cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Luis Eduardo Aute
Década de 1970: retorno ao mundo da música
No mes de xullo, foi invitado polo goberno cubano a participar no Festival Mundial da Mocidade da Habana, onde cantou con Pablo Milanés, Silvio Rodríguez e Amaury Pérez, membros da Nova Trova Cubana. En Cuba, contraeu a tuberculose e tivo que permanecer cinco meses en repouso, durante os cales leu filosofía, que influíu no seu paso do ateísmo cara a un certo tipo de relixiosidade. Ese mesmo ano, escribiu unha canción para a película Cabo de Vara, de Raúl Artigot.
En 1979, gravou o disco De par en par, que nun principio se ía a chamar Latido, pero ao que a compañía discográfica cambioulle o título (é o primeiro disco da segunda etapa de Aute cuxo título non está composto por unha soa palabra). Tamén ese ano compuxo a música da obra teatral Cinco horas con Mario, baseada na novela de Miguel Delibes e dirixida por Josefina Molina.
O 22 de febreiro de 1980 ofreceu o seu primeiro concerto acompañado pola banda Suburbano, con Luis Mendo á cabeza, no Teatro Alcalá de Madrid. A finais de ano apareceu un novo disco chamado Alma, publicado cunha nova compañía, Movieplay. Este traballo supuxo a pechadura da triloxía Cancións de amor e de vida e é o primeiro producido por Luís Mendo. Inclúe Pasaba por aquí e No te desnudes todavía, dúas das cancións máis coñecidas de Aute. Tamén realizou a banda sonora para El hombre de moda, de Fernando Méndez Leite.
Década de 1980
O 30 de abril de 1981, naceu a súa filla Laura Julieta e tamén foi o ano no que, xunto con Alejandro Massó, compuxo a música da película Función de noche, de Josefina Molina, interpretada por Lola Herrera e Daniel Dicenta.
O 4 de marzo de 1983, durante dúas funcións, gravouse no Teatro Salamanca de Madrid o disco en directo Entre amigos, no que estivo acompañado Teddy Bautista, Pablo Milanés, Silvio Rodríguez e Joan Manuel Serrat. Este novo traballo subiu ás listas de éxitos e foi Premio Nacional do Disco 1983 do Ministerio de Cultura. O mesmo ano escribiu a música para a película Power Game (presentada en España como Juego de poder), unha coprodución hispanobritánica dirixida por Fausto Canle.
En 1984, publicou Cuerpo a cuerpo, no que se incluíron temas tan coñecidos como Cine, cine; Dos ou tres segundos de ternura e Una de dos. Un ano despois, en 1985, saíu á venda Nudo, que incluíu o tema El Universo. Ámbolos dous discos foron acompañados por senllas exposicións pictóricas de igual título. Ese mesmo ano escribiu a música para Una infancia soñada, de Isidoro Moreno, e dirixiu o episodio El muro de las lamentaciones, da serie de televisión Delirios de amor, para o que tamén compuxo a música.
En 1986 gravou o dobre disco, con título homenaxe a Pablo Neruda, 20 Canciones de Amor y un Poema Desesperado, no que revisa vinte dos seus máis coñecidos temas e que termina cun poema recitado acompañado á guitarra por Paco de Lucía. Participou na gravación, no Teatro Salamanca, do disco en directo Joaquín Sabina y Viceversa en directo, dedicándolle a Joaquín Sabina unha canción titulada Pongamos que hablo de Joaquín.
O 7 de abril de 1987, naceu o seu terceiro fillo, Miguel Leonardo. Despois do verán comezou a gravar as cancións de Templo, un disco no que, inspirado polos cadros pintados para a exposición de igual título realizada na galería Kreisler Dos de Madrid, elaborou todo un canto ao amor e ao erotismo tomando como base a liturxia da misa cristiá. O traballo, considerado polo mesmo Aute como o seu «álbum maldito», foi acompañado por un vídeo da canción Pumpum, pumpum filmado polo realizador Hervé Tirmache.
En 1988 escribiu, dirixiu e compuxo a música do episodio da serie para televisión Delirios de amor titulado La pupila del éxtasis. Entre marzo e abril de 1989, gravou Segundos fuera. Con este disco, principia a triloxía Canciones de amor y rabia. Este traballo reflectiu o seu desengano fronte aos soños perdidos (nel aparece unha cita do filósofo Eugenio Trías: «O cinismo é a moral do século XX, sobre todo dos últimos anos, tras haberse desacreditado as antigas utopías sociais, e fíxose do diñeiro o único Deus»). No entanto, o disco, que inclúe outro dos clásicos de Aute, La Belleza (con vídeo de Hervé Tirmache), acabou co humorístico Vaya faena.
Entre as súas cancións, destacan: "Slowly", "De tu ruido" e "Al alba".
O músico Joaquín Sabina dixo del:
Vida persoal
En 1968, casou coa ecuatoriana María del Carmen Rosado, Maritchu, con quen tivo tres fillos: Miguel Leonardo, Laura Julieta e Pablo Antonio.​​
Discografía
miniatura|dereita|Luis Eduardo Aute na Feira do Libro de Madrid.
Budián, Gándara, Zas
Budián é un lugar da parroquia de Gándara no concello coruñés de Zas da comarca da Terra de Soneira. Tiña 75 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 38 homes e 37 mulleres.
Disque
Disque é o primeiro álbum de estudio do grupo de música galega Ghaveta. Componse de 9 temas, entre os que se atopa unha escolma de muiñeiras, pasodobres, alalás, pateados e xotas, algúns de orixe tradicional e outros de creación propia. Foi producido grazas ao micromecenado.
Ortega, Mañón, Mañón
Ortega é un lugar da parroquia de Mañón no concello coruñés de Mañón, na comarca do Ortegal. Segundo o IGE, en 2011 tiña 5 habitantes (1 home e 4 mulleres).
Tempada 2006-07 da NBA
Clasificacións
* V: Vitorias * D: Derrotas * %V: Porcentaxe de vitorias * P: Partidos de diferenza respecto á primeira posición
FAISAT
FAISAT (acrónimo de Final Analysis Inc. Satellite), coñecido tamén como Faisat 1, é un satélite de comunicacións da empresa Final Analysis Inc. lanzado o 24 de xaneiro de 1995 mediante un foguete Kosmos 3M, xunto co satélite Tsikada 1, desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
FAISAT tiña unha masa de 115 kg e a súa misión principal era a de comunicacións mediante o sistema de almacenamento e reenvío de datos a terminais situados nos Estados Unidos. Levaba a bordo unha carga secundaria da Forza Aérea dos Estados Unidos que non foi activada debido a falta de fondos. O satélite debía probar protocolos de comunicación en órbita baixa terrestre nas bandas de VHF e UHF, pero non foi capaz de establecer ligazóns estables cos terminais remotos cos que debía comunicarse. Foi apagado en maio de 1996. Foi seguido polo satélite FAISAT 2V.
Fumihiko Maki
miniatura|dereita|Casa Espiral, [[Toquio]]
Fumihiko Maki (槇 文彦, まき ふみひこ), nado o 6 de setembro de 1928 en Toquio, é un arquitecto Xaponés.
Traxectoria
Logo de estudar na Universidade de Toquio mudouse á Academia Cranbrook en Bloomfield Hills, indo máis tarde á Escola de Deseño de Harvard. Traballou para Skidmore, Owings e Merrill en Nova York e para Sert Jackson and Associates en Cambridge. Fundou Maki and Associates no ano 1965. No 1960 volveu ó Xapón para axudar á consolidación do Metabolism Group. Dous dos materiais máis usados nos seus traballos son o metal e o vidro. No ano 1993 foille entregado o prestixioso Premio Pritzker da Arquitectura.
A Encrucillada, Abrence, A Pobra do Brollón
Está situada a 479 m de altitude, ao sur da estrada nacional N-120.
Roberto Nóvoa
Roberto Nóvoa Santos, nado na Coruña o 6 de xullo de 1885 e finado en Santiago de Compostela o 9 de decembro de 1933, foi un médico galego. Salientou, con colegas como Juan Madinabeitia, Teófilo Hernando, Gregorio Marañón, Carlos Jiménez Díaz, na modernización do ensino e a práctica da medicina en España nas primeiras décadas do século XX.
Traxectoria
Anarquista na mocidade, sufriu un forte ataque do clero compostelán a raíz do discurso que pronunciou na inauguración do curso académico 1920-1921, El problema del Mundo Interior. En 1928 gañou as oposicións á cátedra de Patoloxía na Universidade de Madrid, un traslado no que tivo moito que ver o malestar con que se atopaba na Facultade de Medicina compostelá. Tivo sona de ser un excelente docente, os alumnos destacan a súa atención á formación clínica. Foi creador dun equipo de investigación. Desde a cátedra madrileña atraería unha gran cantidade de estudantado galego para rematar a súa formación.
O Manual de Patología general
Nas Facultades de Medicina de España, na segunda parte do século XIX, a posición maioritaria era a favorable ao denominado eclecticismo médico, que baixo a aparencia de ecuanimidade, era un atranco ás innovacións. Esa situación tamén se plasmaba no ámbito da Patoloxía xeral.
Nese contexto, Nóvoa vai ser un elemento clave na renovación da Patoloxía xeral en Galicia e en España, pois o seu Manual de patoloxía xeral permitiu que chegase ás aulas universitarias o pensamento fisiopatolóxico ao máis alto nivel científico da época. A primeira edición apareceu en tres tomos, entre 1916 e 1919. A obra, que tivo un notable impacto, alcanzou seis edicións, a última, en 1934, editada con posterioridade á morte do seu autor.
Nóvoa utilizou unha linguaxe accesible e ofreceu unha brillante síntese. Partía de considerar, en sintonía co enfoque fisiopatolóxico, o organismo como un conxunto no que as actividades fisiolóxicas oscilan dentro de límites bastante amplos grazas á capacidade de adaptación. A enfermidade era entendida como un proceso que expresa a falta de adaptación; concepción que superaba a visión lesional, afirmando que a localización de síntomas non sempre garda relación co asento da enfermidade. A continuación estudaba os sistemas e aparatos no seu funcionalismo alterado, nunha visión global que inclúe, como novidade en España, os procesos psicopatolóxicos e a difusión da obra de Sigmund Freud.
Outras contribucións científicas
miniatura|Busto na Facultade de Medicina de Santiago. Nóvoa despregou unha intensa actividade. Publicou preto de trescentos traballos, manifestando un especial interese pola difusión dos coñecementos médicos, o que concretaba na publicación de numerosos artigos divulgativos e conferencias. Participou en obras relevantes, como a Medicina interna de Hernando & Marañón, 1916-1920. Ademais, foi membro do equipo de dirección da revista Archivos de Endocrinología y Nutrición, fundada por Marañón, en compañía de Houssay e Augusto Pi e Suñer. Dirixiu Galicia médica e participou en varias revistas de divulgación científica e na potenciación de foros médicos.
As súas principais contribucións, segundo García Sabell, son as seguintes: Un dos seus temas preferidos de investigación foi a diabetes. Na memoria dedicada a estudar esa cuestión detállanse os logros alcanzados, entre os que figuran o papel de precursor do actual tratamento da diabetes con incretinas e o descubrimento da función hipoglucemiante da secretina.
Intervención no debate feminista
A historia do antifeminismo é longa e está enchida de testemuños procedentes de diferentes ideoloxías. Os libros misóxinos do médico e psiquiatra alemán Paul Julius Moebius, A inferioridade mental da muller e do filósofo austríaco Otto Weininger, Sexo e carácter, resultaron moi populares en medios progresistas, de feito, as dificultades para unha crítica ás teorías da inferioridade feminina nese ámbito ideolóxico foron enormes. Entre médicos positivistas xurdiu un antifeminismo "con base científica". Nese grupo debemos situar as intervencións de Nóvoa. As súas dúas principais publicacións sobre o tema son: ''La Indigencia espiritual del sexo feminino. Las pruebas anatómicas, fisiológicas y psicológicas de la pobreza mental de la mujer. Su explicación biológica (1908) e La mujer, nuestro sexto sentido y otros esbozos'' (1929). En ambas as dúas pretende xustificar con razóns biolóxicas a inferioridade da muller e o seu papel subordinado ao home. Outros colegas de Nóvoa participaron no debate e, en xeral, coa excepción de Santiago Ramón y Cajal, coincidiron no básico coas súas formulacións. Así aconteceu con José Gómez Ocaña e Gregorio Marañón y Posadillo. Nóvoa sintoniza con ese machismo dominante entre importantes sectores da intelectualidade e comunidade científica española. Non obstante, no terreo práctico apoiou mulleres no seu ámbito e equipo, promovéndoas nas súas carreiras profesionais, como aconteceu no caso paradigmático das irmás Elisa e Jimena Fernández de la Vega. Por outra parte, Nóvoa afrontou este e outros temas complexos dende a autenticidade e a coherencia. Estaba convencido de que a ciencia xustificaba unha diferenza radical entre os sexos, do mesmo modo que noutras áreas defendeu con vehemencia posicións heterodoxas.
Publicacións sobre outros temas
O activo e polifacético Nóvoa prestou a súa atención a moi variadas cuestións, mostrando unha especial preocupación pola relación entre a alma e o corpo e a morte. Sobre o primeiro asunto destaca o seu discurso académico, El Problema del Mundo Interior (1920) e a publicación Physis y Psyquis (1922). Tratou a segunda cuestión en El instinto de la muerte (1927) e La Inmortalidad y los origenes del sexo (1931). A súa obra relacionada coa psicoloxía foi estudada por Fernández Teijeiro, 1997, quen afirma que "Sin pretender ser un psicólogo, ni desarrollar una teoría psicológica, el análisis y síntesis de su obra nos ha permitido encontrar algunas interesantes aportaciones a la psicología y ciencias afines, desde la neurología, la antropología, la sexualidad y la propia psicología cientifica, que en su época se encontraba en un prometedor desarrollo en nuestro país".
Aínda que Nóvoa afirmaba que as súas formulacións nestas cuestións non sairían do ámbito científico, "es un patólogo profesional quien escribe, y huelga advertir que va a intentar divisar el turbio panorama desde su atalaya biológica", o certo é que incorría en numerosas especulacións.
Participación en política
Na súa xuventude universitaria identificouse coa ideoloxía anarquista e publicou numerosos artigos en revistas desa tendencia, asinando como Pedro Novoakow ou como Max.
No terreo da política institucional, en 1924 foi nomeado deputado polo distrito de Santiago-Padrón na Deputación provincial de Coruña. Dende ese posto realizou a proposta de integrar o Hospital provincial na Facultade de Medicina da Universidade galega, cuestión que provocou un debate social.
Na II República sería deputado representando a Federación Republicana Gallega. Nas Cortes defendeu unha república integral, unitaria, que ao mesmo tempo recoñecese as autonomías e interveu en contra da concesión do dereito ao voto ás mulleres.
Regueifa (baile de voda)
O baile da regueifa é unha danza tradicional galega derivada da muiñeira vella. Bailábase nos casamentos, habitualmente os noivos ou padriños, coa finalidade de repartir un bolo de pan (a regueifa) entre a veciñanza. Este molete de pan era portado pola bailadora sobre a cabeza durante a danza e repartido entre os presentes finalizada esta, nun ritual que simbolizaba a aceptación do novo casal entre a comunidade.
Sanmu
Sanmu (山武市, さんむし, Sanmu-shi) é un concello da prefectura de Chiba no Xapón. Está situada ao sur da rexión de Kantō e ao noroeste da prefectura, na zona de provincia histórica de Shimōsa, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 146,38 km² e a poboación de 56.613 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 387 h/km².
Regueifa (baile de voda)
Estrutura
Malia existiren múltiples variantes, dependendo do informante e da súa zona de procedencia, a evolución máis documentada da cerimonia sería a seguinte:
Variantes
esquerda|miniatura|240x240px|Bailadora coa Regueifa. Descoñécese o momento no que comezou a tradición de bailar a regueifa nas vodas galegas. Algúns estudosos estiman que o baile é máis antigo que a regueifa cantada. Na cerimonia, coma noutros costumes recuperados a través de noticias orais, atópanse diferentes variantes dependendo dos informantes e do seu lugar de procedencia.
Sanmu
Historia
A cidade de Sanmu foi fundada pola fusión de 3 concellos de vila e dun concello de aldea do distrito de Sanbu (de Narutō, de Sanbu, de Matsuo e de Hasunuma) no ano 2006.
Regueifa (baile de voda)
Variantes
Nalgunhas zonas indícase que o baile tiña lugar despois do banquete nupcial, noutras que se facía á saída da misa antes de entrar ao convite. Nalgúns lugares afirmase que tiña lugar o día anterior a voda, pois daquela os casamentos podían durar varios días.
Fátima Peón
Fátima Peón Torres, nada en Lourizán o 7 de xuño de 1985, é unha escritora e directora de teatro galega.
Regueifa (baile de voda)
Variantes
Existen tamén diferentes versións sobre as persoas que bailaban a regueifa, podían ser os propios noivos ou outra parella na súa representación, a miúdo os padriños do casamento. Existe unha coñecida fotografía do ano 1956, realizada polo fotógrafo muxián Ramón Caamaño, na que aparecen os padriños da voda bailando a regueifa diante da comitiva nupcial. Tamén se conserva outra, de finais do século XIX, no que catro parellas bailan a regueifa ao tempo.
Fátima Peón
Traxectoria
Estudou o bacharelato en Pontevedra. Desde os 17 anos vive entre Pedre e Madrid. Alí iniciou estudos de xornalismo na Universidad Complutense. É licenciada en Arte Dramática na especialidade de Dirección de Escena e Dramaturxia. Actualmente Dirixe a compañía Yo/lapeordetodas.
Regueifa (baile de voda)
Variantes
Asemade, a entrega da regueifa ofrece tamén múltiples versións, recolléndose en ocasións o costume de "voltear a regueifa" antes de rendela. Metíase esta nun pano que agarraba unha parella coa boca, cada un por un extremo. Así sostida dabaselle voltas, gañando o premio a parella que máis xirase o pano sen lle caer. Refírese tamén a tradición de entregar a regueifa como trofeo a quen mellor improvisara no canto, sendo o vencedor o encargdo de efectuar o repartimento entre a concorrencia. Noutros lugares facíase un concurso de baile arredor da regueifa gañandoa o bailador que executara os puntos máis arrevesados. Existen tamén referencias á chamada "carreira da regueifa", unha corrida entre a mocidade na que gañaba o pan o mozo máis veloz.
Fátima Peón
Traxectoria
De nova gañou o certame Ben Veñas, Maio nas modalidades de relato e poesía, amais do Premio Manolo Lado e dous Premios Minerva. Colaborou na prensa no Faro de Vigo e na radio en Cadena SER. Dirixiu as curtametraxes Age of Blindness, Orquestra (2009) e Síndrome Rosalía (2011, premio Curtas para Rosalía).
Regueifa (baile de voda)
Variantes
O momento de "partir a regueifa" era un momento crítico no festexo, no que non eran infrecuentes as liortas entre os asistentes.
Fátima Peón
Traxectoria
Nas eleccións municipais de 2011 concorreu como cabeza de lista do BNG polo concello de Cerdedo.
Comité Olímpico das Bahamas
O Comité Olímpico das Bahamas (en Bahamas Olympic Committee); anteriormente coñecido como Asociación Olímpica das Bahamas (código do COI: BAH) é o Comité Olímpico Nacional que representa as Bahamas. O comité é tamén a Asociación dos Xogos da Commonwealth que representa o país.
Historia
No ano 1969, o Comité Olímpico das Bahamas tivo como unha das súas organizacións membro á asociación nacional de netball.
Warner Baxter
Warner Baxter, nado en Columbus, Ohio en 1889 e finado en 1951, foi un actor norteamericano.
Traxectoria
Baxter iniciou a súa carreira cinematográfica como extra. Tivo o seu primeiro papel protagonista en 1921 na película Sheltered Daughters. Durante os anos 1920 actuou en 48 películas. A súa actuación máis famosa foi como Cisco Kid en In Old Arizona, papel polo que recibiu o Oscar ao mellor actor. Tamén actuou en Grand Canary, Broadway Bill e Kidnapped
Para 1936, Baxter era o actor mellor pagado de Hollywood, pero para 1943 pasara a realizar películas de clase B. Protagonizou unha serie de película do Crime Doctor para Columbia Pictures.
Entre 1914 e 1950, Baxter realizou máis de cen películas. Estivo casado coa actriz Winifred Bryson desde 1918 ata a súa morte.
Baxter sufría de artrite, polo que realizouse unha lobotomía para reducir a dor. Morreu pouco despois de pneumonía e foi enterrado no Forest Lawn Memorial Park en Glendale (California).
Ácido docosahexaenoico
A ácido docosahexaenoico (DHA) é un ácido graxo omega-3 que é un compoñente estrutural importante do cerebro humano, pel, espermatozoides, testículos e retina. Pode sintetizarse a partir do ácido alfa-linolénico ou obtido directamente do leite materno ou de aceite de peixe. A estrutura do DHA é a dun ácido carboxílico (terminación -oico do nome) de 22 carbonos (docosa- en grego significa 22) e seis ("hexa" en grego) dobres enlaces de tipo cis (polo que leva -en- no nome), polo que é un ácido graxo poliinsaturado. O seu primeiro dobre enlace está localizado no terceiro carbono empezando polo final, polo que é un ácido omega-3. Tamén ten o nome común de ácido cervónico, o seu nome sistemático é ácido todo-cis-docosa-4,7,10,13,16,19-hexa-enoico , e a súa denominación abreviada é 22:6(n-3).
Os peixes oceánicos de auga fría son ricos en DHA. A maioría do DHA dos peixes e de organismos pluricelulares que comen alimentos de augas mariñas frías procede de microalgas, e a concentración de DHA increméntase a medida que ascendemos na cadea trófica. O DHA tamén se elabora comercialmente a partir de microalgas; como Crypthecodinium cohnii e outras do xénero Schizochytrium.
Algúns animais con acceso a alimentos mariños sintetizan moi pouco DHA no seu metabolismo, xa que o obteñen doadamente da dieta. Porén, nos herbívoros estritos, e carnívoros que non comen alimentos mariños, o DHA ten que ser biosintetizado internamente a partir de ácido α-linolénico, un ácido graxo omega-3 máis curto sintetizado polas plantas (e que tamén teñen os animais que se alimentan de plantas). Os ácidos eicosapentaenoico e docosahexapentaenoico son os principais produtos do metabolismo do ácido α-linolénico nos homes xoves, e é importante para o feto e durante a lactación. Un estudo de 2004 encontrou taxas de conversión un 15% maiores en mulleres que en homes, e as que tomaban contraceptivos orais tiñan uns niveis de DHA un 10% maiores que as que non. A administración de testosterona ou o inhibidor da aromatase anastrozol, que bloquean a conversión da testosterona en estradiol, reduce a conversión de DHA. O DHA é o principal ácido graxo nos fosfolípidos dos espermatozoides e do cerebro e na retina. O DHA da dieta pode reducir o risco de enfermidades cardíacas ao reducir o nivel sanguíneo de triglicéridos nos humanos. Niveis inferiores ao normal de DHA foron asociados coa enfermidade de Alzheimer. Un nivel baixo de DHA tamén se dá en pacientes con retinite pigmentosa.
Thomas Voeckler
225px|miniatura|dereita|Thomas Voeckler en [[2011.]]‎ Thomas Voeckler, nado o 22 de xuño de 1979 en Schiltigheim (Alsacia), é un ciclista francés. Converteuse en profesional en 2001.
Ácido docosahexaenoico
Constituínte do sistema nervioso central
O DHA é o ácido graxo omega-3 máis abundante no cerebro e retina. O DHA comprende o 40% dos ácidos graxos poliinsaturados do cerebro e o 60% na retina. O 50% do peso dunha membrana plasmática de neurona débese ao DHA que contén. O DHA é abondosamente subministrado durante a lactación materna, e os niveis de DHA son altos no leite materno independentemente da dieta da nai, pero aumentan con dietas ricas en peixe.
Thomas Voeckler
Acadou a maior parte da súa popularidade nas edicións 2004 e 2011 do Tour de Francia, levando o maillot amarelo 10 días en cada unha desas edicións. Tamén gañou unha etapa no Tour de Francia de 2009, outra no de 2010 e dúas máis no de 2012. Conquistou 2 campionatos de Francia de ciclismo en ruta, nos anos 2004 e 2010.
Ácido docosahexaenoico
Constituínte do sistema nervioso central
O DHA modula o transporte mediado por transportador de colina, glicina, e taurina, a función das canles de potasio, e a resposta á rodopsina, entre outras moitas funcións. É necesario para unha actividade visual óptima e o desenvolvemento neural.
Thomas Voeckler
Participacións nas Grandes Voltas
-: non participa Ab.: abandono
Ácido docosahexaenoico
Síntese metabólica
Nos humanos o DHA obtense da dieta ou por síntese metabólica a partir do ácido eicosapentaenoico (EPA, 20:5, ω-3) por medio do intermediato ácido docosapentaenoico (DPA, 22:5 ω-3). Esta síntese pensábase que ocorría por medio dun paso de elongación seguido da acción do encima Δ4-desaturase. Hoxe considérase que é máis probable que o DHA se biosintetice a través dun intermediario de 24 carbonos que despois sofre beta-oxidación nos peroxisomas. Así, o ácido eicosapentaenoico é elongado dúas veces, rendendo 24:5 ω-3, que se desatura a 24:6 ω-3, e despois acúrtase a DHA (22:6 ω-3) por medio da beta oxidación. Esta vía denomínase derivación de Sprecher.
Trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH)
As investigacións realizadas sobre a suplementación da dieta con DHA e o trastorno por déficit de atención con hiperactividade (TDAH) obtiveron resultados contraditorios. Nalgúns estudos non se observaron melloras, e noutros si, aínda que estas estudos non controlaron as diferenzas entre sexos.
Enfermidade de Alzheimer e declive da saúde mental
Os estudos preliminares indicaban que o DHA podía facer máis lenta a progresión da enfermidade de Alzheimer en ratos. Pero os ensaios a grande escala en humanos non mostraron melloría nas persoas vellas con Alzheimer moderdo. Os estudos en humanos mostraban que o tratamento con DHA incrementaba os niveis desta substancia no sangue e cerebro e líquido cefalorraquídeo, pero isto non melloraba a súa enfermidade.
Un estudo de 2010 nos Estados Unidos mostrou que a deficiencia en DHA probablemente ten unha influencia no declive das funcións mentais en adultos sans. O estudo encontrou que o DHA procedente de algas tomado durante seis meses facía decrecer a frecuencia cardíaca e melloraba a memoria e a aprendizaxe en adultos vellos sans con problemas leves de memoria. Niveis altos de DHA en adultos de mediana idade están relacionados con mellores resultados nas probas de razoamento non verbal e flexibilidade mental, memoria e vocabulario.
Cancro
En ratos, o DHA inhibe o crecemento de células de carcinoma de colon humanas (trasplantadas ao rato), máis do que o fan outros ácidos omega-3 poliinsaturados. O DHA incrementa a eficacia da quimioterapia en células de cancro prostático in vitro, e ten un efecto quimioprotector en ratos. Polo contrario, un estudo sobre os resultados dos efectos da finasteride na aparición de cancro prostático, encontrou que o DHA medidio no sangue estaba asociado cun incremento do risco de cancro de próstata.
Embarazo e lactación
As concentracións de DHA no leite humano van do 0,07% ao 1,0% dos ácidos graxos totais, cunha media do 0,34%. Os niveis de DHA no leite materno son maiores se a dieta da nai é rica en peixe.
Un grupo de traballo da International Society for the Study of Fatty Acids and Lipids recomendou o consumo de 300 mg/día de DHA para as mulleres preñadas e lactantes. Outros estudos recomendaron outros valores
Nutrición
Os salmóns cociñados típicos conteñen 500–1500 mg de DHA e 300–1000 mg de ácido eicosapentaenoico por 100 g. Outros peixes con contidos altos son: atún, peixe azul, xarda, peixe espada, anchoas, arenque, sardiñas, e caviar.
O descubrimento do DHA de algas
Na década de 1980, un equipo de investigación patrocinado pola NASA que procuraba unha fonte de alimento de orixe vexetal que puidese xerar oxíxeno e nutrición en viaxes espaciais de longa duración descubriu que certas especies de algas mariñas producían moitos nutientes interesantes, entre os que se descubriría o DHA. Esta investigación levaría ao desenvolvemento de aceites vexetais baseados en algas que contiñan dous ácidos graxos poliinsaturados esenciais, o DHA e o ARA (ácido araquidónico).
Uso como suplemento alimentario
O DHA é usado amplamente como suplemento alimentario. Utilizouse principalmente en leite de fórmula infantil. e despois engadiuse a outros produtos lácteos e aceites.
O DHA considérase beneficioso para persoas cun historial de doenzas cardíacas, para os meniños prematuros, e para axudar ao desenvolvemento cerebral en nenos e o desenvolvemento da retina.
Estudos en vexetarianos e veganos
As dietas vexetarianas xeralmente conteñen cantidades bastante limitadas de DHA, e as veganas normalmente non conteñen DHA. Os vexetarianos e veganos teñen menores niveis de DHA, e a suplementación a curto prazo con ácido alfa-linolénico (ALA) incrementa o ácido eicosapentaenoico (EPA) no seu corpo, pero non o DHA. Porén, os suplementos de DHA en aceites derivados de algas ou cápsulas, incrementan os niveis de DHA. Aínda que hai poucas evidencias de efectos adversos sobre a saúde ou cognición debidos á deficiencia de DHA en vexetarianos ou veganos adultos, son máis preocupantes as deficiencias para o feto e no leite materno.
DHA e EPA en aceites de peixe
O aceite de peixe que se comercializa en cápsulas contén unha mestura de ácidos graxos omega-3 como o ácido eicosapentaenoico (EPA) e pequenas cantidades de DHA. Un estudo encontrou que o aceite de peixe máis alto en DHA que en EPA diminuía as citocinas inflamatorias, como a IL-6 e IL-1β, asociadas con enfermidades neurodexenerativas e autoinmunidade.
Posible papel na evolución humana
Suxeriuse que unha abundancia de alimentos mariños que conteñen moito DHA na dieta dos nosos antepasados axudou ao desenvolvemento do cerebro nos homínidos, aínda que outros investigadores sinalan que as dietas baseadas en alimentos terrestres puideron fornecer tamén as cantidades necesarias de DHA.
Zifio de True
miniatura|250px|Esqueleto de Mesoplodon mirus, no Museo de Ciencias Naturais de Carolina do Norte en [[Raleigh, Carolina do Norte.]]
O zifio de True, tamén grafado cifio de True, Mesoplodon mirus, é unha especie de mamífero cetáceo odontoceto da familia dos zifíidos e subfamilia dos zifioideos, unha das quince integradas hoxe no xénero Mesoplodon.
Recibe o seu nome vulgar na honra de Frederick William True, que foi quen decribiu a especie.
SN 1572
SN 1572 é o nome dado á supernova observada no 1572 por Tycho Brahe na constelación de Casiopea. Na actualidade é coñecida sobre todo como SN 1572 mais tamén como a supernova de Tycho ou B Cassiopeiae (B Cas). Foi unha supernova de Tipo Ia, unha das oito das que hai rexistros a ollo nu. Xurdiu en novembro de 1572 e foi notada por Brahe entre outros. Os restos foron observados de xeito óptico, pero sobre todo en lonxitudes de onda de radio. Como radiofonte é coñecida como 3C 10.
Zifio de True
Descrición
A especie foi descrita en 1913 polo biólogo estadounidense Frederick William True, o primeiro conservador principal de bioloxía (1897-1911) no Museo Nacional dos Estados Unidos, hoxe integrado no Instituto Smithsoniano, na súa obra "Description of Mesoplodon mirum, a beaked whale recently discovered on the coast of North Carolina". Proceedings of the United States National Museum, 45: 651-657.
O espécime tipo foi unha femia adulta que quedara varada na beira exterior de Bird Island shoal, Beaufort Harbour, Carolina do Norte, que examinou True en xullo de 1912.
SN 1572
A súa aparición colócase entre as observacións máis importantes efectuadas na historia da astronomía, pois axudou a revisar os antigos modelos celestes, acelerando o cambio na astronomía e a súa revolución, comezando pola necesidade de elaborar mellores catálogos estelares (que necesitaron mellores instrumentos) e a confrontación do dogma aristotélico de inmutabilidade do ceo na esfera das estrelas.
Zifio de True
Sinónimos
A especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Características
As principais características de Mesoplodon mirus son:
Vilaseco, Vilelos, O Saviñao
Vilaseco é un lugar da parroquia de Vilelos no concello lugués do Saviñao na comarca da Terra de Lemos. Segundo o IGE en 2010 tiña quince habitantes (oito mulleres e sete homes), tres menos ca en 1999.
Está enclavada nunha ladeira de Vilelos.
Zifio de True
Distribución e poboación
miniatura|250px| Vídeo submarino de zifios de True gravado fronte ás [[Azores.]] O zifio de True parece ter unha distribución disxunta e subtropical. No hemisferio norte só se coñecen no Atlántico norte, rexistrándose no leste de América do Norte (desde Nova Escocia até Florida), e as Bermudas, e en Europa, desde o Reino Unido (Escocia), o golfo de Biscaia, até as illas Canarias e os Azores. Tamén se encontra no sur do océano Índico, desde Suráfrica, Madagascar, o sur de Australia e a costa atlántica do Brasil.
A especie xeralmente non se atopa a máis de 30° ao norte ou ao sur do ecuador, o que pode indicar que as subpoboacións norte e sur están illadas entre si, e que posibelmente sexan xeneticamente distintas, o que está apoiado por diferenzas morfolóxicas e de cor. Non existen estimacións sobre a súa poboación.
Até os últimos anos, os zifios de True só se identificaban raramente no mar, e non hai estimacións da súa abundancia. Porén, non se cre que a especie sexa rara no Atlántico norte. Non hai información sobre as tendencias da abundancia global desta especie.
Hábitat e bioloxía
Mesolodon mirus é probblelmente unha especie peláxica de augas profundas, como outros zifíidos.
Como outros membros do xénero, nos animais varados encontráronse luras (principalmente Loligo spp.) no estómago. Tamén se encontraron peixes, polo menos ocasionalmente. A análise de isótopos estábeis descubriu que esta especie se alimenta a un nivel trófico similar a outras especies de Mesoplodon coas que é simpátrica, pero a un nivel trófico inferior ao do zifio de Cuvier e aos golfiños mulares do norte, o que suxire que se alimenta de presas máis pequenas que estas últimas especies.
Non hai información sobre a reprodución e o comportamento desta especie.
Probabelmente forme gupos reducidos, e 3 a 5 individuos.
Ameazas
Case non hai información sobre as ameazas e o estado desta especie. Parece que nunca foi cazado. O seu enredamento nas artes de pesca, especialmente nas redes de enmalle nas augas profundas (por exemplo, as que e empregan pa ao atún), é probabelmente a ameaza máis significativa.
Esta especie, como outros zifíidos é susceptíbel de ser vulnerábel aos sons antropoxénicos fortes, como os xerados polo sonar das mariñas e a exploración sísmica.
Como especie de augas temperadas, o zifio de True pode ser vulnerábel aos efectos do cambio climático, xa que o quecemento do océano pode producir un cambio ou contracción do rango das especies xa que incide na temperatura das súas augas preferidas. Porén, descoñécese o efecto destes cambios no tamaño ou posición da área de dispersión desta especie.
A evidencia de individuos varados de Mesoplodon mirus indica que tragaron obxectos de plástico desbotados. Isto pode levar á súa morte.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UINC) considera que hai poca información sobre a abundancia da poboación desta especie, e ningunha sobre a evolución da súa tendencia. Non se cre que sexa pouco frecuente, pero é potencialmente vulnerábel a ameazas de baixo nivel e non se pode descartar unha redución global do 30 % en tres xeracións. Por iso cualikfica o status da especie como DD (datos insuficientes).
En Galicia
A presenza desta especie en Galicia é accidental.
Stjepan Bobek
Stjepan Bobek, nado o 3 de decembro de 1923 en Zagreb, por aquel entón Reino de Iugoslavia, e finado o 22 de agosto de 2010 en Belgrado foi un xogador e adestrador de fútbol da RFS de Iugoslavia que xogaba na demarcación de dianteiro. En 1995 foi nomeado mellor xogador da historia do FK Partizan.
A nivel internacional é o máximo goleador da historia da Selección de fútbol de Iugoslavia con 38 goles, coa que foi dúas veces medalla de prata nos Xogos Olímpicos, en 1948 e 1952.
Coma xogador
Comezou a xogar en equipos da súa cidade natal para debutar profesionalmente no Građanski Zagreb antes de fichar polo FK Partizan, equipo no que pasou os mellores ano da súa carreira e pasou á historia do club. No equipo serbio foi o máximo goleador da liga iugoslava en dúas ocasións, en 1945 e 1954 e estableceu o récord de goles nun só encontro da liga, anotando nove ante o 14. Oktobar Niš. Co equipo de Belgrado proclamouse campión dúas veces da Liga de Iugoslavia e catro da Copa.
Coa Selección de fútbol de Iugoslavia disputou dous Mundiais de fútbol, Brasil 1950 e Suíza 1954. Tamén participou nos Xogos Olímpicos de Londres 1948 e Helsinqui 1952, nos que o combinado gañou sendas medallas de prata, anotando Bobek catro e tres goles respectivamente.
Coma adestrador
Unha vez retirado comezou a súa carreira coma adestrador en Polonia, no Legia Warszawa, antes de volver ao ano seguinte a Iugoslavia para facerse cargo do FK Partizan, co que volvería gañar a Liga de Iugoslavia en tres ocasións. En 1963 foi substituído por Kiril Simonovski.
En 1964 fichou polo Panathinaikos FC co que tamén se proclamou campión da Liga do país, dúas veces, e da Copa, unha. En 1967 volveu ao FK Partizan e en 1970 regresou a Grecia, esta vez ao Olympiacos FC. En 1972 tivo unha breve experiencia no NK Dinamo Zagreb antes dun segundo período no Panathinaikos.
En 1978 fichou polo FK Vardar de Skopje, proclamándose campión da segunda división iugoslava e acadando o ascenso a Primeira
Coma xogador
FK Partizan
Selección de Iugoslavia
Coma adestrador
FK Partizan
Panathinaikos FC
FK Vardar
Erri De Luca
miniatura|Erri De Luca Erri De Luca, nado en Nápoles o 20 de maio de 1950, é un escritor italiano. Foi definido recentemente como "o escritor da década" polo crítico literario de Corriere della Sera Giorgio De Rienzo.
Moncha Fuentes
Ramona Fuentes Arias, nada en Marín en 1952, é unha escritora, tradutora e profesora galega de lingua castelá.
Erri De Luca
Erri De Luca escribe regularmente en varios xornais, como poden ser La Repubblica, Il Manifesto, Corriere della Sera ou Avvenire, así como tamén en revistas.
Moncha Fuentes
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Románica pola Universidade de Santiago de Compostela, residente en Vigo, onde exerceu a docencia no IES Santa Irene.
Erri De Luca
Biografía
Logo de rematar na escola en 1968, Erri De Luca uniuse ao movemento esquerdista Lotta Continua. Tras a disolución da organización, traballou na fábrica da Fiat de Turín e no aeroporto de Catania. Tamén foi camioneiro e traballador da construción en diversos lugares, en Italia, Francia e África. Tamén pilotou vehículos en Iugoslavia durante a guerra entre 1993 e 1999.
Moncha Fuentes
Traxectoria
Colaborou en publicacións como Cadernos Ramón Piñeiro ou A Trabe de Ouro.
Erri De Luca
Biografía
É un autodidacta en varias linguas, como poden ser o antigo hebreo e o yiddish.
Moncha Fuentes
Traxectoria
Foi candidata pola Frente Popular Galega nas Eleccións ao Parlamento de Galicia 1997, 2001 e 2005.
Erri De Luca
Biografía
Tamén é un apaixonado do montañismo. De carácter reservado, actualmente vive nunha pequena casa no campo de Roma.
Moncha Fuentes
Narrativa
=== Traducións ===
Erri De Luca
Obra
Aínda que nunca parou de escribir desde que tiña vinte anos, o seu primeiro libro publicouse en 1989, Non ora, non qui. A este seguírono unha manchea de libros, best-séllers en Italia, Francia e Israel, e a súa obra foi traducida e publicada en moitos outros lugares. Traduciu varios libros da Biblia para o italiano, como o Éxodo, Xonás, Eclesiastés, Ruth, e explorou varios aspectos do xudaísmo como non crente.
Para o galego está traducido Montedidio.
Debutou como guionista e actor principal dunha curta, Di là del vetro, presentada no Festival de Cine de Venecia de 2011.
Moncha Fuentes
Vida persoal
Filla de Antonia Arias Díaz e mais de Manuel Fuentes Blanco, é irmá de Manel e Antonia Fuentes Arias. É parella de Xosé Luís Méndez Ferrín, con quen tivo a Oriana Méndez.
Florentino González Vallés
Florentino González Vallés, finado na Coruña o 26 de novembro de 1938, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Ingresou na Academia de Infantería en 1903. Ingresou na Garda civil, foi tenente en Vilalba (1911), chegando a tenente coronel. En abril de 1936 foi cesado no seu destino e declarado dispoñible forzoso por asistir sen autorización ao enterro de Anastasio de los Reyes. Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936, o 9 de agosto, foi nomeado gobernador civil da Coruña. Despois foi Xefe da Comandancia da Garda civil de León, Lugo (abril de 1937), A Coruña (febreiro de 1938), Santander e Pontevedra.
Vida persoal
Casou con María Sánchez Abelenda en 1910 e foi pai de Lorenzo González-Vallés Sánchez.
Euritmia
miniatura|Alegoría á euritmia de [[Valeriano Salvatierra no Museo do Prado, (Madrid)]] Coñécese como euritmia (do grego εὐρυθμία, despois en latín eurythmia) ao feito de moverse de modo harmonioso e buscando a beleza. Este movemento serve para expresar os estados de ánimo e por iso transfórmase nun medio de comunicación.
No campo da Arquitectura, existe un concepto antropomórfico da mesma, isto é, que a construción é o reflexo das proporcións do corpo humano. Este concepto xa o postulou Vitruvio; o gran teórico do clásico, xa sexa grego ou romano. Os seis primores ou principios que Vitruvio esixe en todo monumento son: orde, disposición, euritmia, simetría, decoro e distribución.
O filósofo austríaco Rudolf Steiner, retomou o concepto de euritmia e definiuna como unha arte dentro do que denominou antroposofía. Para Steiner, a euritmia é a arte do movemento que fai visible no espazo e a través do movemento corporal aquilo que no interior do ser humano transcorre por medio da palabra e da música.
Para exercitarse nesta arte, existen exercicios de tipo coreográfico que poden servir para expresar os tres aspectos da alma: pensamento, sentimento e vontade.
Caledonia
Caledonia (do galo e britónico caled, que deu en kalet, "duro", en bretón) é o antigo nome latino de Escocia, que designaba a parte de Britania ao norte do muro de Hadrián, e despois do de Antonino.
Historia
Nunca foi conquistada polos romanos, nin sequera a expedición militar de Cneo Xulio Agrícola conseguiu someter a zona ao Imperio Romano. Segundo Tácito, unha frota romana circunnavegouna, verificando así o carácter insular de Britania. Na actualidade designa unha comarca setentrional do Reino Unido, en Escocia, ao norte do istmo comprendido entre os esteiros do río Clyde e do Forth.
Os pictos ou caledonios habitaron o lugar até o século VII d. C, cando foron conquistados polos escotos, de onde provén Scotia, o nome de Escocia.
Kirk Cousins
Kirk Daniel Cousins, nado o 19 de agosto de 1988 en Barrington, Illinois, é un xogador profesional estadounidense de fútbol americano. Tras xogar a nivel universitario en Michigan State foi seleccionado na cuarta rolda do draft de 2012 polos Washington Redskins (actuais Washington Commanders) da National Football League (NFL). Actualmente xoga como quarterback nos Minnesota Vikings.
Ichthyaetus hemprichii
A Ichthyaetus hemprichii é unha ave pertencente á familia dos láridos.
Características
As gaivotas novas tardan tres anos en acadar a plumaxe de adulto. Case todo o corpo é dun cor agrisado escuro coa excepción da parte inferior do corpo e unha pequena liña do pescozo, ambas de cor branca. O peteiro é meirande có do resto das gaivotas, e é salientable a súa cor verde. Hábitat exclusivo no litoral. Omnívora, ás veces tamén se alimenta de calaza.
Distribución
Cría de xullo a setembro dende o Sur do mar Vermello ata o golfo Pérsico. En inverno viaxa ata a Canle de Suez.
Eduardo Pérez Vega
Eduardo Pérez Vega, Tameirón, nado no Tameirón (A Gudiña) en 1914, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Xornaleiro e traballador do camiño de ferro da Gudiña, era militante da CNT. Desertou do exército franquista e integrouse no grupo de Manuel Girón Bazán a finais de 1937. Asistiu ao Congreso de Ferradillo. Foi axudante de Mario Morán García na xefatura da II Agrupación dende 1945. Logrou fuxir a Francia na compaña de Florentino Pérez no outono de 1948. De alí marchou a Venezuela.
Santa María de Ordás
Santa María de Ordás é un concello español da provincia de León (Castela e León). A súa poboación é de 351 habitantes (INE 2011).
Localidades
En Selga de Ordás naceu Jesús Fernández González, bispo católico que foi bispo auxiliar de Santiago de Compostela.
Áiax
O nome Áiax ou Aiante (Αίας Aîas) pode referirse a dous personaxes da Ilíada de Homero:
Some Boys! Touch
'Some Boys! Touch' é o sinxelo número 16 da cantante xaponesa de J-Pop, pertencente o Hello! Project, Maki Goto, lanzado no Xapón o 11 de outubro do ano 2006 baixo o selo Zetima e producido por Tsunku. O sinxelo alcanzaría a terceira posición nas listas de Oricon, vendendo 29.459 copias. A cara B, "ALL OF US" usaríase como ending do anime Ginga Tetsudou Monogatari ~Eien e no Bunkiten~. Tódalas cancións foron compostas e escritas por Tsunku.
Jeordie White
Primeiros anos
Nado en Pompton Lakes, Nova Jersey, mudouse a Florida cando era neno. Ten un irmán máis vello, James, e non coñeceu ao seu pai ata o ano 2008.
Influenciado polo seu gusto por Mötley Crüe, Van Halen e Iron Maiden, comezou a tocar a guitarra aos trece anos. Aínda que nacera en Nova Jersey pasou a meirande parte da súa mocidade na área de Fort Lauderdale onde se uniu rapidamente á crecente escena musical do sur de Florida, ingresando aos quince anos na súa primeira banda, The Ethiopians.
Carreira musical
Ao principio da súa carreira White estivo nunha banda de versións de speed metal chamada The Ethiopians, que versionaba temas como "Trapped Under Ice" de Metallica. Entre 1989 e 1993 White tocou a guitarra rítmica e fixo coros en Amboog-a-Lard.
Marilyn Manson
White coincidiu con Brian Warner varias veces a finais dos anos 80. Tras un inesperado encontro nunha tenda de discs usados no Coral Springs Mall onde White traballaba, os dous decatáronse de que tiñan moito en común. White intentou activamente unirse á banda de Manson mentres tocaba noutro proxecto. Converteuse nun "spooky kid" honorario, e como groupie fíxose chamar Gordy White. En marzo de 1993 White formou parte do proxecto paralelo de Manson, Mrs. Scabtree, compartindo as tarefas vocais coa súa moza naquel momento, Jessicka. White non se uniu a Marilyn Manson and the Spooky Kids ata que Gidget Gein foi expulsado da banda polo representante en decembro de 1993. No grupo White recibiu o nome artístico de Twiggy Ramirez, que procedía da supermodelo inglesa Twiggy e do asasino en serie estadounidense Richard Ramirez. White non tocara nunca o baixo ata que Manson lle deu o seu primeiro instrumento tras unirse á banda. En 1998 White fixo un cameo no vídeo musical da canción de Monster Magnet "Space Lord". En 2001 White apareceu nun episodio de MTV Cribs: "Ozzfest Edition". White deixou Marilyn Manson en 2002.
Como resultado de moitos cambios na formación (sobre todo entre os guitarristas), White foi o responsable de moitas das composicións nos álbums Antichrist Superstar, Mechanical Animals e Holy Wood; neste último compartíu os créditos con John 5. En 2007 White dixo que estaba orgulloso do traballo que fixera na banda.