cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Inserción (xenética)
En xenética, unha inserción (tamén chamada mutación de inserción) é a adición dun ou máis pares de bases de nucleótidos nunha secuencia de ADN. Isto adoita ocorrer en rexións microsatélite debido ao volteo do polímero de ADN. As insercións poden ser moi diversas en tamaño, desde un par de bases incorrectamente inserido nunha secuencia de ADN a unha sección ampla dun cromosoma inserida noutro cromosoma. O escorregamento (slippage) de febras do ADN é un mecanismo estrutural por medio do cal se introducen as mutacións de inserción–deleción (indel) durante a replicación polas ADN polimerases. A nivel cromosómico, unha inserción consiste na inclusión dunha secuencia grande de ADN dentro dun cromosoma. Isto pode acontecer debido a un sobrecruzamento desigual durante a meiose.
Unha adición de rexión N é a adición de nucleótidos non codificados durante a recombinación xenética por unha desoxinucleotidil transferase terminal.
Unha inserción de nucleótido P é a inserción de secuencias palindrómicas codificadas polos extremos dos segmentos de xenes recombinantes.
As repeticións de trinucleótidos son clasificadas como mutacións de inserción ou ás veces como un tipo diferente de mutacións.
Efectos
As insercións poden ser especialmente perigosas se ocorren nun exón, a rexión codificante de aminoácidos dun xene. Orixínase unha mutación de cambio de pauta de lectura, que é unha alteración no marco de lectura normal dun xene, se o número de nucleótidos inserido non é divisible por tres, que é o número de nucleótidos dun codón. As mutacións de cambio de pauta (ou marco) alteran a secuencia de aminoácidos codificados polo xene a partir do punto da mutación. Xeralmente, as insercións e a subseguinte mutación de cambio de marco ou pauta causan que durante a tradución do xene se encontre un codón de stop prematuro, orixinando a finalización da tradución e a produción dunha proteína truncada. Os transcritos que conteñen mutacións de cambio de marco poden tamén ser degradadas por degradación mediada por falta de sentido durante a tradución, polo que o resultado é que non se produce ningunha proteína. Se hai tradución, as proteínas truncadas adoitan ser incapaces de funcionar debidamente ou non funcionan en absoluto e isto pode ser a causa de diversos trastornos xenéticos dependendo do xene no cal se produciu a inserción. Desenvolvéronse métodos para detectar erros na secuencia do ADN.
As insercións que non cambian a pauta ou marco de lectura (in-frame insertions) prodúcense cando o marco de lectura non é alterado como resultado da inserción; o número de nucleótidos inseridos neste caso é múltiplo de tres. O marco de lectura permanece intacto e despois da inserción a tradución probablemente poderá completarse a non ser que os nucleótidos inseridos codifiquen algún codón de stop prematuro. Porén, debido á inserción destes nucleótidos extra, a proteína terminada conterá, dependendo do tamaño da inserción, moitos aminoácidos novos que poden afectar ao funcionamento da proteína.
Claudia Leitte
Claudia Cristina Leitte Inácio Pedreira, nada en São Gonçalo (Estado do Río de Xaneiro) o 10 de xullo de 1980, é unha cantante brasileira.
A Torre, Anseán, O Corgo
A Torre é un lugar da parroquia de Anseán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres).
La Comarca (Chantada)
La Comarca foi un semanario editado en Chantada entre 1912 e 1914.
Historia e características
Apareceu o 22 de decembro de 1912. Na cabeceira, a maneira de subtítulo figuraba Se publica en Chantada los domingos de cada semana. De tendencia radical, declarábase "Portavoz de los anhelos y de las necesidades que sentir pueda el país chantadino; propulsor de los intereses morales y materiales; órgano en la prensa defensor de cuanto afecte al desenvolvimiento y bienestar generales del haz de pueblos contenidos en el vasto territorio que delimitan el "Ulloa" y el "Bibal", el "Faro" y el Miño"; medio de comunicación con nuestros coterráneos, habiten éstos dentro o fuera del patrio suelo, eso es y será LA COMARCA, en el transcurso de su existencia". Entre os seus colaboradores estaban a familia Soto Lemos, Modesto López Vázquez e Avelino Gómez Ledo. Mantivo unha constante polémica co periódico chantadino El Centinela. Deixou de publicarse en 1914.
Roberto Salgueiro
Roberto Salgueiro González, nado en Caracas o 24 de outubro de 1966, é un escritor e director de teatro galego.
Traxectoria
Licenciado en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela e DEA en Teoría da Literatura, é director da Aula de Teatro da USC. Traballou para as compañías Teatro da Lúa, Uvegá-Teatro, Teatro do Atlántico e Talía Teatro. Colaborou en revistas teatrais.
Os seus traballos escénicos representáronse en numerosos teatros de España, así como en Francia, Portugal, Noruega, Países Baixos, Bélxica, Alemaña, Lituania, Estonia, Marrocos e Os Estados Unidos.
Pennyroyal Tea
Aínda que a meirande parte das copias de "Pennyroyal Tea" foron retiradas do mercado tras o suicidio de Cobain, algunhas foron vendidas. A maioría deberían ser destruídas na fábrica de BMG en Alemaña, pero algunhas copias foron roubadas e posteriormente atopáronse en coleccións privadas ou en sitios de poxas.
Pigargo
O pigargo, (Haliaeetus albicilla) é unha ave rapaz da familia dos Accipítridos.
Morfoloxía
É unha aguia de gran tamaño cun enorme peteiro amarelo. A plumaxe é escura, agás a cola e a cabeza que van branquexando conforme ó envellecemento do individuo. A femia é lixeiramente meirande có macho.
Reprodución
A posta consiste en 2-3 ovos, sendo realizada en febreiro ou marzo. Os ovos son chocados por ambos proxenitores durante uns 40 días. As parellas son estables e en ocasións conviven no mesmo territorio varias familias; trátase dunha das aguias máis sociábeis.
Nutrición
Ecléctica, dende peixes ata limícolas e anátidos, chegando incluso a capturar cisnes ou grúas. Tamén mamíferos, dende roedores ata crías de cervos, focas ou raposos. É unha especie moi habilidosa na caza, chegando a cazar en grupo.
Mariano Roque Alonso
Mariano Roque Alonso é unha cidade de Paraguai sitúada no Departamento Central, na aglomeración urbana da Gran Asunción. Orixinouse a finales da Guerra de Paraguai; foi fundada no 1945 e está situada entre o Río Paraguai, Limpio, Luque e Asunción; a uns 18 quilómetros do centro da capital do país. A boa localización da cidade permitiu o desenvolvemento comercial, industrial, servizos e social.
É sede da maior Expo anual de Paraguai, onde empresas, industrias, comerciais e servizos expoñen os avances que tiveron nas súas respectivas áreas. É unha das cidades paraguaias de máis crecemento económico dos últimos anos.
Barrios
Mario Roque Alonso divídese en 14 barrios:
Xeografía
A cidade abarca 50m², e localízase no Departamento Central, delimita co norte de Limpio nos lugares coñecidos como Paso Ñandejára e estancia Surubi’y sobre o regueiro Itay, ao sur co barrio Loma Pyta da cidade de Asunción, ao leste coas cidades de Luque e Limpio, servindo como divisoria con estas cidades o regueiro Itay e ao oeste co río Paraguai.
Demografía
Mariano Roque Alonso conta cunha poboación de 87.029 en total, dos cales 43.300 son homes e 43.728 son mulleres, segundo proxeccións da Dirección General de Estadísticas, Ecuestas y Censos.
Big Band
miniatura|dereita|300px|Diagrama dunha Big Band de dezasete músicos. Unha big band (en inglés, "gran banda") é unha formación musical do xénero do jazz especialmente popular nas décadas de 1930 e 1940, formada por máis de nove músicos.
Características
A big bang típica estaría formada por instrumentos de metal (trompetas, trombóns e saxofóns) e sección rítmica (piano, guitarra, baixo e batería). Nos primeiros tempos habería tamén dous clarinetes. É un fenómeno común que un músico dobre, isto é, que poida tocar varios instrumentos, tipicamente un saxofonista toca tenor e alto ou soprano, ou saxo e clarinete. Os trompetas dobran o fiscorno.
O Preguntoiro, Couzadoiro, Ortigueira
O Preguntoiro é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 estaba despoboado.
Fosfofrutoquinase
A fosfofrutoquinase (PFK) é un encima do grupo das quinases que fosforila a frutosa 6-fosfato orixinando unha frutosa con dous grupos fosforilo. Intervén na glicólise. É un encima alostérico. Existen dous tipos de fosfofrutoquinase chamados fosfofrutoquinase 1 e 2, segundo en que carbonos realicen a fosforilación.
A transferencia catalizada encimaticamente dun grupo fosforilo desde o ATP é unha importante reacción que intervén en moitos procesos biolóxicos. Un dos encimas que utiliza esta reacción é a fosfofrutoquinase que intervén na terceira reacción da ruta da glicólise, que é un paso regulatorio chave desta vía, e que transforma a frutosa 6-fosfato en frutosa 1,6-bisfosfato.
A fosfofrutoquinase é un homotetrámero en bacterias e mamíferos (nos cales cada monómero posúe dous dominios similares) e un octámero en lévedos (nos que hai 4 cadeas alfa na PFK1. e 4 cadeas beta na PFK2; esta última, igual que os monómeros de mamífero, posúe dous dominios similares).
Esta proteína pode usar o modelo morfeeína de regulación alostérica no cal os monómeros poden ter dúas conformacións distintas orixinando dous homooligómeros distintos, e poden cambiar entre unha conformación e a outra.
A deficiencia en fosfofrutoquinase 1 orixina glicoxenose tipo VII (enfermidade de Tarui), un trastorno autosómico recesivo caracterizado por náuseas graves, vómitos, cambras musculares e mioglobinuria en resposta a exercicios vigorosos e intensos explosivos. Os pacientes poden xeralmente levar unha vida normal simplemente aprendendo a axustar os seus niveis de actividade.
Tipos
Hai dous tipos deste encima:
Ligazóns externas
Este artigo incorpora texto en dominio público de Pfam e INTERPRO IPR000023
Vitamina B
Coñécese como vitamina B un tipo de vitaminas relacionadas co metabolismo. Ao principio críase que só era unha pero logo descubriuse que eran varias con funcións parecidas. Son hidrosolubles, polos que se poden perder na auga de cocción e en caso de tomar exceso elimínanse polos ouriños (ata un límite).
Tipos
As vitaminas do grupo B recoñecidas son as seguintes:
A vitamina B1 ou tiamina é fundamental para o proceso de transformación de azucres e cumpre un importante labor na condución dos impulsos nerviosos e no metabolismo do osíxeno. Atópase no fermento de cervexa, xerme de trigo, carne de porco, fígado e riles, peixe, pan integral, fabas cocidas, leite e os seus derivados, principalmente.
A vitamina B2 ou riboflavina é peza clave na transformación dos alimentos en enerxía, xa que favorece a absorción das proteínas, graxas e carbohidratos. Esta vitamina atópase no seu estado natural no fermento seco, o fígado, os queixos, os ovos, os cogomelos, o iogur, o leite, a carne, o peixe, os cereais, o pan integral e as verduras cocidas. A ausencia da B2 pode ocasionar anemia, trastornos no fígado, conxuntivite, secura, dermatite da pel e mucosas, ademais de úlceras na boca.
A vitamina B6 ou piridoxina cumpre un importante papel no crecemento, conservación e reprodución de todas as células do organismo. Achégana o fermento seco, o xerme de trigo, o fígado, os riles, a carne, o peixe, os legumes, os ovos, a coliflor, os plátanos, os feixós e o pan integral. A B6 utilízase con moito éxito en mulleres menopáusicas, dado que alivia os síntomas deste período. Niveis baixos de vitamina producen pelagra, con alteracións na pel (como eccemas), ademais de anemia, diarrea e ata demencia.
A vitamina B9 resulta indispensable para o sistema nervioso, tendo en conta que incide positivamente no seu crecemento e funcionamento, así como tamén no da medula ósea. Ademais, favorece a rexeneración das células. Atópase nas espinacas, os berros, as froitas, a cenoria, o cogombro, o fígado, os riles, o queixo, os ovos, a carne e o peixe. A súa carencia provoca cansazo, insomnio e inapetencia, e nas mulleres embarazadas pode traer como consecuencia malformacións no feto.
A vitamina B12 desempeña un papel moi importante no crecemento da persoa, contribúe ó desenvolvemento normal do sistema nervioso, é indispensable para a medula ósea, a síntese de glóbulos vermellos e o correcto funcionamento do tracto gastrointestinal. Conséguese en ovos, derivados do leite, fígado, riles, peixe e carnes. A falta de B12 trae como consecuencia anemia perniciosa ou debilidade na mielina, membrana protectora dos nervios da medula espiñal e do cerebro. Non se recomenda inxerila xunto coa vitamina C, xa que esta última anula a súa absorción.
Ingrid Bergman
Ingrid Bergman, nada en Estocolmo o 29 de agosto de 1915 e finada en Londres o 29 de agosto de 1982, foi unha actriz sueca gañadora dos premios Óscar e Globo de Ouro. Considerada como un dos mitos da Sétima Arte, segundo a listaxe realizada polo American Film Institute é a cuarta estrela máis importante na historia do cinema, sendo as tres primeiras Katharine Hepburn, Bette Davis e Audrey Hepburn. É probablemente unha das actrices máis prolíficas do século XX, desenvolvendo a súa carreira en cinco idiomas (sueco, alemán, inglés, italiano e francés), actuando en cinema, teatro e televisión en Suecia, Alemaña, Estados Unidos, Canadá, Italia, Inglaterra, Francia, España e Israel. Faleceu o día do seu 67º aniversario, tras pasar anos con tratamentos contra o cancro de mama.
Traxectoria
Quedou orfa de nai cando tiña dous anos e o seu pai morreu once anos despois. A súa infancia transcorreu na casa paterna, logo cunha das irmás do seu pai (falecida soamente seis meses máis tarde) e finalmente con outro tío paterno e a súa familia.
Inicios en Suecia
miniatura|esquerda|Ingrid Bergman ós 14 anos. Decidiu facerse actriz para combater a súa extrema timidez ("son máis eu mesma cando son outra persoa" ) e deu os seus primeiros pasos no cinema como extra aos 16 anos, pero a súa verdadeira meta era o teatro. Ao dezaoito anos foi elixida entre centos de aspirantes para estudar na Real Escola de Teatro Dramático (onde tamén estudou Greta Garbo). Grazas ao seu pai, Justus, que tiña unha tenda de fotografía, ao morrer, deixoullo todo á súa filla asegurándose, de que ela tivese diñeiro para converterse en actriz.
Cando Ingrid lle dixo ao seu tío Otto que quería ser actriz, este opúxose, pois naquela época ser actriz estaba mal visto. El pensaba que como se lle daban tan ben os estudos, non necesitaba ser actriz, pero como Ingrid insistía, o seu tío fíxoa prometer que se se presentaba e non era escollida, non o volvería a tentar. The Royal Dramatic Theater School requiría a cada actor que representase tres pezas, despois os xuíces seleccionarían dous delas, se o aspirante era rexeitado dábaselle un sobre marrón e se era aceptado, un sobre branco. Ingrid decidiu representar unha comedia. Mentres actuaba, os membros do xurado non parecían verlle a graza, nin sequera prestaban moita atención. De súpeto, tras a primeira lectura, dixéronlle que podía retirarse sen darlle a oportunidade da segunda. Máis de medio século despois Ingrid lembraba o seu desengano:
A súa primeira oportunidade para actuar deulla Greta Danielsson, unha antiga amiga do seu pai, que lle ofreceu un papel como extra. En 1933 conseguiu entrar en The Royal Dramatic Theater School de Estocolmo. A súa primeira película foi Munkbrogreven de Edvin Adolphson. En 1937 casa co dentista Petter Lindström, relación da que nace a súa filla Pia Lindström. Petter anímaa a facer unha película en Alemaña. Durante a rodaxe do pacto do catro, Ingrid coñece a Goebbels, quen tenta convencela para que faga películas para o Terceiro Reich, dado que era medio alemá e sabía o idioma. A súa sexta película Intermezzo tivo moito éxito e fixo que un importante produtor de Hollywood comprase os dereitos da película para que Ingrid a fixese en inglés.
Debut nos Estados Unidos
En 1939, e despois de protagonizar unha ducia de películas en Suecia, trasládase aos Estados Unidos para protagonizar a nova versión de Intermezzo producida por David O. Selznick.
San Miguel, Couzadoiro, Ortigueira
San Miguel é un lugar da parroquia de Couzadoiro no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2009 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres), un menos ca en 2000.
Ingrid Bergman
Estrela grazas a Casablanca
En 1942 convértese nunha das estrelas da época ao protagonizar xunto a Humphrey Bogart a película de Michael Curtiz Casablanca. 1943 supón o ano no que recibe a súa primeira candidatura aos Óscar, neste caso polo seu brillante labor na película For Whom the Bell Tolls, aínda que perde o premio ante Jennifer Jones por The Song of Bernadette. Con todo, Ingrid Bergman móstrase satisfeita e declara publicamente fronte a Jennifer Jones: A túa Bernadette é mellor que a miña María.... No entanto, ao ano seguinte obtén o Óscar á mellor actriz, esta vez polo seu papel en Gaslight. En 1945 recibe a súa terceira candidatura consecutiva aos Óscar, esta vez pola película The Bells of St. Mary's. A actriz recibiría a súa cuarta candidatura aos Óscar na categoría de mellor actriz en 1948, polo seu papel en Joan of Arc.
Escándalo con Roberto Rossellini
En 1949 Ingrid ve a película que cambiaría a súa vida e a súa a carreira como actriz, Roma, cidade aberta de Roberto Rossellini. A película gustoulle tanto que decidiu escribir unha carta a Rossellini expresándolle o seu desexo de traballar nalgunha das súas películas. Cando Rossellini recibe a carta vai aos Estados Unidos para coñecer a Petter e a Ingrid.
En 1949 trasládase a Italia con 300 dólares e pensando volver nuns meses (eses meses convertéronse en anos), para rodar ás ordes de Roberto Rossellini a película Stromboli, terra di dio. Durante a rodaxe comeza unha relación co director italiano. Froito desta relación, Bergman queda embarazada do seu fillo Roberto Ingmar Rossellini (que nacerá o 2 de febreiro de 1950), o que provoca un grande escándalo nos Estados Unidos. O escándalo chegou cando o vicepresidente e director de Códigos de Produción, Joseph Breen, pídelle que desminta os rumores de que estaba a piques de divorciarse e abandonar a súa filla para casar con Rossellini. Foi criticada pola Igrexa Luterana de Suecia e sacerdotes da Igrexa Católica, sobre todo en América, e tamén recibiu cartas de persoas que pensaban que debía ser queimada na fogueira, non como Xoana de Arco, senón como as bruxas. O escándalo foi tal que mesmo provocou que a actriz fose declarada persona non grata en territorio americano, o que fixo que se exiliase en Italia, deixando o seu marido e a súa filla nos Estados Unidos.
Despois de separarse de Lindström e tras o nacemento do seu fillo, a actriz e o director casan o 24 de maio de 1950. Co director italiano ten ademais outras dúas fillas en 1952, as xemelgas Isabella e Isotta. Finalmente, separarase de Rossellini en 1957. Durante a súa estancia en Italia traballou en seis películas dirixidas polo seu marido, Stromboli, Europa '51, Siamo Donne, Heite querer sempre, Giovanna d'Arco al Rogo e A Paura, no seu momento fracasos de público e crítica, aínda que máis tarde revaloradas, moi especialmente pola crítica europea e os creadores da Nouvelle Vague francesa.
Regreso ao cinema internacional
Os fracasos do seu traballo conxunto con Rossellini levaron o matrimonio a unha crise tanto artística como financeira e así foi que en 1956, Rossellini permitiulle traballar baixo as ordes do mestre Jean Renoir en Elena et les hommes co que o éxito volveu sorrirlle. Ese mesmo ano protagoniza en Inglaterra a película Anastasia pola que gañaría o seu segundo Óscar á mellor actriz, sendo o seu amigo Cary Grant quen recolle o premio no seu nome.
O éxito o redobra co seu triunfo nas táboas en París, en Tea and Sympathy de Robert Anderson, durante a temporada 1956-57. En 1959 volve por primeira vez a Hollywood despois do escándalo do seu matrimonio para presentar o Óscar ó mellor filme na 31ª edición da cerimonia de entrega dos Premios da Academia. A sala recíbea cunha pechada ovación. O 23 de decembro de 1958 casa co produtor teatral sueco Lars Schmidt.
A partir de entón comeza a alternar películas en Estados Unidos e en Europa, así como aparicións ocasionais en dramas televisivos e en obras de teatro. Dese período destacan os seus labores en The Turn of the Screw (1959), pola que recibe o seu primeiro premio Emmy; Hedda Gabler (1962, que a reúne cun brillante elenco xunto a Sir Michael Redgrave, Sir Ralph Richardson e Trevor Howard); The Visit (1964); Stimulantia (episodio "The Necklace", filmado a fins de 1964 sobre un relato de Guy de Maupassant que a reuniu co seu antigo compañeiro da Escola de Arte Dramática, Gunnar Björnstrand, dirixidos ambos polo vello mentor de Ingrid, Gustaf Molander, na que fose o seu último labor para o cine); The Human Voice (1966); Cactus Flower (1969, coa que regresou por primeira vez a filmar en Hollywood logo de vinte anos de exilio); A Matter of Time (1976, película tamén titulada Nina, xunto a Liza Minnelli, e dirixidas ambas por Vincente Minnelli, nunha película na que ademais tiña unha inesquecible escena xunto a Charles Boyer e na que actuaba a súa propia filla, Isabella Rossellini no seu debut nas pantallas e era maquillada pola súa xemelga, Ingrid Isotta Rossellini); Höstsonaten (1978, dirixida por Ingmar Bergman, considerada por moitos o seu mellor traballo no cinema).
En 1974, Bergman recibiu o seu terceiro Óscar, esta vez na categoría de mellor actriz secundaria, pola súa participación na película Asasinato no Orient Express. En 1975 diagnostícaselle un cancro de mama e nese mesmo ano divórciase de Lars Schmidt. A pesar da súa fráxil saúde segue traballando a tempo completo. Faleceu mentres celebraba o seu 67º aniversario.
Godoi
O topónimo galego Godoi pode referirse a:
Coenzima
miniatura|300px|Coenzima A
Os coenzimas ou coencimas son cofactores orgánicos non proteicos, termoestables, que unidos a un apoenzima constitúen o holoenzima ou forma cataliticamente activa do enzima. Teñen en xeral baixa masa molecular. Son claves no mecanismo de catálise, por exemplo, aceptando ou doando electróns ou grupos funcionais, que transportan dun enzima a outro. A diferenza dos enzimas, os coenzimas modifícanse e consómense durante a reacción química.
Mecanismo de acción
O mecanismo de acción básico dos coenzimas é o seguinte:
Este último paso é esencial para non esgotar a dotación de coenzimas dunha célula, xa que os encimas xunto cos que actúa non poden realizar a reacción química sen o concurso do seu coenzima.
Cada coenzima está especializado en aceptar e transportar un tipo de átomos determinado; uns aceptan hidróxenos, outros grupos acetilo etc. No entanto, os coenzimas non son nada específicos respecto dos encimas aos que se unen, de modo que un mesmo coenzima pode unirse a un gran número de enzimas distintos, e por iso o número de coenzimas diferentes é relativamente baixo.
Coenzimas e vitaminas
Moitas vitaminas, ou os seus derivados, actúan como coenzimas:
O Seixo
Co topónimo O Seixo podemos referirnos a varios lugares de Galicia:
Asorei, Vila de Cruces
Santa María de Asorei é unha parroquia do concello de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o IGE en 2013 tiña 51 habitantes (28 homes e 23 mulleres) nunha soa entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación co ano 1999 cando tiña 71 habitantes.
Hipólito Suárez
Hipólito Suárez Guerra, nado na Coruña en xullo de 1907 e finado en Madrid o 21 de marzo de 1980, foi un procurador galego represaliado pola súa militancia republicana.
Traxectoria
Fillo de Hipólito Suárez, que vivía na rúa Real da Coruña. Aprobou os exames de procurador en 1935. Era amigo de Claudio Sánchez Albornoz, e tiña coñecidas simpatías republicanas. Foi destinado á praza de secretario do xulgado de Cebreros (Ávila). Alí casou en 1936, e alí tamén o sorprendeu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 co que se iniciou a Guerra Civil española. Agochouse pero foi descuberto e encarcerado. Xulgado, escapou da pena de morte grazas á intercesión de Severiano Martínez Anido, xeneral nacional ferrolán e ministro de Franco.
Durante a posguerra acudía regularmente á Coruña a pasar os veráns.
Vida persoal
Casou con Herminia González Pardo e foi pai de Adolfo Suárez, que acabou sendo presidente do goberno de España entre 1976 e 1981.
Está soterrado no cemiterio de San Amaro.
Goia
O topónimo galego Goia pode referirse a:
Mourelle, Anseán, O Corgo
Mourelle é un lugar da parroquia de Anseán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Valina
miniatura|dereita|100px|Fórmula da valina ionizada. A valina (abreviadamente Val ou V) é un α-aminoácido coa fórmula HO2CCH(NH2)CH(CH3)2. A L -valina é un dos 20 aminoácidos que forman parte das proteínas. Pola súa cadea lateral alifática clasifícase como aminoácido hidrófobo ou non polar. Xunto coa leucina e isoleucina, a valina é un aminoácido coa cadea lateral ramificada. Os seus codóns son GUU, GUC, GUA, e GUG. É un aminoácido esencial, xa que o noso metabolismo non o pode sintetizar e debemos tomalo na dieta.
O seu nome vénlle da planta valeriana (Valeriana officinalis).
Biosíntese
Como a valina é un aminoácido esencial os alimentos da nosa dieta deben incluíla, normalmente como compoñente das súas proteínas. Abunda no queixo fresco, peixe, aves, cacahuetes, sementes de sésamo, e lentellas. As plantas poden sintetizala en varios pasos a partir do ácido pirúvico. A parte inicial desta vía metabólica tamén serve para producir leucina. O intermediato α-cetoisovalerato sofre unha aminación redutiva con glutamato. Entre os encimas implicados nesta biosíntese están:
Síntese
A valina racémica pode sintetizarse por brominación do ácido isovalérico seguida de aminación do α-bromo derivado
Degradación
Na degradación oxidativa da valina orixínase succinil-CoA, polo que é un aminoácido glicoxénico.
Luís XVIII de Francia
miniatura|dereita|Luís XVIII de Francia Luís XVIII foi un rei de Francia (Versalles, 17 de novembro de 1755 — París, 16 de setembro de 1824), rei titular dende 1795 e de feito entre 1814 e 1824, a excepción do breve período do Imperio dos Cen Días. Coñecido polo seu título de conde de Provenza, era irmán de Luís XVI. Durante o reinado deste adoptou unha postura avanzada, próxima ao pensamento da Ilustración, e ata aceptou a Revolución de 1789.
Máis tarde, con todo, a evolución da Francia revolucionaria decidiulle a fuxir do país en 1791 (o mesmo día que o rei era detido en Varennes cando intentaba escapar por outro camiño); reuniuse co seu outro irmán (o futuro Carlos X) e empezou a encabezar as intrigas dos emigrados contra o réxime revolucionario, dirixindo unha rede de espías e mantendo contacto cos insurxentes contrarrevolucionarios do interior.
Trala execución de Luís XVI en 1793, proclamouse rexente no exilio, e logo rei pola morte do delfín Luís XVII (1795). Con todo, a causa da restauración dos Borbóns pasou por horas baixas durante o período de Napoleón, que premeu aos restantes Estados europeos para entorpecer as actividades do pretendente.
Logo de peregrinar por varios países, as derrotas de Napoleón en 1813-14 abríronlle novas perspectivas: co apoio de Gran Bretaña e de Talleyrand abriuse paso a idea de poñer a Luís no Trono cando se consumase a vitoria aliada sobre Francia. Desembarcou en Calais e prometeu aos franceses establecer unha monarquía constitucional, que plasmou na Carta outorgada de 1814, onde a autoridade do rei quedaba limitada por un Parlamento bicameral e pola garantía dos dereitos individuais dos súbditos.
Dualidade onda-corpúsculo
De acordo coa física clásica existen diferenzas entre onda e partícula. Unha partícula ocupa un lugar no espazo e ten masa mentres que unha onda esténdese no espazo caracterizándose por ter unha velocidade definida e masa nula.
Actualmente considérase que a dualidade onda-partícula é un “concepto da mecánica cuántica segundo o cal non hai diferenzas fundamentais entre partículas e ondas: as partículas poden comportarse como ondas e viceversa”. (Stephen Hawking, 2001)
Este é un feito comprobado experimentalmente en múltiples ocasións. Foi introducido por Louis-Victor de Broglie, físico francés de comezos do século XX. En 1924, na súa tese de doutoramento propuxo a existencia de ondas de materia, é dicir que toda materia tiña unha onda asociada a ela. Esta idea revolucionaria, fundada na analoxía coa que a radiación tiña unha partícula asociada, propiedade xa demostrada entón, non espertou grande interese, malia o acertado dos seus supostos, xa que non tiña evidencias de que realmente se producise. Porén, Einstein recoñeceu a súa importancia e cinco anos despois, en 1929, De Broglie recibiu o Nobel en Física polo seu traballo.
O seu traballo dicía que a lonxitude de onda \lambda da onda asociada á materia era
onde h é a constante de Planck e p é o momento linear da partícula de materia.
A Golada
O topónimo galego A Golada pode referirse a:
Ramón Nieto
Ramón Remigio Nieto Otero, nado en Lavadores, no actual concello de Vigo, o 1 de outubro de 1856 e finado en Viña del Mar, Chile, o 25 de xullo de 1928, empresario da salitre, foi un filántropo galego.
Traxectoria
O 1 de xaneiro de 1900, con 44 anos de idade, Ramón Nieto creou a primeira escola no barrio de Barreiro sendo o seu primeiro director Severino Cobas, unha escola que acubillou a máis de sesenta rapaces que durante máis dunha década educou a varias xeracións de Lavadores.
O 16 de maio de 1914, a corporación do daquela concello de Lavadores decidiu nomealo fillo predilecto de Lavadores, e ordenando que cando os recursos do Concello o permitisen se adquirise o seu retrato e se colocase no salón da Casa Consistorial.
Arredor de 1917 inaugurouse a escola, na zona coñecida coma a "Granxa" na avenida que na actualidade leva o seu nome. Coa presenza do propio Ramón Nieto e os membros do Padroado elixidos para dirixir a escola, levouse a cabo un acto que contou coa presenza de pais, alumnos e autoridades locais. Honorato Fernández Míguez, en nome da corporación Municipal, pediu en 1926 ao Consello de Ministros que se lle concedese a Ramón Nieto Otero a "Grande Cruz" coma propulsor da cultura do naquel entón Concello de Lavadores.
Recoñecementos
No ano 1944 o concello de Vigo dedicoulle a principal estrada do barrio de Lavadores.
Vitamina B1
miniatura|250px|dereita|Estrutura química da vitamina B1 A vitamina B1, tamén coñecida como tiamina, é unha substancia que actúa como coenzima no metabolismo dos hidratos de carbono, permitindo metabolizar o ácido pirúvico. Ademais participa na síntese de substancias que regulan o sistema nervioso. A súa forma activa é o pirofosfato de tiamina (TPP).
A súa absorción no intestino realízase facilmente, polo que a súa falta na dieta causa problemas metabólicos, en particular a nivel do metabolismo dos carbohidratos, poucos días despois.
A carencia de vitamina B1 produce unha enfermidade con sintomatoloxía nerviosa denominada beriberi.
A vitamina B1 ou tiamina atópase na carne de vacún ou de porco, noces, garavanzos, millo, ovos, figos secos, fígado, avea, chícharos, cacahuetes, pataca, arroz integral, fabas de soia, trigo e fariña branca enriquecida.
Uzbekistán nos Xogos Olímpicos
Uzbekistán participou por vez primeira nos Xogos Olímpicos como unha nación independente en 1994, e dende entón enviou deportistas para participar en cada edición dos Xogos de Verán e de Inverno. Anteriormente, os deportistas uzbekos competiron como parte da Unión Soviética dende 1952 até 1988, e despois da disolución da Unión Soviética, Uzbekistán formou parte do Equipo Unificado en 1992.
Os deportistas uzbekos gañaron un total de trinta e seis medallas nos Xogos Olímpicos de Verán, principalmente en loita e boxeo. O país tamén gañou unha medalla nos Xogos Olímpicos de Inverno.
O Comité Olímpico Nacional de Uzbekistán foi creado en 1992 e recoñecido polo Comité Olímpico Internacional en 1993.
Río Enviande
O río Enviande é un río que discorre polo concello de Chantada. Nace na serra do Faro e desemboca no río Miño ao lado do castro Candaz.
O seu tramo final natural adoita estar anegado polo encoro de Belesar, que anegas o val utilizado para plantar vide en socalcos até a construción da presa.
Lingua belarusa
O belaruso ou bielorruso (беларуская мова, biełaruskaja mova) é unha lingua eslava oriental e lingua oficial de Belarús xunto co ruso. Durante breves períodos da historia contemporánea de Belarús foi a única lingua oficial, 1918-1919 e de 1990 a 1995 foi a única lingua oficial. Era coñecido antigamente como rutenio branco ou ruso branco.
Etnicamente, os belarusos son descendentes das antigas tribos eslavas -os dregovici, os radimici e os krivici- que habitaban o territorio entre os ríos Pripet e Dwina Occidental na marxe setentrional do Dniéper e ao largo do Soz.
Datos estatísticos
Cerca de 3/4 da poboación da Belarús (10 350 000 hab. en 2002) consideran o belaruso a súa lingua nativa. Hai unha minoría considerábel (cerca de 230.000 hab) na rexión de Białystok, no leste da Polonia que ten como primeira lingua o belaruso.
É tamén falado por emigrantes no Canadá, Estados Unidos e países da antiga Unión Soviética
Dialectos
miniatura|Dialectos do belaruso. O belaruso forma unha ponte entre o ucraíno e o ruso e os seus dialectos gradualmente mestúranse cos dialectos rusos e ucraínos nas súas fronteiras.
Os dialectos do belaruso divídense en dous ou tres grandes grupos; ambas clasificacións consideran os grupos nororientais e suroccidentais, habendo un terceiro que percorre o país de leste a oeste nunha faixa central. E é este último grupo que se considera como a base da lingua literaria moderna e do belaruso normativo. No extremo suroccidental hai un dialecto especial, o grupo palesio, da rexión da Palesia, que divide certas partes co ucraíno, existindo varias tentativas de elevalo a lingua baixo o nome de palesiano.
Escrita
Ata o século XVI o belaruso utilizou só o alfabeto cirílico, mais a partir de entón foi introducido o alfabeto latino nunha variante modificada da ortografía polonesa, tamén coñecida como Lacinka. O primeiro xornal publicado, o Nasza Niwa ("O noso trigal"), que comezou a ser impreso en 1906, traía os textos nas dúas formas de escrita: cirílica e latina, reflectindo a división do pobo belaruso entre ortodoxos e católicos. Ocasionalmente, o alfabeto árabe tamén foi usado polos tártaros belarusos para escribir partes do Corán.
Escudo de Bélxica
O escudo de Bélxica está composto por un cuartel de sable cun león rampante de ouro, linguado e uñado de goles. A ambos os dous lados do escudo aparecen dous leóns de ouro sostendo unha bandeira de Bélxica cada un, e o brasón aparece rodeado polo colar da Orde de Leopoldo e, en ocasións os dous cetros do monarca belga de ouro.
O lema nacional tamén aparece recollido no escudo: L'union fait a force (en francés) ou Eendracht maakt macht (en holandés), que significa "A unión fai a forza".
miniatura|dereita|200px|Escudo grande empregado como brasón persoal do monarca belga. O escudo aparece rematado por unha coroa real e, no escudo grande, (empregado como brasón persoal polo monarca belga) engádeselle un helmo, o manto real, dúas coroas reais (unha sobre o helmo e outra sobre o manto) e as bandeiras das provincias de Bélxica (a bandeira central representa as dúas provincias do Brabante e Bruxelas). O escudo de armas grande foi adoptado o 17 de maio de 1837.
Torrente, Cabanas, Abegondo
Torrente é un lugar da parroquia de Cabanas no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 33 habitantes (16 homes e 17 mulleres).
Vágar (concello)
Vágar é un concello das Illas Feroe que comprende a metade oriental da Illa de Vágar. En 2011 tiña unha poboación de 1.940 habitantes e a súa capital é a vila de Miðvágur.
Historia
O primeiro concello de Vágar fundouse no 1911 e incluía toda a illa homónima. Foi de curta duración, pois en 1914 dividiuse en catro concellos diferentes: Miðvágur, Sandavágur, Sørvágur e Bøur. O concello de Vágar formouse o 1 de xaneiro de 2009 coa fusión dos concellos de Miðvágur e Sandavágur e, a diferenza do primeiro, tan só a parte oriental da illa forma parte do concello, xa que a porción occidental da illa pertence ao concello de Sørvágur.
Demografía
O concello de Vágar tiña en 2011 unha poboación estimada de 1.940 persoas. Dentro dos seus límites atópanse 3 localidades: Miðvágur, Sandavágur e Vatnsoyrar. A maior localidade é Miðvágur, que ademais é a sede administrativa do concello.
Política
En 2008 realizáronse as primeiras eleccións para o novo concello de Vágar, que fundouse oficialmente o 1 de xaneiro de 2009. Postuláronse catro listas independentes, das cales tres repartíronse os 12 postos do concello. Albert Ellefsen, do Fólkaflokkurin, ocupa o cargo de alcalde, aínda que a súa lista non tivo a maioría dos votos nas eleccións.
Frigorífico
miniatura|200px|Frigorífico aberto.
Un frigorífico, refrixerador ou neveira é un electrodoméstico que consiste nunha cámara de arrefriado artificial. A súa función principal é a de manter os alimentos a unha temperatura inferior aos 10 °C, de tal xeito que prolonga a capacidade de conservación dos diversos produtos almacenados no seu interior.
Granada Club de Fútbol
O Granada Club de Fútbol é un club de fútbol de España, da cidade de Granada, Andalucía. Fundouse en 1931 e actualmente milita na Liga SmartBank.
Durante a tempada 2009-10 xogou no Grupo IV da Segunda división B, proclamándose campión de grupo. Superou a eliminatoria a dobre partido contra o AD Alcorcón (2-1), ascendendo tras 22 anos. Na tempada 2010-11 terminou en quinta posición e gañou as dúas eliminatorias de play-off, conseguindo o ascenso a Primeira logo de 35 anos.
Estadio
O Granada xoga no Estadio Nuevo Los Cármenes, con capacidade para 16.500 espectadores e inaugurado en 1995.
Cadro actual
Actualizado a 24 de febreiro de 2020.
Lamapulleira, Anseán, O Corgo
Lamapulleira é un lugar da parroquia de Anseán, no concello lugués do Corgo na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2016 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Atol Ahe
Ahe é un atol situado nas Tuamotu na Polinesia francesa no subgrupo de Illas do Rei Xurxo.
Catedral de Tampere
A catedral de Tampere (en finés Tampereen tuomiokirkko e en sueco Tammerfors domkyrka) é un templo de culto evanxélico-luterano situado na cidade de Tampere (Finlandia). A catedral foi construída entre os anos 1902 e 1907 no barrio de Jussinkylä. Antes de 1923, cando se converteu na catedral da diocese de Tampere, a igrexa era coñecida como igrexa de San Xoán. A igrexa arquitectonicamente significativa foi deseñada por Lars Sonck, que tivo como modelos deseños como o da igrexa de Finström, situada no municipio homónimo nas illas Åland. A igrexa, así como o conxunto das súas obras de arte son representativas do estilo romántico nacional.
Alguén voou sobre o niño do cuco
Alguén voou sobre o niño do cuco (en One Flew Over the Cuckoo's Nest) é un filme americano de 1975 dirixido por Miloš Forman. A historia foi adaptada da novela de Ken Kesey E un voou sobre o niño do cuco. Na historia do cine, a película foi a primeira que gañou os cinco Premios Óscar máis cobizados (Mellor filme, Mellor actor protagonista, Mellor actriz protagonista, Mellor guión, e Mellor director) desde It Happened One Night (1934), un logro que non se volvería repetir ata 1991 co filme O silencio dos cordeiros. O filme foi rodado no Hospital Estatal de Oregón, en Salem.
Atol Ahe
Xeografía
O atol Ahe ten 23,5 km de longo e 12,2 km de ancho máximo cunha superficie de 12 km². A súa lagoa ten unha superficie de 138 km². É administrativamente depende da Comuna de Manihi situada a 12 km.
Alguén voou sobre o niño do cuco
Estreouse en galego na TVG o 6 de outubro de 1989.
Atol Ahe
Historia
miniatura|200px | left | Paso de entrada do atol A primeira mención do atol foi feita polos exploradores Holandeses Willem Schouten e Jacob Le Maire en 1616. Ahe foi o último atol das Tuamotu en ser descuberto por Charles Wilkes o 6 de setembro de 1839 que a bautiza como illa Peacock.
O motu de Poro-Poro, no atol de Ahe, foi habitado varios anos por Bernard Moitessier que construíu un faré. Deixouno en 1978 para vivir en Moorea.
Os 500 habitantes, aproximadamente, viven principalmente do cultivo de perlas.
O exército francés contruiu unha pista de aterraxe en 1997.
Alguén voou sobre o niño do cuco
Título
A novela homónima de Ken Kesey fora publicada en 1962. O autor escribiuna inmediatamente despois da experiencia que tivera no hospital psiquiátrico onde traballara como enfermeiro. Foi traducida ao galego en 2020 por Neila García Salgado co título E un voou sobre o Miño do cuco.
Sinopse
Randle Patrick McMurphy (Jack Nicholson), para non ter que ir a prisión, faise pasar por tolo e é enviado a un hospital psiquiátrico. Nel intentará animar a vida dos internos organizando partidas de cartas e partidos de básquet, influíndo no comportamento dos outros enfermos. Ó infrinxir as regras de disciplina do centro e rachar as súas rutinas comeza a ser perseguido pola sádica enfermeira Mildred Ratched (Louise Fletcher).
O Castro, Foxado, Curtis
O Castro é un lugar da parroquia de Foxado no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. O lugar esténdese, con igual topónimo, pola parroquia contigua de Grixalba no concello de Sobrado. Segundo o IGE, en 2011 tiña 16 habitantes (6 homes e 10 mulleres). No lugar está o Castro de Foxado.
Hidalgo (filme)
Hidalgo é un filme estadounidense dirixido por Joe Johnston que foi estreado no 2004. Está baseado na lendario corredor americano Frank Hopkins e o seu mustang Hidalgo, e conta a carreira que correu Hopkins co seu cabalo en Arabia en 1891 competindo cos beduínos que montaban cabalos árabes purosangue. O filme foi escrito por John Fusco e está protagonizado por Viggo Mortensen, Zuleikha Robinson e Omar Sharif.
Sinopse
A Frank T. Hopkins (Viggo Mortensen), un lendario soldado de cabalería, considéraselle o mellor xinete do Afastado Oeste, malia o cal vese obrigado a traballar no circo de Buffalo Bill. Un día recibe unha oferta dun xeque árabe (Omar Sharif), propietario de cabalos de pura raza, que pode axudarlle a recuperar a súa dignidade e prestixio: Frank e o seu cabalo Hidalgo son convidados a participar nunha carreira coñecida como Océano de Lume, unha proba de supervivencia de 3.000 millas a través do deserto de Arabia.
Gran Premio de Bélxica de 1951
Informe
A pesar de ter só 13 participantes que representaban a 3 marcas de coche, a carreira atraeu a unha multitude que batíu marca. Fangio tivo unha nova suspensión con rodas especiais, que era cóncava para dar cabida aos tambores de freo. Esta foi unha novidade custosa. Na súa primeira parada en boxes, atascouse e a súa parada durou máis de 14 minutos. O Alfa Romeo de Farina dominaba, mantendo baixo control aos Ferrari de Ascari e Villoresi. Unha rápida parada de 39 segundos para cambiar pneumáticos e repostar conservou a súa vantaxe ata o final.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Azul (Ourense)
Azul foi unha revista editada en Ourense en 1913.
Michaela Songa
Michaela Songa, nada o 24 de maio de 1986 en Monrovia, é unha actriz, escritora, xornalista, guionista e editora liberiana.
Traxectoria
Michaela é máis coñecida pola súa serie de revistas e o seu traballo na fotografía. Foi recentemente a traballar no cine protagonizando dous filmes de Liberia.
Garabatos, Cerneda, Abegondo
Garabatos é un lugar da parroquia de Cerneda no concello coruñés de Abegondo na comarca da Coruña. Segundo o IGE, en 2022 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres). Preto está o castro de Cerneda.
Bascuas, Vila de Cruces
Santa Mariña de Bascuas é unha parroquia que se localiza no concello de Vila de Cruces. Segundo o padrón municipal de 2013 tiña 114 habitantes (57 mulleres e 57 homes), distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 153 habitantes.
Xeografía
Cruza a parroquia o regato Breixa, que trae desde Carbia as súas augas ao río Deza.
Patrimonio
A igrexa parroquial foi reconstruída en boa parte a finais do século XVIII. Na arquitectura civil destacan a Casa de Brandariz (que se fixo rica e arruinouse cos foros) e a Casa dos Cregos, que foi restaurada como albergue de turismo rural.
Casa de Mark Twain
A Casa e Museo de Mark Twain foi o fogar de Mark Twain (cuxo nome verdadeiro foi Samuel Langhorne Clemens) desde 1874 até 1891 en Hartford, Connecticut, Estados Unidos. Antes de 1871, momento en que se trasladaron a Hartford, Twain viviu en Hannibal, Missouri. A casa, de dezanove habitacións, é de estilo gótico vitoriano.
O lugar destaca por ser onde se escribiron as principais obras do autor, incluídas The Adventures of Tom Sawyer, The Prince and the Pauper, Life on the Mississippi, As aventuras de Huckleberry Finn, A Tramp Abroad, e ''A Connecticut Yankee in King Arthur's Court.
Os malos investimentos das súas finanzas provocaron que a familia Twain se mudara a Europa en 1891. Cando regresaron a Connecticut en 1900, Twain viviu nunha casa construída para el en Stormfield, onde morreu o 21 de abril de 1910.
A casa en Hartford funcionou como escola, edificio de apartamentos e biblioteca. En 1962 foi declarada Lugar Histórico Nacional dos Estados Unidos. Desde 1974 realizóuselle unha restauración multimillonaria e unha ampliación adicada a servir como exposición da vida e obra de Mark Twain.
Primeiros anos na casa
esquerda|miniatura|A biblioteca ten paneis gravados a man, unha cheminea da India, papel tapiz en relevo e unha enorme repisa tallada que os Twain adquiriron en Escocia. Mark Twain mudouse a Hartford en 1871 e adquiriu a súa nova casa ao norte da cidade para estar máis preto do seu editor, a American Publishing Company. Xa en Hartford, Twain dixo que «de todos os belos pobos que tiven a fortuna de ver, este é o mellor... Se non saben o que é a beleza é porque non estiveron aquí». Mentres se atopaban en Connecticut, a familia sinalou que «[a casa] tiña corazón, alma e ollos cos que vernos».
No piso superior achábase o cuarto de billar e o estudo privado de Twain, onde escribiría tarde polas noites. Ninguén tiña permitido entrar á habitación salvo o persoal de limpeza. O cuarto tamén era empregado como salón para que os hóspedes varóns gozaran dun cigarro e licor. Twain dixera: «Debería haber unha habitación nesta casa onde se poida maldicir» e «É perigoso ter que reprimir unha emoción semellante».
Os nenos tiñan o seu propio espazo, coa súa propia gardaría e unha sala de xogos/aula de clases. Twain xogaba cos seus fillos no xardín de inverno, e finxía ser un elefante durante un safari imaxinario. O escritor sinalou que a casa «era nosa, e albergabamonos na súa seguridade e viviamos na súa graza e na paz da súa bendición».