cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrés Palop
Traxectoria
Formado na canteira do Valencia CF, a tempada 1997/98 foi cedido ao Villarreal CF, que por entón xogaba na Segunda División Española. Co submarino amarelo fixo historia, ao lograr esa tempada o ascenso a Primeira división, por primeira vez na súa historia. Na máxima categoría Palop seguiu defendendo a portería do Villarreal con notables actuacións. Ao termo da tempada e consumado o descenso vilarrealense, o Valencia CF decidiu fichalo de novo.
En Valencia permaneceu seis tempadas nas que o club cultivou múltiples éxitos (dúas ligas, unha Copa da UEFA, unha Supercopa de Europa e dous subcampionatos da Liga de Campións da UEFA). Con todo, Palop sempre estivo á sombra de Santiago Cañizares, e en seis anos só foi aliñado en 43 partidos de liga.
O verán de 2005 abandonou Valencia para incorporar ao Sevilla FC, onde axiña se converteu nun dos alicerces do equipo. Na súa primeira tempada conquistou a Copa da UEFA, o primeiro trofeo europeo na historia do club. O título reeditouse a seguinte tempada e Palop xogou un papel destacado. O 15 de marzo de 2007, Palop converteuse no heroe da xornada para o seu equipo, xa que este perdía 2-1 co Shakhtar Donetsk de Ucraína nos oitavos de final da Copa da UEFA e no tempo de desconto fixo o gol do empate rematando de cabeza un saque de esquina. Na final, xogada o 16 de maio de 2007 contra o RCD Espanyol, Palop converteuse unha vez máis no heroe do seu equipo ao parar tres lanzamentos durante a quenda de penaltis, na que o Sevilla FC se impuxo 3 penaltis a 1 tras concluír o tempo regulamentario co resultado de 1-1 e a prórroga con 2-2. Nese partido foi designado MVP do mesmo.
A tempada 2006/07 tamén conquistou a Supercopa de Europa e a Copa do Rei, ademais de terminar a liga en terceira posición, logo de pelexar durante toda a tempada polo título.
O día 19 de maio de 2010 logrou unha nova Copa do Rei co Sevilla FC tras imporse ao Atlético de Madrid no Camp Nou de Barcelona por 0-2. Como homenaxe a Antonio Puerta, decidiu pór a camiseta co número 16 para recoller a copa de mans do Príncipe Felipe.
En xuño de 2013 fichou polo Bayer Leverkusen por unha tempada.
Selección nacional
O 20 de agosto de 2007 foi convocado por primeira vez pola Selección de fútbol de España como recambio de urxencia do lesionado Iker Casillas, con vistas a un partido amigable contra Grecia, aínda que non chegou a debutar.
Posteriormente foi incluído no combinado español que participou na Eurocopa 2008. Tras a vitoria na final, Palop vestiu a camiseta de Luís Miguel Arconada para recibir o trofeo, como homenaxe ao ex porteiro internacional cuxo fallo na final da Eurocopa 1984 supuxo a derrota española ante Francia, un xesto que emocionou a Arconada. Curiosamente, é campión de Europa coa Selección Española sen debutar, polo que non conta como internacional.
Muhammad XII de Granada
Abū ʿAbd Allāh Muḥammad b. ʿAlī (أبو عبد الله محمد ابن علي) nado en Granada posiblemente no ano 1459 e finado en Fez, Marrocos no 1533, foi o derradeiro rei do Reino de Granada. Membro da dinastía dos nazarís, era coñecido entre os cristiáns como Boabdil el Chico ou Boabdil.
Arrebatoulle o trono o seu pai Muley Hacén e durante un tempo estivo en disputa por este tanto con el, coma co seu tío el Zagal. Abu 'Abd Allāh, na fala granadina debía pronunciarse como Bu Abdal-lah ou Bu Abdil-lah, e de aí derivou o nome castelán de Boabdil, ao cal se lle engadiu o epíteto d'o Chico para distinguilo do seu tío Abu 'Abd Allāh o Vello.
Traxectoria
miniatura|250px|Boabdil entrega as chaves de Granada aos [[Reis Católicos - pintura histórica do século XIX]] Nado na Alhambra, fillo de Muley Hacén e da sultana Aixa, sublevouse en Guadix contra o seu pai en 1482 e accedeu ao trono grazas ao apoio dos Abencerraxes e da súa propia nai. Combateu o seu pai e tío, os cales tamén considerábanse lexítimos reis de Granada. Durante a batalla de Martín González, no termo municipal de Lucema, foi apresado polos Reis Católicos.
A súa liberación implicou darlle ao Reino de Castela a parte do reino que gobernaba el Zagal, o que favoreceu a penetración castelá e a finalización da guerra o 2 de xaneiro de 1492 coa toma de Granada polos Reis Católicos. Boabdil asegurouse a colaboración das tropas castelás no seu exilio en Fez en 1493 ante unha posible rebelión.
Segundo unha lenda andaluza cando saíu de Granada camiño do exilio nas Alpujarras, no momento de coroar un outeiro, volveu a cabeza para ver a súa cidade por última vez e chorou mentres a súa nai lle dicía: Debido a isto ese outeiro recibe o nome do Puerto del Suspiro del Moro.
No seu exilio nas Alpujarras instalouse na poboación almeriense de Laujar de Andarax, sendo esta a súa última residencia na Península Ibérica antes de partir cara África.
Paz Lamela Vilariño
Paz Lamela Vilariño, nada en Caldelas (Antas de Ulla) o 19 de maio de 1940, é unha mestra e política galega.
Traxectoria
miniatura|Co seu fillo [[Pedro Rielo na presentación da novela deste Detrás dos perdidos na Libraría Paz de Pontevedra (04/12/2019)]] Diplomada en Maxisterio e Licenciada en Filosofía e Letras. Foi Inspectora de Educación. Víctor Manuel Vázquez Portomeñe nomeouna Directora xeral de Política Lingüística en novembro de 1983. En 1986 volveu reincorporarse como inspectora. Xubilouse en 2010.
Paz Lamela é a nai do escritor e xornalista Pedro Rielo. Tamén e cuñada de Isaac Rielo Carballo e Nicanor Rielo Carballo.
Millennium Stadium
O Millennium Stadium (en galés Stadiwm y Mileniwm) é o estadio nacional de Gales, localizado na súa capital, Cardiff. Neste recinto adoitan xogar as seleccións galesas de rugby e de fútbol mais tamén acolle outros grandes eventos coma o Rally de Gales (Wales Rally GB), etapa do Campionato Mundial WRC, o Gran Premio de Speedway de Gran Bretaña, boxeo e unha grande selección de concertos, con artistas como por exemplo Tina Turner, Madonna, The Rolling Stones ou o festival de Tsunami Relief.
miniatura|centro|300px|O Milennium Stadium por fóra.
O estadio abriu en xuño de 1999 e o primeiro grande evento internacional que acolleu foi un partido amigábel de rugby o 26 entre as seleccións de Gales e Suráfrica in a friendly. É o estadio con teito retractábel máis grande do mundo e o segundo en construírse en Europa destas características despois do Amsterdam Arena. Cando se acabou de construír este era o estadio máis grande do Reino Unido con capacidade para 74.500 espectadores, máis co tempo foi superado polo Twickenham Stadium, Old Trafford e o novo Wembley Stadium. Agora mesmo é o cuarto estadio en capacidade do Seis Nacións tras Twickenham, o Stade de France e o Croke Park, o máis grande.
Casar
O topónimo galego Casar pode referirse a:
Savassi
right|thumb|300px|[[Reloxo de sol, Savassi]] Savassi é un barrio nobre situado na rexional Centro-Sur de Belo Horizonte. É coñecida pola gran cantidade de bares e por un desenvolvido comercio, sendo unha das rexións máis prestixiosas da capital mineira.
A principios de 2006, antes da reunión do Banco Interamericano de Desenvolvemento, a prefectura devidiu o barrio Funcionarios, creando o barrio da Savassi e o da Boa Viaxe. A área ao nordeste continuou chamándose Funcionarios.
Bernicia
Bernicia (inglés antigo Bernice, Beornice, latín Bernicia) foi un reino anglosaxón establecido por colonizadores anglos do século VI no que agora é o sueste de Escocia e o nordeste de Inglaterra.
O territorio anglo de Bernicia era aproximadamente equivalente aos actuais condados de Northumberland, Durham, Berwickshire e East Lothian, e estendíase desde o Forth ao Tees. A principios do século VII uniuse ao seu veciño meridional, Deira, para formar o reino de Northumbria e as súas fronteiras expandíronse en consecuencia.
A Bryneich britoa
frameless|dereita|220px|[[Y Hen Gogledd ou "O Vello Norte"]]
Etimoloxía
Bernicia testemúñase no século IX na Historia Brittonum (§ 61) co nome galés de Berneich ou Birneich, na poesía en galés antigo e noutras partes baixo o nome de Bryneich ou Brynaich. Non está moi claro se esas formas representan unha versión galesa de Bernicia, ou reflicten o nome dun reino ou provincia britóns precedentes, que despois foi adoptado polos colonizadores anglos que o converteron en Bernice ou Beornice na lingua inglesa antiga. Acéptase usualmente a última hipótese, malia non haber consenso canto á etimoloxía. A que máis se cita é a que propuxo como hipótese Kenneth H. Jackson, quen dá o significado de "Terra dos pasos de montaña". A antiga derivación a partir do nome da tribo dos brigantes xa non se ten en pé por motivos fonéticos. Máis recentemente, porén, John T. Koch suxire que mentres que a forma primaria foi probabelmente *Bernech, se conbinou coa forma nativa *Brïγent da antiga ciuitas Brigantum como resultado da expansión angla nese territorio durante o século VII.
Sexa cal for a etimoloxía a catividade política nesta zona previa á chegada dos anglos vén suxerida por outra evidencia lingüística. Algúns centros anglos importantes de Bernicia levan nomes de orixe britoa ou son coñecidos por nomes britóns noutros lugares: Bamburgh chámase Din Guaire na Historia Brittonum; Dunbar (onde estivo preso San Wilfrid) representa Dinbaer; e o nome de Coldingham aparece en Beda como Coludi urbs ("Cidade de Colud"), onde parece que Colud representa a forma britoa, posibelmente da fortaleza de St Abb's Head.
Historia política e memoria
O reino britano da zona formouse a partir do que antes foran as terras meridionais dos Votadini, posibelmente como parte da división dun suposto 'gran reino setentrional' de Coel Hen no 420. Este reino setentrional recóllese nos estudosos galeses como Yr Hen Ogledd ou, literalmente, "O Vello Norte". Pode ser que o reino fose gobernado desde o lugar que posteriormente se converteu en Bamburgh, que figura nas fontes galesas como Din Guardi. Próximo a esta residencia de alto nivel está illa de Lindisfarne (antes coñecida, en galés, como Ynys Metcaut), que se converteu na sede dos bispos de Bernicia. Non se sabe cando os anglos deron rematado a conquista completa da rexión, pero é probabel que sobre o 604.
Reis da Bryneich britoa
Hai algunhas liñaxes en antigo galés de "Homes do Norte" (Gwŷr y Gogledd) que poden representar os reis do reino britano da zona que puido chamarse Bryneich. John Morris supuxo que a liña dun tal Morcant Bulc se refería estes monarcas, principalmente porque identificaba a este home como o asasino de Urien Rheged que estaba nese momento cercando Lindisfarne.
A Bernicia angla
frameless|dereita|220px Algúns dos anglos de Bernicia (inglés antigo Beornice) puideron estar empregados como mercenarios ao longo do Muro de Hadrián ao final do período romano en Britannia. Outros pénsase que migraron ao norte por mar desde Deira (inglés antigo Derenrice ou Dere) a principios do século VI. O primeiro rei anglo da lista histórica é Ida, de quen se di que obtivo o trono e o reino sobre o ano 547. Os seus fillos pasaron varios anos enfrontándose a unha coalición dos reinos britóns que os rodeaban ata que a súa alianza se converteu nunha guerra civil.
Unha Northumbria unida á forza
O neto de Ida, Æthelfrith (Æðelfriþ), uniu Deira ao seu propio reino pola forza sobre o ano 604. gobernou os dous reinos (unidos como Northumbria) ata que foi vencido e morto por Rædwald de Anglia IOriental (quen dera refuxio a Edwin, fillo de Ælle, rei de Deira) sobre o ano 616. Edwin converteuse en rei daquela. A primeira parte do reinado de Edwin estivo ocupada probabelmente en rematar coa resistencia dos exiliados britóns do antigo reino britano, que operaban desde Gododdin. Despois de vencer á restante poboación britoa da zona, volcouse en subxugar Elmet (un reino de lingua cúmbrica que existiu preto de Leeds) o que o levou a entrar en conflito directo con Gales.
Despois da desastrosa Batalla de Hatfield Chase o 12 de outubro de 633, na que Edwin foi vencido e morto por Cadwallon ap Cadfan de Gwynedd e Penda de Mercia, Northumbria volveu estar dividida en Bernicia e Deira. Bernicia foi gobernada brevemente por Eanfrith, fillo de Aethelfrith, pero ao cabo dun ano aproximadamente dirixiuse a Cadwallon para pedir a paz e matárono. O irmán de Eanfrith Oswald recrutou daquela un exército e venceu finalmente a Cadwallon na Batalla de Heavenfield en 634. Despois desta vitoria, Oswald parece que foi recoñecido como rei dunha ben unida Northumbria tanto polos de Bernicia como polos de Deira. Os reis de Bernicia prevaleceron a partir de entón nese reino, malia ter Deira os seus propios reis menores ás veces durante os reinados de Oswiu e o seu fillo Ecgfrith.
Reis de Bernicia
So poder de Deira (616 - 633).
Baixo Oswald fillo de Æthelfrith, Bernicia uniuse a Deira para formar Northumbria desde o ano 634 en adiante.
Distrito Katakwi
miniatura|Localización do distrito en Uganda Katakwi District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital Katakwi.
Limita co Distrito Napak polo norte, co Distrito Nakapiripirit polo leste, co Distrito Kumi polo sur, co Distrito Ngora e co Distrito Soroti polo suroeste e co Distrito Amuria polo oeste.
Foi creado en 1997, sendo anteriormente parte do Distrito Soroti. Atópase dentro da subrexión Teso, lar dunha poboación estimada de 2.5 millóns de persoas das etnias iteso e kumam. En xuño de 2005, a parte oeste do distrito separouse para formar o Distrito Amuria.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 118.900 habitantes.
A agricultura de subsistencia así como a gandaría son as principais actividades económicas do distrito.
Lagos, Nixeria
Lagos (en yoruba: Èkó) é a cidade máis poboada de Nixeria e de África, cunha poboación estimada de 21 millóns de persoas en 2015. A poboación estimada da cidade de Lagos foi de máis de 24 millóns en 2022; e ao redor de 30 millóns para a área metropolitana de Lagos, incluída a área suburbana que se interna no veciño estado de Ogun, facendo de Lagos a área urbana máis poboada de África. Lagos foi a capital nacional de Nixeria ata decembro de 1991, despois da decisión do goberno de Nixeria de trasladar a súa capital a Abuja, no centro do país. Lagos é un importante centro financeiro africano e é o centro económico do estado de Lagos e de Nixeria en xeral. A cidade foi descrita como a capital cultural, financeira e do entretemento de África, e ten unha influencia significativa no comercio, tecnoloxía, educación, política, turismo, arte e moda.Lagos tamén está entre as dez cidades e áreas urbanas de máis rápido crecemento do mundo. A megacidade ten o cuarto PIB máis alto de África e conta cun dos portos marítimos máis grandes e concorridos do continente. A área metropolitana de Lagos é un importante centro educativo e cultural da África subsahariana. Debido á gran poboación urbana e aos volumes de tráfico portuario, Lagos está clasificada como unha megacidade portuaria.
Historia
A rexión onde agora se localiza Lagos, metrópole de Nixeria, foi habitada orixinalmente polos awori, un subgrupo do pobo yoruba que habitou na zona no século XV, e polos binis no século XVI. Os awori mudáronse a unha illa que agora se chama Iddo e despois á illa máis grande de Lagos. Debido a que a zona estaba dominada polo entón expansivo Reino de Benín, a cidade chamouse Eko dende finais do século XVI ata mediados do século XIX. O nome de Eko foille dado por Oba Ado, un príncipe do reino de Benin. Eko segue sendo o nome nativo de Lagos ata a data.
Lagos foi o nome que recibiu a cidade polos foi un nome dado ao asentamento polos portugueses. Ao longo da historia, foi o fogar de varios grupos étnicos yoruba en guerra que se asentaron na zona. Despois do seu asentamento temperán pola nobreza Awori, o estado chamou por primeira vez a atención dos portugueses no século XV. O explorador portugués Rui de Sequeira visitou a zona en 1472, nomeando a zona arredor da cidade "Lago de Curamo". Tamén é probable que a cidade recibise o nome da cidade costeira homónima de Lagos, Portugal, na rexión do Algarve, dende onde partirían os mariñeiros e os colonos. miniatura|Ilustración de xornal de 1852 que amosa o bombardeo de Lagos polas forzas británicas.
A principios do século XIX, os británicos loitaron contra o comercio atlántico de escravos, e o seu Escuadrón de África Occidental, ou Escuadrón Preventivo como tamén era coñecido, continuou perseguindo barcos escravistas portugueses, estadounidenses, franceses e cubanos e impoñendo tratados contra a escravitude cos xefes costeiros de África Occidental con tanta tenacidade que crearon un forte presenza ao longo da costa de África occidental dende Serra Leoa até o delta do Níxer (actual Nixeria) e até o sur ata o Congo. En 1849, Gran Bretaña nomeou a John Beecroft Cónsul das Baías de Benín e Biafra, cargo que ocupou (xunto coa súa gobernación de Fernando Po) ata a súa morte en 1854. John Duncan foi nomeado vicecónsul e estaba situado en Whydah. Na época do nomeamento de Beecroft, o Reino de Lagos (baixo o goberno de Oba Kosoko) estaba na parte occidental do Consulado das Baías de Benín e Biafra, e era un porto clave para o comercio de escravos. En 1851 e coa presión dos escravos liberados que agora exercen influencia política e empresarial, Gran Bretaña interveu en Lagos no que hoxe se coñece como o bombardeo de Lagos ou captura de Lagos. resultando na instalación de Oba Akitoye e a expulsión de Oba Kosoko. Oba Akitoye asinou entón o Tratado entre Gran Bretaña e Lagos que aboliu a escravitude. A sinatura do tratado de 1852 iniciou o período consular na historia de Lagos no que Gran Bretaña proporcionou protección militar a Lagos.
Tras as ameazas de Kosoko e os franceses que estaban situados en Whydah, Lord Palmerston (primeiro ministro británico) tomou unha decisión que sinalou en 1861, "a conveniencia de non perder tempo asumindo o protectorado formal de Lagos". William McCoskry, o cónsul interino en Lagos co comandante Bedingfield convocou unha reunión con Oba Dosunmu o 30 de xullo de 1861 a bordo do HMS Prometheus onde se explicou a intención de Gran Bretaña e se requiriu unha resposta aos termos en agosto de 1861. Dosunmu resistiu os termos do tratado pero baixo a ameaza de lanzar un bombardeo en Lagos polo comandante Bedingfield, Dosunmu cedeu e asinou o Tratado de Cesión de Lagos o 6 de agosto de 1861.
miniatura|Lagos viviu unha protesta sobre o imposto sobre a vivenda e a terra en 1895. miniatura|Lagos Marina (arredor de 1900). miniatura|Vista aérea de Lagos en 1929. Lagos foi declarada unha colonia o 5 de marzo de 1862. O resto da actual Nixeria foi incautada en 1887, e cando se estableceu a Colonia e Protectorado de Nixeria en 1914, Lagos converteuse na súa capital, continuando como tal despois da independencia do país de Gran Bretaña en 1960. Xunto con emigrantes de toda Nixeria e outras nacións de África Occidental estaban os exescravos retornados coñecidos como crioulos, que viñan de Freetown, Serra Leoa, o Brasil e as Indias Occidentais a Lagos. Os crioulos contribuíron á modernización de Lagos, e o seu coñecemento da arquitectura portuguesa aínda se pode ver na illa de Lagos. Desde o século XIX, Lagos transformouse gradualmente nun crisol de africanos e europeos. As conexións ferroviarias e os cables telefónicos que conectan Lagos con Londres foran estabelecidos en 1886. A iluminación pública eléctrica foi introducida na cidade en 1898.
miniatura|[[Praza Tinubu en 1962 cunha fonte modernista.]] Lagos experimentou un rápido crecemento durante as décadas de 1960 e 1970 como resultado do boom económico de Nixeria. Antes da creación do Estado de Lagos o 27 de maio de 1967, Lagos, daquela a capital do país, era administrada directamente polo Goberno Federal como Territorio Federal a través do Ministerio Federal de Asuntos de Lagos, mentres que o concello de Lagos (LCC) gobernaba a cidade. Lagos, xunto coas cidades da daquela rexión occidental (Ikeja, Agege, Mushin, Ikorodu, Epe e Badagry), foron finalmente agrupadas para crear o Estado de Lagos. A cidade de Lagos dividiuse nas actuais sete áreas de goberno local (LGA polas súas siglas en inglés), mentres que as outras cidades constitúen agora 13 áreas de goberno no estado. Lagos desempeñou o dobre papel de ser a capital estatal e federal ata 1976 cando a capital do estado foi trasladada a Ikeja. Lagos viuse negativamente afectada durante o goberno militar de Nixeria. Ademais, o 12 de decembro de 1991, a sede do Goberno Federal tamén se trasladou formalmente a Abuja. Porén, Lagos segue sendo o centro financeiro do país e tamén creceu ata converterse na conurbación máis poboada do país.
Administración
miniatura|dereita|300px|Mapa das 16 áreas administrativas de Lagos. A área metropolitana de Lagos alberga 16 das 20 Áreas de Goberno Local do Estado de Lagos, ao mesmo tempo que contén o 88% da poboación dese estado. Segundo o censo do ano 2006 Lagos Metropolitana ten unha poboación de 7 937 932 habitantes, cifra amplamente superada na actualidade cos 12 millóns de habitantes da capital.
Este grande aumento no censo converte a Lagos nunha das cidades do mundo con maior crecemento demográfico, aumentando a súa área metropolitana en 275.000 persoas por ano.
Demografía
Lagos é a segunda cidade máis poboada de África, só superada por O Cairo, en Exipto, ocupa tamén o posto 29º do mundo.
Obas (Reis) da historia de Lagos
miniatura|dereita|O Oba Rilwan Akiolu nun acto con dignatarios estranxeiros en [[2006.]]
Ehmedê Xanî
Ehmedê Xanî, nado en Hakkari en 1650 e finado en Doğubeyazıt en 1707, foi un escritor, poeta, astrónomo e filósofo kurdo.
Traxectoria
Pertencía á tribo khani establecida na provincia Hakkari, na actual Turquía. Mudouse a Bayezid na provincia de Ritkan e alí se asentou. Máis tarde ensinoulles kurdo aos rapaces. Redactou un dicionario rimado árabe-kurdo co título de Nûbihar en 1683 para axudar os nenos no seu proceso de aprendizaxe. A súa obra máis importante é a clásica historia de amor kurda Mem û Zin (1692), considerada un dos piares e a epopea por antonomasia da literatura kurda, e onde Xanî fala da opresión dos kurdos e da falta dun rei que os unifique como pobo, o que fixo que moitos o consideraran o fundador do nacionalismo kurdo. Outra das súas obras é Eqîdeya Îmanê que é en parte poema e parte prosa, na obra explica os cinco piares da fe islámica. Publicouse por primeira volta en 2000, en Suecia. Tamén é autor do libro de astronomía e xeografía Erdê Xweda.
Hamás
Hamás (en árabe حماس, fervor, e acrónimo de Harakat al-Muqáwama al-Islamiya, حركة المقاومة الإسلامية Movemento de Resistencia Islámica) é unha organización político-relixiosa palestina que pretende a destrución de Israel e a creación dun estado islámico en Palestina.
Hamás fundouna Ahmed Yassin o 14 de decembro de 1987 na franxa de Gaza, coincidindo co levantamento popular, ou intifada, contra a ocupación israelí. Ten relacións estreitas cos Irmáns Musulmáns exipcios. En xaneiro de 2006 accede ao goberno de Gaza logo de vencer con claridade nas eleccións lexislativas.
16 de outubro
O 16 de outubro é o 289º día do ano do calendario gregoriano (290º nos anos bisestos). Quedan 76 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Günter Grass
Mortes
miniatura|100px|Auguste Beernaert
Outros
Os 366 días do ano
Castelo de Aguilar de Campoo
O Castelo de Aguilar de Campoo é un castelo de orixe medieval situado no concello de Aguilar de Campoo, Palencia, Castela e León, España.
Descrición
Trátase dun conxunto en ruínas de planta trapezoidal, do que aínda se conserva a maior parte do conxunto exterior, muros e torres. Aséntase sobre unha pena de 970 metros.
É un conxunto de arte románica que orixinalmente tiña dúas entradas: unha na fachada leste, de medio arco apuntado, sobre a que se achan restos dos escudos de armas; e outra no sector noroeste, xa tapiada e en mal estado de conservación.
A meirande parte dos grosos muros de grosa pedra tamén están en mal estado. Consérvanse restos das torres do recinto interior.
Historia
Señorío de Tello de Castela, herdado por Garci V Fernández Manrique de Lara, marqués de Aguilar de Campoo e V señor de Aguilar. A orixe do castelo é unha torre defensiva levantada na época da Reconquista, da que os primeiros testemuños documentais datan de 1039.
Foi reformado varias veces entre os séculos XII e XIV. A mediados do s XIV foi apresado nesta fortificación o cardeal Pedro Gómez Barroso por orde de Pedro o Cruel por censurar Sigüenza a prisión de Branca de Borbón ordenada polo seu esposo, o monarca castelán. Don Pedro era medio irmán de Tello de Castela, señor de Aguilar.
Phaethon
Phaethon (ás veces Phaeton) pode referirse a:
Faetonte
O nome de orixe grega Phaethon é normalmente traducido por Faetonte ou Faetón, que é o nome de diversos personaxes mitolóxicos ou históricos antigos e o nome que se lle deu a un planeta hipotético ou a certas carruaxes (ver as entradas correspondentes; por exemplo, Faetonte).
Distrito Kibuku
miniatura|225px|Kibuku localízase neste mapa co número 91. Kibuku District é un distrito da Rexión Leste de Uganda, nomeado así pola súa poboación capital, Kibuku.
Limita co Distrito Pallisa polo norte, co Distrito Budaka polo leste, co Distrito Butaleja polo sur e co Distrito Namutumba polo oeste.
Comezou a funcionar como distrito o 1 de xullo de 2010, anteriormente formaba parte do Distrito Pallisa.
Segundo o censo do ano 2002 tiña unha poboación estimada de 128.219 habitantes.
Bruce Davison
Bruce Davison, nado o 28 de xuño de 1946 en Filadelfia, Pensilvania, é un actor e director de cine estadounidense. Gañou o Globo de Ouro por Longtime Companion en 1991 e por Short Cuts en 1993 nas categorías de mellor actor secundario e por mención especial ó elenco coral. Tamén foi nomeado ós Premios Óscar por Longtime Companion. É coñecido entre outros papeis pola súa participación en X-Men e en X2 onde interpreta o "Senador Robert Kelly".
Premios
Premios Óscar
Premios Globo de Ouro
Illa de San Vicente
miniatura|250px|dereita|A illa desde a parroquia de [[Barbos, Ortigueira|Barbos.]]
A illa de San Vicente (illa de San Vicenzo) é unha illa galega da provincia da Coruña, situada na ría de Ortigueira. Pertence á parroquia ortigueiresa de Luama, e ten 5,7 hectáreas de superficie.
Continuidade uniforme
No espazo euclidiano \R, unha función é uniformemente continua nun intervalo \ A se para calquera  existe algún  tal que para todo x,y \in A se cumpre que se, entón
Illa de San Vicente
É de forma oval e está cuberta por unha masa arbórea na súa cara sur, protexida dos embates do Atlántico, mentres a cara norte está cuberta de toxeiras e matogueiras propias do litoral. Cando baixa a marea, a illa queda unida a terra mediante un extenso banco de area. Está nunha paraxe de alto interese ecolóxico (sub-rías de Ladrido e Baleo), polo que a illa, xunto coas marismas que a rodean están protexidas. Segundo menciona Julio Dávila Díaz na súa obra Geografía descriptiva de lacomarca de Ortigueira (1931), na Idade Media existiu na illa un pequeno mosteiro nun principio ocupado polos templarios e máis tarde polos franciscanos, do que aínda quedan algúns restos.
Continuidade uniforme
Unha función uniformemente continua difire dunha función continua na dependencia de \delta, pois no primeiro caso só depende de \epsilon, mentres que no segundo tamén depende do punto considerado. De aí a denominación de "uniforme".
Alcibíades Arosemena
Alcibíades Arosemena Quinzada, nado en Los Santos o 20 de novembro de 1883 e finado en Cidade de Panamá o 8 de abril de 1958, foi un diplomático e político panameño, presidente do seu país entre 1951 e 1952.
Linfocito T CD8+
O linfocito CD8+ ou linfocito T citotóxico é unha das células pertencentes ao sistema inmunitario. Procede da diferenciación tímica dun linfocito T.
Diferenciación a linfocito T CD8+ ou citotóxico
Cando o linfocito T inmaturo (procedente da medula ósea), chega ao timo, comeza a primeira maduración. Así, nos primeiros estadíos, a célula T comeza a producir o receptor de células T, de maneira asimétrica. Primeiro a subunidade β e logo a α. A gran maioría de TCRs expresados son o tipo αβ. Máis tarde comezan a expresar os complexos proteicos CD4 e CD8. Aqueles que produzan complexo CD8 serán os linfocitos CD8+ ou citotóxicos. Rematada a primeira fase de maduración, abandonan o timo e diríxense aos ganglios linfáticos.
Receptores de linfocito T
Artigo principal: Receptor de células T
Trátase de receptores específicos de linfocitos T, chamados TCR (T-cell receptor en inglés). Estes receptores son complexos proteínicos que constan de varias subunidades. Recoñecen complexos de histocompatibilidade I no caso dos linfocitos T citotóxicos.
Funcións
A función primordial é a de inducir apoptose en células potencialmente tumorais e infectadas. Ten as posibilidades de:
Regulación da actividade
O control destes linfocitos é múltiple:
Elvis Crespo
Elvis Crespo, nado en Nova York (Estados Unidos) o 30 de xullo de 1971, é un cantante portorriqueño de bachata, merengue e salsa. Foi chamado Elvis en referencia ao norteamericano Elvis Presley. Cando rapaz, mudou canda a nai a Guaynabo, Porto Rico, andou pasou a súa nenez e mocidade.
Comezou a súa carreira musical en 1998. Éxitos da súa autoría son "Píntame" ou "Suavemente".
Charles Nicolle
Charles Jules Henri Nicolle, nado en Ruán o 21 de setembro de 1866 e finado en Tunes, Tunisia, o 28 de febreiro de 1936, foi un médico francés, especialista en microbioloxía.
Traxectoria
É o autor desta profética sentenza referente á aparición de novas enfermidades: ''Así pois, haberá novas enfermidades. É un feito inevitable. Outro feito, tamén inevitable, é que nunca seremos capaces de localizalas nas súas orixes. Cando sexamos coñecedores desas enfermidades, xa estarán formadas, serán, por dicilo así, adultas. E aparecerán como apareceu Atenea, saíndo armada desde a cabeza de Zeus. Como as recoñeceremos, esas novas enfermidades, como poderiamos sospeitar a súa existencia antes de que se vistan con síntomas? Hai que resignarse á ignorancia nos primeiros casos evidentes. Ignoraranse, confundiranse con enfermidades existentes con anterioridade e só tras un longo período de ir ás cegas separaremos o novo tipo patolóxico do taboleiro das enfermidades xa clasificadas.''
Minor League Baseball
As Minor League Baseball (MiLB, do inglés: Ligas Menores de Béisbol) é unha xerarquía de ligas béisbol profesionais en América (con equipos nos Estados Unidos, o Canadá, México e a República Dominicana) que compiten a niveis inferiores á Major League Baseball ou Grandes Ligas (MLB). Estas competicións funcionan como cateogrías de canteira e formación de novos xogadores, aínda que están operadas todas como negocios independentes.
A maioría de ligas funcionan baixo unha organización coñecida como National Association of Professional Baseball Leagues (NAPBL), a cal opera baixo o mando co Comisionado do Béisbol. As outras ligas que non están baixo está organización reciben o nome de ligas independentes e non teñen ningunha ligazón coa MLB. Excepto a Liga Mexicana, os equipos das ligas menores adoitan estar relacionados con equipos da MLB, funcionando así como equipos de canteira ou "farm system". As competicións das ligas menores clasifícanse en diferentes clases en función do seu nivel, de maior a menor: Triple-A (AAA), Double-A (AA), High-A (A+), Single-A (A) e Rookie.
Movella de bico branco
A movella de bico branco ou mobella de bico branco (Gavia adamsii) é unha especie de ave gaviforme da familia Gaviidae que habita no Holártico. É unha ave acuática migratoria que cría no norte de Eurasia e norte de Norteamérica, e pasa o inverno nas costas do Pacífico norte e Escandinavia.
Cuthbert de Lindisfarne
Cuthbert ou san Curthbert, nado cara o 635 e finado o 20 de marzo de 687, foi un monxe, bispo e eremita orixinario do reino de Northumbria, probablemente de Dunbar, hoxe en Escocia. Outras fontes falan dunha orixe irlandesa, e Beda afirma que era britano.
Trala súa morte converteuse nun dos santos medievais máis importantes do norte de Inglaterra. O seu culto céntrase arredor da súa tumba na Catedral de Durham. É considerado santo patrón do norte de Inglaterra. A súa festividade conmemórase o 20 de marzo (Igrexa Católica e Igrexa de Inglaterra), tamén o 31 de agosto (Igrexa Episcopal dos Estados Unidos.) e o 4 de setembro (Igrexa de Gales).
Movella de bico branco
Descrición
A movella de bico branco en verán posúe unha plumaxe negra nas partes superiores cun denso debuxo de pintas brancas a modo de dameiro, mentres que as súas partes inferiores son brancas, e rodeando o seu pescozo presenta unha banda de finas liñas brancas e negras, a modo de colar incompleto por detrás. Caracterízase polo seu bico lixeiramente curvado cara arriba e de tonalidade branca ou amarelada, que o diferencia do resto de movellas. Mide uns 80 cm de longo e 130 cm de envergadura alar. En inverno as súas partes superiores vólvense de cor cincenta e a súa gorxa e pescozo vólvense brancos como o resto das partes inferiores.
Taxonomía e etimoloxía
A movella de bico branco é unha das cinco especies do xénero Gavia, o único xénero da familia Gaviidae e a orde Gaviiformes. A movella de bico branco foi descrita cientificamente polo zoólogo inglés George Robert Gray en 1859, co nome de Colymbus adamsii. Durante moito tempo estivo clasificada, como o resto da súa familia, xunto aos mergullóns na orde Colymbiformes. Cando se invalidou o xénero Colymbus e se separaron os colimbos dos mergullóns en dúas ordes distintas, Gaviiformes e Podicipediformes respectivamente, os seus integrantes trasladáronse ao xénero Gavia, proposto por Johann Reinhold Forster en 1788. Non se recoñecen subespecies da movella de bico branco malia a súa ampla distribución. Está estreitamente emparentada coa movella grande.
Cuthbert de Lindisfarne
Traxectoria
Medrou peto da abadía de Melrose, unha filial de da abadía de Lindisfarne (hoxe en Escocia). Sendo pasto, decidiu converterse en monxe por mor dunha visión na mesma noite da morte, en 651, de santo Aidan o fundador de Lindisfarne.
Louis Lucien Bonaparte
Louis Lucien Bonaparte, nado en Thorngrove (Worcestershire) o 4 de xaneiro de 1813 e finado en Fano (Italia) o 3 de novembro de 1891, foi un filólogo e político francés.
Movella de bico branco
Taxonomía e etimoloxía
O nome do xénero, Gavia, é un termo latino que designaba unha ave mariña non identificada, mentres que o seu nome específico, adamsii significa 'de Adams', en honra do médico naval e naturalista inglés Edward Adams, que en varias viaxes polo ártico debuxou e recolectou exemplares desta especie e moitas outras.
Cuthbert de Lindisfarne
Traxectoria
Durante un tempo realizou servizo de armas ao servizo de Oswiu de Northumbria fronte a Penda de Mercia. No 655, trala batalla de Winwidfield, na que morreu Penda, e chega-la paz marchou cara ó mosteiro de Melrose pedindo ser admitido na comunidade. A súa fama de piedade e dilixencia estendeuse rapidamente e, no 660, cando o abade de Melrose (Eata) recibiu uns terreos onde se fundou a abadía de Ripon, el e mais Cuthbert (en calidade de praepositus hospitum ou encargado dos hóspedes ou visitantes) foron os encargados de poñela en funcionamento. Porén, o ano seguinte, nas liortas entre a tradición céltica e a tradición romana para impor o tipo de culto nas illas, o rei Alchfrith de Deira, nas liortas entre a tradición céltica e a romana, cedeu a abadía a san Wilfrid e os monxes que seguían a tradición do cistianismo céltico tiveron que volver a Melrose.
Louis Lucien Bonaparte
Traxectoria
Fillo de Lucien Bonaparte e sobriño de Napoleón I foi Príncipe imperial desde o 22 de marzo de 1815, se ben o seu título non foi recoñecido en Francia ata o 21 de febreiro de 1853. Pasou a súa mocidade en Italia e non residiu en Francia ata 1848 cando foi elixido para a Asemblea Nacional por Córsega. Despois da caída de Napoleón III en 1870, volveu a Gran Bretaña.
Movella de bico branco
Distribución e hábitat
A movella de bico branco é unha especie que cría principalmente nas costas do Ártico, chegando ata o paralelo 78° N, e pasa o inverno nas augas costeiras do Pacífico norte e do noroeste de Noruega. A súa zona de cría rexístrase en Rusia, Canadá e Estados Unidos. Aínda que pasa o inverno principalmente ao norte do paralelo 50° N, a súa área de invernada esténdese cara ao sur ata o paralelo 35° N nas costas do Xapón, e observouse como divagante en máis de 20 países, incluídos algúns tan ao sur como México e España.
Cuthbert de Lindisfarne
Traxectoria
Cando a enfermidade golpeou o convento en 664, entre outros, enfermaron o prior Boisel e Cuthbert. Ao morrer o prior, Cuthbert foi elixido no seu lugar. Tralo sínodo de Whitby, nese mesmo ano, no que se impuxo a liturxia romana sobre a céltica, o principal defensor desta, Colman de Lindisfarne, coa maioría dos monxes da abadía, abandona o cargo de abade de Lindisfarne e marcha cara Irlanda, deixando no seu posto a Eata, que si acepta a nova liturxia. E Cuthbert, aínda que educado na liturxia céltica, tamén acepta o cambio e convértese no prior de Lindisfarne.
Louis Lucien Bonaparte
Traxectoria
Dedicado ao estudo comparativo das linguas europeas, foi un dos primeiros filólogos que estudou as falas vivas con métodos rigorosos por medio da comparanza lingüística. Promoveu a tradución do Evanxeo de San Mateo ao galego, nunha época na que aínda comezaba a tradición literaria moderna do galego. Bonaparte considerou demasiado castelanizada a primeira versión, feita por Vicente Turnes, e o encargo realizouno ao final José Sánchez de Santa María, ao que lle puxo prólogo e publicou en 1861 en Londres co título de Observaciones comparativas sobre la pronunciación gallega, asturiana, castellana y portuguesa. Desgrazadamente a tradución e o limiar de Bonaparte pasaron desapercibidos na Galicia da época, a pesar de ser a primeira tradución ao galego moderno (de non ter en conta a Parábola do Fillo Pródigo aparecida en 1857 nun libro de Magín Pers i Ramona en Barcelona e de autor descoñecido, aínda que pola escasa calidade da tradución seguramente non galego). Encargou a Manuel Fernández de Castro a tradución do Evanxeo de San Mateo ao asturiano central.
O seu labor filolóxico tivo máis transcendencia no caso do éuscaro. Louis realizou cinco viaxes a Euskal Herria entre 1856 e 1869. Froito do traballo de campo realizado e do labor dun bo número de colaboradores nativos foi a publicación de 33 escritos nos diversos dialectos do éuscaro ou relacionados con esa lingua, entre os que destacan Cartes des Sept Provincies Basques montrat la délimitation actuelle de l'Euskara et sa division en dialectes, sous-dialectes et varietés (1866) e Le verbe basque en tableaux (1869), exposición das formas verbais vascas en oito dialectos. Aínda hoxe a clasificación dialectal do vasco é a que el fixo, con algunhas modificacións.
Estudou tamén os dialectos ingleses, italianos, sardos e albaneses.
Movella de bico branco
Alimentación
Aliméntase principalmente de peixes, aínda que tamén come crustáceos, moluscos e anélidos. Atrapa as súas presas mergullándose.
Reprodución
Como os demais colimbos forma parellas duradeiras. Aínda que prefire as charcas e lagos de auga doce da tundra, a movella de bico branco tamén cría nos ríos, estuarios e costas baixas do ártico. En xeral evita as zonas forestais. A época de cría adoita empezar en xuño, aínda que depende da época na que se produza o desxeo primaveral. Como os demais membros da súa familia esta movella aniña preto da beira da auga. A cópula ten lugar en terra, sen un cortexo complexo. A femia adoita poñer dous ovos. Durante a época de cría a parella defende un territorio grande dos intrusos, aínda que máis adiante poden unirse a outros individuos nos puntos de boa pesca.
O Sabugueiro, A Capela, A Capela
O Sabugueiro é un lugar da parroquia da Capela, no concello da Capela, na comarca do Eume. No ano 2010 tiña 18 habitantes segundo datos do INE, deles 12 eran homes e 6 eran mulleres.
Cuthbert de Lindisfarne
Traxectoria
En 676, co permiso de Eata, abandonou Lindisfarne e adoptou unha vida solitaria de ermitán illado nunha gruta nas Illas Farne, fronte a actual Banborough (ou Bamburgh). Alí chegou a establecer leis especiais a fin de protexer aos paxaros que viñan aniñar nestas illas. Estas leis poderían ser as primeiras leis para protexer aos paxaros do mundo. Posteriormente, levou a cabo accións misioneiras dende Berwickshire até Galloway; fundou unha pequena capela en Dull (condado de Perth and Kinross, Escocia), cunha gran cruz de pedra e unha pequena cela para o seu uso dende a cal a través dunha fiestra bendicía aos fieis que se achegaban. O local foi transformado nun mosteiro e, posteriormente, na Universidade de St Andrews. Tamén se lle atribúe a fundación da igrexa parroquial de San Cuthbert en Edimburgo.
Durante o reinado de Ecgfrith, Lindisfarne medrou tanto que Teodoro, arcebispo de Canterbury decidiu dividir a diocese de Northumbria en 3 creando novas sés: Lindisfarne (ou Hexham) cabeza de Bernicia, York en Deira e Lindsey, nos novos territorios gañados a Mercia. En 684 Cuthbert foi ordenado bispo de Hexham por Teodoro de Canterbury, mais sendo reticente a abandonar o seu illamento, foi preciso que unha delegación máis grande, conducida polo propio rei Ecgfrith ou Egfrido de Northumbria, viñese convencelo. Inmediatamente trocou co Eata as sés episcopais: Eata pasou a Hexham e Cuthberth a Lindisfarne. Finalmente, foi consagrado en York o 26 de marzo de 685.
En 686, renunciou ao seu mandato como bispo e volveu ás Illas Farne, para prepararse para morrero. Foi enterrado en Lindisfarne mais o seu corpo foi levado a Melrose para evitar o saqueo dos viquingos sobre Lindisfarne en 875. Posteriormente foi levado á catedral de Durham onde a súa tumba recolle os restos co nome en latín: Cuthbertus. Foi o lugar de peregrincación preferido de até a época da Reforma anglicana.
8 Eyes
8 Eyes (エイト・アイズ) é un videoxogo de acción e plataformas desenvolvido por Thinking Rabbit para Nintendo Entertainment System. O xogo contén oito niveis, e pode ser xogado por un ou dous xogadores. Tamén contén unha gran e variada banda sonora, composta por Kenzou Kumei, con repertorio operístico con tres pezas para cada un dos oito niveis, situando a acción nunha parte diferente do mundo. Ten unha xogabilidade e gráficos semellantes a Castlevania.
Sinopse
8 Eyes está ambientado nun futuro post-apocalíptico, nun país en caos pola guerra nuclear. A civilización está a ser reconstruída polo Gran Rei, que ten o poder das oito xemas. As xoias, coñecidas como os 8 Ollos, que se formaron no centro de oito explosións nucleares, están destinadas a destruír a Terra. Os 8 Ollos teñen un poder misterioso que, en malas mans, poden provocar a fin do mundo. Os oito duques do Gran Rei queren roubar as xoias e involucrar a Terra nunha guerra de novo.
O xogador controla a Orin o Falconeiro e o seu falcón Cutrus. A súa misión é penetrar nos oito castelos dos Duques e recuperar os 8 ollos. Coa axuda de Cutrus, debe loitar contra os soldados dos Duques, mutantes da guerra nuclear e o duque de cada castelo para recuperar as xoias.
Kathleen de Leon Jones
Kathleen de Leon Jones (nada como Kathleen de Leon o 1 de setembro do 1977 en Manila, Filipinas) é unha actriz, bailarina e cantante australiana con ascendencia filipina.
Vida persoal
O 30 de abril de 2000, cando Leon tiña 22 anos, coñeceu o seu futuro marido, Daniel Jones.
Giacun Hasper Muoth
Giacun Hasper Muoth, nado o 29 de setembro de 1844 en Breil e finado o 6 de xullo de 1906 en Cuira, foi un historiador, escritor e poeta romanche sursilvan.
Infancia e xuventude
Naceu nunha aldea da rexión de Surselva, fillo de Gion Mattiu Muoth e de Maria Monica Cristgina, granxeiros. Entre 1859 e 1860 foi á escola de Feldkirch no Tirol. No curso seguinte estudou na Cuira e no de 1861/62 na abadía de Mustér. Nesta época descubriu o seu interese pola poesía, conservándose un anaco dun poema en alemán. De 1862 a 1865 realizou estudos no instituto de Schwyz e de 1865 a 1867 en Friburgo. Estudou tamén durante un tempo en Lausanne. O inverno de 1867/68 pasouno na súa localidade natal, e comezou escribiu a epopea longa Rhätus e o drama Jörg de Jörgenberg.
Múnic
No outono de 1868 marchou a Múnic para estudar na súa universidade, e alí permaneceu ata o outono de 1873. Esa época formativa e os seus profesores marcaráno fondamente. Para alimentarse e pagar o alugueiro deu clases privadas. En 1872 deuse a coñecer cunha obra lírica de temática rural,  Las spatlunzas que publicou na revista sursilvana Ligia Grischa. miniatura|Memorial dedicado a Giachen Casper Muoth
Volta aos Grisóns
Giacun Hasper Muoth foi un fervente defensor do romanche e un dos fundadores da Societad Retorumantscha da que foi vicepresidente ata a súa morte e un dos máis importantes colaboradores das  Annalas. En 1887 publicou no segundo tomo das Annalas unha das súas poesías máis coñecidas Al pievel romontsch, na que chama os seus compatriotas romanches a mudar a situación que vivía a lingua e que principia cos versos ''Stai si! defenda / Romontsch tiu vegl lungatg!'' (Érguete!, romanche,/ defende a túa antiga lingua). Entre 1994 e 2000 publicáronse en seis volumes as súas obras en romanche.
Salpornis
Salpornis é un xénero de aves paseriformes, un dos dous que conforman a familia dos cértidos, que comprende aos gabeadores máis típicos.
Características
De pequeno tamaño e aspecto típico dos gabeadores, a súa cola ten doce plumas, arredondadas nos extremos. A fosa nasal está libre, desprovista de serdas. A lingua termina en cinco serdas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1847 polo zoólogo inglés George Robert Gray.
Etimoloxía
O nome Salpornis está formado pos elementos do latín científico salp-, tirado, segundo algún s etimoloxístas, do termo do grego antigo σαλιγκτής salpinktḗs "o trompeta", e -ornis, derivado do grego antigo ὄρνις órnis, "paxaro".
Clasificación
No xénero recoñécense na actualidade dúas especies, unha que vive na India e outra de distribución africana, esta última considerada anteriormente como unha subespecie. Pero as diferenzas en tamaño, chíos e as secuencias do ADN mitocondrial apoiaron a división das poboacións africanas e indias, para formar a nova especie Salpornis salvadori.
Illinois
Illinois é un dos 50 Estados dos Estados Unidos de América. É o quinto estado máis poboado do país, cos seus 12 419 293 habitantes (en 2000). Cerca do 65% da poboación do estado vive na rexión metropolitana de Chicago, un dos maiores centros industriais e financeiros do mundo. Springfield é a capital do estado. Misioneiros franceses foron os primeiros europeos a exploraren a rexión. A palabra "Illinois" vén da pronunciación francesa da palabra algonquina illiniwek, que posúe dous significados 'o pobo' ou 'pobo superior'.
Salpornis
Clasificación
Daquela, no xénero recoñécense dúas especies, unha delas con dúas subespecies (ou tres, segundo os autores).
Illinois
O cognome do Illinois é The Prairie State, que en galego significa "O estado dos prados". Illinois caracterízase polo seu terreo pouco accidentado, relativamente plano, que cobre unha gran parte do estado. Outro cognome do estado é The Land of Lincoln. Moitos dos habitantes do estado fachendean do feito de que o presidente americano Abraham Lincoln pasou a maior parte da súa vida no estado. Está actualmente enterrado en Springfield.