cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estación de Teruel
Historia
O ferrocarril chegou a Teruel o 1 de abril de 1901 coa apertura do tramo Calatayud-Puerto Escandón da liña que pretendía unir Calatayud con Valencia. As obras correron a cargo da Compañía del Ferrocarril Central de Aragón. En 1941, coa nacionalización da totalidade da rede ferroviaria a estación pasou a ser xestionada por Renfe. Desde o 31 de decembro de 2004 Adif é a titular das instalacións.
A estación
thumb|250px|A [[locomotora diésel-eléctrica 333.107 de Renfe na estación de Teruel.]] Está situada ao oeste do centro urbano ao final do camiño da Estación. A pesar de transcorrer máis dun século desde a inauguración do recinto o edificio para viaxeiros segue conservando sen apenas modificacións relevantes o aspecto que mostraba outrora. É de planta rectangular e dúas alturas cun tellado de catro vertentes cubrindo a estrutura. O material predominante é o ladrillo visto. Todo o conxunto é dunha extrema sobriedade, con vans adintelados e sen elementos decorativos remarcables.
A estación ten dúas plataformas, unha lateral cuberta á que accede a vía 1 e unha central sen cubrir, aínda que si dispón dun refuxio, á que acceden as vías 3 e 5. En paralelo ás mencionadas e sen plataforma está a vía 7 que dispón dunha derivación da que nacen as vías 11, 13, 15 e 17. Pola súa banda as vías 2, 4, 6, 8 e 10 finalizan na proximidade do edificio principal sendo a vía 10 a máis afastada delas. As instalacións complétanse con almacéns, peiraos, dúas cocheiras e diversas construcións anexas.
Dispón de sala de espera, venda de billetes, aseos, puntos informativos e un aparcadoiro exterior.
Media distancia
Actualizados a 8 de xullo de 2016.
Laura Dern
Laura Elizabeth Dern, nada nos Ánxeles (Estados Unidos) o 10 de febreiro de 1967, é unha actriz estadounidense.
Traxectoria
Filla dos actores Bruce Dern e Diane Ladd, Dern actuou en filmes como Smooth Talk (1985), Blue Velvet (1986), Fat Man and Little Boy (1988), Wild at Heart (1990), Jurassic Park (1993) ou October Sky (1999). Polo filme Rambling Rose de 1991 foi candidata ao Óscar á mellor actriz de 1991. Gañou un Globo de Ouro por Afterburn en 1992 e polo papel de Katherine Harris, secretaria de Estado de Florida, no telefilme Recount (2008).
Maria de la Salut
250px|miniatura|Localización de Maria de la Salut Maria de la Salut é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 30.49 km² onde no ano 2007 vivían 2.095 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca.
Demografía
Evolución da poboación de Maria de la Salut dende a década dos 50 ata agora:
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Regra do gol en campo contrario
A regra do gol en campo contrario é un método para determinar o gañador dun partido ou eliminatoria deportiva que se atopa empatada. Isto ocorre xeralmente no fútbol, cando dous equipos xogan unha eliminatoria de ida e volta, é dicir, cando se xogan dous partidos, un como local e outro como visitante.
Segundo o Regulamento do International Board, na sección denominada "Procedementos para determinar o gañador dun partido ou eliminatoria", onde se denomina oficialmente goles marcados fóra de casa, o equipo que converta máis goles como visitante gaña se hai empate na diferenza de goles. Isto tamén se pode expresar establecendo que os goles de visitante valen dobre en caso de empate.
A regra é aplicada en varias competicións que involucran fases de partidos de ida e volta, entre elas, as roldas finais da Liga de Campións da UEFA e a UEFA Europa League e os partidos de ida e volta das clasificacións á Copa Mundial da FIFA e da Eurocopa.
Anne Le Ny
Anne Le Ny, nada o 16 de decembro de 1962 en Antony, Altos do Sena, é unha actriz, realizadora e escenarista francesa.
Chaos, San Cristovo de Lóuzara, Samos
Chaos é unha aldea da parroquia de San Cristovo de Lóuzara, no concello de Samos, provincia de Lugo.
Localización
Está situado a uns 915 m. de altitude próxima a Quintá.
Joaquín Nieves López
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Ourense, no Colexio Labor de Vigo e na Academia Verinense. Foi correspondente dos diarios deportivos Gol de Madrid, Meta de Vigo e Imán da Coruña. Ingresou na Escola Oficial de Periodismo de Madrid e foi correspondente do diario portugués Mundo Deportivo e colaborou con Marca. Titulado en Xornalismo coa tese de fin de carreira Periodismo en Verín dirixida por José Altabella, e titulado polo Ministerio de Información e Turismo en Radio e Televisión.
Dirixiu El Heraldo de Verín na súa segunda época (1945-1946). En 1949 incorporouse á redacción do diario Proa de León, foi xefe da sección de internacional e da de sucesos e dirixiu as publicacións Ayer y hoy e Corner en León. Foi membro da Asociación da Prensa Ourensá, pertenceu á Asociación da Prensa Leonesa e foi delegado na provincia da Agrupación de Xornalistas Deportivos. Colaborou tamén en Radio León da Cadena SER.
En 1983 foi destinado ao Gabinete de Prensa da xefatura de protección Civil leonesa ata a súa xubilación. Finou en León o 25 de xuño de 2020.
O Cairo
O Cairo (‏القاهرة‎, Al-Qāhira en árabe) é a capital e maior cidade do Exipto, situada nas marxes do río Nilo. Foi fundada no 969 para servir de capital do Exipto árabe. Foi conquistada en 1517 polos turcos. Entre 1798 e 1801 foi ocupada polos franceses. É a sede da Liga Árabe. Unha cidade que é un museo aberto composto por unha mistura de antigo e moderno, que conviven nos seus barrios, rúas, ruelas e becos. O Cairo relixioso, cheo de vida e de contrastes, cidade cosmopolita en culturas e xentes, que revela diferentes civilizacións.
A súa área metropolitana inclúe unha poboación aproximada de máis de 20 millóns de habitantes,​ sendo a urbe máis poboada do continente africano e doceava do mundo.​ É coñecida polos exipcios como a "nai de tódalas cidades" e a "cidade dos mil minaretes".
Antigos asentamentos
miniatura|upright|Restos dunha torre romana circular na [[Fortaleza de Babilonia (finais do século III) no Cairo Vello]] A área ao redor do actual Cairo foi durante moito tempo o centro neurálxico do Antigo Exipto debido á súa situación estratéxica na confluencia das rexións do Val do Nilo e do Delta do Nilo (aproximadamente Alto Exipto e Baixo Exipto), o que tamén a situaba no cruzamento das principais rutas entre o norte de África e o Levante. Menfis, a capital de Exipto durante o Reino Antigo e cidade importante ata o período tolemaico, estaba situada ao sur e a pouca distancia do actual, O Cairo. Heliópolis, outra cidade importante e gran centro relixioso, estaba situada no que hoxe é o suburbio do nordeste do Cairo. Foi en gran parte destruída polas invasións persas nos anos 525 e 343 a. C. e parcialmente abandonada a finais do século I a.C.
Non obstante, as orixes do moderno Cairo remóntanse xeralmente a unha serie de asentamentos no primeiro milenio d.C. Ao redor do século IV, a medida que Memfis seguía perdendo importancia, os romanos estableceron unha gran fortaleza ao longo da marxe oriental do Nilo. A fortaleza, chamada Babilonia, foi construída polo emperador romano Diocleciano (r. 285–305) na entrada dunha canle que conectaba o Nilo co mar Vermello que fora creado anteriormente polo emperador Traxano (r. 98–115). Máis ao norte da fortaleza, preto do actual distrito de Al-Azbakiyah, había un porto e un posto avanzado fortificado coñecido como Tendunyas. (ϯⲁⲛⲧⲱⲛⲓⲁⲥ) ou Umm Dunayn. Aínda que na zona non quedan estruturas anteriores ao século VII, ademais das fortificacións romanas, as evidencias históricas apuntan a que existía unha cidade de considerable tamaño. A cidade era o suficientemente importante como para que o seu bispo, Ciro, participase no segundo concilio de Éfeso do ano 449. Porén, a guerra bizantino-sasánida entre os anos 602 e 628 causou grandes dificultades e probablemente fixo que a maior parte da poboación urbana marchase cara ao campo, deixando o asentamento parcialmente deserto. Hoxe en día, o lugar segue sendo o núcleo da comunidade ortodoxa copta, que se separou das igrexas romanas e bizantinas a finais do século IV. As igrexas máis antigas do Cairo, como a Igrexa de Santa Bárbara e a Igrexa dos Santos Serxio e Baco (finais do século VII ou principios do VIII), atópanse dentro dos muros da fortaleza, no que hoxe se coñece como Cairo Vello ou Cairo copto.
Fustat e outros asentamentos islámicos
alt=Un home nun burro pasa por diante dunha palmeira, cunha mesquita e un mercado detrás de Mohamed kamal|miniatura|upright|Ruínas escavadas de [[Fustat (foto de 2004)]] A conquista musulmá do Exipto bizantino foi dirixida por Amr ibn al-As desde o 639 ata o 642. A fortaleza de Babilonia foi asediada en setembro do 640 e caeu en abril do 641. No 641 ou principios do 642, tras a rendición de Alexandría (a capital exipcia daquela), fundou un novo asentamento xunto á fortaleza de Babilonia. A cidade, coñecida como Fustat (الفسطاط),serviu como cidade de guarnición e como nova capital administrativa de Exipto. Historiadores como Janet Abu-Lughod e André Raymond rastrexan a xénese do Cairo actual ata a fundación de Fustat. A elección de fundar un novo asentamento neste lugar no interior, en lugar de utilizar a capital existente de Alexandría na costa do Mediterráneo, puido deberse ás prioridades estratéxicas dos novos conquistadores. Un dos primeiros proxectos da nova administración musulmá foi limpar e reabrir a antiga canle de Traxano para enviar grans máis directamente desde Exipto a Medina, a capital do califato en Arabia. Ibn al-As tamén fundou unha mesquita para a cidade ao mesmo tempo, agora coñecida como Mesquita de Amr Ibn al-As, a mesquita máis antiga de Exipto e África (aínda que a estrutura actual data de expansións posteriores).
No ano 750, tras o derrocamento do califato omeia polos abasíes, os novos gobernantes crearon o seu propio asentamento ao nordeste de Fustat que se converteu na nova capital provincial. Esta era coñecida como al-Askar (العسكر) xa que estaba disposta como un campamento militar. Tamén se engadiu unha residencia de gobernador e unha nova mesquita, esta última rematada no 786. No 861, por orde do califa abasí al-Mutawakkil, construíuse un nilómetro na illa Roda preto de Fustat. Aínda que foi reparada e dotada dun novo tellado nos séculos posteriores, a súa estrutura básica aínda se conserva na actualidade, polo que é a estrutura islámica máis antiga que se conserva hoxe no Cairo.
upright|miniatura|A [[mesquita de Ibn Tulun, construída por Ahmad Ibn Tulun en 876-879 d.C.]]
No ano 868 un comandante de orixe turco chamado Bakbak foi enviado a Exipto polo califa abasí al-Mu'taz para restablecer a orde despois dunha rebelión no país. Estivo acompañado polo seu fillastro, Ahmad ibn Tulun, quen chegaria a ser gobernador efectivo de Exipto. Co tempo, Ibn Tulun fíxose cun exército e acumulou influencia e riqueza, o que lle permitiu converterse no 878 en gobernante independente de facto tanto de Exipto como de Siria. No 870, usou a súa crecente riqueza para fundar unha nova capital administrativa, al-Qata'i (القطائـع), ao nordeste de Fustat e de al-Askar. A nova cidade incluía un palacio coñecido como Dar al-Imara, un campo de desfile coñecido como al-Maydan, un bimaristan (hospital) e un acueduto para abastecer de auga a cidade. Entre o 876 e o 879 Ibn Tulun construíu unha gran mesquita, hoxe coñecida como mesquita de Ibn Tulun, no centro da cidade, xunto ao palacio. Despois da súa morte no 884, Ibn Tulun foi sucedido polo seu fillo e os seus descendentes que continuaron cunha dinastía de curta duración, os tulunidas. No 905, os abasíes enviaron ao xeneral Muhammad Sulayman al-Katib para reafirmar o control directo do país. O dominio tulunida rematou e al-Qatta'i foi arrasada, excepto a mesquita que permanece en péa día de hoxe.
Fundación e ampliación do Cairo
esquerda|miniatura|upright|Un plano do Cairo antes do 1200 d. C., reconstruído por [[Stanley Lane-Poole (1906), que mostra a localización das estruturas fatimíes, a Cidadela de Saladino e xacementos anteriores (Fustat non se mostra)]]
No 969, o califato fatimí xiíta ismailí conquistou Exipto tras gobernar desde Ifriqiya. O xeneral fatimí Jawhar al-Saqili fundou unha nova cidade fortificada ao nordés de Fustat e da antiga al-Qata'i. Tardouse catro anos en construír a cidade, inicialmente coñecida como al-Manṣūriyyah, que ía servir de nova capital do califato. Nesa época, por orde do califa, encargouse a construción da mesquita de al-Azhar, que se converteu na terceira universidade máis antiga do mundo. Co tempo, O Cairo converteríase nun centro de aprendizaxe, cunha biblioteca que contiña centos de miles de libros. Cando o califa al-Mu'izz li Din Allah chegou da antiga capital fatimí de Mahdia en Tunes no 973, deu á cidade o seu nome actual, Qāhirat al-Mu'izz ("O vencedor de al-Mu'izz"), de onde procede os orixes do nome "O Cairo" (al-Qāhira). Os califas vivían nun vasto e fastuoso complexo palaciano que ocupaba o corazón da cidade. O Cairo seguiu sendo unha cidade real relativamente exclusiva durante a maior parte desta época, pero durante o mandato de Badr al-Gamali como visir (1073-1094) suavizáronse as restricións por primeira vez e permitiuse ás familias máis ricas de Fustat mudarse á cidade. Entre 1087 e 1092, Badr al-Gamali tamén reconstruíu as murallas de pedra e construíu as portas de Bab al-Futuh, Bab al-Nasr e Bab Zuweila, que aínda se conservan.
Durante o período fatimí, Fustat alcanzou o seu apoxeo en tamaño e prosperidade, actuando como centro de artesanía e comercio internacional e como principal porto da zona no Nilo. As fontes históricas informan de que na cidade existían residencias comunais de varios pisos, sobre todo no seu centro, que adoitaban estar habitadas por residentes de clase media e baixa. Algunhas alcanzaban os sete pisos e podían albergar entre 200 e 350 persoas. É posible que fosen similares á insulae romana e que fosen o prototipo dos complexos de apartamentos de alugueiro que se fixeron comúns nos últimos períodos mameluco e otomán.
Aínda que os cruzados non capturaron a cidade en 1168, unha continua loita de poder entre Shawar, o rei Amalarico e o xeneral zengí Shirkuh provocou a caída do poder fatimí. En 1169, o sobriño de Shirkuh Saladino foi nomeado novo visir de Exipto polos fatimíes e dous anos máis tarde arrebatou o poder á familia do último califa fatimí, al-Adid. Como primeiro sultán de Exipto, Saladino estableceu a dinastía aiúbida, con sede no Cairo, e aliñou a Exipto cos sunnitas abbasíes, que tiñan a súa sede en Bagdad. En 1176, Saladino iniciou a construción da Cidadela do Cairo, que sería a sede do goberno exipcio ata mediados do século XIX. A construción da cidadela puxo fin definitivamente á condición de cidade-palacio exclusiva do Cairo construída polos fatimíes e abriuna ao común dos exipcios e aos comerciantes estranxeiros, impulsando o seu desenvolvemento comercial. Xunto coa cidadela, Saladino tamén iniciou a construción dunha nova muralla de 20 quilómetros de lonxitude que protexería O Cairo e Fustat polo seu lado oriental e conectaríaos coa nova cidadela. Estes proxectos de construción continuaron máis aló da vida de Saladino e completáronse baixo os seus sucesores aiúbidas.
Isto foi o que pasou ata que chegou Napoleón Bonaparte o 1 de xullo de 1798, que derrotou ós mamelucos o 21 de xullo e conquistou Al-Qahira o 24 de xullo, na procura de recortar a expansión británica cara á India e aumentar o dominio francés. O día 1 de agosto, o almirante inglés Nelson dirixiuse a Exipto e deixou illado a Napoleón na batalla de Abukir. Os turcos apoiaron improductivamente ós seus aliados ingleses, pero a moral francesa ía debilitándose: nunha viaxe secreta de Napoleón a Francia, deixou o mando baixo o xeneral Kléber a quen matarían despois, o cal obrigou á capitulación en agosto de 1802.
Monumentos Islámicos
miniatura|dereita|240px|Museo do Cairo miniatura|dereita|240px|Khan El Khalili
Etimoloxía
Cando naceu hai cinco milenios chamárona Misr, que agora se usa en árabe como nome do país do que é capital. Séculos despois, cando creceu, rebautizouse como Al-Qahira ("A vitoriosa"). Xa que logo, sería incorrecta chamala "o Cairo" (que en galego significa "o dente") posto que isto sería unha interpretación do artigo castelán, onde se lle cambia incoherentemente de xénero. Ironicamente, a capital exipcia nunca venceu a ninguén, senón que máis ben foi case sempre derrotada no seu inútil empeño de se converter no centro dun imperio. Máis adiante chamóuselle tamén Um al-Dunya ("A nai do mundo"), mais agora verase que isto é moito esbardallar.
Na literatura
O poeta turco Fazul Bey xa escribiu no século XV:
Noutro libro da tradición árabe, As mil e unha noites, un personaxe afirma:
O viaxeiro tanxerino Ibn Battuta visitouna varias veces no século XIV no período mameluco e describiuna dun xeito máis exacto:
Actividade continua
O certo é que a "Cidade dos mil minaretes" representa todo o que é Exipto. Xa entre o século XI e o século XII tiña medio millón de habitantes cando daquela París tiña douscentos mil, Londres corenta mil e Madrid era unha aldea. Hoxe habítana vinte millóns de persoas e para a ONU é a cidade poboada con máis densidade: no centro da cidade chega a douscentos mil habitantes por quilómetro cadrado inda que nalgunhas zonas esa cifra ascende a medio millón.
A súa superficie asfaltada é superior á de Nova York: case sen espazos verdes, a proporción de céspede correspondente a cada cairota ten a superficie dunha sola de zapato. Os novos edificios de vinte pisos das aforas da cidade déixanse a miúdo cos teitos sen rematar e as trabes vistas, coa idea de que nalgúns anos sexa necesario engadir novos andares.
Unha boa parte das familias cairotas habitan vivendas dun só cuarto e os integrantes fan quenda para comer, asearse ou durmir. Isto fai pensar que os habitantes de Al-Qahira esquecen a división natural entre día e noite: sen horario de durmir, o tráfico non baixa de intensidade e hai moitos mercados que continúan abertos toda a noite así coma oito mil cafés dos trinta mil totais. Tamén deambulan douscentos mil vendedores ambulantes, corenta mil nenos sen fogar.
Capitalidade
Al-Qahira desborda o concepto de capital occidental: tódolos camiños e estradas nacen ou morren na capital, onde viven un de cada catro exipcios. As principais universidades exipcias teñen a súa sede na urbe e tódolos xornais se editan en Al-Qahira. Tódolos departamentos gobernamentais están na capital, censando máis de dous millóns de funcionarios.
Tamén se pode confirmar coma capital do islam, polo menos intelectual e artística: é onde se editan un 60 por cento dos textos árabes do orbe, onde estudan as elites musulmáns, nas súas escolas coránicas é onde se forma boa parte do clero do islam (tanto fundamentalista coma tolerante), onde se filma a maior parte das películas e telenovelas árabes (que consagra o dialecto cairota coma unha segunda lingua franca do islam, co permiso do árabe coránico).
É a capital da arte no islam, onde se fai e exporta a mellor música árabe: foi onde naceu, viviu e morreu a gran cantante Umm Kulsum, quen congregou no seu enterro máis xente có presidente Nasser, pai da independencia. Al-Sitt, "a gran señora" conmoveu coas súa baladas e aínda o fai dende Marrocos a Indonesia. É onde se acollen as mellores na danza do ventre (que chegan a cobrar un millón de pesetas por actuación), entre elas Fifí Abdú, quen, ante as prohibicións das autoridades relixiosas exipcias chegou a afirmar que a súa arte "é un asunto exclusivo entre Al-lah e mais eu".
Igual que gardián da espiritualidade e da fe e do rigor do pensamento, tamén é a anfitrioa dos seus pecados: a legalidade do alcohol atrae ós xeques de Arabia Saudita ou de Kuwait que o prohiben nos seus países e os seus lupanares son do mellor do islam.
Transporte
miniatura|dereita|240px|Tránsito do Cairo A súa entrada en tren na Ramses Station ten pouco de faraónica, pero saír á rúa si que ofrece bastante de aventura, sorteando claxons, taxis e carros de tiro coma un toureiro para salvar a vida. O tránsito é dun millón de vehículos a motor cunha media de quince anos de idade, e aínda pasean por ela cinco mil burros.
Mentres, a cidade ofrece unha moderna rede de metro, limpa e eficaz, con espazosas plataformas e anchos vestíbulos (por exemplo nas estacións Nasser ou Sadat) e con vagóns moi novos. Existen vagóns destinados só a mulleres.
Rodrigo Pacheco y Osorio
Como as incursións de indios alzados producíanse no norte do Nuevo Reino de León, foi fundado un presidio ao que se chamou Cerralvo en honra do vicerrei.
En 1635 regresou Rodrigo Pacheco á Península ibérica para ser embaixador en Viena.
-667
Outros
Historia ano a ano
Agüela
O topónimo Agüela pode referirse a:
Sporting Club de Bastia
O Sporting Club Bastia é un club de fútbol francés da cidade de Bastia, en Alta Córsega (Córsega). Foi fundado en 1905 e actualmente compite na Ligue 1, logo de ascender na tempada 2011–12.
Historia
En 1905 fúndase o Sporting Club Bastia e ten como primeiro presidente a Emile Brandizi. En 1962 o club pasa a chamarse Sporting Etoile Club Bastia. En 1981 o equipo gaña o seu primeiro título, a Copa de Francia. En 1992 o club cámbiase o nome polo actual, Sporting Club de Bastia.
Estadio
O Bastia xoga os seus partidos no Stade Armand Cesari, inaugurado o 16 de outubro de 1932, con capacidade para 10.130 persoas.
Neste estadio produciuse un suceso tráxico. Ocorreu en 1992 cando se decidiu instalar unha tribuna provisional para un encontro da semifinal da Copa de Francia. A tribuna afundiuse ocasionando a morte de 18 persoas.
Número primo
Número primo é un número natural maior que 1 e que ten exactamente dous divisores positivos distintos: 1 e el mesmo. Se un número natural é maior que 1 e non é primo, dise que é composto. Por convención, os números 0 e 1 non son primos nin compostos. O concepto de número primo é moi importante na teoría dos números. Un dos resultados da teoría dos números é o Teorema Fundamental da Aritmética, que afirma que calquera número enteiro positivo pode ser escrito univocamente como o produto de varios números primos (chamados "factores primos"). Ao proceso que recibe como argumento un número e devolve os seus factores primos chámase descomposición en factores primos. Antes do desenvolvemento do cálculo automático, a determinación dos factores primos era un proceso traballoso en extremo, mais a finais do século XVIII xa existían, grazas ao labor dalgúns matemáticos, entre os cales estaban Anton Felkel e Jurij Bartolomej Vega, extensas táboas abranguendo o intervalo desde a unidade ata algúns millóns.
Colocando os números primos en orde crecente, temos que os primeiros elementos son:
2, 3, 5, 7, 11, 13, 17, 19, 23, 29, 31, 37, 41, 43, 47, 53, 59, 61, 67, 71, 73, 79, 83, 89, 97...
Exemplos de decomposicións:
Teoremas dos números primos
Sábese que, á medida que avanzamos na secuencia dos números enteiros, os primos tórnanse cada vez máis raros. Isto levanta dúas cuestións:
A resposta a primeira cuestión é que o conxunto dos primos é infinito. Podemos demostralo da seguinte forma:
Supoña, por absurdo, que o número de primos sexa finito e sexan os primos. Sexa P o número tal que
P = onde \prod denota o produto.
A resposta para a segunda pregunta é que esa proporción se aproximará máis a n:\ln (n) canto maior sexa n, onde \ln é o logaritmo natural.
Grupos e secuencias de números primos
Coñécense dous grupos de números primos, dos tipos:
e
Tratándose de números primos, é perigoso facer unha xeneralización apenas con base nunha observación, non solidamente comprobada matematicamente. Por exemplo, 31, 331, 3 331, 33 331, 333 331, 3 333 331 e 33 333 331 son primos, mais 333 333 331 non é (333 333 331 = 17 ⋅ 19 607 843).
José María Gutiérrez Hernández
José María Gutiérrez Hernández, coñecido como Guti, nado o 31 de outubro de 1976 en Torrejón de Ardoz, é un exfutbolista español. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección española.
Inicios
Guti chegou con nove anos á canteira do Real Madrid. Na tempada 1995-96, chegou ao Real Madrid B (actual Real Madrid Castilla), que entón estaba na Segunda división.
En Primeira División
Guti debutou no Real Madrid, o único equipo onde xogou en Primeira División, o 2 de decembro de 1995, da man de Jorge Valdano, no partido Real Madrid-Sevilla, que finalizou co resultado de 4-1 favorable ao equipo local.
Durante os primeiros anos, Guti foi un xogador de persoal, e non dispuxo de moitos minutos debido a que había outros xogadores que xogaban na súa mesma demarcación.
A súa situación cambiou coa chegada ao banco do primeiro equipo de Vicente del Bosque como adestrador branco, na tempada 1999/00, para suplir ao destituído John Benjamin Toshack. Guti empezou a ser importante para del Bosque en parte grazas ao traballo de ximnasio que realizou o xogador, que lle proporcionou unha maior corpulencia e musculatura máis forte, favorecendo as súas calidades técnicas e en consecuencia, o seu xogo. O innegable salto de calidade do xogador tivo como premio o aumento nos minutos de xogo e nas súas actuacións como titular, ademais do seu debut coa Selección de España o 5 de maio de 1999 nun partido contra Croacia, que España gañou 3-1.
Na campaña seguinte, a tempada 2000-01, Guti asentouse no primeiro equipo. Debido a unha lesión de Fernando Morientes, Guti tivo que ocupar a posición de dianteiro, anotando 14 goles que contribuíron á consecución da liga número 28. Nesta campaña gañouse o seu segundo sobrenome máis coñecido (tras 'Guti') durante un partido no Madrigal no que se encarou cuns afeccionados. Guti chamou paletos a seguidores do Villarreal e dedicoulles un peite mentres se dirixía ao autocar do seu equipo. O Madrid impúxolle ao '14' unha multa disciplinaria dun millón de pesetas e no Madrigal fixéronlle a 'cruz' (a partir de entón, foi habitual ver como a afección do Madrigal corea o sobrenome de 'Paleto' en referencia a Guti).
Desde entón Guti contou sempre con minutos e máis tarde ou máis cedo os adestradores que foron pasando polo Real Madrid recompensáronlle coa titularidade na maior parte dos encontros. É parte imprescindible en todos os títulos que o Real Madrid conseguiu desde o seu debut.
Coa chegada de Bernd Schuster ao banco, Guti asentouse como titular case indiscutible na posición de mediocentro ofensivo e peza clave para o equipo. Na primeira tempada do alemán como adestrador branco, a tempada 2007-08, Guti converteuse no máximo asistente da competición con 14 pases de gol.
O 14 de setembro de 2008, durante o partido que enfrontaba ao Real Madrid co Club Deportivo Numancia, Guti marcou o gol 5.000 do Real Madrid en Liga.
Selección nacional
O seu debut coa selección absoluta produciuse o 5 de maio de 1999 en Torremolinos (España), nun partido que España lle gañou 3-1 a Croacia.
Vida persoal
Casou coa ex-presentadora de televisión e empresaria dunha axencia de modelos, Arancha de Benito, o 22 de xuño de 1999 na Igrexa dos Xerónimos de Madrid, da que se divorciou en 2009 segundo un comunicado emitido polo xogador o 14 de abril de 2009.
Teñen dous fillos, unha nena, Zaira, nada o 15 de decembro de 2000, e un neno, Aitor José, nado o 21 de xaneiro de 2001.
Guti apareceu en dúas películas facendo un cameo: En Torrente 3: El Protector, xunto aos seus compañeiros do Real Madrid Iker Casillas e por aquel entón Iván Helguera; e tamén en ¡Goool! 2: Viviendo el sueño, en ambas as dúas facendo de si mesmo. Tamén apareceu na película/documental Real, la película.
Goles
Esta táboa inclúe os partidos de Primeira División de España, Copa do Rei e Liga de Campións da UEFA.
Palmarés
Durante 14 tempadas no Real Madrid, Guti conseguiu os seguintes títulos: Ademais, como xogador da Selección nacional de fútbol de España, gañou un Campionato Europeo sub 18 (1995) e un Europeo sub 21 (1998).
Marratxí
250px|miniatura|Localización de Marratxí miniatura|250px|dereita|Escudo de Marratxí Marratxí é un concello das Illas Baleares. Esténdese por unha área de 54 km² onde no ano 2007 vivían 31.120 habitantes. Encóntrase na illa de Mallorca. Esta a tan só 5 km da capital.
Demografía
Evolución da poboación de Marratxí dende a década dos 50 ata agora:
Tiocianato
O tiocianato (tamén chamado sulfocianato, sulfocianuro ou rodanuro ) é o anión [SCN]−. É a base conxugada do ácido tiociánico. Entre os seus derivados comúns están os sales incoloros tiocianato de potasio e tiocianato de sodio. Os compostos orgánicos que conteñen o grupo funcional SCN tamén se chaman tiocianatos. Antes utilizábase en pirotecnia o tiocianato de mercurio(II).
Marratxí
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Tiocianato
O tiocianato é análogo ao ión cianato, [OCN]−, no cal o oxíxeno se substituíu por xofre. O [SCN]− é un dos pseudohaluros, debido á similitude das súas reaccións coas dos ións haluro. O tiocianato coñecíase tamén como rodanuro (da palabra grega que significa rosa) debido á cor vermella dos complexos que forma co ferro. O tiocianato prodúcese por reacción de xofre elemental ou tiosulfato co cianuro: A segunda reacción é catalizada polo encima sulfotransferase coñecido como rodanese (sic) e pode ser importante para a detoxificación do cianuro no corpo.
Estrutura, enlaces e coordinación
miniatura|dereita|300px|[[Resonancia (química)|Estruturas de resonancia do ión tiocianato.]] O tiocianato comparte a súa carga negativa aproximadamente por igual entre o xofre e o o nitróxeno. Como consecuencia, o tiocianato pode actuar como nucleófilo tanto no xofre coma no nitróxeno, polo que é un ligando ambidentado. O [SCN]− pode tamén funcionar como ponte entre dous metais (M−SCN−M) ou entre tres (>SCN− ou −SCN<). As evidencias experimentais levan á conclusión xeral de que os metais de clase A (ácidos duros) tenden a formar complexos de tiocinato unidos polo nitróxeno, mentres que os metais de clase B (ácidos brandos) tenden a formar complexos de tiocianato unidos polo xofre. Ás veces están implicados outros factores, por exemplo, cinética e solubilidade, e pode darse isomería de enlace, por exemplo [Co(NH3)5(NCS)]Cl2 e [Co(NH3)5(SCN)]Cl2.
Tiocianatos orgánicos
Os derivados orgánicos e con metais de transición do ión tiocianato poden existir como "isómeros de enlace." Nos tiocianatos, o grupo orgánico (ou ión metálico) está unido ao xofre: o R−S−C≡N ten un enlace simple S-C e un triplo enlace C-N. Nos isotiocianatos, o substituínte está unido ao nitróxeno: o R−N=C=S ten un dobre enlace S-C e un dobre enlace C-N: miniatura|200px|center|O feniltiocianato e o fenilisotiocianato son isómeros de enlace e están enlazados de forma diferente. Os tiocianatos orgánicos son hidrolizados a tiocarbamatos na síntese de tiocarbamatos de Riemschneider.
Ensaio para o ferro (III)
Se engadimos [SCN]− a unha solución que contén ións de ferro (III) (Fe3+), foórmase unha solución da cor do sangue debido á formación do [Fe(NCS)(H2O)5]2+.
Bioquímica do tiocianato en medicina
O tiocianato ten un importante papel na biosíntese de hipotiocianito pola lactoperoxidase. Así a completa ausencia de tiocianato ou de tiocianato reducido no corpo humano (por exemplo, na fibrose quística) produce un dano ao sistema de defensa humano. O tiocianato é un potente inhibidor competitivo do simporter sodio-ioduro da tiroide.
O tiocianato é un metabolito do nitroprusiato de sodio (un potente vasodialtador).
Universo de Harry Potter
O universo ficticio de Harry Potter creado por J. K. Rowling na saga de novelas de fantasía comprende dúas sociedades distintas e separadas: o mundo máxico e mais o mundo dos muggles. Ambos os mundos coexisten na mesma realidade; o primeiro deles, agochado para os habitantes do outro, é onde se sitúa a trama principal da serie, nunha Gran Bretaña contemporánea na que a maxia é real e aqueles que poden empregala viven á parte dos muggles, que a descoñecen; o segundo é o nome outorgado ao mundo habitado pola poboación muggle ou non-máxica.
Goberno
O Ministerio de Maxia é a autoridade central para os meigos da rexión británica. A organización do departamento realízase a través de numerosos departamentos e oficinas, liderados pola figura do Ministro de Maxia. O goberno menciónase por vez primeira en Harry Potter e a pedra filosofal, mentres que o Ministro de Maxia, Cornelius Fudge, faino en Harry Potter e a Cámara dos Segredos e as instalacións en Harry Potter e a Orde do Fénix.
Algunhas das persoas que estiveron no posto de Ministro de Maxia foron: Millicent Bagnold, Cornelius Fudge, Rufus Scrimgeour, Pius Thicknesse e Kingsley Shacklebolt.
Economía
O mundo máxico emprega un sistema monetario ficticio que se basea en tres tipos de moedas. De maior a menor valor: galeón de ouro, sickle de prata e knut de bronce. O único banco mencionado na serie é Gringotts, localizado na Travesa Diagon. No seu interior, existen centos de cámaras que gardan os cartos ou aqueles obxectos que o meigo o meiga desexe. O banco tamén conta cun servizo para proporcionar troco a moeda muggle.
En 2001, J. K. Rowling dixo nunha entrevista que un galeón eran aproximadamente cinco libras esterlinas (uns 5,50€), aínda que "os valores ao cambio varían".
Educación
Antes de Hogwarts, non existe ningunha educación oficial preliminar. Os pais ensinan aos fillos as leccións básicas non-máxicas, tales como ler, escribir e aritmética. Porén, non existen leis de educación que obriguen ao ingreso na escola de maxia.
Despois de completar os sete anos en Hogwarts, non hai ningunha educación estándar nin universidades para meigos. Considérase que aqueles alumnos que superen os anos escolares están listos para desempeñar funcións adultas, malia que algunhas profesións necesitan programas de adestramento especiais.
Escolas estranxeiras coñecidas
Ademais de Hogwarts en Gran Bretaña, sábese da existencia doutras escolas de maxia en varias partes do mundo.
Xogos e deportes
O deporte máis importante no mundo máxico de Harry Potter é o quidditch. Consiste nunha competición por equipos no aire subidos en vasoiras. A Copa de Mundo de Quidditch é o acontecemento máis importante no calendario dos meigos. Entre os xogos máis populares atópase o xadrez máxico, no que as pezas están vivas e móvense baixo as ordes do xogador.
O Profeta Diario
O Profeta Diario é o xornal máis lido pola comunidade máxica británica. Os seus artigos inclúen imaxes en movemento e os seus contidos carecen de integridade xornalística xa que o seu obxectivo é vender moitos números á marxe da precisión das novas e a miúdo é o voceiro do Ministerio de Maxia.
O Profeta é un xornal respectado durante os tres primeiros libros, pero a partir do cuarto a contratación de Rita Skeeter, unha xornalista sen escrúpulos que escribe artigos sensacionalistas e falsas, a súa fiabilidade diminúe. Cando o Ministro de Maxia, Cornelius Fudge, toma unha postura de rexeitamento contra a volta de Voldemort, O Profeta inicia unha campaña de desprestixio de Dumbledore e Harry. Coa adminisión do regreso de Voldemort por parte de Fudge, O Profeta vese na obriga de rectificar.
O editor d’O Profeta Diario é Barnabas Cuffe, un antigo alumno de Horace Slughorn.
O Impertinente
N’as reliquias da morte, O Impertinente apoia a Harry, ao contrario que O Profeta, ata que secuestran a Luna Lovegood para silenciar o seu pai Xenophilius. Coa derrota de Voldemort, a revista volve ser igual ca antes e faise máis popular.
O editor d’O Impertinente é Xenophilius Lovegood.
Pureza de sangue
A separación entre o mundo máxico e o dos muggles fixo a moitos meigos ser partidarios dun afastamento permanente. Esta visión fixo a unha minoría a ver os muggles como carentes de confianza, paspáns e mesmo como unha raza inferior. Non obstante, a mestizaxe é algo habitual ao casaren algúns meigos con muggles.
Meigo de vello
Os meigos de vello son aqueles meigos e meigas que teñen esta condición máxica na súa árbore xenealóxica ao completo. Aínda que tecnicamente os meigos de vello non teñen devanceiros muggles, é moi raro atopalos ou poida que non existan, dado que moitos ignoran ou descoñecen que teñen algún muggle na súa familia. Co fin de manter a súa pureza de sangue, estas familias máis radicais adoito practican a endogamia e casan cos curmáns. Aqueles meigos de vello que se consideran superiores cren que a pureza de sangue é un xeito de medir as habilidades máxicas, aínda que nos libros existen claros exemplos do contrario; así como tampouco todos os meigos de vello posúen ese sentimento de supremacía.
Rowling inclúe varios trazos en común entre os meigos de vello e a ideoloxía nazi en Harry Potter e as reliquias da morte, libro no que rolda a crenza de que os meigos de vello teñen o dereito para dominar o mundo muggle e ser eles a "raza xefe". En The Tales of Beedle the Bard, Dumbledore asegura que a pureza de sangue non existe e que tan só é unha ficción mantida e unha fraude dalgúns meigos.
Mestizo
Algúns mestizos destacados son Harry Potter, Voldemort, Severus Snape e Dumbledore.
Fillo de lameiro
Os nacidos de muggles ou, de xeito despectivo, fillos de lameiro son os meigos e meigas procedentes de pais non-máxicos. Algúns meigos de vello consideran os fillos de lameiro inferiores e maxicamente deficientes, malia que existen exemplos nos libros de nacidos de muggles con grandes habilidades.
Nos libros non se explica como os muggles poden, en ocasións, ter fillos con poderes máxicos. Porén, Rowling declarou que un nacido de muggles tería un devanceiro máxico na súa árbore xenealóxica, aínda que fose moitas xeracións atrás.
Exemplos de nacidos de muggles son Hermione Granger e Lily Evans.
Squib
Os squibs son aqueles meigos e meigas nacidos sen poderes de pais máxicos; considéranse opostos aos nacidos de muggles. O nacemento de squibs é unha estraña anomalía. Aínda que comparten algunhas cousas en común cos meigos, estes non os aceptan de todo e consideran embarazoso ter un squib na familia.
Algúns squibs que aparecen na saga son: Argus Filch, Arabella Figg, Andrew Goward e unha curmá segunda de Molly Weasley.
Cremación
miniatura|250px|Pintura de 1820 amosando unha procesión dun [[Antyesti|funeral hindú no sur da India. A pira está á esquerda, preto dun río e o corpo está envolto en tea branca. ]] A cremación é un método de disposición final dun cadáver mediante a queima (combustión).
A incineración pode servir como rito funerario ou post-funeral e como alternativa ao enterramento dun cadáver intacto. Nalgúns países, incluíndos a India e o Nepal, a cremación nunha pira ao aire libre é unha tradición antiga. A partir do século XIX, a cremación foi introducida ou reintroducida noutras partes do mundo. Nos tempos modernos, a cremación realízase normalmente cun forno pechado (incinerador), nun crematorio.
A cremación deixa unha media de 2,4 kg de cinzas. Non se trata de cinzas reais senón de fragmentos de mineral óseo non queimados, que normalmente se moen en po. Non constitúen un risco para a saúde e poden ser soterrados, enterrados nun lugar conmemorativo, gardados polos familiares ou espallados de diferentes xeitos.
Historia
En Oriente Próximo e Europa, tanto o enterro como a incineración son evidentes no rexistro arqueolóxico do neolítico. Os grupos culturais tiñan as súas propias preferencias e prohibicións. Os antigos exipcios desenvolveron unha intricada teoloxía da transmigración do alma, que prohibía a cremación. Isto tamén foi amplamente adoptado polos pobos semitas. Os babilonios, segundo Heródoto, embalsamaban os seus mortos. Os primeiros persas practicaban a cremación, mais isto quedou prohibido durante o período zoroastriano. Os fenicios practicaron tanto a cremación como o enterro. Dende a civilización das Cícladas no 3000 a.C. ata a era submicénica entre o 1200 e o 1100 a.C., os gregos practicaron a inhumación. A cremación apareceu ao redor do século XII a.C., constituíndo unha nova práctica de enterramento, probablemente influenciada por Anatolia. Ata a época cristiá, cando a inhumación volveu converterse na única práctica funeraria, practicáronse tanto a combustión como a inhumación, dependendo da época e do lugar. Os romanos practicaban as dúas, coa cremación como regra ata o período imperial posterior.
En Europa, hai rastros de cremación que datan da Idade de Bronce inicial (c. 2000 a.C.) na Chaira Panónica e ao longo do Danubio medio. O costume converteuse en dominante en toda Europa coa Cultura dos Campos de Urnas (dende o 1300 a.C.). Na Idade de Ferro, a inhumación volveu ser máis común, mais a cremación persistiu na cultura Villanova e noutros lugares. O relato de Homero sobre o enterro de Patroclo describe a cremación con posterior enterramento nun túmulo, semellante aos enterramentos dos Campos de Urnas, e cualifícase como a primeira descrición dos ritos de cremación. Isto pode ser un anacronismo, xa que durante a época micénica preferíase normalmente o enterro e Homero puido estar reflectindo o uso máis común da cremación na época en que se escribiu a Ilíada, séculos despois.
A crítica aos ritos de enterramento é unha forma común de aspersión por parte de relixións e culturas competidoras, incluíndo a asociación de cremación con sacrificio de lume ou sacrificio humano.
A cremación continuou a ser común aínda que non universal, tanto na antiga Grecia como na antiga Roma. Segundo Cicerón, en Roma a inhumación considerábase o rito máis arcaico.
O auxe do cristianismo puxo fin á incineración en Europa, aínda que quizais xa estivese en declive. Esta postura estivo influenciada polas súas raíces no xudaísmo, a crenza na resurrección do corpo e o exemplo do enterro de Cristo.
Na Britania romana a cremación era habitual pero diminuíu no século IV. Despois volveu aparecer nos séculos V e VI durante a época migratoria, cando ás veces se incluían animais sacrificados cos corpos humanos na pira e os falecidos vestían traxes e adornos para a queima. Ese costume tamén estivo moi estendido entre os pobos xermánicos das terras continentais do norte dos que se supón que derivaron os migrantes anglosaxóns, durante o mesmo período. Estas cinzas normalmente se depositaban despois nun recipiente de barro ou bronce nun "cemiterio de urnas". O costume volveu extinguirse coa conversión cristiá dos anglosaxóns durante o século VII, cando o enterro cristián se xeneralizou.
Proceso moderno
miniatura|295x295px|Incinerador eléctrico en Austria A cremación prodúcese nun incinerador, que se atopa nun crematorio. En moitos países, o crematorio é un lugar para os funerais e a cremación.
A cámara onde se coloca o corpo chámase cámara de cremación e está revestida de material refractario resistente ao calor. Os ladrillos refractarios están deseñados con varias capas. A capa máis externa adoita ser simplemente un material illante, por exemplo, la mineral. No seu interior normalmente hai unha capa de ladrillo illante, na súa maioría con silicato cálcico. Os incineradores pesados ​​normalmente están deseñados con dúas capas de ladrillos contra o lume dentro da capa de illamento. A capa de ladrillos contra incendios en contacto co proceso de combustión protexe a capa exterior e débese substituír de cando en vez.
É necesario que o corpo estea dentro dun cadaleito ou dun recipiente combustible. [44] Isto permite que o corpo se deslice de forma rápida e segura no cremador. Tamén reduce os riscos para a saúde dos operadores. O cadaleito ou recipiente insírese no incinerador o máis rápido posible para evitar a perda de calor. Algúns crematorios permiten aos familiares ver a carga. Isto ás veces faise por motivos relixiosos, como nos funerais tradicionais hindús e xainistas, e tamén é habitual no Xapón.
Rumille, Carcacía, Padrón
Rumille é un lugar da parroquia de Carcacía no concello coruñés de Padrón, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 60 habitantes, o que supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 66	 habitantes.
Rumille era parroquia ata 1836, e pertencía ao concello de Teo, que a perdeu para pasar ao de Padrón, para compensalo pola creación do concello de Dodro.
Benz Velo
miniatura|250px|Benz Velo no Museo do Automóbil de Toyota O Benz Patent-Motorwagen Velo (ou Benz Velo para abreviar) foi un dos primeiros automóbiles. Karl Benz patentou o Benz Patent-Motorwagen de tres rodas o 29 de xaneiro de 1886 producido como o primeiro automóbil dispoñible no mercado desde 1886 ata 1893. A este éxito inicial seguiuno o modelo Benz Velo en 1894. O Velo e o Duryea Motor Wagon, patentado en 1895, acredítanse como os primeiros coches estandarizados.
Mecánica
O primeiro Benz Velo estaba equipado cun motor de cilindro único na parte traseira, con 1045 cc (1 L) e 1,5 HP, e alcanzaba unha velocidade de 20 km/h. En 1897 a potencia creceu ata 2,5 HP, en 1900 foise a 3 HP, e en 1901 os cabalos subiron a 3,5 HP. Tamén mellorou o rendemento; a versión máis potente lograba unha velocidade máxima de 30 km/h.
Adolf Butenandt
Adolf Friedrich Johann Butenandt, nado o 24 de marzo de 1903 en Lehe, Bremerhaven, (Alemaña) e finado o 18 de xaneiro de 1995 en Múnic, foi un bioquímico e profesor universitario alemán galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1939.
Benz Velo
Mecánica
En 1896 ofreceuse o carburador de flotador e o acendido por batería. A partir deste momento tamén dispoñía dunha manivela para arrincar o motor. Unha caixa de cambios de dúas velocidades transmitía a potencia do motor ás rodas traseiras, a partir de 1896 tamén ofreceuse unha terceira velocidade opcional e marcha atrás. Dende 1900 ambas foron incluídas de serie.
Adolf Butenandt
Traxectoria
miniatura|esquerda|Estrutura do estrone. Estudou na Universidade de Marburg e na Universidade de Gotinga, onde se graduou en 1927, tendo como profesor a Adolf Windaus. Desde 1931 impartiu clases na Universidade de Gotinga e desde 1933 na Escola Técnica Superior de Danzig.
Benz Velo
Produción
Foron construídas 67 unidades do Benz Velo en 1894 e 134 en 1895. O Velo permaneceu en produción até 1902, cun reconto final de máis de 1200 coches fabricados.
Réplicas
O Velo inspirou numerosas copias, incluíndo o Marshall (logo Belsize) en Manchester, o Star (Wolverhampton) e o Arnold (Paddock Wood, ao final só foron construídos doce coches).