cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xoán Carlos Rodríguez Ansia
Traxectoria
Pertence á 1º Promoción de Xornalismo da Universidade de Santiago de Compostela. Colaborador do semanario A Nosa Terra, cunha columna titulada "San Caetano". Colabora tamén con "O Boletín" voceiro da CIG dos servizos centrais da Xunta de Galicia. Así mesmo ten colaborado con Irmandade TV, Novas da Galiza, Vía V, O Xeiteiro e Luzes.<references group="A Nosa Terra" />
Foi membro fundador da Plataforma Cultura Si Mausoleo Non, na que exerceu como portavoz para denunciar a construción da Cidade da Cultura de Galicia.
Ovella charolesa
dereita|miniatura|300px|Carneiro charolés, nunha feira gandeira de [[Dunblane.]] A charolesa, oficialmente denominada carneiro charolés pola súa entidade criadora e regulamentadora, é unha raza de ovella orixinaria da rexión francesa do Charolés, ao sur da Borgoña (Francia).
Características
A cabeza, que non ten la, é rosada ou gris, e ás veces ten pequenas pencas negras. A testa é ampla, cos ollos separados. As orellas son finas, longas e móbiles, da mesma cor cá cabeza. O corpo é robusto, tanto no lombo, como no peito como nas pernas. As patas tampouco teñen la, pero son claras e rectas. A la é curta e fina.
As ovellas charolesas ofrecen un bo rendemento leiteiro, co que crían rapidamente os años.
Historia
esquerda|miniatura|200px|Femia de charolesa, á que se lle pode apreciar claramente a faciana rosada. A finais do século XVIII nesta rexión do sur da Borgoña producíase unha ovella destinada fundamentalmente a carne, bastante heteroxénea, e chamada morvandelle (do macizo de Morvan). Pero nese momento comeza a abrochar a industria téxtil e a produción de la pasa a ser un dos obxectivos principais dos gandeiros. Para iso importan ovella meiriña, que non cruzan coa local. Porén, cando contra 1820 o sector da la entra en crise, os gandeiros borgoñóns tornan ao mercado cárnico, importando ovella inglesa, concretamente leicester, que cruzan coa morvandelle. É o nacemento da armentía de ovella charolesa.
A comezos do século XX, trala primeira guerra mundial introdúcese na rexión a ovella southdown, que reduce o número de cabezas de charolesa. Porén, a partir dos anos cincuenta dese século, a necesidade de obter animais máis fortes e menos graxos volve relanzar a produción de charolesa. En 1963 ten lugar o primeiro concurso da raza, que é recoñecida en 1974 polo ministerio de Agricultura.
A raza é na actualidade unha das máis vigorosas de Francia, cunha poboación estimada de 400.000 cabezas dentro do estado francés.
Maximiliano Linares Rivas
Maximiliano Linares Rivas, nado en Santiago de Compostela e finado na Coruña o 3 de marzo de 1932, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de José Jacobo Linares de la Peña e irmán de Aureliano Linares Rivas. Comezou os seus estudos no Seminario, chegando ata o primeiro ano de Filosofía. Saíu do Seminario e fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, que rematou con 22 anos. Instalouse en Ferrol e despois pasou á Coruña. Foi avogado do Banco de España e da Compañía do Norte. Afiliado ao Partido Conservador, en xullo de 1890 foi designado Gobernador civil da Coruña, permanecendo no cargo até novembro de 1892. Nas eleccións de 1891 foi elixido deputado polo distrito da Fonsagrada. Foi senador pola provincia da Coruña en 1893 e 1894. Nas eleccións de 1896 foi elixido deputado polo distrito de Betanzos. Volveu ser elixido senador pola Coruña en 1899 e 1900. Dirixiu o Partido Conservador na provincia da Coruña.
Vida persoal
Casou con Fanny Amil-España Camino e foi avó de Maximiliano Asúnsolo Linares-Rivas.
Voo 201 de Copa Airlines
O voo 201 de Copa Airlines era un voo regular de pasaxeiros entre o aeroporto Tocumen na Cidade de Panamá e o aeroporto Alfonso Bonilla Aragón en Cali, Colombia. O día 6 de xuño de 1992 o Boeing 737-204 Advanced que operaba a ruta deuse a volta, desintegrouse no aire e esnafrouse na xungla na Rexión do Darién 29 minutos despois de engalar, matando ás 47 persoas a bordo. A ruptura durante o voo foi causada por lecturas de instrumentos defectuosos e outros factores que constribuíron ao accidente, como un adestramento incompleto.
O voo 201 é o peor accidente da historia da aviación panameña, e tamén o primeiro con vítimas mortais (e ata a data o único) da historia de Copa Airlines.
Avión e tripulación
O aparello era un Boeing 737-200 Advanced de 12 anos, con rexistro HP-1205CMP, pilotado polo capitán Rafael Carlos Chial, de 53 anos, e o primeiro oficial Cesareo Tejada. Os asistentes de voo eran Iris Karamañites, Flor Díaz, Vanessa Lewis, Xenia Guzmán e Ramón Bouche. O voo 201 de Copa levaba 40 pasaxeiros e 7 tripulantes. O avión fora fabricado en 1980 e entrara en servizo con Britannia Airways co rexistro G-BGYL. O aparello fora adquirido por Copa Airlines como resultado dun acordo de arrendamento nos 90 entre ámbalas dúas compañías. O avión levaba unha librea híbrida Britannia/Copa no momento do accidente.
Accidente
O voo 201 engalou da pista 21L do aeroporto Tocumen da Cidade de Panamá ás 20:37 (8:37 p.m.) hora local como un servizo regular de pasaxeiros ata Cali, Colombia. A bordo ían 40 pasaxeiros e 7 tripulantes. Entre os pasaxeiros había comerciantes colombianos con negocios en Panamá. Ás 20:47 (8:47 p.m.), uns 10 minutos despois da engalaxe, o capitán Chial contactou co control de tráfico aéro da Cidade de Panamá, solicitando información meteorolóxica. O controlador informou que había unha área de moi mal tempo a 50-80 quilómetros da súa posición.
Ás 20:48 (8:48 p.m.) o capitán Chial fixo outro contacto por radio solicitando permiso ao ATC da Cidade de Panamá para voar unha ruta distinta debido ás malas condición meteorolóxicas diante súa. O nova ruta levaría ao avión sobre a provincia de Darién. Seis minutos despois, ás 20:54 (8:54 p.m.), o centro de control da Cidade de Panamá recibiu unha terceira mensaxe do capitán Chial informando de problemas co avión e facendo unha solicitude de regresar a Tocumen que foi aprobada.
Porén, ás 20:56 (8:56 p.m.), dous minutos despois, mentres voaba a unha altura de 25 000 pés (7 620 metros), o voo 201 entrou nunha abripta inmersión cun ángulo de 80 graos cara a dereita e comezou a xirar sen control mentres aceleraba cara o chan. A pesar dos intentos dos pilotos para nivelar o aparello, o avión continuou caendo ata superar a velocidade do son e comezou a romperse aos 10 000 pés (3 048 metros). A meirande parte dos corpos perdeu a súa roupa e cairon do avión. O voo 201 esnafrouse nunha zona de na Rexión de Darién a uns 900 km/h, matanto instantaneamente a todos os que aínda estaban a bordo.
Ás 20:57 (8:57 p.m.) o control de tráfico aéreo de Tocumen intentou sen éxito contactar co voo ata que recibiu unha mensaxe de radio dun DC-10 de KLM que estaba aproximándose ao aeroporto, informou que interceptara un sinal de auxilio do transpondedor do voo 201 nunha área entre a fronteira colombiana e a provincia de Darién, a varios quilómetros da súa posición. Tras varios intentos intentos sen éxito de contactar co avión perdido o ATC de Tocumen finalmente declarou unha emerxencia no aeroporto e informou ao centro ATC colombiano en Bogotá sobre o aparello desaparecido. Á mañá seguinte os avións de busca foron enviado á última posición coñecida do voo 201.
Tras oito horas os rescatadores viron as primeiras pezas do aparello na xungla da Rexión de Darién. Debido ao remoto da área e á dificultade de acceso o persoal de rescate tardou 12 horas en chegar ao lugar.
Debido a que os corpos das vítimas e varias partes do fuselaje da aeronave estaban espalladas nun radio de 10 km, o proceso de recuperación foi moi difícil. Despois de que os investigadores chegaron ao lugar do accidente, comezou a investigación para atopar a causa do accidente.
Epistemoloxía
miniatura|Busto de Platón. A epistemoloxía (do grego, ἐπιστήμη (epistéme), "coñecemento"; λόγος (logos), "teoría") é unha rama da filosofía que trata sobre os problemas filosóficos relacionados coa teoría do coñecemento.
Historia e características
O sentido da palabra epistéme é mellor comprendido se se compara co seu oposto, δόξα (dóxa), segundo Platón. Dóxa significa "opinión", "maneira de ver", "parecer", "crenza" etc., sendo o seu significado próximo a sentido común; esa opinión ten a connotación de coñecemento falso, ou baseado en algo falso, mal-construído, inconsistente etc. Así, a dóxa é aquel tipo de coñecemento van, vago, inútil, que expresa non a verdade, senón determinado punto de vista parcial e máis comprometido coa subxectividade de quen emite ese punto de vista que coa verdade do asunto do cal trata.
Contraposta á dóxa, a epistéme é o coñecemento, o logos, o enunciado comprometido co verdadeiro, e non cun punto de vista subxectivo e parcial (o cal, para Platón, era moi próximo da mentira). Este termo foi introducido por filósofos alemáns dentro da denominada Erkenntnistheorie ou teoría do coñecemento.
O Coñecemento é unha crenza da que estamos seguros,e ademais, podemos demostrar. O coñecemento divídese en grupos:
A verdade de proposición empírica é a que afirma algo dos feitos e acontecementos do mundo. A verdade como correspondencia considera que unha proposición é verdadeira cando hai unha adecuación entre o que a proposición expresa e a realidade á que se refire. A verdade como suceso considera que unha proposición é verdadeira cando é útil e, por tanto, conduce ao suceso. Por outra parte se atopa a verdade das proposicións formais que non afirman nada a respecto da realidade. É un tipo verdade de coherencia, que considera que unha proposición é verdadeira se non entra en contradición co resto das proposicións aceitas.
A epistemoloxía tamén estuda os criterios para recoñecer e estar seguros da verdade: a evidencia, sentimento que temos de seguranza da verdade tan claro, que non existe dúbida; e tamén a intersubxectividade, que defende a idea de que as nosas crenzas ten de ser aceptadas por calquera suxeito racional se queremos que sexan admitidas como verdadeiras e que constitúan coñecemento.
Posicionamentos
Ante a posibilidade do coñecemento existen diferentes actitudes que son as seguintes:
Aeroporto Internacional Jomo Kenyatta
O Aeroporto Internacional Jomo Kenyatta (IATA: NBO, ICAO: HKJK) é o maior aeroporto de Kenya, antes coñecido como Aeroporto Embakasi e Aeroporto Internacional de Nairobi, o nome actual vénlle do primeiro presidente Kenyano Jomo Kenyatta. O aeroporto localízase en Embakasi, un suburbio no sueste de Nairobi. No ano 2006 un total de 4 400 000 de pasaxeiros utilizaron o aeroporto, facendo del o 7º de África.
Vidal Payo Fernández
Vidal Payo Fernández, nado en Alemparte (Lalín) en 1915 e finado en Lalín, o 5 de maio de 2008, foi un canteiro e escultor galego.
Traxectoria
Orfo de nai comeza a traballar o granito á idade de 13 anos nos montes de Alemparte e Pedroso e aos 18 anos xa posuía o seu propio grupo de canteiros. Casou con Carme Cangado coa que tivo cinco.
A súa obra caracterízase pola forza expresiva con influencia do románico galego. En palabras de Antón Castro: "Ten un tradicional traballo primitivista e radicalmente galego, en canto ao proceso estético, de Vidal Payo, enérxico na concepción de formas que evocan a sabedoría expresionista dos mellores canteiros, aqueles que souberon dotar de sensibilidade e gusto aos seus proxectos, tal como nos deixa ver nesas mulleres laxeirianas de granito".
Obras
Ten obra espallada por Galiza, Madrid, Canarias, Andalucía, Cataluña, Asturias, Italia, Francia, Alemaña, Venezuela ou Arxentina. A súa obra pódese dividir en sete grandes grupos: cruceiros, figuras relixiosas, figuras profanas e nus, fontes, escudos, construcións e figuras móbiles.
Ruiloba
Ruiloba é un concello situado na comunidade autónoma de Cantabria (España), na comarca da Costa Occidental e partido xudicial de San Vicente de la Barquera. Ten pouca superficie, 15,13 quilómetros cadrados. O seu nome provén de río da Loba, o que delata unha orixe fluvial (v. hidrónimo en toponimia), frecuente en Cantabria. No seu escudo pódese ollar a figura dun lobo.
Limita polo norte co mar Cantábrico, polo oeste co municipio de Comillas e polo sur e leste co de Alfoz de Lloredo.
Economía
Actualmente, a actividade económica que emprega practicamente á metade da poboación activa é o sector terciario, movido sobre todo polo turismo, que se beneficia da atracción dos concellos próximos como Santillana del Mar ou Comillas. Con todo, tamén se desenvolven actividades tradicionais como a agropecuaria ou a olería, en talleres do barrio de La Iglesia.
Demografía
Fonte: INE
Patrimonio
miniatura|250px|Casa do Concello, no barrio de [[La Iglesia, Ruiloba|La Iglesia, capital municipal.]] miniatura|200px|Torre da Igrexa da Asunción. Non existe neste municipio ningún Ben declarado de Interese Cultural. Poden, non obstante, mencionarse diversos puntos de interese: En varias aldeas do municipio, como Casasola, Concha ou Pando, poden verse interesantes conxuntos de arquitectura popular propia das Asturias de Santillana, caracterizada por casas en ringleira, con balcóns corridos desde un hastial ata outro, con cantería e cachotería.
Natureza
dereita|250px|miniatura|Praia de Luaña, entre [[Cóbreces en Alfoz de Lloredo, e Ruiloba. O arroio da Conchuga, ao fondo, marca o límite; o acantilado que se ve é territorio de Ruiloba.]] Ruiloba é un municipio costeiro que linda co mar Cantábrico polo norte. Tres puntas destacan na liña costeira: Miradorio, Las Cornejas e Ruiloba. Ao leste de Miradorio atópase a enseada de Fonfría, onde existe unha piscifactoría. Varios regatos percorren Ruiloba, entre eles o chamado de La Conchuga, que delimita o concello polo leste separándoo de Alfoz de Lloredo, e que desemboca na praia de Luaña, compartida por ambos municipios (aínda que pertence na súa maior parte a Alfoz de Lloredo).
Esta situación permite que se practique a pesca a nivel afeccionado, o marisqueo e a recollida de algas.
No sur o terreo elévase un pouco, alcanzando os 303,6 metros no monte Cotalvio.
É zona de prado, con bosques de eucalipto e piñeiro para a súa explotación industrial. En lugares illados albíscanse carballos ou aciñeiras. Hai árbores destacadas na leira «La Castañera» de La Iglesia (unha aciñeira e un teixo) e na leira «La Casa de San Pedro» de Liandres (outra aciñeira).
Ludovico Scarfiotti
Automibilismo deportivo
Scarfiotti competiu nos 1000 quilómetros de París en outubro de 1962. Terminou terceiro co seu compañeiro Colin Davis. A carreira foi gañada por Pedro Rodríguez e Ricardo Rodríguez pilotando un Ferrari. Con Lorenzo Bandini, Scarfiotti saíu victorioso nas 24 horas de Le Mans en xuño de 1963. o seu Ferrari oficial logrou unha velocidade media de 188´29 quilómetros por hora. O premio foi por valor de case 20.000 dólares en diversos premios xunto co prestixio, e deu a Ferrari a súa cuarta vitoria consecutiva en Le Mans.
thumb|left|280px|Ludovico Scarfiotti en Nürburgring 1964.
En 1965, John Surtees e Scarfiotti compartiron un Ferrari 330 Spyder P2 que deu á marca a cuarta vitoria consecutiva na carreira dos 1.000 quilómetros de Nürburgring. pilotaron durante 44 voltas, marcando un tempo gañador de 6 horas, 53 minutos e 5 segundos, a unha velocidade media de 145´58 km/h.. Scarfiotti e Bandini levaron un Ferrari de 2 litros ao segundo lugar na carreira de 1966 dos 1000 quilómetros de Nürburgring no que o primeiro lugar foi para Phil Hill e Joakim Bonnier pilotando un Chevrolet Chaparral de 5´4 litros. O Ferrari quedou a 90 segundos do Chaparral, que debutou cunha transmisión automática na competición europea.
Surtees rompeu relacións coa escudería Ferrari logo da súa decisión de reemplazalo por Scarfiotti nas 24 Horas de Le Mans de 1966. Scarfiotti ía terminar o 31, e retirouse logo de 123 voltas. Scarfiotti uniuse a Mike Parkes nun Ferrari P4 para os 1000 quilómetros de Spa en maio de 1967. Terminaron unha volta detrás de Jacky Ickx e Richard Thompson, quen pilotaba un Ford Mirage (coche de carreiras). O equipo gañador promedió 193´9 km/h. E marcaron un tempo de 5 horas, 9 minutos, 46´5 segundos. .
Con Mike Parkes, Scarfiotti levou o novo coupé Ferrari P4 ao segundo lugar detrás do coche irmá (o P4 spyder) pilotado por Lorenzo Bandini e Chris Amon nas 24 Horas de Daytona, con Ferrari acadando as tres primeiras posicións. O mesmo resultado produciuse nos 1000 quilómetros de Monza en abril. Scarfiotti, de novo unido a Parkes terminou segundo nas 24 Horas de Le Mans, esta vez detrás do Ford Mark IV pilotado por AJ Foyt e Dan Gurney. Scarfiotti correu cun Ferrari de fábrica en setembro de 1967 nas 200 millas da carreira Canadian-American Challenge Cup celebrada nun circuíto de 4´59 km preto de Bridgehampton, Nova York. O seu patrocinador foi o North American Racing Team de Luigi Chinetti.
Scarfiotti participou na Targa Florio de 1968, pero esnaquizou o seu Porsche 907 (# 230) no primeiro día de adestramentos e viuse obrigado a correr co Porsche T-car que non aguantou os 720 km da carreira.
Fórmula Un
Enzo Ferrari chamou a Scarfiotti para o equipo de Fórmula Un de Ferrari de, xunto con Surtees, Willy Mairesse, Bandini, e Nino Vaccarella. Scarfiotti quedou sexto no segundo Ferrari no Gran Premio dos Países Baixos de 1963 en Zandvoort. Quedou dúas voltas detrás do gañador Jim Clark en Lotus. John Surtees pilotou o primeiro Ferrari quedou no terceiro lugar detrás de Dan Gurney en Brabham. Scarfiotti terminou quinto no Gran Premio de Siracusa de 1965.
Scarfiotti converteuse no primeiro italiano en quince anos en gañar o Gran Premio de Italia pilotando o seu Ferrari a unha velocidade récord de 220 km/h na carreira de 1966. A finais da tempada de Fórmula Un, Scarfiotti segue sendo o último italiano en gañalo. Completou as 68 voltas ao redor do circuíto de 5´8 do Autodromo Nazionale Monza nunha carreira no que Jack Brabham conseguiu o seu terceiro Campionato do Mundo de Fórmula Un, malia saír na sétima volta.
Logo da morte de Bandini por queimaduras sufridas durante o Gran Premio de Mónaco de 1967, Ferrari decidiu presentar dous coches con Scarfiotti e Parkes no Gran Premio de Siracusa de 1967. Scarfiotti levou un Ferrari 312 de 1966 de 3 litros mentres Parkes pilotaba un de 1967 co morro de 1966 para dar cabida ao seu longo corpo. Compartiron a vitoria ao cruzar a liña de meta nun empate técnico infrecuente. Marcaron un récord de 182´90 km/h, cun tempo oficial de 1 hora 40 minutos 58 segundos para correr 307´7 km.
Brian Redman e Scarfiotti chegaron terceiro e cuarto, respectivamente, no Gran Premio de España de 1968 disputado no Jarama. Ambos pilotaban un Cooper, con Redman competindo no seu segundo Gran Premio de Fórmula Un. A carreira marcou a primeira vitoria de Graham Hill desde.
Pilotando un Cooper, Scarfiotti quedou en cuarto lugar no Gran Premio de Mónaco de 1968, unha carreira marcada polas avarías mecánicas que eliminaron a 11 dos 16 participantes antes de terminar a carreira. O tempo de cualificación de Scarfiotti 1:35.9 estaba ben lonxe do pole, Bruce McLaren, que fixo 1:29.8. Os tempos de clasificación foron obstaculizados por unha pista que estaba esvaradiza pola choiva e a néboa.
Morte
Ludovico Scarfiotti morreu en 1968 nunha carreira de montaña no Roßfeldhöhenringstraße cerca de Berchtesgaden, Alemaña, nos Alpes alemáns. Converteuse no terceiro piloto de Grand Prix en morrer en 1968, seguindo a Jim Clark e Mike Spence. Scarfiotti estragou o seu Porsche 910 durante os ensaios cando o coche saíu bruscamente da pista Rossfeldstrasse e catapultouse a nove metros por unha ladeira cuberta de árbores. O Porsche quedou colgado nas árbores e Scarfiotti foi guindado desde a cabina. O seu corpo foi atopado a uns cincuenta metros de distancia. Morreu na ambulancia debido ás numerosas fracturas. Huschke von Hanstein, o director do equipo de Porsche, declarou que nunca se vira asociado cun accidente mortal durante os dezaoito anos que estivera a cargo do equipo. 55 m. de caucho queimado no freado indicou que Scarfiotti pisara o freo no momento final.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Sequeiro (construción)
250px|dereita|miniatura|Sequeiros en Galiza Un sequeiro é polo xeral calquera lugar onde se pon a secar leña, castañas, pezas de cerámica etc.
Os sequeiros poden atoparse no propio eido cando a casa está preto do souto (normalmente preto dos ríos, e polo xeral nos vales), ou, cando as aldeas están na montaña, áchanse illados nos soutos de xeito que os aldeáns baixan e pasan tempadas a vivir neles. Moitas veces forman agrupacións, coma se fosen mesmo aldeas.
Nalgúns casos de maior complexidade, o sequiero pode ter até un cuarto ou incluso cortes ou forno.
Descrición
Manuel Caamaño explica que existen dous tipos de sequeiros, o máis sinxelo vai dentro da casa-vivenda ou acaroada a esta; e o máis complexo consiste nun edificio autónomo, que incluso pode contar con vivenda.
Normalmente, por atopárense en zonas de montaña, a construción aproveita o desnivel para deseñar a planta terrea e o sobrado. Acostuma ser de planta rectangular, con muros de feitura pouco coidada de cachotaría de xisto ou granito dun espesor de 0,60 a 0,80 cm. Só conta coma vans, cunha porta na planta terrea, outra porta no primeiro andar que dá ao terreo da parte superior do socalco, e unha xanela no sobrado ou primeiro andar. A función desta fiestra é crear unha ventilación para que sequen as castañas. Ás veces aparece unha bufarda na planta terrea co mesmo obxectivo. A cuberta é de dous ou tres vertentes, de tella (terllado) ou lousa (lousado).
A distribución interior da parte terrea consta de dous espazos, un primeiro que dá á porta de entrada, destinado ao almacenamento da leña, e onde pode haber un cortello para un ou dous porcos (azacotados coas castañas más); e un segundo cuarto, o esencial, onde vai a lareira, co teito de canizo por riba. Malia semellaren construcións pouco coidadas, os entramados de madeira do andar, dentro da súa rusticidade, posúe varias solucións construtivas enxeñosas e de curiosa feitura, como por exemplo as táboas cheas de buratos, algúns con enfeites, ou pontóns con formas triangulares, trapezoidais etc para facilitar o paso do fume.
No sobrado ou andar, ademais da almacenaxe e secado das castañas, antes de levalas, tirábaselle a casca golpeándoas nun pisouto, unha plataforma de madeira cunha grosa táboa sobre catro pés. Despois de limpas, as castañas eran levadas en carros ou cabalarías, moitas veces xunto cos porco cebados coas castañas.
Yoel Rodríguez Oterino
Yoel Rodríguez Oterino, nado en Vigo o 28 de agosto de 1988, é un futbolista galego. Xoga de porteiro e o seu actual equipo é o Real Valladolid da Liga 1|2|3, onde xoga cedido polo SD Eibar.
Traxectoria
miniatura|esquerda|220px|Yoel co CD Lugo. Un produto da canteira celeste, Yoel ascendeu ao primeiro equipo na tempada 2009–10 para xogar na Segunda División. A súa estrea co equipo produciuse o 2 de setembro de 2009 ante o Real Unión de Irún. Con todo, non foi ata o 20 de marzo de 2010 cando unha baixa por sanción do seu compañeiro Ismael Falcón lle permitiu debutar co Celta en liga. No partido, que os enfrontaba co Cartagena C. F., Yoel tivo unha notable actuación e o Celta acabou gañando por 1-0.
Na campaña 2010–11, Yoel volvería a comezar de gardameta suplente, pero unha lesión de Falcón permitiulle disputar os últimos partidos de liga e a eliminatoria de ascenso a Primeira División, onde o Celta caería eliminado en primeira rolda a mans do Granada CF.
En 2012, malia o ascenso do Celta a Primeira División, Yoel non cambiaría de categoría. A chegada de Javi Varas á portería celeste desde o Sevilla FC supuxo a cesión de Yoel ao CD Lugo, equipo que acababa de ascender á división de prata do fútbol español. Tras unha tempada na que conseguiu ser un dos mellores gasrdametas da Liga, quedando no terceiro posto do Trofeo Zamora, volve ao seu club de orixe para xogar na Primeira División.
Internacional
O 10 de febreiro de 2010, tras unha serie de boas actuacións na Copa do Rei, foi convocado por Juan Ramón López Caro para participar nunha concentración da selección española sub-21.
Caterine Ibargüen
Caterine Ibargüen Mena, nada en Apartadó o 12 de febreiro de 1984, é unha atleta colombiana de salto de lonxitude, salto de altura e triplo salto, especialidade na que ostenta unha medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Río de Janeiro 2016, dúas medallas de ouro en campionatos mundiais de atletismo, unha de prata nos Xogos Olímpicos de Londres 2012 e un título panamericano. Por outra banda, logrou seis Trofeos de diamante, tres triunfos na Copa Continental da IAAF e nos Xogos Suramericanos Ibargüen conquistou un total de cinco medallas de ouro, tres de prata, e cinco de bronce.
Friedrich Schelling
Inicios e formación
No ano 1777 no mosteiro de Bebenhausen é onde inicia Schelling os seus primeiros estudos que logra sacar brillantemente cunha anticipación de dous anos con respecto aos demais compañeiros. Aproximadamente aos oito anos comeza a aprender letras clásicas e a súa gran capacidade intelectual causa impacto nos mestres. En 1790 con só dezaseis anos ingresa no famoso Seminario de Tubinga. Neste seminario, tiña unha política de carácter conservador e feudal no que había un ambiente marcado pola tradición teosófica-mística que tiñas as súas bases no Renacemento. Aínda que neste centro de estudos intentaban manter un control das tendencias e ideas políticas dos mozos, estes facían lecturas a escondidas de autores que por aquela época non estaban permitidos.
Schelling estudou filosofía e teoloxía no seminario de Tubinga. Alí coñeceu a Hegel e Hölderlin e coma eles, tamén recibiu a influencia da filosofía kantiana e do pensamento de Fichte. A partir diso, foi deixando a teoloxía e centrouse máis na filosofía. Antes dos vinte anos, dise que Schelling xa tiña o seu propio sistema filosófico.
No ano 1792 graduouse coa tese sobre a orixe do mal humano, onde trata de encontrar unha explicación do mal e no ano 1793 realizou un traballo sobre os mitos, buscando a súa esencia e función dentro das culturas primitivas.
Primeiros escritos
En 1792 graduouse cunha tese escrita en latín sobre a orixe do mal humano titulada ''Antiquissimi de prima malorum humanorum origine philosophematis Genes. III. explicandi tentamen criticum et philosophicum'' (Un intento de explicación crítica e filosófica dos máis antigos filosofemas do Xénese) onde trata de encontrar unha explicación histórica do mal dicindo que a humanidade antes era feliz pero despois dunha caída viuse sumida nunha infelicidade. Neste escrito xa se poden distinguir algunhas ideas sobre o futuro movemento romántico.
No ano 1793 escribiu un segundo traballo Sobre mitos, lendas históricas e filosofemas do mundo máis antigo sobre os mitos onde intenta buscar a súa esencia e función dentro da cultura primitiva.
Máis tarde, unha breve estancia en Dresde e Leipzig introdúceo no círculo do primeiro romanticismo e experimenta un sentimento romántico cara a natureza. Este mesmo ano, toma a decisión de deixar o seminario ao igual que Hegel e Hölderlin. No ano 1795 publica Vom Ich als Princip der Philosophie oder über das Unbedingte im menschlichen Wissen (Do Eu como principio da filosofía ou sobre o incondicionado no saber humano) onde aborda a busca dun primeiro principio incondicionado do saber humano que atopará no "Eu absoluto". En 1795 tamén publicou Cartas filosóficas sobre dogmatismo e criticismo.
Etapas da súa filosofía
A primeira etapa corresponde coa súa etapa de xuventude influída por Fitche, aproximadamente polo ano 1795, neste ano publicou a obra Vom Ich als Princip der Philosophie oder über das Unbedingte im menschlichen Wissen. Esta obra apareceu cando Shelling contaba con apenas 20 anos de idade e é a terceira obra publicada por este filósofo. Neste escrito, mostra a preocupación herdada dos postkantianos Schulze, Maimon e Reinhold por facer realidade o soño de Kant de transformar a filosofía en ciencia, e desenvolve a pretensión de Fichte de reducir todo o sistema kantiano a unha única posición Eu=Eu. A tese central deste escrito sostén que o principio de toda filosofía é o Eu absoluto. Schelling concibe o Eu absoluto como liberdade, como pura actividade creadora. Seguramente este escrito foi o máis relevante desta fase inicial da súa produción filosófica.
A segunda etapa viría despois do ano 1796 onde mostra o seu interese pola filosofía da natureza. Foi nesta etapa na que se trasladou á Universidade de Leipzig. No ano 1800 ven o período no que expón a súa filosofía transcendental e a obra máis relevante é o System des transcendentalen Idealismus (Sistema do idealismo transcendental). Esta obra céntrase no que Schelling considera a “verdadeira” filosofía de Fitche: a construción completa do eu, da subxectividade, da autoconciencia. Neste intre, ambos filósofos comprenden que están pensando de forma totalmente diferente. Esta foi a obra máis importante e lograda, tanto na forma como no contido. Posteriormente a esta etapa veu a fase chamada de identidade, que chegou ata 1809 cuxo texto máis importante foi Philosophische Untersuchungen über das Wesen der menschlichen Freiheit (Investigacións filosóficas sobre a esencia da liberdade humana e os obxectos con ela relacionados).
Finalmente, podemos dicir que hai dúas fases máis, a primeira sería nos anos onde se redactan as diversas versións de Die Weltalter (As idades do mundo). Esta obra constitúe a fase máis escura da filosofía de Schelling. A partir do ano 1809 os camiños de Schelling apartáronse da cómoda filosofía de la identidade e centráronse no camiño da relixión e da mitoloxía. O que o autor intenta explicar na obra e como xorde o tempo na eternidade. A segunda etapa estaría dominada pola distinción entre filosofía positiva e negativa.
Julius Benedict
Julius Benedict, nado o 27 de novembro de 1804 e finado o 5 de xuño de 1885, foi un compositor e director de orquestra nado en Alemaña e residente en Inglaterra a maior parte da súa vida.
Traxectoria
Benedict naceu en Stuttgart, fillo dun banqueiro xudeu, aprendeu a compoñer con Johann Nepomuk Hummel en Weimar e Carl Maria von Weber en Dresde; foi Weber quen lle presentou en Viena a Beethoven o 5 de outubro de 1823. Nese ano foi nomeado Kapellmeister do teatro Kärnthnerthor de Viena, e dous anos máis tarde, en 1825 Kapellmeister do teatro San Carlo en Nápoles.
En 1829 estreou a súa primeira ópera, Giacinta ed Ernesto, e en 1830 I Portoghesi in Goa, ningunha das dúas tivo éxito. En 1834 marchou a París e por consello de Maria Malibran marchou a Londres en 1835, onde conseguiu traballo na driección dunha empresa operística no Lyceum Theatre a opereta Un anno ed un giorno que xa estreara Benedict en Nápoles en 1836.
A súa ópera máis coñecida, The Lily of Killarney, escrita baseada en The Colleen Bawn de Dion Boucicault segundo o libretto de John Oxenford e produciuno polo Covent Garden, estreouse o 10 de febreiro de 1862. En 1864 representouse a súa opereta The Bride of Song, o oratorio St Cecilia en 1868, St Peter en 1870, a cantata Graziella en 1882, convertida en ópera en 1883. Tamén elaborou unha sinfonía en 1873.
1309
Mortes
Historia ano a ano
Segunda Liga 2012/13
A tempada 2012–13 da Segunda Liga foi a 23ª edición da segunda competición ligueira de fútbol en Portugal. Esta tempada marcou unha serie de cambios na liga en xeral. O nome da liga foi cambiado de novo a Segunda Liga, da anterior denominación Liga de Honra. Un total de 22 equipos disputaron a liga, fronte aos 16 na tempada anterior. O defensor do título era o Estoril-Praia e o campión foi o Belenenses.
Boi
O termo boi pode referirse a:
ETB 3
Programación
A oferta da canle é infantil e xuvenil, ofrecendo múltiples series de animación e de ficción xuvenil procedentes na súa maioría do programa Betizu. Ademais emite espazos de carácter cultural, tanto espazos divulgativos como documentais e programas de produción propia como Trikitraka Trikitron ou Txirrita. A cadea pretende fidelizar ao público novo á televisión pública do País Vasco, cunha oferta similar a outras canles da mesma temática como Canal Super 3 en Cataluña.
Mycoplasma genitalium
Mycoplasma genitalium é unha especie de bacterias moi pequenas parasitas que viven nas células epiteliais ciliadas dos tractos urinario e xenital humanos. Informouse da súa existencia en 1981, e foi finalmente identificada como unha nova especie de Mycoplasma en 1983. Produce unha enfermidade de transmisión sexual, que pode causar unha morbidez significativa en homes e mulleres, e é un cofactor na transmisión do VIH. En concreto, causa uretrite (inflamación do tracto urinario) en homes e mulleres, e tamén cervicite (inflamación do cérvix uterino) e inflamación pélvica nas mulleres. A súa secuencia xenómica completa publicouse en 1995. Ata 2003, ano en que se descubriu unha arquea chamada Nanoarchaeum equitans aínda máis pequena, este micoplasma era considerado a unidade celular co xenoma máis pequeno. Coa secuenciación do xenoma de Candidatus Carsonella ruddii en 2006, pasou a ser a terceira especie co xenoma máis pequeno coñecido.
En 2008 produciuse un xenoma sintético baseado nela chamado xenoma de Mycoplasma genitalium JCVI-1.0 (siglas do centro de investigación J. Craig Venter Institute, onde foi sintetizado), converténdose no primeiro organismo producido cun xenoma sintético. En 2014, os investigadores do The Scripps Research Institute descubriron unha nova proteína chamada Proteína M de M. genitalium.
Descubrimento e descrición
Mycoplasma genitalium foi illado por primeira vez en 1980 a partir dunha mostra uretral humana de dous homes que padecían uretrite non gonocócica no St Mary's Hospital, Londres. Informou da especie en 1981 un equipo liderado por Joseph G. Tully. Vista con micorscopio electrónico parece unha célula con forma de matraz, xa que ten unha porción terminal estreita que é fundamental para a súa adhesión á superficie das células hóspede. É lixeiramente alongada como un floreiro, e mide 0,7 μm de lonxitude e 0,3-0,4 μm na rexión de máis largura, e 0,006-0,08 μm no extremo. A base é ampla mentres que o extremo estírase formando un pescozo estreito, o cal termina nunha especie de tapa. A rexión terminal ten unha rexión especializada chamada nap, que está ausente noutros Mycoplasma. As probas serolóxicas indican que a bacteria non está relacionada con ningunha especie de Mycoplasma coñecida. A comparación das secuencias xenómicas con outras bacterias uroxenitais como M. hominis e Ureaplasma parvum revelou que M. genitalium é significativamente diferente, especialmente nas rutas metabólicas xeradoras de enerxía, aínda que comparte unha porción básica do xenoma de ~250 xenes que codifican proteínas. A infección por M. genitalium é bastante común, pode transmitirse durante as relacións sexuais sen protección, e pode tratarse con antibióticos.
Proteína M
En febreiro de 2014, The Scripps Research Institute anunciou o descubrimento dunha nova proteína chamada Proteína M de M. genitalium. A proteína foi identificada durante investigacións sobre a orixe do mieloma múltiple, que é un carcinoma de células B, que se pode orixinar por infeccións a longo prazo con certas bacterias. Estudando a infección a longo prazo con M. genitalium e a reactividade dos anticorpos de pacientes de mieloma múltiple a ela, atopouse que ditos anticorpo recoñecían a M. genitalium. A reactividade observada nos anticorpos debíase a que reaccionaban cunha proteína da bacteria nunca antes atopada, a Proteína M, que era a quimicamente responsable de reaccionar con todos os tipos de anticorpos dispoñibles humanos e non humanos. A proteína ten uns 50 kDa e contén 556 aminoácidos. En contra da súa hipótese inicial de que as reaccións dos anticorpos producíanse como resposta a unha infección masiva por esta bacteria, os investigadores atoparon que a Proteína M evolucionou simplemente para unirse a calquera anticorpo que atopase, de maneira que os bloquea e protexe á bacteria da súa acción. Debido a esta propiedade a bacteria pode evadirse eficazmente da acción do sistema inmunitario do hóspede.
Xenoma
O xenoma de M. genitalium consta de 525 xenes situados nun ADN circular de 580.070 pares de bases. En 1991, Scott N. Peterson e o seu equipo da Universidade de Carolina do Norte en Chapel Hill informaron do primeiro mapa xenético desta bacteria para o que usaron electroforese en xel de campo pulsado. Realizaron un estudo inicial do xenoma usando secuenciación aleatoria en 1993, no que atoparon 100.993 nucleótidos e 390 xenes que codifican proteínas. Colaborando con investigadores do Institute for Genomic Research, no cal estaba Craig Venter, obtiveron a secuencia xenómica completa en 1995 utilizando a secuenciación de escopeta (shotgun sequencing). Só se identificaron 470 rexións codificantes preditas (de entre 482 xenes codificantes de proteínas), incluíndo xenes necesarios para a replicación do ADN, transcrición e tradución, reparación do ADN, transporte celular, e metabolismo enerxético. Foi o segundo xenoma bacteriano completo que foi secuenciado, despois do de Haemophilus influenzae. En 2006 o equipo do J. Craig Venter Institute informou que só 382 xenes eran esenciais para as funcións biolóxicas. O pequeno xenoma de M. genitalium fixo que este fose o organismo elixido para o Proxecto do Xenoma Mínimo, un estudo que tiña a finalidade de encontrar o menor conxunto de xenes necesario para soster a vida.
Síntomas da infección
A infección por M. genitalium produce xeralmente graves síntomas clínicos, ou unha combinación de síntomas; pero ás veces pode ser asintomática. Causa inflamación na uretra (uretrite) en homes e mulleres, o cal está asociado con descargas mucopurulentas no tracto urinario, e disuria (sensación de que queima ao ouriñar). Nas mulleres, causa cervicite e enfermidades inflamatorias pélvicas, como a endometrite e a salpinxite. Tamén se sospeita que é un factor de infertilidade das tubas uterinas. As análises de reacción en cadea da polimerase indicaron que é unha causa da uretrite non gonocócica aguda e probablemente da crónica. A diferenza das infeccións por outros Mycoplasma, esta infección non está asociada con vaxinose bacteriana. Está fortemente asociada coa intensidade da infección por VIH. Tamén se sospeita que xoga un papel no desenvolvemento dos cancros de próstata e de ovario e de linfomas.
Leprechaun
miniatura|dereita|220px|Leprechaun. Un leprechaun (en leipreachán) é unha criatura fantástica propia da mitoloxía irlandesa. Adóitase representar como un home pequeno con barba, que leva un abrigo e un sombreiro, e que gosta de facer trasnadas. Segundo a cultura popular os leprechauns son criaturas solitarias que fan e remendan zapatos e que posúen unha pota de ouro ao final do arco da vella. Se son capturados por un ser humano teñen o poder máxico de conceder tres desexos a cambio da súa liberdade. Ao igual que acontece con outras criaturas fantásticas de Irlanda, os leprechauns están relacionados cos Tuatha Dé Danann.
Mycoplasma genitalium
Tratamento
O tratamento pode variar entre países, pero xeralmente se utiliza un tratamento cos antibióticos azitromicina e doxiciclina. Como tratamentos alternativos están a eritromicina ou o eritromicina etilsuccinato ou ofloxacina ou levofloxacina. Outra alternativa é a moxifloxacina.
Leprechaun
As representacións modernas dos leprechauns baséanse en gran medida en caricaturas e estereotipos despectivos dos irlandeses do século XIX.
Mycoplasma genitalium
Vida sintética
En outubro de 2007, Craig Venter anounciou que un equipo de científicos liderados polo Premio Nobel Hamilton Smith no J. Craig Venter Institute construíran con éxito un ADN sintético que planeaban utilizar para preparar o que sería o primeiro xenoma sintético. Venter dixo que construíran un ADN unindo 381 xenes que constaba de 580.000 pares de bases, que estaba baseado no xenoma de M. genitalium. En xaneiro de 2008 anunciaron a creación dunha bacteria sintética que denominaron Mycoplasma genitalium JCVI-1.0 (o nome da cepa indica as siglas do J. Craig Venter Institute co seu número de espécime). Primeiro sintetizaron e ensamblaron un xenoma completo de 582.970 pares da bacteria. Nas etapas finais de síntese clonaron o ADN na bacteria E. coli para a produción de nucleótidos e secuenciación. Isto produciu grandes fragmentos de aproximadamente 144.000 pares de bases ou 1/4 do xenoma total. Finalmente, os produtos foron clonados no lévedo Saccharomyces cerevisiae para sintetizar os 580.000 pares de bases definitivos. O tamaño molecular do xenoma da bacteria sintética é de 360.110 kDa. Se os imprimimos cun tamaño de letra de 10 puntos, as letras deste xenoma ocuparían 147 páxinas.
En xullo de 2012, a Universidade Stanford e o J. Craig Venter Institute anunciaron a simulación con éxito do ciclo vital completo dunha célula de Mycoplasma genitalium na revista Cell. O organismo enteiro é modelado en termos dos seus compoñentes moleculares, integrando todos os procesos celulares nun só modelo. Usando programación orientada a obxectos para modelar as interaccións de 28 categorías de moléculas como o ADN, ARN, proteínas, e metabolitos, e executándoa nun grupo de Linux de 128-core, a simulación tarda 10 horas para que unha soa célula de M. genitalium se divida unha vez, o que é aproximadamente o mesmo tempo que tarda a célula real, e xera medio xigabytes de datos.
Leprechaun
Aparencia
Os leprechauns tiñan orixinalmente unha aparencia diferente dependendo do lugar de Irlanda no que se atopasen. Antes do século XX dicíase que os leprechauns vestían de vermello e non de verde. Samuel Lover, describe un leprechaun en 1831 do seguinte xeito:
"... moi elegante no seu vestir, non obstante, leva un abrigo vermello de corte cadrado ricamente anoado con ouro, un sombreiro bicorne, zapatos e fibelas."
De acordo co dramaturgo irlandés William Butler Yeats, as criaturas solitarias como os leprechauns levan chaquetas vermellas mentres que as criaturas e fadas gregarias van de verde. "'A chaqueta dun leprechaun ten sete ringleiras de botóns para sete ringleiras de ollais. Na costa occidental de Irlanda dise que a chaqueta vermella está cuberta por outra de friso. No Ulster a criatura leva un bicorne e cando se sente inusualmente falcatrueira salta sobre unha parede e xira, equilibrándose na punta do sombreiro e cos talóns no aire .'"
De acordo con David Russell McAnally,"'Mide tres pés de alto e viste unha pequena chaqueta vermella. Leva pantalóns vermellos cunha fibela en cada xeonllo, medias grises ou negras e un sombreiro bicorne, do estilo de hai un século, sobre unha face pequena, vella e murcha. Arredor do pescozo leva unha gorgueira isabelina e volantes de encaixe no pulso. Na salvaxe costa occidental, onde os ventos do Atlántico traen case constantemente choiva, prescinde da gorgueira e os volantes e leva un abrigo friso sobre a súa fermosa chaqueta vermella, así que, se non fora polo sombreiro bicorne, poderías pasar a carón dun leprechaun pola estrada e nunca saber se é el realmente.'"
Criaturas relacionadas
O leprechaun está relacionado co clurichaun e co far darrig, que tamén son descritos como criaturas solitarias na mitoloxía irlandesa. O trasno da mitoloxía galega presenta semellanzas co leprechaun, pois tamén é anano, gosta das falcatruadas e adoita vestir de vermello.
Exemplos de algoritmos en varias linguaxes
Este artigo ilustra algúns exemplos en varias linguaxes de programación para ilustrar a sintaxe de cada unha. O algoritmo implementado é simplemente facer a suma entre dous valores.
Haskell
suma :: Integer -> Integer -> Integer -- (asinatura) suma a b = a + b
Logo
defina "SumaDeDousValores a b [escriba suma :a :b]]
Candelaria
miniatura|300px|Vista xeral da Candelaria. Candelaria é un municipio e cidade española pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife, nas Canarias. Está situado na vertente sueste da illa de Tenerife. O municipio atópase a vinte quilómetros ao sur da capital; Santa Cruz de Tenerife. É un lugar de frecuentes peregrinacións por atoparse nesta vila a imaxe da Patroa das Canarias, a Virxe de Candelaria. O municipio de Candelaria ten unha grande importancia non só relixiosa, senón tamén histórica, pois nel uníronse as culturas guanche e castelá contorna á imaxe da Virxe de Candelaria. Pertence á comarca do Val de Güímar, da cal é capital económica, aínda que non histórica xa que este título confíreselle a Güímar, municipio ao que Candelaria pertenceu desde sempre xunto cos veciños Arafo e Fasnia.
Tiña unha poboación de 22.477 habitantes en 2008.
Lugares de interese relixioso
O municipio de Candelaria acolle a peregrinación anual de Candelaria (en febreiro e en agosto, esta última é a máis importante), así como aos peregrinos que visitan o municipio en todas as demais épocas do ano. As principais paradas da súa visita son a Basílica da Candelaria e a Cova de Achbinico.
Basílica de Nosa Señora da Candelaria
miniatura|300px|Praza e Basílica da Candelaria. A Basílica de Nosa Señora da Candelaria, declarada Ben de Interese Cultural, é o templo máis importante do municipio e un dos principais templos do arquipélago, pois é onde se atopa a imaxe da Patroa das Canarias. É o principal templo dedicado á Virxe María nas Illas Canarias, e é tamén o santuario que atrae máis peregrinos.
Cova de Achbinico
A Cova de Achbinico tamén chamada Cova de San Blas, foi o primeiro templo cristián das Canarias, neste lugar os guanches renderon culto á Virxe de Candelaria. Esta cova atópase detrás da Basílica e é visitada por peregrinos, que adoitan levar e deixar veas acesas e facer peticións á Virxe. Dentro da cova hai unha réplica en bronce da Virxe de Candelaria.
Anders Borg
Anders Erik Borg, nado en Estocolmo o 11 de xaneiro de 1968, é un economista e político sueco, dende 2006 ocupa o cargo de Ministro de Finanzas do Goberno sueco. Pertence ao Partido Moderado de Suecia (Moderata samlingspartiet).
Galería de imaxes de Monterrei
Galería de imaxes do concello de Monterrei na provincia de Ourense.
Netvibes
Netvibes é un servizo web que actúa a modo de escritorio virtual personalizado, similar á "Páxina Principal Personalizada" do Google ou MSN Live.
Características
Visualmente está organizada en lapelas ou pestanas (tabs), onde cada unha, polo xeral, é en si un agregador de diversos módulos e widgets desprazables previamente definidos polo usuario. Estes módulos, á súa vez, actúan como pequenas fiestras cuxo contido é xerado por outro servizo web ou por miniaplicacións.
Hai módulos que permiten despregar o contido xerado por outras páxinas que funcionan como fontes (Feed) de RSS/Atom; por exemplo, os diarios e os blogs.