cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abel
miniatura|A morte de Abel, gravado de [[Gustave Doré, (1832-1883).]] Abel é, segundo a Biblia, o segundo fillo de Adán e Eva. O seu nome significa "O que está con Deus". Foi asasinado polo seu irmán Caín, quen envexaba a satisfacción divina coas ofrendas de Abel; de acordo ao relato, a súa foi a primeira morte dun ser humano.
Historia
A historia, relatada na Xénese, afirma que Abel dedicábase a pastorear ovellas e o seu irmán máis vello dedicábase á agricultura. As ofrendas de Caín non foron do agrado de Deus, non pola súa acción ou polas ofrendas en si, senón pola súa vontade de ofrendar. Con todo aceptou as do seu irmán máis novo. A razón do favor divino segundo a tradición talmúdica fai fincapé no matiz de xenerosidade con que Abel ofrece a Deus as máis selectas ovellas do seu rabaño para destacar que a ofrenda de Caín, nacida da obriga e non da xenerosidade, non era desexábel.
A razón pola que Deus só aprobou a ofrenda de Abel explícase en escritos posteriores. A epístola aos hebreos cita a Abel como o primeiro home de fe, e mostra que esta fe resultou en que o seu sacrificio fóra de “maior valor” que a ofrenda de Caín.
Pola morte de Abel, Caín foi expulsado "da presenza de Xahveh", e marchou a morar á terra de Nod, "ao leste do Edén". A tradición xudía di que Abel foi soterrado polos seus pais, seguindo as indicacións dun corvo enviado por Deus para ese propósito; o Corán, pola contra, sostén que foi Caín quen foi instruído por un corvo para o soterrar. No capítulo 22 do libro de Enoc, que forma parte do canon da Igrexa ortodoxa etíope, faise mención ao espírito de Abel; indicándose que este estaría no lugar onde os espíritos de todos os seres humanos esperan o gran xuízo no fin dos tempos. Naquel lugar Abel realizaría a súa acusación e denunciaría ao seu irmán Caín até que a semente do seu irmán desapareza da face da terra; e fágase xustiza.
O Novo Testamento menciona con frecuencia a Abel como prototipo de xusto. Xesús canonízao en Mateo como o primeiro dos mortos en nome da xustiza, e o seu exemplo serve aos apóstolos como analoxía e premonición do de Xesús. Os pais da Igrexa cóntano entre os mártires. No Corán o pacifismo de Abel, que se nega a responder á violencia de Caín, é a virtude que o salva; é o principal exemplo de humildade e mansedume para os musulmáns.
As interpretacións críticas do texto bíblico viron na historia unha versión estilizada dos conflitos entre pobos agricultores e os hebreos, fundamentalmente pastorís; o filólogo Thomas Kelly Cheyne sostén que se trata dunha antiga lenda israelita, indubidabelmente anterior á compilación da Xénese, aproveitada polo xahvista polo seu valor moral. Notouse tamén a similitude entre o termo, de dubidosa etimoloxía, e o árabe jibil, "camelo". É posíbel que Caín sexa un epónimo dos ceneos, nese caso Abel sería probabelmente un heroe mítico de Xudea.
Outra explicación é ver no relato unha das interaccións humanas máis habituais. Na tradición posterior, Abel pasou como o prototipo do home xusto.
A Martilla, Adelán, Alfoz
A Martilla é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Reise der Hoffnung
Reise der Hoffnung (en Umuda yolculuk) é un filme suízo-turco de 1990 dirixido por Xavier Koller. Conta a historia dunha familia turca alevi que tenta emigrar ilegalmente a Suíza, un país que só coñecen por unha postal. Foi unha coprodución entre compañías de Suíza, Turquía e o Reino Unido.
O filme gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios. O filme foi proposto polo goberno de Suíza, converténdose no segundo galardón deste país na categoría.
Zounds
Zounds é unha banda inglesa de anarcho punk/post-punk procedente de Reading formada en 1977. Orixinalmente o grupo formou parte do movemento da cultura do casete, publicando material a través do selo Fuck Off Records, e tamén estivo implicado no movemento okupa e na escena de festivais gratuítos. O nome da banda deriva do xuramento do antigo inglés "zounds", unha contracción de "God's wounds", referindose ás feridas de Xesús na crucifixión, usado antigamente como un xuramente levemente blasfemo.
Dionisio Lachovicz
Dionisio Lachovicz, nado como Paulo en Itaiópolis (Santa Catarina, Brasil) o 2 de xullo de 1946, é un relixioso católico basiliano, visitador apostólico para os grecocatólicos ucraínos en España e Italia dende 2009.
Traxectoria
Ingresou na Orde de San Basilio Magno, facendo os votos perpetuos o 20 de marzo de 1970. Foi ordenado sacerdote da devandita orde o 8 de decembro de 1972 polo bispo de San Xoán Bautista en Curitiba, Efraím Basílio Krevey.
O 21 de decembro de 2005 foi nomeado bispo curial da Arquieparquía Maior de Kíiv-Galicia e bispo titular de Egnatia. Recibiu a consagración episcopal o 26 de febreiro de 2006 de mans do arcebispo maior Liubomyr Huzar.
O 19 de xaneiro de 2009 o papa Bieito XVI nomeouno visitador apostólico para os grecocatólicos ucraínos en España e Italia.
José Luis García Casasnovas
José Luis García Casasnovas, nado en Ribadavia o 23 de xaneiro de 1936, é un político galego.
Traxectoria
Fillo de Gregorio García Rodríguez. Funcionario do Instituro Nacional de Seguridad Social (INSS) e técnico en radiodifusión. Foi correspondente dos periódicos Faro de Vigo, El Pueblo Gallego, La Región, Vida Gallega e Diario de Pontevedra e das emisoras RNE, La Voz del Miño e Radio Orense en Ribadavia. Colaborou con Radio Juventud de Ribadavia e foi presidente do Ribadavia Atlético. Foi conselleiro local do Movimiento, tenente de alcalde e alcalde de Ribadavia. Foi elixido parlamentario pola provincia de Ourense nas primeiras eleccións autonómicas por AP. Foi presidente do Consello Asesor de RTVE-G (2006).
Portofermil, San Simón da Costa, Vilalba
Portofermil é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Bedivere
miniatura|250px|Como Sir Bedivere guinda a espada [[Excalibur á auga. Ilustración de Aubrey Beardsley, 1894.]] Sir Bedivere, tamén coñecido como Sir Bedevere, Bedwyr en galés ou Bédoier en francés, é un cabaleiro da Táboa Redonda e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña.
Bedivere é o cabaleiro que devolve a espada Excalibur á Dona do Lago de Llyn Ogwen. Tamén é un dos personaxes máis antigamente asociados con Artur, como Sir Kay e Sir Gauvain, cumprindo coa función de mariscal do rei.
Pude, San Simón da Costa, Vilalba
Pude é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 28 habitantes (15 homes e 13 mulleres).
Frederico Guillerme I de Prusia
miniatura|dereita|Frederico Guillerme I. Frederico Guillerme I, nado en Berlín o 14 de agosto de 1688, finado en Potsdam o 31 de maio de 1740, foi rei de Prusia entre 1713 e 1740.
Traxectoria
Era fillo de Frederico I, a quen sucedeu en 1713. Rapidamente, estivo envolto na disputa con Suecia polo territorio de Pomerania, parte do cal foi entregado mediante o Tratado de Estocolmo en 1720. Esta foi a única guerra que emprendería no seu reinado todo. Aceptou a Pragmática Sanción de 1713, pola que María Tareixa I recibía os dominios austríacos dos Habsburgo e declaraba indivisibles os territorios da Casa de Austria. Non obstante, non logrou a reivindicación dos ducados de Jülich e Berg.
O principal problema ao que se enfrontou a súa administración, foi a dispersión xeográfica dos seus territorios.
A diferenza de seu pai, instaurou unha corte austera e eficaz, centralizando a administración financeira. Desta maneira logrou mellorar a situación financeira de Prusia. Fortaleceu a industria e ordenou a colonización de zonas deshabitadas. Implantou a obrigatoriedade da ensinanza, creando tamén escolas.
Militarización do Estado
Frederico sempre vestía uniforme militar e dedicou gran parte dos seus recursos para o exército. A creación da Garda de Potsdam foi o seu maior logro nesta área. Para esta recrutou (incluso secuestrou) soldados de grande estatura, procedentes de todas partes de Europa. Pedro o Grande de Rusia envioulle 55 soldados da súa garda, cuxa estatura mínima era de 1.85 m, en agradecemento pola Cámara de Ámbar que Frederico le regalara. O número de efectivos dobrouse de 40.000 a uns 80.000.
Sucesión
A preparación do fillo de Frederico para sucedelo no trono está rodeada dun dramatismo particular. Creceu baixo a influencia de súa nai, Sofía Dorotea de Hannover (irmá de Xurxo II), quen lle procurou unha educación de estilo francés, contraria á disciplina militar que Frederico desexaba para el, o que produciu unha relación pai-fillo conflitiva, a piques de privalo temporalmente da súa categoría de Príncipe Herdeiro tras un intento de fuxida a Inglaterra, acontecemento polo que se condenou a morte o cómplice do rapaz, o tenente Katte.
Frederico Guillerme morreu en Potsdam en 1740 e finalmente seu fillo substituíuno baixo o nome de Frederico II de Prusia.
Ligazóns externas
Biografía de Frederico Guillerme I
Xavier Koller
Xavier Koller, nado en Schwyz en 1944, é un director de cinema e guionista suízo. É coñecido polo seu filme de Disney Squanto: A Warrior's Tale, un filme de aventuras baseado na vida de Squanto, así como por Reise der Hoffnung, co cal gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios.
Os Martiños, Fisteus, Curtis
Os Martiños é un lugar da parroquia de Fisteus no concello coruñés de Curtis, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (6 homes e 2 mulleres).
Cimbabue
O país entrou en guerra civil coa implantación deste réxime, que só terminou cando os brancos concordaron coa mediación dos ingleses pór fin ó réxime de segregación da poboación negra. O 17 de abril de 1980 o Reino Unido concedeu formalmente a independencia do país co nome actual, Cimbabue.
Aínda que inicialmente durante a década dos 1980 a súa administración intentou mellor o nivel de vida e a economía do país, o certo é que o seu goberno foi caracterizado polo despilfarro orzamentario, pola hiperinflación e por denuncias de incumprimentos de dereitos humanos. Tamén se dá a fraude electoral entre intimidacións varias, que non logran estabilizar o goberno do estado a pesar dun intento de goberno compartido.
Etimoloxía
A verba Zimbabwe deriva de "Dzimba dza mabwe," que significa "grandes casas de pedra" na lingua shona. O seu uso como nome do país é polo Gran Cimbabue.
Goberno e política
Cimbabue é unha república parlamentaria. O sufraxio é universal para todos os maiores de 18 anos. O presidente é, á súa vez, o xefe de Estado e de Goberno. O parlamento está formado por dúas cámaras, a máis importante ten 150 escanos, dos cales 120 son escolleitos polos cidadáns, 20 polo presidente e dez xefes tribais. Outra cámara, unha cámara alta, o Senado, foi instaurada tralos cambios constitucionais de 2005.
A Santa Mariña, Sobrán (San Martiño de Fóra), Vilagarcía de Arousa
O IGE considérao fusionado con Roilois, outro lugar da mesma parroquia, e dá a poboación da entidade creada como resultado desta fusión: 36 habitantes en 2016, dos que 16 eran mulleres e 20 homes, nun descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 46 veciños, e 2005, cando eran 42.
Cimbabue
Goberno e política
Tanto a Unión Europea como Estados Unidos decretaron sancións contra o goberno do actual presidente, Robert Mugabe, pola violación dos dereitos humanos.
Subdivisións
miniatura|175px|esquerda|Mapa das provincias do Cimbabue, numeradas. Cimbabwe divídese en oito provincias e dúas cidades con estatuto de provincia:
Economía
O goberno de Cimbabue enfróntase a unha ampla variedade de difíciles problemas na súa economía. Entre estes problemas inclúense unha notoria falta de divisas, hiperinflación e escaseza de provisións. A súa participación na guerra de 1998 a 2002 na República Democrática do Congo, por exemplo, significou un descenso de centos de millóns de dólares da súa economía. O necesitado apoio do FMI non chegou, debido a que o goberno fracasou en alcanzar os obxectivos orzamentarios precisos para as axudas. A taxa de inflación incrementouse dun 32% por ano en 1998 a un 586% a finais de 2005, e co maior rexistro do mundo cunha taxa de inflación dunha estimación oficial en xaneiro do 2008 do 100 580.2%, mentres que o tipo de cambio baixou de 24 dólares cimbabuenses por US$ a 85.000 por US$ na mesma época. Cimbabue ten actualmente a taxa de inflación máis alta do mundo. En marzo de 2008, a inflación alcanzou o 100.000% e, unha taxa de cambio de 1 dólar USA por 30 000 000 de dólares cimbabuenses. En xullo de 2008 a inflación oficial chegou a 2 200 000% ao ano, mais estatísticas extraoficiais indicaban unha inflación real de 9 000 000% ao ano. Polo tanto, a poboación local que pode tende a comprar os produtos esenciais nos países veciños de Botswana, Suráfrica e Zambia.
En 2005, o goberno, motivado polo gobernador do Banco Central Gideon Gono, comezou a suxerir a posibilidade de que os granxeiros brancos volveran ao país. Aínda quedaban entre 400 e 500 no interior, mais a maior parte da terra que foi confiscada xa non era produtiva. En xaneiro de 2007 o Goberno permitiu incluso a algúns granxeiros facer contratos de arrendamento a longo prazo. Porén, máis adiante deu marcha atrás e ameazou con encarcerar a todos os granxeiros brancos que seguiran en Cimbabue.
En agosto de 2006 púxose en circulación un novo dólar cimbabuense, equivalente a 1000 dos antigos. Segundo o cambio oficial, a taxa de cambio caeu dos 24 dólares antigos por dólar estadounidense en 1998 a 250 000 dólares antigos o 250 novos por dólar estadounidense ou no mercado paralelo, a 120 000 000 dólares antigos por dólar estadounidense en xuño de 2007.
En xullo de 2008, o Banco Central de Cimbabue puxo en circulación un billete de 1.000 millóns de dólares cimbabuenses para axilizar o uso de diñeiro en metálico. Non obstante, este novo billete ten aproximadamente o valor dun dólar estadounidense. Polo tanto, apenas serve para comprar unha barra de pan ou catro laranxas.
A economía de Cimbabwe está en situación crítica. Tradicionalmente estivo baseada na agricultura aínda que a minería é moi importante, sendo un dos principais produtores de cromo.
Os Novás, Adelán, Alfoz
Os Novás é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 4 habitantes (3 homes e 1 muller).
A Orden, Adelán, Alfoz
A Orden é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 18 habitantes (11 homes e 7 mulleres).
Eleusinion
Eleusinion é un templo da Acrópole de Atenas relacionado cos cultos eleusinos a Deméter, deusa da agricultura. No devandito templo, as procesións que ían de Eleusis ata Atenas, depositaban as reliquias sagradas, para despois partir con elas de novo en procesión para os misterios menores. Está localizado na base da acrópole e xogou tamén un papel moi importante no Festival Panatenaico.
Mateo de Prado
Traxectoria
miniatura|dereita|Coro do mosteiro de San Martiño Pinario. Traballou no relicario de Villagarcía de Campos (Reino de Castela) e máis tarde traballou no santuario de Arantzazu (Guipúscoa). En 1639 encargáronlle facer o cadeirado do mosteiro de San Martiño Pinario, en Santiago de Compostela. No coro baixo preside a iconografía a figura da Inmaculada, eixo do desenvolvemento da vida da Virxe. Salienta o naturalismo das texturas e a expresividade das emocións, nunhas escenas, e os fondos arquitectónicos das figuras, noutras. No coro alto San Bieito, cunha figura de corpo enteiro, preside a iconografía onde non faltan santos venerados popularmente en Galicia. Percíbese a influencia de Gregorio Fernández.
Realizou varias figuras para a igrexa de Santa María de Frades (A Estrada) e para a igrexa de Santo André de Barrantes (Ribadumia). O mosteiro de Sobrado dos Monxes tamén reclamou os seus servizos, onde realizou unha talla de San Bernardo. No ano 1643 estaba traballando na catedral de Santiago. Máis adiante realizou esculturas para o convento de San Domingos da Coruña e para o Hostal dos Reis Católicos, estas perdidas.
Consérvanse tamén varias realizacións para a catedral de Ourense. Salientan senllas inmaculadas conservadas no museo diocesano e unha Asunción no retablo da capela do mesmo nome. En terras ourensás, semella que traballou tamén para o mosteiro de Oseira (Oseira) e con certeza para o de Montederramo, deixando testemuño da súa mestría no retablo do mosteiro.
Basófilo
miniatura|dereita|300 px|Granulocito basófilo. miniatura|dereita|200 px|Basófilo mostrando os seus gránulos. Os basófilos ou granulocitos basófilos son un tipo de leucocitos do sangue do grupo dos granulocitos, que supoñen do 0,01% ao 1% dos glóbulos brancos circulantes, polo que son os menos numerosos deles. Interveñen principalmente nas reaccións alérxicas. O seu nome vénlles de que se tinguen intensamente con colorantes básicos. Non se deben confundir coas células da pituitaria denominadas células basófilas da pituitaria anterior, que non son leucocitos e teñen función endócrina.
Os granulocitos basófilos conteñen grandes gránulos citoplasmáticos que chegan a tapar o núcleo celular nas observacións microscópicas. Porén, cando non están tinguidos, o núcleo é perfectamente visible e ten xeralmente dous lóbulos. Por ter eses gránulos denomínase granulocito e por ter núcleo lobulado denomínase polimorfonuclear. O basófilo ten gránulos de dúas clases:
O mastocito é outra célula con características similares aos basófilos. Por exemplo, ambas a células almacenan histamina, unha substancia química que as células secretan cando son estimuladas de diversas formas (a histamina causa algúns dos síntomas alérxicos). Como lle acontece a todos os granulocitos circulantes, os basófilos poden ser recrutados fóra da corrente sanguínea e pasan aos tecidos.
Secrecións
Cando se activan, os basófilos desgranúlanse e liberan histamina, proteoglicanos (por exemplo, heparina e condroitina), e encimas proteolíticos (como a elastase e lisofosfolipase). Tamén secretan mediadores lipídicos como leucotrienos, e varias citocinas. A histamina e os proteoglicanos están almacenados en gránulos celulares, entanto que as outras substancias son sintetizadas no momento. Cada unha destas substancias contribúe á inflamación. Estudos recentes suxiren que os basófilos son unha fonte importante da citocina interleucina-4, quizais de maior importancia cós linfocitos T. A interleucina-4 considérse unha das citocinas fundamentais no desenvolvemento das alerxias e a produción dos anticorpos IgE polo sistema inmunitario. Hai outras substancias que poden activar a secreción dos basófilos, o que suxire que estas células teñen outros papeis na inflamación.
A basopenia é unha cantidade de basófilos baixa. É difícil de demostrar a basopenia porque a cantidade de basófilos normal xa é moi baixa; pero foi atopada en asociación con urticarias autoinmunes (que producen proídos crónicos). A basofilia (exceso de basófilos) é tamén pouco común pero pode darse en casos de leucemia ou linfoma.
Nabari
Nabari (名張市, なばりし, Nabari-shi) é un concello da prefectura de Mie no Xapón. Está situada no centro-oeste da prefectura, ao sur da rexión de Chūbu, ao oeste da rexión de Tōkai e ao leste da rexión de Kinki, no centro da illa de Honshū. A súa superficie é de 129,76 km² e a poboación de 80.675 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 622 h/km².
Racamonde, San Simón da Costa, Vilalba
Racamonde é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Nabari
O concello de Nabari limita cos concellos de Iga, Tsu (son da prefectura de Mie); Yamazoe, Uda e Soni (son da prefectura de Nara).
Gran Premio do Canadá de 1967
O Gran Premio do Canadá de 1967 foi unha carreira de Fórmula 1, celebrada no Circuíto de Mosport Park en Bowmanville, Ontario, Canadá o 27 de agosto de 1967. A carreira, disputada sobre 90 voltas, foi a oitava carreira da tempada de e foi gañada por Jack Brabham pilotando un coche do seu propio equipo Brabham.
Brian Joubert
Brian Joubert, nado o 20 de setembro de 1984, é un patinador artístico francés de longa traxectoria deportiva. Obtivo moitos títulos o longo da súa carreira; foi campión do mundial 2007, campión europeo, campión francés Nacional e campión do Gran Premio de 2006.
Vida persoal
Brian Joubert naceu en Poitiers. Sufriu unha enfermidade na que a súa vida correu perigo os 11 meses de idade debido á súa enfermidade, Joubert escolleu patinaxe artística entre todos os deportes máis violentos que lle gustaban. Empezou a patinar cando tiña tan só catro anos.
Joubert foi considerado unha celebridade no seu país natal, Francia.
Principios da súa carreira como patinador
A primeira competición internacional de Brian Joubert foi o World Junior Championships de patinaxe artística no ano 2000. Non conseguiu clasificarse para o equipo francés para Junior Worlds no próximo ano: por iso, o presidente da Federación Francesa Ice Sports, Didier Gailhaguet, puxo a Joubert en 2001 nunha  competencia con Top Jump, onde foi o segundo clasificado. A tempada 2000-2001 foi a única tempada Joubert pasou no circuíto internacional Júnior.
Selección de fútbol de Togo
A Selección nacional de fútbol de Togo (en Équipe nationale de football du Togo, alcumada Les Eperviers (Os Gaviláns), é o equipo que representa a Togo nas competicións internacionais de fútbol. A organización da selección corresponde á Federación Togolesa de Fútbol (Fédération Togolaise de Football), afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. O maior éxito da selección foi a súa claficiación para a Copa do Mundo de en Alemaña, onde caeron na fase de grupos.
Pokémon Dash
Pokémon Dash é un videoxogo de carreiras desenvolvido por Ambrella para a consola Nintendo DS. Lanzouse no Xapón o 2 de decembro de 2004, en Europa o 11 de marzo de 2005 e en América do Norte o 13 de marzo de 2005. Foi o primeiro xogo de Pokémon lanzado para a Nintendo DS.
O xogoador emprega o estilete para controlar un Pikachu que debe correr a través de diferentes metas. Logo de que os xogadores superan todos os puntos en rode, a carreira está completada. Dash ten posibilidade de modo multixogador, e pode conectarse con outros 6 dispositivos diferentes.
Desenvolvemento
Dash foi desenvolvido para a Nintendo DS por Ambrella, que xa traballara en Hey You, Pikachu! e Pokémon Channel. Anunciouse órixinalmente o 7 de outubro de 2004 como un título para o mercado xaponés. Antes da distribución en América do Norte, The Pokémon Center tiña ofertas de pedido anticipado que incluían chaveiros e bolsas de transporte para DS.
O Reboladoiro, San Simón da Costa, Vilalba
O Reboladoiro é un lugar da parroquia de San Simón da Costa, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Josh Hart
Josh Hart, nado o 6 de marzo de 1995 en Silver Spring, Maryland, é un xogador estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos New York Knicks da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 22 de xuño de 2017, Hart foi seleccionado na 30ª posición do Draft da NBA de 2017 polos Utah Jazz. Ese mesmo día foi traspasado ós Los Angeles Lakers xunto á 42ª elección do Draft Thomas Bryant, a cambio da 28ª elección, Tony Bradley. O 3 de xullo de 2017, Hart asinou o seu contrato de rookie cos Lakers.
O 6 de xullo de 2019, Hart foi traspasado xunto a Lonzo Ball, Brandon Ingram, os dereitos de De'Andre Hunter e dúas eleccións da primeira rolda do Draft ós New Orleans Pelicans, a cambio de Anthony Davis.
O 8 de febreiro de 2022, Hart foi traspasado xunto a Nickeil Alexander-Walker, Tomáš Satoranský, Didi Louzada e unha elección da primeira rolda do Draft de 2022 ós Portland Trail Blazers a cambio de CJ McCollum, Larry Nance Jr. e Tony Snell.
Santo Antonio e Combe, Sobrán (San Martiño de Fóra), Vilagarcía de Arousa
Santo Antonio e Combe é un lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra) no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés. Tiña 78 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 41 eran mulleres e 37 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 83 veciños, e 2005, cando eran 91.
Memoria histórica
miniatura|dereita A memoria histórica é un concepto historiográfico que foi desenvolvido a partir de mediados do século XX, e cuxa formulación primeira é decote atribuída ao francés Pierre Nora, quen, a grandes trazos, viña a designar a memoria histórica coma o esforzo consciente dos grupos humanos por entroncar co seu pasado, sexa este real ou imaxinado, valorándoo e tratándoo con especial respecto.
En España, a Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica (ARMH) tenta recuperar restos e corpos silenciados pola ditadura.
Mediterraneo (filme de 1991)
Mediterraneo é un filme italiano de 1991 dirixido por Gabriele Salvatores e escrito por Enzo Monteleone. O filme está ambientado durante a segunda guerra mundial e conta a historia dun grupo de soldados italianos que quedan abandonados nunha illa grega. Gañou o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa en 1992.
Santuario de Artemisa Brauronia
O Santuario de Artemisa Brauronia está situado na Acrópole de Atenas, entre os Propileos e a Calcoteca. Construído sobre o -430, crese que tomou parte no seu proxecto de edificación o arquitecto Mnesicles cando estaba realizando os Propileos. O edificio do santuario tiña unha forma trapezoidal con dúas ás laterais e dous pórticos ou stoá duns 38 metros de lonxitude por 7 metros de largo.
Estaba dedicado a Artemisa, divindade representada como un oso e protectora das mulleres embarazadas e do parto; no santuario atopábase unha figura arcaica de xóanon da deusa e outra realizada, segundo Pausanias, por Praxíteles no século -IV Durante as festas brauronias celebradas en honor seu, as nenas que estaban consagradas á deusa recibían o nome de osas.
Mozas asomadas nunha xanela
miniatura Mozas asomadas nunha xanela é un cadro do pintor sevillano Bartolomé Murillo. Pintado na segunda metade do XVII, é un cadro barroco.
Forma parte da colección da Galería Nacional de Arte dos Estados Unidos, con sede en Washington.
Descrición
Desde o punto de vista da composición, o cadro é dunha extraordinaria técnica. Está marcado pola diagonal que se estabelece entre as cabezas das figuras e os sutís toques de vermello nas súas caras e nos adornos do cabelo e das roupas. A moza asoma o seu corpo a través da ventá con gran realismo. No caso da muller máis vella captúrase o seu movemento con gran habilidade. Coa idea de centrar a nosa atención nas mulleres, no resto do cadro predominan o marrón da madeira e o negro do interior do cuarto.
Interpretacións
Descoñécese por completo quen son as figuras representadas. Circulan numerosas interpretacións da obra. Unha delas apunta á posibilidade de que se trate dunha doncela e a súa gobernanta, como era habitual nas casas da aristocracia. Outra posibilidade é que se trate dunha cortesá e da súa alcaiota. Explicaríase así a ollada directa e sorrinte da rapaza, mentres que a outra muller se cobre a cara. Na España do século XVII non era de bo gusto sorrir ostentosamente en público, menos aínda para unha muller.
En apoio desta última interpretación traése a colación unha copia en gravado do cadro realizada no século XIX. Nese gravado, a obra recibe o título de Las Gallegas. Nesa época moitas mulleres galegas emigraban a Lisboa, Madrid ou Sevilla, onde algunhas acababan exercendo a prostitución. O título referiríase de maneira inequívoca para a xente da época á condición das dúas mulleres.
Lousadela, Santalla de Pena, Begonte
Lousadela é un lugar da parroquia de Santalla de Pena no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2011 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres).
Manuel López Noguerol
Manuel López Noguerol, nado en Lalín en 1902 e finado no mesmo concello en 1977, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi presidente do casino de Lalín durante a Segunda República (1931-1933). No franquismo foi nomeado alcalde de Lalín en 1949 tomando posesión o 6 de febreiro, e cesado no posto en 1951.
Vilaxoán, Sobrán (San Martiño de Fóra), Vilagarcía de Arousa
Vilaxoán é un lugar da parroquia de Sobrán (San Martiño de Fóra) no concello pontevedrés de Vilagarcía de Arousa, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Véxase o lugar de Vilaxoán na parroquia estremeira de Sobrán (San Martiño), no mesmo concello de Vilagarcía de Arousa.
Loppi
Loppi (en sueco Loppis) é un municipio de Finlandia situado na rexión de Tavastia Propia. En 2018 a súa poboación era de 7 993 habitantes. A superficie do termo municipal é de 655,97 km2, dos cales 58,34 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 13,37 hab./km².
Limita cos municipios Hämeenlinna, Janakkala, Riihimäki, Tammela, Karkkila, Hyvinkää e Vihti, estes tres últimos na rexión veciña de Uusimaa.
O concello é unilingüe en finés.
Calcoteca
miniatura|250px|Reconstrución xerada por ordenador da Calcoteca (estrutura en branco). A estrutura visíbel á esquerda é o [[Partenón.]] A calcoteca pertence ao conxunto de edificios da Acrópole de Atenas, construído o -380 - -370, á beira do muro oriental do Santuario de Artemisa Brauronia.
Louis de la Bourdonnais
Louis Charles de la Bourdonnais, nado na illa de Reunión cara a 1796 e finado en Londres o 13 de decembro de 1840, foi un xogador de xadrez francés, o máis importante da primeira metade do século XIX.
Traxectoria
Está considerado o campión mundial oficioso (non existía o título no seu tempo) dende 1821 ata a súa morte. En 1834 xogou a que se considera a serie de partidas (85) máis importante da súa carreira, co británico Alexander McDonnell, da que saíu vencedor. Foi o fundador da primeira revista de xadrez, Le Palamède, en 1836.
James Agee
miniatura|dereita|James Agee traballou no guión da película [[A raíña de África de John Huston.]]
James Agee, nado en Knoxville, Tennessee, o 27 de novembro de 1909 e finado en Nova York o 16 de maio de 1955, foi un escritor estadounidense e un dos máis importantes críticos cinematográficos nos Estados Unidos entre 1930 e 1950.
Traxectoria
Perdeu a seu pai aos seis anos nun accidente de automóbil, pasou a infancia en internados para rapaces sobre todo o Phillips Exeter Academy en Nova Hampshire. Licenciouse en Harvard, onde foi presidente de Harvard Advocate(1931), despois de se graduar escribiu para Time, The Nation e Forbes, en 1934 editou o seu primeiro e único volume de poesía, Permit me Voyage, escrito na maior parte durante os anos pasados en Harvard.
Agee traballou como guionista para moitas películas de Hollywood, a máis importante foi A raíña de África de John Huston, baseada nunha novela de C.S. Forester, o que lle valeu o Oscar ó mellor guión adaptado.
En 1954 escribiu o guión de The Night of the Hunter, baseado nunha novela de Davis Grubb. En 1951 sufriu o primeiro dunha serie de ataques ao corazón, que non pararían ata a súa morte aos 45 anos.
A súa novela autobiográfica A Death in The Family 1957 gañou postumamente o Premio Pulitzer.
Torque (magnitude)
Torque é unha cantidade de forza física vectorial que se pode definir intuitivamente como a tendencia dunha forza para xirar un obxecto alrredor dun eixe, dun punto de apoio, ou dun pivote.. O torque T é sempre definido con relación a algún punto. Entón, o vector que liga este punto e o punto de aplicación dalgunha forza \vec F é \vec r. Así, o torque desta forza é definido pola relación:
na cal \times é o produto vectorial.
Relación entre Torque e Potencia
Do mesmo xeito que unha forza aplicada nunha distancia realiza un traballo, un Torque aplicado para xirar un obxecto implica un traballo tamén. Sendo a potencia o traballo por unidade de tempo, a potencia equivale por tanto a un torque aplicado por unidade de tempo nun xiro:
A unidade do sistema internacional para o torque é o Newton por metro (Nm).
Torque en motores
Da fórmula anterior enténdese a importancia do torque para os motores. Nese contexto, úsase para o torque o nome de "par motor", que é unha medida da forza que o motor aplica no eixo (nas rodas dun carro, por exemplo).
Axeladas
Axeladas (en latín Ageladas, e en grego Άγελάδας) ou Hagelaidas (esta última forma é a que aparece nas inscricións), é o nome de dous escultores gregos da escola de Argos e que un é o avó do outro aínda que é algo que está en discusión.
Axeladas I
Se estima que debeu nacer polo 540 a.C. e que traballou entre o 520 e o 490 a.C., e os textos antigos atribúenlle as seguintes obras:
Axeladas II
O seu período de actividade abrangueu do 474 ao 430 a.C., data na que Plinio o Vello sitúa o seu apoxeo. Fundou unha escola escultórica, na que se pensa que estudaron Mirón, Fidias e Policleto. Malia que non se coñece gran cousa deste escultor, hai unha inscrición que sinala que o nome do seu fillo foi Argeiadas.
É moi coñecida a súa estatua representando a Zeus Ithomatas, feita para os mesenios de Naupactos, e que foi reproducida nas moedas desa cidade, así como unha estatua de Zeus neno e un Heracles con barba, ámbolos dous encargados en Egio, Acaia.
Pías, Adelán, Alfoz
Pías é un lugar da parroquia de Adelán no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE en 2011 tiña sete habitantes (un home e seis mulleres).
Ácido beta-hidroxibutírico
miniatura|dereita|Ácido D-β-hidroxibutírico co seu OH no carbono β ou carbono 3. [[Número CAS: 300-85-6. Nome IUPAC: Ácido 3-hidroxibutanoico.]]
O ácido β-hidroxibutírico (tamén chamado ácido 3-hidroxibutírico  ou, cando está ionizado, β-hidroxibutirato) é un hidroxiácido que se considera un corpo cetónico. É un composto de 4 carbonos cun grupo carboxilo e un grupo OH no carbono 3 (ou carbono β, xa que é o 2º despois do carboxilo). A posición do OH é o que lle dá os seus nomes alternativos β-hidroxi ou 3-hidroxi. Ao pH celular normal está ionizado en forma de β-hidroxibutirato. É un composto quiral que ten dous enantiómeros, o ácido D -β-hidroxibutírico e o ácido L -β-hidroxibutírico. Son isómeros do β-hidroxibutirato, o α-hidroxibutirato (co OH no carbono 2) e o γ-hidroxibutirato (co OH no carbono 4). Desde un punto de vista metabólico e fisiolóxico considérase un corpo cetónico, xunto coa acetona e o acetoacetato, pero, en realidade, desde un punto de vista químico non contén ningún grupo cetona, xa que é un hidroxiácido carboxílico. Igual que ocorre cos outros corpos cetónicos, o β-hidroxibutirato tamén aumenta a súa concentración no corpo durante a cetose.
Nos humanos, o β-hidroxibutirato sintetízase no fígado a partir do acetil-CoA. Primeiro o acetil-CoA trnsfórmase en tres pasos encimáticos en acetoacetato libre, que é logo reducido a D-β-hidroxibutirato polo encima β-hidroxibutirato deshidroxenase, que é un encima da membrana mitocondrial interna ligado ao NAD+. O β-hidroxibutirato pode utilizarse como unha fonte de enerxía para o cerebro cando os niveis de glicosa sanguíneos son baixos. . O acetoacetato e o β-hidroxibutirato son transportados polo sangue aos tecidos periféricos, onde poden ser oxidados. 450px|Redución do acetoacetato a β-hidroxibutirato.
Na industria, pode utilizarse para a síntese de plásticos biodegradables, como o poli(3-hidroxibutirato). Este polímero pode ser producido bioloxicamente por diversas bacterias, que o usan como fonte carbonada de enerxía; a produción é especialmente abundante na bacteria Alcaligenes eutrophus.
Benito García Dorgambide
Benito García Dorgambide, nado en Baión (Vilanova de Arousa) o 28 de maio de 1926 e finado en Santiago de Compostela o 12 de febreiro de 1991, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola USC. Exerceu como avogado en Vilagarcía de Arousa. Foi un dos fundadores do Partido Socialista Popular en Galicia en 1971, do que foi secretario provincial de Pontevedra. Foi elixido parlamentario pola provincia de Pontevedra nas primeiras eleccións autonómicas polo PSdeG-PSOE.
Vida persoal
Casou con María Dolores Giménez Pérez Galdós e foi pai da tamén política Dolores García Giménez.
Pandroseion
miniatura|dereita|250px|Reconstrución do Pandroseion como sería sobre o -421
O Pandroseion era un santuario dedicado a Pándroso, unha das fillas de Cécrope I, o primeiro rei de Atenas situado na Acrópole de Atenas. Ocupaba o espazo adxacente ao Erecteion e ao antigo Templo de Atenea Nike.
O santuario consistía nun patio rectangular que contiña o altar de Zeus Herkeios (protector do fogar). A esquina sueste daba acceso á tumba de Cécrope. O santuario tamén contiña a oliveiras agrada que Atenea regalara á cidade de Atenas, tras a súa vitoria sobre Poseidón na loita polo país de Ática.
Lousadela
O topónimo galego Lousadela pode referirse a:
Mercurio (planeta)
Mercurio é o planeta máis pequeno do sistema solar e o máis próximo ao Sol. O igual que Venus, Mercurio orbita o Sol dentro da órbita terrestre como un planeta inferior, e a súa distancia aparente o Sol visto desde a Terra nunca supera os 28°. Esta proximidade ao Sol fai que o planeta só poida verse preto do horizonte occidental despois da posta de sol ou do horizonte oriental antes da saída do sol, normalmente no crepúsculo. Neste momento, pode aparecer como un obxecto brillante parecido a unha estrela, pero é máis difícil de observar que Venus. Desde a Terra, o planeta mostra telescópicamente a gama completa de fases, similar á de Venus e a Lúa, que se repite durante o seu período sinódico que é de aproximadamente 116 días (115.88 días). Mercurio xira dun xeito único no Sistema Solar. Atópase situado lateralmente co Sol nunha resonancia orbital de 3:2, é dicir, que en relación ás estrelas fixas, xira sobre o seu eixe exactamente tres veces por cada dúas revolucións que fai arredor do Sol. Visto desde o Sol, nun marco de referencia que xira co movemento orbital, parece xirar só unha vez cada dous anos de Mercurio. Por tanto, un observador en Mercurio vería só un día cada dous anos mercurianos. A súa órbita arredor do Sol é de 87,97 días terrestres, a máis curta de todos os planetas do Sol. O seu diámetro é un 60% menor que o da Terra e só un 40% maior que o da Lúa. É ata menor que Ganimedes, unha das lúas de Xúpiter, ou que Titán, unha lúa de Saturno.
O eixe de Mercurio ten a inclinación do eixo máis pequena de calquera dos planetas do Sistema Solar (uns 1⁄30 graos). A súa excentricidade orbital é a máis grande de todos os planetas coñecidos do Sistema Solar; no perihelio, a distancia de Mercurio ao Sol é só uns dous terzos (ou 66%) da súa distancia no afelio. A superficie de Mercurio aparece con grandes cráteres e ten unha aparencia similar á da Lúa, o que indica que estivo xeoloxicamente inactivo durante miles de millóns de anos. Ao non ter case ningunha atmosfera que reteña a calor, ten temperaturas superficiais que varían diariamente máis que en calquera outro planeta do Sistema Solar, oscilando entre 100 K pola noite e 700 K durante o día nas rexións ecuatoriais. As rexións polares están constantemente por debaixo de 180 K. O planeta non ten satélites naturais coñecidos.
Mercurio é un mundo inhóspito para os humanos, no que se acadan altas e tamén baixas temperaturas, debido á proximidade do Sol e a que por efecto da marea solar a través do tempo, ten unha duración de día parella á do ano (período de revolución arredor do seu propio eixe en relación ó período de revolución arredor do Sol), e polo tanto, cando unha parte do planeta entra na súa propia sombra, emite moita calor. É un mundo morto tamén xeoloxicamente, pois ten un tamaño reducido como planeta (é dicir, gran superficie pola que puido saír ó exterior a enerxía interna debida á aglutinación de materiais no centro planetario, deixando tal fuga enerxética de ter relevancia xeolóxica hai tempo e polo tanto, deixando de ter enerxía para os movementos da superficie), sendo a influencia solar sobre o planeta a maior con diferenza de todo o sistema solar.
Mercurio foi bautizado polos romanos en honor ó mensaxeiro dos deuses, de ás nos pés, porque parecía moverse máis axiña do que calquera outro planeta. Ao ser un planeta con órbita máis pequena cá da Terra, Mercurio pasa de xeito periódico entre esta e o Sol, fenómeno ó que se lle chama tránsito de Mercurio se nese momento ambos planetas e o Sol están aliñados. Dito fenómeno prodúcese unhas 13 veces cada século, téndose producido un o 11 de novembro de 2019.
Dúas naves espaciais visitaron Mercurio: a Mariner 10 que o orbitou en 1974 e 1975; e a MESSENGER, lanzada en 2004, orbitaba Mercurio máis de 4.000 veces en catro anos antes de esgotar o seu combustible e chocar contra a superficie do planeta o 30 de abril de 2015. Está previsto que a nave espacial BepiColombo chegue a Mercurio en 2025.
Nomenclatura
Os antigos coñecían a Mercurio por diferentes nomes dependendo de se era unha estrela da noite ou unha estrela da mañá. Cara ao 350 a.C., os antigos gregos decatáronse de que as dúas estrelas eran unha. Coñecían o planeta como Στίλβων Stilbōn, que significa "brillar", e Ἑρμής Hermēs, polo seu movemento fugaz, un nome que se conserva no grego moderno (Ερμής Ermis). Os romanos puxeron o nome do planeta en honor ao deus mensaxeiro romano de pés rápidos, Mercurio (latín Mercurius), que equipararon co grego Hermes, porque se move polo ceo máis rápido ca calquera outro planeta. O símbolo astronómico de Mercurio é unha versión estilizada do caduceo de Hermes; no século XVI engadiuselle unha cruz cristiá: 16px|☿.
Características físicas
miniatura|upright|Mercurio (primeiro pola esquerda) a escala xunto cos outros corpos [[Obxectos do sistema solar por tamaño|máis grandes e redondeados do Sistema Solar Interior, os catro planetas terrestres, así como a Lúa e Ceres (primeiro pola dereita).]] Mercurio é un dos catro planetas terrestres do Sistema Solar, e é un corpo rochoso como a Terra. É o planeta máis pequeno do Sistema Solar, cun raio ecuatorial de 2439,7 km. Mercurio tamén é máis pequeno, aínda que máis masivo, que os satélites naturais máis grandes do Sistema Solar, Ganímedes e Titán. Mercurio está formado por aproximadamente un 70% de material metálico e un 30% de material de silicato.
Estrutura interna
esquerda|miniatura|upright|Estrutura interna e campo magnético de Mercurio Mercurio pode que teña unha codia e un manto sólido de silicato que recubran unha capa exterior sólida de sulfuro de ferro, unha capa máis profunda de núcleo líquido e un núcleo interno sólido. A densidade do planeta é a segunda máis alta do Sistema Solar con 5,427 g/cm3, só un pouco menos que a densidade terrestre de 5.515 g/cm3. Se se desconta o efecto da compresión gravitacional de ambos planetas, os materiais dos que está feito Mercurio serían máis densos que os da Terra, cunha densidade sen comprimir de 5,3 g/cm3 fronte ao da Terra 4.4 g/cm3. A densidade de Mercurio pódese usar para deducir detalles da súa estrutura interna. Aínda que a alta densidade da Terra é debida en gran medida á compresión gravitatoria, especialmente no núcleo planetario, Mercurio é moito máis pequeno e as súas rexións interiores non están tan comprimidas. Polo tanto, para que teña unha densidade tan alta, o seu núcleo debe ser grande e rico en ferro.
O raio do núcleo de Mercurio estímase en 2020 ±, baseándose en modelos terrestres restrinxidos para ser coherentes co valor do factor do momento de inercia Polo tanto, o núcleo de Mercurio ocupa preto do 57% do seu volume; para a Terra esta proporción é do 17%. Unha investigación publicada en 2007 suxire que Mercurio ten un núcleo fundido. Rodeando o núcleo hai uns 500 - 700 km de manto composto por silicatos. Segundo os datos da misión Mariner 10 e da observación terrestre, estímase que a codia de Mercurio é de 35 km de groso. Non obstante, esta estimacion pode ser unha sobreestimación e a codia podería ter un grosor de 26 ± baseándose no modelo de isostasia de Airy. Unha característica distintiva da superficie de Mercurio é a presenza de numerosas cristas estreitas, que se estenden ata varios centos de quilómetros de lonxitude. Pénsase que estas formaronse cando o núcleo e o manto de Mercurio arrefriaron e contraíronse nun momento no que a codia xa se solidificara.
O núcleo de Mercurio ten un contido de ferro maior que o de calquera outro planeta importante do Sistema Solar, e propuxéronse varias teorías para explicalo. A teoría máis aceptada é que Mercurio tiña orixinalmente unha relación metal-silicato similar a condrita dos meteoritos comúns, que se pensa que son típicos da materia rochosa do Sistema Solar, e unha masa aproximadamente 2,25 veces a súa masa actual. A principios da historia do Sistema Solar, Mercurio puido ser alcanzado por un planetesimal de aproximadamente 1/6 da masa de Mercurio e varios miles de quilómetros de diámetro. O impacto eliminaría gran parte da codia e o manto orixinais, deixando o núcleo atrás como un compoñente relativamente importante. Propúxose un proceso similar, coñecido como hipótese do impacto xigante, para explicar a formación da Lúa.
Alternativamente, Mercurio puido formarse a partir da nebulosa solar antes de que a produción de enerxía do Sol se estabilizara. Inicialmente tería o dobre da súa masa actual, pero a medida que a protosol se contraeu, as temperaturas preto de Mercurio poderían estar entre 2.500 e 3.500 K e posiblemente incluso tan altas como 10,000 K. Gran parte da rocha superficial de Mercurio podería ter sido vaporizada a tales temperaturas, formando unha atmosfera de "vapor de rocha" que pudo ser arrastrada polo vento solar.
Unha terceira hipótese propón que a nebulosa solar causou arrastre nas partículas a partir das cales Mercurio estaba en acreción, o que significaba que as partículas máis lixeiras se perderon a partir do material acumulado e non acumulado por Mercurio. Cada hipótese #predicir unha composición da superficie diferente, e houbo dúas misións espaciais que realizaron observacións. MESSENGER, que finalizou en 2015, atopou niveis de potasio e xofre na superficie superiores aos esperados, o que suxire que a hipótese do impacto xigante e a vaporización da cortiza e o manto non se produciron porque o potasio e o xofre serían expulsados pola calor extrema destes eventos. A misión BepiColombo, que chegará a Mercurio en 2025, fará observacións para comprobar estas hipóteses. Os achados ata agora parecen favorecer a terceira hipótese; non obstante, é necesaria unha análise máis detallada dos datos.