cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matsuo Basho
Traxectoria
A pesar do seu éxito, vivía insatisfeito e solitario. Comenzou a practicar a meditación zen, pero non parece que lograra recuperar a tranquilidade de espírito. No inverno de 1682 incendiouse a súa cabana e, pouco despois, a comezos de 1683, a súa nai morreu. Con todos estes acontecementos, viaxou a Yamura para quedar en casa dun amigo. O inverno de 1683 os seus discípulos regaláronlle unha segunda cabana en Edo, pero o seu estado de ánimo non mellorou. En 1684, o seu discípulo Takarai Kikaku publicou unha recompilación de poemas seus e outros poetas, Minashiguri(虚栗), Castañas arrugadas. Máis tarde, ese mesmo ano, deixou Edo para realizar o primeiro dos seus catro grandes viaxes.
Estilo
Bashō non se limitou ás fórmulas tradicionais do xénero, relativas á representación das estacións (kigo) se non que tiña un estilo mais realista e emotivo.
"Non sigas as pegadas dos antigos, busca o que eles buscaron"
Obras
miniatura|Monumento cun poema de Bashō, en Yokkaichi (Mie).
Ecografía Doppler
200px|miniatura|Ecografía Doppler da [[arteria carótide interna.]] A ecografía Doppler, ou simplemente eco-Doppler, é unha variación da ecografía convencional baseada nunha combinación da tecnoloxía de ultrasóns coma no aproveitamento do efecto Doppler.
Esta técnica emprégase especialmente para observar os vasos sanguíneos, xa que polo xeral son inaccesíbeis por visión directa. A técnica permite observar se o fluxo de sangue se dirixe cara á sonda ou se se afasta dela, así coma a velocidade de dito fluxo.
My Iron Lung
My Iron Lung é o terceiro EP da banda inglesa de rock alternativo Radiohead, publicado o día 24 de outubro de 1994. A canción do título aparece no segundo álbum de estudio do grupo, The Bends (1995). O EP tamén contén descartes das sesións dese disco, compilando temas que foran caras b dos sinxelos de "My Iron Lung" en distintos mercados. My Iron Lung foi orixinalmente editado só en Australia, pero na actualidade está dispoñible en todo o mundo.
Josu Anuzita Alegría
Josu Anuzita Alegría, nado en Bilbao o 13 de xaneiro de 1964, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol español. Xogaba de porteiro.
Traxectoria
Desde a campaña 1986–87 ata a 1989–90 foi porteiro do Sestao Sport, con quen debutou en Segunda División o 6 de decembro de 1987, nunha vitoria contra o Real Burgos (0–1).
Na tempada 1990–91 foi contratado polo Deportivo da Coruña, desplazando ao porteiro titular Jorge García Santos. Nesa campaña logrou o ascenso a Primeira División. Na tempada 1991–92, coa chegada de Francisco Liaño, estivo á sombra do meta cántabro, aínda que tivo a súa oportunidade na segunda volta do campionato, onde xogou 12 partidos (da xornada 20 á 31). Na tempada 1992–93 tan só xogou un encontro co conxunto galego, na derrota fronte ao Atlético de Madrid no estadio Vicente Calderón (2–1). Tras esa campaña rematou a súa vinculación co Deportivo.
Na tempada 1993–94 fichou polo Cádiz CF de Segunda División. No club andaluz, pese a cambiar de adestrador en tres ocasións, mantivo a titularidade practicamente todo o campionato, xogando 29 encontros. Ao final, o Cádiz CF descendeu a Segunda División B como último clasificado.
Na tempada 1995–96 fichou polo acabado de ascender UD Salamanca, como porteiro suplente de José Ignacio Aizpurúa. Nesta campaña participou tan só en 2 encontros.
Na actualidade é adestrador en Lezama, o campo de adestramento do Athletic Club. Anteriormente foi adestrador do Arenas Club de Getxo (2007–08).
Azucena Villaflor
Azucena Villaflor, nada en Avellaneda (provincia de Buenos Aires) o 7 de abril de 1924 e finada cara a decembro de 1977, foi unha activista social arxentina, unha das fundadoras da asociación das Nais de Praza de Maio, dedicada a buscar aos "desaparecidos" durante a guerra sucia na Arxentina.
A súa vida
Procedía dunha familia de clase obreira. A súa nai, Emma Nitz, deuna a luz con só quince anos; o seu pai, Florentino Villaflor, tiña 21, e traballaba nunha fábrica de la. Varios membros da familia do seu pai foran militantes peronistas.
Aos dezaseis anos empezou a traballar como telefonista nunha empresa de electrodomésticos. Alí coñeceu a Pedro De Vicenti, delegado sindical, con quen casou en 1949 e con quen tivo catro fillos.
O 30 de novembro de 1976, oito meses despois do comezo da ditadura militar que se chamou eufemísticamente "Proceso de Reorganización Nacional", un dos fillos de Azucena Villaflor, Néstor, e a noiva deste, Raquel Mangin, foron secuestrados. Villaflor iniciou a súa procura, dirixíndose ao Ministerio de Interior, e intentando solicitar a axuda do vicario militar Adolfo Tortolo (aínda que só conseguiu falar co seu secretario, Emilio Grasselli). Durante estas xestións, coñeceu a outras mulleres que estaban buscando tamén a parentes desaparecidos.
O seu secuestro, desaparición, tortura e morte
miniatura|Cinzas de Azucena Villaflor, na Pirámide de Mayo. Ese mesmo ano, o 10 de decembro, Día Internacional dos Dereitos Humanos, as Nais publicaron un anuncio no xornal cos nomes dos seus fillos desaparecidos. Aquela noite, Azucena Villaflor foi secuestrada por un grupo armado na súa casa en Villa Dominico, en Avellaneda, Buenos Aires. Segundo testemuños, foi recluída no campo de concentración da Escuela de Mecánica de la Armada, ESMA, onde actuou, entre outros represores, Alfredo Astiz.
Identificación do seu corpo e enterro
O 20 de decembro de 1977 comezaron a aparecer cadáveres provenientes do mar nas praias da provincia de Buenos Aires á altura dos balnearios de Santa Teresita e Mar do Tuyú. Os médicos policiais que examinaron os corpos nesa oportunidade rexistraron que a causa da morte fora "el choque contra objetos duros desde gran altura", como indicaban o tipo de fracturas óseas constatadas, sucedidas antes da morte. Sen realizar máis investigacións as autoridades locais dispuxeron de inmediato que os corpos fosen enterrados como NN no cemiterio da próxima cidade de General Lavalle.
En 1984 no marco da investigación da CONADEP e do Xuízo ás Xuntas realizáronse escavacións no cemiterio de General Lavalle, atopándose unha gran cantidade de restos óseos provenientes dos cadáveres achados nas praias de San Bernardo e Lucila del Mar. Estes restos foron utilizados no xuízo ás Xuntas e gardados logo en 16 bolsas.
A partir de entón o xuíz Horacio Cattani empezou a acumular causas sobre desaparecidos. A pesar das leis de Punto Final e Obediencia Debida, que paralizaron as investigacións, Cattani logrou armar en 1995 un arquivo de 40 metros cadrados onde aloxar todas esas probas.
As pontes de Madison
As pontes de Madison (na versión orixinal en The Bridges of Madison County) é un filme estadounidense de 1995 baseado na novela homónima de Robert James Waller. Foi realizada por Amblin Entertainment, Malpaso Productions e Warner Bros. Producida e dirixida por Clint Eastwood con Kathleen Kennedy como copodutora, con guión escrito e adaptado de Richard LaGravenese. Meryl Streep foi nomeada a un Premio Oscar pola súa interpretación.
Azucena Villaflor
Identificación do seu corpo e enterro
Cattani mandou os ósos ao laboratorio de Inmunoxenética e Diagnóstico Molecular (LIDMO) de Córdoba, pertencente ao EAAF. Os resultados do laboratorio foron determinando que os restos pertencían ao grupo de secuestrados entre os días 8 e 10 de decembro de 1977. O 8 de xullo de 2005 o xuíz Cattani recibiu o informe establecendo que un dos restos individualizados pertencían a Azucena Villaflor.
As pontes de Madison
Estreouse en galego na TVG o 20 de xaneiro de 2007.
Azucena Villaflor
Identificación do seu corpo e enterro
Os restos de Villaflor foron incinerados, e as súas cinzas enterradas aos pés da Pirámide de Maio, no centro da Praza de Maio, o 8 de decembro de 2005, ao termo da vixésimo quinta marcha de resistencia das Nais. Os seus fillos sobreviventes escolleron o lugar.
As pontes de Madison
Sinopse
A película sitúase en 1965. Relata a historia de Francesca (Meryl Streep), unha solitaria ama de casa italiana residente en Iowa. Mentres o seu esposo e fillos están fóra, na feira do Estado de Illinois, coñece e namórase dun fotógrafo, Robert Kincaid (Clint Eastwood), que chegou ó Condado de Madison para realizar unha serie fotográfica sobre as pontes cubertas da zona para National Geographic. Os catro días que pasan xuntos supoñen para ela un xiro fundamental na súa vida, historia que reflicte nun diario que os seus fillos descobren logo da súa morte.
Azucena Villaflor
Identificación do seu corpo e enterro
En 1997, o historiador Enrique Arrosagaray publicou unha biografía de Azucena Villaflor, titulada Los Villaflor de Avellaneda.
Coñecemento e encubrimento por parte do Goberno dos Estados Unidos
Documentos segredos do goberno dos Estados Unidos desclasificados en 2002 proban que o goberno norteamericano sabía desde 1978 que os corpos sen vida das monxas francesas Alice Domon e Léonie Duquet e as nais de Praza de Maio Azucena Villaflor, Esther Ballestrino e María Ponce, foran atopadas nas praias bonaerenses. Esta información foi mantida en segredo e nunca foi comunicada ao goberno arxentino.
O dato está incluído en Documento Nº 1978-BOS-02346 dirixido polo entón Embaixador dos Estados Unidos na Arxentina, Raúl Castro, ao Secretario de Estado dos Estados Unidos, leva data do 30 de marzo de 1978 e menciona como obxecto "Informe sobre monjas muertas". Textualmente o documento di:
Gabriel Portal Antón
Gabriel Portal Antón, nado en Ferrol o 23 de xuño de 1933 e finado en Madrid o 17 de abril de 2019, foi un militar galego, almirante da Armada Española.
Traxectoria
Era fillo de Ceferino Portal Villaamil, comandante de submarino morto en Maó durante os primeiros días da Guerra Civil española. Comezou a estudar no colexio Tirso de Molina, pero logo da morte do pai trasladouse a vivir a Maó cun tío seu, onde proseguiu os estudos de escola. Tras o colexio decidiuse a estudar para a Mariña, primeiro en Madrid e entre 1953 e 1958 en Marín, onde se titulou como alférez de navío. Despois de facer a viaxe de instrución no Juan Sebastián Elcano recibiu o seu primeiro destino en Ferrol, no Canarias.
Despois de estar destinado durante dous anos na fragata Legazpi, trasladouse a Vigo para estudar enxeñería de telecomunicacións. Despois de licenciarse regresou a Ferrol, onde estivo na fragata Vulcano e posteriormente, xa como capitán, no dragaminas Miño. En 1968 trasladouse a Chicago para ampliar a súa información en enxeñería, e á súa volta en 1968 incorporouse como profesor na Escola de Transmisións e Electrónica da Armada, en Vigo, onde estivo ata 1972.
Nese ano trasladouse a Madrid para facer o curso de estado maior, e logo de dous anos de destino en Ferrol regresou a Madrid para ocuparse da xefatura da estación de comunicacións de Santorcaz, onde permaneceu entre 1976 e 1979. Nese ano destínano como mando á corveta Princesa, con base no porto de Cádiz. Posteriormente regresou a Madrid, neste caso para traballar no Ministerio de Defensa e marchou de novo a Ferrol para facerse cargo do destrutor Blas de Lezo. De novo en Madrid ocupouse da xefatura de comunicacións e posteriormente marchou a Rhode Island para ampliar os seus estudos en comunicacións no Estado Maior dos Estados Unidos. Entre xullo de 1987 e novembro de 1988 fíxose cargo do mando do buque escola Juan Sebastián Elcano.
En 1989 foi nomeado xefe de gabinete do Estado Maior da Armada e ascendeu a contralmirante. O seguinte paso, logo de mandar unha misión española na OTAN, foi o seu ascenso a vicealmirante en loxística, e posteriormente comandante xeneral nas Canarias e logo en Ferrol, co cargo de xefe da Zona Marítima do Cantábrico, onde pasou a almirante e logo á reserva.
Vida civil
Foi promotor da Fundación Philippe Cousteau Unión de los Océanos e da Fundación Gabriel Portal Antón, que se ocupa de paliar situacións de drogadición.
Vida persoal
Casou e tivo un fillo.
-850
Outros
Historia ano a ano
Algo salvaxe
Algo salvaxe (en Something Wild) é un filme estadounidense de acción e comedia dirixido por Jonathan Demme que foi estreado en 1986. Está protagonizado por Melanie Griffith, Jeff Daniels e Ray Liotta. Foi presentado fóra de competición no Festival Internacional de Cine de Cannes de 1987. Este filme ten algunhas características de road movie e co tempo converteuse nun filme de culto.
Estreouse en galego o 11 de setembro de 1999 a través da TVG.
1579
Outros
Historia ano a ano
Pociño, Randufe, Tui
Pociño é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 64 habitantes (26 homes e 38 mulleres), un descenso de 4 habitantes respecto ao ano 1999.
Roupión, Lesón, A Pobra do Caramiñal
Roupión é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE 2012) ten 109 habitantes (49 homes e 60 mulleres).
Carrero Bianco
Carrero Bianco é unha banda galega de electropop fundada no ano 2009 en Ferrol. Ata a data leva publicados tres álbums e un EP.
Historia
A banda nace no ano 2009 en Ferrol formada por Rocío Bianco, Blas Bianco (membro de Triángulo de Amor Bizarro nos seus prmeiros tempos), Joaquín Bianco e Agostinho Bianco. O seu primeiro concerto foi no mes de setembro na Festa das Meninas de Canido. En menos dun ano Carrero Bianco chegaría a tocar no Festival do Norte e no Vigo Transforma.
O 10 de outubro de 2010 Carrero Bianco autoedita o seu álbum de estrea, Oferta de Lanzamiento, formado por oito temas e dúas remesturas, unha delas realizada por Projecto Mourente.
En 2011 a batería Rocío Bianco e o baixista Blas Bianco deixan a banda e son substituídos por Tony (bases e sintetizadores) e Carlota Barro (batería electrónica). Coa nova formación en xaneiro de 2012 publicaron o EP de seis temas Blister.
No ano 2012 a banda colabora co tema "Horse Cum" no recompilatorio Galician Bizarre II. O día 10 de setembro de 2013 Carrero Bianco autoedita o seu segundo álbum, Horror! Horror!, gravado en La Casa Bianco (Canido, Ferrol).
En 2016 o grupo publicou a través do selo ferrolán Ferror Records o seu terceiro álbum, Ejército Celeste. No ano 2017 o selo reedita ''Horror! Horror! nunha edición limitada en CD.''
Ptahhotep
Ptahhotep foi un sabio exipcio, do Antigo Exipto, que chegou a vivir cento dez anos e viviu no Imperio Antigo. Foi o autor das coñecidas como Máximas de Ptahhotep, integradas nos chamados Textos das pirámides. Realizou a súa obra na fin da súa vida, vida que consagrou a servir ao faraón e a Exipto. Ostentaba varios cargos ou títulos, o máis importante deles o de Visir.
Obra
A súa obra atopouse íntegra no coñecido como Papiro Prisse, descuberto de xeito casual no século XIX.
1578
Outros
Historia ano a ano
-825
Outros
Historia ano a ano
Edderton
miniatura|dereita|300px|A igrexa de Edderton. Ao fondo, o estuario do [[río Dornoch. No camposanto da igrexa atópase a Campa da Cruz de Edderton.]] Edderton, en gaélico escocés Eadardan (non oficial), é unha aldea escocesa.
Localización
Edderton está situado ao norte de Inverness, a pouca distancia do istmo da península de Tarbat, e sobre o estuario do río Dornoch. De feito, na costa próxima á vila atópanse os areais de Edderton, unha ampla zona intermareal. Pertencía ao antigo condado de Ross, agora subsumido na área municipal da Terra Alta.
As cruces pictas
En Edderton e nas súas proximidades atópanse dous restos históricos de particular importancia, a Campa da Cruz de Edderton e a Clach Biorach, dúas laxes procedentes da época picta.
O Rueiro, Lesón, A Pobra do Caramiñal
O Rueiro é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Pseudagrion vumbaense
Pseudagrion vumbaense é unha especie de libélula da familia Coenagrionidae. É endémica de Cimbabue.
San Amaro, Lesón, A Pobra do Caramiñal
San Amaro é un lugar da parroquia de Lesón no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza.
Pulang (filme)
Pulang é un filme malaio de 2018 dirixido por Kabir Bhatia. Baseado nunha historia real que ocorreu na década de 1940, está protagonizado por Remy Ishak e Puteri Aishah nos papeis principais, xunto con Azrel Ismail, Erwin Dawson e Jalaluddin Hassan. O filme estreouse en Malaisia o 26 de xullo de 2018.
Secuencia palindrómica
miniatura|600px|dereita|Estrutura dun palíndromo de ADN A: Palíndromo, B: Bucle, C: Talo. Unha secuencia palindrómica ou palíndromo é unha secuencia de nucleótidos dun ácido nucleico (ADN ou ARN) que é igual se a lemos en dirección 5'→3' nunha cadea ou (tamén) en dirección 5'→3' na cadea complementaria, coa cal pode formar unha dobre hélice.
O significado de palíndromo no contexto xenético é algo diferente da definición que se lle dá nas secuencias de palabras e frases. Unha palabra ou frase é palíndroma simplemente se ao lela empezando polo final queda igual (por exemplo "radar" ou "a torre da derrota"), pero nos ácidos nucleicos hai que inverter a secuencia complementaria primeiro, é dicir, facer o seu complemento inverso. Como a dobre hélice está formada por dúas cadeas de nucleótidos apareadas que corren en sentido oposto (5'→3' e o contrario), e os nucleótidos sempre se aparean da mesma maneira (adenina (A) con timina (T) no ADN, ou A con uracilo (U) no ARN; citosina (C) con guanina (G)), unha secuencia dunha soa cadea de nucleótidos dise que é un palíndromo se é igual ao seu complemento inverso. Por exemplo, a secuencia de ADN ACCTAGGT é palindrómica porque a súa complementariedade de bases nucleótido a nucleótido sería TGGATCCA, e se invertemos esta última secuencia, é dicir, lémola empezando polo final, quedaría ACCTAGGT , que é idéntica á secuencia orixinal.
Nos ARN as secuencias de bases palindrómicas permiten que se produza a unión complementaria antiparalela en rexións da molécula, que formarán unha estrutura secundaria en dobre hélice no ARN, que pode ser importante para determinar o modo en que un ARNm será procesado pola célula. As secuencias palíndromas do ARN están separadas por un número de nucleótidos que non pertencen ao palíndromo.
Unha secuencia palindrómica de nucleótidos pode formar unha estrutura en talo-bucle (forquita ou stem-loop). Os motivos palindrómicos do ADN encóntranse na maioría dos xenomas. Os motivos palindrómicos están orixinados pola orde dos seus nucleótidos. Foron especialmente estudados nos cromosomas bacterianos nos chamados Elementos Mosaico Dispersos Bacterianos (BIME ou Bacterial Interpersed Mosaic Elements) que están dispersos neles. Recentemente un proxecto de investigación de secuenciación do xenoma descubriu que moitas das bases do cromosoma Y están dispostas formando palíndromos, o que podería permitir unha especie de "recombinación" do cromosoma Y consigo mesmo (conversión de xenes).
Sitios para os encimas de restrición
A cadea superior lese 5'-GAATTC-3', e a inferior 3'-CTTAAG-5', pero se lle damos a volta ao ADN, as secuencias son exactamente as mesmas ( 5'GAATTC-3' e 3'-CTTAAG-5'), é dicir, lendo unha empezando polo principio e a outra empezando polo final a secuencia obtida sería a mesma. Outras secuencias recoñecidas por outros encimas de restrición son as da seguinte táboa:
Sitios de metilación
As secuencias palindrómicas poden ser tamén sitios de metilación.
Economía de Xeorxia
A economía de Xeorxia creceu aproximadamente o 10 % entre o 2006 e o 2007 grazas ós investimentos estranxeiros e ás despesas do goberno. A pesar diso, o 2008 o crecemento caeu a menos de 3 % ao ano, posibelmente será aínda menor o 2009.
Tradicionalmente, a súa economía está baseada na agricultura de uva, froitas cítricas e abelá, na minería de manganeso, cobre e ouro, e unha pequena industria que produce bebidas con e sen alcohol, metais, máquinas e produtos químicos. O país importa case todo o petróleo e gas natural que necesita, e a súa principal fonte de enerxía é a hidráulica.
Premios Mil Primaveras
200px|dereita O Premio Mil Primaveras é un premio que comezou a organizar a Coordinadora de Traballadoras e Traballadores de Normalización da Lingua no ano 2019 coa finalidade de valorar, recoñecer e difundir accións, campañas, programas e proxectos cuxo obxectivo principal fose a posta en valor e o fomento da lingua galega. Colabora economicamente a Deputación Provincial de Pontevedra e na entrega dos premios o Concello de Pontevedra.
O nome do premio "mil primaveras" entra en relación co texto "mil primaveras máis" de Álvaro Cunqueiro.
Vesanto
Vesanto é un municipio de Finlandia situado na rexión de Savonia do Norte. En 2018 a súa poboación era de 2 061 habitantes. A superficie do termo municipal é de 569,80 km2, dos cales 147,18 km2 son auga. O concello ten unha densidade de poboación de 4,88 hab./km².
Limita cos concellos de Keitele, Rautalampi, Tervo, Konnevesi, Viitasaari e Äänekoski, estes tres últimos na rexión veciña de Finlandia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Francesc Alomar
Francisco Alomar Florit, nado en Sineu (Mallorca) o 23 de decembro de 1928 e finado en Gustei (Coles) o 9 de agosto de 1955, foi un ciclista profesional español, alcumado o camiñante solitario.
Traxectoria
dereita|miniatura|Placa no lugar do seu falecemento. dereita|miniatura|Monólito e placa no lugar do seu falecemento. Comezou a andar en bici de forma habitual mentres facía o servizo militar, para desprazarse ao cuartel. Logo de varias vitorias en carreiras nas Illas Baleares, en 1952 fíxose profesional.
Faleceu na estrada N-525 (actual OU-150) cando regresaba de participar na Volta ciclista a Galicia. O seu equipo, o Peñas Solera Cacaolat, decidiu abandonar a proba logo de que Federico Martín Bahamontes acusase a organización de favorecer os ciclistas Emilio e Manuel Rodríguez Barros.
Era irmán máis vello do tamén ciclista profesional Jaume Alomar. Desde 1955 na súa vila natal celébrase durante as festas de verán o Memorial Alomar. Ademais instalouse unha escultura súa na praza do Fossar.
Bandeira de Corea do Sur
A bandeira de Corea do Sur ou Taegeukgi (태극기, tamén escrito Taegukgi) foi adoptada o 6 de marzo de 1883 durante a Dinastía Joseon. É de cor branca e leva no seu centro o yin-yang. O yin (símbolo vermello) significa a luz e a calor, o yang (símbolo azul) representa a escuridade e o frío. Os símbolos que rodean o yin-yang son catro dos taeguk, que simbolizan ceo, auga, lume e terra.
Deseño
O deseño xeral da bandeira deriva do uso tradicional do símbolo tricolor (vermello, azul e amarelo) polos coreanos a partir da primeira época da historia de Corea. O fondo branco simboliza a "pureza do pobo". O Taegeuk representa a orixe de todas as cousas no universo, portando os dous principios do yin e o yang, o primeiro é o aspecto negativo representado en azul, e o segundo o aspecto positivo representado en vermello, ambos en equilibrio. En conxunto, representan un movemento continuo no infinito, a fusión dos dous como un só.
Ao redor do Taegeuk hai catro trigramas, llamados gwae (괘, 卦), os cales proviñan dos oito trigramas do I Ching (易經, Libro das mutacións), ou Yeok Gyeong (역경, 易經) en coreano. Tradicionalmente, os catro trigramas están relacionados cos cincos elementos: lume (火), auga (水), terra (地), madeira (木) e metal (金). Outra analoxía podería ser cos catro elementos clásicos occidentais.
centro|miniatura|550px|Construción da bandeira.
Cores
miniatura|Bandeira de Corea do Sur As cores oficiais da Taegukgi están especificadas na "Acta de Ordenanza da Lei sobre a Bandeira Nacional da República de Corea" (대한민국국기법시행령). Non houbo unha especificación das cores até 1997, cando o goberno de Corea do Sur decidiu presentar especificacións estándar para a bandeira. En outubro dese mesmo ano, por ordenanza presidencial as cores promulgadas, e en 2007 engadidas á Lei da Bandeira Nacional.
Historia
miniatura|160px|Os oito trigramas do [[I Ching.]] A bandeira coreana, ou Taegeukgi, foi creada e usada durante a dinastía Joseon (조선). A data e o seu creador é algo aínda incerto. Ás veces afírmase que o creador e primeiro en usar a bandeira actual foi Pak Yeonghyo (박영효). Porén, non está abondo claro.
Atopouse recentemente no libro "Bandeiras de Nacións Marítimas", publicado pola Oficina de Navegación do Departamento de Mariña dos Estados Unidos, a primeira bandeira coñecida de Corea, coas súas características cores vermello e azul no centro, xunto con catro trigramas en cada esquina. O libro foi publicado en xullo de 1882. Suponse que Pak Yeonghyo usou a bandeira entre agosto e setembro dese ano nunha misión diplomática no Xapón, polo que a bandeira publicada no libro sería, polo menos, catro meses máis antiga.
Segundo Kim Weon-mo (김원모), profesor emérito da Universidade de Danguk, a bandeira que se atopa no libro podería tratarse da mesma que se usou en maio de 1882 durante a firma do Tratado de Chemulpo (제물포 조약) entre a dinastía Joseon e Estados Unidos. En marzo de 1883, adoptouse formalmente a Taegeukgi como bandeira oficial. En 1948, despois do establecemento do goberno, as "Regras sobre a bandeira de Corea" convertéronse nunha guía para pendurala, a produción e o protocolo da bandeira.
Diario de Anuncios y Noticias de la Coruña
Historia e características
Apareceu o 24 de novembro de 1858. Foron os seus directores Francisco María de la Iglesia, Benito Vicetto, Manuel Murguía, José López de la Vega, José María Montes e Froilán Salazar. Imprimíase nos obradoiros de Cástor Míguez. Entre os seus colaboradores figuraban Antonio de la Iglesia, Antonio San Martín, Ramón Buch, Domingo Camino e Federico Alejos Pita. Publicaba editoriais e soltos, variedades, boletíns relixiosos, noticias mercantís, anuncios e folletíns. Cesou a súa publicación o 12 de abril de 1866.
Isótopo
Os isótopos, (do grego: ἴσος, isos = mesmo; τόπος, tópos = lugar) son tódolos tipos de átomos dun mesmo elemento, que se atopan no mesmo sitio da táboa periódica pero teñen distinto número másico. Os átomos que son isótopos entre si son os que teñen igual número atómico (número de protóns no núcleo) pero diferente número másico (suma do número de neutróns e de protóns no núcleo), polo que son distintos no seu número de neutróns. A maioría dos elementos químicos posúen máis dun isótopo. Soamente 21 elementos (coma o berilio ou o sodio por exemplo) posúen un só isótopo natural.
Os isótopos denotanse polo nome do elemento correspondente seguido polo número másico, separados habitualmente por un guión (carbono-12, carbono-14, uranio-238 etc.). En forma simbólica, o número de nucleóns engádese coma superíndice á esquerda do símbolo químico: 3H (hidróxeno-3). Algúns isótopos posúen nomes concretos, coma o hidróxeno-2, chamado deuterio, e o hidróxeno-3, coñecido coma tricio.
Emily Watson
Emily Margaret Watson, nada en Islington (Londres) o 14 de xaneiro de 1967 é unha actriz inglesa.
Traxectoria
A carreira de Emily Watson comezou no teatro, chegando a traballar coa Royal Shakespeare Company. No cinema era practicamente unha descoñecida ata que o director Lars von Trier a escolleu como protagonista de Breaking the Waves (1996) tralo abandono de Helena Bonham Carter. O papel valeulle unha candidatura ao Oscar, entre outros premios.
Tralo éxito continuou interpretando filmes destacados como Hilary and Jackie, The Boxer, Gosford Park e Punch-Drunk Love.
The Red Tree
The Red Tree (en galego A árbore vermella) é un libro escrito e ilustrado por Shaun Tan, publicado no ano 2001.
Resumo
É un libro de imaxes que presentan unha viaxe a través dun fragmentado mundo escuro. As ilustracións son surrealistas. O texto é escaso e concorda coas ilustracións escuras. A historia baséase en imaxes inspiradas pola experiencia da depresión. A personaxe principal é unha solitaria nena rubia. Unha vermella folla de árbore persegue a rapaza durante todo un día e con isto a rapaza declarase como se sente e representa as súas preocupacións. Case non se aprecia pero cada cadro é unha folla vermella que simboliza a esperanza. Ao final a pequena rapaza esta sorrindo nunha fermosa follaxe da árbore de cor vermella que medra na súa habitación. Neste libro o autor aborda tamén temas como a inmigración e outras culturas.
Castelo de Swords
Nunca foi un castelo importante no sentido militar, pero cubría unha extensa área amurallada pentagonal duns 6.000 m² cunha torre no norte, probablemente a residencia do condestable, e unha impresionante porta de entrada no sur. O celador podería ocupar o cuerto á esquerda da porta, meintras que á dereita se atopaba a habitación do porteiro coa habitación do sacerdote arriba. A capela adxunta, construída a finais do século XIII, probablemente foi usada como o oratorio probado do arcebispo.
Outros edificios, documentados nunha investigación en 1326 e que xa non existen, incluían o gran vestíbulo no lado leste do claustro. O arcebispo abandonou Swords cando en 1324 construíuse un novo palacio en Tallaght -un traslado que sen dúbida se viu reforzado polos continuos danos sufridos polo edificio durante a campaña de Roberto I de Escocia en Irlanda en 1317. As amenas graduadas suxiren algún tipo de ocupación durante o século XV, pero en 1583, cando foi ocupado brevemente por protestantes neerlandeses foi descrito como "o vello castelo totalmente espoliado". No século XIX foi usado como xardín e vendido cando a Igrexa de Irlanda foi separada do estado.
Paulino Pedret
Paulino Pedret Casado, nado en Santiago de Compostela o 28 de agosto de 1899 e finado na mesma vila o 26 de maio de 1969, foi un sacerdote e escritor galego.
Traxectoria
miniatura|300px|[[Seminario de Estudos Galegos|SEG en 1934: Entre outros: Otero Pedrayo, Iglesias Vilarelle, Parga Pondal, Ferreiro Panadeiro, Fernández Osorio, Fernández Cochón, Vicente Risco, González García-Paz, Antón Taboada Roca, Paulino Pedret, Xesús Carro, Antón Fraguas, Xohán Ledo, Isla Couto, Ferreirós Espinosa, López Cuevillas e Ramos Colemán]] Fillo de Emilio Pedret Tost e Sofía Casado Reinosa, foi irmán de Tomás Pedret Casado. Ingresou en 1909 no Instituto de Santiago para facer o Bacharelato, estudando ao mesmo tempo no Seminario. En 1922 foi ordenado presbítero en Tui. Antes de ordenarse sacerdote rematou os estudos de Dereito, obtendo a licenciatura en 1921, e o doutoramento en 1923. Tamén conseguiu a licenciatura en Ciencias Históricas en 1929.
En 1923 consegue unha praza de Capelán castrense. En 1928 regresou a Compostela e foi nomeado profesor axudante da Facultade de Dereito
Pertenceu ao Seminario de Estudos Galegos e logo ao Instituto Padre Sarmiento de Estudos Galegos.
Ingresou na Real Academia Galega o 27 de xullo de 1941.
Harmonía (música)
Como outras disciplinas humanas, o estudo da harmonía presenta dúas versións: o estudo descritivo (é dicir: as observacións da práctica musical) e o estudo prescritivo (é dicir: a transformación desta práctica musical nun conxunto de normas de suposta validez universal).
O estudo da harmonía só se xustifica en relación coa música occidental, xa que a Occidental é a única cultura que posúe unha música «polifónica», é dicir, unha música na que se adoita executar distintas notas musicais en forma simultánea e coordinada. De modo que, malia que o estudo da harmonía poida ter algunha base científica, as normas ou as descricións da harmonía teñen un alcance relativo, condicionado culturalmente. Tamén ocorre nos aspectos do ritmo e a música.
Na música occidental, a harmonía é a subdisciplina que estuda o encadeamento de diversas notas superpostas; é dicir: a organización dos acordes. Chámase «acorde» á combinación de tres ou máis notas diferentes que soan simultaneamente (ou que son percibidas como simultáneas, aínda que sexan sucesivas, como nun arpexo). Cando a combinación é só de dúas notas, chámase «bicordio».
O estudo da harmonía refírese xeralmente ao estudo das progresións harmónicas e dos principios estruturais que as gobernan.
Deste xeito, adóitase entender de xeito xeral que a harmonía se refire ao aspecto «vertical» (simultáneo no tempo) da música, que se distingue do aspecto horizontal (a melodía, que é a sucesión de notas no tempo). A idea de vertical e horizontal é unha metáfora explicativa, relacionada á disposición das notas musicais nunha partitura: verticalmente escríbense as notas que se interpretan á vez, e horizontalmente as que se interpretan en forma sucesiva.
Con todo, tamén forma parte do estudo da harmonía as sucesións horizontais de acordes, e o seu efecto sobre o fluír xeral da música.
Na escolástica musical, o contrapunto é unha disciplina complementaria á harmonía (e que se confunde con ela), pero que se centra máis na elaboración de melodías que sexan combinables simultaneamente que nos acordes resultantes de tal combinación. É dicir: céntrase máis na percepción das partes que na do todo. Como disciplina creativa (e non como disciplina académica), o contrapunto tivo o seu auxe durante o Barroco, particularmente coa figura de Johann Sebastian Bach.
Sigeberht de Anglia Oriental
Sigeberht de Anglia Oriental (tamén coñecido como San Sigeberht), (inglés antigo: Sigebryht) foi un santo e rei de Anglia Oriental, o reino anglosaxón que hoxe inclúe os condados ingleses de Norfolk e Suffolk. Foi o primeiro rei inglés en recibir un bautismo cristián e educación antes da súa sucesión e o primeiro que abdicou para ingresar na vida monástica. A fonte principal para Sigeberht é a obra de Beda: Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum.
Traxectoria
Sigeberht era probabelmente un fillo ou fillastro menor de Rædwald. Non se sabe nada del até o seu exilio na Galia, posibelmente para asegurar que os descendentes de maior idade de Rædwald puidesen gobernar. Despois do asasinato do seu medio irmán Eorpwald en 627, Sigeberht regresou a Anglia Oriental e chegou ao trono, gobernando conxuntamente con Ecgric, que puido ser fillo ou sobriño de Raedwald.
Durante o reinado de Sigeberht produciuse unha grande expansión do cristianismo, aínda que Ecgric permaneceu como pagán. Fortaleceu as súas alianzas cos reinos cristiáns de Kent e Northumbria e xogou un papel importante no establecemento da fe cristiá no seu reino: recibiu a axuda de San Félix, para fundar a sede episcopal de Dommoc, fundou unha escola de latín e concedeu terras a San Fursa para a fundación dun mosteiro en Cnobheresburg (posiblemente Burgh Castle). Finalmente abdicou en Ecgric e retirouse ao seu mosteiro de Beodricesworth. En data descoñecida, Anglia Oriental foi atacada por Penda de Mercia e Ecgric e os seus seguidores solicitaron a axuda de Sigeberht; este negouse e foi arrastrado ao campo de batalla, morrendo durante o enfrontamento no que o exército de Anglia Oriental foi aniquilado.
As Chans do Carrasco, Randufe, Tui
As Chans do Carrasco é un lugar da parroquia de Randufe, no concello pontevedrés de Tui, na comarca do Baixo Miño. Segundo o padrón municipal de habitantes do Instituto Galego de Estatística no ano 2019 tiña 135 habitantes (61 homes e 74 mulleres), un descenso de 15 habitantes respecto ao ano 1999.
Sigeberht de Anglia Oriental
Familia, exilio, conversión e educación
Sigeberht gobernou Anglia Oriental, un pequeno reino anglosaxón independente que comprendía os condados ingleses de Norfolk e Suffolk e quizais a parte oriental dos Fens.
Non sabemos nada de Sigeberht antes do seu exilio na Galia. A fonte máis fiábel da que dispomos é a Historia ecclesiastica gentis Anglorum, onde Beda afirma que Sigeberht era irmán de Earpwald e fillo de Rædwald, que gobernou entre 599 e 624, aínda que Guillerme de Malmesbury o describe como fillastro de Rædwald. A teoría de fillastro está fortalecida polo feito de que o nome Sigeberht non aparece na dinastía Wuffinga, pero si na casa real de Essex. O herdeiro principal de Rædwald era Rægenhere (un mozo con idade de loitar en 616, cando morreu nunha batalla) e o seu segundo herdeiro era Earpwald, asasinado polo pagán Ricberht cara a 627.
Rædwald foi persoalmente convertido e bautizado antes de 616 e erixiu un altar cristián no seu templo, pero o seu fillo Earpwald non era cristián cando sucedeu ao seu pai en 624. Xa que é sabido que a esposa de Rædwald (e nai de Sigeberht) non era cristiá, Sigeberht debeu recibir poucos estímulos para se converter ao cristianismo antes do seu exilio na Galia durante o reinado de Earpwald.
Durante a súa estancia na Galia, Sigerberht foi convertido e bautizado e converteuse nun devoto cristián e home de saber. Sentiu fortemente impresionado polas institucións e escolas relixiosas dedicadas ao estudo durante o seu exilio.
Ascensión
A conversión de Sigeberht puido ser decisiva para lograr o poder real, xa que por aquel entón Edwin de Northumbria (616–632 ou 633) era o máis poderoso rei inglés e tanto el como Eadbald, que reinaba en Kent, eran cristiáns. Eadbald tiña contacto cos gobernantes francos. Despois de que Dagoberto sucedese a Clotario II en Francia en 628, a aparición de Sigeberht contribuíu a reforzar a conversión dos ingleses sobre a que repousaba o poder de Edwin. Sigeberht probabelmente tentou converter a Ecgric, se é que aínda non era cristián, e o apoio de Edwin á cristianización tomou forma no matrimonio da súa sobriña neta Hereswitha, irmá de Hilda de Whitby, con Æthelric, o sobriño de Rædwald.
Fundación do bispado de Anglia Oriental
miniatura|O reino de Anglia Oriental durante o período saxón temperán Beda relata que o apóstolo de Anglia Oriental, San Félix veu a Inglaterra desde Borgoña como bispo misioneiro e foi enviado por Honorio, Arcebispo de Canterbury, para axudar a establecer o cristianismo no reino de Sigeberht. Isto data a ascensión de Sigeberht ao trono cara a 629-630, porque Félix foi bispo durante dezasete anos, o seu sucesor Tomé por cinco e o sucesor de Tomé, Berhtgisl Bonifacio outros dezasete - e Berhtgisl morreu ao redor de 669. Sigeberht estableceu a sede en Dommoc, posibelmente en Dunwich ou Walton, Felixstowe. Se a sede estivese en Walton Dommoc puido ocupar o lugar dun antigo castro romano.
Fundación da escola de Anglia Oriental
Sigeberht asegurou o futuro da igrexa cando creou unha escola para que os nenos puidesen aprender a ler e escribir en latín, segundo o modelo que coñecera na Galia. Félix axudouno a conseguir profesores como os que ensinaban en Kent.
Fundación de Cnobheresburg
A lealdade de Félix a Canterbury determinou a base Romana da igrexa de Anglia Oriental, influenciada polas liñas continentais a través da formación de Félix en Borgoña que puido estar influída polo misioneiro irlandés San Columbán en Luxeuil. Ao redor de 633, quizais pouco antes San Aidan foi enviado a Lindisfarne desde Iona, e San Fursa chegou a Anglia Oriental desde Athlone, xunto cos seus sacerdotes e irmáns. Sigeberht concedeulle un lugar nun vello castro romano chamado Cnobheresburg, habitualmente identificado como Burgh Castle, preto de Great Yarmouth. Félix e Fursa estableceron numerosas igrexas.
Abdicación e martirio
Nalgún momento do seu reinado, Sigeberht abdicou en Ecgric e retirouse a un mosteiro. Beda non cita a localización, pero fontes máis tardías sitúano en Beodricesworth, despois chamado Bury St Edmunds. Se se aceépta esta identificación, o lugar máis probábel sería o recinto orixinal da abadía medieval de Bury St Edmunds. O sitio ocupaba unha posición forte na parte superior do val do Lark, que desemboca no Great Fen a través de antigas poboacións como Icklingham, Culford, West Stow e outros. Isto era unha vía de acceso a Ely, onde unha fundación de San Agostiño puido existir anteriormente, e cara a Soham, onde se pensa que Félix puido fundar un mosteiro.
-835
Outros
Historia ano a ano
Carlotta serratipes
Carlotta serratipes é unha especie de arácnido da orde Opilións da familia Gonyleptidae.
Distribución xeográfica
Atópase no Brasil.
Esculca
Para salvagardar a súa independencia fronte as mesmas administracións e institucións que denuncia, os seus estatutos prohiben que Esculca reciba financiamento público.
A súa actual presidenta é Lucía Barros Miñones.
1577
Outros
Historia ano a ano
Movemento flamengo
O movemento flamengo (en flamengo: Vlaamse Beweging) é un termo popular empregado para describir ó movemento que busca unha maior autonomía para a rexión belga de Flandres, para a protección da lingua flamenga en Flandres, e pola protección da súa cultura.
A pola máis estrema do movemento flamengo está dominada por organizacións de ultradereita como o Vlaams Belang (o segundo partido en votos no parlamento flamengo nas derradeiras eleccións parlamentarias), Voorpost, Nationalistische Studentenvereniging (Unión de Estudantes Nacionalistas), e moitos outros. A organización máis radical no bando esquerdista é a organización, con base en Bruxelas, de inspiración marxista e independentista flamenga "Meervoud". Tamén hai partidos moito máis moderados como a N-VA (flamengo: Nieuw-Vlaamse Alliantie, galego: "Nova Alianza Flamenga", un partido relativamente pequeno con representación nos parlamentos federal e rexional) e varias organizacións extraparlamentarias, moitas das cales están representadas no OVV (Flamengo: Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen, galego: "Centro de Consulta de Asociacións Flamengas"). O máis importante deles é o VVB (Flamengo: Vlaamse Volksbeweging, galego: "Movemento Popular Flamengo").
Os moderados do movemento estiveron representados principalmente no Volksunie ("Unión Popular" en galego—un partido importante que ten acadado moitos avances para a causa flamenga dende a súa fundación en 1954 até o seu colapso en 2002). Tralo colapso de Volksunie, tódolos representantes pasaron a diversos partidos flamengos, e hoxe en día practicamente calquera partido flamengo (agás Vlaams Blok) pode ser considerado parte da ala moderada do movemento flamengo. A póla moderada ten moitos puntos de contacto con organizacións de traballadores e empregados, especialmente co VOKA (VEV: Vlaams Economisch Verbond en Flamengo, 'Unión Económica Flamenga' en galego).
Independentistas
Hoxe, a pola militante do movemento flamengo xeralmente avoga pola fundación dunha república flamenga independente con Bruxelas como capital. Os dereitistas do Vlaams Belang e os conservadores de N-VA apoian este punto de vista. O Vlaams Belang, que recolleu o 24.15% dos votos en Flandres nas derradeiras eleccións rexionais (2004), é hoxe a segunda formación política en Flandres. Unha pequena parte apoia a unión cos Países Baixos para formar unha grande Países Baixos que é chamado ás veces Dietsland. Isto é apoiado por varios activistas holandeses de ultradereita e nacionalistas, que apoian fortemente o movemento flamengo. Recentemente, varios políticos moderados dos Países Baixos teñen apoiado esta idea, incluíndo políticos de esquerdas como Jan Terlouw.
Confederalistas
O partido rexionalista de esquerdas Spirit, así como varios representantes de importantes partidos políticos flamengos pertencentes á pola moderada, incluíndo ós democristiáns do partido CD&V (o maior partido no parlamento flamengo en 2003), o partido liberal VLD (terceiro máis grande), e, en menor medida, o partido socialista SP.A (4º máis grande), prefiren unha organización confederal do estado belga no canto da actual organización federal. Isto faría ó goberno flamengo responsable de practicamente tódolos aspectos de goberno, algúns dos cales son hoxe responsabilidade do goberno federal belga. A capital tanto belga como flamenga de Bruxelas permanecería como unha cidade onde os cidadáns flamengo-falantes e francófonos terían os mesmos dereitos, mentres que o independentismo radical (unha certa parte del), faría ós cidadáns francófonos de Bruxelas - o que representa máis do 80 % da poboación da cidade - estranxeiros nunha rexión flamenga falante de neerlandés.
Federalistas
Varios representantes do SP.A e, en moita menor medida, do CD&V e do VLD, prefiren a actual organización federal do estado belga. Este punto de vista é compartido por varias organizacións sociais e culturais tales como Vermeylenfonds ('Fundación Vermeylen' en galego), con sindicatos, e coas axencias de seguros. Os que apoian este punto de vista esperan manter as institucións belgas para facelas traballar correctamente. Porén, as recentes alegacións sobre continuada discriminación contra os cidadáns flamengo-falantes polos hospitais e servizos médicos de emerxencia en Bruxelas - que foron probados polo Consello de Europa, a resistencia dos cidadáns francófonos que viven en Flandres a ver os seus dereitos políticos e culturais recortados, e a práctica imposibilidade de aliviar os custos da man de obra por causa da suposta resistencia conservadora da unión socialista francófona non é precisamente un apoio á liña federalista.
Historia
miniatura|200px|dereita|Jan Frans Willems Cando Bélxica se independizou dos Países Baixos en 1830, había unha reacción política contra os holandeses, incluíndo cara á súa lingua. O motor económico belga daqueles tempos era Valonia, coas súas minas de carbón e mineral de ferro, mentres que Flandres era en gran parte unha rexión rural e pouco desenvolta economicamente. A combinación dos factores económicos e políticos levou á ominación da lingua francesa en Bélxica, e o flamengo foi reducido a un status de patois local.
Medio século despois da revolución belga, intelectuais flamengos como Jan Frans Willems, Philip Blommaert, Karel Lodewijk Ledeganck, Ferdinand Augustijn Snellaert, August Snieders, Prudens van Duyse e Hendrik Conscience comezaron a pedir o recoñecemento da lingua e cultura holandesas de Bélxica. Este movemento pasou a ser coñecido como movemento flamengo, pero era máis intelectual que social, co apoio de xente como Charles De Coster, autor de Uilenspiegel e os poetas Guido Gezelle, Hugo Verriest e Albrecht Rodenbach.
Foron fundadas organizacións culturais para promover a lingua e cultura flamengas, como a Willemsfonds en 1851, e a Davidsfonds en 1875. A primeira Vlaemsch Verbond (Constant Leirens, Ghent) e a Nederduitse Bond, foron fundadas en 1861. O Liberale Vlaemsche Bond foi fundado en 1867. Escritores como Julius de Geyter e Max Rooses estiveron activos na Nederduitse Bond. O 26 de setembro de 1866, Julius de Geyter fundou a Vlaamsche Bond en Antwerp. En 1867, o semanario flamengo Het Volksbelang, fundado por Julius Vuylsteke, apareceu por vez primeira o 12 de xaneiro de 1867.