cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Subdivisións de Malí
Malí está dividido principalmente en 8 rexións e un distrito capital. As principais cidades de cada rexión teñen o mesmo nome da respectiva rexión. As rexións e o distrito capital están subdivididos en 49 cercles ou círculos. Os cercles están á súa vez subdivididos en 703 arrondissements.
Calisto
Calisto pode referirse a:
Amais, como antropónimo pode referirse a:
Zenkerella insignis
Zenkerella insignis é unha especie de roedor da familia Anomaluridae. É a única especie do xénero Zenkerella. Atópase no Camerún, República Centroafricana, Guinea Ecuatorial e Gabón. O seu hábitat natural son as selvas subtropicais ou tropicais das terras baixas húmidas. Está ameazado pola perda do seu hábitat.
No ano 2016 rexistrouse a obtención dun espécime por primeira vez en Bioko. Os membros do xénero Zenkerella son considerados fósiles viventes, tendo evolucionado moi pouco durante o paso de 49 millóns de anos.
Festa da bica de Manzaneda
miniatura
A festa da bica de Manzaneda é unha festa gastronómica que se celebra no concello da Pobra de Trives, na provincia de Ourense. Celébrase o último domingo do mes de xullo desde 1972 no monte de Cabeza de Manzaneda.
No evento repártense máis de 3.000 racións de bica entre os asistentes, ademais de licor café.
Arciprestado de Trasdeza
O arciprestado de Trasdeza foi un dos 29 arciprestados da diocese de Lugo, que comprendía 31 das 33 parroquias do concello pontevedrés de Silleda xunto coa parroquia de Merza do concello de Vila de Cruces, quedando desde 2010 incluído no arciprestado de Deza-Trasdeza. O seu nome débese ao nome que daban os xeógrafos de Lugo ás terras de Silleda, antiga xurisdisción de Trasdeza (tras Deza = alén do Deza).
Situación
Situado na franxa máis occidental da diocese lucense, engloba a práctica totalidade do concello de Silleda. Co arciprestado de Ulla polo norte, o de Deza polo leste e sur, o de Montes polo sur e o de Tabeirós polo oeste, o arciprestado de Trasdeza encáixase nun paraxe con abundantes monumentos eclesiásticos.
Historia
miniatura|Igrexa de Santa María de Cortegada A denominación de Trasdeza aparece xa mencionada na Alta Idade Media e a parroquia de Santa María de Cortegada en Trasdeza, figura en documentos.
No século XVII menciónase o arciprestado de Trasdeza como dependente do arcediagado de Deza, da diocese de Lugo. Trasdeza aparece, polo tanto, como a denominación eclesiástica que en 1645 designa o arciprestado dese nome.
Parroquias
Fórmano as seguintes parroquias: Santa María de Abades, San Pedro de Ansemil, Santiago de Breixa, Santa María de Carboeiro, San Mamede do Castro, San Salvador de Cervaña, San Cibrao de Chapa, Santa María de Cortegada, San Salvador de Escuadro, San Martiño de Fiestras, Santa María de Graba, San Miguel de Lamela, San Salvador de Laro, San Tirso de Manduas, San Fiz de Margaride, San Cristovo de Martixe, Santa María de Merza, San Mamede de Moalde, San Martiño de Negreiros, San Miguel de Oleiros, San Tomé de Parada, San Martiño de Pazos, San Xiao de Piñeiro, San Miguel de Ponte, San Paio de Refoxos, San Martiño de Rellas, San Xoán de Saídres, San Miguel de Siador, Santa Baia de Silleda, Santiago de Taboada, San Martiño de Vilar e Santa María de Xestoso.
Ligazóns externas
.
Treboada
300px|Árbore afrontando unha treboada nos [[Os Vilares, Guitiriz|Vilares, Guitiriz|miniatura]] Unha treboada consiste nun conxunto de fenómenos atmosféricos intensos asociados a cumulonimbos: lóstregos, refachos de vento, tronos, inundacións, saraiba e, posibelmente, tornados.
Orixe
Para que se forme este tipo de meteoros cómpre que exista elevación de ar húmido nunha atmosfera inestábel. A atmosfera fica inestábel cando as condicións son tales que unha burbulla de ar quente en ascensión pode continuar a subir porque continúa máis quente do que o ar ambiente. A elevación do ar quente é un mecanismo que tenta restabelecer a estabilidade; do mesmo modo, o ar máis frío tende a descender e a afundirse en canto se mantiver máis frío do que o ar na súa veciñanza. Se a elevación de ar for suficientemente forte, o ar arrefece (adiabaticamente) até temperaturas por debaixo do punto de orballo e condensa, liberando calor latente que promove a elevación do ar e "alimenta" a treboada. Fórmanse cumulonimbos illados con grande desenvolvemento vertical (podendo ir até 10 ou 18 mil metros de altitude) alimentado polas correntes ascendentes de ar.
As treboadas pódense formar no interior das masas de ar (a partir da elevación do ar por convección - común en terra nas tardes de verán -cando o quecemento da superficie atinxe o seu pico- e sobre o mar nas madrugadas de inverno, cando as augas están relativamente quentes); por efecto orográfico -(a barlovento das grandes montañas) ou estar asociadas a frontes, sendo máis intensas no caso das frontes frías.
As treboadas máis fortes xéranse cando o ar quente e húmido sobe rapidamente, con velocidades que poden chegar aos 160 km por hora, até altitudes máis elevadas e máis frías. En cada momento hai na orde de 2.000 treboadas en progreso sobre a superficie da Terra. Os lóstregos prodúcense cando as partículas de xeo ou neve dunha nube comezan a caer dende grande altitude en dirección á superficie e corresponden á liberación de enerxía debida á diferenza de carga entre as partículas.
Fases dunha treboada
Na vida dunha treboada ordinaria (formada por convección a partir dunha masa de ar) están usualmente presentes 3 fases (cada unha durante normalmente de 15 a 30 minutos):
Nacemento: as correntes ascendentes de ar levan á formación de cumulonimbos. Xorden as primeiras cargas de auga, mais aínda non se producen os lóstregos. Na parte alta da nube o proceso de crecemento de cristais de xeo comeza a producir grandes partículas de precipitación.
Kingsholm Stadium
O Kingsholm Stadium é un estadio de rugby da cidade de Gloucester, en Inglaterra, con capacidade para 16.500 seareiros, no que disputa como local os seus encontros o Gloucester Rugby, un dos clubs máis importantes da Premiership inglesa.
Inaugurado en 1891, neste recinto xogouse en 1900 un encontro do Seis Nacións cando o torneo aínda se chamaba Home Nations Championship e as seleccións de Francia e Italia aínda non competían nel. O Kingsholm Stadium acolleu tamén un encontro da Copa do Mundo de Rugby na súa edición de 1999 e acollerá catro encontros na edición de 2015. No ano 2000 foi unha das sedes da Copa do Mundo de Rugby League.
Grigor Parlichev
Grigor Stavrev Parlichev (búlgaro: Григор Ставрев Пърличев; grego:Γρηγόριος Σταυρίδης; macedonio Григор Прличев:Григор Прличев), nado o 18 de xaneiro de 1830 en Ohrid e finado na mesma cidade o 25 de xaneiro de 1893 foi un escritor e tradutor búlgaro,  considerado macedonio en Macedonia do Norte.
Traxectoria
Nado no entón Imperio Otomán, Parlichev estudou nunha escola grega en Macedonia. Na década de 1850 traballou como profesor de grego en Tirana, Prilep e Ohrid. En 1858 Parlichev principiou a estudar medicina en Atenas mais pasou á Facultade de Lingüística en 1860. Ese mesmo ano Parlichev participou na competición poética anual que organizaba a Universidade de Atenas, gañando o primeiro premio polo seu poema "O Armatolos" (Ο Αρματωλός), escrito en grego. Aclamado como un "segundo Homero", a universidade ofreceulle bolsas de estudo nas universidades en Oxford e Berlín pero Parlichev declinou o ofrecemento. esquerda|miniatura|250x250px|Casa de Parlichev en [[Ohrid, Macedonia do Norte.]] En 1862 Parlichev uniuse á loita por unha igrexa búlgara independente e polo establecemento de escolas búlgaras, malia iso continuou a ensinar grego. Despois de pasar un tempo en Constantinopla en 1868 familiarizándose coa literatura en antigo eslavo eclesiástico, volveu a Ohrid defendendo a substitución do grego polo búlgaro nas escolas e as igrexas da cidade. Nese ano as autoridades arrestárono e pasou varios meses nunha prisión otomá ata que o bispo grego de Ohrid pediu a súa liberación.
A partir de 1869 Parlichev ensinou búlgaro en varios lugares do Imperio, como Struga, Gabrovo, Bitola, Ohrid e Tesalónica. En 1870 Parlichev traduciu o poema premiado pola universidade unha década antes ao búlgaro para popularizalo entre a audiencia búlgara, só se conserva un fragmento. Escribiu tamén o poema Skanderbeg. En 1880 participou na creación do primeiro centro de educación secundaria en búlgaro de Macedonia, na cidade de Tesalónica.
Ata a súa morte Parlichev continuou escribir só en búlgaro, publicando poemas e artigos en diversos periódicos e unha autobiografía (1884). Parlichev foi o primeiro tradutor búlgaro da Ilíada de Homero, que recibiu fortes críticas polo seu estilo e pola elección da variedade dialectal. O búlgaro na época non tiña unha norma aceptada, existindo múltiples propostas para a súa codificación, e mestres Parlichev utilizou noutras obras unha lingua fortemente influída polo antigo eslavo eclesiástico, na Iliada utilizou o dialecto nativo de Ohrid, que el consideraba búlgaro pero moi diferente da norma baseada nos dialectos orientais que acabou establecéndose como estándar da lingua búlgara. Por iso está considerado como a figura fundadora da, posteriormente estandarizada, lingua macedonia.
STS-48
STS-48 foi unha misión do transbordador espacial Discovery lanzada o 12 de setembro de 1991 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-48, con cinco astronautas a bordo (John Creighton, Kenneth Reightler, Mark Brown, James Buchli e Charles Gemar), foi lanzada para poñer en órbita o satélite UARS e facer varios experimentos. UARS, un satélite para o estudo medioambiental da Terra, foi despregado desde a bodega do transbordador no terceiro día de misión. Entre os experimentos levados a bordo polo transbordador estaban APM, MODE, SAM, CREAM, PARE, PCG II-2, IPMP e AMOS.
O transbordador regresou a terra na Base Edwards da Forza Aérea o 12 de setembro de 1991.
Xosé Luís Allué Andrade
Xosé Luís Fernando Allué-Andrade y Ferreira, ás veces mencionado como Xosé Luís Allué, nado en Monforte de Lemos o 9 de setembro de 1931 e finado en Madrid o 2 de xaneiro de 2020, foi un científico, profesor e investigador galego.
Traxectoria
Estudou Ciencias Físicas e Enxeñería Técnica Forestal. Foi investigador científico no Instituto Nacional de Investigacións Agrarias, especialista en Fitoclimatoloxía e profesor de Silvicultura na Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Forestal. Foi secretario xeral da Sociedade Española para o estudo dos pastos, secretario da European Grassland Federation, subcoordinador nacional do programa de investigación de pastos e profesor de repoboacións na Escola Universitaria de Enxeñería Técnica Forestal.
Dende a súa mocidade foi asiduo do grupo formado por Ramón Piñeiro, Celestino Fernández de la Vega, Ánxel Fole e Luís Pimentel.
Obra
Formulou tres modelos de análise fitoclimática e un método de diagnose, avaliación e prescrición ecoculturais, ademais do estudo monográfico dunhas oitenta especies pascícolas. Os seus estudos biolóxicos, ecolóxicos e climatolóxicos están recollidos en múltiples publicacións, entre as que destacan:
Happy Old Year
Happy Old Year (en ฮาวทูทิ้ง ทิ้งอย่างไรไม่ให้เหลือเธอ) é un filme tailandés de 2019 dirixido por Nawapol Thamrongrattanarit. Foi escollido como candidato de Tailandia para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Trono (meteoroloxía)
miniatura|Estrondo dun trono. miniatura|[[Lóstrego que precede a un trono.]] O trono é o ruído que fan os raios cando atravesan o ar. A luz chámase lóstrego.
Durante unha treboada xéranse descargas eléctricas para equilibrar a diferenza de potencial entre a parte superior da nube (cargas positivas), a base da nube (cargas negativas) e o solo (carga positiva). A atmosfera funciona como illante entre a nube e o solo. Cando a enerxía envolvida nunha tormenta supera a resistencia do ar, xérase unha descarga entre os polos de carga oposta. Esta descarga caracterízase por un raio con temperaturas elevadas que aquecen o ar ó seu paso. O rápido aumento da presión e temperatura fan expandir violentamente o ar envolvente ao raio a velocidades superiores ás do son, xerándose unha onda de choque. O ribombar posterior a un trono débese ao eco da onda de choque nas altas capas da atmosfera e na xeografía envolvente.
Nas proximidades do punto de contacto do raio co chan rexístrase un nivel sonoro de 120 dB. A proximidade do trono pode producir xordeira temporal e até mesmo rotura da membrana do tímpano e, consecuentemente, xordeira permanente.
Pan de Cea
miniatura|Molete de pan de Cea. miniatura|250px|Monumento ás panadeiras e panadeiros de Cea (2003). miniatura|250px|Anuncio do pan de Cea. O pan de Cea é un tipo de pan con Indicación Xeográfica Protexida que se fai en panadarías do concello de San Cristovo de Cea, na provincia de Ourense. A característica deste pan é a fariña, elaborada con trigo do país. Tamén é moi importante a súa elaboración artesanal. A festa deste pan celébrase no mes de xullo.
Indicación Xeográfica Protexida
O produto foi recoñecido en 2004 e inscrita como Indicación Xeográfica Protexida en 2005. Amparaba en 2020 un total de 15 fornos e unha produción certificada de 423.205 kg, cun valor de 1.058.013 €.
Dende 1991, o primeiro domingo de xullo celébrase no Campo da Saleta de Cea a Festa de Exaltación do Pan de Cea.
Ingredientes
O pan de Cea leva como ingredientes fariña de trigo do país, auga, sal e fermento.
Preparación
O proceso de preparación do pan ten varias fases segundo a indicación xeográfica e da denominación de orixe.
Características
Os bolos de pan de Cea teñen forma longa e redondeada nos extremos, cunha fenda transversal enriba. A forma dos pans ten dúas medidas e formas características:
A codia é grosa, de espesor variable de entre 0,5 e 1 cm. Consistencia dura e ríxida, con rotura renxente e con tendencia a facer lascas. A cor vai dende o dourado ata castaño escuro, de sabor a tostado.
O miolo é de textura esponxosa, fibrosa e firme, alveolado non moi abundante, distribuído de forma irregular e de tamaño moi variable, non uniforme. Ten cor apergamiñada, lembra ao gran de trigo enteiro, é de sabor intenso a trigo.
Lingüística xenerativa
A lingüística xenerativa é unha escola de pensamento da lingüística que fai uso do concepto de gramática xenerativa. O termo "gramática xenerativa" emprégase de diferentes formas por diferentes persoas, e consecuentemente o termo "lingüística xenerativa" pode ter unha variedade de significados diferentes que adoitan superpoñerse.
Evolución histórica
A psicolingüística, que no inicio da década de 1960 estaba en franco desenvolvemento como parte do movemento xeral en dirección á psicoloxía cognitiva, atopou afinidades nesta énfase anti-behaviorista, e axiña absorbeu moitos dos conceptos chomskianos, de entre os cales atopábase a noción de gramática xenerativa. Non obstante, co maduramento tanto da psicoloxía cognitiva canto da psicolingüística, pasaron a ver cada vez menos utilidade á lingüística xenerativa — aínda que Chomsky teña repetidamente remarcado que nunca pretendeu especificar os procesos mentais polos cales unha persoa xera sentenzas ou as interpreta.
A lingüística cognitiva xurdiu nos últimos anos do século XX como un paradigma lingüístico alternativo á lingüística xenerativa. Ela procura unificar a comprensión da lingua coa comprensión de como estruturas neurais específicas funcionan bioloxicamente. A diferenza está máis na estratexia práctica de pescuda que na propia filosofía: en principio, evidencia neurolóxica sempre foi considerada relevante pola lingüística xenerativa, mais na práctica era considerada pouco conclusiva e aberta de máis a interpretacións para que puidese ter algún uso. Malia isto, algúns investigadores da lingüística xenerativa (p.ex. Alec Marantz) publican en neurolingüística.
Agresión sexual
Unha agresión sexual é calquera tipo de violencia de natureza sexual cometida contra outra persoa. Aínda que a agresión sexual estea asociada ó crime de violación, pode cubrir tipos de violencia que poden non ser considerados como tal.
O que constitúe unha agresión sexual é determinado polas leis da xurisdición onde a agresión ocorreu, o que varía considerabelmente, e sofre a influencia de actitudes locais, sociais e culturais.
A agresión sexual inclúe violación, penetración vaxinal, anal ou oral forzada, relación sexual forzada, nudez forzada, caricias non apropiadas, bicos forzados, abuso de menores e a tortura da vítima de forma sexual.
Igrexa de Santo Ildefonso do Porto
A Igrexa de Santo Ildefonso é un edificio relixioso do Porto, Portugal, reconstruído entre 1730 e 1737, por atoparse en ruínas a antiga igrexa.
A nave é de tipo poligonal en estilo barroco. Ten dúas torres campanario. As cornixas están rematadas a cada lado por esfera e frontóns de fantasía.
Na fachada, as paredes están recubertas con azulexos de Jorge Colaço (1932), con escenas da vida de San Ildefonso e alegorías da Eucaristía.
Epítopo linear
miniatura|300px|Recoñecemento de epítopos de modo linear. Nota: o mesmo segmento (coloreado) de proteína pode ser parte de máis dun epítopo.
Un epítopo linear ou epítopo secuencial é un epítopo que é recoñecido por anticorpos pola súa secuencia linear de aminoácidos ou estrutura primaria. En contraste, a maioría dos anticorpos recoñecen un epítopo conformacional que ten unha forma tridimensional específica na súa estrutura proteica.
Un antíxeno é calquera substancia que o sistema inmunitario pode recoñecer como alleo e que provoca unha resposta inmunitaria. Como os antíxenos son xeralmente proteínas que son demasiado grandes para unirse en conxunto a calquera receptor, só uns segmentos específicos que forman o antíxeno se unen a un anticorpo específico. Ditos segmentos denomínanse epítopos. Igualmente, só o parátopo do anticorpo toma contacto co epítopo.
As proteínas están formadas por aminoácidos. A secuencia linear de aminoácidos que compón unha proteína é a súa estrutura primaria. As proteinas non son normalmente de forma linear, senón que teñen unha estrutura tridimensional. Pero, cando un antíxeno é degradado nun lisosoma, orixina pequenos péptidos de forma linear, que son presentados na superficie da célula e que poden ser recoñecidos pola súa secuencia de aminoácidos, polo que se chaman epítopos lineares.
The Agonist
The Agonist é un grupo de death metal melódico e metalcore canadense formado no 2004 en Montreal, Quebec. O grupo está formado polos guitarristas Danny Marino e Pascal Jobin, o baixista Chris Kells, o batería Simon Mckay e a vocalista Vicky Psarakis, quen se uniu ó grupo en marzo de 2014 trala saída do mesmo da vocalista e membro fundadora do grupo Alissa White-Gluz.
Inicialmente o nome do grupo era "Tempest", adoptando o seu nome final tras asinar un contrato co selo Century Media no ano 2007. Levan publicados cinco álbums de estudio, o último deles titulado Five e publicado en setembro de 2016.
Suso Fernández (baloncestista)
Jesús Fernández López, coñecido como Suso Fernández, nado o 14 de marzo de 1957 en Lugo, é un ex xogador profesional de baloncesto galego. Xogou durante tres tempadas no Club Baloncesto Breogán na máxima categoría do baloncesto estatal.
Lingua sentinelesa
A lingua sentinelesa é un suposta lingua falada polo pobo sentinelés, un pobo non contactado que habita na illa Sentinela do Norte, no arquipélago de Andaman e Nicobar, na India. Xa que non houbo contacto entre este pobo e o resto do mundo durante os últimos tres séculos, non se sabe nada sobre a súa lingua. Non hai xeito de coñecer a vitalidade, a clasificación ou as características da lingua xa que o pobo non permite a chegada de foráneos na súa illa e amósanse moi hostís cara eles.
Clasificación
Especúlase que os insulares falan unha única lingua e que esta podería ser membro da familia de linguas andamanesas. Baseándose na proximidade xeográfica e en semellanzas culturais e tecnolóxicas, crese que a lingua está relacionada coas linguas onge, como o jarawa. Nunha das dúas ocasións documentadas nas que individuos falantes de onge foron levados á illa Sentinela do Norte para tentar estabelecer comunicacións, non foron quen de recoñecer nada da lingua falada por eles no breve e hostil momento no que se atoparon.
Liga gambiana de fútbol
A liga gambiana de fútbol ou GFA League First Division é a máxima competición futbolística de Gambia, creouse en 1969.
O Mazcoto, A Faeira, As Pontes de García Rodríguez
O Mazcoto é un lugar da parroquia da Faeira no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Estaba despoboado no ano 2014 segundo datos do IGE.
Luque, España
Luque é un municipio español da provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 3.311 habitantes. A extensión superficial do municipio é de 141 km² e tiña unha densidade de 23,5 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 37º 33' N, 4º 16' O. Atópase a unha altitude de 662 metros e a 74 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
Herodiano
Herodiano (do grego Ἡρωδιανός [Hērodianós], Herodianus en latín), nado ca. 178 e finado sobre 252, foi un funcionario romano de rango menor que escribiu unha Historia Romana en oito libros que cobre os anos 180 a 238. Deostado durante décadas, modernamente foi obxecto dunha revalorización, considerándoselle totalmente fidedigno e elevándoo até alcanzar a categoría de Dión Casio. Orixinario quizais de Bitinia ou Pérgamo, parece que viviu durante un considerábel período en Roma e que ocupou algún cargo dentro da burocracia imperial. Diversas teorías apuntan a que escribiu a súa historia cara a finais do reinado de Filipo o Árabe, roldando a data da súa morte por ese período.
Traxectoria
Sobre a vida de Herodiano disponse de moi pouca información, sendo el mesmo quen a fornece na súa Historia con datos escasos e imprecisos. Esta Historia abarca un período de 58 anos (desde a morte de Marco Aurelio até a entronización de Gordiano III) e refire feitos que, ou ben presenciou o historiador, ou ben participou directamente neles, segundo el mesmo conta. Así, se se acepta o seu testemuño, pódese afirmar que Herodiano estivo inter vivos entre os anos 180-238. Dada esta afirmación, moitos investigadores pensaron que o seu nacemento tivo que ocorrer cara ao 170, o que se sustenta no feito de que Herodiano debía de ter polo menos dez anos para lembrar nitidamente os acontecementos do 180. Con todo, esta teoría foi abandonada actualmente por algúns partidarios de non esaxerar as palabras do historiador cando afirma que foi consciente de todo o que conta, apoiándose nun claro argumento: sábese que Herodiano se atopaba en Roma durante os xogos que organizou o emperador Cómodo, e deféndese que se asistiu a estes xogos xa debía vestir a toga viril, pois do contrario non podería telos presenciado. Se isto fose certo, significaría que no ano 192 Herodiano tería polo menos 14 anos, co que o seu nacemento non sería moi anterior ao 178. esquerda|miniatura|225x225px|Busto do emperador [[Cómodo, do que se cre que Herodiano podía ser liberto. Museos Capitolinos, Roma.]] No relativo á posición que ocupaba Herodiano na sociedade, tamén existen diversas hipóteses, aínda que a máis estendida é que fose un escravo ou liberto imperial. De novo, todos os argumentos baséanse nos datos que el mesmo inclúe na súa obra. Así, en I.2.5 di:Por mor desta declaración formuláronse numerosas teorías sobre a carreira de Herodiano, desde que puido ser un procurador ecuestre ou un senador, até un escravo ou liberto imperial. Os autores que cren que pertencería á clase senatorial baséanse en que Herodiano coñecía o senatus consultum tacitum polo cal o Senado nomeou emperadores a Pupieno e Balbino, e posto que este tipo de resolucións é secreta, o historiador tiña que ser senador para coñecela. Con todo, hai quen demostrou a inconsistencia desta hipótese, xa que, ademais de que había filtracións deliberadas das reunións do Senado, é improbábel que o segredo se mantivese durante moito tempo. Ademais, se se comparan os escritos de Dión Casio cos de Herodiano obsérvase que Dión ten moita máis experiencia en asuntos senatoriais, xa que el si que era senador. Hoxe en día son moi poucos os que apoian esta teoría.
Por outra banda, era moi común que os escritores, aínda non sendo senadores, contasen co padroado dalgunha familia senatorial. É posíbel que Herodiano fose un procurador ecuestre. Así, o termo "público" da súa cita referiríase ao servizo como maxistrado municipal nunha carreira que o promocionaría aos postos de administración imperiais.
A última das hipóteses propostas, e a máis aceptada actualmente, é que Herodiano gozase dunha posición social humilde, xa que nos seus escritos non deixa constancia ningunha de posuír experiencia senatorial, xurídica ou militar. Afírmase que puido ser un liberto que decidiu converterse en historiador, como Crisero, liberto de Marco Aurelio que escribiu unha historia que terminaba precisamente no ano 180. Argumentouse que a orixe servil do historiador pode deducirse da súa propia obra:
O certo é que dados os datos que se posúen, é moi difícil chegar a conclusións máis precisas sobre a vida e posición social de Herodiano.
Orixe
Outro asunto moi debatido é a orixe do historiador. Respecto deste asunto, hai que partir do único dato seguro que se coñece: a súa orixe grega ou oriental. A esta conclusión chégase pola circunstancia de que a súa obra está escrita en grego e de que Herodiano é un derivado dun nome grego: Herodes. Precisamente é neste nome onde se centraron moitos investigadores: mentres Ἡρῴδῆς (Hērōdēs) é un nome moi común en todas as rexións onde se falaba grego, Ἡρωδιανός (Hērodianós) era menos frecuente. Ao longo da Historia, entre os que se chaman Herodiano atopamos a certos personaxes dos que se pretendeu unha relación co historiador:
miniatura|300x300px|Mapa do Imperio romano durante o ano 116. Á dereita destácase a provincia de [[Reino de Bitinia|Bitinia e Ponto, unha das provincias romanas que máis probabilidades ten de ser a patria de Herodiano.]]
Aínda que a teoría que di que Herodiano era orixinario de Asia Menor é a máis verosímil, existen outras que o relacionan con outras rexións, do mesmo xeito que sucede co seu nome:
Como sucede coa súa vida, a orixe de Herodiano está igualmente suxeita a discusións e hipóteses máis ou menos aceptadas coas que hai que se conformar ata que aparezan datos máis concluíntes ou descubrimentos epigráficos.
A Historia de Herodiano
A Historia do Imperio romano despois de Marco Aurelio de Herodiano é unha colección de oito libros que cobre o período desde a morte de Marco Aurelio no ano 180 até o comezo do reinado de Gordiano III en 238. Proporciona o relato dun dos momentos politicamente máis conflitivos do Imperio romano. O primeiro libro describe o reinado de Cómodo (anos 180-192), o segundo analiza o ano dos cinco emperadores (193), o terceiro abarca o reinado de Septimio Severo (194-211), o cuarto analiza o reinado de Xeta e Caracalla (211-217), o quinto versa sobre o reinado de Heliogábalo (218-222), o sexto ocúpase do reinado de Alexandre Severo (222-235), o sétimo narra o reinado de Maximino o Tracio 235-238, e no oitavo e último descríbese o ano dos seis emperadores (238) e o ascenso de Gordiano III.
A data de composición da obra foi amplamente debatida, pero actualmente prevalece a teoría de que Herodiano a escribiu a finais do reinado de Filipo o Árabe ou a comezos do de Decio (cara ao ano 250). Hai, ademais, unha serie de circunstancias que apoian esta idea:
O máis probábel é que escribise para un público oriental, xa que a miúdo explica os diferentes costumes e crenzas romanas, alleas aos orientais. esquerda|miniatura|250x250px|Pedazo de papiro escrito en Escritura cursiva romana con extractos de discursos pronunciados no [[Senado romano|Senado.]] Herodiano foi eloxiado e criticado a partes iguais. A primeira persoa que se coñece que fixo unha crítica da Historia de Herodiano foi o patriarca de Constantinopla, Focio, no século IX. De Herodiano escribiu "que non esaxera coa hipérbole nin omite nada esencial. En definitiva, en todas as virtudes da historiografía hai poucos homes que son os seus superiores". Zósimo usouno como fonte, do mesmo xeito que Xoán de Antioquía, cando escribiu a súa Crónica. Séculos máis tarde, Altheim eloxiou a visión ampla da súa época que tivo Herodiano, e F. A. Wolf aclamouno por non deixarse levar polos prexuízos nin a superstición. Con todo, non todos os xuízos sobre Herodiano son positivos: por exemplo, Wolf tamén dixo que Herodiano tiña unha deficiencia na capacidade crítica, e aínda que os autores da Historia Augusta se serviron de Herodiano como fonte, tamén o censuraron pola súa parcialidade. Ademais, está constatado que Herodiano non foi a principal fonte de Zósimo. Do mesmo xeito, parece que Zonaras só utilizou a Herodiano onde a historia de Dión Casio deixa algo que desexar.
Herodiano foi criticado pola falta de precisión histórica, pero estudos recentes tenderon a revalorizalo, a lexitimar os seus comentarios históricos e a pór a súa Historia, mesmo, ao mesmo nivel que a de Dión a pesar dos erros que presenta: no libro segundo, o historiador di que a súa intención era presentar "unha narración por orde cronolóxica das accións máis sobresalientes e logradas" (II.15.7). Debido a isto, ás veces cóntanse un gran número de eventos nunha soa referencia ou dúas. Por exemplo, todos os feitos da campaña de Caracalla no norte durante o 213 e 214 se condensan en dúas curtas alusións. Do mesmo xeito, nunha soa referencia suma ao inverno en Sirmium todas as batallas de Maximino no Rin e o Danubio desde 236 a 238. En ocasións, Herodiano tamén queda curto nas súas descricións xeográficas: confunde Arabia Escenita con Arabia Felix (III.9.3-9) e afirma que en Issos tivo lugar a batalla final entre Alexandre Magno e Darío III. A pesar destes erros e omisións, é recoñecido como un historiador cun notábel esforzo por ser obxectivo e por ofrecer unha visión dos feitos que considera decisivos ordenada e clara. Feitos, por outra banda, dos que foi testemuña e dos que non quedarían apenas testemuños de non ser pola súa Historia.
No que respecta a Dión Casio, tanto el como Herodiano presentan moitos erros nas súas historias. Dión é recoñecido como o experto cando se trata do Senado; con todo, Herodiano avantaxa a Dión na súa descrición da reacción da xente ante os acontecementos que sucedían naquela época. O traballo de Dión non é sempre o máis exacto dos dous (presentando unha lixeira tendencia a enxalzar a Septimio Severo) e pénsase que non debe ser tratado como un texto de maior categoría que o de Herodiano.
Lady and the Tramp
Lady and the Tramp é un filme de animación de comedia musical romántico estadounidense do ano 1955 producido por Walt Disney e estreado o 22 de xuño de 1955. O décimo quinto filme na serie de clásicos animados de Disney, foi o primeiro en ser rodado no proceso CinemaScope. Baseado en Happy Dan, The Whistling Dog de Ward Greene, Lady and the Tramp conta a historia dunha cadela da raza cocker spaniel americano chamada Lady que vive no fogar dunha familia rica, e un masculino can mestizo da rúa chamado Tramp. Cando os dous cans se atopan, eles embarcan moitas aventuras románticas. Unha secuela estreada en vídeo, Lady and the Tramp II: Scamp's Adventure, foi estreada no 2001.
Sinopse
Lady é unha fermosa cadela de pura raza que vive feliz no seu fogar. Os seus donos mímana moito e ela corresponde moi leda ós seus coidados. Porén, o día no que os seus donos deciden facer unha viaxe, a vida de Lady vese alterada; a chegada da tía Sarah cos seus gatos non provoca máis que sobresaltos. Menos mal que coñece a Tramp, un can da rúa moi galán.
Filipe III de Francia
Filipe III de Francia, coñecido como Filipe o Atrevido, nado o en Poissy, Illa de Francia, Reino de Francia, e finado o  en Perpiñán, Rosellón, Reino de Mallorca, foi o Reino de Francia desde 1270 até a súa morte.
Era fillo do rei Luís IX (San Luís), que morreu durante a Oitava Cruzada na que Filipe o acompañaba.
Durante o seu reinado Filipe fixo varias adquisicións territoriais, principalmente o Condado de Tolosa, anexionado en 1271.
Despois das Vésperas Sicilianas iniciadas polo rei Pedro III de Aragón contra Carlos I de Sicilia, seu tío, liderou unha cruzada, sen éxito, para axudar Carlos.
Obrigado a retirarse, acabou morrendo en 1285, sendo sucedido polo seu fillo Filipe IV.
Foi enterrado inicialmente en Narbona, e despois na Basílica de Saint-Denis
Atlantyda
Atlantyda (en Атлантида) é un filme ucraíno distópico e postapocalíptico de 2019 dirixido por Valentyn Vasyanovych. Estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo do Festival Internacional de Cinema de Toronto. No Festival de Venecia, gañou o premio ó mellor filme na sección Horizons. Foi escollido como candidato de Ucraína para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Nunha Ucraína devastada pola guerra e unha crise medioambiental, un soldado retirado perde o seu traballo nunha fundición. O seu novo traballo é exhumar cadáveres.
Abu Nuwas
Abū Nuwās al-Ḥasan ibn Hānī al-Ḥakamī (en ابونواس‎; en ), nado en 756 e finado en 814,<sup id="fn_a_back">a e coñecido como Abū Nuwās, foi un dos maiores poetas clásicos en lingua árabe, que en ocasións tamén compuxo en persa. Nado na cidade de Ahvaz da moderna Irán, era fillo de pai árabe e nai persa. Converteuse nun mestre de tódolos xéneros contemporáneos da poesía árabe, pero a súa reputación baseouse na poesía báquica (خمريات jamriyyat), e cara o amor homosexual (مذكرات mudhakkarat). Abu Nuwas entrou na tradición folclórica, aparecendo en numerosas ocasións na compilación de historias As mil e unha noites.
Traxectoria
O pai de Abu Nuwas, Hānī, o cal o poeta nunca coñeceu, era descendente da tribo de Banu Hakam de Jizani, e era soldado do exército de Marwan II. A súa nai, persa, chamada Golban, traballaba de tecedeira. Cando Abu Nuwas era aínda un neno, a súa nai vendeuno a un tendeiro de Basora, Sa’ad al-Yashira. Estudou nesa cidade e tivo como mestre e amante ao poeta Waliba ibn al-Hubab, e tras un tempo vivindo en Kufa regresou a Basora para estudar con Jalaf al-Ahmar. Trasladouse a vivir a Bagdad na compaña de Walibah ibn al-Hubab, e axiña fíxose famoso pola súa poesía enxeñosa e humorística, que non atinxía os temas tradicionais do deserto, senón da vida urbana e das alegrías do viño e o beber (khamriyyat) e o humor irreverente (mujuniyyat). Viviu alí protexido por mecenas, que lle encomendaban poemas de caza, do desexo sexual polas mulleres, do amor polos nenos (pederastia) e panexíricos aos seus clientes. Os temas dos seus poemas teñen unha forte tendencia hedonista, temas báquicos e eróticos, amor ao viño, aos rapaces, á caza, á libertinaxe mais tamén a anguria da morte e do avellentamento. O seu espírito crítico atacou especialmente as institucións relixiosas. Abu Nuwas tivo que fuxir á Meca e logo a Exipto durante algún tempo, por escribir unha elexía en loanza dos barmakís, unha poderosa familia de visires, protectores de Abu e perseguida e asasinada polo entón califa Harun al-Rashid da dinastía abbasí. A pesar do aprecio que suscitaba na corte, non deixou de pasar algunha temporada no cárcere como consecuencia da súa vida hedonista e das súa afección ó viño.
Volveu a Baghdad en 809, acaecida a morte de Harún al-Rashid e ascendendo ó trono AlMuhammad al-Amin, o xove e libertino fillo de Al-Rashid, de apenas vinte e dous anos, e antigo pupilo de Abu Nuwas, un golpe de sorte, durante o cal crese que escribiu a maioría dos seus poemas, xa que Al-Amin non só era un amante das artes e das letras senón que, ademais, compartía o hedonismo de Abu Nuwas, sendo a súa comisión real máis famosa a casida que compuxo en loanza de Al-Amin. Para desgraza de Abu, o califa morreu ós catro anos de reinado e sucedeuno o seu irmán, tamén amante das letras e das artes, pero non así dos bebedores e rebeldes.
Dise que o secretario de Al-Ma'mun enganou a Abu Nuwas para que escribise unha sátira contra Ali, o xenro do Profeta, namentres estaba ebrio. Zonbor leu deliberadamente a poesía en público, e asegurouse de que Nuwas seguira en prisión. Dependendo da bibliografía que se consulte, Abu Nuwas morreu en prisión, ou foi envelenado por Ismail bin Abu Sehl, ou as dúas, cara o ano 815.
Short Stirling
O Short Stirling foi un bombardeiro pesado británico da segunda guerra mundial. Foi o primeiro bombardeiro pesado catrimotor da RAF na guerra e deseñouse por un requirimento de 1936. Fixo o seu primeiro voo en maio de 1939 e entrou en servizo en agosto de 1940. Era un bo avión, pero debido ás súas pequenas ás a velocidade e a carga non eran as axeitadas. A RAF usouno como bombardeiro entre febreiro de 1942 e setembro de 1944, pero a partir de 1943 usouse tamén como remolcador de planadores e transporte de paracaidistas.
Abu Nuwas
Bagdad
Al-Khatib al-Baghdadi, o autor da Historia de Bagdad, escribiu que Abu Nuwas foi enterrado no cemiterio de Shunizi en Bagdad.
A cidade ten diversos lugares nomeados na honra deste poeta. A rúa Abū Nuwās segue a beira leste do Tigris, e no pasado foi unha das xoias da cidade O Parque Abu Nuwas tamén ten unha ponte no estreito de 2,5 km entre Jumhouriya ou o parque que se estende fóra do río, en Karada preto da ponte do 14 de xullo.
Short Stirling
Deseño
Ao longo dos anos 30, a Royal Air Force estaba interesada principalmente en bombardeiros bimotores. Eses deseños aforraban gastos de deseño e mantementos de motores, e uso destes motores foi estirado coa introdución de novos modelos de avións ao servizo. Porén, as limitacións en termos de potencia eran tan serias que os británicos investiron moitos cartos do desenvolvemento de motores de gran potencia, da orde dos 2.000 cabalos, para mellorar o seu rendemento. Pero de cara a finais dos anos 30, ningunha desas melloras estaba preparada para a súa fabricación. Mentres tanto, os Estados Unidos e a Unión Soviética estaban desenvolvendo bombardeiros con catro motores máis pequenos, que probaron ter un alcance excelente e unha capacidade de carga axeitada, polo que en 1936 a RAF tamén decidiu investigar a viabilidade dun bombardeiro catrimotor.
Abu Nuwas
Legado
miniatura|dereita|Un cráter situado no hemisferio norte do [[Mercurio (planeta)|planeta Mercurio leva o seu nome. ]] Abu Nuwas é considerado como un dos grandes da literatura clásica arábiga. Influenciou a moitos escritores posteriores, entre eles ós persas Omar Khayyám e Hafiz. Na compilación de historias As mil e unha noites, aparece en diversos contos unha caricatura hedonista de Abu-Nuwas. Entre os seus mellores poemas están os que ridiculizan a nostalxia da "Antiga Arabia" e a vida do beduíno, e eloxian entusiastamente a vida en Bagdad como un contraste vívido.
Short Stirling
Deseño
A especificación B.12/36 do Ministerio do Aire tiña unha mestura de requirimentos. A carga de bombas non debía superar os 6.350 kg e debía ter un alcance de 3.218 km, ou podía reducirse a carga a 3.629 kg cun alcance de 4.800 km (algo moi esixente para a época). O avión debería ter unha velocidade de cruceiro de 230 mph a 15.000 pés e tería que contar con tres torretas defensivas. Tamén debería ser capaz de poder transportar ata 24 soldados. A idea era que puidese levar tropas ata as zonas máis distantes do Inperio Británico e os puidese apoiar con bombardeos. Para axudar a estas tarefas e facilitar a súa fabricación, tiña que ser capaz de poder dividirse en varias partes, para poder transportarse en tren. Posto que poderían ter que ser operados en aeroportos con limitacións, debía engalar dende pistas pequenas, duns 150 metros, unha especificación que moitos avións pequenos non cumpren hoxe en día. miniatura|250px|Persoal de terra empurrando un Stirling Short inicialmente foi deixado á parte entre os fabricantes que deberían realizar os primeiros deseños, pero finalmente foi incluído xa que estaba traballando en deseños semellantes e tiña un bo equipo de deseñadores e unhas amplas instalacións de produción. Short estaba producindo varios hidroavións catrimotores do tamaño requirido e creou o seu deseño S.29 quitando a cuberta inferior e o casco do hidroavión S.25 Sunderland. O novo S.29 era moi semellante ao modelo anterior: as súas ás e controis eran os mesmos, a construción era idéntica e tamén conservaba a lixeira curvatura cara arriba da parte de atrás da fuselaxe, orixinalmente creada así para manter a cola do Sunderland fora do alcance das salpicaduras da auga.
Abu Nuwas
Legado
A súa liberdade de expresión, especialmente en temas prohibidos polas normas islámicas, continúan a anoxar ós seus censuradores. Mentres as súas obras circulaban libremente ata os primeiros anos do século XX, non é ata 1932 cando aparece a primeira edición moderna censurada das súas obras no Cairo. En 1976, nomeouse un cráter do planeta Mercurio na súa honra.
Short Stirling
Deseño
En outubro de 1936, o S.29 caeuse da lista dos deseños considerados, e ordenouse que se fabricase un prototipo do Supermarine Type 317 en xaneiro de 1937. No mes de febreiro pedíuselle a Short que incorporase modificacións ao seu deseño, incluíndo considerar o motor Bristol Hercules en vez do Napier Dagger, incrementando así a altura de servizo (28.000 pes) e reducindo a envergadura. Short aceptou este redeseño. O S.29 usaba as ás do Sunderland, que medían 35 metros, e estas quedaron finalmente reducidas a 30 metros, o mesmo límite que se impuxeran outros deseños da especificación P.13/36 (Handley Page Halifax e Avro Manchester). Co fin de conseguir o impulso necesario para unha engalaxe máis curta e reducir o exceso de peso, as ás foron lixeiramente redeseñadas.
Abu Nuwas
Legado
En África oriental, especialmente na cultura suahili, o nome de Abu Nuwas é moi popular como "Abunuwasi". A conexión débese a unha serie de historias con outras denominacións como son as aventuras de Nasreddín. O tanzano Godfrey Mwampembwa -coñecido baixo o nome artístico de Gado- creou un libro de historietas de banda deseñada en suahili chamado Abunuwasi, no cal fixo adaptación de tres historias de Abu Nuwas. O libro foi editado no ano 1996 por Sasa Sema Publications.
Short Stirling
Deseño
No mes de xuño o S.29 foi aceptado como segunda opción tras o Supermarine 316, sendo formalmente ordenado no mes de outubro.
Hipoxeo
thumb|Hipoxeo no anfiteatro de Beaumont Bonelli Bellacicco.
Short Stirling
Deseño
Short construíu unha versión a escala do S.31 (que foi coñecida como M4), impulsada por catro motores Pobjoy Niagara, e que realizou o seu primeiro voo o 19 de setembro de 1938. Todo o mundo quedou satisfeito co deseño, agás pola carreira de engalaxe, que era demasiado longa. Para arranxar isto incrementouse o ángulo da á, facendo que o avión voase co morro cara abaixo (como no Armstrong Whitworth Whitley). Porén, Short modificou a tren de aterraxe para manter o morro arriba durante as engalaxes, o que provocou accidentes nas engalaxes e nas aterraxes. O Short S.31 foi rexeitado tras un accidente despois dunha engalaxe en febreiro de 1944.
Hipoxeo
O hipoxeo (do grego ὑπόγαιον, hypogaios, a partir de hypo (baixo) e gaia (terra), cámara subterránea ) é a escavación ou construción subterránea, especialmente a destinada a sepulcro principalmente no período precristián. Teñen sido empregadas ao longo do tempo por innumerábeis sociedades: durante o Calcolítico da península ibérica; no Antigo Exipto; ou polos fenicios.
Short Stirling
Deseño
O primeiro S.29, agora co nome oficial de "Stirling", posto pola cidade escocesa, voou o 14 de maio de 1939 con catro motores radiais Bristol Hercules II. Tras aterrar un dos freos bloqueouse, causando que saíse da pista e rompese a tren de aterraxe. Un redeseño engadiu uns puntais máis fortes e pesados no segundo prototipo. Na súa primeira misión, dous meses despois, un dos motores fallou na engalaxe, pero o avión aterrou doadamente. A partir de entón, o seu historial mellorou e a produción comezou en agosto de 1940 na fábrica de Short en Rochester. A zona, na que habáin varias compañías aeronáuticas, foi duramente bombardeada nos primeiros días da Batalla de Inglaterra, incluído o famoso ataque a baixa altura realizado por un grupo de Dornier Do 17. Algúns Stirling xa completados foron destruídos en terra e as fábricas foron seriamente danadas, atrasando a produción durante un ano. Parte do proceso de fabricación foi levado á fábrica de Austin Aero en Cofton Hackett, no sur de Birmingham, onde se construíron ao redor de 150 unidades.
Miloš Mlejnik
Miloš Mlejnik, nado o 4 de febreiro de 1947 en Liubliana, é un violoncellista esloveno.
Short Stirling
Deseño
En 1940, os bombardeos danaron a fábrica de Supermarine en Woolston onde estaban os prototipos incompletos do Type 316. O 316 sería cancelado no mes de novembro, deixando ao Stirling como o único deseño B.12/36. miniatura|250px|Tres Stirling sobrevoando o Reino Unido Aínda que era máis pequeno que os deseños experimentais dos Estados Unidos e a Unión Soviética, o Stirling tiña máis potencia e unha mellor relación entre a carga e o alcance que calquera modelo que voaba neses momentos. A súa carga de bombas, de 6.340 kg era única, o dobre que en calquera outro bombardeiro). Era máis grande que o Handley Page Halifax, e o Avro Lancaster que o substituíu, pero estes dous modelos foron orixinalmente deseñados para ter só dous motores. O Stirling foi o único bombardeiro británico da época que entrou en servizo pensado orixinalmente para levar catro motores.
Miloš Mlejnik
Traxectoria
Estudou no Conservatorio de Liubliana con Oton Bajde e no Conservatorio de Colonia con Siegfried Palm. De 1977 a 1990 foi o violoncelista solista da Slovenska filharmonija (Filharmonía Eslovena). Mestre de violoncello da Academia de Música de Liubliana desde 1979. É músico de cámara do Arcadia Trio e Tartini String Quartet.
Short Stirling
Deseño
O deseño montaba torretas no morro e na cola, e incluía unha torreta retráctil ventral, xusto detrás da bodega de bombas. Esta resultou ser case inútil debido a que era demasiado estreita, e ademais tendía a golpear o chan nas aterraxes en pistas con fochancas. Foi retirada e temporalmente substituída por pares de metralladoras montadas en zapóns, ata que se lle instalou unha torreta dorsal. Porén, esta tamén tivo problemas. O posterior Stirling Mk.III usou unha torreta totalmente acristalada que lle daba máis espazo e unha mellor visibilidade. Os últimos Stirlings levaron tamén unha mellorada e controlada remotamente torreta ventral.
Prestouse unha atención especial na redución da resistencia, todos os remaches puxéronse a rentes da fuselaxe e os paneis axustáronse para evitar bordos, pero a aplicación de pintura de camuflaxe contrarrestou os beneficios.
Os primeiros Mk.Is recibiron os motores Hercules II, pero a meirande parte deles foron equipados cos Hercules XIs, de 1.500 cabalos. O Mk.III, aparecido en 1943, era semellante coa excepción da nova torreta dorsal e os mellorados Hercules VI ou XVI, de 1.635 cabalos, que aumentaron a súa velocidade máxima de 410 a 435 km/h.
Aleister Crowley
Aleister Crowley, nado co nome de Edward Alexander Crowley en Leamington o 12 de outubro de 1875 e finado en Hastings o 1 de decembro de 1947, foi un ocultista, escritor, místico e hedonista británico. Coñecido polos seus escritos ocultistas, especialmente The Book of the Law, o texto sagrado central do Thelema.