cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Salgueiro, Prado de Limia, Muíños
Na cultura popular
É escenario da novela A agonía das folerpas de Óscar Reboiras Loureiro.
Vilviestre del Pinar
Vilviestre del Pinar é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 656 habitantes (INE 2012).
María II de Inglaterra
miniatura|250px|Retrato feito por Sir Godfrey Kneller, 1690. María II de Inglaterra, nada o 30 de abril de 1662 e finada o 28 de decembro de 1694 foi raíña de Inglaterra, Escocia e Irlanda xunto co seu marido e curmán Guillerme de Orange, dende 1689 até a súa morte. Guillerme e María, ámbolos dous protestantes, convertéronse en rei e raíña reinante despois da Revolución Gloriosa, que significou a adopción da Declaración de Dereitos de 1689 e a deposición do seu pai católico Xacobe II e VII. Guillerme converteuse no único gobernante despois da morte de María en 1694.
María exercía menos poder que Guillerme cando estaba en Inglaterra, cedendo a maior parte da súa autoridade nel, aínda que dependía en gran medida dela. Porén, actuou soa cando Guillerme estaba involucrado en campañas militares no estranxeiro, demostrando ser unha gobernante poderosa, firme e efectiva.
Julián Simón
Julián Simón Sesmero (Villacañas, Toledo, España, 3 de abril de 1987) é un piloto profesional de motociclismo. A súa estatura é de 1,67 m e o seu peso 56 kg.
A súa carreira nos campionatos mundiais comezou no 2002 no Gran Premio de España. correu cos equipos Honda (2002) Malaguti (2003), Aprilia (2004) e KTM (2005). Participou en 66 Grand Prix de motociclismo e gañou un, en 2005, o Gran Premio Británico, na clase 125cc. En 2007 pasou a competir en 250cc, co equipo Repsol Honda.
Dilma Rousseff
Dilma Vana Rousseff, nada en Belo Horizonte o 14 de decembro de 1947, é unha economista e política brasileira, e presidenta do Brasil dende o 1 de xaneiro de 2011 o 31 de agosto de 2016.
Festival de Eurovisión Júnior 2019
O XVII Festival de Eurovisión Júnior (Junior Eurovision Song Contest 2019 en inglés, francés: Concours Eurovision de la chanson junior 2019 polaco: Konkurs Piosenki Eurowizji dla Dzieci 2019 e silesiano: Ojrowizyjŏ Junior 2019) e celebrarase en Polonia, na cidade de Gliwice o 24 de novembro de 2019 e a televisión polaca revelou que serían os presentadores desta edición Aleksander Sikora, o presentador e xornalista, Ida Nowakowska, a actriz, bailarina e presentadora, e Roksana Węgiel, a gañadora da edición anterior. Dezanove países confirmaron a súa participación. España voltará ao festival trece anos despois sen participar, e por outra banda, Acerbaixán e Israel deixan de participar (a pesar de que inicialmente confirmaran a súa participación).
Comentaristas
Países que non participan
Outros países
Para que un país poida optar a unha posible participación no Festival de Eurovisión Júnior, debe ser un membro activo de EBU. [9]
Periclasa
A periclasa ou periclasio un mineral da clase 04 (óxidos), segundo a clasificación de Strunz; é unha forma natural do óxido de magnesio (MgO). Antigamente denominada magnesia.
Foi descuberto en 1840.
Realia (tradución)
Os tradutores búlgaros Sergej Vlahov e Sider Florin foron os primeiros en abordar en profundidade o estudo dos realia, dándolle ó termo o seu sentido actual.
Carmen del Riego
Carmen del Riego de Lucas, nada en Oviedo en 1960, é unha xornalista española, especializada en información política.
Traxectoria
Nada en Oviedo en 1960, licenciouse en Ciencias da Información, en Dereito e en Ciencias Políticas e da Administración. Traballou na redacción de La Nueva España.
Entrou a traballar en Europa Press o 1 de xullo de 1982, cando as mulleres redactoras non eran frecuentes na axencia, e permaneceu nesta até 1989. Posteriormente traballou sucesivamente nos xornais Diario 16 (1989-1990), El Sol (1990-1992) e La Vanguardia (dende 1992), onde exerce de cronista política.
Tamén colaborou como tertuliana na Cadena SER, en Telemadrid e en Canal 9.
En 2011 converteuse, ó suceder a Fernando González Urbaneja, na primeira muller en desempeñar a presidencia da Asociación da Prensa de Madrid (APM). Foi sucedida en 2015 á fronte da APM por Victoria Prego.
Ak Bars Kazan
O Hockey Club Ak Bars (en ruso Ак Барс, en tártaro Ак Барс) é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Kazán, Tatarstán (Rusia). Actualmente compite na Kontinental Hockey League (KHL), competición da cal gañou as súas dúas primeiras edicións.
Historia
Fundado orixinalmente como Mashstroy Kazan en 1956, mudou o seu nome polo de SC Uritskogo Kazan cando entrou na Clase B Soviética en 1958. Ascendeu á Clase A2 Soviética, cando gañou a promoción á máxima categoría do hóckey soviético. O rendemento de Kazan foi respectable, comezando a competición gañando 6 dos 19 encontros fronte aos mellores equipos soviéticos antes de caer na segunda parte do campionato, descendendo ao final da tempada.
Dende este momento, o SC Uritskogo Kazan estableceu unha reputación como equipo forte nas categorías menores da URSS. Recoñecido como equipo de alta puntuación, o Kazan promedior máis de catro goles por partido nas décadas dos '60 e '70. Gañou dúas veces a liga da URSS de nivel inferior, sendo nomeado campión de Rusia en 1962 e 1976.
O período máis exitoso do SC Uritskogo Kazan tivo lugar a finais dos anos '70 e principios dos '80. O equipo foi dirixido por Sergei Stolbun; marcando Gennady Maslov (actual adestrador do Ak Bars-2 Kazan), quen gozou dun breve período no PHC Krylya Sovetov e estableceu un récord no club de 140 puntos en 76 partidos en 1982–83; e Ravil Shavaleev, que foi considerado un dos mellores defensas que dou Tatarstán. Durante este período, Kazan foi consistente entre os mellores equipos da liga, mais ano tras ano non conseguiu o ascenso á máxima categoría do hóckey soviético.
Logo da desintegración da Unión Soviética, o Uritskogo Kazan converteuse no Itil Kazan en 1990 e participou na IHL. Itil tivo un éxito relativo, evitando o descenso da Vysshaya hokkeinaya liga en 1991 e 1992.
Foi a raíz da creación da Superliga Rusa (RSL) en 1996 cando comezou a época dourada do hóckey en Tatarstán. Renomeado como Ak Bars Kazan como o tradicional símbolo tártaro, o leopardo das neves. Aproveitando o pulo dos recursos nos Urais, Ak Bars comezou a súa historia en boa forma, rematando primeiro na súa respectiva división en 1997 e 1998, así como gañando a RSL en 1998. Durante este período, o Kazan carecía da alta puntuación dos seus predecesores, mais seguiu a ser un equipo dominante no hóckey ruso, sendo finalista en 2000 e 2002. Neste tempo, o Kazan formou a xogadores como Denis Arkhipov e Danis Zaripov.
Na tempada 2004-05, o Kazan fichou a 11 xogadores da NHL, incluíndo ás estrelas rusas Alexei Kovalev e Ilya Kovalchuk e canadenses Vincent Lecavalier e Dany Heatley, nun intento de celebrar o centenario do Kazan cun campionato. Non tiveron éxito e finalizaron na cuarta praza, sendo eliminados nos playoffs polo Lokomotiv Yaroslavl.
Dende aquela, o Ak Bars Kazan dominou a RSL, gañando a liga en 2006 no retorno de Aleksey Morozov. En 2007 paseouse pola liga con 35 vitorias e 214 goles en 54 partidos antes de caer na final fronte ao Metallurg Magnitogorsk.
O Ak Bars foi liderado nos últimos anos pola liña dominante coñecida como "ZZM" formada por Sergei Zinovjev, Danis Zaripov e Aleksey Morozov, que se estableceu como unha das liñas máis dominantes da historia recente. Combinado con veteranos como Vitaly Proshkin e Vladimir Vorobiev, e estranxeiros como Ray Giroux, Petr Čajánek e Jukka Hentunen, Kazan mantívose como un dos mellores equipos da liga. Con todo foron criticados frecuentemente pola súa falta de consistencia e por confiar demasiado en estrelas como Morozov.
O Ak Bars Kazan ten grandes rivalidades co Lokomotiv Yaroslavl e os seus veciños do Salavat Yulaev Ufa. Porén, o Ak Bars tivo como principal rival ao Dynamo de Moscova nos anos '90.
Paulo Orosio
Paulus Orosius, chamado tamén Paulo Orosio ou simplemente Orosio, nado aproximadamente en 383 e finado quizais en 420, foi un historiador e teólogo da Gallaecia, posiblemente natural de Bracara Augusta (o que hoxe se coñece como Braga, Portugal).
Traxectoria
Foi unha figura de gran prestixio cultural, que tivo contacto coas grandes personalidades da súa época, como Agostiño de Hipona ou Xerome de Estridón e autor da Historiae adversus paganos, unha narración histórica desde a creación do mundo ata a súa contemporaneidade.
Formigón
miniatura|200px|dereita|Detalle dunha parede de formigón. miniatura|200px|dereita|Construción con formigón. O formigón é un material de construción composto por unha mestura de cemento, áridos (area, pedras.. ) e auga, alén doutros materiais eventuais como aditivos.
Paulo Orosio
Nome
Respecto ao apelativo de Paulo Orosio, a dúbida non está en "Orosio" senón no nome anteposto de "Paulo". Non se sabe se se chamou así ou se o "P" de presbítero, que sempre acompañaba o seu nome, co paso do tempo se confundiu con Paulo. Con todo, xa en autores inmediatamente posteriores a Orosio aparece o nome Paulo. De feito, ata o propio Casimiro Torres, un dos principais estudosos sobre a figura de Orosio, sinala que Paulo puido ser a acepción cristiá e Orosio a indíxena.
Lugar de orixe
miniatura|250px|Panorámica de Braga na actualidadeEn canto á súa orixe, existen catro teorías:
Formigón
O seu uso como formigón en masa é moi amplo, pero máis importante é a súa utilización con reforzos de aceiro. O formigón, como todos os materiais pétreos ten moi bo comportamento a compresión e bastante peor á tracción, polo que se combina con reforzos (ferralla) para conseguir un material cun comportamento equilibrado. Isto vese favorecido por teren os dous materiais coeficientes de dilatación similares, e polo tanto non sofren cos cambios de temperatura. Cando está armado con ferrallas pasivas, recibe o nome de formigón armado, e cando o é con ferrallas activas recibe o nome de formigón pretensado.
Paulo Orosio
Data de nacemento
A data de nacemento non consta en ningures. Se en 415 hai constancia de que Agostiño de Hipona falaba de Paulo Orosio como "un mozo presbítero", iso significa que entón non podía ter máis de 40 anos (mozo), nin menos de 30 (presbítero). No abano de datas que vai dende 375 e 385, o ano máis probable é 383, dado que iso suporía que cando Orosio chegou onda Agostiño de Hipona tería 32 anos, é dicir, dous desde a súa ordenación como presbítero.
Formigón
Historia
O formigón moderno foi desenvolido por Joseph Aspdin en 1824. Este conseguiu o 21 de outubro de 1824 que lle concederan a Patente Británica BP 5022 titulada Unha Innovación no Modo de Producir unha Pedra Artificial, a cal el designou co termo "Cemento Portland". Isto débese a que, nas súas investigacións, chegou a mesturar po de creta e arxila con auga, grava e area, e o resultado foi unha pedra artificial moi semellante á calcaria natural da rexión inglesa de Portland.
Paulo Orosio
Primeiros anos
Paulo Orosio podería pertencer a unha familia ben situada socialmente o que lle permitiría acceder a unha boa formación. A historiografía contemporánea sinala que desde a mocidade Orosio tiña sona de falador e erudito, baseándose en afirmacións de Agostiño de Hipona e do papa Xelasio I. En calquera caso, todo o referente á mocidade do autor non son máis que hipóteses e conxecturas, pois xunto á súa desaparición é a época peor coñecida da súa biografía.
Viaxe a África
En principio, parece seguro que Paulo Orosio viviu na Gallaecia ata 409, pero entre ese ano e 415, non hai datos completamente fiables. A cronoloxía tradicional é a que se segue nos seguintes parágrafos :
Ao parecer, Orosio tivo que saír de Braga por mor das invasións xermanas. A data en que isto se produciu non está clara, pero o que non se pon en dúbida é que saíu de alí abruptamente. O propio Orosio afirma que foi perseguido ata a mesma praia na que embarcou. De entre todas as datas expostas para a saída de Braga, que van desde 409 ata 414, o máis operativo é quedar coas dúas máis aceptadas:
O certo é que unha vez Orosio saíu da Península Ibérica tiña claro que o seu destino era Hipona, para atoparse co maior intelectual da época: Agostiño de Hipona. Desde a súa chegada, Orosio pasou a formar parte do equipo que traballaba xunto a Agustín de Hipona, polo que é posible que o autor colaborase na elaboración da Cidade de Deus ou que polo menos coñecese a obra. En 415, Agostiño encargoulle a Orosio unha tarefa que só podía realizar alguén da súa confianza: viaxar a Palestina para atoparse con Xerome de Estridón, un teólogo co que as relacións non eran boas, e que vivía coma monxe en Belén.
Viaxes a Palestina
De feito, en 415, ao que se instalou en Belén xunto a Xerome, Paulo Orosio entrevistouse co propio Pelaxio, e participou no sínodo que se celebrou en xuño do 415 polo apoio do bispo de Xerusalén Xoán II a Pelaxio. Nel, Orosio leu a condena que se realizara no sínodo de Cartago no 411 e leu os escritos de Agostiño contra o pelaxianismo sen conseguir que se condenase a Pelaxio. Por mor deste enfrontamento escribiu o seu Liber Apologeticus .. Orosio envioulle cartas e legados ao papa Inocencio I e agardou ao sínodo de Dióspole, que se celebrou a fins de ano e no que Pelaxio saíu absolto.
Últimos anos
O 26 de decembro de 415 acháronse as reliquias de santo Estevo e a Orosio encargáronlle levar unhas poucas a Bracara Augusta. Con todo, antes tiña que pasar por Hipona, pois levaba escritos de Xerome para Agostiño, e tamén hai constancia de que pasou por Xerusalén e por Alexandría, aínda que isto último non se sabe se o fixo á ida, á volta ou en ambas as ocasións.
Durante a súa segunda estancia en Hipona, xestouse a grande obra de Paulo Orosio, a Historiae adversus paganos. Con todo, xorden problemas á hora de datar tanto a elaboración como a finalización do libro, para o que hai opinións de diversos tipos:
Desaparición
Tras a publicación das Historiae, non hai apenas información sobre Paulo Orosio. Sábese que estivo en Menorca, pero descoñécese a data de falecemento. Esta ausencia de referencias a Orosio puido deberse a un distanciamento con Agostiño, quen non fai ningunha referencia clara ás Historiae de Orosio despois de seren publicadas. Xenadio de Marsella di que o autor chegou, polo menos, ata a fin do mandato do emperador Flavio Honorio, que se prolongou ata 423, pero non hai ningunha noticia de Orosio desde 417. Existen máis posibilidades, desde unha posible morte repentina ata unha sorte de lenda que fala de que Orosio finalmente chegou a Hispania, fundou un mosteiro preto do cabo de Palos e terminou alí as súas ideas, algo que neste momento parece pouco probable.
Commonitorium e Liber Apologeticus
miniatura|250px|O Commonitorium e as Historiae responderon, polo menos en orixe, á influencia directa que [[Agostiño de Hipona exerceu sobre Orosio.]]Aínda que o escrito máis importante de Paulo Orosio foi a Historiae Adversus Pagáns, tamén hai que ter en conta as outras dúas obras que se conservan do autor, coñecidas xeralmente como Commonitorium e Liber Apologeticus.
O nome completo do primeiro libro é Consultatio sive commonitorium ad Augustinum de errore Priscillianistarum et Origenistarum (en galego: Consulta ou advertencias a Agostiño verbo do erro dos Priscilianistas e dos Orixenistas). En principio é unha obra destinada a Agostiño e xa que logo a súa data de redacción tería como límite a da súa chegada a África, entre 409 e 414. O segundo límite cronolóxico atópase en 415, data aceptada de publicación da obra Liber ad Orosium contra Priscillianistas et Origenistas, onde Agostiño responde ao Commonitorium de Orosio.
Respecto ao segundo libro, o seu nome completo é Liber apologeticus contra Pelagium de arbitrii libertate. Esta obra hai que enmarcala na participación de Paulo Orosio no concilio rexional de Xerusalén de 415 onde se produciu un gran debate teolóxico, e onde o bispo Xoán II acusou a Orosio de herexe por soster que o home non podía permanecer libre de pecado nin con auxilio divino. Para defenderse de tales acusacións, Orosio redactou a súa Liber Apologeticus, onde expón os motivos polos que participou no sínodo (fora convidado por Xerome de Estridón) e rexeita a acusación de herexía.
Historiae adversus paganos
thumb|Historiae adversus paganos, 1561
miniatura|250px|Lámina dun códice das Historiae de Orosio, que se conserva en [[Florencia.]]A grande obra de Paulo Orosio é Historiae adversus paganos, a única histórica. A data de elaboración do libro presenta problemas, pois non existe unha teoría unanimemente aceptada. De todos os xeitos, a liña máis tradicional sitúa a redacción das Historiae entre 416 e 417.
A orixe da obra responde a unha petición expresa de Agostiño de Hipona, que lle pide unha obra como complemento á súa De Civita Dei, onde se trace a historia facendo fincapé nos pobos pagáns. Orosio recolleu a petición de Agostiño e trazou a obra co obxectivo de expor que a decadencia de Roma (en 410 producírase o saqueo de Roma por Alarico I) non tiña que ver en absoluto co cristianismo.
Na súa concepción da historia, Orosio seguiu a filosofía agostiña. Redactou unha crónica das calamidades, pretendendo probar que as desgrazas que ocorrían no seu tempo non se debían ao cristianismo, como afirmaba Simaco, senón que antes del houbera catástrofes peores, e foi a primeira tentativa de escribir unha historia do mundo guiada por Deus. Aínda que non é valorada como fonte de carácter histórico, tivo un enorme éxito durante a Idade Media como manual de historia, con máis de 240 manuscritos coñecidos e traducións ao saxón e ao árabe. En relación aos suevos a postura de Orosio foi ben diferente da de Hidacio, xa que para Orosio a chegada dos suevos a Gallaecia fora a época de maior felicidade desde a creación do mundo.
Universalismo e localismo
Paulo Orosio utiliza a denominada teoría da sucesión dos catro imperios universais, tomando a premisa de que a partir das ruínas dunha gran civilización xorde outra. Así, colle catro imperios históricos, Babilonia, a Roma pagá, Macedonia e Cartago, e un quinto, a Roma cristiá, como herdanza de todos eles. De feito, durante a narración os catro imperios teñen un mesmo devir e uns paralelismos moi marcados en oposición á Roma que desexa enxalzar.
Outra característica importante da obra histórica orosiana é o localismo. Torres Rodríguez fala de "patriotismo" no sentido de que Orosio fai especial fincapé nos feitos que ocorren en Hispania. Pon exemplos respecto diso con narracións de acontecementos nas Historiae, como os ocorridos en Bracara ou no feito de que fose o propio Orosio o encargado de trasladar as reliquias de santo Estevo. García Fernández,pola contra, sinala como esaxerada a cualificación de "patriótica" e rexeita practicamente todas as afirmacións que fai Torres Rodríguez. Seguindo esa liña, máis ca hispanismo sinala unha "actitude benévola" fronte ao indíxena hispano.
Optimismo ou pesimismo
Un punto de interese máis é o pesimismo co que Orosio trata determinados temas e o esaxerado optimismo co que se refire a outros. En liñas xerais é pesimista respecto de todo o pagán/pasado e optimista respecto de todo o cristián/presente. Esta característica impregna todas as demais, en especial en canto a que ao longo da súa narración fai especial fincapé no sufrimento dos vencidos. Así, o pasado preséntase como unha cadea de infortunios con exemplos concretos, desde o dioivo universal ata os naufraxios de barcos no mar Mediterráneo, e o futuro como algo optimista a pesar da realidade que viviu.
Para levar a narración nunha liña de sufrimento e traxedia fíxase en numerosas ocasións nos derrotados, algo que choca coa historiografía romana, que adoita dar preeminencia aos vitoriosos. Porén, para tratar de conmover o lector e levalo ao seu rego Orosio ás veces utiliza mitos e lendas coma se fosen feitos histórico. Esta dualidade pesimismo/optimismo leva a Orosio a ofrecer unha narración que en moitos compases carece de sentido crítico.
Narrativa
O autor ten un obxectivo claro: defender os cristiáns das acusacións dos romanos pagáns, que os acusan de que a chegada dos xermanos é un castigo por deixar de lado ao panteón de deuses clásico. Con ese obxectivo, os recursos narrativos que utiliza Orosio van máis aló do pesimismo/optimismo, e canaliza o seu argumento a través da idea fundamental de que o pasado é peor có presente, simplemente por estar afastado da verdadeira relixión.
Este obxectivo lévao a executar cada un dos seus relatos cun fin concreto, e hai sucesos que se narran de xeito especialmente breve e outros que se presentan con todo luxo de detalles. Doutra banda, o feito de que a súa obra teña unha intención moral e apoloxética fai que se centre en sucesos pouco habituais, como as miserias da guerra sobre a poboación.
Importancia da xeografía
Paulo Orosio concédelle unha grande importancia á xeografía no seu labor como historiador, en particular no segundo capítulo do primeiro dos sete libros que compoñen as Historiae. A pesar de que a descrición xeográfica conta con algunhas imprecisións, como o emprego excesivo do substantivo «Cáucaso» para referirse a outras cordilleiras á marxe desta, é destacable o feito mesmo de que inclúa un capítulo xeográfico, o que contribuíu á súa valorización na historiografía moderna.
Repercusión
miniatura|175px|Colofón dun incunable da Historiae adversus paganos de Paulo Orosio, un dos libros máis copiados do Medievo.Tomando por certo o suposto distanciamento entre Paulo Orosio e Agostiño de Hipona nos treitos finais da vida do primeiro, isto non tivo que producirse por mor das Historias, e en calquera caso non afectou a súa distribución e repercusión. . Desde a súa confección, e ata o Renacemento, a obra de Orosio foi tomada como unha das principais obras da historiografía hispana, e o éxito fixo en boa medida que se conservasen os outros dous escritos do autor.
Historiae Adversus Pagáns é unha obra citada por todo tipo de autores, desde Braulio de Zaragoza ata Dante Alighieri. Lope de Vega deulle un papel a Paulo Orosio na súa obra El cardenal de Belén, o que dá boa conta da lonxevidade da fama de Orosio. Tamén Castelao se refire a Paulo Osorio no libro Primeiro do Sempre en Galiza, sinalándoo como unha das pasadas glorias de Galicia.
De feito, a obra non só foi citada por todas as partes, senón que foi un dos principais libros escolásticos para o estudo da Historia Antiga durante toda a Idade Media. Foi amplamente copiada, e consérvanse nada menos que 82 manuscritos e 28 incunables. Despois seguiuse copiando, e ata se conservaron edicións da obra do século XVI en italiano e alemán. Non existe con todo tradución á lingua galega de ningunha das obras de Orosio.
Zona de especial protección dos valores naturais
As zonas de especial protección dos valores naturais (ZEPVN) foron unha categoría de espazo natural protexido dentro dentro da lexislación galega cunha finalidade de conservación e protección ambiental. Esa categoría introduciuse coa da Lei 9/2001 de conservación da natureza para acoller a espazos como os da rede Rede Natura 2000. Porén, retirouse coa revisión desa lei, trala aprobación da Lei 5/2019 do patrimonio natural e da biodiversidade de Galicia, por coincidir todos os ZEPVN cos espazos da rede natura aprobados. Isto é, todos os espazos naturais galegos da Rede Natura 2000, que son as zonas especial de conservación e as zonas de especial protección para as aves, foron ata ese ano zonas de especial protección dos valores naturais.
Esa categoría amparaba aos espazos naturais, culturais e de interese científico que non gozan dunha categoría superior na lexislación estatal. Nas áreas nomeadas como ZEPVN podíanse seguir levándose a cabo actividades tradicionais sempre e cando non poñan en risco o espazo natural ou patrimonio cultural protexido.
Espazos ZEPVN
O decreto 72/2004 galego supuxo a declaración das zonas especial de conservación e as zonas de especial protección para as aves galegas e outorgoulles a categoría de ZEPVN. O decreto 131/2008 sumou á lista a ZEPA de Pena Trevinca e o decreto 411/2009 a da Limia.
Coa Lei 5/2019, do 2 de agosto, do patrimonio natural e da biodiversidade de Galicia retírase a categoría de ZEPVN e só se consideran ZECs ou ZEPAs.
Gasteiz IHT
O Gasteiz Izotz Hockey Taldea ou Gasteiz IHT (en galego Club Hóckey Xeo Gasteiz) tamén coñecido pola súa denominación en castelán CH Gasteiz (Club Hielo Gasteiz) é un club de hóckey sobre xeo vasco da cidade de Vitoria. Foi fundado en 1977 e competiu na Superliga española, na que acadou como mellor resultado na clasificación final dous terceiros postos en 2001 e 2004, tamén disputou a Copa do Rei, chegando en dúas ocasións ás semifinais 2004 e 2008. Deixou as súas actividades séniors no 2005 debido a dificultades económicas, polo que se adicou ao hóckey a patíns. Porén, o Gasteiz IHT conserva equipos de base, sendo un dos mellores clubs de formación do Estado español.
Dingo
O dingo (Canis dingo) é un cánido salvaxe que habita no continente australiano. O seu devanceiro exacto é descoñecido, pero os dingos están clasificados como a súa propia especie de cánido. O dingo é o meirande depredador terrestre de Australia, e xoga un papel importante como superdepredador. Porén, o dingo é visto como unha praga polos gandeiros porque ataca ós seus animais. Paradoxicamente, a súa predación de coellos, canguros e ratas pode ser moi beneficioso para a gandaría.
Lobby Europeo de Mulleres
O Lobby Europeo de Mulleres (LEM, EWL nas súas siglas en inglés European Women's Lobby) é unha ONG que traballa para promover os dereitos das mulleres e a igualdade entre mulleres e homes, que foi fundada en 1990. É a meirande organización de coordinación das asociacións de mulleres da Unión Europea (UE). En novembro de 2009, a membresía do LEM estendeuse ás organizacións dos 27 estados membros da UE e dos tres países candidatos, así como ós 21 organismos de eido europeo, o que representa un total de máis de 2.500 organizacións.
Cunha Secretaría con base en Bruxelas (Bélxica), o LEM é unha das meirandes ONGs a nivel europeo, e traballa estreitamente con institucións europeas e organizacións da sociedade civil. A nivel internacional, o LEM ten status consultivo no Consello de Europa e no Consello Económico e Social das Nacións Unidas, e participa regularmente nas actividades da Comisión da Condición Xurídica e Social da Muller das Nacións Unidas (CSW).
A misión do LEM é traballar pola promoción e o respecto dos dereitos humanos das mulleres, apoiando a diversidade entre as mulleres e a igualdade entre mulleres e homes, e alertando de posibles retrocesos en dereitos.
A Gándara, Sabucedo, Porqueira
A Gándara é un lugar da parroquia de Sabucedo no concello de Porqueira, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 14 habitantes, deles 8 eran homes e 6 eran mulleres, o que supón un mantemento no número de efectivos en relación a 2007.
Secuestro do voo MS181 de EgyptAir
A aeronave en cuestión tiña 12 anos desde que foi fabricada. Tratábase dun Airbus A320-200, rexistrada como SU-GCB, MSN 2079. O seu primeiro voo foi o 8 de xullo de 2003, e foi entregado a EgyptAir o 31 de outubro do mesmo ano.
O día 30 de marzo desde mesmo ano, fíxose viral unha selfie que un pasaxeiro tirou co secuestrador, Seif Eldin Mustafa. O autor da fotografía era un mozo de Leeds chamado Ben Innes, o cal afirmou que o motivo da selfie foi que "ao pensar que a bomba era real, en calquera caso non tiña nada que perder".
Terence MacSwiney
Terence Joseph MacSwiney (Tordhealbhach Mac Suibhne en irlandés), nado en Cork o 20 de marzo de 1879 e finado na prisión de Brixton (Inglaterra) o 25 de outubro de 1920, foi un político e escritor irlandés. Foi elixido alcalde de Cork polo Sinn Féin en 1920, en plena Guerra da Independencia Irlandesa foi arrestado polas forzas británicas acusado de sedición e encarcerado na prisión de Brixton, en Inglaterra. A súa morte en outubro, tras 74 días de folga de fame, situou o conflito irlandés en primeira plana da actualidade internacional da época.
Traxectoria
MacSwiney era membro dunha familia de oito irmáns. Seu pai, John MacSwiney, natural de Cork loitara contra Garibaldi en 1868 como garda papal. Ao seu retorno traballou como profesor en Londres e fundou unha fábrica de tabaco en Cork, que finalmente fracasaría. Tralo peche da fábrica, emigrou a Australia (1885), deixando aos seus fillos ao coidado da súa dona e da súa filla máis vella. A nai de Terence, Mary Wilkinson, era unha católica inglesa de arraigadas ideas nacionalistas. Terence MacSwiney asistiu á escola que os Irmáns Cristiáns tiñan en North Monastery (Cork), mais abandonou os seus estudos aos quince anos para axudar á súa familia. Conseguiu traballo de contable, mais logo decidiu proseguir a súa educación, combinando o traballo cos estudos, e graduouse en Ciencia Mental e Moral na Royal University de Cork (actualmente University College Cork) en 1907.
Anders Zorn
Anders Leonard Zorn, nado en Mora (Dalarna, Suecia) o 18 de febreiro de 1860 e finado na mesma localidade o 22 de agosto de 1920, foi un pintor impresionista, escultor e gravador sueco.
Biografía
Fillo de Grudd Anna Andersdotter e Leonhard Zorn non chegou a coñecer ao seu pai e foi criado polos seus avós. Comezou os seus estudos en 1872 na escola de Enköping e tres anos despois matriculouse na Academia das Artes de Estocolmo, onde permaneceu ata 1880. O mesmo ano no que rematou os seus estudos coñeceu a Emma Lamm, a que sería a súa muller, coa que casou en 1885.
Obra
Viaxou por Europa e ao seu paso por España interesouse pola obra de Velázquez, polo que comezou a experimentar cos distintos efectos sobre a auga, tal e coma ese pode observar no lenzo Vacacións de Verán (Sommarnöje) de (1886). Posteriormente viaxou a Francia onde adquiriu unha considerable sona, establecendo así a súa residencia en París. Na Exposición Universal de París de 1889 foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honor francesa e consolidouse coma un dos pintores máis importantes da época, chegando incluso a recibir unha invitación para expoñer o seu autorretrato na Galería Uffizi.
Intraducibilidade
A Intraducibilidade é unha propiedade dun texto, ou de calquera outro acto da fala, para o que non se poden atopar equivalentes directos de texto, ou acto da fala, noutra lingua. Mais os termos non son exclusivamente intraducibles, nin exclusivamente traducibles: o grado de dificultade da tradución depende da súa natureza, e tamén do coñecemento das linguas orixe e meta que teña o tradutor. En xeral a intraducibilidade, ou dificultade de tradución, pode ser contrarrestada mediante estratexias que acadan unha tradución eficaz da denotación, aínda que non sempre atinen co traslado da connotación.
Terence MacSwiney
Traxectoria
En 1901 participou na creación da Celtic Literary Society (Sociedade Literaria Céltica) e en 1908 fundou a Sociedad Dramática de Cork xunto a Daniel Corkery, para a que escribiu varias obras de teatro.
Anders Zorn
Obra
Converteuse nun dos pintores de retratos máis recoñecidos internacionalmente na súa época, o que lle outorgou un lugar entre os principais persoeiros da vida cultural parisiense da primeira metade do século XIX. Con motivo da Exposición Internacional de Columbia (1893), realizou a primeira de varias viaxes aos Estados Unidos, o que posibilitou que contase con tres presidentes americanos entre os seus modelos: Grover Cleveland (1899), Theodore Roosevelt (1905) e William Taft (1911). En 1896 Zorn e a súa muller regresaron a Mora. O artista comezou a amosar unha crecente preocupación pola conservación do folclore musical sueco, preocupación que plasmou nas súas obras. Así, abordou temas de carácter popular nas súas pinturas, coma poden ser escenas costumistas propias do pobo sueco. Un bo exemplo é o lenzo Baile de solsticio de verán (Midsommardans) de (1897), que representa a uns bailaríns baixo a luz crepuscular nunha celebración rural do acontecemento.
Na súa obra ao óleo o pintor amosa un naturalismo próximo ao impresionismo no que se aprecia a influencia de Velázquez, mentres que nos seus gravados percíbense uns trazos soltos que revelan a influencia de Rembrandt. En total consérvanse 289 gravados do autor.
Terence MacSwiney
Actividade política
Os escritos publicados por MacSwiney no Irish Freedom chamaron a atención da Irmandade Republicana Irlandesa. Foi un dos fundadores da Brigada de Cork dos Voluntarios Irlandeses en 1913, e se converteu no presidente do Sinn Féin en Cork. Fundou un xornal en 1914 bautizado como Fianna Fáil, mais foi suprimido logo de once publicacións. En abril de 1916, estaba previsto que MacSwiney fora o segundo ao mando no Alzamento de Pascua en Cork e Kerry, mais retivo ás súas forzas seguindo ordes de Eoin MacNeill. Tralo Alzamento foi internado nos Campos de Concentración de Reading e Wakefield Gaols ata decembro de 1916. En febreiro de 1917 fue deportado e internado en Shrewsbury e Bromyard ata ser definitivamente liberado en xuño. Foi durante o seu exilio en Bromyard cando casou con Muriel Murphy, que pertencía á familia propietaria das famosas destilarías de Cork. En novembro dese mesmo ano, foi arrestado en Cork por vestir o uniforme do Exército Republicano Irlandés e, inspirado polo exemplo de Thomas Ashte iniciou unha folga de fame que duraría tres días, antes de ser liberado.
Anders Zorn
Obra
Realizou asemade un grande número de acuarelas, especialmente durante os seus primeiros anos de matrimonio, alentado pola súa muller. Entre outras destacan Vacacións de verán (Sommarnöje) e a que é a súa acuarela máis famosa, O noso pan diario (Vårt dagliga bröd), ambas de 1886.
Son tamén famosos os seus nus, serie que comezou durante a súa estancia en Francia, entre os que destacan Ao aire libre (Outdoors) e As bañistas, ambas de (1888). No campo da escultura realizou obras de carácter naturalista en pequeno formato, coma Baño matutino (1909), así coma obras de carácter público, tal coma a Estatua de Gustav Vasa (1903).
Algúns dos seus traballos máis importantes están expostos no Nationalmuseum de Estocolmo. Outros museos que albergan as súas obras son o Museo de Orsay en París e o Museo Metropolitano de Arte en Nova York.
Terence MacSwiney
Folga de fame
Inmediatamente despois do seu ingreso en prisión, MacSwiney iniciou unha folga de fame en protesta polo seu internamento e polo feito de ter sido xulgado por un tribunal militar. Outros once prisioneiros republicanos da cadea de Cork iniciaron outra folga á vez. O 26 de agosto, o gabinete declarou que "a liberación do Alcalde tería efectos desastrosos en Irlanda e provocaría probablemente unha rebelión do exército e a policía do Sur de Irlanda". A folga de fame de MacSwiney atraeu a atención mundial. Os Estados Unidos ameazaron con boicotear os produtos británicos, mentres que varios países suramericanos solicitaron a mediación do Papa. Houbo protestas igualmente por parte de Francia e Alemaña.
Anders Zorn
Recoñecementos
Tras o seu pasamento, a súa muller fundou en 1939 o Museo Anders Zorn, situado na súa cidade natal. Nel amósase unha mostra representativa dos traballos do artista en todas as súas facetas.
Terence MacSwiney
Folga de fame
Nos últimos días de folga tentaron forzalo a comer, mais sen éxito. O 20 de outubro de 1920 entrou en coma, falecendo cinco días despois, tras 74 en folga de fame.
A capela ardente foi instalada na Catedral Southwark de Londres, ante a que desfilaron 30.000 persoas. Ante o temor a grandes manifestacións en Dublín, as autoridades enviaron o ataúde directamente a Cork, onde tivo lugar un multitudinario funeral o 31 de outubro. Terence MacSwiney está enterrado no Camposanto de Saint Finbarr de Cork. O político Arthur Griffith asistiu ao seu enterro e pronunciou unhas palabras durante a cerimonia.
Fogueira
miniatura|Fogueira típica da celebración [[xudaísmo|xudía de Lag Ba'omer.]] Unha fogueira é un lume mantido voluntariamente para quentar, cociñar (fogón) ou celebrar ritos ou festas como é o caso da noite de San Xoán con multitude de fogueiras, celebración esta herdada das festividades do solsticio de verán celebradas por celtas e romanos). Cando responde a un rito funerario denomínase pira.
Terence MacSwiney
Importancia e legado
Unha colección das súas obras, titulada Principles of Freedom e baseada nas súas contribucións ao Irish Freedom foi publicada póstumamente en 1921. Entre os seus lectores e admiradores encóntranse políticos como Jawaharlal Nehru ou Bhagat Singh, independentista indio que tamén realizou varias folgas de fame como protesta ante o trato dispensado polas autoridades británicas na India.
Fogueira
As fogueiras reciben diversos nomes: cacharela, coas variedades cacheira e cachela, e de empregar moreas grandes de leña: larada, luminaria ou lumarada.
Terence MacSwiney
Bibliografía
Os escritos privados de Terence MacSwiney gárdanse nos arquivos da Universidade de Dublin (IE UCDA P48b, P48c). Na Biblioteca Nacional de Irlanda consérvanse manuscritos e copias dos seus escritos publicados (MSS 35029–35035).
Fogueira
A fogueira como método de execución
miniatura|200px|Execución de [[Jan Hus en 1485 queimado na fogueira (Spiezer Schilling, 1485).]]
Cangrexo do Mediterráneo
O cangrexo do Mediterráneo, Carcinus aestuarii Nardo, 1847, é unha especie de crustáceo decápodo é unha especie de crustáceo decápodo braquiúro da familia dos portúnidos, propio do litoral Mediterráneo.
Fogueira
A fogueira como método de execución
A fogueira tamén é un método de execución que consiste en queimar vivo ao condenado nunha fogueira. Dado o tempo que tarda o condenado en morrer, é un método de execución doloroso.
Esta forma de execución está moi relacionada con execucións por motivos relixiosos, dada a idea de purificación que se lle outorgou historicamente ao lume. Pobos como os celtas utilizaban o fogo para facer sacrificios humanos, así como outros moitos pobos indíxenas.
Tamén a Santa Inquisición utilizou o fogo como forma de condenar a bruxería ou a herexía. Unha das executadas por esta vía máis famosas foi Xoana de Arco.
Cangrexo do Mediterráneo
Taxonomía
A especie foi descrita en 1847 polo médico e naturalista italiano Giovanni Domenico Nardo. , como subespecie de Carcinus maenas: Carcinus maenas aestuarii.
Ao longo do tempo foi coñecida polos segunteds sinónimos:
Características
Trátase dunha especie moi similar a Carcinus maenas (o cangrexo común) polo que algúns autores considerárono como unha subespecie deste.
Fogueira
A fogueira en celebracións
A fogueira empregouse ao longo da historia en moitas celebracións rituais, sobre todo as relacionadas coa chegada dos solsticios desde tempos prerromanos. Citar como exemplos as Fogueiras dos Quintos, celebradas en Noitevella nos municipios de Robledo de Chavela (Madrid, España) e Olombrada (Segovia, España), en conmemoración da chegada do solsticio de inverno e do Aninovo, e as famosas fogueiras de San Xoán, que teñen lugar na costa levantina española, Cataluña e Galiza, para celebrar o solsticio de verán.
Unha excepción é a fogueira de San Maximiliano orixinalmente entre a primeira lúa chea de marzo e o equinoccio de primavera. En Guatemala, cada 7 de decembro realízanse cacharelas para "queimar o demo", a queima do diabo, como unha festividade para limpar o mal das casas e os seus habitantes previo á celebración do día da Virxe de Concepción.
Cangrexo do Mediterráneo
Características
Pero análises de ADN que compararon o xenoma da citocromo c oxidase revelaron diferenzas substanciais entre ambas as especies, apoiando o seu status de especies separadas.
Ambas as especies poden diferenciarse visualmente pola parte frontal da casca que se encontra entre os ollos, que é máis curta e aserrada en C. maenas e máis longa e lisa en C. aestuarii.
Ademais, os gonopodios de C. aestuarii son rectos e paralelos, mentres que os de C. maenas son curvos, en forma de gancho.
A diferenza de C. maenas, que invadiu muoitas costas por todo o mundo, C. aestuarii sóo se viu implicado nunha invasión: a costa xaponesa foi invadida por espécimes de C. aestuarii ou, talvez, híbridos de C. aestuarii e C. maenas.
Baix Empordà
250px|miniatura|Localización da comarca en [[Cataluña.]]250px|dereita|miniatura|Sant Antoni de Calonge O Baix Empordà é unha comarca da provincia de Xirona, no nordeste de Cataluña. A súa capital é la Bisbal d'Empordà. En 2009 tiña 132.973 habitantes.
A comarca limita ao norte co Alt Empordà, ao leste co mar Mediterráneo, ao sur coa Selva e ao oeste co Gironès.
Concellos
Actualmente a comarca está formada por 23 concellos.
Actinometría
miniatura|228px|[[:en:Actinometer|Actinometer Violle ]] A actinometría é a parte da física que estuda a intensidade e a acción química das radiaccións visibles, particularmente do sol.
Para medir a radiación utilízase o actinómetro.
CH Valladolid
Traxectoria
O club de Valladolid foi un dos seis membros fundadores da Superliga española creada logo do Congreso de Deportes de Xeo en Madrid en 1972.
Desgraciadamente, o club axiña comeza a ter problemas de pista, o que provocou a súa disolución logo dun ano de existencia en 1973.
Vizcaínos
Vizcaínos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 53 habitantes (INE 2012).
STS-26
STS-26 foi a primeira misión dun transbordador espacial despois do accidente do transbordador espacial Challenger. Foi levada a cabo polo Discovery e lanzada o 29 de setembro de 1988 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-26, con cinco astronautas a bordo, foi lanzada para poñer en órbita o satélite de comunicacións TDRS 3. A tripulación estaba formada polo comandante Frederick H. Hauck, o piloto Richard O. Covey e os especialistas de misión John M. Lounge, George D. Nelson e David C. Hilmers.
O TDRS-3, cunha etapa IUS (Inertial Upper Stage) acoplada, viaxou na bodega do transbordador e foi o segundo satélite TDRS en ser posto en órbita. Como obxectivo secundario a tripulación fixo varios experimentos coa carga científica de a bordo, incluíndo Physical Vapor Transport of Organic Solids (PVTOS), Protein Crystal Growth (PCG); Infrared Communications Flight Experiment (IRCFE); Aggregation of Red Blood Cells (ARC), Isoelectric Focusing Experiment (IFE), Mesoscale Lightning Experiment (MLE), Phase Partitioning Experiment (PPE), Earth-Limb Radiance Experiment (ELRAD), Automated Directional Solidification Furnace (ADSF) e dúas cargas científicas desenvolvidas por estudantes. Tamén voou no transbordador o experimento Orbiter Experiments Autonomous Supporting Instrumentation System-I (OASIS-I) para rexistrar parámetros da contorna ambiental durante varias fases do voo.
O Discovery regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 3 de outubro de 1988.
San Tomé de Gaioso, Outeiro de Rei
San Tomé de Gaioso é unha parroquia do concello de Outeiro de Rei na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 31 habitantes, deles 16 eran homes e 15 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Xeografía
A parroquia está bañada polo río Porto de San Tomé. Os principais accidentes xeográficos son o Monte Lourido (636 m), o Cordal de Porriño (629 m) e o Cordal do Penedo (579 m).
A parroquia está atravesada pola vía francesa do Camiño de Santiago.
Patrimonio
No monte das Medorras, ao sur da parroquia, hai varias mámoas. No monte Coto, no noroeste, hai un asentamento castrexo.
Nacha Guevara
Clotilde Acosta Badalucco, nada en Mar del Plata o 3 de outubro de 1940, máis coñecida como Nacha Guevara, é unha cantante, bailarina, actriz e directora teatral arxentina.
Inicios
esquerda|miniatura|Nacha Guevara en 1969 Naceu co nome de Clotilde Acosta. Estudou Danza clásicas e Actuación no Teatro Colón, foi modelo e fixo teatro dirixida por Juan Silber en Locos de verano de Gregorio de Laferrère en 1968. Aos 28 anos, despois dunha breve carreira como actriz en teatro independente e en pequenas intervencións cinematográficas, preséntase no teatro Payró cun espectáculo experimental de cancións titulado Nacha de noche. Un ano máis tarde, en 1969 chegou Anastasia Querida xunto co seu compañeiro Alberto Favero, músico de extracción clásica que compuxo a Suite Trane en homenaxe a John Coltrane e que a acompañará durante a súa carreira. Estuda canto e perfecciónase coa mezzosoprano e pedagoga Susana Naidich.
En 1969, en pleno goberno de facto e no mesmo estilo de Nacha de noche avalada polo ámbito transgresor do Instituto Di Tella ten o seu primeiro éxito co recital Anastasia querida («Anastasia» era o nome que se lle daba á censura en Francia durante o maio francés e os tumultuosos anos que seguiron a 1968) grazas á invitación de Roberto Villanueva, entón director do Centro de Experimentación do instituto. miniatura|Nacha Guevara e Alberto Favero en 1970 O espectáculo, integrado con versións libres de cancións de Jacques Brel, Boris Vian, Georges Brassens, Serge Gainsbourg, Tom Lehrer, Violeta Parra e os arxentinos Griselda Gambaro, Julio Cortázar, Jorge de la Vega e Ernesto Schoo atacaba de maneira irreverente e desapiadada as institucións e costumes, escandalizando o público porteño que acudía ao «templo da vangarda arxentina» dirixido por Jorge Romeu Brest. Anastasia querida recibiu a mención como o «espectáculo do ano» outorgado pola revista Primera Plana e apareceu na portada do seu primeiro LP sentada nun inodoro.
Con El ejército de la nueva canción, Las damas de beneficencia, Un buen par de patadas e El tiempo no tiene nada que ve pasa a formar parte da canción protesta arxentina.
esquerda|miniatura|Nacha Guevara xunto coa vedette Norma Pons no Teatro Maipo, 1970 En 1970, a ditadura militar de Onganía clausurou o Instituto Di Tella e Nacha pasa ao underground do café-concert, canta na mítica La botica del ángel de Eduardo Bergara Leumann (onde parodiou a Libertad Lamarque e outras cantantes), en El gallo cojo de Lino Patalano, en La Fusa de Punta del Este e La cebolla en Mar de la Plata.
Personaxe polémico en programas de opinión en televisión prosegue cunha serie de recitais de maior envergadura vocal e compromiso ideolóxico con cancións sobre poemas de Pablo Neruda, José Agustín Goytisolo e da frutífera colaboración co escritor uruguaio Mario Benedetti musicalizados por Favero, o álbum Canciones para mis hijos e un espectáculo no teatro IFT co nome de Este año fue el que fue sobre textos propios e de Tom Lehrer, Juca Chávez, Nicolás Guillén e outros satirizando o acontecer nacional e mundial.
En 1973 e 1974 no remodelado para café-concert, Teatro Margarita Xirgu de Buenos Aires presenta Las mil y una Nachas. Un music-hall de infrecuentes características para Buenos Aires onde cantaba dezaseis personaxes nun espectacular marco do escenógrafo Claudio Segovia, con coreografía de Lía Jelín e orquestra dirixida por Favero que tamén participaba nalgúns sketches.