cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Jonquera
Xeografía
O municipio está situado a 57 km ao norte da capital provincial, na comarca do Alt Empordà; no límite entre España e Francia, xunto á comarca francesa do Vallespir. Accidentado pola serra da Albera. Predominan as sobreiras.
Historia
Desde o século XIII e ata o fin do réxime señorial, a mediados do século XIX, foi posesión dos Rocabertí. O Tratado dos Pireneos (1659) situou a nova fronteira entre lles monarquías hispánica e francesa na serra do Albera, feito que marcou a historia posterior de La Jonquera.
Escudo
O escudo de La Jonquera é un escudo acantonado, de prata, un feixe de engras de sinople cun atado de ouro. O escudo esta coroado por unha coroa mural de vila. Os juncos son un elemento parlante tradicional, relativo ao nome da vila.
O escudo foi aprobado o 17 de decembro do 1990.
Demografía
La Jonquera ten un total de 3.020 habitantes, dos cales 1.564 son homes e 1.456 mulleres segundo datos do INE 2006. En 2005 habían 3.016 habitantes dos cales 1.556 eran homes e 1.460 mulleres segundo datos do INE.
Núcleos de poboación
La Jonquera está formado por cinco núcleos ou entidades de poboación:
Economía
A agricultura de secaño e a manipulación do cortiza foron as actividades económicas máis importantes. Hoxe en día, a base da economía municipal é a actividade derivada da aduana do Portús. É un importante centro de servizos ao transporte, gran cantidade de actividade comercial pola súa proximidade a Francia.
Comunicacións
A estrada N-II e a autoestrada AP-7, saída de acceso número 2, comunican o municipio co resto da comarca e a provincia.
Andavao, Boimorto
Neste lugar a finais de setembro Luz Casal organiza o Festival de la Luz.
Illa Kuhn
A illa Kuhn (Kuhn Ø) é unha illa costeria na Baía Hochstetter, no leste de Groenlandia. Hai depósitos de carbón na illa.
Xeografía
Esta illa atópase ao norte de Wollaston Foreland, separada do continente por un angosto estreito, o Figely Fjord no Mar de Groenlandia. As illas que se atopan máis lonxe da costa na baía son Illa Shannon e as Illas Pendulum.
Vuelta a España 2015
A Volta a España 2015 foi a 70º edición da Volta a España, a terceira volta máis importante do mundo. Comezou o 22 de setembro en Marbella e tras percorrer 3.358 quilómetros rematou o 13 de setembro na Praza de Cibeles de Madrid. O percorrido contou con 21 etapas: unha contra reloxo por equipos inicial, outra contra reloxo individual, cinco de media montaña, seis de alta montaña e oito planas.
Nas clasificacións secundarias: Alejandro Valverde gañou a clasificación por puntos, Omar Fraile a clasificación da montaña e o Movistar Team logrou a clasificación por equipos.
A gran revelación da carreira foi o mozo e gran contrarreloxista neerlandés Tom Dumoulin que chegaba á Vuelta como favorito para a etapa 17, pero que resultou un óso duro de roer e que despois de aguantar só os ataques dos seus rivais caeu na penúltima etapa ao perder máis de oito minutos con Fabio Aru, o que até aquel intre era segundo na carreira. Por isto todo, a organización premiouno co Premio Super Combativo.
Equipos
Na competición participaron 22 equipos diferentes, 17 da categoría UCI World Tour e 5 da categoría Profesional Continental invitados pola organización (Cofidis, Solutions Crédits, Colombia, Caja Rural-Seguros RGA, Team Europcar e MTN Qhubeka). En total tomaron a saída 198 ciclistas de 22 equipos (9 participantes por equipo).
Clasificación xeral
A seguinte táboa amosa as vinte primeiras posicións da clasificación xeral tralo remate da Volta 2015:
Distrito de Graz-Umgebung
Graz-Umgebung é un distrito do estado de Estiria (Austria).
Localidades con poboación (ano 2018)
Barrios, aldeas e outras subdivisións do municipio indícanse con letras pequenas.
Galería de imaxes do Club Deportivo Lugo
Galería de imaxes do Club Deportivo Lugo.
Biface
miniatura|Biface - Venerque - France En arqueoloxía un biface é unha ferramenta lítica prehistórica. A pedra entallábase xeralmente polos dous lados de forma simétrica, polo común coa zona de remate en punta e a base arrondeada; porén hainos tamén con outras formas. O seu tamaño medio oscila entre os 8 e os 15 cm. Apareceu hai 1.6 millóns de anos en África, con probabilidade elaborados pola especie Homo ergaster. Os bifaces caracterizan o período achelense pero tamén están presentes no Paleolítico Medio e posteriormente.
Diocese católica latina de Sobral
A diocese de Sobral é unha sede da Igrexa Católica Latina sufragánea da arquidiocese de Fortaleza pertencente á rexión eclesiástica Nordeste 1 do Brasil. Comprende a cidade de Sobral, constituíuse o 10 de novembro de 1915. O seu bispo dende 2010 é Odelir José Magri.
Segundo datos de 2004 a diocese conta con 731.554 bautizados sobre unha poboación total de 863.713, o 84.7% da poboación. Comprende 26 parroquias e ten 54 sacerdotes e 125 relixiosos.
Infinity Ward
Infinity Ward é unha compañía de videoxogos norteamericana fundada en 2002 por 22 antigos empregados de 2015, Inc.. En outubro de 2003 foi contratada por Activision, que lle encargou a programación de varias entregas de Call of Duty.
Reputación do estudo
O seu primeiro xogo que programou foi Call of Duty, que recibiu boas críticas e varios premios. Tanto Call of Duty 4: Modern Warfare coma Call of Duty: Modern Warfare 2 lograron vender máis de 10 millóns cada un deles.
Motores gráficos empregados
A primeira creación do estudo empregou o motor Id Tech 3, mentres que Call of Duty 2 empregou unha versión modificada do mesmo motor, que agora soportaba DirectX 9. Para Modern Warfare usaron un motor propio, non aplicado en previos videoxogos. O mesmo motor foi empregado por Activision noutros xogos da compañía, coma Call of Duty: World at War e Quatum of Solace. Para Modern Warfare 2 optaron por unha versión máis avanzada do motor de Modern Warfare, denominada IW 4.0.
Conflito con Activision
En marzo de 2010, Activision despediu a dous dos empregados de maior rango de Infinity Ward. Activision alegou que a decisión se debía a que ambos os dous mantiñan en segredo conversacións con Electronic Arts. Pola súa banda, os despedidos reclaman que Activision non cumpriu cunha serie de pagamentos derivados das vendas de Modern Warfare 2. Reclaman ademais os dereitos da franquía Modern Warfare. Días despois, Activision afirmou que Infinity Ward seguirá sendo un dos piares da programación de Call of Duty.
Rego, A Balsa, Muras
Rego é un lugar da parroquia da Balsa no concello lugués de Muras na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Selva (homónimos)
O termo Selva pode referirse a:
Glándula lacrimal
miniatura|dereita|Esquema do ollo (á dereita estaría o nariz). Glándula lacrimal na parte superior (a). b. Punto lacrimal superior. c. Conduto lacrimal superior. d. Saco lacrimal e. Punto lacrimal inferior. f. Conduto lacrimal inferior. g. Conduto nasolacrimal. miniatura|dereita|Aparato lacrimal, formado pola glándula lacrimal e os canais que comunican coas fosas nasais.
As glándulas lacrimais son un par de glándulas con forma de améndoa, situadas unha sobre cada ollo, que producen unha secreción acuosa que orixina as bágoas ou lágrimas. Están situadas na parte superior externa ou lateral do ollo (é dicir, a contraria da parte medial ou nasal), na fosa lacrimal do óso frontal na órbita ocular. A glándula lacrimal produce bágoas que humedecen, limpan e lubrifican a superficie do ollo. Esta secreción é drenada polos canais lacrimais que comezan no ángulo nasal do ollo e conectan co canal nasolacrimal, que desemboca nas fosas nasais. A inflamación da glándula lacrimal chámase dacrioadenite.
Porcións
Os anatomistas dividen a glándula en dúas seccións. A máis pequena é a porción palpebral, situada moi preto do ollo, sobre a superficie interna da pálpebra. Se a pálpebra superior se reverte, pode verse a porción palpebral da glándula.
A outra porción é a porción orbitaria, que contén finos condutos interlobulares que se unen para formar os condutos excretores principais. Na parte superolateral do fórnix conxuntival superior ábrense de 3 a 9 condutos excretores. O fluído segregado recóllese no fórnix conxuntival da pálpebra superior, e pasa sobre a superficie do ollo, humedecéndoo, ata chegar aos puntos lacrimais, que son os pequenos poros situados no ángulo interno (ou medial ou nasal) das pálpebras. Os puntos lacrimais dan paso a dous condutos lacrimais duns 10 mm, superior e inferior, que se xuntan formando unha ampola e ábrense no saco lacrimal, que é a porción cega do conduto nasolacrimal. O conduto nasolacrimal ten uns 18 mm, diríxese cara a abaixo e desemboca nas fosas nasais na parte anterior do meato nasal inferior, onde van parar as bágoas ; este conduto ten uns pregamentos na parte final que impiden a entrada de aire nel desde as fosas nasais.
Microanatomía
A glándula lacrimal é unha glándula tubuloacinar composta formada por moitos lóbulos separados por tecido conectivo. Cada lóbulo contén moitos acinos secretores. As células secretoras apoian sobre unha lámina basal e conteñen gránulos de secreción grandes e pálidos e pinguiñas lipídicas, e teñen canalículos secretorios. Entre elas e a lámina basal hai células mioepiteliais. As células dos acinos son serosas e producen unha secreción acuosa que contén auga, cloruro de sodio (sal común) e proteínas como o encima lisozima, con propiedades antibacterianas, e outras como a lipocalina, lactoferrina e lacritina. Ademais, as bágoas que forman a película lacrimal que cobre o ollo incorporan lípidos segregados polas glándulas de Meibomio ou tarsais das beiras das pálpebras, e mucina procedente das células caliciformes da conxuntiva.
Cada acino consiste nun conxunto de células glandulares lacrimais, que teñen os seus ápices apuntando á luz central do acino.
A luz central do acino converxe coa de moitos outros, formando condutos intralobulares, e despois estes únense formando condutos interlobulares. Esta glándula carece de condutos estriados.
Innervación
A secreción da glándula está controlada polo sistema nervioso vexetativo. A innervación parasimpática da glándula orixínase no núcleo lacrimal do nervio facial na ponte de Varolio. A innervación simpática realízana fibras postganglionares simpáticas procedentes do ganglio cervical superior.
Departamento de Durazno
dereita|250px|miniatura|Localización do departamento no Uruguai Durazno é un departamento uruguaio que se acha no medio do país e cuxa capital é a cidade homónima.
Conta cunha extensión de 11.643 km² e cunha poboación no 2004 de 58.859 habitantes.
Glándula lacrimal
Irrigación sanguínea
Recibe irrigación sanguínea da arteria lacrimal, derivada da arteria oftálmica. O sangue venoso retorna pola vea oftálmica superior.
Departamento de Durazno
Limita ao norte co departamento de Tacuarembó, ao leste co de Cerro Largo, ao sueste co de Treinta y Tres, ao sur co de Florida, ao suroeste co de Flores e ao noroeste co de Río Negro.
HC Donbass
O equipo recibe o seu nome da súa localización xeográfica no corazón do Bacia Donets (Donbas).
Manuel Cabaleiro Goás
Manuel Cabaleiro Goás, nado na Coruña o 6 de xaneiro de 1918 e finado en Santiago de Compostela o 1 de febreiro de 1977, foi un psiquiatra e antropólogo galego.
Traxectoria
En 1943 abriu en Ourense con Nicandro Pérez Vázquez un sanatorio psiquiátrico privado. Entre 1954 e 1961 realizou estancias de varios meses en centros psiquiátricos europeos de Francia, Suíza e Alemaña, visitando Sainte-Anne, con Delay, Charenton, con Henri Baruk, Bonneval, con Henri Ey, e o Centro de Tratamento e Readaptación en Neully-Sur-Marne. No verán de 1959 o Patronato Nacional de Asistencia Psiquiátrica (PANAP) inaugura o Hospital Psiquiátrico de Toén que dirixiu Cabaleiro até a súa morte.
Aeroporto de Palmerston North
O aeroporto de Palmerston North, orixinalmente chamado aeródromo de Milson, é un aeroporto na rexión de Manawatu-Wanganui de Nova Zelandia, servindo á cidade de Palmerston North e ao centro da Illa Norte do país. Está situado no suburbio de Milson, a uns 5,5 quilómetros ao nordés do centro da cidade. O aeroporto pertence totalmente ao Consello da cidade de Palmerston North. É o oitavo aeroporto máis concorrido do país, con 515 727 pasaxeiros no ano fiscal 2016.
San Xusto, San Xusto, Carballeda de Valdeorras
San Xusto é un lugar da parroquia da San Xusto no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 59 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 28 eran homes e 31 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 61 habitantes (29 homes e 32 mulleres).
Luís III de Francia
Luís III de Francia chamado o Novo, nado en 863 ou 864 e finado o 5 de agosto de 882, foi rei de Francia (879 - 882).
A coroación de Luís III
Luís III, fillo de Luís o Tatexo, e Ansgarda de Borgoña, converteuse en rei dos francos á morte do seu pai no 879, cando tiña aproximadamente 16 anos. Fora designado como único sucesor polo seu pai, baixo a tutela de Bernardo Plantapilosa, e con Hugo o Abade e Bosón de Provenza como colaboradores. Esta acción tutelar designada polo pai non estaba relacionada coa súa idade, senón coa desconfianza do defunto rei, porque o seu fillo se rebelara o ano anterior. En setembro dese ano os homes de confianza (Bernardo Plantapilosa, Hugo o Abade, Bosón de Provenza e Teodorico de Vergy) do reino dos francos occidentais, coroaron rei as Luís III respectando a derradeira vontade de Luís II pero incluíndo nesta coroación ao irmán mediano, Carlomán, que pasaría á historia como Carlomán II. A cerimonia de coroación tivo lugar na abadía beneditina de Ferrières, preto de Montargis, e a cerimonia estivo presidida polo arcebispo Ansexiso de Sens.
Distribución de territorios
En marzo de 880, nunha reunión en Amiens, tivo lugar un repartimento das responsabilidades do goberno: Luís encargaríase de Austria, mentres que o seu irmán Carlomán faríase cargo de Borgoña, Aquitania e a Septimania. miniatura|Adversarios de Luís III rei dos francos occidentais Á morte de Lotario II de Lotarinxia, os seus tíos Carlos o Calvo (rei dos francos occidentais) e Luís o Xermánico (rei dos francos orientais) non recoñeceron ao fillo bastardo de Lotario, Hugo, que era duque de Alsacia, e repartíronse os seus territorios co tratado de Meersen de 870. Nove anos despois, Hugo levantouse contra o neto de Carlos o Calvo, tentando recuperar os territorios que foran do seu pai. miniatura|O imperio carolinxio en 880, segundo o Tratado de Ribemont. O tío de Hugo, duque de Alsacia, chamado Luís o Mozo, convértese en inimigo de Luís III, o motivo tamén é tentar recuperar os territorios usurpados de Lotarinxia. Para facer fronte ao ataque normando, os dous irmáns Luís III e Carlomán II víronse obrigados a negociar a paz. A principios do ano 880 asinan o Tratado de Ribemont. Cando todo parecía estar dirixido á paz, xurdiu un novo inimigo. O que fora nomeado conselleiro, Bosón de Provenza, proclamouse rei (da Borgoña Cisxurana, incluída a Provenza). En agosto do ano 880, entraron en batalla contra Bosón, preto da cidade de Mâcon. Pero as tropas de Bosón non foron derrotadas ata a batalla de Crêches-sur-Saône, coa que os carolinxios recuperaron o condado de Mâcon.
Loita contra os viquingos
miniatura| A vitoria de Luís III e [[Carlomán II sobre os viquingos no 879, pintura de Jean Fouquet. ]] O 30 de novembro de 879, preto do río Viena, Luís e Carlomán enfrontáronse aos viquingos, resultando vitoriosos. En agosto de 881 os viquingos volveron atacar, pero os invasores foron derrotados na batalla de Saucourt-en-Vimeu, na que morreron uns 8.000 viquingos. Esta vitoria pasou á historia contada nun poema coñecido como o Ludwigslied ou a Chanson de Louis (tamén coñecido en francés porque o manuscrito se conserva en Valenciennes; a "canción de Luís" en galego), escrito en antigo alto alemán, a lingua precursora do alemán actual.
Morte de Luís
Luís III tivo unha vida curta, morreu o 5 de agosto de 882, cando tiña uns 19 anos. Fracturou o cranio contra o lintel dunha porta demasiado baixa mentres pasaba por baixo de a cabalo, segundo contan perseguindo a filla dun tal Germond ·. O seu corpo foi sepultado na abadía de Saint-Denis e o seu irmán debeu gobernar en solitario dese aquela.
A Igrexa, Paderne, Oza-Cesuras
A Igrexa é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
A Medua, San Xusto, Carballeda de Valdeorras
A Medua é un lugar da parroquia da San Xusto no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 43 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 19 eran homes e 24 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 43 habitantes (20 homes e 23 mulleres).
Jim Carrey
James Eugene "Jim" Carrey, nado o 17 de xaneiro de 1962, é un actor, comediante, cantante e escritor canadense-estadounidense. Recibiu dous Globos de Ouro e tamén foi candidato en catro ocasións. É coñecido polas súas enerxéticas e carismáticas interpretacións, e foi descrito como unha das maiores estrelas de cine de Hollywood.
Carrey gañou recoñecemento en 1990, nun papel recorrente na comedia In Living Color. Os seus primeiros papeis protagonistas en grandes producións foron Ace Ventura: Pet Detective (1994), Dous parvos moi parvos (1994), The Mask (1994) e Ace Ventura: When Nature Calls (1995). En 1997, recibiu a aclamación da crítica pola súa actuación en Liar Liar, que lle valeu un nomeamento ós Globos de Ouro como mellor actor. Posteriormente, actuou en The Truman Show (1998) e Man on the Moon (1999), cos cales gañou sendos Globos de Ouro como mellor actor.
Xosé Manoel Núñez Seixas
Xosé Manoel Núñez Seixas, nado en Ourense o 15 de marzo de 1966, é un historiador galego.
Traxectoria
Estudou Historia, especialidade Historia Contemporánea, nas Universidade de Santiago de Compostela e na Université de Bourgogne (Dijon). Foi investigador doutorando no Instituto Universitario Europeo (IUE) de Florencia (1989-1992), onde se doutorou en Historia Contemporánea baixo a dirección dos profesores Heinz-Gerhard Haupt e Stuart J. Woolf.
O seu labor investigador céntrase na análise comparada e transnacional dos nacionalismos subestatais e estatais, tanto ibéricos como europeos, no século XX, ben como nos estudos migratorios (especialmente da emigración galega a América), na historia cultural da guerra, sobre todo da segunda guerra mundial e da Guerra Civil Española, e mais na memoria das ditaduras. Sobre eses temas ten máis dunha ducia de monografías en galego, inglés, alemán, francés, portugués, castelán e catalán, amais de abondosos artigos en revistas ibéricas e internacionais, e capítulos en libros colectivos de ámbito europeo e internacional. Fai parte de varios consellos asesores de revistas galegas, ibéricas e internacionais, como Ayer, Historia del Presente, Análise Social e European History Quarterly, ben como do consello de redacción das revistas Historia Social (Valencia) e Passato e Presente (Florencia). Entre 2021 e 2023 dirixiu a revista Sémata (Santiago de Compostela).
Foi profesor titular (1994-2007) e, dende 2007, catedrático da Universidade de Santiago de Compostela. Igualmente, foi profesor convidado de varias universidades europeas (Bielefeld, Zentrum für zeithistorische Forschung Potsdam, París VII, París X), arxentinas (Mar del Plata), italianas (Verona e Torino) e norteamericanas (Stanford, City University of New York). Tamén foi profesor visitante entre 2014 e 2018 do Colexio de Europa, Natolin (Varsovia).
Dende xullo de 2018, é tamén vicepresidente do Consello da Cultura Galega, onde dirixe o Arquivo da Emigración Galega. É igualmente coordenador do Grupo de Investigación da USC Historia política e dos nacionalismos (HISPONA).
Vida persoal
Casado coa historiadora alemá Henrike Fesefeldt, é pai de dúas fillas.
Mary Prince
miniatura|Portada da primeira edición Mary Prince, nada en Brackish Pond (Bermudas) arredor do 1 de outubro de 1788 e finada despois de 1833, foi unha abolicionista e autobiógrafa británica, nada nunha familia de escravos de orixe africana. Despois da súa fuxida, cando vivía en Londres, escribiu o seu relato de escravitude Mary Prince, unha escrava das indias occidentais (1831), que foi a primeira información sobre a vida dunha muller negra publicada no Reino Unido. Esta descrición en primeira persoa das brutalidades da escravitude, publicada nun momento en que esta aínda era legal nas Bermudas e nas colonias británicas do Caribe, tivo un efecto estimulante no movemento antiescravitude. Foi reimpreso dúas veces no seu primeiro ano.
Prince transcribira a súa historia mentres vivía e traballaba en Inglaterra na casa de Thomas Pringle, fundador da Anti-Slavery Society. Ela marchara a Londres co seu dono e a súa familia en 1828 dende Antiga.
Santa Cruz, Santa Cruz, Carballeda de Valdeorras
Santa Cruz é un lugar da parroquia da Santa Cruz no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 38 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 20 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 40 habitantes (22 homes e 18 mulleres).
Branta
Branta é un xénero de aves anseriformes da familia dos anátidos e subfamilia dos anserinos.
O hábitat propio destas aves corresponde principalmente ás costas marítimas do Hemisferio Norte, en latitudes polares e subpolares, sendo en Europa os seus límites máis meridionais as costas de Bélxica e Inglaterra, aínda que nalgúns invernos crus algunhas especies poden chegar como divagantes até a península Ibérica (incluíndo Galicia).
Branta canadensis tamén aniña nas beiras dos grandes lagos.
A súa morfoloxía é semellante á dos patos e, en particular, á dos gansos, cos que comparten subfamilia. Así mesmo, son especies nidífugas; isto é, os pitos apenas nacen saen do niño, tendo os neonatos de Branta leucopsis, a dicir de moitos, o récord animal en salto de altura desde o niño.
Un destes gansos case acabado de nacer, cuxo niño adoita estar nunha fenda dun cantil ao abeiro do vento, lánzase case verticalmente uns 25 m cara á unha praia de duros croios en busca de comida.
O xénero foi descrito por primeira vez en 1769 polo médico, entomólogo e naturalista de cultura italiana nacido nunha rexión do Tirol de fala italiana, baixo o dominio daquela do Imperio Austríaco, Giovanni Antonio Scopoli (1723-1788).
Especies
O xénero Branta inclúe seis especies:
Crenzas
Até ben entrada a Idade Moderna estes gansos (e outras aves de corpo semellante, como os patos) eran de consumo permitido durante a coresma, xa que se os consideraba "crustáceos desenvolvidos" e mesno "peixes". O argumento para tan curiosa taxonomía obedecía a que certos moluscos (así se consideraban daquela), en especial os percebes, teñen uns órganos semellantes a plumas, e a tradición popular supoñía que estas aves eran individuos adultos de percebes.
Alexandre III de Rusia
Alexander Alexandrovich Romanov (en ruso: Александр III Александрович Романов), nado o 10 de marzo de 1845 e finado o 1 de novembro de 1894, foi tsar de Rusia co nome de Alexandre III entre o 14 de marzo de 1881 e o 1 de novembro de 1894. Foi pai de Nicolao II e de Miguel II.
Vida
250px|miniatura|esquerda|25 rublos da Rusia imperial do [[1909.]] Alexandre foi o segundo fillo de Alexandre II de Rusia e María de Hesse, e ao non ser o herdeiro ao trono recibe a desaxeitada educación que entón recibían os grandes duques, pero logo da morte do seu irmán máis vello en 1865 baixo a dirección de Pobedonostsef recibe unha educación tradicionalista e antidemocrática que seguirá cando chegue ao trono. En 1866 casa con Dagmar de Dinamarca, a segunda filla do rei de Dinamarca, Cristián IX. Dagmar, unha moza fermosa (aínda que non posuía a beleza da súa irmá, que casara co Príncipe de Gales en 1863), estivera prometida co irmán máis vello do futuro Alexandre III. Se ben parecía que a unión non tería futuro, resultou ser unha parella unida e feliz, e xuntos tiveron seis fillos. En 1868 naceu o seu primeiro fillo, o futuro tsar Nicolao II. Un ano máis tarde naceu outro neno, ao que lle puxeron o nome de Alexandre, pero morreu ao ano seguinte. En 1871 naceu un fillo máis, Xurxo, e catro anos máis tarde, en 1875, naceu a primeira filla, Xenia (pronunciado Ksenia), que sería a favorita de Dagmar. Tres anos despois naceu un fillo máis, Miguel, que chegaría a se-lo sucesor do seu irmán máis vello durante unhas 24 horas, xusto antes de que se proclamase a república en Rusia. En 1882 naceu unha derradeira filla, Olga, que sempre estivo máis preto do corazón paterno que da emperatriz.
Alexandre sucedera ó seu pai en 1881 tralo seu asasinato por unha banda de anarquistas. Como resposta á inestabilidade social en Rusia e tamén á que se estaba a dar dentro da mesma familia real empurrou a Alexandre a tomar serias medidas conservadoras. En 1886 decretou, por exemplo, que o título de Grande Duque ou Grande Duquesa podería ser empregado soamente polos fillos e netos ou netas (por liña masculina) dun emperador. Outros parentes emparentados máis de lonxe ó emperador (os seus bisnetos incluídos) só levarían o título de Príncipe ou Princesa do Sangue Real. Aínda que non tódolos membros da familia real acataron a medida de boa gana, Alexandre non atopou resistencia algunha, e foi un modelo de Tsar de Rusia. Nunca máis podería Rusia ter un tsar tan axeitado nin tan tradicional coma Alexandre III. Quizais o seu maior erro foi o de non ensinarlle ó seu fillo os principios de goberno en Rusia, razón pola cal, cando Nicolao chegou ó trono en 1894, se atopara pouco preparado para o seu deber como emperador.
As relacións entre Alexandre III e o seu fillo máis vello, o herdeiro Nicolao, foron xeralmente boas, aínda que non tiñan moitas cosas en común, mesmo no físico. Onde o tsar era impoñente, o herdeiro era feble, e onde Alexandre era grande, Nicolao era máis ben pequeno, pois herdara o físico da súa nai.
O carácter de Alexandre III era apracible, e prefería quedar na casa no lugar de saír coa súa muller ás festas da sociedade rusa.
Un grave accidente de tren en 1888 na vila de Borki, no que morreron varias persoas e no que toda a familia real se viu involucrada, deixou ó Tsar gravemente enfermo. Unha longa enfermidade renal o levou ó cadaleito en 1894, en Livadia (Livadia, naquel entón parte do Imperio Ruso e hoxe en Ucraína), pouco antes da voda do seu fillo máis vello cunha curmá, Alexandra de Hesse-Darmstadt, neta da raíña Vitoria I do Reino Unido. O reinado de Alexandre III foi o único na historia de Rusia no que o país non estivo involucrado nunha guerra, e o seu legado axudou a forma-las relacións diplomáticas entre Rusia e outros países de Europa e que logo se fixeron patentes na primeira guerra mundial.
Da súa familia directa, os seus fillos Nicolao e Miguel morreron nas mans dos Soviéticos en 1918 trala Revolución que destronou á dinastía. Xunto con Nicolao, tamén pereceron a súa muller, a Tsarina Alexandra, e os seus cinco fillos: Olga, Tatiana, María, Anastasia e Aleksei, de idades entre 22 e 13 anos. O irmán máis novo de Alexandre, Paulo, tamén morreu fusilado en 1919, así coma o seu fillo (froito dun matrimonio morganático), Vladimiro Paley. Da mesma maneira morreron en circunstancias igualmente violentas unha irmá política de Alexandre, a Gran Duquesa Isabel Feodorovna (irmá á súa vez da Tsarina Alexandra) e varios curmáns de Alexandre. A súa viúva tivo máis sorte e puido escapar de Rusia polo sur en 1918. Morreu dez anos máis tarde na súa Dinamarca natal.
Ligazóns externas
.
Cerámica Arzúa
Cerámica Arzúa foi unha empresa galega xa desaparecida, con sede en Narón, adicada ao sector da construción.
Historia
En 1935 Manuel Arzúa Villa, do Rosal, chega á Ares. Alí edificou unha vivenda e unhas construcións para facer olas e outros obxectos cerámicos para uso doméstico. Co tempo o negocio medrou e comezou a facer ladrillos e tellas.
A comezos da década de 1940 o seu fillo Manuel Arzúa Núñez montou un obradoiro en Castro (Narón), na estrada de Freixeiro a Valdoviño e Cedeira. Nesta zona de abundante material: Gadoi, O Feal, As Lagoas, Os Amenadás e As Forcadas o río Freixeiro. Comezou a fabricar o mesmo que na telleira de Ares. Nos anos 1950 e 1970 fabrican louza coa dirección de Isidoro Oliveira con formas galego-portuguesas.
En 1946 trasladaron os obradoiros a Freixeiro, onde pasaron dun forno de lume de leña e de carbón a un forno Hoffmann de 611 m³ por vapor, gas pobre ou electricidade.
A empresa tivo o seu mellor tempo na década de 1980 ao instalar un forno continuo en liña producindo material de construción para as obras da zona de Ferrol. Antes da paletización dos materiais de construción para a súa distribución a empresa empregaba camións MAN con remolques colectores desmontables. Os tixolos debían ser cargados a man nos camións e nas obras descargados tamén a man o que supoñía ter os camións parados. A empresa empregaba colectores remolque de cor laranxa que deixaba nas obras para os albaneis. Unha vez baleirados eran recollidos pola empresa. A crise enerxética, os altos custos da enerxía, os constantes melloras nos produtos, a paletización do material de construción que supoñía uns custos en maquinaria que fixeron da empresa non viable xunto coa entrada de material de construción doutros lugares de Galiza e ata de fóra de Galiza.
Os terreos que ocupaba a empresa, unha gran parcela entre O Alto do Castiñeiro e Freixeiro foron en parte expropiados para a construción da autovía e o resto ocupouse na construción dunha urbanización.
Ventura González Prieto
Ventura González Prieto, nado en 1925 en Valderrey (León) e finado en Vigo o 14 de xaneiro de 2019, foi un empresario castelán establecido en Galicia.
Traxectoria
En 1968 comezou a construción do seu primeiro almacén no Troncal (en Teis). En 1977 fundou o grupo de alimentación Vegonsa (de VEntura GONzález), que operou con distintas marcas en Galicia e fóra: Spar, Cash & Carry como distribuidoras e os supermercados propios Vego Supermercados e Familia. En 1998 fusionouse ao 50% coa empresa vasca Eroski, o que deu lugar a Vegalsa-Eroski, que en 2014 tiña máis de 260 establecementos en Galicia, 5000 empregados, e máis de 900 millóns de euros anuais de facturación.
Tamén diversificou a actividade cara ao sector inmobiliario e mais ao das perfumerías, coa fundación ou investimento en Sinvesa, Localsa, Hogarlin ou Valderrey Promociones.
Recoñecementos
En agosto de 2010 foi nomeado fillo predilecto de Valderrey e en decembro dese mesmo ano o Goberno de España outorgoulle a Medalla ao Mérito no Traballo.
En febreiro de 2013, o presidente da Xunta de Galicia, Alberto Núñez Feijóo, acompañado por José Manuel Fernández Alvariño, entregoulle a Medalla de Ouro da Confederación de Empresarios de Pontevedra.
O concello de Vigo adicoulle en 2014, en vida, o nome dunha rúa.
Basílica de Santa María a Maior de Pontevedra
A basílica de Santa María a Maior de Pontevedra é un templo católico do século XVI, consagrado como basílica o 10 de xaneiro de 1962 por decreto do Papa Xoán XXIII. Actualmente ten a consideración de BIC (Ben de Interese Cultural de España, con número de identificación RI-51-0000828). Foi declarada monumento histórico-artístico pertencente ao Tesouro Artístico Nacional por decreto do 3 de xuño de 1931.
Historia
A basílica de Santa María é considerada a principal igrexa de Pontevedra, funcionando como catedral. Está situada no casco antigo de Pontevedra, na praza Alonso de Fonseca, xusto no mesmo lugar onde se levantaba unha pequena igrexa románica que foi demolida no século XV. A parroquia de Santa María a Maior é a igrexa matriz de Pontevedra, aparecendo documentada xa antes da concesión do foro de vila en 1169. Daquel templo consérvanse o San Pedro da contraportada occidental e o pantocrátor da clave dunha capela da nave do evanxeo.
A súa construción foi encargada polo Gremio de Mareantes, a entidade civil máis antiga de Pontevedra e o gremio mariñeiro máis antigo de España. Comezou na segunda década do século XVI, dirixindo as obras o mestre Juan de Cuetos.
A fachada, contratada en 1541 a Cornelis de Holanda e Xoán Nobre, comezou a construírse en 1544. Dado que boa parte do financiamento proviña do Gremio de Mareantes, en 1551 paralizáronse as obras debido á escaseza de sardiña. En 1559 pecháronse as bóvedas, e en 1570 pechouse o coro. A torre das campás aínda tardaría bastante en ser rematada. O retablo, rematado en 1623, foi derrubado e substituído a comezos do século XX, con deseño de Maximino Magariños. miniatura|Xerome de Estridón na fachada. miniatura|300px|Interior.
Descrición
É un edificio de estilo gótico, con influencias do estilo manuelino portugués.
Ten tres portas de entrada. A porta sur, a máis usada, dá á praza Alonso de Fonseca, que foi párroco da igrexa. A carón dela está a imaxe do Cristo da boa Viaxe. A porta norte dá ó Campiño de Santa María, e a porta oeste está no retablo pétreo.
O templo consta de tres naves, todo el circundado na parte superior por unha crestería pétrea. No exterior, na cara sur, hai unha imaxe da Virxe do O, patroa da cidade. Debaixo dela hai un sepulcro, posiblemente de Alfonso de Baltuino.
No retablo exterior da fachada oeste que data de 1541 hai imaxes de San Pedro, Carlos I, Santa Catarina e San Gregorio (á esquerda da porta en sentido ascendente); San Paulo, Filipe II, San Xerome e Santa Bárbara (á dereita da porta); enriba da porta están os catro evanxelistas: San Marcos, San Lucas, San Mateo e San Xoán. Enriba deles hai un rosetón rodeado de anxos, e xunto a el dous bustos, posiblemente de Cristovo Colón e Hernán Cortés. Enriba do rosetón está a Asunción da Virxe, e máis arriba a Santísima Trindade, co fillo á esquerda. Arriba de todo está o Calvario, coa cruz no centro e a Virxe e san Xoán ós lados.
Na fachada no lado sur do edificio ten un arco de medio punto. Tamén presenta unha cantería manuelina coroando os muros e o ábsida do templo, que presenta unha gran xanela decorada ao estilo manuelino.
No interior destaca o altar maior, feito a comezos do século XX polo tallista Magariños, en madeira de castiñeiro e nogueira. No centro aparece a Asunción da Virxe, rodeada de apóstolos e anxos, cuns baixorrelevos.
Ó entrar pola porta sur e indo cara á dereita, está o altar da Virxe do Carme, Santo Antonio e Santa Rita. Despois está unha capela coa Virxe co Neno. Despois hai outra da Purísima ou da Concepción, cun retablo de madeira de cinco táboas de comezos do século XVI, obra do portugués Atayde.
O altar barroco do Cristo inclúe unha imaxe de Xesús feita no século XVII por Ferreiro, flanqueado por San Telmo e San Pascual Bailón. Na capela, fundada en 1525, están soterrados os seus fundadores.
Após o altar maior, está a representación da Asunción da Virxe, rodeada de anxos e apóstolos. Á esquerda está o altar da Santísima Trindade.
A torre das campás contén unha escaleira de caracol con máis de cen chanzos. No primeiro piso móstranse antigas roupas litúrxicas e a imaxe procesional da Santísima Trindade. No segundo andar hai unha mostra de ourivaría. O terceiro é un miradoiro desde o que se ve casco antigo da cidade e a ría de Pontevedra.
As mágoas do mozo Werther
As mágoas do mozo Werther é unha novela epistolar en lingua alemá de Johann Wolfgang von Goethe, publicada por primeira vez en 1774 co título orixinal de Die Leiden des jungen Werthers, coincidindo coa Feira do Libro de Leipzig. Foi traducido ao galego por Francisco Manuel Mariño e Sabine Geck, e publicado por Editorial Galaxia en 2007.
O Monte, Paderne, Oza-Cesuras
O Monte é un lugar da parroquia de Paderne no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 10 habitantes (8 homes e 2 mulleres).
Talento
O termo talento pódese referir a:
Salvatierra
O topónimo castelán Salvatierra pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Mito das idades
dereita|miniatura|250px|A idade de ouro O mito das Idades chegou á actualidade polo relato do poeta grego Hesíodo, e relata de xeito mitolóxico a evolución do mundo dende o comezo da humanidade.
Mito
Nesta época hai catro idades: a Idade de ouro, a Idade de Prata, a Idade de Bronce e para rematar a Idade do duro Ferro.
Na Idade de Ouro, gobernada pola vontade de Cronos, o home vivía cos deuses. Foi unha época marcada pola paz e a felicidade. Os homes non tiñan que traballar para alimentarse, porque a Terra lles daba todo o que precisaban. Vivían durante moitos anos, pero sempre cun aspecto novo, ata a morte con serenidade.
Os homes da Idade de Bronce viviron só para a guerra. Descubriron o bronce, que usaron para fabricar armas, ferramentas e ata as súas casas. Esta xeración foi exterminada por mor da súa propia violencia.
A Idade dos Heroes non corresponde con ningún metal. É tamén a única que implica unha mellora con respecto da súa antecesora. Durante este tempo os heroes e semideuses viviron e realizaron as súas proezas. Nesta idade son os heroes os que combaten en Tebas e Troia. Cando morreron nesta carreira, todos foron para os Campos Elisios.
Durante a Idade de Ferro, os homes vivían infelices e miserables. Os nenos deshonraban aos seus pais, loitando contra os irmáns e os tratados de hospitalidade eran constantemente violados.
O poeta romano Ovidio contou un mito similar, pero con só catro idades, no libro I do deu poema Metamorfoses. O seu relato é semellante ao de Hesíodo, pero omite a idade dos Heroes.
Buxán, Guillar, Outeiro de Rei
Buxán é un lugar da parroquia de Guillar no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 61 habitantes (35 homes e 26 mulleres).
Cláudio Fontana
Cláudio Fontana (nado en Maranhão), é un cantante brasileiro retirado.
Na década de 1960 tivo éxito con álbums como Adeus ingrata, que vendeu 100.000 exemplares. Integrou o grupo Chocolate.
Ervillás
O topónimo galego Ervillás pode referirse a:
Sistema de referencia
En cinemática, un sistema de referencia é un conxunto de convencións para poder referir a posición dun obxecto físico no tempo e o espazo. En mecánica clásica frecuentemente úsase o termo para referirse a un sistema de coordenadas ortogonais para o espazo euclídeo (dados dous sistemas de coordenadas dese tipo sempre existe un xiro e unha translación que relacionan as medidas deses dous sistemas de coordenadas).
Introdución
O primeiro elemento é o punto de referencia. Consiste nun punto escolleito ao azar, pertencente a un obxecto físico, a partir do cal tómanse todas as medidas.
O segundo elemento son os eixes de coordenadas. Os eixes de coordenadas teñen como orixe o punto de referencia, e serven para determinar a dirección e o sentido do corpo en movemento. Cando o obxecto móvese en liña recta, só necesitamos un eixe. Cando se move por un plano fan falta dous eixes. Para movementos no espazo utilízanse tres eixes, ... o número de eixes corresponde co número de dimensións do espazo.
A convención para os eixes tridimensionais máis utilizada é a usual nas matemáticas, os chamados (x,y,z), onde o eixe x é horizontal, positivo cara á dereita e negativo cara á esquerda; o eixe y é vertical, positivo cara arriba e negativo cara abaixo; e o eixe z mide a profundidade, positivo cando se achega e negativo cando se afasta.
Cando se estudan movementos respecto da superficie da Terra, afaise a facer pasar o eixe y ou o eixe z polo centro da Terra, coa orixe de coordenadas situado na superficie.
O terceiro elemento é a orixe no tempo, un instante a partir do cal mídese o tempo. Este instante afaise coincidir cun suceso concreto, como o nacemento de Cristo que se utiliza como orixe no calendario cristián. En cinemática a orixe temporal coincide habitualmente co inicio do movemento que se estuda.
Estes tres elementos: punto de referencia, eixes de coordenadas e orixe temporal, forman o sistema de referencia. Para poder utilizar un sistema de referencia, con todo, necesítanse unhas unidades de medida que nos sirvan para medir. As unidades son convencionais e defínense tomando como referencia elementos fisicamente constantes. A un conxunto de unidades e as súas relacións chámaselle sistema de unidades. No Sistema Internacional de Unidades ou S.I., utilízase o metro como unidade do espazo e o segundo como unidade do tempo.
Sistema inercial
En mecánica clásica e teoría da relatividade especial un sistema inercial é aquel no que os símbolos de Christoffel obtidos a partir da función lagrangiana anúlanse. Nun sistema inercial non son necesarias forzas ficticias para describir o movemento das partículas observadas mediante o conxunto de convencións que describen o sistema de referencia.
Ermua
miniatura|Pazo do Marqués de Valdespina, actual casa do concello. Ermua é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 16.274 habitantes (2011).
Esterilización (microbioloxía)
miniatura|250px|[[Salmonela (Salmonella typhimurium), en vermello, axente causante da salmonelose.]]
A esterilización é o tratamento que deixa ao obxecto tratado libre de todo organismo vivo, incluídas as esporas. Implica a perda da viabilidade ou a eliminación de todos os microorganismos contidos nun obxecto, acondicionándoo de tal modo que se impida a súa posterior contaminación.
Trátase dun termo probabilístico, de modo que tras un adecuado proceso de esterilización, débese chegar a unha probabilidade de encontrar microorganismos igual ou menor que unha unidade contaminada nun millón de unidades sometidas ao proceso de esterilización.
Métodos de esterilización
miniatura|Louis Pasteur (1822-1895) a quen se debe a técnica da [[pasteurización.]] 150px|miniatura|[[Autoclave dun laboratorio.]]
Existen varios métodos de esterilización, que se detallan a continuación.
Métodos físicos
Os métodos físicos son aqueles que non involucran o emprego de substancias letais para os microorganismo, senón procedementos físicos como a radiación ionizante, a calor ou a filtración de solucións con membranas que impidan o paso de microorganismos, incluíndo os virus.
Métodos químicos
O uso deste método é moi limitado para a industria alimentaria, pero moi utilizado noutras industrias, como a farmacéutica, por exemplo.
Aplicacións
Na industria alimentaria emprégase para aumentar a vida útil dos alimentos. Os alimentos esterilizados máis comúns son os enlatados (conservas).
Úsase tamén para a conservación e alargamento da vida de libros, mobles, obras de arte e outros bens.
Nos hospitais emprégase principalmente para eliminar axentes patóxenos dos instrumentos cirúrxicos utilizábeis, e tamén de certas instalacións (quirófanos).
Os fabricantes de produtos sanitarios esterilizan os produtos para poder utilizalos con asepsia nun procedemento cirúrxico ou de laboratorio polos profesionais sanitarios.
Nsawam
Nsawam é unha cidade da Rexión Oriental de Ghana aproximadamente a 40 km ao noroeste da capital northwest from the Accra, capital de Akuapim do Sur, conta cunha poboación de 43.371 habitantes. . A cidade conta con hospital e varios institutos de secundaria.
Soutadoiro, Soutadoiro, Carballeda de Valdeorras
Soutadoiro é un lugar da parroquia da Soutadoiro no concello ourensán de Carballeda de Valdeorras na comarca de Valdeorras. Tiña 9 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 4 eran homes e 5 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Erviñou
O topónimo galego Erviñou pode referirse a:
Sydney P. Noe
Sydney Philip Noe, nado o 4 de abril de 1885 en Woodsbridge, Nova Jersey, e finado o 6 de abril de 1969, foi un bibliotecario e numismático estadounidense especializado na moeda da Antiga Grecia.
Traxectoria
Noe naceu o 4 de abril de 1885 en Woodbridge Township, un municipio do condado de Middlesex en Nova Jersey. En 1913 graduouse cun mestrado en Enxeñaría na Universidade Rutgers. Durante a súa estadía na universidade compaxinou os seus estudos cun traballo a tempo parcial na biblioteca, na que se lle pediu que clasificase unhas moedas procedentes dunha doazón, e esa foi a orixe do seu interese pola numismática.
Noe ingresou na American Numismatic Society (ANS), de Nova York, en 1915, onde traballou como bibliotecario ata 1938. Nesa institución ocupou o posto de conservador (1938-1947) e foi ascendido en 1947 a conservador, e nomeado en 1953, cando se xubilou, conservador xefe emérito. Na ANS foi tamén secretario (1917-1947) e editor (1921-1945), nunha época en que a Sociedade lanzou dúas importantes series editoriais: Numismatic Notes and Monographs e Numismatic Studies.
Nas súas investigacións, Noe especializouse na moeda da Antiga Grecia, aínda que tamén amosou interese por outros aspectos da numismática, como as moedas de Massachusetts da época colonial ou as fichas comerciais das facendas mexicanas.
En 1953 foi nomeado membro honorario da Comisión Internacional de Numismática.
Publicacións
miniatura|[[iarchive:medallicworkofaa00noes/page/n3/mode/2up|The medallic work of A. A. Weinman (1921), obra de Sydney P. Noe]] Noe foi autor de máis de 40 publicacións, entre monografías e artigos, maioritariamente relativas á numismática grega. Esta é unha escolma das súas monografías máis salientables:
A Aldea de Abaixo, Fraiás, Abadín
A Aldea de Abaixo é un lugar da parroquia de Fraiás no concello lugués de Abadín na comarca da Terra Chá.
Jacinto Campaña Martínez
Jacinto Campaña Martínez, nado en Camariñas cara 1907 e finado en Luarca en outubro de 1937, foi un comerciante, sindicalista e político galego.
Adetomyrma
miniatura|Adetomyrma venatrix
Jacinto Campaña Martínez
Vida persoal
Casou con Luzdivina Leis Rey e tivo dous fillos. Cando enviuvou, Luzdivina viuse obrigada a vivir de donativos e esmola.
Adetomyrma
Adetomyrma é un xénero de formigas, recentemente descuberta en Madagascar. Só se coñecen dúas familias, unha delas é Adetomyrma venatrix (Formiga Drácula)
Estación de Bregua
Bregua foi un apeadoiro de Adif, situado en Bregua, no concello de Culleredo, provincia da Coruña. Estaba situado na liña Zamora-A Coruña e actualmente non presta servizos de pasaxeiros.