cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asunta Basterra Porto
Adopción
Cando a nena tiña un ano de idade, o matrimonio formado por Alfonso Basterra Camporro e Rosario Porto Ortega, residente en Santiago de Compostela e sen fillos biolóxicos, desprazáronse a China e adoptárona, poñéndolle o nome de Asunta Fang Yong.
Desaparición e morte de Asunta
O 21 de setembro de 2013, cando a nena tiña 12 anos, desapareceu. Os seus pais adoptivos denunciaron a súa desaparición na tarde-noite dese mesmo día. Na madrugada do día seguinte, dúas persoas descubriron un cadáver nunha pista forestal da parroquia de San Simón de Ons de Cacheiras, no municipio de Teo (a só 5 km da casa de campo de Rosario Porto en Montouto, tamén en Teo), alertando aos Servizos de Emerxencia, que identificaron o corpo da nena desaparecida.
O día 24 de setembro a nai, Rosario Porto, foi detida e investigada por un presunto delito de homicidio. Un día despois tamén o pai, Alfonso Basterra, foi detido e investigado.
O xuíz que se encargou do caso foi José Antonio Vázquez Taín, coñecido pola súa actuación anterior e recente na recuperación do Códice Calixtino (2012) e no caso do accidente ferroviario de Angrois (2013). O caso motivou grande interese e foi obxecto de numerosos reportaxes nos principais medios televisivos españois. De acordo cos datos recollidos durante a investigación, a mesma xirou en torno a unha serie de pistas, entre as que se encontran:
En xuño de 2014 o xuíz Vázquez Taín puxo fin á instrución do caso, dando paso ao proceso de apertura de xuízo oral. En outubro, a Sección Sexta da Audiencia provincial da Coruña con sede en Santiago terminou cos últimos trámites xudiciais. A selección do xurado popular iniciouse en maio de 2015, estando previsto o comezo do xuízo para entre o 23 de xuño e o 17 de xullo do mesmo ano, pero producíronse algúns atrasos, e foi finalmente a principios de outubro de 2015 cando se iniciou o xuízo na Audiencia Provincial da Coruña, con 84 testemuñas e 60 peritos. O 30 de outubro de 2015 o xurado popular designado polo Xulgado de Santiago de Compostela determinou, por unanimidade, como culpábeis tanto a Alfonso Basterra como a Rosario Porto do asasinato de Asunta Basterra. En novembro de 2015, apenas dúas semanas despois de coñecerse o veredito, coñécese a sentenza contra os pais de Asunta Basterra: 18 anos de cárcere para cada un por un delito de asasinato coa concorrencia da agravante de parentesco.
Rollei
Rollei é un fabricante alemán de cámaras fotográficas. Foi fundada en 1920 co nome de Franke & Heidecke por Paul Franke e Reinhold Heidecke en Braunschweig, Baixa Saxonia.
É coñecida principalmente polos seus modelos de cámaras réflex, e en especial pola serie Rolleiflex,​ popular durante as décadas de 1950 e 1960. Fabricou series de cámaras de medio formato, como a Rolleiflex e a Rolleicord, e de 35 mm, como a Rollei 35, a Rolleiflex SL35 e a Rolleimatic. Todos os seus modelos normalmente empregan lentes das marcas alemás Carl Zeiss AG e Schneider Kreuznach.
Cultura hip hop
miniatura|[[Kool Herc, é considerado o pai do Hip Hop.]] A cultura hip hop é un movemento artístico e cultural que foi creado por afroamericanos, orixinario na cultura urbana dos barrios de Estados Unidos,  tamén coñecido coma cultura afroamericana hip hop,   a súa orixe data de anos antes do seu salto a fama mundial, cando chegou a outros grupos como os americanos latinos e caribeños, comezando no Bronx, Nova York. A cultura hip hop caracterízase por catro elementos fundamentais: rapping ou mcing, DJ e turntablism, breakdance e graffiti. Outros elementos inclúen o coñecemento histórico do movemento, o beatboxing, o emprendemento na rúa, a linguaxe hip hop e a moda hip hop.
Avinyonet de Puigventós
Avinyonet de Puigventós é un concello na comarca do Alt Empordà, na provincia de Xirona, en Cataluña.
Cultura hip hop
Definición de hip hop
Alén destes catro elementos a Zulu Nation aínda engadía un quinto considerado vital para a supervivencia e éxito do movemento: o coñecemento e a concienciación cidadá. Isto significaba o coñecemento das realidades sociais do mundo actual e da cultura, co obxectivo de formar unha identidade e unha consciencia étnica e de cidadanía entre estas persoas (recordemos que na súa inmensa maioría eran descendentes africanos sumidos na pobreza) que tiñan escaso acceso á cultura e descoñecían os seus dereitos e deberes. Desta maneira o hip hop axiña se converteu, nestes seus inicios, nun instrumento de transformación social ou, dito doutra maneira, promovía o activismo político.
Avinyonet de Puigventós
Historia
O diminutivo de Avinyonet dende o século XIV, comezouse a utilizar probablemente pola envergadura que ía adquirindo a cidade occitana homónima, que era sede papal. Algúns achados arqueolóxicos nos arredores demostran que o lugar estaba habitado na época romana, aínda que se fundou á idade media. A cidade creceu preto dun castelo que pertencía á orde militar de Malta. Esta fortaleza estivo en mans dos hospitalers dende o século XIII ata 1804. A casa do concello, ocupa dende principios do século XX a antiga igrexa de Sant Joan desta orde.
Cultura hip hop
Definición de hip hop
Nos últimos anos está tomando forza unha quinta disciplina, o chamado beatboxing, que consiste na imitación dos sons instrumentais usando a gorxa e outras partes do corpo.
Tamén se considera parte do hip-hop o estilo de vestir (máis folgado do habitual, con pezas de roupa como gorras, puchos ou calzado deportivo).
Etimoloxía
A creación do vocábulo hip hop adoita atribuírse a Keith 'Cowboy' Wiggins, rapeiro que colaboraba xunto a Grandmaster Flash and the Furious Five. Non obstante, Lovebug Starski, Keith Cowboy e DJ Hollywood usaban o vocábulo como un apoio verbal ao improvisar co micrófono, cando esta música era coñecida aínda como disco rap. Crese que Cowboy creou o termo cando bromeaba cun amigo que acababa de alistarse nas Forzas Armadas dos Estados Unidos, ao cantar facendo scat as palabras "hip/hop/hip/hop" de forma que imitaba a cadencia rítmica dos soldados ao marcharen. Cowboy máis tarde desenvolveu a cadencia da súa rima "hip hop" como parte da súa actuación en directo, o que deseguido foi empregado por outros artistas como The Sugarhill Gang en "Rapper's Delight".
Afrika Bambaataa, fundador de Universal Zulu Nation, está recoñecido como o primeiro en utilizar o vocábulo para describir unha subcultura á que esta música pertencía. Suxeriuse tamén que este era un vocábulo que se empregaba para referirse de modo pexorativo a este estilo. O primeiro uso impreso do termo foi en The Village Voice, por Steven Hager, máis tarde autor dunha historia do hip hop en 1984.
Historia do hip hop
As orixes da música rap han de ser procurados nas tradicións musicais afroamericanas e da África Occidental. Os griots son un grupo de cantantes e poetas ambulantes de África Occidental, considerados os depositarios da tradición oral e a historia de moitos destes pobos. Polo seu estilo musical e características pódense considerar coma un dos primeiros devanceiros do rap. Por outro lado, xa en Nova York e tamén nos Ánxeles, actuacións poéticas e musicais de artistas inspirados nos griots como The Last Poets, The Watts Prophets ou Jalal Mansur Nuriddin tiveron un grande impacto cultural e social a finais da década de 1960 e na de 1970, sobre todo entre o público dos guetos urbanos que verán nacer a música rap. É por iso que tanto os Last Poets coma os Watts Prophets están considerados coma unha das primeiras fontes de inspiración do rap. Unha terceira influencia que chegou a ser determinante no nacemento do novo estilo musical sería a música xamaicana, en especial o dub.
Cara á década de 1970, na cidade de Nova York, un personaxe xamaicano, pero nado no Bronx coñecido como Dj Kool Herc (quen, segundo o mito, era coñecido por facer festas na rúa cos seus grandes MC's e DJ's que traía no seu coche), comezaron unha nova tónica de DJ|DJism, onde respectou a parte dos beats dalgunhas cancións de moda (principalmente disco e funk), cun par de tornadiscos, para estender partes da melodía e comezar a facer o que logo chamaríase break. Precisamente serían a música funk e soul, que eran habitualmente pinchadas nestas festas, outros dos estilos que máis influirían nestes momentos de agromar do rap.
Doutra banda, DJ Hollywood, nas discos locais de Nova York, comezaba a rimar sobre algúns ritmos disco do momento.
Un par de anos máis tarde, Afrika Bambaataa xunto a Fab 5 Freddy definen o que serían os catro grandes elementos do hip-hop.
Un dos protexidos de DJ Kool Herc, coñecido coma Grand Master Flash, comeza contra outra nova tónica para os DJ's, na cal, mestura dúas beats de diferentes cancións, para xerar un novo ritmo. Asemade e despois dun accidente que tivo un coñecido de Grand Whizard Theodore, cun disco e unha agulla, invéntase o scratch. Isto implicaría unha nova moda nos DJ's.
Impacto social do hip hop
O hip hop tivo un considerable impacto social dende os seus inicios na década de 1970. Orlando Patterson, profesor de socioloxía na Universidade Harvard, axudou a describir o fenómeno da rápida propagación do hip hop arredor do mundo. O profesor Patterson sostén que a comunicación de masas é controlada polos ricos, o goberno e as empresas en nacións do terceiro mundo e países de todo o mundo. Tamén cre que a comunicación de masas coa creación dunha escena cultural do hip hop a nivel mundial. Como resultado, os mozos absorben e son influenciados pola escena do hip hop americano e comezan a súa propia forma do mesmo. Patterson cre que a revitalización da música hip hop se producirá en todo o mundo coa mestura dos valores tradicionais e as formas musicais do hip hop americano, e ultimamente un proceso de cambio e desenvolvemento global dos mozos de todo o mundo que permite ser máis influenciados por algunha das formas musicais do hip hop. Tamén se argumentou que a música rap se formou como unha "resposta cultural á opresión histórica e o racismo, un sistema de comunicación entre as comunidades negras e máis adiante latinas nos Estados Unidos". Isto débese ao feito de que a cultura reflicte a situación social, económica e a realidade política dos mozos privados dos seus dereitos. Na Primavera Árabe o hip hop exerceu un papel importante na provisión dun canal para que os mozos expresen as súas ideas.
Ghizo
A Illa Ghizo, é o fogar de Gizo a capital da provincia Occidental das Illas Salomón. A illa leva o nome dun cazador de cabezas local tristemente famoso. Atópase ao oeste de Nova Xeorxia e Kolombangara.
Ghizo é relativamente pequena en comparación coas illas dos arredores, a illa ten 11 km de longo e 5 km de ancho, cunha elevación máxima de 180 m. (Maringe Hill).
Carlos Portela
Carlos Portela Orjales, nado en Vigo en 1967 é un guionista de banda deseñada e series de televisión galego, tamén é produtor de televisión e subdirector do festival Viñetas desde O Atlántico.
Traxectoria
Carlos Portela iniciouse no mundo dos fanzines, autoeditándose Interlínea (1984) e colaborando con Coiote e Frente Comixario, amais do programa de radio Arte Alfa na emisora Radio ECCA en Vigo. Como profesional, escribiu as series Forest Hill (1988) e Guinsy (1988) con debuxos de Norberto Fernández e Víctor Rivas, respectivamente, para o xornal Atlántico Diario; tamén Canciones de amor con Santiago Sequeiros para Totem, el Comix en 1988.
En 1994 comezou a traballar como guionista para Xabarín Club presentando ademais o Consultorio do Dr TNT, que o popularizou na pequena pantalla. Ao tempo, publicou para Camaleón Ediciones as series Impresiones de la Isla (1993), debuxada por Fernando Iglesias e Kami Seeds (1995), debuxada por Fernando Iglesias e Víctor Rivas. Novamente xunto a Fernando Iglesias realizou entre 1995 e 2000 a serie El Laberinto de Piedra para a revista Compostelán. En 1998 encargouse dos guións do relanzamento da serie Gorka debuxada por Sergi San Julián e unha vez máis por Fernando Iglesias.
Nos primeiros anos do século XXI, centrouse na escritura de series de televisión, como Rías Baixas (2000), Entre bateas (2002) ou Maridos e mulleres (2006-2008), pero sen deixar de lado a banda deseñada, realizando con Das Pastoras a serie fantástica Les Heresiarcas (2002) para Les Humanoides Associés. Tanteou ademais o mundo do cinema, escribindo os guións d' O ano da carracha (2004) e Hotel Tívoli (2005).
En 2005 comeza a colaborar con Purita Campos no relanzamento de Esther, que se converteu nun éxito de vendas. Colabora tamén con Sergi San Julian na novela gráfica A conta atrás (2008), onde narra cara atrás no tempo a catástrofe do Prestige e da que se publicou até agora só o primeiro de dous volumes. Segue escribindo novas series televisivas: Padre Casares, da que tamén é produtor; Gondar (2009), e Matalobos (2009).
Na actualidade traballa para a produtora Mandarina desenvolvendo unha serie de piratas que protagoniza Pilar Rubio.
O Córrego, O Castro de Valdeorras, O Barco de Valdeorras
O Córrego é un lugar da parroquia do Castro de Valdeorras no concello ourensán do Barco de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña cinco habitantes (dous homes e tres mulleres), a mesma cantidade ca en 2010.
Cornes, Conxo, Santiago de Compostela
miniatura|Casa das Asociacións. Rehabilitación e adaptación da antiga estación de tren de Cornes, punto de partida, o 15 de setembro de 1873, do primeiro tren galego co traxecto Compostela-Carril. Cornes é un lugar do antigo concello de Conxo, situado ao suroeste de Santiago de Compostela e dende 1925 integrado neste. Cornes aínda existe como núcleo e novas rúas, hortas e campos, entre a avenida de Romero Donallo, a avenida de Vilagarcía, Conxo e a Pontepedriña.
Historia
A orixe do nome Cornes podería ser unha voz prerromana que aludiría a un rochedo ao que se abeira a antiga aldea de Cornes, que queda por baixo do camiño e que conserva a súa traza medieval, encarada á solaina do sul. O antigo do lugar de Cornes aínda pervive, nunha área urbanizada sucesivamente dende inicios do século XX. En Cornes atopábase a antiga casa do concello de Conxo (actual avenida de Vilagarcía, 28). Un pouco máis arriba, na antiga Casa da Parra, na actual praza de Vigo, naceu Rosalía de Castro.
Cornes-O Carril foi a primeira liña de camiño de ferro de Galicia, inaugurada o 15 de setembro de 1873. Ao redor da estación levantáronse almacéns de aceite, viño, carbón, froita, sal, madeira, cemento etc. Nos Campos de San Xosé, actualmente rúa de Frei Rosendo Salvado e avenida de Vilagarcía, establecéronse artesáns e obreiros, principalmente marmoristas, carpinteiros e tallistas. Había tamén unha canteira de pedra, unha imprenta e un taller de coches. Diante da aldea está o campo chamado A Toxeira. Por riba da estrada estaba O Agro e a canteira.
Cultura
Cornes ten adicado un poema no libro Follas Novas de Rosalía de Castro, En Cornes.
Xestosa, Xestosa, Toén
Xestosa é un lugar da parroquia de Xestosa no concello ourensán de Toén, na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2013 tiña 124 habitantes (71 homes e 53 mulleres).
Milk Inc.
Milk Inc. (tamén coñecidos coma Milk Incorporated) é un grupo de música dance procedente de Bélxica.
Orixes
Milk Inc. comezou coma un proxecto de tres xoves produtores belgas: Regi Penxten, Filip Vandueren e Ivo Donckers. Os tres estaban xa activos na escena house en Bélxica, traballaban so diversos nomes: K-Lab (para Opera Dance), Regg & Arkin, Karnak-X, "Illusion" para compilacións e remixes para diferentes proxectos dance.
Cando a banda comezou no 1996, a cantante era Nikki Van Lierop e o primeiro sinxelo foi chamado "La Vache" (en francés "A Vaca"). Esta canción foi un éxito en todo Europa, especialmente na Francia e no Reino Unido.
Elfrid Payton
Elfrid Payton, Jr., nado o 22 de febreiro de 1994 en Gretna, Luisiana, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria
O 26 de xuño de 2014, Payton foi seleccionado na 10ª posición do Draft da NBA de 2014 polos Philadelphia 76ers. Na mesma noite do Draft, foi traspasado ós Orlando Magic. O 2 de xullo de 2014, asinou o seu contrato de rookie cos Magic.
O 8 de febreiro de 2018, Payton foi traspasado ós Phoenix Suns a cambio dunha elección da segunda rolda do Draft de 2018.
O 9 de xullo de 2018, Payton asinou un contrato cos New Orleans Pelicans.
O 9 de xullo de 2019, Payton asinou cos New York Knicks. O 19 de novembro de 2020, os Knicks cortaron a Payton. Dez días máis tarde, o 29 de novembro de 2020, os Knicks asinaron de novo a Payton, cun contrato por unha tempada.
O 10 de agosto de 2021, Payton asinou cos Phoenix Suns.
Xeografía de Naruto
A serie de manga e anime Naruto transcorre nun universo ficticio no cal hai gran cantidade de "Países" e "Aldeas Ninja". miniatura|350px|Mapa do Mundo de Naruto. Os países están dirixidos por Señores Feudais (Daimyō, ao estilo do Xapón medieval). O único que establece as relacións entre eles son os potenciais bélicos e os tratados de paz e alianzas, que non sempre son tidos en conta. A pesar desta organización política, mostráronse a miúdo obxectos cotiáns actuais, como cines, cámaras de seguridade, e sistemas médicos modernos. Ademais, apareceron ordenadores e videoxogos.
As Aldeas Ninja (忍の里) ou Aldeas Ocultas (隠れ里) son aldeas que serven como forza militar do país en que se atopan. Manteñen a economía do país onde se atopan grazas aos seus ingresos, diñeiro que cobra por realizar as misións que se lles encargan. As aldeas adestran ninjas desde moi novos para poder usalos nas misións, e facer que os seus países sexan competitivos no contexto das demais nacións. As cinco principais aldeas están dirixidas por Kages (literalmente, sombra), os ninjas máis fortes de todos.
Os cinco grandes países
Dos países do universo de Naruto, cinco son os máis poderosos e influentes, os cales coinciden cos cinco elementos da serie. Cada un está rexido por un Kage.
País da Terra
O País da Terra (土の国) apenas apareceu na serie. Sábese que está cheo de montañas e covas, e que está orientado cara ao elemento terra. Non son aliados do País do Lume, como se menciona no Kakashi Gaiden. Nela está a "Aldea Oculta entre as Rocas".Este país atópase ao nordeste do País do Lume, limita co País da Choiva polo sur e polo sueste co País da Fervenza e o País da Herba, ademais presenta costas polo leste.
País do Lume
O País do Lume (火の国) é onde está a Aldea Oculta de Konoha, o fogar da maior parte dos protagonistas de Naruto.
Preto da aldea atópase o Bosque da Morte, onde tivo lugar a segunda proba do exame de chūnin
O País do Lume atópase aproximadamente no centro da xeografía do mundo de Naruto, limitando ao norte co País do Campo do Arroz e o País da Fervenza, ao noroeste límita co País da Herba e o País da Choiva, ao oeste e suroeste co País do Río, ao sur presenta costas, e ao leste tamén aínda que limita con algúns países. Este país presenta unha península ao sueste, á cal pertence a parte norte a outro país.
Val do Fin
Trátase dun par de estatuas xigantes que bordean unha gran fervenza, as cales representan a Shodaime(primeiro Hokage da Aldea Oculta de Konoha) e Madara Uchiha. Alí tivo lugar un combate entre ambos, do cal Madara saíu derrotado. Máis tarde, Naruto Uzumaki e Sasuke Uchiha loitaron alí tamén, ao final da primeira parte da serie. Este val atópase nos límites do País do Campo do Arroz e o País do Lume, de feito é unha fronteira natural.
País do Raio
O País do Raio (雷の国) apareceu moi pouco na serie. Nel atópase a Aldea Oculta das Nubes. Este sitúase ao nordeste do País do Lume, e consiste nunha gran península a cal límita polo suroeste con outro país, o resto son costas.
País da auga
O País da auga (水の国) céntrase no elemento auga. A néboa é común neste lugar, así como os lagos. Nalgúns lugares, como onde naceu Haku, o clima é máis frío, e nieva a miúdo. É unha pequena illa que se atopa ao leste das costas do País do Lume.
La Linterna (Vigo)
La Linterna foi un semanario publicado en Vigo entre 1917 e 1918.
Historia e características
Apareceu a principios de decembro de 1917. De tendencia socialista, estaba dirixido por Ricardo Mella Serrano.
Xeografía de Naruto
País do Vento
O País do Vento (風の国) é unha rexión abatida e seca, pero tamén o fogar dalgúns dos máis poderosos ninjas, que pertencen á Aldea Oculta da Area. Este país atópase ao oeste do País do Lume, limitando polo norte co País da Choiva e polo leste co País do Río.
O Señor Feudal decidiu reducir o número de efectivos, e transferir a maior parte das misións á Aldea Oculta de Konoha, polo que o cuarto Kazekage tivo que tomar medidas desesperadas.
Aldea Oculta de Konoha
A Aldea Oculta da Folla (木ノ葉隠れの里), ou Aldea Oculta de Konoha, nome máis común entre os fans, atópase no País do Lume, e o seu líder é o Hokage.
Aldea Oculta das Nubes
A Aldea Oculta das Nubes (雲隠れの里) atópase no País do Raio. O seu líder é o "Raikage". No pasado estivo en guerra coa Aldea Oculta de Konoha, pero durante os tratados de paz, un dos seus ninjas intentou capturar a Hinata Hyūga, e isto provocou un incidente que acabou coa morte do pai de Neji Hyūga. Non se sabe moito máis, aínda que se pode supor que os seus ninjas especialízanse en técnicas baseadas na electricidade. Yugito Nii, a jinchūriki co Bijū de dous colas procedía de alí, e mencionou que era a segunda persoa máis forte da aldea posiblemente o máis forte seria o jinchiriki de oito colas un home do país do raio de pel escura que posúe oito espadas.Pero loxicamente a priemera persoa mais poderosa é o Raikage
Aldea Oculta da Néboa
A Aldea Oculta da Néboa (霧隠れの里), atópase no País da auga, e o seu líder é o "Mizukage". Os seus ninjas son especialistas en técnicas de auga, aínda que parece que todos eles levan espadas, como se mostra nalgunhas ocasións. No pasado, o exame para alcanzar o rango de genin era certamente inhumano: obrigábase a estudantes que foran amigos a loitar a matar. Isto acabouse o ano en que Zabuza Momochi, un mozo que nin sequera estivera na academia, volveuse tolo e matou a todos os do seu ano el só.
Nesta aldea había un grupo chamado Os Sete Espadachines da Néboa, entre os cales estaban Zabuza Momochi e Kisame Hoshigaki, así como Raiga Kurosuki, que aparece nunha das sagas de recheo do anime. Cada un deles leva unha espada moi grande ou única. Os tres membros coñecidos renegaron da aldea, e a identidade dos outros aínda está por desvelar.
Pénsase que Madara Uchiha é o "kage" desta aldea tras ser chamado "Mizukage" por Kisame no capítulo 404 do manga de Naruto.
Aldea Oculta da Area
A Aldea Oculta da Area (砂隠れの里), atópase no País do Vento, e o seu líder é o "Kazekage". Gaara provén deste lugar, e dise que o Shukaku orixinouse alí, sendo o espírito corrupto dun monxe encerrado nunha tetera. O Akatsuki Sasori procedía desta aldea tamén. Nestes momentos esta aldea é unha un aliada de Konoha.
Roberto Blanco Valdés
Roberto Luis Blanco Valdés, nado na Estrada o 7 de novembro de 1957, é un profesor, escritor e columnista galego.
Traxectoria
Fillo de Mario Blanco Fuentes, avogado e alcalde da Estrada. Catedrático de Dereito Constitucional e profesor do departamento de dereito Público e Teoría do Estado da Universidade de Santiago de Compostela. É articulista e analista político en diferentes medios de comunicación, como a Televisión de Galicia, a Radio Galega, La Voz de Galicia ou V Televisión.
Foi director de teses doutorais e de numerosos proxectos de investigación sobre cuestións de dereito político. Foi ademais, profesor nas Universidades de Georgetown e da Coruña, e investigador visitante na Universidade de La Sapienza en Roma, tendo pronunciado discursos en ámbalas dúas, e en universidades españolas e institucións europeas (como Dobbiaco, Bolonia, Trieste, Milán, Roma, Turín, Calabria, Padua, Siena, Messina, Pau, Berlín, Porto, Lisboa) e americanas (Washington, California, Irvine, México, Chile, Ecuador, Brasil, Guatemala, Colombia, República Dominicana).
Especialista en Dereito de partidos, foi convocado como experto pola Comisión para el Estudio y la Investigación sobre financiamento dos partidos políticos, creada en 1995 no Congreso dos Deputados, e ten participado durante os últimos anos en multitude de foros institucionais, reunións e congresos sobre materias relacionadas coa súa especialidade.
É autor dúas ducia de publicacións sobre diferentes aspectos do dereito e da política e de máis dun cento de traballos publicados en libros colectivos e publicacións especializadas. .
Galería de imaxes de cemiterios de Galicia
Galería de imaxes de cemiterios de Galicia:
Enrique Romero
Enrique Fernández Romero, nado en Xerez da Fronteira o 23 de xuño de 1971, é un exfutbolista español. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección española. Disputou máis de 600 partidos como profesional, case a metade deles co Deportivo da Coruña, club no que militou durante oito tempadas e no que conseguiu os seus maiores éxitos deportivos. Co equipo galego conquistou a liga na tempada 1990/00 e a Copa do Rei dúas tempadas despois, así como dúas Supercopas de España. Xogou tamén en Primeira co Logroñés, o Valencia, o Mallorca e o Betis.
Logroñés
Fichado para xogar como extremo esquerdo, foi asignado inicialmente ao filial de Segunda B. Debutou co primeiro equipo do Logroñés na Primeira División na derradeira xornada da tempada 1991/92, da man do adestrador galego David Vidal, que lle deu entrada ao campo nos minutos finais ante o Valencia como substituto do internacional austríaco Toni Polster. Durante a seguinte tempada alternou o filial con algúns partidos do primeiro equipo, ao que subiu definitivamente pouco despois do comezo da campaña 1993/94, con Carlos Aimar como adestrador. Axiña se afianzou como titular, pasando a ocupar a posición de lateral esquerdo nun equipo que acabou salvando a categoría ao vencer na última xornada ao Oviedo grazas a dous goles de Salenko.
Valencia
Para a tempada 1994/95 foi traspasado xunto a Salenko ao Valencia de Carlos Alberto Parreira, que pagou polos dous uns 340 millóns de pesetas. Titular indiscutible nos seus tres anos en Valencia, disputou un total de 118 partidos, conseguindo o subcampionato de liga na tempada 1995/96, con Luis Aragonés no banco.
A pesar do seu bo rendemento, a chegada de Jorge Valdano provocou a saída de Romero e outros catro futbolistas ao Mallorca.
Mallorca
Militou unha soa campaña no club balear, sendo o único futbolista de campo de toda a liga en disputar completos os 38 partidos, facéndoo ademais sen recibir ningún cartón. O equipo, dirixido por Héctor Cúper, completou a mellor tempada da súa historia ata entón, rematando a liga na quinta posición. Ademais acadou por segunda vez a final da Copa do Rei, que disputou ante o Barcelona, e na que Romero foi expulsado no tempo de desconto.
Deportivo da Coruña
En xuño de 1998 foi traspasado ao Deportivo da Coruña, sendo unha das primeiras fichaxes do novo adestrador, Javier Irureta. Foi o lateral esquerdo titular do equipo na maioría de partidos, por diante de Bonnissel e Javi López, disputando un total de 40 encontros. Os seus números incrementáronse aínda máis na seguinte campaña, na que xogou un total de 44 partidos, 42 deles como titular. No campionato de liga perdeu só catro partidos por mor dunha escordadura de xeonllo que sufriu nun choque con Albert Nađ, do Oviedo, e foi unha peza clave para que o equipo galego gañase o primeiro e único título ligueiro da súa historia.
Continuou sendo o lateral esquerdo principal do equipo aínda coa chegada de Capdevila, e foi un dos 11 titulares no debut do club na Liga de Campións contra o Panathinaikos F.C.. Foi un fixo durante os seguintes anos na máxima competición europea, na que xogou 50 partidos, e participou na conquista da Copa do Rei na tempada 2001/02, saíndo de inicio na final contra o Real Madrid coñecida como a do Centenariazo. Gañou ademais dúas Supercopas de España ante Espanyol e Valencia, disputando completos os catro partidos. Militou no Deportivo oito tempadas, nas que disputou un total de 306 partidos oficiais. Marcou dous goles, ambos en liga, ante Sevilla e Atlético de Madrid.
Betis
No verán de 2006 regresou a Andalucía para fichar polo Betis, onde se reencontrou co seu antigo adestrador na Coruña Javier Irureta. Titular indiscutible durante a primeira parte da tempada, caeu das aliñacións trala destitución do técnico vasco, e chegou a ser apupado nalgún encontro pola súa propia afección, descontenta co rendemento do equipo. Xogou un total de 21 partidos, na que foi a súa última tempada como futbolista, pois ao remate da mesma, e despois de realizar a pretempada co Xerez, anunciou a súa retirada.
Selección nacional
Foi 10 veces internacional coa selección española, coa que debutou en febreiro do ano 2000 nun amigable contra Croacia en Split, entrando nos minutos finais como substituto de Etxeberria. No 2001 disputou outros dous partidos, ambos como titular, e ao ano seguinte foi un dos convocados por José Antonio Camacho para o Mundial de 2002, disputado en Corea do Sur e no Xapón. Debutou no torneo no primeiro partido, fronte a Eslovenia, substituíndo na segunda parte ao céltico Juanfran, e xogou tamén o último partido da fase de grupos, diante de Suráfrica, desta vez como titular. Xogou tamén completo o encontro de cuartos de final ante unha das anfitrioas, Corea do Sur, partido no que España caeu eliminada cunha enorme polémica arbitral.
Ares (deus)
miniatura|dereita Na mitoloxía grega, Ares (en grego Ἂρης, "home", "conflito") era o deus da guerra, fillo de Zeus e Hera e un dos deuses olímpicos. Os romanos chamábano Marte.
Henrique Mitchell de Paiva Couceiro
Henrique Mitchell de Paiva Cabral Couceiro nado en Lisboa o 30 de decembro de 1861 e finado o 11 de febreiro de 1944, foi un militar, administrador colonial e político portugués que tivo unha notable participación nas campañas de ocupación colonial en Angola e Mozambique e como inspirador das chamadas incursións monárquicas contra a Primeira República Portuguesa en 1911, 1912 e 1919. Presidiu ao goberno da chamada Monarquía do Norte, de 19 de xaneiro a 13 de febreiro de 1919, na que colaboraron activamente os máis integralistas lusitanos. A súa dedicación á causa monárquica e a súa proximidade aos principios do Integralismo Lusitano, conducírono varias veces ao exilio, antes e despois da constitución do réxime do Estado Novo en Portugal.
Ares (deus)
Cando Halirrotio violou a Alcipe, filla de Ares e Agraulo, Ares matouno, polo que foi levado a xuízo: o primeiro xuízo por asasinato da historia. Foi absolto. Entre os seus compañeiros estaban a súa irmá Eris, os seus fillos Fobos e Deimos e Enio. A Ares acompañábao un séquito que incluía a Dor, o Pánico, a Fame e o Esquecemento. A pesar de ser inmortal, era moi sensíbel á dor e acudía correndo onda o seu pai, Zeus, cada vez que era ferido. Foi adorado principalmente en Tracia.
Ares deu a Hipólita o cinto que logo lle arrebataría Heracles.
Henrique Mitchell de Paiva Couceiro
Traxectoria
dereita|miniatura Henrique Mitchell de Paiva Couceiro naceu en Lisboa, fillo do xeneral José Joaquim de Paiva Cabral Couceiro e de Helena Isabel Teresa Mitchell. En 1879 entra como voluntario no exército e no 1889 ascendérono a capitán, ofrecendo-se entón para realizar, como voluntario, unha comisión de servizo nas colonias ultramarinas, onde entón se desenvolvía un esforzo de efectiva ocupación do territorio, consecuencia da Conferencia de Berlín sobre a partición de África entre as potencias coloniais europeas.
Durante anos non houbo ningún ocupación efectiva do territorio asignado a Portugal na Conferencia de Berlín,nin as autoridades indíxenas se consideraban sometidas aos europeos debido a malentendidos culturais.
A primeira misión que foi confiada a Paiva Couceiro foi obter a vasalaxe do rei Levanica do Barotze, na rexión que hoxe é a Zambia, pero foi cancelada debido a que o rei portugués cedera ao ultimato británico de 1890 e os territorios a visitar pasaren á esfera de influencia británica. A presenza da forza militar comandada por Paiva Couceiro xera gran tensión coas tribos do Bié, o que levou o rei Dunduma a esixir a inmediata saída das tropas. Fronte ao incumprimento da promesa de que as tropas estaban só de paso aquel reiciño pon termo ás relacións pacíficas de hai moito existentes entre os autóctonos e Silva Porto e esixe a retirada inmediata de Paiva Couceiro, o que este terminantemente rexeita. O rei Duduma sería logo deposto por un exército expedicionario portugués e no seu trono colocouse a un rei monicreque.
A pesar do seus méritos militares non foi promovido, en 1893 pediu licenza para servir na lexión estranxeira do Exército Español e combateu nos últimos meses da campaña de Melilla, de Guerra do Rif. En 1894 os pobos Tsonga do sur de Mozambique rebeláronse contra o dominio portugués, Paiva Couceiro foi convidado e aceptou a invitación para o cargo de axudante de campo do comisario rexio en Mozambique.
Chegado a Lisboa, en febreiro de 1896 foi proclamado  Benemérito da Patria ,en recoñecemento polo secuestro do rei africano Gungunhana, e feito Comendador da Orde Militar da Torre e Espada, pero non foi ascendido, porén foi nomeado axudante de campo honorario do rei D. Carlos I de Portugal, pasando a integrar a Casa Militar do Rei. Nese mesmo ano de 1896 casou con Julia María de Noronha. Co posto de capitán, pero cun estatuto social e político moi superior, entra no Estado Maior do Exército, en funcións máis honoríficas e burocráticas que de certo servizo militar. Na súa calidade de deputado ás cortes reclamou promocións máis rápidas e mellores salarios para os oficiais do exército, comezando a desencantarse da política tras dirixir un proxecto hidráulico en Angola. Viuse a si mesmo como un novo Nuno Álvares Pereira.
A pesar das súas conexións á Casa Real en 1902 foi trasladado á Inspección do Servizo de Artillaría, en Évora. Estivo practicamente exiliado naquela cidade ata novembro de 1903. Durante o período de permanencia en Évora e nos meses seguintes foise progresivamente achegando de João Franco e das ideas autoritarias do Partido Rexenerador-Liberal. Como deputado nas Cortes revelouse amosouse partidario das medidas autoritarias, aínda que antidemocráticas. Sempre que se falaba das colonias reaccionaba con fanatismo. A súa carreira parlamentaria terminou debido á ditadura de João Franco.
En 1907 é nomeado gobernador xeral de Angola, realizando un vasto plan de obras de fomento e represión das rexións de Cuamato e os Dembos; a súa dimisión veu motivada pola frustración causada pola falta de autonomía gobernativa e de medios. En 1909 regresa a Portugal, onde se segue a radicalizar e querendo volver a unha monarquía absolutista.
Paiva Couceiro en Galicia
En 1910, no momento da Implantación da República Portuguesa foi o único oficial que fixo fogo sobre o campamento republicano en Lisboa.
miniatura|Paiva Couceiro na Galicia de 1912.
En 1911 Paiva Couceiro dimite e foxe a Galicia, onde agochado por Eduardo Cea Naharro comeza a conspirar aproveitando a orografía da zona norte de Portugal que ofrece maior protección xeográfica. Coa complicidade das autoridades do reino de Afonso XIII, xunta e arma a voluntarios monárquicos, os coñecidos como "paivas", desde Verín lanza a primeira "incursión monárquica" de 1911 no que ao mando de mil homes armados cruzou a fronteira por Trás-os-Montes para atacar Braganza, pero cambia e ataca a Vinhais. Debido a que non atopa apoio entre a poboación recúa ás súas bases en Verín, reducidos en 600 persoas repartidas entre Verín, Xinzo de Limia e Ourense, onde pasaron o inverno mentres as armas se mantiñan agochadas no lado portugués para non violar a neutralidade española.
No verán de 1912 Paiva Couceiro regresa a Galicia e asume o control das tropas que permaneceran acantoadas por toda a raia. Forma tres grupos: un para atacar Valença do Minho desde Tui,os segundos atacarían como distracción Vilaverde da Raia e o terceiro grupo, mais numeroso, entraría en Portugal para establecer contacto cun crego con máis soldados en Cabeceiras de Basto, atacando Chaves, mentres atacaba a través de Feces de Abaixo cun pequeno destacamento que se tivo que retirar ante a derrota de Paiva Couceiro fronte as defensas de Chaves, con 30 mortos. Paiva Couceiro regresa co seu malogrado exército a Galicia, onde o goberno de José Canalejas Méndez o protexe.
En 1915 é amnistiado pola república portuguesa, pero Paiva Couceiro rexeitou servir ao novo réxime e instalouse en España, onde preparou a restauración da Monarquía con certa axuda do goberno español en plena I Guerra Mundial. O rei portugués exiliado, temendo que os aliados convenzan a Afonso XII de entrar na guerra a cambio de obter Portugal, comeza a arredarse de Paiva Couceiro.
En 1919 proclamouse a referida Monarquía do Norte, de curta duración, da cal foi o Presidente da Xunta Gobernativa do Reino. Neste período foi activamente apoiado polos líderes integralistas. Así, volve organizar unha incursión dos monárquicos exiliados, consegue subverter as institucións da parte do territorio portugués que ía do Miño á liña do Vouga e, en nome do rei D. Manuel II de Portugal, exiliado na Gran Bretaña, e estratexicamente, restaurar a Carta Constitucional de 1826.
Os anos finais
Despois do fracaso da Monarquía do Norte, ausentouse de novo para Madrid. O Tribunal Militar Especial condenouno ao desterro aínda que foi amnistiado en 1924, volta a Portugal pero é de novo exiliado polo salazarismo en 1935, por criticar publicamente a política colonial do réxime. Volta para Lisboa, vindo de Tui onde estivera exiliado en 1937.
En 1937, despois de volver a criticar violentamente a política colonial do réxime do "Estado Novo" nunha carta dirixida ao Presidente do Consello de Ministros, Oliveira Salazar, o 31 de outubro de 1937, foi detido pola "Vixía de Defensa Social e Política" durante 6 días, condenado a dous anos de exilio e forzado a retirarse da vida política, sendo enviado ás Canarias. En 1939, António de Oliveira Salazar permitiu o seu regreso a Portugal, onde acabou por vivir os últimos anos da súa vida.
Ares (deus)
Unha noite, mentres mantiña relacións sexuais con Afrodita (que era esposa de Hefestos), Ares puxo a un mozo chamado Alectrión á súa porta para que os gardase. Pero este quedou durmido e Helios, o sol, sorprendeu á parella. Ares transformou a Alectrión nun galo, que dende entón anuncia a chegada do sol pola mañá.
Durante a Guerra de Troia, Diomedes loitou con Heitor e viu a Ares loitando no bando troiano. Diomedes pediu ós seus soldados que se retirasen lentamente. Hera, nai de Ares, viu a interferencia deste e pediu permiso a Zeus, para apartar a Ares do campo de batalla. Hera animou a Diomedes a atacar a Ares e este lanzou a súa lanza contra o deus. Atenea guiou a lanza ata o corpo de Ares, que ruxiu de dor e fuxiu ó monte Olimpo, o que obrigou ós troianos a retirárense.
Homero chamouno nalgunhas ocasións:
Adidas Fevernova
O Fevernova foi o balón oficial da Copa Mundial de Fútbol de 2002, deseñado, desenvolvido e producido por Adidas no laboratorio de fútbol de Scheinfeld, Alemaña. Foi presentado como o maior avance en deseño de balóns de fútbol desde o balón Tango, usado na Copa Mundial de Fútbol de 1978 na Arxentina.
Datos
O nome do balón, Fevernova, vén da "febre" que a Copa Mundial causa cando ten lugar (fever en inglés quere dicir febre), e "nova" refírese a ditas estrelas, moi brillantes pero unicamente durante un tempo moi breve.
Críticas
Este balón recibiu críticas por ser demasiado livián, cun peso de entre 420 e 445 gramos, a pesar de que con el marcáronse goles memorables durante o torneo de 2002. A circunferencia do balón ten unha lonxitude de 68,5-69,5 cm.
Fosfoenolpiruvato carboxiquinase
A fosfoenolpiruvato carboxiquinase (PEPCK) é un encima da clase das liases que intervén na vía metabólica da gliconeoxénese, onde converte o oxalacetato en fosfoenolpiruvato e dióxido de carbono, utilizando unha molécula de GTP, que pasa a GDP.
Atópase en dúas formas, unha citosólica e outra mitocondrial.
Reversibilidade da glicólise-gliconeoxénese
Aínda que moitas das reaccións da gliconeoxénese poden utilizar os mesmos encimas da glicólise no sentido inverso, xa que son reversibles, a reacción da piruvato quinase é unha das reaccións irreversibles da ruta. Para reverter esta reacción da piruvato quinase hai que utilizar varias reaccións que sexan enerxeticamente favorables. Os encimas piruvato carboxilase e fosfoenolpiruvato carboxiquinase supoñen unha vía alternativa para reverter as accións da piruvato quinase.
A PEPCK en diferentes especies
A transcrición do xene da PEPCK ocorre en moitas especies, e a secuencia de aminoácidos da PEPCK é distinta en cada especie. Por exemplo, a súa estrutura e especificidade difiren en humanos, a bacteria Escherichia coli e o parasito Trypanosoma cruzi.
Animais
En animais, a reacción catalizada por este encima é un paso limitante da gliconeoxénese, o proceso polo cal as células sintetizan glicosa a partir de precursores metabólicos. O nivel de glicosa sanguínea mantense dentro de límites ben definidos en parte debido á regulación precisa da expresión do xene da PEPCK. Un feito que enfatiza a importancia da PEPCK na homeostase da glicosa é que a sobreexpresión deste encima en ratos dá lugar a síntomas de diabetes mellitus de tipo 2, que é a forma de diabetes máis común en humanos. Debido á importancia da homeostase da glicosa sanguínea, hai varias hormonas que controlan un conxunto de xenes (incluído o da PEPCK) no fígado que modulan a velocidade da síntese de glicosa.
A PEPCK está controlada por dous mecanismos hormonais diferentes. A actividade da PEPCK increméntase coa secreción de cortisol desde o córtex adrenal e o glicagón desde as células alfa do páncreas. O glicagón eleva indirectamente a expresión da PEPCK ao incrementar os niveis de AMPc (por medio da activación da adenil ciclase) no fígado, o cal orixina a fosforilación da proteína CREB. Despois, a CREB únese augas arriba do xene da PEPCK ao elemento de resposta ao AMPc (CRE) e induce a transcrición da PEPCK. Por outra parte, o cortisol liberado do córtex adrenal, atravesa a membrana lipídica das células do fígado, xa que debido á súa natureza hidrofóbica, pode pasar directamente a través da membrana, e despois únese ao receptor de glicocorticoides (GR). Este receptor dimeriza e o complexo cortisol/GR pasa ao núcleo, onde se une á rexión do elemento de resposta aos glicocorticoides (GRE) de xeito similar a como o facía a CREB, e produce resultados similares: síntese de máis PEPCK.
En conxunto, o cortisol e o glicagón poden ter intensos resultados sinérxicos, activando o xene da PEPCK a niveis que nin o cortisol nin o glicagón poderían producir por separado. A PEPCK é máis abondosa no fígado, riles, e tecido adiposo.
Un estudo sobre o efecto da mestura comercial do PBDE (difenil éter polibromado) DE-71 sobre a cinética do encima PEPCK determinou que o tratamento in vivo deste polucionante ambiental afecta ao metabolismo hepático da glicosa e dos lípidos, posiblemente pola activación do receptor do xenobiótico pregnano (PXR), e pode influír na sensibilidade á insulina en todo o corpo.
Descubriuse na Universidade Case Western Reserve que a sobreexpresión da PEPCK citosólica en músculo esquelético de ratos causa que os ratos sexan máis activos, máis agresivos, e vivan máis tempo do normal, polo que son chamados superratos metabólicos.
Plantas
A PEPCK (número EC 4.1.1.49) é un dos tres encimas descarboxilantes utilizados nos mecanismos de concentración do carbono da fixación do carbono C4 da fotosíntese de plantas C4 e CAM. Os outros son o encima NADP-málico e o encima NAD-málico. Na fixación do carbono C4, o dióxido de carbono fíxase primeiro combinándoo con fosfoenolpiruvato para formar oxalacetato no mesófilo das follas. Nas plantas C4 de tipo PEPCK o oxalacetato convértese despois en aspartato, o cal viaxa á vaíña vascular da folla. Nas células da vaíña vascular, o aspartato convértese de novo en oxalacetato. A PEPCK descarboxila o oxalacetato da vaíña vascular, liberando dióxido de carbono, que entón é fixado polo encima Rubisco. Por cada molécula de dióxido de carbono consumida pola PEPCK, consómese unha molécula de ATP.
A PEPCK actúa en plantas que teñen fixación do carbono C4, onde a súa acción foi localizada no citosol, a diferenza do que ocorre en mamíferos, nos que actúa nas mitocondrias.
Aínda que se encontra en moitas partes da planta diferentes, só e detecta en tipos celulares específicos, incluíndo áreas do floema.
No cogombro (Cucumis sativus) descubriuse que os niveis de PEPCK increméntanse por moitos efectos que se sabe que fan decrecer o pH celular das plantas, aínda que estes efectos son específicos da parte da planta considerada.
Os niveis de PEPCK elévanse nas raíces e talos cando as plantas son regadas con cloruro amónico a pH baixo (pero non a pHs altos), ou con ácido buitírico. Con todo, nas follas os niveis de PEPCK non se incrementan nesas condicións.
Nas follas, un 5% de contido de CO2 na atmosfera orixina unha maior abundancia de PEPCK.
Función na gliconeoxénese
A PEPCK cataliza un paso limitante da gliconeoxénese. O encima pénsase que é esencial na homeostase da glicosa, como se pon en evidencia en ratos de laboratorio que padecen diabetes mellitus tipo 2 como resultado da sobreexpresión da PEPCK.
Un estudo recente suxire que o papel que xoga a PEPCK na gliconeoxénese pode estar mediado polo ciclo do ácido cítrico, a actividade do cal está directamente relacionada coa abundancia de PEPCK.
Os niveis de PEPCK por si sós non se viu que estivesen moi correlacionados coa gliconeoxénese no fígado de ratos, como se suxerira en estudos previos. Por tanto, o papel da PEPCK na gliconeoxénese pode ser máis complexo e implicar a máis factores que os que previamente se pensaba.
A PEPCK de Mycobacterium tuberculosis activa o sistema inmune en ratos ao incrementar a actividade das citocinas. Como resultado, a PEPCK pode ser un ingrediente apropiado no desenvolvemento dunha subunidade efectiva para a vacinación contra a tuberculose.