cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coremain
Historia
A empresa presta servizos informáticos a empresas e administracións públicas como: o Sergas, a Xunta de Galicia, o Parlamento galego, a Universidade de Santiago, a Deputación da Coruña, Inditex, R, Comunitel, Citroën ou o Grupo Correo Gallego. En xullo de 2006 inaugurou a súa nova sede en Compostela. Un edificio intelixente de 4.100 metros cadrados con catro plantas e un custo de catro millóns e medio de euros.
En setembro de 2010 foi penalizada pola Xunta por incumprir os prazos para a entrega de 15.000 ordenadores do proxecto Abalar.
En agosto de 2012 presentou un ERE para o despido de 27 traballadores e a rebaixa do soldo no resto do cadro de persoal.
En 2015 prodúcese un cambio de accionariado cun novo plan estratéxico e renovado.
Facturación
Fonte: Coremain
José Lamuño
Jose Lamuño Álvarez, nado en Oviedo o 23 de xaneiro de 1987, é un actor e modelo español.
Traxectoria
Naceu en Oviedo, Asturias. Actor e modelo, apareceu en series como Hospital Central, El internado, La que se avecina, Un golpe de suerte e Aquí me las den todas. Ademais participou en diversos desfiles na pasarela Cibeles de 2009 e en campañas publicitarias.
Vida persoal
No verán de 2018, Lamuño estaba vinculado sentimentalmente coa cantante canaria Ana Guerra (logo de participar con ela no videoclip de "Ni la hora").
San Miguel, Oleiros, Carballedo
San Miguel é un lugar da parroquia de Oleiros, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Este lugar non figura no INE en 2016 como entidade con poboación, aínda que figura no Nomenclator de Galicia.
Toponimia
O topónimo é un nome de santo, en latín nome hebreo latinizado que significa quen coma EL=Deus. É pois un haxiotopónimo.
Homo habilis
Homo habilis é unha especie do xénero Homo, que viviu aproximadamente entre hai 2 e 1,5 millóns de anos, no comezo do Plistoceno. Descubriuno o equipo de Louis e Mary Leakey o 4 de novembro de 1960 (fósil OH 7) na Garganta de Olduvai, en Tanzania. O nome suxeriuno Raymond Dart e finalmente estableceuse en 1964. Ademais de Olduvai atopáronse fósiles en cantidade en Koobi Fora e en moita menor medida no val do río Omo.
Interprétase que foi a primeira especie do xénero Homo en aparecer, e é a menos semellante á especie humana actual. Tiña pequena estatura (1,3 m), as pernas curtas e uns brazos desproporcionadamente grandes comparado co Homo sapiens; o seu cerebro era a metade do do Homo actual, entre 600 e 700 cm³. Pénsase que descendía dunha das especies de Australopithecus.
O Homo habilis compartiu a terra con outros bípedes, como o Paranthropus boisei. Malia iso, o H. habilis, coas súas innovacións nas ferramentas e a súa dieta menos especializada, tivo éxito e dou lugar a novas especies, mentres os Paranthropus desapareceron.
Argentina (xénero)
Argentina é un xénero de peixes teleósteos da orde dos osmeriformes, o tipo da familia dos arxentínidos,
Especies
Na actualidade existen 13 especies recoñecidas:
Ademais coñécense tres extintas:
Raphael
Miguel Rafael Martos Sánchez, nado en Linares (Xaén) o 5 de maio de 1943, coñecido internacionalmente como Raphael, é un dos cantantes máis relevantes do tardofranquismo e dos comezos democráticos do Estado Español. Malia que cun ritmo menor, a día de hoxe segue en activo e ten grande aceptación nos países de fala hispana.
Biografía
Fillo de Francisco Martos Bustos e de Rafaela Sánchez, marchou a Madrid coa súa familia con nove meses de idade. Comezou a súa carreira como cantante aos tres anos, recibindo o sobrenome do "Ruiseñor de Linares" e "El Niño de Linares". Un ano despois uniuse a un coro infantil e aos nove anos foi recoñecido como a mellor voz infantil de Europa no Festival de Salzburgo, Austria.
O Pacio, Mondriz, Castro de Rei
O Pacio é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
13 de xuño
O 13 de xuño é o 164º día do ano do calendario gregoriano e o 165º nos anos bisestos. Quedan 201 días para finalizar o ano.
Acontecementos
miniatura|150px|Pascual Veiga compositor da música do himno galego
Nacementos
miniatura|100px|dereita|William Butler Yeats.
Mortes
miniatura|100px|dereita|Alexandre o Grande.
Notas
Os 366 días do ano
Golfo de Aqaba
miniatura|localización no mapa (rectángulo vermello) O golfo de Aqaba (en árabe: Bahr el-Akabah), tamén chamado de golfo de Eilat, consiste da baía nordeste do mar Vermello e separa a Península de Arabia da Península do Sinaí.
Os países bañados polo golfo de Aqaba son o Exipto, Israel, Xordania (a cidade de Aqaba fica na Xordania) e mais a Arabia Saudita.
A baía está considerada como un excelente lugar para o mergullo.
miniatura|Situación da cidade de Aqaba, bañada polo Golfo de Aqaba
A Igrexa, Goiás, Lalín
A Igrexa é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Iain Smith (produtor)
Iain Smith, nado en 1949 en Glasgow, é un produtor e director escocés de cinema. É coñecido pola produción de filmes como Mad Max: Fury Road (2015), The Fountain (2006), Children of Men (2006) e Le Cinquième Élément (1997), entre outros.
Neisseria gonorrhoeae
Neisseria gonorrhoeae ou gonococo é unha especie de bacterias gramnegativas que aparece ao microscopio como un diplococo con forma de gran de café, causante das infeccións de transmisión sexual que orixinan a gonorrea.
O seu tamaño varía entre 0,6 e 1 µm de diámetro (tamaño medio 0,8 µm). Os microorganismos visualízanse ao microscopio de luz como diplococos intracelulares, dentro dos neutrófilos, o que serve para o diagnóstico.
Cultivo
miniatura|dereita|Neisseria gonorrhoeae cultivada en dous [[medio de cultivo|medios diferentes e presentada en 3d estereoscópico.]] Os gonococos son bacterias fráxiles, de crecemento lento e con requirimentos nutricionais estritos. Dado que con frecuencia deben ser illados de áreas que conteñen un grande número de microorganismos da flora normal como o tracto xenital e mesmo de localizacións que poden acoller a outras especies de Neisseria como a orofarinxe, desenvolvéronse medios especiais para illar N. gonorrhoeae.
As Neisseria son cocos gramnegativos esixentes que requiren un suplemento de nutrientes para crecer nos cultivos de laboratorio. Especificamente crecen en ágar chocolate con dióxido de carbono. Estes cocos son intracelulares facultativos e tipicamente aparecen en pares formando diplococos con forma de grans de café.
Para illar as Neisseria xeralmente se usa ágar Thayer-Martin (ou ágar VPN), unha placa de ágar que contén antibióticos (vancomicina, colistina, nistatina, e TMP-SMX) e nutrientes que facilitan o crecemento das especies de Neisseria á vez que inhiben o crecemento de bacterias contaminantes e fungos. Probas adicionais para distinguir as especies son a proba da oxidase (todas as Neisseria patóxenas dan positivo) e a proba dos carbohidratos maltosa, sacarosa, e glicosa nas cales N. gonorrhoeae só poderá oxidar (utilizar) a glicosa.
Fisioloxía
Como todas as bacterias, N. gonorrhoeae reprodúcese asexualmente por división binaria, orixinándose dúas células fillas aproximadamente do mesmo tamaño, pero esta división non é completa, xa que non se separan os tabiques ou septos de cada unha das células que se orixinan, e de alí que se dispoñan en pares (diplococos). Son aerobios e/ou anaerobios facultativos e crecen mellor a unha temperatura entre 35 °C e 37 °C, nunha atmosfera entre 3% e 5% de CO2 e cun pH entre 7,2 e 7,6. Experimentan autólise rápida cando se expoñen ao aire do ambiente, ao desecamento, luz ultravioleta, sales de prata, fenol e calor húmida a 55ª C. Como se dixo anteriormente, diferéncianse doutras especies de Neisseria pola súa capacidade de transformar a glicosa, pero non a maltosa, sacarosa, lactosa, frutosa e manosa en ácido por medio da proba de ágar CTA (tripticase cistina) e pola súa resposta positiva nas probas da oxidase e catalase.
As N. gonorrhoeae teñen motilidade por retorcemento e sacudidas (twitching motility) e posúen pili de tipo IV para adherirse a superficies. Os pili de tipo IV funcionan mecanicamente de xeito similar a un garfio de moitas puntas ou rizón. Estes pili esténdense e únense ao substrato, o que é o sinal para que o pilus se retraia, arrastrando a célula cara adiante. N. gonorrhoeae pode arrastrar así cen mil veces o seu propio peso e dise que estes pili son proporcionalmente os motores biolóxicos máis fortes coñecidos, que exercen unha forza de 1 nanonewton.
N. gonorrhoeae ten proteínas de superficie chamadas proteínas Opa, que se unen a receptores das células inmunitarias, o que fai que a bacteria poida impedir a resposta inmunitaria. O hóspede non pode desenvolver unha memoria inmunolóxica contra N. gonorrhoeae, o cal quere dicir que é posible unha futura reinfección. N. gonorrhoeae pode tamén evadir o sistema inmunitario por medio dun proceso chamado variación antixénica, no cal a bacteria pode alterar os determinantes antixénicos (sitios aos que se unen os anticorpos) como son as proteínas Opa e os pili de tipo IV que inzan a súa superficie. As moitas permutacións que pode haber nas súas proteínas de superficie fai máis difícil que as células inmunitarias recoñezan a N. gonorrhoeae e organicen unha defensa.
En 2011, investigadores da Northwestern University encontraron evidencias da existencia dun fragmento de ADN humano no xenoma de Neisseria gonorrhoeae, o cal é o primeiro exemplo de transferencia horizontal de xenes desde os humanos a un patóxeno bacteriano.
Gonorrea
Os síntomas da infección por N. gonorrhoeae dependen do lugar do corpo onde se produza. Algúns casos son asintomáticos, especialmente en mulleres.
N. gonorrhoeae pode tamén causar conxuntivite, farinxite, proctite ou uretrite, prostatite e orquite.
A conxuntivite é común en neonatos, polo que a estes xeralmente se lles aplica nitrato de prata ou antibióticos nos ollos como medida preventiva. A conxuntivite por gonorrea neonatal contráese cando o neno se expón á N. gonorrhoeae no canal do parto e pode orixinar danos ou perforacións na córnea, que causen cegueira.
As infeccións diseminadas por N. gonorrhoeae poden orixinar endocardite, meninxite ou síndrome artrite-dermatite gonocócica. Esta última síndrome preséntase con dores articulares, tenosinovite e dermatite indolora que non proe.
A infección nos xenitais femininos por N. gonorrhoeae pode orixinar enfermidade inflamatoria pélvica se non se trata, que pode causar infertilidade. Esta doenza orixínase se N. gonorrhoeae chega ao peritoneo pélvico (a través do cérvix, endometrio e trompas de Falopio). A infertilidade débese á inflamación e cicatrización das trompas de Falopio. O risco de infertilidade considérase do 10 ao 20% nas mulleres infectadas con N. gonorrhoeae.
Tratamento e resistencia
Antes, o tratamento inicial contra a N. gonorrhoeae era a penicilina, pero se é resistente aos antibióticos da familia da penicilina úsase xeralmente ceftriaxone (unha cefalosporina de terceira xeración). As parellas sexuais do paciente deberían ser tamén notificadas e tratadas.
Os epidemiólogos detectaron ao longo das últimas décadas casos crecentes en número de gonorrea resistente a antibióticos. Na década de 1940 a gonorrea tratábase con penicilina, pero ao longo dos anos houbo que ir aumentando progresivamente a dose ata que chegou a ser ineficaz, e na década de 1970, a gonorrea resistente á penicilina e tetraciclina apareceu na Cunca do Pacífico. Estas cepas resistentes espalláronse despois por Hawai, California, resto de EEUU e Europa. As fluoroquinolonas foron a seguinte liña de defensa utilizada, pero axiña apareceu resistencia a elas. Desde 2007, o tratamento estándar son as cefalosporinas de terceira xeración, como ceftriaxone, que se considera que é a nosa “última liña de defensa.”
É frecuente que as infeccións por gonococo vaian acompañadas doutras infeccións de transmisión sexual, como as infeccións por Chlamydia. A transmisión redúcese co uso de condóns e limitando o número de parellas sexuais.
Vacina
Debido á frecuencia relativa da infección e o desenvolvemento emerxente de resistencia aos antibióticos en cepas de N. gonorrhoeae, crese que a obtención dunha vacina debe ser un obxectivo importante para a prevención da infección. Porén, tense feito relativamente pouca énfase na investigación para obter esa vacina, como se observa examinando a literatura médica, e hai poucos ensaios clínicos para vacinas potenciais. A capacidade de desenvolver unha vacina efectiva está limitada pola falta de inmunidade adquirida xerada por esta infección e pola falta de compromiso e recursos na investigación para obtela.
Sobrevivencia dos gonococos
Os exsudados producidos polos individuos infectados conteñen moitos leucocitos polimorfonucleares (PMN) que levan no seu interior gonococos que foron fagocitados. Estes gonococos estimulan aos neutrófilos polimorfonucleares a liberar unha explosión oxidativa interna na que interveñen especies reactivas do oxíxeno para matar os gonococos. Porén, unha fracción significativa dos gonococos poden resistir este ataque e poden reproducirse dentro dos fagosomas dos neutrófilos polimorfonucleares.
Stohl e Seifert demostraron que a proteína bacteriana RecA, que media a reparación recombinatoria dos danos do ADN, xoga un importante papel na supervivencia dos gonococos. A protección proporcionada pola proteína RecA pode estar ligada á transformación, o proceso polo cal un gonococo receptor capta ADN dos gonococs veciños e intégrao no seu propio xenoma por recombinación. Michod et al. suxeriron que un importante beneficio da transformación para N. gonorrhoeae pode ser a reparación recombinacional dos danos oxidativos no ADN causados polo ataque oxidativo das células fagocíticas do hóspede.
Illa das Flores
A illa das Flores (en portugués, ilha das Flores) é unha illa do grupo occidental do arquipélago dos Azores, Portugal. É o punto máis occidental de Europa e ten unha superficie de 143 km² e unha poboación duns 3 800 habitantese, xunto con Illa de Corvo do arquipélago occidental, atópase dentro do Placa de Norteamérica.
Historia
left|235px |miniatura| O faro en Ponta do Albernaz, construído en 1925, para proporcionar seguridade ao longo da costa norte left|thumb | 235px | Factoría baleeira de Boqueirãou, continuamente activa durante o final do século XIX e principios do século XX
A illa foi descuberta en 1452 por Diogo de Teive e o seu fillo Joãou de Teive. A illa foi colonizada nun principio polo nobre flamengo Willem van der Haegen (coñecido en Portugal como, Guilherme da Silveira). Van der Haegen chegara a Azores en 1469, e viviu durante un tempo na Illa do Faial, trasladándose despois a Illa Terceira, onde viviu uns anos antes de partir cara a Flores. Posteriormente abandonou Flores por estar a illa moi illada e non atoparse nas rutas navais cara a Europa, ademais a illa resultaba pouco fértil. Desta forma, o inicio do poblamiento permanente da illa realizouse durante o reinado do rei Manuel I de Portugal, no ano 1510, vindo os colonos principalmente do norte de Portugal. Orixinalmente a illa recibiu os nomes de São Tomás e Santa Maria.
A illa aparece cuberta de miles de hortensias no verán, sendo este a orixe do nome da illa.
No extremo norte da illa atópase o concello de Santa Cruz das Flores, sede do concello. Ao sur atópanse a vila de Lajes das Flores, tamén sede de concello.
A Subida, Bonxe, Outeiro de Rei
A Subida é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 23 habitantes (11 homes e 12 mulleres).
Shenzhou 7
Shenzhou 7 foi a terceira misión tripulada china e a primeira na que levaron a cabo unha excursión extravehicular. Foi lanzada o 25 de setembro de 2008 mediante un foguete CZ-2F desde o Centro de Lanzamento de Satélites de Jiuquan.
Ieoh Ming Pei
miniatura|dereita|Galería Nacional de Arte ([[Estados Unidos de América|Estados Unidos).]]
Maragota
A maragota, Labrus bergylta, é un peixe osteíctio mariño da orde dos perciformes, suborde dos percoideos, superfamilia dos perocideos e familia dos lábridos, unha das 4 especies integradas no xénero Labrus, segundo o WoRMS e a FishBase, ou as 17, segundo o ITIS.
Esta especie presenta dúas variedades con distintas coloracións, parda verdosa na maragota e vermella alaranxada con pintas brancas na coñecida popularmente nalgúns portos de Galicia e nos mercados como pinto.
Descrición
A especie foi descrita en 1767 polo zoólogo noruegués Peter Ascanius, no seu traballo Icones rerum naturalium, ou figures enluminées d'histoire naturelle du Nord, editado en Copenhagen.
Sinónimos
Ademais de polo nome válido actualmente, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Hábitat
Labrus bergylta vive en augas costeiras, en fondos de 1 a 20 m, sobre rochas e algas, podendo chegar ás veces até os 50, ou os 60 cm. Os individuos novos a miúdo atópanse na zona intermareal.
Distribución
Pódese encontrar no Atlántico oriental, onde é moi común, desde Noruega até Marrocos, incluíndo Madeira, Azores e Canarias, e no Mediterráneo occidental, con informes dubidosos no Mediterráneo, Adriático e o mar de Mármara, onde adoita confundirse con Labrus merula.
Morfoloxía
As principais características morfolóxicas de Labrus bergylta son as seguintes:
miniatura|280px|Maragota
Bioloxía
Os datos da súa bioloxía son:
Nas costas atlánticas medias estes peixes atópanse escondidos baixo algas ou en buratos. Non son demasiado bravos e si curiosos, o que os fai vulnerábeis aos pescadores submarinos. Son extremadamente sedentarios (non se desprazan máis de 1 000 m ao día), e son moi fieis ao seu territorio, que non abandonan en todo o ano.
miniatura|280px|Detalle da cabeza dun pinto
Aliméntanse principalmente de pequemos crustáceos e moluscos (mexillóns en especial) que trituran cos seus dentes. Os ourizos tamén forman parte importante da súa dieta, así como as algas e as miñocas. Os grosos labios e os afiados dentes cónicos frontais son unha adaptación para extraeren mariscos das rochas, e compleméntanse con potentes dentes farínxeos situados máis atrás, na garganta, que poden romper as cunchas para accederen á carne do interior.
Reprodúcense na primavera, de marzo a abril. No momento da desova os machos dominan un pequeno territorio a onde acudirán as femias, e constrúen un niño con algas, onde as femias poñen de 500 a 3 000 óvulos, que son custodiados, e fecundados polos machos. Os machos defenden o niño até que os óvulos eclosionan en larvas peláxicas ao cabo de unha ou dúas semanas. Os individuos xuvenís presentan unha coloración críptica, que coincide co seu hábitat, e que varía do verde claro ao verde escuro, e algúns se describiron como de cor verde esmeralda brillante. Son hermafroditas e, ao naceren, son todos femias. Alcanzan a madurez sexual aos dous anos de vida, e o cambio de sexo prodúcese entre os 4 e os 14 anos, cando algúns transfórmanse en machos. Os peixes máis grandes desta especie son case sempre machos.
Interese pesqueiro e comercial
En Galicia, o pinto e a maragota teñen fama de seren peixes espiñentos e, polo tanto, pouco apreciados; porén a maragota substitúe con frecuencia ao abadexo e ao bacallau fresco. Péscase en litorais rochosos e pouco profundos, xeralmente en augas limpas, capturándose ao trasmallo, con liña, con cana polos pescadores deportivos, sendo tamén unha peza moi cobizada polos practicantes da pesca submarina.
Porén, esta especie é popular como peixe para a alimentación humana nas illas Orcadas e en Galway, aínda que non é moi considerado en gran parte do Reino Unido e Irlanda.
Nos últimos anos converteuse nun popular obxectivo de captura para os pescadores deportivos que usan aparellos de pesca lixeiros. Tamén se usa para eliminar os parasitos do salmón de granxa en Noruega, técnica que tamén se está a desenvolver en Escocia.
Así mesmo, a especie tamén se pode encontrar nos comercios de peixes de acuario.
Hans Zimmer
Hans Florian Zimmer, nado en Frankfurt, Hesse, o 12 de setembro de 1957, é un compositor alemán. É un dos compositores de bandas sonoras máis recoñecidos en Hollywood. Pioneiro na utilización do uso de computadoras, tecnoloxía de sintetizadores dixitais e teclados xunto a orquestras sinfónicas tradicionais, en melodías de cine e televisión.
Maragota
En Galicia
A primeira cita da presenza desta especie en augas galegas débese a José Cornide Saavedra, na súa obra Ensayo de una historia de los peces y de otras producciones marinas de la costa de Galicia arreglado al sistema del caballero Carlos Linneo, publicada en 1788, onde aparece citada como Labrus pavo e L. guaza.
Hans Zimmer
Traxectoria
De pequeno recibiu clases de piano, e máis tarde trasladouse a Londres onde realizou os seus estudos entrando no mundo da música durante unha longa colaboración co seu mentor Stanley Myers. A comezos dos oitenta mergullouse no mundo do synthpop e new wave, formando con Warren Cann, batería de Ultravox, e Zaine Griff un proxecto musical dese estilo, chamándoo Helden, que gravou cancións e saíu de xira durante 1983; pero a agrupación tivo curta duración. En 1986 realizou o seu primeiro traballo autónomo en Vardo, aínda que seguiu colaborando con Myers ata 1988.
En 1988 preséntase Rain Man dirixida por Barry Levinson e acompañada co traballo musical de Hans Zimmer. Con isto, o mundo cinematográfico fixa a súa atención no novo compositor que escribe melodías moi rítmicas, con temas moi identificativos e totalmente acoplables nunha película.
Maragota
En Galicia
A maragota e o pinto son uns dos principais obxectivos da frota artesanal e dos pescadores deportivos de practicantes da pesca submarina galegos e cuxas capturas anuais conxuntas alcanzan as 300 toneladas.
No ano 2013 publicouse un estudo realizado por membros do grupo de Ecoloxía Pesqueira do Instituto de Investigacións Mariñas do CSIC de Vigo, que, durante tres anos e baixo a coordinación do investigador Fran Saborido analizaron a bioloxía, a ecoloxía e o comportamento de máis de 1 500 individuos de pinto, maragota e abadexo, nos seus movementos polo Parque Nacional das Illas Atlánticas e, en concreto, no canal das illas Cíes dentro do proxecto Artevigo, con financiamento da Xunta de Galicia e a participación do Instituto Mediterráneo de Estudios Avanzados (Imedea). O proxecto, que deu lugar tamén lugar á tese de doutoramento do investigador David Villegas, permitiu contrastar que contra a estendida crenza de que pinto e maragota son o mesmo coa cor como única diferenza, pertencen á mesma especie (Labrus bergylta) aínda que son diferentes. Ambos son hermafroditas —nacen femias e contra os 10 anos cambian de sexo—, pero teñen diferenzas biolóxicas significativas, entre elas o tamaño ao que se produce o cambio de sexo —36 cm para a maragota e 47,2 cm para o pinto— e o seu patrón de crecemento, xa que o pinto alcanza maior tamaño.
Hans Zimmer
Traxectoria
Nos últimos anos, Zimmer compuxo a música dos filmes The Last Samurai, Batman empeza (en colaboración con outro gran compositor, James Newton Howard). Tamén fixo composicións para: Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest, Pirates of the Caribbean: At World's End e Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides, nas cales foi perfeccionando progresivamente o gran traballo do seu predecesor Klaus Badelt.
Maragota
Nomes galegos
O nome máis corrente é maragota compartido co portugués, e que esporadicamente pode aplicarse a outros lábridos, aínda que en xeral con determinante diferenciador. Outros son: bicuda (dito máis da pequena), botúa, ferrola, martela (a pequena), pinto e vello (cfr. francés vieille). Bodión ou budión son tamén sinónimos nalgúns portos, pero que se aplica de xeito máis xeral a outro lábrido, o Labrus merula.
Hans Zimmer
Traxectoria
Sen dúbida, podemos dicir que Hans Zimmer é un dos grandes compositores dos nosos tempos e, por suposto, un dos nomes que pasará á historia do cine.
Maragota
Nomes galegos
A designación maragota en castelán é probablemente un préstamo galego ou portugués. O étimo non está claro.
Estado de conservación
Segundo a Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN) non hai ameazas importantes coñecidas para esta especie o que, unido a que está moi estendida no Atlántico nordeste, fai que o seu status se cualifique como LC (pouco preocupante).
Arquiña de Vilaseco
A Arquiña de Vilaseco é un monumento megalítico situado nas proximidades do lugar de Vilaseco da parroquia de Castrelo, no concello de Vimianzo. Forma parte do Parque Arqueolóxico do Megalitismo da Costa da Morte.
Descrición
A mámoa está situada nunha típica paisaxe megalítica con brañas e pequenos lombos topográficos, dominando a contorna, sobre todo cara ao oeste e ao norte onde adquire uns tres metros de altura. Chama a atención a gran dimensión do túmulo, de 37 metros de longo por 32 de largo.
No interior, atópase unha anta máis modesta para o tamaño da mámoa. De estrutura clásica, con cámara poligonal e corredor desenvolvido cara ao leste. A falta dunha escavación en profundidade, consérvanse catro esteos da cámara, e aparece un do corredor ademais da propia tampa. O máis probábel é que as pedras que faltan estean a formar parte do muro divisorio das leiras, muro que divide en dous o monumento. Con todo, o seu estado de conservación é bo, dada a pouca profundidade do cono de violación.
En outubro de 2014 uns traballos de reforestación danaron tanto a mámoa como a anta.
Lores, Lores, Meaño
Lores é un lugar da parroquia de Lores no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 100 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 54 eran mulleres e 46 homes, o que representa un leve descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 103 veciños, pero un aumento respecto a 2005, cando eran 92.
-871
Outros
Historia ano a ano
Desoxiadenosina trifosfato
miniatura|dereita|300 px|Desoxiadenosina trifosfato sen ionizar. A desoxiadenosina trifosfato ou trifosfato de desoxiadenosina, abreviado como dATP, é un nucleósido trifosfato formado polo nucleósido desoxiadenosina esterificado cun grupo de tres fosfatos. A molécula está formada polo azucre desoxirribosa enlazada coa base nitroxenada adenina por enlace N-glicosídico entre o carbono 1' do azucre e o nitróxeno en posición 9 da base, e un grupo de tres fosfatos esterificado no carbono 5' cos fosfatos unidos entre si por enlace anhidro.
A dATP intervén na síntese do ADN. O dATP chega á zona onde se está producindo a replicación do ADN, perde dous fosfatos en forma de pirofosfato, e únese á cadea de ADN en formación como dAMP.
A dATP orixínase por fosforilación do dADP cun fosfato cedido polo GTP en reacción catalizada por unha nucleósido difosfoquinase. GTP + dADP → GDP + dATP Ou tamén do ATP en reaccións como esta: ATP + dADP → ADP + dATP
Marie Tussaud
Anna Maria "Marie" Tussaud, nada como Grosholtz o 1 de decembro de 1761, e finada o 16 de abril de 1850, foi unha artista francesa coñecida polas súas esculturas de cera e por Madame Tussauds, o museo de cera que ela fundou en Londres.
O Toxo, Goiás, Lalín
O Toxo é un lugar da parroquia de Goiás, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Xosé Manuel Blanco
José Manuel Blanco Suárez, nado en Catabois (Serantes, Ferrol) o 7 de xullo de 1952, é un político galego que foi alcalde de Narón.
Traxectoria
Cando era novo trasladouse a vivir ao concello de Narón. Cursou estudos de bacharel na Escola de Rapariz e no Colexio Tirso de Molina. Posteriormente cursou estudos de secretariado na Academia Cervantes en Ferrol. En 1970 estivo traballando durante uns meses en Alemaña.
En maio de 1971 empezou a traballar na compañía auxiliar Uteni (na antiga Astano) e en setembro do mesmo ano é elixido ligazón sindical - no sindicato vertical- pola lista apoiada pola entón ilegal CCOO e como representante na mesa de negociación do convenio colectivo das compañías auxiliares da antiga Astano.
Entre 1981 e 1983 incorpórase ao movemento asociativo do seu barrio exercendo de secretario na asociación de Veciños da Gándara. En 1983 preséntase nunha lista electoral ás Eleccións Municipais e desde entón non abandonou a política Local. No ano 2009 foi elixido Alcalde de Narón, cargo que ocupou até a súa renuncia por idade en setembro de 2017, cedéndolle a alcaldía a Marián Ferreiro, do seu mesmo partido.
Traxectoria política
Foi administrativo da empresa Unión Fenosa, onde forma parte do comité de empresa e na que se prexubila no ano 2009. Logo de presidir a asociación veciñal da Gándara, entra en política nas eleccións municipais de 1983, da man de Antonio Martínez Aneiros, cabeza de lista da Agrupación Nacionalista Galega de Narón, que acada a maioría e goberna en coalición co PSdeG-PSOE.
Nas sucesivas eleccións municipais continúa sendo elixido nas candidaturas de PSG-EG (1987 e 1991), Unidade por Narón (1995, 1999 e 2003) e Terra Galega (2007) ocupando durante este tempo diferentes delegacións como Cultura, Servizos, Urbanismo, Xestión Orzamentaria así como a 1ª tenencia da alcaldía.
En 2009 é elixido alcalde logo da renuncia de Xoán Gato ó presentarse como cabeza de lista de Terra Galega nas Eleccións ao Parlamento de Galicia 2009. Nas eleccións municipais de 2011 gaña os comicios con oito concelleiros superando por 200 votos ó PPdeG. Goberna en coalición co BNG e PSdeG-PSOE. Nas municipais de 2015 sube ata 10 concelleiros e continúa o goberno cos socialistas e nacionalistas.
-852
Outros
Historia ano a ano
Dmitri Gulia
Dmitri Gulia (en abkhazo, ; en xeorxiano, დმიტრი გულუა), nado o 21 de febreiro de 1874 e finado o 7 de abril de 1960, foi un famoso escritor abkhazo.
Traxectoria
É considerado o pai da literatura abkhaza e ten contribuído moito ao seu desenvolvemento. Foi un dos creadores do novo alfabeto abkhazo, cando foi trocado dende o alfabeto xeorxiano ao alfabeto cirílico en 1954. Ten escrito numerosos poemas, narracións e novelas, e a maior parte dos seus traballos foron traducidos ao ruso e ao xeorxiano. Moitas rúas e teatros de Abkhazia levan o seu nome, e o seu busto aparece nunha das moedas conmemorativas emitidas en Abkhazia.
Andrea Porto
Andrea Porto Mato, nada en Codeseda (A Estrada) o 14 de decembro de 1989, é mestra, música e poeta.
Traxectoria
Mestra Diplomada de Educación Musical na Universidade de Santiago de Compostela, e titulada superior na especialidade de Pedagoxía da Linguaxe e da Educación Musical no Conservatorio Superior de Música de Vigo. Gañou os premios de poesía O Grelo e Avelina Valladares cos seus libros Eco in aeternam e SaLGada, respectivamente. En 2015 gañou o premio de poesía Xosé Manuel Ardeiro co poemario Caleidoscopio. Actualmente é compositora e baixista no grupo A banda da Loba.
Insua, Gresande, Lalín
Insua é un lugar da parroquia de Gresande, no concello de Lalín, na comarca do Deza, na provincia de Pontevedra.
Katowice
Katowice [katɔˈvʲit​͡sɛ]: (checo: Katovice, alemán: Kattowitz) é unha cidade da rexión de Silesia, no sur de Polonia, sobre os ríos Kłodnica e Rawa (os afluentes do Oder e do Vístula). Katowice está situado nas terras da alta Silesia, aproximadamente a 50 quilómetros do Silesian Beskids (a parte dos Cárpatos) e aproximadamente a 100 quilómetros do sistema montañoso dos Sudetes (Chequia).
Katowice foi a capital do Voivodato de Silesia dende a súa formación en 1999. Antes, era a capital do voivodato de Katowice. Katowice é a principal cidade industrial de Silesia. A súa poboación é 327,000 (2009), dentro dunha área metropolitana aproximada de 3.5 millóns.
As Veigas do Couso, Mondriz, Castro de Rei
As Veigas do Couso é un lugar da parroquia de Mondriz no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 34 habitantes (14 homes e 20 mulleres).
Katowice
Historia
Katowice Foi fundado no século 19 e acadou o estatuto de cidade en 1865 cando Katowice acadou o rango de Provincia de Silesia, dentro de Prusia. A cidade medrou, debido á agromante minaría (especialmente carbón) derivada das montañas próximas. O crecemento da cidade e a prosperidade dependían da minaría do carbón e das industrias do aceiro, do cal tirou durante a Revolución Industrial. Katowice foi habitado principalmente por alemáns, silesianos, xudeus e polacos. Anteriormente parte do distrito de Beuthen, en 1873 converteuse na nova capital do distrito de Katowice. O 1 de abril de 1899, a cidade de Katowice foi separado do resto do distrito, convertendose así nunha cidade independente.
En 1953 a cidade foi rebautizada Stalinogród ("Cidade de Stalin") polo goberno comunista polaco. Aínda así, o nome novo nunca foi aceptado pola poboación da cidade e en 1956 o nome anterior de 'Katowice' foi restaurado.
Debido ao grave dano ecolóxico xerado ao medio-ambiente ocorrido durante o período posterior á segunda guerra mundial, polo goberno da República Popular, hoxe en día, os trocos recentes en controis, procedementos e políticas do goberno polaco, dende a caída do Comunismo, reduciu moito do dano que foi feito.
Logo das reformas económicas dos anos 90, houbo un cambio nas preferencias económicas, deixando fóra á industria pesada, e manifestándose unha tendencia cara os pequenos negocios e mailos servizos.
Economía
Katowice é un centro carbonífero e aceireiro. Ten varias minas de carbón ( Wujek, Mysowice-Wesounha, Wieczorek, Murcki, Staszic)
Comercio e empresas
En Katowice asentase a Zona Económica Especial de Katowice ( Katowicka Specjalna Strefa Ekonomiczna).
O índice de desemprego en Katowice é un dos máis baixos de Polonia, fica no 2 % (no 2008), segundo as estatísticas oficiais. A cidade caracterízase pola súa forza laboral e así atrae moitas persoas que buscan traballo, dende cidades veciñas e doutros distritos.
O soldo medio mensual de Katowice é o máis alto en Polonia - sobre 3950 zlotych (1000 €), en Varsovia é sobre 3500 zlotychs (900 €).
¡
Restriz, Bonxe, Outeiro de Rei
Restriz é un lugar da parroquia de Bonxe no concello lugués de Outeiro de Rei, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Interleucina 16
A interleucina 16 (IL-16 ou IL16) é unha proteína citocina que nos humanos está codificada no xene IL16 do cromosoma 15 (o xene codifica dúas proteínas por splicing alternativo). Esta citocina é producida en forma dun péptido precursor, chamado pro-interleucina 16 (pro-IL-16).
Función
A IL-16 foi descrita orixinalmente como un factor que podía atraer células T activadas en humanos, e foi chamada inicialmente factor quimioatractor dos linfocitos (LCF). Desde entón, viuse que esta interleucina actúa recrutando e activando moitas outras células que expresen a molécula de superficie CD4, como monocitos, eosinófilos, e células dendríticas.
A estrutura da IL-16 foi determinada despois da súa clonación en 1994.
Interaccións
A interleucina 16 presenta interaccións proteína-proteína con:
Tony Smith (axente)
Tony Smith é un axente británico máis coñecido pola súa faceta de axente do grupo de música Genesis dende 1973 e dos artistas Phil Collins, Mike Rutherford e Tony Banks. Tamén é, dende 2007, axente de Pink Floyd xunto con with Paul Loasby. Ademais de artistas e grupos ingleses, tamén é axente doutras bandas de todo o mundo. En 2000, a Music Managers Foundation outorgoulle o Premio Peter Grant.
Xosé Chao Rego
Xosé Chao Rego, nado en Vilalba o 23 de abril de 1932 e finado en Santiago de Compostela o 28 de novembro de 2015, foi un teólogo e escritor galego.
Traxectoria
Estudou filosofía en Salamanca e Madrid e teoloxía en Roma. Consagrouse sacerdote en 1956 na Basílica de San Pedro de Roma. Foi profesor do seminario de Mondoñedo e párroco de Santa Mariña do Vilar en Ferrol (1959-1976), tras secularizarse foi profesor de instituto en Vilalba e a partir de 1982 en Santiago de Compostela no Instituto Rosalía de Castro. Foi un dos propulsores das revistas Irimia e Encrucillada e do movemento de renovación cristiá e galeguismo que se artellou en torno a elas.
Foi irmán do escritor residente en Francia Ramón Chao. Desde 2002 foi socio de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega, onde se lle distinguiu coa Letra E. Fillo adoptivo de Santiago de Compostela desde o 2004, unha rúa desta cidade leva o seu nome.
STS-75
STS-75 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 22 de febreiro de 1996 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
O laboratorio USMP-3 levaba a bordo varios experimentos principais: AADSF, MEPHISTO, SAMS, OARE, ZENO e IDGE.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 9 de marzo de 1996.
Santiago Carrillo
Santiago José Carrillo Solares, nado en Xixón o 18 de xaneiro de 1915 e finado en Madrid o 18 de setembro de 2012, foi un político comunista español.
Julio Iglesias Puga
Julio Iglesias Puga, tamén coñecido como Papuchi, nado en Ourense o 26 de xullo de 1915 e morto en Madrid o 19 de decembro de 2005, foi un xinecólogo galego, tamén coñecido nos medios de comunicación por ser o pai do cantante Julio Iglesias.
Santiago Carrillo
Foi secretario xeral do Partido Comunista de España (PCE) desde 1960 até 1982. Combateu na guerra civil española e foi unha figura relevante da oposición ao franquismo e da transición española.
Julio Iglesias Puga
Familia
Julio Iglesias Puga casou en 1943 con Rosario de la Cueva y Periñón, da que divorciou en 1983. O matrimonio tivo dous fillos: Julio José e Carlos. Posteriormente, en 2001, casou coa estadounidense Ronna Keit, de 42 anos, en Florida, coa que tivo un terceiro fillo por inseminación artificial, que se chamou Jaime, o 18 de maio de 2004. Sete meses despois da súa morte, a súa muller tivo unha filla del, nada precisamente o 26 de xullo de 2006, e que recibiu o nome de Ruth.
Santiago Carrillo
Traxectoria
Foi secretario Xeral do Partido Comunista de España (PCE) desde 1960 ata 1982. Combateu na guerra civil española e foi unha figura relevante da oposición ao franquismo e da transición española.
Julio Iglesias Puga
Formación e secuestro
Ao inicio da súa práctica profesional foi un dos xinecólogos máis novos da Seguridade Social e dos primeiros en estudar o parto sen dor. Ademais, foi un dos creadores dunha clínica chamada Maternidad, en Madrid, onde foi xefe do departamento de esterilidade, infertilidade e planificación familiar.
Santiago Carrillo
Traxectoria
No ano 1977, tras a legalización do Partido Comunista de España, conseguiu a acta de deputado no Congreso dos Deputados, abandonando o escano no ano 1986. No golpe de estado do 23-F foi unha das tres persoas que non seguiron a orde de botarse ó chan.
Tras deixar o cargo, colaborou en diferentes medios de comunicación, en programas como La Ventana da Cadena SER na sección La tertulia de sabios.
A Medorra
Unha medorra é unha mámoa. O topónimo galego A Medorra pode referirse a:
Julio Iglesias Puga
Formación e secuestro
Por ser o pai do cantante Julio Iglesias, xa daquela cunha gran fortuna, foi secuestrado pola ETA. Permaneceu retido 21 días en Trasmoz (Zaragoza) ata que a policía o ceibou o 19 de xaneiro de 1982. A raíz deste ataque terrorista, toda a familia mudou para Miami, nos Estados Unidos.
-167
Outros
Historia ano a ano
Nantes de Reis, Lores, Meaño
Nantes de Reis é un lugar da parroquia de Lores no concello pontevedrés de Meaño na comarca do Salnés. Tiña 49 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 25 eran mulleres e 24 homes, o que representa un descenso respecto ó ano 2010, cando tiña 52 veciños, para alcanzar a mesma poboación que tiña en 2005, cando eran 49 habitantes.
Cristina de Bolsena
Santa Cristina, coñecida tamén como Cristina de Bolsena, Cristina de Tiro ou Cristina a Gran Mártir, é unha santa do século III venerada pola Igrexa católica, a Igrexa ortodoxa e a Igrexa anglicana. Escavacións na contorna do lago de Bolsena descubriron o seu culto xa no século V, polo que é posible que a tradición oriental que conecta a santa Cristina coa cidade fenicia de Tiro se deba a unha confusión co nome dunha localidade preto de Bolsena. A súa festividade celébrase o 24 de xullo. esquerda|miniatura|200x200px|Altar de Santa Cristina, na basílica de Bolsena No século IX redactouse o seu martirio, sobre o cal se fixeron varias versións, moitas delas crese que influenciadas pola vida doutros santos como santa Bárbara. Era filla dun rico maxistrado chamado Urbano e converteuse ao cristianismo. Regalaba ídolos e bens do seu pai aos pobres e este chegou a torturarla cravándolle ganchos de ferro, meténdoa nun forno, nun pozo con serpes, e lanzándoa a un río atada a unha roca. Con todo, Deus fixo que resistise e non morreu até a oitava tortura. Logo de morrer seu pai, o seu sucesor Dión seguiu a torturala e finalmente decapitouna.
Consérvanse as súas reliquas na catedral de Palermo e en Bofia. Na parroquia da Cidade de Osma atribúenselle uns restos chegados en 1789. Alí é patroa Santa Cristina de Bolsena, a quen se consagrou a igrexa polo menos desde o século XIV. Porén, eses restos pertencen a outra moza mártir das Catacumbas de San Calixto de Roma chamada Cristina (Cristina de Osma).
Sistema termodinámico
Un sistema termodinámico é unha parte do Universo que se illa para o seu estudo. Este 'illamento' pódese levar a cabo dun xeito real, no campo experimental, ou dun xeito ideal, cando se trata de abordar un estudo teórico.
Características
Os sistemas termodinámicos clasifícanse segundo o grao de illamento que presentan coa súa contorna. Considérase contorna aquela parte do Universo que non é o sistema. Teoricamente, esa contorna é o resto do Universo, pero a nivel práctico restrínxese ás inmediacións do sistema. Aplicando este criterio poden darse tres clases de sistemas:
Existen outros criterios para a clasificación de sistemas. A homoxeneidade que poida presentar un sistema é un deles. Deste xeito fálase de sistemas:
Exposición Internacional de Milán de 2015
miniatura|dereita|300px|Pavillón de [[España na Exposición de Milán.]] A Exposición Internacional de Milán de 2015 foi a segunda Exposición internacional rexistrada (denominada tamén Exposición Universal para fins de promoción e comunicación) regulada pola Oficina Internacional de Exposicións, e tivo lugar entre o 1 de maio e o 31 de outubro de 2015 en Milán (Italia).
Elección de Milán como sede
O 31 de marzo de 2008, durante a 143ª Asemblea Xeral da Oficina Internacional de Exposicións, celebrada no Palacio de Congresos de París, a cidade italiana de Milán foi escollida como sede do evento. Milán impúxose nas votacións a Esmirna (Turquía), que competiu co tema "Novas vías cara a un mundo mellor/Saúde para todos".
Madrid
Madrid é a capital de España e da Comunidade de Madrid. Está situada no centro da Península Ibérica, ó sur da Serra de Guadarrama, no río Manzanares. Cunha poboación de 3.266.126 habitantes (Padrón Municipal, 2019) é a cidade máis grande e poboada do estado e da Península Ibérica, e a terceira da Unión Europea. A súa área metropolitana, de 6.043.031 habitantes, é a terceira área urbana máis poboada da Unión Europea, por detrás das de Londres e Berlín.
Exposición Internacional de Milán de 2015
Elección de Milán como sede
A Expo de Milán 2015 toma o relevo da Expo 2010 de Shangai como a segunda Exposición Internacional Rexistrada en termos da emenda do 31 de maio de 1988 (en vigor a partir do 19 de xullo de 1996) da Convención relativa ás Exposicións Internacionais.
Madrid
Como capital do Estado, Madrid alberga as sedes do Goberno, Cortes Xerais, Ministerios, Institucións e Organismos asociados, así como a residencia oficial dos reis de España. No plano económico, Madrid é a cuarta cidade máis rica de Europa, tras Londres, París e Moscova. É o principal centro financeiro e empresarial de España, actualmente, o 50,1% dos ingresos das 5.000 principais empresas españolas son xerados por sociedades con sede social en Madrid, as cales representan o 31,8% delas. É sede do principal mercado de valores do país, e de varias das máis grandes corporacións do mundo.
Nacida a partir do asentamento fortificado hispanomusulmán de Maǧrīţ, conquistado por Afonso VI de León e Castela en 1083, a vila foi designada en 1561 como sede da corte de Filipe II, sendo a primeira capital permanente da monarquía española. Desde entón, salvo un breve intervalo de tempo entre 1601 e 1606 no que a capitalidade pasou temporalmente a Valladolid, Madrid foi a capital de España e sede do Goberno da Nación.
Exposición Internacional de Milán de 2015
Países participantes
Os países, rexións de Italia, organizacións e empresas participantes son os seguintes:
Madrid
Localización
A cidade de Madrid atópase na zona central da Península Ibérica, a poucos quilómetros ao norte do Cerro de los Ángeles, centro xeográfico desta. As coordenadas da cidade son 40°26'N 3°41'O e a súa altura media sobre o nivel do mar é de 667 m, sendo así unha das capitais máis altas de Europa.
O contexto xeográfico e climático de Madrid é o da Submeseta Sur, dentro da Meseta Central. A cidade está situada a poucos quilómetros da Serra de Guadarrama e hidrograficamente pertence á conca do Texo.
Exposición Internacional de Milán de 2015
Países participantes
África
Madrid
Hidrografía
O principal río de Madrid é o Manzanares, que penetra en municipio na contorna do Monte do Pardo alimentando o encoro do mesmo nome, ao que tamén chegan as augas dos arroios de Manina e Tejada. Pasado este espazo natural, o río comeza o seu curso urbano ao redor da cidade universitaria, entrando despois, brevemente, na Casa de Campo, onde recibe as augas do arroio de Meaques.
Exposición Internacional de Milán de 2015
Países participantes
Asia
Madrid
Clima
miniatura|Rañaceos de [[AZCA con neve. As nevadas en Madrid son ocasionais e prodúcense xeralmente no inverno.]] O clima de Madrid é un clima mediterráneo continental e está moi influído polas condicións urbanas. A temperatura media é de 12 °C.
Exposición Internacional de Milán de 2015
Países participantes
Europa
América
Oceanía
Rexións
Organizacións Internacionais
Organizaciones non gobernamentais
Empresas