cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lost (serie de televisión)
Lugares de filmación
Varias áreas urbanas de dentro e fóra de Honolulu son empregadas para representar outros lugares do mundo como, incluídos California, Nova York, Iowa, Miami, Corea do Sur, Iraq, Nixeria, Reino Unido, París, Tailandia, Berlín e Australia. Por exemplo, as escenas do aeroporto de Sidney foron filmadas no Centro de Congresos de Hawai, mentres que as escenas da Garda Republicana Iraquí foron rodadas nun búnker da segunda guerra mundial. Un caso curioso son as escenas transcorridas en Alemaña durante o inverno, que foron rodadas nun típico barrio de Honolulu onde se dispersou xeo para crear neve e onde se rotularon símbolos automobilísticos alemás na rúa.
Primeira tempada (2004-2005)
A primeira tempada consta de 25 episodios que comezaron a transmitirse nos Estados Unidos o 22 de setembro de 2004. O accidente aéreo do voo 815 da compañía Oceanic Airlines na costa do que aparenta ser unha illa tropical deserta, forza ó grupo de pasaxeiros que sobrevive a traballar en conxunto para se manteren vivos. Porén, a súa supervivencia está ameazada por varios misterios, incluíndo osos polares, unha criatura que vaga pola selva e os habitantes da illa coñecidos como "os Outros". Os superviventes descobren unha muller francesa chamada Danielle Rousseau, cuxo navío naufragara na illa 16 anos antes. Finalmente, algúns dan cun zapón metálico soterrado no chan, e asemade outro grupo intenta saír da illa nunha balsa.
Segunda tempada (2005-2006)
A segunda tempada inclúe 24 episodios que comezaron a emitirse nos Estados Unidos o 21 de setembro de 2005. A meirande parte da historia, que continúa 45 días despois da caída do avión na illa, céntrase no crecente conflito entre os superviventes e os Outros, co tema recorrente do enfrontamento entre fe e ciencia, importante nalgúns episodios. Resólvense algúns misterios, pero aparecen novas preguntas; á par, móstranse máis datos da vida pasada dos pasaxeiros e aparecen personaxes novos, os superviventes da zona da cola do avión. Revélase tamén a existencia da Iniciativa Dharma e o seu benfeitor, a Fundación Hanso, e verdade sobre os Outros. Entón descóbrese que un dos superviventes traizoa o resto e atópase a causa do accidente do avión.
Terceira tempada (2006-2007)
A terceira tempada está composta por 23 que comezaron a estrearse nos Estados Unidos o 4 de outubro de 2006. A historia continúa 67 días despois do accidente aéreo. Os superviventes aprenden máis sobre a historia dos Outros na misteriosa illa. Establécese unha guerra entre os superviventes e os Outros. Finalmente, os primeiros conseguen poñerse en contacto cun equipo de rescate.
Cuarta tempada (2008)
A cuarta tempada ía ser de 16 episodios antes da folga de guionistas. Debido a ela, quedou acurtada en 14 episodios, 8 escritos e rodados antes da folga e os 6 restantes despois dela. A trama céntrase na loita dos superviventes coa xente que chegou á illa no cargueiro Kahana, e o rescate dos "seis do Oceanic", cuxas vidas se mostran grazas aos flashforwards.
Quinta tempada (2009)
A quinta tempada fórmana 17 episodios emitidos nos Estados Unidos a partir do 21 de xaneiro de 2009. Nela, existen dous liñas temporais. A primeira está cos superviventes da illa saltando sen control de atrás cara adiante no tempo na illa, ata que finalmente os saltos temporais se deteñen en 1974 e quedan coa Dharma Initiative. A segunda continúa na liña de tempo orixinal que ten lugar na illa e o seguimento do regreso dos seis do Oceanic á illa no voo 316 da compañía Ajira Airways, en 2007.
Sexta tempada (2010)
A sexta tempada, con 18 episodios, comezou nos Estados Unidos o 2 de febreiro de 2010. Coa explosión da bomba de hidróxeno ao final da tempada anterior, créanse dúas liñas temporais alternativas. Na primeira, o voo 815 nunca se estrela na illa. Na segunda, os superviventes volven ao presente e deben lidar coa morte de Jacob, asasinado segundo o plan do monstro de fume negro.
Ratings
dereita|300px|miniatura|Gráfico dos ratingsda serie (en millóns) por cada episodio das seis tempadas emitidas pola ABC.
Kauffman Stadium
O Kauffman Stadium foi construído especificamente para a práctica do béisbol nunha época na que o habitual era a construción de recintos multiusos. Está considerado ademais, xunto co Dodger Stadium dos Ánxeles, como un dos mellores exemplos de estadio con deseño modernista. Con capacidade para 37.903 espectadores, é o sexto estadio máis antigo da MLB. Con todo, entre 2007 e 2009 foi renoovado por valor de 250 millóns de dólares. Entre outros eventos, o estadio acolleu dous All-Star (1973 e 2012) e xogos de catro Series Mundiais (1980, 1985, 2014 e 2015).
Gran Premio de Bélxica de 1992
O Gran Premio de Bélxica de 1992 foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 30 de agosto de 1992, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 44 voltas no circuíto de sete quilómetros para unha carreira de distancia de 305 quilómetros, foi a duodécima rolda da tempada de, o 50º Gran Premio de Bélxica, o 38ª que se celebrou en Spa-Francorchamps.
A carreira gañouna Michael Schumacher co Benetton, a primeira do seu récord de 91 vitorias e a primeira dun piloto alemán desde Jochen Mass no Gran Premio de España de 1975 dezasete anos antes. O triunfo do Benetton B192 tamén marca a última vitoria na F1 dun coche cunha caixa de cambios manual H-Pattern. Segundo e terceiro foron os pilotos de Williams Nigel Mansell (quen sobreviviu a unha colisión con Jean Alesi na primeira curva) e Riccardo Patrese, aseguraron para o equipo o seu primeiro título de Construtor desde.
Terminaron dezaoito autos, o maior número de finalistas da tempada, aínda que Érik Comas lesionouse nun choque durante a práctica e non comezou. Ao pasar xunto ao automóbil accidentado Ayrton Senna detívose na pista para axudar a Comas e evitou un incendio cortando o motor. Comas quedara inconsciente pero recuperouse rapidamente. Emanuele Naspetti fixo o seu debut no Gran Premio para o equipo March. Por primeira vez na tempada de 1992 non se celbrou a precualificación, despois de que Brabham non se presentara, poñendo fin aos 30 anos de historia do equipo.
Carreira
Durante a carreira, Senna mostrou un forte ritmo nas primeiras voltas. Con todo, apostou a que a choiva deteríase e, polo tanto, non necesitaría cambiar a pneumáticos para choiva. Esta estratexia fallou, tivo que entrar a boxes para cambiar os seus pneumáticos, o que o deixou en duodécimo lugar e necesitou o posteriormente famoso movemento de adiantamento ao Lotus de Mika Häkkinen desde o exterior para ser quinto na volta 43 (xusto cando Michael Schumacher comezaba a súa última volta).
Johnny Herbert retirouse no seu Lotus do oitavo lugar debido a un problema no motor só 10 segundos antes de que Michael Schumacher cruzase a liña para a primeira vitoria da súa carreira. Herbert clasificouse no décimo terceiro lugar.
Esta carreira foi a 500º saída da Scuderia Ferrari nunha carreira do Campionato Mundial como equipo.
Ricardo Sánchez Varela
Ricardo Sánchez Varela, nado en Roade (Sobrado) en 1875 e finado en Pontedeume o 9 de maio de 1964 foi un sacerdote galego.
Be Together
"Be Together" (ビー・トゥゲザー) é o sétimo sinxelo da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o mercado o 14 de xullo do ano 1999 baixo o selo Sony Music e producido por Tetsuya Komuro. Usado como o tema principal dun comercial de televisión de Mos Burgers onde saía a propia Ami, "Be Together" converteuse nun éxito no Xapón. Este foi o primeiro single de Ami en alcanzar a primeira posición nas listas de Oricon. Actualmente é o single con mellores vendas da cantante. O single foi lanzado en dous formatos: maxi-single e vinilo. A versión orixinal da canción pertence a un grupo xaponés de J-Pop chamado TM Network.
Ricardo Sánchez Varela
Traxectoria
miniatura|Avenida de Ricardo Sánchez Fillo dunha familia acomodada, propietaria da meirande parte da parroquia de Furelos en Melide, estudou leis en Santiago de Compostela aínda que nunca exerceu a avogacía. A súa vocación levouno a ordenarse sacerdote pouco tempo despois, chegando a ser arcipreste de Melide.
Ao se xubilar en 1945, instálase no Asilo de Anciáns de Pontedeume. Contribuíu coa súa herdanza familiar á mellora das instalacións do asilo e á construción da Casa de Exercicios de Pontedeume, inaugurada en 1954. A súa fortuna serviu tamén para moitas obras parroquiais e legouna á súa morte ás monxas do asilo. Os seus restos mortais foron soterrados no cemiterio de Pontedeume.
Por acordo de 6 de febreiro de 1957, a corporación municipal púxolle o seu nome ao comezo da estrada de Esteiro, colocándose a placa o 18 de xullo de 1958.
Sociedade Deportiva O Val
A Sociedade Deportiva O Val de Narón é un equipo galego de fútbol que se fundou en 1976 na parroquia de Santa María do Val, no concello de Narón. Na actualidade compite no Grupo 1 de Primeira Autonómica de Galicia.
Datos do club
miniatura|esquerda|Campo de Sinde.
Venecia Xulia
Venecia Xulia (Venezia Giulia en italiano, Venesia Jułia en véneto, Vignesie Julie en friulano, Julisch Venetien en alemán, Julijska Krajina en esloveno e croata), é unha rexión xeográfica comprendida entre os Alpes Xulianos e o mar Adriático, desde o golfo de Trieste á punta Promontore (extremo meridional de Istria), ao golfo de Fiume e ás illas do Quarnaro. A rexión fomou parte, como unha provincia, do reino de Italia desde 1923 até 1947. Tiña unha superficie de 8 953,38 km², e unha poboación (censo de 1936) de 977 257 habitantes.
Nesta antiga rexión política do sueste de Europa hoxe están as fronteiras entre Croacia, Eslovenia e Italia. Os seus límites non están historicamente ben definidos. Aos seus habitantes chámaselles "xulianos" (giuliani en italiano). O nome italiano da rexión, "Venezia Giulia", ou "Venetia Iulia", foi inventado en 1863 polo lingüista italiano Graziadio Isaia Ascoli, de Gorizia, que buscaba reunir baixo un nome a todos os territorios do imperio Austríaco no Adriático superior, reclamado polos nacionalistas italianos.
A Venecia Xulia foi adxudicada a Italia en 1918, despois da primeira guerra mundial e, na súa maior parte, foi anexionada, ao final da segunda guerra mundial, a Iugoslavia, á que se lle cederon 7 625 km².
Desde 1947, a "marca Xuliana" ou Venecia Xulia non constitúe unha rexión administrativa separada. A parte da Venecia Xulia que pertence a Italia despois do tratado de paz de París de 1947 e do Memorandum de Londres de 1954 (sobre o Territorio Libre de Trieste), costitúe, co Friúl, a rexión autónoma de Friuli-Venecia Xulia (en esloveno, Furlanija-Julijska krajina) que literalmente significa "Friúl e Venecia Xulia".
Etimoloxía
miniatura|280px|O Litoral austríaco en [[1897.]] Graziadio Isaia Ascoli consideraba o territorio da provincia romana de Italia de Venetia et Histria ("Venecia e Istria") como unha unidade xeográfica-cultural, subdividida en tres partes:
O nome de "marca xuliana" vén dos Alpes Xulianos que, desta maneira, formarían a fronteira nordeste natural de Italia. O termo foi cuñado para referirse á rexión limitada polo río Isonzo (Soča) e o golfo de Trieste no oeste, os Alpes Xulianos no norte e nordeste, e Carniola e Liburnia ao leste, incluíndo deste xeito a toda a meseta do Carso e a maior parte da península de Istria.
Despois de 1866, cando o Véneto e a maior parte do Friúl quedaron unificados co Reino de Italia, o termo de Ascoli "marca xuliana" empezou a asumir unha connotación política. Moitos irredentistas italianos comezaron a usalo como un nome alternativo para a rexión do Litoral austríaco pertencente ao Imperio Austro-Húngaro; desta maneira subliñaban a súa suposta afinidade xeográfica e cultural coas outras dúas "Venecias".
Desde 1918 até 1945
Despois da primeira guerra mundial, os tratados de Saint-Germain e Rapallo, grandes porcións do disolvido Imperio Austro-Húngaro foron anexionadas ao Reino de Italia.
Na rexión adriática oriental, que incluía todo o Litoral austríaco (Trieste, Istria e o condado de Gorizia e Gradisca), excepto a illa de Krk e o municipio de Kastav, que foron entregados ao novo Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos, algúns distritos occidentais do ducado de Carniola (Idrija, Ajdovščina, Vipava, Postojna, Pivka e Ilirska Bistrica) e o Val de Canale do ducado de Carintia (cos actuais municipios de Tarvisio, Pontebba e Malborghetto Valbruna). Rijeka converteuse nunha cidade estado, chamada Estado libre de Fiume, pero foi suprimida en 1924 e dividida entre Italia o Reino dos Serbios, Croatas e Eslovenos (agor, xa denominado Iugoslavia). Para todos estes territorios adoptouse oficialmente o nome de Venecia Xulia.
Creáronse as novas provincias de Gorizia (que se fusionou coa provincia de Udine entre 1924 e 1927), Trieste, Pula e Rijeka (despois de 1924). Os italianos vivían principalmente nas zonas urbanas e ao longo da costa, mentres que os eslavos, que formaban a maioría da poboación, habitaban o interior.
miniatura|280px|Cambios de fronteiras na Venecia Xulia entre [[1918 e 1954.]]
A persecución fascista, caracterizada como "centralizadora, opresora e dedicada á italianización forzosa das minorías", provocou a emigración de cerca de cen mil eslovenos e croatas desde a Venecia Xulia, principalmente ao Reino de Iugoslavia (ao redor de 70 000), pero tamén a Arxentina (ao redor de 30 000).
Por outro lado, varios miles de dálmatas italianos trasladáronse desde Iugoslavia a Italia despois de 1918, moitos deles a Istria e Trieste.
A política de italianización violenta causou a creación da organización antifascista militante (TIGR), que combateu pola anexión da rexión a Iugoslavia.
Durante a segunda guerra mundial, os partisanos iugoslavos liderados pos Josip Broz Tito penetraron na rexión, e en 1945 a maior parte do territorio foi liberado polas tropas aliadas e os partisanos iugoslavos.
A rexión disputada (1945-1954)
miniatura|280px|A división da Venecia Xulia entre xuño de [[1945 e setembro de 1947, coa Liña Morgan en vermello.]]
Entre 1945 e 1947 a Venecia Xulia foi unha rexión disputada entre a República italiana e a República Federal Socialista de Iugoslavia. Naquela época adoptouse en inglés o termo Julian March (Marca Xuliana) como o nome oficial para o conxunto dos territorios en disputa. O termo é unha tradución do esloveno e croata Julijska krajina, unha palabra cuñada nos anos vinte como un nome alternativo en lugar do italiano Venezia Giulia, e adoptado polos aliados occidentais como o nome máis neutral desde o punto de vista político para a rexión.
En xuño de 1945 trazouse a chamada Liña Morgan, dividindo a rexión en dúas zonas administradas politicamente. A Zona B, gran parte da Venecia Xulia, quedou baixo administración iugoslava, excluíndo as cidades de Pula, Gorizia, Trieste, o val do Isonzo (Soča) e a maior parte da meseta de Carso, que estaban baixo administración conxunta británico-norteamericana (Zona A). Durante este período, moits italianos abandonaron a zona baixo control iugoslavo, un fenómeno coñecido como o éxodo istriano-dálmata.
En 1946 o presidente estadounidense Harry S. Truman ordenou o aumento das tropas estadounidenses dentro da súa zona de ocupación (Zona A) e o reforzo de tropas aéreas no norte de Italia, despois de que forzas iugoslavas derribaran dous avións de transporte do exército estadounidense que voaban sobre Venecia Xulia.
En 1947, de catro solucións propostas, alcanzouse un acordo sobre a fronteira no Tratado de París. Iugoslavia adquiriu toda a porción setentrional da rexión ao leste de Gorizia, así como a maior parte de Istria e a cidade de Rijeka. Creose un Territorio Libre de Trieste, dividido en dúas zonas, unha baixo control aliado e outra baixo control iugoslavo. As tensións, porén, continuaron e, en 1954, o Territorio foi abolido e dividido entre Italia (que obtivo a cidad de Trieste e os seus arredores) e Iugoslavia.
Despois de 1954
Despois das divisións de 1947 e 1954, o termo Julian March sobreviviu no nome da rexión italiana de Friuli-Venecia Xulia. Esta é porén só unha designación formal, posto que non hai fronteiras oficiais entre Friúl e Venecia Xulia dentro da rexión.
Na parte que pasou a Iugoslavia, o nome de "marca Xuliana" caeu en desuso. En Eslovenia, refírense á rexión como Litoral esloveno, que é unha denominación común para as dúas rexións tradicionais de Goriška e a Istria eslovena. O nome de Litoral esloveno ás veces esténdese para comprender os territorios de fala eslovena nas provincias italianas de Gorizia e Trieste. En Croacia, só se usa o nome tradicional de Istria (Istra).
San Salvador, A Baña, A Baña
San Salvador é un lugar da parroquia da Baña no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Sitúase na ladeira dun monte de forte pendente descendente en dirección leste. Linda con Liñares ao norte.
Hai unha ermida adicada a San Salvador, na que se celebra a festa do Santo o día 6 de agosto.
Demografía
Tiña 9 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 3 eran homes e 6 eran mulleres. No 2009 tiña 13 persoas: 5 homes e 8 mulleres.
== Paisaxe == Núcleo non tradicional disperso de vivendas vinculadas a estrada A Baña - Carballeira.
Catalogáronse 5 hórreos nesta aldea.
Galería de imaxes do castro de Castromao, Celanova
O castro de Castromao está situado no lugar de Castromao, parroquia de Castromao, Celanova.
Brienne de Tarth
Brienne de Tarth é unha personaxe ficticia da saga Canción de xeo e lume de George R. R. Martin. A súa primeira aparición prodúcese no libro A Clash of Kings e conta con capítulos propios no cuarto libro da saga, A Feast for Crows.
Brienne é a filla única e herdeira de Lord Selwyn Tarth do Castelo do Atardecer; tiña tres irmáns, ningún dos cales sobreviviu máis aló da nenez. A súa familia debe lealdade á Casa Baratheon de Storm's End. A Casa Tarth goberna a illa de Tarth, situada nunha marxe de Baía de Naufraxios.
Descrición
Brienne destaca por ter uns trazos anormalmente masculinos: moi alta, musculosa, peito plano e ancho, cabelo da cor da palla, amplas pecas na cara, dentes tortos e unha boca ampla de grosos beizos que parecen inchados. Jaime Lannister destaca que o único atractivo que posúe son os seus grandes ollos azuis.
A raíz do seu aspecto físico pouco atractivo, Brienne foi froito de burlas e desprezos desde a súa nenez. Cando trataba de aparentar ser unha dama nobre, todos rían dela pola súa fealdade e polos seus modos poucos femininos, e cando empezou a vestirse e actuar como un cabaleiro recibiu o desprezo daqueles que consideraban que a cabalaría non era para unha muller, por moita habilidade que puidese demostrar. A pesar de todo iso, Brienne ten unha confianza case inxenua nos valores da cabalería e, quizais debido a que busca gañarse o respecto dos demais, trata sempre de vivir respecto ao ideal dos cabaleiros. É unha muller honesta e leal aínda que tamén testaruda e brusca; non destaca nas súas relacións cos demais, mostrándose sempre retraída e calada, quizais debido ao rexeitamento e as burlas que tivo que vivir ao longo da súa vida.
Sábese que é unha espadachina excelente, recoñecendo iso cabaleiros como Jaime Lannister ou Renly Baratheon, que souberon ver a súa destreza máis aló do seu pouco agraciado aspecto feminino.
Historia
Filla de Lord Selwyn Tarth, Brienne converteuse na única filla viva do señor de Tarth cando o seu irmán máis vello morreu afogado na infancia e dúas irmás súas morreron no berce. Debido á súa posición como herdeira de Tarth, ao longo da súa vida tivo moitos pretendentes pero ela nunca estivo interesada en ningún xa que non podía amar a alguén máis débil que ela, ademais sabía que o interese daqueles homes non se debía nin ao seu físico nin á súa personalidade. Cando empezou a interesarse nas lides da cabalaría, o seu pai non só non llo impediu, senón que o aceptou ao ver que a súa filla era máis feliz cunha espada que bordando ou estudando danza.
Xa na súa mocidade, o seu pai puido concertarlle matrimonios: o primeiro foi cun fillo máis novo de Lord Bryen Caron, pero o raparigo morreu cando tiña 9 anos. O segundo foi con Ronnet Connington, bastante maior que ela e que era cabeza da decadente Casa Connington, crendo que Brienne sería un gran partido para el. Ser Ronnet visitouna e regaloulle unha rosa pero lle dixo que iso sería a único que obtería del. Posteriormente estivo comprometida con Ser Humfrey Wagstaff, o cal aspiraba que Brienne convertésese nunha esposa ao uso cando contraesen matrimonio; Brienne respondeu que só aceptaría no caso de que puidese derrotala en combate, acabando Ser Humfrey con varios ósos rotos e a honra manchada. Tras estes sucesos, o seu pai desistiu de buscarlle marido e permitiulle centrarse unicamente nas súas afeccións de cabaleiro.
A súa percepción dos homes cambiou cando coñeceu a Renly Baratheon, o Señor de Storm's End. Renly visitou Tarth e coñeceu á moza Brienne, a cal tratou con cortesía e ela terminou namorándose del. O seu pai pronto a enviou a Bastión de Tormentas.
Choque de reis
Brienne asiste a Renly en todo momento e convértese na súa gardacostas máis próximo. Está presente durante as negociacións de Renly con Catelyn Tully e no parlamento entre Renly e o seu irmán Stannis. Na mañá anterior á batalla entre os irmáns, Brienne estaba a armar ao rei cando unha sombra aparece na súa tenda de campaña e asasina a Renly ante os ollos de Brienne e de Lady Catelyn. Brienne é acusada do seu asasinato pero coa axuda de Catelyn logra escapar; sen ningún lugar onde ir, Brienne quere vingarse de Stannis ao que cre responsable da morte de Renly, pero Catelyn convéncea de entrar ao seu servizo. Brienne convértese en gardacostas de Catelyn.
Tormenta de espadas
Cando Catelyn decátase de que os seus fillos Bran e Rickon Stark foron asasinados, pídelle a Brienne que escolte a Jaime Lannister (prisioneiro do seu fillo Robb Stark) até Desembarco do Rei onde debe intercambialo por Sansa e Arya Stark. Acompañados por Cleos Frey, Brienne e Jaime parten a través das Terras dos Ríos onde Brienne ten que aguantar as continuas provocacións e burlas de Jaime cara a ela. O grupo atravesa varios contratempos: Cleos morre a mans dun grupo de bandidos e Jaime consegue aproveitar un momento de descoido para facerse cunha espada e combate contra Brienne, e aínda que está coas mans atadas, resulta ser igualado; en metade do combate son capturados pola Compañía Audaz, que traballa para os norteños despois de trazioar aos Lannister.
A compañía de mercenarios trata de levalos ata Harrenhal, e polo camiño córtanlle a man dereita a Jaime e tratan de violar a Brienne, aínda que Jaime consegue evitalo. Sen as súas capacidades de loita, Jaime está moi deprimido e o seu sentido de vivir, aínda que Brienne consegue convencelo de centrarse en vingarse. Ao chegar a Harrenhal, Jaime cóntalle a Brienne os motivos polos que asasinou o rei Aerys II Targaryen e de como evitou o xenocidio da poboación de Desembarco do Rei.
Ambos reciben a visita de Roose Bolton, que está ao mando de Harrenhal coa axuda da Compañía Audaz. Lord Roose sabe que Jaime é un prisioneiro valioso, non como Brienne. Decide liberar a Jaime coa promesa de que lle exculpará da perda da súa man pero decide manter a Brienne en Harrenhal como "divertimento" para a Compañía Audaz. Polo camiño, Jaime decide regresar a rescatar a Brienne e ao chegar a Harrenhal atópaa loitando nun foso contra un xigantesco oso armada unicamente cunha espada de madeira, nunha parodia da canción A Doncela e o Oso. Jaime lánzase a rescatala e logra evitar que o oso o mate, despois ambos parten xuntos cara a Desembarco do Rei.
Ambos chegan á capital tras o asasinato do rei Joffrey Baratheon. Loras Tyrell culpa a Brienne do asasinato de Renly e planea arrestala, aínda que Jaime convénceo de que é inocente. Nos sucesos da Voda Vermella morren tanto Robb Stark como Catelyn Tully, e Jaime entrégalle a súa espada de aceiro valyrio, Gardaxuramentos, coa que lle encarga rescatar a Sansa Stark, ademais dun salvoconduto real para poder cumprir a súa misión. Jaime recoñece para si mesmo que as súas viaxes con Brienne, e a honorabilidade e crenza dela nos valores da cabalaría influenciáronlle excesivamente.
Festín de corvos
Brienne chega a Val Escuro onde se atopa con Podrick Payne, un raparigo que foi escudeiro de Tyrion Lannister. Brienne busca enconadamente a Sansa e chega a Poza da Doncela, unha cidade portuaria nas Terras dos Ríos onde se topa con Lord Randyll Tarly. El recoñécea e de mala gana acepta que prosiga a súa procura, aínda que lle segue recomendando que regrese a Tarth co seu pai, pois segundo el a cabalaría non é asunto de mulleres.
No seu camiño tópase con Ser Hyle Hunt, un dos seus pretendentes en Puenteamargo, que se une a ela na súa procura, e tamén cun suxeito chamado Dick o Áxil que insiste en guiala até un lugar onde podería acharse Sansa. O grupo chega a Susurros, un bastión en ruínas que estaba ocupado por desertores da Compañía Audaz que capturaran a Brienne e a Jaime. A pesar de que Dick o Áxil morre, Brienne logra acabar cos mercenarios con axuda de Ser Hyle. Segundo a información que lle proporcionaron os mercenarios, Brienne parte a buscar a Sandor Clegane, que ao parecer leva prisioneira a Arya Stark, a outra filla de Lady Catelyn. De novo en Poza da Doncela atopan a un septón chamado Meribald que lles conta que Sandor Clegane está morto.
Cruzando o río Tridente chegan á cidade de Salinas, que foi arrasada por unha partida de desertores da Compañía Audaz ao mando de Rorge, o cal se fixo pasar por Sandor Clegane. Brienne logra acabar con Rorge nunha pousada pero é ferida polo seu compañeiro Mordedor, aínda que salvada en última instancia por Gendry, o cal entrega a Brienne, Podrick e Ser Hyle á Irmandade sen Estandartes.
Unha resucitada Catelyn Tully, agora baixo o nome de Lady Corazón de Pedra, lidera a Irmandade sen Estandartes e cre que Brienne traizoouna ao ver a espada de Jaime Lannister. Brienne insiste en que está a buscar a Sansa e a Arya por indicación de Jaime, pero ela segue sen crela e dálle a elixir entre a forca ou matar a Jaime Lannister para probar a súa lealdade; Brienne négase a facelo. Ser Hyle, Podrick e Brienne son condenados á forca, pero xusto cando Podrick estaba a ser aforcado, Brienne grita algo para salvalo.
Danza de dragones
Jaime Lannister está nunha aldea onde monta campamento cos seus soldados ao volver de Árbore de Corvos, onde sela a paz coa Casa Blackwood, camiño a Desembarco do Rei. Para a súa sorpresa aparece a propia Brienne dicindo que atopou a Sansa Stark, que se atopa a unha legua de distancia. Dille a Jaime que debe acompañala, pero só, pois pola contra Sandor Clegane matarana.dereita|miniatura|237x237px|[[Gwendoline Christie interpreta a Brienne.]]
Adaptación televisiva
A actriz Gwendoline Christie interpreta a Brienne desde a segunda tempada até a actualidade.
Garbage
Garbage é unha banda estadounidense de rock alternativo formada en Madison, Wisconsin en 1994. Os seus membros son Duke Erikson (guitarra, teclados), Shirley Manson (voz), Steve Marker (guitarra, baixo) e Butch Vig (batería). Dende a súa fundación a banda leva vendidos uns 17 millóns de discos en todo o mundo.
Traxectoria
Antes da formación de Garbage, os catro integrantes da banda xa tiñan bastante experiencia na música. Butch Vig, o batería, foi o que tivo a maior notoriedade, como produtor dalgúns dos maiores clásicos da década dos 90 (Nevermind de Nirvana, Siamese Dream de The Smashing Pumpkins e Dirty de Sonic Youth, por citar tres deles). Steve Marker e Duke Erikson tamén eran produtores e a escocesa Shirley Manson era a vocalista da banda Angelfish.
A finais da década dos 80, os amigos Butch Vig e Duke Erikson, que vivían en Madison (Wisconsin), montaron un pequeno estudio onde producían a bandas de rock alternativo e hardcore. No tempo libre, entre as gravacións, traballaban nos seus propios temas na banda Spooner (Butch na batería e Duke na guitarra). Marker estudaba na Universidade de Wiscousin, onde coñeceu a Butch e converteuse en fan de Spooner. Máis tarde, el tamén se converteu en produtor musical.
Despois da separación de Spooner, Duke, Butch e Marker convertéronse en coñecidos produtores, principalmente Butch, un dos máis prestixiosos da década dos 90. En 1993, os tres atopáranse algunhas veces, traballando en remixes para U2, Nine Inch Nails e Depeche Mode. Xurdiu de aí a idea de gravar algunhas cancións propias, e entón eles pasaron a gravar algúns efectos e ideas para temas. Un amigo de Butch, ao escoitar as demos do proxecto, dixo que aquela música parecía lixo, e así xurdiu o nome da futura banda: Garbage.
Pero Garbage só tomaría forma despois da entrada de Shirley Manson en 1995.
Shirley Manson
Shirley era filla dunha cantante e dende pequena xa amosaba talento. Con só 16 anos entrou na banda do seu namorado, que se chamaba Goodbye Mr. Mackenzie, tocando os teclados e facendo segundas voces. Dez anos despois, coa disolución de Goodbye Mr. Mackenzie (que nunca tivo moito éxito), Shirley converteuse na vocalista da banda Angelfish. Nesa época, os outros integrantes de Garbage xa estaban traballando no proxecto e estaban buscando unha vocalista. Eles coñeceron a Shirley polo videoclip da canción Suffocate Me de Angelfish durante o programa 120 Minutes da MTV estadounidense.
Butch Vig convidou a Shirley para un ensaio por teléfono. Ela non estaba segura pero cando Angelfish estaba de xira por Estados Unidos, Shirley pasou por Wisconsin e ensaiou con Garbage.
Así, despois de moitos ensaios e de moitas letras reescritas por Shirley, o repertorio do primeiro disco estaba listo, aínda que tardou en ser lanzado. Primeiro a banda lanzou algúns sinxelos en edicións limitadas. O primeiro deles foi Vow que viña nunha caixiña de metal.
O primeiro disco
O álbum de estrea, titulado Garbage foi finalmente lanzado a finais de 1995. O son da banda era unha mestura de rock e elementos de música electrónica. O disco foi aclamado pola crítica e os sinxelos Only Happy When It Rains e Stupid Girl foron conquistando ao público, chegando o disco a vender 3 millóns de copias. Despois dunha exitosa xira de dous anos, Garbage tomou un respiro, para despois iniciar as gravacións do seu segundo álbum.
Version 2.0
O segundo álbum foi lanzado en 1998. Titulado Version 2.0, o disco ten os éxitos "Push It", "I Think I'm Paranoid" e "Special" e definitivamente fai de Garbage unha das principais bandas do momento.
São Carlos
O seu desenvolvemento comezou no século XIX coa construción do ferrocarril que o ligou á cidade de São Paulo. Nesa época, instaláronse as primeiras industrias, a cidade tomou un grande impulso.
Calvelo, Zorelle, Maceda
Calvelo é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 37 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 17 eran homes e 20 mulleres.
Garbage
Version 2.0
En 1999, despois de participar na banda sonora da película 007 The World is Not Enough, Garbage planexaba lanzar un recompilatorio de caras-b e rarezas. Pero, unha vez no estudio, xurdiron novas ideas e a banda decidiu gravar o seu terceiro álbum.
São Carlos
O poboamento e a media distancia da capital paulista atrairan máis empresas e máis xente para poboar a cidade. Hoxe, ademais da Estrada Washington Luis, hai tamén a Estrada Anhanguera e Bandeirantes, ligandoa a São Paulo. A cidade posúe tamén un bo sector hoteleiro e alberga universidades, moitas escolas públicas e particulares, centros de lecer e cultura e dous shopping centers de medio porte.
Garbage
BeautifulGarbage
BeautifulGarbage foi lanzado en setembro de 2001, e o primeiro sinxelo lanzado para o novo disco foi "Androgyny".
António Livramento
António José Parreira do Livramento, nado en Évora o 28 de febreiro de 1943 e finado en Lisboa o 7 de xuño de 1999, foi un xogador e adestrador de hóckey a patíns portugués.
Garbage
BeautifulGarbage
BeautifulGarbage non tivo unha boa repercusión. As vendas foron baixas, sen ningún grande hit e os críticos dividíronse con respecto ao álbum. Esa situación levou á banda a unha crise, e o futuro de Garbage parecía incerto.
António Livramento
Traxectoria
Gañou tres títulos de Rinko Hockey World Championship, en 1962, 1968 e 1974, e 7 títulos de Rinko Hockey Eurocopa, en 1961, 1963, 1965, 1967, 1973, 1975 e 1977.
Despois de pechar a súa carreira, empezou unha carreira de adestrador. Foi o adestrador do Sporting e da Selección portuguesa, gañando 2 títulos de Campións do Mundo, en 1991 e 1993. Deixou de adestar o equipo nacional en 1995.
Garbage
Bleed like me
En 2004 a banda iniciou a gravación dun novo álbum, desa vez procurando unha sonoridade que imitase o son da banda en vivo. Pero o proceso foi problemático, Shirley vivía un momento persoal difícil ao estar pasando por un divorcio. A tensión entre os integrantes sobre a dirección do novo disco levou a Butch Vig a abandonar as gravacións e Garbage chegou a disolverse nese período. Porén a banda reuniuse novamente, retomando a gravación do novo álbum. Bleed Like Me foi lanzado en abril de 2005, sendo a primeira vez na que Garbage contou cun produtor no estudio, John King. O disco retomaba o vigor e o entusiasmo dos primeiros álbums da banda, cunha sonoridade máis roqueira, con guitarras en primeiro plano e a electrónica ocupando un papel secundario.
As vendas tamén subiron con respecto ao anterior álbum chegando a alcanzar a posición 4º de vendas no Reino Unido, Australia e nos Estados Unidos. O primeiro single "Why do you love me" tivo un éxito destacable.
A finais de 2005 xurdiron rumores sobre unha posible ruptura da banda. En setembro, desmentiuse esa ruptura na súa páxina oficial pero anunciouse que a banda entraba nun suspenso indefinido.
Absolute Garbage
En 2007 lanzaron un recompilatorio coas cancións máis exitosas da súa carreira, e un novo tema chamado "Tell Me Where It Hurts" que foi o primeiro e único sinxelo do disco. O disco, chamado Absolute Garbage, foi publicado no mes de xullo.
Sinxelos
Garbage:
Version 2.0:
Bleed Like Me:
Absolute Garbage:
Bandas sonoras:
Serra do Farelo
A serra do Farelo é unha serra galega que se localiza no límite dos concellos de Agolada e Antas de Ulla.
Federación das Indias Occidentais
A Federación das Indias Occidentais (en West Indies Federation; tamén coñecida como West Indies,  ou Federation of the West Indies) foi unha unión política de curta duración que existiu dende o 3 de xaneiro de 1958 até o 31 de maio de 1962. Varias illas do Caribe que foron colonias do Reino Unido, incluíndo Trinidad e Tobago, Barbados, Xamaica, e as Illas de Sotavento e Barlovento Británicas, xuntáronse na forma dunha federación, coa súa capital en Porto de España. O obxectivo da Federación era crear unha unidade política que puidese independizarse do Reino Unido como un único estado, semellante á Confederación Canadense, á Australian Commonwealth ou á Federación de Rodesia e Nyasalandia; porén, antes de que puidese acontecer, a Federación colapsou por mor de conflitos políticos internos sobre a maneira na que debía ser gobernada. A formación da Federación das Indias Occidentais foi promovida polo Reino Unido, mais tamén foi requirida polos nacionalistas das Indias Occidentais.
Serra do Farelo
Características
Na serra teñen a súa nacenza moitos regatos que desembocan no río Ulla directamente ou a través do río Arnego.
Dom Pérignon
miniatura|dereita|Dom Pérignon.
Dom Pierre Pérignon, nado en Sainte-Menehould en 1639 e morto na abadía Saint-Pierre d'Hautvillers o 24 de setembro de 1715, foi un monxe beneditino a quen se atribúe a invención do método para a fabricación do champaña. Este método recibe o nome de champenoise.
Clavicémbalo
miniatura|dereita|Clavicémbalo do estilo Flamand. O clavicémbalo ou clavecín é un instrumento de cordas beliscadas accionado por teclado.
Características
Pese a súa aparente semellanza co piano, os dous instrumentos son completamente distintos, xa que as cordas do piano non son beliscadas, se non percutidas. No clavicémbalo, en troques, son beliscadas por plectos accionados con listas de madeira que comunican coa tecla. O belisco pode ter lugar en distintos puntos da corda para obter diferentes timbres. Inventado no século XIV, o clavicémbalo fíxose famoso en Italia en 1400 grazas aos construtores Alessandro e Antonio de Módena, P. Bellisono de Pavía, Doménico de Pésaro e outros. Os músicos Domenico Scarlatti e Johann Sebastian Bach son autores de numerosas obras para este instrumento.
Sabor salgado
O sabor salgado é un dos cinco sabores principais e responde á capacidade específica das papilas gustativas situadas a ambos os dous lados da parte dianteira da lingua. A detección faise mediante canles iónicos capaces de detectar os iones solubles de Na+, K+ e outros metais alcalinos. O sal engadido a un alimento ten efectos potenciadores do seu sabor. Descubriuse a comezos do século XXI que existe un receptor do sabor salgado denominado ENaC (Epithelial Sodium (Na) Channel).
Química do salgado
200px|miniatura|dereita|Puntos específicos da lingua onde se detecta o sabor salgado Por regra xeral séntese como 'salgado' aquilo que denominamos sales os cales se perciben máis cando son de baixo peso molecular, pola contra os sales con alto peso molecular son principalmente amargos. De todos os xeitos o sal máis corrente na alimentación humana o NaCl en disolucións a baixa concentración é percibido como doce, mentres que a altas concentracións é amargo, isto vén representar un mecanismo complexo de detección sensorial e interpretación de 'o salgado'. Non todos os sales proporcionan un sabor salgado, por exemplo algúns sales de chumbo son doces. Nalgunhas ocasións emprégase o glutamato monosódico como sabor umami (ben próximo ao salgado).
Alimentos Salgados
A interrelación existente entre o sabor doce e o salgado púxose de manifesto na abundancia de ingredientes e alimentos opostos nas cociñas tradicionais, no entanto hai investigacións de laboratorio realizadas sobre este aspecto e demostrouse que tamén reacciona e potencia a outros sabores Comprobouse en experimentos que os bebes adoitan ser indiferentes ou ben rexeitan as solucións salgadas, con todo xa aos 4 meses mostran unha preferencia polo sabor salgado, este é un cambio que lles fai máis aptos para aceptar os alimentos sólidos que terán que inxerir posteriormente. Nas cociñas asiáticas adóitase empregar como condimento de salgado a salsa de soia e a de peixe.
Bors
miniatura|400px|[[Galahad, Bors o Mozo, e Perceval co Santo Graal.]] Bors (tamén Bohort, ou Boores) é o nome de dous cabaleiros, pai e fillo, personaxes das lendas sobre o Rei Artur. O pai, Bors de Gaunes, é o rei da Galia durante a ascensión ó trono de Arturo. É irmán do rei Ban. O seu fillo, Sir Bors o Mozo, chegou a ser un dos mellores Cabaleiros da Mesa Redonda de Camelot, sendo un dos tres Cabaleiros que atopa o Santo Graal.
Rei Bors de Gaunes
Irmán do rei Ban, o rei Bors de Gaunes é tío de Lancelot e Héctor de Maris. Casou con Evaine, irmá de Elaine, a esposa de Ban; e tivo dous fillos, Bors e Lionel. Xunto con Ban, Bors de Gaunes converteuse nun dos primeiros cabaleiros aliados do Rei Artur, na súa guerra contra o rei Claudas. Bors morre na guerra con Claudas, e os seus fillos son criados en cativerio.
Sir Bors o Mozo
Sir Bors e o seu irmán Lionel viviron moitos anos na corte do rei Claudas, ata que se rebelaron, asasinando a Dorin, fillo de Claudas. Antes de que este puidese tomar represalias son rescatados pola Dama do Lago, que os leva a onde estaba o seu primo Lancelot, para vivir con el. Os tres primos uníronse á Táboa Redonda en Camelot. miniatura|dereita|300px|Bors elixe salvar a unha doncela no canto do seu irmán Lionel Nas diversas versións das lendas artúricas, sempre se considera a Sir Bors como un dos mellores cabaleiros de Camelot, que acada a súa maior gloria na Demanda do Santo Graal. Xunto con Perceval e Galahad, Bors é un dos tres cabaleiros que atopan a Graal no castelo de Corbinec, e posteriormente na illa de Sarras. Bors é o único dos tres que regresa vivo a Camelot, para narrar a aventura do Graal ó Rei Artur. De acordo a algunhas versións, Sir Bors o Mozo morre en Terra Santa, como cruzado, e mesmo se afirma que transmitiu a historia do Graal a Hugo de Payens (1070-1136), o primeiro Gran Mestre dos Templarios.
Galería de imaxes de Castromao, Celanova
Santa María de Castromao é unha parroquia do concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova.
Trogglodynamite
Trogglodynamite é o segundo álbum da banda inglesa de rock The Troggs, publicado o 10 de febreiro de 1967 polo selo Page On. Foi reeditado no ano 2003 con oito cancións extra a través de Repertoire Records.
Zebro
O zebro (Equus hydruntinus) é unha especie extinta de equino que viviu en Eurasia.
Características
O primeiro fósil do que se ten coñecemento data de hai 300 000 anos e non se extinguiu até o Holoceno. A finais do Plistoceno era moi común no oeste de Eurasia, dende Oriente Medio até Europa, especialmente na zona do Mediterráneo, con fósiles descubertos en Sicilia, Turquía, España, Francia e Portugal. Cara ao leste semella que o seu ámbito abranguía até o Volga e Irán. Cara ao norte chegaba case ó Mar do Norte en Alemaña. Morfoloxicamente, distínguese dos asnos e dos onagros polos seus dentes molares e polo seu fociño relativamente curto. A súa clasificación exacta aínda é incerta, pero as análises xenéticas e morfolóxicas suxiren que é moito máis achegado ó onagro.
Na Península Ibérica pode ser que sobrevivise até o século XVI.
Clave
O termo clave (algo de vital importancia, ou que permite explicar un feito ou fenómeno) pode referirse a:
Parónimos
Key (định hướng) Key
Casasoá, Zorelle, Maceda
Casasoá é un lugar da parroquia de Zorelle no concello ourensán de Maceda na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 19 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 9 mulleres.
Clavicordio
miniatura O clavicordio é un instrumento de teclado semellante ao clavicémbalo ou clave.
Historia e características
Ideouse en Italia no século XV, aínda que o seu maior auxe data do século XVIII. O clavicordio é máis expresivo e delicado que o propio clavicémbalo, e caracterízase polas cordas tocadas en distintos puntos por unha cuña tanxente metálica, tamén ten a posibilidade de facer vibra-lo son a través da presión dos dedos no teclado, sendo esta a gran diferenza co clave. O seu son é doce, poético e melancólico. Carl Philip Enmanuel Bach fillo de Johann Sebastian Bach foi un gran compositor para este instrumento.
Parque empresarial de Vimianzo
O parque empresarial de Vimianzo é unha zona industrial e de uso terciario-mixto situada en Vimianzo, a escasa distancia da capital municipal, desenvolvida por Suelo Empresarial del Atlántico (SEA).
Historia
O de Vimianzo foi un dos proxectos desenvolvidos ao amparo do Plan Galicia, as obras de construción comezaron en 2007 e concluíron en 2008 tras un investimento de 5,2 millóns de euros ; daquela, os medios de comunicación denunciaron que os prezos do metro cadrado á venda neste polígono eran dos máis altos da provincia da Coruña.
En 2014 chegaron as primeiras rebaixas no prezo do solo tanto para este como para o parque empresarial da Laracha, tamén desenvolvido por SEA. Por fin, no ano 2015, instalarían no polígono a primeira empresa: unha distribuidora de froitas e produtos da horta. Ese mesmo ano, o Concello presidido por Manuel Antelo, pretendía pór en marcha un pequeno parque eólico dentro do ámbito do parque.
En 2016 saíu a concurso a construción dun punto de recollida selectiva de lixo promovido polo Concello por valor 123.244 €. En 2017, grazas a un acordo entre a Xunta de Galicia e a empresa de telecomunicacións R, anunciouse a instalación de banda larga ultrarrápida para ese mesmo ano, no que tamén se puxo en servizo o punto limpo longamente anunciado.
Sodio
O sodio é un elemento químico de símbolo Na e número atómico 11, pertencente ao grupo dos metais alcalinos.
Características principais
O sodio é un metal alcalino brando, lixeiro e de cor prateada que non se atopa libre na natureza. O sodio flota na auga descompoñéndoa, desprendendo hidróxeno e formando un hidróxido. É moi reactivo, arde con chama amarela, oxídase no aire e reacciona violentamente coa auga. Normalmente non arde en contacto co aire por baixo dos 40 °C.
Historia
O sodio (do italiano soda, "eslamiada") coñecido en diversos compostos, foi illado en 1807 por Humphry Davy por medio da electrólise da sosa cáustica. Na Europa medieval empregábase como remedio para as xaquecas un composto de sodio denominado sodanum, termo que provén da palabra árabe suwwad, que era unha planta que contiña moitas al-qali, ou cinsas, que se producían ao quentar a planta sen queimala. O símbolo do sodio (Na), provén de natrón (ou natrium, do grego nítron e este do hebreo neter) nome que recibía antigamente o carbonato sódico.
Papel biolóxico
O catión sodio (Na+) ten un papel fundamental no metabolismo celular, por exemplo, na transmisión do impulso nervioso (mediante o mecanismo da bomba de sodio-potasio). Participa tamén na contracción muscular, o equilibrio ácido-base e a absorción de nutrientes polas membranas.
A concentración plasmática de sodio é en condicións normais de 137-145 mmol/L. O aumento de sodio no sangue coñécese coma hipernatremia, e a súa diminución coma hiponatremia.
Abundancia e obtención
O sodio é relativamente abundante nas estrelas, detectándose a súa presenza a través da liña D do espectro solar, situada aproximadamente no amarelo. A codia terrestre contén aproximadamente un 2,6% de sodio, o que o converte no cuarto elemento máis abundante, e o máis abundante dos metais alcalinos.
Actualmente obtense por electrólise de cloruro sódico fundido, procedemento máis económico que o anteriormente usado, a electrólise do hidróxido de sodio. Economicamente é o metal alcalino máis barato de obter.
O composto natural máis abundante de sodio é o cloruro sódico ou sal común, aínda que tamén se atopa presente en diversos minerais coma por exemplo a halita ou a ceolita.
Compostos
Os compostos de sodio de maior importancia industrial son:
Isótopos
Coñécense trece isótopos de sodio. O único estable é o 23Na. Ademais existen dous isótopos radioactivos cosmoxénicos, 22Na e 24Na, con períodos de semidesintegración de 2,605 anos e aproximadamente 15 horas respectivamente.
Precaucións
En forma metálica o sodio é explosivo ao entrar en contacto coa auga e moitos outros elementos. Debe manipularse sempre coidadosamente e almacenarse nunha atmosfera inerte, xeralmente de argon, evitando o contacto coa auga e outras substancias coma o osíxeno.
Festa da Auga de Vilagarcía de Arousa
A Festa da Agua ten lugar en Vilagarcía de Arousa cada 16 de agosto.