cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
A guerra das galaxias (filme)
Promoción
Para o lanzamento nos Estados Unidos en 1977, 20th Century Fox encargou un póster de promoción á axencia de publicidade Smolen, Smith and Connolly. Recorreron ó artista independente Tom Jung, a quen se lle pediu que representase «o ben sobre o mal». O seu póster, coñecido como Estilo ‘A’, mostraba a Luke Skywalker de pé nunha pose heroica, brandindo un sabre de luz brillante sobre a súa cabeza, coa princesa Leia debaixo del, e unha grande imaxe fantasmal do casco de Darth Vader que se achega detrás deles. Algúns executivos de Fox consideraron que este cartel era «demasiado escuro» e encargáronlle ós imáns Hildebrandt, dous coñecidos artistas do xénero de fantasía, que traballasen nun novo cartel para o lanzamento no Reino Unido. Cando a película se estreou nos cines británicos, o cartel Estilo ‘B’ dos irmáns Hildebrandt usouse como reclamo nas estadas publicitarias. Fox e Lucasfilm decidiron posteriormente que querían promover a película cunha nova representación menos estilizada e máis realista dos personaxes principais. O produtor Gary Kurtz acudiu ó artista Tom Chantrell, quen xa era coñecido polo seu prolífico traballo para as películas de terror da Hammer, e encargoulle unha nova versión do póster. Dous meses despois o cartel dos irmáns Hildebrandt foi substituído polo cartel Estilo ‘C’ de Chantrell nos cines do Reino Unido.
Charles Lippincott foi o director de mercadotecnia de Star Wars e como 20th Century Fox brindou pouco apoio para a comercialización, alén das licenzas de camisetas e pósters, Lippincott viuse na obriga a buscar apoios por outro lado. Conseguiu acordos con Marvel Comics para unha adaptación en banda deseñada e con Del Rey Books para adaptala a unha novela. Como fanático da ciencia ficción, utilizou os seus contactos para promover a película na Comic-Con de San Diego e noutros ámbitos relacionados cos adeptos da ciencia ficción. Figuras de A guerra das galaxias estiveron dispoñibles durante varios meses despois do debut da película, tras aceptar Kenner Products a proposta de licenza presentada polo Charles Lippincott.
Lanzamento
Malia que inicialmente só se lanzou nunha serie reducida de cines, A guerra das galaxias foi un éxito sen precedentes para 20th Century Fox, que axiña se converteu nun éxito de recadación e se estendeu máis amplamente o seu lanzamento. Finalmente produciríanse moitos outros lanzamentos en anos posteriores, tanto en vídeo como nos cines.
Estrea
20th Century Fox, cautelosa ante a posibilidade de que outras películas do verán como Smokey and the Bandit (1977) vencesen a Star Wars, trasladou a data de estrea ó 25 de maio, o mércores anterior ó Día dos Caídos. Non obstante, a escasa publicidade que tivo a película provocou que menos de 40 salas de cine aceptasen proxectala, en resposta, 20th Century Fox esixiu que para exhibir The Other Side of Midnight (1977), película baseada na novela homónima de Sidney Sheldon, as salas de cine deberían reservar tamén A guerra das galaxias.
A guerra das galaxias estreouse o mércores 25 de maio de 1977 en menos de 32 cines, e en oito máis o xoves e o venres. Kurtz aseverou no 2002: «resultaría ridículo hoxe». O filme rompeu decontado os récords de recadación, converténdose de feito nun dos primeiros blockbusters e Fox ampliou axiña os plans para o seu lanzamento noutras salas de cine. O propio Lucas non puido predicir o éxito de Star Wars. Despois de visitar o estudio de rodaxe da película de Steven Spielberg, Close Encounters of the Third Kind (1977), Lucas estaba seguro de que a película de Spielberg superaría a Star Wars en recadación. Spielberg non estaba de acordo e cría que A guerra das galaxias acadaría maior éxito. Lucas propuxo un intercambio do 2,5% das ganancias de ambas películas; Spielberg aceptou o trato e aínda recibe o 2.5% das ganancias de Star Wars.
Fox inicialmente tiña dúbidas sobre se A guerra das galaxias obtería un éxito destacado. Pensábase que The Other Side of Midnight sería o grande éxito do verán para o estudio, mentres que a película de Lucas tiña a consideración de secundaría para os propietarios das salas de cine nos Estados Unidos. Cando Fox solicitou o Mann's Chinese Theatre, o estudio estimou que a película só necesitaba dúas semanas. Ante o temor de que o filme fracasase Lucas tiña previsto pasar unha estancia en Hawai coa súa dona Marcia. Despreocupándose de que o filme se estreaba ese día, pasou case todo o mércores nun estudio de son nos Ánxeles. Cando Lucas foi xantar con Marcia encontráronse cunha longa ringleira de persoas ó longo das beirarrúas que conducían ó Mann's Chinese Theatre, agardando para ver A guerra das galaxias. Mais aínda era escéptico sobre o éxito do filme, incluso atendendo ós informes optimistas de Ladd e do estudio. Mentres estivo en Hawai, non foi ata que escoitou os comentarios de Walter Cronkite no CBS Evening News sobre a enorme multitude de xente que ateigaba os cines cando Lucas se decatou de que se fixera moi rico; Francis Ford Coppola, que necesitaba cartos para terminar Apocalypse Now (1979), envioulle un telegrama ó hotel onde se aloxaba Lucas solicitando financiamento. Os actores do elenco convertéronse deseguida en personaxes familiares; incluso os membros do equipo técnico, como os decoradores do filme, querían autógrafos.
A película foi un grande éxito para 20th Century Fox e foi responsable do fortalecemento da compañía. Tres semanas despois da estrea o prezo das accións do estudio ascenderon a un nivel récord. Antes de 1977 as maiores ganancias anuais de 20th Century Fox foran 37 millóns USD, namentres que en 1977 a compañía rompeu ese récord declarando unha ganancia de 79 millóns USD. Malia que a neutralidade da película respecto a outras culturas axudou a conseguir éxito internacional, Ladd mostrouse preocupado durante a estrea no Xapón; trala proxección o público ficou en silencio, o que lle fixo temer a Ladd que o filme non gustara. Os seus contactos aseguráronlle a Ladd que esta era unha reacción positiva, pois no Xapón o silencio era o mellor xeito de honrar unha película. Os grandes ingresos de recadación confirmaron a súa popularidade.
Pasadas dúas semanas, Sorcerer (1977) do director William Friedkin, substituíu a Star Wars no Mann's Chinese Theatre debido ós acordos contractuais; o teatro pasou a película nun lugar de menos prestixio, mais previamente renovou o contrato. Tralo fracaso de Sorcerer, efectuouse a segunda estrea de Star Wars no Mann's Chinese Theatre o 3 de agosto de 1977, acontecemento sen precedentes ó que asistiron miles de persoas, cerimonia na que C-3PO, R2-D2 e Darth Vader plasmaron as súas pegadas na beirarrúa fronte ó teatro. Nese momento A guerra das galaxias proxectábase en 1 096 salas de cine nos Estados Unidos. Aproximadamente 60 cines mantiveron a proxección do filme ininterrompidamente durante máis dun ano; en 1978 Lucasfilm distribuíu carteis nestes cines o 25 de maio para conmemorar os eventos do primeiro aniversario da estrea do filme. A guerra das galaxias estreouse no Reino Unido o 27 de decembro de 1977. As noticias sobre a popularidade do filme nos Estados Unidos propiciaron longas ringleiras á entrada das salas de cine que ofrecían a película por primeira vez en Londres; proxectouse en 12 grandes cidades en xaneiro de 1978 e mais noutros cines de Londres en febreiro.
Reestrea
A guerra das galaxias foi reestreada en 1978, 1979, 1981 e 1982. A película editouse de novo dixitalmente con algunhas escenas modificadas en 1997 para a estrea da «Edición especial». Dende o seu lanzamento orixinal, a película tamén foi dobrada e subtitulada en numerosos idiomas. En 2010 Lucas anunciou que as seis películas de A guerra das galaxias lanzadas anteriormente serían escaneadas e convertidas a 3D para un lanzamento cinematográfico, pero unicamente se completou a versión en 3D das tres películas que constitúen a precuela antes de que a serie cinematográfica fora vendida a Disney en 2012.
Edición especial
Despois de que ILM utilizara os efectos xerados por ordenador para a película Parque Xurásico (1993) de Steven Spielberg, Lucas decidiu que a tecnoloxía dixital acadara a súa «visión orixinal» para A guerra das galaxias. Para o vixésimo aniversario da película en 1997, A guerra das galaxias remasterizouse dixitalmente con algunhas escenas modificadas e volveuse a estrear nos cines, xunto con O imperio contraataca e o Retorno do Jedi, baixo a campaña titulada Star Wars Trilogy: Special Edition. Esta versión da película dura 124 minutos. miniatura|upright|Camiseta coa inscrición «Han shot first» («Han disparou primeiro») que se comercializou por mor dunha modificación na edición especial de A New Hope, estreada en 1997.
A edición especial contén tomas e escenas que non se puideron conseguir no lanzamento orixinal debido a limitacións financeiras, tecnolóxicas e de tempo; unha desas escenas representa o encontro entre Han Solo e Jabba o Hutt. O proceso de creación dos novos efectos visuais para A guerra das galaxias apareceu na película documental, Special Effects: Anything Can Happen, dirixida polo deseñador de efectos de son de A guerra das galaxias Ben Burtt. Aínda que a maior parte dos cambios son de natureza menor ou estéticos, moitos seguidores e críticos consideran que Lucas degradou a película coas adicións. Un cambio particularmente polémico no que un cazador de recompensas chamado Greedo dispara primeiro cando se encontra con Han Solo inspirou camisetas coa frase «Han shot first» («Han disparou primeiro»).
A guerra das galaxias necesitou unha extensa recuperación do filme e a restauración de toda a película antes de poder efectuar as modificacións da edición especial de Lucas. Descubriuse que ademais dos negativos comunmente utilizados nas películas, Lucas tamén utilizou Color Reversal Internegative (CRI), unha técnica de inversión de imaxes que Kodak abandonou posteriormente. Resultou que o CRI se deterioraba máis rápido que os negativos, malia que en teoría era de mellor calidade, ó xerarse por duplicado (unha interpositiva e mais unha internegativa) onde se aplicou. En consecuencia todos os negativos compostos tiveron que ser retirados, e os anacos de CRI limpáronse por separado dos negativos convencionais. Unha vez completada a limpeza, a película escaneouse na computadora para efectuar a restauración. En moitos casos, escenas enteiras tiveron que ser reconstruídas restaurando individualmente os seus elementos. A tecnoloxía de composición dixital permitiulle ós restauradores corrixir problemas como o desaliñamento de mates e o «azul derramado».
Vídeo e outros formatos
Nos Estados Unidos, Francia, Alemaña Occidental, Italia e o Xapón cachos da película foron lanzados en Super 8, incluídas edicións mudas e en español nos Estados Unidos, e en Italia en sete escenas breves. A guerra das galaxias lanzouse en Betamax, CED, LaserDisc, Video 2000 e VHS entre as décadas de 1980 e 1990 por CBS/Fox Video. O último lanzamento da película orixinal (anterior á edición especial) en formato VHS foi en 1995, como parte da campaña "Last Chance to Own the Original" ("A última oportunidade de ter o orixinal"), dispoñible de forma independente ou como parte da triloxía completa.
A película lanzouse por primeira vez en DVD o 21 de setembro de 2004, nunha caixa con O imperio contraataca, O retorno do Jedi e un disco extra de material complementario. As películas foron restauradas e remasterizadas dixitalmente, Lucas ademais realizou cambios nos filmes. O DVD presenta unha pista con comentarios de Lucas, Ben Burtt, Dennis Muren e Carrie Fisher. O disco adicional contén o documental Empire of Dreams: The Story of the Star Wars Trilogy, tres longametraxes, avances de filmes, anuncios de televisión, galería de imaxes, un avance exclusivo de Episode III: Revenge of the Sith, unha demostración do videoxogo para Xbox de LucasArts Star Wars: Battlefront, e un documental sobre o videoxogo do Episodio III. O paquete completo foi reeditado en decembro de 2005 como parte dunha caixa de edición limitada de tres discos, excluíndo o disco extra.
A triloxía orixinal foi lanzada por separado en DVD nunha edición limitada de dous discos, do 12 de setembro ó 31 de decembro de 2006, e novamente nunha caixa de lata nunha edición limitada o 4 de novembro de 2008; incluíronse as versións orixinais das películas en LaserDisc como material extra, aínda que a conversión provocou deficiencias canto á calidade de imaxe.
As seis películas feitas ata o momento de A guerra das galaxias foron lanzadas por 20th Century Fox Home Entertainment en Blu-ray Disc o 16 de setembro de 2011 en tres edicións diferentes, con A New Hope dispoñible nunha caixa da triloxía orixinal e coas seis películas de A guerra das galaxias feitas ata o momento en Star Wars: The Complete Saga, que inclúe nove discos e máis de 40 horas de contido adicional. As versións orixinais das películas non se incluíron na caixa. Fixéronse novas modificacións nas películas.
O 7 de abril de 2015, Walt Disney Studios, 20th Century Fox e Lucasfilm anunciaron conxuntamente os lanzamentos dixitais das seis películas de A guerra das galaxias. Fox lanzou A New Hope para descarga dixital o 10 de abril de 2015, Walt Disney Studios Home Entertainment lanzou as outras cinco películas.
Walt Disney Studios Home Entertainment reeditou a película en Blu-ray, DVD e descarga dixital o 22 de setembro de 2019. Ademais, as seis películas estaban dispoñibles en resolución 4K HDR e Dolby Atmos en streaming en Disney+ tralo lanzamento do servizo o 12 de novembro de 2019. Esta versión da película foi lanzada por Disney nunha caixa 4K Ultra HD Blu-ray o 31 de marzo de 2020.
Recadación
A guerra das galaxias continúa sendo unha das películas de máis éxito de recadación de tódolos tempos. O filme estreouse un mércores en 32 salas que se ampliou a 43 o venres; recadou 2 556 418 USD os primeiros 6 días, na fin de semana do Día dos Caídos (10,8 millóns de USD de 2019). Foi aumentando o número de pantallas gradualmente, acumulando 7 millóns USD en poucas semanas trala súa estrea (29,5 millóns USD de 2019). Superou a Tiburón (1975) como a película con máis éxito de recadación en América do Norte apenas seis meses despois da súa estrea, ingresando máis de 220 millóns USD (928 millóns USD de 2019) durante este período. A guerra das galaxias fixo a súa estrea internacional contra finais do ano 1978, engadindo o récord mundial ó seu récord nacional de recadación, ganando 410 millóns USD en total (1,7 billóns USD de 2018).
Dende 21 de xullo de 1978, cando aínda se exhibía en 38 salas de cine nos Estados Unidos, a película foi ampliando o número de salas ata acadar 1 744, establecendo un novo récord nos Estados Unidos de 10 202 726 USD recadados nunha fin de semana. Inicialmente recadou 221 280 994 USD e, trala súa expansión, sumou 43 774 911 USD adicionais para elevar os ingresos brutos a 265 055 905 USD.
As reestreas de 1979 (22 455 262 USD), 1981 (17 247 363 USD) e 1982 (17 981 612) elevaron os ingresos brutos acumulados nos Estados Unidos e o Canadá a 323 millóns USD e ampliaron as súas ganancias globais a 530 millóns USD. A película seguiu sendo o filme de máis recadación de tódolos tempos ata que E.T. the Extra-Terrestrial (1982) superou ese récord.
Crítica
Non obstante, o filme non estivo exento de críticas negativas. Pauline Kael da revista The New Yorker criticou A guerra das galaxias afirmando que «non hai respiro na imaxe, non hai lirismo» e que non tiña «control emocional», e comentou; «nun xesto cara á igualdade de xénero, a animadora de instituto / princesa en apuros fala coma un macholo duro e atrevido». Stanley Kauffmann de The New Republic opinou que «Star Wars é unha película rancia, corrente e para homes que estrañan a adolescencia», o traballo «parece menos enxeñoso que en TX 1138». John Simon da revista New York escribiu; «Star Wars espida das súas imaxes a miúdo sorprendentes e a súa xerga científica elevada, ofrece unha historia, personaxes e diálogo dunha banalidade insoportable».
Cando A guerra das galaxias se estreou no Reino Unido, Derek Malcolm de The Guardian afirmou; «non mellora o traballo anterior de Lucas, excepto en termos de recadación. Non é a mellor película do ano, non é a mellor ciencia ficción que se levou á pantalla [...]. Pero, por outra banda, é unha diversión enorme e emocionante para quen estea disposto a acomodarse na súa butaca e deixar que todo se apodere del». O correspondente de The Daily Telegraph, Adrian Berry, dixo que Star Wars «é a mellor película deste tipo dende 2001 [: A Space Odyssey] e, en certos aspectos, é unha das máis emocionantes xamais realizadas», describiu a trama como «non pretensiosa e agradablemente desprovista de calquera 'mensaxe'».
Premios e candidaturas
A película obtivo numerosos premios trala súa estrea nas pantallas. A guerra das galaxias ganou seis premios Óscar na súa 50ª edición dentro das categorías de «mellor dirección artística», «mellor vestiario», «mellor montaxe», «mellor banda sonora», «mellor son», «mellores efectos visuais» e logrou un Óscar especial pola edición dos efectos de son de Ben Burtt. Foi candidata a «mellor filme», que conseguiu Annie Hall (1977) de Woody Allen, aspirou a «mellor guión orixinal» polo escrito de George Lucas, quen optou tamén a «mellor director» —non obstante ambos fóronlle concedidos a Woody Allen—, e finalmente optou ó «mellor actor secundario» pola interpretación de Alec Guinness, que conseguiu no seu lugar Jason Robards por Julia (1977). Un Academy Scientific and Technical Award foille concedido, entre outros, a John Dykstra polo seu desempeño.
Nos premios Globo de Ouro, a película foi candidata a «mellor filme dramático», «mellor director», «mellor actor secundario» (Alec Guinness) e ganou o premio á «mellor banda sonora». Na 32ª edición dos premios BAFTA, foi candidata a «mellor filme», «mellor montaxe», «mellor vestiario», «mellor deseño artístico», «mellor son» e «mellor banda sonora»; venceu nas dúas últimas categorías. A película conseguiu o premio Hugo á «mellor presentación dramática» e a banda sonora de John Williams obtivo o premio Grammy á «mellor banda sonora de cine ou televisión».
O filme obtivo doce candidaturas nos premios Saturn, ganando oito: «mellor filme de ciencia ficción», «mellor director», «mellor guión», «mellor actor secundario», «mellor música», «mellor vestiario», «mellor maquillaxe» e «mellores efectos especiais».
Influencia
O crítico de cine Roger Ebert escribiu no seu libro The Great Movies: «ó igual que The Birth of a Nation e Cidadán Kane, A guerra das galaxias foi un fito técnico que influíu en moitas películas posteriores». Empezou unha nova xeración de efectos especiais e filmes enérxicos. A película foi unha das primeiras en combinar varios xéneros cinematográficos para crear un novo concepto de xénero. Finalmente, xunto a Tiburón (1975) de Steven Spielberg, cambiou a atención da industria cinematográfica, afastándose das películas de carácter máis persoal, cara ós blockbusters de grande orzamento centrados en espectadores máis novos.
Entre os cineastas que admitiron a influencia de A guerra das galaxias na súa carreira encóntranse James Cameron, J. J. Abrams, Damon Lindelof, Dean Devlin, Gareth Edwards, Roland Emmerich, John Lasseter, David Fincher, Peter Jackson, Joss Whedon, Christopher Nolan, Ridley Scott, John Singleton e Kevin Smith. Scott, Cameron e Jackson asimilaron o concepto de Lucas de «futuro preexistente» introducindo o concepto nas súas películas, como Alien (1979) e Blade Runner (1982) de Scott, e Terminator (1984) de Cameron —quen tamén dirixiu Aliens (1986)—. Peter Jackson aplicou o concepto na súa triloxía The Lord of the Rings para producir a sensación de realismo e credibilidade. Christopher Nolan citou A guerra das galaxias como un influxo para o seu filme Orixe (2010).
Algúns críticos consideran que A guerra das galaxias, ó igual que Tiburón, prexudicaron notablemente a Hollywood ó cambiar a preferencia por películas como O padriño (1972), Taxi Driver (1976) e Annie Hall (1977) cara a películas de fantasía e espectaculares para un público máis novo. Peter Biskind aseverou: «cando todo estivo dito e feito, Lucas e Spielberg cambiaron os espectadores da década de 1970, que se volveran máis sofisticados consumindo películas europeas e do Novo Hollywood, cara á simplicidade das películas da Idade de ouro de Hollywood anterior á década de 1960, camiñaron de regreso ó outro lado do espello». Pola contra, Tom Shone escribiu que a través de A guerra das galaxias e Tiburón, Lucas e Spielberg «non traizoaron o cine en absoluto: conectaron novamente, devolveron o medio ás súas raíces, como nun espectáculo festivo, un acto máxico e un enorme efecto especial», que representou «unha especie de renacemento».
Recoñecemento
En 1989, a versión cinematográfica de A guerra das galaxias de 1977 foi seleccionada polo National Film Registry da Biblioteca do Congreso dos Estados Unidos de América para a súa preservación. A película de 35 mm da edición especial de 1997 presentouse inicialmente para efectuar a preservación debido á dificultade para transferila dende os positivos orixinais, pero máis tarde desvelouse que a Biblioteca posuía unha película como depósito dos dereitos de autor do lanzamento cinematográfico orixinal. No 2015 esta copia fora transferida a unha resolución 2K mediante escaneo, dispoñible para a súa visión mediante solicitude previa. No ano 2004 o National Recording Registry seleccionou para a súa conservación a banda sonora creada por John Williams para a película.
No seu número do 30 de maio de 1977 da revista Time, Gerald Clarke declarou A guerra das galaxias «película do ano». Nunha cerimonia celebrada durante a segunda estrea de A guerra das galaxias no Mann's Chinese Theatre o 3 de agosto de 1977, nun acontecemento sen precedentes ó que asistiron miles de persoas, C-3PO, R2-D2 e Darth Vader plasmaron as súas pegadas na beirarrúa fronte a debandito teatro. O guión orixinal de George Lucas foi escollido polo Writers Guild of America como un dos mellores de tódolos tempos. Para conmemorar o 30º aniversario da película, en maio de 2007, o Servizo Postal dos Estados Unidos de América emitiu un conxunto de 15 selos que representan os personaxes de A guerra das galaxias.
Novela e banda deseñada
A guerra das galaxias foi novelada e publicada como Star Wars: From the Adventures of Luke Skywalker en decembro de 1976, seis meses antes do lanzamento da película. George Lucas figura como o autor, non obstante Alan Dean Foster foi o responsable de escribir o libro baseandose no guión de Lucas. O director de mercadotecnia Charles Lippincott acadou un acordo en novembro de 1976 con Ballantine Books para publicar a novela, no mes de febreiro de 1977 vendéranse medio millón de copias. Foster escribiu unha secuela da novela titulada Splinter of the Mind's Eye e publicada por Del Rey Books (unha filial de Ballantine Books) en 1978. O libro foi escrito coa intención de ser unha continuación de baixo orzamento de A guerra das galaxias no caso de que a película non tivese éxito.
Marvel Comics, tras acadar un acordo para obter a licenza, adaptou A guerra das galaxias nos seis primeiros números do seu cómic Star Wars. A adaptación foi escrita por Roy Thomas con ilustracións de Howard Chaykin, o primeiro número foi publicado en abril de 1977 e foi un éxito de vendas para Marvel.
Lucasfilm adaptou a historia a un libro para nenos, con casete ou disco incluído, publicado en 1979; en cada páxina do libro represéntase un fotograma da película cunha explicación sucinta da historia.
No ano 2013 Dark Horse Comics publicou unha adaptación en banda deseñada da trama descrita no guión orixinal.
Radio
Na década de 1980, os dramas radiofónicos estaban en declive nos Estados Unidos. Richard Toscan, decano asociado da escola de artes escénicas da University of Southern California (USC), que empezara coa dramatización dos contos de Raymond Carver na emisora de radio KUSC-FM —cadea de radio da universidade afiliada á National Public Radio (NPR)— contando co apoio de John Houseman, produtor responsable do drama radiofónico The War of the Worlds de Orson Welles en 1938. Trala suxestión de Frank Mankiewicz, alumno seu, considerou que a popularidade de A guerra das galaxias atraería novos oíntes e máis novos. Non obstante, estimaban que os custos de produción eran excesivamente elevados, emporiso, a USC era a alma máter de George Lucas e estes lazos resultaron ser vantaxosos; o director cedeulle decontado os dereitos de A guerra das galaxias, incluídos os dereitos da música e os efectos de son, polo prezo simbólico de 1 USD.
A pesar de todo a NPR necesitaba de escribir guións, contratar actores e alugar o estudio. Sen fondos para cubrir o orzamento de 200 000 USD, a NPR alcanzou un acordo de coprodución coa cadea de radiotelevisión británica BBC, cunha longa tradición na produción de dramas radiofónicos. A BBC proporcionou un equipo de produción, incluído o director John Madden, e a cambio recibiu os dereitos de transmisión no Reino Unido. Dende o principio, os produtores de NPR pensaron que o guión se adaptaría ben a un relato episódico, baseándose no formato de seriais da década de 1930 como Flash Gordon e Buck Rogers, que tamén inspiraran a Lucas.
Contrataron o novelista de ciencia ficción Brian Daley para escribir o guión. Daley tivo acceso ós primeiros borradores do guión de A guerra das galaxias e ampliou a narrativa incluíndo material que quedou fóra da edición final do filme, en consecuencia a adaptación de radio dura aproximadamente catro horas máis que a versión cinematográfica. Os produtores puideron conseguir os actores Mark Hamill e Anthony Daniels para interpretar o rol de Luke Skywalker e C-3PO respectivamente, o personaxe de Han Solo interpretouno Perry King, quen xa fora á audición para interpretar ese papel no filme.
A radionovela gravouse durante dez días nos estudios Westlake Recording en West Hollywood, California, consta de 13 capítulos (cunha duración total de 5 horas e 57 minutos) e empezouse a emitir o 9 de marzo de 1981. Adaptada por Brian Daley, dirixida por John Madden, coa música de John Williams e os efectos de son creados por Ben Burtt. As transmisións recibiron comentarios positivos por parte da crítica. O drama radiofónico proporcionoulle á cadea 750 000 novos oíntes, que representaba un aumento do 40 % da audiencia de NPR e cuadriplicando a audiencia máis nova. Con semellante éxito acado, KUSC produciu tamén a adaptación radiofónica de O imperio contraataca.
En 1993 lanzouse unha recompilación en formato CD da adaptación radiofónica de A guerra das galaxias, que incluía o drama radiofónico orixinal emitido en 1981, xunto coa adaptación dos dramas radiofónicos de O imperio contraataca e O retorno do Jedi.
Slave
Slave pode referirse a:
Yeclano Deportivo
O Yeclano Deportivo é un club de fútbol de España, da cidade de Yecla, na Rexión de Murcia. Foi fundado en 2004 e actualmente xoga na Segunda División B Española, logo de ascender na tempada 2011-12.
Historia
O Yeclano Deportivo fundouse en 2004 tras a desaparición do histórico Yeclano CF. Arrinca na Primeira Territorial e consegue o ascenso. No seu primeiro ano en Territorial Preferente queda 2º saldando así as súas dúas primeiras tempadas de vida con dous ascensos.
Na tempada 2006-07 debuta na Terceira División quedando 12º. Ao ano seguinte repite a mesma posición, consolidando así a categoría. A tempada 2008-09 o equipo dá un salto na táboa e loita pola clasificación para o play-off de ascenso. Na súa primeira promoción de ascenso enfróntase ao Cacereño. Tras o empate a 0 en Yecla o equipo cae eliminado en Cáceres tras perder 3-1 na prórroga.
Na tempada 2009-10 consegue a mellor clasificación da súa historia ao quedar 2º en liga regular. En primeira rolda do play-off elimina o Trival Valderas, tras perder 2-0 en Alcorcón remonta en Yecla cun 5-1. Na segunda rolda elimina o Pájara Playas de Jandía, perdendo a ida 1-0 e gañando a volta 2-0. Na terceira e última rolda enfróntase ao Haro Deportivo, na Rioxa consegue unha vitoria 0-1 no último suspiro e na volta consegue o ascenso a Segunda B na quenda de penaltis.
Na tempada 2010-11, o equipo debuta na categoría cun 19º posto, descendendo novamente a Terceira División tras gañar soamente cinco partidos. Na tempada 2011-12 o equipo proclámase campión do grupo XIII de Terceira e xoga o playoff de ascenso de campións. O seu rival é o Caudal Deportivo e perde por un resultado global de 3-0. Ao ser campión tivo unha segunda oportunidade e, tras superar en dúas eliminatorias a Muro e Pobla de Mafumet, o equipo volve a Segunda B.
Estadio
miniatura|Vista do estadio desde un dos seus fondos.
Estadio La Constitución, con capacidade para 5.000 persoas.
Cadro 2010/11
Actualizado a 1 de setembro de 2010.
The Cabin in the Woods
The Cabin in the Woods é un filme estadounidense de terror dirixido por Drew Goddard que foi estreado no 2012.
Bojacá
Bojacá é un dos 116 concellos do departamento de Cundinamarca, Colombia. Atópase na provincia de Sabana Occidente, a 40 km de Bogotá. A poboación foi fundada en 1573. Ten unha histórica tradición relixiosa que converteu o seu templo e a imaxe da súa Virxe nun sitio de peregrinación. Forma parte da área Metropolitana de Bogotá segundo o censo do DANE en 2005.
Historia
Na época precolombiana, Bojacá tivo unha grande importancia económica, social e relixiosa. As inscricións achadas nas pedras denominadas de Chiba Negra, moi preto da área urbana, teñen un especial interese arqueolóxico; alí pódese observar unha variedade de signos trazados en ocre ou algunha resina vexetal descoñecida actualmente.
Presúmese que o poboado colonial foi fundada por Gonzalo Jiménez de Quesada en 1537. Posteriormente este territorio foi repartido en tres encomendas: Bobacé, Bojacá e Cubiasuca. En 1602 estas encomendas son unidas por auto de Real Audiencia de Santafé de Bogotá; para tal efecto foi comisionado o oidor Luis Enríquez. O primeiro curato de Bojacá foi dos dominicos, sendo o seu doutrineiro frei Francisco Atúnez; en 1645 permutárono polo de Cáqueza cos agostiños.
Yellowknife, Canadá
miniatura|dereita|200px|Vista xeral Yellowknife (62°27'N 114°21'O) é a capital dos Territorios do Noroeste no Canadá. É a única cidade no territorio con máis de 5.000 habitantes, cunha poboación de 15.748 habitantes (2006), 19.234 habitantes (2011). . Atópase na beira norte do Gran Lago do Escravo, aproximadamente a 400 km do Círculo Polar Ártico, na marxe oeste da Yellowknife Bay, próxima á foz do río Yellowknife. Yellowknife e os corpos de auga do lugar foron denominados así polos indios Dene coñecidos como os 'Copper Indians' ('indios do cobre') ou 'Yellowknife Indians' ('indios de coitelo amarelo') que comerciaban con materiais feitos do cobre extraído dos depósitos da costa Ártica.
A súa poboación actual é mestiza. Das once linguas oficiais dos Territorios do Noroeste, cinco son faladas de xeito significativo en Yelloknife. Alén do inglés e do francés, fálanse o chipewyan, o dogrib e o slave. En chipewyan, a cidade chámase Somba K’e (Som-ba Kay) ("onde está o carto").
O pobo de Yellowknife considérase que se fundou en 1934, tras a descuberta de ouro na zona, aínda que a actividade comercial na zona costeira que hai hoxe en día empezou en 1936. Yellowknife converteuse rapidamente nun centro económico dos Territorios, nomeándose capital dos Territorios do Noroeste en 1967. Cando a produción mineira do ouro empezou a minguar, Yellowknife pasou de ser un pobo mineiro a un centro gobernamental de servizos nos anos 1980. Mais, ao descubrimento de diamantes ao norte de Yellowknife en 1991, este cambio empezou a cambiar.
Lingua sherpa
A lingua sherpa (ཤར་པ།) é unha lingua falada no Nepal e no estado indio de Sikkim polo pobo sherpa.
Partido Nacionalista Canario
O Partido Nacionalista Canario (PNC) é un partido nacionalista, que, nos inicios, aspiraba a que Canarias fose un estado libre e soberano, mais posteriormente evolucionou para posturas que defenden a súa integración nun estado libre asociado, reclamando mentres máis competencias dentro do marco autonómico.
Antecedentes
miniatura|A denominada "Bandera del Ateneo", primeira bandeira nacionalistaO primeiro PNC foi fundado, curiosamente, na Habana, o 30 de xaneiro de 1924, sendo o seu primeiro presidente José G. Cabrera Díaz, tipógrafo que exercera como líder sindical dos traballadores canarios na illa caribeña: o 5 de agosto de 1900 fundara a Asociación Obrera Canaria. Mais nos anos 20 José Cabrera Díaz abandonou os postulados obreiristas, para pasar a defender os intereses da burguesía. Con todo o PNC da Habana, era un partido bastante afastado dos principios políticos de liberación nacional e social, mostrándose con frecuencia achegado ao anarquismo.
O órgano de difusión de ideas do PNC era o xornal El Guanche. Adoptou como estandarte canario, a coñecida como Bandera del Ateneo, de fondo azul e sete estrelas brancas colocadas na disposición que ocupan as illas Canarias xeograficamente.
Este primeiro PNC durou poucos anos. Posteriormente creouse un novo PNC, que recuperaría algúns dos seus principios.
O PNC actual
En 1982 foi convocado o Congreso Constituínte do actual Partido Nacionalista Canario, recuperando o nome da organización que existira nos anos 1920, así como algúns dos seus símbolos. O actual presidente do partido é Juan Manuel García Ramos.
No ano 1993, xunto a outras formacións políticas, formou parte de Coalición Canaria, que abandonou algúns anos despois. Logo de pasar por escisións, volveu a se integrar na devandita coalición en 2006 e 2011.
Certame de Poesía Francisco Añón
O Certame de Poesía Francisco Añón celébrase anualmente no Día das Letras Galegas, convocado polo concello de Outes.
Conta con 6 categorías, clasificando as obras pola idade dos autores (5 categorías dende os 6 aos 18 anos e última categoría para a maioría de idade).
O galardón entrégase na Casa da Cultura municipal, e amais da dotación económica, a persoa gañadora de cada categoría ten a opción de publicar a obra.
Cáqueza
Cáqueza é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), capital da Provincia de Oriente, situado a 39 km de Bogotá. A cabeceira municipal atópase a unha altitude de 1746 m s. n. m., e ten unha temperatura media anual de 21 °C.
Toponimia
O topónimo «Cáqueza», en lingua muisca, significa «cercado ou rexión sen bosque», segundo Acosta Ortegón.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Cáqueza estivo habitado polos gúchipas, da confederación muisca, descendentes do cacique Ebaque (hoxe Ubaque).
Marta Nieto
Marta Nieto Martínez, nada en Murcia o 31 de xaneiro de 1983 é unha actriz española, coñecida principalmente polos seus papeis na serie Hermanos y detectives (2007), a longametraxe El camino de los ingleses, de Antonio Banderas (2006) e a curtametraxe Madre (2017).
Ruana
miniatura|307x307px|"Carniceiro de Bogotá" de [[Ramón Torres Méndez, litografía que amosa a un home con ruana (á dereita).]] A ruana (posiblemente do castelán que quere dicir "manta raída" ou do quechua ruana "tecido") é un tipo de poncho solto sen mangas e aberto na súa parte central baixo o oco onde se coloca a cabeza de quen o viste, en forma de capote fabricado de maneira artesanal que se usa enriba doutras pezas, o cal ten forma cadrada ou rectangular e que no centro posúe un buraco para pasar a cabeza. A ruana é orixinaria dos Andes colombianos. En Colombia, a ruana constitúe a peza característica e tradicional do departamento de Boyacá elaborada inicialmente por indíxenas e mestizos e utilizada dende a época da colonia, aínda que tamén é elaborada nos departamentos de Cundinamarca, Antioquia, Nariño, Bogotá, Santander (Colombia), Norte de Santander e Caldas. En Venezuela é moi utilizada e elaborada nos estados andinos de Táchira, Mérida e Trujillo, utilizada dende a colonia por todos os habitantes venezolanos, actualmente só na rexión andina se mantén o seu uso tradicional.
Orixe
A verba ruana é de orixe descoñecida, mais pode vir do castelán "ruana" en referencia a unha tea de la, irregular ou relacionada coa rúa. Porén, aínda que de maneira dubidosa, segundo ProColombia (former Proexport), a axencia oficial de Colombia ó cargo do turismo internacional e o investimento estranxeiro, a palabra ruana provén do muisca ruana quere dicir "terra de mantas", en referencia ós tecidos de la manufacturados polos muiscas e os timoto-cuicas.
Wenceslao Requejo Pérez
Traxectoria
miniatura|Requejo dirixiu a [[Escola Municipal de Artes e Oficios de Vigo]] Doutor en Dereito, bibliófilo e gran orador, foi profesor de lexislación, economía política e xeografía, fundador e primeiro director da Biblioteca Municipal García Barbón de Vigo e director en varias etapas da Escola Municipal de Artes e Oficios, da que formou parte durante máis de cincuenta anos.
Foi un dos membros fundadores da Real Academia Galega en 1905. Xubilouse o 4 de novembro de 1936.
Foi soterrado no Cemiterio de Pereiró.
Islamismo
Islamismo é o nome que reciben un conxunto heteroxéneo de doutrinas e prácticas políticas que basicamente defenden o islam non só como relixión senón como base para rexeren as esferas económica, política e social do Estado. O islamismo non é, polo tanto, un movemento de carácter relixioso senón político. De aí que a maior parte dos escritos islamistas non traten sobre relixión senón sobre ideoloxía política.
Características
O termo islamismo utilízase con frecuencia, incorrectamente, para nomear ao islam. Con frecuencia, tamén, asimílase o islamismo ao que, en Occidente sobre todo, adoita chamarse integrismo ou fundamentalismo. Non obstante, aínda que nalgúns puntos coincide con eles, o islamismo é algo conceptualmente distinto. En efecto, ao pretender un retorno ás fontes do islam como base para a organización social, o islamismo confúndese a miúdo cunha especie de tradicionalismo. Porén, choca acotío con este xa que ao facer unha interpretación literal da doutrina obvía usos que non pertencen a esta pero que foron consagrados pola tradición. Así, por exemplo, a doutrina islámica non prohibe a participación das mulleres na vida política, pero a tradición si, e en moitos lugares dáse o caso de que nas organizacións islamitas hai maior número de activistas mulleres que, por exemplo, en organizacións laicas de esquerdas.
Orixe e evolución
O islamismo é moi diverso e dificilmente pode ser asimilado a ningún movemento relixioso ou político occidental. Ten a súa orixe na organización Irmáns Musulmás fundada no Exipto no 1928, e experimentou un auxe crecente desde os anos oitenta. Iso é froito, por unha parte, do fracaso do modelo socialista do nacionalismo árabe, encarnado polo partido Baaz ou polo naserismo, que durante moitos anos encarnou as aspiracións de transformación social no mundo árabe; e por outra, do triunfo da revolución islámica en Irán, que marcou un modelo a seguir.
Durante os anos oitenta e noventa o retorno á esencia do islam e a busca da propia identidade víronse favorecidos pola crise socioeconómica, a occidentalización do modo de vida na maioría dos países musulmás e a globalización da economía. Trala instauración en 1969 da República Árabe Libia Popular e Socialista (obra de Muammar al-Gaddafi, que implantou un réxime onde se conxúgan panislamismo e socialismo), a Revolución Islámica de Irán (1979), dirixida polo aiatolá Ruhollah Khomeini e que supuxo a implantación dunha república islámica naquel país, ofreceu o primeiro modelo específico aos movementos e partidos islámicos. Outros lugares en onde se adoptou con éxito un islamismo de maior ou menor radicalidade foron Arabia Saudita, o Sudán, Chechenia e, desde 1996 a 2001, gran parte do territorio de Afganistán controlado polos talibáns.
Os islamitas pretenden conquistar a opinión pública dos países musulmáns por medio dunha acción social. Dunha eficacia limitada, as redes de axuda mutua destinadas a remediar o paro e a pobreza, así como a carencia de servizos sociais, contribúen a manteren a súa influencia, especialmente entre os mozos, primeiras vítimas das crises económicas.
Andorra, Teruel
miniatura|220px|Centro histórico de AndorraAndorra é un concello da provincia de Teruel, na comunidade de Aragón (España). É a capital da comarca de Andorra-Sierra de Arcos. Ten unha poboación de 8.290 habitantes (2008).
Monumentos
Os principais monumentos da localidade de Andorra de interese turístico son:
Festas
Destaca especialmente a Semana Santa de Andorra entre as festas máis importantes, coa rompida de hora o Xoves Santo e a subida en procesión á Ermida de San Macario para tocar o tambor e o bombo ao Cristo dos Tambores. Andorra forma parte da Ruta do tambor e o bombo.
Voo 253 de Aeropostal (xuño de 1956)
O voo 253 de Aeropostal era un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto internacional Idlewild, Nova York, ata o aeroporto internacional de Caracas que se esnafrou o 20 de xuño de 1956. Sobre unha hora e 20 minutos despois de engalar a tripulación informou de problemas cun dos motores e regresou a Nova York. Mentres se desfacía de combustible preparándose para a aterraxe, o avión, un Lockheed L-1049 Super Constellation, incendiouse e esnafrouse no Océano Atlántico en fronte de Asbury Park, Nova Jersey. Os seus 74 ocupantes morreron e no seu momento foi o accidente con máis mortes dun voo comercial regular. Porén, o número de vítimas mortais foi superado tan só 10 días despois no desastre aéreo do Gran Canón.
Trofeo Teresa Herrera 1948
A 3º edición do Trofeo Teresa Herrera celebrouse na Coruña o 29 de xuño de 1948 a partido único. O campión foi o FC Barcelona.
Darmstadt
Darmstadt é unha cidade que se atopa na parte sur do estado alemán de Hessen e forma parte da área metropolitana de Frankfurt. Segundo datos de 2014, a cidade tiña 151 879 habitantes.
Darmstadt posúe o título oficial de "Cidade de ciencia" (en Wissenschaftsstadt) xa que acolle importantes institucións científicas, universidades e empresas de última tecnoloxía. Atópanse na cidade o Centro Europeo de Operacións Espaciais e o GSI Helmholtzzentrum für Schwerionenforschung, onde se descubriron diversos elementos químicos como o bohrio (en 1981), o meitnerio (en 1982), o hassio (en 1984), o darmstadtio (en 1994), o roentgenio (en 1994) e o copernicio (1996).
Antonio Fernández López (pintor)
Antonio Fernández López, nado en Narón o 30 de xullo de 1949, é un pintor galego.
Traxectoria
Con un ano trasladouse a Ferrol coa súa familia. Asistiu ás clases de Ricardo Segura Torrella de quen se fixo alumno. Despois deu clases de pintura. Realizou numerosas exposicións en Galicia, na sala El jardín de Serrano de Madrid, no Uruguai e Arxentina. Tamén é anticuario.
Unión del Pueblo Leonés
Unión del Pueblo Leonés é un partido político español de carácter leonesista que arela conseguir que León, Zamora e máis Salamanca (provincias correspondentes co antigo Reino de León e integrantes do denominado País Leonés, que constituíu unha rexión de seu trala división territorial de 1833) formen unha comunidade autónoma propia.
O xerme naceu coa Unión Leonesista (UNLE), organización política creada no ano 1986 por un grupo de persoas procedentes de movementos leonesistas e de partidos políticos estatais (AP, UCD, PSOE ou o PSP), que crían que a integración da rexión de León na comunidade de Castela e León suporía a fin do Antigo Reino.
A unión da UNLE con outros seis grupos leonesistas, en febreiro do 1991, orixinou a nacemento oficial da UPL, so o liderado de José María Rodríguez de Francisco, até entón concelleiro independente no Concello de León.
No 2003, a Unión del Pueblo Leonés atinxiu un aumento en votos e concelleiros, mais reduciu a súa representación na corporación da cidade de León, que gobernara en coalición co Partido Popular. A UPL pasou naquela altura a apoiar nese concello ao Partido Socialista Obrero Español, en prexuízo do Partido Popular, encabezado por Mario Amilivia.
Outramente presentouse, por vez primeira, na provincia de Zamora, obtendo o goberno en cinco concellos con maioría absoluta, e mesmo o doutros, mercé o apoio doutras formacións; o balance total foi de máis de 50 concelleiros elixidos de UPL, o que o converteu na terceira forza desa provincia.
Con todo, a UPL conta con cerca de catro mil afiliados, e espallouse noutras provincias, que contan na actualidade con comité propio, así en Zamora, Salamanca e Madrid.
Locais
Nas eleccións municipais de 2003, a UPL obtivo 45.791 votos (2,95% dos votos de toda Castela e León) que se traduciron en 230 concelleiros, Nos comicios de 2007, acadaron 32.004 votos na provincia de León, o 2,13%, e 163 edís. Tres destes foron en León, dous menos que no 2003, mais onde posuían a chave da alcaldía, outros tres en Sahagún, un en Astorga e catro en Villaquilambre, onde perdían a maioría absoluta. En Zamora, a coalición ZU-UPL obtivo 2.186 votos e 27 concelleiros. Na lexislatura 2003-2007, a UPL dispuxo de dous deputados na Deputación Provincial de León, que minguarían nun nas elección do 2007.
Nas eleccións autonómicas
Nesta táboa amósanse os resultados da Unión del Pueblo Leonés nas elección autonómicas do 2003 e 2007:
Nas eleccións xerais
Nas eleccións xerais españolas de 2008, a UPL presentouse só en León, obtendo 4.314 votos (1,34% da circunscrición leonesa), unha considerable mingua con respecto aos resultados das xerais anteriores, nos que conseguira 13.406 votos en León (4% da circunscrición) e 754 en Zamora, onde si se presentara. Os resultados no Senado foron lixeiramente mellores, situándose entre 7.870 e 6.165 votos.
Laureano Rúa Guimeráns
Laureano Rúa Guimeráns, máis coñecido como Nano ou Rúa, nado en Vigo o 14 de agosto de 1921 e finado o 17 de febreiro de 2015, foi un futbolista galego. Xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Debutaría profesionalmente co Celta de Vigo trala Guerra Civil Española no debut do equipo vigués en Primeira División, porén non contaría con moitas oportunidades ao contar coa competencia na dianteira de grandes xogadores coma Machicha I, Nolete, Chicha ou Agustín. Aos anos seguintes tamén tería o mesmo problema coa chegada dos dianteiros canarios Del Pino, Roig e Mundo