cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
National Audubon Society
Perforacións de gas natural
A sociedade Audubon oponse ás perforacións para a extracción de gas natural en reservas nacionais. Non obstante, perforáronse pozos para a produción de gas natural no Paul J. Rainey Wildlife Sanctuary. A sociedade dixo que estaba legalmente obrigada a permitir a explotación de gas e petróleo no santuario segundo os termos da doazón desas terras feita polos propietarios orixinais. Porén, esta explicación foi discutida. A presenza de perforacións de petróleo e gas nos santuarios de Audubon foi utilizada para ilustrar a diferenza entre as tomas de decisións privadas ou públicas.
Premio Dan W. Lufkin de liderado medioambiental
O Premio Dan W. Lufkin de liderado medioambiental é un novo premio que leva o nome de Dan W. Lufkin para recoñecer o seu compromiso de toda unha vida co medio ambiente, e outórgase para honrar a persoas que dedicaron as súas vidas á conservación sobre o terreo. Como parte deste premio, o laureado recibe un premio en metálico de 100.000 dólares, pagado por un legado establecido pola familia de Dan e os seus amigos, para axudar nos seus esforzos conservacionistas. Este premio converterase nun premio senlleiro no campo da inovación na conservación. George Archibald foi o primeiro premiado con este galardón polos seus esforzos sen descanso para protexer todas as especies de grulas e os seus hábitats en todo o mundo. O Wall Street Journal destacou a Dan W. Lufkin como o Doante do día pola creación deste novo premio Audubon.
Informe sobre o cambio climático
En 2014, a Sociedade Audubon presentou o un informe titulado Audubon Birds and Climate Change, que considera que os cambios agardados no clima de Norteamérica terán un importante e negativo impacto sobre as aves dos Estados Unidos. O alcance do informe comprende 588 especies de aves e atopou que 314 delas poderían perder ata a metade da súa área de distribución climática ao longo do século XXI.
Liderado
David Yarnold converteuse en 2010 no 10º presidente de Audubon, expresando o seu compromiso de construír sobre o forte legado de conservación da organización e ampliou o seu compromiso de mellorar a calidade de vida das aves e persoas.
O plan da presidencia de Yarnold en Audubon é centrar o seu traballo de conservación ao longo das rutas migratorias das aves, as "superautoestradas no ceo" polas que viaxan millóns de aves cada primavera e outono. Yarnold é un antigo gañador do premio Pulitzer e editor do San Jose Mercury News. Uniuse a Audubon desde o Environmental Defense Fund, onde desempeñaba un papel líder na ampliación das asociacións con compañías e axudou a aumentar os ingresos.
Revista Audubon en español
A National Audubon Society publica en inglés unha revista bimensual chamada Audubon.
Desde 2016, os falantes de español teñen acceso en liña á Guide to North American Birds (Guía das aves de América do Norte) da Sociedade Audubon. Xunto coa guía de campo completa, o grupo de conservación de aves máis antigo do país, e un dos máis antigos do mundo, tamén traduciu a lista completa dos premiados da revista Audubon, e as noticias e actualizacións na web de Audubon.
Fulda
Fulda é unha cidade do estado de Hessen, Alemaña. Atópase á beira do río Fulda e é a sede administrativa do distrito homónimo (Kreis). En 1990, celebrouse o 30º festival de Hessentag nesta cidade.
250px|miniatura|Fulda.
Policarpo II, bispo de Bizancio
Policarpo II (grego: Πολύκαρπος Β΄, m. 144) foi bispo de Bizancio. Segundo as fontes antigas, durou no poder dezasete anos, pero o historiador da igrexa Nikiforos Kallistos menciona que Policarpo II foi o bispo de Bizancio durante tres anos (141-144). Sucedeu ao Bispo Fiz. Estivo no cargo so o goberno do emperador Antonino Pío. Sucedeuno Atenodoro
As reliquias de Policarpo II gardáronse nun cadaleito feito de mármore.
Susana López Abella
María Susana López Abella, nada en Taboada o 14 de maio de 1967, é unha xornalista e política galega do PPdeG.
Traxectoria
Cursou estudos de Dereito e Ciencias Empresariais na UNED. Foi delegada e locutora de Radio Faro de Chantada (1990-1999). Foi concelleira de Cultura e segunda tenente de alcalde de Chantada (1999-2003). Foi elixida parlamentaria pola provincia de Lugo nas eleccións autonómicas de 2001. Volveu a ser concelleira en Chantada en 2007, se ben o partido pasou á oposición, e en novembro de 2008 foi elixida presidenta do Partido Popular de Chantada en detrimento do exalcalde Manuel Lorenzo Varela Rodríguez, o cal motivaría a posterior escisión deste. Mantívose na presidencia ata en 2013 sen chegar a ser candidata á alcaldía, xa que en 2009 foi nomeada Secretaria Xeral de Familia e Benestar trala vitoria de Alberto Núñez Feijóo nas Eleccións ao Parlamento de Galicia de 2009, polo que renunciou como concelleira. Dende decembro de 2012 é Secretaria Xeral da Igualdade, cargo no que se mantivo tralos comicios de 2016 e 2020.
Distrito Moyo
miniatura|Localización do distrito en Uganda
Moyo District é un distrito da Rexión Setentrional de Uganda. Como moitos outros distritos, o seu nome provén da súa cabeceira, Moyo. Limita co Sudán do Sur polo norte e leste, co Distrito Adjumani polo sur, a través das augas do Nilo Branco, e co Distrito Yumbe polo oeste. Os estados sur-sudaneses de Ecuatoria Central e Ecuatoria Oriental forman o límite setentrional, existindo unha estrada entre Moyo e Kajo Keji, de Ecuatoria Central. A capital de Moyo atópase aproximadamente a uns 455 km, por estrada, ao noroeste de Kampala, a capital e maior cidade de Uganda.
Como na maioría dos distritos de Uganda, a agricultura é o alicerce principal da economía. O Nilo Branco é a principal fonte de peixe do distrito. Alén da gandaría, a apicultura, para producir mel, está gañando popularidade no distrito.
A poboación de Moyo segundo o censo do ano 2002 é dunha estimación de 199.900 persoas, sendo o 48.8% mulleres e o 51.2% varóns. Mais en toda a década do 2000, o Distrito Moyo experimentou en rápido crecemento de poboación, principalmente de refuxiados do Sudán do Sur. Tras a paz, pois o problema dos refuxiados diminuíu. Estímase que a poboación do distrito no 2010, era de aproximadamente 253.200 habitantes, tal como segue na táboa:
{| style="font-size:100%;"
Departamento de San Salvador
O departamento de San Salvador está localizado na zona central do Salvador. Ten unha superficie de 886,15 km², e conta con 2 233 696 habitantes. Foi creado en 1824. Divídese en tres distritos (Santo Tomás, San Salvador e Tonacatepeque), os cales divídense en 19 municipios:
Orxás, Pousada, A Pastoriza
Orxás é un lugar da parroquia de Pousada no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 9 habitantes (4 homes e 5 mulleres).
Olveira, Ribeira
Santa María de Olveira é unha parroquia situada no oeste do concello de Ribeira. Segundo IGE no 2018 tiña 1.181 habitantes (583 mulleres e 598 homes), distribuídos en 19 entidades de poboación dos que nove están habitados. Isto supón unha diminución en relación ao ano anterior cando tiña 1.218 habitantes.
Xeografía
As súas entidades de poboación son Agrelo, Os Agueiros, O Barreiro, Bretal, Campelos, Casanande, Cerradas, A Cocheiriza, Cristal, A Espiñeira, Iñeiras, O Monte da Laxa, Olveira, Olveira da Igrexa, Olveira de Arriba, Reirís, Sirves, O Souto e O Viso.
Bautista
Bautista pode referirse a:
Olveira, Ribeira
Historia
Trala caída do Antigo Réxime foi concello de seu entre 1812 e 1835, cando foi incorporada a Ribeira.
Bautista
Como antropónimo masculino e como apelido pode referirse a:
Olveira, Ribeira
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Olveira é de orixe románica (época da que conserva unha cripta, un Agnus Dei e dúas columnas cos capiteis), sendo reconstruída en 1742 en estilo neoclásico.
Bautista
Como topónimo pode referirse a:
Olveira, Ribeira
Patrimonio
A Igrexa Nova de Olveira (na Agra) foi construída en 1967 en estilo neoclásico. Con base de cruz latina, está construída en cachotaría. Conserva reliquias dos mártires do século III Nectario e Victorina.
O cruceiro do Viso é un cruceiro de capela. A furna está sobre un piar octogonal e base ortogonal en chanzos.
Festas
As festas patronais son o 13, 14 e 15 de agosto. O 30 de abril celébrase a festa das Dores no lugar de Sirves. O 4 de xuño é a festa da Angustia en Bretal. O 8 de setembro é a festa do Rosario en Olveira.
KK Budućnost
O KK Budućnost (do montenegrino: CB Futuro), coñecido por motivos de patrocinio como Budućnost VOLI, é un club de baloncesto profesional con sede na cidade de Podgorica, capital de Montenegro. Fundado en 1949, forma parte do club polideportivo Budućnost Podgorica. O equipo compite actualmente na Opportunity League, a máxima competición do baloncesto montenegrino, así como na Liga do Adriático, da que é membro fundador.
Historia
thumb|left|[[Duško Ivanović.]] O club foi fundado en 1949 cando a sociedade deportiva Budućnost decidiu formar un club de baloncesto masculino. O Budućnost participou na súa primeira competición en xuño de 1949, no terceiro Campionato de Montenegro. Case unha décade despois, en 1958, o Budućnost converteuse en campión de Montenegro por vez primeira. Por este resultado, o Budućnost tivo a oportunidade de xogar na clasificación para a Primeira División. Porén, as eliminatorias non se chegaron a disputar debido á decisión da Federación Iugoslava de outorgar o ascenso directamente ao Zastava de Kragujevac. Na tempada 1959–60, Budućnost converteuse en campión de Montenegro por segunda vez. As eliminatorias para o ascenso esta vez si se chegaron a disputar, con todo, o equipo, a pesar de xogar en casa, non conseguiu o ascenso.
Nos anos 1970, unha restructuración do baloncesto iugoslavo permitiu que o Budućnost xogase na Segunda División ao ser o campión de Montenegro. Con todo, o Budućnost tan só conseguiu disputar unha temporada na categoría. Regresaría á división de prata en 1974, onde comezaría a ser un dos mellores equipos. Así, na temporada 1979–80, o Budućnost ocupou o primeiro posto e clasificouse automaticamente para a Primeira División. Entre os xogadores destacaba Duško Ivanović. O ascenso de Budućnost á Primeira División trouxo un rexurdir da popularidade do baloncesto en Podgorica, daquelas Titogrado. Na súa temporada de estrea, o equipo acadou un éxito significativo rematando oitavo con 9 vitorias por 13 derrotas. Na temporada seguinte, o equipo logrou clasificarse para os cuartos de final do playoff tras vencer á Jugoplastika Split en tres partidos. Nos cuartos de final o equipo enfrontouse co Crvena zvezda, quen gañou dúas veces en Belgrado, mentres que o Budućnost gañou en Titogrado.
Outro gran avance na historia do club chegou na temporada 1985−86, ao acadar o club o terceiro posto e a clasificación para disputar a Copa Korać, a primeira participación do club na competición europea. No seu debut europeo o Budućnost consegiu tres vitorias e cinco derrotas. Con todo, despois duns anos de éxitos históricos para o club, o Budućnost descendeu ao final da tempada 1987−88 após ficar no último lugar con 6 vitorias por 16 derrotas. Porén, ao ano seguinte Budućnost ascendeu de novo para nunca volver a descender.
Na temporada 1995–96, o Budućnost gañou a Copa Iugoslava por primeira vez. No torneo final, celebrado en Nikšić, o Budućnost derrotou ao BFC Beočin e ao Partizan. A segunda Copa Iugoslava chegou por segunda vez na temporada 1997–98, tamén en Nikšić. Despois das vitorias na Copa, o equipo gañou tres títulos consecutivos de Liga. Após a independencia de Montenegro de Serbia e Montenegro en 2006, o Budućnost converteuse no novo equipo a vencer na renacida Liga de Baloncesto Montenegrina, sendo o gañador habitual da competición. Alén da liga montenegrina, o club participa na Liga do Adriático, a cal conseguiu gañar na temporada 2017−18.
Serbia e Montenegro
Copa
Montenegro
Liga
Copa
Internacional
'''Liga do Adriático
Bazal
O topónimo galego Bazal pode referirse a:
Amais, como apelido pode referirse a:
Pobo wayuu
Os wayuu (tamén chamados wayu, wayúu, guajiro, wahiro) son un pobo indíxena que habita na península da Guajira, no norte de Colombia e o noroeste de Venezuela. A lingua wayuu forma parte da familia lingüística das linguas macroarauacas.
Xeografía
miniatura|esquerda|200px|Territorio dos wayuu. Os wayuu habitan nun territorio de 15 300 km2 dentro do departamento de la Guajira, Colombia, e 12 000 km2 dentro do estado Zulia, Venezuela, na costa do mar Caribe. O clima da sabana xerófila ó sur e occidente (Baixa Guajira) e de estepa árida ou semiárida ó norte e leste (Alta Guajira), é cálido e seco. A pluviosidade desta rexión é moi reducida e só hai chuvias no juyapu, entre setembro e decembro. Na Alta Guajira está o denominado Macizo Guajiro conformado polas serras Macuira, Jala'la, Chiare, Cojoro e Cocinas e o cerro Epitsú, que acada até 900 msnm. Ó sur da baixa Guajira corren, cara ó oeste o río Ranchería e o río Limón cara ó leste.
A Bazoca
O topónimo galego A Bazoca pode referirse a:
Neue Slowenische Kunst
miniatura|dereita|220px|Logo. Neue Slowenische Kunst ("Nova Arte Eslovena" en alemán), tamén coñecido como NSK, é un colectivo artístico de gran controversia política, nado en Eslovenia en 1984, cando o país aínda formaba parte da República Federal Socialista de Iugoslavia. O nome en si mesmo é unha provocación, ó evocar ás ocupacións de Eslovenia por parte dos nazis durante a segunda guerra mundial.
Composición
O membro máis coñecido do colectivo é o grupo musical Laibach. Outros membros son IRWIN (pintura), Noordung (teatro; orixinalmente chamados Scipion Nasice Sisters Theater, tamén coñecido como Red Pilot), New Collective Studio (artes gráficas; tamén coñecido como New Collectivism), Retrovision (películas e vídeo), e o Department of Pure and Applied Philosophy (teoría).
Características
A arte de NSK adoita usar elementos e símbolos do totalitarismo ou de movementos nacionalistas extremos, de cotía reinventando o kitsch totalitario nun estilo visual con reminiscencias do dadaísmo. Os artistas da NSK adoitan xustapor símbolos de diferentes (e normalmente incompatibles) ideoloxías políticas. Así, un póster deseñado en 1987 causou un escándalo ó gañar unha competición da Celebración do Día da Mocidade Iugoslava (Yugoslavian Youth Day Celebration). No póster aparecía un cadro do artista nazi Richard Klein, reemplazando a bandeira da Alemaña nazi pola bandeira de Iugoslavia, e a aguia alemá por unha pomba.
Tanto IRWIN como Laibach comparten a idea de que a súa obra é máis da colectividade que do grupo individual. As cancións orixinais e arranxos de Laibach son sempre atribuídas ó colectivo; os artistas individuais non son nomeados nos libretos dos discos. mesmo houbo dous grupos distintos de Laiback facendo xiras á vez, ambos con membros orixinais do grupo. Similarmente, os artistas de IRWIN nunca asinan a súa obra individualmente. Pola contra, eles están "asinados" cun certificado ou selo que os aproba como unha obra do colectivo IRWIN.
Desde 1991, NSK proclama a constitución dun estado, similar ó doutras micronacións. Isto incluiría pasaportes, presentar os espectáculos como embaixadas ou mesmo terrritorios do seu suposto estado, e manter consulados en numerosos cidades, como Umag (Croacia) ou Florencia (Italia). NSK tamén ten impreso selos postais. Laibach, en 2006, gravou (algunhas máis ben son remezclas) o Himno Estatal de NSK no CD "Volk", aínda que o "himno" adopta a súa melodía doutras cancións de Laibach, como "The Great Seal". A versión de Laibach do himno de NSK inclúe unha voz computarizada recitando un extracto do famoso manifesto "We shall fight them on the beaches/We shall never surrender" de Winston Churchill.
O NSK foi obxecto en 1996 dun documental escrito e dirixido por Michael Benson, titulado Prerokbe Ognja ("predicións do lume"). No documental aparece entrevistado o teórico esloveno Slavoj Žižek.
Origami
miniatura|200px|Unha grúa e follas de papel do mesmo tamaño empregadas para facela O origami (折り紙) é a arte de orixe xaponesa do pregado do papel. Significa literalmente "Pregar" (oru, 折る) "Papel" (kami, 紙). En galego coñécese tamén como papiroflexia.
A través do tempo esta arte tivo outros nomes. Nos primeiros séculos da súa existencia chamábaselle Kami, homónimo da palabra empregada para espíritos dos deuses, polo significado que se creara para o papel. Séculos despois tomou o nome de Orikata, que se traduce por exercicios de dobrado. Non foi ata 1880 que apareceu a palabra Origami a partir das raíces Oru e Kami, antes mencionadas. Nun dos centros importantes para o xénero do origami en España, pola súa influencia musulmá, foi onde asignaron o vocábulo papiroflexia á arte xeométrica de facer pregados para conseguir figuras de papel.
Arte milenaria pouco coñecida
Esta tradición milenaria oriental, que se mantivo por xeracións, coñeceuse en Occidente desde hai séculos, pero actualmente poucas persoas saben exactamente o que é, os seus comezos e que beneficios trae practicala.
Sábese moi pouco acerca da arte de realizar figuras de papel, o origami. Esta é unha palabra que non escoitamos con frecuencia no noso contorno, e tan só circula a idea de que é unha moda, unha maneira máis de decoración con enxeño e orixinalidade.
En que consiste
O origami defínese como a arte educativa na cal as persoas desenvolven a súa expresión artística e intelectual. Tamén hai quen di que é a esencia que se esconde tras os dedos daqueles que pregan papeis para dar nacemento a innumerábeis figuras. Segundo Vicente Solozano a papiroflexia é unha ciencia expresada cos dedos.
Partindo dunha base inicial (cadrados e rectángulos xeralmente) obtéñense figuras que poden ir dende modelos sinxelos ata pregados de gran complexidade. Os suxeitos preferidos para modelar son animais e outros elementos da natureza (flores, árbores etc).
Non se debe confundir pregar papel con rachar ou cortar papel, é dicir o 'origami co kirigami e o maquigami, xa que son técnicas totalmente distintas. O kirigami é a técnica de cortar papel debuxado, empregando tesoiras. O termo deriva das palabras xaponesas kiru (cortar) e kami (papel). O maquigami é a arte e técnica de traballar o papel rachando, dobrando, enrugando etc, unicamente coas mans. O termo procede dos vocábulos quechua maqui (man) e kami (papel). Estas técnicas permiten e promoven o traballo en grupo, o desenvolvemento da creatividade, a integración de áreas e teñen ademais unha forte influencia no desenvolvemento da intelixencia emocional dos nenos ao influír positivamente na súa autoestima. É preciso aclarar que tanto o origami como o kirigami e o maquigami teñen beneficios e metas comúns, pero as técnicas difiren.
Historia
O origami ten dúas rutas de desenvolvemento e evolución: por unha parte está Xapón, e por outra a chegada do origami a Occidente.
O Origami no Xapón
As primeiras figuras do Origami remóntanse no Xapón ao Período Heian. A figura considerada máis antiga é a da bolboreta. Este pregado empregábase en vodas xintoístas, nas que se realizaban unha bolboreta femia e outra macho, que se introducían en dúas botellas de sake; durante a cerimonia mesturábase o contido das dúas botellas nunha soa, ofrecéndolla aos noivos como símbolo de amor eterno.
Cirrio pequeno
O cirrio pequeno (Apus affinis) é un paxaro apodiforme da familia dos apódidos.
Origami
O Origami no Xapón
O primeiro practicante do origami foi a Corte Imperial, que comezou empregándoo como recreación e pasatempo, logo como tradición cerimonial e máis tarde para dobrar cartas e poemas dunha forma delicada e significativa. A elección do papel e a forma de pregado teñen que ser acordes ao contido da nota, xa que eran decisivos para a consideración do remitente e influían na súa posición, tanto dentro da Corte do Emperador como para conseguir a atención dunha dama. A descrición da forma extraordinaria, delicada e tradicional dos pregados aparece aproximadamente no ano 1000 no libro Historia do Príncipe Genji, de Murasahi Sikibu.
Cirrio pequeno
Hábitat e reprodución
Ten unha distribución que vai dende a África subsahariana até o sur de Paquistán, a India e Sri Lanka. A diferenza do cirrio común, que vive máis ó norte, moitos cirrios pequenos son sedentarios, mais algunhas poboación son migratorias e pasan o inverno máis ó sur das súas zonas de distribución habitual.
Origami
O Origami no Xapón
No Período Kamakura, os Noshis pasan a ser, ademais dunha ofrenda relixiosa, regalos que se intercambian os guerreiros samurai, como símbolo de boa fortuna.
Cirrio pequeno
Hábitat e reprodución
O cirrio pequeno aniña en buratos de edificios ou cantís, e pon dun a catro ovos por niñada.
Origami
O Origami no Xapón
Co paso do tempo, tanto ricos coma pobres comezaron a facer pregados de papel (elemento que se converteu en fácil e barato de conseguir), que empregaban desde para rituais da vida cotiá como para a arquitectura. O Kami, como se chamaba orixinalmente o Origami, evolucionou no Período Muromachi, e converteuse nunha nova tradición que os pais transmiten aos fillos, ensinándolles a facer figuras milenarias como o "tzuru" (grou), o "yakko" (guerreiro xaponés) e o "sambo" (caixa de comida).
O furor desta técnica ten lugar no Período Edo, considerado o máis importante, xa que despois de longos disturbios internos e loitas de poder, nesta época reinou a paz e orde. Aparecen entón as escolas de etiqueta social, onde se ensinaba a cerimonia do té, posturas das flores segundo as ideas do Zen, poesía, realización de felicitacións con pregado artístico e realización dos noshis entre outras actividades. Neste período, no que a burguesía exerceu unha grande influencia sobre a arte e a literatura, a artesanía viviu un momento de florecemento.
A popular peza de teatro Chûshingura espertou unha grande afección a facer monicreques empregando papel pregado. Así mesmo apareceu a finais do século XVIII unha das primeiras representacións de papiroflexia, o libro titulado Chûshingura Orikata, escrito por un sacerdote que mostra en xilografía as figuras pregadas apropiadas para a peza de teatro antes mencionada. Destaca do desenvolvemento da vida cultural nesta época o feito de que por vez primeira establécense normas e indicacións de pregado para as figuras de papel máis coñecidas; pasa así o Origami de ser unha tradición oral a empezar a divulgarse de forma escrita. No ano 1797 o sacerdote anteriormente citado publica Sembatzuru Orikata ou, en galego, "O pregado dos mil grous"". Entre 1845 e 1850 aparece a colección de pregados máis importante no origami xaponés: Kan No Mado A Fiestra en pleno Inverno, escrita probabelmente por Adachi Katsuyuki. Os modelos do Kan No Mado son moi interesantes, destacando por exemplo as bolboretas macho e femia, diversos noshis pregados, a libélula, a grúa (ave imperial, símbolo de 1000 anos de vida), a tartaruga (alegoría, lonxevidade, 1000 anos de vida), a ra (regreso do amor e éxito profesional), o mono e, sobre todo, figuras humanas: o pallaso bailando, o loitador na area, diversas indicacións para o pregado de bonecos, o emperador, a emperatriz, e as damas de honra, entre outros. Pode que este manuscrito fora realizado para a festividade das rapazas, ou festividade dos bonecos, celebrada o 3 de marzo; trátase esta dunha cerimonia de purificación, onde todas as impurezas eran transmitidas aos bonecos de papel e logo tiradas ao río. Tamén para a festividade dos rapaces, que tiña lugar o 5 de maio, voábanse papaventos, e facíanse carpas de papel (que simbolizaban a tenacidade, perserverancia, dignidade e longa vida). Outras festas destacadas onde se empregaba a papiroflexia son: a festa da flor da cerdeira (do amor e do guerreiro), da ameixeira (para a xustiza e a esperanza), do aprendiz, da flor de loto, ...
Tradicións máis recentes, como a que se celebra cada 6 de agosto, recorda os 75.000 mortos que a bomba atómica causou en Hiroshima, facendo lanternas de papel que poñen a flotar en ríos, lagoas e lagos.
O Origami en Occidente
O origami chegou a Occidente cando xa rematara a Ruta da Seda do leste próximo. O papel fixo a súa aparición cando Marco Polo levou o origami no século XIII, pero non foi ben recibido polos europeos. En Occidente preferíase empregar o pergamiño para empapelar. O papel non durou máis que o pergameo pero finalmente foi aceptado debido ás súas vantaxes: era máis fácil de manipular e máis barato. O invento da prensa axudaría tamén máis tarde á súa aceptación.
miniatura|200px|Un exemplo de Origami modular.
As orixes do Origami en Occidente tamén se remontan á Invasión Árabe no século VIII, cando se trasladaban prisioneiros chineses á Samarcanda (ano 751). Destes prisioneiros aprenderon a facer e dobrar papel, comezando por figuras simples como animais. Desde que a relixión musulmá prohibiu a representación do ser humano ou de formas animais na arte (debido á crenza da idolatría das imaxes), as súas investigacións en papiroflexia orientáronse ao estudo de formas xeométricas e ao estudo matemático de patróns lineais que quedan ao dobrar o papel. A máxima expresión desta actividade foron os edificios de arquitectura mourisca, xa que para o seu deseño empregáronse estes mesmos patróns.
Perfil do solo
O perfil do solo é a exposición vertical de capas horizontais do solo, denominadas precisamente horizontes. Estes son o conxunto de calidades que lle son propias a un solo (textura, cor etc.). Nos solos pódense distinguir horizontes órganicos e minerais.
Origami
O Origami en Occidente
Como máxima expresión desta actividade foron os edificios de arquitectura mourisca, na cal utilizaron eses mesmos patróns no seu deseño. Existen actualmente unha infinidade de teoremas e principios relacionados co dobrado de papel, moitos dos cales desenvolveron novos conceptos de matemática aplicada como por exemplo na topografía. Despois de que os árabes foran expulsados de España durante a Reconquista, os españois quedaron cos deseños e desenvolvementos, incorporando formas que representen a natureza.
E como foi o encontro entre Oriente e Occidente?. Hai uns 100 anos tiveron lugar cambios decisivos no Xapón, xa que os americanos querían estender o seu comercio para a Asia e necesitaban concesións e socios nesta rexión. Baixo a ameaza de empregar as armas obrigaron aos xaponeses a abrir os seus portos. Xapón reabriu as súas portas ao mundo no ano 1854 polo comodoro norteamericano Perry, despois de séculos de illamento. Todos estes acontecementos sociais e culturais repercutiron de xeito significativa no Origami Clásico (o Orikata), nacendo así o Origami Moderno. No Origami Clásico recortábase, pegábase e pintábase. Para o Origami "as tesoiras son tabú", "a pintura débese evitar" e "a utilización do pegamento é impensábel". A forma pura, lograda soamente mediante o pregado, debe responder de si mesma. Non existe outro elemento de configuración que o material na súa estrutura, debuxo ou cor. Así os mestres xaponeses crearon as novas normas para o origami moderno.
Perfil do solo
Horizontes
Nun solo ben desenvolvido podemos distinguir tres horizontes:
Origami
O Origami en Occidente
Na Exposición Universal de París en 1878, durante o Período Meixí, fusiónanse os coñecementos orientais e occidentais, creando así un só origami, un só idioma, o cal evolucionara illadamente. A finais do século XIX, Friedrich Fröbel, incorpora e desenvolve o origami nas súas técnicas de ensino a nivel escolar, sendo adoptado axiña nos xardíns infantís xaponeses pola utilidade no preescolar para ensinar as figuras xeométricas, entre outros beneficios que brinda o origami na educación. Por esta época, un vendedor europeo levou a Toquio papel de cores, descoñecido aló, e tivo unha ampla acollida que fixo que o origami mellorara a súa calidade na realización dos modelos.
En América do Sur introduciu o origami na década de 1930 o escritor español Miguel de Unamuno, pioneiro no mundo da ciencia, e que tomaba en serio o facer "paxaros de papel", publicando varios libros de pregado, entre eles o ensaio "Amor e Pedagoxía", onde fala do origami no apéndice. Tamén os arxentinos Vicente Solorzano Sagredo e Ligia Montoya practicaron a papiroflexia dándolle grande importancia a esta arte de pregados e figuras inimaxinábeis. Durante esta mesma década, os educadores impuxeron que os estudantes nas súas creacións mostraran orixinalidade e creatividade, polo tanto, o origami foi rexeitado por faltar nos requisitos anteriores, mais asegurado o paperfolding pola súa historia milenaria, recobrou a súa popularidade unha vez máis grazas ao revolucionario do Origami do século XX: Akira Yoshizawa -o xenio do origami, quen realizou máis de 50.000 traballos e hoxe en día crea novos modelos prodixiosos- foi quen desenvolveu as novas formas de sobrevivir aos modelos tradicionais restablecendo o origami como forma de arte creativa, poñéndolle énfase na sensibilidade da forma e exactitude no plano a traballar. Os feitos e o renacemento que sufriu o origami ocorreu no Período Tashio.
Traballando nas ideas que axudaron a seguir en pé o origami, a mediados do Período Showa, Yoshizawa, coñece a Sam Randlett e para a década de 1950 crearon un código internacional para representar as dobreces que compuñan as figuras para poder ser realizadas, as cales son as que actualmente se utilizan como ferramenta para o desenvolvemento dos pregados. A partir deste sistema de liñas, a publicación de libros aumentou considerabelmente, inicialmente no Xapón con Isao Honda e logo en Inglaterra con Robert Harbin. Isto fixo que a xente comezara a agruparse e en 1958 creouse FOCA ("Friends of Origami Center of América", actualmente Origami USA), en 1967 a British Origami Society e así desenvolvéronse grupos en todos os países como Francia (1978) e España (1981). Actualmente existen autores de renome mundial como Kunihiko Kasahara e Tomoko Fuse no Xapón, Robert Lang e John Montroll nos Estados Unidos, Vicente Palacios en España, Peter Budai en Hungría (que publicou o seu primeiro libro aos 12 anos, actualmente ten 17). Á parte diso hai moitos origamistas, que aínda que non publicaron moito son moi coñecidos no mundo de origami, como Jeremy Shafer, Tom Hull e Mette Pederson nos Estados Unidos, Joseph Wu (quen manexa a páxina web mundial de origami, http://www.origami.vancouver.bc.ca ) no Canadá; Alfredo Giunta en Italia, Marteen Van Gelder nos Países Baixos e outros moitos que farían unha lista interminábel. Co paso do tempo, a papiroflexia pasou axiña ao esquecemento, mais seguía latente nas súas raíces, podéndose ver a maneira de como se volveu a recordar este preciosa arte reanudando a tradición do noshi colocándoo nun regalo recordando que o obsequiar este pregado, segundo a tradición xaponesa, é de boa sorte para quen a recibe.
Actualmente o origami está no Período Heisei, o cal é a etapa dun cambio de concepción acerca do origami. En anos anteriores tratábase como unha artesanía, agora como unha arte que se está considerando entre as afeccións intelectuais e científicas.
En Colombia estanse dando os primeiros pasos, existiron grupos illados e ditáronse cursos nos que a resposta dos participantes ao finalizalos é moi pobre. Nos últimos anos publicáronse artigos divulgativos en revistas e periódicos e apenas están chegando ás librarías e bibliotecas os primeiros libros especializados. Xa se realizaron oito (1997 a 2004) Encontros Colombianos de Origamistas e houbo moito interese dos participantes. A actividade principal é encontrar os origamistas ocultos en Colombia, xa que se sabe que existen moitos polo que se ve reflectido na actualidade, é dicir, hipoteticamente saen do nada as figuras, mais todas foron feitas por mans até agora descoñecidas.
Como podemos observar, o origami oferécenos a imaxinación e o papel necesario para elaborar o pensado e o inimaxinábel porque desde unha pequena grúa até un elegante cisne, desde unha tenra pelota até a esfera máis complexa, desde un gracioso sombreiro samurai até un sombreiro que, segundo como foi deseñado e é construído, pode ser graduado á cabeza de quen queira poñelo.
O anterior e moitas máis marabillas pódense encontrar explorando o origami; se se propón reunir os miles de figuras que existen, poderíase armar o noso mundo en papel, é dicir, todo o que constitúe o medio que nos rodea e no cal vivimos: Fauna e flora de todos os continentes, a vida urbana, ferramentas da nosa cotiánidade, até podemos incluír os nosos amigos de antano, os dinosauros e os amigos míticos como os dragóns, é máis, podemos complementalo con estrelas e outros astros que imiten o cosmos que nos ten a flote polo infinito. Coa papiroflexia pódese soñar e gozar dese sono materializándoo en papel, é invención e aplicación.
Xestur
Unha Xestur é unha sociedade anónima de ámbito provincial que se encarga da xestión do solo galego. Son dependentes das institucións galegas, de xeito que un 80% do seu capital é xestionado pola Xunta de Galicia, a través do Instituto Galego da Vivenda e Solo (IGVS); e un 20% do capital pertence ás diferentes deputacións provinciais.
Obxectivos das Xestur
As Xestur foron creadas pola Xunta de Galicia coa fin de descentralizar a xestión do solo. Así, existen catro xestures, unha por cada provincia galega.
Os principais obxectivos destes organismos son:
Momoiro Clover Z
Momoiro Clover Z (ももいろクローバーZ) é un grupo vocal feminino xaponés de pop fundado no ano 2008 pola axencia de talentos Stardust Promotion. Desde abril de 2010 é un quinteto.
Integrantes antigos
Outras
Sinxelos
* «Ikuze! Kaitō Shōjo ~Special Edition~» (行くぜっ！怪盗少女 ～Special Edition～) no 2012
Álbums
* no 2016
Videografía
miniatura|«Ikuze! Kaitō Shōjo»
Gran Premio de México de 1968
O Gran Premio de México de Fórmula 1 de celebrouse en Cidade de México o 3 de novembro de 1968. A carreira, que foi a décimo segunda e última da tempada de Fórmula Un de, a carreira foi o sétimo Gran Premio de México. A carreira levouse a cabo sobre 65 voltas ao circuíto de cinco quilómetros cunha distancia de carreira de 325 quilómetros.
Le Repas de bébé
Le Repas de bébé é un filme francés mudo en branco e negro dirixido e producido por Louis Lumière que foi estreado en 1895.
O filme formou parte da primeira presentación comercial do Lumière Cinématographe o 28 de decembro de 1895 no Salon Indien, Grand Café, 14 Boulevard des Capucines, París.
Sinopse
O filme consiste nunha curta de Auguste Lumière, a súa muller e o seu bebé tomando o almorzo.
Josh Klinghoffer
Joshua Adam "Josh" Klinghoffer, nado nos Ánxeles (California) o 3 de outubro de 1979, é un guitarrista estadounidense. En 2010 converteuse en guitarrista dos Red Hot Chili Peppers, substituíndo na banda o seu amigo e frecuente colaborador John Frusciante. En 2019 deixou a banda californiana, sendo substituído de novo por John Frusciante.
Klinghoffer ademais é o líder de Dot Hacker, foi membro de Ataxia, con Frusciante, The Bicycle Thief e Warpaint. Ademais gravou e tocou en directo con grupos coma Gnarls Barkley, PJ Harvey, Beck, The Butthole Surfers, Golden Shoulders e Vincent Gallo entre outros.
Koyaanisqatsi
Koyaanisqatsi, tamén coñecido como Koyaanisqatsi: Life Out of Balance, é un filme experimental de 1982 dirixido por Godfrey Reggio. A música é obra de Philip Glass e a fotografía de Ron Fricke. O filme componse de escenas en slow motion e time-lapse de cidades e paisaxes naturais ó longo dos Estados Unidos de América. É un poema visual que non contén ningún diálogo nin narración: o seu sentido estabelécese pola xustaposición de imaxes e música. Reggio explicou a carencia de diálogo declarando "non é por falta de amor á lingua que estes filmes non teñen palabras. Débese, dende o meu punto de vista, a nosa linguaxe está nun estado de grande humillación. Xa non describe o mundo no que vivimos". Na lingua hopi, a verba Koyaanisqatsi quere dicir "vida desequilibrada". O filme é o primeiro da coñecida como triloxía Qatsi e foi seguido por Powaqqatsi (1988) e Naqoyqatsi (2002). A triloxía amosa diferentes aspectos da relación entre humanos, natureza e tecnoloxía. Koyaanisqatsi é o máis coñecido da triloxía e é considerado un filme de culto. Porén, por mor de temas de dereitos de autoría, o filme estivo fóra de publicación durante a maior parte da década de 1990.
Nathan Lee Chasing His Horse
Nathan Lee Chasing His Horse, nado o 28 de abril de 1976, é un actor da tribo síux dos lakota. É membro da Reserva India de Rosebud, fillo do Xefe Joseph Chasing Horse e de Winifred Chasing Horse.
Chasing His Horse actuou no papel de Sorrí Moito (en lingua lakota: Iȟá s’a) na película de Kevin Costner Dances with Wolves. Posteriormente actuou en tres filmes para televisión con Eric Schweig: The Broken Chain, Into the West e Enterrádeme o corazón en Wounded Knee.
Ademais da súa carreira no cine, Nathan Chasing His Horse é un recoñecido médico, que vive do xeito tradicional dos lakota.
Sergipe
Sergipe é o máis pequeno dos vinte e sete Estados do Brasil. Está localizado na Rexión Nordeste e ten como límites Alagoas ao norte, o Océano Atlántico ao leste e Baía ao sur e ao oeste. Ocupa unha área de 22.050,4 km², sendo un pouco máis extenso que Israel. A súa capital e cidade máis populosa é Aracaju, sendo outras importantes cidades do Estado Lagarto, Itabaiana e Estância.
Historia
En 1575, os xesuítas intentaron colonizar as terras do actual estado de Sergipe, pero soamente en 1590 os indíxenas foron derrotados definitivamente por Cristóvão de Barros, fundador do forte e da freguesía de São Cristóvão. Entre 1637 e 1645, a rexión estivo baixo o dominio dos holandeses, período no cal a súa economía foi bastante prexudicada. Coa recuperación das terras polos portugueses, desenvolveuse a cultura de cana de azucre e a gandería.
En 1820 fíxose unha capitanía autónoma, separada de Baía. Coa independencia do Brasil, Sergipe foi transformado en provincia do Imperio. Durante o século XIX, as plantacións de algodón pasaron a ter importante papel na economía. En 1855, a capital foi transferida de São Cristóvão ao pobo de Aracaju. Na segunda metade do século XX, os escritores Tobias Barreto e Sílvio Romero proxectaron o estado no panorama cultural do país.
Xeografía
Tal como case todos os estados da Nordeste, o interior do estado de Sergipe está case totalmente cuberto pola caatinga, a vexetación do semiárido brasileiro. O litoral é caracterizado pola presenza de mangleirais e praias de area. Unha pequena extensión de selva tropical acompaña partes da costa. O Río São Francisco forma o límite norte do estado e recibe as augas de parte dos ríos do norte e leste do estado.
Economía
esquerda|miniatura|200px|O centro de [[Aracaju.]] A economía de Sergipe baséase principalmente no cultivo de cana de azucre. As súas extensas plantacións, beneficiadas por un chan fértil, producen máis de 1,4 millón de toneladas de azucre por ano. Ao contrario de moitos estados brasileiros, a creación de gando non é moi importante.
Ademais da cana, son cultivados a mandioca (617.400 t por ano), a laranxa (14,4 millóns de froitos) e o coco. O zume de laranxa representa uns 60% das exportacións do estado. A extracción de sal mariña tamén é importante, e tamén existe unha pequena industria de artefactos de coiro. O goberno brasileiro ampliou a explotación de petróleo e gas natural no estado.
Destácanse no turismo a capital, Aracaju, e a veciña Barra dos Coqueiros, coas súas praias, e a cidade histórica de São Cristóvão.
Pelleas
dereita|miniatura|250px|Sir Pellias, O Cabaleiro Xentil, por [[Howard Pyle de The Story of King Arthur and His Knights. (1903)]] Pelleas, tamén coñecido como Pellias, é un cabaleiro da Táboa Redonda e un personaxe recorrente nas lendas da Materia de Bretaña.
Nalgunhas versións tamén é un dos nomes que se atribúen ó Rei Pescador ou Rei Tolleito. Descende dunha estirpe de custodios do Santo Graal, establecida por Xosé de Arimatea, e é o pai de Eliazer e de Elaine, nai de Galaaz. Pelleas vive no castelo de Corbenic en Listenois. Tanto Pelleas como o seu parente Pellam aparecen no ciclo artúrico Lancelot-Graal, e en obras posteriores como Le Morte d'Arthur.
Polo (vestimenta)
miniatura|200px|Cabeza feminina levando un polo. Bronce da segunda metade do século VII a.C., de [[Illa de Creta|Creta.]]
O polo ou polos (do grego antigo πόλος, pólos, en plural poloi) é un gorro ou coroa cilíndrica que usaban as deusas mitolóxicas do Antigo Oriente Próximo e Anatolia, e adoptado polos antigos gregos para representaren ás deusas nai Rea, Cibeles e Hera.
A palabra tamén significaba, entre outras cousas, "eixe da esfera celestial", e "polo deste eixe". , e deste termo é de onde derivan os polos celestes e, en cosecuencia, os xeográficos, os eléctricos e os magnéticos.
A miúdo estaba aberta pola parte superior cos cabelos caendo sobre os lados; outras, como un bonete alto e torreado, como unha coroa mural ou, simplemente, podía ter a forma dun anel alto.
Durante a época clásica, as mulleres mortais non parece que levaran polos (poloi), pero son comúns en estatuas de terracota de mulleres da época micénica, polo que a súa representación en estatuas de deusas pode ser visto como un arcaísmo deliberado.
Algúns polos parece que estaban feitos con tecido, aínda que o material usado non está claro. Non se encontrou ningún en escavacións arqueolóxicas, o que suxire que non estaban feitos de metal.
O Outeiro, Pousada, A Pastoriza
O Outeiro é un lugar da parroquia de Pousada no concello lucense da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 14 habitantes (7 homes e 7 mulleres).
Conurbación do Delta do Yangtzé
A conurbación do delta do Yangtzé é unha megalópole do centro leste da China que se está conformando na parte sur do delta do río Yangtzé, entre a súa desembocadura e o lago Tai, e con Shanghai como cidade máis grande e importante.
Localización e características
Cara o oeste conúrbase coa área de Suzhou, antiga e bela cidade á beira do Gran Canal; despois aparece a área de Wuxi, industriosa cidade coñecida coloquialmente como "pequena Shanghai"; e finalmente, no extremo occidental da conurbación, sitúase a área de Changzhou, a máis pequena de todas.
O dinamismo da rexión nestes últimos anos ten sido enorme, tras da súa elección coma Zona Económica Especial, aberta o investimento foránea. A construción de todo tipo de grandes infraestruturas non cesa día a día e estanse propoñendo novos e xigantescos proxectos (pontes, portos, autoestradas e ferrocarrís) que farían posible, no medio prazo, a incorporación á megalópole das áreas metropolitanas veciñas ata Nanjing polo oeste e Hanzhou e Ningbo polo sur.
Mihai Eminescu
miniatura|Mihai Eminescu.
Mihai Eminovici, coñecido como Mihai Eminescu, nado o 15 de xaneiro de 1850 e finado o 15 de xuño de 1889, foi un poeta romántico, o máis célebre de Romanía e da República de Moldavia. A súa obra está traducida a máis de 60 idiomas.
Os seus poemas máis coñecidos son Luceafarul (Hypérion) - Lucifer, Odă în metru antic (Oda en metro antigo), e as 5 Scrisori (Epístolas). Eminescu era un membro activo da sociedade literaria Junimea, traballando como editor en Timpul, o xornal oficial do Partido Conservador.
Obra
Os seus poemas máis importantes son:
Gándaras de Budiño
As gándaras de Budiño son un espazo natural declarado zona especial de conservación (ZEC) que está formado por un conxunto de lagoas, balseiros e regatos no curso do río Louro nos concellos do Porriño, Salceda de Caselas e Tui, preto da vila do Porriño. É unha das maiores extensión de lagoas e outras augas continentais de Galiza.
Patrimonio arqueolóxico
Nas Gándaras de Budiño atopouse unha estación do Paleolítico inferior en 1961. Descubriunas o francés Henri Noon, realizando unhas investigacións xeomorfolóxicas, e Emiliano Aguirre investigouna en 1963. Henri Noon publicou en 1966 investigacións detallando como ese asentamento tiña referencias estratigráficas detalladas.
Existen cinco niveis arqueolóxicos. No quinto no que se atoparon útiles e clasificaronse como achelenses ou camposanquienses que corresponden a un depósito do Plistoceno medio. Os materiais utilizados para a fabricación dos útiles foron o cuarzo e a cuarcita (nunha proporción mínima o cristal de rocha), téndose destinado cada tipo de cuarzo a un útil distinto. Técnicas de datación con carbono 14 indican unha idade deses restos de entre 182-28.7 mil anos. A estratigrafía corresponde ao Würm I local, que equivale aos Würm I e II europeos.
Toli Morilla
Toli Morilla é un cantautor asturiano.
Jacques Arcadelt
Jaques Arcadelt, nado en 1500 e finado en 1568, foi un compositor renacentista da escola francoflamenga, un dos máis célebres do XVI, discípulo de Josquin des Prés e de Philippe Verdelot.
Traxectoria
A súa traxectoria musical desenvolveuse basicamente en Italia e en Francia. Cultivou todos os xéneros do momento, tanto relixiosos (misa, motete), coma profanos (madrigal, chanson).
Lyncar
Lyncar foi un construtor de Fórmula 1 do Reino Unido. Só participou en 2 grandes premios, os Gran Premio do Reino Unido de e, participando cun total de 2 coches.
A participación de Lyncar na F1 foi en gran parte debido á insistencia do mecánico de McLaren e corredor afeccionado John Nicholson, que participara con grande éxito nunha tempada cun Lyncar na Fórmula Atlántico. Encargou a Martin Slater a construción dun Lyncar de Fórmula Un para el, co que participou en carreiras fóra de campionato e nos Gran Premio do Reino Unido de e, clasificándose para o último.
O coche foi posteriormente cedido a Emilio de Villota para participar no Campionato Británico de Fórmula 2.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Días dos Caídos (Estados Unidos)
miniatura|250px|As lápidas do [[cemiterio Nacional de Arlington adornadas por bandeiras estadounidenses nun fin de semana do Día dos Caídos en guerra.]] O Día dos caídos en guerra ou Memorial Day é unha data conmemorativa de carácter federal que ten lugar nos Estados Unidos de América o último luns de maio de cada ano, co obxectivo de lembrar as soldados estadounidenses que morreron en combate. Inicialmente foi estabelecido para conmemorar os soldados caídos da Unión americana que participaron na guerra civil estadounidense, aínda que trala primeira guerra mundial foi estendido para render homenaxe a tódolos soldados estadounidenses falecidos nas guerras nas que participou ese país.
Comezou como un ritual de conmemoración e reconciliación trala guerra civil, aínda que posteriormente, a principios do século XX, empeza a ser visto como unha ocasión para render homenaxe ós mortos en xeral. Tal é así que os cidadáns visitan as tumbas dos seus parentes falecidos, sirvan no exército ou non. Así mesmo converteuse nun día de reunión familiar, onde a xente realiza diversas actividades recreativas como ir de compras ou pasar un día na praia, e de eventos masivos a nivel nacional, tales como as 500 millas de Indianápolis, que se disputan nesta data anualmente dende 1911.