cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pandemia
Causas comúns
No mes de maio de 2009 a OMS cambiou a definición de pandemia. Antes do cambio definíase como "infección por un axente infeccioso, simultánea en diferentes países, cunha mortalidade significativa ''en relación á proporción de poboación infectada". Na nova definición eliminouse a característica de "mortalidade".
Pandemias históricas
miniatura|Vítimas da peste bubónica de 1720-1721 en Martigues, Francia Houbo un número importante de pandemias ao longo da historia do ser humano, xeralmente zoonoses que se produciron pola domesticación dos animais, como a gripe e a tuberculose. Cómpre ser mencionadas unha serie de epidemias que supuxeron a destrución de cidades:
A partir do século XIX estendeuse o cólera, que matou decenas de millóns de persoas. Entre 1918 e 1919 estendeuse a gripe española, que infectou un terzo da poboación mundial e puido matar 50 millóns de persoas en dezaoito meses.
Pandemias actuais
O VIH orixinouse en África e estendeuse polo Estados Unidos a través de Haití entre 1966 e 1972. A sida é actualmente unha pandemia, cunha porcentaxe de infectados que chega ao 25 % no sur e o leste de África. En 2006, a prevalencia do VIH entre as mulleres embarazadas en Suráfrica era do 29.1 %. A educación efectiva sobre saúde sexual e a prevención nas infeccións do sangue axudaron a que a porcentaxe diminuíse lentamente en varios países africanos grazas a programas educativos. As taxas de infección están a incrementarse novamente en Asia e América. A mortalidade a causa da sida en África pode acadar os 90-100 millóns en 2025.
Condicións para unha posible pandemia vírica
A OMS indica que para que poida aparecer unha pandemia precísase:
Advance Australia Fair
"Advance Australia Fair" (en galego Avante, Bela e Xusta Australia) é o himno nacional oficial de Australia. Foi creado polo compositor escocés Peter Dodds McCormick. A canción foi representada por primeira vez en 1878, mais non adquiriu status coma himno oficial até 1984, antes desa data o himno era unha canción patriótica australiana.
Para a elección desta canción coma himno tivo que superar unha votación popular entre outras dúas cancións, o himno Real o God Save the Queen e o himno non-oficial Waltzing Matilda. Outras cancións e marchas foron influenciadas polo Advance Australia Fair ao longo do tempo, coma o Australian Vice-Regal salute.
Arturo Romaní García
Arturo Romaní García, nado en Muros o 9 de abril de 1918 e finado en 2002, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Félix Romaní Mariño, instalouse na Estrada. Colaborou en La Noche, El Correo Gallego, La Voz de Galicia, El Ideal Gallego, e nas revistas Cuadernos de Estudios Gallegos, Atenea, Vieiros e Lar, así como en Chan e Dígame.
1933 Was a Bad Year
Trama
A obra está ambientada no inverno de 1933, durante a Gran Depresión. Dominic Molise é un mozo de 17 anos que vive en Ruper (trasunto literario de Boulder, Colorado). Vive nunha situación de pobreza, fillo dun albanel, e está a piques de rematar o instituto.
Quere converterse en xogador profesional de béisbol, pois lanzador zurdo, e confía cegamente no seu brazo esquerdo. Soña con ir até California para que o fiche algún equipo grande, pois durante o inverno os campos de xogo están nevados e non pode xogar. Mais o seu pai quere que traballe con el como albanel, para levar cartos a casa.
Intenta convencer ao seu mellor amigo, Kenny Parrish para iren os dous a California. Entrementres, decláralle o seu amor á irmá deste, Dorothy, estudante de psicoloxía. Para conseguir cartos para o autobús pensa en empeñar unha formigoneira do seu pai. A súa avoa descóbreo e critícao, mais segue adiante, pero ao pasar por diante da tumba do seu avó no camposanto, decide dar media volta. Dille ao seu pai que tiña a idea de lle mercar outra máquina, mais este descobre o seu fillo que falsificara a cédula de propiedade.
Logo de lle dar un golpe no nariz, o pai séntese mal, e tras falaren tranquilamente, o pai dille que ha conseguir cartos para que vaia a California. Dálle 25 dólares, a metade do que precisa, e pensa en lle pedir a outra metade ao seu amigo, mais o pai deste dille que non vai permitir que Kenny marche. De regreso a casa descobre que o pai vendera a formigoneira para conseguir os cartos. Sorprendido, Dominic decide recomprala e quedar un ano máis en Ruper.
Estilo
A obra está narrada en primeira persoa. A trama desenvólvese en marzo de 1933 (Franklin D. Roosevelt xa substituíra a Herbert Clark Hoover na presidencia dos Estados Unidos de América) e dura arredor dunha semana. Hai dúas analepses: a nai explícalle como casou co pai, e o propio Dominic conta cando coñeceu a Dorothy.
Edicións e adaptacións
Fante escribiu o libro entre finais da década de 1950 e comezos da de 1960, mais deixou o libro sen rematar. A súa viúva, Joyce, mandoulle o manuscrito a John Martin, quen o publicou en 1985 na súa editorial Black Sparrow Press.
A obra foi traducida ao italiano por Alessandra Osti como Un anno terribile (1996) e ao castelán por Antonio-Prometeo Moya como Un año pésimo (2005).
En xaneiro de 2001 estreouse en Denver a obra de teatro 1933, dirixida por Randal Myler e Brockman Seawell.
Furís de Abaixo, Furís, Castroverde
Furís de Abaixo é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 55 habitantes (30 homes e 25 mulleres).
Casal de Poño, Urdilde, Rois
Casal de Poño é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 34 habitantes (18 homes e 16 mulleres).
Abruño
miniatura|dereita|Acio de abruños O abruño ou ameixa brava é o froito do abruñeiro, é unha baga pequena, do tamaño dunha bóla, de cor azul negra, o seu sabor é acedo nas variedades de abruñeiro bravo e doce nos abruñeiros cultivados. Utilízase para a elaboración de marmeladas e bebidas coma o pacharán.
O cerollo é un abruño de sabor doce.
Pozanco
Pozanco é unha localidade española pertencente á provincia de Ávila, na Comunidade Autónoma de Castela e León.
Xeografía e poboación
Posúe unha superficie de 11,07 km² e unha poboación de 57 habitantes (ano 2014). Limita ao leste coa localidade de Santo Domingo de las Posadas, ao norte con Vega de Santa María, ao oeste con Las Berlanas e ao sur con Mingorría.
miniatura|esquerda|200px|Igrexa de San Juan Bautista de Pozanco.
Begoña Fernández
O nome de Begoña Fernández pode referirse a:
As Trabancas, Agolada
San Mamede das Trabancas é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2016 tiña 116 habitantes (60 mulleres e 56 homes) distribuídos en 7 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 192 habitantes.
Miss Ledyia
Miss Ledyia ou Miss Ledya é o primeiro filme de ficción galego que se coñece, rodado en 1916. Foi dirixido por Xosé Gil y Gil, con guión de Rafael López de Haro, e ten unha duración de 20 minutos.
Argumento
A historia, moi influída polos seriais cinematográficos de Louis Feuillade, moi de moda daquela, narra a chegada a Pontevedra de Miss Ledyia Katson e o seu tío millonario dende os Estados Unidos e a súa estadía na Illa da Toxa. Alí coinciden cos reis de Suavia que se encontran de incógnito e que están ameazados pola chegada tamén dun anarquista, que pretende realizar un atentado, nunha clara referencia ao atentado de Saraxevo que desencadeou a primeira guerra mundial.
Características
miniatura|150px|O director Xosé Gil Foi rodada na illa da Toxa, no balneario do río Lérez en Monte Porreiro (Pontevedra), e mais na Caeira e Portosanto (Poio). Estreouse o 3 de marzo de 1916 no Teatro Principal de Pontevedra.
Tan só se conserva unha copia do filme que estivo no Museo de Pontevedra ata 1996 cando llo cedeu á Filmoteca Española. Actualmente está no Centro Galego de Artes da Imaxe, que restaurou a copia.
Intérpretes
Os actores, afeccionados, pertencían á burguesía pontevedresa. Aparecen por orde de aparición nos créditos:
Centro, Santa Maria
Centro é un barrio brasileiro da cidade de Santa Maria, Río Grande do Sur. O barrio está situado no distrito de Sede.
Vilas
O barrio ten as seguintes vilas: Astrogildo de Azevedo A, Astrogildo de Azevedo B, Centro, Parque Centenário, Parque Itaimbé, Rizzato Irmãos, Vila Belga, Vila Crispim Pereira, Vila Felipe de Oliveira, Vila José Azenha, Vila José Moraes, Vila Major Duarte, Vila Zulmira;
O Castro, Urdilde, Rois
O Castro é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 24 habitantes (12 homes e 12 mulleres).
Praia de Area de Secada
Area de Secada é a praia máis visitada da Illa de Arousa. É un areal de 250 metros de area fina e branca. Sitúase no norte da Illa de Arousa e os accesos a ela son por camiños de terra, aínda que os de saída dela están asfaltados. Está dotada dunha pasarela que a percorre dende o IGAFA (Instituto Galego de Formación en Acuicultura) ata a fin da praia; Dispón de tódolos requisitos para ter a bandeira azul (bandeira que conseguiu en 2007 xunto coa praia de Camaxe na mesma Illa). Está bastante afastada do centro urbano da Illa e polo tanto dos centros médicos, hospitais, hoteis etc.
É salientable tamén que sexa unha praia moi profunda, polo que aínda en baixamar non hai que andar nin 10 metros para que a profundidade sexa superior á altura dunha persoa.
CP Voltregà
Historia
O club foi fundado no ano 1955 por Victorià Oliveras de la Riva, que anos despois foi presidenta do RCD Espanyol. Ao cabo de pouco tempo dende a súa fundación, o CP Voltregà acadou o ascenso á máxima categoría do hóckey patíns español. Dende aquela, o Voltregà mantivo a categoría ata o final da tempada 2008-09, na que por primeira vez descende á segunda categoría.
Os primeiros anos do equipo masculino foron brillantes, acadando as tres Copas de Europa que posúe (1965-66, 1974-75 e 1975-76). Máis recientemente, na tempada 2001-02, o primeiro equipo acadou o título da Copa CERS.
No 2006 foille concedida a Creu de Sant Jordi pola Generalitat de Cataluña.
Equipo feminino
Compre destacar ao seu equipo feminino, que na tempada 2005-06 acadou os tres títulos aos que aspiraba (Campionato de Cataluña, Campionato de España e Copa da Raíña). O CP Voltregà converteuse no primeiro equipo en organizar a I Copa de Europa feminina (maio de 2007). Ese ano acada o título que lle faltaba no seu palmarés, a Copa de Europa, disputada en Mealhada en maio de 2007).
Palmarés
Categoría feminina
Florencio Cerviño González
Florencio Cerviño González, nado en Areas (Tui) o 7 de novembro de 1857 e finado en Ourense o 31 de xaneiro de 1941, foi un relixioso galego, bispo da diocese de Ourense.
Traxectoria
En 1874 ingresou no seminario de Tui. Fixo os estudos sacerdotais cunha bolsa. Tras recibir o grao de bacharel en Teoloxía en 1883, foi nomeado profesor de filosofía. En 1883 foi nomeado presbítero. Estudou dous anos de canons, e en 1887 foi nomeado capelán do Asilo de Anciáns Desamparados. En 1890 doutorouse en Teoloxía e licenciouse en Canons, e foi nomeado fiscal do tribunal eclesiástico. Posteriormente accedeu mediante oposición á Maxistralía do cabido.
Escribiu poesías, que publicou en El Eco del Miño. Nesa publicación sostivo unha polémica con Indalecio Armesto, a través de once artigos asinados co pseudónimo de Solino Forcey. Na publicación La Integridad publicou en 1901 unha oración fúnebre na memoria de Rosendo Salvado.
Foi irmán do tamén relixioso Antonino Cerviño González.
Estadio Olímpico Atahualpa
O Estadio Olímpico Atahualpa é un recinto deportivo adicado á práctica do fútbol e do atletismo, situado na zona norte da cidade de Quito, en Ecuador, no que disputan os seus encontros como locais varios equipos de fútbol da capital ecuatoriana (os mais salientables o Club Deportivo El Nacional e o Sociedad Deportivo Quito) así como a Selección de fútbol de Ecuador.
O nome do estadio recorda ó gobernante inca Atahualpa nacido en 1500 e executado en 1533.
Construído entre 1948 e 1951 por iniciativa municipal, o estadio foi inaugurado o 25 de novembro de 1951 cunha capacidade para 34.000 espectadores nas bancadas. Posteriormente foi remodelado nos anos 1977 e 1992 chegando a ter unha capacidade para 50.933 persoas. En 2011 recibiu a súa terceira remodelación, coa intención de aumentar a capacidade dende as 40.948 prazas ata 50.000, todas de asento.
O estadio é propiedade da empresa Concentración Deportiva de Pichincha, que non só ten organizado eventos deportivos, senón tamén eventos culturais, sobre todo concertos de cantantes e bandas como Juan Luis Guerra, Bon Jovi, Luis Miguel, Carlos Vives, Shakira, Alejandro Sanz, Maná, Guns N' Roses, Jonas Brothers, Marc Anthony, Miley Cirus, Ricardo Arjona etc. En 1985 tamén acolleu a multitudinaria misa do papa Xoán Paulo II.
Ural Club de Fútbol
O Ural Club de Fútbol foi un club de fútbol da cidade da Coruña. Foi fundado en 1962 por Augusto César Lendoiro. En 2020 cesou a súa actividade e os seus equipos foron transferidos ao Español Sociedad Deportiva (club do que foi filial ), sendo renomeado Ural Español Club de Fútbol.
Historia
Foi fundado por un grupo de rapaces que xogaban ao fútbol na zona de Santa Margarida, na cidade da Coruña. Entre eles estaba Augusto César Lendoiro que dirixiría o club. O nome déronllo os estudantes asociando os montes Urais ao monte de Santa Margarida. O club adicouse principalmente ao fútbol base.
Faith Hill
Audrey Faith Perry, nada en Jackson (Mississippi) o 21 de setembro de 1967 é unha cantante estadounidense máis coñecida como Faith Hill.
Traxectoria
Hill naceu en Ridgeland, Mississippi, ao norte de Jackson, Mississippi. Foi adoptada cunha semana de vida e chamada Audrey Faith Perry. Creceu na cidade veciña de Star, 20 millas ás aforas de Jackson. Os seus pais adoptivos, Edna e Ted Perry, criárona cos seus dous fillos biolóxicos nun ambiente de devoción cristiá.
Comezou a cantar na igrexa da cidade e con dezanove anos foi a Nashville para comezar unha carreira como cantante country. Traballou no despacho do cantante e compositor Gary Morris, en Nashville. Morris converteuse logo no seu coprodutor.
Hill lanzou os álbuns Take me as I am (1993), It Matters to Me (1995), Faith (1998), Breathe (1999), Cry (2002) e Fireflies (2005) e vendeu preto de 40 millóns de copias en todo o mundo, conseguindo oito sinxelos e tres álbums número un na Billboard Hot Country Songs. Gañou premios como os Grammy Awards, Academy of Country Music, Country Music Association, American Music Awards e People's Choice Awards. A xira Soul2Soul II Tour, con Tim McGraw, foi a de maior asistencia na historia da música country, e a primeira das cinco mellores entre todos os xéneros musicais. En 2001, gravou a canción "There You'll Be" para a banda sonora do filme Pearl Harbor. No mesmo ano foi considerada a primeira das "30 Mulleres Máis Poderosas de América" polo Ladies Home Journal.
En 2004, participou no filme As mulleres perfectas, interpretando a personaxe de Sarah. Dende 2007, Hill era a cantante da abertura do Sunday Night Football, polo canal NBC, mais en abril de 2013 anunciou que non sería máis a cantante da abertura. Na súa despedida en Twitter non dixo os motivos da súa saída, mais si que estaba triste por deixalo.
Vida privada
Está casada co tamén cantante country Tim McGraw, co que ten tres fillas.
Arma letal
Arma letal (en Lethal Weapon) é un filme estadounidense de 1987 dirixido por Richard Donner. Foi producido por Joel Silver e escrito por Shane Black. Está protagonizado por Mel Gibson e Danny Glover, xunto con Gary Busey, Tom Atkins, Darlene Love e Mitchell Ryan. En Arma letal, unha parella de detectives de LAPD, Martin Riggs (Gibson), e Roger Murtaugh (Glover), traballan xuntos nun caso de asasinato.
Estreouse o 6 de marzo de 1987, recadou máis de $120 millóns (sobre un orzamento de $15 millóns) foi nomeado ó Oscar ó mellor son. O seu éxito supuxo unha franquía con tres secuelas e unha serie de televisión.
Furís de Arriba, Furís, Castroverde
Furís de Arriba é un lugar da parroquia de Furís no concello lugués de Castroverde na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 17 habitantes (8 homes e 9 mulleres).
Milmanda, Celanova
Santa Eufemia de Milmanda é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 177 habitantes (83 homes e 94 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 27 habitantes en relación ao ano 2000.
Historia
Milmanda recibiu en 1199 a primeira carta foral outorgada a unha poboación reguenga en Galicia. O topónimo Milmanda foi outorgado por Afonso IX nesa carta e correspóndese con topónimos franceses como Mirmande e Marmande.
Pertenceu ao concello de Acevedo do Río que en 1968 incorporouse a Celanova.
Transaminación
miniatura|300px|Reacción de aminotransferencia entre un [[aminoácido e un alfa-cetoácido]]
A transaminación é unha reacción química na que se trransfire un grupo amino a un cetoácido para formar novos aminoácidos. Esta ruta é tamén responsable da desaminación de moitos aminoácidos. Por esta ruta os aminoácidos esenciais transfórmanse en non esenciais.
A transaminación en bioquímica é realizada por encimas chamados transaminases ou aminotransferases. O α-cetoglutarato actúa como o aceptor predominante de grupos amino e produce glutamato como novo aminoácido.
O grupo amino do glutamato, á súa vez, é transferida ao oxaloacetato nunha segunda reacción de transaminación que rende aspartato.
Mecanismo de acción
A transaminación catalizada por aminotransferases ocorre en dúas fases. Na primeira fase, o grupo α-amino dun aminoácido é transferido ao encima, producindo o correspondente α-cetoácido e o encima aminado. Durante a segunda fase, o grupo amino é transferido ao cetoácido aceptor, formando o produto aminoácido e rexenerando o encima. A quiralidade dun aminoácido queda determinada durante a transaminación. Para que se complete a reacción, as aminotransferases requiren a participación dun coencima que contén un grupo aldehido chamado piridoxal 5'-fosfato (PLP), un derivado da piridoxina (vitamina B6). O grupo amino é acomodado pola conversión do coencima PLP a piridoxamina 5'-fosfato (PMP). O PLP está unido covalentemente ao encima por un enlace de base de Schiff formado pola condensación do seu grupo aldehido co grupo ε-amino dun residuo de lisina do encima. A base de Schiff, que se conxuga ao anel de piridinio do encima é o foco da actividade do coencima.
O produto das reaccións de transaminación depende da dispoñibilidade de α-cetoácidos. Os produtos xeralmente son a alanina ou o aspartato ou o glutamato, xa que os seus correspondentes alfa-cetoácidos son producidos na metabolismo enerxético. A lisina, prolina e treonina son os únicos aminoácidos que non sempre sofren transaminación e usan as súas respectivas deshidroxenases.
Mecanismo alternativo
Un segundo tipo de reacción de transaminación pode ser descrita como unha substitución nucleofílica dun amino ou anión amida sobre un amino ou sal de amonio. Por exemplo, o ataque dunha amina primaria por un anión amida primaria pode utilizarse para preparar aminas secundarias: Poden prepararse aminas secundarias simétricas usando níquel de Raney (2RNH2 → R2NH + NH3). E, finalmente, os sales de amonio cuaternario poden ser desalquilados usando etanolamina: Os aminonaftalenos tamén sofren transaminacións.[2]
Tipos de aminotransferases
A transaminación está mediada por diferentes tipos de encimas aminotransferases, que poden ser específicas para cada aminoácido ou poden procesar un grupo de aminoácidos quimicamentre similares. Estas últimas actúan sobre o grupo de aminoácidos de cadea ramificada, que son a leucina, isoleucina e valina. Os dous tipos comúns de aminotransferases son a alanina aminotransferase (ALT) e a aspartato aminotransferase (AST).
Lingua kirguiz
A lingua kirguiz ou quirguiz (na súa forma nativa Кыргызча, Кыргыз тили, قىرعىز تىلى, Kırgızça, Kırgız tili) é unha lingua turca falada por preto de catro millóns de persoas en Kirguizistán, así como na China, Afganistán, Casaquistán, Taxiquistán, Turquía, Uzbekistán, Paquistán e Rusia. O kirguiz é membro do subgrupo kirguiz–kipchak das linguas kypchak, e a converxencia lingüística da actualidade deu como resultado un incremento do grao de intelixibilidade entre o kirguiz e o casaco.
Betty Grable
Elizabeth Ruth Gable, nada en St. Louis (Missouri) o 18 de decembro de 1916 e finada en Santa Monica o 2 de xullo de 1973, foi unha actriz, cantante e bailarina estadounidense, coñecida como Betty Gable.
A súa fotografía en traxe de baño, de costas e coa cabeza mirando por riba do seu ombro dereito, converteuna na pin-up girl número un na época da segunda guerra mundial. Posteriormente, foi incluída na listaxe das cen fotografías que cambiaron o mundo, elaborada pola revista Life.
Grable era moi coñecida polas súas pernas ben proporcionadas que exhibiu nos seus filmes musicais rodados en Technicolor para a 20th Century Fox e que o estudio asegurou por un millón de dólares cada unha coa aseguradora Lloyds de Londres nunha estratexia publicitaria. Describindo a súa carreira, Grable dixo "convertinme en estrela por dúas razóns, e estou sobre elas".
Traxectoria
miniatura|esquerda|A célebre fotografía [[pin-up girl|pin-up de Betty Grable (1943).]]
Primeiros anos
Grable era filla de John C. Grable (1883-1954), corretor de bolsa, e de Lillian Rose Hofmann (1889-1964). Era a máis nova dos tres fillos da parella. Aínda que os seus antepasados directos eran estadounidenses, tiña ascendencia neerlandesa, irlandesa, alemá e inglesa. Foi orientada cara á interpretación pola súa nai, que insistía para que unha das súas fillas se convertese en estrela. No seu primeiro papel de corista, no filme Happy Days (1929), Grable só trece anos, idade inferior á legal para actuar, mais como o coro actuaba coa cara pintada de negro, era imposíbel coñecer a súa idade. A súa nai axiña lle deu un cambio de imaxe, tinxindo o seu pelo de cor loira platino.
Para o seu seguinte filme, a súa nai conseguiulle un contrato empregando unha identidade falsa. Cando se descubriu o engano, Grable foi despedida. Finalmete obtivo un papel como "Chica Goldwyn" en Whoopee! (1930), protagonizada por Eddie Cantor. Nese filme, Grable lideraba o número inicial, "Cowboys". Posteriormente, ao longo do resto da década, traballou en pequenos papeis para diferentes estudios, incluída The Gay Divorcee (1934), protagonizada por Fred Astaire e Ginger Rogers.
En 1937 rebelouse contra a súa nai e casou cun anteriormente famoso neno actor, Jackie Coogan. Non obstante, Coogan tiña problemas a causa dun preito contra os seus pais por mor dos seus ingresos e a parella divorciouse en 1939. Nesa época, e ao longo dos anos trinta, Grable fixo pequenas interpretacións nuns cincuenta filmes de Hollywood, ata que finalmente conseguiu certa notoriedade polo seu papel en Du Barry Was a Lady (1939), obra de Cole Porter representada en Broadway.
O mesmo ano en que se divorciou de Coogan, Grable obtivo un contrato con 20th Century Fox, converténdose na súa maior estrela e protagonizando filmes en Technicolor como Down Argentine Way (1940), Moon Over Miami (1941) (ambas xunto a Don Ameche), Springtime in The Rockies (1942), Coney Island (1943) con George Montgomery, Sweet Rosie O'Grady (1943) con Robert Young, Pin Up Girl (1944), Diamond Horseshoe (1945) con Dick Haymes, The Dolly Sisters (1945) con John Payne e June Haver, e o seu filme máis popular, Mother Wore Tights (1947), con Dan Dailey.
Foi durante o seu reinado como actriz máis comercial (1943) que Grable posou para a súa icónica fotografía de pin-up. Estaba colaborando co fotógrafo Frank Powolny para unha sesión regular de fotos para o estudio e tomáronse varias fotografías nun traxe de baño apertado dunha peza. Unha pose particular consistiu nas costas de Grable cara á cámara mentres ela sorría mirando sobre o seu ombro. A razón da pose era o feito de que Grable estaba embarazada de varios meses dos seu primeiro fillo. A imaxe foi publicada como póster e converteuse na fotografía máis solicitada polos soldados enviados ao estranxeiro. A foto vendeu millóns de copias, superando en popularidade á célebre fotografía de Rita Hayworth de 1941. Grable foi sen discusión a moza pin-up número un para os soldados. A finais da década de 1940, Grable era a actriz mellor pagada de Hollywood.
Entre os seus musicais da posguerra destacan That Lady in Ermine, (1948) con Douglas Fairbanks Jr.; When My Baby Smiles at Me (1948), outra vez con Dailey; Wabash Avenue (1950) (remake de Coney Island), xunto a Victor Mature; My Blue Heaven (1950) e Meet Me After the Show (1951). O xefe do estudio, Darryl F. Zanuck, produciu para a súa principal estrela filmes de grande orzamento, manténdoa plenamente ocupada, tanto que en trece anos rodou uns vinte e cinco musicais. O último grande éxito de Grable para a Fox foi How to Marry a Millionaire (1953), xunto a Lauren Bacall e Marilyn Monroe.
En 1943, casou co trompetista de jazz Harry James. A parella tivo dúas fillas, Victoria e Jessica. Tiveron un matrimonio problemático a causa das infidelidades e do alcoholismo, mais durou vinte e dous anos. Finalmente, divorciáronse en 1965. Posteriormente relacionouse co bailarín Bob Remick, 27 anos máis novo ca ela, co que permaneceu ata a morte dela en 1973.
Carreira posterior
A carreira final de Grable estivo marcada polas disputas cos executivos do estudo, que a facían traballar ata o esgotamento. Nun momento dado, en medio dunha discusión con Darryl F. Zanuck, ela tiroulle o seu contrato e saíu furiosa do despacho. De xeito gradual foi deixando o cinema, pasou á televisión e destacou en Las Vegas.
Grable era republicana e apoiou a campaña presidencial de Dwight Eisenhower de 1952.
Falecemento
Grable faleceu de cancro de pulmón aos 56 anos en Santa Monica, California. O seu funeral tivo lugar dous días despois e a el asistiron o seu ex marido Harry James e as estrelas de Hollywood Dorothy Lamour, Shirley Booth, Mitzi Gaynor, Johnnie Ray, Don Ameche, Cesar Romero, George Raft, Alice Faye e Dan Dailey. "I Had the Craziest Dream", balada de Springtime in the Rockies, foi interpretada no órgano da igrexa. Foi enterrada no Cemiterio Inglewood Park en Inglewood, California.
Legado
Grable ten unha estrela no Paseo da Fama de Hollywood, no 6525 de Hollywood Boulevard. Tamén ten unha estrela no Paseo da Fama de St. Louis.
A súa icónica imaxe pin-up foi nomeada pola revista Time como unha das cen fotografías máis influentes de todos os tempos. Tamén foi incluída na listaxe das cen fotografías que cambiaron o mundo por Life.
O Parrulo FS
O Parrulo Fútbol Sala é un equipo de fútbol sala galego da cidade de Ferrol. Funciona como unha escola de fútbol sala, presente nas distintas categorías infantís e xuvenís, e o seu primeiro equipo xoga na Primeira División.
Entre 1998 e 2003, O Parrulo xogou na máxima categoría da Liga Nacional de Fútbol Sala, a División de Honra, chegando a xogar na tempada 1999-2000 o play-off polo título como sexto clasificado. Non foi ata 2017 cando o equipo conseguiu de novo o ascenso á elite.
Orixes
O club O Parrulo Ferrol Fútbol Sala fundouse no ano 1981, nacendo dun grupo de amigos do barrio de San Pablo. Nun principio, este equipo participaba en maratóns e torneos afeccionados en época estival, inscribíndose na desaparecida Federación Española de Fútbol Sala e participando na delegación local de Ferrol, conseguindo nesta época tres ligas, tres copas e varios torneos estivais.
Na tempada 1988-89 conseguiu o seu primeiro trofeo ligueiro importante, a Liga de 1ª Nacional na acabada de crear Liga Unificada de Fútbol Sala, no seu grupo 7º, un ano antes da creación da Liga Nacional de Fútbol Sala (LNFS).
Cando se creou a Liga Nacional de Fútbol Sala en 1989, O Parrulo inscribiuse na Primeira Nacional A, que daquela funcionaba como a segunda categoría, e descendeu a Nacional B ao finalizar sétimo do seu grupo. Na tempada 1992-93, tras varias tempadas en 1ª Nacional B, o club ferrolán conseguiu un importante terceiro posto na liga que lle permitiu ascender a 1ª Nacional A, categoría na que permaneceu as seguintes tres tempadas, ata que na tempada 1995-96 conseguiu o título de Liga de 1ª Nacional A e polo tanto o ascenso á División de Prata. A mediados da década de 1990 decidiu crear unha escola de fútbol sala e o traballo de canteira permite ao club ter unha continuidade no seu proxecto a longo prazo.
Salto á máxima categoría
Pouco a pouco, o club ferrolán formou un cadro de xogadores para ascender á máxima categoría e asinou un acordo de patrocinio coa empresa local Indunor, polo que pasou a denominarse O Parrulo Indunor. A súa adaptación á nova categoría foi rápida, xa que na primeira tempada (1996-97) finalizou na terceira posición, mellorándoa na segunda coa consecución do Campionato de Liga da División de Prata con 68 puntos e polo tanto o ascenso á División de Honra.
A aventura do club departamental na máxima categoría do fútbol sala español durou cinco anos, salientando a tempada 1999-2000, na cal conseguiu a clasificación para a Copa de España e entrar nas eliminatorias dos playoffs polo título de Liga, onde caeu nos cuartos de final fronte ao que sería o campión da Liga, o CLM Talavera. Na temporada 2002-03, e tras dúas tempadas rozando as posicións de descenso, O Parrulo perdeu a categoría e descendeu á División de Prata tras finalizar na última posición con tan so 6 puntos.
Descensos e rexurdimento
Logo de tres tempadas na División de Prata nas que os ferroláns se clasificaron na parte media-baixa da táboa e conseguiron a ata agora única Copa Xunta tras derrotar ao Lobelle en Pontevedra no 2004, na tempada 2005-06, o club rematou no penúltimo lugar, producíndose o seu descenso a 1ª Nacional A.
Dende a tempada 2006-07, O Parrulo Ferrol Fútbol Sala compite na 1ª Nacional A, na cal sempre destacou nas posicións altas da táboa. Na tempada 2009-10, conseguiu o título de Liga de 1ª Nacional A, mais os custos que suporía competir na División de Prata e a falta de apoios para poder afrontar a tempada obrigaron ao club a renunciar á fase de ascenso. Na tempada 2012-13 venceu ao Azkar Lugo na terceira rolda da Copa do Rei e posteriormente caeu eliminado en oitavos de final contra ElPozo Murcia. Ademais, acabou segundo no grupo I da Segunda División B, xogando a fase de ascenso. Superou na eliminatoria a dobre partido ao FS Nazareno, volvendo á Segunda División.
Nova etapa en Primeira
No retorno a Primeira, o equipo só foi capaz de sumar 4 puntos nos 15 partidos da primeira volta da competición. Na xornada 3 xa caeu a postos de descenso e foi o último clasificado durante 11 xornadas. Non foi ata o 13 de xaneiro de 2018 cando acadou a súa primeira vitoria, contra o Jaén Paraíso Interior (3-2), no partido correspondente á xornada 19, que supuxo un punto de inflexión. Na recta final do campionato sumou 17 puntos de 30 posibles, o que lle valeu a permanencia na categoría, que acadou a unha xornada do final, condenando ao outro equipo galego, o Santiago Futsal, ao descenso.
Na tempada 2018/19 acadou a permanencia a dúas xornadas do remate da tempada, logo de empatar 4-4 na Malata contra o Peñíscola Fútbol Sala.
Instalacións
O Parrulo xoga os seus partidos no Pavillón Polideportivo A Malata da cidade ferrolá, inaugurado en 1983. É propiedade do Concello de Ferrol e ten capacidade para 4.200 espectadores. O pavillón conta con ximnasio, vestiarios e cafeterías, entre outros servizos.
Síndrome de Alicia no país das marabillas
A Síndrome de Alicia no país das marabillas foi documentada por vez primeira en 1952 por C. W. Lippman aínda que non foi bautizada con tal nome ata 1955, polo psiquiatra inglés John Todd, en referencia ao popular conto de Lewis Carroll, Alicia no país das marabillas.
Síntomas e características
Trátase dun trastorno de tipo neurolóxico que se caracteriza por provocar a alteración da percepción visual da forma, tamaño e situación espacial dos obxectos, así coma a distorsión da imaxe corporal e do transcurso do tempo. Poden orixinarse tamén outras ilusións visuais coma a palinopsia (imaxes múltiples), a acromatopsia (falta de percepción da cor) e a prosopagnosia (incapacidade para recoñecer caras).
A síndrome está asociada xeralmente a episodios de xaqueca pero tamén pode estar relacionada coa epilepsia, con aneurismas cerebrais, con intoxicacións por drogas alucinóxenas e con diversas infeccións víricas, coma é o caso do virus de Epstein-Barr. No tocante á migraña, a síndrome maniféstase normalmente coma unha aura típica sen cefalea en forma de ataques que duran entre 5 e 60 minutos (con efectos reversibles) aínda que en ocasións se experimenta unha aura típica seguida de cefalea. Os afectados teñen en todo momento consciencia de que a súa percepción do contorno é ilusoria. Esta síndrome afecta máis frecuentemente aos nenos.
Aínda que as probas realizadas a persoas que sofren a síndrome non evidencian ningunha área cerebral afectada, durante diversos episodios observáronse zonas con rego sanguíneo diminuído nas proximidades do nervio óptico e da área cerebral asociada, o que explicaría as alteracións visuais dos afectados.
As ilusións experimentadas durante este tipo de episodios son moi semellantes ás descritas por Lewis Carroll no seu conto, polo que se sospeita que el mesmo puido padecer esta síndrome, xa que tamén sufría migraña.
William Moseley
William Peter Moseley, nado o 27 de abril de 1987 en Sheepscombe, é un actor inglés famoso polo seu papel de Peter Pevensie nos filmes The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, The Chronicles of Narnia: Prince Caspian e The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader.
Julien Simon-Chautemps
Julien Simon-Chautemps, nado o 14 de maio de 1978, é un persoeiro francés do ámbito do automobilismo.
Traxectoria
Graduado da Institut polytechnique des sciences avancées, é enxeñeiro de carreira do equipo de F1 Sauber F1. Anteriormente, traballou para equipos Toyota Racing, Lotus Racing, Renault F1 Team e Lotus F1.
Val de Sangorza, Agolada
Santa María de Val de Sangorza é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Agolada. Segundo o IGE en 2013 tiña 86 habitantes (49 mulleres e 37 homes) distribuídos en 8 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 138 habitantes.
Buxaina (banda)
Buxaina é unha banda de gaitas galega da parroquia de Taragoña (Rianxo), formada por alumnado da escola musical da parroquia.
Historia
A escola de frautas e percusión tradicional foi creada o 7 de novembro de 1993, e tivo a súa primeira actuación en xullo de 1995 co motivo das Festas de Verán de Taragoña. Desde a súa orixe foi dirixida por Alma María Caamaño Romero, diplomada en Educación Musical pola USC. Tamén estudou piano e conxunto vocal no Conservatorio Superior de Música de Santiago de Compostela, e recibiu clases de Prudencio Romo, Xosé Carou e Xosé Romero.
Actualmente a escola conta cuns 80 alumnos, dos cales 40 forman a banda, distribuídos en 20 gaitas, 4 bombos, 6 tambores, 10 pandeiretas e 3 acordeóns. Nos seus concertos e pasarrúas utilizan gaitas afinadas en dó. A percusión é exclusivamente galega, usando parches de coiro. Actualmente para os concertos, trabállase na incorporación doutros instrumentos, como punteiros en distintas tonalidades, darbuka, teclado ou culleres, dando un aire novo as melodías interpretadas.
O repertorio musical consta de pezas tradicionais recollidas en cancioneiros populares galegos (Pucho, Casto Sampedro...), e tamén de obras recollidas pola zona. A súa vestimenta é o traxe galego de gala das rías Baixas galegas.
Actuaron no Festival Folclórico de Cordeiro en 1996, no programa Luar da TVG, na I Festa da Terceira Idade da Baña, no VII Concurso Folclórico de Baile e Música Tradicional de Cerdido, no VI Día da Muiñeira de Noia, no VII Certame Folclórico de Padrón, II Certame Galego de Bandas de Gaitas e Instrumentos Tradicionais Galegos de Betanzos, XI Festival Folclórico de Escarbote (Boiro), XIII Campionato de Liga Galega de Bandas de Gaitas, VII, VIII e XIX Encontros Nacional de Bandas de Gaitas e grupos folclóricos, e diversas festas, romarías e certames do Barbanza e arredores.
José Moreno Torres
O nome de José Moreno Torres pode referirse a:
Mourillós, Celanova
San Pedro de Mourillós é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. No ano 2007 tiña 195 habitantes (103 homes e 92 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano 2000.
Cameron Bright
Cameron Douglas Crigger, máis coñecido como Cameron Bright, nado en Victoria (Columbia Británica) o 26 de xaneiro de 1993, é un actor canadense.
Suva
Suva é a capital e cidade máis grande de Fidxi. Está localizada na costa sueste da illa de Viti Levu, na división de Fidxi Central, da cal tamén é a capital. Suva converteuse na capital oficial de Fidxi en 1877 cando a xeografía de Kaivalagi, un antigo asentamento europeo en Levuka na illa de Ovalau, quedou pequeno. No censo de 1996, o último ata a data, a cidade de Suva tiña unha poboación de 77.366 habitantes. Incluíndo os suburbios independentes, a poboación da área urbana de Suva do Norte era de 167.975 no mesmo censo.
Xeografía
miniatura|Rúa do centro de Suva. miniatura|esquerda| Vista de Suva.Suva é o centro comercial e político de Fidxi, e a cidade máis grande no Pacífico Sur fóra de Australia e Nova Zelandia. É o porto principal de Fidxi e foi a sede dos Xogos do Pacífico Sur en varias ocasións, a ultíma no 2003. Aínda que Suva se sitúa nunha península, e está case rodeada polo mar, a praia máis próxima está a 40 quilómetros de distancia en Pacific Harbour, e a costa próxima está rodeada de mangleiral. Unha significativa parte do centro da cidade, incluíndo o antigo Edificio Parlamentario, foi construída sobre o mangleiral. Suva recibe unha considerable cantidade de choivas, e aínda que non chove máis que en Pohnpei, un estado de Micronesia, ten máis precipitacións que Nadi e o occidente de Viti Levu, o cal é coñecido polos suvaneses como, "o occidente ardente".
Historia
miniatura|Distrito Comercial Central nos [[anos 1950.]] En 1868 o xefe bauano Seru Epenisa Cakobau, vendeulle 5000 km² de terreo, dos que 575 km² quedaban no que era entón a aldea de Suva, á Compañía Polinesia, unha compañía australiana, co propósito de pagar as súas débedas aos E.U.A. A Compañía Polinesia pensaba crear unha industria de algodón co terreo comprado, pero o clima da rexión impediullo.
Logo da anexión das illas de Fidxi ao Reino Unido en 1874, as autoridades coloniais decidiron cambiar a capital, de Levuka a Suva en 1877. A transición fíxose oficial en 1882. O Coronel F.E. Pratt dos Enxeñeiros Reais foi nomeado Deseñador Xeral en 1875 e deseñou a nova capital, coa asistencia de 'W. Stephens e o Coronel R.W. Stewart.
En 1909 logo da promulgación da Ordenanza da Constitución do Municipio, Suva adquiriu status municipal. A aldea orixinalmente consistía en só unha milla cadrada; estes bordos permaneceron intactos ata 1952 cando os distritos de Muanikau e Samabula foron anexados, expandindo o seu territorio máis de 13 quilómetros cadrados. En outubro dese ano, Suva foi proclamada cidade, a primeira de Fidxi. Entón foi anexada Tamavua; a extensión máis recente dos seus límites foi a incorporación do distrito de Cunningham no norte da cidade. O crecemento urbano resultou nun número de suburbios nos arredores da cidade e forman parte da área Metropolitana de Suva.
Arquitectura e urbanismo
O edificio máis alto de Fidxi, o Suva Central, foi recentemente inaugurado e levántase a 24´6 metros máis que o Edificio do Banco de Reserva de Fidxi. Suva Central é hoxe en día a edificación máis alta da rexión Insular Pacífica. Outra estrutura moi coñecida é a Biblioteca de Suva, construída en 1909 e financiada polo empresario e magnate Andrew Carnegie.
miniatura|Hospital colonial. O complexo de edificios gobernamentais ocupa o que unha vez foi un terreo pantanoso de mangleiral, o cal foi drenado en 1935 e aproximadamente 5 km de concreto reforzado foi usado para cementar a área para que puidese soportar os grandes edificios que ían ser construídos. O edificio central foi terminado en 1939; unha nova á foi terminada en 1967. Con todo, o parlamento de Fidxi foi trasladado cara a outra localidade na Rúa Ratu Sukuna en 1992.
A Casa Gobernamental foi a antiga residencia dos gobernadores coloniais de Fidxi e logo da súa independencia en 1970, a dos Gobernadores Xerais de Fidxi. É agora a residencia oficial do Presidente. Orixinalmente construída en 1882, tivo que ser reconstruída en 1928, logo de serios danos tras unha tormenta eléctrica en 1921.
miniatura|Edificio do Foro das Illas do Pacífico. A Escola de Medicina de Fidxi e un dos tres campus universitarios da Universidade do Pacífico Sur está en Suva. O campus da Universidade do Pacífico Sur (UPS) ocupa o que unha vez foi unha base de hidroavións de Nova Zelandia. É o máis grande dos campus da UPS que se atopan por todo o Pacífico Sur.
O Museo de Fidxi, localizado nos Xardíns Thurston, foi fundado en 1904 e orixinalmente ocupaba a antiga alcaldía, pero moveuse ata a súa localización actual en 1954. O museo alberga a colección máis extensiva de artefactos fidxianos do mundo, e tamén é unha institución educativa e de investigacións, especializada en arqueoloxía, a preservación de tradicións orais fidxianas, e a publicación de material acerca da cultura e linguaxe de Fidxi.
Suva ten ao redor de 78 parques. Estes inclúen o novo Xardín Takashi Suzuki e o Xardín Thurston. Aberto en 1913, os Xardíns Thurston están repletos con flora de toda a rexión do Pacífico Sur. O Parque Apted, é un lugar ideal para ver o amencer e o anoitecer.
Goberno municipal
miniatura|Edificio do Parlamento de Fidxi. Suva ten un status municipal e é gobernado por un alcalde e un concello de vinte membros o cal é controlado polo partido Soqosoqo Duavata ni Lewenivanua que gañou a maioría de postos logo das eleccións municipais do 2005 en Suva. O actual alcalde é Ratu Peni Volavola.
Demografía
Suva é unha cidade multirracial e multicultural. Fidxianos indíxenas e indo-fidxianos, os principais dous grupos étnicos de Fidxi, compón a maioría da poboación de Suva, pero a poboación da cidade inclúe caucásicos e chineses, entre outros. A maioría de expatriados en Fidxi atópanse en Suva. O idioma máis falado na cidade é o inglés, pero o fidxiano, e o hindustano tamén é falado en certas áreas da cidade.
Tim Robbins
Timothy Francis "Tim" Robbins, nado o 16 de outubro de 1958 en West Covina (California), é un actor, director, produtor, guionista, activista e músico estadounidense.
Macedos, Urdilde, Rois
Macedos é un lugar da parroquia de Urdilde no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 125 habitantes (52 homes e 73 mulleres).
Condado de Santa Marta de Babío
O condado de Santa Marta de Babío é un título nobiliario galego outorgado polo rei Afonso XIII o 15 de marzo de 1924. Recibe o seu nome do antigo señorío xurisdicional de Santa María de Babío (Bergondo), feudo da familia Taboada que, por matrimonio, pasara ao conde de Fontao no século XIX.
O seu primeiro titular foi o enxeñeiro de camiños Alfredo Moreno Osorio, fillo de Alfredo Moreno Moscoso de Altamira, III conde de Fontao, e de Dolores Osorio Chacón.
Xenealoxía
Alfredo Moreno Osorio, enxeñeiro de camiños, fundador do gabinete madrileño de enxeñaría Mengemor. Casou con Carmen Torres Calderón, e sucedeuno o seu fillo:
José Moreno Torres, alcalde de Madrid. Casou con Isabel Benjumea Heredia, filla do conde de Guadalhorce. Sucedeuno o seu fillo:
Rafael Moreno Benjumea, casado con Ana María Mazarredo Chapa.
Small Fry (filme)
Toy Story Toons: Small Fry é unha curtametraxe de animación de 2011 de Pixar dirixido por Angus MacLane. Estreouse nos cinemas con The Muppetso 23 de novembro de 2011. Small Fry é a segunda curtametraxe da serie Toy Story Toons, baseada nas personaxes da franquía Toy Story. Na historia, Buzz queda atrapado nun restaurante de comida rápida, onde é suplantado por unha versión en miniatura do propio Buzz e é acollido por unha comunidade de xoguetes en miniatura rexeitados ó longo dos anos.
Aeroporto de Toowoomba Wellcamp
O aeroporto de Toowoomba Wellcamp é un aeroporto australiano en Wellcamp, Queensland. Está situado a 15,6 quilómetros ao oeste do centro de Toowoomba. Ata o mes de novembro de 2017 era coñecido como aeroporto de Brisbane West Wellcamp.
O aeroporto e un parque de aviación e negocios asociado é unha idea da familia Wagner, unha importante familia da rexión de Toowoomba. Foi aberto no ano 2014, e é o primeiro gran aeroporto público desenvolvido en Australia dende que se inaugurou o aeroporto de Melbourne en 1970. É o primeiro aeroporto importante financiado de forma privada do país.
O coello na cultura popular galega
A seguir recóllese a pegada do coello na cultura popular galega, na etnografía e na literatura de transmisión oral.
miniatura|Coello común En Cambados, para cura-la decipla (erisipela), untan a parte enferma con sangue de coello. Tamén se cre que se unha muller embarazada come carne de lebre ou de coello, o meniño dormirá despois cos ollos abertos.
Refraneiro
miniatura|250px|O coello, por san Xoán, e a perdís por Navidá.
Azealia Banks
Azealia Amanda Banks nada en Harlem o 31 de maio de 1991, é unha cantante, rapeira e compositora estadounidense.
Total War: Warhammer
Total War: Warhammer é un videoxogo de estratexia por quendas e tácticas en tempo real desenvolvido por Creative Assembly e publicado por Sega. O xogo baséase na mecánica de xogo da serie Total War con faccións da serie de xogos Warhammer de Games Workshop. É o décimo título dentro da serie de videoxogos Total War. Ó contrario que os seus predecesores, que inclúen ambientacións históricas, o xogo introduce unha ambientación de fantasía así como personaxes do universo Warhammer.