cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vilasantar
Idade Media
A zona estivo fortemente vencellada ao mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes e ao mosteiro de Santa María de Mezonzo. A orixe deste último posiblemente estea na época dos suevos, pois a igrexa conserva dous capiteis do século VI ou VII e aparece en documentos latinos como mosteiro de Mosontio. A mediados do século X ingresou nel Pedro de Mezonzo, quen chegaría a abade e, posteriormente, a bispo compostelán. O mosteiro de Sobrado, pola súa banda, foi fundado polos condes de Présaras, Hermenexildo Aloitez e Paterna Gundesindez, en 952. O conde acabaría entrando no convento como monxe trala morte de Paterna. O fillo do matrimonio, Sisnando II, bispo de Iria Flavia, liderou a resistencia contra os viquingos na batalla de Fornelos.
Idade Moderna
miniatura|Pazo de Présaras en Eirixe Na Idade Moderna era numerosa a fidalguía, como testemuñan as diversas casas señoriais repartidas polo concello.
Idade Contemporánea
Vilasantar foi constituído como concello en 1834. A súa poboación foi medrando até 1950, cando empezou a descender por mor da emigración.
Foi unha zona de grande actividade durante a guerra civil española e a posguerra. En 1938 o alcalde e veciño de Présaras, Antonio Iglesias Corral, foi fusilado en Miraz, Friol.
Nos anos seguintes á guerra tivo presenza no concello o Exército Guerrilleiro de Galicia, así como o mítico "Foucellas", quen actuaba pola zona e viviu un tempo agochado na casa dunha curmá en Ru. Na parroquia de Mezonzo naceu o tamén guerrilleiro Manolito Bello.
Patrimonio arqueolóxico
No concello atópanse xacementos de varias épocas. Están identificados os seguintes:
Patrimonio arquitectónico relixioso
miniatura|Altar da Igrexa de Mezonzo No patrimonio relixioso do concello destacan:
A listaxe completa de igrexas, capelas e edificios relixiosos do concello é a seguinte:
Patrimonio arquitectónico civil
En canto á arquitectura non relixiosa máis destacable do concello temos os seguintes pazos:
O patrimonio arquitectónico rexistrado no concello é o seguinte:
Patrimonio etnolóxico
miniatura|O batán de Mezonzo miniatura|Muíño de Vasques Conta cun importante patrimonio etnolóxico con numerosos muíños á beira dos distintos ríos e regatos do concello, e incluso un batán en perfecto estado, O Batán de Mezonzo, un dos poucos conservados en Galicia e talvez un dos máis antigos. Situado xunto a unha gran cascada do río das Gándaras, crese que foi construído polos monxes do mosteiro de Mezonzo.
Existe unha ruta de sendeirismo chamada Ruta dos Muíños, que discorre xunto a 22 muíños das parroquias de Mezonzo e Barbeito, como o Muíño de Vasques ou o Muíño da Ponte do Sapo.
Sector primario
A agricultura está maiormente centrada na produción de millo e herba para prover as explotacións gandeiras da zona, sobre todo bovina (tanto produción leiteira como de carne de rubia galega) e en menor medida porcina, bovina e avícola. O concello conta cunha Escola de Agricultura Ecolóxica situada na parroquia de Vilasantar. Tamén hai unha gran cantidade de superficie forestal, principalmente de cultivo de eucalipto.
Sector secundario
No 2011, a porcentaxe de traballadores no sector secundario era do 31%.
Destaca a industria da fabricación de taboleiro de madeira e de chapa de madeira pola presenza do Grupo Losán na vila.
Durante a primeira metade do século XX tivo grande importancia a industria téxtil pola presenza en Présaras da fábrica de tecidos La Arzuana, que funcionou de 1882 a 1962 e na que traballaron centos de persoas, a maioría mulleres.
Sector terciario
O sector terciario empregaba no 2011 ao 42% dos traballadores de Vilasantar.
Deporte
O concello conta cun campo de fútbol de herba natural na parroquia de Vilasantar, onde xoga os seus partidos de local o SD Vilasantar, equipo da Terceira Autonómica de Galicia. Nel celébrase ademais dende 2013 o Campus Álex Bergantiños, coa colaboración do futbolista, con orixes en San Vicenzo, e no que participan rapaces deste concello e de concellos veciños.
A piscina municipal está situada na parroquia de Vilasantar, á beira do río Cabalar.
Conta ademais cun pavillón polideportivo na localidade de Présaras no recinto do CEIP de Présaras.
Goberno e política
A Casa do Concello é o centro administrativo do municipio e está situada no lugar de Ru. O pleno do concello está formado por nove concelleiros. Nas primeiras eleccións municipais tras o restablecemento da democracia, celebradas en 1979, foi elixido alcalde Manuel García Novo, de UCD, e que gobernou tres anos. Foi substituído por José Manuel Taboada García, de Alianza Popular (máis tarde Partido Popular), que estivo na alcaldía durante os seguintes 25 anos. Tras as eleccións de 2007 accedeu á alcaldía Manuela García Freire, do BNG. No ano 2011, o PP recuperou a alcaldía, encabezado por Fernando Pérez Fernández, que continúa no cargo.
Os actuais concelleiros son:
Nucleótido
miniatura|dereita|Un exemplo de nucleótido, o [[desoxiadenosina monofosfato|dAMP, formado por un fosfato, un azucre (neste caso a desoxirribosa) e unha base nitroxenada (neste caso a adenina).]] dereita Un nucleótido é un composto formado por unha base nitroxenada, un azucre de cinco átomos de carbono (pentosa) e un grupo fosfato. Para algunhas autoridades o grupo fosfato é un só residuo de ácido fosfórico (definición da IUPAC), e para outras o grupo fosfato pode estar formado por un ou máis fosfatos, normalmente ata dous ou tres (en diversos libros e dicionarios de bioquímica e bioloxía molecular). Os monómeros que forman os ácidos nucleicos son nucleótidos e teñen un fosfato.
Estrutura
Cada nucleótido é un ensamblado de tres compoñentes:
Transferencia de enerxía
Os nucleótidos, por razón dos seus grupos de fosfato, son fontes preferidas nas células para a transferencia de enerxía. Os nucleótidos atópanse nun estado estable cando posúen un só grupo de ácido fosfórico. Cada grupo de fosfato adicional que posúa un nucleótido atópase nun estado máis inestable e o enlace do fosfato tende a se romper por hidrólise e liberar a enerxía que o une ó nucleótido. As células posúen enzimas cuxa función é precisamente hidrolizar nucleótidos para extraer o potencial enerxético almacenado nos seus enlaces. Por tal razón un nucleótido de trifosfato é a fonte preferida de enerxía na célula. Deles, o ATP (un nucleótido de adenina con tres grupos de fosfato), é o predilecto nas reaccións celulares para a transferencia da enerxía demandada. UTP (uracilo + ribosa + tres fosfatos) e GTP (Guanina + ribosa + tres fosfatos) tamén compracen as demandas de enerxía da célula en reaccións con azucres e cambios de estruturas proteicas, respectivamente.
Nomenclatura
A posición dos átomos nun nucleótido especifícanse en relación aos átomos de carbono no azucre de ribosa ou desoxiribosa.
Götzen-Dämmerung oder Wie man mit dem Hammer philosophiert
miniatura|dereita|Portada da primeira edición (1889). O crepúsculo dos ídolos, ou Como filosofar co martelo (Götcen-Dämmerung oder Wie man mit den Hammer philosophiert, agosto-setembro 1888) é unha obra do filósofo alemán Friedrich Nietzsche onde dilacera as crenzas, os ídolos (a súa palabra para ideais), e analiza toda a xénese da culpa no ser humano.
Xa comezando polo título, podemos apreciar unha obra que dende a primeira á derradeira páxina, está cargada da gran ironía que Nietzsche é capaz de facer constar.. o titulo, en concreto, é unha ironía contra Wagner (especialmente perceptible en alemán).
Prólogo
Nietzsche confesa que a tarefa de realizar a súa obra filosófica capital, xa sexa A vontade de poder ou A transvaloración de todos os valores, é un peso excesivo que o supera. Para liberarse dese terrible destino busca entreterse cunha obriña xovial, divertida e guerreira. O resultado sería precisamente esta obra O Crepúsculo dos ídolos.
Sentenzas e frechas
Nesta primeira parte atopámonos con corenta e catro breves aforismos, que se contan entre os mais brillantes e enxeñosos de toda a obra nietzscheana. Neles Nietzsche, que xa se nos revelara como mestre do aforismo en Humano, demasiado humano, e Para alén do ben e do mal, ocupase de temas tan variados como a muller, o Reich alemán, o filósofo, a moral, a arte ou a ciencia. Esta primeira parte culmina no prodixioso aforismo que di: “Fórmula da miña ledicia: un si, un non, unha liña recta, unha meta”.
O problema de Sócrates
Este capítulo retoma a tese principal do nacemento da traxedia, mediante unha monografía acerca de Sócrates, que xa fora tema central no nacemento da traxedia. O que a filoloxía académica considera o esplendor do pensamento grego, o binomio Sócrates-Platón, é para Nietzsche o principio da decadencia fisiolóxica dos gregos, do empobrecemento dos seus instintos. Sócrates, simboliza este primeiro paso para o nihilismo. Porén, Nietzsche exprésase nun estilo totalmente xovial; cóntanos que Sócrates foi plebeo, feo, e polo tanto criminal, enfermo e decadente. Tamén critica a súa dialéctica e a racionalidade, que segundo Nietzsche só e síntoma da enfermidade que o estaba a corroer. Sócrates non “foi libre” de ser dialéctico e racional: estivo forzado a selo.
A razón na filosofía
Unha parte de grande importancia dende o punto de vista da metafísica de Nietzsche dentro do conxunto da obra; na que describe a idiosincrasia do filósofo típico que houbera ata este momento, contrapoñéndoo aos novos filósofos que están a aparecer. A idiosincrasia do filósofo resúmese no seu odio á vida mesma do devir, e no seu odio á vida. Tamén se leva a cabo unha crítica da metafísica platónica culpable da desvalorización do mundo sensible en favor dun mundo inexistente, o "mundo verdadeiro".
Como o mundo verdadeiro acabou converténdose nunha fábula
Dúas páxinas nas que Nietzsche resume dous mil cincocentos anos de filosofía dende Platón, “partindo das brumas nocturnas e pasando polo amencer e pola mañá, culmina no mediodía” identificada con Zaratustra: “o instante da sombra máis curta”.
A moral como contranatureza
Un ataque frontal e unha crítica devastadora á moral cristiá e o seu depravado divulgador, o sacerdote, onde se demostra a esplendorosa habilidade de Nietzsche para combinar a broma e a burla co ataque serio. Segundo Nietzsche, a moral tende a aniquilar as paixóns, por mor da estupidez existente nelas. E segundo el mesmo exemplifica, a medicina preconizada pola moral equivale a extraer os dentes para que estes non doan.
Os catro grandes erros
Neste apartado, que se acha en intima conexión co terceiro e equivale a unha aplicación práctica da razón en filosofía, redúcense a catro grandes erros do pensamento occidental; todos psicolóxicos pero con graves consecuencias morais. Ademais, os catro converxen nunha crítica desapiadada dos conceptos de liberdade e culpa tal e como foron utilizados polo cristianismo para converter aos seres humanos en escravos. Estes catro erros son:
Os melloradores da humanidade
Para Nietzsche absolutamente todo o que a relixión e a moral fixeron ata este momento co pretexto de "mellorar" á humanidade serviu soamente para empeorala considerablemente, debilitando os seus instintos e converténdoa en rabaño. Tamén se alude por vez primeira á moral e a relixión india, recentemente descuberta por el a través da lectura do Código de Manú. Como conclusión do estudo e confrontación das diferentes morais chegase á seguinte afirmación: tódolos os medios con que se pretendeu ata agora facer moral á humanidade foron radicalmente inmorais.
O que os alemáns están perdendo
É a partir deste capítulo onde a atmosfera da obra da un gran xiro en canto a temática e en canto a forma de tratala. Aquí, Nietzsche móstranos que foi sempre moi crítico con dous impulsos alemáns que durante o século XX desencadearán episodios terribles da historia de Europa: o nacionalismo e o antisemitismo, os que trata e critica nesta parte.
O que eu debo aos antigos
Onde Nietzsche nos presenta os pros e os contras do mundo grego; unha excelente iniciación aos grandes autores da Antigüidade clásica, pola boca do noso autor e tratando o que el considera problemas, e tamén as virtudes desa época.
Incursións dun intempestivo
Aquí continúase o que podería ser considerado unha especie de “segunda parte” da obra, posto que ata o momento se trataran outros temas, e de maneira diferente; onde se mantivera nun ton máis ben teórico, discursivo, “filosófico”. Porén, aquí chega o instante das confesións, e mesmo da autobiografía. Concretamente neste capítulo Nietzsche fainos ver como toda a cultura oficial da época é machucada polo martelo. Especialmente relevantes son as críticas a Rousseau, Kant e Schopenhauer.
Vivan os nenos!
Vivan os nenos! (¡Vivan los niños! na versión orixinal en castelán) foi unha telenovela infantil mexicana, readaptación da telenovela Carrusel de 1989, producida por Nicandro Díaz que se transmitiu no ano 2002 por El canal de las estrellas. Protagonizada por Andrea Legarreta e Eduardo Capetillo e antagonizada por Alejandra Procuna, contou coa actuación infantil dos nenos Daniela Aedo, Natalia Juárez, Christian Stanley e Andrés Márquez entre outros. Iniciou a súa emisión o 15 de xullo do 2002 e finalizou o 14 de marzo do 2003.
En Galicia a serie foi emitida en galego pola TVG nos anos 2004 e 2005 e acadou cotas do 20% de audiencia .
Sinopse
A historia xira ao redor dun grupo de segundo de primaria da escola "Patria Unida". No primeiro día de clases a estes nenos preséntaselles unha nova mestra chamada Lupita Gómez e non só é moi feitiña: tamén é bastante boa e comprensiva cos seus alumnos. Acaba de entrar na escola por recomendación do porteiro da escola Don Joaquín, o seu padriño, e como acaba de licenciarse, este é o seu primeiro grupo e co que vai traballar durante todo o ano. Hai pouco, tivo que deixar a súa vila natal para vir dar clases na cidade. Lupita entaboará cos nenos unha relación algo máis que de mestra e alumnos: volveranse mellores amigos.
Personaxes
Esta é unha listaxe dos personaxes principais de Vivan os nenos!:
Outras versións
Vivan os nenos! está baseada na novela arxentina Jacinta Pichimahuida, a cal tivo tres versións na Arxentina, dúas co seu título orixinal e a outra baixo o título Señorita maestra. Televisa xa realizara no 1989 unha versión desta historia titulada Carrusel, que contou cunha secuela grazas ao éxito que esta tiña.
George Reeves
George Reeves, nado en Woolstock, Iowa o 5 de xaneiro de 1914 e finado en Beverly Hills, California, o 16 de xuño de 1959, foi un actor estadounidense de cine, teatro e televisión que apareceu en importantes películas de finais da década de 1930 á década de 1950 e nunha longa lista de películas tipo B, é máis coñecido polo seu papel de Superman na exitosa serie de televisión Adventures of Superman da década de 1950 e polas especulacións referentes ás circunstancias da súa morte. Foi unha das primeiras figuras importantes da entón nacente industria da televisión nos Estados Unidos.
Primeiros anos
Nado como George Keefer Brewer en Iowa, fillo de Don Brewer e Helen Lescher, Reeves non coñeceu ao seu pai quen se separou da súa nai poucos meses despois do nacemento do actor. Novamente casada con Frank Bessolo, a nai de Reeves mudouse coa súa familia a California, Bessolo adoptou a Reeves pouco despois e o nome do neno pasou a ser George Bessolo. O matrimonio de Helen Lescher e Bessolo durou quince anos, separáronse durante unha ausencia de Reeves, a quen a súa nai dixo que Bessolo se suicidara. Segundo dixo unha prima do actor, Catherine Chase, Reeves ignorou por moito tempo que o seu padrasto estaba aínda vivo e que non era o seu pai natural.
Reeves comezou a actuar e cantar en Pasadena durante a secundaria, practicando tamén boxeo afeccionado ata que a súa nai llo prohibiu.
Comezou a súa carreira como actor ao ser admitido no Pasadena Playhouse, un teatro de longa traxectoria onde Reeves alcanzou papeis prominentes e as súas primeiras oportunidades de protagonista. A súa carreira cinemato gráfica comezou con moi bo pé en 1939, cando apareceu como Stuart Tarleton —aínda que incorrectamente listado como Brent Tarleton—, un dos pretendentes de Vivien Leigh en Foise co vento, un dos filmes máis exitosos de todos os tempos. Era un papel menor, pero el e Fred Crane aparecían na película co cabelo tinguido de cor vermella brillante como os Xemelgos Tarleton, nas escenas iniciais da película. De inmediato foi contratado pola Warner Bros cambiando o seu nome profesional a George Reeves, como constaba no seu carné do sindicato de actores. En 1940 contraeu matrimonio coa actriz Ellanora Needles, con quen permaneceu nove anos.
A pesar do prometedor inicio en Foise co vento, tivo pouca sorte na Warner e durante anos mantívose con papeis en películas tipo B nas que compartiu traballo en dúas oportunidades con Ronald Reagan e noutras tres con James Cagney. Torrid Zone, The Fighting 69th e The Strawberry Blonde foron algunhas das películas que fixo nesa época.
Posteriormente protagonizou Lydia xunto á actriz Merle Oberon, o cal a pesar de ser un proxecto ambicioso foi un fracaso de venda de billetes polo que foi liberado do seu contrato coa Warner e pasou á Twentieth Century Fox onde participou en varias películas de pouco orzamento. Apareceu neste período en cinco western de Hopalong Cassidy, un exitoso serial fílmico da década de 1940. Finalmente en 1942, o director Mark Sandrich contratouno para interpretar o Tenente John Summers, o rol protagonista do drama de guerra So Proudly We Hail!, xunto a Claudette Colbert, o filme, da Paramount Pictures foi un éxito tanto en venda de billetes como para a crítica, gañando recoñecemento polo papel e obtendo unha considerable difusión.
Carreira interrompida
En 1943, dezasete meses despois do ataque a Pearl Harbor Reeves, quen non tiña fillos no seu matrimonio, foi enrolado na aviación, permanecendo na mesma até o final da II Guerra mundial. Durante este tempo puido participar en obras organizadas pola milicia con fins propagandísticos, presentándose en Broadway na obra Winged Victory. Nesta época mantivo conversacións co director Mark Sandrich para protagonizar outros proxectos, con todo o director faleceu cando Reeves aínda estaba en servizo. Anos despois Reeves aínda se lamentaba do impacto da morte de Sandrich na súa carreira.
Ao finalizar a guerra, Reeves só atopou papeis en películas e seriais de baixo orzamento, como The Adventures of Sir Galahad e como vilán en Jungle Jim, facendo de cazador de ouro, sendo contraparte de Johnny Weissmüller. En 1949, mentres se atopaba en Nova York interpretando varios papeis menores en radio e televisión, conseguiu un papel na película Rancho Notorious do director Fritz Lang.
Superman
dereita|miniatura|250x250px|George Reeves como Superman. En 1951, ofrecéronlle o papel de Superman para unha serie de televisión. Inicialmente o actor non se mostrou entusiasmado por este papel debido a que pensaba, como moitos actores durante o inicio da industria da televisión, que o medio era pouco importante e que non garantía demasiada exposición. Finalmente aceptou o traballo por un baixo salario incluso sendo a estrela, e pagábaselle só durante as semanas de produción. Os seriais, de media hora de duración, eran filmados en horarios apertados: polo menos dous capítulos cada seis días. De acordo con diversos comentarios incluídos no DVD sobre as Adventures of Superman, múltiples guións de varios episodios filmábanse ao mesmo tempo para aproveitar os sets de filmación, polo que todas as escenas na oficina de Perry White de tres ou catro episodios rodábanse o mesmo día, todas as escenas en diversos "apartamentos" facíanse consecutivamente, e así sucesivamente.
miniatura|esquerda|Reeves nunha tarxeta publicitaria de Superman and the Mole Men. A carreira de George Reeves como Superman comezou cunha produción que fora deseñada para ser tanto unha película tipo B como un piloto para a serie de televisión, a longametraxe Superman and the Mole Men (en galego, Superman e os homes toupa). Inmediatamente despois de rematar esta breve produción, Reeves e o equipo comezaron a rodaxe dos primeiros episodios da tempada da serie, as gravacións duraron trece semanas durante o verán de 1951.
A serie non se transmitiu en 1951 por falta dun patrocinador publicitario, con todo ao atopar o patrocinio de Kellog's, e ao iniciarse a transmisión da primeira tempada en 1952, Reeves levou unha sorpresa cando se converteu nunha celebridade nacional. En 1957, a nacente cadea ABC elixiu o show para difusión nacional, o que lle deu a Reeves e ao resto do elenco aínda maior exposición e notoriedade.
A Reeves, pola contra, gañaba máis cartos grazas ás súas aparicións persoais, e o seu afecto polos afeccionados era auténtico. Con todo, os nenos pequenos a miúdo picaban, golpeaban e pateaban ao Home de Aceiro para ver se realmente era invulnerable. Reeves, con todo, tomou o seu papel de modelo a seguir con seriedade, evitando que os nenos puidesen velo fumando cigarros, finalmente deixando de fumar por completo, e tratando de manter a súa vida privada discreta. No entanto, en 1951, comezara unha relación sentimental con Toni Mannix, quen estaba casada con Eddie Mannix, xerente xeral da Metro-Goldwyn-Mayer (o matrimonio de Reeves con Ellanora Needles rematara en divorcio o ano anterior).
No documental Look, Up in the Sky: The Amazing Story of Superman, Jack Larson, quen interpretaba a Jimmy Olsen na serie de televisión, describe como cando coñeceu a Reeves por primeira vez, comentoulle sobre canto gozara da súa interpretación en So Proudly We Hail!, e segundo Larson, Reeves dixo que se Mark Sandrich, o director da película, non morrese mentres Reeves estaba no exército durante a Segunda guerra mundial, entón el nunca estaría atrapado "neste traxe de mono". Larson dixo que foi a única vez que escoitou a Reeves dicir algo negativo acerca de ser Superman.
Con Toni Mannix, Reeves traballou para recadar diñeiro para loitar contra a miastenia gravis. Traballou como presidente nacional da Myasthenia Gravis Foundation en 1955. Durante a segunda tempada, Reeves apareceu nun vídeo para o Departamento do Tesouro de EE. UU., Stamp Day for Superman, na que capturaba a uns ladróns e dicía aos nenos por que se debía investir en selos de aforro do goberno.
No transcurso dos 104 episodios, a miúdo Reeves demostrou cabaleirosidade no comportamento cos seus compañeiros actores. Jack Larson lembra que gozaba facendo bromas ao elenco, como se amosa nunha escena no biopic Hollywoodland. Insistiu en que a Lois Lane orixinal, Phyllis Coates, gozase de igualdade de aparición nos créditos da primeira tempada. Tamén apoiou abertamente a Robert Shayne, quen interpretaba ao Inspector de Policía William "Bill" Henderson, cando Shayne foi citado por axentes do FBI no set de Superman. O activismo político de Shayne no Screen Actors Guild na década de 1940 fora utilizado pola súa exesposa como unha escusa para etiquetalo de comunista, aínda que Shayne nunca fora membro do Partido Comunista. Cando Coates foi substituída por Noel Neill, quen participou como Lois Lane no serial de Superman de Kirk Alyn, Reeves discretamente defendeu o seu nerviosismo o primeiro día de gravacións cando sentiu que o director ía ser demasiado duro con ela. Por outra banda, xogaba alegremente co elenco cando se atopaba fóra de cámaras, chanceando para ver se podía facelos romper a seriedade e o fío dramático. Segundo Jack Larson, tomaba fotos coa súa Minox e entregaba copias. En todos os sentidos, existía unha forte camaradería entre os principais actores.
Despois de dúas tempadas, Reeves expresou o seu descontento coa unidimensionalidade do seu papel e os baixos soldos. Para entón, aos 40 anos de idade, desexaba deixar o programa e proseguir coa súa carreira. Os produtores do programa buscaron outro protagonista, supostamente contactando a Kirk Alyn, o actor que interpretara a Superman nas dúas series de películas orixinais e inicialmente negouse a desempeñar o papel na televisión. Alyn supostamente rexeitaría de novo o papel.
Reeves estableceu a súa propia compañía de produción e concibiu unha serie de televisión de aventuras, Port of Entry, que sería filmada en Hawai e México, escribindo el mesmo o guión do programa piloto. Con todo, os produtores de Superman ofrecéronlle un aumento de soldo e regresou ao programa. Foille ofrecida o que para a época era unha importante suma, 5000 dólares por semana, pero só mentres que o show estivese en produción (ao redor de oito semanas ao ano). En canto a Port of Entry, Reeves nunca foi capaz de interesar a un produtor para que financiase o proxecto e a rodaxe nunca se efectuou.
En 1957, unha longametraxe cos personaxes da serie de televisión foi considerada polos produtores para as salas de cine, o proxecto foi chamado Superman and the Secret Planet (en galego, Superman e o Planeta Secreto), encargouse o guión a David Chantler, que escribira moitos dos guións do programa de televisión. En lugar diso, en 1959, comezaron as negociacións para a renovación da serie, vinte e seis episodios programados para entrar en produción no outono. John Hamilton, quen interpretara a Perry White desde o inicio da serie, morreu en 1958 polo que sería substituído por Pierre Watkin, quen interpretara o papel no serial para cine de Kirk Alyn.
A mediados de 1959, asináronse os contratos, os traxes foron re-equipados, e os novos escritores de teleplays asignados. Noel Neill foi citado dicindo que o elenco de Superman estaba disposto a facer unha nova serie do aínda popular show. Presuntamente os produtores prometeran a Reeves que o novo programa sería tan serio e cheo de acción como a tempada de 1957. No documental Look, Up in the Sky: The Amazing Story of Superman, Neill lembra que Reeves víase entusiasmado de volver traballar.
Entre a primeira e segunda tempadas de Superman, Reeves recibiu a asignación esporádica de papeis actuando nunha antoloxía de programas de televisión e en dúas películas, Forever Female (1953) e The Blue Gardenia (1953) de Fritz Lang. Pero para o momento que a serie foi transmitida a nivel nacional, Reeves atopouse de tal forma asociado con Superman e Clark Kent que éralle difícil atopar outros papeis.
O éxito da serie deulle renome ao actor e foi chamado ao elenco do agora clásico filme De aquí á eternidade, pero lamentablemente as escenas de Reeves foron eliminadas da película. Fred Zinnemann declarou que todas as escenas escritas para o personaxe de Reeves, Maylon Stark, foron de feito as que aparecen na película, o cal é inexacto pois é posible apreciar fotografías da rodaxe das escenas do actor con Burt Lancaster entre outras, as cales non aparecen no filme. A pesar de ter maior tempo de exposición que Ernest Borgnine, o seu personaxe non apareceu nos créditos da película (nesta época os créditos aparecían xeralmente ao comezo e non era aínda obrigatorio que todos os actores aparecesen neles).
Nun intento de amosar a súa versatilidade, Reeves cantou no programa de Tony Bennett en agosto de 1956. Ademais tivo unha actuación memorable en I Love Lucy (no episodio número 165, "Lucy Meets Superman", en 1956), como Superman. O actor Ben Welden, que actuou con Reeves nos días da Warner Bros e quen era frecuentemente estrela convidada en Superman comentou: "Despois do show I Love Lucy, Superman xa non era un reto para el... Sei que gozaba do programa, pero adoitaba dicir: 'Aquí estou, perdendo a miña vida'". O seu bo amigo Bill Walsh, produtor en Disney Studios, deu a Reeves un papel prominente en Westward Ho the Wagons (1956), na que Reeves levaba barba e bigote. Foi a súa última aparición nunha longametraxe.
miniatura|George Reeves no Patio Restaurant. Reeves rompeu a súa relación con Toni Mannix en 1958, e anunciou o seu compromiso con Leonore Lemmon. Queixábase cos seus amigos, columnistas, e a súa nai dos seus problemas financeiros. Recibía regalías da sindicación do show de Superman, pero estes eran pouco consistentes, especialmente polo seu estilo de vida. Nestas circunstancias, o proxecto de reactivación de Superman era aparentemente un pequeno salvavidas. Reeves tamén esperaba dirixir unha película de ciencia ficción de baixo orzamento, cun guión escrito por un amigo da época en Pasadena, e discutira o proxecto coa súa primeira Lois Lane, Phyllis Coates, o ano anterior. Con todo, Reeves e o seu socio non atoparon o financiamento e a película nunca se realizou. Había outra presentación en escena do show de Superman prevista para xullo, e outra xira de presentacións planificada para Australia. Reeves tiña opcións de gañar a vida, pero ao parecer todas involucraban interpretar a Superman de novo.
O éxito de Superman aseguroulle ser unha das primeiras series gravadas a cor na historia da televisión a partir da terceira tempada (aínda que na súa época non chegou a transmitirse nese formato). Na última tempada das Aventuras de Superman, Reeves xa gañaba o respectable salario de 2500 dólares por capítulo. En 1959 Reeves aceptou o papel para unha nova tempada que nunca chegou a rodarse.
Morte
Segundo o informe do Depa rtamento de Policía dos Ánxeles, aproximadamente entre a 1:30 e as 2:00 a. m. do 16 de xuño de 1959, George Reeves morreu dunha ferida de bala na cabeza no dormitorio do piso de arriba da súa casa en Benedict Canyon. Tiña 45 anos de idade.
A policía chegou en menos dunha hora, estando presentes na casa no momento da morte de Reeves, a súa noiva Leonore Lemmon, William Bliss, o escritor Robert Condon e Carol Van Ronkel, que vivía a poucos metros co seu marido, o guionista Rip Van Ronkel.
Segundo todas as testemuñas interrogadas e presentes na casa de Reeves, Lemmon e o actor estiveran comendo e bebendo cedo na noite en compañía de Condon, quen estaba a escribir unha autobiografía por encargo para o boxeador Archie Moore. Reeves e Lemmon discutiron no restaurante e o trío regresou a casa. Con todo, Lemmon dixo nunha entrevista co biógrafo de Reeves, Jim Beaver, que ela e Reeves non comeran con amigos, senón que foran a ver encontros de loita libre. Noticias da época indican que o amigo de Reeves, Gene LeBell participaba nas loitas esa noite —con todo LeBell non lembraba ver a Reeves despois da sesión de exercicios ese día—. En calquera caso, Reeves foi á cama, pero nalgún momento preto da medianoite, unha festa improvisada comezou cando chegaron Bliss e Carol Van Ronkel. Reeves baixou e queixouse iradamente do ruído. Despois duns momentos de tensión quedou cos invitados durante un tempo, tomou un grolo e logo retirouse outra vez ao seu dormitorio de mal humor. Os hóspedes da casa escoitaron máis tarde un único disparo. Bliss correu ao dormitorio e atopou a George Reeves morto, tendido sobre a cama, espido e boca arriba, os pés no chan. Esta posición atribuíuse a que Reeves estaba sentado no bordo da cama cando se disparou, despois o seu corpo caeu sobre a cama e a pistola Luger de 9 mm caeu aos seus pés.
As declaracións feitas á policía e a prensa, esencialmente coinciden. Nin Lemmon nin as demais testemuñas se desculparon pola súa tardanza en chamar á policía despois de escoitar o disparo, segundo a policía o shock pola morte de Reeves, o avanzado da hora, e o seu estado de intoxicación déronse como motivo da demora. A policía rexistrou que todas as testemuñas estaban sumamente ebrias e que fora moi difícil obter declaracións coherentes das mesmas.
En artigos de noticias contemporáneos, Lemmon atribuíu o aparente suicidio de Reeves á depresión causada pola súa "errada carreira" e a imposibilidade de atopar outros traballos. Os xornais e os informes do servizo de cable con frecuencia citaron fóra de contexto e terxiversaron ao sarxento Peterson da policía dos Ánxeles, como citando a Lemmon: "Miss Lemmon dixo sen pensar: É el, probablemente vaise a disparar a si mesmo. Entón escoitouse un ruído arriba e continuou dicindo, está a abrir un caixón para buscar a arma. Escoitouse un disparo e entón dixo: Ven?, díxenllelo". Con todo, esta declaración pode ter sido arranxada polos xornalistas. Lemmon e os seus amigos estaban abaixo no momento do disparo escoitando música polo que foilles case imposible escoitar un caixón abrindo nun dormitorio do piso de arriba. Lemmon máis tarde afirmou que ela nunca dixera nada de maneira tan específica, senón que comentara de maneira casual "Oh, probablemente agora vai ir e vaise a pegar un tiro".
As declaracións das testemuñas e o exame da escena do crime levaron á conclusión de que a morte fora auto infrixida. Unha investigación oficial máis ampla chegou á conclusión de que a morte foi realmente suicidio. O testamento de Reeves, feito en 1956, legaba todo o seu patrimonio a Toni Mannix, para sorpresa e devastación de Lemmon, quen declarou á prensa: "Toni obtén unha casa para caridade, e eu un corazón roto", referíndose á Fundación Miastenia Gravis.
Unha popular lenda urbana conta que Reeves morreu porque cría que adquirira os poderes de Superman e matouse tratando de voar.
Controversia
Con todo, investigacións non oficiais levadas a cabo por solicitude da nai de Reeves demostraron inconsistencias nas circunstancias da morte do actor:
De calquera forma a policía nunca cambiou o informe oficial.
Moitas persoas no momento da morte de Reeves, e moitos máis en anos posteriores, negáronse a crer a idea de que George Reeves se matara a si mesmo. Estudosos da causa comentaron sobre o feito de que non se atopasen residuos de pólvora da pistola na pel do actor, levándoos a crer que a arma tería que estar a varios centímetros da cabeza cando se disparou. Segundo profesionais forenses os rastros de pólvora só quedan na pel cando a arma é disparada a varias polgadas da mesma, mentres que nunha ferida de contacto a pólvora é propulsada no interior da traxectoria da ferida. Os seguidores da causa apuntan tamén á ausencia de impresións dixitais na arma de fogo e a falta das análises de rastros de pólvora do disparo nas mans do actor como proba en apoio dunha ou outra teoría. Con todo, segundo a policía, a arma estaba demasiado cuberta de aceite como para reter as impresións dixitais, e a análise de residuos de disparo na pel non era comunmente realizada polo Departamento de Policía dos Ánxeles en 1959, polo que non se poden sacar inferencias en apoio de calquera teoría a partir destes elementos por separado.
Incrédula da versión de suicidio, Helen Bessolo, nai de Reeves, empregou ao avogado Jerry Geisler, así como a Axencia de detectives Nick Harris. Entre os seus operarios incluíuse a un xove detective chamado Milo Speriglio, que máis tarde falsamente afirmaría ser o principal investigador. Pola investigación foi posposta a cremación do corpo do actor. Ningunha nova proba foi descuberta, pero a nai de Reeves nunca aceptou a conclusión de que o seu fillo podería cometer suicidio. Cabe destacar que tamén negou publicamente que o seu fillo tivese previsto casar con Leonore Lemmon, xa que el non llo dixera.
A tese central da biografía ficcionada de Reeves, Hollywood Kryptonite, di que Reeves foi asasinado por orde de Toni Mannix como vinganza pola súa ruptura. Isto ilústrase como un posible escenario na película Hollywoodland inculpando, en última instancia, máis a Eddie Mannix, que a Toni, aínda que a película suxire tamén que a morte puido ser suicidio.
Tanto Noel Neill como Jack Larson — amigos ambos do actor — sosteñen que a morte de Reeves foi misteriosa. Noel Neill declarou: "Jack e eu nunca tratamos de facer que se reabrise o caso de George", "Non teño coñecemento de que alguén quixese ver a George morto. Nunca dixen que pensara que George foi asasinado. Só que non sei que foi o que pasou. Todo o que sei é que George sempre me parecía feliz, e vino dous días antes da súa morte e entón tamén se vía feliz".
O filme Hollywoodland dramatiza a investigación da morte de Reeves coas estrelas de cine Ben Affleck como Reeves e Adrien Brody como o personaxe ficticio Louis Simo, baseado no detective Milo Speriglio. A película mostra tres versións da súa morte: morto semi-accidentalmente por Lemmon, asasinado por un sicario sen nome por orde de Eddie Mannix e, finalmente, o suicidio.
Toni Mannix sufriu da enfermidade de Alzheimer durante anos e morreu en 1983. En 1999, despois da resurrección do caso nos programas de televisión Unsolved Mysteries e Mysteries and Scandals, o publicista Edward Lozzi afirmou que Toni Mannix confesara a un sacerdote católico, en presenza de Lozzi, que fora responsable da morte de George Reeves. Lozzi fixo pública a súa versión en programas de noticias sensacionalistas como Extra, Inside Edition, e Court TV. Con todo o actor Jack Larson expresou que para o momento que Lozzi supostamente escoitara estas declaracións xa a saúde mental de Mannix estaba deteriorada.
Filmografía
miniatura|Reeves en Sex Hygiene.
Cristina Fernández Cubas
Biografía e traxectoria literaria
Estudou Dereito en Barcelona, e Xornalismo en Madrid, profesión esta última que exerceu desde moi nova. Casada co escritor Carlos Trías Sagnier. Residiu, entre outras cidades, no Cairo, Lima, Buenos Aires, París e Berlín.
Publicou o seu primeiro volume de contos, Mi hermana Elba, en 1980, ao que lle seguiron outros: Los altillos de Brumal (1983), El ángulo del horror (1990), Con Ágatha en Istambul (1994), Parientes pobres del diablo (2006), 'Todos los cuentos'' (2009).
É tamén autora de novelas —El año de Gracia e El columpio—, unha obra de teatro —Hermanas de sangre— e un libro de memorias narradas, Cosas que ya no existen (2001), recuperado en 2011 por Tusquets Editores. A súa novela El año de Gracia inspirou o compositor Albert Sardá a ópera do mesmo nome, estreada en Alacant en setembro de 1992 no VII Festival de Música Contemporánea, dirixida por Joan Lluis Bozzo.
En 2013 decidiu utilizar o pseudónimo de Fernanda Kubbs para a súa novela La puerta entreabierta, sobre unha xornalista escéptica que ao visitar unha vidente sofre unha transformación inesperada.
Fernández Cubas válese dos modelos da narración fantástica para enfrontar os seus personaxes -principalmente femininos- a unhas atmosferas inquietantes, plenas de suxestións, un xogo no que o lector é parte activa do desciframento das claves e dos silencios, do desvelamento das razóns últimas das psicoloxías e condutas.
Obra
A súa obra está traducida a dez idiomas.
Venus de Laussel
Historia
A Venus formaba parte dun conxunto con outras estatuas. Foi descuberta en 1908, polo doutor Gaston Lalanne, quen fixo arrincar parte do bloque pétreo no que se achaba esculpida. A peza foi trasladada ao Museo de Bordeos. Nas proximidades apareceron outras figuras en relevo. dúas femininas (a "Venus do peiteado en dameiro" e a desaparecida "Venus de Berlín") e mais o chamado cazador de Laussel. Había tamén unha dobre figura enigmática. Ademais obtéronse falos e vulvas. A impresión dos descubridores foi que todo o conxunto formaba parte dun santuario.
En 1952, o enxeñeiro H. Bessac descubriu, na entrada da caverna ou abrigo, dúas figuras femininas recostadas, que pasaran inadvertidas até entón, pola súa modelaxe, apenas insinuado Giedion, Sigfried, op. cit., páxs. 531-533. miniatura|esquerda|175px|Ilustración da Venus de Laussel
Datación
Cóidase que pertence ao período perigordense superior do Paleolítico superior, aínda que é asignada tamén ao período auriñaciense.
Descrición
A figura da muller mide 42 cm da altura. A figura sobresae sobre a rocha na que se esculpiu, porque se separou bastante material ao seu arredor, abrindo profundos sucos no seu perfil. Presenta unha muller núa, que mira á súa dereita, para o abrigo, aínda que non existen detalles anatómicos do rostro; na parte esquerda da cabeza mostra a cabeleira que cae sobre o ombro do mesmo lado. Presenta busto perfilado con peitos colgantes. As extremidades superiores están mellor acabadas que nas Venus paleolíticas máis coñecidas. O brazo dereito está case apegado ao costado, pero o correspondente antebrazo está erguido e sostén o que se ten identificado como un corno de bisonte, o que explica algún dos seus nomes. O brazo esquerdo está lixeiramente ladeado para o centro da figura, xa que ten a súa man en repouso sobre o ventre, mostrando catro dos dedos. O ventre é avultado e ancho, mentres os cadrís, que mostran unha anchura maior que o resto do corpo, son concrecións redondeadas e graxosas. As extremidades inferiores son pouco fortes en relación ao desenvolvemento somático xeral, e indícanse xuntas; os pés apenas existen. Determinadas marcas indican o bico do peito, o embigo, o sexo, insinuado por un triángulo. A figura mostraba restos de pintura vermella.
Ambrosio de Morales
Ambrosio de Morales, nado en Córdoba en 1513, e finado ibídem o 21 de setembro de 1591, foi un humanista, historiador e arqueólogo español.
Traxectoria
Foi fillo de Antonio de Morales, médico e catedrático da Universidade de Alcalá, e de Mencia de Oliva. Trasladouse coa súa familia a Montilla, e ós poucos anos regrea a Córdoba, onde comeza os seus estudos de Gramática co crego Alejo Montesino, tendo once anos de idade. Cursou os seus estudos na Universidade de Salamanca xunto ó seu tío, o famoso humanista Fernán Pérez de Oliva, que era catedrático e reitor desa Universidade; de feito, corrixiu e editou a obra deste. Morales foi discípulo de Melchor Cano e interesouse pola lingüística, xa que compuxo un Discurso sobre la lengua castellana. En 1531, morto o seu tío, regresou a Córdoba e en 1533 profesou na Orde Jerónima. Foi ordenado sacerdote e ensinou como catedrático de retórica na Universidade de Alcalá dende 1550.
Historiador
Cara a 1559 recibiu Morales os primeiros encargos da monarquía. Filipe II designouno en 1572 para realizar unha viaxe de estudo polos reinos de León, Galicia e Asturias, viaxe da que escribiu unha relación, titulada Viage de Ambrosio de Morales por orden del Rey D. Phelippe II a los Reynos de León, y Galicia y Principado de Asturias; no curso desta viaxe foi reunindo reliquias, libros, documentos, obxectos e manuscritos que salvou para as coleccións reais do mosteiro do Escorial. Pero, non contento con iso, persuadiu ó mesmo rei para que ordenase a realización dunhas Relaciones sobre a historia e topografía dos pobos de España baseadas en respostas a uns cuestionarios deseñados por el nos que se solicitaban, entre outros, datos toponímicos, arqueolóxicos, históricos e eclesiásticos. As respostas ou Relaciones, que se conservaron, reuníronse en oito volumes que ofrecen unha auténtica radiografía da España da época, e moitos dos seus datos serviron para as súas obras históricas, así como as informacións que obtivo de colaboradores preparados rigorosamente sobre cuestións históricas e antigüidades, como Juan Fernández Franco, Antonio Agustín, André de Resende ou Jerónimo Zurita. Deste último en particular defendeu os Anales de la Corona de Aragón  contra os ataques de Santa Cruz; con ese labor escribiu o seu Apología de los Anales.
Esgonzo ibérico
O esgonzo ibérico ou escáncer de patas ibérico (Chalcides bedriagai) é unha especie de lagarto da familia dos escíncidos endémico da península Ibérica. Está presente en zonas costeiras de Galicia, pero é moito máis escaso que o outro esgonzo galego, o esgonzo común. As poboacións galegas do esgonzo ibérico pertencen á subespecie Chalcides bedriagai pistaciae. O seu nome científico déuselle polo herpetólogo Jacques von Bedriaga.
Descrición
É un lagarto de pequeno tamaño, cunha cabeza pequena, triangular, alargada e con fociño arredondado. O seu corpo é curto e groso de sección arredondada ou cuadrangular, recuberto de escamas lisas e brillantes. Extremidades pequenas, pero maiores que as do esgonzo común, e teñen 5 dedos (no esgonzo común son 3 dedos). O rabo de sección circular de menor lonxitude que o corpo. A especie ten dimorfismo sexual, xa que as femias son de maior tamaño, pero polo demais son moi parecidas aos machos. A coloración pode ser de pardo-amarelada a olivácea, co ventre abrancazado ou de tons amarelos. Poden ter pequenos ocelos. A especie é ovovivípara.
Distribución
É unha especie endémica da Península Ibérica e distribúese na maior parte dela, agás no extremo norte (Cordilleira Cantábrica, Asturias e País Vasco) e falta tamén en gran parte de Galicia e en moitas zonas de Portugal. En Galicia ten unha distribución limitada en zonas das Rías Baixas, na zona de Muros-Carnota e nas illas Cíes e na de Ons. Existen poboacións en illas tanto no Atlántico (en Galicia as xa mencionadas das Illas Cíes, e Illa de Ons, en Portugal na illa do Pesegueiro, e no sur na Illa de Sancti Petri gaditana), coma no Mediterráneo (illas do Mar Menor e Illa de Tabarca).
Hábitat
A práctica totalidade da súa área de distribución encóntrase dentro da rexión bioclimática mediterránea e nas zonas máis frescas, suroeste de Galicia, sur de Cantabria e norte de Burgos, sempre ocupa áreas moi térmicas.
Inflorescencia
Tipos principais
Hai unha inmensa diversidade de formas diferentes de inflorescencias nas Anxiospermas. Poden ser definidas e de crecemento limitado, ou indefinidas, de crecemento ilimitado (cando o ápice do raque presenta un meristema). Entre os tipos de inflorescencias, destácanse:
miniatura|Panículas de Cortaderia selloana, ou [[Cortadeira]] miniatura|esquerda|Capítulo de Gerbera jamesonii. miniatura|[[Sicóns de Ficus lutea.]]
Esgonzo ibérico
Hábitat
Necesita unha serie de requirimentos básicos, solos (preferentemente areoso ou terroso), abundantes refuxios (pedras, raíces e follas secas) e orientación (zonas solleiras térmícas), cuxa falta ou escaseza poden limitar a súa presenza. En Galicia viven principalmente en zonas de dunas e áreas areosas próximas ás praias con vexetación herbácea e mato.
Inflorescencia
Tipos principais
Tamén hai inflorescencias compostas, combinando dúas ou máis das estruturas descritas.
Esgonzo ibérico
Ameazas
Ao ser unha especie en xeral escasa, cunha distribución moi localizada e vinculada a determinados hábitats, calquera modificación destes provoca a desaparición de toda a poboación. As poboacións das illas e as costeiras son as que están máis ameazadas pola excesiva presenza humana e as súas consecuencias (incendios, captura ilegal, destrución do hábitat etc.) e a presión urbanística nas costas tanto mediterráneas coma atlánticas, que fan temer pola súa conservación. A IUCN clasifícaa como especie "case ameazada".
Inflorescencia
Tipos principais
Existen inflorescencias "indefinidas" ou "definidas", se o eixo principal das mesmas termina cun gomo terminal ou por unha flor.