cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Pizarro Leongómez
Máximo comandante do grupo guerrilleiro Movemento 19 de Abril (M-19) entre 1986 e 1990. Tras deixar as armas, asinar a paz co goberno e reintegrarse á vida civil, foi asasinado o 26 de abril de 1990 sendo candidato presidencial pola Alianza Democrática M-19, movemento político que xurdiu do grupo guerrilleiro M-19 tras a súa desmobilización.
Traxectoria
Naceu o 6 de xuño de 1951 en Cartaxena de Indias, no seo dun fogar acomodado e de raíces conservadoras, fillo do almirante Juan Antonio Pizarro e Margoth Leongomez.
Estudou en varios colexios, tanto laicos como relixiosos, logo entrou ao colexio de La Salle en Bogotá onde se graduou como bacharel.
En 1969, iniciou os seus estudos de Dereito na Pontificia Universidade Javeriana, onde compartiu aulas con Ernesto Samper, Noemí Sanín, Carlos Vicente de Roux, Gustavo Gallón, Camilo Arciniegas, Mario Alario, Guillermo Bueno, Guillermo Márquez Amado, Gilberto Alzate Ronga e outros personaxes importantes na política colombiana.
Tras participar en movementos estudantís, Pizarro foi expulsado da Pontificia Universidade Javeriana por orquestrar unha folga (a única na historia desa institución). Entón ingresou á Universidade Nacional, aínda que finalmente abandonou os seus estudos para entrar na insurxencia.
Foxaco, San Martiño de Condes, Friol
Foxaco é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Os Fornelos, San Martiño de Condes, Friol
Os Fornelos é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Ahl el qema
Ahl el qema (en أهل القمة) é un filme exipcio de 1981 dirixido por Ali Badrakhan. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 54ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Macedo, San Martiño de Condes, Friol
Macedo é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Santiago Núñez Rodríguez
Santiago Núñez Rodríguez, máis coñecido como Chas, nado en Vigo o 26 de setembro de 1928, é un exfutbolista galego. Destacou especialmente na Cultural Leonesa, coa que marcou 46 goles en 85 partidos, foi máximo goleador da Segunda División e marcou o gol que lle deu ao club o único ascenso á Primeira División da súa historia.
Comezos
Comezou xogando ao fútbol no Atlántida Matamá, e logo pasou polo Domaio FC e o Marín, simultaneando este último co servizo militar. En marzo de 1950 marchou a Madrid para realizar unha proba co Atlético de Madrid para unha posible fichaxe. Con todo, unha fractura nunha perna deixouno sen posibilidades.
Deportivo da Coruña
Posteriormente pasou polo Turista, o Santiago e a Ponferradina, e en maio de 1952 fichou polo Deportivo da Coruña, que militaba na Primeira División. Disputou só tres partidos no equipo coruñés. Debutou na vitoria da xornada 3 contra o Zaragoza no Estadio de Torrero (2-1), formando na dianteira xunto a Tino e Corcuera e disputou tamén os dous seguintes dous encontros: a vitoria pola mínima fronte á Real Sociedad en Riazor e o derbi contra o Celta de Vigo en Balaídos (2-0). Trala derrota no derbi foi acusado xunto a Antonio González de se teren vendido ao Celta, e foron apartados do equipo polo adestrador Manuel Casals. Pasou tamén parte do ano lesionado e tivo que ser operado, polo que tampouco puido xogar na parte final da tempada regular, con Fernando Fariña no banco. Xa recuperado, permaneceu no equipo reserva durante a fase de permanencia, sen ter sido aliñado en ningún partido por Helenio Herrera.
Cultural Leonesa
Na tempada seguinte foi traspasado á Cultural Leonesa, da Segunda División. No equipo adestrado por Galarraga coincidiu con varios futbolistas galegos como Tomé, Quis, Ricardo e Barbeito, e na súa primeira tempada marcou 23 goles en 30 partidos, proclamándose Pichichi da categoría, superando en cinco tantos ao segundo clasificado: Jaime Parés, do Zaragoza. Na tempada 1954/55 chegaron varios galegos máis (Barús, Moncho, Ponte, Serapio, Manolín e García) e o equipo logrou un histórico ascenso á máxima categoría. Chas contribuíu con 13 goles, formando na dianteira xunto a Miche e Pueyo, e marcou, tras un pase de Macario, o histórico gol contra o Avilés que lle deu o ascenso ao club.
Xa en Primeira División, perdeu protagonismo no equipo leonés coa chegada dende o Barcelona do famoso dianteiro César. Con todo, disputou 13 partidos de liga e dous de Copa, e marcou tres goles, na que foi a primeira e única tempada da Cultural na máxima categoría, descendendo ao remate da competición. A 1956/57 foi a súa cuarta e derradeira tempada en León, na que anotou 7 goles en 12 partidos. Ademais foi o autor do primeiro gol da historia no Estadio La Puentecilla, batendo ao gardameta do Athletic, Carmelo. Pechou o seu paso polo club leonés cun total de 85 partidos oficiais e 46 goles.
Jaén e Felguera
En 1957 fichou polo Real Jaén, da Primeira División, no que non chegou a debutar, saíndo en xaneiro para Asturias, onde asinou co CP La Felguera, da división de prata. Debutou na xornada 17, nunha vitoria por 1-0 contra o Deportivo da Coruña, e acabou a campaña con oito goles, aínda que o equipo perdeu a categoría.
Turista
No verán de 1958 regresou á súa cidade natal, fichando polo Turista. Con este equipo rematou segundo no Grupo I da Terceira División, só por detrás do Ourense, e disputou a fase de ascenso a Segunda. Na primeira eliminatoria da promoción, o Turista eliminou ao Salamanca por un resultado global de 7-3, cun gol de Chas, Na rolda final polo ascenso enfrontouse ao Rayo Vallecano, marcando un dos dous goles no empate 2-2 na ida en Barreiro, e marcando tamén na volta, na que o seu equipo acabou goleado (6-1). Xogou no equipo vigués durante catro tempada máis ata 1964.
A Hedreira, San Martiño de Condes, Friol
A Hedreira é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en baixo sorabo
A Wikipedia en baixo sorabo é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en baixo sorabo.
Escolas de Insiño Galego
As Escolas de Insiño Galego foron un proxecto pedagóxico creado na Coruña, o 8 de xullo de 1923, polas Irmandades da Fala. Seu maior promotor, director e mestre na escola masculina, foi Ánxel Casal. A proxectada escola feminina, con Elvira Bao como ensinante, nunca chegou a funcionar. As aulas mantiveron a súa actividade até o ano 1931, momento no que fecharon debido a dificultades económicas.
Traxectoria
A comezos dos século XX, a lingua galega atopábase totalmente ausente do sistema educativo. No ensino só se empregaba o castelán, único idioma oficial, e na escola os cativos aprendían a conceptuar o galego dun xeito negativo. Este comportamento desgaleguizador observábase tamén na maioría das chamadas "escolas de indianos", centros constituídos coas achegas da diáspora galega, cuxas ensinanzas se orientaban á preparación dos nenos para a emigración.
As Irmandades da Fala, desde os seus inicios, ergueron a súa voz contra esta marxinación do galego na ensinanza. No seu voceiro, o periódico A Nosa Terra, recóllense múltiples artigos neste sentido, de diferentes articulistas: Carré Alvarellos, Victoriano Taibo, Aurelio Ribalta etc. Entre eles destacan os traballos de Xohán Vicente Viqueira, antigo alumno da Institución Libre de Enseñanza, e Vicente Risco quen, por mandato da Terceira Asemblea Nacionalista, chegou a elaborar un plan pedagóxico para unha futura galeguización do ensino .
Bases das Escolas de Ensino Galego
Neste ambiente, o día 8 de xullo de 1923, na sede coruñesa das Irmandades, tivo lugar unha reunión na que se acordou fundar escolas que acordasen na infancia a conciencia da súa galeguidade. Daquela asemblea saíron unhas Bases das Escolas de Insiño Galego, seguidoras do plan pedagóxico de Risco, que foron publicadas o 5 de agosto n' A Nosa Terra.
Estas Bases, fundamento para a creación das escolas, contemplaban que a lingua do ensino debía ser o castelán (por imperativo legal), mais empregando o galego nas explicacións e no material didáctico. Establecían un consello reitor composto por mestres e membros da Irmandade. Contaban para o financiamento coas achegas de socios e entidades "protectoras", acordaban un límite de 50 alumnos por ensinante e a gratuidade total de matrícula e materiais, dando preferencia os socios da Irmandade.
As Escolas de Insiño (1924-1930)
O centro masculino abriu as portas en abril de 1924, na sede coruñesa das Irmandades da Fala (número 17 da praza de María Pita), con 20 rapaces matriculados. No segundo semestre dese mesmo ano, a escola trasladou a súa actividade ao número 36 da rúa Real, na casa de Ánxel Casal e súa esposa María Miramontes. Os carpinteiros que fabricaron os pupitres para os cativos cederon gratuitamente o seu traballo, cobrando só o valor da madeira. Para o ano 1926 a escola contaba xa con 60 cativos, de entre cinco e dez anos. O ensino era totalmente laico e aberto a palestras externas. Polo centro pasaban decotío personalidades do galeguismo da época, como Álvaro Cebreiro, Xosé Baldomir ou o propio Castelao. O alumnado facía frecuentes saídas a lugares de interese da contorna e na escola interpretábanse habitualmente cantigas populares e o himno galego. Os cativos participaban tamén nas procesións cívicas organizadas polo Círculo de Artesáns que acudían até o cemiterio de Santo Amaro para honrar aos mortos ilustres do galeguismo (Curros, Pondal, Murguía, Tettamancy etc). Entre os mozos que frecuentaban as Escolas áchanse figuras relevantes como Jenaro Marinhas del Valle, Xulio Pita, Fernando Suárez ou os irmáns Fernando, Xaime e Pedro Galán Calvete.
A escola mantívose até o curso 1930. Por aquelas datas Ánxel Casal iniciou un novo proxecto, a edición do diario progresista El Momento, do que apareceron só catorce números, con moitos dos seus contidos censurados. O periódico foi un rotundo fracaso que deixou a Casal preto da ruína económica. Decidiu daquel trasladarse a Compostela, a un local cedido por Camilo Díaz Baliño, pechando así as portas das escolas e dando comezo a unha nova etapa vital.
Wikipedia en doteli
A Wikipedia en doteli (en ) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua doteli. Foi creada o 24 de abril de 2017.
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
Victoria Vera
Victoria Pérez Díaz, coñecida artisticamente como Victoria Vera, nada en Madrid o 19 de febreiro de 1956, é una actriz española.
Comezou a súa carreira nos anos finais da ditadura, sendo considerada a Musa da Transición Española. Rodou con estrelas como Anthony Quinn, Omar Sharif e o cantante Alice Cooper, e durante os anos 1980 protagonizou algunhas das películas máis significativas do cine español como Asignatura aprobada (finalista no Óscar á mellor película estranxeira en 1988) e Testigo Azul, de P. Rodríguez, que participou no Festival de Cine de Berlín. A partir da década de 1990 o seu traballo centrouse máis no mundo da televisión e do teatro.
Traxectoria
Elixiu Vera como apelido artístico en alusión a Vera de Bidasoa, localidade navarra que frecuentou na nenez.
Aos catro anos comeza a estudar ballet clásico, e aos trece inicia os seus estudos de interpretación na Escola Independente de Teatro TEM, Teatro Estudo de Madrid, onde o profesor estadounidense William Layton, membro do Instituto de Teatro e Cine Lee Strasberg de Nova York, impartía clases maxistrais tendo como referencia fundamental e base de traballo o Método, o famoso e controvertido Método de Constantin Stanislavski. O grupo TEI (Teatro Experimental Independente) xa formado polos alumnos máis avanzados, é ao que Vitoria se incorporará un ano despois, sendo a súa primeira actuación teatral Terror y miseria del Tercer Reich, de Bertolt Brecht e no Pequeño Teatro Noite de reis de William Shakespeare e Oh papá, pobre papá, de Arthur Kopit.
Nos escenarios, como actriz profesional, debutou interpretando a Ana no papel protagonista de El diario de Ana Frank, adaptación teatral do famoso libro. Foi das primeiras actrices en rebelarse contra a censura, protagonizando un espido sobre as táboas dun escenario ao desprenderse do imperdible que suxeitaba a túnica sobre o seu escote na obra Por que corres, Ulises? de Antonio Gala.
Toda unha carreira chea de interpretacións inesquecibles, foi sempre unha referencia de liberdade, polo que é considerada a musa da Transición, afrontando grandes retos teatrais de risco, valentía e transcendencia cultural. Así, traballou con lendas do cine como Omar Sharif, Anthony Quinn, Alida Valli, Peter Fonda, Fernando Rei e mesmo co pintoresco cantante de rock Alice Cooper (na película Monster Dog).
En setembro de 2011, no contexto do 35º aniversario da publicación, saíuna revista Interviú.
A Picha, San Martiño de Condes, Friol
A Picha é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Victoria Vera
Traxectoria
Conta no seu haber con numerosos premios e distincións polos seus traballos en cine, teatro e televisión.
Televisión
Ademais de presentacións en TVE de numerosos programas musicais (Señoras y señores!) e de fin de ano.
Eduardo Blanco Morandeira
Eduardo Branco Morandeira, nado en Buenos Aires o 28 de febreiro de 1958, é un actor arxentino de orixe galega. Ten traballado tanto en cine como en teatro e televisión. É coñecido principalmente polas súas participacións en varios filmes de Juan José Campanella, así como na serie Vientos de agua, do mesmo director.
Traxectoria
Naceu en Buenos Aires, no barrio de Boedo, fillo de dous emigrantes galegos que se coñeceron no Centro Lalin Agolada Silleda da capital arxentina. Súa nai Carmen era natural de Margaride, Silleda, mentres que seu pai José Plácido era da parroquia lalinesa de Bendoiro.
Estudou nun colexio industrial e aos 17 anos comezou no teatro, nunha compañía independente dirixida por Rubén Durán. Actuou baixo a dirección de Norma Aleandro en Cyrano de Bergerac e, posteriormente, actuou en obras de William Shakespeare como Soño dunha noite de verán e Macbeth.
O seu debut no cine foi en Victoria 392 (1984), filme rodado en super 8 e onde coñeceu e fixo amizade co director Juan José Campanella e co seu guionista Fernando Castets. Campanella e Castets escribiron despois papeis especificamente para el nunha triloxía de películas que tiveron a Ricardo Darín como protagonista e a Blanco como amigo: El mismo amor, la misma lluvia (1999), El hijo de la novia (2001) e Luna de Avellaneda (2004). A segunda delas foi nomeada ao Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa. Blanco colaborou por quinta vez con Campanella en 2006 na serie de televisión Vientos de agua, na que tivo un dos tres papeis protagonistas, xunto a Héctor Alterio e Ernesto Alterio.
Tamén actuou entre outras nas series arxentina Aquí no hay quien viva (2008) e Recordando el show de Alejandro Molina.
Digital Garbage
Digital Garbage é o décimo álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Mudhoney, publicado o 19 de setembro de 2018 a través do selo Sub Pop Records, sendo o seu sétimo álbum editado por esta discográfica.
Lei orgánica de calidade da educación
A Lei Orgánica de Calidade da Educación (LOCE) foi unha lei educativa española oficialmente denominada Lei Orgánica 10/2002 de Calidade da Educación e foi promulgada o 23 de decembro de 2002 polo segundo goberno de José María Aznar (PP), sendo ministra de educación Pilar del Castillo. A lei non chegou a aplicarse. Tras a chegada á presidencia do goberno de José Luís Rodríguez Zapatero (PSOE), paralizouse o calendario de aplicación da LOCE por medio dun Real Decreto aprobado polo Consello de Ministros o 28 de maio de 2004. Finalmente, a lei foi derrogada o 24 de maio de 2006 pola Lei Orgánica 2/2006, de 3 de maio, de Educación.
Principais contidos da lei
miniatura|dereita|alt=fachada dunha escola infantil Galiña azul|As escolas galegas Galiña azul corresponden coa Educación preescolar da LOCE. Fotografía da Escola infantil Galiña azul, Burela (Lugo, Galiza) A lei estabelecía diferentes itinerarios na Educación Secundaria Obrigatoria e o Bacharelato, cambios de contidos na educación infantil, unha proba de reválida ao final do bacharelato e a materia de relixión avaliábel e computábel.
Principais puntos abordados
A lei introduciu na lexislación algúns conceptos explícitos como os principios de calidade, os dereitos e deberes de pais, mais e alumnado, as bolsas e axudas ao estudo, os premios e recoñecementos, e os programas de cooperación interterritorial. Referíase ao alumnado con necesidades educativas específicas considerando alumnado estranxeiro, alumnado superdotado intelectualmente e alumnado con necesidades educativas especiais.
Tapal
Tapal foi unha revista editada en Noia entre 1950 e 1955.
Historia e características
Apareceu en novembro de 1950. Fundada por Manuel Fabeiro Gómez e Andrés Rodríguez Millares, que foron os seus directores ata a súa desaparición. Ramón Patiño Ronquete e Eduardo Ces Iglesias eran os administradores. A cabeceira da revista foi creada polo debuxante Argimiro Suárez Ferreiro, que deseñou tamén a portada. Os primeiros catro números, publicados en novembro e decembro, constan de 16 páxinas. A partir do cuarto número teñen problemas coa Delegación Provincial de Información e Turismo que esixía a censura previa dos orixinais. Os responsables non acataron esta decisión e, previo acordo co alcalde Manuel Blanco Ons, que tamén formaba parte do equipo da revista, decidiron convertela nun Programa de Festas Patronais. Así apareceu, cun maior número de páxinas (entre 40 e e 70), nos meses de agosto de 1951, 1952, 1953, 1954 e 1955. Non chegou a editarse o número 10, previsto para agosto de 1956, ao eliminar a censura todos os orixinais de tema municipal.
Entre os seus colaboradores figuraron: Chao Espina, Xosé Fernández da Ponte, Leyra Domínguez, Caamaño Bournacell, Paz-Andrade, Ramón Otero Pedrayo, Rogelio Pérez, Pura Vázquez, Naya Pérez, Vilar Ponte, Novo Romero, Alberto Vilanova, Pola-Vaquerizo, Eduardo Núñez Martínez, González-Alegre, Leandro Carré Alvarellos, Ramón Piñeiro, Manuel María, Fernández del Riego, Xesús San Luís Romero, Fernández Ferreiro, Ángel del Castillo, José María Castroviejo, Domingo García-Sabell, Rey Romero, Pedret Casado, Fernández Oxea, Uxío Carré, Maximino Castiñeiras e Antón Avilés de Taramancos.
Angela Brazil
Angela Brazil, nada en Preston o 30 de novembro de 1868 e finada en Coventry o 13 de marzo de 1947, foi unha escritora inglesa.
International Cricket Council
O International Cricket Council (do inglés: Consello Internacional de Crícket), universalmente coñecido polo seu acrónimo ICC, é o organismo mundial reitor do crícket. Fundouse o en 1909 co nome de Imperial Cricket Conference (Conferencia Imperial de Crícket) con representantes de, e. En 1965 mudou o nome a International Cricket Conference (Conferencia Internacional de Crícket) e en 1987 adoptou o seu actual nome. A súa sede está en Dubai, nos Emiratos Árabes Unidos.
Angela Brazil
Traxectoria
Os seus libros obtiveron éxito comercial e eran comunmente gozados por mozas na puberdade e adolescencia e influíron noutros autores. Aínda que o interese polas historias de internados femininos se reduciu a partir da II Guerra Mundial, os seus libros continuaron sendo populares até os anos 60. Na súa etapa de maior popularidade, determinadas figuras da autoridade víanos como unha posible influencia negativa nas estándares morais da sociedade e, nalgúns casos, foron prohibidos polas directoras de varias escolas femininas británicas.
International Cricket Council
A ICC agrupa actualmente 106 membros: 12 de plano dereito, que xogan Test matches, e 94 asociados. O ICC é responsábel da organización e goberno dos principais torneos internacionais de crícket, en particular a Copa do Mundo de Crícket e a Copa do Mundo T20. Tamén nomea aos árbitros e árbitros que oficiarán en todos os partidos de Test, One Day International e Twenty20 International. Tamén promulga o Código de Conduta da ICC, que establece estándares profesionais de disciplina para o crícket internacional e coordina a acción contra a corrupción e o amaño de partidos a través da súa Unidade de Seguridade e Anticorrupción (ACSU).
Angela Brazil
Traxectoria
Realizou una gran contribución ao cambio do estilo e a natureza da ficción para mozas. Presentaba un punto de vista de mozas novas, activas e conscientes da época que as rodea; consideraba a adolescencia como período de transición e aceptaba que as mozas tivesen intereses e preocupacións comúns que se podían compartir. As súas historias, innovadoras na época na que apareceron, deixaron o seu sinal en autores de décadas máis recentes. Moitos dos seus motivos e argumentos comúns volvéronse estereotipos e hoxe día están suxeitos a parodias.
María Grandío Montes
Traxectoria
Licenciada en Filoloxía Hispánica e Inglesa e doutora en teoría da Literatura e Literatura Comparada pola Universidade de Santiago de Compostela. Forma parte do colectivo microefectos dramatúrxicos, onde escribe, dirixe e actúa en pezas teatrais breves, algunhas delas recollidas na publicación colectiva Microefectos Dramatúrxicos.
Actualmente é docente de secundaria no IES Pedregal de Irimia de Meira.
Enric Juliana
Enric Juliana Ricart, nado en Badalona en 1957, é un xornalista español. Correspondente de La Vanguardia en Italia entre 1997 e 2000, e despois director adxunto do diario e á fronte da súa delegación en Madrid.
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria xornalística en 1975, no rotativo barcelonés Tele/eXprés. Traballou no semanario El Món, revista en lingua catalá, nos servizos informativos de TVE e en El País. En 1991 incorporouse a La Vanguardia, sendo redactor xefe de información local de Barcelona durante os Xogos Olímpicos de 1992 e, máis tarde, entre 1997 e 2000, correspondente en Italia, país do que recibiu a condecoración de comendador da Orde da Estrela Italiana. É director adxunto de La Vanguardia, á fronte da delegación do diario en Madrid. Obtivo o Premio Cidade de Barcelona (Xornalismo) en 2005, e o Cidade de Badaxoz (Xornalismo) en 2008. Colabora na emisora de radio Onda Cero e en 8TV. esquerda|miniatura|En novembro de 2018 durante a presentación de Nudo España. Desde a primavera do 2004 publicou todos os domingos unha crónica sobre a actualidade política baixo o epígrafe Cuaderno de Madrid, cun estilo que remite aos tempos nos que o xornalismo tiña unha maior vocación literaria. Juliana acuñou o termo "o català emprenyat" ("o catalán encabuxado"), para referirse a certo sentimento de indignación e enfado que emerxeu entre algúns cataláns.
É autor dunha triloxía sobre a evolución política de España na última década: La España de los pingüinos (2006), La deriva de España (2009) e Modesta España (2012); publicada íntegra no volume España en el diván (2014). Conxuntamente co xurista Juan José López Burniol, a Enric Juliana atribúeselle a redacción do editorial conxunto da prensa catalá publicado o 26 de novembro de 2009 antes da sentenza do Tribunal Constitucional sobre o novo estatuto de autonomía de Cataluña. En marzo de 2011 publicou xunto co novelista Julià de Jòdar unha obra teatral en catalán titulada Radiacions, na que se fabula, en clave crítica, sobre a construción dunha central nuclear nas portas de Barcelona, tomando como referencia literaria un feito real: o apoio do escritor Josep Pla en 1965 á idea de levantar unha central atómica hispano-francesa na praia de Pals (Costa Brava, Xirona), proxecto que finalmente levou a cabo en Vandellós. Este texto teatral foi obxecto dunha posterior adaptación cinematográfica para a televisión (TV3), baixo a dirección da cineasta Judith Colell.
Xunto a outros xornalistas, Enric Juliana participa en calidade de experto en foros de opinión e conferencias en que se comenta a situación da prensa e a política.
Discipline (álbum)
Este traballo foi o primeiro álbum do grupo tras un hiato de sete anos. Só o cofundador e guitarrista Robert Fripp e o batería Bill Bruford permanecían da anterior encarnación, e a eles se lles uniron dous músicos estadounidenses: o guitarrista, vocalista e letrista Adrian Belew e o baixista e corista Tony Levin. O disco presenta un novo son da banda, influenciado polo new wave, o post-punk e a world music, aínda que mantendo o seu carácter experimental, axudando a sentar as bases doque despois se coñecería como rock post-progresivo.
Rosemary Radford Ruether
Foi unha defensora da Ordenación de mulleres, un movemento entre persoas relixiosas católicas que afirman a capacidade das mulleres para servir como sacerdotes. Desde 1985, foi membro da xunta do grupo Católicos pola Elección.
Teoloxía feminista
Segundo ela, as mulleres están excluídas dos roles académicos e do liderado dentro da teoloxía, o que levou á proliferación de actitudes e crenzas androcentristas. Sen mulleres capaces de contribuír ás importantes discusións e decisións que rodean a teoloxía e a práctica cristiás, nunca haberá unha representación equitativa da experiencia das mulleres nas crenzas e tradicións teolóxicas. A súa crenza é que calquera cousa que diminúa a humanidade da muller non debe ser un reflexo da intención divina. O principio máis importante da teoloxía feminista para ela, é a promoción da humanidade plena da muller na teoloxía e as tradicións cristiás. Para facer isto, non só débese recoñecer e codificar a experiencia feminina, senón que se debe revaluar a comprensión mesma de cousas como a experiencia e a humanidade.
Iskanderija... lih
Iskanderija... lih (en إسكندرية ليه‎) é un filme exipcio de 1979 dirixido por Youssef Chahine. Participou na 29ª edición do Festival Internacional de Cinema de Berlín, onde gañou o Oso de Prata do Premio do Xurado. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 52ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Quintiá, San Martiño de Condes, Friol
Quintiá é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Bertha Benz Memorial Route
A Bertha Benz Memorial Route é un itinerario cultural e turístico de Alemaña. Segue a ruta que Bertha Benz seguiu en 1888 na primeira viaxe de longa distancia en automóbil da historia.
Historia
miniatura| [[Bertha Benz|Cäcilie Bertha Benz.]] En 1886 Karl Benz inventou o automóbil (número de patente 37435 do 29 de xaneiro de 1886). Con todo, inicialmente non foi un éxito económico.
A inicios de agosto de 1888, a súa esposa Bertha Benz, xunto cos seus fillos Eugen e Richard, de 15 e 13 anos, demostraron que o automóbil era idóneo para o uso diario. Bertha conduciu en segredo o Benz Patent-Motorwagen nº 3 dende Mannheim até Pforzheim, a súa cidade natal. A viaxe supuxo un importante avance na historia do automóbil.
En Wiesloch tivo que comprar na farmacia local uns litros de ligroína, o carburante co que funcionaba o vehículo. Este estabelecemento converteuse así na primeira estación de servizo da historia. En 1988, centenario da viaxe, inaugurouse unha placa conmemorativa e, en 1991, un monumento en lembranza da fazaña.
Durante o traxecto houbo que realizar algunhas reparacións, dúas das cales Bertha Benz fixo ela mesma na estrada. Liberou a obstrucción do carburador cun alfinete do seu sombreiro e empregou unha liga como illante.
Actualidade
miniatura| O [[Benz Patent-Motorwagen Nº 3 de 1888]] En 2007 unha iniciativa privada benéfica fundou dúas asociacións, a Bertha Benz Memorial Route e a Bertha Benz Memorial Club. Esta última está recoñecida como organización sen ánimo de lucro no ámbito da educación, así como da preservación dos monumentos e o patrimonio local.
O 25 de febreiro de 2008 o goberno de Karlsruhe declarou a Bertha Benz Memorial Route como itinerario turístico. Constitúe un monumento dinámico de 194 km no Estado de Baden, e forma parte da historia da industria alemá. O itinerario está incluído na ERIH (Ruta Europea do Patrimonio Industrial).
Percorrido
miniatura| Sinal na [[estrada federal B10 no acceso a Wilferdingen. Desde aquí a Bertha Benz Memorial Route desvíase do itinerario histórico]] miniatura| Percorrido da Bertha Benz Memorial Route
Traxecto de ida
A viaxe de ida percorre uns 104 km en dirección sur, de Mannheim a Pforzheim:
Mannheim - Feudenheim - Ilvesheim - Ladenburg - Schriesheim - Dossenheim - Heidelberg - Rohrbach - Leimen - Nußloch - Wiesloch - Mingolsheim - Langenbrücken - Stettfeld - Ubstadt - Bruchsal - Untergrombach - Grötzingen - Berghausen - Söllingen - Kleinsteinbach - Wilferdingen - Königsbach - Stein - Eisingen - Pforzheim
A ruta está sinalizada e correspóndese co itinerario orixinal cunha única excepción. Desde Wilferdingen até Pforzheim viaxou pola actual estrada federal B10. Ese tramo está sinalizado desde novembro de 2012 como "Bertha Benz Memorial Route (hist.)".
Traxecto de volta
A viaxe de regreso segue unha ruta diferente en dirección norte ao longo de 90 km desde Pforzheim a Mannheim:
Pforzheim - Bauschlott - Bretten - Gondelsheim - Helmsheim - Heidelsheim - Bruchsal - Forst - Hambrücken - Wiesental - Kirrlach - Reilingen - Hockenheim - Talhaus - Ketsch - Schwetzingen - Friedrichsfeld - Seckenheim - Mannheim
Paisaxes
A ruta comunica lugares case esquecidos da viaxe orixinal, e atravesa a rexión vinícola de Baden.
Tamén segue o percorrido de varias vías romanas na zona da chaira do Alto Rin, como a Bergstraße. O seu itinerario pasa pola Foresta de Oden e a rexión de Kraichgau, e desvíase cara a Pforzheim, no norte da Selva Negra, xusto antes de Karlsruhe.
No traxecto de volta pasa de novo por Kraichgau e a chaira do Alto Rin, esta vez por Rheinauen, cara a Mannheim.
O Rodo do Muíño, San Martiño de Condes, Friol
O Rodo do Muíño é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Racamonde, San Martiño de Condes, Friol
Racamonde é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Museo Peabody de Historia Natural
O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale está entre os museos de historia natural máis antigos, maiores e prolíficos do mundo. Foi fundada polo filántropo George Peabody en 1866 a petición do seu sobriño Othniel Charles Marsh, o primeiro paleontólogo. Coñecido polo público polo seu Gran Salón dos Dinosaurios, que inclúe un Brontosauro xuvenil montado e o mural de 34 metros de lonxitude A Idade dos Réptiles, tamén conta con exposicións permanentes dedicadas á evolución humana e dos mamíferos; dioramas de vida salvaxe; artefactos exipcios; e aves, minerais e nativos americanos de Connecticut.
O 28 de agosto de 2018, a Universidade de Yale anunciou unha contribución de 160 millóns de dólares de Ed Bass á renovación do Museo. O histórico compromiso figura entre os agasallos máis xenerosos para Yale e é o máis grande que se coñeceu xamais a un museo de historia natural dos Estados Unidos. A contribución de Bass axudou a financiar a renovación e ampliación do museo.
O Museo de Historia Natural Peabody da Universidade de Yale comezou unha ampla fase de renovación e modernización das súas instalacións. As portas do museo pecháronse o 30 de xuño de 2020, coincidindo coa pandemia de COVID-19. Durante este período, o museo continuou a súa misión educativa a través de plataformas dixitais e iniciativas de alcance comunitario. Prevíase que a finais do 2023, o museo reabriría as súas portas con novas galerías, exposicións interactivas e unha ala nova dedicada á ciencia do cambio climático. Na páxina oficial está anunciado para principios de 2024.
San Martiño de Condes, San Martiño de Condes, Friol
San Martiño de Condes é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en tuva
A Wikipedia en tuva (en Тыва Википедия) é a edición da enciclopedia libre Wikipedia en lingua tuva. Foi creada o 13 de agosto de 2013.
Santa Eufemia, San Martiño de Condes, Friol
Santa Eufemia é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Wikipedia en tuva
Esta versión da enciclopedia contén artigos e  usuarios, dos cales  son activos.
A Torre, San Martiño de Condes, Friol
A Torre é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Hostís
Hostís (en Hostiles) é un filme estadounidense de 2017 escrito e dirixido por Scott Cooper, baseado nunha historia de Donald E. Stewart. Está protagonizado por Christian Bale, Rosamund Pike, Wes Studi, Ben Foster, Stephen Lang, Jesse Plemons, Rory Cochrane, Adam Beach, Q'orianka Kilcher e Jonathan Majors. Conta a historia dun oficial estadounidense que debe escoltar un xefe guerreiro cheyenne e a súa familia ó seu fogar en Montana en 1892.
O filme estreouse internacionalmente no Festival de Cinema de Telluride o 2 de setembro de 2017, e tivo unha estrea limitada nos cinemas dos Estados Unidos a través de Entertainment Studios o 22 de decembro de 2017. Recibiu valoracións postivas por parte da crítica e recadou 35 millóns de dólares en todo o mundo.
Estreouse en galego o 24 de febreiro de 2021 na TVG. Foi traducido por Rosa Moledo e o director de dobraxe foi Óscar Fernández.
François de La Rochefoucauld
François VI, duque de La Rochefoucauld, nado en París o 15 de setembro de 1613 e finado na mesma cidade o 17 de marzo de 1680, foi un escritor, aristócrata, político, militar, poeta e filósofo francés, coñecido, sobre todo, polas súas máximas.
Ximondriz, San Martiño de Condes, Friol
Ximondriz é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Extraordinary Attorney Woo
Extraordinary Attorney Woo (en 이상한 변호사 우영우; Isanghan byeonhosa uyeongu) é unha serie de televisión surcoreana de 2022, dirixida por Yoo In-shik e escrita por Moon Ji-won. Está protagonizada por Park Eun-bin, xunto con Kang Tae-oh e Kang Ki-young. Estreouse en ENA o 29 de xuño de 2022. Tamén está dispoñible en Netflix en rexións escollidas.
François de La Rochefoucauld
Traxectoria
Por mediación de Marie de Rohan, achegouse á raíña Ana de Austria colaborando nas numerosas intrigas levadas a cabo contra o cardeal Richelieu. Con todo, estas non tiveron ningún éxito, foi desterrado en varias ocasións e, en 1637 foi encerrado na Bastilla durante oito días. Despois diso tivo que retirarse aos dominios do seu pai. En 1642, trala morte de Richelieu, a situación pareceu volverse máis favorable para a ambición que animaba a metade da nobreza de Francia. La Rochefoucauld tivo un papel importante tomando parte activa na reconciliación da raíña con Condé, participando nunha liga contra Gastón, duque de Orleáns. Non obstante, a crecente influencia de Mazarin supuxo un obstáculo e a amizade que mantiña cara a 1645 coa duquesa Ana de Longueville inclinouno, definitivamente, polos ideais da Fronda onde interveu de forma moi activa, e chegou a ostentar un dos principais graos do exército rebelde. Interveu de xeito destacable no asalto de París, baténdose valentemente nos combates e foi gravemente ferido no asedio de Mardyke.
No segundo asedio da Fronda, La Rochefoucauld correu a mesma sorte que Condé. Trala morte do seu pai, en 1650 produciuse un incidente característico. A nobreza das provincias reuniuse para asistir aos funerais e o novo duque de La Rochefoucauld tentou convencelos para unirse a el e enfrontarse á gornición de Saumur, o que non conseguiu. Participou, despois, en diversas accións da Fronda sen demasiada fortuna e, na batalla da Faubourg Saint Antoine (1652), foi ferido na cabeza chegándose a temer pola perda da súa vista. Precisou dun ano para recuperarse, que pasou na cidade de Verteuil. Tras vinte anos pasados en diferentes combates, atopouse cunha saúde moi debilitada, unha fortuna diminuída e moitos conflitos con todos aqueles que agora tiñan algún poder no Estado. Permaneceu algúns anos retirado e recuperouse, especialmente grazas á axuda de Gourville que estivo ao seu servizo despois de estar ao servizo de Mazarin e Condé, co que obtivo fortuna e influencias. La Rochefoucauld volveu á corte despois do falecemento de Mazarin.
Mantivo un círculo de amigos ferventes tanto nos salóns como na corte, foi recoñecido como un moralista e escritor de gran valía, claro e conciso, perfecto coñecedor da aristocracia francesa do século XVII. Morreu de gota en 1680; o seu fillo, o Príncipe de Marcillac, ao que cedeu pouco antes da súa morte todos os seus títulos e honras, gozou dunha posición superior na Corte.
Obra
miniatura|Chateau Verteuil, residencia de La Rochefoucauld en Poitou-Charentes Como a maior parte dos seus contemporáneos, consideraba a política como un xogo de xadrez. Denuncia interminable de todas as aparencias de virtude, as Máximas anunciaban o fin do ideal do heroe corneilleano.
Algúns autores considérano a fonte de inspiración de Mandeville, autor da fábula das abellas, "cuxa filosofía podería ser resumida como unha elaboración da máxima de La Rochefoucault as nosas virtudes son a miúdo vicios disimulados, co a miúdo cambiado por sempre".
Sucedéronse varias edicións das Máximas, antes e despois da morte do autor, aínda que a edición definitiva con setecentos aforismos, non apareceu até 1817.
Xul, San Martiño de Condes, Friol
Xul é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A patrulla perdida
A patrulla perdida (en The Lost Patrol) é un filme estadounidense de 1934 dirixido e producido por John Ford. Merian C. Cooper foi o produtor exectuvio e Cliff Reid o produtor asociado e está baseado na novela Patrol de Philip MacDonald. Max Steiner compuxo a banda sonora e foi nomeado ó Óscar.
Estreouse subtitulado en galego o 6 de marzo de 2021 na TVG.
Sinopse
Durante a Gran Guerra, unha patrulla británica recorre a cabalo o deserto de Mesopotamia. Un disparo dun tirador oculto acaba coa vida do oficial ao mando, o único que coñecía as ordes. O sarxento toma o mando e adopta as decisións que lle dita a súa experiencia, conducindo os seus homes ao pobre refuxio que proporciona un oasis cunha mesquita en ruínas. Os homes van caendo un a un a mans dos adversarios ocultos, e o temor vaise apoderando dos superviventes.
Roy Barreras
Roy Leonardo Barreras Montealegre, nado en Cali o 27 de novembro de 1963, é un político, escritor e médico cirurxián de Colombia, que tamén exerceu como profesor de antropoloxía médica. Foi representante á cámara e senador, así mesmo foi membro da delegación do Goberno na mesa de negociación coas Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia - Exército do Pobo (FARC-EP) en Cuba. Barreras iniciou a súa vida política nas mocidades galanistas do Novo Liberalismo, movemento disidente do Partido Liberal. No ano 2000, uniuse ao Partido Cambio Radical onde militou até o 2009 cando foi expulsado; o mesmo ano uniuse ao Partido de la U, onde chegou a ser codirector e militou até 2012 cando tamén foi expulsado. Dende 2021, vinculouse á coalición política coñecida como Pacto Histórico onde apoiou a candidatura que levou á presidencia a Gustavo Petro, e onde foi un dos coordinadores da creación da lista pechada que obtivo a maior votación nas eleccións lexislativas de 2022, e onde resultou elixido senador para o período 2022-2026.
Dende o 20 de xullo de 2022, é o presidente do Senado da República de Colombia e, por conseguinte, o presidente do Congreso da República de Colombia.
Armada, Santalla de Devesa, Friol
Armada é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Alā man nutliq al-rusās
Alā man nutliq al-rusās (en على مَن نطلق الرَصاص؟) é un filme exipcio de 1975 dirixido por Kamal El Sheikh. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 49ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Xulacasa, San Martiño de Condes, Friol
Xulacasa é un lugar da parroquia de San Martiño de Condes no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
As Casas do Cego, Santalla de Devesa, Friol
As Casas do Cego é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
O Sisto, Santalla de Devesa, Friol
O Sisto é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Unfriended: Dark Web
Unfriended: Dark Web é un filme estadounidense de 2018 escrito e dirixido por Stephen Susco no seu debut como director. Está protagonizado por Colin Woodell, Rebecca Rittenhouse, Betty Gabriel, Connor Del Rio, Andrew Lees, Stephanie Nogueras e Savira Windyani. O filme é unha secuela de Unfriended de 2015, e conta a historia dun grupo de amigos que atopan un ordenador con acceso á web escura e danse conta de que están a ser observados polos propietarios orixinais, un grupo de hackers cibercriminais.
Concello de Gällivare
Gällivare é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. Atópase no landskap de Lappland e a súa capital é Gällivare.
O concello está situado xusto ao norte do círculo polar ártico. A parte occidental está formada por áreas montañosas e a sur por bosques e marismas. Os ríos Linaälven e Luleälven, onde están dúas das centrais hidroheléctricas máis grandes do país, atravesan o concello. Dous dos parques nacionais de Suecia atópanse no municipio, e existen ricos recursos minerais. Isto levou á construción de minas en Aitik e Malmberget, que continúan empregando a unha parte importante da poboación.
Hai catro pobos saami é unha parte dos seus habitantes foron historicamente, e ata certo punto seguen sendo, falantes de finés, meänkieli ou linguas saami. Ao dialecto finés falado no municipio de Gällivare chámaselle gällivarefinska.
Oridu hallan
Oridu hallan (en أريد حلاً) é un filme exipcio de 1975 dirixido por Said Marzouk. O filme foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 48ª edición dos premios, mais finalente non foi nomeado. O filme critica as leis que regulan o matrimonio e o divorcio en Exipto. O guión foi escrito por Said Marzouk e Faten Hamama. O filme está inspirado por unha historia real e é a terceira longametraxe de Marzouk.
Os Pedrouzos, Santalla de Devesa, Friol
Os Pedrouzos é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Concello de Gällivare
Nome
Gällivare é unha suedificación do nome da lingua saami de Lule Jiellevárre. Jielle- significa 'apertura, brecha' e pode referirse a un val alongado na montaña Malmberget.
LE-5
LE-5 foi un motor foguete fabricado por Mitsubishi e usado como motor da segunda etapa nos foguete H-I. Foi sucedido polos motores LE-5A e LE-5B, con varias melloras.
Punishment of Luxury
Punishment of Luxury, tamén coñecida como Punilux, é unha banda inglesa de post-punk formada en Newcastle no ano 1976. O grupo separouse en 1984, pero reuniuse brevemente a finais dos anos 80. Punilux volvería a reunirse en 2007, permanecendo activa dende entón.
Historia
Dun pasado traballando en grupos de teatro marxinais ingleses, Punishment Of Luxury formouse en decembro de 1976 en Newcastle. Collendo o seu nome dunha pintura de 1891 de Giovanni Segantini na Walker Art Gallery de Liverpool, inicialmente a banda estaba formada por Brian Bond (nado Brian Rapkin) nas voces, Neville Luxury (nado Neville Atkinson) na guitarra e voces, Red Helmet na guitarra e voces, Jimi Giro no baixo e voces, w "Liquid" Les Denham na batería.
En xullo de 1978 a banda publicou o sinxelo "Puppet Life" a través do selo Small Wonder. En 1979 fichou por United Artists e lanzou o sinxelo "Engine Of Excess" con Mick Avery na batería, e despois xa con Steve Sekrit (nado Steven Robson) nas baquetas editou "Secrets" e o álbum Laughing Academy. No verán dese ano o grupo tocou no Reading Rock Festival despois de The Cure e antes de The Tourists e Motörhead.
En 1980 apareceu o sinxelo "Laughing Academy",seguido por unha longa xira europea. Despois United Artists enviou ao grupo ao estudio para gravar un segundo disco, un álbum conceptual que ía chamarse Gigantic Days. Porén, urante o proceso de gravación United Artists foi absorbido por EMI, que botou á banda. A banda realizou unha nova xira europea e posteriormente Bond deixou o grupo.
Neville, Sekrit e Giro recrutaron ao guitarista Tim Magenta para unha nova formación, actuando agora co nome Punilux. O grupo publicou un álbum máis en 1983 a través do selo Red Rhino, 7, con Magenta sendo substituído por Rab Aitch, antes de que Neville Luxury comezase unha carreira en solitario lanzando o mini-álbum Feels Like Dancing Wartime en 1984. O álbum Gigantic Days foi finalmente lanzado en 1998 en CD a través do selo Overground Records.
Reunión
En 2007 o grupo reuniuse e tocou varias cancións na festa de 50 aniversario do baixista Jimi Giro. Pouco máis dun ano despois realizou un concerto nun pequeno pub en Gateshead, no nordés de Inglaterra, chamado The Three Tuns. O 12 de xuño de 2009 a banda tocou no Luminaire en Kilburn, no norte de Londres, e dende entón ten tocado interminentemente.
A banda lanzou un mini-álbum con material novo, titulado 5, no ano 2012, e en 2019 publicou un box set recompilatorio de 5 CDs resumindo a súa carreira, titulado Puppet Life (The Complete Recordings).
Toar, Santalla de Devesa, Friol
Toar é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
A Vixía, Santalla de Devesa, Friol
A Vixía é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Vilapedre, Santalla de Devesa, Friol
Vilapedre é un lugar da parroquia de Santalla de Devesa no concello lucense de Friol na comarca de Lugo.
Pandeirada
Unha pandeirada, ou cantar de pandeiro , é un canto de festa que se acompaña da percusión dos pandeiros. Cando se toca coas pandeiretas pode recibir tamén o nome de pandeiretada.
Características
Os pandeiros, redondos ou cadrados, tocáronse copiosamente por toda a xeografía galega. Foron estes os principais instrumentos, até a aparición da pandeireta, cos que se cantaba e bailaba nas festas tradicionais da sociedade rural. Do nome do instrumento derivou o dos cantos de lecer que, a ritmo de muiñeira ou xota, se realizaban con el. Deste xeito xurdiu a denominación pandeirada, un termo que, nalgunhas zonas do país, chegou a facerse extensivo á propia festa, equivalente a foliada, serán, fiadeiro,etc, e noutras foi empregado como sinónimo de muiñeira vella ou ribeirá.
A finais do século XIX, os coros galegos emprenderon un traballo de posta en valor da música popular, levaron daquela a escenarios e estudios de gravación moitas pandeiradas, cantares e cantos de pandeiro. Nesta época de rexurdimento cultural, tamén algúns compositores de música culta empregaron o termo "pandeirada" para dar título as súas obras, o que contribuíu á súa popularización e ao seu paso á posteridade.