cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Assurbanipal
Fillo de Asarhaddon, sucedeuno no trono. O seu irmán Shamash-shum-ukin foi rei subordinado en Babilonia.
Vitorias militares
Assurbanipal derrotou ao imperio de Elam, destruíu Susa (-639) e volveu coa cabeza do seu rei Teumman que, ao parecer, se suicidara na batalla do río Ulaia. Isto provocou a desesperación dos embaixadores deste (un arrincouse a barba e outro suicidouse). A cabeza de Teumman luciu tétrica nas portas de Nínive.
Puxo reis monicreques en Madaktu e Hidalu.Realizou existosas campañas militares sobre Exipto, derrotou ao faraón Taharqa en Menfis e combateu ata a completa dominación do país.
O seu irmán rebelouse coa axuda de caldeos, amorreos e gutis. Assurbanipal derrotounos e someteu a Babilonia a unha dura represión, masacre incluída, pero sen destruír a cidade.
Legado cultural
Assurbanipal gabábase de saber ler e escribir, e parece ser que dominou varios idiomas (sumerio e acadio)
Durante o seu reinado floreceu a arte asiria, en particular a escultura monumental, unha das fontes históricas notables para coñecer o período. Mais onde deixou unha pegada imborrable para a posteridade foi na biblioteca de Nínive con máis de 22.000 taboíñas de arxila en escritura cuneiforme con obras literarias, textos filosóficos, relixiosos, tratados médicos, astronómicos, comerciais, dicionarios de acadio, sumerio etc. sistematicamente ordenadas. Salienta o relato de Gilgamesh
Parque de Guillermina (Delft)
O parque de Guillermina (en neerlandés: Wilhelminapark) é un parque de estilo inglés da cidade surholandesa de Delft, chamado así na honra da raína Guillermina dos Países Baixos (1890-1948).
O parque estableceuse na década de 1930 no pólder Voordijkshoornse.
Concepción e deseño
O Wilhelminapark estableceuse a partir dun deseño de O. de Vries, supervisor dos parques do municipio de Delft. O deseño orixinal inspirouse no estilo habitual dos parques ingleses. O parque ten unha concepción moi visual, con alternancia entre as creacións acuáticas e as extensións de céspede, estruturado a partir dunha ruta de sendeiros con pontes de pedra e cun gran estanque no centro.
No proceso da súa creación seguiuse un sistema de plantación moi planificado: no perímetro exterior puxéronse especies autóctonas, capaces de soportar ventos fortes e fríos. Un segundo cinto dotouse de árbores procedentes de América do Norte; na terceira franxa plantáronse especies chinesas e xaponesas, e a zona central ocupouse con pólder autóctono.
Historia
esquerda|280px O proxecto de establecemento do parque foi tratado polo consello municipal de Delft en 1931, no marco dun plan de expansión das zonas verdes da cidade.
En 1994, o consello municipal decidiu renovar o Wilhelminapark co obxectivo de restaurar o seu orixinario estilo paisaxístico inglés e a estrutura característica.
En 2010, o consello da cidade aprobou concederlle ao parque a consideración de Groene Parel ("Perla Verde"), e en 2013 entreou a formar parte do catálogo de zonas verdes con valor histórico e cultural do municipio de Delft.
Distrito Ngora
Ngora District é un distrito da Rexión Oriental de Uganda, nomeado así pola súa poboación princial, Ngora.
Limita co Distrito Soroti polo noroeste, co Distrito Katakwi polo nordeste, co Distrito Kumi polo leste, co Distrito Pallisa polo sur, e co Distrito Serere polo oeste.
O distrito foi establecido o 1 de xullo de 2010 polo parlamento ugandés. Antes formaba parte do Distrito Kumi. O Distrito Ngora conxuntamente cos Distritos Amuria, Bukedea, Kaberamaido, Katakwi, Kumi, Serere e Soroti comprenden a subrexión Teso, lar de dous millóns e medio de persoas pertencentes ás etnias Iteso e Kumam. O Distrito Ngora formouse a partir do ex-condado de Ngora, que estaba formado polos sub-condados de Kapir (Okapel), Kobwin, Mukura e Ngora.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 101.867 habitantes.
Adar
Adar (אדר) é o sexto mes do ano relixioso e décimo segundo do ano civil hebreo. O nome vén do acadio Adaru (alpendre), é un mes do inverno de 29 días. Para axeitar o calendario lunar ao solar sete veces nun ciclo de 19 anos engádese un mes máis, o Adar II.
Festivos
Purim- Adar 14.
Ignacio González Montes
Ignacio González Montes, nado en Cangas o 24 de decembro de 1910, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Fichou polo Celta de Vigo en 1933, por aquel entón tentando conseguir o seu primeiro ascenso a Primeira División, porén os seus primeiros minutos co Celta serían no Campionato galego, título que gañaría o equipo celeste.
Co Celta participou no primeiro ascenso do equipo na tempada 1935/36, e sería un dos poucos xogadores que tamén debutarían na máxima categoría, xa que este debut tivo que agardar tres anos ao producirse o golpe de estado militar contra a Segunda República Española que desembocou na Guerra Civil, sufrindo gran parte dos futbolistas as penurias da guerra e da represión franquista.
Finalmente debutou na cuarta xornada da tempada 1939/40, do que sería o seu último ano no Celta.
Trouble in Terrorist Town
Trouble in Terrorist Town (a miúdo acurtado como TTT) é un modo de xogo creado por usuarios con físicas de xogo de Garry's Mod. Foi creado por Bad King Urgrain, un desenvolvedor tamén coñecido pola modificación Zombie Master para Half-Life 2. Trouble in Terrorist Town emprega a linguaxe de programación de Garry's Mod', Lua, e apóiase no contido de xogo de Counter-Strike: Source por mor dos seus modelos de personaxes e de armas.
Valentina Formoso Gosende
miniatura|300px|[[Alba Nogueira|Nogueira, Candedo, Aleixandre, Monteagudo e Formoso, na presentación do manifesto Chamamento polo Galego en 2013.]]
A Caldigüela, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
A Caldigüela é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Valentina Formoso Gosende
Valentina Formoso Gosende, nada en Riba de Mar (Tarás, Outes) en 1970, é unha activista da normalización lingüística do galego.
Traxectoria
Licenciouse en Filoloxía galego-portuguesa e hispánica. É doutora coa tese A lingua galega no ámbito empresarial: usos e representación sociolingüísticas. É profesora de ensino secundario.
Como activista na normalización do galego creou e dirixiu o departamento de normalización lingüística da Confederación de Empresarios de Galicia, participou e dirixiu Equipos de normalización lingüística de centros de ensino e a Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística.
Solidaridad
Solidaridad foi o nome de varias publicacións:
Fonterrega, Sistallo, Cospeito
Fonterrega é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
Referendo de independencia do Kurdistán iraquí de 2017
O referendo sobre a independencia do Kurdistán iraquí, tamén coñecido como Kurdistán do sur (Bashur en lingua kurda) para o pobo kurdo que defende a integración dos diferentes territorios nun só, o Kurdistán, é un referendo non vinculante que se celebrou o 25 de setembro de 2017 no Kurdistán iraquí e que incluíu as áreas de Kirkuk, Makhmour, Sinjar e Kanakin. A organización do referendo recaerá sobre o Goberno Rexional do Kurdistán (coñecido como KRG polas súas siglas en inglés), presidido por Masud Barzani, quen anunciou o referendo o 7 de xuño de 2017 co apoio da maioría dos partidos políticos da rexión: Partido Democrático do Kurdistán (KDP), Unión Patriótica do Kurdistán (PUK), Unión Islámica do Kurdistán (KIU), Movemento Islámico do Kurdistán (KIM), Partido Comunista do Kurdistán, Partido dos Obreiros do Kurdistán, Partido do Desenvolvemento e a Reforma do Kurdistán, a lista dos turcománs de Arbela, Fronte Turcomá Iraquí, Movemento Democrático Turcomán no Kurdistán, a lista armenia do Parlamento do Kurdistán, Movemento Democrático Asirio e o Consello Popular Caldeo-Siríaco-Asirio.
O anuncio dunha data concreta demorouse por mor da cooperación entre as forzas Peshmerga e o exército iraquí durante a batalla para liberar a cidade de Mosul, malia que o goberno kurdo non agochara as súas intencións de realitzalo e meses atrás xa se pronunciar sobre a celebración.
Foca de Groenlandia
A foca de Groenlandia (Pagophilus groenlandicus) é un mamífero pertencente á familia dos fócidos.
Características
Os machos poden acadar ata os 220 centímetros e os 220 kg de peso. As femias son máis pequenas, raramente chegan ós 185 cm e ós 180 kg. O pelame é entre gris e amarelo, coa rexión do abdome gris prata. As crías teñen un pelame branco e sedoso, que ó cabo dunha semana comeza a caer para a primeira muda. É este pelame branco ó que atrae ós peleteiros, que cazan moitas destas crías. É unha especie sociable que vive en pequenos grupos. Son moi nómades e realizan grandes migracións a través dos xeos flotantes.
-653
Outros
Historia ano a ano
Fronte Ampla
A Fronte Ampla (en castelán Frente Amplio) é un partido político uruguaio de esquerda e centro-esquerda, fundado o 5 de febreiro de 1971, froito da coalición de varios partidos.
Dentro dos grupos que integran a Fronte Ampla, pódense distinguir diferentes ideoloxías, como son o comunismo, o socialismo, o marxismo e en menor medida o liberalismo, entre outras. Este partido promove, á súa vez, un modelo de Estado do benestar. Frente Amplio defende a laicidade, promove o dereito á morte digna e o dereito ao aborto. Tamén recoñece o dereito ao matrimonio entre persoas do mesmo sexo e ao cambio de nome nos documentos das persoas transexuais.
Os dous últimos presidentes da República, Tabaré Vázquez e José Mújica pertencen a este partido. Á súa vez, a Fronte Ampla posúe a maioría parlamentaria en ambas cámaras, o que resultou clave para a aprobación de medidas tomadas polo Poder Executivo. Dende 1990, a Fronte Ampla goberna no departamento de Montevideo, sendo Ricardo Ehrlich o actual intendente. Nas eleccións municipais do 2005, por primeira vez na súa historia, a Fronte Ampla consegue oito gobernos departamentais, entre os que se encontran os dos departamentos de Paysandú, Salto, Treinta y Tres, Florida, Canelones, Maldonado, Rocha e Montevideo.
Orixe
A Fronte Ampla foi fundada en 5 de febreiro de 1971 como coalición de partidos promovida, entre outros, por Juan Pablo Terra. No momento da fundación, a Frente Ampla é integrada polos históricos partidos da esquerda uruguaia: O Partido Socialista, o Partido Comunista e o Partido Demócrata Cristián, ademais doutros sectores minoritarios e grupos disidentes brancos, como o Movimiento Popular Fronteamplista, dirixido por Francisco Rodríguez Camusso, ou o movemento Patria Grande, dirixido por Enrique Erro, e tamén colorados, como o Movimiento Pregón dirixido por Alba Roballo ou o movemento Por el Gobierno del Pueblo, dirixido por Zelmar Michelini e Hugo Batalla. Ademais, uníronse cidadáns independentes, como Víctor Licandro ou Líber Seregni (de extracción batllista) que se convertería no primeiro Presidente da Fronte Ampla e primeiro candidato á Presidencia da República.
Evolución e crecemento
Ás eleccións de 1971, a Fronte Ampla presentou a Líber Seregni como candidato a Presidente e Juan José Crottogini como candidato a vicepresidente. Conseguiu o 16,3% dos votos válidos, posicionándose no terceiro lugar nunhas eleccións que foron acusadas de fraudulentas polo Partido Nacional, que perdería a Presidencia por unha marxe do 0,2% dos votos.
Porén, após o Golpe de Estado do 27 de xuño de 1973, a Fronte Ampla é reprimida e a súa cabeza visíbel, Líber Seregni, encarcerado. Tamén son detidos e procesados o resto dos líderes do movemento, motivo polo cal a Fronte Ampla non poderá concorrer ás eleccións internas de 1982.
Tras a restauración da democracia en 1984, a maior parte dos líderes da Fronte Ampla son postos en liberdade; outros permaneceron encarcerados até despois das eleccións. Nelas, a Fronte Ampla obtén o 22,1% dos votos, malia que o seu líder, Líber Seregni, continuaba impedido de participar como candidato mesmo despois de ter sido excarcerado. Os candidatos á Presidencia e á Vicepresidencia da Fronte foron respectivamente, por ese motivo, Juan José Crottogini e José D'Elia.
Líber Seregni volveu ser o candidato á Presidencia do Uruguai nas eleccións de 1989, xunto con Danilo Astori como candidato á VicePresidencia e cabeza de todas as listas ao Senado. A coalición sufriu unha perda de apoios, recibindo o 21% dos votos. Ao mesmo tempo, nas eleccións departamentais dese ano, o candidato frontista Tabaré Vázquez resultou elixido como Intendente Municipal de Montevideo, o que o levou a converterse en líder do partido e candidato presidencial para as eleccións de 1994 e 1999.
Nas eleccións nacionais de 1994, a Fronte Ampla formará unha coalición con outros grupos e presentarase baixo o nome de Encuentro Progresista-Frente Amplio. A Fronte Ampla alcanza o 30,61% dos votos e sitúase no terceiro lugar, por detrás do Partido Colorado de Julio María Sanguinetti (32,35%) e do Partido Nacional de Alberto Volonté (32,21%).
En 2004, a vitoria da Fronte Ampla dáse polo 50,45% dos votos, grazas á coalición formada con Nuevo Espacio baixo o nome de Encuentro Progresista-Frente Amplio-Nueva Mayoría. A coalición foi disolta en 2005 cando Nuevo Espacio e os outros partidos da coalición pasaron formalmente a integrar a Fronte Ampla o 19 de novembro de 2005.
O día 29 de marzo de 2008, o Movimiento 26 de Marzo decidiu retirarse e pasou a formar parte da coalición de partidos Asemblea Popular.
Elección xerais de 2009
A Fronte Ampla obtén a maioría parlamentaria nas eleccións xerais do 25 de outubro de 2009 obtendo un 48% dos sufraxios, en tanto o Partido Nacional (dereita e centro-dereita) quedou segundo cunha porcentaxe do 29%. O Partido Colorado (dereita liberal) quedou terceiro cun 17% de votos.
De cara ás eleccións presidenciais de 2009, o proceso interno na Fronte Ampla enfrontou a José Mújica, Danilo Astori e Marcos Carámbula, vencendo claramente o primeiro candidato. En 6 de xuño de 2009, presentáronse formalmente as candidaturas de José Mújica e Danilo Astori á Presidencia e á Vicepresidencia respectivamente. A coalición obtén a maioría parlamentar nas eleccións xerais de 25 de outubro dese ano co 48% dos votos, moi por diante da dereita do Partido Nacional (29%), da dereita liberal do Partido Colorado (17%). En cuarto posición atopouse o Independiente (de centro), cun 2,45 %. O partido minoritario, Asamblea Popular, logrou 0,66% de votos. A votación obtida asígnalle á Fronte Ampla 16 senadores dun total de 30 e 50 deputados dun total de 99.
Na segunda volta, o Partido Nacional recibiu o apoio do Partido Colorado; o Partido Independente non apoiou ningunha candidatura e a ultra-esquerdista Asemblea Popular chamou ao voto nulo. A Fronte Ampla logrou unha vantaxe de 9 puntos, polo que José Alberto Mujica e Danilo Astori se converteron respectivamente en Presidente e Vicepresidente do Uruguai.
Jacques et novembre
Jacques et novembre é un filme canadense de 1984 dirixido por Jean Beaudry e François Bouvier. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 58ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña
A Escola Superior de Cine e Audiovisuais de Cataluña (en Escola Superior de Cinema i Audiovisuals de Catalunya) é unha escola de cine de Terrasa. A ESCAC fundouse en Barcelona en 1994 a partir dos estudos do Centre Calassanç de formación profesional. Está adscrita á Universidade de Barcelona e no presente diríxea o produtor de cine Sergi Casamitjana.
Dende a súa fundación, centos de alumnos dunha vintena de nacionalidades diferentes pasaron polas súas aulas. Entre os seus graduados, destacan Juan Antonio Bayona, Kike Maíllo, Mar Coll, Javier Ruiz Caldera, Óscar Faura, Marçal Forés, Aina Calleja, Carlos Catalán, Oriol Capel, Bet Rourich ou Diana Toucedo.
Santiso do Fondo, Santiso, Lalín
Santiso do Fondo é un lugar da parroquia de Santiso, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña 15 habitantes (8 homes e 7 mulleres).
Telson
miniatura|250px|Esquema dun [[camarón do xénero Penaeus co seu telson destacado en laranxa.]]
O telson é a última porción do corpo dos artrópodos, non segmentada (sen metámeros), e sen apéndices, ganglios ou outras estruturas metaméricas, que pode presentar, na súa base, ventralmente, o ano (final do tubo dixestivo) e/ou espiñas ou prolongamentos terminais.
O telson é unha peza ou somito, denominado ás veces somito anal, que se encontra ao final do abdome de moitos artrópodos. Non se considera un verdadeiro segmento porque non está presente en estado embrionario, e é homólogo ao pixidio dos anélidos.
O telson nos diferentes grupos de artrópodos
Nos crustáceos decápodos macruros, o telson é a peza central dos urópodos, e é impar. Os urópodos son a parte final do corpo dos crustáceos; están a continuación do abdome ou pleon, e normalmente son laminares ou aplanados.
O telson, xunto cos urópodos, presenta forma de abano, polo que denominan tamén abano caudal. En ocasións, os urópodos poden traballar en conxunto co telson, utilizando estes apéndices para axudarse nos seus desprazamentos (natación), xa que cun movemento brusco do abdome, o telson e os urópodos, conseguen propulsárense rapidamente cara a atrás. Tamén se usan para a protección dos ovos da femia.
Rosa Cedrón
Rosa Cedrón, nada en Monforte de Lemos o 25 de outubro de 1972, é unha cantante galega e intérprete de violoncello, coñecida por ser a voz durante nove anos no grupo Luar na lubre, así como en colaborar en discos de músicos como Mike Oldfield.
Traxectoria
Rosa Cedrón, que naceu en Monforte de Lemos, axiña se mudaría á cidade da Coruña. A súa vocación xa desde nena foi o violoncello, e pertenceu á Orquestra de Cámara Municipal da Coruña, e máis tarde foi profesora de música en Ferrol.
Luar na Lubre
Con Luar na Lubre, Rosa desenvolveu un amplo labor durante 9 anos: actuou nos mellores escenarios, gravou varios discos e recolleu premios de recoñecemento á súa música. Mentres tanto, simultaneou a súa intensa carreira con outros proxectos: as gravacións co grupo de música flamenca Barbería del Sur, a participación nas BSO de Blanca Madison ou Ilegal puxeron a proba a súa polivalencia.
En solitario
No ano 2005 deixa o grupo Luar na Lubre e a partir dese momento dedícase á súa carreira en solitario, publicando en 2007 o seu primeiro disco en solitario, Entre dous mares.
No ano 2020 ten previsto lanzar o seu novo disco Nómade. O traballo conta coa produción de Sergio Moure, e a participación dos músicos Xavier Cedrón e o pianista Miguel Artus. Foi grabado no estudio Casa de Tolos.
Messieurs les noyés de la Seine
«Messieurs les noyés de la Seine» (en galego: «Señores afogados do Sena») é unha canción escrita por Robert Montal, Jean Miret e Jacques Say interpretada en francés por Fud Leclerc. Foi elixida para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión de 1956 tras ser seleccionada internamente pola emisora belga Radio-Télévision belge de la Communauté française.
Festival de Eurovisión 1956
miniatura|esquerda|[[Fud Leclerc, intérprete da canción, en 1958.]]
Selección
«Messieurs les noyés de la Seine» foi seleccionada para representar a Bélxica no Festival de Eurovisión 1956 pola emisora belga Radio-Télévision belge de la Communauté française.
O Monte Xaquín, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
O Monte Xaquín é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Trisón
Trisón é unha empresa galega adicada ao sector audiovisual. As orixes da empresa están nunha oferta que fixeron a Inditex para mellorar o son das súas tendas, entón levaba este traballo Nordés, despois mercada por Prosegur. Trisón deseña, fabrica e instala os sistemas de son e vídeo de Inditex, Estrella Galicia, Tous, Gocco, Sephora e outras empresas.
Messieurs les noyés de la Seine
No festival
A canción participou no festival celebrado no Teatro Kursaal de Lugano, Suíza, o 24 de maio de 1956, sendo interpretada polo cantante belga Fud Leclerc. A orquestra foi dirixida por Léo Souris.
Foi interpretada en terceiro lugar, seguindo a Suíza con Lys Assia interpretando «Das alte Karussell» e precedendo a Alemaña con Walter Andreas Schwarz interpretando «Im Wartesaal zum großen Glück». O resultado das votacións non foi revelado, polo que se descoñece en que posto terminou a canción.
O Palacio, Sistallo, Cospeito
O Palacio é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (5 homes e 7 mulleres).
Tribunal Internacional de Xustiza
miniatura|Emblema do Tribunal Internacional de Xustiza O Tribunal Internacional de Xustiza, tamén chamado Corte Internacional de Xustiza, é o principal órgano xudicial das Nacións Unidas. Foi establecida en 1945, na Haia (Países Baixos) sendo a continuadora, a partir de 1946, do Tribunal Permanente de Xustiza Internacional.
Funcionamento
As súas funcións principais son resolver por medio de sentenzas as disputas que lle sometan os Estados (procedemento contencioso) e emitir ditames ou opinións consultivas para dar resposta a calquera cuestión xurídica que lle sexa suscitada pola Asemblea Xeral ou o Consello de Seguridade, ou polas axencias especializadas que sexan autorizadas pola Asemblea Xeral de acordo coa Carta das Nacións Unidas (procedemento consultivo). O Estatuto do Tribunal forma parte integral de devandita Carta. En virtude do artigo 30 do Estatuto, o Tribunal adoptou o 14 de abril de 1978 un regulamento mediante o cal determinouse o xeito de exercer as súas funcións e, en particular, as súas regras de procedemento.
Os idiomas oficiais da Corte son o francés e o inglés.
Lexitimación das partes
Existen dous tipos de procedementos dentro do TIX: o contencioso (para disputas entre Estados) e o consultivo (para aclaracións xurídicas a órganos da ONU).
Poden recorrer ao Tribunal en "materia contenciosa" todos os Estados que sexan parte no seu estatuto, o que inclúe automaticamente todos os membros das Nacións Unidas. Un estado que non for membro da organización pode chegar a ser parte non estatuto do Tribunal nas condicións que en cada caso determine a Asemblea Xeral, por recomendación do Consello de Seguridade. Outros estados, non membros das Nacións Unidas e non partes no estatuto, poden encomendarlle casos nas condicións que estableza o Consello de Seguridade segundo a Resolución 9 do 15 de outubro de 1946. Ademais, o Consello pode recomendar que un litixio se remita ao Tribunal.
Tanto a Asemblea Xeral como o Consello de Seguridade poden solicitar unha opinión consultiva do Tribunal sobre calquera cuestión xurídica. Outros órganos das Nacións Unidas e os organismos especializados, con autorización da Asemblea Xeral, poden solicitar opinións consultivas sobre cuestións xurídicas que correspondan ao ámbito das súas actividades.
Ningunha persoa individual, física ou xurídica, poderá recorrer ao Tribunal, nin na vía contenciosa nin na consultiva.
Xurisprudencia
A xurisprudencia internacional é unha fonte do dereito, é dicir, non crea dereito, senón que é só un «medio auxiliar para a determinación das regras de dereito» (art. 38, 1, d) do Estatuto do TIX). Os ditames, xunto coas decisións en asuntos contenciosos, forman parte desta xurisprudencia internacional, que ten como principal función a de servir como elemento de interpretación do dereito internacional. O TIX fixo na práctica un uso indistinto como precedentes dos seus ditames e sentenzas, tratando ambos os tipos de resolucións en pé de igualdade. Ambas, polo tanto, son igualmente xurisprudencia. Iso producíase xa no Tribunal Permanente de Xustiza Internacional, que tamén podía ditar tanto ditames como sentenzas.
Composición
O TIX está composto de quince xuíces electos para períodos de 9 anos pola Asemblea Xeral da ONU e o Consello de Seguridade da ONU dunha listaxe de persoas nomeadas polos grupos nacionais nos Tribunais Permanentes de Arbitraxe. O proceso de elección está exposto nos artigos 4–19 do estatuto do TIX. As eleccións son graduadas con cinco xuíces electos cada tres anos, para garantir a continuidade dentro do tribunal.
Hai un entendemento informal de que os asentos do Tribunal serán distribuídos de xeito que haxa: Os cinco membros permanentes do Consello de Seguridade das Nacións Unidas (Francia, Rusia, China, Reino Unido e os Estados Unidos) teñen sempre un xuíz do Tribunal, ocupando desta maneira tres dos asentos do Oeste, un dos asentos de Asia e un dos asentos da Europa Oriental. A excepción foi a China, que non contou cun xuíz do Tribunal entre 1967 e 1985, xa que non presentou un candidato.
O artigo 6 dos Estatutos establece que todos os xuíces deben ser "elixidos independentemente da súa nacionalidade, entre persoas de grande integridade moral", que son ben cualificados para o máis alto cargo xudicial nos seus estados de orixe, ou coñecidos como avogados coa competencia suficiente no dereito internacional. A independencia xudicial abórdase especificamente nos artigos 16 a 18. Os maxistrados da Corte Internacional de Xustiza non poden ocupar ningún outro posto, nin actuar coma asesores. Na práctica, os membros do Tribunal teñen a súa propia interpretación das presentes bases. Isto permítelles participar na arbitraxe fóra e ocupar cargos profesionais, sempre e cando non haxa conflito de intereses. Un xuíz pode ser destituído só polo voto unánime dos demais membros da Corte. A pesar destas disposicións, a independencia dos xuíces do TIX foi cuestionada. Por exemplo, durante o Caso Nicaragua, os EE.UU. emitiron un comunicado dando a entender que non podían presentar o material sensible á Corte debido á presenza dos xuíces dos Estados do bloque oriental.
Os xuíces poden ditar resolucións conxuntas ou dar as súas propias opinións independentes. As decisións e opinións consultivas son por maioría e, en caso de empate, o voto do presidente convértese en decisivo. Os xuíces tamén poden emitir ditames disidentes separados.
Salvador Moreno
Salvador Moreno Fernández, nado en Ferrol o 14 de outubro de 1886 e finado en Madrid o 2 de maio de 1966, foi un militar galego. Participou na rebelión militar contra a II República que desencadeou a Guerra civil española (1936-1939), tralo cal ocupou varios cargos na ditadura de Franco, entre eles o de ministro de Mariña.
Traxectoria
En 1903 ingresou como aspirante de Mariña, logrando en 1908 o rango de Oficial, e en 1927 foi nomeado Xentilhome de cámara con exercicio do rei Afonso XIII, sendo destinado á base de Ríos, en Vigo. En 1933 asignóuselle o mando do buque-escola Juan Sebastián Elcano.
Tralo levantamento militar de 1936, incorporouse inmediatamente á sublevación no Arsenal de Ferrol, conseguindo apoderarse do cruceiro Almirante Cervera, fondeado no porto de Ferrol controlado por oficiais, mariñeiría e civís contrarios á sublevación. Subiu ao cruceiro só e sen escolta, como se lle solicitara desde o buque, conseguindo disuadir a tripulación e tomar o control do mesmo, motivo polo cal se lle concedeu en 1939 a Cruz Laureada de San Fernando. O 23 de xullo, sendo capitán de Fragata, botouse ao mar nese barco, tendo gran protagonismo en operacións marítimas da Fronte Norte. A primeira misión foi acudir a Xixón en auxilio dos militares alí sublevados, que foran sitiados nos cuarteis de Zapadores e Simancas, aos que axudaba disparando cos canóns do buque cara aos obxectivos solicitados por eles, especialmente nos arredores dos cuarteis sitiados. A eficacia militar dos disparos non era moi grande, pero si a impresión que causaban na moral dos sitiados. A última comunicación entre os cuarteis sitiados e o cruceiro Cervera foi "Disparade sobre nós. O inimigo está dentro", orde que nunca se executou ao crer o Comandante Moreno que era unha táctica do inimigo.
Despois pasou a mandar o cruceiro Canarias, dentro das operacións no Mediterráneo e o Atlántico, onde tamén obtivo importantes vitorias. Con ese buque participou na Batalla de Machichaco, onde recolleu e fixo prisioneiros os 20 superviventes do bou Nabarra, que uns meses despois foron xulgados en consello de guerra e condenados a morte, pero o comandante Moreno intercedeu directamente ante o xeneral Franco impresionado polo valor demostrado pola tripulación do Nabarra, logrando que Franco os indultase e os puxese en liberdade en recoñecemento á súa valentía.
En 1937 foi nomeado segundo Xefe de Estado Maior da Armada, e en agosto de 1939 foi proclamado Ministro de Mariña, cargo que desempeñou en dúas etapas (1939-45 e 1951-57). Foi o encargado de acometer a reconstrución da Armada española trala guerra civil. Como Ministro de Mariña, foi un dos altos cargos do réxime que máis insistiu para que España non tomase parte na segunda guerra mundial. De feito, el e o entón capitán de fragata Luis Carrero Blanco redactaron en 1940 o informe que desaconsellaba a intervención española no conflito, aínda que España participou apoiando o Eixo fascista, coa División Azul, a LEV, ou construíndo submarinos para a Kriegsmarine, operación na que Salvador Moreno participou.
Ascendido a Almirante en 1950, en 1951 foille concedida a Gran Cruz do Mérito Aeronáutico e cabaleiro da Orde Militar e Hospitalaria de San Lázaro de Xerusalén.
Trala súa morte, foi soterrado no Panteón de Mariños Ilustres de San Fernando (provincia de Cádiz).
A bamba
A bamba (en La Bamba) é un filme estadounidense de 1987 escrito e dirixido por Luis Valdez que conta a vida e a carreira da estrela rock Ritchie Valens. Está protagonizado por Lou Diamond Phillips como Valens, Esai Morales, Rosanna DeSoto, Elizabeth Peña, Danielle von Zerneck e Joe Pantoliano. O filme amosa os efectos que a carreira de Valens tivo na vida do seu medio irmán Bob Morales, a súa moza Donna Ludwig e o resto da súa familia.
En 2017, o filme foi escollido para a súa preservación no National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos por ser "cultural, histórica ou esteticamente significativo".
Estreouse en galego o 7 de novembro de 1992 a través da TVG.
Outar de Pregos, Lentellais, O Bolo
dereita|miniatura|Outar de Pregos. Outar de Pregos é un lugar da parroquia de Lentellais no concello ourensán do Bolo na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña 65 habitantes (33 homes e 29 mulleres), oito máis ca en 2010 (34 homes e 23 mulleres nese ano).
Síndrome de Cowden
A síndrome de Cowden, tamén chamada síndrome de hamartomas múltiples, é unha doenza de orixe xenética que se transmite segundo un patrón autosómico dominante. Caracterízase pola aparición en diferentes órganos dunha serie de tumores benignos que se chaman hamartomas. As principais localizacións son pel, tiroide, mama, tracto gastrointestinal, cerebro e útero.
A primeira descrición foi realizada no ano 1963 por Lloyd e Dennis, o nome da síndrome deriva do primeiro paciente que se identificou. É unha doenza considerada rara e estímase que existen arredor de 5 casos por millón de habitantes. A causa é unha mutación no xene PTEN que se atopa no cromosoma 10q23.2. Porén, en moitos casos non existe ningún familiar coñecido que presente a anomalía.
Os pacientes están predispostos a presentar tumores malignos con maior frecuencia que a poboación xeral, principalmente cancro de mama, cancro de tiroide e de endometrio. Por iso o diagnóstico temperán é importante para detectar canto antes a aparición dalgún destes tipos de cancro.
Lidia Falcón
Lidia Falcón, nada en Madrid o 13 de decembro de 1935, é unha política e escritora española.
Traxectoria
Lidia Falcón O'Neill naceu froito dunha relación extramarital do escritor peruano Cesar Falcón e da periodista española Enriqueta O'Neill.
Licenciada en Dereito, Arte Dramática e Periodismo na Universidade de Barcelona e doutora en Filosofía, na Universidade Autónoma de Madrid, destacou pola súa defensa do feminismo en España, especialmente durante a Transición.
Foi militante do PSUC e sufriu persecución durante a ditadura franquista. En 1976 creou o Colectivo Feminista de Barcelona, á vez que a revista Vindicación feminista e a editorial Ediciones de feminismo. En 1977 fundou a Organización Feminista Revolucionaria, a partir da cal se creou o Partido Feminista.
Dende 1979, dirixe a revista Poder y libertad.
A Pedreira, Sistallo, Cospeito
A Pedreira é un lugar da parroquia de Sistallo no concello lugués de Cospeito na comarca da Terra Chá.
José Manuel Iglesias
José Manuel Iglesias Martínez, nado no Penedo (Mugardos) o 29 de novembro de 1944 e finado no mesmo lugar o 1 de outubro de 2008, foi un histórico militante de Comisións Obreiras e unha das persoas que traballou para fundar o Sindicato Nacional de CC.OO. de Galicia.
Traxectoria
Traballador da antiga Bazán —actualmente Navantia—, comezou a traballar con só catorce anos no sector do metal e ao longo da súa vida desenvolveu as tarefas de axustador montador, peón da construción e tubeiro para instalacións eléctricas.
En 1968 formaba parte do Comité Central do Partido Comunista, organización que naquela época era clandestina. Como consecuencia desa militancia foi detido en seis ocasións. Tamén formou parte da dirección galega do Partido Comunista de Galicia —era membro do Comité Comarcal de Ferrol antes da legalización— e chegou a ser procesado por iso. Xa legalizados Comisións Obreiras e o PCG, formou parte do Comité Central e da Executiva deste último, ademais de ser membro da Coordinadora Estatal e do Secretariado Estatal do PCE. En 1985 chegou a ser secretario xeral do PCG. Logo da integración do PCG en Esquerda Unida, José Manuel Iglesias militou na nova formación política e foi concelleiro no seu Mugardos natal desde 1987 a 1999.
Represión
Como consecuencia da súa actividade política na clandestinidade, pero tamén nos albores da democracia, foi obxecto de represión en numerosas ocasións. Chegou a ser condenado a dous anos e catro meses de presión e a dez mil pesetas de multa. Cumpriu pena nos cárceres da Coruña, Xaén e Palencia. O Tribunal de Orde Pública (TOP) tamén o chegou a deter ata tres meses no Proceso de Burgos.
Comisións Obreiras
A partir de 1976, en colaboración con Manuel Amor, Redondo Abuín e outros compañeiros, dedicouse a percorrer Galicia para reorganizar as Comisións Obreiras, formando parte do proceso de creación do actual sindicato. En CCOO foi secretario de Organización do Sindicato Nacional e máis tarde membro da Executiva da Confederación Sindical de CCOO e primeiro secretario da Federación Galega do Metal.
Solidaridad (A Coruña)
Solidaridad foi un semanario editado na Coruña entre 1935 e 1936.
El caso Almería
El caso Almería é un filme español escrito e dirixido por Pedro Costa Musté, no que se narran os feitos acontecidos no coñecido como Caso Almería. A película foi estreada o 26 de xaneiro de 1984 en España.
Camponotus
Camponotus é un xénero de formigas da subfamilia Formicinae co tórax en arco convexo e o pedicelo formado por un só segmento. Forman un grupo ecoloxicamente divero distribuído en todas as rexións do mundo.
Lingua yiddish
O yiddish é unha das linguas empregadas polo pobo xudeu. A súa orixe non está clara pero crese que saíu da fusión entre dialectos hebreos e linguas xermánicas. O yiddish, ao revés que o hebreo, foi amplamente usado pola poboación xudía asquenací para a vida diaria (o hebreo era reservado para a liturxia). Co renacemento da lingua hebrea a principios do século XX dentro dos movementos sionistas, o yiddish comezou a ser deixado de lado. Aínda que no estado de Israel as linguas oficiais son o hebreo e o árabe, o yiddish segue a ter o seu grupo de falantes hoxe en día.
As Mulatas, Arealonga, Vilagarcía de Arousa
As Mulatas é un lugar da parroquia de Arealonga no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Vila, Santiso, Lalín
Vila é un lugar da parroquia de Santiso, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, en 2011 tiña 79 habitantes (37 homes e 42 mulleres).
Faro de Pontevedra
Faro de Pontevedra foi un periódico editado en Pontevedra entre 1911 e 1914.
Historia e características
Co lema "Guerra al caciquismo", pareceu o 15 de xaneiro de 1911. O seu propietario era Celestino López de Castro e estaba dirixido por Fernando Amil Soto. De periodicidade quincenal, saía os días 1 e 15 de cada mes. Contiña editorial e seccións de sociedad, política, ayuntamiento, telefonemas, buzón de queixas, noticias e avisos. Publicou algúns poemas en galego e castelán. Cesou co número 80 do 15 de maio de 1914.
Sonatine (filme de 1984)
Sonatine é un filme canadense de 1984 escrito e dirixido por Micheline Lanctôt. O filme foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 57ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Casa da Moeda de Dahlonega
A Casa da Moeda de Dahlonega foi unha fábrica de moeda estadounidense, unha das ramas da Casa da Moeda dos Estados Unidos, que estivo operativa entre 1838 e 1861, exclusivamente para a cuñaxe de moedas de ouro.
Esta casa de moeda estaba na localidade de Dahlonega, no condado de Lupkin, en Xeorxia, e a marca de ceca das súas moedas era a súa inicial "D" (coincide coa da ceca de Denver, aínda que non hai pé para a confusión, xa que o seu período de actividade é diferente).
Creación da ceca
Mediante unha Lei do Congreso aprobada o 3 de marzo de 1835, estabelecíase:
"[...] unha rama [da Casa de Moeda dos EEUU] na cidade de Nova Orleáns para a moeda de ouro e prata; unha rama na cidade de Charlotte [...] só para a moeda de ouro, e unha rama en Dahlonega ou nas súas proximidades, no condado de Lumpkin, no estado de Xeorxia, tamén exclusivamente para as moedas de ouro. [...]"
esquerda|miniatura|120px|5 [[Dólar estadounidense|dólares da Casa de Moeda de Dahlonega (marca de ceca D).]]
O establecemento destas ramas tivo lugar nun contexto de expansión da Febre do Ouro en Xeorxia, xa que os mineiros precisaban unhas instalacións próximas para o ensaio, a fundición e a cuñaxe do ouro que extraían sen necesidade de envialo á única casa de moeda existente naquela época, a ceca de Filadelfia, a unha distancia inasumible pola inseguridade do traxecto e polo elevado custo do transporte, tendo en conta ademais o importe dos seguros.
Na súa primeira semana de existencia depositáronse na ceca arredor de mil onzas de ouro, e o 17 de abril de 1838 saíron da prensa as primeiras moedas: oitenta pezas de ouro de cinco dólares. A partir desa primeira emisión, en Dahlonega cuñáronse ininterrompidamente moedas con valores de 1 dólar, 2'5 dólares e 5 dólares durante todos os anos da súa actividade, e en 1854 cuñouse tamén unha moeda de 3 dólares.
A ceca na Guerra Civil
miniatura|[[Dólar estadounidense|Dólar de 1861 da Casa de Moeda de Dahlonega (marca de ceca D)]] Cando comezou a guerra civil estadounidense (1861-1865), Dahlonega e a súa casa de moeda quedaron en poder dos confederados. Cando estes se apoderaron da ceca cuñaron algunhas moedas dun dólar e de cinco dólares baixo a autoridade do Goberno dos Estados Confederados. Decoñécese o número exacto de dólares de 1861 coa marca de ceca "D", aínda que se sabe que se cuñaron arredor de 1.597 moedas de cinco dólares aquel ano en Dahlonega.
Todas as moedas da ceca foron cuñadas en cantidades pequenas, o que as converte en moi escasas e desexadas polos coleccionistas de moeda estadounidense.
Pechamento
Despois da fin da guerra o Goberno dos Estados Unidos decidiu non reabrir a Casa da Moeda de Dahlonega e o edificio caeu en desuso ata a fundación do North Georgia College en 1873, cando pasou a utilizarse como sede administrativa e académica desta institución universitaria.
En decembro de 1878 o edificio foi devastado por un incendio e a universidade levantou un novo sobre os alicerces da que fora a casa de moeda, que aínda se utiliza como sede da University of North Georgia.
Directores da ceca
Durante a súa existencia, a Casa da Moeda de Dahlonega tivo seis directores (entre parénteses, as datas de exercicio do cargo):
Nature
miniatura|250px|Primeira portada da revista Nature. Nature é unha das máis antigas e famosas revistas científicas. O seu primeiro número foi publicado o 4 de novembro de 1869. A diferenza doutras non está especializada en ningún campo en concreto, publicando artigos nunha ampla variedade de temas, aínda que a súa principal área é a bioloxía. O seu principal competidor é a revista Science.
Historia e características
Cunha periodicidade semanal, Nature é publicada en Reino Unido pola compañía Nature Publishing Group subsidiaria de Macmillan Puiblishers. Nature ten oficinas en Londres, Nova York, San Francisco, Washington, D.C., Toquio, París, Múnic e Basingstoke, e dispón de correspondentes propios na maioría dos países industrializados. A editorial publica tamén varias revistas especializadas baixo o nome de Nature como Nature Neuroscience, Nature Methods e Nature Structural and Molecular Biology entre outros.
A revista é lida por científicos e investigadores de todo o mundo sendo a maior parte dos artigos exposicións de traballos de investigación moi técnicos. Con todo tamén inclúe editoriais e noticias científicas de carácter xeral así como artigos sobre política científica en diferentes países, críticas de libros técnicos e de divulgación e artigos sobre a historia e o futuro dalgunhas disciplinas científicas.
Para a maioría dos científicos publicar en Nature constitúe unha marca de prestixio. A revista rexeita en torno ao 95 % dos artigos que lle son enviados (peer review). Os artigos publicados aparecen en ocasións apuntados pola prensa xeral e considérase que se atopan na fronte da investigación científica. Algúns artigos famosos publicados por Nature foron:
Os artigos publicados en Nature sométense a un rigoroso sistema de arbitraxe por expertos internacionais na área aos que a revista pide a súa opinión sobre os artigos enviados. En casos dubidosos algúns dos experimentos son repetidos por outros científicos confidencialmente antes da publicación. Os editores da revista realizan tamén un importante rastrexo determinando se o artigo é ou non de interese xeral e se está ou non entre os temás de interese científicos superior. A pesar de todos estes filtros algúns artigos publicados pola revista constituíron famosos escándalos ao demostrarse a falsidade dos resultados presentados. Tales foron os casos da memoria da auga ou a fusión fría.
En 2007 esta revista xunto con Science foi galardoada co Premio Príncipe de Asturias de Comunicación e Humanidades.
Departamento de Cerro Largo
dereita|250px|miniatura|Localización do departamento no Uruguai.
Cerro Largo é un departamento uruguaio situado no nordeste do país. Limita ao oeste con Durazno, ao norte con Rivera e Tacuarembó, ao leste co Brasil, e ao sur co departamento de Treinta y Tres.
Ten 13.648 km², o que o converte no cuarto departamento máis extenso do Uruguai, e unha poboación estimada de 89.564 habitantes segundo o censo de 2004. A capital departamental é a cidade de Melo.
Joachim Murat
Xoaquín Murat (en francés Joachim Murat ou Joachim-Napoléon Murat), nado en Labastide-Fortunière (Reino de Francia) o 25 de marzo de 1767 e finado en Pizzo (Calabria, Reino de Nápoles) o 13 de outubro de 1815, foi un nobre e militar francés ao servizo do seu cuñado Napoleón Bonaparte.
Foi mariscal de Francia, gran duque de Berg (entre 1806 e 1808), e rei de Nápoles (entre 1808 e 1815).
Infancia e xuventude
Fillo dun posadeiro e destinado á carreira eclesiástica, abandonou os seus estudos de teoloxía para alistarse no exército tras estoupar a Revolución francesa. Formou parte da garda constitucional de Luís XVI, e despois no exército da república no que iría ascendendo na escala de oficiais.
180px|miniatura|esquerda|Xoaquín Murat, subtenente ([[alférez) do 12º rexemento de cazadores en 1792.]]
En 1798 Napoleón solicitou os seus servizos para a Campaña de Exipto, logrando nela o ascenso a xeneral. Xogou un papel crucial na segunda batalla de Abukir, onde pese a resultar ferido consegue capturar ao xeque mameluco Mustafá Paxá. Cando lle presentan ao prisioneiro, Murat desenvaíña o seu sabre e córtalle tres dedos dunha man como castigo por ordenar a decapitación de todos os franceses, vivos ou mortos, advertíndoo de que se volvía algunha vez a dar unha orde semellante, lle cortaría "partes máis importantes".
Polo seu valor e grandes servizos prestados, Napoleón infórmao dos seus plans para volver a Francia. Xunto a outros xenerais, abandona Exipto e volve ao país a bordo da fragata Muiron.
No Consulado
Participou activamente no golpe de Estado do 18 de brumario do ano VIII da Revolución francesa (que correspondería co 9 de novembro de 1799), onde a unha orde de Napoleón toma coas súas tropas o Palacio de Saint Cloud, sede da Asemblea. Tras a proclamación do Consulado foi nomeado comandante da Garda Consular.
Casou con Carolina Bonaparte, irmá de Napoleón, o 20 de xaneiro de 1800. O 10 de novembro dese ano foi elixido deputado polo departamento de Lot. Consegue un novo ascenso cando Napoleón o nomea Comandante da Primeira División Militar e Gobernador de París en substitución de Jean-Andoche Junot, duque de Abrantes, cargo que lle permitiría ter 60.000 homes baixo o seu mando directo.