cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Stossel
O estilo de Stossel combina reportaxes con comentario. Este último reflicte unha filosofía libertaria e posicións sobre a economía que son en gran medida en apoio do libre mercado. Comezou a súa carreira como xornalista como investigador de KGW-TV, foi reporteiro do consumidor en WCBS-TV na cidade de Nova York, e posteriormente uniuse a ABC News como editor de consumidores e reporteiro en Good Morning America. Stossel pasou logo a ser correspondente de ABC News, uníndose ao programa semanal de revista 20/20, do que chegou a converterse en copresentador.
Blue Sunshine
Publicáronse dous sinxelos do álbum, "Like an Animal" e "Punish Me with Kisses".
John Stossel
Como reporteiro, Stossel recibiu numerosos premios, entre eles dezanove premios Emmy, e foi honrado en cinco ocasións por excelencia na reportaxe sobre temas do consumidor polo National Press Club. En 2011, John Stossel recibiu o título de doutor honoris causa na Universidade Francisco Marroquín. Tamén escribiu dous libros que contan como as súas experiencias no xornalismo definiron as súas posicións socioeconómimcas, Give Me a Break en 2004 e Myths, Lies, and Downright Stupidity en 2007. Stossel tamén foi o voceiro da Fundación de Tartamudez dos Estados Unidos.
Blue Sunshine
En 2006 o álbum foi remasterizado dixitalmente e reeditado por Rhino Records, contando cun disco extra con Smith cantando en demos de estudio de todas os temas en vez de Landray.
En 2013 o disco foi reeditado polo Record Store Day por Polydor (en Europa) e Rhino (nos Estados Unidos) como unha edición de 3 500 copias numeradas en vinilo azul veteado.
John Stossel
Ciencia
En 2014, Stossel afirmou que "non hai bos datos que indiquen que o fume de segunda man mate xente". Existe consenso científico sobre que o fume de segunda man é perigoso.
No primeiro capítulo de Fox Business Channel, Stossel burlouse dos científicos por advertir sobre o cambio climático. Stossel está en desacordo cos científicos sobre o quecemento global, rexeitando a idea de que terá consecuencias negativas, indicando que houbo períodos máis quentes na historia da humanidade.
Vida persoal
Stossel vida en Nova York coa súa esposa, Ellen Abrams e fillos, Lauren e Max.
Stossel asumiu a súa herdanza familiar asquenací tras casar coa súa esposa, que tamén é xudía. Criaron os seus fillos como xudeus.Blaze>Hallowell, Billy (13 de decembro de 2012). "Did You Know John Stossel Is an Agnostic? Watch Him Challenge Fox’s Gretchen Carlson on Religion". The Blaze. Stossel indentificouse como agnóstico en "Skeptic or Believer", episodio do 16 de decembro de 2010 de Stossel, explicando que nonn cría en Deus, pero que estaba aberto a posibilidade de que existise.
O 20 de abril de 2016, Stossel, a pesar de que nunca fumou, anunciou que tiña cancro de pulmón, e que como resultado do seu descubrimento temperán, un quinto dun dos seus pulmóns foille extraído cirurxicamente.
Cecilia Baena
Cecilia Margarita Baena Guzmán, nada en Cartaxena de Indias o 10 de outubro de 1986, máis coñecida como "Chechi Baena", é unha patinadora colombiana.
Fernando Gaitán
Fernando Gaitán Salom, nado en Bogotá, 9 de novembro de 1960 e finado ibídem o 29 de xaneiro de 2019, foi un guionista colombiano e produtor de telenovelas e series de televisión.
Escribiu algunhas das telenovelas máis exitosas da televisión colombiana, entre elas Yo soy Betty, la fea, considerada polo libro Guinness World Records como a telenovela máis exitosa da historia, ao ser emitida en máis de 180 países, contar con dobraxe a vinte e cinco linguas e vinte e oito adaptacións arredor do mundo.
Ardemil, Ordes
San Pedro de Ardemil é unha parroquia que se localiza no nordeste do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2018 tiña 973 habitantes (502 mulleres e 471 homes) distribuídos en 29 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 1.161 habitantes.
Barbeiros, Ordes
Santa María de Barbeiros é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2018 tiña 229 habitantes (112 mulleres e 117 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 284 habitantes.
Beán, Ordes
Santa María de Beán é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2018 tiña 264 habitantes (140 mulleres e 124 homes) distribuídos en 10 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 354 habitantes.
Liáns, Oleiros
Santaia de Liáns é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Oleiros. Segundo o padrón municipal de 2018 tiña 10.391 habitantes (5422 mulleres e 4969 homes) o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 6.209 habitantes.
Topónimo
Liáns hipotetízase que podería ser un antropónimo latino que xorde entre os séculos VII e X.
Patrimonio
A igrexa parroquial, de estilo barroco (século XVII), está en Liáns cun antigo camposanto ao seu carón. Esta igrexa é o lugar de filmacións da serie Padre Casares.
Augustin Dupré
Augustin Dupré, nado na localidade de Saint-Etienne, na rexión francesa de Auvernia-Ródano-Alpes, o 16 de outubro de 1748 e finado en Armentières-en-Brie, na Illa de Francia, o 30 de xaneiro de 1833, foi un medallista e deseñador e gravador de moeda francés.
Liáns, Oleiros
Patrimonio
O castelo de Santa Cruz está situado nun illote na enseada do mesmo nome, no Porto de Santa Cruz. Foi mandado construír por Diego das Mariñas no século XVI para completar o sistema defensivo da ría da Coruña, xunto cos castelos de Santo Antón, San Diego e San Amaro. Na actualidade é propiedade do concello de Oleiros e alberga o CEIDA (Centro de Extensión Universitaria e Divulgación Ambiental de Galicia).
O Museo dos Oleiros forma parte do Centro Cultural As Torres de Santa Cruz, situado na Torre de Santa Cruz. Acolle unha colección única en Europa de cerámica popular, e é sede de Alfaroleiros, unha das feiras máis importantes de cerámica tradicional de España, que cada ano acolle centos de oleiros que expoñen as súas pezas.
Augustin Dupré
Dupré foi o décimo cuarto en ostentar o título de Gravador Xeral de Moeda (Graveur Général des Monnaies).
Traxectoria
Augustin Dupré comezou a súa carreira como gravador nunha fábrica real de armamento. En 1768 trasladouse a Lión e cara a 1770 pasou a establecerse en París, onde tivo como mestre o escultor David d'Angers. Foi cara a 1770 cando se introduciu no gravado de medallas. Entre 1777 e 1782 seguiu as ensinanzas de Houdon na Academia Real de Pintura e Escultura.
A Revolución Francesa daralle a oportunidade de desenvolver a súa arte. O cambio de réxime levou consigo unha reforma monetaria que supuña un cambio completo dos tipos monetarios. Neste contexto, a Convención Nacional organizou en abril de 1791 un concurso a instancias do pintor Jacques-Louis David, no que Dupré participou e onde logrou que a súa proposta fose a aceptada para a cuñaxe do luís convencional.
Dupré pretendía realizar as novas cuñaxes nunha gran casa de moeda unificada en París, en lugar das 17 existentes naqueles momentos en Francia. Porén, A Asemblea Nacional rexeitou a súa proposta e ficou con oito cecas: París, Lión, Bordeos, Baiona, Perpiñán, Nantes, Lille e Estrasburgo.
Augustin Dupré foi nomeado Gravador Xeral de Moeda (Graveur Général des Monnaies) mediante un decreto da Asemblea Nacional do 11 de xullo de 1791. Como gravador, nalgunhas das súas moedas imprimiu a súa sinatura completa, en tanto que noutras optou pola figura dun galo. Ocupou este cargo ata 1803, cando foi destituído por Pierre Joseph Tiolier, mediante por un decreto do Primeiro Cónsul datado o 12 de marzo.
Durante un breve período de tempo, en 1794, ocupou o posto de Director de Fabricación de La Monnaie de Paris.
Traballos salientables
miniatura|280px|[[Escudo francés|Escudo de 6 libras de 1793, obra de Augustin Dupré]]
Moedas
miniatura|O típico [[xenio de Augustin Dupré no reverso dos 30 soldos de Luís XVI de 1791]]
A súa primeira contribución no ámbito das moedas foi o luís de 24 libras caracterizado por amosar no seu reverso a figura dun xenio, en tanto que no anverso aparece o busto do rei Luís XVI xunto coa lenda ROI DES FRANÇAIS e a data de 1792. O xenio do reverso escribe nunha estela a palabra CONSTITUTION e aparece rodeado pola lenda REGNE DE LA LOI e no exergo a data L'AN 4 DE LA LIBERTÉ, consonte o calendario republicano. Esta tipoloxía do xenio aparecerá tamén noutras moedas, non só da época de Luís XVI, senón mesmo na serie do napoleón de ouro da III República. miniatura|A [[Marianne un dos deseños característicos de Augustin Dupré, nunha moeda de 5 céntimos do ano 4, coa súa sinatura no exergo]]
Logo de se proclamar a República, encargóuselle a gravación dos cuños para a cuñaxe da maior parte da moeda do novo sistema decimal: 1 e 5 céntimos, 1 e 2 décimos (coa Marianne no anverso) e a peza de 5 francos de prata (con Hércules e a lenda UNION ET FORCE "). Nestas moedas, Dupré imprimiu a súa sinatura como gravador.
A figura da Marianne con gorro frixio de Dupré, mesmo coa sinatura do gravador, utilizouse novamente en 1992 para a emisión dunha moeda de níquel dun franco conmemorativa da Primeira República.
miniatura|280px|[[Moeda de 5 francos de 1849, deseñada por Augustin Dupré, co seu característico Hércules no reverso e a súa sinatura no exergo]]
A figura dos Hércules de Dupré chegou a se converter en icónica na numismática francesa dos séculos XIX, XX e XXI, xa que foi retomada, con modificacións, en diferentes períodos republicanos de Francia. Este motivo utilizouse nas moedas de cinco francos cuñadas entre os anos 4 e 11 da Revolución, logo nas de 1848 e 1849 e novamente nas emitidas entre 1870 e 1889.
miniatura|280px|As [[moedas de ouro da III República retoman o deseño do xenio de Augustin Dupré ]]
En 2011, o motivo de Hércules retomouse novamente, aínda que modernizado, para os cuños das moedas conmemorativas de 100 euros de prata e de 1.000 e 5.000 euros de ouro, nunha reinterpretación do gravador francés Joaquin Jimenez, e en 2012 aplicóuselle este mesmo motivo ás pezas de prata de 10 euros.
Á parte das moedas oficiais do reino ou da república de Francia, Dupré encargouse tamén dos deseños e da gravación dos cuños das moedas de necesidade de cobre con valores dun soldo e de 5 soldos emitidas pola familia de comerciantes Monneron, de París, para combater a escaseza de moeda miúda en circulación. Estas moedas comezaron a cuñarse baixo o coidado de Jean Pierre Droz na ceca de Soho, en Birmingham, propiedade de Matthew Bolton, a finais de 1791, e circularon ata 1793.
As ferramentas e os papeis de Dupré, que levou con el cando deixou o posto de gravador fóronse dispersando ao longo do século XIX. Unha parte destes fondos, que puido ser adquirida por diversas institucións públicas francesas, atópanse hoxe en París, no Departamento de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia, no Museo da Monnaie de Paris e no Museo Carnavalet.
Medallas
miniatura|160px|Anverso da medalla "Libertas Americana" (1783).
miniatura|160px|Anverso da medalla "John Paul Jones" (1779).
Cando se iniciou a Revolución Francesa, Dupré xa era coñecido polo seu labor como un dos máis prestixiosos medallista, xunto con Pierre Droz e outros. Unha das súas medalla máis recoñecida foi gravada e cuñada en bronce en 1802 na Honra do científico Antoine Lavoisier (1743-1794). No seu anverso amósase o busto á dereita do pai da química moderna rodeado pola lenda A. LAUR. LAVOISIER NÉ A PARIS LE16 AOUT 1743. O seu reverso está integramente ocupado pola lenda LES SCIENCES / ET LA PATRIE / PLEURENT / CET ILLUSTRE SAVANT / MORT VICTIME DES / FUREURS / REVOLUTIONNAIRES / DUPRÉ LUI A ÉRIGÉ / CE MONUMENT / DE RECONNAISSANCE / L'AN 10.
Outra das súas medallas destacadas, batida en prata e datada en 1784, foi dedicada ao almirante Pierre André de Suffren.
miniatura|160px|Reverso da medalla "Diplomática" (1792).
Dupré é tamén o autor dunha serie de sete medallas relacionadas con Norteamérica, nos albores da nova república:
Buscás, Ordes
San Paio de Buscás é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 538 habitantes (281 mulleres e 257 homes) distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 549 habitantes.
Unión do Magreb Árabe
A Unión do Magreb Árabe (en árabe: اتحاد المغرب العربي, Ittiḥād al-Magrib al-ʿArabī) é un acordo de interacción comercial asinado o 17 de febreiro de 1989 en Marrakech polos xefes de Estado de Marrocos, Alxeria, Tunisia, Mauritania e Libia.
Descrición
A súa orixe inmediata e o primeiro cumio magrebí, celebrado en Alxer o 10 de xuño de 1988. As súas institucións máis relevantes son: o Consello Presidencial, composto polos xefes de Estado do cinco países membros baixo a presidencia por quendas de cada un deles durante seis meses; o Consello de Ministros de Asuntos Exteriores; o Comité de Seguimento, composto por un membro de cada goberno; o Consello Consultivo, composto por dez deputados de cada parlamento nacional; un órgano xudicial formado por dous xuíces de cada país, encargado de arbitrar os litixios entre Estados membros e unha Secretaría Xeral do Consello Presidencial.
A rivalidade tradicional entre Marrocos e Alxeria, ademais da cuestión sen resolver sobre a soberanía do Sáhara Occidental bloquearon as reunións deste organismo desde o ano 1994. A última conferencia de alto nivel, que debería ter lugar en 2005, foi cancelada pola negativa de Marrocos a participar debido ao apoio verbal de Alxeria á independencia do Sáhara Occidental. O Sáhara Occidental foi unha colonia española até que foi invadida por Marrocos e Mauritania en 1974. Dende entón Alxeria apoiou sempre ao movemento de liberación saharauí, o Fronte Polisario.
En 2023 o proxecto de moeda única considerábase "tecnicamente viable pero politicamente unha quimera".
Dolor y gloria
Dolor y gloria é un filme español de 2019 dirixido e escrito por Pedro Almodóvar. Está protagonizado por Antonio Banderas, Asier Etxeandia, Penélope Cruz, Julieta Serrano e Leonardo Sbaraglia.
Mercurín, Ordes
San Clemente de Mercurín é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 272 habitantes (136 mulleres e 136 homes) distribuídos en 16 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 326 habitantes.
Leira, Ordes
Santa María de Leira é unha parroquia que se localiza no norte do concello de Ordes na comarca homónima. Segundo o INE en 2021 tiña 620 habitantes (309 homes e 311 mulleres) distribuídos en 18 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 687 habitantes.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|[[N-550 atravesando Leira.]]
Diego de Muros III
Diego de Muros, nado en Muros e finado o 18 de agosto de 1525, foi un relixioso galego. É coñecido como Diego de Muros III para distinguilo de dous familiares seus do mesmo nome.
Traxectoria
En 1483 ingresa no Colexio Maior Santa Cruz de Valladolid. Tras licenciarse en 1488 en Sagrada Teoloxía pasou a impartir esta disciplina na recentemente fundada Universidade de Sigüenza e a servir como secretario a Pedro González de Mendoza. Trala morte do cardeal Mendoza en 1495 renunciou ao seu posto na Universidade, marchando a residir a Santiago de Compostela, dado que en 1494 fora nomeado deán da catedral. Amais, administraba a imprenta de Valladolid, intervindo na fundación do Estudo Vello de Compostela, construíndo o Hospital dos Reis Católicos e escribindo diversos ensaios de corte humanista.
O 21 de setembro de 1521 funda en Salamanca o Colexio Maior do Salvador, máis tarde chamado Colexio Maior de Oviedo en honra da sede que ocupaba o fundador.
Lesta, Ordes
Santo André de Lesta é unha parroquia que se localiza no noroeste do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 220 habitantes (104 homes e 116 mulleres) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 273 habitantes.
Ordes, Ordes
Santa María de Ordes é unha parroquia que se localiza no centro do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 7.542 habitantes (3.681 mulleres e 3.681 homes) distribuídos en 27 entidades de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 5.966 habitantes.
Knocked Up
Knocked Up é un filme estadounidense de 2007 escrito, dirixido e co-producido por Judd Apatow. Está protagonizado por Seth Rogen, Katherine Heigl, Paul Rudd e Leslie Mann.
Velouria
"Velouria" é un sinxelo da banda estadounidense de rock alternativo Pixies, editado o 16 de xullo de 1990. Composta polo líder da banda, Black Francis, "Velouria" aparece no seu álbum Bossanova e foi o seu primeiro tema en entrar no Top 40 británico.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Black Francis agás onde se indique.
Parada, Ordes
Santa Mariña de Parada é unha parroquia que se localiza no oeste do concello de Ordes. Segundo o IGE en 2013 tiña 316 habitantes (168 mulleres e 148 homes) distribuídos en 13 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 359 habitantes.
Maitane Etxeberria
Maitane Etxeberria Martínez, nada en Lezo o 15 de xaneiro de 1997, é unha xogadora de balonmán vasca. Xoga no equipo donostiarra Super Amara Bera Bera e tamén na selección feminina de balonmán de España.
Heraldo de Aragón
Heraldo de Aragón é un xornal español fundado en Zaragoza en 1895 por Luis Montestruc Rubio. É un diario de información centrada especialmente en Aragón e dirixido por Mikel Iturbe Mach.
Catalina Sandino
Catalina Sandino Moreno, nada en Bogotá o 19 de abril de 1981, é unha actriz colombiana de cinema. No ano 2004 recibiu un nomeamento ó Premio Óscar converténdose na primeira persoa de devandita nacionalidade en alcanzar tal distinción grazas ó seu papel protagónico no filme María, llena eres de gracia. Por este mesmo rol foi galardoada co Oso de Prata como mellor actriz no Festival Internacional de Cinema de Berlín e co Independent Spirit Award.
Zona Universitària
Hai tres campus na Zona Universitària:
Rodolfo Llinás
Rodolfo Llinás Riascos, nado en Bogotá o 16 de decembro de 1934, é un médico neurofisiólogo colombiano de recoñecida traxectoria a nivel mundial polas súas achegas no eido da neurociencia.
Traxectoria
Graduouse como médico cirurxián da Pontificia Universidade Javeriana e obtivo o seu doutoramento en neurofisioloxía na Universidade Nacional de Australia. É profesor de neurociencia na Escola de Medicina da Universidade de Nova York, na que foi ademais director do departamento de Physiology & Neuroscience e desempeña a cátedra "Thomas e Suzanne Murphy" no centro médico da Universidade de Nova York. É o primeiro e único "University Professor" que tivo a Escola de Medicina da Universidade de Nova York no seus 180 anos de existencia. "University Professor" permítelle dar cursos de nivel universitario, en calquera área do coñecemento humano.
Dirixiu o programa do grupo de traballo científico "Neurolab" da NASA. Entre as distintas achegas polas que é coñecido atópanse os seus traballos sobre fisioloxía comparada do cerebelo, as propiedades electrofisiolóxicas intrínsecas das neuronas coa enunciación da hoxe coñecida como "Lei de Llinás", e sobre a relación entre a actividade cerebral, as ondas cerebrais e a conciencia.
Tarragona
Na época romana, foi capital da provincia Tarraconense, motivo polo que aínda conserva notables restos arqueolóxicos da época, como o anfiteatro ou as murallas. É xunto a outras doce poboacións españolas Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Xeografía
A cidade está na costa do mar Mediterráneo, na beira esquerda da desembocadura do río Francolí. O termo municipal, o máis extenso e poboado da comarca, limita ao norte con Constantí, els Pallaresos, el Catllar e la Riera de Gaià, polo leste con Altafulla, polo sur co Mediterráneo e polo oeste con Vila-seca e Reus. Tarragona está situada sobre un pequeno monte, e a catedral está situada a 69 metros de altitude respecto ao nivel do mar.
Historia
As orixes de Tarragona remóntanse ao século III a.C., cando existiu unha poboación ibera co nome Kesse, que deu nome á tribo que habitaba na zona.
miniatura|esquerda|250px|Anfiteatro Logo da conquista romana, Kesse foi ampliada e fortificada por Publio e Publio Cornelio Escipión o Africano que converteron a cidade na base contra os cartaxineses. Recibiu o nome de Tarraco e converteuse máis adiante na capital da provincia Tarraconense. Augusto pasou o inverno en Tarraco durante a campaña de Cantabria (27 aC), momento no que a cidade creceu e recibiu o título de Colonia Urbs Triumphalis Tarraconensis.
Despois da caída do Imperio Romano, chegaron os pobos xermánicos. O rei visigodo Eurico saqueou e destruíu a cidade o 480. Así, a maxestosa capital romana quedaría practicamente despoboada ao sur da nova capital, Barcelona. A cidade foi recuperando poboación ata ser unha das metrópoles máis importantes de Hispania, pero non chegou aos niveis da época romana. Foi importante a comunidade cristiá, dirixida polo arcebispo de Tarraco.
Os árabes chegaron a Tarraco no 719 e os exércitos de Mussa ibn Nussayr arrasaron a cidade. Cando desapareceu o Califato de Córdoba, formou parte da taifa de Zaragoza e posteriormente da taifa de Tortosa. Durante moitos anos, a fronteira entre cristiáns e musulmáns estableceuse entre os ríos Gaià e Llobregat, convertendo a zona de Tarragona en terra de ninguén.
Entre os séculos XVI a cidade representou un centro importante de poder ao sur de Cataluña. Foron importantes as batallas entre as tropas castelás e catalás durante a Guerra dels Segadors e, especialmente, a represión posterior á Guerra de Sucesión.
A cidade tolerou o paso das tropas de Napoleón pola zona, pero rebelouse cando quixeron instalarse. A mediados do século XIX, comezou un proceso de industrialización e desenvolveuse o comercio.
Demografía
Tarragona ten un total de 134.933 habitantes, segundo o INE 2010. Tarragona é capital dunha área metropolitana de 456.042 habitantes. É a sexta cidade en poboación de Cataluña, tras Barcelona, L'Hospitalet de Llobregat, Badalona, Terrassa e Sabadell, e xusto por diante de Lleida.
Lugares de interese
miniatura|dereita|250px|Torre do Pretorio miniatura|250px|Vista lateral da [[Catedral de Tarragona.]]
O conxunto arqueolóxico que forman as ruínas romanas de Tarraco foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2000, con catorce lugares distintos.
Vistas da cidade
miniatura|800px|esquerda|Vista da zona noroeste da cidade.
miniatura|800px|esquerda|Rambla Nova.
Cidades irmandadas
Desde 1968, Tarragona mantén unha relación de irmanamento con varias cidades:
K-Meleon
82px|dereita K-Meleon é un navegador web libre baseado en Gecko. O obxectivo de K-Meleon é prover un navegador lixeiro para Windows, similar a Galeon ou Firefox. K-Meleon distribúese baixo licenza GPL.
Destaca particularmente a súa rapidez (superior a Mozilla Application Suite, Netscape ou Firefox, e moi superior a Internet Explorer) e o seu escaso consumo de recursos do sistema, o cal fai que funcione perfectamente en ordenadores moi antigos. Así mesmo é configurable e modificable ata o infinito, sendo moi sinxelo engadirlle calquera funcionalidade (aínda que non fose en principio prevista polos seus creadores). Os foros da súa páxina oficial son activos e de utilidade, sendo o mellor lugar para recibir soporte técnico e consellos dos seus membros.
Como se utiliza a interface nativa de Windows no lugar de XUL, en K-Meleon non se poden instalar extensións e temas de Mozilla, posiblemente unha das características máis importantes dos navegadores de Mozilla. Porén, K-Meleon ten o seu propio conxunto de complementos como macros e aparencias, que poden estender as funcionalidades e personalizar a aparencia do navegador.
A homosexualidade na historia
miniatura|Parella de homes, [[século XIX.]] Ao falarmos da homosexualidade ao longo da historia, cómpre ter presente que as relacións afectivas, sexuais e sexoafectivas entre persoas do mesmo sexo estiveron presentes en todas as épocas da historia. Con moita frecuencia os diferentes réximes políticos valéronse da reprobación de certas formas de sexualidade para exerceren sobre o individuo o seu control. Así, as relacións homosexuais tiveron diferente grao de aceptación segundo a época e a cultura.
Prehistoria
miniatura|200px|esquerda|Gravado en [[xisto que representa a dúas mulleres enfrontadas, sitio de Gonnersdorf.]]
Xirín común
O xirín común (Serinus serinus), chamado xirín ou nabiñeiro é unha especie de ave paseriforme da familia dos frinxílidos (Fringillidae), que se distribúe por boa parte de Europa, norte de África e oeste de Asia. Non está ameazada e a súa poboación europea cífrase entre 8,3 e 20 millóns de parellas reprodutoras, o que equivalería a entre 24,9 e 60 millóns de individuos.
Taxonomía
Foi descrito por Linneo en 1766 baixo o nome de Fringilla serinus. É unha especie monotípica, é dicir, sen subespecies descritas, aínda que algunhas fontes mencionan unha subespecie Serinus serinus flaviserinus.
A homosexualidade na historia
Prehistoria
As representacións artísticas da época paleolítica recollen tamén prácticas sexuais. Entre elas, ademais de tríos, masturbación ou sexo oral, vense escenas de sexo homosexual, tanto entre homes como entre mulleres. Varios gravados en pedra da cova francesa de La Marche mostra a unha muller facéndolle un cunnilingus a outra e un coito anal entre dous homes. No abrigo rupestre de Laussel, en Dordoña, outro gravado representa a dúas mulleres coas pernas entrelazadas, e no sitio arqueolóxico alemán de Gonnersdorf decenas de placas mostran parellas de mulleres.
Xirín común
Descrición
É o máis pequeno dos frinxílidos, mide uns 11–12 cm. É un parente próximo ao canario. O manto e a cabeza son de cores parduscas mentres que o ventre é dunha forte cor amarela, en especial no macho (a especie presenta dimorfismo sexual).
Distribución
O xirín reside na meirande parte de Europa, sendo unha especie residente na conca Mediterránea, mentres que no norte habita unicamente en época de cría. Aínda que a súa área de distribución orixínase ou dá comezo no Mediterráneo, o xirín estendeuse dende o norte de África até o sur de Europa, e mesmo pola Europa continental e Asia Menor. Foi nos séculos XIX e XX, cando o xirín comezou a ampliar a súa área de distribución pola Europa Central e Occidental, iniciando tamén a colonización do Oriente Medio. Hoxe día pode atoparse nos países bálticos, e no Oriente, localízase en Belarús e Ucraína, espallando a súa distribución de forma xeral cara á costa do Mar Negro. A súa expansión cara ao sur deu lugar á instalación desta especie nas Illas Baleares, as Illas Canarias, as illas do Exeo, Chipre, así como no norte de Marrocos, Tunes, Alxeria e Exipto.
A homosexualidade na historia
Prehistoria
Tamén se conservan pezas que poden ser interpretadas como bastóns de mando, pero cuxa forma suxire algún tipo de uso como xoguete sexual. É o caso do bastón tallado hai 13 000 anos nun corno de reno, atopado na cova francesa de Gorge d'Enfer, e que está coroado por dous penes. Mide 9,5 centímetros de ancho e 11,5 de alto. No Museo Nacional de Prehistoria de Francia, en Dordoña, hai unha colección de falos de entre 20 e 30 centímetros que foron empregados como decoración ou como consolador.
Grecia antiga
miniatura|200px|dereita|Interior dunha xerra [[ática de figuras vermellas, contra o 480 a.C.]]
Na Grecia antiga a pederastia (do grego παιδεραστία, derivado de παῖς (pais), rapaz, e ἐραστής (erastēs) amante) foi unha institución social aceptada e de prestixio. O termo pederastia non tiña o significado que lle damos hoxe, senón que se trataba dunha relación entre un home adulto (o erasta) e un mociño adolescente (o eromeno) na que aquel lle procuraba e lle proporcionaba a este formación e tutela. A sociedade grega consideraba a pederastia a forma máis elevada do amor, aínda que se podían apreciar diferenzas entre as diferentes polis. En Creta, segundo Estrabón, a introdución do mozo ás amizades masculinas facíase mediante un rapto ritual, seguido dunha viaxe de varios meses durante a cal a parella se dedicaba á caza e participaba en banquetes, e tras da cal celebraban o retorno con solemnidade e con regalos, consistentes nun equipo de guerra, co cal o eromeno pasaba a ser compañeiro de armas do erasta.
O amor aos rapaces era unha práctica libre no sentido de que non só non estaba penada pola lei senón que estaba admitida pola opinión e tiña sólidos apoios en institucións militares e pedagóxicas. Certos ritos e festas relixiosas procuraban o favor da divindade, que debía protexela. Tamén era unha práctica culturalmente valorada por toda unha literatura que a enxalzaba e achegaba reflexións que fundamentaban a súa excelencia. Pero ao mesmo tempo existían actitudes de desprezo polos mozos demasiado fáciles ou demasiado interesados, de descualificación dos homes efeminados, de rexeitamento de condutas que se consideraban vergoñentas. A diversidade das apreciacións e a complexidade do xogo de valoracións e desvaloracións sobre as prácticas homosexuais facían dificilmente descifrable a moral que as gobernaban. Así se percibe no discurso de Pausanias de Atenas no que mostra o difícil que é saber se Atenas é favorable ou hostil ao amor entre un home e un mozo.
Na súa orixe a pederastia foi o resultado de sociedades fortemente militarizadas, Como Tebas, Esparta ou Creta, nas cales os rapaces abandonaban as súas familias a unha idade moi temperá para viviren en comunidades militares de homes que se encargaban da súa formación. O adulto debía ser un home culto e maior de vinte anos, o rapaz non debía ter menos de doce nin máis de dezaoito. A aparición dos primeiros pelos da barba interrompía esta relación. O acto sexual aceptado era a cópula intercrural (entre as coxas) en posición ergueita fronte a fronte, na que o mozo adoptaba unha actitude pasiva. A penetración anal non se practicaba, pois rebaixaría ao futuro cidadán ao papel submiso dos escravos e das mulleres.
Practicamente a única referencia que temos da homosexualidade feminina no ámbito cultural grego é a obra da poetisa Safo de Lesbos, da cal só se conserva unha reducida parte.
Mitoloxía
A mitoloxía grega reflicte a normalización das relacións homosexuais emparellando ás súas divindades con cadanseu amante: Zeus raptou a Ganimedes, do que se namorara; o amor de Heracles por Iolano era celebrado cunha festa anual (a Iolaleia) en Tebas; o amor de Apolo por Xacinto celebrábase en Esparta; Aquiles tamén é presentado co seu amante; Orfeo amaba a Calais, a quen as mulleres tracias mataron levadas polos celos; e tantos outros exemplos.
Pobo de Israel
miniatura|200px|esquerda|[[David á morte de Ionatán: ''Dóiome por ti, meu irmán, Ionatán Canto te quería! O teu amor era máis doce para min que o amor das mulleres. (2 Re, 17-27)]]
O xudaísmo amosouse tradicionalmente interesado polo derramamento impropio do esperma. Nesta cuestión inclúese a prohibición da masturbación e dos actos homosexuais e a obriga do levirato: procurarlle un fillo á viúva do consanguíneo para que non quede desamparada e se poida beneficiar da herdanza. Os motivos son principalmente dous: nunha cultura agraria e gandeira a procreación era unha necesidade, e por outro lado era preciso distanciarse das prácticas idólatras dos pobos veciños, que reproducían o nacemento do cosmos en ritos de hierogamia e prostitución sagrada.
Moitos dos motivos de índole relixiosa que se esgrimen hoxe para rexeitar a homosexualidade proveñen dunha interpretación pouco acertada ou manipulada do Antigo Testamento. En particular o dogma católico está sustentado principalmente por Xénese 19, 1-11; Levítico 18-22, 20, 13 e polos textos de Paulo, Romanos 1, 26-28; pero tamén por I Corintios 6, 9-10; Xudas 6-7; II Pedro 2, 4; e I Timoteo 9-10.
A Xénese 19, 1-11 describe a chegada duns anxos do Señor a casa de Lot e a insistencia dos sodomitas que querían achegarse a eles (segundo a Biblia galega), deitarse con eles (segundo a española) ou coñecelos (segundo a tradución de Nácar Colunga). Hai que lembrar que o verbo coñecer só ten unha significación sexual en 10 das 943 ocasións nas que se emprega na Biblia (16 de 822 segundo Javier Gafo). A interpretación máis filolóxica desta pasaxe ve nela a infracción da obriga da hospitalidade, sagrada entre un pobo nómade como o xudeu. Ezequiel 16, 49 refrenda esta interpretación: "Este foi o crime da túa irmá Sodoma: orgullo, voracidade, indolencia da dolce vita tiveron el e as súas fillas; non socorreron ó pobre e ó indixente". A identificación do pecado de Sodoma coa homosexualidade é moi serodia, non aparece ata o século I da man de Filón de Alexandría, xudeu na diáspora.
O Levítico 18-22 cualifica de abominación deitarse un home con outro como se fose muller. Nada fala da homosexualidade feminina. Esta prescrición insírese nun contexto no que a regulación dos matrimonios mixtos e entre parentes, a observancia dos códigos de pureza que derivaban do ciclo menstrual e da emisión de esperma, e a aversión á promiscuidade, á nudez pública e ao amor homosexual eran as notas distintivas do pobo xudeu como grupo diferenciado. O Levítico non leva conta de cuestións de orde moral, senón ritual, e considérase que as prácticas sexuais denotan o grao de pureza legal sen entrar en cualificacións de tipo ético.
Paulo de Tarso, en Corintios 6, 9-10, advirte que non herdarán o Reino nin os pornoi (homosexuais activos) nin os arsenokoitai (homosexuais pasivos), entre outras prácticas desagradables a Deus. Está implícita aquí a diferenza entre as prácticas sexuais, que son condenables, e a natureza sexual básica do individuo, que non o é. En Romanos 1, 26, a única referencia da Biblia ao lesbianismo, preséntase todo comercio carnal extramatrimonial como algo contranatural, entendido isto como aquilo que non se axusta ao que se presenta na Natureza. De novo estamos ante un texto máis descritivo que moral.
Roma antiga
miniatura|200px|Sartego romano. Baco, bébedo, apóiase sobre un sátiro que o sostén e o agarima. En Roma os pedagogos non gardan contacto emocional cos seus discípulos. A actividade desenvolvida no gymnasion polos rapaces gregos, que loitaban espidos, a xuízo de Escipión destrúe a tradición da modestia. A pesar desta prevención romana contra a pederastia, as prácticas homosexuais foron cousa frecuente, especialmente entre as clases máis elevadas. Non consta que se castigasen os actos homosexuais como delito, salvo cando houbese violación, polo menos ata o século III.
Nos primeiros tempos do cristianismo reinaba no Imperio o pensamento platónico, que sostiña unha postura pesimista con respecto ao corpo, cárcere da alma. Asemade a filosofía estoica fíxose moi presente nestes tempos de nacemento do cristianismo, e con ela a busca do natural. A transgresión dos roles de xénero era considerada contranatural, por exemplo a pasividade sexual nun home, que só lles era admitida a rapaces, mulleres e escravos, persoas afastadas das estruturas de poder.
O grao de aceptación social era tal que o emperador Nerón casou dúas veces con homes, recibindo un deles honras de emperatriz. Tamén o emperador Hadriano mantivo con Antinoo unha relación tan estreita que á súa morte o deificou, cubriu o imperio de estatuas que representasen a súa fermosura e fundou en Mantinea un oráculo co seu nome que celebraba misterios anuais. Sendo novo, o mesmo Hadriano fora amante de Traxano. De César sábese que tivo amores con Nicomedes, rei de Bitinia, o cal lle valeu críticas, non por escoller un home, senón por adoptar o rol "pasivo" na relación. Tamén a literatura enxalza o amor entre homes, nos versos de Ovidio, Virxilio e Marcial.
Do amor lésbico sábese ben pouco, seguramente debido ao patriarcalismo reinante, e non chegou a ter un protagonismo destacado.
O emperador Constante, notorio homosexual, ditou un edito no ano 342 que deixaba fóra da lei os matrimonios do mesmo sexo e mandaba castigar a aqueles "que se entreguen a un esposo como unha muller", é dicir, os actos homosexuais de natureza "pasiva". Na mesma dirección foron as leis ditadas por Teodosio I no ano 390 e por Xustiniano no 599.
Europa medieval
miniatura|200px|esquerda|O beixo de Xudas, [[século XII.]]
Os libros penitenciais reflicten o grao de aceptación das prácticas sexuais non convencionais, menor para a homosexualidade masculina que para a feminina. Porén o condenado non era a homosexualidade da práctica, senón o seu carácter contranatural, pois nas parellas heterosexuais a sodomía penábase co mesmo castigo. Ata o século XIII as poucas leis contrarias ás relacións entre persoas do mesmo sexo foron executadas sen intervención da Igrexa. Así, na Hispania visigoda a lexislación ariana bate contra a tolerancia católica e no ano 650 aparece unha lei que condenaba as prácticas homosexuais coa pena de castración. No século X o galego San Paio foi martirizado por non aceptar as demandas amorosas do Califa de Córdoba.
Dentro do ámbito monástico florece unha literatura amorosa que canta o amor entre homes. O teólogo Alcuíno, intelectual da corte de Carlomagno, preséntase como un "padre amante, que lambe sempre o teu peito e con bágoas o lava, amado". Os autores que cultivan este xénero non se laian por seren homosexuais, senón por transgrediren o celibato, estado ideal e admirado. Igualmente no século XI Santo Anselmo de Canterbury e Santo Aelredo, abade do mosteiros de Rielvax, en Inglaterra. A literatura sobre o tema era sumamente popular, e deste xeito entre os séculos XI e XII florece unha produción poética que olla para atrás en busca da antigüidade greco-romana. A meirande parte dos homes que cultivaron este xénero eran eclesiásticos ben respectados. Así cregos, abades, bispos e mesmo algún papa gozaron da compaña dos seus amantes, do mesmo xeito que se sabe que Ricardo Corazón de León compartía leito con Filipe II de Francia.
miniatura|200px|Os mártires [[Serxio e Baco uníronse polo ritual de adelphopoiesis.]]
A adelphopoiesis
A igrexa católica adoitaba celebrar unha cerimonia de unión entre homes chamada adelphopoiesis, a través da cal se instituía unha unidade análoga á familiar. A celebración da adelphopoiesis gozou de bastante popularidade ata o Concilio de Trento. Do mesmo xeito que o matrimonio heterosexual, a adelphopoiesis empregábase como medio para establecer relacións de alianza entre familias, polo que con frecuencia era alentada polos pais dos contraentes.
Robert De Niro
Robert De Niro, nado o 17 de agosto de 1943 en Nova York, é un actor, director e produtor estadounidense de orixe italiana. Os seus primeiros papeis maiores foron nos filmes Toca con xeito ese tambor e Quérote, Nova Iorque, ambos de 1973. En 1974, interpretou a Vito Corleone en O padriño (II parte), un papel que lle valeu o Óscar ó mellor actor secundario.
Traxectoria
Graduado na Little Red School House, De Niro fixo o seu debut no cine na película francesa Three Rooms in Manhattan (1965) (como extra) e no 1968 en Greetings e Bloody Mama (dirixidas por Brian De Palma). Despois disto, fixo algúns papeis maiores e menores noutras películas con pouca repercusión, ata que gañou popularidade co seu papel en Toca con xeito ese tambor (1973). Empezou a traballar con Martin Scorsese o mesmo ano con Malas Calles. Outras películas de Scorsese nas que participou De Niro son Taxi Driver (1976), Nova York, Nova York (1977), Touro salvaxe (1980), The King of Comedy (1983), Cape Fear (1991) e Casino (1995). Na maioría destes filmes, De Niro interpretou personaxes emocionalmente inestables con tendencias sociopáticas. Mención aparte merece Taxi Driver, pois a súa actuación como Travis Bickle levouno á fama mundial e uniu para sempre o nome de De Niro co famoso monologo "Estas falándome a min?".
A mediados dos anos 80, De Niro empezou a facer papeis de comedia e tivo moito éxito neste xénero con películas como Brazil (1985), Midnight Run (1988), Wag the Dog (1997), Unha terapia perigosa (1999), Meet the Parents (2000) e Meet the Fockers (2004).
A finais dos 80 De Niro comezou a investir na área de Tribeca en Nova York incluíndo un estudio de cine e un festival de cine. De Niro admitiu máis tarde que algúns dos seus malos papeis que tomou nos 90 foron soamente para apoiar esas obras de caridade.
Gañou dous Oscar da academia, como mellor actor por Touro salvaxe, e como Mellor Actor Secundario por O padriño (II parte).
Curiosamente De Niro e Marlon Brando son os únicos actores que gañaron o Oscar interpretando o mesmo personaxe, Brando gañou por interpretar o vello Vito Corleone en O padriño (aínda que rexeitou o premio), mentres De Niro gañou o premio por interpretar o novo Vito en O padriño (II parte). Brando e De Niro non traballaron xuntos ata The Score (2001).
De Niro é comparado acotío co actor Al Pacino, co que traballou na película de Michael Mann Heat (1995). De Niro interpretaba unha versión máis nova do pai de Pacino en O padriño (II parte).
Vida persoal
De Niro casou dúas veces. Ten unha filla chamada Dreena e un fillo chamado Raphael da súa primeira muller Dianne Abbott, así como dous fillos, Julian Henry e Aaron Kendrick da súa relación coa antiga supermodelo Toukie Smith. Os nenos, que son xemelgos, foron concibidos con fecundación in-vitro. Raphael, anteriormente actor, dedícase agora ao mercado inmobiliario en Nova York. A finais do 2004, De Niro casou outra vez coa súa segunda muller Grace Hightower, unha antiga azafata dez anos máis nova. Tiveron un fillo, Elliot, en 1998. A parella pediu o divorcio por diversas disputas.
De Niro ten as súas principais residencias en Manhattan. De Niro apoia firmemente o Partido Demócrata, e prestou apoio explicitamente a Al Gore nas eleccións presidenciais do ano 2000, e a John Kerry nas do 2004. En 1998 pronunciouse en contra do "impeachment" ao presidente Bill Clinton como amigo persoal dos Clinton.
Posúe unha parte do restaurante Rubicon de San Francisco con Francis Ford Coppola e Robin Williams.
Lingua maltesa
Historia
O país foi sempre unha estratéxica illa-fortaleza entre as beiras oriental e occidental do Mediterráneo. A lingua maltesa procede do árabe, con préstamos turcos para termos navais, aínda que evolucionou ata converterse nunha nova lingua, e é a lingua oficial na illa de Malta. O seu sistema de escritura non é actualmente árabe senón, desde o século XVIII, romano, aínda que ata a expulsión dos xudeus en 1492 o maltés escribiuse ocasionalmente en caracteres hebreos. Debido ao seu illamento, desde o século XIII está libre de toda diglosia.
Á parte de Malta e Gozo, tan só un ou dous nomes de lugar poden, de modo cauteloso, adscribirse aos períodos que preceden á conquista árabe do ano 870. Este feito demostra que as illas estaban habitadas ou que albergaban un número reducido de poboación durante gran parte da dominación árabe (aproximadamente desde o 870 ata 1090). Entre a súa captura por gobernantes normandos de Sicilia e a chegada dos cabaleiros de San Juan de Xerusalén (1090–1530), as illas pertenceron a sicilianos e españois. Durante a segunda metade desta etapa, o siciliano era unha lingua moi estendida entre as capas máis elevadas da Igrexa e do laicado, e probablemente tamén entre comerciantes cualificados e artesáns. O vocabulario do actual maltés está repleto de sicilianismos; de feito, a maior parte do léxico relacionado con actividades da pesca e da construción é de orixe siciliano.
As mostras léxicas máis antigas perviven en nomes de lugares e alcumes achados en documentos notariais e doutro tipo (escritos en siciliano e latín) que datan de finais do século XIV. Para máis indicios sobre a descrición da linguaxe medieval tardía, temos que recorrer ao estudo dos documentos xudeoárabes contemporáneos de orixe maltés; con todo, sería precipitado equiparar a linguaxe presente nestes textos co maltés. A chegada dos cabaleiros en 1530 foi pronto seguida da tuscanización de Sicilia e, a partir desta data, un italiano de base toscana suplantou ao siciliano como lingua de cultura e da administración nas illas. O italiano desempeñou este papel durante todo o período dos cabaleiros da Orde de Malta (1530–1798) e durante gran parte dos anos de colonización británica (1800–1964), pero o inglés comezou a desprazalo paulatinamente no século XIX da administración.
Maria Goeppert-Mayer
Maria Goeppert-Mayer, nada en Katowice o 28 de xuño de 1906 e finada en San Diego (California) o 2 de febreiro de 1972, foi unha física estadounidense de orixe alemá que recibiu o Premio Nobel de Física en 1963 pola proposta do modelo nuclear de capas do núcleo atómico. Foi a segunda muller en recibir este premio, tras Marie Curie.
Graduada pola Universidade de Gotinga, escribiu o seu doutoramento sobre a teoría da posible absorción de dous fotóns dos átomos. Nesa época as posibilidades de verificar de forma experimental esa tese eran remotas, pero grazas ao desenvolvemento posterior do láser esta teoría puido ser verificada. Por isto, a unidade de medida para a sección cruzada de absorción de dous fotóns coñécese co nome de unidade Goeppert Mayer (GM).
En 1930 casou con Joseph Edward Mayer e trasladouse ós Estados Unidos de América, onde traballou como profesora asociada da Universidade Johns Hopkins. As estritas normas en contra do nepotismo da universidade non lle permitían ser membro da facultade, pero traballou como asistenta e publicou un estudo sobre o decaemento beta dobre no ano 1935. En 1937 mudouse á Universidade de Columbia onde traballou sen recibir un xornal. Durante a segunda guerra mundial colaborou no Proxecto Manhattan desde a universidade investigando a separación de isótopos, así como no Laboratorio Nacional de Los Álamos xunto a Edward Teller no desenvolvemento do deseño Teller–Ulam de bombas atómicas.
Ó finalizar a guerra, Goeppert-Mayer traballou como profesora asociada voluntaria na Universidade de Chicago e como investigadora sénior no Laboratorio Nacional Argonne. Desenvolveu un modelo matemático para a estrutura das capas nucleares, polo que recibiu o Premio Nobel de Física en 1963, compartido con J. Hans D. Jensen e Eugene Wigner. No ano 1971 sufriu un infarto que a deixou nun estado de coma, e faleceu o 20 de febreiro de 1972 en San Diego (California).