cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuel Rilo Pardo
Certames de gaiteiros
O gaiteiro "innovador" por antonomasia era Xan Míguez "O Ventosela". Moi criticado polos "tradicionalistas", Míguez chegaba ao extremo de empregar chaves no punteiro para acadar os tons sostidos, a muda-la monteira por chapeus propios dun músico de banda e mesmo a introducir músicas foráneas no seu repertorio. No ano 1900, Alfonso Pérez Nieva no seu libro Por las Rias Bajas, comparaba o estilo dos dous gaiteiros rivais describindo a Rilo como "sobrio, sinxelo, con parco manexo dos dedos, sen os floreos, sen os verdadeiros prodixios que realiza Míguez"
Un artigo da revista Galicia Moderna do ano 1897: "los gaiteros en Galicia" laiase de "como vai desaparecendo o traxe, como se adulteran os costumes, como se impide pola forza bruta o honesto recreo nas romarías". Cítase no artigo aos gaiteiros de máis sona do momento aparecendo xunto ao Rilo de Betanzos, Xan Míguez "O Ventosela", Roxelio Rodríguez "O Carballiño" e Antonio Castiñeira "O fresco de Baio". Rilo é presentado no artigo como un garante da tradición, remiso a saír da súa comarca, inimigo dos floreos e das innovacións alleas, que procura sempre o aplauso do entendido.
Derradeiros anos
miniatura|O vello Rilo a bordo dun barco no porto da Coruña cara o 1890.|417x417px No ano 1904, o ancián gaiteiro continuaba a ensaiar para acudir aos certames de gaitas. Nese mesmo ano exerce o seu oficio en Ferrol, a prensa fala del como "un simpático patrucio que leva admirabelmente os seu setenta e catro anos". En marzo de 1906 Rilo aparece como gaiteiro nas festas da patroa de Ortigueira, na que foi a súa derradeira actuación pública.
Só dous meses despois, o catro de xullo do 1906, un artigo anónimo no xornal La Voz de Galicia, gababa a súa figura "o verdadeiro, o enxebre gaiteiro" contrapoñéndoa (unha vez máis) á de Ventosela que "aquilo que nos fixo ouvir non é a gaita galega senón un instrumento mestura de óboe e clarinete con chaves (..) que permitiu o salto brusco dos aires do país ás coplas flamencas". Este laudatorio artigo informaba tamén de que o vello gaiteiro acusaba xa as doenzas propias da idade e de que ficara cego, motivo polo que solicitaba á deputación provincial coruñesa unha pensión "para non morrer de fame".
Manuel Rilo finou o dezaseis de maio do 1907, en Salto, lugar do que era veciño, sendo soterrado no día seguinte a idade de setenta e oito anos.
Memoria e herdanza do gaiteiro Rilo
miniatura|Escultura de Manuel Rilo no Concello de Ortigueira. O vello Rilo non tivo a fortuna doutros gaiteiros da súa época, caso de Manuel Castro de Penalta ou Xan Mella de Baio, que ficaron inmortalizados por Curros Enríquez e Enrique Labarta. Tan só un poeta da súa vila, Fernando García Acuña, foi quen de dedicarlle en vida un par de poemas en pequenas revistas da época.
A súa lembranza foise pois esvaendo aos poucos, mais nunca de todo, pois vinte anos despois da súa morte, o mestre betanceiro Xoán Díaz Fernández dedicáballe uns versos nunha publicación da emigración e pouco máis tarde o erudito Francisco Vales Villamarín un soneto en galego.
Unha fotografía súa, conservada no arquivo de Vales Villamarín, serviu de inspiración a outro artista betanceiro, Xosé Veiga Roel. Con ela realizou un debuxo a lapis do rostro do gaiteiro e un retrato de corpo enteiro. A forza deste coñecido retrato popularizouse e pasou a empregarse profusamente en carteis de festas, foliadas, romarías, discos etc. Mesmo existe unha escultura de corpo enteiro inspirada no retrato nas oficinas do concello de Ortigueira, lugar onde Rilo actuou por última vez.
Tamén o concello de Betanzos lle prestou unha pequena homenaxe ao poñer o seu nome a unha das aulas da Escola Municipal de Folclore (EMUF) no ano 2015.
No ano 1986, o gaiteiro Xoán Carlos Rilo, descendente do vello Rilo, publicou no Anuario da Gaita da Escola de gaitas da deputación de Ourense a partitura da muiñeira de Piadela. Esta peza do vello Rilo incorporouse ao repertorio popular, e conta hoxe con centos de versións de gaiteiros e grupos de todo o mundo. A peza foi empregada tamén no ano 2017 polos veciños de Samede, pequena vila mariñá do concello de Paderne, no proceso de recuperación do tradicional entroido da vila. Unha das tradicións da festividade consistía no baile dunha muiñeira cruzada, para a que dada a imposibilidade dos informantes de indicar a música utilizada optaron pola muiñeira do vello Rilo. Manuel Rilo deixou a transmisión doutra peza, unha muiñeira redonda, se ben actuando esta vez como informante, e a chamada "muiñeira do vello Rilo", que posibelmente sexa tamén obra súa.
No ano 2021 o gaiteiro e artesán Pablo Carpintero construíu dúas replicas da gaita do vello Rilo, conservada até entón coma un tesouro pola súa familia. Unha das versións da gaita con ronquillo e outra sen el xa que lle foi roubado nun dos certames gaiteiros aos que habitualmente asistía.
Fernando Collor de Mello
Fernando Afonso Collor de Mello, coñecido como Fernando Collor, nado en Río de Xaneiro o 12 de agosto de 1949, é un empresario e político brasileiro, actualmente afiliado ao Partido Trabalhista Brasileiro.
Traxectoria
Rexeitou o cargo na tentativa de evitar un proceso de impeachment fundamentado en acusacións de corrupción. Aínda que renunciou, o proceso de impeachment proseguiu e Fernando Collor tivo os seus dereitos cesados por oito anos por determinación do Senado Federal, e só foi elixido de novo para cargo público en 2006, tomando posesión como senador por Alagoas en 2007.
Art déco
miniatura|210px|Coroamento art déco do [[Edificio Chrysler en Nova York, construído en 1928–1930.]] miniatura|300px|Edificio Sanchón do arquitecto [[Francisco Castro Represas, na Rúa Policarpo Sanz de Vigo.]] miniatura|210px|Concello de [[Buffalo, Nova York|Buffalo en Nova York, peza mestra do Art Déco americano.]] miniatura|210px|Escaleiras en estilo art déco do Burkbank City Hall. miniatura|210px|Concello de [[Asheville, exemplo de arquitectura art déco.]] O Art déco foi un movemento de deseño popular a partir de 1920 ata 1939 (cuxa influencia espallouse ata a década de 1950 nalgúns países), afectando ás artes decorativas tales coma a arquitectura, deseño interior, e deseño gráfico e industrial, tamén ás artes visuais tales como a moda, pintura, gravado, escultura e cinematografía.
Logo da Exposición Universal de 1900 de París, varios artistas franceses (como Hector Guimard, Eugène Grasset, Raoul Lachenal, Paul Follot, Maurice Dufrene e Emile Decour) formaron un colectivo formal adicado ás artes decorativas de vangarda. En 1925 organizan a Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes en París, estes artistas chamáronse a si mesmos os modernos. En realidade, o termo Art Déco foi acuñado na retrospectiva titulada "Les Annés 25" levada a cabo en París no Musée des Arts Décoratifs do 3 de marzo ao 16 de maio de 1966.
Cornelis Bega
Cornelis Bega, nado en Haarlem o 15 de novembro de 1620 e finado o 27 de agosto de 1664, foi un pintor e gravador holandés pertencente á Escola Holandesa.
Traxectoria
A súa nai era filla do pintor Cornelis van Haarlem e foi discípulo de Adriaen van Ostade. En 1653 e 1654 viaxou en compañía doutros pintores por Alemaña, Suíza e Austria e en 1654 o gremio de San Lucas, o dos pintores, de Haarlem admitiuno no seu seo. Nas súas obras repite cun estilo máis duro e escuro os temas do seu mestre. A partir de 1660 a súa pintura faise máis colorista, concentrándose máis nos detalles e na expresión. Retratou escenas da vida cotiá xeralmente da xente máis humilde cun toque humorísitico:"Músicos ambulantes" (Museo de Haarlem), Interior rústico ([Louvre]]), Cativa compañía ( Museo de Frankfurt). O estilo dos seus gravados foi deseguido reproducido por moitos escultores holandeses.
Estación de ferrocarril
300px|miniatura|Estación de [[Frankfurt.|alt=]]Unha estación ferroviaria ou estación de ferrocarril é unha instalación ferroviaria con vías á que poden chegar e desde a que se poden expedir trens. Componse de varias vías, con desvíos entre elas, e delimítase por sinais de entrada e saída. Adicionalmente son un punto de acceso ao ferrocarril de pasaxeiros e mercancías, aínda que non é unha condición indispensable para ser unha estación.
Art déco
Morfoloxía e tecnoloxía
Este movemento é, nun sentido, unha mestura de moitos estilos e movementos diversos dos comezos do século XX, e ao contrario do Art Nouveau inspírase nas Primeiras Vangardas. As influencias proveñen do Construtivismo, Cubismo, Futurismo, do propio Art Nouveau do que evoluciona, e tamén do estilo racionalista da escola Bauhaus. Os progresivos descubrimentos arqueolóxicos no Antigo Exipto marcaron así mesmo o seu selo en certas liñas duras e a solidez das formas do Art Decó, afín á monumentalidade e elementos de forte presenza nas súas composicións.
Como estilo da idade da máquina, empregou as innovacións dos tempos para as súas formas: as liñas aerodinámicas produto da aviación moderna, iluminación eléctrica, a radio, o revestimento mariño e os rañaceos. Estas influencias do deseño foron expresadas en formas fraccionadas, cristalinas, con presenza de bloques cubistas ou rectángulos e o uso da simetría. A cor nútrese das experiencias do Fauvismo. Trapezoides, facetamentos, zigzags; e unha importante xeometrización das formas son comúns ao Déco.
Estación de ferrocarril
Denominacións regulamentarias
Unha estación é segundo o Regulamento de Circulación Ferroviaria vixente na rede ferroviaria galega (pertencente na súa totalidade á Rede Ferroviaria de Interese Xeral do Estado español): "'Unha infraestrutura ferroviaria consistente nunha instalación de vías e os seus aparatos asociados, protexida con sinais, e na que se desenvolven procesos de circulación.""A efectos deste Regulamento consideraranse estacións os Postos de Bloqueo, Postos de Banalización, Postos de Cantonamento, Postos de Adiantamento e Estacionamento de Trens e as Bifurcacións. Tamén os Cambiadores de Largo e as Bases de Mantemento, cando non estean integrados dentro doutra estación.'"
Art déco
Morfoloxía e tecnoloxía
Correspondendo ás súas influencias maquinistas, o Déco caracterízase tamén polos materiais que prefire e usa, tales como aluminio, aceiro inoxidable, laca, madeira embutida, pel de quenlla (shagreen), e pel de cebra. O uso de tipografía en letra grosa, sans-serif ou pau seco, o facetado e a liña recta ou crebada ou greca (oposto ás curvas sinuosas e naturalistas do Art Nouveau), os patróns do galón (chevrón), e o adorno en forma de sunburst son típicos do Art Déco. Certos patróns de ornamento víronse en aplicacións ben disímiles, dende deseño de zapatos para señoras, a grellas de radiadores, deseño de interiores para teatros, e rañaceos como o Chrysler Building.
Estación de ferrocarril
Tipos, clases ou subdivisións
Estación telemandada: nas que o seu control e accionamento das súas instalacións se realiza a distancia.
Art déco
Socioloxía
O Déco acadou o seu apoxeo nos anos 1920. Aínda que moitos movementos do deseño teñan raíces ou intencións políticas ou filosóficas, o Art Déco era case puramente decorativo, polo que se considerou un estilo burgués. Malia o eclecticismo das súas influencias formais e estilísticas, o Déco é sólido e posúe unha clara identidade de seu. Non se trata dun historicismo nin dun anacronismo; é fiel á súa época e deixa entrever a noción futurista da Revolución Industrial. A súa significación vira en torno ao progreso, o ordenamento, a cidade e o urbano, a maquinaria. Elegante, funcional, e modernista, o Art Déco foi un avance fronte ao Art Noveau, esta vez, exitoso en xerar un novo repertorio de formas acordes coa problemática e imaxinería do seu tempo.
Estación de ferrocarril
Tipos, clases ou subdivisións
Estacións colaterais: estacións contiguas que nun momento concreto, interveñen no bloqueo.
Art déco
Socioloxía
O Art Déco era un estilo opulento, e a súa esaxeración atribúese a unha reacción contra a austeridade forzada, produto da primeira guerra mundial. En simultáneo a unha crecente depresión económica e á pantasma do achegamento da segunda guerra mundial, había un desexo intenso polo escapismo. A xente gozou dos praceres da vida e do Art Déco durante a 'idade do jazz'.
Decadencia
O movemento perde patrocinio nas metrópoles europeas e americanas moito despois de acadar unha introdución masiva; no intre de ser empregado para representar falsas pretensións de luxo. Finalmente, o estilo cae en decadencia, dadas as austeridades impostas pola Segunda Guerra Mundial.
En países coloniais ou periféricos tales como a India, Nova Zelandia, Cuba, Colombia, a Arxentina, México, Ecuador e as Filipinas, converteuse nunha porta de entrada ao Modernismo e continuou sendo empregado ben ata os anos 1950. Na América Latina pódense atopar durante este período varios expoñentes do art déco, como José Fioravanti na Arxentina.
Un rexurdimento do interese no Déco veu dende as exploracións do deseño gráfico nos anos 1980. A súa asociación co "filme noir" en cinematografía e o encanto do glamour dos anos 1930 propiciou o seu reemprego a finais da década de 1930 en pezas publicitarias para xoiería e o mundo da moda e na decoración de hoteis como o Hotel Fairmont da Cidade de México.
Cine
A estética Art Decó influíu nas artes cinematográficas de comezos do século XX. Un exemplo diso é o filme Metropolis de 1927 de Fritz Lang, o cal conta con rechamantes escenografías, inspiradas na chamada Escola de Chicago de arquitectura para as tomas da cidade, ademais dos decorados da cidade subterránea, o robot (personaxe na película, que é unha metáfora da mecanización da humanidade) é considerado como unha das imaxes máis recoñecibles do Art Decó.
Jean Paul van Poppel
Jean Paul van Poppel, nado en Tilburg o 30 de setembro de 1962, foi un dos grandes ciclistas holandeses profesionais.
Traxectoria
Desde que no ano 1985 conseguiu a súa primeira vitoria profesional ó vencer nunha tirada da Volta a Dinamarca conseguiu 94 vitorias. Especialista en vencer ó sprint, 1987 foi o seu grande ano, ó ser o primeiro da clasificación por puntos do Tour de Francia e vencer dúas tiradas, ademais de tres na Volta a Suecia e dúas dos Catro días de Dunquerque. Retirouse en 1995.
Evolución experimental
A evolución experimental ou evolución biolóxica experimental é a comprobación de hipóteses e teorías da evolución biolóxica por medio de experimentos controlados. Coas ferramentas moleculares modernas, é posible identificar as mutacións sobre as que actúa a selección natural, saber o que provocou as adaptacións, e coñecer exactamente como funcionan estas mutacións. Debido ao gran número de xeracións necesarias para que se produza a adaptación e poida observarse, os experimentos de evolución biolóxica adoitan levarse a cabo con microorganismos tales como bacterias, lévedos ou virus. Porén, tamén se realizaron estudos con animais tales como raposos e roedores, que demostraron que poden igualmente ocorrer adaptacións notables dentro de só de 10 a 20 xeracións; en experimentos cos peixes silvestres Poecilia reticulata oberváronse tamén adaptacións nun número de xeracións comparable. En conxunto, a evolución experimental foi realizada en organismos multicelulares e unicelulares eucariotas, procariotas, e virus. Realizáronse tamén traballos similares de evolución dirixida de determinados encimas, ribozimas e xenes replicadores
Selección artificial
miniatura|Variacións morfolóxicas en diferentes animais domésticos. De arriba a abaixo: [[porco, coello, galiña, pomba, can.]] A selección artificial é calquera proceso polo cal os criadores elixen que características desexan nunha especie animal ou vexetal determinada, permitindo a reprodución de individuos coas características desexadas e impedíndoa nos que non as teñen, o cal ten como resultado que tras sucesivas xeracións, as poboacións suxeitas a dita presión vaian cambiando. No medio natural o papel que fai o "criador" faríao a competencia pola supervivencia (relacións cazador-presa, fenómenos climáticos, preservación da especie, enfermidades etc.), é dicir, a selección natural. Este poder dos criadores humanos de crear variedades con extremas diferenzas a partir dunha soa especie xa foi recoñecido por Charles Darwin no capítulo co que comeza o seu libro The Origin of Species, no que discute o caso das pombas:
Exemplos de poboacións de organismos que evolucionaron por medio de selección artificial son:
Outras especies e subespecies animais que existen grazas á selección artificial son Bos primigenius taurus, Felis silvestris catus, Carassius auratus, Equus ferus caballus, entre moitas outras. miniatura|Rosas da especie [[Portulaca grandiflora con mutación (as flores de cor laranxa). Os horticultores adoitan seleccionar mutacións coma esta para producir novas variedades de flor.]] Todos estes exemplos son probas de que a propia variación xenética, sometida a presións reprodutivas, xera a longo prazo cambios nas poboacións.
Nova Iguaçu
A cidade de Nova Iguaçu, no estado do Río de Xaneiro, Brasil, foi fundada no 1833. Ten 804.815 habitantes, conforme o Censo 2013 e é a segunda máis grande cidade de estado do Río de Xaneiro, sendo importante centro industrial.
Evolución experimental
Experimento de Dmitry K. Belyaev
En 1950 o xenetista ruso Dmitry K. Belyaev (1917-1985) estaba moi interesado nos procesos evolutivos que levaron á aparición do can. A súa hipótese era que as condutas dóciles nos cans ían acompañadas de cambios morfolóxicos, o cal suxeriría que a docilidade foi fundamental na evolución destes animais. Levou a cabo un experimento de selección xenética para o cal utilizou outro cánido, o raposo, empezando con 30 machos e 100 femias da especie de raposo Vulpes vulpes. O procedemento consistiu en conservar aos individuos máis dóciles de cada xeración (sen amaestralos); para determinar a docilidade, os raposos eran agarimados, dábaselles de comer da man etc. durante diferentes períodos das súas vidas. Conforme progresou a selección as novas xeracións presentaron cambios na súa morfoloxía con respecto aos seus predecesores, os seus rabos fixéronse máis curtos, aparecéronlles manchas brancas na pelaxe, as súas orellas colgaban, os seus rabos enrolábanse cara arriba, volvéronse máis prolíficos, a pelaxe fíxose ondulada; todas estas son características morfolóxicas comúns en varias razas de can. O experimento non só proporcionou información para entender como evolucionou o can, senón que tamén mostrou a maneira na que os cambios na conduta van acompañados de cambios morfolóxicos ao longo das xeracións, e viceversa.
Nova Iguaçu
miniatura|esquerda|257px|Nova Iguaçu.
Evolución experimental
Primeiras investigacións sobre evolución experimental
miniatura|Debuxo do incubador usado por Dallinger nos seus experimentos sobre evolución. Un dos primeiros en levar a cabo un experimento de evolución controlada foi William Dallinger. A finais do século XIX, cultivou organismos unicelulares nun incubador feito ex profeso durante un período de sete anos (1880–1886). Dallinger foi incrementando lentamente a temperatura do incubador desde 60 °F ata 158 °F. Os cultivos iniciais mostraron claros signos de distorsión á temperatura de 73 °F, e xa non podían sobrevivir a 158 °F. Ao contrario, os organismos que Dallinger tiña no seu incubador ao final do experimento estaban perfectamente ben a 158 °F. Porén, estes organismos xa non podían crecer á temperatura inicial de 60 °F. Dallinger concluíu que atopara unha evidencia da adaptación darwinista no seu incubador, e que os organismos se adaptaran a vivir nun ambiente de altas temperaturas. Desafortunadamente, o incubador de Dallinger foi destruído accidentalmente en 1886, e Dallinger non puido continuar esta liña de investigación.
Desde a década de 1880 á de 1980, a evolución experimental foi intermitente posta en práctica por unha variedade de biólogos evolutivos, incluíndo os moi influentes realizados por Theodosius Dobzhansky. Como outras investigacións experimentais en bioloxía evolutiva durante este período, moito deste traballo non foi replicado moi intensamente e foi levado a cabo só por tempos relativamente curtos con respecto aos tempos necesarios para a evolución.
Experimentación en ratos
En 1998, Theodore Garland, Jr. e os seus colegas iniciaron un experimento a longo prazo en ratos de laboratorio, que consistía en seleccionar os ratos que corran máis rápido en rodas de exercicio. Os ratos seleccionados evolucionaron e despois xa corrían a velocidades de ata tres revolucións por minuto máis que os ratos que non foron sometidos a cría selectiva (liñas de control); aos ratos baixo presión selectiva chamóuselles High Runners (grandes corredores). Cando se probaron nunha fita rodante motorizada, os ratos HR exhibiron unha capacidade aeróbica máxima moi elevada, e unha variedade doturos trazos que parecen ser adaptacións que lles proporcionan altos niveis de resistencia (por exemplo, corazóns máis grandes, ósos das extremidades posteriores máis simétricos). Tamén mostran alteracións na motivación e o sistema de recompensa do cerebro. Os estudos farmacolóxicos apuntan a alteracións na función da dopamina e o sistema endocannabinoide. miniatura|dereita|Ratos do experimento de selección de Garland cunha roda de exercicio de 1,1 m decircuferencia e un contador de fotocélula.
Experimentos en moscas do vinagre
Un dos primeiros experimentos con enfoque moderno foi a "radiación evolutiva" no laboratorio de poboacións de Drosophila melanogaster que Michael R. Rose empezou en febreiro de 1980. Este sistema empezou con dez poboacións, cinco cultivadas a idades avanzadas, e cinco cultivadas a idades temperás. Desde entón foron creadas máis de 200 poboacións diferentes nesta radiación de laboratorio, con selección dirixida a múltiples caracteres. Algunhas destas poboacións altamente diferenciadas foron tamén seleccionadas "á inversa" ou "marcha atrás", pero volvendo as poboacións experimentais ao seu antigo réxime de cultivo. Centos de persoas traballaron con estas poboacións durante as últimas tres décadas e gran parte do seu traballo está resumido en artigos recollidos no libro Methuselah Flies.
Os experimentos iniciais sobre moscas estaban limitados a estudar os fenotipos pero os mecanismos moleculares, é dicir, os cambios no ADN que facilitaban eses cambios, non podían ser identificados. Isto cambiou coa tecnoloxía xenómica. Seguidamente, Thomas Turner acuñou o termo Evolve and Resequence (E&R, Evolucionar e Resecuenciar) e varios estudos utilizaron o enfoque E&R cun éxito variado (revisados en e ). Un dos estudos evolutivos experimentais máis interesantes foi o realizado polo grupo de Gabriel Haddad na Universidade de California, San Diego, onde Haddad e os seus colegas fixeron evolucionar moscas para que se adaptasen a ambientes baixos en oxíxeno ou hipóxicos. Despois de 200 xeracións, usaron o enfoque E&R para identificar rexións xenómicas que eran seleccionadas por selección natural nas moscas adaptadas á hipoxia. Experimentos máis recentes empezaron seguindo as predicións E&R con RNAseq e cruzamentos xenéticos. Tales esforzos combinando a E&R con validacións experimentais deberían ser moi potentes para identificar xenes que regulan a adaptación nas moscas.
Experimentos en peixes
miniatura|300px|Femia e macho do peixe [[Poecilia reticulata|dereita]] Os peixes Poecilia reticulata son peixes de auga doce nativos de Centroamérica, moi populares como peixes de acuario. A súa rápida reprodución fainos excelentes para realizar experimentos de bioloxía evolutiva. Jonh Endler levou a cabo en 1980 un dos primeiros experimentos deste tipo. Colocou en estanques a varios exemplares de Poecilia reticulata, machos e femias; os estanques eran de catro tipos: con grava fina no fondo e con depredadores, con grava grosa no fondo e con depredadores, sen depredadores e con grava fina, sen depredadores e con grava grosa. Os peixes que habitaron os estanques con depredadores mostraron, despois dalgunhas xeracións, cambios nos seus patróns de coloración; aqueles que nadaban en agua con grava fina desenvolveron unha coloración pouco rechamante e manchas pequenas, mentres que os que nadaban en auga con grava grosa desenvolveron manchas grandes, ditas adaptacións servían para confundir aos depredadores. Nos estanques sen depredadores, os peixes machos desenvolveron coloracións rechamantes para atraer ás femias, independentemente do tipo de grava. Este experimento e outros similares son probas en favor da selección natural, da selección sexual, e axudan a comprender os mecanismos do mimetismo.
O grupo de peixes gasterosteidos (entre os que están os espiñentos ou Gasterosteus aculeatus) comprende tanto especies mariñas coma de auga doce; as especies de auga doce levan evolucionando desde a última era glacial. As especies de auga doce poden sobrevivir a temperaturas máis frías. Os científicos fixeron probas para ver se podían reproducir esta evolución da tolerancia ao frío mantendo gasterosteidos mariños en augas doces frías. Estas especies mariñas tardaron só tres xeracións en evolucionar para igualar a mellora de 2,5 graos na tolerancia ao frío que se encontra nas especies de gasterosteidos de auga doce.
Lagartas de Pod Mrcaru
Na illa de Pod Mrcaru do mar Adriático, liberouse unha poboación de lagartas da especie Podarcis sicula en 1971. As lagartas proviñan da illa Pod Kopiste, na que abundaban os insectos (que é o que comían aquelas lagartas); porén, na illa de Pod Mrcaru non existe a mesma diversidadde de insectos, abundan máis os arbustos. 36 anos despois, os investigadores da Universidade de Massachusetts, Amherst visitaron a illa para estudar ás lagartas introducidas; descubriron que ante a carencia de insectos, os descendentes das primeiras lagartas se adaptaran a comer follas: desenvolveron unha cabeza máis grande para trabar mellor nas plantas (as plantas requiren de maior forza para mastigar), o seu temperamento volveuse máis dócil en comparación co dos seus irmáns de Pod Kopiste (porque en Pod Mrcaru o alimento é abondoso, e non é necesario ser territorial para conservalo), as súas patas fixéronse máis curtas ao non haber necesidade de correr para cazar. Outro cambio salientable foi que comezaban a desenvolver no seu tracto dixestivo novas estruturas (compartimentos para a fermentación de alimento vexetal) comúns en animais herbívoros. As análises xenéticas confirmaron que estas lagartas eran descendentes das introducidas desde Pod Kopiste.
Experimentos con microorganismos
miniatura|dereita|Colonia de [[E. coli en formación. Nótese a velocidade á que se reproducen estes microorganismos.]]
Os organismos microscópicos, bacterias, arqueas, protistas e mesmo virus, son os organismos nos que mellor se viron os fenómenos evolutivos, grazas á velocidade coa que se reproducen, e á relativa sinxeleza dos seus xenomas e fisioloxía. O curto tempo que cómpre para que se produzan novas xeracións converte aos organismos microscópicos (principalmente bacterias) en excelentes candidatos para realizar experimentos evolutivos e poder observar en poucos anos grandes cambios xenéticos (cousa máis complicada en organismos macroscópicos, como os animais).
Evolución experimental en lévedos
Os lévedos son fungos unicelulares, usados na industria alimentaria para a fermentación de cervexas, viños, lácteos, pans e demais produtos. En 2012 publicouse un estudo levado a cabo en anos anteriores polos investigadores William C. Ratcliff, Ford Denison, Mark Borrello e Michael Travisano, da Universidade de Minnesota. O experimento consistiu en illar en tubos de ensaio cepas de Saccharomyces cerevisiae. Mediante centrifugación, os organismos quedaban estratificados, os que formaban colonias quedaban na parte inferior do tubo, estes eran transferidos a un novo tubo de ensaio. Conforme foron pasando as xeracións (logo de 60 ciclos), as colonias volvéronse cada vez máis cooperativas, ata o punto de que xa non eran só un cúmulo de células flotando xuntas, senón que permanecían interconectadas aínda despois da división celular, e traballando como un único organismo; tamén cambiou a súa morfoloxía, parecéndose agora a folerpas de neve esféricas. Este experimento é un paso importante para entender como se desenvolveu a multicelularidade.
Experimentos en bacterias
O estudo da evolución en bacterias é de grande importancia para moitas áreas do coñecemento biolóxico. En investigacións biomédicas é unha parte fundamental a análise da xenómica evolutiva das cepas patóxenas, para así desenvolver antibióticos máis eficaces contra bacterias resistentes. Un dos experimentos máis importantes en evolución experimental levárono a cabo o microbiólogo Richard E. Lenski e o seu equipo, desde o ano 1988 (continuado ao longo dos anos seguintes). O experimento consistiu en illar cepas de Escherichia coli en placas de Petri (comezando con 12 cultivos idénticos); cada certo tempo analizábanse as cepas e unha parte da poboación de cada caixa era transferida a un novo medio de cultivo, a xeración anterior era conxelada para poder comparala tempo despois coas cepas descendentes. No ano 2009 xa se contaba con aproximadamente 40.000 xeracións (equivalente a un millón de anos de evolución humana). As análise xenéticas das cepas mostraron que en todas se producían mutacións constantes, algunhas proporcionaban vantaxes significativas para a obtención de nutrientes e/ou acelerar o ritmo de reprodución e crecemento, e mesmo a taxa de mutación; os organismos que tiñan estas mutacións gañaban terreo no medio de cultivo por encima dos que non as tiñan (ou que non tiñan mutacións tan eficaces). Un achado salientable foi o dunha cepa que evolucionara para nutrirse de amidón, un tipo de glícido que E. coli non pode consumir.
En 2013, Joao Xavier publicou un experimento no cal Pseudomonas aeruginosa, cando estaba suxeita a repetidas roldas de condicións nas cales necesitaba enxamiarse (agrupárense as células) para adquirir comida, desenvolveron a capacidade de "hiper-enxamiamento" a velocidades un 25% máis rápidas que os organismos da liña base, desenvolvendo moitos flaxelos, cando os organismos da liña base tiñan un só flaxelo. Un dato importante foi que este desenvolvemento era extraordinariamente repetible.
II (álbum de The Presidents of the United States of America)
II é o segundo álbum da banda estadounidense de rock alternativo The Presidents of the United States of America, publicado o 5 de novembro de 1996 a través do selo Columbia Records.
A Paz insta ás igrexas á tolerancia
A Paz insta ás igrexas á tolerancia (en Vrede maant de kerken tot verdraagzaamheid) é unha pintura dun artista neerlandés anónimo da primeira metade da década de 1600. Pertence ó Rijksmuseum de Ámsterdam, deixado en préstamo ó Museo Catharijneconvent de Utrecht.
Descrición
Nunha escena interior atópanse arredor dunha mesa Jean Calvin cun tenreiro asado, á súa esquerda o Papa sostendo unha ola e con dous gatos no colo, ó outro lado do papa, tamén sentado Martiño Lutero tocando o laúde. A carón dunha cheminea, de xeonllos, pódese ver ó anabaptista Menno Simons con pan nunha bandexa. Á esquerda da pintura está a personificación feminina da Paz cunha póla de oliveira na man. Na estancia hai pendurados dous cadros: sobre o armario da dereita a caridade cos seus fillos. Na parede do fondo está representada a Paz xunto coa xustiza. Arredor da escena central amósanse textos explicativos en verso.
Mercado en 1968 de xeito anónimo en Francia polo coleccionista Bosman de Bruxelas, foi doado o mesmo ano ó Rijksmuseum de Ámsterdam, dende o ano 1977 está prestado ó Museo Catharijneconvent, de Utrecht.
María Socorro Cea Vázquez
María Socorro Cea Vázquez, nada en Melide o 1 de abril de 1970, é unha mestra e política galega vinculada ao BNG.
Traxectoria
A súa primeira aparición en política foi en 1999 ocupando o posto número cinco da candidatura do BNG de Melide. En 2003 encabezou a candidatura nacionalista. Meses despois foi elixida deputada provincial polo BNG. Foi voceira do BNG na Deputación da Coruña durante o mandato 2003-2007. A finais de 2003 foi elixida membro do Consello Nacional e da Executiva Nacional do BNG, responsabilidades que abandonou a finais de 2006 para dedicarse por completo á política municipal.
Nas eleccións municipais de 2007 preséntase por segunda vez como cabeza de lista do BNG, obtendo seis concelleiros o que fai perder a maioría absoluta ao PP. En xuño de 2007 foi elixida alcaldesa de Melide co apoio do único concelleiro do PSOE, con quen gobernou ata o final da lexislatura. Nas municipais de 2011 perdeu a alcaldía en favor do PPdeG, que logrou a maioría absoluta.
A Torre de San Bartolomeu, Queixeiro, Monfero
A Torre de San Bartolomeu é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 5 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Fechiñas, Fechas, Celanova
Fechiñas é un lugar da parroquia de Fechas no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 20 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 10 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
Keltoi GAC
O Keltoi Vigo GAC é un equipo de fútbol gaélico formado no ano 2014 na cidade de Vigo. Está asociado a Asociación Galega de Fútbol Gaélico e compite na Liga Galega de Fútbol Gaélico, na Copa Galega de Fútbol Gaélico e no Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico.
2014/2015
8º Liga Galega de Fútbol Gaélico
12º Campionato Ibérico de Fútbol Gaélico
Joachim Löw
Joachim "Jogi" Löw ( pronuc. alemá : [ˈjoːaxɪm ˈløːf]), nado en Schönau im Schwarzwald, Baden-Württemberg, o 3 de febreiro de 1960, é un exfutbolista e actual adestrador profesional de fútbol alemán. Xogaba de centrocampista ofensivo. Actualmente adestra a, onde desempeña o seu cargo desde o 13 de xullo de 2006.
André Schürrle
André Horst Schürrle, nado en Ludwigshafen, Renania-Palatinado, o 6 de novembro de 1990, é un futbolista alemán que xoga como dianteiro para o FC Spartak de Moscova.
Trayectoria
Schürrle uniuse ao 1. FSV Mainz 05 en 2006, xogando nas categorías inferiores até principios de 2009. En xullo de 2009 convértese en futbolista profesional, facendo o seu debut na Bundesliga pouco despois: debutaría na máxima categoría do fútbol alemán no empate 2-2 ante o Bayer Leverkusen. Pouco despois, o 19 de setembro de 2009, anota os seus dous primeiros goles na vitoria por 3-2 ante o VfL Bochum, finalizando a tempada con cinco goles. Pouco despois de comezar a tempada 2010-11, nun partido contra Bayer 04 Leverkusen, o propio club anuncia a súa fichaxe pouco tempo despois para a tempada 2011-12.
O 13 de xuño do 2013 anúnciase a súa fichaxe polo Chelsea FC por medio da páxina oficial do club londiniense, nun traspaso que roldou os 25 millóns de euros.. O 25 de xuño do 2013, foi presentado oficialmente polo club, o cal lle daría un contrato por 4 anos, dándolle o dorsal 14,. O xogador declarou: "Estou tan feliz agora que asinei e é unha honra para min xogar para este club, con este equipo e estes grandes fans. Estou moi entusiasmado con iso". Foi a primeira fichaxe da segunda era José Mourinho como adestrador principal do club londiniense. Debutou o 17 de xullo do 2013, na vitoria do seu equipo nun partido amigábel ante as estrelas de Tailandia. O xogador alemán marcou o seu primeiro tanto o 4 de agosto do 2013, na vitoria do Chelsea FC ante o AC Milan por 2-0. Debutou na Premier League, o 18 de agosto do 2013, no primeiro partido de Liga para o Chelsea FC.
Klaus Ostwald
Klaus Ostwald, nado o 26 de agosto de 1958 en Bad Elster, é un antigo saltador de esquí da República Democrática Alemá que competiu entre 1979 e 1986 coa SV Dynamo, a organización deportiva das forzas de seguridade.
Gañou o Campionato do Mundo de Salto de Esquí en 1983 en Harrachov cun salto de 183 metros. Nos Campionatos do Mundo de Esquí Nórdico conseguiu, na modalidade de equipos, unha prata en 1984 e un bronce en 1985. No Torneo dos Catro Trampolíns foi segundo en 1984 e terceiro en 1985.
Ostwald
Ostwald pódese referir a:
Batdorj-in Baasanjab
Batdorj-in Baasanjab (mongol: Батдоржын Баасанжав; nado en 1954), tamén coñecido polo seu nome chinés Basenzhabu ou simplemente Ba Sen, é un actor chinés natural da Prefectura Autónoma Mongol de Bortala. É descendente de Xenxis Kan a través da liñaxe Chagatai e é coñecido por protagonizar ó seu antergo na serie de televisión mongol-chinesa de 2004 Genghis Khan.
Inhaler
Inhaler é o terceiro álbum da banda estadounidense de grunge Tad, publicado o 19 de outubro de 1993 a través dos selos Giant Records e Warner Bros. Records. Foi a estrea do grupo cun gran selo tras dous discos e un EP con Sub Pop, e tamén foi o seu primeiro traballo co batería Josh Sinder, que anteriormente tocaba en The Accüsed. Tad xirou con Soundgarden para promocionar Inhaler aínda que non chegaría a conseguir un grande éxito por todo o mundo; aínda que o disco é amplamente considerado como o mellor da banda.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Tad (Tad Doyle, Gary Thorstensen, Kurt Danielson e Josh Sinder).
Robustiano Fernández Cochón
Robustiano Fernández Cochón, coñecido como Tano, nado en Nogueira (Meis) o 8 de outubro de 1907 e finado en Pontevedra o 31 de xaneiro de 1956, foi un arquitecto galego.
Traxectoria
Os seus proxectos máis importantes foron o bosquexo do Cine Malvar de Pontevedra, formando parte dun edificio de vivendas (1943) e o Instituto Provincial de Hixiene (1945). E entre as súas obras están o anexo ao edificio de Caixanova en Pontevedra e o Templo Novo de Marín, ambas de 1956. Outras obras menores son os pasadizos en arcos para unir varias casas no Museo de Pontevedra (1943) e a escalinata de ermida dos Miragres de Amil (1948-1952).
Recoñecementos
O Concello de Pontevedra dedicoulle en 1962 unha rúa en Lérez, lugar onde residiu até o seu pasamento.
Paíños chineses
miniatura|dereita|250px|Paíños chineses sobre un [[prato.]] miniatura|dereita|250px|Xeito de coller os paíños chineses. Os paíños chineses son un par de variñas da mesma lonxitude que se empregan como utensilios de cociña e para comer no Extremo Oriente (China, Xapón, Corea do Norte, Corea do Sur e Vietnam), así como en Tailandia, onde están limitados tan só ás sopas e os fideos dende que o rei Chulalongkorn introduciu no século XIX os utensilios occidentais. Usados primeiro polos chineses dende hai polo menos 6000 anos, posteriormente foron adoptados noutros países.
Os paíños adóitanse fabricar de madeira, bambú, plástico e aceiro inoxidábel. Aínda que non é tan común tamén se poden facer con ouro, prata, porcelana, xade ou marfil.
Pottymouth
Pottymouth é o álbum de estrea da banda estadounidense de punk rock Bratmobile, publicado o 8 de xuño de 1993 a través do selo Kill Rock Stars.
Vilafaíl, Queixeiro, Monfero
Vilafaíl é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 50 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 24 eran homes e 26 eran mulleres.
Casa Museo de María Pita
Contido
miniatura Estrutúrase en catro salas:
The Pastels
The Pastels é unha banda escocesa de indie pop formada en Glasgow en 1982.
As súas primeiras gravacións (1982–85) para selos como Whaam!, Creation, Rough Trade e Glass Records, tiñan un son cru e inmediato, melódico e afeccionado, nada habitual para o seu tempo. Pero unha emerxente cultura dos fanzines identificouse co son e a imaxe do grupo, e pouco a pouco The Pastels comezaron a influenciar a unha nova corrente de grupos, que interesaron á revista NME e a outros medios británicos.
O son de The Pastels continuou evolucionando e, aínda que a banda formou parte do recompilatorio C86 da NME, en entrevistas os membros do grupo sempre quixeron distanciarse dos movementos twee e shambling. O seu álbum de estrea, Up for a Bit With The Pastels (1987) movíase dende o garage pop-punk ata baladas con toques de sintetizadores. O seguinte traballo, Sittin' Pretty (1989) foi máis duro e menos ecléctico. Tras ese disco comezaron a aparecer rumores na prensa británica sobre a separación do grupo.
Finalmente revelouse que a banda continuaba pero cunha nova formación ao redor de Stephen McRobbie e Annabel Wright, aos que se lle unirían Katrina Mitchell. Esta formación é probablemente a máis coñecida de The Pastels, e a miúdo aparece con David Keegan (Shop Assistants) ou Gerard Love (Teenage Fanclub) na guitarra. O grupo asinou un contrato co selo Domino Records e publicou dous álbums, Mobile Safari (1995) e Illumination (1997). No ano 2009, The Pastels, en colaboración coa banda Tenniscoats de Toquio, editou un álbum titulado Two Sunsets.
The Pastels apareceron na banda sonora da película The Acid House, estreada en 1998. Na actualidade a banda opera o seu propio selo, Geographic Music, a través de Domino Records, e son socios da tenda de música de Glasgow Monorail Music.
Ollares, Vila de Cruces
Santa María de Ollares é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2011 tiña 104 habitantes (50 mulleres e 54 homes), distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 154 habitantes.
Ponte Fechas, Fechas, Celanova
Ponte Fechas é un lugar da parroquia de Fechas no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 1 habitante (1 home).
Oirós, Vila de Cruces
Santa María de Oirós é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o IGE en 2013 tiña 130 habitantes (67 mulleres e 63 homes), distribuídos en 12 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 182 habitantes.
Nesta parroquia naceu o escritor Eduardo Aurelio Cacheda Vigide.
Xeografía
A parroquia sitúase na caída do Monte do Carrio cara o río Deza.
Patrimonio
Campo de mámoas de Oirós: vinte túmulos funerarios distribuídos nunha chaira de varias hectáreas, entre a laidera norte do Carrio e o monte baixo do Camballón, preto da estrada que une a capital do concello con Lalín.
A partir do século XI, hai varias referencias documentais ao convento de Auriolos, dependente do de Piloño, pero non hai pegadas sobre a súa situación.
A igrexa de Santa María de Oirós é románica, pero quedan poucos restos da fábrica orixinal, só unha fiestra no testeiro e un arco triunfal sobre columnas ás que lles foron mutilados os capiteis. Ten unha cruz procesional de 1589 labrada polo prateiro compostelán Rodrigo de Paradiñas. No interior do templo hai un arcosolio co sepulcro do comisario do Santo Oficio Lope Barela, morto en 1610, que doou a súa casa, hoxe reitoral (que conserva o seu escudo) a cambio de que lle permitiran facer este sepulcro e a capela que o alberga.
Hai outra capela que pertenceu á desaparecida casa de Pedroso, da que era o escudeiro Antón Sánchez de Oirós, nome que parece coincidir co de Antón Deza que figura entre os contendentes do Passo Honroso da ponte Orbigo, en xaneiro de 1434.
Afûk
Afûk é unha fundación cultural frisoa con sede en Ljouwert que traballa na difusión da lingua e da cultura frisoa fundada en 1928 co nome de Algemiene Fryske Underrjocht Kommisje.
Características
A Afûk naceu o 25 de abril de 1928 presidida por Douwe Kalma e organizada por diversas asociacións culturais frisoas para o ensino do frisón na escola, onde se podía cursar como materia optativa fóra das horas lectivas, e para dar clasee a adultos que quixesen ser ensinantes de frisón, por ese motivo a organización estaba baixo supervisión do Consello Escolar Provincial. A partir de 1937 permitiuse o ensino optativo do frisón dentro do ensino regrado polo que a Afûk deixou de dar clases aos nenos, centrándose en organizar cursos para adultos coñecidos como Folk en Gealeargongen foar Folwoeksenen e progresivamente ampliou as súas actividades.
Entre as tarefas da organización está o mantemento dunha librería onde se venden libros en frisón e sobre Frisia e a cultura frisoa, a edición de libros mediante dous selos editoriais, Afûk onde se editan libros infantís, xuvenís e educativos e Utjouwerij Fryslân que edita literatura frisoa. Tamén publica as revistas De Moanne de contido xeral e De Pompeblêden dedicada ao ensino, á literatura infantil, á política lingüística e á lingua frisoa. Tamén mantén plataformas para o ensino do frisón en internet mediante Edufrysk e Freemwurk. Tamén se encarga de desenvolver o proxecto Volangteers, un programa europeo para o desenvolvemento de linguas minorizadas a estudantes estranxeiros, e que xunto con Frisia está implantado tamén en Galicia.
Copa Galega de Fútbol Gaélico 2013/14
A Copa Galega de Fútbol Gaélico é unha competición de fútbol gaélico nacida na tempada 2013/14 baixo a organización da Asociación Galega de Fútbol Gaélico co obxectivo de ser a gran festa do fútbol gaélico en Galicia.
=Tempada 2013/14=
Copa Feminina
Grupo A:
Final:
Copa Masculina
Grupo A:
Grupo B:
Semifinales:
Final:
= Véxase tamén =
Viñas, Queixeiro, Monfero
Viñas é un lugar da parroquia de Queixeiro no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2010 segundo datos do INE.
Manuel Rivera Martorell
Manuel Rivera Martorell, máis coñecido como Rivera, nado na Graña (Ferrol) o 3 de outubro de 1904 e finado o en decembro de 1952, foi un futbolista galego que xogaba na demarcación de centrocampista.
Traxectoria
Rivera, formado no equipo da Escola Noctura Obreira do Club Deportivo Ferrol, estivo vinculado case durante toda a súa carreira deportiva ao Racing de Ferrol, exceptuando media tempada que militou no Deportivo da Coruña, en 1933/34. Foi un dos grandes nomes da historia do Racing por talento deportivo e liderado no vestiario, e auténtico ídolo e referencia de varias xeracións de racinguistas. Estivo a piques de ser convocado pola selección española e foi pretendido por diversos clubs importantes do fútbol español, pero el sempre elixiu quedar en Ferrol e defender a camiseta verde agás o curto paso polo gran rival dos racinguistas. Considerado un dos mellores medios centros do fútbol galego de antes da Guerra Civil, abandonou o fútbol en 1938 por unha doenza do corazón. Co Racing foi tres veces campión de Galicia e formou parte do equipo que debutou na 2ª División en 1934/35. Tras a súa retirada como futbolista exerceu de delegado do club verde e tamén foi adestrador, tanto do cadro "reserva" como do primeiro equipo, neste último caso nas campañas 1943/44 e 1948/49.
STS-107
STS-107 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 16 de xaneiro de 2003 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral. O transbordador resultou destruído ao reentrar na atmosfera, sen que ningún dos ocupantes sobrevivira.