha coalición de goberno entre o PSdeG e un partido independente (escisión no seu día do PPdG), deulle o bastón de mando a Camilo Forján Seoane, pertencente ao PSdeG. O BNG e o PG tamén apoiaron a investidura do devandito. Na actualidade o alcalde é Antonio Fernández Angueira do PPdG, que goberna en coalición co PGD.
Patrimonio
miniatura|200px|esquerda|Igrexa. Na igrexa parroquial de Santiago de Padrón consérvanse dous epígrafes: un en latín, sobre a tradición do santo, e outro de 1133, sobre a reconstrución do templo iniciada polo bispo Xelmírez.
A casa da Matanza é o pazo onde residiu Rosalía de Castro, situado na periferia, fronte á estación de Padrón. Actualmente acolle un museo. Nos arredores da poboación existen outros pazos e casas señoriais.
O Xardín botánico de Padrón, situado no centro da vila, acolle especies senlleiras e exóticas de árbores.
A vila acolle cada domingo a feira de Padrón, unha das de máis sona de Galiza, onde ademais de roupa e apeiros, destacan os produtos hortofrutícolas da zona, en especial os coñecidos pementos.
Os pementos de Padrón, están vinculados ao convento de San Francisco de Herbón, onde foron levados por frades franciscanos cara ao século XVI ou XVII, seguramente procedentes de México ou o sur dos EUA.
Padrón na literatura popular
miniatura|dereita|Monumento ao carro en Padrón.
Kosmos 230
Kosmos 230 (Космос 230 en ruso), tamén denominado DS-U3-S Nº 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 5 de xullo de 1968 mediante un foguete Kosmos 2I desde a base de Kapustin Yar.
Características
Kosmos 230 foi o segundo e último membro do modelo de satélites DS-U3-S. Estivo adicado a facer observacións do Sol a diferentes lonxitudes de onda. Foi inxectado nunha órbita inicial de 580 km de apoxeo e 290 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 48,5 graos e un período de 92,9 minutos. Reentrou na atmosfera o 2 de novembro de 1968.
Coulomb
O coulomb ou culombio, con símbolo C, é unha unidade derivada do SI para a medida da magnitude física carga eléctrica. Defínese como a cantidade de electricidade transportada nun segundo por unha corrente dun amperio de intensidade: É arredor de 6.24×1018 veces a carga dun electrón. Nomeada en honor de Charles-Augustin de Coulomb (1736 - 1806). O seu plural é coulombs.
Bnei Herzliya
O Bnei Herzliya (en hebreo: בני הרצליה, literalmente: Fillos de Herzliya), coñecido como até 2013 como Bnei HaSharon, é un equipo profesional de baloncesto israelí con sede na cidade de Herzliya. O club xoga na Ligat ha'Al, máxima competición israelí. Disputa seus partidos no HaYovel Herzliya, con capacidade para 1 750 espectadores e no MetroWest, para 2 500.
Historia
O club creouse a partir da fusión de dous equipos en 2002, o Bnei Herzliya, que acababa de perder a categoría, e o Maccabi Ra'anana, con graves problemas financeiros. Antes da súa fusión, o Bnei Herzliya conseguiu seu único título, a Copa de Israel en 1995. Tras a fusión, seu mellor resultado na liga o logrou en 2004, 2007 e 2008, chegando ás semifinais do campionato. A finais da temporada 2010−11 finalizou a fusión, xogando o equipo unicamente na cidade de Herzliya.
Nadav Guedj
Nadav Guedj (en נדב גדג') é un cantante franco-israelí que representou a Israel no Festival de Eurovisión 2015 obtendo o noveno posto con 97 puntos. Foi o gañador da segunda tempada de HaKokhav HaBa ("A seguinte estrela").
Georgetown, Ascensión
Georgetown é a capital e o centro administrativo da Illa Ascensión, no Territorio Británico de Ultramar de Santa Helena, Ascensión e Tristan da Cunha. Nela ten a súa residencia o administrador da illa (dependente do gobernador de Santa Helena) e atópase tamén o edificio do goberno, o Ascension Island Government Office.
A cidade céntrase na igrexa de Santa María, parte da anglicana Diocese de Santa Helena e o antigo Club dos Exiliados, construído como cuartel dos Royal Marines no momento do exilio de Napoleón en Santa Helena a principios do século XIX. A cidade leva o nome de Xurxo III, que reinaba no momento no que a illa foi reclamada por Gran Bretaña e guarnecida polo Almirantado en 1815. Ademais da igrexa, hai un peirao, unha pista de atletismo, un pequeno supermercado, oficina de correos da Royal mail, snack, hotel, co de policía, hospital, dentista e unha biblioteca. Non hai escola e os alumnos viaxan á vila de Two Boats, a 3 millas da costa.
Historia naval
En 1816 estableceuse unha base naval en Georgetown preocupados porque os franceses intentaran rescatar da illa ao seu ex emperador exiliado. Logo da morte de Napoleón en 1821, o asentamento atopou un novo papel como base de fornecemento, mantemento e avituallamento para o Escuadrón da África Occidental. Utilizouse toba local para a construción, pero todo o demais tivo que ser importado (incluíndo sementes, verduras e árbores froiteiras, todos os cales foron cultivados en Green Mountain para complementar a alimentación local dispoñible de carne de tartaruga). En 1829 foi construído un pequeno embarcadoiro, así como varios edificios no que hoxe é a zona de Regent Square, cerca do mar (incluíndo un hospital, o escuadrón de África Occidental era notoriamente propenso ás enfermidades).
En xuño de 1829 o tenente dos Enxeñeiros Reais, Henry Brandreth, chegou a Ascensión co mandato de examinar as instalacións e facer recomendacións para a súa mellora. Condenou o que atopou, na súa maior parte, 'vivendas miserables ... habitadas por animais daniños' Xunto co comandante local, recomendan a relocalización do asentamento un pouco máis afastado do mar na meseta elevada que Georgetown ocupa hoxe. Logo de regresar a Inglaterra para supervisar o fornecemento e fabricación de certos artigos para a illa, regresou en 1830 para comezar a traballar neste proxecto. Unha innovación clave foi a construción do tanque de auga de San Xurxo, que aínda se pode ver hoxe en día: a auga canalizase desde a a cima da montaña, así como de todos os tellados de Georgetown, e desde aquí aliméntase por un Windpump nun depósito de cabeceira para a súa distribución a edificios locais (e, a través dunha tubo, á pierhead para a transferencia aos buques). O edificio do cuartel da Mariña tamén data deste período, do mesmo xeito que varios outros edificios, incluíndo o hospital de Georgetown, que segue cumprindo o propósito para o que foi construído.
O sitio do antigo asentamento, máis cerca do mar, logo foi utilizado para o almacenamento e mantemento (o almacén principal supervivente de 1848 afirmouse que era o edificio máis grande do hemisferio sur). Antes de longo, para satisfacer as demandas dunha mariña de guerra cada vez máis a vapor, Coaling. construíronse as instalacións, e en 1862 aos traballadores metalúrxicos 'vapor da fábrica' de cuberta, unha sala de máquinas e fundición obras, estableceuse Georgetown continuou servindo como base estratéxica para a Armada a través do século 20, aínda que logo de 1899 o sitio foi administrado cada vez máis pola Eastern Telegraph Company. Cando en 1922 o Xunta do Almirantado da illa cedeu Ascensión á Oficina colonial, un intercambio de correspondencia indica que unha cousa os seus funcionarios desexaban conservar era o seu agasallo anual de sopa de tartaruga de Georgetown (unha gratificación anual aparentemente gozado desde 1816).
Fortes
O 22 de outubro de 1815 HMS Perú e HMS Zenobia ancorado no rada fose de Georgetown co fin de reclamar a illa para a Coroa británica. Unha vez en terra, unha das primeiras tarefas emprendidas polos mariñeiros foi a creación dun par de canóns no promontorio no porto co fin de proporcionar unha certa defensa. Esta batería coñecíase como Fort Cockburn (renomeado na metade do século Fort Thornton).
Unha segunda fortaleza foi establecida nun sitio chamado Outeiro da Cabra máis ao oeste, en torno a 1860 (Fort Hayes) e un terceiro, de Fort Bedford, no outeiro con vistas á cidade chamada Cross Hill. Fort Bedford, que data de 1903, aínda ten algúns canóns Victorian, así como un par de s BL 5.5 polgadas Mark I arma naval que veñen de orixe con HMS Campá (51). Estas armas utilizáronse para repeler un ataque alemán por U-124 o 9 de decembro de 1941 durante a segunda guerra mundial con sorprendente grande éxito como o fixeron os alemáns non se achegue á illa de novo. Fort Hayes ata hai pouco albergaba o museo da sociedade da herdanza illa de Ascensión
Actualidade
A cidade é o centro cultural de Ascensión. Polo xeral, acolle probas de atletismo locais, así como o inicio da carreira anual que vai dende o nivel do mar ata o punto máis alto na illa de Green Mountain. Celébranse diversas actividades o Día da Ascensión para celebrar o descubrimento da illa de Ascensión, tanto en Georgetown como na localidade próxima de Two Boats. A poboación en 2008 era duns 450 habitantes. A praia Long Beach, preto da cidade, é un importante lugar de aniñamento para a tartaruga mariña verde.
Kranky Records
Kranky Records é un selo discográfico independente estadounidense localizado en Chicago, Illinois. Fundárono en 1993 Bruce Adams, antigo publicista de Touch and Go Records, e Joel Leoschke, extraballador de Cargo Distribution. As bandas da etiqueta destacan por combinar influencias experimentais e a miúdo tamén electrónicas, con elementos de estruturas rock máis convencionais. Moitos dos seus artistas están inspirados ou móvense ao redor da música ambient, psicodélica e experimental.
A primeira edición de Kranky foi o álbum de estrea de Labradford, Prazision LP, en outubro do ano 1993. A partir dese momento Adams e Leoschke comezaron a fichar artistas de todo o mundo e de todo o espectro musical, destacando bandas como Low ou Godspeed You! Black Emperor. Adams deixou o selo no ano 2006 e Leoschke continuou encargándose de Kranky coa axuda de Brian Foote, da banda Nudge.
En xaneiro de 2020 Kranky tiña un catálogo de máis de 200 discos.
Esther Koplowitz
Esther María Koplowitz y Romero de Juseu,  nada en Madrid o 10 de agosto de 1950, é unha empresaria e aristócrata española. Foi VII marquesa de Casa Peñalver. Segundo a revista Forbes, en marzo de 2013 a súa fortuna era de 1000 millóns de dólares, o que o convertía na décimo sétima persoa máis rica de España e a 1342.ª no mundo.
Familia e primeiros anos
O pai de Esther Koplowitz foi un empresario alemán de orixe xudía da Alta Silesia, Ernesto (Ernst) Koplowitz Sternberg, que chegou a España escapando da persecución nazi nos anos 30 e se estableceu alí definitivamente a principios dos anos corenta. Ernst Koplowitz adquirira unha pequena empresa de construción, Construcciones y Reparaciones, á que cambiou o seu nome por Construcciones y Contratas (Cycsa). A súa nai, Esther Romero de Juseu y Armenteros, era filla de José Romero de Juseu y Lerroux, natural de Cabra (Córdoba) e de María Josefa Armenteros de Peñalver, unha aristócrata pertencente a unha familia nobre de Cuba. Contraeron matrimonio en 1946. Nese momento, Ernst xa tiña dous fillos naturais, Ernesto e Isabel Clara Koplowitz Amores.
O seu pai faleceu padre falleció nun accidente de equitación no Club de Campo Villa de Madrid en 1962. No momento da súa morte, Cycsa xa se convertera nunha compañía próspera. En 1968, a súa nai faleceu a consecuencia dun cancro, pasando Esther a ser a xefa da Casa de Peñalver con dezaoito anos. O título de marquesa de Casa Peñalver acompañouna ata que o cedeu en 2019 á súa filla Esther Alcocer Koplowitz.
Esther ten unha irmá máis nova, Alicia Koplowitz, á que estivo moi unida durante toda a súa vida. Foron alumnas do Liceo Francés de Madrid
Matrimonios
Esther Koplowitz casou con Alberto Alcocer. Seis meses despois, a súa irmá Alicia casou con Alberto Cortina, curmán e socio do primeiro. Os curmáns, coñecidos como "os Albertos", entraron en Cycsa e substituíron as súas mulleres no consello de administración da compañía, do que formaban parte dende a morte da súa nai por cancro en 1968 (data en que Ramón Areces, fundador de El Corte Inglés e amigo da familia, asumiu a presidencia do grupo).
En 1972, "os Albertos" conseguiron o poder executivo da compañía e iniciaron unha etapa de diversificación e alianzas que levaron á expansión do grupo. En 1987 Ramón Areces deixou a compañía por discrepancias con eles. Non obstante, a finais dos anos oitenta ambos tiveron que abandonar a empresa cando solicitaron o divorcio, con poucos días de diferenza, das dúas irmás.
Como resultado do matrimonio, naceron tres fillas, Esther, Alicia e Carmen. A parella divorciouse en 1990. A principios de xuño de 2003 volveu casar con Fernando Falcó, III marqués de Cubas, do que se divorciou en 2009.
Entrada nos negocios
En 1990 Esther e Alicia regresaron ao consello de administración de Cycsa e estableceron unha quenda rotatoria á fronte do poder executivo da compañía. En marzo de 1992 Cycsa e Focsa (Fomento de Construcciones), outro dos negocios da construción do grupo dirixido polas irmás Koplowitz, do que Cycsa era o maior accionista, fusionáronse para formar FCC (Fomento de Construcciones y Contratas), a compañía máis importante no sector en España. En 1998 Alicia Koplowitz decidiu deixar a compañía e Esther comprou a participación da súa irmá na empresa (o 28,26%) por un importe de 136 624 millóns de pesetas. Catro meses despois, vendeu o 49% da súa participación en FCC ao grupo francés Vivendi.
É vicepresidenta primeira e membro do consello de administración de FCC e vicepresidenta e membro do consello de Cementos Portland Valderrivas. Ata agosto de 2012 foi directora da multinacional francesa Veolia.
O 13 de decembro de 1995 creou unha fundación co seu nome e en xuño de 2013 foi nomeada presidenta da Fundación Madrid Vivo.
Títulos nobiliarios
As irmás Esther e Alicia herdaron da súa nai, falecida en 1968, un condado e tres marquesados. Ademais, nos tribunais de xustiza obtiveron o marquesado do Real Socorro en 1971 para Alicia e o condado de Peñalver para Esther en 1988. Así, Esther obtivo os títulos de marquesa de Casa Peñalver, marquesa de Campo Florido e condesa de Peñalver. Estes dous últimos foron entregados ás súas fillas: Carmen Alcocer Koplowitz recibiu o de condesa de Peñalver e Alicia Alcocer Koplowitz o de marquesa de Campo Florido.
Condecoracións e premios
O 13 de xullo de 2001, o Consello de Ministros outorgoulle a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil pola súa traxectoria de apoio ao traballo social. En xuño de 2012 foi galardoada coa Insignia de Cabaleiro da Lexión de Honra da República Francesa pola súa carreira empresarial e a súa filantropía. En outubro de 2008 recibiu o XV Premio Blanquerna, outorgado pola Generalitat de Cataluña, en recoñecemento á súa contribución ao desenvolvemento, promoción, coñecemento e proxección de Cataluña.
En maio de 2013 o Consello de Ministros outorgoulle a Gran Cruz da Orde Civil ao Mérito Ambiental. En xullo de 2013, o concello de Barcelona concedeulle a Medalla de Ouro ao Mérito Científico. En novembro de 2014 recibiu a Medalla de Ouro ao Mérito no Traballo. O 26 de decembro de 2014 foi galardoada coa Gran Cruz da Orde de Afonso X o Sabio.
En 2020 recibiu o VI Premio Iberoamericano de Mecenazgo.
Edición do ARN
A edición do ARN (RNA editing) é un proceso molecular de modificación do ARN no cal algunhas células poden producir pequenos cambios en secuencias nucleotídicas específicas nunha molécula de ARN despois de que este foi orixinado pola actividade da ARN polimerase. A edición do ARN é un proceso relativamente pouco común, e as formas máis habituais de procesamento do ARN, como o empalme, formación da carapucha 5' (capping) e a poliadenilación 3', non se consideran xeralmente incluídas dentro desta "edición" ou modificación. A edición pode consistir en insercións, delecións, e substitucións de bases de nucleótidos na molécula de ARN.
Observouse edición do ARN nalgúns ARNt, ARNr, ARNm e microARN en eucariotas e os seus virus, arqueas e bacterias. A edición do ARN ocorre no núcleo celular e no citosol, e tamén nas mitocondrias e plastidios. Nos vertebrados, a edición é rara e xeralmente consiste nun pequeno número de cambios na secuencia das moléculas afectadas. Noutros organismos, pode haber unha edición extensa (pan-edición ou pan-editing), na cal nalgúns casos a maioría dos nucleótidos da secuencia final dun ARNm orixináronse como resultado da edición.
O proceso de edición do ARN presenta unha grande diversidade molecular, e algunhas das modificacións parecen ser adquisicións evolutivamente recentes que apareceron independentemente unhas doutras. Entre a diversidade dos fenómenos de edición do ARN están as modificacións de nucleobases como a citidina (C) que cambia a uridina (U), e a adenosina (A) que cambia a inosina (I), que son desaminacións, e tamén as adicións e insercións de nucleótidos non incluídos na secuencia molde do ADN. A edición do ARN no caso dos ARNm altera a secuencia de aminoácidos da proteína codificada para que esta difira da que estaba prevista na secuencia de ADN xenómica. 350px|miniatura|O Complexo Editosoma.
Edición por inserción ou deleción
Atopáronse exemplos de edición do ARN por medio da adición ou deleción de uracilo en cinetoplastos das mitocondrias do protozoo Trypanosoma brucei Como isto pode implicar unha grande fracción dos sitios dun xene, este tipo de edición extensa denomínase "pan-edición" para distinguila da edición que afecta só a un ou uns poucos sitios.
A pan-edición empeza co apareamento de bases do transcrito primario sen editar cun ARN guía (ARNg), que contén secuencias complementarias das rexións que están arredor dos puntos de inserción/deleción. A rexión de dobre cadea que se forma é despois rodeada por un editosoma, que é un grande complexo multiproteico que cataliza a edición. O editosoma abre o transcrito no primeiro nucleótido mal apareado e empeza a inserir uridinas. As uridinas inseridas aparéanse coas bases do ARN guía, e a inserción continúa mentres haxa A ou G no ARN guía, e para cando encontra unha C ou U. Os nucleótidos inseridos causan un cambio de pauta de lectura e orixinan a tradución dunha proteína que difire do codificado no seu xene. 300px|miniatura|Efecto da inserción dun uracilo nos transcritos de pre-ARNm.
O mecanismo do editosoma inplica un corte endonucleotídico no punto onde están as bases mal apareadas entre o ARN guía e o transcrito sen editar. O seguinte paso é catalizado por un dos encimas do complexo, unha U-transferase terminal, que engade uridinas procedentes de UTP no extremo 3’ do ARNm. Os extremos abertos son mantidos no seu sitio por outras proteínas do complexo. Outro encima chamado exorribonuclease U-específica, elimina as U desapareadas. Unha vez que a edición fixo que o ARNm sexa complementario do ARNg, unha ARN ligase une os extremos do transcrito de ARNm editado. Como consecuencia, o editosoma pode editar só en dirección 5'→3' ao longo do transcrito primario de ARN. O complexo só pode actuar á vez sobre un ARN guía. Por tanto, un transcrito de ARN que requira unha extensa edición necesitará máis dun ARN guía e dun complexo editosoma.
Edición C-U
Nesta edición intervén unha citidina desaminase que desamina a base citidina converténdoa en uridina. Un exemplo de edición de C a U ten lugar no xene humano da apolipoproteína B. A ApoB100 exprésase no fígado e a ApoB48 nos intestinos. A forma B100 ten unha secuencia CAA que se edita nos intestinos a UAA, que é un codón de parada, pero non se edita no fígado. 300px|miniatura|Efecto dunha edición C-U do ARN no xene humano ApoB.
Edición do ARN en mitocondrias vexetais e plastidios
En estudos previos observárase que os únicos tipos de edición do ARN en mitocondrias e plastidios de plantas eran a conversión de C a U e de U a C (moi raro) . Os sitios de edición do ARN encóntranse principalmente nas rexións codificantes do ARNm, en intróns, e noutras rexións non traducidas. A edición do ARN pode restaurar a funcionalidade de moléculas de ARNt. Os sitios de edición encóntranse principalmente augas arriba nos ARNs mitocondriais e de plastidios. O mecanismo exacto non se coñece, pero estudos previos especularon con que interviñan ARNs guías e o complexo editosoma. A razón subxacente desta idea era que para unha desaminase había demasiados sitios de edición que necesitaban ser cambiados nestes orgánulos.
A edición do ARN é esencial para o funcionamento normal da tradución nas plantas e da actividade respiratoria. A edición pode restaurar as secuencias apareadas esenciais dos ARNt, que recuperan a súa funcionalidade. Tamén foi ligada á produción de proteínas de ARN editado, que se incorporan aos complexos polipeptídicos da vía respiratoria. Por tanto, é moi probable que os polipéptidos sintetizados a partir dos ARNs non editados non funcionarían correctamente e dificultarían a actividade de mitocondrias e plastidios. miniatura|300px|Resumo das funcións da edición do ARN.
Edición do ARN en virus
A edición do ARN en virus (como os do sarampelo, papeiras, ou parainfluenza) utilízase para dar estabilidade e xeración de variantes proteicas. Os ARNs virais tanscríbense por unha ARN polimerase-ARN-dependente codificada polo virus, que tende a deterse e "tatexar" en certas combinacións de nucleótidos. Ademais, a polimerase engade ata varios centos de A no extremo 3' do ARNm nacente. Estas A axudan a estabilizar o ARNm. Ademais, a detención e "tatexo" da ARN polimerase permiten a incorporación dunha ou dúas G ou A augas arriba do codón traducional. A adición de nucleótidos que non estaban no molde cambia a pauta de lectura, o cal xera unha proteína diferente.
Orixe e evolución da edición de ARN
O sistema de edición do ARN que presentan os animais puido ter evolucionado a partir de mononucleótido desaminases, o cal levou á formación de familias xénicas maiores que inclúen os xenes apobec-1 e adar. Estes xenes comparten unha identidade moi próxima coas desaminases bacterianas implicadas no metabolismo de nucleótidos. A adenosina desaminase de E. coli non pode desaminar un nucleósido no ARN; o peto de reacción do encima é demasiado pequeno para que se una a cadea de ARN. Porén, este sitio activo é ampliado por cambios nos aminoácidos nos xenes humanos análogos correspondentes, APOBEC-1 e ADAR, o que fai posible a desaminación A pan-edición mediada por ARN guías das mitocondrias dos tripanosomas, que implica a inserción de residuos U, é unha reacción bioquímica completamente diferente. Os encimas implicados son recrutados e adaptados de diferentes fontes. Pero, a especificidade da inserción de nucleótidos por medio da interacción entre o ARNg e o ARNm é similar aos procesos de edición do ARNt nas mitocondrias animais e do protozoo Acanthamoeba. A metilación de ribosa eucariótica do ARNr por moléculas de ARN guías é unha forma de modificación similar.
Pódese dicir, pois, que a edición do ARN evolucionou máis dunha vez. Suxeríronse varias razóns adaptativas para a adopción da edición do ARN. A edición descríbese a miúdo como un mecanismo de corrección ou reparación para compensar os defectos nas secuencias dos xenes. Con todo, no caso da edición mediada por ARNg, esta explicación non parece posible porque se ocorre primeiro un defecto na secuencia, non hai maneira de xerar unha rexión codificante de ARNg libre de erro, a cal presumiblemente se orixina por duplicación da rexión xénica orixinal. Esta idea levou a facer unha proposta evolutiva chamada "evolución neutra construtiva" na cal a orde dos pasos do proceso está invertida, e a capacidade innecesaria de editar precede ao "defecto".
A edición do ARN pode estar implicada na súa degradación
Un estudo recente examinou a implicación da edición do ARN na degadación do ARN. Examinouse especificamente a interacción entre o encima ADAR1 e a proteína hUpf1, que é un encima implicado na vía de degradación do ARN mediada por sen sentido (NMD). O resultado encontrado foi que ADAR1 e hUpf1 se atopan no supraspliceosoma e forman un complexo que orixina a regulación á baixa de xenes específicos, pero os mecanismos exactos ou as vías exactas nas que estas dúas proteínas están implicadas non se coñecen polo momento.
Atalaia
Unha atalaia é unha torre situada nun lugar elevado para vixiar un territorio amplo. Como topónimo Atalaia nomea por extensión un lugar elevado desde onde se vixía un vasto territorio ou sobre o mar. Pode referirse a:
Rufino de Aquileia
miniatura|Rufino de Aquileia segundo [[Frederik Bloemaert (ca. 1614-1690)]] Tiranio Rufino de Aquileia (en latín, Tyrannius Rufinus Aquileiensis) nado en 345 na cidade de Concordia Sagittaria, na rexión italiana do Véneto, xunto á cidade de Aquileia, e finado en Mesina, Sicilia, en 411, foi un escritor e exéxeta cristián da antigüidade.
Estudos
Estudou en Roma, onde coñeceu a San Xerome. Marchou despois a Aquileia para ser bautizado en 370, despois de recibir instrución cristiá do máis tarde bispo Cromacio e do diácono Eusebio. Acompañou a Exipto a nobre romana Melania, onde visitou os monxes do deserto de Nitria (Palestina). En Alexandría, frecuentou as clases de Dídimo o Cego, quen o afeccionou a Oríxenes, e coñeceu a Teófilo, futuro patriarca de Alexandría. En 380, atopou a Melania en Xerusalén e ingresou no mosteiro do Monte das Oliveiras. Xoán II de Xerusalén ordenouno sacerdote en 390.